cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tiridates I d'Armenia
Viaxe a Roma
Esisten teoríes qu'establecen que la visita de Tiridates, un acontecimientu qu'impresionó descomanadamente a los sos contemporáneos, sería emplegada polos cristianos como base de la adoración de los Reis Magos. La lleenda cristiana camudó Roma por Belén y sustituyó a Tiridates por Gondofares, un rei que yá taba venceyáu al cristianismu pola so supuesta rellación con Tomás l'Apóstol.
Periodu de paz
thumb|right|Moneda romana acuñada en [[66 na que s'amuesa la clausura de les puertes del Templu de Jano.]] Cola conclusión de la disputa pol control d'Armenia empezó un periodu de paz en tol Imperiu romanu, polo que Nerón ordenó cerrar les puertes del Templu de Jano. Cuando Tiridates entró nel so país ordenó de momentu a los más célebres artesanos armenios que reconstruyeren Artaxata, que pasaría a llamase Neronia n'honor al emperador; tamién enguapeció la residencia real de Garni, cola construcción d'opulentos monumentos y l'adición d'un nuevu templu. Per otru llau, la crecedera del comerciu ente dambos continentes dexó qu'Armenia consolidara la so independencia de Roma. Agora l'Imperiu cuntaba con un lleal aliáu nesi país, inclusive dempués de la muerte de Nerón y l'ascensu al poder de Vespasianu. Políticamente, la paz llograda nesi territoriu constituyó una relevante victoria política de Nerón.
El beneficiu inmediatu de la estabilización d'Armenia sería la posibilidá de que Roma centrara la so atención nos problemes de Xudea, onde'l descontentu ciudadanu desaguó nel españíu de la primer guerra xudeo-romana (66-73) tan solo un añu dempués de la coronación de Tiridates. Mientres la guerra l'Imperiu unvió numberosos soldaos a Xudea dende Siria, lo qu'en situación de guerra sería imposible, yá que comprometiera la seguridá de la zona. La popularidá de Nerón amontóse descomanadamente nes provincies orientales, según ente los armenios y los partos. La paz ente Partia y l'Imperiu romanu duraría cincuenta años, hasta que l'emperador Traxanu invadiera Armenia (114).
Guerra colos alanos
En 72 los alanos, una belicosa tribu sármata, realizaron una incursión en Media Atropatene y en dellos distritos del norte d'Armenia. Tiridates y el so hermanu Pacoro, rei de Media Atropatene, combatieron al invasor en numberoses batalles; nuna d'elles un soldáu alano atrapó-y con una cuerda, pero'l monarca armeniu reaccionó rápido y pudo cortala antes de resultar prindáu. N'escalando Armenia y Media Atropatene los alanos decidieron retirase con un enorme botín. El rei d'Iberia pidió proteición contra los alanos a Vespasianu, que contribuyó a la reconstrucción d'Harmozica, una ciudadela alcontrada cerca de la capital iberia Miskheta, na redoma de la moderna Tbilisi. Una inscripción aramea atopada cerca de Tbilisi indica que Tiridates combatió a Iberia mientres los sos últimos años de vida. Desconocemos l'añu exactu de la conclusión del so reináu, y diverses fontes menten a Sanatruces como'l so socesor. Lo que sí sabemos a ciencia cierta ye que'l sobrín de Tiridates, Axidares, fíu de Pacoro II, algamaría'l tronu armeniu en 110.
Enllaces esternos
*«Rellaciones ente Roma y l'Imperiu partu en 70 e.C. - 220 d. C.'» (n'inglés)
[[Categoría:Iraninos]
AS Serpentis
AS Serpentis (AS Ser / AN 42.1935) ye una estrella variable na constelación de Serpens. Alcuéntrase na rexón de Serpens Caput, la cabeza de la culiebra, ente ψ Serpentis y 10 Serpentis. La so distancia al Sistema Solar ye de 1154 ± 17 años lluz.
AS Serpentis ye una estrella binaria que les sos componentes tán tan próximes que cuasi lleguen a tocase, compartiendo la so capa esterior de gas. Enllenen el 99% de los sos lóbulos de Roche, polo que práuticamente constitúi una binaria de contautu. La componente principal tien tipu espectral F2 y una temperatura averada de 7000 K. La so masa ye un 50% mayor que la del Sol y el so radiu un 53% mayor que la d'ésti, rellumando con una lluminosidá 5 vegaes mayor que la lluminosidá solar. La estrella acompañante tien la metá de masa que'l Sol y el so radiu equival al 90% del radiu solar. D'alcuerdu a la so masa, ésta ye una estrella de tipu M0, magar, con 1/3 de la lluminosidá del Sol, ye demasiáu lluminosa pal so tipu espectral. La velocidá de rotación d'esta binaria ye 55 vegaes mayor que la del Sol.
El periodu orbital del sistema ye de 0,4659 díes (11,18 hores), tando clasificada AS Serpentis como una binaria eclipsante. El so rellumu fluctúa ente magnitú aparente +11,40 y +12,00, esistiendo un eclís principal y un eclís secundariu, correspondiendo una cayida nel rellumu de 0,26 magnitúes pal primeru y 0,10 magnitúes pal segundu. Amás reparóse que'l periodu orbital nun ye constante, sinón que bazcuya; l'amplitú d'esta oscilación ye de 0,0049 díes a lo llargo d'un periodu de 11,8 años. Ello puede debese a ciclos d'actividá magnética de dambes componentes o a la presencia d'un tercer cuerpu non detectáu. Nesta última hipótesis, el tercer cuerpu, de 0,28 mases solares, sería una nana colorada de tipu M5V si fuera una estrella de la secuencia principal y orbitaría a una distancia de 5,93 UA de la binaria cercana.
Universidá de Londres
La Universidá de Londres (n'inglés: University of London) ye una célebre institución d'educación cimera con sede na capital británica. Nun ye una universidá tradicional sinón una federación voluntaria de 19 colexos universitarios totalmente independientes nel ámbitu académico y alministrativo, que de la mesma collaboren de manera proporcional nel presupuestu del sistema y nel sostenimientu d'once institutos.
La universidá ye la tercera más antigua d'Inglaterra y nació pa dar educación a aquel ingleses que por motivos relixosos nun podíen asistir a la Universidá d'Oxford o a la Universidá de Cambridge, que namái almitíen alumnos anglicanu a principios del sieglu XIX. Cola unión de dellos colexos londinenses y dempués de delles coleutes, la universidá constituyóse oficialmente nel añu de 1836. En 1878 convertir na primer universidá nel Reinu Xuníu n'almitir muyeres y para 1908 convirtiérase na universidá más grande del país.
Anguaño cunta con más de 116.000 alumnos.
Els Verds de Menorca
Els Verds de Menorca (Los Verdes de Menorca) ye un partíu políticu español de calter ecoloxista que'l so ámbitu d'actuación ye la islla de Menorca. Crear en 2001. Formaba parte de la Confederación de Los Verdes hasta la so integración en Equo.
Historia y evolución
La so política de pactos llevólu en diverses ocasiones a dellos conceyos de la isla. Na actualidá, y tres les eleiciones llocales, autonómiques y a los conseyos insulares de 2007, nes qu'allegó en coalición col Partit Socialista de Menorca, Els Verds de Menorca formen parte del equipu de gobiernu del Conseyu Insular de Menorca y del Gobiernu d'Islles Baleares.
Les primeres eleiciones a les qu'allegó Els Verds de Menorca fueron les llocales y autonómiques de 2003. Llograron un conceyal en Villacarlos y 1.081 votos nes autonómiques (3% na circunscripción menorquina). Nes xenerales de 2004, formaron parte de la coalición Progressistes per les Illes Balears, qu'arrexuntaba a diversos partíos asitiaos a la izquierda del PSOE: Esquerra Unida, Els Verds de Mallorca, PSM - Entesa Nacionalista y Esquerra Republicana de Catalunya y buscaben consiguir un escañu que rompiera col bipartidismu PP-PSOE na circunscripción balear, ensin ésitu. Nes llocales, insulares y autonómiques de 2007 allegaron de nuevu en coalición, esta vegada col Partit Socialista de Menorca (caña menorquina de PSM - Entesa Nacionalista), na coalición PSM-Verds. La coalición llogró 5 conceyales na isla, pero nengunu d'ellos pertenecía a Els Verds. Sicasí, sí consiguió un conceyal en Mercadal na llista liderada pol PSM. Nes eleiciones al Conseyu Insular la coalición llogró un diputáu, tamién del PSM (el coordinador xeneral de Els Verds diba de número dos), pero entró a formar parte del pactu de gobiernu col PSOE, polo que miembros de Els Verds formen parte del Conseyu Insular. Nes autonómiques, PSM-Verds llogró tamién un diputáu, del PSM, pero al formar parte del pactu de gobiernu balear, tamién militantes de Els Verds formen parte de dichu gobierno. Finalmente, nes xenerales de 2008 formaron parte de la coalición Unitat per les Illes, una coalición similar a Progressistes, pero que daba entrada a Unió Mallorquina de la que prescindía de Esquerra Unida y Els Verds de Mallorca. Una candidata de Els Verds, Glòria Domínguez, ocupaba'l númberu seis de la candidatura. Tampoco llogró representación.
Els Verds de Menorca tien como coordinador xeneral y voceru a José Francisco Suárez Roa (dende 2005).
Participación nel Proyeutu Equo
El 4 de xunu de 2011, viéspora del Día Mundial del Mediu Ambiente, tuvo llugar un alcuentru entamáu por Equo nel que participaron Los Verdes de Menorca xunto a otres más de 30 organizaciones polítiques verdes y progresistes de tol país coles mires de confluyir pa la puesta en marcha d'un proyeutu políticu estatal qu'allegue a les próximes eleiciones xenerales.
Scomber scombrus
La ye una especie de pexe perciforme de la familia Scombridae. Ye bien paecida a la caballa cola que munches vegaes puede confundise. D'igual forma y carauterístiques qu'ésta, ye un pocu más escura coles rayes negres un pocu más regulares. La xarda ye un pexe teleósteu perteneciente a la familia de los escómbridos, orde de los peciformes. Abondosa nel océanu Atlánticu y nel mar Mediterraneu siendo oxetu d'una fuerte pesca por cuenta de la so apetecedora carne.
Descripción
La xarda tien un cuerpu bien delgáu con dos aletes dorsales bien separaes, con unes aletes pectorales curties, y una aleta añal siguida de siete aletines. La so coloración ye azul escura enriba col banduyu blancu. Mide ente 25 y 45 cm de llargor y puede algamar 4,5 kg de pesu. La xarda (Scomber scombrus) ye un pexe que tien entre 30 y 50 cm de llargu y pesu de 500 a 1.000 g. Migra y mora nes agües fondes del mar a lo llargo de los meses fríos del añu, pero cuando llega'l buen tiempu sube a la superficie. Ye azulón-verdosu con rayes prietes nel llombu.
N'Asturies, nel añu 2012, ruláronse 4.564.702,69 Kg de xarda por un valor de 5.047.646,31 euros, según la estadística qu'ellabora la Direición Xeneral de Pesca Marítima del Principáu d'Asturies. Trátase d'una pesquería bien concentrada nel tiempu y con buenos resultaos económicos pa los profesionales del sector.
thumb|300px|Xardes nel mercáu.
Nutrición y salú
Ye un pescáu con un altu conteníu en purines, que se tresformen n'ácidu úrico, polo que nun s'aconseya'l so consumu en casu d'hiperuricemia o gota.
Tetsuhiro Kina
Tetsuhiro Kina (喜名 哲裕, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Asellus Australis
Asellus Australis (δ Cancri / 47 Cancri / HD 74442) ye una estrella de magnitú aparente +3,94, la segunda más brillosa na constelación de Cáncer dempués d'Altarf (β Cancri). L'orixe del so nome rellacionar col vecín cúmulu El Preselbe (M44), flanqueado por dos pollinos al este —Asellus significa «pollín» en llatín—; Asellus Australis ye'l más meridional, ente que Asellus Borealis (γ Cancri) ye'l más septentrional.
Asitiada a 136 años lluz del Sistema Solar, Asellus Australis ye una xigante naranxa de tipu espectral K0III. Tien una temperatura superficial de 4585 K y relluma con una lluminosidá 53 vegaes superior a la lluminosidá solar. El so radiu ye 11 vegaes más grande que'l del Sol y la so masa envalorada asítiase en redol a los dos mases solares. Como en munches xigantes análogues, nel so nucleu tien llugar la fusión nuclear del heliu. La so metalicidá ye daqué inferior a la solar, alredor de 3/4 partes de la mesma.
Asellus Australis ye una de les estrelles más brilloses de la eclíptica —«trayeutoria» que percuerre'l Sol al traviés del cielu—, pos ta asitiada 5 minutos d'arcu al norte de la mesma. Forma una doble óptica con una estrella de magnitú +12,2 a 40 segundos d'arcu, nun esistiendo rellación física ente dambes.
