cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Montserrat Caballé
Apoxéu
En 1986 interpretó un pequeñu papel en Romanza final, película biográfica sobre Julián Gayarre dirixida por José María Forqué y protagonizada por José Carreras nel papel de Gayarre.
Con Freddie Mercury y Sara Montiel
Ente 1986 y 1988 interpretó l'álbum Barcelona xunto al vocalista de Queen, Freddie Mercury con quien forxó una gran amistá. Nel proyeutu, onde participaron na composición de los cantares Freddie Mercury y Mike Moren, tamién intervinieron Tim Rice y Montserrat Caballé. La so tema principal, "Barcelona", foi escoyíu pol Comité Olímpicu español, himnu oficial de Los Xuegos Olímpicos de Barcelona 1992. Interpretar en direutu en dos causes. La primera nel Ku Club d'Eivissa'l 29 de mayu de 1987, y la segunda, dientro de los conciertos de "La Nit" d'ochobre de 1988, onde presentaron tres canciones en direutu; "How Can I go On", "The Golden Boy" y "Barcelona". Nun pudieron actuar na ceremonia d'apertura de los Xuegos Olímpicos de 1992 pol fallecimientu de Freddie Mercury un añu antes.
Prestíu mundial
Montserrat Caballé interpretó más d'ochenta personaxes operísticos, que van dende la ópera barroca, hasta Verdi, Wagner, Puccini, y Richard Strauss. Interpretó papeles tan distintos como Norma, Salomé, Violeta, la Marschallin, Semiramide o Isolda, amplitú de repertoriu reflexáu nes sos munches grabaciones. Tamién interpreta cantares populares españoles.
La so voz ye notable pola so pureza, control y potencia absoluta.
Problemes con Facienda
En 2010 trató de defraudar mediu millón d'euros a la facienda pública española asonsañando ser residente n'Andorra, fraude que darréu reconoció ante la fiscalía, aceptando una condena de seis meses de cárcel.
Problemes de salú
El 20 ochobre de 2012, sufrió un ictus de calter leve en Ekaterimburgu mientres una xira por Rusia, foi treslladada al Hospital de la Santa Cruz y San Pablo de Barcelona y recibió l'alta hospitalaria once díes dempués.
Familia
El 14 d'agostu de 1964 casóse col tenor Bernabé Martí (Villarroya de la Sierra, Zaragoza, 14 de payares de 1928) nel Monesteriu de Santa María de Montserrat (Monistrol de Montserrat, Barcelona), col que tuvo dos fíos: Bernabé y Montserrat Martí Caballé (1972) (tamién conocida como Montsita); esta postrera tamién se dedicó a la ópera como sopranu y grabó dellos cantares con ella.
La so fía Montsita casóse con Carlos de Navas Mir (2006-2007). En 2009 empareyar con Daniel Faidella y foi madre d'una neña llamada Daniela (Barcelona, 3 de setiembre de 2011).
Premios y distinciones
Ente los munchos premios musicales recibíos cabo destacar la Medaya d'Oru del Gran Teatre del Liceu en 1996, el “Premiu Grammy” a la meyor interpretación vocal solista de música clásica recibíu en 1969 pola so interpretación nel álbum “Rossini: Rarities”. El 1982 foi gallardoniada cola Medaya d'Oru de la Xeneralidá de Cataluña y en 1991 col Premiu Príncipe d'Asturies de les Artes xunto con Victoria de los Ánxeles, Teresa Berganza, José Carreras, Pilar Lorengar, Alfredo Kraus y Plácido Domingo.
En 1966 foi estremada col llazu de dama de la Orde de Sabela la Católica.
El 17 de xunetu de 1975 foi estremada cola gran cruz de la Orde d'Alfonso X el Sabiu.
Nel añu 2003 foi gallardoniada col Premiu Nacional de Música de Cataluña, que concede la Xeneralidá catalana, “pola so torna al Gran Teatru del Liceu con operar ‘Enric VIII’, de Camille Saint-Säens”.
En xunetu de 2008 foi investida doctora honoris causa pola Universidá Internacional Menéndez y Pelayo, coles mesmes que se definía como “española” y “billingüe”
El 4 d'avientu de 2009 foi distinguida como Dama Gran Cruz de la Orde al Méritu de la República Italiana pol presidente de la República Italiana. El 8 de febreru de 2011 foi investida doctora honoris causa pola Universidá de Barcelona.
El 9 de xunu de 2013 foi condecorada cola Orde d'Honor d'Armenia, la mayor distinción d'esti país.
El 18 de payares de 2013 foi condecorada cola Medaya Internacional de les Artes de Madrid, que concede la Comunidá de Madrid.
Montserrat Cabré
Montserrat Cabré i Pairet ye una profesora de la Universidá de Cantabria. Ye doctora n'Historia Medieval pola Universidá de Barcelona. La so faceta como investigadora dirixióse siempres a les temes d'historia de les muyeres, especialmente, los rellacionaos cola historia de la medicina, de la ciencia y de la cultura. Tamién afondó nel monacato femenín medieval. Forma parte de l'Asociación Española d'Investigación d'Historia de les Muyeres.
Trayeutoria
Montserrat Cabré i Pairet ye Caderalga Acreditada pola Oficina Nacional d'Evaluación de la Excelencia Académica (ANECA).Dende 1986 collaboró na xestión y l'investigación de Duoda, llugar d'onde foi tamién alumna y profesora. Anguaño ye profesora d'historia de la ciencia na Universidá de Cantabria, onde fundó l'Aula Interdisciplinar Isabel Torres d'Estudios de les Muyeres y del Xéneru y haber dirixíu ente los años 2004-2010.
Nel 2004 recibió un premiu pola so trayeutoria y contribución pa consiguir un mundu llibre de violencia de xéneru de manes de la vicepresidenta del Gobiernu de Cantabria, Dolores Gorostiaga. L'actu enmarcar nel VII Aniversariu de la Llei de Cantabria 1/2004, Integral pa la Prevención de la Violencia contra les Muyeres y la Proteición a les sos Víctimes. A la distinción sumóse tamién la reconocencia a otros dos profesores de la institución cántabria: Paz de la Cuesta, de la Facultá de Derechu y Eva Gómez, d'Educación, polos mesmos motivos.
Foi investigadora invitada en delles universidaes estranxeres, como les de Cambridge, Harvard y el MIT. Collabora viviegamente con diverses asociaciones profesionales de calter nacional ya internacional, como l'Asociación Española d'Investigación d'Historia de les Muyeres (AEIHM), la Sociedá Española d'Historia de la Medicina (SEHM) o la Society for Medieval Feminist Scholarship (SMFS ). Na Universidá de Cantabria, la profesora Cabré desenvolvió diversos proyeutos docentes sobre les muyeres como suxetu y oxetu de la historia de la medicina y de la ciencia y collabora tamién con otres universidaes apurriendo esta perspeutiva a dellos programes de posgráu n'estudios de les muyeres y de xéneru. Publicó numberosos trabayos sobre diversos aspeutos de la cultura medieval y de la primer edá moderna, especialmente los rellacionaos cola historia del cuerpu y de les práutiques de salú de les muyeres. Tamién s'interesó poles autores medievales y renacentistes, especialmente pa les que participaron nes primeres fases de la querella de les muyeres, según pola singularidá de la plasmación escrita de les conocencies de les muyeres mientres esi periodu. Nesti momentu, trabaya nun proyeutu sobre la capacidá d'axencia de muyeres y homes na atención a la salúsobremanera en redol a les práutiques de autotratamiento na España bajomedieval y renacentista.
Amás, ella ta coordinando un equipu internacional d'historiadores de la ciencia, historiadores del arte. y curadores que trabayen nun proyeutu d'esposición sobre la coleición de dibuxos de Maria Sibylla Merian y Alida Withoos que se celebró nos Archivos del Real Xardín Botánicu de Madrid que se van llanzar en Santander na seronda de 2018. Montserrat foi codireutora en xefe de la revista d'accesu abiertu Dynamis dende 2011 hasta 2017. Na actualidá, ye la Direutora Académica d'Igualdá de Xéneru y Responsabilidá Social de la Universidá de Cantabria.
Xenero, medicina y ciencia: Coleiciones editaes
Santander: Ediciones Universidad de Cantabria, 2013. (con Fernando Salmón, eds.)
In: Asclepio 60.1 (2008) (conTeresa Ortiz-Gómez, eds.)
Llibros
by Carmen Caballero Navas y Montserrat Cabré. Les práutiques de creación y recreación de la vida y la convivencia humana, 2000
Bancu Nacional de la República de Bielorrusia
El Bancu Nacional de la República de Bielorrusia (Нацыянальны банк Рэспублікі Беларусь) ye'l bancu central de Bielorrusia, asitiáu na capital del país, Minsk. Creóse en 1922 y los responsables políticos soviéticos destinaos en Bielorrusia llamáronlu Bancu de la República Bielorrusa. Llueu empezó a funcionar como una caña del Bancu Nacional de la Xunión Soviética. Tres les reorganizaciones de 1959 y 1987, el bancu tomó la so estructura actual en 1992 tres el trespasu de competencies recibíes de la XRSS tres la declaración d'independencia.
Padres fundadores de los Estaos Xuníos
thumb|right|300px|[[Declaración d'Independencia (John Trumbull)|Declaración de la Independencia, una pintura de John Trumbull que representa'l Comité de los Cinco presentando'l so borrador de la Declaración de la Independencia nel Congresu'l 28 de xunu de 1776. La pintura de Trumbull apaez nel aviesu del billete de dos dólares de los Estaos Xuníos. ]]
Los Padres fundadores de los Estaos Xuníos d'América (n'inglés: Founding Fathers of the United States) fueron los líderes políticos y homes d'Estáu que participaron na Revolución Americana al roblar la Declaración d'Independencia d'Estaos Xuníos, participando na Guerra d'Independencia, y estableciendo la Constitución d'Estaos Xuníos. Dientro del gran grupu conocíu como los "Padres Fundadores", hai dos subgrupos principales: los firmantes de la Declaración d'Independencia (quien roblaron la Declaración d'Independencia d'Estaos Xuníos en 1776) y los autores de la Constitución (que fueron delegaos a la Convención Constitucional y participaron na ellaboración o redaición de la propuesta de Constitución de los Estaos Xuníos). Un subconxuntu adicional ye'l grupu que robló los Artículos de la Confederación.
Munchos de los Padres Fundadores teníen esclavos afroamericanos y la Constitución adoptada en 1787 sancionó'l sistema de la esclavitú. Los Padres Fundadores fixeron esfuercios esitosos pa contener o llindar la esclavitú nos Estaos Xuníos y los sos territorios, incluyendo la prohibición de la esclavitú na Ordenanza del Noroeste de 1787, y l'abolición de tratar internacional d'esclavos en 1807.
Dellos historiadores definen "Padres Fundadores" pa referise a un grupu más ampliu, incluyendo non yá a los firmantes y el redactores de la Constitución, sinón tamién a toos aquellos que, yá sía como políticos, xuristes, estadistes, soldaos, diplomáticos o ciudadanos d'a pies, tomaron parte en ganar la independencia d'América del Norte y la creación de los Estaos Xuníos d'América. L'historiador Richard B. Morris en 1973 identificó los siete figures siguientes como los Padres Fundadores clave: John Adams, Benjamin Franklin, Alexander Hamilton, John Jay, Thomas Jefferson, James Madison y George Washington. Trés d'ellos (Hamilton, Madison y Jay) fueron los autores del Federalista, abogando pola ratificación de la Constitución.
El términu "Padres Fundadores" foi acuñada por Warren G. Harding, entós un senador republicanu d'Ohio, nel so discursu d'apertura de la Convención Nacional Republicana en 1916. Utilizar en múltiples ocasiones a partir d'entós, la más importante foi nel so discursu inaugural de 1921 como Presidente de los Estaos Xuníos.
Antecedentes
300px|thumb|right|[[Escena de la firma de la Constitución de los Estaos Xuníos, por Howard Chandler Christy]] El Primer Congresu Continental axuntóse de volao en Filadelfia, Pennsylvania en 1774 y consistió en cincuenta y seis delegaos de dolce de les trelce colonies que se convertiríen nos Estaos Xuníos d'América. Los delegaos, ente los que taben George Washington, antes de mandar l'exércitu, Patrick Henry y John Adams, yeren escoyíos poles sos respeutives asamblees coloniales. Otros delegaos notables incluyeron Samuel Adams de Massachusetts, John Dickinson de Pennsylvania y John Jay de Nueva York. Esti congresu, amás de la formulación de llamamientos a la corona británica, estableció l'asociación continental p'alministrar les aiciones de boicó contra Gran Bretaña. Cuando'l Segundu Congresu Continental axuntóse'l 10 de mayu de 1775, yera una nueva convocatoria del Primer Congresu. Munches de los mesmos 56 delegaos qu'asistieron a la primer xunta participaron na segunda. Los nuevos delegaos incluyeron a Benjamin Franklin y Robert Morris de Pennsylvania y John Hancock de Massachusetts. A los dos selmanes, Peyton Randolph foi llamáu de vuelta a Virxinia pa presidir la Cámara de los Burgueses, foi reemplazáu na delegación de Virxinia por Thomas Jefferson. Hancock foi escoyíu presidente. El segundu Congresu aprobó la Declaración de la Independencia.
Los acabante fundar Estaos Xuníos tuvieron que crear un nuevu gobiernu pa reemplazar al Parllamentu Británicu. Los estauxunidenses adoptaron los Artículos de la Confederación, una declaración qu'estableció un gobiernu nacional, que se compón d'una llexislatura d'una sola cámara. La so ratificación poles trelce colonies dio al segundu Congresu un nuevu nome: Congresu de la Confederación, que s'axuntó de 1781 a 1789. Más tarde, la Convención Constitucional celebrar en 1787, en Filadelfia. A pesar de que la Convención foi llamada pa revisar los Artículos de la Confederación, la intención dende'l principiu de munchos de los sos defensores—ente los que destaquen James Madison y Alexander Hamilton—yera crear un nuevu gobiernu. Los delegaos escoyeron a George Washington pa presidir la Convención. La resultancia de la Convención foi la Constitución de los Estaos Xuníos.
Firmantes de l'Asociación Continental
Presidente del Primer Congresu Continental
New Hampshire
Badea de Massachusetts
Vasili Kandinski
Vasili Vasílievich Kandinski (Васи́лий Васи́льевич Канди́нский, tresllit.: Vasíli Vasílievič Kandínskij; ) foi un pintor rusu, precursor de l'astracción en pintura y teóricu del arte. Considérase que con él empieza l'astracción llírica y l'espresionismu.
Padres fundadores de los Estaos Xuníos
Firmantes de l'Asociación Continental
Connecticut
Vasili Kandinski
Biografía
Vasili Kandinski nació'l 16 d'avientu (nel antiguu calendariu rusu: 4 d'avientu) de 1866, proveniente d'una familia de clase media alta. El so padre Vasili Silvéstrovich Kandinski yera un comerciante de té procedente de Kiajta, una población siberiana cercana a la frontera con Mongolia. La güela de Vasili yera una aristócrata mongola de la dinastía Gantimúrov. Lidia Ivánovna Tijéieva, la madre de Vasili, yera de Moscú. Pasó la so infancia y mocedá ente Moscú y Odesa, onde se treslladó la familia en 1871. Tres el divorciu de los sos padres vivió col so padre. La so tía Elizavet Tijéieva tamién lo curió. La so güela materna yera alemana y falába-y n'alemán. En Odesa tomó clases de pianu y de violonchelu. En 1886 Kandinski empezó los sos estudios de Derechu y Ciencies económiques na Universidá de Moscú. Tamién estudió etnografía. En 1892 casóse cola so prima Anna Chemyákina, con quien vivió hasta 1904. En 1893 foi nomáu profesor acomuñáu na Facultá de Derechu. En 1896 la Universidá de Tartu ufiertó-y una plaza de profesor que refugó pa dedicase por completu al arte. Esta decisión tuvo influyida pola esposición de los impresionistes en Moscú en 1895, al ver les obres de Monet y la representación de Lohengrin de Richard Wagner nel teatru Bolshói.
Treslladar a Múnich onde primeramente nun foi almitíu na Academia d'Arte. Estudió un tiempu na academia privada d'Anton Ažbe hasta 1900, cuando foi almitíu na Academia. El so profesor foi Franz von Stuck y, como consideró que la paleta de Kandinski yera demasiáu brillante, fíxo-y pintar nuna gama de grises mientres un añu.
Padres fundadores de los Estaos Xuníos
Firmantes de l'Asociación Continental
Nueva York
Vasili Kandinski
Biografía
En 1901 fundó'l grupu Phalanx, que'l so propósitu principal yera introducir les vanguardies franceses nel provincianu ambiente muniqués, pa lo qu'abrió una escuela na que daba clases. Les sos pintures de los primeros años del sieglu yeren paisaxes executaos con espátula, nun principiu aveseos, pa depués adquirir una intensidá casi "fauve". Tamién pintó temes fantástiques basaos en tradiciones ruses o na Edá Media alemana. Esti periodu tuvo marcáu pola esperimentación téunicasobremanera nel usu del temple sobre un papel escuru, pa dar una impresión de superficie tresparente, allumada dende tras. La consistencia tonal del clarescuru enfatiza l'esquema, borrando la distinción ente les figures y el fondu, resultando una composición casi astracta.
En 1902 espunxo per primer vegada cola Secesion de Berlín y realizó el so primeres xilografíes. En 1903 y 1904 viaxa por Italia, Países Baxos, África y visita Rusia. En 1904 espunxo nel Salón de Seronda de París. En 1903 divorciar d'Anna Chemyákina y casóse cola moza artista Gabriele Münter. Mientres cinco años viaxó cola so esposa per Europa pintando y participando n'esposiciones. Volvió a Baviera y asitióse en Murnau am Staffelsee na falda de los Alpes. En 1909 foi escoyíu presidente de la Nueva Asociación d'Artistes de Múnich (NKVM). La primer esposición del grupu tuvo llugar na galería Thannhauser de Múnich esi mesmu añu. Escontra'l final de la década, les pintures de Kandinski denotan un gran enclín a la plenitú, pola equivalencia n'intensidá de les árees de color y la superficie relluciente, que destrúi toa ilusión de fondura. Les series de cuadros de caballeros en combate empezaron en 1909, y nelles, la llinia del horizonte vase erradicando gradualmente, al igual qu'otres referencies espaciales.
Padres fundadores de los Estaos Xuníos
Firmantes de l'Asociación Continental
Nueva Jersey
Vasili Kandinski
Biografía
En 1913 escribió les sos memories y una coleición de poesíes. En 1913 una obra so presentar nel Armory Show de Nueva York.
Padres fundadores de los Estaos Xuníos
Firmantes de l'Asociación Continental
Pennsylvania
Vasili Kandinski
Biografía
A partir de la Revolución d'ochobre de 1917, Kandinski desenvolvió un trabayu alministrativu pal Comisariado del Pueblu, pa la Educación; ente los proyeutos d'esti organismu taba la reforma del sistema educativu de les escueles d'arte. En 1920 foi unu de los fundadores en Moscú del INJUK (Institutu pa la Cultura Artística), a lo llargo d'anguaño surdió'l conflictu ente Kandinski, Malévich y otru pintores idealistes frente a los productivistas (o constructivistas), Vladímir Tatlin y Aleksandr Ródchenko, esti últimu grupu atopó un fuerte sofitu en "el plan de propaganda monumental" escurríu poles autoridaes polítiques de la Revolución. La situación de tensión favoreció la salida de Kandinski de Rusia.
Padres fundadores de los Estaos Xuníos
Firmantes de l'Asociación Continental
Los Condaos Baxos
Vasili Kandinski
Biografía
En 1922 treslladar a Weimar (Alemaña), onde impartió clases teóriques pa la Escuela de la Bauhaus. En 1926 publicóse'l so llibru ''Puntu y llinia sobre'l planu. Contribución al analís de los elementos pictóricos''. Una continuación orgánica del so trabayu anterior De lo espiritual nel arte.
Escontra 1931 los nacionalsocialistes empecipiaron una campaña a gran escala contra la Bauhaus que llevó al so zarru en 1932. Kandinski y la so esposa emigraron a Francia y afitaron la so residencia en Neuilly-sur-Seine, suburbiu de París.
Padres fundadores de los Estaos Xuníos
Firmantes de l'Asociación Continental
Virxinia
Carolina del Sur
Vasili Kandinski
Arte astracto
En 1912 publicó De lo Espiritual nel Arte, onde critica a les instituciones académiques tradicionalistes y l'idea d'arte polo xeneral. Ye'l primer llibru que describe la fundación teórica del movimientu astractu y fala d'una nueva dómina de gran espiritualidá y de la contribución de la pintura a ella. L'arte nuevo tien de basase nun llinguaxe de color y Kandinski da les pautes sobre les propiedaes emocionales de cada tonu y de cada color, a diferencia de teoríes sobre'l color más antigües, él nun s'interesa pol espectru sinón solo na respuesta de l'alma.
Ente 1926 y 1933 pintó 159 oleos y 300 acuareles. Munchos d'ellos perdiéronse dempués de que los nazis declararon dexeneraes les sos pintures. En 1939 se nacionalizó francés.
Mocedá y l'inspiración (1866-1896)
thumb|Puertu d'Odesa, oleu sobre llenzu, 1898, [[Galería Tretiakov]] Kandinski recuerda la fascinación pol color como un neñu. El so fascinación pol simbolismu del color y la psicoloxía siguió a midida que crecía. En 1889, formó parte d'un grupu d'investigación etnográfica que viaxó a Vólogda al norte de la rexón de Moscú. En Mirada retrospectiva, rellata que les cases ya ilesies fueron decoraes con colores tan brillosos que al entrar nellos, sentía que se movía nuna pintura. Esta esperiencia, y el so estudiu d'arte popular de la rexón (en particular, l'usu de colores brillosos sobre un fondu escuru), reflexar en gran parte de los sos primeros trabayos. Unos años más tarde, primero comparó pintura pa componer música de la manera pola cual convertiríase en señalar, escribiendo, "El color ye la tecla. El güeyu ye'l martiellu. L'alma ye'l pianu. L'artista ye la mano que, con una o otra tecla fai cimblar l'espíritu del ser humanu".
Xeografía de Mauritania
Mauritania asítiase a veres del océanu Atlánticu. Llenda al norte con Sáḥara Occidental, al nordeste con Arxelia, al este con Malí y al sur con Senegal y Malí. El ríu Senegal ye'l que sirve de frontera a dambos países.
Vasili Kandinski
Mocedá y l'inspiración (1866-1896)
En 1896, a la edá de 30 años, Kandinski abandonó una prometedora carrera docente nel mundu de la llei y l'economía pa inscribise na escuela d'arte de Múnich. Nun se-y concedió darréu l'almisión, y empezó a aprender l'arte por sigo mesmu. Esi mesmu añu, antes de salir de Moscú, vio una esposición de pintures de Monet. Quedó impactáu col estilu impresionista de la serie de los Haystacks, pol so fuerte sentíu de color casi independiente de los oxetos mesmos.
Padres fundadores de los Estaos Xuníos
Firmantes de los Artículos de Confederación
Les siguientes persones roblaron los Artículos de la Confederación:
Xeografía de Mauritania
El país atópase apoderáu pol Desiertu d'El Sáḥara qu'ocupa casi la totalidá del territoriu, sacante una estrecha banda mariniega, onde s'atopen casi toles ciudaes importantes del país: Nuakxot, Nuadibú... Les principales ciudaes del interior son Tidjika, Atar, Chinguetti...
Padres fundadores de los Estaos Xuníos
Otru fundadores
Les siguientes persones son referíos en fontes fiables como padres fundadores de los Estaos Xuníos.
Vasili Kandinski
Mocedá y l'inspiración (1866-1896)
Kandinski foi influyíu de manera similar mientres esti periodu por Richard Wagner que, según él, emburrió les llendes de la música y la melodía más allá de llirismu estándar. Foi tamién espiritualmente influyíu por Helena Blavatsky (1831-1891), la meyor esponente conocida de la teosofía. La Teoría teosófica postula que la creación ye una progresión xeométrica, a partir d'un solu puntu. L'aspeutu creativu de la forma que s'espresa por aciu una serie descendente de círculos, triángulos y cuadraos. Los llibros de Kandinski De lo espiritual nel arte (1910) y Puntu y llinia sobre'l planu (1926) fixéronse ecu d'esta doctrina teosófica.
Metamorfosis
thumb|Domingo. (Rusia antigua), oleu sobre llenzu,1904 La escuela d'arte, polo xeneral considérase difícil, pero yera fácil pa Kandinski. Foi mientres esti tiempu qu'empezó a surdir como un teóricu del arte, y como un pintor. El númberu de les sos pintures esistentes aumentó a principios del sieglu xx, queda enforma de los paisaxes y pueblos que pintó, con amplios sectores de formes de color y reconocible. Na so mayor parte, sicasí, les pintures de Kandinski nun cunten con nenguna figura humana, una esceición ye ''Domingo. (Rusia antigua)'' (1904), na que Kandinski recrea una vista bien colorida (y de fantasía) de los llabradores y los nobles frente a los murios d'una ciudá. Pareya a caballu (1907) representa a un home a caballu con una muyer, cola tenrura y el cuidu qu'acaballen xunto a un pueblu rusu con parés lluminoses al traviés d'un ríu. El caballu ta en silenciu mientres les fueyes de los árboles, la ciudá, y los reflexos nel ríu rellumen con llurdios de color. Esti trabayu demuestra la influencia del puntillismu na forma en que se pierde la fondura de campu nuna superficie plana y luminiscente. La influencia del fovismu ye tamién evidente nestes primeres obres. Los colores utilizar pa espresar la esperiencia de Kandinski cola materia, non pa describir la naturaleza oxetiva.
Quiciabes la más importante de les sos pintures de la primer década de 1900 foi El Caballeru Azul (1903), que amuesa una pequeña figura envuelta nun caballu rápidu corriendo per un prau predresu. La capa del caballeru ye azul mediu y la solombra proyeutada ye de color azul escuru. Nel primer planu son solombres azules más amorfes, les traseres de los árboles na seronda, no fondero. El caballeru azul na pintura destaca (anque non claramente definíu) y el caballu tien un andar anormal (que Kandinski tenía de saber). Dellos historiadores del arte creen qu'una segunda figura (seique un neñu) va agarráu pol pilotu, anque puede tratase d'una solombra del caballeru solitariu. Esta dixunción intencional, que dexa a los espectadores a participar na compleción de la obra d'arte, convertir nuna téunica cada vez más consciente utilizada por Kandinski nos años siguientes, y remató nes obres astractes del periodu 1911-1914. En El Caballeru Azul, Kandinski amuesa'l caballeru más como una serie de colores que nos detalles específicos. Esta pintura nun ye una esceición nesti sentíu en comparanza colos pintores contemporáneos, pero amuesa la direición que Kandinski tomaría solo unos pocos años dempués. thumb|Seronda en Baviera, oleu sobre llenzu, 1908, [[Centru Pompidou]] Ente 1906 y 1908 Kandinski pasó enforma tiempu viaxando per Europa (él yera un asociáu de Blue Rose grupu simbolista de Moscú), hasta que s'instaló na pequeña ciudá bávara de Murnau. El cuadru Monte Azul (1908-1909) foi pintáu nesti momentu, lo que demuestra'l so enclín escontra l'astracción. Un monte azul ta flanqueada por dos árboles grandes, unu mariellu y unu colloráu. Una procesión, con trés caballeru y delles figures, cruciar na parte inferior. Les cares, ropa y sielles de montar de los caballeros son caúna d'un solu color y nin ellos nin les figures caminando amuesen cualquier detalle real. Los planos y les contornes tamién son indicativos de la influencia fauvista. L'ampliu usu del color en Monte Azul ilustra l'enclín de Kandinski escontra un arte nel que'l color preséntase independientemente de la forma, y nel qu'a cada color dáse-y la mesma atención. La composición ye más plana, el cuadru estremar en cuatro seiciones: el cielu, l'árbol coloráu, el mariellu y l'árbol del monte azul colos trés caballeros.
Periodu El Caballeru Azul (1911-1914)
En 1911, Vasili Kandinski y Franz Marc y otros artistes, fundaron en Múnich un movimientu espresionista Der Blaue Reiter (El Caballeru Azul n'español) que tresformó l'espresionismu alemán.
Regresu a Rusia (1914-1921)
thumb|220px|Fuga, oleu sobre tela, 1914. De 1918 a 1921, Kandinski trabaya na política cultural de Rusia y collabora na educación artística y la reforma de los museos. Pintó pocu mientres esti periodu dedicando'l so tiempu a la enseñanza artística con un programa basáu nel analís de la forma y del color. Tamién ayudó a entamar l'Institutu de Cultura Artística en Moscú. En 1916 conoció a Nina Andreievskaya, con quien se casó al añu siguiente. El so puntu de vista espiritual y espresionista del arte foi finalmente refugáu polos miembros radicales del Institutu (Tallin, Rodchenko) como demasiáu individualista y burgués. En 1921, Kandinski foi convidáu a dir a Alemaña, p'asistir a la Bauhaus de Weimar, pol so fundador l'arquiteutu Walter Gropius.
La Bauhaus (1922-1933)
Kandinski foi unu de Die Blaue Vier (Blue Four), formada en 1924 con Paul Klee, Feininger y Alekséi von Jawlensky, que dio conferencies y exhibió nos Estaos Xuníos en 1924. Por cuenta de la hostilidá de la derecha y a la izquierda de la Bauhaus de Weimar, establecer en Dessau en 1925. Dempués d'una campaña de bilordiu nazi de la Bauhaus Dessau en 1932 colar a Berlín, hasta la so disolución en xunetu de 1933. Kandinski depués abandonó Alemaña y establecióse en París.
La gran síntesis (1934-1944)
thumb|"Cielu azul", oleu sobre llenzu, 1940, [[Centru Pompidou.]] Al vivir nun pequeñu apartamentu en París, Kandinski creó'l so trabayu nun estudiu de la sala. Con formes biomórficas, flexibles, non xeométriques, les contornes de les formes qu'apaecen nes sos pintures suxuren organismos microscópicos que nun faen sinón espresar la vida interior del artista. Kandinski utiliza composiciones orixinales en color, que remembren l'arte popular eslavu. Tamién n'ocasiones entemez con sable la pintura pa dar a les sos obres una testura granular y rústico.
Esti periodu correspuende a una síntesis de los trabayos previos de Kandinski nel qu'utilizó tolos elementos, arriqueciéndolos. En 1936 y 1939 pintó los sos dos últimes composiciones principales; el tipu de teles ellaboraes nun se produxera mientres munchos años. Composición IX tien enforma contraste y diagonales poderoses que la so principal forma da la impresión d'un embrión nel úteru. Pequeños cuadraos de colores y bandes de colores destaquen sobre'l fondu negru del cuadru Composición X como fragmentos d'estrelles (o filamentos ), mientres enigmáticos xeroglíficos con tonos pastel cubren una gran masa marrón que paez llexar na esquina cimera esquierda del llenzu. Na obra de Kandinski, delles carauterístiques son evidentes, ente que ciertos toques son más discretos y atapecíos, y solo revélense progresivamente n'afondando na rellación col so trabayu. Tenía la intención de les sos formes (sutilmente harmonizaos y asitiaos) pa resonar cola alma del observador. thumb|right|250px|El muséu Guggenheim de Nueva York tien munchos cuadros de Kandinski. Nesti periodu munches de les sos obres fueron adquiríes por Solomon Guggenheim, que foi unu de los sos sofitos más entusiastes.
La Concepción d'Arte de Kandinski
miniaturadeimagen|Sielles de sablera
Teoría artística y espiritual
Al igual que nes teoríes de los ensayos Der Blaue Reiter, Almanac y les indicaciones del compositor Arnold Schoenberg, Kandinski espresó tamién la comunión ente l'artista y l'espectador como puestes a disposición tantu de los sentíos como de la mente (sinestesia). Escuchando tonos y acordes mientres pintaba, Kandinski afirma que, por casu, el mariellu ye'l color del centru nuna trompeta de latón, negru ye'l color del zarru y el fin de les coses, y que les combinaciones de colores producen frecuencies vibratories, similares a los acordes tocaos nun pianu. Kandinski tamién desenvolvió una teoría de les figures xeométriques y les sos rellaciones, afirmando, por casu, que'l círculu ye la forma más pacífica y representa l'alma humana. Estes teoríes esplicar en Puntu y llinia sobre'l planu (ver más embaxo).
Mientres los estudios que Kandinski fixo en preparación pa Composición IV, sintióse escosu y foise a dar un paséu. Mientres taba fora, Gabriele Münter iguó'l so estudiu y ensin querer dio-y vuelta'l llenzu. Al tornar y ver la tela (ensin reconocela) Kandinski cayó de rodíes y lloró, diciendo que yera la pintura más formosa que viera nunca. Fuera lliberáu del apegu a un oxetu. Como la primer vegada que vio Piles de Segáu de Monet, esperiencia que camudaría la so vida.
N'otru episodiu con Münter mientres los años espresionistes-astractos bávaros, Kandinski taba trabayando nel so Composición VI que lu tomó casi seis meses d'estudiu y preparación. La obra pretendía remembrar un hinchente, el bautismu, la destrucción y renacencia coles mesmes. Dempués de describir el trabayu sobre un panel de madera de tamañu mural, quedóse bloquiáu y nun pudo siguir. Münter díxo-y qu'él taba atrapáu nel so intelectu y nun algamar el verdaderu suxetu de la fotografía. Suxuriólu que llindar a repitir la pallabra uberflut ("diluviu" o "hinchente") y centrárase nel so soníu y non el so significáu. Repitiendo esta pallabra como un mantra, Kandinski pintó y completó la obra monumental nun ralu de tres díes.
Sobre lo espiritual nel arte
La evolución del Arte y del mundu espiritual producir en llibertá, fora d'influencies, dacuando céntrase nel color y otres vegaes centrar nes formes.
La evolución na pintura depende de les formes y los colores, de cómo se vaigan utilizando y combinando. Una serie de figures iguales pueden tresmitir un mesmu mensaxe, sicasí, si esiste una variación de color y/o formes na composición, el mensaxe aburúyase.
Al igual que los colores les formes van tener los sos efeutos espirituales, los triángulos rellaciónase más colos tonos templaos (mariellu, colloráu) esto pola agudez de los sos ángulos, nel casu de los colores fondos rellacionar con formes más cuadraes y redondes.
La espiritualidá humana va reaccionar según como l'artista utilice les formes y los colores; con un simple color pueden tresmitise distintos sentimientos, como murnia o allegría, dependiendo del so matiz.
Les propiedaes obvies que podemos ver cuando miramos un color aislláu y déxase-y actuar solo, per un sitiu son la calidez o frialdá del tonu de color y pol otru la claridá o escuridá d'esi tonu. El calor ye un enclín escontra'l mariellu, y la frialdá un enclín escontra l'azul; mariellu y azul, formen el primer gran contraste y dinámica. El mariellu tien un movimientu excéntrico y l'azul un movimientu concéntricu; una superficie mariella paez movese más cerca de nós, ente que una superficie azul paez alloñar. El mariellu ye un color típicamente terrestre, que la so violencia puede ser doliosa y agresiva. L'azul ye un color celeste, que remembra un fondu aselu. La combinación de los rendimientos d'azul y mariellu da un resultáu d'inmovilidá y d'aselu, que ye'l verde.
El colloráu ye un color templáu, allegre y solmenáu, ye contundente, un movimientu en sí mesmu. Entemecíu con negru vuélvese marrón, un color fuerte. Entemecíu con mariellu, gana en calidez y vuélvese naranxa, qu'imparte un movimientu de irradiación na so contorna. Cuando s'entemez con colloráu y azul alloñar pa convertise en púrpura, que ye un colloráu frescu. Colloráu y verde formen el gran contraste terceru, y naranxa y púrpura el cuartu.
El güeyu humanu puede rellacionar tou tipu de vivencies y sentimientos per mediu de los colores y les formes. Non necesariamente tien que tener una representación exacta pa identificase cola mesma. Nun ye sinón l'usu correutu de los colores y/o formes lo que fai qu'una pintura pueda tresmitir un mensaxe ya inclusive harmonizar cola alma humana.
Puntu y llinia sobre'l planu
miniaturadeimagen|Portada del llibru Puntu y llinia sobre'l planu Nos sos escritos Kandinski analizó los elementos xeométricos que componen cada pintura: el puntu y la llinia. Llamó al soporte físicu y la superficie del material nel que l'artista dibuxa o pinta'l planu básicu, o PB. Él nun los analiza oxetivamente, sinón dende'l puntu de vista del so efeutu sobre l'observador interior.
Una llinia ye'l productu d'una fuercia que s'aplicó nuna direición dada: la fuercia exercida sobre'l llapiceru o pincel pol artista. Les formes producíes lliniales pueden ser de dellos tipos: una llinia recta, que resulta d'una fuercia único aplicáu nuna sola direición; una llinia angular, como resultáu de l'alternanza de dos fuercies en distintes direiciones, o una curva (o en forma d'onda) llinia, producíu pol efeutu de dos fuercies qu'actúen simultáneamente. Un avión pueden llograse por condensación (dende unos xirar alredor de la llinia d'unu de los sos estremos).
L'efeutu suxetivu producíu per una llinia depende de la so orientación: una llinia horizontal correspuende col suelu nel que l'home sofítase y muévese, sinón que tien una tonalidá afeutiva escura y fría similar a la de color negru o azul. Una llinia vertical correspuende col altor, y nun ufierta nengún sofitu, sinón que tien una tonalidá lluminosa templada próximu al blancu y mariellu. Una diagonal tien una más o menos caliente o fríu tonalidá, acordies con el so enclín escontra la horizontal o la vertical.
Una fuercia que s'esplega, ensin torgues, como la que produz una llinia recta corresponder con llirismu, delles fuercies que s'enfrenten (o fadiar) sí formen un drama. L'ángulu formáu pela llinia angular tamién tien una sonoridá interior que ye templáu y cercanu al mariellu pa un ángulu agudu (un triángulu), el fríu y similar a azul por un ángulu obtusu (un círculu), y similar en candia por un ángulu rectu (un cuadráu).
El planu de base ye, polo xeneral, rectangular o cuadrada. poro, que se compón de llinies horizontales y verticales que delimitan y definen como una entidá autónoma que soporta la pintura, comunicando la so tonalidá afeutiva. Esta tonalidá determinar pola importancia relativa de les llinies horizontales y verticales: les horizontales que dan una tonalidá sele, fríu al planu de base, ente que les verticales impartir una tonalidá sele, templáu. L'artista albidra l'efeutu interior del formatu de llenzu y dimensiones, qu'él escueye d'alcuerdu a la tonalidá que quier dar a la so obra. Kandinski considera'l planu básicu d'un ser vivu, que l'artista "fecunda" y siéntese "alendar".
Cada parte del planu básicu tien una coloración afeutiva, lo qu'inflúi na tonalidá de los elementos pictóricos que va redactar nél, y contribúi a la riqueza de la composición resultante de la yuxtaposición nel llenzu. Lo anterior del planu básicu corresponder con soltura y llixereza que, ente que la continuación remembra la condensación y la pesadez. El trabayu del pintor ye escuchar y conocer estos efeutos pa producir pintures que nun son solo la resultancia d'un procesu al azar, sinón el frutu del trabayu auténticu y la resultancia d'un esfuerciu escontra la guapura interior.
Nules
Nules ye un conceyu español perteneciente a la provincia de Castellón y la comarca de la Plana Baxa, na Comunidá Valenciana. Cuenta con 13.456 habitantes (INE, 2014).
Xeografía
Nules ye una llocalidá costera del sur de la provincia de Castellón, alcontrada na contorna de la Plana Baxa. El so clima ye mediterraneu.
Aportar a Nules per mediu de la CV-10, la N-340, l'autopista AP-7 y la CV-18, amás d'otres carreteres secundaries que xunen la ciudá coles llocalidaes vecines. Tamién tien accesu per ferrocarril tantu dende Valencia como dende Castellón per mediu de la céntrica estación de cercaníes de Renfe. Amás, la ciudá dispón de serviciu de taxi y autobús urbanu.
Otros nucleos de población
Destaca la so casa consistorial de fines del s. XVIII (de proporciones amenorgaes pero permediada y digna) y la so ilesia parroquial de finales del XVII (con interesantes esgrafiados asemeyaos a los de la Ilesia de la Sangre).
Llocalidaes estremeres
Pueblu hermanáu : Nyons (Francia)
Historia
miniaturadeimagen|Búnker III. 5 de Nules. A pesar de que dientro del términu del antiguu castiellu de Nules, atopamos muertes de civilizaciones anteriores –Tosal, Benicató, Alcudia, Torre Mocha, Santa Bárbara– hasta l'añu 1178 nun ta documentáu el topónimu d'esta población de la Plana. El 28 de payares de dichu añu, al redactase l'acta de dotación de la catedral de Tortosa, dexóse constancia de que "Nullis cum suis terminis" topábense dientro de les llendes de la diócesis.
En 1238 los árabes del castiellu de Nules –actual Villavieja– rindir a Xaime I d'Aragón y el 16 de setiembre de 1251, el Rei Conquistador donar al noble catalán Guillermo Ramón de Moncada.
El 8 d'ochobre de 1316 el rei Xaime II confirmó la venta que Ramón de Moncada fixera al so xenru, Gilabert de Centelles, del castiellu y términu de Nules.
Por cuenta de la gran influencia de Gilabert de Centelles y Moncada na corte de Pedro'l Ceremoniosu, el señor de Nules algamó de dichu monarca la confirmación del derechu d'agües y celebración de mercáu, según el privilexu de tener un cai na sablera de Nules y la celebración d'una feria añal de quince díes.
Mientres la dómina de Martín l'Humanu, la villa de Nules yera llugar d'abelugu del bandu de los Centelles; por esta razón el Rei pasar a xurisdicción real, anque por poco tiempu.
Mientres la guerra de les Germanías, Nules foi cuartel xeneral de les tropes realistes y base de partida na guerra contra los moriscos de la Sierra de Espadán en 1526.
A mediaos del sieglu XVI, la villa de Nules empecipió un pleitu contra los condes d'Oliva, cola cuenta de pasar a la xurisdicción real; lo cual llogróse'l 24 de setiembre de 1582.
Cola espulsión de los moriscos, perdió casi la tercer parte de la so población y les cargues tributaries tuvieron qu'encarales los vecinos de Nules y los nuevos pobladores. Esto sirvió d'escusa pa devolver la Baronía a la xurisdicción de los sos antiguos señores, col títulu de Marquesáu de Nules. En 1614, Felipe III dio a Cristóbal de Centelles el meru imperiu. 279px|miniaturadeimagen|left|Esquema de distribución d'un grupu de búnqueres edificáu en 1938. Mientres la Guerra de Socesión, Nules foi una de les poblaciones del antiguu Reinu de Valencia que se caltuvo fiel a Felipe V, y anque por mieu a repesalias rindir a los austracistas en 1706, en cuanto pudo volvió al bandu borbónicu, polo que'l 26 de mayu de 1709, reinar Gobernadora, María Luisa Gabriela de Saboya, esposa de Felipe V, concedió a la llocalidá los títulos de Bien Lleal y Fidelísima, "pola fidelidá que caltuvo y executó nos mios servicios". En 1755, el señoríu pasó a manes de Vicent Català i Castellví, tamién marqués de Quirra, y nel sieglu XIX perteneció al conde de Cervelló.
Na Guerra de la Independencia, la población foi asaltada poles tropes del xeneral francés Suchet.
Nel tercer cuartu del sieglu XIX incorporó a la dende entós pedanía de Mascarell, que tenía 380 habitantes en 1860.
En 1938, la población quedó totalmente afarada al convertise en frente de combate. Al ser bombardeada pol xeneral Franco dada la so posición estratéxica na zona, antes de la so destrucción el pueblu foi sacupáu pol bandu republicanu yá que diba ser frente de batalla pa tratar de parar la meyora de les fuercies fascistes.
Nel añu 2004, 7 de setiembre, una fuerte nube llétrica dexa 193 llitros per metro cuadráu enchiendo'l ribayu de la Serraleta, dexando anubierta la mayor parte de la ciudá y poblaos marítimos.
Economía
La economía nulense basóse tradicionalmente na agricultura, con claru predominiu del cultivu de cítricos. El llabrador nulense desenvolvió una variedá de clementina (clemenules) que tien un gran mercáu esterior. La manipulación y comercialización de los cítricos desenvolvió un incipiente sector industrial que na actualidá vese claramente superáu pola producción cerámica y azulejera y los sos derivaos, que convirtió a Nules n'unu de los principales centros industriales de la provincia.
Na actualidá ta potenciándose tamién el desenvolvimientu del turismu como una nueva actividá económica pa la ciudá, que vendrá completar l'aportación d'agricultura ya industria, según el sector servicios.
Política
Tres les primeres eleiciones consiguió l'alcaldía de Nules, Vicente Porcar Bigorra. Anque problemes nel so partíu obligar a abandonar a mediaos de llexislatura. Asumió'l cargu'l so primera teniente d'Alcalde Sr. Vas Dar. Nes siguientes eleiciones, sería'l socialista Sebastián Nebot quien ostentaría'l cargu d'alcalde hasta l'añu 1987.
1987-1999
Ente 1987 y 1999, Vicente Martínez Lucas, del Partíu Popular, ocupó l'alcaldía, en delles ocasiones con mayoría absoluta. En 1999, Martínez Lucas convertir n'asesor de la Consellería d'Agricultura. Nes eleiciones d'esi añu, el PP ganó con mayoría absoluta, con 9 conceyales. Na oposición quedaron el PSOE, con 6, y Xunió Valenciana (UV) y Esquerra Unida, con 1 cada unu. Convirtióse entós n'alcalde un ex-militante de UV, José Blas Moles, qu'en 1996 pasó a convertise en militante del Partíu Popular.
A finales de la llexislatura del 99, l'entós presidente del Partíu Popular de Nules, Martínez Lucas foi espulsáu del PP por iniciativa del Carlos Fabra, Presidente de la Diputación, que quixo que'l so puestu de Presidente Llocal del partíu fuera ocupáu por otra persona allegada a él, en contra de lo que los afiliaos locales demandaben. Por ello, munchos militantes abandonaron tamién el partíu y fundóse Independientes Populares de Nules (IPN), partíu col que se presentaron a les eleiciones del 2003.
2003
IPN buscó alcuerdos col PP, pero ésti decidió nun falar colos independientes. Pa facilitar la gobernabilidad de la ciudá, PSOE y IPN llegaron a un pactu de gobiernu. Esti pactu supondría un gobiernu socialista mientres los dos primeros años y mediu y darréu sería Martínez Lucas quien ocuparía l'alcaldía.
Al pasar dos años, Salvador Gorriz (alcalde del PSOE) negar a abandonar el cargu, rompiendo'l pactu con IPN y dexando al Conceyu con un gobiernu en minoría. L'alcalde xunto a otros 3 conceyales socialistes dar de baxa del PSOE. Asina, el Conceyu de Nules foi gobernáu por 4 persones mientres los últimos años de la llexislatura.
2007
Nes eleiciones de 2007, el PP llogró la victoria, con 8 conceyales, pero ensin mayoría absoluta. PSOE y IPN llograron 3, ente qu'EU aumentó a 2. Salvador Gorriz, mentanto, convertir en conceyal de Socialistes Independientes de Nules (ENSIN, partíu fundáu polos conceyales qu'abandonaron el PSOE en 2005)
2011
Nes eleiciones de 2011, el PP recuperó la mayoría absoluta nel Conceyu, llogrando 11 conceyales. El PSOE caltuvo los sos 3 conceyales, EU 2 y el partíu local IPN amenorgó la so representación a 1 únicu edil.
2015
Nes eleiciones de 2015, el PP volvió ganar les eleiciones pero perdió la mayoría absoluta, llogrando 8 conceyales. El PSOE llogró 4 conceyales, Més Nules (Compromís + EUPV) 3, IPN 1 y CCD 1. Llegar a un pactu de gobiernu col alcuerdu de tolos partíos sacante del PP, con David García de CCD como alcalde.
{| width="100%"
Restionaceae
Les restionacees (nome científicu Restionaceae) formen una familia de plantes monocotiledónees distribuyíes nel Hemisferiu Sur y más diversificaes n'Australia y Sudáfrica. Son yerbes perennes, dacuando abondo grandes, polinizaes por vientu, de suelos de baxos nutrientes, y frecuentemente de hábitats estacionalmente grebos o susceptibles de quemes, tienen rizoma, tarmos erectos fotosintéticos y fueyes bastante amenorgaes a vaines. Les flores son pequeñes, imperfectes, usualmente con periantu, y la inflorescencia ye una espiguilla variadamente ramificada. La familia ye reconocida por sistemes de clasificación modernos como'l sistema de clasificación APG III (2009 ) y el APWeb (2001 d'equí p'arriba ) y tradicionalmente foi reconocida. Dalgunes son utilizaes como paya pa techos y escobes, dalgunes aportaron a populares como plantes ornamentales en munches partes del mundu, dalgunes d'elles tienen paecíu al bambú pola so caña y tamañu.