cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Getúlio Vargas
Gobiernu Electu (1950-1954)
Electu'l día 3 d'ochobre de 1950, ganando al UDN que tenía como candidatu nuevamente a Eduardo Gomes, y el Partíu Social Democráticu (PSD), que tenía como candidatu a Cristianu Machado, que abandonó y terminó sofitando a Getúlio. Fundamental pa la so eleición foi'l sofitu del Gobernador de São Paulo Ademar Pereira de Barros, que tresfirió pa Getúlio Vargas un millón de votos paulistas.
Tuvo un gobiernu solmenáu col "Manifiestu de los Coroneles" y el polémicu aumentu del salariu mínimu en 100%. Nesti periodu, fueron creaes la Petrobrás y la Eletrobrás.
Ente los ministros del so gabinete destacáronse Ciro do Espírito Santo Cardoso (Guerra), Horácio Lafer y Osvaldo Aranha (Facienda), Nero Moura (Aeronáutica), Tancredo de Almeida Nieves (Xusticia ya Interior), João Nieves da Fontoura (Rellaciones Esteriores), João Goulart (Trabayu, Industria y Comerciu) y José Américo de Almeida (Vialidad y Obres Públiques).
Le Chalon
Le Chalon ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Getúlio Vargas
Gobiernu Electu (1950-1954)
El 5 d'agostu de 1954, un atentáu a tiros de revólver mató al mayor de l'aeronáutica Rubens Vaz y dexó mancáu al periodista Carlos Lacerda, creando una crisis política que llevó al suicidiu de Getúlio Vargas, n'estrañes circunstancies, el día 24 d'aquel mes.
Le Chalon
Tien una población de y una superficie de  km².
Getúlio Vargas
«La nueva política de Brasil»
Gracies a Getúlio Vargas, los estaos que fixeron la revolución de 1930 tomaron el control de la política nacional. Tolos presidentes d'ente 1930 a 1964, fueron gauchos o mineiros, de cuenta que, mientres tal periodu, exercieron los gobiernos de Café Filho, Nereu Ramos, Juscelino Kubitschek (ente 1956 y 1961) y, a lo último, Jânio Quadros. Con éses los 50 años siguientes a la revolución de 1930, fueron mineiros y gauchos quien ocuparon la presidencia de la república mientres 46 años (Kubitschek yera médicu)
Los partíos fundaos por Getúlio Vargas Partíu Social Democráticu (PSD) (partíu de los ex-interventores nel Estado Novo y intervencionista de la economía} y l'antiguu Partíu Trabalhista Brasileiro (PTB), apoderaron la escena política dende 1946 hasta 1964. PSD, UDN y PTB, los mayores partíos políticos d'aquel periodu, yeren lideráu por mineiros (PSD y UDN) y por gauchos (el PTB). Trés tenientes de 1930 llegaron a la presidencia: Castelo Branco, Médici y Geisel. Y el inda ex-teniente Juarez Távora foi segundu nes eleiciones presidenciales de 1955, l'ex-teniente Eduardo Gomes, salió segundu nes de 1945 y 1950. Dambos candidatos de la UDN, lo qu'amuesa tamién la influencia de los ex-tenientes na UDN, partíu que tenía entá ente los sos líderes al ex-teniente Juraci Magalhães.
L'estilu consolidador de Getúlio foi incorporáu como la manera de faer política de los brasilanos, y tuvo como'l so mayor adepto al ex-ministru de Xusticia de Getúlio, Tancredo Nieves, y el so mayor momentu na gran alianza política formóse en redol a él, controlando la transición del Réxime militar escontra la democracia, en 1984-1985. L'estilu del gobiernu intentaba coles mesmes prestar a les élites y al proletariáu, magar nun foi una creación getulista, anque Getúlio tenía una personalidá típica del populismu. Esa alianza élite-proletariáu tresformóse típica nel Brasil, como l'Alianza del PTB-PSD sofitada pol clandestín PCB ente los años 1946–1964, y anguaño cola alianza de PT-PP-PMDB-PL.
Getúlio Vargas foi'l creador del populismu nel Brasil. A partir de 1946 hasta 1964, el populismu tomaría impulsu, teniendo ente los sos principales esponentes a Adhemar de Barros, Jânio Quadros y João Goulart. Nos últimos años, el representante del populismu con mayor proyeición foi Leonel Brizola del PDT. Anguaño, partíos con participación na cayida del réxime militar de 1964 (como'l PMDB, el PT) y el PSDB, natural del PMDB, asumieron un papel fundamental nel xuegu políticu, al llau del PFL, herederu del UDN, y de los antiguos partíos de sofitu a los militares: ARENA y PDS.
Dalgunos dicen que'l suicidiu de Getúlio Vargas foi'l responsable del golpe militar de 1964. Créese que la indignación contra les fuercies de derecha (na dómina representaes por Carlos Lacerda y el UDN), foi responsable del suicidiu de Getúlio Vargas, torgando que los militares llegaren al poder yá en febreru de 1954 por ocasión del "Manifiestu de los Coroneles", o n'agostu de 1954, cuando s'esperaba la deposición de Getúlio.
Reinu d'Escocia
El Reinu d'Escocia (en gaélicu escocés: Rìoghachd na h-Alba; n'escocés: Kinrick o Scotland) foi un estáu nel noroeste d'Europa, qu'esistió ente los años 843 y 1707.
Getúlio Vargas
La nueva economía de Brasil
La política sobre'l trabayu llevada a cabu por Vargas xeneró discutinios entá hasta'l día de güei, pos foi condergada como "paternalista" por intelectuales d'esquierda, qu'acusaben a Vargas d'usar pequeños beneficios reformistes pa intentar anular la influencia de la izquierda sobre'l proletariáu, deseyando tresformar a la clase obrera nun sector sol so control, y asumir el control del movimientu obreru de forma análoga a la "Carta del Lavoro" del fascista italianu Benito Mussolini.
Reinu d'Escocia
Ocupaba'l terciu norte de la islla de Gran Bretaña (actual posición d'Escocia), compartiendo frontera terrestre al sur col Reinu d'Inglaterra (col que se xunió pa formar el Reinu de Gran Bretaña, nos términos del Acta d'Unión, en 1707). Partía con el mar del Norte al este, l'océanu Atlánticu al norte y oeste, y la canal del Norte y el mar d'Irlanda al suroeste.
Getúlio Vargas
La nueva economía de Brasil
Los defensores de Getúlio Vargas contraatacaben diciendo qu'en nengún otru momentu de la historia de Brasil hubo meyores comparables nos derechos de los trabayadores. Los esponentes máximos d'esta posición fueron João Goulart y Leonel Brizola, siendo Brizola consideráu'l postreru herederu políticu del "Getulismo", o de la "Yera Vargas", nel llinguaxe de los brasilianistas.
Reinu d'Escocia
Desque en 1482 Inglaterra tomara'l control de la ciudá costera de Berwick-upon-Tweed, el territoriu del Reinu d'Escocia pasó a ser el de l'actual Escocia.
Getúlio Vargas
La nueva economía de Brasil
La crítica de la derecha, y de los lliberales, dicíen qu'estes lleis del trabayu perxudicaríen a los trabayadores nel llargu plazu porque aumentaríen el llamáu "costo Brasil", sobrecargando los costos de producción de munches empreses, causando una inflación que destruyiría los valores de los salarios, faciendo que les empreses brasilanes contrataren a menos trabayadores y volviérase difícil invertir nel Brasil. Asina, según la crítica lliberal, les lleis pro-trabayador xeneraron al llargu plazu inflación y desemplegu ente los trabayadores brasilanos per munchos años.
Reinu d'Escocia
Edimburgu, la ciudá más grande del país, foi precedida peles ciudaes de Scone, Dunfermline y Stirling, como capital del país.
Getúlio Vargas
La nueva economía de Brasil
El intervencionismu estatal na economía empecipiada por Getúlio namái creció col pasar de los años, algamando la so máxima rellumanza nel gobiernu del ex-teniente de 1930 Ernesto Geisel mientres la dictadura militar de la década de 1970. Solamente a partir del gobiernu de Fernando Collor a entamos de 1990 empezar a faer un desmonte del Estáu intervencionalista.
Reinu d'Escocia
En 1603 el rei escocés Xacobu VI aportó a la corona d'Inglaterra, xuniéndose les corones, siguíu de la unión de los parllamentos nel añu 1707 col Acta d'Unión.
Getúlio Vargas
La nueva economía de Brasil
Mientres 60 años, dempués de 1930, tolos ministros de la cartera económica del gobiernu federal fueron favorables a la intervención del Estáu na economía brasilana, sacante Eugênio Gudin que desempeñó'l cargu por 7 meses en 1954, y el dúu de Roberto Campos - Octávio Bulhões, por menos de 3 años (1964 –1967).
Reinu d'Escocia
Nun tiempu Escocia taba habitada por 5 pueblos;
Getúlio Vargas
Trabalhadores do Brasil
"Trabalhadores do Brasil", (n'español, Trabayadores de Brasil), yera la frase qu'usaba Getúlio pa empecipiar los sos discursos. Y non yá nel so discursu, la intención al bien de los trabayadores nel so gobiernu, marcó un tiempu de cambeos sociales célebres, onde'l trabayadores paecieron ser el centru del escenariu políticu nacional.
Reinu d'Escocia
La unificación d'estes xentes nun se produció hasta mediaos del sieglu IX cuando Kenneth MacAlpin pasu a ser rei de dambos, pictos y escotos.
Getúlio Vargas
Carta-testamentu de Getúlio Vargas
(Traducción al asturianu de la orixinal en portugués) miniaturadeimagen|Tresllado del cuerpu de Getúlio Vargas de Rio de Janeiro pal entierru en São Borja, 1954. [[Archivu Nacional de Brasil|Archivo Nacional de Brasil.]]
Reinu d'Escocia
Los escotos yeren los qu'apoderaben la mayor parte d'Escocia.
Historia
[[Image:Languages of Scotland 1400 AD.svg|thumb|Llingües d'Escocia a principios del sieglu XV, a partir de la evidencia toponímica.
]] El reinu d'Escocia foi creáu nel añu 843 porKenneth McAlpin a partir de la unión del Reinu de Dalriada cola confederación establecida polos pictos (Fortriu). Primeramente'l reinu entendía la zona norte de los ríos Forth y Clyde, restando'l territoriu de la Escocia actual sol poder de los bretones, que establecieron una serie de reinos que darréu fueron xuníos a Escocia.
Asina en tiempos de Constantín II d'Escocia y Malcolm II les fronteres establécense pela redolada del ríu Tweed. En 1124, Alejandro I consigue incorporar al reinu los territorios del Reinu de Strathclyde (actual rexón de Strathclyde) y Lothian, territorios que fueron confirmaos pol so hermanu David I, y que nel añu 1237 fueron ratificaos col rei d'Inglaterra como intermediariu la firma del Tratáu de York. En 1234 Alejandro II d'Escocia consigue incorporar el territoriu de Galloway a los sos dominios nuna guerra contra Enrique III d'Inglaterra. En 1263 Alejandro III consigue'l control de les islles Hébrides, la Islla de Man y Caithness gracies a la so victoria sobre les fuercies del Reinu de Noruega d'Haakon IV na Batalla de Largs, conquista que foi ratificada por aciu la firma del Tratáu de Perth nel añu 1266 per parte del rei Magnus VI.
Kenneth McAlpin apaez na historia como cabeza de la resistencia de los pictos contra la invasión viquinga. Los viquingos invadiera'l país y estermináu por completu a la población picta de les islles Orcadas y Shetland y avanzaben pol restu d'Escocia. Per dellos años McAlpin aguantó la invasión y foi reconocíu como Rei del País de los Pictos, non como Rei d'Escocia; Escocia entá nun esistía como país.
En 878 el rei Aedh ye asesináu pol so llugarteniente Geric, un refuxáu gaélicu qu'escapó de la invasión viquinga. Geric facer del tronu y partió la tierra ente los sos compañeros gaélicos.
Los primos Constantín y Donald retornen del so abellugu n'Irlanda y reclamen el tronu de Aedh. Constantín y Malcolm vencen a Geric, que muerre na so fortaleza de Dundurn en 889.
Por cuenta de los sos años d'exiliu n'Irlanda, Constantín y Donald favorecen a los sos compañeros gaélicos o scotti, como los romanos llamaben a los irlandeses, a pesar que los dos primos yeren de pura sangre picto. El País de los Pictos empieza a conocese como'l Reinu d'Alba o Escocia, el País de los Irlandeses.
Un acontecimientu decisivu na historia d'Escocia foi la Batalla de Brunanburh, batalla qu'enfrentó a una coalición d'escoceses, viquingos y bretones contra l'exércitu inglés del rei Athelstan en 937. Magar la victoria foi pa los ingleses, los contendentes quedaron exhaustos, los ingleses arrenunciaron n'invadir Escocia y les llendes ente dambos reinos quedaron establecíos por sieglos.
En 1295 Juan Balliol robla un tratáu de cooperación con Felipe IV de Francia nomada Alianza Auld, estableciendo una estrecha rellación ente estos dos reinos contra'l Reinu d'Inglaterra. Esta alianza dura hasta finales de 1560, momentu nel que'l destín d'Escocia foi la so unión personal con Inglaterra.
Con Escocia en poder del rei Eduardu I d'Inglaterra, son los obispos William Lamberton y Robert Wishart los qu'entamen la resistencia d'Escocia del dominiu inglés.
Reforma relixosa
thumb|[[John Knox.]] Mientres el sieglu XVI Escocia sufre una Reforma Protestante. Na primer parte del sieglu, les enseñances de Martín Lutero primeru y Xuan Calvino dempués, empiecen a influyir n'Escocia. La execución d'una serie de predicadores protestantessobremanera del luteranu Patrick Hamilton en 1527 y del calvinista George Wishart en 1546, que foi quemáu na foguera acusáu de herexía pol cardenal David Beaton, nun paran la espansión d'estes idees. Poco dempués de la execución de Wishart el cardenal Beaton foi asesináu.
La eventual Reforma de la Ilesia d'Escocia foi llevada a cabu pol parllamentu dende 1560 (mientres la minoría d'edá de María I d'Escocia), cuando la mayoría de los escoceses adopten el calvinismu. La figura más influyente foi la de John Knox, que fuera discípulu de Calvino y Wishart. La relixón católica nun ye esaniciada totalmente, y caltúvose viva en particular en partes de les tierres altes.
Unión personal con Inglaterra
thumb|Retrato de [[Xacobu VI d'Escocia|Xacobu I d'Inglaterra y VI d'Escocia.]]
Tres la muerte prematura de Xacobu V d'Escocia en 1542 la so fía María d'Escocia foi coronada reina con tan solo 6 díes de vida, teniendo la rexencia mientres la so minoría d'edá del Lord Protector James Hamilton, cargu qu'ocupa hasta finales de 1554. Mientres la rexencia, la madre de María, María de Guisa, facer col poder, preparando'l matrimoniu de Maria col príncipe Eduardo d'Inglaterra, matrimoniu que finalmente non se lleva a cabu.
La negativa de María de Guisa acarreta qu'a partir d'aquel momentu surde un enfrentamientu col Reinu d'Inglaterra, de primeres con Enrique VIII y, darréu, con Sabela I. En mediu del conflictu dinásticu y relixosu (María d'Escocia yera la lexítima heredera del reinu d'Inglaterra por ser considerada Sabela I illexítima según la relixón católica), María d'Escocia foi encarcelada por Sabela I y asesinada en febreru de 1587, habiendo primeramente abdicáu la corona escocesa en favor del so fíu Xacobu VI d'Escocia
Dempués del fallecimientu de Sabela I nel añu 1603, Xacobu VI foi nomáu herederu lexítimu del tronu inglés, convirtiéndose nel iniciador de la Dinastía Estuardo y adoptando el nome de Xacobu I d'Inglaterra. Esta unión del reinu (xunto con Irlanda, que naquellos momentos formaba parte d'Inglaterra) foi puramente personal, calteniendo los dos la so práutica independencia política.
Commonwealth y el Protectoráu
Nel sieglu XVII hai un periodu de disturbios n'Escocia, la confrontación relixosa d'Escocia contra Carlos I, que trata d'imponer l'estilu inglés nos llibros d'oración de la Ilesia d'Escocia da llugar a la creación del "National Covenant" (Pactu Nacional), y más tarde la Guerra de les Bisbas, la Guerra Civil Escocesa y les Guerres de los Trés Reinos. Ente 1651 y 1660 Escocia foi ocupada por un exércitu militar inglés empobináu por George Monck so les órdenes d'Oliver Cromwell.
Mientres l'establecimientu d'El Protectoráu, el gobiernu de Oliver Cromwell como Lord Protector, abólese'l Parllamentu d'Escocia. A la fin d'esti periodu de gobiernu devuélvese'l poder al pueblu so la restauración monárquica de Carlos II.
Unión con Inglaterra
thumb|Bandera del [[Reinu de Gran Bretaña, del que Escocia formaría parte a partir de 1707.]] A principios del sieglu XVIII la principal razón de la política inglesa foi asegurar la socesión del tronu británicu en casu de nun tener descendencia direuta. Asina según l'Acta d'Establecimientu, roblada en 1701 la corona inglesa, en casu de nun tener descendencia direuta, pasaría a la Casa de Hannover, de relixón protestante. En 1702 la muerte del rei Guillermu III trai l'ascensu al tronu d'Ana I, que nun tenía herederu a la muerte del príncipe Guillermo de Gloucester nel añu 1700.
Nel añu 1703 la unión dinástica ente'l Reinu d'Inglaterra y el Reinu d'Escocia taba en crisis, una y bones el Parllamentu d'Escocia pretendía instaurar con esta crisis socesoria una dinastía independiente, lo que suponía la independencia total al respective de Inglaterra. El Parllamentu encamienta a la execución de Carlos I mientres la Guerra Civil Inglesa, un fechu que nun cunta con nengún pidimientu d'ayuda del Parllamentu Escocés y que podía ser interpretada como una ofiensa y una ilegitimidad. Esta teórica independencia nun yera deseyada per Inglaterra yá que l'establecimientu d'un reinu independiente escocés podía acarretar una alianza d'esti país con dalgún enemigu de los ingleses, y de la mesma, un ataque contra los sos territorios, polo cual, el problema escocés tenía de ser neutralizáu y garantizar la socesión na Casa de Hannover.
La firma del Acta d'Unión de 1707 trai consigo la desapaición del Reinu d'Inglaterra y del Reinu d'Escocia y la creación del Reinu de Gran Bretaña, eslleiéndose asina los parllamentos de cada unu d'estos dos reinos y estableciendo el Parllamentu del Reinu Xuníu con sede nel Palaciu de Westminster.
La dinastía de Balliol
Eduardo Balliol y David II llucharon pol tronu.
La República d'Inglaterra y el Protectoráu
La república duró hasta 1653, y foi asocedida pol Protectoráu que terminó en 1659 y foi siguíu de desorde hasta la restauración de 1660.
Iota Antliae
Iota Antliae (ι Ant / HD 94890 / HR 4273 / HIP 53502) ye una estrella na pequeña constelación d'Antlia, la máquina neumática, cerca de la llende con Centauru. De magnitú aparente +4,61, ye la tercer estrella más brillosa de la mesma, dempués de α Antliae y ε Antliae. Al igual qu'éstes, ye una xigante naranxa y ye la más próxima ente elles, yá que s'atopa a 199 años lluz del Sistema Solar.
De tipu espectral K1III, Iota Antliae tien una temperatura superficial de 4802 K. El so radiu ye 11 vegaes más grande que'l radiu solar, comparable al d'Alkes (α Crateris), Wazn (β Columbae) o Menkent (θ Centauri), por citar delles de les munches estrelles asemeyaes nel cielu nocherniegu. Anque ye 73 vegaes más lluminosa que'l Sol, la so lluminosidá queda lloñe d'otres xigantes naranxes más conocíes, como Arturu (α Bootis), Aldebarán (α Tauri) o la mesma α Antliae, nesta mesma constelación. Ésta última ye unes 7 vegaes más lluminosa qu'Iota Antliae.
Netta rufina
El ye una especie d'ave anseriforme de la familia Anatidae mesma d'Eurasia y el norte d'África. Nun se reconocen subespecies.
Descripción
left|thumb|Fema. thumb|left|Machu en plumaxe reproductivu. Ye una de les anátidas más vivamente coloriaes d'Europa. Destaca pel so gran cabeza redonda. Mide ente 45 y 54 cm de llargu y ente 85 y 92 cm de valumbu, y suel pesar ente 800 y 1500 g. El machu ye inconfundible cola so prominente cabeza de color castañu anaranxáu y el so picu coloráu. El so pescuezu y la mayor parte del so cuerpu son negros, quitando un gran llurdiu blancu qu'ocupa la parte central del so lladral, y el llombu que ye pardu abuxada como les coberteres de les sos ales. Presenta una gran franxa blanca que toma toles plumes de vuelu de les sos ales, y el cantu anterior y la parte inferior de les sos ales, amás de la punta de la so cola, tamién son blancos. L'iris de los sos güeyos ye coloráu. La fema ye de tonos pardos escamplaes, daqué más escuros nes partes cimeres. Les sos mexelles ablancazaes oldeen col pileu pardu. El picu de la fema ye coritu cola punta anaranxada y los sos güeyos castaños. El machu en plumaxe d'eclís ye similar a la fema anque más escuru, y sigue teniendo'l picu acoloratáu.
L'únicu coríu con un patrón de plumaxe paecíu al del machu nel so área de distribución ye'l porrón común, pero ésti tien les nales y llombu ablancazaes na so totalidá, y el so banduyu ye blancu non solo'l lladral. Amás anque tienen la cabeza y los güeyos d'un color similar, la cabeza del porrón ye de forma triangular y el so picu ye negru y gris, non coloráu.
Taxonomía y etimoloxía
La etimoloxía del nome del so xéneru ye simple, Netta ye la pallabra del griegu antiguu que significa «patu». El so nome específicu rufina procede del términu llatín rufus, que significa «pelirroxu», col agregu de la partícula feminizadora -ina (yá que tanto anas como netta son femeninos). thumb|left|Machu camudando escontra'l plumaxe d'eclís.
Distribución y hábitat
Cría en llagos y llagunes de llatitúes templaes d'Europa y Asia occidental y central. La mayoría de les sos poblaciones son migratories. Pasa l'iviernu nel sur d'Europa y Asia y el norte d'África. Mientres la migración y el so periodu de invernante tamién puede atopase n'estuarios, deltes, marismas y otros hábitats costeros.
Comportamientu
thumb|Fema alimentándose xunto coles sos críes. Aliméntase principalmente de plantes acuátiques, incluyíes los sos raigaños y granes, anque complementa la so dieta con invertebraos como moluscos y pequeños anfibios y peces.
thumb| Netta rufina
La dómina de cría tien llugar ente abril y agostu. Constrúi'l so nial nel suelu xunto a la vera o sobre balses de vexetación flotante. Guara mientres unos 26 a 28 díes una puesta d'ente 6 y 12 güevos de color verde claru. Mientres la fema guara y curia de la prole los machos camuden por completu'l so plumaxe perdiendo la capacidá de vuelu mientres un mes, un periodu denomináu mancada, que pasen escondíos ente la vexetación palustre la mayor parte del tiempu. Les femes realicen la muda un mes dempués, cuando les sos críes tán emplumando.
Chun Jung-myung
Chun Jung-myung ye un actor surcoreanu que nació en Daejeon.
Tan Yunxian
Tan Yunxian foi una médica de la yera Ming, en China.
La güela de Tan yera la fía d'una médica. Una razón pola que'l so güelu casóse con ella foi p'aprender medicina por sigo mesmu. Dos de los fíos de los sos güelos aprobaron l'exame jinshi y aportaron a oficiales. Unu d'estos fíos yera'l padre de Tan. Debíu al ciñu que los sos güelos teníen por ella, tresmitiéron-y el so conocencies médiques. Más tarde, Tan Yunxian casóse, tuvo cuatro fíos y prauticó la medicina con muyeres. Tan vivió una vida más llarga que la mayoría, finando a la edá de 93 años.
Contestu médicu
La práutica médica de Tan Yunxian centrar n'atender a muyeres. Primeramente empezar per tratar a los sos propios fíos, cola ayuda de la so güela pa confirmar el so diagnósticu. Los rexistros de la obra de Tan revelen trenta y ún de los casos de los pacientes que trató. Les muyeres coles que trabayó de normal teníen dolencies cróniques, más que d'enfermedaes temporales. Na China Ming munches muyeres carecíen “les dolencies de les muyeres,” como irregularidaes menstruales, albuertos, esterilidá y fatiga postparto. Otros pacientes tuvieron enfermedaes que cualquier sexu podría contraer, como tos, velea, erupciones cutanees, hinchadures, foria o estomagaes.
