cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cheryl Lynn
Entamos
La carrera musical de Cheryl Lynn empieza nel coru de la so ilesia entá siendo neña. En 1976 empieza la so carrera profesional como cantante de sofitu na xira nacional de la obra The Wiz antes de aportar a la Bruxa Malvada del Oeste.
Cheryl participó nel concursu The Gong Show onde ganó cantando'l cantar de Joe Cocker You Are So Beautiful. Lynn cuntaba que los executivos de la industria musical empezaron a llamala apena asocedió la so victoria.
Ésitu y carrera posterior
Cheryl robló con Columbia Records y llanzó l'álbum tituláu Cheryl Lynn producíu pol teclista David Paich del grupu Toto. Esti discu contenía'l so mayor ésitu en llistes hasta'l momentu, el cantar Got to Be Real que foi co-escrita por Paich y Lynn y que ye considerada una de les cantares definitivos de ser discu. llegó al puestu 1 el Billboard Hot 100 y al númberu 1 en llistes de R&B. Lynn tendría ésitos posteriores coles temes Star Love de 1979, Shake It Up Tonight de 1981, If This World Were Mine a dúu con Luther Vandross en 1982 versionando el cantar orixinal de Marvin Gaye y Tammi Terrell, Encore de 1984 que llegó al puestu 1 en llistes R&B escrita y producida por Jimmy Jam y Terry Lewis y finalmente en 1989 con Every Time I Try To Say Goodbye. Cheryl amás fixo voces nel cantar Georgy Porgy nel álbum debú de Toto.
En 1995 Lynn y el productor Teddy Riley xunir pa grabar el so últimu álbum hasta la fecha llamáu Good Time. Foi llanzáu en Xapón, el Reinu Xuníu y darréu n'Estaos Xuníos.
Senciellos
"If You Were Mine" - R&B #11, Club #28
Día D
thumb|300px|Planos de la [[batalla del Desembarcu de Normandía, que constitúi'l día D más famosu.]] thumb|300px|Día D. 6 de xunu de 1944. Día D ye un términu usáu genéricamente polos militares anglosaxones pa indicar el día nel que se debe empecipiar un ataque o una operación de combate. Históricamente, utilízase'l términu día D pa referise al 6 de xunu de 1944 na Segunda Guerra Mundial, día nel qu'empezó a executase la denomada Operación Overlord. Dicha operación consistía en llevar a cabu un gran desembarcu nes sableres de Normandía como estratexa p'abrir un nuevu frente na Europa Occidental y amenorgar el dominiu alemán, anque empezó de madrugada col aterrizaxe de tres planeador de la 6ª División Aerotresportada del Exércitu británicu y la posterior toma de la ponte Pegasus pola Compañía D del 2º Reximientu d'Infantería Llixera de Oxfordshire y Buckinghamshire, integrada na Brigada de Desembarcu Aereu de dicha División. Nesta fecha la operación Overlord consiguió una cantidá importante de los sos oxetivos previstos, llogrando que les tropes aliaes enfusar na mariña francesa y empecipiaren asina la lliberación de la Europa occidental ocupada pola Alemaña nazi mientres la Segunda Guerra Mundial.
El día orixinal pal desembarcu afitárase pal 5 de xunu de 1944, pero les males condiciones meteorolóxiques y marítimes fixeron que'l comandante supremu de los Aliaos, Dwight D. Eisenhower, aplazar hasta'l 6 de xunu, dándo-yos más tiempu pa ensayar los sos movimientos. Por cuenta de ello esta última fecha conozse popularmente como el pequeñu día D. En francés llámase Jour J o Le Choc.
Bobby Charlton
thumb|upright|La estatua de la United Trinity: Charlton (dcha.), [[Denis Law (cntro.) y George Best (izda.) en Old Trafford.]] Robert "Bobby" Charlton ye un ex-futbolista inglés, nacíu en Ashington. Recibió'l Premiu al meyor xugador européu del añu (Balón d'Oru) en 1966, y ye consideráu pola FIFA como'l meyor xugador inglés de tolos tiempos y unu de los meyores futbolistes europeos del sieglu XX. Foi Charlton quien bautizó como Teatru de los suaños a Old Trafford. Ye'l segundu xugador con más partíos xugaos y el que tien más goles na historia del Manchester United, con 249 goles en 758 apaiciones y encabezó al equipu ganador de la Copa de Campeones d'Europa 1967-68.
Foi unu de los sobrevivientes del desastre aereu de Múnich, el 6 de febreru de 1958, cuando'l Manchester United tornaba a Inglaterra dempués d'apostar el segundu partíu de los cuartos de final de la Copa d'Europa ante'l Estrella Colorada de Belgráu, y nel que finaron ocho miembros del equipu: Roger Byrne, Eddie Apinen, Mark Jones, David Pegg, Tommy Taylor, Geoff Bent, Liam Whelan y Duncan Edwards. Encabezó l'equipu formáu por suplentes que llogró llegar a la fin de la FA Cup 1957-58 en mayu d'esi añu.
A mediaos de la década de 1960, xunto con George Best y Denis Law, formó parte de la llamada United Trinity (La Trinidá de United) de Manchester United.
Biografía
Dellos miembros de la familia de la so madre yeren destacaos futbolistes: Jack Milburn (Leeds United y Bradford City), George Milburn (Leeds United y Chesterfield), Jim Milburn (Leeds United y Bradford City) y Stan Milburn (Chesterfield, Leicester City y Rochdale), y el llexendariu xugador de Newcastle United ya Inglaterra, Jackie Milburn yera primu de la so madre. Coles mesmes, el so hermanu mayor Jack, tamién yera futbolista profesional de Leeds United.
Seleición nacional
Xugó 4 mundiales de fútbol: 1958 (oncenu puestu, Charlton nun marcó nengún gol), el de 1962 (octavu puestu), el de 1966 nel qu'Inglaterra se fixo col únicu campeonatu mundial de la so historia (Charlton marcó tres goles), el de 1970 (octavu puestu).
Tamién participó na Eurocopa 1968, onde Inglaterra quedó tercera (de cuatro equipos participantes) y nel que Charlton marcó unu de los dos goles que marcó la so seleición (l'otru foi de Geoff Hurst, dambos frente a la Xunión Soviética), anque Charlton yá marcó otru gol na ronda previa frente a.
Llista d'estadios de la Copa Mundial de Fútbol
250px|miniatura|derecha|[[Estadiu Pocito el primer estadiu mundialista.]] Un estadiu mundialista ye una denominación que s'aplica a aquellos estadios que dalguna vegada allugaron o van ser sede d'un alcuentru de la Copa Mundial de Fútbol de la FIFA. Ente los escenarios destaca'l Estadiu Azteca de la Ciudá de Méxicu como l'únicu que foi escenariu de dos finales de Copes del Mundu de la FIFA, (considerando qu'en Brasil 1950, reglamentariamente, nun s'apostó una final como tal) y tamién el que mayor cantidá de xuegos mundialistas allugó con diecinueve.
Un total de 185 estadios fueron utilizaos como sede na Copa del Mundu, 16 d'ellos en dos ediciones. Montevidéu ye la única de les ciudaes sede, que tuvo tres estadiu d'esti tipu. La mayoría de los escenarios yeren específicamente pa la práutica del balompié; sicasí estadios multipropósitos, como aquellos emplegaos pal atletismu, aprovecharon los sos campos pa ser anfitriones de xuegos mundialistas. Sobresalen en concencia los que tamién fueron sedes principales de Xuegos Olímpicos, tal que asocedió con Colombes en París 1924, l'Olímpicu de Berlín en Berlín 1936, Wembley en Londres 1948, l'Olímpicu de Roma en Roma 1960, l'Olímpicu Universitariu en Méxicu 1968 y l'Olímpicu de Münich en Múnich 1972.
La Copa del Mundu Estaos Xuníos 1994, tuvo la particularidá de que tolos sos escenarios taben destinaos al fútbol americanu y non al soccer (como se-y conoz nesi país). Sobresaliendo'l Rose Bowl, el Pontiac Silverdome y el Stanford Stadium, pos nellos habíase apostáu'l máximu duelu de dichu deporte, el Super Tazón.
Como comparanza del términu “mundialista” vale recordar qu'otros eventos deportivos denominaos “Campeonatos Mundiales” usaron estes cortiles. Nel casu del Campeonatu Mundial d'Atletismu, tuvo como sedes los estadios Mercedes-Benz Sable (Sttutgart 1993), Ullevi ( Gotemburgu 1995), Stade de France (París 2003), Nagai (Osaka 2007), Olímpicu de Berlín (Berlín 2009) y Daegu (Daegu 2011).
De la mesma forma, cortiles d'esti tipu, fueron anfitriones de duelos de la Copa del Mundu de Rugby nes ediciones de Reinu Xuníu-Irlanda-Francia 1991, Sudáfrica 1995, Reinu Xuníu-Irlanda-Francia 1999 y Francia-Gales-Escocia 2007.
Amás de la Copa Mundial de Fútbol, la FIFA tamién entama otros cuatro torneos que tendríen la categoría de Copa Mundiales (y per ende los sos escenarios son mundialistas): Tornéu Olímpicu de Fútbol, Copa Mundial sub-20, Copa Mundial sub-17 y Copa Mundial de Clubes. Amás de les correspondientes categoríes del fútbol femenín (Copa Mundial Femenina de Fútbol, Copa del mundu sub-20 femenina, Copa del Mundu femenina sub-17).
Ente tolos escenarios de les competencies varoniles, solo 32 ser tamién de la Copa del Mundu mayor; siendo'l Estadiu Azteca l'únicu qu'allugó duelos de toles competencies de seleiciones nacionales, incluyendo la Copa Confederaciones.
700px|center|miniatura|Vista interior del [[Estadiu Azteca, escenariu con más xuegos de Copa Mundial (19) y l'únicu que foi sede de dos finales.]]
Copa Mundial de Suiza 1954
300px|derecha
Copa Mundial de Corea del Sur y Xapón 2002
350px
Copa Mundial d'Alemaña 2006
180px
Copa Mundial de Sudáfrica 2010
400px
Marquesáu d'Argüelles
El Marquesáu d'Argüelles ye un títulu concedíu a favor de Ramón Argüelles Alonso, conocíu banqueru ya industrial asturianu, coronel de voluntarios de L'Habana, fundador del Batallón Urbanu, promotor d'importantes donaciones a la Corona Española mientres la Guerra de Cuba que llegaron a superar los 10 millones de la dómina, el 28 de xunetu de 1897. Títulu que tien el tratamientu de Grande d'España dende'l 18 de xunetu de 1925.
Vida social
Ente les diverses propiedaes qu'encargó construyir Ramón Argüelles destaca'l Palaciu de Garaña, que construyóse ente los años 1881 y 1882. Anguaño utilízase como Hotel, pero caltién bona parte de les sos carauterístiques orixinales. Trátase d'una gran residencia, rematada por una peculiar galería articulada con madera, fierro y cristal. A la izquierda del cuerpu central llevántase una formación triforme, y a la so derecha una capiya dedicada a San Ramón, que foi inaugurada en 1887. Dambes construcciones menores quedaron xuníes al cuerpu central por aciu dos talos corredores volaos. Nos terrenes del palaciu atópase tamién un camping de 1ª categoría, llindáu polos murios de piedra orixinales.
En Madrid mercó La Güerta de Canovas na Cai Serrano en 1898 a la vilba de Canovas del Castillo. Mientres la Guerra Civil el Palaciu de la Güerta tuvo baxu pabellón cubanu dependiendo de la embaxada de Cuba pos la marquesa yera cubana de nacencia y por eso nun foi escalada nin destruyida. La marquesa vencer pal Desfile de la Victoria de Madrid de 1939 por que morara Franco. Foi baltáu en 1950 y construyóse nel so llugar la "Embaxada Americana".
El papel urbanizador de la II Marquesa d'Argüelles en Ribeseya foi bultable. Dizse que foi nuna de les sos propiedaes en Ribeseya, villa Cochola, durmió Manolete na so última estancia n'Asturies antes de la so muerte.
Dende'l puntu de vista históricu, el entroncamiento de los Argüelles colos Bernaldo de Quirós y Mier, fai que perteneza a esta caña'l Palaciu de la Espriella en Villahormes que vien siendo propiedá de la mesma familia dende hai más de 500 años. Primeramente esti Palaciu pertenecía al llinaxe Espriella magar nel sieglu XVIII, doña Francisca de la Espriella y Rivero, propietaria de los bienes anexos al Mayoralgu, ente los que s'incluyía'l Palaciu, casó con don Cosme de Mier y Salceda, Señor de la Casa de Salceda, de la de Sánchez de Buelna, y de la de Celis, escastándose la llinia masculina del llinaxe. Nesti Palaciu nacería Federicu Bernaldo de Quirós y Mier y contraería matrimoniu con María Josefa Argüelles, II Marquesa d'Argüelles.
Pela rodiada de Madrid, el marqueses teníen una finca llamada Devesa Vieya, nel términu de Galapagar.
thumb|Semeya de Devesa Vieya, propiedá en Galapagar de los Marqueses d'Argüelles thumb|Semeya de La Güerta na Cai Serrano de Madrid, propiedá de los Marqueses d'Argüelles
Titulares
José María Bernaldo de Quirós y Argüelles, casáu con Carmen Cuesta Reixa María Bernaldo de Quirós y Argüelles, casada con don Xuan de Nardiz y Oruña, barón de Velli, de la casa marquesal del Castiellu de Jara per llinia femenina, abogáu y militar, caballeru de la Orde de Montesa, Infanzón de Illescas, del Real Estamentu Militar del Principáu de Girona.
María del Carmen Bernaldo de Quiros y Gutierrez (1921-1988), IV Marquesa d'Argüelles, casó con Manuel Ibañez y picu, de la casa condal de Rivadeva, descendiente direutu de Manuel Ibanez y Posada, conocíu indianu ya industrial asturianu.
Titular Actual
L'actual Marqués ye M. Ignacio Ibáñez y Bernaldo de Quiros, dende'l 15 de setiembre de 1988, anque salió publicáu nel Boletín Oficial del Estáu el 23 de mayu de 1988. Trátase del 5º Marqués d'Argüelles, y ta casáu con María Suárez-Infiesta Pidal.
Junko Ishida
Junko Ishida (石田 順子, ), ye una ex-futbolista xaponesa.
Cheryl Toussaint
Cheryl Toussaint ye una atleta estauxunidense retirada, especializada na prueba de 4x400 m na que aportó a subcampeona olímpica en 1972.
Carrera deportiva
Nos XX. OO. de Múnich 1972 ganó la medaya de plata nos relevos 4x400 metros, con un tiempu de 3:25.15 segundos, llegando a meta tres Alemaña del Este y per delantre d'Alemaña del Oeste, siendo les sos compañeres d'equipu: Madeline Manning, Mable Fergerson y Kathy Hammond.
Vers (Saona y Loira)
Vers ye una comuña francesa del departamentu de Saona y Loira, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Daniel D. Tompkins
Daniel D. Tompkins foi un políticu d'Estaos Xuníos. Foi Gobernador de Nueva York y Vicepresidente d'Estaos Xuníos mientres la presidencia de James Monroe.
Protogoniomorpha
La Protogoniomorpha, ye un xéneru de lepidópteros perteneciente a la subfamilia Nymphalinae na familia Nymphalidae que s'atopa n'África.
Enllaces esternos
control d'autoridaes
Aeropuertu Internacional de Bamaku-Sénou
L'Aeropuertu Internacional de Bamaku Senou ye'l principal aeropuertu de Malí en Bamaku, la capital de Malí nel Oeste d'África.
Allugamientu
Atopar a unos 15 km al sur de Bamaku dientro de les llendes del distritu de Bamaku. Foi abiertu al tráficu en 1974.
Ojos Negros
Ojos Negros ye una llocalidá y conceyu español perteneciente a la Contorna del Jiloca, al noroeste de la provincia de Teruel, comunidá autónoma d'Aragón. Tien una área de 90,71 km² con una población de 421 habitantes (INE 2014).
El conceyu consta de dos nucleos de población, Ojos Negros puramente dichu, y el barriu de Sierra Menera, distantes dambos unos 5 km.
Situación y clima
Ojo Negros ta asitiáu na llende occidental de la provincia, próximu a la de Guadalaxara, na aguada norte de la sierra Menera. Mover na zona d'influencia de Calamocha, a 31 km del conceyu, anque tamién ye apreciable'l curiosu qu'exerz Teruel capital, distante 73 km.
Arqueoloxía
Los asentamientos más antiguos conocíos nel términu municipal d'Ojos Negros son de dómina ibérica y de calter cultural celtibéricu. La importancia minera de la contorna y la so situación estratéxica nes víes de comunicación que xunen la depresión del Jiloca y la pandu castellanu espliquen la esistencia de xacimientos de notable entidá.
Los más significativos son El Cuetu de les Salinas y El Santu. El primeru, más importante, ye un pobláu de dimensiones medies, con restos d'estructures defensives y que'l so material cerámico consta de jarras, vasíes globulares y concos con decoración pintada de tipu xeométricu.
Per otra parte, investigaciones arqueolóxiques na zona revelaron que yá esistíen procesos metalúrxicos en dómines celtibérica, romana y musulmana, qu'implicaben la estracción, el tresformamientu y la forxa de mineral.
Edá Media
La primer referencia sobre Ojos Negros apaez en 1280, y refier la so inclusión nel arciprestalgu de Daroca. La historia del conceyu ta bien amestada a la villa zaragozana, una y bones delles llocalidaes de les actuales provincies de Teruel y Zaragoza dependieron de Daroca dende 1120. Sicasí, en 1248, el rei Xaime I constituyó la Comunidá d'aldegues de Daroca, escluyendo a Ojos Negros de la mesma. Coles mesmes, nel añu 1297 les salines d'Ojos Negros apaecen citaes ente les rentes del monarca Xaime II. thumb|left|180px|[[Alfonsu V d'Aragón|Alfonsu V, quien alcordó les capitulaciones matrimoniales de la so hermana en Ojos Negros en 1428.]] Al ser rexón fronteriza ente Castiella y Aragón, Ojos Negros tuvo gran protagonismu nel sieglu XIV mientres les guerres ente dambos reinos, pos, al pie d'otres llocalidaes, formaben la primer petrina defensiva de la Comunidá de Daroca. En 1333, delles aldegues —ente elles Ojos Negros—, fueron eximidas de pagos pa utilizar dichos importes nel arreglu de castiellos y fortificaciones; les primeres referencies sobre'l castiellu d'Ojos Negros apaecen en 1344. En 1356, tropes castellanes amburaron y destruyeron el castiellu, siendo reconstruyíu un añu dempués. Herrera —anguaño un despoblado— foi tamién destruyida, magar nun foi reconstruyida, siendo amestada a Ojos Negros en xineru de 1357. Mientres la gran invasión castellana de 1363, los vecinos abellugar na cortil del castiellu y, esi mesmu añu, l'Arzobispu de Zaragoza autorizó la construcción de la capiya de San Juan dientro de la fortaleza, güei sumida. Mientres estes guerres llegar a tal estremu de miseria y ruina que'l rei eximió a Ojos Negros del pagu de tributos mientres seis años, a condición de que dichu dineru invertir na arreglu de destruyir.
En dómina medieval, pa la organización de les villes estableció un nuevu organismu, les sesmes, que correspondíen a entidaes alministratives entemedies ente la comunidá y l'aldega. Ojos Negros tuvo integráu —al pie de Calamocha y Monreal del Campo, ente otros llugares— na Sesma del Río Jiloca. El conceyu perteneció, de forma socesiva, a la sobrecullida de Teruel (1446), a la sobrecullida de Daroca (1488 - 1495), a la sienda de Daroca (1646) y al correximientu de Daroca (1711 - 1833).
Yá nel sieglu XV, esiste constancia escrita de qu'atopándose en Ojos Negros el rei Alfonsu V el Magnánimo, el 16 de febreru de 1428 alcordó les capitulaciones matrimoniales de la so hermana Leonor con Don Duarte, primoxénitu del rei de Portugal. Años más tarde —ente 1449 y 1452—, Ojos Negros foi atacáu polos castellanos d'Álvaro de Luna, que ganaren a les tropes de la Corona d'Aragón na Batalla d'Olmedo (1445).
Edá Moderna y Contemporánea
Ojos Negros constituyóse como Conceyu en 1834, dientro del partíu xudicial d'Albarracín, pa incorporase en 1955 al de Calamocha. En 1845, el xeógrafu ya historiador Pascual Madoz señalaba que Ojos Negros «componer de 180 cases, ente elles la del conceyu, partíu en 15 cais y una plaza... Los vecinos surtir de les agües de dos fuentes qu'hai nel pueblu, de bona calidá». Del so terrén, anque «na so mayor parte ye llanu pero de secanu y de mala calidá», llográbase centenu, cebada, avena y camperes. Yá se mentaba la esistencia d'una «mina de metal ferrial... de la que se estrae cuanta mena quierse, pos casi tol cuetu de les Meneras, que ye onde s'atopa, ye d'aquel mineral». thumb|240px|Llocomotora del ferrocarril mineru d'Ojos Negros. La vida económica del conceyu xiró en redol a les citaes mines de fierro a partir de la so esplotación industrializada a principios del sieglu XX, cuando se fundó la Compañía Minera de Sierra Menera. El xacimientu, enclaváu nel anticlinal cuarcítico que dixebra Ojos Negros de la vecina provincia de Guadalaxara, tien una estensión de más de 1 500 ha y les sos reserves evaluar en 80 millones de Tm. Ye una esplotación a cielu abiertu d'un mineral de bona estracción pola so naturaleza terrosa y relativamente blanda. Sicasí, la compañía dexó de funcionar en 1986 por cuenta de la crisis del sector siderúrxicu.
Demografía
D'alcuerdu al fogaje de 1495 —censo ordenáu por Fernando'l Católicu—, Ojos Negros tenía nesa dómina 65 «fueos» o llares, lo qu'equival a unos 260 habitantes. Nel censo d'España de 1857 Ojos Negros figura con una población de 1 157 habitantes, aumentando a 1 199 en 1877.
En 2014 la población del conceyu yera de 421 habitantes.
Patrimoniu
Ojo Negros asítiase en redol al antiguu Castillo y a la Ilesia parroquial de La nuesa Señora del Pilar, que marquen la so distribución urbanística.
Patrimoniu relixosu
Ilesia de La nuesa Señora del Pilar. Hasta [[1959 perteneció a la diócesis de Zaragoza.|thumb|280px]] La Ilesia parroquial d'Ojos Negros foi edificada a principios del sieglu XVI por Pierres de Nilo, autor ente otres obres de la Torre del Micalet, en Valencia. Construyida en mampostería, la fachada, de perfil mixtilíneo, ye toa de sillería y tien una senciella portada adintelada. Presenta una planta de cruz llatina con trés naves, destacando'l cruceru, y cuenta con capiyes llaterales ente contrafuertes. La nave central tópase cubierta con bóveda de cañón con lunetos. La torre ta inacabada.
Na plaza mayor llevántase la Ermita de Santa Engracia, patrona de la villa. Ye un edificiu construyíu en mampostería que tien planta de cruz llatina. D'orixe románicu, nel so interior guardaba la imaxe de la Virxe de les Mases, románica tamién, que foi treslladada a la parroquia. Amás, la llocalidá cunta con otres ermites, dedicaes al Santu Cristu, a San Pascual, a la Virxe de los Dolores y a San Roque.
Otra ermita notable ye la del Cristu d'Herrera, asitiada nel despoblado medieval de Ferrera —o Herrera—, abandonáu a finales del sieglu XIV. Ye un templu del sieglu XVIII que presenta una nave con tres tramos, tando'l cruceru cubiertu por bóveda vaída. Mandáu edificar pol Obispu de Tarazona D. Bernardo Mateo, natural d'Ojos Negros, foi llugar de devoción de numberosos pueblos cercanos.
Patrimoniu civil
left|260px|thumb|Molín de vientu d'Ojos Negros. De torre mediterránea, la so cubierta ye de madera. Cerca de la ilesia estienden les muralles romanes y, de siguío, atópense les ruines del Castillo, que data de la dómina de la Reconquista. La construcción d'esti castiellu foi sufragada la Comunidá d'aldegues de Daroca en 1303. El so allugamientu na frontera ente Aragón y Castiella fizo que mientres el sieglu XIV fuera escenariu de les guerres ente los dos reinos. De planta oval de 80 × 30 m, presenta tres torres rectangulares que caltienen gran altor. La meyor caltenida d'elles ye la que s'atopa a un nivel inferior, destacando pola so base en sillería y recrecimiento en mampostería coles esquines reforzaes por sillares. Na so parte baxa entá caltién una cisterna con agua.
Ojos Negros tamién tien un molín de vientu datáu ente los sieglos XVI y XVII, totalmente restauráu. Ye un molín de tipu mediterraneu «tipu C de krüger», torre cilíndrica y cubrición cónica. Tien dos plantes, la inferior l'almacén y la cimera alluga la maquinaria del molín. Alcontrar xunto a la carretera que xune Ojos Negros con Sierra Menera.
Patrimoniu natural y cultural
thumb|280px|[[Salinas d'Ojos Negros.]] Una paraxa de gran interés dientro del términu municipal ye'l conocíu como les Salinas del Rei. La esplotación paez ser que tuvo venceyada a un pobláu celtibéricu ocupáu darréu en dómina musulmana. Entiende'l pozu, les balses, les canalizaciones de madera y l'almacén. Del pozu, asitiáu en partir norte, estrayíase l'agua, que yera alzada al traviés d'una noria hasta llegar a unes canalizaciones que conducen hasta les balses. Una vegada llenes éstes, esperar a que la evaporación de l'agua dexara recoyer la sal. La esplotación siguió en funcionamientu hasta mediaos del sieglu XX y nos últimos años lleváronse a cabu delles intervenciones pa poder acoyer visites.
A lo último, el pasáu mineru d'Ojos Negros mandó diverses construcciones venceyaes a les esplotaciones de mineral de fierro. Como exemplu, cabo destacar el barriu de la Estación, qu'alluga les ruines de la estación del ferrocarril y los sos talleres; igualmente, nes esplotaciones mineres destaquen los buecos de la esplotación, les escombreres y sobremanera, les instalaciones industriales. Esti patrimoniu ta declaráu Monumentu d'Interés Local.
Aeropuertu Internacional d'Auckland
L'Aeropuertu Internacional d'Auckland ye l'aeropuertu internacional más grande ya importante de Nueva Zelanda, sirviendo a más de 15 millones de pasaxeros per añu. Atopar en Mangere, un suburbiu al oeste de Manukau City, y ta a 21 km escontra'l sur del centru d'Auckland. Ye la base d'operaciones principal de la compañía neozelandesa Air New Zealand.
L'Aeropuertu Internacional d'Auckland ye una de les obres más importantes d'infraestructura de Nueva Zelanda, aproviendo miles de puestos de trabayu pa la rexón. Ye amás el segundu "puertu" de cargues del país por valor, contribuyendo con cerca de 14 000 millones de dólares a la economía.
En términos de total de pasaxeros, ye'l cuartu más grande en Australasia, por detrás del Aeropuertu Internacional Kingsford Smith (Sydney), del Aeropuertu Internacional Tullamarine (Melbourne) y del Aeropuertu de Brisbane.
L'aeropuertu cobra una tasa pal meyoramientu del Aeropuertu.
Historia
El terrén del aeropuertu foi utilizáu como pista pol Auckland Aero Club. En 1928 el club arrendó parte del terrén d'un granxeru p'afaer los trés De Havilland Gypsy Moth. El presidente del club notó nel so momentu que'l llugar tenía munches ventayes de vital importancia pa un aeródromu y pista d'entrenamientu. Tenía bonos accesos, con bon drenaxe y ta llibre de cables d'alta tensión, edificios y borrina.
En 1960 empecipiáronse les obres pa tresformar el llugar nel aeropuertu principal d'Auckland, desplazand a Whenuapai, nel noroeste de la ciudá. La mayor parte de la pista ta sobre tierra ganada al mar nel Puertu de Manukau. El primer vuelu realizar un DC-8 d'Air New Zealand en payares de 1965, desapegando escontra Sydney. L'aeropuertu foi oficialmente inauguráu al siguiente añu, con un gran espectáculu al campu mientres la selmana del Aniversariu d'Auckland, del 29 al 31 de xineru de 1966.
Una nueva terminal internacional, nomada n'homenaxe a Jean Batten, foi construyida en 1977. La más recién reforma significativa realizar nel 2005, dixebrando a los pasaxeros que llegaben y partíen del aeropuertu.
Anguaño, nel aeropuertu ta llevándose a cabu una serie d'importantes proyeutos de construcción, que van amosar importantes cambeos, incluyendo una segunda pista apropiada (una y bones la esistente utilízase como pista de rodaxe principal, y el so usu llindar a emerxencies o cuando se realicen trabayos de caltenimientu na pista principal.
Aereollinies y destinos
thumb|right|Terminal de pasaxeros thumb|right|Embarque Internacional
Rexón Flamenca
La Rexón Flamenca (en neerlandés: «Vlaams Gewest»), tamién llamada Flandes (en neerlandés: «Vlaanderen»), ye una de les trés rexones que componen Bélxica. La so capital ye Bruxeles y constitúyese, como yá preve l'Artículu 5 de la Constitución belga, de les provincies d'Amberes, Brabante Flamencu, Flandes Oriental, Flandes Occidental y Limburgu.
La rexón tien una superficie de 13.522 km² y una población d'aproximao 6.350.000 habitantes, lo que representa un 40% de la superficie y un 60% de la población belga.
Historia
Mientres la guerra de les Galies, Xuliu César incorporó esti territoriu a la República romana. Viose afeutada poles invasiones xermániques del sieglu V. Los xermanos que s'asitiaron equí fueron los francos ripuarios. Dempués viose sometida al poder merovinxu, qu'estremó'l territoriu en condaos. Nesta dómina creáronse abadíes benedictines como la de San Bertín.
Reinando Balduino II (conde dende 879 hasta 918), creóse'l Condáu de Flandes, nel añu 892. Sicasí, quedó estremáu cuando los distritos pasaron a dominiu francés nel sieglu XII. Les restantes partes de Flandes cayeron en poder del vecín condáu de Henao, en 1191.
Mientres la Baxa Edá Media, les ciudaes comerciantes (especialmente Gante, Bruxes y Ypres) fixeron de Flandes una de les rexones más urbanizaes d'Europa, texendo llana de les tierres vecines, fabricando texíos tantu pa usu domésticu como pa la esportación.
Tola zona pasó a los duques de Borgoña en 1384, en 1477 a la dinastía de los Habsburgu y, con Carlos I, incluyir nel Imperiu español. En 1512 formaron una circunscripción propia, la Circunscripción de Borgoña. El Condáu de Flandes siguió siendo un feudu francés nos sos territorios occidentales, y un señoríu del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu na parte oriental. En 1526, Francisco I de Francia dexó'l condáu de Flandes a Carlos I pol tratáu de Madrid. Esto confirmóse na Paz de les Dames de Cambrai de 1529. La soberanía tresmitir dende'l reinu de Francia al Sacru Imperiu Romanu.
La Reforma
Les 95 tesis de Lutero, publicaes en 1517, tuvieron un fondu efeutu nos Países Baxos. Ente los ricos comerciantes d'Amberes, les creencies luteranes de los comerciantes hanseáticos alemanes atoparon curiosu, quiciabes en parte por cuenta de razones económiques. L'espardimientu del protestantismu nesta ciudá viose favorecida pola presencia d'un claustru agustiniano (fundáu en 1514) nel barriu de St. Andries. Lutero, él mesmu un agustiniano, enseñara a dalgunos de los monxos, y les sos obres taben impreses en 1518. Carlos V ordenó que se cerrara esti claustru alredor de los años 1525. Los primeros mártires luteranos vinieron d'Amberes. La Reforma dio como resultáu foles consecutives de reforma que se superponían: una luterana, siguida por una militante anabaptista, depués una menonita y finalmente el movimientu calvinista. Estos movimientos esistieron cada unu con independencia del restu.
Beeldenstorm
thumb|180px|Estatues en [[Relieve (arte)|relieve de la Catedral de San Martín, Utrecht, Holanda atacaes mientres la iconoclastia reformista nel sieglu XVI. ]] Una traza distintiva de la Reforma foi la creencia de qu'una escesiva celebración de los santos y les sos imáxenes convirtiérase en idolatría. Los esfuercios por acabar con ella llevaron a la iconoclastia de 1566 (la Beeldenstorm) – la baltadera d'estatues y pintures que representaben santos. Esto rellacionábase cola guerra de relixón que se taba desenvolviendo ente católicos y protestantes, especialmente los anabaptistes. El Beeldenstorm empezó no qu'anguaño ye'l distritu de Dunkerque nel Flandes francés, con sermones al campu (en neerlandés, hagepreken). El primeru tuvo llugar nel Cloostervelt cerca de Hondschoote. El primer gran sermón celebróse cerca de Boeschepe el 12 de xunetu de 1562. Estos sermones al campu, na so mayoría de signu anabaptista o menonita, espublizar por tol país. El 10 d'agostu de 1566 a la fin de la pelegrinación ente Hondschoote y Steenvoorde, la capiya del Sint-Laurensklooster (Monesteriu de San Llorienzo) foi desfigurada polos protestantes. La iconoclastia dio como resultáu non yá la destrucción del arte católico, sinón tamién la vida de munchos sacerdotes. Depués estendióse a Amberes, y el 22 d'agostu, a Gante. Atacar a una catedral, ocho ilesies, venticinco claustro, diez hospitales y siete capilla. Dende ellí, estendióse entá más al este y al norte, pero en total nun duró más d'un mes.
La guerra de los Ochenta Años
En 1568 los Diecisiete Provincies que roblaron la Unión d'Utrecht empezaron una revuelta contra Felipe II: la guerra de los Ochenta Años. Les tropes españoles rápido empezaron a combatir a los rebeldes, pero primero que la revuelta pudiera ser totalmente derrotada, españara la guerra ente Inglaterra y l'Imperiu español, forzando a les tropes españoles de Felipe a detener la so meyora. Mentanto, los exércitos españoles yá conquistaren les importantes ciudaes comerciales de Bruxes y Gante. Amberes, que yera unu de los puertos más importantes del momentu, tamién tenía que ser reconquistada. El 17 d'agostu de 1585, cayó Amberes. A partir de 1568 y hasta 1648 desenvolvióse la guerra de los Ochenta Años ente lo qu'a partir de 1585 yeren los Países Baxos de los Habsburgu al Sur y les Provincies Xuníes del norte.
Los Países Baxos meridionales
thumb|Mapa de 1609 del condáu de Flandes. Los distritos occidentales de Flandes pasaron finalmente a Francia tres distintos trataos de 1659 (Artois), 1668, y 1678. Asina, la rexón de Dunkerque pasó a formar parte de Francia dende 1662 y la de Lille en 1668. El Tratáu d'Utrecht (1713) dexó'l restu de Flandes a los Habsburgu d'Austria.
Mientres la Revolución francesa, les tropes republicanes invadieron esti Flandes austriacu. Nel Congresu de Viena (1814), Flandes foi declaráu como provincia de los Países Baxos.
Reinu de Bélxica
En 1830 creóse'l Reinu de Bélxica, y Flandes foi una de les provincies que la formó. Esti territoriu viose afeutáu tantu pola Primer Guerra Mundial como pola Segunda. Flandes, como'l conxuntu de Bélxica, foi testigu de parte de les grandes perdes humanes del Frente occidental na Primer Guerra Mundialsobremanera poles trés batalles de Ypres. Por cuenta de los cientos de miles de baxes en Ypres, les amapoles que brotaron dempués nel campu de batalla, más tarde inmortalizadas nel poema canadiense «In Flanders Fields», escritu por John McCrae, convirtiéronse nun símbolu de les vides perdíes na guerra. Mientres el periodu d'enteguerres y la Segunda Guerra Mundial, surdieron en Bélxica dellos partíos nacionalistes y d'estrema derecha, y dellos los flamencos nutrir del sentimientu de discriminación polos valones contra los flamencos. El gobiernu alemán prometió a los flamencos más derechos, polo que dalgunos d'ellos collaboraron col réxime nazi.
Dempués de la guerra, los collaboracionistes (o xente que yera Zwart, «Negra» mientres la guerra) fueron escorríos y castigaos. Y ente ellos había munchos nacionalistes flamencos, que'l so principal oxetivu yera llograr más derechos pa Flandes. Como resultáu d'esto, hasta l'actualidá'l nacionalismu flamenco suelse acomuñar a la derecha política y les ideoloxíes fascistes. Particularmente dende la Segunda Guerra Mundial, Flandes sufrió un espectacular tresformamientu: pasó de ser una rexón agrícola nel sieglu XIX y empiezos del sieglu XX, a una rexón que creció y espolletó con una gran fortaleza económica. La educación, un prósperu clima social y una gran productividá fueron los factores cruciales nesta evolución.
Instituciones y política
La ciudá de Bruxeles combina la so condición de sede de la Comisión Europea y otres instituciones de la Xunión Europea (XE), lo mesmo que de otros organismos internacionales, amás tien un calter cosmopolita y al empar tradicional. Importantes llugares son: la Grote Markt, una de les places más belles del mundu; el Conceyu, d'estilu góticu flamíxeru; la Casa del Rei y los 39 edificios gremiales, coles sos formoses fachaes barroques; el Muséu Nacional del Cómic; el Manneken Pis; el Barriu Real; la Catedral de San Miguel y Santa Gúdula; el Sablon; el Parque del Cincuentenariu; el Atomium, etc.
División alministrativa
right La Rexón de Flandes entiende 5 provincies:
Conceyos
La Rexón de Flandes cunta con 315 conceyos
Ciudaes principales
Bruxes (Brugge): ye una ciudá con obres arquiteutóniques notables, siendo dellos polos d'atraición turística les canales medievales, la plaza mayor, el conceyu del sieglu XIV, el palaciu del Brugse vrije, la catedral de San Salvador, la Basílica de la Santa Sangre y el Beaterio.
Amberes (Antwerpen): a veres del ríu Escaldia, ye la ciudá natal de pintores como Rubens o Van Dyck. Tamién conocida pol so trabayu colos diamantes. Dalgunes de les posibilidaes más destacaes pa visitar son: la Plaza Mayor, el Conceyu, la so Catedral Gótica, la casa de Rubens, el Muséu PlantinMoretus, el muséu de Belles Artes y el Muséu Provincial del Diamante.
thumb|Conceyu de [[Courtrai|Cortrique.]] Gante (Gent): establecida nel encruz de los ríos Lys y Escaldia. Xeográficamente asitiada a escasos 30 minutos d'otres ciudaes como Bruxes, Amberes y Bruxeles. Contién munchos puntos d'interés como'l Castiellu de los Condes, el Muelle de los herboristas y el del trigu, el barriu de Patershol y la catedral de San Bavón.
Lovaina (Leuven): ye la ciudá universitaria de Flandes por excelencia. La so universidá foi fundada en 1425. Lovaina tamién ye conocida pol so Grote Markt o Plaza Mayor, la ilesia de San Pedro, el pimpanu Conceyu, el Salón de los Texíos (De Lakenhallen), el Colexu Van Dale, la ilesia de San Miguel y el Gran Beaterio.
Mechelen (Mechelen): ciudá bien importante por cuenta de distintes condiciones históriques como ser la capital de los Países Baxos (mientres el periodu de los duques de Borgoña), centru neurálxicu del poder clerical y ciudá na que l'emperador Carlos V vivió un llargu periodu. Por tou esto y muncho más Mechelen tien la preciosa catedral de San Romualdo, la ilesia de San Juan y la de San Pedro y San Pablo. Tamién presenta gran interés cultural la escuela de carrillones y los talleres de restauración de tapices.
Economía
Flandes concentra la mayor parte de la riqueza nacional de Bélxica. L'actual economía flamenca ta basada principalmente nes esportaciones. Flandes tien la mayor tasa d'esportación per cápita nel mundu. Ye una zona que se destacar tantu no industrial como no comercial, famosa poles sos quesos, cerveces y pintures.
Cultura y sociedá
Flandes cuenta col 57,9% de la población total belga. Nesta rexón fálase neerlandés, denomináu tamién flamencu, que conoz y emplega hasta un 70% de la población belga.
Los grandes maestros de la pintura Van Eyck, Brueghel, Rubens y Van Dyck, ente otros, nacieron y llevaron a cabu los sos trabayos en Flandes. Esistió una auténtica escuela flamenca de pintura de fama y algame internacionales.
En primavera apuéstase una importante prueba ciclista llamada'l Tour de Flandes.
L'arte barroco
Frente a Holanda, nel sieglu XVII Flandes sigue permaneciendo so la influencia católica d'España.
N'arquiteutura'l góticu va dar pasu al barrocu, debíu al escasu desenvolvimientu del Renacimientu. van construyise un gran númberu de conventos y abadíes barrocos, de les numberoses órdenes relixoses qu'ellí s'instalaron, con estructures suntuoses, que recueyen los ecos de les construcciones principesques.
Pero como en dómines anteriores, la manifestación artística más destacada y rica ye la pictórica, qu'enllaza cola pintura flamenca tradicional y qu'amuesa un desenvolvimientu paralelu a la pintura holandesa, incluyendo los nuevos xéneros que nella se desenvuelven.
va caltenese la esmolición pol arte italianu, y la constante rellación sobremanera con pintores venecianos. La figura más destacada, y unu de los xenios de la pintura universal de toles dómines, ye Pedro Pablo Rubens, que la so obra va tener una gran importancia trascendental nel restu d'Europa. Al pie de él trabayen pintores d'una gran calidá como Jacob Jordaens, David Teniers el Mozu, y Anton van Dyck.
Aquisgrán
thumb Aquisgrán (n'alemán: Aachen ; en fráncicu ripuario: Oche [oxe]: en francés: Aix-la-Chapelle; y en llatín: Aquisgranum), tamién llamada Baños d'Aquisgrán, ye una ciudá balneariu nel distritu gubernamental de Colonia en Renania del Norte-Westfalia (Alemaña). Aquisgrán yera la residencia favorita de Carlomagno, y más tarde foi'l llugar de coronación de los reis alemanes. Ye la ciudá más occidental d'Alemaña, asitiada xunto a les fronteres con Bélxica y los Países Baxos, a 61 km al suroeste de Colonia. Dientro de la rexón esisten mines de carbón y esto repercutió na so historia económica. La Universidá Téunica d'Aquisgrán, una de les universidaes d'excelencia n'Alemaña, atópase na ciudá. L'enfoque económicu predominante en Aquisgrán ta na ciencia, la inxeniería, la teunoloxía y sectores allegaos. En 2009, Aquisgrán clasificóse octava ente les ciudaes d'Alemaña más innovadores. La población de la ciudá supera los 260 000 habitantes.
Nome de la ciudá
El nome d'Aquisgrán ye d'orixe inciertu. L'allugamientu foi habitada pol home dende'l Neolíticu, hai aproximao 5000 años, atraíu polos sos manantiales d'agües calientes. El raigañu Aa, o variantes como Ae, Y, Ee, Ie, o IJ atopar nos nomes de los ríos o otres fontes d'agua nes zones de fala xermánica del norte d'Europasobremanera los Países Baxos y el noroeste d'Alemaña.
El términu llatín "Aquae" ye l'orixe del nome romanu Aquae granni, que significa "agua de Grannus", en referencia a una deidá celta venerada na zona. Sicasí, una etimoloxía alternativa atribúi l'elementu granni a un oficial romanu de nome Grenus, qu'estableció un campamentu militar romanu na zona mientres los tiempos del emperador Adriano en redol al añu 124. Esti nome convertir en Aix en francés, y darréu en Aix-la-Chapelle dempués de la construcción d'una catedral na ciudá so la direición de Carlomagno a finales del sieglu VIII, que convirtiera la ciudá na capital del so imperiu.
D'esta manera, los topónimos de derivaos rellacionaos col términu "agua" nes llingües xermánicu y románicu son un casu d'evolución paralela. La ciudá ye conocida por una variedá de distintos nomes n'otros idiomes:
Dialeutu d'Aquisgrán
Aquisgrán ta nel estremu occidental de la llinia de Benrath qu'estrema les llingües altoxermániques nel sur del restu de la zona de llingües xermániques occidentales nel norte. El dialeutu llocal de la ciudá llámase Öcher Platt y pertenez al grupu de llingües de franconio ripuario.
Historia Antigua
Les canteres de xiles en Lousberg, Schneeberg y Königshügel, que fueron utilizaes per primer vegada nel Neolíticu (3000-2500 e.C.) dan testimoniu de la llarga ocupación del llugar d'Aquisgrán, al igual que los recién afayos atopaos debaxo de Elisengarten de la moderna ciudá, que demuestren qu'hubo un antiguu asentamientu d'aquella dómina. Na Edá del Bronce (hacia 1600 e.C.) l'asentamientu se evidenció colos restos de los túmulos atopaos, por casu, en Klausberg. Mientres la Edá del Fierro, l'área foi poblada por pueblos celtes que seique fueron atraíos poles agües termales d'azufre caliente na pantanosa cuenca d'Aquisgrán, onde ellos adoraben a Granum, dios de la lluz y el sanamientu.
Foi un asentamientu celta hasta la conquista de los romanos, en dómina d'Adriano, que la utilizaron probablemente como llugar de retiru y cura de los lexonarios, aprovechando les sos agües termales (afayáronse restos de termes romanes). Ellos dieron l'actual nome a la ciudá, dedicada al dios "Granum", a quien se-y atribuyíen cualidaes curatibles. Empezaron enriando les agües termales nun balneariu en Büchel nel sieglu I e.C., añediendo a finales del sieglu'l balneariu Münstertherme, dos acueductos y un templu dedicáu a Granum. Una especie de foru, arrodiáu de pórticos, conectaba los dos balnearios. Tamién hubo una amplia zona residencial, na que florió una comunidá xudía. Los romanos construyeron baños públicos cerca de Burstcheid. Una zona de templos llamada Vernenum foi construyida cerca del modernu Kornelimünster/Walheim. Anguaño lo único que queda son dos fuentes en Elisenbrunnen y la casa de baños en Burtscheid.
El Gobiernu civil romanu desfacer en Aquisgrán ente finales del sieglu IV y empiezos del V. Roma retiró les sos tropes de la zona, pero la ciudá permaneció poblada. Alredor del 470, la ciudá pasó a los francos ripuarios y taba subordinada a la so capital, Colonia.
Edá Media
Dempués de la dómina romana, Pipino el Curtiu mandó construyir un castiellu na ciudá, y Eginardo menta qu'ente 765 y 766 Pipino pasó la Navidá y la Pascua na ciudá de Aquis ("Et celebravit natalem Domini in Aquis villa et pascha similiter"), que tuvo de ser debidamente fornida p'acoyer a la Casa Real mientres meses. Nel añu de la so coronación como rei de los francos, en 768, Carlomagno pasó la Navidá en Aquisgrán per primer vegada. Esto ye oxetu de discutiniu, una y bones dellos llibros d'historia dicen que Carlomagno, ello ye que nació en Aquisgrán en 742. Depués moró ellí nel palaciu que pudo ampliar. Anque nun hai nenguna fonte qu'acredite cualquier actividá importante nel edificiu por aquella dómina, sí construyó la Capiya Palatina d'Aquisgrán (dende 1929, Catedral) y salones de presentaciones palaciegues. Carlomagno pasó la mayor parte de los iviernos en Aquisgrán ente 792 y la so muerte en 814. Aquisgrán convertir nel focu de la so corte y el centru políticu del so imperiu. Dempués de la so muerte, l'emperador foi soterráu na ilesia qu'él había construyíu; anque la so tumba orixinal perdióse, los sos supuestos restos permanecen na capiya onde foi vueltu soterrar, dempués de ser declaráu santu. La so santidá, sicasí, nun foi reconocida fuera del Principáu de Liexa, onde inda ye veneráu por tradición.
En 936 Otón I foi coronáu rei na ilesia colexal construyida por Carlomagno. Mientres Otón II gobernaba, los nobles remontáronse y los francos occidentales tomaron la ciudá nel tracamundiu que siguió. Aquisgrán foi atacada nuevamente, esta vegada por Eudes II de Blois, qu'atacó'l palaciu imperial, mientres Conrado II taba ausente. Él abandonar rápido y pocu dempués foi asesináu. Mientres los siguientes 500 años, la mayoría de los reis d'Alemaña destinaos a reinar sobre'l Sacru Imperiu Romanu Xermánicu fueron coronaos en Aquisgrán. Carlos IV nun foi coronáu en Aquisgrán dempués de que'l so padre Juan morriera nuna batalla contra Lluis IV de Baviera nuna disputa que se remontaba venti años tras. De cuenta que foi coronáu en Bonn. L'últimu rei en ser coronáu en Aquisgrán foi Fernandu I en 1531.
Mientres la Edá Media, Aquisgrán siguió siendo una ciudá d'importancia rexonal, por cuenta de la so proximidá con Flandes, llogrando una posición modesta nel comerciu de teles de llana, favorecida por privilexos imperiales. Aquisgrán siguió siendo una ciudá imperial llibre, suxeta namái al emperador, pero foi demasiáu débil políticamente como pa influyir nes polítiques de cualesquier de los sos vecinos. L'únicu dominiu que tenía yera sobre Burtscheid, un territoriu vecín gobernáu por una abadía benedictina. Viose forzada a aceptar que tol so comerciu pasara pela zona de Aachener Reich. Inclusive nel sieglu XVIII evitó que l'abadía de Burtscheid construyera un camín que conectara'l so territoriu a los estaos vecinos del ducáu de Jülich; la ciudá d'Aquisgrán inclusive esplegó un puñáu de soldaos pa estornar a los obreros.