cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Partíu Comunista Colombianu
De la fundación a los primeros años
Na dómina de “La Violencia” (1948 - 1958) los grupos paramilitares del conservatismu empecipien una persecución contra los llabradores lliberal y comunista. El PCC empobina la conformanza de “autodefenses de mases” nes zones comunistes de Sumapaz, el Tolima y el Cauca. De Chaparral a Rioblanco parte la comunista Columna Móvil Luís Carlos Prestes (comandada por Isauro Yosa, “Mayor Líster”), que converxe en Rioblanco coles guerrilles lliberales de los Loayza y los Marín (ente ellos Pedro Antonio Marín). Ante l'amnistía del gobiernu de Rojas Pinilla (que ilegalizó al PCC) pa les guerrilles en 1953, los comunistes deciden nun apurrise y replegase calteniéndose vixilantes, orientación tamién siguida por líderes llabradores lliberales como Pedro Antonio Marín y Jacobo Prías Alape “Charru Negru”. Guerrilleros lliberales amnistiaos empecipien el señalamientu contra'l campesinado comunista, ante lo cual tienen de reactivase les “autodefenses de mases”. Para 1955 el gobiernu llanza socesivos operativos militares contra Villarrica (Tolima), conceyu consideráu d'amplia influencia comunista, xenerando la reactivación de les guerrilles móviles.
Ente 1958 y 1960, les autodefenses llabradores comunistes conformaron unes "repúbliques independientes" nel sur de Colombia, ensin autoridá del tao pero callando les sos armes, algamáu una relativa paz dempués de La Violencia partidista. En 1960 reactívase la llucha armada d'esti llabradores col asesinatu en Gaitania (Tolima) de Jacobo Prías Alape. Realizar en 1961 na absoluta clandestinidá l'IX Congresu del PCC onde empieza a esbozase la famosa tesis de la “combinación de toles formes de llucha ” como vía estratéxica pa la lliberación nacional. L'endurecimientu de la represión oficial contra los grupos llabradores del Sur del Tolima, lleva a que'l Partíu destaque cuadros políticos pa la rexón. Los más destacaos son Luis Morantes “Jacobo Arenas”, miembru del Comité Central del PCC; y Hernando González Acosta, del Comité Central de la Mocedá Comunista. En mayu de 1964 empecipia la Operación Marquetalia, na que cerca de 16.000 efectivos del Exércitu abarganen al movimientu llabrador del sur del Tolima na llamada “república independiente” de Marquetalia nel marcu de la "Operación Soberanía". Los llabradores, comandados por Pedro Antonio Marín (que yá tomara'l nome de combate de “Manuel Marulanda Vélez”, en memoria d'un líder sindical, de zapateros de manizales) llogren romper el cercu y realicen la II Conferencia del Frente Guerrilleru Sur, onde declaren fundada a les Fuercies Armaes Revolucionaries de Colombia (FARC).
El XXVI Plenu del Comité Central de 1964 espulsa importante cuadros del Partíu como Pedro Vásquez Rendón y Francisco Garnica pol so adscripción maoísta. El conflictu chinu-soviéticu va llevar a qu'importantes sectores de la militancia desvencéyense y funden el Partíu Comunista de Colombia – Marxista Leninista pro-Chinu en 1965. En 1966 y na clandestinidá qu'imponía'l Frente Nacional, llevar a cabu en Viotá (Cundinamarca) el X Congresu del PCC. Nesti Congresu ye espón finalmente la tesis de la combinación de toles formes de llucha, que sostenía qu'en Colombia la vía revolucionaria pasaba pola combinación de toa una gama de lluches de mases que diben dende les reivindicaciones cíviques (como l'accesu al deporte y la cultura) hasta la llucha armada, pasando pola participación n'eleiciones. D'esta manera'l PCC destacó dellos cuadros de la Mocedá Comunista al movimientu armáu (Jaime Bateman Cayón, Carlos Pizarro Leongómez, Iván Marín Ospina, Álvaro Fayad) y participó al tiempu nes eleiciones estableciendo una alianza táctica col Movimientu Revolucionariu Lliberal, so que la so llista presentábense los candidatos comunistes.
De los años 70 a los años 80
Na década de 1970, el Partíu Comunista participó viviegamente na conformanza de la Unión Nacional d'Oposición, xunto al Movimientu Ampliu Colombianu, MAC, (dixebra de la Anapo) y el maoísta Movimientu Obreru Independiente y Revolucionariu, MOIR. Nes llistes de la UNU los comunistes llograron una presencia nacional llogrando participar en numberosos conceyos y asamblees, especialmente en Bogotá, Viotá, Sumapaz, Cabrera, Cimitarra y el sur del Tolima. El PCC empobinaba la Central Sindical de los Trabayadores de Colombia (CSTC), filial colombiana de la Federación Sindical Mundial, y llogró ser la vanguardia del movimientu pol accesu a la vivienda en Colombia al traviés de la Central Nacional Provivienda (CENAPROV); so la influencia de CENAPROV surdieron numberosos barrios populares en toles ciudaes del país (Salvador Allende, Nuevu Chile y Policarpa Salavarrieta en Bogotá; Ciudadela Cuba y Leningráu en Pereira; Julio Rincón y El Rodiu en Cali; María Cano ya Ignacio Torres Giraldo en Palmira; La Llibertá en Neiva; Manuela Beltran en Bucaramanga etc.). Les diverxencies col MOIR terminaron eslleiendo la UNU pa finales de la década, ante lo cual el Partíu llanzó'l Frente Democráticu, como frente d'unidá de la izquierda en redol a la candidatura presidencial del socialista lliberal Gerardo Molina, ensin llograr mayores ésitos.