Víctor Álvarez Rozada
Víctor Álvarez Rozada, conocíu a cencielles como Viti o Viti Rozada, ye un.
Trayeutoria
Formáu nel fútbol base del equipu azul, ingresó nel so equipu cadete nel 2012. Dende entós foi pasando por toles categoríes del equipu hasta llegar a debutar en categoría senior col Vetusta, el filial del conxuntu azul na Tercer División el 10 de mayu de 2015 con namái 17 años frente al Lugones. Un añu más tarde, facer col primer equipu, entá n'edá xuvenil, el 26 de mayu de 2016 con 18 años. Foi nel partíu de lliga qu'enfrentó a los azules frente al CD Leganés y que se saldó con derrota azul por 0-1. L'entrenador que-y fixo debutar nel fútbol profesional foi David Generelo. El 7 de mayu de 2017 anueva col equipu azul y realiza tola pretemporada col primer equipu, apostando la mayoría de los partíos.
AS Draconis
AS Draconis (AS Dra / HD 107760) ye un sistema estelar na constelación de Draco de magnitú aparente +8,00. Alcuéntrase a 138 años lluz del Sistema Solar.
Componentes
En primer instancia, AS Draconis ye una binaria que la so primaria ye una nana mariella de tipu espectral G4V. Con una temperatura efectivo de 5830 K ya igual masa que'l Sol, el so radiu ye apenes un 3% más pequeñu que'l radiu solar. Xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada de 12 km/s. La estrella secundaria ye una nana mariellu-anaranxada de tipu G9V que la so temperatura ye de 5250 K. Tien una masa de 0,85 mases solares y el so radiu equival al 84% del que tien el Sol. La so velocidá de rotación ye de siquier 8 km/s.
La lluminosidá conxunta de dambes estrelles ye un 15% superior a la lluminosidá solar. Presenten un bien so conteníu metálico —equivalente namái al 19% del que tien el Sol—, ente que'l conteníu de litiu ye distintu nos dos componentes; la más caliente tien un conteníu más alto que'l Sol, ente que la más fría tener más baxu (A(Li) = 0,85).
El periodu orbital d'esta binaria ye de 5,4125 díes, siendo'l valor del semiexe mayor de la órbita 0,07 UA. El planu orbital ta inclináu unos 72º respectu al planu del cielu.
Una tercer estrella completa'l sistema estelar. Con una masa d'apenes el 11% de la masa solar, completa una órbita en redol a la binaria cada 6781 díes.
Cinemática
AS Draconis destaca porque se mueve al traviés de la Vía Lláctea con una velocidá relativa respectu al Sol de 139,7 km/s. Esta velocidá ye por demás elevada: a títulu comparativu, Etamin (γ Draconis), η Draconis y Tyl (ε Draconis), estrelles a una distancia comparable a la d'AS Draconis, mover a una velocidá relativa ente 15 y 30 km/s respectu al Sol.
Variabilidad
AS Draconis ye una variable RS Canum Venaticorum, reparándose una variación de rellumu de 0,10 magnitúes. El so periodu de variación correspuende al periodu orbital de la binaria (5,41 díes). Emite enerxía en forma de rayos X, siendo'l so lluminosidá en dicha rexón del espectru 0,017 × 1024 W.
Wataru Ito
Wataru Ito (伊藤 亘, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Bill Russell
William Fenton Russell, conocíu como Bill Russell, foi un xugador de baloncestu que xugó como pívot 13 años en Boston Celtics de la NBA. Foi'l máximu estandarte de la dinastía de los Celtics que ganaron once campeonatos en trece años y nesi ralu apostaron diez finales consecutives. Foi en cinco causes nomáu MVP de la temporada, anque curiosamente figuró nel meyor quintetu de la NBA solamente tres veces, a les que s'amiesten ocho apariciones nel segundu quintetu.
Antes de la so carrera profesional, Russell ganó dos campeonatos de la NCAA con San Francisco Dons en 1955 y 1956. Tamién consiguió la medaya d'oru nos Xuegos Olímpicos de Melbourne de 1956 como capitán de la seleición nacional estauxunidense.
Russell ye consideráu como unu de los meyores defensores de la historia de la NBA, siendo los sos tapones y el so defensa al home les mayores razones del ésitu de los Celtics, inspirando amás a otros xugadores a ameyorar el so xuegu defensivu. Tamién foi notable a la de rebotear, recoyendo un total de 21.620 rebotes en tola so carrera y convirtiéndose n'unu de los dos xugadores (xunto con Wilt Chamberlain) capaces de consiguir 50 rebotes o más nun partíu. A pesar de nun centrase nunca nel xuegu ofensivu, remató la so carrera profesional con 14.522 puntos.
Dende 1975 forma parte del Basketball Hall of Fame y en 1996 foi nomáu unu de los 50 meyores xugadores de la historia de la lliga.
Empiezos
La so familia tuvo munchos problemes col racismu, hasta'l puntu que al so padre foi-y negáu'l serviciu nuna gasolinera hasta que tolos veceros blancos fueren atendíos. Cuando'l so padre intentó colase y buscar otra gasolinera, l'encargáu del establecimientu pegó-y con una escopeta na cara amenaciándolo de muerte con que se quedara y esperara la so vez. N'otra ocasión, la so madre caminaba pela cai con un vistíu elegante cuando un policía llocal atopar y facer tornar a casa pa camudase'l vistíu yá que lu describió como "ropa de blanca". Debíu al racismu que s'alendaba nel so Monroe natal, la familia Russell camudar a Oakland, California. La so madre, Kathy, morría d'un fallu renal poco primero de cumplir los 33 años d'edá. Criáu a partir d'entós pol so padre, siempres reconocería nél al so ídolu: “Nunca na mio vida sentí vergüenza pol mio padre. Intenté recoyer el máximu de la so filosofía y añedir la mio personalidá, anque nunca llegué al so nivel”.
Russell asistió al Institutu McClymonds, onde nun empezó a sobresalir como xugador de baloncestu hasta los sos años junior y senior, y ganando tres campeonatos estatales col equipu.
Universidá
thumb|right|200px|Russell, na so etapa en San Francisco. La única universidá qu'ufiertaba una beca deportiva a Russell yera la Universidá de San Francisco, onde Russell xugó so les órdenes del entrenador Phil Woolpert. Xunto colos sos compañeros de raza negra Hal Perry y K.C. Jones, Russell convertir n'oxetu d'insultos racistes, tantu en USF como nos otros llugares. Nun llamentable incidente, hoteles d'Oklahoma City negar a almitir a Russell y los sos compañeros negros mientres l'equipu taba na ciudá p'apostar el All-College Tournament de 1954. En protesta a ello, l'equipu enteru decidió acampar nuna residencia universitaria d'estudiantes zarrada, lo qu'ellos más tarde consideraron una importante esperiencia de vinculación. Décades más tarde, Russell esplicó que les sos esperiencies endureciéron-y contra l'abusu de too tipu de clases. "Nunca dexé ser una víctima" dixo.
Russell lideró a USF Dons a los campeonatos de la NCAA de 1955 y 1956, incluyendo una racha de la friolera de 55 partíos consecutivos ganaos. Convertir nun xugador popular gracies a la so fuerte defensa y la so habilidá pa taponar los tiros rivales, llegando a asitiar 13 nun partíu. John Wooden, entrenador d'UCLA Bruins, dixo de Russell que yera "el meyor defensor qu'enxamás vi".
Mientres la so carrera universitaria, Russell permedió 20,7 puntos y 20,3 rebotes en 79 alcuentros. Foi tan dominante que forzó a la NCAA a modificar delles regles, les que vinieron ser conocíes como les "Regles de Russell"; tres la temporada de 1955, decidió enanchase la llinia de tiros llibres de seis a doce pies, lo qu'obligaba a los pívots a xugar más lloñe de canasta. Tamién se convirtió n'illegal tocar el balón cuando ésti alcuéntrase en trayeutoria descendente a canasta.
Amás del baloncestu, Russell representó a USF Dons en competiciones d'atletismu. Compitió na carrera de 402 m, pudiendo completala en 49,6 s, y en saltu d'altor, siendo escoyíu pola revista Track & Field News como'l séptimu meyor saltador d'altor del mundu en 1956. Esi añu, Russell ganó los títulos de saltu d'altor na xunta amateur de Central California y del Pacíficu, y na West Coast Relays. Nésta última competición, realizó unu de los sos meyores saltos, algamando los 2,06 m, namái 6 cm menos que los alcanzaos pol campeón olímpicu aquel añu.
Tres la so carrera en San Francisco, los Harlem Globetrotters convidáronlu a xunise al so llexendariu equipu. Sicasí, el propietariu Abe Saperstein solo axustaba direutamente col entrenador de Russell, polo que'l pívot refugó la ufierta. Alegó que si Saperstein yera demasiáu elegante pa falar con él, entós él yera demasiáu elegante pa xugar pa Saperstein. Sicasí, Russell declaróse elegible pal Draft de la NBA de 1956.
Draft de 1956
Nel Draft de 1956, l'entrenador de Boston Celtics Red Auerbach, punxera los sos güeyos sobre Russell, pensando que la so intensidá defensiva y la so capacidá reboteadora yera lo que los Celtics realmente precisaben. Los sos pensamientos yeren pocu ortodoxos, yá que por aquel tiempu los pívots destacaben pol so xuegu ofensivu y por poner poca atención a la defensa. Sicasí, les posibilidaes de consiguir a Russell paecíen remotes, yá qu'en quedando los Celtics segundos la temporada anterior la so eleición nel draft yera demasiáu baxa. Amás, Auerbach yá usara la so eleición territorial pa escoyer al aleru Tom Heinsohn. Pero Auerbach yá sabía que Rochester Royals, equipu posesor de la primer eleición del draft, diben escoyer al nuevu reboteador Maurice Stokes y que nun taben dispuestos a pagar los 25.000 dólares que solicitaba Russell. St. Louis Hawks, segundos nel draft, escoyeron a Russell, pero l'equipu deseyaba faese colos servicios d'Ed Macauley, xugador seis vegaes All-Star de los Celtics y nativu de St. Louis. Auerbach aceptó axustar colos Hawks por Macauley solu si entraba na operación el mozu Russell, y dempués de que los Celtics tuvieren d'alcuerdu n'incluyir tamién al rookie Cliff Faigan, el trespasu fíxose oficial.
Xuegos Olímpicos de 1956
Antes del so añu rookie, Russell foi capitán de la seleición nacional estauxunidense que compitió nos Xuegos Olímpicos de Melbourne 1956. Russell tuvo la opción de saltase'l tornéu y apostar la temporada completa colos Celtics, daqué a lo que'l pívot refugó. Darréu comentó que compitiera en saltu d'altor si fuera refugáu pol equipu de baloncestu. Baxu tutelar del entrenador Gerald Tucker, Russell ayudó al combináu norteamericanu a ganar la medaya d'oru ganando a la Xunión Soviética na final por 89-55. Estaos Xuníos apoderó'l tornéu, ganando a los sos rivales por una diferencia de 53,5 puntos per partíu de permediu. Russell lideró al equipu n'anotación con 14,1 puntos per alcuentru, ente que Jones, compañeru d'equipu so nos Celtics apurrió otros 10,9 por partíu.
1956–59
Nos años previos a la llegada de Russell, los Celtics yeren un equipu anotador pero probe en defensa. Sicasí, cola presencia defensiva de Russell, los Celtics fundaben l'entamu d'una de les dinastíes más llargues na historia del deporte. Na primer temporada l'equipu llogró un balance de 44-28, consiguiendo una plaza d'accesu a playoffs. Nel primer partíu de la primer ronda ante Syracuse Nationals, lideraos pol futuru Hall of Fame Dolph Schayes, Russell completó unu de los meyores partíos na so carrera. Remató con 16 puntos, 31 rebotes y 7 tapones, anque por esa dómina los tapones nun yeren una estadística oficial. Los Celtics barrieron a los Nationals y darréu llantáronse nes sos primeres Finales.
Nes Finales de la NBA enfrentar a St. Louis Hawks, equipu lideráu pola estrella Bob Pettit y l'ex-Celtic Macauley. Dambes franquicies llegaron al séptimu partíu empataos a alcuentros ganaos, siendo nel decisivu de la serie nel que Russell completara'l famosu “Coleman Play”. Russell atópase na llinia de fondu del so propiu campu cuando Jack Coleman recibió un pase a media pista, llegando'l pívot de los Celtics cola abonda velocidá y potencia como para taponarle l'a priori bona bandexa que se preparar a realizar el xugador de los Hawks. El tapón caltuvo'l 103-102 pa los Celtics nel marcador a falta de 40 segundos pal final del partíu. L'alcuentru decidir na prórroga, onde los Celtics imponer por 125-123, ganando'l so primer aniellu de campeón.
