cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Batis ituriensis
Batis ituriensis ye una especie d'ave na familia Platysteiridae.
Descripción y hábitat
Alcuéntrase na República Democrática d'El Congu y n'Uganda. El so hábitat natural son los montes baxos húmedos subtropicales o tropicales.
Anthrobia
Anthrobia ye un xéneru d'arañes araneomorfas de la familia Linyphiidae. Alcuéntrase nos Estaos Xuníos.
Llista d'especies
Según The World Spider Catalogo, Catálogu mundial d'arañes. 12.0:
Suede
Suede ye un grupu de rock alternativu británicu formáu en 1989. N'Estaos Xuníos foron conocíos como The London Suede, darréu que'l so nome orixinal yá taba rexistráu.
En 2010 reformóse la banda, y en 2011 anuncióse la preparación d'un álbum d'estudiu nuevu. Siguen n'activu y el so últimu álbum espublizóse en setiembre de 2018.
La formación cola que se dieron a conocer foi: Brett Anderson (Voz), Bernard Butler (Guitarra), Matt Osman (Baxu) y Simon Gilbert (Batería). Enantes de grabar el so primer discu tamién pasaron pela banda per pocu tiempu la batería de The Smiths, Mike Joyce y la que más tarde sería cantante y líder del grupu Elastica, Justine Frischmann, por aquella dómina novia de Brett Anderson.
Entamos
Cuando'l grunge españó a principios de los noventa de la mano de Nirvana, toles miraes empobináronse haza'l rock alternativu y l'indie rock que taba faciéndose nesos momentos n'América del Norte. Les llistes d'ésitos y la prensa británica enllenáronse de grupos americanos y los mozos d'esi país y de tol mundu amosaben más interés no que se faía al otru llau del océanu. Esto yera un nozu pa una industria avezao a llevar la batuta nos nuevos enclinos del pop y el rock. Asina que, colos Stone Roses en paradoriu desconocíu naquella dómina y la eclosión del Britpop entá por llegar, la prensa musical llanzóse a buscar a los nuevos The Smiths pa faer frente a la nueva competencia.
De manera que cuando Suede espublizó'l so primer cenciellu en 1992, “The Drowners”, la crítica rindióse a los sos pies, recibiéndolos como la gran esperanza del pop británicu. Sería entós cuando s'empecipia una rellación bien especial cola prensa musical d'aquel país, tan propensa a desaxeraciones y polémiques, na que non siempres saldríen bien paraos.
Dempués del so primer cenciellu vendríen dos más, “Metal Mickey” y el clásicu “Animal Nitrate”, y a midida que díbense asocediendo los cenciellos percibíense más claramente les principales referencies del so soníu. Per un sitiu el Glam Rock de T.Rex y sobremanera del David Bowie de la dómina de Ziggy Stardust; por otru'l llirismu del meyor pop de los ochenta de los sos almiraos The Smiths y d'Echo and the Bunnymen.
A pesar d'estes influencies obvies, la voz de Brett destacaba por sí mesma, amosando ser un estraordinariu cantante capaz dotar de dramatismu y emoción los cantares compuestos por él y Bernard ensin deber nada a naide. Nos sos conciertos tamién revelóse como un líder que tresvertía pasión y enerxía, frutu de los años que pasaron tocando en clubes enantes de tener contratu discográficu.
Rescamplaba tamién el talentu que tenía Bernard Butler pa tocar la guitarra, que dacuando paecía tocada por Johnny Marr y n'otres ocasiones paecía'l mesmu Mick Ronson.
Destacaben coles mesmes les sos lletres, que cuntaben hestories de sexu, nocturnidá y congoxa xuvenil, narraes con un posu románticu y cínicu a partes iguales.
L'antemanada ambigüedá sexual qu'exhibíen taba heredada direutamente del Glam Rock, pero amestándo-y muncha más sobriedá. Esto faía que'l discutiniu siempres arrodiara les sos declaraciones a la prensa, como cuando Brett afirmó que yera un bisexual que nunca tuviera una esperiencia homosexual.
Singles
De Dog Man Star:
De Coming Up:
De Head Music:
D'A New Morning:
De Singles:
De Bloodsports:
De Night Thoughts:
De The Blue Hour:
Batis margaritae
Batis margaritae ye una especie d'ave na familia Platysteiridae.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase n'Angola, República Democrática d'El Congu, y Zambia. El so hábitat natural son los montes secos subtropicales o tropicales.
Los Diablos
Los Diablos ye un grupu español de música pop, destacáu polos sos ésitos y pola so duración de tola historia del pop español. El grupu catalán tuvo'l so orixe en L'Hospitalet de Llobregat, Barcelona.
Los sos empiezos
Empezaron llamándose Los Diablecos del Rock, pero al poco tiempu y pa la posteridá seríen conocíos como Los Diablos. Empezaron cantando cantares de moda; los sos componentes yeren: Agustín Ramírez como cantante y Enrique Marín a la guitarra. Al poco tiempu'l dúu convertiose en cuartetu, con Emilio Sancho a la batería y Amado Jaén al baxu. En ta dómina empiecen a grabar les sos primeres temes, destacando Brutal y Tu tamién vas ser Ye-Ye. Yá como quintetu graben un discu llamáu Sellu d'amor, que pasa pol mercáu ensin pena nin gloria. Non muncho mayor ésitu llograron col so segundu discu, sicasí a la tercera foi la vencida y nel so tercer discu, y gracies a la popularidá del cantar Una rayada, consiguen el so primer discu d'oru. Magar l'ésitu comercial nun vieno xuníu al de la crítica, que definió al grupu como un grupu populachero[cita .
Arum dracunculus
Aram dracunculus ye una especie de planta fanerógama perteneciente a la familia Araceae natural d'Europa onde crez en llugares húmedos y xardinos.
Ye un sinónimu de 'Dracunculus vulgaris.
Ye una planta yerbácea qu'algama los 60-100 cm d'altor. Tien un tubérculu redondu del tamañu d'una naranxa. El tarmu floral ta envolubráu por una espata en forma de cucuruchu de color coloráu o púrpura. El frutu ye una baga de color negru.
Propiedaes
Úsase pa esaniciar les peques y llurdios de la piel y nun ha de ser inxeríu por ser tóxicu.
Movimientu obreru
El movimientu obreru ye un movimientu social que busca un mayor bienestar pa los trabayadores. Ta mui rellacionáu col movimientu sindical.
