cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lindsey Vonn
Copa del Mundu
==== Clasificaciones en Copa del Mundu ====
Llista d'asteroides/36701–36800
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Breanna Stewart
Breanna Mackenzie Stewart (nacida la en Syracuse, Nueva York) ye una xugadora de baloncestu d'Estaos Xuníos.
Peggy Deamer
Peggy Deamer ye una arquiteuta y educadora estauxunidense, anguaño docente de la Universidá de Yale.
Carrera
Deamer ye miembru de la firma Deamer, Architects (enantes Deamer + Phillips, Architects). Graduóse n'arquiteutura na universidá Cooper Union y llogró un doctoráu en filosofía na Universidá de Princeton. Dictó clases en reconocíes universidaes ya institutos educativos como la Universidá de Princeton, el Barnard College, la Universidá de Columbia, la Universidá del Estáu d'Ohio y la Universidá de Kentucky, ente otres. En Nueva Zelanda, onde foi direutora de la Escuela d'Arquiteutura y Planeación de la Universidá d'Auckland en 2007, tamién enseñó nel Institutu de Teunoloxía Unitec y na Universidá de Victoria. Foi miembru de la Fundación d'Arquiteutura de Beverly Willis.
Lliteratura d'Austria
La lliteratura austriaca ye la lliteratura escrita n'Austria que, na so mayoría, pero non puramente, ye escrita en idioma alemán. Dellos académicos establecen que la lliteratura d'Austria en sentíu estrictu empecipiar nel añu 1803, cuando Francisco I eslleió'l Sacru Imperiu Romanu Xermánicu y estableció l'Imperiu austriacu; sicasí, una definición más lliberal incorpora tolos trabayos lliterarios escritos nel territoriu de l'actual Austria, especialmente cuando se trata d'autores qu'escribieron n'alemán. Asina, la Historia de la lliteratura austriaca, publicada en siete volúmenes polos editores Herbert Zeman y Fritz Peter Knapp, foi titulada Historia de la Lliteratura n'Austria. La lliteratura austriaca ten de ser considerada en conexón cola lliteratura alemana polo xeneral y la llinia fronteriza ente la lliteratura puramente alemana y l'austriaca ye difusa, por cuenta de un intercambiu cultural ricu y complexu.
Esti artículu pretende aprovir delles definiciones que, en xunto, van poder aprovir una meyor compresión de los autores y de la lliteratura n'Austria y el so predecesores territoriales.
Orixe y antecedentes
thumb|Fotografia de [[Franz Kafka (1906).]] Esisten y esistieron munchos intentos pa desenvolver una definición completa de la lliteratura austriaca. Púdose determinar qu'esisten ciertes diferencies y motivos distintivos comunes nesta lliteratura que la alloñen d'otres tradiciones lliteraries.
La lliteratura austriaca pue ser clasificada en dos divisiones principales: el periodu hasta mediaos del sieglu XX y el periodu posterior, nel cual los imperios austro-húngaru y alemán sumieren. Austria pasó de ser una potencia europea principal a un pequeñu país. Amás, esiste un conxuntu d'obres lliteraries que dalgunos consideraríen austriacu, pero que nun ta escritu n'alemán.
Como complementu a la so condición de tierra d'artistes, Austria ye un país onde vivieron grandes poetes, escritores y noveles y onde crearon les sos obres lliteraries. Austria foi'l llar de novelistes y escritores de noveles curties, tales como Adalbert Stifter, Arthur Schnitzler, Franz Werfel, Stefan Zweig, Franz Kafka, Fritz Hochwälder, Thomas Bernhard, Joseph Roth o Robert Musil y de poetes como Georg Trakl, Rose Ausländer, Franz Grillparzer, Rainer Maria Rilke o Paul Celan. Ente los dramaturgos y novelistes contemporáneos famosos atópense Elfriede Jelinek y Peter Handke, ente que Robert Menasse y Karl-Markus Gauß son reconocíos ensayistes.
La busca d'una definición
Na Edá Media, yera una zona homoxénea a lo llargo del ríu Danubiu, dende Baviera a los territorios orientales. Los viaxeros y los bardos treslladar a lo llargo d'esta ruta, trayendo con ellos nueves influencies. Coles mesmes, los Alpes tenía los sos pequeños valles que yeren práuticamente inaccesibles, polo que desenvolvieron la so propia cultura rexonal. La importancia d'esti fechu anicia en que siguió siendo una carauterística a lo llargo de los sieglos. D'otra parte, hubo escritores puramente circunscritos a la tradición d'una rexón, llingua o cultura; ente qu'esistía una continua influencia ente los sos escritos y pensamientos.
Poro, la monarquía multiétnica Habsburgu, l'Imperiu austriacu y, finalmente, l'Imperiu austrohúngaru nun teníen de ser amenorgaos a les partes alemanes del imperiu. Esistíen grandes minoríes étniques o relixoses en casi toles capitales rexonales, como Praga, Budapest o Viena, que formaben microcosmos coles sos propies tradiciones y carauterístiques.
Un bon exemplu d'ello pue ser Franz Kafka, quien en dalgunos de los sos escritos declarar a sí mesmu "alemán", lo que taba más en rellación cola minoría étnica que vivía en Praga que como una declaración pa otra parte del imperiu. Entós quiciabes foi un "escritor xermanofalante, xudíu secular, nacíu en Praga, austro-húngaru y austru-checu", una definición qu'amuesa claramente les dificultaes que tienen d'enfrentase.
Amás de les diferencies nacionales ente les provincies, había tamién distintes rexones qu'influyeron l'estilu d'escritura. Hubo rexones alpines coles sos tradiciones distintives, los montes fondos, les rexones costeres en redol a Trieste (na actualidá, parte d'Italia y Eslovenia) y les islles croates, que sirvieron como l'equivalente austro-húngaru a la Costa Azul francesa, un centru pa escritores, pintores y otros artistes.
Antigüedad
Si falar de "lliteratura del actual territoriu austriacu", tien de señalase qu'esistieron dellos escritos en tiempos antiguos, sobremanera en llatín y n'hebréu, ente que casi nun sobrevivieron testos celtes. Dellos estudiosos menten que l'emperador romanu Marco Aurelio vivió dellos años en Carnuntum y Viena y qu'escribió la mayor parte de les sos Meditaciones ellí.
La cultura celta representa un sustratu tamién na cultura popular austriaca y, por tanto, na so lliteratura. Los mitos y lleendes celtes son vistos como'l puntu d'entamu de munchos personaxes de los cuentos de fades y de les lleendes populares, según fontes de temes lliteraries na dómina medieval.
Yá que la mayor parte de la lliteratura austriaca foi escrita n'alemán, usualmente afítase'l so entamu cola llegada de les tribus bávares que traxeron l'idioma con elles que, más tarde, convertir n'alemán.
Baxa Edá Media (1170 - 1500)
Coles cruzaes alredor de 1160, los caballeros convertir en personaxes más importantes y prósperos. Los minnesänger (trovadores itinerantes) yeren una nueva forma de trepar cola vida. Les temes de les balaes fueron tamién más terrenales pasando del amor y la guerra a la crítica política. Alredor del ríu Danubiu, munchos d'estos bardos viaxeros traíen noticies y nuevos cantares. Los pueblos diben faciéndose ricos ya independientes. Los primeres representantes d'esti movimientos y primeros escritores n'alemán conocíos fueron Der von Kürenberg y Dietmar von Aist (sieglu XII).
220px|thumb|Primer páxina del manuscritu del [[Cantar de los nibelungos (ca. 1230).]] A fines del sieglu XII, surdió una de les obres lliteraries más importante d'esta dómina, el Cantar de los nibelungos, creáu por un trovador desconocíu, probablemente, nos territorios d'Austria. Como la tradición de minnesänger crecía, los poetes antiguos empezaron a enseñar a los más nuevos. Probablemente'l bardu alemán más conocíu Walther von der Vogelweide (sieglu XIII) aprendió'l so oficiu de Reinmar von Hagenau na corte de Viena. Ente otru trovadores conocíos atópense Neidhart von Reuental, Jans der Enikel, Ulrich von Liechtenstein y Oswald von Wolkenstein.
Nel sieglu XII, la sátira tamién se taba desenvolviendo. Seifried Helbling foi un exemplu d'un escritor con obres d'esti tipu.
Siguiendo cola tradición de los minnesänger cultivada polos caballeros nobles, nos sieglos XIV y XVI espolletó esta práutica a manes de los maestros cantores (meistersänger), pertenecientes principalmente a los gremios d'artesanos y comerciantes de clase media. El so centru atopóse más al oeste, en Núremberg. El maestru cantor más famosu foi Hans Sachs (1494–1576), quien dedicó'l so arte puramente a la causa luterana dempués de 1530. Ente que Michael Beheim foi un maestru cantor fuertemente venceyáu cola corte de Viena.
Renacimientu
Alredor de 1600, l'humanismu y el so redescubrimientu de les cultures ya ideales antiguos arrobinar dende Italia escontra toa Europa. L'emperador Maximiliano I d'Habsburgu yera un gran siguidor d'esti movimientu, polo cual llogró axuntar en redol a la so corte en Viena a humanistes tales como Conrad Celtes, el fundador del Collegium Poetarum, o al poeta gallardoniáu Vadian (Joachim von Watt) quien escribía en llatín. Eleonore d'Austria tradució al alemán la novela d'aventura en francés llargamente lleida, Pontus et la belle Sidonie. Grandes figures de la Ilesia católica nesta dómina, como Nicolás de Cusa y Pedro Canisio, tuvieron venceyaos cola corte austriaca y unos cuantos de los sos trabayos tuvieron escritos n'alemán.
Barrocu
thumb|[[Abraham a Sancta Clara (1644-1709).]] La Guerra de los Trenta Años cutió Europa y los escritores reaccionaron ante esti fechu: magar dalgunos d'ellos tornáronse a Dios, otros escribieron sobre un mundu bello y pacífico al cual podíen fuxir el llectores. Les hestories humorístiques (Schelmenromane) brindaben sorrises a les persones en sufrimientu. Abraham a Sancta Clara (ca. 1650) escribió obres relixoses y cómiques; ente que Catharina Regina von Greiffenberg (ca. 1650) escribió poemes relixosos na mesma dómina.
Otra forma llírica fueron les pieces teatrales improvisaes denominaes "Hanswurstspiele". Un exemplu d'épica barroca son les noveles caballeresques y les "Schelmenromane" de Johann Beer, que representaben una descripción realista de la situación de la dómina.
Ilustración
Col entamu de la Ilustración alredor de 1720, la filosofía y la necesidá de lliteratura pa educar a los llectores fueron dos nueves y fuertes motivaciones pa la lliteratura (Lehrdichtung y Bildungsroman). Aristóteles y la so escuela de pensamientu foi alicada. Estes idees desenvolver nos territorios austriacos mientres el reináu de María Teresa y del so fíu Xosé II d'Habsburgu. En redol a 1790, les idees de la Ilustración taben firmemente guañaes y la cultura clásica grecorromana fueron la inspiración pa los poetes, artistes, arquiteutos y escritores. L'harmonía y la guapura fueron dalgunos de los ideales de la dómina.
La lliteratura austriacu tamién tuvo una gran influencia de la Francmasonería y tuvo fuertemente venceyada cola crítica escontra'l cleru. Toes estes circunstancies ocasionaro que la lliteratura empezara a ser más educativa ya instructiva. La sátira empezó a ser unu de los xéneros lliterarios más frecuentemente utilizaos.
La vida lliteraria de la Ilustración concentróse alredor del almanaque Wienerischer Musen-Almanach, que s'empezar a publicar en 1777 (dende 1786 sol títulu Wiener Musen-Almanach) por Joseph Franz von Ratschky y Gottlieb von Leon. Aloys Blumauer foi tamién el so editor dende 1781 ya inclusive llegó a editar delles ediciones en solitarios.
thumb|right|200px|[[Franz Grillparzer.]] Un llugar notable na lliteratura austriaca d'esti periodu foi Johann Baptist von Alxinger, quien escribió les epopeyes caballeresques Doolin von Maynz (1787) y Bliomberis (1791) que tuvieron inspiraes na tradición de la francmasonería. Alxinger tamién escribió poesía sobre la base d'idees anticlerical. Los escritos de Johan Pezzl tamién teníen un perfil d'esti tipu: escribió testos épicos y periodísticos. La visión clásica de la poesía promocionada por Joseph Schreyvogel, fuertemente influyida por autores (por casu, Franz Grillparzer). Schreyvogel ameyoró considerablemente la calidá del teatru austriacu, dende'l so puestu como conseyeru dramaturgu nel Burgtheater de 1814-1832. Otru dramaturgu importante foi Johann Nepomuk von Kalchberg, pero les temes históriques de los sos drames tamién recibieron influencia del Romanticismu.
Primer metá del sieglu XIX
En redol a 1820 en plena yera romántica, esistió gran cantidá d'obres filosófiques y estétiques, na so mayor parte d'escritores provenientes de la nobleza. Coles Guerres Napoleóniques en cursu, munches persones deseyaben obres lliteraries que les llevaren lloñe, a un mundu fantásticu. Ente que munches obres relixoses aprovíen nueves esperances a les persones. Klemens Maria Hofbauer, Eduard von Bauernfeld y Franz Grillparzer son trés de los escritores influyíos por estos eventos. L'escritor alemán Friedrich von Schlegel tamién vivió y trabayó en Viena alredor de 1809.
Biedermeier
El Biedermeier referir al estilu en campos tales como la lliteratura, música, artes visuales y diseñu d'interiores nel periodu ente 1815, el fin de les Guerres Napoleóniques y 1848, l'añu de les Revoluciones, en contraste col Romanticismu que lo precedió.
Ente los poetes de la dómina n'Austria atópense Nikolaus Lenau (1802-1850), Adalbert Stifter y Franz Grillparzer. Esti postreru, de cutiu, ye mentáu como representante del Clasicismu austriacu en lliteratura. Ente los dramaturgos de la dómina atópense Franz Grillparzer (1791-1872), Friedrich Halm (1806-1871), tamién un llográu escritor de "Novellen" (noveles y hestories curties), Johann Nepomuk Nestroy (1801-1862) y Ferdinand Raimund (1790-1836). Grillparzer escribió traxedies na tradición del "Weimarer Klassik", Nestroy y Raimund fueron representantes del Wiener Volksstück.
Charles Sealsfield, seudónimu de Karl Postl, vivió un llargu tiempu n'Estaos Xuníos y escribió noveles escenificadas nel Alloñáu Oeste. Per otra parte, llogró escribir sobre Austria y criticó el absolutismu austriacu mientres el Biedermeier ensin ser reconocíu poles autoridaes austriaques.
thumb|[[Adalbert Stifter.]] El fin del Biedermeier ta marcáu poles obres d'Adalbert Stifter (1805-1868). El so primer trabayu Der Nachsommer foi publicada en 1857, pero ye considerada como una de les meyores obres del Biedermeier. Stifter non solo influyó a Peter Rosegger, sinón tamién a escritores alemanes como Ludwig Ganghofer, Paul von Heyse, Gustav Freytag, Ernst Wildenbruch y autores tardíos (el tiempu del "Bürgerlichen Realismus") como Theodor Storm, Theodor Fontane y, per mediu d'ellos, a Thomas Mann y a Hermann Hesse.
Realismu
Ente los escritores austriacos del Realismu pueden mentase l'escritor de noveles curties Ferdinand von Saar, Marie von Ebner-Eschenbach y l'enantes mentáu Adalbert Stifter. Marie von Ebner-Eschenbach ye conocida poles sos noveles psicolóxiques, según pol so compromisu social. Ferdinand Kürnberger foi un novelista, como Leopold von Sacher-Masoch, que se fixo famosu pola so obra La venus de les pieles, pos el comportamientu eróticu que describió nella fadría que'l so apellíu Masoch fuera l'inspirador de la pallabra masoquismu.
N'Alemaña, el Realismu preparó'l camín pal Naturalismu, un movimientu lliterariu similar que nunca se desenvolvió n'Austria. Sicasí, n'Austria, el socesores del Realismu fueron el Jugendstil y el Espresionismu.
Primer metá del sieglu XX
thumb|left|[[Georg Trakl.]] El movimientu del Jugendstil foi básicamente un movimientu cultural d'arquiteutura y artes decoratives. Per otra parte, el Jugendstil vienés en particular tuvo marcáu pola presencia d'artistes de tolos ámbitos, por tanto, tamién compositores y escritores. Los escritores vieneses, tales como Arthur Schnitzler y Stefan Zweig, son de cutiu mentaos nesti contestu. Arthur Schnitzer puede ser denomináu un escritor bien típicu de la dómina: escribió les sos obres principales ente 1890 y el fin de la Primer Guerra Mundial, cuantimás, noveles, hestories curties y pieces de teatru.
Un centru bien importante de la lliteratura austriaca mientres los años venti foi Praga, onde s'axuntaben munchu autores xermanofalantes, na so mayoría xudíos, que non solo dieron impulsu a la lliteratura austriaca, sinón inclusive a la lliteratura mundial. Fueron parte importante de la lliteratura austriaca y la so influencia perduró hasta los años 1930. Ente esti autores atópense Max Brod, Franz Kafka, el periodista Egon Erwin Kisch, Gustav Meyrink, Robert Musil, Rainer Maria Rilke, Franz Werfel y Oskar Wiener. El espresionismu tuvo representáu primordialmente pol poeta Georg Trakl y el dramaturgu y narrador Hugo von Hofmannsthal, dambos orixinarios de Salzburgu.
thumb|right|150px|Réquiem de [[Rainer Maria Rilke.]] El fin de la Primer Guerra Mundial amenorgó a Austria a un pequeñu país mayormente xermanofalante. Dellos autores austriacos qu'escribíen n'alemán optaron pelos nuevu países emerxentes, como Franz Kafka y Franz Werfel por Checoslovaquia; ente qu'otros migraron, como Robert Musil a Berlín y Viena, Rainer Maria Rilke a Viena y París o Elias Canetti a Viena. La rotura política y el fechu de qu'esta pequeña Austria xermanofalante había perdíu bona parte del so territoriu, industria y agricultura llevó al convencimientu fatal por munchos austriacos de que solo una unión con Alemaña sería capaz de salvar al país d'una ruina total, un convencimientu que preparó'l camín a la posterior anexón d'Austria por Hitler en 1938. Los testos de dellos autores brinden una visión d'esti convencimientu. Asina, Robert Musil y Hugo von Hofmannsthal espresaron el so puntu de vista xermanu-céntricu, ente qu'otros, como Stefan Zweig y Franz Werfel, defendieron a Austria y la tradición y cultura austriaca.
El periodu d'enteguerres dio llugar a una lliteratura bien rica n'Austria. Robert Musil escribió la famosa novela L'home ensin atributos; Stefan Zweig publicó un ensame d'ensayos, hestories y noveles; Karl Kraus editó la revista Die Fackel (L'antorcha), pa la qu'escribió casi tolos artículos; Franz Werfel escribió dalgunes de les sos meyores noveles, como Los cuarenta díes de Musa Dagh que narra la traxedia armenia de 1915; y, tres la muerte de Franz Kafka, el so amigu de tola vida Max Brod empezó a publicar les noveles inacabadas de Kafka. El posterior Premiu Nobel de Lliteratura, Elias Canetti estudió y vivió en Viena, onde escribió la so única novela, Autu de fe y, antes del Anschluss, fuxó a Inglaterra. N'analoxía a la Kakania (del anagrama k. o. k., i.e. monarquía "imperial y real" hasta 1918) de Robert Musil, Fritz von Herzmanovsky-Orlando produció Tarockania polos misteriosos personaxes de les sos noveles y hestories humorístiques.
Austrofascismo y dictadura nazi
El Austrofascismo católicu y conservador llegó al poder tres la Guerra civil austriaca y revitalizó la censura. La lliteratura austriaca d'esta dómina recibió una gran influencia del ascensu al poder nazi n'Alemaña en 1933. N'anguaño, producióse una división al interior de l'asociación d'escritores PEN na conferencia que tuvo llugar en Dubrovnik. Los sos miembros aldericaron una protesta oficial contra la persecución d'escritores y la quema de llibros per parte de los nazis. De resultes, la delegación alemana abandonó la conferencia y refirió de primeres de la organización de nun intervenir na política. Dellos miembros de la delegación austriaca solidarizar colos alemanes, ente qu'otros sofitaron el resolución. Esta división siguió dempués en Viena y llevó a una separación de los autores lliberales y "nacionalistes alemanes"; estos postreros dexaron el PEN Club austriacu y allabaron a Hitler y a la so anexón d'Austria. L'Alemaña Nazi reparó los eventos con precuru y boicóeó darréu a los autores alemanes, quien nun podíen publicar n'Alemaña, colo que perdieron a la mayor parte de los sos llectores. Tres l'anexón, esti autores fueron escorríos, según los sos contrapartes alemanes ser dende años antes, y munchos d'ellos, especialmente los xudíos, fueron asesinaos o forzaos a emigrar.
Mientres la dictadura nazi que destruyera práuticamente l'Estáu austriacu, el PEN Club austriacu se exilió en Londres y siguió el so trabayu n'Austria recién en 1946. Hasta 1973, el PEN Club foi la única organización d'escritores austriaca d'importancia.
Grupu de Viena
La lliteratura posterior a la Segunda Guerra Mundial combinó movimientos bien distintos. Mientres dellos autores taben en busca de reorientación, como fueron los casos d'Ilse Aichinger, Ingeborg Bachmann, Alexander Lernet-Holenia, Heimito von Doderer, Gerhard Fritsch y Hans Lebert, otros tornaron de los campos de concentración, como Jean Améry, d'ex territorios austriacos, como Rose Ausländer y Paul Celan, o del exiliu, como Hans Weigel y Friedrich Torberg, ente qu'otros nun volvieron del exiliu, como Hermann Broch o Franz Werfel. Per otra parte, dellos escritores "ex nazis" caltuvieron les sos posiciones como Max Mell, Franz Nabl y Karl Heinrich Waggerl. Esti postreru y otru escritores católicos empezaron a formar un bloque bien conservador al interior de la escena lliteraria austriaca. Per mediu del PEN Club austriacu, paez qu'inclusive controlaron los subsidios estatales pa la lliteratura, según los premios lliterarios hasta los años 1970.
Dellos autores austriacos tuvieron bones rellaciones col Grupu 47, con base n'Alemaña, o fueron miembros del mesmu; ente ellos puédese mentar a Ilse Aichinger (quien publicó la novela La mayor esperanza) y la poeta y narradora Ingeborg Bachmann, dambes premiaes col Premiu de Lliteratura del Grupu 74. Otros miembros austriacos del Grupu 47 fueron Paul Celan y Erich Fried. Mientres Celan, tres dalgún tiempu en Viena, foi vivir a París, Fried treslladar a Berlín.
En 1954, el Grupu de Viena (Wiener Gruppe) foi formáu por H. C. Artmann, Friedrich Achleitner, Konrad Bayer, Gerhard Rühm, Oswald Wiener, Ernst Jandl y Friederike Mayröcker.
Hans Lebert escribió la novela Wolfshaut (Piel de llobu), na que describió un pueblu ficticiu llamáu Schweigen (Silenciu), una alegoría pal silenciu de munchos austriacos tres la dictadura nazi quien pretendieron nun saber nada sobre lo que pasara nel so país.
Li Ning
Li Ning ye un ximnasta y empresariu chinu
Ganó 6 medayes mientres los Xuegos Olímpicos de Los Angeles 1984, incluyendo 3 medayes d'oru, 2 de plata y un bronce. En 1982 ganara seis de los siete medayes apurríes na Copa Mundial de la especialidá, dempués de lo que ganó'l títulu de "Príncipe de la ximnasia".
En 1988 retirar de les competiciones y en 1990 fundó la empresa d'accesorios deportivos Li Ning Company Limited, de la cual entá ye'l so principal direutor. En 2000 foi incluyíu nel Salón Internacional de la Fama de la Ximnasia, el primeru del so país en ser incorporáu.
Foi l'encargáu d'encender el Pebeteru Olímpicu nos Xuegos Olímpicos de Beixín 2008.
Grupu Danone
Grupu Danone (en francés: Groupe Danone SA), más conocida como Danone (o Dannon nos Estaos Xuníos), ye una multinacional agroalimentaria francesa que tien la so sede en París, Francia. Tien 4 actividaes: productos lácteos frescos, agües, nutrición infantil y nutrición médica.
Nome
La empresa Danone foi fundada en 1919 por Isaac Carasso en Barcelona (España) como una pequeña fábrica artesanal que producía yogures na Cai de los Ánxeles 16, en el Raval. Foi la nacencia del yogur industrial n'España. El nome de la fábrica foi "Danone" pol diminutivu del nome del so primer fíu, Daniel ("Danón" yera l'apellativu familiar de Daniel Carasso).
Primeramente Danone solo fabricaba pa la ciudá de Barcelona y Méxicu, y vendía los sos productos en farmacies, papeleríes y hospitales. Carasso axustó cola empresa de tranvíes de la Ciudá Condal un preciu pol que'l cobradores de les llinies dexaríen los sos tarros na oficina de farmacia correspondiente. Los productos fabricábense pela nueche. Los vehículos llevar a primer hora, nunes pequeñes xeladeres con 24 tarros nel interior, y frenaben inclusive onde nun había parada pa faer la entrega. Y asina el veceru podía recoyer l'encargu a tiempu pal so almuerzu.
Espansión
thumb|300px|Espansión de Danone. En 1929, la compañía camudar d'España a Francia y construyóse ellí la primer fábrica. Mientres la ocupación alemana en Francia mientres la Segunda Guerra Mundial, Daniel camudó la compañía a Nueva York pa tornar la persecución por ser de fe xudía. Daniel acomuñar col suizu español Joe Metzger y camudó el nome a Dannon por que sonara más americanu. En 1951, Daniel Carraso volvió a París pa xestionar la familia del grupu Danone n'España y Francia y foi vendíu'l negociu americanu en 1959. Dos años más tarde fundióse con Gervais, el productor líder de quesos en Francia y entós convirtióse en Gervais Danone. N'España, amás de la central de Barcelona (Cai Buenos Aires, 21, Barcelona, cerca de la Plaza de Francesc Macià), Danone tien fábriques en Valencia, Madrid, Parets del Vallès y Tenerife. Tuvo una nel conceyu de Salas (Asturies) hasta fines de 2022. En Llatinoamérica, tien presencia n'Arxentina (lácteos y agües comercializaes nuna alianza cola empresa local "La Serenísima"), Brasil (lácteos), Uruguái (lácteos y agües), en Méxicu (lácteos y agües) y en Colombia son producíos na nueva planta, construyida n'asociación con Alquería (líder nel segmentu UHT). Los sos productos tamién lleguen a Chile, onde a fines del 2007 empezó la so producción, n'adquiriendo la planta granible de Parmalat en Chillán. En setiembre de 2016 la empresa chilena Watt’s alcuerda la compra de Danone Chile, la planta granible de Chillán y Calán.
Envasado en vidriu
Otra caña del Grupu Danone baxó de la industria de fabricación de vidriu Boussois-Souchon-Neuvesel (BSN), que foi fundada pola familia d'Antoine Riboud. Dempués d'un intentu fallíu d'adquisición per parte del so rival más grande Saint-Gobain, Riboud tresformar n'unu de los grupos alimenticios más importantes d'Europa nos años 1970 al traviés d'una serie d'alquisiciones y fusiones, incluyendo la fusión de 1973 con Gervais Danone.internacional
Reorientación estratéxica
Efectuóse l'adquisición de la cervecera alsaciana Kronenbourg y de l'agua mineral Evian, que yeren los veceros más grandes del vidriu. Esti movimientu foi'l necesariu pa enllenar les botelles de la fábrica. En 1973, la compañía fundir con Gervais Danone y empezó a espandise internacionalmente. En 1979, la compañía abandonó la fabricación de vidriu, al desfacer de Boussois Verreries. En 1987, Gervais Danone adquirió Xeneral Biscuit, propietaria de la marca LU, y en 1999, mercó Nabisco.
En 1994, BSN camudó'l so nome a Grupu Danone, adoptando'l nome más conocíu de la marca internacional. Franck Riboud asocedió al so padre, Antoine, como presidente de la compañía y direutor executivu en 1996, cuando se retiró Riboud sénior. Baxu Riboud junior la compañía siguió col so enfoque en tres grupos de productos (lácteos, bebíes y ceberes).
En 1999 y 2003, el grupu vendió'l 56% y 44%, respeutivamente, del so negociu d'envase en vidriu. Nel añu 2000, el grupu tamién vendió la mayor parte de les sos actividaes europees en cerveza (la marca Kronenbourg y la marca 1664 vender a grupos escoceses y empresarios de Newcastle por 1,7 mil millones de llibres. El so quesu italiano y les empreses de carne (Egidio Galbani Spa) fueron vendíes en marzu de 2002. N'agostu de 2005, el Grupu vendió'l so negociu de mueyos nel Reinu Xuníu y n'Estaos Xuníos. En xineru de 2006, el so negociu de mueyos n'Asia (Amoy Alimentos) vender a Ajinomoto. A pesar d'estes desinversiones, Danone sigue la so espansión internacional nes sos 3 unidaes de negociu, con énfasis en productos de salú y bienestar.
En xunetu de 2007, anuncióse que Danone yá llegara a un alcuerdu con Kraft de vender la so división de galletes, incluyendo LU y marcar Príncipe, per alredor de 5,3 mil millones d'euros. Tamién en xunetu de 2007, una ufierta de 12,3 mil millones d'euros n'efectivu foi ufiertada por Danone pa una marca de comida pa ñácaros holandesa.
Conseyu d'Alministración
A 12 d'avientu de 2014, estos son los quince miembros del Conseyu d'Alministración y el Secretariu del Conseyu d'Alministración: Benoît Potier - Conseyeru Delegáu de L'Air Liquide SA
Comité Executivu
A 20 de febreru de 2015, los miembros del Comité Executivu son:
Publicidá engañoso
Danone foi denunciada por publicidá engañoso col yogur Actimel, qu'aseguraben en televisión qu'ayudaba a les defenses.
Conductes anticompetitivas
En 2015 la Comisión Nacional de Mercaos y la Competencia (CNMC) d'España impunxo a Danone una multa de 23,2 millones d'euros por conductes anticompetitivas. Esta yera la cifra más grande d'ente delles empreses qu'igualmente fueron sancionaes nel mesmu espediente
Danone
del Monte
Vitalinea
de Vainilla
del Monte Cocu *Cachos de Piescu *Cachos de Fresa *Trozo de Piña *Chocolate.
Activia
Monteses
Coloraos]]
Almirón
6 cereal
Rellación coles marques blanques
Nel pasáu Danone fabricó productos pa otres marques. Por casu, la fábrica que la empresa tuvo en Iraizotz (Ulzama, Navarra, España) facer para Eroski mientres unos años hasta más o menos la fecha del so zarru (1995). Más o menos esi añu Danone camudó de política al respeutu y dexó de fabricar pa toa marca ayena a ella mesma. En 2008 y 2009 Danone reflexó esti fechu de forma bultable na so publicidá. Paradóxicamente, dientro d'esti contestu, Danone, magar anunciar que nun fabrica pa otres marques, sí dexa qu'una tercer marca fabrique pa ella: tratar de Goshua (en manes de Laiteries Hubert Triballat dende 2010), que s'anició nes antigües instalaciones de Danone en Navarra al añu siguiente del so abandonu.
Circuitu de Goodwood
El Circuitu de Goodwood ye un autódromu de 3.860 metros de llargor asitiáu dientro de la finca Goodwood House del Duque de Richmond, cerca de la ciudá de Chichester, condáu de Sussex Occidental, Inglaterra, Reinu Xuníu. Como ye habitual nos circuitos británicos, se diagramó alredor de la pista d'aterrizaxe de la base aérea de Westhampnett de la Royal Air Force, construyida pa la Segunda Guerra Mundial, y que güei ye l'aeródromu de Chichester/Goodwood.
Goodwood inauguróse'l 18 de setiembre de 1948. Los meyores pilotos británicos d'automovilismu de velocidá y motociclismu de velocidá de les décades de 1950 y 1960 enfrentáronse ellí, ente otres competencies nel Troféu Glover, una carrera fora de campeonatu de Fórmula 1; el Troféu de Turistes del RAC p'automóviles deportivos, que dende 1958 hasta 1964 apostar en Goodwood; y les 9 Hores de Goodwood. Stirling Moss retirar del automovilismu en 1962 depués de topetar na curva St. Mary's y quedar en coma mientres un mes. La última carrera profesional apostar nel añu 1966, depués de que los dueños refugar a instalar chicanes como n'otros escenarios. La pista siguió usándose pa pruebes; Bruce McLaren morrió probando un automóvil so de CanAm en 1970 al topetar a la fin de la recta Lavant.
El circuitu tamién alluga Greenpower, una competencia d'automóviles ecolóxicos entamada pol Duque de Richmond.
Idioma irantxe
El irantxe, iranshe, mynky o münkü (autoglotónimu M i nk i ) ye una llingua indíxena americana falada na cuenca del altu Juruena por unes 200 persones. Nun esiste material llingüístico apropiáu pa la so clasificación, (anque se propunxo que podría tar rellacionáu cola familia arawak paez más probable que se trate d'una llingua aisllada).
Historia
El términu irantxe aplícase tantu a los irantxe puramente como a los myky (o m i k i ) que viven más al sur. La llingua llámase indiferentemente irantxe o mynky. Supónse que la separación ente los irantxe puramente dichos y los myky tuvo de producise a principios de sieglu, pero los falantes de dambes variantes yeren perfectamente capaces d'entendese a finales del sieglu XX, viviendo los myky a unos 130 km de los irantxe puramente dichos.
Pela so parte los myky fueron vistos per primer vegada en 1960. Por cuenta de otru tipu de presión, los myky migraron al norte y permanecieron aisllaos hasta 1971, cuando fueron contactaos por dellos misioneros y dos persones irantxe. Darréu a esi contautu, diéronse matrimonios interétnicos con otros indíxenes, anque inda quedaríen daqué menos de 88 falantes, falándose na única aldega myky tamién el portugués.
Distribución xeográfica
Los irantxe viven inda en seis aldees, amás dalgunes poques families viven n'aldegues y ranchos onde son minoría frente a otros grupos. Los seis aldegues (con población irantxe averada ente paréntesis) son Paredao (60), Recanto do Alipio (12), Perdiz (26), Rusti Branca (24), Cravari (119), and Treze de Maio (9). En 1971 los myky yeren 22 persones estremaes en cuatro families, anguaño na única aldega myky viven más d'ochenta persones, anque non toos falaríen la llingua.
Usu y estatus
La mayoría de irantxe saben escribir en portugués ente que la mayoría de myky son anafabetos. Los irantxe tán menos aisllaos y ente ellos la sustitución de la so llingua orixinal pol portugués ta bien avanzada, ente los myky la llingua tien mayor usu anque nes sos aldegues viven munches peronas que nun falen la llingua.
Laura Summerton
Laura Ann Summerton ye una xugadora de baloncestu australiana. Consiguió 5 medayes en competiciones internacionales con Australia ente Mundiales y Xuegos Olímpicos.
Exarcado
El exarcado ye una pallabra d'orixe griegu que puede tomar dos significaos distintos na so acepción: militar, política y alministrativa nun casu, específica pal Imperiu Romanu d'Oriente y eclesiástica nel otru casu, aplicable namái a la Ilesia ortodoxa y a les Ilesies orientales católiques.
Autoridá civil y militar nes rexones perifériques bizantines
El exarcado foi una organización de determinaos territorios periféricos del imperiu bizantín, empecipiada por Justiniano I nel sieglu VI principalmente pa faer frente a l'amenaza de los invasores. El exarcado ta dirixíu por un exarca que concentraba los poderes civil y militar.
El nome exarca provién del griegu ἔξαρχος exarchos que pasó al llatín como exarchus. Ye sinónimu de gobernador, del verbu exarchein, "dirixir, gobernar". Un exarca yera un altu funcionariu, delegáu nun área remota de la capital, que detentaba coles mesmes los poderes civil y militar, separaos del restu del imperiu.
Esta organización foi diseñáu pa responder de manera eficiente a los peligros qu'amenaciaben al imperiu nes sos rexones más alloñaes, ensin tener qu'esperar les órdenes que vinieren de Constantinopla. Los exarcas esfrutaben d'un mayor grau d'independencia qu'otru gobernadores provinciales.
Namái dos exarcados formáronse, en Rávena (Exarchatus Ravennas) contra la invasión de los lombardos y en Cartago (Exarchatus Africae). Les otres provincies del Imperiu bizantín recibieron gradualmente una organización similar, pero sol nome de "thema".
Los exarcas civiles yeren verdaderos virréis a los que se-yos confiaba'l gobiernu de delles provincies, ente que los exarcas eclesiásticos yeren delegaos del patriarca de Constantinopla o del Santu Sínodu, encargaos de visitar les diócesis y xixilar la disciplina y les costumes del cleru.
Representación d'un primáu fora del so territoriu
Nes Ilesies orientales, un exarca ye un obispu que recibió la misión de representar a un patriarca, ante otro patriarca o nun llugar que nun ye'l territoriu de nenguna Ilesia ortodoxa autocéfala.
El exarcado ye coles mesmes la dignidá del exarca, el conxuntu de les parroquies y los fieles so la so responsabilidá según la ilesia y los edificios que constitúin la sede. Ye como un obispáu ensin diócesis y ensin estructura prevista pa durar. Ye una manera d'afaese a unes circunstancies particulares: l'ausencia d'una ilesia llocal entamada y la necesidá de garantizar una vida llitúrxica al personal diplomático.
Un exarcado tien un estatutu derogatorio en rellación col principiu de territorialidad de la organización eclesiástica. L'obispu mentáu nos dípticos nun ye l'obispu del llugar, sinón el primáu representáu pol exarca. Puede comparase el exarcado eclesiásticu a la extraterritorialidad de los edificios diplomáticos.
Los metropolitanos de les "Nueves Tierres" del norte y del este de Grecia recibieron del Patriarca Ecuménicu de Constantinopla los títulos de exarca que-yos recuerden el so pertenencia al patriarcáu ecuménicu.
Palo Alto (California)
Palo Alto ye una ciudá del condáu de Santa Clara, nel estáu de California (Estaos Xuníos). Atopar nel Área de la Badea de San Francisco, nel estremu norte de Silicon Valley, cerca de la Universidá de Stanford (téunicamente la universidá ta asitiada en Stanford). Munches empreses de teunoloxía, como Hewlett-Packard y Xerox, tienen la so sede en Palo Alto. Tien una población de.
Palu Alto fundóse en 1796. El nome de la ciudá, provién d'una secuoya xigante llamada 'El Palo Alto' una primer instancia polos marinos españoles que trazaron la ruta del Galeón de Manila y dempués polos mexicanos. El nome foi asignáu pol tamañu y gran visibilidá d'un árbol nel Área de la Badea de San Francisco, y sirvía como puntu de referencia pa saber ónde faer escala y folgar (construyéronse pequeñes instalaciones pa ello), una vegada tornaben del duru viaxe a Filipines. Esti viaxe realizaba una o dos veces al añu, y les tripulaciones yeren xeneralmente distintes a les del añu anterior, polo que foi precisu utilizar referencies xeográfiques clares pa les cambiantes tripulaciones; "atracar n'El Palo Alto".
Ye unu de los llugares más caros pa vivir de los Estaos Xuníos, con viviendes de tamañu pequeñu costando de 700 a 800 mil dólares. En Palu Alto tamién s'atopen les oficines de VMWare y les compañíes Facebook y Pinterest.
Tamién ye'l llugar onde nació la primer organización ciberactivista de la hestoria, Computer Professionals for Social Responsibility, por posibles tentatives qu'induxeren a guerres nucleares.
Topografía
Palu Alto ye travesada por dellos regueros que flúin al norte de San Francisco Bay, Adobe Creek na so llende oriental, San Francisquito Creek na so llende occidental, y Mataderu Creek n'ente los otros dos. Arastradero Creek ye afluente Mataderu Creek, y Barron Creek ta esviáu a Adobe Creek, xusto al sur de la carretera 101 por una canal d'esviación. El calce principal de San Francisquito Creek ta formáu pola confluencia de Corte Madera Creek y Bear Creek non bien per debaxo de la presa de Searsville. Más embaxo, Los Trancos Creek ye afluente a San Francisquito Creek debaxo de la Interestatal 280.
Carauterístiques del mediu ambiente
Palu Alto tien una serie de hábitats naturales importantes, incluyíos los estuarios, de ribera y monte de carbayos. Munchos d'estos hábitats son visibles en Foothill Park, que ye propiedá de la ciudá. El Charleston Slough contién una rica zona de marismas y mariña, apurriendo árees d'alimentación pa una gran variedá d'aves playeres y otra fauna del estuariu.
Palu Alto atópase na seición del sureste de la península de San Francisco. Llenda al norte con East Palo Alto, al este con vistes al monte, escontra'l sureste y el sur de Los Altos y Los Altos Hills, al suroeste de Portola Valley, y al oeste por Stanford y Menlo Park.
La elevación oficial ye de 56 pies (17 m) sobre'l nivel del mar [cita riquida], pero les llendes de la ciudá llega asina a les llombes de la península. Hai señales que denotan les llendes de la ciudá de Skyline Boulevard (carretera 35) y el senderu Stevens Canyon (zona del resquiebru falla de San Andrés).
Clima
Típicu de la Badea de San Francisco, Palu Alto tien un clima mediterraneu, con iviernos fríos y húmedos y branos templaos y secos. Polo xeneral, nos meses de branu, cuando'l sol ponse, flúi'l bancu de borrina sobre les llombes al oeste y cubre el cielu de la nueche, creando asina un cobertor qu'ayuda a atrapar el calor del branu absorbíu mientres el día. Aun así, ye raru que la temperatura baxo mientres la nueche a superar los 60 ° F (16 ° C).
En xineru, les temperatures medies bazcuyen ente 38,5 ° F (3.6 ° C) a 57,4 ° F (14,1 ° C). En xunetu, les temperatures medies bazcuyen ente 54,9 ° F (12,7 ° C) a 78,4 ° F (25,8 ° C). L'alta temperatura récor foi de 107 ° F (42 ° C), el 15 de xunu de 1961, y la baxa temperatura récor foi de 15 ° F (-9 ° C), el 17 de payares de 2003. Les temperatures algamen los 90 ° F (32 ° C) o más nun permediu de 9,9 díes. Les temperatures baxen a 32 ° F (0 ° C) o más baxa nun permediu de 16,1 díes.
Por cuenta de los montes de Santa Cruz, al oeste, hai una "solombra d'agua" en Palo Alto, lo que resulta nuna precipitación media añal de namái 15.32 pulgaes (389 mm). Precipitaciones mensurables asoceden nun permediu de 57 díes per añu. L'añu más lluviosu nel rexistru foi 1983 con 32.51 pulgaes (826 mm) y l'añu más secu foi 1976 con 7,34 pulgaes (186 mm). La mayoría de les precipitaciones nun mes foi de 12,43 pulgaes (316 mm) en febreru de 1998 y la mayoría de les precipitaciones nun día foi de 3,75 pulgaes (95 mm), el 3 de febreru de 1998. Les nevaes mensurables ye bien raru en Palo Alto, pero de 1,5 pulgaes (38 mm) cayó'l 21 de xineru 1962.
Gobiernu llocal
Palu Alto constituyóse en 1894, y en 1909 creó, per carta municipal, un gobiernu llocal que consta d'un Conseyu de la Ciudá de quince miembros, con responsabilidaes pa les distintes funciones gubernamentales delegaes a los comités designaos. En 1950, el Conceyu aprobó un Conceyu municipal. Dellos comités designaos va siguir asesorando al Conceyu en temes especializaes, tales como la planificación del usu del suelu, los servicios públicos, y les biblioteques, pero estos comités yá nun tienen autoridá direuta sobre'l personal de la ciudá. Anguaño, el Conceyu cunta con namái nueve miembros.
Los términos del Alcalde y Vice-Alcalde son per un añu y vencen na primer xunta en xineru. La Eleición Municipal Xeneral celebra'l primer martes dempués del primer llunes de payares, nos años impares. Términos del Conseyu son pa cuatro años. Un ex alcalde describió una vegada la so posición como "Tengo un llugar de estacionamiento; eso ye tou".
Política
El gobiernu federal, de Palu Alto atópase en 18o distritu del Congresu de California, representáu pol demócrata Anna Eshoo.
Carreteres
Palu Alto consta de dos autopistes principales, la carretera 101 y la Interestatal 280, y ye travesada pol bulevar principal de norte a sur de la Península, El Camín Real (SR 82). La ciudá tamién cunta indireutamente cola ruta 84 del Estáu que traviesa la ponte de Dumbarton al norte.
Nun hai parquímetros en Palo Alto, y tolos aparcamientos municipales y estructures de estacionamiento de dellos niveles son llibres (llindáu a dos o tres hores cualquier día de la selmana 08 a.m.-5 p.m.). El centru de la ciudá de Palo Alto añedió apocayá munchos nuevos llotes pa enllenar la llena de los vehículos.
Aire
Palu Alto tien l'aeropuertu de Palo Alto del condáu de Santa Clara (KPAO), unu de los d'una sola pista aeropuertos con más tráficu de l'aviación xeneral nel país. Ye utilizáu por munchos viaxeros diarios que vuelen (polo xeneral n'aviones monomotor priváu) de los sos llares nel Valle Central pa trabayar nel área de Palo Alto. Les principales compañíes aérees ufierten servicios nel Aeropuertu Internacional de San Francisco (SFO), a unos 34 km al norte, y l'Aeropuertu Internacional de San José (SJC), a unos 24 quilómetros al sureste.
Ferrocarril
El serviciu de trenes atópase disponible al traviés de Caltrain con serviciu ente San Francisco y San José y que s'estiende a Gilroy. Caltrain tien dos paraes regulares en Palo Alto, unu na avenida Universidá (locales y Express) y l'otru na avenida California (local solamente). Una tercera, la estación de Stanford, que s'atopa al llau de la cai d'Alma en Cai Road, utilizar p'apurrir servicios especiales pa eventos deportivos ocasionales (xeneralmente de fútbol) en Stanford Stadium. La parada de l'avenida de la Universidá ye la segunda más popular (detrás de cuartu y Rei en San Francisco) en tola llinia de Caltrain.
Bus
L'Autoridá de Tresporte del Valle de Santa Clara (VTA) ufierta serviciu d'autobús principal al traviés de Palo Alto con serviciu a la badea sur y Silicon Valley. El Distritu de Tránsitu del Condáu de San Mateo (SamTrans) apurre serviciu al condáu de San Mateo, al norte. La Universidá de Stanford gratuitu de treslláu (Margarita) ufierta un serviciu d'autobús complementariu dende y escontra el campus, y el Palo Alto gratuitu de treslláu (Crosstown y Cai), que circula con frecuencia, y da serviciu a los principales puntos en Palo Alto, incluyendo la biblioteca principal, centru de la ciudá, el campu de golf municipal, el Caltrain University Ave. Estación, y los dos escueles secundaries.
Ciclismu
250px|thumb|L'antigua Community House de Palo Alto.El ciclismu ye una manera popular de tresporte en Palo Alto. 9.5% de los residentes viaxa en bicicleta al trabayu, el porcentaxe más altu de cualquier ciudá nel área de la badea, y la tercera más alta nos Estaos Xuníos, dempués de que Davis, California y Boulder, Colorado. Dende l'añu 2003, de Palo Alto recibió un estáu de bicicletes friendly Comunidá de "Gold" de la Lliga de Ciclistes Americanos. Ye tamién el llugar de nacencia y el llar de la bici Arcu.
El terrén planu de la ciudá les munches cais residenciales seles y la solombra de los árboles ufierten comodidá y seguridá a los ciclistes, y el clima templáu fai que'l ciclismu vease afeutáu positivamente. Palo Alto foi pionera nel conceutu de la bicicleta bulevar na década de 1980, por cuenta de; la meyora de la cai residencial Bryant en dar prioridá a ciclistes por aciu la eliminación de les señales d'altu, brindando señales especiales de tráficu, y l'instalación de desviadores de tráficu, y una ponte de la bicicleta piatonal sobre Mataderu Creek. Sicasí, cais arteriales ocupaes que de cutiu ufierten la ruta más rápida y direuta a munchos destinos, son peligroses pa los ciclistes por cuenta de los altos volumes de tráficu y la falta de carriles bici. El Camín Real, Alma de la cai, y Cai y Middlefield caminos, toos identificaos como "d'alta prioridá" pa la adición de carriles bici p'ameyorar la seguridá pol Palo Alto Plan de Tresporte de la bicicleta de 2003, entá nun contienen disposiciones pa los ciclistes.
Caminando
Les condiciones pa caminar son escelentes en Palo Alto, sacante pol encruz de cais arteriales de gran volume, tales como El Camín Real y Oregon Expressway. Les ceres tán disponibles en casi toles cais de la ciudá, cola notable esceición de la zona de Barron Park, que foi'l postreru n'incorporase a la ciudá. Un estensu monte urbanu, que ta protexíu pol códigu municipal de la ciudá, ufierta solombra y la diversidá visual, y ralentiza el tráficu de vehículos de motor. El 4.8% de los residentes a pie d'obra.