cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Enzo Coloni Racing Car Systems
Coloni-Ford
A finales de 1991, Coloni vendió'l so equipu a Andrea Sassetti quien camudó'l nome por Andrea Moda Formula; quien nun duraron enforma yá que fueron espulsaos de la Fórmula 1 mientres la Temporada 1992.
Resultaos en Fórmula 1
Lleenda
Villeroy-sur-Méholle
Villeroy-sur-Méholle ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Praelectiones in ordines naturales plantarum
Praelectiones in ordines naturales plantarum (embrivíu Prael. Ord. Nat. Pl.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu y médicu xermanu Paul Dietrich Giseke y espublizáu nel añu 1792.
Lepidocolaptes squamatus
Lepidocolaptes squamatus, tamién denomináu chinchero escamado (Arxentina), arañero escamado (Uruguái) o arapasú escamado (Brasil), ye una especie d'ave paseriforme perteneciente al xéneru Lepidocolaptes, a la subfamilia Dendrocolaptinae conocíos como ferrerín, qu'integra la familia Furnariidae.
Descripción
Mide 19 cm. Asemeyar a Lepidocolaptes falcinellus pero tien la cabeza más clara y menos rayada.
Comportamientu
Solu o a los pares, sigue bandaes mistes y aparentemente nun sigue regueros de formigues.
Descripción orixinal
La especie L. squamatus describióse per primer vegada pol naturalista alemán Martin Heinrich Carl Lichtenstein en 1822 sol nome científicu Dendrocolaptes squamatus; llocalidá tipo «Estáu de São Paulo, Brasil».
Taxonomía
Diversos autores consideren esta especie como perteneciendo a Dendrocolaptidae, una familia d'aves paseriformes dixebrada de Furnariidae.
Lepidocolaptes squamatus (Sibley and Monroe 1990, 1993) foi estremáu en L. squamatus y L. falcinellus siguiendo a SACC (2005).
Especie hermana de Lepidocolaptes falcinellus; primeramente consideraes como conespecífiques, pero trés carauterístiques de plumaxe (corona, y coloración del envés y de la cola) y midíes difieren significativamente ente populaciones en llaos opuestos del Ríu Paraíba do Sul, nel nordeste del estáu de São Paulo. La distancia xenética ente la subespecie nominal y wagleri ye relativamente pequeña, y un exemplar tien un amiestu de carauterístiques, ésto suxure que solo una especie biolóxica ta envolubrada.
Subespecies
Reconócense dos subespecies cola so correspondiente distribución xeográfica:
Mushin
El mushin algámase cuando la persona alloña de sigo les idees de mieu, roxura y ego mientres el combate o la vida diaria. Por aciu esti métodu anúlase'l pensamientu discursivu y el xuiciu, de cuenta que la mente ye totalmente llibre d'actuar y reaccionar ensin la demoranza causada por tales pensamientos. Nesti casu, la persona nun confía nel so pensamientu consciente o lo que "piensa" que tendría de faer, sinón na so reacción natural entrenada o lo que "siente" que tendría de faer (intuición). Nun ye un estáu de relaxación nin inactividá, sicasí; al contrariu, la mente trabaya a bien alta velocidá, pero ensin intención, plan o direición, sinón solamente la so propia capacidá d'adaptación a la so redolada.
Dellos maestros creen que'l mushin ye l'estáu nel que la persona finalmente entiende la inutilidá de les téuniques y ye auténticamente llibre d'actuar, esto ye, que la persona dexa de considerase un "combatiente" o "lluchador" y pasa a ser un tou al traviés del espaciu. El maestru zen Takuan Sōhō dixo:
Sicasí, el mushin nun ye namái un estáu de la mente al que pueda aportase mientres el combate. Munchos artistes marciales entrenen pa consiguir esti estáu mientres la kata con cuenta de llograr una execución impecable d'ésta, tantu nel entrenamientu como na llucha. Una vegada el mushin foi algamáu al traviés de la práutica del arte marcial, l'oxetivu ye consiguilo n'otros aspeutos de la vida del artista.
El mushin ta rellacionáu con otru estáu de la mente conocíu como heijoshin, nel que se busca consiguir un completu equilibriu harmónicu na vida del prauticante al traviés de disciplina mental. Miyamoto Musashi aludió a estos estaos mentales nel so Llibro de los cinco aniellos, y les sos conversaciones con Jotaro fueron munches vegaes repitíes nel folclor de Xapón como lleiciones morales. Tanto'l mushin como'l heijoshin provienendel budismu zen.
Fontcouverte-la-Toussuire
Fontcouverte-la-Toussuire ye una comuña francesa del departamentu de Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Lepidothrix serena
Lepidothrix serena ye una especie d'ave de la familia Pipridae, que s'atopa nel norte de Brasil, Guayana francesa, Guyana y Surinam.
Hábitat
Vive nel estratu inferior del monte de tierra firme, en terrenes accidentaos.
Descripción
Mide aproximao 8,7 cm de llargor. Presenta dimorfismu sexual. El machu ye negru, cola frente blanca y brillosa; nel centru del pechu tien una enllordia color anaranxáu a mariellu azufrao y el banduyu ye mariellu; la parte baxa del llombu ye azul. La fema ye verde claru brillante nel envés, cola cabeza azulada, el gargüelu y el pechu verde oliva y el banduyu amarellentáu.
Alimentación
Aliméntase de frutos.
Potato Collecting Expeditions in Mexiaco and South America
Potato Collecting Expeditions in Mexiaco and South America (embrivíu Potato Coll. Exp. Mexico South Amer.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol xenetista y botánicu inglés John Gregory Hawkes y espublizáu en Cambridge, Inglaterra nos años 1941-1944, col nome de ''Potato Collecting Expeditions in Mexico and South America. II. Systematic Classification of the Collections''.
Fourneaux (Saboya)
Fourneaux ye una comuña francesa del departamentu de Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Kazuhito Watanabe
Kazuhito Watanabe (渡邊 一仁, ) ye un futbolista xaponés.
Llei de Grimm
La Llei de Grimm o primer mutación consonántica [del xermánicu] (erste Lautverschiebung n'alemán) ye un fenómenu de la dómina temprana de la evolución del xermánicu y l'armeniu –en redol al sieglu I e. C.– pol cual el conxuntu de los fonemes oclusivos sordos y sonoros heredaos del indoeuropéu tresformar por completu calteniendo'l puntu d'articulación pero alteriando la manera. Estos fonemes alteriar de manera sistemática y simultánea. Según les últimes investigaciones, esti fenómenu paez aniciar nun retrasu na apertura de la glotis al realizar les series indoeuropees d'oclusives.
El descubridores d'esti fenómenu fueron Friedrich von Schlegel y Rasmus Christian Rask, pero foi Jacob Grimm el primeru en formulala nel añu 1822 tal que la conocemos anguaño. Tradicionalmente descríbese esti fenómenu en trés actos. La llei de Grimm complementar cola Llei de Verner pa esplicar ciertes aparentes irregularidaes.
Oclusives sordes
Toles oclusives sordes evolucionen en xermánicu a fricatives sordes:
Exemplos
Los exemplos siguientes amuesen la evolución de pallabres indoeuropees, en tantu nun se diga lo contrario:
Esceiciones
La mutación de les oclusives sordes nun se produz en dos casos:
Teoría glotálica
Dientro de la hipótesis glotálica pal sistema fonolóxicu del protoindoeuropéu, los fonemes escritos tradicionalmente como /*dh, *d, *t/ tendríen como alófonos principales []. Hermano, nes otres series tendríase que la llei de Grimm nun constitúi un cambéu, sinón realmente un arcaísmu o retención caltenida tantu nes llingües xermániques como n'armeniu.
Atolón de Likiep
Likiep (en marxalés Likiep [lʲi͡ɯɡɯ͡iɛpʲ])ye un atolón coralín de 65 islles nel Océanu Pacíficu. Forma parte del distritu llexislativu de la cadena Ratak nes Islles Márxal. Atópase a 55 km al noroccidente del atolón de Wotje. L'área terreste ye de 10,26 km² y enzarra una fonda llaguna de 424 km².
En Likiep atópase'l puntu de mayor elevación de tol país marxalés con 10 msnm. La so población, concentrada na islla de Likiep, avérase a los 500 habitantes. Esta islla cuenta con una pista d'aterrizaxe.
Xeografía
Entamando pela islla más al norte y nel sentíu de les aguyes del reló, delles de les islles más importantes del atolón de Likiep son Mwaat, Emejiwan, Aaneru, Meron, Lado, Likiep, Agony, Lukunor, Tokaen, Matten y Kapenor.
Historia
El primer avistamientu rexistráu por un européu féxolu'l navegante español Ruy López de Villalobos en xineru de 1543. El 5 de xineru de 1565 foi rexistráu a otra vuelta pol patache San Lucas comandáu por Alonso de Arellano, que formaba parte de la espedición española de Miguel López de Legazpi. El 12 de xineru de 1565 foi Legazpi'l qu'aportó al atolón de Likiep y lu llamó Los Corrales.
En 1877, Likiep foi compráu pol comerciante alemán Georg Eduard Adolph Capelle. En 1884 foi reclamáu pol Imperiu d'Alemaña xunto col restu de les islles Márxal. Tres la Primer Guerra Mundial quedó baxo'l Mandatu del Pacíficu Sur del Imperiu de Xapón. Col fin de la Segunda Guerra Mundial quedó baxo'l control d'Estaos Xuníos como Territoriu en fideicomisu de les islles del Pacíficu hasta la independiencia de les Márxal en 1986.
Educación
Hai tres Escueles d'Educación Primaria, allugaes en Jebal, Likieb y Melang.
Masacre de Maraghar
La Masacre de Maraghar tuvo llugar el 10 d'abril de 1992, mientres la Guerra de Nagorno Karabaj, un conflictu nel cual les fuercies armenies y azerbaixanes tuvieron implicaes n'actos de llimpieza étnica sobre población civil. Según Caroline Cox, que reparó'l dañu y entrevistó a testigos presenciales, les fuercies azerbaixanes atacaron la ciudá armenia de Maraghar, degollando cerca de cuarenta y cinco aldeanos armenios, quemando y escalando la ciudá y secuestrando a cerca de cien muyeres y neños. Los habitantes de Maraghar que fueron conducíos fora de la ciudá dempués del ataque nun pudieron volver a la so aldega dempués del alto'l fueu de 1994, porque l'área inda taba baxu control azerbaixanu.
Maraghar: el nome d'esti pueblu ta acomuñáu con una masacre de la que nunca llegó a los titulares del mundu, anque siquier 45 armenios morrieron cruelmente.
Mientres la misión de CSI n'abril en Nagorno-Karabaj, qu'espublizó la noticia al traviés d'una aldega nel norte, na rexón de Martakert, fueren invadíos polos turcos azerbaixanos, el 10 d'abril y produxérase un númberu de civiles muertos. Un grupu foi al llogru de pruebes y atopóse colos sobrevivientes d'un pueblu nun estáu de shock, con escasez nos sos llares inda fumientos, restos de cadabres y vértebres inda nel terrén, onde la xente tenía la cabeza cortao y serruchao, y los sos cuerpos quemaos en delantre de los sos familiares. 45 persones fueron asesinaes y 100 sumieron, posiblemente sufriendo un destín peor que la muerte. Col fin de verificar les hestories, la delegación pidió a los aldeanos desaterrar los cuerpos que yá soterraren. Con gran congoxa, facer, lo que dexa que s'adopten les fotografíes de los degollaos y cuerpos carbonizaos. Más tarde, cuando se-yos preguntar alrodiu de la divulgación de la traxedia, ellos respondieron que yeren ronciegos a faer lo mesmo 'que los armenios nun son bien bonos a amosar el nuesu dolor pal mundu'.
Los armenios recibieron munches crítiques y perdieron enforma sofitu políticu de resultes del so masacre de Jochalí (onde mataron a cientos de azerbaixanos), y por eso los medios de comunicación internacionales nun cubrir la matanza d'armenios en Maraghar.
Miou
Miou ye un llugar de la parroquia d'A Veiga, nel conceyu asturianu del mesmu nome.
Masacre de Maraghar
Según Gevrog Petrossian, presidente del Parllamentu de Nagorno-Karabaj, hubo cincuenta y tres víctimes civiles que resultaron muertos mientres l'ataque a Maraghar.
