cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Guayaquil
Educación
La ciudá cunta amás con una gran variedá d'instituciones públiques d'educación secundaria de gran prestíu. Sicasí esiste una importante crecedera na cantidá d'estudiantes n'instituciones particulares, que polo xeneral destinar pa neños y nuevos de clase alta y media. D'igual manera los estudiantes d'escueles y colexos públicos o privaos caltienen l'usu del uniforme escolar que varia d'alcuerdu a cada institución, pero pal casu de les escueles primaries públiques en zones marxinales, esiste un programa impulsáu pol gobiernu central que dota al alumnáu d'uniformes de manera gratuita.
La mayoría de profesores d'educación primaria y secundaria tán afiliaos a la Unión Nacional d'Educadores, que ye unu de los más grandes sindicatos nel Ecuador y tien parte activa en política nacional cuntando con una gran influencia de Partíos políticos d'Ecuador partíos políticos d'enclín socialista y comunista, como'l Movimientu Popular Democráticu.
La ciudá cunta con dellos centros d'educación cimera, con más de 120 000 estudiantes universitarios partíos ente diverses carreres. La primer institución d'educación cimera establecida na ciudá foi la Universidá de Guayaquil, meyor conocida como la Universidá Estatal, siendo tamién la que mayor númberu d'estudiantes rexistra. La Escuela Cimera Politéunica de la Mariña, meyor conocida pol so acrónimu "ESPOL", ye considerada la meyor institución d'educación cimera de la ciudá, y ente los meyores de tola nación según l'últimu informe d'evaluación a les universidaes del Ecuador realizáu pol CONEA. Otres de les grandes instituciones cimeres que tien la ciudá ye la Universidá Católica Santiago de Guayaquil, onde gran parte de persones actives na política nacional realizaron los sos estudios, y la Universidá Teunolóxica Empresarial de Guayaquil, onde converxeron les práutiques empresariales de la ciudá cola academia. left|miniaturadeimagen|400x400px|Vista nocherniega del edificiu de Rectoráu nel [[Campus Gustavo Galindo Velasco de la Escuela Cimera Politéunica de la Mariña.]] Les demás universidaes de Guayaquil son: Universidá Llaica Vicente Rocafuerte, Universidá d'Especialidad Espíritu Santu, Universidá Agraria del Ecuador, Universidá Politéunica Salesiana, el campus Guayaquil de la Universidá Téunica Federico Santa María de Chile, ente otres.
Según l'últimu censu poblacional realizáu nel 2001 pol INEC, el porcentaxe d'analfabetismu ocupa'l 4,7% de la población urbana, que s'estrema abondo del 11,3% que se fai presente nes poblaciones rurales. Según l'estudiu realizáu pol mesmu censu llogróse amestar a les estadístiques que'l 40% terminara los sos estudios primarios, ente qu'otru 33,2% graduárase de bachiller al terminar la secundaria, sicasí solo 14% ingresaren a la universidá, escuela cimera, o cualesquier otru institutu de tercer nivel. Finalmente solo un 8,5% algamara la educación de cuartu nivel.
Biblioteques y museos
400px|derecha|thumb|Fachada de la [[Biblioteca Municipal de Guayaquil|Biblioteca Municipal.]]
La mayoría de los museos de Guayaquil tán allugaos nel centru la ciudá, como ye'l casu del Muséu Municipal de Guayaquil, nel cual les atraiciones son l'arqueoloxía, documentos coloniales, efeutos personales de los patriotes de la independencia y fotografíes de la ciudá a entamos del sieglu XX.
Ente la variedá de museos que pueden apreciase ta'l "Muséu Nahim Isaías", cual espón arte colonial y republicanu. El "Muséu Antropolóxicu del Bancu Central" amuesa arqueoloxía, arte colonial, republicanu y modernu. El "Muséu Históricu Bae Calderón" ye l'únicu na ciudá qu'espón astronomía, historia y armes. El "Muséu Presley Norton" presenta arqueoloxía. Nel "Museo Francisco Campos" puede apreciase zooloxía, mineraloxía, arqueoloxía, paleontoloxía.
Nel muséu de la Casa de la Cultura, "Carlos Zevallos Menéndez" puede apreciase trés sales: de cerámica y orfebrería prehispánica. D'últimes nel "Muséu Coronel Félix Luque Plata" esíbese la historia del cuerpu de bomberos.
Unu de los más destacaos museos de la ciudá ye'l Muséu Antropolóxicu y d'Arte Contemporáneo, meyor conocíu pol so acrónimu "MAAC", allugáu en partir norte del Malecón 2000 a veres del ríu Guayas. Ye unu de los más grandes ya importantes del Ecuador onde s'espón arte de les cultures prehispániques y una coleición de 50 000 pieces arqueolóxiques natives ecuatorianes y más de 3000 obres d'arte modernu.
Gastronomía
Dientro de los platos típicos de Guayaquil puede destacar el arroz con menestra y carne asao; ye un platu preparáu con fréxol maduru del tipu conocíu llocalmente como canariu, anque tamién-y lo puede preparar con llenteyes, garbanzos o con otru distintu tipu de fréxol, según variantes de carne (chuleta, pexe, pollu o chorizos), carnes que son cocíes al carbón y lleva como complementu patacones (cachos de plátanu verde tostáu). Tamién ye bien tradicional consumir el típicu encebollado, un caldu con pexe albacora o atún preferentemente, yuca cocida, y arregláu con un tipu de ensalda compuestu de cebolla, tomate reñón, cilantro y zusmiu de llimón tou preparáu por separáu, y sirvíu xuntu, consideráu un escelente vivificante depués d'una nueche de parranda bien común, nesta vibrante urbe porteña. Por ser el principal puertu d'Ecuador, abonden los mariscos, y tamién los platillos preparaos a bade d'estos, son bien consumíos los ceviches sían de pexe (encurtido), camarón o concha (cocíos); otru productu de mar, ye'l cámbaru, bien popular y bien consumíu sobremanera les fines de selmana na ciudá, preparar al ajillo, "criollu", n'ensalada, en sopa, etc. Una opción pa los almuerzos son los bolones de verde (boles de plátanu verde fritu, que se-y da la forma coles manes) con cachos tostaos de piel de gochu (chicharrón) o con cachos de quesu fresco. Amás tán los aperitivos salaos como les humites (ellaboraes con maíz tienru molíu, xunto a cachos de quesu, envolubraes na mesma fueya de maíz), les hayacas (ellaboraes con farina de maíz, xunto a cachos de gochu o pollu, vexetales, uves pases, arbeyos, envolubraes na fueya de plátanu), los bollos de pexe (preparáu con plátanu verde molíu, pexe, maní o cacahuate, envolubráu tamién nuna fueya de plátanu) y les empanaes de plátanu verde, rellenes con quesu o carne de res. Tamién destaca'l caldu de salchicha (o de mangón), caldu realizáu con menudencias rellenes de sangre y arroz o verde arralláu, fégadu, oreyes, ente otres partes del gochu que s'utilicen pa la so ellaboración. Ente los postres, ta la típica ensalada de frutes, zusmiu de naranxas al que se-y amiesta cachos de piña, melón, sandía, banano, uves y otres tantes frutes tropicales más al gustu del comensal. Ente les bébores típiques ta'l quáker, nome comercial d'una marca de cebera, que foi adoptáu por ésta bebida, que consiste nuna tendalada fecha con falopos d'avena, xunto a naranjilla o maracuyá y/o tamién pulgu de piña, canela, clavu de golor y panela (bloque d'azucre ensin refinar) incluyíes nel so cocción; puede bebese tibia o fría.
Ente los establecimientos de comida internacional y especializada, la más consumida ye la comida italiana. Esisten pizzeríes (cola so ufierta de pastes y demás comida italiana), parrilles (onde se viende rustíos o parrillaes al estilu rioplatense), asaderos (venta de pollos asaos), chifas (restoranes de comida china), restoranes de comida mexicana, según les cadenes mundiales de comida rápida, d'hamburgueses, papes y pollu fritu.
Deporte
Na ciudá de Guayaquil, al igual que tola nación ecuatoriana, el deporte más popular ye'l fútbol. Na ciudá fundóse'l primer club de fútbol llamao Guayaquil Sport Club. La ciudá ye sede de los dos equipos más populares del país: el Barcelona Sporting Club y el Club Sport Emelec, dambos equipos participen na Primer División del Fútbol Nacional Ecuatorianu. Por coincidencia, estos dos equipos nacieron nel Barriu del Estelleru, y que dende los sos entamos tuvieron reñes y polo cual, cuando s'enfrenten ufierten unu de los partíos más tradicionales del campeonatu conocíu como Clásicu del Estelleru, que ye consideráu pola FIFA como'l clásicu oficial del país.
Amás de estos dos equipos, Guayaquil ye tamién see d'otros equipos de fútbol: El Barcelona Sporting Club ye l'equipu que más campeonatos ganó na Primer División d'Ecuador ( 15 campeonatos ), amás de llegar dos veces a una final de la Copa Libertadores d'América llegando ser el primer equipu ecuatorianu en llograr una final na Copa Libertadores d'América. Foi unu de los equipos que nunca baxaron de categoría. El Club Sport Emelec, foi electu como'l meyor club del mes del mundu en xunu del 2010, l'únicu nel país en tener esti méritu; foi'l primer campeón nacional en 1957, el primer equipu ecuatorianu en tener estadiu propiu y foi l'únicu equipu ecuatorianu en ser campeón toles décades; foi'l primer club del fútbol ecuatoriano en tener una barra entamada, una y bones el 9 d'ochobre de 1974 formóse la llamada Barra Azul, na actualidá, la so barra más representativa ye la Boca del Pozu, que ye la barra brava más antigua d'Ecuador, nació'l 25 de xunetu de 1980 na xeneral del Estadiu Modelo; tien 13 campeonatos nacionales, un vicecampeonato de la Copa Merconorte nel 2001, y llegó nuna ocasión a semifinales de la Copa Libertadores d'América.
La Federación Deportiva del Guayas ye l'organismu rector del deporte en tola Provincia del Guayas y per ende en Guayaquil exerzse la so autoridá de control. En 1930, cuatro nadadores de Guayaquil (Carlos Luis Gilbert, Abel Gilbert, Ricardo Planes y Luis Alcívar Elizalde), llograron conquistar el Campeonatu Suramericanu de Lima, que na posteridá denominaríase como la fazaña de los cuatro mosqueteros». Amás nesti deporte darréu figuraría Jorge Delgado Panchana, convirtiéndose nel nadador suramericanu que más títulos ganó, llogrando dempués el 4º llugar en natación nes Olimpiaes de Múnich de 1972.
Francisco Segura Cano ye un gran baluarte na historia del tenis ecuatorianu quién foi campeón mundial na década de los 40 y 50 más d'una vegada. Tamién destacaron otros tenistes como Andrés Gómez Santos, quién fuera ganador en 1990 del Tornéu de Roland Garros (unu de los cuatros Grand Slam del tenis mundial). Nel Estadiu Panchu Segura Cano, propiedá del Guayaquil Tennis Club, xuégase'l ATP Challenger Ciudá de Guayaquil dende l'añu 2005, la so cancha ye de magre y afora 4500 persones.
Guayaquil tien unu de los estadios de fútbol más grandes de Suramérica. Reconocíu como'l más bellu del país, l'estadiu Monumental Bancu Pichincha que afora a más 57 267 persones y ye propiedá del Barcelona Sporting Club la so capacidá máxima foi de 90 000 aficionaos rexistraos na final de la copa libertadores de 1998 y forma parte nel top 10 de los estadios más históricos del continente Siendo anfitrión de la final de la Copa América 1993 Foi sede de la Copa Mundial de Fútbol Sub-17 de 1995 y d'otres finales internacionales como la Copa Libertadores 1990 y la Copa Libertadores 1998. La FIFA escoyó al estadiu Monumental ente los 100 meyores estadios del mundu. El so rival el Club Sport Emelec foi'l primer equipu ecuatorianu en tener estadiu propiu, l'Estadiu George Capwell, que tien capacidá pa más de 21 388 espectadores, foi fundáu en 1945, qu'allugó la Copa América de 1949 y tamién ta ente los 100 meyores estadios del mundu, la so infraestructura ye única nel país por que presenta la forma típica de los estadios europeos,(forma cuadrada y pequeñu) magar que dende los sos entamos sufrió una serie de remodelaciones entá caltién la forma dicha y entá más cuando va ser sometíu otra remodelación y modernización nos próximos años, aumentando asina la so capacidá a 40 000 persones. L'estadiu de la Federación Deportiva del Guayas ye l'Estadiu Alberto Spencer Herrera, que nun tien un club que-y faiga local y ye utilizáu pa conciertos, afora 42 000 persones y cuenta con pista atlética. El Coliséu Voltaire Paladines Polo ye utilizáu para baloncestu, conciertos, shows artísticos afora 8500 persones. L'Estadiu Yeyo Úraga ye utilizáu pa la Lliga Ecuatoriana de Béisbol, ye un formosu escenariu deportivu pa 10 000 persones.
En 1982, Guayaquil acoyó unu de los sos eventos deportivos internacionales más importantes de la so historia, cuando se celebró'l IV Campeonatu Mundial de Natación, entamáu pola Federación Internacional de Natación (FINA).
Festividaes
Guayaquil celebra a lo llargo del añu varios feriaos, los mesmos qu'atraen a gran cantidá de turistes del país y estranxeros. Una de les celebraciones que se dan a empiezu d'añu ye la d'antroxu la cual varia la so fecha de celebración dende finales de xineru hasta principios de marzu según l'añu. Una gran cantidá de persones opten por permanecer fora de la ciudá mientres estes feches, aprovechando los feriaos pa dir a los distintos balnearios del país, anque tamién esiste una bona cantidá que prefier dir a les celebraciones qu'ufierten les ciudaes de la serranía ecuatoriana. Nos últimos años, l'alcaldía hai promovíu una serie de programes d'actividaes por que les persones puedan pasar estos feriaos na ciudá, razón pola cual pa estes feches dan desfiles y festivales en dellos sectores de la urbe.
thumb|Neños baillando en traxes típicos nuna presentación barrial poles fiesta xulianes.|300x300px Antroxu, abre un periodu llitúrxicu llamáu Cuaresma, qu'empieza col tradicional Miércoles de ceniza y termina cola Selmana Santa, na cual añalmente dar la tradicional Procesión del Cristu del Consuelu que rexunta una gran cantidá de fieles católicos. Otres celebraciones na ciudá dan el 1 de mayu de cada añu cuando se conmemora'l Día internacional de los trabayadores. Tamién suel haber feriáu los 24 de mayu al recordar la Batalla de Pichincha.
Pa los meses de xunetu, les celebraciones na ciudá tomen llugar en conmemoración de la Fundación de Guayaquil los 25 de xunetu de cada añu. Les festividaes pa estes fiestes carauterizar polos sos desfiles en dellos sectores de la ciudá y les esposiciones d'arte nel barriu Las Peñas del cuetu Santa Ana.
Les festividaes más grandes que se realicen na ciudá son les "fiestes octubrinas", que se celebren en tol mes d'ochobre de cada añu, cuantimás el 9 d'ochobre na cual realízase les paraes militares y desfiles cívicos, y la M.I. Municipalidá realiza la "Sesión Solemne" en memoria de la independencia de Guayaquil.
A finales d'avientu, los habitantes centrar nes celebraciones de Navidá y de Fin d'Añu. El regresu de los migrantes nel esterior, les compres de regalos, les típiques lluces decoratives fáense presentes na Nuechebona. Per otru llau, la quema de los monigotes en casi toles cais de la urbe ye lo típico de la ciudá pa Nuechevieya, anque tamién delles persones tienen el costume de pasar les fiestes nos distintos balnearios cercanos.
Ambiente
300x300px|left|thumb|Cuando'l cielu ta estenu, el [[Volcán Chimborazo con una elevación de 6268 metros sobre'l nivel del mar, pue ser vistu a 145 km de distancia de la ciudá.]]
La ciudá ta arrodiada por montes naturales, al Oeste na rexón costera, estiéndense miles d'hectárees de Manglares, que constitúin la Reserva de Producción Faunística Manglares El Saláu con grandes árboles de la mariña del país con raigaños sobre'l mar. La islla Santay, frente a la ciudá, ye una Área Nacional de Recreación. Los Manglares de Puertu Fondu, que son parte de la Reserva de Producción Faunística Manglares El Saláu, pa caltener l'ecosistema del manglar nesta área, ta dirixíu por un club ecolóxicu, qu'ufierta la posibilidá de faer ecoturismo.
Al Norte ta'l Cuetu Azul, que ye la estensión del cordal "Chongón Colonche", con remanentes de montes naturales; al este de la ciudá, estiéndense grandes zones agrícoles y montes, establecíos nes riberes de los ríos que baxen del cordal de los Andes, hasta formar el ríu Guayas.
La ciudá tien una bona calidá d'aire, por tar arrodiada de toes estes reserves naturales, que permanentemente suministren aire llimpio a la ciudá y pol vientu que vien del mar, mientres tol añu; apocayá rexístrense dellos niveles de contaminación ambiental pola xeneración d'eletricidá y el parque automotor, tresporte de buses y vehículos privaos, qu'aumenta cada añu, pero que ye absorbida y compensada, polos montes qu'arrodien a la ciudá.
Guayaquil tien un xardín botánicu con más de 324 especies vexetales de la rexón, que pueden ser reparaes nel so hábitat natural, árboles madereros, árboles frutales, plantes ornamentales y exótiques. Tamién puede reparase 73 especies d'aves y 60 especies de camparines, mientres tol añu, con tres exposición permanentes: Orquídees (más de 50 especies), Valdivia (minerales, roques y piedres precioses) y plates melecinales en xunto con un xardín familiar.
La ciudá de Guayaquil atópase anguaño empuesta dientro de la nueva situación mundial nel contestu de la globalización, pa lo cual ta realizando una serie d'aiciones empobinaes a estender los venceyos ente ciudaes del mundu al traviés convenios d'hermandá pa crear una "Rede Global de Ciudaes" que dexen intercambios d'esperiencies ente les mesmes, el desenvolvimientu d'actividaes comerciales, industriales, turístiques y culturales, según la de les soluciones aplicaes a los distintos problemes urbanos tales como tresporte públicu, contaminación, seguridá ciudadana, servicios básicos, ente otres.
Capadura química
La capadura química ye un términu utilizáu pa describir les melecines destinaes a amenorgar la libido y a amenorgar l'actividá sexual, polo xeneral, pa torgar que los violador, pederastes y otros delincuentes sexuales reincidan.
Conceutu
A diferencia de la capadura quirúrxica (cuando s'esanicien los testículos o los ovarios), na capadura química nun se causa un cambéu físicu permanente nel cuerpu yá que nun ye una forma d'esterilización sinón que s'alministren distintes melecines, por casu Depo Provera. La Depo Provera ye un progestágeno aprobáu pola FDA pal control de la natalidá, qu'encalora la conducta sexual de los delincuentes sexuales per mediu del amenorgamientu de los niveles de testosterona nos homes al menguar los niveles d'andróxenos na riega sanguínea. Esto, en teoría, amenorga les fantasíes sexuales compulsives de dellos tipos de delincuentes sexuales. Los efeutos secundarios de la droga fueron raros y créese que son totalmente reversibles cola interrupción del tratamientu.
Esti tipu de tratamientos fueron utilizaos dende va tiempu p'amenorgar libido d'agresores sexuales, que la so incapacidá pa controlar les sos pulsiones, conduzlos a repitir conductes sexuales que perxudiquen a terceros. La capadura química como métodu terapéuticu foi y ye bien polémica. Por cuenta de la demanda pública p'amenorgar el númberu de delitos sexuales, foi propuesta como una alternativa reversible, incruenta y con menos efeutos colaterales que la capadura quirúrxica. Amás, los estudios realizaos nun llogren confirmar que la capadura quirúrxica resulte un eficaz na llucha contra los agresores sexuales, porque, entá en casu de extirpación de los órganos sexuales, munches agresiones sexuales traen muncho más que l'usu de los mesmos, asina que diches conductes nun se veríen afeutaes, amás de que la libido nun sufre una atenuación significativa y les recidivas son bien frecuentes. Estos estudios fueron posibles porque dende 1929 hasta 1959, miles d'homes fueron capaos quirúrgicamente en dellos países europeos como parte de les sos condenes por agresión sexual (anque en munchos casos les condenes yeren por rellaciones homosexuales consentíes, yá que estes tamién yeren illegales entós). Per otra parte, en recién investigaciones sobre delincuentes sexuales capaos quirúrgicamente, comprobóse que munchos siguíen coles sos práutiques y deseos sexuales, ya inclusive dellos violadores yeren más activos tres la so capadura.
Toos estos estudios tuvieron de resultes que la capadura, seya quirúrxica o química, fuera abandonada como métodu aceptable de tratamientu na mayoría de los países.
Sicasí, otros estudios suxuren que, si la capadura química ye acompañada pol tratamientu psicolóxicu, amenórgase notablemente la tasa de reincidencia. Dellos programes de capadura química más terapia psicolóxica, xuntes, prueben ser eficaces en pederastes intrafamiliares y n'exhibicionistes, anque non en violadores. Ye por eso que los fármacos escasamente son consideraos efeutivos por sigo solos y son alministraos como complementu del tratamientu psicolóxicu, tratamientu empobináu a dotar a los agresores de les habilidaes necesaries pa reconducir la so conducta evitando les reincidencia. La medicación suel sirvir pa facilitar la implicación eficaz del paciente nel tratamientu psicolóxicu.
La capadura química con melecines antiandrógenos trai un riesgu pa la salú del paciente, polo que'l tratamientu namái puede ser alministráu so estricta supervisión médica, y un estrechu siguimientu y asesoramientu dientro d'un plan de tratamientu integral. Estes melecines nunca tienen de ser utilizaos como únicu métodu de tratamientu y el agresor sexual tien de participar en simultáneu nun tratamientu cognitivu-conductual diseñáu pa encetar otros aspeutos de la conducta esviada, amás de los intereses sexuales.
Estaos Xuníos
California foi'l primer estáu qu'usó la capadura química como una pena pa los delincuentes sexuales. Nos casos en que la víctima ye menor de 13 años d'edá, los xueces en California pueden esixir a los delincuentes primarios a sometese a la capadura química. Dempués d'un segundu delitu, el tratamientu ye obligatoriu.
En Iowa y Florida, los infractores pueden ser condergaos a la capadura química en tolos casos qu'arreyen graves delitos sexuales. Al igual qu'en California, el tratamientu ye obligatoriu dempués d'un segundu delitu. El gobernador de Luisiana, Bobby Jindal, robló'l proyeutu 144 del Senáu del 25 de xunu de 2008, que dexa a los xueces de Luisiana condergar a los violadores cola capadura química.
Colombia
El 13 de setiembre de 2012 anicióse un proyeutu de llei per parte del senador Roy Barreres, que propón qu'en dellos casos someter al violador a la capadura química pa evitar que siga cometiendo esti delitu. El 5 de payares de 2016, los senadores José David Name y Maritza Martínez, presentaron un proyeutu de llei que tien por oxetu crear la pena de inhibición hormonal del deséu sexual obligatoria o capadura química pa violadores de neños, neñes y adolescentes que foi aprobáu'l 26 d'Abril 2018.
Perú
El 17 de mayu del 2018, el congresu de Perú empezó a aldericar sobre esta tema a espera d'aprobar la capadura quimica como midida complementaria pa los violadores y pederastes. Entá esti decretu solo ta aprobáu en primer instancia.
CSI: Miami
CSI: Miami ye una serie de televisión d'Estaos Xuníos creada en 2002 que trata sobre'l trabayu del Llaboratoriu de Criminalística de la Policía de Miami Dade. Ye la primera serie derivada de la orixinal CSI: Las Vegas (2000), a la que siguiría CSI: NY (2004).
La serie foi creada por Anthony E. Zuiker y producida por Jerry Bruckheimer, al igual que la orixinal. La presentación d'ésta diose a conocer nel penúltimu capítulu de la segunda temporada de CSI: Las Vegas, nel que'l grupu de la ciudá del xuegu cruciar colos protagonistes de CSI: Miami pa detener a un asesín qu'empón al equipu de Las Vegas hasta Miami.
A pesar de tar ambientada en Miami, CSI: Miami grabar en Los Angeles. Namái la segunda unidá rueda en Miami.
En 2006, Reuters publicó que según un estudiu realizáu, CSI: Miami ye la serie de televisión d'Estaos Xuníos más vista del mundu. La serie ye distribuyida mundialmente por Alliance Atlantis.
Argumentu
El Llaboratoriu del CSI de la Policía de Miami encara cada investigación dende l'analís forense de la escena del crime, combinando l'usu de métodos científicos col trabayu policial. Integráu por un equipu altamente calificáu empobináu pol Teniente Horatio Caine,(David Caruso) conocíu como "H" o "con H de Honesty" como Supervisor de la vez de día, tien ente los sos principales componentes a Calleigh Duquesne, una esperta en balística, Eric Delko, investigador espertu nel analís de fibres, Ryan Wolfe, Natalia Boa Vista y Walter Simmons. Al pie de ellos, tamién trabaya'l detective d'homicidios de la Policía, Frank Tripp.
Episodios
CSI Miami tien los sos episodios distribuyíos en diez temporaes, la primera empezó a emitise en 2002 y la postrera entá s'atopa tresmitiéndose, la serie tien anguaño 232 capítulos tresmitíos.
Música
Al igual que CSI:Las Vegas y CSI:Nueva York, CSI: Miami utiliza música de The Who como tema principal del programa. Nesti casu cola tema "Won't Get Fooled Again" que forma parte del álbum Who's Next, estrenáu en 1970, d'esta banda británica.
Crossover
Dientro de la franquicia CSI, la serie ambientada en Miami ye la que más vegaes trabayó colos sos homólogos (dos veces con caúna).
El primeru d'ellos foi'l que dio orixe a CSI: Miami nun episodiu de la segunda temporada de CSI: Las Vegas tituláu "Encruz de xurisdicciones", emitíu orixinalmente el 9 de mayu de 2002.
Na segunda temporada tendría llugar un "crossover" que daría orixe a CSI: NY ("MIA/NYC NonStop"). vuelven cruciase per segunda vegada con CSI: NY, na cuarta temporada, nel episodiu "Felony Flight", nel que Mac Taylor viaxa a Miami p'asistir al Teniente Horatio Caine, na busca d'un enemigu comúny continua en CSI: New York na 2da temporada nel episodiu "Manhattan Manhunt".
Na octava temporada l'equipu vuelve atopase colos sos homólogos de Las Vegas, formando parte d'un triple crossover nel que'l Doctor Langstom mover a Miami y Nueva York antes de resolver finalmente'l casu en Las Vegas.
Emisiones internacionales n'español
🇦🇷: Telecentro TV, AXN y TNT Series. 🇨🇴: Citytv, AXN y TNT Series 🇪🇨: Teleamazonas y AXN 🇪🇸: Telecinco, Energy y Fox. 🇵🇦: RPC TV Canal 4 y AXN (por cable provisor). 🇵🇪: Andina de Televisión ATV y AXN. 🇵🇾: Paravisión SNT y AXN 🇻🇪: RCTV, AXN y Televen. 🇳🇮 : TV Canal 34 y AXN. 🇩🇴 : TNT Series.
Pesu mediu
Pesu mediu o pesu medianu ye una categoría competitiva del boxéu y otros deportes de combate, qu'arrexunta a competidores de pesu entemediu. Nel boxéu profesional la categoría toma a los púgiles que pesen más de 69,853 quilos (154 lb) y menos de 72,562 (160 lb). Nel boxéu amateur (varones mayores) la categoría toma a los boxeadores que pesen más de 69 quilos (152,12 lb) y menos de 75 quilos (165,35 lb).
Nel boxéu profesional la categoría inmediata anterior ye'l pesu superwélter y l'inmediata cimera'l pesu supermediano. Nel boxéu amateur la categoría inmediata anterior ye'l pesu wélter y l'inmediata cimera'l pesu supermediano.
El pesu medianu ye una de los ocho categoríes tradicionales del boxéu: mosca, gallu, pluma, llixeru, wélter, medianu, mediopesado y pesáu.
El términu tamién ye utilizáu pa designar una categoría d'otros deportes de combate como'l kickboxing y el taekwondo.
Historia
La categoría paez surdir nel boxéu na década de 1840. La primer engarradiella de campeonatu d'Estaos Xuníos, pesu medianu ensin guantes, foi ente Tom Chandler y Dooney Harris en 1867, na que ganó'l primeru.
La primer engarradiella de campeonatu medianu con guantes paez ser aquella na que Jack (Nonpareil) Dempsey (nun confundir col famosu boxeador del mesmu nome) venció a George Fulljames por nocaut el 30 de xunetu de 1884.
Boxeadores destacaos de pesu medianu
Dalgunos de los boxeadores que se destacaron en pesu medianu son:
Muyeres y cadetes
Nel boxéu amateur sí esisten diferencies nes llendes de les categoríes, ente los varones mayores (adultos y juniors), con al respective de les muyeres y los cadetes (menores d'edá). Nel casu del boxéu femenín de la categoría medianu ye la siguiente:
Hiroyuki Taniguchi
Hiroyuki Taniguchi (谷口 博之, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Pesu mediu
Muyeres y cadetes
Per otra parte nel boxéu amateur, esiste la categoría pesu superwélter pa muyeres y cadetes, que nun esiste pa varones mayores.
Aderus subcoeruleus
Aderus subcoeruleus ye una especie de coleópteru de la familia Aderidae. Describióla científicamente Maurice Pic en 1909.
Distribución xeográfica
Habita en Bolivia.
Erschallet, ihr Lieder, erklinget, ihr Saiten!, BWV 172
miniaturadeimagen|[[Palaciu de Weimar|Schlosskirche en Weimar.]] Erschallet, ihr Lieder, erklinget, ihr Saiten!, BWV 172, (¡Resonái, cantares; cimblái, cuerdes! ) ye una cantata d'ilesia de Johann Sebastian Bach, compuesta en Weimar en 1714 pal domingu de Pentecostés. Bach dirixó la primer interpretación el 20 de mayu de 1714 na Schlosskirche, la capiya de la corte del Palaciu ducal. Erschallet, ihr Lieder ye una obra temprana nun xéneru al cual él contribuyó darréu con ciclos de cantates completos pa tolos eventos del añu llitúrxicu.
Bach foi nomáu Konzertmeister en Weimar na primavera de 1714, un yá que-y riquía la interpretación d'una cantata d'ilesia cada mes. Compunxo Erschallet, ihr Lieder como la tercer cantata na serie, a partir d'un testu probablemente escritu pol poeta de la corte Salomo Franck. Dichu testu reflexa aspeutos distintos del Espíritu Santu. El libretista incluyó una mención del día pal que ta prescrita la llectura del Evanxeliu nel únicu recitativo, y pal zarru coral utilizó una estrofa del himnu de Philipp Nicolai Wie schön leuchtet der Morgenstern (1599).
