cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Divorciu
Divorciu alministrativu
Ye un procesu que se promueve ante un Xuez de lo Familiar, ensin que se riquir mentar, xustificar o probar la causa pa pidilo, dexar ensin efeutos les causales y basta que seya solicitáu por cualesquier de los cónyuges manifestando a cencielles el so deséu de nun querer siguir col matrimoniu, al demandar el divorciu incausado y concluyir el procesu, va ser eslleíu'l venceyu matrimonial, entá y cuando una de les partes nun tea d'alcuerdu. A la demanda del divorciu incausado tendrá d'acompañase una propuesta de conveniu nel que se-y propón a la otra parte como finiquitar les temes axacentes al matrimoniu como lu son, nel so casu: El monto de la Pensión Alimenticia pa los fíos y/o cónyuge, Guardar y Custodia de los fíos menores d'edá y el réxime de visites, la repartición de bienes y lliquidación de la sociedá conxugal, ente otros. Una vegada almitida la demanda'l Xuez ordenara seya echada voz de a la otra parte, quien tendrá de contestar lo que al so derechu convenga y presentar nel so casu la contra propuesta de conveniu o almitir les propuestes que-y fueron presentaes, tendrá de llevase a cabu una audiencia na que se buscara llegar a un alcuerdu sobre tolos puntos rellacionaos nel conveniu y contra propuesta, si dambes partes lleguen a un alcuerdu sobre tolos puntos dictara la sentencia qu'esllee'l venceyu matrimonial y na que s'establecen los derechos y obligaciones que quedaren al cargu de cada unu, si nun se poner d'alcuerdu dictárase tamién la sentencia qu'esllee'l venceyu matrimonial pero dexárense a salvo los sos derechos por que los discutinios resultantes solucionar por aciu los procedimientos aplicables posteriores a la sentencia.
Partíu Comunista de Cuba
Buró Políticu
El Buró Políticu ye l'órganu de direición cimera del PCC y la máxima instancia ideolóxica del país. Executa los resolvimientos de los congresos y el Comité Central. Ta integráu nesti momentu pol Primera y Segundu Secretarios y 13 miembros más. Tien iniciativa llexislativa y propón al Conseyu d'Estáu les aiciones polítiques que tienen d'executar en materia de disposiciones llegales y nomamientos.
Lucrecia Capello
Lucrecia Capello foi una actriz arxentina de cine, teatru y televisión.
Primeramente foi docente d'actuación en Guatemala, El Salvador, Estaos Xuníos y Arxentina. Empezó la so carrera cinematográfica en 1977 en Saverio, el cruel, de Ricardo Wullicher.
Mientres la so carrera participó en venti películes onde actuó con direutores bien importantes, ente elles L'home del sosuelu, L'esquite, Acabóse'l curru, Cuerpos perdíos, Apariencies, ente otres; anque a partir de 1985 actuó en televisión hasta l'actualidá. Tamién participó en teatru.
Partíu Comunista de Cuba
Buró Políticu
Nel VI Congresu, celebráu n'abril de 2011, foi escoyíu dempués de 14 años un nuevu Buró Políticu de 15 miembros, encabezáu por Raul Castro Ruz y José Ramón Machado Ventura como primer y segundu secretarios. En setiembre de 2011 finó'l xeneral Julio Cases Regueiro, miembru d'esi órganu. N'avientu de 2012 foi promovíu el canciller Bruno Rodríguez Parrilla. En xunetu de 2013 foi aceptada l'arrenunciu del veteranu políticu Ricardo Alarcón de Quesada y n'ochobre de 2015 el xeneral Abelardo Colomé Ibarra solicitó'l so arrenunciu por problemes de salú, anque ésta entá nun foi oficialmente aprobada.
Secretariáu
El Secretariáu del Comité Central del Partíu ye l'órganu qu'aida al Buró Pólítico nel trabayu colos sos cuadros y militantes. Esistió de 1965 a 1991 (les sos funciones fueron asumíes pol Buró Políticu ampliáu'l númberu de los sos integrantes) y foi restablecíu en 2006. Los sos integrantes son los máximos responsables de les Comisiones Permanentes del Comité Central (entidaes creaes en 2008 y qu'arrexunten a los departamentos del Comité Central). Los dirixentes del Secretariáu y de los departamentos constitúin un aparatu políticu paralelu al Gobiernu de la nación, interviniendo nel desenvolvimientu y control de les polítiques de los organismos de l'alministración central del Estáu y de los gobiernos provincial y municipal.
El Secretariáu ta presidíu pol Primer Secretariu del Comité Central. L'el VI Congresu del PCC, celebráu n'abril de 2011, decidióse que José Ramón Machado Ventura, Segundu Secretariu, presidiera esti órganu por delegación permanente del Primer Secretariu Raúl Castro Ruz, fechu qu'asocede per primer vegada na hestoria del PCC.
Organización territorial
Los militantes y estructures del PCC tienen el so organzación territorial de conformidá cola organización políticu-alministrativa del país. Nes provincies el so máximu órganu ye'l Comité Provincial, dirixíu pol Buró Provincial. Nos conceyos ser el Comité Municipal. Les máximes autoridaes ser tamién los Primeros Secretarios.
El sistema políticu cubanu
«Finalmente, dempués de feches toles consultes nun ambiente dafechu democrático, la eleición llevar a cabu por aciu la votación direuto y secreto».
Divorciu
Divorciu per sentencia xudicial
Los puntos que comúnmente contempla una sentencia de divorciu xudicial son:
Respectu de la pensión alimenticia, esta pue ser efeutiva hasta tantu los fíos cumplan la mayoría d'edá, que –según la llexislación de cada país- puede ser a los 18 o a los 21 años, momentu nel cual los cónyuges dexen de tener la obligación llegal de caltenelos económicamente. Esta obligación, en munchos casos, nun s'escasta si'l fíu tien dalgún carecimientu físicu o mental que-y torgara caltener se pelos sos propios medios o precisa la mantención pa prosiguir colos sos estudios. Otra manera, puede escastase antes de les edaes mentaes si'l menor fuera desafiáu polos sos padres.
Na mayor parte de los ordenamientos xurídicos contémplense dalgunu de los siguientes tipos de divorcios:
Divorciu voluntariu
Ésti procedimientu de divorciu ye por mutuu consentimientu, esto ye, cola voluntá de dambos cónyuges pa eslleir el venceyu. Estremar del necesariu, que se promueve de manera unillateral, ensin el consentimientu del otru cónyuge. El so oxetu ye demostrar la causal de divorciu necesariu, propuesta como materia de la acreitación, ante los tribunales.
Divorciu por mutuu consentimientu
Ye la disolución del venceyu matrimonial que se llogra gracies a una sentencia xudicial que pon fin a un procedimientu, que empecipióse por una solicitú na que dambos cónyuges tuvieron d'alcuerdu en realizar y cumplieron con tolos requisitos llegales que la llei marca pa llograr díctese sentencia.
Procedimientu xenéricu: Tando d'alcuerdu dambos cónyuges comparecen o se presenten (por escritu o de forma personal y verbal dependiendo de cada llexislación) ante l'autoridá xudicial competente (de normal un xuez familiar) y soliciten decretar en sentencia definitiva'l divorciu, polo que, una vegada que los cónyuges realicen tolos pasos llegales, llogren la sentencia de divorciu.
Divorciu ensin el consentimientu de dalguna de les partes
Polo xeneral, ye la disolución del venceyu matrimonial que se llogra gracies a una sentencia xudicial que pon fin a un procedimientu'l cual empecipió pol pidimientu o demanda d'unu de los cónyuges na cual dichu cónyuge solicitante ensin el consentimientu del otru pide al Xuez la terminación del venceyu matrimonial y el pidimientu o demanda tien sofitu en fechos que la llei considera como abondes por que se otorgue'l divorciu (causales de divorciu)".
En dellos países o llocalidaes de diversos países esti ye conocíu como divorciu necesariu (contested divorce, n'inglés). Pa solicitar al Xuez que se decrete'l divorciu necesariu, ye requisitu que'l cónyuge solicitante pruebe que'l so maríu o esposa realizó o incurrió en fechos que la llei marca como abondes por qu'opere el divorciu.
Les causales de divorciu de cada país varien en función del so propiu ordenamientu xurídicu, pudiéndose atopar:
Divorciu incausado
En delles partes del mundu, como España y la Ciudá de Méxicu, esiste otra modalidá de divorciu que ye unillateral o ensin causa o "expres", que nun riquir del consentimientu de dambos cónyuges, nin la espresión d'una causa concreta que la xustifique o se tenga que probar en xuiciu, por que el xuez de lo familiar decrete la disolución del matrimoniu nel curtiu plazu. Esto motivó que de cutiu se -y denomine divorciu exprés (tamién divorciu express). Ye equivalente a lo que n'inglés se denomina non-fault divorce.
N'Arxentina a partir de la vixencia n'agostu del añu 2015 de la reforma del Códigu Civil y Comercial Arxentín apaez per primer vegada la figura del llamáu "divorciu express". A partir del 1° d'agostu de 2015, les persones pueden formular un pidimientu de divorciu ensin la necesidá de cuntar col consentimientu del otru cónyuge. La persona que peticiona el divorciu debe limintarse a acreitar la esistencia del matrimoniu (por aciu la exhibición de l'acta o partida de matrimoniu) y acompañar una propuesta reguladora de los efeutos del divorciu. Esta propuesta tien de contener les previsiones al respeutive de cómo se van liquidar los bienes, a quién se-y va atribuyir l'usu de la vivienda familiar y el cuidu de los fíos menores d'edá.
A pesar de la reforma, el divorciu n'Arxentina sigue siendo un trámite xudicial (non alministrativu), colo cual la sentencia de divorciu ye dictada por un xuez civil y ye necesaria la intervención profesional d'un abogáu matriculáu.
El tiempu averáu en que se llogra la sentencia de divorciu ye de 1 mes a 3 meses.
Divorciu y nulidá matrimonial
El divorciu estremar de la nulidá matrimonial en que'l primeru ye la disolución del venceyu válidamente contraíu ente que la nulidá ye la declaración de con efeutos retroactivos de que nunca hubo matrimoniu. La nulidá matrimonial civil vien regulada, sía'l que quier la forma de la so celebración, na normativa propia de los diversos países.
Nel casu de la nulidá eclesiástica son munches otres les causes que pueden faer nulu'l matrimoniu ante la Ilesia católica, como la inmadurez, les adicciones o otros trestornos o escluyir dalguna propiedá esencial del matrimoniu (Vease Blogue sobre les nulidaes matrimoniales).
España
N'España el Fueru Xulgo almitir en casos de sodomía del home, inducción a la prostitución de la muyer y adulteriu d'esta. Darréu Los Siete Partíes prohibir.
Colombia
En Colombia, ye posible realizar el divorciu nun día, la duración del trámite depende de si; esisten fíos menores d'edá, por cuenta de que débese presentar un alcuerdu ante un xuez de familia y esti procedimientu puede tardar aproximao 15 díes dependiendo'l xulgáu. Sicasí, el divorciu por sigo solo en Colombia nun ye válidu yá que ye necesariu realizar un procesu extra; lliquidación de la sociedá Conxugal, la lliquidación de la sociedá conxugal realizar col fin d'estremar el patrimoniu que se construyó mientres la unión, esto ye: estrémense los activos y pasivu en 50 y 50%, los dos cónyuges tienen esautamente los mesmu derechos na lliquidación de la sociedá conxugal. www.divorcioencolombia.co
Ye importante tener en cuenta que siempres qu'esistan fíos tien de faese un alcuerdu onde s'apaute la cuota alimentaria, visites, vacaciones, educación y salú.
Méxicu
Antes de la Llei de Rellaciones Familiares expedida nel puertu de Veracruz pol Primer Xefe del Exércitu Constitucionalista, Venustiano Carranza, el 12 d'abril de 1917, el matrimoniu yera un llazu xurídicu indisoluble, pos namái s'autorizaba pol Estáu'l divorciu en cuanto al llechu y a el cuartu (separación de cuerpos), pero dexaba vivu'l matrimoniu y nun dexaba a los divorciaos contraer otru.
El Códigu Civil de 1928, hasta antes de la so reforma del 3 d'ochobre de 2008, amás de dexar, como hasta agora, la disolución del matrimoniu, establecía tres clases de divorciu, a saber:
-El Divorciu alministrativu ante'l Xuez del Rexistru Civil, entá vixente, nel que se riquir que los maríos sían mayores d'edá, tengan más d'un añu de casaos, ensin fíos vivos o concebíos y de común alcuerdu liquidaren la sociedá conxugal, si so esi réxime casáronse. -El divorciu xudicial denomináu voluntariu o de mutuu consentimientu, que procedía cuando seya cual fora la edá de los cónyuges, y procreando fíos, taben d'alcuerdu n'eslleir el venceyu conxugal, pa lo cual celebraben un conveniu que sometíen a l'aprobación del Xuez de primera instancia pa regular les rellaciones xurídiques que persistíen eslleíu esi llazu.
-El divorciu xudicial contenciosu o necesariu, que podía demandase pol cónyuge inocente cuando l'otru incurriera en dalgún de los supuestos enunciaos nel entós artículu 267 del Códigu Civil pal Distritu Federal y que se consideraben como causes de divorciu.
Asina surdió la posibilidá, pal Distritu Federal, de que los cónyuges pudieren allegar ante los órganos xurisdiccionales, a pidir de manera unillateral y de forma llibre, la disolución del venceyu matrimonial, ensin desdexar en forma dalguna les obligaciones derivaes del matrimoniu.
Chile
En Chile, el divorciu foi establecíu l'añu 2004 pola Nueva Llei de Matrimoniu Civil, siendo unu de los últimos países nel mundu n'incorporalo al so ordenamientu.
Merfy
Merfy ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Eldey
miniaturadeimagen|Allugamientu de Eldey n'Islandia. miniaturadeimagen|Eldey. Eldey (n'asturianu islla de fueu) ye un castru despobláu a 16 km de la mariña de la península Reykjanes, al suroeste d'Islandia, al oeste-suroeste de Reikiavik, na rexón de La soðurnes.
Carauterístiques
Los sos cantiles son el llar d'un gran númberu d'aves, incluyendo la mayor colonia d'alcatraces nel mundu, con unos 16.000 miembros. La densidá de población ye tal, que por falta d'espaciu nun se ven exemplares non reproductores. Cubre cerca de 3 hectárees y álzase hasta 77 msnm.
Historia
A esta islla emigró la última colonia importante d'alcas xigantes tres una erupción volcánica en marzu de 1830, que destruyó la islla de Geirfuglasker.
Cuando la colonia de Eldey foi afayada en 1835, solo quedaben cerca de cincuenta individuos. Al tratase d'una especie yá bien escasa, y por tantu pervalible pa los museos, pagábense sumes bien alzaes por un exemplar pa disecalo, o por unu los sos güevos. Esto condució a la eliminación de les poques aves qu'habitaben en Eldey. En xunu de 1844 matáronse los dos últimos exemplares.
Kazuma Irifune
Kazuma Irifune (入船 和真; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Flora Brasiliae Meridionalis
Flora Brasiliae Meridionalis (embrivíu Fl. Bras. Merid.), ye una obra en tres volúmenes con 24 partes que foi escrita por Augustin Saint-Hilaire en 1825-1832 y que contién 592 llámines en color, onde se describe la flora de Brasil. Nes parte 5 y 22 fueron co-autores Antoine-Laurent de Jussieu y Jacques Cambessèdes.
Saint-Anthème
Tien una población de y una superficie de  km².
Saint-Avit (Puy-de-Dôme)
Tien una población de y una superficie de  km².
Galilea
miniaturadeimagen|Mapa esquemáticu de la Galilea (n'inglés) thumb|Plantíu de llimonales na Alta Galilea. thumb|La rexón en tiempos de los romanos, sieglu I Y.C. Galilea (n'hebréu, הגליל hai-Galil, "la provincia" ; n'árabe, الجليل al-Jalil; en llatín Galilaea, del griegu antiguu Γαλιλαία) ye una rexón histórica montascosa asitiada al norte d'Israel, allugada ente'l mar Mediterraneu y el valle del Zabulón al oeste, el sur d'El Líbanu al norte, el Valle de Jezreel y Beat Shean al Sur, el valle del Xordán, el valle de Hula y el Kinneret al este.
Anguaño constitúi la zona norte del Estáu d'Israel. Tien una área averada de 4.000 quilómetros cuadraos, rica n'llanures fértiles y grebos montes. Ye una rexón de llombes, ente elles el célebre monte Tabor, llugar nel que, según la tradición cristiana, asocedió la Tresfiguración de Jesús. El clima ye lluviosu y húmedu, rexistrándose una pluviosidá d'hasta 800 mm. Les principales actividaes económiques son l'agricultura y la pesca nel mar de Galilea. Ye una encruciada de caminos ente les planicies mediterránees y los desiertos al este del ríu Xordán.
La llende ente l'Alta Galilea y la Baxa Galilea ye'l valle de Beit Hakerem, tratar d'un valle estrechu que cuerre d'este a oeste nel centru de la Galilea. L'Alta Galilea carauterizar polos sos altos visos, siendo'l so puntu más altu'l Monte Meron, que s'alza a unos 1208 metros. La baxa Galilea carauterizar por montes relativamente baxos, dixebraes por amplios valles. Históricamente, la parte d'El Líbanu meridional al sur de la seición este-oeste del ríu Litani tamién pertenecía a la rexón de Galilea, pero'l presente artículu refierse principalmente a la parte israelina de la rexón.
Toponimia
El nome israelita de la rexón vien de el raigañu hebrea galil, una pallabra única pa "distritu", y n'ocasiones pa "círculu". La forma hebrea usada en Isaías 8:23 (o 9:1 en distintes versiones bíbliques) atopar n'estáu constructivu, "g'lil hagoyim", que significa "Galilea de les Naciones", esto ye, la parte de Galilea habitada polos xentiles na dómina que'l llibru foi escritu.
Xeografía
miniaturadeimagen|Vista del mar de Galilea dende'l moshava de [[Kinneret (Israel)|Kinneret.]] La mayor parte de Galilea consiste en terrén predresu, con una elevación que va dende los 500 a 700 msnm. Podemos atopar dellos montes de gran altitú na rexón, incluyendo'l Monte Tabor y el Monte Merón, que cunten con temperatures relativamente baxes y precipitaciones altes. Como resultáu d'esti clima, la flora y la fauna espolleten na rexón, ente que munches aves migren añalmente de climes más fríos a África y viceversa al traviés del corredor Hula-Jordan. La presencia de regueros y cascaes, estos postreros principalmente na Alta Galilea, xunto con vastos campos de vexetación y coloridas flores monteses, según numberosos pueblos d'importancia bíblica, faen de la rexón un popular destín turísticu.