Tan, de forma similar a otru doctores, prescribía de cutiu plantes melecinales a los sos pacientes. Tan tamién prauticó moxibustión; esto consistía nel quemáu de moxa, o Artemisia seca, en puntos concretos del cuerpu, lo cual yera similar a l'acupuntura. Esti procesu aguiyó la circulación de qi. Por cuenta de que el físicu qu'aplicaba'l moxa tenía que tocar al paciente, el doctores nun podíen aplicar esti tratamientu en muyeres. Tan sirvióse de munches muyeres na so práutica. Dellos rexistros amuesen la conclusiones de Tan de cómo estes muyeres de cutiu trabayaben con elles mesmes, amosando dellos síntomes.
A pesar de que Tan Yunxian prauticó xinecoloxía, pediatría y obstetricia, la so esperiencia n'otros campos tuvo llindada. Tan solo foi capaz de prauticar medicina nel país ente los sos amigos o conocíos. Inclusive dempués de terminar el llibru Dichos d'una doctora, nun tuvo la posibilidá de publicar. De fechu tuvo que pidir al so fíu que lu publicara por ella.
Estatus de les médiques na China Ming
Al contrariu que los sos compañeros de l'antigua China, les muyeres nun aprendíen les sos habilidaes de los maestros nin teníen el propósitu o oxetivu d'establecer les sos propies clíniques tres el so aprendizaxe. Pa les muyeres, la formación familiar yera'l modelu estándar d'educación. Mientres les muyeres taben bastante especializaes nes sos téuniques médiques, raramente fixeron aportaciones teóriques al campu. A diferencia de los doctores, les muyeres recibieron formación médica p'asisti-yos a manera de “trabayu de sofitu.”
Clara de Bélxica
Claire Louise Coombs, más conocida como Clara de Bélxica, ye la esposa del Príncipe Lorenzo de Bélxica y ye topógrafa d'oficiu.
Matrimoniu y descendencia
El 12 d'abril de 2003, casóse col Príncipe Lorenzo de Bélxica, el segundu fíu varón del rei Alberto II de Bélxica. La ceremonia civil celebrar nel Conceyu de Bruxeles, y la ceremonia relixosa tuvo llugar na Catedral de San Miguel y Santa Gúdula de Bruxeles. El vistíu de novia foi un diseñu d'Edouard Vermeulen. La novia foi creada Princesa de Bélxica nel so propiu derechu poco primero de la ceremonia, el 1 d'abril de 2003 y nel so matrimoniu, convertir en La so Alteza Real la Princesa Clara.
La pareya real tien una fía, La so Alteza Real la Princesa Luisa Sofía María de Bélxica, que nació'l 6 de febreru de 2004. El 28 de xunu de 2005, anuncióse que la princesa Clara taba embarazada de ximielgos. Esperábase que diera a lluz en xineru de 2006, pero, arriendes d'entueyos, ella dio a lluz a los Príncipes Nicolás Casimiro María y Emérico Augusto María el 13 d'avientu de 2005.
Llabor institucional
Como miembru de la familia real, la princesa Clara foi estremada col Gran Gordón de la Orde de Leopoldo. Ella participa n'eventos públicos, como les celebraciones pel Día Nacional de Bélxica, y nos eventos de la familia real, como bodes y bautizos.
A diferencia de los sos dos cuñaes, Matilde y Astrid, Clara nun tien nengún papel oficial definíu.
De xemes en cuando apaez en públicu acompañando al so home, polo xeneral en sofitu de causes ambientales o de beneficencia escontra los animales. Tamién ye patronu principal de la Sociedá Coral de Bruxeles, que cantó na parte relixosa de la ceremonia del so matrimoniu.
Cyanicterus cyanicterus
Distribución y hábitat
Alcuéntrase en Brasil, Guayana francesa, Guyana, Surinam y Venezuela.
Ziziphus amole
Ziziphus amole, ye una especie d'arbustu o árbol perteneciente a la familia de les Rhamnaceae.
Descripción
Ye un arbustu o árbol pequeñu qu'algama un tamañu de 12 m d'altor, coles cañes nueves verdes, dacuando tien escayos. Les fueyes tienen forma de güevu o dacuando un pocu arrondaes. Les flores son un pocu velludas. Los frutos son globosos y pequeños, de color acoloratáu.
Distribución y hábitat
Orixe desconocíu, habita en clima templáu y semiseco ente los 40 y los 2100 metros, acomuñáu al monte tropical caducifoliu, carba xerófilu y monte de pinu-encina.
Taxonomía
Ziziphus amole describióse por (Sessé & Moc.) M.C.Johnst. y espublizóse en American Journal of Botany 50(10): 1021–1022, f. 1. 1963. Ziziphus: nome xenéricu que deriva, según una fonte, del nome persa zizfum o zizafun, anque la razón de la so aplicación ye desconocida, y otra fonte diz qie vien de zizouf, el nome árabe de Ziziphus lotus, un árbol caducifoliu arbustiva del Mediterraneu. Pliniu'l Vieyu aparentemente utiliza'l nome en llatín de Zizyphus pal azufaifo.
amole: epítetu
Partíu Comunista de Gran Bretaña
El Partíu Comunista de Gran Bretaña (n'inglés: Communist Party of Great Britain) foi un partíu políticu del Reinu Xuníu (sacante Irlanda del Norte) qu'esistió ente 1920 y 1991. Trátase del partíu comunista más grande del país.
Poco primero de la so desapaición, asocedida pocos años dempués de la cayida del Muriu de Berlín, en 1988 el sector críticu del Partíu, que siguía abogando pol socialismu real, xunto a la totalidá de los editores del so periódicu históricu, The Morning Star, yá abandonara'l CPGB, creando un Partíu alternativu, el Partíu Comunista Británicu (BCP), que se considera'l socesor ideolóxicu del movimientu comunista de Gran Bretaña.
La Revolución d'Ochobre
L'españíu de la Revolución d'Ochobre de 1917 en Rusia, en metá de la Primer Guerra Mundial, col trunfu de los bolxeviques, provocó un fuerte cambéu social y políticu en tol mundu. Les estratexes llevaes a cabu hasta agora quedaben n'entredichu y tou yera susceptible de ser revisáu.
La creación d'un nuevu horizonte políticu so la llinia del marxismu llevó a la creación de nuevos espacios y organizaciones polítiques que siguíen la estrella revolucionaria d'aquellos ingrientes años.
Lenin foi una figura internacional de prestíu y discutiniu. El marxismu políticu yá nun tenía puramente a los socialdemócrates, tan desprestixaos n'Europa por anteponer los intereses patrióticos a los internacionalistes. La defensa del internacionalismu y el pacifismu en contra d'una guerra vista como imperialista dientro del gruesu del movimientu obreru nun foi sinón a dar razón a los líderes principales del incipiente comunismu, como'l mesmu Lenin, Zinoviev o Trotsky.
