cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Benjamin Bratt
Ye ganador del Premiu del Sindicatu d'Actores al meyor repartu y candidatu a un Emmy. Conocíu poles sos intervenciones en películes como Miss Congeniality (2000), Traffic (2000), Catwoman (2004) y la serie de televisión Law and Order (1995-2009).
Biografía
Benjamin Bratt nació en San Francisco, California, fíu de Eldy Bratt, enfermera, y de Peter Bratt, obreru. El so padre yera d'Estaos Xuníos d'ascendencia alemana ya inglesa y la so madre, una activista peruana d'ascendencia mestiza (blancu y quechua) que se treslladó a los EE.XX., a la edá de 14 años. El güelu paternu de Bratt, George Cleveland Bratt, foi actor de Broadway.
Cuando yera neñu la madre de Bratt llevó, xunto colos sos hermanos, al actor a participar nel 1970 Native American ocupación d'Alcatraz. Bratt güei ye un activu defensor de causes de los indios americanos, ye miembru del American Indian College Fund, y va siguir siendo, una innovador mini-serie de provocación y de proyeuto multimedia, narrada por Bratt, qu'establez la hestoria nativa como una parte esencial de la hestoria americana de l'aclamada serie de PBS American Experience. Estudió en San Francisco, ingresó a la Lowell High School, onde desenvolvió les sos habilidaes interpretatives y foi miembru de la Sociedá Forense Lowell. Bratt llogró un B.F.A. na Universidá de California, Santa Bárbara, onde tamién se suman a la fraternidá Lambda Chi Alfa.
Carrera
Tres numersosas intervenciones en películes y series de televisión, Benjamin Bratt atopó los sos primeros papeles destacaos nes películes Blood in, Blood Out (1993), Demolition Man (1993) xunto a Sylvester Stallone y una curtia participación nel thriller The River Wild (1994), protagonizáu por Meryl Streep y Kevin Bacon. Na década de los 2000 estrenó numberoses películes, como Red Planet (2000) na que compartía cartelu con Val Kilmer o Carrie-Anne Moss y que foi un estrueldosu fracasu de taquilla y les esitoses Miss Congeniality (2000) con Sandra Bullock y Michael Caine que recaldó más de 200 millones de dólares en tol planeta. Dempués vieno'l thriller Traffic (2000) nel que faía una curtia intervención, la cinta taba protagonizada por Michael Douglas, Catherine Zeta-Jones y Don Cheadle, el repartu ganó'l Premiu del Sindicatu d'Actores al meyor repartu, amás el filme foi gallardoniáu con cuatro Óscar, incluyendo'l Óscar al meyor direutor.
Dempués participaría en Abandon (2002), xunto a Katie Holmes, nel drama The Woodsman (2004) empobináu por Kevin Bacon y na superproducción Catwoman (2004) na que compartía cartelu con Halle Berry, la cinta foi un absolutu fracasu de taquilla y supúnxo-y una nueva candidatura al Razzie, tres la llograda con The Next Best Thing (2000) que protagonizó con Madonna y Rupert Everett. Más tarde llegaríen trabayos Thumbsucker (2005) o The Great Raid (2005) o emprestar la voz al personaxe de Manny na película d'animación Cloudy with a Chance of Meatballs (2009) y siguir cola so participación na serie de televisión Law and Order que-y supunxo una candidatura al Primetime Emmy al meyor actor de repartu - Serie dramática.
Vida privada
En 1998 empezó a salir con Julia Roberts, a la qu'acompañó'l 25 de marzu de 2001 a la ceremonia de los Óscar, na cual Julia Roberts ganó dichu premiu na categoría d'Óscar a la meyor actriz. Tres meses más tarde, en xunu, dixebráronse definitivamente. Menos d'un añu más tarde de la so separación de la estrella, casóse cola so novia embarazada, l'actriz Talisa Soto, el 13 d'abril de 2002, en San Francisco. Dambos conociéronse nel filme Piñero (2001). El so primer fíu foi Sophia Rosalinda Bratt, que nació'l 6 d'avientu de 2002; el so segundu fíu ye Mateo Bravery Bratt, nacíu'l 3 d'ochobre de 2005, en Los Angeles. Anguaño la familia vive en San Francisco, California.
Televisión
Filmografía destacada en televisión. La bamba
Enllaces esternos
masd
Los Pintos
Los Pintos ye una casería de la parroquia de San Isteba nel conceyu d'Uviéu.
Población
Tien una población de.
Michu
Miguel Pérez Cuesta, conociu como Michu, ye un ex-futbolista asturianu.
Niki Urakami
Niki Urakami (浦上 仁騎, ) ye un futbolista xaponés.
Pedro Lombardu
thumb|250px|Dante y Beatriz con [[Tomás d'Aquino, Alberto Magno, Pedro Lombardu y Sigerio de Brabante, frescu de Philipp Veit, 1817-1827]] Pedro Lombardu foi un teólogu escolásticu y obispu del sieglu XII.
Pedro Lombardu nació cerca de Novara, Italia, nel senu d'una familia probe. La so fecha de nacencia asitiaríase, probablemente, ente 1095 y 1100. Nada se sabe de ciertu tocantes a los sos oríxenes, la so clase social o la so educación de moza. Los primeros trenta años de la vida de Pedro siguen tando vacíos históricamente.
La so educación probablemente empezó n'Italia, nes escueles catedralicies de Novara y Lucca. El patronalgu d'Otón, obispu de Lucca, y de Bernardo de Claraval dexáron-y dexar Italia y siguir los sos estudios en Reims y París. Lombardu llegó a París en 1136. Nun hai fechos probaos en rellación coles sos andances por París hasta 1142 cuando ye reconocíu como escritor y maestru. En París, entró en contautu con Pedro Abelardo y Hugo de San Víctor, que taben ente los teólogos destacaos del so tiempu. Sobre 1145, Pedro fíxose "magister", o profesor, na escuela catedralicia de La nuesa Señora en París.
Les enseñances de Lombardu llueu ganaron reconocencia. Puede suponese qu'esta atención ye lo qu'impulsó a los canónigos de La nuesa Señora pa ufierta-y un puestu ente ellos. Yera consideráu un celebráu teólogu en 1144. La escuela parisina de canónigos nun incluyera ente ellos un teólogu altamente consideráu mientres años. Los canónigos de La nuesa Señora yeren miembros de la casa Capeto, familiares d'esta dinastía bien por sangre, bien por matrimoniu, nobleza de la islla de Francia o del valle del Loira oriental, o parientes d'oficiales reales. Por contraste, Pedro nun tenía familia o conexones eclesiástiques y nengún patrón políticu en Francia. Paez que lo convidaron a xunise a ellos tan solo pol so méritu académicu.
Anaspis mulsanti
Anaspis mulsanti ye una especie de coleópteru de la familia Scraptiidae.
Pedro Lombardu
La fecha de la so ordenación como sacerdote desconozse. Foi subdiácono en 1147. Nel conseyu de Reims, y posiblemente nel consistoriu de París l'añu anterior, intervieno como espertu teólogu. En dalgún momentu posterior a 1150 convertir en diáconu y depués en archidiácono escontra 1156, o quiciabes yá en 1152. En 1159, foi nomáu obispu de París. Pedro foi consagráu aproximao mientres les fiestes de los santos Pedro y Pablo, 28 de xunu de 1159.
Anaspis mulsanti
Distribución xeográfica
Alcuéntrase n'Europa.
Pedro Lombardu
Morrió a finales de xunetu de 1160. El so epitafiu y tumba taben na ilesia de San Marcelo en París enantes de ser destruyida mientres la Revolución francesa. L'epitafiu mentaba la so fama como autor de los Cuatro Libros de Sentencies y gloses sobre los Salmos y epístoles paulines.
La so obra más famosa foi "Libri quatuor sententiarum, el Llibru de Sentencies. Sirvió como llibru de testu teolóxicu nes universidaes medievales, dende los años 1220 hasta'l sieglu XVI. Nun hai otra obra asemeyada na lliteratura cristiana, sacante la mesma Biblia, que fuera más comentáu. Tolos grandes pensadores medievales, dende Bernardo de Claraval y Tomás d'Aquino hasta Guillermo de Ockham y Gabriel Biel, fueron influyíos por él. Inclusive'l mozu Martín Lutero escribía gloses sobre les "Sentencies".
Los Cuatro Libros de Sentencies ye una compilación de testos bíblicos con pasaxes relevantes de los Padres de la Ilesia, y munchos pensadores medievales, sobre teoloxía cristiana. El xeniu de Pedro Lombardu anicia na seleición de pasaxes, el so intentu de reconcilialos, onde paecen defender puntos de vista distintos, y la so ordenación del material de manera sistemática. Asina, los "Cuatro Libros de Sentencies" empiecen cola Trinidá nel Llibru I, depués pasen a tratar la Creación nel Llibru II, a Cristu, el salvador de la creación cayida, nel Llibru III, y refierse a los Sacramentos, que medien pa llograr la gracia de Cristu, nel Llibru IV.
Onda Regional de Murcia
Onda Regional de Murcia ye una emisora de radio pública española qu'emite na Comunidad Autónoma de la Rexón de Murcia. Entamó les sos emisiones el 6 de payares de 1990, coincidiendo cola celebración del Día de la Constitución. Ta xestionada pol ente Radiotelevisión de la Región de Murcia.
Frecuencies
La señal d'Onda Regional de Murcia distribúyese al traviés de les siguientes frecuencies de FM:
Cunta con una segunda canal dedicada a la emisión de música les 24 hores del día: OR MUSICA (105.9 FM)
Además, las emisiones de Onda Regional y OR Musica tamién pueden escucharse por toda la región de Murcia en digital, por TDT radio, Canal 29 o 60 (según zona).
Charlotte Craig
Charlotte Craig ye una deportista d'Estaos Xuníos que compitió en taekwondo, ganadora d'una medaya nel Campeonatu Mundial de Taekwondo de 2007, y tres medayes nel Campeonatu Panamericanu de Taekwondo ente los años 2008 y 2014.
Lucio Luceyo
Lucio Luceyo (en llatín, Lucius Lucceius) foi un orador ya historiador romanu, amigu y corresponsal de Cicerón. Home de considerable riqueza y gustu lliterariu, puede comparase con Áticu. Disgustáu ante'l so fracasu a la de convertise en cónsul nel añu 60 e.C., retirar de la vida pública, y dedicóse a escribir una hestoria de les guerres Social y civiles. Casi lo acabó, cuando Cicerón insistentemente pidiólu qu'escribiera una hestoria separada del so consuláu (el de Cicerón). Cicerón creyó qu'un panexíricu per parte de Luceyo, que sintiera considerable interés nos asuntos de quel periodu críticu, tendría gran pesu na so campaña pa llograr la reehabilitación dempués del exiliu partiendo del so consuláu. Cicerón ufiertó apurrir el material, y suxurió que Luceyo nun precisaba sacrificar l'allabancia a la exactitú. Luceyo casi lo prometió, pero nun lu executó. Arriendes d'ello, Cicerón tuvo qu'allabar el so propiu consuláu tantu en griegu como en llatín, pero nada queda de nenguna de tales obres de la so historia. Na guerra civil foi partidariu de Pompeyu; pero, siendo perdonáu por César, tornó a Roma, onde vivió retiráu hasta la so muerte.
Sylvia nana
Sylvia nana ye'l nome científicu usáu en zooloxía pa referise a la comúnmente llamada papuda saḥariana, tamién nomada como papuda desértica, siendo esta una pequeña especie d'ave del xéneru Sylvia dientro de la familia Sylviidae.
Trátase d'un páxaru insectívoru de pequeñu tamañu qu'habita y cría n'espacios semidesérticos y otres zones de climes grebos. Presenta un discretu plumaxe en tonu pardu, igual pa machos y femes, y los sos güeyos son de color mariellu.
Distribución
La papuda saḥariana distribuyir a lo llargo del norte d'África, pol Desiertu d'El Sáḥara, y Asia central, migrando pel hibiernu a la India y Arabia.
Alfred St. John
Alfred (Al) St. John foi un actor d'Estaos Xuníos.
Biografía
Carauterizar por interpretar al personaxe Fuzzy Q. Jones, col cual definió básicamente'l papel y el conceutu de "compinche risible" de los héroes cowboys ente 1930 y 1951. Amás, St. John tamién creó'l personaxe de Stoney nel primeru d'una serie de filmes western: The Three Mesquiteers, que darréu interpretaría John Wayne nun mal momentu de la so carrera.
St. John entró nel cine mudu escontra 1912, y llueu representó papeles principales en curtios de distintos estudios cinematográficos. El so tíu, Roscoe Arbuckle, tuvo d'ayudar nos sos primeros díes nel estudiu de Mack Sennett, pero siguió trabayando gracies al so talentu. Amás de delgáu y roxu, yera curiosu y un bon acróbata.
St. John actuó con frecuencia como'l villanu, rival de Arbuckle tres personaxes femeninos como los interpretaos por Mabel Normand, y trabayó xunto a Arbuckle y Charles Chaplin en The Rounders (1914). El so filme más emponderáu pola crítica del periodu con Arbuckle foi Fatty and Mabel Adrift (1916), xunto a Normand.
Cuando Arbuckle formó la so propia productora, llevar con él a St. John y reclutó a la estrella teatral Buster Keaton p'actuar nos sos filmes, creando un terrible tríu.
thumb|center|300px| Keaton, Arbuckle y St. John nun [[fotograma de la película de 1918 Out West, dirixida por Arbuckle. ]]
Tres un escándalu qu'afectó a Arbuckle y torgó-y actuar nel cine, dirixó so seudónimu al so sobrín Alfred como primer personaxe risible en filmes mudos y sonoros tales como The Iron Mule (1925) y Bridge Wives (1932).
Na era sonora St. John trabayó principalmente como personaxe barbudu y androxu. Asina, esti papel interpretar nel filme de Buster Keaton de 1937 Love Nest on Wheels. Esi mesmu añu empezó a actuar como personaxe de sofitu a estrelles cowboy como Fred Scott y, más tarde, Addison Randall, pero la mayor parte de los filmes fueron realizadsos pal estudiu de baxu presupuestu Producers' Releasing Corporation (PRC). Pa esi estudiu interpretó a "Fuzzy Q. Jones" nes series Billy the Kid (protagonizada por Bob Steele), Lone Rider (interpretada pol antiguu cantante d'ópera George F. Houston y, darréu, por Robert Livingston), y Billy the Kid/Billy Carson, na que trabayaba Buster Crabbe.
Orixinalmente el llamatu Fuzzy pertenecía a un actor distintu, Fuzzy Knight, que fixo'l papel de compinche cowboy primero que St. John. L'estudiu intentó en primer instancia contratar a Knight pa la serie western, pero en cuenta de ello dio'l papel a St. John, motivu pol cual tomó'l llamatu del so rival.
El personaxe Fuzzy yera la principal atraición de taquilla d'esos filmes cuando s'estrenaron n'Inglaterra y nel restu d'Europa. Ello ye que n'Alemaña los títulos de los filmes siempres faíen alusión a Fuzzy, más qu'al héroe cowboy col que taba empareyáu. Esos filmes de bien so presupuestu rodar en daqué más d'una selmana, motivu pol cual Crabbe y St. John rodaron 36 nun bien curtiu espaciu de tiempu.
Cuando Crabbe dexó PRC, St. John quedó empareyáu cola nueva estrella Lash La Rue. Finalmente, St. John fixo más de 80 westerns como Fuzzy. El so últimu filme estrenar en 1952. Dende entós hasta'l so fallecimientu en 1963 fixo actuaciones personales en feries y en rodios, y viaxó col Tommy Scott Wild West Show. En total, Al St. John actuó en 346 películes, tomando un tiempu de cuatro décades dende 1912 hasta 1952.
Alfred St. John finó en Lyons, Georgia, en 1963, por causa de un infartu agudu de miocardiu.
El Monte San Cristoba
El Monte San Cristoba ye una casería de la parroquia de San Isteba nel conceyu d'Uviéu.
Situación
Allúgase a 3 km d'Uviéu y a un altor de 260 m.
Población
Tien una población de.
Anaspis nigripes
Anaspis nigripes ye una especie de coleópteru de la familia Scraptiidae.
Ryu Nugraha
Ryu Nugraha, ye un futbolista d'Indonesia.
Diego Johannesson
Diego Johannesson Pando, conocíu futbolísticamente como Diegui o Johannesson, ye un futbolista asturianu-islandés que na actualidá xuega nel Real Uviéu y en la.
Les Cases
Les Cases ye un llugar de la parroquia de San Isteba nel conceyu d'Uviéu.
Situación
Allúgase a 2 km d'Uviéu.
Población
Tien una población de.
Virginia Giorgi
Virginia Giorgi foi una ximnasta artística italiana, subcampeona olímpica n'Ámsterdam 1928 nel concursu por equipos.
Carrera deportiva
Nes Olimpiaes celebraes n'Ámsterdam en 1928 gana medaya de plata nel concursu por equipos, tres el neerlandeses y per delantre de les britániques, siendo les sos compañeres d'equipu les ximnastes: Bianca Ambrosetti, Luigina Giavotti, Lavinia Gianoni, Xermana Malabarba, Clara Marangoni, Luigina Perversi, Diana Pizzavini, Luisa Tanzini, Carolina Tronconi, Ines Vercesi y Rita Vittadini.
Anaspis palpalis
Anaspis palpalis ye una especie de coleópteru de la familia Scraptiidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase n'Europa.
Virginia Gildersleeve
Virginia Crocheron Gildersleeve foi una pedagoga estauxunidense.
Graduar nel Barnard College, entós seición femenina de la Universidá de Columbia, n'Historia Medieval. Llogró doctoraos por Columbia y Rutgers, n'Inglés y Lliteratura Comparada.
Tuvo gran influencia como pedagoga y foi decana del Barnard dende 1911 hasta 1947. Introdució cambeos relevantes nel sistema educativu, como llamar a los alumnos pol apellíu, dexar fumar ya introducir clases de hixene sexual y ciencia política.
Foi defensora de los derechos de la muyer y del supranacionalismo. Participó na fundación de la Federación Internacional de Muyeres Universitaries (1919). Foi la única muyer representante oficial na redaición de la carta fundacional de les Naciones Xuníes en San Francisco en 1945, y tamién contribuyó a la fundación de la Unesco.
Sylvia mystacea
Descripción
La papuda de Menetries mide ente 12 y 14 cm de llargu y tien un valumbu alar d'ente 15 y 19 cm, y pesa alredor de 9-11 gramos. La so cola ye relativamente llarga y corita coles plumes esteriores blanques. Suel caltenela arguta o moviéndola de riba abaxo o de llau a llau. El so picu ye bastante robezu y escuru cola base rosada. Tien un aniellu periocular claro.
El machu de la subespecie nominal, S. m. mystacea, tien les partes cimeres de color abuxáu escuru y les inferiores ablancazaes con una infrabigotera blanca y el pechu y el gargüelu rosadas. Tien la metá cimera de la cabeza corita que s'esclaria escontra tras hasta la so nuca gris, a diferencia de la papuda sarda que la tien totalmente negra. La papuda de Menetries tien les plumes terciaries de color uniforme a diferencia de la papuda sarda que les tien escures nel centru y colos cantos claros. La subespecie occidental, S. m. rubescens, tien les partes cimeres d'un gris más claru que la subespecie nominal y el rosáu de les partes inferiores tamién ye más claru o escarez d'él. La subespecie oriental, S. m. turcmenica, tamién tien les partes cimeres grises y les inferiores rosadas más clares que la nominal y tien les nales más llargues que les otres dos subespecies. Los machos de la papuda de Menetries vuélvense más parduzos fora de la estación de cría y la so cabeza faise menos escura.
La fema tien les partes cimeres de tonos pardu abuxaes claros y les inferiores ablancazaes. Paecer a les femes de la papuda sarda y la papuda carrasqueña, anque tien les plumes primaries más uniformes y más contraste ente'l llombu claru y la cola escura. Los machos inmaduros de primer añu son similares a les femes anque tienen daqué de rosa nel gargüelu y el pechu.
Distribución y hábitat
Ye una ave migratoria que cría nel suroeste d'Asia y pasa l'iviernu en Arabia, el sur d'Irán y les rexones costeres d'África qu'arredolen el mar Negru. La subespecie S. m. mystacea cría dende la rexón rusa del Mar Caspiu, Xeorxa, Armenia y Azerbaixán hasta l'este de Turquía y el norte d'Irán. S. m. rubescens cría nel sureste de Turquía, Siria, Iraq, l'oeste d'Irán y posiblemente n'El Líbanu. S. m. turcmenica atopar dende'l nordeste d'Irán hasta'l valle de Syr Darya n'Asia Central y la rexón de Baluchistán en Paquistán. N'Europa y el restu d'África ye un divagante raru.
Alcuéntrase en zones de carba, montes abiertos y tierres cultivaos de clima continental secu. Xeneralmente ocupa rexones d'estepa, les fasteres de los montes y xunto a los ríos, de cutiu acomuñaos a los tarays. Alimentar ente les sos fueyes y cañes d'inseutos y otros invertebraos, empezando pela parte cimera y baxando pol arbustu. Tamién s'alimenta de frutos y granes.
Reproducción
Constrúi niales en forma de concu ente la vexetación baxa, hasta los 90 cm del suelu. Pa la so fabricación usa ramines y yerbes y fórralo con plumes y pelo. Suelen poner cuatro o cinco güevos y guarar de 11 a 13 díes. Los güevos son blancos y brillantes con llixos marrones. Los pitucos dexen el nial a los 10 o 11 díes. Dambos miembros de la pareya encargar de guarar los güevos y de curiar de los pitucos. De normal críen dos niaraes per cada dómina de cría.
Marcu Aureliu
thumb|right|Bustu de Marcu Aureliu del [[sieglu II, n'actualidá espuestu en Musée Saint Raimond.]] César Marcu Aureliu Antoninu Augustu, en llatín Caesar Marcus Aurelius Antoninus Augustus, tamién conocíu como Marcu Aureliu, foi emperador romanu dende'l 8 de marzu de 161 el 17 de marzu de 180 y filósofu. Foi'l 16ᵁ emperador de l'Imperiu romanu y miembru de la dinastía Antonina, instituyía por Traxanu. Foi un de los más grandes filósofos del Estoicismu.
Vanessa Redgrave
Vanessa Redgrave, CBE (n. Greenwich, Inglaterra; 30 de xineru de 1937) ye una actriz británica de teatru, cine y televisión. Ye llargamente considerada una de «les actrices más grandes de la so xeneración».
Saltó a la fama en 1961 interpretando a Rosalinda na obra Como gustéis de la Compañía Real de Shakespeare y de magar, apaeció en más de 35 producciones teatrales tantu en West End como en Broadway. Les sos interpretaciones nes obres Los papeles de Aspern de 1984 y Llargu viaxe escontra la nueche de 2003 premiar con un premiu Olivier y un Tony respeutivamente.
El so destacáu trabayu nel séptimu arte costó-y seis candidatures al premiu Óscar, ganándolo pol so rol secundariu na cinta Julia en 1977. Tamién foi considerada poles cintes: Morgan, un casu clínicu de 1966, Isadora de 1968, María, reina d'Escocia de 1971, Les bostonianas de 1984 y Howards End de 1992. Cuenta amás con un premiu BAFTA, dos premios Emmy, un premiu del Sindicatu d'Actores y dos Globos d'Oru, siendo 13 vegaes candidata. Tamién, ye una de los cuatro actrices de la hestoria en ser doblemente reconocida como meyor intérprete nel Festival de Cine de Cannes, esto en 1966 y 1969.
Foi proclamada polos autores Arthur Miller y Tennessee Williams como la «meyor actriz viva de los nuesos tiempos», cuntando amás con trés de los cuatro máximos gallardones de la industria del entretenimientu. Otres cintes importantes de la so filmografía son: A Man for All Seasons de 1966, Blow-Up de 1966, Camelot de 1967, Murder on the Orient Express de 1974, Abrir d'oreyes de 1987, Mission: Impossible de 1996, Atonement de 2007, Coriolanus de 2011 y El mayordomu de 2013.
Ye miembru d'una prestixosa dinastía d'actores. El so padre foi l'actor y direutor Sir Michael Redgrave y la so madre foi la tamién actriz Rachel Kempson. Ye hermana de Lynn Redgrave y Corin Redgrave, madre de Joely Richardson y Natasha Richardson, tía de Jemma Redgrave y suegra de Liam Neeson.
Biografía y carrera
Vanessa Redgrave nació'l 30 de xineru de 1937 en Londres frutu del matrimoniu ente los actores Michael Redgrave (1908-1985) y Rachel Kempson (1910-2002). D'ellos, al igual que'l so hermanu Corin Redgrave (1939-2010) y la so hermana Lynn Redgrave (1943-2010), heredó ciertu gustu pel mundu de la interpretación según una afinidá a les idees progresistes. El primeru enriar ingresando nel Central School of Speech and Drama en Londres y na Royal Shakespeary Company, estrenando obres como La dama del mar y La gavilueta. Lo segundo materializar nuna llarga trayeutoria de militancia política y filiación con organizaciones marxistes.
Por eses feches Vanessa casóse col direutor Tony Richardson (1928-1991), quien-y convertiría en madre de les tamién actrices Joely (1965- ) y Natasha Richardson (1963-2009).
Primeros años
En 1966 realizó un papel na mini serie de televisión A Farewell to Arms del direutor Rex Tucker, que-y dexaría llograr más roles en películes como Un home pa la eternidá. Michelangelo Antonioni afitar nella pa interpretar a Jane, la muyer que David Hemmings fotografió en Blow up (1966). Nella Vanessa posaba espuesta a los sos asemeyaos, desafiándolos colos sos poderosos brazos y una melena indomable, y que de la mesma caltenía la so independencia sirviéndose del so cuerpu pa despintar los sos senos: Vanessa Redgrave convertiríase gracies a esa secuencia nel prototipu de muyer qu'abrazaba la causa de la revolución sexual, dispuesta a taramellar toles instituciones que fixeren falta. L'añu remató col llogru del premiu a la meyor actriz nel Festival de Cannes por Morgan, un casu clínicu, na qu'interpretó a una muyer burguesa qu'afayaba'l vacíu del so mundu según el potencial de la so propia sexualidá. En xineru l'academia de Hollywood anunció que Vanessa optaba al Óscar a la meyor actriz y que compartiría terna con...Lynn Redgrave. Finalmente Elizabeth Taylor alzar na ganadora. Aquel día, en pallabres del críticu Mirito Torreiro, Vanessa Redgrave pasó a encarnar a un prototipu de muyer "responsable del so propiu destín", comprometida en toa causa social, lluchadora y descomanadamente activa.
Por eses feches Vanessa poner na piel de la baillarina Isadora Duncan en Isadora (1968), na que se consideraba la danza una oportunidá de transgresión, y que-y valió otra candidatura al Óscar y otru premiu del Festival de Cannes. Como protagonista de los movimientos contraculturales de los años sesenta, Vanessa Redgrave foi absorbida pola cultura oficial, participando n'obres de teatru y en películes con visos académicos: María, reina d'Escocia –onde compartía plantel con Glenda Jackson– según Les troyanes –xunto a Katharine Hepburn y Irene Papes– son sintomátiques al respeutu. En teatru representó La ópera de tres peniques, de Bertolt Brecht, dirixida por Tony Richardson; y Nueche de reis, na qu'encarnó a Viola, una nueva aficionada al travestismu.
Premiu Óscar por Julia
En plenu ésitu profesional presentar ente 1974 y 1979 a les eleiciones xenerales pol Partíu Revolucionariu Trotskista. La so fía Joely Richardson dixo en públicu: «''La mio madre dio enforma dineru y mientres años nun trabayó. siempres tábamos camudándonos de casa porque nun podía pagar l'arriendu. Asina ye como crecimos cola mio madre, cola sensación de qu'a'l nuesu alredor escosábase''». Compaxinó dicha actividá política cola so participación en filmes como Asesinatu nel Orient Express (1974).
Años 80 y 90
A pesar del escándalu'l so ritmu de trabayu nun escayó. En 1979 rodó Yankis so les órdenes d'unu de los protagonistes del Free Cinema, John Schlesinger. Nella Vanessa incorporó a una enfermera que'l so home atopar combatiendo a los nazis, que'l so fíu ye maltratáu na escuela privada a la qu'allega, y sobrolleva les sos desgracies calteniendo un romance con un militar americanu (William Enduvielle) asitiáu en tierra británica pa entamar l'asaltu a Normandía. Esi mesmu añu encarnó a Agatha Christie nel filme Agatha, nel que presentaba una imaxe de la escritora pocu conocida: la d'una muyer que los sos valores victorianos queden esmarranaos ante'l so inminente procesu de divorciu del Coronel Christie (Timothy Dalton: actor col que compartía la so vida personal) y qu'abraza la idea del suicidiu. La panorámica qu'amuesa les sos medies rotes ufierta la visión d'una muyer madura que'l so mundu esmorecer.
En 1983 participó na teleserie Wagner, protagonizada por Richard Burton.
Asina mesmu James Ivory contratar pa encabezar el plantel de Les bostonianas (1984). Nella Vanessa interpretó a Olive Chancellor, una sufraxista namorada d'una de les sos protexíes y que nun puede lluchar contra los valores y modales del so primu Basil (Christopher Reeve). Anque l'actriz consiguió la so quinta candidatura, l'Academia tenía mieu de premiala, a pesar de qu'aquel día yá pertenecía siquier radical Partíu Llaborista. Repitió con Reeve na obra teatral Los papeles de Arspen.
En 1985 Michael Redgrave finó mientres ella representaba sobre les tables La gavilueta y protagonizaba The Wetherby xunto a Ian Holm y Judi Dench. Los años siguientes centró la so actividá nel teatru, escoyendo les sos intervenciones pal cine. Ente éstes atopábase Regresu a Howards End, na qu'interpretó a un personaxe nes antípodes de la so imaxe: el so Ruth Wilcocks yera una muyer apegada al so home, feliz col so xardín y declaraba tar en contra de toa actividá sufraxista. Llegó la so sesta candidatura y anque ella nun recoyó una segunda estauína, aplaudió fervientemente a la so compañera oscarizada, Emma Thompson.
A estos títulos sumaríase Un mes nel campu (1995), onde demostraba ser una muyer mayor rebosante de vitalidá y con capacidá pa seducir tantu a iguales como mozos (Alessandro Gassman) como a miembros de la so propia xeneración (Edward Fox); y Mrs. Dallaway, na que se punxo na piel d'una muyer qu'optaba pola vida en cavilgando sobre'l so propiu vacíu y frustración vital. Estos dos títulos llograron que la prensa destacara la so guapura serondiega, convirtiéndose nuna secundaria de luxu en filmes como Das Geisterhaus, Lulú na ponte, Girl, Interrupted, Mission: Impossible o Wilde. Na primera encarnaba a una matriarca chilena que finaba'l día que nacía la so nieta. Na tercera a la direutora firme d'un psiquiátricu. Na cuarta a una villana que lluchaba contra l'axente Ethan Hunt. Na postrera a la madre del escritor Oscar Wilde y que sufría l'escándalu públicu y linchamiento lleváu a cabu contra este.
En 1998 abandonó la so militancia nel Partíu Llaborista, indignada ante los abusos policiales nes manifestaciones. D'ende que siguiera interviniendo en películes de corte progresista como Cradle Will Rock, na qu'interpretó a la muyer de William Randolph Hearst, una millonaria enfastiada de la so esistencia y qu'ayudaba entusiasmaes a la izquierda acusada mientres la Caza de Bruxes.
Mentanto siguía llogrando reconocencies. Nel Festival de Cine de San Sebastián recibió de manes de Núria Espert el Premiu Donostia en 1998, obligando a cantar a la platea la lletra de John Lennon, Imagine. En 1999 refugó'l títulu honoríficu de dame (equivalente femenín de sir). En 2000 recibió'l Globu d'Oru pol so papel nel telefilme If These Walls Could Talk 2.
Dómina recién
El cambéu de sieglu significó'l regresu a una intensa actividá política. En 2002 declaró que Guantánamo yera un «campu de concentración». Al añu siguiente, enoxada pola Guerra d'Iraq, refugó dir a la Ceremonia de los Óscar pa recibir un homenaxe conxuntu a tolos intérpretes gallardoniaos y quedóse en Reinu Xuníu fundando The Peace and Progress Party col so hermanu Corin Redgrave.
Compaxinó tal actividá cola representación d'obres de teatru como L'abanicu de Lady Windermere na qu'interpretó a la madre de Joely Richardson. Ante tanto trabayu, refugó delles ufiertes cinematográficos como Té con Mussolini, La vida secreta de las palabras y The Hours, que viéno-y dada arriendes del so protagonismu en Mrs. Dallaway como na obra teatral Vita and Virginia, na qu'encarnó a Virginia Woolf.
No personal fueron años dramáticos. En 2002 finó la so madre, Rachel Kempson en casa de Liam Neeson, home de la so fía Natasha; tamién en 2002 diagnosticaron un cáncer de mama a la so hermana Lynn, a la qu'acoyó na so casa mientres el periodu que duró la quimioterapía; y en 2005 el so hermanu Corin sufrió un infartu del cual recuperóse.
En 2005 llogró otru rol importante nel cine na película La condesa blanca, de nuevu so la batuta de Ivory, y na que compartió protagonismu con Natasha, Lynn y Ralph Fiennes. Nella interpretó a una Princesa desterrada pola Revolución rusa qu'usaba los sos contactos na embaxada pa poder abandonar Shanghai. A esti títulu sumaríalu 039;'Evening, onde encarnaba a una enferma terminal, y Atonement''.
35 años dempués de la so rotura, Franco Nero y Vanessa Redgrave realcontráronse y casáronse en 2006.
Diputáu
thumb|300px|Grabáu del edificiu del [[Congresu de los Diputaos d'España en Madrid, (1843).]] Diputáu o Diputada ye la persona integrante d'una Cámara de Diputaos, Asamblea Nacional, Asamblea Llexislativa o Cámara de Representantes y, polo xeneral, d'un Parllamentu, que la so llabor ye aldericar y aprobar les lleis que reglamentarán la conducta d'una sociedá dada. Nos países bicamerales, davezu integren la cámara baxa, mentanto que la cámara alta ta integrada polos Senadores.
Tienen la responsabilidá de ser los representantes del pueblu y son escoyíos pol votu llibre y secretu de los ciudadanos.
Vidayán
Situación
Allúgase a 3 km d'Uviéu y a un altor de 290 m.
Población
Tien una población de.
Ab urbe condita
Ab urbe condita (AUC o a.u.c., tamién Anno urbis conditae) ye una frase llatina que significa dende la fundación de la ciudá (Roma), que se produció, según el cálculu fecho por Marcu Terenciu Varrón, nel tercer añu de la sesta olimpiada, esto ye, nel añu 753 e.C.
El sistema foi usáu polo menos hasta'l pontificáu d'Hormisdes (514-523), cuando'l monxu Dionisiu l'Exiguu calculó les feches del ciclu pascual a partir de la fecha de la encarnación de Xesucristu, qu'él dató nel añu 754 AUC.
Kazuki Saito
Kazuki Saito ye'l nome de delles persones:
Kelly Stables
Kelly Michelle Stables ye una actriz de cine, teatru y televisión. Dientro de los sos trabayos actuales más destacaos ta'l personaxe de "Melissa" na serie de televisión Two And A Half Men. El so primer trabayu desempeñar nun coru de Gospel.
Vida personal
Stables yera una animadora bien conocida nos sos años de secundaria, fechu reflexáu nun artículu publicáu na revista American Cheerleader. Graduóse en Lafayette High School, en Wildwood, Missouri.
Graduóse na Universidá de Missouri, Columbia, ganando una llicenciatura en Comunicación y faciendo fincapié na televisión y el teatru de rendimientu menor. En marzu de 2005, que correspuende col llanzamientu de The Ring Two nos cines, casóse con Kurt Patiño.
Kelly ye una vidueña fanática del béisbol, y esfruta viendo los partíos de Saint Louis Cardinals.
Carrera
Kelly Stables actuó en diverses obres de teatru. Los sos dos principales papeles atopar nel Thousand Oaks Civic Light Opera, nes obra de Peter Pan, como Wendy, y n'obra de la bella durmiente, como'l personaxe del títulu.
Hubert Humphrey
Hubert Horatio Humphrey II, foi un políticu y senador d'Estaos Xuníos. Vicepresidente de los Estaos Xuníos ente 1965 y 1969.
Orixe y formación
thumb|left|185px|Humphrey trabayó como farmaceuta na farmacia del so padre. Nació en Wallace, Dakota del Sur, fíu de padre norteamericanu y madre noruega. Ingresó na Universidá de Minnesota pero tuvo que dexar los sos estudios antes de terminar y ponese a trabayar por cuenta de la mala situación económica de la so familia mientres la Gran Depresión.
En 1933 estudió Farmacia na Capitol College of Pharmacy, en Denver, Colorado, y trabayó como farmacéuticu en Huron, Dakota del Sur, xunto con compañeros d'orixe amerindiu, del pueblu Sioux. Tenía diverses rellaciones col so xefe, Pushmataha, que yera tamién xefe del pueblo Siux y candidatu a alcalde de Huron del Partíu Demócrata y foi ayudáu pol mozu Hubert. Trabayó ellí hasta 1937. Más tarde estudió Ciencies Polítiques, inspiráu no anterior, na Universidá del Estáu de Louisiana anque nunca llegó a llicenciase.
Alcalde de Minneapolis (1945-1949)
De vuelta en Minnesota, como profesor de Ciencies Polítiques nel Macalester College, empezó a collaborar en 1944 como comentarista políticu na radio estatal WTCN. Esi mesmu añu foi unu de los fundadores del Democratic Farmer Labor Party, partíu políticu d'izquierdes afiliáu al Partíu Demócrata.
En 1945 foi escoyíu alcalde de Minneapolis como candidatu demócrata, y reelixíu en 1947 pol más ampliu marxe de votos de la historia de la ciudá. Reformó'l Departamentu de Policía y promovió midíes contra la intolerancia sectaria nuna ciudá que se destacara hasta entós como una de les más racistes y antisemites del país.
Convención Nacional Demócrata de 1948
Como prestixosu alcalde foi convidáu a la Convención Nacional Demócrata de 1948, celebrada en Filadelfia. Naquel momentu la plataforma del Partíu Demócrata que diba nomar al presidente Harry Truman, taba estremada ente aquellos que favorecíen tímidamente un mayor apertura na tema de los derechos civiles, y aquellos, suriegos, que s'oponíen frontalmente al intervensionismo federal nesa materia, amparándose nos llamaos derechos de los Estaos. Humphrey y otros demócrates progresistes envaloraben que'l programa de derechos civiles de la plataforma yera demasiáu tibiu.
Nel so discursu ante los delegaos, l'alcalde Humphrey llanzó un alegatu en favor del usu del poder del gobiernu federal pa imponer la integración de los ciudadanos afroamericanos na sociedá. "A aquellos que dicen que tamos actuando con demasiaes prieses na llucha polos derechos civiles, yo dígo-yos que llegamos 172 años tarde. A aquellos que dicen que'l programa de derechos civiles ye un ataque contra los derechos de los Estaos, yo dígo-yos que llegó'l momentu n'América por que'l Partíu Demócrata sala de la solombra de los derechos de los Estaos y empóngase firme escontra la brillosa lluz de los derechos humanos", sentenció (equí'l discursu).
El discursu foi un ésitu y Humphrey y los sos aliaos, ente los que s'atopaben importantes figures progresistes como Paul Douglas y John Shelley, llograron que la convención aprobara por votación una más firme resolución de sofitu al programa de derechos civiles. Como resultáu de la votación, les delegaciones de Mississippi y Alabama abandonaron el centru de convenciones y pocu dempués, sofitaos en demócrates segregacionistes, formaron el Partíu Dixiecrat que se presentó por llibre a les eleiciones presidenciales con Strom Thurmond como candidatu a la presidencia.
Senador por Minnesota (1949-1965)
thumb|200px|Hubert Humphrey na so dómina de Senador de los Estaos Xuníos. Pocos meses dempués del so estelar nueche na convención, foi escoyíu senador por Minnesota en payares de 1948. Sería reelixíu en 1954 y 1960. Nel Senáu llueu destacó como unu de los miembros más lliberales del caucus demócrata en temes como los derechos civiles, el control d'armes o l'ayuda humanitaria a países estranxeros.
Mientres los años del Mccarthismo foi acusáu de ser débil frente a los comunistes, a pesar de ser un firme defensor de la política esterior de l'Alministración Truman y de ser unu de los fundadores de la organización anti-comunista Americans for Democratic Action. Foi miembru del Comité de Desarme del Senáu y en 1961 foi escoyíu polos sos compañeru pa desempeñase como Majority Whip, número dos del lideralgu demócrata na Cámara Alta. Dende esa posición tuvo un papel clave na aprobación del Acta de Derechos Civiles de 1964.
Candidatu a la nominación demócrata en 1960
Dempués de tar a puntu de ser candidatu a la vicepresidencia en 1956, cuando llogró 134 votos na primer votación na convención, en 1960 decidió dar el reblincón y presentar la so candidatura a la Casa Blanca.
Taba convencíu de que se fadría cola nominación demócrata. Nun podía imaxinase que John F. Kennedy, un senador centrista, novatu al so llau, fora convertise na so principal torga. Humphrey suponía que la so historia d'home del Mediu Oeste fechu a sigo mesmu tendría mayor impautu nel eleutoráu que la d'un católicu criáu nuna multimillonaria familia de Massachusetts. Pero nun tuvo en cuenta l'inmensu poder económicu de la candidatura de Kennedy.
Dambos llegaron a la decisiva primaria de Virxinia Occidental coles espaes n'alto. Humphrey sabía qu'esa yera una primaria de la cual podría sacar conclusiones definitives sobre si podía o nun faese cola nominación. Virxinia Occidental yera un estáu de granxeros apoderáu por eleutores protestantes d'un perfil similar a Minnesota. Humphrey nun tenía más remediu que ganar. Utilizó descaradamente la tema relixosa p'alloñar a Kennedy de los votantes pero tou foi en baldre. Kennedy ganó la primaria, non ensin barruntos de fraude ..
Dempués súpose que los Kennedy esviaren grandes cantidaes de dineru escontra l'estáu, en bona parte procedente de Chicago, pa utilizalo na compra de votos. Calcúlase que l'equipu del senador Kennedy gastó en Virxinia Occidental siquier dos millones de dólares, gran parte d'esa cantidá en pagos direutos a funcionarios estatales y locales. Informes secretos del FBI (desclasificaos nos 90) revelaron que'l mafiosu Sam Giancana contribuyó con 150,000 dólares a la campaña de Kennedy namái na primaria de Virxinia Occidental. Más de 50,000 d'esos dólares fueron destinaos a convencer a los sheriffs de los condaos, que controlaben la maquinaria eleutoral.
Humphrey denunció'l fraude pero naquel momentu nun esistíen pruebes de qu'hubiera irregularidaes nel procesu. Poco dempués de la so derrota en Virxinia Occidental, Humphrey ganó en South Dakota pero llueu tiró la toalla y resignóse a ver cómo Kennedy facer cola nominación y dempués cola presidencia.
Vicepresidente d'EEXX (1965-1969)
Kennedy sería asesináu en 1963 y el so llugar sería ocupáu pol nuevu presidente Lyndon Johnson, vieyu amigu de Humphrey nel Senáu. Na Convención Demócrata de 1964, celebrada n'Atlantic City, el presidente Johnson pidió a los delegaos que nomaren al senador Humphrey pa la vicepresidencia. El ticket Johnson-Humphrey afaró nes eleiciones de payares superando'l 60% del votu popular.
La eleición de Humphrey como vicepresidente foi un gran trunfu pa los progresistes qu'esperaben enforma d'él. Nun-yos defraudó nel so defensa de los programes sociales de la Gran Sociedá, pero si sintiéronse traicionaos debíu al infrayable sofitu de Humphrey a les actuaciones de Johnson na Guerra de Vietnam. Más tarde súpose que Johnson díxo-y al so vicepresidente que, si nun defendía viviegamente la so política esterior, nun recibiría'l so sofitu pa ser candidatu a la presidencia en 1968.
Candidatu demócrata a la presidencia en 1968
El presidente Johnson nun anunció hasta'l 31 de marzu de 1968 que nun se presentaría a la reelección. Foi entós cuando Hubert Humphrey decidió entrar na carrera pola presidencia. Yá presentaren antes les sos candidatures los senadores Eugene McCarthy y Robert Kennedy. Estos dos presentábense como opciones crítiques coles polítiques de l'alministración, sobremanera no referente a Vietnam. Humphrey, pela so parte, presentábase como'l candidatu continuista. Sofitando les polítiques sociales progresistes de Johnson, al empar qu'en política esterior representaba'l papel de ferre.
De toes formes decidió nun presentase a munches de les primaries pa evitar la gastadura y asitió nel so llugar a senadores como George Smather y Stephen Young pa torgar que McCarthy y Kennedy facer con demasiaos delegaos y confiar asina la so nominación a los barones del partíu. La espectacular meyora de Robert Kenendy empezó a esmoler cuando ganó la primaria de California, pero'l so asesinatu alterió'l panorama, quedando munchos delegaos ensin candidatu al que sofitar, y dexó el camín estenu pa Humphrey.
Na Convención Nacional Demócrata de 1968, celebrada en Chicago, Hubert Humphrey foi nomáu gracies al sofitu de la estructura institucional del partíu. Facer col votu de 1759 delegaos, frente a los 601 de Eugene McCarthy. Foi la última vegada que los barones del partíu tuvieron más pesu que les eleiciones primaries na nominación presidencial. El siguidores de McCarthy nun aceptaron d'acordies la nominación de Humphrey y la convención convertir nun caos. El senador Edmund Muskie, de Maine, acompañó a Hubert Humphrey como compañeru de fórmula.
Na eleición xeneral de payares sería derrotáu pol republicanu Richard Nixon. Humphrey recuperó impulsu nes últimes selmanes de la campaña al anunciar el presidente Johnson un altu nos bombardeos de Vietnam del Norte. Pero nun foi abondu y Nixon ganó la eleición por apenes 500.000 votos.
De vuelta nel Senáu (1971-1978)
thumb|300px|right|Senador Hubert Humphrey col Presidente [[Jimmy Carter en 1977.]] Tres la so derrota nes presidenciales, Humphrey volvió dar clases a la Macalester College y foi presidente d'Encyclopedia Britannica Educational Corporation. Pero nun tardó en volver a la política. En 1970 volvió presentase sorpresivamente al Senáu por Minnesota y convirtióse d'otra vegada senador, siendo reelixíu de nuevu en 1976, permaneciendo nel Senáu hasta la so muerte.
Nesta segunda etapa fixo'l so últimu intentu por algamar la Casa Blanca. Foi nes eleiciones presidenciales de 1972. Pero namái llogró faese con 66 delegaos. Bien lloñe de los senadores George McGovern con 1864 y Henry Jackson con 525.
Fallecimientu
thumb|terrenal nel campusantu de Hubert y Muriel Humphrey. [[Lakewood Cemetery, Minneapolis (Minnesota)]] El 16 d'agostu de 1977 anunció públicamente que carecía un cáncer terminal. El 25 d'ochobre d'esi añu dio un discursu especial ante'l Senáu y el 3 de payares convertir na primer persona, salvo'l presidente o un miembru de la cámara, en dar un discursu ante la Cámara de Representantes en plenu. El presidente Jimmy Carter unvió-y el Air Force One pal so últimu viaxe a Washington.
Hubert Humphrey morrió, de cáncer de vexiga, el 13 de xineru de 1978 en Waverly, Minnesota. Ta soterráu nel campusantu de Lakewood, en Minneapolis. Al morrer nel cargu, la so esposa, Muriel Humphrey, foi escoyida senadora en funciones pa cubrir el so escañu hasta que se celebrara una eleición especial.
En 1980 foi-y dada la Medaya Presidencial de la Llibertá a títulu póstumu.
Mármole
right|thumb|230px|Mármole
La pallabra mármole sirve pa denomar, en Xeoloxía, a una roca metamórfica compacta formada a partir de roques calices que, de resultes de tar sometíes a temperatures y presiones mui altes, algamen un altu gráu de cristalización. El componente principal del mármole ye'l carbonatu cálcicu, que ye más del 90% de la so composición. El restu los componentes son los que dan a esta roca la so gran variedá de colores, y los que definen les sos carauterístiques físiques. El mármole, cuando se pule por abrasión, brilla de forma natural, sin necesidá de añedí-y ceres o otros compuestos químicos. Los sos usos principales son na construcción, pa decoración y na escultura. A veces ye tresllúcidu y otres blancu, marrón, colloráu, verde, prietu, gris, mariellu o azul; y puede ser monocromu o tar xaspiáu (con dellos colores entemecíos), a vetes o de cualesquier otra forma d'amiestu de colores.
En cantería llámense mármole tamién a dellos tipos de calices.
Etimoloxía
La pallabra mármole deriva del términu griegu μάρμαρον (mármaron), deriváu del sustantivu μάρμαρος (mármaros), que significa "roca cristalina, piedra brillante", y quiciás rellacionáu col verbu μαρμαίρω (marmaírō), que significa destellar, rellumar. Dellos autores, nostante, suxeren que la pallabra pudiera tener un orixe pre-griegu.
La mayoría de les llingües europees modernes constrúin la pallabra a partir del orixinal griegu. Asina tenemos marmar en persa ya irlandés, mármol n'español, marmo n'italianu, mármore en portugués y gallegu, marmură en rumanu, marmur en polacu, marmer en neerlandés, mermer en turcu, mramor en checu, мрáмор (mramor) en rusu y marmor en galés, eslovenu, alemán, noruegu o danés. Sicasí, en francés llámase marbre, y d'ehí pasó al catalán y al aragonés, y al inglés cola forma marble.