cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xacobu II d'Inglaterra
El reináu de Xacobu II
En 1685 el Rei sobrevivió milagrosamentea un naufraxu nel Solent. El músicu Henry Purcell compunxo la so obra They that go down to the sea in ships pa ser interpretada pol estraordinariu barítonu John Gostling en conmemoración de dichu acontecimientu.
Margaret Sheridan
Biografía
En 1947 ella casóse con William F. Pattison, un pilotu de llinies aérees. Hawks ufiertó a Sheridan el primer papel femenín a interpretar frente a John Wayne nel filme de 1948 Red River, pero l'actriz hubo de tornar la ufierta por causa de que taba embarazada del so primer fíu. Joanne Dru aceptó'l papel. Darréu Hawks dio-y el papel de Nikki Nickolson en The Thing from Another World, película que pasó a ser un clásicu, gracies en parte a l'actuación de Sheridan.
Xacobu II d'Inglaterra
El reináu de Xacobu II
Jacobo tuvo que faer frente a la Rebelión de Monmouth conducida pol fíu illexítimu de Carlos II, James Scott, primer Duque de Monmouth. Esti se autoproclamó rei'l 20 de xunu de 1685, pero foi ganáu depués na Batalla de Sedgemoor. Monmouth foi executáu na Torre de Londres pocu dempués (15 de xunetu). A pesar de la escasa ayuda popular a Monmouth, Jacobo empezó a resabiar de los sos súbditos.
Los sos xueces —el más notable de los cualos foi Jorge Jeffreys (moteyáu'l "Xuez Ahorcador")— castigaron a los rebeldes de manera brutal. Los llamaos "Xuicios Sangrientos" de Jeffreys fixeron que'l públicu viera al so rei como un gobernante cruel y bárbaru. Pa protexese contra otres rebeliones, Jacobo intentó establecer a un gruesu y poderosu exércitu. Al poner a católicos al cargu de dellos reximientos anició un conflictu col parllamentu. El Parllamentu entraba en receso en payares de 1685, nun volviendo axuntar se otra vegada mientres el reináu de Jacobo.
La tensión relixoso intensificar en 1686. Nel casu Godden vs. Hales, una sala de xueces de la Corte de la Cámara del Rei foi forzada por Jacobo a declarar qu'ésti podría ser espacháu de les restricciones relixoses impuestes pol Actu de Prueba. Aprovechándose del poder qu'esta dispensa otorgába-y, Jacobo dexó que dellos católicos ocuparen los cargos más altos del reinu, causando una gran polémica. Recibió na so corte al Nunciu Papal Ferdinando d'Adda, el primer representante de Roma en Londres dende'l reináu de María I. El confesor xesuita del rei, Eduardo Petre, yera un oxetu especial de la roxura de los protestantes. Estes polítiques fixeron que'l rei perdiera l'ayuda de los sos antiguos aliaos, los Tories.
Tipu nomenclatural
thumb|Tipu nomenclatural de Cimbrophlebia brooksi, una [[Mecoptera|mosca escorpión estinguida (fósil d'una de les nales). El marbete coloráu indica por convención que se trata d'un tipu nomenclatural.]] thumb|Holotipo de Marocaster coronatus En taxonomía, el tipu nomenclatural, tipu portanombre o a cencielles tipu ye un exemplar o conxuntu d'exemplares d'un organismu, de la so actividá, o los sos restos fósiles, sobre'l que se realizó la descripción científica del mesmu y que, d'esa manera, xustifica'l nome científicu d'una especie.
Xacobu II d'Inglaterra
El reináu de Xacobu II
Jacobo entós pidió la suspensión de Henry Compton, el anticatólico obispu de Londres, ente qu'otros anglicanos en cargos políticos fueron despidíos. Na Declaración d'Indulxencia de 1687, Jacobo suspendió les lleis que castigaben a los católicos y otros disidentes relixosos. Nun ta claru si Jacobo publicó la Declaración pa ganar l'ayuda política de los disidentes o si él de verdá taba defendiendo la llibertá de relixón. Jacobo tamién eslleió definitivamente'l Parllamentu en 1687, depués de reformar el gobiernu p'amenorgar en poder de la nobleza.
Tipu nomenclatural
El tipu del nome d'una especie ye, polo xeneral, l'espécime a partir del cual perfilóse la descripción que xustifica'l nome, y que se caltién permanentemente en dalguna institución (muséu, yerbariu, centru d'investigación, etc.), perfectamente siglado y localizable.
Xacobu II d'Inglaterra
El reináu de Xacobu II
El rei tamién provocó la oposición poles sos polítiques no referente a la Universidá d'Oxford. Ofendió a los anglicanos dexando que los católicos llograren posiciones importantes nel Christ Church y el University College, dos de los más grandes colexos de Oxford. De la mesma forma amontó la so impopularidá despidiendo a los protestantes del Magdalen College, asitiando a católicos nel so llugar. Nel cuelmu del discutiniu, Jacobo acreditó al Nunciu Papal y concedió cargos gubernamentales a cuatro obispos católicos.
Margaret Sheridan
Biografía
La carrera de Sheridan foi sufierta, y nunca consiguió la fama que Hawks esperara. La maternidá y unos pocos años de maduror produxéren-y un cambéu evidente, y Hawks diría d'ella que "nun ye la mesma chica" qu'él había descubiertu. Darréu'l direutor comentaba que si fixera'l papel de Red River la so carrera espolletaría.
Xacobu II d'Inglaterra
La Revolución Gloriosa
El 30 de xunu de 1688 —el mesmu día los siete obispos yeren absueltos— un grupu de nobles protestantes, conocíu como los Siete Inmortales, solicitaron al príncipe d'Orange invadir Inglaterra con un exércitu. Pa setiembre taba claro que Guillermo diba intentar invadir el país y aun así, Jacobo cometió l'erru de refugar l'ayuda de Lluis XIV, tarreciendo que los ingleses oponer a la intervención francesa. Jacobo amás creyó que'l so propiu exércitu sería abondu. Cuando Guillermo d'Orange llegó a Inglaterra'l 5 de payares de 1688, tolos oficiales protestantes del rei desertaron. La so propia fía Ana xunir a les fuercies invasores, provocando una gran congoxa al rei. El 10 d'avientu la reina María llogró fuxir a Francia llevando consigo al so únicu fíu sobreviviente, Jacobo, d'apenes 6 meses d'edá. A otru día Jacobo procuró tamién fuxir a Francia, llanzando antes el Gran Sellu del Reinu al ríu Támesis, sicasí foi prindáu en Kent. Nun teniendo nengún deséu de faer de Jacobo un mártir de la causa católica, el príncipe d'Orange dexaría-y escapar el 23 d'avientu. Jacobo foi recibíu por Lluis XIV, quien-y ufiertó un palaciu y una abondosa pensión.
