cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Edgar von Wahl
Orixe
Los raigaños de Edgar von Wahl estender en parte a Inglaterra. Una de les sos bisagüeles, Henriette Edwards, la primer esposa de Carl Gustav von Wahl, yera fía del comerciante inglés George Edwards. Otra bisagüela, Kornelia Elisabeth Knirsch, esposa de Alexei von Wahl, foi madre de Marie Turner d'Inglaterra.
El padre de Edgar von Wahl, Oskar von Wahl, un inxenieru ferroviariu d'oficiu, casar con Lydia Amalie Marie von Husen (1845-1907) en Tallin en 1866.
Infancia y mocedá
Edgar von Wahl nació n'Olviopol, Ucraína, el 23 d'agostu de 1867. Los sos padres camudárense ellí porque Oskar von Wahl empezó a trabayar nel ferrocarril Odesa-Balta-Krementšuk-Járkov en 1866. Hai datos contradictorios sobro'l llugar esactu de nacencia de Wahl. Como regla xeneral, la ciudá de la so nacencia ye la ciudá de Olviopol, pero hai fontes qu'inclúin la ciudá de Bogopil (tamién Bogopol) cerca d'Olviopol, al otru llau del ríu Bug del Sur, como'l so llugar de nacencia. Dambes ciudaes fueron identificaes en delles fontes.
A más tardar en 1869, la familia Wahl camudar a Krementšuk. Los dos hermanos de Wahl nacieron ellí: Oskar Paul Karl, que morrió cuando yera un ñácaru en 1869, y Arthur Johann Oskar (fináu en 1951) en 1870. Los dos hermanes de Wahl, Lydia Jenny Cornelia (1871-1917) y Harriet Marie Jenny (1873-1920) nacieron en Tallin y Jenny Theophile (finada en 1961) en San Petersburgu en 1877.
Parinari campestris
Descripción
La especie ye un árbol qu'algama un tamañu d'hasta 25 metros d'altu. Les cañes nueves son peludas pero lleguen a tar ensin pelo cola edá. Les fueyes, son de 6-13 centímetros de llargu y 3-6,5 centímetros d'anchu, son llises y brillantes nes sos superficies cimeres. La superficie inferior de les fueyes ye peluda coles venes plantegaes prominentes. Les estípules son amplies na base, pero estrechándose a un puntu; que son alredor de 3 centímetros de llargu. Les flores son hermafrodites, con cinco pétalos blancos, siete estames y siete o ocho estaminodios. El frutu ye una carnosa drupa de 4.6 centímetros de llargu y 2.3 centímetros d'anchu.
Edgar von Wahl
Infancia y mocedá
Wahl aprendió dellos idiomes cuando yera neñu y adolescente. De neñu, adquiriera conocencies d'alemán, rusu, estoniu y francés, na escuela secundaria cimera estudió llatín y griegu antiguu, y español na universidá. Amás d'estos, foi capaz de faese entender n'otros nueve idiomes. Según les mesmes palabres de Wahl, yá tuviera'l deséu d'inventar un nuevu idioma cuando yera neñu. Pa los xuegos indios, desenvolvió un "idioma indiu" personal, que la so gramática basó nel griegu y l'estoniu.
Serviciu militar
197px|right|thumb|Edgar de Wahl con un uniforme de la marina rusa en 1914.
En 1892, de Wahl ufiertóse como voluntariu para sirvir na Armada rusa. Mientres el so serviciu, de Wahl viaxó estensamente, visitando les isles del Caribe y los Estaos Xuníos, ente otros. A principios de 1894, recibió'l rangu de mitchman y retiróse poco dempués. ​ Nel branu de 1904, Wahl foi llamáu al serviciu activu nuevamente. Sirvió na Flota del Bálticu hasta ochobre de 1905. Coles mesmes, nun participó nes batalles de la Guerra Ruso-Xaponesa.
Según les memories de Olev Mikiver, el difuntu artista estoniu que conoció a de Wahl de cerca na so mocedá, tuviera bien arguyosu del so uniforme d'oficial de la era zarista y dacuando llevar décades más tarde:
Sicasí, yera poco probable que de Wahl participara na represión del llevantamientu de Viapor, yá que yá fuera lliberáu del serviciu aquel día. ​ Según dellos informes, de Wahl foi reintroducíu nel serviciu activu mientres la Primer Guerra Mundial.
Parinari campestris
Distribución
Parinari campestris crez en montes abiertos y avérase a los cantos de sabanes y riberes de los ríos. Estender dende Trinidá y Tobagu, nel norte, al traviés de partes de Venezuela, Guyana, Surinam y el norte de Brasil.
Edgar von Wahl
Serviciu militar
Mientres el so serviciu na Armada rusa, Wahl foi galardonáu col 2º y 3º rangu de la Orde de San Estanislav y el 3º rangu de la Orde de Santo Ana.
Dende 1921 de Wahl tamién foi rexistráu como oficial de reserva de la República d'Estonia.
Principios del periodu de Tallin
A finales de 1894, de Wahl camudar a Tallin, onde pasó la mayor parte de la so vida futura. Na seronda del mesmu añu, recibiera'l puestu de profesor de matemátiques y física na Escuela Secundaria de Ciencies de San Pedro en Tallin. Siguió enseñando dibuxu na la Escuela Femenina Baronesa von der Howen, na Escuela Hanseática, na Escuela Catedralicia y n'otros llugares. ​ La so enseñanza foi atayada namás mientres el so tiempu nel serviciu militar. ​ L'estilu d'enseñanza de Wahl foi descritu nes sos memories por Aleksander Veiderma, un educador posterior qu'estudió na Escuela Real de San Pedro de 1906 a 1909:
Parinari campestris
Uses
Parinari campestris ye una de delles especies, incluyendo Richeria grandis y Roupala montana que conoz col nome común bois bandé. Estes especies tienen fama de tener propiedaes aafrodisiaques. La especie tamién s'utilicen ritualmente nel winti, una relixón afro-Surinamesa.
Edgar von Wahl
Principios del periodu de Tallin
A principios de sieglu, empezó l'actividá publicista más activa de Wahl. Publicó artículos rellacionaos cola llingüística en publicaciones especializaes, según escritos en dellos periódicos y revistes de Tallin.
Parinari campestris
Uses
Los estractos de les fueyes de P. campestris demostraron tornar la interacción ente'l factor de crecedera endotelial vascular A y de crecedera endotelial vascular del factor receptor 1.
