cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Coma Berenices
Observación
11 Com (1221+1748) ye malo de dixebrar con preseos pequeños, yá que los sos componentes son de 4,7 y 12,7 magnitúes y separaes ente sí 9"1. Dambes son de clase K0.
12 Com (1223+2551) ye un sistema triple, les componentes AB son de magnitúes 4,8 y 11,8 separaes 35" de colores blancu y mariellu, pa podeles dixebrar precísense telescopios mayores de 1 dm d'abertura. La componente C ye de 8,3 magnitú y de color blancu, separada 65"2 de la componente A. El conxuntu ta a 27 pársec de distancia y allóñase a razón de 1 km/s.
17 Com (1229+2555) ye otru sistema triple que les sos componentes AB tán dixebraes por 145"2, de color blancu ambes y magnitúes 5,3 y 6,6 que pueden dixebrase con prismáticos. La componente C ta bien próxima a la B, tan solo 1"8 de distancia y 14,6 magnitú. Falten 22 pársec, que s'amenorga a razón de 3 km/s.
24 Com (1235+1823) ye un sistema bien curiosu, compuestu por dos estrelles separaes 20"3 y de magnitúes 5,2 y 6,7, clase espectral K0 y A3, coloración anaranxada y azul respeutivamente, que pueden dixebrase con unos prismáticos un pocu potentes. La menos lluminosa ye de la mesma una binaria espectroscópica con un periodu de 7d3366; los trés astros atopar a una distancia de 110 pársec que s'amonta a razón de 4,1 km/s.
Σ1685 (1252+1910) ye un par blancu mariellu-verdoso de magnitúes 7,3 y 7,9 separaes 16"0 y un ángulu de posición 202º. Ye fácil dixebrar con unos prismáticos daqué potentes.
32 y 33 Com (1252+1704) sistema visible con prismáticos; son dos estrelles de 6,3 y 6,7 magnitúes, tipu espectrales F5 y F8, una colorada y otru mariellu verdoso separaes 95"2. En realidá esti sistema ye triple, yá que a 897"2 atópase una tercera de magnitú 8,7 asitiada nun ángulu de posición de 262º de la principal.
36 Comae Berenices (1258+1724), xigante colorada de magnitú 4,77.
41 Comae Berenices, xigante naranxa de magnitú 4,80.
CC Com, binaria de contautu de magnitú 11,30.
EK Com, binaria eclipsante de magnitú media 12,02.
FS Comae Berenices (40 Comae Berenices), xigante colorada y variable semirregular de magnitú media 5,61.
Estrelles binaries visuales
Tenemos a la yá citada α Com o 42 Com (1310+1731) con un periodu de 25,87 años. En 1827 efectuóse la primer midida y H. Haffner publicó los sos elementos en Astronomische Nachrichten en 1948. Ye un par bien zarráu y namái algamadizu a grandes preseos.
Σ 1639 (1224+2535) ye otru par binariu de magnitúes 6,76 y 7,79 y un periodu bien llargu de 678 años. Ramón María Ayer publicó los sos elementos en 1951 en Urania, realizándose la primer midida en 1836, y la tercera que citamos ye 35 Com o Σ 1687 (1253+2114) de magnitúes 5,06 y 7,23 lo que nos fai vela con una magnitú combinada de 4,92; tamién ye un par de llargu periodu, 510 años. La primer midida realizar en 1829 y W. D. Heintz en 1973 publicó en Astronomical Journal los sos elementos.
Galaxes en Coma Berenices
M64 o Galaxa del Güeyu Negru (1257+2141), afayar Bode en 1779 con una magnitú 8,51 y unes dimensiones de 9,3' x 5,4' d'arcu, ye una espiral tipu Sb. Ye clásica la so disposición elipsoidal, con un nidiu descensu lluminosu del centru escontra los cantos, pero que reparada con gran aumentu y especialmente en fotografíes, revelen una notable cantidá de materia escuro na so zona sur sobre'l cantu del nucleu central como si un gran cataclismu cósmicu produxérase ellí o dalgún fenómenu de desintegración; nun hai qu'escaecer que M64 nuna potente radiofuente. Esta banda escura foi la causa que xustifica la so tétrico nome de Güeyu Negru que ye atribuyíu a esta galaxa. Atopar a unos 44 millones d'años lluz.
M88 o NGC 4501 (1225+1811), galaxa espiral a unos 47 millones d'años lluz
M91 o NGC 4548 (1235+1430), galaxia tipo SBb de 5,4 x 4,4' d'arcu de dimensiones y magnitú 10,19.
M98 o NGC 4192 (1214+1454), galaxa espiral tipu Sb, afayada por Pierre-François André Méchain (1744-1805) en 1781. De magnitú 10,13 y unes dimensiones de 9,5 x 3,2' d'arcu. Preséntase cuasi de perfil, colo cual paez bien allargada. Falta unos 35 millones d'años lluz y pue que'l so diámetru real nun seya inferior a los 80.000 años lluz. Atopar nun grupu con NGC 4186 y Holmberg 348c. En 1976 apaeció una supernova.
M99 o NGC 4254 (1219+1425) afayada tamién por Méchain nel mesmu añu que l'anterior, ye de tipu Sc, con unes dimensiones de 5,4 x 4,8' d'arcu y magnitú 9,84. Preséntase cuasi de cara y ye llamada el Cubu de la Rueda y falta unos 50 millones d'años lluz. El diámetru real sería d'unos 50.000 años lluz. La fana en candia ye'l mayor ente los miembros del cúmulu de Virgo. La so velocidá radial ye de +2324 km/s.
M100 o NGC 4321 (1223+1549) galaxa espiral tipu Sc de magnitú 9,37 y unes dimensiones de 6,9 x 6,2' d'arcu. El nucleu ye pequeñu y brillosu y dos brazos bien definíos. Descubierta por Méchain xunto colos dos anteriores, ye la espiral más grande del cúmulu de Virgo y el so diámetru real pue ser mayor que 100.000 años lluz, calculándose atopar a unos 40 millones d'años lluz. Sicasí esta distancia, al igual que M99, nun coincide cola fana en candia de les sos rayes espectrales. El so velocidá radial ye de +1543 km/s.
NGC 4414, galaxa espiral que s'atopa a 62 millones d'años lluz.
NGC 4450, galaxa espiral visible con telescopios d'aficionáu.