L'Acta de Derechos
Cuando Jacobo fuxó del reinu, el Parllamentu nun fuera convocáu. Anque ésti podía axuntase a instancies del monarca reinante, el Príncipe d'Orange emplazó a los sos miembros a entamar una "Convención Parllamentaria" estraordinaria, teniendo presente qu'esti procedimientu yá fuera utilizáu en dómines anteriores en casu de que la socesión al tronu nun tuviera clara (sería por casu una Convención Parllamentaria la que restaurara a Carlos II nel tronu dempués de la Guerra Civil). La Convención declaró'l 12 de febreru de 1689 que'l fechu de que Jacobo intentara fuxir el 11 d'avientu constituyera una abdicación de facto, y que por consiguiente'l tronu había quedáu vacante. Magar esto, en llugar de pasar la corona al fíu de Xacobu II, Jacobo Francisco Eduardo, sería la so fía mayor, María, la que fuera proclamada reina xunto al so maríu Guillermu III. Escocia decidió reconocer a los nuevos soberanos el 11 d'abril del mesmu añu.
Guillermo y María concedieron a la nobleza inglesa un pactu que ye conocíu col nome del Bill of Rights. Esta acta confirmó la Declaración de Derechos pola cual la Convención declarara que la fuga de Jacobo constituyó una abdicación y que Guillermo y María yeren rei y reina. L'Acta de Derechos tamién acusó a Xacobu II d'abusu de poder, criticó la suspensión de l'Acta de Prueba, del procesamientu de los Siete Obispos, del establecimientu d'un exércitu regular y de la imposición de castigos crueles. L'Acta amás resolvió la cuestión de la socesión a la corona. Estableció que primero na llinia de la socesión taben los fíos de Guillermo y María (si llegaben a tenelos), siguíos pola princesa Ana y los sos descendientes, y finalmente polos fíos de Guillermo en cualquier matrimoniu posterior.
Con un exércitu francés sol so mandu, Jacobo invadió Irlanda en marzu de 1689. El Parllamentu irlandés, a diferencia del inglés, declaró que Jacobo siguía siendo rei. Magar esto Jacobo foi ganáu na batalla del Boyne el 1 de xunetu de 1690, lo que-y obligó a fuxir a Francia dempués de la derrota definitiva que sufriera na contorna de Kinsale. La so actitú provocó la perda d'enforma sofitu y ganó-y el llamatu de Séamus á Chaca ("Jacobo la mierda") n'Irlanda.
Últimos años
En Francia a Jacobo foi-y dexáu vivir nel château real de Saint-Germain-en-Laye. Una tentativa fallida foi realizada col fin de restauralo nel tronu asesinando a Guillermu III en 1696. La ufierta que-y fixo Lluis XIV pa convertilo en rei de Polonia esi mesmu añu foi refugada porque Jacobo tarreció que l'aceptación de la corona polaca (nes mentes de los ingleses) facer incapaz de volver ser rei d'Inglaterra. Dempués d'eso Luis dexó d'ufierta-y ayuda; formalizando esta decisión pol Tratáu de Ryswick, un alcuerdu con Guillermu III en 1697. Magar tol monarca francés, de la manera más inesperada, siguió dándo-y tol so sofitu, llegando a dici-y en priváu que'l Tratáu de Ryswick yera, en poques pallabres, namás que una mera reconocencia formal. Mientres los sos últimos años, Jacobo vivió austeramente, y con grandes amueses de devoción.
Morrió, víctima d'una hemorraxa cerebral, el 16 de setiembre de 1701 nel château de Saint-Germain-en-Laye, a los 67 años d'edá, siendo soterráu na Capiya de los Benedictinos Ingleses de San Edmundo en París. Anguaño'l so mausoléu ta na catedral de Saint-Germain-en-Laye, frente al castiellu onde finó. Dos plaques na nala este del edificiu perpetúen la so memoria.
Xacobu II, amás, dexó una prolífica descendencia illexítima:
Ancestros
Ancestros de Xacobu II d'Inglaterra
Margaret Sheridan
Biografía
Margaret Sheridan finó por causa de un cáncer de pulmón el 1 de mayu de 1982 en Orange (California).
Tipu nomenclatural
Los taxones percima d'especie nun tienen exemplares como tipu, sinón nomes de taxones del rangu inmediatu inferior. Asina, el tipu del nome d'un xéneru ye la especie (especie tipu) sobre la cual basóse la descripción orixinal que validaba dichu nome. El tipu del nome d'una familia ye'l xéneru (xéneru tipu) sobre'l cual foi basada la descripción orixinal válida de la familia. Nos nomes de taxones de rangu cimeru al de familia nun s'aplica'l principiu de tipificación.
Ye importante recordar que solo los nomes tienen tipos. Los taxones non. Nun ye correutu falar del tipu d'un taxón. Por casu, ye correutu falar del tipu d'un nome específicu, pero incorreutu falar del tipu d'una especie.
Clases d'exemplares tipu
(Los ocho primeres clases consisten nos organismos mesmos, calteníos –enteros o en parte– en museos o instituciones accesibles; la última clase consiste en cambeos esteriores causaes pol organismu clasificáu, coles mesmes institucionalmente calteníes).
El tipu (holotipo, lectotipo o neotipo) d'un nome d'una especie, o d'un taxón infraespecífico consiste nun espécime únicu o en cualesquier otru elementu, sacante para les plantes herbales de pequeña talla y pa la mayoría de les plantes non vasculares, nos que'l tipu puede consistir en dellos individuos que tienen de caltenese de manera permanente sobre un mesmu pliegu de herbario o preparación.
En 2006 y 2007, al proponese la primer clasificación biolóxica d'un organismu marcianu, incluyir nel conceutu de holotipo el conxuntu de señales radiaes dende otru planeta o dende un llugar inaccesible de la Tierra dende onde nun fuera posible traer al organismu orixinal, o este tuviera de ser destruyíu, seique nun ensayu o esperimentu (por casu: tomóse por holotipo, nesti casu como espécime tipu nomenclatural astrobiológico, pal nome de ciertu nuevu xéneru y nueva especie, a les señales emitíes dende Marte en 1976 correspondientes al Labeled Release Experiment de la Mission Viking, conxuntu de señales calteníu pola NASA). Aplicábase asina, al antiguu conceutu de qu'amás del cuerpu'l holotipo puede incluyir "cualesquier otru elementu", el conceutu de mediación epistémica progresiva (ver, nel artículu correspondiente, Nota al pie 2). Tal propuesta de caltener como tipu nomenclatural les estructures de señales remotamente radiaes –y dir ameyorando progresivamente la so información con nueves observaciones y ensayos destructivos– constitúi una innovación en sistemática que al presente nun foi inda materia d'ampliu bancia ente taxonomistas.
Los especímenes tipu de nomes de taxones de plantes actuales tienen de caltenese de manera permanente y nun pueden consistir nuna planta viva o nun cultivu (dacuando puede ser una figura o una descripción).
El XVIIIº Congresu de Botánica de Melbourne (Australia) en 2011, que pasó a denominase Códigu Internacional de Nomenclatura p'algues, fungos y plantes (ICN o Códigu de Melbourne) recueye la obligación d'utilizar el llatín na descripción de les especies nueves o la necesidá de publicar impreses. Tamién, a partir del 1 de xineru de 2012 almítese como la publicación electrónica en formatu PDF con ISSN o ISBN y la descripción o diagnosis en llatín o inglés. Ello ye que dende'l 1 de xineru de 1858, yá erá obligatoria la designación d'un tipu: Un tipu nomenclatural (typus'') ye aquel elementu al cual el nome d'un taxón ta permanentemente xuníu, yá sía como nome correutu o como sinónimu. El tipu nomenclatural nun ye necesariamente l'elementu más típicu o representativu de untaxón.'' ( Art.7.2). Esto ye, un exemplar del taxón en cuestión calteníu y calteníu nuna coleición o herbario.
Les definiciones de les categoríes de tipos según el Códigu de Melbourne son les siguientes:
Tipificación
La tipificación ye'l procesu d'indicación o designación d'un tipu nomenclatural; ye un requerimientu necesariu nos Códigos Internacionales de Nomenclatura Botánica y Zoolóxica pa l'aplicación de los nomes científicos. La función ye la d'asegurar la máxima estabilidá y fixeza posibles de la nomenclatura, compatible cola naturaleza dinámica del sistema taxonómicu.
Como puede reparase, el tipu designa a un exemplar de yerbariu (denomináu pol apellíu de los colectores y un númberu de coleición: "Sulekic, Novara & Neumann 810") col so correspondiente llugar ("Arxentina, Salta, Depto. Santa Victoria, L'Angostu, 5 km al E de Los Toldos, 1600 msnm") y fecha de coleición ("17-III-1986"). Infórmase, amás, en qué herbario atópase depositáu'l holotipo (nesti casu, el herbario del Institutu Darwinion, que'l so códigu internacional ye "SI") y desígnase el isotipo.
Nel próximu exemplu amuésase la manera nel que se designen los neotipos:
Antropoloxía forense
L'antropoloxía forense ye una de les subdisciplines de l'antropoloxía biolóxica. Divídese en tres rames importantes, rellacionaes con otres tantes rames de les ciencies antropolóxiques: L'antropoloxía forense, l'arqueoloxía forense y l'antropoloxía cultural forense.
L'antropoloxía física forense encárgase de la identificación de restos humanos cadarmizaos dao la so amplia rellación cola bioloxía y variabilidá de la cadarma humana. Tamién pue determinar, nel casu que dexaren marques sobre los güesos, les causes de la muerte, pa tratar de reconstruyir la mecánica de fechos y la mecánica de llesiones, conxuntamente col arqueólogu forense, el criminalista de campu y el médicu forense, asina como aportar, de ser posible, elementos sobre la conducta del victimariu pol mediu d'indicios dexaos nel llugar de los fechos y el tratamientu perimortem y posmortem dau a la víctima.
Yémeda
Yémeda ye un conceyu español de la provincia de Cuenca, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha. Tien un área de 29,08 km² con una población de 23 habitantes (INE 2015) y una densidá de 0,93 hab/km².
Demografía
Nesti conceyu ye destacable tantu la so estación de tren abandonada como'l so balneariu, tamién abandonáu.
Historia
Los datos que darréu apurrimos fueron llograos del llibru de Pueblos y Monumentos, Serranía Baxa Conquense, de Miguel Romero Saiz, de 1998.
''“Mui cerca del ríu Guadazaón y bien regáu por manantiales, una rica güerta foi yá cultivada polos romanos. Ente Yémeda y Cardenete habría qu'asitiar la casona de Valebonga, yá que equí van cumplise los setenta quilómetros que señala l'itinerariu de Antonino dende Ad Putea (40 milles). Tal Casona, del Itinerariu Antonino A-31 taría asitiada n'el mesmu Balneariu, en qu'hai agües termales naturales y onde, según autores como Mañanes y Caamaño, son frecuente establecer casones romanes. Les agües son escelentes y la so composición: “agües sulfurado-cálciques fríes con un caudal de 18 llitros y temperatura de 17º, indicaes pa dermatosis Por tanto, el que pase pequí la vía romana, xunto al llugar llamáu Sargal, Confirmaría lo qu'asocede en Galicia onde cinco de les casones son termes, daqué avezada ente los romanos.
Mientres la dominación musulmana, apoderaron la zona los castiellos de Serreilla, Santa Cruz y Mira. L'entamu de Moya empezó con poblar realizada por Alfonsu VIII en 1210 dempués que Pedru II d'Aragón conquistara El Cuervo, Ademuz y Serreilla. Nada puede dicise sobre Moya antes d'esta fecha, sacantes que sobre el monte atopáronse dellos restos prehistóricos, nunca restos árabes.
A partir d'esi momentu, nun apaez la fortaleza de Yémeda en nenguna cita histórica, anque sí la so población que como aldega del marquesáu algama unos cuarenta habitantes, dedicaos a xeres agrícoles.
Según Pascual Madoz: Yémeda en 1850 ye aldega con conceyu que pertenez al partíu xudicial de Cañete. Consta de 17 casa de probe construcción y cultiva unes 300 fanegas de mediana calidá. Tien ilesia aneja a la Víllora y viven unes 60 almes.”''
