cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Llagu Dubardu
Xeografía
thumb|left|El llagu dende Mweya nel parque nacional Queen Elizabeth thumb|left|250px|Allugamientu de los [[Grandes Llagos d'África. La lletra Y representa al llagu Eduardo.]] El llagu Eduardo ye alimentáu pelos ríos Nyamugasani, Ishasha, Rutshuru, y Rwindi. La desaguada natural atopar nel so estremu norte, dende onde baxa'l ríu Semliki en direición al lago Alberto. Cuenta tamién con otra vía de desaguadoriu per mediu de la canal Kazinga, que dirixe parte de les agües escontra'l lago George (Lake George), en direición noreste.
El llagu ta asitiáu a una altitú de, y tien d'anchor per  de llargor nos sos estremos, cubriendo una superficie total de , siendo'l 18ᵘ más grande del continente.
Ecoloxía
El llagu Eduardo ye l'hábitat de munches especies de pexes, incluyendo'l Bagrus docmac, Sarotherodon niloticus, Sarotherodon leucostictus, y más de 50 especies de Haplochromis y los sos parientes (de los cualos namái 8 fueron descritos). El Llagu ye fonte de trabayu pa enforma de los pobladores costeros, que dediquen a la pesca bona parte del so tiempu. La población de fauna de la zona (compuesta por chimpancés, elefantes, cocodrilos y lleones) ye protexida per mediu de los parques nacionales Virunga (nel Congo) y Queen Elizabeth (en Uganda).
Historia
El llagu foi afayáu pal mundu occidental pol esplorador Henry Morton Stanley en 1888, foi bautizáu como llagu Eduardo n'honor al entós príncipe de Gales y posterior monarca británicu Eduardu VII del Reinu Xuníu. Mientres la dictadura d'Idi Amin en Uganda, el llagu foi renombráu como Llagu Idi Amin, anque dempués de la so posterior cayida del poder recuperó'l so nome orixinal.
Francisco de Marcos
Francisco de Marcos y Crespo foi un políticu de Guayaquil y prócer de la independencia. Antes del movimientu emancipador obstentaba el cargu de Rexidor del Cabildru Colonial, sicasí, pasó a les files independentistes en 1820. Formó parte del gobiernu provisorio de la Provincia Llibre de Guayaquil. Tamién formó parte de l'Asamblea Constituyente celebrada en Riobamba de 1830 que fundó al Estáu del Ecuador y foi vicepresidente de la república de 1843 a 1845.
Primeros años
Francisco de Marcos nació na ciudá de Guayaquil el 11 de mayu de 1794 en tiempos de la Imperiu español. Foi fíu del doctor Antonio de Marcos y González y de la señora Francisca Crespo y Cassaus. Los sos primeros estudios realizar na so ciudá natal, sicasí, depués viaxó a Quitu pa ingresar a la Universidá de Santu Tomás, na cual, el 6 d'abril de 1819 llogró'l títulu de «doctor en Xurisprudencia».
Dende temprana edá interesar na política, ambiente nel cual espolletó poles sos conocencies. Hasta antes de la independencia yera'l Rexidor del Cabildru Colonial.
Independencia
En 1820 interesó-y la causa independentista llevada a cabu n'otros países. Depués participó nos movimientos rellacionaos cola revolución del 9 d'ochobre d'aquel añu que declaró la emancipación de Guayaquil, y foi unu de los primeres que roblaron l'Acta de la Independencia. El 8 de payares, al entamase la primer Xunta Suprema de Gobiernu foi nomáu Secretariu de la mesma.
Estáu ecuatorianu
En 1830, el Distritu del Sur dixebrar de la Gran Colombia creándose'l Estáu del Ecuador, polo cual Juan José Flores convocó a una Asamblea Constituyente en Riobamba por que redacte la primer constitución del país, na cual Francisco de Marcos asistió como diputáu.
De Marcos foi diputáu nel Congresu Ordinariu aconceyáu en Quitu a partir del 10 de setiembre hasta'l 29 d'ochobre de 1833, na cual foi nomáu Presidente del Congresu. Darréu, mientres el segundu gobiernu de Flores, desempeñó'l cargu de Ministru del Interior y de Rellaciones Esteriores.
Tamién participó na Asamblea Constituyente de 1843 que redactó la tercer constitución ecuatoriana, conocida no posterior como «Carta de la Esclavitú». Aquella asamblea escoyer pal cargu de vicepresidente de la República xunto al xeneral Flores nel so tercer gobiernu. Tuvo encargáu del poder executivu, por ausencia del presidente, dende'l 3 de payares hasta'l 5 d'avientu d'esi añu; y depués dende'l 23 d'agostu hasta'l 23 de setiembre de 1844.
En 1845 españó la Revolución marcista que punxo'l fin al floreanismo, dempués de lo que, Francisco de Marcos nuevamente foi convocáu al Congresu como Senador suplente pola provincia del Guayas, y cinco años dempués participó na rebelión de Guayaquil del 20 de febreru de 1850 que proclamó la xefatura suprema de Diego Noboa.
Finó a la edá de 78 años na ciudá de Guayaquil, el 21 de xunu de 1872.
Zarapicos
Zarapicos ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Llión. Intégrase dientro de la contorna de la Tierra de Ledesma. Pertenez al partíu xudicial de Salamanca y a la Mancomunidá Contorna de Ledesma.
El so términu municipal ta formáu pola llocalidá de Zarapicos y el despoblado de Aldehuela de la Fuelga, ocupa una superficie total de 7,65 km² y según los datos demográficos recoyíos pol INE nel añu, cuenta con una población de habitantes y una densidá de  hab./km².
Historia
La so fundación remontar a la repoblación efectuada polos reis de Llión na Edá Media, quedando integrada la llocalidá nel cuartu de Baños de la xurisdicción de Salamanca, dientro del Reinu de Llión. Asina, la llocalidá apaez citada como Çarapicos nel fueru dau a Ledesma pol rei Fernandu II de Llión nel añu 1161. Cola creación de les actuales provincies en 1833, Zarapicos quedó encuadráu na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa.
Población por nucleu
Desglose de población según el Padrón Continuu por Unidá Poblacional del INE.
Evolución de la delda viva
El conceutu de delda viva contempla solo les deldes con caxes y bancos relatives a creitos financieros, valores de renta fixa y préstamos o creitos tresferíos a terceros, escluyéndose, poro, la delda comercial.
Ente los años 2008 a 2014 esti conceyu nun tuvo delda viva.
Albert Ellis
Albert Ellis foi un sicoterapeuta cognitivu estauxunidense qu'a partir de 1955 desenvolvió la terapia racional emotiva conductual (TREC). Fundador y presidente eméritu del Albert Ellis Institute, na ciudá de Nueva York, aportó a consideráu'l segundu de los sicoterapeutes más influyentes de la historia (per delantre de Sigmund Freud, qu'ocupó'l tercer puestu; el primeru foi Carl Rogers), según una encuesta distribuyida en 1982 ente profesionales de la psicoloxía d'EE. XX. y Canadá. El mesmu añu de la muerte de Ellis, Psychology Today calificólu como'l «más importante psicólogu vivu».
Infancia
Ellis nació nuna familia xudía de Pittsburgh, Pennsylvania el 27 de setiembre de 1913 y crióse en Nueva York Foi'l mayor de 3 hermanos, con un hermanu dos años más nuevu y una hermana cuatro años menor. El padre de Ellis yera un home de negocios, actividá na que tuvo poco ésitu, y pola que convivió pocu colos sos fíos colos qu'amás yera pocu cariñosu.
Na so autobiografía, Ellis retrató a la so madre como una muyer embaecida con trestornu bipolar. Dacuando, acordies con Ellis, yera una cotorra zaragatera que nunca escuchaba». Esponía les sos opiniones sobre munches temes firmemente, pero raramente aprovía bases oxetives pa estos puntos de vista. Como'l so padre, la madre de Ellis yera emocionalmente distante colos sos fíos. Ellis cuntaba qu'ella dormía cuando él diba a la escuela, y nun solía tar en casa cuando volvía. Sicasí, en cuenta de quexase de los sos amargosos sentimientos, tomó la responsabilidá de curiar a los sos hermanos. Espertaba y vistía a los sos hermanos pequeños, pa lo cual mercó un reló col so propiu dineru. Cuando sobrevieno la Gran Depresión, los trés hermanos tuvieron qu'empezar a trabayar p'ayudar a la familia.
Ellis foi un neñu enfermizu y sufrió numberosos problemes de salú na so mocedá. A la edá de cinco años foi hospitalizáu por una enfermedá renal. Tamién foi hospitalizáu con amigdalitis, que derivó a una grave infeición estreptocócica riquiendo ciruxía d'emerxencia. Ellis declaró que tuvo ocho hospitalizaciones ente los cinco y los siete años, una d'éstes duró cerca d'un añu. Los sos padres apurriéron-y escasu sofitu emocional mientres esti periodu, raramente visitáronlu y consolaron. Ellis afirmaba qu'aprendió a enfrentar les sos adversidaes de tala forma que desenvolviera « una indiferencia creciente escontra esta neglixencia». La enfermedá siguió siguiéndo-y a lo llargo de la so vida, a la edá de 40 años desenvolvió diabetes.
Ellis tenía una medrana esaxerada a falar en públicu y mientres la so adolescencia foi desaxeradamente cobarde coles muyeres. A los 19 años obligar a falar con 100 muyeres nel xardín botánicu del Bronx mientres el periodu d'un mes. A pesar de nun consiguir nenguna cita, informó que s'había desensibilizado a sigo mesmu del so mieu al refugu de les muyeres.
Educación y principios de la so carrera
Ellis entró nel campu de la psicoloxía clínica dempués de llograr una llicenciatura en negocios pola Universidá de la Ciudá de Nueva York. Empezó una curtia carrera como economista, siguíu d'otra como escritor. Estos intentos tuvieron llugar mientres la Gran Depresión, qu'empezó en 1929, y Ellis notó los negocios díben-y mal y nun tenía ésitu publicando ficción. Al decatase de que se-y daba bien escribir ensayos, investigó y escribió sobre sexualidá convencíu d'entamar una nueva carrera en psicoloxía clínica.
En 1942, Ellis empezó los sos estudios pa un doctoráu en psicoloxía clínica nel Colexu de Maestros de la Universidá de Columbia, que formaba a los psicólogos fundamentalmente en psicoanálisis. Completó la maestría en psicoloxía clínica en xunu de 1943, y empezó práutiques privaes a tiempu parcial, mientres siguía trabayando na so tesis, quiciabes porque entós en Nueva York los psicólogos nun precisaben llicencia. Ellis empezó a publicar artículos enantes de doctorase. En 1946 escribió una crítica sobre munchos test de personalidá de llapiceru y papel, llargamente utilizaos. Llegó a la conclusión de que namái'l Inventariu Multifásico de Personalidá de Minnesotta cumplía toles normes como preséu válidu pa una investigación.
En 1947 foi gallardoniáu con un doctoráu en Psicoloxía Clínica en Columbia, nesi momentu Ellis llegó a creer que'l psicoanálisis yera la forma más fonda y eficaz de terapia. Como la mayoría de los psicólogos de la dómina, taba interesáu nes teoríes de Sigmund Freud. Buscó formación adicional en psicoanálisis, y depués empezó a practicalo. Ellis empezó un analís personal y un programa de supervisión con Richard Hülsenbeck (que'l so analista de la mesma fuera Hermann Rorschach, unu de los principales analistes formaos nel Institutu de Karen Horney, y el promotor de los test de Rorschach). Nesi tiempu dio clases na Universidá de Nueva York y na Universidá de Rutgers. Ellis completó'l so analís y empezó a prauticar psicoanálisis clásicu so la direición del so maestru.
Pero la fe de Ellis nel psicoanálisis rápido foise embaxo pola poca ameyoramientu nos sos pacientes, polo que decidió usar un aproximamientu neofreudiana, colo que consiguió meyores resultaos, pero non los suficientes qu'a él -y gustaron. Por cuenta de esto, empezó a adoptar un papel más activu, combinando conseyos ya interpretaciones direutes. Los sos pacientes paecíen ameyorar más rápido que cuando utilizaba procedimientos psicoanalíticos pasivos.
Desarrollu de la terapia racional emotiva conductual
Les mayores influyencies de Ellis fueron los psicólogos: Karen Horney, Alfred Adler, Erich Fromm y Harry Stack Sullivan. Ellis reconoció a Alfred Korzybski, y el so llibru «Ciencia y Cordura», según a los sos estudios sobre semántica xeneral, como l'empiezu del so camín pa la creación de la terapia racional. Amás, tamién se basó en gran midida na filosofía moderna y antigua, y les sos propies esperiencies pa teorizar sobre sicoterapia.
En 1954 Ellis empezó a enseñar la so nueva téunica a otros terapeutas, y en 1957 espunxo formalmente la primera terapia cognitiva, proponiendo que los terapeutas ayudaren a la xente afaciendo'l so pensamientu y comportamientu, como tratamientu pa problemes de pensamientu y comportamientu. Dos años más tarde Ellis publicó'l llibru «Como vivir con un neuróticu» nel que se refería al so nuevu métodu.
En 1960 Ellis fixo una presentación de la so nueva teoría na Asociación Americana de Psicoloxía (APA), nuna convención en Chicago, pero foi recibíu con poco interés, por cuenta de qu'en esa dómina l'atención de la psicoloxía esperimental taba enfocada nel conductismu, mientres en psicoloxía clínica enfocar nes escueles de psicoanálisis de los notables Sigmund Freud, Carl Jung, Alfred Adler y Fritz Perls. A pesar del fechu de que l'enfoque de Ellis dirixir al estudiu de la conocencia, la emotividá, la conducta, y los métodos d'analises dende'l diálogu consciente col sicoterapeuta; la so fuerte énfasis na cognición resultó llamativu y, de cutiu, foi recibíu con hostilidá en conferencies profesionales y revistes, quiciabes quitando a los siguidores de Adler.
A pesar de la lenta adopción del so enfoque, Ellis fundó'l so propiu institutu, el Institutu pa la Vida Racional, fundáu como una organización ensin ánimu d'arriquecimientu en 1959. En 1968 foi aprobáu pol Conseyu Rector de Gobernadores del Estáu de Nueva York como un institutu d'aprendizaxe y psicoloxía clínica. Él regularmente ufiertaba seminarios nos que convidaba a un participante al escenariu pa tratalo. El so métodu adquirió fama por tomar de cutiu un estilu direutivu y confrontacional.
Trabayu como sexólogu ya investigador de la sexualidá humana y l'amor
Na década de los 60, Ellis aportara a vistu como unu de los fundadores de la Revolución sexual americana. Sobremanera na so carrera temprana, foi bien conocíu pol so trabayu como sexólogu y polos sos lliberales y humanistes, y n'ocasiones controversiales, opiniones sobre la sexualidá humana; temes que fueron los sos intereses profesionales dende l'empiezu de la so carrera. Tamién collaboró col conocíu zoólogu ya investigador sobre sexualidá Alfred Kinsey, xuntos trabayaron nuna serie de llibros y artículos sobre temes de sexualidá humana y l'amor.
En 1958 publicó'l so llibru clásicu: «Sexu ensin culpa» qu'aportó a llargamente conocíu poles sos actitúes sexuales lliberales. Él contribuyó a la revista The Realist de Paul Krassner; ente los sos artículos, en 1964 foi l'autor de «¿Si esto ye herexía… Ye pornografía pa los neños?» En 1965 Publicó un llibru llamáu «Homosexualidá: Les sos causes y la so cura», en que vía a la homosexualidá como una patoloxía y por tantu en condición de ser curada. En 1976 el Asociación Estauxunidense de Psiquiatría revirtió la so posición sobre la homosexualidá, al declarar que nun ye un trestornu mental y per ende nun puede ser tratada; el mesmu añu, Ellis esclarió la so opinión anterior en «Sexu y l'home lliberáu», esponiendo que dellos comportamientos homosexuales tán alteriaos y pueden ser oxetu de tratamientu; pero, na mayoría de los casos, nun se debe calificar a la homosexualidá como bona nin mala (quitando la perspeutiva relixosa). Cerca del final de la so vida, él actualizó y reescribió «Sexu ensin culpa», y nel 2001 publicar como «Sexu ensin culpa nel Sieglu XXI». Nesti llibru espunxo y ameyoró la so visión humanista de la ética y la moral sexual, dedicó un capítulu a la homosexualidá onde dio conseyos y suxerencies sobre como ameyorar les vides amorosu y sexual. Calteniendo dalgunes de les idees sobre sexualidá humanes de la versión orixinal, la revisión constituyó les sos opiniones humanistes ya ideales éticos actuales.
Elizabeth Olsen
Elizabeth Chase «Lizzie» Olsen ye una actriz d'Estaos Xuníos. Ye meyor conocida polos sos papeles nes películes Avengers: Age of Ultron (2015), Godzilla (2014), Silent House (2011), Liberal Arts (2012) y l'aclamada Martha Marcy May Marlene (2010), pola cual foi nomada pa dellos premios. Ella ye la hermana menor de les actrices y diseñadores de moda Mary-Kate y Ashley Olsen.
Primeros años y educación
Olsen nació y crióse en Sherman Oaks, California, fía de Jarnette «Jarnie» Jones, una alministradora personal y David «Dave» Olsen, un desarrollador de bienes raíz y banqueru hipotecariu. Elizabeth ye la hermana menor de les ximielgues Mary-Kate y Ashley Olsen, quien se fixeron famoses como estrelles de cine y TV a una edá temprana. El so hermanu mayor llámase Trent Olsen, y tien dos medios hermanos tamién. Los Olsen tienen ascendencia noruega per parte del so padre.
En 1995, los padres de Olsen divorciáronse. El so padre volvió casase, y del segundu matrimoniu del so padre, ella tien una media hermana menor, Courtney «Taylor» Olsen y un mediu hermanu, Jake.
De neña, Olsen recibió clases de ballet y cantar. Empezó a actuar a una edá bien nueva, apaeciendo nes películes de les sos hermanes. Antes de la edá d'once años, Olsen tuvo pequeños papeles en How the West Was Fun y la serie de videos musicales The Adventures of Mary-Kate & Ashley. Apaeciendo nos videos de les sos hermanes, cuando taba en cuartu grau, Olsen empezó a dir a audiciones pa otros proyeutos.
Carrera
thumb|izquierda|Olsen nel debú nel [[Festival Internacional de Cine de Toronto de Martha Marcy May Marlene en 2011.]] Olsen empezó a actuar cuando tenía cuatro años d'edá y coprotagonizó en seis de les producciones de Mary-Kate y Ashley; tamién fizo una audición pa la película Spy Kids. Ella cuasi dexó l'actuación en 2004 pol frenesí mediáticu qu'arrodió'l desorde alimenticiu de Mary-Kate.
El primer papel importante de Olsen vieno en 2011, cuando ella apaeció na críticamente aclamada película Martha Marcy May Marlene. Olsen foi nomada y ganó numberosos premios de la crítica pola so interpretación del personaxe titular Martha, una rapaza que sufre de paranoya y delirios dempués de fuxir a una secta y volver cola so familia. De siguío apaeció nel remake de la película d'horror Silent House, na qu'interpretó'l papel de Sarah. Olsen filmó la película Red Lights mientres mediaos de 2011, y foi llanzada n'Estaos Xuníos el 13 de xunetu de 2012. Protagonizó la película de Josh Radnor Lliberal Arts, que foi llanzada'l 22 de xineru de 2012. Ella y Dakota Fanning protagonizaron Very Good Girls, llanzada en 2013.
En xineru de 2013, Olsen foi nomada pal Premiu BAFTA a la estrella emerxente. Ella coprotagonizó en 2013 el remake estauxunidense de la película surcoreana de 2003 Oldboy; ella interpretó a Marie, una nueva trabayadora social quien desenvuelve una rellación col protagonista, interpretáu por Josh Brolin. Olsen interpretó a Edie Parker, la primer esposa de Jack Kerouac y autora de les memories de la xeneración beat «You'll Be Okay», en Kill Your Darlings (2013).
Olsen protagonizó'l remake de Godzilla en 2014, xunto a Bryan Cranston y Aaron Taylor-Johnson. Olsen interpretó a Scarlet Witch en Avengers: Age of Ultron, la secuela de 2015 de The Avengers. Ella apaeció como'l personaxe per primer vegada nuna escena nos creitos de la película Captain America: The Winter Soldier, otra vegada xunto a la so coestrella de Godzilla Taylor-Johnson, quien interpretó al so hermanu Quicksilver. Ella va repitir el so papel de Bruxa Escarlata na película de 2016 Captain America: Civil War.
En setiembre de 2014, foi anunciáu que Olsen interpretaría a Audrey Williams; esposa, mánager y compañera de dúu de Hank Williams, na próxima película biográfica de 2015 I Saw the Light, dirixida por Marc Abraham y protagonizada por Tom Hiddleston como Hank Williams.
Vida personal
Olsen asistió a la Tisch School of the Arts de la Universidá de Nueva York y la Atlantic Theater Company y graduóse en marzu de 2013 tres seis años d'estudiu intermitente. La llinia de ropa de les sos hermanes «Elizabeth and James» foi nomada por ella y el so hermanu mayor.
Eduardo Cáceres Lehnhoff
Eduardo Cáceres Lehnhoff foi un connotado abogáu guatemalianu, miembru activu del Club Rotario de Guatemala, sociu fundador de la Universidá Rafael Landívar y Vicepresidente de Guatemala de 1970 a 1974, xunto al presidente xeneral Carlos Arana Osorio. Morrió trágicamente mientres la Quema de la embaxada d'España en Guatemala el 31 de xineru de 1980.
Elizabeth Olsen
Vida personal
Olsen tuviera saliendo col actor Boyd Holbrook dende setiembre de 2012 dempués conocese na película Very Good Girls. En marzu de 2014, la pareya comprometióse. En xineru de 2015, la pareya rompió y atayó el so compromisu.
Eduardo Cáceres Lehnhoff
Biografía
Nació en 1906 y yera fíu d'Eduardo Cáceres y López y María Cristina Lehnhoff Aguado. Estudió na Escuela Preparatoria y depués, a partir de 1920, nel Institutu Nacional Central pa Varones, onde participó viviegamente les actividaes qu'asocedieron a principios d'esi añu en contra del gobiernu del llicenciáu Manuel Estrada Cabrera.
Elizabeth Olsen
Filmografía
thumb|Olsen na San Diego Comic Con International en 2013.
Eduardo Cáceres Lehnhoff
Biografía
En terminando'l bachilleratu estudió na facultá de Derechu de la Universidá Nacional. Coles mesmes que recibía clases, yera caderalgu nel Institutu Priváu y Escuela Preparatoria Lliga, nel Institutu Modelo, nel Colexu El Deber, nel colexu Santa Teresita y na Escuela Normal de Comerciu. Casóse con Mercedes García-Salas Monroy.
En xunu de 1944 foi parte de los 311 ciudadanos que roblaron un memorial solicitando al presidente Jorge Ubico Castañeda la reinstauración de les garantíes constitucionales en Guatemala; esti documentu foi un factor importante nos movimientos populares que concluyeron col arrenunciu d'Ubico Castañeda el 1 de xunetu de 1944. Tres la cayida del réxime revolucionariu de Jacobo Árbenz en 1954, Lehnoff foi parte de l'Asamblea Nacional Constituyente qu'emitió la Constitución política de 1956, y na que se-y dexó a la Ilesia Católica recuperar la capacidá de tener bienes.
Albert Ellis
Ellis y la relixón
Na so versión orixinal del llibru «Sexu ensin culpa», Ellis espresó que les restricciones relixoses sobre la sexualidá son de cutiu innecesaries y perxudiciales pa la salú emocional. Tamién foi famosu'l so alderique con psicólogos relixosos, incluyendo a Orval Hobart Mowrer y Allen Bergin, sobre la propuesta de que la relixón de cutiu contribúi a la congoxa psicolóxica. Debíu de la so adhesión direuta al humanismu non teísta, foi reconocíu en 1971 como'l Humanista del Añu pola Asociación Humanista Americana. En 2003 foi unu de los firmantes del Manifiestu humanista III. Nos sos últimos años, Ellis describióse como un atéu probabilístico, que significa que, magar reconoció que nun podía tar dafechu seguro de que nun hai dios, creía que la probabilidá de la so esistencia yera tan pequeña que nun valía la pena empresta-y atención y escoyía nun creer hasta les evidencies apuntaren a lo contrario.
Eduardo Cáceres Lehnhoff
Biografía
En 1961 formó parte del grupu de filántropos ya intelectuales que fundó la Universidá Rafael Landívar y foi un miembru activu del Club Rotario de Guatemala, onde foi Gobernador del Distritu 424, asistiendo a asamblees mundiales rotarias y fomentando la creación de clubes en Guatemala, tal que el Club Rotario Guatemala Sur en 1967.
Albert Ellis
Ellis y la relixón
Ente que l'ateísmu y l'humanismu personal de Ellis caltúvose constante, los sos puntos de vista sobre'l papel de la relixón na salú mental camudaron col tiempu. Nos sos primeros comentarios apurríos nes convenciones y nel so institutu na ciudá de Nueva York, declaró de manera abierta y sogona que les creencies devotes y les práutiques relixoses yeren perxudiciales pa la salú mental. En «El casu contra la relixosidá», un folletu de 1980 publicáu pol so institutu, ufiertó una definición idiosicrática de la relixosidá como cualquier creencia devota, dogmática y esixente. Reparó que los códigos relixosos y persones relixoses de cutiu manifiesten la so relixosidá de manera demandante, pero amestó que la devoción esixente rescampla ente munchos psicoterapuetas y psicoanalistes ortodoxos, devotos creyentes políticos y ateos agresivos. A la fin concluyó que la relixón nun yera en sí mesma perxudicial, sinón solamente nos casos d'estremu fanatismu como cualesquier otra idea irracional.
Eduardo Cáceres Lehnhoff
Muerte
El xueves 31 de xineru de 1980 axuntar na sede diplomática española Cáceres Lehnhoff, l'ex-canciller guatemalianu Adolfo Molina Orantes y el xurista Mario Aguirre Godoy col embaxador d'entós, Máximo Cajal por una celebración próxima del Institutu de Cultura Hispánica. Mientres esa xunta, les instalaciones de la misión diplomática fueron tomaes por llabradores provenientes d'El Quiché y estudiantes universitarios que los asesoraben. Tanto los ocupantes como los llabradores morrieron trágicamente cuando s'amburó'l cuartu onde s'abelugara mientres l'asaltu de la sede diplomática que llevó a cabu la policía.
Albert Ellis
Ellis y la relixón
Ellis foi cuidadosu en señalar que la TREC ye independiente del so ateísmu, pos munchos terapeutas de la TREC practiquen la relixón. Nos sos últimos díes, atenuó significativamente la so posición ante la relixón. Anque caltuvo firme la so actitú atea, proponiendo que l'ateísmu reflexivu y probabilístico ye quiciabes el métodu más saludable na vida, reconoció y tuvo d'alcuerdu que la evidencia suxuría que la creencia nun dios d'amor podía ser psicolóxicamente saludable. Basáu nesti enfoque de la relixón, reformuló la so visión profesional n'unu de los sos últimos llibros «El camín escontra la tolerancia», y como co-autor del llibru «Conseyería y sicoterapia con persones relixoses: Un aproximamientu de la terapia racional emotiva conductal», xunto con dos psicólogos relixosos, Stevan Lars Nielsen y W. Brad Johnson, describieron los principios de la integración de material relixoso coles creencies de la TREC mientres el tratamientu de veceros relixosos. Destácase que Ellis foi un defensor permanente de la paz y oponente del militarismu.
Contribuciones profesionales
Anque munches de les sos idees fueron criticaes mientres les décades de los 50 y los 60 pol establecimientu psicoterapeutico, la so reputación creció inmensamente nos años posteriores. Dende 1960 la so importancia foi creciendo constantemente según la de les terapies cognitivu-conductuales (TCC) que taben ganando más terrenal teóricu y científicu. A partir d'entós les TCC, que'l so unu de los sos fundadores foi Aaron T. Beck, adulces convirtióse n'unu de los sistemes más populares de sicoterapia en dellos países. A finales de los 60 el so institutu editó una revista profesional, y nos 70 estableció la «Escuela de la Vida» pa neños ente 6 y 13 años. La escuela apurría un plan d'estudios qu'incorporaba los principios de la TREC. A pesar de la so relativa vida curtia, los grupos d'interés xeneral espresaron el so prestu pol programa Munches escueles de pensamientu psicolóxicu influyir por Albert Ellis, incluyendo la terapia del comportamientu racional creada por unu de los sos estudiantes, Maxie Clarence Maultsby, Jr. Ellis tuvo tal impautu qu'en 1982 una encuesta, a psicólogos clínicos y conseyeros estauxunidenses y canadienses, asitió-y por delantre de Freud cuando se-yos pidió nomar a la figura qu'exerciera la mayor influyencia nel so campu. Tamién en 1982, un analís ampliu de les revistes de psicoloxía publicáu nos EE.XX., atopó que Ellis foi l'autor más citáu dempués de 1957. En 1985, la APA premió al Dr. Ellis polos sos «distinguíes contribuciones profesionales».
Ocupó munchos cargos importantes en munches sociedaes profesionales, incluyendo la División de Consultoría Psicoloxía de la APA, la Sociedá pal Estudiu Científicu de la Sexualidá, l'Asociación Americana de Terapia Matrimonial y Familiar, l'Academia Americana de Psicólogos y l'Asociación Americana d'Educadores Sexuales, Conseyeros, y Terapeutas. Amás Ellis tamién se desempeñó como consultor y editor acomuñáu de munches revistsa científiques. Munches sociedaes profesionales dieron a Ellis les sos más altos premios profesionales y clínicos.
A mediaos de la década d'90 renombró la so sicoterapia y sistema de cambéu de comportamientu a terapia racional emotiva conductual nome col que la conoz anguaño (foi orixinalmente conocíu como terapia racional y depués la terapia racional-emotiva). Esto facer pa sorrayar la importancia de la interrellación ente la cognición, la emoción y el comportamientu nel so enfoque terapéuticu. En 1994 tamién s'actualizó y revisó la so obra clásica orixinal de 1962, «Razón y emoción en sicoterapia». Mientres el restu de la so vida, siguió'l desarrollu de la teoría de que la cognición, la emoción y la conducta tán rellacionaos ente sigo, pos creía qu'un sistema de sicoterapia y cambéu de comportamientu tenía d'arreyar a los trés.
Apaición pública
El trabayu de Ellis estender a otres árees de la psicoloxía, según la educación, la política, los negocios y la filosofía. Col tiempu convertir nun prominente y confrontacional comentarista social, amás de conferenciante especializada nuna amplia gama de cuestiones. Mientres la so carrera aldericó públicamente con una gran cantidá de persones que representen puntos de vista opuestos a los suyos; esto incluyeron, por casu, los alderiques con psicólogu Nathaniel Branden sobre objetivismo y col psiquiatra Thomas Szasz sobre la tema d'enfermedá mental. En numberoses ocasiones criticó enfoques sicoterapéuticos opuestos (como'l psicoanálisis) y cuestionó dalgunes de les doctrines de ciertos sistemes relixosos dogmáticos, espiritualismu y misticismu.
Dende 1965 hasta'l final de la so vida, condució los sos famosos talleres de Vienres pela nueche, nos que dirixó sesiones de terapia colos voluntarios de l'audiencia. Na década de los 70 introdució de los sos populares «cantares humorísticos racionales», que combinaben lletres humorístiques con un mensaxe racional de autoayuda y establecida nuna melodía popular. Ellis tamién realizó talleres y seminarios sobre la salú mental y la sicoterapia en tol mundu hasta los sos últimos años.
Bandera d'A Veiga
La bandera d'A Veiga (Asturies) ye rectangular, d'un llargu equivalente a 3/2 l'anchu. El pañu ye de color blancu, y lleva l'escudu del conceyu nel centru.
Albert Ellis
Últimos años
En 2003 Albert Ellis recibió un premiu de la Asociación pa la Terapia Racional-Emotiva (Reinu Xuníu) pola formulación y el desarrollu de la TREC. Ellis aportó a miembru honoríficu de l'asociación, y la fiesta de la so 90º cumpleaños foi un eventu al qu'asistieron autoridaes como l'entós presidente George W. Bush, los senadores de Nueva York Charles Schumer y Hillary Clinton, l'alcalde de Nueva York Michael Bloomberg, el ex-presidente Bill Clinton y el Dalái Lama quien unvió un pañuelu de seda bendito pa la ocasión.
En 2004 cayó enfermu con un problema intestinal grave que lu llevó a ser hospitalizáu y a la extirpación del so intestín gordu. Volvió al trabayu dempués d'unos meses en que foi curiáu por Debbie Joffe, el so ayudante, que más tarde se convirtió na so esposa. En 2005 foi sometíu a la remoción de toles sos actividaes profesionales, inclusive'l conseyu del so propiu institutu dempués d'una disputa pola política de direición del mesmu. Ellis foi reintegrado a la xunta en xineru de 2006, dempués de ganar un procesu civil contra los miembros del conseyu que lu espulsaron. El 6 de xunu de 2007, los abogaos d'Albert Ellis presentaron una demanda contra l'Institutu Albert Ellis nel tribunal estatal de Nueva York. La demanda alegó una violación d'un contratu al llargu plazu cola AEI y buscó la recuperación de la propiedá (45 East 65th Street) al traviés de la imposición d'un fideicomiso.
N'aponderamientu d'Albert Ellis, Frank Farley, ex-presidente de la APA, afirmó: «La psicoloxía tuvo namái un puñáu de figures llexendaries que non yá llamen l'atención en gran parte de la disciplina, sinón tamién reciben una alta reconocencia del públicu pol so trabayu. Albert Ellis foi una figura conocida dientro y fuera de la psicoloxía pola so orixinalidá estelante, les sos idees provocadores, y la so personalidá provocadora. Él montaba la práutica de la sicoterapia como un colosu…»
Obres autobiográfiques
La mayoría de los llibros que Ellis escribió dempués de la invención de la TREC tuvieron un fuerte elementu autobiográficu. Utilizó anécdotes de la so vida personal pa esplicar cómo les idees de la TREC asocediéronse-y y cómo lu ayudar a faer frente los sos problemes personales como la cobardura, la roxura y l'enfermedá crónica. Tamién utilizó anécdotes de les sesiones colos sos veceros pa ilustrar cómo funcionaba la so terapia. Dos de los últimos llibros de Ellis fueron explícitamente autobiográficos. «Terapia racional emotiva conductual: A mi funcióname - Puede funcionar pa usté» narra la so vida temprana y les sos crisis d'una manera inusualmente franca. Ilústrase la forma en que remanó los sos problemes, de primeres al traviés de la filosofía, y más tarde al traviés de l'aplicación de les sos nueves habilidaes terapéutiques y puntos de vista. «¡Toos fora!: Una autobiografia», publicáu en 2009, dempués de la so muerte, ye una narración más tradicional de la so vida y la so obra (anque tamién pretende ser una historia inspiradora sobre l'usu del pensamientu racional nel autu-ayuda).
Enllaces esternos
N'español:
N'inglés:
Thiago Quirino
Thiago Quirino ye un futbolista brasilanu.
Tarentaise (Loira)
Tarentaise ye una comuña francesa del departamentu de Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Naix-aux-Forges
Tien una población de y una superficie de  km².
Rafael Bastos
Rafael Bastos ye un futbolista brasilanu.
Shinya Uehara
Shinya Uehara (上原 慎也, ), ye un futbolista xaponés.
Naives-Rosières
Naives-Rosières ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Federación de Fútbol d'Islandia
La Federación de Fútbol d'Islandia (KSÍ) (n'islandés: Knattspyrnusamband Íslands) ye l'organismu encargáu de la organización del fútbol n'Islandia. Foi fundada en 1947 y ta afiliada a la FIFA dende 1947. En 1954 foi una de les asociaciones fundacionales de la UEFA. Encargar de la organización de la Lliga y la Copa d'Islandia, según los partíos de la Seleición de fútbol d'Islandia nes sos distintes categoríes. La so sede central atopar en Reykjavík, la capital del país.
Llagu Kyoga
El llagu Kyoga ye un llagu d'agües someres asitiáu n'Uganda, d'unos 1720 km² de superficie y allugáu a 914 m d'altitú. El Nilu Victoria cruciar nel so percorríu ente'l lago Victoria y el lago Alberto. La importante contribución del llagu Victoria ta regulada pola presa de la central llétrica de Nalubaale en Jinja. Otra fonte d'agua pal llagu ye la rexón del monte Elgon na frontera ente Uganda y Kenia. Anque'l llagu Kyoga ye parte de la rede hídrica de los Grandes Llagos, nun ye en sí mesma consideráu como unu d'ellos.
Carauterístiques
El llagu algama una fondura máxima de 5,7 metros y na mayor parte de la so superficie, tien menos de 4 metros de fondura. Les mayor parte de les zones con menos de 3 metros de fondura atópense dafechu cubiertes con nenúfares xigantes, ente que la mayoría de la mariña ye una zona pantanosa cubierta por papiru y xacintos d'agua. El papiru tamién forma islles flotantes que van al debalu ente les munches pequeñes islles que sobresalen nel llagu. Zones pantanoses arrodien el llagu, alimentaes por una rede complexa de canales y ríos
Federación de Fútbol d'Islandia
Enllaces esternos
Islandia na web de la UEFA
Llagu Kyoga
Fauna
Ente la fauna, non menos de 46 especies de pexes viven nel Llagu Kyoga y siquier cuarenta especies de mamíferos y gran númberu de cocodrilos.
Nivel del llagu
Agües escesives atribuyíes a El Neñu en 1997 y 1998 provocaron un aumentu escepcional de les agües, formándose munches islles de papiru nel Nilu Victoria onde s'atroparon. Esta barrera natural alzó'l nivel del llagu, anubriendo cerca de 580 km² de tierres circundantes (DWD 2002) que riquió una evacuación de la población y produció una crisis económica na rexón. En 2004, Exiptu dio 13 millones de dólares pa regular el caudal del Nilu nel llagu Kyoga. Pero nel 2005, el fluxu siguía tando bloquiáu en gran parte.
Natalie Imbruglia
Natalie Jane Imbruglia ye una cantante y actriz australiana.
Carrera
De padre sicilianon —procedente de Messina— y madre australiana, ye la segunda de cuatro hermanos. Natalie creció na Mariña Central, al norte de Sydney. Como Jason Donovan y Kylie Minogue, tamién participó na serie de televisión Neighbours (Vecinos) antes d'empezar la so carrera de cantante.
El so primer senciellu, «Torn», en 1997, algamó'l númberu dos nes llistes ingleses y el so álbum Left of the Middle vendió seis millones de copies. El siguiente n'apaecer, en 2001, foi White Lilies Island, que vendió más d'un millón de copies. En 1999 collaboró con Tom Jones nel so discu Reload.
Imbruglia volvió actuar en 2002 nun papel secundariu na parodia d'espíes Johnny English, xunto con Rowan Atkinson. Casóse col so noviu Daniel Johns, cantante de Silverchair, dempués d'un llargu novialgu, el 31 d'avientu de 2003.
N'abril de 2005, Imbruglia llanzó'l so tercer trabayu d'estudiu, Counting Down The Days nel Reinu Xuníu, que algamó'l númberu unu en ventes na so primer selmana. El primer senciellu d'esti álbum foi «Shiver». Ésti convirtióse nel so senciellu más esitosu nel Reinu Xuníu dende'l so debú. El segundu senciellu foi «Counting Down The Days», llanzáu'l 25 de xunetu, qu'a pesar de que tuvo menos ésitu que «Shiver», llogró caltener l'interés nel trabayu de Imbruglia, apoderando'l emisores de radio como l'anterior.
En 2009 publica Come to Life, un álbum nel que cuntó cola collaboración del cantante de Coldplay, Chris Martin, componiendo delles temes como «Lukas», «Fun» y «Want», y tamién cola participación de Brian Eno na producción.
N'avientu de 2013 anuncia, al traviés de la so cuenta de Instagram, que ta trabayando nun nuevu álbum de covers, producíu por Christian Medice y Billy Mann.
Versiones
La tema «Smoke» foi versionado pela banda de rock góticu alemana Dreadful Shadows, nel so discu Apology, l'añu 2000. Tamién el senciellu «Torn» foi versionado pola banda One Direction en The X Factor 2010 y pola banda alemana The Baseballs.
Orchidaceae: Illustrations and Studies of the Family Orchidaceae Issuing from the Ames Botanical Laboratory
Orchidaceae: Illustrations and Studies of the Family Orchidaceae Issuing from the Ames Botanical Laboratory (embrivíu Orchidaceae) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu d'Estaos Xuníos especializáu n'orquídees Oakes Ames y espublizáu en Cambridge (Massachusetts) en siete volúmenes nos años 1905-1922.
Orchidaceae Brasilienses
Orchidaceae Brasilienses (embrivíu Orchidaceae Brasil.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu en portugués, inglés y alemán conxuntamente por Guido Frederico João Pabst y Fritz Dungs y espublizáu en Hildesheim en dos volúmenes nos años 1975 y 1977.
Amuesa l'actualización de toles especies d'orquídees naturales de Brasil hasta la fecha de la so publicación. Son 826 páxines que presenta una curtia biografía de cada coleicionista d'orquídees y académicu arreyáu coles especies brasilanes y contién la clasificación de 2.283 plantes, la mayoría con ilustraciones.
Anque nun ta presente la descripción de cada especie, sigue siendo'l llibru más recién n'encetar de forma refecha esta materia, convirtiéndose asina nuna primer referencia p'aquellos que busquen namái la identidá de cualesquier de les Orchidaceae de Brasil.
Tartaras
Tartaras ye una comuña francesa del departamentu de Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Nançois-le-Grand
Nançois-le-Grand ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cytinus ruber
Cytinus ruber ye una especie de planta parásita perteneciente a la familia Cytinaceae.
Descripción
thumb|240px|Flores thumb|240px|Brotos thumb|240px|Nel so hábitat Tien tarmos de 3-8(12) cm, solitarios o en trupos manizos d'hasta 13 sobre'l mesmu raigañu, ablancazaos na porción hipogea, d'un coloráu carmín na aérea, de 1 cm de diámetru na base y 5 cm nel ápiz, glabros. Fueyes de (10)15-25(30)x 7-15 mm, les cimeres mayores que les inferiores, obtuses, fimbriaes (dientes d'hasta 1 mm) na metá apical, densamente inxeríes, de color coloráu carmín –al igual que bráctees y bractéoles–, sobremanera na parte apical. Inflorescencies d'hasta 19 flores; bráctees de 20 x 7 mm, del mesmu color quelas fueyes, ± cóncavu-convexes; bractéoles 15-25 mm, papilosas na cara esterna. Periantu de les flores masculín y femenín 10-23 mm, blancu o d'un blancu rosáu (marfileño na desecación), ± papiloso esterior ya inclusive interiormente;nes flores masculines, ± infundibuliforme –tubu gradualmente estrechadobajo los lóbulos–; nes femenines, lageniforme y que devasa hasta 5 mm el llargor de les bractéoles y bráctees; lóbulos de 3 mm. Frutu 7 mm de diámetru, blancu. Granes numberoses, elipsoides.
Distribución y hábitat
Cytinus ruber alcuéntrase nes carbes, onde parasíta Cistus de flor rosada (Cistus albidus); a una altitú de 0-1000 (1200) metros en Canaries, Rexón mediterránea –dende Portugal hasta Turquía y dende Marruecos hasta Libia–, Cáucasu.
Natalie Horler
Natalie Christine Horler ye una cantante alemana. Ye conocida a nivel internacional por ser la cantante del grupu alemán d'eurodance Cascada. El grupu consta de Natalie amás de los dos DJs y productores DJ Manian y Yanou. Natalie y Manian tuvieron amás un proyeutu llamáu Siria.
Cytinus ruber
Propiedaes
Ye una planta comestible (la magaya del ovariu ye duce) y usada d'antiguo en medicina popular como astrinxente o emenagoga.
Natalie Horler
Biografía
Natalie Horler, nacida en Bonn, Renania del Norte-Westfalia, Alemaña el 23 de setiembre de 1981 como Natalia Christine Horler. Anque nació n'Alemaña, afirmó que vivía un estilu de vida bien inglés yá que los sos padres yeren británicos.
El so padre, David Horler ye un músicu de jazz. Cuando yera neña, grabó munches vegaes nel estudiu del so padre en casa. Esta esperiencia ayudar a decidir faese cantante. Amás de cantar, a Horler gústa-y enforma baillar: fixo delles clases de danza incluyendo jazz y hip-hop. Tamién participó en delles obres de teatru cuando yera adolescente.
Cytinus ruber
Taxonomía
Cytinus ruber describióse por (Fourr.) Fritsch y espublizóse en Excursionsflora für Oesterreich ed. 3: 69. 1922. Cytinus: nome xenéricu que provién del griegu antiguu k´ytinos; llatinináu cytinus(quitinus) = n'orixe, "el botón floral del granáu (Punica granatum L., punicacees)"; pero nel Pseudo Dioscórides, nome ulterior de la hypokist( h)ís, la qu'en Dioscórides ye una planta que “naz xuntu à les rayzes del Cisto, y paezse à la flor del granáu”, según la traducción de Laguna –gr. hypó = "baxu, debaxo de, etc."; gr. kísthos (kisthós, kístos); lat. cisthos = diverses especies del xéneru Cistus L. (cistacees)–. Resulta versosímil, verdaderamente, que la planta de la que falaben ye la filosa o melera, Cytinus sp.
Natalie Horler
Carrera
Cuando tenía 17 años, Horler empezó la so carrera musical, en primer llugar trabayando en chigres y casinos, y dempués nun estudiu, grabando cantares pa dellos DJ's. Eventualmente, formó'l grupu Cascada con DJ Manian y Yanou (conocíu pol so Gran Ésitu, Heaven, con DJ Sammy y Dominique van Hulst), y empezó a salir de xira colos sos baillarinos Essa y Falk.
Cytinus ruber
Taxonomía
ruber: epítetu llatín que significa "coloráu".
Natalie Horler
Carrera
El 21 de febreru de 2006, el primer álbum de Cascada, tituláu Everytime We Touch, foi puestu en venta nos Estaos Xuníos. El so cantar más conocíu hasta agora ye del discu Everytime We Touch. Tuvo ésitu en dellos llugares, llogrando'l décimu llugar nel Hot Billboard Chart de los Estaos Xuníos. Tamién llogró'l docenu llugar na llista d'ésitos británicos, octavu llugar na llista d'ésitos d'Israel por dos selmanes y el quintu llugar n'Irlanda por dos selmanes, el so mayor ésitu. Horler afirma que nesi momentu fueron acorviaos col ésitu que tuvieren. Suxuriéronlos que punxeren en venta'l cantar nel momentu perfectu y por eso considérense bien afortunaos (en particular nos EEXX, onde la música dance casi nunca llogró un bon llugar na llista d'ésitos). L'ésitu del álbum fixo llograr un World Music Awards.
Otros cantares conocíos de l'artista son Bad Boy, Miracle, Truly Madly Deeply y What Hurts The Most, toes cola agrupación Cascada. El so segundu álbum, Perfect Day, foi puestu en venta'l 3 d'avientu de 2007. L'álbum tuvo ésitu en dellos llugares d'Europa, llogrando'l novenu llugar na llista d'ésitos británicos. El discu What Hurts The Most foi un pequeñu ésitu en países como los EEXX y Alemaña. Llogró al docenu llugar nel Reinu Xuníu, facer meyor en Suecia (décimu llugar). Pero en Francia y n'Austria llogró'l novenu llugar.
Horler de cutiu lluzse'l so acentu inglés cuando fala delles lletres de los sos cantares, como A Neverending Dream y How Do You Do.
Natalie acaba de llanzar el so nuevu single Evacuate the dancefloor, tema principal del so tercer discu col mesmu nome que salió a la venta ente xunu y xunetu del añu pasáu. Agora, sacó'l so nuevu single Pyromania, que se sacó a la venta en febreru de 2011, que nun tuvo munches ventes, y foi altamente criticáu.
En mayu de 2013 representó a Alemaña nel Festival del Cantar d'Eurovisión (Malmö, Suecia) col cantar "Glorious" (como componente del grupu "Cascada"), quedando na posición 21 con 18 puntos.
Vida personal
Horler vive en Bonn, Alemaña. En mayu de 2011, Natalie casóse cola so pareya actual ''Moritz Raffelberg" nuna pequeña boda íntima nun llugar d'Italia. En mayu de 2015 l'equipu de Cascada na so páxina oficial en facebook: anunció l'embaranzu de la cantante.
Televisión
Mientres la seronda de 2006, Horler fixo la so primer incursión na televisión como presentadora convidáu en Back @ Yá en bpm:tv, una canal de cable de Toronto que s'emite sobremanera en Canadá y delles partes de los EEXX.
Dramaturgu
thumb|Bustu en bronce del dramaturgu griegu [[Tosquilo]] Un dramaturgu (griegu: δραματουργός, de δρᾶμα; drama y έργον; xera) ye un escritor de testos lliterarios compuestos pa ser representaos nun espaciu escénicu. A estos testos dáse-yos el nome d'obres teatrales o obres dramátiques.
Dómina Antigua
Los primeros dramaturgos de los que se tien referencia na lliteratura occidental son los antiguos griegos, y les representaciones más antigües daten del sieglu V e.C.. Estes obres son consideraes clásiques ya inda son lleíes como puntos de referencia. Notables ente ellos tán Tosquilo, Sófocles, Eurípides y Aristófanes.
Años más tarde, el teatru ye adoptáu pol Imperiu Romanu, anque lo fadrá pola so naturaleza pedagóxica que va tresformar en propagandística -pola so capacidá romanizadora- y el so potencial como entretenimientu. Los sos autores más destacaos son: Livio Andrónico, Nevio, Plauto, Terencio y Séneca.
Dómina Medieval
N'occidente, por influxu de la ilesia'l teatru pasa a tar desfamáu y anque siga produciéndose, inclusive baxu tutelar eclesiástica como elementu evanxelizador, nun va cuntar con dramaturgos que pasen a la posteridá, siendo la mayoría de los testos que sobrevivieron d'autores anónimos.