cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Basílica de San Isidoru de Llión
Puerta del Perdón
miniaturadeimagen|200x200px|Puerta del Perdón. Llámase asina porque yera la puerta per onde entraben los pelegrinos que diben faciendo'l Camín de Santiago, pa consiguir nesta ilesia les indulxencies correspondientes y el perdón de los pecaos.
Ábrese na fachada sur del cruceru. Pertenez a la dómina del románicu plenu, y los sos relieves tán atribuyíos al maestru Esteban, que trabayó nes catedrales de Pamplona y de Santiago de Compostela. La so execución ye posterior a la Puerta del Corderu. El maestru Esteban esculpió per primer vegada una serie de temes evanxéliques que seríen reproducíos dempués na portada de la catedral de Compostela, na Catedral de Santa María de Pamplona y na de Toulouse.
Tímpanu del Perdón
miniaturadeimagen|200x200px|Tímpanu de la puerta del Perdón. El tímpanu ta estremáu en trés dovelas qu'amuesen trés relieves distintos con temes que yá tán lloñe de toa influyencia mozárabe y qu'artistes anteriores nunca s'atrevieron a tratar. Sicasí nes enjutas sí s'amuesa una reminiscencia mozárabe, non pola tema sinón pola posición que se da a les escultures de San Pedro y San Pablo; a San Pablo concédese-y el llugar de la derecha (izquierda del espectador, derecha de la puerta), el preferente, costume bien hispánica que tamién puede trate en Silos. San Pablo naquella dómina yera bien veneráu n'España onde inda se siguía la lliturxa hispánica o mozárabe. (Vease semeya de seición anterior).
Los trés escenes son: Ascensión, Descendimiento y Sepulcru vacíu que contemplen los trés Maríes. Les arquivoltas son de moldura en bocel, bien peraltadas, con columnes toraes. Tou ta arrodiáu d'una moldura axedrezada. El dintel sofítase sobre cabeces de lleón y de perru.
La escena de la izquierda, l'Ascensión de Cristu, llapada enforma l'atención pola forma en que ta tratáu la tema, yá que paez que Cristu ye ayudáu o emburriáu escontra los cielos polos dos Apóstoles. Pol nimbu de Cristu ve la inscripción:Nel centru representa la escena del Descendimientu, de gran realismu, acompañada por dos ánxeles turiferarios (que porten incensarios) sobre'l brazu horizontal de la cruz. miniaturadeimagen|Torres del Río. Capitel cola tema del sepulcru vacíu A la derecha vense a los trés Maríes ante'l sepulcru vacíu acovecíu nun arcu románicu peraltado. Un ánxel desenvuelve grandes ales qu'abeluguen tol conxuntu.
Estes temes espresaes pol maestru Esteban fueron bien estendíos polos escultores del Camín de Santiago, qu'al so regresu llévenlu a Francia nuna cronoloxía posterior.
Puerta norte o Capitular
Fíxose na parte septentrional del cruceru. Nel sieglu XII daba pasu a la sala capitular nel claustru. Más tarde al convertise esta sala en capiya de los Quiñones clausuróse pela parte de la ilesia y dexóse la puerta ensin usu y solo visible dende dicha capiya. Ye asemeyáu a la del Corderu pero col tímpanu llisu, que n'otru tiempu tuvo pintáu y que nel so orixe taría esculpíu como les otres dos puertes. Consta de dos arquivoltas de mediu puntu que los sos arcos tienen moldura de baquetón, que fuelguen sobre columnes de fuste monolíticu. Tantu na rosca esterior como na interior lleva ornamentación d'axedrezáu al estilu de Jaca y de Frómista.
Son de destacar los capiteles, cuantimás el que representa a una muyer desnuda, agachada siguida por otra muyer tamién esnuda que lleva una culiebra na mano. Nel mesmu capitel hai otra culiebra esmordigañando a un home vistíu. Amás de llamar l'atención pol simbolismu que zarra, #tratar d'un perfectu trabayu d'escultor clasicista y naturalista que puede trate en dellos capiteles de Jaca y de Frómista. Atribúyese'l trabayu al escultor Leodegarius, conocíu como'l maestru de les culiebres.
Interior del edificiu
miniaturadeimagen|200x200px|Bóveda de la capiella mayor. L'interior sospriende al visitante pola so intensa lluminosidá por cuenta de la gran cantidá d'amplios ventanales de la nave central y del cruceru sur. Tien una rica decoración en impostas d'axedrezáu, motivu que se ve tantu en panales rectos como curvos. Tamién los capiteles son ricos y numberosos.
Montbarrey
Montbarrey ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Basílica de San Isidoru de Llión
Capiella Mayor
La Capiya Mayor data del sieglu XVI, y la so arquiteutura atribuise a Juan de Badayoz el Viejo. El padre Juan de Cusanza (nomatu Juan de Lleón) encargó les obres nel añu 1513, sustituyendo l'antigua capiya románica de la infanta Urraca pola actual gótica. En 1971 fíxose un llabor de llimpieza y de restauración del suelu, que se topaba bien deterioráu. Con esi motivu salieron otra vegada a la vista los cimientos de la planta románica que l'arquiteutu Torbado afayara nel so llabor d'escavación, y siguiendo'l so so trazáu fixo un dibuxu nel suelu pel que pudiera vese fácilmente. La capiella ta cubierta por bóveda de crucería con terceletes. izquierda|miniaturadeimagen|Nave y retablu mayor. El retablu de factura entá gótica vien de la parroquia de Pozuelo de la Orden (Valladolid) y foi treslladáu a San Isidoro en 1920, añu en qu'esta llocalidá pertenecía al obispáu de Lleón. Foi llabráu ente 1525 y 1530, cuntando cola participación nos llabores de talla y ensamblado d'un maestru llamáu Giralte, quiciabes Giralte de Bruxeles, y consta de venticuatro tables de pintura, atribuyíes por Chandler R. Post a un Maestru de Pozuelo, cabeza de serie d'un ampliu númberu d'obres que'l so centru xeográficu asítiase na ciudá zamorana de Toro. La documentación topada darréu dexó precisar que los trabayos de pintura #partir ente Lorenzo de Ávila, siguidor de Juan de Borgoña y afincáu en Toro, a quien podría identificase col Maestru de Pozuelo creáu por Post, y dos pintores vecinos de Valladolid: Antonio Vázquez, tamién siguidor de Borgoña, y Andrés de Melgar, oficial d'Alonso Berruguete, a quien por tal motivu atribúyense dalgunes de les tables más avanzaes estilísticamente.
