cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zenón de Citio
Obra
En Sobre'l deber vuelve tratar cuestiones étiques estoiques. En Sobre la llei espón les diferencies ente llei natural y llei positiva, los sos socesores Cleantes y Crisipo tamién van encetar la mesma tema siguiendo les sos idees. Sobre la educación griega fálanos sobre lo necesaria d'educar a les persones so la idea de que somos "ciudadanos del mundu". Sobre la vista desenvuelve probablemente una esplicación o teoría sobre'l funcionamientu d'esti sentíu.
Sobre'l Tou oponer en lóxica y ética al sistema aristotélicu de los xustos medios aproviendo una "esplicación lóxica de tol ser el mundu fenoménicu". universales taba venceyada cola anterior pero quiciabes desenvolvía más l'aspeutu éticu en tantu la "universalidá de la virtú" y la moral. Ye plausible qu'en Sobre l'estilu tamién s'encete la ética pos pa los estoicos esistía correspondencia ente la pallabra y la cosa, lo cual ye base pa la so teoría epistemolóxica-ética.
Les Soluciones teníen como posible exa'l resolución de variaos problemes plantegaos polos sos alumnos de tópicos igualmente variaos como la lóxica, la ética, la física, etc. Les Refutaciones respondíen a aquellos que proponíen otres soluciones a los problemes de la obra anterior. Los Memorables de Crates trataben con seguridá sobre la filosofía d'esti renombráu cínicu. La Ética ye quiciabes un resume de la so filosofía moral.
Diatribas paez tener influencies cíniques, por ser un estilu cultiváu por esta escuela. Sobre'l raciociniu encetaba lóxica y epistemoloxía, con influencia megárica. Sentencies consistía en apotegmas y rellaciones morales. En Sobre la sustancia analiza la categoría de sustancia según la teoría aristotélica y según los peripatéticos del so tiempu. Sobre la naturaleza estudiaba la ontoloxía y la física de Heráclito d'Éfesu.
Albina Messeri
Albina Messeri foi una botánica, taxónoma, curadora, y esploradora italiana.
Ye autora na identificación y nomamientu de nueves especies pa la ciencia, a abril de 2016, tien trenta y seis rexistros d'especies nueves pa la ciencia, especialmente de la familia de les poáceas, y con énfasis del xéneru Lagurus, publicar davezu en Willdenowia, Novon, Pubbl. Ist. Bot. Univ. Catania (vease más embaxo'l venceyu a IPNI).
Biografía
En 1904, Albina vio la lluz na casa familiar de Florencia, na ventilada via Bolognese. Fía de Víctor, médicu xeneral y Erminia Altini, profesora elemental, tercera de siete hermanos y hermanes. Del padre heredó la pasión pol aprendizaxe y de la madre - d'orixe romana - practicidad y la pedantería nel error de busca. Dempués de la educación primaria, dada pola madre (yá educaos nel so tiempu acordies colos dictaos de la escuela froebeliana) Albina demostró predisposicón poles ciencies. Seique ellos amaben la naturaleza pola güela materna Alba, floricultora apasionada, y por munches vacaciones de branu pasaes ente praos, en Cercina. Siguió estudios clásicos, y col sofitu de la Escuela Media Galileo, la moza tomó la decisión de suscribise na Universidá de Florencia esto ye, la Facultá de Ciencies Naturales, afalada polos sos padres. Graduóse en botánica en 1926, con una tesis sostenida col profesor Giovanni Negri. Nesa redolada académica estimulante, empezó a collaborar en grupos d'investigación, dedicándose a la fitoxeografía.
Dempués de les primeres investigaciones científiques realizaes, nel antiguu Xardín Botánicu del Semplici na so ciudá natal, a partir de 1928 foi Profesora Axunta del mesmu Prof. Negri. Y, en 1932, recibió'l so habilitación docente en botánica xeneral. Tamién, esi añu, publicó la so primer monografía - la primera de munches publicaciones - sobre la vexetación presente cerca de Florencia col títulu: Rilievi a Monte Pratone.
Albina viaxó estensamente. En Pisa convertir en responsable del cursu de Botánica Farmacéutica hasta 1940. Catania dio-y la bienvenida como prefeuta del Xardín Botánicu, según profesora de la mesma materia 1940-42. Ellí fixo investigaciones en florística, sistemática ya histoloxía vexetal, campu d'estudiu de la cual yera bien apasionada. Treslladar dende 1943 a Bari, onde, xunto col so colega y amiga fraterna Eleonora Francini, preparó les coses tan bien, que nació un Institutu de Botánica, forníu con ferramientes y una biblioteca
La pasión pol estudiu y l'afinidá intelectual con Francini, llevaron a los dos erudites a una prolífica collaboración científica sobre la vexetación de la islla de Marettimo, que siguió mientres trenta años y fizo que Messeri afayara y venceyara el so nome a Lugurus ovatus var. vestitus y la publicación de los famosos: en "Webbia" 11: 607-846, 1956. Dirixir de nuevu a la so Toscana natal, en Siena, onde foi profesora de Botánica Farmacéutica y Direutora del Xardín, pa convertise nel añu 1950, tres l'aprobación de la competición, en profesora de la Facultá de Ciencies de Camarín.
En 1951, volvió a Messina, onde permaneció mientres pocu más de dos décades, como Direutora del Xardín Botánicu y el so Institutu pa depués dir cola mesma especialidá, a Bari. A partir de 1964, en Padua. foi docente precisa, de modales nidies, consideraba la enseñanza universitaria como una misión y una gran responsabilidá humana. Dio conferencies nes aules llenes d'estudiantes lleales y estimosos al so disponibilidad profesional. Sensible a les difíciles rellaciones ente'l desarrollu y l'ambiente dio conseyos y aguiyó el so hermanu Enrico, médicu y naturalista pa fundar - xunto con otros - el cursu universitariu d'Ecoloxía Humana y, xunto con otru hermanu Piero antropólogu, la compañía del mesmu nome. Albina foi bien apegada a la so Florencia y acordies con el so cuñáu Alberto Chiarugi, el botánicu famoso y respetao, foi unu de los tutores de la Sociedá Iris.
Na Facultá de Ciencia Matemática de la Universidá de Padua, Albina caltuvo, por siete años la enseñanza de la fisioloxía de les plantes, pa volver a la de botánica, hasta qu'una mañana fría de 19 de xineru de 1972, de sópitu por cuenta de una enfermedá insidiosa que dende va dos años la 'cutiera, sintióse mal na mesa de trabayu. Asina morrió pocu dempués nel so edificiu florentín, arrodiáu de familiares y amigos cercanos. Esta científica fuelga ente les sos verdes llombes de Florencia nel pequeñu campusantu de Cercina, cerca de los llugares qu'ella vía como neña, recoyendo flores.
Membresías
Academia Peloritana, * Academia Italiana de Ciencies Forestales, * Academia de Puglia de Ciencies, * Academia Gioenia, * Sociedá Italiana de Bioxeografía, * Institutu de Ciencies de Venecia, Lletres y Artes, Seición delle Venezie, * Consultora de Bioloxía del Centru d'Esperimentación Agrícola Nacional, de la Seición Forestal, y de celulosa y papel, etc.
Ver tamién
____________________
Pierre Joseph Proudhon
thumb|Pierre-Joseph Proudhon Pierre-Joseph Proudhon, foi un polemista, periodista, economista, filósofu y sociólogu. Él foi'l primeru en calificase como anarquista. A él pertenez la famosa frase «La propiedá ye un robu» (n'ocasiones atribuída por error a Brissot de Warville que figura na so memoria Qu'est-ce que la propriété ? ou Recherche sur le principe du Droit et du Gouvernement, la so primer obra mayor, asoleyada en 1840.
Nel somantu de l'Asociación Internacional de los trabayadores (Primera Internacional), hubo una escisión ente los anarquistes de Bakunin y los de Proudhon. Los mutualistes proudhonianos pensaben que la propriedá coleutiva yera indeseable y que la revolucin social podía tener llugar pacificamente.
Íñigo Méndez de Vigo
Íñigo Méndez de Vigo y Montojo ye un xurista (lletráu de les Cortes Xenerales) y políticu español, ministru d'Educación, Cultura y Deporte del Gobiernu d'España dende'l 25 de xunu de 2015, hasta'l 1 de xunu de 2018,  y voceru del Gobiernu dende'l 4 de payares de 2016, hasta'l 1 de xunu de 2018. Ostenta'l títulu nobiliariu de barón de Claret.
Pierre Joseph Proudhon
Proudhon na so obra Système des contradictions économiques, publicada en 1846, da una explicación de la sociedá fundada sobre la existencia de realidaes contradictories. Asina la propriedá manifiesta la desigualdá, pero ye l'oxetu mesmu de la llibertá, el maquinismu aumenta la productividá pero destruye al artesanáu y somete al asalariáu, in fine la llibertá ye a la vez indispensable y causa de la desigualdá.
Íñigo Méndez de Vigo
Biografía
Per llinia paterna, el barón ye descendiente direutu del Francisco de Cubes marqués de Cubes, arquiteutu y promotor de la madrilana Catedral de l'Almudena, y de la reina gobernadora María Cristina de Borbón y el so segundu home'l duque de Riánsares. Pel llau maternu'l barón tien por antepasáu al marqués de Esquilache, ministru de Carlos III depuestu tres el motín de Esquilache, y de María del Pilar de Llión y Gregorio, marquesa de Squilache; unu de los sos bisagüelos maternos foi l'escritor y embaxador mexicanu Francisco A. de Icaza padre de la so güela materna, la popular escritora Carmen de Icaza, VIII baronesa de Claret, que'l so títulu nobiliariu asocedió en 1980. La so güela yera tida y madrina de Carmen Díez de Rivera, la llamada «musa de la Transición», que por tantu yera la so tía segunda.
Pierre Joseph Proudhon
Nel so llibru Les Confessions d'un révolutionnaire pour servir à l'histoire de la révolution de février, Proudhon escribe ente otres coses la famosa frase « L'anarquía ye l'orden ensin el poder ».
Intenta crear una banca nacional practicando préstamos ensin intereses, asemeyada en cierta manera a les mutues d'anguaño.
Íñigo Méndez de Vigo
Biografía
En realizando'l so serviciu militar como alférez de complementu, el barón preparó la oposición a lletráu de les Cortes Xenerales que ganó en 1981.
Carrera profesional
En 1982, a los 26 años, el barón ye nomáu direutor de Rellaciones Interparlamentarias de les Cortes Xenerales. En 1984 pide la excedencia ya incorpórase al Conseyu d'Europa como conseyeru especial del entós secretariu xeneral del Marcelino Oreja.
Ingresa nel Partíu Popular nel so congresu de refundación en 1989, y esi mesmu añu ye candidatu a les eleiciones europees. En 1992 apuerta al Parllamentu Européu, siendo reelixíu en 1994, 1999, 2004 y 2009.
N'ochobre de 2003 designóse-y como representante del Parllamentu Européu na Conferencia Intergubernamental (CIG) que'l 16 de xunu de 2004 aprobó'l Tratáu pol que s'establez una Constitución pa Europa. En 2006 participó nel Comité d'Aición pa la Democracia n'Europa, encargáu de presentar propuestes al Conseyu européu sobre la meyor manera d'avanzar n'Europa.
El 23 d'avientu de 2011 foi nomáu pol Conseyu de Ministros secretariu d'Estáu pa la Unión Europea nel Ministeriu d'Asuntos Esteriores y Cooperación, polo que cesó como diputáu nel Parllamentu Européu.
Como Secretariu d'Estáu pa la Unión Europea coordinó a l'Alministración Española nes negociaciones relatives al marcu financieru tresañal 2013-2020. Coles mesmes, acompañó al Presidente del Gobiernu en toles xuntes del Conseyu Européu.
Dende'l 25 de xunu de 2015 ye ministru d'Educación, Cultura y Deporte d'España en sustitución de José Ignacio Wert.
El 3 de payares de 2016 el presidente del gobiernu d'España, Mariano Rajoy Brey, nomólu nuevamente ministru d'Educación, Cultura y Deporte d'España, asignándo-y tamién la Portavocía del Gobiernu, en sustitución de Soraya Sáenz de Santamaría.
El día 7 de xunu de 2018 dexa de ser Voceru del Gobiernu d'España y Ministru d'Educación, Cultura y Deporte, en siendo aprobada una moción de censura a Mariano Rajoy, presentada por Pedro Sánchez Pérez-Castejón siendo ésti últimu'l nuevu Presidente del Gobiernu investido este mesmu día y xuró a otru día ante'l Rei. Méndez de Vigo caltener nos sos cargos en funciones hasta la toma de posesión de los nuevos ministros.
Actividá docente
Méndez de Vigo foi profesor de Derechu Constitucional na Universidá Complutense (1982-84), profesor convidáu del Institutu Internacional de Derechos Humanos d'Estrasburgo (1984-89) y profesor de Derechu Comuñal na Universidá CEU San Pablo (1989-92), onde participó na creación de la especialidá xurídicu-comuñal.
De 1999 a 2003 foi titular de la Cátedra Jean Monnet d'Instituciones europees na Facultá de Derechu de la Universidá Complutense de Madrid, siendo, a partir d'entós, nomáu caderalgu Jean Monnet ad honorem.
N'avientu de 2003 foi designáu presidente del Conseyu asesor del Institutu d'Estudios Europeos de la Universidá CEU San Pablo.
N'ochobre de 2009 foi nomáu presidente del Conseyu d'alministración del Colexu d'Europa, sustituyendo nel cargu al ex primer ministru de Bélxica Jean-Luc Dehaene.
Actividá non gubernamental
Dende 1990 Méndez de Vigo ye conseyeru de la Fundación Europea de les Ciencies y la Cultura. En 1996 foi nomáu'l so delegáu xeneral n'España. En 1997 foi nomáu presidente de la Seición Española del Comité d'Aición pa la Unión Europea.
En 2011 foi nomáu presidente del Comité Español pola Unión Paneuropea, cargu al qu'arrenunció tres el so nomamientu como secretariu d'Estáu esi mesmu añu.
Matrimoniu y fíos
En 1985, na capiya de la finca Les Jarillas, Íñigo Méndez de Vigo casóse con María Pérez de Herrasti y Urquijo (n. Madrid, 9 de xineru de 1959), fía de Ramón Pérez de Herrasti y Narváez, XIV marqués de Albayda, y de la so muyer María Begoña de Urquijo y Álvarez de Eulate. La so muyer ye prima del exministru de Defensa Pedro Morenés y del empresariu Borja Prau, presidente d'Endesa.
Los barones de Claret tienen una fía:
Publicaciones
Ye autor de numberoses publicaciones sobre temes europees y constitucionales ente otros:
Ye columnista del diariu ABC y collaborador de El Economista.
Honores
thumb|right|140px| Corona del [[barón]]
Predecesores y socesores
Ancestros d'Íñigo Méndez de Vigo
Acomys percivali
Acomys percivali ye una especie de royedor de la familia Muridae. Ye unu de los dos únicos mamíferos (xunto al Acomys kempi) que ye capaz de refaer texíu estropiáu, incluyendo folículos, piel, glándules surodíparas, pelame y cartílagu.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Kenia Somalia, Sudán y Uganda.
Hábitat
El so hábitat natural son: Sabanes, Clima tropical o Clima subtropical y zones predreses.
Alegría Bendayán de Bendelac
Alegría Bendayán de Bendelac ye una filóloga, profesora universitaria, escritora y poeta xudía venezolana. Mientres la so carrera dedicóse a estudiar la cultura sefardina, especialmente la llingua xudeo-española del norte de Marruecos, Haquetía. Foi profesora de francés na Universidá de Pennsylvania y publicó delles obres alrodiu de les tradiciones sefardines y diccionarios nesta llingua.
Biografía
Alegría Bendayán de Bendelac ye la cuarta de cinco hermanos, fía d'inmigrantes marroquinos provenientes de Tetúan qu'aportaron a Villa de Cura, estáu Aragua. Los sos padres fueron Abraham Bendayan y Rachel Cohen de Bendayan. Llueu los sos padres estableciéronse como comerciantes y depués estableciéronse en Caraques. Casóse con Rafael Bendelac el 24 de xunu de 1953. La pareya tuvo dos fíos, Mercedes y Lisita.
En 1963 emigró a Nueva York, onde empezó a trabayar como profesora de francés n'escueles. Darréu, llicencióse en Francés na Universidá de Columbia y depués llogró un doctoráu en lliteratura francesa na mesma casa d'estudios. En titulándose empezó a dar clases na Universidá de Fordham y depués ingresó a la Universidá de Penn State onde se desempeñó más apocayá. Ente les sos obres destaquen diccionarios ya investigaciones históriques de les llingües y tradiciones sefardines, tamién se dedicó a la escritura poesía.
Le Vintrou
Le Vintrou ye una comuña francesa del departamentu de Tarn, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Libido
Libido (del llatín libido: «deséu», «pulsión» y nun sentíu estrictu: «lascivia») ye un términu que s'usa en medicina y psicoanálisis de manera xeneral pa denominar al deséu sexual d'una persona. Como comportamientu sexual, la libido ocuparía la fase apetitiva na cual un individuu trata d'aportar a una pareya potencial por aciu el desenvolvimientu de ciertes pautes etolóxiques. Sicasí, esisten definiciones más téuniques del conceutu, como les atopaes nes obres de Sigmund Freud y Carl Gustav Jung que faen referencia a encomalo o enerxía psíquica. Esti autores venceyen la enerxía libidinal, respeutivamente, a les pulsiones y al so calter eminentemente sexual como meta primaria (Freud) o a una enerxía mental indeterminada que mueve'l desenvolvimientu personal xeneral d'un individuu (Jung). Sigmund Freud, de la mesma, tomaría'l términu d'A. Moll, quien lo utilizó en 1898 na obra Untersuchungen über die Libido sexualis [«Investigaciones alrodiu de la Libido sexualis»].
En medicina
En medicina, el términu libido aplicar pa designar específicamente'l deséu sexual. La mayoría de los médicos y psiquiatres consideren qu'un nivel de libido inferior a lo «normal» representa una patoloxía. El criteriu que más comúnmente s'aplica ye'l d'atribuyir l'amenorgamientu de la libido a dalgún trestornu emocional, considerándola con frecuencia un síntoma de cuadros o trestornos afeutivos de corte depresivu.
Según Freud
Libido ye tamién un conceutu descritu na teoría psicoanalítica de Sigmund Freud. Referir a la enerxía de la pulsión, o más puramente, al ciñu amestáu al tresformamientu enerxéticu de les pulsiones, que la so meta orixinal sería siempres sexual (magar pue ser «desexualizada» secundariamente, lo qu'implicaría inexorablemente arrenunciu o compromisu y un esfuerciu pa enriala de manera diversa). La mente ye un sistema que'l so equilibriu resulta del conflictu ente enclinos o instancies opuestes: tratar de fuercies o pulsiones (‘enerxía psíquica fonda qu'empobina'l comportamientu escontra un fin y descárgase al consiguilo'). Esta enerxía qu'opera na dialéutica interna de la psique se la llapada libido.
Dende la óptica freudiana (del psicoanálisis clásicu), libido ye'l ciñu que s'atopa amestáu a determinada pulsión: nel primer marcu teóricu que rexía hasta 1914, la enerxía de les pulsiones sexuales; dempués de 1915, pero entá nel marcu de la primera tópica» (hasta 1920), ye la enerxía tantu de les pulsiones sexuales como de les pulsiones yoicas; y nel tercer marcu teóricu (la segunda tópica, a partir de 1920), esti términu ye tresformáu en Eros. Magar los trabayos iniciales de Freud definir dende un puntu de vista namái sexual, les sos últimes obres reconsideraron esti conceutu y ampliar, aplicándolo non yá a esi ámbitu, sinón tamién a la enerxía granible y vital de too ser humanu (vease Eros y Tánatos).
Según Jung
Pal psiquiatra y psicólogu Carl Gustav Jung la naturaleza de la libido representó unu de los primeros puntos de les sos discrepancies con Freud. En desalcuerdu col calter eminentemente sexual enfatizó una enerxía vital amplia y indiferenciada, tratar d'una enerxía psíquica indiferenciada», el «élan vital de Bergson», non arreyar a un sustratu biologicista (Freud).
A la de esplicar el funcionamientu de la enerxía psíquica va proponer trés idees básiques derivaes de la física:
Colo cual, siempres se produz una continua redistribución de la enerxía dientro de la personalidá. Si la enerxía gastada o invertida n'aniciar dalguna condición debilítase o sume, esta nun se pierde, sinón que ye tresferida a otra parte de la psique.
Asina, la perda d'interés nuna persona xenera que la enerxía psíquica antes invertida nesa área camude a una nueva, o que se produza un intercambiu enerxéticu ente l'actividá consciente de vixilia y l'onírica inconsciente al dormir. Felicidad nueva área hai de tener un valor psíquicu equivalente, sinón l'escesu d'enerxía va fluyir al inconsciente.
La distribución equitativa d'enerxía psíquica en tola personalidá nunca s'algamar, yá que si fuera asina, esti tercer principiu, el principiu d'entropía, entraría en contradicción col primer principiu, o principiu de los opuestos. Un equilibriu escesivu evitaría'l conflictu ente opuestos, fonte de la enerxía.
Son asina mesmu de vital importancia los términos regresión y progresión de la libido, faciendo referencia a la direición del movimientu de la enerxía, según la función del símbolu, remanecíu de la base arquetípica de la personalidá, esto ye, lo inconsciente coleutivu, como gran organizador y tresformador de la libido, a diferencia del conceutu psicoanalíticu de sublimación sustitutiva.
Errores comunes
Según el diccionariu de la Real Academia Española, la pallabra tien de pronunciase como llana (li bi do) y non como esdrúxula (lí bido) porque deriva del llatín libído, con i: llarga. La pronunciación estendida, anque incorreuta líbido, probablemente débase a la influencia de la pallabra llívíu (que nun tien rellación semántica col conceutu y que significa «amoratáu» o «maciu»).
Igualmente erróneu ye l'artículu singular masculín el («la libido»), yá que se trata d'un sustantivu de xéneru femenín, lo correcto ye «la libido».
Imán
thumb|200px|Imán.
Un imán ye un cuerpu o dispositivu con un magnetismu significativu, de forma qu'atrai a otros imanes y/o metales ferromagnéticos (por casu, fierro, cobaltu, níquel y aleaciones d'estos). Puede ser natural o artificial.
Los imanes naturales caltienen el so campu magnéticu continuu, nun siendo que sufran un golpe de gran magnitú o se-yos aplique cargues magnétiques opuestes o altes temperatures (percima de la Temperatura de Curie).
Etimoloxía
Del griegu, acocores, adamantos (diamante, aceru) de «a» (privativa, prefixu de contariedad o de negación) y damao (quemar). Fig. piedra dura que nun se puede o nun se debiera quemar, calecer, pos los griegos tuvieron de conocer que'l calor destrúi'l magnetismu.
Tipos d'imanes
thumb|Imanes de [[Neodimio]]
Los imanes pueden ser: naturales o artificiales, o bien, permanentes o temporales. Un imán natural ye un mineral con propiedaes magnétiques (magnetita). Un imán artificial ye un cuerpu de material ferromagnético al que se comunicó la propiedá del magnetismu. Un imán permanente ta fabricáu n'aceru imantado. Un imán temporal, pierde les sos propiedaes una vegada que cesa la causa que provoca'l magnetismu. Un electroimán ye una bobina (nel casu mínimu, una espiral) pola cual circula corriente llétrica.
Usos
thumb|[[Bolígrafu Imantado en forma de salmón]]
Los imanes utilizar de bien diverses formes: en discos duros, altavoces o parlantes, pegatinas (figures que se xunten a les neveres), brúxules, zarros pa xeladeres o conxeladores, parés magnétiques, llaves codificadas, bandes magnétiques de tarxetes de creitu o débeda, bocines, motores, como un interruptor básicu, como detector de billetes falsos, xeneradores, detectores de metales, pal zarru de moblame. Dalgunos d'estos aparatos pueden estropiase si aplícase-yos una cierta cantidá de magnetismu opuestu.
Magnetismu
Dizse que per primer vegada reparar na ciudá de Magnesia n'Asia Menor, d'ende'l términu magnetismu. Sabíen que ciertes piedres atraíen el fierro y que los trocitos de fierro atraíos, atraíen de la mesma a otros. Estes denomináronse imanes naturales.
Foi Oersted quien evidenció en 1820 per primer vegada qu'una corriente llétrica xenera un campu magnéticu al so alredor. Nel interior de la materia esisten pequeñes corrientes zarraes al movimientu de los electrones que contienen los átomos; caúna d'elles anicia un microscópicu imán. Cuando estos pequeños imanes tán empobinaos en toes direiciones los sos efeutos anúlense mutuamente y el material nun presenta propiedaes magnétiques; y sicasí, si tolos imanes allíniense, actúen como un únicu imán y dizse que la sustancia haise magnetizado.