Entamos del movimientu obreru
El movimientu obreru xurde de la Revolución industrial como consecuencia de la falta de derechos que los trabayadores teníen nes fábriques. Entamó n'Inglaterra. Cuando xurdió la revolución industrial una de les primeres consecuencies foi la creación de fábriques nes que se buscaba rentabilizar al máximu la producción. Al nun existir tovía nengún tipu de llexislación que regulase l'actividad industrial, los trabayadores veíense espuestos a xornaes de trabayu de más de dolce hores, los neños trabayaben y yeren ún de los oxetivos más atractivos pa los empresarios porque los sos salarios yeren sustancialmente inferiores. Una de les primeras reacciones contra esti mercantilismu foi la destrucción de máquines (lludismu), a les que se responsabilizaba de la perda de la capacidá alquisitiva del pequeñu artesanu. La reaición del gobiernu inglés foi prohibir cualesquier tipu d'asociación obrera. Bona parte de la historia del movimientu obreru tuvo marcada pola persecución y la clandestinidá.
Quizá'l conceutu más significativu nel que se basó'l crecimientu del movimientu obreru organizáu foi la llucha de clases. Ésta supunxo la toma de concencia de los trabayadores de que pertenecen a una clase social distinta que los sos patronos y que pa meyorar la so situación la meyor vía ye la de la llucha. La Fuelga foi la principal arma obrera en tala llucha de clases, na que los trabayadores traten de convencer a la patronal de les sos esixencies al traviés d'una demostración de fuercia de los trabayadores, paralizando la producción de les fábriques.''
Discusiones ente Karl Marx y Mikhaíl Bakunin
La consecuencia d'estes discusiones supunxo un factor clave na frañidura de la Primer Internacional. Dixebra ente marxistes y anarquistes.
El Primeru Mayu
Conmemora'l día internacional de la clas trabayadora. Entamó en 1899 con una maniefstación en París pola xornada de 8 hores y en memoria de los trabaxadores anarquistes asesinaos en Haymarket, Chicago tras lluchar en reivindicación de la xornada llaboral de 40 hores semanales. La primer convocatoria rebasa fai que se repita y entama'l primeru mayu como ritual. Da la coincidencia que'l primer 1 de mayu fuere xueves, daquella nun taba reconocíu'l derechu a la fuelga, los trabayadores dexaron de trabayar: esti ye'l máximu valor del primer 1 de mayu.
Esti día sindicatos y partidos obreros de tol mundo dende aquella celebren mítines y manifestaciones.
Delta Andromedae
Delta Andromedae (δ And / 31 Andromedae) ye un sistema estelar na constelación d'Andrómeda. Con magnitú aparente +3,28, ye'l cuartu más brillosu de la mesma dempués d'Alpheratz (α Andromedae), Mirach (β Andromedae) y Alamak (γ Andromedae). Dacuando recibe'l nome de Sadiradra, Saderazra o Sadir Elazra, términos provenientes del árabe الصدر العذراء al-sadr al-adhra'a, que'l so significáu ye «el senu de la doncella». Alcuéntrase a 101 años lluz del Sistema Solar.
Movimientu obreru
El Primeru Mayu
El primeru mayu foi perseguíu años pero col tiempu esti día foi institucionalizáu pasando a ser festivu.
Conciertu o paz social
Anguaño, les democracies occidentales traten de caltener el diálogu ente les organizaciones sindicales más representatives y les organizaciones empresariales. D'esta forma intenten orientar la economía en beneficiu de los empresarios evitando movilizaciones o fuelgues, a costa de la contención salarial, l'ampliación de la xornada llaboral o'l recorte de los derechos de los trabayadores.
Delta Andromedae
La estrella principal del sistema, Delta Andromedae A, ye una xigante naranxa de tipu espectral K3III y 4350 K de temperatura. Tien una lluminosidá 73 vegaes mayor que la lluminosidá solar. La midida del so diámetru angular conduz a un radiu 14 vegaes más grande que'l radiu solar, en concordanza col valor llográu a partir de la so temperatura y lluminosidá (15,1 radios solares). Puede tener una masa de 1,5 mases solares y una edá de 3000 millones d'años, yá que nun se conoz con exactitú en que fase evolutiva alcuéntrase; puede tar amontando'l so rellumu con un nucleu inerte d'heliu, o bien pue tar decayendo llixeramente la so lluminosidá al empezar la fusión del heliu en carbonu y oxíxenu. Paez tar arrodiada por un discu circumestelar d'escombros, que puede suxurir la presencia d'un sistema planetariu.
Visualmente esisten dos tenues acompañantes a 31 y 38 segundos d'arcu de Delta Andromedae A. La primera d'elles, denomada Delta Andromedae C, ye namái una compañera óptica ensin rellación física cola xigante naranxa; otra manera, la otra estrella, denomada Delta Andromedae B, tien magnitú +12,4 y piénsase que ta gravitacionalmente amestada a Delta Andromedae A. D'alcuerdu al so rellumu, ten de ser una nana colorada de tipu M3 dixebrada siquier 900 UA de la estrella principal con un periodu orbital qu'entepasa los 20.000 años.
Per otra parte, la xigante naranxa paez ser de la mesma una binaria espectroscópica. L'acompañante, de la que nada se sabe, completa una órbita cada 58 años. La separación media ente esti par interior ye de 19 UA, anque la escentricidá de la órbita fai qu'ésta varie ente 9 y 28 UA.
Aeropuertu de Bouaké
L'Aeropuertu de Bouaké (en francés: Aéroport de Bouaké) (IATA: BYK, ICAO: DIBK) ye'l nome que recibe un aeropuertu asitiáu en Bouaké, la segunda ciudá más grande del país africanu de Costa de Marfil, concretamente alcontráu n'África occidental.
Batis minulla
Batis minulla ye una especie d'ave na familia Platysteiridae.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase n'Angola, El Congu, República Democrática d'El Congu, y Gabón. El so hábitat natural son los montes secos subtropicales o tropicales.
Canal de Mozambique
La Canal de Mozambique (en francés Canal du Mozambique; en malgaxe Lakandranon'i Mozambika; y en portugués Canal de Moçambique) ye un brazu del océanu Índicu asitiáu ente Madagascar y Mozambique. Tien una estensión aproximada de 1.700 km de llargu y un anchor, nel so puntu más estrechu, de 419 km. La so mayor fondura, de 3.292 m, alcánzala a unos 230 km de la costa de Mozambique. Una corriente templada, nomada la corriente de Mozambique, percuérrelu en direición sur, dirixendo l'agua del Índicu hacia la corriente d'Agulhas, asitiada na costa oriental de la República Sudafricana.
