cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Constantín I
Aiciones militares
En 320, Licinio, emperador de la parte oriental del Imperiu, renegó de la llibertá de cultu promulgada nel Edictu de Milán en 313 y empecipió una nueva persecución de los cristianos. Esto supónía una clara contradicción, yá que la so esposa Constancia, hermanasca de Constantín, yera una influyente cristiana. Esto derivó nuna disputa con Constantín nel oeste, que tuvo'l so clímax na gran guerra civil de 324. Los exércitos implicaos fueron tan grandes que nun se tien constancia n'Europa d'una movilización similar siquier hasta'l sieglu XIV. Licinio, ayudáu por mercenarios godos, representaba'l pasáu y l'antigua fe del paganismu. Constantín y los sos francos colaron sol estandarte cristianu del lábaro, y dambos bandos concibieron l'enfrentamientu como una llucha ente relixones. Supuestamente degolaos en númberu, anque emponderaos pol so celu relixosu, l'exércitu de Constantín resultó finalmente victoriosu, primero na batalla d'Adrianópolis en 324 y más tarde el so fíu Encrespo dio'l golpe de gracia a Licinio na batalla naval de Crisópolis. Agora yera l'únicu emperador d'un Imperiu romanu reunificado (MacMullen 1969).
Constantínpla
Esta batalla representó'l final de la vieya Roma y l'entamu del Imperiu Oriental como centru del saber, de la prosperidá y de la preservación de la cultura. Constantín reconstruyó la ciudá de Bizanciu, que'l so nome venía de los colonu que lu fundaron nel 667 e.C. precedentes de la polis griega de Megara sol mandu de Byzas. Constantín renombró la ciudá, poniéndo-y el nome de «Nueva Roma» (Nova Roma), otorgando a ésta un senáu y oficiales civiles de forma similar a l'antigua Roma, y so la proteición de la supuesta Vera Cruz, varar de Moisés y otres reliquies sagraes. Les imáxenes de los vieyos dioses fueron reemplazaes o asimilaes cola nueva simboloxía cristiana. sobre'l llugar onde se llevantaba'l templu d'Afrodita construyóse la nueva Basílica de los Apóstoles. Delles xeneraciones más tarde espublizóse una historia sobre la visión divina que llevó a Constantín a reconstruyir la ciudá, según la cual un ánxel que naide más podía ver condució-y nun circuitu al traviés de los nuevos murios. Tres la so muerte, la ciudá volvió camudar el so nome pol de Constantínpla, «la Ciudá de Constantín», y convirtióse de forma gradual na capital del Imperiu (MacMullen 1969).
Constantín pasaría tamién a la historia poles lleis que convirtieron los oficios de carniceru y panaderu n'hereditarios, y más importante entá, por convertir a los colonos de les granxes en siervos, sentando les bases de la sociedá feudal europea de la Edá Media.
Reforma monetaria ya iconografía
Les monedes acuñaes polos emperadores revelen con frecuencia la so iconografía personal. Mientres la primer parte del gobiernu de Constantín, les representaciones de Marte y darréu d'Apolo como Dios Sol apaecen de forma constante nel aviesu de les monedes. Marte fuera acomuñáu cola tetrarquía, y Constantín quixo con esti simbolismu enfatizar la llexitimidá del so gobiernu. Tres la rotura col vieyu colega del so padre Maximiano en 309-310, Constantín empezó a reclamar el so legitima descendencia del emperador del sieglu III Claudio Góticu, l'héroe de la batalla de Naissus (setiembre de 268). La Historia Augusta del sieglu IV diz que la güela paterna foi fía d'Encrespo, siendo este Encrespo hermanu tantu de Claudio Góticu como de Quintilo. Sicasí, los historiadores abarrunten que tou pueda formar parte d'una fabricación xenealóxica» pa favorecer a Constantín.
Los grandes güeyos abiertos y fixos son una constante na iconografía de Constantín, anque nun yera un símbolu específicamente cristianu. Esta iconografía amuesa cómo les imáxenes oficiales camudaben dende les convenciones imperiales de les semeyes realistes escontra representaciones más esquemátiques: l'emperador como emperador, non a cencielles como Constantín, cola so amplia y característicu cazu. Esos grandes güeyos abiertos y fixos fadríense entá más grandes a midida que progresara'l sieglu IV.
El legáu de Constantín
thumb|right|150px|Cabeza de [[bronce de Constantín I (Museos Capitolinos).]]
Amás de ser llamáu honoríficamente «El Grande» polos historiadores cristianos tres la so muerte, Constantín podía presumir de dichu títulu polos sos ésitos militares. Non yá reunificó l'imperiu so un solu emperador, sinón que llogró importantes victories sobre los francos y los alamanes (306-308), de nuevu sobre los francos (313-314), los visigodos en 332 y sobre los sármatas en 334. Ello ye que sobre 336, Constantín recuperara la mayor parte de la provincia de Dacia, perdida mientres llargu tiempu y que Aureliano habíase vistu forzáu a abandonar en 271. Al morrer Constantín, entamaba una gran espedición pa poner fin a la rampiña de les provincies del este per parte del Imperiu sasánida.
Foi asocedíu nel Imperiu polos trés fíos del so matrimoniu con Fausta: Constantín II, Constante y Constancio II, quien s'aseguraron la so posición por aciu l'asesinatu de ciertu númberu de partidarios de Constantín. Tamién nomó césares a los sos sobrinos Dalmacio y Anibaliano. El proyeutu de Constantín de repartu del Imperiu yera puramente alministrativu. El mayor de los sos fíos, Constantín II, sería'l destináu a caltener a los otros trés supeditaos a la so voluntá. L'últimu miembru de la dinastía foi'l so xenru Xulianu, quien trató de restaurar el paganismu.
Lleendes y donaciones de Constantín
Nos sos últimos años, los fechos históricos entemecer cola lleenda. Considerábase desaveniente que Constantín fuera bautizáu namái nel so llechu de muerte y por un obispu de dudosa ortodoxa (dizse que Eusebio de Nicomedia yera arrianu), y de esti fechu parte una lleenda según la cual el papa Silvestre I (314-335) curaría al emperador paganu de la llepra. Tamién según esta lleenda, Constantín sería bautizáu en donando unos edificios al papa. Nel sieglu VIII apaez per primer vegada un falsu documentu conocíu como «Donación de Constantín», nel cual un apocayá convertíu Constantín apurre'l gobiernu temporal sobre Roma, Italia y l'occidente al papa. Na Alta Edá Media, esti documentu usar p'aceptar les bases del poder envernada del papa de Roma, anque foi denunciáu como apócrifu pol emperador Otón III, y amosáu como'l raigañu de la decadencia de los papes pol poeta Dante Alighieri. Nel sieglu XV l'espertu filólogo y humanista Lorenzo Valla demostró la falsedá del documentu.
Julie Lynn Cialini
Julie Lynn Cialini ye una modelu y actriz estauxunidense que foi playmate de febreru de 1994 de la revista Playboy, y foi escoyida polos llectores como Playmate del Añu 1995. Amás de la so apaición na revista tamién la fixo en dellos videos playboy y ediciones especiales de la revista.
María Cristina d'Habsburgu-Lorena
thumb|right|250px|Retratu pintáu por Juan Aldaz Sancho María Cristina d'Habsburgu-Lorena (o Austria), Maria Christina Désirée Henriette Felicitas Rainiera von Habsburg-Lothringen (u Österreich),, ñacía archiduquesa d'Austria y princesa d'Hungría y Bohemia, foi reina consorte y rexente d'España pol so matrimoniu col rei Alfonsu XII.
Por vía materna guardaba parentescu coles families reales española y austriaca, puesto que yera tataranieta de Carlos III d'España y bisnieta de Leopoldu II d'Austria.
Descendencia
Tuvo tres fíos con Alfonsu XII:
Llinguaxe de programación C
Ye ún de los llinguaxes más emplegaos nel mundu de la informática, yá que tien versiones en too tipu de máquines. C ye per reconocíu pal diseñu de sistemes de baxu nivel, ainda ye emplegáu pa facer programes d'aplicación.
Exemplu de códigu C
Equí ta'l clásicu exemplu "¡Hola Mundu!" en C:
Presidente de Xeorxa
thumb|220px|Blasón del presidente de Xeorxa. El presidente ye'l Xefe d'Estáu de Xeorxa. Según la constitución del país, ye elixíu pola población pa un mandatu de 5 anõs, y puede reelixir una única vegada.
Esta ye la llista de los presidentes de Xeorxa dende 1990 hasta'l presente.
Santa Marina (Navia)
Santa Marina ye un pueblu de la parroquia de Veiga, nel conceyu asturianu de Navia.
12 Bootis
12 Bootis (12 Boo / d Boo / HD 123999) ye una estrella binaria na constelación de Boötes, el pastor. Con magnitú aparente +4,82, la separación ente los sos componentes ye d'aproximao 1 segundu d'arcu. Alcuéntrase a 120 años lluz de distancia del Sistema Solar.
Les dos estrelles que componen el sistema son dos subxigantes blancu-marielles de tipu espectral F9IV y F8IV respeutivamente. La primera d'elles, 12 Bootis A, ye la más brillosa y la menos caliente con una temperatura superficial de 6130 K. La so lluminosidá ye 7,76 vegaes la del Sol y el so radiu ye 2,47 vegaes mayor que'l radiu solar. 12 Bootis B tien una temperatura de 6230 K, una lluminosidá de 4,69 soles y un radiu de 1,86 radios solares. La diferencia en lluminosidá, a pesar de tener tipos espectrales práuticamente iguales, débese a la diferencia de masa ente les dos estrelles (12 Bootis A tien 1,416 mases solares y 12 Bootis B tien 1,374 mases solares) xunto al distintu estáu evolutivu. Ente qu'en 12 Bootis B inda tien llugar la fusión nuclear d'hidróxenu nel so interior, 12 Bootis A, con un nucleu inerte d'heliu, ta empezando a tresformase nuna xigante colorada.
Dambes estrelles orbiten alredor del centru de mases común cada 9 díes, 14 hores y 30 minutos. La so separación media ye de 0,1245 UA, un terciu de la distancia que dixebra a Mercuriu del Sol.
Ferreruela
thumb|La estación de ferrocarril.
Ferreruela ye un conceyu español de la provincia de Zamora y de la comunidá autónoma de Castiella y Lleón.
El términu municipal cuenta coles llocalidaes d'Escober de Tábara, Ferreruela de Tábara y Sesnández de Tábara.
Xeografía física
Esti pequeñu enclave zamoranu ta carauterizáu pel so monte baxu, los encinares, güertes o cortines como ye costume denominales ente les xentes del llugar.
Historia
Dada la so pertenencia al señoríu tabarés, mientres la Edá Moderna Ferreruela tuvo integráu coles mesmes nel partíu de Tábara de la provincia de Zamora, tal que reflexaba en 1773 Tomás López en Mapa de la Provincia de Zamora. Asina, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, la llocalidá caltener na provincia zamorana, dientro de la Rexón Lleonesa, integrándose en 1834 nel partíu xudicial d'Alcañices, dependencia que s'enllargó hasta 1983, cuando foi suprimíu'l mesmu ya integráu nel Partíu Xudicial de Zamora.
Finalmente, en redol a 1850, integrar nel conceyu de Ferreruela les llocalidaes d'Escober de Tábara y Sesnández de Tábara, tomando'l términu municipal la so estensión actual.
Patrimoniu
En redol a esta zona ye de destacar l'abondosu patrimoniu artísticu y les xoyes romániques na contorna y restu de provincia. De la mesma, non bien lloñe del llugar tamién ye de destacar l'espectacular paisaxe de la sierra de la Culiebra. Del conceyu podemos destacar la ermita de la Vera Cruz y La ilesia parroquial de La nuesa Señora de l'Asunción. De la ilesia destaca una potente espadaña aguda, tien amás de nave, cruceru y una cúpula, tou bien rehecho a principios del sieglu XX. Destaca la pila bautismal nes que se reparen incisiones asemeyaes a cruces o aspes na zona cimera.
Demografía
La zona vien sufriendo un procesu de despoblación que ta minando l'actividá de la contorna dende hai yá bastantes años, polo que'l futuru d'esta zona preséntase inciertu, solo con un pequeñu adico de recuperación con repoblación inmigrante.
