cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dinastía Qing
El golpe final
Según lo convenío, este tenía d'empecipiase a los once de la nueche, pero yeren malapenes los nueve cuandos s'oyeron disparos nel campu d'exercicios del norte. Entós que s'hubieron xeneralizáu'l caos y el desconciertu, el xeneral Cai Y fixo actu de presencia nel campu d'exercicios del sur, lo cual dexó restablecer rápido l'orde ente les tropes.
Mentanto, Li Jingxi oyó tamién los disparos y, sintiéndose como ente suaños, telefonió a Cai Y pa pidi-y ayuda. Este colgó y aína presentóse ante les tropes que s'atopaben a la espera de la orde d'entrar n'aición. Asina, proclamó l'empiezu del llevantamientu de Yunnan.
Sol mandu de Cai Y, les maxestoses tropes de la insurrección punxéronse darréu en marcha pa tomar los accesos a la ciudá. Cuando atacaron la ciudá de Kunming, el biao de caballería, esplegáu ende por Li Jingxi pa defender la ciudá, nun opunxo resistencia dalguna. Al contrariu, la mayor parte incorporar a les files rebalbes. Los cadetes de l'Academia Militar que vivíen dientro de la ciudá abrieron les puertes de la mesma.
A les 12 de la nueche, toles tropes entraren en Kunming y, escontra la madrugada, yá teníen so'l so control tolos sos accesos. Li Jingxi fuxó presa de la llerza. El 31 d'ochobre, tomóse socesivamente por asaltu otres dos places fuertes del enemigu, la llomba Wuhua y l'arsenal. Poco dempués, subleváronse tamién les tropes del Nuevu Exércitu que se topaben en Dali, Lin'an y otros llugares.
Los batallones de patrullaje del enemigu que s'atopaben fora de Kunming fueron liquidaos socesivamente, y la provincia de Yunnan quedó totalmente en manes de los insurxentes. El 1° de payares, fundóse'l gobiernu militar de Yunnan.
Villers-sur-Bonnières
Villers-sur-Bonnières ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cheri Oteri
Cheri Oteri (nacida como Cheryl Ann Oteri; ) ye una actriz y comediante d'Estaos Xuníos, meyor conocida polos sos roles nel programa Saturday Night Live, dende 1995 a 2000.
Ye fía de Gaetano Thomas Oteri, quien fundó una compañía de música llamada 'Of Music'. Tien ancestros italianos. Creció con tres hermanos, Denise, Brian y Tommy Jr. Estudió na Archbishop Prendergast High School en Drexel Hill, Pennsylvania.
Los Barreiros
Los Barreiros ye un llugar de la parroquia de Pereda, nel conceyu asturianu de Grau.
Alcuéntrase a 9 km de la capital del conceyu, a una altitú media de 300 msnm y tien una población de.
Calpurniu Sículu
Titu Calpurniu Sículu o, en llatín orixinal, Titus Calpurnius Siculus (mediaos del sieglu I) poeta llatín natural de Sicilia.
Conócense d'él siete églogues (Eclogae) que s'inspiren nos Idilios del poeta griegu Teócritu y sobremanera nes Bucóliques del llatín Virxiliu. Suelse tar d'alcuerdu güei en qu'otres cuatro églogues que se-y suelen atribuyir son más tardíes y tienen d'axudicase a Nemesianu. Nun se conoz cuasi nada sobre la so vida, pero na so obra destaca'l so entusiasmu pol advenimientu de Nerón, qu'amenaba les sos esperances. Fízose célebre la so descripción del nuevu anfiteatru de madera construyíu pol nuevu emperador (el Coliséu nun fuera construyíu inda).
Villers-sur-Auchy
Villers-sur-Auchy ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Reinhard Selten
Reinhard Selten nació en Breslau (antes parte d'Alemaña, actual Wrocław, en Polonia) el 5 d'ochobre de 1930. Estudió na Universidá de Frankfurt del Main, u destacóse en matemátiques y economía. Por cuenta de les sos investigaciones na Teoría de Xuegos ganó'l Premiu Nobel d'Economía en 1994, xunto con John Harsanyi y John Forbes Nash.
Ye tamién conocíu pol so trabayu en racionalidá llindada, y puede ser consideráu como unu de los padres de la economía esperimental. Desenvolvió un exemplu d'un xuegu llamáu "El caballu de Selten" por causa de la so estensa forma representativa. Reinhard Selten ye profesor eméritu na Universidá de Bonn, Alemaña, y tien dellos títulos honorarios.
Ye un conocíu defensor del idioma internacional esperantu, llingua que fala na so familia.
Sicardo de Cremona
Sicardo de Cremona foi un eclesiásticu, historiador y escritor italianu.
Pertenecía a una familia cremonense, de xuru a los Casalaschi. Estudió Derechu en Boloña y en Maguncia. De vuelta en Cremona, foi nomáu subdiácono en 1183 ) y obispu de Cremona en 1185 (Sichardi episcopi Cremonensis).
El 18 d'abril de 1188 asitió la primer piedra d'un nuevu castiellu que la so finalidá yera defender Cremona. Esta fortificación (el Castrum Leonis) va dar llugar a la población actual de Castelleone (provincia de Cremona).
Promovió la canonización del mercader cremonense Homobono, quien morrió en 1197 y namái dos años dempués foi canonizáu pol papa Inocencio III, el 13 de xineru de 1199. Homobono convirtióse asina nel primer santu llaicu de la hestoria.
En 1203 acompañó al legáu pontificiu (el cardenal Pedro de Capua) a Oriente mientres la Cuarta Cruzada y moró en Constantinopla. Tornó a Cremona en 1205, onde sofitó a Federico II Hohenstaufen contra Otón IV del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu.
Sicardo morrió en Cremona en 1215.
Islla Mc Clintock
La islla MacKlintok Island o McClintock (rusu: Остров Мак-Клинтока; Ostrov Mak-Klintoka) ye una islla na Tierra de Franciscu Xosé, Rusia.
Esta islla tien más o menos forma cuadrada y el so máximu llargor ye de 33 km. La so superficie ye de 612 km² y ta en gran midida cubierta de glaciares. El so puntu más altu ye de 521 m.
La islla Mc Clintock ta allugada mui cerca al oeste de la islla Hall, dixebrada d'ella por un estrechu pasu, Proliv Negri. El puntu más al norte de la islla ye Mys Grili (cabu Grili), el puntu más sureste Mys Oppoltsera.
La islla Mc Clintock recibió'l so nome del esplorador árticu irlandés Francis Leopold McClintock.
Historia
La islla foi afayada pol la espedición austrohúngara al Polu Norte en Marcha 1874. Nomáronla dempués de fuera afayada pol esplorador irlandés del Árticu, Leopold McClintock. Mientres el so tercer viaxe, co-dirixente d'espedición Julius Payer xubió Cabu Brünn.
Islles vecines
Esta islla recibió'l so nome del gobernador d'Alaska en 1897-1906 John Green Brady. Mys Vize, el cabu más nortizu de la islla Brady, recibió'l so nome del espertu rusu árticu Vladimir Wiese.
Turdoides melanops
'''Turdoides melanops ye una especie d'ave paseriforme de la familia Leiothrichidae.
Consideróse-y una vegada conespecíficu col turdoide de Sharpe (''T. sharpei).
Como se definió, alcuéntrase nel noroeste de Botsuana, el norte de Namibia y Angola. Lo mesmo qu'al qu'otros turdoides, alcuéntrase baxo, sobre'l terrén o cerca de vexetación maderiza trupo, inclusive nes zones cultivaes.
Descripción
La especie mide aproximao 21 a 25 cm (8 a 10 pulgaes) de llargor. Les mayoría d'estes aves son de color marrón buxu con llurdies de color blancu, con variantes locales ya individuales, sobremanera ventralmente. La combinación de güeyos mariellos o blancos pálidos y brides negres (les árees ente'l güeyu y el picu) dixebra esta especie d'otros turdoides similares, anque tolos turdoides nuevos tienen güeyos marrones.
El cantar descríbise como un «wha-wha-wha» nasal y un aspru y rápidu «papapapa».
Antonio Tajani
Antonio Tajani ye un políticu italianu, fundador del partíu Forza Italia.
Foi escoyíu diputáu européu en 1994, en siendo voceru del gobiernu de Silvio Berlusconi. Foi vicepresidente de la Comisión europea y comisariu européu de Tresportes ente 2008 y 2010, y comisariu d'Industria y Emprendimiento ente 2010 y 2014. Ente 2014 y 2017 foi vicepresidente del Parllamentu Européu, siendo'l so presidente dende'l 17 de xineru de 2017.
Formación
En realizando los estudios de máster de derechu na Universidá de La Sapienza, empieza a trabayar como periodista parllamentariu nel selmanal Il settimanale en 1982. Esi mesmu añu llogra un puestu de periodista en Rai Radio Unu. Foi tamién xefe de departamentu de Il Giornale en Roma.
Amás ye oficial del exércitu del aire italiano. En realizando cursos d'especialización de defensa aérea en Borgo Piave di Llatina, foi controlador de la defensa aereu en basar radar de San Giovanni Teatín.
Fala de manera fluyida francés, inglés y español.
Carrera política
En 1994, participa na fundación del partíu Forza Italia, y llogra un puestu de responsable rexonal na rexón del Lazio. Esi mesmu añu, convertir en voceru del Presidente del Conseyu de ministros Silvio Berlusconi y ye escoyíu diputáu européu.
Nel Parllamentu européu, foi miembru de distintes comisiones como la d'Esteriores y la de Defensa y Seguridá. Pasa a formar parte del conceyu de Roma en 2001, y ye ganáu por Walter Veltroni nes eleiciones municipales de 2002. Esi mesmu añu, ye escoyíu vicepresidente del Partíu popular européu (PPE).
El 8 de mayu de 2008, Antonio Tajani ye nomáu comisariu européu por Italia pol nuevu gobiernu italianu de Silvio Berlusconi p'asoceder a Franco Frattini, que fuera nomáu ministru d'Esteriores. D'esta manera, herieda la cartera de Tresportes y un puestu de vicepresidente. Ye designáu vicepresidente y comisariu d'Industria y Emprendimiento na II Comisión Barroso.
Refugu a la indemnización
Antonio Tajani refugó la indemnización a la que tenía llegalmente derechu como ex comisariu (468.000 euros) por razones étiques».
Sicasí, cuando se converten en diputaos europeos nun esiste esa incompatibilidá y pueden caltener llegalmente esa indemnización de «transición». Esto ye, que si quieren pueden embolsase los 13.000 € al mes mientres trés de los cinco años de la llexislatura, xunto al salariu d'eurodiputáu.
Antonio Tajani, escribió una carta al entós presidente José Manuel Durão Barroso nel mesmu momentu de la so dimisión como comisariu, na que dicía qu'arrenunciaba a la pensión transitoria por razones étiques.
Dedicación d'una cai n'España, en Xixón
thumb|Vista de la cai Tajani, Xixón. N'abril de 2015, la ciudá de Xixón, nel Principáu d'Asturies dedicó una cai a Antonio Tajani, en reconocencia del llabor realizáu mientres el so mandatu como Vicepresidente de la Comisión Europea, responsable d'Industria y Empresa. El nomamientu de la cai foi pidíu polos trabayadores de la empresa norteamericana Tenneco xunto a la federación asturiana d'empresarios, col consensu de tolos grupos políticos del Conceyu de Xixón, pola mediación llevada a cabu por Tajani, en setiembre de 2013 nes negociaciones con Tenneco, que decidió cerrar la so planta d'Asturies y despidir a 210 emplegaos. Dempués d'una llarga y esforciada negociación colos dirixentes de la empresa y los sindicatos, Tajani pudo llograr la reapertura de la fábrica n'abril de 2014, calteniendo la producción de la fábrica y calteniendo dos tercios del antiguu personal.
El Carpio de Tajo
El Carpio de Tajo ye un conceyu español de la provincia de Toledo, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha.
Toponimia
El términu "Carpio" pudiera tener el so orixe nes fortaleces que los íberos edificaben a veres de los ríos y que, tantu ellos como los romanos, llamaron "carpias". Asina vendría significar "fortaleza o castiellu xunto al ríu"
Xeografía
El conceyu asítiase terrenal montuoso a la vera derecha del Tajo, que traviesa'l so términu d'este a oeste, na contorna de Torrijos. Atiesta colos términos municipales d'El Matu, Escalonilla, La Puebla de Montalbán, Villarejo de Montalbán, Malpica de Tajo y Mesegar de Tajo, toos de Toledo.
Esiste un regueru denomináu del Carpio que desagua nel Tajo. Les zones de llabranza denominar Calatravilla, Bayona, los Valles, Quintanilla, Ventilla, Velasco, Cabezaparda, Cerrotravieso, la Arcuela, los Chortales, les Veguillas, Parditos, Portachuelo, Piedres del Gallu, Madrigal, Obra Molinera, Bañuela, Valdelaosa, Juan Molina, Alejillos y Madrigalejo.
Historia
thumb|left|Broche de petrina de la necrópolis visigoda d'El Carpio de Tajo; [[Muséu Arqueolóxicu Nacional (España)|Muséu Arqueolóxicu Nacional.]] El so orixe ye probablemente celta, pobláu seique por pastores. Na dómina romana una vía xune esti pueblu con Toledo. El pueblu orixinal atópase na zona de Ronda, pegáu al ríu Tajo, llugar onde s'atopa la ermita del pueblu. Na dómina de los visigodos adquier la so mayor rellumanza. Foi ocupáu polos musulmanes hasta la reconquista d'Alfonsu VI. El rei Alfonsu VIII venció en 1188 la villa de Ronda a la Orde de Trujillo, dempués, Alcántara. En 1196, este mesmu rei vuelve dona-yos terrenes entendíos ente los ríos Torcón y Cerdena. A empiezos del sieglu XII, empieza a surdir l'actual asentamientu d'El Carpio. La zona de Ronda empieza a ser despoblada pola insalubridad del ríu. En 1441 el Rei concede'l títulu de "Bien Lleal" a la villa y en 1488, los Reis Católicos otorgar el Fueru Real. Perteneció al común de villa y tierra de Maqueda, pa pasar yá na segunda metá del sieglu XVI al estáu de Montabán hasta 1737, añu nel qu'adquier el títulu de Villa y álzase el rollu xurisdiccional que lu acredita como tal.
Esperantista
Un esperantista ye una persona que fala o usa l'idioma internacional esperantu. Etimolóxicamente un esperantista ye daquién qu'alluga esperanza. Anque les definiciones pa esperantista puedan variar, según la Declaración de Boulogne un esperantista ye daquién que sabe y usa l'esperantu pa dalgún fin.
El Carpio de Tajo
Historia
A mediaos del sieglu XIX la industria llocal consistía en 4 fábriques de vidriu, 5 telares de costales, 6 molinos d'aceite y unu de farina. El presupuestu municipal yera de 30 000 reales de colar 3300 yeren par pagar al secretariu, y cubríense cola producción de la devesa, la barca que cruciaba'l Tajo y los impuestos vecinales.
Esperantista
Un esperantista tamién puede ser daquién que participa na cultura esperantista, o que sofita o estudia la mesma d'una u otra forma. N'ocasiones intentóse faer la diferencia ente esperantista como la persona que sofita la idea del esperantu, y esperantófono como quien lo fala, independiente de los sos motivaciones, pero esta distinción nun enraigonó.
El Carpio de Tajo
Historia
En 1910, añedir "de Tajo" al nome de la villa.
Comunicaciones
Dende Madrid puede llegase pola A-5 hasta Santa Olalla (PK 86). Nel centru de Santa Olalla tómase una esviación a la izquierda con direición a El Carpio de Tajo 16 km; va pasar pol centru del cascu urbanu d'El Matu y 6 km más palantre ta El Carpio de Tajo.
Otra posibilidá ye tomar l'A-42 hasta Olías del Rey (PK 64) y ellí tomar direición Bargas - Torrijos - La Puebla de Montalban - El Carpio de Tajo. Tamién puede siguise hasta Toledo, y antes d'entrar nel so cascu urbanu, tomar una salida de l'autovía qu'indica Toledo - Ávila y de siguío la CM-4000 direición a La Puebla de Montalbán y el siguiente pueblu ye El Carpio de Tajo.
Tamién se comunica con Madrid por autobuses de la compañía 'SAMAR' que salen del intercambiaos de Príncipe Pío n'El Paséu de la Florida, de Madrid.
Monumentos
A destacar la ermita de Ronda y la ilesia parroquial de San Miguel Arcánxel.
Cultura
L'Asociación Cultural Aires de Ronda d'El Carpio de Tajo ta dedicada al espardimientu de les músiques y bailles populares de la redolada. Tolos años celebren dos festivales de folclor, unu en xunu y otru en xunetu nos prolegómenos de les fiestes de Santiago, nel que participen grupos de folclor de tol país.
Personaxes Pernomaos
Nel periodu qu'ocupa los sieglos XVII al XVIII, surden personaxes pernomaos nacíos n'El Carpio:
Villers-sur-Coudun
Villers-sur-Coudun ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Lourdes Ramos Rivero
Lourdes Ramos Rivero ye una investigadora química española especializada en química analítica. En 2016 foi reconocida como una de les 50 muyeres más influyentes en Química Analítica pola revista norteamericana The Analitycal Science Magacín.
El so trabayu centróse nos nuevos métodos miniaturizados de preparación de muestra pa la determinación de microcontaminantes orgánicos n'alimentos y amueses ambientales complexes. Una de les sos últimes investigaciones xira en redol a la migración de nanopartículas de plata que s'esprenden de los envases comerciales y xúntense a los mesmos alimentos, según na identificación y carauterización de nuevos contaminantes.
Trayeutoria
Llicencióse en 1991 en Ciencies Químiques pola Universidá Autónoma de Madrid y doctoróse na mesma universidá en 1997 con una tesis sobre productos lácteos y compuestos organoclorados.
Trabayó nel Centru de Teunoloxía de los Alimentos de la Universidá d'Alcalá de Henares antes d'un postdoctorado de dos años nel departamentu de Analytical Chemistry and Applied Spectrosocpy (ACAS) de Free University n'Ámsterdam, Holanda. En 2001 empezó'l so trabayu como investigadora científica nel departamentu d'Analís Instrumental y Química Ambiental del Institutu de Química Orgánica del CSIC.
Participó en más de 95 publicaciones académiques y capítulos de llibros especializaos.
Mordellistena intersecta
Mordellistena intersecta ye una especie de coleópteru de la familia Mordellidae.
Lourdes Ramos Rivero
Reconocencia
El 19 d'ochobre de 2016 la revista Analytical Scientist publicó la so llista coles 50 científiques más influyentes nel área de la química analítica. Esta llista integrar muyeres tantu del mundu académicu como industrial.
Al pie de Lourdes Ramos, ente les 50 muyeres escoyíes pol xuráu taben dos investigadores españoles más: Elena Ibáñez Ezequiel y Coral Barbes.
Mordellistena intersecta
Distribución xeográfica
Alcuéntrase nel paleárticu: Europa y el Próximu Oriente.
Flavia Maximiana Teodora
Flavia Maximiana Teodora foi la fiyasca de Maximiano. Los sos padres fueron Flavio Afranio Anibaliano y Eutropia, quien se divorció en 283 y casóse darréu con Maximiano. El padre de Teodora foi cónsul en 292 y prefeutu del pretorio con Diocleciano. En 293, Teodora casóse con Flavio Valerio Constancio (conocíu darréu como Constancio I), dempués de qu'ésti se divorciara de la so primer esposa, Helena, pa fortalecer la so posición política.
La pareya tuvo seis fíos:
Castañeo (Soto)
Castañeo ye una aldea de la parroquia de Soto nel conceyu asturianu d'Ayer.
Alcuéntrase a 4 km de Cabanaquinta, la capital del conceyu, a un altor mediu de 375 msnm y tien una población de.
Sidonio Apolinar
San Sidonio Apolinar (* Lyon, 431 o 432; † Clermont-Ferrand, 487 o 489) foi obispu de Clermont.
Biografía
La villa que tenía en Auvernia, a la que solía retirase mientres los años 461-467, amás de la pars rustica tenía una pars urbana que cuntaba con biblioteca, termes y piscina.
Bibliografía
thumb|Opera, 1598
Turdoides malcolmi
'''Turdoides malcolmi ye una especie d'ave paseriforme de la familia Leiothrichidae nativa de la India.
El común llocalmente en carbes, montes abiertos y xardinos. Son vistos xeneralmente en pequeños grupos y estrémense fácilmente d'otros turdoides de la rexón pol so llamáu nasal y les plumes esteriores ablancazaes na so llarga cola. Ye unu de los turdoides grandes en tamañu de la rexón.
Descripción
thumb|upright|left|En [[Hodal (India).]]La especie tien un cuerpu de color marrón con blancu cremosu nes plumes esteriores de la so llarga cola, que son fácilmente visibles, yá que vuela coles ales bazcuyando a baxu altor sobre'l suelu. Les bridas son escures y la frente ye de color gris con rayes blanques na exa de les plumes. La cloaca y cubiertes inferiores de la cola son de color gris maciu. El mantu tien llurdios escuros y ensin rayes de la exa. Los trés plumes esternes de la cola son de color blancu y el cuartu par tien el malla blanca esterna. Les ales son de color marrón bien escuru. El iris ye mariellu y el quexal cimeru ye de color marrón escuru, ente que'l quexal inferior ye amarellentada. La cola ye llixeramente cruz prohibíu. Reportáronse especímenes anormales qu'amuesen albinismu o leucismo.
La especie foi primeramente descrita na rexón del Decán. El nome científicu provién del coronel W. H. Sykes n'agradecimientu pol sofitu que recibió del mayor xeneral John Malcolm.
Distribución y hábitat
Pue atopase al traviés del subcontinente indiu, el sur del Himalaya, dende l'este del desiertu de Thar hasta Bihar. La especie nun s'atopa en Kerala y reportar provenientes del área de Sind nun fueron confirmedos. Alcuéntrase principalmente en montes abiertos de carbes seques y árees cultivaes. Nun s'atopa na zona seca oriental de Tamil Nadu, sicasí un espécime escosu reparóse en Pondicherry.
Comportamientu y ecoloxía
thumb|Llamáu a la bandada (grabáu en Puni). La especie alcuéntrase en pequeñes banddas que se caltienen en contautu con llamaos nasales fuertes. Los miembros de la bandada pueden xunise en defensa contra'l depredadores. Los individuos pueden empezar una alteria polos sos propios reflexos. Reparar sobremanera nes rexones con carbes abiertes onde s'alimenten n'o cerca del suelu. Salten y salten sobre'l terrén en busca de preses. Los individuos nun grupu pueden manifestar una conducta garapolera. Aliméntense principalmente d'inseutos, pero tamién s'alimenten de pequeños llagartos, moluscos y arácnidos. Tamién s'alimenten de granes, granos y bayes. Alcuéntrase nos xardinos de delles ciudaes como Puni y Ahmedabad. N'otres ciudaes, como Bangalore, solo vense nes contornes de la zona urbana n'espansión.
Son conocíos por reproducise mientres tol añu, pero sobremanera mientres la temporada d'agües de marzu a setiembre. La niarada avezada ye cuatro güevos. El nial ye una copa pocu fonda asitiáu nun arbustu d'especies espinoses. Los sos niales son parasitados pol críalo blanquinegru (Clamator jacobinus) y el cuquiellu chikra (Hierococcyx varius). Suxurióse que más d'una fema puede poner güevos nun solu nial y ayudar na incubación, sicasí esto nun se confirmó.
Anque ye seguro con una amplia distribución, delles poblaciones locales vense amenaciaes pola cacería. Un cestodo endoparásito, Vogea vestibularis, foi afayáu nesta especie.
Delanteru
thumb|300px|right|El delanteru (con camiseta colorada) apunta a la [[Portería (fútbol)|portería.]]
Un delanteru, tamién llamáu atacante, punta, o ariete, ye un xugador d'un equipu de fútbol que se destacar na posición d'ataque, la más cercana a la portería del equipu rival, y ye por ello'l principal responsable de marcar los goles.
Esta posición tan adelantrada y les sos poques responsabilidaes defensives, producen que los delanteros marquen munchos más goles que'l restu de los sos compañeros, y de normal, esti xugadores son los más conocíos y queríos pol públicu, al igual que suelen ser los más caros de la plantía.
Como en cualquier otra posible posición, los delanteros nun tienen un númberu de dorsal asignáu, sicasí, la numberación clásica pa los delanteros ye la del 9 pal delanteru centru, siendo tamién habitual el 11,10 o'l 7. Si'l delanteru centru ta acompañáu nel ataque, estos conócense como estremos, qu'ocupen les bandes derechu y esquierdu nel área d'ataque, la numberación pa ellos pue ser el 7 o'l 11, Cola apaición del llamáu fútbol total y los sistemes 4-3-1-2 o 4-4-2, onde se xueguen con namái un estremu ye frecuente que se-yos asigne nel dorsal el 7 o'l 11, en dellos paises úsense otros númberos como'l 8, el 11 o'l 17, ya inclusive, en paises anglosaxones, el 10. Otros númberos comunes ente los delanteros, fora de los 11 primeros, son el 18, 19, 20 y 21.
thumb| PN punta netu; SP segunda punta; CP centro punta; MP media punta; PE estremu; PP piqueru, Color coloráu atacante puru, Color coloráu mariellu, atacante y centrocampista
Formaciones
Les formaciones modernes de vezu empleguen ente unu y trés delanteros, siendo lo más común qu'heba dos. Los entrenadores, de normal, alluguen a unu d'estos dos delanteros nel mediu del campu, enfrentáu a la portería contraria, ente que l'otru desempeña'l so xuegu por detrás del primeru o poles bandes del campu, buscando constantemente dar pases-gol al so compañeru dientro del área.
De siguío espónense les maneres más avezaes d'alliniar a los delanteros (en colloráu).
Delanteru centru
thumb|right|Exerciciu pa la meyora téunica de los delanteros. Tamién se-yos denominen como ariete (España), punta (Arxentina y Uruguái), centrodelantero, centroatacante, delanteru netu (Suramérica) o a cencielles como definidores. Esti xugadores son de vezu los encargaos d'anotar la mayoría de los goles d'un equipu. Tanto los mediocampistes como los estremos deben constantemente facilita-y el balón. El so númberu clásicu ye'l 9, anque ye frecuente pa los delanteros suplentes ocupar el 18, 19 y 20.
El clásicu ariete ye aquel que xuega nel área rival, creándose espacios y esperando que los sos compañeros vénzan-y la pelota pa poder anotar. Son xugadores con bien bona puntería, reflexos rápidos, típicamente altos y fuertes y que se destacar pol so potente remate o'l so xuegu aereu, siendo amás capaces de capitalizar hasta la más mínima oportunidá pa marcar. La so función capital ye a cencielles la de meter la pelota dientro de la portería asina que son los llamaos goliadores de raza.
A esti tipu de delanteros afae-yos xugar cuando esperen pelotazos o centros al área rival nuna táctica d'ataque estáticu como nel fútbol inglés, polo que se-yos pide, dominiu del tiempu y espaciu pa remates de cabeza o de volea con dambes piernes, poro, ellos tienen de correr perbién el campu pa buscar un bon allugamientu y receición. Nel fútbol européu los delanteros netos tienen de tener un fútbol de toque fulminante pa recibir y disparar a portería de manera que sorprendan a la defensa del equipu rival y de esta forma llibrar de la marcación, por eso tamién se-yos pide que sían comenenciosos cazadores furtivos, que hostiguen y priman a los defenses y tengan olfatu de gol pa meter adientro toles pelotes que boten dientro del área. Otra táctica que-yos afai a los delanteru netos ye'l contraataque, onde precisen amosar gran velocidá, fuercia y definición pos tienen de superar l'aceleración y la fuercia de los defenses pa depués resolver rápido'l mano a mano contra l'arqueru rival.
A distintu d'un centru punta o un segundu delanteru, los arietes suelen ser futbolistes muncho más específicos, por tantu esisten entrenadores que prescinden d'ellos p'armar un esquema futbolísticu. Un exemplu d'aquello foi Johan Cruyff, que punxo de moda nel F. C. Barcelona de principios de los 90 prescindir de los delanteros netos, basándose nun xuegu diagonal nel que segundos puntes o estremos como Hristo Stoichkov o Txiki Begiristain diben de les bandes al centru. Esta forma de llegar al arcu prescindiendo de la punta netu foi tamién el modelu de Pep Guardiola nel mesmu equipu hasta la llegada y dempués de la marcha de Zlatan Ibrahimović.
Dellos exemplos destacables anguaño son Robert Lewandowski, Diego Costa, Luis Suárez, Pierre Emerick Aubameyang, Zlatan Ibrahimović, Edin Džeko, Edinson Cavani, Harry Kane, Paolo Guerrero, Gonzalo Higuaín, Federico Anselmo y Andrea Belotti. Na historia bonos exemplos fueron Sándor Kocsis (a quien se-y llamaba Cabeza d'Oru pol so bon allugamientu y remate de cabeza ), Eusébio, Ronaldo, Iván Zamorano, Nicolás Mazzola, Hugo Sánchez, Gabriel Batistuta, Marco van Basten, Luigi Riva, Faustino Asprilla, Gerd Müller, Martín Palermo, David Trezeguet o Filippo Inzaghi.
Mediapunta
Tamién llamáu volante d'enllaz o mediocentru ofensivu. Nel fútbol modernu xueguen, básicamente nos sistemes 4-2-3-1. Tradicionalmente usen el 8 y dacuando el 10 nel llombu. El media punta xuega nuna posición d'ataque y tien la xera de marcar goles, pero tamién cunta con obligaciones defensives, asina mesmu tien de crear y partir fútbol con muncha dinámica y fluidez pel mediu campu; por tantu tamién pasen por ser mediocampistes. Xeneralmente trátase de futbolistes bien hábiles y recateadores ensin dexar de ser bien tácticos, pero por sobremanera tienen de ser potentes p'avanzar dende'l mediu campu escontra l'ataque, pos el so sellu distintivu como xugador ye apurrir col vértigu (dacuando tamién la sorpresa).
Si una segunda punta xuega llibremente pel centru a manera de satélite del ariete, la mediapunta xuega más conteníu, pensando na ida y vuelta del ataque y la defensa, pero tamién na creación. Esti tipu de futbolistes ye bien completu y afaise perbién nel fútbol europeo pos esti fútbol ye muncho más tácticu-defensivu, por casu, que'l fútbol suramericano. Per otru llau, la mayor diferencia ente esti tipu de xugador y el volante de creación ye qu'esti postreru xuega más sueltu y tien más visión del campu, pero'l media punta siempres va tener más gol. Pa los entendíos, la mediapunta ye'l clásicu insider d'antes, que xuega unos metros detrás del centrodelantero, tantu por derecha como por izquierda; l'exemplu más clásicu yera Alfredo Di Stéfano, y más apocayá, Ruud Gullit y Alessandro Del Piero. Xugadores d'esta posición anguaño son Philippe Coutinho, James Rodríguez, Paulo Dybala, David Silva y Franco Vázquez.
Segunda punta
El segunda punta o segundu delanteru asítiase darréu por detrás del delanteru centru. Suelen ser xugadores bien téunicos, movilidá y qu'apurren gran claridá na ellaboración d'ataque. Nun son necesariamente futbolistes altos y fuertes, yá que'l so llabor nun lu rique. El llabor principal d'un segunda punta ye la d'abrir buecos na defensa, rematar con ésitu les xugaes y aprovir d'asistencies de gol a los sos compañeros. Nun ye un delanteru fixu d'área, pos tiende a baxar unos metros pa sofitar al mediocampo y participar na creación de xugaes -anque esa nun sía'l so llabor nominal-. Tienen De ser capaces de camudar de lladral, movese y amosase pa partir fútbol nel ataque. Estremar del media punta tocantes a que non baxa al mediu campu con obligaciones defensives y xuega más sueltu. Estremar del punteru en que nun s'alluga na banda de la cancha sinón más bien a manera de satélite del delanteru centru. En sí, estos futbolistes xueguen con muncha llibertá nel ataque, a diferencia del restu de los atacantes, y tienen mayor responsabilidá de gol que la mediapunta o'l punteru. Son futbolistes indispensables en formaciones como'l 4-4-1-1 o'l 4-3-1-2 o'l 2-3-5. Exemplos clásicos fueron Ferenc Puskás, Emilio Butragueño, Julio César Romero, Bebeto, Raúl González, Marcelo Salas o Kevin Keegan. Anguaño destaquen Antoine Griezmann, Thomas Müller y Paulo Dybala.
Centrodelantero
Ye l'antiguu centropunta, centrodelantero o centroatacante que xugaba na formación piramidal 2-3-5 y como'l so nome indicar, esti delanteru xugaba nel centru del ataque, a manera de orquestador del xuegu. Cuasi tien les mesmes cualidaes d'un segunda punta d'anguaño, pero la única diferencia ye que'l segunda punta xuega de satélite de la punta netu, sicasí'l centrodelantero yera la exa principal del tol ataque. Lo que ye güei, esta posición ta en desusu.
Exemplu de grandes centrodelanteros fueron Hugo Sánchez, Ronaldo, Ruud van Nistelrooy, Alan Shearer, Marco van Basten, Gabriel Batistuta, Pedro Pablo Lleón, Telmo Zarra y Romário. Lo más paecío anguaño a un antiguu centrodelantero son Luis Suárez, Diego Costa o Daniel Sturridge.
Estremu
Esti tipu de futbolista tamién denomináu aleru o delanteru esterior xugaba nel antiguu estilu 2-3-5. Yá nel posterior puxu del sistema 4-4-2 (la famosa formación wingless ensin ales n'inglés) nos 60s, privilexábase xugar ensin estremu, pero nos 70s col puxu de la naranxa mecánica volvieron apaecer nel sistema 4-3-3 a les bandes del ataque. El so dorsal tradicional foi'l 7, el 11, dependiendo d'en qué banda xueguen (derecha y izquierda, respeutivamente). Son xugadores que básicamente se mueve pegáu a la banda, avanzando perhí hasta'l final de la cancha, enchiendo y unviando centros al delanteru o pases-gol, pase de la muerte. Tocantes a les sos carauterístiques como futbolistes, suelen ser bien rápides y ser precisos pa mandar grandes centros de cualquier puntu escontra l'área y en velocidá. Tienden a ser los dueños de los tiros llibres y, si pueden, rematen a distancia. Exemplos claros fueron el gran Stanley Matthews, quien podría considerase como'l meyor na so clase; Piet Keizer, de los Países Baxos, na dómina de la "naranxa mecánica"; Oleg Blojín, que, a pesar de ser estremu, tenía la capacidá de disparar a la portería rival dende una esquina del área grande a manera de falsu centru, engañando a los porteros y faciendo munchos goles. Tamién destacaron Piru Gaínza, Paco Gento, George Best, Jairzinho, Juan Joya, Helmut Rahn, Raimundo Orsi, Coen Moulijn, Ryan Giggs o Luís Figo. Anguaño destaquen Marco Reus, Alexis Sánchez o Cristiano Ronaldo.
Punteru
Llamáu puñal, falsu estremu o estremu a cuerpu camudáu n'España, o winger n'inglés, tamién denomináu como delanteru interior nel sistema 2-3-5, y, anguaño, xueguen nel ataque a dambes bandes de la formación 4-3-3 o 3-3-1-3. El so dosal tradicional foi'l 7 y el 11, dependiendo d'en qué banda xueguen (derecha y izquierda, respeutivamente). Suelen ser xugadores con muncho vértigu, velocidá y con un gran control del balón. Físicamente, son daqué más pequeños que los delanteros centru, pero más hábiles y creativos. Los punteros estremar de los estremos porque nun busquen la banda hasta'l final del campu, sinón que se mueven dende les bandes escontra la portería, utilizando la xugada denomada "diagonal", y encarando a la defensa y al porteru. Esto ye una diferencia importante nel estilu y la forma de xuegu: xugar con estremos significa un fútbol con un ataque más estáticu esperando'l centru; xugar con punteros implica mayor movilidá del balón. Otra cosa ye qu'a los punteros pídese-yos más goles qu'a los estremos, y suelen ser bien bonos pa faer la gambeta y encarar a les defenses. Antiguos piqueros destacables nesta posición fueron: Johan Cruyff, Pierre Littbarski, René Houseman, Hugo Sotil, Orestes Corbatta y Garrincha; anguaño destaquen: Lionel Messi, Cristiano Ronaldo, Neymar, Gareth Bale, Theo Walcott, Antoine Griezmann, Alexis Sánchez, Antonio Valencia Eden Hazard y Ousmane Dembélé
Sistemes d'ataque
Pueden estremase n'estáticos, rotacionales, direutos y de contraataque.
El ataque estáticu ye más senciellu de realizar; nellos cada xugador adopta un rol y nun varia la so posición na mayor parte del xuegu. Puesto que ye un sistema bien fácil de marcar, rique un gran dominiu de les aiciones téuniques individuales y coleutives, lo mesmo que de xugaes estratéxiques. Esta forma de xugar ye usada por equipos que prefieren el centru al arcu o los pases pola banda, pos solo precísense dos arietes bonos pa cabeciar.
Los ataques rotacionales son los más complexos, pos riquen del intercambiu de posiciones ente xugadores, tratando de caltener un equilibriu en defensa mientres se crea una situación favorable n'ataque. Les rotaciones busquen evitar los marcajes ferriales, según busquen dar tiempu pa estudiar la composición defensiva y los movimientos del equipu contrariu. Provoquen una gran gastadura física, pero apurren una gran movilidá ya intensidá. Ello implica un númberu constante de cambeos y la racionalización del so usu. Lo que ye güei España usa esta forma d'atacar y siempres s'usó en Suramérica claramente con variantes.
Los ataque direutos son aquellos ye que se busca la mayor fondura nel xuegu nel menor tiempu posible. La simple xugada na que l'ariete pasa al pívot, y este dexa a la entrada de la nala por que esti remate seria un bon exemplu d'ataque direutu. Esti estilu d'ataque ye usada magistralmente nel fútbol alemano.
Finalmente, tenemos los contraataques, que consisten na rápida articulación d'una xugada de finalización en provocando un robu al equipu contrariu, dexándo-y en posición desfavorable pa defender l'ataque posterior. Rique una finalización rápida y direuta, pa evitar el repliegue del equipu contrariu. Suelen asoceder en superioridá numbérica atacante o n'igualdá. Esta forma de xugar perfeccionóse n'Italia usando'l catenaccio.
Turdoides rubiginosa
Turdoides rubiginosa (Ablondu Chatterer) ye una especie d'ave de la familia Timaliidae. Alcuéntrase n'Etiopía, Kenia, Somalia, Sudán, Tanzania y Uganda. El so hábitat natural son la sabana ensuga del trópicu o carbes seques subtropicales. Nun s'atopa amenaciáu.
Mordellistena klapperichi
Mordellistena klapperichi ye una especie de coleópteru de la familia Mordellidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase n'Europa Central.
Santana (Soto)
Santana ye un llugar de la parroquia de Soto nel conceyu asturianu d'Ayer.
Alcuéntrase a 3 km de Cabanaquinta, la capital del conceyu, a un altor mediu de 400 msnm y tien una población de.
María Nieves
María Nieves Rego, conocida artísticamente como María Nieves, ye una baillarina, milonguera y coreógrafa de tangu arxentina, conocida mundialmente por integrar el repartu del espectáculu Tangu Arxentín, estrenáu en 1983. Mientres delles décades formó pareya de baille con Juan Carlos Copes, hasta que se dixebraron na década de 1990.
Biografía
María Nieves Rego nació nel barriu de Saavedra de Buenos Aires nel senu d'una familia humilde d'inmigrantes gallegos. Dende neña tuvo de trabayar como emplegada doméstica abandonando la escuela en 4º grau, pa morar na casa de les sos emplegadores en La Boca.
Influyida pola so hermana mayor, "La Ñata", apriende dende mozu a baillar tangu y empieza a asistir a les milongas, xunto cola so amiga Alicia. A los 15 años conoz a Juan Carlos Copes, nel club Estrella de Maldonado, con quien formaría pareya nel baille y la vida.
Adulces la pareya foi faciéndose conocida actuando en clubes y salones barriales, hasta que ganaron un tornéu de baille de tangu nel Luna Park, que-yos abrió les puertes a los espectáculos del centru.
Copes entamó'l Conxuntu Xuvenil integráu por diez pareyes de milongueros, que foi contratáu pol empresariu Carlos Petit, a cargu del Teatru Nacional, unu de los más importante teatros de revista. José María Otero describe'l vestuariu de les milongueras d'esi momentu de la siguiente manera:
Poco dempués trabayaron nel cabaré Ta-Ba-Ris, onde la vedette Juanita Martínez -esposa del cómicu José Marrone- aconseyó-y usar zapatos de rasu de tacu altu estilizar posar. Adulces la pareya empezó a actuar internacionalmente n'otros países d'América Llatina hasta llegar a Estaos Xuníos en 1959.
En travesando momentos difíciles la pareya empezó a tener ésitu en Nueva York. Ed Sullivan convidar a baillar nel so famosu programa de televisión y la so figura foi conocida en tou Estaos Xuníos, al puntu que'l presidente Ronald Reagan contratar pa baillar na Casa Blanca nel so cumpleaños.
thumb|250px|María Nieves y Junior Cervila cierren el so cuadru en [[Tangu Arxentín (espectáculu)|Tangu Arxentín, mientres la presentación en Buenos Aires de 2011.]]
Nesi momentu Claudio Segovia convoca a Copes por que lo ayudar a entamar l'espectáculu de música y bailles Tangu Arxentín, qu'estrenaríen en París en 1983, cola pareya como la figura estelar. El show tendría un ésitu sorprendente, causando la renacencia del tangu nel mundu y caltendríase n'escena de manera siguida por más d'una década, incluyendo un sonoru ésitu en Broadway, en 1985, pol que tolos baillarinos fueron nomaos pa los Premios Tony a la meyor coreografía.
Na década de 1990 les infidelidaes siguíes d'Copes llevaron a la rotura de la pareya, que volvió actuar xunta con ocasión de la reposición de Tangu Arxentín en Buenos Aires y Broadway en 1999.
Ente les actuaciones yá nel sieglu XXI, actúa nel papel de Tida María na película Assassination Tango de Robert Duvall. Depués destaquen les presentaciones de Tiempu Arxentín, primero en 2006 y depués en 2011 na Avenida 9 de Julio de Buenos Aires, ante 15.000 persones que la ovacionaron al realizar el cuadru de la postrera pareya, acompañada por Junior Cervila.
Filmografía
Solamente ella (1975)
Villers-Vicomte
Villers-Vicomte ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cherie Chung
Cherie Chung Chor-hung (en chinu: 鍾楚紅, nacida'l 16 de febreru de 1960) ye una actriz de cine de Ḥong Kong. D'ascendencia hakka, foi una de les principales representantes de la pantalla grande de Hong Kong mientres la década de 1980.
Inicio
Cherie participó na competencia Miss Hong Kong de 1979 y ocupó el tercer llugar. Más tarde foi afayada pol direutor de cine Johnnie To y debutó na so primer película The Enigmatic Case (1980).
Reconocencia
La so guapura y encantu llevar a convertise nuna de les meyores actrices de Hong Kong nesi momentu. Acompañó a Jackie Chan na película Winners and Sinners de 1983. Na so carrera cinematográfica, una de les sos actuaciones más famoses foi en An Autumn's Tale (1987) de Mabel Cheung, onde interpretó a Jennifer, una muyer educada de clase media que se namora d'un home porcaz ya incultu interpretáu por Chow Yun-fat. La película convertir nuna de les cintes romántiques más esitoses na historia del cine de Hong Kong. Chung ye conocida como la "Marilyn Monroe" de la industria del entretenimientu de Hong Kong por cuenta del so curiosu físicu. Retirar de l'actuación na década de 1990. La so última película foi Once a Thief (1991) de John Woo.
Casóse col gurú publicitariu Mike Chu en 1991 nos Estaos Xuníos. El 24 d'agostu de 2007, Chu morrió de cáncer d'estómagu.
Xavier Escaich
Xavier Escaich Ferrer ye un ex-futbolista español que xugaba como delanteru. Nos años 1990 xugó na Primer División col R. C. D. Español, el Real Sporting de Xixón, el F. C. Barcelona y l'Albacete Balompié.
En xunetu de 1993 fichó pol Real Sporting de Xixón por 25 millones de pesetes, onde xugaría ventitrés partíos de lliga, seis d'ellos completos. Metió 8 goles, 4 d'ellos nel mesmu partíu, el 16 de xineru de 1994, cuando el Sporting consiguió la mayor goleada de la so historia en Primer División, al ganar 7-1 al C. A. Osasuna.
Mordellistena kochi
Mordellistena kochi ye una especie de coleópteru de la familia Mordellidae.
Dexter
Dexter ye una serie de televisión, emitida orixinalmente pola cadena Showtime dende'l 1 d'ochobre de 2006 hasta'l 22 de setiembre de 2013. Protagonizada por Michael C. Hall, la serie ta ambientada en Miami y la primer temporada ta basada na novela Darkly dreaming Dexter, de Jeff Lindsay. Les temporaes posteriores evolucionaron de forma independiente de les obres de Lindsay. Afacer pa la televisión por James Manes, Jr,. quién escribió'l primer episodiu.
La serie tuvo crítiques bien bones y gran popularidá. Michael C. Hall recibió dellos premios y nominaciones pola so interpretación de Dexter, incluyendo un Globu d'Oru. El 18 de payares de 2011, tres la sesta temporada, anunciárase que Dexter anovaría pa dos temporaes más y, n'abril de 2013 decidióse nun anovar por una temporada más, siendo la octava la postrera.
Sinopsis
Dexter ye un forense especializáu n'analís de chiscadures de sangre nel Departamentu de Policía de Miami. Tamién ye un fiel noviu, un risonderu padrastru, un hermanu confidente y ―pa dalgunos― un freak del sangre. Pero amás, Dexter ye un sicópata que, al terminar la so vez na comisaría, busca a criminales cuestionables pa quitar la sede el so particular moral y los matu: Dexter ye un asesín en serie. L'únicu que dende'l so infancia conocer realmente foi'l so padre adoptivu, Harry Morgan, quien-y dio la educación y el modus operandi col que lleva a cabu los sos crímenes (o la so particular xusticia). Al dase cuenta de que l'instintu asesín del so fíu yera imposible d'evitar, decidió educalo pa sacar provechu del so particular sei de sangre y apurri-y un códigu d'actuación denomináu «el códigu de Harry», enfocáu a escorrer y esaniciar a aquellos asesinos que consiguieren refugar l'aición de la Xusticia.
Primer temporada
La primer temporada presenta a Dexter Morgan (Michael C. Hall), forense y asesín en serie, y a los sos compañeros de la policía de Miami: a la so hermana adoptiva Debra Morgan (Jennifer Carpenter), a Vince Masuka (C. S. Lee), al detective Ángel Batista (David Zayas), al sarxentu James Doakes (Erik King) y a la teniente María LaGuerta (Lauren Vélez). Tamién apaecen Rita Bennet (Julie Benz), pareya de Dexter y madre de Astor (Christina Robinson) y Cody (Daniel Goldman y Preston Bailey). El padre d'estos dos neños y ex-home de Rita ye Paul (Mark Pellegrino), que remanez en saliendo de la cárcel. La trama d'esta temporada basar na persecución del Asesín del camión de xelu, quién estaza a les sos víctimes y que resulta ser un hermanu que Dexter desconocía tener.
Segunda temporada
Na segunda temporada Dexter ye siguíu pol so compañeru Doakes (Erik King), qu'abarrunta qu'hai daqué estrañu nél. Por cuenta de ello, Dexter nun puede matar, pero cuando atopa la ocasión afaya que la muerte del so hermanu dexó-y remortines. Ye por ello que Rita cree que ye drogadictu y da-y un ultimátum: o va a terapia o la so rellación va acabase. Asina va ser como Dexter asiste a eses xuntes y conoz a la estraña Lila West (Jaime Murray), una muyer que se va encegolar con él. Amás, el casu d'esta temporada ye afayar la identidá del Carniceru de la Badea dempués de que s'atoparen na badea Harbor unos cuerpos estazaos en bolses de basura. Esi carniceru nun ye otru que Dexter, quien siempres tiraba ellí los cuerpos. A partir d'entós, los sos propios compañeros empezaren una busca qu'él va intentar boicotiar tres la llegada del axente especial del FBI, Frank Lundy (Keith Carradine), un home mayor que va caltener una curtia rellación con Debra Morgan.
Tercer temporada
Nesta temporada, Dexter matu a Óscar Prau (Nick Hermz) en defensa mesma cuando dambos diben matar a la mesma persona: un traficante de drogues conocíu como Freebo (Mike Erwin). Óscar yera l'hermanu menor del fiscal del distritu Miguel Prau (Jimmy Smits) ―exnovio de la teniente María LaGuerta― y un policía con males pulgues llamáu Ramón (Jason Manuel Olazábal). Cuando Dexter matu a Freebo, que yera'l principal sospechosu, Miguel afayar y Dexter aliega habelo matáu en defensa propia. Guardando'l secretu, ente Miguel y Dexter naz daqué paecíu a l'amistá. Cuando eventualmente Miguel conoz la naturaleza de Dexter, xuntos empiecen a escoyer a les víctimes. De la mesma, la muyer de Miguel, Sylvia (Valerie Cruz) va convertir na meyor amiga de Rita, que ta embarazada. Per otru llau, el casu de la temporada ye'l del Espelleyador, un asesín en serie qu'arrinca un cachu de piel a les sos víctimes.