Na temporada 1957-58, Russell permedió 16,6 puntos y 22,7 rebotes per partíu, récor de la lliga. Un interesante fenómenu asocedió esa campaña na NBA; Russell foi nomáu MVP de la Temporada, pero foi escoyíu nel segundu meyor quintetu de la lliga, daqué qu'asocedería constantemente a lo llargo de la so carrera. La NBA razonó qu'otros pívots yeren más versátiles que Russell, pero nengún otru significaba tantu pal so equipu como lu faía él. Amás, hasta la temporada 1979-80 el MVP de la temporada yera escoyíu por votación de los xugadores, ente que l'equipu All-Star yera escoyíu por votación de periodistes y comentaristes.
Per segundu añu consecutivu los Celtics teníen el meyor récor de la NBA, avanzando fácilmente hasta les Finales de la NBA. Nelles atopáronse de nuevu a los Hawks, mancándose Russell nel tercer partíu de la serie. Lideraos por Macauley y Pettit, y col so entrenador Alex Hannum, los Hawks alzar col so primer campeonatu en seis encuentros.
Na campaña 1958-59, Russell siguió colos sos dominantes númberos; 16,7 puntos y 23 rebotes per nueche. Convertir n'unu de los meyores reboteadores de tolos tiempos, permediando non menos de 23 rebotes per partíu nos sos siete siguientes temporaes na lliga. Los Celtics facer col meyor récor de la lliga ganando 52 partíos, lideraos por Russell faía unes nueves Finales de la NBA. Nes de 1959, los Celtics barrieron a Minneapolis Lakers por 4-0 y conquistaron el so segundu aniellu. John Kundla, entrenador de los Lakers, dixo tres la serie: "Nun tarrecemos a unos Celtics ensin Russell, ensin él podemos gana-yos. Ye'l tipu que nos batió psicolóxicamente".
1959–66
Na temporada 1959-60, debutó'l rookie Wilt Chamberlain, pívot de Philadelphia Warriors qu'anguaño entá caltién numberosos récores individuales tantu en partíu como en temporada, incluyendo dellos estelantes como los 100 puntos o los 55 rebotes nun alcuentru y permedios de 50,4 puntos per nueche nuna temporada regular. La rivalidá Russell-Chamberlain, tantu no defensivo como no ofensivo, convertir nuna de les más intenses y llexendaries del baloncestu. Aquella campaña los Celtics ganaron 59 partíos incluyendo una racha de 17 consecutivos, atopándose colos Warriors de Chamberlain nes Finales de Conferencia Finales de División. Chamberlain superó a Russell n'anotación por una diferencia de 81 puntos, pero los de Boston lleváronse la serie en seis partíos. Años más tarde, la rivalidá Russell-Chamberlain foi protagonista d'un llibru tituláu The Rivalry del periodista deportivu John Taylor. Nes Finales de 1960, los Celtics ganaron a los Hawks tomándose la revancha de va dos años y consiguiendo el so tercer campeonatu de la NBA. Russell atrapó 40 rebotes nel segundu partíu de la serie, añediendo amás 22 puntos y 35 rebotes nel séptimu y decisivu choque, liderando la victoria por 122-103 de los Celtics.
Na campaña 1960-61, Russell completó otru añu de suañu, permediando 16,9 puntos y 23,9 rebotes per partíu. El so equipu consiguió un balance de 57-22, batiendo a Syracuse Nationals por 4-1 nes Finales de Conferencia Finales de División y llegando otru añu más a les Finales de la NBA, onde per segunda temporada consecutiva quitaron del títulu a los Hawks (4-1).
Russell robló un permediu de 18,9 puntos (meyor marca anotadora na so carrera) y 23,6 rebotes per alcuentru na temporada 1961-62, ente que Chamberlain batía tolos récores roblando 50,4 puntos per partíu en dicha campaña y anotaba 100 puntos nuna sola nueche. Los Celtics convertir nel primer equipu en llegar a les 60 victories, siendo Russell escoyíu'l MVP. Na postemporada, la franquicia prindó'l cuartu aniellu na so historia, ganando nes Finales de 1962 a los Lakers y con un Russell decidiendo la serie con 30 puntos nel séptimu y decisivu partíu.
Antes de la campaña 1962-63, el veteranu base Bob Cousy retirar del baloncestu y los Celtics escoyeron a John Havlicek, otru futuru Hall of Fame. Una vegada más l'equipu tuvo lideráu por un inspiráu Russell, permediando 16,8 puntos y 23,6 rebotes per partíu mientres dicha campaña y ganando el so cuartu títulu de MVP de la Temporada. Amás, per primer vegada na so carrera consiguió'l MVP del All-Star Game, n'anotando 19 puntos y prindar 24 rebotes pal Este. Per quintu añu consecutivu, los Celtics ganaron l'aniellu de nuevu ante los Lakers en seis partíos.
Na siguiente campaña, la 1963-64, unos Celtics dominantes llegaron de nuevu a les Finales en ganando a Cincinnati Royals y San Francisco Warriors de Chamberlain por 4-1 en dambes series. Sería'l séptimu aniellu n'ocho temporaes de Russell, sestu consecutivu, una racha histórica ensin precedentes. Anotó 15 puntos y 24,7 rebotes per partíu (récor na so carrera), liderando la NBA en rebotes per primer vegada desque Chamberlain llegó a la lliga.
Russell tuvo otru añu escelente mientres la 1964-65, permediando 14,1 puntos y 24,1 rebotes per nueche y emponiendo a los Celtics a 62 partíos ganaos. Amás, consiguió'l so segundu títulu consecutivu de máximu reboteador y el quintu MVP de la Temporada na so carrera. Nos playoffs, los Celtics sufrieron pa esaniciar a Philadelphia 76ers del acabante fichar Chamberlain. Russell fixo valir el so MVP de la campaña tantu nel tercer partíu como nel quintu, onde contribuyó con 28 rebotes, 10 tapones, 6 robos y 7 asistencies. Sicasí, aquella serie tuvo un final dramáticu pa los 76ers pero gloriosu pa los de Boston. Cinco segundos enantes del final del séptimu partíu, los Celtics ganaben 109-110, perdiendo Russell el balón. Sicasí, un saque de fondu mal empobináu de Hal Greer fizo que John Havlicek robara'l balón, causando a la comentarista de los Celtics Johnny Most glayar les llexendaries pallabres: "Havlicek stole the ball! It's all over! Johnny Havlicek stole the ball!". Tres les Finales de Conferencia Finales de División, los Celtics vencieron fácilmente nes Finales de la NBA a los Lakers en cinco partíos y coronáronse un añu más campeones de la NBA.