Polos magnéticos
thumb|200px|Llinies de fuercia d'un imán, visualizaes por aciu [[limaduras de fierro estendíes sobre una cartulina.]]
Si trátase tantu d'un tipu d'imán como d'otru, la máxima fuercia d'atraición topar nos sos estremos, llamaos polos. Un imán consta de dos polos, denominaos polu norte y polu sur. Los polos iguales se repelen y los polos distintos atráense. Nun esisten polos aisllaos (vease monopolo magnéticu) y, poro, si un imán romper en dos partes, fórmense dos nuevos imanes, cada unu col so polu norte y el so polu sur, anque la fuercia d'atraición del imán mengua.
Ente dambos polos créanse llinies de fuercia, siendo estes llinies zarraes, polo que nel interior del imán tamién van d'un polu al otru. Como s'amuesa na figura, pueden ser visualizaes espardiendo limaduras de fierro sobre una cartulina asitiada enriba d'una barra imantada; cutiendo selemente la cartulina, les limaduras empobinar na direición de les llinies de fuercia.
Polaridá d'un imán
Pa determinar los polos d'un imán considérase la enclín d'ésti a empobinase según los polos magnéticos de la Tierra, que ye un xigantescu imán natural: el polu norte del imán empobinar escontra'l polu norte magnéticu, que ta próximu al polu norte xeográficu, pos nun sentíu puramente magnéticu ye un polu sur, ente que'l polu sur d'un imán empobinar escontra'l polu sur magnéticu, que ta próximu al polu sur xeográficu, pos nun sentíu puramente magnéticu ye un polu norte. L'ángulu entendíu ente'l norte magnéticu local, indicáu por una brúxula, y el norte verdaderu (o norte xeográficu) denominar declinación magnética.
Forma de magnetizar una sustancia
Asitiando'l material nun fuerte campu magnéticu producíu por un imán permanente o por una corriente llétrica, o cuando'l material tien propiedaes magnétiques y al fundilo (ej. aceru o llava basáltica) esfrecer na presencia de dalgún campu magnéticu.
Sinaí del Norte
La Gobernación de Sinaí del Norte (árabe: شمال سيناء, Shamal Sina), ye una de les ventisiete gobernaciones de la República Árabe d'Exiptu. Atopar al nordeste del país, en partir norte de la península de Sinaí. El so capital ye la ciudá d'El Arish. Tien mariñes sobre'l mar Mediterraneu.
Territoriu y población
Habiten dientro de la gobernación de Sinaí del Norte. De la mesma, la gobernación tien una estensión de territoriu qu'ocupa una superficie de 27.574 quilómetros cuadraos. La densidá poblacional ye de 12,3 habitantes per quilómetru cuadráu.
Sainte-Colombe-près-Vernon
Sainte-Colombe-près-Vernon ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Sodai Hasukawa
Sodai Hasukawa (蓮川 壮大, ), ye un futbolista xaponés.
Lindsay Felton
Lindsay Marie Felton ye una actriz d'Estaos Xuníos.
Felton actuó nuna importante variedá de roles dende'l so empiezu como actriz publicitaria a la temprana edá de 3 años, pero la so primer participación nun ésitu televisivu dar en 1994 na sitcom de l'ABC Thunder Alley, interpretando a la nieta del personaxe qu'encarnaba l'actor Edward Asner.
Fixo'l so debú cinematográficu en 1998 na película infantil 3 Ninjas: High Noon at Mega Mountain (conocida en Llatinoamérica como 3 ninjas na Megamontaña). En 2000, Felton llogró'l so primer rol protagonista encarnando a "Caitlin Seeger" nel programa de Nickelodeon Caitlin's Way (en idioma español, A la manera de Caitlin), que constó de 53 episodios. Felton trabayó depués en delles películes llanzaes per televisión o video, ente elles Size 'Em Up, Anna's Dream, y The Metro Chase.
En 2003 apaeció nel filme Grind, interpretando a "Dawn Jenson". Y en 2006, apaeció nel episodiu númberu 273 d'ER, "Heart of the Matter", interpretando a Donna Palsey. Trabayó na película independiente Two Star State of Mind (2008). Apocayá, Felton participó del reality show Scream Queens, que s'emitió por VH1. Dichu show empezó'l llunes 20 d'ochobre de 2008 siendo Felton esaniciada nel episodiu final, consiguiendo'l tercer puestu. Anguaño vive sola nel barriu neoyorquín de Brooklyn.
Puertu de Pisco
El puertu de Pisco, oficialmente'l Terminal Portuariu Xeneral San Martín, ye un puertu marítimu de la mariña central de Perú, nel Pacíficu sur-oriental, ta allugáu en Punta Pejerrey, Distritu de Paracas, Provincia de Pisco, Departamentu de Ica.
Infraestructura
Cuenta con un muelle d'atraque direutu tipu Marxinal, con un llargu 525 metros y un anchu 20 Metros. El tipu de construcción de la plataforma ye de formigón armao y pilotes d'aceru.
Amás tien 3 amarraderos de 33 pies de fondura y 175 metros de llargu.
Influencia Económica
L'actividá portuaria del Terminal Portuariu Xeneral San Martín, tien gran importancia nes actividaes pesqueres y agroindustria-yos, industria metalúrxica y minera de la zona. Los productos que moviliza tán rellacionaos col desenvolvimientu socioeconómico de los departamentos de Ica, Ayacucho, Huancavelica y el norte d'Arequipa.
Pola so cercanía al Terminal Portuariu del Callao proxéctase como Terminal complementariu d'atraque, ante requerimiento ocasionales d'embarcaciones con carga destinada a la capital de la República.
Modernización del Puertu
N'abril 2014 apurrióse la concesión del Puertu de Pisco a la empresa concesionaria Terminal Portuariu Paracas S.A. (TPP), en xunetu 2014 realizóse la firma del contratu de concesión del puertu Xeneral San Martín en Pisco (Ica) pal cual va invertise US$ 230 millones. Les obres van empecipiar n'abril 2015 y envalórase que'l puertu va entrar en funcionamientu en 2017.
Ente los requisitos solicitaos por Proinversión pa esta concesión tiénense obres mínimes establecíes nel Contratu:
Interconexón Llétrica * Suministru d'agua * 2 grúes móviles
En total la inversión esperada nel periodu de concesión, xubiría a US$ 102.4 millones.
Kiichi Yajima
Kiichi Yajima (矢島 輝一, ) ye un futbolista xaponés.
Sarawak Museum Journal
Sarawak Museum Journal, (embrivíu Sarawak Mus. J.), ye una revista con ilustraciones y descripciones botániques editada en Kuching pol Muséu del Estáu de Sarawak dende l'añu 1911/1913 hasta la fecha. Foi suspendida la so publicación nos años 1918-1924, 1937-1949.
Mya Nichole
Mya Nichole ye una actriz pornográfica d'Estaos Xuníos retirada.
Biografía
Nichole nació en xunu de 1984 na ciudá d'Indianapolis (estáu d'Indiana) nuna familia d'ascendencia brasilana y checa. Entró na industria pornográfica en 2007, cuando tenía 23 años d'edá.
Los sos primeros trabayos centrar en temática solo (masturbación) o lésbica, según escenes de sexu añal y doble penetración. Dalgunes de les sos primeres películes son Girls Hunting Girls 13 y Throat Jobs 2.
Trabayó pa estudios como Evil Angel, New Sensations, Zero Tolerance, Diabolic, Bang Bros, Club Jenna o Naughty America, ente otros.
En 2010 recibió cinco nominaciones nos Premios AVN a la Meyor escena de sexu lésbicu en grupu por Babes Illustrated 18; dos nominaciones a Meyor escena de doble penetración por Deep In Latin Cheeks 3 y Incumming 15; otra a Meyor escena de tríu por Sleazy Riders y una quinta a la Meyor escena escandalosa de sexu por Deep Añal Abyss 2.
Retirar en 2016, con un total de 132 películes grabaes.
Sainte-Marie-d'Attez
Sainte-Marie-d'Attez ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Alma Rubens
Alma Rubens foi una actriz del cine mudu y artista de teatru.
Ascensu rápidu y adicción
thumb|left|I Love You (1918) En 1918. Alma anunció que camudaría la forma d'escribir el so apellíu de Rueben a “Rubens”, porque causaba muncho tracamundiu na industria cinematográfico y editorial. La primer oportunidá nel escenariu p'Alma vieno en 1917, cuando una moza del coru nuna comedia carecióse; la moza aspirante foi llamada pa reemplazala puramente porque taba ende. En poco tiempu la compañía llegó a Los Angeles, depués d'una curtia temporada Rubens dexó a la compañía pol conseyu de Franklyn Farnum (1878-1961), un miembru de reserva de la compañía. Farnum llogró un rol nuna película y persuadió a Rubens de siguilo a les mesmes.
La interpretación que-y abrió pasu foi en 1916 na película Reggie Mixes In. Ella fixo seis film más el mesmu añu. En 1917 estelarizó en The Firefly of Tough Luck la cual foi un gran ésitu. Ella ganó notoriedá cuando se convirtió na coestelar femenina de Douglas Fairbanks en The Half Breed (1916)y foi'l soporte de Fairbanks y Bessie Love na comedia The Mystery of the Leaping Fish depués el mesmu añu. Dempués ella filmó The World and His Wife con Montague Love. Ella siguió trabayando exitosamente hasta 1924, nesi añu ella estelarizó en The Price She Paid y Cytherea. Retiróse temporalmente de la pantalla en 1926.
La so carrera práuticamente terminó de la nueche al día, tan rápido como empecipió. Rubens fixo'l rol de Julie na película falada, de 1929, versión de Show Boat que ye de los sos últimos filmes y unu de los sos pocos sonoros. La porción de la pista de soníu na qu'ella faló al paecer ta perdida.
Ella atopó difícil consiguir roles pola so adicción a la cocaína. William Randolph Hearst quien produció dellos de los sos primeros filmes ayudó-y por requerimientu de Marion Davies, pero por causa de la so adicción, ella entraba y salía d'instituciones mentales. Rubens foi tratada y pronunciada recuperada del so problema de drogadicción pol State Narcotic Hospital en Spadra, California (agora parte de Pomona (California)) y el Patton State Hospital en San Bernardino (California). L'adicción de Rubens fíxose conocida cuando ella atacó a un médicu quien lu llevaba al sanatoriu pa tratamientu. Mientres el so primer confinamientu nel Spadra Rubens fixo un espectacular escape, ella tornó voluntariamente enantes de ser tresferida al Patton.
La so última apaición nel escenariu foi en xineru de 1930; ella tuvo'l rol na puesta nel Writer's Club en Hollywood. Siguiendo la so llibertá so pallabra del hospital Patton n'avientu de 1930, Rubens viaxó a New York y anunció la so torna teatral y cinematográfico. Ella fixo apaiciones n'escenarios col so maríu mientres tuvo ende pero tornó a Los Angeles el mesmu mes. Ella tuvo ende menos de dos selmanes hasta que foi arrestada por oficiales federales en San Diego (California) con cargos de narcóticos. Rubens clamó ser víctima d'una trampa p'acusala; los médicos testificaron y confirmaron les sos declaraciones que nun taba tomando drogues. Ella taba obligada por una corte de distritu federal y en llibertá so fianza, y presentóse mientres una audiencia preliminar na segunda selmana de xineru de 1931.
Rubens finó por neumonía la siguiente selmana; tuvo inconsciente per trés díes enantes de la so muerte na casa del so médicu'l Dr. Charles J. Pflueger de 112 North Manhattan Place, Los Angeles. Ella contraxo un resfriáu que rápido se desenvolvió en neumonía, convirtióse en comatosu y nunca se recuperó; el so médicu describió la so enfermedá fatal como neumonía asténico tifoidea, una de les cepes más letales, carauterizar por una baxa temperatura y el pulsu d'alta. Al so llau cuando morrió taba la so madre, Teresa Rubens, y la so hermana mayor Hazel, de Madera (California). Rubens tenía 33 años d'edá.
Vida personal
Rubens casóse tres veces. El so primer matrimoniu foi col actor Franklyn Farnum cerca de venti años mayor qu'ella, duró solamente un mes. La pareya casóse secretamente y Rubens buscó'l divorciu n'agostu de 1918. En payares de 1923 ella casóse col Dr. Daniel Carson Goodman un autor y productor fílmico. El matrimoniu foi curtiu y la demanda de divorció foi presentada en xineru de 1925. Mientres los próximos dos años, fixo delles películes pa la Fox Film Corporation. Cuando expiró el so contratu, dir a Europa col actor Ricardo Cortez y casóse con él en febreru de 1926.
El cayente personal de Rubens empezó cuando tornó a California en 1928, el so adicción consumir por completu. L'actriz una vegada declaró qu'ella se convirtió n'adicta pol error d'un médicu de New York quien-y alministró narcóticos mientres una enfermedá. Unos meses dempués opiáceos adicionales yeren necesarios y l'actriz confesó que taba tomándolos pa toles enfermedaes reales o imaxinaries.
Al momentu de la so muerte, Rubens foi demandada por Cortez pol divorciu. Cortez indicó que nun foi echáu voz de de la muerte de la so esposa y dempués comentó que nun vía a la so esposa per dellos meses y que nun sabía que taba seriamente enferma. Alma Rubens foi soterrada nun mausoléu nel campusantu de Ararat en Fresno (California). Los servicios fueron realizaos pola empresa Gates, Crane & Earl Empresa de 1724 North Highland Avenue, Hollywood.
Sainte-Geneviève-lès-Gasny
Sainte-Geneviève-lès-Gasny ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Fudbalski Klub Vojvodina Novi Sad
170px|thumb||Bandera del Vojvodina Novi Sad. El Fudbalski Klub Vojvodina (en serbiu cirílicu: Фудбалски клуб Војводина), tamién conocíu como Vojvodina Novi Sad, ye un club de fútbol profesional de Novi Sad, Voivodina, Serbia. El club foi fundáu en 1914 y anguaño compite na Superliga serbia. Apuesta los sos partíos como llocal nel estadiu Karađorđy, con capacidá pa 20.000 espectadores.
El Vojvodina ye'l tercer club más antiguu de la SuperLiga y unu de los clubes más esitosos del fútbol serbio, con dos lligues yugoslaves, una Copa Mitropa y una Copa Intertoto na so palmarés.
Historia
thumb|150px|left|[[Boško Petrović foi unu de los xugadores más destacaos de la Vojvodina nos primeres años 1930. Dempués xugaría en SK Jugoslavija y BSK Belgráu, llegando a debutar cola seleición nacional. Perdió la vida mientres la so participación na Guerra Civil Española.]] El FK Vojvodina foi fundada'l 6 de marzu de 1914, en víspores de la Primer Guerra Mundial, nun edificiu d'apartamentos allugáu na cai 12 Temerinska. El club foi fundáu de callao, una y bones les autoridaes austru-húngares, n'estrecha collaboración cola alministración, prohibía les xuntes y otres organizaciones na rexón de Voivodina, poblada por serbios (el mesmu nome del club, Vojvodina, yera'l nome de la provincia autónoma que los serbios locales políticamente teníen l'oxetivu de crear). El club foi fundáu polos pocos estudiantes de Novi Sad. El nuevu club xugó'l so primer partíu na llocalidá de Kovilj contra'l FK Šajkaš, ganando 5-0. Nesi periodu de tiempu xugaba con brillosos colores azules, sicasí, llueu camudó a la indumentaria raxona, inspiráu pol club checu del SK Slavia Praga. 100px|thumb|left|[[Miloš Krasić xugó nel Vojvodina.]]
Mientres la Segunda Guerra Mundial, el club perdió cuasi tol so equipu, ente ellos: Boško Petrović (que morrió na Guerra Civil Española), Milan Simin y el so hermanu Pera Simin, Dušan Šoćov, Svetozar Džanić, Milan Stoja, Živko Brzak y Radovan Božin. Tamién munchos funcionarios del club y aficionaos morrieron. 100px|thumb||right|[[Siniša Mihajlović.]] Los mayores ésitos del club a nivel nacional producir mientres la República Federal Socialista Yugoslava, cuando'l Vojvodina ganó la Primer División yugoslava en 1966 y 1989, y foi subcampeón en 1957, 1962 y 1975. En 1967, Vojvodina llegó a los cuartos de final de la Copa d'Europa, antes de ser esaniciáu en circunstancies dramátiques, 2-1 nel global, pol futuru campeón, el Celtic de Glasgow, gracies a un gol nel últimu minutu pol capitán del Celtic Billy McNeill. Dempués de ganar la Copa d'Europa ante'l Inter de Milán 2-1 en Lisboa'l 25 de mayu de 1967, los xugadores del Celtic aseguraron más tarde que'l Vojvodina foi'l meyor equipu que s'enfrentara nesa temporada. El club tamién participó na Copa de Yugoslavia y llegó a la final en 1951 y 1997. El Vojvodina perdió na final de la Copa Intertoto de la UEFA en 1998 ante'l Werder Bremen.
El club nel sieglu XXI
En 2007, el club llegó a la final de la Copa nacional, pero perdió por dos goles a cero ante'l Estrella Colorada. La temporada 2008-09 foi una reblagada pa la Vojvodina yá que el club llogró terminar subcampeón na lliga por detrás del Partizan y superando a la Estrella Colorada. Esta foi la primer vegada qu'un equipu que nun yeren los tradicionales Estrella Colorada o Partizan terminaba ente los dos primeros dende 1998.
En 2010, el Vojvodina foi unu de los finalistes de la Copa de Serbia, pero perdió nuevamente frente a la Estrella Colorada. En 2011 el Vojvodina volvió algamar la final de Copa y el postreru partíu viose avafáu pol discutiniu, que remató colos xugadores del Vojvodina abandonando'l terrén de xuegu nel minutu 83, dempués de delles decisiones polémiques del árbitru cuando'l partíu atopábase 2-1 a favor del Partizan. Primeramente, el Partizan foi declaráu ganador del partíu por 3-0 y premiáu col troféu, pero más tarde esta decisión foi revisada n'espera d'una investigación en cursu pola Asociación de Fútbol de Serbia. El 16 de mayu de 2011, el partíu rexistróse oficialmente como gana del Vojvodina (0-3 pal Partizan).
La temporada 2011-12 empezó cola participación del club na UEFA Europa League, pero'l Vojvodina sufrió una sorprendente eliminación en segunda ronda ante los representantes de Liechtenstein, el FC Vaduz. El partíu d'ida xugar en Vaduz y Vojvodina ganó'l partíu por 0-2, pero nel partíu de vuelta foi ganáu por 1-3 gracies al valor doble de los goles anotaos como visitante.
Estadiu
235px|thumb|right| La Firmaši nel xuegu de vuelta pola [[UEFA Europa League ante'l Rapid Viena en 2012.]]
El FK Vojvodina tien la so sede y apuesta los sos partíos nel estadiu Karađorđy de Novi Sad. Con una capacidá de 15.754 asientos, ye unu de los estadios de fútbol más grande de Serbia. L'estadiu ye tamién sede de la seleición de Serbia sub-21 de fútbol. L'estadiu tien un sector VIP con capacidá pa 150 persones, café VIP con restorán, centru de prensa y catorce cabines de tresmisión totalmente forníes. En 2009 instalóse una pista d'atletismu, la tribuna sureste y un modernu marcador Philips. En 2011 el club instaló focos de lluz artificial con una fuercia de 1.400 lux. El desenvolvimientu del estadiu Karadjordje inclúi una nueva tribuna sur y la reconstrucción de les tribunes esti y suroeste. La etapa final de la reconstrucción tien como propósitu cubrir toles tribunes del estadiu. La capacidá averada del estadiu a la fin de la reconstrucción va ser de 20.000 espectadores toos ellos sentaos. A finales de mayu de 2007, l'estadiu foi'l llugar del partíu de despidida del futbolista Siniša Mihajlović. Tamién foi sede del Campeonatu Européu Junior d'Atletismu 2009 y el Campeonatu d'Europa Sub-17 de la UEFA 2011. La mayor asistencia a la cortil tuvo llugar el 1 de marzu de 1967, cuando xugó contra'l Celtic FC nos cuartos de final de la Copa d'Europa, con cerca de 30.000 espectadores.
Otres instalaciones
El FC Vujadin Boškov ye'l centru d'entrenamientu del club. El complexu deportivu foi nomáu n'honor de Vujadin Boškov, l'esitosu ex-xugador y entrenador. En 2006, el club reconstruyó tol complexu d'entrenamientu del FC Vujadin Boškov, xunto col estadiu. El complexu d'entrenamientu del club ye unu de los campos d'entrenamientu más modernos de la rexón.
Nacional
Campeonatos nacionales - 2 Copes nacionales
Puertu de Pori
El Puertu de Pori (en finés: Porin satama) ye un complexu de tres puerto separaos. Atopar col Golfu de Botnia en Pori, Finlandia. L'autoridá portuaria de Pori foi establecida en 1780. Anguaño'l Puertu de Pori ye una corporación de propiedá de la ciudá.
El Puertu de Pori cunta con serviciu de tresporte a dellos puertos del norte d'Europa, por casu Hamburgu, Gante, San Petersburgu y Teesport.
Tahkoluoto
El puertu mayor de Tahkoluoto tien 15,3 metros (50 pies) d'estensión que dexa l'accesu a los buques Capesize. Ye Puertu pa petroleu y químicos que xestiona nun área separada.
Puertu de Poti
El Puertu de Poti o'l Puertu marítimu de Poti (en xeorxanu: ფოთის საზღვაო ნავსადგური) ye un importante puertu marítimu y el puertu de la mariña oriental del mar Negru, na desaguada del ríu Rioni en Poti, Xeorxa. El puertu de Poti ye un puntu d'encruz del Corredor Trans-Cáucasu/ TRACECA, un proyeutu multinacional que coneuta'l puertu rumanu de Constanza y el puertu búlgaru de Varna colos países ensin mariña de la rexón del Caspio y d'Asia Central. La construcción d'un puertu marítimu en Poti foi concebida pocu dempués de 1828, cuando'l Imperiu rusu reconquistó la ciudá del Imperiu otomanu que controlaba dende'l fraccionamiento del Reinu de Xeorxa. En 1858, a Poti concedióse-y el títulu de ciudad puerto, pero nun foi hasta 1899 cuando, sol patrociniu del alcalde de Poti Niko Nikoladze, la construcción entró na etapa de construcción y terminóse en 1907. El puertu foi yá reconstruyíu delles vegaes, más apocayá, sol patrociniu del gobiernu holandés y la Xunión Europea.
Lance Fenton
Lance Fenton nació en 1966, ye un actor d'Estaos Xuníos d'América.
Carrera
Lance Fenton entamó la so carrera como actor en 1987 na serie de televisión The New Gidget. En 1988 actuó nes películes d'horror Night of the Demons y Lethal Attraction, xunto a Winona Ryder y Christian Slater.
Acomys russatus
Acomys russatus, ye una especie de royedor perteneciente a la familia Muridae. Ye orixinariu de los desiertos. El so cuerpu ye de 12,5 cm de llargu y la so cola ye de 6 cm. El pesu permediu ye de 53 gramos. Aliméntase de granes, la vexetación, cascoxues y inseutos. Ye un royedor diurnu. Esta especie presenta una flexibilidá de comportamientu nel momentu de la so conducta. Cuando comparte'l territoriu col so pariente cercanu'l mure espinosu común puede aportar a nocherniegu pa evitar la competencia direuta polos recursos.
L'animal ye un criador comenenciosu. Los cambeos del sal na dieta vexetal, por cuenta de les señales d'agües, indíca-y la continuación de la función reproductiva de les femes.
Distribución
Alcuéntrase n'Exiptu, Israel, y Arabia, presencia incierta en Siria..
Acomys seurati
Acomys seurati ye una especie de royedor de la familia Muridae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase n'Arxelia.
Hábitat
El so hábitat natural son: zones predreses y desiertos calientes.
Virac (Tarn)
Virac ye una comuña francesa del departamentu de Tarn, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Sinaí del Sur
La Gobernación de Sinaí del Sur (árabe: جنوب سيناء) ye una de les ventisiete gobernaciones de la República Árabe d'Exiptu. Asítiase nel nordeste del país, en partir sur de la península de Sinaí, atestando col mar Roxu. La so capital ye la ciudá d'El Tor.
Principales ciudaes
Ente les sos principales ciudaes destaquen les siguientes:
Sainte-Marie-de-Vatimesnil
Sainte-Marie-de-Vatimesnil ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cristiane Parmigiano
Cristiane Rebizzi Parmigiano ye una deportista brasilana que compitió en yudu, ganadora de dos medayes de bronce nel Campeonatu Panamericanu de Yudu nos años 1994 y 1996.
Participó nos Xuegos Olímpicos d'Atlanta 1996, onde remató ventena na categoría de –61 kg.
Pardo
Pardo fai referencia a dellos artículos: