cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Trondheim
Monumentos
thumb|left|La Fachada principal de la [[catedral de Nidaros.]] La catedral ye famosa por ser el principal templu de Noruega y unu de los principales monumentos históricos del país. Anguaño ye una ilesia luterana, pero na Edá Media foi un importante centru de pelegrinación de la Ilesia católica, pos nella atopaba la tumba de San Olaf, el patronu de Noruega. Ye unu de los mayores templos de tolos países nórdicos. Ta construyida fundamentalmente n'estilu góticu d'inspiración inglesa, anque bona parte del edificiu ye una reconstrucción de los sieglos XIX y XX financiada direutamente pol Estáu n'ares de recuperar la dignidá del monumentu, que permaneció por sieglos nun estáu ruinosu.
Bien amestáu cola historia de la catedral ta'l palaciu del arzobispu, axacente a la primera. Delles partes de la so estructura caltienen ciertes carauterístiques romániques. Antes de la reforma, foi la residencia de los poderosos arzobispos de Nidaros. Darréu, cuando Noruega taba xunida a Dinamarca, foi sede de los representantes del rei na ciudá y depués cuartel xeneral del exércitu. Anguaño ye un muséu históricu y sitiu de diversos eventos culturales.
thumb|Ilesia de La nuesa Señora. Amás de la catedral, l'otru templu medieval de la ciudá ye la ilesia de La nuesa Señora. Ésta ye un templu que data d'entamos del sieglu XII y que dempués de les catedrales de Nidaros y de Stavanger, ye'l mayor templu medieval de Noruega. El so estilu artísticu, románicu y góticu, foi interveníu en delles ocasiones por remodelaciones y ampliaciones qu'introducieron aspeutos barrocos y neogóticos.
Fora del cascu históricu de la ciudá de Trondheim, n'antigües llocalidaes que fueron absorbíes pol conceyu, atópense la ilesia de Lade, al oriente de la zona metropolitana, y la ilesia de Byneset, nuna briguera rural del occidente del conceyu. Son dos pequeñes ilesies romániques de piedra que daten de la segunda metá del sieglu XII y qu'exhiben una notable austeridá típica de les ilesies rurales noruegues.
Mención estreme merez la ilesia de madera de Haltdalen, una pequeña y senciella stavkirke (ilesia de madera) que data del sieglu XII. En realidá nun ye orixinaria de Trondheim, sinón de Holtålen, un conceyu al sureste de la ciudá, pero güei ye l'atracción principal del Muséu Popular de Trøndelag.
thumb|El bryggen, xunto al [[ríu Nidelva.]] Nel centru y zones axacentes, como Bakklandet y Ila, entá perviven numberoses edificaciones de madera. Delles d'elles son palacios y casones de los sieglos XVII y XVIII que sirvíen de vivienda a los comerciantes adineraos de la ciudá y que presenten motivos barrocos, neoclásicos y del estilu imperiu. Ente ellos puédense mentar el Stiftsgården, anguaño un palaciu de la familia real noruega; la Sukkerhuset («casa del azucre»), una antigua refinería azucrera que se benefició del comerciu coles Indies Occidentales Daneses; la Tronka, un antiguu hospital pa enfermos mentales; el Sommergården, anguaño una farmacia; el Hornemansgården, la Weisenhuset, y les ilesies de Leinstrand, Bakke y del hospital, ente otros.
La zona de los antiguos almacenes comerciales, conocida como bryggen («el cai»), a entrambos llaos del ríu Nidelva, ye unu de los llugares más típicos de Trondheim. Son edificios de madera parcialmente construyíu sobre'l ríu. Güei son ocupaos por viviendes y locales comerciales y tán, como tol patrimoniu de madera de Trondheim, en constante amenaza de quemes.
Nel llugar más estrechu de la península onde s'alcuentra'l cascu históricu de Trondheim, hubo dende finales del sieglu XII una pequeña fortificación defensiva de madera, que na década de 1640 foi reconstruyida en piedra. Esa fortificación, llamada Skansen (lliteralmente, «el fortín»), yera la defensa de la ciudá pol occidente. Entá son visibles los sos restos y dellos cañones no que güei ye un parque.
thumb|left|La fortaleza de Kristiansten. Frente al puertu, nel fiordu, tópase un pequeñu castru llamáu Munkholmen, con tola so área ocupada por una fortificación. Nesta islla fundóse un monesteriu benedictín nel sieglu XII. Cola desapaición de la orde monástica mientres la reforma, nel sitiu alzóse la fortaleza actual, que funcionó tamién como prisión. Güei ye una área de recreación.
Finalmente, el búnker Dora ye una construcción nazi que sirvió de base pa submarinos alemanes mientres la Segunda Guerra Mundial.
thumb|Jugendkvartalet («mazana modernista»). Dellos edificios d'estilu historicista, eclécticu y modernista de finales del sieglu XIX y principios del XX son parte del patrimoniu arquiteutónicu y históricu de la ciudá y dellos d'ellos tán protexíos por llei. Ente ellos tán l'edificiu principal de la Biblioteca Pública de Trondheim (antes ayuntamiento), el Muséu Nacional de Xusticia, la casa Ringve, la Ponte Viejo, o l'edificiu de la cervecera EC Dahl. Otros edificios d'esti periodu dignos de mención son l'edificiu del Bancu de Datos Biolóxicos, d'Olaf Nordhagen, la sinagoga, l'asilu pa marineros, l'Hotel Britannia y l'edificiu Mathesongården. Nel modernismu, los meyores exemplos son quiciabes la casa de la fundación EC Dahl, güei delegación del gobiernu de Noruega, y el bloque d'edificios conocíu como Jugendkvartalet (mazana modernista), anque tamién puede mentase la ilesia de Lademoen, una ilesia de gran tamañu que paez un amiestu ente modernismu y neorrománico.
thumb|La columna de Olaf Tryggvason, na plaza mayor (Torget). La escultura urbana en Trondheim intenta honrar a personaxes históricos. Asina, nos llugares públicos atópense estatues n'honor de reis, héroes nacionales y filántropos locales, según monumentos escultóricos n'honor de los cayíos na Segunda Guerra Mundial, qu'inclúin memoriales al holocaustu xudíu. La columna de Olaf Tryggvason, obra de Wilhelm Rasmussen na plaza central, ye quiciabes la escultura más conocida de la ciudá. Na so base hai un reló solar. Otra escultura famosa ye la de El postreru viquingu, de Nils Aas, que remembra la novela homónima de Johan Bojer y ta emplazada na plaza de Ravnkloa, xunto al fiordu. La estatua de Leif Eriksson (1997), de August Werner, foi un regalu de la comunidá noruega de Seattle, Estaos Xuníos, como conmemoración de los mil años de la fundación de Trondheim y del descubrimientu viquingu d'América.