Na temporada 1965-66 de la NBA siguiente temporada (65-66), los Celtics ganaron el so octavu títulu consecutivu. Esta vegada, l'equipu de Russell esanició de nuevu a los 76ers, llantándose nes Finales colos Lakers de rivales per segundu añu consecutivu y per cuarta vegada en cinco años. Esta vegada, la serie tuvo más igualada, decidiéndose en siete partíos. Mientres la temporada regular, Russell apurrió 12,9 puntos y 22,8 rebotes per alcuentru, siendo la primer vegada na so carrera que baxaba de 23 rebotes de permediu.
1966–69
right|195px|thumb|Russell defendiendo a [[Wilt Chamberlain.]] Antes de la temporada 1966-67, el llexendariu entrenador de los Celtics Red Auerbach retiróse y nomó a Russell entrenador-xugador, convirtiéndose nel primer afroamericanu en dirixir un equipu de la NBA na historia. La racha d'ocho campeonatos consecutivos llegó al so fin, siendo esaniciaos polos 76ers de Chamberlain nes Finales de Conferencia Finales de División qu'amás superaron el récor de más victories nuna temporada, en posesión de los Celtics con 68. L'entrenador aquel añu de los 76ers yera Alex Hannum, téunicu que dirixiera a los Hawks de 1958, vencedores de los Celtics nes Finales de la NBA d'aquel añu.
Nel so temporada 1967-68 de la NBA penúltima temporada (67-68) na NBA los sos númberos baxaron, permediando 12,5 puntos y 18,6 rebotes per partíu a la edá de 34 años. Nes Finales de Conferencia Finales de División, paecía que los 76ers diben esaniciar a los Celtics de nuevu, yá que tres cuatros partíos el resultáu yera de 1-3 pa los de Philadelphia. Sicasí, llograron igualar la eliminatoria y nel séptimu partíu Russell llindó a Chamberlain a tan solu dos intentos de tiros de campu na segunda metá. Los Celtics lideraben el marcador 97-95 a falta de 34 segundos cuando Russell sentenció'l partíu con delles xugaes decisives que dieron la victoria a Boston. Darréu, los Celtics ganaron a los Lakers nes Finales de la NBA por 4-2, consiguiendo Russell el so décimu títulu en doce años. Russell foi nomáu "Meyor Deportista del Añu" por Sports Illustrated. En perdiendo per quinta vegada consecutiva contra Russell y les sos Celtics, la base de los Lakers Jerry West esclamó: "Si tuviera qu'escoyer a dalgún xugador de baloncestu na lliga, la mio primer opción sería Bill Russell. Nunca dexa d'ablucame".
Na temporada 1968-69 y postrera de Russell, les posibilidaes de ganar el campeonatu yeren más débiles. Russell apurrió 9,9 puntos y 19,3 rebotes per partíu, pero los Celtics consiguieron un mediocre balance de 48-34 en temporada regular y entraron en playoffs como'l cuartu meyor equipu del Este. Boston llegó de nuevu a les Finales, atopándose un añu más a los Lakers como rivales, anque esta vegada los californianos partíen como favoritos con Jerry West, Elgin Baylor y el recién fichaxe de Wilt Chamberlain. Tres seis partíos, la serie taba igualada, cuntando los Celtics con series posibilidaes de ganar el campeonatu. Nel séptimu alcuentru, diben per delantre con una diferencia de nueve puntos a falta de cinco minutos, amás de que Chamberlain dexó'l partíu por una mancadura na pierna. La fortuna paecía que podría camudar cuando Chamberlain pidió tornar al partíu, pero inexplicablemente l'entrenador de los Lakers Bill van Breda Kolff decidió caltener al pívot sentáu nel banquín hasta'l final pese al disgustu de West. Los Celtics ganaron el campeonatu y Russell consiguió'l so oncenu aniellu en trece años. A la edá de 35 años, Russell atrapó 21 rebotes nel so postreru partíu na NBA. La siguiente campaña los Celtics roblaron un 34-48 como balance de la temporada regular, quedándose fuera de los playoffs per primer vegada dende 1950 ya ilustrando con esti fechu la importancia que tenía Russell nel equipu.
Carrera post-xugador
thumb|right|170px|Bill Russell, 2005.
Los Celtics retiraron el dosal 6 de Russell en 1972, y tres años dempués entró a formar parte del Basketball Hall of Fame. Russell, que tenía una difícil rellación colos medios de comunicación, nun asistió a la ceremonia de nengún de los dos acontecimientos. En retirándose como xugador, foi entrenador de Seattle SuperSonics (1973 a 1977) y Sacramento Kings (1987 a 1988). La so etapa como entrenador nun foi bien esitosa, anque lideró a los Sonics a play-offs per primer vegada na so historia. Irónicamente, dos años dempués los Sonics ganaríen el campeonatu con Lenny Wilkens usando una estratexa similar a la qu'usó Russell. El so pasu polos Kings foi más frustrante, dexando l'equipu con un murniu balance de 17-41. Nel tiempu que trescurrió ente'l so pasu polos banquinos de los Sonics y Kings, Russell trabayó como comentarista, anque nunca como llocutor. Russell tamién escribió llibros, ente los que s'inclúin Second Wind (1979) y Russell's Rules (2001). Tres dellos años fuera del güeyu públicu, Russell volvió ser noticia en xineru de 2006 al convencer al pívot Shaquille O'Neal, de Miami Heat, pa faer les paces col so antiguu compañeru d'equipu, l'escolta de los Lakers Kobe Bryant. El 17 de payares de 2006, el dos vegaes campeón de la NCAA Russell foi reconocíu pola so influyencia nel baloncestu universitariu al ser incluyíu na clase fundacional del "National Collegiate Basketball Hall of Fame". Foi unu de cinco, xunto con John Wooden, Oscar Robertson, Dean Smith y James Naismith, escoyíos pa representar a la clase inaugural. El 20 de mayu de 2007 la Universidá de Suffolk dio a Russell un doctoráu honoríficu, y el 7 de xunu de 2007 la Universidá de Harvard dio a Russell un títulu honoríficu. Russell tamién foi honráu mientres la Fin de selmana All-Star de la NBA en 2009 en Phoenix. El 14 de febreru de 2009 el Comisionado de la NBA David Stern anunció que premiu al Xugador más pervalible de les Finales de la NBA pasaría a denominase "Premiu Bill Russell al Xugador más pervalible de les Finales de la NBA" n'honor al once vegaes campeón. A otru día, mientres l'entetiempu del Partíu de les Estrelles de la NBA, los trés capitanes de los Boston Celtics, Paul Pierce, Kevin Garnett y Ray Allen, sosprendieron a Russell al presenta-y una torta de cumpleaños por cuenta del so cumpleaños númberu 75. El 18 de xunu de 2007 Bill Russel foi incluyíu na clase inaugural del Salón de la Fama FIBA. Bill Russell foi gallardoniáu cola Medaya Presidencial de la Llibertá en 2011.
Yernes
Yernes ye un llugar de la parroquia asturiana del mesmu nome, nel conceyu de Tameza. Tien y alcuéntrase a un altor de 646 m.
Taneti Maamau
Taneti Mamau ye un políticu kiribatianu.
Al postulase como candidatu de la so coalición nes Eleiciones Presidenciales de 2016, llogró ganales consiguiendo mayoría absoluta con un total de 19.833 votos y un 59,96%. Darréu'l so nomamientu foi aprobáu pol parllamentu, recibiendo amás el sofitu de los presidentes Teburoro Tito y l'anterior Anote Tong, qu'arrenunció como presidente y líder del so partíu. En llogrando la victoria y l'aprobación parllamentaria, dende'l día 11 de marzu que foi investido ye'l nuevu presidente de Kiribati.
Arisaema erubescens
Arisaema erubescens ye una especie de planta del xéneru Arisaema perteneciente a la familia de les aracees. Ye orixinaria de Nepal.
Descripción
La especie tien un tubérculu globosu de 2-7 centímetros d'anchu. Tien 3 catáfilos que son de color verde escuru que lleven llurdios blancos y que miden 55 centímetros de llargu y tienen un ápiz agudu. El pecíoluye de 2 centímetros de llargu, ente que'l so pedúnculu ye de namái 75 centímetros de llongura con una parte llibre de 9 centímetros. La espata de la planta ye verde y tien tubos cilíndricos de 6-7 centímetros por 1,5 centímetros. La estremidá del so gargüelu ye de color verde escuru, pero dacuando puede ser púrpura'l marxe esterior y nel interior de color verde maciu. Tamién ye triangular a oval y ye de 8-12 centímetros de llargu y 4-8 centímetros (1.6 a 3.1 pulgaes) d'anchu.
Usos
A. erubescens contién el compuestu fenólico paeonol.
Taxonomía
Arisaema erubescens describióse por (Wall.) Schott y espublizóse en Meletemata Botanica 1: 17. 1832.
Asellus Primus
Asellus Primus (θ Bootis / θ Boo / 23 Bootis) ye una estrella de la constelación de Boötes con magnitú aparente +4,04. El nome Asellus significa «pollín» en llatín, siendo trés les estrelles que lleven esti nome na constelación: d'este a oeste son Asellus Primus —la primera—, Asellus Secundus (ι Bootis) —la segunda— y Asellus Tertius (κ Bootis), la tercera y postrera. Asellus Primus alcuéntrase a 48 años lluz de distancia del Sistema Solar.
Bono (Morbihan)
Bono ye una comuña francesa del departamentu de Morbihan, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Asellus Primus
Asellus Primus ye una nana mariella de tipu espectral F7V más caliente y lluminosa que'l Sol, de carauterístiques asemeyaes a Zavijava (β Virginis). Con una temperatura superficial de 6300 K, ye 5 vegaes más lluminosa que'l Sol. El so radiu ye 1,7 vegaes más grande que'l radiu solar y la so masa ta entendida ente 1,25 y 1,5 mases solares. Tien una metalicidá llixeramente inferior a la del Sol ([Fe/H] = -0,14). Al igual que'l Sol, Asellus Primus emite rayos X, lo qu'indica que tien una corona caliente, magar nun se detectó un campu magnéticu. La so edá envalórase en 3200 millones d'años.
Supersticiones de los chinos de Malasia
Les supersticiones de los chinos de Malasia referir a aquelles supercherías tradicionales (y a otres allegaes importaes dende Singapur) nes que cree esta etnia afincada en Malasia.
Bono (Morbihan)
Tien una población de y una superficie de  km².
Asellus Primus
Visualmente puede apreciase una tenue compañera de magnitú +11,1 a 69 segundos d'arcu de Asellus Primus. Ye una nana colorada de tipu M2.5V con una temperatura de 3500 K, que la so lluminosidá ye apenes el 2 o'l 3% de la solar. Anque se desconoz si tán gravitacionalmente xuníes, el so movimientu común al traviés del espaciu indica que dambes tán rellacionaes. La separación real ente los dos ye de siquier 1000 UA.
Supersticiones de los chinos de Malasia
L'atracción de la piedra sagrada’
En setiembre de 2008, un ensame de xente allegó en menada a una zona abierta nel área industrial de Bukit Minyak, cercana a Bukit Mertajam, buscando la bona suerte d'una piedra de granitu sagrada’. Los residentes de la zona aseguraron que la piedra yá s'adoraba dende muncho primero de que la abandonaren nel llugar onde s'atopa agora. El númberu de persones que visitaben la rexón aumentó cuando s'empezó a correr la voz de la presencia de la piedra. Dalgunes vinieron de llugares tan distantes como Kuala Lumpur. Los residentes locales escoyeron oficios temporales como vendedores d'oxetos d'oración, flores, frutes y agua bendito pa bañar la piedra. Ah Poh, de 60 años y vecín del parque Chai Leng, cercanu a Butterworth, dixo que vio cuatro números de llotería na piedra cuando la llavaba cola agua que mercó nun puestu por valor de 1 ringgit. B. Kala, de 38 años y madre de 3 neños, dixo que ganara 1400 ringgit nun sortéu selmanal.
Los númberos
Los númberos desempeñen un papel bien importante en toles supersticiones de cualquier cultura del mundu y son realmente esenciales pa los chinos.
Embaranzu humanu
Amás los chinos tienen munches supersticiones sobre l'embaranzu y la muyer embarazada. Anque muncha xente nun cree que la mayoría d'estes creencies sían verdaderes, otros siguir relixosamente.
Un avisu pa los llectores qu'inda non se casaron. El noviu tien que llevar a la so novia sobre rescoldos de carbón cuando ente na casa d'ésta per primer vegada por que nun tenga un partu difícil.
L'Añu Nuevu chinu
El Añu Nuevu chinu ye una de les festividaes más importantes d'ente les celebraes en República Popular China. En redol a ella, realícense munches preparaciones que la faen inolvidable. Cola esperanza d'empezar un nuevu añu prósperu y esitosu, munchos chinos siguen delles supersticiones col fin d'aumentar les posibilidaes de bona fortuna. La siguiente llista inclúi dalgunes de les más populares:
José Requejo Castañón
José Requejo Castañón, conocíu como Pepe Requejo foi un cantante asturianu de tonada y monologuista.
Yera de familia minera y campesina aficionaos a cantar asturianaes, polo que Pepe entamó dende bien rapaz a interpretar tonada.
Nel añu 1948 algamaría'l título de Campeón de la Canción Asturiana nel concursu qu'entamaba'l diariu Región y Radio Asturias, títulu que compartiría con Josefina Fernández en categoría femenina, con un xuráu compuestu por Cuchichi, Miranda, Aquiles Sorbías y Juan Uría Ríu, faciendo de secretariu'l periodista Roberto Velásquez.
Destacó como intérprete de la variante ayerana de la tonada xunto con otros cantadores del conceyu como Carlitos de Murias, Ataúlfo Lada Camblor, Jaime Caleya, ... El so hermanu Tino nun mos dexó grabación dalguna, pero afírmase que, por exemplu, "Pola y Pino" nun la cantaba naide como élli.
Formó parte de la Compañía de Canción Asturiana xunto con Román Prieto, Carlitos de Murias, Ignacio Apaolaza y los hermanos Chucha de Nembra y Tonín de Nembra.
Dexó grabaes delles tonaes como Caballu al verde, La Caleyona, Hai una llinia trazada, ...
Cosroes IV
Cosroes IV, tamién conocíu como Khosrov IV d'Armenia (n' armeniu: Խոսրով), foi un príncipe que sirvió como rei sasánida d'Armenia arsácida, que reinó mientres la segunda metá del sieglu IV y la primer metá del sieglu V, dende'l 387 hasta'l 389.
Oríxenes
Los oríxenes exautos de Cosroes IV son desconocíos. Los historiadores armenios del sieglu V, Faustu de Bizanciu y Moisés de Corene, presenten a Cosroes IV como un príncipe de la dinastía arsácida, ensin mentar la so ascendencia. Según otru historiador armeniu, Ghazar Parpetsi, que vivió ente los sieglos V y VI, que la so obra yera Historia d'Armenia, méntalu tamién como un príncipe arábidu, de la que lu noma hermanu de Vramshapuh y tíu d'Artaxies IV (Artashir IV). Según les xenealoxíes modernes, Cosroes IV preséntase como unu de los fíos de Varasdates (Varazdat). Él yera l'homónimu del so antepasáu Cosroes III y tamién yera l'homónimu de los sos ancestros monarques armenios y partos que gobernaron con esti nome. Cosroes IV nació y crióse n'Armenia y sábese poco de la so vida enantes de la so realeza.
Ascensu al tronu
L'ascensu de la monarquía y el reináu de Cosroes IV ta acomuñáu col reináu de los dos últimos gobernantes romanos, los Reis d'Armenia, Arsaces III (Arshak III) y el so hermanu, Vologases III (Vagharsh III), que gobernaron xuntos como «co-reis» baxo la poderosa rexencia de Manuel Mamikonian, que la so familia yera pro-romana. Nel 386, Vologases III morrió ensin dexar un herederu y Arsaces III convirtióse nel únicu gobernante d'Armenia. Como Manuel Mamikonian morrió coles mesmes que lo fixo Vologases III, l'autoridá d'Arsaces III amenorgóse poles invasiones sasánides d'Armenia.
La invasión sasánida d'Armenia llevó al emperador romanu Teodosio I y al rei sasánida Shapur III a apautar un tratáu llamáu Paz d'Acilisene. Esto llevó al Reinu armeniu nel 387 a xebrase en dos imperios: Armenia Occidental baxo'l dominiu romanu y Armenia Oriental baxo'l dominiu sasánida. Arsaces III vio cómo tol so reinu amenorgaba a un pequeñu territoriu nel oeste d'Armenia, yá que vicía n'Ekeleac ', tamién conocíu como Ekeghiats, nel que la so área de dominiu yera una llinia que diba d'Erzurum a Mush. Más llueu, nel 387, Arsaces III morrió y nun dexó herederu. Armenia occidental foi amestada y convirtióse nuna provincia del Imperiu bizantín.
Dempués de la partición d'Armenia y la muerte d'Arsaces III, munchos armenios que vivíen nel oeste d'Armenia mudáronse al este, qu'incluyía a munchos de los Nakharars. Los armenios que vivieron sol dominiu sasánida solicitáron-y a Shapur III un rei arsácida.
Shapur III allantó cola solicitú de los armenios y col so consentimientu designó a Cosroes IV como rei d'Armenia. Dempués del nomamientu de Cosroes IV, Shapur III punxo una corona na cabeza del nuevu. Cosroes IV nel so reinu caltuvo les capitales arsácides d'Artashat y Dvin. La partición d'Armenia y del reináu de Cosroes IV, marcó la última etapa de la dinastía gobernante arsácida n'Armenia.
Reináu
left|thumb|150px|Ilustración de Mesrop Mashtots d'un manuscritu de 1776.
Como una señal pa estender les sos cortesíes a l'Armenia sasánida, Shapur III dio-y a la so hermana Zruanduxt a Cosroes IV por que la tomara como esposa. Zruanduxt convertir nuna reina consorte, a quien el so hermanu diéralu con Cosroes IV un gran exércitu pa protexer Armenia y tamién-y diera a Cosroes IV un tutor llamáu Zik. Cosroes IV yera un monarca veceru cristianu que gobernaba so un estáu non cristianu que la so relixón oficial yera'l zoroastrismu. Poco se sabe de la rellación de Cosroes IV con Zruanduxt. Acordies coles xenealoxíes modernes, Zruanduxt y Cosroes IV fueron los padres de dos fíos: Tigranes y Arsaces.
Nel so reináu, Cosroes IV demostrara una gran asertividá de la so autoridá real. Nel primer añu de la so realeza, Cosroes IV nomó a Sahak, fíu de Nerses, como l'Armeniu Catholicos (Patriarca). Sahak foi l'últimu patriarca gregorianu y taba emparentáu llonxanamente con Cosroes IV, una y bones la difunta güela paterna de Sahak yera la Princesa Arsácida Bambish. Bambish yera hermana del rei Tigranes VII (Tiren) y una fía del rei Cosroes III. San Mesrop Mashtotsen nel 387, por causa de la so piedá y esperiencia adquirida, foi nomáu por Cosroes IV como'l so secretariu imperial. El deber de Mesrop yera escribir en calteres griegos y perses los decretos y edictos del reinu. Restauró a munchos Nakharars al so antiguu estatus de nobleza y foi bien conocíu poles sos simpatíes escontra l'Imperiu Bizantín sobremanera con Teodosiu I y la so familia.