cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Giovanni Leone
Giovanni Leone foi un políticu y procesalista italianu perteneciente a la democracia cristiana. Foi Presidente del Conseyu de Ministros d'Italia dende'l 21 de xunu de 1963 hasta 5 de payares de 1963 y volvió ocupar la xefatura del gobiernu italianu dende'l 24 de xunu de 1968 hasta'l 19 de payares de 1968. Dende 1971 a 1978 foi'l sestu titular de la presidencia de la República italiana.
Carrera universitaria y empiezu en política
Fíu de Mauro y María Gioffredi, dambos de Pomigliano d'Arcu. El so padre yera un importante abogáu del foru de Nápoles y participara na fundación del Partíu Popular en Campania. Giovanni siguió los pasos paternos y en 1929 a los 21 años terminó d'estudiar Xurisprudencia, y un añu más tarde tamién se recibió en ciencies polítiques. Foi alumnu d'Enrico De Nicola y en 1933 llogra'l profesoráu de derechu y procesu penal. Inscribir na Federación Universitaria Católica Italiana de la cual foi presidente en Nápoles ente 1931-1932. Exerció como profesor interín na universidad de Camarín en 1935 ganó'l concursu de profesor titular. A patir d'ende dio clases en Mesina ente 1935-1940, en Bari ente 1940-1948, y en Nápoles ente 1948-1956. Mientres el so periodu en Bari tuvo ente los sos collaboradores a Aldo Moro. Concluyó la so carrera de profesor en Roma onde dende 1956 hasta 1972 tuvo una cátedra de derechu procesal penal na Universidá de La Sapienza. ely 1943 participó de la Segunda Guerra Mundial llegando al grau de teniente coronel. En 1944 inscribir na Democracia Cristiana y siguió cola so carrera d'abogáu penalista.
En 1946 foi escoyíu pa formar parte de l'asamblea que redactó'l testu preliminar de la Constitución de la República Italiana, onde les sos mayores contribuciones fueron en materia de llibertaes personales y aiciones penales. Dos años más tarde foi electu pa integrar la Camara de diputaos, onde foi reelecto en toles eleiciones siguientes. Dexó la cámara'l 26 de xunu de 1967 cuando foi nomáu senatore a vita pol presidente de la República Giuseppe Saragat
Escándalos públicos
Viose enredáu nun discutiniu cuando, visitando Nápoles mientres un biltu de roxura, mientres saludaba con una de les sos manes a dellos pacientes, nel so llombu realizaba un xestu obscenu llevantando los sos furabollos y meñique de la otra mano. Esti episodiu, recoyíu y documentáu por periodistes y fotógrafos qu'acompañaben a Giovanni Leone, foi consideráu bien ofensivu pa los pacientes cuando trescendió a la opinión pública.
Arriendes de un conocíu escándalu de corrupción rellacionáu colos aviones Lockheed nel que se vio envueltu, Giovanni Leone tuvo que dimitir como xefe de gobiernu en 1968. N'avientu de 1971 foi escoyíu sestu presidente de la República italiana. En xunu de 1978, arriendes de una campaña que l'acusaba de percibir pequeños sobornos, tuvo que dimitir primero que expirase el so mandatu.
Los sos últimos años
Poques selmanes antes de morrer y por decretu del Presidente del Conseyu de Ministros Leone foi declaráu Presidente Eméritu de la República que-y correspuende a tolos ex presidentes italianos en vida
Enrico Letta
Enrico Letta ye un políticu italianu que foi primer ministru d'Italia nel ralu 2013- 2014. Ye amás representante de la Rexón de Marche na Cámara de Diputaos Italiana. Ta casáu y tien trés fíos.
Entamos
Enrico Letta nació en Pisa, na Toscana. El so padre foi profesor na Universidá de Pisa, y el so tíu, Gianni Letta, ye unu de los homes más próximos al líder del centroderecha italianu Silvio Berlusconi. Parte d'el so mocedá desenvolver en Estrasburgu. Darréu, llicencióse en Ciencies Polítiques pola Universidá de Pisa.
Carrera política
Foi miembru de la Democracia Cristiana y foi presidente de les mocedaes del Partíu Popular Européu ente 1991 y 1995. Dempués el so xunió al Partíu Popular Italianu, y en 1998, con 32 años, foi nomáu ministru d'Asuntos Europeos nel primer gobiernu de Massimo D'Alema. Un añu dempués foi nomáu ministru d'Industria, Comerciu y Artesanía, hasta'l so cese en 2001, cuando foi escoyíu diputáu por El Piamonte na Cámara de Diputaos d'Italia. Ente esi añu y 2004 foi responsable d'economía del so partíu. Darréu, ente 2004 y 2006, foi miembru del Parllamentu Européu, integrándose nel grupu d'Alianza de Lliberales y Demócrates d'Europa, y na comisión d'Asuntos Económicos y Monetarios. En 2006, cola victoria del centroizquierda de Romano Prodi, abandonó'l Parllamentu européu al ser nomáu secretariu del Conseyu de Ministros, cargu nel qu'asocede al so tíu Gianni Letta.
En 2007 participó na fundación del Partíu Demócrata, presentándose al lideralgu del mesmu y quedando en tercer posición col 11% de los votos.
El 8 de mayu de 2008, tres les eleiciones que dieron la victoria a Silvio Berlusconi dexa la secretaría del Conseyu de Ministros d'Italia al so antiguu titular, el so tíu, Gianni Letta. Mentanto, Enrico Letta ye escoyíu diputáu por Lombardía. Tres la dimisión de Walter Veltroni como líder del Partíu Demócrata, sofita a Pier Luigi Bersani como secretariu xeneral tres el lideralgu transitoriu de Dario Franceschini, siendo nomáu vicesecretariu xeneral del partíu.
Nes eleiciones xenerales de 2013 ye escoyíu diputáu pola Rexón de Marche, tomando posesión del so escañu'l 15 de marzu de 2013. Un mes dempués, tres la dimisión de Pier Luigi Bersani como secretariu xeneral del Partíu Demócrata ante la imposibilidá de formar gobiernu, Enrico Letta cesa como vicesecretariu xeneral xunto con tola executiva.
Presidente del Conseyu de Ministros
Depués de cuasi dos meses de les eleiciones xenerales de 2013 nes que trunfó'l Partíu Demócrata, el 28 d'abril de 2013 asumió como Presidente del Conseyu de Ministros depués de llograr les mayoríes necesaries pa formar un gobiernu encabezáu pola so fuercia política, el  Partíu Demócrata, en colación col partíu d'enclín centroderechista lliberal-conservadora Pueblu de la Llibertá lideráu por Silvio Berlusconi y el partíu Eleición Cívica encabezáu por Mario Monti.
