cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Medicina alternativa
Peligrosa inclusive como complementu de la medicina convencional
Un estudiu multicéntrico noruegu esaminó la rellación ente l'usu de la medicina alternativa y la sobrevivencia al cáncer. Siguir mientres 8 años a 515 pacientes que recibíen tratamiendo médicu estándar contra'l cáncer, de los cualos el 22% usaben medicina alternativa concurrentemente.
L'estudiu reveló que la tasa de mortalidá yera un 30% más alta nos usuarios de medicina alternativa: «L'usu de medicina alternativa paez predicir una sobrevivencia menor al cáncer».
Flaviu Xosefu
thumb|Supuesta semeya romana de Flaviu Xosefu. Tito Flaviu Xosefu, tamién conocíu pol so nome hebréu José ben Matityahu o Josefo ben Matityahu (n. 37-38 – Roma, 101), foi un historiador xudíu fariséu, descendiente de familia de sacerdotes. Home d'aición, estadista y diplomáticu, foi unu de los caudiellos de la rebelión de los xudíos escontra los romanos. Fechu prisioneru y treslladáu a Roma, aportó a favoritu de la familia imperial Flavia. En Roma escribió, en griegu, les sos obres más conocíes: La guerra de los xudíos, Antigüedaes xudíes y Escontra Apión. Foi consideráu como un traidor a la causa xudío y tarrecíu polos xudíos. La so obra foi caltenida polos romanos y los cristianos.
Biografía
Flaviu Xosefu (en griegu antiguu Ἰώσηπος, Iốsēpos, n'hebréu יוסף בן מתתיהו) nació alredor del añu 37 d.C. nel senu d'una familia sacerdotal de Xudea amestada a la monarquía de los asmoneos. El so nome orixinariu yera Yosef ben Mattityahu o Yossef bar Mattityahu, esto ye, Xosé fíu de Matíes, anque cuando l'emperador Vespasianu fixo d'él un ciudadanu romanu, llatinizólu acomuñándolu a la familia del bienhechor que lu lliberó tres de facelu prisioneru, como Titus Flavius Iosephus. Nos sieglos XVI y XVIII impúnxose la modalidá ortográfica de «Josefo» y d'ehí «Xosefu» pa estremalo de los santos llamaos Xosé, anque los ingleses cítenlu pol so nome llatín «Josephus».
Yá dende pequeñu carauterizóse pola so bona memoria y la so facilidá d'aprendizaxe, lo que-y dexó desenvolver les sos dotes intelectuales. Nel añu 64 treslladóse a Roma pa consiguir de Nerón la lliberación de dellos sacerdotes xudíos amigos sos prindaos mientres les revueltes xudíes escontra los romanos, causa pola que ye procesáu y encarceláu. Sicasí, llueu ye lliberáu gracies al sofitu de Popea Sabina, esposa del emperador.
Tres la so vuelta a Xerusalén, nel añu 66 españó la Gran Revuelta Xudía. Foi designáu pol Sanedrín de Xerusalén como comandante en xefe de Galilea, entamando la so alministración y defensa. Capituló nel branu del añu 67, tres seis selmanes defendiendo la cuasi inexpugnable fortaleza de Jotapata. La mayoría de los sos compatriotes fueron asesinaos y Xosefu foi prindáu y lleváu ante la presencia del daquella xeneral Vespasiano. Énte él fixo amueses de la so gran formación y predixo que llueu sería emperador, lo que lu llevó a ganase'l perdón cuando se cumplió la predicción. Asina, Xosefu pasó a llamase Flaviu Xosefu, siendo lliberáu nel añu 69.
Xosefu xunióse al séquitu de Titu, fíu de Vespasianu, nel añu 70 na so marcha escontra Xudea, siendo testigu ocular de la destrucción de Xerusalén y del Segundu templu y participando como mediador ente dambes partes.
Nel añu 71 viaxa a Roma y, por orde del emperador, dan-y una pensión, la ciudadanía romana sol nome de Titu Flaviu y una casa que foi residencia del mesmu Vespasianu. Va ser equí onde va desenvolver el so trabayu lliterariu y históricu. Morrió mientres el mandatu de Traxanu (dblemente en 101).
Pensamientu
Flaviu Xosefu nun busca l'asimilación del mundu hebréu al grecorromanu, sinón la reconocencia de la so dignidá. Sobre'l so métodu diznos: «…yo creo que si lo qu'interesa ye estrayer la verdadera interpretación de los fechos a partir de los fechos mesmos, y nun siguir baldíes opiniones, lo afayadizo ye tolo contrario [nun despreciar los testimonios de los pueblos non griegos]» (Antigüedaes xudíes, 6). L'autor consideraba que l'audacia ye una fuercia fundamental nos acontecimientos históricos, por casu: «… nun consiguieron lo qu'entamaren escontra mi, pos yo saliéralos al pasu con una estrataxema meyor» (Autobiografía, LV). A pesar de creer na potencia de la Fortuna, nun ye supersticiosu: «y faía risión lo absurdo de l'acusación de bruxería, señalando que si los romanos pudieren vencer a los sos enemigos per aciu bruxos, nun caltendríen tantos miles de soldaos» (Autob., XXI).
Testimoniu flavianu
Nel mesmu llibru de Antigüedaes xudíes, menta la muerte de Xuan Bautista por orde d'Herodes Antipas (Ant., XVIII, v, 2).
Nel llibru sestu de La guerra de los xudíos alcuéntrase una completa descripción del famosu Templu de Salomón, que xunto cola de la Mishná y la Biblia sirvió de discutiniu a lo llargo de la historia p'aldericar sobre'l tamañu y la forma del edificiu. Especialmente nel Renacimientu estremó a los estudiosos en dos tendencies:
Conceju Nacionaliegu Cántabru
Historia
El Conceju Nacionaliegu Cántabru (CNC) ye un un partíu d'ideolocía nacionalista de Cantabria. El CNC ñaz en 1995 y celebró'l so primer congresu en 1996 en ￼￼Torrelavega￼￼. El primer nome del patiu foi Conceju Cantabrista (COC), una formación y d'esquierdes y nacionalista cola so sede en Torrelavega. En 1998 el partíu camudó'l nome a la so forma actual. En 1999 presentaron llistes a leseleiciones autonómiques, ganando 1.149 votos nos conceyos de Santander, Barcena de Cicerón y Bareyo. Nes eleiciones xenerales de 2000 ganaron 2,103 votos. En 2001 el CNC anunció una manifestación pal Día de Cantabria, pero foi prohibíu poles autoridaes. Nes eleiciones al Parllamentu de Cantabria de 2003, el CNC llogró 1.670 votos nes eleiciones rexonales y 1.131 nes llocales unos (llistes presentaes en Santander (640 votos, 0.63%), Torrelavega (194 votos, 0.55%), Camargo (135 votos, 0.86%), Colindres (61 votos, 1.34%), Mediu Cudeyo (12 votos, 0.28%), Comillas (32 votos, 1.79%), Barcena de Cicerón (32 votos, 1.73%) y Alfoz de Lloredo (25 votos, 1.32%). Tuvieron candidatos nos conceyos'' de Cicerón, Formosa y Zurita). ''
Flaviu Xosefu
Testimoniu flavianu
Ye bien probable que'l Monesteriu d'El Escorial, obra cume del católicu Felipe II, tea basáu nes descripciones de Xosefu, dientro de la llinia historicista del hebraísta Benito Arias Montano.
Mientres la Edá Media, n'Europa, Xosefu foi un autor bien lleíu. La so obra reviste una importancia de primer orde pa la hestoria del pueblu hebréu y esclaria dellos fechos históricos importantes, como l'asediu y destrucción de Masada nel añu 74. Tamién realiza descripciones de les sectes hestóriques del xudaísmu: fariseos, saduceos y zelotes y la daqué estravagante comunidá de los esenios (unu de que los sos asentamientos foi Qumram). Atópense coles mesmes dalgunes de les primeres noticies hestóriques referentes al cristianismu, como'l martiriu del hermanu de Xesús, Santiagu, o'l sacrificiu de Xesús nuna cruz, en tiempos de Ponciu Pilatu, testu que se consideró bien deformáu pola tradición de copia cristiana, pero que foi reconstruyíu na so forma orixinal con ayuda de copies siries.
Muille-Villette
Muille-Villette ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Marguerite Snow
Marguerite Snow foi una actriz d'Estaos Xuníos de la dómina del cine mudu.
Carrera nel cine mudu
Nacida en Salt Lake City, Utah, so padre yera comediante. Educóse en Denver, Colorado, na Academia Loretta Heights.
Snow foi actriz a una edá temprana, destacando nel cine tres una esitosa carrera teatral na que llegó a trabayar nel circuitu de Broadway. Marguerite Snow empezó la so carrera cinematográfica en 1911 trabayando pa la Compañía Thanhouser en Nueva Rochelle, Nueva York y pal estudiu Metro Pictures, posterior MGM. Dalgunes de les cintes nes qu'actuó fueron Baseball and Bloomers (1911), A Niagara Honeymoon (1912), The Caged Bird (1913), Broadway Jones (1917), The Veiled Woman (1922), y Kit Carson Over The Great Divide (1925). En Broadway Jones Snow interpretaba a una estenógrafa, y el filme suponía la primer actuación cinematográfica de George M. Cohan. Snow nun volvió actuar pa la pantalla tres l'entamu del cine sonoru.
Vida personal
Marguerite Snow casóse dos veces. El so primer home foi James Bosen, un actor y direutor cinematográficu que'l so nome artísticu yera James Cruze, y col cual casóse en xineru de 1913. Él trabayaba con Famous Players-Lasky y foi unu de los direutores más conocíos de la dómina. Mientres el procesu de divorciu lleváu a cabu n'ochobre de 1923 Snow afirmó que'l so home maltratábala con frecuencia. Nuna ocasión Cruze cutió a la so esposa, que cayó al suelu y perdió un diente. La pareya tuvo una fía, Julie Jane. Darréu, el 25 d'avientu de 1925, Snow casóse con Neely Edwards, un actor cinematográficu que foi'l maestru de ceremonies na obra teatral The Drunkard.
Terenci Moix
Ramón Moix, más conocíu como Terenci Moixfoi un escritor catalán.
Biografía
De formación autodidáutica y anárquica. Diose a conocer como narrador cola obra La torre de los vicios capitales (1968). La so obra céntrase na crítica y la mitificación de los valores de la dómina franquista, la cultura, la educación y el sexu. Escribió nel Tele-Exprés, Tele-Estel, El Correo Catalán, Editorial Destino, Nuevos Fotogrames, Serra d'Or y n'El País. Morrió d'un enfisema pulmonar pola so adicción al tabacu.
Phymatapoderus sitshuanensis
Phymatapoderus sitshuanensis ye una especie de coleópteru de la familia Attelabidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase na China.
Seleición femenina de fútbol sub-17 de Paraguái
La Seleición Femenina de Fútbol Sub-17 de Paraguay ye l'equipu formáu por xugadores de nacionalidá paraguaya menores de 17 años d'edá, que representa a l'Asociación Paraguaya de Fútbol na Copa Mundial Femenina de Fútbol Sub-17 y nel Campeonatu Suramericanu Femenín Sub-17.
Nel 2008 consigue per primer vegada llegar al podiu llogrando'l Tercer llugar del Campeonatu Suramericanu Femenín Sub-17 de 2008 celebráu en Chile. Nel 2013 consigue'l mesmu puestu llogrando asina unu de los trés cupos de la Conmebol pal Mundial Femenín de Fútbol Sub-17 de 2014 a llevase a cabu en Costa Rica.
Confederación Africana de Fútbol
La Confederación Africana de Fútbol (en francés: Confédération Africaine de Football, n'árabe: الإتحاد الأفريقى لكرة القدم) tamién conocida pol so acrónimu CAF, ye la confederación d'asociaciones nacionales de fútbol n'África. Ye'l máximu ente d'esti deporte nel continente y ye una de les seis confederaciones pertenecientes a la FIFA. Foi fundada en 1957 y la so sede central atopar na ciudá 6 d'ochobre (nes contornes d'El Cairu), Exiptu.
miniaturadeimagen|Sede del CAF.
Miembros asociaos
thumb|200px|Mapa satelital diurnu d'África 54 asociaciones nacionales de fútbol pertenecen al CAF, representando a tolos estaos independientes d'África. El continente ta estremáu en seis zones xeográfiques. Cada zona tien la so propia confederación como la UFOA, la CECAFA o la COSAFA.
Clasificación masculina
La clasificación mundial de la FIFA del 10 d'agostu de 2017 amuesa a les siguientes seleiciones como les 10 meyores del CAF:
Clasificación femenina
La clasificación mundial de la FIFA del 20 de xunu de 2014 amuesa a les siguientes seleiciones femenines como los diez meyores del CAF:
Otres confederaciones nel mundu
thumb|250px|El CAF y les otres confederaciones acomuñaes a la [[FIFA.]]
Nampont
Nampont ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ocular
L'ocular ye una lente allugada cerca del güeyu del observador. Agranda la imaxe del oxetivu.
Hai diferentes menes d'oculares:
- Oculares ñegativos: Participen na formación de la imaxe primaria y poro, nun sirven de llupa.
- Oculares positivos: Aumenten la imaxe por sí sola. La imaxe primaria namái la forma l'oxetivu, darréu d'esto sirven como llupa.
- Compensadores: Corrixen dalguna aberración.
- De midida: Incorporen rexes graduaes pa midir el tamañu de les partícules observaes.
Internacional de Partíos Pirata
Oxetivos
Los estatutos del PPI centren el so propósitu en: "Ayudar a crear, sofitar, promover y caltener la comunicación y la cooperación ente partíos pirata de tol mundu."
El PPI tamién tien oxetivu dar a conocer, espublizar y unificar el Movimientu Pirata por aciu la coordinación, intercambiu d'información, y ayudar na fundación de nuevos partíos pirata.
Estructura
El PPI rexir por una xunta, dirixida por 2 co-presidentes. La política, la gobernabilidad y les solicitúes d'ingresu son responsabilidá de l'Asamblea Xeneral de PPI que tien d'axuntase a lo menos una vegada al añu.
Movimientu mundial de Partíos Pirata
El primer Partíu Pirata foi'l Piratpartiet suecu, fundáu'l 1 de xineru de 2006. Presentar a les Eleiciones Xenerales d'esi mesmu añu llogrando'l 0,63 % de los votos. Nes eleiciones al Parllamentu Européu del 7 de xunu de 2009 el partíu pirata suecu llogró un eurodiputáu (7,1 % de los votos), que darréu pasaron a ser dos.
Fora de Suecia, los partíos pirata empecipiáronse nos 33 países y una comunidá autónoma (Catalunya), inspiráu na iniciativa de Suecia. Cooperen al traviés de PPInternational. En xunu de 2007 los distintos miembros de la internacional de partíos pirata axuntar en Viena, Austria, p'aldericar el futuru del movimientu. La conferencia llamóse "Política: ¿siguiente pasu? ¡Pirates a Bruxeles en 2009!". L'eventu foi entamáu pola Academia de Belles Artes de Viena y los grupos activistes como monochrom y el tresformamientu de la llibertá.
En 2008, el Partíu Pirata d'Alemaña convertir nel segundu Partíu Pirata en participar nunos comicios, nes eleiciones estatales de Hesse, y recibió el 0,3 % de los votos válidos. Nes eleiciones estatales de Hesse de 2009, recibió'l 0,5 %. Nes eleiciones europees de 2009, el Partíu Pirata d'Alemaña recibió'l 0,9 % de la votación de la población. En xunu de 2009, el parllamentariu socialdemócrata alemán Jörg Tauss abandonó'l so partíu y ufiertó los sos servicios al Partíu Pirata d'Alemaña, colo que'l Partíu Pirata d'Alemaña tuvo'l so primer escañu nel parllamentu alemán (Bundestag). El 30 d'agostu de 2009, el Partíu Pirata d'Alemaña recibió 1,9 % de los votos nes eleiciones estatales de Saxonia. El mesmu día, el partíu recibió tamién nes eleiciones llocales de Münster y Aquisgrán, en cada casu un puestu nel conseyu de la ciudá. En setiembre de 2011 nes eleiciones en Berlín el Partíu Pirata d'Alemaña llogró'l 8,9 % de los votos, consiguiendo 15 escaños na Cámara de Diputaos. En 2012 el partíu llogró escaños n'otros trés parllamentos estatales: Renania del Norte-Westfalia (20 escaños, con un 7,8 %), Schleswig-Holstein (6 escaños. con un 8,2 %) y Sarre (4 escaños, con un 7,4 %). Sicasí nes eleiciones federales de 2013 el partíu llogró apenes el 2,2 %, ensin llograr escaños nel Bundestag. Dende entós tuvo llogrando magros resultaos nes eleiciones a les que se presentó. A pesar d'esto, nes eleiciones europees de 2014 (1,4 %) llogró un escañu nel Parllamentu Européu.
thumb| thumb|
Namps-Maisnil
Namps-Maisnil ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Chantal Akerman
Chantal Akerman foi una direutora de cine belga, artista y profesora de cine na European Graduate School. Les sos películes tán basaes n'observaciones sobre la vida cotidiana, la necesidá de comer, la sexualidá, l'aislamientu y la política d'esclusión nel sieglu XX. Dar a conocer más al públicu col filme Jeanne Dielman, 23 quai du Commerce, 1080 Bruxelles (1975), onde ejemplifica la so manera de safar la narrativa convencional por aciu la elipsis. Nos últimos años destacó coles mesmes pola escritura.
Trayeutoria
Akerman nació nel senu d'una familia de Bruxeles, que yera xudía prauticante. Los sos güelos y la so madre fueron unviaos a Auschwitz; solo salvóse la so madre. L'ansiedá materno y l'exiliu van ser temes recurrentes na so filmografía.
Akerman señaló qu'a los 15 años, en viendo Pierrot le fou (1965) de Jean-Luc Godard, decidió rodar ella mesma. A los 18 entró nel Institut National Supérieur des Arts du Spectacle et des Techniques de Diffusion, centru d'enseñanza de cinematografía belga.
Aína, abandonar, y Akerman fixo un curtiumetraxe de 35mm en B/N, colos sos aforros: Saute ma ville (1968), dura 13 minutos y tien como protagonista a una nueva (ella mesma como actriz) y la so rellación conflictiva coles coses cotidianes. En 1971, foi premiada Saute ma ville nel festival de Oberhausen. Esi mesmu añu treslladóse a Nueva York, onde tuvo hasta 1972. Vio cine independiente, especialmente de Stan Brakhage, Jonas Mekas, Andy Warhol y Michael Snow.¹ Obres de 1972, como Hotel Monterey y curtios como La Chambre 1 y La Chambre 2, revelen el so nuevu aprendizaxe. Empecipió entós una collaboración cola cineasta Babette Mangolte.
En 1973, Akerman tornó a Bélxica. En 1974, foi reconocida pola crítica cola so Je el to il elle, película esperimental sobre l'agresión. El so manifiestu ye un clásicu modernu. Jeanne Dielman, 23 quai du Commerce, 1080 Bruxelles (1975), allabáu pol New York Times como "la primer obra maestra de lo femenín na historia del cine"; trata d'una eficiente ama de casa que se ve obligada a prostituyise pa poder vivir col so fíu. Bien llueu, en 1978, concluyó Les cites d'Anna, que ye un filme coles mesmes destacáu pola so guapura y precisión.
En 1991, presentó'l so llargumetraxe Nueche y día, onde invierte d'entrada'l dúu día y nueche: ye la hestoria d'un tríu amorosu, con dos chicos y una nueva, que viven nes sos rellaciones pasionales dixebraes en dos metaes del día, cuasi ensin dormir. El filme, como dixo Akerman, nun tien nada que ver cola manera de faer de Truffaut, pero hai un homenaxe indireutu a la tema de Jules et Jim y otru espresu con un llibru que lleva un protagonista con un rellatu de Truffaut. Nesi mesmu añu foi miembru del xuráu del 41 Film Festival de Berlín.
Dende entós filmó, ente otres películes: La mudanza (1992), Contra l'olvidu (1992), Semeya d'una moza a finales de los sesenta en Bruxeles (1993), Un diván en Nueva York (o Romance en NY', 1996) o Del otru llau'' (2002), amás de les sos collaboraciones con Eric de Kuyper y otros filmes venceyaos temáticamente col exiliu y la falta de comunicación.
Akerman siempres refugó, pese al calter escoyíu de la so obra, que'l so cine esconder en guetos. En 2011, presentó la so versión de la novela de Joseph Conrad, La llocura de Almayer. Foi una de les cineastes más orixinales de la modernidá europea (n'otru rexistru que Agnés Varda, mayor qu'ella).
Amás trabayó destacadamente como actriz en dellos de los sos filmes y escribió cuatro llibros: Hall de Nuit (1997); Une famille à Bruxelles (1998); Autoportrait, (2004), escelente autorretratu como cinasta; y Ma mère rit''(2013), onde apaez la so trama familiar y les sos vivencies complexes col heriedu maternu. La so escritura ye precisa, sortijada, clara.
Temes
La trama de los filmes de Akerman ye mínima (dacuando, hasta cabo dicir que nun esiste), y ensin ser agobiantes, les sos elipsis son una de les marques d'identidá creadora: espresen d'una manera claro la so nun sentise confortablemente nel mundu.
Ye'l suyu una manera de transitar bien vastu, pos amás de los desplazamentos fílmicos de l'autora, los sos personaxes traviesen distintos espacios, incluyendo'l que dixebra los fechos de la vida cotidiana coles fantasíes; lo normal nesi tránsitu puede pasar a ser esmolecedor y en concencia llenu d'imaxinaciones, yá dende'l so primera mediumetraxe, onde la protagonista xuega y canta y muévese na so casa, pero onde paez que la ficción inclinar a la catástrofe tres una sópita rotura (falóse de lo "cotidianu hiperrealista¨, en Akerman).
Correspondencies, cuadiernos de viaxe... El so vagabundeo ta rellacionáu cola tema del exiliu, esto ye, del pelegrinaxe, la fuxida o la destrucción. N'España publicóse l'álbum Exilios (Entemediu, 2011), con cuatro películes sos, onde va recoyendo buelgues de vides distintes viaxando per tol mundu: per Rusia, Ucraína y Polonia, en Del Este, 1993, onde cuasi ensin rellatu dalgunu da cuenta d'una fonda monotonía; pola norteamérica sureña, Sur (1999), y el so racismu amosáu nes consecuencies y ecos d'un asesinatu; pel norte conflictivu de Méxicu, fronterizu con EUA, Del otru llau (2002); per Israel, Allá (2006), y concretemante en Tel Aviv, onde se describe la espera y el silenciu: nesta ciudá la protagonista zarrar nun pisu pa describir la situación israelina indireutamente, al traviés del pasu de les hores d'una muyer que fala per teléfonu y da datos esvalixaos sobre la so vida, mientres la cámara ufierta vistes de los edificios d'enfrente y de los sos habitantes habituales. El so cuartetu ye una muestra de la pelegrinación y el vacíu modernos.
Esta visión mediu en fuga repercute na so manera de cuntar les rellaciones amoroses: non yá nos malos alcuentros, del so filme esperimental Je, el to, il, elle (1974), sinón yá en Les cites d'Anna (Les rendez-vous d'Anna, 1978), en Toute une nuit (1982) o en Nuit et jour (Nueche y día, 1991). Los alcuentros, en munches ocasiones, conducen al retiru.
El viaxe vital, azaroso y dacuando esperanzáu, puede con tou acomuñar al periplu románticu: asina asocede con Akerman, anque paeza bien contemporaneu y pocu sentimental. Ente les sos referencies paecen atopase'l pintor Edward Hopper y artistes como Warhol, amás de Godard. Pero Akerman fai de los sos silencios y de los planos quietos un llugar d'espera de notable guapura, y claramente vivos, abiertos a cierta ironía dientro d'un mundu de monotonía impuesta.
El so mundu en parte ye una reflexón a partir de la so vida. Akerman prefier amosar a personaxes que tán en víes de aportar a ellos mesmos, pero qu'entá son informes (como asocede en Nueche y día). Un filme abiertamente autobiográficu ye Portrait d'une jeune fille del fin des années 60 à Bruxelles (1994), onde desenvuelve con claridá esa visión de la pre-maduror. Ella constata lo que 'hai' nesti momentu fugaz. Nun autorretratu pa la TV Chantal Akerman par Chantal Akerman (1996), dicía a la fin: “El mio nome ye Chantal Akerman. Vivu en Bruxeles; ye verdá. Ye verdá”.
The Limits to Growth
The Limits to Growth (Les llendes del desarrollu, n'asturianu) foi un informe encargáu al MIT pol Club de Roma espublizáu en 1972, poco depués de la primer crisis del petroleu. L'autora principal foi Donella Meadows pero tamién contribuyeron Dennis Meadows y Jorgen Randers. L'informe sofítase na simulación informática del programa World3, creáu polos autores del informe col oxetivu de recrear el crecimientu de la población, el crecimientu económicu y la medra de la buelga ecolóxica de la población sobre la tierra nos cien años próximos, según los datos disponibles hasta la fecha. La tesis principal del llibru ye que nun planeta con llende nun ye posible un crecimientu económicu continuu, y estes llendes pueden ser de dos tipos: de recursos naturales y de la capacidá de la tierra p'absorber la polución ensin amenorgar la calidá del mediu ambiente.
El programa informáticu World3, en delles simulaciones, da como resultáu una estrallimitación nel usu de los recursos naturales y el so progresivu escosamientu, siguíu d'un colapsu na producción agrícola ya industrial y darréu d'un decrecimientu bruscu de la población humana. Ye por eso que los autores esponen como una posible igua a esti colapsu'l "crecimientu cero" o "estáu estacionariu", deteniendo'l crecimientu esponencial de la economía y la población, de mou que l'usu de los recursos maturales que queden nun seyan mermaos pol crecimientu económicu pa que d'esa manera puedan perdurar más nel tiempu.
Ye posible modificar les tases de desarrollu y algamar una condición d'estabilidá ecolóxica, caltenible, inda a llargu plazu. L'estáu d'equilibriu global habría ser diseñáu de manera que les necesidaes de cada persona sobre la tierra seyan satisfeches, y que caún tenga iguales posibilidaes de realizar el so propiu potencial humanu.
En 1992, 20 años depués de la espublización orixinal, actualizóse ya espublizóse una nueva versión del informe entituláu Beyond the limits, na que, en base a los datos ariciaos dende entós, esponíase que la humanidá yá superara la capacidá de carga del planeta pa sostener la so población. Una versión actualizada, col títulu: Limit to Growth: The 30 – Year Update foi asoleyada'l 1 de xunu de 2004 pola Chelsea Green Publishing Company. Nesta versión actualícense ya intégrense les dos versiones precedentes.
Phymatapoderus taiwanensis
Phymatapoderus taiwanensis ye una especie de coleópteru de la familia Attelabidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Taiwán (China).
Nampty
Tien una población de y una superficie de  km².
Louise Johnson
Louise Napier Johnson, DBE, FRS (Worcester, 26 de setiembre de 1940 – 25 de setiembre de 2012) foi una bioquímica y cristalógrafa británica. Foi profesora de la Cátedra "David Phillips" de Biofísica Molecular na Universidá d'Oxford de 1990 a 2007, y darréu foi profesora emérita.
Educación
Asistió a la Wimbledon High School pa muyeres de 1952 a 1959, onde les moces yeren aguiyaes pa estudiar ciencia. La so madre había estudiáu bioquímica y fisioloxía nel University College de Londres nos años 1930 y sofitó la decisión de Johnson pa dedicase a una carrera científica. Ella asistió al University College de Londres en 1959 pa estudiar física y, viniendo d'una escuela esclusiva pa muyeres, viose sosprendida de ser una de solu 4 moces, nuna clase de 40 estudiantes. Cursó física teórica como la so opción de tercer añu y graduóse con una nota de 2.1. Mientres trabayaba cola Autoridá pa la Enerxía Atómica del Reinu Xuníu en Harwell sobre la difracción de neutrones mientres una de les sos vacaciones, conoció al Dr. Uli Arndt, un científicu instrumental, quien trabayaba na Royal Institution, Londres. Ella taba impresionada col trabayu que tomaba llugar ende, y en 1962 ella camudóse a la Royal Institution pa llograr un doctoráu en biofísica. El so supervisor de tesis foi David Chilton Phillips, que'l so equipu taba trabayando na estructura cristalina de la lisozima. La so primer xera foi determinar la estructura d'una molécula d'azucre, N-acetilglucosamina, utilizando difracción de rayos X, lo cual ella pudo resolver nun añu. Ella entós pasó al estudiu de la unión del sustratu a la proteína lisozima, y foi parte del equipu qu'afayó la estructura de felicidá enzima; esta foi la tercer estructura de proteína na hestoria resuelta por cristalografía de rayos X, y la primer enzima. Llogró'l so doctoráu en 1965 y foi al llaboratoriu del profesor Frederic M. Richards na Universidá Yale pa un añu posdoctoral en 1966. En Yale, trabayó como parte d'un equipu con Richards y Hal Wyckoff sobre la estructura cristalina d'otra enzima, ribonucleasa, que foi resuelta pocu dempués de qu'ella se foi: la cuarta estructura de proteína resuelto.
Carrera
Dempués del so añu posdoctoral en Yale, tornó al Reinu Xuníu en 1967 y tomó el puestu d'aidar nel Departamentu de Zooloxía de la Universidá d'Oxford. Johnson foi capaz de combinar la enseñanza cola investigación independiente y siguió el so trabayu sobre la lisozima y nuevos estudios cristalinos sobre otres enzimes. En 1972 recibió dellos cristales de glucóxenu fosforilasa y esto foi l'empiezu d'un capítulu importante na so carrera d'investigación. Ella empezó un analís detalláu por aciu cristalografía de rayos X de la proteína, que yera ocho veces más grande que la lisozima y enforma mayor que cualesquier de les otres proteínes que les sos estructures fueren resueltes pa esi entós. En 1973 foi designada como profesora na universidá (lecturer), un yá que foi acomuñáu col Somerville College. Volvióse un Additional Fellow de la universidá y la Janet Vaughan Lecturer. Ella agora yera capaz d'espandir el so equipu d'estudiantes graduaos ya investigadores posdoctorales. El trabayu de la fosforilasa desenvolvióse y pa 1978 l'equipu afayara la so estructura y foi capaz de trabayar nes sos propiedaes de control biolóxicu. El glucóxenu fosforilasa atopar nos músculos y ye responsable de movilizar l'almacenamientu d'enerxía del glucóxenu p'aprovir combustible pa sostener la contraición muscular. Nel músculu en reposu la enzima ye apagada pa prevenir la degradación desbalidora del combustible, pero en respuesta a señales nervioses o hormonales la enriba ye encendida casi simultáneamente pa xeneral el suplementu d'enerxía. La so investigación foi dirixida escontra l'entendimientu de les bases moleculares de les propiedaes biolóxiques de mecanismos de control y catálisis. El so equipu usó la brillosa fonte de rayos X xenerada na Synchrotron Radiation Source en Daresbury, qu'aprovió datos que nun podríen ser llograos cola fonte local. Foi profesora de la Cátedra David Phillips en biofísica molecular na Universidá d'Oxford ente 1990-2007.
El llaboratoriu de Johnson en Oxford resolvió y estudió munches otres estructures de proteínes, ella apurrió 100 entraes nel Protein Data Bank incluyendo munches formes de glucóxenu fosforilasa y de complexos CDK/ciclina del ciclu celular. Xunto con Tom Blundell ella escribió un influyente llibru de testu sobre cristalografía de proteínes. Ella foi Direutora de Ciencies de la Vida en Diamond Light Source ente 2003-2008, y foi Fellow del organismu ente 2008-2012. Diamond Light Source ye la instalación nacional británica de radiación de sincrotrón en Harwell, Oxfordshire.
Honores
Dióse-y la orde de Dama Comandante (DBE) en 2003, y convirtióse en Dama del Imperiu Británicu. Foi Fellow (miembru) del Corpus Christi College y Fellow Honorariu del Somerville College. Recibió dellos graos honorarios, incluyendo: Doctor of Science honorariu (Hon DSc) na Universidá de Saint Andrews, 1992; Hon DSc na Universidá de Bath, 2004; Hon DSc nel Imperial College London, 2009; Hon DSc Universidá de Cambridge, 2010. Foi escoyida Miembru de la Royal Society, 1990; Miembru Acomuñáu de la Tercera Academia Mundial de Ciencia, 2000; y un Asociáu Estranxeru de l'Academia Nacional de Ciencies d'Estaos Xuníos, 2011.
Vida personal
Johnson casóse col físicu teóricu Abdus Salam en 1968. Él darréu compartiría'l Premiu Nobel de Física en 1979 pol so trabayu sobre la unificación electrodébil. Tuvieron dos fíos: un fíu nacíu en 1974 y una fía nacida en 1982. Ella finó'l 25 de setiembre de 2012 en Inglaterra.
Ghats occidentales
La elevación media ta alredor de los 900 metros. Tamién son conocíes como los montes Sahyadri en Maharastra y al norte de Karnataka y la rexón de Malabar en Kerala. Foi declaráu Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco en 2012.
Los montes
Los picos más altos atópase na seición norte en Maharastra, notablemente destáquense'l Kalsubai 1.646 m, el Mahabaleshwar 1.438 m y el Harishchandragad 1.424 m. Al sur oeste del estáu de Karnataka, tán tamién el Kudremukh 1.862 m y el Mullayanagiri 1.925 m. En partir sur de la sierra, ta'l Anai Mudi, nel estáu de Kerala con 2.695 m, que ye'l picu más altu nes Ghats occidentales.
Picos
De siguío una llista de dalgunos de los picos más altos de los Ghats Occidentales:
Papa Alexandru I
San Alexandru I foi obispu de Roma dende l'añu 105 hasta 115, anque les dates del so pontificáu son mui confuses. Foi discípulu de Plutarcu.
Lo mesmo que'l so predecesor, Evaristu, conozse mui poco sobre'l pontificáu d'Alexandru I. L'historiador Osebiu de Cesarea, na so obra Ecclesiastical Historia IV, 1, diz que'l so pontificáu duró 10 años y que morrió'l tercer añu del reináu del emperador romanu Adrianu, y Irenéu de Lyon nómalu xunto a once papes más nuna llista publicada pel añu 180.
Atribúise-y la institución de l'agua bendito nes ilesies y cases. Igualmente instituyó que la hostia sagrada fore fecho esclusivamente de pan ázimo y que'l vinu de la eucaristía s'ameciere con agua.
Una tradición del sieglu V afirmaba que foi decapitáu xunto con San Evenciu y San Teódulu, yá que'l cuerpu enterráu ente estos dos santos se pensaba que yera'l papa Alexandru I pero paez que ye d'otru San Alexandru. Nel sieglu XIX atopóse una tumba con trés persones decapitaes cerca la vía Nomentana (afueres de Roma) y atribuyénonse-y a Alexandru I y a los dos santos compañeros suyos de martiriu. Posteriormente los cuerpos foren treslladaos pa la Ilesia de Santa Sabina (Roma).
Consideráu santu y mártir pola ilesia católica, la so festividá celébrase'l 3 de mayu.
Federación de Fútbol de Baḥréin
La Federación de Fútbol de Baḥréin (n'árabe: الاتحاد البحريني لكرة القدم)) ye l'organismu rector del fútbol en Baḥréin. Foi fundada en 1957, dende 1966 ye miembru de la FIFA y dende 1969 de l'AFC. Entama'l campeonatu de Lliga y de Copa del Rei de Baḥréin, según los partíos de la seleición nacional nes sos distintes categoríes.
Trípol
Un trípol ye un aparatu de tres pates que permite l'establecimientu d'una cámara na estaya superior. Úsase pa evitar el movimientu de la mano al sacar una semeya. Tamién s'usa pa crear semeyes panorámiques y onde seya necesario inmovilizar la cámara pa poder obtener una semeya o imaxe de meyor calidá. Arriendes, en televisión y fotografía, úsase pa xenerar tomes con movimientu, cuandu lo que se desea ye un recorríu específicu de la cámara.
Piper methysticum
El kawa-kawa, kava kava o kava (Piper methysticum) ye una planta estrechamente rellacionada col pimenteru, Piper nigrum; d'orixe polinesiu, foi emplegada medicinalmente como ansiolíticu pero puede provocar efeutos secundarios graves, ente ellos mancadura hepática. thumb|Una pintura qu'amuesa a muyeres que preparen el kava
Carauterístiques
Ye un arbustu perenne, qu'algama los 3 m d'altor; los tarmos son gruesos y ensundiosos. Les fueyes son grandes y cordiformes, acuminaes, algamando los 20 cm de llargor. Produz inflorescencies en forma de pequeñes espigues axilares, pero les flores son maneres; arrobinar por división del rizoma, echando bilortos.
Usos
El P. methysticum contién sustances de posible riesgu pa la salú humana cuando son utilizaes n'alimentos o complementos alimenticios, que s'atopen presentes en toles partes de la planta. Kava Kava puede causar dañu de fégadu severu. Esto bien fácilmente puede provocar la necesidá d'un tresplante, o la muerte.
Taxonomía
Piper methysticum describióse por Johann Georg Adam Forster y espublizóse en Florulae Insularum Australium Prodromus 76. 1786.
Lluna enllena
La lluna enllena o plenilluniu ye una fase llunar qu'acontez cuando la Tierra alcuéntrase ente'l Sol y la lluna. Nesi momentu la lluna dende la Tierra se ve illuminada y redonda dafechu.
Papa Sistu I
San Sistu I foi obispu de Roma dende'l 115 fasta'l 125, magar les dates del so pontificáu son duldoses, dependiendo de les fontes varien ente'l 114 o 119 fasta'l 124 o 128.
Yá como papa conócense trés decretos de so:
Morrió pel 125, según la tradición como mártir pero San Irenéu (sieglu II) nun lu menta como tal, y foi enterráu nel Vaticanu. Nun se sabe con seguridá si'l so cuerpu foi treslladáu pa l'acrópolis d'Alatri nel 1132.
La so festividá celébrase'l 6 d'abril.
Nesle
Nesle ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Salman bin Ibrahim Al Jalifa
Antecedentes
Shaikh Salman Bin Ibrahim Al Jalifa ye un miembru de la familia real de Bahrein. Graduóse na Universidá de Bahrein en 1992 con una llicenciatura n'inglés sobre Lliteratura y Hestoria. Shaikh Salman tuvo arreyáu nel fútbol dende va munchos años, dende la década de 1980 cuando xugaba nel equipu xuvenil del equipu de Bahrein de la División I, Riffa Club.
Emma Thompson
Emma Thompson ye una actriz, comediante y guionista británica, ganadora de los premios Emmy, Globu d'Oru, BAFTA y Óscar. Empezó na televisión británica en 1987, pero nun foi hasta'l so matrimoniu con Kenneth Branagh cuando empezó a llamar l'atención de la crítica especializada. Al pie de él, Thompson protagonizó Fortunes of War (1987) y Henry V (1989). En 1992 realizó una destacada apaición nel drama Howards End, cinta pola cual recibió los máximos honores del cine a nivel mundial, ente ellos el Óscar a la meyor actriz. En 1993 y gracies a la so solidez interpretativa, llogró la doble nominación a esti premiu nes categoríes d'meyor actriz y meyor actriz de repartu por The Remains of the Day y Nel nome del padre.
Salman bin Ibrahim Al Jalifa
Antecedentes
Desque salió de Riffa Club pa centrase nos sos estudios académicos, Shaikh Salman ocupó cargos executivos nel BFA. En 1996 foi nomáu Presidente de la Seleición Nacional, escoyíu vicepresidente dos años más tarde y col tiempu aportó a el presidente de l'Asociación de Fútbol en 2002. Tamién se desempeñó como Copresidente de la Comisión Disciplinaria en dellos torneos de la FIFA, como'l Mundial de la FIFA Copes, Sablera de la FIFA Torneos, Campeonatos de Clubes, etc. Tamién foi Vicepresidente de la Comisión Disciplinaria de la FIFA en Beixín en 2008.
Shaikh Salman tien trés fíos: dos fíos Sheikha Latifa que nació en 1994 y la Jequesa Aysha, nacida en 1998, y un fíu de Sheikh Isa que nació nel añu 2001.
Emma Thompson
En 1995, Thompson escribió y protagonizó una adautación de la obra de Jane Austen Sense and Sensibility, por que'l so desempeño como guionista foi reconocida colos premios Globu d'Oru y un segundu Óscar, ente otros gallardones. Dellos títulos destacaos del so filmografía son: Colores primarios (1998), Love Actually (2003), Nanny McPhee (2005) y Nanny McPhee and the Big Bang (2010); nestes últimes dos tamién ye guionista.
En 2003 participó xunto con Meryl Streep y Al Pacino na esitosa película de televisión Angels in America, pola cual foi nomada a los premios del Sindicatu d'Actores, y en 2004 encarnó a la profesora Sybill Trelawney en Harry Potter and the Prisoner of Azkaban, papel que repitió nes siguientes entregues de la saga.
Entamos nel teatru
En 1980 debutó nun papel principal na obra Me and My Girl nel West End de Londres. La so actuación llamó l'atención de los executivos de la BBC, quien-y ufiertaron un papel importante na serie Fortune of War, mientres que'l so rodaxe convertir na novia d'unu de los sos intérpretes, Kenneth Branagh.
La pareya, al añu siguiente poner a les órdenes de Judi Dench nun montaxe teatral de Much Ado About Nothing. En televisión, Thompson atopó un vehículu pa llucise ella, la so hermana Sophie y la so madre: el Show Thompson.
Etapa con Kenneth Branagh
Entós daquella Emma Thompson empezaría a espresar les sos opiniones polítiques, como'l so refugu a la Guerra del Golfu, al empar que la so carrera cinematográfica tomaba impulsu. Los cónyuges prosiguieron la so collaboración en Dead Again, cinta que pretendía asonsañar los thrillers psicolóxicos de los años cuarenta y que supunxeron a la pareya un auténticu varapalo de la crítica, del que se repunxeron con Los amigos de Peter. Nella Thompson interpretó a Maggie, una solterona especialista en fracasos sentimentales que recuperaba la so autoestima seduciendo a un menor que la so madre na ficción yera Phyllida Law.
Con James Ivory
James Ivory foi l'encargáu de consagrala y non Branagh. Primero en Regresu a Howards End, onde quedó empareyada a Anthony Hopkins. Phyllida, medrosa de que la so fía fora clisada por Hopkins, unvió una nota a esti actor, na que ponía: «Por favor: non te la comes» (en referencia al so anterior papel como'l caníbal Hannibal Lecter). Sicasí, Thompson defender por sigo sola: el so trabayu como Margaret Wilcox, muyer decidida, capaz d'arbitrar nos conflictos familiares, apurriendo serenidá a cada situación coles mesmes qu'esguilaba posiciones sociales con unos esquisitos modales, esteló al xuráu del Festival de Cannes, ente que los sos miembros figuraba un Pedro Almodóvar indispuesto a premiala. Emma preguntóse: «¿Qué he hecho yo para merecer esto?». Escenes como cuando se mira nun espeyu espantada por entrar a formar parte d'una sociedá hipócrita y clasista entusiasmaron a toles asociaciones de críticos d'Estaos Xuníos. Poco dempués vendría'l Globu d'Oru, el BAFTA y un Óscar a la meyor actriz, aplaudíu como borra pola so compañeru de repartu Vanessa Redgrave, que la so llectura corrió a cargu del coprotagonista de la cinta.
La collaboración con Ivory y Hopkins siguió en The Remains of the Day, na qu'encarnó a Miss Kenton, una ama de llaves d'una gran casona, namorada del mayordomu (Mister Stevens), con idees mesmos sobre'l señor de la casa (un millonariu allegáu al partíu nazi), y qu'atayada pola indecisión ya impasibilidá de Stevens termina per embarcar se nun matrimoniu empuestu al fracasu.
Otros trabayos de los años 1990
Thompson completó l'añu col rodaxe de Nel nome del padre, na que se punxo na piel de l'abogada que llogró l'absolución de los cuatro de Guildford, acusaos inxustamente de pertenecer al IRA. Concluyíu'l so cometíu nel filme, repitió'l papel de Beatrice na adautación cinematográfica de Much Ado About Nothing, na que confirmó la so imaxe de muyer con voluntá propia, dada a la esaltación, pero tamién capaz de la meditación, que defende los sos propios criterios nes situaciones adverses. Mientres el rodaxe na Toscana escribió un borrador del guión de Sense and Sensibility, qu'entamara aguiyada pol conseyu de la so compañera de facultá, la productora Lindsay Doran.
A finales de xineru de 1994 ella y Holly Hunter optaben por partida doble a los Óscar d'esi añu. Aprovechó'l so viaxe pa filmar Junior, una comedia na que compartía estrellalgu con Arnold Schwarzenegger.
Al añu siguiente estrenó nel Festival de Cine de San Sebastián el filme Carrington, onde encarnó a la pintora Dora Carrington, namorada de Lytton Strachey. A la selmana del so regresu a casa españaba na prensa rosa la noticia de la so separación con Kenneth Branagh, empareyáu con Helena Bonham Carter. Thompson, pela so parte, namorárase del actor Greg Wise mientres el rodaxe de Sense and Sensibility, na qu'ella interpretó a Elinor, una muyer probe y sensato que termina casándose col amor de la so vida...
L'Academia de Hollywood compensar con dos candidatures a los Óscar: al meyor guión adautáu y a la meyor actriz. Cuando Anthony Hopkins anunció que Thompson venciera nel primer apartáu, confesó a los asistentes al actu qu'hores antes visitara la tumba de Jane Austen pa comunica-y que l'adautación de la novela funcionaba perbién... Thompson perdió'l segundu premiu frente a Susan Sarandon, a quien ovacionó de pies namás pronunciar el so nome Tom Hanks.
Dempués Thompson tomóse un descansu mientres el que reorganizó la so vida personal y animó a Kate Winslet a aceptar la ufierta de protagonizar Titanic.
Tres un añu alloñada de les pantalles, Thompson protagonizó xunto a la so madre la película L'invitáu d'iviernu empobinada pol so amigu Alan Rickman, na que Phyllida y ella escenificaron los enfrentamientos xeneracionales.
Nun rol muncho más gayoleru, Emma Thompson poner na piel de Susan Stanton, un personaxe inspiráu na figura de Hillary Clinton, en Primary Colors de Mike Nichols, comedia dramática que denuncia la traición a los ideales de mocedá por culpa del pragmatismu que caracteriza la vida política activa. Emma foi secundada nesta película por John Travolta, Kathy Bates, Adrian Lester, Billy Bob Thornton, Larry Hagman, Maury Tierney, Diane Ladd y Caroline Aaron. Esprendiérase de les películes de dómina qu'acomuñaren la so imaxe a la alta cultura pa reincidir nesi perfil de muyer intelixente y pragmática. Asina mesmu aceptó'l papel d'axente del FBI que compartía observaciones iróniques col so compañeru encarnáu por Rickman— nel thriller El besu de Judas.
Década de 2000
En 2002 y 2003 retoma la so carrera. Protagonizó'l telefilme Wit sobre una profesora de lliteratura que s'enfrenta a un cáncer, recibiendo aponderamientos de la crítica al empar que s'embarcaba nun proyeutu sobre la última dictadura arxentina que combinaba la denuncia col realismu máxicu. El proyeutu Imagining Argentina axuntar de nuevu con Christopher Hampton, el realizador de Carrington, al empar que con él llograba sacase l'escayu de nun poder interpretar xunto a Banderes un filme sobre Arxentina. Mientres el rodaxe Thompson aprendió castellán a estazón. A pesar de la ilusión puesta en proyeutu, la crítica masacró al filme.
Meyor fortuna corrió Love Actually, comedia na que Thompson encarnó a Karen, la hermana del primer ministru de Reinu Xuníu, asina mesma amiga d'un vilbu que nun sabía como encarar la so rellación col so fiyascu. Nel filme'l so personaxe afayaba por fuercia l'aventura que caltenía'l so home (otra vegada Rickman) con una nueva. El papel supúnxo-y una candidatura a los BAFTA. Nel mesmu añu estrenó Harry Potter and the Prisoner of Azkaban, na qu'aceptó'l papel de Sybill Trelawney, una profesora despistada qu'enseñaba artes adivinatorias. Darréu prosiguió la so participación nel cine más comercial, aceptando un pequeñu papel en I Am Legend, película d'aición con Will Smith de protagonista.
En planu políticu'l cambéu de década haber devueltu al activismu político, manifestando públicamente'l so desencantu escontra Tony Blair pola so participación na Guerra d'Iraq.
Asina mesmu retomó'l so llabor d'escritora cinematográfica col filme La Neñera Máxica, basáu nuna serie de cuentos infantiles y que cuntó cola collaboración d'Angela Lansbury.
En 2008, Emma Thompson confirmó entós que nun tornaría pa les películes finales de la saga de Harry Potter, Harry Potter and the Deathly Hallows, por cuenta de los sos compromisos cola segunda película de Nanny McPhee. Sicasí, (magar, con un papel bien curtiu) acabó apaeciendo nelles.
Emma Thompson apaeció en dalgún sketch del programa humorísticu La hora de José Mota. En 2013 Emma Thompson va ser, na adautación al cine de Formoses Criatures de Kami García y Margaret Stohl, la señora Lincoln, madre del meyor amigu del protagonista. Esi mesmu añu protagonizó Al alcuentru del Sr. Banks, interpretando a P.L. Travers, siendo allabada la so interpretación y consiguiendo una nominación a los Globos d'Oru y a los BAFTA.
Naours
Naours ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Lucia Galeazzi Galvani
Lucia Galeazzi Galvani foi una científica italiana.
Yera fía de Domenico Gusmano Galeazzi y Paola Mini. En 1762 casóse col doctor Luigi Galvani, profesor na Universidá de Boloña dende 1775. En 1772, la pareya camudar a la so propia casa en Galeazzi, onde establecieron un llaboratoriu pal estudiu de l'anatomía animal. Lucia Galeazzi Galvani collaboró na realización de los esperimentos según en ciruxía y obstetricia; tamién collaboraron con Antonio Muzzi. Finó d'asma.
Platycerus consimilis
Platycerus consimilis ye una especie de coleópteru de la familia Lucanidae.