Llendes
La máxima autoridá internacional encargada d'afitar la llende de los mares y océanos a efeutos de navegación marítima, la Organización Hidrográfica Internacional (International Hydrographic Organization, IHO), considera la canal de Mozambique como un mar. Na so publicación de referencia, «Limits of oceans and seas» (Llendes d'océanos y mares, 3ª edición de 1953), asígna-y el númberu d'identificación 45 (a) —correspondiente a ún de los mares del océanu Índicu— y define les sos llendes como vien darréu:
Islles na canal
right|thumb|250px|La canal de Madagascar (c.1500).
Historia
La canal foi l'escenariu de la batalla de Madagascar, demientres la Segunda Guerra Mundial.
Sphaeralcea bonariensis
Sphaeralcea bonariensis (malvariscu, o malva blanca) ye una especie fanerógama arbustiva perteneciente a la familia Malvaceae; nativa d'Arxentina, Bolivia, Paraguái, Uruguái; de montes de balta (Celtis balta Gillet ex Planch. ), y espandida a campos d'agricultura como importante maleza. Tien flores rosaes, y algama un altor de 15 dm.
Usos
Decocidos de fueyes y flores son expectorantes. En gargarismos: inflamaciones de boca y gargüelu. Tienen oxidasas, alcaloides, flavonoides y mucílagos (Martínez Crovetto, 1981).
Paula Szkody
La doctora Paula Szkody ye una profesora del departamentu d'astronomía de la Universidá de Washington en Seattle. Especializar n'estrelles variables cataclísmicas, que son sistemes binarios que dacuando tienen aumentos súbitos nel so rellumu. Ye una participante activa de la busca de novas nanes de SDSS. Tamién trabayó coles misiones espaciales de XTE, ASCA, ROSAT, IUE, HST, EUVE y XMM-Newton.
En 2005 convertir na Editora en Xefe de la revista astronómica Publications of the Astronomical Society of the Pacific (PASP). En 1978, dióse-y en premiu Premiu Annie Jump Cannon de la Sociedá Astronómica Americana. Ye una participante activa de l'Asociación Americana d'Observadores d'Estrelles Variables, de la cual foi presidente nel periodu 2007-2008.
Oh Well
«Oh Well» (n'asturianu «Oh bien») ye un cantar de la banda británica de rock Fleetwood Mac, publicáu como senciellu en 1969 por Reprise Records. Llanzóse coles mires de promocionar l'álbum Then Play On, pero nun foi incluyíu nel so llistáu de cantares hasta años más tarde cuando se remasterizó. La so primer inclusión nun discu foi en Fleetwood Mac - Greatest Hits de 1971 y dende entós amestóse nel llistáu de dellos recopilatorios como The Best of Peter Green's Fleetwood Mac, The Vaudeville Years y na caxa recopilatoria 25 Years - The Chain.
D'alcuerdu al sitiu Allmusic considérase-y como una de los primeros cantares que se crucia ente'l blues rock y el heavy metal.
Composición y antecedentes
Depués de ser publicáu nel mercáu mundial la banda solo tocaba la parte unu nos sos conciertos, onde delles grabaciones en direuto fueron publicaos nos discos Live y Live at the BBC. Amás y dempués de la salida de Green en 1970, la tema siguió interpretándose por otros miembros de la banda como Bob Welch, Lindsey Buckingham, Rick Vito y Billy Burnette.
Receición comercial
Tres el so llanzamientu llogró un bultable ésitu nes llistes musicales, principalmente europees. Nel Reinu Xuníu llegó hasta'l segundu llugar na llista UK Singles Chart, onde permaneció 16 selmanes consecutives. Ente que nos Países Baxos llegó hasta'l primer puestu de los Dutch Top 40, convirtiéndose nel so segundu númberu 1 en dichu país dempués de «Albatross» de 1968. N'otros países europeos como Irlanda, Bélxica, Noruega, Alemaña y Francia allugóse dientro de los top 5. Nel casu de los Estaos Xuníos nun #aportar# a un gran ésitu, yá que foi bien toques vegaes tocada nes estaciones radiales de FM, sicasí entró nos Billboard Hot 100 nel puestu 55 siendo los so primer senciellu n'ingresar nuna llista estauxunidense.
Versiones y otros usos
Per otru llau, apaeció nel episodiu «Spearhead from Space» de Doctor Who y «Oh Well, Part 2» foi usada como sample pela banda británica The KLF pal so discu Chill Out de 1990.
La Toba (dixebra)
Col términu La Toba podemos referinos a:
Delta Apodis
Delta Apodis (δ Aps) ye una estrella doble na constelación d'Apus, el ave del paraísu. La más brillosa, δ1 Apodis, tien magnitú aparente +4,68 ente que δ2 Apodis tien magnitú +5,27, tando separaes visualmente 102,9 segundos d'arcu. Les distancies llograes col satélite Hipparcos son 767 años lluz pa δ1 Apodis y 666 años lluz pa δ2 Apodis. L'erru nestes midíes ye tal que les dos estrelles pueden tar gravitacionalmente xuníes, como suxure'l fechu de que dambes tienen un movimientu propiu similar.
δ1 Apodis
δ1 Apodis (HD 145366 / HR 6020) ye una xigante colorada de tipu espectral M5IIIb con una temperatura superficial de 3120 K. Con una lluminosidá equivalente a 8350 soles, el so radiu ye 314 vegaes más grande que'l radiu solar. Ye una variable pulsante irregular con una variación nel so rellumu ente magnitú +4,66 y +4,87.
δ2 Apodis
δ2 Apodis (HD 145388 / HR 6021) ye una xigante naranxa de tipu espectral K3III con una temperatura superficial de 3680 K, una lluminosidá 1226 vegaes mayor que la solar y un radiu 86 vegaes más grande que'l del Sol.
Carlos de Borbón-Soissons
Carlos de Borbón-Soissons, foi conde de Soissons y príncipe de Francia. Carlos yera fíu de Lluis I de Borbón-Condé y de la so segunda esposa Francisca d'Orleans-Longueville, y primu hermanu del rei Enrique IV de Francia.
Nacíu en Nogent--y-Rotrou, Carlos xunir a la Lliga Católica mientres les Guerres de Relixón a pesar de que'l restu de la so familia yera protestante. Darréu'l so primu Enrique consiguó captar a Carlos pa la causa protestante, anque más tarde foi'l mesmu Enrique quien se convirtió al catolicismu.