Parques y xardinos
thumb|[[Xardín Botánicu y Muséu Ringve|Xardín botánicu de Ringve.]] Trondheim ye una ciudá arrodiada d'árees montiegues, que representen el 52 % del territoriu municipal. Les principales árees verdes de la ciudá son les zones montascoses de Bymarka y Estenstadsmarka, allugaes al oeste y al sur de la ciudá, respeutivamente. Dambes son visitaes polos habitantes de Trondheim como sitiu de recréu y constitúin amplies árees naturales de montes, llagos y estanques.
thumb|left|Campu de golf en Bymarka. Na zona urbana hai numberosos parques pequeños. Ente los más grandes ta Marinen (lliteralmente, «la marina»), xusto al sur de la catedral, ente ésta y el ríu. Esti parque asina ye llamáu por cuenta de dalguna vegada hubo equí un puertu militar. Ye una área de praos y árboles bien apta pa paseos y tomar el sol mientres el branu. Nel centru hai otros parques pequeños, como'l parque Tordenskjold, el parque del Conceyu, el xardín del Stiftsgården y el parque de Ila.
thumb|Parque del Stiftsgården. Al sur de la ciudá la ribera del Nidelva constitúi un espaciu arboláu natural. Otru parque d'esta zona ye'l parque de Elgeseter, que se coneuta col parque del Colexu Universitariu y les árees verdes de la Universidá.
Nel oriente, tán les árees verdes de Duedalen y de Småbergan (ésta ye una llomba onde s'alcuentra la fortaleza de Kristiansten); el parque de Lademoen y el xardín botánicu de Ringve. La zona de Ladestien ye una franxa de 14 km de vexetación natural axacente al fiordu.
Medios de comunicación
thumb|left|Vieya sede del Adresseavisen, nel centru de Trondheim.
Trondheim ye'l centru de comunicaciones de la rexón de Noruega Central. Los dos empreses dominantes na ciudá son dos: el conglomeráu Adresseavisen, que cotiza na Bolsa d'Oslu, tien la so sede en Heimdal, y NRK, que tien nel distritu de Tyholt una de los sos dos sedes nacionales (la otra ta en Oslo), según la redaición de dos canales de radio de cobertoria nacional.
Periódicos
Otros diarios importantes fueron Avisa Trondheim (orixinalmente Arbeider-Avisen), que dexó de publicar en 1996; Trondheimsavisa (orixinalmente Venstreavis, dempués Nidaros), hasta 1991; Dagsavisa, de 1945 a 1954, Ny Tid, de 1899 a 1947, y el mayor diariu de la ciudá hasta'l términu de la Segunda Guerra Mundial, Dagsposten, qu'esistió de 1877 a 1945.
El selmanariu Byavisa ye de distribución gratuita; publicar dende 1996 y sale los martes. Finalmente, el periódicu Under Dusken ye un mediu informativu estudiantil que sale cada dos martes.
Televisión
El noticieru local Midtnytt, que'l so ámbitu ye la provincia de Sør-Trøndelag, ye parte de la canal NRK1. Trondheim tien la so propia canal de televisión, TV-Adressa.
Radio
La cadena NRK tien en Trondheim la sede de dos de les sos canales nacionales (P1 y P3), según la canal musical NRK mp3. Amás de les emisiones locales de NRK, Trondheim tien tamién delles estaciones de radio locales, ente otres Radioadressa, que ye propiedá de Adresseavisen. Radio Revolt ye la estación de los estudiantes de Trondheim, estrechamente coneutada a l'Asociación d'Estudiantes de Trondheim y a l'Asociación pal Bienestar de los Estudiantes.
Gobiernu central
thumb|right|Delegación del Gobiernu de Noruega en Sør-Trøndelag. thumb|left|Sede de los tribunales d'apelación y de distritu. thumb|right|Asamblea Provincial de Sør-Trøndelag. Trondheim alluga la sede del Gobernador de Sør-Trøndelag, un delegáu de gobiernu que representa al rei y al gobiernu de Noruega, y como tal encargar de que les decisiones a nivel nacional executar na provincia. La so sede ye l'antiguu edificiu art nouveau de la Fundación Y. C. Dahl, na cai Y. C. Dahl Non. 10.
El poder xudicial tien en Trondheim la sede del Tribunal de Distritu de Sør-Trøndelag, con xurisdicción sobre 17 de los 25 conceyos de la provincia y la sede del Frostathing, unu de los seis tribunales d'apelación de Noruega, con xurisdicción sobre les provincies de Møre og Romsdal, Sør-Trøndelag y Nord-Trøndelag.
Trondheim ye sede de delles instituciones públiques a nivel nacional: l'Alministración Nacional de los Tribunales Noruegos; la Direición pa l'Alministración de la Naturaleza (dependiente del Ministeriu de Mediu Ambiente), y l'Autoridá d'Inspección Llaboral, una dependencia del Ministeriu del Trabayu enfocada na seguridá y la salú.
Gobiernu provincial
Como capital de provincia, la ciudá alluga l'Asamblea Provincial, una asamblea llexislativa electa por sufraxu universal y encargada de delles responsabilidaes de servicios y alministración pública a nivel provincial. L'edificiu de l'Asamblea Provincial (Sør-Trøndelag fylkeshus) alcontrar na esquina de les cais Erling Skakke y la Munkegata.
Gobiernu municipal
thumb|left|Conceyu de Trondheim. thumb|150px|Rita Ottervik, de filiación llaborista, ye la presidenta municipal de Trondheim dende 2003. El conceyu de Trondheim ye gobernáu por un conceyu municipal (bystyre). La so sede ye'l Conceyu de Trondheim, un edificiu de finales del sieglu XIX en Munkegata Non. 1. El conceyu vieyu, del sieglu XVIII, ta güei ocupáu pola Biblioteca Pública de Trondheim.
