cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Malagón
Prehistoria y Protohistoria
Frente a la riqueza d'afayos campaniformes na cercana área toledana, na nuesa zona d'estudiu los primeros grupos metalúrxicos tán mal documentaos anque, gracies a trabayos de prospección recién, detectáronse un eleváu númberu de xacimientos asitiaos nes contornes de La Mancha, Campu de Calatrava, Campu de Montiel y Montes de Toledo, que nun primer momentu y hasta que se dar# en la so escavación atribuyéronse al Calcolítico.
Aisy-sur-Armançon
Aisy-sur-Armançon ye una comuña francesa del departamentu de Yonne, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Malagón
Prehistoria y Protohistoria
thumb|300px|Sierra de Malagón. Con esta cuestión, lo que queremos resaltar, ye la dificultá a la d'establecer un patrones d'asentamientu claros, non solamente pal periodu Calcolítico, sinón pa tou esi ralu temporal que va dende'l Neolíticu hasta la Edá del Bronce, anque a priori, los asentamientos nesti periodu, van caracterizase por ser en fosos o silos (lo que se conoz como fondos de cabaña), que va ser una constante hasta la xeneralización de les construcciones en piedra, camudo esti postreru qu'apaez a c. 3.000 B.C., nel ámbitu cultural de Los Millares, pero que se va xeneralizar y va desenvolvese dafechu a partir del Campaniforme-Bronce, como nos ámbitos culturales d'El Argar y la so periférica (Bronce Valencia y Bronce Manchego o de les Motillas.)
Pal casu de Malagón, tiénense noticies d'un enterramientu nel Abrigu del Puertu de los Franceses, que nun se llegó a alcontrar y del qu'esisten materiales depositaos nel Muséu Provincial de Ciudá Real.
Va Ser a partir del estudiu de la Edá del Bronce en La Mancha, lleváu a cabu por distintos grupos d'investigación, cuando s'amonten los trabayos sobre'l poblamientu prehistóricu na provincia, que la so carauterística más importante en que podemos estremar 3 facies:
Motillas.- Alcontrar en zones pantanoses, nos valles de los ríos y dientro de los ríos, formando islles. Na actualidá conócense más d'una ventena de motillas que s'estienden nuna amplia zona que va dende Argamasilla de Alba al este, hasta les llinies de Carrión de Calatrava-Malagón nel so estremu occidental; escontra'l sur estender hasta'l Campu de Calatrava y escontra el norte ta llindando pola estribaciones de los Montes de Toledo. Poblaos n'altor, cuetos o castellanes.- Son xacimientos emplazados en cuetos altos y serrapatosos, n'árees que dexen el control de los pasos naturales y zones en llanu.
Poblaos en llanu.- Son xacimientos que nun fueron tan estudiaos como los dos casos anteriores, pero qu'arriendes de unes prospecciones más intensives ta aumentando'l númberu d'estos xacimientos, onde puede inducise una llocalización en fondos de valles, cercanos a regueros subsidiarios de los afluentes del Guadiana y en zones endorreicas.
En Malagón, esiste un acusáu poblamientu en dómina del Bronce, onde atopamos con una serie de xacimientos n'altor como ye'l casu d'El Moledero, El Flaire y la Monxa, El Castillejo, Morrilla de la Nava ... que la so carauterística común ye que son pequeños establecimientos con un marcáu calter defensivu (presencia de morres y llinies de muralles). Estos xacimientos atópense alcontraos nuna situación estratéxica, porque dende ellos tiense un ampliu control visual, tantu a zona llana, como de los pasos naturales.
Pero ensin dulda, el xacimientu más significativu correspondiente a esti periodu ye la Plaza de los Moros, nel que s'atopó materiales cerámicos de la Edá del Bronce, Fierro y Medieval.
A partir del Bronce Final cabo señalar nel Pandu dos grandes etapes culturales: la Edá del Fierro I, periodu de transición con diverses influencies que cristaliza en diverses formaciones étniques, y la Edá del Fierro II, en que se produz la iberización de les etnies yá formaes y el posterior procesu de romanización.
De la dómina ibérica, en Malagón, tiénense evidencies arqueolóxiques d'un asentamientu, yá sumíu, que s'allugó nel cuetu amesetado del Castiellu de Malagón.
Romanos y visigodos
Los estudios de la rede viaria de dómina romana na actual provincia de Ciudá Real remontar a finales del sieglu XIX, gracies a autores como Coello, Blázquez, Hervás y Buendía, pero va ser a partir de 1969, fecha en que Corchado Soriano realiza una síntesis sobre la rede viaria romana ente'l Tajo y el Guadalquivir. Pero va ser l'aportación de les fontes clásiques como los Vasos de Vicarello, el Anónimu de Rávena y, sobremanera, el Itinerariu de Antonino. Según estes fontes clásiques destacaría la vía 29 del itinerariu de Antonino –Per Lusitaniam ad Emerita Caesaraugustam- que cruciaba la provincia d'Este a Oeste, dende Laminio, hasta Sisapo, pasando por Carcuvium, Ad Turres y Mariana. Otra de les víes mentaes poles fonte clásiques ye la vía 30 del Itinerariu d'Antonio –Item a Laminio Toletum-, que xuniría Laminio con Toletum y qu'en gran midida coincidiría cola vía de Complutum a Castulo descrita nel Anónimu de Rávena.
Nestes fontes escrites romanes, nun se fai referencia al pasu de víes por Malagón, a pesar d'ello, hai investigadores como Corchado Soriano que falen d'una vía de Toledo a Córdoba, que pasaría por Malagón.
Pero de lo que se tien referencies escrites ye de la posible esistencia d'una necrópolis romana na población, este ye'l casu de les Rellaciones de Felipe II, que falen d'un elementu funerariu atopáu nuna carnicería. Al marxe de los restos funerarios, nun se dispón de más evidencies salvo les fontes arqueolóxiques, que nos demuestren la presencia romana nesti términu en llugares como la Solana o la Teyera. Amás, na aldega del Cristu del Espíritu Santu, hai evidencies de restos romanos o tardorromanos, como ye'l casu d'un tambor de columna qu'hai xunto a la ermita y una ara sillar de piedra d'arenisca empotráu nuna esquina de la ermita con inscripción.
La presencia d'esti monumentu relixosu xunto a otros restos, pueden indicar la esistencia na ermita y la so redoma de restos romanos, que pueden reutilizase pa la construcción del templu cristianu a partir del sieglu XVI.
Mientres la etapa bajoimperial, estes tierres, al igual que'l conxuntu de Hispania, atopábense careciendo les remortines de la crisis qu'afectó al Imperiu romanu d'Occidente nel sieglu III. Ello desaguó nun paulatín cayente demográficu y económicu de la vida urbana –col empobrecimiento de los sos grupos sociales- y de una gradual concentración de la población nel campu. D'esta manera, les villae adquirieron una gran importancia pal desenvolvimientu del poblamientu de la zona en tou esti periodu, marcando un importante calter rural.
Dende dómina So Imperial, hasta la Batalla de las Navas de Tolosa, atopamos nel actual territoriu manchegu una situación pocu estable por cuenta de la situación de la provincia como llende o frontera de dos mundos estremaos: per una llau'l reinu de Toledo, que va tar definíu dende dómina visigoda; y per otru llau la rexón andaluza. Por tanto, tamos ante unu sieglos con un marcáu calter militar, lo que provoca una situación insegura, onde nun esiste un mundu urbanu definíu y onde les rellaciones económiques, sociales, cultures, son tan sonces, que nun son capaz d'asitiase y de crear una entidá propia.
Col asentamientu visigodu, la situación de la zona debió de camudar en cierta midida, anque siempres tenemos que tener en cuenta que más qu'un elementu revolucionariu, el mundu visigodu, sería más una continuidá de la dómina So Imperial.
Los ciertu, ye que tenemos que tener presente que'l poblamientu visigodu en Hispania afectaría al Pandu Norte na so mayoría, ente que na actual rexón de Castiella-La Mancha, ésti afectó sobremanera a la Celtiberia y la Carpetania, y en menor midida a la Oretania. Esti fechu, nun quier dicir que l'actual provincia de Ciudá Real, nun se viera influyida por dichu réxime políticu, con toles implicaciones qu'ello trai. Lo cierto, ye que cuntamos con escasos testimonios lliterarios pa la so conocencia na nuesa zona, pero nos últimos años desenvolviéronse una serie d'escavaciones arqueolóxiques, Oreto, Alhambra,... y sobremanera en Malagón.
En Malagón, más concretamente, nel Cristu del Espíritu Santu, realizáronse delles intervenciones d'urxencia ente 1990 y 1993, onde se documentaron 76 sepultures y restos d'una Basílica y otres construcciones. Amás, tiénense noticies de qu'apaecieron más tumbes en redol a la ermita, nel patiu y detrás, nuna zona casi totalmente urbanizada.
Tamién apaecieron tumbes nel cascu urbanu de Malagón na C/Real 45, al balerar el terrén pa construyir una galería comercial. Otru nucleu importante sería la finca la Solana conocida como Malagón Viejo, onde al paecer apaecieron dellos enterramientos.
La dominación musulmana
Cola llegada y establecimientu de los musulmanes, a partir del sieglu VIII, la mayor parte del actual territoriu castellanu-manchegu constituyó la denomada Frontera o Marca Media, que nun configuraba un espaciu alministrativu unitariu, sinón que taba constituyíu por distintos distritos de llendes bien variables.
La configuración espacial de la Marca Media puede considerase que foi la so condición de frontera y el tratase d'una zona de camín, factores qu'incidieron d'una manera bien direuta na dispersión del so poblamientu, na vertebración de les víes de comunicación y na organización del so sistema defensivu.
La situación cola que s'atoparon los musulmanes, yera'l de territoriu bien ruralizado, d'ende que nesti territoriu nun hubiera grandes ciudaes, sinón urbes medianes y pequeñes, bien venceyaes a la redolada rural y enclaváu a lo llargo de les más importantes víes de comunicación o formando parte del sistema defensivu, polo que siempres tuvieron un acusáu calter militar. Ello supunxo que mientres gran parte de los sieglos VIII ya IX, la vida urbana nun debió de tener nenguna incidencia nestes tierres. Foi nos años finales del sieglu IX, mientres el Emiratu de Córdoba, cuando se produció una intensificación del fenómenu urbanu, consolidando dalgunes de les antigües ciudaes y creando otres nueves, por necesidaes y conveniencies estratéxiques o económiques. La ciudá convirtióse asina nun elementu fundamental na vertebración y control del espaciu.
Ente les antigües ciudaes que recuperaron la so actividá nestes tierres namái pueden señalase los casos de Toledo y de Talavera. Toles demás práuticamente sumieron, siendo sustituyíes por otros enclaves que surdieren na so redoma. Producióse asina una alteración na dispersión poblacional, col treslláu a éstos de los habitantes d'aquelles, provocando'l so paulatín abandonu.
Este mesmu procesu, lentu pero, a la fin, efectivu, influyó nel cayente de Oreto, que'l so status privilexáu en dómina visigoda va ser sustituyida pol aumentu de la importancia como centru urbanu de Calatrava la Vieya, provocando toa una redistribución poblacional alredor d'esti enclave, que, influyiría direutamente sobre l'actual llende de Malagón.
Tres la creación de la Taifa de Toledo en 1031, pero sobremanera arriendes de la cayida de la ciudá en manes d'Alfonsu VI en 1085 hasta la victoria cristiana de Las Navas de Tolosa en 1212, el territoriu atópase sometíu a constantes enfrentamientos ente grupos cristianos contra contingentes Almorávides y Almohades.
Esta situación provocó que Calatrava La Vieya tuvieren una gran importancia nel desenvolvimientu del poblamientu y la ocupación del espaciu, y convirtióse nel centru estratéxicu-militar de la Marca Media, sobremanera arriendes de la llegada de los almorávides que frenó l'impulsu cristianu y aseguró esti territoriu pal Islam, convirtiéndose Calatrava nel centru d'operaciones p'atacar Toledo.
La batalla de Navas de Tolosa, marca un vértiz na evolución histórica de la zona, porque ye la primer vegada, dende la crisis del mundu romanu nel sieglu III, onde s'empezar a dar una estabilidá tantu política y relixosa de l'actual provincia de Ciudá Real.
La Edá Media
A partir d'esta fecha, la mayor esmolición va ser dar un nuevu impulsu a la repoblación de la zona, pa compensar el grave retrocesu económicu y demográficu sufiertu de resultes de los enfrentamientos y destrucciones habíos en múltiples llugares mientres la conquista cristiana, quedando como estensos pacionales semidesiertos, nos que la escasa población concentrábase primero xunto a los castiellos o nes poques ciudaes fortificaes esistentes xunto a les cañaes y víes de comunicación.
