cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alianza Bolivariana pa los Pueblos de La nuesa América - Tratáu de Comerciu de los Pueblos
Socialismu del sieglu XXI
El 20 d'abril de 2010, mientres l'IX Cume del ALBA, celebrada en Caraques, el xefes d'Estáu y Gobiernu d'Antigua y Barbuda, Bolivia, Cuba, Dominica, Ecuador, Nicaragua, San Vicente y Les Granadines y Venezuela roblaron el "Manifiestu de Caraques Consolidando la Nueva Independencia" onde afirmaben buscar lliberar del intervencionismu estranxeru, la sumisión a mandatos imperialistes y construyir una base económica socialista. L'entós Presidente de Venezuela, Hugo Chávez, dixo del ALBA; “l'oxetivu ye la independencia, la vía la revolución y la bandera'l socialismu. L'Alba ye polo tanto eso: Independencia, Revolución y Socialismu”
Estrella de Barnard
La Estrella de Barnard (HIP 87937) ye una estrella na constelación d'Ophiuchus. De magnitú aparente +9,51, ye demasiáu tenue pa poder ser reparada ensin telescopiu. Debe'l so nome al astrónomu norteamericanu Edward Emerson Barnard, quien en 1916 afayó que ye la estrella con un mayor movimientu aparente (10,3 segundos d'arcu per añu) vista dende la Tierra.
La Estrella de Barnard foi oxetu de numberosos estudios, por cuenta de la so proximidá y a la so posición favorable pa la observación cerca del ecuador celeste. Históricamente, la investigación na Estrella de Barnard centróse en midir les sos carauterístiques físiques, la so astrometría, y en refinar les llendes de posibles planetes estrasolares. Coles mesmes, magar que la Estrella de Barnard ye una estrella antigua, ciertes observaciones suxuren qu'esperimenta fogarales como les de les estrelles acandilantes.
Tamién surdió ciertu discutiniu tocantes a si la Estrella de Barnard alluga un sistema planetariu. A la fin de la década de 1960 y de primeres de la de 1970, Peter van de Kamp afirmó qu'esistía unu o dellos xigantes gaseosos n'órbita alredor d'ella. Anguaño, ente que la presencia de pequeños planetes terrestres permanez como posibilidá, la esistencia de planetes xigantes foi refutada.
Alloña
La Estrella de Barnard alcuéntrase a 5,98 años lluz del Sistema Solar. Tan solo los trés componentes del sistema Alfa Centauri —incluyendo a Proxima Centauri— tán más cerca.
La Estrella de Barnard comparte la mesma vecindá que'l Sol. Les estrelles más próximes a ella son, polo xeneral, nanes coloraes, la clase d'estrelles más pequeña y común. La so vecina más cercana anguaño ye Ross 154 (V1216 Sagittarii), distante 5,41 años lluz. El Sol y Alfa Centauri son, respeutivamente, los siguientes sistemes más cercanos. Dende la Estrella de Barnard, el Sol reparar nel llau diametralmente opuestu del cielu nes coordenaes AR = 57m 48,5s y δ = −04° 41′ 36″, tando asitiáu na rexón esti de la constelación de Monoceros. Dende ellí, el Sol apaecería como una brillosa estrella de primera magnitú comparable a como se ve Pólux (β Geminorum) dende la Tierra.
Carauterístiques
La Estrella de Barnard ye una nana colorada de tipu espectral M4.0V. Tien aproximao'l 16% de la masa solar, siendo'l so radiu equivalente al 19% del que tien el Sol. La so temperatura efectivo ye de 3.134 ± 102 K y tien una lluminosidá visual de namái 4/10.000 de la lluminosidá solar, a la que correspuende una lluminosidá bolométrica —qu'inclúi la lluz infrarroxo emitida— de 34,6/10.000 vegaes la solar. La Estrella de Barnard ye tan tenue que si tuviera a la mesma alloña de la Tierra que'l Sol, el so rellumu namái sería 100 vegaes mayor que'l de la Lluna llena, comparable al rellumu del Sol a una distancia de 80 UA.
Con una edá ente 7.000 y 12.000 millones d'años, la Estrella de Barnard ye abondo más vieya que'l Sol, y podría tar ente les estrelles más vieyes de la Vía láctea. Col tiempu perdió muncha enerxía de rotación, y leves cambeos periódicos nel so rellumu indiquen que completa un xiru cada 130 díes —compárese colos 25 díes qu'emplega'l Sol. Dada la so avanzada edá, mientres enforma tiempu supúnxose que la Estrella de Barnard yera inactiva en términos d'actividá estelar. Sicasí, en 1998, los astrónomos repararon una fogaral estelar intensa, poniendo de manifiestu que, sosprendentemente, la Estrella de Barnard ye una estrella acandilante. Por ello, recibe tamién el nome, tocantes a variable, de V2500 Ophiuchi. En 2003, na Estrella de Barnard reparar por primer vegada un cambéu detectable de la velocidá radial d'una estrella causada pol so movimientu; esta variabilidá adicional na velocidá radial foi atribuyida a la so actividá estelar.
Nun ampliu estudiu de metalicidáes de nanes coloraes de clase M, a la Estrella de Barnard asignóse-y un índiz de metalicidá ente -0,5 y -1,0, lo qu'aproximao correspuende a un conteníu metálico ente'l 10% y el 32% de la solar. La metalicidá —bayura relativa d'elementos más pesaos que'l heliu—, ayuda a clasificar les estrelles con rellación a la población galáctica. Paez que la Estrella de Barnard ye una estrella típica de la Población II de nanes coloraes, munches d'elles estrelles de halo emprobecíes en metales. Pero anque la metalicidá de la Estrella de Barnard ye verdaderamente subsolar, ésta ye más elevada que la d'una estrella de halo y encaxa bien nel estremu baxu de les estrelles de discu riques en metales; esti fechu, sumáu al so movimientu espacial alto, llevó a la so clasificación como «estrella entemedia de Población II», a caballu ente les estrelles de discu y les de halo.
Cinemática
thumb|250px|right|Movimientu aparente de la estrella de Barnard en 9 años. thumb|250px|right|Distancies de les estrelles más cercanes, dende hai 20.000 años hasta 80.000 años nel futuru. El movimientu propiu de la Estrella de Barnard equival a una velocidá llateral relativa («lateralmente» en rellación a la nuesa llinia de visión del Sol) de 90 km/s. Los 10,3 segundos d'arcu que se mueve añalmente suponen que, a lo llargo d'una vida humana, la so posición varia un cuartu de grau, aproximao la metá del diámetru angular de la Lluna llena.
La velocidá radial de la Estrella de Barnard escontra'l Sol puede ser midida pol so fana al azul. Pueden atopase dos midíes nos catálogos: 106,8 km/s en SIMBAD, que se refier a una compilación de 1967 de midíes más vieyes, y 110,8 km/s en ARICNS y valores similares en toles referencies astronómiques modernes. Estes midíes, combinaes col movimientu propiu, suxuren una velocidá real en rellación al Sol de 139,7 y 142,7 km/s, respeutivamente.
L'acercamientu máximu de la Estrella de Barnard al Sistema Solar va tener llugar alredor del añu 9800 d.C., cuando s'avere a 3,75 años lluz. Sicasí, inclusive nesi momentu nun va ser la estrella más cercana, yá que Proxima Centauri averaríase entá más al Sol. La Estrella de Barnard inda va ser demasiáu tenue pa ser obersvada a güeyu nel momentu del so máximu acercamientu, yá que la so magnitú aparente va ser d'aproximao +8,5. A partir d'esi momentu, dirá alloñándose pasu ente pasu del Sol.
El fogaral de 1998
La observación d'un fogaral estelar na Estrella de Barnard añedió otru elementu d'interés nel so estudiu. Detactada por William Cochran por cambeos nel so espectru d'emisión el 17 de xunetu de 1998, pasaron más de cuatro años primero que'l fogaral fuera totalmente analizada. Suxurióse que la temperatura del fogaral algamó 8000 K, más de dos veces la temperatura normal de la estrella, magar el simple analís espectral nun puede determinar exactamente'l fluxu total del fogaral.
La observación d'esti fogaral causó sorpresa, pos nun cabría esperar actividá estelar intensa nuna estrella tan antigua. Estos fogarales nun son entendíes en fondura, pero créese que tán causaes por campos magnéticos fuertes que inhiben la conveición del plasma, dando llugar a españíos repentinos; los campos magnéticos fuertes tán presentes n'estrelles de rápida rotación, mientres les estrelles vieyes tienden a xirar adulces. Por ello, supónse qu'un acontecimientu de tal magnitú como'l reparáu na Estrella de Barnard ye una esceición. La investigación de la periodicidá de la estrella, lo mesmo que de los cambeos de l'actividá estelar nuna escala de tiempu dada, suxuren igualmente que la estrella tendría de tar en quiescencia; una investigación de 1998 amosó cierta evidencia na variación periódica del rellumu de la Estrella de Barnard, pero reveló namái una posible llurdiu estelar nun periodu de más de 130 díes.
El descubrimientu d'una actividá estelar d'estes carauterístiques hai promovíu un interés adicional pola Estrella de Barnard, p'asina poder entender a estrelles asemeyaes. Espérase qu'estudios fotométricos en rayos X y ultravioleta dexen refundiar lluz sobre la población de nanes coloraes de la nuesa galaxa. Per otra parte, dicha investigación tien implicaciones na astrobioloxía. Considerando que la zona habitable nuna nana colorada alcuéntrase mui cerca de la estrella —nel casu de la Estrella de Barnard ente 0,056 y 0,109 UA—, eventos como fogarales, vientos o acontecimientos de eyección de plasma, tienen d'exercer una gran inflúi sobre cualesquier posible planeta.
Posible sistema planetariu
Mientres munchos años consideróse que la Estrella de Barnard podía tener un planeta estrasolar. L'astrónomu Peter van de Kamp realizara en 1963 midíes astrométricas precises del movimientu d'esta estrella, y nelles podíase apreciar que'l movimientu aparente de la estrella yera alteriáu polo que podría ser un planeta xovianu, con una masa igual 0,0015 vegaes la masa solar o 1,6 vegaes la masa de Xúpiter. Un analís más completu, publicáu en 1969, ufiertaba una nueva esplicación qu'incluyía dos planetes con mases iguales a 1,1 y 0,8 vegaes la masa de Xúpiter y periodos orbitales de 26 y 12 años respeutivamente. Pa complicar les coses, un nuevu analís de los datos de Van de Kamp, efectuáu en 1973 por Jensen y Ulrych, paecía demostrar la presencia de dellos planetes con mases amenorgaes y periodos de traslación más curtios. Sicasí, un estudiu publicáu esi mesmu añu por Gatewood y Eichhorn demostró la incapacidá de comprobar la esistencia d'estos planetes por otros equipos, usando preseos y téuniques distintes. thumb|250px|right|Concepción artística del supuestu planeta n'órbita alredor de la Estrella de Barnard.
Na década de 1980 otros equipos midieren tamién mientres dellos años y con mayor precisión el movimientu aparente de la estrella refugando la hipótesis de los planetes. Inda en 1982 un nuevu analís per parte de Van de Kamp de midíes astronómiques realizaes nel intervalu 1938-1981 dio llugar a una nueva hipótesis, distinta a les anteriores: dos planetes con mases iguales a 0,7 y 0,5 mases jovianas, con periodos de traslación de 12 y 20 años. Tres años más tarde, Fredrick y Ianna publicaron nueves resultaos, de mayor precisión y exactitú, colos que demostraben la inesistencia d'estes perturbaciones y, poro, la de los presuntos planetes.
Finalmente en 1986, Harrington, utilizando fotografíes tomaes pol gran reflector astrométrico de 1,55 metros instaláu nel Observatoriu Naval (USNO), nel intervalu 1972-1986, demostró la inesistencia de perturbaciones nel so movimientu y, indireutamente, de planetes xirando en redol so. Anguaño piénsase que l'error sistemáticu reflexáu por Van de Kamp débese a la lente oxetivu del telescopiu utilizáu, siendo ésta retirada, llimpiada ya instalada nuevamente; ello aniciaría cambeos na forma de les estrelles y, con ellos, errores nes midíes efectuaes.
Los últimos estudios demuestren que, a menos de 1,8 UA de la Estrella de Barnard, los datos esclúin la presencia de planetes con mases mínimes mayores de 4,9 mases terrestres o con mases reales mayores que la d'Uranu. Per otra parte, tampoco se detectó la presencia d'un discu circumestelar de polvu o escombros.
Sicasí, por cuenta de la proximidá de la Estrella de Barnard al Sol, ésta sigue siendo oxetu de gran interés dientro de l'astronomía. Foi escoyida como oxetivu prioritariu de la Space Interferometry Mission de la NASA que tendría de ser capaz de detectar planetes d'hasta tres mases terrestres dientro de los dos UA más cercanes a la estrella.
Plounéventer
Plounéventer ye una comuña francesa del departamentu de Finistère, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Heliodoxa imperatrix
El colibrí emperador o brillosu emperador (Heliodoxa imperatrix) ye una especie de colibrí na familia Trochilidae.
Rede Lliberal d'América Llatina
Rede Lliberal d'América Llatina (RELIAL) ye una agrupación de 37 instituciones lliberales provenientes de 17 países d'América Llatina. La rede inclúi ente los sos miembros tantu partíos políticos como centros de pensamientu, fundaciones y instuciones d'investigación. La mayoría de los sos miembros tienden al lliberalismu económicu. Foi fundada en 2003 y presentada oficialmente nun eventu en Costa Rica en 2004. Los sos presidentes fueron, Otto Guevara (fundador), Ricardo López Murphy y Rocío Guijarro (actual). RELIAL ye la organización rexonal de la Internacional Lliberal y collabora cercanamente cola seición llatinoamericana de la Fundación Friedrich Naumann.
Heliodoxa imperatrix
Distribución
Alcuéntrase n'Ecuador y Colombia.
Hábitat
El so hábitat natural son los montes húmedos subtropicales o tropicales de tierres baxes y montes húmedos tropicales o subtropicales de monte. La UICN nun la considera una especie amenazada.
Puertas (Santolaya)
Puertas ye un llugar de la parroquia de Santolaya nel conceyu asturianu de Cabrales.
Iñigo Urkullu
Iñigo Urkullu Renteria ye un políticu vascu de nacionalidá española. Ideolóxicamente ye nacionalista vascu. Dende'l 15 d'avientu de 2012 ye'l lehendakari del Gobiernu Vascu. Foi presidente del Euzkadi Buru Batzar (EBB) del Partíu Nacionalista Vascu ente xineru de 2008 y avientu de 2012.
Xena
Xena ye un personaxe ficticiu creáu por Robert Tapert pa Xena: Warrior Princess. Apaeció per primer vegada na serie Hercules: The Legendary Journeys, entantes d'apaecer na serie de televisión y nel cómic del mesmu nome. L'actriz neozelandesa Lucy Lawless interpretó a Xena na serie televisiva. thumb|[[Lucy Lawless, actriz qu'interpreta a Xena.]]
Provincia de Huelva
La provincia de Huelva ye una de les ocho provincies qu'ensamen la comunidá autónoma d'Andalucía, España. Allugada nel oeste de tala comunidá, llenda al norte cola provincia de Badayoz, al este coles provincies de Sevilla y Cádiz, al sur col Océanu Atlánticu y al oeste con Portugal. Pese a la so vecindá cola provincia de Cádiz ye la única provincia española que nun tien comunicación direuta cola provincia na qu'enconta, y p'aportar a la mesma hai de pasar per Sevilla. La capital de la provincia ye la ciudá de Huelva.
La provincia tien una estensión de 10.148 km², con una población de.
Taro Hasegawa
Taro Hasegawa (長谷川 太郎; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Estrella de Luyten
La Estrella de Luyten (GJ 273 / LHS 33 / HIP 36208) ye una estrella de magnitú aparente +9,85, que'l so gran movimientu propiu foi probablemente afayáu pol astrónomu Willem Jacob Luyten, a quien debe'l so nome. Conocida sobremanera pola so proximidá al Sistema Solar —del que falta 12,37 años lluz—, alcontrar na constelación del Can Menor, tando asitiada al suroeste de Gomeisa (β Canis Minoris) y al oeste de Procyon (α Canis Minoris). Los sistemes estelares más cercanos a la Estrella de Luyten son la citada Procyon, asitiada a apenes 1,2 años lluz, y Ross 614, a 3,9 años lluz.
La Estrella de Luyten ye una nana colorada de tipu espectral M3.5 V con una lluminosidá equivalente al 0,145% de la lluminosidá solar. Neto a otres munches estrelles de la redolada del Sistema Solar, tales como Ross 154, Ross 128 o YZ Ceti, ye menos masiva que'l Sol, con una masa envalorada de 0,26 mases solares. Paez ser una estrella de lenta rotación —ello ye que pudiera ser que non rotara n'absolutu—; seya que non la llende cimera de la so velocidá de rotación ye de namái 1 km/s. El so conteníu de metales (metalicidá) ye claramente inferior a la solar ([Fe/H] = -0,16).
Hai cierta evidencia de que la Estrella de Luyten puede tener un compañeru subestelar con una masa entendida ente 0,4 y 1,1 vegaes la del planeta Xúpiter, pero hasta'l momentu ello nun foi confirmáu.
Plounévez-Lochrist
Plounévez-Lochrist ye una comuña francesa del departamentu de Finistère, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Plounévézel
Plounévézel ye una comuña francesa del departamentu de Finistère, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Carduelis carduelis
El ye una ave paseriforme perteneciente a la familia de los frinxílidos. Ye común nel Paleárticu occidental, tanto n'Europa como nel Norte d'África y parte d'Asia occidental. Ye una ave granívora, alimentándose de granes de xirasol, trigu, dellos inseutos na estación de cría y sobremanera de les granes de los cardos. Dende tiempos antiguos ye criáu en cautividá por cuenta del so allegre cantar, que ta compuestu por trinos paecíos a los de los canarios, pero con un toque de montés.
Descripción
Presenta un llargor de 12-13,5 cm, una valumbu de 21-25,5 cm, un pesu de 14-19 g. y una llonxevidá de 8-10 años (en cautividá) El xilgueru presenta una cabeza tricolor con mázcara facial colorada y ales negres con franxa mariella. El plumaxe adultu carauterízase por una cabeza bien distintiva y conspicua, con aspeutu tricolor, mázcara facial colorada, y dibuxu cefálicu blancu y negru. El picu ye típicu y afechu a la so alimentación. Cónicu, espodáu, afiláu, de color pálidu. Per otra parte, el cuerpu na parte anterior ye ablancazáu, bordiáu d'ocre, ente que la parte posterior marronácea. Les ales bien distintives y conspicues, tantu cola ave posada, como en vuelu. Negra, con ancha franxa alar mariella; llurdios blancos na punta de les rémixe de tamañu variable, en función de la gastadura. La cola ye negra, escotada, presentando rectrices con puntes blanques.
El plumaxe xuvenil presenten ales idéntiques a los adultos, una cabeza y cuerpu gris pardu uniforme y xaspiáu. Garra'l típicu dibuxu cefálicu tricolor tres la primer muda parcial na seronda. Esisten tamién plumaxes entemedios, que son indistinguible del adultu sacante cola ave en mano, y nesi casu, dependiendo de la dómina y el ciclu de muda, apreciar por rémixes, cobertoras alares y rectrices.
El machu y la fema son bien asemeyaos, malapenes esiste dimorfismu sexual. Cola ave na mano, o bien en condiciones d'observación bien favorables, el machu presenta mayor cantidá de colloráu na cara, y plumillas nasales xeneralmente más escures. La variación estacional ye inesistente, sicasí, la gastadura progresiva del plumaxe, amenorga (ya inclusive esanicia) les puntes blanques de rémixes y rectrices, recuperándoles tres la muda completa postnupcial.
Por cuenta de la so cabeza tricolor, y a la so conspicua coloración alar, resulta inconfundible con otres especies. Los exemplares xuveniles pueden inducir a ciertu tracamundiu con femes y neñones d'otros frinxílidos marronáceos, pero namái en casu de que la observación nun incluya la nala.
Los ciclos de muda en xuveniles ye parcial, mientres el branu, ente que n'adultos ser muda completa, tamién mientres el branu.
Distribución y hábitat
El xilgueru distribúise a lo llargo del paleárticu occidental. Suel afincar en llindes de montes, sotos, campos, zones agrícoles, parques, xardinos, güertos, frutaledas y, polo xeneral cualquier zona herbal, cuantimás si esiste bayura de cardos (alimentu predilectu de la especie); la clave ye presencia mínima d'arboláu. Cría ensin dificultaes en pueblos y ciudaes.
La so predilección poles plantes ruderales, especialmente cardos y centaurees, esplica la bayura de xilgueros en vegues y olivares, hábitats qu'apurren árboles pa emplazar el nial, y terrenos estenos onde buscar granes.
En migración resulta ubicuu. Pel iviernu tamién frecuenta desiertos y otres zones abiertes anque nun tean arbolíos.
Reproducción
De normal suelen criar dos vegaes mientres un añu. La primera puesta empieza a mediaos de marzu o principiu d'abril. La segunda puesta realízase de siguío de la primera. Raramente se producen tres puestes.
La puesta consta de 5-6 güevos de color blancu con finos llixos acolorataos. La incubación dura 12-13 díes, periodu nel que con frecuencia'l machu alimenta a la so pareya nel ñeru. El ñeru, construyíu cuasi puramente pola fema, tien forma de copa ya instálase nes forquetes de les cañes más altes de dellos árboles o arbustos.
Los pitucos, que son ñerícolos, abandonen el ñeru ya independícense de los padres a los 15 díes aproximao, algamen el plumaxe definitivu tres la muda serondiega.
Migración
El xilgueru pórtase como parcialmente migradora. Les poblaciones nortices migren al sur; los cuarteles d'iviernu asítiense na zona mediterránea. Les poblaciones meridionales pueden ser sedentaries, errantes, ya inclusive migradores escontra'l norte d'África. La migración ye diurna, en grupos más o menos numberosos. El pasu migratoriu ye enllargáu; el gruesu de la migración serondiega produzse ente setiembre y payares; el de la primavera tien llugar ente febreru y mayu.
En rexones como España considérase un migrador parcial, recibiendo invertantes procedentes de Centroeuropa; el pasu serondiegu produzse sobremanera n'ochobre y payares, y la vuelta trescurre ente marzu y mayu.
Los individuos ibéricos paecen abandonar mayoritariamente munches de les sos llocalidaes de cría pa movese al norte d'África, dando llugar a una espectacular concentración serondiega nel estrechu de Xibraltar, onde resulta ser el frinxílidu más abondosu en migración al xunise con migradores más nortizos; nesti sentíu citáronse peraltes densidaes al sur de Cádiz del orde de 65 aves/10 hai.
Subespecies
La especie ta estremada en dos grupos mayores (carduelis y caniceps) y cada grupu contempla delles races, asolapándose la so distribución nes zones estremeres.
El grupu caniceps propúnxose como especie distinta.
Linnaeus clasificó la especie como Fringilla carduelis.
Xenética
Xenéticamente definióse la especie parental esistente del xilgueru (Carduelis carduelis). Ye'l Carduelis citrinella que probablemente dio llugar a estos xilgueros eurasiáticos nes islles del Mediterraneu, na llamada Crisis Mesiniense, cuando'l mar Mediterraneu atopábase cuasi secu y yera un conxuntu de charcos salinos de mayor o menor fondura.
La filoxenia xenética molecular (y el so parentescu y apaición na Tierra) foi investigada por Antonio Arnaiz-Villena et al.
Livila
Claudia Livia Julia, más conocida pol so llamatu Livila (la "pequeña Livia") (c. 13 e.C. – 31) foi la única fía de Nerón Claudiu Drusu y Antonia la Menor. La so relevancia na hestoria de la dinastía Xulio-Claudia llindar a ser la novia y presunta asesina de Gaius Caesar, herederu aparente del Principáu mientres el reináu d'Augustu y el so tíu Tiberiu.
Sábese pocu sobre les sos rellaciones cola so familia, anque Suetoniu cunta qu'ella despreciaba al so hermanu menor, Claudiu (al oyer el badagüeyu de qu'un día aportaría a emperador, llamentóse públicamente de tan aciar destín pa los romanos). Aparentemente sintió rensía y envidia de la so cuñada Agripina la Mayor, la sobeyosa esposa del so hermanu Xermánicu, col que yera desfavorablemente comparada, pos Agripina cumplió meyor el so deber de producir herederos imperiales a la so casa y foi muncho más popular. Sicasí, Tácitu informa que Livila yera munchu más formosa, anque foi bastante desgarbada cuando neña. Al igual que la mayoría de les muyeres de la dinastía Xulio-Claudiu, foi bien ambiciosa, especialmente respectu de los sos fíos varones.
Los sos maquinaciones con Sejano llograron condergar al so rival y cuñada Agripina la Mayor, según a los fíos d'esta que fueron escluyíos de la socesión de Tiberiu. Escubiertes les intrigues de Sejano, Tiberio recibió una denuncia sobre la participación de Livila nestos crímenes, pero nun se probó qu'envelenara al so home Drusu.
Foi condergada a morrer de fame, recluyida nes sos habitaciones pola so propia madre, Antonia la Menor, nel 31. La so memoria foi maldita pol Senáu, y les sos estatues frañíes. Persisten bien poques representaciones de Livila y les que queden tán parcialmente estropiaes.
Provincia de Las Palmas
Las Palmas o Les Palmes ye una provincia española de la Comunidá Autónoma de Canaries, formada poles islles de Gran Canaria, Fuerteventura y Lanzarote, asina como por una riestra de seis islles menores (Alegranza, La Graciosa, Montaña Clara, Islla de Lobos, Roque del Este y Roque del Oeste). Cunta con 1.024.186 habitantes (2006), siendo la duodecima provincia española en númberu d'habitantes y la primera de les islles Canaries.
La capital de la provincia ye la ciudá de Las Palmas de Gran Canaria, na islla de Gran Canaria.
Paloma Gázquez
Paloma Gázquez Collado ye la candidata númberu unu al Congresu de los diputaos del Partíu Popular pola circunscripción del Principáu d'Asturies nes eleiciones xenerales d'España de 2019. ​
Biografía
Afilióse al Partíu Popular en 1985, foi conceyal nel Conceyu d'Uviéu ente los años 2007 y 2011, asumiendo la responsabilidá de Patrimoniu, Servicios Internos y Parques y Xardinos. Foi la responsable n'Asturies de la candidatura de Pablo Casado al Congresu de los Populares​. .
Tien trés titulaciones universitaries n'inxeniería:
Ye funcionaria de carrera nel Conceyu d'Uviéu como inxeniera nel serviciu d'Infraestructures, Agua y Saneamientu. Asina mesmu ente los años 2012 y 2016 foi la Presidenta del Colexu Oficial d'Inxenieros Téunicos d'Obres Publiques ya Inxenieros Civiles d'España, ademas de Decana del Colexu d'Inxenieros Téunicos d'Obres Públiques d'Asturies de 2011 a 2012.
La Foz
Col nome de La Foz podemos referinos a:
Aldieres Joaquim dos Santos Neto
Aldieres Joaquim dos Santos Neto ye un ex-futbolista brasilanu.
Chloris chloris
El ye un pequeñu páxaru cantor del orde de los Passeriformes y de la familia Fringillidae (como los pinzones). Ye una especie común na Península Ibérica.
Descripción
Mide de 13 a 15 cm de llargu. El machu ye de color verde amarellentáu, con llamativos llurdios mariellos nes ales y cola. La fema ye de color más apagáu y tienen tonos marrón castañal na parte posterior, y los llurdios de les sos ales y cola son de color mariellu maciu.
Subespecies
El C. chloris (forma nominal) alcuéntrase per toa Europa de Norte a Sur. Introdúxose n'Arxentina, Uruguái, Nueva Zelanda y Australia.
Esisten tres subespecies catalogaes:
Cantar
El so cantar ye bastante articuláu y entepola delles notes típiques de llamada cho-roro, chi-ri-ri, chuing-chuing, cuando tán en grupu emiten un chuiit de tonu más eleváu que los pinpines nasal, que paez como si fuera producíu por una inspiración forzada. Asonsaña tamién los cantares d'otres aves.
Ficheru:Carduelis chloris.ogg
Alimentación
El so picu curtiu y cónicu ye lo suficientemente poderosu p'abrir granes grandes y dures. Granes de ceberes, tomaes namái cuando estes s'esprenden de la espiga; granes d'árboles: sámares de llamera (Ulmus minor), tilal (Tilia spp.) y fresnu (Tecoma mariella), piñones; bagues como les de texu (Taxus baccata), artu (Rubus ulmifolius) y artuganciu (Rosa canina); inseutos, ente los que cúntense áfidos, formigues, escarabayos y tamién arañes. En delles ocasiones taramia los biltos d'árboles frutales, pero raramente hasta'l puntu de constituyir una plaga. Na seronda visita los viñeos y frutales pa comer fruta maduro.
Soporta bien los rigores del iviernu y sabe atopar el so alimentu inclusive cuando la capa de nieve ye trupa.
Hábitat
Naquelles zones de vexetación escasa y pocu trupa abellúgase nos pinares, que constitúin quiciabes el so hábitat orixinal. En tolos demás llugares alcuéntrase-y pela redolada de cases, xardinos y granxes, permaneciendo ausente de los llugares más remotos del campu. A finales del branu, arrexúntase en grandes bandaes, qu'abeyen per pelos campos llabraos y silos en busca del granu cayíu y granes de plantes monteses, especialmente aquelles qu'espolleten en terrén cultiváu.
Reproducción
Cuando apuerta'l mes de marzu'l machu alterna'l so xiblíu inspiráu con un vuelu ascendente dende la caña en que se posa y una especie de suspensión nel aire per mediu d'aleteos seles, a la manera de les caparines o esperteyos, darréu de garllar. Esta aición constitúi la parte principal de la so exhibición galantiadora.
Cría nes arbolees y arbustos tupíos de les zones habitaes, parques, xardinos, güertos, frutales y nos cipreses de los campusantos y toles viesques y fileres d'árboles del ámbitu rural. Tiende a añerar en grupos. Por regla xeneral, el ñeru aveza a construyilu nuna sebe o arbustu verde con raigones finos, mofu y llana; revístilu de raigaños, pelos, o plumes. Los güevos, de 4 a 6, pónenlos en mayu; el so color varia ente'l blancu puercu y l'azul verdosu con llurdies pardes, acolorataes o violacees, y les sos dimensiones son de 19 por 12 mm. Namái la fema guaria,mientres dos selmanes; entrín y non, aliméntala'l machu que permanez inmóvil dende un posaderu cercanu. Depués dambos, una vegada nacíes les críes, aliméntenlos mientres 13-16 díes por regurxitación d'inseutos y de granes estrapaes. Piden alimentu a los sos padres con un <<duil-duil>> interminable. Cuando la fema se dispón a faer otru nial, el padre tien que quedase namái al cargu d'elles hasta que consigan l'alimentu por sigo mesmes. Cuando adquieren les sos primeres plumes, permanecen xunto a los sos padres, formando un grupu familiar bien xuníu. Faen dos puestes añales, dacuando trés.
A la fin de la dómina de cría axúntense en bandaes numberoses qu'inclúin tamién páxaros migrantes qu'apuerten del norte na seronda y esnalen al debalu al traviés de montes, campos, estepes y cultivos.
Estrella de Krzeminski
La Estrella de Krzeminski (V779 Centauri / V779 Cen) ye un sistema binariu masivu encuadráu na constelación de Centauru. Ta compuestu por una xigante o superxigante azul y una estrella de neutrones. Tien magnitú aparente +13,25 y les últimes estimaciones asitien a esti sistema a 5700 ± 1500 pársecs del Sistema Solar.
Estrella de neutrones
La estrella de neutrones denomada Centaurus X-3 (Cen X-3)— ye un púlsar de rayos X con un periodu de 4,84 segundos. Foi'l primera púlsar de rayos X descubiertu, según la tercer fonte de rayos X afayada na constelación de Centauru. La so lluminosidá en dicha rexón del espectru ye alzada, aproximao igual a 5,0 × 1037 erg/s. La emisión de rayos X provién de la materia que dende la xigante cai escontra la estrella de neutrones. Dicha emisión ye promovida pola acreción de materia dende l'atmósfera distendida de la caliente xigante escontra'l puntu de Lagrange interior, L1. El gas que s'enche probablemente forma un discu de acreción y n'última instancia cai en forma d'espiral escontra la estrella de neutrones, lliberando d'esta forma enerxía potencial gravitacional. El campu magnéticu de la estrella de neutrones enría'l gas, qu'aflúi escontra puntos calientes alcontraos na so superficie onde tien llugar la emisión de rayos X.
El periodu del pulsu de Centaurus X-3 amuesa un amenorgamientu prominente al llargu plazu. Esti amenorgamientu, reparada per vegada primera en Centaurus X-3 y Hércules X-1, tamién foi detectada darréu n'otros pulsiares de rayos X. La manera más facedera d'esplicar l'orixe d'esti efeutu ye pola torción exercida na estrella de neutrones pol material de acreción.
La estrella de neutrones tien una masa de 1,21 ± 0,21 mases solares. Ye clisada pola so compañera cada 2,09 díes, siendo la duración del eclís igual a una cuarta parte del periodu orbital. Tocantes a variable, el sistema recibe la denominación de V779 Centauri.
Historia de la so observación
La primer observación de Centaurus X-3 tuvo llugar en 1967 mientres l'estudiu de fontes cósmiques de rayos X utilizando cohetes sonda. En 1971 llevar a cabo observaciones adicionales col satélite Uhuru, en forma de ventisiete observaciones de 100 segundos de duración. Atopóse que les observaciones pulsiaben con un periodu mediu de 4,84 segundos, variando dichu periodu 0,02 segundos. Más tarde, poner de manifiestu que les variaciones del periodu siguíen una curva sinusoidal de 2,09 de duración. Estes variaciones fueron atribuyíes al efeutu Doppler causáu pol movimientu orbital de la fonte, demostrando la naturaleza binaria de Centaurus X-3.
Sicasí, la compañera óptica nun s'afayó hasta tres años dempués, en parte porque'l sistema ta asitiáu nel planu galácticu en direición del Brazu Espiral de Carina, polo qu'hubo qu'estremar ente docenes d'oxetos tenues. Centaurus X-3 foi finalmente identificáu con una tenue estrella variable que recibió'l nome del so descubridor, l'astrónomu polacu Wojtek Krzemiński.
Xigante azul
La componente principal del sistema ye una xigante lluminosa azul de tipu espectral O6.5II. Tien una masa de 20,5 mases solares y un radiu equivalente a 12 vegaes el del Sol.
Hai poques duldes tocantes a qu'esta estrella seya la compañera óptica del púlsar, yá que aparentemente ta acordies col periodu y la fase de Centaurus X-3, siendo l'amplitú de la so curva de lluz asemeyada a la d'otros sistemes binarios masivos. Les variaciones de lluz elipsoidal de doble onda reparaes son producíes por una xigante, deformada por marea que cuasi enllenen la so lóbulu de Roche.
Henrique Arlindo Etges
Henrique Arlindo Etges ye un ex-futbolista brasilanu.
Voleibol
El voleibol o balón volea (del inglés: volleyball) ye un deporte que se xuega con una pelota nel que dos equipos, integraos por seis xugadores cada unu, enfréntense sobre una área de xuegu dixebrada por una rede central. L'oxetivu del xuegu ye pasar el balón percima de la rede, llogrando que llegue al suelu del campu contrario mientres l'equipu adversariu intenta torgar simultáneamente que lo consiga, forzándolo a errar nel so intentu. Surde una fase d'ataque nun equipu cuando intenta que'l balón toque'l suelu del campu contrario ente que nel otru equipu surde una fase de defensa intentando torgar.
El balón tien de ser tocáu o impulsáu con golpes llimpios, pero nun puede ser paráu, suxetáu, reteníu o acompañáu. Cada equipu dispón d'un máximu de trés toques pa devolver el balón al campu contrario (amás del contautu del bloquéu). El balón cutir de normal con manes y brazos. Dende va dellos años ta dexáu'l contautu del balón con cualesquier parte del cuerpu, tamién los pies. Una de les carauterístiques más peculiares del voleibol ye que los xugadores tienen que dir rotando les sos posiciones a midida que van consiguiendo puntos.
El deporte tuvo'l so orixe n'Estaos Xuníos en 1895 siendo güei bien popular y practicándose en casi tol mundu. Regular la Federación Internacional de Voleibol (FIVB) y nella atópense representaes 220 naciones. Encabezaron los rankings d'empiezos del SIEGLU|XXI||s}} Brasil, Estaos Xuníos, Italia y Rusia. La llista de naciones que lideren el deporte sigue con Xapón, Serbia, Polonia, Cuba, República Dominicana, China y Alemaña. Acordies con estimaciones de la FIVB, una sesta parte de les persones en tol mundu participa nel voleibol, viviegamente o como espectador.
El voleibol ye unu de los deportes onde mayor ye la paridá ente les competiciones femenín y masculín, tantu pol nivel de la competencia como pola popularidá, presencia nos medios y públicu que sigue a los equipos.
Orixe
thumb|William G. Morgan, el creador del voleibol. El voleibol foi concebíu en febreru de 1895 por William George Morgan, entrenador deportivu de l'Asociación Cristiana de Jóvenes (YMCA) n'Holyoke. Morgan realizara los sos estudios nel Colexu de Springfield de la YMCA onde conoció a James Naismith quien, en 1891, inventara'l xuegu del baloncestu. El voleibol foi escurríu en principiu como una alternativa más tranquila al baloncestu, pos anque esti afaíase bien a los mozos, los miembros de mayor edá riquíen un xuegu menos intensu. Primeramente denominar Mintonette. Por tantu'l baloncestu y el voleibol inventáronse a la fin del SIEGLU|XIX||s|1}} en dos ciudaes, Holyoke y Springfield, dixebraes por solu 16 km y dambos deportes surdieron na Asociación Cristiana de Jóvenes (YMCA) espublizándose rápido a nivel internacional por toles sos organizaciones acomuñaes. Foi diseñáu pa ximnasios o llugares zarraos y tamién puede xugase al campu. Trátase d'un xuegu por equipos, que guardaba semeyances col tenis o'l balonmano. Morgan desenvolvió tamién les primeres regles, les que contemplaben un campu de xuegu de 7,62 m × 15,24 m (25 ft × 50 ft) y una rede de 1,98 m d'altor (6 ft, 6 pulgaes). El númberu de xugadores yera ilimitáu, como asina mesmu la cantidá dexada de contactos col balón. En casu d'una xugada de saque erróneu, esistía una segunda oportunidá, tal como nel tenis. Por cuenta de la conferencia de tolos entrenadores deportivos del YMCA realizada en Springfield a empiezos del añu 1896, Morgan presentó'l nuevu xuegu y atopó bona resonancia ente los sos colegues. Por cuenta de que la pelota xuégase direutamente nel aire, ensin que toque'l suelu (lo que n'inglés se denomina volley), Alfred T. Halstead propunxo'l nome de volley ball. Esta propuesta aprobóse y el xuegu denominar n'inglés hasta güei otramiente, pero dende 1952 empezó a escribise nuna única pallabra: volleyball. Darréu, les regles tamién sufrieron dellos cambeos. El primer balón foi diseñáu especialmente a pidimientu de Morgan pola firma A. G. Spalding & Bros. de Chicopee, Massachusetts.
thumb|left|Partíu URSS-Israel xugáu en 1952 nel campeonatu del mundu de [[Moscú.]]
Espansión
Nos años siguientes, el deporte estender per tol mundu. Primero llegó a Canadá nel añu 1900 y nel intre llegó a Asia. Los soldaos estauxunidense introducir mientres la Primer Guerra Mundial n'Europa Oriental, onde se convirtió nun deporte bien popular.
En 1912 revisáronse les regles iniciales no que refier a les dimensiones de la cancha. Tamién s'afitó'l tamañu del balón, qu'hasta entós nun fuera determináu. Llindar a seis el númberu de xugadores per equipu, ya incorporóse la rotación nel saque.
En 1916 la Guía de Voleibol de Spalding señalaba que'l voleibol había alcanzáu 200 000 xugadores nos Estaos Xuníos distribuyíos asina: YMCA (neños, nuevos y adultos) 70 000; YMCA (neñes y muyeres) 50 000; Escueles (neños y neñes) 25 000 y Universidaes (moces) 10 000. Tamién en 1916 la YMCA solicitó a l'Asociación Nacional Atlética Universitaria (NCAA), que publicara les sos regles por que el espardimientu fuera más rápida ente los estudiantes.
En 1922 regúlase'l númberu de toque per equipu, afitándolo en trés y llindar l'ataque de los zagueros. Tamién s'estableció que de tar el marcador en 14-14, teníen de llograse dos puntos consecutivos de ventaya pa la ganar el set. Tamién en 1922 la YMCA entamó lo que se considera'l primer campeonatu nacional estauxunidense en Brooklyn, participando 27 equipos de 11 estaos.
Hasta 1930 el voleibol foi mayormente consideráu solo un xuegu d'entretenimientu, esistiendo pocos alcuentros internacionales. Sicasí en dellos países d'Europa algamó un altu nivel competitivu formándose dellos campeonatos nacionales (sobremanera n'Europa del Este). En 1933 entamóse'l primer campeonatu de la Xunión Soviética, onde los prauticantes algamaben yá les 400 000 persones.
En 1947, catorce Federaciones fundaron en París la Federación Internacional de Voleibol (FIVB) siendo'l so primer oxetivu desenvolver y ameyorar les normes del voleibol. Nel Campeonatu Mundial de Voleibol que bien pocu dempués realizóse per primer vegada, constituyeron pasos importantes pal so establecimientu como deporte. Munches téuniques y táctiques que caractericen el voleibol modernu fueron introducíes por equipos europeos. Exemplos d'esto son el bloquéu y el bagger, que Checoslovaquia introdució nel xuegu en 1938 y en 1958, respeutivamente según l'ataque dende la llinia de fondu, que Polonia amosó per primer vegada en 1974 y el sistema de 5-1, col que xugaba la Xunión Soviética.
Nel segundu deceniu del SIEGLU|XX||s}} introducir n'Estaos Xuníos la regla, güei vixente, de la cantidá de seis xugadores por equipu. Dende 1964, el voleibol foi deporte olímpico. La variante vóley sablera incorporar a la FIVB en 1986 y a los Xuegos Olímpicos de branu dende 1996.
Dende fines del SIEGLU|XX||s}} y principalmente a empiezos del SIEGLU|XXI||s}} introduciéronse cambeos sustanciales nel voleibol, buscando faer d'él un xuegu más vistosu. En 1998 introduzse la figura del xugador líbero. En 2000 amenorgar de forma importante la duración de los alcuentros al esaniciar la esixencia de tar en posesión del saque pa puntuar; puede ganase puntu y saque na mesma xugada ente qu'antes podía tase robando saques de forma alternativa ensin que'l marcador avanzara. Dexóse'l toque con cualesquier parte del cuerpu o se dexa que'l saque toque la rede siempres qu'acabe pasando a campu contrario. En 2006 plantégense dos posibles nuevos cambeos y pruébense en delles competiciones: dexar un segundu saque en casu de fallar el primeru (como asocede en tenis) y disponer nel banquín d'un segundu xugador líbero col que puede alternase a lo llargo del partíu. Finalmente solo acéptase, na revisión aprobada nel congresu de xunu de 2008 celebráu en Dubái, la incorporación d'un segundu líbero reserva y la posibilidá d'intercambiar los líberos una única vegada nel intre del partíu. En 2010 revísase la regla del toque de rede, y camúdase: solo va ser falta de toque de red si toca la cinta cimera de la rede, ya incide na xugada. Tamién se flexibiliza'l xuegu con dos líberos dexando socesivos cambeos del líbero actuante pol segundu líbero a lo llargo del partíu. En 2014 reviértense los cambeos sobre'l toque de rede.
Campu de xuegu
El campu onde se xuega al voleibol ye un rectángulu de 18 m de llongura por 9 m d'anchu, estremáu na so llinia central por una rede que dixebra a los dos equipos. En realidá'l xuegu desenvuélvese tamién nel esterior, na zona llibre, a condición de que'l balón non toque suelo nin nengún otru elementu. La zona llibre tien de tener a lo menos 3 metros, midíes que pa les Competencies Mundiales y oficiales de la FIVB aumenta a 5 m sobre les llinies llaterales y a 6,5 m pa les llinies de fondu. El espaciu llibre sobre la pista tien de tener un altor mínimu de 7 m qu'en competiciones internacionales xube a 12,5 m.
Llinies
La llinia central trescurre direutamente debaxo de la rede y estrema la pista de xuegu en dos zones iguales de 9x9m, una pa cada equipu. A 3 m de la rede una llinia delimita en cada campu la zona d'ataque, zona onde s'atopen acutaes les aiciones de los xugadores que s'atopen nesi momentu en llabores defensivos (zagueros y líbero). Estes llinies, estender al esterior del campu con trazos discontinuos, y la llimitación que representen proxéctase igualmente en tola llinia, inclusive más allá de los trazos dibuxaos. Toles llinies tienen 5 cm d'anchu.
Zones y árees
El campu de xuegu ta arrodiáu d'una zona llibre de siquier tres metros d'anchu na que tamién ta dexáu xugar el balón. Pa xuegos nun ximnasiu o pabellón deportivu encamiéntase un altor de siete metros llibres sobre la superficie de xuegu, onde nun tendríen d'esistir oxetos cafiantes o torgues como canastes de baloncestu o argolles.
La rede
Na exa central del campu, esautamente na llinia central qu'estrema'l campu, asítiase una rede que s'afita talmente que l'altor dende'l pisu en cantu cimeru sía, nes categoríes adultes, de 2,43 m pa homes, 2,24 m pa muyeres y p'equipos mestos 2,55 m. Nes categoríes xuveniles rixen otros altores. La rede puramente tal mide 1 m d'anchu y ente 9,5 a 10 m de llargu de cuenta que cada llau sobresal unos 25 a 50 cm de les llinies llaterales escontra fuera de les llinies llaterales.
Tien dos bandes nos cantos cimeru ya inferior. Pa una meyor demarcación de les llendes llaterales, xustamente sobre les llinies llaterales hai una banda llateral afitada a la rede perpendicularmente. Enriba sobresal a cada llau una baniella de 80 cm, conocida como «antena». Les antenes nun tienen de ser tocaes mientres el xuegu, nin pola pelota, nin polos xugadores y sirven como delimitación del sector dientro del cual tien de xugase'l balón por sobre la rede. Les antenes enllargar mentalmente ensin llendes escontra riba.
La rede tien d'enterriase al instalala yá que el fechu de que'l balón toque la rede nun constitúi una falta y al rebotar de vuelta, puede xugase de nuevu si ye que al equipu inda-y queda siquier una de les oportunidaes de toque. Los cuadros de la malla que conforma la rede tienen una dimensión de 10 cm per llau. D'antiguo iguábense con un material de filos de llinu de color marrón escuru o negru, entrín y non se fabriquen con fibres sintétiques.
Los postes pa la fixación de la rede tán allugaos fuera del campu de xuegu, polo xeneral a una distancia ente 0,5 y 1 m de la so demarcación y, nel casu de campeonatos internacionales, esautamente a un metro.
El balón
thumb|left|Balón con aprobación oficial Hasta 1998, el balón yera d'un únicu color claru. A partir d'esi añu, tamién se dexa que presenten una combinación de colores. Tien De ser esféricu. La so superficie esterior ta fecha de cueru o material sintético, llixeramente acolcháu y ensin cordures. Nel so interior contién una cámara de goma o similar rellena d'aire. Ye notablemente más pequeñu y llixeru que los balones de baloncestu o fútbol: 65-67 cm de circunferencia, 260-280 g de pesu. La presión interior tien d'asitiase ente 0,300 y 0,325 kg/cm² (4,26 a 4,61 psi; 294,3 a 318,82 milibares o hPa).
La marca de los balones aprobar poles asociaciones de voleibol nacionales pa la so propia xurisdicción. Nel área internacional esisten dellos balones de xuegu aprobaos que s'estremen en pequeños detalles tocantes a color o material de confección. Los principios xenerales referentes a les midíes y pesu son iguales pa toos estos balones.
Puntuación
Los Competición (deporte) de voleibol apostar al meyor de cinco tanda o bloques de puntos que reciben, igual qu'en tenis, la denominación anglosaxona de set. Nel momentu que unu de los dos equipos atropa trés sets ganaos, gana'l partíu y dase por concluyíu l'enfrentamientu. Un equipu gana un set cuando algama o supera los 25 punto con una ventaya de dos (esto ye, con 25-23 gánase, pero con 25-24 habría qu'esperar al 26-24 y asina socesivamente mientres nengunu de los dos equipos nun consiga los dos puntos de ventaya).
De ser necesariu'l quintu set, el de desempate, l'oxetivu ye consiguir 15 puntos y caltiénense los dos de ventaya. Esti set tien asina una duración más amenorgada. La duración de los alcuentros de voleibol ye bien variable, pudiendo precisar xugase de 3 a 5 sets (bien un resultáu de 3-0, 3-1 o 3-2), y tener una duración variable dende alredor d'una hora hasta inclusive más de dos hores y media.
Los campos sortéense antes del partíu, según el saque inicial. En cada set produzse un cambéu de campu y vase alternando'l primer saque. En casu de ser necesariu'l quintu set, set decisivu, dar# en un nuevu sortéu y amás realízase un cambéu de campu al algamar el puntu 8 pol primeru de los equipos.