Estructura urbana
El nucleu Urbanu de Yémeda tien forma más o menos cuadrada. La superficie total d'esta contorna ye de 3.22 has. Ye razonable pensar que'l desenvolvimientu urbanu'l conceyu xenerar a partir de l'actual Plaza na que s'atopa la ilesia. Podemos reparar que'l conceyu de Yémeda, tien una serie de cais que circunvalan la llocalidá d'unos 600 m aproximao y qu'apurre la comunicación al restu de cais. Polo xeneral el conceyu de Yémeda, cuenta en toles sos cais con rimaes bien nidies norte-sur.
El trazáu de les cais ye rectu y les sos tresversales tienen una direición práuticamente perpendicular a les anteriores lo que supón una morfoloxía urbana bien fayadiza y actual. Les cais principales disponen d'un anchor apreciable, mayor de 6 metros; circunstancia non tan frecuente en munchos de la zona.
L'arquiteutura ye la tradicional d'esta contorna, predomina la construcción nuna planta y son menos abondoses les construcciones que se desenvuelven en dos altures. Nun detectemos construcciones en tres altures, nin otres per debaxo de la rasante de la cai. Anguaño'l pueblu ta bastante remozado en cuanto al estáu de caltenimientu de les sos construcciones, tal que se manifiesta na mayoría de les sos fachaes, respetándose'l so estilu rural. La trama urbana componer de les siguientes cais: Cai Carretera, que se desenvuelve sobre la carretera CUV-5042. Cai de riba, ye la cai que cierra la circunvalación pel norte, amás de cerrar la mazana. Cai Nueva, desenvolver de norte a sur, na zona este del conceyu y continua cerrando la circunvalación por partir sur, hasta enllazar cola cai la carretera. Cai Embaxo, desenvolver dende la cai Nueva, hasta llegar a callar Plaza Pública. Calle Plaza Pública, que permanez na zona oeste y sur de la ilesia del conceyu. Cai de la Ilesia, atópase na parte derecha de la ilesia, dende la cai de riba, hasta la calle Plaza Pública.
Puede apreciase el trazáu de la carretera CUV-5042, perteneciente a la Excelentísima Diputación de Cuenca, que crucia'l términu municipal de Yémeda, pasando pola mesma llocalidá y que la carretera CM-2109 xunir cola carretera CUV-5043. La carretera CUV-5014, que xune la llocalidá de Cardenete cola de Enguidanos, tien un pequeñu tramu que se describe dientro del términu municipal de Yémeda.
Morfoloxía y tipolofía edificatorias
Polo xeneral les edificaciones de Yémeda respuenden a una tipoloxía edificatoria d'alliniación de fachaes los viales y mazana zarrada. Los altores d'edificación lleguen a algamar un máximu de dos plantes en dellos casos, anque predominen les d'un solu altor. El tamañu mediu de les mazanes ta bastante equilibráu y proporcionáu y la trama urbana compón una retícula con interseiciones llimpies, anque esisten dellos safazos o rellabicos qu'alterien la mesma.
Nun s'aprecia na so configuración nengún tipu de segregación por razones de nivel social o económicu, pudiéndonos atopar con viviendes de mayor calidá xunto a otres en francu estáu de deterioru. Tampoco apreciamos distintes tipoloxíes urbanes por barrios, nin distintos estaos de caltenimientu por zones, de forma manifiesta.
Zafrilla
Zafrilla ye un conceyu español de la provincia de Cuenca, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha. Tien un área de 106,08 km² con una población de 100 habitantes (INE 2015) y una densidá de 0,72 hab/km².
Thorey-sur-Ouche
Tien una población de y una superficie de  km².
Zafrilla
El conceyu atópase en plena Serranía Alta de Cuenca arrodiáu por montes y llargos valles con verdes praderíes y estensos pinares, que constitúin l'abellu perfectu pa venaos, gamu, xabalinos y corzos, según perdices, falpayares y coneyos.
La fiesta patronal ye'l 28 d'agostu, San Agustín. En fiesta celebra un encierre de reses bravos qu'atrai a vecinos d'otres poblaciones.
Historia
Zafrilla ye mentada nel repertoriu de Villuga (1546) como una de les paraes nel camín de Cuenca a Tortosa. Les etapes yeren: Palombera, La Cierva, Valdemoro-Sierra, Huerta del Marquesado, Llaguna del Marquesáu, Zafrilla, Val de San Pedro, Jabaloyas, Campillo, Teruel, Corbalán, Cedrillas, Monteagudo, Allepuz, Villarroya de los Pinares, Fortanete, Mirambel, El Matu, Forcall, Morella, Vallibona, Traiguera, La Galera, Tortosa.
Perla Haney-Jardine
Perla Haney-Jardine ye una actriz d'Estaos Xuníos. Más conocida poles sos actuaciones en Kill Bill: Volume 2 como B.B, la fía de Beatrix Kiddo (La Novia) y Bill.
Vida personal
Haney-Jardine nació en Rio de Janeiro, Brasil. Empezó faciendo comerciales enantes d'empezar a actuar nel cine. Darréu treslladóse cola so familia en Asheville, Carolina del Norte. El so padre, Chusy Haney-Jardine, ye venezolanu y direutor, y la so madre, Jennifer Macdonald, ye productora de cine. Tien un hermanu menor, Lux
Cecilia del Risco
María Cecilia del Risco ye una ex-xugadora de voleibol de Perú, nacionalizada española en 1984. Foi considerada una de les meyores xugadores del mundu. Foi internacional cola Selección femenina de voleibol de Perú, de la que foi capitana. Compitió nos Xuegos Olímpicos de Montreal 1976, Moscú 1980 y Los Angeles 1984. Foi parte de la seleición peruana que ganó la medaya de plata nos Xuegos Panamericanos de 1979 celebraos en San Xuan y la de bronce nos Xuegos Panamericanos de 1983 celebraos en Caraques. Ganó la plata nel Campeonatu Mundial de Voleibol Femenín de 1982 apostáu en Perú.
Empezó a xugar al voleibol a los 16 años y retiróse en 1993. En 1994 fichó pol Real Club Deportivo Español de la Superliga femenina de voleibol d'España, y nel que ganó trés lligues (1985, 1988 y 1991), y cuatro Copes (1985, 1986, 1990 i 1992).
Cecilia de la Cueva
Cecilia de la Cueva ye una actriz, cantante y baillarina mexicana.
Dar a conocer en 2011 como una de les participantes de L'Academia, en rematando'l reality, dio vida a “Glinda” na primer versión al español del musical Wicked.
