cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
La 8
De CyL8 a La 8
Esta canal foi conocida como CyL8 o El Ocho de Castilla y León Televisión dende la so creación, hasta'l 4 de setiembre de 2011, cambéu anunciáu pol director xeneral de Radio Televisión de Castiella y Llión el día 31 d'agostu na presentación de la nueva temporada televisiva.​ Nesta nueva temporada, CyL7 y CyL8 pasaríen a llamase CYLTV y La 8. Dichu cambéu fai efectivu a les 00:00 hores del llunes 5 de setiembre de 2011, cuando camuda'l logotipu de la cadena, pasando a ser una figura con fondu coloráu y el 8 nel so interior, y na información de la canal apaez La 8 en cuenta de CyL8 y el nome del centru territorial dende'l que s'emite.
Programación y conteníos
Para la ellaboración de dichos conteníos, Radio Televisión de Castiella y Llión cunta con centros de producción territorial nos nueve capitales de provincia castellanoleonesas: Ávila, Burgos, Llión, Palencia, Salamanca, Segovia, Soria, Valladolid y Zamora, amás d'en Ponferrada, capital de la contorna berciana. La singularización d'esta canal, coles mesmes, fai que'l so nome públicu suela dir acompañáu pol del centru territorial dende'l qu'emite les sos desconexones.
La 8, según CYLTV, contrata conteníos colos distribuidores: FORTA, Retelsat, LocalVisión y MunicipalTV.
La 8 llogró unu de los sos meyores datos d'audiencia diaria'l 28 de mayu de 2017 gracies al partíu de playoff d'ascensu a Segunda División qu'enfrentó a Cultural Leonesa y el FC Barcelona B, con un 2,3% de cuota de pantalla.
Series de La 8
Reposiciones:
María Teresa Murillo
María Teresa Murillo Pulido foi una botánica colombiana.
Desenvolvió la so carrera en Ciencies Naturales na Universidá Nacional de Colombia.
Crouttes-sur-Marne
Crouttes-sur-Marne ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ventosa (Candamu)
Ventosa ye una aldea de la parroquia del mesmu nome nel conceyu asturianu de Candamu.
Alcuéntrase a 8,00 km de Grullos, la capital del conceyu, a un altor mediu de 350 msnm y tien una población de.
Ropalodontus populi
Distribución xeográfica
Alcuéntrase nel sur d'Europa.
Bill Still
William T. Still, más conocíu como Bill Still, ye un periodista, productor de cine y autor d'Estaos Xuníos. Él foi conocíu como un reformista monetaria a través de les películes The Money Masters y The Secret of Oz, y el llibru No more national debt, que se centren nel sistema monetaria d'EE.XX. y la necesidá de la reforma. The Secret of Oz foi gallardoniáu como Meyor Documental nel Festival Beloit International Film Festival. Enantes de les eleiciones presidenciales de 2012, espresó la so interés de representar el Partíu Llibertariu (Libertarian Party).
Erupción solar
thumb|250px|Erupción solar.
Una erupción solar ye una lliberación súbita ya intensa de radiación electromagnético na Cromosfera del Sol con una enerxía de bombes d'hidróxenu, d'hasta 6 × 1025 xulios, que aceleren partícules a velocidaes cercanes a la de la lluz y tán acomuñaes como precursores de les eyecciones de masa coronal. Les erupciones solares tienen llugar na cromosfera solar, caleciendo plasma a decenes de millones de kelvin y acelerando los electrones, protones y iones más pesaos resultantes a velocidaes cercanes a la de la velocidá de la lluz lluz. Producen radiación electromagnético en toles llonxitúes d'onda del espectru electromagnéticu, dende llargues ondes de radio a los más curtios rayu gamma. La mayoría de les erupciones asoceden nes rexones actives acomuñaes a llurdios solares, llazos y filamentos solares, onde remanecen intensos campos magnéticos de la superficie del Sol escontra la corona. Les erupciones solares tienen duraciones de minutos
Les erupciones solares reparar por primer vegada nel Sol en 1859. Reparáronse erupciones estelares n'otres estrelles.
La frecuencia d'estos sucesos varia, de dellos al día cuando'l Sol ta particularmente "activu" a menos d'una selmanal cuando ta "sele". L'actividá solar varia nun ciclu de 11 años (el ciclu solar). Nel cumal del ciclu suel haber más llurdios nel Sol, y polo tanto más erupciones cortiles.
Clasificación de erupciones
thumb|230px|El Sol amosando una erupción de tipu C-3. Les erupciones solares clasifíquense como A, B, C, M o X dependiendo del picu de fluxu de rayos X (en vatios per metro cuadráu, W/m²) de 100 a 800 picómetros na redoma de la Tierra, midíos na nave GOES. Cada clase tien un picu de fluxu diez vegaes mayor que l'anterior, teniendo les erupciones de clase X un picu del orde de 10-4 W/m². Dientro d'una clase hai una escala llinial de 1 a 9, asina que una erupción X2 tien dos veces la potencia d'una X1, y ye cuatro veces más potente qu'una M5. Les clases más potentes, M y X, tán acomuñaes de cutiu con dellos efeutos na redolada espacial cercanu a la Tierra. Anque se suel usar la clasificación GOES pa indicar el tamañu d'una erupción, ye namái una midida.
Dos de les erupciones GOES más grandes fueron los eventos X20 (2 mW/m²) rexistraos el 16 d'agostu de 1989 y el 2 d'abril de 2001. Sicasí, estos dos eventos fueron clisaos por una erupción el 4 de payares de 2003, que foi la erupción de rayos X más potente enxamás rexistrada. De primeres clasificar como una X28 (2.8 mW/m²). Sicasí, el detectores de GOES quedaron enchíos mientres el picu de la erupción, y anguaño piénsase que realmente tuvo ente X40 (4.0 mW/m²) y X45 (4.5 mW/m²), basándose na influencia del eventu sobre l'atmósfera terrestre. La erupción aniciar na rexón de llurdios 10486, que s'amuesa na ilustración anterior dellos díes dempués del eventu.
Créese que la erupción más poderosa de los postreros 500 años asocedió en setiembre de 1859. Foi reparada pol astrónomu británicu Richard Carrington y dexó rastros nel xelu de Groenlandia en forma de nitratos y beriliu-10, que dexa midir la so potencia entá güei.
