cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Real Racing Club de Santander
Copa de la UEFA y vuelta a Segunda
El 15 de xunu de 2008, el presidente del Racing de Santander Francisco Pernía, confirmó que'l téunicu del Málaga Club de Fútbol, Juan Ramón López Muñiz, sería l'entrenador del Racing pa esa temporada. El 29 d'agostu confirmar al FC Honka Espoo, como rival na UEFA. Nel partíu de día'l conxuntu cántabru ganó 1:0 y nel de vuelta 0:1. El Racing clasificóse asina pa la liguilla de la UEFA, onde tuvo oportunidaes de pasar hasta'l postreru partíu. Na lliga remataron nel 12ᵘ puestu. Juan Ramón López Muñiz foi destituyíu al concluyir dicha temporada.
Pa la temporada 2009/10, confirmóse la contratación de Juan Carlos Mandiá, que llograra un 4ᵘ puestu na Lliga Adelante col Hércules. Magar la gran espectación, foi destituyíu nes primeres xornaes de la Lliga tres una serie de males resultancies. L'entrenador escoyíu pa sacar alantre al equipu foi Miguel Ángel Portugal. El 27 de xineru de 2010 l'equipu cántabru llogró per segunda vegada na so historia pasar a les semifinales de la Copa del Rei. El 16 de mayu consiguió la permanencia en ganando al Real Sporting de Xixón 2-0 nel Sardineru.
La temporada 2010/11 empezó con unos meses bastante discretos. En xineru llegó Ahsan Ali Syed, un empresariu dispuestu a asitiar al Racing ente los meyores d'España. Destituyó a Miguel Ángel Portugal por cuenta de la so mala función como entrenador y la falta de rellación cola afición. Contrató nel so llugar a Marcelino García Toral y consiguieron la salvación con un ciertu marxe de xornaes, anque apaecieron numberosos problemes económicos. L'entrenador asturianu colar al Sevilla F.C. y Héctor Cúper ocupó'l so vacante, retornando a la lliga dempués de dellos años.
Por cuenta de los problemes económicu y deportivu el 28 d'ochobre de 2011 tol Conseyu d'Alministración del Racing presentó la so dimisión. Pela so parte, Héctor Cúper dimitió na xornada 13 col equipu colista. Juanjo González foi nomáu nuevu entrenador y primeramente remontó'l vuelu, pero en volviendo a una mala racha foi cesáu y sustituyíu por Álvaro Cervera. Sicasí, el Racing nun reaccionó y na xornada 36 baxó a Segunda once años dempués de la última vegada.
Pa la temporada 2012-13, el Racing encaraba'l retu de volver a la máxima categoría, y pallo confió en Juan Carlos Unzué. Sicasí, el club rescindió'l so contratu col téunicu porque la so situación económica nun dexaba pagar lo que pidía y nel so llugar llegó Fabri González. Pero los resultaos nun acompañaron y tomóse la decisión de despidir al entrenador gallegu tres 17 xornaes, una y bones l'equipu ocupaba puestos de descensu. El so vacante foi ocupada por José Aurelio Gay, que la so misión yera asegurar la permanencia del equipu en Segunda División. El téunicu madrilanu tamién foi despidíu tres 11 xornaes y reemplazáu por Alejandro Menéndez, quien tampoco pudo endrechar l'aldu del equipu. Na última xornada'l Racing perdió la categoría.
Centenariu y pasu por Segunda B
La temporada 2013-14 supunxo la vuelta del equipu a la categoría de bronce del fútbol español. Pal intentu de xubir contratar al téunicu asturianu Paco Fernández, procedente del Caudal de Mieres, col que consiguió xugar la promoción d'ascensu la temporada anterior. L'equipu consiguió clasificase pa los cuartos de final de la Copa del Rei n'esaniciando al Sevilla y al Almería. Nesta eliminatoria enfrentar contra la Real Sociedad. Perdieron 3-1 nel partíu d'ida. Na vuelta, n'El Sardinero, los xugadores decidieron nun apostar l'alcuentru, pos llevaben seis meses ensin cobrar, lo que faía tarrecer la desapaición del equipu por impagu a los xugadores. El 31 de xineru produció un cambéu na directiva y foi nomáu nuevu presidente'l ex-xugador Tuto Sañudo. Formaben parte de la so Xunta'l exportero Paco Liaño y l'humorista Felix Álvarez, pero esti postreru dimitió xunto a otros cuatro conseyeros por desavenencies con ex-xugadores. Jacobo Montalvo recuperó de nuevu la mayoría de les aiciones de la entidá. L'equipu quedó primero de grupu y xubió a Segunda División. Mientres, la situación financiera yera bien complicada yá que la Directiva reconoció que la delda total yera de casi cinco millones d'euros. Finalmente, el Racing quedó subcampeón de Segunda División B en cayendo ante'l Albacete, que foi campeón, na eliminatoria pol campeonatu de Segunda B ente los dos equipos xubíos a Segunda División en superando les eliminatories d'ascensu de los cuatro campeones de grupu de la categoría.
De nuevu a Segunda
Una vegada confirmáu l'ascensu, Jacobo de Montalvo vendió por 1 euru les aiciones al conseyu d'alministración pa intentar faer posible que l'equipu pueda xugar en Segunda. El día 7 d'agostu de 2014 se la LFP confirmó por aciu un comunicáu que'l Racing cumplía los requisitos pa xugar na Lliga Adelante. El 19 de marzu de 2015, l'entrenador racinguista Paco Fernández rescindió'l so contratu cola entidá verdiblanca y Pedro Munitis foi'l nuevu entrenador, magar que Javi Pinillos foi'l designáu como entrenador, una y bones Pedro Munitis nun tener el permisu d'entrenador. El Conseyu d'Alministración convocó una ampliación de capital, que foi cubierta por un grupu de ex-xugadores y polos pequeños accionistas. Devolvióse asina'l club a los aficionaos.
Nueva travesía en Segunda B
Magar los intentos de la plantía mientres la temporada 2014/15 por permanecer en Segunda, cola so victoria frente al Albacete na última xornada, l'equipu baxó de nuevu a Segunda B por un puntu.
