cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Andrea Casiraghi
Infancia y familia
Andrea tenía seis años cuando'l so padre Stéfano Casiraghi finó nun accidente de carrera de botes. La so muerte marcar de tal manera que la so madre Carolina facer pasar por una consulta psicolóxica.
Tien dos hermanos menores, Charlotte y Pierre Casiraghi. Ye hermanu per parte de madre de la princesa Alejandra de Hannover.
Educación
Pasando la mayor parte de la so vida en Francia, estudió pal exame de la Organización del Bachilleratu Internacional na International School of Paris en 2002. Amás de francés, fala fluidamente inglés ya italianu. Tres un tiempu na Universidá McGill de Canadá en 2006 llogró una llicenciatura n'Artes Visuales y en Política Internacional na Universidá Americana de París.
Mientres los años 2008-2009 tuvo ocho meses enseñando en Senegal, como parte del so trabayu na fundación AMADE.
Mientres 2014, Andrea va cursar el Master in Management nel Institutu d'Empresa de Madrid (IE Business School), motivu pol cual tantu él como la so esposa y fíu van morar cuasi un añu na capital d'España a partir del mes de setiembre.
Funciones oficiales
Andrea Casiraghi foi designáu carabineru de la Compañía de Carabineros del Príncipe el 20 de xineru de 2012.
El 30 de mayu de 2014 el Palaciu de Mónacu confirmó que'l Príncipe Alberto y la Princesa Charlene esperaben el so primer fíu p'avientu, quitando asina la posibilidá a Andrea d'aportar al tronu.
Compromisu
En xunetu de 2012 la princesa Carolina emitió un comunicáu anunciando que'l so fíu Andrea y Tatiana Santu Domingu comprometiéronse dempués d'una rellación de siete años.
El 6 d'avientu de 2012 la so prometida, Tatiana, anunció nuna revista que taba esperando un ñácaru.
Boda
La boda civil celebróse'l 31 d'agostu de 2013 en Mónacu.
La ceremonia relixosa llevar a cabu'l 31 de xineru de 2014 na ilesia de San José de la llocalidá de Gstaad, Suiza.
Burcin
Burcin ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Strix nigrolineata
Strix nigrolineata, tamién conocíu como cárabo blanquinegru o  uxu carinegro, ye una especie d'ave de presa nocherniega que pertenez a la familia Strigidae. El so área de distribución inclúi Belize, Colombia, Costa Rica, Ecuador, El Salvador, Guatemala, Hondures, Méxicu, Nicaragua, Panamá, Perú, y Venezuela.
Hábitat
El so hábitat natural consiste de monte secu tropical y subtropical, tamién monte húmedu tropical y subtropical baxu y montano.
Partíu Obreru Francés
El Partíu Obreru Francés (POF, en francés:Parti ouvrier français) ye un partíu socialista francés fundáu en 1882 pola fracción marxista ortodoxa de la Federación del Partíu de los Trabayadores Socialistes de Francia, liderada por Jules Guesde y Paul Lafargue y en minoría tres el Congresu de Saint Étienne.
El POF llogra resultancies importantes nes eleiciones municipales de 1892, resultando ganandor nos conceyos de Roubaix, Commentry, Narbonne o Montluçon, ente otros. Nes llexislatives del añu siguiente, el so líder Jules Guesde ye escoyíu diputáu. L'ésitu eleutoral lleva a diversos sectores del partíu a anidiar la so ortodoxa marxista. En 1899, sicasí, la crisis socialista provocada pola entrada del socialista independiente Alexandre Millerand nel gobiernu Waldeck-Rousseau lleva al POF a refugar el reformismu y tornar a los postulaos más estrictos del socialismu revolucionario. Según dellos autores, esta radicalización sería una de les causes de la so perda d'influencia. Asina, nes eleiciones de 1902, y so les sigles del PSdF, llogró 12 diputaos y el respaldu de dos tercios de los votantes de 1898.
La principal fuercia eleutoral de POF atopar nos departamentos de Nord, Pas-de-Calais, Loire y Allier.
El POF ye unu de los partíos que participen nel procesu d'unificación socialista que lleva a la fundación de la SFIO. En 1902 forma, xunto col Partíu Socialista Revolucionariu de Vaillant, el Partíu Socialista de Francia (PSdF), que de la mesma s'integrará col Partíu Socialista Francés (PSF) en 1905, dando llugar a la SFIO.
María Luisa Reid
Formación
Nació en Zacatepec, Morelos. Estudió una llicenciatura y la maestría n'artes plástiques na universidá de París VIII, asistió al taller d'escultura del Maestru Maurice Kalca na École nationale supérieure des beaux-arts de Paris ente 1983 y 1986. Perfeccionar en talla en madera y pintura na Escuela Nacional d'Artes Plástiques, de la UNAM. Estudió tamién la téunica de tapicería de gobelinos na Escuela de Diseñu, Artesaníes y Escultura "La Esmeralda". Especializar n'escultura, especialmente la talla en madera.
Trayeutoria
María Luisa Reid realizó diez exposición individuales, la postrera en La Muralla, El Llugar del vidriu, y participó en más de cien exposición coleutives. Participó tamién en foros nacionales ya internacionales. Ente les sos obres más conocíes, pueden mentase les presentaes nel Palaciu de Belles Artes, nel Museo José Luis Cueves, na Galería María Velasco y la Casa de Méxicu en Cuba ente otres.
Forma parte del grupu d'artistes del Salón de la Plástica Mexicana, al que s'incorporó en 1998.
En 2013 la so obra y la d'otru creadores contemporáneos esponer nel Palaciu Llexislativu de San Llázaro, nuna muestra coleutiva llamada Silencios n'Azul.
En 2015 recibió'l premiu Coatlicue nel marcu del XIX Alcuentru Internacional y XV Iberoamericanu de Muyeres nel Arte Méxicu-España.
Pirineos
Los Pirineos, o'l Pirinéu como prefieren denominar los sos habitantes al referise a una parte o rexón d'éstos (español: Pirineos; francés: Pyrénées; catalán: Pirineus; occitanu: Pirenèus; aragonés: Pireneus/Perinés; euskera: Pirinioak o Auñamendiak), son una cordal montascosa asitiada al norte de la península ibérica, ente España, Andorra y Francia. Estender a lo llargo de 430 km dende'l mar Mediterraneu (cabu de Creus) al este, hasta la so unión cola cordal Cantábricu al oeste, onde s'estableció la falla de Pamplona como la so llende convencional xeolóxicu, nun esistiendo interrupción xeográfica ente dambes formaciones. Na so parte central tien un anchor d'unos 150 km. En llinguaxe corriente la pallabra Pirinéu aplicar al conxuntu d'altes sierres fronterices hispanu-franceses. La denominada Pirineos Centrales ye l'área xeográfica del cordal de los Pirineos que s'estiende aproximao, según les distintes obres, ente los cumes de Somport, na parte occidental, y el macizu de la Maladeta, na oriental.