== Biografía Tola so infancia cultivó cantar y baille. Poco dempués entró a una academia de baille, onde estudió ballet, jazz, tap, taitiano y hawaiiano. Pero nada estraordinariu asocediera de nun afayar nos sos años preparatorianos, el teatru musical, asina esllumada, empecipióse faciendo Newsies, Guys & Dolls y The Wiz antes de saltar al ámbitu profesional
Trayeutoria
Nel 2006, a los 19 años, debuta profesionalmente de la mano de OCESA en Los productores (musical) xunto con Adal Ramones, Alejandro Calva, Pedro Armendáriz Jr. y Juan Manuel Bernal; más palantre sumóse al repartu d'El diluviu que vien onde protagonizara María Inés Guerra y Jaime Camil.
En xunetu de 2009 estrena Mamma Mia! como “Ali” y “Sophie o/s” so la direición de Robert McQueen, Janet Rothermel y David Holcenberg. En 2010, sigue agora col personaxe de “Judy” en A Chorus Line so la direición de Michael Gorman y Isaac Saul.
En 2011 participó nel reality L'Academia de Televisión Azteca.
Sicasí, anque fixo dellos proyeutos de televisión, como la parte d'entretenimientu musical de les Olimpiaes, la tema de clausura de les mesmes y el del mundial, fai'l so regresu al teatru con dos puestes Mentires: el musical interpretando a “Yuri” & “Daniela” y El mio Primera Gran Musical como “Bárbara”.
En 2013, Cristian Castro fai-y la formal invitación pa realizar una serie de conciertos nel Auditoriu Nacional como actriz convidada.
En 2016, actúa n'El Mozu Frankenstein (El Musical); En Annie El Musical interpretando a Lily St. Regis; y na nueva puesta n'escena: Verdá O Retu.
Alcorcón
Cunta con 33,7 km² nel so territoriu. La so poblacion anguaño ye de 164.633 habitantes según la fonte oficial de xineru de 2006 pero ta nun continuu xorrecimientu. Fórmenla sobro too emigrantes d'otres rexones d'España. El pueblu entama agora un gran desarrollu urbanu na iniciativa del nomáu "Ensanche Sur". Hai bien poco, pescanció'l titulu de "Gran Ciudad de la Comunidad de Madrid" títulu que se-yos da a los conceyos con una poblacion mayor de 150.000 habitantes.
Historia
Al rodiu del regatu de Butarque alcontróse un pequeñu xacimientu paleolíticu y na fonte de La Canaleja, arroyu na prehistoria, alcontráronse llastres de sílex. Sicasí los restos son abondo escasos.
El territoriu d'Alcorcón taba afayáu na fastera xeográfica onde vivíen los Carpetanos, que como otros pueblos celtíberos resistiéronse cásique 100 años a la dominación romana. La romanización na Comunidá de Madrid foi perescasa, sacantes dellos llugares de la zona sureste. Los sos oríxenes nun son del too nidios. Una opción ye que foi fundada por artesanos-alfareros-musulmanes que la nomaron Al Qadr (Tesu), d'ehí vien el so nome d'anguaño, amás nel so escudu apaecen tres pucheros.
Monumentos
Nel entamu del sieglu XX constrúinse los Castiellos de los Marqueses de Valderas.
Los Tojos
Los Tojos ye un conceyu y llocalidá de la comunidá autónoma de Cantabria (España). Ye unu de los trés conceyos que formen el Valle de Cabuérniga, asitiáu na zona occidental de la comunidá, dientro de la Contorna de Saja-Nansa. Ta asitiáu a unos 62 quilómetros de la capital cántabra, Santander. Llenda al norte colos conceyos de Cabuérniga y Ruente, al este con Molledo y Bárcena de Pie de Concha, al oeste con Cabuérniga y la Mancomunidá Campoo-Cabuérniga y al sur cola Mancomunidá Campoo-Cabuérniga y cola Hermandad de Campoo de Suso. La so cota máxima, asitiada nel sur del conceyu, ye de 1320,7 metros y, la so cota mínima apenes supera los 340 metros.
Historia
thumb|200px|El [[Ríu Saja al so pasu pola llocalidá de Saja, en Los Tojos.]] Históricamente, les poblaciones que güei conformen esti conceyu, formaben trés de los conceyos del valle de Cabuérniga (Kaornega, según los documentos de l'Alta Edá Media), entidá territorial que de la mesma taba integráu na Merindad de les Asturies de Santillana. Foi contorna de repoblación. Les primeres menciones a esti territoriu son documentos rellacionaos con instituciones relixoses. Asina, nel sieglu IX apaez mentada la Ilesia de Santa Águeda de Bárcena Mayor, pertenencia del monesteriu de Santa María de Desiertu.
Nun documentu dau pol rei Alfonsu VIII en Monzón, fecháu'l 4 de xunetu de 1168, apaez la donación del señoríu de «Bárcena la Mayor» al monesteriu de Cardeña, lo que fai que se deslinden los sos términos. Los Tojos foi zona de behetría que pasó con posterioridá a formar parte del señoríu de la Casa de la Vega. Estos conceyos namái consiguieron lliberar del dominiu señorial, viendo reconocida la so condición de realengu, col Pleitu de los Valles. Pequí pasaba'l camín tradicional dende'l mar Cantábricu escontra Reinosa y Castiella, que siguía'l trazáu del ríu Saja, siendo unu de los más pernomaos viaxeros d'esta vía l'emperador Carlos I a la so vuelta de Flandes. Quedó en desusu al abrir nel sieglu XVIII el Camín Real pol valle del ríu Besaya. En 1822 formóse'l primer conceyu constitucional, denominándose Correpoco ya incluyendo nel so territoriu Viaña, anguaño perteneciente al conceyu de Cabuérniga, lo cual caltúvose hasta l'añu 1835. Colos demás del vieyu valle tuvo nel partíu xudicial de Puentenansa, dempués nel de Cabuérniga y, a lo último dende va cuarenta años forma parte del de Torrelavega.
Llocalidaes
Les sos 449 habitantes (INE, 2010) viven en:
Nucleu de población
thumb|200px|Nucleu de población de Los Tojos Los Tojos de la mesma ye la capital del conceyu. Ta allugada a 640 msnm, nel cayente d'una eminencia, arrodiáu por montes de monte caducifoliu. Queda a 62 quilómetros de la capital autonómica. Nel añu 2006 cuntaba con una población de 112 habitantes (INE). Ta formáu por una serie de cases populares montañeses en filera, siguiendo posiblemente'l trazáu d'un antiguu camín al puertu de Palombera. Del nucleu principal de Los Tojos formen parte dos barrios separaos, güei práuticamente despoblados: Colsa y La Punvieja o Pumbieja.