Con un desastrosu empiezu de la campaña 2015/16, l'equipu terminó líder del Grupu I de Segunda B en imponiéndose 1-0 al Coruxo y el Racing de Ferrol (líder hasta esi momentu) y perder 2-1 ante'l Astorga na última xornada. Xugó'l play-off pa intentar xubir a Segunda División pero cayó esaniciáu na segunda ronda frente al Cádiz. Antes perdiera contra'l Reus, polo que na temporada 2016/17 l'equipu xugó de nuevu en Segunda División B. El 22 d'avientu de 2016, el Racing cayó esaniciáu de la Copa del Rei nos dieciseisavos de final contra'l Athletic Club en perdiendo en San Mamés por 3-0, dempués de perder n'El Sardinero por 1-2.
Los númberos de la temporada 2016/17 fueron bien bonos, pero'l club terminó en segunda posición empatáu a puntos col primer clasificáu: la Cultural Leonesa. Asina participó de nuevu nos play-off. Superó les dos primeres eliminatories, pero cayó esaniciáu na postrera en perdiendo contra'l Barça B, polo que va xugar de nuevu en Segunda B na temporada 2017/18.
Historia y evolución del escudu
L'escudu ta formáu por dos círculos concéntricos en ocre cola lleenda Real Racing Club Santander. Nel interior, la bandera del club esventolexando, de color verde con un cantón blancu nel que s'inclúin les iniciales RC en negru. Debaxo de la bandera, atópase un balón. Les lletres iniciales del club fueron modificaes a lo llargo de la historia, acordies coles distintes denominaciones de la entidá. En dellos escudos apaez namái la lletra R, de Racing, ente que n'otros figura RC, de Racing Club, o RS de Racing de Santander o Real Santander. Na actualidá, y dende 2004, les sigles que figuren oficialmente son RC. L'escudu ta timbrado por una corona real dende l'adopción del títulu de real, concedíu en 1923. Hasta esi añu, l'escudu consistía nun senciellu círculu en negru coles iniciales del club estampaes nel so interior. Ente los años 1935 y 1936, la corona real foi sustituyida por una corona mural.
Himnu
L'himnu oficial del club crear nel añu 1979, hasta entós namái se conocíen cantaraes o estrofes de sofitu al equipu. La lletra ye de Francis Pardo y la música d'Ángel Barja. Foi estrenáu esi mesmu añu pola Coral Salvé de Laredo nos vieyos Campos de Sport d'El Sardinero. El cantante David Bustamante compunxo nel añu 2007 una nueva tema ("El mio Racing de Santander") pa la campaña d'abonaos d'esi branu. Esiste tamién una versión folk del himnu oficial a cargu del grupu Atlántica, según un popular cantar de Les Carabeles titulada "Racing campeón".
Himnu del centenariu
El 12 de xunu de 2013 presentóse l'himnu del centenariu "Los tos cien primaveres" a pidimientu de les peñes del club, interpretáu por Rulu y la Contrabanda.
La Fonte de Cachu
L'afición racinguista emplega como himnu non oficial una cantar montañés, denomada "La fonte de Cachu", un cantar típicu rexonal que yá yera emplegada pola afición y les peñes del club años tras, pero que se fixo célebre na temporada 2007/08. Según esplicó Fernando Ortiz, presidente de l'Asociación de Peñes del Racing, el cantar entonar al celebrar l'últimu ascensu del Racing, al empiezu del mileniu: L'orixe d'esti cantar montañés tien munches interrogantes. Un estudiosu catalán, José Arias Velasco aseguró que "La fonte de Cachu" foi compuesta por Emilio Carral, un reloxeru anarquista, líder del movimientu obreru y creador de los Coros Montañeses. Emilio escribiera una novela Tenkia, d'ambiente rusu, y una obra de teatru El ocaso de los odios, en tres actos y d'altu conteníu social, que llegó a representase en dellos países suramericanos, incluyíu Brasil.
L'abogáu cántabru Nobel Carral, nietu d'Emilio y fíu d'otru Nobel Carral, exdelantero centru del Racing de Santander que marcó nuna tarde histórica tres goles al Zamora Fútbol Club, nun tien constancia de que'l cantar sía del so güelu. Según él, tenía munches lletres escrites que cantaben los Coros Montañeses. Daquella, señalaba que "la fábrica de xabón 'La Rosario' patrocinaba les actuaciones de los coros y realizaba unos programes onde figuraben los autores. Tou eso, lóxicamente, perdióse". Otru estudiosu, Ramón Saiz Viadero, sabe enforma de la historia d'Emilio Carral pero desconoz si foi l'autor del cantar.
Amás de la Fuente de Cachu esistió l'Alamea de Cachu, pola que tamién podría xubir la 'morena y salada' que menta'l cantar, dexando a un llau la teoría de l'Alamea Primera ente les cais Vargas y San Fernando. Ello ye que yá nel añu 1888, la zona de la fonte llamábase l'Alamea, pos tolos paseos con árboles, entós, yeren conocíos como alamees y nun teníen por qué tar forraos d'álamos. Manuel Cacho Acebo construyó mui cerca de la fonte una torre pa vivir, al paecer col únicu oxetivu d'oponese a la elevación de los edificios de pisos de la redoma, dende los que podría reparase l'interior de la so vivienda.
Mascota
La mascota del Racing de Santander ye la vaca Tula, anque yá nun realiza apaiciones nel estadiu.
Afición
Según el barómetru del Centru d'Investigaciones Sociolóxiques (CIS) de mayu de 2007, el Racing de Santander foi'l decimocuartu club en númberu de simpatizantes n'España (0,8%). En 2014 foi decimoquintu (0.7%).
Según una encuesta encargada pola Xeneralidá de Cataluña en 2002, ye, amás, l'equipu con más simpatizantes de Cantabria, per delantre de cualesquier otru club.
Amás tien más de 40 peñes, ente les que destaquen onde destaca'l coleutivu de La Gradona de los Malditos.
Indumentaria
Na temporada 2008/09 el Racing utiliza n'Europa, como segundu uniforme, camiseta de color colloráu y blancu. L'equipaxe cunta con dellos detalles. Dase la circunstancia de que'l colloráu y el blancu son los colores tantu de la bandera autonómica como del equipaxe que llució'l Racing mientres los dos primeros años de la so historia, 1913 y 1914. La figura de Cantabria ye unu de los aspeutos más llamativos de la parte posterior d'esta camiseta. Por norma, los equipos na UEFA nun pueden llucir publicidá namás qu'en pechu, nunca nel llombu, polo que'l mapa de la rexón resulta vistosu xunto al dosal. El pescuezu, tipu polu, lluz una pequeña franxa colos colores de la bandera española. El Sevilla y l'Atlético de Madrid tamién utilizaron la bandera nacional na so equipación europea. La primera equipación va utilizar los colores tradicionales verde y blancu na camiseta y les medies, y negru nel pantalón, con una cercu de Cantabria y la bandera d'España nel pescuezu.
Dende'l 21 de setiembre de 2009 el Racing nos sos 3 equipaciones porta na manga esquierda l'anagrama de la "Severiano Ballesteros Foundation". Dase la circunstancia de que'l Racing foi'l primer equipu español en llevar publicidá nel so uniforme, tratar de Teka, foi nun Real Madrid-Racing el 27 d'avientu de 1981 y supunxo pal club un ingresu de 10 000 000 de pesetes.
Estadiu
thumb|300px|Los [[Campos de Sport d'El Sardinero, l'estadiu onde xuega'l Racing de Santander, foi inauguráu'l 20 d'agostu de 1988. El campu foi construyíu en terrenes cercanos al anterior y bautizáu col mesmu nome.]] Los Campos de Sport d'El Sardinero, o a cencielles El Sardinero, ye un estadiu municipal de fútbol, asitiáu na ciudá de Santander y ye onde xuega'l Racing de Santander. L'estadiu allugáu a pocos metros de la mariña, ta xusto al llau del Palaciu de Deportes de Santander y del parque de la vaguada de Les Llapaes. Cerca del estadiu tamién ta la segunda sablera del Sardineru.
El campu ye propiedá del Conceyu de Santander. L'estadiu foi inauguráu'l 20 d'agostu de 1988 con un partíu ente'l Racing y l'Uviéu, y dende entós realizáronse delles meyores, como l'aparcamientu gratuitu anexu al estadiu, o la instalación de nuevos videomarcadores. Dispón de 22 124 llocalidaes, toes elles d'asientu. Aparte del Racing esti estadiu acoyó los partíos de la Seleición de fútbol de Cantabria. Tamién la apostó 3 alcuentros, unu d'ellos de la fase previa de la Copa Mundial de Fútbol de 2006, na que la seleición española ganó 2-0. L'estadiu tien 5 tribunes y 4 preferencies y una zona detrás de los córners de preferencia sur pa los socios d'equipos rivales.
Los asientos de les preferencies son blancos, ente que los de la tribuna son azules, n'honor a la bandera de Santander. Les dimensiones del terrén de xuegu son de 105x68 metros. Dispón de diversos servicios pa los xugadores, ente ellos un ximnasiu, sauna, sala de masaxes, etc. N'el mesmu estadiu atopen les oficines del club, según la tienda oficial con artículos del Racing.
Instalaciones deportives
Les Instalaciones Nando Yosu, onde entrena l'equipu, allugar nel barriu de La Albericia y tamién son propiedá del Conceyu de Santander. Sicasí, l'equipu caltién les pretensiones de treslladase a un complexu mayor nel parque de la vaguada de Les Llapaes qu'incluyiría, ente otres, una residencia pa futbolistes o un centru comercial. N'agostu de 2011 terminóse la construcción de les nueves instalaciones, que lleven el nome de Nando Yosu, y empezaron a ser utilizaes pol Racing y restu d'equipos de categoríes inferiores al empiezu de la Temporada 2011/2012.
Distinciones
El Racing de Santander atropa nos sos más de cien años d'historia numberosos trofeos nacionales. Ente ellos destaquen por importancia, dos Campeonatos de Lliga de Segunda División, unu de Segunda División "B" —más otros cinco campeonatos de grupu estremaos en dos de Segunda División "B" y trés de Tercer División—. Completa'l so palmarés oficial con trelce Campeonatos Rexonales y cuatro Campeonatos Provinciales, a nivel llocal.
Un subcampeonatu na temporada 1930-31 ye la so meyor actuación histórica na máxima categoría.
Nel marcu européu'l club apostó la Copa Intertoto y la Copa de la UEFA. Ye unu de los ventiocho clubes españoles n'apostar dalguna competición internacional. El so meyor resultáu ye una fase de grupos de 2008-09 de la Copa de la UEFA.
Nota: en negrina competiciones vixentes na actualidá.
Per otra parte, la Lliga Española de Foot-ball (non contabilizada al nun tar oficializada) foi'l primera intenteo d'entamar una competición lliguera de calter nacional, anque por cuenta de problemes nel so orgnización y desenvolvimientu torgaron que fuera concluyida. Estremada en dos campeonatos, los santanderinos apostaron la denomada Lliga Profesional na que yeren líderes nel momentu de la so disolución.
Evolución
Ye unu de los consideraos clubes históricos del fútbol español por cuenta de la so trayeutoria, na qu'ocupa'l so decimocuartu puestu nos cuarenta y cuatro temporaes na máxima categoría apostaes. El citáu subcampeonatu de la temporada 1930-31 ye la so meyor actuación, siendo'l so peor un ventenu puestu, postreru, na temporada 2011-12. Completa les sos participaciones en divisiones inferiores con trenta y cuatro ediciones en Segunda División, cinco en Segunda "B" y cuatro en Tercera.
Na segunda competición por importancia n'España, el Campeonatu d'España–Copa del Rei, les semifinales alcanzaes en 2008 y 2010 son les sos meyores actuaciones.
Les sos actuaciones internacionales nun-y llevaron a apostar la fase final del segundu tornéu européu n'importancia, siendo esaniciáu na fase de grupos de 2008-09 como la so meyor participación. Hai de solliñar la participación del club nel Tornéu de la Esposición Colonial (Paris-Vincennes) de 1931, que sicasí nun ta oficializada, y onde algamó les semifinales.
De siguío se desglosa la so participación nes distintes categoríes de los campeonatos de lliga d'España.
Real Racing Club de Santander "B"
200px|thumb|Camiseta de la tercer equipación del Racing de Santander mientres la temporada [[Primer División d'España 2006/07|2006/07.]]
El Racing B ye l'equipu filial del club. Enantes, el so nome yera Rayo Cantabria hasta l'añu 1992, añu de conversión del club racinguista en sociedá anónima deportiva y qu'obligó a llamase al filial Racing B. Na temporada 2010/11 militó na Tercer División d'España en perdiendo la categoría. Sicasí, un añu dempués vuelve al grupu II de Segunda división B, onde se va atopar a otros dos equipos cántabros: la Real Sociedad Gimnástica de Torrelavega y la Sociedad Deportiva Noja.
Centru de mases
El centru de mases d'un sistema discretu o continuu ye'l puntu xeométricu que dinámicamente pórtase como si nél tuviera aplicada la resultante de les fuercies esternes al sistema. De manera análoga, puede dicise que'l sistema formáu por tola masa concentrada nel centru de mases ye un sistema equivalente al orixinal. De normal embrívese como c.m..
Real Racing Club de Santander
Otres seiciones deportives
Magar na actualidá'l club namái caltién equipos de fútbol, a lo llargo de la historia'l Racing tuvo equipos compitiendo n'otres disciplines deportives, dalgunes d'elles por convenios con clubes presistentes (casu de l'actual seición de fútbol femenino, por conveniu cola Reocín).
Centru de mases
Otros conceutos rellacionaos
thumb|400px|Dos cuerpos orbitando alredor del so centru de mases n'órbites elíptiques. Nun tratamientu de sistemes de mases puntuales el centru de mases ye'l puntu onde, a efeutos inerciales, supónse concentrada tola masa del sistema. El conceutu utilizar p'analises físicos nos que nun ye indispensable considerar la distribución de masa. Por casu, nes órbites de los planetes.
En física, el centroide, el centru de gravedá y el centru de mases pueden, so ciertes circunstancies, coincidir ente sigo. Nestos casos suelse utilizar los términos de manera intercambiable, anque designen conceutos distintos. El centroide ye un conceutu puramente xeométricu que depende de la forma del sistema; el centru de mases depende de la distribución de materia, ente que'l centru de gravedá depende tamién del campu gravitatoriu. Asina vamos tener que:
Distribución discreta de materia
Pa un sistema de mases discretu, formáu por un conxuntu de mases puntuales, el centru de mases puede calculase como:
Un pocu más esplícitu si A1,... An son n puntos, y m1,... mn n númberos (m como masa). Entós el centru de masa de los (Ai, mi) ye'l puntu G definíu como sigue:
Esta definición nun depende del puntu O, que puede ser cualesquier. Si toma l'orixe del planu o del espaciu, llógrense les coordenaes del baricentru como permediu ponderáu polos mi de les coordenaes de los puntos Ai:
La definición anterior equival a la fórmula siguiente, más práutica pal cálculu vectorial, pos prescinde de les fracciones (llógrase tomando O = G):
Distribución cuasidiscreta de materia
Nel casu d'un sistema de cuerpos cuasipuntuales, o cuerpos que falten ente sigo muncho más que les dimensiones de cada unu de los cuerpos, el cálculu anterior resulta abondo averáu.
Distribución continua de materia
Pa sistemes de mases continuos o distribuciones continues de materia tenemos de recurrir al cálculu infinitesimal ya integral, de cuenta que la espresión anterior escribir na forma:
siendo V el volume total.
Pa cuerpos bidimensionales (superficies) o monodimensionales (llinies) va trabayar con densidaes superficiales y llonxitudinales respeutivamente.''
Pal casu de cuerpos con densidá uniforme, el centru de mases va coincidir col centroide del cuerpu.
Cálculu de centru de mases
Pal cálculu de sólidu de revolución sólidos de revolución resulta bien útil el teorema de Pappus-Guldin.
Neotomodon alstoni
Esti royedores algamen un llargor corporal de 10 a 13 cm de la cabeza al torso, y la cola mide en permediu ente 8 y 11 cm. El so pesu ye ente 40 y 60 g. Tienen pelame trupa y nidia, de color gris escuru nes partes dorsales, con matices amarellentaos nos lladrales, y blancu el banduyu. Los individuos xuveniles son de color gris uniforme. Les oreyes son relativamente grandes y práuticamente ensin pelo.
Habita a altores ente 2.400 y 4.960 msnm, nel Exa Neovolcánico del centru del país, dende l'estáu de Michoacán hasta Veracruz. Nun se considera una especie amenazada, pos esisten poblaciones saludables en parques nacionales protexíos, como'l Picu de Orizaba, La Malinche, l'Izta-Popo, el Ajusco y el Neváu de Toluca. Tamién puede reproducise bien en cautiverio. Reproduzse tol añu, anque la cantidá de partos ye mayor d'abril a setiembre. Les femes tienen un permediu de camada de 3,1 críes.
Ye de vezos nocherniegos y tópase acomuñáu a camperes, ente que les sos raigaños constrúi les sos llurigues. Puede habitar en pacionales de monte (zacatonales), pero tamién en montes de coníferes y mistos.
Jaime Camil
Jaime Federico Said Camil Saldanha Da Gama, más conocíu como Jaime Camil, ye un actor y cantante mexicanu. Conocíu polos sos personaxes nes telenoveles La fea más bella y Por ella soy Eva. Anguaño ta casáu cola modelu y presentadora Heidi Balvanera con quien tien dos fíos, Elena Camil Balvanera y Jaime Camil Balvanera.
Primeros años
Ye l'únicu fíu del matrimoniu qu'una vegada conformaron el prominente empresariu mexicanu Jaime Camil Garza de Fernández, y la pintora brasilana Cecilia Saldanha-Da Gama Pérez.
A los 5 años d'edá divorciáronse los sos padres, eventu que marcó la so vida. De neñu ver na incógnita ente quedase cola so madre o dise col so padre. Esti postreru volviera casase y tenía una familia numberosa. Amás, pola so solvencia económica, yéra-y más fácil complacer al so fíu. Sicasí, siempres foi claru que tuvo una infancia feliz y lleno d'amor. Finalmente, a los 12 años camudar col so padre y cola esposa d'ésti.
Estudió alministración d'empreses na Universidá Anáhuac y llaborió pa una de les compañíes del so padre, pero l'espectáculu llamar.
Los sos entamos
Empecipiar nel mediu artísticu en contra de la voluntá del so proxenitor, quien deseyaba que'l so fíu mayor fuera empresariu, anque más palantre sofitar nes sos aspiraciones y asina sigue alantre.
Empezó faciendo trabayos pa la radio, fungiendo nel añu 1993 como llocutor de la estación Radioactivu 98.5 de la Ciudá de Méxicu.
Carrera artística
Empecipio la so carrera como conductor de la estación de Radio, Radioactivu 98.5, Grupo Imagen, en 1993.
Foi conductor tamién de dos programes de Televisión, dambos pa la televisora TV Azteca, en 1995 “El show de Jaime Camil”, y 1996 “Que nuechiquina con Jaime Camil”, (Poducido por Alex Valés).con ésitu parcial por cuenta de la falta d'espardimientu de la mesma.
En 2000, la so molición por ganar un terrén dientro del mundu de l'actuación llevar a incursionar na industria de les telenoveles, participando nel melodrama Mi destino eres tú, tresmitida por Televisa. Foi antagonista de la telenovela xunto a la tamién actriz y cantante mexicana Lucero.
En 2001 llanzó'l so segundu trabayu discográficu, Una vegada más, con cantares como Dime, pero esti nun tuvo enforma puxanza per falta de promoción del sellu discográficu. A finales d'esi mesmu añu participó nel discu Tributu a les víctimes del 9/11.
En 2002 tornó a la televisión como presentador de la versión mexicana d'Operación Triunfo. Mientres esi tiempu anició na ciudá de Miami, pa cumplir colos compromisos que tenía col sellu discográficu que mercadeó el so discu, polo que viaxaba selmanalmente a Méxicu pa conducir el programa.
En 2004 participó na telenovela Mujer de madera, producida por Emilio Larrosa como protagónico.
Concluyíes les grabaciones de la telenovela, treslladar a la ciudá de Nueva York, onde vivió cerca d'un añu. Percorrió delles ciudaes de los Estaos Xuníos cola obra musical The Mambo Kings, cola que llegó al circuitu de Broadway. Sicasí, por razones de loxística de la producción, la puesta n'escena d'esta obra en tan importante escenariu atayóse.
Más palantre formó parte del repartu de Latinologues, que sí xubió a escena con muncho ésitu, so la producción d'Eugenio Derbez. Camil nun permaneció enforma tiempu: n'avientu de 2005, la productora Rosy Ocampo comunicar con él dende Méxicu pa ufierta-y el papel protagonista de la telenovela La fea más bella, versión mexicana del melodrama colombianu Yo soi Betty, la fea. Anque mientres aquel momentu nun acolumbraba un regresu a la televisión mexicana, Jaime aceptó la propuesta ensin imaxinar l'ésitu n'audiencia qu'algamaría tantu en Méxicu como nos Estaos Xuníos. Nesta producción trabayaron con él Angélica Vale, Angélica María y José José, con un ésitu arrollador. Y como'l mesmu referir "Soi un Jaime Camil antes de La fea más bella y un Jaime Camil dempués de La fea más bella".
Otramiente, destacóse dientro de la pantalla grande. En 1997 debutó na cinta Delfines. Sicasí, nun foi sinón hasta'l 2003 cuando los productores tomar en serio pa películes de cine. Foi nesi mesmu añu cuando participó en Puños roses.
En 2004 participó na cinta Zapata: El suañu d'un héroe, sobre la vida del líder de la Revolución mexicana, Emiliano Zapata. Camil interpretó a Eufemio Zapata, hermanu d'Emiliano, cinta que nun tuvo l'ésitu esperáu.Nesi mesmu añu tuvo una destacada participación en Siete díes, actuando como co-protagonista, película que llogra escelentes crítiques nacionales ya internacionales. Gracies a la so gran actuación, Foi ganador d'una Diosa de Plata per meyor co-actuación masculina y nomáu a un Ariel na mesma categoría.
En 2005 actuó na película sobre Fidel Castro Dios o demoniu. Tuvo una participación especial nun capítulu de la serie Una familia de diez.
Participó nos curtiumetraxes Mariana made in Tepito y Volver, volver nos años 2004 y 2005, respeutivamente.
En marzu de 2007, xusto al terminar les grabaciones de La fea más bella, treslladar al valle d'Ensenada, Baxa California, pal rodaxe de la película Recién cazáu, que protagoniza xunto a l'actriz venezolana Gabriela Vergara. L'equipu rodó les escenes ente Ensenada y París, Francia.
En febreru de 2008 foi premiáu como Meyor Actor de Comedia Musical na XXV entrega de Premios APT na Ciudá de Méxicu, pola so fabulosa actuación como'l padre Montés en El diluviu que vien.
En 2007 participó nel doblaxe al español de la película Open Season (Amigos selvaxes), dándo-y voz a "Eliot". El mesmu añu fixo lo propio cola película Bee Movie, al llau d'Ana de la Reguera.
En febreru de 2008 sale nuevamente al aire al traviés de la pantalla chica na telenovela Las tontas no van al cielo, nuevamente so la producción de Rosy Ocampo. Na mesma trabaya al llau de Jacqueline Bracamontes y Valentino Lanús.Depués la empresa productora de películes Sony Pictures contautó a Jaime Camil pa propone-y qu'encarne a Mauricio Garcés na triloxía fílmica: Alfayate de señores, Espérame en Siberia, vida mio y Cómo atrapar a un don Juan. Camil indicó que'l contratu roblar cuando la empresa tenga los derechos d'esplotación pa faer les películes y empezar a trabayar con Phillips Alexander y Ina Payán.
L'interpreta a Martín Pérez y a Gonzalo González na telenovela Los exitosos Pérez (versión mexicana de Los esitosos Pells) xunto a Ludwika Paleta, Verónica Castro y Rogelio Guerra, telenovela mexicana grabada n'Arxentina.
En 2010 estrenóse la película "Torna", na qu'actúa a llau de la ex reina de guapura Blanca Soto. A mediaos del mesmu añu va estrenase Saving Private Pérez de Lemon Films, na qu'actúa a llau de figures como Joaquín Cosío, Isela Vega, Jesús Ochoa y Miguel Rodate y participara nes cintes americanes Border Crosses dirixida por Gary Lankford onde va actuar a llau de Sam Shepard y Mía Maestro; y Without Men dirixida por Gabriela Tagliavini.
En 2011 gana la categoría "Qué actorazo" nos Premios Mocedá.
En febreru de 2012 estrena telenovela en Televisa Méxicu al llau de Lucero (Helena Moreno Romero), col nome de "Por ella soy Eva",(versión mexicana d'En los tacones de Eva), na qu'interpreta a un profesional del turismu'l cual vese envueltu nuna serie de situaciones adverses que lo lleven a perder l'amor del so co-protagonista según asonsañar la so muerte y adoptar la personalidá d'una muyer viuda (que de casualidá tien el mesmu oficiu) (Juan Carlos Caballero Mistral / Eva Marìa Lleón Jaramillo viuda de Zuloaga), cola cual pretende llimpiar el so nome y reconquistar l'amor d'Helena, vistiéndose de muyer col nome d'Eva María Leon Jaramillo Vda. de Zuloaga, el mesmu añu estrena la película El cielu na to mirada, xunto a Esquite de la Parra y Aislinn Derbez
Pa 2013 vuelve trabayar en televisión nuevamente con Rosy Ocampo na telenovela de corte risible Qué probes tan ricos, (versión mexicana de Probes Ricu)nesta ocasión comparte creitos con Zuria Vega, Sylvia Pasquel, Mark Tacher y Ingrid Martz.
Anguaño, fai'l papel de Rogelio De La Vega na esitosa serie estauxunidense Jane the Virgin, onde interpreta a un excéntrico actor de telenoveles y amás, ye padre de Jane.
Vida personal
Ye fíu únicu de la rellación de los sos padres pero tien dos medios hermanos per parte del so padre (casáu cola modelu Tony Starr): Alexia y Jorge, y trés hermanes polítiques (fíes de Tony Starr con Armando Sotres): Kali, Erika Ellice —conocida como Issabella Camil—, y Melissa. Ye cuñáu del actor y productor Sergio Mayer. Comparte nacionalidá en Méxicu y Brasil.
A empiezos de la so carrera artística se rumoreó que'l so adineráu padre mercába-y les oportunidaes, lo cual Camil negó y se rumoreaba que la fortuna familiar yera proveniente de contratos políticos.
Nos años noventa caltuvo una bona amistá con Luis Miguel. A empiezos del 2007, nuna entrevista pal programa Güei, de Méxicu, dexó entever que yá nun ye amigu del llamáu Sol de Méxicu. Alejandro Fernández y Angelica Vale figuren como los sos amigos más allegaos.
Esfruta de visitar el puertu d'Acapulco y LA, onde tien un club de box llamáu «DeLaBarracudaBoxingClub (DeLaBBC)».
Tien tres tatuaje: un sol nel todíu derechu, otru nel brazu derechu col símbolu tibetanu de la Casa de los Guerreros, una cruz, el nuedu infinitu y el nome del filósofu y matemáticu griegu Epicuro de Samos, tamién nel brazu derechu. Dende bien nuevu foi un apasionáu de les motocicletes. Polo que tien una Confederate Hellcat Combat, de diseñu esclusivu (solo 20 nel mundu).
Anguaño ta casáu cola modelu Heidi Balvanera con quien, a pesar de que con delles interrupciones, lleva 7 años. El 25 d'ochobre de 2011 estrenáronse como padres d'Elena Camil Balvanera.
El 3 d'ochobre de 2014, Jaime Camil y Heidi Balvanera convertir en pás per segunda ocasión, recibiendo al so fíu Jaime Camil Balvanera.
Nadezhda Misyakova
Nadezhda Misyakova (en rusu: Надежда Мисякова, en bielorrusu: Надзея Місякова) ye una cantante de Bielorrusia.
Nel añu 2013, Misyakova participó na selección nacional de Bielorrusia onde s'escoyó al representante del país nel Festival del Cantar d'Eurovisión Junior 2013 col cantar "Delovaya". Sicasí, non lo conseguió, al vencer Ilya Volkov col cantar "Poy so mnoy".
Nel añu 2014 foi escoyida pa representar a Bielorrusia nel Festival del Cantar d'Eurovisión Junior 2014 col so cantar "Sokol". Anque primeramente empató nel primer llugar xunto a otros dos artistes, el votu del xuráu convertir na ganadora.
Estáu Llibre del Congu
Mientres el periodu en que foi alministráu por Leopoldu II, el territoriu foi oxetu d'una esplotación sistemática ya indiscriminada de los sos recursos naturales (especialmente'l marfil y el cauchu), na que s'utilizó puramente mano d'obra indíxena en condiciones d'esclavitú. Pa caltener el so control sobre la población nativa, l'alministración colonial instauró un réxime de terror, nel que fueron frecuentes los asesinatos en masa y les mutilaciones. Por cuenta de esto y otros factores rellacionaos, hubo un elevadísimo númberu de víctimes mortales: anque ye imposible realizar cálculos exactos, la mayoría de los autores menten cifres d'ente cinco y diez millones de muertos.
A partir de 1900, la prensa europea y d'Estaos Xuníos empezó a informar alrodiu de les dramátiques condiciones en que vivía la población nativa del territoriu. Les maniobres diplomátiques y la presión de la opinión pública consiguieron que'l rei belga arrenunciara al so dominiu personal sobre'l Congo, que pasó a convertise nuna colonia de Bélxica, sol nome de Congo Belga.
