cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jennifer Hudson
2012-presente: JHUD y continuación na actuación
El tercer álbum d'estudiu de Hudson, JHUD, foi publicáu'l 23 de setiembre de 2014. Hudson describió l'álbum como mas "optimista" que'l so anterior material. Trabayu con Timbaland, Pharrell Williams, RedOne, R. Kelly, ente otros. RedOne dixo sobre'l material: "Nun ye del tou dance, pero si ye un dance conmovedor. Ye bien 'estilu 70s'". Hudson declaro "Lo que tamos faciendo siéntese tan bien que nunca quiero dir a casa (dende l'estudiu). La mio hermana y el mio mánager van dormir nel sofá mientres trabayamos hasta les 4 o 5 de la mañana". Hudson confirmo un cantar del álbum seria «It's World Your World» y va incluyir a R. Kelly, nuna entrevista con Jonathan Ross en The Jonathan Ross Show. El 20 de xineru foi publicáu'l videu musical de «Walk it Out» xunto a Timbaland, que ye'l primer senciellu desprendíu del álbum. El 3 de xunetu anunció que'l nome del álbum yera JHUD y va incluyir "distintes espresiones de [Hudson] como artista, chica, [y] una amante de la música". En xineru de 2015, foi anunciáu que Hudson realizaría'l so debú en Broadway como Shug Avery nuna renacencia de The Color Purple. Realizó una apaición especial y cantar un cantar nel décimu episodiu de la primer temporada de Empire. Hudson interpreto «I Can't Let Go» de Marc Shaiman y Scott Wittman nos Premios Óscar de 2014 como tributu a les perdíes individuales de Hollywood nel añu anterior. El so siguiente proyeutu actoral inclúi la película de HBO Confirmation y la película musical de Spike Lee Chiraq.
El 23 de mayu de 2017, nel capítulu final de la temporada 12, de The Voice (Estaos Xuníos), confírmase la participación de Jennifer Hudson como coach pa la Temporada 13, xunto a Adam Levine, Blake Shelton y Miley Cyrus (que torna).
Vida personal
Hudson empezó a salir con James Payton en 1999, cuando tenía 18. Dixebrar a finales de 2007. Hudson conoció a David Otunga, un profesional de llucha llibre nel WWE y graduáu de derechu en Harvard,  y la pareya comprometióse en setiembre de 2008. N'agostu de 2009, Hudson dio a lluz al so primer fíu, un neñu llamáu David Daniel Otunga, Jr.
N'ochobre de 2008, la madre de Hudson (de 57 años d'edá), Darnell Donnerson y un hermanu mayor (de 29 años d'edá), Jason, fueron atopaos muertos d'un disparu dientro del llar en Chicago que Donnerson compartía cola hermana mayor de Hudson, Julia. Emitióse una alerta AMBER pal so sobrín de siete años d'edá, Julian Kings, cuando Julia reportó la so desapaición. Trés díes depués, el FBI confirmó qu'un cuerpu atopáu nel oeste de Chicago yera'l del sobrín, y una autopsia indicó que la muerte deber a "múltiples mancaes de bala". William Balfour, de 27 años d'edá, ex maríu de la hermana de Hudson, Julia, foi acusáu de tres cargos d'asesinatu en primer grau, un cargu d'invasión de llar y negóse-y la llibertá so fianza. En mayu de 2012, foi declaráu culpable de tolos siete cargos contra él, incluyendo posesión d'un vehículu robáu.
En xunetu de 2013 foi sentenciáu a tres cadenes perpetues ensin posibilidá de llibertá condicional a cumplir consecutivamente, siguíes por otros 120 años pa les sos otres condenes. Ta encarceláu nel Centro Correccional Stateville cerca de Joliet, Illinois.
La familia de Hudson anunció la creación de la Fundación The Hudson-King pa familiares de víctimes asesinaes, n'honor a los sos trés parientes finaos.
Discografía
2008: Jennifer Hudson
Premios
thumb|right|200px|Jennifer Hudson col so [[Premios Óscar|Premiu Óscar n'avientu de 2007.]]
Serrulus sinicus
Serrulus sinicus ye una especie de coleópteru de la familia Passalidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase na China.
Lleonor de Provenza
Leonor de Provenza reina consorte d'Enrique III d'Inglaterra.
Biografía
Nació na llocalidá francesa d'Aix-en-Provence nel añu 1223, siendo la segunda de les fíes de Ramón Berenguer V, conde de Provenza y Forcalquier —nietu del rei Alfonso II d'Aragón y bisnietu del rei Alfonso VII de Castiella—, y de Beatriz de Saboya.
Casó na catedral de Canterbury el 14 de xineru de 1236, col rei Enrique III d'Inglaterra, y tuvieron nueve fíos: Exerció un desafortunáu influxu sobre'l rei, provocando la rebelión de los barones empuestos por Simón V de Montfort, VI conde de Leicester, na Segunda Guerra de los Barones (1264-1267).
Prindáu'l so home tres la batalla de Lewes (1264), la reina #abellugar en Francia, al llau de la so hermana, la reina Margarita, que convence al so maríu, el rei Luis IX, que sofite al príncipe Eduardo con un exércitu pa invadir Inglaterra.
Lliberáu'l rei y repuestu nel tronu (1265), Leonor vuelve a Inglaterra, pero esta vegada ye caltenida al marxe de la política.
Depués retírase a l'abadía de Amesbury, en Wiltshire, onde morrió'l 24 de xunu de 1291, a los 68 años d'edá, llugar onde ta soterrada.
Charley Webb
Charlotte Anne Webb, más conocida como Charley Webb, ye una actriz inglesa, conocida por interpretar a Debbie Dingle na serie Emmerdale Farm.
Biografía
Ye bien bona amiga de les actrices Emma Atkins y Kym Marsh, la prometida del so hermanu Jamie.
Nel 2008 empezó a salir col actor Matthew Wolfenden, en navidá del mesmu añu Matthew propúnxo-y matrimoniu y ella aceptó, en setiembre del 2009 la pareya anunció que taba esperando al so primer ñácaru xuntos. El 3 d'abril del 2010, la pareya dio-y la bienvenida al so primer fíu, Buster Lawrence Wolfenden. N'agostu del 2013 la pareya anunció que s'habíen separáu, sicasí nel 2014 tornaron y a principios de xunu del 2015 anunciaron que taben esperando al so segundu fíu xuntos. El 19 d'avientu del 2015 la pareya dio-y la bienvenida al so segundu ñácaru, Bowie Grey Wolfenden.
Carrera
El 24 d'avientu del 2002 xunir al repartu de la esitosa serie británica Emmerdale Farm onde interpreta a Deborah "Debbie" Dingle. Charley dir por cinco meses nel 2010 pa la nacencia del so fíu, Buster; sicasí pocu dempués tornó y dende entós apaez na serie.
Thennes
Tien una población de y una superficie de  km².
Felipe VI
Col nome de Felipe VI podemos referinos :
Motor de gueta
Un motor de gueta ye un programa informáticu qu'indiza ficheros atroxaos en sirvidores web gracies al so «spider» (o Web crawler). Un exemplu son los guetadores d'Internet (dalgunos gueten namás na Web pero otros gueten arriendes d'en noticies, servicios como Gopher, FTP, etc.) cuando se pide información sobro dalgún tema. Les guetes fáense con pallabres clave o con árboles xerárquicos por temes; el resultáu de la gueta ye un llistáu de direiciones Web nos que se ménten temes rellacionaos coles pallabres clave guetaes.
Thézy-Glimont
Thézy-Glimont ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Silvanoprus birmanicus
Silvanoprus birmanicus ye una especie de coleópteru de la familia Silvanidae.
Tertry
Tertry ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Silvanoprus birmanicus
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Myanmar, Indonesia y Taiwán.
Sublegatus arenarum
'Sublegatus arenarum) ye una especie d'ave de la familia Tyrannidae'', que s'atopa n'Antilles Neerlandeses, Aruba, Brasil, Colombia, Costa Rica, Guayana francesa, Guyana, Panamá, Surinam, Trinidá y Tobagu y Venezuela.
Hábitat
Vive nos manglares y nes carbes redoma.
Descripción
En permediu mide 14 cm de llargor y pesa 13,5 g. Les partes cimeres son de color marrón buxu. Les ales son fuscas con barres alares color ante abuxáu opacu. La llinia supraloreal ye indistinta. El gargüelu y el pechu son gris claru que pasa a mariellu opaco maciu nel banduyu y la rexón infracaudal. El picu ye negru, cola base del quexal color carne. Les pates son fuscas.
Alimentación
Aliméntase d'inseutos, qu'atopa ente la vexetación o atrapa al vuelu. Adicionalmente come frutos.
Reproducción
Constrúi con raicillas, bilortos, raquis de fueyes y telarañes, un nial en forma de taza pocu fonda, garrada pol cantu a una horqueta o montada sobre la exa d'una fueya. Alcontrar nun árbol, a un altor del suelu de 6 a 10 m. La fema pon 2 güevos blancos, con llurdios castañu a lila.
Mar Cuayada
La Mar Cuayada ye un llugar fabulosu de la mitoloxía ástur-galaica: Na tradición asturiana ye'l llugar a onde van morar los cuélebres cuando se faen vieyos y trátase d'una gran masa d'agua asitiada más allá del Océanu Occidental anque según otres versiones estender so la tierra, razón pola cual recibe tamién la denominación de mar tapada. No fondero de la Mar Cuayada atrópense innumberables diamantes que pueden ser garraos polos homes con ayuda d'una cuerda.
Silvanoprus longicollis
Silvanoprus longicollis ye una especie de coleópteru de la familia Silvanidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase nel oeste d'África, Papúa Nueva Guinea, Xapón y China.
Lingwa de Planeta
Lingwa de Planeta (tamién Lidepla, LdP) ye una llingua auxiliar internacional, que'l so desenvolvimientu empezó en 2006 en San Petersburgu, por un grupu lideráu por Dmtri Ivanov.
Conceutu
La idea principal yera crear un tou harmoniosu basándose nes llingües nacionales más falaes ya influyentes del planeta. D'ello sale como resultáu'l vocabulariu de Lidepla, que contién una cantidá significante de pallabres non europees, faciendo de Lidepla un worldlang. Un principiu xeneral siguíu na creación de Lidepla foi'l tener daqué de mancomún coles llingües de la mayoría de los habitantes de la Tierra.
Equipu del proyeutu y usu de la llingua
El líder del proyeutu ye un psicólogu, Dmtri Ivanov. Él sentó les bases de la llingua. Les llingüistes A. Vinogradova and Y. Ivanova ayudaron mientres la primer etapa'l desenvolvimientu de Lidepla. En 2007 A. Lysenko xunióse y convirtióse na llingüista principal del proyeutu.
Dende l'empiezu'l proyeutu foi abiertu y llargamente aldericáu en dellos grupos de "conlanger". Dica agora (2014) más de 15 persones contribuyeron a la llingua de forma considerable (esto ye, trabayaron nel vocabulariu y la gramática, traducieron obres y testos orixinales, incluyíes cantares), por non falar de los que participaron nos alderiques.
Descripción de la llingua
En delles fontes la fecha de creación de Lidepla caltener nel 2006. Ye importante esclariara que la "versión básica" de la llingua publica-se nel 2010. La forma básica de la llingua caltiénse estable dende entós.
Manuel Vereterra y Lombán
Manuel de Vereterra y Lombán  foi un políticu asturianu.
Biografía
Manuel de Vereterra y Díaz de Lombán de Carreño ya Ibáñez, conocíu como Marqués de Canillejas, o como Manolo Gastañaga, nació n'Uviéu en 1852. Yera fíu de Miguel de Vereterra y Carreño, marqués de Gastañaga y de Deleitosa, que foi diputáu a Cortes y senador del Reinu, y de Amalia Lombán, siendo'l quintu de los seis fíos habíos en dichu matrimoniu.
Al fallecimientu del so hermanu José María Vereterra y Lombán, Manuel de Vereterra casó cola so vilba, Isabel Armada Fernández de Córdoba, Marquesa de Canillejas y Grande d'España, utilizando Manuel de Vereterra dende entós los títulos de la so muyer, especialmente'l de Canillejas, pol que yera conocíu. Al fallecimientu d'Isabel Armada'l 26 de febreru de 1909, el matrimoniu tenía cuatro fíos.
Mientres la so vida Manuel de Vereterra exerció de xefe del partíu conservador n'Asturies a les órdenes d'Alejandro Pidal y Mon. Foi diputáu a Cortes pol distritu de Castropol ente 1878 y 1886, y diputáu a Cortes pol distritu d'Uviéu dende 1891 hasta 1914, fecha na que foi nomáu senador vitaliciu, situación qu'ostentaría hasta 1923. Amás, foi maestrante de Granada, gentilhombre de cámara de S. M., con exerciciu y servidume dende 1882, y Gran Cruz de Carlos III dende 1896, tando en posesión de la Gran Cruz Pontificia de San Gregorio'l Magno.
Manuel de Vereterra morrió en Llanes el 17 de setiembre de 1931.
Google
Google Inc. ye la empresa propietaria de la marca Google, cuyu principal productu ye'l motor de gueta del mesmu nome. Fundóse'l 7 de setiembre de 1998 por Larry Page y Sergey Brin (dos estudiantes de doctoráu en Ciencies de la Computación de la Universidá de Stanford).
Berberana
Berberana ye un conceyu y tamién una Entidá Llocal Menor d'España asitiáu al norte de la provincia de Burgos, comunidá autónoma de Castiella y Lleón (España), contorna de Las Merindades, partíu xudicial de Villarcayo.
Datos xenerales
thumb|left|200px|Unu de los locales hosteleros de la llocalidá, asitiáu xunto a la carretera que traviesa'l pueblu dende Burgos a BilbaoTien un área de 33,80 km² con una población de 76 habitantes (INE 2009) y una densidá de 2,25 hab/km². Falta 100 km. de la ciudá de Burgos.
Alministrativamente ta estremáu en dos entidaes llocales menores: Berberana y Valpuesta, llocalidá de gran importancia a pesar del so tamañu, yá que anguaño ye reconocida como la llocalidá d'orixe de los testos más antiguos topaos en romance castellanu.
Conceyu
Como resultáu de les Eleiciones municipales d'España de 2011:
Demografía
En 1843 pertenecía al partíu de Villarcayo y cuntaba con 170 habitantes. thumb|left|300px|Imaxe panográfica del torrexón medieval de los Sánchez de Velasco
Monumentos
Los monumentos más importantes de Berberana son la torre de los Sánchez de Velasco, construcción militar del sieglu XV, asitiada al oeste de les contornes del pueblu y que s'atopa en ruina interiormente, xunto al ríu Tumecillo, y la ilesia de San Cornelio y San Cipriano.
Toponimia y hestoria
Según Menéndez Pidal el raigañu BORB-, ente los que cita como Borbolla o Barbatona, ye d'orixe ligur que'l so significáu ye borbotar, ferver. Villares propón que BORB-, BORN- trebolgar, deriva del indoeuropéu BHER- ferver, burbuyar. Sevilla espón el radical *BHER- borbotar, referíu al agua que brota o fierve. Galmés esplica'l topónimu Barbeira (Pontevedra) dende'l precelta BAR-B, monte. Sicasí emparentamos Barbarana con un antropónimu, bien como villa de bárbaros tal como definió Alarcos, o bien como lo fixo Sánchez Vidal, con un apellativu xenéricu que designe a los bárbaros como Barbariana.
Villa perteneciente a la Merindad de Bureba, xurisdicción de realengu con Alcalde Ordinariu.
A la cayida del Antiguu Réxime queda amestáu al conceyu constitucional de Berberana, nel partíu de Villarcayo perteneciente a la rexón de Castiella la Vieya.
De la llocalidá procedía la familia Palacios, emigrada a Venezuela nel sieglu XVII, a la que pertenez la madre del prócer Simón Bolívar
El 17 d'agostu de 2011 rexistróse un terremotu de magnitú 3,4 con epicentru al nordeste de Berberana, que pudo sentise en llocalidaes cercanes d'Álava y Vizcaya, ensin producir daños de considerancia.
Fiestes y costumes
El día 16 de setiembre celebren la festividá del so patrón San Cornelio.
Parroquia
Ilesia de San Cornelio y San Cipriano nel Arzobispáu de Burgos, arciprestalgu de Medina de Pomar
Llagu Janka
Xeografía
El llagu tien una superficie de 4190 km², de los que 3030 km² pertenecen a Rusia. Les veres del llagu son pantanoses sacante nel noroeste. La cuenca hidrográfica del llagu tien una superficie de 168 90 km² (el 97% en Rusia). El llagu ye abastecíu por 23 ríos (8 na vera china y 15 na rusa), y el desaguadoriu del llagu ye'l ríu Songacha, que forma frontera ente China y Rusia, y tien un llargor de 180-210 km (tien un cursu bien meándrico, siendo difícil envalorar el so llargor). El llagu forma parte de la cuenca del ríu Ussuri, que, de la mesma, pertenez a la gran cuenca del ríu Amur. La so fondura media ye de 4,5 m (con un máximu de 10,6 m), el so volume ye de 18,3 km³ y ta asitiáu a una altitú de 69 m. El llagu estiéndese 90 km en direición N—S y 60 km Y—O.
La temperatura máximo añal ye de 21,2 °C y la mínima de —19.2 °C. Les precipitaciones danse principalmente nel branu, algamando los 750 mm añales.
El llagu alluga 60 especies de pexes y más de 450 especies de plantes precioses, siendo'l pinu del llagu Xingkai una especie única nel mundu. La reserva rusa de Jankaiskiy ye una reserva de la biosfera dende 2005 y dende 2007 la reserva china del llagu Xingkai. El Anser erythropus (una especie de gansu) ye una de les especies más destacaes qu'habiten nel llagu.
Una parte de la rexón rusa (3100 00 hectárees) foi declarada'l 11 d'ochobre de 1976 como «water and wetlands areas of international significance» ("área acuática y de güelgues de relevancia internacional") según el Conveniu de Ramsar (nᵘ ref. Ramsar 112).
Historia
El llagu Janka formóse dempués de la erupción d'un volcán, fai 6.800 años. Mientres el Neolíticu, desenvolvióse pela redolada del llagu'l pueblu balhae. Los antepasaos de los nuzhen y los manchúes vivíen nes sos veres. En idioma manchú «Xingkai» significa «l'agua que pasa de riba abaxo».
Llista d'asteroides/1501–1600
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Thiepval
Thiepval ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Llagu Poyang
El llagu Poyang (en gan: Po-yong O) na provincia de Jiangxi ye un gran llagu d'agua duce de China alcontráu na provincia de Jiangxi, por superficie'l tercer llagu del país (tres el Qinghai y el Dongting).
En xunu de 1983, el gobiernu de la provincia de Jiangxi estableció una reserva d'aves migratories na parte occidental del llagu onde la mayoría d'aves migratories pasen l'iviernu. Esta Reserva, con Wucheng nel condáu de como'l so centru, entiende nueve lagos y banzaos estacionales, qu'inclúin Dahuci, Banghu, Zhonghuci y Shahu, con una área total de. La gran bandada de grullas que s'estiende más d'un par de quilómetros foi aclamada como la «segunda gran muralla china».
Xeografía
El llagu entiende de superficie ( mientres la estación húmeda y alredor de  mientres la estación seca) y les sos agües totalizan un volume de. Tien de llargor y un anchor medio d'unes. La so fondura media ye de, y la máxima, de. El llagu aprove d'hábitat a mediu millón d'aves migratories, y ye un llugar privilexáu pal avistamiento d'aves. Los ríos Gan y Xiu son los principales tributarios del llagu, que de la mesma coneutar col Yangtsé al traviés d'una canal.
La pesca ta prohibida nes sos agües dende 2002. En 1363, nel llagu tuvo llugar la batalla del llagu Poyang, siendo, según delles fontes, la mayor batalla naval de la hestoria (con ).
Evolución recién
A fines de 2013, al baxar el nivel del llagu sacó a la lluz una ponte histórica construyíu na dómina de los emperadores Ming y que quedara nel olvidu. Los restos de la ponte de de llongura atopa sobre una de les veres del llagu Poyang, que colos años viose un amenorgamientu del so volume d'agua, lo que resulta nun desastre ecolóxicu. Construyíu de granitu, según los espertos, la ponte construyóse hai más de 400 años na dinastía Ming (1368-1644). El nivel de les sos agües amenorgóse nos últimos años por cuenta de la escasez d'agües y l'impautu ambiental por cuenta de la faraónica presa de les Tres Foces.
Sinodendroides chinensis
Sinodendroides chinensis ye una especie de coleópteru de la familia Pyrochroidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Gansu, (China).
Lara Flynn Boyle
Lara Flynn Boyle ye una actriz d'Estaos Xuníos.
Inicio
Natural de Davenport (Iowa), ye fía de Sally Boyle, una alministrativa qu'anguaño ye'l so asistente y mánager. Amás d'ascendencia irlandesa, tien un güelu ítaloamericano.
Creció en Chicago (Illinois) y Wisconsin. Boyle estudió y graduóse en The Chicago Academy for the Arts.
Vida personal
Boyle salió con dellos actores, ente ellos Jack Nicholson, Richard Dean Anderson, Kyle MacLachlan (con quien compartió repartu en Twin Peaks), David Spade y Eric Dane.
Tuvo casada dos veces. El so primer home foi John Patrick Dee III, col que se casó'l 11 d'agostu de 1996 y divorcióse dos años dempués. El so actual home ye Donald Ray Thomas II, un inversor inmobiliariu, col que se casó'l 18 d'avientu de 2006 en San Antonio (Texas).
thumb|Boyle xunto a [[Kyle MacLachlan (1990).]]
Ubuntu Studio
Ubuntu Studio ye una distribución GNU/Linux basada n'Ubuntu. Ta empobinada a la edición multimedia profesional d'audio, video y gráficos.
Peñalén
Peñalén ye un conceyu español de la provincia de Guadalaxara, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha. Tien una superficie de 59,18 km² con una población de 82 habitantes y una densidá de 1,47 hab/km².
Bix Beiderbecke
Leon Bismark Beiderbecke, "Bix" Beiderbecke,, cornetista estauxunidense de jazz tradicional. Trátase d'una de les primeres figures de la hestoria del jazz y unu de los sos grandes innovadores. Asitiáu en plena dómina del swing, tenía un elegante y distintivu tonu, y un espectacular y orixinal estilu d'improvisación. Foi'l rival blancu de Louis Armstrong nos años venti, anque la comparanza nun ye facedera por cuenta de les diferencies d'estilu y soníu ente los dos.
Biografía
Beiderbecke empezó na música bien prematuramente; hai noticies de que yá a los trés años podía tocar daqué nel pianu. Influyíu por Nick La Rocca, a quien escucha tocar, Beiderbecke disponer a dedicase al jazz, pero los sos padres consideraron tal dedicación una frivolidá; foi unviáu a l'academia militar Lake Forest en 1921, qu'afortunadamente se topaba cerca de Chicago, el centru del jazz nesa dómina. Beiderbecke foi espulsáu poles sos repitíes inasistencias a clase. Tres un curtiu periodu en casa, convertir en músicu profesional. En 1923, Beiderbecke convertir nel cornetista estrella de los Wolverines y un añu más tarde empezaría a grabar col grupu.
A finales de 1924, abandonó'l grupu pa xunise a la orquesta de Jean Goldkette pero la so incapacidá pa lleer música obligó-y a abandonar. En 1925, tuvo en Chicago intentando aprender a lleer música. L'añu siguiente tuvo cola orquesta de Frankie Trumbauer en Saint Louis. Engabitáu yá al alcohol, sicasí 1927 sería l'añu más importante pa Bix. Trabayó cola orquesta de Jean Goldkette, grabó la so obra maestra al pianu, "In a Mist" (unu de los sos cuatro orixinales inspiraos en Debussy), grabó delles temes clásiques con un pequeñu grupu lideráu por Trumbauer (incluyendo los sos grandes solos "Singin' the Blues", "I'm Comin' Virginia" y "Way Down Yonder in New Orleans"), y robló cola importante orquesta de Paul Whiteman.
Con Whiteman, los solos de Beiderbecke tendieron a ser curtios momentos máxicos; el so brillosu coru en "Sweet Sue" ye un perfectu exemplu d'ello. Tuvo dafechu granible hasta 1928, pero al añu siguiente'l alcoholismu empezólu a crear problemes. Beiderbecke tuvo que folgar, remaneció, y finalmente en setiembre de 1929 foi unviáu a Davenport a recuperase. En 1930 realizó grabaciones intrescendentes, les postreres que fadría antes de morrer. El 6 d'agostu de 1931, Beiderbecke tuvo un ataque de delírium trémens, provocáu pol so alcoholismu, nel so apartamentu de Nueva York. Ensin naide alredor p'ayudar, morrió a los 28 años.
