cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dramaturgu
Dómina Moderna
Col reestablecimientu del dinamismu comercial n'Europa y l'apaición de nueves entidaes polítiques alloñaes del control eclesial, vuelve'l teatru a les ciudaes y a les cortes nobles.
Sieglu XVI
España foi tamién un centru cultural y teatral bien importante. Munchos dramaturgos españoles cuntar ente los meyores de tolos tiempos:
Sieglu XVII
Na Inglaterra isabelina destacaron: William Shakespeare y Ben Jonson; cuatro comedies brillosos consolidaron la so reputación como dramaturgu: Volpone (1606), Epicone o la muyer silenciosa (1609), El alquimista (1610) y La feria de San Bartolomé (1614).
En Francia foi un gran renovador de la escena Molière, pero tamién son bien apreciaos Pierre Corneille y Jean Racine.
N'España destacó Pedro Calderón de la Barca, dramaturgu tráxicu. Les sos obres y autos sacramentales (forma que llevó a la so máxima espresión) entá se siguen representando en tol mundu. Dalgunes de les sos obres son: La vida ye suañu, El gran teatru del mundu, L'alcalde de Zalamea y El príncipe constante. Otros dramaturgos fueron Francisco de Rojas Zorrilla, Juan Ruiz de Alarcón y Tirso de Molina, dramaturgu conocíu poles sos comedies de fuerte conteníu satírico. Destacar por El burlador de Sevilla, onde apaez per primer vegada l'arquetipu del burlador Don Juan, y por Don Gil de les calces verdes. Ye tamién de destacar la esistencia de dos dramaturgues: Ana Caro de Mallén y Leonor Meneses Noronha.
Dómina Contemporánea
Col desenvolvimientu de les ciudaes consolídase'l teatru a la italiana y con él, multiplícase la maquinaria teatral.
Sieglu XVIII
N'Alemaña destaca Johann Wolfgang von Goethe y el so Fausto, pero tamién Friedrich Müller y Gotthold Ephraim Lessing.
En Francia son representaes obres de Voltaire, Marqués de Sade y de Pierre-Augustin de Beaumarchais, como El barberu de Sevilla.
N'España son conocíos Ramón de la Cruz, creador de sainetes como Les castañeres picaes, José Cadalso, Félix Enciso Castrillón y Leandro Fernández de Moratín, creador de El sí de las niñas.
Sieglu XIX
N'español son conocíos Duque de Rivas, José Zorrilla, José Echegaray, Àngel Guimerà, Manuel Bretón de los Herreros y Miguel de Unamuno.
Yang di-Pertuan Agong
Lliteralmente Yang di-Pertuan Agong significa "El Que Foi Fechu Señor".
Dramaturgu
Sieglu XIX
En Francia destaquen Alfred Jarry, Maurice Maeterlinck y Victor Hugo.
Yang di-Pertuan Agong
El Yang di-Pertuan Agong mora nel Palaciu Nacional (Istana Negara) de Kuala Lumpur, la capital nacional. Tamién tien derechu a utilizar el Palaciu Nacional de Melawati (Melawati Istana Negara), una residencia de branu na capital alministrativa, Putrajaya, que ye tamién el llugar onde'l Gobernante Supremu ye formalmente escoyíu.
Dramaturgu
Sieglu XIX
En Rusia son representativos Antón Chéjov, Nikolái Gógol y Aleksandr Pushkin.
Yang di-Pertuan Agong
Nuna monarquía constitucional como la malaya el papel de la monarquía ye bien llindáu y mayoritariamente simbólicu. Anque según la Constitución malaya el poder executivu mora nel Yang di-Pertuan Agong, ye exercíu nel so nome pol Gabinete, presidíu por un Primer Ministru responsable ante'l Parllamentu.
El Yang di-Pertuan Agong ye escoyíu cada cinco años d'ente los Nueve Gobernantes Malayos, siete sultanes y dos reis, que los sos estaos, xunto con otros cuatro ciudaes, formen la Federación de Malasia. Desque la federación foi formada, en 1957, esistió un sistema de rotación ente los sultanes pa ocupar el cargu de Yang di-Pertuan Agong. L'orde de la rotación foi determináu, en principiu, pola antigüedá de cada sultán (o rei) al mandu del so reinu. Cuando tolos Nueve Gobernantes fueron escoyíos una vegada pa ocupar el tronu, el ciclu vuelve repitise pol mesmu orde.
Dramaturgu
Sieglu XX
En francés, destacaron: Albert Camus con obres como Calígula o El Tracamundiu, Eugène Ionesco creador d'obres como La cantante calva'',
Yang di-Pertuan Agong
El 15º y actual Yang di-Pertuan Agong de Malasia ye'l sultán de Kelantan, Mohamed V. Foi escoyíu'l 13 d'avientu de 2016.
Dramaturgu
Sieglu XX
N'Italia son conocíos Luigi Pirandello, Eduardo De Filippo y Dario Fo.
N'Estaos Xuníos destacaron Arthur Miller, y Tennessee Williams creador d'obres como A Streetcar Named Desire, La gata sobre'l teyáu de cinc caliente o The Night of the Iguana.
N'España y hispanoamérica el pasáu sieglu fixéronse conocíos:
Lamprotornis ornatus
El estornín de Príncipe (Lamprotornis ornatus) ye una especie d'ave paseriforme de la familia de los túrdidos.
Distribución xeográfica
Ye endémica de la isla de Príncipe.
Lamprospiza melanoleuca
Lamprospiza melanoleuca ye una especie d'ave paseriforme de la familia Thraupidae, la única del xéneru monotípicu Lamprospiza. Ye nativa d'América del Sur.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase en Bolivia, Brasil, Guayana francesa, Guyana, Perú y Surinam.
Vive na Amazonia, nel dosel y ls cantos del monte húmedu.
Descripción
Mide 17 cm de llargor y pesa 34 g. El so picu ye coloráu. Presenta l'envés, la cabeza y el gargüelu negros, qu'oldeen con -y banduyu blancu. El pechu tien un llurdiu blancu nel centru ente dos franxes negres. La fema estrémase porque tien la nuca gris brillante.
