cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mónica López Barahona
Biografía
En llicenciándose en Ciencies Químiques (especialidá de Bioquímica y Bioloxía molecular) na Universidá Complutense de Madrid (1983-1988), concluyó la so tesis doctoral nel MD Anderson Cancer Center de Houston, doctorase en Ciencies Químiques, na especialidá de Bioquímica y Bioloxía Molecular, na mesma universidá madrilana (1988-1991). Posterioremente realizó un Máster en Filosofía.
Ta casada con Mariano Barbacid.
Investigación
La so llinia d'investigación básica desenvolvióse'l campu de la Oncoloxía Molecular tantu en centros nacionales: Hospital Xeneral Universitariu Gregorio Marañón, Institutu d'Investigaciones Biomédicas (CSIC), Antibióticos Farma; como en centros internacionales: Institutu Max-Planck für Strahlein Chemie (Mülheim an der Ruhr), Institutu d'Investigación de Patoloxía Molecular (Viena), MD Anderson Cancer Center (Houston) o Bristol-Myeres Squibb (Princeton).
Les sos investigaciones atópense publicaos en diverses revistes científiques y supunxeron más de trescientes comunicaciones en congresos nacionales ya internacionales. Foi nomada como esperta en Bioética -Biotecnólogo- por diversu organismos: el Conseyu d'Europa, el Ministeriu de Xusticia (España, 1999), Naciones Xuníes, el Ministeriu de Xusticia (España, 2002); vocal del Comité Asesor d'ética na Investigación Científico y Tecnolóxico, nomada pol Ministeriu de Ciencia y Teunoloxía (España, 2002)
Docencia
Profesora d'Oncoloxía Molecular y Bioética na Universidá Francisco de Vitoria, onde foi Decana de la facultá de Ciencies Biosanitarias (1996-2006). Tamién foi Direutora Xeneral Científica y Téunica del Bancu de célules troncales de sangre de gordón umbilical VidaCord, y darréu Direutora Xeneral Académica del Centru d'Estudios Biosanitarios.
=== Asociaciones a les que pertenez === Miembru correspondiente de l'Academia Pontificia pola Vida, nomada por Juan Pablo II (Roma, 1999)
== Premios == Foi reconocida con diversos premios, ente los que destaquen:
Anisognathus lacrymosus
Anisognathus lacrymosus ye una especie d'ave paseriforme de la familia Thraupidae que vive en Sudamérica.
Distribución y hábitat
Atópase nes viesques de monte de los Andes dende Venezuela, al traviés de Colombia y Ecuador, hasta'l Perú.
Taxonomía
Reconócense 11 subespecies, dalgunes de les cualos tienen un aspeutu bastante distintu del restu. La postrera n'afayase A. l. yariguierum describióse científicamente en 2010.
El Rañadoriu
El Rañadoriu ye una aldea de la parroquia de La Preda, nel conceyu asturianu de Tinéu.
Tien una población de y alcuéntrase a 14 km de la capital del conceyu.
Nadia Pinardi
Nadia Pinardi ye una académica y oceanógrafa italiana.
Biografía
Estudió fisica na Universidá de Boloña. Pinardi siguió pa recibir el grau d'un maestru en física aplicada y un PhD en física aplicada (oceanografía física) de Universidá de Harvard. De 1986 a 1988, foi becaria postdoctoral n'oceanografía física en Harvard. En 1999, convertir en profesora acomuñada d'oceanografía física na Universidá de Boloña.
Foi una investigadora acomuñada nel Institutu Nacional de Xeofísica y Vulcanoloxía y nel Centru Euromediterráneo del Cambéu Climáticu. Dende mediaos de la década de 1990, Pinardi coordinó l'aplicación de la oceanografía operacional nel mar Mediterraneu pal Sistema Mundial d'Observación de los Océanos de la UNESCO. Ye direutora del Grupu Nacional d'Oceanografía Operacional nel Istituto Nazionale di Oceanografia y copresidenta del Comité Conxuntu d'Oceanografía y Meteoroloxía Marina de la Organización Meteorolóxica Mundial.
En 2007, Pinardi recibió la Medaya Fridtjof Nansen de la Unión Europea de Geociencias (EGU) y, en 2008, la Medaya UNESCO de Roger Revelle. En 2015, foi gallardoniada cola Orde del Méritu de la República Italiana.
Ella ye una miembru de la xunta editorial del diariu de la Universidá de Yale pa investigación marina "The Sea". Ella ye editora del Journal of Geophysical Research: Oceans. Foi editora acomuñada del Journal of Operational Oceanography y foi editora de temes pa delles revistes de EGU( Unión Europea de Geociencias).
El so llibru Misurare il mare (2009) foi gallardoniáu col premiu Sanremo al meyor llibru científicu popular sobre'l mar.
Anisognathus melanogenys
El cachaquito de mexelles negres o tangará serrana (Anisognathus melanogenys) ye una especie d'ave de la familia Thraupidae, endémica de los montes de la Sierra Nevada de Santa Marta, en Colombia.
Hábitat
Vive en zones musgosas nel cantu del monte de monte, ente los 1.600 y 3.200 m d'altitú.
Dalma Kovács
Dalma Kovács ye una cantante de pop-jazz y actriz rumana. Dalma fíxose bien conocida nel so país natal dempués de qu'ella se convirtiera na ganadora del programa musical de TVR 1 Faimoşii en 2007 y n'algamando la final nacional rumana del Festival del Cantar d'Eurovisión 2009 col cantar "Love Was Never Her Friend", compuesta pol compositor rumanu Marius Moga que terminó nel sestu llugar na gran final pero que llogró una gran aceptación nes llistes d'ésitos nacionales.
Álvaro Neil
Álvaro Neil, tamién conocíu como'l Biciclown, ye un asturianu que decidió percorrer el mundu en bicicleta partiendo sorrises. Nació asina la iniciativa MOSAW (Miles of Smiles Around the World) 2004-2017. Ye unu de los máximos representantes del cicloturismu n'España y nel mundu.
Dalma Kovács
Inicio na música (1985–2009)
Dalma Kovács nació nel senu d'una familia húngara y crióse al pie del so hermanu, Győző na llocalidá rumana de Brașov, Transilvania. A temprana edá Dalma desenvolvió interés nuna amplia gama d'estilos musicales y estudió les téuniques vocales de dives como Whitney Houston, Christina Aguilera, Celine Dion, Mariah Carey, Shania Twain y Ella Fitzgerald. Asistió a la Şcoala Populară de Artă en Braşov ente 2000-2003. Mientres esti tiempu foi la vocalista líder d'una banda de pop-rock llamada Vertigo. Realizaron conciertos en delles ciudaes de Rumanía como Braşov, Ploieşti, Constenţa, Mediaş, Medgidia, Târgovişte o Râșnov. Cuando yera adolescente Dalma participó en dellos concursos de música llocal ya internacional, onde llogró bones resultaos. Mientres dos años dempués de graduase en 2003 cantó namái jazz y estudió a dellos cantantes de jazz, según dellos conciertos cola so banda de jazz en Braşov. N'avientu de 2005, Dalma visitó los Estaos Xuníos per primer vegada pa pasar seis selmanes de San Francisco. Mientres la so estancia dio un conciertu de jazz nel Forest Hill Club, onde foi convidada pola compositora Candace Forest. La compositora quedó tan sosprendida pola voz de Dalma que decidió da-y un papel nel musical que taba a puntu de producir en mayu de 2006, denomináu ''¡Viva Concha! Rosa del Presidiu''. El musical tratar d'una hestoria d'amor en San Francisco de Concha, la fía de del Comandante Arguello, y l'esplorador rusu Nikolai Rezanov. L'estrenu tuvo llugar n'unu de los teatros más antiguos de San Francisco, el Teatru Victoria. Dende la seronda de 2007 foi miembru del grupu Divertis, qu'actuaba n'Antena 1 y Pro TV. Ella actuaba como cantante, pero nel espectáculu tamién actuó como actriz, sobremanera nel papel d'una ciudadana húngaru que vive en Rumanía. Nesi mesmu añu Kovács siguió colos sos estudios, asistiendo a la Escuela de Música Bluesound cola profesora de cantar Crina Mardare, bien popular na década de 1980. Tamién a finales d'esi mesmu añu, la cantante ingresó na Facultá de Lletres de la Universidá "Transilvania" de Brasov, nel departamentu d'inglés húngaru.
Eurovisión y álbum debú
Dalma participó na final rumana del Festival d'Eurovisión 2009 col cantar de jazz "Love Was Never Her Friend" y terminó en sestu llugar na gran final que ganó Elena Gheorghe. Na seronda de 2009, Dalma participó nel festival de Mamaia col cantar "Cine-ti Canta?" («¿Quién te canta?»), escrita por Marius Moga, y acabó como segundu finalista. A principios de 2010 volvió entrar na final de la selección nacional pal Festival del Cantar d'Eurovisión 2010, pero perdió frente a "Playing with Fire" de Paula Seling y Ovi. El so cantar, "I'm Running" convertir nun ésitu viral y dellos fans afirmaron que la votación taba amañada por TVR.
Álvaro Neil
Biografía
Nació n'Uviéu el 17 de xunetu de 1967. Estudió derechu y Clown. Mientres el 2003 antes d'empecipiar la so aventura visitó Uruguái y en 2004 fartu de siguir los caminos que-y marcaba la vida y deseosu de ser él el dueñu de los sos pasos (o de los sos pedaleos), viende'l so coche y arrenuncia al so emplegu fixu nuna notaría de Madrid pa percorrer el mundu en bicicleta y ufiertar gratuitamente el so espectáculu de payasu a les persones más humildes. Naciera la iniciativa MOSAW (Miles of Smiles Around the World).
Nel so sitiu web pueden siguise les aventures del Biciclown y asina compartir con él esti viaxe alredor del mundu y al interior de cada unu de nós. Un viaxe qu'empezó en 2004 y qu'en principiu diba durar 10 años.
El so documental A la velocidad de las mariposas foi inscritu nel Festival Internacional de Cine Documental de Navarra y nel Festival Internacional de Documentais de Tui Play-Doc.
El so llibru de fotografía Diario fotográfico de un payaso en África, foi escoyíu como finalista pa los premios de fotografía más importantes d'España, Premios Visual.
Semeyanza léxica
En llingüística la semeyanza léxica ye la midida de grau de semeyanza ente series de pallabres pertenecientes a dos llinguaxes distintos. Una semeyanza léxica de 1 (o 100 %) correspondería a un recurrente total ente los vocabularios, ente que 0 significa que nun hai pallabres comunes.
Hai delles maneres de definir la simitud léxica y los resultaos varien consecuentemente. Por casu, el métodu de Ethnologue consiste en comparar un conxuntu estandarizado de llistes de pallabres y a cuntar les formes que presenten una semeyanza al empar na forma y nel significáu. Utilizando un tal métodu, l'inglés foi evaluáu, presentando una semeyanza léxica del 60 % col alemán y del 27 % col francés.
La semeyanza léxica pue ser utilizada pa evaluar el grau de rellación xenética ente dos llinguaxes. De los porcentaxes cimeros al 85 % indiquen davezu que dambos idiomes comparaos son probablemente dialeutos emparentaos. Esti casu darse ente l'castellán y el portugués que la so semeyanza léxica supera'l 89 %
La semeyanza léxica constitúi solo una indicación de la inteligibilidad mutua de los dos llinguaxes, yá que esta postrera depende tamién del grau de semeyanza, fonética, morfolóxica y sintáctica. Por casu, la semeyanza léxica ente'l francés y l'inglés ye considerable nos campos léxicos relativos a la cultura, ente que la so similaridad ye acutada más cuando se trata de pallabres de base (en términos de función). Contra la interinteligibilidad, la semeyanza léxica nun pue ser simétrica.
Asterion (estrella)
Asterion o Chara (β Canum Venaticorum / β CVn / 8 Canum Venaticorum) ye una estrella na constelación de Canes Venatici, los perros de caza, asitiada nel perru más meridional. De magnitú aparente +4,26, ye la segunda estrella más brillosa de la constelación dempués de Cor Caroli (α Canum Venaticorum).
Nome
Asterion paez ser un nome deriváu del llatín pa raigañu comestible» o «estrelláu». L'otru nome pol que ye conocida esta estrella, Chara, significa «quería» o «quería pal corazón del so maestru».
D'una manera un tanto confusa, dambos términos tamién designen a los perros de la constelación; Asterion ye'l más septentrional —onde nun ta β Canum Venaticorum—, ente que Chara aplicar al más meridional.
Carauterístiques físiques
Asterion ye una nana mariella de tipu espectral G0V de carauterístiques tan asemeyaes a les del Sol que puede ser considerada un ximielgu solar. A diferencia de la nuesa vecina Alfa Centauri A —estrella tamién paecida al Sol—, nun tien nenguna compañera estelar brillosa. La so masa ye un 2% menor que la del Sol, ente que'l so diámetru ye apenes un 2,5% más grande. La so temperatura efectivo ye de 5896 K, magar ye un 25% más lluminosa que la nuesa estrella. Asterion tamién ye detectada na rexón de rayos X del espectru electromagnéticu, implicando que, como'l Sol, tópase arrodiada por una corona caliente. La so velocidá de rotación ye igual o mayor de 3 km/s —un 50% más rápida que la del Sol—, polo que completa una vuelta en menos de 17 díes. Anque nel pasáu suxurióse que Asterion podía ser una binaria espectroscópica con un periodu orbital de 2430 díes, posteriores analises paecen refugar esta posibilidá.
Sicasí, Asterion ye una estrella probe en metales, con una bayura relativa de fierro igual al 60% de la que tien el Sol. Los valores de tolos elementos evaluaos tán per debaxo de los valores solares; cobre, níquel y vanadiu amuesen una bayura similar a la del fierro, ente que los conteníos de siliciu, azufre, cinc y magnesiu equivalen al 70% de los de la nuesa estrella. Paez ser una estrella con una edá de 4050 - 4680 millones d'años, comparable a la del Sol; sicasí, la so elevada lluminosidá puede ser la consecuencia d'una edá sensiblemente mayor, en redol a los 7000 millones d'años.
Asterion ye un oxetivu prioritariu na busca de planetes terrestres, siendo escoyida ente les 30 estrelles presentaes a los científicos del proyeutu de la NASA Terrestrial Planet Finder (TPF) y del proyeutu Darwin de l'Axencia Espacial Europea pa la busca de planetes habitables. La órbita d'un hipotéticu planeta terrestre nel qu'esistiera agua líquido tendría que ser asitiada aproximao a 1,1 UA.
Verruga
La verruga o úzara ye una mancadura cutaneo causada pol virus del papiloma humanu. Son mancadures que presenten una forma variable y excrecente; xeneralmente de forma globular, que pueden afectar a distintes zones de la piel. El so extirpación nun ye fácil una y bones les verrugas tienen el so propiu sistema de regación sanguínea que causen un sangráu abondosu na so estracción quirúrxica; amás pueden refaese con mayor roxura. Adicionalmente compromete dellos terminales nerviosos polo que la so estracción o manipulación causa gran dolor.
Les verrugas pueden contraer por contautu íntimu con persones afeutaes pol virus del papiloma humanu aniciáu na zona xenital y por tresmisión consanguínea de portadores asintomáticos. El desenvolvimientu de verrugas favorezse cuando hai fallos nel sistema inmunitariu.
Dependiendo del serotipo del virus, la zona afeutada ye distinta:
Les verrugas llantares, qu'apaecen nes plantes de los pies, tamién son llamaes güeyos de gallu. Les verrugas de la zona anoxenital denominar condiloma acuminado. Nun esiste un tratamientu específicu del papilomavirus. Les verrugas pueden sumir bonalmente. Los tratamientos basar na destrucción llocal del texíu.
Unu de los casos más atanantes de verrugas rexistráu n'imáxenes ye'l qu'afecta a un habitante d'Indonesia, llamáu Dede, por que la so estensión de tubérculos cutaneos, aspeutu y apariencia visual asemeyada a cañes d'un árbol denominóse-y home-árbol. Acomuñaos a Dede cohabitan como una cla, individuos afeutaos de neurofibromatosis severes.
Nobuhiro Takeda (1965)
Nobuhiro Takeda (武田 亘弘, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Smilax aspera
thumb|Smilax aspera
L' ye un arbustu de la familia de les Smilacacees (d'antiguo allugar nuna definición amplia de les Liliacees). Ye orixinaria d'Asia, África y Europa.
Descripción
Ye un arbustu colos tarmos delgaos, cambiadizos, d'unu a dos metros de llargu y espinoses, fueyes peciolaes, alternes, aspres, con munchos nervios, acorazonaes, y persistentes, les flores de color mariellu-crema en recímanos axilares, los frutos en forma de bayes globoses como l'arbeyu y raigaños fibrosos y casi cilíndriques utilizaes en medicines en melecines sudoríficos y depurativos. Ye común nel continente americanu y n'España.
El frutu contién d'una a tres granes. Na base del pecíolude cada fueya, hai dos bilortos. El frutu nun s'utiliza, lo que s'utiliza ye'l so raigañu.
Nun tien de confundir se cola asemeyada nueza negra (Tamus communis), que los sos frutos son venenosos: Enroscar nel sentíu de les aguyes del reló, el so frutu contién 6 granes, y nun tien bilortos.
Distribución y hábitat
El so orixe ye d'África, Asia y Europa Alcuéntrase siempres nes tierres baxes en munchos tipos de montes, carbaes y bardiales.
Usos
L'alzaparrilla da nome a una bébora refrescante llograda de los raigaños de la planta. Esta bébora yá bien antigua, foi bien popular n'Europa y n'Estaos Xuníos hasta l'apaición de refrescos como la Coca-Cola. Sicasí determinaos compuestos presentes na planta fueron utilizaos pa la ellaboración de pesticidas y venenos altamente potentes. Yá na dómina Inca, mientres la batalla de Cajamarca, los caballos españoles que participaron nel sitiu que dio llugar a la captura del inca Atahualpa, aguantaron en vela un númberu inusitáu d'hores gracies a la ingesta accidental d'esta planta. thumb|Zarzaparrila. thumb|Ilustración téunica de la zarzaparrila.
Propiedaes
Son utilizaes como plantes melecinales, sobremanera nos casos de reumatismu y les enfermedaes de la piel (eccema, psoriasis), tamién nos casos de gripe, l'anorexa o la gota. Tien aición diurética y diaforética, porque favorez la circulación. Namái los sos raigaños utilícense, y les bagues, si realmente nun son tóxiques.
La planta tamién s'utiliza como tónicu y poles sos propiedaes afrodisiaques en Méxicu y na Amazonia p'aumentar la virilidad y el tratamientu de los trestornos de la menopausia. Utilizar nel tratamientu de les enfermedaes respiratories y la sífilis.
Taxonomía
Smilax aspera foi descritu por Carolus Linnaeus y espublizóse en Species Plantarum 2: 1028–1029. 1753. Smilax: nome xenéricu que recibe'l so nome del mitu griegu de Crocus y la ninfa Smilax. Anque esti mitu tien numberoses formes, siempres xira en redol al amor atayao y tráxico d'un home mortal que ye convertíu nuna flor, y una ninfa del monte que se tresforma nuna parra.
Satoshi Kajino
Satoshi Kajino (梶野 智; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Santa María de las Hoyas
Santa María de las Hoyas ye una llocalidá y tamién un conceyu español de la provincia de Soria, partíu xudicial de Burgu de Osma, Comunidá Autónoma de Castiella y Llión.
Xeografía
220px|thumb|left|Términu municipal de Santa María de les Hoyas.
El so términu municipal tamién entiende la llocalidá de Muñeques.
Historia
Nel Censu de 1879, ordenáu pol Conde de Floridablanca, figuraba como villa del Partíu d'Aranda na Intendencia de Burgos, con xurisdicción de realengu y so l'autoridá del Alcalde Ordinariu, cuntaba entós con 613 habitantes.
A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá de constitúi en conceyu constitucional, conocíu entós como Santa María y Muñeques, na rexón de Castiella la Vieya que nel censu de 1842 cuntaba con 124 llares y 490 vecinos.
Mediu ambiente
Nel so términu ya incluyíos na Rede Natura 2000 los siguientes llugares:
Personaxes
Nesta llocalidá nació, en 1917, el periodista y críticu d'arte Laureano Muñoz Viñarás, que finó en Soria en 2004.
Mar Roxu
El Mar Roxu (n' árabe البحر الأحمر Baḥr al-Aḥmar, al-Baḥru l-’Aḥmar y ים סוף Yam Suf n' hebréu) ye un golfu del Océanu Índicu allugáu ente África y Asia. Al sur, la mar Roxu comunica col restu del Océanu Índicu pel estrechu de Bab el Mandeb. Al norte llenda cola península del Sinaí, el golfu d'Akaba y la canal de Suez, que permite la comunicación col mar Mediterraneu.
Christa Deguchi
Christa Deguchi ye una deportista xaponesa-canadiense que compite en yudu, ganadora d'una medaya de bronce nel Campeonatu Mundial de Yudu de 2018 y la d'oru nel de 2019 y otra d'oru nel Campeonatu Panamericanu de Yudu de 2018 na categoría de –57 kg.
Yuncler
miniaturadeimagen|Ilesia de Santa María Madalena Yuncler ye un conceyu español de la provincia de Toledo, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha. El términu municipal ta asitiáu nel quilómetru 46,6 de l'A-42 (Autovía Madrid-Toledo), en plena contorna de La Sagra.
Atopar a 534 msnm, tien una estensión de 17,52 km², y tópase a 42 km de Madrid y a 25 km de Toledo. Llenda al sur con Villaluenga de la Sagra; al norte, con Yuncos y Cedillo del Condado; al nordeste, con Numancia de la Sagra; al este, con Pantoja y al oeste, con Cedillo.
Los habitantes del conceyu son. La so economía ye fundamentalmente agrícola, y nel pasáu hubo participación n'empreses cerámiques.
Toponimia
El términu "Yuncler" ye un topónimu mozárabe, deriváu de "junko", que significa en mozárabe "juncia". En documentos de los sieglos XII y XIII apaez colos nomes "Ocner", "Yunquer" y "Yuncler".
Historia
Los primeros pobladores son d'orixe mozárabe y por estes feches conocióse como Ocner, y apaez mentáu en documentos mozárabes de 1179, 1197 y 1212. Magar tamién va apaecer mentáu nos documentos de los sieglos XII y XIII, como Yunquer y so les grafíes conocíes anguaño de Yuncler.
Arisaema triphyllum
Arisaema triphyllum ye una planta perenne perteneciente a la familia de les aracees. Ye una especie de normal bien variable pasando de 30 a 65 cm d'altor, con tres fueyes y flores conteníes nun espádice que ta cubiertu por un capiellu. thumb|Frutos. thumb|Planta nel so hábitat thumb|Ilustración thumb|Vista de la planta
Distribución y hábitat
Ye nativa del este d'América del Norte, pudíendose atopar n'arbolaos y carbes húmedes dende l'oeste de Nueva Escocia a Minnesota, y al sur, hasta la Florida meridional.
Descripción
La fueyes son trifoliaes, con grupos de tres fueyes que crecen xuntes na parte cimera d'un tarmu llargu producíes a partir d'un cormo, cada fueya tien 8-15 cm de llargu y 3-7 cm d'anchu. Les plantes confundir dacuando cola hiedra venenosa, especialmente primero que les flores apaecen. Les inflorescencies tienen forma irregular y crecen hasta los 8 cm de llargu. Son de color mariellu verdosu con rayes de color marrón o púrpura. La espata, nesta planta conocida como "el púlpitu" envolubrar y cubre más y contienen una espádice cubierta con flores diminutes de dambos sexos. Les flores son unisexuales na mayoría, magar cuasi toles flores son de sexu masculino, cola edá nes plantes crecen más los espadices que producen flores femenines. Esta especie floria d'abril a xunu. Los frutos son llisos, brillantes verdes, con bayes de 1 cm d'anchu arrexuntaes nel engrosamiento del espadice. Los frutos maurecen a finales de branu y seronda, con un brillosu color coloráu. Cada baga produz de 1 a 5 granes polo xeneral, les granes son de color blancu a morenura, arrondáu, de cutiu con cantos esplanaos y un curtiu puntu fuerte na parte cimera arrondada y una superficie inferior. Les plantes de pebidal precisen trés o más años de crecedera primero que se vuelvan lo suficientemente grandes como pa floriar.
Propiedaes
La planta contién oxalato de calciu en toles partes, y pollo el consumu d'esta materia primo vexetal traducir nuna poderosa sensación de quemazón. Puede causar irritación de la boca y el sistema dixestivu, y en rares ocasiones, la inflamación de la boca y el gargüelu puede ser lo bastante grave como p'afectar la respiración.
Si la planta ta bien seca o cocida pue ser consumíu como una de les hortolices.
Una preparación del raigañu conozse que foi utilizada polos nativos americanos como tratamientu pal dolor nos güeyos. Tamién se fixeron preparativos pa tratar el reumatismu, la bronquitis, y mordedures de culiebres, según pa inducir a la esterilidá.
Taxonomía
Arisaema triphyllum describióse por (Linneo) Schott y espublizóse en Meletemata Botanica 1: 17. 1832.
Warren William
Warren William foi un actor teatral y cinematográficu d'Estaos Xuníos.
Biografía
Sicasí, tamién interpretó a personaxes favorables, como en Imitation of Life (1934), filme nel que yera'l namoráu de Claudette Colbert. Tamién rodó xunto a Colbert Cleopatra (1934), película de Cecil B. DeMille na qu'él yera Xuliu César. Amás, foi D'Artagnan na película de 1939 The Man in the Iron Mask, dirixida por James Whale.
William foi'l primeru n'interpretar na gran pantalla a Perry Mason, personaxe creáu por Erle Stanley Gardner, trabayando en cuatro títulos col mesmu. Tamién foi'l reformáu lladrón de xoyes The Lone Wolf para Columbia Pictures, con un filme llamáu The Lone Wolf Spy Hunt (1939), con Ida Lupino y Rita Hayworth. Asina mesmu foi'l detective Philo Vance nos filmes The Dragon Murder Case (1934) y The Gracie Allen Murder Case (1939), con Gracie Allen.
William finó en 1948 en Hollywood, California, por causa de un mieloma múltiple. Foi encenráu, y les sos cenices espardíes nel Long Island Sound.
Pola so contribución a la industria cinematográfico tien una estrella nel Paséu de la Fama de Hollywood, nel 1551 de Vini Street.
Elanus caeruleus
thumb|right|Un elanio común en [[Andhra Pradesh, India]] thumb| Elanus caeruleus
L' ye una especie d'ave accipitriforme de la familia Accipitridae.
Descripción
Ye una ave inconfundible. Tien la cabeza blanca con una "mázcara" negra, y el so parte inferior ye blanca sacante les puntes de les afilaes nales, que son negres. La parte cimera ye gris azulada, con llurdios negros nos costazos. La cola, curtia y cuadrada, estréma-y de los bilanos. Son bien difíciles de ver a güeyu, polo que al volar camuflar ente los cielos gris y borrinosu.
Hábitat
Ye una especie que vive principalmente en campos abiertos o semidesérticos.
Distribución xeográfica
Antaño tan solo habitaba n'África y el sur d'Asia, pero a partir de los años 50 cola imposición de modernos sistemes ganaderos y agrícoles, que provocaron un cambéu nel usu del suelu, sobremanera n'Estremadura onde enormes cantidaes de encinares fueron esclariaos y derrotos y les camperes tradicionales sustituyíos por cultivos de cebera, resultaron un mediu apropiáu por que el elanio azul llograra un establecimientu d'importantes colonies de cría. Estes colonies de cría dexaron la so espansión por Europa, nel añu 1975 la metá sur de Portugal yá tenía importantes colonia de cría y n'España yá superara la metá de la Península, a mediaos de los años 80 empezar a detectar niales nel sur de Francia, y dende entós amplió la so distribución per gran parte d'Europa. Anguaño la so área de distribución toma gran parte d'Europa central y meridional, África, el centru y sur d'Asia y Nueva Guinea. Nidifica nos árboles. El so vuelu ye lentu como'l del aguilucho, pero puede cernise como un peñerina.
Alimentación
Nutrir con pequeños mamíferos, aves, inseutos ya inclusive reptiles. Les captura llanzándose a por elles en alcontrándoles nun posaderu, yá seya una roca o una caña.
Reproducción
El vuelu nupcial d'esta especie ye elegante y axilosa: vuela nos altores dando círculos pa, de siguío, somorguiase o entamar coles ales en forma de V. Nidifica na copa de los árboles, preferiblemente espinosos, onde pon de 3 a 4 güevos.
Subespecies
Reconócense cuatro subespecies de Elanus caeruleus:
Salduero
Salduero ye una llocalidá y tamién un conceyu de la provincia de Soria, partíu xudicial de Soria, Comunidá Autónoma de Castiella y Llión, España. Pueblu de la contorna de Pinares. En 2017 consideróse-y el pueblu más bellu de Castiella y Llión.
Dende'l puntu de vista xerárquicu de la Ilesia Católica forma parte de la Diócesis d'Osma la que, de la mesma, pertenez a l'Archidiócesis de Burgos.
Historia
220px|thumb|left|Términu municipal de Salduero.
Nel Censu de Pecheros de 1528, nel que nun se cuntaben eclesiásticos, fidalgos y nobles, rexistraba la esistencia 53 pecheros, ye dicir llares o fueos (unidaes familiares) que pagaben impuestos. Nel documentu orixinal, la llocalidá apaez col nome de Salguero.
Arte y monumentos
300px|thumb|left|Ilesia de San Xuan de Duero. La capiya mayor del so parroquial ye gótica, con bóveda de terceletes y a la que s'apuerta por arcu de trunfu llixeramente apuntáu. El restu ye del sieglu XVIII, rematándose en 1733. Nel llateral de la epístola hai un vanu d'arcu apuntáu y doble derrame con moldura abocelada y tracería gótica con arcos triobulados. Dientro hai retablos rococós y platería del sieglu XVIII.
300px|thumb|left|Ermita del Santu Cristu.
Ta asitiada nel camín de Salduero a Molinos de Duero al otru llau del ríu. Esta ermita realizada con piedres sillar bien trabayaes y que foi reparada en 1998, consta de:Dos puertes ximielgues d'entrada dovelaes protexíes por un teyáu sofitáu por trés columnes de piedra. Espadaña de piedra con dos orbes. Esisten delles imáxenes, la del Cristu crucificáu, la de la Virxe María col so fíu en brazos (Dolorosa), la de Cristu de la columna, la de Cristu cola Cruz arrecostines. En Selmana Santa, el Domingu de Ramos llévense éstes imáxenes a costazos de los feligreses a la Ilesia y el Vienres Santu vuelven llevase a la ermita.
Asterope (estrella)
Astérope ye'l nome que comparten dos estrelles pertenecientes al cúmulu abiertu de les Pléyades, na constelación de Tauru.
Salduero
Arte y monumentos
Ta asitiada nel Monte Devesa Comunera a 3 km del pueblu. Nésti sieglu quémase y vuélvese a reconstruyir. La so construcción ye moderna, tien planta cuadrada con puerta d'entrada dovelada y pórticu. Celébrase una misa y bendición de los Campos el día de la Cruz, el 3 de Mayu.
Asterope (estrella)
Trátase de les estrelles que la so denominación Flamsteed son 21 Tauri y 22 Tauri, recibiendo'l nome de Astérope I y Astérope II, respeutivamente.
Salduero
Arte y monumentos
La fonte homenaxe al carreteru foi inaugurada'l 24 de Xunu de 2.000, día de San Xuan cola asistencia de los senadores Esther Vallina de Miguel y Ricardo Espuela Orgaz. Fonte de piedra construyida pol escultor Ricardo Santamaría Bañuelos de Contreras (Burgos). Ta asitiada nel centru del pueblu al llau de la ponte carretera sobre'l Duero y como'l so nome indica pretende homenaxar a los yá nomaos carreteros que por cuenta de les sos llongures percorríes inevitablemente precisaben parar pa beber agua qu'aselara la so sede. Ta fecha en piedra y amás de motivu arquiteutónicu, la so función ye la d'apurrir agua a toa persona que la deseye, yá sía p'amatagar la sede o pa cualesquier otru menester.
Asterope (estrella)
Tamién son nomaes como Sterope I y Sterope II.
Dambes tán dixebraes 2'24" d'arcu. Nun formen un sistema binariu, pos s'atopen a una distancia averada ente elles de 33 años lluz.
Tán asitiaes a una distancia averada ente 350 y 400 años lluz de la Tierra.
Nadia Zakamska
Nadia Zakamska ye una astrónoma rusa que tien tamién la nacionalidá d'Estaos Xuníos, profesora asistente na Universidá Johns Hopkins.
Educación y vida temprana
Zakamska graduar con honores del Institutu de Física y Teunoloxía de Moscú col grau en física teórica en 2001. Allegó a la Universidá de Princeton pal so doctoráu, que recibió en 2005.
Carrera
La investigación de Zakamska implica'l trabayu de múltiples llonxitúes d'onda de cuásares tipu II. Tamién estudia los furacos negros supermasivos y el so papel na formación de galaxes. Amás, estudia planetes estrasolares y astronomía extragaláctica.
Premios
Zakamska recibió la beca d'investigación Sloan. En 2014,recibió'l Premiu Newton Lacy Pierce n'Astronomía de la Sociedá Astronómica americana, que ta dau pa reconocer siquier cinco años de llogros sobresalientes na investigación astronómica observacional.
Ralph Macchio
Ralph George Macchio ye un actor italo-norteamericanu bien reconocíu na década de los 80. El so papel más conocíu foi'l de Daniel LaRusso na serie de películes de Karate Kid.
Carrera
Nació en Huntington, Long Island, el 4 de payares de 1961. Estudió nel Half Hollow Hills HS West. Macchio empezó la so carrera interpretativa a metá de la década de los 70, como estrella de publicidá de televisión. A finales de la mesma década participó na serie de televisión Eight is enough o Con ocho basta n'España, interpretando a Jeremy Andretti, sobrín del padre de la saga.
Tamién foi protagonista de la película de televisión Los trés deseos de Billy Gryer, sobro un rapazu adolescente que sufre la enfermedá de proxeria. En 1983, principiaría nel cine xunto con Patrick Swayze y Matt Dillon con The Outsiders, dirixida por Francis Ford Coppola, onde tamién participó un mozu Tom Cruise. Esta película nun tuvo gran ésitu de recaudación nel so momentu, pero la historia y los personaxes fueron aplaudíos pola crítica y el públicu; güei ye una película de cultu.
Un añu dempués convertiríase nel ídolu de la mocedá al interpretar a Daniel LaRusso na famosa y taquillera Karate Kid (1984), xunto a Pat Morita y Elisabeth Shue; esta película foi dirixida por John G. Avildsen (el direutor ganador del Óscar por Rocky). Macchio protagonizaría les otres dos continuaciones, Karate Kid II, rodada en 1986, y Karate Kid III, en 1989. En 1986, Macchio interpretó otru filme destacáu, Encruz de caminos, de Walter Hill, onde daba vida a Eugene Martone, un mozu músicu en busca del so destín, realizando nel desenllaz del filme un míticu duelu de guitarres con un discípulu del diañu (interpretáu pol guitarrista Steve Vai). En 1985, foi unu de los candidatos pa ser Marty McFly en Back to the Future, de Robert Zemeckis, pero finalmente Michael J. Fox foi'l que llogró'l papel.
En 1987, casó con Phyllis Fierro, cola que tendría un fíu (Daniel, 1996) y una fía (Julia, 1992). En 1992 vuelve al cine y realiza la so postrera gran interpretación hasta la fecha, protagonizando, xunto a Joe Pesci y Marisa Tomei, la comedia My Cousin Vinny. Dempués, na década del 90 y años posteriores, la so estrella nel cine apagaríase amodo.
Nos últimos años siguió la so trayeutoria teatral con notable ésitu. La so actuación na obra Cómo trunfar nos negocios ensin dar golpe foi bien aclamada. Tamién fixo apaiciones como actor invitáu en series como Más allá de la llende, y en 2002 escribió y dirixó'l llargumetraxe independiente Love Thy Brother, pol que ganó'l premiu al meyor direutor nel Festival de Long Island. En 2005 interpretóse a sigo mesmu nun episodiu de la serie El séquitu, y en 2006 estrenó como intérprete'l filme Beer League.
En 2009 participó en dellos episodios de la serie de televisión de la ABC Ugly Betty, interpretando al conceyal Archie Rodríguez, que tuvo un pequeñu romance con Hilda, hermana de Betty Suárez, la protagonista.
En 2012 foi llamáu pol cineasta Sacha Gervasi p'actuar na película biográfica sobre Alfred Hitchcock, titulada Hitchcock, protagonizada por sir Anthony Hopkins como'l xenial y polémicu cineasta; equí Macchio interpreta a Joseph Joe Stefano, l'escritor de Psicosis. Nesta superproducción tamién actúen Helen Mirren, Scarlett Johansson y Jessica Biel, ente otres lluminaries de la industria. Macchio torna d'esta manera al cine grande de Hollywood.
En 2013, remanez como actor televisivu xunto a William Zabka (Karate Kid) na telecomedia How I Met Your Mother nel capítulu 22º de la 8ª temporada, The Bro Mitzvah, interpretándose a sigo mesmu.
thumb|derecha|200px|Macchio en 2015.
Pa 2018, Macchio volverá a interpretar al so personaxe de Karate Kid Daniel LaRusso en forma de serie baxo'l titulu de Cobra Kai.
Anisognathus somptuosus
'Anisognathus somptuosus'') ye una especie d'ave de la famiia de les tángaras, que s'atopa en Colombia, Ecuador, Perú, Bolivia y Venezuela.
Hábitat
El so hábitat orixinariu son los montes ente los 900 y 2.100 m d'altitú.
Comportamientu
Xeneralmente ta en grupos de 3 a 10 individuos forrajenado na canopia o en cantu del monte, volando d'árbol n'árbol. Aliméntase principalmente d'inseutos y tamién de frutos pequeños y bayes.
Tajueco
Tajueco ye una llocalidá y tamién un conceyu de la contorna de Berlanga, na provincia de Soria, comunidá autónoma de Castiella y Llión, España.
Dende'l puntu de vista xerárquicu de la Ilesia católica forma parte de la diócesis d'Osma la cual, de la mesma, depende de l'archidiócesis de Burgos.
Situación
220px|thumb|left|Términu municipal de Tajueco.
Asitiáu al sur de la provincia de Soria, Comunidá Autónoma de Castiella y Llión, xunto al ríu Duero.
Demografía
En 2010 la población xube a 89 habitantes, 48 homes y 41 muyeres.
Toninho Cecílio
Toninho Cecílio ye un ex-futbolista brasilanu.
Tajueco
Historia
Dende la Edá Media formó parte de la Comunidá de Villa y Tierra d'Andaluz, constituyida en 1089 pol Fueru d'Andaluz.
A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá de constitúi en conceyu constitucional na rexón de Castiella la Vieya, partíu d'Almazán que nel censu de 1842 cuntaba con 57 llares y 272 vecinos.
Tradiciones
Esti pueblu, qu'históricamente perteneció a la Tierra d'Andaluz o Fuentepinilla, ye famosu na provincia por caltener la so tradición alfarera de bastu y vidrada, qu'hasta apocayá cocíen en fornos árabes. Nel anochar del día de los Santos tien llugar la Cantarada d'animar. El día del Corpus bendicir a los neños nacíos nel últimu añu, que son cada vez menos, poniéndolos sobre la tierra madre pa ser tocaos polos estandartes y pendones que porten los mozos, so una enramada con flores construyida na moderna plaza mayor.
Festividaes
Tajueco tien dos festividad, estremaes ente la temporada de Branu ya Iviernu.
San Antonio ye'l patrón de les fiestes. Celébrase'l segundu fin de selmana de xunu, vienres y sábadu. En 2012, celebróse los díes 8, 9 y 10 de Xunu.
La última fin de selmana d'ochobre celébrase San Roque. En 2012 esta festividá celebró los díes 28 y 29 d'Ochobre.
Monumentos
Ilesia de San Pedro, bien reformada, qu'entá caltién elementos góticos.
Entorno
Tol pueblu ta arrodiáu por una estensa superficie de pinares, con abondoses fontes y paisaxes impresionantes. Fonte de la Xaronca, na carretera de Berlanga. Otru merenderu pel camín d'Andaluz al que llamen El Güertu moricu. Manadero del Molinucu, antaño apináu de cámbaros. Dos poces onde les muyeres llavaben la ropa. La Poza de riba ta techada y ye más guapa. Ente'l pueblu y Torreandaluz hai una Fonte del Sapu y una lleenda na qu'un pueblu finó peles sos agües envelenaes.
Nancy Bertler
Nancy Bertler ye una investigadora antártica d'orixe alemán que lideró importantes iniciatives empuestes a la investigación de la hestoria del clima utilizando nucleos de xelu antártico, y meyor conocida pol so lideralgu nel Programa d'Evolución del Clima de la Isla de Roosevelt Island (RICE). Ye profesora acomuñada nel Centru d'Investigación Antártica de la Universidá Victoria de Wellington en Nueva Zelanda.
Carrera
Bertler investiga la hestoria del clima usando nucleos de xelu. Mientres el so doctoráu, Nancy estableció collaboraciones con socios internacionales n'Alemaña y Estaos Xuníos y empecipió la investigación del nucleu de xelu de Nueva Zelanda nel Mar de Ross. Como becaria postdoctoral con orientación y ayuda de les sos mentores, los profesores Peter Barrett, Tim Naish, Alex Malahoff, Bertler siguió estableciendo una gran infraestructura pa sofitar la investigación sobre'l nucleu de xelu en Nueva Zelanda. Esto incluyó'l desenvolvimientu d'una instalación nacional d'investigación de nucleos de xelu con GNS Science y la construcción d'un sistema de perforación de nucleos de xelu entemedio de Nueva Zelanda cola Universidá Victoria de Wellington. Bertler dirixó'l Programa Nacional d'Investigación de Xelu, que remató col desenvolvimientu esitosu de proyeutos científicos internacionalessobremanera la contribución de Nueva Zelanda al proyeutu internacional Espedición Científica Transatlántica (ITASE) y el proyeutu d'Evolución del Clima de la Isla Roosevelt (RICE) de 9 naciones lideráu por Nueva Zelanda.
Bertler foi una de los pioneres n'escoyer ya interpretar los rexistros del nucleu de xelu de les rexones costeres de L'Antártida. Estos rexistros demostraron apurrir información altamente complementaria a los rexistros del nucleu de xelu fondo del interior de L'Antártida. Bertler publicó más de 39 documentos d'investigación revisaos por pares a nivel internacional y tres capítulos de llibros revisaos ​​por pares. Tamién foi coautora de dos capítulos de llibros pa divulgación pública y trabayó con una gran variedá de medios.
Bertler dirixó 13 espediciones científiques a L'Antártida con más de 30 meses (acumulativos) de trabayu de campu, incluyíu'l lideralgu del proyeutu d'estracción de nucleos de xelu de la Isla Roosevelt (RICE) de 9 naciones na Antártida.
Cálculu de la fecha de Pascua
thumb|240px|Dionisiu l'Exiguu inventó la era [[Anno Domini pa calcular la data de Pascua.]] thumb|240px|Tabla atopada en [[Suecia coles dates de les Pascues de los años 1140 al 1671 emplegando'l calendariu xulianu, escrites en rúnicu.]]
El Computus ye'l cálculu de la data de Pascua. A entamos del sieglu IV había na cristiandá un gran tracamundiu sobro cuándo había de celebrase la Pascua cristiana o de Pascua de Resurrección, con motivu del aniversariu de la resurreición de Xesús de Nazaré. Surdieren naquel momentu numberoses enclinos o grupos de prauticantes qu'utilizaben cálculos propios.
Antecedentes
Yá nel Conceyu d'Arlés (nel añu 314), obligóse a tola Cristiandá a celebrar la Pascua'l mesmu día, y qu'esta data habría de ser afitada pol papa, qu'unviaría epístoles a toles ilesies del orbe coles instrucciones necesaries. Sicasí, non toles congregaciones siguieron estos preceptos.
Conceyu de Nicea
Ye nel Conceyu de Nicea (nel añu 325) onde se llega finalmente a una solución pa esti asuntu. Nél establecióse que la Pascua de Resurrección había de ser celebrada cumpliendo unes determinaes normes:
Sicasí, siguió habiendo diferencies ente la Ilesia de Roma y la Ilesia d'Alexandría, magar que'l Conceyu de Nicea dio la razón a los alexandrinos, estableciéndose'l costume de que la data de la Pascua se calculaba n'Alexandría, que lo comunicaba a Roma, qu'espublizaba'l cálculu al restu de la cristiandá.
Pese a esti alcuerdu formal, les discrepancies siguieron por razones astronómiques. La Ilesia romana consideraba que l'equinocciu de primavera yera'l 18 de marzu y pa calcular la edá de la Lluna (epacta) utilizaben un ciclu de 84 años. Los alexandrinos pal cálculu de la edá de la Lluna usaben el famosu ciclu metónico de 19 años. Estes diferencies, y otres menores, faíen que na Ilesia romana nunca cayera con posterioridá al 21 d'abril, mientres que l'alexandrina podía aportar al 25.
Dionisio l'Exiguu
Finalmente foi Dionisio l'Exiguu (nel añu 525) el que dende Roma convenció de les bondaes del cálculu alexandrín, unificándose a la fin el cálculu de la pascua cristiana.
Enantes de siguir ye precisu dexar claro qu'en términos astronómicos, l'equinocciu pue tener llugar el 20 o'l 19 de marzu, magar que nel calendariu gregorianu s'establecen unes dates astronómiques que, entá diferiendo llixeramente de les dates astronómiques reales, son les que s'empleguen pal cálculu.
Coles mesmes, queda claro que la Pascua de Resurrección nun pue ser enantes del 22 de marzu (en casu de que'l 21 y plenilluniu fora sábadu), y tampoco pue ser más tarde del 25 d'abril, (suponiendo que'l 21 de marzu fora otru día al plenilluniu, habría qu'esperar una llunación completa (29 díes) pa llegar al siguiente plenilluniu, que sería'l 18 d'abril, que, si cayera en domingu, movería la Pascua una selmana pa evitar la coincidencia cola pascua xudía, quedando: 18 + 7 el 25 d'abril)
Magar que mientres el Renacimientu s'estraxeron tables de cálculu pa la Pascua en función del númberu áureu y otres más complexes, anguaño la fórmula más cenciella de calcular esta data ye pente medies de la fórmula desenvuelta pol matemáticu Gauss.
Cálculu
Definamos 5 variables, a, b, c, d, y e. Amás de dos constantes M y N, que pa los años comprendíos ente 1900 y 2100 tomarán los valores 24 y 5 respeutivamente. Llamaremos A al añu del que queremos calcular la Pascua.
Si d + e < 10, entós la Pascua caerá nel día (d + e + 22) de marzu. En casu contrariu (d + e > 9), cayerá nel día (d + e − 9) d'abril.
Esisten dos esceiciones a tener en cuenta:
Los valores de M y N pa años anteriores a 1900 o posteriores a 2100 puen algamase de la tabla siguiente:
Exemplu
Pa comprobar la fórmula, calcularemos la data del domingu de Resurreición del añu 2007
Como "d" + "e" = 17 > 9, habremos d'emplegar la segunda de les fórmules (la correspondiente a abril), que da como resultáu 8. El domingu 8 d'abril de 2007 ye domingu de Resurreición.
Teniente
Arxentina
Nel Exércitu Arxentín, ye'l grau cimeru a subteniente ya inferior a teniente primeru.
Na Fuercia Aérea Arxentina, teniente ye'l rangu cimeru a alférez ya inferior a primer teniente. Equival a teniente de corbeta na Armada.
Chile
En Chile, el grau de teniente pertenez al rangu de los oficiales subalternos y atópase ente les categoríes de subteniente y capitán.
En Carabineros de Chile, la presilla tien idéntica disposición y forma, solo que les estrelles plateadas tienen un rellumu más claru.
Na Xendarmería de Chile, esisten nel escalafón dos tipos de tenientes: el teniente 2.° y el teniente 1.°. El teniente 2.° correspuende a un subteniente que foi xubíu a esti rangu, ente que'l teniente 1.° correspuende a un teniente 2.° que foi xubíu hasta esti rangu. El siguiente grau en llinia d'ascensu ye'l de capitán.
El grau de teniente 2.° utiliza anguaño galones con forma de presilla senciella con dos estrelles plateadas brillosos al igual que l'Exércitu y Carabineros, pero de color blancu. El rangu de teniente 1.° utiliza galones con forma de presilla senciella con dos estrelles más los colores verde boldo y blancu pa marcar la diferencia col grau anterior.
Utilizáronse dellos distintivos de graos distintos a lo llargo de la historia de Xendarmería. Dende la creación de la institución usáronse presillas sencielles doraes con dos estrelles idéntiques a les del Exércitu, pero mientres los años ochenta nel réxime militar d'Augusto Pinochet suprimiéronse los graos de teniente 2.° y teniente 1.° quedando solo un tipu de teniente nel escalafón. Amás, implementóse l'emplegu de galones de pala verde boldo con dos estrelles opaques.
Na Fuercia Aérea de Chile (FACh), la insinia de teniente componer de dos galones de color azul celeste (de 8 mm) sobre la bocamanga con una estrella del mesmu tonu sobre ellos, frutu de la tradición naval que la FACh heredó de l'Armada dempués de la so creación y unificación de los servicios aéreos del Exércitu y l'Armada de Chile na década de 1930.
Los tenientes de l'Armada de Chile pueden ostentar el grau de teniente 2º y llevar dos galones de 7 mm horizontales doraos na bocamanga con una estrella del mesmu color; o bien de teniente 1º, que s'estrema por llevar trés galones iguales a los de los tenientes primeros na bocamanga debaxo de les correspondientes estrelles. Un teniente 1º de l'Armada equival a un capitán d'Exércitu, Carabineros, Xendarmería y Fuercia Aérea.