Luxémont-et-Villotte
Luxémont-et-Villotte ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Partíu Comunista Colombianu
De los años 70 a los años 80
Para 1980, el XIII Congresu del PCC proclama la posibilidá d'una verdadera apertura democrática contra'l procesu de lo que llamaben "fascistización" que traía'l gobiernu de Julio César Turbay Ayala. Por tantu na llinia política de los comunistes teníen de ser prioritaries les aiciones de mases y específicamente les lluches sindicales, agraries, estudiantiles y eleutorales. Esta postura, acompañada de les conclusiones de la VII Conferencia de les FARC (que camudaben esti nome pol de FARC – Ejército del Pueblu, al considerar que les condiciones del país daben pa un nuevu estadiu de la llucha armada, agora con tintes insurreccionales), lleva a diverxencies programátiques ente'l PCC y el movimientu guerrilleru que van ser confirmaes pol XVI Congresu Estraordinariu del Partíu en 1991 (onde se conclúi que'l papel principal del PCC frente al conflictu armáu ye la llucha pola solución política negociada ente les partes) y pol VIII Conferencia de les FARC-EP en 1993 (onde empobinen la creación de too un cuerpu de milicies urbanes y de trabayu clandestín, y desvencéyense de toa opción eleutoral).
En 1985 el PCC integró con otres fuercies Unión Patriótica, movimientu políticu ampliu y democráticu al que pertenecíen tamién les FARC-EP (en procesu de paz col gobiernu de Belisario Betancur), y distintos grupos políticos d'esquierda. La UP yera un frente eleutoral ampliu empobináu a la conquista d'una serie de reformes mínimes pa l'apertura democrática (reforma agraria, reforma urbana, democratización de les fuercies militares, fin de la doctrina de seguridá nacional, respetu a los derechos humanos). Contra la UP desenvolvióse una operación d'estermín per parte de grupos narcotraficantes y paramilitares, según por organismos de seguridá del estáu colombianu como'l DAS y el F-2. Pal PCC esto representó un saldu de cerca de 3.000 militantes asesinaos (ente ellos los candidatos presidenciales Jaime Pardo Leal y Bernardo Jaramillo Ossa; l'ex-secretariu de la Mocedá Comunista Colombiana José Antequera; y dirixentes como Teófilo Forero y Manuel Cepeda Vargas).
Para 1986, la central obrera comunista (CSTC), la lliberal Unión de Trabayadores de Colombia (UTC) y el llamáu sindicalismu independiente, formen la Central Unitaria de Trabayadores de Colombia, CUT, onde los comunistes calteníen alta influencia.
La decada del 90
La cayida del socialismu real” y el xenocidiu contra la UP (que representó la práutica eliminación física de los rexonales comunistes d'Urabá, Sucre, César, Guaviare y Meta), sume al PCC nuna aguda crisis representada pol marcáu descensu de la militancia y la perda de l'anterior influencia sindical y de mases. El XVI Congresu Estraordinariu de 1991 camuda'l nome de la organización pol de Partíu Comunista Colombianu a pidimientu de Gilberto Vieira White, quien de la mesma abandona la secretaría xeneral que ye asumida por Álvaro Vásquez del Real; al tiempu, el XVI Congresu fai visible la crisis orgánica del Partíu ante la salida d'importantes cuadros de la organización escontra la socialdemocracia y el lliberalismu y la perda de casi tola militancia de la Mocedá Comunista. En 1993 perpétase'l crime del secretariu nacional d'organización, Miller Chacón, y al añu siguiente ye asesináu'l por esi entós secretariu xeneral, Manuel Cepeda Vargas, últimu senador de la UP. Cola perda de la curul del conceyal comunista de Bogotá, Mario Upegui, en 1998, la UP pierde la personería xurídica y práuticamente dexa d'esistir.
Persecución a los sos militantes
Un destacáu personaxe del PCC, Arturo Díaz García, foi asesináu'l 21 d'avientu de 2005 nel correximientu de Toche nel conceyu d'Ibagué, Tolima. Los partidarios de David Ravelo, un miembru del comité central del PCC que ta cumpliendo una condena de 18 años por conspirar p'asesinar a un funcionariu municipal, sostienen que ye un presu políticu que foi procesáu de manera illexítima.
El PCC na actualidá
El Partíu Comunista Colombianu foi integrante fundador del Frente Social y Políticu que más tarde fixo parte de la coalición Alternativa Democrática que s'eslleió, dando pasu a la participción como enclín nel Polu Democráticu Alternativu. Les polítiques unitaries del PCC vienen dictaes poles conclusiones del so XIX Congresu "Unidá por un gobiernu democráticu", realizáu en 2005. El so más recién Congresu, el XXI, celebráu en xunetu de 2012, reafitó la so vocación unitaria (so la conseña "¡Xuntemos les Rebeldíes!"), calteniéndose nel PDA, al empar que participa y acompaña al nuevu movimientu políticu y social 'Marcha Patriótica', surdíu al calor de la celebración y conmemoración de los 200 años de la declaración d'Independencia. Otramiente, nesti últimu Congresu actualizóse la llinia política y reformáronse los estatutos y el programa del Partíu.
El Partíu Comunista edita'l selmanariu Voz, el periódicu d'esquierda más antiguu del país, fundáu en 1957, que ye dirixíu por Carlos Lozano Guillén. De la mesma forma'l PCC encargar de la publicación de teoría marxista Taller. L'actual secretariu xeneral del PCC ye l'intelectual Jaime Caycedo Turriago. Nel actual Congresu de Colombia participen dos militantes del PCC: Gloria Inés Ramírez nel Senáu, y Hernando Hernández Tapasco na Cámara pola circunscripción indíxena.
Nel 2012, el PCC foi espulsáu del Polu Democráticu Alternativu, yá que este argumentaba que nel PCC faía doble militancia por ser partes del movimientu social y políticu Marcha Patriótica. El PCC decidió nel so XXI congresu fortalecer el movimientu social y político Marcha Patriótica como apuesta en busca de la paz, la soberanía y la segunda y definitiva independencia. Tres la so espulsión del PDA, partíos cercanos al PCC, que tamién faíen parte de la coalición PDA, retirar d'esta coleutividá.
Nel 2013 recupérase la personería xurídica del UP dempués que-y la quitaren impunemente y como una parte de les supuestes aiciones de dignificación pol xenocidiu qu'esti partíu sufrió nos años 1980. Depués, nel V Congresu de la UP que se realizó en payares del añu 2013, el PCC y otros movimientos sociales y políticos, ente ellos Marcha Patriótica, asumieron la xera de reconstruyir la UP y la Unión de Mozos Patriotes (UJP) en tol país.