Taxonomía
Parinari campestris describióse por Jean Baptiste Christophore Fusée Aublet y espublizóse en Histoire des Plantes de la Guiane Françoise 1: 517, t. 206. 1775.
Edgar von Wahl
Conceyal de la ciudá antes y mientres la Primer Guerra Mundial
Amás d'ocupar l'oficiu docente, de Wahl tamién entró en política antes del españíu de la Primer Guerra Mundial. En 1913 foi escoyíu miembru del conseyu de la ciudá de Tallin. Nel mesmu añu, convertir en miembru del comité del conseyu pa la protección de monumentos d'edificios antiguos. A pesar de la so posición docente, Wahl nun s'ocupó de los problemes d'educación nel Conceyu Municipal. Yera un asistente activu nes xuntes del conseyu, pero falaba poco.
Dempués del empiezu de la Primer Guerra Mundial, los alemanes que vivíen nel Imperiu rusu fueron sometíos a represiones, que tampoco dexaron a de Wahl dafechu intactu. Por casu, cerróse'l Club Noble de Tallin, del que Wahl fuera miembru. Na seronda de 1914, atopar nel centru d'una campaña de propaganda pa camudar los topónimos alemanes. Como conceyal de la ciudá, participó en discutinios sobro'l cambéu del nome de la ciudá de Tallin, que siguió a la propuesta del alcalde Jaan Poska de reemplazar el Revel de fala alemana con Kolyvan del idioma rusu antiguu (al faelo, usóse'l nome incorrectu Kalyvan nel discutiniu del asuntu). de Wahl afayó que los nomes más antiguos de la ciudá yeren Ledenets o Lindanisa. Tamién taba interesáu en cuántu costaría camudar el nome, que se dicía que fuera recibíu con "rises xenerales" nel conseyu. Los votos necesarios pa camudar el nome finalmente recoyéronse nel conseyu, pero'l cambéu en sí nun se realizó.
de Wahl tamién foi escoyíu pal conseyu de la ciudá en 1917 nes elecciones celebraes xusto antes de la Revolución de Febreru. Nel nuevu conseyu, convertir en miembru del departamentu de bomberos, la educación pública y los comités d'asuntos de cases d'enfotu de la ciudá, y tamién siguió como miembru de la Comisión de Construcción de Monumentos. Sicasí, n'agostu de 1917, escoyóse un nuevu conseyu, y cesaron les actividaes polítiques de De Wahl.
Vida nuna Estonia independiente
En febreru de 1918, nel momentu de la declaración d'independencia, de Wahl espresara'l so deséu de convertise en miembru del escuadrón d'aplicación de la llei. El permisu d'armes foi-y escritu pol so estudiante, quien dende entós recordó esti fechu:
En 1919, Peetri Reaalkool estremar en dos: la Escuela Secundaria de Ciencies de Tallin n'idioma estoniu y l'Escuela Secundaria de Ciencies Alemana de Tallin n'idioma alemán. de Wahl siguió como profesor nesta postrera, onde impartió clases de matemátiques, física, xeografía, cosmografía y dibuxu. ​ Los estudiantes de cutiu diben a trabayos de siguimientu na so casa na cai Eha, que foi diseñada n'estilu marineru y, poro, foi moteyada la cabana" ente los estudiantes. ​ Ente los estudiantes, de Wahl yera un maestru popular que taba particularmente dedicáu a enseñar xeografía, probablemente porque viaxara enforma. Los estudiantes tamién quedaron impresionaos pol fechu de que de Wahl yera miembru del Club inglés, qu'operaba na escuela. ​
Yera bien directu, polo que podía entrar en conflictu con otros maestros. Por casu, nun-y gustaba l'arte moderno, fechu qu'espresó abiertamente mientres una visita a una esposición d'arte per invitación del profesor d'arte de la escuela. Comparó l'arte moderno col comunismu:
de Wahl xubilóse a mediaos de la década de 1920, pero siguió enseñando a tiempu parcial hasta 1933. Dempués de la so xubilación, dedicar a los sos pasatiempos, especialmente a los idiomes artificiales que se convirtieren nuna cuestión personal dende los díes de San Petersburgu. ​ Tamién foi editor de la revista Estländische Wochenschau de 1929 a 1930. ​ Casi coles mesmes, el so interés nel adivín francés del sieglu XVI Nostradamus y les sos predicciones intensificáronse, de lo que faló nuna entrevista con The News nel branu de 1932.
Mientres la Segunda Guerra Mundial
En 1939, a diferencia de los sos seres queríos, de Wahl nun se foi nel cursu del reasentamiento y decidió quedase n'Estonia. de Wahl, que representaba la idea paneuropea idealista, nun yera del presto del gobiernu nacionalsocialista d'Alemaña. Inclusive llamó al estáu alemán un "tao termita". La razón para quedase n'Estonia tamién puede ser que cuando se foi, tendría de dexar tras los sos estensos archivos, y el peligru de terminar nuna casa de retiru n'Alemaña puede xugar un papel, como-y asocediera a dalgunos de los sos conocíos.
de Wahl tamién se caltuvo alloñáu de la reubicación posterior que tuvo llugar na primavera de 1941. Sía que non, taba al tantu de la reubicación posterior, porque cuando se-y preguntar sobro los sos planes, respondió, ensin dexar duldes de que la so decisión yera quedase n'Estonia:
Nel primer añu de represiones soviétiques, de Wahl llogró escapar. Dempués del empiezu de la ocupación alemana, foi sospechosu d'actividaes antiestatales. de Wahl foi arrestáu'l 12 d'agostu de 1943, por causa de cartes unviaes a Posen, el so cuñáu, pero enredáu na censura en Königsberg en xunetu d'esi añu, nes que predixo l'españíu d'un llevantamientu en Polonia y aconseyó a los seres queríos que vivíen ellí que se fueren a Alemaña ​:
Na mesma carta, Wahl señaló que predixera primeramente l'ataque a Pearl Harbor y l'españíu de la guerra ente los Estaos Xuníos y Xapón. de Wahl nun negó lo qu'escribió mientres l'audiencia y repitió delles de les acusaciones feches ellí, "creyendo firmemente" na veracidá de les sos predicciones. de Wahl tuvo recluyíu mientres dalgún tiempu nel campu de trabayu y educación de Tallin, pero'l testimoniu dáu mientres el so interrogatoriu foi consideráu estrañu pol SD y, poro, fixo que de Wahl fuera esamináu na clínica nerviosa de Seewald. Ellí diagnosticáron-y debilidá na vieyera y dexar nun hospital psiquiátricu, lo que tamién lo salvó de la posible pena de muerte. Wahl tamién foi defendíu por dellos parientes cercanos y amigos qu'afirmaron que nun yera responsable de los sos actos. ​
Mientres el bombardéu de marzu de 1944, l'archivu de De Wahl foi destruyíu, lo que foi un gran shock pa él. Trés años más tarde, nuna carta al occidentalista finlandés A. Z. Ramstedt, recordó que lo qu'asocediera yera un verdaderu desastre, mientres el cual perdiéronse munchos materiales irremplazables y únicos.
