cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Maila Nurmi
Vida personal
Maila Nurmi foi contemporánea de Marilyn Monroe y d'Elvis Presley, y tuvo una curtia rellación con Orson Welles. A principios de la década de 1950 caltuvo una estrecha amistá con James Dean, y de cutiu citábense nuna cafetería de Hollywood. Ella afirmaba que yera amiga de James Dean porque "tenemos les mesmes neurosis", y Dean comentó: "Conozo abondo sobre les fuercies satániques y taba interesáu n'afayar si esta moza taba encegolada con eses fuercies". Sicasí, dambos terminaron rompiendo la so rellación, y cuando James Dean morrió nun accidente de tráficu surdió'l rumor ensin fundamentu de que "Vampira" llanzara una maldición al actor por despecho.
El 20 de xunu de 1955 un home intentó asesinala nel so apartamentu, onde la tuvo secuestrada mientres cuatro hores. Finalmente la presentadora consiguió escapar y llamar a la policía cola ayuda d'un tenderu local.
Matrimonios
El so primer home foi Dean Riesner, guionista de Dirty Harry, de Charley Varrick y d'otres películes y series de televisión. Casóse col actor Fabrizio Mioni en 1961. Nun tuvo fíos.
Muerte
El 10 de xineru del 2008, Nurmi morrió de causes naturales nel so llar en Hollywood, a la edá de 85 años.
Personificaciones
Vampira foi interpretada por Lisa Marie na película Ed Wood.
1930
1930 (MCMXXX) foi un añu común entamáu en miércoles del calendariu gregorianu.
Canal del Castillo
miniaturadeimagen|Golfu de Penes Estrechu de Magallanes
El canal del Castillo ye un canal patagónico secundariu, colateral tresversal de la Patagonia chilena.
Alministrativamente pertenez a la XII Rexón de Magallanes y l'Antártica Chilena.
Percorríu
Empieza en -48.6°N, -75.01667°W onde se xune a la canal Fallo y termina en -48.8°N, -75.6°W onde s'atopa col océanu Pacíficu.
Dixebra les islles Campana, Riquelme y Cabrales pel norte, de les islles L'Aldea, Hyatt y Esmeralda pola so ribera sur. La so direición xeneral ye NE-SO
El so llargor ye d'aproximao 25 milles marines. Ye una canal fondo y llibre de peligros, pero daqué estrechu en delles partes. Como toles canales secundaries, nun se va deber navegar si nun se cunta con un práuticu. Ye la ruta más recomendable pa dir de la canal Fallos al océanu.
Orografía
Les tierres de les costes que delimitan la canal son montascoses, altes y acantiladas. Presenten montes impenetrables. Toes elles formen parte de les islles que conformen el archipiélago Campana.
Oceanografía
Na primer parte de la canal, parte este, la corriente tira hasta 3 nuedos, pero ello nun enzanca'l so navegación.
Magneux-Haute-Rive
Magneux-Haute-Rive ye una comuña francesa del departamentu de Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Eupomatiaceae
Les eupomatiacees o Eupomatiaceae son una familia d'Anxospermes del Orde Magnoliales. Consta d'un únicu xéneru Eupomatia con trés especies, que se distribúin por Nueva Guinea y Australia oriental. La especie tipu ye Y. laurina (Robert Brown, 1814).
Ecoloxía
Flores protóginas y autocompatibles, con amenorgamientu del autocruzamiento por aciu hercogamia, sincronización diurna de l'antesis y enclín de la mesma planta a nun floriar dos díes siguíos. L'antesis dura unu o dos díes, nel puntu álgido la flor pórtase funcionalmente como femenina, amosando'l xinecéu, los estaminodius abiertos, mientres los estames queden reflexos per debaxo de la flor; dempués pórtase como masculina, y los estaminodius intrastaminales plegar escontra dientro, despintando'l xinecéu, y los estames álcense. Los estaminodius segreguen un exudáu aceitosu y emiten golor a fruta, qu'atraen escarabayos, sobremanera del xéneru Elleschodes (Curculionidae), que visiten les flores en dambes fases y los sinandrios cayíos al suelu (polinización cantaridófila). La dispersión de los frutos (dulzuxos y arumosos) paecen efectuala aves y mamíferos (zoocoria); los frutos son comestibles pal home.
Especies propies d'hábitat tropical y de la selva lluviosa, dende'l nivel del mar hasta los 1300 m d'altitú.
Fitoquímica
Presencia de lignanos y alcaloides (sampangina, eupolauridina, eupomatidina 1, liriodenina y lanuginosina, antimicrobianos y antifúngicos) pocu avezaos, lo mesmo que de proantocianidines, cianidina y flavonoidessobremanera velutina. Iridoides, flavonoles y acedu elágico ausentes. Cianogénesis ausente.
Usos
La vistosa madera de Y. laurina ye bien apreciada, según los sos frutos, que s'usen pa la confección de bébores, mermelaes y pastelería tradicional australiana.
Posición sistemática
Les eupomatiacees fueron correutamente acomuñaes dende la so descripción con Annonaceae nel Orde Magnoliales. El APW (Angiosperm Phylogeny Website) considera que ye'l grupu hermano de la familia Annonaceae nel cláu terminal de la evolución del Orde (cf. AP-website).
Notes
Nes referencies consultaes, nun esiste alcuerdu a la de considerar la caliptra como d'orixe calicino o bracteal. Ye d'interés que nel desenvolvimientu de la caliptra nun apaecen periantos, de cuenta que, como se mentó, son plantes con flores y ensin pétalos. Al apaecer los primeros órganos florales de la caliptra, esprender estames y estaminodios (un tipu d'estame rudimentariu, estéril, que nun produz polen), que se disponen de manera regular siguiendo'l patrón de Fibonacci xuníos en secuencies de 13 y 21 (Y. bennettii) o solo de 13 (Y. laurina). De la mesma, los carpelos, n'arreglu espiral d'ocho y 13 (Y. bennettii) y de cinco y ocho (Y. laurina).
Conversión
thumb|200px|La conversión de san Pablo, de [[Caravaggio.]]
Conversión ye la práutica relixosa pola qu'una persona adopta como propies les creencies de la comunidá de creyentes a la que s'incorpora. Cuando felicidá práutica realizar por daquién que tenía una creencia relixosa previa y distinta de la qu'asume, dende esi momentu pasa a ser consideráu pola comunidá creyente abandonada como un apóstata o un renegáu.
Tien De estremase del ritu de camín o iniciación, el conxuntu d'aiciones rituales con que'l neófito o catecúmenu ye reconocíu públicamente como miembru de la comunidá, y que na mayor parte de les cultures produzse acompañando al tránsitu biolóxicu que tien llugar tres la nacencia o tres la niñez, por tantu ensin tener otra creencia relixosa previa.
Nel Nuevu Testamentu
Nel Nuevu Testamentu, utilízase'l términu griegu ἐπιστρεφω (epistrepho), que quier dicir ‘volvese a’, y rellaciónase con Xesús o Dios.
La conversión de San Pablo, producida tres la so cayida del caballu nel camín de Damascu, ye la más famosa y espectacular de les descrites nel Nuevu Testamentu (Fechos de los Apóstoles).
Edá Media n'España
Na Edá Media, la conversión de xudíos, producida en distintes circunstancies, delles sinceres y otres forzaes masivamente nel contestu de pogromos, como la revuelta antijudía de 1391 n'España, traxo de resultes la esistencia de comunidaes de conversos d'orixe xudíu, que n'España fueron denominaos cristianos nuevos. Los problemes sociales amenaos provocaron enfrentamientos como la revuelta anticonversa de Toledo de 1449, tres la que s'esixeron los estatutos de llimpieza de sangre, un réxime de discriminación llegal contra los conversos. La esistencia de criptojudíos o judaizantes (dióse-yos el nome de marranus a los de la corona de Castiella y el reinu de Portugal) y la rocea aplicada universalmente contra tolos conversos, judaizaran o non, caltener mientres tol Antiguu Réxime n'España, y xustificó la creación de la Inquisición española y el decretu d'espulsión de los xudíos d'España de 1492. En Mallorca conformóse una comunidá endogámica de cristianos nuevos con carauterístiques bien particulares (chuetes).
Nel casu de los musulmanes, tres la revuelta mudéxar de 1499-1502, producióse'l bautismu forzosu de tolos que quedaron n'España, pasando a ser denominaos moriscos, que tres nueves revueltes (Rebelión de les Alpujarras de 1568-1571) fueron esvalixaos pel interior de la Península y definitivamente oxetu de la espulsión de los moriscos de 1609.
Conversiones al catolicismu nel mundu anglosaxón nel sieglu XX
Mientres el sieglu XX surdió nel mundu anglosaxón una renacencia espiritual qu'afectó a relevantes escritores conversus, ente los que s'atopen:
Conversión al islam
Un neo-musulmán o musulmán convertíu apocayá al islam ye denomináu Muallaf. El más importante de los cinco pilares del islam (la creencia nun solu Dios, y en que Mahoma ye'l so profeta), ye'l que marca la conversión, que se produz desque'l nuevu creyente fai bonalmente esa oficiu de fe, llamada shahada.
Na España musulmana medieval los conversos al islam yeren llamaos muladíes.
Delouze-Rosières
Delouze-Rosières ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Yutaro Fukushima
Yutaro Fukushima (福島 祐太郎, ) ye un futbolista xaponés.
Delouze-Rosières
Tien una población de y una superficie de  km².
Hypogramma hypogrammicum
Hypogramma hypogrammicum ye una especie d'ave paseriforme perteneciente a la familia Nectariniidae, ye l'únicu miembru del xéneru monotípicu Hypogramma.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase en Brunéi, Camboya, China, Indonesia, Laos, Malasia, Myanmar, Singapur, Tailandia, y Vietnam. El so hábitat natural son les selves húmedes de les tierres baxes, subtropicales o tropicales.
Conversión
Conversión al islam
== Conversión al xudaísmu Primeru'l Arrepentimientu.
La norma xudía que regula la manera aceptable de convertise al xudaísmu denominar giur. La decisión de convertise al xudaísmu tien de provenir del propiu convencimiento, demostráu polo que se diz y fai.
Procedimientu
Los requerimientos, dictaos pola halakha son los siguientes:
De resultes de la conversión, el prosélitu pasa a ser parte del pueblu xudíu, con delles restricciones esistentes en delles de les denominaciones xudíes.
Conversión al sikhismu
Pa convertise al sikhismu tien de demostrase conocencia y entendimientu de los conteníos de Gurú Granth Sahib y demostrar maduror pa siguir el códigu de conducta sij
Esiste una ceremonia de iniciación na cual realícense una serie d'oraciones y actos rituales, numberaos de siguío:
Monographia de Potentilla
Monographia de Potentilla (embrivíu Monogr. Potentilla) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques que foi escritu por Christian Gottfried Nestler y espublizáu nel añu 1816 col nome de Monographia de Potentilla præmissis nonnullis observationibus circa familiam Rosacearum.
1931
Abreviatures
° : fecha de nacencia
† : fecha de la muerte
Natalia Zeta
Natalia Zeta ye una actriz porno española.
Villagonzalo de Tormes
Villagonzalo de Tormes ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Llión. Intégrase dientro de la contorna del Campu de Salamanca (Campu Charro). Pertenez al partíu xudicial de Salamanca.
El so términu municipal ta formáu poles llocalidaes de Carpio-Bernardo, Castañeda, Matacán, Valdesantiago y Villagonzalo de Tormes, ocupa una superficie total de 25,56 km² y según los datos demográficos recoyíos nel padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu, cuenta con una población de habitantes. Nel so territoriu asítiase tamién l'Aeropuertu de Salamanca-Matacán.
Natalia Zeta
Inicio
Pasa la so infancia en Cantabria y permanez ende hasta que los sos padres dixébrense. Tres eso camúdase a Madrid onde rápido abandona los estudios pa ponese a trabayar. El so primeru emplegu ye'l de camarera. Darréu ingresa nuna axencia d'espectáculos pa la cual alterna trabayos de baillarina nuna discoteca con otros nos que fai fotografía erótica o striptease.
Villagonzalo de Tormes
Historia
La fundación de Villagonzalo remontar al sieglu XIV, quedando integráu nel cuartu de Allende el Ríu de la xurisdicción d'Alba de Tormes, dientro del Reinu de Llión, denominándose entós L'Aldea de Ayuso. Cola creación de les actuales provincies en 1833, Villagonzalo de Tormes quedó encuadráu na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa, formando parte del partíu xudicial d'Alba de Tormes hasta la desapaición d'ésti y la so integración nel de Salamanca.
Nucleos de población
El conceyu estremar en dellos nucleos de población, que teníen la siguiente población en 2015 según l'INE.
Natalia Zeta
Carrera como actriz porno
En 2005, con 21 años, ufiérten-y faer porno xunto al so noviu de la dómina. Rueda asina la so primer escena. Tres eso apaez en diverses producciones españoles como: Coches Calientes Pa Moces Porcozones (2006), Café Diablo (2006), Room 666 (2006) -onde rueda la so primer escena con Nacho Vidal- o The Gift (2006) pola cual ye premiada cola Ninfa a la meyor actriz española de repartu.
En 2007 empieza a trabayar pa la productora Private, pa la que rueda títulos como Quad Desert Añal Fury, Evil Geishas Hotel o Private Poker. Yá en 2008 participó en Cast 2 (una producción de la norteamericana Evil Angel) o Fucking Your Ass Is The Best Sport Ever 3 (onde vuelve trabayar pa Private). En 2010 grabó pa la productora Cumlouder.
En casi toles sos escenes l'actriz realiza sexu añal.
Apaeció en revistes masculines como Private, Forward Edge, SIE7Y o Primera Línea y en revistes especializaes en tuning (una de les sos grandes pasiones). Anguaño ta retirada.
Maizilly
Maizilly ye una comuña francesa del departamentu de Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cleo Brown
Cleo Brown foi una pianista de boogie woogie y variedaes, nacida en Chicago, Estaos Xuníos, en 1909, y fináu en 1994.
Bien influyida por Clarence "Pinetop" Smith, al qu'afayó cuando tocaba música clásica en teatros de variedaes de Chicago. Treslladada a Nueva York, mientres una grabación de música standard, en xineru de 1935, empezó a tocar un boogie, que foi grabáu polos téunicos y editáu pocu dempués, col nome simple de Boogie Woogie, con un gran ésitu de ventes. D'esti tema fixeron cientos de versiones y, a lo llargo de 1936, convertir nuna verdadera llocura nacional americana.
Brown nun realizó munches más grabaciones y, pasu ente pasu, dexó d'interesase pol xéneru, hasta que, en 1940, retiróse totalmente del mundu de la música.
Llingües lega-binja
Les llingües lega-binja son una división de les llingües bantús, codificada dientro del grupu D.20 na clasificación de Guthrie, más específicamente, D.24-26, qu'acordies con Nurse & Philippson (2003) formaríen un grupu filoxenéticu válidu. Acordies con Ethnologue, el bembe del que Nurse y Phillippson nun tán seguros de si pertenez a al grupu D.50, ye la llingua más cercana al lega-mwenga. Glottolog considerar como'l más cercanu al songoora. Les llingües adscribibles con seguridá aal grupu manda-binja seríen:
Delut
Delut ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Llingües nor-pondo
Les llingües nor-pondo o llingües del baxu Sepik son una pequeña familia llingüística formada por seis llingües falada nel norte de Papúa Nueva Guinea. Como familia fueron identificaes por K. Laumann (1951) quien les denominó nor-pondo. Más tarde estes llingües fueron consideraes por Donald Laycock (1973) como parte del les llingües Sepik-Ramu (anguaño refugaes como grupu filoxenéticu). Más tarde Malcolm Ross (2005), que denominaba llingües del baxu Sepik al grupu nor-pondo, les reclasificó xunto coles llingües Ramu no que'l denomina llingües Ramu-so Sepik. Ethnologue (2009) considera'l nor rama pero estrema les llingües pondo en cutro cañes.
Clasificación
Ross (2005) reparó que'l murik nun comparte la carauterístiques de la primera y segunda persona del kopar y les llingües pondo. La proppuesta tentativa de Foley (2005) ye que'l Chambri y el Angoram son cañes primaries, polo que la familia tendría cuatro rama: Nor, Chambari, Karawari–Yimas, Angoram.
Fonoloxía
El llingüista William A. Foley fixo trabayu de campu sobre cuatro de les seis llingües de la familia. A partir del so trabayu, realizó un estudiu comparativu de la familia reconstruyendo a partir de llistes de cognaos el siguiente inventariu consonánticu pal proto-nor-pondo: ! colspan=2| !Llabial !Alveolar !Palatal !Velar ! rowspan=3|non-continuante !! simple ! pre-nasal ! nasal ! rowspan=3|continuante !! fricativa ! líquida ! aproximante
Pronomes
Los pronomes reconstruyíos pal proto-nor-pondo son:
Comparanza léxica
Los numberales en distintes llingües nor-pondo: ! rowspan=2| GLOSA ! colspan=2|Nor ! colspan=4|Pondo ! rowspan=2| PROTO- NOR-PONDO ! Murik || Kopar || Chambri || Yimas || Tabriak || Angoram
Quintana (parroquia)
Quintana ye una parroquia del conceyu asturianu de Miranda.
Tien una superficie de 24,55 km², na qu'habiten un total de, repartíes ente les poblaciones de L'Abangu, Alcéu, Bueinás, La Coutiella, El Ferredal, Quintana, La Veiga y Villar.
L'aldea de Quintana ta a unos 14,5 quilómetros de Balmonte, la capital del conceyu. Alcuéntrase a unos 380 metros sobre'l nivel del mar. Llégase a ella pela carretera AS-310. Nella habiten 20 persones (2005).
Jacques-Yves Cousteau
Jacques-Yves Cousteau (Saint-André-de-Cubzac, 11 de xunu de 1910-París, 25 de xunu de 1997) foi un oficial naval francés, esplorador y investigador qu'estudió'l mar y delles formes de vida conocíes nel agua. Recuérdase sobremanera a Cousteau por ser en 1943, xunto a Émile Gagnan, el coinventor de los reguladores utilizaos inda anguaño nel bucéu autónomu (tanto profesional como recreativu) con independencia de cables y tubos de suministru d'aire dende la superficie. Otros dispositivos de bucéu autónomu yá fueren esperimentaos enantes (regulador de Théodore Guillaumet de 1838, regulador Rouquayrol-Denayrouze de 1864, manoregulador de Yves Le Prieur de 1926, regulador de René y Georges Commheines de 1937 y 1942, reciclador d'aire SCUBA de Christian Lambertsen de 1940, 1944 y 1952) pero foi'l regulador de tipu Cousteau-Gagnan el que s'impunxo hasta los nuesos díes, principalmente pola cencellez y fiabilidá del so mecanismu según pola so llixereza y facilidá de tresporte mientres les inmersiones.
Jacques-Yves Cousteau tamién yera un fotógrafu y cinematógrafu subacuáticu, y foi'l primeru en popularizar les películes submarines. Les películes y series documentales rodaes mientres les sos esploraciones a bordu del so buque Calypso fueron emitíes por televisión al traviés del so programa documental, El Mundo Submarín de Jacques Cousteau, que mientres años foi tresmitíu en tol mundu, faciendo de Cousteau el más célebre de los divulgadores del mundu submarín. Foi, amás, una de les primeres persones en defender l'ambiente marín de la contaminación, apasionáu por atopar y describir toles especies qu'habiten los mares del globu terráqueo.
Caltenimientu marín
N'ochobre de 1960 munchos residuos radioactives diben ser descargaos nel mar pola Comunidá Europea de la Enerxía Atómica. Cousteau entamó una campaña publicitaria cola cual ganó ampliu sofitu popular de la xente d'esi entós. El tren que llevaba los residuos foi deteníu por muyeres y neños sentaos nes llinies del tren y foi unviáu de vuelta al so llugar d'orixe. En payares de 1960, en Mónaco, una visita oficial del presidente francés Charles de Gaulle convertir nun alderique sobre los sucesos d'ochobre d'esi mesmu añu y sobre los esperimentos nucleares polo xeneral. L'embaxador francés yá-y suxuriera al príncipe Raniero qu'evitara la tema, pero supuestamente'l presidente pidió-y a Cousteau, nuna forma amigable, ser más comprensivu coles investigaciones nucleares, a lo cual Cousteau supuestamente respondiólu: «Non señor, son les sos investigaciones les que tienen de ser más comprensives con nós».
En 1973, xunto colos sos dos fíos, Jean-Michel Cousteau y Philippe Cousteau, y Frederick Hyman, creó la Sociedá Cousteau pa la proteición de la vida oceánica, que llegó a tener más de 300 000 miembros.
En 1975, Cousteau afayó los restos del naufraxu del HMHS Britannic.
En 1977, xunto con sir Peter Scott, recibió'l Premiu Internacional sobre'l Mediu Ambiente, dau poles Naciones Xuníes.
En 1985, concedióse-y la Medaya Presidencial de la Llibertá nos Estaos Xuníos, dada por Ronald Reagan.
Legáu
A Cousteau gustába-y definise como un téunicu oceanográficu». Yera en realidá un sofisticáu direutor y amigu de la naturaleza. El so trabayu dexólu a muncha xente esplorar los recursos del continente azul». El so trabayu tamién creó una nueva forma de comunicación científica, criticada nel so momentu por dellos científicos. L'asina llamáu «divulgacionismo», una forma simple de compartir conceutos científicos coles mases d'espectadores foi depués emplegáu n'otres disciplines y aportó a una de les carauterístiques más importantes de la televisión moderna.
En 1975, el cantante de country-folk John Denver compunxo'l cantar «Calypso» como un tributu a Cousteau y al so barcu d'investigación homónimu. El cantar algamó la posición númberu unu del Billboard.
En 1990 el compositor francés Jean-Michel Jarre, produció un discu tituláu Waiting for Cousteau. De los sos cuatro tarrezas, trés titúlense «Calypso» (estremaos como «parte 1», «parte 2» y «parte 3»), nome del barcu que Cousteau fixo célebre colos sos documentales. La cuarta tema titúlase como'l discu mesmu, «Waiting for Cousteau», con una duración averada d'unos 40 minutos.
El 25 de xunu de 1997 Jacques-Yves Cousteau finó a los 87 años, d'un ataque al corazón. El so funeral, al qu'allegaron miles de persones, foi celebráu na catedral de Notre-Dame en París. Les sos cenices fueron treslladaes al mausoléu familiar en Saint-André-de-Cubzac, la so ciudá natal. La Sociedá Cousteau y el so homólogu francés l'Equipu Cousteau, que fueron fundaos por él, siguen activos na actualidá.
Dientro del legáu que Cousteau dexó al mundu, cúntense:
Carta de Derechos de les Xeneraciones Futures
L'oceanógrafu Jacques-Yves Cousteau, conocíu por ser un gran divulgador científicu, inventor y promotor ambiental, empecipió una cruzada ecolóxica ante diversu foros internacionales. El so propósitu consistía en llamar l'atención sobre los peligros a los que s'enfrentaríen les futures xeneraciones ante'l deterioru del nuesu planeta.
La esmolición del comandante Cousteau llevólu a publicar en 1979 un documentu que tituló Carta de Derechos de les Xeneraciones Futures (A Bill of Rights for Future Generations). Esti documentu contién una serie de principios empuestos a la proteición de los derechos de les futures xeneraciones.
Como nos refier el mesmu Cousteau, el documentu foi ellaboráu pola sociedá que lleva'l so nome, cola ayuda de los profesores de Columbia Y. Allan Farnsworth, reconocíu turista estauxunidense; Gabriel H. Nahas, médicu d'oficiu; y el filósofu H. Standish Thayer, a quien el City College de Nueva York reconoció como profesor eméritu. Con base nel trabayu producíu por esti grupu de profesionales de les más diverses ciencies, Cousteau pretendía que la Carta de Derechos de les Xeneraciones Futures fuera adoptada pola AGNU. Pa llograr dichu fin, la Sociedá Cousteau percanció nueve millones de firmes pa sofitar la presentación del proyeutu ante dicha organización n'ochobre de 1994. Latino América contribuyó con cinco millones de firmes, destacando Costa Rica con setecientes cincuenta mil robles.
Magar ye ciertu que l'intentu de Cousteau d'establecer una Carta de Derechos de les Xeneraciones Futures nun taba encontáu sobre una base xurídica sólida, ye importante mentar que nel añu en que publicó'l documentu yá esistíen una serie de preseos internacionales que faíen mención a la proteición de les futures xeneraciones. Les necesidaes ya intereses de les xeneraciones futures yá se mentaben amás en diversos preseos normativos, ente ellos la Convención de la UNESCO pa la Proteición del Patrimoniu Mundial, Cultural y Natural, que la so adopción en 1972, marcó un finxu pal desenvolvimientu de la tema. La intención d'encetar esta cuestión en dichu tratáu internacional obedecía, ente otres coses, al deséu de salvaguardar el patrimoniu cultural mundial con cuenta de que pudiera tresmitise intactu a les xeneraciones futures.
Podemos añedir que la Carta de Derechos de les Xeneraciones Futures del Capitán Planeta” tenía un xiru eminentemente ambientalista y dende el so primer artículu declaraba que los nuesos socesores tienen derechu a un planeta ensin contaminar y llibre de daños. La solidaridá interxeneracional ta afigurada nel artículu segundu del proyeutu de Cousteau, nel cual señálase que cada xeneración tien el deber de prevenir daños irreversibles y irreparables a la vida na Tierra, según a la vida y dignidá humana. Del tercer artículu de la Carta bien podría dicise que ye un antecedente del principiu precautorio en materia ambiental, yá que enfatiza que cada xeneración tien de xixilar y evaluar los impautos desfavorables que les alteraciones y cambeos teunolóxicos pueden tener na vida na Tierra, el balance de la naturaleza y l'evolución humana.
El deséu de Cousteau, consistente na adopción de la Carta de Derechos de les Xeneraciones Futures pola Asamblea Xeneral de les Naciones Xuníes, nun se cumplió. Sicasí, la UNESCO punxo mayor atención a les demandes de Cousteau y pa responder a elles, en 1994, patrocinó una Xunta d'Espertos entamada pol Institutu Triconental de la Democracia Parllamentaria y de los Derechos Humanos de la Universidá de La Laguna sobre los Derechos Humanos de les Xeneraciones Futures. El 26 de febreru d'esi añu, la Xunta d'Espertos, na que participaron l'Equipu Cousteau y un gran númberu d'espertos de tol mundu, remató los sos trabayos cola Declaración de los Derechos Humanos de les Xeneraciones Futures o Declaración de La Laguna.
Sabika bint Ibrahim Al Jalifa
Sabika bint Ibrahim Al Jalifa ye la reina consorte de Baḥréin, como la primer esposa y prima hermana del actual rei de Baḥréin, Hamad bin Isa Al Jalifa, según la madre del príncipe herederu, Salman bin Hamad bin Isa Al Jalifa.
Biografía
Ye fía de los Xeques Ibrahim bin Muhammad Al Jalifa y Fatima bint Salman Al Jalifa, fía de la mesma de Salman bin Hamad Al Jalifa, quien fuera Hakim de Baḥréin ente 1942 y 1961.
Sabika bint Ibrahim casóse col so primu hermanu, Hamad bin Isa Al Jalifa, el 9 d'ochobre de 1968.
Sabika y Hamad fueron padres de cuatro fíos, trés fíos y una fía:
Vigaña (Miranda)
Vigaña ye una aldea y una parroquia del conceyu asturianu de Miranda.
Tien una superficie de 6,36 km², na qu'habiten un total de, toes na mesma aldea.
L'aldea ta a unos 7 quilómetros de Balmonte, la capital del conceyu. Alcuéntrase a unos 650 metros sobre'l nivel del mar.
Natalia Zabiyako
Natalia Aleksándrovna Zabiyako (Наталья Александровна Забияко; ) ye una patinadora artística sobre xelu estonia-rusa. Compite pa Rusia con Alexandr Enbert.
Vida personal
Nació na capital d'Estonia. La so madre ye ciudadana estonia, el so padre tien un pasaporte d'estranxeru estoniu, y los sos güelos son ciudadanos rusos que viven en Novorosíisk.
De 2010 a 2014, vivió nos Estaos Xuníos con una familia emigrante rusa. N'abril de 2014, dixo qu'entamaba camudase a Moscú y solicitar la ciudadanía rusa. Convertir en ciudadana rusa'l 19 d'avientu de 2014.
Pa Estonia
Empezó a patinar cuando tenía cuatro años. A los 15 años, empezó a competir nos eventos de pareyes, acomuñar con Serguéi Muhhin.
En 2010, Zabiyako acomuñar col patinador ucranianu Serguéi Kulbach pa representar a Estonia. Dempués de debutar nel Troféu Nebelhorn 2010, la pareya allugóse 13° nel Campeonatu Européu de 2011 y 16° nel Campeonatu Mundial de 2011. Zabiyako mancóse'l llombu como resultáu d'una cayida nel Troféu NRW n'avientu de 2011, lo que-yos torgó competir nel Campeonatu Européu de 2012. El 15 de febreru de 2012, informóse que Zabiyako y Kulbach habíense separáu.
N'ochobre de 2012, acomuñar col patinador rusu Alexandr Zaboev pa competir per Estonia. Al rematar novenos nel Troféu Nebelhorn 2013, ganaron un llugar pa Estonia en patinaxe artísticu nos Xuegos Olímpicos de Sochi 2014 en Rusia. Zaboev solicitó la ciudadanía estonia, riquida pa representar al país nos Xuegos Olímpicos, pero en payares de 2013, el país refugó-y el so solicitú de vía rápida.
Pa Rusia
right|thumb|230px|Zabiyako y Enbert na [[Copa Rostelecom 2016.]] N'abril de 2014, Zabiyako dixo que se camudaría a Moscú pa trabayar con Nina Mozer y probar con distintos patinadores, col enfotu de competir per Rusia. Les regles de la Unión Internacional de Patinaxe sobre Xelu (ISU) riquen que'l patinadores pasen un ciertu tiempu dempués d'un cambéu de país. En xunetu de 2015, acomuñar con Alexander Enbert y foi autorizada pa representar a Rusia a nivel internacional.
Temporaes
Zabiyako y Enbert empezaron la temporada 2016-17 na Serie Challenger, llogrando la medaya de bronce nel Troféu CS Ondrej Nepela 2016. Tocantes a la serie Grand Prix, la pareya ganó la medaya de plata na Copa Rostelecom 2016, llogrando'l primer llugar nel eventu curtiu y el segundu nel de patinaxe llibre detrás de los alemanes Aliona Savchenko y Bruno Massot.
Empezaron la temporada 2017-2018 na Serie Challenger, ganando una medaya d'oru nel Troféu CS Lombardía 2017 y nel Troféu CS Ondrej Nepela 2017. Nel so primer eventu de Grand Prix de la temporada, quedaron en cuartu llugar en Skate Canada International 2017 depués de quedar cuartu nel programa curtiu y nel patinaxe llibre. Nel so segundu eventu de Grand Prix en 2017 Skate America, quedaron en cuartu llugar dempués d'ocupar el cuartu llugar nel programa curtiu y el quintu nel patinaxe llibre.
Pyeongchang 2018
En 2018 foi escoyida pa competir pal equipu d'atletes olímpicos de Rusia (por cuenta de la sanción del Comité Olímpicu Internacional contra'l Comité Olímpicu Rusu) nos Xuegos Olímpicos de Pyeongchang 2018, celebraos en Corea del Sur. Participó nel eventu de patinaxe artísticu por equipos, llogrando la medaya de plata.
Demange-Baudignécourt
Demange-Baudignécourt ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
David Otero
Trayeutoria
Ye conocíu por ser el guitarrista d'El Canto del Loco dende 1994 hasta 2010, al pie del so primu Dani Martín.
En 2010 llanzó'l so primer discu solista como El Pescao: Nada lóxicu, que vendió más de 30 000 copies.
Pop puru, orixinal con arumes caribeños y marítimos, con toques d'acordión y predominiu de la electrónica y los loops sobre les guitarres. Un añu más tarde, na xira promocional dio'l so primer conciertu on-line en direutu al traviés de la plataforma d'eme, retresmitíu por streaming y siguir unes 6000 persones.
Dempués de dos años de xira por toa España presentando'l so primer álbum, en más de 150 conciertos, El Pescao despidióse temporalmente d'España con Ciao Pescao, un EP con 4 temes nueves, antes de dise a vivir a Llatinoamérica, concretamente a Arxentina. Anguaño dexó'l nomatu "El Pescao" y agora David Otero presenta xires per España y Llatinoamérica.
Tuvo d'invitáu nunos cuantos programes como Tu cara me suena y 1, 2, 3... hipnotízame d'Antena 3 en 2017.
En 2018 llanza'l so cuartu proyeutu en solitariu, 1980.
Y tamién na película d'El Canto del Loco: La Película nel 2009 interpretándose a sigo mesmu.
Nada-Lóxicu
-Musicos Rellacionaos ;Oscar Aguirre - Baxu
Un viaxe nada lóxicu
-Musico d'estudiu ;Oscar Aguirre - Baxu
Ciao Pescao
.
Ultramar
.
Filmografía
Películes
Televisión
Cleo Demetriou
Cleopatra «Cleo» Demetriou ye una actriz xipriota de teatru más conocida pol so rol de Matilda na obra Matilda The Musical estrenada nel Cambridge Theatre en Covent Garden pol que ganó un Premiu Laurence Olivier a la meyor actriz al pie d'Eleanor Worthington Cox, Kerry Ingram y Sophia Kiely, tresformándose nuna de les actrices más nueves en ganar esti gallardón.
Shinji Kinoshita
Shinji Kinoshita (木下 伸二, ) ye un futbolista xaponés.
Malleval (Loira)
Malleval ye una comuña francesa del departamentu de Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Clementine Hozier
Clementine Ogilvy Spencer-Churchill, baronesa Spencer-Churchill, GBE, CStJ (de soltera Hozier; Londres, 1 d'abril de 1885 – ibidem, 12 d'avientu de 1977) foi la esposa de Winston Churchill y par vitalicia por derechu propiu.
Primeros años
Clementine nació en Mayfair, Londres, fía de Lady Henrietta Blanche Hozier (1852–1925), fía del décimu conde de Airlie y segunda esposa de Sir Henry Montague Hozier (1838–1907). La so paternidá foi una tema debatible, yá que Lady Blanche yera conocida por compartir les sos "favores". Dempués de que Sir Henry atopara a Lady Blanche con un amante en 1891, ella consiguió evitar la demanda de divorciu del so maríu, por cuenta de les mesmes infidelidaes d'él, darréu la pareya dixebróse. Lady Blanche sostenía que'l padre biolóxicu de Clementine yera'l capitán William George "Bay" Middleton, un notable caballeru, esta versión foi sofitada por Mary Soames, fía menor de Clementine. Per otra parte, Joan Hardwick, biógrafa de Clementine, señaló (debíu en parte a la conocida esterilidá de Sir Henry) que tolos neños "Hozier" de Lady Blanche yeren fíos en realidá del maríu de la so hermana, Algernon Bertram Freeman-Mitford (1837-1916), más conocíu por ser güelu de les famoses hermanes Mitford. Cualesquier que fora la verdadera paternidá de Clementine, ella foi rexistrada como fía de Lady Blanche y Sir Henry.
Nel branu de 1899, cuando Clementine tenía catorce años, la so madre treslladar cola so familia a Dieppe. Ende pasaron un idílicu branu ente baños, cabotaxe y picnics. La familia en Dieppe fíxose bien conocida dientro de "La Colonie", formada polos demás habitantes ingleses que vivíen ellí xunto al mar. Esti grupu taba formáu por militares, escritores y pintores, como Aubrey Beardsley y Walter Sickert, quien aportó a gran amigu de la familia. Según la fía de Clementine, Mary Soames, ella quedó fondamente impresionada por Sickert, pensando que yera l'home mas apuestu y curiosu que viera na so vida. La feliz vida de los Hoziers en Francia llegó al so fin cuando Kitty, la fía mayor, careció de fiebre tifoideo. Blanche Hozier decidió que lo meyor sería unviar a Clementine y la so hermana Nellie a Escocia, pa poder dedica-y tiempu completu a Kitty. Kitty morrió'l 5 de marzu de 1900.
Clementine foi educada en casa, depués de volao na escuela d'Edimburgu dirixida por Karl Froebel, sobrín del famosu pedagogu alemán, Friedrich Froebel, y la so esposa Johanna, dempués na Berkhamsted School for Girls (anguaño Berkhamsted School) y en La Sorbona de París.
