cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
República Democrática Alemana
Alemaña Oriental, oficialmente República Democrática Alemana (RDA, n'alemán Deutsche Demokratische Republik o DDR), foi un estáu qu'esistió ente 1949 y 1990. Asitiábase na parte oriental de l'actual Alemaña, y formaba parte del Bloque del Este demientres la Guerra Fría. Descritu davezu como un estáu comunista, descríbiase a sigo mesmu como un «estáu socialista de trabayadores y campesinos». El so territoriu, que correspuende cola zona d'ocupación soviética definida pol Alcuerdu de Postdam (estendida al este hasta la llinia Óder-Neisse), foi ocupáu y alministráu pol exércitu soviéticu tres de la Segunda Guerra Mundial. La zona soviética arrodiaba Berlín Oeste, pero nun lu incluyía; poro, esta parte d'esa ciudá taba fuera de la xurisdicción de la RDA.
La República Democrática Alemana foi'l resultáu natural de la organización políticu-alministrativa de la zona d'ocupación soviética, neto que la República Federal d'Alemaña foilo de la xunión de les zones d'ocupación de les otres trés potencies aliaes (Gran Bretaña, Francia ya Estaos Xuníos). La RDA foi un estáu satélite de la Xunión Soviética. Les autoridaes soviétiques d'ocupación entamaron la tresferencia de la responsabilidá alministrativa del territoriu a los cabezaleros comunistes alemanes en 1948, y el país convirtióse formalmente nún estáu el 7 d'ochobre de 1949. Sicasí, les tropes soviétiques continuaron nel país demientres la Guerra Fría. Hasta 1989 el país foi gobernáu pol Partíu Socialista Unificáu d'Alemaña (SED, Sozialistische Einheitspartei Deutschlands), magar qu'otros partíos y organizaciones participaben na alianza nomada Frente Nacional de la República Democrática Alemana (Nationale Front der Deutschen Demokratischen Republik), la coalición creada pa dar l'apariencia de que'l país gobernábase por una coalición de fuercies y yera, poro, democráticu dafechu. El SED fizo obligatories nes escueles del país l'enseñu del marxismo-leninismu y de la llingua rusa.
En 1989 una serie de protestes pacífiques, iniciaes na ciudá de Leipzig y sofitaes pon numeroses fuercies polítiques, sociales ya económiques (del país y del exiliu), provocó la cayida del Muru de Berlín y l'establecimientu d'un gobiernu comprometíu cola lliberalización política ya económica. Al añu siguiente celebráronse eleiciones llibres, y finaron les negociaciones internacionales que desembocaron nel nomáu Tratáu Dos más Cuatro, qu'afitó la renuncia de les potencies ocupantes a los sos derechos sobre los dos estaos alemanes. La RDA disolviose, ya reunificose cola Alemaña Federal el 3 d'ochobre de 1990. Dempués, dellos de los cabezaleros de la RDA, especialmente'l caberu líder comunista Egon Krenz, foron perseguíos pol gobiernu alemán polos delitos cometíos demientres la Guerra Fría.
Idioma burushaski
El burushaski ye la llingua falada polos burušo, un pueblu d'unes 87 000 persones en Paquistán, na zona noroccidental de los territorios del Norte o Dardistan, al norte del estáu indiu de Jammu y Caxmir, nos valles d'Hunza y de Nagar. Tol dominiu llingüísticu atopar a más de 2000 m sobre'l nivel mar, nun territoriu cercanu al Karakórum y por que trescurren los ríos Gilgit y Hunza. Amás unos 300 burušo viven en Srinagar, India. Otros nomes que se dieron a esta llingua son Brugaski, Kanjut (= inglés Kunjoot), Verchikwār, Boorishki, Brushas (Brushias) y El miośāski.
Clasificación ya historia
Nun pudo ser clasificada dientro de nenguna de les grandes families llingüístiques, anque se fixeron intentos de rellacionala coles families caucásica, dravídica y munda y coles llingües sumeria y ket. Sicasí, dica agora nun tien parientes demostraos.
Los burušo son el remanente que quedó de la población nativa pre-indoeuropea qu'habitó nel norte del Indostán. D'antiguo falóse esta llingua no qu'anguaño ye'l territoriu del dárdico y comparte coles llingües dárdiques indoeuropees, delles carauterístiques superficiales, resultáu de la convivencia de sieglos. Na zona ente los valles de Nagar y Yasin, onde d'antiguo se faló dalguna forma de burushaski, fálase anguaño shina, una llingua dárdica.
Dacuando'l términu burushaski úsase extensivamente pa designar conxuntamente, al burushaski (burušaski puramente dichu) y al weršikwar una variante emparentada col burshaski pero mutuamente intelixible col primeru, esta última llingua falar nel valle del ríu Yasin en Caxmir.
Fonoloxía
Amás, Berger (1998) reporta'l siguiente inventariu de fonemes consonánticos, pa los que s'usó la trescripción correspondiente al IPA: Notes:
Morfosintaxis
El substantivo estrema cuatro clases o xéneros gramaticales pa los nomes: pa seres masculíns, seres femeninos, otros seres animaos (animales, etc.) y tou lo que nun ta incluyíu nos trés categoríes anteriores. Tamién s'estremen dos númberos gramaticales: singular y plural, formándose'l plural de delles formes bien heteroxénees, anque dos sufixos comunes son -o y -anc, como bales 'páxaru', plural balašo. El marcador indefiníu ye -an como sufixu nos nomes.
Los verbos estremar en primarios con futuru, pasáu y imperativu y secundarios coles demás conxugaciones.
En cuanto al alliniadura morfosintáctica el burushaski ye una llingua ergativa col orde de la frase siendo suxetu, oxetu y verbu.
Léxicu
Los númberos del 1 al 10 son hin, altan, isken, walto, suplo, el miošindo, balto, altambo, hunco, torumo. Los númberos más altos de 1000 basar en múltiplos de 20 y 40.
Conurbación d'Avilés
El cascu urbanu d'Avilés ye un casu atípicu, ya que sobrepasa los llímites del conceyu d'Avilés y entra nos conceyos vecinos de Corvera, Castrillón y Gozón. Estímase que nel cascu urbanu viven alrodiu de 120.000 persones (2003).
Jô
Jô ye un futbolista de Brasil.
Inducción matemática
thumb|300px|Una descripción informal de la inducción matemática pue ser ilustrada pol [[Efeutu apoderó (xuegu)|efeutu apoderó, onde asocede una reacción en cadena con una secuencia de pieces de dominó cayendo una detrás de la otra.]]
