cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xerez Club Deportivo
Década de 2010
El 26 de febreru de 2013, conozse que'l Xerez atópase en cantu de la disolución por cuenta de la delda de dos millones d'euros contraida con Facienda. Esto xúnese a los dos meses d'impagu a xugadores y provisores.
El cambéu d'entrenador nun supunxo'l revulsivo esperáu y l'equipu terminó certificando'l descensu matemáticu a Segunda B con una derrota por 1-3 ante'l Córdoba CF el 3 de mayu. Poníase fin asina a una etapa de 12 años nel fútbol profesional, probablemente la meyor dómina de la historia del equipu azulino.
El 28 de xunu de 2013, naz el Xerez Deportivo FC de la mano de dellos grupos de xerecistas, coles mires de reemplazar al Xerez CD, que'l so difícil momentu económicu fai-y atopase en cantu de la desapaición, pidiendo la LFP la so disolución. Tres la celebración d'un referendu, el nuevu club sale a competir la temporada 2014/15 na más baxa categoría del fútbol español, en 4ª Andaluza. Paralelamente, el 3 de xunetu de 2013, el máximu accionista Joaquín Morales Domínguez anuncia la venta del Xerez al Grupu Energy de Ricardo García, que pasa asina a ser l'accionista mayoritariu y presidente de la entidá. El 12 de xunetu, anúnciase la contratación de David Vidal como nuevu téunicu pa les dos temporaes siguientes.
El 1 d'agostu, AFE y LFP confirmen, pasada la medianueche, que'l club nun encaró les deldes colos xugadores, polo cual la RFEF tien de dar# en efectuar el descensu del equipu a Tercer División. Sicasí, la direutiva va recurrir dicha decisión ante los tribunales. Per otru llau, el téunicu David Vidal desvenceyar de la entidá ante la caótica situación que traviesa, y foi sustituyíu pol hasta entós preparador del filial, Paco Peña.
El 22 d'agostu, en rueda de prensa, el Conceyu de Xerez comunica que'l Consistoriu nun tien conveniu de cesión d'instalaciones de Chapín col club, al nun amosar un plan de viabilidá que se-y esixía, polo tanto infórmase-y al presidente de que nun va poder utilizar les instalaciones y nel so llugar ufiértase-y les instalaciones de La Granxa por que el equipu apueste los sos partíos.
Na mañana del 23 d'agostu, l'hasta entós entrenador, Paco Peña, decide abandonar el proyeutu ante la caótica situación del club, tres namái diez díes nel cargu. Yera la segunda dimisión d'un téunicu en quince díes. El so sustitutu ye Antonio Manuel Racero Pelo, 'Puma'.
Con toos estos vaivenes, l'empiezu de la temporada en Tercer División foi complicáu, con trés ganes consecutives, hasta que na cuarta xornada llegó la primer victoria ante'l Betis B. Anque los resultaos del equipu empiecen a ameyorar, la situación institucional resentir de les circunstancies, llindando'l máximu la capacidá operativa del club. Ello ye que unos incidentes na tercer ronda de la Copa del Rei faen al equipu decidir nun xugar más en La Granxa y emigrar al Puntes Vela de Rota.
El 25 de payares, anúnciase la marcha de 'Puma' de la entidá, al paecer por discrepancies cola direutiva tantu coles deldes como colos campos d'entrenamientos, dexando al equipu na décima posición con 6 victories, 3 empates y 6 derrotes. A otru día, conozse la identidá del so sustitutu, l'ex xugador del club Francisco Figal. El nuevu téunicu empioró los númberos del so predecesor y l'equipu cayó a puestos de descensu, debíu tamién a la marcha de la mayoría de la plantía, y a tener qu'acabar xugando con xugadores del filial y del xuvenil.
Finalmente, el 26 d'abril de 2014, tres una temporada llena de problemes tantu nel ámbitu económicu ya institucional como nel deportivu, el Xerez pierde'l so partíu ante'l CD San Roque por 4-1, lo que certifica'l descensu a la 1ª Andaluza.
N'agostu, el club ye avisáu pola RFAF de que se-y van caltener los derechos federativos bloquiaos (lo que nun-y dexaría competir nesa temporada nin al primer equipu nin a nengún otru de escalafón inferior) si nun llega a un alcuerdu de pagu colos ex-xugadores y ex-téunicos a los que se-y deben cerca de 200.000 euros. El plazu pa dichu alcuerdu afitar pal vienres 5 de setiembre a les 14:00 hores. El 4 de setiembre dende'l club anúnciase que se llegó a un alcuerdu de pagu colos ex-xugadores con quien se tienen deldes pendientes, pero entá nun hai nada robláu. La Seguridá Social entra en xuegu presentándose nes oficines del club pa embargar la caxa y preguntar pola situación económica. Na mañana del 5 de setiembre, tan solo unes hores primero que rematara'l plazu axustáu, Ricardo García consigue aplazar la delda y llega a un alcuerdu colos ex-xugadores, polo que l'equipu va poder competir en 1º Andaluza. Esa temporada'l Xerez remata en décima posición con una primer plantía conformada principalmente por canteranos, y obruvo la permanencia ensin pasar munchos apuros. A final de la temporada liquiden dellos equipos de la cantera col fin de suprimir gastos, teniendo en cuenta l'alcuerdu de filialidad robláu col Xerez Balompié. Ente los equipos afeutaos inclúyese'l Xerez B, qu'acabara en descensu.
Na nueche del 6 de xunetu dar a conocer la noticia de que se tán calteniendo conversaciones ente'l Xerez CD y el Xerez Deportivo FC pa unificar a dambos clubes nuna sola entidá. Finalmente, tres una xunta celebrada'l 14 de xunetu, a la qu'asistieron unos 100 abonaos del club, decidir por votación nun llevar a cabu dicha unión y optar por intentar competir la temporada siguiente.
El 8 de xunetu, l'hestóricu xugador del club Juan Pedro Ramos, l'hasta entós direutor deportivu, abandona'l club pa dirixir al Xuvenil Nacional del Sanluqueño y el 16 de xunetu facer l'entrenador Jesús Mendoza, pa dirixir al Trebujena CF una temporada. El téunicu sustitutu ye Vicente Vargas. N'avientu d'esi mesmu añu'l club apaez nel llistáu de morosos a la Seguridá Social publicáu pol Estáu, al ser el club que sigue esistiendo con mayor delda (10,27 millones d'euros).
Mientres la temporada 2015/16, el 24 de febreru de 2016 el Xuez del Xulgáu de lo Mercantil de Cádiz refuga'l primer recursu presentáu pol Xerez CD con fecha de 13 d'ochobre pa torgar la lliquidación del club. En mayu de 2016 l'equipu consigue una plaza d'ascensu a División d'Honor sénior andaluza, anque por cuenta de la estructuración de les competiciones va xugar de nuevu na quinta categoría del fútbol español.
Na segunda xornada de la temporada 2016/17, apostóse'l primera "derbi" de la hestoria ente Xerez C.D. y Xerez Deportivo F.C. con resultancia de 1-2 a favor d'esti últimu equipu. Nesta temporada'l Xerez C.D. terminó terceru na División d'Honor, materializando asina l'ascensu a Tercer División.
Escudu
L'escudu del Xerez Club Deportivo foi diseñáu mientres el branu de 1947 por Mariano Aricha de Vicente.
L'escudu ta claramente inspiráu nel escudu de la ciudá de Xerez, yá que incorpora los mesmos colores. L'escudu atópase estremáu en dos partes por una franxa diagonal de fondu blancu que toma de la esquina cimera derecha a la inferior esquierda. Na parte cimera esquierda atopa'l motivu central del escudu de la ciudá de Xerez, les foles n'azul en fondu de plata (blancu). Na esquina inferior derecha atópense enxareyaes les lletres C y D en blancu con fondu azul. L'escudu atópase coronáu, al igual que l'escudu de la ciudá, esta vegada con una corona de cinco aspes.
Na franxa diagonal puede lleese, n'azul, "XEREZ". Orixinalmente foi diseñáu cola pallabra "XEREZ". La "J" foi sustituyida por una "X" por cuenta de la iniciativa del presidente Pablo Porro Guerrero, que'l 21 d'agostu de 1963 decide recuperar la pallabra "Xerez" pa faer referencia al club del cual procede, el Xerez Fútbol Club.
Leptotila plumbeiceps
Distribución y hábitat
Constrúyese un nial nun árbol y pon dos güevos blancos. La incubación ye d'aproximao 14 díes, y la muda otros 15.
Water-polo
Tipos de pases
Conseyu, trabayar bilateralmente y en posición vertical o horizontal.
Cuéyese'l balón pela parte cimera o inferior y efectúase una pronación de la mano por que el envés quede mirando escontra'l xugador que tien el balón, llanzar por aciu la estensión del brazu.
La diferencia col restu de los pases ye que nésti el xugador namái acompaña al balón na direición deseyada. Non lo para nin lo recibe, namái con un llixeru contautu ayuda a dirixilo escontra otru compañeru o portería.
Leptotila plumbeiceps
Distribución y hábitat
Tienen un tamañu de 25 cm de llargu y pesa 155 gr. l'adultu tien una corona gris. L'envés y les nales son de color marrón oliva, y les partes inferiores son de color avisiegu en blancu nel banduyu. La cola ye amplia con punta de color blancu. Les aves nueves escarecen de color gris na cabeza.
Water-polo
Tipos de pases
Aición de tresmitir el balón escontra un compañeru, n'aición dinámica de nado ofensivu, por aciu finta estática y torsión del tueru con saltu llateral escontra'l llau contrariu de la so mano diestra. La mano d'agarre del balón dirixir escontra'l costazu contrariu, que xunto al saltu llateral y torsión realizaos, tán en disposición de proyeutar el balón al so destín que, xeneralmente, ye'l xugador en posición 6 d'ataque o boya. (Escuela nacional d'entrenadores, llibru d'entrenador cimeru de water-polo)
Leptotila plumbeiceps
Distribución y hábitat
Atópense solos o en pareyes. Aliméntase en tierra de frutes, granes y granos. El so vuelu ye rápidu y direutu, col movimientu de les ales que son carauterístiques de los palombos polo xeneral.
Water-polo
Tipos de pases
Ye un pase rápidu ente compañeros de normal quietos (posición estática) y atacando. Como'l so nome indica caracterízase por que'l balón garrar dende embaxo y tras, ten de ser un pase rápido yá que puede perdese el balón nesta postura rápido.
Midíes oficiales
A nivel reglamentariu utilícense les mesmes regles pal Campeonatu de water-polo del mundu que les aplicaes nos Xuegos Olímpicos.
Xerez Club Deportivo
Escudu
L'escudu recibió un segundu cambéu nel añu 2000, onde se camudó'l tonu del color, faciéndolo un pocu más nidiu y con una saturación menor. Esti cambéu menor estéticu realizóse porque l'escudu va resaltar más nel azul escuro del uniforme. Dacuando l'escudu suel afigurase fora de la equipación col tonu más escuru orixinal.
Water-polo
Midíes oficiales
Les dimensiones que tien de tener la piscina pa desenvolver competiciones internacionales tienen de ser de 30 metros de llongura por 20 metros d'anchu y una fondura de 1,80 m.
Xerez Club Deportivo
Estadiu
280px|thumb|Vista interior de Chapín
Water-polo
Midíes oficiales
Nel casu del water-polo femenín les midíes son un pocu menores y les piscines miden 25 metros de llongura por 17 metros d'anchu.
Xerez Club Deportivo
Estadiu
L'estadiu foi fundáu en 1988, con capacidá pa 20.523 persones. El partíu d'inauguración del estadiu foi un Xerez-Real Madrid. Les sos dimensiones son de 105x68 metros.
Water-polo
Midíes oficiales
Les pelotes son de y tienen un pesu averáu de 400 gramos y la midida de la circunferencia ye d'unos 70 centímetros.
Xerez Club Deportivo
Estadiu
Una de les tribunes con más arribación de públicu ye la preferencia, a un llau. Esta suel enllenase dende la zona cimera, pero escarez del ambiente del fondu sur. La tribuna ye frecuentada por persones conocíes en Xerez. Ellí tamién s'alcuentra'l palcu presidencial, los palcos VIP y les cabines de radiotransmisión. La tribuna con mayor escasez d'arribación ye'l fondu norte, situación que paez tar camudando tres la gran temporada que realizó'l Xerez pa xubir, yá que ye la grada con precios más económicos. La última grada del estadiu seria la del fondu sur, que nun taba numberada por pidimientu de los aficionaos yá que ye esta grada la que más arribación tien según ambiente y suel enllenase tantu enriba como embaxo en partíos importantes, pero debíu al ascensu a Primer División, esta grada foi numberada, al igual que'l fondu norte, pa cumplir la normativa.
thumb|Vista esterior del estadiu.
A esti estadiu polideportivu achácase-y un inconveniente importante: la dificultá de visión de los espectadores debíu la distancia de separación ente'l graderíu y el verde, por causa de la presencia de les pistes d'atletismu. Na actualidá, embaráxense posibles soluciones a esti problema. N'ochobre de 2006 entámase una reforma, que consistiría n'esaniciar les pistes d'atletismu, siguiendo les graes altes de Preferencia y Tribuna, y creando dos fondos nuevos. L'aspeutu esterior del estadiu nun sufriría variación dalguna, pero a día de güei nun s'aprobó la so realización. Tres l'ascensu xerecista, aprobóse una grada supletoria pa la zona de tribuna, yá que tien una visibilidá reducidad polos banquinos y aumentaría el númberu de llocalidaes disponibles. Nun principiu contémplase l'usu d'estes graes pa los partíos más importantes, como les visites de Real Madrid o FC Barcelona, pero finalmente caltuviéronse mientres tola temporada, anque nes últimes xornaes el Conceyu pidió la so retirada por cuenta de la celebración de les olimpiaes escolares celebraes añalmente nel estadiu. Pa la temporada 2010/11, dexóse llibre la zona de comentaristes de tribuna alta, que taba en tribuna baxa dende la temporada anterior, y ocupóse con asientos pa los aficionaos.
Nel branu de 2013, el conceyu de Xerez comunica al club que nun cumplió col conveniu que-y dexaba la celebración de los partíos nel estadiu municipal, polo que l'equipu dexa de celebrar los sos partíos nél. En sufriendo un nuevu exiliu per parte del conceyu, el club vese obligáu a xugar n'Arcos, Rota, Guadalcacín... hasta que consigue alcordar apostar los sos partíos nel Estadiu de la Mocedá en Xerez.
A principios de setiembre de 2015 el nuevu gobiernu socialista del conceyu de Xerez apuerta a dexar Chapín como campu llocal al Xerez C.D. Sicasí a mediaos de Febreru l'equipu ye espulsáu de nuevu y mandáu al Polideportivu La Canaleja. A pesar d'ello, el club xuega'l siguiente alcuentru nel Estadiu Municipal Antonio Fernández Marchán de Guadalcacín, y una xornada más tarde facer nel Polideportivu La Canaleja. Dende entós el Xerez C.D. vuelve apostar los sos alcuentros nel Estadiu de la Mocedá.
Otros estadios
Hasta l'añu 1988, fecha en que s'inaugura'l Estadiu de Chapín, l'equipu xugaba nel Estadiu Domecq, onde agora s'atopa nuna zona residencial, actual Parque Stadium, cerca de la Plaza del Caballu.
thumb|[[Estadiu de la Mocedá]]
Tres la prohibición del conceyu de Xerez de xugar en Chapín ente los años 2013 y 2015, l'equipu xugó los sos partíos como llocal nel Estadiu Puntes Vela de Rota, nel Estadiu Municipal de Medina-Sidonia en Medina-Sidonia, nel Complexu Deportivo La Granxa en Xerez, nel Estadiu Municipal Antonio Fernández Marchán de Guadalcacín y nel Estadiu de la Mocedá en Xerez. Anguaño apuesta los sos partíos nel Campu Municipal de Futbol Andres Chacon, na Barca de la Florida.
Uniforme
L'uniforme del Xerez caltuvo unos estándares constantes mientres tola so hestoria, cola camiseta azul, les calzonas blanques y les medies azules. L'uniforme visitante suel tener la camiseta y les medies blanques, colos pantalones de color azul. La tercera equipación ye la más variada. Pa la temporada 2010/11, el Xerez escoyó una equipación de color colorada, tantu pa la camiseta como pa los pantalones y les medies, anque n'otres temporaes esta equipación tuvo otru colores, como'l negru, usáu na temporada del ascensu, el naranxa usáu en Primer División amás d'otres temporaes o'l verde. Sicasí, por cuenta de problemes cola firma deportiva Legea, el Xerez vese obligáu a xugar les primeres xornaes cola equipación de la temporada anterior. Este, ente otros problemes, lleva al club a decidir nun anovar el contratu cola firma italiana y llegar a un alcuerdu cola compañía de testil Cejudo pa les temporaes 2011-12 y 2012-13. A finales de 2012, sicasí, el Xerez rescinde'l contratu con Cejudo y firma con Kappa. Dende la temporada 2014-15 el club ye vistíu por Joma. En 2017 róblase un alcuerdu con Macron pa vistir al primer equipu y paralelamente cola recién marca onubense Gañafote pa tolos equipos de la cantera, pertenecientes a Afición Xerecista CD.
thumb|right|Pretemporada 2009/10.
Socios
Na temporada 2009/10, algamóse'l máximu históricu d'abonaos, con un total de 16.216 socios, debíu al ascensu del equipu a Primer División d'España per vegada primera. El descensu producíu esa temporada nun torgar que se rexistraren grandes cifres na temporada 2010/11, pos el club algamó los 11.059 abonaos, una cifra enforma mayor que la de campañes anteriores, nes que'l club nun algamar los 8.000 socios. D'esi total de socios, la mayoría concentrar en Preferencia Alta, con cerca del 30% de socios, y en Fondu Sur Altu, que supera'l 20% de los socios.
Datos deportivos
Nota: En cursiva, estadístiques pertenecientes conjuntamente col Xerez FC.
Presidencia
thumb|Antonio Millán (izq.) y Joaquín Bilbao (der.), ex presidentes.
Entrenadores
A lo llargo de la so historia, el Xerez tuvo ensame d'entrenadores, alternando homes de la casa (como Carlos Orúe o Manolo Ruiz) y otros de fama mundialmente reconocida, como Bernd Schuster o Esteban Vigo, siendo estos postreros los de mayor ésitu na entidá azulina. Los últimos entrenadores del Xerez nel sieglu XXI fueron los siguientes: thumb|right|[[Esteban Vigo foi'l téunicu que dirixó más partíos a nivel profesional y que collechó mayores ésitos al frente del Xerez.]]
Troféu de la Vendimia
Esti troféu xugar por primer vegada'l 7 de setiembre de 1952, partíu apostáu nel antiguu Estadiu Domecq ante'l FC Barcelona. A partir d'ende fueron munchos los equipos de bona talla los qu'apostaron esti troféu que llegó a perdese en temporaes posteriores. Dempués del Trofeo Teresa Herrera de La Coruña ye'l más antiguu de los celebraos en tola xeografía española.
A partir de 2014 el Xerez Deportivo FC facer colos derechos del mesmu al rexistrar la so patente. En 2015 el Xerez CD pasa a celebrar el "Trofeo Rafa Verdú" en reconocencia al so Presidente d'Honor.
Otres asociaciones
L'equipu cunta con siguidores nel restu del territoriu nacional que solíen acompañar en munchos desplazamientos. Ente estes peñes atopen la Peña Xerecista Territorio Madrid, de Madrid, la peña Impacto Xerezano, de Ciudá Real, la Peña Xerecista Nafarroa, de Pamplona, y la Peña Xerecista de Mallorca, de Mallorca. Tamién cuntó con una peña d'animación afincada no fondero Norte del Estadiu Municipal de Chapín llamada Mocedaes Xerecistas (JJXX) que sofitaben de manera incondicional al equipu en tolos partíos, tantu en casa como fuera. Ideológicamente, esti grupu consideraba que'l fútbol y la política nun teníen d'entemecer se, y yeren partidarios d'animar al equipu mientres tolos alcuentros ensin amosar nengún tipu de simboloxía política nos partíos.
Na temporada 2009-10, el Diariu Marca premió a l'afición xerecista por considerala la meyor d'aquella campaña.
Kolectivo Sur
El Xerez CD cuntó, hasta la temporada 12/13, con un grupu ultra asitiáu no fondero Sur llamáu Kolectivo Sur, que tres la creación del Xerez Deportivo FC decidió siguir la so andadura animando al nuevu equipu.
Anguaño cunta con un séctor biforcáu del Kolectivo Sur, los Hools XCD.
Rivalidaes
Anque nos sos primeros años d'esistencia esistía una importante rivalidá col Xerez Industrial CF, nes últimes décades los equipos militaron en divisiones distintes y apenes se producieron derbis. Sicasí sí ye bien intensa la so rivalidá col Cádiz CF, alcuentros que tuvieron marcaos como d'altu riesgu en munches ocasiones, precisando la intervención de les fuercies del orde públicu.
Eta Sagittae
Eta Sagittae (η Sge / 16 Sagittae / HD 190608 / HR 7679) ye una estrella na constelación de Sagita, la flecha, de magnitú aparente +5,10. Asitiada a 162 años lluz de distancia del Sistema Solar, ye probable que forme parte la corriente d'estrelles de les Híades.
Eta Sagittae ye una de les munches xigantes naranxes visibles nel cielu nocherniegu; nesta mesma constelación, Sham (α Sagittae) —la estrella más brillosa—, ye una estrella d'esta clase. De tipu espectral K2III, Eta Sagittae tien una temperatura efectivo de 4741 K. El so radiu, anque ye 7,5 vegaes más grande que'l radiu solar, ye pequeñu pa una xigante; asina, el so tamañu equival a 3/4 partes del de Pólux (β Geminorum) —la xigante naranxa más próxima al Sol— y ye 2,7 vegaes menor que'l de la mentada Sham.
Eta Sagittae tien una metalicidá —bayura relativa d'elementos más pesaos que'l heliu— bien paecida a la solar ([Fe/H] = +0,05). Xira amodo sobre sigo mesma, con una velocidá de rotación proyeutada —llende inferior de la mesma— de namái 1 km/s. La so masa ye aproximao un 50% mayor que la masa solar, pero ye una estrella muncho más evolucionada, con una edá averada de 2770 ± 940 millones d'años.
Esperimentu de Millikan
thumb|310px|Instalación de Millikan pal esperimentu de la gota d'aceite.
El esperimentu de la gota d'aceite foi un esperimentu realizáu por Robert Millikan y Harvey Fletcher en 1909 pa midir la carga elemental (la carga del electrón).
Esti esperimentu implicaba permediar la fuercia gravitatoria (dirixida escontra baxo) cola flotabilidá (dirixida en sentíu contrariu a la gravitacional) y les fuercies llétriques nes minúscules gotes d'aceite cargaes suspendíes ente dos electrodos metálicos. Puesto que la densidá del petroleu yera conocida, les mases de les "gotes", y polo tanto les sos fuercies gravitatories y de flotación, podríen determinase a partir de los sos radios reparaos. Usando un campu llétrico conocíu, Millikan y Fletcher pudieron determinar la carga nes gotes d'aceite en equilibriu mecánicu. Repitiendo'l esperimentu pa munches gotes, confirmaron que les cargues yeren toos múltiplos d'un valor fundamental, y calcularon que ye 1,5924|(17).10-19 C, dientro d'un unu per cientu d'error del valor anguaño aceptáu de 1,602176487|(40).10-19 C. Propunxeron qu'ésta yera la carga d'un únicu electrón.
Fundamentu
thumb|100px|[[Robert Millikan en 1891.]]
A partir del añu 1900, mientres yera profesor na Universidá de Chicago, Millikan, col importante apurra de Fletcher, trabayó nel esperimentu de la gota d'aceite col que midió la carga d'un únicu electrón. Dempués d'una publicación sobre les sos primeres resultaos en 1910, les observaciones contradictories de Felix Ehrenhaft empecipiaron un discutiniu ente los dos físicos. Dempués d'ameyorar la so configuración esperimental, publicó'l so estudiu seminal en 1913.
El so esperimentu mide la intensidá de fuercia llétrico contra la fuercia d'atraición gravitatoria nes minúscules gotes d'aceite, cargaes por esfregadura, suspendíes ente dos electrodos metálicos. Conociendo'l campu llétrico, determinar la carga na gota. Repitiendo l'esperimentu pa munches gotes, Millikan demostró que les resultaos podíen ser esplicaos como múltiplos enteros d'un valor común 1,592x10-19 C, la carga d'un únicu electrón.
Na dómina de los esperimentos de la gota d'aceite de Millikan y Fletcher, la esistencia de les partícules subatómiques nun yera universalmente aceptada. Esperimentando colos rayos catódicos Thomson afayó en 1897 unos corpúsculos (como él llamar) negativamente cargaos, con una masa unu 1800 vegaes más pequeña que la d'un átomu d'hidróxenu. Resultaos paecíes fueren atopaos por George Francis FitzGerald y Walter Kaufmann. La mayoría de lo qu'entós se conocía alrodiu de la lletricidá y el magnetismu, sicasí, podría esplicase sobre la base de que la carga ye una variable continua, de la mesma forma que munches de les propiedaes de la lluz pueden esplicase'l tratala como una onda continua en llugar de como una corriente de fotones.
La llamada carga elemental y ye una de les constantes físiques fundamentales y el so valor exactu ye de gran importancia. En 1923, Millikan, ganó'l Premiu Nobel de física, en parte por cuenta de esti esperimentu.
Amás de la midida, la guapura del esperimentu de la gota d'aceite mora en que ye una simple y elegante demostración práutica de que la carga ta en realidá cuantizada. Thomas Edison, quien considerara la carga como una variable continua, convencióse dempués de trabayar col aparatu de Millikan y Fletcher. Esti esperimentu foi repitíu por xeneraciones d'estudiantes de física, anque ye bastante caru y malo de faer correutamente.
Procedimientu esperimental
thumb|461px|Esquema simplificáu del esperimentu de la gota d'aceite de Millikan. L'aparatu de Robert Millikan incorpora un par de plaques metáliques paraleles horizontales. Al aplicar una diferencia de potencial ente les plaques, créase un campu llétrico uniforme nel espaciu ente elles. Utilizóse un aniellu de material aislante pa caltener les plaques separaes. Cuatro furacos cortar nel aniellu, trés pal llume con una lluz brilloso, y otru pa dexar la visualización al traviés d'un microscopiu.
Una fina borrina de gotes d'aceite se roció a una cámara percima de les plaques. L'aceite yera d'un tipu utilizáu de normal n'aparatos de vacíu y foi escoyíu porque tenía una presión de vapor desaxeradamente baxa. L'aceite ordinario se evaporaría sol calor de la fonte de lluz causando que la masa de la gota d'aceite camudara mientres l'intre del esperimentu. Delles gotes d'aceite cargábense llétricamente al traviés del resfregón cola boquilla cuando fueron alboraes, mientres otres descargábense hasta faese cationes y otres volvíense neutres. Como alternativa, la carga podría llevase a cabu por aciu la inclusión d'una fonte de radiación ionizante (como un tubu de rayos X).
Métodu
thumb|300px Primeramente, les gotes d'aceite déxense cayer ente les plaques col campu llétrico apagáu. Bien rápido algamen la velocidá terminal por cuenta del resfregón col aire na cámara. Enciéndese entós el campu y, si ye lo suficientemente grande, dalgunes de les gotes van empezar a xubir. (Esto debe a que la fuercia llétrico escontra riba FY ye mayor que la fuercia gravitacional escontra baxo Fg, de la mesma forma los cachos de papel puede ser recoyíos por una barra de cauchu cargada). Escuéyese una gota pa reparar la probable cayida y caltiénse nel centru del campu de visión coneutando y apagando el voltaxe alternativamente hasta que toles otres gotes cayeren. L'esperimentu síguese entós con esta única gota.
La gota déxase cayer y calcúlase la so velocidá terminal v1 n'ausencia de campu llétrico. La fuercia de resfregón qu'actúa sobre la gota puede ser calculada usando la llei de Stokes:
onde v1 ye la velocidá terminal (esto ye, la velocidá n'ausencia de campu llétrico) de la gota que cai, η ye la mafa del aire, y r ye'l radio de la gota.
El pesu Fg ye'l volume V multiplicáu pola densidá ρ y l'aceleración de la gravedá g. Sicasí, lo que se precisa ye'l pesu aparente. El pesu aparente nel aire ye'l pesu real, menos el pesu del aire que mueve la gota (upthrust). Pa una gota perfectamente esférica'l pesu aparente puede espresase como:
A velocidá terminal, la gota d'aceite nun ta acelerando. Asina la fuercia total qu'actúa sobre ella ten de ser cero. Asina les dos fuercies Fd y Fg tienen d'atayase una a otra (esto ye, Fd = Fg). Esto implica que:
Una vegada calculóse r, Fg puede calculase fácilmente.
Agora'l campu vuelve encender, y la fuercia llétrico sobre la gota ye:
onde q ye la carga de la gota d'aceite y Y ye'l campu llétrico ente les plaques. Pa plaques paraleles:
onde V ye la diferencia de potencial y d ye la distancia ente les plaques.
Una de les formes concebibles pa calcular q sería afaer V hasta que la cayida de la gota d'aceite calténgase estable. Entós podríamos igualar FY con Fg. Pero na práutica esto ye bien difícil faelo con precisión. Amás, la determinación de FY resulta difícil por cuenta de que la masa de la gota d'aceite ye malo de determinar ensin volver de nuevu al usu de la Llei de Stokes. Un enfoque más práuticu ye faer de V hasta un pocu mayor por que la gota d'aceite alzar con una nueva velocidá terminal v2. Entós:
Acusaciones de fraude
Esiste ciertu discutiniu plantegáu pol historiador Gerald Holton sobre l'usu de la selectividá nes resultaos de Millikan del so segundu esperimentu pa la midida de la carga del electrón. Holton (1978) señaló que Millikan refugó un gran conxuntu de les gotes d'aceite llograes nos sos esperimentos ensin razón aparente. Allan Franklin, un antiguu investigador n'alta enerxía y actual filósofu de la ciencia na Universidá de Colorado trató de rebatir esti puntu de Holton. Franklin afirma que les esclusiones de Millikan de datos nun afecten el valor final de la y que Millikan llogró, pero almite qu'hubo una sustancial "ciruxía estética" que realizó Millikan y que tuvo l'efectu d'amenorgar l'error estadísticu en y. Esto dexó a Millikan citar que calculara y con un error menor qu'una media del unu per cientu, ello ye que si Millikan incluyera tolos datos que llogró, sería del 2%. Anque tou esto podría traducise en que Millikan midiera'l valor de y, meyor que naide nesi momentu, la incertidume d'un pocu más grande podría dexar un mayor desalcuerdu coles sos resultaos na comunidá de físicos. David Goodstein cunta que Millikan establez claramente que solamente incluyó les gotes que se sometieren a "una serie completa d'observaciones" y nun escluyó nenguna gota d'esti grupu.
L'esperimentu de Millikan y la pseudociencia
Nun discursu d'apertura dau nel Institutu Teunolóxicu de California (Caltech) en 1974 (y reimpreso en ¿Ta usté de chancia, Sr. Feynman?), el físicu Richard Feynman señaló:
A partir de 2008, el valor aceptáu pa la carga elemental ye 1,602176487|(40).10-19 C}}, onde'l 40 indica incertidume nos dos últimes cifres. Na so conferencia Nobel, Millikan dio la so midida como 4,774(5).10-10 uec, que ye igual a 1,5924(17).10-19 C. La diferencia ye menor del unu per cientu, pero ye más de cinco veces mayor que la desviación estándar de Millikan, polo que'l desalcuerdu ye significativu.
Otres llectures
http://es.wikipedia.org/wiki/Gravedá
Islla Cocos
Islla Cocos o Islla Dano  (en chamorru: Islan Dånon; n'inglés: Cocos Island) ye una islla asitiada a una milla (1,6 quilómetros) de la punta sur del territoriu de Guam, que s'atopa dientro de la Barrera de Coral Merizo, y ye parte de la municipalidá de Merizo.
300px|miniaturadeimagen|Cocos - Guam La islla, despoblada, tien un llargor de 1600 m en direición suroeste-nordeste y un anchor d'ente 200 y 300 m, con una superficie total de 386.303 m² (0,38 km²). Asítiase sobre'l cantu del petón de coral del suroeste, na Llaguna de Cocos.
La mariña oeste de la islla ye parte d'un complexu hoteleru. El llau este ye parte de les tierres propiedá pública del Sistema de Parques Territoriales. Puede llegase a ella per barcu dende la población de Merizo, na islla principal de Guam.
Na dómina de dominiu español la islla yera propiedá de Ignacio Mendiola de la Cruz. A finales de la década del 1920 el gobiernu d'Estaos Xuníos alquirió dos terceres partes de la islla, y a mediaos de la década siguiente Ignacio Mendiola vendió'l terciu restante a un empresariu nomáu Gottwald. Na islla hebo, de 1944 a 1963, una estación de control de la navegación de la Guardia Costera d'Estaos Xuníos, y de magar primeros de la década de 1990 el gobiernu d'Estaos Xuníos cedió-y la propiedá de la so parte de la islla al gobiernu de Guam, que convirtiólu nel parque que ye anguaño.
Prebes feches na islla pol exércitu d'Estaos Xuníos amosaronniveles de contaminación de PCB (bifenilos policloraos) 4900 vegaes mayores que los recomendaos. Once de les doce especies de pexe a los que se-yos sacaron muestres teníen niveles altos de PCB, d'hasta 265 vegaes perriba del nivel recomendáu. La contaminación, que se supón ye derivada de los tresformadores y otros equipamientos llétricos de la estación de control de navegación, nun fora midida anantes d'esa vez. De resulta de los análisis el gobiernu de Guam alvirtió a la población de que nun comiera pexe pescáu na llaguna
José Ilson dos Santos
José Ilson dos Santos ye un ex-futbolista brasilanu.
Blancanieve
«Blancanieve» (n'alemán, «Schneewittchen») ye un cuentu de fades mundialmente conocíu. La versión más conocida ye la de los hermanos Grimm y la cinematográfica de Snow White and the Seven Dwarfs (1937) de Walt Disney. La versión típica tien elementos como l'espeyu máxicu que fala y los siete nanos o duendos. En delles versiones, los nanos son lladrones y el diálogu col espeyu máxicu faise col Sol o cola Lluna.
Na coleición de cuentos de los Hermanos Grimm, «Blancanieve» («Schneewittchen») ye'l nᵘ 53. Correspuende al tipu 709 de la clasificación d'Aarne-Thompson: «La pequeña Blancanieve».
Trama
Ello yera una vez una formosa y bona reina que, cosiendo xunto a la so ventana, pinchóse nel deu y vio cómo'l sangre cayó na nieve. Foi entós cuando la formosa y bona reina deseó tener una fía cola piel tan blanco como la nieve, los llabios coloraos como'l sangre y el pelo negro como la nueche. Y el so deséu cumplióse, naciendo una preciosa y encantadora princesa a quien la bona y formosa reina al pie del so maríu, el rei, decidieron llamala Blancanieve. Pero, la bona y formosa reina, la madre de Blancanieve, morrió dempués de dar a lluz a la princesa, la so primera, mesma y única fía, y el rei, el padre de Blancanieve, casó per nueva y segunda vegada con una muyer bien guapa pero bien malvada. La segunda y nueva esposa del rei, la nueva reina y madrasta de Blancanieve yera una reina bruxa bien poderosa, celosa y otiosa que tenía un espeyu máxicu.
La nueva reina bruxa, segunda esposa del rei y malvada madrasta de Blancanieve solía preguntar al so espeyu acaldía:
Y el espeyu máxicu contestába-y a la malvada madrasta de Blancanieve:
Pero, cuando Blancanieve cumplió diecisiete años yera tan guapa como'l día, y la malvada madrasta de Blancanieve preguntó-y al so espeyu máxicu, y ésti respondió-y:
La malvada madrasta de Blancanieve, celosa, ordenó a un asesín que matara a Blancanieve nel monte y, p'asegurase, esixó-y que-y traxera'l corazón de la neña. L'asesín lleva a la reina'l corazón d'un corciu mozu (que depués foi cocináu pol cocineru real y comíu pola malvada madrasta de Blancanieve).
Nel monte, Blancanieve afayó una pequeña casina nun claru y en mediu del monte que pertenecía a siete nanos y decidió entrar pa folgar. Ellí, éstos apiádense d'ella:
Alvirtiéron-y, eso sí, que nun dexara entrar a naide mientres ellos tuvieren nos montes. Mentanto, la reina preguntó-y al so espeyu una vegada más quién yera la más guapa de toes y, espantada, enteróse de que Blancanieve non yá taba viviendo colos siete nanos, ocultada y escondida na casina de los siete nanos del monte, sinón que Blancanieve siguía siendo la más guapa de toes.
La malvada madrasta de Blancanieve usa trés amarutes pa tratar de matala mientres los nanos tán nos montes. De primeres, amarutada de vendedora bufonera, la reina malvada, la malvada madrasta de Blancanieve, ufiérta-y unes coloríes cintes pal pescuezu. Blancanieve pruébase una pero la malvada madrasta de Blancanieve apertó-yla tan fuertemente y atrozmente al pescuezu que Blancanieve cai afogada, faciéndo-y pensar a la reina malvada, la malvada madrasta de Blancanieve, qu'ésta ta muerta. Los siete nanos, al tornar a casa, afayen a Blancanieve esmorecida, los siete nanos retíren-y la cinta del pescuezu y Blancanieve espiértase.
La segunda vegada la malvada madrasta de Blancanieve va amarutada de vendedora de peñes y ufiérta-y un peñe envenenáu a Blancanieve. Anque Blancanieve resístese a que la muyer-y ponga'l peñe, ésta llogra poné-ylu a encomalu y Blancanieve cai esmorecida, col peñe claváu en pelo. Cuando lleguen los siete nanos de los montes quíten-y el peñe claváu nel pelo de Blancanieve y danse cuenta de que nun algamó a clava-ylu na cabeza, sinón que solo la rascuñó. Quíten-ylu y desclaven-y el peñe del pelo de Blancanieve y ésta espiértase.
A lo último, la malvada madrasta de Blancanieve prepara una mazana envenenada, amarútase como una aldeana y ufiérta-y la mazana a Blancanieve. Cuando Blancanieve se resiste a aceptar, la malvada madrasta de Blancanieve corta la mazana pela metá y come la parte blanca y bona de la mazana y da-y la parte colorada y envenenada de la mazana a la princesa. Blancanieve come la parte colorada de la mazana con entusiasmu y darréu cai nuna fonda apigazadura. Cuando los nanos la atopen, nun pueden revivila. Entá calteniendo la so guapura, los siete nanos fabriquen una caxa de cristal pa poder vela tol tiempu.
El tiempu pasa y un príncipe que viaxa al traviés de la tierra ve a Blancanieve na caxa. El príncipe ta encantáu pola so guapura y nel intre namórase d'ella. Esti ruéga-y a los siete nanos que-y dean el cuerpu de Blancanieve y pide a los sos sirvientes que treslladen la caxa al so castiellu. Al facelo zarapicar en dellos arbustos y el movimientu fai que Blancanieve cuspa'l cachu de mazana envenenada atorada nel so gargüelu, espertando asina de suañu de muerte. El príncipe depués declára-y el so amor a Blancanieve y llueu el príncipe y Blancanieve entamen celebrar la so boda.
Ensin saber qu'a quién se refería yera, ello ye que Blancanieve, la malvada madrasta de Blancanieve ye convidada a la boda del príncipe del país vecín. Cuando la malvada madrasta de Blancanieve dase cuenta de que la nueva reina ye la so propia fiasca Blancanieve, la malvada madrasta de Blancanieve asústase y desespérase tratando de pasar desapercibida.
Sicasí, el príncipe y Blancanieve ven y reconocen a la malvada madrasta de Blancanieve. Entós, Blancanieve cúnta-y al príncipe, el so propiu maríu, tolos planes malvaos, tolos malos momentos que-y fixera pasar la zaguina y malvada madrasta que quixera matala tres veces: primero coles cintes envenenaes, depués col peñe envenenáu y d'últimes cola mazana envenenada. Como castigu polos sos malos actos, el príncipe, agora rei, manda iguar un par de zapatos de fierro en caldia, obligando a la malvada madrasta de Blancanieve a ponelos y a baillar ensin parar hasta que caya muerta.
Influencia
Gracies a la investigación del historiador de Lohr am Main, Karlheinz Bartels, sobre'l cuentu de «Blancanieve y los Siete Nanos», la pintoresca llocalidá a veres del ríu Meno, na Franconia alemana, pue sentise arguyosa de ver nacer, el 15 de xunu de 1728, a Maria Sophia Margaretha Catharina von Erthal, personaxe real qu'inspiró'l lliterariu de Blancanieve. Munches evidencies y puntos de conexón coles carauterístiques de Lohr y la so contorna prueben, dende 1986, esta peculiaridá del famosu cuentu de los hermanos Grimm, lo que fai que destaque frente a la mayoría de los rellatos infantiles.
Anne Cornwall
Biografía
Actuó a lo llargo de cuarenta años, empezando con munches producciones de cine mudu a partir de 1918. La so carrera enllargar hasta 1959. Tuvo casada col guionista y direutor Charles Maigne, y col inxenieru de Los Angeles Ellis Wing Taylor, col que tuvo un fíu, Peter.
En 1925, Anne foi escoyida una de les WAMPAS Baby Stars. Finó en 1987 en Van Nuys, California.
Blancanieve
Influencia
El padre de la neña que, por diverses circunstancies, aportó na ficción Blancanieve, foi Philipp Christoph von Erthal, ente 1719 y 1748, condestable del Electoráu de Maguncia en Lohr. Poles sos dotes diplomátiques, viaxaba frecuentemente como unviáu en misiones especiales, una especie de ministru d'Asuntos Esteriores del ducáu. Por eso, tuvo la oportunidá de rellacionase con emperadores, reis y reines de toa Europa. D'ende que, nel imaxinariu de los habitantes de Lohr, los von Erthals tuvieren toles carauterístiques d'una familia real.
La residencia familiar yera'l castiellu de Lohr. Tres la muerte, en 1741, de la madre de Maria Sophia, el padre casó'l 15 de mayu de 1743 con Claudia Elizabeth Maria von Venningen, nacida Condesa Imperial de Reichenstein. El fechu de que Philipp Christoph von Erthal nun tuviera cuasi nunca en Lohr esplicaría l'evidente papel pasivu del rei nel cuentu, según concluyeron les investigaciones.
La principal prueba de que Blancanieve sería natural de Lohr ye l'“Espeyu Máxicu que falaba”. L'impresionante y ricu espeyu de 1,60 metros d'altor entá pue almirase nel muséu del Spessart, nel castiellu de Lohr que perteneció a los padres de Blancanieve. L'espeyu vien de la manufactura de cristal de Lohr, fundada en 1698, qu'adquirió fama y prestixu en toa Europa, non yá pola so delicada y refinada artesanía, sinón porque les materies primeres qu'utilizaba pa la fabricación del vidru procedíen –amás de la mesma rexón– tamién d'España. N'efeutu, el carbonatu sódicu, conocío como ceniza de soda o sosa, yera importao d'Alacant, a veres del Mediterraneu español.
L'espeyu foi un regalu del padre de Blancanieve a la so segunda esposa y falaba, como munchos de los espeyos fabricaos en Lohr, sobremanera poles lleendes que figuraben nos sos marcos, especialmente al traviés de los sos aforismos, pero tamién poles sos interesaes propiedaes acústiques, que faen que, al falar cerca d'él, la reverberación faiga que resonen les pallabres. La clara referencia al so egoísmu nel medallón de la derecha (lléese “Amour Propre”) hubo mancar enforma la vanidá de la madrasta.
Tamién se comprobaron les referencies locales nel área de Lohr. El monte virxe nel que foi espuesta Blancanieve, yera naturalmente'l Spessart. Na actualidá, Lohr, inclusive recibe'l nome de «la Puerta del Spessart». El camín de fuxida de Blancanieve «sobre los siete montes» yera'l Höhenweg, mentáu yá nel sieglu XIV –la llamada “Wieser Straßy”–. Dende Lohr, al traviés d'esti trayeutu, pelos siete montes del Spessart, podía algamase'l pequeñu reinu «de los siete nanos». Coles mesmes «los siete nanos que picaben y cavaben en busca de mineral», yeren mineros de talla pequeña o, más probablemente, neños que trabayaben nes mines de Bieber. Alredor de 1750 picaben ellí unos 500 mineros en busca de plata y cobre.
Al respective de la mazana envenenada, la investigación de Bartels afayó, citando bibliografía competente na que se describe'l venenu, que la metá de la mazana foi somorguiada pola malvada madrasta en zusmiu de belladona, frutu que s'atopa tamién nel Spessart. Les sos bagues contienen Atropa belladonna utilizada, inclusive anguaño, en medicina. El so narcóticu produció en Blancanieve una rixidez tal como si finara.
El sarcófagu tresparente de cristal y los zapatos de fierro, colos que, en castigu, «la madrasta tenía de baillar hasta cayer muerta al suelu», producíense davezu na manufactura de vidru, el primeru, y por ferreros, gracies a los minerales de fierro maleables del Spessart.
Por cuenta de les cualidaes de Maria Sophia, la población de Lohr convirtióse nuna especie de fada. El cronista de la familia Erthal, M. B. Kittel, describía a Maria Sophia como una moza noble y llena de virtúes, «un ánxel caritativu y bondosu», “«activu contra la probitú y la miseria» que demostraba «la so amabilidá personal». Pal imaxinariu coleutivu de la población de Lohr y el Spessart, la neña de los Erthal representaba la imaxe ideal de la fía d'un rei.
Otru fechu que facía que'l pueblu sintiera simpatía escontra Maria Sophia, al empar qu'añadía crueldá al comportamientu de la so madrasta, yera la ceguera parcial que María Sophia carecía dende neña y que se debía a les remortines de la varicela.
Estos fechos que, a lo llargo de la historia nun asoceden con frecuencia, tuvieron de llegar a oyíos de los hermanos Grimm que vivíen cerca, en Steinau. Asina, pocos años dempués de la muerte de Maria Sophia, siguió la redaición y, a la fin de 1812, la primer publicación del cuentu de Blancanieve.
Otra posible inflencia
L'historiador alemán Eckhard Sander considera que la inspiración pa Blancanieve foi la nueva condesa Margarethe von Waldeck. Dicha condesa vivió n'Alemaña na primer metá del sieglu XVI. Según Sender, Margarethe tuvo un romance col rei Felipe II d'España, lo que nun foi vistu con bonos güeyos polos cortesanos españoles, pos el rei yá taba casáu, polo qu'asesinaríen a la condesa envenenándola. De lo que nun hai dulda ye de que Felipe II, en pasando llargu tiempu viaxando por Flandes y Alemaña, volvió a España y nun la volvió abandonar.
Al respective de los siete nanos, Sander coincide en que se trataríen de neños desnutríos y avieyaos prematuramente pol trabayu nes mines de fierro, nesti casu les de les propiedaes de los von Waldeck. Por cuenta de la so probitú, estos neños vistíen llargos abrigos y gorros bien paecíos a aquellos colos que se suel representar a los siete nanos. Sander amás asegura qu'a la condesa-y gustaba xugar con estos neños con aspeutu de nanos.
Películes
thumb|right|300px| [[Fotograma de la película francesa de 1910 La petite Blanche-Neige, con Hélène Du Montel encarnando a Blancanieve. ]] Les adautaciones cinematográfiques de Blancanieve empecipiaron nel cine mudu, magar tienen de tenese en cuenta aquelles películes referíos a esta historia que nun contienen la pallabra "Blancanieve" nel so títulu. Ente estos postreros topamos la realización brasilana Histórias Que Nossas Babás Não Contavam (1979), d'Oswaldo de Oliveira (1931-1990), porcaz humorada erótica en redol al personaxe de Blancanieve. Mientres 1961, metanes un pleitu col so estudiu, The Three Stooges filmen pa la 20th Century Fox Snow White and the Three Stooges, la única película que realizaron en colores y la más cara, yá que'l so presupuestu final rondó los tres millones y mediu de dólares.
Snow White (1916)
Película muda protagonizada por Marguerite Clark y dirixida por J. Searle Dawley con guión de Winthrop Ames basáu na so obra estrenada en Broadway en 1912. Walt Disney asistió a una representación d'esta película a los 15 años d'edá y más tarde citar como una de les fontes pal so primer llargumetraxe.
Snow White (1933)
Snow White foi un curtiumetraxe animáu protagonizáu por Betty Boop, dirixíu por Dave Fleischer. Nuna escena del curtiumetraxe inclúyese'l cantar «St. James Infirmary Blues», interpretada por Cab Calloway. Ta incluyíu nel National Film Registry.
Snow White and the Seven Dwarfs (1937)
Foi la primer película de llargumetraxe de Walt Disney, basada nel cuentu de los hermanos Grimm. Como nel rellatu orixinal, una princesa guapa, encantadora, dulce, nueva y adolescente llamada Blancanieve conoz a un grupu de siete nanos cuando fuxe de la so propia, celosa y malvada madrasta, la Reina Grimhilde, qu'ordenó matala pa ser la dama más guapa del mundu.
Snow White and the Three Stooges (1961)
Versión de 20th Century Fox del añu 1961 con Blancanieve y The Three Stooges o vagamundos, en cuenta de Blancanieve y los siete nanos.
Snow White and the seven dwarfs (Faerie Tale Theatre) (1984)
Mediumetraxe de la serie Faerie Tale Theatre empobináu por Peter Medak y protagonizáu por Vanessa Redgrave como la Reina Malvada, la malvada madrasta de Blancanieve y Elizabeth McGovern como Blancanieve.