cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Imperiu acadiu
Arquiteutura
El gran edificiu escaváu en Tell Brak, construyíu y utilizáu pa depósitu de mercancíes nel centru de la cuenca del Kabur, fechar na dómina de Akkad porque los sos adobes ostenten el nome de Naram-ensin. Basta mirar un momentu'l so planu, pa entender que nun ye una realización gradual, con un nucleu al que se van añediendo postizos pa satisfaer nueves necesidaes, sinón una creación única, racional, calculada de mano hasta los sos mínimos detalles. Como repara Moortgat, los acadios tendieron a moldiar la realidá en bigornies preconcebíes, según pon bien de manifiestu'l so esquema de los Cuatro Partes del Mundu”; les idees tienen d'imponer los sos perfiles a les coses, l'espíritu a la materia. El palaciu de Tell Brak ye un elocuente testigu de la so mentalidá. Aquella impresionante mole, de 111 por 93 metros, tenía de paecer a los pueblos de la llanura de siria un símbolu pavorosu de l'autoridá acadia. Los sos murios esteriores, de diez metros d'espesura, cinxir d'una petrina infranquiable. El planu diz lo que yera: un depósitu de mercancíes y tributos, entamáu alredor de cuatro patios, unu d'ellos enforma mayor que los otros trés. La so única puerta, d'once metros d'anchu, daba a un espaciosu zaguán, flanqueado polos llugares d'alministración; del zaguán pasar a un patiu de cuarenta metros de llau. Hai qu'imaxinar ellí a les caravanes descargando los sos fardos, pasada la inspeición de les escribes aparcaos nel portal. Dempués de descargaes nel patiu, les mercancíes yeren depositaes nos almacenes, ordenaos como un casillero de buecos, toos nel mesmu altor, aisllaos o por pareyes en redol a cuatro patios. Los almacenes recibíen d'estos la lluz y la ventilación. L'edificiu nun paez tener más planta que la escavada y quiciabes unes torres de defensa a los llaos de la so única puerta, daqué más altes que los restantes murios, pa sirvir de talayes. Nel Templu de Abu, en Tell Asmar, los acadios introducieron un cambéu significativu:estremaron la cella en dos metaes per mediu d'un gruesu muriu tresversal, con abertura nel centru, de manera qu'una vegada pasáu la puerta esterior del santuariu, el visitante atopar nuna antecella. Pa ver la estatua y los altares del dios, el visitante tenía de dar unos pasos y asitiase na exa central del edificiu. El nuevu sistema ruempe cola tradición del acercamientu pela exa acoldáu, y entá ye más indica la disposición típica de los templos neosumerios, nos que la cella puramente dicha va ser una estancia más ancha que llarga. Un solu exemplu nun basta pa determinar si'l nuevu sistema foi xeneral entós, pero seya que non la reforma introducida nel Templu de Tell Asmar tien el valor posible d'antecedente d'una solución llamada a imponese más tarde.
Mientres l'Imperiu acadiu siguióse'l costume sumeria de llevantar grandes cercos y monumentos conmemorativos escritos en llugares especiales de les ciudaes. Con estes obres demostraba'l poder del imperiu y espublizábense los sos ésitos militares. Nel arte acadiu, la figura central de la obra representar en mayores proporciones que'l restu de la composición, que xeneralmente contién escenes dramátiques. Un bon exemplu ye'l cercu de Naram-Ensin, onde'l monarca, coronáu por un cascu de cuernos qu'indica'l so calter divín, tien el doble de tamañu que les demás figures.
Albert Abraham Michelson
Albert Abraham Michelson foi un físicu, conocíu polos sos trabayos alrodiu de la velocidá de la lluz. Recibió'l Premiu Nobel de Física en 1907.
Biografía
A los 17 años entró na Academia Naval de los Estaos Xuníos n'Annapolis, Maryland, onde aprendió más sobre más de la ciencia que del arte marítimu. Llogró'l grau d'oficial en 1873 y emprestó servicios como instructor científicu y lliteral na Academia ente 1875 y 1878. Interesóse yá dende esa dómina al problema de tratar de determinar la velocidá de la lluz. Tres dos años d'estudios n'Europa, dexó l'Armada en 1881. En 1883 aceptó una plaza de profesor de Física na Case School of Applied Science de Cleveland y proyeutó ellí un interferómetru ameyoráu.
En 1892 Michelson, tres el so pasu como profesor de Física pola Clark University de Worcester, Massachusetts, dende 1889, foi Xefe del Departamentu de Física de la nueva Universidá de Chicago, cargu nel que permaneció hasta que se xubiló en 1929. En 1907 convirtióse nel primer norteamericanu que llogró'l premiu Nobel de Física. Ente 1923 y 1927 foi presidente de l'Academia Nacional de Ciencies.
Morrió'l 9 de mayu de 1931 en Pasadena, California.
El monte Wilson, 1926
En 1906, E. B. Rosa y N. E. Dorsey del National Bureau of Standards, utilizaron un nuevu métodu llétricu y llograron un valor de la velocidá de la lluz de 299.781±10 km/s. A pesar de que, como se demostró más p'alantre, esta resultancia taba fuertemente condicionada pola inseguridá nes carauterístiques de los materiales llétricos de la dómina, esta midida empecipió un enclín a la midida de valores a la baxa.
A partir de 1920, Michelson empezó a planiar una midida definitiva dende l'Observatoriu de Monte Wilson, usando una llinia de midida hasta la Lookout Mountain, un visu relevante na cresta meridional del monte San Antonio (Old Baldy), a unes 22 milles de distancia.
En 1922, el Coast and Geodetic Survey empecipió dos años d'aballadores midíes de la llinia de tierra usando cintes d'aceru invar, recién descubiertu. Col llargor de la llinia de tierra determinada en 1924, les midíes lleváronse a cabu nos dos años siguientes, llogrando'l valor publicáu de 299.796±4 km/s.
Esta famosa midida viose perxudicada por dellos problemes, unu de los más importantes foi la escuridá producida pol fumu de les quemes forestales, que causó que la imaxe del espeyu quedara desenfocada. Tamién ye probable que l'heroicu llabor del Geodetic Survey, con un error que s'envalora en menos d'una millonésima, quedara comprometíu por una descolocación de los puntos de referencia debíu al terremotu de Santa Bárbara, California, ente'l 29 de xunu de 1925 (d'una magnitú envalorada de 6'3 na escala de Richter).