Hasta 2011, el Conceyu Municipal de Trondheim yera'l mayor de toa Noruega, con 85 miembros. Dende les eleiciones de 2011, el númberu de conceyales amenorgar a 67 —el mesmu númberu que Bergen y Stavanger. Nel periodu ente 2011 y 2015 el conceyu ta integráu por 10 partíos políticos. La mesa direutiva (formannskap) consiste en 11 conceyales escoyíos proporcionalmente d'ente'l conceyu y ye l'órganu que constitúi'l gobiernu del conceyu.
La fuercia político de mayoría relativa ye'l Partíu Llaborista, que s'atopa en coalición con otres fuercies de centru y esquierda dende 2003, magar la so votación decayó nes últimes eleiciones. Los llaboristes suman 27 conseyeros (39,5 % de la última votación); de los cualos 4 forma parte de la mesa direutiva, a la que pertenez la presidenta municipal, la llaborista Rita Ottervik, y el vicepresidente, el socialista Knut Fagerbakke.
Distritos de Trondheim
Dende 2005, el conceyu de Trondheim estremar en 4 distritos alministrativos (administrative bydeler):
Francisco Solano
right|thumb|180px|San Francisco Solano (1549 -1610) Francisco Sánchez Solano Jiménez foi un presbíteru castellanu y santu católicu, de la Orde Franciscana, más conocíos como franciscanos.
Trondheim
Distritos de Trondheim
La división de los distritos nun tien una base histórica, sinón puramente demográfica. Cada unu d'ellos tien una población envalorada de 40 000 persones. Esta distribución ta basada na Alministración de Trabayu y Bienestar de Noruega, na que collabora'l gobiernu municipal y el Ministeriu Noruegu del Trabayu, y que tien como fin el velar pola seguridá social, l'empléu y l'estáu de bienestar. Cada distritu de Trondheim tien una oficina con esa función.
Los barrios y les vieyes llocalidaes del conceyu nun tienen nengún significáu alministrativu, sinón namái históricu o de referencia xeográfica, y en munchos casos nin siquier tán bien definíos les sos llendes.
Carreteres
Les principales carreteres de la ciudá y el conceyu son dos carreteres europees. La Y6 enllaza la ciudá con Lillehammer y Oslu pel sur, y pel norte con Kirkenes, na frontera con Rusia. La E39 cuerre de Trondheim escontra'l sur al traviés de la mariña, a Ålesund, Bergen, Stavanger y Kristiansand.
Autobuses
thumb|Autobuses urbanos na Munkegata. La rede d'autobuses urbanos y suburbanos de Trondheim ye operada pola compañía Team Trafikk, una subsidiaria de la empresa estatal Nettbuss. Cuenta con 200 autobuses partíos en 41 llinies y tresporta en permediu 60 000 pasaxeros diariamente. Casi toles llinies parten d'una terminal na cai Munkegata, nel centru de la ciudá —anque dalgunes estiéndense hasta la Estación Central de ferrocarril, xunto al puertu—, y dende ende sirven a tola área metropolitana. Hai un serviciu especial, el Nattbuss (Autobús Nocherniegu), que funciona nes nueches de les fines de selmana.
Francisco Solano
Biografía
Francisco Solano nació en Montilla n'España, alredor de 1549. Los sos padres fueron Mateo Sánchez Solano y Ana Jiménez. Francisco tuvo dos hermanos, Diego e Inés.
Pa predicar la doctrina católica ente los pueblos estremaos de la fe, en 1590 establez en Tucumán la primer casa masculina del so Orde Franciscana hasta 1595. En setiembre del mesmu añu llega
Trondheim
Autobuses
El serviciu foranu d'autobuses ye operáu por delles empreses tantu públiques como privaes y el so terminal atópase dientro de la Estación Central de Ferrocarril. Hai salíes a tolos conceyos de la provincia y a dalgunos de la provincia de Nord-Trøndelag, según a Oslo y Bergen.
Tranvía
thumb|Tranvía. Trondheim, amás d'Oslu, ye la única ciudá de Noruega que cunta con tranvía. Ésti consiste nuna sola llinia de 8,8 km, la Gråkallbanen, que s'estiende dende'l centru hasta la zona montiega de Bymarka, al oeste.
Ye un tresporte en serviciu dende 1901. Algamó'l so apoxéu nes décades de 1950 y 1960, cuando cuntaba con 4 llinies. A partir d'entós presentáronse bancies ente postures atopaes sobre'l so inviabilidad y el so preservación que resultaron nel amenorgamientu de llinies hasta que namái permaneció en serviciu l'actual. La tranvía ye propiedá de la multinacional Veolia Transport dende 2005.
Francisco Solano
Biografía
Col so comunidad en funcionamientu, escosáu físicamente, fina'l 14 de xunetu de (1610) tres una curtia enfermedá, a los sesenta y un años d'edá, nel conventu de Lima. Los sos restos permanecen soterraos na Basílica de Franciscu d'Asís d'esa ciudá.
En 1726 el papa Benedicto XIII canonizar. La Ilesia católica celebra la so fiesta'l 14 de xunetu.
Trondheim
Tresporte aereu
thumb|L'Aeropuertu de Trondheim-Værnes. L'Aeropuertu de Trondheim-Værnes alcontrar a 19 km al este de la ciudá, en Værnes, dientro del términu municipal de Stjørdal. Empezó a operar como base de la fuercia aérea noruega dende 1917 y foi abiertu a l'aviación civil en 1951. Ye'l cuartu aeropuertu de Noruega en términos de tráficu, con 4 313 547 pasaxeros tresportaos y 60 830 movimientos realizaos en 2013.
Les rutes principales son vuelos direutos a Oslu, Bergen y Bodø, pero esiste conexón con otros 11 aeropuertos noruegos. Hai vuelos internacionales a Copenḥague (el principal destín nel estranxeru), Ámsterdam, Östersund, Estocolmu, Londres y Reikiavik. Tamién hai vuelos chárter al centru d'Europa, el Mediterraneu y Les Palmes de Gran Canaria.
Ferrocarril
thumb|Estación Central de Trondheim. Na Estación Central, alcontrada xunto al puertu, Trondheim ye terminal de cuatro llinies ferroviaries. La Nordlandsbanen cuerre escontra'l norte, con destín a Bodø; la Meråkerbanen dirixir escontra l'oriente hasta les llocalidaes sueques de Storlien, Åre y Östersund; la Rørosbanen coneuta a la ciudá con Hamar, y finalmente la Dovrebanen enllaza a Trondheim con Oslu.
La primer estación de trenes alcontrar nel barriu de Kalvskinnet y foi inaugurada en 1864 como parte de la Størenbanen, una llinia de modestu llargor que comunicaba a Trondheim col pueblu de Støren (güei parte del conceyu de Midtre Gauldal). Esa llinia foi absorbida dafechu pola Rørosbanen en 1877. La estación central abrió en 1882 pa sirvir de terminal de la Meråkerbanen, pero terminó siendo terminal de dambes llinies, lo que xeneró un discutiniu na ciudá. La estación tuvo que ser ampliada y remocicada por cuenta de la inauguración de la Dobvrebanen (en 1921) y a la medría del tráficu de pasaxeros, lo que la convirtió nun nuedu ferroviariu.
Francisco Solano
Representación iconográfica
Francisco Solano y el toro (Murillo 1645)|thumb|right|180px
Trondheim
Tresporte marítimu
thumb|left|[[Cruceru (viaxe)|Cruceru y buque de la Hurtigruten fondiaos en Trondheim.]] El tresporte de pasaxeros per vía marítima hai ablayáu en favor de les carreteres y el ferrocarril, pero entá caltién una importancia turística. Amás, sigue siendo la meyor opción de comunicación ente Trondheim y los conceyos de la península de Fosen, y la única ente la ciudá y les islles de Hitra y Frøya. Nesti aspeutu, hai rutes diaries de catamaranes y tresbordadores a lo llargo del fiordu, que lleguen a llocalidaes tan sureñes como Kristiansund. El serviciu de tresbordadores tresporta un averáu de 1,5 millones de vehículos añalmente.
La Hurtigruten, el serviciu exprés de pasaxeros a lo llargo de la mariña occidental noruega, tien dos llegaes diaries a Trondheim, una con direición al sur y otra al norte. La ruta foi inaugurada en 1893 precisamente pa comunicar a Trondheim cola mariña septentrional noruega, pero nel sieglu XX la terminal sur mover hasta Bergen.
Pocu más de 31 000 pasaxeros, partíos nun permediu de 60 cruceros turísticos, lleguen al puertu de Trondheim añalmente.
thumb|L'ascensor de bicicletes de la cai Brubakken.
Bicicletes
Como nes demás ciudaes nórdiques, en Trondheim esiste tamién una enraigonada cultura del usu de la bicicleta. El conceyu empresta serviciu de renta de bicicletes en distintos módulos a ciudadanos y turistes, principalmente nel centru y árees axacentes, incluyida la universidá. El préstamu ye al traviés d'una tarxeta electrónica que l'usuariu paga añalmente por un módico costu.
Trondheim cunta con un novedosu ascensor de bicicletes nuna cai empinada del barriu de Bakklandet que se considera únicu nel mundu. Nél les bicicletes y los sos ciclistes son xubíos hasta'l visu de la cai.
Hermanamientos
Les siguientes ciudaes tán hermanaes con Trondheim:
Franqueville (Aisne)
Franqueville ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Harún al-Rashid
Harún al-Rashid (هارون الرشيد, Aarón el Xustu; Rayy, Persia, 17 de marzu de ca. 766 – Jorasán, 24 de marzu de 809) foi'l quintu y más famosu califa de la dinastía abasí de Bagdag. Gobernó dende'l 14 de setiembre de 786 hasta la so muerte.
La so fama y poderíu fueron inmortalizados en Los mil y una nueches, onde él, la so esposa Zobeida y dellos de los sos cortesanos protagonicen numberoses hestories.
Vida
Harún yera'l fíu del Al-Mahdi, tercer califa abasí que gobernó ente 775 y 785, y Al-Jayzuran, una antigua esclava del Yeme y muyer de fuerte personalidá qu'influyó descomanadamente nos reinaos del so home y fíos.
Desconozse la fecha exacta de la so nacencia, que podría tener llugar en cualquier momentu ente los años 763 y 767, anque aparentemente lo más probable ye qu'asocediera en 766. Ye seguro sicasí que tanto Harún como'l so hermanu mayor Musa (el futuru califa Al-Hadi) nacieron en Rayy (darréu al sur de la moderna Teḥrán), onde'l so padre moraba como virréi de la zona oriental del califatu.
El so primer actu públicu de relevancia foi acompañar al so padre nuna pelegrinación a les ciudaes santes de La Meca y Medina, na seronda de 777. Poco dempués, asignóse-y como tutor a Yahya ibn Jálid ibn Barmak (Yahya el Barmací), un esperimentáu funcionariu y amigu íntimu de la familia real, quien llegó a desempeñar un rol paternu na vida de Harún.
Nel branu de 780 encargóse-y conducir una campaña contra los bizantinos na zona de los montes Tauro, lo que simultáneamente brindába-y una formación militar y l'oportunidá de dase a conocer nel exércitu. Acompañar Yahya el Barmací, como alministrador de les finances del exércitu, y el chambelán Rabi ibn Yunus. Tres un sitiu de 38 díes, llogró la rindición del castiellu fronterizu de Samalu, que la so guarnición foi deportada a Bagdag (la fortaleza volvería a manes bizantines pocu dempués). En 782 Harún lideró una espedición de mayor valumbu, que ganó al exércitu bizantín y algamó el Bósforu. La rexente Irene tuvo que comprometese a pagar un tributu al califa mientres trés años, consistente nunos 70 000 a 90 000 dinares añales.
Harún foi influyíu fuertemente pola voluntá de la so madre nel gobiernu del imperiu hasta la muerte d'ésta en 789. El so principal ministru, el visir yá mentáu Yahya, el barmací, los fíos d'ésti, y otros miembros de la familia barmáquida controlaron xeneralmente l'alministración.
L'imperiu abasí empezó a desmoronarse con él y la soberanía del so reinu nun foi nunca reconocida polos aglabíes de Tunicia como tampoco fuera reconocida polos idrisíes de Marruecos y los omeyes d'España.
Amás del so viaxe de 777, yá siendo califa, Harún realizó ocho peregrinación a La Meca, nos años 787, 790, 791, 794, 796, 798, 802 y 804.
Col enfotu de encalorar personalmente una rebelión na provincia oriental de Jorasán, Harún abandonó Bagdag a la cabeza d'un exércitu'l 5 de xunu de 808, acompañáu pol so fíu Al-Mamún. A finales del añu llegaron a la ciudá de Les tos, en Jorasán (al nordeste del modernu Irán). Ellí careció, y encamentó a Al-Mamún el siguir la espedición. Harún finó'l 24 de marzu de 809, cuntando con unos 43 años d'edá. Foi soterráu na casa de campu na que s'instalara.
Referencies culturales
Harún al-Rashid ye mentáu en múltiples hestories de Los mil y una nueches. Tamién apaez nuna de les hestories de Fábules y reflexos, una saga del cómic "The Sandman".
Afrixalus lindholmi
Afrixalus lindholmi ye una especie d'anfibiu de la familia Hyperoliidae. Ye endémica de Camerún. El so hábitat natural inclúi marismes d'agua duce y corrientes intermitentes d'agua duce.
Bustieḷḷu (Bimeda)
Bustieḷḷu ye una aldea de la parroquia de Bimeda nel conceyu asturianu de Cangas del Narcea.
Alcuéntrase a 13,00 km de Cangas del Narcea, la capital del conceyu, a un altor mediu de 690 msnm y tien una población de.
Vuelta a España 2004
La 59ª edición de la Vuelta a España empezó'l 4 de setiembre de 2004 na ciudá de Llión y remató el 26 de setiembre d'esi mesmu añu en Madrid.
Tuvo un percorríu averáu de 3.034 km, un total de 21 etapes y participaron nella 188 corredores de 21 equipos.
Esta edición foi una de les más montascoses hasta'l momentu y cuntó con seis finales n'alto. Nun se visitaron escenarios habituales como Asturies (L'Angliru o Llagos de Cuadonga) o los Pirineos pero sí otros puertos inéditos como'l de Calar Alto n'Almería.
Tetropium castaneum
Tetropium castaneum ye una especie d'inseutu coleópteru de la familia Cerambycidae. Estos longicornios distribúyense pel holárticu y la rexón indomalaya.
Vuelta a España 2004
Ente los principales favoritos atopábense los españoles Roberto Heras (doble vencedor de la Vuelta y defensor del títulu), Aitor González (ganador en 2002) y Joseba Beloki que remanecía tres delles mancadures, según el cazacu Alexandre Vinokourov y el recién campeón olímpicu contrarreló Tyler Hamilton. Tamién destacaba la participación del italianu Damiano Cunego, vencedor del Giro d'Italia, y del subcampeón del mundu Alejandro Valverde.
Dos díes antes d'empezar la Vuelta, el ciclista italianu Francesco Casagrande (Lampre) y l'español Carlos Román Golbano (Mariña Almería) fueron declaraos "non aptos" pa la participación na carrera, términu pol cual desígnense a aquel corredores que dan valores demasiáu altos de hematocrito na prueba de sangre, polo cual abarrúntase que pudieron utilizar eritropoyetina (EPO), anque nun se-yos puede acusar de dopaxe. Tolos ciclistes someter a esti control el día 1 de setiembre.
Fresnes-sous-Coucy
Fresnes-sous-Coucy ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Xenodacnis parina
Xenodacnis parina, ye una pequeña ave neotropical passeriforme perteneciente a la familia Thraupidae. Ye l'únicu miembru del xéneru monotípicu Xenodacnis.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase nel sur d'Ecuador y Perú. Conózse-y como Azulito altoandino. Apaez nos montes del Cordal de los Andes a un altor de 3000 a 4600 metros.
Los adultos lleguen a los 12,5 cm de llargor. Los machos son de color azul fondu colos güeyos escuros. Los machos de toles subespecies son más apagaos, coles partes inferiores de color marrón acoloratáu.
Leopoldo Alas Argüelles
Leopoldo Alas Argüelles foi un xurista, políticu y profesor universitariu asturianu, rector de la Universidá d'Uviéu ente 1931 y 1937 (añu nel que foi executáu) y Subsecretariu de Xusticia, Conseyeru d'Instrucción Pública y miembru de la Comisión Xurídica Asesora ente los años 1931 y 1933. Yera fíu del escritor Leopoldo Alas.
Floria Sigismondi
Floria Sigismondi ye una fotógrafa y direutora de videos italiana naturalizada canadiense.
Amás de les sos exhibiciones d'arte, ye más conocida por dirixir videos musicales de Katy Perry, Justin Timberlake, Incubus, Interpol, The White Stripes, David Bowie, Sheryl Crow, The Cure, Björk, P!nk, Amon Tobin, Christina Aguilera, Marilyn Manson y Alice Glass. El so tan característicu usu de la cámara, bultable dende la so videu para «The Beautiful People» de Marilyn Manson, foi asonsañáu dende entós por un gran númberu de direutores.
Biografía
Los sos padres, Lina y Domenico Sigismondi, yeren cantantes d'ópera. La so familia, incluyendo a la so hermana Antonella, treslladar a Hamilton, Ontario, Canadá, cuando tenía dos años. Na so infancia taba encegolada cola pintura y el dibuxu. Más tarde, en 1987, estudió pintura ya ilustración na Escuela d'Arte d'Ontario. Cuando tomó un cursu de fotografía, encegolóse una vegada más y graduóse con una especialidá en fotografía.
N'ochobre de 2004 tuvo una fía, Tosca Vera Sigismondi-Berlin. El padre ye'l so home'l frontman de los Living Things, Lillian Berlin. Sigismondi mora en Toronto y Nueva York. La so fía foi asina nomada pola ópera italiana Tosca. Ella mesma (Floria) foi llamada asina pol personaxe protagónico de la obra.
En 2010, estrenóse la so película llamada The Runaways, basada na hestoria d'esta importante banda de los 70's estelarizada por Kristen Stewart como Joan Jett y Dakota Fanning como Cherie Currie.
Videos musicales
1995 "Blue", Harem Scarem
Ḷḷavachos
Ḷḷavachos ye una aldea de la parroquia de Bimeda nel conceyu asturianu de Cangas del Narcea.
Alcuéntrase a 13,00 km de Cangas del Narcea, la capital del conceyu, a un altor mediu de 950 msnm y tien una población de.
Djimon Hounsou
Djimon Gaston Hounsou ye un actor, baillarín y modelu beninés (nacionalizáu norteamericanu) de cine y televisión, dos veces candidatu al Premiu Óscar.
Comienzo
Fíu de Pierre y Albertine Hounsou. Emigró a Lyon, París a los 13 años col so hermanu Edmond. Abandonó la escuela un añu enantes de terminala. Vivió un tiempu na cai (dormiendo baxu pontes y comiendo de los cubos de basura) hasta qu'un alcuentru casual con un fotógrafu llevó a Hounsou a ser presentáu col diseñador de moda Thierry Mugler, quien lo convirtió en modelu. En 1987, convertir nun modelu y estableció una carrera en París. Treslladóse a Estaos Xuníos en 1990. Gracies a Aitor Hardy llogró recoyer la motivación necesaria pa prosiguir la so carrera. El modelaje llevar a l'actuación.
Diahann Carroll
Diahann Carroll foi una actriz y cantante d'Estaos Xuníos.
Djimon Hounsou
Carrera
La so primer apaición na pantalla foi en 1990, nel videu de Janet Jackson Love Will Never Do (Without You), que coprotagonizó Antonio Sabato, Jr.. Tamién participó nel videu I Don't Wanna Lose You de Tina Turner y en Straight Up de Paula Abdul.
Diahann Carroll
Al apaecer en películes como Carmen Jones (1954) y Porgy y Bess (1959), dambes empobinaes por Otto Preminger, protagonizó la serie de televisión Julia (1968-71), pionera na so dómina al amosar personaxes de raza negra en papeles protagonistes. Depués, Carroll repunxo enorme popularidá col papel de Dominique Deveraux na esitosa soap opera Dinastía.
Carroll tuvo casada cuatro veces y convirtióse en madre d'una fía en 1960. Ye sobreviviente y activista del cáncer de mama.
Djimon Hounsou
Carrera
Hounsou debutó nel cine a los 25 años na comedia musical de Sandra Bernhard Without You I’m Nothing (1990), y trabayó en televisión nel capítulu Clase de Beverly Hills (1990) de la serie Beverly Hills, 90210 (titulada n'España Sensación de vivir). En 1994 realizó un pequeñu papel na película de ciencia ficción Stargate y en 1999 actuó en seis capítulos de ER como Mobalage Ikabo, un refuxáu de Nixeria (el so país, Benín, comparte la so frontera más llarga con Nixeria). Amás tuvo un papel protagonista convidáu na serie Alias.
Diahann Carroll
Tamién ye conocida pol so papel de June na serie televisiva Lladrón de guante blancu (White Collar).
Vida personal
Carroll tuvo casada cuatro veces. La primera foi col productor Monte Kay col que tuvo una fía, Suzanne Kay Bamford.
Djimon Hounsou
Carrera
Fízose más conocíu como Juba, un gladiador africanu na película Gladiator (2000).
Diahann Carroll
Vida personal
En 1973, Carroll sosprendió a los medios al casase con Fred Glusman. Ella y el productor y anfitrión David Frost tuvieren saliendo nesi momentu, y taben comprometíos. Selmanes dempués, ella presentó'l divorciu, culpando a Glusman por abusu físicu. En 1975, casóse con Robert DeLeon. Enviudó dos años dempués cuando DeLeon morrió nun accidente d'autu. El so cuartu y últimu matrimoniu foi col cantante Vic Damone en 1987. La unión, que Carroll admitó que yera aturbolinada, vio la separación llegal en 1991.
Djimon Hounsou
Carrera
En 2003 foi nomáu pal Premiu Óscar al meyor actor de repartu por N'América, convirtiéndose nel cuartu home africanu en ser nomáu a un Óscar. Esi mesmu añu, Charlize Theron, actriz sudafricana, foi nomada a Meyor Actriz y ganó pol so trabayu en Monster, y foi la primer vegada qu'un home africanu y una muyer africana fueron nomaos pa un Premiu Óscar nel mesmu añu.
Diahann Carroll
Actualidá
Participa na serie White Collar (Lladrón de guante blancu) como June, na que Matt Bomer ye'l protagonista.
Djimon Hounsou
Carrera
En 2002 protagonizó un anunciu comercial de Gap empobináu por Peter Lindbergh, bailló nuna versión del cantar Boom boom (de John Lee Hooker) por Baba Oje (del grupu de hip hop Arrested Development).
En 2005 tuvo un papel secundariu na película La Isla xunto a Ewan McGregor y Scarlett Johansson, onde tenía'l papel d'un mercenariu priváu que foi contratáu p'asesinar a los protagonistes pa cubrir les violaciones de los derechos humanos que fizo la empresa que la contrató, a la fin la so ética y l'alcordanza del so pueblu fixéron-y camudar d'idea y termina ayudando a los protagonistes.
A mediaos de 2005 acomuñar col músicu de rock Bono pa empezar una nueva campaña por que los científicos africanos retornen a los sos países d'orixe.
Mientres la filmación de Blood Diamond (2006), un asaltante amenaciar con una arma. Hounsou asegura que l'actor Leonardo DiCaprio (el protagonista del filme) salvó-y la vida poniéndose metanes dambos y aselando al agresor. En 2006, pola so actuación en Blood Diamond, ganó'l premiu National Board of Review por meyor actor de repartu; y recibió nominaciones pa los Premiu Óscar, la Broadcast Film Critics Association y los Premios del Sindicatu d'Actores.
Hounsou tamién actuó nun papel secundariu na película de ciencia ficción de 2009 Push, como l'axente Henry Carver.
En 2011, interpretó a un comandu francés na película francesa Forces spéciales.
El direutor Tim Story mentó apocayá a IGN que si fixera una tercer película de Fantastic Four, gustaría-y tener a Hounsou como Pantera Negra.
Tamién David Jaffe espresó interés en ver a Hounsou interpretar l'héroe Kratos, protagonista d'una película basada nel esitosu videoxuegu God of War. Hounsou robló pa interpretar Abdiel na versión cinematográfica del Paraísu perdíu de John Milton con Benjamin Walker y Bradley Cooper.
Modelaje
El 24 de febreru de 2007, la firma Calvin Klein anunció que Hounsou sería'l so nuevu modelu de ropa interior. Modelos anteriores fueron por casu el futbolista Fredrik Ljungberg y l'actor d'Estaos Xuníos Mark Wahlberg.
Filantropía
Hounsou comprometer cola organización SOS Children’s Villages (SOS-USA.org) mientres filmaba Diamantes de sangre, en Mozambique, con Leonardo DiCaprio. Anguaño robló cola empresa francesa Cartier pa diseñar un brazalete de caridá pa siguir sofitando a los neños SOS Children's Villages en Mozambique. Una porción de les ganancies de cada brazalete dirixir a establecer families pa güérfanos de tol mundu.
Hounsou ye embaxador mundial del grupu d'ayuda Oxfam (Oxfam.org).
Vida privada
Djimon empezó una rellación en 2007 con Kimora Lee Simmons (quien en xineru del 2009 formalizo'l so divorciu con Russell Simmons). El 30 de mayu de 2009, Simmons dio a lluz al so fíu, Kenzo Lee Hounsou, al paecer porque'l nome "Kenzo" significa "trés" (tercer fíu de Kimora). Hounsou y Simmons visitaron a la familia de Hounsou na so Benín natal nel branu de 2008, onde dambos participaron nuna ceremonia de compromisu tradicional. La pareya foi afatáu con ropa tradicional y utilízase la ceremonia, en presencia de la familia Hounsou, pa solidificar que tán "dedicaos l'unu al otru 100%." Los dos, sicasí, fixeron fincapié en que la ceremonia nun yera una boda. Nel debú del show de Kimora Lee Simmons, "Life in the Fab Lane", Hounsou foi anunciáu como'l so home. Hounsou y Simmons, que nunca se casaron llegalmente nos Estaos Xuníos, anunció la so separación en payares de 2012. (Según People.com).
Hounsou ye propietariu d'una casona en Sablera del Rei (nel área de Los Angeles).
Susan Misner
Susan Misner ye una actriz de cine y televisión y baillarina estauxunidense.
Vida personal
Misner creció en Pompton Plains, Nueva Jersey.
Carrera
Misner interpretó a Grace Davidson en One Life to Live dende'l 12 de marzu de 1999 hasta'l 17 de payares de 1999. En 2002, Misner apaeció na película Chicago, como Liz, con Catherine Zeta-Jones, Denise Faye, Deidre Goodwin, Ekaterina Chtchelkanova y Mýa.
Misner apaeció en delles series de televisión, incluyendo trés de les series de Law & Order, Law & Order: Criminal Intent, Law & Order: Special Victims Unit y Law & Order, como tamién en CSI: Crime Scene Investigation y CSI: Miami.
Misner apaeció como Theresa en Rescue Me en 2006 y 2007, y depués como Gretchen Martin na miniserie de 2007, The Bronx Is Burning. Apaeció en dos episodios de Without a Trace mientres la temporada de 2004-2005. Interpretó a Alison Humphrey en dellos episodios de Gossip Girl y en New Amsterdam.
En 2010, interpretó la novia del terapeuta Paul Weston na serie In treatment. Anguaño tien el papel de Jessica en Person of Interest.
Superpotencia internacional
250px|thumb|Los [[EE. XX. y la XRSS fueron los dos superpotencies visibles mientres la Guerra Fría. Na imaxe, reparar a Ronald Reagan y Mikhail Gorbachev en 1985. Dempués de la disolución de la Xunión Soviética, los Estaos Xuníos volvióse la única superpotencia sobreviviente.]] Una superpotencia ye un Estáu con una posición dominante o predominante nel sistema internacional, y cola habilidá y los medios pa tener influencia n'eventos y en proyeutos de poder a escala global (fundamentalmente a manera de protexer los sos propios intereses y los de los sos aliaos más cercanos); ye consideráu qu'una superpotencia ta un pasu delantre del restu de les grandes potencies.
Alice Lyman Miller, quien ye Profesor d'Asuntos de Seguridá Nacional ("National Security Affairs") na Escuela Naval de posgráu, define una superpotencia como "un país que tien la capacidá pa proyeutar poder dominante ya influyir alredor de tol mundu, y delles vegaes, en más d'una rexón al empar, polo que paecería creíble que consiga'l estatus de hexemonía global." Foi un términu aplicáu en 1944 escontra Estaos Xuníos, la Xunión Soviética y l'Imperiu británicu. Dempués de la Segunda Guerra Mundial, l'Imperiu británicu convertir na Commonwealth y los sos territorios volviéronse independientes, siguíu a esto la Xunión Soviética y los Estaos Xuníos proclamóse-yos como los dos úniques superpotencies, qu'entraron nun conflictu indireutu creando'l periodu de la llamada Guerra Fría.
Una hiperpotencia ye un estáu muncho más fuerte que cualesquier de los sos potenciales rivales qu'apodera tolos otros estaos en toles esferes de l'actividá. Dende'l fin de la Guerra Fría, Estaos Xuníos foi consideráu por dalgunos como la única superpotencia. Por ello munchos llamar hiperpotencia, p'asina resaltar un orde mundial distintu al de les grandes potencies del sieglu XIX y principios del sieglu XX, y distintu del equilibriu de poderíu del periodu de la guerra fría y per ende col pasu de la política en toles sos variantes nel Sieglu XXI
Orixe del términu hiperpotencia
El términu hiperpotencia foi acuñáu en 1990 pol ministru de rellaciones esteriores de Francia, Hubert Védrine, pa describir el nuevu rol de los Estaos Xuníos, y esplicar que s'había remplazado el dominiu y l'hexemonía nes rellaciones internacionales de les grandes potencies.
Oríxenes del términu superpotencia
thumb|300px|Mapa del mundu en 1945. Según [[William T.R. Fox, los Estaos Xuníos, la Xunión Soviética, y tamién l'Imperiu británicu/Mancomunidá de Naciones (verde claru), yeren entós les superpotencies.]] Artículu principal: Evolución del conceutu de « superpotencia ».
El términu superpotencia, nel so significáu políticu actual, foi orixinalmente acuñáu pol neerlandés naturalizáu estauxunidense y geoestratega Nicholas Spykman, nuna serie de notes en 1943 sobre les figures potenciales d'un nuevu orde mundial de posguerra. Esto llevó a plantegar nel llibru The Geography of the Peace (“la Xeografía de la Paz”), que la supremacía mundial non-marítima del Reinu Xuníu y Estaos Xuníos, yeren esenciales pa la paz y la prosperidá nel mundu.
Un añu dempués, William Thornton Rickert Fox, un profesor de política esterior estauxunidense, ellabora sobre'l conceutu nel llibru Les superpotencies: los Estaos Xuníos, la Gran Bretaña y la Xunión Soviética // La responsabilidá de la paz -1944- (The Superpowers: The United States, Britain and the Soviet Union // Their Responsibility for Peace -1944-), onde fala del algame mundial d'una super-nación. Ellí, Fox utilizó la pallabra superpotencia pa identificar una nueva categoría de potencia, capaz d'ocupar l'estatus más altu nun mundu nel que, la guerra demostró entós que los estaos podríen desafiase y lluchar ente sigo a escala mundial. Según él, había (nesi momentu), tres estados que yeren verdaderes superpotencies: l'Imperiu británicu, los Estaos Xuníos y la Xunión Soviética. L'Imperiu británicu foi unu de los más estensos imperios na hestoria del mundu, consideráu como'l gran poder, yá que sobremanera por 1921, gobernaba en más del 25% de la población del mundu y controlaba o influyía fuertemente nel 25% del total del área terrestre, ente qu'Estaos Xuníos y la Xunión Soviética crecieron notablemente en poder mientres la Segunda Guerra Mundial y con posterioridá a ella.
Afondando los oríxenes del conceutu
thumbnail|250px|derecha|Los dirixentes de les superpotencies » na Conferencia de Yalta: [[Winston Churchill|Churchill, Roosevelt, y Stalin.]]
El términu « superpotencia» surdió primeramente nel dominiu políticu, una y bones la pallabra usar pola primer vegada en 1926, en rellación a la interconexón de sistemes de producción d'eletricidá.
Nel so significáu políticu modernu, el términu foi nuevamente utilizáu pol neerlandés-americanu y geoestratega Nicholas Spykman, nuna serie de notes en 1943 sobre les figures potenciales d'un nuevu orde mundial de posguerra. Esto llevó a plantegar nel llibru The Geography of the Peace (“La xeografía de la Paz”), que la supremacía mundial de tipu non-marítimu del Reinu Xuníu y Estaos Xuníos, yeren esenciales pa la paz y la prosperidá nel mundu.
En 1944, volvió usase esti vocablu na obra de W.T.R. Fox titulada Les Superpotencies (The Super-Powers). Naquella oportunidá, el subtítulu del llibru onde la utilizó yera Los Estaos Xuníos, la Gran Bretaña y la Xunión Soviética, asimilándose por tantu la noción de «superperpotencia» a los trés naciones mentaes, les qu'un añu más tarde diríen axustar la suerte del mundu na ciudá de Yalta, en Crimea (Ucraína) y a veres del mar Negru.
Preeminencia conxunta de los Estaos Xuníos y de la Xunión Soviética
En 1980, W.T.R. Fox entrugóse sobre la razón que la llevó a incluyir a Gran Bretaña nel so llibru de 1944, pos ciertu consensu formárase nel sentíu que yá nesos tiempos, solamente los Estaos Xuníos y la Xunión Soviética podíen realmente ser calificaos como « potencies de primer llinia». Lo central pa esta inclusión, ensin dulda foi la idea que prevalecía inda en 1944, sobre qu'Europa, y en particular Gran Bretaña (gallardoniada pola so victoria contra Alemaña y cola so inclusión na "Conferencia de Yalta" ), siguía siendo parte del corazón del mundu, y amás foi que l'Imperiu británicu surdía entá fuerte y estable, dando asina de fechu al Reinu Xuníu una inmensa importancia estratéxica y xeopolítica.
Depués, foi ensin dulda la irrupción del arma atómica en 1945, lo que fizo evolucionar el conceutu de « superpotencia» escontra « la capacidá de destrucción del planeta al traviés de la guerra nuclear» («the ability to wreak global destruction through nuclear warfare»), y lo qu'asina estableció y consolidó la preeminencia de los dos xigantes con capacidá atómica, en momentos nos que l'Imperiu británicu perdía puntos, pidía magnificencia, perdía capacidá d'intervención (referencia: Paul Dukes, The Superpowers: a short history, Routledge, 2000, ISBN 9780415230421, páxines 85-86.).
Mundu Unipolar: Estaos Xuníos la única superpotencia
Dempués de la desapaición, en 1991, del llamáu Telón d'Aceru (o Cortina de Fierro), y dempués de la disolución de la Xunión Soviética, incontestablemente los Estaos Xuníos quedaron como la principal y única gran potencia hexemónica nel mundu.
Ente otres coses y como amuesa de la idiosincrasia d'esos díes, cabo destacar que dempués de los atentaos del 11 de setiembre de 2001, la Casa Blanca fixo una bien singular declaración, afirmando la necesidá d'una respuesta, ya indicando que les lleis internacionales nun seríen en nengún casu una restricción que llindara fuertemente a la única superpotencia mundial nesi tiempu. Esi ye l'espíritu col que se valora a un mundu unipolar: la fuercia hexemónico puede faer valir les sos razones, y naide puede oponer verdaderes torgues pa torgar.
Escontra un mundu multipolar: Otros países en carrera pola hexemonía mundial
Por un tiempu y fundamentalmente mientres los años 1990, los Estaos Xuníos fueron realmente la única potencia mundial hexemónica, nos distintos aspeutos qu'esti conceutu porta: lo económico, lo militar, lo político, lo diplomático, lo cultural, lo tecnolóxico.
Mientres esos años, namái Xapón tuvo al altor como para seique apostar dalgún día esta hexemonía (siquier sobre'l planu económicu).
Aplicaciones
El términu superpotencia foi usáu pa describir naciones con un poder mayor al estatus de gran poder a principios de 1944, pero namái ganó significancia dempués de la Segunda Guerra Mundial con rellación a la Xunión Soviética y los Estaos Xuníos. Esistieron intentos d'aplicar el términu retrospectivamente, y dalgunes poques vegaes, a una variedá d'entidaes pasaes como'l Antiguu Exiptu, China Antigua, India Antigua, Grecia Antigua, l'Imperiu azteca, l'Imperiu inca, l'Imperiu persa, l'Imperiu otomanu, l'Imperiu romanu, l'Imperiu mongol, l'Imperiu portugués, l'Imperiu español, la hexemonía holandesa, y l'Imperiu británicu. La reconocencia d'estos vieyos estaos por historiadores como superpotencies d'aquella dómina, pue ser causa de traces exhibíes por aquellos; por casu, na so máxima rellumanza, l'Imperiu británicu foi'l más grande qu'enxamás viera'l mundu, col 25% de la población mundial de la dómina, y estendiendo la so influencia a lo llargo y anchu del planeta.
Carauterístiques
thumb|250px|Dispositivos y material de guerra como los atopaos nel [[USS Nimitz (CVN-68)|portaviones Nimitz de la US Navy, son munches vegaes bona representación del poderio militar qu'un país con categoría de "superpotencia", p'asina demostrar conducentemente la so influencia en cualesquier parte del mundu. ]]