Miou
Nel pueblu hai un total de distribuíos en 55 viviendes unifamiliares. Cunta con una escuela pública que tuvo abierta fasta'l cursu 2004/2005.
La so economía básase principalmente nel sector secundariu y de servicios.
Tien un clima sele y agradable, llentu y moderáu pola proximidá de la mar.
El regatu del Louteiro, afluente del ríu Eo, separta a la población del mesmu nome de Miou.
El Camín de Santiagu al so pasu per Miou
left|thumb|250px|Capiella de Santa Leocadia. Miou ye ún de los pueblos que'l pelegrín a Santiagu ha cruciar si quier siguir el Camín de tierra adientro, qu'entamaba en Barres (Castropol) y funcionaba con total seguridá, yá que yera'l Camín Real que trescurría per Ferradal, Piñera, Silvayana, San Román del Monte y pasada A Veiga aportaba a Miou y a la so capiella de Santa Leocadia. El camín continúa y aporta a Louteiro, pueblu a 1 quilómetru de Miou, onde foi fundáu'l santuariu de La Nuesa Señora de los Remedios y la capiella limosneru de Las Ánimas.
Por Miou pasaba tamién el Camín de los Arrieros, importante vía de comunicación y intercambiu a lo llargo de tola Edá Moderna.
Sienda de la Ría del Eo
left|thumb|250px|Tramu de la senda. L'itinerariu que sigue la ruta trescurre dende la villa d'A Veiga hasta la llocalidá de Miou, y d'ehí a Louteiro. El regresu a A Veiga faise pela marxen drecha del ríu. Asina hasta percorrer una distancia de 4,5 quilómetros.
Darréu, la sienda trescurre per un humedal, que s'irgue en metanes del paisaxe fluvial y que se salvó cola construcción d'un pantalán de madera, pa torgar que'l transu de persones afeute al ecosistema natural de la ría.
Kaaba
250px|miniatura|La Kaaba ente los pelegrinos.
La Kaaba (n'árabe الكعبة, a la ka'ba, ‘el dadu’ o ‘el cubu’) ye una construcción con forma de cubu qu'esta dientro de la mezquita Masjid al-Haram en La Meca (Arabia Saudita), y representa el llugar sagráu y de pelegrinación relixosa más importante del islam. Ye la casa de Dios», onde lo divino toca lo terrenal, y escontra ella empobinen el so rezu los musulmanes de tol mundu allugando l'oriente. El Corán diz que foi construyida por Abraham (Ibrahim) y el so fíu Ismael (Ismail), y nuna de les sos esquines contién una reliquia, un meteoritu d'orixe indetermináu, o una piedra negra. La edificación ta conformada por capes de piedra azulada y abuxada sacada de los montes qu'arrodien la ciudá. La pelegrinación hasta La Meca y la Kaaba, o Hajj, ye unu de los cinco pilastres del islam. Sicasí, la Kaaba y la Piedra Negra nun son oxetos d'adoración nel Islam, pos los musulmanes adoren única y puramente a Alá.
Historia de la Kaaba
miniatura|400px|La Kaaba en primer planu y la ciudá de La Meca, nun grabáu de What the world believes, the false and the true (1888).
Antes de los tiempos de Mahoma, la Kaaba sirvía como centru de cultu pa los árabes politeístes preislámicos y considérase que contuvo 360 ídolos. Nel añu 630, Mahoma retornó a La Meca, tomar con 10 000 guerreros y retiró del templu los ídolos n'honrando la "Piedra Negra".
La historia rellata lo siguiente:
Pa los musulmanes, tola tierra ye una mezquita, pero la Kaaba ye'l llugar de referencia simbólicu (sagráu) escontra onde dirixir el to "Nia" intención nel momentu de realizar los cinco Salats (oraciones rituales).
La Kaaba atopar nel centru d'un gran patiu dientro d'una mezquita construyida nel sieglu VII, llamada Masjid al-Haram. El patiu ta arrodiáu de claustros y pórticos. Ellí pueden concentrase hasta 35.000 persones. L'edificiu cunta amás con siete minaretes y venticuatro puertes. Na esquina sur topa la Piedra Negra. Na cortil hai tamién un pozu sagráu, llamáu Zamzam (o Zemzem). Dizse que foi utilizáu por Agar, madre d'Ismael.
La Piedra Negra ye, según la tradición, un aerolitu que l'ánxel Gabriel (Yibril) apurrió a Abraham (Ibrahim). Dizse que «baxó a la tierra más blancu que la lleche, pero los pecaos de los fíos d'Adán volver negru». Abraham y el so fíu Ismael (Ismail) asitiar na esquina oriental cuando terminaron de construyir la nueva Kaaba. Los pelegrinos qu'apuerten a ella tendrán de besala con unción, pero nunca con adoración. Mahoma besar y dixo: «Nun Escaezo que yes una piedra y nun puedes faeme nin bien nin mal». Ta arrodiada por un aniellu de plata.
Descripción arquitectónica
Como lo define la etimoloxía del so nome popular, Kaaba o cubu ye un cubu irregular de 10.67 m de frente, 12.19 m de llau y 15.24 m d'altor.
L'esterior ta construyíu con sillares de granitu ensin decoración y ensin ventanes. Tien una sola puerta. Cubrir con un mantu negru de seda que tien una franxa de testos del Corán escritos en oru. Ye lo que se llama kiswa; ta suspendíu nel techu y suxetu con gordones a unos aniellos de bronce que s'atopen na base.
Tien amás un canalón d'oru macizo, que foi un regalu d'un sultán de Turquía, construyíu concretamente por orde del sultán Ahmed I y de que la so ellaboración facer cargu'l padre de Eyliya Çelebi, el derviche Mehmet Zilli Efendi. Foi añedíu en 1627, dempués de qu'un hinchente produxera l'añu anterior grandes daños na Kaaba, tantos qu'hubo de ser práuticamente reconstruyida. Cada añu llávase y anuévase el mantu. L'interior ye escuru. El techu suxetar sobre tres columnes de madera. Les parés tán revistíes de plaques de mármol, igual que'l suelu. En tiempu recién foi-y añedida una puerta d'oru. En dómina preislámica, l'interior guardaba imáxenes de les divinidaes de distintes tribus árabes.
miniatura|350px|
En tiempos de Mahoma, la tribu de Quraish yera la encargada de guardar el santuariu de la Kaaba. Mahoma yera fíu d'un mercader perteneciente a esta tribu.
1. La Piedra Negra na esquina sureste. En 684 la piedra españó pola mor del calor provocáu por una quema. En 930 tomar como botín el movimientu de los Cármatas. Foi restituyida en 950.
2. Puerta de la Kaaba (muriu esti).
3. Canalón d'oru.
4. El šādarwān, o refuerzu pa facilitar la evacuación de l'agua d'agua, añedióse coles mesmes que'l canalón.
5. La zona llamada hatīm o hiyr ta delimitada pola paré llamada Piedra d'Ismael, parte de la Kaaba orixinal.
7. La Etapa o Estación de Abraham (مقام إبراهيم, Maqām Ibrāhīm), onde según la tradición Abraham dexó les buelgues de los sos pies.
8. Esquina de la Piedra Negra (sureste).
9. Esquina del Yeme (suroeste). Una gran piedra vertical forma esta esquina de la construcción. Ye costume que los pelegrinos pasen la mano sobre la piedra.
10. Esquina de Siria (Sham) (noroeste).
11. Esquina d'Iraq (nordés).
12. La kiswa o tela qu'anubre la Kaaba.
13. Banda de mármol que marca l'entamu y el final de les circunvalaciones.
14. A esti llugar llámase-y dacuando Estación de Gabriel (مقام جبريل, Maqām Yibrīl).
Dendropanax arboreus
Dendropanax arboreus ye una especie de planta perteneciente a la familia de les araliacees.
Distribución y hábitat
Ye una especie común, que s'en cuentra nos montes húmedos, abondosu en vexetación secundaria, raramente en sabanes, zones norcentral y atlántica; a una altitú de 5–1500 metros, fl y fr mientres tol añu; dende Méxicu hasta Suramérica tropical, tamién nes Antilles.
Propiedaes
En Quintana Roo, úsase'l fervinchu de les fueyes pa baxar la fiebre.
Nel sieglu XVI, Francisco Hernández de Toledo señala: la corteza ye fría y húmeda, molida y espolvoriscada sollivia almirablemente les llagues recién o antigües. Añede, la mesma corteza entemecida coles fueyes, llimpia y sana los tumores de les mames yá abiertos y qu'esquiten aguadía, sollivia les inflamaciones; suelen comese pal mesmu fin, les fueyes preparaes en forma de tortielles.
Taxonomía
Dendropanax arboreus describióse por (L.) Decne. & Planch. y espublizóse en Revue Horticole 16: 107. 1854. Sciadophyllum arboreum Hitchc.
Atolón de Toke
Carauterístiques físiques
El puntu más altu del atolón ye de 4,6 m, siendo amás ún de los más pequeños de les Márxal y superáu solo por Bikar. Namás les islles mencionaes agospien vexetación permanentemente. Hai dellos castros más pela llinia del atolón pero son de sable y foron amosando variaciones considerables a lo llargo los años. La llaguna interior del atolón tien poca fondura. Toke y el so vecín Utirik son un tipu intermediu ente los atolones de poca fondura y les de los atolones centrales de Márxal.
Clima
Toke ye moderadamente secu, con una temperatura media añal de 28 ºC.
Vexetación
Una parte considerable de la islla de Toke ta cubierta por cocos, con una gruesa capa de Microsorum scolopendria. Hai dalguna mata de Pisonia grandis y especies de matorral como Heliotropium foertherianum, Portulaca oleracea, Pandanus tectorius y Laportea ruderalis, ente otres. En Lojrong hai una matina de Pisonia.
Historia
Nun paez qu'hubiere asentamientu dalu d'humanos en Toke. La falta d'agua potable foi, de xuru, el factor más condicionante. Sicasí, sí había incursiones periódiques pa recolectar diferentes materiales y alimentos: copra, pescao, tortugues, cámbaros, etc. El primer avistamientu rexistráu por europeos foi pol navegante español Álvaro de Saavedra'l 29 d'avientu de 1527 al mandu del Florida. Xunto colos atolones d'Utirik, Rongelap y Ailinginae foron llamaes Islles de Los Reyes Magos por mor de la Epifanía. En 1906, l'atolón agregóse al protectoráu de la Nueva Guinea alemana. Tres la Primer Guerra Mundial, la islla quedó baxo’l Mandatu del Pacíficu Sur del Imperiu de Xapón. Col final de la Segunda Guerra Mundial, quedó baxo’l contro d'Estaos Xuníos como parte del Territoriu en fideicomisu de les islles del Pacíficu hasta la independencia de les Islles Márxal en 1896.
Foi damnificáu polos ensayos nucleares de Castle Bravo nel atolón de Bikini.
Villers-aux-Vents
Tien una población de y una superficie de  km².
Aarhus
Aarhus o Århus ye la segunda ciudá más grande de Dinamarca. Ye'l puertu más importante de Dinamarca. Ta situada na fastera este de la península de Xutlandia. Tien una población de.
Divinidaes griegues primordiales
Los dioses primordiales de la mitoloxía griega, nomaos tamién Protogonos (del griegu nacíos primeros o primordial)) yeren les deidaes que xurdieron nel intre de la creación y les sos formes costitúin la cadarma básico del Universu. El primeru xurdió de la Nada o del Caos y los otros nacieron d'él.
Esisten al rodiu d'estes divinidaes delles teogoníes estremaes, malque dalgunes presentaben personaxes comunes, ye enforma abegosu facer un repartu únicu d'estos dioses primeros pa los antiguos griegos, yá qu'amás tamién varía la función de caúna d'elles.
Si qu'asina, davezu emplégase la teogonía Hesiodu pa entamar el repartu de deidaes que xurdieron de la Nada en primer llugar. Anque tamién rescampla Homeru que na so obra facía amiyar tolos dioses d'Océanu y Tetis, él venceyabalos a la mar.