Michelson, Pease & Pearson, 1932
El periodu que siguió a 1927 produxo nueves midíes de la velocidá de la lluz per aciu nuevos dispositivos electro-ópticos, toos sustancialmente inferiores al valor de Michelson en 1926.
Michelson dedicóse a facer más midíes, pero esta vegada nun tubu de vacíu pa evitar la dificultá d'interpretar imáxenes influyíes polos efeutos atmosféricos. En 1930 empecipió una collaboración con Francis G. Pease y Fred Pearson pa llevar a cabu una midida nun tubu de 1,6 km en Pasadena, California. Michelson morrió cuando namái se realizaren 36 de les 233 series de midíes, yá que dempués l'esperimentu viose atrabancáu pola inestabilidá xeolóxica y por problemes de condensación; llegóse al valor de 299.774±11 km/s, coherente colos valores electro-ópticos prevalentes, que se publicó póstumamente en 1935.
Interferometría
En 1887 collaboró col so colega Edward Williams Morley nel desarrollu del güei famosu esperimentu de Michelson y Morley sobre'l movimientu relativu esperáu ente la Tierra y l'éter, l'hipotéticu mediu nel que se suponía que viaxara la lluz, que llevó a resultaos nules. Ye práuticamente seguro qu'Albert Einstein yera conocedor del trabayu; lo qu'ayudó enforma a aceptar la teoría de la relatividá.
Michelson creó tamién un interferómetru pa midir con gran precisión el llargor del metru basándose nos llonxitúes d'onda d'una de les llinies espectrales d'un gas afitando asina un patrón de midida universal.
Intereses:
Foi nomáu y presentáu como un personaxe principal nun capítulu de la serie western d'Estaos Xuníos Bonanza, más específicamente nel episodiu númberu 26 de la tercer temporada, tituláu Mira a les estrelles.
La Peña (Bonielles)
La Peña ye un llugar de la parroquia de Bonielles nel conceyu asturianu de Llanera.
Alcuéntrase a 7,00 km de Posada, la capital del conceyu, a un altor mediu de 269 msnm y tien una población de.
Champvans (Jura)
Champvans ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Neuss
Neuss ye una ciudá d'Alemaña asitiada na parte occidental del estáu de Renania del Norte-Westfalia.
Contestu
Encruciyada ferroviaria y canal portuaria cerca del ríu Rin y de la ciudá de Düsseldorf, la so población ye de.
Economía llocal
Neuss foi mercáu de ceberes dende'l sieglu XIII. Anguaño fabrica maquinaria, productos químicos (Neuss), material de construcción y alimentos procesaos.
Patrimoniu
thumb|250px|left|La Ilesia de San Sebastián nel centru de Neuss. Dalgunos de los sos monumentos históricos son la ilesia de San Quirino (sieglu XIII), el Obertor, una enorme casa qu'alluga'l muséu Clemens-Sels, y el Zeughaus (sieglu XVII) que yera orixinalmente un arsenal y güei ye una sala de conciertos.
Historia
Los francos rebautizaron la comunidá como Niusa y en 1190 dióse-y un estatutu. En 1474 y 1475, Carlos el Temerariu de Borgoña asedió la ciudá ensin ésitu. Sicasí nel branu de 1586 Alejandro de Farnesio sitió la ciudá que se negó a rindise y a puntu tuvo de morrer el mesmu nun ataque ensin avisar, polo que la escaló ensin piedá, matando a tola guarnición enemiga y destruyendo tola ciudá como escarmientu pola so conducta.
Neuss tuvo baxu control francés dende 1794 hasta 1813 y el control de la ciudá pasó a manes de Prusia en 1816. Sufrió grandes daños mientres la Segunda Guerra Mundial.
Ophiuchus
Ophiuchus (el serpentariu, el que lleva la sierpe; o Ofiucu) ye una de les trelce constelaciones del zodiacu, magar que ye la única que nun tien asociáu nengún signu zodiacal; asina mesmo ye una de les 48 orixinaries que noma Ptoloméu. El cuerpu del serpentariu dixebra la constelación en dos, Serpens Caput y Serpens Cauda, dambes consideraes davezu como una sola constelación.
Carauterístiques
Les estrelles más rellumantes d'Ophiuchus son α Ophiuchi, Ras Alhague y λ Ophiuchi, que ye una estrella triple. Nesta constelación allúgase la Estrella de Barnard, una de les cuatro estrelles más averaes al nuesu sol.
Oxetos nel cielu fondu
Ophiuchus contién numberosos enxemes estelares como IC 4665, NGC 6633, M9, M10, M12, M14, M19, M62, M107, y la nebulosa IC 4603-4604. Tamién ta nesta constelación la rara galaxa doble NGC 6240.
Historia
Esta constelación, de posible orixe exipcianu, ye conocida dende antiguu, y ye una de les 48 constelaciones mentaes por Ptoloméu; hasta los romanos nomáronla Serpentarius. L'españíu d'una supernova'l 10 d' ochobre de 1604 averada a θ Ophiuchi, fizo que, tres columbrala, Johannes Kepler espublizara los resultaos na so obra De stella nova in pede Serpentarii. Galileo emplegó esta curtia aparición como prueba escontra l'aristotélicu de la inmutabilidá del cielu.
Mitoloxía
Esta constelación ta presente como representación d'Asclepiu, fíu d'Apolu, que foi mélicu de tala bondá y de gran esperiencia, qu'a la so muerte Zeus decidió concede-y l'honor de tar nos cielos so la constelación d'Ophiuchus. Amás la sierpe en munches cultures ye la representación de la melecina, como por exemplu anguaño simbolizamos esta ciencia (y tamién la farmacéutica) col caducéu
Astroloxía
Al igual que les otres dolce constelaciones, Ophiuchus, ta na eclíptica y por embargu nun-y correspuende nenguna de les estayes d'igual tamañu nes que se divide'l cielu, por tanto ye la única que nun tien asociáu un signu astrolóxicu.
Chancia
Chancia ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Toyoji Takahashi
Toyoji Takahashi (高橋 豊二, ), foi un futbolista xaponés.
Hirundo atrocaerulea
.
'''Hirundo atrocaerulea ye un pequeñu paseriforme dientro de la familia Hirundinidae. Les golondrines son similares n'hábitat y n'apariencia a otros insectívoros aéreos, como los aviones y los andarones, del orde Apodiformes. Reproduzse nel sur d'África y envierna nel norte d'Uganda y Kenia. Esta ave reproducir en pacionales elevaos y prefier les zones montiegues. Pel hibiernu, prefier les tierres abiertes, pero con arbustos y árboles. El nial suel tar alcontráu nuna superficie alta o nun furacu nel suelu.
Comportamientu
Les golondrines azules aliméntense de pequeñes mosques de cuerpu llixeru y otros artrópodos mientres el vuelu. Les golondrines azules empiecen la temporada de reproducción escontra fines de setiembre y constrúin un nial con forma de taza con folla y campera nel interior de cuévanos, niales de gochu formigueru y vieyes mines. El sistema de reproducción nun ta bien entendíu, una y bones el mecanismu de crianza cooperativa viose en numberosos casos nesta especie. Los niales tán recubiertos d'una capa fina de campera, pelos d'animales y plumes blanques. De normal, ponen tres güevos blancos, guariaos 14 díes pola fema. Los pichones son alimentaos mientres aproximao 22 díes hasta qu'emplumecen. Una vegada qu'esto asocede, los mozos pasen los próximos díes alredor del nial, enantes de sumir. La mayoría de les golondrines azules tienen una segunda niarada enantes de tornar al so llugar d'envernía n'abril.
Amenanzas
La especie ta clasificada como «vulnerable» por cuenta de la destrucción del so hábitat d'envernía y de reproducción. La población actual envalorada ye de cuatro mil individuos y ta escayendo.
Charles Kent
Charles Kent foi un actor y direutor cinematográficu d'Estaos Xuníos d'orixe británicu, activu na dómina del cine mudu.
Nacíu en Londres, Inglaterra, trabayó en 141 filmes ente 1908 y 1923, dirixendo 36 dende 1908 a 1913.
Kent finó en Brooklyn, Nueva York, en 1923.
Tella-Sin
Tella-Sin ye un conceyu español de la provincia d'Huesca perteneciente a la comarca del Sobrarbe, comunidá autónoma d'Aragón. Tien una área de 90,32 km² con una población de 291 habitantes (INE 2009) y una densidá de 3,22 hab/km².
Xeografía
Parte del so términu municipal ta ocupáu pol Parque nacional de Ordesa y Monte Perdíu.
Historia
El conceyu fórmase primeramente na década de 1960, cuando los antiguos conceyos de Tella y d'Ensin-Salinas xúnense alministrativamente. Magar, la so capital pasa a ser definitivamente Lafortunada, yá que ésti yera'l llugar con mayor densidá de población gracies a la Central Hidroeléctrica qu'equí s'atopa.
Pa conocer los años más prósperos d'esti rincón del Pirinéu aragonés, hai que remontase hasta los años 20 del sieglu pasáu, momentu nel que s'empecipia la construcción de la Central Hidroeléctrica y la so población algama casi los 1.000 habitantes.
Yá a finales de sieglu, ente los años 1973 y 1980. La construcción de la carretera dende Barbastro - Ainsa - Francia (al traviés del tunel de Bielsa-Aragnouet), acompañáu de la despoblación rural qu'equí s'empecipia, el pueblu va perdiendo habitantes adulces hasta la cifra actual de 263 vecinos (INE 2013)
Dromaius novaehollandiae
L' ye una especie d'ave estrutioniforme de la familia Dromaiidae. Ye una ave non voladora, y ye, dempués del avestruz, la segunda en tamañu. Ye nativa d'Australia y l'únicu miembru viviente del xéneru Dromaius. Antes clasificar dientro de la familia Casuariidae, pero agora considerar miembru d'una familia independiente Dromaiidae.
Estes aves d'un color castañu claro, algamen los 2 metros d'altor y pesen unos 45 kilogramos. L'emú común distribúyese xeográficamente pol continente Australianu, evitando árees densamente poblaes, montes trupos y árees grebes. Los emúes pueden percorrer grandes distancies al trote, y si ye necesariu corriendo a toa velocidá, algamando los 50 quilómetros per hora mientres dellos quilómetros. Son nómades, y pueden viaxar grandes distancies p'atopar comida, que compónse de plantes ya inseutos (omnívoros). La subespecie d'emú de Tasmania escastar cola llegada de los europeos en 1788; la distribución de la subespecie qu'ocupa'l continente (Australia), tamién foi afeutada negativamente na so población poles actividaes humanes. Anguaño nun ye común na mariña oriental, onde sigo lo foi; otra manera, el desenvolvimientu d'agricultura y la provisión d'agua para riego nel interior d'Australia, aumentó la so área de distribución xeográfica. L'emú ye criáu pal aprovechamientu del so carne, aceite y cueru.
Taxonomía y distribución
Dos taxones d'emú que yeren comunes n'Australia enantes de la llegada de los europeos escastáronse al poco tiempu: l'emú pequeñu (Dromaius baudinianus) y l'emú negru (Dromaius novaehollandiae ater). L'emú común, entá ye común na actualidá. La población varia de década en década, principalmente dependiendo de l'agua; envalórase que la población del Emú ye de 625 000 a 725 000 exemplares, con 100 000 a 200 000 n'Australia Occidental y el restu principalmente en Nueva Gales del Sur y Queensland.
El Dromaius novaehollandiae diemenensis, ye una subespecie conocida col nome común d'emú de Tasmania, que escastóse alredor de 1865.
Introduciéronse los emúes na Isla María y na Isla Canguro cerca de Tasmania nel sieglu XX y estableciéronse poblaciones de cría.
Hai tres subespecie esistentes n'Australia:
La especie describióse primero sol nome de Casuario de Nueva Holanda nel Viaxe d'Arthur Phillip: "Voyage to Botany Bay", publicáu en 1789. La especie describir el ornitólogu John Latham, que collaboró nel llibru d'Arthur Phillip y realizó les primeres descripciones d'esta ave y nomó a otres munches especies d'aves australianes; el so nome provién del llatín y significa "rápido de Nueva Hollanda". La etimoloxía del nome común "Emú" ye incierta, pero piénsase que provién d'una pallabra árabe utilizada col enfotu de indicar: "páxaru o ave grande" que s'utilizó polos esploradores portugueses pa describir el casuario en Nueva Guinea.
Descripción
thumb|left|190px|Emú con tres deos na pata, adautación pa la carrera. L'[[avestruz tien solu dos deos.]] Los emúes son aves non voladores, del grupu Ratite, grandes qu'algamen los dos metros d'altor (de 1 a 1.3 metros al llombu) y pesen ente 30 y 45 kilogramos. Tienen ales rudimentaries pequeñes y un pescuezu llargu y piernes fuertes.
La so habilidá pa correr a velocidaes altes ye debida a una musculatura de los miembros pelvianos favorablemente especializada. Los sos pies tienen namái tres deos y un númberu similarmente amenorgáu de güesos y el pie acomuñáu colos músculos; son les úniques aves colos músculos del gastrocnemius na parte de tras, baxa de la piernes. Los músculos del miembru pelviano del emú tien una contribución similar pa sumar la masa del cuerpu como los músculos del vuelu.
Los emúes tienen el plumaxe color castañu a gris amorenáu d'apariencia lanuda; les puntes de les plumes son negres. La radiación solar ye absorbida poles puntes, y el plumaxe internu sueltu o entestáu aislla la piel. Al calor resultante que flúi a la piel pol aislamientu, dexando a l'ave ser activu mientres el calor del día. Una única traza de la pluma del emú ye'l so raquis doble que surde d'un solu tueru. Los sexos son similares n'apariencia.
Nos díes bien calientes, los emúes asuellen pa caltener la temperatura del cuerpu, los sos pulmones trabayen como refrixeradores de evaporación y, al contrariu de delles otres especies, los niveles baxos resultantes de dióxidu de carbonu nel sangre nun paecen causar alkalosis. P'alendar de normal en tiempu de refrigeración, tienen grandes y múltiples pasaxes nasales. L'aire fresco calezse como'l que traviesa los pulmones, estrayyendo'l calor de la rexón nasal. Nel tafaríu, los turbinetes nasales fríos del emú entiesten el mugor escontra fuera y absorber p'alendar.
Reproducción
right|220px|thumb|Pichones d'emú col rayáu característicu pa [[cripsis|camuflaxe.]] thumb|egg of Dromaius novaehollandiae Los emúes críen y apáriense mientres los meses de branu n'avientu y xineru, y puede permanecer xuntos mientres aproximao cinco meses. El machu apariar nos meses más frescos de mayu y xunu. Mientres la estación de la cría, los machos esperimenten cambeos hormonales, inclusive un aumentu nos niveles de les hormones de luteinización y la testosterona, les sos testículos aumenten los sos tamañu al doble. los machos pierden el so mambís y constrúin un nial aspru nuna fondigonada semiprotegido na tierra greba con verde, ramines y fueyes. La fema pon tolos díes unu o dos güevos, al tercer día la postura de les femes tienen un permediu de 11 güevos, (pudiendo ser hasta 20 güevos) bien grande, de cascarón gruesu, los güevos color verde escuru. Los güevos tienen en permediu 134 x 89 milímetros y pesen ente 700 y 900 gramos, aproximao equivalente a 10 a 12 güevos de pites nel volume y pesu. El primer escurrimientu de ximielgos n'aves xenéticamente idénticos atopar nel emú. thumb|left|Primer planu. El machu ponse lluezu dempués de que la so compañera empieza a poner, y empieza a guarar los güevos enantes de completar la puesta. Mientres esti tiempu, nun come, bebe o defeca, y namái se pon de pies aproximao 10 vegaes per día. Mientres ocho selmanes d'incubación, va perder una tercer parte del so pesu y namái va sobrevivir cola grasa depositada nel so cuerpu y llevántase mientres la rosada de la mañana. Como con munches otres aves australianes, la infidelidá ye la norma pa los emú, a pesar de l'atadura inicial: una vegada que'l machu empezó a guarar, les femes apariar con otros machos y pueden poner en múltiples niales; la metá los pitucos nuna camada pueden ser criaos por otros machos, o por nengún machu. Delles femes quédense y defenden el nial hasta que los pitucos nacen, nuna estación bona, un emú fema puede añerar tres veces.
La incubación dura unos 56 díes, los pitucos salíos del cascarón son activos y pueden dexar el nial a los pocos díes. De pies tienen 25 centímetros d'altu y tienen una coloración castaña distintivu y rayes color crema como camuflaje, que se pierde a los trés meses. Los machos tán 18 meses colos pitucos, defendiéndolos y enseñándo-yos cómo atopar comida. Los pitucos crecen bien rápido y son maduros sexualmente a los 12 o 14 meses; anque pueden permanecer col so grupu familiar mientres otros seis meses depués de lo cual dixébrense pa criar mientres la so segunda estación. Los emúes viven ente 10 y 20 años, les aves en cautividá pueden vivir más qu'aquélles n'estáu selvaxe.
Perrhybris pamela
Perrhybris pamela ye una especie de caparina, de la familia de les pieridae, que foi descrita orixinalmente col nome de Papilio pamela, por Stoll, en 1780, a partir d'exemplares procedentes de Surinam.
Distribución
Perrhybris pamela ta distribuyida ente les rexones neotropical y neártica y foi reportada en 13 países. Méxicu, Hondures, Costa Rica, Panamá, Colombia, Venezuela, Suriname, Guayana francesa, Brasil, Ecuador, Perú y Bolivia.
Plantes güespedes
Les canesbes de P. pamela  aliméntense de plantes de la familia Brassicaceae. Ente les plantes hospederas reportaes atópense Capparis cynophallophora, Capparis pittieri y Capparis frondosa.
Vidrera
Vidrera ye una aldea de la parroquia de Bonielles nel conceyu asturianu de Llanera.
Alcuéntrase a 6,10 km de Posada, la capital del conceyu, a un altor mediu de 195 msnm y tien una población de.
La Chapelle-sur-Furieuse
La Chapelle-sur-Furieuse ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Hirundo megaensis
La golondrina de cola blanca (Hirundo megaensis) ye una especie d'ave dientro de la familia Hirundinidae. Ye endémica d'Etiopía. El so hábitat natural ye'l carba tropical o subptropical de gran altor. Alcuéntrase amenazada pola destrucción del mesmu.
Neophasia
Neophasia, ye un xéneru de caparines perteneciente a la familia Pieridae que s'atopa n'América del Norte.
Barbara Kent
Barbara Kent, col seudónimu de Barbara Cloutman, foi una actriz que se destacar nel cine mudu principalmente. Foi una de les últimes sobrevivientes d'aquel periodu cinematográficu.
Biografía
Fía de Jullion Curtis y Lily Louise (Kent) Cloutman, nació nel pueblu de Gadsby, na provincia canadiense d'Alberta, y foi escoyida Miss Hollywood Pageant (Miss Guapura de Hollywood, n'español) en 1925. Realizó los sos estudios secundarios na Escuela Cimera de Hollywood, recibiéndose alredor de 1924. Ensin haber incursionado na actuación práuticamente, nin siquier nes obres teatrales de la so escuela, foi contratada por Universal Studios (fundáu en 1912) pa componer un pequeñu rol en cine. Pa ello, tomó una serie de clases d'actuación. Depués fíxose reconocida como comediante, opuesta al primer actor Reginald Denny. En 1926 en Flesh and the Devil, de Clarence Brown, acompañó a la reconocida Greta Garbo (qu'interpretaba a una malvada vampiresa) y a John Gilbert, ente que la trama incluyía'l xéneru románticu.
En 1927, añu en que rodó cuatro películes, llamó l'atención en No Man's Law onde nadó desnuda respeutivamente. El fechu causó un gran discutiniu y venta d'entraes, pero la mesma actriz tuvo de confesar que nel momentu d'esa escena utilizaba un traxe de bañu color piel. Ellí tamién compartió cartelu col cómicu Oliver Hardy, quien encarnó a un villanu nesta ocasión. La so popularidá amontárase tantu, que formó parte del esitosu grupu de les WAMPAS Baby Stars de 1927. En 1929 empezaron a entrepolar nes películes pequeñes tresmisiones sonores, polo que Kent tomó clases de cantar pa modificar delles dificultaes na so voz. Depués, protagonizó con Harold Lloyd la comedia Welcome Danger. Esti llabor, xunto col que fizo en Feet First, de 1930, consagrar definitivamente.
thumb|left|200px|Barbara Kent en Oliver Twist (1933).Darréu llúcióse na adautación de Vanity Fair (1932), cola protagonización estelar de Myrna Loy y la direición de Chester M. Franklin. Con 78 minutos de duración, ocupó'l papel de Amelia Sedley. Recibió importantes aponderamientos de la crítica cinematográfica por Oliver Twist (1933), onde compunxo a la tía materna del protagonista de la historia (con autoría de Charles Dickens). En 1932 casóse col axente y productor cinematográficu Harry Y. Edington, 18 años mayor qu'ella. A lo llargo de la so carrera, participó en 31 películes, como Prowlers of the Night (1926), The Drop Kick (1927), Night Ride (1930), Grief Street (1931), Beauty Parlor (1932), ente otres.
Tres un periodu d'inactividá d'un añu, retornó al mediu con Rockless Decision, con ayuda del so maríu. Sicasí la so popularidá menguara considerablemente y viose obligada a cumplir otros roles más pequeños. En 1949, seis díes enantes de celebrar el so 61° cumpleaños, morrió'l so maríu; polo que enviuda a los 42 años. A pesar de que se caltuviera vixente hasta 1941 per mediu d'audiciones, el decesu del so home alloñar definitivamente del espectáculu.
Foi una de les últimes sobrevivientes del periodu mudu del cine americanu y, a los sos 103 años, foi considerada hasta la so muerte la figura del cine más llonxeva, siendo precedida por Katharine Hepburn (1906-2003), Gloria Stuart (1910-2010), Miriam Seegar (1907-2011), Mary Carlisle (1912-) y Anita Page (1910-2008). Dende'l so retiru definitivu, negóse rotundamente a ufiertar notes periodístiques y poques noticies saber d'ella. En 2004, cuando cuntaba con 98 años, súpose que moraba nun asilu allugáu en Sun Valley, Idaho. Finó n'ochobre de 2011.
Madge Kennedy
Madge Kennedy foi una actriz teatral y de cine de nacionalidá estauxunidense, conocida pola so trayeutoria na dómina del cine mudu.
Biografía
Nacida en Chicago, Illinois, Kennedy treslladóse a la ciudá de Nueva York cola so madre y col enfotu de dedicase a la pintura. Asina, foi almitida na Art Student's League, viendo Luis Mora los sos trabayos y encamentándo-y que fora a Siasconset (Nantucket (Massachusetts)) a pasar un branu.
Teatru
La colonia Siasconset estremar ente actores y artistes, y los pintores de cutiu faíen actuaciones teatrales. Kennedy actuó nuna obra ya impresionó a un profesional, Harry Woodruff, que-y ufiertó trabayar na pieza The Genius. Al poco tiempu ella atopábase en Cleveland (Ohio), onde Robert McLaughlin dio-y trabayu na so compañía de repertoriu.
Kennedy debutó como actriz teatral nel circuitu de Broadway col show Little Miss Brown, una farsa en tres actos presentada nel Teatru Street de la cai 48 n'agostu de 1912. La crítica foi favorable al trabayu de Kennedy.
En faciendo cine mientres tres años, volvió al teatru neoyorquín en payares de 1920. Kennedy actuó en Cornered, producción representada nel Teatru Astor. Producida por Henry Savage, la pieza basar nuna obra escrita por Dodson Mitchell, y na mesma Kennedy faía un papel doble. Más palantre actuó na comedia Beware of Widows, producida pol Teatru Maxine Elliott n'avientu de 1925, collechando de nuevu Kennedy bones crítiques.
Nos sos últimos años Kennedy volvió a Broadway, actuando n'agostu de 1965 con Ruth Gordon en A Very Rich Woman, la so primer actuación teatral en 33 años.
Cine
thumb|The Kingdom of Youth (1918) thumb|En Leave it to Susan (1919). Tres Broadway, Sam Goldwyn, de Goldwyn Pictures, robló un gran contratu cinematográficu con Kennedy. Darréu Kennedy trabayó en películes como Baby Mine (1917), Our Little Wife (1918) y Dollars and Sense (1920).
En 1918 estrenóse Our Little Wife, con Kennedy nel papel de Dodo Warren, y con guión adautáu d'una comedia d'Avery Hopwood. A Perfect Lady (1918) estrenar n'avientu, y basóse nuna obra teatral de Channing Pollock y Rennold Wolf, y na mesma Kennedy actuó xunto a James Montgomery. En 1923 ella protagonizó The Purple Highway, con guión adautación de la obra teatral Dear Me, escrita por Luther Reed y Hale Hamilton. Nel repartu figuraben Monte Blue y Emily Fitzroy.
La década de 1920 foi tamién un periodu granible pa Kennedy. Tres The Purple Highway tuvo destacaos papeles en Three Miles Out (1924), Scandal Sheet (1925), Bad Company (1925), Lying Wives (1925), Oh, Baby! (1926), y Walls Tell Tales (1928).
Ella dexó la gran pantalla hasta qu'en 1952 retomó la so trayeutoria cinematográfica actuando en The Marrying Kind, a la que siguió Main Street to Broadway (1953). A finales de la década de 1950 combinó'l trabayu televisivu cola actuación en películes como The Catered Affair (1956), Lust for Life (1956), Houseboat (1958), A Nice Little Bank That Should Be Robbed (1958), Plunderers of Painted Flats (1959), y North by Northwest (1959). Tamién tuvo un papel ensin creitos, el d'una secretaria, nel filme de Marilyn Monroe Let's Make Love (1960).
La so carrera nel cine enllargar hasta la década de 1970, mientres la cual tuvo papeles en They Shoot Horses, Don't They? (1969), The Banker (1970), The Day of the Locust (1975) y Marathon Man (1976).
Radio y televisión
Como convidada de la serie radiofónica Pepper Young's Family (1934), en NBC Radio, Kennedy trabayó xunto a Burgess Meredith, que tenía'l papel titular.
Kennedy foi prolífica na televisión, empezando con una actuación nun episodiu de Schlitz Playhouse of Stars (1954). Otres de les sos actuaciones tuvieron llugar en Studio 57 (1954), General Electric Theater (1954), Science Fiction Theater (1955), The Best of the Post (1961), Alfred Hitchcock Presents (1956–1961), The Alfred Hitchcock Hour (1962), Leave It to Beaver (1957–1963), Dimensión Desconocida (1963), y CBS Playhouse (1967).
Vida personal
Kennedy solicitó lliberar del so contratu con Sam Goldwyn, decidiendo volver al teatru en 1921 pa poder tar cerca del so home, l'axente de bolsa Harold Bolster, na ciudá de Nueva York. Bolster finó'l 3 d'agostu de 1927 por causa de una enfermedá que contraxo mientres un viaxe de negocios a Suramérica. Bolster yera miembru de la firma bancaria neoyorquina Bennett, Bolster & Coghill, tenía 38 años d'edá y yera veteranu de la Primer Guerra Mundial. Cola so muerte, Kennedy heredó más de 500.000 dólares.
Darréu, el 13 d'agostu de 1934, Kennedy casóse con William B. Hanley Jr. en Kingman (Arizona). Hanley yera actor y presentador radiofónicu. La pareya moró en Los Angeles, California. Kennedy retiróse temporalmente tres el so matrimoniu, anque retomó la so actividá artística.
Kennedy yera aficionada a les actividaes al campu como'l golf, la equitación y l'automovilismu. Yera propietaria d'un automóvil Willys-Knight Great Six que conducía en 1929 cuando representaba en xira la obra Lulu.
Madge Kennedy finó en Woodland Hills (Los Angeles), California en 1987 por causa de un fallu respiratoriu. Los sos restos fueron encenraos, y les cenices apurríes a los sos allegaos.
A Madge Kennedy concedióse-y una estrella nel Paséu de la Fama de Hollywood, nel 1600 de Vini Street, pol so trabayu pal cine..
Aeropuertu Francisco Carlé
L'Aeropuertu Francisco Carlé ta allugáu na ciudá peruana de Jauja, nel Departamentu de Junín.
L'Aeropuertu Francisco Carlé de Jauja cuenta con una pista asfaltada de 2870 metros de llongura por 45 d'anchu, terminal de pasaxeros d'un pisu con 220.21 M2, Hall principal de 95.71 M2 y dos Counters. Anguaño, atopar so l'alministración de CORPAC S.A., recibiendo vuelos comerciales diarios y eventuales de les llinies aérees: ￼￼Peruvian Airlines y LATAM Perú dende l'Aeropuertu Internacional Jorge Chávez (Callao, Lima). Ye l'únicu aeropuertu del Departamentu de Junín y ye aptu pal desenvolvimientu económicu rexonal, amás de ser un aeropuertu estratéxicu pa operaciones militares. Anguaño recibe vuelos comerciales diarios dende la ciudá de Lima y, eventualmente, dellos vuelos privaos y chárter.
L'aeropuertu de Jauja xeneró un fluxu de 107,496 pasaxeros dende'l mes de xineru hasta'l mes d'agostu de 2017, como informa Corpac nel so últimu resume mensual (solo nel mes d'agostu de 2017, 22,519 pasaxeros utilizaron el terminal aereu jaujino). Poles sos dimensiones (2810 metros x 45 metros), ye l'octavu aeropuertu más grande de Perú.
O. Henry
O. Henry yera'l seudónimu del escritor, periodista, farmacéuticu y cuenteru estauxunidense William Sydney Porter (11 de setiembre de 1862 – 5 de xunu de 1910). Considérase-y unu de los maestros del rellatu curtiu, el so almirable tratamientu de los finales narrativos sorpresivos popularizó en llingua inglesa la espresión «un final a lo O. Henry» (an O. Henry ending).
Biografía
Nació en Greensboro, Carolina del Norte. El so padre, Algernon Sidney Porter, yera médicu. Cuando William tenía tres años, la so madre morrió de tuberculosis y él y el so padre treslladóse a la casa de la güela paterna. William yera un gran llector y alumnu estudiosu que se graduó na escuela elemental en 1876. Más tarde matriculóse nel Institutu Calle Linsey. En 1879 empezó a trabayar como contable na farmacia d'un tíu so y en 1881, a los 19 años, llogró'l títulu de farmacéuticu.
La mocedá del escritor foi tormentosa. Treslladóse al condáu de LaSalle, Texas en 1882, trabayando nun ranchu d'oveyes. Darréu, en 1884, treslladóse a la ciudá d'Austin, onde moró en casa d'un amigu mientres tres años. Unu de los habitantes d'esa vivienda yera un gatu llamáu Henry, y de la espresión “¡Oh, Henry!” surdió'l seudónimu que inmortalizaría al futuru narrador. Ye nesta dómina cuando empiecen los sos problemes col abusu nel consumu d'alcohol; tamién ye cuando apriende a apoderar l'idioma español. En 1887 fugar cola moza Athol Estes, fía d'una familia adinerada. En 1888 Athol dio a lluz a un neñu que morrió. En 1889 nació una nueva fía: Margaret.
En 1894, Porter fundó un selmanariu humorísticu llamáu The Rolling Stone. Nesi mesmu añu sería despidíu d'un bancu d'Austin por malversador. Al venise embaxo The Rolling Stone, l'escritor camudar a Houston, onde foi periodista nel Houston Post.
En Austin, O. Henry desempeñó diversos oficios, ente ellos trazador de planos na Xeneral Land Office y dende 1891, como caxeru del First National Bank, onde se produciría'l socesu más trascendental de tola so vida: O. Henry foi acusáu en 1895 d'apoderase d'un caudal de dineru que tenía so la so responsabilidá. Magar munchu autores ponen en tela de xuiciu la culpabilidá del escritor, lo cierto ye que n'alvirtiendo que sería arrestáu por esfalcu, na viéspora del xuiciu O. Henry decidió abandonar el so país en xunetu de 1896 y embarcóse vía Nueva Orleans con destín a Hondures.
Pasó cerca de siete meses viviendo n'Hondures, principalmente en Trujillo. Más tarde escribió cuentos curtios que teníen llugar nel pueblu de Coralio (basáu nel pueblu real de Trujillo) nun ficticiu país d'América Central llamáu Anchuria (basáu nel país real d'Hondures). La mayor parte d'esos cuentos apaecen nel llibru Of Cabbages and Kings.
Pocu o nada se conoz de la so vida en Centroamérica, hasta qu'en febreru de 1897 enterar de que la so muyer taba amorrentando na ciudá d'Austin, polo qu'O. Henry tuvo de tomar la decisión de volver a EE.XX. pa tar xunto a la so esposa poco primero de la so muerte, asocedida'l 25 de xunetu de 1897. Menos d'un añu dempués, l'escritor ye prindáu pola xusticia pol esfalcu del First National Bank y condergáu a una pena de 5 años de prisión na penitenciaria nacional de Columbus (Ohio), na qu'ingresó en 1898 y onde tuvo deteníu por trés años, hasta que se-y concedió la llibertá por bona conducta.
O. Henry empezó a escribir rellatos curtios mientres la so estancia na cárcel pa poder ganar el dineru pa caltener a la so fía. En 1899, unu de los sos rellatos, Whistling Dick’s Christmas Stocking, aportó a publicáu por una conocida revista de la dómina: el McClure´s Magacín.
Cuando cumplió la so pena, en 1901, camudó definitivamente'l so nome, William Sydney Porter, pol d'O. Henry, acasu col enfotu de borrar les solombres del so pasáu. Treslladóse esi mesmu añu a Nueva York onde vivió hasta la so muerte.
En Nueva York, la ciudá que l'escritor amaba y escenariu de munches de les sos narraciones, O. Henry llogró la reconocencia per parte del públicu, anque la so relativa fama y el so ésitu lliterariu nunca-y brindaron un bienestar económico, en gran midida por cuenta de la so afición a la bébora. N'efeutu, esiste una anéudota que diz que'l so rellatu más famosu, El regalu de los Reis Magos (consideráu polos críticos como unu de los meyores), foi escritu so la presión d'un plazu d'entrega, en tan solu trés hores y acompañáu d'una botella entera de güisqui.
Dende avientu de 1903 hasta xineru de 1906 escribió una hestoria a la selmana pal New York World.
Contraxo nueves nupcies en 1907 cola so novia de la infancia, Sarah Lindsey Coleman. Nin esti matrimoniu nin l'ésitu que llogró rápido colos sos rellatos curtios (o seique precisamente por esto últimu) torgaron que cayera nel alcoholismu. Sarah abandonar en 1909. O. Henry, unu de los más grandes maestros del rellatu curtiu, morrió un 5 de xunu de 1910 por causa d'una cirrosis hepática, llevando nos sos bolsos solu ventitrés centavos de dólar.
Obra
Na mayoría de los meyores cuentos d'O. Henry, escritos nos primeros años del sieglu XX, valórase principalmente'l final imprevistu y los xiros repentinos de la trama a la fin del rellatu. Munchos cuentos tienen llugar na ciudá de Nueva York y retraten xeneralmente personaxes normales y corrientes como dependientes, policías, camareres. La so obra más conocida, Los cuatro millones, fai referencia al númberu d'habitantes de la ciudá de Nueva York a empiezos del sieglu XX, y al fechu de que cada unu d'estos habitantes constituyía para O. Henry "una hestoria digna de ser cuntada".
El trabayu d'O. Henry ye no fundamental un productu típicu del tiempu en que vivió. L'escritor supo captar a la perfeición el sabor de la so dómina y de la so circunstancia. Yá fora analayando poles camperes de Texas, esplorando nel arte de los timadores o investigando les tensiones de clase na gran ciudá, el toque del escritor p'aisllar cada elementu de la sociedá, describiéndolo con suma parquedad y gracia llingüística, yera mundial.
Son bien conocíes les sos antoloxíes Heart of the West (Corazón del Oeste), The Four Million (‘Los cuatro millones’) y Of Cabbages and Kings (‘De reis y repollos’) nes qu'exhibe dalgunos de los sos meyores rellatos. La tercera, menos conocida, entiende una serie de cuentos, cada unu de los cualos esplora curioso, sobre la base d'una complexa estructura, un aspeutu concretu de la vida en Anchuria un anquilosáu país de Centroamérica.
N'unu de los sos rellatos asitiaos nel Selvaxe Oeste creó'l personaxe Cisco Kid que col tiempu convertir nuna popular figura en películes, series televisives y cómics.
Nes narraciones curties d'O. Henry quixéronse ver prefigurados dalgunos de los grandes personaxes de la escena lliteraria estauxunidense como J. D. Salinger, Truman Capote, Tom Wolfe, Raymond Carver, etc.
Jorge Luis Borges, que lo almiraba fondamente, escribió sobre él: “Edgar Allan Poe sostuviera que tou cuentu tien de redactase en función del so desenllaz; O. Henry esaxeró esta doctrina y llegó asina al trick story, al rellatu en que la so llinia final acesma una sorpresa. Tal procedimientu, a la llarga, tien daqué de mecánicu; O. Henry dexónos, sicasí, más d'una curtia y patética obra maestra”.
En EE. XX. crear na so memoria'l famosu premiu O. Henry Awards de cuentos, unu de los más importantes del mundu. Esti premiu haber recibíu, ente otros, los escritores William Faulkner, Dorothy Parker, Flannery O'Connor, John Updike, Truman Capote, Raymond Carver, Saul Bellow, ya inclusive el cineasta Woody Allen.
Bibliografía
Tres la so muerte apaecieron les siguientes coleiciones de cuentos:
Chapois (Jura)
Chapois ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Chapelle-Voland
Chapelle-Voland ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Chapois (Jura)
Tien una población de y una superficie de  km².
Erle C. Kenton
Erle C. Kenton foi un direutor, actor y guionista cinematográficu d'Estaos Xuníos.
Biografía
Nacíu en Norborne, Missouri, el so nome completu yera Erle Cauthorn Kenton.
Direutor de más de 131 producciones ente 1916 y 1957, Kenton foi, xunto a Edward Ludwig, unu de los principales realizadores de la serie televisiva emitida en 1958-1960 pola CBS The Texan, protagonizada por Rory Calhoun.
Erle C. Kenton finó en Glendale, California, en 1980, por causa d'una enfermedá de Parkinson. Foi soterráu nel Campusantu Forest Lawn Memorial Park de Glendale.
Yukio Tsuda
Yukio Tsuda (津田 幸男, ), foi un futbolista xaponés.
Aeropuertu Francisco de Orellana
L'aeropuertu ye una estación Tipu B, yá que empresta serviciu de pasaxeros y carga a nivel Nacional; en cuanto los servicios de sofitu con que cunta ye de Categoría 5, con clave de referencia 3C, d'alcuerdu al Anexu 14 de la OACI.
Historia
L'Aeropuertu foi construyíu ente 1958 y 1959 pol Vicariato de Aguarico, una comunidá eclesiástica que contribuyó al desarrollu de la rexón.
Con un llargor inicial de 600 metros, y namái verde lo que namái-y dexaba operar pel branu; sicasí sirvía en gran midida ante la necesidá de sacupar a pacientes con enfermedaes tropicales propies de la zona, y por cuenta de que nun esistíen carreteres que comuniquen esta zona col restu del País. Cola esplotación petrolera la compañía Texaco amplió'l llargor a mil metros, y púnxo-y una amiestu de llastre con crudu, lo que-y daba una carauterística asemeyada al pavimentu.
Dende 1988 toma l'alministración la Direición Xeneral d'Aviación Civil y de forma permanente sigue con ampliación y meyores a la pista y plataforma, y terminal aereu, hasta tresforma-y no que güei ye, un polu de desarrollu non solo de la provincia de Orellana, sinón tamién de la Rexón Amazónica.
Instalaciones
L'aeropuertu atopar a un altor de 834 pies (254 m) percima del nivel mediu del mar. Tien una pista designada 15/33 con una superficie de pavimentu flexible de midida 6760 por 90 pies (2.060 × 27 m); y una capacidá pa recibir aeronaves de pesu cimeru a les 100000 llibres.
George Vancouver
George Vancouver y tamién la mariña suroeste d'Australia.
La ciudá canadiense de Vancouver, na Columbia Británica, y l'estauxunidense de Vancouver, nel estáu de Washington, lleven na so reconocencia'l so nome.
Biografía
George Vancouver foi'l sestu fíu de John Gasper van Couverden y de Bridget Bernes. El so apellíu ye una contraición del nome orixinal neerlande van Couverden (de la so villa natal, Coevorden nos Países Baxos).
George Vancouver entró na Marina Real Británica a los 13 años y en 1772, cuando solamente cuntaba con 15, embarcóse como guardiamarina a bordu del HMS Resolution, nel segundu viaxe (1772-75) del entós capitán James Cook a lo llargo del mundu. Tamién acompañó a Cook nel so tercer viaxe (1776-79), esta vegada a bordu del barcu ximielgu del Resolution, el HMS Discovery.
Al so regresu a Gran Bretaña en 1779, Vancouver foi nomáu teniente y unvióse-y a bordu de la corbeta HMS Martin y depués encamentóse-y el mandu de dellos buques de guerra. Nun volvería a la so faceta d'esplorador hasta qu'en 1791 encargóse-y percorrer y cartografiar les mariñes del Pacíficu d'América del Norte, el tramu de mariña de lo qu'agora ye Washington y Oregon en direición norte, cosa que fizo na so espedición nel HMS Discovery ente 1791 y 1794.
Nesa dómina, volvió especulase sobre la esistencia d'una ruta marítima que xuniera los océanos Atlánticu y Pacíficu al traviés d'América del Norte (el famosu Pasu del Noroeste).
Esploraciones de Vancouver (1791-95)
thumb|250px|Una recreación del barcu 'HMS Discovery Partió d'Inglaterra n'abril de 1791 al mandu d'una espedición compuesta por dos barcos, el HMS Discovery y el HMS Chatham que tenía por cometíu esplorar la rexón del Pacíficu y tamién formalizar na isla de Nutka (na mariña oeste de Norteamérica), con una misión española unviada al efeuto, los alcuerdos de la primera Convención de Nutka. Nel so primer añu, la espedición viaxó a la Ciudá del Cabu y siguió per Australia, Nueva Zelanda, Tahití y China, recoyendo amueses botániques y cartografiando les mariñes nel camín. Depués dirixióse escontra América del Norte, siguiendo en direición norte les mariñes de lo qu'agora son los estaos de Washington y Oregon. N'abril de 1792 atopar col comerciante y capitán estauxunidense Robert Gray, de Boston, frente a les mariñes de Oregon, xusto dempués de que Gray remontara'l ríu Columbia. Gray realizaba viaxes d'esploración rellacionaos col comerciu de pieles d'animales marinos (n'especial, llondres marines) ya informó a Vancouver qu'afayara la desaguada d'un gran ríu, al que llamó'l ríu Colombia por ser el nome de la so embarcación, pero Vancouver decidió nun siguir les sos reconocencia nesi ríu, yá que nun tenía abondu enfotu nos informes de Gray.