Patrimoniu
Destaca nesti conceyu Bárcena Mayor, bien d'interés cultural con categoría de conxuntu históricu.
Demografía
La población censada nel conceyu ye de habitantes , de los cualos, 192 son muyeres y 257 son homes. L'enclín demográfica ye descendiente dende principios de sieglu anque nos últimos venti años ta estabilizándose. El conceyu presenta un perfil demográficu bastante más avieyáu que'l de la rexón con una tasa d'avieyamientu de 24,21 frente al 18,71 rexonal.
Alministración
L'actual alcaldesa del conceyu ye María Belén Ceballos de la Herrán (Partíu Popular), en revalidando'l so cargu nes eleiciones municipales de 2011. Les siguientes tables amuesen los resultaos de les eleiciones municipales celebraes nos años 2003, 2007 y 2011.
Virxinia Occidental
Virxinia Occidental ye un de los 50 estaos de los Estaos Xuníos. Asitiáu na rexón de los Apalaches, llenda con Pennsylvania al norte, Maryland al este y noreste, Virxinia al sureste, Kentucky al suroeste y Ohio al noroeste. Ye, con 62.755 km² d'estensión, el 41ᵘ estáu del país por estensión, y el 38ᵘ en población, con 1.792.147 habitantes (U.S. Census Bureau, 2019). La so capital, y mayor ciudá, ye Charleston.
CrossFit
CrossFit ye una marca rexistrada propiedá de CrossFit Inc.​ que designa un sistema d'acondicionamientu físicu basáu n'exercicios constantemente variaos, con movimientos funcionales, executaos a alta intensidá.
CrossFit nel mundu
L'entrenamientu del día ye un conceutu bien importante en CrossFit. Consiste n'acometer un programa d'exercicios (flexones, tracción, etc), nun tiempu determináu y con un númberu definíu de vegaes. La particularidá del WOD ye l'encadenamientu d'exercicios bien variaos.
Virxinia Occidental
Virxinia occidental convirtióse nún estáu como resultáu de la convención de Wheeling de 1861, al entamu de la Guerra Civil d'Estaos Xuníos. Los delegaos de los condaos del noroeste de Virxinia refugaron la ordenanza de secesión pola que Virxinia, en referéndum, aprobara separtase de los Estaos Xuníos, y decidieron dixebrase de Virxinia pa crear un nuevu estáu, nomáu Virxinia Occidental, que foi almitíu como nuevu estáu del país el 20 de xunu de 1863. Foi l'únicu estáu formáu pola ruptura d'un estáu de la Confederación, el primeru en dixebrase d'otru estáu dende que Maine lo ficiera de Massachusetts, y ún de los dos únicos (el otru foi Nevada) que ingresó na Xunión demientres la Guerra de Secesión. La mayoría de los sos habitantes yeren agricultores llibres, pero tamién había esclavos, que foron siendo lliberaos gradualmente acordies colo recoyío na constitución del nuevu estáu.
CrossFit
CrossFit nel mundu
Esta noción tien como principiu caltener intacta la motivación de los deportistes al llargu plazu. Más allá del entrenamientu físicu, esta disciplina y CrossFit polo xeneral céntrense na cuestión mental. Trátase pos d'una manera de vida que se debe adoptar. La mayor ventaya en CrossFit ye la so eficacia frente al acondicionamientu físicu polo xeneral, combinando'l trabayu cardiovascular y el trabayu muscular. Puede realizase de manera individual o en grupu, y les sesiones suelen ser curties, variaes y adaptables en función del nivel de cada participante. CrossFit puede practicase por toos aquellos que deseyen ameyorar la so salú hasta aportar a un deportista o atleta d'élite.
El creador de CrossFit, Greg Glassman, diseñó dellos grupos, unos bautizaos con nomes de muyeres en referencia a los furacanes americanos, y otros con nomes d'héroes militares, policíes, o bomberos, ente otros, como homenaxe.
Virxinia Occidental
La posición central d'esti estáu fai que les partes de so pertenezan al área d'influyencia de metrópolis de diversos estaos: asina, les ciudaes Wheeling y Weirton, al norte, tán llendando col área metropolitana de Pittsburgh, mentantu que Martinsburg y Harpers Ferry, al este, son consideraes parte de la de Washington DC. L'estáu destaca polo montunu del so territoriu: ye l´únicu estáu que tol so territoriu ta incluyíu na xurisdicción de la Comisión Rexonal de los Apalaches, na fastera nomada Appalachia. Rescamplen, ente les actividaes económiques, el sector de la madera y la minería de carbón, y les actividaes d'ociu venceyaes a la natureza: esquí, rafting, pesca, senderismu, bicicleta de montaña, escalada, caza...
CrossFit
CrossFit nel mundu
Esisten tamién otros grupos que nun tienen nome, a cencielles la descripción de los exercicios. El tiempu d'execución de cada grupu puede variar, dende solu 5 minutos hasta cuasi 30 minutos, ensin cuntar la entrada en calor y la vuelta al aselu.
Los grupos pueden constar de 1, 2 o 3 grupos d'exercicios, dependiendo de les árees físiques que pretenda desenvolvese.
Dalgunos de los y les crossfiters más famosos del planeta son: Katrin Tanja Davidsdottir, Tia-Clair Toomey, Ragnheiður Sara Sigmundsdottir, Samantha Briggs, Rich Froning Jr, Mat Fraser, Ben Smith, Josh Bridges, Jason Kalipha, Mike Salo y Scott Panchik.
Historia
miniaturadeimagen|US Army 51070 Soldiers, performing dumbbell thrusters during Crossfit training En 1974 al sur de California, un estudiante universitariu de 18 años llamáu Greg Glassman, consigue la so primer sesión d'entrenamientu de ximnasia na YMCA. Al trabayar colos atletes en dellos ximnasios del sur de California, dase cuenta de que les rutines de culturismu tradicionales yeren ineficientes y nun ameyoren la condición física en rellación cola cantidá de tiempu de formación dedicáu, d'esta manera decide centrase nun programa d'entrenamientu que fai fincapié nos variaos movimientos funcionales realizaos a alta intensidá.