Enrique nomó-y gobernador de la provincia de Bretaña en 1589, del Delfinado en 1602 y de Normandía en 1610. Tres la muerte d'Enrique esi mesmu añu, Carlos oponer a la política de la so vilba, la rexente María de Médici. Ente 1611 y 1612 ocupó'l cargu de Teniente xeneral de la Nueva Francia, anque nunca tuvo n'América.
Carlos de Borbón-Soissons morrió en 1612 a la edá de 42 años nel Castiellu de Blandy-les-Tours, Francia.
Didectoprocnemis
Didectoprocnemis cirtensis ye una especie d'araña araneomorfa de la familia Linyphiidae. Ye l'únicu miembru del xéneru monotípicu Didectoprocnemis.
Distribución
Alcuéntrase en Francia, la Península Ibérica y el Magreb.
Cabu Cheliuskin
El cabu Cheliuskin (мыс Челюскина) ye un cabu del árticu siberianu que ye'l puntu más al norte del continente euroasiático, y coles mesmes ye'l puntu continental habitáu más al norte del planeta. Alcontráu a 1370 km del Polu Norte, atópase nel estremu de la península de Taimyr, al sur del archipiélagu de Severnaya Zemlya. Ta bañáu peles agües del estrechu de Vilkitsky, un estrechu que dixebra'l mar de Kara del mar de Láptev.
Alministrativamente, pertenez al Krai de Krasnoyarsk de la Federación de Rusia.
Descubrimientu
Anque nun hai constancia escrita, paecen esistir pruebes fehacientes de qu'una empresa de comerciu rusu, que partió dende'l ríu Obi o'l ríu Yeniséi, circunnavegó la parte más septentrional de Eurasia, y por tantu'l cabu Chelyuskin, escontra 1617-20. Los afayos arqueolóxicos de 1940-45 nel golfu Sims y na islla Faddeyevsky dan evidencia d'esa travesía.
Bordiando la península de Chukchi
En 1648, Semión Dezhniov y Fedot Alekseyev Popov lideraron una espedición, d'ente 90 y 105 homes, que partiendo de la desaguada del ríu Kolyma algamó la desaguada del ríu Anádyr. A bordu de siete koch (pequeñes naves cosaques aptes pa navegar na banquisa), llevó-yos diez selmanes de navegación algamar l'estuariu del Anádyr en bordiando la península de Chukchi. Esa espedición dobló'l cabu Cheliuskin y tamién el cabu Dezhneva, el puexu más oriental del continente eurasiático, afayando qu'Asia nun taba xunida per tierra con Alaska. La participación de Dezhniov nesta parte del viaxe nun ta documentada, y solamente les actividaes de Fedot Alekséyev pueden atestiguase güei.
El cabu foi algamáu en mayu de 1742 por una espedición comandada pol esplorador rusu Semión Cheliuskin, na que se cree foi la primer vegada. Primeramente foi denomináu cabu Esti Norte, pero en 1842 la Sociedá Xeográfica de Rusia camudó la so denominación por cabu Cheliuskin, n'honor del so descubridor, al cumplise'l centenariu de la so espedición.
La espedición de Nordenskjöld (1878)
La espedición Nordenskjöldlogró travesar per primer vegada'l Pasaxe del Nordeste y navegar alredor del continente eurasiático ente 1878 y 1880 a bordu del buque balleneru Vega. La espedición dobló'l cabu Cheliuskin el 10 d'agostu, y pocos díes dempués efectuaron una escala dedicada a la investigación científica. Depués siguieron avanzando escontra l'este, saleando siempres mui cerca de la mariña, hasta que quedaron atrapaos nel xelu a finales de setiembre cerca del estrechu de Bering.
La espedición de Amundsen (1919-20)
En 1918 Roald Amundsen empezara una espedición, con un barcu propiu, el Maud, col qu'entamaba derromper el Pasaxe del Nordeste, viaxando dende l'océanu Atlánticu hasta'l Pacíficu al traviés del océanu Árticu, bordiando la mariña siberiana. En 1919, dempués d'utilizar el cabu Cheliuskin como cuartel d'iviernu, dexó nel mesmu a dos de los homes de la so espedición, Peter Tessem y Paul Knutsen, mientres el barcu siguía al oeste escontra'l mar de Laptev. Los homes teníen l'encargu d'esperar y travesar el mar de Kara en trinéu, cuando les sos agües conxelárense, y llegar hasta Dikson col corréu de Amundsen, pero nunca más se supo d'ellos. En 1922, a pidimientu del gobiernu noruegu, les autoridaes soviétiques entamaron una espedición en busca de Tessem y Knutsen al mandu de Nikifor Begichev, que nun pudo atopa-yos.
Forca
Una forca pue referise a:
Alfredo Duhalde
Alfredo Duhalde Vásquez foi un políticu chilenu que desempeñó'l cargu de vicepresidente de Chile tres la muerte del presidente Juan Antonio Ríos.
Biografía
Egresado de Llicéu d'Aplicación.
Militante del Partíu Radical. Electu diputáu por Llanquihue y Carelmapu (1924), pola Agrupación Departamental de Valdivia, Osorno y La Unión (1933-1937)
Nomáu ministru de Defensa Nacional pol Presidente Pedro Aguirre Cerda. Darréu electu senador l'agrupación provincial de Valdivia, Osorno, Llanquihue, Aysén, Chiloé y Magallanes (1945-1953).
Nomáu ministru del Interior pol Presidente Juan Antonio Ríos el 26 de setiembre de 1945. Asumió la Vicepresidencia pola enfermedá y posterior muerte de Ríos.
Anque dexó'l Senáu en 1945, el so cupu nun foi enllenáu por cuenta de que los sos cargos nun yeren incompatibles, polo que nun se llamó a una eleición complementaria. Una vegada termináu'l so pasu pol Gobiernu, Duhalde retornó en 1946 al yá que taba vacante, anque abandonó'l PR pa sumase al Partíu Radical Democráticu. El so periodu parllamentariu remató en 1953.
Gobiernu
Alfredo Duhalde asume la Vicepresidencia de Chile el 17 de xineru de 1946 interinamente, mientres Juan Antonio Ríos caltenía'l cargu de Presidente de Chile, pero ensin poder exercer por una grave y avanzada enfermedá.
Al asumir Duhalde, los problemes cola clase trabayadora empiecen a surdir, el mesmu día de la delegación del mandu, anicióse una protesta por problemes nes pulperíes salitreras, el 22 de xineru de 1946, Duhalde fala col so ministru del trabayu, y el ministru anula totalmente la personalidá xurídica de los sindicatos de los mineros, estos llamen a un mitin na Plaza Bulnes, el 28 de xineru.
El gobiernu respuende a la protesta, morriendo 6 persones y con un gran saldu de mancaos, esto fai que'l gabinete sufra una gran crisis y la xestión de Duhalde quede opacada tres la llamada Masacre de la Plaza Bulnes.
Tres el problema, Duhalde sigue cola llinia del Presidente Ríos, quien s'atopa grave, n'el so gobiernu reabren les llinies telegráfiques y postales a Europa, que la so aición Río nun pudo terminar (Europa taba saliente de la Segunda Guerra Mundial).
Amás con ayuda de beneficencies, Duhalde llogra siguir col programa de vivienda del gobiernu anterior, amparando a dellos probes asitiaos en campamentos, sicasí les crítiques a Duhalde amontábense productu de la masacre.
Otra obra que sicasí foi cuasi totalmente fecha per Ríos, foi'l recibimientu del creitu, que dexó siguir cola CAP, que fuera inaugurada per Ríos a principiu d'añu.
El 13 d'agostu d'esi añu retorna al poder, el gobiernu diba relativamente bien, pero taba desmoronando la Alministración de Ríos(anque yá morriera siguía siendo la so alministración).
Duhalde finalmente decide arrenunciar a la Vicepresidencia'l 17 d'ochobre de 1946, menos d'un mes antes de cuando tenía d'apurrir el mandu a Gabriel González Videla, quien resultó vencedor na Eleición presidencial de Chile (1946). Dexa'l mandu en manes del so Ministru Juan Antonio Iribarren.
Batis mista
Batis mista ye una especie d'ave na familia Platysteiridae.
Distribución y hábitat
Atópase nos montes húmedos tropicales del sur de Kenia y el norte de Tanzania. Habita principalmente en montes montanos, anque nel sureste de Kenia alcuéntrase en montes baxos cercanos a la mariña.
Universidá Kim Il-sung
La Universidá Kim Il-sung (김일성종합대학 en coreanu) ye la primer universidá de Corea del Norte, construyida en 1946, pocos meses dempués de la independencia, ante la necesidá de cuntar con una casa d'altos estudios nel país. L'edificiu ta allugáu nel centru de Pyong Yang.
Requisitos d'estudios
P'aportar al mundu universitariu, que ye públicu y gratuitu pa tola sociedá, ye imprescindible tener bones calificaciones nes anteriores etapes del sistema educativu norcoreanu. La Universidá Kim Il-sung, fundada'l 1 d'ochobre de 1946, ye la primer universidá construyida en Corea del Norte. Atopar nun campus de 15 hectárees en Pyongyang, la capital de la nación. Xunto colos principales edificios académicos, el campus contién 10 oficines separaes, 50 llaboratorios, biblioteques, museos, una imprenta, un centru d'I + D, cuartos y un hospital. Hai un llaboratoriu de computación importante, pero namái tien accesu llindáu a Internet. La universidá nomar n'honor de Kim Il-sung, el fundador y el primer líder de Corea del Norte. Los cursos nel departamentu de ciencies sociales y el departamentu de ciencies naturales tomen cinco años pa terminar.
Tipos de carreres
Ciencies Naturales Matemátiques Xeografía * Química * Xeoloxía * Enerxía Atómica * Automatización
Kim Yong-nam
Kim Yong-nam  foi'l xefe d'Estáu de Corea del Norte dende'l 5 de setiembre de 1998, hasta'l 11 d'abril de 2019, col cargu de Presidente de l'Asamblea Suprema del Pueblu. Primeramente foi Ministru d'Esteriores dende 1983 a 1998. En función del so cargu representa a Corea del Norte en viaxes internacionales y asina realizó visites institucionales a diversos países como Mongolia, Arxelia, Exiptu y Singapur, amás de realizar una xira por África en marzu de 2008.
Vida y carrera
Nació en Pyong Yang el 4 de febreru de 1928. Dempués de graduase na universidá, trabayó como profesor na Escuela Central del Partíu del Trabayu de Corea, foi subdireutor de departamentu nel Comité Central del PTC, Viceministru d'Asuntos Esteriores, y el primer subjefe de departamentu, direutor de departamentu y secretariu del Comité Central del PTC, vicepremier del Conseyu d'Alministración y coles mesmes Ministru d'Asuntos Esteriores.
En 1998 foi condecoráu como Héroe del Trabayu de la República Popular Democrática de Corea por «contribuyir en gran midida al fortalecimientu y desenvolvimientu del Partíu y al aumentu de l'autoridá internacional del país».
Kim embarcar nuna xira de dos selmanes por Mongolia, Arxelia, Exiptu, Etiopía y Singapur el 20 de xunetu de 2007. El 18 de marzu de 2008 entamó una xira de bona voluntá por cuatro Estaos africanos. Llegando a Namibia el 20 de marzu, tuvo presente pa la inauguración d'una nueva residencia presidencial que foi construyida por Corea del Norte. Tamién caltuvo conversaciones col presidente namibio Hifikepunye Pohamba y robló un alcuerdu de cooperación en salú pública ente Corea del Norte y Namibia. Darréu visitó Angola, onde s'axuntó col entós presidente José Eduardo dos Santos el 24 de marzu. Tamién visitó la República Democrática d'El Congu, onde s'axuntó col presidente Joseph Kabila el 26 de marzu y, finalmente, visitó Uganda, onde s'axuntó col presidente Yoweri Museveni el 29 de marzu. Tornó a Corea del Norte el 1 d'abril.
Kim tamién asistió a la ceremonia d'apertura de los Xuegos Olímpicos de Beixín el 8 d'agostu de 2008, según los Xuegos Olímpicos d'Iviernu de 2014 en Sochi (Rusia).
Kim representó a Corea del Norte nel desfile del 9 de mayu de 2015 en Moscú, en conmemoración del 70º aniversariu de la derrota de l'Alemaña nazi na Segunda Guerra Mundial.
Tamién visitó Guinea Ecuatorial el 19 de mayu de 2016 pa participar na ceremonia de toma de posesión del presidente Teodoro Obiang Nguema.
Metanes la esguilada de sanciones estauxunidenses contra Irán y Corea del Norte, Kim Yong-nam realizó una visita de 10 dias a Teḥrán (capital de la República Islámica d'Irán) n'agostu de 2017. El so mas recién visita oficial foi a la inauguración de los xuegos olímpicos d'iviernu 2018, el 9 de febreru, encabezando la delegación olímpica de la so pais, y collo empecipiando un procesu de distensión y acercamientu ente'l so país y Corea del Sur.
Cinetata
Cinetata gradata ye una especie d'araña araneomorfa de la familia Linyphiidae. Ye l'únicu miembru del xéneru monotípicu Cinetata.
Distribución
Ye endémica d'Europa.
Presidente vitaliciu
Presidente vitaliciu ye un títulu asumíu por dalgunos dictadores pa esaniciar les llendes al so mandatu, na esperanza de que la so autoridá y llexitimidá, nunca van ser apostaos.
Ye daqué que dura desque se llogra hasta la muerte de quien lo tener.
El primer casu conocíu, foi cuando na República romana, el dictador Xuliu César, nomar a sí mesmu "Dictador perpetuu" nel añu 45 e. C. Orixinalmente, el cargu de dictador, solo podía ser desempeñáu por seis meses. La so aición, foi sieglos dempués asonsañada pol líder francés Napoleón Bonaparte que foi designáu "primer cónsul vitaliciu" en 1802. De magar, dellos dictadores, adoptaron títulos similares, bien pola so autoridá, o poles sos títeres.
Irónicamente, munchos de los líderes que se proclamaron a sí mesmos presidente vitaliciu, nun llegaron a rematar el so mandatu al empar que la so vida, sinón que fueron depuestos de los sos cargos, o asesinaos, anque en dellos casos, como Rafael Carrera, François Duvalier, Saparmyrat Nyýazow, Francisco Franco, José Gaspar Rodríguez de Francia o Josip Broz Tito el so mandatu terminó cola so muerte natural.
Tres la muerte de Kim Il-sung, el gobiernu norcoreanu, asitió'l cargu de presidente de Corea del Norte fora de la constitución, y declaró al difuntu líder "Presidente Eternu de la República Presidente Eternu" pa conmemorar la so memoria.
Otros, fracasaron nel so intentu de nomase presidente vitaliciu, como Mobutu Sese Seko en Zaire nel añu 1972.
Enrique II de Borbón-Condé
Enrique de Borbón (Saint-Jean-d'Angély, 1 de setiembre de 1588 – París, 26 d'avientu de 1646), tercer príncipe de Condé, fíu d'Enrique de Borbón y de Carlota de La Trémoille.
Tres l'asesinatu del so padre cuando entá nun cumplía un añu de vida, la so educación tuvo a cargu del primu del fináu, el rei de Francia Enrique IV de Francia.
La muerte del rei lleva a María de Médicis a la rexencia, mientres esti periodu'l príncipe Enrique fomenta aliances contra'l gobiernu corruptu, p'aselar esto la reina acepta la entrada de Condé nel conseyu de rexencia mientres 1615), pero a les poques selmanes arrestar y conducir a la Bastilla d'onde sería lliberáu por Lluis XIII y convertiría-y n'unu de los sos más fieles asesores.
Ente 1612 y 1616, y de volao en 1620, desempeñó'l cargu de Teniente xeneral de la Nueva Francia, anque nunca tuvo nel Nuevu Mundu.
Matrimoniu y fíos
Casóse con Carlota Margarita de Montmorency —nieta d'Anne y fía d'Enrique— la que-y dio trés fíos protagonistes activos de la Fronda:
Hugo Leonardo Pérez
Hugo Leonardo Pérez, conocíu como Perico Pérez, ye un exfutbolista arxentín. Xugaba de centrocampista y foi internacional cola seleición d'Arxentina, cola que disputó 14 partíos y marcó 3 goles y participó na Copa Mundial de Fútbol de 1994 y na Copa América 1995.
Na temporada 1994-95 fichó nel mercáu d'inviernu pol Real Sporting de Xixón de la Primer División d'España, xugando nel club 24 partíos el primer añu, 42 nel segundu y cuatro na última campaña y marcando cinco goles.
Pluneret
Pluneret ye una comuña francesa del departamentu de Morbihan, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Gongylidioides
Gongylidioides ye un xéneru d'arañes araneomorfas de la familia Linyphiidae. Atópase nel Este d'Asia, cercana Rusia, Sur d'Asia y Vietnam.
Llista d'especies
Según The World Spider Catalogo, Catálogu mundial d'arañes. 12.0:
Bakunin
thumb|right|200px|Mikhail Bakunin Mikhail Alexándrovich Bakunin (Михаил Александрович Бакунин; ) foi un revoluciunariu anarquista rusu, contemporaneu de Karl Marx y fundador del coleutivismu anarquista. Ye consideráu una de les figures cimeres del anarquismu, y ún de los principales fundadores de la tradición social-anarquista. El so gran prestixu como activista fizo d'elli ún de los más famosos ideólogos d'Europa, y-y dieron gran ascendiente sobre los radicales rusos y del resto del continente.
Bakunin creció en Pryamukhino, una granxa familiar nel gobernoratu de Tver, ciudá a la que foi a estudiar filosofía. Ellí entamó a lleer les obres de los enciclopedistes franceses, quedando entusiasmáu cola filosofía de Johann Gottlieb Fichte. Partiendo de les idees d'esti entamó a estudiar les obres d'Hegel, el pensador más influyente de l'Alemaña del so tiempu. Bakunin incorporóse, esllumáu pola so famosa fras Tolo qu'esiste ye racional, al hegelianismu. En 1840 viaxó a San Petersburgu y Berlín cola intención de preparase pa optar a una plaza de profesor de filosofía o historia na Universidá de Moscú. En 1842 coló de Berlín pa Dresde, y tamién viaxó a París, aú s'alcontró con Pierre-Joseph Proudhon y Karl Marx.
El so creciente radicalismu y acérrime oposición al imperialismu rusu y d'otres potencies na Europa central y oriental camudó la so vida, acabando coles sos esperances de desarrollar una carrera profesional na enseñanza. Foi deportáu de Francia por criticar en públicu la ocupación polaca por Rusia. En 1849 foi deteníu en Dresde por tener participao na rebelión checa de 1848, y deportáu a Rusia, aú foi encarceláu na Fortaleza de San Pedru y San Pablu, en San Petersburgu. Tuvo presu hasta 1857, cuando foi treslladáu a un campu de trabayu en Siberia. Escapó a Xapón, y llueu a Estaos Xuníos y a Londres, aú trabayó con Alexander Herzen nel periódicu Kolokol (La campana). En 1863 tentó de llegar a Polonia pa xunise a la revolución escontra l'Imperiu rusu, pero nun pudo consiguilo y pasó dél tiempu en Suiza ya Italia.
En 1868 xunióse a l'Asociación Internacional de Trabayadores, una federeación socialista de sindicatos y asociaciones d'obreros, que tenía seiciones en munchos países europeos, amás de n'América Llatina y, dende 1872, tamién nel norte d'África y Oriente Mediu. El anarco-socialismu o bakuninismu ganó bien ceo puxu na organización, especialmente n'España, que la so seición yera la mayor de la Internacional nesi tiempu. Yera inevitable la discrepancia con Marx, figura perimportante del Conseyu Xeneral de la Internacional. El congresu de L'Haya de 1872 foi l'escenariu de la llucha ideolóxica ente Marx y los sos siguidores, que defendíen l'usu del estáu pa traer el socialismu, y los bakuninistes-anarquistes, partidarios de sustituyir l'estáu por federaciones de comuñes y fábriques autoxestionaes. Bakunin, sicasí, nun pudo entrar a Holanda, y poro nun asistió al congresu. Los sos partidarios perdieron el congresu, y Bakunin foi espulsáu cola acusación de caltener una organización secreta dientro la Internacional.
Seigo Shimokawa
Seigo Shimokawa (下川 誠吾; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Bakunin
Pero los anarquistes insistieron en que'l congresu nun yera representativu y tenía escedíose nos sos poderes, y convocaron un congresu alternativu en Saint-Imier (Suiza) en 1872. Los ellí reuníos refugaron les conclusiones del congresu de L'Haya, incluyida la espulsión de Bakunin. La gran mayoría de les seiciones de la Internacional afiliáronse a los disidentes, aisllando y marxinando la corriente marxista, lo que facilitó l'espardimientu mundial del anarcosocialismu. Na Internacional, como nos sos escritos, Bakunin articuló les idees básiques del sindicalismu y del anarquismu, y desarrolló les llinies básiques del análisis y la estratexa anarquista. Yá nun yera entóncenes, como de más nuevu, un nacionalista antimperialista, sinón un internacionalista.
Christiane Scrivener
Christiane Scrivener ye una política francesa. Foi miembru del Partíu Republicanu de Valéry Giscard d'Estaing y depués de Demócrates Lliberales.
Bakunin
Les sos obres más estenses, como Estatismu y Anarquía y Dios y l'estáu, escribioles ente 1870 y 1876, lo que nun-y impidió participar, en primera persona, nes lluches obreres. En 1870 intervino nuna revuelta en Lyon (Francia) que foi l'antoxana de la Comuna de París. Esta incluyó na so forma d'actuar munchos elementos del programa anarquista: autoxestión, mandatos delegaos, un sistema de milicia con oficiales escoyíos polos soldaos, descentralización... Dellos anarquistes como Élisée Reclus, y otros na tradición de Proudhon, un autor qu'influyera enforma en Bakunin, foron figures claves na revuelta parisina. Pesie a la so mala salú, resultáu de los años que pasara en prisión, Bakunin tentó de tomar parte nuna insurrección comunal entamada por anarquistes en Boloña (Italia), pero foi obligáu a colar, disfrazáu, pa Suiza. De magar siguió participando activamente nos movimientos de trabayadores y campesinos europeos, ya influyó nos movimientos similares que surdieron n'Exiptu y América Llatina.
Christiane Scrivener
Foi escoyíu miembru del parllamentu Européu en 1979, permaneciendo como eurodiputada hasta 1984. Cinco años dempués foi nomada Comisariu Européu pa Tases, Harmonización d'Ingresos y Polítiques del Consumidor na Comisión Delors. Abandonó'l cargu en 1995.
Bakunin
El so pensamientu
Llámase al anarquismu que Bakunin desendolcó anarcocolectivismu o anarquismu coleutivista.
Christiane Scrivener
Referencies
Traducíu de la Wikipedia inglesa qu'apurre'l siguiente enllaz esternu como referencia:
Bakunin
Obres
La mayoría quedaron ensin terminar.
Cai Conde de Toreno
La cai Conde de Toreno ye una vía pública de la ciudá d'Uviéu (Asturies).
Opiliones
Los opiliones son un orde d'arácnidos conocíos vulgarmente como murgaños, patones o segadores. Superficialmente son paecíos a les arañes (orde Araneae) de les que s'estremen aína pola ausencia d'estrechamientu (cintura) ente'l prosoma y el opistosoma, esto ye, el pedicelo; amás esti postreru presenta segmentación patente, y los quelíceros acaben en pinza o quela en cuenta de nuna uña, y escarecen de glándula venenosa. Describiéronse unes 6.500 especies.
Carauterístiques
thumb|left| Vista frontera d'un exemplar de Leiobunum
El cuerpu nun apaez claramente rexonalizáu como na mayoría de los arácnidos, sinón que prosoma (cefalotórax) y opistosoma (o abdome) formen un tou globosu nel qu'apenes s'estremen. El tueru globosu mide típicamente ente 5 y 10 mm, pero puede llegar a 20 n'especies tropicales y tamién hai formes diminutes. Del cuerpu salen los mesmos apéndices qu'en tolos arácnidos: un par de quelíceros, un par de pedipalpos y cuatro pares de pates llocomotores.
Les pates son llargues, dacuando desmesuradamente, pudiendo cubrir un diámetru d'hasta 12 cm. Los tarsos (les pieces terminales) son multiarticulados y les pates son bien flexibles. Anque de normal muévense con cachaza tamién pueden maniobrar con axilidá cuando les circunstancies riquir. Practiquen l'autotomía (autoamputación) pa distrayer a los depredadores, siguiendo la pata separada moviéndose mientres enforma tiempu gracies a la posesión d'un oscilador nerviosu independiente.
Los güeyos simples, relativamente grandes, ensertar a entrambos llaos d'un bárabu asitiáu a lo cimero del prosoma.
La respiración ye traqueal, con un par de espiráculos en posición ventral del prosoma y, en dellos casos, nes tibies. La escreción producir por glándules coxales (les coxas son les alfayes basales de les pates). A entrambos llaos del prosoma ábrense dos tales glándules repugnatorias, que producen quinones malolientes coles que se defenden de los predadores.
Ecoloxía
Munches especies son omnívoros, alimentándose principalmente de pequeños inseutos, tou tipu de material vexetal, ya inclusive fungus; frecuentemente saprófagos, o depredadores. Los omnívoros pueden alternar pequeños animales con restos vexetales. A diferencia de munchos otros arácnidos nun tener un estómagu succionador y un sistema de filtraje, polo qu'inxeren pequeñes partícules del so alimentu, faciéndolos vulnerables a parásitos internos tales como les gregarinas.
Utilicen el so segundu par de pates como antenes, por cuenta de que los sos güeyos nun son capaces de formar imáxenes. Escarecen de glándules venenoses y son absolutamente inofensivos.
Anque delles especies utilicen la partenogénesis pa reproducise, la mayoría de los opiliones reproducir de manera sexual. La fecundación ye interna, lo que ye raru ente los arácnidos, tando'l machu dotáu d'un órganu copulador, que fai pasar por ente los quelíceros de la fema. Ésta cunta con un ovipositor, un órganu protráctil qu'estiende pa poner los güevos. En delles especies los machos curien a la fema depués del coitu, ente qu'otros defenden el territoriu. La fema pon los güevos pocu dempués o puede retrasar meses, siendo bien variable'l periodu d'incubación que puede ser dende 20 díes a seis meses. Unes poques especies constrúin un nial pa esti propósitu, habiendo una carauterística única na manera d'incubación de ciertes especies nes que'l machu ye l'únicu responsable del cuidu de los güevos. Los opiliones precisen d'ente cuatro a ocho estados ninfales p'algamar el maduror, siendo lo más común seis.
thumb|right| Individuos rexuntaos so una roca Son frecuentes en hábitats escondíos, como cueves, tueros buecos o los güeyos de les pontes. Dellos opiliones de cueves atópense amenaciaos pola exigüidad del so área y la vulnerabilidá del so hábitat. Reparóse que los individuos lleguen a rexuntase en gran númberu, dende unos 200 en Laniatores hasta unos 70.000 en ciertos Eupnoi; esto créese que ye una estratexa ante'l clima, pero tamién contra'l depredadores, yá que asina combinen l'efectu de les glándules empustes y amenorguen la vulnerabilidá de cada unu.
Evolución y diversidá
Fueron descrites unos 1.500 xéneros y más de 6.000 especies de toles llatitúes, anque falten nes polares y son más abondoses nes tropicales. Los fósiles de mayor antigüedá atópase na formación del Rhynie Chert escocés, de principios del Devónicu (hai unos 410 millones d'años), y anque se cunten ente los más antiguos artrópodos, paécense yá enforma a los actuales. Como n'otros órdenes d'arácnidos, los afayos confirmen l'antigüedá de la so diferenciación. Los analises filoxenéticus modernos tienden a asitialos na base d'un clado qu'inclúi amás a escorpiones, solífugos y pseudoscorpiones.
Sistemática
Los opiliones estremar en 4 subordes, con cerca de 45 families, de les que nun tán bien estudiaes les diferencies ente elles y probablemente haya entá families ensin describir.
Phalangodidae Simon, 1879
La familia Stygophalangiidae (1 especie, Stygophalangium karamani, n'agües soterrañes en República de Macedonia) dacuando ye clasificada en Phalangioidea, pero nun ye un opilión.
Alfajarín
Alfajarín ye una llocalidá y conceyu de la contorna de Zaragoza a unos 17 km de la capital de la provincia, Zaragoza n'Aragón n'España. Según el INE, nel añu 2016 cuntaba con una población de 2.298 habitantes.
Xeografía
Nel términu municipal atópense les llocalidaes d'El Condado y Los Huertos.
Parte del so términu municipal ta ocupáu pola Reserva natural dirixida de los Sotos y Galachos del Ebro.
Aeropuertu de Bremerhaven
L'Aeropuertu de Bremerhaven (Rexonal Flughafen Bremerhaven, Bremerhaven-Luneort o a cencielles Flughafen Bremerhaven) ye un aeropuertu rexonal en Luneort, un distritu de Bremerhaven, Alemaña, a 7,6 km (4,7 mn) del centru de la ciudá.
Ostfriesische Lufttransport efectúa dos vuelos diarios a la Islla Düne (Heligoland), anque Bremerhaven ye principalmente un allugamientu privao y destinao al recréu.
Batis orientalis
Batis orientalis ye una especie d'ave na familia Platysteiridae.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase en Camerún, República Centroafricana, Chad, Djibouti, Eritrea, Etiopía, Kenia, Níxer, Nixeria, Somalia, Sudán, y Uganda. Los sos hábitats naturales son la sabana seca y los pacionales baxos secos subtropicales o tropicales.
Enrique I de Borbón-Condé
Enrique I de Borbón, segundu príncipe de Condé, foi unu de los líderes protestantes mientres les Guerres de Relixón de Francia. Yera fíu de Lluis I de Borbón-Condé y de la so primer esposa Lleonor de Roucy de Roye.
Krakatoa
Krakatoa (nome indonesiu Krakatau ) foi una islla con tres conos volcánicos asitiada nel estrechu de Sonda, ente Java y Sumatra. Taba alcontrada cerca de la rexón de subducción de la placa Indoaustraliana, so la placa Euroasiática. El nome Krakatoa usar pa designar al archipiélagu de la zona, a la islla principal (tamién llamada Rakata) y a un volcán qu'entró n'erupción en repitíes ocasiones y con consecuencies desastroses a lo llargo de la historia. En mayu de 1883 empezó una serie d'erupciones que siguieron hasta'l 27 d'agostu d'esi mesmu añu, cuando una esplosión cataclísmica destruyó gran parte de la isla.
Enrique I de Borbón-Condé
Biografía
Casóse con María de Clèves en 1572 nel castiellu de Blandy-les-Tours, una selmana antes de la boda del so primu cola princesa Margarita de Francia, hermana del rei. Al tar en París mientres la masacre de San Bartolomé, n'agostu de 1572, Condé viose obligáu y coaccionáu a abjurar de la so relixón. Calvinista fervosu (yera amigu de Teodoro de Beza), apenes dos años más tarde renegó de la relixón católica.
Krakatoa
Factores y carauterístiques de la erupción y esplosión
D'antiguo, los espertos atribuyíen la serie de grandes esplosiones a una acumuladura de vapor desaxeradamente caliente. La hipótesis sostenía que la quebra de les parés del volcán dexó la entrada de grandes cantidaes d'agua oceánico na cámara de magma, desamarrando un gran tsunami. Investigaciones recién revelen que les primeres erupciones baleraron parcialmente la cámara de magma, dexando la entrada de nuevu material a temperatures bien cimeres. Nel procesu xeneráronse gases qu'amontaron la presión na cámara magmática de manera incontrolable, lo que se sumó al efeuto del amiestu ente'l magma recién y l'ascendente. La combinación desamarró enerxíes cataclísmicas.