Alimentación
Aliméntase principalmente de frutos y tamién d'inseutos. Xeneralmente ye vistu buscando alimentu en grupos de 3 a 6 individuos integraos en bandes mistes con otres especies.
Lamprotornis hildebrandti
Distribución y hábitat
El so hábitat natural son los montes abiertos y carbes a altitúes de 500 a 2.200 metros, nel nordeste de Tanzania y el centru-sur de Kenia. Ta clasificáu como Esmolición menor pola IUCN. El so hábitat nun se ve amenazáu y reproduzse nun gran númberu d'árees protexíes.
Hiroyuki Furuta
Hiroyuki Furuta (古田 寛幸; ) ye un futbolista xaponés.
La Terrasse-sur-Dorlay
La Terrasse-sur-Dorlay ye una comuña francesa del departamentu de Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Hypoxidaceae
Les hipoxidacees (Hypoxidaceae) son una familia de plantes monocotiledónees, yerbácea, bulboses y perennes pertenecientes al orde Asparagales. Entienden nueve xéneros y unos cientu cincuenta especies distribuyíes en rexones templáu-templaes a tropicales d'África, Asia, América y Australia.
Les hipoxidacees pueden ser reconocíes poles sos rosetes basales de fueyes plicaes o siquier plegaes y con bases persistentes, la so indumento non glandular ye abondo prominente. Nes flores, el verticilu esternu de tépalos tiende a ser verde per fora, y l'ovariu ye ínfero; munches vegaes hai una parte delgadamente tubular nel ápiz del ovariu formáu polos tépalos xuníos o per un picu apical del mesmu ovariu.
Descripción
Les hipoxidacees son plantes yerbácea y perennes que presenten cormos o rizomes como órganos soterraños de sobrevivencia. Son, polo xeneral, de vezu terrestre magar delles especies son acuátiques. La xamasca puede permanecer tol añu (siempreverdes o perennifolios) o cayer mientres la estación seca (caducifolios).
Les fueyes son alternes, sésiles o peciolaes, simples. La llámina foliar ye entera, llinial o llanceolada, paralelinervada. Los cantos de la llámina son enteros. Les fueyes presenten un meristema basal persistente y desenvolvimientu basípeto (ye dicir desenvolver dende la base de la planta escontra l'estremu).
Les flores son hermafrodites, regulares, cícliques y compuestes por verticiloss trímeros. El tubu perigonial (una unión de los tépalos na so base) pue tar presente o ausente. Tienen cuatro o seis tépalos, llibres o soldaos, en dos ciclos similares. El color de los tépalos puede ser mariellu, blancu, o, más raramente, colloráu.
El androcéu consta de cuatro o seis estames fértiles, más raramente trés. Los estames son llibres, usualmente xuníos al perigonio y más o menos xuníos o llibres del xinecéu. Les anteres son basi o dorsifijas, con dehiscencia llonxitudinal. La microsporogénesis ye socesiva, los granos de polen presenten dos célules cuando lleguen al maduror.
El xinecéu ye tri-carpelar, l'ovariu ye ínfero y tien dos o trés lóculos (unu solu nel casu de Empodium). Presenten unu o trés estilos, llibres o parcialmente xuníos, con canal estilar. L'estigma ye del tipu secu y con papiles. Los óvulos pueden ser arilaos o non arilaos, anátropos o hemi-anátropos, bitégmicos. El desenvolvimientu del sacu embrionariu ye del tipu Polygonum o tipu Allium. Los nucleos polares fúndense previu a la fertilización. Les antípodes son proliferativas o efímeres. El desenvolvimientu del endosperma ye nuclear o helobial.
Les flores son solitaries o se topen dispuestes en dellos tipos d'inflorescencies terminales: recímanos, espigues, umbeles y capítulos. Pueden o nun presentar bráctees involucrales.
Los frutos pueden ser carnosos (bayes) o secos (cápsules), dehiscentes o indehiscentes. Les granes presenten endosperma oleosu con testar con fitomelanines, negra o marrón. El embrión ye curtiu y pocu estremáu. Los número cromosómicos básicos son x=6 a 9 y 11, los cromosomes presenten un llargor de dos a cinco µm.
Fitoquímica
Les hipoxidacees nun son plantes cianogenéticas. Nun presenten tampoco alcaloides, protoantocianidines, acedu elágico nin saponinas. Presenten, otra manera, flavonoles, como por casu, la quercitina.
Filoxenia
thumb|190px|right|Flores y fueyes [[Curculigo orchioides.]] thumb|190px|right|Flor de [[Hypoxis hirsuta.]] thumb|190px|right|Aspeutu xeneral de les plantes en flor de [[Rhodohypoxis baurii.]] thumb|190px|right|Flor de [[Spiloxene capensis.]] Lanariaceae col so únicu xéneru Lanaria foi consideráu un miembru de Haemodoraceae ) o Tecophilaeaceae ). Estos dos families xunto con Asteliaceae, Blandfordiaceae y probablemente tamién Boryaceae formen un clado. Una sinapomorfía potencial pa estes families ye la estructura del óvulu: siquier Asteliaceae, Blandfordiaceae, Lanariaceae y Hypoxidaceae tienen una constricción chalazal y una cofia nucelar que los caracteriza. Suxurióse qu'estes families, escluyendo a Boryaceae, fueren fundíes nuna amplia circunscripción de les hipoxidacees.
Los analises moleculares tamién indiquen que dientro del cláu descripto, les families Asteliaceae, Hypoxidaceae y Lanariaceae formen de la mesma un cláu. La morfoloxía tamién aprove dalgún sofitu pa estes rellaciones, una y bones Asteliaceae y Hypoxidaceae formen rosetes cubiertes con pelos multicelulares ramificaos (tamién Lanariaceae tien pelos multicelulares), y los trés families tienen canales radiculares llenos de mucílagu. Sicasí, Blandfordia (únicu xéneru de Blandfordiaceae) nun comparte estos calteres. Amás, esti cláu tien estomes paracíticos, la llámina de la fueya con una vena media distintiva, el xinecéu más o menos ínfero, y una micrópila biestomática. Finalmente, Asteliaceae y Hypoxidaceae comparten otros calteres que nun tán presentes nos restantes miembros del clado: tienen flavonoles, endosperma de parés delgaes, cotiledón non fotosintéticu y la lígula llarga.
Taxonomía
Numberosos taxónomos del sieglu XX incluyeron a les hipoxidacees como una subfamilia (Hypoxidoideae) dientro d'una amplia circunscripción de la familia de les amarilidacees. Modernamente, foi emplazada como una familia independiente, pero dientro del orde de les Liliales por A. Takhtajan y por Rolf Dahlgren. Nel Sistema de Cronquist tamién yeren reconocíes como una familia independiente pero más allegáu a les liliacees. Finalmente, los sistemes de clasificación de plantes del sieglu XXI, tales como'l sistema de clasificación APG III reconocen a esta familia pero incluyir dientro del orde de les Asparagales.
Los xéneros de hipoxidacees, conxuntamente col so publicación válida, distribución y númberu d'especies se listan de siguío::
Importancia económica
Úsase en delles partes del mundu como plantes ornamentales. Los xéneros que se cultiven con esi oxetu son Curculigo, Hypoxis y Rhodohypoxis. Molineria capitulata (Lour.) Herb., nativa d'Indochina, cultívase como planta ornamental en Costa Rica.
Orchidacearum Genera et Species
Orchidacearum Genera et Species (embrivíu Orchid. Gen. Sp.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu alemán Friedrich Wilhelm Ludwig Kraenzlin y espublizáu en Berlín en dos volúmenes nos años 1897-1904.
Escudu d'A Veiga
L'escudu d'A Veiga (Asturies) presenta una representación acuartelada.
Al timbre corona real, abierta.
Ye emplegáu pol ayuntamientu ensin sanción llegal, tomando como referencia l'emblema inventáu por Bellmunt y Canella pa la so obra Asturies, y na que tomen los elementos más representativos de cada conceyu. Anguaño l'escudu presenta la única esceición de l'emplegu de la corona real, en cuenta de la del príncipe qu'usaran ellos.
Tabla añal del sieglu IX e.C.
Tabla añal del sieglu X e.C. - Sieglu X e.C. | Sieglu VIII e.C. - Tabla añal del sieglu VIII e.C.
Yuya Hikichi
Hai delles persones que se llamen Shingo Morita:
Nançois-sur-Ornain
Nançois-sur-Ornain ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Thélis-la-Combe
Thélis-la-Combe ye una comuña francesa del departamentu de Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Deísmu
El deísmu (del llatín deus: «dios») ye la postura filosófica qu'acepta la conocencia de la esistencia y la naturaleza d'un Dios o más dioses, al traviés de la razón y l'esperiencia personal, en llugar de faelo al traviés de los elementos comunes de les relixones teístes como la revelación direuta, la fe o la tradición.
Polo xeneral, un deísta ye aquel que s'inclina a aseverar la esistencia d'un Dios supremu o más, pero non necesariamente practica una relixón, y niega la intervención divina nel mundu. Sicasí, dientro de relixones como'l hinduismu, el budismu y l'helenismu pueden esistir postures deístes. Nesti casu, quien les siguen a cencielles creen que Dios (o los dioses), nun intervinieron nel mundu más que pa crealo.
Historia del deísmu
Los raigaños del deísmu tán nos filósofos de Grecia, que'l so plantego deísta yera non a un solu dios, sinón a dellos dioses, por tar somorguiaos nuna cultura por milenios politeísta. Podría fechase a partir del sieglu V e.C. d'equí p'arriba, siendo Sócrates, Platón y Epicuro los más prominentes, y que la so continuidá trescendió con Aristóteles (sieglu IV a. C). Tamién entronca colos principios epicúreos atopaos nos sos "paradoxes". Esisten delles obres que traten el deísmu nesta dómina, puede citase Apoloxía de Sócrates (Ἀπολογία Σωκράτους), que ye una obra de Platón. Otra d'importancia foi la versión de Xenofonte, na so tamién tituláu Apoloxía de Sócrates. Dambes escrites polos sos discípulos, enceten el xuiciu que-y fixo Atenes a Sócrates por inventar nuevos dioses y despreciar los establecíos. Nes mesmes, trescríbese la defensa puramente deista de Sócrates, y les interpretaciones deístes de los sos autores.
Tres la cayida de Grecia en manes de Roma, y antes del empiezu de la Edá Media (s. IV d. C.), la práutica de la filosofía quedó dexada solamente al cleru cristianu. Despinta por dellos sieglos a la sociedá, nun ye hasta la dómina de la Ilustración, a fines del sieglu XVII, que'l movimientu deísta llega al so apoxéu a partir de los escritos d'autores ingleses y franceses, como Thomas Hobbes, Jean Jacques Rousseau y Voltaire.
Mientres el periodu xacobín (1793-1794) de la Revolución Francesa, Robespierre decretó'l deísta «cultu al Ser Supremu» frente al atéu. Coles mesmes influyó nos escritos de los padres fundadores norteamericanos, como John Adams, Ethan Allen, Benjamin Franklin, Thomas Jefferson, James Madison, George Washington y, sobremanera, Thomas Paine. Concretamente los principios deístes tuvieron un efeutu nes estructures polítiques y relixoses d'EE.XX., como son la separación de la Ilesia y l'Estáu, y la llibertá relixosa. Col tiempu'l deísmu tamién llevó al desenvolvimientu de grupos relixosos, tales como'l Unitarismu que se convirtió más tarde nel Unitarismu universalista.
El deísmu sigue hasta l'actualidá nes formes de deísmu clásicu y deísmu modernu.
Descripción xeneral
Los deístes típicamente tamién tienden a refugar los acontecimientos sobrenaturales (milagros, profecíes, etc.), les interpretaciones de los llibros relixosos. Por ello, de cutiu utilicen l'analoxía de les divinidaes como reló, o la idea d'un Dios cósmicu. Lo que pa les relixones entamaes son revelaciones divines y llibros sagraos, la mayoría de deístes entiende como interpretaciones deducíes por otros seres humanos, más que como fontes autorizaes, pero podríen aceptales como inspiración espiritual, recibíes nuna busca personal. Los deístes aseguren que'l mayor don divín a la humanidá nun ye la relixón, sinón «la capacidá de razonar».
Los deístes, polo xeneral, refuguen la relixón entamada y los dioses personales «revelaos», argumentando que les divinidaes nun intervienen de forma dalguna nos queferes del mundu. Pa ellos, revelar a sigo mesmos indireutamente al traviés de les lleis de la naturaleza descrites poles ciencies naturales.
P'afirmar l'usu de la razón na relixón, el deísmu dexa utilizar en mayor o menor midida'l argumentu científicu, el argumentu teolóxicu y otros aspeutos de la llamada «relixón natural».
Les corrientes filosófiques deístes tienen una concepción cosmolóxica d'un Dios o más, este creó l'Universu que ye una manifestación de sigo mesmu. L'Universu sería'l gran reló que'l so funcionamientu afacer a unes lleis establecíes, onde determinaos acontecimientos desenvolver en función a la so propia naturaleza, pero nun pueden ser alteriaos polos sos creadores.
Postures
Los deístes acepten la esistencia de Dios, pero atópense fuertemente insatisfechos o nun concordar con tolos postulaos de les relixones y cuestionen constantemente les sos principales afirmaciones. Por ello considérase que'l deísta:
Nant-le-Grand
Nant-le-Grand ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Tour de Francia 2006
El 93º Tour de Francia apostar del 1 al 23 de xunetu de 2006 sobre un percorríu de venti etapes más el prólogu inicial y con un total de 3.657 km, que'l vencedor cubrió a una velocidá media de 40,784 km/h. La carrera empezó en Estrasburgu y terminó en París, nel clásicu final de los Campos Elíseos, pasando por un total de seis países distintos: Francia, Países Baxos, Bélxica, Luxemburgu, Alemaña y España. Per primer vegada dende 1999, nun hubo contrarreló por equipos.
El vencedor final foi Floyd Landis, anque menos d'una selmana dempués foi quitáu del so títulu al resultar positivu nun control antidoping. Tres un llargu procesu, la victoria foi axudicada al segundu clasificáu, l'español Óscar Pereiro.
Preámbulu y favoritos
Por cuenta de esto, y a l'ausencia del vencedor nos siete últimes ediciones, Lance Armstrong, esta edición del Tour presentábase como bien abierta y ensin escamplaes favorites. Ente los aspirantes a reinar na prestixosa carrera ciclista, taben los norteamericanos Floyd Landis y Levi Leipheimer, l'alemán Andreas Klöden, l'español Alejandro Valverde, el rusu Denis Menchov, l'australianu Cadel Evans, los italianos Damiano Cunego y Gilberto Simoni, l'ucraín Yaroslav Popovych y el francés Christophe Moreau.
Desenvolvimientu de la competición
thumb|250px|Óscar Pereiro, vencedor del Tour de Francia 2006.
Como davezu asocedió n'ediciones pasaes, la primer selmana de competición sirvió casi puramente pal llucimientu de los sprinters. L'australianu Robbie McEwen, que llogró tres trunfos parciales, foi unu de los grandes beneficiaos, según Óscar Freire, que llogró otros dos trunfos.
La 7ª etapa foi la primer etapa decisiva de la carrera, una contrarreló de 52 quilómetros na que s'impunxo l'ucraín Serhiy Honchar y na que dellos favoritos amosaron les sos primeres debilidaes.
El rusu Denis Menchov imponer na segunda etapa d'altu monte, la 11ª, con final en Pla de Beret. Aquel día, l'americanu Floyd Landis vistir de mariellu y presentábase como'l rival a bater. Al términu de la etapa, Carlos Sastre yera'l meyor español clasificáu, 5º na xeneral.
Na 13ª etapa produció la gran escapada d'esta edición del Tour de Francia. Seis ciclistes saltaron del pelotón alredor del quilómetru 20 y adquirieron una importante ventaya que, a la fin de la etapa, sería casi de trenta minutos. El vencedor de la etapa foi l'alemán Jens Voigt, magar el gran trunfador de la xornada foi l'español Óscar Pereiro, segundu na etapa, que-y arrampuñó'l maillot de líder a Landis.
La 15ª etapa del Tour terminaba nel míticu visu d'Alpe d'Huez. El luxemburgués Frank Schleck imponer na mesma, y el norteamericanu Landis recuperó'l maillot mariellu por tan solo diez segundos, magar ente'l restu de favoritos nun hubo mayores diferencies. Sicasí, Landis sufriría una terrible páxara a otru día, nuna etapa na que se xubieron, ente otros, el Col du Galibier y el Col de la Croix de Fer. Michael Rasmussen, escapáu mientres gran parte de la etapa, facer cola victoria d'etapa, y Pereiro recuperó'l lideralgu. Landis perdió más de diez minutos na llinia de llegada.
Landis, qu'aparentemente dixera adiós a les sos posibilidaes de ganar el Tour, atacó na 17ª etapa dende bien lloñe y cobró una importante ventaya sobre'l grupu de los favoritos. La incapacidá del Caisse d'Epagne d'amenorgar les diferencies col ciclista norteamericanu y la falta de collaboración ente'l restu d'equipos fuertes, principalmente CSC y T-Mobile, fixeron que Landis llograra algamar hasta nueve minutos de ventaya, que seríen amenorgaos na última ascensión mercé al ritmu de los persiguidores. A pesar de dicha amenorgamientu, Landis asitiábase terceru na xeneral d'un Tour que paecía perdíu, a namái mediu minutu del líder, Pereiro. Carlos Sastre, que tamién atacara nel últimu puertu, yera segundu a dolce segundos. thumb|150px|Floyd Landis col maillot mariellu. El norteamericanu foi descalificáu por un positivu nun [[dopaxe|control antidóping.]]
Con éses el Tour decidir na 19ª etapa, una contrarreló bien llarga de 57 quilómetros y terrén dificultosu. Landis, que partía como favoritu, nun falló, y batió tantu a Pereiro como a Sastre, convirtiéndose asina nel socesor del so compatriota Lance Armstrong. Óscar Pereiro foi capaz finalmente de terminar 2º, y l'alemán Andreas Klöden, 3º, en arrampuñándo-y a Carlos Sastre dicha posición.
Thor Hushovd, vencedor de la etapa prólogu, tamién s'impunxo na última etapa, con final nos tradicionales Campos Elíseos. Robbie McEwen foi'l vencedor de la clasificación por puntos y Michael Rasmussen el vencedor de la del monte, per segundu añu consecutivu.
Epílogu
Trés díes depués de la finalización del Tour, el 26 de xunetu, la UCI fixo un comunicáu nel cual anunciábase qu'un ciclista podría dar positivu nun control antidopaxe. A otru día, l'equipu ciclista Phonak informó que l'americanu Floyd Landis diera positivu per testosterona nel control antidopaxe de la decimoséptima etapa.
El 5 d'agostu confirmóse'l positivu del ciclista d'Estaos Xuníos tres la realización del contraanálisis, lo que significó la so espulsión del equipu ciclista Phonak. A falta de la confirmación oficial, que podría tardar dellos meses, Óscar Pereiro convertir en virtual vencedor del Tour de Francia.
El 18 de xineru de 2007, salió a la lluz el posible positivu de Pereiro (al pie de otros ciclistes) por consumu de salbutamol, un anabolizante prohibíu que forma parte d'una melecina contra'l asma. La AFLD (Axencia Francesa de Llucha contra'l Dopaxe) archivó'l casu'l 25 de xineru. En febreru de 2007, Landis entá nun fuera quitáu del títulu de vencedor, retrasándose la so audiencia cola AFLD hasta xunu de 2007 pa dexar primero la comparecencia del corredor ante la USADA (axencia d'Estaos Xuníos de llucha contra'l dopaxe), al tar el ciclista federáu n'Estaos Xuníos.
El 20 de setiembre, la USADA ratificó'l positivu y la sanción de dos años pal ciclista norteamericanu. El 22 de setiembre, la UCI anunció oficialmente a Pereiro como vencedor del Tour de Francia 2006. Finalmente, el 15 d'ochobre'l organizadores del Tour de Francia mover a Madrid y apurrieron a Pereiro el maillot mariellu y el troféu de ganador del Tour na sede del Conseyu Cimeru de Deportes.
Clasificación xeneral
La clasificación xeneral concluyó de la siguiente forma:
Yuya Hikichi (1990)
Yuya Hikichi (曵地 裕哉, ) ye un futbolista xaponés.
Llagu Natron
El llagu Natron ye un llagu saláu endorreico africanu alcontráu nel Gran Valle del Rift, en Tanzania, na frontera con Kenia. Al pie de él atopa'l estratovolcán Ol Doinyo Lengai. La so superficie averada ye de 600-800 km², anque puede llegar a algamar los 1.040 km², y de él estrayen sales de cloru, sodiu y magnesiu.
Les sos agües tán tiñíes de colloráu pola proliferación d'algues. Nél puédense apreciar formaciones d'espirales de carbonatu sódicu que surden de les fondures de la tierra al traviés de guéiseres. Estes espirales decoren la superficie de les sos agües, según la sosa atropar nes veres como una espluma blanca.
Los únicos capaces de sobrevivir nesti ambiente son los pexes Alcolapia alcalica, afechos a les sos dures condiciones, y los flamencos, que peracaben les sos algues penerando les agües alcalines col so picu.
Natalie Jenkinson
Natalie Jenkinson ye una deportista australiana que compitió en yudu, ganadora de dos medayes de plata nel Campeonatu d'Oceanía de Yudu nos años 1998 y 2000.
Zorita de la Frontera
Zorita de la Frontera ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Llión. Intégrase dientro de la contorna de la Tierra de Peñaranda. Pertenez al partíu xudicial de Peñaranda y a la Mancomunidá Margañán.
El so términu municipal ta formáu poles llocalidaes de Zorita de la Frontera y el despoblado de Aldehuela de les Flores, ocupa una superficie total de 32,13 km² y según los datos demográficos recoyíos pol INE nel añu, cuenta con una población de habitantes (97 homes y 86 muyeres).
Símbolos
thumb|left|100px
Escudu
Escudu partíu. 1º en campu de plata, lleón rampante de gules, armáu y coronáu d'oru. 2º en campu d'azur, pinu arrincáu d'oru. Al timbre Corona Real zarrada.
Bandera
Bandera rectagular de proporciones 2:3, formada por dos franxes verticales iguales, siendo blanca con lleón rampante colloráu, armáu y coronáu de mariellu, la del estil y azul con pinu arrincáu mariellu la de la batiente.
Etimoloxía
thumb|left|Detalle del mapa A new and accurate map of Spain & Portugal, realizáu en 1700 por A. G. Whitehead, nel que se recueye Zorita como Corita El topónimu Zorita ye posible que tenga un orixe árabe, que'l so significáu sía palombu azul. El términu "de la frontera" deber a que'l pueblu taba asitiáu na frontera de Llión y de Castiella mientres los sieglos XII y XIII, concretamente nel territoriu adscritu al Reinu de Llión.
Historia
La so fundación remontar a la repoblación efectuada polos reis de Llión na Edá Media, quedando integráu nel cuartu de Villoria, dientro de la xurisdicción de Salamanca y el Reinu de Llión, denominándose entós Çurita. Cola creación de les actuales provincies en 1833, quedó encuadrada na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa, formando parte del partíu de Peñaranda de Bracamonte.
Nucleos de población
El conceyu estremar en dos nucleos de población, que teníen la siguiente población en 2015 según l'INE.
Natalie J. Robb
Natalie Joy Robb ye una actriz escocesa, más conocida por interpretar a Moira Barton na serie Emmerdale Farm.
Carrera
Tuvo na banda The Kinky People y cantó el cantar «I Will Be There» col grupu Absolutely. En 1997 llanzó'l senciellu «Keep Your Love» col grupu Partizan.
En 1995 interpretó a Kate McCready nel episodiu "Legends", enantes interpretara a Sheila MacIntosh nel episodiu "Violent Delights" en 1992.
Nant-le-Petit
Nant-le-Petit ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Llagu Eyasi
El llagu Eyasi ye un llagu estacional, poco fondu y saláu, que drena una pequeña cuenca endorreica alcontrada al norte de Tanzania. Atópase no fondero del Gran Valle del Rift, na base de la pandu del Serengeti, al sur del Parque nacional Serengueti y darréu al suroeste del cráter del Ngorongoro, na sierra del Cráter. El llagu tien forma allargada, d'orientación suroeste-nordeste, y atópase na caña Eyasi-Wembere del Gran Valle del Rift. Forma parte d'un sistema de numberosos llagos nel Gran Valle del Rift.
El primer européu que columbró'l llagu foi l'esplorador austriacu Oscar Baumann (1864–1899) na llamada Espedición Masai de 1891-1893.
Réxime hídricu
El principal apurra d'agua del llagu ye'l ríu Sibiti, qu'entra nel llagu pol estremu suroeste formando un delta debíu al apurra d'abondosos sedimentos. Esti ríu flúi polo xeneral tol añu, a lo menos nos años más húmedos, una y bones los otros afluentes son de temporada. El segundu ríu n'importancia ye'l Baray, que desagua pol nordés, y que'l so caudal .aumentó nos últimos años por cuenta de la deforestación de les tierres altes del Cráter. El lladral suroeste del monte Oldeani, unu de los volcanes de Ngorongoro, drena direutamente nel estremu nordés del llagu. El fluxu del ríu Budahaya/Udahaya, que desagua nel banzáu Yaeda al sureste del llagu, foi en ciertes dómines la segunda fonte del llagu, pero menguó por cuenta de la esviación de l'agua na sierra Mbulu. L'apurra d'agua dende'l Serengeti ye menor, siendo'l mayor fluxu'l del ríu Sayu.
Les fluctuaciones estacionales del nivel de l'agua nel llagu, que depende de les precipitaciones, son bien amplies, anque la mariña noroccidental ta constreñida polos cantiles del pandu del Serengeti. Mientres la estación seca, el llagu puede ensugase casi na so totalidá, especialmente n'años secos, de cuenta que los pastores datooga y los pañadores hadza crucien el llagu a cuerpu, pero n'años d'El Neñu puede anubrir les sos riberes y atraer a hipopótamos dende'l Serengeti. Ye una parada estacional pa la migración de los flamencos. El llagu da soporta a pequeñes pesquerías locales n'años húmedos, pero polo xeneral los bagres y pexes con pulmones prindar nos regueros y manantiales qu'alimenten el llagu. Inclusive mientres los periodos húmedos, les fondures del llagu suelen permanecer menores d'un metro.
Poblamientu
Los hadza, un pueblu de vezos primitivos, habiten en parte del territoriu circunlacustre y atópense na mayoría de les riberes, anque son pocos los campamentos a lo llargo de la mayor parte del Serengeti, que ye territoriu maasai. Los datoogas habiten nel valle de Yaeda escontra'l sureste; los isanzus nel sur, y los sukumas, nel valle del ríu Sibiti nel suroeste. Los iraqws vivieron tradicionalmente nel otru llau de Yaeda, pero llegaron en númberu cada vez mayor al Baray, qu'agora ye la principal rexón de cultivu de cebolla d'África oriental.
Marcelo Soares
Marcelo Soares ye un futbolista brasilanu.
La Tour-en-Jarez
La Tour-en-Jarez ye una comuña francesa del departamentu de Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
2000
Abreviatures
° : fecha de nacencia
† : fecha de la muerte
Orchideenbuch
Orchideenbuch (embrivíu Orchid.-Buch) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu alemán, Berthold Stein. Espublizóse en Berlín nel añu 1892 col nome d'Orchideenbuch: Beschreibung, Abbildung und Kulturanweisung der empfehlenswertesten Arten.
Lamprotornis pulcher
Lamprotornis pulcher ye una especie d'ave passeriforme de la familia Sturnidae.
Puede ser atopada nos siguientes países: Burkina Fasu, Camerún, Chad, Costa de Marfil, Eritrea, Etiopía, Gambia, Ghana, Guinea, Guinea-Bisáu, Malí, Mauritania, Níxer, Nixeria, Senegal, Sudán y Togu.
La Tourette (Loira)
La Tourette ye una comuña francesa del departamentu de Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Nantillois
Nantillois ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
1999
1999 (MCMXCIX) foi un añu normal entamáu en vienres nel calendariu gregorianu.
Foi declaráu Añu Internacional de les Persones Mayores poles Naciones Xuníes. Abreviatures
° : fecha de nacencia
† : fecha de la muerte
Xineru-marzu
right|thumb|200px|Mapa de los países de la eurozona. N'azul, los qu'adoptaron l'euru'l 1 de xineru de 1999.
Nantois
Tien una población de y una superficie de  km².
Trelins
Trelins ye una comuña francesa del departamentu de Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Negaraku
Negaraku o Negara Ku ye'l himnu nacional de Malasia. La traducción del títulu significa El mio país.
Historia
A la de independencia, cada unu de los once estaos de Malaya que formaron la nueva federación tenía'l so propiu himnu, pero nun había nengunu pa la mesma federación en xunto. Tunku Abdul Rahman, nesi entós ministru d'interior, entamó un comité col fin d'escoyer un himnu nacional. A suxerencia d'este, se aió una competición mundial, con 514 propuestes que nun s'atoparon convenientes.
Ante esto, el comité decidó convidar a compositores de reputación internacional que consideraren los candidatos. El compositores escoyíos fueron Benjamin Britten, Sir William Walton, qu'había compuestu faía poco la marcha de la coronación de la reina Sabela I, el compositor americanu Gian Carlo Menottiy Zubir Said, futuru autor del himnu nacional de Singapur. Estos fueron refugaos tamién.
Toshio Shimakawa
Toshio Shimakawa (島川 俊郎, ) ye un futbolista xaponés.
Negaraku
Historia
El comité entós dio la vuelta al himnu del estáu de Perak. El 5 d'agostu de 1957 foi escoyíu pola mor del "sabor tradicional" de la so melodía. Les nueves lletres pal himnu nacional fueron escrites de mancomún polos xueces - con Tunku presidiéndo-yos. Entós, entá como himnu del estáu de Perak, yera un cantar bien conocida sol títulu de Terang Bulan ("lluna brillosa "de Malaya).
El cantar fuera bien popular na isla de Mahé nes Seixeles onde'l Sultán de Perak tuviera viviendo antes exilado. Ende oyer nun conciertu públicu na isla, un cantar obra del autor Pierre Jean de Beranger (1780-1857), que nació y morrió en París. Cuando convidaron un miembru de la familia real de Perak a una receición n'Europa, preguntáron-y cuál yera'l so himnu del estáu, lo que-y fixo dar se cuenta de que'l so estáu nun tener un himnu. Pa nun quedar mal, dio en tararear la melodía yá mentada. Asina nació l'himnu.
La composición foi introducida más palantre nun Bangsawan indonesiu (ópera), que se realizaba en Singapur. Nesti tiempu, la melodía aportó a desaxeradamente popular y foi-y dáu'l títulu de Terang Bulan. Amás de suprestigio como l'himnu del estáu de Perak, el cantar convertir nuna melodía popular, tocada nos partíos, en cabaretes y cantada por casi toos nos años 20 y los años 30 (güei, poques gracies, dende independencia, nun s'usa como melodía popular, y cualquier usu asemeyáu ta prohibíu).
Negaraku foi presentáu con un tambor "qu'acapia a l'audiencia a l'atención, y anuncia una paz permanente, onde la nación canta los sos compromisos de llealtá al rei y al país. Sigue serenamente espresando la unidá de la nuesa población multiétnica y la nuesa gratitud al dios poles sos bendiciones. Y la música repite la coda, rogando pola seguridá del nuesu rei, tres los que vien un crescendo del tambor, que remata nuna conclusión conmovedoramente digna."
L'himnu recibió una nueva forma 1992, que se probó impopular. Dalgunos malayos llegaron hasta a dicir que'l tempo alteriáu asemeyar a música del circu. En xunetu de 2003 sopelexar na prensa de Malasia que l'himnu sería camudáu per segunda vegada y el títulu pasaría a ser Malaysiaku. Tres una protesta pública, el cambéu del nome foi refugáu, pero l'himnu volvió al periodu pre-1992 del compositor Wah Idris.
La recién tentativa del gobiernu de guardar el quitar el violín fadió a la mayoría de los malayos, hasta tal puntu que se considera imprudente faer cualquier alteración ensin el sofitu d'un referendu popular.
En malayu
Negaraku, tanah tumpahnya darahku,
Rakyat hidup, bersatu dan maju,
Rahmat bahagia, Tuhan kurniakan,
Raxa kita, selamat bertakhta.
N'español
O la mio tierra,
La tierra onde la mio vida empezó,
Onde la xente vive n'harmonía y prosperidá,
Con bendiciones Dios-daes de la felicidá,
Los nuesos reinaos del rei en paz.
2001
Abreviatures ° : fecha de nacencia † : fecha de la muerte
Nepvant
Nepvant ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Sogdiano
thumb|right|250px|La rexón de la Sogdiana pel añu 300 e. C. thumb|right|250px|Sogdianos apurriendo ufriendes a Buda según un frescu del [[sieglu VIII.]] Los sogdianos fueron un pueblu de llingua irania que vivieron nuna zona qu'ocupa parte de los actuales Taxiquistán y Uzbequistán y que englobaba les ciudaes de Samarcanda y Bujará.
Los estaos sogdianos, anque nunca tuvieron xuníos políticamente, centráronse alredor de la ciudá de Samarcanda. Taben al norte de Bactriana, ente'l Oxus (Amu Daria) y el Jaxartes (Sir Daria) y tomaben el fértil valle del Zeravshan. Mientres l'Alta Edá Media, el territoriu estender escontra'l norte gracies a una política d'asentamientos coloniales más allá del llagu Issyk-Kul.
La roca Sogdiana de Ariamzez, una fortaleza, foi prindada nel 327 e. C. poles tropes d'Alexandru Magnu que xunió Sogdiana y Bactriana nuna única satrapía. Darréu integróse nel reinu grecobactriano, fundáu por Diodoto I, hasta que los escites ocupar a mediaos del tercer sieglu e. C.
Sunao Hozaki
Sunao Hozaki (保﨑 淳, ), ye un futbolista xaponés.
Sogdiano
Los sogdianos ocuparon una posición clave na Ruta de la Seda y desempeñaron un destacáu papel facilitando les transaiciones comerciales ente China y Asia Central. Empecipiaron los sos contactos con China dempués de que l'esplorador Zhang Qian visitára-yos mientres el reináu del emperador Wu. Qian escribió un informe sobre la so visita a Asia central.
Tres la visita y l'informe de Zhang Qian, les rellaciones comerciales chines con Asia central y los sogdianos floriaron; China unvió numberoses misiones a la zona mientres el sieglu I e. C. sicasí, los comerciantes sogdianos yeren menos importantes qu'otros mercaderes de la ruta de la seda como los indios y los bactrianos.
Los sogdianos yeren famosos pola so tolerancia escontra les distintes creencies relixoses. El budismu, el maniqueísmu, el nestorianismu y el zoroastrismu teníen numberosos siguidores. Los sogdianos sirvieron pa la tresmisión del budismu al traviés de la ruta de la seda, hasta'l periodu de la invasión musulmana del sieglu VIII. Gran parte de la información sobre la cultura sogdiana y del so idioma vien de los numberosos testos relixosos que dexaron escritos.
L'idioma de los sogdianos, el idioma sogdiano, pertenecía al grupu iraniu de les llingües indoeuropees y taba estrechamente rellacionáu col bactriano, otru de los principales idiomes falaos na rexón. L'idioma sogdiano utilizaba diversos sistemes d'escritura, toos derivaos del alfabetu araméu.
La mayoría de los sogdianos fuéronse entemeciendo de forma gradual con otros grupos como los bactrianos, los turcos o los perses del Imperiu aqueménida y empezaron a falar en idioma persa (los actuales taxiquistaninos) o (tres la conquista túrquida d'Asia Central) n'uzbecu; son los oríxenes de los actuales pueblos uzbecu y tayiko.
Orchids of Borneo
Orchids of Borneo (embrivíu Orchids Borneo) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu ya importante esplorador inglés Phillip James Cribb, espublizáu en tres volúmenes nos años 1991-1994.
La Tuilière
La Tuilière ye una comuña francesa del departamentu de Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Natalie Joyce
Nacida en Norfolk (Virginia), Joyce empecipió la so carrera cinematográfica nuna serie de comedies de dos bobines (20-25 minutos de duración averada) producida pola compañía d'Al Christie. Foi nomada una de les WAMPAS Baby Stars del añu 1925, xunto a actrices como Olive Borden (que yera prima de Natalie), Joan Meredith, Dorothy Revier, Mary Brian, y otres. En 1928 Joyce formó parte del repartu de Through The Breakers. Esti títulu representó l'entamu del usu del procesu de soníu llamáu Picturetone, desenvueltu por Lewis J. Selznick. Producida por Sax-Gotham Productions, la película foi dirixida por Harold Shumate.
En retirándose del cine mientres un tiempu, Joyce volvió con The Soul of the Tango (1930). Producida pol direutor James Cruz, la repartida incluyía a Myrna Loy y Olive Tell. El filme foi un productu de Metropolitan Studios. Joyce actuó nel papel d'una inocente.
Orchids of Southern Ryukyu Islands
Orchids of Southern Ryukyu Islands (embrivíu Orchids S. Ryukyu Islands) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu conxuntamente por Leslie A. Garay & Herman Royden Sweet. Espublizóse en Cambridge (Massachusetts) nel añu 1974.
Unias
Unias ye una comuña francesa del departamentu de Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Lamprotornis superbus
Lamprotornis superbus ye una especie d'ave paseriforme de la familia Sturnidae. Alcuéntrase tantu na sabana como nes rexones más verdes del África oriental. Tamién ye frecuente nes rexones suburbanes y urbanes de munches ciudaes n'Etiopía, Somalia, Uganda, Kenia y Tanzania. thumb|left|Estornín sobeyosu en vuelu. Taita-Hills, Kenya.
El plumaxe ye de cinco colores: negru, azul verdoso, azul metálico, blancu y colloráu. Un exemplar adultu mide aproximao 18 centímetros.
Aliméntase esencialmente d'inseutos, merucos, granos y frutos que busca nel suelu, pero nos ambientes urbanos suel averase a los seres humanos pa llograr alimentos.
Los niales son construyíos n'arbustos, n'árboles de medianu altor y tamién en roqueríos. En cada puesta la fema deposita cerca de 12 güevos que son guaraos mientres doce díes. Del cuidáu de les críes encárguense tantu les femes como los machos.
Bibliografía
Dale Zimmerman, Donald A. Turner y David J. Pearson. Birds of Kenya and Northern Tanzania, Princeton University Press, 1999, ISBN 0-691-01022-6
Laniarius aethiopicus
Laniarius aethiopicus ye una especie d'ave na familia Malaconotidae. Ye una ave paserina de tamañu medianu qu'habita n'África al sur del Sahara. Esta ye una especie bien diversa con numberoses subespecies y morfismos, lo cual representó un problema na so taxonomía, ya investigaciones recién suxuren que la mesma tendría de ser estremada en delles especies.
Orchids of Venezuela: An Illustrated Field Guide
Orchids of Venezuela: An Illustrated Field Guide (embrivíu Orchids Venezuela) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu conxuntamente por G.A.Romero & Carnevali y espublizáu en Cambridge (Massachusetts) en tres volúmenes nel añu 1979.
Yuki Shimada
Yuki Shimada (島田 祐輝, ), ye un futbolista xaponés.
Nettancourt
Nettancourt ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Natalie Kampen
Natalie Kampen foi una historiadora del arte d'Estaos Xuníos y profesora d'estudios de les muyeres.
Nació Natalie Boymel en 1944 en Filadelfia de Pauline Friedman y Jules Boymel. Recibió'l so B.A. y la maestría pola Universidá de Pennsylvania en 1965 y 1967, respeutivamente. Y porr la Brown University, recibió la so PhD en 1976. La so tesis analizó representaciones de muyeres llaborables romanes de la segunda y tercer centuria d'Ostia Antica. Enseñó na Universidá de Rhode Island de 1969 a 1988. Enseñó estudios y hestoria d'arte de les muyeres en Barnard Universidá.
Foi patrona de Hera Galería, una cooperativa d'artistes feministes en Wakefield, Rhode Island.
Foi honrada Muyer del Añu pola Asociación pa Muyeres Profesionales y Académiques en 1988.
Finó en Wakefield, Rhode Island.
Unieux
Unieux ye una comuña francesa del departamentu de Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Sociedá abierta
Sociedá abierta ye un términu introducíu pol filósofu Henri Bergson. Según él, eses sociedáes tienen Gobiernos que son tolerantes y respuenden a los deseos y moliciones de la ciudadanía con sistemes políticos tresparentes y flexibles. Los órganos del Estáu nun caltienen secretos ente sigo o del públicu. Nin el Gobiernu nin la sociedá son autoritarios y el conocencia común o social pertenez a toos. La llibertá y los derechos humanos son el fundamentu de la sociedá abierta.
Darréu, Karl Popper retomó'l términu nel so ensayu La sociedá abierta y los sos enemigos, ellaborándolo en conxunción con una proposición de Bertrand Russell y definir como'l sistema políticu nel cual los líderes políticos o'l Gobiernu son reemplazaos ensin necesidá de violencia o derramamiento de sangre, a diferencia de les sociedaes autoritaries, nes cualos el mecanismu de reemplazu de Gobiernos ye la revolución o'l golpe d'Estáu. Adicionalmente, él describe a esa sociedá abierta como aquella na que los individuos tienen la necesidá de tomar decisiones personales; a diferencia de les sociedaes tribales o a les apoderaes pol pensamientu máxicu o coleutivista.
Na visión de Popper, les sociedaes tribales y coleutivistes nun estremen ente les lleis naturales y les costumes y, arriendes d'ello, nun ye probable que los individuos desafíen o cuestionen lleis o costumes qu'ellos consideren tienen una base sagrada o natural. Asina, los empiezos d'una sociedá abierta enmarcar na observación d'una distinción ente les lleis naturales y les feches pol home y la consecuente medría de la responsabilidá personal y la necesidá de responder moralmente poles decisiones (nótese que Popper nun ve esa situación incompatible coles creencies relixoses (Op cit. capítulu 5, parte III). Popper añede que tanto'l individualismu como la crítica social y el humanitarismo (la doctrina de que'l deber de los individuos ye promover el bienestar humano) nun pueden ser suprimíos una vegada que la xente faise consciente d'ellos, y que, poro, ye imposible volver a o imponer una "sociedá zarrada".