Asina, Greg Glassman foi quien-y dio un nome y entidá propios y supo dalo a conocer nel mundu enteru. Esti norteamericanu que se dedicaba a entrenar policías con esti métodu na soleyera California consiguió qu'en 1995 apaeciera'l primer ximnasiu afiliáu a Crossfit na ciudá de Santa Cruz y conviértese nel epicentru del movimientu. Greg Glassman empezó a usar la téunica pa entrenar a policíes en California. Darréu foi usáu pal entrenamientu de marines, bomberos y militares norteamericanos. Güei, Greg Glassman sigue a la cabeza del movimientu - con más de 13.000 Box de CrossFit afiliaos al so llau.
Entrenamientu
Los entrenamientos CrossFit o “WOD” (work of the day) duren aproximao 60 minutos y se estructuran de la siguiente manera:
Tantu na parte “A” como na “B” la cantidá de pesu utilizada en cada exerciciu ye personalizada y búscase siempres superase a unu mesmu y llograr faer los exercicios col pesu indicáu pa cada unu. Ye recomendable l'usu d'un reló o timer pa caltener el tiempu precisu, el númberu d'intervalos y el nivel d'intensidá.
Los Benchmarks de CrossFit
Hai ciertos WODs que lleven el nome d'una persona como ye'l casu del Fran, Diane, Murph o Karen. El nome fai honor a ciertos militares finaos en combate. Estos benchmarks (n'español "puntu de referencia") sirven pa faer un test cada ciertu tiempu de nivel físicu y la progresión del atleta en CrossFit. Pueden clasificase en dos tipos: The Girls y The Heros.
The Heroes Workouts
Estos WODS son bien duros y el pesu que riques nes barres ye abondo alto pa toa aquella xente que nun tenga un mínimu d'esperiencia na téunica. Encamiéntase baxar el pesu en toos cualquier exerciciu que pueda suponer un problema y amás protexese les manes con unes calleras de crossfit, según utilizar magnesiu.
Crossfit Open
El Open ye tamién el primer pasu nel camín a la competencia de Masters nos CrossFit Games.
Willie Best
William "Willie" Best, dacuando acreditáu como Sleep n' Eat, foi un actor cinematográficu y televisivu d'Estaos Xuníos.
Best foi un de los primeros actores y comediantes cinematográficos afroamericanos que consiguieron la popularidá, anque'l so trabayu, al igual que nel casu de Stepin Fetchit, ye en dalgunes causes fonte de crítiques por interpretar a un estereotipu de personaxe vagu, analfabetu, y/o inocente. De los 124 títulos nos cualos trabayó, apaeció nos creitos de siquier 77 d'ellos, un fechu inusual pa un intérprete de pequeños papeles.
Cine
Nativu de Sunflower, Mississippi, Best llegara a Hollywood como xofer d'una pareya pasando unes vacaciones, y empezó la so carrera artística nun espectáculu itinerante nel sur de California. En siendo afayáu por un cazatalentos, empezó a trabayar nes películes de Hollywood como actor de calter.
Best actuó en más de cien film ente les décades de 1930 y 1940. Anque delles fontes afirmen que mientres años foi namái acreditáu como “Sleep n’ Eat,” Best apaeció con esi llamatu en namái cinco películes: el so primer filme, de Harold Lloyd, Feet First; The Monster Walks (1932); Kentucky Kernels y West of the Pecos (dambes de 1934) y Murder on a Honeymoon (1935)). Darréu apaecía de normal nos creitos como “Willie Best” o “William Best.”
Como intérprete de pequeños papeles, Best, como munchos actores negros de la dómina, foi escoyíu con regularidá pa encarnar a trabayadores domésticos o del sector servicios. Sicasí, nel casu de Best yera inusual que los sos papeles reflexárense casi siempres nos títulos de creitu, circunstancia que nun se daba n'otros intérpretes de pequeños papeles nes décades de 1930 y 1940. Asina, por casu, Walter Brennan fixo 125 películes ente 1930 y 1939, anque solamente acreditáronse 57 de les sos actuaciones.
Noemí Rial
Noemí Rial ye una abogada y política de l'Arxentina, que ta al cargu de la Secretaría de Trabayu. Foi nomada nel so cargu pol presidente Eduardo Duhalde (2002-2003) y nuevamente polos presidentes Néstor Kirchner (2003-2007) y Cristina Fernández, esta postrera asumida'l 10 d'avientu de 2007.
Willie Best
Cine
La carrera de Best foi tamién inusual pol fechu de qu'en más de 80 de los sos filmes el so personaxe tuviera un nome específicu, en cuenta de cuntar con descripciones simples como ‘camareru del serviciu d'habitaciones’ o ‘mochachu llimpiabotes’), y tou ello a partir de la so segunda película. En comparanza, Lucille Ball nun tuvo un personaxe con nome propiu hasta la so decimocuarta cinta, y actores de pequeños papeles como Robert Dudley y Ethelreda Leopold escasamente tuvieron daqué más qu'una somera descripción de los sos personaxes.
Best encarnó a “Chattanooga Brown” en dos películes de Charlie Chan, The Red Dragon (1945) y Dangerous Money (1946). Tamién foi “Hipp” en trés de los seis filmes de RKO Pictures en redol al personaxe Scattergood Baines protagonizaos por Guy Kibbee: Scattergood Baines (1941), Scattergood Survives a Murder (1942), y Cinderella Swings It (1943).
Noemí Rial
Primeros años
Noemí Rial nació en Buenos Aires el 28 d'abril de 1947, cerca del Congresu, barriu onde pasó tola so infancia. Ye la fía menor d'una familia d'inmigrantes españoles que llegaron a Buenos Aires a principios del sieglu XX.
La so madre, Aurea García, tenía una mercería y el convencimientu de que la educación yera'l camín pal ascensu social. Nel so casu, quedó probáu: los sos dos fíes son profesionales esitoses y los sos nietos, toos universitarios.
Willie Best
Televisión
Best fíxose conocíu ente'l públicu televisivu pol so papel de Charlie, l'ascensorista, nel show de la CBS My Little Margie, emitíu ente 1953 y 1955.
Noemí Rial
Primeros años
Cursó la primaria y la secundaria na Escuela Normal Nº9 “Domingo Faustino Sarmiento”, d'Avenida Corrientes y Avenida Callao. Neses aules formóse como maestra normal nacional.
Willie Best
Fallecimientu
Willie Best finó en 1962 na Motion Picture Country Home de Woodland Hills (Los Angeles), California, por causa de un cáncer. Tenía 45 años d'edá. Foi soterráu nel Campusantu Valhalla Memorial Park de Los Angeles.
Noemí Rial
Estudios universitarios
Los años ’70 marcaron l'empiezu de la so militancia política, cola so participación na Mocedá Peronista de la so Facultá.