Mientres l'actu d'asunción y xura de ministros un home efectuó disparo ante la sede del Gobiernu mancando a dos carabineros y una muyer embarazada.
El 13 de febreru de 2014, Letta anunció la so dimisión debíu al descontentu xeneráu dientro del senu del so propiu Partíu Demócrata nel parllamentu xeneráu pol clima d'inestabilidá que vivía Italia. Foi sustituyíu por Matteo Renzi.
Lliga Femenina de Baloncestu 2014-15
Clubes participantes
A la fin de la temporada 2013-2014, la competición ampliar de 12 a 14 equipos. GDKO Bizkaia baxó a Lliga Femenina 2 y CB Ciudá de Burgos sumió. Xubieron Gernika Bizkaia, campeón 2013-2014 de Lliga Femenina 2, xunto con CB Al-Qazeres Estremadura (2º), Campus Promete (4º) y Universitariu Ferrol (5º).
Formatu de competición
Los 14 equipos xueguen toos contra toos a doble vuelta. Los trés primeros equipos clasificaos a la fin de la primer vuelta xunto col anfitrión xueguen la Copa de la Reina. Si'l anfitrión termina ente los trés primeros, el cuartu clasificáu de la lliga xugar tamién.
Dempués de la temporada regular, los cuatro primeros equipos clasificar pa playoffs, xugando semifinales y final al meyor de trés partíos. Los dos últimos equipos baxen a Lliga Femenina 2.
El campeón de lliga, el campeón de copa y el primer equipu clasificáu a la fin de la temporada regular tienen garantizada la so participación en competiciones europees pa la temporada 2015-2016.
Posiciones per xornada
Fonte Clasificación ligafemenina.es * La clasificación a la fin de la Xornada 13 determina la clasificación pa la Copa de la Reina. El 14 de payares, la FEB concede la organización de la Copa a la ciudá de Torrejón de Ardoz, clasificando a Rivas Ecópolis como equipu anfitrión.
Takahiro Shimada
Takahiro Shimada (島田 貴裕, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Aderus apicicornis
Aderus apicicornis ye una especie de coleópteru de la familia Aderidae. Describióla científicamente Maurice Pic en 1909.
Distribución xeográfica
Habita en Bolivia.
Aderus appendiculatus
Aderus appendiculatus ye una especie de coleópteru de la familia Aderidae. Describióla científicamente George Charles Champion en 1893.
Sachio Nakagoe
Sachio Nakagoe ye un ex-futbolista paraguayu.
Aderus apicalis
Aderus apicalis ye una especie de coleópteru de la familia Aderidae. Describióla científicamente Maurice Pic en 1905.
Distribución xeográfica
Habita en Sudáfrica.
Avenida Corrientes
La avenida Corrientes ye la exa de la vida nocherniega y bohemia de la Ciudá de Buenos Aires. Nos sos chigres y teatros acuñóse'l tangu, y a lo llargo de la so historia interpretar nellos les grandes orquestes y cantores, ente ellos l'ídolu popular Carlos Gardel, quien vivió a la so vera. Los sos sumíos teatros Politeama Arxentín, Apolo, Odeón y el vieyu Ópera, fueron escenariu de los más altos esponentes de la llírica mundial, según de la nacencia del consideráu teatru nacional: el drama gauchesco Juan Moreira.
El so nome actual foi-y dau oficialmente en 1822 n'homenaxe a la ciudá arxentina de Corrientes en reconocencia al so fervor pola causa de la Revolución de Mayu.
Foi cai angosta hasta qu'en 1931 empezó la so enanche, concluyíu en 1936.
El so primer tramu trescurre nuna zona mayoritariamente financiera, hasta que al cruciar la piatonal cai Florida tresformar nun polu de diversión que tanto los porteños como numberosos turistes percuerren a toa hora entreteniéndose colos sos espectáculos artísticos, culturales, llibreríes d'ufiertes (munches d'elles abiertes hasta altes hores de la nueche), confiteríes, y pizzerías. Por tou esto'l periodista Roberto Gil popularizaría en los 50 la frase la cai que nunca duerme al referise a ella.
Unes 11 cortes depués, al cruciase cola Avenida Callao, tresformar nuna avenida netamente comercial, con negocios de too tipu, hasta llegar al tangueru barriu del Abasto, otru focu de turismu y diversión, pa depués siguir absorbiendo les carauterístiques de cada barriu y rematar nel campusantu más grande de Buenos Aires, el de la Chacarita.
Nel so percorríu de 8,6 km la numberación varia dende'l 1 al 6.900, y ente los sos 70 cruces cunta'l que tien cola Avenida 9 de Julio, onde s'alza l'iconu porteño por excelencia, l'Obeliscu.
Naz na avenida Eduardo Maderu 402, xunto a Puertu Maderu y estiéndese escontra l'oeste y darréu escontra'l nornoroeste, hasta concluyir na avenida Federico Lacroze al 4200, nel barriu de Chacarita. La circulación vehicular, salvu nos sos trés últimes cortes en que ye de doble sentíu, ye d'oeste a este.
Por un sector d'ella circuló'l primer ferrocarril arxentín, según el tren y la tranvía "de la muerte", mientres la epidemia de fiebre mariello de 1871. Na actualidá ye acompañada per debaxo de tola so trayeutoria pola llinia B de soterraños.
La Asociación Amigos de la Cai Corrientes collabora cola planificación urbanística de l'avenida, y foi la responsable del allugamientu, en 40 de les sos esquines, de plaques recordatories de les pernomaes figures del tangu que lu animaron.
Corrientes angosta
Nel sieglu XVIII, namái yera un simple senderu de tierra denomináu del Sol, alloñáu de la pequeña aldega de Buenos Aires. Abríase pasu dende la llinia de la mariña del Ríu de La Plata (que llegaba al altor de l'actual avenida Leandro N. Alem) y se desdibujaba ente los campos del oeste.
En 1729, Domingo de Acassuso fundó, onde güei se emplaza l'Obeliscu, el templu de San Nicolás de Bari, sobre'l cual se izaría en 1812 la bandera arxentina per primer vegada en Buenos Aires. Por cuenta de la instalación de dicha ilesia, empezaron a llamar a la cai San Nicolás. miniatura|250px|Corrientes dende Carlos Pellegrini escontra l'este En 1768 los cabildantes amestaron siete cuadres del ejido pa incorporales a la planta urbana. D'esta manera la cai pasó a ser el so llende norte y ganó daqué d'importancia.
En 1808, de resultes de ganar a los británicos mientres les Invasiones Ingleses, decidió llamásela de Inchaurregui n'homenaxe al rexidor José Santos de Inchaurregui, que se destacar combatiendo al enemigu. Esi nome duró pocu, pos tres la Revolución de Mayu un grupu de patriotes borraron los nomes de les cais qu'homenaxaben a realistes y empezaron a llamala Corrientes, por cuenta de qu'esa ciudá yera considerada como la primera que xuntó a la causa de la Independencia. Esti nome oficializóse recién en 1822.
En 1895 llamóse Triunviratu al tramu ente l'avenida Ángel Gallardo y Scalabrini Ortiz, siguiendo depués col nome de Corrientes hasta l'avenida Congresu. En 1900 direutamente Triunviratu dende Ángel Gallardo hasta Congresu; en 1927, Corrientes, dende l'Avenida Congresu; y en 1937 (y hasta l'actualidá) Corrientes dende Av. Eduardo Maderu hasta Federico Lacroze quedando'l nome de Triunviratu hasta l'Av. Ricardo Balbín.
En 1872 inaugurar ente Esmeralda y Suipacha el Teatro Ópera y, ente Maipú y Esmeralda, el Teatru Odeón y el Politeama Arxentín (estos dos últimos yá nun esisten). Escontra principios del sieglu XX instaláronse dellos cafés y restoranes que se calteníen abiertos pela nueche a los qu'allegaben munchos músicos de tangu. Tamién nesta dómina munchos xudíos procedentes d'Alepo instalar en negocios dende l'actual cai Uriburu hasta Centroamérica (güei Avenida Pueyrredón), na zona que se conoz como l'Once. Lo mesmo fixeron a partir de 1914 los sirios, armenios libaneses y xudíos sefardinos y de la Europa Oriental, escorríos por causes relixoses o de resultes de la Primer Guerra Mundial.
En xunetu de 1890, mientres la llamada Revolución del Parque, fueron llugares de cruentos combates l'azotea del teatru Politeama, los techos de la Ilesia de San Nicolás y l'esquina de la cai Paraná.
L'enanche
miniatura|200px|Corrientes dende'l [[Edificiu Comega|COMEGA escontra l'oeste (1936). L'enanche llega hasta Florida.]] El gobiernu de Bernardino Rivadavia decretara en 1822 que se convirtiera nuna avenida de 30 vares d'anchu (26 m), pero esto nun se llegó a realizar. En 1910 una ordenanza del intendente Joaquín Samuel de Anchorena dispunxo enanchala, de manera que a partir d'esi añu les nueves construcciones empezaron a llevantase siguiendo una nueva llinia d'edificación. Sicasí hubo qu'esperar a la década del 30, en que se vio la necesidá d'afaer el diseñu urbanu a la crecedera de la población y a los nuevos medios de tresporte, por que, según Corrientes, enanchárense les aveníes Santa Fe, Córdoba, Independencia y Belgrano; y construyérase l'Avenida Roque Sáenz Peña, que corta a Corrientes en diagonal.
La cai dexó entós de ser angosta baltando edificaciones que taben na sienda norte. Les obres empezaron en 1931 y la primer corte escoyida foi la que s'estiende ente les cais Uruguái y Paraná, siendo intendente José Guerrico.
La obra completar en 1936, mientres el gobiernu del Intendente Mariano de Vedia y Mitre, al celebrase'l cuartu centenariu de la primer fundación de Buenos Aires por Pedro de Mendoza, perdiendo amás Corrientes la corte na qu'anguaño se crucia cola Avenida 9 de Julio. En felicidá cuadra baltar ente otros edificios la mentada ilesia de San Nicolás y construyóse el que se convertiría n'iconu de Buenos Aires: l'Obeliscu, de 67,5 metros d'altor. 200px|miniatura|Obelisco de Buenos Aires. Encruz de les aveníes Corrientes y [[Avenida 9 de Julio|9 de xunetu.]] Al avanzar les obres foi necesariu baltar el Circu Hippodrome, na esquina con Carlos Pellegrini. Nél actuaron figures bien populares, ente elles el payasu, acróbata y direutor circense Frank Brown, nacíu n'Inglaterra y bien queríu polos porteños de delles xeneraciones, dalgunos de los cualos esfrutaron siendo neños la so costume de partir llambionaes depués de la matiné.
En 2003 empecipiáronse nueves obres que tuvieron que ver col so anchu, y que remataron en 2005. Nesti casu enancharon el so siendes de 3,5 m a 5 m esaniciando un carril p'automóviles. Anovóse tamién el moblame urbanu —teléfonos públicos, quioscos, abellugos pa coleutivos— nes cortes que van dende'l 1100, na so interseición con Cerrito, hasta l'encruz cola avenida Callao nel 1800. Invirtiéronse 7,5 millones de pesos.
En 2009 l'enanche siguió na zona de Callao hasta Pueyrredón, y depués siguióse estendiendo hasta qu'en 2018 llegó a la cai Florida. Amenorgar los carriles vehiculares de 6 a 4, ampliáronse les siendes en 2,80 metros per llau, creáronse dársenes pa carga y descarga y pa vehículos de caudales, niveláronse cruces tresversales, soterráronse cables, y executáronse ramples y pluviales.
En marzu de 2007, entamada pola Subsecretaría d'Industries Culturales del Ministeriu de Producción de la ciudá, realizóse la primera Nueche de les Llibreríes, na cual cerráronse al tránsitu les cortes de l'avenida ente Callao y Uruguái, tresformándoles nun gran espaciu piatonal con stands de llibros y sillones pa lleer sobre la cai. L'eventu sigue faciéndose añalmente.
Trenes, tranvíes y soterrañu
thumb|Vista nocherniega de l'Avenida Corrientes hacia 1957. En 1857 circuló por ella, dende l'actual Riobamba hasta Pueyrredón, el primer ferrocarril arxentín, llamáu Ferrocarril Oeste de Buenos Aires. En 1873, por cuenta de la gran urbanización de la ciudá, esti tren dexó de circular pol mentáu trayeutu, retirándose les víes dende 1892.
En 1871, mientres la epidemia de fiebre mariello; y cola cuenta de sacupar con mayor rapidez los cadabres de la ciudá, incorporóse un tramu del Ferrocarril Oeste dende Pueyrredón hasta un campusantu que s'habilitó al efeuto, onde anguaño s'atopa'l Parque Los Andes (y que depués se treslladaría al actual de la Chacarita). La construcción del tramu, que se concluyó en dos meses, dirixir l'inxenieru Augusto Ringuelet. Al tren que cumplía la lúgubre misión de tresportar los cadabres conocer como de la muerte o aciagu, al igual qu'a los trés estaciones na que se depositaben los mesmos pa ser treslladaos: la Bermejo, na esquina suroeste de la cai homónima (güei Jean Jaurés) cola avenida Corrientes, la que s'atopaba na esquina suroeste de Corrientes y Medrano; y la de la esquina con Scalabrini Ortiz (entós llamada Camino Ministru Inglés). miniatura|200px|left|Accesu a la estación de metro [[Leandro N. Alem (metro de Buenos Aires)|Leandro N. Alem nel encruz cola avenida homónima. Detrás: edificiu Comega]] Al mentáu tren asoceder el tranvía Aciagu y a partir d'ésti, en 1887, la compañía Lacroze llogró una concesión pa estender víes per onde circularía'l llamáu tranvía Rural, de tracción a sangre como tolos d'esa dómina, dende l'actual Pueyrredón hasta la Chacarita, pola actual Corrientes, y de esti últimu puntu escontra Belgrano y de equí ramales a la provincia. Esti contratu dióse-y cola condición de qu'amás de pasaxeros teníen de llevar cadabres hasta'l campusantu. Yeren tranvíes de techu abiertu y asientos de madera y foi principalmente gracies ellos que les viviendes fuéronse estendiendo sobre les quintes y los fornos de folla qu'entá esistíen.
El 17 d'avientu de 1927 roblar en Nueva York el conveniu financieru pa construyilo y otorgábase la concesión de la llinia de pasaxeros, encomiendes y cargues a la compañía Lacroze Hermanos.
Llugares d'interés
Pal habitante de Buenos Aires Corrientes ye, dende pibe, un faru de la cultura y l'entretenimientu, onde ye posible atopar cines y espectáculos de teatru o revista de tolos países y dómines, y aldericar depués sobre lo visto n'unu de los sos tradicionales cafés, o cenando pizza con cerveza a altes hores de la nueche nun restorán o pizzería. O, si tase solo, pasiar polos corredores de les llibreríes-"disquerías", modernes o "de vieyos". Ye nuna d'eses llibreríes que Umberto Eco inspirar pa escribir la so famosa obra "El nome de la rosa", tal como l'autor dicir nel so prólogu.
La zona financiera
miniatura|200px|El Luna Park marca l'entamu de l'Avenida Corrientes. Nel so entamu, ente l'Avenida Eduardo Maderu y la cai Bouchard, tópase'l Luna Park, Monumentu Históricu Nacional construyíu en 1934 (Chiappori y Quiroz), que fuera un estadiu cubiertu de box llamáu tamién "Palaciu de los Deportes". Ellí engarraron boxeadores de primer llinia, tales como Carlos Monzón, Nicolino Locche y Pascual Pérez, por mentar namái dalgunos de los tantos boxeadores arxentinos que consiguieron títulos mundiales nes sos categoríes. miniatura|180px|Hotel Jousten Nél, Eva Duarte conoció a quien sería'l so maríu y tres veces presidente de la Nación Arxentina, Perón, en 1944 nun actu políticu–solidariu col fin de recaldar fondos pa les víctimes del terremotu qu'afaró la ciudá de San Juan. Na actualidá realícense tamién actividaes relixoses, polítiques, artístiques, deportives y sociales. Amás ye utilizáu pa la presentación d'espectáculos y otros eventos sociales (por casu, recitales de variaos xéneros musicales, el festival G3, Holiday on Ice y hasta la realización de la fiesta de casoriu de Diego Armando Maradona).
Na corte siguiente, ente Bouchard y l'Avenida Leandro N. Alem, atópase otru Monumentu Históricu Nacional: el monumental Palaciu de Correos. Esponente clásicu de l'arquiteutura del academicismu francés, obra primeramente concebida por Norbert Maillart, foi inauguráu en 1928. Na actualidá ye sede del Centru Cultural Kirchner, inauguráu en 2015.
Cruciando Alem (o "del baxu") engátase Corrientes polo qu'hasta'l sieglu XIX fuera la empinada fuécara sobre la mariña del Ríu de la Plata. Na primer corte, del llau sur, hai namái dos edificios: el primeru ye'l Comega (de Douillet y Joselevich), de 85 m d'altor y fachada llisa revistida de mármol travertino italianu, un esponente del estilu racionalista construyíu en 1932, y una de les más importantes obres del modernismu arxentín.
L'arquiteutura sobria del Comega se contrapone cola del edificiu vecín, n'esquina cola cai 25 de mayu, qu'allugó al "Hotel Jousten", (güei NH) d'estilu renacentista español, neoplaterescu, inauguráu pol presidente Marcelo T. de Alvear en 1928. Nesti hotel el Xeneral Arturo Rawson dirixó a un grupu de conspiradores, al que lo conoció como los xenerales del Jousten, que mientres la llamada Revolución del 43 derrocaríen por aciu un golpe militar al gobiernu de Ramón Castillo, nomando al mentáu Rawson nel so reemplazu. miniatura|left|180px|Corrientes y Reconquista, edificiu de la SIGEN Corrientes y la cai Reconquista (peatonalizada en 2009) marca un puntu neurálxicu dientro de la zona financiera de Buenos Aires. Na esquina nordés atopa l'edificiu qu'anguaño ye sede de la Sindicatura Xeneral de la Nación (SIGEN) y que llograra en 1947 el Premiu d'Arquiteutura Ciudá de Buenos Aires, na categoría de calter alministrativu. D'arquiteutura racionalista, llama l'atención la supresión de la ochava de la esquina, que se llogró retirando'l frente de la llinia d'edificación. El so reló, a 45 metros d'altor, ye'l terceru más altu de la ciudá. Unos metros escontra l'este, destácase sobre esa mesma sienda la Torre Club Alemán, tamién sede del Institutu Goethe. miniatura|200px|Corrientes y Florida, ex casa de Elortondo Alvear Na esquina opuesta tópase la Plazoleta de San Nicolás, de 35 metros de frente por 50 de fondu, inaugurada en 1982. Nella atopa una Comisaría del Turista, onde oficiales especializaos falen diverses llingües foranes y empréstase auxiliu al turista en casu de delitos comunes o tresmanamientu de documentos. Tamién s'atopa la estatua "Santiago de Liniers". La plazoleta, mayormente plaza seca, asitiar xunto a un edificiu de frente vidráu y dos arcos adintelados de granitu negru sudafricano: tratar de la casa central en Buenos Aires del Bancu de Tokiu. Al tar recostado sobre la medianera sur el so frente dexa llugar a una plaza de 16 metros de fondura que se xune al espaciu llibre de la plazoleta.
miniatura|180px|left|[[Edificiu SAFICO]] Na corte del 400, tópase l'edificiu Safico, d'estilu racionalista y gran simetría. Colos sos 26 pisos algama los 100 metros d'altor. Nél funcionen munches de les axencies noticiosas estranxeres.
Na esquina con cai San Martín írguese'l Edificiu Transradio Internacional (o a cencielles Edificiu Transradio). Foi construyíu pa la Compañía Arxentina de Telecomunicaciones y anguaño ye ocupáu por un bancu. Foi proyeutáu pol arquiteutu Alejandro Christophersen, miembru del direutoriu de dicha compañía. Ta coronáu por un gran reló doráu colos signos del zodiacu y les estaciones del añu. La fachada del edificiu foi afrellada por esquirlas de proyeutiles disparaos por un tanque Sherman del exércitu, al ser ésti tomáu por militantes peronistes mientres la Revolución Llibertadora de 1955.
L'encruz de Corrientes y la piatonal Florida ye unu de los puntos más transitaos de Buenos Aires. Na esquina suroeste atopa un edificiu de dos pisos que foi'l palaciu de la familia Elortondo Alvear. Construyíu en 1870 la so arquiteutura ye d'un estilu neogóticu venecianu, pocu común na ciudá.
Nel númberu 718 el templu de la Ilesia Metodista llama l'atención pola so arquiteutura, tamién d'estilu neogóticu. Alzáu en 1874, la so fachada, retirada unos metros de la llinia d'edificación, ye asimétrica, yá que del llau oeste tien una espodada torre que termina nuna aguda flecha. Llamen tamién l'atención les sos vitrales esteriores ya interiores. Na so interior cuenta con un órganu de más d'un sieglu d'antigüedá.
Naoki Hirano
Naoki Hirano (平野 直樹, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Avenida Corrientes
La cai que nunca duerme
Dende empiezos del sieglu XX l'avenida foi la columna vertebral de la cultura y l'entretenimientu de la ciudá, cuantimás nel tramu que va dende la llamada "esquina porteña", na interseición cola cai Esmeralda, hasta l'aristocrática avenida Callao.
N'efeutu, nestes cortes la vitalidá de la so movida cultural ye un imán tantu pal turismu como para los mesmos porteños. Y xunto a les estridentes marquesines de los teatros suman comercios de los más distintos rubros, cuantimás los de llibros y gastronómicos, lo que la convierte nun enorme emporiu comercial.
Por tou esto, na década del 50, Roberto Gil, periodista y conductor d'un programa de radio llamáu "Cai Corrientes", tresmitíu por LR4 Splendid, bautizar como, "La cai que nunca duerme", denominación que se fixo bien popular y sigue teniendo vixencia.
Quien camine ente les cais Cerrito y Callao puede entretenese llargu tiempu nes sos llibreríes, abiertes hasta altes hores de la nueche, munches d'elles especializaes en vender llibros usaos y antiguos con descuentos. Hai con modernos escaparates, que conviden a entrar y, en munchos casos, puede tomase un café nelles mientres se llee, ensin obligación de compra, un llibru de les sos estanteríes. Y tán les otres, que vienden llibros usaos diversos, ordenaos en caxones y estantes que cualesquier puede revisar circulando por ente los sos estrechos corredores; y qu'utilicen precarios locales con una simple persiana metálica a la cai que pueden faer creer, equivocadamente, de la imposibilidá d'atopar ellí un exemplar pervalible ya importante, yá seya d'un llibru, d'un CD o d'un discu usáu.
L'entretenimientu y la cultura
El Teatru Maipo queda a menos de 50 m de l'avenida, nel 449 de callar Esmeralda. La tradicional sala diolu y da-y ciertu misticismu a la esquina de Corrientes y Esmeralda, dende dellos puntos de vista: el de la música, el de la política, el de los cantares, y el de les belles muyeres. Ye'l representante d'un tiempu de dicir y sentir popular. Nel pasáu como espaciu pa la revista y el monólogu políticu. Na actualidá como sitiu por que gane llugar la forma teatral.
Dos grandes símbolos porteños del cine-teatru enfrentar nel tramu de Corrientes al 800: el Gran Rex y el Teatro Ópera. El primeru topar na sienda norte, y ye el teatru de los grandes espectáculos musicales, que recibe a los artistes más consagraos, nacional y internacionalmente. La so capacidá pa 3300 espectadores fai cuasi imposible nes nueches de les fines de selmana caminar poles sos siendes enchíes de peatones y vendedores ambulantes qu'ufierten productos rellacionaos colos espectáculos que se tán exhibiendo. L'edificiu, de 1937, ye un esponente arquiteutónicu del estilu racionalista, obra d'Alberto Prebisch, el mesmu arquiteutu que creó l'Obeliscu que s'atopa a dos cuadres d'ellí. La so pimpana fachada ye un senciellu rectángulu de gran volume con superficie vidrada y qu'escarez de motivos ornamentales. miniatura|200px|derecha|Corrientes y Maipú: Edificio República, construyíu para [[ENTel (Arxentina)|Entel.]] Xunto al Gran Rex, tópase'l Teatru Tabaris, que la so cartelera ta dedicada al llamáu teatru de revista. Primitivamente llamóse «Royal Pigall», y aportó a un club nocherniegu de categoría. Foi'l primer llugar públicu en tener aire acondicionáu.
El Teatro Ópera ye en parte'l responsable inicial de que Corrientes adquiriera la so importancia cultural. N'efeutu, l'orixe d'esti teatru remontar a 1872. Nesi añu l'empresariu Antonio Petalardo acolumbró qu'esta cai, entós estrecha y alloñada de la ciudá, animar cola instalación de teatros. Asina nació la Ópera, que tenía unes instalaciones estelantes y llegó a tener una usina llétrica propia. En 1935 decidió baltase el primitivu edificiu y l'arquiteutu belga Alberto Bourdon concibió l'actual, de fachada sobria y orixinal, con capacidá pa 2500 persones, escenariu aptu pa diversos espectáculos y una pantalla de cine de grandes dimensiones. Ellí actuaron Ava Gardner, Édith Piaf, el Folies Bergère, el Lido de París, etc. Hasta la so última remodelación nel so interior el techu asemeyaba un cielu estrelláu y los llaterales una arquiteutura caleyera, dando asina la sensación de llibertá nocherniega que tien l'avenida. Nel Petit Opera del so sosuelu dábense preestrenos cinematográficos y realizábense xuntes culturales. En 2010, por un alcuerdu comercial col Citibank, adoptó'l nome comercial de Teatru Opera Citi, pero en 2014 el auspiciante dexó de ser el Citi y pasó a ser el grupu Allianz, y asina la so nueva denominación pasó a ser Teatro Ópera Allianz. miniatura|200px|derecha|Teatru Gran Rex, abiertu en 1937.
En 1906, unu de los patriarques del teatru arxentín, Jerónimo Podestá, inauguró no que güei ye Corrientes 960 un teatru al que llamó Nacional. En 1910 mercar Pascual Carcavallo, quien lo tresformó na «catedral del xéneru chicu criollu». Foi'l responsable del accesu a l'allampada cai Corrientes de munchos autores nacionales. En 1933, añu en que Carlos Gardel cantó ellí per última vegada en Buenos Aires, quedó en manes d'Enrique Muscio, quien xuníu en 1952 a Carlos Petit, tresformó al Nacional nun templu de la revista porteña. En 1961 Alejandro Romay convertir nel nuevu dueñu y construyólu en 1973 cinco escenario suntuosos, hasta que, el 22 de xunetu de 1982, la sala foi consumida pol fueu mientres se representaba una revista cola popular diva Susana Giménez, qu'asonsañaba a la dictadura militar n'unu de los sos númberos. Namái se salvaron el frente y la marquesina qu'ocupaba los 25 metros del edificiu. Nunca se determinó si la quema fuera intencional. Romay reabrió'l teatru'l 1.° de marzu de 2000 ya instaló la tradición de poner n'escena siquier una gran comedia musical per añu. Nel 2006 se lo alfombró a nuevu y dióse-y a la sala un aspeutu de cabaré de los años 20. miniatura|200px|left|[[Teatru El Nacional (Arxentina)|Teatru El Nacional, dende 1906.]]
miniatura|200px|left|Teatru Opera, inauguráu en 1936. La Confitería Ideal magar nun se topa sobre l'avenida mesma, atopar a menos de 50 metros, en Suipacha 384, y contribúi a la so actividá cultural, d'entretenimientu y gastronómica. Foi fundada en 1912 pol pontevedrés Manuel Rosendo Fernández y construyida por C.F. González. Caltién el so prestíu y romanticismu nos sos dos plantes con balaustraes, pilastres y llume d'estilu itálicu y caltién el frente y ornamientos d'orixe: arañes de Francia, sillones de Checoslovaquia, vitrales d'Italia, «boiserie» de carbayu d'Eslovenia, etc. La flor de lliriu apaez en numberosos motivos, ente ellos nos dos óvalos de bronce de la so entrada. Al segundu pisu, onde güei día se dicten clases de tangu nel so salón de baille, aportar por una luxosa escalera de mármol o pol so gran ascensor. Nel pasáu axuntar nella la coleutividá inglesa y lo más próspero de la burguesía porteña. Carlos Gardel, Tita Merello, Hugo del Carril y Raúl Lavié son dalgunos de los grandes cantores de tangu que lu frecuentaron. Ente los pernomaos visitantes destacamos a Vittorio Gassman y Maurice Chevalier.
Llegando a Cerrito, sobre'l llau sur, pueden llograse datos sobre paseos y entretenimientos de Buenos Aires nel puestu d'información turística de la ciudá. miniatura|200px|Vista dende la corte del 1300 al Obeliscu. Na interseición cola Avenida 9 de Julio írguese sobre la Plaza de la República el Obeliscu de Buenos Aires, de 67,5 metros d'altor, que fuera construyíu con motivu del cuartu centenariu de la primer fundación de la ciudá. Puntu de xunta de grandes concentraciones polítiques, deportives, artístiques y de protesta de la historia arxentina, debaxo del monumentu crucien les llinies B, C y D de soterraños.
Magar esti tramu carauterizar pol entretenimientu, la cultura y la gastronomía, entá hai gran cantidá d'edificios utilizaos puramente pa oficines comerciales. Unu d'ellos ye'l pimpanu República, concebíu orixinalmente pol arquiteutu Federico Peralta Ramos pa la empresa telefónica ENTel, y que güei ye propiedá de Telefónica. Atopar na esquina noroeste de Corrientes y Maipú, na cual tamién topar sobre acerar dos kioscos de revistes: unu d'ellos tien publicaciones de tolos países del mundu y l'otru de toles provincies arxentines.
El teatru sigue siendo unu de los rubros más importante de l'avenida nel tramu del 1100 al 1700. Nel 2007 contabilizar nestos siete cuadres 25 teatros.
El Teatru Broadway, nel 1155, ocupa una construcción d'estilu art decó, realizada pol arquiteutu Jorge Kálnay. Foi considerada nel so momentu una de les más importantes obres de Suramérica. Constaba d'una perfecta acústica ensin resonancia nin ecos.
Paralelamente, el teatru Smart tuvo temporaes brilloses coles interpretaciones de Blanca Podestá, por eso, al morrer ésta en 1967, camudó'l so nome pol de l'actriz. Pol so escenariu pasaron grandes figures como Florencio Parravicini, Gloria Guzmán, Mecha Ortiz, Alberto Closas, Margarita Xirgu, Miguel de Molina y María Antinea. En 1933 conocer nél Carlos Gardel y Federico García Lorca. El Multiteatro, denominación que tomó dende 1995, tien la so sede de direición y programación nel nᵘ 1283. Son 4 modernes sales que tienen capacidá pa 131, 320, 369 y 417 espectadores, colos últimos adelantos teunolóxicos na materia.
El centru cultural más grande ya importante de l'avenida ye'l Teatro San Martín, asitiáu na sienda sur del 1500 ya inauguráu en 1944. En 1950, n'ocasión de cumplise un sieglu del fallecimientu del Llibertador d'América, dióse-y el nome del prócer arxentín. L'actual complexu de teatros, conocíu como Centro Cultural San Martín, ye una construcción en formigón armáu, cristal y carpinteríes metáliques que s'empezó a xestar en 1954, baltando l'antiguu teatru y edificios llinderos. Magar simbólicamente inaugurar el 25 de mayu de 1960, al celebrase los 150 años de la Revolución de Mayu, la verdadera inauguración asocedió n'ochobre de 1961. Alluga trés sales teatrales forníes con moderna teunoloxía, la mayor con capacidá pa 1700 espectadores, un cine y una fotogalería. Los sos 30 000 m² cubiertos partir en cinco subsuelo, cuatro niveles y tres cuerpo, de doce piso. Tien talleres onde s'igua'l vestuariu, la escenografía y los decoraos. Nél realicen conferencies, espectáculos musicales y teatrales, esposiciones plástiques y otros eventos culturales.
miniatura|200px|derecha|Teatru Metropolitan, abiertu en 1936. Xunto al San Martín topa'l teatru Picadilly, y en frente, tres una moderna fachada vidrada y murales d'artistes plásticos, el Centru Cultural de la Cooperación. Inaugurar en 2002 y nél preséntense obres de teatru, esposiciones, alderiques y conferencies. La so planta baxa cuenta con una llibrería y café.
Tamién nesta corte, el Teatru del Nuedu y Lliberar (declaráu d'interés cultural pola Llexislatura de la ciudá) son locales polifuncionales con sales de teatru entemecíes ente chigres y llibreríes. Y en el nᵘ 1553, Carlos Gardel tuvo una casa nel añu 1904 xunto a la so madre Berta.
Nel 1343 atópase'l Teatru Metropolitan, d'estilu Art Déco foi proyeutáu por Germán y J. B. Joselevich, Y. Ramírez y Rafael Abril ya inauguráu en 1936. Mientres décades foi una de les principales sales de cine de la nuesa ciudá. El so estrenu como sala teatral realizar col musical “El Show de Frankie Kein” coles estrelles cubanes Frankie Kein y Manuel Arte. El teatru orixinalmente cuntaba con una única sala, que'l so pullman foi depués reconvertíu na actual Sala 2 nel añu 1980. A principios d'abril de 2013, so la so nueva denominación de Metropolitan Citi, restauróse priorizando la preservación y el reciclaje de los valores del edificiu orixinal incorporando elementos contemporáneos que potencien dicha esencia, devolviéndo-y el so dinamismu y sentíu actual.
Ente Montevideo y Rodríguez Peña, na sienda norte, tópase'l Teatru Astral, con fachada de estilu Lluis XVI oculta polos cartelos. Se contrapone col so interior decoráu con figures xeométriques «futuristes». Ye obra d'Alberto Bourdon, el mentáu belga que construyó la Ópera.
Xunto al Astral tópase un clásicu de la música y el teatru arxentín: el Presidente Alvear, inauguráu en 1942, con capacidá pa 1000 espectadores y dotáu de moderna infraestructura, cuenta con talleres d'escenografía, lluminotecnia, soníu y xastrería.
Nel nᵘ 1660 tópase'l complexu cultural y comercial Pasio La Plaza, con cinco sales de teatru (la mayor pa 530 espectadores), más de venti comercios y 12 restoranes, amás de estacionamiento propiu. Alzóse sobre un antiguu mercáu modelu inauguráu en 1989. Caltién les columnes y los pórticos del antiguu mercáu incorporándolos a un diseñu contemporaneu. Nel so interior unos caminitos tropezosos rematen nel centru nuna torre. Orixinalmente, el Paséu La Plaza cuntaba con un anfiteatru al campu, onde amás de brindase espectáculos musicales de reconocíos cantautores ya intérpretes, funcionó nos años '80 como escenariu de llibre espresión onde cada cual podía amosar el so arte ensin riquir de nengún tipu de permisu. Yera recurrente atopase ellí a artistes, sobremanera dada la proximidá col Centru Cultural San Martín y el Conservatoriu de Música Manuel de Falla. Esti anfiteatru, compuestu de pronunciaes graes de cementu qu'obliguen a mirar escontra un escenariu semicircular emplazado nuna depresión del terrén, foi zarráu y techado nos años '90, convirtiéndose lamentablemente nuna confiteria-restaurant, que la so particularidá mora xustamente en que les meses allugar en distintos niveles d'eses graes.
Antes de llegar a l'Avenida Callao atopar na so interseición con Rodríguez Peña los teatros El Vitral y Buenos Aires. El Teatru El Vitral en Rodríguez Peña 343 empieza cola so fundadora, Franca Guthmann qu'escoyó la casona de fines del 1800 pa la so instalación. Los trabayos de refaimientu llevaron dos años y tuvieron al cargu de Saulo Benavente. Nel añu 1981 inaugurar con una sala de 128 llocalidaes, nel añu 1984 ábrese una segunda sala de 80 llocalidaes y en 1988 la tercer sala de 30 llocalidaes. El Teatru Buenos Aires, nel 411 de Rodríguez Peña, foi fundáu en 1979 y por él pasaron cantantes como Nito Mestre, León Gieco, Víctor Heredia o Facundo Cabral y actrices como Henny Trailes, Susana Campos y Irma Roy. Mientres dellos años foi conocíu como Moulin Bleu hasta qu'en 2015 volvió a la so denominación orixinal.
Tocantes a sales de cine de l'avenida la más importante ye, ensin duldes, la Sala Leopoldo Llugones, allugada nel décimu pisu del Teatru San Martín en Corrientes al 1530. Sala destinada cuasi puramente a la proyeición de películes n'el so mayoría ensin estrenar comercialmente, foi inaugurada en 1967 cola proyeición de "La pasión de Xuana d'Arcu" de Carl T. Dreyer y ye un llugar clave na historia de la cinefilia llocal qu'empezó gracies a un alcuerdu ente'l Teatru San Martín y la Fundación Cinemateca Arxentina, alcuerdu que güei sigue en vixencia. La idea yera y ye espublizar la enorme diversidá de la historia del cine, al traviés de ciclos, retrospectives y revisiones de clásicos. En 2006 inaugurar nel hall d'esta sala un mural realizáu en mosaicu por Rogelio Polesello llamáu "Nunca recuerdo escaecete" de 2 por 7 metros qu'axunta nuna mesma superficie distintos diseños de Polesello que resume, de la mesma, la so trayeutoria plástica. Nos últimos años volvióse frecuente tamién l'estrenu de filmes de mala distribución. Cuenta con capacidá pa 233 espectadores y nel añu 2015 concluyéronse trabayos de restauración de la sala.
Magar el so gran valor históricu y arquiteutónicu, la mayoría de la fachaes d'estos teatros, con esceición del Maipo, atópense ocultes por estructures que sostienen marquesines.
Llibreríes
De Cerrito a Callao pueden contabilizase más d'una ventena de llibreríes que son tou un clásicu de la ciudá y la zona. Hai cadenes de llibreríes y les d'usaos y/o de dueños particulares, onde'l llibreru conoz los llibros que tien a la venta ensin necesidá de escaneos nel ordenador.
En Corrientes al 1117 apaez la primera de les llibreríes dedicaes al usáu y nel 1131 hai venta de películes clásiques. Al 1145 entrando a la galería ensin nome y nel llocal 13 ta dende 1988 la más conocida de les llibreríes dedicaes al cine, Llibro Film. Nel llocal 17 de la mesma galería van atopar un llugar con música alternativa, novedaes y clásicos, la disquería Oyéi Mortales.
Nel 1230, cuasi xusto enfrente d'una disquería tanguera allugada al 1217, atópase Obel Llibros, seique la llibrería de nuevu y usáu más angosta d'una avenida que supo selo tamién. Nel 1243 apaez la primer sucursal d'esta zona de Cúspide Libro, cadena de librería propiedad del Grupu Clarín. El 1247 ta ocupáu dende 1996 pola Llibrería Lucas, dedicada a la compra, venta y truecu de llibros y revistes. Enfrente nel 1274 y nel Teatro Lola Membrives atópase otru puntu pa consiguir música, La Disquería.
La segunda sucursal de Cumal allugar nel 1316 de Corrientes. La clásica Llibrería Hernández tien una de les sos sucursales nel 1311 y nel 1375 atópase Dickens con llibros pa tou públicu y títulos buscaos. Na corte siguiente, xusto al llau d'El Gatu Negru, atopamos otru llugar de llibros usaos nel númberu 1471. miniaturadeimagen|Librería Hernández · Corrientes 1436 Al mesmu altor nel 1436 atópase la más grande de les sucursales de la Llibrería Hernández abierta nel añu 1973. Damián Carlos Hernández (1923-1987), el so fundador, tuvo que cerrar la llibrería y se exilió en 1977 al ser escorríu pola dictadura militar y la so censura, pero llogrando salvar coleiciones enteres como CP del desapaecíu editor Carlos Pérez o la de La Rosa Blindada dirixida por José Luis Mangieri, qu'Hernández supo despintar nel so suétanu. Nos '60 Hernández instaló la so primer llibrería en Corrientes 1580 y ente los sos visitantes taben David Viñes, Arturo Jauretche y Rodolfo Puiggrós, que bautizaríen a Hernández como "Llibreru Mayor".
En Corrientes 1537 sabía atopase'l chigre lliterariu Café Domínguez, primero abiertu los venticuatro hores y llugar de xunta de poetes a principios del sieglu pasáu. Celedonio Flores supo rescatar el llugar nel so conocíu poema "Murnies" y un tangu d'Ángel D' Agostino lleva'l nome d'esti llugar que güei ta ocupáu por un hotel con teatru incluyíu.
Al altor del 1513 atopar dende 1960 la Llibrería Lorraine que caltién una estética tradicional de llibrería de barriu con variedá de títulos escosos. Nel hall del Teatru Municipal General San Martín (Corrientes 1530) atopar nun stand la Llibrería Teatral Salort, especializada en testos de y sobre dramaturgos. Agora nel 1583, depués de camudase del so tradicional allugamientu nel vecín Teatru Lliberar (Corrientes 1555), atópase una sucursal de Antígona Llibros, que cunta con testos de cine y teatru y tien otru llocal na mesma cuadra nel Centru Cultural de Cooperación Floreal Gorini. Enfrente al 1583 otru salón anuncia venta de llibros usaos. miniaturadeimagen|Llibrería Losada · Corrientes 1551 Losada Llibros, ye la xigantesca llibrería de l'arxentina Editorial Losada que s'alluga nel 1551 de Corrientes y que nel so sosuelu alluga una pequeña sala teatral. Losada, fundada en 1938 pol español Gonzalo José Bernardo Juan Losada Benítez, convertir en "la editorial de los exiliaos" por ser el llugar de xunta de los republicanos y españoles que tuvieren que fuxir del franquismu per aquellos años.
Al altor del 1600 atópase anguaño (xunu de 2016) la mayor cantidá de llibreríes de la zona. La primera al 1622 ye Llibrería La Cátedra (Corrientes 1622), la siguiente ye la flamante Adán Buenosayres (Corrientes 1671), anguaño en procesu de zarru. y al rematar la corte atopa una nueva incorporación, Llibrería Jekyll (Corrientes 1696) los trés especializaes en llibros y revistes.
Nesa mesmu altor vemos otros dos clásicos ente les llibreríes de l'avenida. Edipo Llibros que funciona nel númberu 1686 dende l'añu 1978 con novedaes y dalguna primer edición y Gandhi, en nuevu y diminutu llocal al 1694. Gandhi abrió les sos puertes en 1984 y foi Elvio Vitali que tornaba del exiliu en Méxicu quien la creó, primero cerca de la cai Montevideo, depués nel númberu 1551 de Corrientes y darréu nel llocal del 1743, güei ocupáu por un restorán.
Al 1600 pueden atopase tamién dos teatros en sosuelos el Belisario y el Porteño, según la disquería Magimúsica y un llocal de venta de películes y series, Tol Cine del Mundu nel 1699. Xusto enfrente al 402 de Rodríguez Peña, vemos otru llocal dedicáu a les películes, Namái Cine. Dambos locales con rareces pa cinéfilos.
Yá al rematar esta zona nel 1718 atopamos El Persiguidor, disquería con CD y vinilos de distintos partes del mundu, películes, remeres y pósteres de la cultura pop qu'en dalgún momentu supo tamién vender llibros. La cadena d'electrodomésticos, música y cine y series Musimundo tien un llocal nel 1753, onde d'antiguo s'allugaba'l Cine-Teatru Alfil. Nel 1773 atópase la llibrería d'usaos Alcuentru Sureste. Zivals Discos & Llibros atópase xusto na esquina cola Avenida Callao (más esautamente al 395 d'ésta), con novedaes en música, llibros y películes.