Por cuenta de la so alta precipitación (900-1200 mm), temperatures nidies y altes montes (la elevación del monte Merón ye 1.000-1.208 m), la rexón cimera de la Galilea contién una flora y fauna distintives: enebro coloráu (Juniperus oxycedrus), cedru de Salomón (Cedrus libani), que crez nun pequeñu monte nel Monte Merón, ciclámenes, peonías, y el Rhododendron ponticum que floria delles vegaes en Meron.
Historia
Según la Biblia, Galilea foi nomada polos israelites y foi la rexón tribal de Naftali y Dan, que dacuando se superponen a la tribu de la tierra de Aser. Sicasí, la tribu de Dan atopábase esvalixada conviviendo con otres tribus en llugar d'habitar sólamente la tierra de Dann, una y bones la tribu de Dan yera l'autoridá local hereditaria y el poder xudicial pa tola nación.
El capítulu 9 de 1 Reis declara que Salomón compensó al so aliáu feniciu, el rei Hiram I de Sidón, con venti ciudad na tierra de Galilea, que seríen poblaes por estranxeros mientres y dempués del reináu de Hiram o por aquellos que fueren deportaos forzadamente ellí por conquistadores posteriores, como los asirios. Hiram, pa retribuir regalos daos enantes a David, aceptó les llanures alcontraes ente los montes de Neftalí y la rebautizó como "la tierra de Cabul" por un tiempu.
Na dómina romana, el reinu veceru de Xudea estremar en Xudea, Samaria, Perea y Galilea, qu'entendía tola seición norte del país y yera la más grande de les trés rexones so la Tetrarquía (Xudea). Dempués de que Xudea convertir nuna provincia romana en 6, C.Y., Galilea de volao convirtióse nuna parte d'ella, depués dixebróse d'ella mientres dos o tres siglos.
Na rexón de Galilea atopar a casa de Jesús mientres siquier 30 años de la so vida. Gran parte de los trés primeros Evanxelios del Nuevu Testamentu dan cuenta del ministeriu públicu de Jesús nesta provincia, particularmente nes ciudaes de Nazaret y Capernaum. Galilea tamién ye citáu como'l llugar onde Jesús realizó munchos milagros públicos, incluyendo curar a un ciegu. Dempués de la muerte de Jesús, dellos rellatos suxuren que los sos discípulos tornaron a Galilea y la so esperiencia de La so resurrección tuvo llugar ellí.
Demografía
Les ciudaes más poblaes de la rexón son Acre, Nahariya, Nazaré, Natzrat Illit, Safed, Carmiel, Shagor, Afula y Tiberíades. La ciudá portuaria de Haifa sirvi como un centru comercial pa tola rexón.
Por cuenta del so terrén montascosu, la mayoría de la xente en Galilea viven en pequeños pueblos coneutaos por relativamente pocos caminos. Un ferrocarril estender al sur de Nahariya a lo llargo de la mariña mediterránea, y un ramal en direición este empecipió operaciones nel 2015. Les principales fontes de sustentu en tola zona son l'agricultura y el turismu. Nuevos parques industriales tán desenvolviéndose, trayendo consigo nueves oportunidaes d'empléu pa la población llocal qu'inclúi munchos nuevos inmigrantes. El gobiernu israelín apurre fondos pa proyeutos d'iniciativa privada, el Fondu de Financiamientu de Galilea, entamáu pol Institutu Milken y el Fondu de Desarrollu Económicu de Koret.
La Galilea ye'l llar d'una gran población árabe musulmana. Tamién hai poblaciones importantes d'israelinos drusos y cristianos. Tanto los drusos israelinos como los cristianos tienen les sos mayoríes en Galilea, incluyendo poblaciones maronites. Otres minoríes notables son los beduinos y los circasianos.
A partir norte-central de la Galilea conózse-y como Galilea Central y la mesma estiéndese dende la frontera col El Líbanu hasta'l cantu norte del valle de Jezreel, incluyendo les ciudaes de Nazaré y Sakhnin, que cunta con una mayoría d'árabes, con importantes poblaciones xudíes en Nazareth Illit y otres poblaciones nes llombes de la rexón y delles ciudaes con importantes poblaciones israelinos de cristianos y drusos. La metá norte de la baxa Galilea central, qu'arrodia a Carmiel y Sakhnin, ye conocida como'l "Corazón de Galilea". Per otru llau, l'este de la Galilea ye cuasi 100% xudíu. Esta parte inclúi'l Deu de la Galilea, el Valle del Ríu Xordán y les mariñes del Mar de Galilea, y contién dos de los Cuatro Ciudaes Santes del Xudaísmu. La parte meridional de Galilea, incluyendo'l valle de Jezreel, y la rexón de Gilboa ye tamién cuasi 100% xudíu, con dellos pequeños pueblos árabes cerca de la frontera con Xudea y Samaria. Alredor del 80% de la población de la Galilea Occidental ye xudía, hasta llegar a la frontera libanesa. Los xudíos tamién formen una pequeña mayoría na Alta Galilea, con una significativa minoría de población drusa y cristiana.
L'Axencia Xudía intentó aumentar la población xudía nesta área, pero la población non xudía tamién tien una alta tasa de crecedera. A partir de 2006, había 1.2 millones d'habitantes en Galilea, de los cualos un 46.9% yera xudíu.
Anguaño, la Galilea ye un importante focu d'atraición pa inmigrantes internos, principalmente de xudíos Haredi, lo cuál tánse moviendo a la Galilea y al Negev en grandes númberos debíu al aumentu de precios nel centru d'Israel.
Archipiélagu de les Guaitecas
thumb| [[:commons:Atles_of_Chile/Clickable_map|Mapa Islles Guitecas.]] thumb| [[:commons:Atles_of_Chile/Clickable_map|Mapa Islles Guaitecas.]]
Galilea
Turismu
Un senderu de senderismo popular conocíu como'l yam leyam, o de mar a mar, empieza los escursionistes nel Mediterraneu. Depués caminen pelos montes de Galilea, Tabor, Neria y Merón, hasta'l so destín final, el Kinneret (Mar de Galilea).
Archipiélagu de les Guaitecas
El archipiélagu de les Guaitecas tamién conocíu como islles Guaitecas, ye un archipiélagu asitiáu nel océanu Pacíficu na rexón austral de Chile, al sur de la islla Grande de Chiloé. Estender en direición NO-S aproximao por 35 nmi con un anchu mediu de 20 milles.
Galilea
Turismu
N'abril de 2011, Israel dio a conocer el "Camín de Jesús", un senderu de 60 quilómetros na Galilea pa los pelegrinos cristianos. El senderu inclúi una rede de senderos, caminos y senderos pa bicicletes que xunen sitios centrales de la vida de Jesús y los sos discípulos, incluyendo Tabgha, el llugar tradicional del milagru de Jesús de los panes y peces, y el Monte de les Bienaventuranzas, onde él apurrió'l so Sermón nel Monte. Termina en Capernaum nes veres del mar de Galilea, onde Jesús casó les sos enseñances.
Archipiélagu de les Guaitecas
Ta conformáu por numberoses islla grandes y pequeñes. La más estensa ye la islla Gran Guaiteca siguida poles islla Ascensión, Clotilde, Betecoi, Leucayec, Elvira, Mulchey y otres de menor tamañu. Alministrativamente pertenez a la Provincia d'Aysén de la Rexón Aysén del Xeneral Carlos Ibáñez del Campo.
Dende hai aproximao 6.000 años les sos costes fueron habitaes por indíxenes canoeros, antecesores del pueblu chono. A fines del sieglu esti pueblu sumiera.
Galilea
Turismu
miniaturadeimagen|Ilesia del Tresformamientu en Monte Tabor Munches families kibbutzim y moshav operen Zimmern (alemán: "habitaciones", el términu llocal pa una cama y almuerzos). Numberosos festivales celebrar mientres tol añu, especialmente nes otoñaes y primavera. Éstos inclúin el festival d'Acre (Acco) del teatru alternativu, el festival de la collecha de l'aceituna, los festivales de música qu'ufierten la xente anglofalante, el klezmer, la renacencia, y la música de cámara, y el festival de la danza de Karmiel.
Archipiélagu de les Guaitecas
Allugamientu
Mapa del archipiélagu
Galilea
Subrexones
La Galilea estrémase de cutiu nestes subrexones:
Archipiélagu de les Guaitecas
Allugamientu
Asitiáu al sur de la boca del Guafo y al norte de la canal Tuamapu. Estender de NO-S aproximao 35 milles con un anchu mediu de 20 milles.
La mayor de la islles ye la islla Gran Guaiteca, siguida d'Ascensión, Clotilde, Betecoi, Leucayec, Elvira, Mulchey y otres más pequeñes. Tán dixebraes poles canales Puquitín, Lagreze, Carbunclu, Cuervu, Betecoi, Leucayec y Pumar.
Xeoloxía y orografía
Formáu por delles isla, les más próximes al océanu son polo xeneral grebes y desnudes por tar espuestes a tola fuercia del vientu. Les islles del interior tán cubiertes d'un monte abondoso y sano que va dende la vera del mar hasta'l cume de los cuetos.
De forma montascosa, regular altor y desigual porte; compuestes de granitu, cuarzu y cayuela con una llixera capa de tierra vexetal y cubiertes d'árboles.
Oceanografía
Cuasi nun hai bancos de sable y fango. Sí hai, picachos de roques aprucíes xeneralmente señalizaos por sargazos. Les corrientes somorguien y despinten dacuando estos sargazos polo que tien de caltenese sollerte vixilancia mientres la navegación.
Nes canales empobinaes de E-O, les marees producir con regularidá; el fluxu tira escontra l'este y el refluxu escontra l'oeste. La so intensidá ye de 2 a 3 nuedos y la so amplitú nun supera los 3 metros.
Historia
Los conquistadores españoles, a raigañu del descubrimientu del estrechu de Magallanes fueron los primeres en reconocer l'archipiélagu de les Guaitecas. En 1553 el gobernador de Chile, don Pedro de Valdivia, comisionó a don Francisco de Ulloa por qu'esplorara la ruta del Estrechu. Ulloa foi'l primer navegante que reconoció esa rexón. Na crónica de la so espedición señala qu'aportó a un archipiélagu llamáu de los Chonos y que más al sur tuvo un enfrentamientu colos nativos.
Dende mediaos del sieglu esos llugares son percorríos con seguridá por grandes naves de toles naciones, gracies a les numberoses reconocencies y trabayos hidrográficos efectuaos neses peligroses costes.
Por más de 6.000 años estes canales y les sos costes fueron percorríes polos chono, indíxenes, nómades canoeros. A fines del sieglu esti pueblu fuera escastáu por causa de les emigraciones y sedentarización, entemeciéndose definitivamente cola población chilota.
Islla Gran Guaiteca
Mapa de la isla
Ta allugada nel estremu noroeste del archipiélagu. Ye la más estensa ya importante del conxuntu, tien 16 milles na so exa más llarga E-O y un anchu mediu d'unes 5 milles. Nes sos agües hai abondosos peces y nes sableres atópase gran cantidá de mariscu. Nel monte hai caza y nel campu atópase verdures monteses. Esiste forraxe como pa caltener animales vacunos.
Sobre la mariña norte abre la badea Low que tien dos surgidores y álzase el monte Trau de 148 metros. Sobre la mariña sur ta puertu Barrientos.
Badea Low
Mapa de la badea
Allugada na mariña NO de la islla Gran Guaiteca, la so boca ente la islla Guacanec y los castros Gaviluetes tien 4½ nmi d'anchu, el so sacu mide 3 nmi. En tol so alredor hai una cadena de cuetos de medianu altor que baxa selemente hasta'l mar que la so mariña ta llarada de roques y castros. Hai una sienda que la comunica con badea Melinka.
Tien dos fondeaderos llamaos surgidero Esterior y surgidero Interior o puertu Low. El primeru ye seguro en 30 metros de fondu y llechu de sable; l'Interior o Puertu Low convien cuando hai vientos del 3° o 4° cuadrante. La badea ufierta abondosa agua duce, anque la so coloración ye acoloratada la so calidá ye bona. Hai peces y abondosos mariscos. Nel interior hai caza y verdures monteses.
Islla Ascensión
Mapa de la isla
Na so mariña S'atopa la llocalidá de Melinka, principal centru comercial de los archipiélagos de les Guaitecas y de los Chonos. La mayoría de les naves que saleen el canal Moraleda faen escala nesti puertu polo que la comunicación col continente ye constante y regular.
Canal Puquitín
Mapa de la canal
Formar ente'l llau este de la islla Gran Guaiteca y el llau norte de la islla Ascensión. Tien 6 milles de llargu. Ye angostu pero bien puercu y predresu polo que nun ye navegable, amás que la so entrada oriental atópase apexada por una barra de sables y roques llamada La Tranca polos paisanos.
Islla Clotilde
Mapa de la isla
Atopar nel llau sur de la islla Ascensión dixebrada d'ésta pela canal Lagreze. Pel llau sur cuerre la canal Betecoi que la dixebra de la islla Betecoi y pel so llau este ta la canal Carbunclu que la dixebra de delles islles menores. Les sos dimensiones son de 4 milles na exa más llarga por 2 milles na otra exa.
Canal Lagreze
Mapa de la canal
Formar ente'l llau sur de la islla Ascensión y la mariña norte de la islla Clotilde. Tien una llongura de 5 milles. La entrada oriental de la canal ta parcialmente apexada por piedres y arena, les que dexen solo'l pasu d'embarcaciones menores. La canal ye navegable en tola so estensión.
Badea Melinka
miniaturadeimagen|Islla Melinka Mapa de la badea
Allugada ente'l llau SE de la islla Ascensión, la banda NE de la islla Clotilde y dellos castros allugaos al este d'ella y les islles del grupu Peligrosu o Pumar y la parte NO de la islla Leucayec. Mide 4 nmi d'anchu E-O por 2½ nmi en sentíu N-S. La badea ye'l principal centru comercial de les islles Guaitecas y del archipiélagu de los Chonos.
L'estremu sur de la islla Ascensión ye la punta Melinka, al oeste d'ella allúgase puertu Melinka de ¾ nmi d'anchu que va angostando escontra l'oeste hasta llegar a 4½ cables na entrada de la canal Lagreze. Al NO de punta Melinka álcense llombes qu'abriguen el puertu dende'l norte hasta'l noroeste. Na roca Melinka hai un faru automáticu.
El puertu cunta con una rampla de concretu de 60 metros de llongura pal serviciu de pasaxeros y carga. A la entrada del esteru Alvarez atópase'l surgidero Carolina aptu pa naves hasta de porte moderáu que pueden fondiar en 30 metros d'agua y llechu de sable.
Puertu Barrientos
Mapa del puertu
Emplazado na mariña sur de la islla Gran Guaiteca. Mide 7 cables d'anchu na so boca por 1½ nmi de sacu en direición norte. Abiertu a los vientos del S y SO pero una nave puede fondiar no fondero del sacu en 20 metros d'agua y llechu de fango quedando asina abellugáu. Poles sos bones condiciones y facilidá d'accesu, canal Tuamapu, ye consideráu'l meyor puertu d'esti sector.
Canal Leucayec
Mapa de la canal
Les sos agües son fondes y el so menor anchu ye de 7 cables. Ye navegable por tou tipu de naves y ye la ruta indicada p'aquelles que deseyen salir al océanu pela canal Tuamapu.
Canal Carbunclu
Mapa de la canal
Al oriente de la islla Clotilde hai dos pequeñes islles, Mercedes y Anita, les que dan forma a la canal Carbunclu. Esti nun tien más de 4 milles de llargu. Navegable solo por buques pequeños.
Na canal siéntense corrientes que tiren hasta 4 nuedos polo que tien de tenese especial atención con elles. Les sos agües xunir a les de la canal Leucayec.
Islla Betecoi
Mapa de la isla
Atopar al sur de la islla Clotilde dixebrada pela canal Betecoi y al este de la islla Gran Guaiteca dixebrada pela canal Cuervu. Al sur d'ella cuerre la canal Tuamapu. El so tamañu ye de 6 milles de llongura por 2,5 milles d'anchu. El so relieve ye de regular altor. Nel centru d'ella hai un altor de 290 metros y otra de 254 metros.
Canal Betecoi
Mapa de la canal
Cuerre ente les islles Betecoi y Clotilde. Tien 6 milles de llargu y un anchu de 1 milla. Ye fondu y llibre de peligros. Xune les canales Cuervu y Leucayec.
Canal Cuervu
Mapa de la canal
Dixebra la islla Gran Guaiteca de la islla Betecoi. Tien aproximao 3 milles de llargu. Anque ye fondu y llibre de peligros, ta apexáu nel so estremu sur onde se xunta a la canal Tuamapu.
Canal Pumar
Allugar ente les costes NE de la gran islla Leucayec y les pequeñes islles Luisa y Tea. El so llargor ye d'unes 5 milles y el so anchu mediu ye de 1 milla. La so fondura ye sobre los 17 metros.
Ye navegable por tou tipu de naves y ye bien útil pa los buques que salen del puertu de Melinka escontra la canal Moraleda o los que procedentes dende'l sur dirixir a dichu puertu.
Islla Mulchey
Mapa de la isla
Ta allugada nel estremu SE del grupu de les islles Guaitecas, al sureste de les islles Leucayec y Elvira. Tien forma triangular colos sos llaos d'aproximao 4,5 milles cada unu. Na so ribera sur atópase puerto Ballena. Na islla funciona'l complexu turísticu puerto ballena atendíu polos sos dueños, Fermín, Soledad y Favio,únicos habitantes del llugar. Nel mesmu desenvuélvense distintes actividaes, como caminaes,pesca, avistamiento de delfines etc....
Islla Leucayec
Mapa de la isla
Asitiada'l SE de la islla Clotilde y al este de la islla Betecoi dixebrada d'elles pela canal Leucayec. Pel so llau NE cuerre la canal Pumar. Ye la segunda islla en tamañu dempués de la islla Gran Guaiteca, mide 12 milles de N-S y 4 milles d'anchu.
Nel llau SE llevanta'l cuetu Mantán de 410 metros, el cume más altu del grupu de les Guaitecas y bien notable cuando se-y mira dende'l norte.
Islles Manzano
Mapa de les islles
Allúguense 5 nmi al NE de la islla Leucayec y na entrada norte de la canal Moraleda. Son un grupu d'islles, castros y roques de les cualos podemos mentar: Julia, Tea, Aguda, Loquitos, Campos, Luisa y Yates, esta postrera ye la de más al norte y de 102 metros d'altu. Pol SO de les islles Luisa y Campos cuerre la canal Pumar.
Canal Tuamapu
Mapa de la canal
Formar ente'l llau sur de les islles Gran Guaiteca y Betecoi, y la mariña norte del archipiélagu de los Chonos. Xune la canal Moraleda por aciu el pasu del Chacao y otros pasos col océanu Pacíficu.
Cuerre por aproximao 30 milles en direición ESE-ONO, el so anchu ye considerable en cuasi tol so percorríu, en dellos tramos tien aproximao unes 5 milles. Nel sector en que se xune a la canal Moraleda esti anchu mengua hasta llegar a pequeños pasos de los cualos el más conocíu ye'l pasu del Chacao. La derrota pol pasu del Chacao ye recomendable solo pa naves pequeñes.
Puerto Ballena
Mapa del puertu
Formáu ente la mariña este de la islla Mulchey y la islla Mike. Mide 5 cables de boca y 5 cables de sacu. Ye despobláu y nél recalen solo naves qu'esperen tiempu, lloberos y pescadores. El fondeadero ta protexíu de los vientos del este y del SO. Pa naves de tamañu moderáu hai un fondeadero en 40 a 45 metros d'agua fondo de magre y roca. Na so mariña hai bayura de llocos.
Atriplex halimus
Atriplex halimus (Orgaza) ye una especie d'arbustu forrajero na familia de les Chenopodiaceae, nativa d'Europa. thumb|Vista de la planta thumb|Fueyes
Descripción
Arbustuperenne de 2 a 3 metros d'altor. Fueyes ablancazaes y engurriaes, disposición alterna, ováu-llanceolaes, subrómbicas, de cantu enteru y daqué ondulaes. Nervios principales marcaos nel viesu y hasta cuatro centímetros de llargor. Flores monoicas y de polinización anemófila, de color amarellentáu-verdosu, pocu vistoses, pentámeras y arrexuntaes en trupos recímanos con forma d'espiga. Floria pel branu y dependiendo de la llatitú facer en xunetu (Inglaterra) o a finales de branu en puntos del llevante español. Tien frutos monospermos, de tipu aqueniu, provistos d'una nala membranosa ablancazada-rosada. Tarmos bien ramificaos y enrevesosos, llisos, daqué sedaos, cenicientos o buxos.
Distribución y hábitat
Les sos preferencies son les altes radiaciones solares y suelos arenosos. Capacidá d'adaptación a climes bien grebos, suelos salinos y marxinales. Aguanta la esposición siguida al vientu, de fechu ye bien frecuente atopalos nes costes. Coles mesmes, ye resistente a les xelaes d'hasta -10⁰C.
Son propios de los pisos bioclimáticos termomediterráneo y mesomediterráneo inferior. Presentes nes camperes xerofíticos basófilos de viviegues y añales: clase Lygeo-Stipetea. Habiten en llugares que la so pluviometría bazcuya ente 75-375 mm (pueden atopase en llugares de mayor precipitación). Suel dir acompañáu d'otres especies de la mesma familia como Suaeda fruticosa, Salsola vermiculata, Atriplex glauca, etc.
Usos y cultivo
Planta comestible y d'interés forrajero. Delles partes pueden ser comíes crudes (n'ensalada). Al aguantar grandes seques, evita la muerte del ganáu so condiciones d'estremu secañu. Carauterizar pol so palatabilidad, el so conteníu en sales y l'ausencia de componentes tóxicos. Como cultivu forrajero, dan rendimientos interesantes en proteínes ya Hidratos de carbonu. Teniendo en cuenta la disponibilidá d'agua, estos cultivos dan producciones elevaes. Amenorga flatulencias y gases. Les sos fueyes suelen presentar escreciones salines nes sos fueyes, lo que-yos dan un tactu rugoso. Amás esti salín fai que seyan plantes qu'amburen mal, y por tantu sería interesante introduciles en zones d'altu riesgu de quema.
Son interesantes como ornamentales pa xardinos costeros y de baxu consumu hídricu. Se fradadura en primavera o branu. Si'l clima dexar, ye una planta bien invasiva.
Taxonomía
Atriplex halimus describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 2: 1052. 1753. Sennen *Atriplex incana F.Dietr. Sennen *Atriplex serrulata Pau halimus var. rifaea Sennen & Mauricio *Atriplex kataf'' Ehrenb. ex Boiss.
Eremophila alpestris
'''Eremophila alpestris ye una especie d'ave paseriforme de la familia Alaudidae que vive en Eurasia, América del Norte y el norte d'África.
Descripción
Los sos partes cimeros son de color pardu buxu, y les inferiores son ablancazaes, y presenta un patrón facial en negru y mariellu. El fondu de la cara ye mariellu claro, qu'oldea coles franxa negres que la traviesen y bordien. Presenta una franxa loral negra que s'enllarga curvándose escontra baxo al llegar a los güeyos. Tamién tien una llista qu'arrodia llateral y frontalmente la so pileu marrón que nos machos pel branu enllargar con dos pequeños penachos escontra tras a manera de cuernos, que dan a esta especie'l so nome. Amás tienen una ancha franxa en forma de media lluna baltada na parte cimera del pechu. Estaos Xuníos tien races que s'estremen pol patrón de coloración de la cara y el color de fondu de los machos, sobremanera pel branu. La raza de los montes del sur d'Europa, Eremophila alpestris penicillata ye más gris percima y el mariellu del patrón de la cara sustituyir por blancu.
Les vocalizaciones son ceceos o tintineos agudos y débiles. Y cantar, yá en vuelu como ye común ente les calandries, consta de dellos gorjeos, siguíos d'un trino ascendente.
Distribución y hábitat
Cría en montes sobre la llende del monte, en pandoriales alpinos y terrenes secos y cascayosos. Alcuéntrase en gran parte d'América del Norte dende'l sur d'altu Árticu hasta'l Ismu de Tehuantepec, al norte d'Europa y Asia y nos montes del sureste d'Europa. Nel estremu norte d'Europa habita na tundra a nivel del mar. Hai tamién una población aisllada nel altiplanu Cundiboyacense, nel centru de Colombia (Eremophila alpestris peregrina).
Ye una ave de campu abierto. En Eurasia reproduzse percima de la llinia d'árboles nos montes y nel estremu norte. Na mayoría d'Europa, pel hibiernu permanez con frecuencia al nivel del mar. N'Estaos Xuníos, onde nun hai otres calandries, tamién s'atopen en campos agrícoles, nes praderíes, en desiertos, campos de golf y aeropuertos.
Erythrocercus livingstonei
Erythrocercus livingstonei ye una especie d'ave na familia Erythrocercidae.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase en Malaui, Mozambique, Tanzania, Zambia, y Zimbabue. Los sos hábitats naturales son los montes secos subtropicales o tropicales y les zones arbustives húmedes subtropicales o tropicales.
Les Mesneux
Les Mesneux ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Merlaut
Merlaut ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Saint-Babel
Tien una población de y una superficie de  km².
Vernáculu
La pallabra vernáculu significa mesmu del llugar o país de nacencia d'unu, nativu, especialmente cuando se refier al llinguaxe.
El términu ye usáu nel contestu del llinguaxe cuando l'idioma usáu nun área de la conocencia ye distintu a la llingua materna de los falantes (y a esta postrera ye a la que se-y llama vernácula). La llingua «non vernácula» por excelencia foi mientres dellos sieglos el llatín, que yera la llingua propia de los romanos. Depués tres la cayida del imperiu romanu, mientres llingües propies desenvoliéronse en distintes partes de lo que fuera l'imperiu, los escolásticos y la ilesia siguieron usando'l llatín pa los estudios; ello ye que la única versión autorizada pol Concilio de Trento de la Biblia, la Vulgata, taba en llatín. La traducción de la Biblia a les llingües vernácules foi parte importante de la reforma protestante.
Saint-Beauzire (Puy-de-Dôme)
Tien una población de y una superficie de  km².
Vernáculu
El llatín yera usáu como la llingua franca de la ciencia hasta mediaos o finales del sieglu XVIII, cuando foi sustituyíu pol francés, y depués en delles árees pol alemán o l'inglés, que ye agora la llingua que predomina na comunicación científica. L'usu del llatín subsiste en delles árees, especialmente na taxonomía vexetal, onde non yá los nomes y tamién les descripciones oficiales de les especies o otros taxones siguen publicándose obligatoriamente en llatín. Nun asocede lo mesmo en zooloxía, onde les descripciones nueves publicar yá en llingua vernácula, anque los nomes siguen formándose según les regles del llatín.
Etimoloxía
La pallabra provién del llatín vernaculus, que significa nacíu na casa d'unu, proveniente de vern, un esclavu nacíu na casa del amu.
Rhodopis vesper vesper
Rhodopis vesper vesper, ye una de les subespecies en que s'estrema la especie Rhodopis vesper, única integrante del xéneru monotípicu: Rhodopis, de la familia Trochilidae. Esta ave distribúise na mariña pacífica del centro-oeste d'América del Sur.
Costumes
L'hábitat d'esti colibrí son les carbes seques, subtropicales o tropicales; carbes húmedes, subtropicales o tropicales, y carbes d'altitú, subtropicales o tropicales, xubiendo poles quebraes cordilleranas hasta los 3500 msnm.
Constrúi un nial colgante, xuntáu a la caña de dalgún arbustu o árbol, cuantimás amuesa preferencia pol pacay (Inga feuilleei).
Taxonomía
Esta subespecie describióse orixinalmente pol naturalista francés René Primevère Lesson nel añu 1829, sol nome científicu de: Ornismya vesper. La so llocalidá tipu ye probablemente: «Tarapacá», güei nel norte de Chile, pero posiblemente tenga de referise al oeste de Perú.
La subespecie Rhodopis vesper tertia Hellmayr, 1932 foi propuesta para Tembladera, nel Departamentu de Cajamarca, nel norte de Perú, anque tentativamente incluyi na subespecie nominal.
Rhodopis vesper vesper estremase de Rhodopis vesper atacamensis pol so tamañu daqué mayor, 13 a 14 cm versus 12 cm.
Méry-Prémecy
Tien una población de y una superficie de  km².
Stephen Roche
thumb|right|220px|Roche nuna [[Contrarreló (ciclismu)|contrarreló na temporada 1987]] Stephen Roche ye un ex-ciclista que tuvo n'activu dende 1981 hasta 1993, nos que collechó 58 victories.
Carrera profesional
Tuvo bones resultancies dende los sos entamos. Nel so debú como profesional, ganó la París-Niza. N'años vinientes, el so ritmu nun aparraría, con bonos puestos en carreres de la Copa del Mundu, según nel Tour de Francia y una medaya d'oru nel Campeonatu del Mundu de ciclismu.
Tuvo un añu negru en 1986, productu d'una cayida, lo cual alloñó-y de la élite mientres tol añu. Sicasí, al añu siguiente, Stephen Roche goció del meyor añu de la so vida deportiva, venciendo nel Giro d'Italia y el Tour de Francia. El Tour de Francia 1987 foi particularmente apostáu, ensin el retiráu Bernard Hinault nin l'accidentáu Greg LeMond, el maillot mariellu pasó d'unes manes a otres ente diversos corredores de la talla de Charly Mottet, Jean Francois Bernard, Pedro Delgado y el mesmu Stephen Roche. Tres unes apasionantes etapes nos Alpes, especialmente la terminada en La Plagne onde precisó osíxenu na meta, Stephen Roche terminó ganando gracies al so bon faer na llucha contra'l cronómetru, convirtiéndose nel únicu ciclista irlandés en vencer nel Tour de Francia, y nel quintu corredor en consiguir el doblete Giro-Tour nel mesmu añu.
Tres tan brillosu añu, Stephen Roche non decayó, con bonos puestos y victories d'etapa en Giro y Tour y otres victories de diversa índole del calendariu profesional.
Retirar en 1993, convirtiéndose n'entrenador en Mallorca (España).