Divinidaes Primordiales d'Hesiodu
Na so Teogonía tuviera primeru'l Caos -"valeru"", "furacu"-, vendríen dempués y socesivamentes; A éstos siguieronlos
Llei Toubon
La llei nᵘ 94-665 del 4 d'agostu de 1994 sobre l'usu de la llingua francesa, más conocida como la llei Toubon, en referencia a Jacques Toubon, ministru de cultura de la dómina, ye una llei francesa que fai obligatoriu l'usu de la llingua francesa en publicaciones gubernamentales oficiales, anuncios, nel llugar de trabayu, nos contratos comerciales, n'otros contestos comerciales, nes escueles financiaes pol estáu y n'otres situaciones. La llei nun s'aplica nes comunicaciones privaes o non comerciales.
La llei Toubon escuerre trés oxetivos principales: la obligación d'utilizar la llingua francesa, * la defensa del francés como llingua de la República, consagrada nel artículu 2 de la Constitución de 1958.
Con ello, inténtase asegurar la primacía del francés en Francia. La llei Toubon tamién recibe'l nomatu de llei Allgood, siendo Allgood una traducción morfema a morfema de Toubon o "Tout bon" (Todobueno), yá que puede considerase que la llei aprobóse como reacción al creciente usu del inglés en Francia, particularmente nos anuncios comerciales.
Descripción
La llei Toubon sofítase sobre una disposición introducida en 1992 na Constitución: «La llingua de la República ye'l francés» (artículu 2). D'esta manera, la llei reconoz el derechu del ciudadanu francés d'espresase y recibir tola información útil en francés no que concierne a la presentación de productos, les maneres d'empléu y les garantíes. Con esto, la llei tamién crea la obligación de redactar los testos correspondientes na llingua francesa. Esta llei reemplaza la llei nᵘ 51-46 del 11 de xineru de 1951 sobre la enseñanza d'idiomes y dialeutos locales, conocida como llei Deixonne. Tamién reemplaza la llei nᵘ 75-1349 del 31 d'avientu de 1975 sobre l'usu de la llingua francesa.
Sicasí, Le llei Toubon foi fuertemente edulcorada tres un recursu impuestu ante'l Conseyu Constitucional. El Conseyu envaloró que los principios de llibertá de pensamientu y d'espresión, inscritos nel artículu 11 de la Declaración Universal de los Derechos Humanos, oponer a que la llei afitara la terminoloxía precisa que tienen d'emplegar los organismos de televisión y de radio, según les persones privaes nel conxuntu de les sos actividaes. El llexislador nun puede regular más que'l vocabulariu que tienen d'emplegar les persones xurídiques de derechu públicu y les persones de derechu priváu en cumplimientu d'una misión de serviciu públicu.
Control y siguimientu de l'aplicación de la llei
Esisten cuatro formes de control: la Oficina de Verificación de la Publicidá (Bureau de Vérification d'Espublizar, pa la publicidá), * el Conseyu Cimeru de lo Audiovisual (Conseil supérieur de l'audiovisuel, pa la comunicación audiovisual), * les asociaciones de defensa de la llingua francesa, en conformanza col artículu 199.
Thierry Priestley ye presidente de l'asociación El Derechu a Entender (Le Droit de Comprendre), creada en 1994 pa siguir l'aplicación de la llei Toubon, y que federa numberoses asociaciones de promoción y de defensa de la llingua francesa.
Proposición de llei de Philippe Marini
L'usu indiscrimináu del inglés nes empreses traxo en determinaos casos problemes de comunicación ente la direición y los asalariaos, y, de resultes, delles reacciones sindicales, particularmente a partir de 2004. El senador Philippe Marini (UMP) formuló una proposición de llei coles mires de reforzar la llei Toubon. Esta proposición, adoptada por unanimidá nel Senáu en 2005, inclúi disposiciones que concernen a les empreses: la obligación al xefe d'empresa de someter al personal a un informe sobre l'usu del francés na empresa, la redaición en francés del orde del día y de les actes de deliberación del comité d'empresa.
Esti proyeutu de llei concierne coles mesmes les teunoloxíes de la información, por casu, nos mensaxes d'erru.
Freney (Saboya)
Freney ye una comuña francesa del departamentu de Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Belmonte de Campos
Belmonte de Campos ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Palencia (Castiella y Lleón).
Historia
A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá constituyir en conceyu constitucional nel partíu de Frechilla, conocíu entós como Belmonte y que nel censu de 1842 cuntaba con 22 llares y 114 vecinos.
Patrimoniu
thumb|left|250 px|Detalle de la parte cimera de la Torre del Homenaxe del Castiellu de Belmonte de Campos.
Wellington Katzor de Oliveira
Wellington Katzor de Oliveira, ye un futbolista brasilanu.
Lepidothrix suavissima
Distribución y hábitat
La so población ye amenorgada y habita nos montes húmedos de los tepuyes al sur de Venezuela, nel estremu norte de Brasil y la Guyana central.
Villers-devant-Dun
Villers-devant-Dun ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Praktisch Studien an der Familie der Orchideen
Praktisch Studien an der Familie der Orchideen, (embrivíu Prakt. Stud. Orchid.), ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu, esplorador y eminente orquidiólogu austriacu Johann Georg Beer y espublizáu en Viena nel añu 1854.
Villers-le-Sec (Meuse)
Villers-le-Sec ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Goma
thumb|right|[[Goma kino flúi d'una ferida nel tueru d'un Corymbia calophylla (Marri).]] La goma ye una sustancia resinosa que se pega bien rápido, con un altu pesu molecular, estructuralmente bien complexa, siempres con calter acedu. Ye sólida, anque la so consistencia varia según la so procedencia y les condiciones a les que se somete, y tien la peculiaridá de ser genuinamente elástica. Ye un bon aislante llétricu.
Villers-lès-Mangiennes
Villers-lès-Mangiennes ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Fréterive
Fréterive ye una comuña francesa del departamentu de Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Frontenex
Frontenex ye una comuña francesa del departamentu de Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Preliminary Catalogue of Anthophyta and Pteridophyta Reported as Growing Spontaneously within One Hundred Miles of New York
Preliminary Catalogue of Anthophyta and Pteridophyta Reported as Growing Spontaneously within One Hundred Miles of New York (embrivíu Prelim. Cat.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu conxuntamente por Nathaniel Lord Britton, Emerson Ellick Sterns y Justus Ferdinand Poggenburg y espublizáu nel añu 1888.
Eita Kasagawa
Eita Kasagawa (笠川 永太; ) ye un futbolista xaponés.
Gerbaix
Gerbaix ye una comuña francesa del departamentu de Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Francisco Javier Lauzurica y Torralba
Francisco Javier Lauzurica y Torralba foi un sacerdote vascu que llegó a ser obispu en varies diócesis.
Entama los sos estudios relixosos na Universidá de Comillas, na que se doctoró en filosofía, teoloxía y derechu canónicu.
El 2 de xunu de 1917 foi ordenáu sacerdote y el 20 de febreru de 1931 foi nomáu obispu titular de Siniando pol papa Píu XI, como obispu auxiliar del arzobispu Prudencio Melo y Alcalde en Valencia.
El 10 de xunu de 1943 foi nomáu obispu de Palencia.
El 8 d'abril de 1949 foi nomáu obispu d'Uviéu, y el 29 d'ochobre de 1954 arzobispu al ser elevada la diócesis a sée metropolitana.
Dennettia tripetala
Dennettia ye un xéneru monotípicu d'árboles, perteneciente a la familia de les anonacees. La so única especie: Dennettia tripetala Baker f., ye nativa de Nixeria.
Descripción
Ye un árbol que s'atopa na selva tropical y de xemes en cuando na sabana, algama un tamañu de 18 m d'altu por 60 cm de circunferencia, de distribución llindada en Costa de Marfil, Nixeria y suroeste de Camerún.
Usos
Tien una madera que ye blanca, nidia y non duradera, y ye susceptible a les termites. La corteza ye fibrosa y bien arumada. Les fueyes nueves mazcar pol so sabor a frutos picantes. El frutu ye verde de primeres y depués ponse coloráu, maurez n'abril - mayu y tienen un sabor picante de pimienta, (mazcar por esta propiedá). La fruta considérase una bona fonte de vitamines.
Taxonomía
Dennettia tripetala describióse por Edmund Gilbert Baker y espublizóse en British Museum, Natural History. Catalogue of the plants collected by Mr. & Mrs. P. A. Talbot in the Oban district South Nixeria ... 5, t. 2, nel añu 1913.
La Giettaz
La Giettaz ye una comuña francesa del departamentu de Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Atolón d'Ailuk
Ailuk (en marxalés Aelok, [ɑ̯ɑ͡æe̯elʲe͡okʷ] ) ye un atolón de 57 islles y castros nel Océanu Pacíficu, y forma parte de la cadena Ratak nes Islles Márxal. Allúgase aproximao a 72 km al norte del atolón de Wotje. La superficie terrestre total ye de namás 5,4 km² pero enzarra una llaguna con un área de 177 km². Les mayores islles y castros son: Ajeleb, Aliej, Ailuk, Alkilwe, Barorkan, Biken, Enejabrok, Enejelar, Kapen y Marib, tando la mayoría d'ellos asitiaos na fastera este del atolón. Les fasteres sur y oeste son un pitón de coral merguyáu cuasi de contino, con tres canales principales qu'empobinen a la llaguna: Erappu, Marok y Eneneman.
Copenḥague
Copenḥague (en danés: København) ye la capital de Dinamarca, con 1.167.569 habitantes (2009), asina como la ciudá más grande del país. El centru de la ciudá de Copenḥague ye, colos sos, el conceyu más pobláu de Dinamarca. Copenḥague ye la ciudá más grande na rexón d'Øresund, qu'inclúi les árees en dambos llaos del estrechu d'Øresund (en danés; Öresund en suecu) que separta la islla danesa Sjælland de la provincia sureña sueca de Skåne.
Atolón d'Ailuk
Historia
El primer avistamientu del atolón por europeos féxolu la espedición española de Miguel López de Legazpi el 10 de xineru de 1565. Apellidáronlu Los Placeres y, dos de los castros, San Pedro y San Pablo, que yeren los nomes del buque insignia y del barcu del almirante.
L'atolón d'Ailuk foi reclamáu pol Imperiu d'Alemaña xunto col restu de les Islles Márxal en 1884, y los alemanes establecieron un puestu avanzáu comercial. Depués de la Primer Guerra Mundial, la islla quedó baxo'l Mandatu del Pacíficu Sur del Imperiu de Xapón. Tres el final de la Segunda Guerra Mundial quedó baxo'l control de los Estaos Xuníos como parte del Territoriu en fideicomisu de les Islles del Pacíficu dica la independencia de les Islles Márxal en 1986.
Educación
Hai dos Escueles d'Educación Primaria, n'Ailuk y Enejelar.
Llei de Philippi
La llei de Philippi referir a un cambéu fonéticu regular rexistráu en hebréu clásicu (anque tamién s'atopó n'otres llingües semítiques) identificáu per primer vegada pol filólogu F.W.M. Philippi en 1878, y refináu darréu por Thomas O. Lambdin.
N'Hebréu clásicu
N'hebréu clásicu, llámase llei de Philippi al cambéu fonéticu condicionáu de /i/ en /a/, que se da cuando ésta apaez en sílaba zarrada tónica. Les causes d'esta centralización nun tán clares y tán suxetes a alderique, pero ye un cambéu regularmente reparáu. Dada la so universalidá, dáu'l contestu fayadizu catalogar como llei fonética, anque la regla nun paez aplicase nun ciertu númberu de casos polo que'l so calter de "llei", nel sentíu de la llingüística histórica, foi llargamente aldericáu.
Dellos críticos suxurieron inclusive, que podría nun tratase d'un fenómenu propiu del hebréu, sinón d'un fenómenu fonéticu del araméu que podría influyir sobre delles pallabres hebrees. Inclusive'l mesmu Philippi, qu'antemanó esta llei al esaminar el comportamientu del raigañu semíticu pa 'dos' n'hebréu bíblicu, propunxo que la regla podría remontase al proto-semíticu. La llei de Philippi úsase tamién pa esplicar el cambéu de timbre vocálicu de la pallabra hebrea pa 'fía' y otres pallabres.
En Neoárabe
En árabe andalusí, F. Corriente, identifica dellos cambeos de timbre que son descriptivamente idénticos a llei de Philippi pal hebréu: Amás el mesmu autor nota delles hipercorrecciones d'escribes equivocar al trescribir ciertes pallabres como qiṣʿah en llugar de qaṣʿah 'escudiella', zind en llugar de zand 'brazu' y firq en llugar de فرق farq 'estrema'.
EuroBrun Racing
EuroBrun crear pola alianza ente Euroracing quien s'encargaron del equipu Alfa Romeo ente 1982-1985. y l'equipu Brun motorsport del magnate suizu Walter Brun, que competía nos Sports Prototipos na década de los ochenta, pa ingresar a F1 en 1988
primeramente debutaron con 2 autos ER-188 con motores Cosworth colos pilotos Oscar Larrauri y Stefano Modena en 1988. A pesar del sólidu arranque anque non espectacular. en metá temporada afayen los problemes internos que teníen l'equipu como'l creciente desinterés de euroracing y el presupuestu empezaba a arralecer. Modena nun clasificó en 4 carreres, ente que Larrauri nun clasificó 8 vegaes. El meyor resultáu del equipu un 11° llugar de modena n'Hungría.
Para 1990, l'equipu torna con 2 coches, colos ER-189. Euroracing desvenceyóse dafechu de l'alianza en xunto con EuroBrun. contraten a Roberto Moreno y Claudio Langes. Langes enxamás pudo pasar les precalificaciones na so única tepomrada de f1. Mientres Moreno llogró clasificar y correr 3 vegaes terminando 16° na primer carrera de la temporada. La última vegada qu'Euru Brun tomu la salida foi en Méxicu.
A finales de temporada, Brun perdió l'interés y l'equipu sume dempués de la ronda n'España, dempués de clasificar en 21 de les 46 carrera que l'equipu apaeció.
Pogromo de Shusha
El pogromo de Shusha en 1920        foi un pogromo contra la población d'etnia armenia en Shusha, ciudá de la rexón de Nagorno-Karabaj. El sucesu tuvo llugar ente'l 22 y 26 de marzu de 1920 y tuvo como antecedentes el conflictu ente Armenia y Azerbaixán pol control del territoriu de la rexón, reclamáu per dambes partes. La resultancia foi la masacre de la población armenia, la destrucción de los sos barrios en Shusha y l'eliminación de la población armenia de la ciudá.
Antecedentes
A la fin de la Primer Guerra Mundial, la soberanía del territoriu de Nagorno-Karabaj apostar ente les acabante fundar repúbliques de República Democrática d'Armenia y la República Democrática d'Azerbaixán. Shusha, la so capital y la ciudá más grande del territoriu, con una población mista integrada principalmente por persones d'etnia armenia y azerí tártaros - atopar nel centru del conflictu.
El gobiernu d'Azerbaixán en Bakú proclamó l'anexón del territoriu en disputa'l 15 de xineru de 1919, nomando a Khosrov bek Sultanov, "propietariu de grandes estensiones de Karabaj... un encesu panturquista-, un amigu de la Ittihadists de Constantinopla, y un terror pa tolos armenios", como gobernador xeneral de Karabaj. Gran Bretaña (que tenía un pequeñu destacamentu de tropes aparcaes en Shusha) sofitó'l nomamientu provisional como gobernador de Sultanov, pero aportunó en que la decisión final sobre la soberanía del territoriu apostáu solamente podía ser tomada nuna futura conferencia de paz.
Los díes 4 y 5 de xunu de 1919 produciéronse enfrentamientos armaos en Shusha ente los dos comunidaes y Sultanov empezó un bloquéu de la ciudá. Les enfermeres d'Estaos Xuníos que trabayaben en Shusha, falaron "d'una masacre provocada polos tártaros sobre 700 habitantes cristianos de la ciudá". Rápido establecióse un altu'l fueu amosándose la parte armenia acordies coles condicines de Sultanov y los miembros del Conseyu Nacional Armeniu abandonaren la ciudá. Sicasí, una nueva fola de violencia depués ser abasnáu al traviés de la vecina Armenia y aldegues poblaes: a mediaos de xunu los azerí montaron tropes "irregulares", cerca de 2000 fuertes, atacaron, escalaron y quemaron un gran pueblu armeniu, Khaibalikend, nes contornes de Shusha, onde xacíen muertos alredor de 600 armenios.
El Pogromo
Simultáneamente atacaron a les fuercies armenies d'Azerbaixán nes sos guarniciones de Shusha, Khankendi y Askeran y la llucha arrobinóse llueu a los distritos tártaros vecinos, Ganja y Najicheván. Sicasí, les fuercies armenies temporalmente llograren namái tener el control de Askeran, ente que nos sos ataques en Shusha y Khankendi fueron refugaos, y les fuercies d'Azerbaixán empecipiaron un contraataque.
Según la Gran Enciclopedia Soviética (tercer edición, 1970), estos eventos contribuyeron a la muerte de 2.096 habitantes de la ciudá. Darréu, namái unes poques families armenies permanecieron.
Nadezhda Mandelstam escribió sobre Shusha na década de 1920: "... nesta ciudá, qu'antes del cursu se sanos y con toles comodidaes, la situación de catástrofe y de les matances ye terriblemente visual... Dicen que dempués de les matanza toes los pozos taben llenos de cadabres.... Nun se ve a naide nes cais nel monte. Namái nel centru de la ciudá -na plaza del mercáu- había una gran cantidá de persones, pero nun había nengún armeniu ente ellos, toos yeren musulmanes".
thumb|250px|right|la parte armenia de Shusha destruyida nos años 30 1930. El 21 de xineru de 1936, nel Kremlin de Moscú, mientres la receición de los delegaos de la República Socialista Soviética d'Azerbaixán, Sergó Ordzhonikidze recuerda la so visita a los luagres destruyíos Shusha: "Entá güei alcuérdome de lo que vi en Shusha, en 1920, con horror. Una de les más belles ciudaes d'Armenia foi dafechu destruyida, y nes fueses vimos cadabres de muyeres y neños."
L'ex Ministru del Interior de la República Democrática d'Azerbaixán, Behbut khan Javanshir, foi asesináu mientres la Operación Némesis de la Federación Revolucionaria Armenia, como l'IRA cree qu'él tuvo arreyáu nestos acontecimientos.
Recordatoriu
El destacáu poeta rusu Osip Mandelstam, que s'atopaba en Shusha en 1931 escribió un poema ("El Phaeton Driver") dedicáu al progromo de Shusha:
''<poem style="margin-left: 20px"> Asina qu'en Nagorno-Karabaj Estos fueron les mios medranes Cuarenta mil muertos Son visibles dende as ventanes por toles direiciones, El brotu de l'alma trabayo Soterráu nel monte. ''
Komsomol unu de los líderes de la República Socialista Soviética d'Azerbaixán, Olga Shatunovskaya, más tarde escribió nes sos memories: "Azerbaixán nun quieren perder el poder como Nagorno-Karabaj ye una gran rexón. Ye autónomu, pero namái nominalmente, nestos años derrocar a munchos armenios, cerrando escueles y colexos. Enantes, la principal ciudá foi Shusha. Cuando na década de 1920 hubo una matanza, que quemó toos la parte central de la ciudá, y depués nin siquier foi restauráu".
Dos activistes comunistes prominentes armeniu-rusos, Anastás Mikoyán y Marietta Shaginyan, escribieron alrodiu de los pogromos nes sos memories. Mikoyan, que s'atopaba na rexón, más tarde comentó: "Según la información de reconocencia, n'Azerbaixán Mousavatist del gobiernu foi la eliminación del exércitu de 30 miles, de los cualos 20 miles esplegaos cerca de la frontera d'Armenia... L'exércitu d'Azerbaixán, poco primero de que masacraron a los armenios en Shusha, Karabaj."
L'escritor rusu-xeorxanu Anaida Bestavashvili na so publicación "El pueblu y los monumentos" compara los pogromos y la quema de Shusha a la traxedia de Pompeya.
L'historiador Christopher J. Walker escribió, nel sentíu de les actividaes de Sultanov, "Karabaj ye un asuntu grave pa los británicos. Les acusaciones d'una complicidá direuta británica na masacre d'armenios nun pueden ser sosteníes, pero eses muertes fueron la resultancia del enclín casi inconsciente del sofitu británicu a 'los nuesos amigos tradicionales' - los ricos - y faciendo casu omiso de los deseos de la mayoría."
El 1 de xunetu de 1997, nel so discursu na Cámara de los Lores, la baronesa Caroline Cox, "los armenios sufrieron repetidamente otomíes a manes de los turcos y azeríes, incluiyendo l'asesinatu de 1,5 millones d'armenios per parte de Turquía nel xenocidiu de 1915; la masacre de 20.000 armenios na antigua ciudá armenia de Shusha en 1920, y les masacres de Sumgait y Bakú en 1988 y 1990."
Otru miembru de la Cámara de los Lores, Lord Hylton, quien viaxó a Karabaj y Armenia baxu auspicio de la Solidaridá Cristiana Internacional, xunto col so Presidente Caroline Cox escribió nel so informe de la Comisión d'Asuntos Esteriores, que les actividaes d'un conxuntu de turcu-azeríes nel exércitu ente 1919 y 1920 esaniciara zones nel llau este de Nagorno-Karabaj, y camudáu na mayoría étnica armenia de Shusha por poblaciones de mayoría azerí "obligando a munchos de los primeres camudase de Shusha a Stepanakert, y Bisop Vartan y asesinar a munchos otros".
Una investigación del analista Kalli Raptis qu'escribió nel so llibru Nagorno-Karabaj y el Corredor de Tresporte de Eurasia, "En xunetu de 1918, la Primer Asamblea Armenia de Nagorno Karabaj declaró la rexón de gobiernu autónomu y creóse un Conseyu nacional y un gobiernu. N'agostu de 1919, el Conseyu nacional de Karabaj celebró un alcuerdu provisional de trataos col gobiernu d'Azerbaixán con cuenta d'evitar un conflictu militar con un adversariu cimeru ". Azerbaixán violó'l tratáu en marzu de 1920 rematando cola masacre de los armenios de Nagorno-Karabaj de la capital, Shushi (llamáu Shusha polos azerbaixanos) ".
El modernu politólogu rusu Timur Polyannikov na so publicación Vityaz na rasputie de les marques de los pogromos en Shushi ente otros acontecimientos de la hestoria armenia ", entamáu por pro-azerbaiyano turcos de l partíu "Musavat".
El llibru Armenia, Armenia: sobre'l país y la xente de los tiempos bíblicos hasta los nuesos díes considérase un llibru de referencia a cerca de los pogromos de Shusha, como parte del xenocidiu de los armenios en tou la oriental Armenia: "Shusha, la capital de Karabaj foi prindáu polos nacionalistes d'Azerbaixán el 23 de marzu de 1920, más de 20.000 armenios fueron asesinaos y 7.000 cases, biblioteques, ilesies, campusantos y panteones nivelar en tres díes y tres noche."
El modernu periodista Thomas de Waal escribió nel so llibru Xardín Negru alrodiu de estes actividaes: "Los tarrecible pogromos en Shusha tuvieron llugar en 1920 pocu dempués de que los rusos abandonaron la ciudá pola mor del colapsu económicu y la guerra civil. Esta vegada les fuercies azeríes en númberu cimeru entartallaron a la cuarta parte de los armeniu de la ciudá, quemaron tola cai y mataron a cientos de civiles armenios... Les ruines de la cuarta parte armenia de la ciudá yera virxe por más de cuarenta años." N'otru llugar escribió que'l númberu de persones masacradas yera de 500.
Según l'autor Thomas de Waal:
En Karabaj, la comunidá armenia estremar ente l'antiguu dilema de la cooperación o confrontación. Hubo aquellos - principalmente de la Dashnak y aldeanos - que queríen la unificación con Armenia, y aquellos - principalmente bolxeviques, comerciantes, y profesionales - que, en pallabres del historiador armeniu Richard Hovannisian "almitíen que yeren el distritu oriental de la Transcaucasia y económicamente buscaron agospiamientu col Gobiernu d'Azerbaixán como la única forma de repuesta d'escapar de Karabaj en ruines". Esti últimu grupu concentrábase principalmente en Shusha, pero ambos grupos fueron asesinaos o espulsaos cuando una rebelión armenia foi brutalmente presentáu en marzu de 1920 con un saldu de cientos d'armenios de Shusa muertos. Tamién escribió que "En marzu de 1920, un exércitu azerbaiyano escaló la ciudá, la quema de la matanza armenia trimestre y alredor de cinco centenares d'armenios."