En llinies xenerales, el procesu de repoblación carauterizar pola pervivencia de los nucleos de población esistentes na dómina musulmana con un fuerte calquier militar que permaneció articuláu en redol a fortaleces como Malagón, Piedrabuena, Alarcos o Caracuel. A esto, hai qu'añedir, l'ampliación de la rede de fortaleces dempués de la conquista cristiana, per mediu de la construcción d'otres nueves más sólides, según pola ampliación d'una rede secundaria de torres y talayes. Formóse asina una non bien tupia rede de conceyos con estenses alfoces, como Villa Real que, xunto a los grandes dominios de les órdenes militares, trataron d'entamar la rede de poblamientu d'orde secundariu ya impulsar l'apaición de villes y aldegues.
63
L'añu 63 (LXIII) foi un añu común qu'empezó un sábadu (l'enllaz va amosar el calendariu completu) del calendariu xulianu.
Malagón
La Edá Media
La Encomienda de Malagón tuvo por nucleu orixinariu'l castiellu d'esti nome. Alfonsu VIII nel añu 1180 donó la metá del castiellu a la Orde de Calatrava y esta adquirió la otra metá l'añu 1188 por 400 maravedinos. La Encomienda de Malagón destacó nel Campu de Calatrava poles sos camperes, qu'ocuparon 39.528 hectárees nel conxuntu de les sos deveses.
Coincidiendo con Reconquistar de la zona, el Castiellu de Malagón allugó a los Reis Alfonsu VII y Alfonsu VIII con ocasión de la firma de dos Reales Cédules pa la repoblación del territoriu y a Xuan II de Castiella. thumb|300px|Interior de la [[Parroquia de Santa María Madalena.]] La Encomienda sería desmembrada de la Orde de Calatrava el 17 de payares de 1547, pasando a territoriu de realengu per un espaciu efímeru de tiempu hasta que foi vendida pol príncipe Felipe, en nome de Carlos V, el 14 de xineru de 1548 a Antonio Ares Pardo, Mariscal de Castiella, por un costu de 55.696 maravedinos.
Convertida la Encomienda de Malagón con tolos sos términos en Señoríu, con tolos derechos y obligaciones que tuviera la Orde de Calatrava, Antonio Ares Pardo, tomó posesión tamién de los llugares de Porzuna y demás anexos como Fonte'l Fresnu y Fernán Caballero.
El primer señor de Malagón incluyó esti señoríu nel mayoralgu que fundó'l 9 de xineru de 1561. Arias Pardo finó na ciudá de Toledo'l 13 de xineru de 1561, asocediéndo-y nel mayoralgu'l so primoxénitu, Juan Pardo de Tavera.
D'esta manera recayeron los estaos en Guiomar Pardo Tavera, hermana del postreru titular. Pasaos trés años, Guiomar casóse con Juan de Zúñiga Requesén, quién finó en curtiu, y en 1578 casóse de nuevo con Juan Enríquez de Guzmán.
Edá Moderna y Contemporánea
Felipe III alzó a rangu de Marquesáu al conceder conxuntamente al matrimoniu'l títulu de Marqueses de Malagón (16 de febreru de 1599). En 1622, el Marquesáu de Malagón quedó vacante y dempués de munchos pleitos vieno recayer ésti xunto a los sos señoríos anexos de Fernán Caballero y Paracuellos de Jarama nel II Conde de Villalonso, Diego Ulloa Sarmiento III, descendiente d'una tía de la postrera titular llamada tamién Guiomar Pardo.
Asina, nel primer cuartu del sieglu XVIII, los dominios de la Casa de Malagón, cayeron na de Santisteban del Puertu y con Joaquina María de Benavides y Pacheco, IX Marquesa de Malagón, pasó a la Casa de Medinaceli por tar casada con Luis María Fernández de Córdoba IV y XIII Duque de Medinaceli. La estensión superficial del Marquesáu averar a los 891,95 km², ensin cuntar con Fernán Caballero y Paracuellos del Jarama.
El señor de Malagón adquirió la xurisdicción civil y criminal, exerciendo'l derechu de patronalgu sobre la Ilesia.
Nel sieglu XIX, la hestoria de Malagón vien marcada poles dificultaes del mundu agrariu de la so redolada. L'empiezu d'esti sieglu supón la incorporación del Marquesáu de Malagón a la Casa de Medinaceli. Mientres esti sieglu Malagón nun va tar al marxe de los acontecimientos nacionales, asina va participar na Guerra de la Independencia Española y nes Guerres Carlistes.
Los trés cuartes partes del sieglu van ser d'estancamientu económicu, con periodos de crisis. Asina, a mediaos del sieglu XIX, Malagón sigue siendo un pueblu principalmente rural, con una agricultura de secanu na que predominaben les ceberes, siendo una zona de ganadería y de caza.
La industria yera inesistente, tan solo ellaborábase'l aceite, el vinu y el pan. A tou ello había que suma-y que l'apertura del pasu de Despeñaperros nel sieglu XVIII restára-y tráficu de viaxeros y mercancíes al antiguu Camino Real de la Plata.
L'entamu del Nuevu Réxime vien marcáu por distintos cambeos y sucesos. Ente ellos tán les desamortizaciones, la de 1855, a diferencia del restu de la provincia de Ciudá Real, nun afectó enforma a Malagón y tan solo fueron desamortizadas 263 hectárees al Conventu de San José.
El postreru cuartu del sieglu XIX supunxo'l renacer de Malagón. La llegada del ferrocarril foi'l factor fundamental d'esta recuperación. Malagón va cuntar con una vía rápida pa los sos productos agrícoles ya industriales. Mientres el sieglu XIX, Malagón creció dende'l puntu de vista demográficu, asina la so población pasó de 2.740 habitantes en 1787 a 5.012 en 1900. Yá nel sieglu XX, col ferrocarril llegaron les primeres pequeñes industries.
En cuanto al marquesáu de Malagón, este viende los sos olivares, viñes y finques urbanes de Malagón y en 1906 viende a Servilio Martín Toledano los montes y terrenes” o Estaos de Malagón”, títulu nominal ensin efectividá posesoria, acabándose equí'l Marquesáu de Malagón.
Mientres la Guerra Civil, Malagón quedó dientro de la zona republicana, asina mientres la guerra apinóse la crisis económica, política y social de Malagón, con consonacia cola grave situación d'España.
Col fin de la guerra y mientres la dictadura franquista, los años 40 van suponer un periodu de penuria económica. La recuperación de l'actividá agraria y l'estraperlu fueron les principales fontes d'ingresos. Colos años 50 y 60 producióse una recuperación económica, aumentó la producción agraria y tamién apaecieron nueves industries.
Anguaño, Malagón cuenta con 8200 habitantes, y atópase somorguiáu nun procesu d'espansión urbanísticu, por cuenta de la cercanía a Ciudá Real y por asitiase nun nexu de comunicaciones ente'l Norte y el Sur (Toledo-Ciudá Real) y Este Oeste (La Mancha- Montes de Toledo).
Conventu de San José
Una de les fundaciones de Santa Teresa de Jesús atópase en Malagón, el Conventu de San José. Trátase de la tercer fundación de la Santa y l'únicu conventu concebíu dende la so construcción por Santa Teresa. A instancies de Luisa de la Cerda, I Señora de Malagón, Santa Teresa empecipió les obres en 1562, dirixíes pol arquiteutu Nicolás de Vergara el Mozu. El monesteriu foi bendichu na so inauguración el día de Ramos (11 d'abril) de 1568. Como anéudota y datu interesáu cabo dicir que na celda del monesteriu qu'ocupó Santa Teresa hai una imaxe so sentada escribiendo nuna pequeña mesa y que namái s'espón una vegada cada 100 años nesa ilesia. Anguaño, nel monesteriu viven carmelites de clausura. Frente al monesteriu inauguró una escultura n'homenaxe nel añu del so doctoráu (1970), que representa a la Santa na actitú meditabunda qu'ocupaba mientres acolumbraba les obres de construcción del monesteriu. Permaneció nel conceyu hasta 1568. Nel pueblu cunta una lleenda alrodiu de la imaxe que la imaxe qu'ocupa la celda qu'ocupaba Santa Teresa, dizse que la imaxe peles nueches cobra vida y percuerre los pasiellos del monesterios, polo cual les monxes deben de camuda-y les zapatielles con frecuencia. Esta lleenda remontar a la dómina de la Guerra Civil, dicen quien s'escondíen nel conventu que peles nueches ver de pasiar. thumb|200px|Esterior de la ilesia de San José construyida por Santa Teresa de Jesús.
Santa Teresa visitó'l pueblu nes siguientes feches:
La llocalidá forma parte de les Buelgues de Santa Teresa, ruta de pelegrinación, turística, cultural y patrimonial qu'axunta les 17 ciudaes onde santo Teresa de Jesús dexó la so "buelga" en forma de fundaciones. La ruta nun tien un orde establecíu o un tiempu llindáu yá que cada pelegrín o visitante puede realizala cómo y nel tiempu que deseye.
Aldegues
thumb|200px|La cruz na aldega d'El Cristu del Espíritu Santu.
Les aldegues de Malagón son El Cristu del Espíritu Santu, La Fuencaliente, Les Peralosas, El Sotillo, Los Quiles, Valdehierro, Piedralá y l'anexu Les Povedillas.
Economía
thumb|200px|Vides y olivares nos campos de Malagón. Malagón tien una economía básicamente agrícola, con viñeos y olivares. Destaca la so industria quesero y vinícola.
Tamién dispón d'un nuevu polígonu industrial, nel cual asitiáronse numberoses nueves y antigües empreses. Anque anguaño'l polígonu dispón de bastantes empreses, sigui teniendo la posibilidá de crecer; yá que entá dispón d'espaciu llibre suficiente pa la construcción de nuevos y amplios espacios industriales.
Nadine Keßler
Nadine Keßler ye una ex-futbolista alemana. Xugaba como mediocampista y el so últimu equipu foi'l VfL Wolfsburgo de la Bundesliga d'Alemaña.
Trayeutoria
Nadine Keßler ganó'l premiu Xugador Mundial de la FIFA Xugadora Mundial de la FIFA pol FIFA Balón d'Oru 2014 con un 17.52% de los votos, ganándo-y tantu a la brasilana Marta como a la estauxunidense Abby Wambach.
En 2016 con 28 años decidió retirase por cuenta de una mancadura de la cual nun se terminaba de recuperar con múltiples operaciones y tres 18 meses ensin xugar tomó la decisión con un comunicáu nel que dicía: “Ye bien complicáu pal mio aceptar que me tengo que retirar por cuenta de les mancadures. Gustaría estimar al Wolfsburgo per unos años fantásticos, polos ésitos y polos grandes alcordances. Xugué al fútbol con pasión y sentí un amor fondo pol xuegu. Agora quiero encarar nuevos retos”.
Paraxerus flavovittis
Paraxerus flavovittis ye una especie de royedor de la familia Sciuridae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Kenia, Malaui, Mozambique, Tanzania.
Hábitat
El so hábitat natural son: sabanes y plantíoss.
Hiersac
Hiersac ye una comuña francesa del departamentu de Charente, na rexón de Nueva Aquitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Puxarra
Puxarra foi'l nome d'un grupu de Xixón que cantaba n'asturianu y que funcionó ente 1990 y 1991; taba formáu por Ramón Lluís Bande (voz), Miguel Rodríguez (guitarra), Xurde Nel Pérez (baxu) y Marcos Gutierrez (batería), tamién cuntaron circunstancialmente con dellos segundos guitarres.
Historia
Los sos anicios hai que los buscar na sede de la Corriente Sindical d'Izquierda cuando estos cuatro rapazos víense ellí pa facer pancartes y llevar alantre la so militancia política, nacionalista asturiana y d'izquierdes. Ente botes de pintura, broches y esloganes foi surdiendo la idea d'entamar un grupu musical como una estaya más del so compromisu políticu y social, según pallabres d'ellos mesmos Puxarra foi más bien "un sofitu musical a la reivindicación que llevábemos dientro". Asina, ensin tener práuticamente idea de como se tocaben los instrumentos empecipiaron a ensayar nun llocal del Cuartel del Cotu que daquella taba ocupáu, ellí n'aquel tiempu concentrábase tola movida musical de Xixón fuere de la mena que fuere.
Influyencies musicales y estilu
Les sos influyencies taben bien nidies: punk, rock radical vascu (Kortatu, Cicatriz...), Extremoduro, Dixebra... Ufiertaben una música contundente de calter punk-rock ensin filigranes pa la galería, con lletres direutes y agresives; pa ellos el mensaxe yera lo verdaderamente importante. Los más de los sos conciertos teníen un tresfondu reivindicativu, tocando por exemplu nel "Día de la nación asturiana", nel "Conciertu pola oficialidá", a favor de los ocupes...