En xunetu de 2017, el PCC y les FARC anunciaron planes pa crear una nueva alianza política antes de les eleiciones parllamentaries colombianes de 2018. Dambes organizaciones indicaron el so sofitu a la creación d'un "nuevu partíu o movimientu políticu".
Militantes
Ente los militantes históricos del PCC atópense:
Ni Indi
Ni Indi (ν Ind / HD 211998 / HR 8515) ye una estrella na constelación d'Indus de magnitú aparente +5,29. Alcuéntrase a 94 años lluz de distancia del Sistema Solar.
Anque nel Bright Star Catalogue apaez como una estrella binaria A3V + F9V, en realidá Ni Indi ye una estrella sola de tipu espectral G0IV. Tien una temperatura efectivo de 5291 K y una lluminosidá 6,2 vegaes mayor que la lluminosidá solar. Con un radiu casi 3 vegaes más grande que'l radiu solar, ye una estrella menos masiva que'l Sol, con una masa de 0,85 mases solares. Tien una velocidá de rotación de siquier 4 km/s.
La traza más destacada de Ni Indi ye'l so baxu conteníu en metales en comparanza al Sol. El so conteníu en fierro ye aproximao un 3% de la solar, pauta que se repite nel restu d'elementos estudiaos, con conteníos del 9% de magnesiu, 7% de calciu, 2,2% de sodiu y 4,5% d'aluminiu en comparanza a los valores solares. Ni Indi ye una estrella bien antigua, con una edá de 11.400 ± 2.400 millones d'años, superior sía que non a los 9.000 millones d'años.
Ramphastos swainsonii
Ramphastos swainsonii ye una especie d'ave piciforme de la familia Ramphastidae, puebla les selves esistentes ente Hondures y la mariña del Pacíficu de Colombia y Ecuador, hasta los 200 msnm.
Lucrecia Barberini
Lucrecia Barberini foi una noble italiana miembru de la Casa de Barberini. Foi duquesa Consorte de Módena y Reggio como la última esposa de Franciscu I d'Este, duque de Módena.
Biografía
Lucrezia foi la mayor de los cinco fíos de Taddeo Barberini, príncipe de Palestrina y d'Ana Colonna. Foi hermana de Maffeo, gonfalonier de la Ilesia y del cardenal Carlo.
Ramphastos swainsonii
El machu algama en permediu 56 cm de llargor y un pesu de 750 g. La fema, más pequeña, algama 52 cm y un pesu de 580 g. El plumaxe ye predominantemente negru, cola graganta mariella y una banda colorada nel pechu. Alredor del güeyu la piel ye verdosa fosforecente.
El picu ye mariellu na parte cimera y delatera y colloráu a castañal na base y la parte inferior con una llinia corita ente los dos coloraciones y tien en permediu 17,5 cm de llargu. Aliméntase de forma omnívora principalmente de frutos, anque tamién come diversos animales pequeños y güevos.
Lucrecia Barberini
Biografía
Casóse'l 14 d'ochobre de 1654, con Franciscu I, Duque de Módena y Reggio en Loreto. Tuvieron 1 fíu, Reinaldo (1655 – 1737), socesor del so padre.
Lucrecia morrió'l 24 d'agostu de 1699, a los setenta años d'edá.
Infidelidá
La infidelidá refierse, popularmente, a les rellaciones candiales del tipu románticu, a curtiu o llargu plazu, establecíes con persones distintes del venceyu oficial que de cutiu se caltienen de callao por considerase como una amenaza a la institución familiar. Anque acordies con el DRAE el vocablu (proveniente del llatín infidelĭtas, -ātis) denota l'incumplimientu del compromisu de fidelidá o la falta d'ésta. Poro, puede significar la falta de llealtá o quebrantamiento de la mesma escontra cualquier compromisu moral como la relixón, l'amistá, el matrimoniu (situación que se conoz como adulteriu) o cualesquier otra rellación amorosa o erótica. thumb|248px|right|Diagrama de la infidelidá. L'individuu nel centru caltién a lo menos dos rellaciones amoroses paraleles. <li>Les llinies en verde na parte cimera representen dos rellaciones “formales” o “oficiales”, caúna de les pareyes nos estremos desconoz la esistencia de la otra.</li>  <li>La llinies puntiada y en colloráu na parte inferior amuesa una rellación “non oficial”, na cual puede conocese la esistencia de la otra persona arreyada.</li> La infidelidá amorosa, acepción cola que frecuentemente s'acomuñar el términu, ye descrita, grosso modo, como la falta al pactu normativu que llinda'l númberu de persones arreyaes nuna rellación amorosa o erótica y, poro, la prohibición de caltener otres de forma paralela, sían ocasionales o continues. De forma que, nes rellaciones con tradición monogámica la inclusión d'un terceru supón una violación del alcuerdu, ente qu'en rellaciones poliamorosas producir al arreyar a persones ayenes al círculu aceptáu. So esta definición, ser infiel ye romper de forma consciente un alcuerdu afeutivu o sexual preestablecido pal tipu de rellación escoyida.
Motivos de la infidelidá amorosa
Tantu n'humanos como otros animales suélense combinar los dos táctiques reproductives opuestes: la monogamia y la poligamia, anque históricamente munches sociedaes oponer a esta postrera. Les causes de la infidelidá humana son múltiples, tán rellacionaes cola personalidá y la hestoria erótica individual; podríen ser insatisfaición (sexual, económica, intelectual, social, etc.), aburrición, interés, busca de novedá, narcisismu, vengación, desenamoramiento, soledá, l'habilidá de conquista del terceru arreyáu, necesidá d'amor, comunicación deficiente, crisis, abandonu emocional, etcétera.
Vale resaltar que la tipificación de la conducta infiel, según les sos sanciones, varien conforme a los consensos individual y social. Esto dexa clasificar como infidelidá tantu a les rellaciones basaes namái n'atraición y rellaciones sexuales, per un sitiu (infidelidá sexual); o rellaciones afeutives de índole erótica ensin contautu sexual, pol otru (infidelidá emocional).