Esisten amás más de mil galaxia pertenecientes al Cúmulu de Coma, y unes 200 d'elles tienen magnitúes entendíes en 10 y 12, qu'en teoría taríen al algame de preseos medianamente potentes, pero les sos dimensiones son tan pequeñes que práuticamente se vería con una estrella, y reseñales toes sería un llabor interminable.
Federico Laredo Brú
Federico Laredo Brú foi'l presidente de la República de Cuba ente 1936 y 1940.
Graduar de derechu na Universidá de L'Habana, pocu dempués incorpórase al exércitu llibertador onde algama'l grau de coronel, al rematar la guerra foi presidente de l'audiencia de Santa Clara y más tarde fiscal de l'audiencia de L'Habana y del tribunal supremu de xusticia, sol mandatu del presidente José Miguel Gómez ye nomáu secretariu de gobernación y mientres el gobiernu de Carlos Manuel de Verdes ocupa'l mesmu cargu, foi Vicepresidente nel gobiernu de Miguel Mariano Gómez y cuando ésti arrenunciu asume la presidencia de la República.
Gobiernu
Mientres el so mandatu róblase la llei de nueve centavos sobre'l sacu d'azucre que costara la presidencia al so predecesor, afita la zafra (azucrera) a cuasi tres millones de tonelaes al añu y con un preciu percima de los 1,7 centavos la llibra.
Realiza importantes reformes como l'Autonomía de la Universidá de L'Habana crea los institutos de segunda enseñanza según el conseyu corporativu d'educación, Sanidá y Beneficencia, crea les escueles rurales y l'Institutu Cívicu-Militar, los llares infantiles llabradores según la Direición Nacional de Deportes. Nel área de la salú tamién mientres el so gobiernu créase'l Serviciu Téunicu de Salú Pública y el Conseyu Nacional de Tuberculosis.
Na economía surde la Llei de Coordinación Azucrera en 1937 pa defender a los pequeños colonos.
Laredo Brú promueve la organización d'una asamblea constituyente en 1939 pa redactar una nueva Carta Magna, tolos partíos fueron convocaos a designar nuevos delegaos a la constituyente y el Dr. Ramón Grau San Martín foi escoyíu presidente de la mesma, pocu dempués siguíu al arrenunciu del Dr. Grau l'asamblea escueye al Dr. Carlos Márquez Sterling como nuevu presidente a l'asamblea, la constitución foi promulgada'l 5 de xunu de 1940. Conocida na historiografía cubana como la Constitución del 40, foi considerada como una de los meyores y más progresistes constituciones de la dómina.
Laredo Brú tamién va pasar tristemente a la hestoria por ser el presidente que negó la entrada a Cuba a los pasaxeros del San Luis, un cruceru con más de 900 refuxaos xudíos qu'en 1939 llograren visa d'entrada en Cuba y tuvieron que tornar a Europa, onde 254 d'ellos terminaron les sos vides nos campos de concentración nazis.
Manganeses de la Lampreana
Manganeses de la Lampreana ye una llocalidá y conceyu español de la provincia de Zamora y de la comunidá autónoma de Castiella y Llión.
Se encuengtra asitiáu na contorna de la Tierra del Pan. El conceyu cunta con una superficie de 60,02 km² y, según datos del padrón municipal del INE, cuenta con una población de  habitantes. El conceyu inclúi, como anexu, a la llocalidá de Riego del Camín.
Historia
Asitiáu na Tierra de Lampreana, un territoriu bien apetecedor yá na dómina romana tantu peles agües salitroses, que nesta contorna atópense, como pel so bon terrén pa la producción de ceberes. El términu Lampreana vien de un pexe de la familia Petromizontidae conocíu como “Llamprea”.
ye un pueblu esmolecíu pol so futuru.
Demografía
La población actual nel conceyu ye de habitantes censaos (ente los que s'inclúi la población de Riego del Camín), que multiplíquense mientres el periodu vacacional y díes festivos, yá que gran parte de les viviendes del pueblu tienen un usu de segunda residencia.
Cuenta con un allugamientu xeográficu estratéxica y equidistante de los trés ciudaes más poblaes de la provincia (Zamora, Benavente y Toro), datu que sicasí nun frenó'l so despoblamientu. Causa del fuerte despoblamientu de Manganeses de la Lampreana nos trés últimes décades foi la retirada de la llinia de tren de la ruta de la plata, esti fechu desencadenó'l zarru de fábriques y pequeños comercios, la consecuencia foi que munches de les families que dependíen d'estos negocios emigraren al restu d'España, principalmente al País Vascu y Madrid.
Patrimoniu
Asitiáu al norte de la contorna de Tierra del Pan, el so términu acueye al despoblado de Junciel, que tien na so fonte reminiscencies morisques. La villa foi posesión del obispu de Zamora hasta'l sieglu XIX.
La devesa del Gamonal pertenecía a la xurisdicción de la Orde de Santiago, en concretu al comendador de Castrotorafe. Tuvo do Iglesias: la de Santa María Madalena y la de Santa María la Nueva, yá esistentes nel añu 1661. En 1750, cayó un rayu, que destruyó la Ilesia de la Madalena.
Tamién tuvo dos ermites, una la de la Cruz o del humilladero y otra la de San Pedro, güei sumíes. La Ilesia de La nuesa Señora de l'Asunción (enantes llamada de Santa María la Nueva), del sieglu XVII, foi construyida con mampostería irregular, siendo'l so trazu senciello y harmonioso. Tien una sola nave con cruceru y cabecera recta, espadaña col últimu cuerpu rematáu en lladriyu, y pórticu semicerrado, adosáu al muro sur. Caltién obres d'interés, ente elles, cuatro tables del sieglu XVI, un Cristu románicu y una Piedá del añu 1860, según una imaxe de Jesús Nazarenu diseñada según estética barroca, que tuvo d'estrenase escontra 1868, y que foi realizada pol imaginero zamoranu Ramón Álvarez.
Bienestar social
Trés cases rurales, tres bares, tienda de carne y pexe, droguería, panadería, farmacia y taller mecánicu.
Cultura
Los pasos de les procesiones de Selmana Santa son sacaos polos cofrade en posición de rodíes, nel so percorríu pola ilesia.
Universidá Nacional de Singapur
La Universidá Nacional de Singapur (n'inglés National University of Singapore, embrivíu NUS) ye la mayor y más antigua universidá de Singapur. Pertenez a l'asociación International Alliance of Research Universities.
Historia
La NUS fundar en 1905 como Escuela Cimera de Medicina col nome The Straits Settlements and Federated Malay States Government Medical School. En 1913 se renombró a King Edward VII Medical School y en 1921 a King Edward VII College of Medicine. En 1928 fundóse'l Raffles College según los deseos de Thomas Stamford Raffles, col propósitu de consiguir una colonia culto y civilizao. En 1949 fundir con King Edward VII College of Medicine pa resultar na Federación Malaya (University of Malaya). Cola medría d'independencia de Singapur convirtióse entós n'Universidá de Singapur (University of Singapore) y, finalmente, en 1980 tres la integración cola Universidá de Nanyang, fundada en 1955, resultó na Universidá Nacional de Singapur (National University of Singapore).
Equuleus
Equuleus (el caballu) ye la segunda más pequeña de les 88 constelaciones, namái superada pola Cruz del Sur. A pesar d'ello y de nun ser de les más brilloses (nenguna de les sos estrelles supera la magnitú 4), foi tamién una de les 48 constelaciones catalogaes por Ptolomeo.
Universidá Nacional de Singapur
Actualidá
Según el ranking d'universidaes de The Times Higher Education Supplement y QS World University Rankings la NUS ye la meyor universidá n'Asia.
Equuleus
Carauterístiques notables
Equleuus nun ye una constelación particularmente sobresaliente. La so estrella más brillosa ye α Equulei (Kitalpha), de magnitú 3,92.
Equuleus contién delles estrelles dobles d'interés. γ Equulei ta formada por una estrella primaria con una magnitú cerca de 4,7 (llixeramente variable) y una estrella secundaria de magnitú 11.6, dixebraes por 2 segundos d'arcu. ε Equulei ta formada por cuatro componentes. Les trés más brillosos son de magnitúes 6,0, 6,3, y 7,2. δ Equulei ye una estrella binaria con una órbita periódica de 5,7 años, que ye al empar la más curtia de los periodos orbitales d'una estrella binaria visual. La separación de los dos componentes del sistema nunca supera los 0,35 segundos d'arcu.
Oxetos notables de cielu fondu
Por cuenta de que ye de tamañu pequeñu y la so distancia del planu de la Vía Láctea, Equuleus nun contién oxetos notables de cielu fondu. Son notables les galaxes NGC 7015, NGC 7040, NGC 7045 y NGC 7046.
Cercy-la-Tour
Cercy-la-Tour ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Gabino Durán
El Coronel Gabino Durán foi un militar mexicanu que participó na Revolución del so país. Nació alredor de 1880. D'orixe chihuahuense. Foi partidariu de Francisco I. Madero y xunióse al villismu en 1913, nel qu'algamó'l grau de Coronel. La so zona d'operaciones fueron los Distritos d'Andrés del Río y Arteaga en Chihuahua, onde tuvo mandu políticu y militar; emitió billetes y prindó propiedaes pa sostener los gastos de guerra contra Venustiano Carranza. Foi refundiáu de Del Río pol Xeneral Luis Herrera Cano, y coló a Sinaloa, a ponese a les órdenes del xefe Juan M. Banderas. Morrió nel combate del Mezquite, distritu d'El Fuerte, en payares de 1915.
John C. Calhoun
John Caldwell Calhoun foi un líder políticu de los estaos del sur de los Estaos Xuníos, un destacáu filósofu políticu de la primer metá del sieglu XIX y unu de los principales actores nes grandes disputes polítiques nel so país. Nestes disputes desempeñó un destacáu papel como voceru y defensor de la esclavitú, de la nulidá y la de los derechos eleutorales de les minoríes, especialmente de grupos como los dueños d'esclavos. Les sos idees son consideraes vitales pa la crisis constitucional futura que remataría na Guerra de Secesión, una década dempués de la so muerte.
Desempeñóse como miembru de la llexislatura estatal de la so nativa Carolina del Sur mientres un curtiu periodu, na cual foi unu de los impulsores de la llexislación que convirtió al so estáu natal nel primeru n'otorgar el sufraxu universal masculín (de persones blanques). Darréu dio entamu a una llarga y esitosa carrera política a nivel federal. Empecipióse como nacionalista acérrimo, del grupu que taben a favor de la guerra col Reinu Uníu en 1812, según partidariu de la execución de midíes de meyores internes per mediu d'obres públiques. Estes posiciones camudaron a lo llargo de la década de 1820, cuando s'enfrentó col llamáu "Pactu corruptu" de 1825, que derivó n'asumir postures favorables a los llamaos "derechos de los estaos", reivindicaos por Thomas Jefferson y James Madison nes sos conocíes "Virginia and Kentucky Resolutions" de 1798. Magar finar más d'una década antes d'empecipiase la Guerra Civil, Calhoum convertir nuna fonte d'inspiración pa los secesionistes que crearon los Estaos Confederaos d'América. Moteyáu como'l "castu home d'aceru" pola so determinación infrayable de defender les causes que fixera mesmes, esti suriegu inventó y defendió la teoría de la "nulidá", na cual argumentaba que los estaos n'exercicios de los sos derechos podíen declarar nules aquelles lleis federales que consideraren que violaren la Constitución. Foi de la mesma un gran defensor de la esclavitú, a la cual calificaba d'un "bien positivu" más qu'un "mal necesariu". La so apasionada defensa d'esta institución dexó en parte la esguilada nel enfrentamientu colos nortizos abolicionistes, llevando a los habitantes de los estaos del sur cada vez más cerca de la idea de secesión.
John C. Calhoun desempeñar en dellos emplegos federales (a los cualos el denominaba "nacionales"), tanto como séptimu vicepresidente de los Estaos Xuníos ente 1828 y 1832, mientres les presidencies de John Quincy Adams y Andrew Jackson. Arrenunció a tal cargu pa ser electu pal Senáu federal, onde exercería muncho más poder ya influencies que como segundu home del presidente. Exerció tamién como representante ante la Cámara respeutiva ente 1810 y 1817, como décimu secretariu de Guerra (1817-1824) y como décimu sestu secretariu d'Estáu en 1844 y 1845, so la presidencia de John Tyler.
Infancia y mocedá
thumb|200px|John C. Calhoun en [[1822.]] John C. Calhoun yera fíu del inmigrante escocés y irlandés Patrick Calhoun, que careció gravemente cuando'l so fíu cuntaba con 17 años. Esti fechu obligar a faese cargu de la granxa familiar nel so estáu nativu de Carolina del Sur. Col sofitu financieru de los sos hermanos retomó los estudios, llogrando un títulu de la Universidá de Yale en 1804. Dempués d'estudiar na Escuela de Derechu de Tapping Reeve en Litchfield, Connecticut, Calhoum foi aceptáu pal exerciciu llibre del oficiu d'abogáu nel so estáu en 1807. En xineru de 1811 John Calhoum casóse cola so prima Floride Bonneau (que solletraben de forma distinta'l so apellíu común), cola cual tuvo diez fíos nos 18 años de matrimoniu, anque trés d'ellos morrieron na so infancia. Mientres el segundu exerciciu de la vicepresidencia del so maríu, Floride foi una de les principales figures nel llamáu "affaire Petticoat".
Primeros años na política
En 1810 Calhoum foi escoyíu como miembru de la Cámara de Representantes del Congresu Federal de los Estaos Xuníos, na cual asumió'l rol de ferre (o favorable a la guerra) contra Gran Bretaña en 1812, so la direición de Henry Clay. Esti papel tuvo antecedíu pola so demanda pública de guerra en 1807 no que se conoció como l'Incidente Chesapeake-Leopard. Dempués de la guerra sofitó xunto con Clay la emisión de bonos de guerra pa realizar grandes obres públiques nacionales. Col fin de fortalecer a la nación sofitó diverses midíes como l'establecimientu de tarifes proteicionistes col fin de fortalecer la industria nacional, la creación d'un bancu nacional pa los Estaos Xuníos, la realización de meyores internes y otres polítiques públiques que dempués refugaría. thumb|200px|La so esposa, [[Floride Calhoun.]] En 1817 el presidente James Monroe solicitó-y a Calhoun participar nel gobiernu como Secretariu de Guerra, yá que desempeñó hasta 1825. Al cargu de los asuntos indíxenes de los Estaos Xuníos, Calhoun desempeñó un rol fuertemente nacionalista. Magar lo anterior, los sos oponentes nel Congresu, moteyaos "vieyos republicanos", enfrentar atacando y apexando les midíes tomaes pa les operaciones y finances del departamentu. Calhoun asumió una postura reformista, sofitando la centralización y l'eficiencia nel departamentu al cargu de los asuntos indíxenes, pero'l poder lexislativo oponer a los sos intentos de reforma. La creciente frustración de Calhoun cola inacción que demostraba'l Congresu, les rivalidaes polítiques y la creciente ideologización del conflictu, llevar a impulsar la creación d'una nueva unidá alministrativa llamada Departamentu d'Asuntos Nativos en 1824. El so nacionalismu tamién se manifestó col sofitu que brindó a Monroe interviniendo a favor de la firma del Compromisu de Missouri, a pesar de les protestes de los dueños d'esclavos. Nesti sentíu Calhoun envaloraba qu'una continua crítica y baturiciu respeuto de la tema de la esclavitú amenaciaría la Unión.
Eleición
Calhoun postular nun primer momentu como candidatu a la presidencia de los Estaos Xuníos en 1824, anque darréu interesóse na vicepresidencia. Al nun llograr nengún candidatu la mayoría absoluta nel colexu eleutoral, la eleición foi resuelta pola Cámara de Representantes la cual designar por una mayoría apolmonante como vicepresidente.
L'alministración de Jackson
thumb|200px|right|Esquisa de Calhoun. So la presidencia de Jackson l'exerciciu del poder per parte de Calhoun resultó ser nuevamente controversial, provocando una reña ente dambos. El decretu tarifario de 1828 (denomináu polos sos contradictores como los "impuestos abominables") foi la causa del primer enfrentamientu ente'l vicepresidente y los jacksonianos. Magar que asegurárase-y que los partidarios del presidente nel congresu oponer a la midida, esta foi aprobada polos jacksonianos nortizos, fechu que-y provocó una gran frustración. De regresu a la so tierra natal redactó la llamada "South Carolina Exposition and Protest" ("Esposición y protesta de Carolina del Sur"), un ensayu publicáu anónimamente nel cual denunciaba la filosofía nacionalista a la cual sofitara.
El so cambéu de posiciones llevar de la mesma a la teoría de la mayoría concurrente per mediu de la cual sofitaba a la "nulidá", teoría que promovía el derechu de los estaos pa declarar inconstitucional una llei federal. Estos argumentos atopaben el so raigañu históricu nes llamaes "Kentucky and Virgina Resolutions" de 1798, redactaes por Jefferson y Madison, na cual propunxeron que los estaos podríen denunciar la "Llei d'extranxería y sedición" d'aquel añu. El presidente Jackson yera un defensor de los derechos de los estaos, pero consideró que la teoría de Calhoun alrodiu de la nulidá como peligrosa yá que podría poner en riesgu la Unión. Cabo faer presente que la diferencia ente los argumentos de Madison y los de Calhoun diferíen en qu'esti postreru envaloraba que la secesión del estáu yera un derechu que teníen éstos en casos estremos, a diferencia de la simple nulidá de cierta llexislación federal.
La crisis de la "nulidá"
En 1832 la teoría alrodiu de la nulidá pudo ser puesta a prueba mientres la llamada Nullification Crisis o Crisis de la Nulidá, dempués que la llexislatura estatal de Carolina del Sur aprobó una ordenanza pola cual declaraba nula los impuestos federales. Les lleis impositives vixentes, fuertemente proteicionistes, favorecíen claramente a la industria y los intereses manufactureros del norte, en desterciu de la economía agrícola del sur, razón pola cual Carolina del Sur declaró'l decretu tarifario como inconstitucional.
Mientres esti periodu produció un recordáu incidente mientres la tradicional cena nel día de cumpleaños de Jefferson, el 13 d'abril de 1830. Como yera tradición, el presidente en concomitancia col entós secretariu d'Estáu Martin Van Buren, realizó un brinde onde atacaría la teoría de non aceptación de les lleis federales. Cuando llegó la vez del presidente pa realizar el brinde, alzó la so copa y miró en direición a Calhoun y dixo: "La nuesa Unión… ¡tenemos que caltenela!", ante lo cual Calhoun quien foi sosprendíu totalmente, respondió –yá que-y correspondía'l siguiente brinde- cola frase: "¡La Unión, dempués de la nuesa llibertá más preciada!". El quebre ente'l presidente y el so vicepresidente yera total.
Nel Senáu
thumb|left|Calhoun nos sos últimos años. El 28 d'avientu de 1832 Calhoun anunció'l so arrenunciu al cargu de vicepresidente col fin de postulase al Senáu pol so estáu natal, convirtiéndose de camín nel primer vicepresidente qu'arrenunció al so cargu na hestoria del so país. Esta decisión resultó atinada pa los sos intereses, yá que sería nel Senáu onde algamó la so máxima influencia y fama.
Calhoun lideró a la facción esclavista del senáu ente 1830 y 1840, oponiéndose non yá al abolicionismu si non que promoviendo la esclavitú viviegamente nos nuevos territorios adquiríos polos Estaos Xuníos escontra l'occidente. D'esta manera convertir n'unu de los principales impulsores de la Llei d'Esclavos Fuxitivos que ponía so responsabilidá federal la recuperación de los esclavos que se fugaren a territorios ensin esclavitú. Fundó'l so sofitu na defensa de la institución esclavista nos términos de la llibertá del (home blancu) sureñu y el so derechu a l'autodeterminación. Y magar que yá dellos defensores de la esclavitú haber defendíu en términos d'un "mal necesariu", Calhoun nun famosu discursu na cámara llexislativa declaró que la esclavitú yera un "bien positivu" pal país. Fundó'l so reclamu en dos argumentos: na supremacía y nel paternalismu. Toles sociedaes, señaló Calhoun, tán dirixíes por un grupu de la élite qu'esfruta del trabayu de los menos privilexaos. Pero, a diferencia del norte y d'Europa, nes cualos les clases trabayadores fueron dexaes a un llau pa morrer na probeza per parte de l'aristocracia al momentu de convertise en demasiao vieyos o enfermos pa trabayar, nos estaos del Sur los esclavos yeren curiaos inclusive cuando dexaren d'emprestar dalguna utilidá:
thumb|100px|Estampilla [[Estaos Confederaos d'América|confederada cola semeya de Calhoun.]] La so fiera defensa de la esclavitú llogró estremar entá más a l'habitantes del sur colos del norte, llevando a los primeres a afalagar con mayor fuercia cada vez más la idea de secesión y a los postreros a imponer l'abolición de la esclavitú de la manera más radical posible.
Dempués de desempeñase per un añu como secretariu d'Estáu ente 1844 y 1845, Calhoun tornó al Senáu nesi añu pa participar na dura batalla por espandir la esclavitú a los nuevos territorios, que concluyiría nel llamáu Compromisu de 1850. Sicasí la so salú xugólu males pasaes y morrió en marzu de 1850 na ciudá de Washington a la edá de 68 años. Foi soterráu na parroquia de St. Phillps en Charleston, Carolina del Sur.
Les sos idees sobre les bondaes de la esclavitú fueron refrendaes en discursos como'l famosu Mudsill Speech ("discursu de la folla") del senador James Henry Hammond en 1858.
Ríu Ebro
El ríu Ebro ye'l ríu más caudalosu d'España, y el segundu de la península ibérica dempués del Duero (caudal mediu de 600 m³/s pal Ebro, frente a los 675 m³/s del Duero na so desaguada en Porto). Ye arriendes el segundu ríu más llargu, por detrás del Tajo. Escurre dafechu per España, au ocupa la primer posición ente los ríos que nacen y desagüen netamente nel país, tantu pol llargor como pol so caudal. D'ente los ríos que desagüen nel mar Mediterraneu, ye'l segundu más llargu tres el Nilu.
Percuerre l'estremu nororiental de la península ibérica, al traviés del valle que lleva'l so nome, asitiáu nuna depresión. Sigue una direición noroeste-sureste dende la so nacencia na «Hermandad de Campoo de Suso», en Cantabria, hasta'l mar Mediterraneu, nel que desagua formando'l delta del Ebro, ente los términos municipales de Deltebre y San Jaime de Enveija.
El ríu tien un llargor total de 930 km. La so cuenca hidrográfica ye la más estensa d'España, con una superficie de 86.100 km². Ésta distribúyese, amás de per esti país, per Andorra y Francia.
L'Ebro traviesa siete comunidaes autónomes españoles: Cantabria (au naz), Castiella y Llión, La Rioxa, País Vascu, Navarra, Aragón y Cataluña (onde desagua). Amás, la so cuenca hidrográfica tamién drena territorios de la Comunidá Valenciana (ríu Bergantes) y Castiella-La Mancha. El ríu baña dos capitales de comunidá autónoma: Logroño y Zaragoza
La Gloria
El términu La Gloria puede referise a:
La guapura d'El so Espíritu va tar ellí, porque Él va tar ellí. Nuevamente, la guapura d'El so Espíritu (o la esencia de Quien Ye Él) ye La so “gloria.”
Buenavista (Camuñu)
Buenavista ye una casería de la parroquia de Camuñu nel conceyu asturianu de Salas.
Alcuéntrase a 4 km de Salas, la capital del conceyu, a un altor mediu de 226 msnm y tien una población de.
El Caleyu (Camuñu)
El Caleyu ye una aldea de la parroquia de Camuñu nel conceyu asturianu de Salas.
Julieta Cardinali
Julieta Cardinali ye una actriz arxentina de cine y televisión.
Carrera
Debutó a les 14 años como "paquita" de Xuxa en El show de Xuxa. Depués foi presentadora del programa infantil Mega Park y formó parte del equipu de Jugate con tou, de Cris Morena.
Como actriz actuó en Monte rusu, otra vuelta (1996), Sueltos (1997), Como pan caliente (1997), Naranxa y media (1997), Socios y más (1998), Dicir pá (1998) y depués integró el repartu de la esitosa telenovela xuvenil Branu del 98, onde actuó dende finales de 1998 hasta empiezos de 2000.
Debutó en cine en Buenos Aires mátame, y en 2001 foi nomada al Condor de plata como actriz revelación pola so actuación nel filme Una noche con Sabrina Love, protagonizada por Cecilia Roth y Tomes Fonzi.
En 2003 foi una de les protagonistes de Malandras, y co-protagonizó en cine Valentín, xunto a Rodrigo Noya.
Realizó participaciones especiales en Disputes, Sangre frío, Numberal 15, y en 2006 actuó nes series Soi'l to fan y El tiempu nun para.
En 2007 protagoniza la obra Eva y Victoria xunto a Leonor Benedetto y so la direición de China Zorrilla, onde interpretó a Eva Perón.
John McIntire
John McIntire 27 de Xunu de 1903 - 30 de Xineru de 1991, foi un actor d'Estaos Xuníos.
Julieta Cardinali
Carrera
En cine siguió actuando en El nomáu (2003), Un mundu menos peor (2004), La suerte esta echada (2005), Un Buda (2005), L'antena (2007) y protagonizó operar primer de Fito Páez; ¿De quién ye'l portaligas? (2007).
John McIntire
Carrera
Nacíu en Pasadena, California, EE. XX., empezó la so carrera nos 40s, actuando nes películes: The Hucksters con Clark Gable - Call Northside 777 con James Stewart - Command Decision - Down to the Sea in Ships.
Julieta Cardinali
Carrera
En 2010 protagonizó Caín y Abel, xunto a Joaquín Furriel y Fabian Vena, y protagonizó les películes El reclamu, Tres deseo y Una cita, una fiesta y un gatu negru.
John McIntire
Carrera
Nos 50s participa del filme bélicu You're in the Navy Now con Gary Cooper, y actúa nos westerns: Ambush y Westward the Women con Robert Taylor -Horizons West Winchester '73 The Far Country con James Stewart - War Arrow con Maureen O'Hara - Apache 1954 y The Kentuckian 1955 con Burt Lancaster-The Yellow Mountain - Four Guns to the Border - Stranger on Horseback 1955 y The Gunfight at Dodge City 1959 con Joel McCrea.
Nos años 60s McIntire trabayó nes películes: Elmer Gantry onde interpreta al Reverendu John Pengilly, Seven Ways from Sundown interpretando a un Texas Ranger, en 1967 participa del filme Rough Night in Jericho con Dean Martin.
Julieta Cardinali
Carrera
En 2013 protagoniza n'España la serie Carta a Eva, onde vuelve interpretar a Eva Perón, y más tarde actúa na serie arxentina de Pol-ka Farsantes, nomada al Tato como actriz de repartu en drama.
John McIntire
Carrera
Como actor invitáu pasu por: Alfred Hitchcock Presents - Zane Grey Theater - Peter Gunn - La Dimensión Desconocida - Los Intocables - Laramie - Daniel Boone - Bonanza - The Virginian - The Fugitive - El F.B.I. n'aición - Los Angeles de Charly - Fantasy Island - Dallas interpretando a un senador, Hotel - El Incrible Hulk - El Cruzero del Amor. El so últimu trabayu foi en 1989 na película de Tom Hanks - Turner & Hooch.
Julieta Cardinali
Carrera
En 2016 xunto a Luciano Cáceres apaez en Los ricos no piden permiso col papel semi-antagónicu de Victoria.
John McIntire
Caravana
En 1959 los executivos de la cadena NBC contratar pa interpretar el papel de Christopher Hale na serie Wagon Train, el programa trataba sobre unos cowboys que se treslladaben poles llanures del vieyu oeste. McIntire intervieno en 154 capítulos de la serie que s'emitió hasta 1965.
Repartu
Bond''' ye Major Adams
Cervon
Cervon ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Kolomna
Kolomna (Коломна), ye una ciudá rusa. Tien 149.000 habitantes (2007) y ta a orielles de los ríos Moscova, Oka y Kolomna, del que toma'l nome.
Foi fundada en 1177.
Polen
thumb|Polen de [[Ipomoea purpurea.]] thumb|Polen de [[Euphorbia pulcherrima.]]
Polen (del llatín pollen, «polvillo bien finu») ye'l nome coleutivu de los granos, más o menos microscópicos, que producen les plantes con grana (espermatófitos), cada unu de los cualos contién un microgametófitu (gametófitu masculín).
El sacu polínicu ye la parte de l'antera que contién los granos de polen, nos órganos masculinos de la flor, los estambres.
El granu de polen contién un individuu masculín amenorgáu a dos o trés célules: el gametófitu masculín, la fase haploide nel ciclu d'alternanza de xeneraciones carauterísticu de les plantes. Una vegada asocedida la polinización, una vegada llegáu'l granu de polen a la superficie receptiva na planta de destín, ye dicir al estigma, produzse la so guañada. Del granu surde'l tubu polínicu, que ye una emanación de citoplasma al traviés de la cual migren los nucleos masculinos en direición a la oósfera (el gametu femenín) y el nucleu polar (nes anxospermes hai una fecundación doble).
La palinoloxía ye la disciplina qu'estudia'l polen, cuantimás, la so morfoloxía.
Estructura d'un granu de polen
El granu de polen tien capes na so paré celular, denominaes intina y exina. La primera ye de naturaleza pectocelulósica y nun difier esencialmente de la paré primaria de les célules somátiques, ente que la segunda ta compuesta por esporopolenina, un politerpeno que pola so estructura química con un altu conteníu de carbonu forma un compuestu resistente a la destrucción superficial y dexa caltener les carauterístiques estructurales de los granos de polen. Nesto básase la palinoloxía pa llograr les sos determinaciones taxonómiques. Amás, cada tipu de polen tien una morfoloxía carauterística a nivel d'especie, xéneru o familia, que puede presentar colpos, poros o dambos.
Polen fósil
La cubierta esterna del granu de polen da-y cierta resistencia contra los rigores del procesu de fosilización que suel destruyir materiales más delicaos. Amás el polen, especialmente'l de plantes polinizadas pol vientu (anemófilas) ye producíu en grandes cantidaes, atrópase sobre'l suelu y queda cubiertu so capes de sedimentos. Por eso esiste un estensu archivu de polen fósil que puede ser acomuñáu coles plantes que la producen. La disciplina de la Paleopalinoloxía dedicar al estudiu del polen fósil. Apurre información útil pa la bioestratigrafía y tamién información sobre la bayura y variedá de plantes en determinaos llugares y dómines; esto sirve pa documentar los paleoclimas.
El polen más antiguu atopáu pertenez al periodu Devónicu. La so cantidá y variedá foi creciendo al traviés del tiempu.
El polen y les abeyes
thumb|Granos de polen adosaos al cuerpu d'una abeya. thumb|left|[[Apis mellifera con corbícula cargada de polen.]]
Munchos animales nun pueden alimentase del polen. Les abeyes melíferas cuntar ente los que sí pueden faelo, esto ye posible por cuenta de que xeneren enzimes capaces de dixerir el mesmu mientres ta almacenáu nos setos de cera. Nun ye un procesu inmediatu, sinón que l'abeya almacena'l polen nos setos, amiesta los sos enzimes, tapa esti polen con una capa de miel con cuenta de que sía un procesu anaerobiu, y depués d'unes selmanes el polen tresformar no que los apicultores denominen pan de l'abeya. Neses condiciones el polen resulta digerible, llográndose d'él toles proteínes (colos aminoácidos esenciales), grases, minerales, oligoelementos, etc. El polen ye consideráu como l'alimentu básico del bárabu d'abeya. Los adultos peracaben más néctar que polen.
Les abeyes melíferas desenvolvieron nel tercer par de pates una especie de 'cestes', tamién denominaes corbícules, a les que per mediu de 'peñes' treslladen los granos de polen que se xunten al so cuerpu, que son tresportaos al truébanu, onde se realiza tol procesu de fermentadura descritu. Otres especies d'abeyes tamién tienen corbículas o una versión más primitiva d'éstes llamada scopa.
Polen pal consumu humanu
Una variedá de productores apícolas empezaron a vender polen pal consumu humanu, usualmente espublizáu como un alimentu saludable. El polen contién agua, aminoácidos, proteínes, lípidos, carbohidratos, minerales, vitamines, enzimes y otros micronutrientes. La composición depende de la especie pero xeneralmente, amás de numberoses vitamines y aminoácidos, tien los siguientes valores nutritivos:
L'Alministración d'Alimentos y Fármacos (FDA) de los Estaos Xuníos nun atopó efeutos dañibles del consumu de polen, sacante por delles alerxes. Sicasí, la FDA nun dexa que los vendedores de polen alieguen que'l productu tien beneficios pa la salú una y bones nun esiste una base científica pa tales argumentos. Amás hai posibles riesgos d'alerxes y contaminaciones de pesticidas, fungos o bacteries que pueden ser causaos por almacenaxe deficiente. Dellos productores afirmen que collechar polen ye beneficiosu pa los truébanos pero tal cosa escarez de pruebes.
La Aerobioloxía y el polen
L'Aerobioloxía ye la ciencia qu'estudia les partícules biolóxiques tresportaes pasivamente al traviés del aire, tales como bacteries, espores d'fungos, inseutos bien pequeños y polen. Unu de los principales campos de la Aerobioloxía foi'l d'analizar estes partícules pa lluchar na prevención de los síntomes de les alerxes a los granos de polen.
La Rede Española de Aerobioloxía (REA) foi constituyida en 1992 y el so centru coordinador atopar nel Departamentu de Botánica, Ecoloxía y Fisioloxía de la Universidá de Córdoba. Ente les xeres d'esti centru coordinador atópense l'espardimientu d'información polínica nacional nos distintos medios de comunicación. L'Asociación Panamericana de Aerobioloxía (PAAA) ye una sociedá d'individuos que comparten un interés profesional o académicu na ciencia de Aerobioloxía.
El métodu aerobiológio emplegáu y estandarizado pola Rede Española de Aerobioloxía ye llargamente utilizáu nel campu científico Los datos xeneraos pola Rede Española de Aerobioloxía tán sometíos a un estrictu control, asegurando la so calidá área. Darréu publicáronse los Mínimos Encamientos del métodu aerobiológico, tres un intensu trabayu de consensu internacional.
Chaetocercus astreans
El colibrí astral o rumbito de Santa Marta (Chaetocercus astreans), ye una especie d'ave de la familia Trochilidae, orde Apodiformes.
Distribución, alimentación y hábitat
Esta especie de colibrí solo habita en Colombia, nos llenderos de los montes de monte y árees de cultivu. Aliméntase de néctar ya inseutos.
Droma
La Droma foi, na mitoloxía nórdica, la segunda cadena creada polos Æsir, al envís d'aparar al gran llobu Fenrir, depués de qu'ésti frañera la primer cadena, Leding.
Los dioses, al comprobar la fuercia de la bestia, decidieron crear una cadena más fuerte que la primera, pa probar si con ésta podríen detener a Fenrir. El llobu aceptó'l desafíu, bien confiáu, y dexó a los dioses pone-y la segunda cadena. Como nel primer intentu, Fenrir nun tuvo más que tirar de la cadena depués de ponela, pa rompela.
Por cuenta de esto, los dioses, al ver que les atadures normales nun podríen caltener al llobu zarráu, ordenaron a los nanos crear una cuerda, irrompible pa naide: Gleipnir.
Cessy-les-Bois
Cessy-les-Bois ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Bandera de Santalla d'Ozcos
La bandera de Santalla d'Ozcos ye la bandera que representa'l conceyu asturianu de Santalla d'Ozcos. Aprobóse oficialmente'l 13 d'abril de 1998 tres d'un estudiu fechu pol Real Institutu d'Estudios Asturianos.
Descripción de la bandera
Ye rectangular con proporción de 3/2 ente'l llargor y l'anchu. Ta dividida en dos partes: la parte de fondu verde (pantone 340) y la superior de fondu azul (pantone 312). Na superior hai tres arcos d'igual tamañu y enriba'l primer arcu asítiase la Cruz de la Victoria en color mariellu (pantone 109).
Simboloxía
El verde de la parte baxa representa'l paisaxe de los abondosos montes qu'hai nel conceyu y l'esperanza de les sos habitantes nun futuru meyor. L'azul de la parte cimera representa la paz y el cielu que naz ente ente los montes y los valles.
Carbayal (Camuñu)
Alcuéntrase a 5,3 km de Salas, la capital del conceyu, a un altor mediu de 256 msnm y tien una población de.
Chalaux
Chalaux ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Li Peng
Li Peng (chinu simplificáu: 李鹏, chinu tradicional: 李鵬, pinyin: Lĭ Péng) foi un políticu chinu. Foi primer ministru de la República Popular China ente 1987 y 1998, y presidente de l'Asamblea Popular Nacional ente 1998 y 2003. Hasta l'añu 2002, foi miembru del Comité Permanente del Buró Políticu del Comité Central del Partíu Comunista de China y taba consideráu'l segundu home más poderosu del réxime chinu, tres Jiang Zemin. Con fama de conservador y home duru del réxime comunista, foi bien criticáu fora de China pol so papel na decisión de suprimir pola fuercia les protestes de la Plaza de Tian'anmen el 4 de xunu de 1989.
Infancia
Li nació en Chengdu, la capital de la provincia de Sichuan. El so padre foi l'escritor Li Shouxun, miembru del Partíu Comunista de China, y consideráu un mártir de la Revolución, yá que foi executáu poles autoridaes de la República de China pola so militancia comunista. Li tenía entós 3 años d'edá y foi adoptáu por Zhou Enlai, unu de los dirixentes históricos del comunismu chinu. El mesmu Li ingresó nel PCCh en 1945.
Ascensu al poder
Li foi xubiendo na xerarquía política, siendo nomáu Viceministru d'Industria Enerxético Estatal en 1979 y ministru de la mesma cartera en 1981, compaxinando estos puestos alministrativos con cargos políticos nel senu del Partíu Comunista de China.
Nel XII Congresu Nacional del Partíu Comunista de China en 1982, Li Peng foi escoyíu miembru del Comité Central. En 1983 aportó al cargu de Vizprimer Ministru, y en 1985 ingresó nel Buró Políticu del Comité Central del PCCh. Dos años dempués, en 1987 convertir en miembru del Comité Permanente del Buró Políticu, el grupu amenorgáu de dirixentes máximos de la República Popular China.
Mientres estos años hubo d'enfrentase a los problemes acomuñaos coles reformes y l'apertura creciente de China al esterior. A los problemes económicu y social tales como la inflación, la inmigración urbana y la masificación de los centros d'enseñanza, sumóse la creciente disidencia política. Nesti contestu, Li pasó de pixín tecnócrata a líder políticu, esmolecíu por caltener la estabilidá del réxime comunista mientres se llevaben a cabu les reformes económiques.
Etapa como primer ministru
Li consiguió xubir al cargu de primer ministru del Conseyu d'Estáu dempués de que'l secretariu xeneral del PCCh Hu Yaobang fuera forzáu a dimitir por cuenta de les crecientes protestes contra'l réxime. La dimisión de Hu, protexíu de Deng Xiaoping y partidariu de reformes polítiques, provocó una serie de cambeos nos puestos de lideralgu políticu de la República Popular China. L'entós Primer Ministru Zhao Ziyang convertir nel nuevu secretariu xeneral del PCCh, dexando'l puestu de Primer Ministru a Li Peng.
Zhao pertenecía, como Hu Yaobang, a la nala reformista del PCCh, ya intentó acelerar les reformes económiques. La lliberalización de los precios de munchos productos provocó presiones inflacionistas que dieron a la nala conservadora del réxime la oportunidá d'atacar les reformes, criticando les influencies occidentales y abogando por una torna a la economía planiada. L'alderique políticu nel senu del Partíu intensificar a finales de 1988 y a principios de 1989.
La muerte de Hu Yaobang el 15 d'abril de 1989 y les crecientes dificultaes económiques provocaes pola alta inflación desencadenaron una folada de protestes en toa China que remataron na Revuelta de la Plaza de Tian'anmen, cuando un gran númberu de persones, na so mayoría estudiantes, ocuparon la Plaza de Tian'anmen en Beixín pa esixir reformes polítiques.
Les protestes fueron posibles gracies al creciente clima de llibertá política que se taba viviendo nel país. A diferencia d'otros dirixentes comunistes como'l secretariu xeneral Zhao Ziyang, Li Peng, entá creyendo na necesidá de les reformes económiques, pensaba qu'éstes teníen de supeditase a la estabilidá social y política. Esta ideoloxía conservadora fixo de Li Peng unu de los personaxes políticos menos populares ente los manifestantes que reclamaben mayores llibertaes.
Les protestes na plaza de Tian'anmen fueron ganando n'intensidá mientres mayu de 1989. Estudiantes universitarios y otros ciudadanos pekineses montaron un campamentu permanente na plaza pa honrar la memoria de Hu Yaobang y protestar contra'l sector conservador del Partíu Comunista de China.
Les manifestaciones públiques estender a otres ciudaes chines nun momentu nel que taben cayendo los gobiernos comunistes d'Europa del Este. Li Peng yera partidariu d'encalorar con contundencia les protestes, por aciu l'usu de forzar si yera necesariu, y enfrentóse a otros miembos del Buró Políticu, como'l mesmu Zhao Ziyang, que deseyaben buscar una salida negociada a la situación. La postura de Li a favor del usu de la fuercia tuvo finalmente'l sofitu de Deng Xiaoping, máximu dirixente chinu. Li declaró'l estáu d'esceición en Beixín el 20 de mayu de 1989. En xunu Zhao Ziyang, que s'enfrentara a Li Peng nel senu del Comité Permanente del Buró Políticu, foi estremáu del cargu de secretariu xeneral, y pasaría el restu de la so vida so arrestu domiciliariu. Les tropes del Exércitu Popular de Lliberación (EPL) salieron a les cais de Beixín y dirixiéronse a la plaza a desallugar a los manifestantes, provocando un altu númberu de muertos.
Tres la crisis de Tian'anmen, Li foi reelixíu como miembru del máximu órganu de poder chinu, el Comité Permanente del Buró Políticu, nel intre de la I Sesión Plenaria del XV Comité Central del Partíu Comunista de China. Yera la tercer vegada consecutiva que Li yera escoyíu pa formar parte de la cúpula de poder. Descomanadamente fortalecíu, Li intentó revertir delles de les reformes económiques pa reintroducir ciertos elementos d'economía planiada que fueren abandonaos en favor d'una economía de mercáu cada vez más abierta al esterior. Sicasí, los intentos de Li de dar marcha tras nes reformes enfrentar a la oposición de los gobernadores provinciales y del propiu Deng Xiaoping. El famosu "viaxe al sur" de Deng Xiaoping en 1992 tuvo como unu de los sos principales oxetivos demostrar que les reformes económiques nun se diben detener.