Últimos díes y muerte
197px|right|thumb|Llábana de Edgar de Wahl en Pajus. La llista d'acciones de deportación alemanes compilada en febreru de 1945 incluyía'l nome de De Wahl, al igual que otru alemanes qu'entá vivíen n'Estonia. Mientres la so deportación n'agostu, sicasí, de Wahl taba ente una docena de persones que nun fueron deportaes o que'l so paradoriu nun pudo ser determináu. Anque les razones de la fuga de De Wahl nun se conocen con exactitú, sábese qu'en dellos casos el xefe del grupu de trabayu que llevó a cabu la deportación tomó la decisión de nun tomar a los enfermos graves o discapacitaos, la decisión puede ser influyida pola opinión del personal del hospital. Poro, foi la so presencia nun hospital psiquiátricu lo que probablemente salvó a de Wahl per segunda vegada.
Dempués d'escapar de la deportación, de Wahl entá llogró caltener correspondencia con colegues estranxeros. Ye posible que los médicos de Seewald reconocieren la so dedicación a la filoloxía cuando fixo posible la comunicación col mundu esterior.
Antecedentes
Los esfuerzos de Wahl para crear un idioma nuevu ya ideal para la comunicación internacional empezaron con un interés xeneralizáu nos idiomes artificiales nel Imperiu rusu a finales del sieglu XIX y principios del sieglu XX. En San Petersburgu, de Wahl interesóse primero nel volapük apocayá creáu, y depués pol esperantu. En dalgún momentu ente 1887 y 1888, de Wahl, al traviés del so padre, conoció al so colega Waldemar Rosenberger, que taba comprometíu col volapük nesi momentu, polo que Wahl primeramente xuntóse a este mesmu idioma. Convertir nun activu defensor del volapük, pero bien llueu, na primer metá de 1888, conoció l'esperantu y camudó a él. ​ Paul Ariste escribió que de Wahl convirtióse rápido nun defensor de Ludwik Zamenhof y el so trabayu dempués de familiarizase col primer llibru de testu d'esperantu publicáu en 1887. Foi unu de el fundadores d'Espero, la primer sociedá d'esperantu de Rusia, fundada en San Petersburgu en 1891, y tamién se convirtió en corresponsal de la revista La Esperantisto. Tradució ficción rusa al esperantu y compiló un diccionariu esperantu-español. Dizse qu'inclusive viaxó a Varsovia pa visitar a Zamenhof. ​
Según Jaan Ojalo, Wahl alloñar del esperantu dempués de que la mayoría de los esperantistes refugaren les propuestes pa reformar l'idioma en 1894. ​ Delles propuestes de reforma vinieron del propiu Wahl. D'acordies con Ojalo, Wahl consideraba que l'esperantu tamién yera "a priori". Afayó que l'idioma internacional ideal tien de ser más natural y comprensible inclusive ensin aprender. D'acordies con Ojalo, Wahl tamién consideraba que l'esperantu yera demasiao democráticu, lo qu'amenacia la cultura occidental.
Creación ya introducción
197px|right|thumb|EEl símbolu del occidental, que representa una tilde dientro d'un círculu, introducióse antes de 1934 y foi escoyíu ente delles variantes por cuenta de la so simplicidá y simbolismu que se refier a la comunicación.
de Wahl dio los primeros pasos pa crear un nuevu idioma nos últimos años del sieglu XIX. En 1896 y 1897 publicó dos artículos na revista Linguist publicada en Hannover, nos que presentó les sos idees. Casi coles mesmes, Rosenberger, que conociera a de Wahl na última década del sieglu y yera nesi momentu presidente de l'Academia de Volapük de San Petersburgu, presentó a los miembros de l'academia un nuevu idioma de la so propia creación: el idiom neutral. A partir de 1906, Rosenberger tamién publicó la revista Progres nun nuevu idioma en San Petersburgu. Na mesma publicación, de Wahl fixo les sos propies propuestes en 1906 pa reformar l'idioma, que Rosenberg adoptó un añu dempués. A pesar de la reforma, el idiom neutral nun ganó popularidá y esmorecióse. Coles mesmes, de Wahl desenvolvió'l AULI (Auxiliari Lingue International), que se basaba nes llingües romances, que se convirtió na etapa entemedia del occidental, y introducir en 1909 en revistir Academia pro Interlingua – Discussiones. En 1911, de Wahl formuló la regla de formación de palabres que formó la base del occidental.50​51​
En 1916, los entusiastes del idioma artificial rusu fundaron l'Asociación Cosmoglot en San Petersburgu. de Wahl nun foi unu de el fundadores de l'asociación, pero más tarde xunióse a ella, al igual que'l llingüista estoniu Jakob Linzbach. de Wahl convertir en voceru de la escuela naturalista" na sociedá; allanando asina'l camín pa la creación del occidental. Colos acontecimientos revolucionarios de 1917 y la salida de los sos miembros de San Petersburgu, les actividaes de l'asociación esmoreciéronse y terminaron por completu en 1921, pero recuperar en Tallin nel mesmu añu. Les actividaes de l'asociación fueron alicaes por de Wahl xunto con Linzbach, y el nome de l'asociación camudar a Cosmoglott. Tamién se caltuvieron llazos colos antiguos miembros de l'asociación, qu'agora operaben en dellos países europeos. de Wahl tamién foi l'editor de la revista Cosmoglott publicada pola asociación de 1922 a 1926. Nel primer númberu de la mesma revista, de Wahl introdució l'idioma artificial que creó, l'occidental. De 1923 a 1928, tamién introdució l'idioma na publicación seriada Occidental, unic natural, vermen neutral y max facil y comprensibil lingue por International relationes. de Wahl publicó un llibru en 1925 tituláu R''adicarium directiv del lingue International (Occidental). En 8 lingues''.52​53​54​
Espardimientu
Nel primer númberu de la revista, tamién se publicar unu de los primeros intentos de la sociedá de ganar atención internacional poles sos actividaes. Esto ye, imprimióse una carta unviada a la Sociedá de Naciones el 5 de setiembre de 1921, encamentando la introducción d'un llinguaxe perfectu, non necesariamente'l más común de comunicación ente los pueblos, que s'adquiriría fácilmente. Con cuenta de atopar un idioma fayadizu, encamentóse que se celebrara un concursu y que los candidatos fueren evaluaos por un comité d'espertos convocáu pola Sociedá de Naciones. La Sociedá de Naciones refugó la propuesta.
A pesar del fracasu na Sociedá de Naciones, l'occidental atraxo a munchos entusiastes del alloriáu, pero los esperantistes caltuviéronse fieles al so idioma. Según Paul Ariste, hubo contradicciones ente los idistas, y dempués de l'apelación personal de Wahl pa empezar a promover l'occidental.44​ En paralelu col aumentu de la popularidá de la llingua, l'actividá de Cosmoglotta menguó, y l'eventu de conmemoración d'avientu de 1928 para Rosenberger, quien morrió 10 años antes, foi consideráu l'últimu eventu conocíu de la sociedá.
197px|right|thumb|Edgar von Wahl con occidentalistas en Viena en 1927: d'esquierda a derecha Hanns y Johann Robert Hörbiger, Engelbert Pigal y Edgar von Wahl.
Sicasí, mientres la década de 1920, surdieron nueves sociedaes occidentales. En 1927, fundóse l'Asociación Internacional Cosmoglotta, qu'un añu más tarde pasó a llamase Occidental-Union. A partir de 1927, la revista Cosmoglott empezó a publicar en Viena en llugar de Tallin baxu'l nome de Cosmoglotta. Nel últimu númberu publicáu en Tallin, de Wahl publicó, ente otres coses, el poema de Lydia Koidula baxu'l títulu "Max car donation". Para de Wahl personalmente, la popularidá del nuevu idioma traxo sonadía internacional. Fixo presentaciones en dellos países europeos y comunicóse estrechamente con llingüistes. En 1939, foi probablemente l'únicu estoniu en ser convidáu a la V Conferencia llingüística en Bruxeles. ​ Per otru llau, de Wahl siguió siendo un aficionáu. Les sos actividaes llingüístiques nunca algamaron problemes llingüísticos teóricos más amplios, sinón que se llindaron a construyir el so propiu idioma artificial y encetar cuestiones rellacionaes.
L'occidental nunca algamó una popularidá comparable a la del esperantu, anque de Wahl quixera crear un idioma ideal pa la comunicación internacional. A diferencia del esperantu, que se convirtió nun idioma popular ente los movimientos obreros, los falantes d'occidental nel periodu de entreguerras yeren predominantemente intelectuales d'Europa occidental.
En 1949, dempués de la muerte de Wahl, l'occidental pasó a llamase interlingue pa esaniciar la referencia a Occidente y faer que l'idioma fuera más internacional. Según Pekka Erelt, el nome rellacionáu con "Occidente" de la llingua ralentizó la so espansión nel bloque del Este. Dempués del cambéu de nome del idioma, la Occidental-Unión convertir na Interlingue-Union como lo ye güei. L'asociación tien la so propia academia y la revista Cosmoglotta sigui siendo publicada pola asociación.
Familia Wahl
casar con Maria von Hübbenet (1871-1933), la fía del médicu personal de la Gran Duquesa Maria Pavlovna, en San Petersburgu en 1894. Tuvieron cinco fíos: Johann o Hans (1895-1968), Guido (1896-?), Ellen (nacida y finada en 1900), Anatol (1903-1972) y Lydia Maria (1907-1989). El matrimoniu eslleir en 1913, dempués de lo cual Johann, Guido y Lydia quedar col padre de María. Anatol quedar cola so madre, que se camudó a Finlandia, y dalgún tiempu dempués Lydia María tamién foi ellí. Los fíos mayores de De Wahl camudárense a Alemaña al empiezu de la Primer Guerra Mundial y taben sirviendo nel exércitu alemán na guerra. Guido pasó un curtiu tiempu de vacaciones en Tallin mientres la ocupación alemana, pero a finales d'anguaño sumió na guerra. ​ Según otros datos, en 1919 morrió nuna batalla colos bolcheviques cerca de Tukums, Letonia. ​ Los dos fíos del fíu mayor de Wahl, Johann, Volker (nacíu en 1935) y Asko (nacíu en 1937), viven n'Alemaña y participen nes actividaes de l'Asociación de Caballería del Bálticu ellí. ​
En 1914, de Wahl casar con Agnes Riesenkampff. Al igual qu'el so maríu, Agnes yera maestra, y daba de ximnasia en delles escueles de Tallin. En 1917, tuvieron una fía, Veronika. El segundu matrimoniu de Wahl duró hasta 1941, cuando Agnes foi arrestada y fusilada pol NKVD.
Pasatiempos
Amás de la llingüística, Edgar de Wahl practicaba'l saléu n'alta mar. En 1895 convertir en miembru del Club Náuticu Marítimu Imperial d'Estonia, y nos años siguientes tomó parte activa nes sos actividaes, siendo miembru del so comité técnicu y siendo el secretariu del club. Tamién produció un anuariu dedicáu al 25 aniversariu del club en 1913. En 1922, de Wahl convertir en miembru honorariu del club. Foi propietariu de dellos barcos a lo llargo de los años, unu de los cualos, un ketch llamáu Auli, dizse que foi diseñáu por él mesmu.
Rei Arturu
El Rei Arturu (Arthur, en galés y n'inglés), tamién conocíu como Arturo de Bretaña, ye un destacáu personaxe de la lliteratura europea, especialmente inglesa y francesa, na cual #representar como'l monarca ideal tantu na guerra como na paz. Según dellos testos medievales tardíos, Arturo foi un caudiellu britanorromano que dirixó la defensa de Gran Bretaña contra los invasores saxones a empiezos del sieglu VI. La so historia pertenez principalmente al folclor y a la lliteratura, pero plantegóse qu'Arturo pudo ser una persona real o, siquier, un personaxe llexendariu basáu nuna persona real.
Les primeres referencies a Arturo #atopar nes lliteratures céltiques, en poemes galeses como Y Gododdin (coleición de poemes elegíacos a los héroes del reinu de Gododdin). El primer rellatu de la vida del personaxe #atopar na Historia Regum Britanniae (Historia de los reis de Britania), de Geoffrey de Monmouth, quien configuró les traces principales de la so lleenda. Monmouth presenta a Arturo como un rei de Gran Bretaña que ganó a los saxones y estableció un imperiu nes islles britániques. Nel so rellatu apaecen figures como'l padre d'Arturo, Uther Pendragon, y el so conseyeru, el magu Merlín, amás d'elementos como la espada Excalibur. Tamién menta la nacencia d'Arturo en Tintagel, según la so batalla final contra Mordred en Camlann y el so retiru posterior a la isla de Ávalon xunto cola fada Morgana, alumna de Merlín.
A partir del sieglu XII, Arturo foi'l personaxe central d'un conxuntu de lleendes conocíu como materia de Bretaña, na que figura como personaxe de numberosos romances en francés. Chrétien de Troyes añedió otros elementos esenciales a la so lleenda, ente ellos la figura de Lanzarote del Llagu y el Santu Grial. Dempués de la Edá Media, la lliteratura artúrica esperimentó un ciertu cayente, pero resurdió mientres el sieglu XIX y sigue viva a empiezos del sieglu XXI, tantu na lliteratura, como n'otros medios. D'ente toles versiones del rellatu, la más lleida de les antigües ye La muerte d'Arturo, de Thomas Malory, que ye, en pallabres de L. D. Benson, «la única obra lliteraria inglesa escrita ente Chaucer y Shakespeare qu'entá anguaño ye lleida con anováu fervor y prestar». Esta obra foi tamién una de les más influyentes nes adautaciones cinematográfiques.
Tocantins
Tocantins ye un estáu de Brasil. La so capital ye Palmas. Les principales ciudaes son la capital, Araguaína, Gurupi, Tocantinópolis, Guaraí y Colinas.
Enciclopedia Llingüística Hispánica
La Enciclopedia Llingüística Hispánica (ELH) ye una obra miscelánea editada ente 1960 y 1967 pol Conseyu Cimeru d'Investigaciones Científiques español so la direición de Manuel Alvar López y que pretendía axuntar tolos campos de la filoloxía del castellán (toponimia, morfoloxía, sintaxis, semántica, ortografía, dialectalismo, etc.). Collaboraron ente otros, Ramón Menéndez Pidal, Joan Bastardes, Germà Colón y Manuel Sanchís Guarner.
Kenneth Harlan
Tuvo activu principalmente na dómina del cine mudu, intérprete principalmente de personaxes románticos y aventureros.
Carrera
Nacíu en Boston, Massachusetts, graduar na Universidá de Fordham, en Nueva York. Harlan actuó per primer vegada nel teatru en 1899 na obra More Than A Queen, como sofitu de l'actriz Julia Arthur. A lo llargo de casi tou 1916 Harlan viaxó en xira con una compañía de baillarinos qu'encabezaba la futura intérprete de Ziegfeld Evan Burrows Fontaine.
Vida personal
Harlan casóse ocho veces, siendo una de les sos esposes la estrella de cine mudu Marie Prevost. Foi sobrín del actor y comediante Otis Harlan.
Harlan yera mayor de lo qu'indicaba'l so añu de nacencia, 1895. En 1909 interpretaba primeros papeles como adultu o papeles coprotagonistas xunto a actrices como Ethel Barrymore. Esiste un fotograma de Harlan na obra interpretada por Barrymore "Lady Frederick" en Seattle en xunetu de 1909. Si'l so añu de nacencia fuera 1895, Harlan tendría entós namái 14. Sicasí, l'home que ta xunto a Ethel Barrymore, según el restu del repartu, son considerablemente mayores de 14 añosPor otra parte, nun esisten evidencies de que Harlan tuviera na dómina dalgún famliar dedicáu al teatru.
Kenneth Harlan finó en 1967 en Sacramento (California), por causa de un aneurisma. Foi soterráu nel Campusantu Hollywood Forever de Los Angeles, California.
Goiânia
Goiânia ye una ciudá de Brasil y capital d'estáu de Goiás. Tien una población de
Espírito Santo
Espírito Santo —n'asturianu: «Espíritu Santu»— ye unu de los ventiséis estaos que, xunto con el distritu federal, formen la República Federativa de Brasil. La so capital ye Vitória. Ta allugáu na rexón Sureste del país, llindando al norte con Bahia, al este col Océanu Atlánticu, al sur con Rio de Janeiro y al oeste con Minas Gerais. Con 46 077 km², ye'l cuartu estáu menos estensu —per delantre de Rio de Janeiro, Alagoas y Sergipe, el menos estensu— y con 84,53 hab/km², el sestu más densamente pobláu, por detrás de Rio de Janeiro, São Paulo, Alagoas, Sergipe y Pernambuco.
En 1535, cuando los colonizadores portugueses llegaron a la Capitanía del Espírito Santo y desembarcaron na rexón de Prainha (que traducíu lliteralmente sería Playita), empecipióse'l primer nucleu poblacional, denomináu "Villa del Espírito Santo". Por cuenta de los ataques indíxenes, el líder Vascu Fernandes Coutinho resolvió fundar otra villa, d'esta vegada nuna de les islles, que foi llamada "Villa Nueva del Espírito Santo", ente que l'antigua pasó a ser llamada Villa Vieya. Mientres un periodu, Espírito Santo foi amestáu al estáu de Bahia, teniendo polo tanto a la ciudá de Salvador como capital. Anguaño, la so capital Vitória ye un importante puertu d'esportación de mineral de fierro. Na agricultura, ye importante la producción de café, arroz, cacáu, caña d'azucre, frijoles, frutes y maíz. Na ganadería, ganáu de corte y lácteos. Na industria, son importantes les sos productos alimenticios, madera, celulosa, testiles, muebles y la industria siderúrxica.
El nome del estáu ye una denominación dada pol donatario Vascu Fernandes Coutinho, que desembarcó ellí, en 1535, mientres un domingu dedicáu al Espírito Santo. Como interés d'esa etimoloxía, merez importancia'l Conventu de la Virxe de Peña, símbolu de la relixosidá capixaba, qu'alluga nel so archivu la tela más antiguo d'América Llatina, la imaxe de la Virxe (Nuesa Señora) de les Allegríes.
