cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hank Azaria
Otros papeles
Azaria tamién apaeció en delles producciones teatrales. En 2003 apaeció nel teatru de Londres West End como Bernard en Sexual Perversity in Chicago, xunto con Matthew Perry y Minnie Driver. En 2004, Azaria empezó a interpretar a Sir Lancelot, el caballeru francés, y a otros personaxes en Spamalot la versión musical de Monty Python and the Holy Grail, que estrenóse en Chicago n'avientu de 2004 enantes de camudase a Broadway. L'espectáculu foi aclamáu pola crítica, recibiendo catorce nominaciones a los Premios Tony, incluyendo la categoría "Meyor Actor d'un Musical" pa Azaria. Azaria describió al so papel como "el más risonderu que tuvi na mio vida". Tomóse un descansu de la obra en xunu de 2005, con Alan Tudyk como'l so reemplazu, pa trabayar en Huff, pero tornó n'avientu de 2005. Siguiendo colos sos papeles en teatru, a finales de 2007 protagonizó la obra d'Aaron Sorkin The Farnsworth Invention, interpretando al xefe de RCA David Sarnoff. En 2011 dio vida a Gargamel na película de Los Pitufos.
Vida personal
thumb|200px|[[Helen Hunt, compañera de repartu en Mad About You y ex esposa de Azaria.]] A principios de la década de 1990, Azaria comprometer cola actriz Julie Warner. En 1994, Azaria empezó una rellación cola actriz Helen Hunt, y casóse con ella nuna ceremonia tradicional xudía na casa de la pareya, al sur de California, el 17 de xunetu de 1999. Azaria trabayara con Hunt en Mad About You, amás del episodiu de Los Simpson "Dumbbell Indemnity" cuando ella interpretó a la novia de Moe, Renee. Dempués d'un añu de matrimoniu, Azaria dir de la so casa y empezó a vivir nun hotel de Bel-Air. Depués d'una separación de seis meses, alegando "diferencies irreconciliables", Hunt pidió'l divorciu, que concretóse'l 18 d'avientu de 2000. Azaria sigue siendo amigu d'Oliver Platt y ye el padrín del fíu de Platt, George. Políticamente, Azaria sofita al Partíu Demócrata, ye fanáticu d'Elvis Costello, y dixo que sería terapeuta si nun fuera actor. Considera que la triloxía The Godfather foi la que lo inspiró pa convertise n'actor, y los sos héroes son Peter Sellers y Walt Frazier.
Voces en Los Simpsons
Hank interpreta delles de les voces de personaxes secundarios na versión orixinal, ente ellos atópense:
Tusson
Tien una población de y una superficie de  km².
Nam Gyu-ri
Nam Gyu-ri ye una cantante y actriz surcoreana. Foi miembru y líder del tríu femenín SeeYa. En 2009 tuvo una disputa contractual col grupu de xestión de la empresa y abandonó el grupu. Tamién actuó, más notablemente na película Death Bell y el drama 49 Díes. En 2012, foi clasificada nel #58 en la 23 ª Llista de los 100 Cares Más Belles edición de Críticos Independientes.
Lailly
Lailly ye una comuña francesa del departamentu de Yonne, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Atentáu d'Hipercor
El atentáu d'Hipercor foi perpetáu pola organización terrorista ETA el 19 de xunu de 1987 na ciudá de Barcelona (España), y consistió nel allugamientu d'un potente esplosivu nun centru comercial de la empresa Hipercor allugáu na avenida Meridiana de dicha ciudá, que causó la muerte de 21 persones y mancó a 45. ETA esplicó nun comunicáu posterior qu'avisara primeramente del allugamientu de la bomba y que la policía nun desallugó'l local.
Atentáu
L'atentáu realizar con un coche bomba cargáu con 30 kg d'amonal, cien litro de gasolina, escames de xabón y pegamento hasta sumar los 200 kg de carga esplosiva. Los miembros del Comandu "Barcelona", Josefa Ernaga, Domingo Troitiño y Rafael Caride Simón depositaron l'esplosivu nel maleteru d'un Ford Sierra robáu qu'aparcaron nel estacionamiento del hipermercáu Hipercor asitiáu na popular avenida Meridiana de Barcelona. Según declararon los autores en siendo deteníos, la eleición del oxetivu facer por creer que Hipercor yera una empresa de capital francés.
Según quedó probáu nel xuiciu, Troitiño realizó trés llamaes d'avisu dende una cabina telefónica, dirixíes a la Guardia Urbana de Barcelona, a l'alministración del propiu establecimientu y al diariu Avui. La información yera confusa porque nun esplicaba que l'esplosivu taba nun coche y señalaba la hora de la esplosión pa les 15:30 hores (dando un marxe d'ente quince y cinco minutos dende les llamaes), 38 minutos antes de la hora real. La busca foi realizada pol personal de la empresa de seguridá que curiaba l'edificiu con ayuda de la Policía y la Guardia Urbana y, al nun ser atopáu nengún paquete sospechosu y devasase la hora señalada pa la esplosión, la direición de Hipercor y les fuercies policiales nun consideraron necesariu'l desallugu del llocal. Un últimu factor foi que naquella dómina, según informó La Vanguardia, recibíense una ventena d'avisos falsos de bomba, siendo dolce esi día. Al ser un vienres a primer hora de la tarde, el llocal, ensin tar atestáu, tenía más xente de la que yera habitual a esa hora realizando les sos compres.
A les 16:10 h actuó'l temporizador qu'activaba los esplosivos, causando una enorme esplosión que voló pel aire la primer planta del garaxe, y provocando un carcavón de 5 m de diámetru nel suelu del establecimientu pol qu'enfusó una bola de fueu qu'amburó a toles persones qu'atopó al so pasu. L'amiestu esplosivo tuvo efeutos similares a los del napalm, pegándose a los cuerpos y alzando la temperatura hasta los 3.000 graos centígrados. Amás, los gases tóxicos producíos, provocaron l'afuega d'otres persones ensin afectar pol fueu. De resultes, perecieron 21 persones, y 45 resultaron mancaes de diversa considerancia. La llegada inmediata de la Policía y los bomberos atenuó l'algame de la masacre, yá que de nun escastase a tiempu, la quema afectaría a otres plantes del supermercáu. Ente los finaos (la mayoría de los cualos fueron muyeres), dalgunos de los cualos quedaron dafechu carbonizaos, atopábense tamién dellos neños.
La esplosión provocó amás la destrucción d'unos 20 vehículos que s'atopaben nel aparcamientu siniestrado, otros 25 sufrieron daños de gravedá y otros munchos fueron afeutaos pol fumu, amás de daños importantes nes instalaciones del hipermercáu y de diversa considerancia en dellos immuebles vecinos, sobremanera balcones y cristales. Finalmente fueron valoraos nunos 400 millones de pesetes (2,4 millones d'euros).
Condergues penales
Cuatro miembros d'ETA fueron condergaos pola Audiencia Nacional a penes de cuasi 800 años cada unu en dos xuicios celebraos en 1989 y 2003. Estos fueron:
Responsabilidá civil del Estáu
Años dempués dictáronse nueves sentencies que fueron les primeres na hestoria xudicial española en reconocer la responsabilidá patrimonial parcial del Estáu por un atentáu terrorista. El tribunal consideró que la Policía nun actuó nin pa desallugar l'edificiu nin pa evitar que siguieren entrando persones nél.
Cúmulu Árbol Navidiegu
El Cúmulu Árbol Navidiegu, ye un cúmulu abiertu na constelacion de Monoceros. Foi llamáu asina porque se paez a un árbol en lluz visible.
El Cúmulu del Árbol de Navidá contién cerca de 40 estrelles. Na base de l'agrupación esta'l so miembru más brillosu, 15 Monocerotis (S Mon) de tipu espectral O7 xigante, cerca de 8.500 vegaes más lluminosa que'l Sol, que varia ente les magnitúes 4,2 y 4,6.
Tamién esta cerca de la Nebulosa Piel de Foín (Sh2-273) y la Nebulosa del Conu
Diospyros
Diospyros ye un xéneru, perteneciente a la familia Ebenaceae, que se compón d'unos 750 especies y taxones infraespecíficos aceptaos, de los cuasi 1.900 descritos, d'árboles caducifolios y siempreverdes. La mayoría son de los trópicos, con poques especies de clima templáu. Hai d'importancia comercial, tantu polos sos frutos comestibles (D. kaki y D. virginiana) o pola so madera. Hai dos grupos comerciales de ébanu: l'ébanu "negru puru" (D. ebenum, y otres especies) y l'ébanu "coromandel", (D. celebica) o 'Ébanu de Macasar' d'orixe asiáticu. En munches especies del xéneru, el tipu negru nun esiste: la madera de tales especies puede acutase pal so usu, por casu D. virginiana.
Descripción
Árboles xeneralmente dioicos. Tueru erecto, bien ramificáu. Flores usualmente tetrámeres. Fueyes alternes, simples, enteres. Mota fondamente lobado. Corola de urceolada a rotada, con lóbulos patentes o recurvos, los de les flores masculines xeneralmente de distintu tamañu que los de les flores femenines. Estambres usualmente 16, hipóginos o insertos na base de la corola; los de les flores femenines tán convertíos n'estaminodios. Ovariu xeneralmente tetralocular, o con 8 lóculos por falses divisiones. Frutu en baga.
Ecoloxía
Les especies de Diospyros son l'alimentu de bárabos de delles camparines: Eupseudosoma aberrans, Eupseudosoma nevada, Hypercompe indecisa y munches otres.
Taxonomía
El xéneru foi descritu por Carlos Linneo y publicáu en Species Plantarum, vol. 2, p. 1057, 1753. La especie tipu ye: Diospyros lotus L. Diospyros (διόσπυρον): nome xenéricu que procede del griegu Διός "de Zeus" y πυρός "granu", "trigu" polo que significa orixinalmente "granu o frutu de Zeus". Los autores de l'antigüedá usaron el vocablu con sentíos diversos: Teofrasto menta un dióspyros –un árbol con pequeños frutos comestibles de huesecillo duru–, el que según paez ye'l almez (Celtis australis L., ulmáceas), y Pliniu'l Vieyu (27.98) y Dioscorides usar como otru nome del griegu lithóspermon, de líthos = piedra y spérma = "semienta, grana", y que davezu s'identifica col Lithospermum officinale L. (boragináceas). Linneo tomó'l nome xenéricu de Dalechamps, quien llamó al Diospyros lotus "Diospyros sive Faba Graeca, latifolia".
Especies
Del xéneru esisten más de 700 especies que s'estremen ente otros por ser o non astringentes antes de la maduración fisiolóxica de los frutos. Hai variedaes qu'antes de la maduración normal na cual la magaya toma una consistencia bien blanda, tienen un altu conteníu de taninos solubles lo cual fai-yos ser astringentes y desagradables de comer a les persones. Otres variedaes antes de la maduración fisiolóxica tienen un baxu conteníu de taninos solubles o estos son insolubles colo cual nun s'esleen na cuspia humana y por tantu nun dan la sensación de astringencia. La astringencia sume nel maduror fisiolóxicu, pero l'inconveniente que supón pa la manipulación y tresporte de tener una magaya blanda fai qu'anguaño aumenten les variedaes non astringentes o que s'esanicie artificialmente ésta nes variedaes astringentes pa poder comercializar los frutos cola magaya dura.
Grupu de Teatru Refaxu
thumb|right|Esposición sobre'l Grupu Teatru Refaxu. El Grupu de Teatru Refaxu ye un grupu de teatru costumista formáu por muyeres del conceyu de Samartín del Rei Aurelio (Asturies).
Orixe
Esti grupu naz el 21 d'abril de 1995 col nome "Grupu de Teatru d'Ames de Casa de Blimea". La so primer obra representada ye El gallu de La Quintana nel Salón Social de Blimea. L'estrenu tien ésitu, y gracies al numberosu públicu asistente, repiten l'actuación el 22 y el 23 d'esi mesmu mes. La obra va representase dempués en más de 30 llugares d'Asturies.
Nel añu 2000 el grupu independízase de l'Asociación d'Ames de Casa de Blimea y toma'l nome de Refaxu.
Historia
Dempués de la so primer obra, y en vista de la bona acoyida, el grupu va representar munches más, destacando ente toes elles les de tipu costumista, anque tamién dalgunes de temática medieval.
Refaxu va llevar les sos obres a munchos teatros asturianos, destacando la so presencia anual nel Salón de Teatru Costumista de Candás que se celebra nel mes d'agostu. Durante munchos años tamién van participar nel Alcuentru Medieval de L'Entregu que se celebra nel mes de xunetu, representando la obra de teatru escrita pa la ocasión por distintos autores p'abrir les Fiestes de La Laguna.
Actrices de Refaxu
La direutora del grupu ye Aurora Suárez Carrio.
Les actrices que formen parte del grupu anguaño son:
Tamién pasaron pol grupu:
Lauren Bacall
Lauren Bacall  foi una actriz estauxunidense.
Empecipió la so carrera como modelu, y dempués empezó a trabayar nel cine. Participó nunes 40 películes, ente les que destaquen los clásicos de cine negru Tener y nun tener (1944), The Big Sleep (1946), Dark Passage (1946) y Key Largo (1948), según otros filmes de xéneros diversos como How to Marry a Millionaire (1953), Designing Woman (1957), Harper (1966), Asesinatu nel Orient Express (1974) y The Mirror Has Two Faces (1996). El so interpretaciones facer acreedora de múltiples premios, ente ellos un premiu del Sindicatu d'Actores, un Globu d'Oru y dos Tony. Pola so trayeutoria profesional recibió'l Óscar honoríficu, según el premiu Cecil B. DeMille, el César Honoríficu y el Premiu Donostia. Ye unu de los grandes mitos femeninos de la historia del cine, el American Film Institute considerar ente les 20 estrelles femenines más grandes de tolos tiempos.
Biografía
200px|thumb|Firma de Lauren Bacall.
Infancia y mocedá
Naz frutu del matrimoniu formáu por dos emigrantes xudíos afincaos nel Bronx: William Perske (nacíu en 1889 como Wulf Perski en Polonia; fináu n'Estaos Xuníos en 1982) y Natalie Weinstein-Bacal (nacida en 1901 en Rumanía como Natalie Weinstein; finada n'Estaos Xuníos en 1972). La so madre camudó l'apellíu primeru por Weinstein-Bacal y depués por Bacall. Lauren emplegaría'l segundu apellíu maternu. Un detalle singular de l'actriz ye que yera prima hermana de Shimon Peres, el 9ᵘ presidente d'Israel, una y bones el padre d'ella y el padre de Shimon yeren hermanos.
A los 15 años ingresó na American Academy of Dramatic Arts (Academia Americana d'Artes Dramátiques). Pa costearse los sos estudios trabayó como modelu y acomodadora nun cine. En 1941, a los 17 años, apaeció na portada d'una prestixosa revista de moda, Harper's Bazaar, qu'esteló al direutor Howard Hawks. Ésti pidió a la so secretaria que pidiera referencies sobre la nueva modelu; pero por un tracamundiu la secretaria convocó direutamente a Lauren a una cita en Los Angeles. Cuando Hawks conocer decepcionóse: a pesar de la so atayante fotogenia, Lauren yera una mocina más bien cobarde, de voz nasal. Debidamente adomada, la incipiente actriz dio un tonu más grave a la so voz; debutó como actriz en Broadway en 1942, y dos años dempués debutó nel cine per tolo alto: Hawks incluyir nun repartu xunto al consagráu Humphrey Bogart y la catapultó al estrellalgu.
Empiezos y consagración nel cine
left|thumb|[[Marilyn Monroe, Betty Grable y Lauren Bacall en How to Marry a Millionaire.]] La primer película de Bacall convirtióse instantáneamente en clásicu: foi Tener y nun tener (To Have and Have Not), de Howard Hawks, na qu'apaeció xunto con Humphrey Bogart. D'esti rodaxe cúntase que nes primeres escenes Bacall taba tan nerviosa que tremecía y agachaba la cabeza. La so mirada de revisgu, productu de los nervios, terminó convirtiéndose nun signu de personalidá: aumentaba'l magnetismu del so fotogenia y dába-y mayor ambigüedá. Bacall repitió con Bogart n'otros trés filmes maxistrales: The Big Sleep (El suañu eternu) (1946), Dark Passage (La sienda tenebrosa) (1947) y Key Largo (Key Largo) (1948).
Anque'l so historial nel cine ye relativamente curtiu, en parte pol so criteriu selectivu, Lauren Bacall encetó xéneros diversos. En 1953 actuó xunto a Marilyn Monroe y Betty Grable na comedia How to Marry a Millionaire (Cómo casase con un millonariu), con gran ésitu de crítica y taquilla. Más tarde protagonizó'l melodrama Written on the Wind (Escritu nel vientu, 1956), xunto a Rock Hudson, Dorothy Malone y Robert Stack, so la direición de Douglas Sirk. Nel añu 1966 collaboró con Paul Newman en Harper.
Convertida yá nuna vieya gloria de la dómina dorada de Hollywood, a partir de la década de 1970 foi espaciando los sos trabayos. En 1974 participó na superproducción d'intriga Murder on the Orient Express ( Asesinatu nel Orient Express), con Ingrid Bergman y munches otres estrelles, y en 1976 trabayó con John Wayne na última película d'ésti: The Shootist.
Llabor teatral
En 1942, fixo'l so debú en Broadway con Johnny 2 X 4, una obra en tres actos de Rowland Brown. Nesta interpretó un rol de repartu, tando la direición al cargu de Anthony Brown.
Los trabayos de Bacall en Broadway incluyeron Goodbye, Charley en 1959, Cactus Flower en 1965 y Applause en 1970. Esta última obra yera una adautación de la película All About Eve, que protagonizara Bette Davis; quien vio l'actuación de Bacall y emponderar diciendo qu'ella yera la única actriz apropiada pa tal personaxe.
Yá en 1981 Bacall protagonizó Woman of the Year, y nel West End londinense encabezó en 1985 el cartelu de Sweet Bird of Youth, la famosa obra de Tennessee Williams.
Última etapa
thumb|Lauren en 1989. En 1999 fixo la so última intervención teatral con Waiting in the Wings.
Ente los sos los sos trabayos más recién figuren Misery (1990) con James Caan y Kathy Bates (que ganó un Óscar); Prêt-à-porter de Robert Altman; Diamonds (1999); dos filmes de Lars von Trier (Dogville, 2003 y Manderlay, 2005) ; y una película rodada en Mallorca: El celu (1999), inspirada en Otra vuelta de tuerca de Henry James. Esta película dirixir Antoni Aloy y cuntó tamién cola participación de Harvey Keitel.
Lauren Bacall foi nomada al Oscar como Meyor Actriz de repartu (Best Supporting Actress Academy Award) pol so papel en The Mirror Has Two Faces (1996), filme empobináu por Barbra Streisand; pero foi ganada por Juliette Binoche pol so papel en The English Patient. Finalmente foi premiada con un Óscar honoríficu a la so carrera en 2009.
Vida personal
Con apenes 20 años, Lauren Bacall casóse con Humphrey Bogart, yá divorciáu y de 45 años, en 1945, y siguió al so llau hasta la muerte del actor en 1957 por causa de un cáncer. La rellación empezó ente bambalinas, estableciéndose una gran afinidá ente dambos actores y 18 meses dempués yá yeren maríos. De la unión con Bogart nacieron dos fíos: el productor de noticies Stephen Bogart y Leslie Bogart.
El so segundu maríu foi'l tamién actor Jason Robards (dende 1961 hasta'l so divorciu en 1969). Divorcióse ocho años dempués por cuenta de problemes d'alcoholismu per parte del actor. D'esta unión nació un varón, quien sería l'actor Sam Robards.
Autobiografíes
Lauren Bacall dexó escrites dos autobiografíes, Lauren Bacall By Myself (1978) y Now (1994). Lauren Bacall siguía siendo considerada como un mitu del cine clásicu y entá con 88 años participaba en filmes, siendo'l postreru The Walker, que foi presentáu nel Festival de Cine de Berlín.
Villabáñez
Hai delles entidaes xeográfiques col nome Villabáñez:
Provincia de Nuoro
Nuoro (Provincia di Nuoro) ye una provincia de la rexón de Cerdeña, n'Italia. La so capital ye la ciudá de Nuoro.
Capitel
El capitel (del llatín caput, capitis, cabeza) ye'l remate, más o menos ornamentáu, del fuste d'una columna, d'una pilastra o d'un pilar. Hai una gran variedá de capiteles según la dómina y l'estilu.
Exiptu y Persia
Carauterísticos d'Exiptu son el capitel llotiforme (cola forma de la flor de llotu), el palmiforme (con forma de de palmera) y l'hatóricu (cola cabeza de la diosa Hathor), amás del papiriforme (del papiru) y del protodóricu (nel templu de Hapshepshut). Nel casu de l'arquiteutura persa'l más carauterísticu ye'l capitel bicéfalu, que tien una pieza con volutes y dos toros, caballos o grifos contrapuestos, ente los qu'hai un espaciu onde s'inxerten les vigues de l'entablamentu.
Órdenes clásicos grecorromanos
Los capiteles grecorromanos, que dempués van ser usaos n'otres dómines, son:
Capiteles bizantinos
El más frecuente ye'l corintiu, estilizáu, de fueyes d'acantu, pequeñes y n'efeutos de claru-escuru. Tamién ye frecuente'l capitel cúbicu, decoráu a base de trépanu -y que va ser dempués imitáu polos musulmanes.
Val des Vignes
Val des Vignes ye una comuña francesa del departamentu de Charente, na rexón de Nueva Aquitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Nina Cutro-Kelly
Nina Cutro-Kelly ye una deportista d'Estaos Xuníos que compite en yudu, ganadora d'una medaya de bronce nos Xuegos Panamericanos de 2015, y dos medayes de bronce nel Campeonatu Panamericanu de Yudu nos años 2015 y 2017.
The Help
The Help ye una película dramática estrenada'l 10 d'agostu de 2011. Empobinada por Tate Taylor y protagonizada pol Emma Stone, Viola Davis y Bryce Dallas Howard, ta basada na 'novela homónima'' de Kathryn Stockett. Octavia Spencer ganó l'Óscar y el Globu d'Oru a la meyor actriz de repartu.
Argumentu
Eugenia "Skeeter" Phelan (Emma Stone) ye una moza de 23 años que tornó a la so casa en Jackson, Mississippi, al sur d'Estaos Xuníos, en terminando los sos estudios na universidá estatal. Cola idea de ser escritora, en plena década de los 60 empieza a ver a la so redolada social con otros güeyos, mientres la so madre (Allison Janney) solo piensa en casala.
Aibileen Clark (Viola Davis) ye una sirvienta negra que crió a diecisiete neños blancos. En perdiendo al so fíu mientres el so xefes blancos miraben pa otru llau, Aibileen siente que daqué camudó na so vida y comprométese cola educación de la neña que tien al so cargu, anque sabe que'l pasu del tiempu va faer que se dixebren.
Minny Jackson (Octavia Spencer) ye la meyor amiga de Aibileen, una muyer bajita y irascible. Ye conocida como la meyor cocinera de la ciudá, y depués d'un actu de vengación cola so ex xefa quédase desemplegada, hasta qu'atopa a una familia que la acueye como parte d'ella.
Skeeter, Aibileen y Minny van xunir pa llevar a cabu un proyeutu clandestín que va suponer un gran riesgu pa toes elles; sicasí, embarcar nél col fin de tratar de lliberar de les atadures de la dómina, la ciudá y de los prexuicios de los sos habitantes.
Producción
thumb|100px|Emma Stone como Eugenia Phelan. thumb|100px|Viola Davis como Aibileen Clark. thumb|100px|Bryce Dallas Howard como Hilly Holbrook. thumb|100px|Octavia Spencer como Minny Jackson. thumb|100px|Jessica Chastain como Celia Foote. Empezar a filmar el mes de xunetu de 2010. Rodóse íntegramente nel estáu de Mississippi, Estaos Xuníos, concretamente nes llocalidaes de Jackson, Greenwood y Clarksdale. Numberosos críticos especializaos y espertos na taquilla resaltaron les semeyances ente The Help y The Blind Side (2009), yá que tienen una temática similar, fueron bien recibíes pola prensa cinematográfica y dambes llograron grandes recaldaciones. El primer tráiler foi llanzáu por Buena Vista International el 18 d'abril de 2011 y el cartelu cinematográficu presentóse díes dempués del llanzamientu del tráiler, el 21 d'abril de 2011.
Discutiniu
El llibru nun ta basáu na realidá, sicasí, Ablene Cooper señaló que trabayaba como emplegada doméstica pal hermanu de l'autora, Kathryn Stockett, y presentó una demanda xudicial nel mes de febreru acusando a Stockett d'utilizar el so nome ya imaxe ensin permisu.
La demanda solicitaba 75.000 dólares como compensación polos daños y perxuicios causaos, y espresaba que la negativa de Stockett a almitir que'l personaxe basar en Cooper yera «tan escandalosa y tan estrema como pa dir más allá de toles llendes de la decencia humana, y ye absolutamente intolerable nuna sociedá civilizada». La demandante tamién señalaba que «perdí'l mio fíu poco primero de dir trabayar a casa del hermanu de Stockett, daqué que queda reflexáu nel personaxe de Aibileen nel llibru y na película». L'autora del llibru declaró que «vi a esta persona dos veces, quiciabes trés, mientres diez segundos... toi confusa por saber d'ónde vien tou esto... yo nun conozo a esta persona». Finalmente, un xuez del condáu de Hinds tornó la demanda, por haber prescritu el casu.
Per otru llau, la Association of Black Women Historians fixo públiques les sos declaraciones na páxina web oficial de la so organización, esplicando que l'asociación ta dispuesta a «ufiertar un contestu históricu pa faer frente a los estereotipos xeneralizaos que se presenten nel llibru y na so posterior adautación cinematográfica».
Respuesta crítica
Según la páxina d'Internet Rotten Tomatoes llogró un 74% de comentarios positivos, llegando a la siguiente conclusión: «Anque peca de quitar importancia a les temes sobre'l racismu, The Help sofitar nes interpretaciones del so repartu, especialmente na de Viola Davis, que la so actuación ye lo suficientemente poderosa pa cargar cola película por sigo sola». Roger Ebert señaló que'l filme yera «una fábula pa sentise bien (…). Viola Davis ye una fuercia de la naturaleza y Octavia Spencer tien una cara maraviosamente espresiva y un impecable tempo risible». Peter Travers escribió pa Rolling Stone que «The Help ye un impresionante regalu, una hestoria fondamente emotiva y llena d'humor y desengañu y unes sublimes interpretaciones de Viola Davis, Octavia Spencer, Emma Stone y compañía». Según la páxina de Internet Metacritic, llogró crítiques positives, con un 62%, basáu en 39 comentarios de los cualos 23 son positivos.
Premios
El repartu al completu foi premiáu nel Hollywood Film Festival. Jessica Chastain foi nomada «meyor actriz de repartu» del añu pola New York Film Critics Circle Awards. Foi premiada na categoría de «meyor repartu» nel National Board of Review. Foi candidata na Broadcast Film Critics Association n'ocho categoríes, «meyor película», «meyor actriz» (Davis), «meyor actriz de repartu» (Spencer y Chastain), «meyor repartu», «meyor guión adautáu», «meyor cantar» -The Living Proof- y «meyor vestuariu». Ganó nes categoríes de «meyor actriz», «meyor actriz de repartu» (Spencer) y «meyor repartu».
Taquilla
Estrenada en 2.532 cines estauxunidenses debutó en segunda posición con 26 millones de dólares, con una media por sala de 10.278 dólares, por detrás de Rise of the Planet of the Apes y per delantre de Final Destination 5. Na so segunda selmana n'exhibición asitiar en primer posición del ranking estauxunidense. Recaldó n'Estaos Xuníos 169 millones. Sumando les recaldaciones internacionales la cifra xube a 211 millones. El presupuestu envaloráu invertíu na producción foi de 25 millones. Na siguiente tabla amuésense los diez primeros países onde mayores cifres llogró:
Marcu Antoniu
miniaturadeimagen|Bustu de Marcu Antoniu, esculpíu nel periodu flaviu ([[69-96) en mármole amarillentu de granu finu. Muséu Chiaramonti (Museos Vaticanos, Roma).]] Marcu Antoniu o Marcus Antonius foi un políticu y xeneral romanu que tuvo un papel críticu na tresformación de la República romana, un gobiernu oligárquicu, nún imperiu autocráticu.
Antoniu yera ún de los xenerales de Xuliu César, col que conquistó la Galia y al que sofitó demientres la guerra civil. Quedó como alministrador d'Italia mientres que César eliminaba a los sos oponentes políticos en Grecia, España y norte d'África. Tres de la muerte de César, nel 44 e.C., xunió les sos fuercies a les de Marcu Emiliu Lépidu, otru xeneral de César, y Octaviu, sobrín-nietu y fíu adoptáu de César; xuntos formaron una dictadura con una direición colexada ente los tres, que los historiadores conocen como Segundu Triunviratu. Los triunviros derrotaron a los asesinos de César na batalla de Filipos (42 e.C.), y repartiéronse dempués el gobiernu del territoriu entá republicanu. A Antoniu tocáron-y les provincies orientales, qu'incluyíen el reinu cliente d'Exiptu, y dióse-y tamién el mandu militar na guerra de Roma escontra los partos.
Les rellaciones ente los triunviros deterioráronse porque toos buscaben agrandar el so podir políticu. Nel añu 40 e.C. evitose la guerra ente Marcu Antoniu y Octaviu col matrimoniu del primeru cola hermana del segundu, Octavia. Pesie a esti matrimoniu Marcu Antoniu tenía una rellación sentimental cola reina d'Exiptu, Cleopatra VII, cola que tuvo trés fíos; esto estropió la rellación ente Octaviu y Antoniu. Nel añu 36 e.C. Lépidu foi espulsáu del triunviratu, y nel 33 e.C. los desacuerdos ente Octaviu y Augustu españaron, entamando una serie de maniobres que llevaron a la guerra civil nel añu 31 e.C., cuando'l Senáu romanu, siguiendo indicaciones de Octaviu, declaró la guerra a Cleopatra y proclamó traidor a Marcu Antoniu. Esi mesmu añu les tropes d'Antoniu foron derrotaes na batalla d'Actium, y tres d'eso Antoniu y Cleopatra colaron pa Exiptu, aú se suicidaron
Lain (Yonne)
Lain ye una comuña francesa del departamentu de Yonne, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Val-d'Auge
Val-d'Auge ye una comuña francesa del departamentu de Charente, na rexón de Nueva Aquitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Pygeretmus platyurus
Pygeretmus platyurus ye una especie de royedor de la familia Dipodidae.
Distribución xeográfica
Ye endémicu del Oeste Central y Oriental del Kazakstán, y el noroeste de Turkmenistán.
Amanita ocreata
Amanita ocreata (tamién conocida n'inglés como death angel, lliteralmente «ánxel de la muerte», o destroying angel, «ánxel destructor») ye una especie d'fungu basidiomicetu venenoso, perteneciente al xéneru Amanita, del orde Agaricales. Produz un cuerpu de fructificación blancu, que'l so sombreru ye convexu o esnacháu y algama 12 cm de diámetru. El so color puede tener un tonu amarellentáu, rosado y delles vegaes col centru marrón. Les llámines se apilan y el tueru mide hasta 20 cm. Tien un aniellu membranosu blancu y finu, amás d'una volva que se paez a una bolsa, que cubre cuasi la metá de la estipe. La especie foi descrita per primer vegada en 1909 por Charles Horton Peck, al traviés d'exemplares recoyíos en California.
Ye un fungu bien tóxicu, responsable de dellos envelenamientos por fungu nel oeste d'América del Norte, rexón na que puede atopase na naturaleza. Contién amatoxines altamente venenoses, según tamién falotoxines, una carauterística compartida cola so "primu" próximu, y tamién mortal, A. phalloides, y otres especies conocíes conxuntamente como ánxeles destructores. La primera ingesta causa dolor abdominal, foria y deshidratación. Depués, la persona puede esperimentar insuficiencia hepática y renal lo suficientemente graves como pa causar la muerte.
Taxonomía y etimoloxía
La especie Amanita ocreata foi descrita per primer vegada en 1909 pol micólogu norteamericanu Charles Horton Peck. Los exemplares que sirvieron de base pa esta descripción fueron recoyíos por Charles Fuller Baker en Claremont, California. L'epítetu específicu ye deriváu del llatín ocrěālos tos, que significa 'vistiendo grebes', (en llatín ocrea significa greba), una referencia a la so volva, que s'atopa llibre y suelta. El términu Amanita bivolvata ye consideráu sinónimu. L'fungu pertenez a la mesma seición (Phalloideae) y xéneru (Amanita) de diversos fungos venenosos mortales, incluyendo A. phalloides y delles especies de cogordes Amanita blancos popularmente conocíos col nome común de destroying angel ("ánxel destructor" n'español): A. bisporiga del Este d'América del Norte, y A. virosa d'Europa, Death angel (n'inglés, "ánxel de la muerte") ye otru nome vulgar pa esta especie nos países anglófonos.
Descripción
El cuerpu de fructificación de A. ocreata ye xeneralmente más robezu qu'otros de los fungos llamaos "ánxeles destructores". De primeres, surde como un oxetu ovaláu blancu cubiertu con un velo universal. Cuando crez, el velu ruémpese surdiendo'l cuerpu granible, anque podríen quedar restos del velu xuntaos a los cantos del sombreru. El pileu ye primeramente semiesféricu, pa dise faciendo cada vez más convexu y esplanáu, dacuando irregularmente. Esto puede xenerar ondulaciones nel sombreru, que puede algamar hasta 12 cm de diámetru. El color varia dende'l blancu al ocre, pasando pol blancu-amarellentáu, dacuando con una rexón central parduza. En ciertes ocasiones, los cuerpos granibles pueden amosar tonos arrosaos. El restu del fungu sol sombreru ye de color blancu. L'estipe mide de 8 a 20 cm d'altu y 1,5-2 cm d'espesura nel ápiz, y lleva un aniellu membranosu blancu y finu. La volva ye delgada, llisa y con forma de sacu, anque pue ser bastante grande y contener cuasi la metá del estipe.
La impresión d'espores, téunica usada na identificación de fungos, son blanques, y les sos espores, de formatu subgloboso, ovoide y elipsoide, y miden 9-14 x 7-10 μm vistes al microscopiu. Xeneralmente, nun presenten un golor típico, anque dellos cuerpos granibles pueden presentar un llixeru golor, descritu como llexía o cloru, un pexe muertu o yodu. Al igual qu'asocede con otros Amanita blancos, el so carne del fungu tiñir de mariellu cuando ye tratada con hidróxidu de potasiu (KOH).
Especies asemeyaes
Esti fungu presenta una paecencia notable con otros fungos comestibles como Agaricus arvensis y A. campestris, y colos ciscullobos (Lycoperdon spp.), primero que'l sombreru háyase abiertu y les llámines sían visibles, polo que, si recueyen fungu inmaduros, cuérrese'l riesgu de confundir estes especies. Tamién se paez a otru fungu comestible y bien preciáu, Amanita velosa, que puede ser estremáu de A. ocreata pola so ausencia d'aniellu, el so sombreru estriáu nos cantos y la presencia de los restos d'un gruesu velu universal, componiendo'l velu. L'fungu comestible Amanita lanei tampoco tien aniellu y ye más probable que presente restos del velu sobre'l so sombreru, que ye xeneralmente escuru. Volvariella speciosa tien espores roses pero nun tener aniellu nin volva.
Toxicidá
Amanita ocreata presenta una gran toxicidá, siendo responsable de ciertu númberu d'envelenamientos por fungu nel noroeste americanu, especialmente mientres la primavera. La so toxicidá deber al so altu conteníu n'amatoxines y falotoxines, una carauterística compartida con otra especie del xéneru, A. phalloides, y coles demás especies conocíes como "ánxeles destructores". Por cuenta de esto, tan solo la metá del sombreru d'un espécime podría matar a un home. Esiste dalguna evidencia de que podría ser el fungu más tóxicu de los Phalloideae de Norteamérica, como ye'l fechu de que los consumidores accidentales presenten la más elevada tasa d'órganos estropiaos y un 40% de fallecimientos. Los perros tamién paecen ser consumidores d'esti fungu en California con fatales resultaos.
Les amatoxinas componer de siquier ocho compuestos con una estructura similar consistente n'ocho anillos d'aminoácidos. De toos ellos, la α-amanitina ye la más frecuente en A. ocreata y, xunto cola β-amanitina, los principales responsables de los efeutos tóxicos del fungu. El principal mecanismu de toxicidá consiste na inhibición de l'ARN polimerasa II, una enzima crucial na síntesis del ARN mensaxeru (ARNm), de microARN y d'ARN pequeñu nuclear (ARNsn). Ensin ARNm, la síntesis de proteínes y, consecuentemente, el metabolismu celular frénense y la célula muerre. El fégadu ye'l principal órganu afeutáu, yá que ye'l primeru en recibir les toxines dempués de ser absorbíes nel tracto gastrointestinal, pero tamién se ven afeutaos otros órganos, especialmente los reñones, susceptibles a les toxines.
Altarejos
Altarejos ye un conceyu español de la provincia de Cuenca, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha.
Amanita ocreata
Toxicidá
Les falotoxinas componer de siquier siete compuestos que tienen siete anillos peptídicos similares. Anque son altamente tóxiques pa les célules del fégadu, les falotoxinas paecen tener una pequeña ventaya frente a les toxines d'otros "ánxeles destructores", yá que nun s'absuerben al traviés del intestín. Amás, una falotoxina, la faloidina, tamién foi atopada nel fungu comestible Amanita rubescens.
Síntomes
Los síntomes d'envelenamientu por A. ocreata son primeramente a nivel gastrointestinal ya inclúin cólicos abdominales, foria aguacienta y vultures que podríen conducir a deshidratación y, nos casos más graves, a hipotensión, taquicardia, hipoglucemia y desordes nel metabolismu acedu-base. Estos primeros síntomes duren hasta'l segundu o tercer día tres la ingestión del fungu. A partir d'esi momentu puede producise un seriu deterioru del fégadu, que da llugar a l'apaición de nuevos síntomes como ictericia, delirios, convulsiones y coma por cuenta d'una hepatitis fulminante y a la encefalopatía hepática causada pola acumuladura en sangre de toes aquelles sustances de normal procesaes o esaniciaes pol fégadu. El fallu renal (de resultes de la hepatitis grave o causada direutamente polos tóxicos ) y la coagulopatía pueden apaecer nesta etapa. Los entueyos que pueden amenaciar la vida de la persona intosicada son: medría de la presión intracraneal, hemorraxa intracraneal, sepsis, pancreatitis, insuficiencia renal aguda y paru cardiaco. La muerte sobrevien xeneralmente ente 6 y 7 díes dempués de la ingestión.
Altarejos
Conceyu
El Conceyu de Altarejos alcontrar na Plaza Mayor númberu 1. Na planta baxa enantes (hasta l'añu 2007) utilizábase como toriles pa les fiestes, pero depués abrióse un chigre polo que los toros van tenese que mover hasta'l polideportivu nuna nueva plaza.
Amanita ocreata
Tratamientu
El consumu de A. ocreata ye una emerxencia médica que rique hospitalización. Esisten cuatro categoríes principales de terapia en casu d'envelenamientu: cuidos médicos preliminares, midíes de sofitu, tratamientos específicos y tresplante de fégadu.
Los cuidos preliminares consisten na descontaminación gástrica por aciu l'aplicación de carbón activo o por aciu un llavadura gástrica. Sicasí, debíu al retrasu ente la ingestión y los primeros síntomes d'envelenamientu, ye bien común que los pacientes alleguen al hospital demasiáu tarde por que estos tratamientos puedan ser eficaces. Les midíes de sofitu van dirixíes escontra'l tratamientu de la deshidratación resultante de la perda de fluyíos mientres la fase gastrointestinal de la intoxicación, según a la correición de l'acidosis metabólica, de la hipoglucemia, del desequilibriu d'electrolitos y de los defeutos na cuayamientu.
Altarejos
Conceyu
Nel primer pisu asítiase la sala de plenos, oficines y sala d'internet gratuitu. Hasta va unos años, el pueblu tamién disponía de wifi gratuitu por aciu una antena que daba cobertoria a tola plaza del pueblu. Sicasí, fai yá un tiempu cerraron la rede wifi ensin esplicación dalguna y dende entós el pueblu nun tien accesu a nenguna rede inalámbrica.
Almodóvar del Pinar
Almodóvar del Pinar ye un conceyu español de la provincia de Cuenca, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha. Pertenez a la contorna de la Manchuela conquense, según la división de la Diputación, anque se trata d'una llocalidá perteneciente a la contorna natural de La Serranía Baxa.
Situación
Anque pertenez a la Manchuela, el so paisaxe ye'l típicu de cualquier pueblu de la Serranía Baxa yá que ta a más altitú y arrodiáu de pinares. Pol pueblu pasa la N-320. Llenda colos conceyos de Gabaldón, Solera de Gabaldón, Monteagudo de las Salinas, Paracuellos y Campillo de Altobuey.
Distancia de los conceyos cercanos
== Historia == El so nome procede del árabe, المدور al-mudawwar, que significa "el redondu".
Na llocalidá atopáronse restos celtíberos que demuestren l'asentamientu d'esti pueblu na zona. Estos restos tán espuestos nel Muséu de Cuenca.
Los primeros datos que se tienen del pueblu dan-y orixe árabe (s. XI), una y bones una avanzadura asítiase nel terrén por cuenta de qu'ésti cumplía tolos requisitos que los antiguos pobladores esixíen pa los sos asentamientos: bona visibilidá, bonu defensa (ta asitiáu nun cuetu), arrodiáu de camperes y cercanu a ríos o manantiales. left|miniaturadeimagen|282x282px|Cuetu de los Cubos. Restos de l'antigua fortaleza árabe - Sieglu XI Mientres la reconquista llevada a cabu polos cristianos na península, ésti convirtióse en terrén fronterizu, puntu d'ensame de batalles ente moros y cristianos hasta la so conquista definitiva llevada a cabu pol rei Alfonsu VIII ente los años 1177 y 1184.
Tres esto la llocalidá pasó a ser un señoríu y la fortaleza árabe foi desmantelada y reutilizada pa construyir la torre de la ilesia parroquial. El primer Señor de la villa foi Don Pedro de Almodóvar, el cuál según les cróniques, acompañó al Rei Don Xaime I d'Aragón a la conquista de Valencia nos años 1233 a 1244.
En 1452 el rei Xuan II de Castiella apurre la villa de Almodóvar, xunto con otros ocho llugares de la inmediación, a Don Rodrigo Manrique, Conde de Paredes de Nava, Condestable de Castiella, Comendador de Segura de la Sierra, maestre de la Orde de Santiago y padre del célebre poeta Jorge Manrique.
En 1467 Manrique viende tolos sos derechos señoriales sobre la villa, esto ye, la villa con tolos sos vecinos, a Don Martín de Alarcón, Comendador de Mérida y señor de Solera.
Según les cróniques de la dómina, esti postreru foi un tiranu cruel colos sos habitantes, reprimiendo cola muerte cualquier actitú pocu sumisa. Dizse qu'había una forca instalada de forma permanente na plaza onde axusticiaba a los sos contrarios. El so señoríu foi pasando de padres a fíos hasta l'añu 1778, añu nel que la villa interpunxo un pleitu pa llibrase de la dependencia de la familia Alarcón, gracies al cual, tres la sentencia, Almodóvar pasu a formar parte de la Corona como villa independiente.
El pueblu de les Carretes
Nel sieglu XVIII la villa vivió'l so momentu de mayor rellumanza al convertise n'unu de los pueblos más importantes d'España, por non dicir el que más, dedicáu al negociu de mercancíes per tol Reinu. Bona parte de lo qu'anguaño ye la villa, deber a la so antigua actividá como pueblu carreteru.
Altarejos
Población
Anguaño Altarejos tien una población de 239 habitantes, cada añu va algamando un nivel históricu de descensu d'habitantes, siendo cada añu mayor, pero vive más xente nuevo, neños, etc. Mayormente el descensu de población producir pola elevada tasa de mortalidá por cuenta de que vive muncha xente mayor. Nos meses de branu pueden llegar a vivir nel Altarejos unes 1.500 persones. Altarejos tamién cunta con una aldega llamada "Les Cases" qu'anguaño ta despoblada, n'estáu de ruines, pero según les llingües dizse que nun ye bien antiguu. Perteneciente tamién a Altarejos atópase la pedanía de Poveda de la Obispalía.
Almodóvar del Pinar
El pueblu de les Carretes
El tresporte yera, y sigue siendo, una actividá capital pal desarrollu económicu d'un país. Ensin él, l'intercambiu de mercancíes ente distintos pueblos y rexones nun esistiría, se desabastecerían los mercaos de les grandes ciudaes y la población y la industria nun tendríen accesu a los alimentos básicos nin a les materies primes. Naquella dómina'l tresporte tamién yera fundamental pa la defensa del Reinu, yá qu'arrieros y carreteros ocupar del treslláu d'armes y material de guerra. miniaturadeimagen|328x328px|Casa típica. Son grandes, construyíes en piedra con teyáu a dos enagües, encaladas y con abondosa construcción en madera, na que destaquen los balconinos y tambanillos. Había dos tipos de tresportistes: los arrieros y los carreteros. Los arrieros encargar de llevar la mercancía a llombu de los sos animales, ente que los carreteros facer por aciu carretes tiraes por animales, xeneralmente gües. Estos clasificábense de la mesma en tresportistes estacionales o profesionales. Los estacionales yeren aquellos arrieros o carreteros que se dedicaben al tresporte de mercancíes mientres determinaes dómines del añu. Los profesionales sicasí dedicábense al tresporte de forma siguida, lo que-yos dexaba trabayar pa veceros non oficiales, esto ye, pa cualesquier que precisara los sos servicios.
Altarejos
Fiestes patronales
Les fiestes llocales celébrense aproximao del 14 al 18 d'agostu y consisten en toros pela tarde y orquesta pela tarde y nueche, tamién cine na plaza, teatros, bailles rexonales, castiellu de fueos artificiales, concursu d'amarutes, mini parque d'atraiciones, talleres pa los más pequeños, concursu de paelles, caldereta de toru y vaca.
Almodóvar del Pinar
El pueblu de les Carretes
La carreta yera'l tipu de vehículu emplegáu pa efectuar tresportes a llarga distancia. El tipu de carreta utilizáu polos carreteros de almodóvar yera la llamada “puerta a puerta”, el modelu más pesáu, que circulaba sobre dos ruedes de madera ensin radios.
Altarejos
Fiestes patronales
Les peñes del pueblu entamen pa les sos componentes fiestes y torneos, como la "peña de los trés y los amestáivos" que yá ta nel so tercer campeonatu de mus, la "peña Alpataleo" anguaño (2007) sosprendiónos cola construcción d'una xaula pa la plaza de toros, que se suma a los dos coches que teníen y al tractor y el remolque de la "peña de los trés y los amestáivos".
Selmana cultural
Celébrase xustu antes de les fiestes, con fiesta de la bicicleta, xuegos pa neños, proyeiciones de películes, bailles rexonales...
Almodóvar del Pinar
El pueblu de les Carretes
Ser carreteru llevaba consigo un estatus llegal especial y una serie de privilexos gracies a la importancia que-y dio la corona al fomentu del comerciu y el tresporte nel reinu. Dalgunos d'estos privilexos yeren: el llibre tránsitu de les carretes por tolos términos de los pueblos, permisu pa cortar madera nos montes públicos pal arreglu de les carretes, permisu pa portar armes, etc.
Amanita ocreata
Tratamientu
A 2015 nun hai disponible nengún antídotu definitivo pal envelenamientu con amatoxinas, pero dalgunos tratamientos específicos como la penicilina G intravenosa demostraron ameyorar la sobrevivencia. Esisten delles evidencies de que la silibinina intravenosa, un estractu de cardu marianu (Silybum marianum), podría ser capaz d'amenorgar los efeutos de les amatoxinas, evitando la so entrada nos hepatocitos y calteniendo asina'l texíu hepático intactu. Naquellos pacientes que desenvuelven un fallu hepáticu, la única opción pa evitar la muerte suel ser el tresplante de fégadu. Tresplantar de fégadu convirtiéronse nuna posibilidá bien establecida nel envelenamientu por amatoxinas. Sicasí, ye una cuestión complicada por cuenta de que tresplantar yá tienen por sigo mesmos un riesgu significativo de presentar entueyos o de mortalidá. Amás, los pacientes riquen ser sometíos a llargos periodos d'inmunosupresión pa nun refugar el tresplante. Les evidencies suxuren que, anque la tasa de sobrevivencia ameyoró colos tratamientos médicos modernos, en pacientes con un envelenamientu de moderáu a grave la metá de los que se recuperaron, sufrieron un dañu hepáticu permanente. Sicasí, estudios posteriores demostraron que la mayoría de los sobrevivientes recupérense dafechu ensin nenguna secuela si son trataos dientro de les 36 hores posteriores a la ingestión.
Almodóvar del Pinar
El pueblu de les Carretes
Los carreteros profesionales formaben parte de la Cabaña Real de Carreteros, y a esti grupu pertenecíen los cabañiles (recuas de mules que de normal pasaben del centenar, dedicaes al tresporte de grandes cargues) y los carreteros de Almodóvar del Pinar. Estos postreros de la mesma crearon la so propia asociación: La Real Asociación de Carreteros de Almodóvar del Pinar, creada ente'l sieglu XVI y XVII. Ésta foi la que mayor númberu de carretes per habitante tenía: 100 carretes y 2566 reses pa 430 vecinos; y, amás, en Almodovar dábase la mayor concentración de propietarios tresportistes por habitantes de toa España, lo que nos da una idea de la importancia d'esti sector na villa.
La Ilesia y la so influyencia
La Villa de Almodóvar del Pinar, dende'l puntu de vista eclesiásticu, pertenez al Arciprestalgu de Motilla del Palancar, diócesis y provincia de Cuenca.