Consecuencies
Les erupciones solares tán acomuñaes a eyecciones de masa coronal (CME), que inflúin enforma nuesa meteoroloxía solar local. Producen fluxos de partícules bien enerxétiques nel vientu solar y la magnetosfera terrestre que pueden presentar peligros por radiación pa naves espaciales y astronautes. El fluxu de rayos X de la clase X de erupciones amonta la ionización de l'atmósfera cimera, y esto puede interferir coles comunicaciones de radiu n'onda curtia, y aumentar la esfregadura colos satélites n'órbita baxa, que lleva a escayencia orbital. La presencia d'estes partícules enerxétiques na magnetosfera contribúin a l'aurora boreal y a l'aurora austral.
Les erupciones solares lliberen una cascada enorme de partícules d'alta enerxía conocida como nube de protones. Los protones pueden travesar el cuerpu humanu, provocando dañu bioquímicu. La mayoría d'estes nubes tarden dos o más hores en llegar a la Tierra tres la so detección visual. Una fulgruación asocedida'l 20 de xineru de 2005 lliberó la concentración de protones más alta midida direutamente, que tardó namái 15 minutos en llegar a la Tierra tres la so observación.
Crouy
Crouy ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Pedrosa de Río Úrbel
Pedrosa de Río Úrbel ye una llocalidá y un conceyu asitiaos na provincia de Burgos, Castiella la Vieya, na comunidá autónoma de Castiella y Llión (España), contorna d'Alfoz de Burgos, partíu xudicial de Burgos, cabecera del conceyu del so nome.
Datos xenerales
Ye un conceyu d'España, na provincia de Burgos, Comunidá Autónoma de Castiella y Llión. Tien un área de 49,06 km² con una población de 260 habitantes (INE 2007) y una densidá de 5,3 hab/km², anque la población mengua considerablemente pel hibiernu. Bañada pel ríu Úrbel.
Llocalidaes
El conceyu entiende les llocalidaes de Pedrosa (106), Lodoso (75), Marmellar de baxo y San Pedro Samuel (39).
Historia
Llugar que formaba parte, na so categoría de la Xurisdicción de Haza de Siero en del Partíu de Castrojeriz, unu de de los catorce que formaben la Intendencia de Burgos, mientres el periodu entendíu ente 1785 y 1833, nel Censu de Floridablanca de 1787, xurisdicción de realengu, alcalde pedáneo.
Antiguu conceyu de Castiella la Vieya nel Partíu de Burgos códigu INE- 09259 Nel Censu de la matrícula catastral cuntaba con 98 llares y 276 vecinos
Ente'l Censu de 1970 y l'anterior, crez el términu del conceyu porque incorpora a 09520 Lodoso y 09521 Marmellar de baxo.
Ente'l Censu de 1981 y l'anterior, incorpora'l conceyu de San Pedro Samuel, que'l so términu tenía una estensión superficial de 1268 hectárees, allugando 19 llares y 97 vecinos.
Edificios y monumentos
La ilesia de Santa Xuliana foi construyida na so mayor parte ente 1500 - 1575, anque mientres los sieglos XVII y XVIII executaron delles obres menores que contribuyeron a definir la imaxe esterna del templu y la so redolada. Primeramente, entamóse un templu de calter basilical, pero'l proyeutu camudar hasta configurar una edificación de planta de salón, siendo unu de los exemplos más tempranos d'esti tipu na provincia de Burgos.
La ilesia destaca sobremanera pola so arquiteutura, que-y da un calter esternu de solidez y homoxeneidá volumétrica, de cuenta que la ornamentación amenorgar a un segundu planu. Sicasí, hai obres que s'estremen pol so gran calidá, como delles talles de los retablos, escultures exentes y pintures. Especialmente importante ye la pieza de la patrona Santa Xuliana del retablu mayor d'estilu barrocu, que resalta pol so elegante factura, gracilidad de movimientos y delicadeza de la cara. Tamién ye bultable la decoración d'estilu platerescu qu'apaez na portada de la fachada principal (grutescos, anxelinos, cornucopias, gran roseta) y la ornamentación de los capiteles del interior del templu (motivos xeométricos, humanos, animales y vexetales).
Helena Lange
Infancia y formación
Helene Lange nació nel senu d'una familia de clase media d'Oldemburgu. Los sos padres fueron el comerciante Carl Theodor Lange y la so esposa Johanne (con apellíu de soltera tom Dieck). Cuando tenía seis años morrió la so madre. Estudió pa ser profesora y remató los sos estudios en 1871. De siguío empezó a trabayar como institutriz. A partir de 1876 trabayó como profesora y direutora d'un seminariu nuna escuela privada pa moces en Berlín con cursos adicionales pa futures maestres.
Publicaciones y llogros al traviés del so llabor asociacionista
En 1887 publicó l'escritu Die höhere Mädchenschule und ihre Bestimmung [La escuela cimera femenina y les sos directrices] como anexu a un pidimientu nel que criticaba duramente la educación femenina. A esti escritu conózse-y pol Gelbe Broschüre [folletu mariellu]. En 1890 fundó en Friedrichroda la ADLV (Allgemeiner Deutscher Lehrerinnenverein, Asociación Xeneral Alemana de Profesores). En 1896 y, ente otres razones, gracies a la so implicación, dexóse l'accesu al exame de maduror (Sistema educativu alemán) a seis muyeres nuevos en Berlín.
De 1894 a 1905 taba na presidencia del Bund deutscher Frauenvereine [Federación d'Asociaciones Alemanes de Muyeres] según presidenta de l'Asociación Xeneral Alemana de Profesores.
Helene Lange carecía un defectu visual. La so pareya Gertrud Bäumer sofitar nel so llabor y xuntes escribieron el Handbuch der Frauenbewegung (1901-1906) [Manual del movimientu feminista] y editaron la revista Die Frau (1893-1944) [La muyer].
Darréu fundó delles escueles nes que les oportunidaes yeren les mesmes pa les moces como pa los mozos, ente otros los institutos d'enseñanza secundaria de Rendsburg y tamién l'institutu Helene Lange de Fürth. Esti postreru celebró nel añu 2007 el so centenariu que coincidieron coles fiestes conmemorativas del milenariu de la ciudá.
Importancia y filosofía
Helene Lange dio clases como profesora de maestres en Berlín. Implicar na llucha pola igualdá d'oportunidaes nel ámbitu llaboral y educativo pa les muyeres, y considerar una de les representantes más destacaes de la nala moderada de los primeros tiempos del movimientu feminista alemán.