En matemátiques, la inducción ye un razonamientu que dexa demostrar proposiciones que dependen d'una variable n\, que toma una infinidá de valores enteros. En términos simples, la inducción matemática consiste nel siguiente razonamientu:
La demostración ta basada nel axoma denomináu principiu de la inducción matemática.
Historia
Nel Parmenides, de Platón del 370 a.C, quiciabes puede identificase un tempranu exemplu d'una esplicación implícita de prueba inductiva. La más antigua buelga de la inducción matemática puede atopase na demostración de Euclides nel SIEGLU|III|a|a}} sobre la infinitud de los númberos primos y na de Bhaskara I usando'l so métodu cíclicu».
Una téunica reversa, cuntando regresivamente en llugar de ascendentemente, puede atopase na paradoxa sorites, onde s'argumenta que si 1 000 000 de granos de sable formen un montón y removiendo un granu del montón al empar, este sigue siendo un montón, entós, hasta un solu granu (inclusive nengún granu de sable) formaría un montón.
Una demostración implícita de la inducción matemática para secuencies aritmétiques foi introducida por Al-Karaji na so obra Al-Fakhri escrita alredor de 1000 d. C., usáu pa probar el teorema del binomiu y les propiedaes del triángulu de Pascal.
Nengún d'estos antiguos matemáticos explicitó la hipótesis inductiva. Otru casu similar foi'l de Francesco Maurlico nel so Arithmeticorom libri duo (1575), qu'usó la téunica pa probar que la suma de los n primeros enteros impares ye igual a n al cuadráu.
La primer formulación esplícita sobre'l principiu d'inducción foi establecida pol filósofu y matemáticu Blaise Pascal na so obra Traité du triangle arithmétique (1665). Otru francés, Fermat, fai ampliu usu d'un principiu rellacionáu pa una demostración indireuta del descensu infinitu. La hipótesis inductiva foi tamién emplegada pol suizu Jakob Bernoulli y a partir d'entós foi más conocida.
El tratamientu de calter rigorosu y sistemáticu llega solo nel SIEGLU|XIX|d|s|0}} con George Boole, Augustus De Morgan, Charles Sanders Peirce, Giuseppe Peano y Richard Dedekind.
Pierre Corneille
Pierre Corneille foi un dramaturgu francés, consideráu unu de los meyores del sieglu XVII, xunto con Molière y Racine. La riqueza y diversidá de la so obra reflexa los valores y los grandes interrogantes de la so dómina.
Biografía
Pierre ye'l mayor de 6 hermanos d'una familia (unu d'ellos Thomas, tamién foi dramaturgu). Pertenecía a una familia de maxistraos de Rouen. El mesmu Pierre Corneille empecipió los sos estudios de derechu. En 1629 un desengañu amorosu llévalu a escribir los sos primeros versos pa pasar darréu a la so primer comedia, Melita, qu'estrenó en París, esi mesmu añu, la compañía de Mondory y Le Noir.
Con ésta y les sos siguientes obres (Clitandro, La vilba, La galería del Palaciu, La siguiente, La plaza Real, Medea y La Ilusión Risible), Corneille crea un nuevu estilu teatral, nel que los sentimientos tráxicos son puestos n'escena per primer vegada nun universu plausible, el de la sociedá contemporánea.
Corneille, autor oficial por nomamientu del Cardenal Richelieu, ruempe col so estatus de poeta del réxime y cola política revesosa del Cardenal, pa escribir obres qu'aponderen los sentimientos de nobleza (El Cid), que recuerden que los políticos nun tán percima de les lleis (Horacio), o que presenten a un monarca que trata de recuperar el poder ensin exercer la represión (Cinna).
En 1647 ye escoyíu pa l'Academia Francesa, ocupando'l sillón númberu 14 de la tabla redonda hasta la so muerte, cuando-y asocederá'l so hermanu Thomas.
Inducción matemática
Demostración per inducción
Depués, demostráu esto, concluyimos por inducción, que P_n\, ye ciertu pa tou natural n\,.
La inducción puede empezar por otru términu que nun seya P_1\,, digamos por P_{n_0}\,. Entós P_n\, va ser válidu a partir del númberu n_0\,, esto ye, pa tou natural n \ge n_0\,.
Exemplu
va probase que la siguiente declaración P (n), que se supón válida pa tolos númberos naturales n.
Pierre Corneille
Biografía
A partir de 1650, les sos obres conocen menores ésitos y tres el fracasu de Pertharite, Corneille dexa d'escribir mientres dellos años.
Inducción matemática
Exemplu
P (n) da una fórmula pa la suma de los númberos naturales menores o igual a n. La prueba de que P (n) ye verdadera pa tolos númberos naturales procede como sigue.
Pierre Corneille
Biografía
Pierre continua anovando'l teatru francés hasta la so muerte, creando lo qu'él llama una «Habitación de les máquines», esto ye, privilexando la puesta n'escena y los efeutos especiales (El Vellocino d'Oru), probando col teatru musical (Agésilas, Psyché) y amosando la incompatibilidá del cargu real col derechu a la felicidá (Sertorius, Suréna). La comparanza con Racine volver na so contra yá que dambos autores crearon casi simultáneamente, dos tales obres sobre la mesma tema, Corneille Tito y Bérénice y Racine Berenice.
Inducción matemática
Exemplu
Base: Amuésase que ye válida pa n = 1.
Pierre Corneille
Biografía
A la fin de la so vida, la situación de Pierre ye bien mala y solicita una pensión Real, que Lluis XIV concédelu. Pierre muerre en París el 1 d'ochobre de 1684.
La estensión y riqueza de la so obra fixo qu'en Francia se desenvuelva l'axetivu cornelliano qu'anguaño ye bastante estensu, yá que significa al empar la voluntá y l'heroísmu, la fuercia y la densidá lliteraria, el grandor d'alma y l'integridá y una oposición irreductible nos puntos de vista.
Obres
thumb|page=7|Edición de 1912 de El Cid.
Inducción matemática
Exemplu
con P(1) tiense: Nel llau esquierdu de la ecuación, l'únicu términu ye 1, entós el so valor ye 1.
ente que'l términu derechu, 1·(1 + 1)/2 = 1.
Dambos llaos son iguales, n = 1. Entós P(1) ye verdadera.