Psicoloxía y socioloxía
Frecuentemente refierse a la infidelidá como una de les principales situaciones que conflictúan les rellaciones amoroses monógames. El so descubrimientu xeneralmente trai emociones desagradables como murnia, baxa autoestima y roxura pal miembru engañáu», quien en munchos casos suel retirar toa l'enfotu depositáu na pareya. Anque ye considerada una de les principales causes de divorciu, non necesariamente significa'l final de la rellación. Ente les principales causes qu'eviten el rompimientu, amás de los fuertes venceyos afeutivos, atópense la medrana a la soledá, evitar un dañu al otru, non conflictuar a los fíos y nun modificar la calidá de vida.
De cutiu unu de los síntomes acomuñaos a la infidelidá son los celos, si esiste la presencia d'una infidelidá real, éstos son parte de los síntomes asociaos y tienen una cualidá oxetiva»; si otra manera, nun esiste una infidelidá, consisten nuna celopatía. Sobre esto, el Manual diagnósticu y estadísticu de los trestornos mentales de l'APA señala qu'anque pueden esistir evidencies p'abarruntar que la pareya ye infiel, tamién diches conxetures pueden ser de calter imaxinariu, provocando nos suxetos celos infundaos ya inclusive delirantes. Estos celos apaecen ensin motivu y traen a acusaciones y conductes empuestes a coartar la llibertá de la pareya, busca afanosa de nicios que comprueben el barruntu, entrugues asediantes, interpretaciones errónees y alcordances falses.
El psicólogu estauxunidense Aaron T. Beck señaló que la infidelidá conxugal, a pesar de ser bastante común, causa un efeutu tan traumáticu nel consorte ofendíu debíu al significáu simbólicu de la «aventura». Esto debíu al pensamientu polar de tou-o-nada, onde se conclúi qu'una pareya ye totalmente fiel o totalmente infiel ensin cabida a puntos entemedios. Tamién destacó que ye común una visión negativa de la infidelidá, pos sueli ser oldeada con pallabres descriptives como: traición, engañu, perfidia; lo que xenera una perceición catastrófica» d'asoceder. Amás, espunxo qu'un efeutu frecuente n'afayando una infidelidá ye la devaluación non de la pareya sinón de la mesma persona, manifestando duldes sobre'l curiosu y la suficiencia por aciu pensamientos automáticos como «fracasé», «nun sirvo pa nada», «naide precísame», etc. Per otra parte, afirmó que la infidelidá non necesariamente ye la causa de debilitamientu d'una rellación, sinón qu'inclusive puede ser el síntoma d'una rellación yá duldosa. Finalmente, él apuntó que, como munchos otros trestornos emocionales, los síntomes acomuñaos a la infidelidá son trataos col replantegamientu de los significaos personales por aciu el trabayu en terapia.
El tamién psicólogu estauxunidense Albert Ellis cuntó que la infidelidá xeneralmente nun destrúi» un matrimoniu y que ye un motivu esaxeráu pa terminar una rellación. Pa él, el sexu extramarital namái ye dañible cuando a les persones arreyaes realmente nun-yos gusta convivir. Esto ye, la perspeutiva de la TREC sobre la infidelidá ye qu'ésta namái ye conflictiva cuando va acompañada de creencies irracionales que desencadenen emociones desavenientes. Sol modelu A-B-C, el descubrimientu de la infidelidá sería'l activante, l'enoxu y la murnia seríen la consecuencia indeseable, metanes estos dos habría un sistema de creencies racionales (por casu: «nun ye prestosu que la mio pareya tuviera rellaciones sexuales con otra persona»), pero sobremanera idees irracionales como: «esto nun puede tar pasando», «ye horrible», «nun puedo trepar con esto», «soi indignu de ser amáu», etc. Tamién se presentaríen esixencies absolutistes de ser amáu y aprobáu (por toos y en tou momentu). Otramiente, la conmoción xenerada pol procesu vendría aburuyar la perceición; asina, por casu veríase a la pareya como un completu desconocíu y se sesgaría o omitiría los momentos prestosos cola pareya. D'esta miente, la persona diría creando conclusiones rápides y precipitaes que lo llevaríen inclusive a un estáu depresivu y autoderrotista. Pal tratamientu d'estos síntomes, Ellis y los terapeutas racionales alderiquen col veceru cuestionando les sos idees ríxidu y tendenciosu, demostrando l'ausencia d'evidencies y buscando xenerar idees más lóxiques. A la fin, la persona podría aceptar que la infidelidá de la so pareya, anque doliosa, nun ye «catastrófica» y qu'anque ésta pueda ser considerada moralmente «mala» nun fadría a quién la cometió una mala persona (pos pa Ellis, el ser nun ye definíu pola conducta).
Bioloxía
Dende la perspeutiva biolóxica, un estudiu en mures reveló una estrecha rellación ente la exclusividad de les pareyes y la regulación, determinada xenéticamente, d'oxitocina y vasopresina. L'amenorgamientu de diches sustances podríen traer de resultes el fenómenu descritu como infidelidá. Coles mesmes, ye probable que les sustances atopaes nos mures tamién xueguen un papel importante na fidelidá/infidelidá humana. Igualmente, dellos biólogos suponen que l'enclín a la infidelidá tendría un orixe adaptativu: nes femes vendría asegurar mayor proteición y recursos pa los fíos cuando se cunta con dellos amantes; ente que pa los machos, aseguraría una mayor contribución xenética pa la próxima xeneración.
Psicoanálisis
Dende'l psicoanálisis y la terapia psicodinámica, el psiquiatra Mario Campuzano propón que la infidelidá provién d'una fixación na etapa sádicu-añal, dando la variante dominante/apoderáu, sádicu/masoquista y celo/ infidelidad, amás consiste nun reflexu del triángulu edípico. Puede manifestase de dos formes: una «benigna» y otra «malina». Na primera, el terceru arreyáu funge como un oxetu transicional, esto ye, pasaxeru y en función de les mesmes necesidaes conscientes o inconscientes de la pareya formal. Na otra forma, el terceru funciona como un facilitador d'agresión, faigo de menos, refugu o vengación. Coles mesmes, buscar rellaciones por aciu la infidelidá podría ser un esfuerciu compensatoriu consciente ante la insatisfaición sexual cola pareya o bien tener razones puramente inconscientes. D'esta miente, la infidelidá sería dacuando «l'alternativa tomada pa evitar o menguar la rellación afeutiva fonda con otru ser humanu»; una busca de llibertá, anque ilusoria, ante una rellación conxugal que xenera una ansiedá «atrapante» que coles mesmes se desea y tarrezse. Asina, les rellaciones extramaritales seríen como un calmante momentaneu» pa dichu malestar. Agora bien, otru tipu de persones infieles seríen aquellos que busquen rellaciones extramaritales non pola medrana a la cercanía cola pareya sinón como una reacción a la medrana que tienen ante la responsabilidá.
Marxismu
Pal marxismu tantu la fidelidá como la infidelidá son vistes como la resultancia de les condiciones sociales y hestóriques que legitiman o prohiben les rellaciones monogámicas o poligámicas. Friedrich Engels en L'orixe de la familia, la propiedá privada y l'Estáu sostuvo que nes sociedaes patriarcales, onde la muyer pasa a ser propiedá privada del home, la infidelidá femenina ye vista con despreciu ya inclusive castigada, ente que la infidelidá masculina pue ser inclusive un derechu. Esto por cuenta de que la fidelidá femenina asegura la paternidá y por tantu la heriedu de bienes a la proxenie amestada a un únicu varón. Sicasí, Engels señaló que les rellaciones basaes nos derechos de propiedá y la monogamia obligatoria namái pueden conducir a la proliferación de la inmoralidá y la prostitución.
Microeconomía
Partiendo d'un analís microeconómico, el suxetu infiel, que caltién una rellación illegal o informal, en contraposición a una llegal, oficial o principal, bazcuya d'una rellación a otra dependiendo de la prestu sexual y emocional llograda en caúna. Esto ye, a midida que el beneficiu mengua y el costo aumenta na pareya llegal, recurrir a la illegal, y cuando la calidá d'ésta escai volver a la principal. Escorriendo asina'l máximu de beneficios.
Otres perspectives
thumb|220px|right|Jalal al-Din Rumi Maulana. Detalle d'un manuscritu de [[Yalal ad-Din Muhammad Rumi|Rumi, escontra 1663: Un Sufí torna inesperadamente a casa pa sosprender a la so esposa siendo infiel con un zapateru.]]
Infidelidá y ITS
Ye frecuente que delles persones, sofitaes en parte dende la visión de la medicina preventiva, consideren a la infidelidá sexual en combinación cola promiscuidá como factores contribuyentes a la tresmisión d'enfermedaes infeicioses, como gonorrea, sífilis, VPH, VIH/sida, etc. Esto sol camientu de qu'un individuu con mayor estabilidá sexual tendría menos probabilidá de contraer diches enfermedaes qu'unu con menor estabilidá. Sicasí, nun se debe resalvar dicha rellación, pos non necesariamente la infidelidá sexual trai a contraer ITS, nin tanto significa que quien tengan estes enfermedaes por fuercia fueron infieles o promiscuos. Amás que les principales causes de les ITS son el sexu ensin proteición y la falta d'educación sexual. De tal manera que la infidelidá nun ye por sigo mesma causa d'enfermedaes de tresmisión sexual, sinón namái si presentar con otres conductes de riesgu (como ye l'ausencia de preservativos mientres les rellaciones sexuales).
Dende la relixón
Coles mesmes, el términu ye comúnmente acomuñáu con un calter moral de «pecáu»; esto asocede principalmente nes relixones abrahámiques. Hai de solliñar que so esta concepción adulteriu y infidelidá son sinónimos, pos cualquier rellación sexual fuera del matrimoniu ye yá de por sí un actu de fornicación. Nel Éxodu l'adulteriu ye vetáu nel Diez Mandamientos. Tamién nel Antiguu Testamentu, específicamente nel llibru de Proverbios ( y ) animar a los maríos a ser fieles a les sos esposes, pos nun hai motivu pa buscar l'amor n'otra muyer; indicando les consecuencies negatives de faelo. Nel Nuevu Testamentu señalar na Primer epístola a Timoteo que l'home tien de ser maríu d'una sola muyer, y en Epístola a los hebreos  aprofia que los cónyuges débense fidelidá y que l'adulteriu ye un pecáu contra Dios; per otra parte, según el Evanxeliu de Matéu  quien se divorcie pola infidelidá sexual de la so pareya tien la posibilidá de casase de nuevu ensin cometer adulteriu.
Nel Corán la espresión infidelidá ye usada pa referise a los que nieguen o nun acepten l'Islam, ente que l'adulteriu/fornicación ye definíu como «una cosa fea y un mal camín» y una razón pa refugar a una muyer ; según una conducta que trai de resultes el castigu de Dios. Destácase que pa la tradición poligámica musulmana, qu'un home caltenga rellaciones coles sos esposes nun ye consideráu infidelidá. N'otru apartáu del llibru de Mahoma indícase la pena al adulteriu:
Análogamente, pal budism u'l rol de los maríos tien de ser el tratu respetuoso y fiel; conductes contraries a éstes son desaconseyaes, porque consisten n'actos motivaos pola lluxuria que traen al sufrimientu. Dende esta visión, les rellaciones con otres persones más allá de la mesma pareya traen de resultes el deterioru de la mesma, según una serié de conductes dañibles como la mentira y l'enoxu. Pa la ética budista la infidelidá ye productu de la inorancia, la necedad, la insatisfaición y el deséu d'esaniciala, que traen a l'avaricia. Esti deséu sexual vehemente ye combatíu cola práutica de la Óctuple sienda.
thumb|250px|right|«La fête de l'Ordre des Cocus devant Le trône de Sa Majesté, Infidélité». «La celebración de la Orde de Cornudo ante'l tronu de la so maxestá, la Infidelidá»: Una satírica impresión francesa, cerca de 1815. La caricatura fai alusión a la [[metáfora sobre que l'home que la so esposa ye infiel tien cuernos na cabeza.]]
Nel folclor
En dellos países d'América Llatina y en delles zones d'Europa úsase regularmente la pallabra cornudu o la espresión «poner los cuernos», según los nomes d'animales con cuernos o estiles (como'l güe [en Méxicu: güey], el cabrón, el venado, etc.) pa referise al home (o a cualquier persona) que la so esposa (o pareya) foi-y infiel. Sicasí, esti términu non yá fai referencia al amigu engañáu como una muestra de despreciu social, sinón tamién a la parafilia na que'l cornudu» escítase ya inclusive consigue a los amantes pa les escenes de triolismo. De la mesma, un xestu acomuñáu ye la mano cornuda (símbolu de los cuernos o similares) qu'en dellos países como Arxentina, Brasil, Colombia, Cuba, Francia, Grecia, Italia, Portugal, España, y Uruguái ye usada como un insultu escontra l'home engañáu (o supuestamente engañáu).
L'orixe de la rellación ye incierta, probablemente seya una alusión a los vezos d'apareyamientu de los venaos que pierden a les sos compañeres cuando son ganaos por otru machu.
Paralelamente, el términu francés pa referise al cornudu» ye «cocu», ente que n'inglés ye «cuckold»; dambes pallabres faen alusión al cucu (ave de la familia Cuculidae) que'l so vezu ye dexar los sos güevos en niales d'otros páxaros.
La infidelidá nes artes
thumb|220px|right|«Infedeltà»: [[Pintura al oleu#Oleu sobre llenzu|Oleu sobre llenzu de Paolo Veronese, ente 1575 y 1580. ]] El fenómenu de la infidelidá foi retomáu por diversos artistes pa les sos obres, tal ye'l casu del pintor italianu Paolo Veronese, creador d'un llenzu llamáu: «La infidelidá», parte d'una serie de pintures conocida como Alegoríes del amor; o'l dramaturgu español Federico García Lorca nel so romance «La casada infiel», sobre un alcuentru ocasional y eróticu d'un xitanu con una muyer que creyó una doncella, pero resultó tar casada. Amás, la víctima d'adulteriu ye un personaxe recurrente nel teatru de vodevil, por casu na obra Sganarelle ou Le Cocu imaginaire de Molière o en -y Cocu magnifique de Fernand Crommelynck; igualmente'l dramaturgu William Shakespeare refier nes sos obres a dellos personaxes cornudos. Esta tema tamién ye recurrente na industria cinematográfico, como son les películes: La comición del séptimu añu (dir. Billy Wilder, 1955, comedia), The Bridges of Madison County (dir. Clint Eastwood, 1995, romance), Unfaithful (dir. Adrian Lyne, 2002, drama), Brokeback Mountain (dir. Ang Lee, 2005, drama), Chloe (dir. Atom Egoyan, 2009, suspensu), ente munches otres. Tamién ye frecuente na industria musical, por casu el cantar «-y Cocu» («El cornudu») del cantautor francés Georges Brassens o'l cantar «Me and Mrs. Jones» («Yo y la Sra. Jones») de Billy Paul, ente delles más.
Maffrécourt
Maffrécourt ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Puy-Saint-Gulmier
Puy-Saint-Gulmier ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Comerciu de pieles
El comerciu de piel ye una industria global dedicada a la captura d'animales pa utilizar la so piel.
Comerciu de piel en Rusia
Antes de la colonización d'América, Rusia yera'l mayor provisor de pieles d'Europa occidental y partes d'Asia. Les pieles yeren un productu d'esportación rusu bien importante dende la edá media. Nun principiu la mayoría de les pieles esportaes yeren de castor, llobu, foín, esguil y llebre. Ente los sieglos XVI y XVIII Rusia conquistó Siberia, una rexón rica n'animales de piel. Buscando más animales, Rusia espandióse depués a Alaska. Dende'l sieglu XVII y hasta la segunda metá del sieglu XIX Rusia foi'l mayor provisor mundial de piel, hasta que Estaos Xuníos y Canadá incorporar al mercáu.
El comerciu de piel xugó un papel vital nel desenvolvimientu de Siberia, l'este de Rusia y la colonización rusa n'América.
Bruno Quadros
Bruno Quadros ye un ex-futbolista brasilanu.
Toque de queda
thumb|250px|right|Paracaidistes [[Mandatu Británicu de Palestina británicos faen cumplir el toque de queda en Tel Aviv tres el Atentáu al Hotel Rey David, en xunetu de 1946. Fotógrafu: Haim Fine, Emmanuel rusu coleición, de coleiciones de la Biblioteca Nacional d'Israel.]] El toque de queda ye la prohibición, establecida por instituciones gubernamentales, de circular llibremente peles cais d'una ciudá, xeneralmente nes hores nocherniegues. Comúnmente faise en situaciones de guerra o conmoción interna que vive un país o una ciudá. Xeneralmente'l so cumplimientu ye vixiláu por instituciones policiales y de fuercies armaes.
Por casu, pal terremotu de Chile de 2010 na ciudá de Concepción reportáronse numberosos saqueos a supermercaos y tiendes, polo que se decretó un toque de queda que aportó a de 18 hores diaries, ente les 18:00 y les 12:00, siendo'l más llargu en tol país. N'otres ciudaes como Talca, la midida foi decretada por seis hores, dende les 0:00 hasta les 6:00.
El gobiernu de Reinu Xuníu llegó a considerar instaurar el toque de queda nos disturbios d'agostu de 2011.
Flora Antarctica
Flora Antarctica, (embrivíu Fl. Antarct.), ye un llibru de botánica escritu por Joseph Dalton Hooker y editáu en 1844–1859. Flora Antarctica: the botany of the Antarctic voyage. Tien 3 volúmenes.
Viaxe a L'Antártida
Joseph Dalton Hooker educar nel institutu de Glasglow y la so formación académica foi na Universidá de Glasgow, onde se graduó como médicu en 1839. Esta llicenciatura capacitába-y pal Serviciu Médicu Naval, polo qu'en roblando un contratu como asistente de ciruxanu del Erebus, xuniosde a la espedición antártica al polu sur magnéticu de Sir James Clark Ross.
La espedición taba formada por dos barcos, el HMS Erebus y el Terror. Foi'l postreru gran viaxe d'esploración realizáu íntegramente marítimu. Hooker yera'l más nuevu de los 128 tripulantes. Saleó nel Erebus como ayudante de Robert McCormick, quien, amás de ser el ciruxanu del barcu tenía la misión de recoyer especímenes zoolóxicos y xeolóxicos. Los barcos zarparon el 30 de setiembre de 1839 y, enantes de dirixise a L'Antártida, visitaron Madeira, Tenerife, Santiago, Isla de Quail nel archipiélagu de Cabu Verde, Archipiélagu de San Pedro y San Pablo, Trinidá al este de Brasil, Santa Lena y el Cabu de Bona Esperanza.
Hooker recoyó coleiciones de plantes en cada puntu visitáu y mientres la travesía dibuxabales según especímenes d'algues y vida marina que yeren xubíos a bordu per mediu de redes.
Dende'l Cabu dirixir al océanu austral. La so primer parada fueron les islles Crozet fondiando en Isla Possession pa faer una entrega de café a los cazadores de foques. Dempués partieron escontra les islles Kerguelen onde pasaron dellos díes. Joseph identificó 18 plantes, 35 mofos y hepátiques, 25 liquen y 51 algues incluyendo dalgunes que nun fueren descrites pol ciruxanu William Anderson cuando James Cook visitó en 1772. La espedición pasó dalgún tiempu en Hobart y la Tierra de Van Diemen para, de siguío, treslladase a les islles Auckland, a les islles Campbell y siguir escontra L'Antártida p'alcontrar el polu sur magnéticu. Tres 5 meses na Antártida tornaron a Hobart pa reabastecerse y zarparon escontra Sydney y les Bay of Islands en Nueva Zelanda. Dexaron Nueva Zelanda pa tornar a L'Antártida y en pasando 138 díes nel mar y un choque ente El Erebus y el Terror, navegaron escontra les islles Malvines, Tierra del Fueu, de vuelta a les Malvines y per tercer vegada a L'Antártida. La espedición fixo una parada na islla Cockburn y en partiendo de L'Antártida detener nel Cabu, Santa Lena y Islla Ascensión. Los barcos tornaron a Inglaterra'l 4 de setiembre de 1843 el viaxe foi un ésitu pa Ross, yá que foi'l primeru en confirmar la esistencia del continente austral y cartografiar bona parte de la so llinia costera.
Llista d'asteroides/99701–99800
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Le Quartier
Le Quartier ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Claudia Pigliapoco
Claudia Pigliapoco ye una deportista italiana que compitió n'esgrima, especialista na modalidá de florete. Ganó tres medayes de bronce nel Campeonatu Européu d'Esgrima, nos años 2004 y 2006.
Magenta (Marne)
Magenta ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Socioloxía
La socioloxía ye la ciencia social que se dedica al estudiu sistemáticu de los grupos y les sociedaes nes que les persones viven. Estudia cómo son creaes, manteníes o camudaes les estructures sociales, l'efeutu que tienen nel comportamientu individual y social y los cambios d'éstes, productu de la interacción social.
Magenta (Marne)
Tien una población de y una superficie de  km².
Socioloxía
La socioloxía aplica métodos d'investigación empíricos, analís de datos, ellaboración de teoríes y valoración lóxica de los argumentos.
El terrén d'investigacion de la sociolxía ye abondu ampliu. Pue investigar dende los motivos polos que les persones seleicionen les sos pareyes hasta les razones de la desigualdá social nuna sociedá.
La socioloxía xeneralmente divídese en dos grandes árees: métodos d'investigación y teoría social de desendolcu profesional ya inteleutual. Estes árees tán íntimamente coneutaes y en munches ocasiones intercambien idees y métodos.
Tres conceutos o fenómenos importantes estudiaos na socioloxía son el poder, la ideoloxía y les clases sociales o, en términos más xenerales, la estratificación social.
La creación de la socioloxía como disciplina ta asociada a los nomes d'Henri de Saint-Simon, Auguste Comte, Karl Marx, Émile Durkheim, Ferdinand Tönnies, Vilfredo Pareto y Max Weber.
Flora Atlantica
Flora Atlantica (embrivíu Fl. Atlant.) ye un llibru ilustráu con descripciones botániques escritu pol botánicu y zoólogu francés, René Louiche Desfontaines. Espublizóse en París en 2 volúmenes con nueve partes nos años 1798-1799 col nome de Flora Atlantica: sive historia plantarum quae in Atlante, agru tunetano et algeriensi crescunt.
Puerto Seguro
Puerto Seguro ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Llión. Intégrase dientro de la contorna de Ciudad Rodrigo y la subcomarca del Campu de Argañán. Pertenez al partíu xudicial de Ciudad Rodrigo.
El so términu municipal ta formáu por un solu nucleu de población, ocupa una superficie total de 29,38 km² y según los datos demográficos recoyíos nel padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu, cuenta con una población de habitantes. Tol so territoriu asítiase dientro del Parque natural d'Arribes del Duero, un espaciu natural protexíu de gran valor ambiental y turísticu.
Situación
Puertu Seguro asítiase nel noroeste salmantino. Fai frontera con Portugal. Falta 126 km de Salamanca capital.
Intégrase dientro de la contorna del Campu de Argañán. Pertenez a la Mancomunidá Ponte La Unión y al partíu xudicial de Ciudad Rodrigo.
El so términu municipal atópase dientro del Parque Natural d'Arribes del Duero, un espaciu natural protexíu de gran curiosu turísticu.
Historia
Na Edá Media yera denomináu como Barvadepuerco, denominación que caltuvo hasta 1916 cola grafía Barba del Puercu o de Puercu (3/06/1916). Los sos oríxenes remontar a la repoblación efectuada polos monarques del Reinu de Llión la Edá Media. Foi l'escenariu de delles batalles de la Guerra de la Independencia ente ingleses y franceses en 1810. Tres la creación de les actuales provincies en 1833 quedó encuadráu na de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa.
Otros datos
Primero de nada convien dicir que'l nome de PUERTU SEGURO ye relativamente recién una y bones el so nome orixinal yera BARBA DE PUERCU, tal que figura nos mapes de principios de sieglu y anteriores. Esti cambéu producir nel añu 1916 y allo vamos referinos más palantre.
Son inciertos los oríxenes de Puerto Seguro. Ye posible que los primeros habitantes fueren los vetonos, pueblu prerromanu de l'antigua Lusitania qu'habitó, ente otres, na provincia de Salamanca.
Romanos, visigodos, árabes,... pasaron pequí. De los romanos queda namái la calzada d'El Abadengo que xune Puerto Seguro con San Felices. Sobre'l Águeda esistió una ponte romana que sumió, construyéndose darréu nos sieglos XII - XIII otru románicu del que queda na actualidá'l güeyu de la parte de San Felices y les pilastres. Los arcos de los otros dos güeyos fueron destruyíos en distintes guerres, siendo reconstruyíos con posterioridá. Esta ponte foi de vital importancia estratéxica por ser l'únicu pasu ente la desaguada del Águeda nel Douru y Ciudad Rodrigo. Por él pasaben caminos o calzaes romanes en direición este oeste de les qu'entá queden restos.
Como buelgues visigótiques son posibles unos enterramientos escavaos en roques que pueden atopase na devesa y en dalgún llugar del centru del pueblu.
Nel sieglu XII, en tiempos de Reconquistar, produzse una repoblación de la zona per parte del rei cristianu Fernandu II de Llión con xentes del norte de la península, principalmente gallegos.
La historia de Puerto Seguro tuvo siempres venceyada a la de San Felices de los Gallegos y de Ahigal de los Aceiteros. Nel sieglu XV estos trés pueblos pasen a formar parte de la Casa d'Alba. En 1488 impónse-yos a los trés el pagu del Novenu (de cada nueve partes producíes, una había d'apurrise al señor feudal). Munchos años dura esta situación. En 1563 los trés pueblos xuníos presenten un pleitu contra la Casa d'Alba pidiendo la supresión del Novenu. Un nuevu pleitu presentar nel xulgáu de primera Instancia de Vitigudino el 15 de marzu de 1845 y ye ganáu, pero la casa d'Alba presenta recursu. Nun ye hasta'l 11 de mayu de 1852 cuando de forma definitiva conceder a los trés pueblos la exención del pagu del Novenu. Dende entós esa fecha del 11 de mayu ye considerada como la fiesta del día del Novenu. Nun principiu los alcaldes de los trés pueblos axuntar pa celebrar dicha fiesta a la qu'asistíen les xentes de los pueblos. Esta tradición caltúvose hasta agora, y queda l'alcordanza de les xentes de Puerto Seguro colos sos pollinos y albardes engalanaes travesando la ponte del Águeda, apuertes embaxo y enriba, pa dir y venir del Novenu.
Pola so proximidá con Portugal, Puertu Seguro tamién sufrió los avatares de les guerres hispanu-luses, llegando a pertenecer en dalgún momentu históricu al reinu de Portugal. Ye'l 29 de setiembre de 1864 cuando les monarquíes española y portuguesa establecen la delimitación fronteriza actual quedando Puerto Seguro en zona española. Establecer nel pueblu una aduana “de primer orde” pal control de persones, animales y mercancíes
Sobre la procedencia del antiguu nome hai delles versiones: una d'elles ye que'l mesmu términu municipal tenga precisamente esa forma de barba de gochu Tamién nun llibru sobre los berracos ibéricos indícase que na zona de la Mazaroca, ellí onde la ribera y el ríu Águeda xúntense, hai una peña con forma de “barba de puercu”. Pero más bien tou son especulaciones.
L'orixe del nome actual sí que ta constatáu. Ye en 1916 cuando los hermanos García Hernández cola collaboración del diputáu en Cortes por Vitigudino, el Marqués de Puerto Seguro, realicen les xestiones oportunes por que'l pueblu camude de nome, tomando'l del títulu nobiliariu d'aquél que lo facer# posible.
La situación actual ye la de tolos pueblos de la zona y de la provincia polo xeneral. Les condiciones económiques y l'orografía del terrén influyeron en gran manera por que la emigración afarara'l nuesu pueblu. Son unos 100 los habitantes actuales, con una media d'edá que supera los 60 años. Les perspectives de futuru, por tanto, nun son nada falagueres. Sicasí, dellos motivos d'esperanza queden pa la sobrevivencia d'esti pueblu: mientres los años 90 realizóse la concentración parcelaria según l'acometida d'agua nes cases y l'asfaltáu de cais... Nel añu 2000 constrúyese una nueva ponte sobre la ribera y asfáltase una carretera pa comunicar nuevamente a los pueblos de Puerto Seguro y Bouza.
Ye interesáu, Puerto Seguro que siempres tuvo venceyáu colos pueblos del Este: San Felices, Lumbrales; una carretera asfaltada venceyar col Sur: Villar de Ciervo, Ciudad Rodrigo, y agora un nuevu venceyu escontra l'oeste, anque ésti siempres esistió, xúnenos a Bouza, Escarigo, Portugal.
Son motivos pos pa la esperanza, como la recién creación del "Parque Natural d'Arribes del Duero" Puerto Seguro y la so historia siguen. La historia ye caprichosa y el futuru inciertu. Que sía para bien la historia d'esti pueblu.
Tour de Francia 1925
El 19ᵘ Tour de Francia apostar ente'l 21 de xunu y el 19 de xunetu de 1925 con un percorríu de 5430 km estremáu en 18 etapes.
La carrera foi ganada per segundu añu consecutivu pol italianu Ottavio Bottecchia, a una velocidá media de 24,775 km / h, con casi una hora de diferencia respeuto al segundu clasificáu, el belga Lucien Buysse. De los 130 ciclistes que tomaron la salida, namái 49 remataron la carrera.
Botecchia convertir nel cuartu corredor en ganar dos Tours de forma consecutiva, dempués de Lucien Petit-Breton, Firmin Lambot y Philippe Thys.
Per primer vegada, nengún ciclista francés acaba ente los diez primeros de la carrera.
Cambeos al respeutive de la edición anterior
Ente 1919 y 1924 los equipos comerciales nun habíen tomáu parte nel Tour por culpa del impautu económicu de la Primer Guerra Mundial. En 1925 estos equipos volvieron tomar parte.
Per primer vegada'l Tour de Francia empezó pela rodiada de París, en Le Vésinet. Coles mesmes amontáronse'l númberu d'etapes, pasando de 15, como se venía faciendo dende de 1910, a 18, y menguando tamién la media de quilómetros per etapa.
Les bonificaciones que se daben al vencedor de cada etapa fueron esaniciaes. Dempués de que Henri Pélissier creara un discutiniu al abandonar el Tour de Francia de 1924 en quexándose de la durez de la carrera a un periodista, la organización del Tour introdució una nueva regla pola qu'aquel ciclista qu'estropiara la imaxe del Tour tendría prohibida la so participación n'años posteriores.