Matrimoniu y fíos
thumb|left|200px|Winston Churchill y la so prometida, Clementine Hozier, poco primero del so matrimoniu. El novialgu ente Clementine y Winston foi curtiu. Dempués de conocese cuatro años antes, realcontrar nuna cena en 1908. Hubo una atraición inmediata. Nel so primer curtiu alcuentru Winston reconociera la guapura y distinción de Clementine. Dempués de meses de correspondencia, Winston escribió a la madre de Clementine, Lady Blanche Hozier, solicitando'l so consentimientu pal matrimoniu.
El 12 de setiembre de 1908, na Ilesia de Santa Margarita, Westminster, Churchill casóse con ella, siendo diez años mayor y yá un esperimentáu políticu.
Xuntos tuvieron cinco fíos: Diana (1909–1963), Randolph (1911–1968), Sarah (1914–1982), Marigold (1918–1921), y Mary (1922-2014).
Primer Guerra Mundial
Dempués del so matrimoniu, mientres la Primer Guerra Mundial, Clementine Churchill entamó comedores pa los trabayadores de les municiones en nome de l'Asociación Cristiana de Jóvenes (YMCA) na zona noroeste Metropolitana de Londres.
1930
Na década de 1930, Clementine viaxó ensin Winston a bordu del yate de Lord Moyne, el Rosaura, a les islles exótiques de Borneo, Célebes, les Moluques, Nueva Caledonia, y les Nueves Hébrides. Mientres esti viaxe, tuvo un romance con Terence Philip, un ricu comerciante d'arte siete años menor qu'ella. Trátase d'una aventura que nun podía durar más que'l clima bochornosu, pero foi significativu pa ella. Ella traxo de vuelta d'esti viaxe un palombu Bali.
Como esposa d'un políticu que frecuentemente s'atopaba dientro del discutiniu, Clementine taba acostumada a ser despreciada y a ser tratada groseramente poles esposes d'otros políticos. Sicasí, ella mesma nun podía tolerar ciertes circunstancies. Viaxando una vegada con Lord Moyne y los sos invitaos, el partíu taba escuchando un programa de radio de la BBC na que'l llocutor, un vehemente políticu a favor de la pacificación, criticaba a Churchill pol so nome. Vera, Lady Broughton, convidada de Moyne, dixo: "oyan, oyan" a les crítiques de Churchill. Clementine esperaba que'l so anfitrión diera unes pallabres de conciliación, pero nun lu fixo, asina que volvió al so camarote, escribió-y una nota a Moyne y fixo les sos maletes. Lady Broughton entró y pidió-y a Clementine que se quedara, pero ella nun aceptaría les sides pola ofiensa al so home. Desembarcó y zarpó pa la so casa, a la mañana siguiente.
Segunda Guerra Mundial
Mientres la Segunda Guerra Mundial foi Presidenta del Fondu d'Ayuda de la Cruz Roxa pa Rusia, Presidenta de l'Asociación Cristiana de Muyeres Nueves en Tiempos de Guerra y Presidenta del Fulmer Chase Maternity Hospital pa esposes d'oficiales subalternos. El Clementine Churchill Hospital n'Harrow, Middlesex lleva'l so nome.
Dempués de la Guerra
En 1946, foi nomada Dama Gran Cruz de la Orde del Imperiu Británicu, convirtiéndose en Dama Clementine Hozier, GBE. Tiempu dempués foi nomada Doctora Honoris Causa pola Universidá de Glasgow y dempués, en 1976, pola Universidá de Bristol. En mayu de 1965, foi creada par vitalicia como la Baronesa Spencer-Churchill, de Chartwell nel Condáu de Kent.
Años dempués y muerte
Dempués de más de 56 años de matrimoniu, Clementine enviudó el 24 de xineru de 1965, cuando Winston morrió a la edá de 90 años.
Nos últimos años de la so vida, Lady Spencer-Churchill tuvo qu'enfrentar los problemes de la inflación, l'aumentu de gastos faía difícil cubrir los sos costos de vida. A principios de 1977, decidió puyar cinco pintures del so difuntu maríu. La venta resultó meyor de lo esperao, y resolvió los sos problemes financieros. Solo dempués de la so muerte afayóse que destruyera la famosa semeya del so maríu por Graham Sutherland, porque nun-y gustaba.
Lady Spencer-Churchill morrió en Princes Gate, Knightsbridge, Londres, d'un ataque al corazón el 12 d'avientu de 1977. Tenía 92 años y sobreviviera a los sos maríu por cuasi 13 años.
Ta soterrada xunto al so home y los sos fíos (con esceición de Marigold que ta soterrada nel Campusantu Kensal Green, Londres) na Ilesia de Saint Martin, Bladon, cerca de Woodstock, en Oxfordshire.
Una placa en Berkhamsted, onde la moza Clementine Hozier vivió mientres los sos estudios en Berkhamsted Girls' School foi presentada en 1979 pola so fía menor, la baronesa Soames. Una placa azul tamién conmemora na so residencia.
Hypositta corallirostris
'''Hypositta corallirostris ye una especie d'ave paseriforme de la familia Vangidae endémica de Madagascar. Los sos hábitats naturales son les selves de tierres baxes y montes húmedos.
Descripción
thumb|150px|left|Vanga trepador posáu nun árbol. El vanga trepador ye un páxaru pequeñu que mide ente 13 y 14 cm. El plumaxe del machu ye de color azul buxu uniforme, salvo'l lorum y la base del picu que son negros, en contraste col so picu que ye coloráu intensu. Sicasí la fema tien les partes inferiores y la cabeza de tonos pardu oliváceos, y les sos partes cimeros son más abuxaes que les de los machos. Los güeyos de dambos son pardos escuros, y les sos pates abuxaes tienen deos llargos con llargues uñes curvadas qu'usen pa garrase a los tueros de los árboles.
Taxonomía
La especie describióse por Alfred Newton en 1863 como Hypherpes corallirostris, y en 1881 foi treslladada al so actual xéneru, Hypositta, tamién creáu por Newton porque Hypherpes fuera asignáu con anterioridá pa clasificar escarabayos. Hypositta ye un xéneru monotípicu clasificáu dientro de la familia Vangidae.
En 1996 añedióse una supuesta nueva especie al xéneru, Hypositta perdita, pero estudio xenéticos realizaos en 2013 demostraron que los exemplares colos que fuera definida yeren en realidá xuveniles de silvícola sirontsirona (Oxylabes madagascariensis) con un morfo de color raru, colo que Hypositta corallirostris volvió quedar como únicu integrante del xéneru.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase namái nos montes tropicales del este de Madagascar.
Dieppe-sous-Douaumont
Dieppe-sous-Douaumont ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Montoubu
Montoubu ye una aldea y una parroquia del conceyu asturianu de Miranda.
Tien una superficie de 12,02 km², na qu'habiten un total de 23 persones (INE 2011), toes elles na aldea de Montoubu.
L'aldea ta a unos 13 quilómetros de Balmonte, la capital del conceyu. Alcuéntrase a unos 700 metros sobre'l nivel del mar. Llégase a ella pela carretera BE-2 que sal de l'AS-227.
Euphorbiaceae
Carauterístiques
thumb| [[Ricinus communis en Grecia]] Son yerbes, arbustos y árboles con látex, dacuando carnosos y cactiformes. Cítase a les euforbiacees como un casu d'evolución converxente coles cactácees. La mayoría de les euforbies contienen sustances tóxiques contra los hervíboros. Yerbes grandes arrosetaes, o árboles, o arbustos, o subarbustos. Munches vegaes n'árees seques son grandes, xeromórfiques, fibroses o suculentes. Polo xeneral les especies suculentes son d'África, América (bien poques) y Madagascar. N'América los sos nichos como plantes suculentes ta ocupáu poles cactacees. El grupu ye bien variáu y confúndese munches vegaes especies del grupu de les euforbies con otros grupos.
Les fueyes son xeneralmente simples, cuando son compuestes, pueden ser palmetaes, opuestes y alternes, con estípules que pueden tar tresformaes n'escayos o glándules. Les fueyes simples, son xeneralmente alternes y de cutiu axustaes.
Les euforbies suelen formar unes estructures florales llamaes ciatos bien especializaes, ye una estructura diminuta en forma de copa, que consiste nun arreyu con glándules variaes nel cantu, dientro del cual hai numberoses flores amenorgaes a un estame (llamaes por eso estaminadas), que se topen arrodiando a una única flor central con pistilu. Estes inflorescencies son xeneralmente protógines, la polinización ye cruciada y realizar principalmente mosques o otros dípteros, que lleguen atrayíos pola abondosu segregación de les glándules.
Les sos pequeñes flores tienen enclín al amenorgamientu nel númberu de pieces, a ser unisexuales y actinomorfes. Les especies con flores más primitives tienen mota y corola, el restu, monoclamídees o aclamídees. Los estames pueden tar en númberu variable, munches vegaes amenorgáu a un solu estame (les mentaes "flor estaminada"), dacuando estames ramificaos con un númberu variable d'anteres (hasta 9); xinecéu súperu, pluricarpelar nes especies primitives, tricarpelar, ya inclusive, monocarpelar nes más modernes; los estilos pueden tar ramificaos.
Les inflorescencies complexes de tipu cimosu, o ciatu, son carauterístiques de les euforbies y xéneros allegaos. De la mesma los ciatos formen inflorescencies compuestes umbeliformes.
Los frutos son de normal capsulares, dorsicides o loculicides, que los sos carpelos xébrense nel maduror, tricocos, la reticulación de testar de la grana ye un calter sistemáticu. Dempués de la fecundación, el pedicelu pistiláu emburria al frutu escontra riba y escontra fuera pa ser tremáu.
Ye frecuente atopar un gran númberu d'especies d'euforbies grueses autóctones nes zones templaes desértiques del planeta. Les euforbies suculentes de tarmos y cañes carnoses, del tipu de les tabaibes son frecuentes n'África, Madagascar y los archipiélagos macaronésicos y índicos, qu'amuesen adautaciones similares a los mentaos cactus y les Agavoideaes.
Fitoquímica
La mayoría presenten glucosinolatos (como Drypetes, Putranjiva). Munches especies contienen glucósidos cianoxénicos, como la linamarina (Euphorbia, Manihot, Ricinus).
Xéneros y especies
thumb|[[Hura crepitans Ceiba mariella.]] thumb|[[Hevea brasiliensis L'árbol del cauchu.]] thumb|Detalle del tarmu de [[Euphorbia canariensis.]] thumb|[[Manihot esculenta La mandioca.]] thumb|[[Euphorbia gruesa.]] Unes 7.500 especies, la mayoría de rexones templaes, dalgunes con interés económicu.
Euphorbia regis-jubae Webb et Berth.
Rambo
A finales de 2014, l'actor Sylvester Stallone confirmó que yá s'atopa completu'l guión de la quinta entrega de Rambo, que va llevar por nome Rambo: Last Blood. El rodaxe de la cinta va realizar en Filadelfia y va tar al cargu de Ryan Coogler.
Trama de la novela orixinal
El personaxe ficticiu de John James Rambo nació'l 6 de xunetu de 1947 en Bowie (Arizona), nuna familia entemez de griegos, alemanes y nativos americanos. Al acabar l'institutu apuntar pa sirvir voluntariamente nel Exércitu de los Estaos Xuníos, el 6 de xunetu de 1966, y foi destináu a Vietnam en setiembre d'esi mesmu añu. Tornó a Estaos Xuníos en 1967 y empezó a entrenase como miembru de les Fuercies Especiales en Fort Bragg, Carolina del Norte. A finales de 1969 foi destináu nuevamente a Vietnam, pero a otru frente de batalla. En payares de 1971 foi prindáu poles fuercies norvietnamitas cerca de la frontera con China. Al pie de otru prisioneru estauxunidense onde foi lleváu a un campu de prisioneros de guerra (POW, acrónimu n'inglés de Prisoners Of War), onde foi torturado. Pudo escapar d'aquel campu en 1972, pero destináron-y a otru frente. El 17 de setiembre de 1974 acabó'l so serviciu y pudo volver a casa. Al so regresu comprobó la perceguera de munchos de los sos conciudadanos escontra aquellos que llucharen en Vietnam.
Mientres el so viaxe al debalu, llega a Hope, un pequeñu pueblu de monte del estáu de Washington, y tien problemes col xérif Will Teasle, veteranu de la guerra de Corea, que-y encamienta a dise. Rambo niégase y el xérif arresta a Rambo por vagabundear y por resistencia (falsa) al arrestu.