La custodia ye de plata, del artista M. García Crespo, y guarda la hostia consagrada espuesta día y nueche por privilexu papal bien antiguu, que comparte cola catedral de Lugo. So la custodia y en llugar preferente tópase la urna neoclásica que caltién los restos de San Isidoro, obra que'l plateru lleonés Antonio Rebollo realizó en 1847.
Montbarrey
Tien una población de y una superficie de  km².
Basílica de San Isidoru de Llión
Capiella de la Trinidá o de Santu Martino
miniaturadeimagen|267x267px|Retablu de la capiella del Santu Martino. El canónigu isidorianu Santu Martino mandó construyir escontra 1191 detrás del ábside norte una capiya destinada a guardar el depósitu de reliquies acumulaes a lo llargo de los sos viaxes y que sirviera tamién como campusantu común de los canónigos. La capiya yera pequeña, de planta rectangular y cabecera semicircular, y construyida con materiales bien probes con apareyu de lladriyu. Llamóse capiyella de la Santísima Trinidá. Fíxose una portada de mediu puntu nel muriu norte.
Nel sieglu XVI tresformó esta capiya n'estilu hispanu-flamencu, pasando a llamase capiya de Santu Martino. El retablu ye del sieglu XVII, del tracista y ensamblador Pedro Margotedo, y lleva la imaxe del titular. Ellí atópase la urna colos restos del santu.
Coru
El coru altu a los pies ye de la primer metá del sieglu XV —estilu góticu—, de tiempos del abá Simón Álvarez, que'l so escudu d'armes ta nuna de les claves.
Panteón real
izquierda|miniaturadeimagen|200x200px|Panteón Real. La tema pictórica correspuende a la segunda metá del sieglu XII. L'orixe data de los tiempos del rei Alfonso V el Noble que tres el pasu de Almanzor fixo llevantar de nuevu la ilesia con probes materiales y dótase de dos campusantos, unu na cabecera y otru nos pies (in occidentali parte), como un atriu ensin cubrir, dedicándolo a enterramientu regio; ellí depositó los cuerpos de los sos padres Bermudo II y Elvira. Fernandu I y Sancha reconstruyeron tamién esti panteón, siendo ellos mesmos soterraos nél. Asina consta na llábana de consagración y asina lo atestigua'l cronista de la dómina conocíu col nome de Silense que foi amás clérigu de San Isidoro. La historiografía moderna atribúi el resultáu final (que se contempla nel presente) a la infanta Urraca la Zamorana, fía de Fernandu I y Sancha.
Foi un espaciu cuadráu delimitado pol muriu occidental de la ilesia que tenía una puerta d'entrada al templu que foi cegada a empiezos del XII por cuenta de les nueves obres d'ampliación. #Abrir en compensación otra puerta nel ángulu sur oriental. Esti espaciu tuvo cerráu pel sur con un muriu medianeru colos palacios reales. La cámara tien poco altor lo que-y da un falsu aspeutu de cripta ensin selo. Cuando se cerró la primitiva puerta d'accesu al templu quedó una zona que se convirtió n'altar dedicáu a #Santa Catalina d'Alexandría y tola estancia tomó'l nome de capiya de #Santa Catalina. Na documentación de la dómina puede trate esti nome, alternando con Capiya de los Reis.
Ye un cuadriláteru estremáu en seis #tramo por aciu columnes centrales. La estructura ye abovedada y ta recubierta de pintures. La tema pictórica correspuende a la segunda metá del sieglu XII; sobre fondu blancu #retayar en trazos negros tola temática y rellénense los fondos con ocres, mariellos, colloraos y buxos.
Son bien importantes los capiteles. #Hai con tema vexetal de tradición hispánica ente que los historiaos de tema simbólica paecen d'influyencia forana. Son significativos les temes bíbliques pos fueron una primicia del románicu.
Tribuna
Según la tradición, la tribuna real yera un palcu pa usu esclusivu de la reina Sancha, esposa del rei Fernando. Nel sieglu XII foi reformada, convirtiéndose en dependencia del palaciu de la infanta Sancha Raimúndez, y más tarde, a finales d'esi mesmu sieglu, el canónigu isidoriano Santu Martino #convertir en capiya de Santa Cruz, y ellí tuvo'l so propiu escritoriu de trabayu. Nel sieglu XVI pasó a ser sala capitular, y dende 1962 alluga'l muséu d'orfebrería, siendo tamién conocida como “Cámara de doña Sancha”.
L'espaciu ta asitiáu sobre'l Panteón más el pórticu occidental, compartiendo los sos murios y comunicáu con ellos por una escalera de cascoxu. Consta de dos cuerpos rectangulares cubiertos por bóveda de cañón. Nel muriu oriental (que ye l'occidental de la ilesia) hai una portada d'arcu de mediu puntu dobláu y llixeramente peraltado, que se posa sobre pareyes de columnes con capiteles historiaos. El so vanu ta zarráu, y en los so llugar alzóse un altar. Nel sieglu XVI foi convertida esta estancia en sala capitular, cuando na sala capitular antigua establecióse la capiya de la familia Quiñones. Les pintures murales qu'inda queden son d'esta dómina. Dende 1982 ye sede del muséu o Ayalga Capitular, con pieces romániques bien pervalibles.
Muséu
miniaturadeimagen|320x320px|Cáliz de doña Urraca. Basílica de San Isidoro de Lleón. El muséu llamáu tamién ayalga ta asitiáu na tribuna descrita enantes. Tamién s'esiben oxetos nes distintes capiyes del claustru procesional. Dalgunos d'estes ayalgues fueron encargos de los reis Fernando y Sancha pa engrandecer la ilesia qu'ellos mandaren construyir. #Dotar d'una importante dote llitúrxica, anque munches d'estes obres d'arte #perder nos avatares sufiertos al traviés de los sieglos y otres atópase curiaes en museos ayenos a la Colexata. Dalgunes d'estes pieces son:
Galería
izquierda|miniaturadeimagen|267x267px|Galería románica. Tamién se conoz esti espaciu como atriu o antoxana. Esta galería correspuende a la dómina de Fernando y Sancha, sieglu XI, y foi añedida pel norte y por occidente del Panteón, de manera que la nala occidental quedó empotrada ente l'espaciu del Panteón y la muralla, ente que la nala norte #estender a lo llargo del Panteón pol so muriu norte y siguió hasta'l primer tramu de la ilesia, formando asina un ángulu. Nel sieglu XII #ampliar hasta atopase col saliente del cruceru.
Los antecedentes d'una galería asemeyada #atopar en Valdediós y Esguilada (finales del sieglu IX y primeros del X). Puede considerase esti espaciu como'l primer exemplu románicu de cuantes galeríes d'esti tipu fueron construyíes dempués, sobremanera en tierres sorianes y segovianes entá cuando esisten dos estremes importantes ente la galería n'ele (L) de San Isidoro de Lleón y les que fueron construyíes dempués a lo llargo de la xeografía románica, en que puede apreciase que na mayoría de los casos #disponer nel muriu sur de la ilesia y nun se #cubrir con bóvedes, sinón con cubrición de madera.
Cuando nel primer cuartu del sieglu XVI l'abá Fonseca mandó construyir el claustru de lladriyu (el llamáu claustru de Fonseca o claustru procesional o claustru principal), esta galería foi tabicada y despintada pela so parte norte con un muriu de lladriyu bastante gruesu nel que se #abrir unos vanos al altor de lo que podría ser un segundu pisu. Esti muriu alzábase de manera que tapaba tamién la fachada norte de la ilesia, coles sos modillones correspondientes. Escontra los años 20 del sieglu XX la galería foi afayada pol arquiteutu Torbado y en 1960 l'arquiteutu Luis Menéndez-Pidal #recuperar. Coles mesmes, la parte occidental de la galería foi tamién tabicada dando pasu a un espaciu llamáu Capiya de los Arcos. Nel sieglu xxi esti espaciu conozse como Panteón d'Infantes, y a él fueron treslladaos dellos enterramientos d'infantes reales y miembros de la nobleza lleonesa.
Nes obres de restauración de los años 60 del sieglu XX baltóse'l muriu de lladriyu quedando al descubiertu bastantes elementos románicos, ente otros la cornisa de canecillos figurando cabeces de llobos, fustes varios y capiteles. Hubo elementos atopaos formando parte del rellenu del muriu. Nel Muséu Arqueolóxicu de Lleón guardárense en dalgún momentu seis capiteles que fueron devueltos p'asitialos nel so sitiu orixinal. Otros capiteles #llabrar de nueva factura, asonsañando a los románicos y señaláronse con una R. Otra restauración importante foi la bóveda que se rehizo con piedra de toba, como fuera fecha la orixinal.
Archivo - Biblioteca
miniaturadeimagen|200x200px|La cúpula central ye ovalada y nes sos pechinas hai cuatro medallones coles figures de los evanxelistes. Ye un edificiu independiente construyíu a finales del sieglu XVI por Juan de Badayoz el Mozu, que consta de dos plantes, allugaes sobre'l techu de la cortil qu'ocupa l'antepar d'entrada. Puede aportase a esti espaciu dende la escalera de cascoxu, construyida a una banda del Panteón o dende'l claustru altu. La planta primera ye rectangular, estremada en tres #tramo, con bóvedes estrellaes y con alturrelieves y ventanales renacentistes. La cúpula central ye ovalada y nes sos pechinas hai cuatro medallones coles figures de los evanxelistes. Per debaxo del arranque de la bóveda ve una imposta onde s'escribió con lletres doraes una serie d'aponderamientos destinaos a San Isidoro. izquierda|miniaturadeimagen|180x180px|Biblia del añu 960, mozárabe, del presbíteru Sancho miniatures de Florencio, escrita nel Monesteriu de Valeránica.
Restauración de 1960
La sala atopábase abondo ruinosa dempués del pasu de les tropes de Napoleón más les estroces arriendes de la Desamortización. Perdiérense les estanteríes y los remates que yeren estauínes d'alabastru con cartelas onde taba escrita la lletanía isidoriana: «Doctor de les Españas, Espeyu de la ilesia, Estrella esplendente, Doctor fiel, Llexislador de los hispanos, Padre de los clérigos, Lliriu de la Ilesia, Rellumanza de los sacerdotes, Lluceru resplandiosu, Reblaneda de la xusticia.» Estes figures perdíes fueron sustituyíes por talles de nocéu, añediendo la lletanía. Fixéronse estanteríes d'aceru forraes de nozal y con rejillas doraes. Púnxose suelu nuevu de mármol colorao, vigues nueves, restauración de ventanales y vidreres y doróse la imposta que percuerre los murios. Dixebróse l'antepar d'entrada con una verja del rejero toledanu Xunetu Pascual. Nel esterior restauró la balaustrada gótica de piedra qu'arrodia l'edificiu añediendo elementos pal desaguadoriu.
Claustru
miniaturadeimagen|200x200px|Vista d'un ángulu del claustru. El claustru principal #construyir nel sieglu XI aprovechando'l pórticu o galería del Panteón #allargar hasta dar col cruceru. Foi'l claustru románicu más antiguu conocíu n'España del que solo se caltién la parte descrita de la galería. El restu del patiu son llarpiabes con bóvedes de nervios del sieglu XVI mandáu faer pol abá Fonseca. Naquella reforma quedó cegada la galería con un muriu de lladriyu que foi baltáu a mediaos del sieglu XX nes reformes llevaes a cabu pol arquiteutu Luis Menéndez Pidal. Foi entós cuando quedó la galería románica al descubiertu, colos sos canecillos, arcos y capiteles.
Esiste un segundu claustru, barrocu de 1735, mandáu construyir pol abá Manuel Rubio Salinas.
Torre
El tercer pisu #alzar a partir d'una imposta biselada. Tien una sala abovedada con tres ventanes en cada cara de les cualos solo ta abierta la del mediu. El cuartu cuerpu ye'l de campanes, con dos baldíos en cada cara, de triple arcu de mediu puntu sobre dos pareyes de columnes. Una de les campanes antigües con fecha de 1086 #caltener nel muséu. Corónase la torre con chapitel de cayuela modernu y una veleta que ye'l gallu famosu, símbolu de la ciudá de Lleón. Ye pieza bien antigua qu'estudiaron apocayá profesionales arqueólogos, palinólogos, entomólogos y paleógrafos.
La torre tuvo que ser restaurada na segunda metá del sieglu XX so la direición del arquiteutu Menéndez Pidal y reparada y consolidada con nueves téuniques a principios del sieglu XXI. El segundu pisu #dedicar a cámara de l'Ayalga.
El gallu veleta de la torre de San Isidoro foi mientres sieglos el símbolu más preciáu de la ciudá de Lleón. Fixo siempres les funciones de veleta ensin presentar nengún problema. Mirábase-y a distancia y nun se conocía la so hestoria nin el por qué nin cuándo llegó a la torre. Nos primeros años del sieglu XXI, al faer la fonda restauración de la torre desmontó esta pieza col enfotu de llevar a cabu una llimpieza, pero al reparar lo sorprendente que yera l'oxetu #acutar pa podelo estudiar bien a xeitu. En los so llugar xubióse una copia que ye la que prevalez.
La colexata nel sieglu xxi
La colexata #amosar nel sieglu XXI en tou la so rellumanza, tanto físicu como espiritual. La ilesia repunxo les sos funciones como tal y toles #demás dependencies abiertes al públicu tán restauraes y perfectamente cuidaes. Gocia amás d'una notable vida intelectual.
La cortil perteneciente a la basílica ye muncho más estensu de lo que l'observador puede ver dende la plaza de San Isidoro. Esisten una serie d'edificaciones, dalgunes bien antigües qu'arriendes de les reformes fueron recuperaes pal so usu. Con esti fin rehabilitóse l'edificiu del sieglu XVI que s'atopa fuera del claustru —con ventanes a la cai del Sacramentu— pa residencia de canónigos qu'hasta la fecha andaben esvalixaos por otres dependencies. Afixéronse los dos plantes de la nala este del segundu claustru pa residencia de les relixoses Discípules de Jesús onde amás abrieron un colexu d'Enseñanza Primaria. Pa la Escuela Cimera d'Arte Sacro restauráronse unes ruines pertenecientes al antiguu palaciu abacial. La Escuela Taller tuvo tamién el so llugar reserváu nos baxos del segundu claustru y la güerta allegante.
Jack Klugman
Jack Klugman foi un actor d'Estaos Xuníos.
Carrera
Nacíu en Filadelfia, EE.XX.. Empezó la so carrera d'actor dempués de sirvir nel exércitu d'Estaos Xuníos mientres la Segunda Guerra Mundial. Asistió a la Universidá Carnegie Mellon onde se graduó en 1948. Klugman protagonizó delles películes clásiques como 12 Angry Men (1957), Days of Wine and Roses (1962) y Goodbye, Columbus de (1969). Tamién ye conocíu polos sos papeles en comedies, pal cine'l teatru y la televisión.
Televisión
En 1993 protagonizó xunto a Tony Randall la película The Odd Couple: Together Again, onde interpreta nuevamente'l papel de Oscar Madison.
Filmografía
Singing *1963 : The Yellow Canary
Pasapalabra
Pasapalabra ye un concursu de televisión español emitíu dende'l 24 de xunetu de 2000 en distintes cadenes. Orixinalmente emitíase al traviés de la canal Antena 3, onde permaneció hasta 2006. Un añu dempués, en 2007, el programa camudose a Telecinco, que emitiolu dende esi mesmu añu hasta 2019. Dempués, el concursu terminó tornando a Antena 3 para la so emisión dende'l 13 de mayu de 2020.
N'España, el concursu foi presentáu por Silvia Jato, Constantino Romero y Jaime Cantizano (n'Antena 3 dende'l 2000 hasta 2006); Christian Gálvez (en Telecinco dende 2007 hasta 2019); y Roberto Lleal (n'Antena 3 dende 2020).
En 2010, foi galardonáu col premiu especial del xuráu de los Premios Ondes 2010, poles sos 10 años d'ésitu en televisión.
Dende'l so estrenu en Telecinco, el concursu presentáu por Christian Gálvez emitiose de llunes a vienres dende les 20h05 a 21h05 na primer canal de Mediaset España, liderando la so franxa d'emisión a diariu. En xunetu de 2017, el programa foi esaniciáu de la parrilla los sábados y domingos para dexar el so puestu a Viva la vida, tal que asocedió enantes col programa de María Teresa Campos, ¡Qué tiempo tan feliz!.
El 19 d'avientu de 2019, publicóse qu'Atresmedia llegara a un alcuerdu con ITV Studios pala emisión del programa dende 2020. D'esta miente, Pasapalabra tornaría a Antena 3, canal en que s'estrenó venti años antes. Nesta etapa, Buendía Estudios produciría'l programa al pie de la mesma ITV, a la que se sumaría nos dos meses vinientes la productora Bumerán TV, a raigañu del alcuerdu d'esta con ITV Studios, pol cual Bumerán TV produciría n'España tolos formatos d'entretenimientu de la compañía británica. El 31 d'avientu de 2019, anuncióse que'l programa volvería nel segundu trimestre de 2020, sustituyendo a ¡Boom! na so franxa, lo que supondría la redistribución tantu de dichu concursu como de ¡Ahora caigo! na parrilla de la canal. El 14 d'abril de 2020 anuncióse que Roberto Lleal sería'l presentador.
Presentadores
NOTAː Silvia Jato ausentóse ente payares de 2002 y xineru de 2003 en coyendo la baxa por maternidá, siendo sustituyida por Constantino Romero.
NOTAː Roberto Lleal ausentóse mientres dos programes en septiembre de 2020 en dando positivu en COVID-19, siendo sustituyíu por Manel Fuentes.
Pruebes acumulatives de segundos
Pruebes realizaes dende'l 10 de setiembre de 2018:
El roscu
Cada concursante, yá individualmente, tien d'atinar nun tiempu de 85 segundos más los acumulaos mientres el programa, 25 palabres del Diccionariu de la llingua española, del Diccionariu d'usu del español de María Moliner o de conteníu enciclopédico, caúna con una lletra del alfabetu, escuchando de caúna d'elles una definición curtia lleida pol presentador y teniendo como pista qu'empieza o contién la lletra na que s'atope'l concursante nesi momentu. Siempres empieza'l concursante que más segundos tien (si hai empate, favorecese al equipu naranxa). El concursante contesta definiciones mientres nun falle o pida posa diciendo «Pasapalabra», moviéndose la vez al otru concursante. Les veces intercambiense hasta que caúnu termina'l tiempu que tenía asignáu. Si dalgunu de los concursante atina toles palabres, consigue'l bote acumuláu hasta esi programa. De nun ser asina, atrópase una cantidá de 6000 euros al bote, y el concursante que más palabres atinara gana 1200 euros y vuelve participar nel siguiente programa. Nel casu de que dambos concursantes atinaren el mesmu númberu de palabres, el ganador ye quien menos fallos cometiera. Si empátase tamién a fallos, dambos concursantes parten los 1200 euros (600 euros para #ca un) y vuelven participar nel siguiente programa. El concursante que pierde tien una oportunidá na siella azul del siguiente programa.
Na primer etapa d'Antena 3, esta prueba estrella sufrió delles variaciones. Nos sos empiezos, el roscu yera de 28 definiciones (incluyía la K, la LL y la W), y cada concursante disponía de 100 segundos más lo acumulao a lo llargo del programa. Un añu dempués, esaniciáronse les lletres enantes mentaes, dexando pa siempres el roscu con 25 definiciones a atinar, amenorgando'l tiempu de 100 a 90 segundos más lo acumulao pa consiguir llevase'l bote. En 2003 incluyóse otru cambéu, yá que al haber una eliminatoria ca programa nesa dómina, enfrentábense'l concursante que superara felicidá eliminatoria y el concursante ganador del anterior programa (mientres un par d'años, de 2003 a 2004-2005, los concursantes, si ganaben el programa, pero ensin llevase'l bote, podíen permanecer nel programa ensin enfrentase a les pruebes) n'igualdá de condiciones, partiendo ca unu con 110 segundos; pero en 2005 volviose a la fórmula habitual de 90 segundos más l'acumuláu nel programa. Otra diferencia yera qu'empezaba siempres el que menos segundos disponía pa la prueba final. Na dómina anterior al euru, el bote xubía per cada programa un millón de pesetes, y el premiu por ganar un programa ensin llevase dichu bote yera de 200.000 pesetes, 100.000 ca unu en casu d'empate a aciertos y fallos al empar.
Hasta'l final de la etapa de Telecinco, si un concursante llevaba'l bote, partía de 6.000 € nel siguiente programa, equivalente a un millón de pesetes na dómina anterior al euru. A partir de la segunda etapa d'Antena 3 el bote empezó a partir de 100.000 €.
Primer etapa d'Antena 3 (2000-2006)
Empezó a emitise nel añu 2000 n'Antena 3. El programa taba presentáu por Silvia Jato, sacantes mientres l'embaranzu d'esta, siendo sustituyida por Constantino Romero. Yera'l concursu de televisión de más audiencia.
Col cambéu de presentador, apurrióse'l mayor premio qu'un concursu de televisión d'España apurriera enxamás. El premiu foi de 2 190 000 euros (365 millones de pesetes), que recibió Eduardo Benitu, doblando'l mayor premiu apurríu per este mesmu programa dos años tras, en 2004, cuando Manuel Romero, de Xerez de la Frontera, llogró embolsase la nada despreciable cifra de 1 023 000 euros (170,5 millones de pesetes).
Sicasí, l'audiencia menguaba considerablemente dende mediaos de 2005, polo qu'Antena 3 decidió retirar el concursu de la pantalla n'emitiendo 1282 programes nos sos seis años d'emisión.
Etapa de Telecinco (2007-2019)
Nel añu 2007, Telecinco fízose colos derechos del programa n'España. El programa tuvo presentáu por Christian Gálvez (exreportero de CQC). Nesta etapa hubo un pequeñu cambéu na mecánica del concursu: siempres enfrentaba a un concursante con una concursante, anque dende setiembre de 2012, podíen enfrentase dos concursantes del mesmu sexu (al igual que cuando yera emitíu por Antena 3).
Pasapalabra pasó a emitise dende del 3 d'avientu de 2007 davezu de llunes a domingu. Sicasí, dende finales de 2009, dexó d'emitise les fines de selmana pa dexar pasu al programa de María Teresa Campos: ¡Qué tiempo tan feliz!.
El primer bote d'esta etapa (96 000 €) foi apurríu'l 6 d'agostu de 2007 a la concursante Marta Sierra, de Málaga. El segundu premiu más altu del programa, na nueva etapa de Telecinco, ye de (1 524 000 €) que foi apurríu a César Garrido, emitíu'l 24 de febreru de 2012 en permaneciendo nel programa mientres 29 díes. Amás, el tercer premiu col mayor bote de Pasapalabra en Telecinco (852 000 €), foi apurríu a Carlos Villalba, el 23 de febreru de 2011.
Juan Pedro Gómez, un operador de grúa nel sector de la construcción que por cuenta de la crisis económica perdió'l so trabayu, llevóse'l 18 de xunetu de 2013 el premiu más altu de la hestoria de Telecinco que xubía a 1 674 000 €, arrampuñándo-y garré'l récord qu'ostentaba'l concursante conquense César Garrido.
El xefe de la sección de Protocolu de la Universidá de Salamanca, Jero Hernández, tuvo'l récord de programes, hasta la llegada d'Antonio Ruiz, con 120 programes consecutivos, a pesar de nun ganar el bote. El filólogu y poeta David Lleo García ye'l segundu concursante con más permanencia, participando en 109 programes consecutivos, amás de ganar el mayor bote d'esta etapa con (1 866 000 €). L'arquiteuta cántabra Paz Herrera tien el tercer puestu de permanencia (87 programes consecutivos). El 27 de mayu de 2014 llevóse'l bote de 1 310 000 €, el tercer mayor premiu na tercer etapa del programa. Mientres la so permanencia nel programa, este pasó d'una audiencia del 16,7 % de cuota de pantalla nel primer día de la so participación hasta'l 26,9 % el postreru. El quintu puestu nel récord de permanencia ocupalu tamién Paz Herrera, que na so primer etapa como concursante (añu 2013) algamó la cifra de 54 programes consecutivos. Sígen-y en permanencia l'armenia exiliada Lilit Manukyan (85 programes), la modista Aurora Díaz (72 programes en dos etapes), el periodista Rafael Castañu (66 programes en dos etapes), l'Inxenieru Cimeru de Telecomunicación, Carlos Adán (63 programes en trés etapes), que se llevó 318 000 € na so tercer etapa como concursante, l'opositor catalán Sebástian Navarro (52 programes en dos etapes), l'economista rioxanu Moisés Laguardia (48 programes en dos etapes) y el paracaidista asturianu José Manuel Lúcia (37 programes), que se llevó 396 000 €.
El 2 de payares de 2016 llogróse'l mayor númberu de segundos acumulaos pal roscu (86), consiguiéndolo Nachu Mangut cola ayuda d'Adriana Torrebejano y Lleo Harlem. Esta fazaña foi superada por Rafa Castañu'l 6 de mayu de 2017, en consiguiendo, al pie de los sos invitaos, un total de 90 segundos extras pal so roscu, llegando a tener 175 segundos en total. Dichu récord foi igualáu'l 17 de payares de 2017 por Antonio Ruiz y los sos invitaos, y un añu dempués #superar Francisco González con 93 segundos para'l roscu'l 23 de payares de 2018, y el mesmu Fran, superaríase'l so récord el 7 d'avientu del mesmu añu, con 97 segundos para'l so roscu. Anguaño'l concursante que más programes tuvo ensin eliminación ye Francisco José González (168 programes), que consiguió'l bote de (1 542 000 €) foi apurríu'l 22 de xineru de 2019.
Segunda etapa d'Antena 3 (2020-presente)
Tres dellos meses de negociaciones ente ITV Studios y Mediaset España pa recuperar el formatu, finalmente foi Atresmedia quien llogró faese de nuevu colos derechos de Pasapalabra. Asina, Antena 3 emitiría de nuevu'l programa catorce años dempués, esta vegada producíu pola mesma ITV xunto a Buendía Studios y darréu con Bumerán TV. Amás, el concursu cuntaría con Roberto Lleal como presentador.
Concursante más nuevu
Pablo Díaz (19 años) Primer programa: 26 de xineru de 2017
Concursante de más edá
Sebástian Navarro (62 años) Últimu programa: 13 d'abril de 2018
Duelu con más aciertos
14 de marzu de 2017 Julio Escartín vs Pablo Díaz (25 aciertos Julio - 24 aciertos Pablo)
27 de setiembre de 2021 Sofía Álvarez vs Marco Antonio Marcos (25 aciertos Sofía - 24 aciertos Marco Antonio)
Duelu con menos aciertos
17 de xineru de 2019 Francisco José González vs Javier (21 aciertos Fran - 5 aciertos Javier)
Audiencies
El concursu marcó'l so máximu históricu absolutu tantu en cuota como n'espectadores, el 25 de febreru de 2021 con 4 844 000 espectadores y un 31,8% de share.
Premio Ondes
Pasapalabra foi galardonáu na edición 2010 de los Premios Ondes col Premiu Especial del Xuráu según consta na acta d'este «pol afitamientu d'un formatu que marcó una década d'ésitu na televisión y por dignificar l'entretenimientu divulgativu».
Montcusel
Montcusel ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Llista d'asteroides/17201–17300
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Frank Welker
Frank Wendell Welker ye un actor d'Estaos Xuníos especializáu en voces de personaxes animaos. Popular por ser la entá constante voz de Fred Jones de Scooby Doo, Ray Stantz, y Pegañosu en The Real Ghostbusters y la voz orixinal de Megatron en Transformers. Tamién puede asonsañar soníos d'animales y bisarmes.
Provincia de Rovigo
Tien una área de 1.790 km², y una población total de 242.385 hab. (2001). Hai 50 conceyos na provincia (fonte: ISTAT, vease esti enllaz).
Shusaku Hirasawa
Shusaku Hirasawa (平沢 周策; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Hulk
Hulk ye un superhéroe verde qu'apaez nos cómics estauxunidenses publicaos pola editorial Marvel Cómics. El personaxe foi creáu por Stan Lee y Jack Kirby siendo la so primer apaición en The Incredible Hulk #1 publicáu en mayu de 1962. En toles sos apaiciones, Hulk ye retratáu como un ser de forma humanoide de piel verde que tien una fuercia, resistencia y velocidá sobrehumanes casi ilimitaes, amás de tener un factor de sanamientu y rexeneración por demás eficientes los cualos amonten el so poder a midida que la so roxura aumenta. El so alter ego ye'l doctor Bruce Banner un xeniu científicu quien, por cuenta de la esposición a la radiación gamma, tresformar en Hulk cuando'l so corazón llate a una velocidá insalubre. Hulk ye la forma adoptada por Bruce Banner cada vez que ta estresáu o enfurecido. Esto debe a la esposición de radiación gamma nun esperimentu tratando d'atopar una manera de faer a los seres humanos inmunes a la radiación gamma. Bruce tien alcordances de cuando taba na so forma de Hulk.
Trayeutoria editorial
Hulk debutó nel númberu 1 de la coleición de cómics The Incredible Hulk (mayu de 1962), con guión de Stan Lee, dibuxu de Jack Kirby y entintado de Paul Reinman. Na primer historieta, Hulk yera gris en cuenta de verde. Stan Lee, escritor y editor en xefe, quixera un color que nun suxuriera nengún grupu étnicu en particular. El colorista Stan Goldberg, sicasí, aportunó a Lee en que la teunoloxía del momentu nun podía presentar el color gris claro de forma correuta, dándose distintos tonos de gris ya inclusive verde. A partir de la edición del nᵘnbsp;2 (xunetu de 1962), Goldberg direutamente pintó la piel de Hulk de color verde.
La hestoria del increíble Hulk inspirar en Dr. Jekyll and Mr. Hyde y el señor Hyde pa tratar la dicotomía esistente ente l'intelectu avanzáu del Dr. Banner y la mente senciello y emocional de Hulk (tratáu nes hestories de los años 60 y 70). Otra influencia direuta nel personaxe ye la película Frankenstein de los Estudios Universal de 1931 na que s'escuerre con roxura a la bisarma de fuercia prodixoso y mente infantil.
La serie orixinal foi atayada dempués de seis números, con fecha de cubierta de marzu de 1963. Lee escribiera toles hestories, con Kirby dibuxando los cinco primeros númberos y Steve Ditko el sestu. Esi mesmu mes el personaxe foi estrella convidada nel númberu 12 de Fantastic Four, y en payares convertir en miembru fundador de Los Vengadores, tornando como antagonista del grupu nos númberos 3 y 5 de xineru y mayu de 1964. En xunetu, foi estrella convidada nel númberu 14 de Amazing Spider-Man.
Añu y mediu dempués de que la so serie fora cancelada, Hulk volvió apaecer nel númberu 60 de Tales to Astonish (ochobre de 1964). Nel númberu anterior, presentóse como antagonista del protagonista, el Home Xigante. Estes nueves hestories fueron primeramente escrites por Llei, dibuxaes por Steve Ditko y entintadas por George Roussos. Más tarde, fixéronse cargu del dibuxu Jack Kirby # 68-84 (xunu de 1965 - ochobre de 1966); Gil Kane, acreditáu como "Scott Edwards", nel # 76 (febreru de 1966); Bill Everett (abril-ochobre de 1966) y John Buscema. Marie Severin remató la serie en Tales to Astonish y siguir col nuevu títulu de The Incredible Hulk, que duraría hasta marzu de 1999.
En 1977, tres el debú de la serie de televisión, Marvel llanzó un segundu títulu, The Rampaging Hulk, una revista de cómics dirixida a l'audiencia de la serie de Tv. Los escritores introducieron una prima de Banner llamada Jennifer Walters, meyor conocida como She Hulk, que depués se ganó una serie pa ella mesma (pa prevenir posibles problemes de derechos). Banner dio-y un pocu de la so sangre nuna tresfusión que precisaba y la radiación gamma afectó tol so cuerpu, que pasó a ser verde y musculosu, y anque caltuvo la mayor parte de les sos facultaes intelectuales, la so personalidá viose afeutada.
Mientres esta década foi escrita por Archie Goodwin, Chris Claremont o Tony Isabella y dibuxada por Herb Trimpe y Sal Buscema, ente otru autores.
Tres Roger Stern, Bill Mantlo fíxose cargu de los guiones col númberu 245 (marzu de 1980). Na saga Encruciyada (númberos 300-313, ochobre de 1984 - payares de 1985) estableció que Banner sufriera maltratos cuando yera neñu, siendo esti abusu la causa de la gran cantidá de roxura reprimida dientro de Banner, que de la mesma provoca la so estazada personalidá. Foi una de les meyores etapes de tola coleición, hasta que Mantlo y el dibuxante Mike Mignola fueron trabayase a Alpha Flight, faciéndose John Byrne cargu de la serie, siguíu por Al Milgrom, primero que llegara Peter David.
Peter David convertir nel escritor de la serie col númberu 331 (mayu de 1987), marcando l'entamu d'una etapa de doce años que se caracterizó pola bona calidá media de les hestories y la rellación conflictiva ente Banner y la so alter ego Hulk. David representó'l sufrimientu Banner como un trestornu di-sociativo d'identidá (DID, amosando que tenía graves problemes mentales dende muncho primero que se convirtiera en Hulk). David anovó la so personalidá significativamente, dando al Hulk gris l'alies Joe Fixit, y trabayó con numberosos dibuxantes mientres la so carrera na serie, como Dale Keown, Gary Frank, Todd Mcfarlane, Mike Deodato Jr, George Pérez y Adam Kubert.
Nel númberu 377 (xineru de 1991), David anovó la personalidá de Hulk, utilizando una llinia argumental na que la hipnosis sintetiza les personalidaes de Banner y Hulk nun nuevu Hulk: el Doctor, que tien l'astucia del Hulk gris y l'intelixencia de Bruce Banner.
Nel 1993 nel especial Futuru Imperfectu, y colos dibuxos de George Pérez, presentó a los llectores una visión distópica del futuru. Col nuevu nome d'El Maestru, Hulk habita un mundu nel que la mayoría de los héroes morrieron y namái Rick Jones y un pequeñu grupu de rebalbes llucha contra él. Anque El Maestru paecía ser destruyíu a la fin, torna en L'Increíble Hulk # 460 (xineru de 1998), tamién escritu por David.
Más tarde, en 1998, l'editor Bobbie Chase suxurió la idea de matar a Betty Ross, que David siguió. Na introducción a la edición en tomu d'esta hestoria, David confiesa que la so esposa abandonáralu apocayá y -y había apurriendo inspiración pa la mesma. David tuvo en desalcuerdu en munches temes con Marvel, como los constantes cruces con otres coleiciones qu'atayaben los sos planes, lo que lu llevó a abandonar el proyeutu y Marvel. El so últimu númberu foi'l 467 (agostu de 1998).
Tamién en 1998, Marvel rellanza Rampaging Hulk, esta vegada en formatu comic book.
abandonó Hulk, Marvel contrató a Joe Casey como escritor temporal. Poco dempués, Marvel decidió atayar The Increíble Hulk.
Marvel contrató a John Byrne pa un segundu volume de la serie, con Ron Garney dibuxando. Byrne salió antes d'un añu, por diferencies creatives. Erik Larsen y Jerry Ordway fixeron pequeños cambeos nel so llugar, y llueu volvió titulase como L'Increíble Hulk cola llegada de Paul Jenkins nel númberu 12. Jenkins escribió una hestoria na que Banner y los trés Hulks (Savage Hulk, Hulk Gris, y Merged Hulk, agora consideráu una personalidá independiente y denominao el Profesor) son capaces d'interactuar unos colos otros, compartiendo'l mesmu cuerpu.
Historia del personaxe
El científicu Bruce Banner heredó xenéticamente los xenes mutaos del so padre (el cual, al igual que puede asoceder coles enfermedaes, yera portador pero nun tenía los efeutos en sí) los cualos (dientro de Bruce), siendo un amiestu perfecto ente l'artificialidá y la naturaleza, fueron la parte innata de Hulk. Años dempués Bruce taba probando una de les sos últimes invenciones, la bomba gamma. Xusto nel momentu de la esplosión, un mozu llamáu Rick Jones enfusar na zona de pruebes del exércitu onde diba ser llanzada la bomba y un plasmáu Bruce Banner diose cuenta y foi salvalo. Quedaben yá bien pocos segundos pal impautu de la bomba cuando Bruce Banner diz-y que s'amás de la zona, pero Rick nun-y escucha.
Entós Bruce tíra-y a una cabiana pa salvalo pero cuando se va a meter él, esplota la bomba y la radiación da-y de llenu. Esta radiación quedar pa siempres nel cuerpu de Bruce Banner. La esposición letal a rayu gamma xunto cola activación de los nanomeds (nanoteunoloxía biolóxica) fueron la parte adquirida de Hulk y, por tantu y a partir d'esi momentu, Hulk yá esiste y va tar siempres, pase lo que pase, en Bruce. Mientres el procesu de creación del personaxe, nes primeres hestories namái se convertía en Hulk cuando salía la Lluna, pero conforme foi avanzando la serie les sos tresformaciones debíense principalmente a estaos de roxura, escitación y mieu (activaciones del sistema nerviosu), lo que-y convertía nun ser monstruosu dotáu d'una fuercia superhumana, capaz de dar saltos de cientos de metros, aguantar la respiración debaxo de l'agua y nel espaciu. Amás, el so cuerpu dependiendo de les necesidaes puede mutar p'afaese a les situaciones nueves, y aguantar el disparu d'un misil nel so pechu. Ye escorríu y acosáu en tou momentu pol exércitu. El so interés románticu por Betty Ross, fía del xeneral Thunder Ross, el contrincante de Hulk va dar pie a munches aventures.
Hulk, amás, llegó a formar parte de grupos de superhéroes como Los Vengadores, colos que namái tuvo los primeros dos númberos, pero de los que foi miembru fundador, y pasó un llargu periodu colos Defensores de más de cien números, dirixíos pol Dr. Estrañu.
Anque gracies a estes actuaciones, Hulk llogró cierta popularidá, el so calter tremendamente irascible fíxo-y llegar a engarrase colos sos compañeros o a remontase contra ellos, por eso la xente nunca confió nél (a esceición del enantes nomáu Hulk intelixente que foi amnistiáu pol presidente de los Estaos Xuníos, gracies a l'ayuda de los demás superhéroes). En dos causes, Bruce Banner dixebrar de Hulk, nuna foi lleváu por Loki a Asgard, col enfotu de acabar con Thor, pero l'intentu fracasaría, n'otra pudo casase con Betty Ross pero esta, desdichadamente, morrió.
Hulk y Banner volvieron xunise, yá que nun podíen vivir l'unu ensin l'otru. Entós, Hulk sufrió un tresformamientu tipo bestia que finalmente foi destruyida, siguiendo les sos aventures hasta qu'un día afaró cola metá de Las Vegas. Esa foi la razón pola que S.H.I.E.L.D. unvió axentes pa prinda-y, y foi desterráu al espaciu. Nesi momentu Hulk afayó una sociedá secreta llamada los Illuminati conformada por Iron Man, Doctor Strange, El profesor X, Namor, Black Bolt y Reed Richards. Esta organización controlaba'l mundu de los superhéroes, y exiliaron a Hulk al espaciu por consideralo un peligru pal mundu. Hulk por fuercia esvió la nave, que foi unviada a un furacu negru al traviés del cual aterrizó nel Planeta Sakaar, onde habitaben delles races alienígenas entamaes en distintes tribus bárbares dirixíos por reis. Hulk foi prindáu y fechu esclavu polos sirvientes del Rei Coloráu, un tiránicu rei de Sakaar que gobernaba un vastu territoriu, y foi convertíu en gladiador poles sos habilidá. Cola ayuda de dellos aliaos, Hulk derrocó al Rei Colorado y quedóse col so reinu. El reináu de Hulk tuvo llenu de paz hasta que'l planeta y los sos habitantes fueron destruyíos por una bomba, dexando pocos sobrevivientes. Hulk xuró vengación contra los que creía que son responsables del so exiliu, los Iluminati, y asina empieza l'eventu conocíu como World War Hulk, que remató cola victoria de los héroes sobre'l xigante verde, más pol cansanciu de Banner que pola fuercia d'ellos.
Tres la so guerra contra la Tierra, Bruce foi zarráu en basar Gamma, onde dalguna vegada tuvo'l reactor que-y convirtió en Hulk. Foi informáu por Ross y Samson qu'un nuevu y poderosu Rede Hulk mató a l'Abominación. Banner namái pudo escapar del so encierre cuando un terremotu xeneráu pol potente enfrentamientu ente Rede Hulk y A-Bomb (Rick Jones tresformáu), alterió-y lo suficiente como pa tresformase. Dambos Hulks atopáronse de frente, dando llugar a una batalla.
Tresformamientos
Ye habitual que los héroes del cómic camuden d'uniforme a lo llargo del tiempu pero'l xigante esmeralda non, direutamente camuda de forma y de personalidá. Cada manifestación de Hulk provién de cualquier estáu emocional y mental de Bruce Banner. La versión más famosa del cómic ye la de Hulk en pantalones moraos y de color verde, de mente infantil, que tan solo desea ser dexáu en paz, pero que ye forzáu de cutio a engarrar en diverses batalles por distintes fuercies qu'intenten prindalo. Este sería'l llamáu Hulk selvaxe o'l Hulk verde de tola vida: si pégues-y s'enoxa, faise más fuerte y dedícase a engarrar contra los militares que lu escuerren, de normal encabezaos pol xeneral Ross, padre de la so esposa. Otros enemigos son Abominación, Bibestia, El Líder, Maestru, Zzzax y Rhino.
Tendríamos tamién al Hulk ensin mente onde nun queda nada de Banner y ye solo una máquina de destrucción ensin sentimientu dalgunu. Siguiendo con esta llinia atoparíamos con Banner Hulk que como'l so nome indica ye Hulk col cuerpu de Banner pero qu'en nengún momentu ye consciente d'ello y sigue pensando que ye'l colosu esmeralda.
Mientres una etapa, y en ciertes ocasiones yá que tamién tuvo temporaes en que controla los tresformamientos, pudo trate a Hulk cola mente de Banner anque con menos fuercia que la so encarnación selvaxe, por casu ye'l que viaxó al mundu creáu pol El Toupoderosu (Marvel Comics) nes Secret Wars y ayudó a los héroes na so batalla contra los supervillanos encabezaos pol Dr. Doom
Equí tenemos de nomar tamién a El Profesor, que nun tien la mente de Banner al mandu, pero gracies a Leonard Samson les sos psiques llegaron a un puntu d'equilibriu dando llugar a esti personaxe cargáu d'enfotu, que llevaba camiseta de tirantes y qu'amás yera maniegu al contrariu que la so encarnación humana.
Similar sería El Maestru que ye un mundu del futuru (imperfectu) onde tolos héroes morrieron y namái queda un Hulk vieyu pero que sigue nel visu de la so fuercia físico, amás de ser daqué inestable.
Ensin dala dulda los más tarrecibles son el Hulk Worldbreaker, que solamente quería vengase de la humanidá y les distintes personalidaes de Hulk tuvieron qu'aliase dientro de la mente del xigante en más d'una ocasión por que nun tomara'l control y destruyera el mundu; y el Guilt Hulk que ye'l que se mueve pola culpa de Banner.
Podríamos nomar otros munchos como Rick Jones Hulk, Hulk Zombi, Hulk de Tierra-X, pero estos realmente nun taríen dientro de la continuidá.
Principales enemigos de Hulk
Ente los principales enemigos de Hulk destáquense: