cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xuegu de mesa
Xuegos temáticos
Collecharon gran popularidá mientres el sieglu XX. Dellos exemplos d'estos xuegos son el Monopoly, la Oca, el Pictionary, el Trivial Pursuit, el Scrabble, el Scattergories, Los Colonos de Catán, Machiavelli, etc. Nesta categoría tamién s'atopen los llamaos xuegos de cuartones, qu'inclúin un tableru que representa una cuartón soterraña na que los xugadores tienen de dir avanzando y superando les dificultaes que se van atopando (vencer bisarmes y criatures maléficas, llograr ayalgues, etcétera). Exemplos típicos de xuegos de cuartones son el clásicu HeroQuest (anguaño yá descatalogado) o Descent, xuegu de cuartones actual del mesmu estilu que HeroQuest.
Hai un gran númberu de xuegos temáticos nuevos, por cuenta de la gran afición por esti tipu d'entretenimientu que provocó una puxanza del mercáu. Anque s'editó na década de 1950, un clásicu d'esti tipu de xuegos ye Diplomacy.
Los xuegos de mesa temáticos suelen estremase de la mesma en diverses categoríes dientro d'un ámbitu más especializáu:
Alcuentros y eventos
Esisten ensame d'alcuentros y xornaes de xuegos de mesa. La mayoría d'ellos tán englobados xunto a otres actividaes lúdiques, como rol, Magic, Warhammer y otru tipu d'actividaes de la redolada lúdica.
De los alcuentros celebraos n'España, dalgunos de los más importantes son:
Louis de Funès
Louis Germain David de Funès de Galarza y Soto, más conocíu como Louis de Funès, foi un actor cómicu francés de padres españoles.
Una familia exiliada
La so familia pertenecía a la nobleza de Sevilla. El so padre, Carlos Luis de Funes de Galarza (1875–1934), yera abogáu. La so madre, Leonor Soto Reguera (1879–1957), yera ama de casa, fía d'un notariu d'Ortigueira (A Coruña). Lleguen a Francia en 1904, dempués de que Carlos de Funes llevárase consigo a la moza Leonor Soto Reguera, a pesar de la oposición de la familia d'ésta. Una vegada instaláu en Francia, a Carlos Luis de Funes de Galarza nun-y ye posible exercer el so oficiu d'abogáu, polo qu'entama l'oficiu de xoyeru, pa depués partir escontra Venezuela, d'onde torna dellos años dempués consumíu pola tuberculosis. En 1934, muerre n'España, solo.
Biografía
A los cinco años, Louis recibe, per parte de la so madre, les primeres lleiciones de pianu. Pasa la so infancia en Villiers-sur-Marne (Seine-et-Oise) y asisti al colexu Jules-Ferry. En 1930, remata los sos estudios secundarios nel Lycée Condorcet y por suxerencia del so hermanu, quien se dedica a la venta de pieles fines, ingresa na Escuela Cimera de Peletería, cerca de la Plaza de la Bastilla. Pero ye espulsáu por continuos fregaos. Empieza, entós, a trabayar en distintes peleterías y exerz amás, otros oficios de los que ye xeneralmente despidíu por causa del so holgazanería. Por esta razón, los sos padres deciden inscribilo na École technique de photographie et de cinéma, anguaño llamada École nationale supérieure Louis-Lumière. Louis escueye'l cursu de cine, teniendo como condiscípulo a Henri Decaë quien va ser, años más tarde, direutor de fotografía nos sos filmes. Según Decaë, Louis ye espulsáu de la institución un añu más tarde, en 1933, por realizar una " chancia" na qu'utiliza hiposulfito de sodiu que provoca una quema. Louis vive entós un periodu nel que bazcuya ente'l desemplegu y pequeños trabayos de los que siempres termina siendo despidíu.
Louis casóse en primeres nupcies en Saint-Étienne el 27 d'abril de 1936 con Germaine Louise Elodie Carroyer. D'esi matrimoniu naz un fíu: Daniel Charles Louis (nacíu'l 12 de xunetu de 1937). Divorciáu'l 13 de payares de 1942, el 20 d'abril de 1943 vuelve casase, esta vegada con Jeanne Augustine Barthélémy, bisnieta de Guy de Maupassant quien-y dará dos fíos: Patrick Charles (nacíu'l 27 de xineru de 1944), anguaño médicu radiólogu y Olivier Pierre (nacíu'l 11 d'agostu de 1949), anguaño comandante en Air France.
Trayeutoria artística
La so vida artística nun empezó bien teniendo de recurrir a pequeños trabayos tales como tocar el pianu en chigres de baxa categoría. Tener un bon oyíu musical dexó-y aplicalo, años más tarde, en filmes como Le Corniaud, Le Grand Restaurant y L’Homme Orchestre, amás tenía bones conocencies sobre cine. Naquellos años, desenvolvió la mirada sollozante y los xestos fadiosos del Patu Donald según mesma confesión.
En 1945 l'actor Daniel Gélin presenta Louis de Funès a Jean Stelli y ésti da-y un papel nuna secuencia de la película La Tentation de Barbizon, estrenada en 1946, na que Gélin interpreta a Michel Berthier, el porteru de la empresa «Publi-Mondial» y na que de Funès debuta nel cine col papel d'otru porteru, el del cabaré «-y Paradis». Esti papel ye'l puntu de partida de la so carrera cinematográfica. Pocos años más tarde fai d'extra y de doble, desempeñando múltiples roles nun mesmu filme, como por casu na película Du Guesclin na qu'interpreta, coles mesmes, a un méndigu, a un astrólogu y a un noble.
Cuenta con pocu más de 30 años cuando se presenta nel teatru per primer vegada, ye la so cobardura una de les causes poles que nun gocia d'una fama inmediata. A principios de los años 50, Sacha Guitry concédelu pequeñu papeles, particularmente, nel filme La poison, Je l'ai été trois fois, Si Paris nous était cunté y La Vie d'un honnête homme col que tien la oportunidá de refinar el so personaxe ensin utilizar visaxes nin disfraz. Ente 1952 y 1953, les sos participaciones en la revue Bouboute et Sélection y ''Ah ! Les belles bacchantes'', respeutivamente, empiecen a contribuyir al advenimiento de la so fama como actor. Amás, integra un grupu d'actores risibles col que perfecciona la so téunica esplotando facetes desconocíes pa él hasta esi momentu. Al añu siguiente, participa na adautación cinematográfica de Les belles bacchantes, el so primer filme en color. Un direutor de cine, Claude Autant-Lara, nota'l so potencial risible. Depués en 1957, nel filme Nin vu, nin connu la so interpretación del pescador furtivu fuxendo del guardabosques val-y el títulu de meyor risible del momentu». Claude Magnier llanzó la obra teatral Oscar en 1958, y anque nos primeros años de representación de la obra de Funès nun formaba parte del so repartu, empezó a actuar nella a principios de los años 1960. L'adautación al cine de Oscar, de 1967, tamién con de Funès na repartida, foi un ésitu de taquilla.
En 1964 estrena'l primer filme de la saga del Gendarme, Le Gendarme de Saint-Tropez, gociando esta serie de películes de gran ésitu hasta la muerte mesma del actor. Poco tiempu dempués, empecipia otra saga tamién esitosa: Fantômas, teniendo la mesma dos remortines más. Pa cerrar esi inolvidable añu, de Funès, con 50 años d'edá, actúa so la direición de Gérard Oury na película Le Corniaud teniendo por compañeru al so amigu Bourvil.
En 1965 la revista Time Magazine llega a comparar el dúu risible Bourvil/De Funès a aquel dúu formáu por Lloréu y Hardy( El gordu y el flacu). Depués, en 1967 Louis de Funès vuelve actuar con Bourvil en La Grande Vadrouille que ye'l filme que más entraes viende nel país galu con 17 millones d'entraes (hasta la llegada de la película norteamericana Titanic de James Cameron en 1998). Aun así, nenguna otra película francesa consigue llegar a esi tope hasta l'estrenu de Bienveníos al Norte calteniendo l'honor ente les películes compatriotes. Paralelamente, incursiona en teatru.
En 1971, siempres con Gérard Oury, el so direutor fetiche, realiza n'España La Folie des grandeurs. El so compañeru diba ser Bourvil pero l'actor fina enantes del rodaxe, siendo sustituyíu por Yves Montand.
Dende marzu de 1973 comprometer por completu col rodaxe de Les lloques aventures de Rabbi Jacob, que s'estrena'l 18 d'ochobre del mesmu añu. A otru día del estrenu, actúa en teatru empecipiando mientres casi 200 díes consecutivos la pieza de Jean Anouilh, La Valse des toréadors hasta abril de 1974. De magar, fuelga nel castiellu de la so esposa cerca de Nantes onde esfruta de la xardinería y niégase a realizar cualesquier otru proyeutu col fin de dedicase al próximu filme de Gérard Oury, Le Crocodile, que'l so rodaxe tien d'empecipiase en mayu de 1975. Nesi proyeutu, Louis de Funès va interpretar a un dictador suramericanu. Sicasí, en plena pre-producción, sufre un infartu lo que lo obliga a arrenunciar d'esi proyeutu arrenunciando para siempres a'l so carrera teatral una y bones la consume físicamente. thumb|left|240px|Balta de Louis de Funès en Cellier.
La so carrera termina al añu siguiente con Le Gendarme et les Gendarmettes, poco primero de la so muerte lleguen a llama-y «el Chaplin francés», lo cual ye para De Funès un aponderamientu escomanáu.
Recursos humorísticos
Les sos principales bases pa faer humor son: La so espresión de roxura ye carauterística: gurníos, ruios cola boca, bofetadas repetitives sobre los otros personaxes, grandes gesticulaciones, etc. Los papeles empréstense d'acordies a esti xuegu: los sos personaxes son de cutiu hipócrites y un pocu antipáticos, ensin ser malévolos o incapaces de redención.
Amarutes
thumb|300px|Louis de Funès en 1978 interpretando al so más famosu personaxe: el Gendarme. Nun duldar n'acentuar hasta l'estremu les situaciones risibles col usu d'amarutes. Estos son dellos exemplos:
Filmografía completa
Filmografía completa del actor:
Teerasil Dangda
Teerasil Dangda ye un futbolista tailandés.
Alepu
Alepo (n'árabe: حلب [Halab] ) ye la mayor ciudá de Siria, capital de la provincia homónima. En 2004 cuntaba con una población d'unos 2 132 100 habitantes, lo que la convertía na ciudá más poblada del país, dexando en segundu llugar a Damascu, la capital. Ye una de les más antigües de la rexón, conocida na Antigüedá como Khalpe, Beroea pa los antiguos griegos, y Halep pa los turcos. Asitiada al noroeste del país, atopar nuna posición estratéxica a metá de camín na ruta comercial que xune la mariña mediterránea y el Éufrates. La so provincia ocupa más de 16.000 km² y ente'l 20 y 30 per cientu de los sos habitantes son cristianos.
Ye sede de l'Archidiócesis Metropolitana de Alepo del Patriarcáu de la Ilesia ortodoxa de Antioquía.
Na actualidá, la ciudá atópase práuticamente en ruines producto de la Guerra Civil Siria y el terrorismu.
Historia
Históricamente, disponer de documentos según los cualos esiste población na zona dende siquier el 1800 e.C., según les fontes hitites. Mientres la dinastía amorita foi capital del reinu (hasta aprox. el 1600 e.C.), pa volver depués a ser hitita. Más tarde foi asiria y persa. Los griegos tomar nel 333 e.C., y Seleuco I Nicátor dio-y el nome de Beroea. Cuando, nel 64 e.C., Siria pasó a formar parte de Roma, la ciudá tamién s'integró nel dominiu de Roma. thumb|left|Callejuela del barriu cristianu.|200px Formó parte del Imperiu bizantín hasta la so perda a manes de los árabes en 637. Nel sieglu X volvió a los bizantinos (ente 974 y 987). Los cruciaos la asediaron en dos causes, en 1098 y en 1124, pero nunca lu conquistaron. El 11 d'ochobre de 1138, la ciudá foi afarada por un terremotu, dexando cifres de 230 000 muertos, el tercer terremotu más mortíferu na historia, dempués de los terremotos de Shaanxi y Tangshan en China. Pasó a manes de Saladín y caltúvose en poder de los árabes hasta'l so toma polos mongoles en 1260. Depués foi una ciudá del Imperiu otomanu (dende 1517). A la cayida del Imperiu otomanu, pasó a l'alministración colonial francesa, pero volvió a Turquía cuando esta recuperó Antioquía en 1938-1939.
Na Antigüedá fueron creaes grandes obres arquiteutóniques como la torre del reló qu'inda ta de pies y perbién calteníes. La Universidá de Alepo foi fundada nel añu 1960. Foi nomada capital de la cultura islámica l'añu 2006.
Guerra siria y destrucción
thumb|left|Soldáu rebelde caminando nes ruines d'una cai de Alepo tres constantes enfrentamientos.|Vista en 2012 de la ciudá.
thumb|left|Barriu de Alepo afaráu polos bombardeos del gobiernu.|Vista en 2012 de la ciudá.
Dempués del españíu de la Guerra en Siria, na cual enfréntense los rebeldes contra'l gobiernu, Alepo foi adulces convirtiéndose nun blancu pa los rebeldes, quien invadieron la ciudá en xunu de 2012. Dende esa fecha d'equí p'arriba, convirtióse nel principal frente de la guerra civil.
Dempués de que los rebeldes perdieren la so batalla clave en Damascu, centrar en tomar control de la ciudá de Alepo, que ye la capital económica de Siria. Les fuercies rebalbes teníen el control del 70% de Alepo, pero los fuertes contraataques del exércitu empezaron a oldear el control de la ciudá, tando estremada ente dambos bandos. Nel marcu de la llamada Batalla de Alepo, que foi aumentando tocantes a violencia y devastación, grandes combates vívense tolos díes na ciudá. Los enfrentamientos tienen llugar en Alepo, incluyendo'l so milenariu cascu históricu, que sufrió graves daños. Pal añu 2013, la ciudá sigue siendo l'escenariu más importantes de la guerra, habiendo combates bien violentos ente rebeldes y soldaos gubernamentales.
Según el Ministeriu d'Asuntos Esteriores siriu, unes 1.000 fábriques en Alepo fueron escalaes y los sos bienes robaos tresferíos a Turquía cola plena conocencia y la facilitación del gobiernu turcu. En payares de 2013, el periodista de The Guardian Francesca Borri informa sobre l'actividá de grupos rebalbos en zones sol so control y afirmó que se tán centrando en faer cumplir la Llei Sharia y la llucha ente otros grupos armaos rebeldes rivales y non el gobiernu.
Alepo convirtióse na segunda ciudá más afarada productu de la guerra, solo per debaxo de Homs; gran parte de la ciudá ta estropiada y preciaos llugares fueron amenorgáu a escombros y destruyíos polos combates. La ocupación rebalba de la zona centró'l focu d'atención del Exércitu Siriu, que siguió col intentu de lliberar de los rebeldes y caltuvo Alepo como'l principal frente. Según datos de la ONX la guerra en Alepo dexó un saldu de más de 12 000 persones muertes, na so mayoría civiles.
El voceru del Ministeriu de Defensa rusu, Igor Konashénkov negó que la Fuercia Aérea Rusa tuvieren arreyada nel ataque y que les sos aeronaves nun han incursionado nes cercaníes de Alepo,de la que reveló que la única incursión aérea na ciudá siria la nueche del miércoles, cuando tuvo llugar l'ataque, foi de la coalición internacional liderada per Estaos Xuníos.
El 29 de xunetu de 2016 cerróse toa vía de comunicación de los combatientes rebalbos col interior, al tar la ciudá dafechu arrodiada de territoriu en manes gubernamentales.
El 21 d'agostu de 2016 ocho buques de guerra y un portaviones militar rusos diríxense camín de Alepo. Los barcos travesaron la canal de la Mancha, xixilaos pola marina británica. La OTAN alerta de posibles bombardeos sobre Alepo.
El 12 d'avientu de 2016 fuercies pro-gubernamentales siries quíten-y el control de la ciudá a los rebeldes sirios.
Xeografía y descripción
thumb|[[Ríu Queiq.]]
La ciudá foi fundada orixinalmente a pocos quilómetros al sur del allugamientu de l'antigua ciudá actual, na vera derecha de ríu Queiq, que surde de la Pandu Aintab nel norte y estiéndese hasta Alepo escontra'l sur hasta'l fértil país de Qinnasrin. L'antigua ciudá de Aleppo atópase na marxe izquierda del ríu Quweiq. Taba arrodiáu per un círculu d'ocho colina qu'arrodien una llomba prominente central sobre'l que se construyó'l castiellu (orixinalmente un templu que data del segundu mileniu antes de Cristu). El radiu del círculu ye d'aproximao 10 km. Les llombes son Di-y as-Sawda, Tell ʕāysha, Tell as-Sett, Tell Al-Yasmin (Al-ʕaqaba), Tell al-Ansari (Yārūqiyya), ʕan at-Tall, al Jallūm, Baḥsīta. L'antigua ciudá foi zarrada dientro d'una antigua muralla que foi reconstruyida per última vegada y nel perido de dominación polos mamelucos. Esta muralla sumió dende entós. Tenía nueve puertes y taba arrodiáu por un ampliu y fondu foso.
Ocupa una superficie de más de 190 km², Alepo ye una de les ciudaes de más rápidu crecedera nel Oriente Mediu. Acordies con el nuevu plan principal de la ciudá, adoptáu en 2001, prevíase aumentar la superficie total de Aleppo hasta 420 km² antes de finales de 2015.
Clima
Alepo tien un clima semiárido (BSk na clasificación climática de Köppen). Una serie de montes a lo llargo de la mariña mediterránea bloquien en gran midida los efeutos del Mediterraneu nel clima (efeutu de solombra orográfica). La temperatura añal media ye de 17-18 °C. La precipitación media ye de 395 mm. 80% de les precipitaciones producir ente ochobre y marzu. La nieve ye rara. El mugor permediu ye de 58%.
Economía
La so economía básase principalmente en productos agrícoles, anque tamién se produz enforma algodón, dando llugar a una importante industria testil derivada de la llana y la seda, que de la mesma favorez la producción de bordaos y alfombres, amás d'una destacada fabricación de licra. Tamién ellí produzse una gran cantidá d'oxetos d'oru y plata.
Demografía
thumb|left|right| Una muyer xudía y una pareya de [[beduinos en Alepo en 1873.]]
D'alcuerdu a los datos históricos presentaos por Al-Ghazzi, hasta los últimos díes del Imperiu Otomanu, la gran mayoría de cristianos de Alepo yeren católicos. La crecedera de los cristianos ortodoxos rellacionar cola llegada de los refuxáu armenios y asirios de Cilicia y del sur de Turquía, sobrevivientes del xenocidiu armeniu. Per otru llau, un gran númberu de griegos ortodoxos provenientes del sanjak de Alejandreta llegaron a Alepo, tres l'anexón del sanjak a Turquía en 1939. thumb|Neños sirios en Alepo
Situación actual
thumb|left|[[Ilesia de la Santa Madre de Dios (Alepo)|Ilesia de la Santa Madre de Dios en Alepo]]
thumb|[[Mezquita Ar-Rahman en 2010]]
Hasta la Guerra Civil Siria Alepo yera la ciudá más poblada de Siria, con una población de 2 132 100 habitantes, según datos del censu oficial de 2004. El so subdistrito (nahiya) componer de 23 llocalidaes con una población coleutiva de 2 181 061 en 2004. Acordies con una estimación oficial anunciada pol conseyu de la ciudá de Alepo, la población de la ciudá foi de 2 301 570 a finales de 2005.
Nesa dómina más del 80% de los habitantes de Alepo yeren musulmanes suníes. Na so mayoría árabes y curdos. Otros grupos étnicos musulmanes incluyíen a los pueblos túrquicos, circasianos, chechenos, albaneses, bosnios y búlgaros.
Como una de les mayores comunidaes cristianes n'Oriente Mediu, Alepo yera'l llar de munches congregaciones cristianes orientales, principalmente armenies, asiries y griegues melquitas. Históricamente, la ciudá foi'l principal centru de misioneros católicos franceses en Siria. Anguaño, más de 250 000 cristianos vivíen na ciudá, lo que representaba alredor del 12% de la población total. Un númberu importante de los cristianos sirios en Alepo falen araméu, provenientes de la ciudá d'Urfa, en Turquía. La gran comunidá de cristianos ortodoxos pertenez a les ilesia apostólica armenia, la ilesia ortodoxa siria y griega. Tamién había una fuerte presencia de católicos na ciudá, como los griegos melquitas, maronites, llatinos, caldeos y católicos sirios. Los cristianos evanxélicos de distintes denominaciones yeren una minoría. Nesa dómina, había 45 ilesies operando na ciudá, que teníen les congregaciones cristianes mentaes.
La población de fala árabe de Alepo utiliza'l dialeutu nortizu del árabe llevantín.
La ciudá antigua
thumb|Ilesia (a la derecha) y Mezquita (a la izquierda) na mesma cai en Alepo en 2013.
La ciudá antigua de Alepo foi declarada Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco en 1986. Dientro de la declaración, amás del centru históricu, arrodiáu por una muralla con siete puertes, tán incluyíos los barrios antiguos del norte, nordeste y este y dellos monumentos aisllaos más alloñaos del centru históricu.
Ferrocarril
La estación de tren de Alepo foi una de les partes más importantes de Siria pa ser coneutaes peles víes del tren col Imperiu Otomanu, la construcción del ferrocarril de Bagdag al traviés de la ciudá data de 1912. Les conexones con Turquía y más palantre con Ankara inda esisten anguaño, un tren de dos veces per selmana vien dende Damascu. Ye quiciabes por esta razón histórica qu'Alepo ye la sede de Siria de la rede ferroviaria nacional. El tren yera relativamente lentu, gran parte del tráficu de pasaxeros nel puertu de Latakia treslladaren a estos en carretera con aire acondicionáu. Pero esto haise revertíu nos últimos años cola introducción en 2005 pola empresa de Corea del Sur DMU's un serviciu rápidu de cada dos hores regularmente tantu pa Latakia como pa Damascu. thumb|Aeropuertu Internacional de Alepo en 2006.
Aeropuertu
L'Aeropuertu Internacional de Alepo ye l'aeropuertu internacional que sirve a la ciudá. L'aeropuertu sirve como base secundaria pa Syrian Air, l'aereollinia nacional. La historia del aeropuertu remontar a principios del sieglu XX. Foi ameyoráu y desenvueltu nel añu 1999, cuando s'inauguró la terminal actual.
Educación
Al ser el principal centru económicu de Siria, Alepo tien un gran númberu d'instituciones educatives. Al pie de la Universidá de Alepo, hai colexos estatales y universidaes privaes qu'atraen a un gran númberu d'estudiantes d'otres rexones de Siria y otros países árabes. El númberu d'estudiantes na Universidá de Alepo ye cimera a los 60.000. La universidá tien 18 facultaes y 8 escueles téuniques na ciudá de Alepo.
Na actualidá, hai tres universidaes privaes qu'operen na ciudá:
Cañes del conservatoriu estatal y de la Escuela de Belles Artes tamién operen na ciudá. Amás Alepo ye'l llar de delles escueles de la comunidá cristiana y armenia, y dos escueles internacionales:
Mientres el periodu de guerra, los conocíos "Maristes azules" unviaron mensaxes S.O.S al mundu al traviés de la so páxina en Facebook, narrando lo que se vive nesa ciudá: escasez d'agua, cortes d'enerxía, bombardeos continuos. Mientres el 2014, los hermanos azules, según les diverses persones que confiaron nellos cola educación de los sos fíos, sufrieron un embate de la tarrecible guerra nesi país: Una bomba baltó'l centru d'educación Marista onde recibíen ayuda de los diversos países onde s'atopa esta congregación y que darréu yera partida ente los pobladores. Siguen enferronaos a la idea d'educar a los neños, como Marcelino Champagnat dicir, ensin importa-yos qu'ellos profesen l'Islam
Arte
thumb|Músicos de Alepo, sieglu XVIII.
Alepo ye consideráu unu de los principales centros de la música tradicional y clásico árabe colos famosos Alepo Muwashshahs, Qudoods y maqams (que son xéneros poéticu-musicales relixosos y seculares). Los alepinos polo xeneral son aficionaos a la música clásica árabe, como'l Tarab y nun ye d'estrañar que munchos artistes de Alepo sían consideraos pioneros ente los árabes na música clásico y tradicional. Les figures más destacaes nesti campu son Sabri Mdallal, Sabah Fakhri, Shadi Jamil, Abed Azrie y Nour Mhanna. Munchos artistes emblemáticos de la música árabe como Sayed Darwish y Mohammed Abdel Wahab tuvieron visitando Alepo pa conocer el legáu del arte de Alepo y aprender del so patrimoniu cultural.
Alepo ye tamién conocida polos sos oyentes informaos y cultos, conocíos como sammi'a o "oyentes conocedores". Son músicos de Alepo de los que s'afirma de cutiu que nengún gran artista árabe algamó la fama ensin ganar primero l'aprobación d'un alepino sammi'a.
Alepo acueye numberosos espectáculos musicales y festivales cada añu na ciudadela anfiteatru, tales como'l "Festival de Siria Song", el "Festival Ruta de la Seda" y "Festival d'a el-Harir Khan".
Ociu y entretenimientu
thumb|El centru comercial Shahba en 2012.
Alepo cunta con una vibrante vida nocherniega. Dellos clubes nocherniegos, chigres y cabarés abiertos hasta l'amanecer pueden atopase por tola ciudá. Munchos chigres tán asitiaos nel cascu antiguu del barriu Jdeydeh ente les antigües casones orientales qu'ufierten regalos especiales del sabor de Alepo y la so cocina xunto cola música llocal. Club d'Alep abrió les sos puertes en 1945, ye un club social esclusivu conocíu por partíes de bridge y otres actividaes d'ociu nocherniegu. El Parque Públicu de Alepo foi inauguráu en 1949, ye unu de los parques más grandes llantaos en Siria, que s'atopa cerca de la zona Aziziyeh, onde'l ríu Queiq ruempe nel parque verde. Llaguna Azul ye unu de los llugares favoritos de la xente de Alepo, ye'l primer parque acuáticu en Siria. El centru comercial Shahba de Alepo ye unu de los mayores centros comerciales nel Llevante.
Cocina
thumb|Khashkhash Kebab de Alepo.
Deporte
thumb|[[Estadiu Internacional de Alepo.]]
El deporte más popular en Alepo ye'l fútbol. Alepo tien munchos clubes de fútbol, ente ellos namái Al-Ittihad de Alepo y Hurriya SC tán xugando na Lliga Premier de Siria. Otros clubes importantes son: Al-Yarmuk Aleppo, Jalaa FC y SC Orouba de Alepo.
De la mesma el baloncestu tamién ye popular en Alepo. 4 de los 12 equipos na primer división de los homes de baloncestu siriu son de Alepo, ente que cinco clubes de Alepo incluyir na primer división de les muyeres, lo que representa'l 50% del total de participantes (2011-2012).
La ciudá ye llar de la mayor instalación deportiva de Siria, l'Estadiu Internacional de Alepo, con una capacidá de 75.000 espectadores. Otros llugares inclúin: Estadiu Al-Hamadaniah, Estadiu Alepo 7 abril, Estadiu Riayet Al-Shabab, Al-Assad Sports Hall, Al-Hamadaniah Sports Hall, les pistes de tenis Al-Hamadaniah, y la piscina olímpica Bassil Al-Assad.
Izquierda Asturiana
Historia
El partíu tien ente los sos oxetivos la defensa del asturianu (dende xunu de 2004 ye miembru del Conceyu Abiertu pola Oficialidá, asina como realizar una política d'izquierda asturiana, ensin influyencies de nengún partíu ayenu a la realidá política asturiana.
Dempués de delles negociaciones, n'abril de 2007, presentó xunto a Los Verdes-Grupu Verde una coalición col nome d'UNIDÁ pa les eleiciones asturianes d'esi añu.
Nes eleiciones a conceyu de mayu del 2015 IAS robla un alcuerdu de collaboración con Izquierda Xunida (IX) nos conceyos de Mieres y Morcín, nun cuayando la so presencia dientro de les llistes d'IX nos conceyos de Llangréu, Siero, Colunga, Cabrales y Piloña ente otros porque nun se daben les condiciones nin les garantíes pa faceles viables. Frutu d'estos alcuerdos Faustino Zapico algama l'acta de conceyal nel Conceyu Mieres, onde xestiona les conceyalíes de Participación Ciudadana, d'Educación y de Política Llingüística, amás de coordinar la Estaya de Servicios Servicios a la Ciudadanía (qu'engloba les conceyalíes d'Infancia, de Mocedá, de Cultura, de Deportes, de Memoria Democrática, d'Educación, de Participación Ciudadana, y de Política Llingüística).
La MIAS ye la organización moza d'izquierda Asturiana que, en 2008, se disuelve, anque la direición nacional del IAS nun lo reconoció.
Resultaos eleutorales
Nesta seición, preséntense los resultaos d'esta formación política en solitario. Los sos resultaos en coalición puen vese en Bloque de la Izquierda Asturiana y UNIDÁ.
Congresu de los Diputaos
Les úniques eleiciones a les que se presentó en solitario pal Congresu de los Diputaos fueron les xenerales de 2004.
Senáu d'España
Les úniques eleiciones a les que se presentó en solitario pal Senáu fueron les xenerales de 2004.
José María Alarcón
José María Alarcón Mestres ye un ex xugador de baloncestu español. Con 1.85 d'estatura, el so puestu natural na cancha yera'l de base.
Al Gore
thumb|right|200px|Al Gore, nuna de les sos charres alrodiu del escalientu global Albert Arnold Gore, Jr., más conocíu como Al Gore, ye un políticu y ecoloxista d'Estaos Xuníos. Foi'l cuadraxésimuquintu Vicepresidente de los Estaos Xuníos ente 1993 y 2001 baxo la presidencia de Bill Clinton y candidatu a la presidencia del país nel añu 2000, cuando perdió les eleiciones presidenciales frente a George Walker Bush. En 2007 foi gallardoniáu col Premiu Nobel de la Paz pola so contribución a la reflesión y aición mundial escontra el cambéu climáticu, y col Premiu Príncipe d'Asturies de Cooperación Internacional. En 2006 protagonizó el documental ganador del Óscar Una verdá encómoda, (An Inconvenient Truth), que trata alrodiu del escalientu global, nel que fai responsable a les persones y empreses que lu xeneren, y encamienta a aniciar un camín de gueta d'enerxíes "llimpies" pa evitar el desaniciu del planeta.
Al y Tipper Gore residen anguaño en Nashville. Tienen cuatro fíos: Karenna (1973), Kristin (1977), Sarah (1979) y Albert III (1982). Tienen tamién dos ñetos: Anna y Wyatt.
Boris Trajkovski
Boris Trajkovski (Борис Трајковски; ) foi un políticu macedoniu, presidente del so país ente 1999 y 2004.
Nacíu na ciudá de Murtino, cerca de la ciudá de Strumica (Macedonia), d'una familia metodista, Trajkovski graduóse como abogáu en 1980 nel St. Cyril y Universidá Metodista de Skopie.
En 2004 morrió trágicamente tres un accidente aereu nel avión presidencial. Dempués de lo que celebráronse nueves eleiciones, tomando'l cargu de presidente Branko Crvenkovski (Primer Ministru mientres la presidencia de Trajkovski).
Theerathon Bunmathan
Theerathon Bunmathan ye un futbolista tailandés.
Vacuna
Les vacunes (del llatín vaccinus-a-um, vacunu; de vacca-ae, vaca). son preparaos d'antíxenos qu'una vegada dientro del organismu prevoquen una rempuesta d'ataque, denomada anticuerpu (qu'esanicia l'antíxenu). Esta rempuesta xenera memoria inmunolóxica produciendo, na mayoría los casos inmunidá permanente frente a la malura. La vacuna foi inventada por Edward Jenner.
Les vacunes alminístrense per duana d'una inyeición, o per vía oral (tanto con llíquidos como con pastielles).
Orixe de les vacunes
thumb|210px|Alministración de vacuna de mena oral La belleya o viruela foi la primera malura que'l ser humanu intentó prevenir inoculándola en sí mesmu con otra mena d'enfermedá. Créese que la inoculación ñació na India o en China alrodiu del 200 e.C.. Na China, a los pacientes que sofríen menes amenorgaes de belleya, recoyíen-yos les postielles ensugaes, pa mazales hasta algamar un entemezu con aspeutu de polvu que llueu s'introducía pela nariz, col envís d'inmunizase.
En 1718 Lady Mary Wortley Montague informó de que los turcos teníen el vezu d'inoculase con fluyíos tomaos tamién de casos leves de viruela. Lady Montague inoculó a los sos propios fíos d'esta miente. En 1796 demientres l'andaz de la belleya n'Europa, un mélicu rural d'Inglaterra, Edward Jenner, adicó que les recolleutores de lleche alquiríen ocasionalmente una mena de "viruela de vaca" o "viruela vacuna" (cowpox) per aciu del contautu continu con estos animales, y que llueu quedaben a salvu d'amalicar de belleya común. Efeutivamente, tiense comprobao y afitao qu'esta viruela vacuna ye una variante leve de la mortífera viruela humana. Trabayando sobro esti casu d'inoculación, Jenner tomó lleche vacuna de la mano de la graxera Sarah Nelmes. Insertó esti fluyíu a traviés d'inyeición nel brazu d'un neñu d'ocho años, James Phipps. El pequeñu amosó síntomes de la infeición de viruela vacuna. Cuarenta y ocho díes más tarde, tres de recuperase'l neñu, Jenner inyeutó-y al neñu infeición de viruela humana, pero esta vegada el neñu nun amosó nengún síntoma del mal.
Cronoloxía de les vacunes
Namái la belleya se tien desaniciao nel mundu. La poliomielitis y el sarapicu alcuéntrense en campañes de desaniciu.
Monarca
260px|thumb|Corona del rei d'España.
Habiendo estáu estendíos por casi tol globu, l'orixe de los distintos réximes monárquicos ye dacuando un tanto inciertu, sobremanera pola antigüedá de munchos d'ellos y pola falta de fontes relevantes que lo refieran; nestos casos, ye relativamente común que la monarquía acomuñar a dalguna lleenda de calter míticu, usualmente acomuñada a una intervención divina, (casu del emperador en Xapón, supuestu descendiente de la diosa Amaterasu; y tamién de los emperadores xunetu-claudios de Roma, que dicíen baxar de la diosa Venus). En munchos otros casos, esisten abondoses fontes documentales que describen l'apaición de la monarquía, como por casu nel advenimiento del réxime imperial romanu y del so direutu descendiente'l Imperiu bizantín, nel establecimientu del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu. De toes formes, dientro del contestu de les monarquíes cristianes (que van dende'l Baxu Imperiu romanu y l'Imperiu bizantín hasta los reis de Francia, Inglaterra, Austria, España, ente otres) estendióse como fuera na Edá Antigua, a manera de xustificar el réxime, el conceutu de monarquía divina, en virtú del cual el rei ser pola gracia de Dios (derechu divín de los reis), lo cual confería un calter sagráu a la monarquía. Conceutos asemeyaos emplegar nel Imperiu chinu, onde l'emperador (el 'Fíu del Cielu'), ostentaba'l llamáu "mandatu del Cielu", que lo habilitaba pa gobernar.
La monarquía ye mayoritariamente hereditaria y presuntamente perpetua, sacante en casos escepcionales como na Ciudá del Vaticanu, onde'l monarca ye un pontífiz escoyíu por inspiración divina, por un grupu zarráu de persones que conformen el Colexu Cardenaliciu. La manera d'heriedu más común foi de padres a fíos, per llinia paterna; les monarquíes matrilineales fueron daqué escepcional. En delles dinastíes, les muyeres pudieron gobernar, bien porque nun hubiera nengún hermanu home, bien porque elles fueren les primoxénites; ello, sicasí, dependía de les tradiciones de la mesma dinastía: por casu, la dinastía Capeto de Francia, rexir pola Llei Sálica que torgaba gobernar a les muyeres, ente que la Casa de Trastámara de Castiella nun lo faía, y delles muyeres pudieron llegar al poder.
D'antiguo, y entá en delles naciones monárquiques actuales, solíen atribuyise al monarca, poderes divinos (por casu, los monarques unxíos d'Israel, ya Inglaterra o Francia, supuestamente podíen curar a los enfermos imponiendo les manes), como una amosanza de que yeren escoyíos o unviaos de Dios pa gobernar.
Orixe del términu
La pallabra monarca, en llatín monarcha, provién de la griega μονάρχης, monárkhēs (de monos, μόνος, "unu/singular", y ἄρχω, árkhō, "gobernar" (compárese con archon, ἄρχων, "liderar/gobernar/mandar")) la cual referíase a un solu gobernante absolutu, siquier nominalmente falando.
Pela so parte el términu “rei” nel asturianu modernu deriva del llatín “rex” con igual significáu, y de forma análoga la pallabra “reino” del llatín “regnum”. Toes estes provienen de la mesma del raigañu indoeuropea “reg” que significa rexir o gobernar amás de referir al llau derechu o rectu del cuerpu, razón pola cual caltiénse na etimoloxía del términu pa diestru de delles llingües xermániques.
N'hebréu el términu pa rei ye mé·lekj. Unu de los monarques más antiguos, Nemrod, ye mentáu pola biblia (Gé 10:8-12.) y numberoses tradiciones antigües.
Socesión
left|thumb|200px|Salón del Tronu del [[Palaciu Real de Madrid.]] El sistema de socesión al tronu nun ye igual en toles monarquíes. Tradicionalmente, lo más común ye que'l socesor d'un rei sía'l so fíu primoxénitu masculín; en casu de que nun los tuviera, asocedería-y la so fía mayor o dalgún familiar de sexu masculino, dependiendo de si la monarquía dexa a les muyeres reinar, ya inclusive que la socesión pase por una caña femenina del llinaxe.
Tamién esistieron dalgunos monarques electos, como los papes, los reis de Polonia, y dictadores que se declararon líderes d'una monarquía autoproclamada.
Pablo Aguilar Bermúdez
Pablo Aguilar Bermúdez ye un xugador español de baloncestu, internacional cola selección española absoluta. Profesionalmente Xuega d'ala-pivot y el so actual equipu ye'l Herbalife Gran Canaria de la Lliga ACB d'España.
Trayeutoria
Aguilar formar nes categoríes inferiores del Real Madrid. La temporada 2005-06 apostó'l Circuitu Sub-20 de l'ACB. La temporada siguiente xugó nel equipu del Real Madrid na LEB-2, anque apostó dellos partíos col primer equipu, debutando na ACB frente al Unicaja Málaga el 30 de setiembre de 2006, y na Copa ULEB. La temporada siguiente alternó l'equipu filial, entós na LEB Bronce col primer equipu, y llegó a debutar na Eurolliga; col equipu Sub-20 ganó'l Campeonatu d'España y foi nomáu MVP de la final.
Al rematar la temporada en 2008 fichó pol Club Baloncesto Granada, xugando col nᵘ 13 na so camiseta. El mes de marzu, la ala-pivot español aceptó la invitación p'allegar al Reebok Eurocamp '09, un campus de branu entamáu pola marca deportiva en Treviso ente'l 6 y el 8 de xunu de 2009. Esa temporada Aguilar recibió'l Premiu Granada Nuevu na categoría de Deportes na so décima edición, dau pol Institutu Andaluz de la Mocedá, pol so brillosu carrera deportiva, el so talentu, proyeición de futuru y la so pasión por Granada, que-y converten nun referente de la sociedá». Tamién recibió'l Premiu José Carlos Avivar dau pola Peña Frente Nazarí. Esa mesma temporada 2008-09 foi unu de los nomaos pa ganar el premiu al Xugador revelación de la temporada na ACB. Finalmente terminó con 55 votos, siendo'l xugador más votáu polos aficionaos, y empatáu nel segundu puestu cola base Sergio Llull, y por detrás del ganador del troféu Brad Oleson. Nel Reebok Eurocamp '09 foi-y concedíu'l Premiu a la Deportividá Mark Osowski qu'da la organización del eventu.
El 7 de xunetu de 2010, de manes de José Torres Hurtado, alcalde del Conceyu de Granada, recibe nel Salón de Plenos del Consistoriu'l títulu que-y acredita como Embaxador honoríficu de la ciudá de Granada «en reconocencia a la so trayeutoria deportiva y pol so bon faer n'espardimientu de la imaxe de la nuesa ciudá, colos derechos y obligaciones que de tal nomamientu derívense».
El branu de 2010 viaxó a los Estaos Xuníos pa entrenar con delles franquicies de la NBA y realizar dellos workouts, como colos Phoenix Suns, los Minnesota Timberwolves, New Jersey Nets, Miami Heat o Los Angeles Clippers. Tres presentase al Draft de la NBA de 2010, finalmente decidió retirase del mesmu.
El 29 de xunu de 2010 fíxose pública la compra de los derechos del xugador per parte del Real Madrid por 340.000 euros, emplegando una opción que s'acutar el club madrilanu cuando trespasó a Aguilar al CB.Granada.
Sergio Scariolo, seleccionador nacional de baloncestu, incluyó al granadín na llista de 24 xugadores pa formar parte de la selección española nel Campeonatu del Mundu de Turquía 2010, anque finalmente foi refugáu pa la competición oficial por mancadura. 250px|thumb|Triple d'Aguilar en play-off ante [[Cajasol Sevilla (2013-14).]] El 27 d'agostu de 2010, faise oficial la so cesión por una temporada al CAI Zaragoza, lluciendo'l nᵘ 34 nel dosal de la so camiseta.
El 27 de mayu de 2011 el Real Madrid realiza'l trespasu definitivu al Basket Cai Zaragoza qu'acepta, y ficha al xugador por trés temporaes.
Les mancadures sufiertes na temporada 2010/11, torgar realizar el so partíu númberu 100; na temporada 2011/12, al nun xugase'l partíu programáu na Xornada 1º con Blancos de Rueda Valladolid, que por imperativos llegales suspendióse, algama felicidá marca na xornada 2º, cola so participación nel partíu xugáu na cancha de la Valencia Basket.
El 7 de xunetu de 2015, l'Herbalife Gran Canaria fixo oficial el so primera fichaxe pa la próxima temporada, la ala-pivot Pablo Aguilar, que robla por dos años col conxuntu mariellu.
Aguilar yá ye'l décimu español en debutar nes Lligues de Branu de la NBA, el 12 de xunetu de 2015, estrenar colos Dallas Mavericks, apostando más de 9 minutos en partíu contra los New Orleans Pelicans.
El 24 de setiembre de 2016, el Herbalife Gran Canaria llogró en Vitoria-Gasteiz el primer títulu de la so historia, al ganar la Supercopa d'España de Baloncestu 2016, dempués de brilloses victories na semifinal ante'l anfitrión, el Saski Baskonia, y na final (79-59) ante'l postreru campeón, el FC Barcelona Lassa.
Pablo, va xugar el so partíu númberu 300 na máxima categoría del baloncestu nacional na xornada del domingu de 21 de xineru de 2018, frente al Unicaja Málaga (Herbalife Gran Canaria), dándose la coincidencia de que debutó na ACB frente al Unicaja Málaga'l 30 de setiembre de 2006.
Selección nacional
miniaturadeimagen Foi internacional con toles categoríes inferiores de la selección española. En categoría Sub-16 ganó la medaya de bronce nel Campeonatu Européu Sub-16 masculín de Baloncestu Europeo Sub-16 de 2005 apostáu en Llión (España). En categoría Sub-18 llogró la medaya de bronce nel Européu de 2006 celebráu en Amaliada (Grecia) y un quintu puestu nel Européu de 2007 celebráu en Madrid. En categoría Sub-20, siendo seleccionador Gustavo Aranzana, ganó otru bronce nel Européu Sub-20 de 2008 apostáu en Riga (Letonia) del 1 al 10 d'agostu, y repitió bronce nel Européu Sub-20 de 2009 celebráu en Rodas (Grecia).
En xunu de 2010, foi incluyíu na llista de 24 xugadores facilitada pola Federación Española de Baloncestu a la FIBA pa integrar la Selección de baloncestu d'España nel Campeonatu Mundial de Baloncestu de 2010. El seleccionador español, Sergio Scariolo, incluyir na llista de 15 xugadores que se concentraríen en Les Palmes primeramente al campeonatu.
En xunu de 2012, Sergio Scariolo, seleccionador nacional de baloncestu d'España, inclúye-y na llista de los xugadores que formara parte del equipu 'B' pa los xuegos olímpicos de Londres nel branu de 2012
El miércoles 11 de xunu de 2013, Juan Antonio Orenga, seleccionador español de baloncestu, apurre la llista de los dolce xugadores escoyíos, onde s'inclúi la presencia de Pablo Aguilar, pal XXXVIII Campeonatu Européu de Baloncestu Masculino de 2013 -Eurobasket 2013- a celebrar n'Eslovenia ente'l 4 y el 22 de setiembre de 2013. Onde se llogra la medaya de bronce.
En xunetu de 2015, el seleccionador nacional de baloncestu d'España, Sergio Scariolo, realiza la preselección de 17 xugadores p'apostar el Campeonatu Européu de Baloncestu Masculino de 2015 o Eurobasket 2015 en setiembre de 2015. Realizáu'l refugue los escoyíos son: Sergio Rodríguez, Sergio Llull, Guillem Vives, Rudy Fernández, Fernando San Emeterio, Pau Ribas, Víctor Claver, Pau Gasol, Felipe Reyes, Niko Mirotic, Willy Hernangómez, y Pablo Aguilar. Apostáu'l Campeonatu, la selección absoluta de baloncestu llogra la medaya d'oru.
El 2 de xunu de 2016, Sergio Scariolo, el téunicu italianu seleccionador nacional de la selección española de baloncestu, facilitó una primer llista de 24 xugadores previa a la convocatoria pa los Xuegos Olímpicos de Rio 2016, tando Pablo ente los convocaos como Ala-Pivot. Sergio Scariolo, el 11 de xunu de 2016, decide realizar el primer refugue de xugadores d'ente los preseleccionaos pa los xuegos olímpicos de 2016: Guillem Vives (Valencia), Dani Díez (Unicaja), Alberto Abalde (Joventut) y Pablo Aguilar (Gran Canaria).
El 16 de febreru de 2018, Sergio Scariolo seleccionador nacional de baloncestu d'España, dio a conocer la so llista de los 16 xugadores pa la próxima convocatoria dientro de la fase de clasificación pa la Copa del Mundu de 2019, na qu'España se midirá a Bielorrusia (23 de febreru, Minsk) y Montenegro (26 de febreru, Zaragoza) na que Pablo aguilar apaez como co-capitán.
Urania (animal)
Urania ye un xéneru de poliyes diurnes de la familia Uraniidae. Distribúise pola rexón neotropical, y dalgunes de les sos especies son migradores. Les canesbes aliméntense de plantes euforbiáceas del xéneru Omphalea. Los adultos son nectarívoros y aliméntense solo de delles especies con flores blanques y peludas, como por casu especies de Inga o Eupatorium. La forma de les sos ales, les coles y la so coloración vistosa facenla paecida a delles especies de la familia de caparines Papilionidae.
Especies
Reconócense les siguientes cinco especies:
Alfonso Albert
Alfonso Albert García ye un baloncestista español que mide 211 cm y que la so posición na cancha ye la de Pivot. Formáu nes categoríes inferiores del Joventut de Badalona, onde debuta na la ACB la temporada 1991-92, forma parte del equipu que se proclama campeón d'Europa en 1994. Dempués tendría una llonxeva carrera nes distintes categoríes del baloncestu español, incluyida dalguna esperiencia fuera d'España. Anguaño xuega nel Baloncestu Club Polideportivu La Roda de primera Nacional de Castiella La Mancha.
Charlotte Hornets
Los Charlotte Hornets son un equipu profesional de baloncestu estauxunidense con sede en Charlotte, Carolina del Norte. Compiten na División Sureste de la Conferencia Este de la NBA y apuesten los sos partíos como locales nel Spectrum Center, allugáu nel centru de la ciudá de Charlotte. La franquicia ye propiedá del ex-xugador de baloncestu Michael Jordan, quien adquirió l'equipu nel añu 2010 tres años como accionista minoritariu.
1985-87: Nacencia de la franquicia
En 1985, la NBA anunció los planes pa la espansión a cuatro franquicies. George Shinn, empresariu de Charlotte, Carolina del Norte, dio a conocer el proyeutu pa traer un equipu de la NBA a la parte de Charlotte, axuntando a un grupu d'empresarios locales pa encabezar la nueva franquicia.
En Charlotte destacaba'l baloncestu universitario, con Charlotte 49ers y Davidson Wildcats, y yera amás una de les ciudaes de más rápidu crecedera del país. D'antiguo tamién cuntó con Carolina Cougars, equipu de l'American Basketball Association dende 1969 hasta 1974.
Sicasí, dellos críticos inda duldaben de que Charlotte pudiera caltener una franquicia de la NBA. Ello ye que un columnista del periódicu Sacramento Bee bromió diciendo que "la única franquicia que Charlotte va poder sostener ye una con arcos doraos" (en referencia a McDonald's). Sicasí, l'as na manga de Shinn yera'l Charlotte Coliseum, un pabellón en construcción qu'acoyería a 24.000 espectadores, convirtiéndose asina nel pabellón con más capacidá na historia de la NBA. El 5 d'abril de 1987, el comisionado de la lliga David Stern informó a Shinn que'l so proyeutu convirtiérase oficialmente na 24ª franquicia de la NBA, empezando a xugar en 1988. Al pie de Charlotte fueron concedíes franquicies en Miami (los Heat), en Minneapolis-Saint Paul (los Timberwolves) y n'Orlando (los Magic).
Orixinalmente, l'equipu foi nomáu Charlotte Spirit, pero n'otru concursu pa nomar a la franquicia resultó victoriosu "Hornets" ("Avispones"). El nome foi llográu por cuenta de la resistencia feroz de la ciudá a la ocupación británica mientres la Guerra Revolucionaria de los Estaos Xuníos, qu'afaló al gobernador colonial Charles Cornwallis a referise a ello como "un auténticu nial de avispones". El nome fuera enantes usáu por otros equipos deportivos de Charlotte; equipos de les lligues menores de béisbol fueron llamaos Hornets dende 1901 hasta 1972, otru conxuntu de fútbol americanu inclusive llegó a participar de manera efímera na Lliga Mundial de Football en 1974 y 1975, y los equipos de baloncestu de la NCAA de Charlotte 49ers y Davidson Wildcats xueguen añalmente'l Troféu Hornets' Nest.