El so Feminismu taba marcáu pol diferencialismo. Señalaba la diferencia ente los xéneros» y caltuvo l'instintu maternal (¡non la maternidá!) pa la Conditio sine qua non de la feminidad. Quería correxir con influencia femenina'l desenvolvimientu equivocáu d'un mundu determináu polos homes.
Compromisu políticu
Helene Lange tuvo en 1918 ente los fundadores del DDP, pal qu'en 1919 tuvo nel Parllamentu de Hamburgu como presidente por ser la mayor. Nes eleiciones en Hamburgu en 1921 nun se presentó, por cuenta de la so edá.
Honores
En 1928 recibió la ciudadanía d'honor de la ciudá Oldenburg. A día de güei munches ciudaes tienen colgios que lleven el nome Helene-Lange-Schule. En 1923 recibió de la Universidá de Tubinga el títulu de doctora honoris causa.
María Teresa López Boegeholz
María Teresa López Boegeholz foi una académica chilena, pionera de les Ciencies del Mar. Foi una gran defensora de la perspeutiva social de les ciencies naturales, lo mesmo que de caminos alternativos y simples de la investigación y la so aplicación al manexu de los recursos marinos pal beneficiu de les comunidaes dependientes d'ellos.a
Biografía
Nació en La Unión, en 1948 empezó los sos estudios nel Institutu Pedagóxicu de la Universidá de Chile en Santiago, onde yá en 1952 desempeñábase como ayudante en docencia. Titúlase como profesora investigadora con mención en Zooloxía y, en 1966, desempeñóse como profesora titular de Zooloxía na Universidá Católica de Chile en Santiago. Depués, ente 1965 y 1966, ye convidada como profesora visitante a la Universidá Austral y la Universidá de Concepción. Nesta última casa d'estudios foi profesora titular dende 1966 hasta la so xubilación en 1998.
La so pasión pel mar espresar nes sos propies pallabres "...El mar conocer na Universidá de Chile... el profesor de zooloxía llevónos a San Antonio. Ende empecipióse'l mio interés peles zones de marees y los ecosistemes costeros.. escuchar y reparar a neños y muyeres recoyendo algues y mariscos y pescadores nes sos embarcaciones costeres. Ellí empecipiáronse 30 o 40 años nel mar..." Esta pasión llevar mientres tola so vida personal y profesional, tratando siempres d'integrar les distintes disciplines de les ciencies natural y ambiental; según ella "...la vida ye un amiestu de tantes coses bonu y malu en caúna de les sos etapes, infancia niñez, mocedá, tiempu llaboral..."
La so carrera na Universidá de Concepción empobinar a la docencia y a la formación de profesionales nes árees de bioloxía y bioloxía marina. Dirixó innumberables tesis, seminarios de títulu y práutiques profesionales de munches xeneraciones d'estudiantes. Incentivó a los sos estudiantes a arreyase viviegamente nos sos proyeutos d'investigación, especialmente nos sos tempranos estudios del desenvolvimientu de la acuicultura en Chiloé y l'espardimientu del cuidu del mediu ambiente.
"...la pesca artesanal da pasu a un términu más ampliu del cantu costeru, pa la llarga y granible franxa mariniega de Chile continental y el bordemar de les islles, fiordos, badees del sur de Chile. Dos realidad nueves, dos ecosistemes marinos distintos y complementarios. En dambos hai seres humanos que trabayen, viven, producen y ensertar nel quefer mundial.. y tán camudando les sos costumes, los sos intereses, les sos cultures...".
Década 50-60
Participación n'equipu de Profesores del Institutu Pedagóxicu pa formar pedagogos y biólogos marinos na Universidá de Chile. Los trabayos publicaos rellacionar cola Zooloxía Acuática y la Bioloxía y aspeutos ecolóxicos d'especies reinales del Conu Sur y/o d'importancia económica,
Década del 70
Desenvolver en Chile la Acuicultura (cultivu de mitílidos, algues ostreidos y peces). Participación en proyeutos (Universidá de Concepción - Universidá Austral de Chile y CORFO) realizaos en Chiloé y que dieron la oportunidá d'incorporar estudiantes de Biología Marina, con visiones en terrén que darréu arriquecieron les sos práutiques ya investigaciones de titulación. Dalgunos ellos güei día desempeñar en diverses Universidaes ya Instituciones estatales.
Década del 90
Organizadora llocal de seminarios y talleres entamaos pola FAO sobre la Integración de la Muyer na Pesca artesanal, incluyendo, en forma paulatina, les temes sobre'l mediu ambiente, la perspeutiva de xéneru y la pesca responsable. Xestiones académiques pa dar marcu teóricu a esta nueva tema de quefer académicu: pisciculturas rurales na Rexón del Biobío; Xenero-Educación na Pesca artesanal (Patrociniu y guía de titulación de Biólogos marinos). Participación nel Programa Estudios de Xéneru de la Universidá de Concepción y nel Proyeutu d'Espardimientu “El Ecokiosco” (Facultá de Recursos Naturales y Oceanográfiques) qu'ente otres funciones incorporó talleres sobre Reciclaje y Metodoloxíes alternatives pa les y los visitantes del barriu universitariu de la Universidá de Concepción.
Perspeutiva de xéneru pal desenvolvimientu sustentable nes comunidaes costeres (trabayu y pesca responsable FAO. Consultora privada, sofitando delles actividaes de la CONAPACH (Confederación Nacional de Pescadores Artesanales de Chile) en rellación con:
Publicación
Meneses C & López MT. (2003). Women count here In The indigenous Huilliche community women are socially, politica and economically active. Yemaya 12-6-7 Chennai, India.
Germa
250px|miniaturadeimagen|Ruines de la ciudá. Germa, conocida na antigüedá como Garama, ye un xacimientu arqueolóxicu en Libia y foi la capital de los garamantes.
Los Garamantes fueron un pueblo bereber en Fezán nel nordeste del Sahara (actual Libia), orixinarios de la rexón del Tibesti, del Sahara. El poder garamantiano terminó mientres los sieglos II ya III, de cutiu en conflictu col Imperiu romanu escontra'l norte. Los Garamantes fixeron razies al traviés de frontera africana de Roma, el Llimes Tripolitanus, y retirábense a la seguridá del desiertu. Sicasí, en 203 l'emperador romanu Septimio Severu llanzó una campaña nel Sahara, prindando Garama, pero abandonar pocu dempués.