Xeografía
La so superficie de 46095,6 km² ye similar en tamañu a Estonia, dientro del cual atópase una variedá de hábitats incluyendo una llanura costera, llagos, una variedá de formaciones de montes, montes de monte, manglares y munchos otros alcontraos.
Ayencourt
Ayencourt ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Espírito Santo
Topografía
L'estáu puede ser estremáu en dos árees: la baxa llanura costera, y los montes interiores, (que'l so pico más altu -Picu da Bandeira- llega a 2,890m d'altitú), ellí esta la sierra del Caparaó.
Ríos
El principal ríu del estáu ye'l ríu Dolce. Otres cuenques hidrográfiques importantes inclúin la del ríu Santa María da Vitória, que recueye los ríos del área norte de los que desbocan na badea de Vitória. La cuenca del ríu Jucu, que recueye los ríos del área al sur de los que desbocan en Vitória.
Clima
El clima del Espírito Santo ye secu polo xeneral, y caliente al norte del ríu Dolce. El clima de monte ye más fríu llegando al clima tropical d'altitú nes rexones más altes, como l'oeste y el sur-oeste. El clima predominante nes llanures costeres ye'l tropical tendiendo'l tropical secu nel norte. Polo xeneral el branu ye lluviosu y l'iviernu ye secu.
Economía
Los plantíos de más importancia nel estáu de Espírito Santo son l'arroz, el café (unu de los más importantes productos d'esportación agrícoles de Brasil), el cacáu, la caña d'azucre, frijoles, y frutes, (principalmente la banana y el papaya), y el maíz. Tocantes a animales pa fines comerciales, el más importante, según en tol Brasil ye'l ganáu, que ye criáu tantu pa fines de carne como llechero, pero equí destácase tamién la industria d'aves de corrolada, qu'unvia pa tou Brasil y tamién s'esporta. La industria de enlatados, productos forestales, testiles, l'aceru y el mineral de fierro son grandes destaques. L'estáu abriga la mayor usina de beneficiu de mines de fierro del mundu (Valle do Rio Dolce), y una de les mayores industries de producción de papel del mundu.
Vitória ye un importante puertu pa la esportación del aceru, y amás na cuenca de la rexón de São Mateus, atopóse apocayá petroleu, lo qu'impulsó la economía estatal, yá tando a valir alcuerdos comerciales pa la so esplotación.
El turismu vien creciendo n'importancia na economía del Estáu pero la mayoría de los viaxeros son d'estaos vecinos, y non d'otros países, asina que'l capital recaldáu ye inda pequeñu, en comparanza a otros estaos. Destinos turísticos conocíos inclúin la zona costera con ciudaes como Guarapari, Jacaraípe y Manguinhos. Pero cada vez más los destinos de monte ganen popularidá, como Domingos Martins y Castelo.
Fausto de Riez
Fausto de Riez (ca. 410- Riez ca. 495), Faustus, Obispu de Riez, Abá de Lérins, nació en Gran Bretaña y ye el más conocíu y distinguíu de los defensores del Semipelagianismu.
Biografía
Yera amigu de Sidonio Apolinar. En 432 o 433 aportó a abá de l'abadía de Lérins y en 460 o 462, Obispu de Riez. Sobre'l 475 asistió a los sínodos d'Arles y de Lyon en contra de los predestinacianos.
Combatió'l arrianismu y el macedonianismo, polo que'l rei visigodu Euricu condergó-y al destierru, onde pasó ocho años. Tamién lo fixo cola predestinación y escribió un Tratáu de la gracia y del llibre albedríu, que s'atopa na Biblioteca de los Padres. Fausto caltenía amás que l'alma humana y la de los ánxeles yeren, per un sitiu, corporales, pos ocupaben un llugar material. Namái Dios yera un espíritu puru.
Escribió tres llibros sobre'l Espíritu Santu y dos sobre la gracia divina, amás de sermones y cartes varies.
La oposición a Fausto nun se desenvolvió totalmente mientres la so vida, morriendo con una merecida fama de santidá. Foi consideráu santu y la Ilesia ortodoxa venerar el 18 de xineru. Na Provenza fundamentalmente, la so fiesta ye'l 28 de setiembre.
Seleición femenina de fútbol de Xamaica
La Seleición femenina de fútbol de Xamaica ye l'equipu representativu del país nes competiciones oficiales de fútbol femenín. Ye controlada pola Federación de Fútbol de Xamaica, perteneciente a la Concacaf. Reciben el nomatu de 'Reggae Girlz'.
Lamprolabus bihastatus
Lamprolabus bihastatus ye una especie de coleópteru de la familia Attelabidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase na China.
Jean-Baptiste Joseph Fourier
Jean-Baptiste Joseph Fourier foi un matemáticu y físicu francés conocíu polos sos trabayos sobre la descomposición de funciones periódiques en series trigonométriques converxentes llamaes Series de Fourier, métodu col cual consiguió resolver la ecuación del calor. La tresformada de Fourier recibe'l so nome nel so honor. Foi'l primeru en dar una esplicación científica al efeutu ivernaderu nun tratáu.
Biografía
El so padre, Joseph Fourier, que yera un humilde xastre, casóse con Edmée Germaine Lebègue, tres enviudar de la so esposa anterior quien-y diera trés fíos. Con ella llegaría a tener trelce, siendo Jean-Baptiste Joseph el décimu d'ellos. La so mocedá tuvo marcada poles dificultaes económiques de la so familia, y la perda de seis de los sos hermanos, de la so madre y del so padre, quedando güérfanu a los diez años. Siendo menor d'edá, les xestiones del so conceyu fixeron que lu adoptara Joseph Pallais, organista del templu de Auxerre, quien-y enseñaría les primeres lletres y, n'apariencia, formar nes idees del escritor y pensador francés Jean-Jacques Rousseau.
Empecipió los sos estudios na Escuela Cimera Benedictina de Auxerre, empobinándose primeramente a la carrera relixosa, hasta que'l monarca Lluis XV convertir n'academia militar. Jean-Baptiste foi escoyíu como estudiante na institución yá reformada, onde permanecería hasta los 14 años d'edá, y empezó a ser instruyíu n'idiomes, música, álxebra y matemátiques, materia na que destacó, lo que lu emponer a dedicase al estudiu de les ciencies.
Darréu, participó na revolución francesa y, gracies a la cayida del poder de Robespierre, salvar de ser guillotinado. Incorporar a la Escuela Normal Superior de París onde tuvo ente los sos profesores a los matemáticos Joseph Louis Lagrange y Pierre Simon Laplace. Darréu, ocupó una cátedra como docente na prestixosa École polytechnique.