La fundación de la Internacional Comunista, reivindicada como III Internacional, va dirixir a escala mundial l'aldu de la llucha de clases y l'impulsu de crear por tol planeta nueves organizaciones y partíos allegaos a la nueva hexemonía de Moscú. Nesti contestu, en 1920 ye cuando naz el CPGB, poles sos sigles n'inglés.
Unificación del marxismu británicu
El CPGB foi fundáu en 1920, tres el resolución de la Internacional Comunista qu'encamentaba a tolos marxistes a abandonar los Partíos socialdemócrates y constituyir dos talos Partíos Comunistes. El CPGB formar tres la fusión de diversos pequeños partíos y organizaciones marxistes: el Partíu Socialista Británicu, la Unión Comunista del Grupu Socialista y el Partíu Llaborista Socialista de la Sociedá del Sur de Gales. El Partíu tamién llogró'l sofitu de la facción de los comunistes nel Gremiu Nacional de Confreríes de la Lliga, una variedá d'enllaces sindicales y de trabayadores, comités, clubes socialistes y de persones como antiguos miembros de la campaña "Manes fora de Rusia". Diverses nales y numberosos miembros del Partíu Llaborista Independiente tamién se xunieron al nuevu Partíu. Como miembru del Partíu Socialista Británicu, Cecil Malone, un diputáu de la Cámara de los Comunes, pasó a engrosar les files comunistes.
En xineru de 1921, el CPGB foi refundado dempués de que Sylvia Pankhurst, del grupu del Partíu Comunista (Seición Británica de la Tercera Internacional) y el Partíu Comunista del Trabayu, con presencia n'Escocia, acordies coles tesis de "unidá comunista" que preconizaba Lenin.
El CPGB foi creciendo acorde a un periodu de radicalización política qu'esperimentaba'l Reinu Xuníu, xusto dempués de la Primer Guerra Mundial y de la Revolución d'Ochobre, y tamién tuvo representáu al traviés d'una rede llamada "Clydeside".
Primeros pasos pa la representación
Dempués de la negativa a la so afiliación, el CPGB encamentó a los socialistes o comunistes que nun se xunieron al mesmu a xunise al Partíu Llaborista o a collaborar con otres candidatures d'izquierdes. Diversos comunistes convirtiéronse asina en candidatos llaboristes en diversos procesos eleutorales. Por casu, nes eleiciones xenerales de 1922, los comunistes Walton Shapurji y Saklatvala Newbold fueron electos miembros de la Cámara de los Comunes, so candidatura llaborista.
La llucha y consagración del Partíu
L'añu 1924 carauterizar pol asuntu de la Carta Zinoviev (destacáu dirixente bolxevique que participó viviegamente na Revolución d'Ochobre), que suxuría al CPGB que se dedicara a actividaes subversives ente les Fuercies Armaes, influyendo na población cola cuenta de camudar les posibilidaes eleutorales del Partíu Conservador.
A lo llargo de la década de 1920 y la mayor parte de la década de 1930, el CPGB decidió caltener la doctrina leninista de qu'un Partíu Comunista hai de constar de cuadros revolucionarios y nun tar abiertu a tolos solicitantes de xunise ensin una premilitancia previa. El CPGB, como sector británicu de la Internacional Comunista, comprometíase, como la mayor parte de los sos homólogos por Europa y América, a llevar a cabu les directrices dictaes pola Internacional.
Ello púnxose en práutica na fuelga xeneral que vivió'l Reinu Xuníu en 1926, darréu dempués de que'l Comité Central del CPGB fuera deteníu. Dolce de los sos miembros fueron acusaos de "combalechadura sediciosa". Cinco fueron condergaos a un añu de prisión y el restu, a seis meses. Otru problema importante pal CPGB yera la so política de negación del so papel, según la doctrina de Lenin, de "vanguardia" de la clase obrera británica. Nel so llugar, asignaba esi papel al Conseyu Xeneral del Congresu de Sindicatos.
Magar tou, mientres la fuelga y mientres la llarga agonía de los trabayadores del sector mineru, que siguieron en paru indefinío, los comunistes británicos salieron nel so defensa y trataron de faer nacional la solidaridá con estos. La resultancia foi l'esperáu: el CPGB creció llargamente nes zones mineres ente 1926 y 1927. Gran parte d'esta crecedera desenchir nel llamáu "Tercer Periodu" d'influencia, pero desenvolver n'otres zones y permanecería hasta la desapaición del Partíu décades más tarde, en 1991.
El CPGB tuvo ésitu na creación d'una base de militantes bien comprometíos, pero magar esti sofitu, l'actividá del CPGB centróse más nel sector comercial, especialmente na inxeniería pesada, el testil y la minería, según a aumentar la so influencia nes rexones carboníferes, zones altamente industrializaes de ciudaes como Glasgow y los barrios xudíos del este de Londres. Ello ye que el valle de Rhondda, xunto col barriu de Chopwell, en Tyne, fueron dos zones conocíes como'l "Pequeño Moscú" pola so intensa simpatía escontra los comunistes.
El "Tercer Periodu"
Con tou, esti sofitu construyíu mientres los primeros años de vida del Partíu poner en peligru mientres el periodu entendíu ente 1929 y 1932, el "Tercer Periodu", nomáu asina por coincidir colos primeros años de Stalin al mandu de la Xunión Soviética. La resultancia de la política, dictada por Moscú, ye que socialdemócrates y llaboristes pasen a ser vistos como una amenaza igual o peor que los partíos y organizaciones fascistes, polo que se-yos pasó a denominar como "social-fascistes". Cualquier tipu d'alianza con socialdemócrates o llaboristes, evidentemente, foi vetada.
Phalaropus fulicarius
thumb|250px|Área de distribución del faláropo de picu gruesu. thumb|250px|Llugares d'envernía del faláropo de picu gruesu.
El ye una ave limícola. Esti falaropo habita nes rexones ártiques d'América del Norte y Eurasia. Ye una especie migratoria y de normal sigue rutes oceániques, envernando en mares tropicales.
El falaropo de picu gruesu mide unos 21 cm de llargor mediu, con pies palmotiaos y picu rectu. Mientres el periodu de cría la fema amuesa un plumaxe pardu escuru y negru nel envés, con banduyu coloráu y mexelles blanques. El picu ye mariellu, cola punta negra. Mientres el periodu de cría'l machu amuesa un plumaxe más apagáu que la fema. Los individuos nuevos amuesen un plumaxe gris claru y marrón, col banduyu más claru y un antifaz negru en redol a los güeyos. Mientres l'iviernu los falaropos de picu gruesu amuesen un plumaxe gris na parte cimera, y blancu na inferior, pero'l plumaxe negru en redol a los güeyos siempres ta presente. El picu ye de color negru pel hibiernu. La so llamada consiste nun curtiu y agudu "bik".
El falaropo de picu gruesu ye una especie bien donda y tranquila. Ye una de les especies a les que s'aplica'l Alcuerdu de Caltenimientu d'Aves acuátiques Migratories d'África-Eurasia.
Reproducción
thumb| Phalaropus fulicarius Al contrariu que na mayoría d'especies d'aves, el papel sexual ta invertíu nes distintes especies de falaropos: les femes presenten un tamañu mayor y un plumaxe de color más vivu que los machos; les femes cortexen a los machos, compiten pol territoriu de anidamiento y defenden agresivamente a les sos pareyes y niales. Cuando les femes ponen los sos güevos, que son de color marrón oliváceo, empiecen la so migración escontra'l sur, dexando que los machos guaren los güevos y curien de los mozos. La puesta media consiste de 3-6 güevos, nun nial asitiáu nel suelu, cerca de l'agua. Los mozos aliméntense principalmente por sigo mesmos y son capaces de volar a los 18 díes de la so nacencia.
Alimentación
Cuando s'alimenta, el falaropo de picu gruesu de cutiu nada en círculos pequeños y rabiones, formando un pequeñu remolín. Créese qu'esta conducta ayúdalu a alzar el so alimentu del fondu de los estanques. El falaropo permanez nel cantu del remolín, atrapando pequeños inseutos y crustáceos col so picu. Dacuando vuela p'atrapar inseutos al vuelu. Nel océanu abiertu munches vegaes apaez en llugares onde converxen corrientes oceániques y cerca de grupos de ballenes. Fora de la estación de cría, suel viaxar en bandaes.
Diagnoses Plantarum Novarum
Diagnoses Plantarum Novarum (embrivíu Diagn. Pl. Nov.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu polacu nacíu en Granica Ignaz von Szyszylowicz y espublizáu nel añu 1894 col nome de ''Diagnoses Plantarum Novarum a cl. D. Const. Jelski in Peruvia lectarum''.
Chamaloc
Chamaloc ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Kirschnaumen
Kirschnaumen ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Clara de Solà-Morales
Clara de Solà-Morales Serra ye una arquiteuta catalana socia titular del estudiu Cadaval & Solà-Morales y profesora acomuñada de proyeutos na Escuela Téunica Cimera d'Arquiteutura de Barcelona, ETSAB.
Cyanerpes nitidus
Cyanerpes nitidus ye una especie d'ave de la familia Thraupidae, que s'atopa en Bolivia, Brasil, Colombia, Ecuador, Perú, Surinam y Venezuela.
Clara de Solà-Morales
Primeros años
Clara de Solà-Morales Serra nació nel senu d'una familia d'arquiteutos. El so hermanu mayor Pau, el so padre Ignasi de Solà-Morales i Rubió, el so tíu Manuel de Solà-Morales i Rubió dambos nietos de Juan Rubió, y el so güelu Manuel de Solà-Morales i de Rosselló, fueron toos ellos arquiteutos. Estudió arquiteutura na ETSAB y darréu movióse a Estaos Xuníos, onde cursó un máster en Diseñu Arquiteutónicu pola Universidá de Harvard.
Cyanerpes nitidus
Hábitat
Vive nel dosel del monte húmedu, principalmente en montes altos y de suelos arenosos.
Clara de Solà-Morales
Primeros años
Nel añu 2003 funda en Nueva York, xunto col arquiteutu mexicanu Eduardo Cadaval, a quien conoció mientres estudiaba en Harvard, l'estudiu arquiteutónicu Cadaval & Solà-Morales. En 2005 torna a España, onde amás va exercer la docencia na Universidá Rovira i Virgili, en Tarragona; y como profesora visitante del programa Barcelona de la Universidá de Calgary, desempeñando tamién el cargu de Xefa d'estudios del Barcelona Institute of Architecture.
Cyanerpes nitidus
Descripción
En permediu mide 10,2 cm de llargor y pesa 9 g. El picu tien 10 mm de llargu. Presenta dimorfismu sexual. El machu tien plumaxe predominantemente azul brilloso, claro nes partes inferiores, con un parche negru nel centru del gargüelu y el pechu, otra nel centru del banduyu y ales y cola negres; les pates son coloraes. La fema tien l'envés y los llaos de la cabeza de color verde; lores coritos; llinia malar curtia azul; garganta color ante; partes inferiores verdoses col pechu flameado de blancu y el banduyu crema y so les coberteres de les ales color blancu amarellentáu; pates rosadas.
Zingiber officinale
El ye un rizoma horizontal bien apreciáu pol so arume y sabor picante. La planta llega a tener 90 cm d'altor, con llargues fueyes de 20 cm. thumb|Ilustración thumb|Vista de la planta thumb|Ilustración thumb| [[Gari (ginger)|Gari, encurtido]]
Clara de Solà-Morales
Trayeutoria profesional
Clara Solà-Morales intenta col so trabayu responder a los deseos de los sos veceros, tratando de combinar la investigación y l'obra artesanal, de forma que se caltién un mayor control sobre'l proyeutu. Dende la fundación del so estudiu arquiteutónicu con Eduardo Cadaval, realizó dende comisiones privaes hasta concursos públicos, siendo la so obra rigorosa, incidiendo na materialidá. El so estudiu arquiteutónicu empezó en Nueva York, pero, magar que realizó un par de proyeutos ende, a partir del añu 2005 decidieron reasitiase en Barcelona, pola esistencia d'una cultura de diseñu, una rellación fluyida ente actividá profesional y academia, y pola posibilidá de participar en concursos públicos, anque eso nun supunxera que dexaren de realizar proyeutos nel estranxeru, sobremanera en Méxicu. Esta actividá constante n'América llevar a abrir una caña de la oficina nel DF, encargada de supervisar les obres nesi país. Ente los sos trabayos tienen de destacar: El so trabayu puede vese n'Estaos Xuníos, España y Méxicu, amás realizó exhibiciones n'Europa, como la IX Bienal Española d'Arquiteutura, la Bienal Barbara Capocchin n'Italia, la exhibición del premiu FAD o la Exhibición de Mozos Arquiteutos Españoles, qu'entamaba'l gobiernu español.
Zingiber officinale
Usos culinarios
Los rizomas utilizar na mayor parte de les cocines del mundu al traviés de la cocina asiática. Los rizomas tienros son jugosos y carnosos, con un fuerte sabor. Suélense caltener en vinagre como aperitivo o a cencielles añedir como ingrediente de munchos platos. Los raigaños maduros son fibroses y seques. El zusmiu de los rizomas vieyos ye desaxeradamente picante y de cutiu utilízase como especie na cocina china p'azorronar otros arumes y sabores más fuertes, como'l mariscu y la carne de corderu.
San Román (parroquia de Candamu)
San Román ye una parroquia del conceyu asturianu de Candamu, que s'asitia na zona central del mesmu ya tien parte de los sos 5,2 km² d'estensión a la vera izquierda del ríu Nalón y otra parte, la mayor, a la vera derecha. Comprende l'aldea de Ferreras, na oriella izquierda del ríu, y los llugares de Las Parrucas y San Román na derecha; ente los tres nucleos axunten. Nel so territoriu alcuéntrase la cueva prehistórica de La Peña, descubierta nel 1914 y declarada Monumentu Nacional nel 1923.
Zingiber officinale
Usos culinarios
Na cocina occidental, el xenxibre, secu o en polvu, acútase tradicionalmente a alimentos duces; utilizar pa ellaborar carambelos, pan de xenxibre, pa saborizar galletes (como los populares Homes de Jengibre) y como saborizante principal de la gaseosa de xenxibre o ginger ale, bebida duce y carbonatada.
Usos terapéuticos
Galeno, el famosu médicu griegu, usar como melecina pa correxir los tumores, defectos del cuerpu y en tratamientos de paralises causaos por escesu de flema. Avicena, reconocíu médicu persa de la cultura islámica clásica, encamentar como afrodisiacu, altamente beneficiosu nel tratamientu de la "debilidá sexual". N'investigaciones médiques comprobóse que'l raigañu de xenxibre ye un efectivu tratamientu contra les estomagaes causaes polos maréu en medios de tresporte, según les carecíes poles muyeres embarazaes. Sicasí, una revisión de la Collaboración Cochrane de 2010 conclúi que les pruebes sobre la efectividá nel amenorgamientu de les estomagaes mientres l'embaranzu son inconsistentes y relativamente débiles. Nun se-y conoz efeutu teratogénico.
Otres propiedaes
El sabor picante de xenxibre deber a compuestos non volátiles de derivaos defenilpropanoide, particularmente gingeroles y shogaoles, que se formen a partir gingeroles cuando'l xenxibre ye ensugáu o cocíu. Zingerona tamién se produz a partir gingeroles mientres esti procesu; esti compuestu ye menos picante y tien un arume duce y picante.
El xenxibre tien una aición sialogoga, aguiyando la producción de cuspia, lo que facilita la deglución.
Investigaciones
Remano del cultivu de xenxibre (Zingiber officinale Rosc, Zingiberaceae) nel conceyu de Tadó (en Topetó, Colombia). Valoróse'l comportamientu de la planta so trés parámetros: 1) granes, 2) rizomas y 3) ?.
Especies similares
Los biltos de la especie Zingiber mioga (Roscoe) peracabar na cocina xaponesa.
Un xenxibre canceríxenu
La especie natural del este d'Estaos Xuníos, Asarum canadense, de la familia de les Aristolochiaceae, conocida como xenxibre montesa, anque nun ta emparentada col verdaderu xenxibre, tien propiedaes arumoses asemeyaes; sicasí, nun se debe utilizar como sustitutu del xenxibre, yá que contién acedu aristolóquico (tamién llamáu aristoloquina), un axente que puede xenerar cáncer.
Taxonomía
Zingiber officinale describióse por William Roscoe y espublizóse en Transactions of the Linnean Society of London 8: 348. 1807. El so nome provién del indoeuropéu: en sánscritu dicíase singavera, que significa «cuerpu de cuernu» (śṛṅga: «cuernu» y vera: «cuerpu, berenxena, azafrán, boca»).
Clara de la Concepción Sánchez
Clara de la Concepción, nacida como Juana de la Concepción, abadesa del Conventu de Santu Domingu de les Madres Clarises de Soria, Provincia de Soria, tamién conocida como Sor Clara de la Concepción , Venerable Clara, o Madre Clara, foi una monxa clarisa española. Ye considerada la refundadora del Conventu de Santu Domingu.
Foi declarada Venerable pol Papa Francisco el 3 d'abril de 2014.
Vida
Fía de Leopoldo, un maestru, y d'Agustina en Torre en Cameros (La Rioxa), treslladar xunto a la so familia con 2 años a vivir al conceyu sorianu de Rebollar. Dende neña reparóse-y una «innegable» predisposición pa la vida relixosa. A los 20 años ingresó na Orde de les Hermanes Probes de Santa Clara nel conventu de Santu Domingu de Soria. Destacó pola so vida exemplar y senciella, ocupando diversos y variaos cargos nel conventu: exerció de sacristana, tornera, ropera, vicaria, ecónoma y abadesa (mientres 17 años).
Morrió de secute víctima d'un infartu de miocardiu el 22 de xineru de 1973 en Soria. El 3 d'abril de 2014, foi declarada Venerable pol Papa Francisco.
Carlina vulgaris
thumb|Detalle de capítulos coles bráctees internes asemeyando lígulas. thumb|Vista de la planta Carlina vulgaris L. ye una especie fanerógama de planta yerbácea perteneciente a la familia de les asteracees.
Descripción
Ye una planta yerbácea qu'algama los 15-70 cm d'altor. Los capítulos alcuéntrase en grupos de 2 a 5 o solitarios y tán compuestos por flósculos hermafroditos arrodiaos d'una corona de bráctees internes coriacees, ensin escayos, marielles y qu'asemeyen una filera de lígules. Les bráctees más esternes son toes espinoses.
Distribución y hábitat
Floria en branu en praderíes, dunes, cantos de carreteres y víes de ferrocarril, ye natural d'Europa y parte d'Oriente Mediu. Introducida n'Estaos Xuníos. Na Península Ibérica ta presente solu na metá norte d'España.
Ye una planta Ruderal-nitrófila melífera.