María Luisa Reid
Trayeutoria
Alrodiu de la so obra, espresó
Pirineos
Na fastera norte, en Francia, trescurre poles rexones de Nueva Aquitania (Pirineos Atlánticos) y Occitania (Altos Pirineos, Alta Garona, Ariège y Pirineos Orientales). Na fastera sur, n'España, trescurre por Guipúzcoa, Navarra, Aragón (Huesca) y Cataluña (Lleida y Girona). El pequeñu país d'Andorra ta asitiáu nos Pirineos, ente España y Francia.
Estos montes alluguen picos de más de 3000 metros d'altitú, como l'Aneto (3404 m), el Posets (3375 m), el Monte Perdíu (3355 m), el Picu Malditu (3350 m), el Pico Espaes (3332 m), el Vignemale (3298 m) y la Pica d'Estats (3143 m), pequeños glaciares, llagos y circo d'orixe glaciar, y una enorme cantidá de valles y cañones.
Etimoloxía
La pallabra Pirineos vien de la mitolóxica fía d'Atles, Pirene. Según los griegos, los Pirineos recibieron el so nome de Pirene, una moza de la rexón a la qu'Hércules llevóse consigo n'unu de los sos viaxes y cuando esta morrió, atropó piedres pa sellar la so tumba.
Otra versión diz que ye un topónimu ancestral, d'orixe íberu o vascu. Según esti idioma, el cordal denominóse Ilene os, que significa "montes de la Lluna", yá que Ilene ye la Lluna.
Otra de les teoríes más aceptaes ye la de que'l nome vien d'una quema (fueu en griegu ye pyros) del que dieron cuenta Estrabón y Diodoro Sículo, causáu por unos pastores al roturar les sos tierres de cultivos. Díxose qu'inclusive les vetes d'oru y plata fundir a nivel del sosuelu.
El Pequeñu Diccionariu de Mitoloxía Vasca y Pirenaica d'Olivier de Marliave (Ed. Alexandría), señala lo siguiente:
Xeografía
Los Pirineos formen una cadena rectillinia, con un llargor total de 430 quilómetros del Mediterraneu (Cabu de Creus) al Atlánticu (Jaizkibel). La llende occidental puede resultar arbitrariu una y bones el Pirinéu fúndense gradualmente colos Montes vascos, que de la mesma tienen la so continuidá na cordal Cantábricu (la exa pirenaica-cantábrica llega a 1000 km de continuidá montascosa). La definición xeográfica más simple de los Pirineos ye'l so calter de "ismu" ente'l Mediterraneu y el puntu del Golfu de Vizcaya más cercanu, siguiendo más allá na cadena Vascu-Cantábrica.
Na estructura de la cordal estrema'l pirineo axial que ye'l nucleu fundamental del cordal y supón una exa directriz de la mesma, estiéndese longitudinalmente per una banda de materiales paleozoicos, restos d'un antiguu macizu herciniano sumíu. El so mayor cume ye'l picu Aneto (3404 m) y destaquen los picos Canigó (2765 m), Posets (3375 m). ente munchos otros.
El segundu elementu constitutivu ye'l prepirineo que s'adosara a los francos del pirineo axial, formáu per delles llinia de sierres d'estructura xeolóxica más moderna. Los sos cumes degolen con frecuencia los 2000 metros d'altitú.
Na so parte sur, descomponse de la mesma en dos: sierres interiores y esteriores (na que figuren los cumes de Leyre (1371 m), Loarre (1864 m), picu de Guara (2077 m) y Montsec (1693 m) que s'atopen dixebraes por una depresión llonxitudinal, denominada Depresión Media Prepirenaica. (cuenca de Pamplona, la canal de Berdún y la cuenca de Tremp). Los montes y valles d'esta zona carauterizar por tener unes altitúes menores que les del sector central, siendo pocos los picos del prepirineo que superen los 2000 metros d'altitú.
Xeoloxía
thumb| Allugamientu xeolóxicu de los Pirineos. thumb|Esquema simplificáu d'una seición xeolóxica norte-sur de los Pirineos na so zona central (perpendicular a la exa de la cadena).
Les carauterístiques xeolóxiques más acusaes son la disimetría de les aguaes nel sentíu tresversal, esto ye, que la so rimada ye muncho más acentuada na aguada francesa que na española, y la disimetría nel sentíu llonxitudinal: baxa selemente escontra l'oeste y de forma más abrupta escontra l'este.
Formaos mientres la Yera Cenozoica, con ocasión del gran plegamientu alpín-himalayo, dende'l puntu de vista estructural los Pirineos estrémense netamente de los Alpes, yá que mientres néstos desempeñen un papel decisivu los mantos de fana, los Pirineos pueden calificase en xunto como un cordal de plegamientu autóctonu.
Provincia volcánica
Los Pirineos son tamién una provincia volcánica, que pertenez al arcu oroxénicu de la Europa Variscana. La provincia volcánica tien una actividá más recién en Cataluña, pero tamién puede destacar en macizu de la Maladeta, Anayet y Ossau (Aragón) y Larrún (Navarra).
Na zona catalana, hai munches cuenques con una historia volcánica, yá que diches cuenques, mientres el Xurásicu y Terciariu, fueron verdaderes calderes volcániques, por casu, la sierra de Cadi asítiase sobre una d'elles.
Ente les calderes más conocíes tán:
Hai munchos restos de lahares, fluxos piroclásticos, y la mayoría de les erupciones nestes zones de los Pirineos fueron tipu freatomagmáticas y tamién plianas.
Picos
Los picos de los Pirineos que superen los 3200 metros d'altitú, ordenaos según la mesma, recoyer nel cuadru axuntu a la derecha.
Glaciares
Por cuenta de que la glaciación de la Yera Cuaternaria afectó a los Pirineos de manera más decisiva qu'a los otros cordales españoles, esisten buelgues de modeláu glaciar dende'l Canigó hasta'l picu d'Adi. La mayoría de los actuales ibones son d'orixe glaciar. Anguaño los Pirineos solo tienen glaciares de circu o con pequeñes llingües percima de los 2700 metros: Aneto, Balaitus, Vignemale, Monte Perdíu y Maladeta nel llau español y Ossue o Troumouse nel llau francés.
Ríos
Esti cordal ye'l trubiecu d'importantes ríos:
Pirineistas
Dellos científicos y montañeros que destacaron nel estudiu d'estos montes son:
Ociu
thumb|200px|Pistes de la estación d'esquí de [[Candanchú.]]
thumb|[[Caballu|caballos sueltos en La Vall de Boí.]]
Cunta esti cordal con grandes espacios acondicionaos pal ociu, al ufiertar grandes posibilidaes pola so guapura y clima. Les instalaciones pa la práutica del esquí son les que precisen d'un espaciu más estensu y modificaron fondamente l'usu del suelu nel altu monte. De siguío amuésense les estaciones d'esquí qu'hai nos Pirineos.
Na parte española
N'Andorra
Ordino Arcalis, Pal Arinsal, Pas de la Casa-Grau Roig, Soldeu el Tarter, La Rabassa.
Na parte francesa
La Pierre-st Martín, Artouste, Gourette, Luz Ardiden, Cauterets, Hautacam, Bareges, Gavarnie-Gèdre, La Mongie, Piau Engaly, Saint Lary, Val Louron, Peyragudes, Luchon Superbagneres, Porte Puimorens, Ax-les-Thermes, Font-Romeu, Les Angles, Puyvalador, Formiguères, Puigmal 2600, Cambré d´Aze, Guzet, Les Mont d´Olmes, Ascou-Pailheres, Mijanes-Donezan.
Flora y fauna
thumb|200px| Valle de Ordesa, en el Pirineo aragonés. thumb|200px| Pico de Midi d'Ossau, en los Pirineos franceses.
Flora
L'iconu por excelencia de la flora pirenaica foi dende siempre el Edelweiss o flor de nieve, qu'atopamos nel Pirinéu caliar aragonés como'l cañón d'Añisclo y Pineta, o nes zones altes del valle d'Ordesa, y que ta protexida n'España. Ye bien rara nel Pirinéu catalán.
La flora de los Pirineos supón alredor de 4500 especies, de les que 160 son especies endémiques, como la coroniella de rei (Saxifraga longifolia), la aquilegia de los Pirineos (Aquilegia pyrenaica) o'l (Eryngium bourgatii), etc.
Si perdemos y nun tenemos comida, nun ye conveniente echar mano de la primer especie vexetal que veamos porque, por casu, l'acónito y les granes del texu son venenoses. El pinu negru, y les hayas nes zones húmedes, tamién son bien comunes. Percima de los 2000 o 2500 metros sobre'l nivel del mar predominen les camperes y la vexetación alpina. Nes zones más altes hai dellos glaciares y a partir de los 3000 m gran parte del suelu ta cubiertu de nieve mientres munchos meses al añu.
Fauna
El Pirinéu supón un llugar únicu pa la contemplación de delles especies animales polo serrapatoso del terrén, que torgó hasta agora la masificación humana, factor que supón un peligru pa la biodiversidá a pesar de los problemes burocráticos pa la la so correuta xestión al traviés de sieglos. Ente les casi 200 especies animales que sobreviven nel cordal, destaca sobre toos la presencia del míticu osu pardu (Ursus arctos arctos), que, entá escorríu y esquilmáu, paez recuperase bien amodo del so cayente, anque la so población apenes algama los 20-25 exemplares. thumb|left|150px|[[Gypaetus barbatus|Frangüesos.]] thumb|200px|[[Circo de Gavarnie, nel Pirinéu francés.]] thumb|200px|[[Valle de Chistau.]] thumb|200px|[[Los Encantaos, dos picos emblemáticos del Pirinéu catalán, y l'estanque San Mauricio.]] thumb|200px|Macizu del [[Posets, el segundu más altu de los Pirineos, vistu dende Viadós (valle de Chistau).]] Ente los mamíferos destaca'l robecu, que pasó d'atopase en cantu de la estinción a empiezos del sieglu XIX, hasta los 45 000 exemplares actuales, historia igualmente repitida nel casu del venáu o'l corzu, estendíos por tol monte baxu, según l'omnipresente xabalín. Nun asocede igual col bucardo o cabra montesa de los Pirineos, que s'escastó nel añu 2000 ente la desidia y abandonu de les autoridaes. Abonden les marmotes, a les que se repara con frecuencia ente los pacionales alpinos. Muncho más malo de ver ye'l falcatrúa de los Pirineos, un pequeñu y estrañu insectívoru nocherniegu, endémicu d'esti cordal y delles árees del sistema Central. Destaca tamién la presencia d'armiños, esguiles y corpuspinos. En total esisten unes 42 especies de mamíferos nel Pirinéu.
Ente les aves, el frangüesos ye bien destacable. Estinguíu en casi toa Europa, ye nel Pirinéu onde la especie atopó'l so últimu abellugu, anguaño n'espansión y aproviendo exemplares pa proyeutos de cría y recuperación nos Alpes. Créese qu'unes 90-95 pareyes y 500-600 frangüesos hoyan nos Pirineos. El gran depredador de los aires pirenaicos ye'l águila real, siguíu d'una axuntadura d'especies nocherniegues y diurnes como son los abeyeros, bilanos reales o negros, halcón, peñerines, uxos reales o'l perrraru miagón boreal que pasó de considerase estinguíu, a ufiertar una población en redol a les 80 pareyes; según aves necrófagues, como la utre lleonada, l'alimoche y l'acabante llegar n'espansión utre negra.
Nel monte, el urogallo, en claru peligru d'estinción y bien afeutáu pol turismu masivu, paez en retrocesu cuando se fala de l'aguada española (cuatro machos en Navarra, 75 n'Aragón y unos 450 en Cataluña), y perbién calteníu nel área francesa (en redol a los 3500 machos). Al pie de él, unes 120 especies de pequeñes aves, ente les que destaquen el pito negru, pito real, picu dorsiblanco, torcecuello y treparriscos. Nel altu monte vive una de les más apreciaes especies pirenaiques, la perdiz blanca o lagópodo alpín. Les 700 pareyes d'esti prodixosu y torno animal amuesen qu'inda ye una de les últimes rexones vírxenes de la Europa Occidental.
Clima
Los branos polo xeneral suelen ser bastante frescos. Los iviernos carauterizar por abondoses nevaes que deshielan en primavera, polo qu'en primavera hai muncha agua. La temperatura suel bazcuyar ente los 20 ºC nel branu y –10 ºC pel hibiernu.
Tour de Francia 1957
El 44ᵘ Tour de Francia disputóse ente'l 27 de xunu y el 20 de xunetu de 1957 con un percorríu de 4665 km. estremáu en 22 etapes de les que la tercera y la decimoquinta tuvieron estremaes en dos sectores.
Participaron 120 ciclistes partíos en 10 equipos de 12 corredores de los que namái llegaron a París 56 ciclistes ensin que nengún equipu llograra rematar la prueba con tolos sos integrantes.
Nesta edición xubióse per primer vegada'l Colláu del Portillon.
El vencedor cubrió la prueba a una velocidá media de 34,250 km/h.
Etapes
CRE = Contrarreló por equipos
Llista de live CD
Esta ye una llista de live CD, que ye'l términu xenéricu d'una distribución Linux que s'executa nel arranque, ensin instalase nun discu duru, nun siendo que el usuariu asina lu determine (los que tienen la carauterística de poder instalase n'ingresando). Típicamente, ye almacenada nun mediu d'arranque mediu, como un CD-ROM (Live CD), DVD (Live DVD), diskette (Live disquete), Memoria USB (Live USB), ente otros.
El términu "vivu"(live n'inglés), provién del fechu qu'estes son distribuciones completes capaces de "correr", en "vivu" ("live") - en casu del sistema operativu que mora nel mediu de distribución, a preferir el casu típicu d'una coleición de paquetes de software que primero tienen de ser instalaos sobre un PC antes dexar l'usu del sistema operativu.
Basada en Linux
(vease tamién la Comparanza de les LiveDistros Linux)
Basaes en Knoppix
Puede apreciase en Distribuciones derivaes de Knoppix.
Vienne-le-Château
Vienne-le-Château ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Ville-Dommange
Ville-Dommange ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Florae italicae prodromus
Florae italicae prodromus (embrivíu Fl. Ital. Prod.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol médicu y botánicu italianu Antonio Turra y espublizáu en 1780.
Florae italicae prodromus, ye un catálogu de cerca de 1700 especies italianas, clasificaes siempres según el métodu de Linneo, al cual axuntó-y el suplementu Insecta vicentina.
Vienne-le-Château
Tien una población de y una superficie de  km².
Cessieu
Cessieu ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Furnarius minor
Juancito, en portugués, Brasil) ye una especie d'ave paseriforme perteneciente al xéneru Furnarius qu'integra la familia Furnariidae. Ye nativu de la rexón amazónica n'América del Sur.
Descripción
Mide 15 cm. Pequeñu y apagáu, de pates grises. Penriba ye ablondu apagáu con corona pardu abuxada y llista superciliar ablancazada. Gargüelu blancu, pembaxo ye pardu amarellentáu.
Distribución y hábitat
Distribúise pol ríu Amazones y algama los mayores afluentes del sureste de Colombia, esti d'Ecuador (ríu Napo) y nordés de Perú (al sur hasta'l baxu ríu Huallaga) escontra l'este hasta'l centru norte de Brasil (desaguada del ríu Tapajós); estiéndese bien enriba del ríu Madeira, algamando a lo menos la desaguada del ríu Ji-Paraná (Rondônia). Habita en montes baxos y carbes riberanes hasta los 300 msnm.
Comportamientu
Camina pel suelu, xeneralmente so cobertoria anque delles vegaes remanez en cantu. Acutar a la vexetación que brotó apocayá en bancos de sable (por ej. Tessaria). De fechu nun ye rexistráu lloñe de islotas costeres riberanes de formación nueva.
Vocalización
El so cantar ye una serie rápido y descendiente de notes estridentes altamente acompasaes (si comparaes a otros forneros) “kii”.
Descripción orixinal
La especie F. minor describióse per primer vegada pol ornitólogu austriaco August von Pelzeln en 1858 sol nome científicu Furnarius opetiorhynchus minor; llocalidá tipo «Ríu Madeira, embaxo de la boca del Ríu Mahissy (= Igarapé Maici), Rondônia, Brasil».
Taxonomía
El patrón de plumaxe y la distribución xeográfica suxuren un parentescu próximu con Furnarius leucopus. Ye monotípica.
Big Comic Original
Big Comic Original ye una revista antolóxica xaponesa de manga del xéneru seinen espublizada pola editorial Shogakukan, empobinada haza audiencies principalmente masculines, davezu adolescentes y mozos adultos.
Pompeu Fabra
Pompeu Fabra i Poch foi un inxenieru y filólogu catalán que destacó como de la normativa moderna de la llingua catalana.
Foi un estudiante aplicáu que destacaba en matemátiques y, siguiendo esti camín, col pasu los años cursó los estudios d'inxeniería industrial. Sicasí, la so vocación yera otra: l'estudiu del catalán y la so normalización. Dicía que lo descubrió un día cuando diba escribir una carta a los sos sobrinos, y diose cuenta que malpenes dominaba la llingua que falaba. Dende entós esti inxenieru dedicóse al estudiu del catalán pa rescatalu del so desavezu y ponelu al día.
Esto asocedía nun momentu nel que Cataluña —polo menos dende la segunda metá del sieglu XIX— entamare un procesu de recobramientu llingüísticu y de la lliteratura catalana. Fabra aportó munches obres, toes primordiales, como son les Normes ortográfiques (1913) y la Gramática catalana (1918). Sicasí, la so obra más relevante, ye ensin dubies, el Diccionari general de la llengua catalana, que foi asoleyáu en 1932.
Escursionista, amante del Liceu, deportista —presidió l'Asociación de Tenis de Cataluña—, Pompeu Fabra foi un home de gran prestixu científicu y perpopular en Cataluña, y ente 1931 y 1936 foi oxetu de munchos homenaxes, siendo nomáu caderalgu na Universidá de Barcelona en 1932.
Morrió'l 25 d'avientu de 1948 na llocalidá de Prada, na Cataluña francesa, au taba exiliáu al instaurase la dictadura franquista.
Homenaxes
thumb|left|100px|Medallón de Pompeu Fabra en [[Vic.]]
María Luisa Rubio
María Luisa Rubio foi una actriz de doblaxe española.
Papeles
Conocida por doblar a actrices tantu de cine Bette Midler (en delles películes), como televisión: Rhea Perlman (Carla Tortelli en Cheers), Cheryl Ladd (Kriss Munroe en Charlie's Angels), Susan Sullivan (Maggie Gioberti en Falcon Crest) y Betty Buckley (Abby Bradford en Con 8 basta).
Châbons
Châbons ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Pi1 Ursae Majoris
Pi1 Ursae Majoris (π1 UMa / 3 Ursae Majoris) ye una estrella na constelación del sietestrellu de magnitú aparente +5,65. Recibe'l nome tradicional de Muscida, utilizáu tamién pa designar a Ómicron Ursae Majoris y Pi2 Ursae Majoris. Asitiada a 46,8 años lluz del Sistema Solar, Pi1 Ursae Majoris forma parte de la corriente d'estrelles de l'Asociación estelar del sietestrellu.
Pi1 Ursae Majoris ye una nana mariella de tipu espectral G1.5Vb, en munchos aspeutos asemeyáu al nuesu Sol. Con una temperatura efectivo de 5768 K, el so diámetru correspuende al 95% del diámetru solar. Una diferencia notable col Sol ye la so edá, envalorada en namái 240 millones d'años, lo que supón pocu más del 5% de la edá de la nuesa estrella. Exhibe una bayura relativa de fierro daqué inferior a la solar, en redol al 90% de la mesma. Apaez catalogada como variable BY Draconis, clase de variables que les sos fluctuaciones acomuñar a la presencia de manches na so superficie o otru tipu d'actividá cromosférica.
Al igual qu'estrelles como HD 69830 o HD 76151, Pi1 Ursae Majoris amuesa un escesu nel infrarroxu a 30-34 μm y 70 μm, lo que suxure la esistencia d'un discu circumestelar de polvu al so alredor. Observaciones col Telescopiu espacial Spitzer en llonxitú d'onda de 160 μm, imponen ciertes propiedaes físiques al discu, tales como una temperatura de más de 36 K y una masa inferior a 0,36 × 10-4 vegaes la masa de la Lluna.
Gran Premiu de Bélxica
El Gran Premiu de Bélxica ye una carrera d'automovilismu de velocidá apostada en Bélxica con monoplaces. Anguaño ye válida pal Campeonatu Mundial de Fórmula 1. La Fórmula 3000 Internacional acompañó a la Fórmula 1 en 1987 y dende 1991 hasta 2004. El so socesor, la GP2 Series, fixo lo mesmo dende 2005.
La primer carrera nacional belga apostar na rexón de Spa, nuna zona que tuvo acomuñada a los deportes motorizados dende los primeros años de les carreres, a finales del sieglu XIX. En 1921 construyóse'l circuitu de Spa-Francorchamps, magar namái foi utilizáu pa carreres de motocicletes nun principiu.
Conductores y fanáticos siempres apreciaron el Gran Premiu de Bélxica. Dende la so creación, siempres foi famosu pol so clima impredicible, Con frecuencia correr en parte con sol y en parte con agua, inclusive simultáneamente dada la gran área xeográfica que cubre Spa-Francorchamps. Munchos pilotos tán d'alcuerdu n'afirmar que la carrera de Spa representa unu de los mayores retos ente los circuitos de tol mundu.
El primer Gran Premiu de Bélxica foi ganáu por Antonio Ascari que'l so fíu, Alberto tamién ganaría en 1952 y 1953. Desafortunadamente, depués de ganar la cerrera de Bélxica, Antonio Ascari perdería la vida na so siguiente competencia, el Gran Premiu de Francia. En 1939, perdió la vida'l pilotu británicu Richard "Dick" Seaman mientres diba nel primer puestu. Mientres la carrera de 1960, los pilotos Chris Bristow y Alan Stacey perdieron la vida n'incidentes separaos, el postreru d'ellos nun inusual accidente cuando una ave topetó-y na cara. En 1982, el pilotu Canadiense Gilles Villeneuve perdió la vida en Zolder, mientres la vuelta final de calificación.
El campeón mundial Michael Schumacher, quién debutó en Spa en 1991 y ganó ellí la so primer carrera en 1992, tamién ganó la so carrera de Fórmula 1 númberu 52 en Spa en 2001, batiendo'l récor de victories que detenía Alain Prost. Schumacher ganó'l campeonatu mundial de pilotos en Spa en 2004.
En 2003 el Gran Premiu de Bélxica foi atayáu por cuenta de la entrada a valir en Bélxica d'una llei que prohibía la publicidá del tabacu y la cual darréu enllantar nel restu de la Xunión Europea. Y en 2006 de nuevu foi escluyíu del calendariu por reformes nel circuitu de Spa, onde ente otres coses modificóse'l tramu conocíu col nome de Bus Stop (parada d'autobús).
Ente 1972 y 1984 la carrera se turnó ente tres circuitos: Nivelles-Baulers, Zolder y Spa-Francorchamps. Ente 1925 y 1970, ente 1985 y 2002 y a partir de 2004, la carrera apostóse en Spa.
En 1994, modifícose la Radillon Eau Rouge por cuenta de les traxedies de Roland Ratzenberger y Ayrton Senna en San Marín.
Fórmula 1
Les ediciones que nun formen parte del Campeonatu Mundial de Fórmula 1 tán indicaes con un fondu de color rosado.
Ville-en-Selve
Ville-en-Selve ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Andrea Bocelli
Andrea Bocelli ye un tenor, músicu, escritor y productor musical italianu. Grabó diez óperes completes (Andrea Chénier, Carmen, Cavalleria Rusticana, Il Trovatore, La Bohème, Manon Lescaut, Pagliacci, Roméo et Juliette, Werther y Tosca), amás de discos con cantares clásicos y de música pop. Ye un cantante conocíu internacionalmente que vendió más de 75 millones de discos en tol mundu.
Biografía
Nació'l 22 de setiembre de 1958 en Lajatico, un pueblu del campu Toscano. A los 6 años empezó a estudiar pianu y depués empezó cola flauta y el saxofón. Andrea Bocelli nació con glaucoma conxénitu que-y dexó parcialmente ciegu. A la edá de 12 años, por causa d'un golpe na cabeza mientres un partíu de fútbol, la ceguera fíxose total. Decidíu nun dexar qu'esto destruyera la so carrera, siguió alantre con gran fuercia de voluntá, que yá tenía a esa edá. La so pasión pola música llevólu a ufiertar pequeñes actuaciones en celebraciones familiares. Al terminar la escuela media, inscribir na Universidá de Pisa, llegando a llicenciase en Derechu, anque en nengún momentu dexó al llau la so verdadera pasión. Foi capaz de compatibilizar les clases de Derechu coles clases de cantar que recibió del maestru y gran tenor italianu Franco Corelli. Tamién actuó en numberosos locales, lo que dexó perfeccionar la so téunica vocal.
Nel añu de la grabación de la demo Bocelli casóse con Enrica Cenzatti, a quien conoció en 1987 cuando tocaba'l pianu en chigres.
2000-2001
Nel 2000 Bocelli recibe dos nominaciones a los premios Grammy, realiza una xira llamada "World Tour 2000" el so álbum Sacred Arias ye escoyíu polos oyentes d'una emisora de Reinu Xuníu como l'álbum del añu, y conviértese nel clásicu d'álbumes más vendíu, publicáu por un solu artista. Bocelli inscribir nel Llibru de los Récores Guinness quedando na parte cimera d'una selmana a otra, mientres cuasi tres años y mediu.
Sigue nel ámbitu clásicu y yá non como primerizu graba'l so álbum n'honor al so compositor favoritu Giuseppe Verdi, tituláu de la mesma forma "Verdi". Poco dempués sale a la venta "La Bohème" d'otru de los sos compositores favoritos Giacomo Puccini, agora col maestru Zubin Mehta na direición.
Cieli di Toscana ye'l so nuevu álbum Pop, collabora con Bono nuevamente y con Hélène Segara. A partir d'esti álbum empieza a tener cierta amistá col productor musical David Foster, quien collaboró con otros artistes internacionales como Madonna, Céline Dion, Chris Botti, Josh Groban, Kenny G, Whitney Houston, Toni Braxton, según conocióse-y como'l gran descubridor de talentos creando'l grupu The Corrs y a nuevos talentos como Heather Headley, Michael Bublé y el so más nuevu descubrimientu Charice.
2002-2003
Nel 2002, graba l'álbum "Sentimento" col maestru Lorin Maazel. Realiza xunto con Zubin Mehta dellos conciertos ente ellos delles presentaciones del Réquiem de Verdi xunto a la sopranu Rennè Fleming. Canta pa los presidentes George W. Bush y Silvio Berlusconi, amás de cantar nuevamente xunto a Pavarotti, debutar en "Madame Butterfly", realiza'l "Sentimento Tour" ganando delles nominaciones y premios como meyor cantante clásicu.
Pi2 Gruis
Pi2 Gruis (π2 Gru) ye una estrella na constelación de Grus, la grulla, de magnitú aparente +5,62. Comparte la denominación de Bayer «Pi» con π1 Gruis, siendo la separación visual ente elles de 4 minutos d'arcu. El par foi descritu como una estrella fondamente carmesí acompañada por otra daqué más brillosa —esta última Pi2 Gruis—, que paecen «dos pequeños discos apolazaos de cobre y plata vistos so un llume fuerte».
Andrea Bocelli
2002-2003
Pero'l so trabayu nun se ve atayáu y sale a la venta otru álbum pop llamáu Andrea, que rápido llogra tener ésitu con cantares como "Dell'amore Non Si Sa" del cual realízase'l videu n'Italia. Inclúyense amás duos como "Go Where Love Goes" con Holly Stell, "Ensin El to amor" col postreru de la dinastía flamenca Gipsy Kings Mario Reis y una nueva versión de "Dellamore Non Si Sa" pal álbum Odyssey con Hayley Westenra.
Pi2 Gruis
Carauterístiques
Pi2 Gruis ye una estrella binaria que la so componente primaria ye una xigante o subxigante blancu-mariella de tipu espectral F3III-IV. Con una temperatura efectivo de 6807 K, les sos carauterístiques son asemeyaes a les de χ Leonis o a les de 31 Cephei. La so masa ye aproximao un 53% mayor que la masa solar y tien una edá envalorada de 1700 ± 200 millones d'años. Presenta una metalicidá un 26% inferior a la del Sol ([Fe/H] = -0,13). Coles mesmes, ye una estrella brillosa nel infrarroxu.
Andrea Bocelli
2002-2003
Agora nel ámbitu de la ópera, sale a la venta Werther de Massenet quien agora dirixe Mercuriu. Al pie de sopranu Julia Gertseva y la Orchestra del Teatru Bolona.
En 204003, ye convidáu pol so amigu Pavarottti pa cantar xunto a él nuna nueva edición del "Pavarotti & Friends". Realiza grandes xires por Europa y América al llau d'Ana María Martínez y Steven Mercuriu. Sicasí, a la fin del añu, muerre'l so maestru Franco Corelli.
Pi2 Gruis
Carauterístiques
La estrella secundaria tien magnitú +11,3 y visualmente ta dixebrada 4,6 segundos d'arcu del so brillosu compañera, lo que correspuende a una separación proyeutada de 184 UA.
Andrea Bocelli
2004-2007
En 2004, Andrea empieza a realizar xires por Asia y yá como tenor más maduru realiza Tosca, Werther y apaez l'álbum Il Trovatore cola ópera completa. Amás llanza un nuevu álbum totalmente Pop llamáu Andrea col qu'empecipia una nueva xira mundial.
Mientres 2005, sigue cola presentación de la ópera Werther y al rematar l'añu realiza un conciertu especial (el so primer conciertu Pop) en Las Vegas con música d'autores llatinos ente ellos, Consuelo Velázquez, Armando Mazaneru, Agustín Lara, Julio Iglesias, José María Lacalle, ente otros. thumb|left|300px|[[Teatru del Silenzio en Lajatico.]] En 2006, llanza'l so CD Amore, xunto a los sos amigos productores David Foster, Tony Renis y Humberto Gatica, el qu'inclúi temes colos qu'empezó la so carrera polos chigres d'Italia. Canta na ceremonia de clausura de los Xuegos Olímpicos en Turín, Italia cola tema Because We Believe del so álbum Amore. Inaugura'l Teatru del Silenzio con un conciertu totalmente clásicu, allugáu na so ciudá natal Lajatico y cierra l'añu presentándose en ciudaes d'EE. XX. y na Ciudá de Méxicu acompañáu d'Armando Mazaneru. Xunto con esti álbum inclúyense delles versiones n'italianu, inglés y una totalmente en castellán namái pa los países llatinos con cantares como "Bésame Enforma", "Somos Novios" al llau de Christina Aguilera, "Branu" con Chris Botti, "Fáltesme" con Kenny G, "Les Fueyes Muertes" con Veronica Berti, "Cantar Desafináu" con Stevie Wonder, ente otres, que tuvo gran aceptación por tola población de fala hispana.
Pi2 Gruis
Carauterístiques
El sistema alcuéntrase a 130 años lluz del Sistema Solar.
Andrea Bocelli
2004-2007
En 2007, llanza les óperes Pagliacci y Cavalleria Rusticana. Amás ufierta un conciertu Pop memorial nel Teatru del Silenzio al llau de los sos más grandes amigos: Sarah Brightman, Elisa, Laura Pausini, Heather Headley, Chris Botti, Kenny G, Lang Lang y el productor David Foster. Nesti mesmu añu muerre'l so gran amigu Luciano Pavarotti, a quien canta'l Ave Verum Corpus de Mozart na Catedral de Módena. Nesi mesmu añu, pa celebrar los sos más grandes ésitos, graba nueves temes d'estudiu arrexuntaos nel álbum tituláu The Best of Andrea Bocelli: Vivere.
Pa la presentación del so discu Amore, Andrea realiza un conciertu priváu en Las Vegas, que llanza en DVD (Under The Desert Sky). Como parte de la presentación preliminar del álbum, Andrea ye convidáu a la ceremonia de clausura de los Xuegos Olímpicos d'Iviernu en Turín, Italia onde interpreta la tema Because We Believe compuestu por él mesmu y con música de David Foster. Percuerre gran parte del mundu col so álbum Amore y salen a la venta Cavalleria Rusticana de Pietro Mascagni y Pagliacci de Leoncavallo, dos proyeutos que dende 2001 grabara. Steven Mercuriu dirixe estes óperes acompañáu de la sopranu Ana María Martínez en Pagliacci y la sopranu Paoletta Marrocu en Cavalleria Rusticana.
Andrea celebra 15 años de carrera, a partir de 1992, y saca a la venta "Vivere: The Best Of Andrea Bocelli" una escoyeta de les sos más grandes ésitos con nuevos arreglos y con nueves versiones d'estudiu. Amás, l'álbum sale nuna versión en castellán onde s'inclúin duetos con Laura Pausini en "Vive yá" y Duce Pontes "El Mar y Tu". Tamién se re-edita'l conciertu ante la Estatua de la Llibertá en 2001 y viéndese nuna edición especial llindada.
Con gran actividá, Andrea ufierta un conciertu inolvidable nel Teatru del Silenzio. Collabora n'otres producciones como "Italia" de Chris Botti, ónde se graba un videu nes cais d'Italia. "Io Ci Saró" con Lang Lang y en "Conradiana" d'Ennio Morricone.
2008- actualidá
En xineru sale a la venta'l DVD/CD Vivere Live in Tuscany, una presentación dixital n'alta definición y con pistes bonus como "Domani", "Se la Xente Usasse il Cuore" y "Mille Lune, Mille Onde" grabada en direuto dende Lajatico.
De nuevu na ópera, Andrea llanza una grabación que fixera en 2005: Carmen de George Bizet. Agora dirixe Myung-Whung Chung cola mezzosopranu Marina Domashenko y l'esitosu baxu-barítonu Bryn Terfel. Inclúi'l so debú nel Teatru de la Ópera de Roma con delles actuaciones nel papel principal de Don José.
Realiza'l so tercer conciertu nel Teatru del Silenzio pa presentar el so nuevu álbum "Incanto" qu'inclúi cantares clásicos italianes del cine como "Voglio Vivere Cosi", "Funiculí, Funiculá", "Mamma", "O Surdato Nnammurato", "Vieni Sul Mar", "Granada", "Non Ti Scordar di Me" y delles más, álbum qu'amuesa a un tenor maduru, con nueves aptitúes y con apreciaciones distintes pa ser parte de les lleendes operístiques. Sigue con delles participaciones en festivales como la Gala de Mascagni, Cavalleria Rusticana y presentaciones col tenor Plácido Domingo. Finalmente cierra l'añu con presentaciones pa la televisión y un conciertu na Catedral del estáu de Campeche en Méxicu como parte del XII Festival Internacional del Centru Históricu de Campeche nel que se presentaron diversos grupos de música y artistes internacionales como Il Divo.
En vista del ésitu que ganó mundialmente y a pesar de les dures crítiques a les que s'enfrentó mientres distintes etapes de la so carrera, Andrea Bocelli, reconozse yá como una lleenda única pol so repertoriu Pop y Ópera, estremando un Classical Crossover nel que se coronó como unu de los meyores d'esti xéneru, xunto a Sarah Brightman.Poles dimensiones discográfiques, puede recordase al ésitu de Domenico Modugno en 1958 con "Volara"; sicasí, esti gran ésitu nun paez que vaya a afectar la filosofía de vida del tenor toscanu nin a alloñar de la so familia, de los sos amigos y del amor pol campu toscana.
En 2009, realiza una nueva xira y llega a Sudamérica, Perú ye unu de los países visitaos y el so recital capta a más de 20 mil persones y viaxa a República Dominicana presentando la so xira Incanto el 30 d'abril.
Una de les actuaciones más importantes foi'l día 27 de mayu nel Estadiu Olímpicu de Roma, na final de la temporada 2008-09 de la Lliga de Campeones de la UEFA qu'enfrentaba al Manchester United y F.C. Barcelona, que foi'l vencedor d'esta edición. La pieza qu'escoyó Andrea foi una escoyida de la BSO de Gladiator y tamién cantó'l Himnu de la Lliga de Campeones de la UEFA.
El 31 de xineru de 2010, mientres los premios Grammy, Bocelli, Mary J. Blige y David Foster, xunieron les sos voces otra vegada, cantando Bridge over Troubled Water pa concenciar a les víctimes del terremotu d'Haití. Los trés fixeren primeramente una apaición en Larry King Live de CNN.
El 1 de marzu, Bocelli, xunto con David Foster, fueron honraos por L.A. Italia Film, Fashion and Art Fest mientres una ceremonia en Grauman's Chinese Theatre, en Hollywood, onde s'amosó un documental de la vida y carrera de Bocelli llamáu "The Story Behind The Voice".
El 12 de marzu, Bocelli fixo una apaición en Skavlan, n'Oslu, Noruega, pa promover la so xira escandinava, dando una rara entrevista al presentador del programa Fredrik Skavlan, y más tarde interpretando "Voglio Vivere Cosi", del so álbum Incanto, col Coru de neños noruegos, Sølvguttene.
N'abril, volvió a Escandinavia, pa un conciertu nel Telenor Arena, en Oslo, Noruega, el 8 d'abril, un conciertu nel Foru de Copenhague, en Copenḥague, Dinamarca, el 9 d'abril, y finalmente un conciertu nel Ericsson Globe en Estocolmu, Suecia, el 11 d'abril. A él xunieron la ganadora de los Premios Tony Heather Headley y 120 músicos de la Orquesta de Conciertos d'Estocolmu, nos trés conciertos, tamién la sueca mezzosopranu Malena Ernman nel so conciertu de Suecia.
El 30 d'abril, Bocelli cantó Nessun Dorma, mientres la ceremonia d'inauguración de la Expo 2010, en Shanghai, China, frente a venti xefes d'Estáu y de Gobiernu, incluyíos el Presidente de China presidente chinu, Hu Jintao, el presidente francés, Nicolas Sarkozy, el presidente surcoreanu, Lee Myung-bak, y el Presidente de la Comisión Europea José Manuel Barroso. A otru día, el 1 de mayu, celebróse un conciertu, tituláu "Charming China", nel Estadiu de Shanghai, frente a una audiencia de 80.000 persones, xunto a los cantantes chinos Song Zuying y Chou Jay, y al pianista Lang Lang concertista de pianu, la Orquesta Filarmónica de China so la direición del so direutor artísticu Yu llargu.
Los dos apaiciones coincidieron cola xira asiática de Bocelli, consistente nun conciertu en Budokan, Tokiu, Xapón, el 28 d'abril, un conciertu en Jamsil Gymnasium, Seúl, Corea del Sur, el 2 de mayu, un conciertu nel Hong Kong Convention and Exhibition Centre, en Ḥong Kong, el 4 de mayu, un conciertu nel Taipei Arena, Taipéi, Taiwán, el 06 de mayu, y finalmente, un conciertu gratuitu, entamáu pola YTL Corporation, nel Xardín Botánicu de Singapur, en Singapur, el 8 de mayu, asistieron más de 12.000 persones, recoyíu al traviés de votación pública, según figures prominentes na rexón, como por casu, el presidente de Singapur, SR Nathan y la so esposa, el multimillonariu de Malasia, y fundador de la YTL Corporation, Yeoh Tiong Lay y el so fíu mayor, Francis Yeoh, l'actriz Michelle Yeoh, y el fundador de Jimmy Choo Ltd, Jimmy Choo. La cantante de pop australiana Delta Goodrem actuó de nuevu con Bocelli nos cinco conciertos, dempués d'él na so xira "My Chritmas 2009 winter tour".
Bocelli encabezó'l "Grand Finale" de Conciertu de la Copa Mundial de la FIFA 2010, nel Coca-Cola Dome, en Johannesburgu, Sudáfrica, pa marcar el final de la Copa del Mundu, xunto col canadiense Bryan Adams, el 09 de xunetu 2010, dos díes enantes de la final del Mundial.
En 2011 realizó una xira per Sudamérica pasando per Colombia, Venezuela, Arxentina, etc, xunto a l'artista española Chenoa. En setiembre d'esi mesmu añu encabezó un conciertu nel Central Park. Cuntó cola participación especial de David Foster, Celine Dion, Tony Bennet, Chris Botti, etc. Interpretó cantares inéditos, como "New York, New York", "More", ente otres.
Al añu siguiente, nuevamente con David Foster, empezó a trabayar nel CD Passione, que se llanzó a principios de 2013 y destacó el dueto con Jennifer Lopez nel cantar "Quiciabes, quiciabes, quiciabes". El CD taba compuestu por cantares románticos, como "la vie en rose", "corcováu", ente otres.
En 2014 llanzo'l CD "Manun Lescaut", que cuntó con Plácido Domingo como direutor d'orquesta y a Ana María Martínez. El mesmu añu llanzó una coleición d'ópera, que contién cantares clásicos que Bocelli interpretó a lo llargo de la so carrera. En 2015 viaxó a Miami Beach pa celebrar, nun megaconcierto de munchos artistes, los 100 años de dichu llugar y, pocos díes dempués, participó nun homenaxe a Stevie Wonder. El 30 d'abril emitir por televisión un conciertu del tenor en Milán con motivu de l'apertura de la EXPO MILANO 2015. En mayu d'anguaño realizó la xira llamada "il grande mistero", que consistió n'arrobinar la misión de la familia según la Ilesia Católica ( pos el Papa Francisco encargó-y esi trabayu). La xira foi en cuasi toa Europa, anque depués llevó la xira a Phidadelphia onde lu cantó al Papa, xunto a cantantes como Juanes, etc El 31 de mayu, en "Bretaña tien talentu", anunció'l so nuevu álbum llamáu "Cinema", que llanzóse'l 23 d'Ochobre ya inclúi la tema de la película "gladiador", " now we are free" en versión italiana y un dueto con Ariana Grande en "y piú ti penso".El CD llanzóse tamién en 2 versiones n'español. L'álbum inclúi cantares de musicales como West Side Story, Evita, The phantom of the opera, ente otros. Depués el 18 de setiembre cantó en direuto nel Hollywood Bowl presentando'l nuevu discu y cuntó cola ayuda de David Foster.
Participación en ópera
Andrea Bocelli, dende bien pequeñu, suañaba con cantar ópera escuchando a les sos más grandes ídolos tenores como Enrico Caruso, Mario del Mónaco, Luciano Pavarotti y del so maestru Franco Corelli. En concluyendo los sos estudios, trabaya mientres un añu como abogáu pa depués dedicase por completu a la música. Collaboró con personalidaes de la ópera ente les que se destacar Ana María Martínez, Angela Gheorghiu, Anna Netrebko, Barbara Frittoli, Bryn Terfel, Cecilia Bartoli, Elena Obraztsova, Eva Mei, Ildebrando D'Arcangelo, José Carreras, Luciano Pavarotti, Lucio Gallo, Marisa Domashenko, Olga Borodina, Paoletta Marrocu, Plácido Domingo, Renée Fleming, Verónica Villaroel, Violeta Urmana y con direutores musicales como Alan Gilbert, Eugene Kohn, Fabio Luisi, Lorin Maazel, Marcu Armiliato, Myung-Whung Chung, Steven Mercuriu, Valery Gergiev, Zubin Mehta, ente otros.
En 1992, dempués de faer audiciones con Zucchero, nel branu d'esi mesmu añu, Andrea viaxa a Turín pa tomar clases col yá retiráu maestru Franco Corelli nesa dómina, escuchar cantar "Che Gelida Manina" de Puccini, aria cola que lo acepta nes sos clases, que terminen pocu tiempu dempués llevándolo a tomar lleiciones de cantar con Bettarini, hasta que'l maestru muerre en 1997 a la edá de 83 años. Nesi mesmu añu graba Viaggio Italianu nel qu'inclúi destacaes aries como "Nessun Dorma" de Turandot, "Llamentu di Federico" de L`Arlesiana, el "Ave Maria" de Schubert, "`O sole mio", "La donna è mobile" de Rigoletto, ente otres, y col qu'empieza a ganar dellos premios a nivel mundial.