cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Carlos Luis Álvarez
Biografía
En xineru de 1996 l'Asociación de la Prensa de Madrid concedió-y el Premiu Javier Bueno al Meyor Llabor Periodísticu. Esi mesmu añu, el presidente de la Xunta de Galicia fíxo-y entrega de la 'Pluma d'Oru' del Club de la Escritura. N'avientu de 2005 foi gallardoniáu cola medaya al Méritu nel Trabayu.
Partido de La Plata
La Plata ye un partíu de la provincia de Buenos Aires, Arxentina.
Carlos Luis Álvarez
Biografía
Amás formó parte de dellos xuraos n'entregues de premios, ente ellos el Príncipe d'Asturies y el Premiu de Teatru Mayte (Cándido exerció en bastantes ocasiones la crítica teatral).
Partido de La Plata
La cabecera del partíu ye la ciudá de La Plata, conocía dientro del partíu comu Cascu Urbanu, capital de la provincia de Buenos Aires, ciudá universitaria por escelencia con edificios históricos. Ye Patrimoniu Cultural de la Humanidá dende 1999.
Llocalidaes
Nel partíu de La Plata hai les llocalidaes y entidaes que vienen darreu:
Por otra parte la Municipalidá de La Plata fai diverses Delegaciones nel so territoriu que noma:
Por último tamién pertenez a La Plata el llugar del Ríu de La Plata de:
Carlos Luis Álvarez
Biografía
N'abril de 2006 recibió la Gran Cruz del Méritu Civil en reconocencia a la so trayeutoria profesional.
Finó na Clínica de La Moraleja de Madrid el 15 d'agostu de 2006 por causa de un cáncer de colon que carecía dende diba tiempu agraváu pol so diabetes crónica; los sos restos fueron encenraos. Tuvo casáu con Carmen Aguarón, cola que tuvo trés fíos, y casóse en segundes nupcias en xunetu de 1989.
Producción lliteraria
Escribió delles obres, ente elles Los cientu y una últimes hores de Cándido, ''La rueda. Miseria y rellumanza de la India (1965), Penúltima hora, Azorín ante'l cine, Caperucita y los llobos (1976), Setenta y cuatro artículos de Cándido en ABC'' (1982). En 2001 publicó dos obres, Pecáu escarlata y ¿Qué ye la dignidá?
Escribió amás numberosos llibros de memories bien importantes pol so arrogante estilu y pola penetración de los sos analises sobre la vida española del franquismu y la transición: Un periodista na dictadura (1976), que salió bien estragado d'errates; D'ayeri a güei (1978) y Memories prohibíes (1995), ensin dulda el más importante y autobiográficu de toos.
Un añu dempués publicó ''El sangre de la rosa. El poder y la dómina (1982-1996)'', nel que realiza un analís críticu de los gobiernos del PSOE. Como articulista caracterizó-y la concisión, una intelixente ironía y un estensu y humanista bagaxe cultural de base grecollatina. Eduardo Haro Tecglen comentaba nes sos memories sobre esti amigu so que
Pela so parte, el tamién periodista Martín Prieto escribió tamién:
Nos sos Memories prohibíes narra tamién cómo trabayó como "negru" lliterariu en 1956 por 25.000 pesetes. Encargar el subdireutor xeneral de Prensa, Valentín González Durán, en nome de frai Justo Pérez de Urbel, y de xuru col permisu o instigación del direutor xeneral Juan Aparicio y el Ministru d'Información, Arias Salgado. Trátase de redactar trescientos folios pa venti biografíes sol títulu de Los mártires de la Ilesia y el subtítulu Testigos de la so fe que morrieren asesinaos mientres la Guerra Civil; l'encargu yera tan urxente que tenía de tar concluyíu nun mes y diría robláu por frai Justo Pérez de Urbel, abá del Monesteriu del Valle de los Cayíos, que cobró 40.000 duros d'entós (200.000 pesetes); les prieses fixeron que Cándido inventárase munchos d'esos heroicos mártires de la fe pa dir más rápidu; el beneficiariu nunca-y dio les gracies nin se fadió en verificar la obra.
El diariu del Vaticanu, L'Osservatore Romanu, según Cándido, fixo grandes aponderamientos del llibru y agoró que llueu munchos d'aquellos mártires xubiríen a los altares. Cándido aprovechó esta anéudota pa construyir con ella la so única novela, Pecáu escarlata (2001), na expió el so escuru llabor de negru lliterariu en clave d'esperpento.
Dani Calvo
Dani Calvo ye un.
Alberto Mediavilla Martínez
Alberto Mediavilla Martínez foi un veterinariu y políticu asturianu.
Biografía
Trabayó de veterinariu y como direutor del Institutu Llaboral de Ribadeo. Foi miembru de la Falanxe Española Tradicionalista y de les JONS dende 1941. En 1962 foi nomáu direutor del Centru d'Enseñanza Media y Profesional de Ribadeo. Depués, en 1964, foi alcalde de Ribadeo, cargu del que dimitió en 1966. Darréu foi direutor del Institutu Nacional de Bachilleratu de Ribadeo, caderalgu del Institutu Carlos María Rodríguez de Valcárcel de Madrid y catedráticu de bioloxía de la Universidá d'Uviéu.
Broye-Aubigney-Montseugny
Broye-Aubigney-Montseugny ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Broye-les-Loups-et-Verfontaine
Broye-les-Loups-et-Verfontaine ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Kelly Vitz
Kelly Vitzthum ye una actriz d'Estaos Xuníos. Ye más conocida por interpretar a Magenta, na película de 2005 Sky High.
Biografía
Vitz nació en Hollywood, California, y los sos padres son d'orixe chinu y alemán. Asistió a Highland Oaks y graduóse de Mira Mariña High School en 2006. Ella foi a estudiar en University of California, Berkeley graduándose en 2010. Anguaño asiste a la Harvard University. Ella entama siguir una carrera nel campu dental. Vitz tien una hermana menor llamada Julie, quién tamién ye actriz.
Abasto (La Plata)
Abasto ye una llocalidá arxentina del partíu de La Plata na provincia de Buenos Aires, a l'altura del km 55 de l'Autovía 2.
Alcuéntrase a 29 km al noroeste del centru de la ciudá de La Plata, llocalidá cabecera del partíu homónimu.
Erik Jirka
Erik Jirka ye un.
Brussey
Brussey ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
La Bruyère (Altu Saona)
La Bruyère ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ángel Etcheverry
Ángel Etcheverry ye una llocalidá arxentina del partíu de La Plata na provincia de Buenos Aires.
Alcuéntrase a 20 km al suroeste del centru de la ciudá de La Plata, llocalidá cabecera del partíu homónimu.
Población
Tenía una población de 2.671 persones en 2001.
Columba delegorguei
El palombu de Delegorgue (Columba delegorguei) ye una especie d'ave de la familia Columbidae. Alcuéntrase n'Angola, Kenia, Malaui, Mozambique, Sudáfrica, Sudán del Sur, Tanzania, Uganda, Zambia y Zimbabue. Ye parte del subxéneru Turturoena.
Arturo Seguí
Arturo Seguí ye una llocalidá arxentina del partíu de La Plata na provincia de Buenos Aires.
Iphiclides podalirius
miniaturadeimagen|250x250px|Canesba La Chupa leche o podalirio (Iphiclides podalirius) ye una especie de lepidópteru ditrisio de la familia Papilionidae llargamente distribuyida pola rexón paleártica. Pol so tamañu y vistosidá ye una de les caparines más llamatives y conocíes de la fauna europea. Linnaeus, 1758. Vuela n'Asturies.
Descripción
Tratase d'una de les caparines más grandes d'Europa, pudiendo algamar les femes un valumbu d'ente 55 y 75 mm.[cita   Los machos son llixeramente más pequeños. Les ales tienen un fondu mariellu o blancu-amarellentáu sobre'l que destaquen llamatives y decrecientes bandes negres llonxitudinales. Les ales posteriores tienen, amás, un gran ocelu azul parcialmente abarganáu de negru y de colloráu y una cola bien llamativa. Na so área de distribución, l'únicu papiliónido col que podría confundise ye'l macaón (Papilio machaon), del que difier claramente pol diseñu de enllordiar alares, el color predominantemente claro de la parte trasera de les ales anteriores y la cola de la nala posterior, muncho más desenvuelta.
Nos sos últimos estadios de desenvolvimientu, la gata ye de color verde, con una banda amarellentada nel envés, de la que salen escontra les bandes una serie de bandes oblicues que porten llamativos puntos coloraos. Ye una canesba gorda (nun pasa de 4 cm de llargor), cola cabeza bien retraída, que difier bien de na so forma de les gates d'otros papiliónidos. Como toes elles, sicasí, tien un osmeterio, órganu defensivu qu'emite sustances empustes y qu'esplega cuando se siente amenaciada.
Área de distribución
Caparina llargamente distribuyida peles zones templaes d'Eurasia, reparándose dende Europa Occidental hasta la península Arábiga, la India y China. N'Europa, la so área de repartición algama, escontra'l norte, los 54 graos de llatitú. La so presencia en Gran Bretaña y n'Escandinavia tan solo ye ocasional y consecuencia de la llegada de migrantes. Convirtióse nuna especie bien escasa en gran parte de los países d'Europa Central, probablemente por cuenta de los importantes cambeos sufiertos nes práutiques agrícoles y l'organización del paisaxe (onde sumieron gran parte de les sebes de prunos y de majuelos). Ta protexida pola llei en dellos países europeos.
Hábitat
Ye diversu, Árees arbustives, marxes de montes, zones yerboses, pindies predreses y ribayos, frecuente en zones bien templaes y seques.
Ciclu vital
Como asocede con munches especies de caparines, el númberu de xeneraciones que se repara depende de la llatitú y de l'altitú. N'Europa central y n'altitú, tan solo reparar una única xeneración que vuela de mayu a xunetu. Más al sur, puede haber ente dos y cuatro xeneraciones, siendo'l so periodu de vuelu muncho más ampliu, de marzu a ochobre na rexón mediterránea.
Plantes nutricies
Les gates alimentar de distintes especies de rosácees arborescentes, ente les que destaquen les de los xéneros Prunus (incluyíes les especies cultivaes), Pyrus, Crataegus, etc.
Variaciones
Nel norte d'África y la península ibérica, esta caparina difier de la forma nominal por tener un color netamente más claru. Dellos autores consideren como un criteriu abondu p'alzar esa forma al rangu d'especie (Iphiclides feisthamelii). Afirmen que nun existen, sicasí, claros nicios de qu'asina seya y, hasta que la xenética nun la demuestre claramente, ye preferible caltener una posición prudente al respeutu, yá que nun se repara una clara transición ente dambes formes.
9 Cephei
9 Cephei (9 Cep / HD 206165 / HR 8279) ye una estrella variable de magnitú aparente media +4,79 na constelación de Cepheus. Ye una estrella alloñada distante 2700 años lluz del Sistema Solar y miembru de l'Asociación estelar Cepheus OB2, a la cual tamién pertenez la superxigante ν Cephei.
9 Cephei ye una superxigante azul de tipu espectral B2Ib con una temperatura efectivo de 19.300 K. Descomanadamente lluminosa, radia 129.000 vegaes más enerxía que'l Sol —superando a Deneb (α Cygni) o la citada ν Cephei— y tien un diámetru 32 vegaes más grande que'l del Sol. Xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada de 45 ± 7 km/s. Ye una estrella masiva, siendo la so masa aproximao 12 vegaes mayor que la masa solar y pierde masa estelar a razón de 2,7 × 10-7 mases solares cada añu.
9 Cephei ye una variable Alfa Cygni —clase de variables qu'esperimenten pulsaciones non radiales na so superficie—, siendo una de les más brilloses d'esta clase. El so rellumu bazcuya 0,09 magnitúes ensin qu'esista un periodu conocíu. Por ello recibe la denominación, tocantes a estrella variable, de V337 Cephei.
Columba guinea
La palombu de Guinea (Columba guinea) ye una especie d'ave columbiforme de la familia Columbidae llargamente distribuyida pol África subsaḥariana.
Subespecies
Conócense dos subespecies de Columba guinea:
Columba arquatrix
Columba arquatrix, tamién ye conocida como palombu de güeyos mariellos, ye una especie d'ave columbiforme de la familia Columbidae nativa del este y sur d'África hasta Etiopía nel cabu. Tamién hai poblaciones nel oeste d'Angola, el suroeste d'Arabia Saudita y el norte de Yeme. Ye común a escala local, anque hai fiendes importantes na so distribución por cuenta de los requerimientos del so hábitat.
Bucey-lès-Gy
Tien una población de y una superficie de  km².
Columba arquatrix
Descripción
El machu adultu ye un palombu de gran tamañu (mide 37 a 42 cm o 15 a 17 pulgaes de llargor) y una pesa 300 a 450 g (11 a 16 oz). El so llombu y ales son de color marrón, colos costazos enllordiaos con llurdios blancos. Les partes inferiores son marrones con grandes llurdios blancos, y la cabeza ye gris con llurdios mariellos alredor de los güeyos, y un picu mariellu. El plumaxe del pescuezu, qu'utiliza na exhibición reproductiva, tien franxes marrones y blanques, les plumes inferiores de les ales y so la cola son de color gris escuru, y les pates son de color mariellu.
Les femes son bien similares, pero un pocu más pálides. Los mozos son marrones y grises —que posteriomente camuden a marrón escuro—, les partes desnudes tienen unes franxes pálides de color mariellu verdosu, y les plumes de les ales tienen flecos pálidos. En vuelu, esti palombu vese bien escura, y ye bien rápida, colos aleteos regulares y un fuerte chasquíu ocasional de les ales, que son carauterístiques de los palombos polo xeneral. El llamáu ye un ruidosu «coo coo».
Hábitat
Esta ye una especie de montes frondosos, frescos y húmedos, percima de 1400 m d'altitú, anque tamién apaez llocalmente n'altitúes tan baxes como 700 m. Tamién habita fynbos montascosos, de vexetación secundaria y escamplaes, y aliméntense nes tierres agrícoles cuando nun son escorríos.
Reproducción
El palombu ojigualda constrúi un gran nial con cañes a unos 15 m d'altor nun árbol y asitia unu (raramente dos) güevos blancos. Los güevos se guaran mientres 17 a 20 díes hasta la eclosión, y los pitucos abandonen el nial n'otros 20 díes.
El machu tien un ritual d'exhibición que consta de movimientos amplios coles ales, y un vuelu d'exhibición que consiste nuna xubida, revolotíu, y un lentu deslizamiento escontra baxo.
Alimentación
La especie alimentar de frutes y bayes, que recueye principalmente nel dosel arbóreo, pero tamién baxa pola fruta cayida y atrapa dalgunos inseutos y guxanos. Nel sur del so área de distribución, ye favorecíu pol frutu d'una planta altamente invasiva, Solanum mauritianum. Les aves vuelen distancies considerables dende los sos abellugos a les árees d'alimentación, y les aves nueves o non reproductives formen bandaes.
Hábitu
thumb|200px|derecha|Una [[Congregación de La nuesa Señora de la Caridá del Bon Pastor|Hermana del Bon Pastor col hábitu relixosu de la so congregación.]] thumb|200px|Un [[Orde de la Mercé|Flaire de la Mercé con hábitu relixosu, por Zurbarán.]] L'hábitu ye'l conxuntu de vistimientos de les órdenes relixoses.
Nolan Bushnell
Nolan Bushnell ye'l fundador de Atari y ye xunto a Ralph Baer unu de los pioneros de la industria de los videoxuegos.
Biografía
En 1968 graduóse n'Inxeniería Llétrica na Universidá d'Utah, y foi miembru de la fraternidá Pi Kappa Alpha. Bushnell foi unu más de los munchos estudiantes d'informática que nos años 60 xugaron al agora famosu xuegu Spacewar n'el ordenadores mainframe DEC. En 1971 Bushnell y el so compañeru Ted Dabney crearon Computer Space, un clon de Spacewar. El xuegu foi fabricáu y distribuyíu por Nutting Associates y diba instaláu na so propia máquina recreativa. Computer Space demostró tar demasiáu adelantráu pal so tiempu y foi un fracasu comercial. Conoció a Sofia Torre.
Atari
Sicasí, Bushnell tenía la determinación de faer un videoxuegu que pudiera ser xugáu por cualesquier. En 1972, él y Dabney fundaron Atari y ver tou claru, nuna feria informática en Burlingame, California, onde vieron el Magnavox Odyssey, per primer vegada, y xugaron a la versión de ping-pong creada por Ralph Baer. Bushnell diose cuenta de que'l xuegu podía ser ameyoráu y más senciellu de xugar. Al Alcorn, un inxenieru de Atari, perfeccionó'l videoxuegu PONG, y Bushnell instalar nun chigre en Grass Valley, California y nuna tabierna en Sunnyvale, California llamada Andy Capp's (qu'agora ye Rooster T. Feathers). Pong foi un xuegu popular pero l'apaición d'imitaciones torgó que Atari apoderara'l mercáu de les máquines recreatives.
En 1974, Bushnell y Atari decidieron faer una versión de PONG pa la redolada doméstica. Gracies a un alcuerdu de marketing y distribución con Sears, les ventes de PONG desapegaron en 1975. En 1977, Atari sacó'l Atari 2600 VCS (Video Computer System), que revolucionó'l mercáu de los videoxuegos domésticos y empezó la nueva yera de les consoles de videoxuegos. La demanda foi tan grande qu'inclusive los executivos de Atari tuvieron que echar un gabitu nes llinies de producción mientres la primer Navidá dempués del llanzamientu. En 1976, Warner Communications (agora Time Warner) mercó Atari, y Bushnell foi forzáu a dexar la empresa en 1978
Mientres taba inda en Atari, en 1977 recompró a Warner Communications la franquicia Pizza Time Theaters (Pizza Time foi creada orixinalmente en Atari), un llugar onde los neños podíen comer Pizza y xugar a videoxuegos. Los Pizza Time / Chuck Y. Cheese's teníen tamién animales robóticos que tocaben música (Bushnell siempres quixera trabayar pa Walt Disney, pero nunca consiguió que lo contrataren cuando taba recién graduáu. Asina que la mascota Chuck Y. Cheese's foi'l so homenaxe a Disney). En 1984 Bushnell dexó Chuck Y. Cheese's Pizza Time Theaters (agora llamaos asina pola so famosa mascota) al entrar la empresa en suspensión de pagos. Darréu la empresa superó la crisis y agora ye una cadena de restoranes con ésitu.
Androbot Inc
Amás de los robots que desenvolvió pa Chuck Y. Cheese's, en 1982 Bushnell participó na creación de Androbot Inc, una empresa qu'introdució'l conceutu de robots pal entretenimientu domésticu. Sicasí, la empresa paró la producción en 1984. Androbot foi una les munches empreses de Catalyst Technologies Venture Capital Group, unu de los primeros viveros d'empreses. Otres compañíes del grupu fueron Etak, Cumma, and Axlon (y otres).
Axlon llanzó con ésitu varios productos d'electrónica de consumu, unu de los más notables foi AG Bear, un osu que repitía les pallabres que los neños dicíen-y. Axion foi vendíu en gran parte a Hasbro.
Sente Games
En 1984, Bushnell entró de nuevu nel negociu del videoxuegu, fundando 'Sente Games. (Sente ye una pallabra en Xaponés que s'utiliza nel xuegu de mesa Go, el favoritu de Bushnell. Midway Games aportó a distribuyir los xuegos de Sente; la llista de títulos publicaos de la empresa inclúi'l popular xuegu de ḥoquei unu-a-unu Hat Trick (1984).
Bushnell fundó más de 20 empreses (la más recién ye uWink que fundó en 1999). Foi incluyíu nel "Video Game Hall of Fame" y nel Consumer Electronics Association "Hall of Fame". En 2005 foi unu de los xueces del reality show Made in the USA
Joaquín Gorina
Gorina ye un barriu arxentín de La Plata na provincia de Buenos Aires. Alcuéntrase a 29 km al noroeste del centru de la ciudá.
Población
Tenía una población de 6.857 persones en 2001.
Bucey-lès-Traves
Bucey-lès-Traves ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Jorge Mier
Jorge Mier Martínez, más conocíu como Jorge Mier, ye un.
Arahuacos
Incluyíen a los taínos, qu'ocupaben les Antilles Mayores y Les Bahames, los nepoyes y suppoyos de Trinidá y los iñeris qu'habitaben les Antilles Menores antes de la llegada de los caribe, que vivíen na mariña este d'América del Sur, hasta lo que ye anguaño Brasil. L'estremu sur del espardimientu arahuaca atópase en territorios del estremu norte d'Arxentina a onde antes del sieglu XIV llegara la parcialidá arahuaca conocida como chané, nel sieglu XX inda había grupos arawak nel NE. de Bolivia y Y. de Paraguái.
Aspeutos históricu-políticos
A la llegada de los conquistadores españoles los arahuacos taben sufriendo la invasión de los sos territorios y la esclavización de les sos muyeres y neños per parte de los caribes. Pel sur d'América otres parcialidaes arahuaques (arawak) como la de los chané sufríen un procesu similar a manes d'etnies como la de los avá, dando llugar por forzada mixogénesis a la población llamada "chiriguana". Anque otros grupos del interior de l'Amazonia vivíen relativamente llibres ensin tar enfrentaos de cutio a los sos vecinos, como asocedía colos pacíficos caquetíos de Venezuela.
En llinies xenerales (especialmente nes Antilles) la llegada de los españoles implicó un agravamientu de la situación pa los arahuacos (talo como lo describiera Bartolomé de las Casas), a puntu tal que poles enfermedaes traíes d'Eurasia y les feroces condiciones de esclavización, la población práuticamente sumió en delles rexones del Caribe, anque n'otros llugares dio un fuerte procesu de mestizaje.
La población arahuaca de les Antilles menguó y a finales de sieglu escastárase. Esta catastrófica tasa de mortalidá deber a la llegada d'enfermedaes europees (a les que los arahuacos nun yeren inmunes), y a la desapaición de les sos fontes d'alimentación, ente otres causes históriques.
Antes de la conquista española, los sistemes ecolóxicos de les grandes islles, coles sos bayuroses colleches y bayura de pexes, xunto coles poblaciones compactu y estable, favorecieron el desarrollu d'una evolucionada estructura política y social. Una casta de xefes hereditarios gobernaba a otros trés castes, la más baxa de les cualos taba formada por esclavos. Los conflictos ente les castes paecen ser que yeren mínimos. Nesta sociedá matrilineal (na que la socesión establecer por llinia materna). La relixón presentaba una xerarquía de deidaes paralela a la estructura social. Los grupos arahuacos de Sudamérica aguantaron meyor el contautu européu por cuenta de que los sos grupos yeren más pequeños y taben más esvalixaos. La so estructura social tamién yera matrilineal, pero muncho menos complexa. Los arahuacos de tierra firme comerciaban colos holandeses y los ingleses. Mientres los sieglos XVII y XVIII evolucionaron escontra una agricultura de plantíos. Nel intre del sieglu XX, los arahuacos empezaron a aceptar trabayos asalariaos pa suplir los escasos beneficios de l'agricultura, la caza y la pesca. Anque la so cultura actual reflexa diverses influyencies esternes, esti grupu estremóse dende la dómina prehispánica pola so maña na alfarería (vease Cerámica), los texíos, la talla en madera y los metales. Na actualidá viven unos 30.000 arahuacos en Guyana y poblaciones menores en Surinam y na Guayana Francesa. Otros grupos de fala arahuaca tópense esvalixaos per diversu partes de Sudamérica.
Rivales
Los sos rivales sociopolíticos dientro del mar Caribe yeren los caribes, consideraos agresivos, y los guanahatabeyes (o siboneyes), consideraos "dondos", posiblemente los pobladores orixinales de les islles. Los taínos de cutiu ufiertaben proteición a los guanahatabeyes a cambéu del trabayu manual. Nun se trataba d'esclavitú, sinón más bien una especie d'impuestu en trabayu.
Primeres descripciones
Cristóbal Colón escribió que los arahuacos fueron amistosos. Traxéron-yos oru, fierro, diamantes y perros, qu'ellos camudaron por oxetos de cristal y les campanes de los ferres. "D'acordies axustaron tou lo qu'ellos tuvieron... ellos nun llevaben armes, y nun les conocen, yá que-yos amosé una espada, ellos tomar pol cantu y cortáronse pola inorancia.... Les sos llances tán feches de madera. Con cincuenta homes nós podríamos apoderalos a toos y face-yos faer lo que quixéramos". Claro, tou esto dende'l puntu de vista européu. Equí empecipióse una positiva rellación pa los españoles, rellación que nun duraría demasiáu y sería fatal pa los indíxenes. Anque'l pueblu taíno de la dómina de la invasión española yera un pueblu amistosu eso nun significaba que nun defendieren agresivamente les sos posesiones. Por enforma tiempu tomóse en cuenta'l llau "románticu" en munchos casos de la hestoria escrita polos cronistes españoles. En realidá los pueblos arahuacos del Caribe frenaren la espansión caribe, llegando éstos hasta les Islles Vírxenes y remontáronse contra los españoles.
Población
Les estimaciones de la población arahuaca bazcuyen ente 100.000 y 400.000. Esti númberu amenorgóse por cuenta de les guerres, la emigración masiva y a les enfermedaes traíes polos invasores españoles, sobremanera la viruela. Munchu historiadores falen de la estinción de los taínos pero realmente decenes de miles d'indíxenes sobrevivieron nes árees montascoses o s'entemecieron (que nun ye lo mesmo qu'estinción) colos españoles. Esti fechu ye más visible en Puertu Ricu onde estudios científicos con ADN y otros estudios como'l llamáu "diente de pala" comprueben una fuerte influyencia indíxena na mayoría de la población. Los taínos tamién fueron víctimes de xenocidiu. A esti xenocidiu antecedió'l del pueblu siboney. Al menguar la mano d'obra indíxena, usaron esclavos prindaos n'África pa suplir los requerimientos de mano d'obra, esti fechu dar con mayor puxanza en La Española, Xamaica y Cuba. El pueblu caribe llogró caltener en dellos llugares la so independencia cultural, anque hai asociaciones indíxenes que revitalizaron la cultura arahuaca, como dellos grupos en Puertu Ricu como lo son "Guatu Ma Cu A Boriken" col Cacique Martin Ca'Ciba Opil Veguilla. En Surinam inda se falen llingües arawakanas. Na mariña Caribe de Venezuela y Colombia, los Wayúu, que la so población ye de más de 300.000 persones en La Guajira y Zulia, son arawak; en cuantes qu'en los Llanos colombianos queden tan solo 200 Achagua, nel Meta. Otros pueblos arahuacos perduren en Los Andes peruanos y na Amazonia en Brasil, Venezuela y Colombia, onde viven, por casu, los Kurripako y los Yucuna.
Grupos étnicos
Anguaño esisten un númberu importante de grupos étnicos que falen llingües arawak ente ellos:
Economía
Nes Antilles, los taínos cultivaben y llograben diverses colleches nel conuco, un montón grande que foi inventáu sobremanera pa l'agricultura. Ellos azacanaron el conuco por fueyes pa prevenir la erosión y llantaron una variedá grande de productos p'asegurar que daqué crecería. La mandioca (la yuca) yera fundamental na so dieta y crecía fácilmente nun clima tropical. Ellos tamién usaron los sos barcos grandes, estables, lentos pa comerciar coles tribus mesoamericanes (mexicas, mayes, etc.). Les muyeres visten traxes llargos, anchos y de vivos colores que-yos cubren tol cuerpu hasta los pies, píntense la cara con anilinas vexetales, usen sandalies y por tradición Arawak son estraordinaries texedores d'hamaques, mochiles, cintillos y pellones.
Idioma
Ente llingües arawaks puede estremase ente les llingües arahuaques septentrionales y les llingües arahuaques meridionales. Estes postreres retienen una mayor complexidá na morfoloxía verbal, y supuestamente les que retuvieron en mayor grau esi aspeutu del antecesor común o proto-arawak. La clasificación interna d'un grupu de llingües, n'ocasiones ufierta pistes, sobre como s'estendieron los grupos humanos que les falaben y cualos son los focos d'espardimientu o rexones d'orixe de les diverses cultures acomuñaes.
Folclóricu
Los xuegos y l'artesanía ocupaben tamién bona parte del tiempu. Unu d'estos xuegos paecíase enforma al fútbol y yera llamáu batú. Los taínos dedicaron la so enerxía a actividaes creatives como la cerámica, el texíu de cestes, el texíu d'algodón, preseos de piedra y la escultura. Los homes y muyeres pintaben los sos cuerpos y llevaben xoyería fecha d'oru, piedra, güesu y pulgu. Ellos tamién teníen tiempu pa participar en llacuaes informales, y bailles llamaos "areytos". Bebíen l'alcohol fechu de granu lleldáu y tamién usaron el tabacu en cigarru.
Creencies
A nivel relixosu adoraben a los espíritos del bien y del mal, que podríen habitar tanto cuerpos humanos como oxetos naturales. Ellos procuraron controlar estos espíritos polos sos sacerdotes o xamanes llamaos "bohíques". El sistema políticu de los taínos yera xerárquicu, nel cual les islles fueron estremaes en grupos, cada islla de la mesma foi estremada en provincies gobernaes por xefes conocíos como caciques. Les provincies fueron de la mesma fraccionaes en distritos empobinaos por un subjefe y cada pueblu foi gobernáu por una especie d'alcalde. Rindíen cultu a los muertos a quien asitiaben en bóvedes de piedra cubiertes de llábanos.
Ver tamién
les mios palma taba dibuxando nel mio cuadiernu
Panderu cuadráu asturianu
thumb|250px|Interior Panderu cuadráu thumb|250px|Panderos cuadraos
El panderu cuadráu ye un membranófono percutíu. Consta d'un bastidor cuadráu de madera sobro'l cual arréyense cuerdes tresversales de tripa a manera de bordonera, cubriendo tol conxuntu con piel tirante. Nel interior suelen dexase (non siempres) unes poques piedres romes, o garbanzos o granes, que topeten ente sí y cola madera del bastidor al cutir el preséu. Tócase colos deos, les manes o los puños y n'ocasiones, como en Peñaparda (Salamanca), con una porra y la mano al empar. Ye común sobremanera na cornisa cantábrica: Asturies, Galicia, Llión, en zones de Cataluña y en Portugal.
The Flowers of Romance
The Flowers of Romance yera un grupu de música punk formáu nel branu de 1976 por Jo Faull y Sarah Hall. El grupu nunca nun tocó en direutu nin grabó nengún discu. Como los London SS o The Masters of the Backsides son más conocíos polos miembros que triunfaron dempués nel mundu la música, como Sid Vicious colos Sex Pistols, Keith Levene con The Clash y llueu con Public Image Ltd o Palmolive y Viv Albertine, que fundaron The Slits.
En 1999 una nueva banda emplegó'l nome y dixeron que yeren los socesores del grupu de los 70, anque nun cuntaba con nengún de los miembros orixinales.
City Bell
City Bell ye una llocalidá arxentina del partíu de La Plata na provincia de Buenos Aires.
Alcuéntrase a unos 10 km al noroeste del centru de la ciudá de La Plata, llocalidá cabecera del partíu homónimu.
Forma parte del conxuntu de llocalidaes que se desarrollaron na llinia del entoncies "Ferrocarril Sud" (llueu Ferrocarril General Roca) qu'axunta a La Plata con Buenos Aires, al igual que Tolosa, Ringuelet, Manuel B. Gonnet y Villa Elisa.
9 Ceti
9 Ceti (9 Cet / HD 1835 / HR 88 / HIP 1803) ye una estrella variable de magnitú aparente +6,38. Alcuéntrase nel rincón suroeste de la constelación de Cetus, al suroeste de ι Ceti, noroeste de Deneb Kaitos (β Ceti) y al norte de 6 Ceti. Alcuéntrase a 66 años lluz de distancia del Sistema Solar.
9 Ceti ye una nana mariella de tipu espectral G3V con una temperatura efectivo de 5767 K. Llixeramente más lluminosa que'l Sol, el so diámetru ye daqué más grande que'l de la nuesa estrella —aproximao un 10% mayor—, anque la so masa paez ser daqué inferior a la masa solar, equivalente al 93% de la mesma. Presenta una metalicidá un 44% mayor que la del Sol, reparándose'l mesmu enclín n'otros elementos como magnesiu, níquel y siliciu.
A diferencia del Sol, que la so edá ye de 4600 millones d'años, 9 Ceti ye una estrella bien nueva, con una edá de namái 600 millones d'años. La so edá envalorada per aciu xirocronoloxía ye inclusive inferior, en redol a 400 millones d'años. Ta clasificada como una variable BY Draconis, recibiendo la denominación de variable BE Ceti; la variabilidá tien el so orixe na presencia de manches escures qu'entren y salen del campu de visión por cuenta de la rápida rotación, una y bones el periodu de rotación ye de 7,7 díes. Conócense dos ciclos d'actividá cromosférica de 9,1 y 6,7 años, pudiendo esistir superpuestu a ellos un ciclu más llargu de 25 años.
Láser
Un láser ye un dispositivu qu'emite lluz al traviés d'un procesu d'amplificación óptica basáu na emisión estimulada de radiación electromagnético. El términu laser ye un acrónimu de "light amplification by stimulated emission of radiation" (amplificación de lluz por emisión estimulada de radiación). El primer láser construyolo, en 1960,Theodore H. Maiman nos llaboratorios Hughes Research Laboratories, a partir de los trabayos teóricos desarrollaos por Charles Hard Townes y Arthur Leonard Schawlow.
Ente otres munches aplicaciones, alcontramos láseres nes unidaes de discu ópticu de los ordenadores, impresores o llectores de códigos de barres, pero tamién en secuenciadores de ADN, láseres quirúrxicos, láseres de soldadura...
Barbuñals
Barbuñals, n'aragonés, o Barbuñales, n'español, ye un conceyu de la contorna Somontano de Barbastro na provincia d'Uesca, asitiáu al estremu d'una llanura a la izquierda del ríu Alcanadre, la so distancia a Uesca ye de 42 km.
Monumentos
la capiya de los Azara, onde s'atopa'l sepulcru neoclásicu de Nicolás de Azara decoráu con un bellu relieve.
Persones célebres nacíes nesta llocalidá
thumb|Félix de Azara, escultura d'[[Eduard Alentorn]]
Buffignécourt
Buffignécourt ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Obús
thumb|250px|Obús usáu pol [[Regio Esercito|Exércitu d'Italia mientres la Primer Guerra Mundial.]] 200px|thumb|Obús francés [[TRF1 de 155 mm.]]
La pallabra obús fai referencia a un tipu de pieza d'artillería y a un tipu de munición.
Ye un tipu de pieza d'artillería d'un llargor en calibre inferior al cañón (de 15 a 25 calibres) y superior al morteru. Utiliza una carga impulsora comparativamente pequeña, lo que dexa disparar proyeutiles con tiru curvu, esto ye, con ángulos de tiru altos, superiores inclusive a 45º, con un pronunciáu ángulu de cayida, p'algamar blancos que s'atopen tres torgues naturales o artificiales del terrén.
Nes taxonomíes de les pieces d'artillería usaes polos exércitos europeos (y nel estilu européu) nos sieglos XVII, XIX y XX, l'obús asitiar ente'l «cañón» (el cual tien un cañu más llargu, mayores cargues de propulsión, proyeutiles más llixeros, velocidaes más altes y trayectories más planes) y el «morteru» (el cual tien l'habilidá de disparar proyeutiles con ángulos más pronunciaos d'ascensu y cayida). Los obuses, igual qu'otres pieces d'artillería, tán entamaos usualmente en grupos llamaos bateríes.
Anguaño, la mayoría de les pieces artilleres modernes son mistes, cañón obús, dexando actuar tantu en tiru direutu como indireutu. Na Segunda Guerra Mundial l'obús arremolcáu M2A1 de 105 mm foi probablemente l'arma más eficaz del exércitu d'Estaos Xuníos na guerra.
Per otru llau, ésti ye'l nome col que se conoz genéricamente a la munición artillera de forma cilindrocónica pa estremala de les balas esfériques tradicionales.
Posiblemente'l términu, que orixinalmente referir a la pieza d'artillería, adoptar al emplegase orixinalmente esta munición n'obuses per primer vegada n'España mientres les guerres carlistes.
La pallabra obús provién del checu houfnice, que designa una pieza d'artillería que s'usaba yá nel sieglu XV pa faer tiros de poca precisión sobre un grupu, o banda (houf), de persones; del checu pasó al español per mediu del alemán y del francés.
Nebulosa protosolar
thumb|200px|Pequeña porción d'[[Nebulosa de Orión|Orión con gases que recuerden a una nebulosa protosolar.]] La nebulosa protosolar foi la nube de gas o discu de acrecimiento na que se formó'l sistema solar. La hipótesis nebular foi propuesta en 1755 pol xeógrafu y filósofu alemán Immanuel Kant quien hipotetizó que la nebulosa solar rotaba amodo nel so orixe. Esta nebulosa solar foise entestando al esfrecese y apandando gradualmente pol efeutu combináu de les fuercies de gravedá y centrípeta formando, col tiempu, la estrella central y los planetes. Partiendo d'esti modelu Pierre-Simon Laplace formuló en 1796 una teoría más detallada, pero non más acertada, de la formación del sistema solar a partir d'una nebulosa rotante primigínea. El conceutu modernu equivalente al de nebulosa solar ye'l de discu de acrecimiento. Tales discos o nebuloses protoplanetarias pudieron ser reparaos alredor d'estrelles bien nueves.
La hipótesis nebular basar na observación de que tolos planetes orbiten alredor del Sol nel mesmu sentíu y sobre un mesmu planu denomináu eclíptica con llixeros enclinos con al respective de ésta. Amás, el planu de la eclíptica coincide de manera averada col ecuador solar.
Piénsase que les llunes de los planetes xigantes formar nun procesu similar creciendo a partir d'un discu de acrecimiento qu'alimentaba de masa los planetes na so formación. Pela cueta anguaño considérase que la formación de la Lluna asocedió de manera bien distinta tres l'impautu con un protoplaneta del tamañu de Marte. Asina mesmu delles llunes d'otros planetes que xiren n'órbites retrógrades o caótiques considérase que son asteroides o nucleos cometarios prindaos más apocayá.
Les diferencies de composición química y isotópica de los distintos cuerpos del sistema solar dexen esplorar les condiciones iniciales na nebulosa solar. Envalórase que la masa mínimo necesaria pa formar los planetes a partir del material presente na nebulosa solar considerando una composición d'elementos llixeros (hidróxenu y heliu) y elementos pesaos similares a la del Sol podría ser d'un 1 % de la masa solar.
José Hernández (Buenos Aires)
José Hernández ye una llocalidá arxentina del partíu de La Plata na provincia de Buenos Aires.
Alcuéntrase a 29 km al noroeste del centru de la ciudá de La Plata, llocalidá cabecera del partíu homónimu.
Población
Tenía una población de 5.333 persones en 2001.
Toponimia
Ye n'homenaxe a l'autor de Martín Fierro, José Hernández.
Anemopsis californica
Descripción
Colos calteres xenerales de la familia Saururaceae.
Distribución
El xéneru distribuyir pol suroeste d'Estaos Xuníos y el norte de Méxicu.
Usos
Sanar mancaes ye l'usu más común que se-y da a esta especie. En Durango, faise un cocimientu cola planta completa pa llavar la zona afeutada. En Baxa California y Baxa California Sur, cola agua de les fueyes fervíes tamién s'efectúen llavaos y dempués aplícase sobre la mancada les fueyes secu y pulverizar.
N'usu esternu, la decocción de la planta emplegar pa quemadures, raspones, hemorraxes, pies enchíos, y doloríos. Pa sacar la ponzoña de la picadura d'alacrán o araña, gárrense les fueyes y pónense como cataplasma caliente sobre'l piquete. Pa los golpes, llavar coles fueyes fervíes y depués ponse un cachu de fueya sobre ellos. En casu de granos, col cocimientu de la planta completa llímpiase l'área onde s'atopen.
N'enfermedaes respiratories usar pal catarru, fiebre y resfriaos. Coles mesmes, emplégase-y pa la flatulencia, postemia, disentería, problemes estomacales y pa purificar el sangre.
Taxonomía
Anemopsis californica describióse por (Nutt.) Hook. & Arn. y espublizóse en The Botany of Captain Beechey's Voyage 390, pl. 92. 1841[1840].
Wallace Carothers
Wallace Hume Carothers foi un químicu d'Estaos Xuníos, inventor y líder del departamentu de química orgánica de DuPont, atribúyese-y la invención del nilón.
Carothers yera'l líder del grupu nos llaboratorios de La estación esperimental DuPont, cerca Wilmington, onde la mayoría d'investigación sobre polímeros llevar a cabu. Carothers foi un químicu orgánicu qu'amás de ser el primeru en desenvolver el nilón, tamién ayudó a sentar les bases pal desenvolvimientu del Neoprenu. Dempués de recibir el so doctoráu, foi profesor en diverses universidaes enantes de ser contratáu pola DuPont pa trabayar fundamentalmente en desenvolvimientu.
Casóse con Helen Sweetman el 21 de febreru de 1936. Carothers careció problemes de depresión mental dende la so mocedá. A pesar del so ésitu col nilón, sintió que nun llograra enforma y quedárase ensin idees. La so tristura agravar cola muerte de la so hermana, Isobel, y na tarde del 28 d'abril de 1937 Rexistrar nun cuartu d'hotel de Filadelfia y cometió suicidiu bebiendo un cóctel de zusmiu de llimón entemecíu con cianuru de potasiu. La so fía, Jane, nació siete meses dempués, el payares 27, 1937.
Primeros Años y Educación
En 1927, DuPont decidió financiar la investigación pura fundamental: la investigación non empobinada deliberadamente contra'l desenvolvimientu d'un productu pa faer dineru. Carothers viaxó a Wilmington, Delaware, p'aldericar la posibilidá de dirixir la seición de química orgánica nel nuevu llaboratoriu de la investigación fundamental de DuPont.
Kurmancî
Kurmanci puede referise a:
Gran Premiu de China de 2007
thumb|right|300px|Circuitu de Shanghai (2006).
El Gran Premiu de China de 2007 ye la 16ª preba de la Temporada 2007 de Fórmula 1. Celebróse ente'l 5 y el 7 d'ochobre de 2007. La carrera entamóse con lluvia, que fizo abegosa la conducción. Ganó la mesma Kimi Räikkönen seguíu d'Alonso, que recorten puntos darréu del fallu de Hamilton, que quedo na gravilla a la entrada de boxes por problemes de neumaticos.
Clasificación
† Penalizáu con 5 plazes por estorbar a otru pilotu
Bussières (Altu Saona)
Bussières ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Escudu d'Os de Balaguer
L'escudu oficial d'Os de Balaguer ta formáu por:
Escudu: d'oru, un ciprés de sinople con un güesu de plata en faxa travesáu nel tueru. Por timbre una corona mural de villa.
Historia
Aprobóse'l 9 d'avientu de 1991. El güesu ye la señal falante relativa al nome de la población (os significa güesu en catalán). L'árbol ye la señal tradicional del escudu de la villa, y probablemente deriva de les armes de los Siscar, señores del castiellu d'Os dende 1553 hasta anguaño: les armes de los Siscar, n'efectu, tienen un Salsola vermiculata de sinople sobre campu d'oru.
Columba hodgsonii
La palombu de Hodgson, (Columba hodgsonii) ye una palombu de tamañu mediu de la familia Columbidae que vive nel nordeste de la India y Paquistán amás del Himalaya.
Descripción
El cuerpu cimeru del palombu ye motudu, siendo de color marrón o pardu sacante'l so pescuezu, que, como munchos palombos, ye iridiscente. La parte inferior del so cuerpu cunta colos llixos que-y dan el so nome n'inglés, Speckled wood pigeon. L'ave mide 38 centímetros de llargor.
Calmoutier
Calmoutier ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Premiu Nobel de Física
El Premiu Nobel de Física ye un premiu añal concedíu pola Real Academia de les Ciencies de Suecia a aquellos que ficieren les contribuciones más destacaes pa la humanidá nel campu de la Física. Ye ún de los cinco premios Nobel establecíos por Alfred Nobel nel so testamentu, en 1895, y otórgase dende 1901. El premiu ye alministráu pola Fundación Nobel y ye universalmente reconocíu como'l premiu más prestixosu que puede recibir un físicu. Entrégase n'Estocolmu nuna ceremonia añal celebrada'l 10 d'avientu, fecha del aniversariu de la muerte de Nobel.
Nominación y selección
El premiu pueden ganalu al empar un máximu de trés premiaos que presenten como muncho dos trabayos diferentes. El procesu de nominación y selección, comparáu col d'otros premios Nobel, ye llargu y rigurosu, y esto fai que la so imortancia dientru del mundu la Física fora medrando hasta convertilu nel más importante del mundu.
Los futuros premiaos son seleccionaos pol Comité Nobel de Física, formáu por cinco persones elixíes pola Real Academia de les Ciencies de Suecia. Nuna primer fase, qu'entama en setiembre, alredor de 3.000 persones (profesores d'universidá seleccionaos, premiaos col Nobel de Física y Química, etc) reciben un formulariu que pueden devolver col nome de los sos candidatos. Tolos formularios han de tar na sé del Comité pal 31 de xineru. Los espertos del comité van seleccionando, hasta nun dexar más de quince, ente tolos candidatos propuestos. El comité unvia un informe, con una serie de recomendaciones, a l'Academia, aú se revisa y discute hasta que se decide'l ganador o ganadores pol votu de la mayoría.
Los nomes de los nomaos inxamás s'anuncien, y ellos nunca saben que foran teníos en cuenta como candidatos a recibilu, y los rexistros del procesu de nominación queden sellaos pa 50 años. Nun se permiten nominaciones póstumes, pero ye posible qu'un individuu lu reciba si muerre nel tiempu que va de la so proclamación (n'ochobre) a la so entrega (n'avientu). Anantes de 1974 permitíense los premios póstumos si'l ganador morriera dempués de tar nomáu.
Les normes del premio desixen que la importancia de los descubrimientos premiaos tengan superao la preba del tiempu. Na práctica, esto significa que'l lapsu ente'l descubrimientu y el premiu ye d'unos venti años, y delles vegaes abondo más. Asina, por exemplu, ún de los ganadores del premiu en 1983 foi Subrahmanyan Chandrasekhar, que desarrollara los sos trabayos sobre la estructura y la evolución estelar na década del 1930. Esi mesmu test del tiempu fai que non tolos científicos que lo mereceríen vivan abondo pa poder ser premiaos, y asina hai dellos descubrimientos perimportantes que nunca se tienen en cuenta pal premiu porque los sos descubridores morrieran primero de que seya evidente l'impactu científicu del so trabayu.
Andrius Kubilius
Andrius Kubilius físicu y políticu, foi primer ministru de Lituania dende'l 9 d'avientu de 2008 hasta'l 22 de payares de 2012. Tamién ocupó esti cargu ente 1999 y 2000.
Buthiers (Altu Saona)
Buthiers ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Carlos Sierra
Carlos Sierra Cueto foi un pintor asturianu que prauticaba principalmente'l realismu máxicu pictóricu. Participó en munches esposiciones dientro y fora d'España. Les sos obres formen parte de numberoses coleiciones públiques y privaes.
Biografía
El pintor Carlos Sierra nació'l 6 d'abril de 1943 en Sorrobín, un llugar de la parroquia de Lieres, perteneciente al conceyu de Siero, na zona central del Principáu d'Asturies, al norte d'España.
Autodidacta de formación, viaxa a París nos años sesenta, onde visita, ente otros munchu pintores, a Orlando Pelayo. Ellí esperimenta un contautu direutu col impresionismu de la que se decide definitivamente pel mundu del arte como manera de vida. La so obra posterior tendría amplia repercusión n'Asturies, onde fueron acoyíes con muncho entusiasmo les esposiciones que realizó nos 70 y nos 80.
Na capital de Francia, a onde llegó faciendo autoestop en 1962, tuvo contautu col esistencialismu y el posimpresionismu de Montmartre, unes corrientes que-y influyiríen tamién na so manera de vistir, peculiar, venturera y chocante pal Uviéu d'aquella dómina. Los clubes nocherniegos de Barcelona, el serviciu militar en Marruecos y la Revolución de Mayu del 68 dexaron dellos reflexos nos entamos de la so trayeutoria artística.
En recibiendo dellos premios, ente ellos la medaya d'oru na especialidá de dibuxu nel IV Certame Nacional d'Arte Xuvenil celebráu en 1964, realizó la so primer esposición en 1965, na sala Cristamol d'Uviéu, en compañía de Sancho-Miñano y José Luis Fernández.