Pasu inductivu: Amosar que si P(k) ye verdadera, entós P(k + 1) ye verdadera. Como sigue:
Se asume que P(k) ye verdadera (pa un valor non específicu de k). Débese entós amosar que P(k + 1) ye verdadera: usando la hipótesis d'inducción P(k) ye verdadera, el términu esquierdu puede reescribise:
Desenvolviendo:
amosando de fechu que P(k + 1) ye verdadera.
Puesto que se realizaron los dos pasos de la inducción matemática tantu la base como'l pasu inductivu, la declaración  P  ( n ) cumplir pa tou númberu natural n Q.Y.D.
La propiedá del bon orde
La validez de la inducción matemática ta basada nel principiu de bona ordenación de los conxuntos de númberos enteros non negativos.
Tou conxuntu d'enteros non negativos tien un elementu mínimu.
De cutiu utilízase esta propiedá direutamente nes demostraciones.
Exemplu
Usa la propiedá del bon orde pa demostrar el algoritmu de la división, recuerda que l'algoritmu de la división diz que si a ye un númberu enteru y d ye un enteru positivu, entós hai dos únicos enteros c y r tales que 0\ler\led y a=dc+r.
Solución: Sía S el conxuntu de los enteros non negativos de la forma a-dc, onde c ye un enteru. Esti conxuntu nun ye vacíu, porque como vemos -dc puede engrandase tanto como queramos, eso si, tomando c como un númberu enteru que nun seya negativu con un valor absolutu que seya grande, pola propiedá del bon orde, S tien mínimu un elementu r=a-dc0.
L'enteru r nun puede ser negativu, tamién imaxinamos que r\led, de nun ser asina, habría un númberu que nun sería negativu menor en S. Poro, esisten los enteros c y r', 0\ler\led.
Saint-Méen-le-Grand
Saint-Méen-le-Grand ye una comuña francesa del departamentu d'Ille y Vilaine, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Saint-Médard-sur-Ille
Saint-Médard-sur-Ille ye una comuña francesa del departamentu d'Ille y Vilaine, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Carme Torras
Carme Torras Genís ye una matemática y escritora española especialista n'intelixencia artificial y robótica. Compaxina la escritura lliteraria cola investigación científica.
Trayeutoria
Ye llicenciada en matemátiques, doctora n'informática y profesora d'investigación nel Institutu de Robótica (CSIC-UPC).
Cimavilla (barriu de Xixón)
Cimavilla ye un barriu de Xixón (Asturies) allugáu na entornadiella sur del Cerru de Santa Catalina, o de L'Atalaya. Constitúi la parte más antigua de la ciudá, pues esisten esquicios arqueolóxicos pertenecientes a la dómina del Imperiu romanu, n'especial les Termes. El so allugamientu nun cerru amuriáu, que fincaba aislláu al xubir la marea, fizo de Cimavilla una plaza fuerte de cierta importancia, hasta la so destrucción demientres la guerra ente Pedru I y Enrique II.
La construcción d'un puertu comercial nel fondeaderu asitiáu al oeste dende entamos del sieglu XVI, tresforma'l barriu en llugar de residencia de marineros y causa la'enanchamientu la ciudá escontra'l sur. Anguaño, les sos viviende foren rehabilitaes na so mayor parte y, una vegada tresformáu'l puertu vieyu en puerto deportivu, tornárase nun barriu residencial, comercial y d'ociu.
Carme Torras
Trayeutoria
Nel ámbitu lliterariu, les sos noveles Pedres de toc (Columna, 2003) y Miracles perversos (Pagés, 2011) merecieron los premios Primera Columna y Ferran Canyameres d'intriga y misteriu. Con La mutació sentimental (Pagès, 2008), traducida al castellán (Mileniu, 2012), llogró'l premiu Manuel de Pedrolo de ciencia-ficción 2007 y el premiu Ictineu 2009. Ye miembru de l'Asociación d'Escritores en Llingua Catalana y de la Sociedá Catalana de Ciencia-ficción y Fantasía (SCCFF).
Cimavilla (barriu de Xixón)
La parte alta del mentáu Cerru de Santa Catalina ye güei un parque coronáu pola escultura Elogio del Horizonte, obra de l'escultor Eduardo Chillida.
Saint-Méloir-des-Ondes
Saint-Méloir-des-Ondes ye una comuña francesa del departamentu d'Ille y Vilaine, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Caballeros de Malta
La orde de Malta, Orde de los Caballeros de San Xuan (nome orixinal) o Orde de los Caballeros de Rodes (Nome que se-y dio ente los años 1309 y 1522), ye un estáu non territorial que tien la so sede central na ciudá de Roma, y l'Estatutu d'Estraterritoriedá, como si fuere una embaxada. Ye un estáu soberanu reconocíu internacionalmente. El nome de Caballeros de Malta bien de l'adquisición d'esta islla de manes del Emperador Carlos V cuando perdieron Rodes (que foi au taben enantes y polo que se-yos nomaba caballeros de Rodes).
Borgoña-Francu Condáu
Borgoña-Francu Condáu (Bourgogne-Franche-Comté) ye una de les trelce rexones que, xunto colos territorios d'Ultramar, conformen la República Francesa. La so capital y ciudá más poblada ye Dijon.
Ta allugada al este del país, llindando al norte con Gran Este, al este con Suiza, al sur con Auvernia-Ródanu-Alpes, al oeste con Centro-Valle de Loira y al noroeste con Islla de Francia. Con 2 816 000 hab. en 2012 ye la tercer rexón menos poblada —per delantre de Centru-Valle del Loira y Córcega, la menos poblada— y con 59 hab/km², la segunda menos densamente poblada, per delantre de Córcega.
Llista d'asteroides/24101–24200
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Borgoña-Francu Condáu
Crear pola reforma territorial de 2014 fundiéndose Borgoña y Francu Condáu, y entró a valir el 1 de xineru de 2016.
Toponimia
El testu de la llei da nomes provisionales pa la mayoría de les rexones fundíes, la combinación de los nomes de les sos rexones constituyentes dixebraos por guiones. Los nomes permanentes van ser propuestos polos nuevu conseyos rexonales y confirmaos pol Conseyu d'Estáu antes del 1 de xunetu de 2016.
El nome provisional de la nueva rexón alministrativa ye un topónimu con guiones, compuestu poles rexones históriques de Borgoña + Francu Condáu de Borgoña. La fusión va axuntar los dos metaes del históricu Reinu de Borgoña, dempués de la so separación nel sieglu XV.
Material
Un material ye un elementu que puede tresformase y arrexuntase nun conxuntu. Los elementos del conxuntu pueden tener naturaleza real (tanxibles), naturaleza virtual o ser totalmente astractos. Por exemplu, el conxuntu formáu por cuadiernu, temperas, plastilinas, etc. puede denomináse-y materiales escolares. El conxuntu de cementu, aceru, grava, arena, etc. puede llamáse-y materiales de construcción. Falar de material educativo refiriéndose a elementos como pintures, llenzos, papel, etc.; pero tamién contener elementos astractos como la conocencia sopelexada nos llibros, la didáctica, sofitu multimedia y audiovisual. El material puede ser simple o complexu. Y tamién heteroxéneu.
La pallabra material adquier distintes significaos según el contestu nel que s'atope:
Materiales no inerte
Na naturaleza esisten una infinidá de materiales que pueden componer a los distintos tipos de roca, de suelu o de nacencies minerales que son acumuladures de petroleu, asfaltu, gas natural,etc. Los materiales estremar en 2 tipos, los naturales y los sintéticos o más bien dichu, materies primeres naturales que se llogren de la naturaleza y que l'home utilizar al so antoxu y la materia primo sintética, que ye ellaborada pol home, per aciu la manipulación y dacuando entemez de materia primo natural.por casu:la madera,la piedra natural(roques) tangamangapio
Mean Girls
Mean Girls (Moces males n'asturianu) ye una película de comedia adolescente d'Estaos Xuníos de 2004 protagonizada por Lindsay Lohan, Rachel McAdams, Amanda Seyfried y Lacey Chabert. Foi dirixida por Mark Waters. El guión, escritu por Tina Fey, ta basáu na novela Queen Bees and Wannabes de Rosalind Wiseman.
Argumentu
Una moza adolescente, Cady (Lindsay Lohan), dempués de vivir 12 años n'África, va per primer vegada a les sos 16 años a la secundaria, onde conoz a dos chicos: Janis (Lizzy Caplan) y Damian (Daniel Franzese). Dambos esplíquenlu cómo estremar en grupos la Preparatoria y fálen-yos de los trés chiques más populares, o tamién llamaes "Les Plástiques" o "Les Divines" n'España, describiéndoles como chiques ensin corazón que namái piensen nelles, pero Cady a la hora de la xinta ye fadiada por un mozu y Regina George (Rachel McAdams) la líder de Les Plástiques defender y convidar a sentase con elles, Gretchen Weiners (Lacey Chabert) y Karen Smith (Amanda Seyfried), Cady acepta y cuando fala con Janis y Damian, queden en que Cady cuntará-yos les tontes coses qu'elles falen. Cady, al tercer día, empieza la so clase de matemátiques, onde conoz a Aaron Samuels (Jonathan Bennett) y namórase d'él; esi mesmu día a la hora de la xinta cuntar a Gretchen y Karen, y afaya que Aaron ye ex-noviu de Regina. Cady va a la casa de Regina onde conoz "El Llibru del Mal", onde les moces escriben sobre toles moces qu'estudien na Preparatoria, viendo'l llibru ven una semeya de Janis y Damian y pregunten quién ye l'home, y Cady diz quien ye y definir como "Demasiao gai pa funcionar", n'alusión a lo que Janis bromia sobre él, y escriben eso. Más tarde Regina llama a Cady, onde-y diz que Gretchen cuntó-y sobre'l so namoramientu y diz-y que la va a ayudar con Aaron, pero en cuenta de eso besar nuna fiesta de Halloween en frente de Cady.
Por causa de esto Cady enóxase y xunto a Janis deciden face-y la vida imposible a Regina quitar tou (Aaron Samuels/ Bon físicu/ Amigues), cuntándo-y a Aaron sobre una infidelidá de Regina, dándo-y barres pa xubir 5000 kilo caloríes diarios que la madre de Cady dába-y a los neños d'África, y Regina feliz una y bones ella pensaba que la barra yera pa baxar de pesu empieza a tener más enfotu en Cady y cúntalu por qué son tan enemigues con Janis y diz-y que ye lesbiana (rumor). Dempués terminen echando a Regina de la mesa de populares pola ropa qu'usa yá que namás quéda-y, les ex-amigues de Regina empiecen a siguir a Cady y esta vuélvese la líder de grupu, y con esto, la más mala (Regina 2). Inclusive dempués d'un incidente cola profesora de matemática Cady escribe nel llibru cuesas d'ella, y que viende drogues.
Cady fai una fiesta onde convida a tola secundaria menos Janis, Damian y Regina, onde coquetea con Aaron pero termina devolviéndo-y polo borracha que taba, Regina enterar de la fiesta, y esmolecida come una barra más y ver el so nuevu noviu'l que-y diz qu'eses barres son pa xubir de pesu, y Regina al saber el sabotaxe entra nuna roxura enorme contra Cady, y escribe tou lo que piensa de Cady nel llibru del mal, pero en cuenta de poner una semeya de Cady, asitia una semeya d'ella mesma y se la entrega al direutor diciéndo-y que lo atopó nel bañu y partiendo una fotocopia de cada páxina nel pasiellu de la escuela mientres el direutor fala coles úniques trés que nun apaecen nel llibru, Cady, Gretchen y Karen, pol conteníu nel llibru, desamarrar una guerra ente toles muyeres, dempués el direutor fai una xunta nel ximnasiu con toles muyeres, y píde-y a la profesora que faiga una charra, y que llevanten la mano les afeutaes, les que falaron mal de daquién y cuando Regina dixo que yera inútil y que ella yera una víctima, la profesora diz que llevante la mano quien foi víctima de Regina. George y toes llevanten la mano, cuntando al direutor, na siguiente actividá, cada moza parar nun escenariu, pide perdón por dalguna falta cola so amiga y tírense nel ensame, onde tienen qu'atrapala, cuando lu toca a Janis, y confiesa tol plan que realizó xunto a Cady y preguntar a Regina si siguía creyendo que la amar sabiendo lo que fixeron dambes.
Regina enoxada sale del ximnasiu, y Cady escorrer, y Regina queriendo alloñar recula y pillar un autobús. Toos enoxar con Cady, y ésta cavilga y empieza pidiéndo-y perdón a Regina, a la profesora pol rumor de les drogues, aceptando dir a un concursu de mate atleta en vegada del baille de primavera que realizaríen. Dempués de ganar el concursu diríxense toos al baille coles medayes, y menten a la reina del baille, onde les nomaes yeren Janis, Cady, Gretchen y Regina, y gana Cady, esta pide perdón públicu y ruempe la corona apurriendo pieza per pieza a toos, y dempués bailla con Aaron, bésense y vuélvense novios. Cady dempués rellata cómo les plástiques dixebráronse y cómo terminó caúna.
Repartu
Lacey Chabert como Gretchen Weiners Ana Gasteyer como Betsy Heron
Crítiques
Ann Hornaday de The Washington Post indicó que "cuenta con un punzón unu-dos-tres n'estrella Lindsay Lohan, la guionista Tina Fey y el direutor Mark Waters, y, ello ye qu'ufierta un nocaut". El guión foi bien emponderáu polos críticos con Peter Travers de Rolling Stone calificó de "oru risible". En payares de 2012, Rotten Tomatoes nomar como una Top 50 Greatest Teen Comedies'.
Banda sonora
Mean Girls: Music from the Motion Picture foi estrenada'l 21 de setiembre de 2004, el mesmu día que'l so estrenu en DVD.
Premios y nominaciones
La película foi nomada un númberu de vegaes mientres 2004–05.
Remortina
Los estudios Paramount estrenaron Mean Girls 2 en xineru de 2011. La película empezó a filmarse a empiezos de xunetu de 2010 en Atlanta. L'únicu actor de la primer película qu'apaez na secuela ye Tim Meadows como'l direutor Ron Duvall. Los escritores fueron Leslie Dixon y Gail Parent y foi protagonizada por Meaghan Martin. La película estrenóse direutamente en TV, n'ABC Family, y darréu salió en formatu DVD y Blu-ray.
Choi Ran
Choi Ran ye una actriz surcoreana. Debutó como actriz en 1979 y convirtióse na actriz de repartu más reconocida en drames de televisión, especialmente los escritos poles hermanes Hong.
Overijssel
Overijssel (d'antiguo conocida pol nome llatín de Transisalania) ye una de les dolce provincies que conformen el Reinu de los Países Baxos. Ta allugada na parte central-este del país. El nome de la provincia significa Sobre'l ríu IJssel. La so capital ye la ciudá de Zwolle y la ciudá más grande ye Enschede. La provincia subdividir nes contornes de Twente, Salland y Kop van Overijssel.
Xeografía
Overijssel llinda al este con Alemaña; al sur col Achterhoek (rexón de la provincia de Gelderland); al oeste cola rexón de Veluwe, tamién en Gelderland y cola provincia de Flevoland, y al norte con Frisia y los arenales de la provincia de Drenthe. De les trés rexones qu'integren esta provincia: Kop van Overijssel alcontrar al noroeste; Salland nel centru y Twente al este. Amás de la capital, Zwolle, otres ciudaes importantes son Almelo, Deventer, Enschede, Kampen y Hengelo.
Al sureste, la superficie de la provincia ye mayormente arenosa, entrepolada con pequeños ríos como'l ríu Regge, el ríu Dinkel y dalgunos regueros. Al noroeste la xeoloxía ta apoderada por sedimentu del ríu Overijsselse Vecht y magre. Les rexones del norte fueron dalguna vegada cubiertes por banzaos (veen) fueron ensugaos y fueron esplotaos en gran midida como combustible. Namái pequeñes partes persisten hasta güei (Engbertsdijksvenen, Witteveen, Aamsveen). L'estremu del noroeste ta apoderáu por un sistema de llagos formaos por antigües mines d'alteria, el Weerribben, ye un güelga de gran valía.
El puntu más altu de Overijssel ye'l cume del Tankenberg, una llomba nel conceyu de Losser, a 89 msnm. El puntu más baxu ta nel pólder de Mastenbroek, cerca de Kampen, con 2 metros debaxo del nivel del mar.
Historia
Enantes foi formalmente conocida como'l Oversticht, que tamién incluyía l'actual Drenthe. En 1336, foi parte de Gelderland hasta que'l territoriu foi vencíu al Obispáu d'Utrecht en 1347, conocíu entós como'l Sticht. L'obispu dexó'l Oversticht al emperador Carlos V en 1528, quien se proclamo Señor de Overijssel, dándo-y d'esta forma'l so actual nome. Los habitantes del señoríu xunir con otru neerlandeses na rebelión en contra del herederu de Carlos V, Felipe II. Dende entós Overijssel foi gobernada polos más poderosos alcaldes y señores de la provincia.
Dempués d'un curtiu periodu d'ocupación per parte del Obispu de Münster (1672-1674), Overijssel recibió una nueva forma de gobiernu que garantizaba más poderíu a los estátuderes (stathouder; llugarteniente, lliteralmente). Una resistencia xeneralizada en contra'l empoderamiento de les provincies eventualmente condució a la formación de la República de Batavia en 1795. Constituyóse un gobiernu centralista y los Países Baxos entamar nuna serie de departamentos, basaos nel modelu de la Revolución Francesa. Nun principiu alministróse con sigo mesmu, dempués fundióse con Drenthe en 1798 pa formar el Departamentu de Ouden Ijssel, renombráu Overijssel en 1801.
Los franceses amestaron la República de Batavia en 1810 y Overijssel foi entamada na forma del departamentu francés de Bouches-de-l'Yssel. Dempués de la derrota de Napoleón en 1814, el Reinu de los Países Baxos y l'antigua provincia de Overijssel fueron repuestos.
Overijssel foi ocupada pola Alemaña Nazi mientres la Segunda Guerra Mundial dende mayu de 1940 hasta la so lliberación en 1945. El Noordoostpolder, que dexaren ensugar en 1942, foi parte de Overijssel dende 1962 hasta 1986, cuando pasó a formar parte de l'acabante crear Provincia de Flevoland.
Conceyos
250px|thumb|Conceyos Overijssel
Olga Taussky-Todd
Olga Taussky-Todd foi una matemática austriaca d'orixe xudíu, qu'adoptó la nacionalidá estauxunidense en 1953. Esperta en Teoría de Númberos y Teoría de Matrices.
Biografía
Nació en Olomouc en 1905 sol Imperiu austrohúngaru (güei República Checa), y consiete años d'edá, la so familia treslladar a Viena y en 1916 instálase definitivamente en Linz onde'l so padre ye contratáu como direutor nuna fábrica de vinagre.
Estudió matemática na Universidá de londres, doctorándose en teoría de númberos en 1930, so la influencia del matemáticu Kurt Gödel. En 1931, llogra plaza d'ayudante na Universidá de Gotinga onde va conocer a l'alxebrista Emmy Noether que, xunto a Gödel, va influyir notablemente nes sos investigaciones. Completa la so formación con un posgráu nel Bryn Mawr College de Pennsylvania (EE. UU., 1934-1935). Al igual que la so amiga Emmy Noether, l'orixe xudíu d'Olga Taussky fai que fuxera d'Austria ante la presión nazi y emigra a Gran Bretaña en 1934. En 1937, incorporar a la Universidá de Londres, onde va conocer al matemáticu John Todd con quien se va casar en 1938, xuniendo al so apellíu'l del so maríu, y publicando numberosos artículos xuntos.
Ente 1943 y 1947 trabayó como inxeniera d'aviones nel Llaboratoriu Nacional de Física (NPL) de Londres. Ellí, Olga Taussky investigó sobre les vibraciones producíes nes nales de los aviones supersónicos(o'l fenómenu de l'aeroelasticidad llamáu fluttering), y pudo simplificar munchos cálculos al traviés d'ecuaciones diferenciales utilizando matrices, especialmente aplicando l'escaecíu teorema de Gerschgorin.
En 1947 emigra a Estaos Xuníos, adopta la so nacionalidá en 1953, y en trabayando como asesora matemática en Washington, en 1957 ye nomada profesora nel Institutu Teunolóxicu de California, siendo la primer muyer en consiguilo.
Publicó más de 200 artículos en álxebra, sobe tou en teoría de númberos. Olga Taussky-Todd ye una figura clave nel desenvolvimientu de Teoría de Matrices y de desenvolvimientu de la computación. Unu de les sos monografíes más conocíes ye Many aspects of Pythagorean Triangles. Recibió numberoses condecoraciones como la Cruz d'Honor d'Austria.
Muerre en Pasadena, California (EE. UU.)
Aldealafuente
Aldealafuente  ye un conceyu de la provincia de Soria, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón (España). En 2006 tenía 120 habitantes y el so términu municipal ocupa 45,72 km².
Gard
Gard (30) ye un departamentu francés asitiáu na parte sur del país. Forma parte de la rexón d'Occitania. Los sos habitantes denominar, en francés, Gardois.
Historia
El departamentu de Gard foi creáu mientres la Revolución francesa, el 4 de marzu de 1790 —n'aplicación de la llei de 22 d'avientu de 1789— a partir d'una parte de l'antigua provincia del Languedoc.
Demografía
Les mayores ciudaes del departamentu son (datos del censu de 1999):
Saint-Onen-la-Chapelle
Saint-Onen-la-Chapelle ye una comuña francesa del departamentu d'Ille y Vilaine, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Saint-Ouen-des-Alleux
Saint-Ouen-des-Alleux ye una comuña francesa del departamentu d'Ille y Vilaine, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Alseides
Les Alseides son les ninfes de la mitoloxía que curiaben de les flores, más concretamente de les que viven nes viesques. El so nome provién d'Aliseide, un espíritu que salvó les semientes de papueles y llirios unos segundos enantes de que Zeus, nun ataque de furia, decidiera destruyir la viesca Eleusín. Dempués viendo l'esfaimientu, avergoñóse de la so conducta y pol valir amosáu por Alseide; en premiu revivió la viesca y entregó-yla a la ninfa.
Abigaile Johnson
Abigaile Johnson ye una ex actriz pornográfica checa.
Biografía
Abigaile Johnson empecipiar nel cine porno en 2008, pocu dempués de cumplir los dieciocho años. Más en concretu en películes de temática hardcore. Johnson trabayó pa diverses productores europees, principalmente en República Checa, Hungría y Francia, anque tamién n'Estaos Xuníos. Dellos estudios pa los que grabó películes fueron Mile High, New Climax, Hustler, Brazzers, Evil Angel, Woodman Entertainment o Video Art Holland, ente otros.
En 2013 punxo'l so puntu y final como actriz, participando hasta entós en 82 películes, dexando pasu a nuevos proyeutos como stripper y modelu erótica.
Cruzaes
Les cruzaes foron una serie de campañes militares feches a pidimientu del papáu la mayoría, y qu'acontecieron ente los sieglos XI y XII dempués de Cristu escontra los turcos selyúcides y sarracenos (musulmanes) pola reconquista de Tierra Santa.
Básicamente el so motivu foi l'ansia espansionista de la nobleza feudal, el control del comerciu ente Asia y Europa y l'afán hexemónicu del papáu sobro los reis y les ilesies d'Oriente, anque declaráronse col envís de recuperar Tierra Santa de manes infieles pa que los peregrinos pudieren tar seguros, pues los selyúcides estorsionábenlos ya incluso los asesinaben.
Les cruzaes foron espediciones emprendíes en cumplimientu d'un solemne votu pa lliberar los llugares santos de manes musulmanes. L'orixe de la pallabra remanez de la cruz que pintaben na so vistimienta los qu'entamaben el camín p'hacia Xerusalén na cruzada.
Memories d'un nenu llabriegu
Memories d'un nenu llabriegu, en gallegu: Memorias dun neno labrego, ye una novela social y histórica de Xosé Neira Vilas publicada n'Arxentina'l 5 de xineru de 1961. Ye un llibru sobre'l campu gallegu vistu polos güeyos d'un nenu, y ye la obra más lleida de la lliteratura gallega, con más de 600.000 exemplares vendíos hasta'l 2015. Ta dedicáu a tolos neños y toles neñes que falen gallegu. El llibru ta dafechu traducíu y publicáu n'asturianu (1996) por Xandru Fernández.
Argumentu
El protagonista d'esti llibru ye un nenu probe gallegu, fíu de llabradores que trabayen les tierres del amu. Pero podía ser cualesquier nenu de la primer mitá d'esti sieglu. Ye'l propiu Balbino'l que va contando, con cenciellez, con conciencia de clase, la miseria física y espiritual que lu arrodia.
Saint-Péran
Saint-Péran ye una comuña francesa del departamentu d'Ille y Vilaine, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Paleóxenu
El Paleoxenu ye un periodu de la era Cenozoica qu'abarca dende los 65 millones d'años, fecha na que fina'l Cretácicu, hasta los 23 millones d'años, onde entama'l Neoxenu.
Divídese en 3 dómines que son:
The Resident
El 7 de mayu de 2018, Fox anovó la serie pa una segunda temporada, que se va estrenar el 24 de setiembre de 2018.
Desenvuelvo
N'agostu de 2016, anúnciase que Showtime desenvolvería una serie de drama médicu escuru titulada The City basada nuna idea d'Antoine Fuqua y, escrita y creada por Amy Holden Jones, Hayley Schore y Roshan Sethi. El 30 de xineru de 2017, infórmase que FOX mercó la serie y ordena el pilotu col so títulu actual, con Phillip Noyce dirixendo l'episodiu piloto y tamién se va desempeñar como productor executivu.
El 10 de mayu de 2017, infórmase que Fox aceptó'l pilotu y dio lluz verde por que se va desenvolver la serie.
Casting
En febreru de 2017, los primeres en xunise al repartu principal fueron Manish Dayal y Bruce Greenwood pa los papeles de Devon Pravesh y Soloman Bell, respeutivamente, siguíu a los pocos díes por Matt Czuchry como Conrad Hawkins. El 7 de marzu de 2018, repórtase que Shaunette Renée Wilson xunir a la serie pa formar parte del repartu principal interpretando a la Dra. Mina Okafor.
El 16 marzu de 2017, anuncióse que Emily VanCamp xunir a al repartu principal como la enfermera Nicolette "Nic" Nevin. Díes dempués, anúnciase que Valerie Cruz xunir al repartu principal como Renata López, la direutora executiva del hospital.
El 7 de setiembre de 2017, anuncióse que Violett Beane va xunir a la serie nun papel recurrente interpretando a Lily, una paciente con cáncer, siguíu a los pocos díes por Merrin Dungey como Claire Thorpe nun papel principal.
En payares de 2017, Jocko Sims foi escoyíu pa un papel recurrente como'l Dr. Ben Wilmot, un arrayante doctor que s'interesa por un paciente cola esperanza de resolver un misteriu médicu d'una década de duración. El 18 de xineru de 2018, anúnciase que se xunen en papeles recurrentes Malcolm-Jamal Warner como AJ Marín, un nuevu ciruxanu cardio-torácicu nel hospital, y Catherine Dyer como Alexis Stevens, una enfermera esperimentada y xefa del cuerpu d'enfermería.
El 18 de xunu de 2018, anuncióse que Warner y Glenn Morshower fueron promovíos como principales n'apaeciendo de forma recurrente la temporada 1. A otru día, Jane Leeves xunir al repartu principal como la Dra. Kitt Voss, una ciruxana ortopédica y mentora de los residentes, ente que Atias, Dungey y Kanakaredes nun tornaríen.
Rodaxe
La fotografía principal de la serie tien llugar en Atlanta, Georgia. L'esterior y dalgunes tomes interiores del High Museum of Art nel centru de Atlanta usáronse como la fonderada pal ficticiu Chastain Park Memorial Hospital. Delles filmaciones tamién tuvieron llugar en Conyers (Georgia), nun set de producción primeramente utilizáu pa Sleepy Hollow. La filmación del pilotu tuvo llugar ente'l 20 de marzu y el 5 d'abril de 2017.
Marketing
El tráiler foi llanzáu'l 15 de mayu de 2017. Nesi mesmu mes, l'episodiu piloto foi proyeutáu nel LA Screenings 2017.
Transmisión
Nos Estaos Xuníos, los nuevos episodios son tresmitíos por Fox. A nivel internacional, la serie amosar en Seven Network n'Australia y City en Canadá. N'América Llatina, la serie ye tresmitida Fox Llatinoamérica. Los episodios pueden vese a otru día nel sitiu web de la cadena. Anguaño, Hulu tien los derechos de SVOD de la serie, y episodios individuales, o la temporada polo xeneral, tán disponibles pa la so compra n'Amazon y iTunes. El DVD de la primer temporada poner a disposición pa la so pre-pidíu en xunu de 2018 al traviés de Amazon.
Receición
En Rotten Tomatoes informóse una calificación d'aprobación del 61% en base a 18 reseñes, con un permediu de 4.89/10. El consensu críticu del sitio web diz: "Con diversión esporádica y un puñáu d'actuaciones decentes, The Resident bazcuya ente'l melodrama médicu y l'horror hospitalario con resultancies de cutiu graciosamente involuntarios." En Metacritic, asignóse-y un puntaje permediu en base a 54 de 100, basáu en 12 reseñes, lo qu'indica "reseñes mistes".
Saint-Père-Marc-en-Poulet
Tien una población de y una superficie de  km².
Conferencia Dumbarton Oaks
La Conferencia de Dumbarton Oaks (o Conversaciones de Washington de la Organización de Paz Internacional y Seguridá, Washington Conversations on International Peace and Security Organization n'inglés) tuvo llugar del 21 d'agostu al 29 d'agostu de 1944 na casona Dumbarton Oaks de Washington D. C. Equí formulóse y axustó l'entamu de les Naciones Xuníes. Les conversaciones pa la creación de la ONX incluyeron qué estaos seríen convidaos pa ser miembros. A la conferencia asistieron miembros de los Estaos Xuníos, la Xunión Soviética, el Reinu Xuníu, y la República de China, lo mesmo que de munchos otros países. Les conversaciones tamién incluyeron la formación del Conseyu de Seguridá y el derechu a vetu de los miembros permanentes.
Melíades
Les Melíades yeren ninfes del grupu de les Driades, ye dicir, proteutores de dalgún árbole, nesti casu del fresnu. Tamién, dacuando, nomóseles como representación de les abeyes y del miel.
La importancia d'esta planta yera vital nel mundu griegu antiguu dao que foi'l primer tipu de madera qu'emplegaron na fabricación de los barcos, tan importantes pa la necesaria colonización del Mediterraneu na sobrevivencia demográfica y económica d'esti pueblu.
Les Meliades nacieron cuando'l sangre d'Uranu saltó dende los sos xenitales pa Gaia, lo que fizo qu'ésta, la Tierra, tuviera a estos espíritos de la Natura.
Según Hesiodu la so descendencia foron la raza de los Homes Violentos, la tercer xeneración de mortales, que Zeus fizo concebir a estes ninfes. Pero yeren tan terribles que namái comprendíen la guerra y siguíen a Ares, asina que la so final foi la muerte poles sos propies manes y acabaron nel Hades.
Epimélides
Les Epimélides yeren les ninfes que representaben a los praos y pastos, asina como a les oveyes y castrones. Tamién taben rellacionaes coles mazanales.
El mitu de los Pastores de Mesapia
Na actual rexón de Puglia, n'Italia, los mozos pastores retaron a les Epimélides. Esti retu consistía en ver la gracia y resistencia de ca grupu; llóxicamente ganaron les ninfes y la conderga pol atrevimientu foi la de ser tresformaos n'árboles, quiciabes mazanales.
Ayaria
Ayaria, Adjaria o Adzharia (აჭარა Ach'llabra), oficialmente República Autónoma de Ayaria (აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკა, Ach'aris Avt'onomiuri Resp'ublik'a), ye una república autónoma de Xeorxa. Ayaria colinda con Turquía al sur y el mar Negru al oeste. Tien una estensión de y una población de. La so capital y ciudá más poblada ye Batumi ( hab.), que sirve como un importante puertu y centru turísticu.
Historia
thumb|left|Batumi, obra de [[Lev Lagorio|Lev Feliksovich Lagorio.]] Ayaria formó parte de la Cólquida na Antigüedá. Los griegos fundaron colonies nel sieglu V e.C.. La rexón cayó sol dominiu romanu nel sieglu II e.C.. Depués tuvo integrada nel reinu de Lázica antes de ser incorporada al reinu unificáu de Xeorxa nel sieglu IX. Los turcos otomanos conquistaron el país en 1614. La islamización de la so población producir a partir d'entós. Los otomanos hubieron de vencer Ayaria al Imperiu Rusu n'espansión tres la guerra ruso-turca de 1877–78.
Tres una ocupación temporal por tropes turques y britániques en 1918–1920, Ayaria convertir en parte de la República Democrática de Xeorxa en 1920. Depués d'un curtiu conflictu militar en marzu de 1921, Turquía dexó'l territoriu a Xeorxa en virtú del artículu VI del Tratáu de Kars, cola condición de que la población musulmana gociara d'un réxime d'autonomía. La Xunión Soviética instituyó la República Socialista Soviética Autónoma de Ayaria en 1921 acordies con esta clausa. Asina Ayaria foi parte de la RSS de Xeorxa, pero con una considerable autonomía.
Tres la disolución de la URSS, Ayaria entró a formar parte de la nuevamente independiente República de Xeorxa, azotada pola división política, y consiguió caltenese a salvo de la confrontación civil xeorxana de 1991–1993 gracies al gobiernu autoritariu del so líder.
thumb|left|100px|Aslan Abashidze. Dende 1989, Aslan Abashidze, descendiente d'una antigua familia feudal, gobernó la rexón con autonomía. Aliáu a Gamsajurdia, llogró caltenese a la cayida d'ésti gracies a la proteición rusa, que deseyaba protexer la so base militar de Batumi. Engarráu con Shevardnadze en numberoses ocasiones, a la fin del periodu d'ésti sofitó-y contra'l so rivales. Pero Shevardnadze foi derrocáu nel añu 2004, y el nuevu gobiernu nun tardó n'unviar tropes a Ayaria. En cuenta de ciertes seguridaes y garantía Rusia facilitó la so salida del país, nel cual establecióse un gobiernu cercanu al xeorxanu respetando hasta'l momentu l'autonomía.
Tres cierta tensión en 2005, Rusia dexó la base militar de Batumi a Xeorxa'l 17 de payares de 2007, acordies con el gobiernu xeorxanu, nel marcu de Cooperación CEI-OTAN y la XE.
En xunetu de 2007, la sede del Tribunal Constitucional de Xeorxa foi treslladada de Tblisi a Batumi.
Cultura
thumb|250px|Vista de la capital, [[Batumi.]] En "Axal Bulvarshi" atópase la escultura creada pola artista xeorxana Tamar Kvesitadze (თამარ კვესიტაძე). Nun principiu esta escultura foi llamada "Man and Woman", pero dempués de que decidiera instalase la en Batumi, la obra d'arte adquirió los nomes de "Ali y Nino" (ალი და ნინო), dos héroes d'un llibru de Kurban Said, nel que se cunta la hestoria d'amor d'un mozu azerbaiyano que se namora d'una princesa xeorxana pero que poco dempués muerre n'actu de defensa pel so país.
Nuna exhibición en Londres espunxo una versión a pequeña escala de la escultura de "Ali y Nino", primero que l'artista decidir a construyila a gran escala pa la ciudá de Batumi. Pasaron 10 meses hasta que la construcción remató.
La escultura d'aceru, de más de 3 metros d'altor y 7 tonelaes de pesu, representa les figures d'un home y una muyer na mariña del Mar Negru de Xeorxa. Les figures interactúan n'intervalos de 8 a 10 minutos acaldía dende les 19:00 hores, moviéndose la una escontra la otra hasta fundise nuna sola pieza.
La escultura foi presentada nel pabellón xeorxanu de la 52ª edición de la Bienal de Venecia nel añu 2007.
Organización política
El status de la República Autónoma de Ayaria ta definíu pola llei xeorxana sobre Ayaria y pola nuevu constitución de la rexón, adoptada tres el derrocamientu d'Aslan Abashidze. El Conseyu Supremu de Ayaria (Parllamentu) consta de 30 miembros, escoyíos por un periodu de 4 años. El cuerpu executivu de la rexón (Conseyu de Ministros) ye nomáu pol presidente de Xeorxa, quien tamién tien poderes pa eslleir l'asamblea y el gobiernu y pa sobreponese a les autoridaes llocales nos casos en que se contravenga la Constitución xeorxana.
L'actual xefe del gobiernu ayariano ye Levan Varshalomidze.
Ayaria subdividir en 6 unidaes alministratives:
Enerxía mareomotriz
thumb|280px|right|Antiguu molín de marees en [[Isla Cristina (Huelva).]] thumb|200px|Xenerador axial en [[Reinu Xuníu.]] La enerxía mareomotriz ye la que se llogra aprovechando les marees, por aciu la so empalmamiento a un alternador puede utilizase el sistema pa la xeneración de lletricidá, tresformando asina la enerxía mareomotriz en enerxía llétrica, una forma enerxética más segura y aprovechable. Ye un tipu d'enerxía anovable, en cuantes que la fonte d'enerxía primaria nun s'escosa pola so esplotación, y ye llimpia yá que nel tresformamientu enerxéticu nun se producen subproductos contaminantes gaseosos, líquidos o sólidos. Sicasí, la rellación ente la cantidá d'enerxía que puede llograse colos medios actuales y el costu económicu 2 y ambiental d'instalar los dispositivos pal so procesu torgaron una penetración notable d'esti tipu d'enerxía.