La obra ta compuesta en seis movimientos y instrumentada pa cuatro solistes vocales, coru de cuatro partes, trés trompetes, timbales, oboe, fagó y una orquesta de cuerda de dos violinos, dos violes, y baxu cifráu. La orquesta por cuenta de les vacaciones ye festiva comparada colos dos obres enantes compuestes en Weimar. La cantata abre con un coru, siguíu pol recitativo, nel que les pallabres falaes por Xesús son cantaes polos baxos, como'l vox Christi (voz de Cristu). Un aria grave con trompetes dirixe a la Santísima Trinidá y entós una aria tenor describe l'Espíritu que ta presente na Creación. De siguío, sigue con un dúu íntimu de l'Alma (sopranu) y l'Espíritu (alto), nel cual un oboe interpreta l'afatada melodía del himnu de Martín Lutero Komm, Heiliger Geist, Fierre Gott y un violonchelu solista apurre la llinia del baxu. La tema de la intimidá ente Dios y l'Home desenvolver na siguiente coral, dempués de que Bach especificara una inusual repetición del coru d'apertura.
Mientres Bach sirvía como Thomaskantor —direutor de música d'ilesia— en Leipzig dende 1723, interpretó la cantata en delles ocasiones, dacuando nuna tonalidá distinta y con cambeos na partitura. Los musicólogos tán d'alcuerdu en que-y gustaba'l testu del Evanxeliu de la cantata, «Si ámesme...», y l'himnu de Pentecostés utilizáu nel dúu, emplegando tantu'l testu como l'himnu delles vegaes. John Eliot Gardiner escribe que Bach «valoró particularmente» esta cantata. Contién carauterístiques qu'utilizó de nuevu en composiciones más tardíes, como cantates, oratorios y los sos mises, por casu movimientos con tres trompetes y timbales nun compás ternariu pa eventos festivos y duos como símbolu de Dios y home.
Historia
miniaturadeimagen|[[Johann Sebastian Bach compunxo Erschallet, ihr Lieder pal domingu de Pentecostés. Pentecostés, oleu del Greco (hacia 1600). Muséu del Prado.]] Johann Sebastian Bach ye conocíu como un prolíficu compositor de cantates. Cuando asumió'l cargu de Thomaskantor (direutor de música de la ilesia) en Leipzig en 1723, empezó'l proyeutu d'escribir cantates d'ilesia pa los eventos del añu llitúrxicu —domingos y díes festivos—. Un proyeutu que siguió mientres trés años.
Bach foi nomáu organista y Música de cámara músicu de cámara en Weimar na corte de los duques correxentes en Saxonia-Weimar, Guillermo Ernesto y el so sobrín Ernesto Augusto, el 25 de xunu de 1708. Enantes, compunxera cantates sacres, dalgunes mientres el so desempeñu en Mühlhausen dende 1706 a 1708. La mayoría fueron escrites pa ocasiones especiales y basáronse principalmente en testos bíblicos ya himnos. Ente elles atópense: Aus der Tiefen rufe ich, Herr, zu dir, BWV 131; la temprana cantata coral Christ lag in Todes Banden, BWV 4 de Pascua; Gott ist mein König, BWV 71, pa celebrar la inauguración del nuevu conseyu de la ciudá'l 4 de febreru 1708; y el Actus Tragicus pa un funeral.
En Weimar, Bach primero concentróse nel órganu, componiendo grandes obres pal preséu, incluyida la Orgelbüchlein, la Tocata y fuga en re menor, BWV 565, y la Tocata y fuga en mi mayor, BWV 566. Christoph Wolff suxure que Bach pudo haber estudiáu material musical perteneciente a la Hofkapelle, (lliteralmente «capiya de la corte» o orquesta de la corte), y que copió y estudió les obres de Johann Philipp Krieger, Christoph Graupner, Georg Philipp Telemann, Marco Giuseppe Peranda y Johann David Heinichen nel periodu entendíu ente 1711 y 1713. A principios de 1713, Bach compunxo les sos primeres cantates nel nuevu estilu qu'incluyía recitativos y aries: la llamada Cantata de la caza, BWV 208, como homenaxe a Christian, duque de Saxonia-Weissenfels, celebrada'l 23 de febreru, y, posiblemente, la cantata d'ilesia pal domingu de Sesaxésima (el segundu domingu antes de la Cuaresma) Gleichwie der Regen und Schnee vom Himmel fällt, BWV 18, nun testu d'Erdmann Neumeister.
En 1713, pidiéronlu qu'optara al puestu de direutor de la Marktkirche n'Halle, en sustitución de Friedrich Wilhelm Zachow. Zachow enseñara al nuevu Georg Friedrich Händel y compuestu numberoses cantates nel nuevu estilu, adoptando recitativos y aries de la ópera italiana. Bach tuvo ésitu na so candidatura pal puestu, pero refugar dempués de que'l duque Guillermo Ernesto amontara'l so salariu y ufiertára-y un ascensu.
Bach xubió a Konzertmeister el 2 de marzu de 1714, un honor qu'implicaba la interpretación d'una cantata d'ilesia mensualmente na Schlosskirche: Foi nomáu:
Les circunstancies yeren favorables: Bach goció d'un espaciu prestosu y íntimu» na capiya de la corte, llamáu Himmelsberg (Castillo del Cielu), y un grupu profesional de músicos de la orquesta de la corte. Inspirar nuna collaboración col poeta de la corte Salomo Franck, quien apurrió los testos pa la mayoría de les sos cantates d'ilesia, captando un mensaxe teolóxicu puru y sinceru» en «elegante llinguaxe poéticu». Les primeres dos cantates que Bach compunxo en Weimar basaes en testos de Franck fueron Himmelskönig, willkommen sei, BWV 182, pal Domingu de Ramos, que coincidió cola Anunciación esi añu, y Weinen, Klagen, Sorgen, Zagen, BWV 12 pal Jubilate. Un mes dempués de componer Erschallet, ihr Lieder, Bach realizó Ich hatte viel Bekümmernis, BWV 21, el tercer domingu dempués de la Trinidá, de nuevu sobre un testu de Franck. Erschallet, ihr Lieder, la tercer cantata nesta serie, ye la primer cantata pa un día festivu.
