cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sehun
1994–2011: Pre-debú
Sehun nació'l 12 d'abril de 1994 en Seúl, Corea del Sur. Foi reclutáu por un axente de la discográfica S.M. Entertainment cuando tenía 12 años. Pasó les audiciones de SM Casting System 2008 con ésitu. Dempués de cuatro años como aprendiz de l'axencia, foi reveláu'l 9 de xineru de 2012 como'l quintu miembru d'EXO. Sehun tuvo nos teaser 7 y 8, nel 9 xunto con Luhan y nel 13 y 22 con Lay. Asistió a Seoul Arts High School au se graduó en 2013.
2012–anguaño: Debú con EXO
EXO celebrara un escaparate pre-debú nel Estadiu Olímpicu de Seúl, el 31 de marzu de 2012, cien díes dempués del so primer teaser debú d'EXO el 21 d'avientu de 2011. Cerca de 3.000 aficionaos asistieron al eventu. El grupu llevó a cabu'l so segundu escaparate y la so primer conferencia de prensa na Aula Magna de la Universidá de Negocios Internacionales y Economía de Beijing, China, el 1 d'abril de 2012.
El so cenciellu debú oficial tituláu «Mama» llanzóse'l 8 d'abril de 2012, siguíu d'un EP, Mama, el 9 d'abril de 2012. El 8 d'abril de 2012, EXO-K faen la so primer apaición nel programa de música de SBS Inkigayo.
2012–2015: Solo
El 3 d'abril de 2012, xunto con Baekhyun, Chanyeol y Kai fixeron una apaición nel videu musical de Girls' Generation-TTS «Twinkle».
El 17 d'agostu de 2012, Sehun fizo como baillarín xunto con BOA el cantar «Only One» en Music Bank dempués d'U-Know Yunho de TVXQ, Eunhyuk de Super Junior y Lee Taemin de SHINee. Tamién en 2015 Sehun apaeció nel videu musical de Super Junior D&Y «Chok Chok Dance» y nel videu de BOA «Who Are You».
Seleición femenina de baloncestu d'Ucraína
Mundiales
Nun se clasificó pa nengún mundial.
Xugadores destacaes
Maryna Tkačenko, Olena Žyrko.
Porcelio Pandone
Giannantonio de' Pandoni, llamáu il Porcellio (Nápoles, enantes de 1409 – Roma, dempués de 1485), foi un humanista y escritor italianu.
Les primeres noticies sos que se tienen asitiar como enseñante nel Estudiu de Roma (esto ye, la universidá). En 1434 tomó parte na sulevación qu'espulsó al papa Eugenio IV de Roma y participó nuna misión al Conciliu de Basilea, pero restauráu pocu dempués el dominiu pontificiu, foi encarceláu mientres diez años.
Tres la so lliberación, foi analayando de corte en corte, escribiendo poemillas adulatorios en llatín y obres históriques pa engraciarse colos varios señores italianos: foi a Nápoles, onde realizó delles misiones diplomátiques, y en 1452 foi gallardoniáu poeta pol emperador Federico III d'Habsburgu, más tarde tuvo en Rimini (1456), a Milán (1456-1459), de nuevu en Nápoles y finalmente vuelve a Roma como profesor de la Universidá de La Sapienza. Morrió en Roma en dalgún momentu posterior a 1485.
Sodomita
A pesar de que taba casáu y tuvo a lo menos un fíu, il Porcellio tuvo mientres tola so vida fama de sodomita. El testimoniu más clamorosu de tal fama ye póstuma: la novela (I, 6) que Matteo Bandello publicó en 1554, pero que ta ambientada nel periodu en que Porcellio vivía en Milán so proteición del duque Francesco Sforza.
Nel recuentu, Porcellio cásase yá mayor, venciendo a la insistencia del duque, que quier distrayelo de los rapazos. Un día enferma, y la muyer, creyéndolo (equivocadamente) a puertes de la muerte, llapada a un confesor. Cuando'l flaire sale, ella verifica si l'home confesó'l pecáu de sodomía, cosa que nun fixo. Dos veces, a pesar de les sos duldes, el flaire vuelve preguntar si pecara contra natura, llogrando una negativa. Finalmente, yá que la muyer aportuna, el flaire pregunta direutamente:
Amás d'esti testimoniu póstumu, esisten otros contemporáneos sobre la fama de Porcellio: por casu el poeta Francesco Filelfo, qu'agospiara en Milán a Porcellio, xunto al fíu y dos mochachos colos que viaxaba, dempués d'aldericar con él, atacó-y nel so De jocis et seriis (1458-1465), un aserie de venenosos epigrames llatinos, llamándolo «Porcellus Porcellius» y acusándolo amás de sodomita nuna epístola llatina. Asina, nel «Eulogium in Porcellium Porcellum Grammaticum», que ye un epitafiu falsu, Filelfo diz-y:
N'otra composición, Filelfo afirma que la so fama de sodomita ye tal, que ye conocida en toa Lombardía, y esto a pesar de la so avanzada edá.
Esta reputación ye confirmada por un estudiante, un tal «Pierangelo sicilianu», qu'escribió ente 1470 y 1480, llamentándose de la perversión de los estudiantes romanos (qu'ente otres culpes, teníen, a la so dicir, la de la práutica de la homosexualidá). Llamenta que los estudiantes dibuxara falos, escribiendo obscenidades nel respaldu de la siella del profesor, incluyendo la frase en llatín:
Tocantes a los escritos del mesmu Pandoni, na so poesía llatina, lléese una pa «Petruccio», que fuxe del poeta y refuga les sos poesíes d'amor. Sicasí, Porcellio argumenta, la poesía foi amada por Apolo, Ganímedes, Files, les muses, Xúpiter; polo que conclúi que si quier ser incluyíu ente los sabios, tien d'amar la poesía (implicando: «y les mios meyores»). Les aludiones a Ganímedes (amante de Xúpiter) y Files (amante de Hércules), revela nestos versos explícitamente l'interés homoeróticu del autor.
Lindy W. Cayzer
Lindy W. Cayzer ye una botánica, curadora y esploradora australiana.
Schaan
Schaan ye un conceyu y una llocalidá de Liechtenstein. Llenda con y pertenez al distritu eleutorial d'Oberland.
Tien una población de y una superficie de  km².
Victor D'Hondt
El so métodu ye anguaño emplegáu en países como Arxentina, Austria, Bélxica, Bulgaria, República Checa, Chile, Croacia, Eslovenia, España, Finlandia, Israel, Países Baxos, Paraguái, Polonia, Portugal, Suiza, Turquía y Xapón, asina como en parllamentos autónomos como los de les comunidaes autónomes españoles o del Reinu Xuníu (Escocia y Gales).
Humbercourt
Humbercourt ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Strepera versicolor
Dientro de la so gama, el verdugu gris ye xeneralmente sedentariu, anque ye un visitante ivernizu nel estremu sureste d'Australia. Comparativamente pocu estudiáu, gran parte del so comportamientu y vezos son pocu conocíos. Ye omnívoru, tien una dieta qu'inclúi una variedá de bayes, invertebraos y pequeños vertebraos. Ye menos arbóreo que'l verdugu pío (Strepera graculina), el verdugu gris pasa más tiempu buscando alimentu nel suelu. Añera n'árboles altos, lo que llindó l'estudiu de los sos vezos de cría. A diferencia del so pariente más común, nun s'afixo a los impautos humanos y menguó en gran parte del so área de distribución. El so hábitat inclúi tou tipu d'árees forestales, según carbes nes partes más seques del país.
Taxonomía y nomenclatura
El verdugu gris describióse per primer vegada en 1801 como Corvus versicolor pol ornitólogu John Latham. El nome específicu versicolor significa 'de colores variables' en llatín. Yera conocíu polos Ramindjeri d'Encounter Bay como Wati-eri, que significa "a les escondidielles". Kiling-kildi yera un nome deriváu de la llamada utilizáu polos aboríxenes de la parte baxa del ríu Murray.
Xunto al verdugu pio (S. graculina) y el verdugu fuliginoso (S. fuliginosa) formen el xéneru Strepera. Anque tien aspeutu y vezos de cuervu, tán lejanamente rellacionáu colos cuervos verdaderos, y nel so llugar rellacionar cola pega australiana y el xéneru Cracticus. Les afinidaes de los trés xéneros fueron reconocíos dende'l principiu y fueron asitiaos na familia Cracticidae pol ornitólogu John Albert Leach en 1914, dempués d'estudiar la so musculatura. Los ornitólogos Charles Sibley y Jon Ahlquist reconocieron la estrecha rellación ente los artamos y los verdugos y en 1985 combinar nel clado Cracticini, que más tarde se convirtió na familia Artamidae.
Subespecies
Esisten seis subespecies que se distribúin nel sur d'Australia. Varien enforma nel color del so plumaxe —de gris a negru sarriu— y na cantidá de blancu nes sos nales, la mayoría en dalgún momentu fueron consideraes especies separaes:
right|thumb|S. v arguta de [[Tasmania tien el plumaxe sarriu negru.]]
Descripción
thumb|S. v. plumbea tien el picu más gruesu y más curváu escontra baxo qu'otres subespecies.|alt=a dark grey crow-like bird stands on grass.
Ye una ave más grande y espodada que'l so pariente más común el verdugu pio, los rangos nes aves adultes son de 44 a 57 cm de llargor, con un permediu d'alredor de 52 cm, el valumbu varia de 72 a 85 cm, alredor de 78 cm en permediu, tien un pesu mediu d'alredor de 350 g. Los adultos de la subespecie de Tasmania promedian alredor de 440 g. El machu ye llixeramente más grande en permediu que la fema, pero los rangos de tamañu y pesu asolapar na so mayoría. Polo xeneral, ye una ave de color gris escuru con blancu nes nales, les coberteres, la base de la cola y más visible, na punta de la cola. Tien los güeyos mariellos. Los orbitales (aniellu ocular) y les pates son de color negru, ente que'l picu va dende negru abuxáu a negru. El plumaxe polo xeneral varia según la subespecie. La subespecie nominal versicolor y plumbea son de color gris cayuela, ente que melanoptera y Entemedia son de color marrón coritu, arguta de Tasmania y halmaturina tienen un negru sarriu. El tamañu del llurdiu blancu na nala tamién varia, siendo grandes y fáciles de ver en versicolor, plumbea, Entemedia y arguta, pero nun esisten o ye distinta en melanoptera y halmaturina.
<!-- Más específicamente, la subespecie nominal tien la frente gris, corona, nuca, gargüelu y la cara d'un gris más escuru. Les partes cimeres ya inferiores son de color gris-parduzu volviéndose más pardes cola edá. Escontra'l banduyu, les plumes son d'un gris más pálidu. Les ales son de color gris-marrón, y les primaries corites con cantos blancos que se funden pa formar los llurdios blancos nes nales. [ 23 ]
Les aves paecen camudar una vegada al añu, en primavera o branu, a pesar de que les observaciones fueron llindaes. [ 22 ] Les aves nueves pasen alredor d'un añu col plumaxe xuvenil enantes de la muda a plumaxe adultu n'alredor d'un añu d'edá. [ 23 ] Los páxaros xuveniles tienen más marrón- tiñíu y plumaxe uniforme;. el color más escuru alredor de los lores y los güeyos son menos clares [ 24 ] El so picu coritu ye de color mariellu na punta, y la boca abierta ye'l mariellu. Los sos güeyos son de color marrón, pero vuélvense marielles tempranu. El tiempu exactu ye desconocíu, pero probablemente alredor de cuatro meses d'edá. [ 22 ]
Voz
thumb|right| Les marques blanques nes nales y na cola son claramente visibles|alt=dark grey bird launching into flight against a blue sky with wings outstretched A diferencia de la del Currawong Pied, llamada la Currawong de Grey nun suena como'l so nome. Ye'l más conocíu pa faer un soníu de diverses trescribi como p'rink, clink , enferrónense , ker-link o Tullock , yá seya en vuelu o cuando s'axuntaron en nengún númberu. La llamada describióse como bien fuerte y runfíu nel Tasmania y subespecies Isla Canguru, Edwin Ashby escribió qu'en Tasmania yera similar al chirrido d'una carretilla y Mathews Gregory, que yera como'l kling d'una incla. [ 14 ] N'otru llugar, la so llamada foi comparáu col chirrido de metal ensin engrasar molienda en Victoria y Australia del Sur (races versicolor y melanoptera reparar como similares ente sigo), y como un chirrido aspru nel oeste d'Australia. [ 25 ] La llamada asemeyar a la del tintinio la magnífica ave llira, qu'asonsaña la llamada currawong dacuando. [ 14 ] thumb|Example Grey Currawong call recorded in the ACT
Una llamada más nidia y melodiosu más musical que se llamó la llamada trompeta de xuguete. Informóse de predicir el tiempu lluviosu. La fuerte llamada campana asemeyar a la llamada tintinio, y ye un soníu tubería claro. Les femes y los mozos faen un gazníu insistente repetición cuando pidir comida d'un padre o compañeru, similar a la llamada de la mendicidad de la pega australiana, y faer un soníu cuando s'alimenta taramiando. [ 25 ]
Especies similares
El Currawong Grey ye pocu probable que se confunde con otres especies amás de currawongs otros. Ye darréu estremables de los cuervos y los cuervos, yá que tienen un plumaxe totalmente negru, una construcción trabáu y güeyos blancos (en cuenta de mariellu). Sicasí, puede atopase en bandaes mistes col Currawong Pied. Estremar pol so plumaxe más pálidu, la falta de base blanca a lo cabero, picu rectu, y vocalizaciones bien distintes. [ 26 ] Nel noroeste de Victoria, el Currawong Negru-con nales (subespecie melanoptera ) tien un plumaxe más escuru qu'otres subespecies grises, y ye polo tanto más similar n'apariencia a la Currawong de dellos colores, pero les sos ales escarecen de les primaries blanques de la última especie. [ 27 ] En Tasmania, la Currawong Negru ye similar, pero tien un picu más pesáu y llamar similar a la de dellos colores y escarez de la blancu grupa. [ 28 ] -->
Parasynaptopsis lespedezae koreanus
Parasynaptopsis lespedezae koreanus ye una subespecie de coleópteru de la familia Attelabidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase na China, Corea y Rusia.
Gino Bartali
Con posterioridá a la so muerte, afayóse la so participación mientres la Segunda Guerra Mundial nuna rede que consiguió salvar a 800 xudíos italianos de ser deportaos a campos de concentración n'Alemaña.
Biografía
En 1936, con un Giro d'Italia yá ganáu, Bartali tuvo a puntu d'abandonar el ciclismu por causa de la muerte del so hermanu Giulio. Afortunadamente pa tolos aficionaos al ciclismu, Bartali siguió compitiendo.
Ganador dos vegaes del Tour de Francia (en 1938 y 1948) y tres veces del Giro d'Italia (en 1936, 1937 y 1947), en dambos casos con una década de diferencia ente'l so primer trunfu y el postreru, el so yá de por sí nutríu palmarés viose perxudicáu pola suspensión de les carreres motivada pola Segunda Guerra Mundial. La gran rivalidá deportiva y al empar la gran amistá que caltuvo col so compatriota Fausto Coppi ye unu de los episodios de la historia del ciclismu más recordaos.
Home de fuerte calter, quiciabes foi unu de los postreros representantes del ciclismu clásicu, nel que la tenacidá y la capacidá física innata inda nun dieren pasu al ciclismu más tecnificado y sistemáticu que representó primero'l so rival Fausto Coppi y darréu la irrupción del francés Jacques Anquetil. El periodista y célebre escritor italianu Dino Buzzati retratar nes sos cróniques pal Corriere della Sera del Giro de 1949 bebiendo vinu tinto nes comíes y fumando dalgún qu'otru pitu ente etapa y etapa, daqué impensable nel mundu del ciclismu de competición tan solo unos años dempués.
La estraordinaria repercusión de les sos fazañes deportives na solmenada Italia de la posguerra, contribuyó al apandamientu del país nunos momentos bien difíciles. Asina, en 1948, cuando'l líder del Partíu Comunista Italianu, Palmiro Togliatti, recibió un disparu nel pescuezu mientres salía del parllamentu, les victories de Bartali nel Tour de Francia ayudaron a menguar les enormes tensiones que teníen a Italia en cantu d'una revolución aquel mes de xunetu. Como señaló l'ex primer ministru Giulio Andreotti años dempués: "Dicir que la guerra civil evitar por una victoria nel Tour de Francia ye ensin dulda escesivu, pero ye innegable que nesi 14 de xunetu de 1948, día del ataque a Togliatti, Bartali contribuyó a solliviar les tensiones."
En retirándose de la competición, siguió amestáu al mundu del ciclismu, primero como direutor del modestu equipu San Pellegrino (onde en 1959 tuvo a los sos órdenes a Fausto Coppi) y dempués como comentarista de la RAI y como asesor téunicu de firmes industriales, vendiendo bicicletes col so nome y vinu chianti de la so Toscana natal.
Polos sos estraordinarios méritos deportivos, Bartali foi nomáu "Cavaliere di Gran Croce OMRI" (Caballeru de la Gran Cruz al Méritu de la República d'Italia).
Mientres la Segunda Guerra Mundial, collaboró viviegamente pa salvar la vida de 800 xudíos, escondiendo'l so secretu mientres casi sesenta años. Nel añu 2000 dir a la tumba con él y solo un descubrimientu casual dexó conocer la dimensión humana qu'algamó unu de los más grandes ciclistes del sieglu XX. Foi nomáu "Xusto ente les Naciones" pol Gobiernu d'Israel el 23/9/2013.
Morrió nel añu 2000 (a los 85 años d'edá) na so llocalidá natal, por cuenta de un ataque al corazón. Taba casáu dende 1940 con Adriana Balli, cola que tuvo trés fíos (Andrea, Biancamaria y Luigi). Adriana, que recibió'l reconocencia que se fixo a títulu póstumu al so home pol so comportamientu mientres la guerra, finó en 2014, a los 95 años d'edá.
Carrera ciclista
thumb|left|Bicicleta de cuatro velocidad cola que Bartali ganó'l Tour de Francia de 1938 Primero que fuera unu de los cuatro Campionissimos de la historia del ciclismu italianu, Bartali taba consideráu como'l ciclista del réxime de Mussolini. El Duce, nel so deliriu, suañaba con ver a un italianu ganando a los franceses nel Tour y toles miraes volver escontra Bartali, qu'en 1936 yá s'axudicara'l Giro y yera una celebridá en tol país. En 1937 una cayida atayó la so misión.
En 1938 cumplió'l suañu de Mussolini, aventayando al segundu clasificáu en más de venti minutos nel Tour de Francia. Cuando la carretera empinábase, cuando'l calor y el polvu ensugaben los gargüelos, Bartali nun atopaba rival. Pero la II Guerra Mundial dexó-y ensin los años nos que podría habese llabráu un palmarés espectacular, cuando Fausto Coppi entá yera un mozu meritoriu que corría al so llau.
Como se señaló, la so carrera deportiva viose atayada pola guerra. Antes d'esta, en 1939, nun pudo yá defender la so victoria nel Tour de Francia del añu anterior. Gino Bartali tomaríase la revancha en 1948, consiguiendo la so segundu Tour d'una forma espectacular, con siete victories d'etapa. Con estos dos victories, convertir nel únicu ciclista hasta la fecha, vencedor de dos Tours nun intervalu de 10 años. Circunstancia que tamién llogró nel Giro coles sos victories en 1936 y 1946 thumb|Gino Bartali y [[Fausto Coppi, ente 1940 y 1943.]]
Bartali foi un escepcional escalador, vencedor del gran premiu del monte del Giro d'Italia en siete causes y del Tour de Francia en dos. Foi pioneru n'utilizar el cambéu de marches, escurríu pol fabricante italianu Campagnolo. Enantes, les bicicletes incorporaben dos piñones (unu a cada llau de la exa trasera) y el cambéu ente ellos significaba tener que parar, desmontar la rueda trasera y volvela a poner dándo-y la vuelta, de forma manual. Con esti nuevu sistema, el ciclista podía realizar el cambéu de piñón ensin necesidá de baxase de la bicicleta. Esta operación convirtióse rápido nuna señal de que Bartali taba dispuestu a llanzar un ataque.
Amás de les sos victories en Grandes Vueltes, Bartali ganó en cuatro causes el campeonatu nacional italianu y delles clásiques d'un día, como la Milán-Sanremo y el Giro de Lombardía.
Foi'l gran rival de Fausto Coppi, rivalidá qu'estremaba a los italianos, tantu deportiva como política y relixosamente (les sos postures polítiques y relixoses tamién taben enfrentaes). Sicasí, percima d'aquella rivalidá, Coppi y Bartali taben xuníos por una gran amistá; compartieron equipu mientres años y, en munches ocasiones, l'unu actuó de gregariu del otru y viceversa. El Tour de Francia 1949, que ganaría Coppi per delantre de Bartali, podría ser la meyor muestra d'esto. Dambos italianos estrozaron la carrera nos Alpes, pero siempres "de la mano". Nel Tour de 1952 producióse unu de los últimos episodios d'esta épica historia, afigurada nuna famosa fotografía na que dambos s'intercambien una botella d'agua. La polémica sobre quién taba ayudando a quién, inda sigue viva ente los aficionaos al ciclismu italianos más de sesenta años dempués.
Non tou fueron xornaes de gloria. Na edición del Tour de 1950 tuvo que vivir unu de los más amargosos episodios de la so carrera deportiva, cuando l'equipu italianu lideráu por Bartali decidió retirase en bloque, dempués de ser increpados y cutíos polos aficionaos franceses nel Col d'Aspin. "Nun quiero morrer equí", declaró entós a la prensa cola so habitual rudez.
Mientres la Segunda Guerra Mundial: el rescate de xudíos en peligru
Lo que naide imaxinaba ye que naquellos años escuros, Bartali (unu de los símbolos del Partíu Nacional Fascista), yera en realidá unu de los personaxes clave d'una organización dedicada a salvar la vida de los xudíos italianos a los que los alemanes queríen unviar a los sos fornos crematorios. A pesar de la interrupción del calendariu ciclista por culpa de la guerra, Gino Bartali siguía entrenando peles carreteres de la Toscana y de l'Umbría. Naide podía suponer que nel cuadru de la so bicicleta o debaxo del so sillín tresportaba documentos y pasaportes destinaos a los xudíos que s'escondíen en dalgunos de los monesterios italianos.
Bartali nun espertaba demasiaos barruntos magar que la guerra torgaba cualquier competición y resultaba estrañu ver a daquién entrenándose naquel ambiente. Corría con ropa na que podía lleese el so nome, lo que-y dexaba percorrer quilómetros recibiendo los saludos efusivos de los soldaos italianos, pa los que yera un auténticu ídolu. Yera'l corréu perfectu.
Nos conventos y monesterios la rede entamada por Giorgio Nissim -col sofitu de dellos arzobispos- dedicar a ellaborar los pasaportes destinaos a salvar la vida de cientos de xudíos, documentos que Bartali tresportaba xugándose la vida naquellos viaxes peles carreteres que conocía como naide. Mientres 1943 y 1944 el corredor toscanu, el "beatu" Bartali, dedicar a esa misión ensin que naide-y delatara. Acabó la guerra y aquellos entrenamientos quilométricos entá-y valieron na so carrera deportiva porque con 32 años pudo ganar en 1946 el Giro y en 1948 el Tour. Con 34 años, foi capaz d'imponese nel Tour de Francia nuna demostración colosal nel monte, venciendo nada menos qu'en siete etapes d'aquella edición.
Ellí, naquellos legajos, esplicábense minuciosamente los viaxes que faía Bartali, los quilómetros que percorría, los documentos qu'escondía la so bicicleta y, sobremanera, lo abnegado de la so dedicación a la causa. Los Nissin cuntaron lo que'l so padre escribió y entós empezó a cobrar sentíu tantu entrenamientu nuna dómina na que costaba ver a un ciclista percorrer una carretera italiana. Italia afayó a unu de los sos grandes héroes. Los Nissin tamién cuntaron el datu más importante qu'escondía los diariu del so padre: 800 xudíos evitaron el viaxe a dalgún campu de concentración de los alemanes gracies a les piernes de Gino Bartali.
Esta actitú discreta, queda reflexada nes pallabres del so fíu Andrea Bartali: ''“El mio padre yera un católicu fervosu. Casi nunca nos faló de lo que fizo mientres la guerra. Dicía tan solo que ‘na vida, eses coses fáense y basta'”''.
Resultaos en Grandes Vueltes y Campeonatu del Mundu
-: Nun participa
Ab.: Abandonu
Parasynaptopsis pseudostriatus
Parasynaptopsis pseudostriatus ye una especie de coleópteru de la familia Attelabidae.
Villanueva del Campillo
Villanueva del Campillo ye un conceyu d'España perteneciente a la provincia d'Ávila, na comunidá autónoma de Castiella y Llión. Pertenez al partíu xudicial de Piedrahíta. En cuntaba con una población de  habitantes.
Xeografía
conceyu ta asitiáu na Sierra d'Ávila, al noroeste del Sistema Central. Ocupa fundamentalmente la cuenca alta del ríu Gamo, ríu que colos sos diversos regueros desagua nel Tormes, y ésti arrama les sos agües de la mesma nel Duero. Tien una estensión de 46 km² y ta asitiáu a una altitú de 1454 m sobre'l nivel del mar. La distancia dende la llocalidá hasta'l puertu de Villatoro ye de 7 km, per carretera llocal, y dende ellí son 43 quilómetros los que-y dixebren de la ciudá d'Ávila circulando pela carretera nacional N-110. El pueblu llinda al este con Vadillo de la Sierra, al sur con Villatoro y Casas del Puerto, al oeste con Bonilla de la Sierra y Tórtoles y al norte con Cabezas del Villar.
Los cumes más elevaos son el Cuetu de Prado Redondo con 1635 m y el Cuetu de Cabeza Mesá, con 1548 m; la zona más baxa atopar a unos 1300 m, nel norte. Dada la diferencia altimétrica, el clima ta ente continental-mediterraneu fríu y de monte, según les zones. La llocalidá ta asitiada a una altitú de 1450 msnm. Nel términu nacen amás del ríu Gamo el ríu Margañán.
Demografía
El conceyu, que tien una superficie de 45,99 km², cuenta según el padrón municipal pa del INE con  habitantes y una densidá de  hab./km².
Personaxes destacaos
120px|thumb|left|Ricardo Blázquez, [[Archidiócesis de Valladolid|Arzobispu de Valladolid]]
Triesenberg
Triesenberg ye un conceyu y una llocalidá de Liechtenstein. Llenda con y pertenez al distritu eleutorial d'Oberland.
James Tobin
James Tobin foi un economista keynesianu d'Estaos Xuníos.
Triesenberg
Tien una población de y una superficie de  km².
James Tobin
Foi gallardoniáu col Premiu del Bancu de Suecia en Ciencies Económiques en memoria de Alfred Nobel, miembru del Conseyu d'Asesores Económicos de la Presidencia de los Estaos Xuníos y de la Xunta de gobiernu del Sistema de Reserva Federal, profesor nes universidaes d'Harvard y Yale.
Creía que los gobiernos teníen d'intervenir na economía col fin d'estabilizar la producción total y evitar les recesiones. El so trabayu académicu incluyía contribuciones pioneres al estudiu de les inversiones, la política monetario y fiscal y los mercaos financieros. Inclusive propunxo un modelu econométrico para variables endóxenes censuraes, el modelu Tobit.
Primeros años
Nació'l 5 de marzu de 1918 en Champaign, Illinois. Los sos padres fueron Louis Michael Tobin, un periodista que trabayaba na Universidá d'Illinois n'Urbana-Champaign, y Margaret Edgerton Tobin, una trabayadora social. Cursó los sos estudios de primaria nel University Laboratory High School of Urbana, Illinois, un colexu dientro del campus de la universidá.
En 1935, siguiendo'l conseyu del so padre, Tobin realizó los exámenes d'ingresu na Universidá Harvard. A pesar de nun preparar de manera especial pa los exámenes, aprobar y foi almitíu con una beca nacional de la Universidá. Mientres cursaba los sos estudios lleó per primer vegada la Teoría xeneral del emplegu, l'interés y el dineru de Keynes, publicada en 1936. Graduóse como Summa Cum Laude en 1939 con una tesis enfocada nun analís críticu del mecanismu de Keynes 'for introducing equilibrium "involuntary" unemployment'. El so primer artículu publicáu (en 1941) taba basáu nesta tesis.
Tobin darréu cursó estudios avanzaos, tamién en Harvard, y llogró el so M.A. en 1940. Ente los sos profesores constaben Joseph Schumpeter, Alvin Hansen, Gottfried Haberler y Wassily Leontief; ente que ente los sos compañeros topábense Paul Samuelson, Lloyd Metzler, John Kenneth Galbraith, Abram Bergson, Richard Musgrave y Richard Goodwin.
En 1941 atayó los sos estudios avanzaos pa trabayar pal gobiernu d'Estaos Xuníos, y al añu siguiente, dempués de que los Estaos Xuníos entraren na Segunda Guerra Mundial, apuntar na Marina de los Estaos Xuníos (1942-1946), interviniendo nel Océanu Atlánticu y nel Mediterraneu, como oficial a bordu d'un destructor. En rematando la guerra tornó a Harvard pa siguir colos sos estudios, recibiendo'l so Ph.D. en 1947 con una tesis sobre la función de consumu. En 1947 foi escoyíu Junior Fellow na Society of Fellows de Harvard, lo que-y dexó tener del tiempu y los recursos abondos pa dedicar los siguientes trés años al estudiu y la investigación.
Carrera como asesor ya investigador
En 1950 Tobin ingresó a la Universidá de Yale, onde trescurrió'l restu de la so carrera como profesor d'economía. Xunir a la Fundación Cowles, que se movió a Yale en 1955, y foi'l so presidente ente 1955 y 1961 y ente 1964 y 1965. El so mayor interés investigador yera aprovir de microfondos al keynesianismo, con un enfoque especial na economía monetaria. En 1957 ocupó la cátedra Sterling.
Fora de la cátedra, Tobin tuvo una activa vida pública, escribiendo sobre asuntos económicos contemporáneos y sirviendo como espertu económicu y consultor de polítiques económiques. Mientres el periodu de 1961-1962 foi asesor del presidente John F. Kennedy, y en collaboración con Arthur Okun, Robert Solow y Kenneth Arrow, ayudó a diseñar la política económica keynesiana implementada pola alministración Kennedy.
Foi tamién asesor de la Reserva Federal y de la Fundación Ford (1961). En 1971 foi escoyíu presidente de l'Asociación Económica Americana, y dende 1972 foi miembru de l'Academia Nacional de Ciencies. Recibió títulos honoríficos d'universidaes como Syracusa, Illinois y Darmouth. Foi gallardoniáu col Premiu del Bancu de Suecia en Ciencies Económiques en memoria de Alfred Nobel en 1981. En 1988 Tobin retirar de manera formal de Yale, pero siguió dando discursos como profesor eméritu y tamién siguió escribiendo.
John Smith (actor)
John Smith foi un actor d'Estaos Xuníos, conocíu principalmente pol so trabayu en dos series televisives de la NBC del xéneru western.
Biografía
El so verdaderu nome yera Robert Errol Van Orde, y nació en Los Angeles, California.
En 1955 Smith foi artista invitáu, actuando como Sontag, na serie de televisión Stories of the Century, la primer producción western en ganar un Premiu Emmy. Tamién foi'l ferreru y ayudante de xérif Lane Temple en Cimarron City en 1958 y 1959. Nesta serie tamién trabayaben George Montgomery, nel papel del alcalde Matt Rockford, y Audrey Totter, como Beth Purcell.
John Smith finó en 1995 en Los Angeles, California, por causa d'una cirrosis hepática. Tenía 63 años d'edá.
Huppy
Huppy ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Hypercourt
Hypercourt ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Sturnella bellicosa bellicosa
'Sturnella bellicosa bellicosa, ye una subespecie de la loica peruana (Sturnella bellicosa''), paseriforme de la familia Icteridae que vive nel noroeste d'América del Sur.
Distribución
Distribuyir na mariña del Pacíficu dend'Ecuador hasta'l norte de Perú.
Descripción
Los machos son de color negru amarronáu col gargüelu y el pechu de color coloráu brillante. Les femes son de color más apagáu y más rayaes que los machos. El so llargor ye d'unos 20 cm.
Hábitat y costumes
El so hábitat natural son carbes seques subtropicales o tropicales, vexetación de banzaos intermareales, yerbazales desérticos, oasis, y carbes húmedes, dende'l nivel del mar hasta alredor de 1000 msnm.
Vezos
La so manera de volar carauterízase por un solmenón similar al de los picatueros. Aliméntense principalmente d'inseutos, y delles granes.
Nidifica nel suelu xeneralmente so un arbustu o un matu de yerba. Crea un nial en forma de cúpula con fibres vexetales texíes. La postura ye de 3 a 5 güevos. El tordu renegrido (Molothrus bonariensis) suel reproductivamente parasitarlo.
Madeira
Madeira (del portugués madeira = madera) ye un grupu d'islles atlántiques africanes pertenecientes a Portugal. Consta de dos islles habitaes, Madeira y Porto Santo, tres islles menores non habitaes, nomaes las Desertas, y xunto col archipiélagu de les Islles Xelvaxes (Selvagens) forma la Região Autónoma da Madeira, rexón autónoma portuguesa, allugada aproximadamente a 580 km de la costa africana, 860 km de Lisboa, a menos de 400 km de Tenerife y 770 km de Santa Maria, la más cercana de les Azores. Constitúi una rexón ultraperiférica de la Xunión Europea.
Funchal, la principal ciudá de Madeira, ta allugada na costa sur de la islla principal, a 32° 44' 00" N, 16° 58' 00" O
Filoloxía inglesa
La filoloxía inglesa, tamién conocida como estudios ingleses (English Studies) y en menor midida como anglística (del alemán: anglist ), ye la caña de la filoloxía que s'ocupa del idioma inglés, que'l so oxetivu ye formar a persones qu'apoderen los sistemes léxicu-semánticu, morfo-sintácticu y fonéticu d'esti idioma, col fin d'afondar na cultura anglosaxona al traviés de la so llingua y lliteratura.
Eleiciones a l'Asamblea Rexonal de Cantabria de 1983
Les Eleiciones a l'Asamblea Rexonal de Cantabria de 1983 celebráronse'l 8 de mayu. Nestos comicios la cámara taba compuesta por 35 diputaos, polo qu'a partir de 18 escaños yera mayoría absoluta. D'esta manera Coalición Popular (qu'a partir de 1989 pasó a llamase PP) formáu por una federación de partíos conservadores AP-PDP-UL llogró la mayoría absoluta nel Parllamentu de Cantabria. José Antonio Rodríguez Martínez foi investido presidente de Cantabria (independiente nes llistes d'AP). En febreru de 1984 dimitió del so cargu, y foi reemplazáu por Ángel Díaz de Entresotos y Mier d'Alianza Popular (AP). Los otros partíos que llograron representación parllamentaria foron: PSOE y PRC.
Madeira
Estes islles formen la Macaronesia xunto coles islles Cabu Verde, Azores, Islles Salvaxes y Canaries
Filoloxía inglesa
N'instituciones d'educación cimera de países de fala inglesa, utilícense los términos English Major, English concentration, B.A. in English, M.A. in English, PHD in English, pa designar a los estudios universitarios enfocaos a la llingua y lliteratura n'inglés.
En sentíu más ampliu, la filoloxía inglesa embarcar na creación y analís de testos escritos n'inglés, tamién naquelles zones del mundu onde l'inglés ye una koiné o llingua vehicular (vease inglés internacional). Ye una práctica habitual que los departamentos d'inglés o estudios ingleses tean compuestos por profesores y catedráticos de llingua inglesa, lliteratura inglesa (incluyendo crítica lliteraria y teoría de la lliteratura), llingüística, derechu, periodismu, composición escrita, filosofía del llinguaxe, alfabetización, historia de la imprenta, estudio de comunicación, comunicación téunica, folclor, estudios culturales, escritura creativo, teoría crítica, estudios de discapacidá, estudios d'área (especialmente cultura y lliteratura del Reinu Xuníu, Irlanda, Canadá, Australia, Nueva Zelanda y Estaos Xuníos ), teatru, estudios de xéneru/étnicos, prensa dixital/publicación electrónica, cine/ciencies de la información, retórica y filoloxía/etimoloxía, amás de dellos cursos en artes lliberales y humanidaes, ente otros.
Madeira
Xeografía y clima
Funchal, la principal ciudá de Madeira, ta allugada na costa sur de la islla principal, a 32° 44' 00" N, 16° 58' 00" O Les ciudaes más importantes del archipiélagu son, sacante Funchal, Câmara de Lobos, Machico, Santa Cruz, Caniço, Santana y Vila Baleira (Porto Santo).
Madeira ye la islla mayor, con una superficie de 741 km²; tien 57 km de llargor y un anchu máximu de 22 km.
Filoloxía inglesa
Historia
A la fin d'esti procesu, los departamentos d'inglés centraron la so atención na instrucción de la escritura (creativa, profesional, crítica) y na interpretación de testos lliterarios, y l'enseñanza del inglés resurdió como respuesta al paradigma que lu había dexáu nun segundu planu. Na actualidá, los departamentos d'inglés nos países onde ye l'idioma oficial tán en constante procesu de salvaguardar una disciplina que dexó de ser esclusiva de los falantes nativos y que, poro, ye común a escritores y profesores d'otros países nos que la llingua inglesa ye un importante preséu de comunicación y d'espresión artística.
Madeira
Xeografía y clima
La so llatitú y la so xeografía montesina permiten unes temperatures agradables, allugaes en 22º en branu y 16º n'iviernu. Ye un clima Oceánicu sotropical semeyáu al de Canaries pero más templáu poles temperatures ivernales. Tien carauterístiques mediterranees, pero les medies braniegues son baxes pa tratase d'un clima mediterraneu. El clima ta influyíu pola corriente del golfu. La temperatura del augua asítiase nos 23º en branu y 15º n'iviernu. L'orixe de les islles, como'l de los archipiélagos de la Macaronesia, ye volcánicu.
Filoloxía inglesa
Historia
La llicenciatura en filoloxía inglesa o'l grau n'estudios ingleses cobró importancia nes universidaes estauxunidenses pocu dempués de la implantación del sistema electivu. Dexaba a los estudiantes trabayar y desenvolver habilidaes n'analís testual col cometíu d'ameyorar la escritura, según exercicios de retórica y espresión persuasiva que formaben parte de los estudios clásicos, un campu d'estudiu disponible pa bien poques persones por cuenta de la barrera del idioma y a una falta de profesores qu'espertaren l'interés de los estudiantes poles humanidaes. Fora de los Estaos Xuníos (con orixe n'Escocia y estendiéndose depués escontra'l restu del mundu anglófono), el grau en llingua y lliteratura ingleses cobró cierta importancia nuna dómina na que les creencies relixoses viéronse desafiaes poles meyores científicos. Creíase que la lliteratura podía ser una alternativa a la relixón na retención y meyora de la cultura, y los estudios ingleses. poro, dexaben a los estudiantes enfusase en cuestiones étiques, morales y filosófiques, según analizar el significáu d'obres canóniques dende la perspeutiva más amplia y enriquecedora de la lliteratura en cuenta de recurrir a los clásicos grecollatinos.
Madeira
Cultura y xente
Les islles son famoses pol vinu de Madeira asina como poles sos flores y frutes sotropicales
Filoloxía inglesa
Historia
Dende l'empiezu del presente sieglu, hubo más interrogantes sobre la función específica de los departamentos d'inglés na universidá norteamericana contemporánea. L'ausencia d'una identidá disciplinar definida y el creciente númberu d'oxetivos utilitarios na sociedá estauxunidense presenten un desafíu p'aquelles unidaes académiques qu'entá anguaño céntrense nel llibru impresu y na división tradicional de periodos históricos y lliteratures nacionales, negando presuntamente campos non teóricos como la escritura profesional, la composición y la comunicación multimodal.
Competencies
thumb|200px|Páxina del poema épicu [[Beowulf, el primer testu que se caltién hasta la fecha escritu en idioma anglosaxón. ]] Pa facilitar l'aprendizaxe, dalgunes de les asignatures impartir n'inglés, combinando la teoría col analís práuticu de testos. La carrera inclúi, amás, la conocencia d'otros aspeutos de la cultura inglesa como la so historia, lliteratura o llingüística.
Madeira
Cultura y xente
La población en 1991 estimábase en 250.000 habitantes, con 4.800 habitando en Porto Santo; pa 2003 calculábase en 265.000 habitantes con 5.000 en Porto Santo. La densidá de población ye de 337 habitantes per km² en Madeira y 112 en Porto Santo. Los colonizadores portugueses de les islles yeren mayoritariamente del Algarve y el Miño. Les islles poseen monumentos históricos, cais y places axardinaes y pequeños pueblos típicos.
Filoloxía inglesa
Competencies
Les ocupaciones más frecuentes son la docencia y l'alministración pública.
Anguaño, n'España el grau n'Estudios Ingleses reemplaza esta llicenciatura p'afaela al Procesu de Bolonia, enfocando les asignatures de manera más práctica y enllantando distintes cañes en delles universidaes (por casu, optatives rellacionaes cola traducción direuta ya inversa).
Cole Hauser
Cole Hauser ye un actor de cine y televisión d'Estaos Xuníos que debutó en cines en 1992 na película School Ties, onde trabayó xunto a Brendan Fraser, Chris O'Donnell y Matt Damon. Los sos roles más conocíos son los de Carter Verone en 2 Fast 2 Furious y William J. Johns en Pitch Black. Trabayó en películes como Tigerland y The Cave; y xunto a Bruce Willis en Tears of the Sun, Hart's War y A Good Day to Die Hard.
Biografía
Hauser nació en Santa Bárbara, California. Fíu del actor y direutor Wings Hauser y de la productora Cassie Warner (descendiente d'unu de los fundadores de la compañía Warner Bros.)
Vida personal
La esposa de Hauser ye ex actriz y fotógrafa Cynthia Daniel. Hauser y Daniel tienen dos fíos; Ryland Hauser, nacida en setiembre de 2004, y Colt Daniel Hauser nacíu'l 12 de xunu de 2008.
Tasa Tobin
La tasa Tobin o ITF (Impuestu a les transaiciones financieres) ye un tipu de tasa sobre les transaiciones financieres que foi propuesta pol economista d'Estaos Xuníos James Tobin nos sos Janeway Lectures na Universidá de Princeton nel añu 1971. Esti tipu d'impuestu recuperó l'atención pública cuando, nos años noventa, propunxo la so aplicación el movimientu antiglobalización, cuantimás la organización ATTAC, y de nuevu nos años 2000 por cuenta de la crisis económica de 2008-2015. James Tobin consideró que s'abusó del so nome y de la so idea, yá que nel so orixe la tasa namái tenía por oxetivu frenar la volatilidá de los mercaos cambiarios internacionales. Na so nueva formulación propónse que la so recaldación destinar a fines sociales o que tenga por oxetivu'l control de crisis financieres como la crisis de la delda soberana europea. Dende 2011 rellanzóse la reivindicación d'esta tasa, tantu dende autoridaes polítiques y monetaries como distintos discutinios nel senu de la Xunión Europea, según dende ciertes ONG como Oxfam, quien la rebautizó como Impuestu Robin Hood.
En 2001, dempués de les crisis económiques de los noventa en Méxicu, Rusia y el Sureste Asiáticu, James Tobin describió la tasa qu'escurrió a empiezos de los años setenta:
thumb|220px|right|  Impuestu a les transaiciones financieres na Unión Europea - situación en 2012    En 2014 alcordóse la entrada a valir en 2016 d'una Tasa Tobin na Unión Europea abondo rebaxada cuntando cola oposición de [[Reinu Xuníu y Suecia. ]]
La conceptualización de Tobin
L'oxetivu de James Tobin al desenvolver la so idea d'una tasa sobre les transaiciones de divises yera atopar una vía pa xestionar la volatilidá de tipu de cambéu. Na so visión, "los intercambios de tipu de cambéu tresmiten alteraciones a los mercaos financieros internacionales. Les economíes nacionales y los gobiernos nacionales nun son capaces d'afaer los movimientos masivos de fondos nos tipos de cambéu estranxeros ensin gran trabayu y un altu sacrificiu de los oxetivos de política económica nacional en rellación al emplegu, productu ya inflación".
Tobin atopó dos soluciones a esti asuntu. La primera yera movese "escontra una divisa común, una política monetaria y fiscal común y l'integración económica". La segunda yera movese "escontra una mayor segmentación financiera ente naciones y árees monetaries, dexando a los bancos centrales y a los gobiernos una mayor autonomía nes sos polítiques destinaes a les sos específiques instituciones económiques y oxetivos". La solución preferida de Tobin yera l'anterior, pero nun lu atopaba políticamente vidable de cuenta qu'abogó pola segunda opción: "polo tanto encamiento, llamentándome por ello, la segunda, y la mio propuesta ye introducir dalgún tipu de palu nes ruedes de los nuesos descomanadamente eficientes mercaos internacionales de dineru".
El métodu de Tobin pa introducir un "palu nes ruedes" foi suxurir una tasa sobre toles conversiones spot d'una moneda n'otra divisa, proporcional al tamañu de la transaición. Nesti sentíu, afirmó:
"Sería una tasa alcordada de manera uniforme internacionalmente, alministrada per cada gobiernu na so propia xurisdicción. Gran Bretaña, por casu, sería responsable por gravar toles transaiciones intra divisa na divisa Europea de los bancos y brokers basaos en Londres, inclusive anque la llibra esterlina nun participara. La recaldación del impuestu seríen apropiadamente satisfecha al Fondu Monetariu Internacional (FMI) o al Bancu Mundial. L'impuestu aplicar a toles compres de preseos financieros denominaos n'otra divisa, dende divisa y moneda hasta títulos sobre activos. Tendría De aplicase, creo, a tolos pagos nuna divisa de bienes, servicios y activos reales vendíos por un residente d'otra área monetaria. Nun pretendo añedir nin siquier una mínima barrera al comerciu. Pero nun veo otra manera d'evitar que les transaiciones financieres amarutar de comerciu."
Nel desenvolvimientu de la so idea, Tobin tuvo influyíu pol trabayu previu de John Maynard Keynes sobre la teoría xeneral de les tases sobre transaiciones financieres:
"Soi un discípulu de Keynes, y él, nel famosu capítulu XII de la Teoría xeneral del emplegu, l'interés y el dineru, yá prescribiera la idea d'una tasa sobre les transaiciones, al envís d'alliniar a los inversores coles sos aiciones d'una manera duradera. En 1971, yo tresferí esta idea a los mercaos cambiarios."
El conceutu de Keynes deriva de la so observación en 1936, cuando propunxo qu'una tasa sobre les transaiciones financieres fuera impuesta a les operaciones de Wall Street, onde argumentó que la escesiva especulación de traders financieros ensin información aumentaba la volatilidá de los mercaos.
La tasa Spahn
D'alcuerdu a Paul Bernd Spahn en 1995, el "analís amosó que la tasa Tobin tal que foi propuesta orixinalmente nun ye vidable y tendría de dexase de llau". Más allá, añedió: ""... ye virtualmente imposible estremar ente'l trading normal y el trading especulativu. Si la tasa ye aplicada de manera xeneralizada con tipos altos, va afectar negativamente y de manera severa a les operaciones financieres, especialmente si los derivaos tamién son tasaos. Un tipu impositivu menor amenorgaría l'impautu negativu nos mercaos financieros, pero nun apangaría la especulación d'un tipu de cambéu qu'entepasara del marxe impositivu"."
Spahn suxurió una alternativa, qu'incluyiría ""... una estructura de tipu en dos tramos formada por una tasa sobre les transaiciones financieres baxa, más un sobrecargu a tipos prohibitivos sobre la "repetición". Esta postrera sería latente mientres tiempos d'actividá financiera normal, y activaríase solo en casu d'ataques especulativos. El mecanismu que dexa la identificación de trading fora de lo normal nos mercaos financieros mundiales fadría referencia a un "crawling peg" con una banda apropiada pal tipu de cambéu. El tipu de cambéu moveríase llibremente dientro d'esta banda ensin tasase les transaiciones. Solo les transaiciones realizaes a un tipu de cambéu fora d'esi rangu dexáu seríen suxetes a tasación. Esto induciría automáticamente un comportamientu estabilizador de parte de los participantes nel mercáu"."
Derechos Especiales de Giro
El 19 de setiembre de 2001, el especulador xubiláu George Soros avanzó la propuesta d'unos Derechos Especiales de Giro (DEG) que los países ricos comprometeríen en visu a aprovir con asistencia internacional, ensin necesariamente tornar la idea de la tasa Tobin. Afirmó: "creo que se da'l casu pa una tasa Tobin... [pero] nun ta nada claro qu'una tasa Tobin fuera a amenorgar la volatilidá nos mercaos de cambéu. Ye ciertu que desincentivaría la especulación de divises pero tamién amenorgaría la lliquidez del mercáu".