Foi conquistada por Uqba ibn Nafi en 49 AH (c. 669).
Cueru (Candamu)
Cueru ye un llugar de la parroquia del mesmu nome nel conceyu asturianu de Candamu.
Alcuéntrase a 4,50 km de Grullos, la capital del conceyu, a un altor mediu de 180 msnm y tien una población de.
Rumex acetosella
La acederilla o acetosilla (Rumex acetosella) ye una especie del xéneru Rumex. Esta yerba apaez nos campos de cultivu y ente la vexetación montiega de les partes altes de Méxicu. thumb|Fueya. thumb|Ilustración. thumb|Ilustración
Distribución
Al paecer d'orixe eurasiático. Llargamente distribuyida nel mundu.
Hábitat
Arvense en cultivu de maíz, llugares abandonaos, campos y verdes. Alcuéntrase principalmente en suelu ácidos nos montes, habitando en montes de coníferes o pacionales. Nel Valle de Méxicu algama l'altor d'hasta los 3800 msnm (Rzedowski y Rzedowski, 2001).
Carauterístiques
Ye una yerba perenne, con tarmos soterraños (rizomes), xeneralmente dioica (ye dicir coles flores femenines y les masculines en distintes plantes), d'aspeutu delicáu, rizomatosa, postrada o ascendente, ensin pelos. Algama hasta 40 cm d'altu. El tarmu argutu o tendíu nel suelu y coles puntes ascendentes, verde o acoloratáu, estriáu, simple o ramificáu, ensin pelos. Nel llugar onde naz cada fueya y arrodiando al tarmu y dacuando la base del peciolu, alcuéntrase la ócrea, que ye un tubu membranosu, tresllúcíu, que se ruempe y destrúi llueu. Ócrea esgarrada, tresllúcida y con frecuencia acoloratada. Les fueyes alternes, les basales d'hasta 6 cm de llargu, sobre llargos peciolos (de 1 a 10 cm de llargu); llámina oblonga, elíptica o llanceolada, con dos pequeños lóbulos triangulares cerca de la base, de 1 a 6 cm de llargu y 0.4 a 1.5 cm d'anchu, ápiz agudu o acumináu, cantu enteru, ensin pelos. Les fueyes cimeres más chiques y ensin los lóbulos de la base.
Na inflorescencia, les flores tán dispuestes en fines panícules allugaes nes puntes de los tarmos. Anque son delgaos les exes de la inflorescencia, paecen gruesos en comparanza coles diminutes flores. Les flores son bien pequeñes, de 1 a 1.5 mm de llargu, xeneralmente unisexuales, de color coloráu o mariellu; les masculines con 6 pétalos (en realidá tratar de tépalos) más o menos del mesmu llargu y 6 estames bien curtios; les femenines colos 3 pétalos (tépalos) internos más llargos que los 3 esternos y llibres o bien soldaos al ovariu, con 3 estilos bien ramificaos nel ápiz. El frutu ye secu y de una sola grana (un aqueniu).La grana esvalíxase arrodiada pol periantu. Aqueniu de contorna elíptica a llargamente elípticu, d'hasta 1.3 mm de llargu y 1.1 mm d'anchu, trígono, ápiz y base arrondaos, cantos romos, color pardu ambarino a pardu.
Ecoloxía
Les plantes d'esta especie sirven d'alimentación a les bárabos de les polilles Pseudeustrotia candidula.
Taxonomía
Rumex acetosella describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 338. 1753. Rumex: nome xenéricu que remanez del llatín rŭmex, rumǐcis, yá recoyíu en Pliniu'l Vieyu pa designar el xéneru na so dómina (quod... appellant, nostri vero rumicem, alii lapathum canterinum - que nós (los llatinos) llamamos rumex, y otros lapathum canterinum) (XX, 85).
acetosella: epítetu llatín que significa "con ácidu nes sos fueyes".
La 7 (Castiella y Llión)
La 7 de Castilla y León Televisión, a cencielles conocida por La 7, ye una canal de televisión n'abiertu español y la primer canal autonómica de Castiella y Llión. Ye propiedá del ente priváu Radio Televisión de Castiella y Llión que ye sociedá axudicataria de la esplotación de los dos canales de TDT na comunidá.
Historia
Empecipió les sos emisiones regulares el 9 de marzu de 2009 como CyL7 o «El Siete de Castilla y León Televisión». Tres el cambéu d'imaxe corporativa'l 4 de setiembre de 2011, cuando camudó a CYLTV.​
El 25 de marzu de 2017 empezó a emitir la señal n'alta definición de la canal en manera de pruebes namái na Provincia de Valladolid, emitiendo la programación reescalada de la canal en resolución estándar. El 28 d'abril del mesmu añu, la so área de cobertoria d'espande para tola comunidá autónoma.
El 8 de xineru de 2019, Castilla y León Televisión estrenó un cambéu d'imaxe corporativa con motivu del décimu aniversariu qu'incluyía la renovación del logo de la canal, l'actualización de la marca a «La 7 de Castilla y León Televisión» y el cambéu d'abreviatura de CYLTV por La 7.
Ambres
Col nome d'Ambres podemos referinos a:
Crupilly
Crupilly ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Islla Ascensión
La Islla Ascensión ye una islla del sur del Océanu Atlánticu, una dependencia de Santa Lena. La so capital ye Georgetown.
Hay cinco nucleos de población na islla, que dan un total d'unos 1.100 habitantes:
Aniellu d'Oru de Rusia
Les ciudaes atópense partíes en cinco óblast: óblast de Moscú, óblast d'Ivánovo, óblast de Kostroma, óblast de Vladímir y óblast de Yaroslavl Siendo verdaderos museos al campu, estes villes medievales guarden la memoria de los acontecimientos más importantes de la historia rusa. Les catedrales, ilesies, conventos, monesterios y museos de belles artes resulten estelantes pola so rellumanza y son testimoniu de la riqueza del patrimoniu rusu.
Aniellu d'Oru de Rusia
thumb|El kremlin de [[Rostov pel branu.]]
