cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
New Super Mario Bros. U
Xugabilidá
Per otru llau, tocantes a mandos refierse, puede xugase con mandos de Wii, Wii U Pro o col Wii U GamePad. El GamePad dexa xugar ensin televisión. Una novedá ye que per primer vegada hai un xuegu de Mario en HD y que puede xugase hasta 5 xugadores (un Wii U Gamepad y 4 mandos de Wii. Tamién el xuegu usa'l serviciu online Miiverse, nel que puede publicar imáxenes del xuegu o opiniones sobre un nivel (el xuegu te aconseya publicar daqué al acabar un nivel en menos de 100 segundos, al consiguir tou, al fallar munches vegaes siguíes...).
Kajol
Carrera
Fixo un esitosu regresu en 2006 col drama Fanaa, de Kunal Kohli, unu de les películes con mayor recaldación del añu. Representando a una chica ciega de Caxmir que se namora d'un terrorista (interpretáu por Aamir Khan), ella ganó'l so cuartu Filmfare a Meyor Actriz.
New Super Mario Bros. U
Desenvolvimientu
Según empecipió col videoxuegu demo 'New. Super Mario Bros. Wii', onde nel E3 2011, úsense toles capacidaes del prototipu del Wii U GamePad, amás del Wii U. Antes del E3 2012, Shigeru Miyamoto, dixo que tuvo realizando un videoxuegu pa Wii U, coles plataformes de Mario. Mientres nel Nintendo Direct Pre-E3 2012, viose'l Miiverse, onde por completu ver a Mario perdiendo una vida col Koopa Troopa, y enseñando mensaxes polos Miis. Nel E3 2012, ''New. Super Mario Bros. U'', enseñóse'l trailer por completu.
New Super Luigi U
{{AP|New Super Luigi U trátase d'una nueva versión actualizada y espandida del xuegu del New Super Mario Bros U, en conmemoración del 30 aniversariu de Luigi dende'l so debú en videoxuegos.
Kajol
Carrera
Viose a Kajol apocayá xunto a Shahrukh Khan el drama "My Name Is Khan", dirixida por Karan Johar, basada nuna historia real contra'l contestu de perceiciones sobre l'Islam tres el 11 de setiembre. La película convertir na que llogró mayor recaldación en tola historia de Bollywood nel estranxeru. El papel que Kajol fai de Mandira, una madre soltera divorciada que se casa con un autista musulmán, foi allabáu poles crítiques y valió-y el so quintu Premiu Filmfare a Meyor Actriz, récor que comparte cola so finada tida, l'actriz Nutan.
New Super Mario Bros. U
New Super Luigi U
Una de les diferencies más notables ye que Luigi ye'l protagonista d'esti títulu y ye xugable pol primera (o únicu) xugador. Otra novedá ye que Mario nun apaez nel xuegu. Nel so llugar Cacu Gazapu reemplazar, pero namái en manera multixugador, siendo invencible (sacante los cantiles, la llava y les agües tóxiques). Nabbit nun puede llegar a llograr los power-up. Sicasí, al atrapar power-ups a la fin de los niveles, cada unu convertir en 1-UP. Toad Mariellu y Toad Azul vuelven ser jugables, puramente en manera multixugador.
Kajol
Carrera
Depués, protagonizó xunto a Kareena Kapoor y Arjun Rampal en "We Are Family", adautación de la película de Hollywood "Stepmom"(1998). La so última película nel 2010, "Toonpur Ka Superhero", estrenar n'avientu.
Medios de comunicación
En 2005, ella apaeció nel programa de televisión "Kaun Banega Crorepati" (la versión india de ¿Quién quier ser millonariu?), presentáu por Amitabh Bachchan. Xunto col so home Ajay Devgan, ganaron 1 crore (10 millones) de rupies y donar a un hospital de cáncer en Chennai. Tamién apaeció en "Indian Idol", nes temporaes unu y dos, como xuez invitáu.
New Super Mario Bros. U
New Super Luigi U
El xuegu contién 82 nuevos escenarios con delles diferencies, como una mayor dificultá, o que'l tiempu ta llindáu a 100 segundos. Coles mesmes, Luigi salta más altu y cuerre un pocu más rápidu, como se vio en Super Mario Bros. 2.
Ríu Orinoco
El ríu Orinoco ye unu de los ríos más importantes d'América del Sur qu'escurre mayormente por Venezuela. Ye'l cuartu ríu suramericanu más llargu —2800 km si considérase'l sistema Orinoco-Guaviare y 2140 km solu— y, con un caudal permediu d'unos 33 000 m³/s, ye'l tercer ríu más caudalosu del mundu, dempués del Amazones y del Congo. La cuenca del Orinoco tien una superficie de casi, de los que , esto ye, el 65 %, queden en territoriu venezolanu y el 35 % restante en territoriu colombianu.
El nome del ríu provién del otomaco Orinucu.
Según Alejo Carpentier, «l'Orinoco ye una materialización del tiempu nos trés categoríes agustinianas, tiempu pasáu (el tiempu de l'alcordanza), tiempu presente (tiempu de la intuición) y tiempu futuru (tiempu de la espera)».
Kajol
Medios de comunicación
Modeló pa la exhibición "Freedom" de Manish Malhotra na Fashion Week 2006, xunto con Preity Zinta.
Ríu Orinoco
Historia
L'esplorador español Diego de Ordás foi'l primer européu en percorrer l'Orinoco, ente xunu y agostu de 1531, dende'l so delta hasta'l so confluencia col Meta.
El delta del Orinoco y los sos afluentes nos llanos orientales, como'l Apure y Meta, fueron esploraos nel sieglu XVI por espediciones alemanes empobinaes por Ambrosius Ehinger y los sos socesores. En 1531, Diego de Ordaz, partiendo de la corriente principal nel delta, la Boca de Navíos, remontó'l ríu hasta'l so confluencia cola Meta. Antonio de Berrio saleó agües embaxo pol Casanare hasta algamar la Meta, que tamién baxó hasta llegar depués al Orinoco, que siguió de regresu a Santa Ana de Coro.
New Super Mario Bros. U
New Super Luigi U
New Super Luigi U ta disponible dende'l 20 de xunu de 2013 en descarga esclusiva pa Wii U, y tamién en formatu físicu como edición llindada. El 8 de payares de 2013 Nintendo llanzó un nuevu pack Premium pa la consola Wii U qu'inclúi dambos xuegos, New Super Mario Bros U y New Super Luigi U, en formatu físicu, nun únicu discu.
Ríu Orinoco
Historia
Alexander von Humboldt esploró la cuenca nel añu 1800, informando sobre los delfines rosados de ríu, y publicando estensamente sobre la so flora y fauna.
Xeografía
thumb|right|250px|L'Orinoco nel so confluencia col ríu Caroní (parte inferior izqda.) right|thumb|250px|L'Orinoco nel estáu d'Amazones.
El ríu Orinoco naz en Venezuela, nel Estáu Amazones, y a partir de la confluencia del Guaviare forma frontera con Colombia hasta la confluencia col Meta, a partir del cual dixebra los estaos venezolanos d'Apure, Guárico, Estáu Anzoátegui y Monagas, pela esquierda, del Estáu Bolívar, a la derecha. Cuando empieza'l delta, ábrese formando'l Estáu Delta Amacuro, allugáu ente Monagas a la izquierda del cañu Manamo y, pel llau derechu, el Estáu Bolívar y la Guayana Esequiba, anque nesti últimu sector, solo sería válidu si considerar al ríu Amacuro (que ye'l que forma frontera) como un afluente del Orinoco.
El cursu del Orinoco dibuxa un ampliu arcu elipsoidal qu'arrodia'l Escudu Guayanés, primero escontra'l noroeste, depués escontra l'oeste —hasta la triple confluencia col Guaviare y l'Atabapo—, dempués al norte —marcando nel so puntu más importante de fauna y flora, la frontera venezolana con Colombia hasta la confluencia cola Meta— y finalmente en direición este nordeste hasta l'océanu Atlánticu —a partir de la confluencia col Apure. Puede considerase el so cursu estremáu en cuatro tramos de llargor desigual que, aproximao, corresponder cola zonificación llonxitudinal típica d'un gran ríu:
L'Orinoco ye navegable en práuticamente tola so estensión, dexando tráficu de barcos oceánicos hasta Ciudad Bolívar, onde s'atopa'l ponte d'Angostura, a 435 km de la desaguada.
La mayoría de los ríos venezolanos importantes son afluentes del Orinoco, siendo'l más caudalosu'l ríu Caroní, que se-y xune en Puertu Ordaz, cerca del salto L'Orbayu. El ríu Guaviare ye unu de los principales tributarios del Orinoco, y el más austral. Si la nacencia del Guaviare tomárase como la nacencia del Orinoco, el llargor oficial d'ésti sería 2800 km.
Una peculiaridá del sistema fluvial del Orinoco ye la canal o ríu Casiquiare, qu'empieza como un brazu del Orinoco, y qu'atopa el so camín escontra'l ríu Negru, un afluente del Amazones, formando asina un canal natural ente les cuenques del Orinoco y del Amazones.
Delta del Orinoco
El delta del Orinoco, formáu na desaguada del ríu, ye unu de los más grandes del mundu. La so estensión fixo pensar a los primeros esploradores españoles que se trataba d'un mar. Atopar nel estáu Delta Amacuro, al este de Venezuela. Considérase un llugar de gran riqueza paisaxística pola gran variedá de flora y fauna qu'alluga. Inspirándose nel pensamientu d'Heródoto, el deltano Domingo Ordaz diz que'l delta ye un presente del Orinoco», refiriéndose al conxuntu d'islles y caños asitiaos na zona cercana a la desaguada. Considerar al delta como un presente del Orinoco non solo sirve de manera metafórica, sinón que s'afigura na realidá pos la mayoría de les islla que la conformen, son el productu de la constante acumuladura de materiales que l'Orinoco abasnó al traviés de la so esistencia milenaria, col apurra de los sos afluentes y na midida que'l mar foi retirándose de les estribaciones de la Sierra Imataca, hasta onde enfusara, formando un inmensu golfu con una boca aproximao de 350 km. Non toles sos islles son productu de l'acumuladura de sedimento, sinón que tamién fueron formaes pola acumuladura de folla proveniente d'erupciones de volcanes de folla como ye'l casu del cuetu Cedral allugáu en Capure y na islla Cotorra y de Plata, asitiaes al norte de Pedernales. La formación del delta remontar nel tiempu a la Era Terciaria, miles d'años antes constituyía un espaciu xeográficu cubiertu pel mar, pero por cuenta de la aición de les corrientes marines diose'l retiru de les agües del mar produciéndose'l delta. El clima carauterizar por presentar una temperatura medio de 26,7 °C, la máxima media ye de 32,3 °C y la mínima media ye de 23 °C. La pluviosidá algama dende 900 hasta 2500 mm, ente mínimes y máximes respeutivamente.
Los vientos alisios del nordeste y sureste, al ponese en contautu con tierres deltanas producen el vientu esti oeste qu'avanza pol calce del Orinoco. Mientres la crecida reparar la presencia del llamáu vientu barinés, que se mueve siguiendo la mesma direición del Orinoco. Na dómina de menor precipitación pluvial actúen na zona los vientos llamaos «nortes». Por cuenta de la influencia de les marees que se producen nel Atlánticu, álzase y baxa el caudal d'agües del ríu Orinoco y los caños del delta. L'aición por aciu la cual la marea entra y camuda la direición del ríu y la so rede de caños llámase fluxu y la salida o descensu de l'agua dexando que la corriente del ríu y caños tomen la so direición normal denominar refluxu. Cuando'l fluxu algama'l so nivel máximu fai posible que l'agua salao mover escontra l'interior del delta polos sos caños, que énchense y anubren les tierres axacentes facilitando la formación de grandes manglares, allugaos nes árees cercanes a la mariña atlántica. Les marees constituyeron un pervalible recursu pa la navegación pol Orinoco y los sos caños, na dómina que nun esistíen motores. Tamién s'utilicen pa prindar peces n'arteries fluviales de poco llargor y escasu caudal, pa ello tapen les boques d'éstes y al baxar la marea facilítase la pesca. Exerz una importante función de llimpieza, mientres el so refluxu, onde les cases tópense construyíes sobre pilotes de madera, nes rancherías aboríxenes y centru poblaos que s'atopen allugaos nes zones de los caños.
El delta ye citáu nel títulu orixinal de la novela Robinson Crusoe (Daniel Defoe, 1719), tal como apaez na portada de la so primer edición ye ''La vida ya increíbles aventures de Robinson Crusoe, de York, marineru, quien vivió ventiocho años dafechu solo nuna islla despoblada nes Mariñes d'América, cerca de la Desaguada del Gran Ríu Orinoco; Siendo abasnáu a la vera tres un Naufraxu, nel cual tolos Homes morrieron menos él. Con una Esplicación de cómo a la fin foi insólitamente lliberáu por Pirates. Escritu por él mesmu''.
Afluentes
Los principales afluentes del Orinoco son, en direición enagües embaxo:
ríu Cinaruco ;
Xeografía física
thumbnail|250px|Vista del [[Parque nacional Mariusa.]] La cuenca del ríu Orinoco sintetiza los trés grandes formes de relieve qu'esisten na naturaleza: macizos antiguos y escudos per un sitiu, cordales de llevantamientu recién (esto ye, del Terciariu) pol otru, y depresiones tectóniques y cuenques o llanures d'acumuladura, en tercer llugar. Caúna d'estes formes del relieve tien les sos carauterístiques propies, pero tamién les sos semeyances con rexones naturales similares d'otres partes del mundu. Pa un país cualesquier, y más si atopamos na zona intertropical, representa una gran ventaya ecolóxica y económica tener representaes nel so territoriu estos trés formes del relieve y en toa América, solo Canadá y los Estaos Xuníos amás de Venezuela y Colombia, que nel so territoriu tien una parte amenorgada del escudu guayanés, presenten una disposición xeolóxica similar. Si definimos la cuenca del Orinoco como una rexón natural, tenemos d'empezar por establecer les carauterístiques xeográfiques que la definen, como son la estensión, el relieve, el clima, la hidrografía, la vexetación, los suelos, y los recursos minerales, temes que se presenten de siguío, de manera resumida.
Relieve
El cantu noroeste de la cuenca taría formáu poles aguaes andines colombo-venezolanes y les fasteres meridionales d'otros relieves montascosos del norte de Venezuela, ente que'l cantu meridional de la cuenca taría marcáu, na so mayor parte, pola divisoria d'agües ente'l Orinoco y l'Amazones, que ta allugada sobre'l macizu guayanés. Ente dambos cantos estienden la Guayana Venezolana na marxe derecha del Orinoco y los Llanos, tanto colombianos como venezolanos, na marxe esquierda. Como vemos, el mesmu ríu Orinoco marca nítidamente la llende natural ente estos dos rexones; podría dicise que l'Orinoco ye una de les fronteres naturales más notables qu'esisten nel mundu, anque esti fechu tien una senciella esplicación: los ríos llaneros tienen una rimada escasa y fueron construyendo mientres millones d'años una llanura d'acumuladura colos sedimentos qu'acarreten dende los cordales onde nacen. Y son estos sedimentos los qu'emburrien el calce del Orinoco contra'l mesmu escudu guayanés.
La Guayana venezolana constitúi, al contrariu que los Llanos, una superficie d'erosión. De la combinación d'estos dos fuercies que modifiquen el relieve, una constructiva, la sedimentación y otra destructiva, la erosión, surde la situación actual na que'l ríu marca la llende ente los dos rexones. Esta llende presenta delles esceiciones yá que, en dellos trechos pueden trate cuetos arrondaos d'orixe graníticu (y que, poro, son relieves guayaneses) na marxe esquierda del Orinoco, esto ye, nel cantu de los Llanos. Y frente a Ciudad Bolívar puede trate, sobremanera na dómina d'agües baxes, unu d'estos cuetos arrondaos de granitu n'el mesmu centru del ríu: tratar de la Piedra del Mediu, onde pueden trate los distintos niveles alcanzaos davezu peles agües del ríu, espresaos na distinta coloración del granitu. Les arenisques de la Guayana venezolana (de la Formación Roraima) viniéronse tresformando en sable pola erosión que, anque nunca foi bien intensa pola estraordinaria resistencia de les roques, sí foi bien duradera (más de 1000 millones d'años), polo cual la cobertoria sedimentaria vieno tresformándose nun relieve invertíu que forma los tepuyes. Los sables procedentes d'esti procesu erosivu, vinieron depositándose na marxe esquierda del ríu, sobremanera, nos Llanos Baxos del estáu Apure, ente los ríos Meta y el mesmu Apure. Nun se depositaron na vera derecha porque ellí'l relieve ye más altu.
De la mesma, estos sables vinieron crear un ecosistema únicu nel mundu: un estensu campu de dunes (ocupa unos 30 000 km²) que tien la particularidá de que nun se trata d'un clima desértico sinón d'un clima de sabana nun paisaxe de camperes naturales que s'alternen con delles selves de galería, ríos caudalosos y médanos de más de 100 km de llargor y hasta 20 m d'altor. Dalgunos d'estos médanos son utilizaos polos llaneros pa establecer nellos les queseres, colo que, amás de procesar parte de la lleche, va preparándose a un grupu de reses por que vaigan al mandu de la menada (lo que nos Llanos denominar la madrina del fatáu). Tamién sirven por que'l ganáu abellugar de los hinchentes. Con éses esti ecosistema tan interesáu y pintorescu, ye la resultancia del modeláu eólicu nun clima de sabana. Nun se trata, como se señala nel ''Atles de Venezuela. Una imaxe espacial (conocíu tamién como'l Atles de PDVSA), d'un ecosistema de «paleodunas» formáu nun ambiente con un clima muncho más ensugo que l'actual, sinón d'un mecanismu de formación de dunes qu'actúa solo mientres la dómina de seca yá que, al baxar el nivel de les agües del Orinoco pol estiaje de los ríos, especialmente, de los que vienen de los Llanos, quédense unes estenses sableres de sable bien finu, que los vientos alisios bien llueu van treslladando escontra'l sureste formando lo qu'agora constitúi'l Parque nacional Santos Luzardo, nome tomáu d'unu de los personaxes principales de la famosa novela Doña Bárbara'', de Rómulo Gallegos.
Rexón natural Sistema Deltaico
thumbnail|800px|none|Vista de Cascaes, nel [[Parque nacional Canaima.]]
La Rexón natural Sistema Deltaico ye una de les nueve rexones naturales de Venezuela. Esta tien una estensión de 32 000 km² que ta asitiada al este de Venezuela ente los Llanos baxos de Monagas, el Macizu Guayanés y l'océanu Atlánticu. Ye una rexón que s'atopa en procesu d'afitamientu d'escasu altor y pocu desnivel, polo cual atópase frecuentemente anubierta ya invadida poles marea nes cercaníes del mar, con bayura de llagunes, barraqueres, numberoses islles ya innumberables brazos y caños o canales. Constitúi'l delta de la desaguada del ríu Orinoco y d'ende vien el so nome.
Fauna
thumb|El Cocodrilu del Orinoco, ye unu de los más grandes del mundu. L'Orinoco ye l'hábitat de gran cantidá d'especies. L'estáu actual de conocencia de la so flora y fauna (inseutos, peces, herpetos, aves y mamíferos). Les especies más destacaes son clasificaes de la siguiente manera Mamíferos, el boto o delfín Rosado (Inia geoffrensis), Xaguar (Panthera onca), Capibara (Hydrochoerus hydrochaeris), Osu Palmeru (Myrmecophaga tridactyla), Llondra (Lutrinae), nos Reptiles El Cocodrilu del Orinoco (Crocodylus intermedius), l'Anaconda (Eunectes), Iguana (Iguana iguana), Llagartos (Teiidae), Babes (Caiman crocodilus), nos Anfibios la Tortúa Morrocoy o de pates coloraes (Chelonoidis carbonaria), Tortúa Motelo o de pates marielles (Chelonoidis denticulata), Tortúa Cabezona (Peltocephalus dumerilianus),(Podocnemis erythrocephala)Xaronques, Sapos ente otros, peces como la piraña caribe (Pygocentrus cariba), Surapire (Myleus schomburgkii) Cachama Negra (Colossoma macropomum), Bagre Doráu (Brachyplatystoma rousseauxi). Esta rexón poles esplotaciones petroleres o'l cultivu de la Palma áfricana causó grandes seques, de les cualos destácase nel Departamentu de (Casanare) de la (República de Colombia) nel conceyu de (Paz d'Ariporo) nel añu 2014,.
El fenómenu hidrolóxicu del «macareo»
La pallabra «macareo» designa a un rápidu y ruidosu aguaxe de les agües nun cursu fluvial que desagua nel mar, por cuenta de la irrupción de les agües marines mientres les marees na so fase de pleamar y ye el términu emplegáu nel delta del ríu Orinoco en Venezuela al nordeste d'América del Sur. El macareo más conspicuo ye'l llamáu en llingua tupí-guaraní pororoca, estrueldu que se produz na desaguada del ríu Amazones. El macareo o, con mayor propiedá, la entrada de les agües marines mientres el pleamar, ye'l fenómenu qu'esplica lo entrevesgao de la rede fluvial nel delta, una y bones munchos de los caños constitúin alliviaderos momentaneos pa les agües marines. Por ello siempres foi motivu de plasmu pa los españoles el sentíu d'orientación que tienen los waraos cuando saleen pol delta, inclusive de nueche cuando s'emponen poles estrelles. Recordemos que la mayoría de los caños o brazos del delta tienen numberosos meandros formando círculos casi completos y, amás corrientes contrapuestes acordies cola fase de les marees: mientres el pleamar, la corriente diríxese ríu arriba y pocu tiempu dempués asocede lo contrario.
Importancia económica
Na actualidá, la cuenca ye esplotada nel aspeutu forestal, siendo Ciudad Bolívar capital del Estáu Bolívar el gran centru comercial conxuntamente con Ciudad Guayana. Coles mesmes esplótense xacimientos de fierro en tola zona de confluencia col ríu Caroní, nel Cuetu Bolívar y el cerro San Isidro. Los puertos de Palúa y los puertos d'atraque de les empreses básiques en Ciudad Guayana son los centros de manexu y embarque del mineral de fierro. Per otru llau, na marxe esquierda, estrayer hidrocarburos, que se tresporten dende la población d'El Tigre hasta'l Complexu Industrial José y Puerto La Cruz por aciu oleoductos y gasoductos. Ye coles mesmes de cierta importancia la esplotación del oru nes mines d'El Callao. Les ciudaes próximes al ríu son sedes d'empreses mineres, metalúrxiques ya hidroeléctriques les cualos evolucionaron como una puxante rexón bien planiada, incluyendo empreses básiques como Alcasa, Venalum, Carbonorca (productores d'aluminiu primario, alumina y ánodos de carbón pa la industria del aluminiu, respeutivamente), Bauxilum y Ferrominera (estraición, procesamientu y comercialización de bauxita y mineral de fierro) y la Siderúrxica del Orinoco (aceru). En Ciudad Guayana tienen la so sede la empresa Electrificación del Caroní, C. A. (Edelca) y la Corporación Venezolana de Guayana. Edelca construyó, opera y alministra la Central Hidroeléctrica Simón Bolívar (esta postrera ye, dica agora, la tercera más grande del mundu, tocantes a capacidá de xeneración hidroeléctrica refierse, y dio orixe al banzáu de Guri, el segundu llagu más grande de Venezuela, allugáu a unos 80 km agües enriba de la so confluencia col Orinoco. Edelca tamién remana delles centrales hidroeléctriques sobre'l ríu Caroní: Macagua I, Macagua II y Caruachi, los trés allugaes dientro de la llende urbana de Ciudad Guayana.
Pontes
La ponte d'Angostura sobre'l Ríu Orinoco na rexón de Guayana, Venezuela foi diseñáu y construyíu pol inxenieru Paul Lustgarten, natural de la mesma rexón, ya inauguráu el 6 de xineru de 1967 pol presidente Raúl Leoni. Al momentu del so finalización yera'l novenu ponte colgante del Mundu y primero d'Llatinoamérica. Ta alcontráu a cinco quilómetros de Ciudad Bolívar y de Soledad coneuta los estaos Estáu Anzoátegui y Bolívar. Tien un llargor de 1678,5 metros, cuatro canales de tráficu a un altor de 17 metros, 14,6 metros d'anchu, nel so puntu más alto álzase a 57 metros percima del ríu, y tien dos grandes torres d'aceru que soporten el tendíu de los cables y miden 119 m d'altor.
Kajol
Medios de comunicación
Nel 2006, 4 moñecos en miniatura sol nome de lleendes de Bollywood salieron a la venta. Al pie de Priyanka Chopra, Hrithik Roshan y Shahrukh Khan, ella ye una de les muñeques.
Ríu Orinoco
Pontes
La ponte Orinoquia como foi bautizáu'l día de la so inauguración, ye una ponte atirantada de formigón y aceru construyíu cerca de Ciudad Guayana, nel sur de Venezuela. Xune los estaos Bolívar y Estáu Anzoátegui convirtiéndose na segunda estructura en ser llevantada sobre'l ríu Orinoco dempués de la ponte d'Angostura. Foi inauguráu'l 13 de payares de 2006 so la coordinación de la Corporación Venezolana de Guayana y constitúi un sistema vial mistu que tamién coneuta a la rexón col estáu Monagas. La decisión final de la so construcción empieza por órdenes del presidente de Venezuela Hugo Chávez nel añu 2001. El diseñu de la ponte ye obra del inxenieru guayanés Paul Lustgarten (tamién diseñador de la ponte Rafael Urdaneta sobre'l Llagu de Maracaibo y el primeru d'Angostura). La compañía constructora foi la brasilana Odebrecht y el capital na so mayoría foi apurríu pol estáu venezolanu, al traviés del FONDEN (Fondu de Desenvolvimientu Nacional). Tien una estensión de 3156 metros, cuatro torres principales de 120 m d'altor, 39 piles, dos estribos, 388 pilotes, un altor llibre sobre'l nivel d'agües máxima de 40 metros y un anchu total del tableru de 24,7 metros, con cuatro canales de circulación más una vía ferroviaria. Amás tien:
Kajol
Medios de comunicación
Nel 2008, el so maríu Ajay Devgan y la so madre Tanuja fueron miembros del xuráu nel show de TV Rock'n'Roll Family.
Ríu Orinoco
Pontes
La ponte mista (carreteru-ferroviariu) sobre'l ríu Orinoco ye de tipu atirantado con configuración d'abanicu y torres en forma de H. El tresporte de la vía ferrial facilita'l tresporte escontra'l restu del país y los puertos d'esportación de los productos de fierro, aceru, aluminiu y madera de la rexón Guayana. En principiu envaloróse una inversión de 480 millones de dólares pa realizar el proyeutu Sistema Vial Ponte Mista sobre'l Ríu Orinoco, pero na actualidá'l costo final ronda los 1000 millones de dólares, poles obres conexes, y por problemes que surdieron mientres la construcción. 886 millones fueron destinaos pa la construcción de la ponte, 270 millones pa los 166 km de vía conexa y los cuatro distribuidores viales, ente que pa los seis pontes anexos invirtiéronse 127 millones de dólares. thumbnail|250px|La Piedra del Mediu, nel ríu Orinoco, denomináu como un "Nilómetro" del Orinoco por [[Alexander Humboldt.]]thumbnail|250px|Ríu Orinoco al atapecer nos Llanos Venezolanos. Anguaño Odebrecht constrúi'l tercer ponte sobre'l ríu Orinoco y envalórase rematar les obres nel 2013.
Kajol
Medios de comunicación
Apaeció con Shahrukh Khan na edición especial d'aniversariu de Indian Vogue n'ochobre del 2009.
Ver tamién
https://es.wikipedia.org/w/index.php?title=Dilwale_(Pel%C3%ADcula_de_2015)&redirect=non
Ríu Orinoco
Nel cine
Ye una película basada bien llibremente nel llibru El sobeyosu Orinoco de Jules Verne.
Nel himnu de Colombia
El Himnu Nacional de Colombia fai referencia a la batalla na so tercer estrofa:
Fort Worth
Fort Worth ye una ciudá allugada nos condaos de Tarrant y Denton na rexón nordeste del estáu norteamericanu de Texas, Estaos Xuníos. Nel Censu de 2010 tenía una población de 741.206 habitantes y una densidá poblacional de 822,69 persones per km². Fort Worth ye la sede del Condáu de Tarrant y forma parte del Metroplex. Anguaño la ciudá ye una de les ciudaes con mayor crecedera nel país. La ciudá arguyecer del so pasáu del Vieyu Oeste y faise llamar el llugar «onde empieza l'oeste». La ciudá ye famosa polos sos grandes nuedos de comunicación de ferrocarril, carretera y aire. La ciudá tamién ye la base de les industries d'agricultura y ganadería de Texas. Atópase allugada nel cursu altu del ríu Trinity.
Tamién ye famosa pola so industria diversificada, destaquen estes:
Esta ciudá ye la sede de la Universidá Cristiana de Texas, fundada nel añu 1873, y tamién del Seminariu Teolóxicu Bautista del Suroeste.
Dalgunes de les sos instituciones culturales son el Muséu d'Arte Occidental Amon Carter, el Muséu d'Arte Kimbell o'l Muséu de Ciencia y Historia de Fort Worth, tamién el pueblu de Log Cabin, una reproducción de cabañes, construyíes con tueros nel sieglu XIX, ta alcontrada nel parque zoolóxicu de Fort Worth.
Historia
En xineru de 1849, el xeneral William J. Worth, veteranu de la guerra de Méxicu-Estaos Xuníos, propunxo la construcción de diez fuertes a lo llargo de la frontera oeste de Texas. Tres la muerte de Worth en mayu de 1849, el xeneral William S. Harney asumió'l mandu del Departamentu de Texas y ordenó al mayor Ripley A. Arnold atopar un llugar pa la construcción d'un nuevu fuerte cerca del brazu oeste de río Trinity. El 6 de xunu de 1849, Arnold estableció un campamentu a veres del ríu Trinity nomándolo Camp Worth n'honor del xeneral Worth. El departamentu de Guerra de los EE. XX., el 14 de payares de 1849, nomó oficialmente al fuerte como Fort Worth.
Años dempués el pobláu tresformar n'importante centru de la industria ganadero, ganando'l llamatu de "Cowtown". En 1876 la llegada del ferrocarril a Fort Worth provocó una puxanza na industria y el comerciu mayorista marcando una mayúscula crecedera de la ciudá. El desenvolvimientu de la industria impulsar en 1920, gracies al descubrimientu de petroleu pela redolada.
Xeografía
thumb|left|240px|Allugamientu de Fort Worth na cuenca del [[ríu Trinity]] Fort Worth atópase allugada nes coordenaes 32.77944°N, -97.34639°W. Según la Oficina del Censu de los Estaos Xuníos, Fort Worth tien una superficie total de 900.96 km², de la cual 880.12 km² correspuenden a tierra firme y (2.31%) 20.83 km² ye agua.
Demografía
Según el censu de 2010, había 741206 persones morando en Fort Worth. La densidá de población yera de 822,69 hab./km². De los 741206 habitantes, Fort Worth taba compuestu pol 61.1% blancos, el 18.91% yeren afroamericanos, el 0.64% yeren amerindios, el 3.73% yeren asiáticos, el 0.1% yeren isleños del Pacíficu, el 12.43% yeren d'otres races y el 3.1% pertenecíen a dos o más races. Del total de la población el 34.06% yeren hispanos o llatinos de cualquier raza.
Centru de la ciudá
thumb|El Stockyard thumb|El Xardín d'Agua en Fort Worth
Educación
thumb|La biblioteca central de la [[Biblioteca Pública de Fort Worth]] El Distritu Escolar Independiente de Fort Worth xestiona escueles públiques. La Biblioteca Pública de Fort Worth xestiona biblioteques públiques.
Deportes
Por cuenta de la cercanía con Dallas, les principales lligues deportives profesionales d'Estaos Xuníos escarecen d'equipu propiu en Fort Worth.
El Texas Motor Speedway, asitiáu a 40 km de Fort Worth, ye un autódromu qu'allugó carreres de la Copa NASCAR, la IndyCar Series y l'American Le Mans Series dende la so inauguración en 1996.
El Colonial Invitational ye un tornéu de golf profesional por invitación del PGA Tour que s'apuesta dende l'añu 1946 nel Colonial Country Club de Fort Worth.
En cuanto al deporte universitario, los TCU Horned Frogs de la Texas Christian University destacáronse en fútbol americano, béisbol masculín y baloncestu femenín.
Los equipos profesionales de Fort Worth son:
Nesta ciudá celebró'l XX Campeonatu Mundial de Ximnasia Artística de 1979.
Sievierodonetsk
Historia
Foi fundada en 1934, como asentamientu en redol a una planta de fertilizantes. Enantes conocíase como Liskhimstroy, pero a partir del 27 de xineru de 1950 tomó'l so nome actual. En 1951 reconocióse-y la categoría de ciudá. Por cuenta de la guerra civil nel este d'Ucraína, onde los separatistes controlen la ciudá de Lugansk, la capital del óblast foi reasitiada pol gobiernu ucraín temporalmente en Sievierodonetsk.
Demografía
La evolución de la población ente 1939 y 2013 foi la siguiente:
Nel censu de 2001, el 69,85% de la población declaró que la so llingua materna ye'l rusu y el 29,19% l'ucraín.
Economía
Ye un importante centru fabril, col 22,18% de la producción industrial del óblast. La principal fonte d'ingresos de la ciudá provién de la industria químico y cuenta con 32 grandes empreses industriales y 1.200 empreses privaes que sirven a la industria. Destáquense la fábrica química Azot y la de vidriu Impulse.
Tenararo
Tenararo ye l'atolón más pequeñu del grupu Acteón, na rexón sureste de les islles Tuamotu, na Polinesia Francesa.
Alministrativamente, forma parte de les islles Gambier.
Xeografía
La islla más cercana a Tenararo ye Vahanga, a 6 km en dirección este.
L'atolón atópase a 2204 kilómetros al sureste de Tahití, y a 115 km de les islles Gambier.
L'área total de la superficie terrestre ye de 2 km² y la llaguna tien 1,6 km².
L'atolón ta despobláu.
Historia
La primer mención del atolón por parte de los europeos, foi fecha pol navegante portugués Pedro Fernández de Quirós, el 5 de febreru de 1606. Quirós bautizó al grupu col nome de Los Cuatro Coronaes poles palmes de cocu atopaes na islla. Considérase, sicasí, que la documentación de Quirós ye deficiente.
La primer descripción claramente documentada de la islla, foi fecha en 1833 pol navegante Thomas Ebrill, capitán del Barcu mercante Amphitrite.
Fueron visitaes nuevamente, en 1837, por Edward Russell, comandante del HMS Acteón (1831), que-y punxo el nome actual del archipiélagu.
Festival d'Eurovisión 2021
La LX edición del Festival de la Canción d'Eurovisión 2021 se va faer en Rotterdam, Países Baxos, ganador del Festival d'Eurovisión 2019 col cantar “Arcade”, interpretáu por Duncan Laurence.
Tenararo
Historia
Nel sieglu XIX, Tenararo convirtióse nun territoriu francés. En 1850 l'atolón taba pobláu por 20 habitantes aboríxenes.
Festival d'Eurovisión 2021
Allugamientu
Va ser celebráu en Rotterdam, Países Baxos.
Tenararo
Historia
En 1983 l'atolón sufre grandes daños por cuenta de un ciclón.
Fauna y flora
L'atolón ye un hábitat importante pa munches especies en peligru. Gracies a que l'atolón ta llibre de depredadores, el so espaciu natural conviértese nun habitat esencial pa la conservación de les especies que alli habiten, ente les que se columbraron 21 especies distintes d'aves.
Javier Fernández Rodríguez
Javier Fernández Rodríguez ye un empresariu y dirixente deportivu español. Foi presidente del Real Sporting de Xixón ente 2016 y 2022.
Biografía
Ye fíu de José Fernández Álvarez, máximu accionista del Real Sporting de Xixón que tamién foi presidente de la sociedá anónima deportiva ente 1994 y 1997. Estudió nel Colexu de la Inmaculada. Ellí xugó nos sos equipos de fútbol base como llateral polivalente, que podía cubrir dambes bandes, compartiendo equipu con Eloy Olaya, hasta qu'en categoría xuvenil dexó'l fútbol pa dedicase a los estudios. Treslladar a Santander pa cursar Inxeniería de Caminos, Canales y Puertos na Escuela Téunica Cimera d'Inxenieros de Caminos, Canales y Puertos de la Universidá de Cantabria. Darréu realizó estudios de posgráu en Washington D. C., onde llogró una Maestría n'Alministración de Negocios (MBA) na Universidá de Georgetown en 1993.
Foi xerente d'Asturiana d'Inversiones Deportives S.A.. Anguaño, ye alministrador únicu de la sociedá Castellana de Negocios 2007 S.L., en sustitución del so padre, José Fernández, anterior alministrador.
Dirixente deportivu
Na Xunta d'Accionistes del Sporting del 28 de payares de 1994, José Fernández, el so padre, amplió'l númberu de conseyeros posibles pa la entidá col enfotu de que Javier Fernández integrara'l Conseyu d'Alministración, anque finalmente nun foi asina.
El 18 d'avientu de 2012 incorporar al conseyu d'alministración del Sporting como vicepresidente, y en payares de 2015 foi nomáu miembru de la Xunta Directiva de la Real Federación Española de Fútbol (RFEF). El 22 de xunu de 2016 foi designáu presidente del Sporting tres l'arrenunciu al cargu d'Antonio Veiga.
Llista d'asteroides/83101–83200
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Javier Fernández Rodríguez
Xestión deportiva
Mientres el so mandatu, el club pasó por dalgunos de los momentos "más delicaos de la so historia", llegando a tar en causa de disolución.
Llamó l'atención que, de los escasos ésitos deportivos del Sporting mientres la estancia de los Fernández, unu d'ellos, el llamáu Ascensu d'el guah.es, produxérase cuandoquier pudo influyir deportivamente la direición, al tar el club sancionáu por LaLiga ensin fichar tantu l'añu del ascensu como'l de la permanencia. A esto súmase-y que, cuando'l club pudo volver fichar, camudó gran parte de la plantía y la direición de les decisiones tomaes llevó al descensu, con un equipu del que n'apenes trés años quedaría un solu xugador, a pesar de la mocedá de la plantía daquella. Amás, el club tuvo series dificultaes p'acometer fichaxes que-y dean un nivel cimeru, teniendo qu'acutase les sos incorporaciones nesti sentíu a xugadores llibres o vencíos.
Foi criticada la "lentitú" en tomar de decisiones qu'amosaron dambos Fernández. Una muestra d'ello ye que les destituciones d'entrenadores mientres la etapa de los Fernández "siempres se producieron tarde, mal y a rastres".
Amorio
La xestión de la Escuela de fútbol de Mareo tampoco quedó exenta de crítiques. Mientres la era Fernández, díxose que la cantera ye "esi gran valor que la entidá raxona hai dilapidado y de la qu'agora paecen alcordase anque solo sía de pallabra". Pal ex-futbolista del Sporting Iñaki Churruca, l'actitú del club foi de rocea cuando podría asegurar un modelu sólidu. Señalóse que toles operaciones de salida rellacionaes con futbolistes llegaos dende categoríes inferiores diose una "xestión catastrófica", con crítiques que lleguen a parte de l'afición. El club amosóse incapaz de retener a los sos talentos. Pela so parte, el discursu de Javier Fernández paez na práctica d'escarecer de propuestes concretes al respeutive de la Escuela de fútbol, pos refugó propuestes inclusive d'Abelardo Fernández, Pepe Acebal y Manolo Sánchez Murias, toos ellos ex-futbolistes y entrenadores que trabayaron en Mareo.
Xestión económica
A too esto hai que sumar les crítiques a la so xestión financiera, que la so solvencia da amueses de que depende de los ésitos deportivos. Ello, a pesar de la imaxe de tranquilidá ufiertada dende la direición del club. Foi tamién refartáu polos virajes nes sos declaraciones al respeutive de les sos aiciones. A finales de 2016 sostuvo que ye "práuticamente obligada" la so salida del club en 2019 y na Xunta d'Accionistes de 2017 refugó que fora a salir del club "salvu por una gran ufierta".
Pela so parte, les cuentes económiques del Sporting amosaron irregularidaes notables mientres la presidencia de Javier Fernández. Por casu, una medría de la delda total del club mientres temporaes nes que les mesmes cuentes reflexaben beneficios. Per otra parte, anque ente 1992 y 2015, el club ingresó una cantidá equivalente a más de 50 millones d'euros en conceutu de trespasos, utilizando namái 20 d'esos millones pa realizar incorporaciones. Llamó l'atención que los 30 millones de diferencia tendríen de sirvir pa desaniciar la delda, problema históricu del club mientres la etapa de los Fernández.
Fueron tamién duramente criticaes delles decisiones mientres la so presidencia, como la que dexa cobrar un sueldu a los miembros del Conseyu d'Alministración. Les cantidaes a percibir van xubir siquier hasta los 325.000 euros.
Precios de les entraes
Javier Fernández nun foi especialmente arrogante cola afición del Sporting mientres el so mandatu. Por casu, mientres la temporada 2016-17, el club xubió'l preciu de les entraes mientres la esperada visita del Fútbol Club Barcelona, xestu que nun sentó nada bien a l'afición. El partíu saldar con una derrota abuitada contra'l club catalán. Rebaxar nos precios coincidieron con horarios que, impuestos pola Lliga de Fútbol Profesional, nun favorecen l'arribación a los estadios. Cuando nun foi asina, el descuentu foi mínimu.
Ultraboys
Tamién foi criticada la so xestión col grupu ultra Ultraboys, al nun llevar a cabu remanes contra'l grupu, amestáu a la estrema derecha, a pesar de les sanciones impuestes al club pol comportamientu de dichos ultres. En 2016, el sector onde s'alluga'l grupu n'El Molinón foi cerráu parcialmente como sanción ante les cantaraes racistes emitíos dende dichu sector. Dos años más tarde, en 2018, el club volvió ser sancionáu poles aiciones llevaes a cabu pol grupu ultra con una multa de 75.000 euros "por sofitar y favorecer a Ultraboys".
Suxurióse que la Grada d'Animación creada pol club ye namái un intentu de camuflar y tapar a los ultres neonazis d'Ultra Boys dientro d'instalaciones municipales. Amás, a pesar de la pretensión de la directiva del club, auspiciada por Javier Fernández, de desconocer a los individuos violentos, componentes de la mesma directiva fueron vistos xunto a miembros d'Ultra Boys. Amás, dellos conocíos miembros violentos del grupu ultra collaboraríen espresamente cola directiva na organización del homenaxe al Bruxu Enrique Castro, Quini. Nesti sentíu, la postura de la directiva sería rotundamente falsa na so actitú respeuto al grupu ultra.
Vetu a la prensa y tresparencia
N'avientu de 2017, el conseyu del club, al frente del cual taba Javier Fernández, vetó a La Voz de Asturias y torgó l'accesu a El Molinón a los sos periodistes. Les razones alegaes fueron el "malestar por delles informaciones y opiniones publicaes". El Colexu Profesional de Periodistes d'Asturies criticó esta decisión sobre un mediu "con solvencia acreditada y asitiáu na nuesa comunidá", defendiendo'l derechu a informar de los periodistes.
Polo xeneral, foi criticada la política de comunicación del club, llegando a calificar dellos sectores sportinguistes de "falta de respetu" la escasa tresparencia qu'amuesa'l club mientres la xestión de Javier Fernández. criticóse-y por "quedar bien ante les cámares" al prometer la unviada de documentos qu'informaren sobre la situación del club, anque a efeutos práuticos esos documentos nunca salieren a la lluz. De Fernández díxose tamién que "la rellación colos medios de comunicación siempres foi la so asignatura pendiente, incapaz d'entender que'l Sporting nun ye una empresa al usu". L'actitú de Javier Fernández ante los medios tendió a amosar lo que pa dalgunos ye "sobeyosa", nun reconociendo los errores propios y censurando a los medios críticos cola so xestión.
Per otra parte, el Sporting nun suel ufiertar datos nin cifres oficiales nos sos trespasos, lo que fai más escura la xestión económica y lleva a que los aficionaos atopar con que'l club tien y executa un presupuestu "más amenorgáu" de lo esperao a priori.
Crítiques per parte de l'afición
Toos estos aspeutos de la so xestión llevaron a sectores numberosos de l'afición del Sporting a pidir la so salida del club, con lemas como "Por un Sporting llibre, Fernández vete yá". Amás, el descontentu de los aficionaos manifestóse tamién en distintes pitaes realizaes nel estadiu d'El Molinón mientres distintos partíos, con berros de "Fernández fuera" o "directiva dimisión", a les qu'habría que sumar tamién numberoses pañolaes contra'l palcu. Los berros contra la directiva y especialmente contra los Fernández, de quien "l'afición ta farta", fueron una constante nel so mandatu.
Estes continues protestes, repitíes a lo llargo de los años, tuvieron presentes inclusive mientres se celebraba l'ascensu del llamáu Sporting d'el guah.es. Les cantaraes de "Fernández vete yá" estendiéronse nel tiempu, llegando tamién a producise lloñe d'El Molinón.
Amás, l'afición sacó a la venta bufandes colos colores verde y mariellu colos lemas "Fernández basta" y "Fernández vete yá". Parte de recaldar poles ventes d'eses bufandes foi donáu a causes solidaries.
Ex-futbolistes del club tamién criticaron la xestión de los Fernández. Son los casos de, ente otros, Perico Pérez o'l míticu Enzo Ferrero.
Aeropuertu Internacional Gustavo Rojas Pinilla
alt=Destinos|miniaturadeimagen|Mapa de rutes nacionales del aeropuertu internacional Gustavo Rojas Pinilla|388x388px Aeropuertu Internacional Gustavo Rojas Pinilla ye principal aeropuertu del archipiélagu de San Andrés, Providencia y Santa Catalina, que cunta con una estructura y capacidá pa recibir aeronaves de gran tamañu, gracies a esto reciben vuelos "chárter" y "estacionales" de distintos partes d'América y Europa. Ye la séptima terminal aérea más importante de Colombia.
Historia
Esti terminal aereu foi renombráu asina n'honor al xeneral Gustavo Rojas Pinilla, ex-presidente de la República de Colombia, quien pudo xunir per primer vegada a esa islla caribeña col territoriu continental de Colombia a mediaos de los años 1950 y pa eso ordenó construyir esti aeropuertu. El primer nome del aeropuertu foi "Aeropuertu Sesquicentenario".
Estadístiques y crecedera
Esti aeropuertu ye una de les terminales aérees de Colombia que cunta cola carauterística de tener "cielos abiertos" polo que'l númberu d'aereollinies y pasaxeros aumentó nos últimos años y probablemente va siguir creciendo, resaltando que'l país vieno roblando alcuerdu de cielos abiertos con múltiples países polo qu'esti beneficiu al llargu plazu nun va tener enforma valor. La mayoría de pasaxeros son nacionales, los pasaxeros internacionales que lleguen a la isla, facer al traviés de los vuelos chárter o estacionales, o faciendo escala en Panamá y Colombia.
thumb|Escaleres d'Abordaxe nel Aeropuertu Internacional Gustavo Rojas Pinilla.
Destinos
miniaturadeimagen|Vista dende la Sala d'espera del Aeropuertu Internacional Gustavo Rojas Pinilla.
Internacionales
thumb|Cabecera de la pista 24 del Aeropuertu Internacional Gustavo Rojas Pinilla.
Aereollinies que cesaron operación
* 5 d'Avientu del 2011 porque Camuda'l so nome a LATAM Colombia faciendo la so desapaición.
Enllaces esternos
aterrizaxe CANJET en ADZ
Lliteratura del Romanticismu n'Alemaña
thumb|320px|Puesta de sol sobro'l mar (1822), [[Caspar David Friedrich.]] L'apaición del Romanticismu n'Alemaña ye bien temprana. Yá a empiezos del sieglu XVIII dieron traces prerrománticos nos poetes paisaxistes —Albrecht von Haller y el so poema Los Alpes, siguíu pola almiración de lo infinito y lo insignificante nel paisaxe de Klopstock, que la so llírica influyó en Goethe—, y nel tercer cuartu de dichu sieglu surde con fuerza'l movimientu Sturm und Drang ('torbonada y ímpetu'), que s'opunxo al racionalismu neoclásicu p'aponderar la rebeldía de la mocedá, la pasión y l'intuición creadora. Nesti ámbitu inscríbese'l Werther de Goethe (1774), que cunta l'amor imposible y el suicidiu per este d'un mozu; la obra tuvo una inmediata influencia internacional. Los ideales de la Revolución francesa llevaron a Friedrich von Schiller a escribir na so mocedá drames como Los bandíos (Die Räuber, 1776), y nel so maduror el célebre Guillermo Tell (1804). Na llírica, Novalis escribi Himnos de la nueche arriendes de la muerte de la so prometida de quince años en 1797, onde s'apondera lo nocherniego, cántase a la muerte ya identifícase a l'amada con Dios, tou nuna atmósfera de sincretismu místicu.
Nevy-sur-Seille
Nevy-sur-Seille ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Kaki Hunter
Kaki Hunter (Katherine Susan Hunter, ) ye una actriz, arquiteuta y escritora d'Estaos Xuníos, conocida pol so papel na triloxía cinematográfica de Porky's na década de 1980.
Recibió aponderamientos pol so segundu papel, como una de los trés hermanes na película alemana de 1977 Der Mädchenkrieg (La guerra de la doncella). La so actuación valió-y el premiu a la meyor actriz nueva nos premios Deutscher Filmpreis, y el premiu a la Meyor Actriz nel Festival Internacional de Cine de San Sebastián.
Actuó como la protagonista femenina en Roadie (1980), siguida de los papeles en Willie & Phil (1980), Whose Life Is It Anyway? (1981) y Just The Way You Are (1984).
Tamién apaeció en papeles convidaos en televisión, incluyendo l'episodiu de 1979 "The Execution File" de la serie de televisión Hawaii Five-O, l'episodiu de 1982 "Weekend" na serie d'antoloxía American Playhouse y l'episodiu de 1991 "Writer Wrong" de la serie Tropical Heat, el so últimu papel antes de retirase de l'actuación.
Dempués de retirase de l'actuación, convertir en maestra de rafting n'Utah.
Eijun Kiyokumo
Eijun Kiyokumo (清雲 栄純, ) ye un ex-futbolista xaponés.