Economía
Los sos habitantes dedíquense a l'agricultura, ganadería y al trabayu de les canteres. El so característicu golor a jara, les vaques volviendo a casa a les 8 de la tarde, el regueru, el tren y les sos castañales son dalgunos de los munchos curiosos del pueblu, amás de les sos xentes.
Gastronomía
La típica de la zona, cabo destacar la rosca, dulce típicu na festividá de San Antonio, (con esti dulce ellabora'l ramu).
Folclor
Anque nel pueblu ta perdiéndose el baille tradicional en fiestes, Ferreruela puede presimir de cuntar con dellos bailles tradicionales: Amás d'estos bailles tradicionales, cabo destacar el Cantar del Ramu que se realiza na ilesia na festividá de San Antonio; esti cantar ye recitáu polos mozos del pueblu y ta dedicáu a San Antonio. Componer de delles lloes.
Soirana
Alcuéntrase a 6,1 km de Navia, la capital del conceyu, y tien una población de.
Rombly
Rombly ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Karen (Kenia)
Karen ye un suburbiu de Nairobi, en Kenia. Alcuéntrase al suroeste del centru de la ciudá.
Ta dixebráu de la ciudá de Nairobi polos 588 hai del Ngong, l'últimu monte autóctonu de Kenia, al otru llau del cual atópase Kibera, el mayor barriu de chabolos del continente africanu.
El suburbiu toma'l so nome de l'autora Karen Blixen, escritora danesa de la novela Out of Africa, que la so granxa-finca ocupaba'l terrenal sobre'l cual construyóse depués el suburbiu, y que los sos residentes son, na so mayoría, de procedencia europea.
La 2
La 2, conocía históricamente pol  UHF, La Segunda Cadena o Cadena II y nos 80 comu TVE-2, ye la segunda cadena de la televisión estatal d'España de serviciu públicu. La canal entamó sos emisiones el 1 de xineru de 1965 y la programación regular el 15 de payares de 1966.
Destaca por tener una programación más minoritaria y cultural que'l so canal hermanu La 1, y que la mayoría de les cadenes xeneralistes a nivel nacional.
Parque nacional de les Aves del Djoudj
El Parque Nacional de les Aves del Djoudj (Parc national des oiseaux du Djoudj en francés) ta asitiáu a unos sesenta quilómetros al norte de Saint-Louis, na rexón de Saint-Louis (Senegal), na frontera con Mauritania. Ye la tercer reserva ornitolóxica del mundu n'importancia.
Historia
Creáu en 1971 y ampliáu en 1975, el parque foi clasificáu en 1980 como zona húmeda d'importancia internacional pol Conveniu de Ramsar, ya inscritu nel Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco en 1981.
Xeografía
El Djoudj ocupa 16.000 hectárees nel delta del ríu Senegal.
Coordenaes xeográfiques: 16.5°N, -16.16667°W
Biodiversidá
thumb|Un varano.
thumb|Mabees.
thumb|Una pitón.
Envalórase que tres millones d'aves migratories pasen pol parque a lo llargo del añu. Catalogar 350 especies, ente les que destaquen el flamencu común (Phoenicopterus roseus), el pelícanu vulgar (Pelecanus onocrotalus), les garcetas (Egretta), el gansu d'espolón (Plectropterus gambensis, la garza real europea (Ardea cinerea) y l'águila pescadora (Pandion haliaetus), según numberoses especies de patos, mabees y martines pescadores. Ye la principal área d'ivernada pal carricerín ceyudu (Acrocephalus paludicola).
Caltenimientu
Dende la puesta en serviciu de la presa de Diama nel ríu Senegal en 1986, constatóse un descensu del nivel de l'agua, desalinización y enarenamiento del ríu. Estos cambeos constitúin una amenaza pa la fauna y la flora del parque. En particular abondaron los carrizos (Phragmites) y les espadañes (Typha).
Anque nun se detectó nengún casu de gripe aviaria en Senegal, en 2006 establecióse un dispositivu específicu de vixilancia.
Visites
El parque ta abiertu al públicu dende primeros de payares hasta finales d'abril. La visita realízase xeneralmente en piragua.
Rollancourt
Rollancourt ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
La Venta (Tamón)
La Venta ye una casería de la parroquia de Tamón nel conceyu asturianu de Carreño.
Parque nacional de los Tabayones Victoria
El Parque Nacional de los Tabayones Victoria nel noroeste de Zimbabue protexi orellar sur y esti del ríu Zambeze nel área de les famoses Catarata Victoria. Cubre 23,4 km² estendiéndose dende'l Parque Nacional del Zambeze unos 6 km percima de los tabayones y unos 12 km per debaxo de los tabayones.
En xunto col Parque Nacional de Mosi-oa-Tunya, en Zambia, fueron inscritos pola Unesco nel añu 1989 na llista de los llugares Patrimoniu de la Humanidá.
Una carauterística notable del parque ye la selva que crez cerca de la espluma del tabayones, qu'inclúi felechos, palmeres, lianas d'enredaderes, y dellos árboles como'l caoba que nun se ve n'otru llugar de la rexón.
Los visitantes tienen la posibilidá de ver elefantes, búfalos del Cabu, rinocerontes blancos, hipopótamos, alces y dellos tipos d'antílopes mientres safaris en coche o caminando. Pueden vese cocodrilos nel ríu, y un cercanu ranchu de cocodrilos ufierta una visión más segura d'estos peligrosos animales.
Apúrrese agospiamientu en campamentos nel Parque Nacional del Zambeze y en numberosos hoteles alredor del pueblu de Victoria Falls que forma parte del llende oeste del parque.
Los visitantes tienen de tomar precuros contra la malaria.
Arqueoloxía
Atopáronse cerca de los tabayones, artefautos de piedra atribuyíos a Homo habilis de hai 3 millones d'años, según otros preseos qu'indiquen la ocupación de la zona mientres el Pleistocenu mediu (d'alredor de 50 mil años tras), según armes, adornos y fesories qu'indiquen la presencia de cazadores-pañadores del Neolíticu (ente 10.000 y 2.000 años tras), que fueron sustituyíos hai unos 2.000 años polos llabradores de les persones qu'utilicen ferramientes de fierro, el ganáu y que vivieren n'aldegues fortificaes (los bantús).
La llinia de ferrocarril que xune Livingstone y Kazungula cuerre pol parque y polos tabayones, un espectáculu únicu. Nun carruaxe sobre esta ponte, roblóse un alcuerdu históricu.
Yā Banīy As-Saharā
Yā Banīy As-Saharā (يا بني الصحراء) ye l'himnu nacional d'El Sáḥara Occidental.
Letra orixinal n'asturianu
¡O fíos d'El Sáḥara! Nel campu de batalla, ustedes son titulares d'antorcha nel llargu camín
Faiga la revolución na nuesa nación y siga esti camín por ella.
Corte la cabeza del invasor. Corte la cabeza del invasor.
O revolucionarios, la patria va ser gloriosa. Corte los estaos nesta rexón.
Quite cola guerra les causes para la protesta y suéldelo; nenguna sumisión, nengún dexar.
Nengún axente, nengún invasor, nengún axente, nengún invasor.
Usté que pregunta sobro nós: somos estos que conducen la llucha de tresformamientu.
Somos estos que ruempen a aquel ídolu, somos estos qu'entienden la leición formosa.
Somos la xente del camín; somos la xente del camín.
Esto ye la guerra pa borrar al opresor y establecer el derechu de los trabayadores.
El llevantamientu ye pa la xente y va avanzar nes tierres árabes.
Esto va producir la unidá siempres nos corazones y va establecer la xusticia y la democracia.
Cada sieglu, cada xeneración, cada sieglu, cada xeneración.
Villar de Baxo
Villar de Baxo ye un llugar de la parroquia de Tamón nel conceyu asturianu de Carreño.
Campylopterus curvipennis
El colibrí ruiseñor (Campylopterus curvipennis) ye una especie d'ave apodiforme de la familia Trochilidae. Ye nativu de Belize, Guatemala, Hondures y Méxicu onde vive en monte tropical y subtropical de tierres baxes y monte bien degradáu.
Subespecies
Estrémense les siguientes subespecies:
Agrostemma githago
Agrostemma githago, la neguilla, ye una especie perteneciente a la familia de les cariofilacees que crez davezu nos campos de trigu. thumb|Vista de la planta
Descripción
Planta añal que puede algamar un altor de 1 m, con tarmos erectos y ríxidos cubiertos d'un finu vellu abuxáu. Fueyes d'unos 45 a 145 mm de llargu, de color verde maciu, lliniales, en pares opuestos y fundíes na so base, caltiénense erectas práuticamente pegaes al tarmu. De cada unu de los ápices de los sos pocu ramificaos tarmos surde una Flor morada o rosa escuru, de 4-5 cm de diámetru y de llargu peciolu. Los 5 estrechos y apuntiaos sépalos, muncho más llargos que los pétalos, tán xuníos na base formando un tubu ríxidu con 10 costielles, tubu de mota ovoide, pelosu; pétalos obovaos, llixeramente esmorniaos nel so ápiz, con 2 ó 3 llinies negres discontinues. Les numberoses granes producir nuna cápsula.
Floria de mayu a setiembre nel hemisferiu norte y de payares a marzu nel sur.
Distribución y hábitat
Cosmopolita y subcosmopolita. Terófito. Anguaño namái puede atopase en cultivos de ceberes, corriendo peligru d'estinción poles nuevu téuniques de cultivu y l'usu de yerbicíes.
En medicina tradicional utilizóse pa tratar una estensa variedá d'afecciones, dende eliminación de parásitos al cáncer, pero puede causar envelenamientu agudu crónicu. El so ingestión por demás puede producir síntomes similares a una gastroenteritis. En dosis altes apuerta a mortal. Ente les propiedaes que se-y atribúin considerar como diuréticu y les granes son amás expectorante, vermífugo, emenagogo.
Taxonomía
Agrostemma githago describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 435. 1753. Agrostemma: nome xenéricu que deriva de les pallabres griegues: agros = "campu" y stemma = "corona o guirlanda".
githago: epítetu thumb|Flores. thumb|Detalle de la Flor subsp. githago subsp. thessalum (Bornm.) Greuter
Veigancima
Alcuéntrase a 7,5 km de Navia, la capital del conceyu, y tien una población de.
Julie Maddalena
Julia Lynn "Julie" Maddalena-Kliewer (Cleveland, Ohio, 26 de xunu de 1963) ye una actriz de doblaxe estauxunidense.
Vigu
Vigu ye un pueblu de la parroquia de Veiga, nel conceyu asturianu de Navia.
Alcuéntrase a 8,7 km de Navia, la capital del conceyu, y tien una población de.
Parque nacional de los Montes Ruwenzori
El Parque Nacional de los Montes Ruwenzori ye un parque nacional d'Uganda, asitiáu nos montes Ruwenzori. Alcuéntrase al oeste d'Uganda, ente los llagos Alberto y Eduardo, na llende cola República Democrática del Congo. Foi creáu en 1991 y en 1994 foi declaráu Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco. thumb|200px|left|Muyer del Parque Nacional de los Montes Ruwenzori, Uganda
Ocupa 99.600 hectárees, que contienen numberoses catarates, llagos, glaciares, y el tercer picu más altu d'África, el monte Stanley. El segundu picu de la rexón ye'l monte Speke.
Lindau
Lindau am Bodensee ye una ciudá alemana de 24 487 habitantes, nel estáu de Baviera. La parte antigua atópase enclavada nuna islla sobre la mariña noroeste del llagu Constanza (Bodensee), xunida a tierra firme, por un viaductu y una ponte, onde se desenvuelve la ciudá nueva.
Foi hasta 1803 ciudá imperial independiente, pa pasar darréu a ser anexonada a Baviera.
Historia
thumb|left|Vista aérea de Lindau. thumb|left|Cai de Lindau. El barriu Aeschach (en tierra firme) amuesa trazos de colonización romana del sieglu I, anque Lindau nun apaez mentada per primer vegada hasta 882 nun documentu del monesteriu de Sankt Gallen.
L'edificiu más antiguu na islla Lindau llámase Heidenmauer, un muriu de fortificación colosal, que'l so usu ye entá dudosu. Por cuenta de una antigua inscripción supónse que foi construyíu polos romanos o los langobardos; d'ende'l so nome popular "muriu de los paganos". Obres más recién amosaben un orixe medieval dempués del sieglu VIII.
Alredor de 1180 construyóse la ilesia de St. Stephan, ente qu'en 1224 los padres franciscanos fundaben un monesteriu na islla.
Tres la Reforma, Lindau convertir en 1528 al protestantismu. La ciudá representaba en 1529 la minoría protestante nel Reichstag de Speyer. Los habitantes xunir a la Tetrapolitana (fórmula del credo de Bucer) qu'intentaba forzar la estinción de la fe reformada.
Na guerra de los Trenta Años Lindau foi atacáu ente 1646 a 1647 polos suecos. So les órdenes del barón Max Willibald de Waldburg-Wolfegg, comandante del exércitu imperial, los ciudadanos ganaron a los suecos al destruyir les armes d'asediu nuna incursión de madrugada. Anguaño los restos d'esta llucha tán soterraos na islla. Tres esta guerra festexar en 1655 la primer fiesta pa los neños inaugurada por Valentin Heider, pa dar esperanza a la mocedá.
Cada añu, en toles escueles, los cánones anuncien na mañana la fiesta. A los alumnos dáse-yos un pastel tradicional llamáu Butschelle. Dempués d'un desfile, l'alcalde pronuncia un discursu frente los mozos na plaza del conceyu, terminando cola exclamación "Lindau", contestada pola xente con "Hoch" (Viva). El día termina con una fiesta folclórica.
Tres la ocupación por Napoleón Bonaparte, Lindau perdió en 1802 los sos privilexos imperiales. El rei baron August de Bretzenheim vencía en 1804 la ciudá y el monesteriu a Austria. 1806 Austria regalaba dambos al rei de Baviera.
En 1853 construyóse la vía de ferrocarril ente la islla y la tierra firme. En 1856 l'únicu puertu de Baviera construyir nesta ciudá, cola estatua del famosu lleón nel muelle, l'animal simbólicu de Baviera.
En 1922 sol mandatu del alcalde Ludwig Siebert los siguientes pueblos fueron incorporaos al conceyu de Lindau (Aeschach, Hoyren y Reutin). Ludwig Siebert, siendo miembru del Partíu Nacionalsocialista Alemán d'el Trabayadores, foi nomáu Gauleiter (Líder de rexón) de Baviera en 1933.
Mientres la Segunda Guerra Mundial tropes franceses ocuparon Lindau el 30 ensin resistencia dalguna. La ciudá y el distritu fueron dixebraes de Baviera y convertíes nuna zona de derechu estraordinariu na zona d'ocupación francesa. En 1946, el gobiernu del distritu de Lindau foi emplegáu ensin dependencia nin de Baviera nin de Baden-Württemberg. Mientres casi diez años Lindau sirvió pa coneutar la zona d'ocupación francesa n'Alemaña cola mesma n'Austria. La Fecha d'entamu|1|9|1955}} Lindau foi reasitiada nel estáu de Baviera.
Llugares y eventos d'interés
Esta ciudá xardín cunta con un centru medieval y un bellu Conceyu. Otros llugares d'interés son la casa Cavazzen (muséu d'arte) y la ilesia San Pedro (con frescos de Holbein).
Gracies a les Lindau Nobel Laureate Meetings (xuntes ente científicos gallardoniaos con premiu Nobel y mozos investigadores) y les selmanes de la sicoterapia, Lindau conviértese dos veces al añu nun centru de les ciencies anque nun esista una universidá.
thumb|Torre y lleón nel puertu de Lindau.
Tresporte
El ferrocarril xunir con Bregenz, Friedrichshafen, Memmingen, Múnich, Sankt Gallen, Ulm, Zúrich (la ciudá y l'aeropuertu).
L'autopista A96 coneutar con Múnich, l'A14 con Bregenz y Innsbruck.
Tol añu saleen barcos hasta Constanza y ente abril y ochobre circulen barcos escontra Bregenz, Constanza y Meersburg.
Amás hai autobuses escontra Bregenz y al aeropuertu de Friedrichshafen.
Na rexón esisten delles víes de ciclismu, sobre toos el circuitu qu'arrodia'l llagu enteru.
Roquetoire
Tien una población de y una superficie de  km².
Villar de Riba
Alcuéntrase a 9,50 km de Candás, la capital del conceyu, a un altor mediu de 170 msnm y tien una población de.
Rougefay
Rougefay ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Julie Madeley
Julie Madeley ye una deportista neozelandesa que compitió en yudu, ganadora d'una medaya de plata nel Campeonatu d'Oceanía de Yudu de 1979 na categoría de –66 kg.
Billanoba (Uesca)
Billanoba o Bilanoba, en benasqués; o Villanova, n'español, ye un conceyu de la provincia d'Uesca.
Joaquín Arozamena (periodista)
Joaquín Arozamena, ye un periodista español, que desarrolló la so carrera profesional nel mediu televisivu.
Trayeutoria
La so carrera profesional entama na radio. Aniciase en Radio Nacional d'España, nel espaciu informativu España a las ocho. En prensa escrita collaboró nel Diariu ABC.
Ingresó en Televisión Española en 1975, nos servicios informativos, onde pronto algamó gran popularidá al da-y la direición y presentación del informativu diariu de la segunda cadena Redaición Noche. L'estilu de Arozamena na tresmisión de noticies adoptaba un tonu divulgativu y cercanu, apartáu de los cánones ortodoxos del clásicu Telediario.
En 1986 publicó'l llibru Yo, tu hijo, sobre les rellaciones interxeneracionales.
Na actualidá, retiráu del mundu de la comunicación, dedícase a dar conferencies.
En 1981 dióse-y el Premiu TP d'Oru como Meyor Presentador y en 1983 el Premiu Víctor de la Serna.
El Cuitu (El Valle)
El Cuitu ye una casería de la parroquia d'El Valle nel conceyu asturianu de Carreño.
Alcuéntrase a 6,00 km de Candás, la capital del conceyu, a un altor mediu de 63 msnm y tien una población de.
Perera (Uviéu)
Perera ye una parroquia que s'esparde pelos conceyos d'Uviéu y La Ribera. Nel conceyu d'Uviéu tien una estensión de 4,46 km² (6,95 km² en total) y.
Llinia Tectónica Media Xaponesa
Llinia Teutónica Media Xaponesa (中央構造線), tamién llamada Llinia Teutónica Media (LTM o MTL poles sos sigles n'inglés), ye'l sistema de falles más llargu de Xapón. Ta coneutada cola Llinia Teutónica de Itoigawa-Shizuoka, representada con llinies azules nel mapa, y cola fossa magna, área marcada en rosa.
La LTM empieza, d'este a oeste, cerca de la prefeutura d'Ibaraki, percuerre la parte central de la islla Honshū hasta cerca de Nagoya, pasando pola badea de Mikawa, au traviesa'l mar interior de Seto dende la canal Kii y l'estrechu de Naruto escontra Shikoku, a lo llargo de la península de Sadamisaki y la canal Bungo. Finalmente pasa pol estrechu de Hōyo hasta la islla Kyūshū.
Suffolk (oveya)
Suffolk ye una raza d'ovíns de cara negra, orixinaria d'Inglaterra, ye una raza multiproposito, criaes pola so carne y pola llana, esta raza llograr con cruciar de la raza Southdown y Norfolk Horn.
Carauterístiques
Los carneros tán en rangu de 110 a 160 kg, el pesu de les femes varien dende los 80 a los 110 kg. Los vellones de llana considerar de tipu mediu con un diámetru de fibra de 25,5 a 33 micrones, la llargor de la mecha ye de 50 a 90 mm.
12 Comae Berenices
12 Comae Berenices (12 Com / HIP 60351 / HD 107700 / HR 4707) ye una estrella allugada na constelación de Coma Berenices de magnitú aparente +4,78.
12 Comae Berenices ye una estrella blanca de la secuencia principal de tipu espectral H76. Alcuéntrase a 273 años lluz de distancia, y ye el componente principal d'un sistema múltiple d'estrelles. La edá de la estrella envalórase que ye de 500 millones d'años, pero verdaderamente nun ye mayor de 1,5 billones d'años. La bayura de fierro de 12 Comae Berenices ye 0,23 (169,8% del Sol). Ta moviéndose al traviés de la Galaxa a una velocidá de 6,8 km/s respeutu al Sol.
12 Comae Berenices ye 74 vegaes más lluminosa que'l Sol y tien una temperatura superficial de 6.500 K.
Paleolíticu mediu
El Paleolíticu mediu ye'l segundu de los periodos en que ta estremáu'l Paleolíticu, la etapa inicial de la Edá de Piedra. Carauterízase pol predominiu d'una tradición lítica denomada musteriense, qu'utiliza la téunica de talla llamada métodu Levallois o manera téunica 3, que consiste en llograr una o delles lasques de forma predeterminada, a partir d'una preparación particular del nucleu. Ye un periodu muncho menos estensu que l'anterior (el Paleolíticu inferior) y abarca aproximao ente los años 150 000 -127 000 antes del presente (AP) y 40 000-30 000 AP.
El Paleolíticu mediu coincide cola mayor parte del Pleistocenu cimeru o Tarantiense, hasta más o menos la metá de la postrera glaciación, la d'Würm-Wisconsin. Ye tamién la dómina del Homo neanderthalensis, que dend'Europa estender por Oriente próximu y bona parte d'Asia central. thumb|300px|Reconstrucción pictográfica d'un grupu neandertal.
Visión llinial
Primeramente'l Paleolíticu mediu foi definíu pola esistencia del Homo neanderthalensis, especie de la cual suponíase taba na llinia d'evolución del xéneru Homo escontra'l Homo sapiens. Pero la realidá resultó más complexa y, a tenor de los datos actuales, H. neanderthalensis nun antecedió a H. sapiens, sinón que foi una especie d'orixe européu que mientres 150 000 años tuvo una esistencia paralela al H.sapiens, orixinariu d'África y contemporaneu so. Atopóse nel valle del ríu Omo, al sur d'Etiopía, un fósil de Homo sapiens, Omo I, que data de fai 195 000 años. Amás, demostróse qu'en Asia oriental el Homo erectus sobrevió nun área estensa mientres les otres dos especies esvalixar pol planeta, dando orixe amás, en ciertes árees de l'actual Indonesia, a una cuarta especie, Homo floresiensis, con una adautación especializada a los montes.
Transición
thumb|left|300px|Molde del craniu d'un H. neanderthalensis de la cueva de La Ferrassie, Francia. El cambéu cultural carauterísticu del Paleolíticu mediu coincidió cola apaición y espansión d'una nueva especie de Homo, H. neanderthalensis, descendiente del Homo heidelbergensis. Esti postreru hominino apoderaba l'escenariu européu dende hai a lo menos 500 mil años y hasta hai unos 150 mil. Los instrumentos acomuñaos colos fósiles del H. heidelbergensis consisten básicamente en "piedres de cortar" y delles ferramientes de lascas como puntes y raspadores de madera, güesu y estiles, siendo los iniciadores d'esta téunica. El bifaz, tamién llamáu hachu de mano, formaba parte del so equipamientu teunolóxicu: de grandes dimensiones, ta talláu por dambes cares y la so utilidá yera bien diversa, sirviendo tantu pa curtir pieles como pa trabayar la madera. Paez ser que s'entamaríen en pequeños grupos con una cierta cohesión social, yá que se conocen quexales totalmente mellaes, lo qu'indicaría que l'individuu, en perdiendo'l so dentame, siguió viviendo y comiendo gracies a l'ayuda de los sos conxéneres. Nun hai duldes alrodiu de les sos capacidaes cinexétiques, yá que s'atoparon llances de madera de 400 000 años d'antigüedá en Schöningen acomuñaes a esta especie y a diversos mamíferos cazaos. Tamién se detectó una conducta diferencial a la de tratar los cadabres, como lo prueba'l xacimientu de la Torca de los güesos, interpretáu como un actu funerariu consciente y ritualizado realizáu hai unos 300 000 años.
N'África rescampla un cambéu nel trabayu de les ferramientes dataes a partir de 600 000 AP: son menos grueses, más simétriques y meyor pulíes, con al respective de les anteriores de carauterístiques achelenses. Estos cambeos coincidiríen cola datación de 630 000 AP envalorada pal espécime fósil atopáu en Bodo. Anguaño alderícase si esti individuu africanu pertenecería a H. heidelbergensis o si sería distintu y trataríase d'un Homo rhodesiensis, especie de la cual atopáronse otros restos nuna docena de llugares d'África, cubriendo'l periodu ente los 630 y 160 mil años AP.
Panorama africanu
Empieza a reconocese la especificidá de la Edá de piedra entemedia (Paleolíticu mediu) n'África. En Kenia (Guomde, Malewa Gorge, Kapthurin, Kapedo Beeds ) y Etiopía (Gademotta) atopáronse los preseos más antiguos d'esti periodu. Nes cercaníes del Llagu Eyasi (Tanzania) fueron atopaos fósiles d'a lo menos dos individuos designaos en 1939 como Africanthropus njarasensis, acomuñaos con una industria del tipu levallois que se dató en 250 000 años AP y que dellos espertos clasifiquen agora como perteneciente al H. rhodesiensis.
Pero esti periodu tamién coincide colos restos más antiguos del Homo sapiens. La industria lítico fauresmithiense, afayada na llocalidá de Fauresmith (Sudáfrica), consta de bifaces, hendidores, raederas y lascas levallois. Probablemente d'ella derivaron les industries stillbayense y de Howieson's Poort, llargamente estendíes pola rexón del ríu Klasies, na provincia del Cabu. Carauterizar por artefautos líticos como puntes foliácees, llanceolaes y pequeños bifaces, según pola presencia d'arte y adornos na forma de conches furaes y pintaes con llinies coloraes (dataes sobre 75 000 AP) y pieces de magre con grabaos xeométricos (escontra 70 000 AP).
Horizonte musteriense
thumb|350px|Distintos vistes d'una lasca llograda por aciu el métodu Levallois. El complexu teunolóxicu/estilísticu denomináu industria musteriense o manera téunica 3 carauterizar por una téunica de talla lítica, el métodu Levallois, que la so esistencia foi constatada a finales del periodu anterior, pero que nésti se xeneralizó. Consistía en preparar un nucleu pa llograr cortantes y grueses lasques a base de realizar mozquetes direutamente sobre'l xil. Los artefautos llograos asina presenten una clara homoxeneidá dientro de les diverses variaciones tipolóxiques, qu'aumentaron con respectu al periodu anterior, apreciándose tamién una mayor especialización de les ferramientes. Los preseos típicos son raederes, denticulados, raspadores, buriles, puntes triangulares grandes, puntes con retoques nos cantos y retocaos por compresión. Son carauterísticos los elementos con mangos. Les ferramientes llográronse usando martiellos de percusión blandos, de güesu o madera. Coles mesmes, apaecen bifaces de pequeñu tamañu tipu achelense.
El prehistoriador François Cantos clasificó los artefautos musterienses en cuatro tipología:
El musteriense foi tradicionalmente rellacionáu cola espansión del home de Neanderthal per Europa y árees africanes y asiátiques vecines. La nueva téunica de talla implicaba una capacidá de planificación inesistente n'etapes anteriores. Coincidiendo con esta nueva téunica apaecen nel rexistru fósil los primeres encéfalos con 1400 cm³ de volume. Tamién se detecta una cierta continuidá teunolóxica (con diverses variantes rexonales) ente Europa, África y Asia hasta l'actual India, lo que presupondría la esistencia de contactos culturales al traviés d'estos continentes. Y quiciabes tamién xenéticos, una y bones les poblaciones humanes teníen de ser tan pequeñes que tendríen que formar dacuando agrupaciones mayores al envís d'intercambiar homes o muyeres ente sigo pa permediar les sos poblaciones. Non solamente los neandertales fabricaben artefautos musterienses sinón que los H. sapiens descubiertos nos xacimientos de Skhul y Qafzeh (Israel) y dataos nunos 100 000 años d'antigüedá tamién la faíen, lo que demostraría que compartíen colos neandertales ciertos aspeutos culturales. La dómina de los neandertales ocuparía ente los 127 000 y los 40 000 años AP, amás d'un periodu de convivencia col H. sapiens que duraría hasta hai menos de 30 000 años, cuando los primeres sumieron dafechu.
Homo neanderthalensis
Los neandertales midíen 1,60-1,70 m de media, el so tueru yera anchu, con grandes cadriles pero curtios antebrazos y piernes, pesando un permediu d'unos 70-80 kg. Teníen unos prominentes arcos supraorbitarios, la frente plana, el craniu proyeutáu escontra tras, un gran cuévanu nasal, potentes quexales, güesos de la cara y ñariz formando una cuña y escarecíen de mentón. La so capacidá encefálica taría en 1500 cm³ de media, por tanto mayor que la del H. sapiens. Nun yeren altos pero sí musculosos. El color de la so piel sería bien blancu, yá que evolucionaron en llatitúes altes. Ye posible que fueren capaces de tener un llinguaxe faláu yá que un fósil topáu na cueva de Kebara (Israel) presenta un güesu hioides (el que soporta la larinxe) de tipu modernu. Estudios xenéticos efectuaos sobre los restos de la cueva del Sidrón (Asturies, España) apurrieron como evidencia'l xen que nos dexa falar a nós, el FoxP2. El so desenvolvimientu fisiolóxicu yera similar al del H. sapiens, naciendo con un maduror asemeyáu y creciendo de manera igual.
thumb|left|350px|Mapa que reflexa la espansión máxima conocida hasta agora del Homo neanderthalensis. Los neandertales compartíen el territoriu con una fauna bien diversa que, según los restos topaos nel xacimientu de la cueva de los Casares (Guadalaxara, España), corresponder cola d'un clima de monte relativamente fríu: marmotes, castores, xabalinos, venaos, caballos, rinocerontes d'estepa, llobos cervales, lleopardos, lleones, llobos, hienes enllordiaes, osos pardos y osos de los covarones. Con toos esti depredadores los neandertales tendríen que competir pa consiguir el so alimentu. Seríen cazadores potentes y dotaos d'una gran fortaleza física, qu'utilizaríen llances de madera con puntes lítiques y trampes. Practicaríen una caza pocu selectiva y comenenciosa, ensin refalgar les posibilidaes que-yos brindara una carroña, tal que anguaño asocede inda con dellos pueblos de cazadores-pañadores, como los hadza. Les preses vives, les carroñas y lo que llograren por aciu la recueya, seríen pa ellos alternatives alimentarias complementaries.
Apoderaben el fueu y el so usu taba xeneralizáu, lo cual ta atestiguáu polos abondosu restos de llares de munchos xacimientos, como la mentada cueva de Kebara o'l Abric Romanín (Barcelona, España). Soterraben a los sos muertos en cueves de manera consciente y planiada, acompañándolos en dellos casos de lo que s'interpretó como ufriendes: restos animales, preseos líticos, flores o polvu de hematita. Anque non tolos investigadores tán d'alcuerdu, axudíquense-yos comportamientos simbólicos y funerarios, con cultos rellacionaos colos sos muertos y/o col craniu de los osos. En xacimientos como'l de Krapina (Croacia) detectáronse práutiques de canibalismu. Habitaben en cueves y abrigos predresos ellí onde los había, apaeciendo en delles obres d'acondicionamientu, según zones de trabayu y/o habitación específiques. Tamién construyíen campamentos al campu cerca d'árees con abondosu caza y agua, siendo'l más conocíu'l de Molodova (actual Ucraína), onde s'escavó una cabaña llevantada íntegramente con güesos y caniles de mamuts. Según cada vez más autores, podría afirmase que yeren tan humanos como nós, nel sentíu más espiritual, sentimental y mental del términu.
Los postreros neandertales conocíos son d'hai unos 32 000 años o daqué menos y fueron topaos nes rexones de la península ibérica asitiaes al sur del ríu Ebro, qu'actuaría de frontera colos cromañones que yá daquella ocuparíen l'área cantábrica y el restu d'Europa. Delles poblaciones neandertales sobrevivieron mientres unos milenios a la espansión de los cromañones per Europa (hai unos 40 000 años) en zones del Cantábricu, Francia, Italia o Bulgaria. Probablemente (anque hai autores que nun opinen asina) por cuenta de los contactos con H. sapiens desenvolvieron una industria perteneciente yá al manera téunica IV, denomada polos franceses chatelperroniense. Otramiente, apaeció ente estes poblaciones aisllaes de los sos conxéneres el gustu pol adornu personal, evidenciado pola apaición de cuentes de collares y grandes cantidaes d'ocre coloráu en xacimientos como'l de la cueva del Renu, en Arcy-sur-Cure. La so estinción y sustitución polos humanos modernos coincidió colos últimos momentos (y los más duros) del Würm, cuando la mariña mediterránea convertir nuna estepa fría.
Viesca
La viesca ye una superficie con gran densidá d'árboles. Cuando la estensión de la viesca ye pequeña suelen emplegase términos como viescu, mata o monte.
Llista de rectores de la Universidá d'Uviéu
El rector de la Universidá d'Uviéu ye'l cargu que tien el máximu responsable de la Universidá d'Uviéu (Asturies). Fundada en 1608, el so primer rector foi Alfonso de Marañón y Espinosa. En principiu, nel testamentu de Valdés Salas, el fundador de la Universidá, venía que'l primer rector tenía que ser el so yernu Sancho de Miranda, pero pa la fecha na que se inauguró la Universidá ya morriera, polo que'l obispu Juan Álvarez de Caldas elixó a Marañón y Espinosa como rector.
Viesca
Les viesques tópense en toles rexones nes que ye posible'l so crecimientu, hasta l'altitú llamada "la llinia de los árboles" (llinia tope imaxinaria según la que nun se da'l crecimientu, pola mor del fríu o de la escasez d'oxíxenu) y esceptu en zones de baxa pluviosidá o riesgu frecuente d'incendios naturales.
Ye corriente estremar les viesques naturales ( o primaries ) y les artificiales, creaes pola intervención del home. En realidá, na mayoría de los casos esti desamecimientu nun tien munchu sentíu, ya que na práutica córtase madera en cuasi toles viesques. Sólo delles viesques tropicales o boreales siguen siendo naturales.
En xeneral, les viesques tienen un gran númberu d'árboles de diferentes especies y altures combinaos con capes de vexetación baxa, lo que fai una bona distribución de la lluz del sol.
Una viesca, na so forma natural, ye l'hábitat de munches especies animales y vexetales, y el pesu de la so biomasa nun quilómetru cuadráu ye mui altu comparáu con otros ecosistemes.
La ciencia que estudia les viesques como esplotación comercial llámase silvicultura.
Roussent
Roussent ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Telediario
thumb|Ana Blanco Telediario ye'l programa informativu de la Televisión Española, la primera emisión produxose'l día 15 de setiembre de 1957 dende los estudios del Paseo de La Habana de Madrid, siendo presentáu por Jesús Álvarez.
Zancornio
Zancornio ye una aldea de la parroquia d'El Valle nel conceyu asturianu de Carreño.
Primer ministru de Xeorxa
Esta ye la llista de los primeros ministros de Xeorxa de 1991 hasta'l presente.
Zancornio
Alcuéntrase a 6,30 km de Candás, la capital del conceyu, a un altor mediu de 78 msnm y tien una población de.
Ferreras
Col nome de Ferreras podemos referinos a:
Perera (La Ribera)
Perera ye una parroquia que s'esparde pelos conceyos de La Ribera y Uviéu. Nel conceyu de La Ribera tien una estensión de 2,49 km² (6,95 km² en total) y
Rouvroy (Pas-de-Calais)
Rouvroy ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Mendoza
Mendoza pue referise a dellos artículos:
Premiu Víctor de la Serna
El premiu Víctor de la Serna ye concedíu pola Asociación de la Prensa de Madrid dende 1970 n'honor al periodista Víctor de la Serna Espina.
Ye un reconocimientu a la meyor llabor periodística durante l'añu.
Fontefría
Fontefría ye una casería de la parroquia d'El Valle nel conceyu asturianu de Carreño.
Alcuéntrase a 6,20 km de Candás, la capital del conceyu, a un altor mediu de 90 msnm y tien una población de.
Girl group
Girl group (n'asturianu: 'grupu de moces') ye un grupu musical qu'inclúi a delles cantantes femenines que, xeneralmente, harmonicen xuntes.