cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dílar
thumb|250px|[[Términu municipal de Dílar al respective de la provincia de Granada.]] 250px|thumb|Vista panorámica de Dílar. Dílar ye un conceyu español, perteneciente a la provincia de Granada, n'Andalucía. Ta asitiáu na parte meridional de la Vega de Granada, a los pies de Sierra Nevada. Llenda colos conceyos de Gójar, La Zubia, Monachil, Capileira, Lanjarón, Dúrcal, El Padul y Villa de Otura. El ríu Dílar escurre pol so términu municipal.
Xeografía
thumb|left|250px|Situación de Dílar (en moráu) al respective de la [[Vega de Granada; La ciudá de Granada en moráu claru.]] El términu de Dílar estender d'Oeste a Esti al traviés de 25,3 km., dende les cercaníes del Km. 448 de la carretera Motril-Granada, con una altitú nel so puntu más occidental de 850 metros hasta'l so puntu más oriental, el picu del Veleta, con 3.398 metros d'altor sobre'l nivel del mar, siendo por tantu la diferencia de nivel ente los dos puntos de 2548 metros, con una media ascendente de 100 metros per quilómetru percorríu. En realidá, gran parte del so términu ta incluyíu nos Parques Natural y Nacional de Sierra Nevada; ya inclusive dalgunes de les pistes y remontes mecánicos de la Estación d'Esquí de Sierra Nevada escurren pola so demarcación.
L'anchu máximu Norte-Sur del conceyu ye de 5,2 Km., nes proximidaes de la vertical de la población, que ta asitiada a 878 metros d'altor. El términu ocupa una estensión de 83,91 quilómetros cuadraos.
Política
Les resultaos en Dílar de les postreres eleiciones municipales, celebraes en mayu de 2015, son:
Les resultaos en Dílar de les eleiciones municipales, celebraes en mayu de 2011, son:
Monumentos
El monumentu más destacáu de Dílar, ye'l so Ilesia parroquial de Santa María de la Concepción, del S. XVII, concretamente de 1627, d'una sola nave rectangular, na que destaquen la so cubierta de madera y los frescos barrocos apocayá afayaos nes sos parés. Tamién son de destacar delles imáxenes de los sieglos XVII y XVIII, dalgunes d'elles pertenecientes a la escuela de Mena.
Un monumentu clave en Dílar ye'l Santuario-ermita de Ntra. Sra. de les Nieves, del añu 1796, que ye la cuarta construyida en diversos llugares del términu de Dílar desque en 1717 construyérase la primera nes cercaníes de la collada del Veleta, a partir d'entós llamáu “Tajos de la Virxe”, qu'ensin dulda foi entós la más alta de la Península. L'actual ermita, ye de planta de cruz griega y alluga la imaxe de la Patrona de Dílar y Sierra Nevada.
Otros monumentos destacables son el Castillo del primer marqués de Dílar, D. Pablo Díaz Ximénez, del añu 1.888 ya inspiráu na Alhambra. Tamién, una casa solariega del S. XVII llamada “Casa de Pilatos”, convertida pol conceyu nuna sala d'esposiciones y xuntes, pasó por ser hostal y chigre. Na actualidá ta cerrada.
Fiestes y Tradiciones
150px|thumb|Virxe de les Nieves, patrona de Dílar y Sierra Nevada. La fiesta mayor del pueblu, son les fiestes patronales n'honor a la Virxe les Nieves,
El día 2 de xineru celebra la fiesta del "Mostiu y del Llibru" na que, por iniciativa popular, dar a probar los nuevos mostios del añu (vinu mozu de menos d'un añu pero con alcohol) en cuenta de llibros pa la biblioteca municipal. Nos últimos años esti eventu comercializóse.
El día 20 de xineru, celébrase'l día de San Sebastián, patrón de Dílar, resaltando la procesión y la verbena. El día de tolos Santos, 1 de payares, ye la fiesta de les castañes, na que se turrar castañes y tómase anís.
Artesanía
Ensin batura a duldes la bayura del espartu pelos montes del pueblu fai d'este la principal materia primo pa la ellaboración de cestos, zurrones, sopladores o esterielles, ya instrumentos y preseos pal campu tradicional como lluries, serones, agubías, ondes y capachas.
Pero non solo l'espartu ocupó'l tiempu a los artesanos del llugar, poles manes de la mayoría de les muyeres de Dílar, pasaron los meyores encaxes o tules.
Hai de solliñar nel camín de la Ermita la “Casa de les Piedres”, una verdadera obra maestra iguada a base de chinos y piedres de la sablera, conformando un ambiente de lo más variopinto.
Ni Canis Majoris
Ni Canis Majoris o Nu Canis Majoris (ν CMa) ye una denominación de Bayer compartida por trés sistemes estelares distintos na constelación de Canis Maior:
Rallus elegans
Rallus elegans tamién conocíu como gallinuela d'agua duce, rascón real o rascón rei, ye una especie d'ave gruiforme de la familia de les rállidas (Rallidae), ye n'endemismu d'América del Norte y Cuba.
Distribución y hábitat
Reproducir nos banzaos del este d'América del Norte. El nial ye una plataforma construyida con vexetación palustre y cubiertos por un dosel. Reproduzse xunto al rascón de manglar (Rallus lonxirostris) onde los sos rangos se superponen, dellos investigadores creen qu'estos dos páxaros pertenecen a la mesma especie.
A lo llargo de les mariñes del sureste de los Estaos Xuníos son residentes permanentes. Delles aves migren escontra'l sur de los Estaos Xuníos y Méxicu, en Canadá atopar al sur Ontario, tamién puede atopase en Cuba y como vagante en Xamaica y Guatemala. Alimentar n'agües pocu fondes, principalmente d'inseutos acuáticos y crustáceos. Ye una aves común en delles árees mariniegues, anque les poblaciones del interior menguaron por cuenta de la perda d'hábitat.
Laval-sur-Tourbe
Laval-sur-Tourbe ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Geirfuglasker
Geirfuglasker ("Roca del alca xigante") foi un castru cerca de Reykjanes, n'Islandia.
Historia
Geirfuglasker yera una roca volcánica con cantos serrapatosos salvu en dos puntos. Eso fizola polo xeneral inaccesible a los humanos, y foi l'últimu abellugu d'alca xigante. Nuna erupción volcánica en 1830 esta roca somorguióse, y los exemplares sobrevivientes del alca  treslladaronse a la vecina Eldey, onde fueron cazaos por humanos. Depués un nuevu Geirfuglasker apaeció nel llugar.
Otra islla del mesmu nome  alcuéntrase al este de Surtsey, en Vestmannaeyjar.
Na lliteratura
La islla y el destín del alca xigante méntase en The Water-Babies de Charles Kingsley.
Peggy Wood
Peggy Wood foi una actriz teatral, cinematográfica y televisiva d'Estaos Xuníos nomada al Oscar.
Carrera
El so verdaderu nome yera Mary Margaret Wood, y nació en Brooklyn, Nueva York. Wood pasó casi cincuenta años na escena, empezando nel coru y aportando a reconocida como una cantante y estrella del teatru de Broadway. Debutó nel teatru en 1910 nel coru de Naughty Marietta. En 1917, en Maytime, interpretó'l cantar ‘Will You Remember’. Trabayó n'otros dellos musicales antes d'interpretar a Portia na versión de 1928 de El mercader de Venecia. A finales de los años venti y nos trenta, interpretó papeles principales en musicales en Londres y Nueva York. En 1941, nel estrenu neoyorquín de la obra de Noel Coward Blithe Spirit, interpretó a Ruth Condomine.
Por cuenta de la so carrera teatral, Peggy nun trabayó demasiáu nel cine. Coprotagonizó xunto a Will Rogers Handy Andy, y actuó nel filme Jalna. Tamién tuvo un cameo na película de 1937 Nació una estrella, representando a una recepcionista d'un estudiu cinematográficu.
Ente 1949 y 1957, interpretó a la matriarca Marta Hansen, Mama, na popular serie televisiva de la CBS Mama, basada na película I Remember Mama. Tres dicha serie, Wood tamién trabayó n'episodios de Zane Grey Theater y nun episodiu de The Nurses, xunto a Ruth Gates, que tamién trabayaba en Mama.
Dempués actuó xunto a Imogene Coca na obra de Broadway The Girls in 509, que tuvo un moderáu ésitu.
Peggy Wood tamién trabayó na adautación de la hestoria bíblica de Ruth, La hestoria de Ruth.
La so primer autobiografía, How young you look, foi publicada por Farrar and Rinehart en 1941. Una reedición, Arts and flowers, apaeció en 1963. Tamién escribió una biografía de John Drew, y foi co-autora d'una obra llamada Miss Quis y de la novela The Star Wagon.
Wood recibió numberosos gallardones pol so trabayu teatral y llegó a presidir la American National Theatre and Academy (ALCE).
Vida personal
Wood tuvo casada en dos causes, y nos dos enviudó. El so primer home, el poeta y escritor John V.A. Weaver, finó de tuberculosis a los 44 años, y el so segundu home, William Walling, un executivu del mundu de la edición, finó en 1973 tres 32 años de matrimoniu. Wood finó por una hemorraxa cerebral en Stamford, Connecticut.
Ni Aurigae
Ni Aurigae o Nu Aurigae (ν Aur / 32 Aurigae / HD 39003) ye una estrella na constelación d'Auriga de magnitú aparente +3,97. Alcuéntrase a 215 años lluz de distancia del Sistema Solar.
Ni Aurigae ye una xigante mariellu-naranxa de tipu espectral G9.5III (tamién clasificada como K0III) con una temperatura superficial de 4550 K. Ye una de les munches estrelles que, con temperatura y lluminosidá similares, funden heliu nel so nucleu. La so lluminosidá ye 163 vegaes mayor que la del Sol y, como xigante que ye, tien un radiu 20 vegaes más grande que'l radiu solar. Empezó la so vida hai unos 400 millones d'años como una estrella de tipu B8 para, 350 millones d'años dempués, escosáu'l hidróxenu nel so interior, abandonar la secuencia principal.
Ni Aurigae tien una acompañante visual de magnitú +11,40 a 55 segundos d'arcu. Considerada una compañera óptica ensin rellación real con Ni Aurigae, tienen sicasí un movimientu común al traviés del espaciu. Si realmente tán físicamente rellacionaes, la distancia ente dambes sería de siquier 3700 UA, siendo nesi casu l'acompañante una nana naranxa de tipu K6.
Cicuta (planta)
Cicuta ye un xéneru de plantes de la familia Apiaceae qu'entiende cuatro especies de plantes bien venenoses, natives del hemisferiu norte. Entiende 60 especies descrites y de estes, solo 4 aceptaes.
Descripción
Son plantes yerbácea perennes que crecen hasta 1-2 metros d'altor.
Anque dalgunes de les especies d'esti xéneru guarden cierta paecencia a la Conium maculatum (llamada cicuta), son especies distintes.
Taxonomía
El xéneru foi descritu por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 255–256. 1753. La especie tipu ye: Cicuta virosa L.
Cicuta: nome clásicu llatín de la cicuta,
Especies
De siguío bríndase un llistáu de les especies del xéneru  aceptaes hasta setiembre de 2012, ordenaes alfabéticamente. Pa caúna indica'l nome binomial siguíu del autor, embrivíu según les convenciones y usos.
Alangiaceae
Alangiaceae ye una pequeña familia d'árbolitos de dicotiledónees, arbustos o lianes rellacionada de cerca cola familia Cornaceae, entiende unes 20 especies en solu dos xéneros:
Jorge Sebastián Núñez
Jorge Sebastián Núñez ye un ex-futbolista arxentín.
Alangiaceae
El sistema APG II indica que Alangiaceae ye sinónimu de Cornaceae, pero entá se-y reconoz siguir col so nome.
Pignols
Pignols ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Lavannes
Lavannes ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Fábrica
Hai fábriques de distintos tipos y tamaños. Na actualidá, les fábriques reemplazaron la mano d'obra por teunoloxía, p'amenorgar costos y aumentar la productividá.
Dos usos del términu «fábrica»
thumb|right|280px|Trabayadores nuna fábrica de [[fusibles, a finales del sieglu XIX.]]
Epimachus meyeri
Epimachus meyeri, tamién conocida como ave del paraísu de Meyer; ye un ave del paraísu de gran tamañu, con un llargor mayor a los 96 cm, presenta un plumaxe iridiscente de color azul escuru y verde, picu curvu con forma de focete ya iris de color azul maciu. Les plumes ventrales son de color marrón. El machu alcuéntrase afatáu por grandes plumes ornamentales a los llaos del so llombu y una gran cola de plumes con forma de sable que son altamente apreciaes polos nativos. La fema ye una ave de color marrón acoloratáu cola parte inferior llarada por pequeñu barres de color negru.
thumb|left|Fema en Papúa, Nueva Guinea thumb|left|Machu en Papúa, Nueva Guinea
Epimachus meyeri distribúise nos montes montascosos de Nueva Guinea, la so apariencia recuerda a la especie estrechamente rellacionada Epimachus fastuosus. Nes árees onde estes dos grandes aves conviven, Y. meyeri reemplaza a Y. fastuosus a mayores altitúes.
La so dieta consiste principalmente de frutes, artrópodos y pequeños animales.
L'ave foi afayada por Carl Hunstein eb 1884 y nomada n'honor a Adolf Bernard Meyer del Muséu de Dresde, Alemaña.
Y. meyeri ta considerada como especie d'esmolición menor na Llista Colorada de la UICN. Alcuéntrase llistáu nel Apéndiz II de la CITES.
Llista d'asteroides/99601–99700
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Puente del Congosto
Puente del Congosto ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Llión. Intégrase dientro de la contorna de Guijuelo y la subcomarca del Alto Tormes. Pertenez al partíu xudicial de Béjar.
El so términu municipal ocupa una superficie total de 34,04 km² y según los datos demográficos recoyíos nel padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu, cuenta con una población de habitantes.
Etimoloxía
El nome de Puente del Congosto vien de «Puente del Arcu Angostu», faciendo referencia a la ponte sobre'l ríu Tormes de la ruta Ávila-Ciudad Rodrigo, que tenía un arcu estrechu del qu'anguaño solo se caltién una paré llateral.
Símbolos
left|120px|Representación heráldica del blasón aprobáu L'escudu heráldicu y la bandera que representen al conceyu fueron aprobaos oficialmente'l 30 d'abril de 2003. L'escudu sigue'l siguiente blasón:
La bandera respuende a la siguiente descripción testual:
Xeografía
a una altitú de 944 msnm. El conceyu atopar nel sureste de la provincia; atiesta colos términos de Cespedosa de Tormes, Gallegos de Solmirón Navamorales, Santibáñez de Béjar y El Tejado —pertenecientes tamién a la provincia de Salamanca— y colos de Medinilla y Narrillos del Álamo —pertenecientes a la provincia d'Ávila—.
left|230px|Estensión del términu municipal dientro de la provincia de Salamanca
Historia
thumb|right|Ponte medieval. que formaba parte del realengu de la Tierra d'Ávila, esperimentó un procesu de señoralización xunto a Cespedosa, siendo donada por Enrique III de Castiella a Gil González Dávila el 2 de payares de 1393. 1539 la villa —que nesi momentu pertenecía a la orde de Calatrava— foi tresferida xunto al restu d'aldegues y llugares de la so xurisdicción al duque d'Alba, Fernando Álvarez de Toledo. territorial d'España en 1833|reorganización provincial de Javier de Burgos de 1833]] encuadrar na provincia de Salamanca y la Rexón Lleonesa.
La villa de Puente de Congosto encabezó'l Señoríu de la Villa y Tierra de La Puente del Congosto hasta l'abolición de los señoríos. Dichu señoríu taba formáu pola Villa de Puente del Congosto y tres cuadrilla: la d'El Tejado (colos sos trés barrios y Peñaflor, güei despoblado), la de Bercimuelle y la de Navamorales ( que yera la cabeza de la so cuadriella ya incluyía les poblaciones yá sumíes de Las Casillas y Berrocosa).
Demografía
El conceyu, que tien una superficie de 34,04 km², cuenta según el padrón municipal pa del INE con  habitantes y una densidá de  hab./km².
Nucleos de población
El conceyu estremar en dos nucleos de población, que teníen la siguiente población en 2015 según l'INE.
Patrimoniu históricu-artísticu
La ilesia parroquial de Puente del Congosto, consagrada a La nuesa Señora de l'Asunción, ye un magníficu edificiu góticu construyíu nel sieglu XVI, de xuru sobre dalgún primitivu templu, y reconstruyíu nel XVI, formáu por trés naves ya igual númberu de capiyes na cabecera. Cabo resaltar del so interior les bóvedes de crucería del altar mayor y la capiya d'un llateral, dambes del sieglu XVI, según el retablu central, del sieglu XVII, que preside la capiya mayor, revistíu con llámines de papel d'oru pegaes, llamaes "panes d'oru". Daqué posteriores, del sieglu XVIII, son los retablos d'otros cuatro altares llaterales, d'estilu barrocu, según l'órganu, de gran tamañu, asitiáu nel coru. Amás de los referíos, esisten otros dos altares más modernos. La ilesia caltién igualmente un pervalible canciellu de madera tallao de nozal, según interesantes oxetos d'orfebrería, escultura y ropes eclesiástiques. Na sacristía, que'l so techu ye bien llamativu, hai otru vistosu mueble, tamién de nocéu. En cuanto al esterior del templu, non desmerece n'absolutu del so interior. Destaca la so artística portada, toa ella de granitu de la zona, con trés llamativos arcos de piedra de cantería.
En 1485 naz Pedro de la Gasca, tataranieto de Gil González Dávila, a quien l'emperador Carlos V encamentó encalorar la rebelión de Pizarro en Perú.
En 1497, a la reina Sabela la Católica topándose nesti castiellu, comunicáron-y el fallecimientu del so fíu, el Príncipe d'Asturies.
L'emperador Carlos V agospióse tamién nel castiellu camino del so retiru en Yuste.
La so planta, demarcada pola muralla perimetral, ye d'un hexágonu irregular. Puede percorrese, na so parte alta, na so práutica totalidá, per un camín de ronda. La entrada actual a la cortil da accesu direutu a un espaciosu patiu d'armes al campu, parcialmente solado con llanches de granitu.
Turismu
Dende los años 70 nel pueblu empezar a construyir numberoses viviendes como segunda residencia. El principal curiosu del pueblu yera la pequeña presa de la central hidroeléctrica, con una fondura en redol a 1 y 2 metros, que sirvía de llugar de bañu. Pela redolada del ríu construyéronse diversos chiringos.
Dende 2002 La Puente del Congosto tien una oficina de turismu.
Claudia Pavlovich
Claudia Artemiza Pavlovich Arellano ye una abogada y política mexicana miembru del PRI. Ye gobernadora del Estáu de Sonora al resultar electa nes eleiciones de 2015, siendo la primer muyer Gobernadora del estáu y la única gobernadora en tol país mientres esti periodu.
Lenharrée
Lenharrée ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Claudia Pavlovich
Carrera política
Ente 2000 y 2003 desempeñóse como rexidora del Conceyu de Hermosillo. Ente 2006 y 2009 foi diputada llocal na LVIII Llexislatura pol distritu XIV (Nordeste Hermosillo), amás de ser senadora por Sonora na LXII Llexislatura.
Mientres la so carrera política tuvo somorguiada en diversos escándalos; unu d'ellos sería'l quema de la Guardería ABC, onde na so calidá de diputada llocal, abogó polos propietarios de la guardería y la so honorabilidá.
Eleiciones a gobernadora de Sonora
250px|miniatura|left|Pavlovich nuna xunta con [[Enrique Peña Nieto, agostu de 2015, en siendo electa gobernadora.]] El 16 de febreru de 2015 el PRI ratificó a Pavlovich como candidata del partíu a la gubernatura de Sonora, nuna convención de Delegaos onde la secretaria del CEN del PRI, Ivonne Ortega Pacheco, tomó-y protesta. La candidatura foi respondida por cola constancia de mayoría expedida pola Comisión de Procesos Internos del CDE del PRI, a manes de Ricardo García Sánchez, ante'l coordinador de la Fracción Parllamentaria del PRI nel Congresu de la Unión, Manlio Fabio Beltrones.
Discutiniu mientres la eleición
Na campaña previa a les eleición peneraron unes grabaciones nes que podía oyese a Pavlovich pidiendo favores en cuenta de dineru a empresarios de Sonora por xestiones realizaes. Mientres la campaña foi señalada por usu indebíu de funciones, conflictu d'interés y tráficu d'influencies».
Pionsat
Pionsat ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Llingües xudíes
Les llingües xudíes son un conxuntu d'idiomes que se desenvolvieron en delles comunidaes xudíes, n'Europa, Asia del oeste, y África del norte. Xeneralmente'l cursu del desenvolvimientu d'estos idiomes foi al traviés de la adición de pallabres y frases hebrees, qu'espresaben conceutos y esmoliciones namái xudíos, al idioma llocal vernáculu. Por cuenta de la naturaleza insular de munches comunidaes xudíes, munches llingües xudíes caltuvieron el vocabulariu y les estructures llingüístiques dempués de que s'hubieren perdíu o camudáu les formes primitives de la llingua de la cual baxen.
Historia
Los llibros más vieyos y atesoraos de la xente xudío fueron la Torá (El Pentateucu), que forma parte del Tanak (ye dicir la biblia hebrea, estremada en trés: El Pentateucu, Los Profetes-Nevi'im y Los escritos-Ketuvim) escritos casi dafechu n'hebréu y llargamente utilizaos polos xudíos mientres la so hestoria. Los xudíos estudiaron de forma entusiasta estos testos hebreos detallaos, repararon los mandamientos formulaos nellos, basando los sos rezos nellos. Los xudíos caltuvieron la creencia de que l'hebréu yera la llingua” de Dios.
La inscripción hebrea más temprana, el Calendariu de Gézer, fecháu a partir del décimu sieglu antes de Cristu; foi escritu nel alfabetu Paleo-Hebréu supuestu, que siguió siendo utilizáu na dómina del templu de Solomon hasta ser camudáu pol nuevu “solletráu asiriu” (ktav ashurit) por Esdras la escriba que tornó del exiliu babilónicu. Mientres esti tiempu había tamién cambeos na llingua, cuando ella convirtióse nel hebréu de Mishná. Hasta entós, la mayoría de los xudíos falaren hebréu n'Israel y Xudea, sicasí, tres la destrucción del Segundu templu, camudara yá al araméu coloquial, y l'usu d'un númberu significativu de términos en griegu coloquial na gran diáspora.
Asina ye que los xudíos emigraron a distintos países y camudaron el so idioma corriente polos idiomes llocales, llegando asina a falar una gran variedá de los mesmos. Mientres les edaes medies tempranes, l'araméu yera la llingua xudía principal. El Tárgum y la mayor parte del Talmud escribir en idioma araméu; más palantre nes edaes medies, la mayoría de l'actividá lliteraria xudía foi realizada en xudeoárabe: árabe escritu nel Alfabetu hebréu.
Estos dialeutos xudíos aportaron a de cutiu tan distintos de les llingües del país onde vivíen que llegaron a constituyir nuevos idiomes, típicamente con una influencia pasada del hebréu y araméu y d'otres innovaciones dientro de la llingua. Asina fueron formaes una variedá d'idiomes específiques de la comunidá xudía; quiciabes la más notable d'éstes sía'l yiddish n'Europa y el xudeoespañol, orixinariu de Sefarad pero que s'espublizó alredor del Maditerráneo por cuenta de la espulsión de los xudíos en 1492.
Llingües
De primeres del sieglu XIX, el yiddish yera la llingua principal de los xudíos n'Europa Oriental (faciéndose asina la llingua falada pola mayoría de xudíos nel mundu), ente que xudeoespañol taba estendíu pel Magreb, Grecia y Turquía y grupos más pequeños falaben xudeoitalianu, xudeogriego o karaim. Los xudíos del mundu árabe falaron distintes variedaes de xudeoárabe, ente que n'Irán falóse'l xudeopersa.
Clasificación
Llingües afro-asiátiques
Llingües indoeuropees
Llingües uráliques
Llingües kartvelianas
Llingües dravídiques
Llista d'asteroides/51701–51800
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Saint-Léger-les-Vignes
Saint-Léger-les-Vignes (Sant-Lezer-ar-Gwiniegi) ye una ciudá francesa. Ta asitiada na rexón de Países del Loira, departamentu de Loira Atlánticu. Tien.
Rallus longirostris
Rallus lonxirostris ye una especie d'ave gruiforme de la familia Rallidae qu'habita nos banzaos y manglares de les zones costeres del norte y este de Suramérica.
Carauterístiques
El rascón piquilargo mide ente 36 y 41 cm. El so plumaxe ye de color marrón buxu, col pechu acoloratáu, banduyu blancuciu y barres blanques y negres nes bandes. El so picu ta llixeramente curvado escontra baxo, ye coritu percima y anaranxáu o acoloratáu per debaxo.
Historia natural
Aliméntase de crustáceos, moluscos, inseutos y pexes pequeños. Busca'l so alimentu mientres camina, dacuando sondiando col picu llargu en agües salobres pocu fondes o ente la folla.
Constrúi niales de pequeñes cañes ente los raigaños nos manglares y pon ente 3 y 7 huevo color púrpura con mancha ocres.
Dellos investigadores, como Robert Dickerman, consideren qu'esta ave y Rallus elegans son una sola especie o siquier una superespecie y sábese que pueden cruciase y tener descendencia ente sigo.
Astragalus cicer
El garbanzu montés (Astragalus cicer) ye una planta de la familia de les lleguminoses. thumb|Detalle
Descripción
Robezu, perenne, d'hasta 60 cm o más, fueyes pinnaes con 10-15 pares de foliolos, con pelos curtios adpresos. Flores marielles, munches n'inflorescencies axilares trupes en tarmos de más de la metá de llargu que les fueyes de debaxo. Flores de 1,4-1,6 cm; dientes del mota la metá de llargu que'l tubu. Vaina de 1-1,5 cm, enchida, con pelos blancos y negros. Floria a final de primavera y pel branu.
Distribución y hábitat
N'Austria, República Checa, Alemaña, Suiza, Hungría, Polonia, España, Francia, Bélxica, Italia, antigua Yugoslavia, Bulgaria, Rumanía y Rusia. Vive en llugares yerbosos.
Taxonomía
Astragalus cicer describióse por Linneo y espublizóse en Species Plantarum 2: 757, nel añu 1753. (1 May 1753) Astragalus: nome xenéricu deriváu del griegu clásicu άστράγαλος y depués del Llatín astrăgălus aplicáu yá na antigüedá, ente otres coses, a delles plantes de la familia Fabaceae, por cuenta de la forma cúbica de les sos granes asemeyaes a un güesu del pie.
cicer: epítetu del llatín cicer que significa "garbanzu".
Leuvrigny
Leuvrigny ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Claudia Paz
Vidia Arredondo Barra, conocida artísticamente como Claudia Paz (c. 1920 - Santiago, ), foi una actriz chilena de cine, teatru y televisión.
Estudió teatru na Universidá de Chile, y participó nel Teatru Esperimental de dicha casa d'estudios, onde integró el repartu de delles obres como Chañarcillo (1949), Les bruxes de Salem (1954) y La remolienda (1965), ente otres. Asina mesmu foi actriz de radioteatro en radio Minería mientres la década de 1940.
Dende la década de 1980 foi cara habitual de telenoveles y d'anuncios de televisión. Finó a los 95 años de causes naturales.
Plauzat
Plauzat ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Elliðaey
Elliðaey ye la tercer islla más grande (con 0,45 km² ó 0,17 milles) de les Islles Vestman, allugada al sur d'Islandia. La isla ta despoblada, pero tien un gran pabellón de caza construyíu en 1953.
Plauzat
Tien una población de y una superficie de  km².
Elliðaey
En 2000, el entós Primer Ministru d'Islandia, Davíð Oddsson, foi criticáu cuando trató de dar la islla a la cantante Björk como un regalu, como una forma de da-y les gracies pola so contribución a la proyeición internacional d'Islandia. La so ufierta foi retirada por cuenta de les protestes locales.
Puerto de Béjar
Puerto de Béjar ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Llión. Intégrase dientro de la contorna de la Sierra de Béjar. Pertenez al partíu xudicial de Béjar y a la Ruta de la Plata.
El so términu municipal ta formáu por un solu nucleu de población, ocupa una superficie total de 10,39 km² y según los datos demográficos recoyíos nel padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu, cuenta con una población de habitantes.
El Regueru
Mientres la celebración d'estos campamentos, la interacción col conceyu ye total. Dalgunes de les actividaes desenvolver nel cascu urbanu, ente les que destaca la visita de les families, que celebren la eucaristía na Ilesia Parroquial unu de los domingos del Campamentu, llevando al pueblu a más de 300 persones; y la tradicional visita a la Residencia de Vieyos de La nuesa Señora de l'Asunción, na que los acampaos atopar colos mayores compartiendo actuaciones preparaes por ellos mesmos y un ratu de conversación.
Amás, la finca ye utilizada delles vegaes a lo llargo del añu pol departamentu de pastoral del Colexu Maestru Ávila de Salamanca (tamién perteneciente a los Operarios) y pola Asociación Xuvenil Ente Amigos, venceyada al colexu.
"Y el mio barquita saleando deseyando llegar a Puerto".
Historia
En dómina prehistórica, correspuende al área d'influencia del pueblu celta vettón, de calter ganaderu. El so allugamientu estratéxicu como pasu ente la Submeseta Sur y la Submeseta Norte, ye fundamental pa l'alzada de la ganadería. Sicasí, anque sí esisten evidencies arqueolóxiques catalogaes na redolada, nel términu del conceyu nun se toparon pruebes de poblamientu vettón. miniaturadeimagen|Entamo escaváu de la calzada romana nel términu de Puerto de Béjar. En dómina romana, destaca la construcción de la Iter Ab Emerita Asturicam, que coneuta Mérida con Astorga y que crucia'l términu municipal actual del pueblu. Nel añu 2001, realizóse una escavación arqueolóxica, aprovechando la construcción de l'autovía A-66 con resultancies bien positives, atopándose'l pavimentu orixinal de la calzada romana. La calzada romana ye niciu, amás, de la mansio romana caelionicco o caecilio vico, yá que esta, según el Itinerariu de Antonino allugar na milla CXXXII de la calzada. Anguaño esti miliario ta sumíu, pero coincidiría col entamu del términu de Puerto de Béjar, al altor de la colonia de la estación. El miliario CXXXIII si que se caltién, anguaño puede atopase a una milla de distancia del supuestu allugamientu de la mansio siguiendo'l Camín Real.
Respectu al pueblu actual, desconozse la fecha exacta de la so fundación, pero puede datase nes repoblaciones medievales, pasando a formar parte, tres la muerte d'Alfonsu VII de Llión, del Conceyu d'Ávila, denominándose na Edá Media a cencielles "Puerto". Tres la creación, en 1209, de la Comunidá de Villa y Tierra de Béjar, Puerto pasó a formar parte de la mesma, fechu del que respondería'l "de Béjar" que tien el nome del pueblu.
Como parte de la comunidá bejarana, tres la perda del votu en Cortes de Béjar y el so pasu a depender de Salamanca nesi aspeutu a partir de 1425, fechu favorecíu pol pasu de Béjar y el so territoriu a manes de los Zúñiga en 1391, Puerto de Béjar pasó a formar parte del Reinu de Llión, nel que se caltuvo nes divisiones territoriales de Floridablanca en 1785 y finalmente na de 1833 en que se crean les actuales provincies, quedando integráu Puerto na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa.
Monumentos y llugares d'interés
Ilesia parroquial católica so la advocación de Nuesa Señora de l'Asunción, na Archidiócesis de Mérida-Badayoz, Diócesis de Plasencia, Arciprestalgu de Béjar.
Domingo Pérez de Granada
Domingo Pérez de Granada (llamáu oficialmente Domingo Pérez hasta marzu de 2015) ye una llocalidá y conceyu español asitiáu na parte centro-norte de la contorna de Los Montes, na provincia de Granada, comunidá autónoma d'Andalucía. Llenda colos conceyos de Dehesas Viejas, Campotéjar, Montejícar, Guadahortuna, Píñar y Iznalloz.
Ramphastos brevis
Ramphastos brevis, llamáu tamién tucán del Topetó ye una ave de la familia Ramphastidae qu'habita nos montes húmedos de la rexón del Pacíficu al suroccidente de Panamá, occidente de Colombia y noroccidente d'Ecuador, en tierres baxes, hasta los 1.000 msnm.
Domingo Pérez de Granada
El conceyu pereño, qu'abarca los nucleos de población de Domingo Pérez de Granada, Cotílfar y Cañatabla, foi creáu'l 17 de marzu de 2015 por segregación del términu municipal de Iznalloz, convirtiéndose asina nel númberu 172 de la provincia de Granada. Dende l'añu 2003 yá gociaba de cierta autonomía al concede-y el réxime d'entidá llocal autónoma (o ELA).
Ramphastos brevis
Mide de 46 a 48 cm de llargor y pesa ente 365 y 482 g. El so plumaxe ye predominantemente negru, con un baberu blancu o a crema o mariellu y base de la cola blanca na parte cimera y colorada na inferior. La piel d'alredor del güeyu ye de mariella verdosa a verde oliva; l'iris verde con tinte mariellu a gris. El picu tien una banda cimera delantera crema a mariella y otra corita inferior y na base.
Domingo Pérez de Granada
Xeografía
Enclaváu nun pequeñu valle, ente montes, el so territoriu ye travesáu pol ríu Cubillas y el regueru de Cucarrete. La so temperatura ye unos cinco graos inferior a la de la capital granadina, lo que fai que los sos branos sían frescos y los iviernos fríos.
Ramphastos brevis
Aliméntase de frutos, formigues, otros inseutos y animales pequeños.
Domingo Pérez de Granada
Xeografía
Amás de la entrada pel oeste que xune con Dehesas Viejas, Benalúa de las Villas y Alcalá la Real ente otres, tien la llocalidá dellos accesos, ente los que destaquen: la entrada norte, qu'avera a los viaxeros que provienen de Montejícar y de los cercanos pueblos de la provincia de Xaén como Huelma, la entrada este, que xune per mediu d'una carretera y de un camín vecinal a Píñar; y l'entrada sur, antigua carretera de Granada, que nos xune con Píñar y Iznalloz.
Ramphastos brevis
La fema pon de 3 a 4 güevos blancos que son guaraos por 16 díes. Los pitucos permences colos padres ente 45 y 50 díes.
Domingo Pérez de Granada
Historia
Mientres el periodu de dominación musulmana foi una antigua alquería, destacando la riqueza de la so tierra pal cebera y el xirasol. A mediaos del sieglu XX los terrenes del pueblu fueron vendíos a 217 habitantes pol Marqués de Albayda en 1959 (por 11 millones y mediu de pesetes) empezar a diversificar el cultivu, siendo güei la olivar la so principal riqueza.
Independencia como conceyu El 17 de marzu de 2015 consiguióse la independencia del conceyu d'Iznalloz, conformándose como'l conceyu númberu 172 de la provincia de Granada y el segundu conceyu más nuevu d'España.
Arqueoloxía
Nel términu de Domingo Pérez de Granada atopáronse a lo llargo de los años distintos restos d'actividá humana. Estos provienen de distintos asentamientos y de distintes dómines históriques:
•Paleolíticu y Neolíticu:
Magar la inesistencia d'estudios científicos sobre esta dómina, esiste gran cantidá d'evidencia arqueolóxica que remite a los primeros periodos históricos de la nuesa llocalidá. Atopar con facilidá en distintes paraxes industries lítiques dataes a partir del Paleolíticu Mediu (periodu Musteriense y posteriores), y sobremanera de dómina neolítica, siendo lo más significativo diversos tipos d'hachos pulíos, llámines y lascas de silex, y restos cerámicos. •Edá de los metales:
Na Edá del Cobre atopen los entamos d'unu de los grandes xacimientos de la nuesa llocalidá, el Billar de Jailón”. Asina lo demuestren los cuchiellos de xiles, restos de recipientes de cerámica y distintos oxetos de cobre. Darréu, l'enclave foi ocupáu socesivamente por distintes cultures cuasi hasta l'actualidá.
En marzu de 1983 escávase'l Cuetu de la Centinela, asitiáu nes proximidaes de Cañatalba. Trátase d'un pobláu de dómina protohistórica, na transición ente'l Bronce Final y el periodu Ibéricu, fecháu ente'l sieglu VII y VI e.C. Se documentaron dellos fondos de cabañes, numberosos restos materiales y preseos acomuñaos a elles.
Apocayá, nes cercaníes d'esti xacimientu, producióse l'afayu d'un sarcófagu talláu en piedra, encuadráu nun primer analís en dómina tardorromana (s. IV-V d. C.), que puede ser un niciu de la esistencia d'una posible necrópolis nel llugar.
•Dominación musulmana:
Unu de los afayos más espectaculares que tuvieron llugar en Domingo Pérez de Granada foi l'apaición d'un tesorillo de monedes nuna zona próxima al Cuetu de la Centinela. Foi un alcuentru casual mientres se realizaben llabores agrícoles. Trátase d'una cantidá considerable de pieces de plata de los reinaos de Abderramán I y Abdallah, del sieglu VIII. Fueron adquiríes pol Estáu y atópense depositaes nel Muséu Arqueolóxicu Provincial.
Festexos
Son patrones d'esta población, San Marcos y La nuesa Señora del Rosario. Les fiestes patronales treslladáronse a la dómina braniza, magar se caltién como fiesta llocal el día 7 d'ochobre, día de la Virxe del Rosario. Les fiestes n'honor a San Marcos sumieron va años, instaurándose dende 1982 la romería n'honor a San Isidro, retomando una festividá igualmente sumida. Esta fiesta celebrar nel cortixu de Cañatalba.
Eventos añales
San Isidro llabrador (Madrid, 1080-15 de mayu de 1130). Celébrase la so festividá'l día 15 de mayu. Tuvo casáu con Santa María de la Cabeza.
El so amu foi'l noble Iván de Vargas y na so casa en Madrid hai anguaño un muséu con esposiciones temporales de temes madrilanes y tamién con alcordances relatives a la vida del santu.
•SELMANA CULTURAL.
Celebrar nel mes de xunu y ye entamada pol Conceyu y el colexu, cola collaboración de les distintes asociaciones y de dellos empresarios del pueblu. Nella destaca'l Mercadín Medieval.
•FIESTES PATRONALES.
Estes fiestes son celebraes aproximao ente la última selmana de xunetu y primer d'agostu n'honor a la patrona de la llocalidá. Son entamaes por una comisión de fiestes constituyida por persones del pueblu.
•CABALGATA DE REYES.
Celébrase'l día 5 de xineru. La cabalgata fai un percorríu pol pueblu partiendo regalos y carambelos a los distintos neños del pueblu.
Bibliografía
• Historia de la casa Herrasti, señores Domingo Pérez. Juan Francisco de Paula de Herrasti. Universidá de Granada.
Maria Reiter
Maria Josepha "Mitzi" Reiter foi una muyer alemana rellacionada con Adolf Hitler, con quien tuvo una curtia rellación amorosa.
Biografía
Maria "Mitzi" Reiter yera fía d'un oficial cofundador del Partíu Socialdemócrata d'Alemaña en Berchtesgaden, Obersalzberg, Karl Reiter-Wenger y la so esposa Mara, tenía otros trés hermanos.
En 1926, Mitzi a los sos 17 años yera una formosa mocina roxa que cumplía l'apariencia del ideariu nazi y trabayaba nuna tienda del so padre en Berchtesgaden cuando conoció a Hitler (37 años) por aciu la so hermana Paula Hitler nuna tienda téxtil mientres esti pasiaba los sos perros. Mitzi iguar p'averase a Hitler y captar la so atención a lo cual él aportó convidándola al Berghof.
D'esta miente, Mitzi empecipió una rellación que foi tornándose estraña yá que según mesmes declaraciones en 1959, al cabu d'un añu Hitler intentó convertila nel so amante, invitación qu'ella tornó n'espera d'una propuesta de matrimoniu. Hitler refugó la pretensión de Reiter pa casase y pidió-y que lu esperara una y bones tenía una misión que cumplir. Sicasí, Hitler previendo qu'esta rellación sería-y políticamente perxudicial, alloñar de la moza sumiéndola nuna depresión que sumada a la muerte de la so madre por cáncer nesa mesma fecha (29 de payares de 1926) llevar esi mesmu añu a cometer un intentu de suicidiu que'l so hermanu torgó que se peracabara. Maria Reiter nunca dexó d'almirar a Hitler a pesar de casase en 1930 con un hoteleru de Berchtesgaden, Fernand Woldrich, matrimoniu que fracasó rápido en 1931.
Rudolf Hess averó nuevamente en 1934 a Maria Reiter yá divorciada al círculu hitlerianu y aparentemente la rellación reinicióse efímeramente; Hitler volvió pidi-y que fuera'l so amante, pero Reiter aportunó nuna propuesta de matrimoniu; Hitler quien nun quería trate arreyáu con una divorciada encargó a Hans Frank ver el casu de divorciu de Reiter, sicasí Hitler estabilizar en 1935 con Eva Braun y nun volvieron a trate so esi mesmu escenariu.
Reiter casóse entós con un mozu oficial de les SS, Georg Kubisch, un Hauptsturmführer, ayudante de Joseph Goebbels que morrió n'aición nel sitiu de Dunkerque en 1941.
Filosofía
La filosofía (del griegu clásicu φιλεῖν, philein: «amar» ; y de σοφία, sophia: «sabiduría» o «saber»), que significa lliteralmente «amor pola sabiduría», ye un campu del saber humanu y un enfoque de pensamientu críticu y cuestionamiento sobro'l mundu, conocencia y esistencia humana.
Temes clásicos de la filosofía
thumb|right|[[La escuela d'Atenes (1509–1511) de Raphael, que representa a famosos Filosofía griega antigua nun entornu idealizáu inspiráu na arquitectura griega antigua.]]
Llista de los principales sistemes filosóficos
thumb|right|250px|Platón (izda) y Aristóteles (drcha). Filósofos clásicos. Atomismu | Criticismu | Deísmu | Dogmatismu | Dualismu | Empirismu | Escolasticismu | Estoicismu | Existencialismu | Fenomenoloxía | Hedonismu | Historicismu | Humanismu | Idealismu | Innatismu | Intelectualismu | Materialismu | Monismu | Naturalismu | Neoescolasticismu | Nominalismu | Ocasionalismu | Pluralismu | Positivismu | Pragmatismu | Sicoloxismu | Racionalismu | Realismu | Sensualismu | Sofismu | Voluntarismu | Deconstrucción | Explicacionismu
Ni Cephei
Ni Cephei ye una superxigante de tipu A2Iab; les superxigantes de tipu A son estrelles pocu frecuentes, siendo Deneb (α Cygni) la más conocida. Al nun conocese con seguridá la distancia que nos dixebra de Ni Cephei, los sos parámetros físicos son namái averaos. Si consideramos que ta a 2000 años lluz, tendría una lluminosidá 22.000 vegaes mayor que'l Sol y un radiu 70 vegaes más grande que'l d'ésti; si tuviera a 2900 años lluz, la so lluminosidá averaríase a 50.000 vegaes la lluminosidá solar. La so temperatura efectivo ye de 6620 K. Ye una estrella bien masiva, con una masa ente 12 y 16 vegaes la masa solar, polo que va rematar la so vida con un nucleu de fierro y esplotando como una supernova. Tien una edá envalorada de 15 millones d'años.
Ni Cephei ta catalogada como una variable pulsante, con una fluctuación nel so rellumu de 0,1 magnitúes.
Ni Centauri
Ni Centauri (ν Cen / HD 120307 / HR 5190) ye una estrella na constelación de Centauru de magnitú aparente +3,39. Nun tien nome propiu habitual, anque na astronomía china yera conocida, xunto a μ Centauri y φ Centauri, como Wei, «la balanza». Ye miembru de l'Asociación estelar Centaurus Cimera-Lupus y alcuéntrase a 437 años lluz de distancia del Sistema Solar.
Ni Centauri ye una estrella blancu-azulada de tipu espectral B2; anque catalogada como subxigante, les sos carauterístiques físiques correspuenden a les d'una estrella de 9,4 millones d'años d'edá inda na secuencia principal. La so temperatura efectivo ye de 22.950 K y la so lluminosidá, incluyida la radiación ultravioleta emitida, ye 4970 vegaes mayor que la del Sol. Con un radiu 4,5 vegaes más grande que'l radiu solar, xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada de 78 km/s, implicando un periodu de rotación inferior a 3 díes. Ye una estrella llixeramente variable del tipo Beta Cephei —asemeyada por casu a ε Centauri— con un periodu de variación de 0,17 díes y figura tamién catalogada como variable elipsoidal rotante. Coles mesmes, ye una estrella Be débil que puede tar arrodiada por un discu circumestelar. La so masa ye 9 vegaes mayor que la del Sol.
Ni Centauri ye una binaria espectroscópica, tando la so compañera tan próxima que la so presencia namái se detectó por espectroscopia. El periodu orbital del sistema ye de 2,625 díes. Nada se sabe sobre Ni Centauri B; si fuera una estrella de baxa masa, la separación ente dambes sería de 0,08 UA.
Lilia Skala
Lilia Skala foi una actriz austru-americana. El so papel más conocíu ye'l de Madre María na película de 1963, Lilies of the Field.
Vida privada
Skala nació como Lilia Sofer en Viena, Austria. La so madre, Katharina Skala, yera católica y el so padre, Julius Sofer, yera xudíu. Él trabayaba como representante de manufactures pa la compañía Waldes Koh-i-noor. Skala foi una de les primeres muyeres en graduase n'Arquiteutura ya Inxeniería pola Universidá de Teunoloxía de Dresde, practicando l'arquiteutura de forma profesional en Viena antes de ser actriz.
A finales de los años 30 viose forzada a fuxir de la so patria ocupada polos nazis, xunto al so home Louis Erich Skala, y los sos dos fíos pequeños. Lilia y Erich adoptaron l'apellíu de la madre d'ella pa evitar ser reconocíos como xudíos na so fuxida. Finalmente consiguieron escapar, anque en distintos momentos, d'Austria y establecese nos Estaos Xuníos.
Skala pertenecía al cristianismu científicu. Foi introducida a esa relixón en Viena mientres los años 20.
Carrera
Nos primeros años como refuxada austriaca n'Estaos Xuníos, Lilia trabayó como operaria nuna fábrica de cremalleres en Queens, yá que nin siquier sabía falar inglés. Tres el fin de la guerra, apaeció n'incontables shows de televisión y seriales dende 1952 hasta 1985 (por casu, Alfred Hitchcock presenta en 1965), o como la Gran Duquesa Sofía en Broadway, con Ethel Amenorguen en Llámeme señora.
Foi nomada a un Óscar a la Meyor Actriz Secundaria pol so papel de Madre María na película de 1963 Lilies of the Field, compartiendo presencia col actor Sidney Poitier, que ganaría l'Óscar a Meyor Actor por esa mesma película, siendo'l primer home afroamericanu en recibir esa reconocencia y la segunda persona tres Hattie McDaniel en 1940. Skala tamién apaecería en Ship of Fools (1965), Charly (1968), Deadly Hero (1976), Eleanor and Franklin (1976), Roseland (1977), Heartland (1979) Flashdance (1983) y La casa del xuegu (1987).
Morrió en Bay Shore por causes naturales a los 98 años d'edá. La so vida foi suxetu d'una obra epónima pensada pa una sola actriz, Lilia!, escrita y representada pola so nieta, Libby Skala.
Tomoyasu Naito
Tomoyasu Naito (内藤 友康, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Ni Coronae Borealis
Ni Coronae Borealis o Nu Coronae Borealis (ν CrB) puede referise a dos estrelles distintes na constelación de Corona Boreal:
Piénsase que dambes estrelles, a pesar de tar dixebraes apenes unos 10 años lluz, nun tán gravitacionalmente xuníes.
Lhéry
Lhéry ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Mary Badham
Mary Badham ye una actriz d'Estaos Xuníos, conocida principalmente pol so papel de Jean Louise "Scout" Finch en To Kill a Mockingbird (1962), papel pol que foi nomada al Óscar a la meyor actriz de repartu. Nesi momentu, Badham (de diez años d'edá) foi l'actriz más nueva en ser nomada pa esti gallardón. Coles mesmes, ye la hermana menor del direutor John Badham.
Carrera
Badham tamién tuvo un papel en "The Bewitchin' Pool", l'episodiu final de la serie The Twilight Zone. Dellos fragmentos de los sos diálogos dobláronse na postproducción pola actriz de voz June Foray. Tamién apaeció nes películes como This Property Is Condemned y Let's Kill Uncle enantes de retirase como actriz.