En 1972 recibir d'abogada y empezó a dar clases na cátedra de derechu políticu, xunto a los Dres. Hernández y Sinigaglia. Dos años dempués la cátedra foi intervenida y tolos sos profesores fueron cesanteados. Darréu, en marzu de 1976, Hernández y Sinigaglia fueron deteníos sumíos.
En xunetu de 1989 realizó un posgráu en "rellaciones industriales", na Universidá de Boloña, Italia, y en mayu de 1992 realizó otru posgráu sobre "Resolvimientu de conflictos llaborales" na Universidá de West Virginia Morgantown, Estaos Xuníos.
Actividá profesional y docente
A partir d'entós, Noemí entornar a l'actividá profesional, especializándose na defensa de los trabayadores, tantu en forma individual cuanto coleutiva, al traviés de los sindicatos. A mediaos de la década del ’80, Noemí volvió dar clases na Universidá de Buenos Aires. Dende entós ye profesora axunta de la cátedra de derechu del trabayu y de la seguridá social, anovando dacuando'l cargu por concursu. Caltúvose actualizada na temática del derechu llaboral realizando diversos posgrados nel estranxeru. Tamién dictó cursos de posgráu n'universidaes arxentines.
Dictadura y derechos humanos
Arriendes de convocar a la primer fuelga xeneral en contra del denomináu Procesu de Reorganización Nacional pal 27 d'abril de 1979{ un grupu de gremialistes conocíos como "Los 25" fueron encarcelaos. Ente ellos atopaben Roberto García, del sindicatu de taxistes, Roberto Digón del sindicatu d'emplegaos del tabacu y Raúl Ravitti de la Unión Ferroviaria, que la so defensa asumió Noemí Rial llogrando la so escarcelación.
Cargos n'entidaes privaes y n'organismos públicos
A mediaos de los ’90 foi la primer muyer abogada de la Confederación Xeneral del Trabayu). Ente 1991 y 1993 tuvo'l so primer cargu públicu, como xerente de xurídicos primeru, y depués como xerente xeneral de l'Alministración Nacional de Seguros de Salú (ANSAL) so la conducción de Güerino Andrioni. Darréu foi asesora del diputáu Roberto Digón na Comisión de Trabayu de la Cámara de Diputaos de la Nación. En 1995 foi nomada representante pol sector sindical na Organización Internacional del Trabayu (OIT), función que desempeñó hasta 2002. Dende esi añu desempeñar en calidá de representante gubernamental ante esi mesmu organismu.
En mayu de 2002 Noemí Rial foi convocada por Graciela Camaño, ex ministra de Trabayu d'Eduardo Duhalde, pa desempeñase como la so Secretaria de Trabayu, convirtiéndose asina na primer muyer n'ocupar esti puestu.
Actividá política
N'abril de 2012 trescendió una escucha telefónica nes que caltién un diálogu col secretariu xeneral d'Unión Ferroviaria José Pedraza. Rial, como viceministra de trabayu poner a disposición del sindicalista depués de que la Policía Federal allanara el so departamentu de Puertu Maderu pol asesinatu del militante Mariano Ferreyra.
Magu
Magu provién del persa antiguu maguš por aciu del griegu μάγος y finalmente del llatín magus. El sentíu orixinal de la pallabra magu refierse a los integrantes d'una tribu de Media y depués a los sacerdotes perses. En términos modernos refierse, a una especie d'astrólogu o adivín, que practica maxa, bruxería o bruxería. Comúnmente, "magu" referir a bruxu masculín, y "bruxa" a una bruxa.
Historia
Yá nel sieglu I fueron reconocíos como homes sabios y científicos. Los personaxes llegaos d'Oriente y mentaos na Biblia yeren magos nel sentíu orixinal del términu, esto ye, sacerdotes perses; pero más tarde fueron llamaos reis magos en delles tradiciones cristianes anque ensin nenguna evidencia histórica sobre la so realeza.
El cambéu de significáu del términu, que pasa a designar a daquién que practica la maxa o bruxería, deber a l'asimilación que la Ilesia fixo de les creencies y rituales relixosos non cristianos (como los zoroastrianos) cola bruxería y práutiques similares.
Asimov nel so llibru "El Cercanu Oriente", menta que son sacerdotes de les tribus iranies, llamaos magi y que yá que la xente común piensa que los sacerdotes tienen poderes ocultos, magi en caldéu llegó a significar bruxu o magu.
Nun sentíu bien distintu, en dómines recién el títulu de "Magu" asignóse a los artistes que practiquen el ilusionismu, ye dicir a quien realicen xuegos pa crear ilusiones visuales o en cualesquier de los sentíos, asemeyando poderes especiales, con oxetivos recreativos. Esta "maxa" entró a formar parte de les artes escéniques contemporánees.
Na actualidá l'arte de la maxa y l'ilusión ye utilizáu polos magu pa llograr el plasmu y la diversión de los sos espectadores.
Magos na lliteratura moderna
Na lliteratura fantástica (sobremanera na fantasía épica) apaecen munches vegaes los magos como persones (incluyendo tamién non solo a humanos sinón tamién a otres races como los elfos) capaces de realizar cualquier cosa col so don.
Copa del Rei de fútbol 1982-83
La Copa del Rei de Fútbol 1982-83 ye la edición númberu 79 de dicha competición española. Apostar ente'l 8 de setiembre de 1982 y el 4 de xunu de 1983, cola disputa de la final nel Estadiu de La Romareda, cola participación de 135 equipos de les divisiones Primer, Segunda, Segunda B y Tercer.
El campeón foi'l F.C. Barcelona, conquistando'l so 20ᵘ títulu, en ganando al Real Madrid C.F. na final.
Equipos clasificaos
Van Apostar la Copa del Rei 1982–83, sellando la so presencia en función de clasificación nos cuatro primeres categoríes del sistema de competición lligueru na temporada 1981/82, y partiendo de determinaes rondes según la so categoría na presente campaña, los siguientes equipos:
Los 18 equipos de la Primer División 1981/82 (toos, onde los clubes participantes en competiciones europees tán exentos hasta que son esaniciaos de los torneos continentales o hasta que s'algamar la ronda de 1/8 Final):
Julio García Mencía
Julio García Mencía foi un pintor, litógrafu y cartelista mui vinculáu a la industria litográfica, cartelística y publicitaria asturiana.
Copa del Rei de fútbol 1982-83
Equipos clasificaos
Los 20 equipos de Segunda División 1981/82: