cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mark Cuban
Otros negocios nos deportes
Cuban siguió les sos intenciones entamando "HDNet Fights", un show d'artes marciales mistes que ta al aire puramente en HDNet y tuvo el so estrenu'l 13 d'Ochobre del 2007 con un show encabezáu por una engarradiella ente Erik Paulson y Jeff Ford, al igual qu'engarres onde participaron los veteranu Drew Fickett y Justin Eilers.
Domingo Faustino Sarmiento
Masonería
Tamién nuna llacuada masónica de 1868, declaró:
Volvió a l'actividá masónica en 1874 como lo prueben planchar que s'atopen nel Archivu del Históricu Recintu de la Masonería del Gran Oriente Masónicu Arxentín, en Capital Federal, onde apaez el so nome.
El 18 d'abril de 1882 aplicar a la Loxa Obediencia de la Llei Nº 13. Esi mesmu añu asumió como Gran Maestre de la Gran Loxa Arxentina de Llibres y Aceptaos Masones pal periodu 1882-1885. El 12 de mayu aceptó la so designación pal cargu, siendo acompañáu por Leandro N. Alem, depués fundador de la Unión Cívica de la Mocedá, quien ocupó'l cargu de Pro Gran Maestre.
Sarmiento arrenunció al importante cargu al añu siguiente, el día 15 de setiembre de 1883, siendo reemplazáu por Alem. Esti segundu arrenunciu daríase por problemes de salú, o bien, n'otru contestu, porque hubo alcontrones ideolóxicos dientro de la loxa. El conflictu resulta abondo complicáu de desentrañar, porque tou caltúvose de callao. Tendría que ver col sofitu de Sarmiento a la llei d'educación universal, llaica y gratuita:
Cuando Sarmiento asumió'l cargu de Gran Maestre de la Masonería Arxentina en 1882, exercía dende 1881 la Superintendencia de Conseyu Escolar, trabar en fuertes discutinios con otros miembros que respondíen a la llinia conservadora católica del entós ministru d'Instrucción Pública, Cultu y Xusticia, Manuel D. Pizarro. Siendo arbitrariamente destituyíu de dichu cargo pol presidente Julio Argentino Roca, atopóse al mandu de la redaición de El Nacional, dende onde dio un doble y dura engarradiella contra'l roquismo, per un sitiu, denunciando la so maniobra de concentración de poder nes sos manes y por otru, en pro de la implantación de la educación común llaica, en retruque constante contra'l sector ultramontanu militante que tenía'l so órganu de prensa combativa en La Unión.
El so periodu de Gran Maestre tendría de durar hasta 1885, sicasí, en setiembre de 1883 arrenunció al mesmu. El so arrenunciu empecipiaríase cola contestación pública que Sarmiento dio al Presidente del Club Lliberal, quien al traviés de la prensa haber convocáu como Gran Maestre de la Masonería a participar na manifestación que se taba preparando pal 16 de setiembre de 1883 en pro de la enseñanza llaica, pidiéndo-y de la mesma qu'oficiara d'intermediariu por qu'allegaren a ella les loxas de la so obediencia.
Nel iviernu de 1888 treslladar al clima templáu del Paraguay xunto a Aurelia Vélez, la fía de Dalmacio Vélez Sarsfield, l'autor del Códigu Civil, quien foi la so compañera mientres los últimos años de la so vida. Ellí morrió, el 11 de setiembre de 1888, negándose a recibir asistencia relixosa, y ordenando la non concurrencia d'un sacerdote católicu al so llechu postreru. La masonería d'esi país rindió-y honores. Cuando los sos restos fueron treslladaos a l'Arxentina, asocedió igualmente de parte de la masonería arxentina.
Un home polémicu
thumb|250px|ON NE TUE POINT LES IDÉES o Les idees nun se maten, escritu por Sarmiento nes [[Sierra Chica de Zonda, en San Juan, nel so pasu pal exiliu a Chile. Vista al monolitu llevantáu xunto a les sierres.]] Magar Domingo Faustino Sarmiento ye consideráu pola historiografía como unu de les principales figures arxentines del sieglu XIX, la so persona nun s'atopa exenta de discutinios.
Los numberosos escritos y artículos qu'escribió a lo llargo de más de cincuenta años, que la so última escoyeta insumió cincuenta y tres tomo y más de quince mil páxines, contienen dellos pasaxes contradictorios y otros de notable violencia verbal, recursu utilizáu polos sos contemporáneos.
Al par del so impulsu al desenvolvimientu del país, señálense la crueldá de les tropes nacionales so los sos órdenes na represión de les rebeliones de los últimos caudiellos (como l'asesinatu del Xeneral Ángel Vicente Peñaloza) y les lleves forzoses de gauchos pa lluchar contra los indíxenes.
Coles mesmes, critícase-y la so posición con al respeutive de la Patagonia, poniendo en dulda la soberanía arxentina sobre dicha rexón.
Mark Cuban
Otros negocios nos deportes
Dende'l 2009, Cuban foi panelista na conferencia d'analís del deporte de MIT Sloan.
Lliga Mayor de Baseball
Cuban espresó'l so interés repetidamente en ser dueñu d'un equipu de la franquicia de la Lliga Mayor de Baseball y hasta agora intentó la compra d'equipos per trés causes, sicasí falló. Nel 2008, el presentó una ufierta inicial de $1.3 billones pa mercar los Chicago Cubs y foi convidáu pa participar nuna segunda sesión d'ufiertes xunto con otros dueños potenciales. Cuban nun foi escoyíu pa participar na sesión d'ufiertes ginal en Xineru del 2009. N'Agostu del 2010, Cuban ufiertó pa mercar a los Texas Rangers. Cuban detuvo les sos ufiertes dempués de la 1 a.m. dempués de faer propuestes por casi $600 millones. Él sobrepuxara la ufierta d'otru grupu de inversionistas lideraos pol ex-xugador y executivu de los Rangers, Nolan Ryan, sicasí él perdió'l tratu primero que los Rangers xugaren contra los San Francisco Giants na Serie Mundial del 2010.
En Xineru del 2012, Cuban asitió una ufierta inicial pa Los Angeles Dodgers, sicasí él foi esaniciáu enantes de la segunda sesión d'ufiertes. Cuban mentó que'l valor de los derechos de TV de los Dodgers fixo que'l preciu de la franquicia volviérase demasiáu altu. El dixera primeramente que nun taba interesáu en mercar la franquicia a $1 billon, comentando al periódicu Los Angeles Times en Payares del 2011 que "Yo nun creo que la franquicia de los Dodgers valga'l doble de lo que valen los Rangers." Sicasí, a midida que el procesu d'ufiertes averábase, munchos especularon que la venta sobrepararía $1.5 billones, con Jon Heyman de deportes CBS roportando vía Twitter que siquier una ufierta nel rangu de $1-1.15 billones foi ufiertada na sesión inicial d'ufiertes. A la fin de les ufiertes, los Dodgers vender por $2.15 billones a Guggenheim Baseball Management.
Cuban espresó'l so interés enantes en convertise un dueñu minoritariu de los New York Mets dempués de de que'l dueñu Fred Wilpon anunciara nel 2011 que'l taba entamando vender 25 per cientu de les aiciones del equipu.
Actividá Política
Cuban ye un almirador del autor y filósofu Ayn Rand. El comentó alrodiu de la novela de Rand, The Fountainhead, que "[La novela] foi increíblemente motivante pa mi. Diome fuercies pa pensar na mio como un individuu, tomar riesgos p'algamar les mios metes, y tomar responsabilidá polos mios fracasos y los mios ésitos. Amar." His political views lean towards libertarianism. He held a position on the centrist Unity08 political organization's advisory council. Mientres Cuban aprendia del llibertarismu, él posteó un comentariu nel so blogue diciendo que pagar más impuestos ye l'actu más patrióticu que daquién puede faer.
Cuban hai donato $7,000 a campañes polítiques, $6,000 pal Senador Republicanu Orrin Hatch d'Utah, y $1,000 pa la Congresista de California Zoe Lofgren del partíu democráticu.
El 8 de Febreru del 2008, Cuban amosó'l so sofitu, al traviés del so blogue, al movimientu empecipiáu pa convencer al Mayor de la ciudá de Nueva York Michael Bloomberg pa participar nes eleiciones presidenciales d'Estaos Xuníos del 2008. Cuban concluyó un post llamentándose pol estáu actual de les polítiques d'Estaos xuníos diciendo: "¿Tas escuchando, Bloomberg? Por menos de lo que cuesta crear una película, tu puedes camudar el statu quo." El eventualmente votó por Barack Obama nes eleiciones del 2008.
En respuesta a la ufierta realizada por Donald Trump al presidente Barack Obama de $5 millones a la caridá qu'Obama escueya por lliberar los trámites de pasaporte y los espedientes de los universitarios al públicu, Cuban ufiertó $1 millón a Trump na caridá qu'él escueya si'l tosquílase la cabeza.
El 19 d'Avientu del 2012, Cuban donó $250,000 a la Fundación de la Frontera Electrónica pa sofitar el so trabayu na reforma de les patentes. Una parte de la so donación dio fondos pa crear una nueva posición nel equipu de la fundación creando: la siella de Mark Cuban pa esaniciar patentes estúpides.
Fondu de los Patriotes Cayíos
Cuban empezó'l Fondu de los Patriotes Cayíos p'ayudar a les families del personal mancao o asesináu na Guerra d'Iraq del exércitu de los Estaos Xuníos. El personalmente donó los $1 millón en contribuciones del fondu de la fundación Mark Cuban, la cuál ye dirixida pol so hermanu Brian Cuban-
El plan d'estímulos de Mark Cuban
El 9 de Febreru del 2009, Cuban anunció lo qu'él llamó "El plan d'estímulos de Mark Cuban", onde s'incluyía lo qu'él llamo "una fonte abierta d'intercambiu d'idees." El so plan tien como oxetivu que les persones comuniquen les sos idees que tengan ciertes carauterístiques como, tener utilidaes en menos de 90 díes, non publicidá, alginos controles bancarios pa Cuban, tou esto pa tener una oportunidá de que Cuban decida fondiar les idees o de qu'otres persones van tomar les idees p'aguiyar la economía.
Vida personal
En setiembre del 2002, Cuban casóse con Tiffany Stewart en Barbados. La so primer fía, Alexis Sofia, nació nel 2005; la so segunda fía, Alyssa, nació nel 2007, y el so tercer fíu, Jake, nació nel 2010. La familia vive en Preston Hollow, Dallas, nuna casona de 24,000 pies cuadraos.
Domingo Faustino Sarmiento
Un home polémicu
Sicasí esta posición nun foi sostenida darréu pol sanjuanino yá que nuna carta del 15 de febreru de 1881, un mes dempués de la entrada de les tropes chilenes a Lima, aconseyaba a Don José Manuel Balmaceda:
Tamién ye revesosa la so posición respeuto de los aboríxenes, a los gauchos y a los xudíos.
En rellación a los aboríxenes, púnxose n'evidencia les múltiples facetes de la posición de Sarmiento ante los indíxenes americanos y corrixóse no posible la opinión bastante espublizada ente los americanistes de que sentía odiu escontra'l indiu y deseyaba el so total estermín. Asina se sostién que Sarmiento tuvo "dos asities frente a los indios", englobándolos nos que taben n'estáu selvaxe y los otros, que fueren asimilaos a les ciudaes, esto ye, a la civilización. Ente que a los primeres, que yeren los qu'efeutuaben los malones, denominar "selvaxes" o "hordes xabaces"; sintió simpatía por aquellos que s'asimilaren a la civilización.
Sarmiento, coles mesmes, tuvo un interés etnográfico y arqueolóxico pol indiu.
La problemática de la rellación colos indios venía dende la dómina hispánica y siguiera mientres la dómina patria y mientres la Organización Nacional. Los malones afaraben non solamente la frontera sinón que dacuando atacaben tantu a les árees rurales como a los pueblos y mientres la presidencia de Sarmiento yera unu de les principales temes de la opinión pública nacional. En xunu de 1870, el cacique mapuche Calfucurá axuntó ente 3500 a 6000 guerreros y produció un nuevu gran malón qu'atacó y afaró Tres Arroyos siguiendo escontra Bahía Blanca, onde mató a cincuenta criollo, llevar a numberoses cautives y robóse 80 000 cabeces de ganáu.
En 1872 Calfucurá púnxose nuevamente al mandu de 8000 llances y entamó otru malón qu'escaló los pueblos de Venticinco de Mayu, Alvear y Nueve de Julio y dexó un saldu de 300 civiles muertos, 500 cautivos y 150 000 a 200 000 cabeces de ganáu robaes. Sarmiento entamó una espedición punitiva al mandu del esperimentáu xeneral Ignacio Rivas a quien-y sumó un importante númberu d'indios aliaos como los borogas, pampes y ranqueles del cacique Catriel. Esta fuercia combinao —Exércitu Arxentín ya indíxena— venció a Calfucurá na Batalla de San Carlos de Bolívar, el 11 de marzu de 1872.
En 1873, fináu'l cacique Calfucurá, el gobiernu aprovechó la situación y venció nuevamente a los sos guerreros, prindando Atreucó, unu de los principales campamentos del fináu cacique. Recién mientres la presidencia del so socesor, Nicolás Avellaneda, la cuestión del indiu remataría cola Conquista del Desiertu, llevada a cabu pol xeneral Julio Argentino Roca.
Día del Maestru
thumb|right|250px|Casa Muséu Sarmiento n'El [[Tigre (Buenos Aires)|Tigre, protexía con vidrios]] En 1943 mientres la primer Conferencia Interamericana d'Educación, axuntada en Panamá, estableció como Día Panamericanu del Maestru nes Amériques al 11 de setiembre n'homenaxe al fallecimientu de Domingo Faustino Sarmiento:
Museos
Anguaño esisten tres museo dedicaos a la figura de Sarmiento, dos de los cualos nel so momentu sirviéronlu como residencies:
Monumentu funerariu
thumb|right|250px|Mausoléu de Domingo Faustino Sarmiento nel [[Campusantu de la Recoleta.]]
A principios de sieglu XX edificóse sobre la tumba de Domingo Fustino Sarmiento, allugada nel Campusantu de la Recoleta, un monumentu funerariu nel so honor.
El diariu La Nación, na so edición del 19 de xunu de 1900, titulaba: Monumentu a Sarmiento. Nomamientu de la comisión executiva:
Monumentos
Munchos monumentos llevantáronse n'honor a Domingo Faustino Sarmiento, tantu n'Arxentina como nel esterior. Ente ellos sobresalen el Monumentu a Sarmiento allugáu nel Parque Trés de Febreru, en Buenos Aires, estatua en bronce realizada pol célebre escultor francés Auguste Rodin y el conocíu alturrelieve Ufrienda floral a Sarmiento, obra del francés Émile Peynot, en El Rosedal de Buenos Aires.
Papel moneda
Otra reconocencia a Sarmiento per parte del Estáu Arxentín ye l'allugamientu de la so imaxe nos billetes de $50 de cursu llegal.
Himnos
Conócense dos himnos n'honor a Domingo Faustino Sarmiento. El primeru foi creáu por Segundino Navarro, con música de Francisco Colecchia, ente que'l segundu foi creáu por Leopoldo Corretjer. El creáu por Navarro ye entonáu na provincia de San Juan, ente que el de Corretjer ye escucháu nel restu del país.
Sicasí consta como antecedente que nuna ceremonia realizada en Barraques a mediaos de 1900 por 1200 alumnos de les 11 escueles del Distritu 8º de la Ciudá de Buenos Aires, presidíu por Benito Carrasco, primer homenaxe infantil a Sarmiento, executóse un himnu nel so honor compuesto por un profesor de música apellidado Rolón y con lletra de B. V. Charles.
Illas
Illas ye un conceyu d'Asturies. Llenda al norte con Castrillón y Corvera, al sur con Les Regueres y Llanera, al este con Corvera y Llanera y al oeste con Candamu.
Edá antigua
Esti territoriu tuvo venceyáu al desenvolvimientu históricu de la contorna d'Avilés. Hai escasez de xacimientos arqueolóxicos de los tiempos prehistóricos ya inclusive para los primeros sieglos de la historia d'Asturies. Nesti vastu periodu vamos señalar namái los dos necrópolis tumulares de La Reigada y el Cerru de la Peña.
Nun tenemos noticies d'esti espaciu territorial hasta'l periodu altomedieval. La primer referencia ta fechada nel 857 nel testamentu d'Ordoño I, faciendo referencia a la so ilesia parroquial.
Edá media y moderna
Nun va ser hasta'l sieglu XI, cuando atopemos documentación, asina atopamos a los poderosos condes Piniolo y Aldonza, faciendo una donación al Monesteriu de San Vicente d'Uviéu de la villa de Viesca, esto infórmanos sobro la pertenencia de Viescas al estensu territoriu de Gozón o lo que ye lo mesmo al espaciu controláu pol famosu castiellu. Poro, los actuales términos conceyiles d'Illas topábense entós integraos na demarcación altomedieval de Gozón.
Nel sieglu XII, va ser La Mitra d'Uviéu y el monesteriu de San Vicente les dos instituciones que la so presencia patrimonial ta meyor documentada. Pero tamién l'aristocracia llaica tópase presente nes propiedaes d'Illas. Nestes feches van apaecer les families Valdés y Nales. Avilés yá ye una villa puxante y debió de xenerar un procesu disgregador que condució a l'apaición de demarcaciones más pequeñes: Illas, Corvera, Castrillón, Gozón.
Nun va ser hasta'l sieglu XIII, cuando Fernandu IV, inclúi Illas a la villa avilesina como tierres de la so alfoz, pero esti sometimientu nun debía de tar exentu de tensiones como lo demuestren los fondos del archivu d'Avilés. La dependencia d'Illas respeuto d'Avilés non yá tuvo marcada pol enfotu d'autogobiernu de les sos xentes, sinón que tuvo que soportar les inxerencies de la familia Quiñones. Estes interferencies van siguir mientres el sieglu siguiente.
Nos sieglos modernos nun hai grandes tresformamientos. Les tierres d'Illas caltener so la xurisdicción d'Avilés. Les sos actividaes son agraries y les sos caseríos rurales. Mientres estos sieglos Illas debió de tener latentes les sos antigües mires d'independencia.
Edá contemporánea
Va Ser nel sieglu XIX, cuando se noten les sos ganes d'independencia y en 1809 l'alcalde d'Illas nomáu n'Avilés nun ye almitíu pol pueblu d'Illas, teniendo problemes constantes con Avilés. Nun va ser hasta l'afitamientu del réxime constitucional, cuando Illas algame la so reclamada llibertá municipal, axuntándose'l so Conceyu nel pórticu de la ilesia de Santuyano. Sía comoquier esti conceyu siempres va tar xuníu en toles sos fases a la evolución histórica d'Avilés.
Nel sieglu XX, hai un fenómenu a destacar y ésti ye la instalación d'Ensidesa na ría d'Avilés nos años cincuenta y la industria complementario, que traxo una evolución de la contorna y a la so contorna. Entá nos llama l'atención la evolución tan distinta d'esti conceyu respeuto al restu de la redolada, especializándose na producción agraria, y nun integrándose direutamente na rede industrial de la contorna, anque sí influyó indireutamente nella, col suministru de mano d'obra.
Xeografía
Les sos principales víes de comunicación son l'AS-237 que xune Avilés con Candamu y traviesa el conceyu de norte a sur y ye la so principal arteria. Hai una gran cantidá de carreteres comarcales y locales. Ta a una distancia de la capital del Principáu, Uviéu, de 37 quilómetros.
La topografía del conceyu ye bien accidentada con fuertes desniveles y poques tierres llanes, predominando los montes de poca altor cubiertos d'arboláu. La so mayor elevación ye'l Picu Friera o Bufarán, de 623 metros. El restu del territoriu atopar ente los 200 y los 400 ente frecuentes pindios.
Evolución demográfica
La so población atópase bien avieyada, predominando les persones mayores de 55 años yá que la so última emigración afectó a la fase adulta, dexando por tantu bien amenorgada la so población de menores de 15 años.
Política
Nel conceyu d'Illas, dende 1979, el partíu que más tiempu gobernó fueron el PP (vease llista d'alcaldes d'Illas). L'actual alcalde sicasí ye Alberto Tirador, d'IX-BA, quien gobierna dende 2007.
Arte
Los sos monumentos más destacaos atopar na villa del conceyu. Asina tán:
Fiestes
Diremos destacar según los sos nucleos de población:
Bignonia catalpa
Bignonia catalpa ye una especie botánica de planta con flor orixinaria d'Estaos Xuníos onde crez cerca de l'agua de ríos o llagunes en Carolina, Alabama, Xeorxa, Florida y Louisiana. Ye una sinonimia de Catalpa bignonioides.
El so nome traducíu del inglés ye árbol de cigarros, vien-y el nome de la forma allargada de les sos frutos que permaneces colgaos mientres l'iviernu.
Taxonomía
Bignonia catalpa describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 2: 622. 1753. Bignonia: nome xenéricu dau n'honor a Jean-Paul Bignon (1662-1743). pol so proteutor Joseph Pitton de Tournefort en 1694.
catalpa: epítetu que vien de la voz catabba, el so nome vernáculu ente los indios americanos de los estaos de Carolina y Xeorxa.
Propiedaes
Principios activos: Catalpina, acedu p-oxibenzoico y protocaquético.
Indicaciones: febrífugo, llixeramente narcóticu, sedante, asmáticu. Usóse como sucedaneu de la quinina pa les fiebres de los banzaos y como coliriu pal tracoma y les conxuntivitis. Los raigaños son venenoses. Úsense la corteza y los frutos.
Gliese 163
Carauterístiques
Gliese 163 ye una nana colorada de tipu espectral M3.5. Tien una temperatura efectivo de 3247 ± 66 K y la so lluminosidá bolométrica —en tol espectru electromagnéticu— correspuende al 2% de la lluminosidá solar. El so radiu equival al 46% del radiu solar y la so masa a 0,4 mases solares. Tien un conteníu metálico llixeramente inferior al del Sol ([M/H] = -0,08) y la so edá averada ye de 3000 millones d'años.
Alcuéntrase a 48,9 años lluz de distancia del Sistema Solar y l'estrella conocida más cercana a ella, a 4,1 años lluz, ye la tamién nana colorada GJ 3279.
Sistema planetariu
Dende 2012 conozse la esistencia de dos planetes n'órbita alredor de Gliese 163. El más internu, Gliese 163 b, tien una masa 113 vegaes mayor que la masa terrestre y muévese a 0,06 UA de la estrella.
Grau
Grau ye un conceyu d'Asturies, una parroquia de dichu conceyu y una villa de dicha parroquia, capital del conceyu.
El conceyu llenda al norte con Candamu y Les Regueres, al este con Proaza, Santo Adriano y Uviéu, al sur con Teberga y Tameza y al oeste con Miranda y Salas. Cuenta con una población de.
Prehistoria y romanización
Los restos más antiguos del conceyu daten de la Edá del Bronce. De la Edá del Fierro queden dalgunos pocos restos, como dellos recintos castreños qu'en realidá nun son más que simples peñeos fortificaos.
De la dómina romana, a pesar de la bayura de restos en conceyos próximos, malapenes hai testimoniu. Esto ye, en parte, debío a que la distribución actual de la población ye mui distinta de la d'entóncenes.
Edá Media
Sí tenemos, empara, restos del poder feudal como son les torres fortificaes de Villanueva, Báscones y la torre de Cuaya. Ye na Alta Edá Media cuando mos llega una gran cantidá de documentación. Lo que ye evidente ye que n'aquella época lo qu'entendemos por Grau nun constituyía una unidá, ya que lo que güei se conoz como Grau repartíase ente trés territorios mui estremaos: Prámaro, Salcéu y Vayu o Grau. thumb|200px|left|Escudu d'Armes de Grau
miniaturadeimagen|Escudu del Palacio de Miranda-Valdecarzana Ponce de León 300px|miniaturadeimagen|Palaciu de los Miranda Valdecarzana, Casa de Cultura, Salón de plenos, Biblioteca, Telecentro, Plaza de Eliseo Nicolás con Biblio-árbol. (2016)
Nun sería hasta'l sieglu XIII, cuando se constituya la puebla qu'abarca a les trés unidaes de población y amás espúrrese hasta Candamu. La nueva villa recibirá'l nome d'ún de los territorios que la conforma. El conceyu y la diócesis uviedina llegarán a un acuerdu nel repartu de rentes. La villa instálase nun llugar ricu y frecuentáu nes rutes del Camín de Santiago. Ye, polo tanto, una villa típica del camín, con una estructura de cai central y cases a los llaterales. La villa tenía muralla y fuexu y consiguió un gran desenrollu, llegando a ser una de les más importantes d'Asturies. Foi una villa baturicia que selló xermandía con diferentes conceyos y rexones próximes.
Nel sieglu XIV, Grau nun pudo quedar fuera de la influyencia de los grandes señoríos debío a qu'entró a formar parte de les tierres del conde Alfonso, bastardu d'Enrique II de Castiella. Un sieglu dempués pasó a la familia Quiñones. Nun algamará la so autonomía hasta finales del sieglu XV, anque l'ayuntamientu siguió baxo'l control, qu'exerció'l poder de forma unillateral hasta'l sieglu XVIII, pese a la fuerte oposición vecinal.
Edá Moderna
Nel sieglu XVI, cola desamortización eclesiástica de Felipe II d'España, delles xurisdicciones señoriales cambiaron de manes. Asina, el cuetu de Peñaflor foi remíu polos sos habitantes y el cuetu de Priañes pasó al traviés de la compra a la casa de Dasmarinas, como munchos más que fueron cambiando de manes.
Foi nel sieglu XVIII cuando los moscones ofrecieron al rei una cantidá a cambiu de que pudieren escoyer a los sos cargos conceyales, ya que tuvieren acaparaos por unes poques families per sieglos. Será l'Audiencia d'Uviéu la que fallará a la escontra del monopoliu d'estes families en 1774 y la Cancillería confirmarálo en 1783. Pero sicasí, siguirán esistiendo numberosos cuetos nesta zona, que queden fuera de la xurisdicción ordinaria y son competencia direuta d'un señor. Nesta época subsisten entá los siguientes cuetos: el cuetu de La Mata, el cuetu de Peñaflor, el cuetu de San Xuan, el cuetu de Cabruñana, etc.
Sieglu XIX endelantre
Nel sieglu XIX asocedieron dellos fechos importantes. La guerra del francés presentó nel conceyu un protagonismu especial. Creóse un reximientu con mozos del llugar que llevaba'l nome del conceyu y que foi unviáu a lluchar lloñe del so territoriu. La villa foi invadida cuatro vegaes y esto tuvo consecuencies fatales nel so patrimoniu artísticu. Les principales amarraces del Principáu tuvieron llugar nel escobiu de Peñaflor, llugar que tamién tuvo importancia nes guerres carlistes.
Otru fechu destacable son los cambeos na configuración alministrativa. Grau adquier a finales del sieglu XIX la mesma configuración d'anguaño. Asina, Candamu, que taba amestáu a Grau, tenta la so dixebra, que llogrará a finales de sieglu. Tamién nesta centuria incorpórense dafechu a la so xurisdicción los cuetos señoriales.
A partir de la metá del sieglu XX, Grau especializóse nuna ganadería de tipu llacteu col abandonu de les sos zones agrícoles y con una escasa industrialización.
Situación
Na tabla siguiente represéntase la llocalización n'Asturies del conceyu de Grau, al traviés de la representación de les llendes colos sos conceyos vecinos:
Xeografía física
300px|miniaturadeimagen|Pescador en ríu Cubia, Grau, Asturies.
Esti incrementu d'altitúes que van dende los 40 metros hasta los 1500 da-y a esti conceyu una guapura incomparable, pudiendo observar paisaxes mui estremaos.
Fauna y flora
Cola vexetación de clima oceánicu podemos esfrutar de viesques pergrandes de castañales, carbayos, fayes, Abeduriu, Xardones, Fresnos, salgueru, amás de numberosos árboles monumentales. El color verde característicu de la vexetación ye consecuencia de la fescura d'esta tierra. Ente la so fauna destaquen el xabalín, Gatu montes, Llobu, Esguil, Llóndriga, Papalba, Erizu, Jineta, Martalena, Curuxa, Ratoneru común, Melandru, Foín, venáu, Dicen qu'antaño viose dalgún Urogallu y dacuando dalgún osu pardu, per otru llau, tocantes a artrópodos, la ribera del ríu Cubia alluga gran riqueza de llibélules y los sos praos aproven de bayura de Caparines.
Tesis doctoral sobro les especies botániques del Conceyu de Grau y estremeros
Sobro la flora del Conceyu de Grau redáctase una Tesis doctoral, Tesis-Universidá d'Uviéu, Departamentu de Bioloxía d'Organismos y Sistemes, 1991, denominada "Estudiu de la flora y vexetación vascular del Conceyu de Grau (Principáu d'Asturies) y les sos contornes" que'l so autor ye Dr. Juan José Lastra Menéndez, Catedráticu de botánica de la Universidá d'Uviéu. ISBN 84-7468-362-9 3 que na so presentación diz:
Xardín de Caparines y Polinizadores "Agües del Cubia
Inauguráu en 2009 na redolada fluvial y llacustre del ríu Cubia,
El xardín contién les necesaries plantes güespedes y nutricies por que les Caparines puedan desenvolver el so ciclu vital completu y tamién plantes nectaríferes ornamentales para los inseutos polinizadores, tamién tien dende 2018, una instalación novedosa, foi fecha pal abellugu de munchos inseutos beneficiosos pa l'agricultura, con texto esplicativu de la so función.
Estos elementos pueden ser tueros y maderes con perforaciones de distintos diámetros y fondura, cañes, corteces en descomposición, bambú, sabugu, lladriyos con buecos de distintos tamaños, piedres apiladas, piñes, etc. Tou ello puede sirvir d'agospiamientu a infinidá d'inseutos principalmente polinizadores como aviespes y abeyes solitaries. Tamién a tijeretes, maruxos, coleópteros polo xeneral y crisopas, que son depredadores de pulgones y otres plagues.
Estes instalaciones faciliten a los inseutos los buecos necesarios que cada vez son menos frecuentes na naturaleza y construcciones rurales pa poder reproducise y envernar. La diversidá de habitáculos dexa completar los sos ciclos vitales a una gran variedá d'especies. Asina por casu, a les arañes y mantis atráen-yos los lladriyos y les tijeretes prefieren paya y concos de folla invertíos.
Alberto Garzón
Alberto Carlos Garzón Espinosa ye un políticu y economista español. Militante del PCE, y d'Izquierda Xunida dende 2003, dende les eleiciones xenerales de 2011 ye diputáu nel Congresu por dicha formación. Tamién ye miembru d'ATTAC (organización que promueve el control democráticu de los mercaos financieros). Dende 2016 ye coordinador federal d'Izquierda Xunida y en 2015 foi escoyíu, por aciu primaries, candidatu a la presidencia del Gobiernu d'España por Unidá Popular nes eleiciones xenerales de 2015.
Oríxenes familiares y adolescencia
Ye fíu del malagueñu Alberto Garzón Blanco, profesor de Xeografía y Historia, y de la rioxana Isabel Espinosa Casares nacida na llocalidá de Cenicero, farmacéutica, que se conocieren en selmana santa na llocalidá malagueña de Rincón de la Victoria. Los sos primeros años pasólos en Logroño, onde nació, hasta que con tres años, la familia treslladóse a la llocalidá sevillana de Marchena, onde'l so padre consiguiera plaza de profesor.
En 1994 la familia volvió a Rincón de la Victoria. Estudió la primaria nel colexu Manuel Laza Palacios y la secundaria, nel institutu Ben Al Jatib onde'l so padre enseñaba. Gustába-y el fútbol ya intentó entrar, ensin ésitu, nel Club Deportivo Rincón.
Etapa universitaria
Alberto Garzón matriculóse primeramente n'Alministración y Direición d'Empreses na Facultá de Ciencies Económiques y Empresariales de la Universidá de Málaga, pero al añu siguiente camudó a Economía. Con 18 años afilióse a Izquierda Xunida Los Verdes-Convocatoria per Andalucía.
Nel añu 2004 participó na fundación d'Estudiantes por una Economía Crítica, una asociación de la que foi presidente hasta 2008 y que taba en llinia col movimientu Postautismu nacíu en Francia años antes. El propósitu d'aquella asociación yera académicu-militante, pos se denunciaba "el pensamientu únicu y el vacíu intelectual que impera na enseñanza de la economía" al empar que se participaba en movimientos sociales como'l Foru Social Otra Málaga de 2004. Dicha asociación integraríase primero en "Estudiantes d'Izquierdes", asociación universitaria de calter izquierdista y anticapitalista, y darréu na plataforma d'"Estudiantes Críticos", xunta de diversos coleutivos progresistes. Economía Crítica Málaga presentóse tamién a les eleiciones estudiantiles, llogrando un 64% de los votos en 2008.
Foi na llista d'IX a les eleiciones municipales de 2007, como númberu cinco.
Diputáu nel Congresu (2011-presente)
El 2 d'ochobre de 2011 foi escoyíu pa encabezar la llista d'IX per Málaga pa les eleiciones xenerales de 2011, resultando escoyíu diputáu. Mientres la campaña eleutoral la so candidatura recibió'l sofitu de persones del mundu de la cultura como Juan Diego Botto, Carlos Bardem y Antonio de la Torre. Foi'l diputáu más xoven del congresu nesa llexislatura.
La so activa participación nel Movimientu 15-M traxo que darréu se -y considerara un voceru del 15-M nel Congresu. En xineru de 2013 foi escoyíu miembru de la Comisión Executiva Federal d'Izquierda Xunida, máximu órganu na direición de la formación, asumiendo la responsabilidá d'Economía Política Global. izquierda|miniaturadeimagen|Alberto Garzón en xunu de 2013 na XIX Asamblea de IX Andalucía. El 29 de payares de 2011, día en qu'allegaron al Congresu p'acreditase como miembros del Parllamentu resultante de les eleiciones xenerales del mesmu mes, Garzón y el coordinador de IX Cayo Lara arrenunciaron al sistema de pensiones priváu que se-yos concede a cada unu de los miembros del Congresu.
El 7 de febreru de 2013, fixo pública la so nómina oficial nel Congresu y apurrió otros datos sobre los sos ingresos y patrimoniu n'ares, según esplicó na so web, de la tresparencia y l'ética. D'esta forma tamién ye unu de los primeros diputaos al faelo, yá que el Congresu de los Diputaos nun fai públiques les nómines.
El 11 de marzu de 2013, desmarcóse de la política de parte de la so organización al pidir «sanciones xudiciales pa los conseyeros d'IX que comulgaron col caciquismu de les caxes d'aforru» al entender que «da igual nes sigles nes que s'acovezan aquelles persones qu'aprovechen la política pa usu priváu».
El 21 de febreru de 2015, foi escoyíu candidatu d'Izquierda Xunida a la presidencia del gobiernu nes eleiciones xenerales, col 75,8 % de los votos del Conseyu Políticu Federal, yá que el so rival nes primaries abiertes, Nicolás García, nun consiguió axuntar los avales necesarios p'allegar al procesu.
En 2016 celebráronse unes primaries n'IX. A pesar de tener una participación del 40,2 %, Alberto Garzón, foi escoyíu coordinador federal, con un 74,4 % de los votos, frente a la eurodiputada Paloma López Bermejo, sofitada por Cayo Lara, que llogró un 20,8 %, ente que Tasio Oliver, sofitáu por Gaspar Llamazares ya Izquierda Abierta, llogró un 4,6 %.
Ideoloxía
Alberto Garzón tuvo afiliáu a la Unión de Mocedaes Comunistes d'España na so mocedá y dempués, hasta l'actualidá, pasó a engrosar les files del Partíu Comunista d'España. Sicasí, Garzón foi tacháu munches vegaes de socialdemócrata por plantegar en numberoses ocasiones midíes reformistes que nun busquen acabar col capitalismu. Según los sos propios críticos, esto pue ser debíu al fechu de trabayar y publicar dellos llibros conxuntos– con dos economistes de referencia dientro de la socialdemocracia como son Vicenç Navarro y Juan Torres López. Lo cierto ye que los sos trabayos académicos traten sobre les interpretaciones heterodoxes a la crisis, ensin que quede claro a qué escuela ta él adscritu. Na so páxina web asegura que ye debedor del pensamientu heterodoxu marxista y poskeynesiano, con toque especial d'ecoloxía política. Coles mesmes, cita ente les sos referencies a economistes como Michal Kalecki, Marx, Paul Sweezy, Antonio Gramsci y Lenin.
N'entrevistes posteriores a la so eleición como diputáu Garzón destacó la imposibilidá de la socialdemocracia, vista ésta en términos teóricos: Tamién defendió la incompatibilidá de la democracia col sistema económicu capitalista y l'imposibilidá de que'l planeta aguante la presión del so modelu de producción y consumu:
Publicaciones
Alberto Garzón collaboró na ellaboración de los siguientes documentos: Alberto Garzón ye autor de les siguientes publicaciones:
Vida personal
Alberto Garzón empezó a salir con Anna Ruiz, médicu de familia del hospital La Princesa. El día 24 d'agostu de 2016 anunciaron la so próxima boda.
Shinichi Kawaguchi
Shinichi Kawaguchi (河口 真一; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Trichocline plicata
Descripción
Ye una planta herbal acaule d'aspeutu argenteo-tomentoso que forma coxinos d'un altor d'unos 5cm. Toles fueyes tán arrexuntaes y son linear-llanceolaes, d'enteres a sinuaes y plegaes lomgitudinalmente según el nevio principal (d'ellí'l so nome específicu), sésiles o cortamente peciolaes, glabres pola fexe y más o menos tomentosas pol viesu. Los tarmos son ebracteádos y el receptáculu ye alveoláu cola bráctees involucrales ováu-llanceolaes y denticulaes. Les lígules tienen un llimbu hexanerviaos de color mariellu.
Propiedaes
Ye usáu en casos d'asma y en maréos debíos al altor. Tamién como analxésicu gastrointestinal.
Ta llibre d'alcaloides, pero contién una resina glucosidal que ye'l so principiu activu. Sería útil pal asma cuando, en polvu, quémase y esnéldase.
Taxonomía
Trichocline plicata describióse por Hook. & Arn. y espublizóse en Companion Bot. Mag. 1: 103. 1835
Aeropuertu de Lira
L'Aeropuertu de Lira (n'inglés: Lira Airport) (ICAO: HULI) ye un aeropuertu que sirve Lira, una llocalidá nel distritu de Lira parte del país africanu d'Uganda. Lira ye unu de los trelce aeropuertos del interior del país que son alministraos pola Autoridá d'Aviación Civil de Uganda. Tamién ye unu de los 46 aeropuertos que tien esa nación.
Lira atopar nel norte de Uganda, a unos 250 quilómetros (160 milles), per vía aérea, al norte del aeropuertu internacional de Entebbe, l'aeropuertu civil y militar más grande del país.
Sulochana Gadgil
Sulochana Gadgil ye una meteoróloga india nel Centro de Ciencies Atmosfériques y Oceániques (CAOS) en Bangalore, India. Estudia'l cómo y los porqués de los monzones, incluyendo estratexes agrícoles pa faer frente a la variabilidá pluviométrica y modelando fenómenos ecolóxicos y evolutivos. La so investigación condució al descubrimientu d'una carauterística básica de la variación subestacional nes bandes de nubes del monzón. Demostró que'l monzón nun ye un xigantescu oral de tierra-mar, sinón que ye una manifestación de la migración estacional d'un sistema d'escala planetaria que se ve al traviés de les rexones non monzóniques. En collaboración colos llabradores, derivó n'estratexes agrícoles afeches a la variabilidá de les precipitaciones de distintes rexones de la India.
Biografía
Nació en 1944 en Puni. Provién d'un famosu llinaxe xenealóxicu col so bisagüelu ministru nel estáu de Tonk conocíu polos sos heroicos esfuerciu p'ayudar a les persones mientres les seques severes. El so güelu y el so padre fueron respetaos polos médicu del so tiempu. Coles mesmes, el so güelu foi un lluchador pola llibertá y recibió dellos participantes activos de la llucha contra'l dominiu colonial na so casa.
Fixo la so escolarización temprana en Puni, nun mediu marathi. Depués, pasó a una educación media n'inglés, nel Valle de Rishi (internáu en Andhra Pradesh). Tornó a Puni, pal so estudiu de grau na Facultá de Fergusson onde optó pola historia natural con química, física, y matemática. Nesa coxuntura, comprometer con Madhav Gadgil, un compañeru d'estudios y xuntos decidieron prosiguir una carrera científica. Dambos ingresaron, con beques en Harvard.
Torna a India
En 1971, retornó a India col so maríu, tamién un académicu de Harvard. Ingresó al Institutu Indiu de Meteoroloxía Tropical como una oficial CSIR por dos años, colos científicos R. Ananthakrishnan y D.R Sikka. Foi reclutada como miembru del Centro d'Estudios Teóricu (CTS), que tamién asocedió col so home, y dir como matemáticu y ecólogu. Simultáneamente, taba creándose una nueva institución: el Centru de Ciencies Atmosfériques y Oceániques (CAOS).
Personal
Ta casada con Madhav Gadgil, un ecólogu, y tienen una fía y un fíu.
Saint-Georges-sur-l'Aa
Saint-Georges-sur-l'Aa ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Hauterive (Allier)
Hauterive ye una comuña francesa del departamentu d'Allier, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Robert Cummings
Robert Cummings, tamién conocíu como Bob Cummings, foi un actor cinematográfico y televisivo estauxunidense, conocíu pol so aspeutu xuvenil, inclusive cuando yá yera mayor.
Cummings trabayó principalmente en papeles risibles, pero foi eficaz nos pocos drames que rodó, especialmente en dos títulos d'Alfred Hitchcock, Saboteur (Sabotaxe) y Dial M for Murder (Crime perfectu).
Biografía
Cummings nació en Joplin, Missouri. Mientres s'educaba na Joplin High School, aprendió a volar gracies al so padrín, Orville Wright. Estudió nel Carnegie Institute of Technology en Pittsburg, Pennsylvania, y na American Academy of Dramatic Arts de Nueva York. Tuvo una curtia carrera teatral en Broadway col nome artísticu de Blade Stanhope Conway, un supuestu inglés, enantes de treslladase a Hollywood, California, onde actuó nun principiu cola personalidá ficticia de Bruce Hutchens, un ricu texanu.
Nos años trenta Cummings trabayó (yá col so verdaderu nome) baxu contratu y actuó en dellos papeles menores. Consiguió l'estrellalgu en 1939 en Three Smart Girls Grow Up (La so última diablura) frente a Deanna Durbin. Ente les sos munches comedies inclúyense : The Devil and Miss Jones (1941), con Jean Arthur, y The Bride Wore Boots (1946), xunto a Barbara Stanwyck. Cummings tuvo actuaciones memorables en trés importantes drames: Kings Row (1942), col so amigu Ronald Reagan; Saboteur (Sabotaxe) (1942), xunto a Priscilla Lane y Norman Lloyd; y Dial M for Murder (1954), con Grace Kelly y Ray Milland.
left|thumb|140px|Fotografiáu en 1979.
Cummings tamién trabayó na serie radiofónica de la CBS Radio Those We Love. Nel programa, que se radió de 1938 a 1945, Cummings interpretaba a David Adair, frente a Richard Cromwell, Francis X. Bushman y Nan Grey.
En 1952 empecipió una llarga carrera televisiva cola comedia My Hero. Formó parte del repartu de la primer representación en TV de Twelve Angry Men, una producción en direutu emitida en 1954, na que la so interpretación del "Xuráu Númberu Ocho" foi premiada con un Emmy. De 1955 a 1959, Cummings protagonizó'l famosu programa The Bob Cummings Show, sustituyíu por The New Bob Cummings Show ente 1961 y 1962. Tamién foi una temporada de My Living Doll (1964), otra comedia de situación. El so últimu trabayu de relevancia foi na película de 1973 pa la TV Partners in Crime, xunto a Lee Grant.
Mientres la Segunda Guerra Mundial Cummings sirvió na base de Oxnard, California, y darréu foi pilotu de la Fuercia de Reserva de los Estaos Xuníos.
Foi un defensor de los alimentos naturales y de les dietes saludables, y escribió el llibru Stay Young and Vital (1960) sobre los alimentos sanos y l'exerciciu.
Cummings finó por causa de un fallu renal en 1990, a los 82 años, y foi soterráu nel Gran Mausoléu del Campusantu Forest Lawn Memorial Park en Glendale, California.
Haut-Bocage
Haut-Bocage ye una comuña francesa del departamentu d'Allier, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Eduardo Bustos Montoya
Eduardo Bustos Montoya ye un ex-futbolista arxentín.
Hérisson (Allier)
Hérisson ye una comuña francesa del departamentu d'Allier, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Saint-Hilaire-lez-Cambrai
Saint-Hilaire-lez-Cambrai ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Romina Yan
Romina Yankelevich (Buenos Aires, 5 de setiembre de 1974-San Isidro, 28 de setiembre de 2010), más conocida como Romina Yan, foi una actriz, cantante, baillarina y animadora infantil arxentina, quien algamó reconocencia col so papel protagonista na esitosa telenovela arxentina Chiquititas. Finó'l 28 de setiembre de 2010, víctima d'un paru cardiaco. La so repentina muerte causó conmoción nos medios de comunicación y la sociedá arxentina.
Comienzo
Fíu de l'actriz y productora Cris Morena y direutor y productor televisivu Gustavo Yankelevich. El so hermanu ye Tomás Yankelevich, conocíu direutor. Romina yera la cuarta xeneración d'una familia arxentina dedicada a la televisión. El so bisagüelu Jaime Yankelevich ye consideráu unu de los fundadores de la televisión arxentina, siendo la so descendencia la que siguió col legáu familiar.
Nuna entrevista que concedió a la revista Para Ti confirmó que sufrió d'anorexa na so adolescencia:
Casada con Darío Giordano, nel añu 1998, con quien tuvo trés fíos, Franco, Valentín y Azul. Na entrevista con Para Ti reconoció qu'atopó'l so equilibriu faciendo terapia y al conocer al so home Darío.
Trayeutoria actoral
La so primer apaición na televisión arxentina foi en 1991, como parte del staff nel programa Jugate conmigo que conducía la so ma, Cris Morena, y producía el so padre, Gustavo Yankelevich. Ensin dicir quién yera (namái la so madre sabía), participó en tolos casting hasta quedar escoyida. Tres años dempués, en 1994, fixo'l so debú como actriz interpretando a Lorena Picabea en El mio cuñáu. Siguió la so carrera interpretando a Sol Iturbe na miniserie de 1994, Quereme.
En 1995, la so madre taba trabayando xunto a Telefe, pa crear una telenovela infantil, Chiquititas, que s'estrenó n'agostu d'esi añu. La hestoria, que cuntaba les aventures d'un grupu de güérfanos viviendo nun llar, tenía como protagonista a Romina Yan, quién interpretó a Belén Fraga, la direutora del llar, la 'madre' y 'guía' de los pequeños güérfanos. Gracies a Chiquititas llogró una fama a nivel internacional, faciéndose conocida en países como Israel, Brasil y Méxicu.
A fines de 1998, al rematar la cuarta temporada consecutiva de Chiquititas, Yan retirar de la tira, abandonando la televisión depués de cuatro años d'ésitu televisivu y trés teatrales, presentándose nel Teatru Gran Rex y convirtiéndose na obra más vista na historia del país, con más de 1.000.000 d'espectadores.
Nel añu 2000 volvió a la televisión, depués de tomase un descansu por dar a lluz al so primer fíu, Franco Giordano. Tornó interpretando a Jessica nun episodiu del unitariu Tiempo final que s'emitía selmanalmente por Telefe.
En 2001 apaeció nel programa de Susana Giménez y esi mesmu añu treslladar a la Patagonia arxentina pa protagonizar xunto a Facundo Arana la película Chiquititas: Rincón de lluz. Tuvo una participación especial 'clave' nel final de Chiquititas, formando parte amás de la temporada final de Chiquititas nel Gran Rex. Meses dempués protagonizó xunto a Chayanne y Araceli González la telenovela Provócame, con producción de RGB Entertainment y Raúl Lecouna pa Telefe.
En 2002 foi convocada por Disney Channel pa conducir el show infantil Playhouse Disney xuntó a Omar Calicchio, n'Arxentina, que foi producíu por RGB Entertainment, la compañía del so padre. Esi añu dio a lluz al so segundu fíu Valentín Giordano.
Mientres 2003, Yan tornó a l'actuación interpretando a Rocío Mazzini en Abre los tos güeyos. Nesta ficción llogró una gran reconocencia personificando a una muyer "non vidente" (esto ye, ciega). La novela emitir por Canal 13 con poca repercusión.
Nuevamente Yan tomóse un añu sabáticu na televisión, volviendo en 2005 pa protagonizar xunto a Damián de Santu la comedia Amor mio, col personaxe d'Abril Juárez, siendo ésta producida y empobinada pol so hermanu Tomás Yankelevich. Esta ficción foi un ésitu absolutu nel primetime de Telefe.