Testu
miniaturadeimagen|left|Parte del testu basar nel himnu de [[Martín Lutero Komm, Heiliger Geist, Fierre Gott.]] Erschallet, ihr Lieder ye la tercera de les cantates de Weimar. Foi la primer compuesta pa un festivu, el Domingo de Pentecostés, siendo una celebración importante ente la Navidá y la Pascua. Les llectures prescrites pal día de la fiesta tomar de los Fechos de los Apóstoles, sobre'l Espíritu Santu, y del Evanxeliu de Xuan, nel que Xesús anuncia l'Espíritu que va enseñar, nel so Discursu de Despidida. Como en munches cantates de Bach, el llibretu ye una compilación de testos de la Biblia, poesía contemporánea y coral. La poesía atribuyir a Salomo Franck, a pesar de que los versos nun tán incluyíos nes sos ediciones impreses. Dellos de los primeros xestos estilísticos de Bach apaecen equí, como una cita bíblica nun segundu movimientu recitativo y non nun primer movimientu coral, aries consecutives ente sigo ensin un recitativo nel mediu y el diálogu nun dúu.
El testu de Franck amuesa elementos d'empiezos del pietismo: la espresión de sentimientos estremos, por casu, ¡O seligste Zeiten! («¡Oh tiempu feliz!») nel coru inicial, y una actitú mística», por casu nel dúu de l'Alma y l'Espíritu xuníos. Na seición central del primer movimientu, Franck parafrasió'l testu evanxélicu, que diz nel versículu 23 que Dios quier habitar col home, Gott se sich die Seelen zu Tempeln bereiten («Dios mesmu tendrá de preparar les nueses almes pa El so templu», más lliteralmente: «Dios quier preparar [nueses] almes pa convertiles nel so templu»). Les pallabres pal recitativo son la cita del versículu 23 del Evanxeliu de Xuan: «liebet Wer mich, der wird mein Wort halten» («El que m'amar, va guardar la mio Pallabra, y el mio Padre amarálu, y vamos venir a él y vamos faer morada con él»). El tercer movimientu dirixir a la Trinidá y el cuartu al Espíritu que tuvo presente na Creación. El quintu movimientu ye un dúu de l'Alma y l'Espíritu, sorrayáu por una trescripción instrumental del himnu de Pentecostés de Martín Lutero Komm, Heiliger Geist, Fierre Gott, que se basa nel himnu en llatín Veni Sancte Spiritus, reple tuorum corda fidelium. El sestu movimientu ye una coral, del versículu cuartu del himnu de Philipp Nicolai Wie schön leuchtet der Morgenstern. Geistlich Brautlied («Cantar nupcial espiritual») de Nicolai sigue cola tema de la unidá ente l'Alma y Espíritu.
Interpretación
miniaturadeimagen|[[Johann Sebastian Bach.]] Col nomamientu de Bach como maestru de conciertos y la so composición mensual y regular de cantates, consiguió permisu pa celebrar los ensayos na ilesia, pa garantizar un altu nivel d'interpretación: «camudáronse los ensayos de les pieces en casa [del maestru de capiya] y ordenóse que siempres tienen de tener llugar na Kirchen-Capelle [la galería de música na ilesia del palaciu], y tamién pa poder ser reparáu pol maestru de capiya». La orquesta a la so disposición componer de los miembros de la capiya de la corte, trés direutores, cinco cantantes y siete instrumentistes, ampliable so demanda con músicos militares, músicos de la ciudá y coristes d'un ximnasiu.
Bach llevó a cabu la primer representación de Erschallet, ihr Lieder el 20 de mayu de 1714. El so fíu Carl Philipp Emanuel Bach recordó que la dirixó de cutiu y tocó el primer violín: «él tocaba'l violín de manera llimpia y caltriante, y esto fizo que pudiera caltener a la orquesta en meyor orde que si lo fixo dende'l clave». Les partes de la primer actuación perdiéronse, pero tantu la partitura como'l material de la interpretación d'actuaciones posteriores sobrevivieron. Bach interpretó la cantata de nuevu, posiblemente en Köthen ente 1717 y 1722, y delles vegaes como Thomaskantor en Leipzig. Pa la representación del 28 de mayu de 1724, camudó la instrumentación llixeramente y transpuso la obra de do mayor a re mayor. Volvió a la tonalidá de do mayor pa una actuación el 13 de mayu de 1731. Esiste una parte del quintu movimientu pa órganu d'una actuación posterior.
John Eliot Gardiner apuntó que Bach «apreciaba particularmente» esta cantata y que nella estableció «un modelu pa enfoques posteriores de la tema pentecostal». Bach emplegó'l testu del Evanxeliu del recitativo nun movimientu coral n'otres cantates pa Pentecostés -Wer mich liebet, der wird mein Wort halten, BWV 59 y Wer mich liebet, der wird mein Wort halten, BWV 74.
Partitura y estructura
Na versión de Weimar, Bach realizó la partitura de la cantata pa cuatro cantantes solistes (sopranu (S), alto (A), tenor (T) y baxu (B)), un coru a cuatro voces y una orquesta de tres trompetes (Tpt), timbales (Tim), flauta duce (Fl picu) o flauta trevesera (Fl), oboe d'amor (Oa), dos violinos (Vn), dos violes (Va), fagó (Fg), violonchelu (Vc) y so continuu (Bc). Ye una allegre y rica instrumentación pa una festividá, ente que los dos cantates anteriores en Weimar nun emplegaren los instrumentos de vientu-metal. Bach utilizó la orquesta de cuerda francesa con dos partes de viola, como na mayoría de les cantates hasta 1715, cuando empezó a preferir la orquestación italiana con una única viola. En Weimar, una flauta duce o trevesera doblaba al primer violín una octava más alta; na primer actuación de Leipzig foi una flauta trevesera. Afíxose una parte para órganu obbligato (Org) en sustitución del oboe y el violonchelu nel quintu movimientu nuna representación posterior. La obra tien una duración averada d'unos 25 minutos. Na versión de Weimar y la versión de 1724, Bach solicitó una repetición del coru inicial, añediendo les pallabres Chorus repetatur ab initio (repetición del coru d'apertura) tres la coral.
Na siguiente tabla de los movimientos, la partitura sigue la versión de Weimar de la Neue Bach-Ausgabe, y les abreviatures pa voces y preseos del Institutu Nacional de les Artes Escéniques y de la Música d'España. Les tonalidaes tomar de la versión de Weimar. La indicación del compás de cuatro per cuatro indicar por aciu el símbolu música|tiempu común}}.
Música
John Eliot Gardiner, que dirixó una integral de les cantates d'ilesia de Bach nel añu 2000, asitió les cantates pentecostales na metá del proyeutu, que vía como una esploración mientres un añu de les sos cantates nel so contestu temporal». Describió Pentecostés como «la culminación d'esos "grandes cincuenta díes" que siguen a la Resurrección, un motivu de la finalización de la obra de Xesús na tierra y la venida del Espíritu Santu» y comentó que Bach «crea una música de sinceru optimismu y esuberancia na celebración de... el milagrosu encendíu de la chispa pentecostal divina que dexa a los seres humanos comunicase al traviés de la barrera del idioma». Tocantes a Erschallet, ihr Lieder, la primer cantata escrita pa la ocasión, reparó que Bach reflexa les etapes na evolución de la rellación de Dios col home», tantu pola partitura como pola eleición de les sos tonalidaes. Na primer versión de Weimar, los primeros movimientos tán en do mayor, baxa a la menor (una tercera per debaxo) nel cuartu, baxa de nuevu a fa mayor (una tercera per debaxo adicional) nel quintu y sestu. La instrumentación ye maxestosa, con tres trompetes y timbales nel primer movimientu y tres trompetes de nuevu nel terceru, amenorgaes a les cuerdes nel cuartu y a preseos solistes nel quintu movimientu.
«Erschallet, ihr Lieder»
«Erschallet, ihr Lieder» (Resonái, cantares) ye un conciertu festivu, marcáu como Coru por Bach. Les pallabres y la música básense posiblemente nuna cantata de felicitación secular —n'alemán Glückwunschkantate— que se perdió. Una edición de les obres de Franck contién una cantata pal Día d'Añu Nuevu, Erschallet nun wieder, glückwünschende Lieder (Sonái de nuevu, felicitando cantares), que pudo sirvir de modelu. El movimientu ye en forma de da capo: la primer seición repitir tres una seición central contrastante. Ta compuesta pa tres «coro»: unu de trompetes, otru de cuerdes y fagó, y un coru de cuatro partes. El terceru, simbolizando la Trinidá, apaez de nuevu nun compás de 3/8 cuando s'usen los trés trompetes. La primer parte empieza con fanfarries de trompeta, alternando con unes fluyíes coloratures nes cuerdes. Les voces entren como coru homofónico en terceres. Repiten el primer compás del motivu de la fanfarria na pallabra «Erschallet» (¡resonái!) mientres les trompetes repiten tamién el motivu. Les voces repiten el motivu del segundu compás de la fanfarria en «ihr Lieder», y les trompetes contesten. El coru repite los compases trés y cuatro en «erklinget, ihr Saiten», al traviés de la interpretación de les cuerdes. Como colofón, la primera sílaba de «seligste Zeiten» (tiempu feliz) ye sostenida nun acorde de séptima (primero en compás 53), mientres el cual los preseos toquen los sos motivos.
Na seición media en la menor, les trompetes fuelguen ente qu'otros preseos interpreten colla parte coles voces. La imitación polifónica espandir na idea de que Dios va preparar a les almes pa ser los sos templos. La primer secuencia progresa dende la voz más grave hasta la más aguda, con entraes dempués de dos o trés compases. La voz más aguda empieza la segunda secuencia y les otres voces entren nuna cercana socesión, separaes una o dos compases. Gardiner interpreta la polifonía como esconxurándose ante nós la elegante tracería d'esos "templos" que Dios promete faer de les nueses almes». La primer parte ye repitida como da capo.
El movimientu guarda semeyances cola obertura de Tönet, ihr Pauken! Erschallet, Trompeten! BWV 214, compuesta en 1733 sobre otru testu llamando a los preseos a sonar, que Bach darréu usó con un testu distintu al empiezu del so Oratoriu de Navidá, BWV 248. Bach usó una orquestación festiva con tres trompetes en métrica ternaria na so Misa en si menor, BWV 232 pa la corte en Dresde, nel «Gloria», en contraste col precedente «Kyrie».
«Wer mich liebet, der wird mein Wort halten»
L'únicu recitativo de la cantata cita una llinia del Evanxeliu del día: «Wer mich liebet, der wird mein Wort halten» (El que M'amar, va guardar La mio Pallabra,[ y El mio Padre amar y Nós vamos venir a él y vamos morar con él]). Bach reflexa la promesa de Xesús de «morar n'él» al traviés de llinies melismáticas en contrapuntu con motivos nel violonchelu similares a los motivos del quintu movimientu. Asignó les pallabres de Xesús al baxu como la vox Christi (voz de Cristu). Ilustró'l descansu final en Dios terminando sobre una redonda en do1, la nota más grave que pidía a un solista. El musicólogu Julian Mincham describe la llinia vocal:
«Heiligste Dreieinigkeit»
El primer aria, dirixida a la Santísima Trinidá, «Heiligste Dreieinigkeit» (Santísima Trinidá), ta acompañada por un coru de tres trompetes y baxu continuu, una estraña combinación qu'espresa la idea de les pallabres. La trompeta simboliza l'autoridá. N'ocasiones, les trompetes toquen al unísonu, pa ilustrar adicionalmente a la Trinidá. La tema ta compuestu sobre los trés notes del acorde mayor. L'aria estrema trés seiciones.
Bach escribió una aria acompañada namái por un preséu de metal obbligato nel so Misa (Kyrie y Gloria en si menor), compuesta en 1733 pa la corte de Dresde y darréu integrada na so Misa en si menor. L'aria del baxu Quoniam el to solus sanctus de la Misa, que reflexa la santidá y maxestá de Dios, ta escrita para trompa natural, dos fagós y baxu continuu. Cuando ensambló la misa completa, iguó l'aria emplegando solu instrumentos de vientu pa reflexar al Espíritu Santu en Et in Spiritum Sanctum, que tamién ye un movimientu con munchos símbolos de la Trinidá.
«O Seelenparadies»
El segundu aria, pa tenor, «O Seelenparadies» (El paraísu de les almes), tamién contién tres seiciones y una métrica triple, pero en contraste col movimientu previu, describe n'ondes continues de les cuerdes n'unísonu l'Espíritu que taba presente na Creación, llamáu «O Seelenparadies, das Gottes Geist durchwehet, der bei der Schöpfung blies» (El paraísu de les almes, avivaes pol Espíritu de Dios, que sopla na creación). Alfred Dürr escribe que la música «espresa la impresión de lliberación de la gravedá terrenal».