Antecedentes
thumb|300px|Mapa históricu del [[Reinu del Congo (esistente mientres los ss. XV, XVI y XVII), y asitiáu na rexón del estuariu del ríu Congo.]] En 1482, el navegante portugués Diogo Cão afayó la desaguada del ríu Congu. Tres años dempués, en 1485, remontó'l ríu hasta l'actual ciudá de Matadi. Los portugueses, qu'establecieron un granible contautu col reinu del Congo, convirtieron la rexón n'unu de los centros del comerciu d'esclavos. Sicasí, por cuenta de les presiones de los países abolicionistes, a mediaos del sieglu XIX el tráficu d'esclavos con destín a Brasil y al Caribe quedó atayáu. Tres l'abolición de tratar siguió na rexón el llamáu legitimate trade ("comerciu lexítimu") de productos como'l aceite y les pebíes de palma, el marfil y el cauchu. Na zona de la desaguada del Congo establecieren les sos bases cases comerciales de distintos países europeos (Francia, Portugal, Inglaterra y Países Baxos, principalmente). Anque les empreses comerciales más prósperes yeren les d'ingleses y neerlandeses, el dominiu políticu del territoriu correspondía a los portugueses —descubridores de la zona, y a los que correspondía teóricamente la soberanía de tol territoriu ente Cabinda y Moçamedes— y franceses, establecíos en Gabón.
La rexón oriental del Congo taba apoderada por comerciantes musulmanes de llingua suaḥili procedentes de Zanzíbar que s'abastecíen d'esclavos na zona. El más poderosu d'estos comerciantes foi Tippu Tip, soberanu d'un reinu xunto al ríu Lualaba. Teóricamente, acabar col comerciu d'esclavos n'África Central sería unu de los oxetivos de los colonizadores europeos.
Leopoldu II de Bélxica
thumb|200px|Leopoldu II de Bélxica. Bélxica, un estáu recién que s'independizara de los Países Baxos en 1830, yera na segunda metá del sieglu XIX unu de los países más desenvueltos d'Europa, que la so prosperidá basar más na industria que nel comerciu. Escarecía de colonies, y l'opinión pública yera fuertemente anticolonialista.
Leopoldu, rei dende 1865, empezó a interesase per África en 1873, pero los sos planes empezaron a concretase en 1875. N'agostu d'esi añu, el monarca asistió en París al congresu de l'Asociación Xeográfica francesa, lo cual dio-y la idea de celebrar la so propia conferencia en Bruxeles. Al añu siguiente, el 12 de setiembre, inauguró nel palaciu real de Bruxeles la xunta que sería conocida como Conferencia Xeográfica de Bruxeles, a la qu'asistieron xeógrafos y esploradores de les principales naciones europees.
Nel discursu col qu'inauguró'l congresu, Leopoldu plantegó la necesidá de civilizar África Central. Pa ello, decidió crease bases d'operaciones tantu nel este —en Zanzíbar— como nel oeste —la desaguada del ríu Congo —; estableciéronse les posibles rutes pa la esploración del interior del continente; y decidió crease una asociación internacional, l'Asociación Internacional Africana (Association Internationale Africaine, AIA), que coordinaría les aiciones de los distintos comités nacionales.
La AIA constituyóse'l 14 de setiembre de 1876, con sede en Bruxeles y so la presidencia de Leopoldu II. L'asociación yera, n'apariencia, puramente filantrópica. El comité executivu de l'asociación formar, amás del propiu Leopoldu, un alemán (Gustav Nachtigal), un inglés (Sir Barthe Frere) y un francés (Quatregages). Los comités nacionales, sicasí, nun tuvieron demasiao ésitu, sacante en Francia, onde'l so presidente yera Ferdinand de Lesseps, el constructor de la canal de Suez.
La esploración del Congo
Desque en 1482 Diogo Cão afayara la desaguada del ríu Congu (al qu'él denominó, basándose nes pallabres de los sos informantes nativos, ríu Zaire), apenes se fixeren intentos d'esplorar el ríu. Cão llegó namái hasta l'altor de l'actual Matadi. Sieglos dempués, en 1816, la espedición del capitán de la marina británica James Tuckey fracasó nel intentu de remontar el ríu, lo cual retrajo mientres décades a los europeos d'esta empresa.
Sicasí, coles mesmes que Leopoldu perfilaba los sos planes en Bruxeles, tuvieron llugar trés viaxes que contribuyiríen conducentemente a la conocencia de la rexón que'l monarca belga habíase propuestu "civilizar": thumb|175px|Henry Morton Stanley.
La empresa comercial
En 1878, Stanley espunxo'l so plan a Leopoldu de Bélxica. P'abrir al comerciu européu la rexón del Congo, proponía construyir una llinia de ferrocarril que dexara refugar la parte non navegable del cursu del ríu (les tabayones Livingstone), y abrir nel cursu altu, onde'l Congo volvía ser navegable, asentamientos comerciales. Leopoldu dio la so aprobación al proyeutu. Pa llograr los fondos entró en negociaciones cola compañía neerlandesa Afrikaansche Handels-Vereeniging (AHV, Asociación Comercial Africana), la empresa comercial más importante de la rexón de la desaguada del Congo, con 44 factoríes na zona, y un capital de 24.000.000 florinos, una cantidá elevadísima pa la dómina.
Resultáu d'estes negociaciones foi la fundación, el 24 de payares de 1878, en Bruxeles, del Comité d'Estudios del Altu-Congo (CEHC), una "société en participation" con un capital social d'un millón de francos, que los sos principales suscriptores yeren el mesmu Leopoldu, con más de la cuarta parte del capital (260.000 francos), y la AHV, con 130.000. Anque la finalidá del Comité, según definíase nos sos estatutos, yera principalmente filantrópica y científica, falábase yá abiertamente de fomentar el comerciu y la industria na zona. L'oxetivu del Comité yera, primero, financiar una nueva espedición de Stanley pa determinar les posibilidaes de la zona; si tales posibilidaes yeren favorables, proyeutábase construyir la llinia de ferrocarril y empecipiar l'actividá comercial.
