cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Discu de vinilu
Estructura
La mayoría de los formatos, sacante los 78 RP, yeren fechos en vinilu negru. El colorante usáu pa ennegrecer el PVC tresparente yera negru de carbón el cual aumentaba la fuercia del discu y facer opacu. El poliestireno ye usáu pa los discos de 7 pulgaes.
Dellos discos yeren fechos de vinilu de colores o con imáxenes de papel axuntes al discu. Ciertos discos de 45 RPM de RCA o RCA Victor Red Seal usaben vinilu coloráu translucido pa un efeutu de «Red Seal». Na década de 1980, hubo una moda de senciellos llanzaos en vinilu de colores que llegaben a incluyir insertamientos pa ser usaos afiches. Esta manera resurdió apocayá colos senciellos de 7 pulgaes.
Desque se fundó la Asociación d'Industria Discográfico d'Estaos Xuníos (RIAA poles sos sigles n'inglés) en 1948, los estándares pa los discos de vinilu siguen los liniamientos establecíos por esta asociación. Les dimensiones en pulgaes son puramente nominales y non diámetros precisos. El diámetru verdaderu d'un discu de 12 pulgaes ye 302 mm (11.89 pulgaes), pa un discu de 10 pulgaes ye 250 mm (9.84 pulgaes) y pa un discu de 7 pulgaes ye 175 mm (6.89 pulgaes).
Los discos producíos n'otros países tán suxetos a los liniamientos de distintes asociaciones pero son similares en tamañu. Los diámetros son nominales típicamente ente 300 mm, 250 mm y 175 mm.
Ente les pistes grabaes nun LP suel haber un espaciu d'aproximao 1 mm onde'l riegu ta más separáu. Esti espaciamientu ye claramente visible y sirve p'atopar una pista en particular.
miniatura|Una macro-fotografía de les llinies más internes del riegu d'un discu de vinilu. El soníu almacenáu representáu por variaciones nes pistes ye visible al igual que'l polvu nel discu. miniatura|Estríes magnificadas. Puede apreciase el polvu. Les llinies coloraes marquen los milímetros. miniatura|Disco de vinilu baxu microscopiu electrónicu de barríu.
Conforme averar al centru, a la fin del riegu, atópase otra seición conocida como «salida». A la fin d'esta, el riegu xune consigo mesmu pa formar un círculu, y cuando l'aguya llega a esti puntu, fórmase un ciclu infinitu hasta que se llevante l'aguya del discu. En delles grabaciones (como Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band por The Beatles, Super Trouper por Abba y Atom Heart Mother por Pink Floyd), el soníu sigue na salida lo que forma un efeutu estrañu na repetición del soníu. Los tocadiscos automáticos basar na posición o la velocidá angular del brazu pa saber cuando llega a esta zona y llevantar el brazu del discu. Gracies a esti mecanismu, la mayoría de los tocadiscos nun reproducen el soníu na seición de salida del discu yá que llevanten el brazu antes d'algamar esa parte.
Cuando los tocadiscos automáticos yeren comunes, incluyíase-y a los discos un cantu esterior o una área d'etiqueta elevada por que se pudieren apilar los discos y que los riegos d'estos nun entrara en contautu con otru amenorgando'l riesgu de daños. Estos tocadiscos incluyíen un mecanismu que soportaba una pila de discos que sobre'l mesmu tocadiscos y a los cualos dexaba cayer nel tocadiscos activu pa ser reproducíos nesi orde. Munches grabaciones de llarga duración, como les óperes, yeren entrepolaes ente dellos discos de 10 o 12 pulgaes pa ser usaes con esti mecanismu, esto yera por que'l primer discu d'una grabación de trés discos llevara los llaos 1 y 6 del programa ente que'l segundu discu llevaba los llaos 2 y 5 y el terceru llevaba los llaos 3 y 4, esto dexaba que se reproduxeren los llaos 1, 2 y 3 automáticamente y a la fin podía xirase tola pila de discos pa los llaos 4, 5 y 6.
Calidá del vinilu
La calidá del soníu y la durabilidá de los discos de vinilu son altamente dependientes de la calidá del vinilu. Na década de los 70, como métodu p'amenorgar el costo de producción pal usu de discos con vinilu más llixeru y flexible, la mayoría de la industria adoptó una téunica p'amenorgar el gruesu y la calidá del vinilu usáu na producción masiva, comercializada por RCA Victor como procesu «Dynaflex (125 g)» que se consideraba inferior pola mayoría de los coleicionistes de discos. . La mayoría de los discos tán compuestu d'un amiestu de 70% vinilu virxe y 30% vinilu recicláu.
El vinilu virxe» o pesáu/de pesu pesáu (180-220 g) ye usáu pa llanzamientos audiófilos de cualesquier xéneru musical. Munchos coleicionistes tienen una preferencia polos álbumes de vinilu virxe, reportóse qu'estos tienen una meyor calidá de soníu que los discos con vinilu normal yá que tienen una tolerancia más alta a la deformación causada pola reproducción d'este. El vinilu de 180 g ye más caru de producir a cencielles pol fechu de qu'esti usa más vinilu. Los procesos de manufactura son idénticos indiferentemente del pesu y realmente, precísase más curiáu nel grabáu de discos delgaos. Una esceición ye'l vinilu de 200 g que son propensos a errores nel grabáu onde l'aguya cortadora nun dexa un riegu abondo fondu (esto asocede frecuentemente nes partes con percusiones o cambeos d'amplitú vocal). Esti defeutu causa un soníu de ralláu o rascuñu nel puntu d'error.
Una y bones los discos tán fechos de siquier 30% vinilu recicláu, pueden atropase impureces nel discu y provocar ruios de «clicks y pops» nel audiu d'un discu nuevu. Los discos de vinilu virxe nun contienen vinilu recicláu y ye, teóricamente, inmune a estes impureces. Na realidá toa depende del control calidable del fabricante.
L'efeutu de pulgu de naranxa ye causáu pol usu de moldes foliaos. Esto significa qu'en cuenta de tener un termináu llisu, la superficie del discu tien una apariencia similar a la d'un pulgu de naranxa. Esto amestaba ruiu al discu especialmente nes frecuencies baxes. Cola masterización direuta al metal (DMM poles sos sigles n'inglés), el discu master ye cortáu nun discu con una cubierta de cobre, que tamién puede tener el mesmu efeutu en cantidaes menores. Como esti efeutu xenerar nel discu master en cuenta de nel grabáu de discu, nun hai distorsión física nel riegu.
Los discos master orixinales son creaos con un cortáu de tornu: un tornu ye usáu pa faer el microsurco nun discu d'aluminiu cubierto con laca de nitro-celulosa, que ye chapada llétricamente con níquel, el níquel ye dixebráu de la laca destruyendo la impresión de la laca. La impresión negativa del níquel ye conocida como discu master; este tien una protrusión en llugar del riegu. El discu master ye chapáu con níquel nuevamente llabra formar un discu madre. Pueden formase dellos discos madre a partir d'un discu master primero que esti deteriórese. Se chapa llétricamente a los discos madre pa producir más discos con una impresión negativa que se llamen estampadores. Un solu discu madre puede crear dellos estampadores antes de deteriorase. El estampadores son usaos pa moldiar el discu final. D'esta manera pueden producise dellos millones de discos dende un solu discu orixinal de laca. Cuando solo precísase una pequeña cantidá de discos, pueden usase los discos productu del primer chapáu de níquel como estampadores. La producción por esti últimu métodu (llamáu «procesu d'un pasu») ta llindada a unos cientos de discos cola posibilidá de más si l'estampador aguanta y la calidá del vinilu ye alta.
Como en cualquier procesu de copiáu análogu, cada xeneración ye, hasta ciertu puntu, inferior y con más ruiu que la xeneración anterior polo qu'hai cierta perdida na transición de master a madre, de madre a estampador y d'estampador a discu.
Goma laca
Los discos de 78 RPM de goma laca son argayadizos y tienen de ser manipoliaos con precuru. En casu de que'l discu rompiérase esiste la posibilidá de que les pieces calténgase xuníos pola etiqueta y que puedan reproducise si esto asocede, de resultes escuchárase un «pop» cada vez que la aguyeretia pase pol resquiebru y probablemente va rompese l'aguya. Yera bien común que los discos de goma laca rompiérense.
Otru problema de los discos de goma laca yera'l fechu de que los discos tendíen a ser de mayor tamañu una y bones estos taben llindaos a ente 80 y 100 llinies de riegu per pulgada primero que'l riesgu de que'l discu colapsara volviérase bien alto, ente que los discos de vinilu podíen tener hasta 260 llinia per pulgada.
Cuando empezó la Segunda Guerra Mundial, les empreses discográfiques mayores empezaron a esperimentar con discos laminados. Como se mentó antes, y en dellos anuncios publicitarios de la dómina, los materiales qu'amenorgaben el ruiu superficial (como la goma laca) yeren débiles y argayadizos. Inversamente, los materiales que faíen discos fuertes (como'l cartón y otros productos de fibres) teníen superficies bien ruidoses.
Vinilu
Los discos de vinilu nun se rompíen fácilmente pero'l so nidiu material yera bono de rayar. El vinilu cárgase electroestáticamente con muncha facilidá polo qu'atrai polvu que ye malo de retirar. El polvu y los rascuños causen «clicks y pops» oyibles y podíen faer que l'aguya saltara escontra llinies más avanzaes del riegu o, peor entá, que saltara a llinies que yá percorriera creando un ciclu que se repite indefinidamente. Este ye l'orixe de la espresión «como un discu rayáu» la cual úsase pa referise a una persona que repite lo que diz de cutio. El saltu d'aguya yera daqué bien común qu'inclusive asocedía nes tresmisiones de radio.
miniatura|left|Un discu rayao y cubierto de polvu siendo reproducíu. El polvu asítiase nel riegu.
Los discos de vinilu pueden ser deformados pol calor, l'almacenamientu incorreutu, esposición a lluz solar o por defeutos de fábrica como'l plásticu d'envoltura descomanadamente apertáu na cubierta del álbum. Un grau pequeñu de deformación yera común y los brazos de los tocadiscos taben diseñaos pa toleralo. Les variaciones nel tonu del audiu yeren productu de la deformación del discu o de que'l furacu del discu nun haya tao centráu correutamente. La práutica estándar pal cuidu de los LPs yera almacenar el discu nuna funda de papel o plásticu dientro de la funda orixinal, esto amenorgaba la entrada de polvu al riegu. Los senciellos, con delles esceiciones, veníen con cubiertes simples de papel pero ensin nenguna cubierta interna adicional.
Otra llimitación del discu gramofónicu ye que la fidelidá amenorga conforme avanza la reproducción, esto ye porque hai más vinilu per segundu disponible pa la reproducción de frecuencies altes nes partes más alloñaes del centru qu'a la fin del riegu. Al entamu del riegu d'un LP común hai 510 mm de vinilu per segundu que pasen pola aguya ente qu'a la fin del riegu son solo de 200 a 210 mm de vinilu per segundu (la metá de la resolución liniar). La distorsión escontra'l final d'esi llau del discu va volvese más notable conforme fóliase'l discu.
Otru problema surde por causa de la xeometría del brazu tonal. Les grabaciones master son cortaes nun tornu de grabación onde una aguya de zafiru muévese radialmente al traviés del blancu, suspendida nuna pista recto y empobinao por un torniellu guía. La mayoría de los tocadiscos usa un brazu que pivotea introduciendo errores de fuercies llaterales y de tonu y azimut, y como resultancia hai distorsión na señal de reproducción. Creáronse dellos mecanismos pa compensar esto que variaben nel so grau d'ésitu.
Respuesta de frecuencia y ruiu
En 1925 estendióse'l rangu de respuesta de frecuencia cola introducción de la grabación llétrica, la grabación acústica daba un rangu de 168 a 2,000 Hz por 2.5 octaves y l'llétrica espandir a un rangu de 100 a 5,000 Hz. Los primeros discos grabaos electrónicamente usaben el fonógrafu de bocina esponencial pa la so reproducción.
El soníu producíu por un gramófonu inclúi ruiu nes frecuencies baxes (menor a 30 Hz) xeneráu polos rodamiento del motor y captáu pola aguya. Los tocadiscos calidable modesta son relativamente inmunes a esti ruiu yá que nun son capaces de reproducir estes frecuencies pero los tocadiscos d'alta fidelidá precisen ser curioso diseñaos pa embrivir el ruiu oyible.
Les vibraciones na habitación pueden ser prindaes por aguyeretiar si les conexones ente'l pedestal al tocadiscos y del tocadiscos al brazu non estes correutamente aisllaes.
Perturbaciones nel brazu y d'otru tipu son captaes pola aguya. Esto ye una forma de multiplexación de la frecuencia yá que la señal de control (fuercia restaurador) usada pa caltener l'aguya nel riegu ye tresportada pol mesmu mecanismu que'l soníu mesmu. Les frecuencies subsóniques menores a 20 Hz na señal d'audiu son apoderaes por efeutos de siguimientu, esta ye una forma de ruiu ensin deseyar («ruiu de siguimientu») que s'entemez coles frecuencies oyibles alredor de los 100 Hz. Los equipos d'alta fidelidá pueden reproducir el ruiu de siguimientu. Nes partes silencioses d'un discu, ye visible'l movimientu de los conos de los woofers col movimientu subsónicu de l'aguya, esto llega a asoceder con frecuencies tan baxes como 0.5 Hz (la frecuencia a la qu'un discu de 33 ⅓ RPM xira nel tocadiscos; 5/9 nun tocadiscos ideal). Otra razón por que se produza ruiu de baxes frecuencies ye la deformación de los discos, estes ondulaciones producen frecuencies de pocos hercios y el amplificadores modernos tienen anchos de banda de poder grandes. Por esto, munchos receptores estereofónicos conteníen un filtru subsónicu intercambiable. Ciertu conteníu subsónicu ta direutamente fora de fase en cada canal. Si reproducir nun sistema d'un solu subwoofer, el ruiu atáyase amenorgando significativamente la distorsión producida.
Ecualización
Por cuenta de les meyores nel procesu de grabación y les llimitaciones na manufactura, les frecuencies altes y baxes fueron esaniciaes de les primeres señales grabaes con ayuda de delles fórmules. Coles frecuencies baxes precísase que l'aguya bazcuye de llau a llau polo que'l riegu va ser más anchu amenorgando l'espaciu disponible pal almacenamientu d'audiu. Nes frecuencies altes había ruios oyibles como «clicks», «pops» y siseos, estos problemes podíen amenorgase usando la ecualización de dalgún estándar definíu. Durante la grabación, l'amplitú de les frecuencies baxes ye amenorgada polo que'l riegu vuélvese más angostu y auméntase l'amplitú pa les frecuencies altes. L'equipu de reproducción aumenta'l volume de les frecuencies baxes y amenorga les agudes pa recuperar el balance tonal de la señal orixinal; esto tamién amenorga'l ruiu nes frecuencies altes. Con esto podráse almacenar más material y cada discu.
Historia de la Ecualización
En 1926, Joseph P. Maxwell y Henry C. Harrison de Bell Telephone Laboratories revelaron que'l patrón de grabación del cortador de discu magnéticu de Western Electric usaba la velocidá constante. Esto significaba que según aumentaba la frecuencia nos agudos, l'amplitú de grabación menguaba. De manera inversa, según menguaba la frecuencia nos soníos graves, l'amplitú de grabación aumentaba. Poro, yera necesariu atenuar les frecuencies graves per debaxo de los 250 Hz na señal amplificada de micrófonu tresportada al cabezal grabador. En casu de nun faelo, la modulación de los baxos volvíase escesiva y apaecía el sobre cortáu cola siguiente llinia del riegu. Al reproducise llétricamente con una pastilla magnética, volvíase necesariu tener una respuesta nidia na zona de los baxos y un aumentu complementariu na amplitú de los baxos. En 1934 G. H. Miller reportó que cuando s'usaba esti aumentu na amplitú de los baxos, el soníu volvíase más realista y munchos de los preseos musicales podíen ser apreciaos ye la so forma verdadera.
West en 1930 y P. G. A. H. Voigt en 1940 demostraron que los micrófonos condensadores estilo Wente contribuyíen a un pre-énfasis de 4 a 6 dB na cadena de grabáu. Esto significaba que les carauterístiques de grabación de compañíes llicenciaes de Western Electric como Columbia Records y Victor Talking Machine Company teníen una amplitú más alta na rexón de gama media. Esto compensaba pola simplicidá de les primeres pastillas magnétiques con respuesta de frecuencia y gama media deficientes. Como resultancia, esta práutica foi l'orixe empíricu del usu del pre-énfasis penriba de los 1,000 Hz en discos de 78 y 33 ⅓ RPM.
Evidencia de la lliteratura téunica pionera sobre la grabación llétrica suxure que nun foi hasta ente 1942 y 1949 que s'empecipió'l trabayu pa estandarizar les carauterístiques de grabáu dientro de la industria. Hasta agora, la teunoloxía de grabación llétrica de compañía a compañía yera considerada un arte propietario que pertenecía dende 1925 a Western Electric y el so métodu llicenciáu usáu por Columbia y Victor. Por casu, lo que fizo Brunswick-Balke-Collender (Brunswick Corporation) foi distintu a les práutiques de Victor.
Los radiodifusores teníen que batallar cola constante adautación ente les variantes de discos de distintes fontes como: grabaciones caseres disponibles pal públicu, grabaciones europees, trescripciones de corte llateral trescripciones de corte vertical. L'Asociación Nacional de Radiodifusores (NAB poles sos sigles n'inglés) empezó los sos esfuercios pa consiguir una estandarización en 1942. La NAB publicó los primeros estándares de grabación en 1949 pa los discos cortaos lateralmente y verticalmente, principalmente trescripciones. Dellos productores de discos de 78 RPM al igual que productores de LPs empezaron a producir discos siguiendo los estándares de la NAB.
La curva de la corte llateral de la NAB yera bien similar a la curva ortoacústica de la Compañía Nacional de Radiodifusores (NBC poles sos sigles n'inglés) qu'evolucionó dende la década de los 30s. Aprendióse empíricamente, ensin ayuda de nenguna fórmula, qu'as frecuencies baxes del espectru d'audiu menores a 100 Hz podíen ser aumentaes pa esaniciar los ruios y runfíos producíos pol tocadiscos. De manera similar, les frecuencies enriba de los 1,000 Hz podíen ser aumentaes por 16 dB a 10,000 Hz por que sobrevivieren los soníos sibilantes de la fala al igual que los preseos musicales agudos al nivel de ruiu producíu pol acetatu de celulosa, laca/aluminiu y el vinilu de los discos. Cuando se reproducía los discu usando una curva complementaria inversa, la proporción ente señal y ruiu yera ameyorada y el soníu yera más realista.
Cuando se llanzó'l LP de Columbia en xunu de 1948, los desarrolladores publicaron la información téunica sobre'l LP de microsurco de 33 ⅓ RPM. Columbia reveló una carauterística del grabáu que demostraba cierta semeyanza cola curva de la NAB nes frecuencies altes pero tenía más pre-énfasis debaxo de los 200 Hz. Los autores revelaron les carauterístiques de la rede llétrica de la curva del LP de Columbia. Esta foi la primer curva basada en fórmules.
En 1951, tres el final de la Segunda Guerra Mundial, empecipióse la popularidá de l'alta fidelidá (Hi-Fi), la Sociedá de la Inxeniería del Audiu (Aes poles sos sigles n'inglés) desenvuelvo una curva de reproducción estándar. Esta foi diseñada pa ser usada por fabricantes d'amplificadores Hi-FI. Si los discos yeren diseñaos pa sonar afechiscamente n'amplificadores Hi-Fi usando la curva de la AES, esto cumpliría colos oxetivos de la estandarización. Esta curva foi definida poles constantes temporales de los filtros d'audiu y tenía un cambéu de los baxos de 400 Hz y una atenuación de 10,000 Hz de -12 dB.
RCA Victor y Columbia atopar nuna guerra comercial sobre cual formatu de grabación diba ganar, el LP de Columbia contra del discu de 45 RPM de RCA Victor (llanzáu en febreru de 1949). Amás de ser una batalla pol tamañu y velocidá del discu, había una diferencia téunica nes carauterístiques de grabáu. RCA Victor usaba «New Orthophonic» ente que Columbia usaba la curva de LP.
Como la curva de la RIAA yera un estándar, esencialmente, estauxunidense, tuvo poco impautu fora de los Estaos Xuníos hasta 1970 cuando les discográfiques europees empezaron a adoptar la ecualización de la RIAA. Les disqueras asiátiques tardaron entá más n'adoptar esti estándar. Pa 1989, munches discográfiques del este d'Europa y de Rusia, como Melodiya, siguíen usando l'estándar del Comité Consultativo de la Radio Internacional» (CCIR poles sos sigles n'inglés). Por esto, l'estándar de la RIAA nun se volvió estándar sinón hasta finales de la década de los 80.
Entá cuando s'alcordara oficialmente usar l'estándar de ecualización de la RIAA, munches discográfiques siguieron usando los sos propios métodos yá na década de los 70. Coulumbia ye un exemplu principal nos Estaos Xuníos como lo son Decca, Teldec y Deutsche Grammophon n'Europa.
Fidelidá del soníu
miniatura|derecha|[[Enrico Caruso con un fonógrafu. (1910)]]
Los discos producíos acústicamente usando bocines en cuenta de micrófonu tienen un tonu distante y buecu. Dalgunes de les voces y preseos grabábense meyor qu'otros; Enrico Caruso, un famosu tenor foi unu de los artistes de la era acústica que la so voz complementar afechiscamente coles bocines de grabáu. Solíase faer la entruga «¿Caruso fixo al fonógrafu o'l fonógrafu fixo a Caruso?»
Los soníos delicaos y los soníos harmónicos yeren perdíos na so mayoría porque se precisaba de muncha enerxía pa faer cimblar la diafragma de la bocina de grabáu y el mecanismu cortador. Les llimitaciones del sistema acústicu proveníen de les resonancies mecániques nel sistema de reproducción y nel de grabáu. Delles fotografíes de sesiones de grabáu acústiques amuesen cómo s'envolubraben les bocines con cinta pa evitar estes resonancies. Anque se reproduzan con un sistema llétricu modernu, ye perceptible que'l discu grabar por mediu d'una bocina a pesar de tener un amenorgamientu na distorsión gracies al sistema modernu.
La grabación llétrica foi desenvuelta na mesma dómina na que la radio taba volviéndose popular (1925) polo qu'esta se benefició de los micrófonos y amplificadores usaos n'estaciones de radio. Les primeres grabaciones llétriques yeren similares tonalmente a les grabaciones acústiques a esceición de que les nueves prindaben frecuencies más altes y baxes al igual que soníos más delicaos y harmónicos. El micrófonu de carbonu de doble botón con diafragma espurríu foi una gran meyora. Alternativamente esistía los micrófonu estilu Wente de Western Electric que tenía un rangu mediu brillante y yera propensu a sobrecargarse de soníos sibilantes na fala, pero yera más precisu na reproducción que los micrófonos de carbonu.
Nun yera inusual reproducir discos grabaos llétricamente en fonógrafos acústicos. El fonógrafu Victor Orthophonic yera un exemplu d'onde s'esperaba esti tipu de reproducción. Nel Orthophonic, que benefició a la investigación telefónica, el cabezal mecánicu foi rediseñáu con menor resonancia que'l tipu tradicional. Tamién se construyó una bocina dientro del gabinete p'apurrir una meyor impedancia col aire. Como resultancia, la reproducción del Orthophonic sonaba como si proviniera d'un radiu.
Eventualmente, cual volvióse más común la reproducción de discos grabaos llétricamente n'equipos llétricos, el tonu polo xeneral yera similar al escucháu na radio d'aquella dómina. Les pastillas magnétiques volviéronse más comunes y teníen un diseñu ameyoráu conforme avanzaba'l tiempu, esto faía posible l'amenorgamientu de resonancies espurias. Les pastillas de cristal fueron introducíes como alternatives de baxu costo. El micrófonu dinámicu o de bocina móvil foi introducíu alredor de 1930 y el micrófonu de velocidá o de llistón en 1932. Dambos tipos de micrófonos d'alta calidá volviéronse bien comunes en filmes, radio, grabaciones y aplicaciones d'usu públicu.
Col tiempu ameyoraron los niveles de fidelidá, dinámicos y de ruiu que yá yera difícil estremar ente una presentación en direuto y una grabación. Esto yera particularmente verdaderu dempués de la invención de la pastilla magnética de reluctancia variable por General Electric en 1940, cuando les cortes d'alta calidá yeren reproducíos en sistemes d'audiu diseñaos afechiscamente. Los radios/fonógrafos Capehart d'esa era con altavoces electrodinámicos d'ampliu diámetru, anque non ideales, demostraron esto efeutivamente con grabaciones caseres» disponibles en tiendes de música pal públicu.
Hubo meyores importantes calidable en grabaciones específicamente feches pal so espardimientu na radio. A entamos de la década de 1930, Bell Telephone Laboratories y Western Electric anunciaron la reinvención total del discu de grabáu: el sistema de rangu ampliu de Western Electric, «La Nueva Voz de l'Aición». Buscábase ameyorar la calidá de la grabación y reproducción de los discos. La velocidá de grabáu yera de 33 ⅓ RPM la cual usábase orixinalmente nel discu d'audiu de filme de Western Electric implementáu nos dispositivos Vitaphone de Warner Brothers en 1927.
El nuevu sistema inventáu de micrófonu dinámicu o bocina móvil yera parte del sistema de rangu ampliu. Este tenía una respuesta d'audiu más «plana» que los micrófonos de condensador del estilu Wente y nun precisaba de pieces electróniques instalaes na cápsula. Les señales tresmitíes al cabezal cortador yeren pre-enfatizadas nes frecuencies agudes pa desfacer del ruiu na reproducción. Les cortes nel riegu nel planu vertical yeren usaos en cuenta de les cortes llaterales. La principal ventaya yera que cabíen más llinies de riegu per pulgada del radiu del discu lo que resultaba nuna reproducción más llarga. Adicionalmente, el problema del riegu internu, que plagaba les cortes llaterales, podía ser evitáu col sistema de cortes verticales. Masters de cera fueron fechos al faer fluyir cera caliente sobre un discu caliente de metal polo que s'evitaben les irregularidaes microscópiques de los bloques de molde de cera y la necesidá del esplanáu y apolazáu.
Les grabaciones de vinilu fueron feches con estampadores de cortes master que fueren chapados llétricamente al vaciu con un chiscáu d'oru. La respuesta del audiu yera de 8,000 Hz y depués de 13,000 Hz usando pastillas llixeres con aguyes enjoyadas. El amplificadores y cortadores qu'usaben retroalimentación (feedback) negativa fueron usaos p'ameyorar el rangu de frecuencies cortaes y amenorgando los niveles de distorsión. Los productores de trescripciones de radio como World Broadcasting System y Associated Music Publishers (AMP) fueron los llicenciaos dominantes del Sistema de rangu ampliu de Western Electric y, a finales de la década de los 30, fueron responsables de dos tercios del total de trescripciones de radio. Estes grabaciones usaben un cambéu de baxos de 300 Hz y una atenuación de 10,000 Hz de -8.5 dB.
Muncha de la teunoloxía del LP llanzada exitosamente por Columbia en 1948 aniciar a partir de les práutiques de trescripción de radio. L'usu de grabaciones de vinilu aumentó la llongura de la programación y ameyoró, polo xeneral, la calidá del audiu.
La revelación de la información téunica del LP de Columbia per parte de Peter C. Goldmark, Rene Snepvangers y William S. Bachman en 1949 fixo posible la entrada a la industria pa delles compañíes discográfiques. El negociu creció rápido y l'interés pol soníu d'alta fidelidá xunto col mercáu poles pastillas, tocadiscos, conxuntos d'amplificadores, altavoces y sintonizadores de AM/FM caseros espardióse rápido. El LP pa obres llargues, los discos de 45 RPM pa música popular, y la radio volviéronse fontes d'alta fidelidá so constante demanda. Les radioescuches aumentaron lo que xeneró más ventes. La industria florió.
Pasos evolutivos
La teunoloxía pa faer discos tamién se desenvolvió y espolletó. Hubo diez paso evolutivos mayores qu'ameyoraron la producción del LP y la calidá nun periodu de 40 años.
Defeutos
Cuando s'introdució'l discu compactu (CD) en 1982, el LP estéreo de vinilu atopar nel clímax del so desenvolvimientu. Aun así siguía sufriendo d'una llista de defeutos:
LP versus CD
Esiste la teoría de que los discos de vinilu representen frecuencies más altes que los discos compactos. Según especificaciones na Red Book», el CD tien una respuesta de frecuencies de 20 Hz a 22,050 Hz y la mayoría de los reproductores de CD nun rexistren nada fuera del rangu de 20 Hz a 20,000 Hz. El runfíu de los tocadiscos despinta les frecuencies baxes del vinilu pero les frecuencies altes pueden rexistrase, cuando s'usen ciertos cartuchos, a cuasi 30,000 Hz con una sutil atenuación. Les señales portadores de los LP cuadrafónicos taben a 30,000 Hz y yeren inaudibles pal humanu. El sistema auditivu d'una persona permediu ye capaz de percibir frecuencies ente 20 Hz y 20,000 Hz. Les llendes cimeres ya inferiores varien según la persona.
Preservación
miniatura|Disco de 45 RPM, como esti senciellu de 1956, solíen tener un [[Llau A y llau B|llau A, pa promociones de radiu, y un llau B pol mesmu artista (dalgunos teníen dos llaos A).]]
La continua reproducción de los discos gramofónicos causa una degradación gradual del so grabáu, polo que ye meyor tresferir la información del discu a otru mediu y reproducir los discos bien dacuando. Estos precisen ser almacenaos con cuidu y n'ambientes qu'un humanu consideraría cómodos. El mediu precisa caltenese llimpiu pero solo deberíase usar alcohol en medios de PVC o ópticos, non en discos de 78 RPM. Los equipos de reproducción de ciertos formatos (como los de 16 y 78 RPM) son fabricaos en pequeñes cantidaes lo qu'aumenta la dificultá al buscar l'equipu deseyáu.
Cuando se considera qu'un discu tien valor artísticu o históricu, de la dómina cuando nun esistíen les cintes o nun hai master de cinta esistente, los archiveros reproducen el discu col equipu apropiáu y graben la resultancia, de normal a un mediu dixital, que puede ser copiáu y remane ensin dañu adicional al mediu análogu orixinal. Por casu, Nimbus Records usa una bocina diseñada especialmente pa la tresferencia de discos de 78 RPM. Cualesquier puede faer esto usando un reproductor estándar con una aguya fayadiza, un pre-amplificador y un ordenador común. Pa llograr una tresferencia precisa, los archivistes escueyen curioso l'aguya que van usar según la so forma y diámetru, pesu de rastrexáu, curva de ecualización ente otros parámetros de reproducción y usen convertidores d'análogu a dixital d'alta calidá.
Estatus actual
El rexistru de soníu per grabáu de riegu, diseñáu per primer vegada nel postreru cuartu del sieglu XIX, caltuvo una posición predominante por cuasi un sieglu enteru a pesar de la competencia del magnetofón, el cartuchu de 8 pistes y del casete compactu. En 1988, el discu compactu degoló les ventes del discu gramofónicu per primer vegada. Los discos de vinilu esperimentaron una cayida repentina na so popularidá ente 1988 y 1991 cuando'l distribuidores mayores acutaron les sos polítiques de devoluciones, en cualos confiaben los minoristes pa caltener el movimientu d'esistencies de títulos relativamente impopulares. Primero los distribuidores empezaron a alzar los precios, de productos nuevos que nun se vendieron, a los minoristes y depués dexaron d'apurrir dalgún tipu de creitu pa les devoluciones. Los minoristes, tarreciendo que se diben a quedar cola mayoría de les esistencies de lo qu'ordenaron, acutar a surtir títulos populares que sabíen que se diben a vender y vencieron más espaciu nos estantes pa los CDs y los casetes. Les compañíes discográfiques dexaron de producir y distribuyir dellos títulos en vinilu amenorgando la disponibilidá del formatu y darréu clausurando plantes de producción. La rápida cayida na disponibilidá de discos aceleró la decreciente popularidá y foi vistu como un movimientu pa obligar a los consumidores a camudase a los nuevos formatos, que producíen más ganancies pa les compañíes discográfiques.
A pesar de los sos defeutos, como la mala portabilidá, los discos inda tienen una audiencia entusiasmada. Los discos de vinilu siguen siendo fabricaos y vendíos a la fecha, especialmente per bandes y discográfiques independientes, anque les ventes d'estos ta dirixida solo pa un mercáu pequeñu compuestu d'audiófilos, coleicionistes y DJs. Discos vieyos y fora de producción atopar n'alta demanda por coleicionistes al traviés del planeta. Munchos álbumes populares nuevos inclúin llanzamientos en vinilu y otros álbumes son rellanzaos, en delles ocasiones, en vinilu de gama alta.
Nel Reinu Xuníu, la popularidá del indie rock alzó les ventes de discos de vinilu (n'especial los senciellos de 7 pulgaes) significativamente nel 2006 revirtiendo, temporalmente, la cayida del formatu.
Nos Estaos Xuníos, les ventes del vinilu aumentaron nun 85.8% ente los años 2006 y 2007 y nun 89% ente 2007 y 2008.
Munchos llanzamientos de música electrónica y hip hop son preferíos en vinilu, anque les copies dixitales son vastamente disponibles. Esto ye gracies a los DJs, el vinilu tien una ventaya sobre'l discu compactu y esta ye la manipulación direuta del mediu. Téuniques de DJs como'l «slip-cueing», «beatmatching» y el «scratching» aniciar nos tocadiscos. Colos CDs o los casetes solo tiénense unes cuantes maneres de manipulación del mediu indireutes como sonar (play), posa y alto per mediu de botones. Colos discos de vinilu, unu puede variar la posición de l'aguya manualmente, acelerar o desacelerar el tocadiscos o inclusive revertir la direición de xiráu ente que l'aguya, el reproductor y el discu mesmu aguantar. Sicasí, meyores na teunoloxía de DJ, como'l software de DJ y el vinilu grabáu con códigos de tiempu, tienen estes capacidaes y entá más.
Los númberos de los llanzamientos nos Estaos Xuníos nel añu 2009 demostraron que les ventes de los discos de vinilu cuasi se doblaron nel añu 2008 con 1.88 millones d'unidaes vendíes, númberu cimeru al millón que se vendió nel 2007. Les unidaes siguieron alzándose a entamos de la siguiente década con alredor de 2.8 millones d'unidaes vendíes nel añu 2010, númberu cimeru a cualquier añu dende 1991, cuando'l vinilu foi opacáu pol casete y el CD. Nel añu 2014, l'artista Jack White vendió 40,000 copies del so segundu álbum solitariu, Lazaretto, en vinilu. Les ventes del discu superen la mayor cantidá de ventes de discos de vinilu nuna selmana de 1991. Esti record tener l'álbum Vitalogy de Pearl Jam el cual vendió 34,000 copies nuna selmana de 1994. Nel 2014, el vinilu foi l'únicu mediu musical físicu que les sos ventes aumentaron en rellación al añu anterior. Les ventes d'otros medios, incluyendo cantares dixitales individuales, álbumes dixitales y discos compactos fueron en cayente teniendo la más grande cayida en ventes.
Nel añu 2011, la Asociación de Minoristes del Entretenimientu (ERA, poles sos sigles n'inglés) nel Reinu Xuníu afayó que los consumidores taben dispuestos a pagar un permediu de £16.30 ($25.81 USD) por un discu de vinilu a diferencia de £7.82 ($12.38 USD) por un CD y de £6.80 ($10.76 USD) por una descarga dixital. Nos Estaos xuníos, los nuevos llanzamientos de vinilu tienen un marxe de ganancies mayor (por un ítem individual) que'l de llanzamientos en CD o descargues dixitales (en dellos casos), una y bones los últimos formatos baxen de preciu rápido.
El Toral
El Toral pue referise a:
Neuvy-sur-Loire
Tien una población de y una superficie de  km².
Teodoro Obiang Nguema
Teodoro Obiang Nguema Mbasogo, ye presidente y xefe d'Estáu de la República de Guinea Ecuatorial, dende'l golpe d'estáu del 3 d'agostu de 1979, tres el derrocamientu de Francisco Macías Nguema. Ye militar d'oficiu.
Primeros años
Nacíu nel senu del clan esangui, nel pobláu d'Acoacán (distritu de Mongomo, provincia Wele-Nzas), perteneciente a la entós provincia de Guinea Española de la rexón del África española, na actual frontera con Gabón, dientro de la Guinea Ecuatorial continental. Fíu de los gaboneses Santiago Nguema Eneme Obama y María Mbasogo Ngui, Obiang foi'l terceru de diez hermanos, ente los cualos tamién atopar el Delegáu de Seguridá Nacional Armengol Ondo Nguema y l'ex Ministru de Defensa Nacional Antonio Mba Nguema. El so padre yera natural del distritu gabonés d'Oyem, y según detractores del réxime del so fíu sería encarceláu numberoses vegaes poles autoridaes coloniales franceses por delitos de robu, escapando a la Guinea Española xunto a la so muyer nuna ocasión en que volvería ser deteníu. Darréu, Santiago Nguema Eneme recibiría'l llamatu cariñosu de “bandíu” per parte de les autoridaes coloniales españoles. Otres fontes dicen que los padres de Obiang emigraron de Gabón pa nun pagar impuestos de capitación y aprovechar la bona situación económica de la Guinea Española. Tres el fallecimientu de María Mbasogo Ngui, Obiang y los sos hermanos fueron criaos pol so padre y la so nueva esposa Carmen Mikue Mbira.
Educación y formación
Obiang cursó los sos primeros estudios nel Grupu Escolar «Cardenal Cisneros» d'Ebebiyin y nel Centru Sallar de Bata, onde realizó'l bachilleratu llaboral alministrativu. Darréu ente 1963 y 1965 estudió la carrera militar na Academia Xeneral Militar de Zaragoza (España), recibiendo'l despachu d'alférez de la Guardia Territorial de Guinea Ecuatorial, tando destináu primero a Mikomeseng (1965) y dempués a Bata (1967) y a Malabu (1968, antigua Santa Isabel).
Carrera militar mientres el réxime de Macías
En 1969 foi nomáu teniente de la Guardia Nacional pol presidente Francisco Macías Nguema, el so tíu. En 1970 foi designáu direutor xeneral de Planificación y Suministru del Ministeriu de Defensa Nacional. En 1971 llogró'l grau de capitán pol so "patriotismu" al afayar un intentu de golpe d'estáu contra'l dictador Macías, y en 1975 foi xubíu por decretu presidencial a comandante. En 1976 aportó al cargu de secretariu xeneral del Ministeriu de Fuercies Armaes Populares y en 1979 al de viceministru de les Fuercies Armaes, xubiendo amás al rangu de teniente coronel. Paralelamente exerció mientres dellos años como alcaide de la Prisión Sablera Negra, tando amás al cargu de tou'l sistema carceleru del país. Mientres la dictadura de Macías tamién ocupó otros cargos como Gobernador de la Isla de Bioko y xefe de la Guardia Nacional.
Amás de la carrera militar, Obiang ye llicenciáu en Derechu pola Universidá Nacional d'Educación a Distancia (UNED) d'España y Doctor Honoris Causa pola Universidá Nacional de Guinea Ecuatorial (UNXI). Tamién ye'l primer Doctor Honoris Causa n'Arquiteutura y Xestión Urbanística de la Escuela Cimera d'Arquiteutura y Urbanismu de Togu.
37 Geminorum
37 Geminorum (37 Gem) ye una estrella na constelación de Xéminis. Al escarecer de denominación de Bayer, ye comúnmente conocida pol so númberu de Flamsteed. Alcuéntrase al oeste de Mebsuta (ε Geminorum), nordeste de Tejat Posterior (μ Geminorum) y Tejat Prior (η Geminorum), y noroeste de Mekbuda (ζ Geminorum) y Wasat (δ Geminorum). Tien magnitú aparente +5,74 y alcuéntrase a 56,3 años lluz del Sistema Solar. La estrella conocida más cercana a 37 Geminorum ye GJ 3420, nana blanca a namái 1,4 años lluz de distancia.
Teodoro Obiang Nguema
Golpe d'Estáu y presidencia
El 3 d'agostu de 1979, xunto a otru oficiales como Eulogio Oyó, protagonizó una revuelta contra'l so tíu, el Presidente Francisco Macías Nguema, destituyéndolo, xulgándolo y executándolo pocu dempués no qu'oficialmente se denominó como'l Golpe de la Llibertá», siendo escoyíu presidente del Conseyu Militar Supremu el 18 d'agostu del mesmu añu. Cola aprobación de la Llei Fundamental de Guinea Ecuatorial de 1982, el Conseyu eslleióse y Obiang siguió como presidente constitucional. thumb|Fotografiáu en mayu de 1982 en [[Palaciu de la Moncloa|La Moncloa xunto con Leopoldo Calvo-Sotelo]] Hubo intentos de derrocar a Obiang en 1981, 1983 y 1986, saldándose toos ellos con delles sentencies a muerte.
37 Geminorum
Carauterístiques
37 Geminorum ye una nana mariella de carauterístiques físiques bien similares al Sol, polo que puede ser considerada un ximielgu solar. De tipu espectral G0V y estrella única, tien una masa de 1,1 mases solares y el so radiu ye un 3% más grande que'l radiu solar. Xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada —llende inferior de la mesma— de 2,0 km/s. Relluma con una lluminosidá un 25% mayor que la del Sol. Sicasí, el so índiz de metalicidá ([Fe/H] = -0,10) indica un conteníu de metales —entendiendo como tales aquellos elementos más pesaos que l'heliu— equivalente al 79% de la solar. Diversos elementos evaluaos siguen la mesma pauta y namái l'escandiu pue ser llixeramente más abondosu que nel Sol. La so edá envalórase nunos 4470 - 4500 millones d'años, bien asemeyáu a la del Sol.
Irschenberg
Irschenberg ye unu de los 15 conceyos, que xunto coles ciudaes de Miesbach y Tegernsee integren el distritu de Miesbach, n'Alta Baviera, na rexón de los Alpes, n'Alemaña.
37 Geminorum
Carauterístiques
Nun se detectó escesu nel infrarroxu procedente de 37 Geminorum nin a 24 μm nin a 70 μm, lo qu'en principiu refuga la presencia d'un discu de polvu circumestelar. Analís del so velocidá radial suxuren que nun hai planetes xigantes a una distancia entendida ente 0,1 y 4 UA, pero pueden esistir planetes de menor tamañu non detectables colos métodos actuales. Estes carauterístiques convertir nun oxetivu prioritariu de los proyeutos Darwin y Terrestrial Planet Finder (TPF) pa la busca de planetes terrestres que puedan allugar vida.
Un mensaxe de METI foi unviáu a 37 Geminorum el 3 de xunetu de 2001. Foi tresmitíu dende'l radar más grande d'Eurasia, el radar planetariu de 70 metros d'Eupatoria. El mensaxe, denomináu «Teen Age Message», va llegar a 37 Geminorum n'avientu de 2057.
Teodoro Obiang Nguema
Golpe d'Estáu y presidencia
En 1987 el Presidente Obiang Nguema Mbasogo fundó'l primer partíu políticu del país, denomináu como PDGE (Partíu Democráticu de Guinea Ecuatorial). Nes primeres eleiciones presidenciales de 1989 foi reelixíu, como candidatu del inda únicu partíu daquella. En 1996 volvió ser reelixíu siendo estes les primeres eleiciones pluralistes de la nueva etapa democrática. En 2002 volvió ganar les eleiciones por mayoría absoluta.
Tres el intentu de golpe d'estáu en Guinea Ecuatorial de 2004, Obiang declaró qu'esistía una intriga p'acabar con él, qu'incluyiría los servicios d'intelixencia d'Estaos Xuníos, Reinu Xuníu y España, coles mires d'instalar nel poder al dirixente de la oposición Severo Moto. Quince persones fueron arrestaes y un avión deteníu en Ḥarare (Zimbabue), que les sos autoridaes declararon que llevaba a un grupu de mercenarios qu'intentaben baltar el gobiernu de Obiang. En principiu l'operador estauxunidense del aparatu afirmó que se treslladaben a la República Democrática d'El Congu, anque Simon Mann, consideráu líder del grupu y anguaño cumpliendo una condena de 34 años de cárcel na Prisión de Sablera Negra en Malabo, reconoció qu'intentaba derrocar al réxime, acusando amás a Mark Thatcher, fíu de la ex Primer Ministra Margaret Thatcher y a Eli Calil, millonariu Libanés como financiadores de l'aventura.
Nes eleiciones del 29 de payares de 2009, el PDGE llogró de nuevu la victoria nes urnes con un porcentaxe del 95.37 % y más de 260 000 votos nunos comicios reconocíos como válidos polos observadores internacionales de la Misión Internacional d'Observación Eleutoral de la CEEAC (Comunidá Económica de los Estaos d'África Central).
En 2013 asistió a los funerales de los presidentes Hugo Chávez (en Venezuela) y Nelson Mandela (en Sudáfrica), y en marzu de 2014 al funeral d'Estáu en Madrid del ex-presidente español Adolfo Suárez, siendo amás l'únicu xefe d'Estáu estranxeru presente en L'Almudena.
En 2016 nunes cuestionaes eleiciones revalidó'l so cargu per cuarta vegada consecutiva pa un nuevu mandatu de siete años, hasta'l 2023, col 93.7% de los votos.
N'avientu de 2017, el so gobiernu volvió enfrentar un intentu de golpe d'estáu perpetáu por mercenarios estranxeros. Obiang acusó a partíos políticos opositores de tar detrás de la intentona.
Vida personal
100px|miniaturadeimagen|Constancia Mangue Nsue, esposa de Obiang. Ta casáu con Constancia Mangue Nsue (nacida en 1951), Primer dama de la República de Guinea Ecuatorial y madre de Teodorín Nguema Obiang, actual Vicepresidente del país. La so esposa Constancia y el so fíu Teodorín fueron, al igual que'l, acusaos en repitíes ocasiones de corrupción. Un polígamu, Obiang tien otros cuatro esposes. Con una d'elles, Celestina Lima, tien a otru de los sos fíos, Gabriel Mbega Obiang (Ministru de Mines ya Hidrocarburos). Obiang cunta con dellos otros fíos, munchos de los cualos ocupen cargos nel so gobiernu.
Obiang sufre de cáncer de próstata, el cual tien controláu.
Argayu
thumb|right|200px|Argayu. Un argayu, o arba, ye una mena de movimientos xeolóxicos inestables que provoquen l'esmoronamientu d'una fana de tierra producíu por falta de sofitu. Suel tratase d'una cantidá más o menos descomanada de roques y tierra qu'esbarien pela rimada d'un monte.
Teodoro Obiang Nguema
Vida personal
Foi acusáu por detractores del so gobiernu de prauticar el canibalismu y consumir drogues.
Argayu
L'argayu suel tener llugar dempués de fuertes torbisques o bastiaos, que faen que l'agua de lluvia caltrie na tierra, faciendo bolses d'agua que llueu, darréu de la presión y la erosión, provoquen el desplombe de tola fana de tierra. Son abondo peligrosos, y davezu los argayos afaren inclusive cases enteres qu'alcuentren nel so camín.
Otra mena d'argayos son los que tienen llugar na ñeve, éstos tienen el nome d'ádiga o ádene.
Teodoro Obiang Nguema
Discutinios
En 2004, el Senáu de los Estaos Xuníos empecipió una investigación al entós bancu estauxunidense Riggs Bank pol posible blanquéu de dineru per parte de Obiang.
En payares de 2006 visitó España, nel pasáu metrópolis colonial, al envís de persuadir a les fuercies polítiques del país por que les empreses españoles invirtieren en Guinea Ecuatorial. Foi recibíu por José Luis Rodríguez Zapatero (presidente del Gobiernu) y pol xefe de la oposición parllamentaria, pero varios grupos parllamentarios oponer a la so comparecencia nel Congresu de los Diputaos, que acabó siendo cancelada. Obiang comprometióse ante Zapatero a la lliberación de los presos políticos del so país.
Per parte d'Amnistía Internacional y d'otres asociaciones internacionales acusar al políticu Teodoro Obiang Nguema de tortura y constantes violaciones de los derechos humanos.
Frank Rubby (exembajador estauxunidense en Guinea Ecuatorial), na serie de televisión African Dictatorships and Double Standards, definir como «el gobernante más asesín y lladrón del mundu».
Pese al blanquéu de dineru n'Europa, la corrupción xeneralizada nel país, los atentaos sistemáticos contra los derechos humanos constataos pol relator de les Naciones Xuníes sobre la Tortura, y la desigualdá estrema del país, la riqueza petrolera paez otorgar inmunidá al dictador, que foi recibíu, y tratáu como amigu por Condoleezza Rice, Nicolas Sarkozy, Kofi Annan, Xuan Carlos I d'España, José María Aznar, José Luis Rodríguez Zapatero, Mariano Rajoy, y otros mandatarios.