cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Suzana Herculano-Houzel
Suzana Herculano-Houzel ye una neurocientifica brasilana. El so campu principal de trabayu ye la neuroanatomía comparada; los sos afayos inclúin un métodu de cuntar les neurones de los celebros d'humanos y otros animales y la rellación ente l'área de la corteza cerebral y la grosez y númberu de les plegues corticales.
Biografía
Suzana Herculano-Houzel nació en 1972 en Rio de Janeiro. Graduada en Bioloxía de la Universidá Federal de Rio de Janeiro (UFRJ) (1992), consiguió'l so títulu de maestría na Universidá Case de la Reserva Occidental, un doctoráu na Universidá VI de París (1995) y la so posdoctorado nel Sociedad Max planck (1999), tou en neurociencia.
Herculano-Houzel foi miembru de facultá na Universidá Federal de Rio de Janeiro dende 2002 hasta mayu de 2016, cuándo se tresllado pa xunise a la Universidá Vanderbilt.
Publicó llibros de popularización de la ciencia y escribe columnes pal diariu Folha de S.Paulo y la revista de Scientific American Brazil (Brasil americana Científica). Ella foi la primer oradora brasilana en TED Global en 2013.
Ganó'l Premiu José Reis de Divulgación Científica en 2004.
Ve tamién
Evolución del celebru
Montilly
Montilly ye una comuña francesa del departamentu d'Allier, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Neomorphus geoffroyi
El cucu-terrestre de banduyu ablondu, váquiro verde o cucu formigueru ventrirrufo (Neomorphus geoffroyi), ye una especie terrestre de la familia Cuculidae. Alcuéntrase en montes húmedos primarios dende'l sur de Nicaragua, al traviés de Costa Rica y Panamá y nel noroeste de Colombia. Otra población atopar nel oeste y el sur de la cuenca amazónica del sureste de Colombia, Ecuador oriental, Perú oriental, el norte de Bolivia y Brasil, ente que la población final producir nel Bosque Atlánticu del este de Brasil.
Hábitat
Vive en monte húmedu primariu per debaxo de los 900 m d'altitú, caminando o saltando nel suelu.
Descripción
Mide 48 a 51 cm de llargor y pesa en permediu 350 g. El plumaxe ye de color marrón escuru nes partes cimeres, con matices verde nes nales y púrpures na cola y la cresta y la llista postocular de corita. La cara ye de color canela. Les partes inferiores son de clor marrón buxu que gradualmente apuerta a de color canela nel banduyu y ablondu opacu na banda, lladrales y coberteras infracaudales; presenta amás, una banda pectoral irregular de color negru. L'iris ye castañu. El picu ye verde amarellentáu opacu y gris na base. La piel orbital ye de color gris cayuela.
Alimentación
Aliméntase d'inseutos grandes, arácnidos, miriápodos, xaronca y llagarteses. Sigue a les formigues guerreres pa cazar preses que fuxen d'elles.
Reproducción
La pareya constrúi un nial con cañes, forráu con fueyes, a aproximao 2,5 m d'altor del suelu. La fema pon unu o dos güevos blancucios a amarellentaos.
Xunión Internacional pal Caltenimientu de la Natura
La Xunión Internacional pal Caltenimientu de la Natura (UICN, n'inglés: IUCN) ye una organización internacional dedicada al caltenimientu de los recursos naturales.
Steene
Steene ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Alcalá del Valle
thumb|Alcalá del Valle dende'l campusantu. Alcalá del Valle ye un conceyu español de la provincia de Cádiz, Andalucía.
Situación xeográfica y relieve
Los sos coordenaes xeográfiques son 36.9°N, -5.16667°W.
Gliese 370
Gliese 370 (GJ 370 / HD 85512) ye una estrella de magnitú aparente +7,92 na constelación de Vela. Asitiada a 36,4 años lluz de distancia del Sistema Solar, la estrelles conocíes más cercanes a Gliese 370 son Gliese 358 y Gliese 367, respeutivamente a 5,7 y 6,6 años lluz. En 2011 afayóse un planeta estrasolar n'órbita alredor d'esta estrella.
Gliese 370 ye una nana naranxa de tipu espectral K6V o K5V. Al igual que'l Sol, la so enerxía provién de la fusión nuclear del hidróxenu en heliu, pero ye más tenue y fría qu'ésti, con una temperatura de 4715 ± 102 K. Tien una octava parte de la lluminosidá solar y un radiu equivalente al 68% del radiu solar, siendo la so masa de 0,63 mases solares. Les sos carauterístiques son asemeyaes a les de la componente principal de 61 Cygni o a les de Gliese 453.
Alcalá del Valle
Situación xeográfica y relieve
L'altitú media de la población serrana ye de 628 metros sobre'l nivel del mar. El so relieve ye cuasi horizontal alternando espacios abiertos con superficies alomadas y nidies, quitando'l so parte más oriental, onde los altores ronden ente los 700 y 800 m sobre'l nivel del mar, llegándose en Sierra Mollina a los 875 m.
Gliese 370
Gliese 370 escarez d'actividá cromosférica y puede ser una estrella de namái 300 millones d'años d'edá; otru estudiu, sicasí, otorgar una edá enforma mayor de 5610 ± 610 millones d'años. La so metalicidá, espresada como la bayura relativa de fierro, equival a un 66% de la del Sol.
Alcalá del Valle
Situación xeográfica y relieve
Alcalá del Valle atópase dientro de la Depresión de Ronda. Mientres el Terciariu produciéronse los plegamientos que llevantaron los Sistemes Béticos, a los qu'asocedió un procesu erosivu y de sedimentación que formó distintes cuenques de sedimentación, una d'elles, la depresión na que s'atopa Alcalá.
Gliese 370
Sistema planetariu
En 2011, per aciu l'usu del «Buscador de Planetes per Velocidá Radial d'Alta Precisión» (HARPS), afayóse un planeta n'órbita alredor de Gliese 370. Denomináu HD 85512 b, tien una masa 3,6 vegaes mayor que la de la Tierra y un periodu orbital de 58,43 díes. La so distancia media al respective de la estrella ye de 0,26 UA, polo que s'atopa xusto nel interior de la zona de habitabilidad.
Pola so baxa masa y pola radiación que recibe —llixeramente inferior a la de Venus—, HD 85512 b puede ser aptu p'allugar vida. Si hai nubes qu'amonten la so albedu, la so superficie podría ser lo suficientemente fría por qu'esistiera agua líquido.
Alcalá del Valle
Política
L'alcaldesa de Alcalá del Valle ye Dolores Caballero Flores d'Izquierda Xunida, qu'algamó la mayoría absoluta nes postreres eleiciones municipales de 2007. Les delegaciones son ostentaes por Francisco Mérida Quiñones (Sanidá), Dolores López Saboríu (Urbanismu, Mediu Ambiente, Tráficu y Voceru del Grupu Municipal), Pedro Jiménez Fernández (Turismu, Emplegu, Vivienda, Agricultura y Campusantu), José Hinojosa López (Participación Ciudadana, Economía y Facienda, y Fiestes), Maribel Aroca Barroso (Cultura y Educación, Muyer, Tercer Edá, Formación y Asuntos Sociales), y Juan Jiménez Moreno (Mocedá, Deportes y Urbanismu).
Clima
thumb|200px|Vista de la [[Sierra de Cádiz, onde s'atopa enclavada la llocalidá de Alcalá del Valle.]] Alcalá del Valle esfruta d'un clima particular, yá qu'al tar nuna depresión natural derrota de regueros, témplase'l clima más fríu de la Serranía de Ronda, que se forma pola unión de les componentes atlántica y mediterránea, magnificado pola altitú del terrén y l'entrada dende'l Estrechu de Xibraltar de frentes húmedos.
Ente la población falar del "solanu", vientu conocíu nel restu de la provincia como "vientu de Llevante", que sopla dacuando y que pol so supuestu efeutu psicolóxicu acuña la frase típica "tar asolanao".
Oríxenes
Aceptada la so propuesta, venticinco families setenileñas musulmanes establecer nel llugar llamáu El Castillón, onde paez qu'esistiera un antiguu fuerte. El nuevu asentamientu, nel qu'empezaron a construyir defenses aprovechando l'altitú del terrén, foi llueu conocíu como Alcalá (o Al-Kalat, que n'árabe significa "El castiellu").
La so estratéxica posición y los trabayos de defensa producieron un fortalecimientu del enclave que provocó aína les rocees de los cristianos, que faciendo valir la so posición predominante con respectu de la minoría mudéxar, obligaron a la pequeña comunidá de Alcalá a baltar les sos construcciones y treslladase al valle xunto a unos ricos manantiales depués denominaos Fonte Grande y Pedro Ibáñez, onde edificaron un nuevu nucleu.
La nueva Alcalá (denomada Alcalá de Setenil) recibiría un términu municipal d'un cuartu de llegua a la so alredor, según unos arbitrios compuestos pela quinta parte del productu de los montes de Setenil, del que dependía. Estos arbitrios, conocíos como Quintu de Alcalá, yeren recibíos polos sos vecinos nun actu simbólicu de vasallaxe, situación que camudaría tres la conversión de la so población al cristianismu y posterior conversión del quintu en terrenes de los montes.
De la Edá Moderna a l'actualidá
thumb|250px|La Real Chancillería de Granada devolvió la xurisdicción a Alcalá del Valle en 1763, dempués de dos sieglos de dominiu señorial. En 1559, ante la necesidá de faer frente a los gastos de guerra heredaos por Felipe II, la Corona pon en venta dellos pueblos y tierres colos sos vecinos, ente los que s'atopaba Alcalá, que foi adquirida por Hernando Valdés, Arzobispu de Sevilla y Inquisidor xeneral. Pagó pola adquisición 1.573.000 maravedinos. Sicasí, Valdés namái caltendría la titularidá del señoríu per un añu, vendiéndolo entós a Diego Bernuy, rexidor de Burgos, que recibiría los títulu de Mariscal de Alcalá.
La villa caltener so la xurisdicción señorial de los Bernuy, depués marqueses de Benamejí, hasta finales del sieglu XVIII, col términu del sistema señorial. Los habitantes empiecen una batalla llegal pa la recuperación del territoriu, exerciendo'l so derechu de tantéu. Con esti fin, dirixir en 1763, a la Real Chancillería de Granada, ante la que denunciaron la constante violación de los sos derechos per parte de los señores de la villa. El tribunal granadín daría la razón a la alcalareños, que pudieron dixebrase del señoríu de Benamejí tres el pagu d'una suma equivalente a la paga nel momentu de la compra. En total, 47.360 reales a los marqueses de Benamejí y 11.000 por quedar al amparu de la Corona, magar lo cual celebróse per parte de los vecinos, con gran allegría, la recuperación de la so xurisdicción. El rescate de los sos derechos nun resolvió por completu la situación del pueblu, que sufrió problemes similares a los d'otros conceyos de l'Andalucía rural, onde la permanencia d'un réxime llatifundista de propiedá aniciaría una creciente conflictividá llabradora a lo llargo de los sieglos XIX y XX.
Aeropuertu de Lubin-Obora
L'Aeropuertu de Lubin ye un aeropuertu d'aviación xeneral del aeroclub local, Aeroklub Zagłębia Miedziowego, de Lubin, Polonia. Atopar na zona norte del aeropuertu. L'aeropuertu tien una pista asfaltada (pista 31/13, 1.000 m x 30 m) dexando aviones turbohéliz como'l Beech Super King Air o Saab 340 y pequeños reactores como la Cessna Citation; y una pista de yerba (pista 11/29, 1.100 m x 200 m) pa planiadores y pequeños aviones.
Alcalá del Valle
De la Edá Moderna a l'actualidá
En pasando por distintes denominación dende la so fundación como Alcalá de Setenil y de Ronda, afítase'l nome de Alcalá del Valle en 1770. La llocalidá formó parte mientres la Edá Moderna del Reinu de Granada y, na so división menor, a lo qu'agora ye provincia de Málaga, pasando Alcalá del Valle a pertenecer a la provincia gaditana en 1834.
Los sucesos de 1903
La falta d'información tocante a la Edá Moderna puede esplicase arriendes de los denominaos Sucesos de 1903, por cuenta de que fueron amburaos los archivos del Conceyu y los papeles del Xulgáu. Namái quedó l'archivu parroquial, siendo'l llibru más antiguu'l de Rexistros de Nacencies, que data de 1546.
Aeropuertu de Lubin-Obora
L'aeropuertu tien combustibles del tipu Avgas 100LL y Jet A1.
Alcalá del Valle
Los sucesos de 1903
Los malos tratos y tortures sufiertos polos xornaleros deteníos saltaron rápido a los medios de comunicación, ocupando primeres planes de los principales periódicos anarquista y republicanos. El presidente del gobiernu Antonio Maura sufrió un atentáu fallíu en Barcelona el 12 d'abril de 1904 de manes d'un mozu anarquista que pretendía vengar a los presos de Alcalá del Valle.
La repulsa del movimientu obreru internacional foi unánime y siguió con atención el desarrollu de los fechos rellacionaos con estos presos y esixó la so puesta en llibertá inmediata. En 1909, el pedagogu anarquista Francisco Ferrer Guardia empezó una campaña esixendo la llibertá inmediata de los seis presos qu'entá sufríen condena. El 24 de xunu d'esi mesmu añu recibieron l'indultu cinco d'esos presos, ente que'l sestu finara poco tiempu antes en prisión.
Patrimoniu monumental
Destaquen dos tipos de monumentos en Alcalá del Valle:
Monumentos civiles
Grupu dolménicu de la Devesa del Tomillu
Al norte de felicidá devesa, atópase esti xacimientu megalíticu que, en 1983, foi escaváu pol Muséu Provincial de Cádiz. Ta conformáu por enterramientos del Periodu Calcolíticu, anterior al 2000 e.C., nel empiezu de la Edá de los Metales. Constitúi una temprana muestra de población nesta zona de la sierra gaditana. Trátase d'un grupu de trés dólmenes de corredor con cabecera: esto ye, compónense de cámara circular con entrada monolítica y corredor rectu que fai d'entrada. Son de dimensiones medianes, llevantaos con pequeños mampuesto, ortostatos y dinteles de gran tamañu. Pueden rellacionase con otros grupos de les árees próximes sevillana y malagueña. Tamién ye destacable nesti xacimientu un menhir, roca d'estremu aguyáu asitiada verticalmente sobre un pequeñu túmulu de piedres, siendo l'únicu d'esti xéneru na arquiteutura megalítica de la provincia.
Cortixu de La Cacería
Nel términu municipal, estremáu de la población, surde con barafuste'l Cortixu de La Cacería, con desusada apariencia de palaciu o retiru que, seique, esplicar pola anterior esistencia del señoríu y marquesáu de Benamejí. La so construcción data del sieglu XVI y atópase en llamentable estáu de caltenimientu. Los sos murios, la mayoría ensin revoque, presenten bona cantería, con sillares perfeutamente cortaos y recia mampostería. L'esterior ye bien sobriu, con aspeutu de fuerte y enmarca el so accesu con recies pilastres. Nel patiu principal, destaca una rítmica arcada, sostenida por columnes, sobre les que s'asientan ordenadamente un segundu cuerpu d'arcos rebaxaos y pilastres, según una doble escalera, de tramos encaraos. De tol conxuntu, tamién sobresalen los arcos de mediu puntu adovelados, que realcen l'aire señorial del cortixu.
Fonte Grande
Monumentos relixosos
Monesteriu de Caño Santos
Caño Santos ye'l santuariu a seis quilómetros de la llocalidá, escontra onde se dirixe la romería cada empiezu de mayu. La propiedá del conxuntu arquiteutónicu ye de Alcalá del Valle, a pesar de que s'atope asitiáu dientro del términu municipal d'Olvera. Nel sieglu XVI, decide fundalo'l conde de Ureña, de común alcuerdu con Fray Martín de les Cruces, nel allugamientu d'una vieya ermita fundada n'honor a la milagrosa apaición de la virxe a un vaqueru na fonte de Caño Santos. Foi edificáu nun equilibráu estilu manierista, y anguaño atópase en ruines, pero en procesu de restauración y recuperación. Son destacables el cenobiu de los franciscanos terceros, la desornamentada fachada de la ilesia, de dos cuerpos y trés calles y la recia torre, coronada d'un campanariu ochavado. Ye un perfectu exemplu de cantería y diseñu clásicu. En 1996 publicóse un llibru sobre'l Monesteriu de Caño Santos tituláu Caño Santos (1512-1996), que'l so autor ye José Manuel Doráu Rueda. En 2008 vio la lluz uno completa monografía de cuasi 1.000 páxines titulada ''La Tercer Orde Regular n'Andalucía. Caño Santos. Historia y vida d'un desiertu franciscanu nes llendes del Reinu de Sevilla'', obra de Manuel Jiménez, Francisco Siles y Sergio Ramírez. En dichu llibru fai un estudiu pormenorizáu y práuticamente definitivu sobre'l monesteriu.
Ermita del Señor de la Misericordia
Esta proporcionada capiya, bien cuidada y reconstruyida nel sieglu XX, ye unu de los sitios qu'amena más devoción per parte de los vecinos. La so fachada ye senciella y plana, precedida d'una pequeña canciella. El so advocación al Señor de la Misericordia producióse porque nesti llugar se emplazaba el primitivu campusantu de la llocalidá. Ye sede d'una de les confreríes penitenciales, los "coloriáivos", que cada Selmana Santa desfila cola so imaxe titular.
Economía
miniaturadeimagen|362x362px|L'aceite d'oliva virxe extra y los espárragos son productos estrelles de la producción agrícola alcalareña. La so economía básase principalmente na agricultura y ganadería. Alcalá del Valle foi tradicionalmente un pueblu d'emigrantes, les families viaxaben a Francia. Pero anguaño tase llevando a cabu la introducción de nuevos cultivos que faigan que la población pueda dexar d'emigrar. Destaca'l desarrollu d'actividaes de manipulación hortícola, fundamentalmente centraes nel espárragu.
Tamién s'empecipiaron les fases d'esperimentación pa la introducción y promoción d'otros productos hortofrutícolas d'altu rendimientu en macrotúneles.
Otros recursos económicos son les cooperatives de confección, los cultivos de ceberes (705 ha de cultivu de trigu), y de la olivar (1196 ha de cultivu d'olivar p'aceite), les deveses ganaderes, la ellaboración d'embutíos serranos y el turismu.
Flora y fauna
Alcalá del Valle nun tener nengún espaciu natural protexíu. La vexetación natural foi sumiendo por cuenta del intensu derrompimientu de les sos tierres pa usos agrícoles.
Festividaes locales
Les fiestes más destables de la llocalidá son:
Gastronomía
thumb|Sollutos de merengue.
Amás ellabórense embutíos como tresformamientos de la carne del gochu. Ente los variaos embutíos y chacinas, hai que destacar el xamón de pata negra, de bien bona calidá. Tamién son populares los gazpachos, pucheros y cocíos, ente los cualos, ye d'especial relevancia'l platu más típicu de la llocalidá: el menudu serranu. Esti guisu serranu de gran rotundidá tien como ingrediente principal la carne de gochu. El menudu ellaborar con distintos partes del gochu: focico, buche, cabeza, oreyes, intestinos, llingües, etc. y cuezse xunto a garbanzos, chorizos, morcielles, pataques, cebolles y ayos.
Foz del Saltu del Tigre
Les foces del Saltu del Tigre son unos cañones nel ríu Yangtsé (conocíu nesta rexón col nome de Jinsha Jiang), asitiáu a 60 km al norte de la ciudá de Lijiang na provincia china de Yunnan. Foi nomada nel añu 2003 pola UNESCO como Patrimoniu de la Humanidá dientro de la denominación: Árees protexíes de los trés ríos paralelos de Yunnan.
Mientres 16 km de llargu, les foces dexen el pasu del ríu ente los dos picos el Yulong Xue Shan de 5596 m y el Haba Xue Shan de 5396 m, nuna serie de rabiones, arrodiaos d'empinaos escarpes de 2000 m d'altu, siendo'l cañón de ríu más fondu del mundu. El so nome fai referencia a la lleenda que cunta cómo pa escapar d'un cazador, un tigre saltó'l cañón nel so puntu más estrechu (de 25 a 30 m).
Los habitantes naturales son les poblaciones Naxi, que viven en dellos pequeños pueblos a lo llargo de les quebraes. Los sos principales medios de vida son la producción de ceberes y les escursiones de los estranxeros.
Les foces nun son navegables. A principios de 1980, cuatro escursionistes temerarios intentaron el so descensu en ráfting, pero nunca naide volvió ver. El primer descensu conocíu que tuvo ésitu data de 1986, foi lleváu a cabu pola espedición que baxó'l Yangtsé na so totalidá, dende la so nacencia nel llagu glaciar Gelandandong hasta'l so delta nel mar de China Oriental.
Ye posible percorrer tol cañón a cuerpu. El senderu, a metá de la fastera, va dende la ciudá de Quiaotou a Daju. Ta bien calteníu y los Naxi utilizar na so vida cotidiana. Dexa afayar una sorprendente variedá de micro-ecosistemes, numberoses cascaes, y magnífiques vistes de les foces. Los agospiamientos pa los escursionistes, que s'atopen regularmente a lo llargo del senderu, tán xeneralmente mal acondicionaos, y el tiempu ye impredicible nel altu monte, polo que s'encamienta encarecidamente nun faer esti percorríu más que fora de la estación de les agües.
La carretera construyida a menor altitú ta frecuentemente bloquiada polos deslizamientos, y delles partes pueden tar somorguiaes so les agües del ríu. Nel puntu onde'l camín xunir a la carretera ye posible baxar hasta la vera de l'agua, cerca del cantil del Saltu del Tigre, onde'l tigre de la lleenda saltaría al otru llau del ríu. Nel interior y pela redolada de les foces estrayer gran variedá de cristales naturales.
Hai proyeutos gubernamentales pa construyir una serie de represes nel ríu pa la xeneración d'eletricidá, resultando d'ello'l desplazamientu d'alredor de 100.000 persones y la desapaición so les agües del sitiu únicu de les foces del Saltu del Tigre.
Erigonoplus
Erigonoplus ye un xéneru d'arañes araneomorfes de la familia Linyphiidae.
Distribución
Alcuéntrase na zona paleártica.
Llista d'especies
Según "The World Spider Catalog 12.0":
Gran Buda de Leshan
El gran Buda de Leshan ye la estatua esculpida en piedra de Buda más alta del mundu. Foi construyida mientres la dinastía Tang.
En 1996, la Unesco incluyó al gran Buda de Leshan, xunto col paisaxe panorámico del monte Emei, na llista de llugares consideraos Patrimoniu de la Humanidá.
La talla, que tien un altor de 71 metros, representa a un Buda Maitreya coles manes sofitaes sobre les rodíes. Los costazos miden 28 metros d'anchu y el más pequeñu de les dedes ye abondo anchu como por que pueda sentase nél una persona. Un dichu local diz: El monte ye Buda y Buda ye'l monte. L'orixe d'esta frase ta nel fechu de que'l monte na que s'atopa'l gran Buda (vista dende'l ríu) tien una figura que recuerda a un Buda baltáu.
Historia
En Leshan, China, un enorme Buda de 70 m. d'altor, esculpíu nel sieglu VIII nel cantil del monte Lingyun, vela sobre 3 ríos. Al empiezu, concibióse un sistema de drenaxe interior pa torgar la erosión fluvial. El Buda tenía al so cargu faer más lentes les marees, protexer los barcos y torgar l'hinchente de l'aldega vecina. La construcción empecipiar nel añu 713 y tuvo dirixida por un monxu llamáu Haitong. Esti monxu esperaba que Buda aselara les agües aturbolinaes qu'estrozaben a los barcos que saleaben pel ríu. La estatua foi completada polos sos discípulos 90 años más tarde. Paez ser que los restos de roca resultantes de la construcción fuéronse depositando nel ríu lo qu'alterió la corriente, convirtiéndola en más segura pa la navegación.
Yousuf Karsh
Yousuf Karsh foi ún de los más valoraos fotógrafos de retratu del sieglu XX.
Biografía
Nació en Mardin (Turquía en 1908. A los 14 años coló cola so familia pa Siria fuxendo de la persecución turca. Trés años dempués asitiose en Sherbrooke, Québec (Canadá), col so tíu, el tamién fotógrafu George Nakash. Foi quien decidiera unvialu como aprendiz a Boston (Estaos Xuníos), al estudiu del retratista John Garo.
Dempués de cuatro años volvió pa Canadá, y abrió un estudiu n'Ottawa, cerca de la sé del gobiernu canadianu. Foi ellí u conoció al entós Primer Ministru del país Mackenzie King. Esa rellación facilitó que fixera dellos retratos a mandatarios y personaxes públicos de la época. Pero'l momentu más importante foi la visita de Winston Churchill en 1941. El retratu que Karsh-y fixera al Primer Ministru británicu dio-y al fotógrafu reconocencia internacional y convirtióse nún de los iconos fotográficos del sieglu XX. La carrera de Karsh desenvolvióse nos años siguientes col pasu per énte la so cámara de delles de les más reconocíes personalidaes del arte, la política y la ciencia del sieglu. Karsh morrió en 2002 n'Ottawa.
El so llabor
La obra de Karsh foi innovadora nel usu de la iluminación artificial pal retratu. L'usu d'efeutos escénicos p'acentuar dellos aspeutos del retratáu, el contraste de lluz y solombres, son delles de les carauterístiques de la obra de so, considerada como una de les cimeres del retratu psicolóxicu.
El so retratu de Churchill foi, de xuru, el puntu crucial de la so carrera. Asoleyada na revista Life, algamó una difusión mundial y ye entá güei la so obra más reconocida. Karsh entamó dempués, cola compilación de retratos a delles personalidaes qu'él mesmu definiera como "los homes y muyeres que salvaran la nuesa civilización". La mediación del Primer Ministru permitió-y trabayar con 42 celebridaes. A ellos sumáronse llueu, y por encargu de la revista "Life", decenes de cabezaleros mundiales. Esi trabayu permitió-y espublizar en 1946 "Faces of Destiny", una coleición de personaxes internacionalmente reconocíos.
A lo llargo de la so carrera, Karsh espublizó una quincena de llibros de retratos. Nellos atopábense delles de les imáxenes más conocíes de xente como Albert Einstein, Albert Schweitzer, Alexander Calder, Andy Warhol, Audrey Hepburn, Clark Gable, Dwight Eisenhower, Ernest Hemingway, Fidel Castro, Jacqueline Kennedy, Frank Lloyd Wright, George Bernard Shaw, Georgia O'Keeffe, Grey Owl, Helen Keller, Humphrey Bogart, Indira Gandhi, John F. Kennedy, Laurence Olivier, Madame Chiang Kai-Shek, Muhammad Ali, Pau Casals, Pandit Nehru, Paul Robeson, Peter Lorre, Picasso, Pierre Elliott Trudeau, Sabela II d'Inglaterra, Grace Kelly, Robert Frost, Ruth Draper, y, por supuestu, Winston Churchill, ente otros. A la fin de la so obra, finada por él mesmu en 1987, Karsh reuniera alrodiu de 370.000 negativos, de los que 17.000 yeren retratos.
Ares
thumb|Estatua de Ares en [[Villa Adriana (Tívoli).]]
Na mitoloxía griega, Ares (en griegu antiguu Ἄρης) considérase'l dios olímpicu de la guerra, anque ye la personificación de la brutalidá y la violencia, según de la balasma, tracamundiu y horrores de les batalles, en contraposición a la so mediohermana Atenea, que representa la meditación y sabiduría nos asuntos de la guerra y protexe a los humanos de los sos estragos. Los romanos identificar con Marte, dios romanu de la guerra y l'agricultura (al qu'heredaren de los etruscos), pero esti gociaba ente ellos de muncha mayor estima.
Los griegos nunca confiaron en Ares, quiciabes porque nin siquier taba influyíu pol espíritu de pertenecer a un bandu, sinón que dacuando ayudaba a una parte y dacuando a la otra, según dictáben-y el so enclinos. La so mano destructiva víase inclusive tres los estragos provocaos por plaga y epidemies. Esti calter selvaxe y sanguinario de Ares facer ser odiáu por otros dioses, incluyíos los sos propios padres.
«Ares» foi tamién un axetivu y epítetu na dómina clásica: yeren comunes los títulos Zeus Areios, Atenea Areia ya inclusive Afrodita Areia.
Cultu
thumb|Cabeza de tipu [[Ares Borghese. Mármol de Carrara, copia romana (finales del sieglu II) d'una obra del sieglu V e. C. xeneralmente atribuyida a Alcámenes (escuela de Fidias), procedente de la rexón sagrada de Llargu Arxentina en Roma (Museos Capitolinos).]]Ares yera'l dios griegu que personificaba a la guerra. El calter guerreru de les tribus de Tracia llevó a la creencia de que'l llar de Ares taba nesa contorna semisalvaje, que yera xunto con Escitia el so principal centru de cultu. Ares foi adoráu en Escitia cola forma d'una espada, cola que non solo se sacrificaben caballos y otru ganáu, sinón tamién homes. L'adoración de Ares nos países al norte de Grecia indica que'l so cultu introducir nellos dende Tracia, y el mesmu calter del dios, como ye descritu pola mayoría de los antiguos poetes griegos, paez ser escurríu poco apropiadamente a la so representación n'obres d'arte: n'efeutu, nun se conocen representaciones artístiques de Ares anteriores a la dómina del escultor Alcámenes, quien paez crear l'ideal de Ares. Por causa de les posteriores guerres caltiénense pocos monumentos griegos con representaciones del dios, apaeciendo principalmente en monedes, relieves y xoyes.
Anque importante na poesía, Ares foi raramente oxetu de cultu na antigua Grecia, en comparanza con otros dioses, salvu en Esparta y Macedonia (el so cultor más importante foi Alexandru Magnu), onde yera apangáu la viéspora de la batalla, y nel mitu fundacional de Tebas, apaeciendo en pocos mitos más. En Esparta había una estatua del dios encadenáu, p'amosar que l'espíritu de la guerra y la victoria nunca abandonaría la ciudá. Nesta ciudá sacrificábense-y cachorros de perros negros, n'asimilación del sacrificiu nocherniegu ctónico d'Enialio, ya inclusive humanos, mayormente esclavos.
Nel mitu de los Argonautas creíase que na Cólquide, el vellocino d'oru taba colgáu d'un carbayu nuna arbolea consagrada a Ares. Dende ellí creíase que los Dioscuros traxeron a Laconia l'antigua estatua de Ares que se caltenía nel templu de Ares Thareitas, nel camín de Esparta a Terapnas. thumb|Copia d'una escultura representando a Ares, obra d'[[Alcámenes.]] La islla cercana a la mariña de la Cólquide na que se creía que moraben los páxaros del Estínfalo, y que se llamaba islla de Ares, Aretias, Aria o Chalceritis, taba tamién a él consagrada.
El templu de Ares que vio Pausanias nel sieglu II nel Ágora d'Atenes solo fuera treslladáu y rededicado ellí mientres la dómina d'Augustu: n'esencia yera un templu romanu de Marte. Sicasí, Pausanias señala qu'ellí había una estatua de Ares que yera obra d'Alcámenes. El Areópagu, la llomba de Ares’ onde predicó Pablo, ta asitiáu a cierta distancia de l'Acrópolis, y dende tiempos arcaicos celebrábense xuicios ellí. Esta rellación con Ares, quiciabes basada nuna falsa etimoloxía, pue ser puramente etiolóxica.
En Olimpia esistía un altar dedicáu a esti dios. Tamién yera adoráu cerca de Tegea, llamáu ellí Ares Afneo, y na mesma ciudá de Tegea. Cerca de Tebas había una fonte consagrada a Ares. En Gerontras (Laconia), tenía un templu con una arbolea onde se celebraba un festival añal mientres el que nun se dexaba que les muyeres averar al templu.
Tamién se rindía cultu a una divinidá exipcia llamada Ares.
Símbolos
Nel arte griego clásicu los sos atributos avezaos yeren un cascu crestado y una llanza cola cual ganaba fácilmente a los sos enemigos.
Títulos y epítetos
Enialio (Ἐνυάλιος Enyálios, treslliteráu tamién Enialo) yera un epítetu común de Ares. Resulta interesante que nes tablillas micéniques en llinial B apaeza un dios llamáu Enialio, mientres llabres paez ser un sustantivu corriente que significa ‘guerra’. Sicasí, pa la dómina clásica Enialio fuera apostráu al estatus d'héroe, tal como apaez na Ilíada, y Ares xubíu a dios. Enialio sobrevivió como un títulu de cultu solo en dellos escenarios, notablemente nel xuramentu de los efebos n'Atenes.
Mitoloxía
miniaturadeimagen|Phobos y Deimos
Ayudantes
Deimos y Fobos yeren fíos sos con Afrodita y tamién respeutivamente los espíritos del terror y el mieu, que lo acompañaben nes batalles. La hermana y compañera del homicida Ares yera la bella Enio, diosa del derramamiento de sangre y la violencia. A manera de construcción etimolóxica, de Fobos provién la pallabra fobia. Tienen cita na astronomía, que dio estos nomes de los sos fíos, Fobos y Deimos, pa nomar a los dos satélites del planeta Marte (onde Ares yera llamáu asina en Roma).
La presencia de Ares víase acompañada por Cidoimos, el daimon del polveru de les batalles, según les Macas (Batalles), les Hisminas (Disputes), Polemos (un espíritu menor de la guerra, probablemente un epítetu de Ares, pos nun tenía un dominiu específicu) y la fía d'este, Alala, la diosa-personificación del berru de guerra griegu, que'l so nome yera usáu por Ares como berru de guerra propiu. La so hermana Eris acompañar nos combates, afalando a los soldaos a lluchar. La so otra hermana Hebe, a quien trataba irrespetuosamente, yera reclamada de cutiu pa preparar el bañu.
La fundación de Tebas
Unu de los munchos papeles de Ares asitiáu n'el mesmu continente griegu yera'l del mitu fundacional de Tebas: Ares yera'l proxenitor del dragón acuáticu que mató Cadmo, convirtiéndose n'ancestru de los espartanos, pos de los dientes del dragón brotaron como si una collecha creciera una raza de guerreros descendientes de Ares, los espartos. P'aselar a Ares, Cadmo tomó como esposa a Harmonía, fía d'este con Afrodita, resolviendo asina la guerra y fundando la ciudá de Tebas. miniaturadeimagen|Ares y Afrodita (Marte y Venus)
Afrodita
Na historia cantada pol aedo Demódoco, un poeta ciegu, nel salón d'Alcínoo, rei de los feacios, el dios sol Helios espió una vegada a Ares y Afrodita amoreciendo de callao en casa del maríu d'ésta, Hefesto, a quien sollertó. Hefesto enfureció y conspiró p'atrapar a la pareya, pa lo que dispunxo sobre la cama una sutil rede metálica invisible col poder d'inmovilizar a cualesquier, incluyendo a los dioses. Asina atrapó a Ares y Afrodita na siguiente ocasión, trayendo entós a los demás dioses por que fueren testigos del adulteriu pensando humildalos (les dioses nun allegaron por pudor). Pero, contrariamente, dalgunos comentaron la guapura de Afrodita, y otros comentaron que camudaríen gustosos el llugar de Ares. Poseidón aportó a devolver a Hefesto l'excrex de Afrodita. Cuando la pareya foi lliberada, Ares fuxó a la so tierra natal, Tracia.
Nuna versión posterior, Ares ponía a Alectrión a la so puerta por que-y avisara de la llegada d'Helios, pero'l mozu quedóse dormíu y Helios afayó a los amantes. Ares, furiosu, tresformó a Alectrión nun gallu, que nunca s'escaez d'anunciar la llegada del sol peles mañanes.
Ares y los xigantes
Nun escuru mitu arcaicu, rellatáu na Ilíada pola diosa Dione a la so fía Afrodita, dos xigantes ctónicos, los Alóadas, Oto y Efialtes, encadenaben a Ares y zarrar nuna urna de bronce, onde permaneció trece meses, un añu llunar. «Ellí pereciera'l dios insaciable de combate, si la so madrasca [de los Alóadas], la bellísima Eribea, nun lo participara a Hermes». «Nesti abarrúntase un festival de llibertinaxe que se desamarra al decimotercer mes.» Ares tuvo glayando y agullando na urna hasta que Hermes rescatar y Artemisa engañó a los Alóadas faciendo que se refundiaren les sos llances unu al otru, matándose. miniaturadeimagen|Ares y los dioses na Illíada (Guerra de Troya)
La Guerra de Troya
Na Ilíada, Homero representa a un Ares ensin aliances fixes nin respetu escontra Temis, l'orde correutu de les coses: prometió a Atenea y Hera que llucharía del llau de los aqueos, pero Apolo llogró persuadilo por que lluchara xunto a los troyanos.
Otros mitos
thumb|El [[Ares Ludovisi. Mármol pentélico, copia romana d'un orixinal griegu de c. 320 e. C. Delles restauraciones en mármol de Carrara por Gianlorenzo Bernini (1622).]]
Consortes y descendencia
Esisten rellatos d'un fíu de Ares, Cicno de Macedonia, que foi tan sanguinario qu'intentó construyir un templu coles calaveres y güesos de los viaxeros a los qu'asesinaba. Heracles matar, provocando la roxura de Ares, a quien tamién ganó, obligándolo a volver al Olimpu.
Otros consortes y descendientes de Ares son:
Ares na Renacencia
Nes obres d'arte renacentista y neoclásiques, los símbolos de Ares son una llanza y un cascu, el so animal ye'l perru y el so páxaru la utre. Nes obres lliteraries d'estes dómines, Ares apaez como cruel, agresivu y sedientu de sangre, vilipendiado tantu por dioses y humanos, casi como nos antiguos mitos griegos.
Ares nel zodiacu
Anguaño perdura la tradición de Ares tamién dientro del campu astrolóxico, a aquellos nacíos so influencia y la posición del planeta Marte, denominándose'l mesmu como'l signu de Aries.
Ernest Borgnine
thumb|Borgnine de [[2010]] Ernest Borgnine foi un prolíficu actor d'Estaos Xuníos ganador de los premios Óscar y Globu d'Oru.
Primeros años
Ermes Effron Borgnino nació una modesta familia d'inmigrantes italianos conformada por Carlo Borgnino y Anna Boselli, procedentes de Módena, Italia. So padre y so madre divorciáronse y volvió con so madre de nuevo a Italia cuando tenía tan sólo dos años d'edá. Pero a los cinco, Ermes regresó a Hamden, debido a la situación sociopolítica que vivía Italia depués de la Primer Guerra Mundial. Graduóse na James Hillhouse High School en New Haven, Connecticut.
En 1935, Borgnine alistóse na marina de los Estaos Xuníos y, aunque se desvinculó d'ella, tornó en 1941 pa servir al país na Segunda Guerra Mundial hasta 1945.
Carrera
Depués de diez años d'andar al debalu ensin oficiu, foi so madre la que-y xuxurió probar cola interpretación, yá qu'Ernest tenía una fuerte personalidá. Borgnine entra na Randall School de Drama de Hartford, Connecticut. Depués de graduase, ye contratáu pol Barter Theatre d'Abingdon, Virxinia. En 1949, debuta en Broadway nel papel d'enfermeru na obra Harvey.
En 1952, treslládase a Los Angeles, California, pa probar suerte nel cine, pero fizo'l so debú nuna serie televisiva llamada Captain Video and his Videu Rangers. Al pocu tiempu, recibe un papel importante en D'aquí a la eternidá (1953), onde interpreta al cruel sarxentu "Fatso" Judson, que mata a Maggio (personaxe interpretáu por Frank Sinatra). Poco depués, tamién entraría nel repartu d'otros grandes clásicos como Johnny Guitar (1954), Veracruz (con Gary Cooper, Burt Lancaster, Sara Montiel y otres estrelles) y Conspiración de silencio (1955).
Daisuke Sudo
Daisuke Sudo (須藤 大輔; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Montluçon
Montluçon ye una comuña francesa del departamentu d'Allier, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Blechum pyramidatum
Blechum pyramidatum ye una especie de planta yerbácea perteneciente a la familia de les acantacees. Alcuéntrase n'América.
Distribución
Son yerbes erectas a inclinaes, qu'algamen hasta 0.5 m d'altu; los tarmos más nuevos cuadrangulares. Les fueyes ovaes a ováu-llanceolaes, de 2–6.5 cm de llargu y 1–3 cm d'anchu, el ápiz agudu, base cuneada a obtusa, los marxes crenaos a enteros, escasamente pilosas a glabres; con peciolos d'hasta 1.4 cm de llargu, pubérulos. Les inflorescencies son terminales, de 1.5–7 cm de llargu, con pedúnculos hasta 15 mm de llargu, bráctees ovaes, 7.5–14 mm de llargu, ápiz agudu, base arrondada, laxamente estrigosas y densamente pubérulas, marxes ciliaos, bractéoles llanceolaes; corola 10–15 mm de llargu, blanca volviéndose rosáu pálida a lila cola edá. Los frutos son claviformes, de 6 mm de llargu, 3 mm d'anchu y 1 mm de gruesu.
Distribución y hábitat
Ye común n'árees alteriaes dende'l centroeste y oeste de Méxicu a Suramérica, naturalizada nos trópicos del Vieyu Mundu.
Propiedaes
L'usu principal d'esta especie ye en problemes de la piel. En Veracruz emplégase-y pa la erisipela y contra la cangrena, ente qu'en Tabasco sirve pa llavar feríes y asina evitar les infeiciones; xeneralmente prescríbese'l cocimientu de les fueyes.
Per otra parte, n'enfermedaes gastrointestinales indícase-y contra los agriores, la "soltura" y foria, nestos casos bebe la decocción de tola planta.
Pal dolor muscular tómase'l té preparáu tamién con tola planta. Cuando s'ocupa contra la tos o pa desagafar la natura de sífilis, aconséyase amestar al preparáu "algame" y chebeme (Tragia nepetifolia).
Taxonomía
Blechum pyramidatum describióse por (Lam.) Urb. y espublizóse en Repertorium Specierum Novarum Regni Vegetabilis 15(434/437): 323. 1918.
Steenvoorde
Steenvoorde ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Estadiu Olímpicu de Londres
derecha|miniaturadeimagen|250x250px|L'estadiu mientres los Xuegos Olímpicos de Londres 2012. L'Estadiu Olímpicu de Londres (n'inglés: London Olympic Stadium) foi'l principal estadiu de los Xuegos Olímpicos y Paralímpicos de Londres 2012. L'estadiu ta asitiáu nel interior del Parque Olímpicu de Londres, en Marshgate Lane en Stratford en Lower Lea Valley. L'entamu de construcción del estadiu foi'l 22 de mayu de 2008.
Tres los xuegos va pasar a tener permanentemente 60.000 asientos, tamién va convertise nun nuevu llar pal atletismu y pal West Ham United Football Club (abandonando'l Boleyn Ground) a partir de la temporada de la Premier League 2016/2017, combinando con otros deportes, la comunidá y l'usu del estadiu pa fines educativos. En 2017, va acoyer el Campeonatu Mundial d'Atletismu.
Diseñu
El diseñu del estadiu foi llanzáu'l 7 de payares de 2007. So un conceutu d'un "únicu estadiu con 80.000 asientos", ye la pieza central de los Xuegos de 2012, sede de l'apertura y clausura de les olimpiaes y eventos d'atletismu.
L'arquiteutu, Populous, ye una empresa especializada nel diseñu d'instalaciones deportives y centros de convenciones, según na planificación d'eventos especiales. La construcción llevó cuatro años, a partir de 2007 hasta 2011.
En xunu de 2009, la pista d'atletismu del estadiu foi escavada nel magre blandu del sitiu. La rimada natural del terrén incorporóse nel diseñu, con zones de calentamientu y vestidores que s'escavaron nuna posición de semi-suétanu, nel estremu inferior. Darréu, construyóse un platu desmontable d'aceru llixero y una estructura a un nivel cimeru de formigón p'afaer a 55.000 espectadores.
Ensin batura a duldes, la so carauterística más notable ye'l so techu colgante circular, sosteníu a tensión por cables d'aceru y fácilmente desmontable. Fízose a partir d'un cloruru de polivinilo (PVC) ríxidu de tela ensin ftalatos, pa caltener los costos baxos.
El 4 d'agostu de 2011, anuncióse que Dow Chemical Company financiaría una cubierta pal estadiu, en cuenta de tar autorizada p'asitiar publicidá nella hasta'l 26 de xunu de 2012, momentu nel que tola propaganda y los logotipos teníen de retirase por esixencies del COI.
La envoltura fízose a partir de poliéster y polietileno. La instalación d'esta cubierta empecipió'l 14 d'abril de 2012.
L'estadiu dempués de los Xuegos Olímpicos
derecha|miniaturadeimagen|250x250px|Interior del Estadiu Olímpicu. Nuna midida polémica ya insólita, l'estadiu va ser baltáu en parte y restructuráu, en vista del so altu costu de caltenimientu. Per otru llau, la ciudá yá tien un estadiu nacional de grandes dimensiones pa ciertos eventos deportivos, l'Estadiu de Wembley y nun se consideró conveniente competir con él.
Por esi motivu, el gobiernu británicu decidió arrendalu, resultando como oferentes los clubes londinenses de fútbol Tottenham Hotspur F.C. y el West Ham United, cola condición de que nun se debía baltar la totalidá de la obra construyida. Dempués d'un trabayosu bracéu llegal mientres dellos meses, en marzu de 2011 dióse-y la concesión d'arriendu con opción de compra al West Ham, una vegada concluyíes les xustes olímpiques.
El vicepresidente de los "hammers", Karren Brady, confirmó "la intención de presentar una ufierta pa faer usu del Estadiu Olímpicu mientres los próximos 99 años". Primeramente, la so propuesta implica dellos cambeos, como l'amenorgamientu del númberu d'asientos a 60.000, estender el techu, baños, construyir una zona comercial y una área pa convidaos especiales.
Polémiques
Na opinión d'Amanda Baillieu, esperta n'arquiteutura de www.bdonline.co.uk, l'estadiu nun tuvo bien entamáu dende la so concepción pa ufiertar un llegáu olímpicu a la comunidá, daqué que na so opinión, resulta esmolecedora, tomando en cuenta que se pagó con dineru público de los impuestos y de la llotería nacional.
Brigada
Una brigada ye una formación militar compuesta por dos o más reximientos que puede xunise a otres brigaes formando una división.
Brigada
Una brigada d'infantería puede tar formada por un númberu d'efectivos que bazcuya ente los 4000 y los 6000 soldaos, magar que estes cantidaes pueden variar enforma ente exércitos y según el reclutamiento y les baxes que pueden sufrir.
El mandu suel ser dau a un el mayor generalpor paìses, el xeneral de brigada o a un coronel, y pa delles fuercies armaes esta ye la unidá más esixente que puede mandase, especialmente a principios del sieglu XXI, onde l'enclín en dellos exércitos occidentales, casu del español, yera cuntar con unidaes non descomanadamente grandes, pero muncho más móviles, llegando inclusive a refugar la división del esquema de mandu. Sicasí, nos exércitos de mayor tamañu que caltienen la estructura clásica, el grau de xeneral de brigada otorgase a los oficiales en mandu d'una división, ente que'l mandu de les sos brigaes ta en manes d'un coronel ya inclusive un teniente coronel (ye'l casu delles brigaes del exércitu d'Estaos Xuníos).
Brigaes famoses
Una de les brigaes más famoses foi la Brigada Llixera que lluchó na Guerra de Crimea y en 1854 foi práuticamente esterminada pola artillería rusa cuando se llanzaba a cumplir la desdexosa orde del oficial en xefe, James Thomas Brudenell, Xeneral Cardigan, calificáu como unu de los peores xenerales de la Historia. Na Batalla de Balaclava los británicos perdieron el 85 % de los efectivos causando un escasu dañu al Exércitu de Rusia, que los abrasó cola so artillería (vease Carga de la Brigada llixera). Eso nun afectó al so xeneral, que foi alzáu a héroe al tornar a Londres.
La famosa carga foi llevada al cine en dos causes. La primera en 1936 col títulu The Charge of the Light Brigade, que da una idea eponderada d'un actu heroicu. La segunda cinta, titulada La última carga de 1968, muncho más crítica cola actuación de los altos oficiales y más realista colo que foi la carga en sí.
The Charge of the Light Brigade inspiró tamién el cantar The Trooper, posiblemente la tema más conocida de la banda de heavy metal británico Iron Maiden
Na guerra civil española tenemos brigaes famoses como la XV brigada internacional (formada por ingleses y norteamericanos), dacuando llamada "Brigada Lincoln", o la 1ª brigada mista
Neomorphus rufipennis
Neomorphus rufipennis, tamién denomináu cucu terrestre alirrufo, váquiro de cabeza azul y páxaru váquiro, ye una especie d'ave cuculiforme de la familia Cuculidae que vive en Suramérica.
Descripción
Mide 50 cm de llargu, polo que ye, al pie de otros miembros del xéneru Neomorphus, unu de los cuquiellos de mayor tamañu de Suramérica.
Distribución y hábitat
Atópase nes selves húmedes primaries de Brasil, Guyana, Venezuela y Colombia.
RAI
La Rai (sigles de Radiotelevisione Italiana, n'español «Radiotelevisión Italiana») ye la compañía de radiodifusión pública d'Italia. La empresa foi fundada oficialmente'l 10 d'abril de 1954, cuando l'estáu italianu tomó'l control de la sociedá concesionaria de radiodifusión (Radio Audizioni Italiane) pa crear una empresa pública de radio y televisión.
Anguaño la RAI xestiona una amplia ufierta de servicios con 11 emisores de radio, 13 canales de televisión, centros de producción audiovisual, servicio multimedia, teledifusión y venta de publicidá ente otros campos. Tou ello finánciase al traviés d'un sistema mistu con impuestos direutos, publicidá y venta de productos. La so plantía ta formada por casi 12.000 trabayadores, lo que-yos convierte nel quintu mayor grupu de radiodifusión d'Europa.
L'ente públicu ye una sociedá por aiciones na que'l gobierno italianu, al traviés del ministeriu d'Economía y Finances, controla'l 99,8% de los títulos.
La RAI ye miembru activu de la Unión Europea de Radiodifusión y unu de los sos mayores contribuidores.