Thieulloy-l'Abbaye
Thieulloy-l'Abbaye ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Thieulloy-la-Ville
Thieulloy-la-Ville ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Acueductu de Zaghouan
Restauráu nel sieglu XIX esta obra ye la única d'esta importancia qu'esiste en Tunicia antes la instauración del Protectoráu francés de Tunicia.
Sinodendron yunnanense
Sinodendron yunnanense ye una especie de coleópteru de la familia Lucanidae.
Acueductu de Zaghouan
El 17 de febreru de 2012, el gobiernu tunecín propunxo'l complexu hidráulicu romanu de Zaghouan-Cartago, como candidatu a formar d'una futura clasificación del llista del patrimoniu mundial de la humanidá de la Unesco.
Sinodendron yunnanense
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Yunnan (China).
Acueductu de Zaghouan
Construcción
Constructor arteru, l'emperador Adriano, decidió la captación de les fontes qu'esistíen nos macizos montascosos del Djebel Zaghouan y del Jouggar según la construcción d'un inmensu acueductu destináu a conducir les agües escontra les cisternes de La Malga, reserves d'agua de 25 000 m³, allugaos sobre una parte elevada del cuetu de Cartago. Les fontes teníen un caudal bien variable, diendo de 5 000 m³ per día a más de 25 000 m³ per día.
Les cisternes privaes permanecieron sicasí necesaries pa los barrios más elevaos como'l de La Malga. Les fontes captaes yeren cuatro: Nympheum y Aïn Ayed (na rexón de Zaghouan) según Aïn Djour y Aïn Ziga (na rexón del Jouggar).
L'acueductu, concebíu p'asegurar un caudal diariu de 32 000 m³, portaba dos rama, una que venía de Zaghouan y que midía 6,01 quilómetros de llargor, y la otra, que partía del Djouggar, que la so llargor yera de 33,63 quilómetros, y que s'axuntaben en Moghrane. El llargor total del acueductu hasta Cartago, entendía les diverses ramificaciones, y yera de 132 quilómetros. El so cayente yera precisamente del 0,29 %. Tuvo cortáu repetidamente (de primeres polos vándalos y dempués polos árabes).
Puestu en servico nel sieglu X, tuvo provistu d'una derivación a Tunicia en y sieglu XIII. Dempués de los hafsíes, el so caltenimientu foi desdexáu.
Restauración
En 1859, yá nun funcionar dende diba trés sieglos cuando'l ministru de Sadok Bey, Mustafá Khaznadar, facer restaurar colos conseyos del cónsul de Francia de la dómina, Léon Roches, y col concursu d'un inxenieru francés, Pierre Collin. Les partes de la canal a flor de suelu y nel sosuelu fueron repuestes y les partes sobre arcaes fueron reemplazaes por conducciones de fundición de fierro. Les captaciones fueron puestes parcialmente en serviciu. Los trabayos costaron 7 800 000 francos.
L'arreglu, que duró trés años, tuvo completada cola construcción de la reserva de Sidi Abdallah d'una capacidá de 3 700 m³per día. Dende 1861, les agües de Zaghouan y del Jouggar lleguen nuevamente a Tunicia con un caudal de 12 000 m³ pel hibiernu y de 3 000 m³ pel branu. Contribúin asina a ameyorar la vida ordinaria de los habitantes amenorgada al usu de l'agua de les cisternes.
Sicasí, la incuria de les diverses empreses a quien fueron confiaes el caltenimientu y l'aprovechamientu del acueductu, obligó al gran visir Kheireddine Pacha a conceder, en 1872, pa trenta años, l'aprovechamientu de les agües de Tunicia a los xenerales Mohamed Baccouche, Husseïn, Rustum y Mohamed. Les resultaos nun fueron tampoco brilloses, por cuenta de los numberosos abusos, y el so aprovechamientu foi abandonáu progresivamente.
Adji-boto
Adji-boto ye un xuegu mancala tradicional xugáu polos saramacos, esto ye los criollos que viven nes veres del ríu Saramacca, en Surinam. Ye similar a ciertes mancalas que se xueguen n'África Occidental, especialmente en Benín, y puede ser consideráu una variación del xuegu llamáu Oware, que ye'l xuegu mancala más común d'América.
El xuegu desempeña un rol importante na vida social de los saramacanos, y ta bien venceyáu colos ritos funerarios. Al producise la muerte d'una persona, el xuegu ye xugáu mientres diez díes antes del enterramientu; pela nueche, el tableru ye dexáu fuera al escampleru de forma que los yorkas (espíritos de los muertos) puedan xugar con él. La intención ye atraer a los espíritos escontra la villa de forma tal que eventualmente puedan aceptar al espíritu del muertu na so comunidá. Solo les viudes pueden fabricar los tableros.
Adramelec
Adramelec, tamién denomáu Adramelech, Adramelek o Adar-malik, ye un dios de la mitoloxía fenicia (Fenicia) y la mitoloxía cartaxinesa (Cartago).
Descripción
El so nome remanez de "Melec", que significa "el Rei". Foi una especie de dios solar. El centru de la so adoración yera la ciudá de Sefarvaim (2 Reis 17:31). El so cultu foi traíu polos colonos de Sefarvaim en Samaria.
Tamién esistió un dios llamáu "Baal Adramelec"; la parte del so nome "baal" significa "señor". Na mitoloxía asiria, el títulu Baal usóse pa munchos dioses, y ye descritu como un fíu de Senaquerib, rei d'Asiria (2 Reis 19:37; Isaíes 37:38). Nos tiempos posteriores, acomunó con Moloch de Cartago. Esto de cutiu conduz al conceutu de que los neños yeren sacrificaos como tributu pa él. Tradicionalmente interpretóse Moloch como'l nome d'un dios, probablemente denomináu'l rei, pero pronunciáu arremente como Molek en cuenta de Melek usando les vocales de la pallabra hebrea bosheth (inominia). El conceutu de sacrificar neños nuna foguera o asitiándolos dientro d'una estatua de bronce (con calefaición) del dios vien del griegu y nun ye históricamente comprobable de manera arqueolóxica qu'una estatua tan grande de bronce esistiera.
Como otros dioses paganos, Adramelec foi convertíu nun demoniu na tradición xudeo-cristiana. Según el llibru "Collin de Plancy's" sobre demonoloxía, Adramelech fíxose'l presidente del senáu de los demonios. Ye tamién el Canciller del Infiernu y supervisor del guardarropa de Satán. Ye xeneralmente representáu con un torsu y tiesta humanos, y el restu del cuerpu d'una mula (o dacuando como un pavu real).
Una descripción poética d'Adramelec pue atopase na coleición d'hestories curties d'un cuentu de Robert Silverberg. Adremelec ye descritu como "L'enemigu de Dios, más grande entá n'ambición, astucia y aiciones que Satán. Un demoniu más malditu - un hipócrita más fondu".
Thièvres (Somme)
Thièvres ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Virginia Choquintel
Virginia Ángela Choquintel Napoleón nació como Virginia Ángela Choquintel Foi la postrera selknam pura (tamién conocíos como «onas») anque non se crio nin convivió coles costumes del so pueblu. Cabo esclariar que los selknam yeren denominaos como “onas” polos pueblos orixinarios cercanos.
Nacencia ya infancia
Nació na Misión Salesiana de Ríu Grande, onde foi pupila, realizó los sos estudios básicos y vivió gran parte de la so vida. Vio pasar el final de los pueblos orixinarios fueguinos, qu'aquel día cuntaben con unos pocos individuos sobrevivientes del xenocidiu selknam, el mestizaje y les enfermedaes importaes polos blancos.
De la so infancia tenía bien vagues alcordances. Recordaba que'l so padre, Natalio Choquintel, quien vivía nuna casa de la Misión Salesiana, llevar toles tardes a andar a caballu. De la so madre, Madalena Saenes, nun recordaba nada yá que venciera a les enfermedaes traíes polos occidentales, cuando ella tenía solamente 4 años. Morrió en 1946.
Vida personal
De moza dir xunto a la so amiga, Sonia Navarro, a vivir a Ramos Mejía, Buenos Aires, onde la ayudar a criar a los sos fíos y nietos, formando asina una familia que la acoyó ente los sos integrantes. Na década de los años 80 conoció a quien fora'l so gran amor y maríu, Nino Napoleón, un italianu enforma mayor qu'ella, col cual nun llegó a tener fíos. Nesa mesma década foi topada y reconocida como una de les últimes selknam esistentes.
Virginia Choquintel recuerda "Tuvi novios, filitos, como se diz eso. Cómo toa moza, seique un pocu más qu'otres. Y eso tou en Ríu Gallegos. Hubo unu, un boxeador, que güei tien el so nome nuna cai nel Barriu Jorge Newbery”. Nós teníamos que saber cantar l'Himnu Nacional de Chile y l'Arxentín, na Misión. Seique porque había alumnos chilenos. Y faíennos faer la banderina chilena”. Y cantábamos en llatín la misa, como los responsos”. Les moces del María Auxiliadora díbamos a la Escuela Nº2 porque nun habíen inda maestres. Llevábanos y traíanos una Hermana” . Pésame a mi la murnia de nun tener naide de la mio sangre. Porque la preciso. Yo dacuando conversu sola. Gustaríame tar con Ángela (Loij) (1900 - 1974) o yo curiándola a ella o ella curiándome a mi. Nun importa. Nun sé cuántos años tendría ella. Ella yera la madrina de bautismu mio”.
thumb|Imaxe del cuadiernu de primer grau de Virginia Choquintel nel Muséu de la misión salesiana, Ríu Grande
Últimos años de vida
La ceguera, y posterior muerte del so maríu Nino foi un golpe devastador pa Virginia. Que sumáu a la difícil carga de ser la última sobreviviente pura d'el so etnia sumir nuna gran depresión y nel alcoholismu. Morrió un 2 de xunu na so casa y foi soterrada xunto al so maríu. En Ríu Grande, la comunidá de descendientes d'esti grupu estermináu realizó una serie d'homenaxes y reclamos reivindicatorios. thumb|Balta de Virginia Choquintel
Reconocencies
Na so memoria, el Muséu de Ríu Grande lleva'l so nome.
Mariano Suárez-Pola
Mariano Suárez-Pola y Gutiérrez foi un empresariu asturianu.
Biografía
Mariano ye'l segundu de los fíos del matrimoniu formáu por María Antonia Gutiérrez y Manuel Antonio Suárez-Pola y Fernández-Lloreo en 1789. L'ascendencia paterna rellacionar con una de la oligarquía y nobleza local. La casa de los güelos Suárez-Pola na cai de La Fumienta —actual San Juan— ye unu de los edificios más antiguos calteníos nel cascu antiguu de Lluanco, 1669. Nel corredor de la casa caltién l'escudu d'armes de los Valdés-Pola y frente a esta fachada la capiya dedicada al cultu de San Juan Bautista de 1734. Detentan amás numberosos bienes venceyaos nel conceyu, como la fundación del Hospital de San Juan pa recogimiento de probes y pelegrinos de 1714.
Los Suárez- Pola y Fernández-Lloreo dende finales del sieglu XVII apaecen rellacionaos con un embrión de burguesía mercantil, dedicaos al comerciu de la pesca y salazones que se producen nel conceyu, colos qu'axusten con dellos puertos de la cornisa Cantábrica y pandu castellanu, importando ceberes y vinu de Rivadavia, productos de los que yera deficitaria ta rexón. Los güelos maternos Gutiérrez y Fernández de la Barca tienen la so casa na cai Nuevu —actual Salvador Escandón— previsiblemente construyida en 1516, onde nació Mariano, segundu recuerda una placa asitiada na so fachada en 1911, trés años primero que les sos cenices sían treslladaes dende Xixón a la ilesia parroquial de Lluanco. El güelu Manuel fuera marín, y dende el so retiru en Lluanco siguía calteniendo negocios en redol a la pesca, y productos manofacturados dende'l puertu de Xixón col mercáu Antillanu, onde caltenía bones rellaciones de la so dómina d'actividá profesional. la güela Mariana Fernández de la Barca - de quien recibe los nome'l neñu- pertenez xunto colos Menéndez a una de les sagues comerciantes más poderoses d'Asturies con una fuerte implantación en Galicia y Cuba.
En 1764 el rei Carlos III promulgara'l Reglamentu Provisional del Corréu Marítimu, qu'habilitaba les rellaciones ente La Coruña y L'Habana, lo que na práctica venía suponer la inclusión de la ciudá gallega nel monopoliu del comerciu americanu, socesivamente ampliaes en 1765, 1768 y 1770. El puertu de La Coruña va convertir nel centru d'atraición de munches compañíes vasques, castellanes, catalanes y asturiana, dedicaes a los negocios d'esportación ya importación de productos agrícoles, testiles y manufacturados.
Los negocios gallegos del so padre instaláu en Pontedeume, caltién a Mariano baxu tutelar de los güelos maternos en Lluanco. Tres el so fracasu como estudiante, y la delicada situación d'eses empreses familiares, a la edá de 16 años embarca pa Cuba dende'l puertu de La Coruña, nel bergantín «El Bellu Indiu», pa trabayar con antiguos socios del güelu. Ente 1817 y 1825 empecipia negocios propios asociáu con Baltasar y Gregorio Menéndez. En 1840 torna a España con una fortuna de doscientes mil pesetes, participando dende esti momentu en delles empreses gallegues y asturiana. En 1844 participa na constitución de la fábrica de vidrios La Industria, en Xixón, xunto con Luis Truan y Anselmo Cifuentes; a partir de 1869 apaez participando en trés robles más, la naviera Melitón González, la fábrica de tremaos de Hulla La Braña, y en 1874 con José Rosal constitúi la razón Rosal y Pola dedicada al sector de la lloza so la denominación de L'Asturiana.
Mariano Suárez-Pola fina en Madrid, el 16 d'abril de 1884, a la vuelta d'una estancia en Málaga. Nel so testamentu dota al Institutu Cristu del Socorru con unos fondos de tres millones de reales pa completar les enseñances y garantizar el funcionamientu del centru. Cola muerte del so hermanu y herederu Antonio en 1895 prodúcense diferencies d'interpretación sobre la naturaleza de la fundación ente la familia y el Conceyu de Gozón en cuanto al funcionamientu del institutu. L'informe del institucionista Fermín Canella Secadaes va ser la base de la Real Orde de 28 d'avientu de 1897 pa la declaración del centru como una fundación privada baxu tutelar del Estáu, reglamentando un patronatu presidíu pol alcalde Gozón.
Mandáu
Una cai de Lluanco (Gozón) lleva'l so nome, según una biblioteca pública municipal de la mesma llocalidá. Na Plaza de la Villa, tamién en Lluanco, dende 1967 atópase una estatua nel so honor, cerca del IES Cristu del Socorru que fundó nel sieglu XIX. La escultura data de 1915 y ta realizada en bronce.
Thoix
Thoix ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Llista de plantes melecinales (H-M)
La plantes melecinales que'l so nome más conocíu empieza por H - M son:
Reséñense dalgunes de les plantes con usu melecinal más conocíes.
Yerba del cancer y.y
thumb|[[Nepeta cataria]]
Hierba Luisa
thumb|Hierbabuena - Mentha spicata
Hierbabuena
thumb|left|Fenoyu, Foeniculum vulgare
Fenoyu
thumb|Yerba de San Juan o Hipérico
Ixbut
thumb|Jacaranda mimosifolia
Jacaranda
thumb|left|Jengibre - Zingiber officinale
Jengibre
thumb|Jocote, Spondias purpurea
Jocote
thumb|left|Kava kava - Piper methysticum
Llinaza
thumb|Flor de Llinu - Linum usitatissimum
Llinu (flor de)
thumb|left|Litchi chinensis
Litchi
thumb|Lúpulu (Humulus lupulus)
Manzanilla
thumb|Ilustración de Koehler S.nux-vomica.
Mercadela, caléndula
thumb|Minthostachys mollis
Peter Boyle
Peter Lawrence Boyle, foi un actor d'Estaos Xuníos ganador d'un Premiu Emmy en 1996 pol so papel d'actor convidáu na serie The X-Files. Anque nos últimos años Peter Boyle yera conocíu pola so participación na serie Everybody Loves Raymond como Frank Barone, nel so filmografía atópense películes como Young Frankenstein o Taxi Driver.
Biografía
Peter Boyle nació en Pennsylvania, fíu d'un presentador de televisión y nun ambiente católico. Llueu se camudó a Filadelfia, onde estudió nel colexu católicu de La Salle y na Universidá de La Salle. Se enroló na Marina de los Estaos Xuníos, pero la so carrera militar viose atayada por una crisis nerviosa. En Nueva York, Peter estudió col prestixosu profesor d'actores Uta Hagen, de la que se ganaba la vida como carteru y camareru. Empezó depués la so carrera d'actor interpretando La estraña pareya, de Neil Simon, y fixo la so primer apaición nuna película (Medium Cool) en Chicago, en 1969
Peter Boyle consiguió'l so primer papel protagonista na película Joe en 1970, na qu'interpretaba a un trabayador intolerante d'una fábrica de Nueva York. La película tuvo arrodiada de discutiniu, pol so llinguaxe y la so violencia. Amás, nesa dómina Peter conoció a actores como Jane Fonda y participó viviegamente nes manifestaciones contra la Guerra de Vietnam. El so siguiente gran papel foi'l de Bisarma de Frankenstein na película Young Frankenstein de Mel Brooks, en 1974. Ente los sos demás trabayos atopen un papel como taxista filósofu en Taxi Driver, con Robert De Niro, la comedia Los esmadraos pirates de Barbamarilla (Yellowbeard), de 1983, colos Monty Python o'l drama Monster's Ball, con Halle Berry, de 2002.
En 1994 participó na película "La solombra" (The Shadow) xunto a Alec Baldwin nel papel del so taxista quien comparte'l secretu.
Ente 1996 y 2005, interpretó al padre de Ray Romanu na comedia de situación ''Everybody Loves Raymond.
Peter Boyle finó por cuenta de problemes cardiovasculares el 12 d'avientu de 2006.
Thory (Somme)
Thory ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Sinogeotrupes bolm
Sinogeotrupes bolm ye una especie de coleópteru de la familia Geotrupidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Hunan, Hubei y Zhejiang na (China).
Pinocchio
Pinocchio ye'l nome del personaxe ficticiu creáu pol escritor italianu Carlo Collodi (seudónimo de Carlo Lorenzini), protagonista de la novela Les aventures de Pinocchio (Le avventure di Pinocchio en italianu), escrita en 1881. Segun el cuentu de la novela, Pinocchio ye una marioneta que cobra vida inesperadamente.
Sinogeotrupes belousovi
Sinogeotrupes belousovi ye una especie de coleópteru de la familia Geotrupidae.
Lleonor de Castiella
Leonor de Castiella foi una infanta Castiella por nacencia y reina d'Inglaterra pol so matrimoniu con Eduardo I
Biografía
Foi la segunda de los trés fíos nacíos del segundu matrimoniu de Fernandu III el Santu con Juana de Danmartín, condesa de Ponthieu.
El 18 d'ochobre de 1254, nel monesteriu de Les Fuelgues, en Burgos, #casar col príncipe Eduardo d'Inglaterra, futuru rei Eduardo I. La intención orixinal d'esti matrimoniu yera sellar la paz ente Enrique III d'Inglaterra —padre d'Eduardo— y Alfonsu X —mediu hermanu de Leonor—, pola posesión de Gascuña, en pleitu desque la fía d'Enrique II, Leonor de Plantagenet y de Aquitania, #llevar en dote al casase con Alfonso VIII en 1177. El rei inglés esixó'l matrimoniu ente Leonor y Eduardo como prueba de sincera voluntá d'acabar cola guerra.
En 1270 acompañó al so home a la Novena Cruzada.
Leonor y el so home Eduardo, atopábense inda en Tierra Santa, mientres la Novena Cruzada, cuando, a la muerte del so padre Enrique III, el 16 de payares de 1272, fueron proclamaos rei y reina d'Inglaterra. Sicasí, la coronación tuvo llugar cuando volvieron de les Cruzaes. En Tierra Santa, Leonor foi una compañera abnegada y lleal, hasta tal puntu que, según la lleenda, llegó a salvar la vida del so maríu zucando'l venenu d'una víbora que mordiera a Eduardo. Acompañó al so maríu non yá nes Cruzaes sinón tamién na conquista de Gales, dando a lluz al menor de los sos 15 fíos, Eduardo (futuru Eduardo II), nel castiellu de Caernarfon, nel mesmu centru de Gales.
La devoción ente dambos maríos tuvo de ser mayor que la de dambos escontra los sos descendientes; ello ye que los sos fíos acabaron siendo criaos poles sos güeles, Leonor de Provenza y Juana de Danmartín. La muerte del so segundu fíu, Enrique en 1274 en Guilford nun foi nin siquier doliosa pa los sos padres, que nun asistieron a los sos funerales, pese al curtiu camín qu'había ente Londres y Guilford.
Nel so camín de Harby a Westminster, l'atristayáu monarca ordenó qu'en cada parada del real cortexu hasta la so morada final, alzárase una cruz conmemorativa, alzándose dolce d'estes cruces, de les que se caltienen trés d'elles. Son les conocíes como Cruces de Leonor, de les que la más conocida ye Charing Cross.
Matrimoniu y descendencia
Del so matrimoniu col rei Eduardo I d'Inglaterra nacieron quince fíos:
Pastrana
Ye una ciudá importante de la contorna de la Alcarria. Foi una ciudá especialmente importante ente los sieglos XVI y XVII. Ta declarada Conxuntu Históricu-Artísticu dende 1966.
Destaquen nella la Colexata, el Palaciu Ducal onde moró la Princesa de Éboli, los Tapices Flamencos d'Alfonsu V, y los conventos fundaos por Santa Teresa de Jesús; tou ello configura un ambiente medieval- renacentista ente alcordances y lleendes que-y mereció la calificación de "instantánea del tiempu pasáu" en pallabres del escritor Camilo José Cela, quien na so obra Viaxe a la Alcarria diría "...A la mañana siguiente cuando'l viaxeru asomar a la Plaza de la Hora y entró de verdá pal so usu, en Pastrana, la primer sensación que tuvo foi la d'atopase con una ciudá medieval, una gran ciudá medieval".
Situación y población
El conceyu ta asitiáu a 45 km de la capital, Guadalaxara y a 95 de Madrid. Cuenta con una población de habitantes (INE ).
Clima
Pastrana tien un clima mediterraneu Csa (templáu con branu secu y calorosu) según la clasificación climática de Köppen.
Historia
Los romanos llamar Paternina. El pretor romanu Tiberio Sempronio Graco destruyó la ciudadela carpetana mientres la conquista nel añu 180 antes de Cristu. 100 años dempués foi reconstruyida por orde del cónsul Paternu Paterniano, de quien tomó'l nome de Paternina.
Nel añu 1174, el rei Alfonsu VIII de Castiella concedió la entós aldega de Pastrana, xunto con Zorita de los Canes a la Orde de Calatrava, de quien llograría importantes privilexos. Más palantre, el rei Enrique II de Castiella a propuesta del maestre calatravo concedió-y el privilexu de villazgo en 1369. Pastrana creció a partir d'entós en desterciu de Zorita.
En 1541, con fuerte oposición de los pastraneros que nun queríen perder l'estatus de realengu, mercó la villa a Coronar doña Ana de la Cerda, güela de la célebre doña Ana de Mendoza de la Cerda, (Princesa de Éboli), la famosa princesa tuerta, quien casaría con don Ruy Gómez de Silva, secretariu real de Felipe II, quien llograron del Rei los títulos de Duques de Pastrana y Príncipes de Éboli.
Col ducáu empieza una dómina de rellumanza pa Pastrana. Los duques fundan la Colexata y ayudando a Santa Teresa de Jesús, dos conventos de carmelites descalzos en 1569. En 1573 muerre'l duque Ruy Gómez, y la so vilba, la Princesa de Éboli, decide metese a monxa na Concepción, causando numberosos escándalos nel conventu, razón qu'impulsa a Teresa de Jesús a llevase a les monxes de la población.
En xunetu de 1579, al conocer el rei Felipe II, les intrigues de la Princesa de Éboli y el so secretariu Antonio Pérez, ordena l'encarcelamientu d'Ana de Mendoza. La Princesa de Éboli permaneció zarrada los sos últimos años nel so propiu Palaciu Ducal hasta la so muerte en 1592.
Nel sieglu XVIII los duques treslladen la so residencia a Madrid, colo que s'empecipia la decadencia de la villa.
Monumentos
thumb|[[Plaza de la Hora y Palaciu Ducal de Pastrana.]] thumb|Ermita del Sagráu Corazón de María, nel visu de la Matea.