cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
María Teresa Oller Benlloch
Trayeutoria
A partir de 1974 empezó a trabayar con un equipu de recopiladores coordinaos por Salvador Siguí Pérez del cual tamién formó parte Fermín Pardo Pardo, Sebastián Garrido, Ricardo Pitarch y José Luis López como trescriptor puramente. La Fundación March financió esti grupu al traviés d'una beca concedida al musicólogu Salvador Siguí pa viaxar a les distintes contornes de la provincia de Valencia y recoyer cantares y melodíes. María Teresa Oller foi la encargada de percorrer los pueblos de los Los Serranos, el Campu de Turia, la Valle de Albaida y la Güerta de Gandia. Nel añu 1976, la Institución Alfons el Magnánimo de la que formaba parte la Seición de Música Folclórica del Institutu d'Etnoloxía Valenciana a la cual pertenecía esti grupu, decidió sofitalos p'ampliar la investigación con interés por faer un Cancioneru tradicional musical de Castellón y Valencia y asina completar la xera desenvuelta los últimos años por Salvador Siguí na publicación del Cancioneru de la provincia d'Alicante. Como culminación de tol trabayu d'esti periodu, en 1980, la Instituto Alfonso'l Magnánimo publicó'l Cancioneru Musical de la provincia de Valencia nel cual collaboró Mª Teresa Oller.
Ye nesti periodu onde esti equipu fixo una gran xera d'escoyeta de materiales, testos y melodíes de mayos de munches poblaciones del Campu de Requena-Utiel, Valle de Ayora, delles llocalidaes de Güerta de Valencia, Serrania del Túria y Rincón de Ademuz.
En 1988 Mª Teresa Oller y Fermin Pardo vuelven formar equipu pa presentar a la Institución Valenciana d'Estudios ya Investigación (IVEI) un proyeutu monográficu dedicáu al cantar de los mayos nes Contornes de la Comunidá Valenciana. La institución concedió-yos una ayuda económica que fizo posible aumentar la coleición de testos y melodíes que Mª Teresa Oller trescribió y analizó.
Escontra 1990 Mª Teresa Oller y Fermín Pardo realizaron un trabayu inéditu d'escoyeta de tola música qu'arrodia'l Rosariu de l'Aurora na provincia de Valencia pal Institutu Alfons el Magnánimo de la Diputación de Valencia.
Diccionariu de la Llingua Asturiana
El Diccionariu de l'Academia de la Llingua Asturiana o DALLA ye'l diccionariu normativu del asturianu fechu pola Academia de la Llingua Asturiana a lo llargo de munchos años y fináu'l 30 de xunu de 2000, imprentándose la primer edición el 15 d'avientu de 2000.
Nél trabayaren munches persones pero sobre too tres: Xosé Lluis García Arias, Ana María Cano González y Ramón d'Andrés Díaz. Al asoleyase, el presidente de l'Academia dimitió dexando pasu a Ana Cano al considerar terminaos los llabores básicos de normativización del asturianu tres l'asoleyamientu de les Normes Ortográfiques en 1981 y la Gramática de la Llingua Asturiana en 1998.
El Diccionariu tien nes sos 1.300 páxines unes 50.000 entraes. Pue consultase llibremente na rede, dende la páxina web de l'Academia.
Teoría de cuerpos
La teoría de cuerpos ye una caña de la matemática qu'estudia les propiedaes de los cuerpos. Un cuerpu ye una entidá matemática pa la cual la adición, sustracción, multiplicación y división tán bien definíes.
Historia
El conceutu de cuerpu. foi usáu implícitamente por Niels Henrik Abel y Évariste Galois nel so trabayu sobre resolución d'ecuaciones.
En 1871, Richard Dedekind, al conxuntu de los númberos reales o complexos los cualos son cerraos so los cuatro operaciones aritmétiques como "cuerpu".
En 1893, Heinrich Martin Weber dio la primer definición clara de cuerpu astractu.
En 1910 Ernst Steinitz publicó l'artículu Algebraische Theorie der Körper (alemán: teoría alxebraica de cuerpos), que foi bien influyente. Nesti artículu él estudió axiomáticamente les propiedaes de los cuerpos y definió dellos conceutos de teoría de cuerpos importantes como cuerpu primu, cuerpu perfectu y el grau de trescendencia d'una estensión de cuerpos.
Galois, que nun tenía'l términu "cuerpu" en mente, foi honráu por ser el primer matemáticu qu'enllazó la teoría de grupos y la teoría de cuerpos. La teoría de Galois ye llamada asina nel so honor. Sicasí, foi Emil Artin el primeru que desenvolvió la rellación ente grupos y cuerpos en gran detalle mientres 1928-1942.
Introducción
Los cuerpos son oxetos importantes d'estudiu n'álxebra, yá que apurren una xeneralización útil de dellos sistemes de númberos, como pueden ser los númberos racionales, númberos reales, y los númberos complexos. En particular, les regles comunes d'asociatividá, conmutatividá y distributividá cumplir. Los cuerpos tamién apaecen en munches otres de les matemátiques; vease los exemplu embaxo.
Cuando la álxebra astracta taba siendo desenvuelta, la definición d'un cuerpu usualmente nun incluyía la conmutatividad de la multiplicación, y a lo que güei llamamos cuerpu, podría ser llamáu cuerpu conmutativu o dominiu racional. Nel usu contemporaneu, un cuerpu ye siempres conmutativu. Una estructura que satisfai toles propiedaes d'un cuerpu cola posible esceición de conmutatividad, llámase-y anguaño aniellu de división o álxebra de división o o delles vegaes como cuerpu torcíu. Tamién ye llargamente utilizáu'l términu cuerpu non conmutativu. En francés, los cuerpos son llamaos corps y n'alemán conócense como Körper, d'ende que s'use la lletra \mathbb K en tipografía blackboard bold pa denotar a un cuerpu.
El conceutu de cuerpu foi usáu primeramente (de manera implícita) pa demostrar que nun esiste una fórmula xeneral pa espresar en términos de radicales les raigaños de los polinomios con coeficientes racionales de grau cimeru o igual a 5.
Estensiones d'un cuerpu
Una estensión d'un cuerpu k ye xustamente un cuerpu K que contién a k como un subcuerpo. Estremar ente estensiones que tienen cualidaes distintes. Por casu, una estensión K d'un cuerpu k ye llamada alxebraica, si cada elementu de K ye un raigañu de dalgún polinomiu con coeficientes en k. D'otra manera, la estensión ye llamada trascendental.
L'oxetivu de la teoría de Galois ye l'estudiu de les estensiones alxebraiques d'un cuerpu.
== Clausures d'un cuerpu Dau un cuerpu k, dellos tipos de clausura de k pueden ser introducíes. Por casu, la clausura alxebraica, la clausura xebrable, la clausura cíclica etc. La idea ye siempres la mesma: Si P ye una propiedá de cuerpos, entós una P-clausura de k ye un cuerpu K que contién a k, y que tien la propiedá P, que ye mínima nel sentíu de que nun hai subcuerpo apropiáu de K que contién k y tien la propiedá P. Por casu, si tómase P(K) como la propiedá de que "tou polinomiu non constante f en K[t] tien un raigañu en K", entós una P-clausura de k ye xustamente una clausura alxebraica de k. Polo xeneral, si les P-clausures esisten pa dalguna propiedá P y cuerpu k, son toes isomorfes. Sicasí, nun hai isomorfismu preferible xeneral ente dos clausures.
Aplicaciones de la teoría de cuerpos
El conceutu de cuerpu úsase, por casu, na definición de vectores y matrices, dos estructures en álxebra llinial que los sos componentes pueden ser elementos d'un cuerpu arbitrariu.
Los cuerpos finitos son usaos en teoría de númberos, teoría de Galois y teoría de códigos, y de nuevu, les estensiones alxebraiques son tamién una gran ferramienta.
Los cuerpos binarios, cuerpos de carauterística 2, son útiles en ciencies de la computación.
Venthon
Venthon ye una comuña francesa del departamentu de Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Reinu de Rumanía
El Reinu de Rumanía o, más esautamente, Rumanía (en rumanu: Regatul României) foi una monarquía constitucional qu'esistió ente 1881 y 1947 nel actual territoriu de Rumanía. El so orixe remontar a 1859, cuando los principaos de Moldavia y Valaquia xunir so la rexencia d'un únicu príncipe poniendo los cimientos de lo que va ser el Reinu de Rumanía que, como entidá política, va xunir al bandu vencedor de la Primer Guerra Mundial. El Reinu va estendese depués del Tratáu de Trianon, pero va perder territoriu nos arbitraxes de Viena mientres la Segunda Guerra Mundial. Depués de ser lliberada pola Xunión Soviética, en 1944, en 1947 la monarquía foi reemplazada por una república socialista.
Antecedentes
En 1829 l'Imperiu otomanu, al que pertenecíen los dos principaos que formaríen más tarde el Reinu de Rumanía, proclamó n'Estatutu Orgánicu que concedía a aquelles llibertá comercial. La concesión producir tres la Guerra Ruso-Turca (1828-1829), que rematara cola independencia de Grecia y la proclamación de l'autonomía de Serbia.
Unificación, monarquía ya independencia
miniaturadeimagen|left|[[Carlos I de Rumanía|Carlos I, primer rei de Rumanía.]] El 5 de xineru de 1859 el coronel Alexandro Ioan Cuza ye escoyíu príncipe de Moldavia, y unos díes dempués, el 24 de xineru, ye igualmente escoyíu príncipe de Valaquia. Esta unión de los dos principaos so un únicu soberanu quedó formalmente establecida'l 5 de febreru de 1862 cuando quedó creáu l'Estáu de Rumanía baxu dominiu feudal del Imperiu otomanu cola constitución d'una asamblea na ciudá de Bucuresti como capital del nuevu estáu. L'autonomía de los principaos concédese de resultes de la Guerra de Crimea.
Cuza, boyardo (noble) de segundu rangu, atopa un estáu ensin clase media que lo sostenga, casi totalmente agrariu y ensin conciencia nacionalista ente les sos mases llabradores. Les numberoses reformes empecipiaes por Cuza, ente les que destaquen la reforma agraria y l'emancipación de los siervos, fixeron que, el 23 de febreru de 1866, una coalición de conservadores y lliberales radicales (nobles y l'escasa burguesía, sofitaos pol exércitu), conocida como la Coalición Monstruosa”, obligáren-y a abdicar y exiliase. Cuza ye substituido pol príncipe alemán Carlos de Hohenzollern-Sigmaringen quien ye proclamáu príncipe de Rumanía col nome de Carol I.
Primeros años d'independencia
thumb|150px|left|Escudu d'Armes del Reinu de Rumanía. Evolución territorial de Rumanía.|thumb|right El 9 de mayu de 1877, tres la guerra ruso-turca na que Rumanía participó como aliada de Rusia, la derrota de los turcos dexa al estáu rumanu independizase de tutelar del Imperiu Otomanu y llogra ser reconocida internacionalmente como nación independiente nel Tratáu de Berlín de 1878 anque se vio obligada a apurrir el territoriu de Besarabia meridional a Rusia. El procesu d'independencia, qu'empezó a principios de sieglu y remató nesta fecha, tuvo dirixíu por delles de les grandes potencies, interesaes en debilitar al Imperiu otomanu, y nun se sofitó na burguesía, práuticamente inesistente, nin en nenguna clase social en particular.
L'estáu toma formalmente'l modelu parllamentariu británicu, con una constitución basada na belga y una alternanza de partíos nel gobiernu, fachada que despintaba la tenencia del poder por unes cuantes families y l'alloñamientu de la mayoría de la población, llabradora y probe, del gobiernu del país. El rei tenía la potestá d'encargar gobiernu al partíu que considerara oportunu que tenía de convocar eleiciones pa confirmar la so legitimitad. El censu, restringidísimo, y el control de les votaciones faíen que'l gobiernu siempres llograra la victoria.
Les opciones eleutorales llindar al Partíu Conservador, creáu en 1871, y el Partíu Nacional Lliberal, fundáu en 1875. Anque los sos componentes taben bien rellacionaos, siendo miembros dacuando de la mesma familia, el primeru, polo xeneral, arrexuntaba a los terratenientes, ente que'l segundu yera'l partíu d'una creciente alta burguesía.
Nel país, abrumadoramente agrícola, la riqueza basar na posesión de la tierra, lo que dio una efímera ventaya a los conservadores, que se foi amenorgando pola crisis del preciu del trigu a finales del sieglu XIX, que minó'l poder conservador, de base agraria. Los lliberales llograron dir controlando adulces l'estáu, creando un cuerpu de funcionarios allegáu, gobernando ente 1876 y 1888, aumentando la so influencia col soberanu y remanando les finances del Estáu. La figura principal del partíu, destacáu políticu rumanu de la dómina y fundador d'una dinastía de políticos lliberales foi Ion Brătianu, delles vegaes primer ministru.
La miseria d'una gran parte de la población foi nutriendo una desesperación que se reflexó en revueltes llabradores, como la de 1888 y, tres una agudización de la crisis agraria de finales de sieglu ente 1899 y 1903, la gran Revuelta llabradora de 1907, que produció espantu ente les clases acomodaes, fíxo-yos concenciase de la necesidá d'una reforma del sistema de producción agraria y condució más tarde a la desapaición de la base de poder del Partíu Conservador, por cuenta de la reforma agraria qu'acabó colos sos llatifundios. La Revuelta foi afogada en sangre cola intervención del exércitu y dexó 11.000 muertos.
Hasta'l final de la Primer Guerra Mundial, el país, con Carol I (coronáu como primer rei de Rumanía en 1881) participó en 1913 na Segunda Guerra Balcánica que-y enfrentó, xunto a Serbia y Grecia, a Bulgaria. Tres la derrota búlgara, Rumanía llogró'l territoriu de Dobruja según los alcuerdos del Tratáu de Bucuresti. Caltuvo amás una pertenencia, secreta, a la Triple Alianza, col fin de llograr el sofitu austru-xermanu ante posible incursiones ruses nos Balcanes.
Primer Guerra Mundial
Al españar la Primer Guerra Mundial el país caltuvo la neutralidá nel conflictu: el gobiernu yera favorable a la Entente, xunto con gran parte de los dirixentes del opositor Partíu Conservador, ente que'l rei yera partidariu de los Imperios Centrales.
En llogrando'l compromisu de la Entente sobre concesiones territoriales, en 1916, el socesor de Carol I, Fernandu I, ruempe la neutralidá y entra nel conflictu del llau aliáu. Tres una rápida meyora en Transilvania, un rápidu ya inesperáu ataque nel sur de tropes de les Potencies Centrales al mandu d'August von Mackensen toma les posiciones rumanes más allá del Danubiu y detien la meyora nel norte. El mandu rumanu nun llogra estabilizar el frente hasta avientu, pero hai d'abandonar Valaquia, incluyendo la capital del país y treslladar al gobiernu a Iaşi en Moldavia onde los restos del exércitu y grandes refuerzos rusos consiguen detener la meyora austru-alemán.
El territoriu rumanu resulta invadíu pol exércitu austroalemán y el país, con un nuevu gabinete conservador teóricamente favorable a los alemanes, vese obligáu a solicitar la paz en 1917. A pesar d'ello, en 1918, cola victoria aliada, Rumanía llogra ver amontáu'l so territoriu cola adhesión de los territorios de Transilvania, Besarabia y Bucovina colo que quedó configurada la “Gran Rumanía”. Esta unión foi confirmada en 1920 pol Tratáu de Trianon.
Periodu d'enteguerres
Tres la Primer Guerra Mundial apruébase, en 1923 la Constitución, pero los socesivos gobiernos del periodu d'enteguerres resalvar dafechu calteniendo namái l'apariencia d'una monarquía constitucional lliberal.
El Partíu Lliberal Nacional va apoderar el panorama políticu de Rumanía ente 1922 y 1927, periodu nel que va dir derivando progresivamente escontra postures dictatoriales que van provocar en 1927 la so cayida y la llegada al poder del Partíu Nacional Llabrador.
Esi mesmu añu ye'l de fallecimientu del rei Fernandu I quien, en 1925, obligara a arrenunciar a los sos derechos hereditarios al so fíu Carol por cuenta de los continuos escándalos maritales que protagonizara. El socesor nel tronu rumanu foi'l nietu de Fernando y fíu de Carol, Miguel I, de tan solo seis años d'edá, polo que'l gobiernu quedó en manes d'un rexente, el so tíu'l príncipe Nicolás hasta que, en 1930, sofitáu pol Partíu Nacional Llabrador, Carol llogró recuperar el tronu y ser coronáu rei como Carol II.
La situación que s'atopa'l nuevu rei, influyida pola crisis internacional de 1929, ye la d'un fondu malestar social, con numberoses fuelgues y un altu nivel de desemplegu. Esta situación va enllargar mientres tola década de los años trenta na que se van asoceder hasta 25 gobiernos distintos, y va favorecer l'apaición de la Guardia de Fierro, un movimientu fascista que va esplotar el creciente ultranacionalismu, el mieu al comunismu y el sentimientu antisemita de la población.
Esta situación dirá enterriándose progresivamente hasta que, el 10 de febreru de 1938, el rei Carol II estableza una dictadura que se va caltener hasta'l 7 de marzu de 1939.
Neutralidá y acercamientu a la Exa
Nel branu de 1940, cuando entá Rumanía permanecía neutral na guerra mundial, tuvo que dexar el territoriu de Transilvania septentrional a Hungría nel Segundu arbitraxe de Viena, los de Besarabia y el norte de Bucovina a la Xunión Soviética y la parte meridional de Dobruja a Bulgaria por cuenta de la presión de los países vecinos y la falta de sofitu de les potencies de la Exa frente a estes reclamaciones territoriales. Una parte d'estos cambeos deber al alcuerdu secretu que l'Alemaña Nazi estableciera nel Pactu Molotov-Ribbentrop cola URSS —salvo la cesión de parte de Bucovina, que nun fuera contemplada nesti alcuerdu— y otra a les antigües ambiciones territoriales de les naciones colindantes.
Tres estes derrotes polítiques, el rei viose primíu pa nomar al xeneral Ion Antonescu como primer ministru'l 4 de setiembre de 1940. Dos díes depués, Antonescu llogró que'l rei Carol II abdicara y el so fíu Miguel I xubiera al tronu. Ion Antonescu, en tratando en devanéu de componer un Gobiernu d'unidá nacional, sofitar na Guardia de Fierro pa sostenese nel poder anque, en xineru de 1941, tres meses de desavenencies ente les dos partes, peracabó una sangrienta purga contra'l partíu fascista, atropó tol poder nuna dictadura militar y abolió l'efímeru Estáu Nacional Lexonariu qu'antes proclamara xunto a la Guardia.
Crisis política, abdicación del rei y elevación de Antonescu
Mientres la Segunda Guerra Mundial, Antonescu averó'l país a l'Alemaña Nazi, ingresó nel Pactu Tripartitu en payares de 1940, y aseguró la participación de los exércitos rumanos na invasión de la Xunión Soviética en xunu de 1941. Sicasí, los soviéticos esaniciaron al gruesu de les fuercies rumanes en diverses campañes ente 1943 y 1944 y, a finales d'anguaño, l'Exércitu Coloráu averar a les fronteres rumanes. Un golpe d'Estáu encabezáu pol monarca estremó a Antonescu del poder; el país camudó de bandu y el nuevu Gobiernu dexó la entrada de tropes soviétiques en Rumanía. Hasta'l final de la guerra, les tropes rumanes llucharon al llau de les soviétiques contra Alemaña y el país foi'l cuartu que más homes apurrió al bandu Aliáu.
Cambéu de bandu, ocupación soviética y fin de la monarquía
Tres la finalización del conflictu, el Reinu de Rumanía namái recupera la Transilvania septentrional colo que'l territoriu conocíu como la “Gran Rumanía” sume en 1945. Sicasí, dos años dempués el mesmu Reinu de Rumanía sume como realidá política al trate'l rei Miguel I obligáu a abdicar tres la proclamación, el 30 d'avientu de 1947, de la República Popular de Rumanía.
El progresu económicu na dómina de Carlos
Dempués del so establecimientu como reinu, la economía de Rumanía progresó descomanadamente. Cola coronación de Carlos I creáronse industries modernes que'l país precisaba pa progresar al estilu européu.
El tresporte modernu progresó mientres esti periodu. Traxéronse los primeros ferrocarriles, que depués s'espandieron a lo llargo de Rumanía. Cola rede ferroviaria estensa estableciéronse los ferrocarriles rumanos (embrivíu CFR). La CFR construyó trenes rumanos que tresportaron mercancíes por toa Europa. Nel contestu del desenvolvimientu industrial y l'ampliación del mercáu interior produciéronse la modernización y ampliación de la rede de tresporte de telecomunicaciones. Asina, en 1869 materializóse'l primer ferrocarril nos Estaos rumanos el tren Bucuresti-Giurgiu y en 1872 el ferrocarril Bucuresti-Galaţi. En 1879 construyóse la llinia de unión Bucuresti-Predeal cola rede ferroviaria d'Austria-Hungría.
En 1895 el rei Carlos inaugura la ponte de Cernavoda. El 17 de setiembre de 1896, creóse la canal Sip (que recibió esti nome pol pueblu serbiu na vera derecha) nes Puertes de Fierro, que foi inauguráu pol emperador austro-húngaru Francisco José I, el rei rumanu Carol I y el rei serbiu Alejandro Obrenovich.
La industria, qu'hasta entós yera inferior a la de les grandes potencies, esperimenta un gran desenvolvimientu. Debíu al descubrimientu de petroleu, foise desenvolviendo la creación d'una industria petrolero. Les fábriques de testiles, la silvicultura y los alimentos dobláronse en númberu y ayudaron a la economía del nuevu país. Sicasí, inda se depende de la influencia del capital estranxeru na industria, lo que resulta na so concentración en determinaes zones, que dexó rexones enteres de Rumanía a la zaga del desenvolvimientu industrial.
L'agricultura rumana foi impulsada pola utilidá de la maquinaria agrícola mercada a los países occidentales. Los Gorbizales, que yera una vasta estepa, foi colonizada, convirtiéndose na tenada más importante de Rumanía. El trigu rumanu foi vendíu en toa Europa, xunto con otros cultivos como'l maíz, la remolacha azucrera y la pataca. El tratáu Comercial con Austria-Hungría, robláu en 1875 por un periodu de 10 años, axustaba que Rumanía podría esportar productos agrícoles en condiciones favorables al gran mercáu austro-húngaru.
Antes de la Segunda Guerra Mundial
Dempués de la Primer Guerra Mundial, l'aplicación de reformes agraries radicales y l'aprobación d'una nueva constitución creando un marcu democráticu, dexó una crecedera económica rápidu (la producción industrial doblar ente 1923-1938, a pesar de los efeutos de la Gran Depresión). Cola producción de petroleu de 7,2 millones de tonelaes en 1937, Rumanía ocupa'l segundu llugar n'Europa y el séptimu llugar nel mundu.El petroleu estrayíu de Rumanía foi esencial pa les campañes de guerra alemán.
Antes de la Segunda Guerra Mundial, Rumanía foi'l segundu mayor productor d'alimentos d'Europa.
Sho Sato
Sho Sato (佐藤 祥, ), ye un futbolista xaponés.
Megalurus mathewsi
Taxonomía
La especie pertenez a Megaluridae, los chipes del Vieyu Mundu, una gran familia paseriforme.
La yerbera de Mathews describióse pol ornitólogu inglés Tom Iredale en 1911. Un nome xenéricu alternativu, Cincloramphus, deriva de les pallabres griegas κιγκλος (cinclus, «llavandera») y ραμφος (ramphos, «picu»), ente que l'epítetu honoríficu específicu provién de Gregory Mathews. El xéneru Cincloramphus foi fundíu con Megalurus siguiendo a Alström et al. (2011).
Comportamientu
La yerbera de Mathews atrapa inseutos terrestres y otros artrópodos pequeños de los que s'alimenta. L'ave alcuéntrase en pacionales, montes abiertos cubiertos d'hierba, zones agrícoles, y mulgas que prefier como hábitat. Vive en zones poblaes por seres humanos, anque termina siendo atropelláu n'ocasiones.
Ménil-la-Tour
Ménil-la-Tour ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Carintia eslovena
Carintia (n'eslovenu: Koroška regija) ye una de los dolce rexones estadístiques nes que se subdivide la República d'Eslovenia. N'avientu de 2005 cuntaba con una población de 73.754 habitantes.
Compónse de los conceyos siguientes:
Gorizia
Gorizia (Gorica n'eslovenu, Görz n'alemán) ye un conceyu italianu de, capital de la homónima provincia, asitiáu na frontera nacional con Eslovenia.
Tres la Segunda Guerra Mundial, la ciudá foi estremada por aciu una frontera que dixebraría a italianos y yugoslavos, quedando la mayor parte de la ciudá en manes italianes, ente que solo dellos suburbios del este permanecíen en manes yugoslaves. Foi entós cuando s'empezar a xestar la nacencia de Nova Gorica, ciudá yugoslava de nueva planta construyida en redol a los suburbios que quedaron del llau yugoslavu y que güei cunta con unos 22 000 habitantes. El 21 d'avientu de 2007, tres l'ingresu de Eslovenia nel Alcuerdu de Schengen terminaron los controles fronterizos ente Gorizia y Nova Gorica y dexóse el llibre tránsitu ente les dos partes de la ciudá per primer vegada en más de 60 años.
Xeografía
Asitiada al norte del Mar Adriáticu, esta llocalidá ufierta un clima prestosu mientres tol añu, nidiu pel branu, frescu y lluviosu mientres l'iviernu. Ganóse'l nomatu de Niza austriaca como destín turísticu de la burguesía vienesa. Bordiada pel ríu Isonzo al este y por elevaciones montascoses de tipu cársico al norte y este, ufierta un bellu paisaxe onde predomina'l carbayu y el pinu negru.
Historia
El nome de Gorizia apaez per primer vegada nel añu 1001 nun documentu del emperador Otón III del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu nel que donaba la metá de la villa al Patriarcáu d'Aquilea y la otra metá al conde del Friuli. Más tarde asoceder los condes de Baviera hasta l'añu 1500, cuando morrió'l postreru descendiente. La ciudá pasó entós a la casa d'Habsburgu con dos curtios interrupciones: la ocupación veneciana de 1508 a 1509 y la inclusión nes Provincies Ilirias napoleóniques de 1809 a 1813.
En 1918 foi conquistada por tropes italianes.
Dracunculus vulgaris
La dragoneta (Dracunculus vulgaris Schott ) ye una planta de la familia de les aracees. thumb|Detalle de la planta
Calteres
Ye una planta perenne, d'hasta más de 1 m d'altor, con tubérculu soterrañu y tarmu ensin fueyes. Fueyes con peciolu llargu, que s'amplia na base nun discu de llurdios púrpures, llámina de 10-20 cm de llargu y 11-35 cm d'anchu, fondamente estremada en 9-15 segmentos elípticos hasta llanceolaos y apuntiaos. Bráctea de la inflorescencia (espata) de 20-50 cm de llargu, de normal glabra, per fora verdosa y per l'interior púrpura amarronada, la parte inferior endolcada, la cimera cuasi plana col cantu onduláu. Espádice tan alto como la espata, ensin o con poques flores maneres, apéndiz de color púrpura escuru, con pedúnculu curtiu, maciu. Bayes coloráu anaranxaes. Venenoses. El ganáu evítalo. Floria en primavera.
Hábitat
Bosquecillos, tierres de cultivu, ruines.
Distribución
Mediterraneu central y oriental, hasta'l sur de Bulgaria. thumb|Vista de la planta thumb|Vista de la planta
Propiedaes
Nun tien de ser inxeríu por ser tóxicu.
Taxonomía
Dracunculus vulgaris describióse por Heinrich Wilhelm Schott y espublizóse en Meletemata Botanica 1: 17. 1832. Dracunculus: nome xenéricu que remanez del griegu draconis = "dragón", y -unculus = "pequeñu", que significa "un pequeñu dragón o culiebra", conocer dende Pliniu'l Vieyu, quien dixo que'l nome foi dau pola paecencia del rizoma a una pequeña culiebra.
vulgaris: epítetu llatín que significa "vulgar".
Gran Principáu d'Hungría
300px|thumb|right|Emigración húngara escontra Europa.
Gran Principáu d'Hungría, Principáu d'Hungría o Ducáu d'Hungría (n'húngaru: magyar nagyfejedelemség) son denominaciones historiográfiques d'una federación de tribus maxares (o húngaros) semi-nómades, de relixón pagana, qu'esistió per cerca de doscientos años ente los sieglos IX y XI. La figura del Gran Príncipe apoderaba y conducía les tribus aliaes a la suya, sicasí tres la muerte d'Árpád, la figura del monarca supremu cayó en crisis y magar la respetaben, el xefes solíen obrar independientemente.
Evolución del Principáu
L'entamu exactu de la estructura política conocida como Principáu húngaru ye inciertu, sicasí, cróniques húngares medievales como la Xesta Hungarorum narren la esistencia del Gran Príncipe Álmos d'Hungría (c. 819 - 895), quien fungió d'autoridá suprema sobre los siete xefes de los maxares, gobernando ente'l 858 y el 895. Siete xefes tribales húngaros xunieron simbólicamente los sos siete tribus sol so mandatu como Gran Príncipe en celebrando una ceremonia (el pactu de sangre). La gran federación de tribus resultante yera conocida n'húngaru como fejedelemség ("principáu").
El socesor de Álmos, Árpád, convertir nel únicu líder, totalmente aceptáu polos sos súbditos, y condució a cerca de 300.000 maxares dende Asia escontra la Llanura Panónica nel 895. N'ocupando esi territoriu, los maxares empezaron a realizar incursones por toa Europa, en forma d'espediciones de saquéu, o tamién como mercenarios de los reinos en que s'estremara'l Imperiu carolinxu.
Tres la muerte de Árpád asocediéron-y el so fíu Zolta y el so nietu Taksony na xefatura de la confederación de tribus. Dientro d'esti enorme y difusu proto-Estáu (si puede otorgáse-y esti apellativu), cada tribu o rexón siguía conducida por dellos xefes o comandantes que respondíen a les órdenes del Gran Príncipe. Ente los comandantes más destacaos topábense Lehel, Botond y Bulcsú, ente otros, quien batallaron contra l'Imperiu Bizantín y contra los reinos d'Europa central.
Magar esistía la figura del Gran Príncipe, el so poder y conducción central debilitárase; y, anque caltenía la reconocencia de los xefes tribales locales, nun yera obedecíu ciegamente. Les tribus dientro de la federación conducíen campañes militares independientemente les unes de les otres ya inclusive introducíen cambeos políticos y relixosos nos sos dominios. Esi foi'l casu del xefe Gyula de Transilvania, qu'en 950 viaxó a Constantinopla y fíxose bautizar so la fe cristiana ortodoxa oriental, se conviritó n'amigu del emperador Constantino VII y recibió el títulu de "patriciu". Volvió entós a los sos dominios y llevóse consigo un obispu griegu, Hierotheos, quien empezó'l procesu d'evanxelización na corte de Gyula. Mentanto los otros xefes húngaros siguíen profesando la so relixón pagana y calteníen el so tradicional estilu de vida, qu'incluyía les espediciones de saquéu por toa Europa. Tres la so derrota na batalla de Lechfeld (955), los húngaros empezaron a abandonar les sos incursiones pol Imperiu Xermánicu y concentráronse na rexón de los Balcanes, de la que se sedentarizaban pasu ente pasu. A mediaos del sieglu X munchos xefes húngaros adoptaron el cristianismu ortodoxu polos sos contactos col Imperiu Bizantín, ente ellos el harka Bulcsú, que tamién recibió'l títulu de "patriciu" al ser bautizáu. D'esta forma, nes rexones orientales del Principáu húngaru, yá yera común atopase con misioneros ortodoxos unviaos por Constantinopla.
Como resultáu de los cambeos tantu internos como esternos, hacia l'añu 970 el Príncipe Géza d'Hungría adoptó'l cristianismu católicu (el mesmu de Roma y l'Imperiu Xermánicu), y procuró la so estensión ente los sos súbditos, de la qu'entamaba les estructures polítiques del poder central. Mientres los sos 25 años de reináu, apenes caltuvo guerres contra les naciones vecines. La so política pacifista foi reforzada polos matrimonios dinásticos ente los sos fíos y miembros d'otres cases reales, tou ello col fin de reafitar l'autoridá de los maxares na Depresión de Panonia.
Los esfuercios de Géza d'instaurar un poder central estable y de garantizar el tronu al so fíu Esteban nun tuvieron enforma ésitu, yá que tuvo que compartir el reinu con otros miembros de la so familia: Koppány, que tamién reivindicó'l tronu. La voluntá de Gèza, la de que'l so fíu heredara'l tronu, violaba'l derechu tradicional, na que prevalecía'l principiu de la veteranía (el derechu del hermanu de mayor edá). Koppány reclamó coles mesmes a la vilba de Géza, Sarolta.
La decisión de xunise al cristianismu sol patrociniu de Roma o de Constantinopla foi de vital importancia. Les conversiones llograes polos ortodoxos yeren más antigües (dende 948), pero la necesidá d'establecer bones rellaciones colos Estaos xermánicos, vecinos inmediatos, resultó ser razón más que suficiente pa definir l'enclín católica de los húngaros. Na seronda del añu 972 l'arzobispu de Maguncia, Bruno de Querfurt, foi unviáu a Hungría pol papa Silvestre II; bautizando al Príncipe Géza y a la so familia. Géza tomó'l nome d'Esteban (la so esposa, Sarolta, fuera bautizada por un obispu griegu na so infancia).
La postrera de les incursiones húngares tuvo dirixida contra'l sureste, lo qu'empioró les rellaciones con Bizancio. L'anexón de Bulgaria pudo ser una alvertencia del emperador bizantín dirixida al principáu húngaru.
Tres la muerte de Géza, el so fíu Esteban asumió'l tronu del Principáu húngaru nel 997. Dos años dempués recibió del papa Silvestre II una corona y el títulu de rex fechu que se considera la fundación d'una nueva entidá política, equiparable a los reinos occidentales: el Reinu d'Hungría. El mesmu rei Esteban I d'Hungría foi darréu canonizáu (conociéndose nel santoral católicu como San Esteban d'Hungría).
Mercy-le-Bas
Mercy-le-Bas ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ángeles Amador
Ángeles Amador Millán ye una política española, perteneciente al PSOE.
Biografía
Llicenciada en derechu pola Universidá Complutense de Madrid, realizó estudios de posgráu n'Harvard y Estrasburgo. Ente 1986 y 1991, foi secretaria téunica del Ministeriu d'Obres Públiques y Urbanismu. Darréu, en 1991, José Antonio Griñán nomar subsecretaria del Ministeriu de Sanidá. El 6 de xunu de 1993, Felipe González nomar ministra de Sanidá, la primer muyer qu'aportaba al puestu dende Federica Montseny en 1936. Cesaría del cargu en 1996 cola victoria del PP. Na actualidá ye abogada n'exerciciu.
Ye miembru del Conseyu d'Alministración de Rede Llétrica d'España dende'l 26 de mayu de 2005. El so fíu Pablo Bustinduy ye diputáu nel Congresu de los Diputaos por Podemos.
Oncothecaceae
Oncothecaceae ye'l nome botánicu d'una familia de plantes de flores con un únicu xéneru Oncotheca con trés especies al que'l sistema APG II entá nun-y asignó orde.
Onagraceae
Descripción
Tienen fueyes simples, ensin estípules, alternes o opuestes. La familia caracterizase por flores de 4 sépalos y pétalos en dellos xéneros (p.ej. los fucsies), los sépalos los son tan coloriaos como los pétalos, polo que da la impresión de que tienen doble númberu d'éstos, son hermafrodites, actinomorfes o llixeramente cigomorfes, de normal tetrámeres (na península), o dímeras, ínferas, con 2-4 carpelos y con un hipanto tubular, androcéu con 8 (o 4+4) estames. Frutu en cápsula, en baga, o secu indehiscente, más o menos allargáu, ye carauterística la presencia de um peñacho de pelos na grana.
Esta familia inclúi unes 650 especies de yerbes, arbustos y árboles en 20 ó 24 xéneros partíos llargamente por tolos continentes, tomando dende les rexones boreales hasta les tropicales. thumb|Fuchsia magellanica
Carboneros
Carboneros ye un conceyu español de la provincia de Xaén, Andalucía, asitiáu na contorna de Sierra Morica. La so población ye de 630 habitantes según el censu de 2016 (INE).
Xeografía
Presenta una morfoloxía bien variada na que pueden estremase en tres zones:
Ríos
El ríu Guarrizas y ríu Rumblar flúin en direición norte-sur y constitúin les llendes del ámbitu señaláu, pero esta área ta tamién derrota per otros ríos importantes: ríu de La Campana, Renegadero, Guadiel y Guadalén (Guadalimar). Toos ellos y los sos numberosos afluentes, determinen una trupa rede de drenaxe.
Nes sos proximidaes alcuéntrense un bon númberu de banzaos importantes, como'l banzáu del Guadalén, el del Rumblar o'l banzáu de la Fernandina, y tamién dellos menores: Panzacola y El Centenillo.
Demografía
El conceyu de Carboneros cunta con 630 habitantes según el censu de población de 2016 publicáu pol INE, de les cualos 327 (52 %) son varones y 303 (48 %) son muyeres.
Dracaena reflexa
Dracaena reflexa Lam., ye una especie d'árbol perteneciente a la familia de les asparagacees, enantes incluyida nes ruscacees.
Descripción
Puede algamar un altor de 4-5 m, escasamente los 6 m en llugares protexíos, D. reflexa ye xeneralmente enforma menor, especialmente cuando crez nel xardín de casa. Ye de crecedera lenta y de posición vertical, la so corona tiende a una forma oval. Les fueyes son llanceolaes y simples, dispuestes n'espiral, de 5-20 cm de llargu y 1.5-5 cm d'anchu na base, con venación paralela, crecen en verticiloss apertaos d'un uniforme color verde escuru.
Les flores son pequeñes, arrexuntaes, y polo xeneral de color blancu, qu'apaecen a mediaos del iviernu. Nin les flores nin el frutu son especialmente vistoses. ''D. reflexa var. augustifolia'' difier en tener un tonu magenta nes sos flores, un vezu arbustivo, y fueyes de color verde oliva.
Propiedaes
El frutu de D. reflexa ye tamién importante pa la dieta del malgax lémur ablondu blancu y negru (Varecia variegata). L'escarabayu (Polposipus herculeanus), una especie amenazada endémica de la Islla Frégate (Seixeles), tamién se conoz al acomuñóse con esta planta.
Taxonomía
Dracaena reflexa describióse por Jean-Baptiste Lamarck y espublizóse en Encyclopédie Méthodique, Botanique 2: 324. 1786. Dracaena: nome xenéricu que remanez del griegu drakaina = "dragón" refiriéndonos a la "Dracaena draco". Esti árbol na población llocal de les Islles Canaries, foi consideráu un dragón y atribuyéron-y propiedaes máxiques.
reflexa: epítetu llatín que significa "con fueyes doblaes escontra tras".
Active Server Pages
Active Server Pages (ASP), tamién conocíu como ASP clásicu, ye una teunoloxía de Microsoft del tipu "llau del sirvidor" pa páxina web xeneraes dinámicamente, que foi comercializada como un anexu a Internet Information Services (IIS).
Lo interesante d'esti modelu teunolóxicu ye poder utilizar diversos componentes yá desenvueltos como dellos controles ActiveX según componentes del llau del sirvidor, tales como CDONTS, por casu, que dexa la interacción de los scripts col sirvidor SMTP qu'integra IIS.
Ta llindada (la teunoloxía ASP) a funcionar solo en Microsoft Windows, pos rique'l sirvidor IIS (esisten alternatives como mod-monu p'Apache que nos dexa utilizar esta teunoloxía n'otros sistemes operativos); anque nes versiones "9x" de Microsoft Windows yera posible instalar Microsoft Personal Web Server (PWS) y de esa manera usar asp. Tamién puede instalase en software de terceros como por casu Baby Web Server.
Versiones
Pasó por cuatro versiones mayores:
Les versiones pre-.NET denomábense anguaño (dende 2002) como ASP clásicu.
Dende 2002, el ASP clásicu ta siendo reemplazáu por ASP.NET, qu'ente otres coses, reemplaza los llinguaxes interpretaos como VBScript o JScript por llinguaxes compilados a códigu entemediu (llamáu MSIL o Microsoft Intermediate Language) como Visual Basic .NET, C#, o cualesquier otru llinguaxe que soporte la plataforma .NET. El códigu MSIL se compila con posterioridá a códigu nativu.
Exemplu
Les páxines pueden ser xeneraes entemeciendo códigu de scripts del llau del sirvidor (incluyendo accesu a base de datos) con HTML.
Exemplu1 (Hola Mundu):
<% Response.Write ("Hola Mundu") %>
Esti códigu amuesa en pantalla la frase: Hola Mundu
Exemplu2:
<%@LANGUAGE="VBSCRIPT" CODEPAGE="1252"%> (...)
(...) Dexa un Comentariu <%If (CStr(Recordset1.Fields.Item("ValorX").Value))=(CStr(Recordset2.Fields.Item("ValorY").Value)) Then%> <%=(Recordset2_total)%> <%else%> 0 <%end if%>
Esti códigu trai como resultáu en HTML el valor d'un rexistru d'una base de datos; cuando ValorX ye igual a ValorY amuésasenos el númberu total de rexistros d'una base de datos (previa implementación de los correspondientes recordsets).
Megarynchus pitangua
Megarhynchus pitangua, tamién conocida como bichofué picudu, chilero picu anchu, güis picudu, lluis piquigrueso, mosquerón picudu, atrapamoscas picón, ñei ñei o bienteveo pitanguá''', ye una especie d'ave paseriforme de la familia de los tirandos, del xéneru monotípicu Megarynchus.
Distribución
Alcuéntrase dende'l sur de Méxicu, hasta Bolivia y Arxentina y tamién en Trinidá.
Hábitat
Vive nos cantos de los montes y árees semiabiertes con árboles de gran tamañu. Posar nes cañes altes del interior de los grandes árboles. Nun permanecen enforma tiempu nun solu sitiu y muévense en pareyes o en grupos familiares de trés a cinco individuos.
Descripción
Mide 21 a 24 cm de llargor. La corona ye negra nel centru bordiáu per una una banda circular blanca, siguida d'una banda ocular negra y el gargüelu y el pescuezu blancos. El plumaxe del envés, les nales y la cola ye de color marrón, con unes poques llinies delgaes ablondes nes nales; el pechu y el banduyu son mariellos. El picu ye negru y anchu. col culmen notoriamente convexu, carauterística esta postrera que la estrema d'otres especies asemeyaes y de tamañu similar, como Pitangus sulphuratus.
Reproducción
La fema constrúi'l nial en forma de platillo, fechu con palitos y yerba llevaos pol machu. La fema pon 2 o 3 güevos blancucios con llurdios marrón. La incubación dura 17 a 18 díes y los pitucos abandonen el nial 23 a 26 díes dempués de nacer.
Antonio Lobato
Antonio Lobato Porras ye un periodista deportivu español. Ye perconocíu poles sos tresmisiones televisives de la Fórmula 1 n'España.
Biografía
Ñacíu n'Uviéu, llicencióse en ciencies de la información en Madrid. Entamó cola so carrera profesional en 1987, na seición de deportes del diariu ABC. LLueu continuó na radio, trabayando como cronista deportivu, cubriendo acontecimientos deportivos como los Xuegos Olímpicos de Barcelona 92 o delles ediciones de la Vuelta Ciclista a España. Tuvo na Radio España primer y llueu per Onda Cero. A la par del so trabayu nesta cabera emisora, estrenose na televisión en 1991, como agabitador del programa deportivu Campeones de Telecinco.
Dempués de trés años n'Onda Cero, n'ochobre de 1994 anoxó la radio pa metese pala redaición de deportes d'Informativos Telecinco. En Xineru de 1997 croció a presentar la información deportiva na edición del meyudía d'Informativos Telecinco y en 1999 foi nomáu subdireutor de deportes de la cadena.
En 2001 croció a presentar La tertulia deportiva, espacio de debate deportivu emitiu diariamente dempués del informativu vespertinu.
En 2004 Telecinco axenciose de los derechos de tresmisión de la Fórmula 1 n'España y Lobato, que xá tresmitiere'l Giro d'Italia en 1995 pala cadena privada, foi l'elexiu pa facer la cobertura de les carreres. Ello dariai gran popularidá al periodista, xá que pudo rellatar los dos primeros títulos mundiales d'un pilotu español, Fernando Alonso, na historia de la Fórmula 1. El surdimientu d'Alonso escopetió les audiencies televisives de les tresmisiones de Telecinco, que s'asitiaren, dende entós, ente los programes más gueyaos del añu n'España.
Ficiéronse conocies dalgunes frases de so nos grandes premios, xunto col so collaciu de tresmisión, como: "¡Si parpadean se lo van a perder, porque esto es la Fórmula 1 en estado puro!"(¡Si apistañen van perdeselo, porque esto ye Formula 1 n'estáu puru!), "¡Magic Alonso esta volando literalmente sobre la pista!"(¡Magic Alonso ta alando lliteralmente sobro la pista!), "¡El hijo del viento!"(¡El fiu del vientu!), "¡El rey de la lluvia!"(¡El rei de la muga!), ente otres.
En dos ocasiones Antonio Lobato camudó unes pallabres col rei Xuan Carlos I en direutu mentanto tresmitía les carreres.
En setiembre de 2007 Telecinco estructuró la so estaya d'información deportiva y Lobato foi nomáu subdireutor d'informativos pa eventos y tresmisiones deportives de la cadena, amás de siguir dirixendo y rellatando'l Campeonatu del Mundiu de Fórmula 1.
Dende la temporada 2009 de Fórmula 1, Lobato tresmite les carreres en (na)"La Sexta", canal que se fizo colos derechos d'emisión palos próximos cinco años y colos servicios del periodista.
En payares de 2010, Lobato foi honráu col Premiu Ondas (xunto col equipu de La Sexta) pola so cobertura n'abiertu pala Fórmula 1.
Geranium lucidum
thumb|Geranium lucidum
Geranium lucidum ye una especie perteneciente a la familia de les geraniacees. thumb|240px|Ilustración
Descripción
Tallo de 10-30 cm, de llargu, tendíos o daqué llevantaos, dacuando coloriaos de colloráu, fráxiles, sobre los que crecen fueyes de color verde vivu, polenques y estremaes hasta la metá del so anchor, o más, en segementos más o menos igual d'anchos que de llongures y de punta roma y llevemente estremada, de perímetru arrondáu. Les flores en primavera, tienen 5 pétalos, rosa más o menos intensu, cortamente espatulaos, de 7-10 mm de llargu y cuasi lo mesmo d'anchu, sobre un carauterísticu mota, en forma de "farolucu" colos ángulos bien marcaos.
Distribución y hábitat
En toa Europa, sacante nel nordeste. Na Península Ibérica en Castiella y Lleón. En sebes, roques avesigues, en parés, carbaes y pedregales avesigos d'encinares.
Taxonomía
Geranium lucidumm describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 2: 682. 1753. Geranium: nome xenéricu que remanez del griegu: geranion, que significa "grulla", aludiendo a l'apariencia del frutu, que recuerda al picu d'esta ave.
lucidum: epítetu llatín que significa "brillante, claro".
Fermo
Fermo (d'antiguo Firmum Picenum) ye una ciudá y comuña de les Marche (Italia), primeramente na provincia d'Ascoli Piceno, y dende 2004 na so propia provincia. Tien una población de.
Xeografía
Fermo álcense sobre les faldes del monte Sabulo (319 msnm), apoderando la catedral dedicada a Santa María de l'Asunción. Falta 6 km de Porto San Giorgio, 35 de Macerata, 65 d'Ascoli Piceno y d'Ancona.
Na Edá Media foi la ciudá más grande de les Marche y capital de la Marchia Firmana que s'estendía dende Musone hasta'l Vasto (Chieti) y dende los Apeninos al mar.
Anguaño la ciudá ta estremada en dos partes: la histórica, construyida en redol al visu del monte Sabulo, que permanez cuasi intacta tres sieglos dende la so rellumanza medieval, y la nueva, que sufrió una fuerte medría demográfica, sobremanera nos sos barrios marítimos.
Fracciones
C. da Boara, Camera, Cantagallo, Capodarco, Cartiera di Tenna, Campiglione, Ete Palazzina, Faleriense, Gabbiano, Girola, Lido di Fermo, Madonnetta d'Ete, Marina Palmense, Moie, Molini Tenna, Montesecco, Parete, Pompeiana, Ponte Ete Vivu, Sacri Cuori, Salette, Salvano, San Biagio, San Llorienzo, San Marco, San Michele, San Tommaso, Santa Caterina, Torre di Palme, Villa San Cloyo.
Historia
thumb|left|Vista del centru antiguu.