Guerres_otomano-bizantines
Los proyeutos de Manuel I
Per otra parte, Nur ad-Din (1146-1174), l'emir zenguí de Alepo, aliar con Masud. Nur ad-Din, que'l so emiratu atopar cerca de Antioquía, ente Asia Menor y Exiptu, empuxó con ello a Manuel a sopesar aiciones en territorios bien alloñaos de Constinantinopla, yá que'l so conciertu con Masud suponía una grave amenaza pa los Estaos llatinos d'Oriente. El Condáu d'Edesa foi destruyíu, incluyida la parte que Beatriz d'Edesa venciera a los bizantinos. La plaza de de Turbessel, controlada pol imperiu, foi tomada por un llugarteniente de Nur ad-Din en 12 de xunetu del 1151. Dempués de restablecer el dominiu bizantín en Cilicia, Manuel pudo por fin intervenir na zona nel 1158, tres sometése-y Reinaldo de Châtillon. Manuel robló un pactu con Balduino III de Xerusalén (1143-1162) pa colar contra Alepo, pero'l proyeutu atayar pola firma d'una tregua ente los bizantinos y l'emir de la ciudá, pola que Nur ad-Din lliberó a miles de cautivos. De camín a Constantinopla, Manuel bater con Kılıj Arslan II (1155-1192), nuevu sultán de Rum, que trató de vencer al so exércitu cerca de Iconio. El sultán resultó ganáu nel 1161, y tuvo que roblar un tratáu por aciu el cual fíxose vasallu del imperiu. . El tratáu axustaba tamién l'unvió de contingentes pa sirvir como auxiliares nel Exércitu imperial y la devolución a Manuel de delles ciudaes. La paz establecida pol tratáu, sicasí, yera precaria. Nel 1164, Nur ad-Din entamó nuevos ataques contra Antioquía, mientres Amalarico I de Xerusalén (1163-1174) taba atolláu na conquista d'Exiptu. La ciudá salvóse namái pol socorru bizantín y Amalarico convencer de que precisaba aliase con Manuel pa evitar que, mientres les sos campañes n'Exiptu, los enemigos apoderar del Principáu de Antioquía. upright=1.5|thumb|L'Imperiu bizantín y el Sultanatu de Rum nel 1170. Manuel aceptó la propuesta de Amalarico. Esperaba aumentar asina la so influencia nos estaos llatinos, y convertise de cierta manera nel so proteutor. Amás, el tratáu axustaba'l repartu d'Exiptu, lo que tenía de dexar al imperiu recuperar parte d'esta rexón, conquistada polos árabes a mediaos del sieglu. Sicasí, Amalarico nun esperó la llegada de les tropes bizantines y empezó la campaña contra Exiptu nel 1168. Al-Adid (1160-1171), califa fatimí d'Exiptu, pidió ayuda a Nur ad-Din en cuenta de vence-y un terciu del so territoriu. La llegada de Shirkuh y de Saladín llevó de resultes la derrota franca. Como resultancia del conflictu Exiptu volvióse una provincia turca de Nur ad-Din. A pesar d'esti revés, Manuel decidió siguir colos planes de campaña y unvió al megaduque Andrónico Contostefano al mandu d'una gran flota (d'unos doscientos bajeles) y un exércitu. Esti exércitu participó xunto coles huestes de Amalarico nel asediu de Damieta (setiembre-avientu de 1169). Les desavenencies ente Andrónico y el rei de Xerusalén atayaron el cercu y acabó cola retirada de los soldaos bizantinos a les sos naves. Nel 1170, Saladino independizar de Nur ad-Din, que siguió les ofensives contra los estaos llatinos. Este finó nel 1174; cola so muerte se desintegró l'Estáu turcu de Alepo, qu'acabó per cayer en poder de Saladino. Poco dempués, Manuel abandonó definitivamente los sos proyeutos d'invasión d'Exiptu. thumb|Mapa del Imperiu bizantín nel 1180, a la muerte de Manuel.