Fourier participó na espedición de Napoleón Bonaparte a Exiptu en 1798. Yá designáu secretariu perpetuu del Institutu d'Exiptu'l 22 d'agostu de 1798, presentó numberoses memories y dirixó una de les comisiones d'esploración del Alto Exiptu. Ente les distintes funciones polítiques o alministratives que llevó a cabu, destaca la de comisariu francés nel Divan. A la muerte del Xeneral en Xefe del Exércitu d'Oriente Jean Baptiste Kléber a manes d'un fanáticu siriu na so residencia en El Cairu, Fourier, quien yera amigu y collaborador del Xeneral Kléber, ye designáu pa pronunciar l'aponderamientu aciagu, el 17 de xunu delantre del Institutu d'Exiptu. Al so regresu a Francia en 1801, Napoleón Bonaparte nomó-y prefeutu de Isère y ente 1802 y 1815, Fourier presentó a Jean-François Champollion a los veteranos de la espedición d'Exiptu.
Entró a l'Academia de Ciencies Francesa en 1817 y al cabu de cinco años convertir nel secretariu perpetuu de les seiciones de matemátiques y física. Morrió en París el 16 de mayu de 1830.
Trabayos científicos
thumb|Bustu de Fourier en Grenoble. Foi en Grenoble onde condució los sos esperimentos sobre l'espardimientu del calor que-y dexaron modelar la evolución de la temperatura al traviés de series trigonométriques. Estos trabayos ameyoraron el modeláu matemáticu de fenómenos físicos y contribuyeron a los fundamentos de la termodinámica.
Sicasí, la simplificación escesiva que proponen estes ferramientes foi bien aldericada, principalmente polos sos maestros Laplace y Lagrange.
Publicó en 1822 el so Théorie analytique de la chaleur (Teoría analítica del calor), tratáu nel cual estableció la ecuación diferencial parcial que gobierna l'espardimientu del calor solucionándola por aciu l'usu de series infinites de funciones trigonométriques, lo qu'establez la representación de cualquier función como series de senos y cosenos, agora conocíes como les series de Fourier. El trabayu de Fourier aprove l'impulsu pa trabayar más tarde nes series trigonométriques y la teoría de les funciones de variables reales. Los dos primeros capítulos de la obra citada traten problemes sobre espardimientu de calor ente cuerpos dixuntos en cantidá finita. Fourier nesta obra dedució la ecuación en derivaes parciales que rixe tal fenómenu, que ye conocida como la ecuación del calor. Nel capítulu III de la obra, tituláu Espardimientu del calor nun cuerpu rectangular infinitu Fourier introduz el so métodu orixinal de trabayu con series trigonométriques.
Encuesta sobre dialectos anglogaleses
La encuesta de dialeutos anglogaleses empezó a realizase en 1968 so la direición de David Parry, de la Universidá de Swansea. L'oxetivu yera recuperar les formes conservadores de galés inglés falaes nel rural de Gales. La metodoloxía basar na utilizada na encuesta de dialeutos ingleses realizada ente 1950 y 1961. La encuesta analizó la pronunciación, el vocabulariu, la morfoloxía y la sintaxis basándose n'entrevistes con informadores mayores de 60 años en noventa lugar de gales.
Les resultaos de la encuesta pal Sureste y el Suroeste de Gales fueron publicaos en dos volúmenes, en 1977 y 1979 respeutivamente.A estos hai qu'añedir un tercer volume sobre'l norte de Gales, publicáu en 1991.
Jean-Baptiste Joseph Fourier
Institutu d'Exiptu
En 1801, Fourier tornó d'Exiptu con una amplia coleición d'oxetos incluyendo una copia de la piedra de Rosetta que más tarde el so mozu amigu Jean-Francois Champollion llogró descifrar en 1822.
Encuesta sobre dialectos anglogaleses
Una segunda fase de la encuesta, esta vegada en redolaes urbanes, foi empezada por Robert Penhallurick, tamién de la Universidá de Swansea, en 1986, y desenvolvióse en cuatro pueblos en distintes zones de Gales; Caernarfon, Carmarthen, Wrexham y el barriu de Grangetown en Cardiff.
Jean-Baptiste Joseph Fourier
Efeutu ivernaderu
Escontra 1820, Fourier calculó qu'un oxetu del tamañu de la Tierra y cola so mesma distancia del sol, ten de ser considerablemente más fríu de como ye en realidá la Tierra calecida solo polos efeutos de la radiación solar entrante.
Fourier esaminó diverses fontes posibles de los remanentes reparaos de calor n'artículos publicaos en 1824 y 1827, y suxurió que la radiación interestelar podría ser responsable de gran parte del calor adicional. Fourier consideró la posibilidá de que l'atmósfera actúe como aislante y ye reconocida como la primer propuesta de lo que se conoz como'l efeutu ivernaderu.
Barretina
right|thumb|250px|Barretina catalana. La barretina ye un sombreru de llana con forma bolsa, que suel ser de color roxu o moráu y, delles vegaes, con una franxa prieta nel estremu la boca, que nun entamu acostumaba ser símbolu de marineros y xudíos.
Nes sos estremaes variantes, estendíase per un bon númberu de pueblos marineros cristianos del Mediterraneu como Cataluña, Valencia, Ibiza, Alta Provenza, Sicilia, Córcega, Cerdeña, parte de Nápoles y de los Balcanes y en dalgunes zones de Portugal. En Cataluña ya Ibiza los homes llevaron barretina hasta finales del sieglu XIX, sobre manera nes zones rurales.
La barretina desavezó na vida cotidiana. D'otra miente sigue tando considerada como un símbolu de catalanidá y emplégase davezu n'actos folclóricos, como bailles de sardanes o nes figures de los belenes. Los personaxes que más popularizaron esti sombreru nel sieglu XX son, de xuru, Jacinto Verdaguer y Salvador Dalí. Les sos variaciones empléguense tamién na escenificación de dalguna ópera ambientada en Nápoles.
Kangaatsiaq
Kangaatsiaq (anguaño Kangâtsiaq) ye un pueblu en Kitaa y tamién el centru alministrativu del conceyu de Kangaatsiaq.
El pueblu de Kangaatsiaq recibió la posición de pueblu apenes nel 1986, anque como asentamientu esistió desde muncho más atrás.
Les coordenaes del pueblu yeren 68°18'27" Norte, 53°27'49" Oeste. El pueblu tien unos 669 habitantes (xuliu 2005), y el conceyu enteru tien unos 1482 habitantes, col restu de la población viviendo nos asentamientos d'Attu, Niaqornaarsuk, Ikerasaarsuk y Iginniarfik.
La Vida en Kangaatsiaq
La pesca y la caza de foques yeren les fontes d'ingresos principales pa la xente del pueblu. Kangaatsiaq tien una fábrica de curtíos de pez y camarón.
El pueblu de Kangaatsiaq tien un supermercáu, xardín de güajes con 26 escolinos, y una escola primaria (primeru al décimu grau) con 150 escolinos. Un albergue xuvenil llamáu 'La Loxa' con espaciu pa seis persones y l'únicu sitiu turísticu.
Kangaatsiaq pue ser visitáu tol añu per Helicópteru desde Aasiaat, o per tresbordador hasta cuatro veces per selmana d'otres destinos cercanos a la Islla de Disko.
Fauna de Kangaatsiaq
L’área tien una fauna ártica mui rica incluyendo'l renu, zorru polar, y la llebre ártica. Les mamíferos marinos incluyen a les variedaes de foca anillada, foca común, foca encapuchada, foca barbada, foca arpa, la ballena jorobada (típicamente en veranu), Ballena de Minke, Ballena d'Aleta, el Narval, y la Beluga. Cuándo el xelu de mar vien, a veces la Morsa y el Osu polar puen ser vistos.
Nes aves incluyen corvos, lagópedos, varias especie de gaviotes, eideres, eideres rei, araos, falcones, águiles, curuxas ártiques, pinzón delles ñeves, golondrines ártiques, y más.
Gustavo Suárez Pertierra
Gustavo Suárez Pertierra ye un xurista y políticu español.
Biografía
Llicencióse en Derechu na Universidá d'Uviéu, doctorándose na de Valladolid y ampliando más tarde los sos estudios na Universidá de Múnich. En 1978 llogró la cátedra de Derechu canónicu na Universidá Complutense de Madrid. La so formación convirtió-y n'especialista en derechu constitucional y sobre les rellaciones Ilesia-Estáu.
Tres la victoria del Partíu Socialista Obreru Español nes eleiciones xenerales de 1982, foi nomáu Direutor Xeneral d'Asuntos Relixosos. En 1984 aportó al cargu de Subsecretariu del Ministeriu de Defensa y Secretariu d'Estáu d'Alministración Militar en 1990. Na VI llexislatura foi escoyíu Diputáu al Congresu nes llistes del PSOE per Asturies y en 1993 foi designáu por Felipe González para Ministru d'Educación, onde destacó al regular la enseñanza relixosa de conformidá cola aconfesionalidad que figuraba na Constitución española de 1978 y que provocó ciertos enfrentamientos con sectores de la Ilesia católica. En 1995 ocupó la cartera de Defensa hasta la victoria del Partíu Popular nes eleiciones xenerales de 1996.
En 2000 se reintegró a la Universidá Complutense, pa pasar más tarde a la Universidá Nacional d'Educación a Distancia. Siguió trabayando como profesor convidáu en diverses universidaes y dende 2006 a 2011 foi Presidente del Real Institutu Elcano d'Estudios Internacionales y Estratéxicos y anguaño ye presidente del Patronatu de la Fundación Oso d'Asturies.
Foi Patronu de UNICEF Comité Español ente 2012 y 2017 y ocupa el cargu de Presidente de dicha entidá dende febreru de 2018.
Lamprolabus fochaensis
Lamprolabus fochaensis ye una especie de coleópteru de la familia Attelabidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase na China.
São Paulo
São Paulo ye un estáu de Brasil. La so capital ye la Ciudá de São Paulo. Les principales ciudaes son la capital, Campinas, Santos, São José dos Campos, Osasco, Jundiaí, Sorocaba, Ribeirão Preto, Franca, Marília São José do Rio Preto, Araçatuba, Presidente Prudente, Bauru, São Carlos, Piracicaba, Limeira, Paulínia, Rio Claro y Taubaté.
Umbrías
Umbrías ye un conceyu d'Ávila, Comunidá Autónoma de Castiella y Lleón, n'España. Pertenez a la contorna del Alto Tormes.
Situación
Atópase na confluencia de les provincies de Ávila, Salamanca y Cáceres. Les sos coordenaes son: llatitú:40º18´47" y el so llargor : -5º 34´41".
Ta asitiáu a 6 km d'El Barco de Ávila, nuna esviadura de la carretera N-110, que xune Soria con Plasencia.
El so pequeñu términu municipal asítiase paralelu a esta carretera y ta regáu pel ríu Aravalle, afluente del Tormes y puede cruciase al traviés de seis puente, cuatro vieyos, dos frente a Cases del Abá, unu frente a Umbrías y, d'últimes otru frente a La Canaleja. Tamién puede cruciase frente a la Retuerta por dos pontes nueves sobre la presa del mesmu nome.
Estensión
El so términu municipal tien una estensión averada de 12 km², toos ellos nuna de les fasteres y parte de la vega que forma'l ríu Aravalle. El puntu más alto asítiase nel monte de Cabeza Redonda (1542 msnm).
Lleendes
L'anexu de Venta de les Veguillas ta asitiáu nel camín real. Como ye conocíu, pol mesmu pasó Carlos I d'España y V d'Alemaña camino del monesteriu de Yuste tres la so abdicación nel so fíu Felipe II, por cuenta de (dicen )la enfermedá de la gota. La comitiva qu'acompañaba al rei y él mesmu pararon pa folgar, polo que, pa combatir la posible aburrición del monarca, un vecín de l'aldega entretener por aciu el difícil arte de encestar (quiciabes encantarar?) fabes nun cántaru, lo que fizo, al paecer, con ésitu, yá que la lleenda cunta que'l mesmu rei ordenó premiar al llanzador con un cántaru de fabes o'l so valor. La lleenda nun cunta a cuenta de qué erariu.
Bacouel-sur-Selle
Bacouel-sur-Selle ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Bailleul (Somme)
Bailleul ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Libertad Digital
Libertad Digital ye un diariu dixital editáu dafechu en castellán dende'l 8 de marzu de 2000. Defínese económicamente lliberal. La Oficina de Xustificación del Espardimientu (OXD) lo asitia ente los 40 primeros medios de comunicación dixitales con más visites úniques diaries.