Stanley partió a África en xineru de 1879. Desembarcó primero en Zanzíbar pa reclutar el personal de la espedición, y depués siguió viaxe escontra'l Congo per vía marítima, al traviés de la canal de Suez. Mientres Stanley realizaba esti viaxe, asocedió daqué inesperáu: la AHV fixo suspensión de pagos; de los sos dos xerentes, unu suicidárase, y el paradoriu del otru yera desconocíu. Leopoldu, sicasí, non se arredró, sinón que vio nesti sucesu la oportunidá de tomar por completu les riendes de la empresa. Fixo una ufierta a los demás accionistes del Comité, quien aceptaron ensin duldar, y convirtióse nel únicu propietariu de la sociedá, que terminaría per sumir un añu dempués. P'amazcarar los sos propios intereses, Leopoldu fundó l'Asociación Internacional del Congo, que'l so nome taba pensáu pa inducir al públicu a tracamundiu cola filantrópica Asociación Internacional Africana.
Stanley llegó a la desaguada del Congo'l 14 d'agostu de 1879. Leopoldu encargáralu roblar alcuerdos colos principales xefes tribales de la rexón del Congo, pa encontar el so poder políticu na rexón. El so plan yera arrexuntar a toles tribus de la zona nuna unidá política, que concebía como una "Federación republicana de negros llibres" —con un presidente nomáu por él mesmu— pa facilitar les sos actividaes comerciales.
Reconocencia internacional
thumb|200px|[[Gerson von Bleichröder, quien intervendría en favor de Leopoldu pa esaniciar les torgues d'Alemaña al so proyeutu colonial.]] Los axentes de Leopoldu trabayaron intensamente pa llograr la reconocencia internacional de los sos derechos sobre'l nuevu territoriu. Leopoldu xugó a xeitu la baza de la so fama como rei filántropu, y dexó que se produxera un preséu equívocu ente l'antigua y altruista Asociación Internacional Africana, y l'actual Asociación Internacional del Congo.
Gracies a les xestiones de Henry Shelton Stanford, antiguu embaxador estauxunidense en Bélxica qu'agora trabayaba pa Leopoldu, Estaos Xuníos foi'l primer país que reconoció los derechos del rei Leopoldu II sobre'l Congo'l 22 d'abril de 1884.
Más difícil foi llograr la reconocencia per parte de les potencies coloniales, especialmente Francia y el Reinu Xuníu, que, a diferencia d'Estaos Xuníos, teníen intereses na zona. Sicasí, Leopoldu supo aprovechar l'enfrentamientu ente dambos países pa salise cola suya. El Reinu Xuníu caltenía un vieyu contenciosu con Portugal pela zona de la desaguada del Congo. Sicasí, cuando, en 1882, tres les esploraciones de Brazza, Francia reclamó la propiedá de la rexón al oeste del ríu, la estratexa del Reinu Xuníu camudó y aceptó reconocer la soberanía de Portugal sobre'l territoriu ente los 8º y los 5º 12' de latitud sur, d'Ambriz a Pointe Noire, territoriu que tomaba la rexón de la desaguada del Congo. El tratáu anglolusitano roblóse'l 26 de febreru de 1884. Sicasí, por cuenta de la fama de proteicionistes que teníen los portugueses, amenó amplia repulsa, tantu nel restu de los países d'Europa como n'el mesmu Reinu Xuníu. Tarrecíase que los portugueses torgaren el llibre comerciu na zona. La situación foi hábilmente aprovechada por Leopoldu, quien anunció que'l so Estáu Llibre gociaría de completa llibertá de comerciu, ganándose asina'l favor de la opinión pública europea.
Pa llograr la reconocencia de Francia, Leopoldu estableció, n'abril de 1884, un derechu de preferencia (Droit de préference) sobre'l Congo en beneficiu del país galu. Esto quería dicir que, en casu de que l'Asociación Internacional del Congo tuviera d'arrenunciar a les sos posesiones, éstes pasaríen a ser alministraes per Francia. Como resultancia, Leopoldu llogró'l sofitu tantu de Francia, qu'esperaba salir beneficiada al llargu plazu, como de Portugal, a quien nun interesaba'l fracasu de la AIC pos beneficiaría a Francia, el so principal rival na zona.
Un rival inesperáu surdió na persona del canciller alemán Bismarck, decidíu a que la recién nacida Alemaña tomara parte na carrera colonial. Bismarck resabiaba de les pretendidamente filantrópiques intenciones de Leopoldu. Sicasí, el rei de Bélxica tenía un importante aliáu nes altes esferes alemanes: Gerson von Bleichröder, el principal banqueru de Bismarck. Gracies a les xestiones de Bleichröder, Bismarck aportó a reconocer les pretensiones de Leopoldu, solicitando namái garantíes sobre la llibertá de comerciu.
Conferencia de Berlín
Precisábase, sicasí, que toles potencies europees llegaren a un alcuerdu alrodiu de la cuestión del Congo. Bismarck pretendía que'l Congo quedara so control internacional, y la AIC de Leopoldu paecía-y la meyor garantía de que la zona diba tar abierta al llibre comerciu. Con esti fin, convocó a una conferencia internacional, conocida como la Conferencia de Berlín, a la que fueron convocaes tanto les principales potencies coloniales (Reinu Xuníu, Francia, Alemaña y Portugal), como otros países que los sos intereses n'África yeren muncho más llindaos (Países Baxos, Bélxica, España y Estaos Xuníos). El restu de les potencies europees fueron tamién convidaes, col fin de "asegurar el consentimientu xeneral a los resoluciones de la conferencia", según rezaba la carta d'invitación unviada por Bismarck.
La conferencia inauguró'l 15 de payares de 1884. L'Asociación Internacional del Congo de Leopoldu nun foi convocada, yá que nun yera un estáu, pero Leopoldu cuntó con dellos aliaos na xunta. Los dos representantes de Bélxica —unu de los cualos desempeñó'l cargu de secretariu de la xunta— yeren subordinaos sos. Amás, cuntaba con aliaos na representación británica (el conseyeru llegal sir Travers Twiss) y na estauxunidense (el delegáu Henry Shelton Stanford —el mesmu que llograra qu'Estaos Xuníos reconociera los derechos de Leopoldu sobre'l Congo— y el mesmu Henry Morton Stanley, qu'actuó como asesor téunicu de la representación d'Estaos Xuníos). thumb|300px|Mapa qu'asitia l'Estáu Llibre del Congo en 1890.