Llista d'asteroides/6501–6600
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Pedrosa de Duero
miniaturadeimagen|Parroquia de l'Asunción de La nuesa Señora|309x309px Pedrosa de Duero ye la denominación d'una villa y de un conceyu nel partíu xudicial d'Aranda, contorna de la Ribera del Duero, provincia de Burgos, comunidá autónoma de Castiella y Llión, (España).
Carauterístiques xenerales
Falta 85 km de la capital. Atópase cerca de Roa y d'Aranda de Duero.
El conceyu de Pedrosa de Duero, amás del pueblu homónimu, ta formáu por otres cuatro entidaes llocales menores:
Actividá económica
N'en añu 2007 el presupuestu municipal xubió a 875.446,57 €. La delda viva del conceyu de Pedrosa de Duero xubía a la cantidá de 205.000 euros a fecha 31 d'avientu de 2009.
Pedrosa de Duero destaca polos sos vinos de la D.O. Ribera del Duero.
Historia
El primer testimoniu documentáu ye del 22 d'avientu de 1143, cuando l'emperador Alfonsu VII concede'l fueru de Sepúlveda; más tarde dio un privilexu a los pobladores de la villa de Roa y surde “la Comunidá de Villa y Tierra de Roa”, donándo-yos a éstos les 33 aldegues de la so alfoz, ente les cualos atopábase, según lléese nel testu del fueru: “ Petrosiella”
Otra fecha a destacar na hestoria de Pedrosa ye'l 17 de marzu de 1295, la reina Dª Violante, vilba del rei Alfonsu X y madre de Sancho IV, declaró y robló la solemne Sentencia Arbitral, col fin d'iguar diferencies qu'había ente los vecinos de Roa y les sos aldegues, sobre la construcción de les muralles y la cerca de la villa, amás de sobre la manera de vendimiar y pastiar los ganaos nes viñes.
Primeramente'l conceyu de Roa nomó como apoderaos a los vecinos Pascual Pérez y Adán Vélez; polos pueblos fueron escoyíos Juan Vela de Quintanamanvirgo ente otros. Provistos de los sos credenciales y cartes, esos comisionados averar al Monesteriu de Valbuena, onde Dª Violante oyólos, aconseyó-yos sobre'l casu y cavilgó el so arbitrio, qu'apurrió a les partes por que lu cumplieren.
Tocantes a la vendimia, prohíbese que naide la realice, antes de lo que dexe'l conceyu de los pagos dedicaos al viñéu.
Fora d'ellos, va podese vendimiar cuando los sos dueños quixeren; dexa faéselo a la xente probe, por que remedie llueu los sos males, nos trés miércoles antecedentes a la fecha señalada, según veníase consintiendo.
Finalmente autorízase a meter los fataos nos majuelos, una vegada vendimiados toos, pero cada unu nel so pueblu.
La bona mano de Dª Violante consiguió la pacificación de los vecinos y el so llabor foi un precedente del llabor efectuáu na actualidá pol Conseyu Regulador de la Denominación d'Orixe Ribera del Duero.
Nel Censu de Vecinderos de la Corona de Castiella realizáu en 1591 denominar a Pedrosa, pertenecía a la Tierra de Roa, incluyida na provincia de Burgos. La comunidá cuntaba con 1.569 vecinos pecheros, correspondiendo 563 a la capital.
Mientres el s. XVII empecipiaron munchos espedientes de segregación, tamién nel s. XVIII nel reináu de Felipe V. Pedrosa de Duero llanzar a lo que paecía una aventura financiero y llegal, qu'en 1726 concluyir con ésitu.
Los vecinos de Pedrosa de Duero, plantegaron la so autonomía municipal, pela vía señorial.
La Villa que pertenecía a la Tierra de Roa, tenía xurisdicción de señoríu exercida pol Duque de Siruela quien nomaba'l so alcalde ordinariu.
Nel añu 1726, con autorización del decimoterceru conde de Siruela, D. Antonio de Velasco y de la Cueva, señor de Roa y de les sos aldegues y d'otros dominios, declarábase independiente de la xurisdicción de Roa, el so antiguu agregáu y adquier entós la categoría de Villa.
Del espediente estrayen dos datos fundamentales:
Primero: Que'l númberu de vecinos de Pedrosa de Duero en 1726 yera de 42.
Segundu: Que'l dineru percibíu pol Señor Conde de Siruela fueron 840 ducaos.
A la cayida del Antiguu Réxime queda constituyíu en conceyu constitucional, nel partíu de Roa y perteneciente a la rexón de Castiella la Vieya; y nel Censu de la matrícula catastral consta que cuntaba con 72 llares y 216 vecinos.
Parroquia
Ilesia católica de la Asunción de La nuesa Señora. La parroquia taba dedicada nun principiu a Ntra. Sra. L'Antigua, sicasí ente los sieglos XVI y XVII vinu a denominase Asunción de La nuesa Señora.
La parroquia de l'Asunción de Ntra. Sra., presenta un interior de dos estilos; tardientu góticu l'ábside con bóveda nervada y separáu del restu del cuerpu per mediu d'un arcu apuntáu -onde s'atopa una inscripción que diz que l'añu 1723 realízase una reforma de la Ilesia-; barrocu'l cuerpu, con bóveda de lunetos y decoración xeométrica con florones centrales.
Concédese'l permisu pa realizar la Capiya del Santu Cristu de Pedrosa el 13 de mayu de 1693, pa estimar los beneficios recibíos. Realízase a cuenta de les aportaciones del Conceyu y de la Confrería de la Vera Cruz, que cuerren colos gastos que pudieren causase.
En 1726 revistióse'l templu con altares, imáxenes y cuadros. Nel Llibru de Fábrica nun nos esclaria quien foi l'autor, anque los espertos menten al maestru Juan Félix de Rivas.
El retablu principal tien cuatro columnes bien afataes, como correspuende al barrocu, qu'enmarquen la talla xuvenil y triunfante de María Asunta. Remata'l retablu un cuadru de la nuesa Señora de la Encina, d'interés artísticu y fecháu en 1740.
L'esterior del edificiu ye d'estilu renacentista.
La torre ta na cabecera del edificiu y ta estremada en tres cuerpos separaos por cornises; la cornisa del segundu y tercer cuerpu tán remataes por pináculos escurialenses.
Ente'l primera y segundu cuerpu atópase un pequeñu torrexón poligonal, que ye la escalera d'accesu al campanariu, qu'ésti s'atopa nel tercer cuerpu, nel que tán los vanos de les campanes, estremaos por pilastres remataes por pináculos escurialenses.
Como decoración tien un conxuntu de ventanes abocinadas, remataes n'arcu de mediu puntu rebaxaos o de llinies rectes, amás d'un circulo concéntricu.
La fachada principal ta estremada en cuatro tramos polos contrafuertes, con ventanes abocinadas y d'arcu de mediu puntu rebaxaos nel pisu cimeru, salvu  nel primer cuerpu del que sale un pequeñu edificiu cuadrangular que ye la sacristía; nel terceru que ta la puerta principal, onde se xunieron los contrafuertes creáu un un arcu de mediu puntu rebaxáu que tien como piedra clave una cara humana, dichu arcu enmarca la portada renacentista que consta de, arcu de mediu puntu rebaxáu con piedra clave en forma de corona mariana, los tímpanos tán decoraos con motivos vexetales, un pocu más arriba ta'l entablamento con decoración xeométrica renacentista y rematando tola portada tien un frontón triangular con decoración xeométrica renacentista nel tímpanu y con una cruz nel vértiz cimeru, tol conxuntu ta delimitado con unes pilastres que rematen nunos pináculos escurialenses; d'últimes el cuartu amás de la ventana cimera, tien otra na planta baxa, abocinada y rectangular.
Cine Gran Vía
El Cine Gran Vía (anguaño Teatro EDP Gran Vía) ye un llocal d'ociu allugáu na Gran Vía de Madrid. Atopábase allugáu nel númberu 66 de la Gran Vía (nel tercer tramu). Esti cine inauguróse nel añu 1948 cola emisión de la película española titulada "El rey de las finanzas" dirixida por Ramón Torrado en 1944. El cine zarró la so actividá nel añu 2004, y reconvirtióse como espaciu pa les artes escéniques, col nome de Teatro Compac Gran Vía de Madrid. En 2017 yá apaecía col nome de Teatro de la Luz Philips Gran Vía. A data de 16 de payares de 2019 y por razones de patrociniu denómase Teatro edp Gran Vía. L'edificiu foi edificáu nel solar del antiguu mercáu de los Mostenses.
Cuffies
Cuffies ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Pedrosa de Duero
Parroquia
Tol cuerpu de la Ilesia ta rematáu con pináculos barrocos.
Anarquismu
Anarquismu ye una doctrina política qu'establez una serie de fundamentos y aplicaciones práutiques sobro les que s'establez un acuerdu ente individuos que camienten como enemigos de cualquier autoridá y que lluchen, solos o n'andecha, escontra toles sumisiones y violencies polítiques, económiques, intelectuales y morales que d'ella deriven.
Los pensadores clásicos más relevantes son Proudhon, Bakunin y Kropotkin, toos de calter coleutivista. A la fin del sieglu XIX, surdió una variante individualista basada na filosofía de Max Stirner. Esta nueva corriente marca la diferencia ente l'anarquismu clásico y l'anarcoindividualismu.
Pueden esistir, y esisten, estremaos tipos d'anarquistes, pero toos con un xeitu común que los dixebra de tolos otros tipos humanos. Esto ye'l negazu del principiu d'autoridá na cadarma social y el refugu a toles torgues que deriven de les instituciones basaes nesa norma. Asina, ye anarquista tou aquelli que niega l'autoridá y la combate. (...)
L'autoridá tien trés formes cimeres que xeneren trés tipos de coaición: 1ª la forma política: l'estáu; 2ª la forma económica: el capital; 3ª la forma moral: la relixón."
N'Asturies, na Segunda República, los principales nucleos anarquistes foron La Felguera y Xixón, organizaos al rodiu de la CNT. El final de la Guerra Civil supunxo pa toles organizaciones obreres un duru golpe del que l'anarquismu asturianu nun foi quien a recuperase.
Coca Gómez
Carolina "Coca" Gómez ye una guionista, productora y direutora chilena d'orixe británicu.
Estudió nel Saint George's College, onde foi compañera de cursu de Sebastián Arrau, xunto a quien crea'l so primera teleserie, Cerro Alegre. Estudió Filosofía na Pontificia Universidá Católica de Chile, pa depués dedicase a la escritura de teleseries y al cine.
Vida artística
En 1999 recibi xunto a Sebastián Arrau el premiu APES de l'Asociación de Periodistes d'Espectáculu de Chile al meyor guión televisivu por Cerro Alegre. En 2003 crea y escribe con Arrau y Pablo Illanes la teleserie Machos que se convierte en fenómenu d'audiencia que trespasa les fronteres del so país. La historia de la familia Mercader vender a más de 18 países con un remake en Méxicu.
L'añu 2012 Coca Gómez foi reclutada por Telemundo, la filial hispana de NBC en EEXX, p'afaer xunto a Sebastián Arrau la so propia teleserie, "Cerro Alegre", al públicu estauxunidense de fala hispana. Algamando una alta sintonía nel so debú, col nome de La Impostora. Esi mesmu añu ye reclutada Pol xigante Mexicanu, Televisa, pa desenvolver una historia orixinal pal horariu prime.
Gómez ye la fundadora y Direutora Executiva de Parábola guiones y conteníos, Empresa con sede en Santiago de Chile que desenvuelve conteníu de ficción pa televisión ya internet pa Llatinoamérica y el mercáu hispanu en EEXX. En 2005 gana xunto a Boris Quercia el premiu Altazor al meyor guión televisivu por Xeografía del Deséu, serie basada na novela Atles de Xeografía Humana de la española Almudena Grandes, tresmitida por TVN.
En 2006 asume la xera de fundar l'área dramática de Chilevisión con Vivir con 10, historia destacada pola crítica que desenvuelve al traviés de Parábola Producciones, empresa dedicada a la creación y desenvolvimientu de guiones y conteníos de ficción. Mala Conducta, la segunda historia qu'escribe pa Chilevisión, tien amplia acoyida nel públicu xuvenil y estiéndese de 100 a 180 episodios. En 2009 empieza a crear la primera teleserie nocherniega de la estación, Muyeres de Luxu, que s'estrena en xineru de 2010 y conviértese na serie más esitosa de la estación de Turner Broadcasting hasta'l día de güei. La historia sobre un grupu de prostitutes de clase alta ye comercializada a Puertu Ricu, Uruguái, Méxicu y Estaos Xuníos. Caracol TV de Colombia trabaya anguaño nun remake. En 2011, Gómez crea y desenvuelve xunto al so equipu'l guión d'Infiltradas. La historia d'un escuadrón de muyeres policías combatiendo'l crime entamáu en Santiago de Chile, amena polémica y conviértese na tercera teleserie nocherniega más vista de la estación. El so episodiu final fai historia, amosando per primer vegada nel país una boda gai, protagonizada por dos de los sos personaxes femeninos.
En 2007 estrenó la so primer película, la comedia Normal con alas, nomada na categoría de Meyor Ópera Prima nel Festival del Nuevu Cine Llatinoamericanu de L'Habana. En 2007 Gómez gana'l premiu Jean Renoir pol guión del llargumetraxe Toos díbamos ser reines. Gómez ta casada y tien una fía de nueve años. Anguaño vive en Santiago de Chile.
Pepín de Pría
Xosé García Peláez, más conocíu como Pepín de Pría o Pin de Pría, foi ún de los escritores mas destacaos de la lliteratura n'asturianu anterior al Surdimientu.
Elementos biográficos
José García Peláez nació'l 14 d'avientu de 1864 en La Pesa, na parroquia de San Pedro de Pría (Llanes). Yera fíu d'un maestru, y a la selmana de nacer quedó güérfanu de madre.
A los seis años treslládose cola familia a Xixón, y bien ceo entamó a trabayar nuna teyera y na fábrica de loza. A los doce años dexó’l trabayu pa estudiar bachilleratu y, más tarde, maxisteriu na Escuela Normal.
Conoció una vida enllena de dificultaes económiques, cuanto si más que tuvo 14 fíos, dempués de casar con Florentina Argüelles en 1891. Ello llevólu a desempeñar abondos oficios como emplegáu de banca, asegurador o viaxante de comerciu.
En 1896 emigró a L'Habana, y dende ellí unvió cróniques a la prensa asturiana sobre la vida en Cuba.
A los pocos años volvió volvió a Asturies y punxo escuela en dellos pueblos de los conceyos de Xixón y Llanes. Nestos participó activamente nel ambiente cultural alredor del Atenéu Obreru, les agrupaciones musicales obreres y la prensa. Políticamente taba próximu al republicanismu federal, y apoyó’l procesu de reivindicación rexonalista.
Pin de Pría llegó ser nomáu académicu de la Real Academia Asturiana de les Artes y les Lletres.
Nos años caberos, volvió a Llanes, onde trabayó de llabrador. Morrió en Nueva, el 27 d'avientu de 1928.
Obra
José García Peláez empezó a firmar los sos testos col alcuñu de Pepín (o Pin) de Pría en 1901. Na so obra puen estremase tres estayes: los artículos de prensa ( en castellanu ), la producción teatral y la poesía lírica. Tamién se sabe que tuvo trabayando na ellaboración d'un diccionariu, del que nun se conserva nada.
Como periodista, tuvo una bayurosa producción en publicaciones como El Noroeste o El Comercio de Xixón, La Atalaya de Ribeseya y La Ley de Dios (que llegó a dirixir) en Llanes.
Como autor d'obres de teatru costumista en versu fue un autor enforma popular. Ente les sos obres destaquen ¡A L’Habana! (1895), ¡El diañu de los microbios! (1914) y otres inédites como El Curín, Venta quita renta, L’estudiante de Tueya, La hespiciana, La cruz del camín rial, Pepín l' afrancesáu o Xixón en 1808 y Alma virxn.
Carceda
Col nome de Carceda podemos referinos a:
Programa Soyuz
El programa Soyuz ye un programa de vuelu espacial humanu que foi empecipiáu pola Xunión Soviética a principios de los años 1960, orixinalmente parte d'un proyeutu d'aterrizaxe llunar destináu a poner una cosmonauta soviéticu na lluna. Yera'l tercer programa soviéticu del vuelu espacial humanu dempués del programa de Vostok y de Voskhod.
El programa consiste na nave espacial Soyuz y el cohete Soyuz y agora ye responsabilidá de l'Axencia Espacial Federal Rusa. Dende'l retiru del tresbordador espacial en 2011, tolos vuelos espaciales humanos escontra y dende la Estación Espacial Internacional realizáronse con Soyuz.
Nave espacial Soyuz
El diseñu básicu de la nave Soyuz foi la base de munchos proyeutos, munchos de los cualos nunca salieron a la lluz. La so forma más temprana taba destinada a viaxar a la lluna ensin emplegar un refuerzu enorme como'l Saturn V o'l N-1 soviéticu, acoplando repetidamente los tramos cimeros que fueren puestos n'órbita usando'l mesmu cohete que'l Soyuz. Esti y los diseños civiles iniciales facer sol Xefe de Diseñu Soviéticu Sergei Pavlovich Korolev, que nun viven pa ver la nave tomar vuelu. Dellos derivaos militares tuvieron precedencia nel procesu de diseñu soviéticu, anque nunca llegaron a pasar.
Una nave espacial Soyuz consta de trés partes (d'alantre escontra tras): Un pequeñu módulu de reentrada aerodinámica * Un módulu de serviciu cilíndricu con paneles solares adxuntos Esisten delles variantes de la nave Soyuz, ente elles: Propulsor propuestu por Soyuz 9K 7K-OK (1967-1970) Soyuz 7K-TM (1974-1976)
María Teresa Tellería
María Teresa Telleria Jorge ye una farmacéutica, y micóloga española, realizando espediciones pol ambiente, y en selves y ríos d'África y de Llatinoamérica
Ye doctora en farmacia pola Universidá Complutense de Madrid, y desenvuelve la so actividá científica y académica nel "Real Xardín Botánicu" nel "Departamentu de Micoloxía", especialiada nel diseñu y metodoloxíes n'inventarios cualitativos de biodiversidá. Foi direutora del Real Xardín Botánicu dende 1994 a 2006., y la so vicedireutora de 1985 a 1994, dambos cargos el primeru en 250 años de ser exercíu por una muyer.
Louis Jean François Lagrenée
thumb|Marte y Venus, alegoría de la Paz, 1770, Jean Paul Getty Museum (Los Angeles). thumb|El raptu de [[Deyanira pol centauru Neso. 1755.]]
Louis-Jean-François Lagrenée foi un pintor francés discípulu de Charles van Loo.
En 1755 foi escoyíu miembru de Real Academia de Pintura y Escultura presentando con tal motivu'l so cuadru El raptu de Deyanira (Louvre).
En 1804 Napoleón concedió-y la Lexón d'Honor y en 1805, morrió nel Louvre.
Jon Iñarritu
Jon Iñarritu García ye un políticu español, miembru de les Cortes Xenerales, nes qu'exerció'l cargu de senador y diputáu.
Biografía
Jon Iñarritu García nació en Leioa el 28 de marzu de 1979. Llicenciar en Derechu na Universidá del País Vascu y cursó el máster en Derechu Européu ya Internacional na Universidá Pierre Mendès France.
Foi diputáu del Congresu de los Diputaos d'España na X Llexislatura (2011-2015) pola coalición d'esquierdes Amaiur  y darréu foi senador (2016-2019), designáu pol Parllamentu Vascu en representación d'Euskal Herria Bildu. Nes elecciones de 2019 foi escoyíu diputáu del Congresu.
Maxine Stuart
Maxine Stuart foi una actriz d'Estaos Xuníos.
Foi miembru vitaliciu d'Actors Studio, y apaeció en numberoses series de televisión, incluyendo The Donna Reed Show, Stoney Burke, Mr. Novak, Chicago Hope, NYPD Blue, y Trapper John, M.D., según drames mientres el día "The Edge of Night" y The Young and the Restless.
Foi la voz de la muyer envuelta en viendas nel clásicu episodiu de The Twilight Zone "The Eye of the Beholder".
Stuart yera amiga de la escritora Helene Hanff y ye mentada en dellos de los llibros de Hanff. Ella morrió'l 6 de xunu de 2013 na so casa por causes naturales a la edá de 94 años.
Copa Mundial Masculina de Fútbol
La Copa Mundial de la FIFA, tamién conocida como Copa Mundial de Fútbol, Copa del Mundu o a cencielles Mundial, que'l so nome orixinal foi'l Campeonatu Mundial de Fútbol, ye'l principal tornéu internacional oficial de fútbol masculín a nivel de seleiciones nacionales nel mundu. Amás esisten otres competiciones que tamién son copes mundiales de fútbol, ente les que destaquen la Copa Mundial Femenina de Fútbol, coles sos respeutives categoríes con llende d'edá, la Copa Mundial de Fútbol Sub-20 y la Copa Mundial de Fútbol Sub-17, toes entamaes pola FIFA.
Bob Hope
Bob Hope, nacíu como Leslie Townes Hope, foi un famosu artista d'Estaos Xuníos nacíu n'Inglaterra, qu'apaeció en teatru, radio y televisión, en películes de cine, y n'actuaciones pal exércitu de los Estaos Xuníos.
Biografía
Antes de dedicase al mundu del espectáculu, Hope trabayó como boxeador (col nome de Packy Easte), anque nun tuvo enforma ésitu. Ye entós cuando participa en dellos concursos, asonsañando al Charles Chaplin. N'unu d'ellos ve-y el comediante Fatty Arbuckle y en 1925 da-y trabayu. Un añu dempués, Hope forma parte d'un númberu llamáu "The Dancemedians" coles Hermanes Hilton. Dempués de cinco años nel mundu del vodevil, vuelve a Nueva York y empieza a apaecer en dalgunos musicales de Broadway. Les sos actuaciones yeren bien recibíes y los críticos empezaron a destacar el so sentíu del humor.
A mediaos los años 1930, Hope vuelve a Hollywood, onde empieza con delles películes de serie B pa la Warner Brothers. En 1938, na película "The Big Broadcast of 1938", apaez cantando'l cantar que se va convertir nel so sellu, "Thanks for the Memory", siendo un ésitu de ventes y crítica.
A partir d'esi momentu, les regulares apaiciones de Hope en películes de Hollywood y na radio, fáen-y unu de los más conocíos artistes de Norteamérica.
Nel cine, ye recordáu por películes como "My Favorite Brunette" y poles películes que protagonizó xunto a Bing Crosby y Dorothy Lamour. Lamour ye l'artista femenina que más trabayó xunto a Bob Hope, anque tamién lo fixeron actrices como Lucille Ball, Jane Russell, Joan Collins o Katharine Hepburn. thumb|left|Bob Hope. Tamién actuó na televisión, onde debutó en 1932, mientres un test de tresmisión nos estudios de la CBS en Nueva York. La so carrera nesti mediu trescurrió a lo llargo de 64 años, trabayando principalmente pa la NBC.
Nunca ganó un Óscar poles sos interpretaciones, pero l'Academia de les Artes y les Ciencies Cinematográfiques dio-y dellos premios especiales y actuó como maestru de ceremonies en 18 ediciones de los Premios de l'Academia ente los años 50 y los 80.
Nel ámbitu personal, casóse dos veces. La primera foi cola so compañera de vodevil Grace Louise Troxell con quien se casó'l 25 de xineru de 1933, de la que bien llueu se divorció. Hope casóse darréu con Dolores Defina'l 19 de febreru de 1934. Dolores, cantante nun nightclub y conocida profesionalmente como Dolores Reade, a la que conoció dos meses enantes, foi la so esposa mientres 69 años, siendo'l matrimoniu más duraderu na historia de Hollywood hasta la fecha. Adoptaron cuatro fíos, toos ellos d'un orfanatu n'Evanston, Illinois.
Por cuenta de la so llonxevidá, Hope sufrió dos "muertes prematures". En 1998, un obituariu preparáu pola Asociación de la Prensa foi publicáu n'internet per error. En 2003, el so obituariu taba ente los que fueron publicaos na CNN por error.
Hope celebró'l so 100 cumpleaños el 29 de mayu de 2003. Pa celebrar esti eventu, l'encruz ente Hollywood Boulevard y Vini street en Los Angeles, California foi llamáu Bob Hope Square y el so centenariu foi declaráu'l Día de Bob Hope en 35 estaos d'Estaos Xuníos. Hope morrió dos meses dempués por causa d'una neumonía, el 27 de xunetu de 2003 na so casa del llagu Toluca, al norte de Hollywood.
Na edición de los Premiu Óscar de 2003, Tom Hanks rindió-y tributu a tola so carrera. En dicha ceremonia, Julia Roberts realizó una alcordanza especial a Katharine Hepburn, que morrió cuasi un mes primero que Hope, el día 29 de xunu de 2003.