Grabaciones
Tocantes a les grabaciones dicir que fixeron una maqueta onde incluyíen cuatro temes: "Coses del orde cristianu" (la lletra yera una versión d'un testu d'Alfonso Sastre), "Hai una solución" (un ska dedicáu a los ocupes), "Alarcos cabrón" (especie de hardcore caóticu) y "Romance d'una llingua" (un poema de Manuel Asur). Amás enxertaron el tema "Tien que ser la mocedá" nel cassete "Esto ye lo ke hai", que foi precisamente col qu'acababa.
Schöneberg
Schöneberg ye una llocalidá de Berlín, Alemaña. Hasta la reforma alministrativa de Berlín en 2001 foi un distritu independiente qu'incluyía la llocalidá de Friedenau. Xunto a la vieya ciudá de Tempelhof agora ye parte del distritu nuevu de Tempelhof-Schöneberg.
Ancy-le-Franc
Ancy-le-Franc ye una comuña francesa del departamentu de Yonne, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Láchar
Láchar ye una llocalidá y conceyu español asitiáu na parte occidental de la contorna de la Vega de Granada, na provincia de Granada, comunidá autónoma d'Andalucía. Llenda colos conceyos de Fuente Vaqueros, Cijuela y Pino Puente. Otres llocalidaes cercanes son Romilla, Chauchina y Valderrubio. Pol so términu municipal escurre'l ríu Genil, próximu a la desaguada del Cubillas.
El conceyu lachareño ye una de los trenta y cuatro entidaes que componen el Área Metropolitana de Granada, y entiende los nucleos de población de Láchar —capital municipal—, y Peñuelas.
Toponimia
L'orixe del nome de Láchar procede del vocablu árabe "al-Áchar" o "al-Hayar", y significa «alquería de piedra». Tien por tantu una procedencia bien paecida al topónimo de Guadalaxara, que vien de "Wad al-Hayara" («ríu de piedres»).
Enantes foi denomada Lacen polos romanos, ente otros pueblos. Según diverses fontes, ye probable que l'asentamientu feniciu de Licon asitiar na zona de l'actual Láchar.
Cabo señalar qu'en delles publicaciones posteriores a la Reconquista méntase-y como Alacha, La Lacha, ya inclusive nel Catastru d'Ensenada apaez como Lachar y Les Piedres, hasta derivar finalmente en Láchar. L'únicu xentiliciu que s'emplega ye'l de lachareño/a.
Símbolos
thumb|Escudo en piedra de los Cañaveral asitiáu nel [[castiellu de Láchar.]] El conceyu de Láchar cunta con un escudu y una bandera propios dende'l 2002, añu nel que fueron aprobaos en plenu pol conceyu y dende el que se vien dando usu.
Sicasí, estos símbolos anguaño nun tán oficializaos conforme a la normativa autonómica qu'entró a valir un añu más tarde, por aciu la Llei 6/2003, de 9 d'ochobre, de Símbolos, tratamientos y rexistru de les Entidaes Llocales d'Andalucía. Ésta regula l'adopción, cambéu, rehabilitación, usu y proteición de los escudos heráldicos y banderes de toles entidaes llocales de la comunidá, y establez la obligatoriedá d'inscribilos nel rexistru que tien la Conseyería de la Presidencia de la Xunta d'Andalucía a efeutos de da-yos presunción de llegalidá y validez.
Al nun ser nunca inscritos l'escudu nin la bandera de Láchar nesi sitiu, denomináu Rexistru Andaluz d'Entidaes Llocales (RAEELL), escarecen d'oficialidá, anque esta circunstancia alegal nun evita'l so usu xeneralizáu per parte del consistoriu, asociaciones, clubes deportivos del conceyu y otres alministraciones públiques.
Escudu
thumb|left|Escudu de los Cañaveral dibuxáu en diversos [[azulexu|azulexos del castiellu.]] El blasón que vien usando'l conceyu tien la siguiente descripción:
Bandera
thumb|Bandera de Láchar asitiada na puerta del conceyu.
El enseña que vien usando'l conceyu tien la siguiente descripción:
Utilícense'l colores de los campos del escudu, pero asitiándolos nel sentíu inversu pa dar un mayor contraste. Ta inspirada na bandera de Granada, sustituyendo'l colloráu pol mariellu nel casu de Láchar. Tamién los dos colores faen alusión a la condición agrícola del conceyu, col verde del regadíu y el mariellu del secanu.
Historia
Los primeres asentamientos humanos de los que se tienen constancia na Vega de Granada daten del Neolíticu; esta población escoyó les tierres más fértiles pa establecese. Socesivamente la Vega tuvo habitada por túrdulos, fenicios, cartaxineses y romanos. Láchar, pola so situación elevada y próxima al ríu Genil, allugó a dalgunos d'estos pueblos.
Cercanos a Lacen —nome que dieron los romanos a Láchar— esisten xacimientos como les antigües villae rusticae de Adamucejo (actual Daimuz Baxu) o de Daragoleja, que alministrativamente pertenecíen a la villa romana de Ilurco.
Na parte occidental del conceyu tamién s'atopa'l xacimientu de Los Hornillos, qu'alluga una serie d'estructures —silos o pozos— d'almacenamientu. Estos restos se adscriben al últimu periodu de l'Antigüedá o primeros años de la Edá Media, momentu nel cual son frecuentes los llamaos “campos de silos”, y la población treslladar a asentamientos d'altor, qu'apurren mayor proteición, abandonando los poblaos en llanu.
Nel añu 709 apaez nes cróniques la construcción d'un palacete visigodu per parte del conde Don Julián, gobernador de Ceuta y Tánxer. Según la lleenda, el conde llevó a la so fía al palaciu real de Toledo como dama de compañía de la Reina Egilona, y ellí supuestamente foi ultraxada pol Rei Don Rodrigo; entós Don Julián mandó construyir un palacete en Láchar pa despintar a la so fía de les garres del rei. Pero, deseosu de vengación, Don Julián dexó pasar a los árabes a la península Ibérica, quien ganaron a Don Rodrigo na Batalla de Guadalete, dando entamu asina la invasión musulmana de forma imparable. thumb|left|El [[ríu Genil al so pasu por Láchar.]]
Sicasí, les primeres fontes escrites que faen referencia a una torre o edificación fortificada en Láchar, y que se caltengan anguaño, daten de finales del Reinu nazarí de Granada reináu nazarí. Ye precisamente nesta etapa árabe cuando apaez l'alquería de al-Áchar, que les sos tierres llegaron a pertenecer a la Reina Aixa, madre de Boabdil.
En 1431, mientres Reconquistar cristiana y poco primero de la Batalla de La Higueruela, el condestable Álvaro de Luna afaró esti sitiu xunto con otres alquerías de la Vega col enfotu d'evitar l'abasteciendo d'alimentos a la ciudá de Granada, según recuéyese na Crónica del Halconero.
Tres la Guerra, los Reis Católicos asignaron les tierres a Don Fernando Sancho de Cañaveral, daquella comendador de campu del Rey Fernando d'Aragón y fundador del Mayoralgu de Benalúa.
En 1870 el Conde de Benalúa y les Villes pasa a ser el Duque de San Pedro de Galatino, que'l so títulu rehabilitó formalmente en 1905; ésti, nun viaxe a América, afayó'l cultivu de la remolacha y a la so vuelta decidió enllantalo na Vega granadina, faciendo en Láchar una fábrica azucrera y la canal de riego qu'entá se caltién: la Canal del Duque. Amás d'una central llétrica —convirtiéndose asina n'unu de los primeros pueblos con lletricidá de la zona—, Don Julio Quesada-Cañaveral tamién plantegó un primer proyeutu pa la construcción del güei Banzáu de los Bermejales, con mires d'ameyorar les posibilidaes de riego de les sos tierres, pero nun llegó a realizase. Igualmente, fixo edificar una fábrica de farina que molía 24.000 kg diarios, un fornu de pan, y punxo en marcha'l ferrocarril secundariu que xunió mientres mediu sieglu a Láchar cola Estación de Íllora, necesariu pa dar salida a la producción d'estes fábriques. thumb|Imaxe tomada a los vecinos de la cai Ancha de Láchar a principios del sieglu XX.
Nos años nos que vivió'l Duque en Láchar pasaron pol so castiellu numberoses personalidaes de la dómina convidaes por Don Julio, ente les que destaca'l Rey Alfonsu XIII —quien s'agospió en dichu palaciu nuna decena d'ocasiones; el Duque de San Pedro fuera amigu íntimu del so padre, Alfonsu XII—, el Duque de Connagaugth —fíu de la Reina Victoria— acompañáu del escritor británicu Sir Arthur Conan Doyle —célebre creador del detective ficticiu más famosu del mundu: Sherlock Holmes—, los duques d'Alba y Medinaceli, el Marqués de Viana, o l'afamáu pintor valencianu Joaquín Sorolla, qu'afiguraría la so visita de 1917 nun cuadru llamáu Capiya de la finca de Láchar y qu'anguaño s'atopa nel Muséu Sorolla de Madrid. Esto debe a qu'en Láchar y Trasmulas esistía entós daquella unu de los cotos de caza de perdices, llebres y coríos más importantes del sur d'España.
Otru fechu de singular importancia que socedió tando'l monarca en Láchar guarda rellación col intentu de participación d'España na Primer Guerra Mundial, cuando ésta taba a puntu de terminar. Mientres la cacería, un unviáu del Káiser Guillermu II foi recibíu nel castiellu de Láchar por el mesmu Rei, lo que fizo que se punxera n'evidencia la neutralidá del Gobiernu d'España nesi conflictu. La consecuencia d'esa entrevista dio llugar a un escándalu políticu nes Cortes, nes que'l Rei foi acusáu d'intentar romper la neutralidá española na guerra. El Primer Ministru, Romanones, encamentó al monarca por que nun allegara más a les caceríes en Láchar. De xuru tendría los datos de que l'alcuentru col unviáu del Káiser pudo ser promovíu y facilitáu por el mesmu Duque de San Pedro. Lo cierto ye que, esti incidente xuníu a que se pensaba que'l tren del Rei podría ser oxetu de dalgún atentáu cuando se dirixiera a Láchar, fixo qu'Alfonsu XIII dexara d'allegar a les caceríes. Hai que resaltar la enemistá personal del Duque de San Pedro col Conde de Romanones, que pudo tamién favorecer el fin de les visites del Rei a Láchar.
Mientres la II República, nel añu 1934, el Duque apurrió voluntariamente les sos tierres al pueblu, siendo asina Láchar un pioneru na reforma agraria. Dos años dempués tuvo llugar l'episodiu más cruentu que se vivió na llocalidá mientres l'intre de la Guerra Civil Española: en redol al 21 d'agostu de 1936, catorce homes y doce muyeres de Láchar fueron deteníos, treslladaos a Las Gabias, y darréu fusilaos xunto al campusantu gabirro, onde anguaño siguen soterraos los sos restos en dalguna fuesa común. thumb|Vista de la [[Sierra de Parapanda dende l'antigua vaquería de Puleva de la llocalidá de Láchar.]]
Hiesse
Hiesse ye una comuña francesa del departamentu de Charente, na rexón de Nueva Aquitania. Llenda con.
Láchar
Historia
Tres la guerra, yá en 1940, l'Institutu de Colonización Agraria mercó la finca que quedaba en posesión de los Benalúa. Xunto col palacete edificóse una capiya na que fueron soterraos los miembros d'esa familia, hasta que se fixo necesariu ampliar la construcción y los restos fueron treslladaos a la Catedral de Granada. Anguaño'l títulu de 'Duque San Pedro y Señor de Láchar' ostentar otra persona que nun vive na llocalidá.
Hiesse
Tien una población de y una superficie de  km².
Láchar
Historia
Na década de los 60 foi creada nel so términu municipal la llocalidá de Peñuelas pol Institutu Nacional de Colonización, convirtiéndose dende entós na única pedanía lachareña. El día 25 de xunu de 1964 La so Alteza Real Don Xuan Carlos, daquella Príncipe d'España, visitó'l pueblu. Les cróniques dicen que llegó a Láchar al mandu d'un numberosu séquitu formáu por diversu direutores xenerales y el inxenieru xefe de la Confederación Hidrográfica del Guadalquivir, ente otros.
Nun ye hasta los primeros años del sieglu XXI cuando Láchar esperimenta un gran crecedera demográfica y conviértese nuna ciudad dormitorio de Granada, teniendo en cuenta la cercanía a la capital, les escelentes víes de comunicación, y un preciu del suelu inferior al d'otres llocalidaes cercanes.
Situación
thumb|Situación de Láchar (en moráu) al respective de la [[Vega de Granada; La ciudá de Granada en moráu claru.]] El conceyu llinda al nordeste con Fuente Vaqueros; al este y sur con Cijuela; y al oeste y norte con Pino Puente.
Barrios
Los nucleos de Láchar y Peñuelas estrémense xeográficamente en diez barrios:
thumb|left|Barrios de Láchar.
thumb|Gran Vía de Colón, nel barriu del Padre Manjón.
Clima
El clima de Láchar ye de tipu mediterraneu continentalizado: frescu en iviernu, con abondosos xelaes; y calorosu en branu, con máximes sobre los 35 °C. La oscilación térmica ye grande mientres tol añu, superando munches vegaes los 20 °C nun día. Les agües, ausentes pel branu, concentrar nel iviernu y son escases mientres el restu del añu.
Demografía
Según l'Institutu Nacional d'Estadística d'España, nel añu Láchar cuntaba con  habitantes censaos, que se distribúin de la siguiente manera: thumb|Viviendes na cai Xaén, en Láchar. [[Cijuela (der.) y Sierra Elvira (izq.) al fondu.]]
Evolución de la población
La evolución demográfica de Láchar produció que se cuadruplique la población del conceyu en daqué más d'un sieglu:
Inmigración
Nel conceyu lachareño esistíen 161 estranxeros empadronaos a fecha de 1 de xineru de 2011, de los cualos 93 yeren homes, y 68 muyeres:
thumb|Conceyu de Láchar.
Política
El conceyu taba gobernáu dende 1995 pol socialista Francisco Javier "Paco" Montiel Llamera. En payares de 2008 l'alcalde viose obligáu a declarar como imputáu por un presuntu delitu de prevaricación urbanística al dar llicencia de primera ocupación a una promoción de venticuatro viviendes ensin los informes de los téunicos municipales nin del secretariu del conceyu. Finalmente'l casu foi sobreseído. Tres casi dos décades nel cargu, en marzu de 2014 presentó la dimisión como alcalde, siendo sustituyíu pola so compañeru de partíu, María Congoxes Viedma Capiya.
Les resultancies en Láchar de les postreres eleiciones municipales, celebraes en mayu de 2015, son:
L'actual alcaldesa ye Mari Nieve López Navarro, escoyida nel plenu de constitución de los conceyos el día 13 de xunu de 2015.
Carreteres
Por esti conceyu metropolitanu pasa l'autovía A-92, qu'ufierta dos salíes compartíes pa Láchar: thumb|left|[[Camín rural ente Láchar y Cijuela, xunto a la Canal del Duque, nel términu municipal de Láchar.]]
En xunetu de 2008 el gobiernu autonómicu aprobó un nuevu accesu a l'A-92 pa la llocalidá que daría serviciu al parque empresarial Duque de San Pedro, pero quedó paralizáu tres la crisis económica que se vivió nel país nos años siguientes.
Esisten delles carreteres locales que conecten Láchar con Cijuela (l'antigua Carretera de Málaga), Valderrubio (GR-NON-33), y Peñuelas (GR-SO-27).
Les principales víes del conceyu son:
Delles distancies ente Láchar y otres ciudaes:
Autobús
thumb|[[Parada d'autobús xunto al Zeluán, na esquina ente les cais Real y León Felipe.]] Dada la so situación na Vega de Granada y el considerable aumentu de la población nel conceyu, el serviciu públicu de tresportes ameyoró notablemente. Na actualidá son dos les llinies d'autobús del Consorciu de Tresporte Metropolitanu del Área de Granada que conecten Láchar col centru de la capital:
Aeropuertu
L'Aeropuertu Federico García Lorca de Granada atopar a 5 km de la llocalidá. Pola proximidá a les instalaciones aeroportuarias, Láchar —al igual que'l restu de poblaciones cercanes— vese afeutáu por pequeñu cuotes de contaminación acústica, provocada pol ruiu de les aeronaves al sobrevolar el conceyu nes maniobres de despegue y aterrizaxe.
Sanidá
Láchar pertenez a la Zona Básica de Salú de Santa Fe, nel Distritu Sanitariu Metropolitanu de Granada. El conceyu cunta con dos consultorios médicos; anguaño tase construyendo un nuevu centru de salú na avenida de Granada, esquina con cai Buenavista. thumb|left|Colexu "Francisca Hurtado", en Láchar.
Educación
Esisten dos centros educativos nel conceyu onde s'imparten Educación Infantil, Educación Primaria y el primer ciclu de la Educación Secundaria Obligatoria (ESO): el C.E.I.P. "Francisca Hurtado", en Láchar, y el C.P.R. "Los Pinares", en Peñuelas.
El primeru d'estos colegio públicos ufierta amás la Educación Básica Obligatoria p'Alumnos con Necesidaes Educatives Especiales. L'Institutu d'Educación Secundaria más próximu ye'l IES "Arjé", asitiáu na vecina llocalidá de Chauchina, onde se realiza'l segundu ciclu de la ESO —3ᵉʳ y 4º cursu—, según el Bachilleratu. El llistáu completu de centros educativos nel conceyu ye'l siguiente:
Hai de solliñar el numberosu númberu d'alumnos lachareños que realicen los sos estudios en centros alcordaos de Santa Fe: el Colexu Carmen Sallés y el Colexu La Purísima.
Xusticia y seguridá
Perteneciente al partíu xudicial de Santa Fe, Láchar cuenta —como la mayoría de conceyos españoles— con un xulgáu de paz.
La Policía Llocal d'esta llocalidá dispón de cinco axentes, que complementen la seguridá ufiertada por una dotación de la Guardia Civil na casa cuartel asitiada na C/ Duque de San Pedro nº2. Dichu cuartel consta d'una unidá del Serviciu de Proteición de la Naturaleza (SEPRONA).
Cultura
thumb|Chozones na vega granadina xunto a la llocalidá de Láchar.
Monumentos
Ente los sos monumentos destaquen el Castiellu de Láchar, reedificado nel sieglu XIX y de propiedá municipal dende 2016; la Ilesia parroquial de Nuesa Señora del Rosario, construyida nel sieglu XX. Y la Ilesia parroquial de San Pío X, na pedanía de Peñuelas, construyida en 1959; el so retablu foi pintáu pol importante artista almeriense Jesús de Perceval, a quien se-y debe en gran parte la nacencia y desenvolvimientu del movimientu indaliano, que se dio a mediaos del sieglu XX n'Almería, Granada y Murcia.
Ponte Eiffel
La ponte, que xune los términos municipales de Láchar y Pino Puente, foi diseñáu pola escuela del francés Gustave Eiffel —arquiteutu de la Torre Eiffel— por que el tren salvara'l ríu Genil. La so estructura ye de fierro y toles pieces tán xuníes o encaxaes con remaches, ensin soldadura dalguna. thumb|left|La [[Ponte Eiffel (Láchar)|Ponte Eiffel de Láchar.]]
Don Julio Quesada-Cañaveral, Duque de San Pedro y Conde de Benalúa vivía nesta llocalidá por temporaes, y, gracies al ferrocarril recibió la visita del so amigu, el Rei Alfonsu XIII, ente otres personalidaes. El duque tenía casi tol términu municipal y delles azucreres na Vega. El cultivu decayó, el ferrocarril sumió y la ponte foi utilizáu décades dempués polos coches, hasta qu'en 2006 quedara inservible tres l'accidente d'un vehículu, que provocó'l frayatu d'una pequeña parte de la suxeción y el posterior esbarrumbamientu de tola estructura. Na actualidá esiste otra ponte de meyores proporciones construyíu xunto al anterior.
Fiestes
thumb|Paraxa de "[[Pinar de Láchar|Los Pinares", onde cada mes de mayu celebra la romería de San Isidro.]] Les fiestes patronales celébrense la penúltima selmana d'agostu n'honor a la Virxe del Rosario, patrona de la llocalidá. El 7 d'ochobre celébrase una misa y posterior procesión cola imaxe de la virxe.
El sábadu más próximu al 15 de mayu celébrase la romería popular n'honor a San Isidro Llabrador, santu patrón de la llocalidá, na zona conocida como "Los Pinares", a la cual asisten los paisanos y foranos de llocalidaes cercanes pa pasar tola xornada nel campu. Tamién ye típicu de Láchar, como nel restu de la Vega de Granada, celebrar el 25 d'abril el día de la merendica, onde se xunta la xente pela tarde pa tastiar los populares hornazos acompañaos de fabones verdes.
Les fiestes patronales de la pedanía de Peñuelas celébrense cada añu la última fin de selmana de xunetu o'l primeru d'agostu, n'honor a San Pío X.
Les candelarias
Hai de solliñar la celebración de les tradicionales candelarias na nueche previa al 2 de febreru, onde originariamente faíense diverses fogueres en cada barriu formaes por palés, muebles vieyos, etc, que diben recoyendo los mozos mientres les selmanes anteriores.
Dende l'añu 2012 encárgase'l mesmu conceyu d'entamar les candelarias, asitiaes una en Láchar xunto a la cortil ferial y otra pela rodiada de Peñuelas, que se realicen principalmente colos restos de les fradadures llevaes a cabu nes selmanes previes a esa fecha. Al pie de les fogueres ufiértase gratuitamente a los vecinos pataques asaes, vinu o refrescos. thumb|175px|left|Tradicional [[foguera de les candelarias de Láchar.]]
Una vegada prendíes les candelarias munchos neños realicen el tradicional mancheo, esto ye, a xirar verticalmente'l enllordio, que ta formáu por tocha (espartu secu) y unes cuantes fueyes verdes tamién d'espartu. Los manchos tienen forma de tea, siendo la resultancia d'arrexuntar gabillas de tocha arreyar llargorinalmente por aciu les fueyes verdes d'espartu. Finalmente se trenza unu de los estremos y faise un nuedu na punta, de forma que tol conxuntu sía resistente al xiru vertical.
Pa manchear hai qu'averar l'estremu "barbudu" del enllordio en cantu de la foguera hasta qu'empieza a prender. Entós realízase esa especie de "círculos de fueu" carauterísticos del mancheo, que puede durar ente diez y quince minutos en función del so llargor.
Gena Lee Nolin
Gena Lee Nolin ye una actriz y modelu estauxunidense. Ye conocida poles sos apaiciones na televisión en The Price Is Right y Baywatch na década de 1990.
Carrera
En 1994, convirtióse nuna de les Guapures de Barker nel concursu de televisión, The Price Is Right. Poco dempués, Nolin apaeció na telenoela The Young and the Restless como una modelu llamada Sandy.
En 1995, Nolin protagonizó nel so gran papel como Neely Capshaw na serie Baywatch (convirtiéndose na segunda actriz n'interpretar un personaxe controversial, que foi creáu p'apaecer nuna parte d'un episodiu). Depués nel añu, Nolin empezó a modelar, per primer vegada dende'l so embaranzu, pa Maxim. En 1998, Nolin arrenunció Baywatch y empezó el so propiu show, Sheena, en 2000. En 2001, Nolin posó desnuda pa la edición de Navidá de Playboy. L'añu siguiente, Sheena foi canceláu. Fixo un videu musical con Billy Currington llamáu, "I Got A Feeling."
Vida personal
Casóse con Greg Fahlman el 27 de payares de 1993, y tienen un fíu llamáu Spencer (nacíu en 1997). En 2004, Nolin divorcióse de Fahlman y casóse col xugador de ḥoquei sobre xelu Cale Hulse. Tienen dos fíos: Hudson Lee Hulse (nacíu en 2006) y Stella Monroe Hulse (nacida en 2008). Poco dempués de la nacencia del so primer fíu, Nolin foi diagnosticada y tratada por depresión postparto. Sufrió grandes síntomes mientres el so segundu embaranzu, y depués sufrió de Trestornos del ritmu cardiacu mientres el terceru. Un nivel de tiroxina con un test de sangre atopó un nivel baxu, y foi darréu diagnosticada con Tiroiditis de Hashimoto. Nolin agora fai campañes de controles periódicos de la glándula tiroides y analís de sangre.
Como munches otres celebridaes, Nolin apaeció nun videu sexual, que ta disponible en munchos sitios web. La cinta foi grabada probablemente en 1995 y apaez Nolin y Fahlman. Apaeció n'internet n'abril de 2004. Dempués del so divorciu, Fahlman guardar y una novia d'años más tarde atopar y vender a un sitiu pornográficu.
Catharina Cramer
Catharina (Vrouw) Schrader Cramer foi una célebre matrona neerlandesa, conocida pol so ampliu rexistru de nacencies, a principios de la Edá Moderna.