cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pune
Temprana y medieval
Plaques de cobre de fecha 858 dC y 868 dC amuesen que, nel sieglu octavu, un asentamientu agricultura conocíu como Punnaka esistió onde Pune ye güei. Les plaques indiquen qu'esta rexón foi gobernada pola dinastía Rashtrakuta. El Pataleshwar escavada na roca complexu del templu foi construyíu mientres esta dómina.
Pune foi parte de la Yadavas Seuna de Devagiri dende'l sieglu novenu hasta l'añu 1327. En 1595, Maloji Raxe Bhosale foi designáu'l jahagirdar de Puni y Supi pol Imperiu mogol. Foi gobernada pol Ahmadnagar Sultanatu hasta que foi anexonada polos mogoles nel sieglu XVII.
Gobiernu Maratha
En 1626, Shahaji designáu Rangu Bapuji Dhadphale como alministrador de Pune. Foi unu de los primeres desarrolladores más importantes de la ciudá, supervisando la construcción de les Peths en Pune: Kasba Peth, Somwar Peth, Raviwar Peth y Shaniwar Peth. Dempués de la destrucción de la ciudá en redaes pola dinastía de Adil Shahi en 1630, y nuevamente dende 1636 hasta 1647, Dadu Kondadev Kulkarni, un oficial militar y alministrativu de Shahaji Bhosale, supervisó la remodelación y construcción de la zona. Él estabilizó'l sistema d'ingresos de Puni y los barrios de Maval al oeste de la ciudá. Amás, desenvolvió métodos eficaces pa controlar los conflictos y faer cumplir la llei y l'orde. La construcción empezó pal palaciu de Lal Mahal, como fíu de Shahaji Shivaji foi a vivir ellí cola so madre Jijabai. La construcción de Lal Mahal foi termináu en 1640. Jijabai dizse qu'encargó la construcción del templu Kasba Ganapati sí mesma. L'ídolu de Ganesha consagraos nesti templu ye consideráu como la deidá que preside, gramadevata, de la ciudá.
Shivaji Raxe foi coronáu Chhatrapati en 1674, fundando asina l'Imperiu Maratha. Él supervisó un mayor desenvolvimientu en Puni, incluyendo la construcción de la Guruwar, Somwar, Ganesh y Ghorpade Peths. Shivaji Maharaj afaláu'l desenvolvimientu de represas en Parvati y Kondhwa rexones de Pune pa fines agrícoles. Pune y pueblos de la contorna dempués apurrió mano d'obra pa los esfuercios de Shivaji pa construyir un exércitu mientres el periodu de 1645 a 1680. Ente 1660 y 1670 la ciudá foi prindada por Mughal Xeneral Shahista Khan, pero foi recapturado polos Marathas en 1670 tres la batalla de Sinhagad. Mientres el llargu conflictu de 27 años ente los Marathas y Mughals, la ciudá foi ocupada por Aurangzeb dende 1703 hasta 1705, y mientres esti tiempu'l nome de la ciudá foi camudáu a "Muhiyabad". Dos años más tarde, los Marathas recapturaron la fortaleza de Sinhagad y más tarde, la ciudá de Pune de los mogoles como se fixera en 1670.
Regla Peshwa
En 1720, Baji Rayo I foi nomáu Peshwa (ministru) del Imperiu Maratha, gobernáu por Chattrapati Shahu. Él escoyó Puni como la so base y empezó la construcción de Shaniwar Wada nes veres del Mutha. La construcción completar en 1730, marcando l'empiezu de la era del control Peshwa de la ciudá. El patrociniu de los Peshwas dio llugar a la construcción de munchos templos y pontes de la ciudá, como'l Lakdi Pul y los templos de Parvati Hill. Bajirao Peshwa tamién construyó un acueductu soterrañu pa traer agua dende'l llagu de Katraj hasta Shaniwar Wada.L'acueductu sigue operativu. Pune espolletó como una ciudá mientres el reináu de Nanasaheb Peshwe. Desenvolvió Saras Baug, Heera Baug (que son xardinos famosos de la ciudá), Parvati (una llomba con templos percima) y nuevos llocalidaes comerciales y residenciales. Los Peths en Puni como Sadashiv Peth, Narayan Peth, Rasta Peth y Nana Peth desenvolver nesta dómina. Los Peshwas entró en decadencia dempués de la so derrota na Batalla de Panipat (1761). En 1802, Pune foi prindáu por Yashwantrao Holkar na Batalla de Poona, direutamente bastiando la Segunda Guerra Anglu-Maratha de 1803-1805.
El Gobiernu Británicu
La tercer guerra anglu-maratha españó ente los Marathas y el Reinu de Gran Bretaña en 1817. Los Peshwas fueron ganaos na batalla de Khadki (entós trescribe como Kirkee), el 5 de payares cerca de Poona (como los ingleses llamar), y la ciudá foi prindada polos británicu. La ciudá foi puesta so l'alministración de la presidencia de Bombay, y los británicos construyeron un exércitu grande na zona d'acantonamientu de Puni, al este de la ciudá (anguaño utilizáu pol exércitu indiu). La Municipalidá de Pune foi establecida en 1858. Navi Peth, Ganj Peth y Mahatma Phule Peth fueron desenvueltos mientres el dominiu británicu.
Pune foi un centru importante nos movimientos de reforma social y relixosa del sieglu 19. Prominentes reformadores sociales y los lluchadores pola llibertá vivieron equí, incluyendo Bal Gangadhar Tilak, Vitthal Ramji Shinde, Dhondo Keshav Karve y Mahatma Phule Jyotirao. Amás, mientres 1902, Vinaiak Dámodar Savarkar moró en Puni cuando se matriculó en Fergusson Colexu pa estudiar.
A finales de 1896, Poona (Puni) sufrió la peste bubónica, y a la fin de febreru de 1897, la epidemia taba nel so apoxéu, con una tasa de mortalidad dos vegaes la norma, y la metá de la población fuxó de la ciudá. Un Comité Especial de la Peste foi formáu so la presidencia del W.C. Rand, un oficial de Servicios Civiles d'India. Traxo tropes pa faer frente a la emerxencia. Anque estes midíes son impopulares, la epidemia taba baxu control en mayu. El 22 de xunu de 1897, mientres la celebración del xubiléu de diamante de la coronación de Reina Victoria, Rand y el so escolta militar fueron asesinaos. Los hermanos Chapekar y dos cómplices fueron condergaos y aforcaos.
Independencia
Dempués de la independencia de la India en 1947 de Gran Bretaña, Poona (Puni) vi un montón de desenvolvimientu, tales como l'establecimientu de l'Academia de Defensa Nacional (India) en Khadakwasla y National Chemical Laboratory en Pashan. Pune ye la sede del Comandu Sur (India) del Exércitu indiu. El desenvolvimientu industrial empecipiar na década de 1950 y 60 de Hadapsar, Bhosari, Pimpri y Parvati. Telco (agora Tata Motors) empecipió les sos operaciones en 1961, lo que dio un gran impulsu al sector del automóvil.
En xunetu de 1961, les preses de Panshet y Khadakwasla rompiéronse y les sos agües anubrieron la ciudá, destruyendo la mayor parte de les seiciones más antigües de la ciudá, lo que facilita la introducción de los modernos conceutos de planificación urbana y el desenvolvimientu de partes de Pune. La economía de la ciudá foi testigu d'una puxanza nos sectores de la construcción y la manufactura. En 1966, la ciudá espandiérase en toes direiciones.
En 1990 Pune empezó a atraer capital estranxeru, sobremanera na informática y les industries d'inxeniería, nueves empreses como floricultura y procesamientu d'alimentos empezó a echar raigaños na ciudá y contorna. En 1998, los trabayos de seis carriles Mumbai-Pune autopista empezó, l'autopista completar en 2001. Industries de teunoloxía informática d'estableciéronse en Aundh(Puni), Hinjawadi y Nagar Road. En 2008, Commonwealth Youth Games llevar a cabu en Puni, qu'afaló'l desenvolvimientu adicional na rexón noroeste de la ciudá.
En xunetu de 2009, la primer muerte de la India por cuenta de H1 N1 asocedió en Pune. Más tarde, la ciudá convertir nun epicentru del gripe porcín por cuenta de la gran cantidá de casos de H1 N1.
El 13 de febreru de 2010, Pune esperimentó una esplosión d'una bomba nel German Bakery en Koregaon Park barriu nel llau este de Puni, matando a 17 y mancando a 60. La esplosión foi la primer vegada no que yera hasta entós la redolada relativamente seguro de Pune.
Xeografía
Pune atopar a 560 m (1.840 pies) sobre'l nivel del mar, na marxe occidental del pandu de Deccan. Ta asitiáu nel llau de sotaventu del cordal Sahyadri, que forma una barrera dende'l mar Arábigu. Ye una ciudá montascosa, cola so llomba más alta, Vetal Hill, van xubir 800 m (2.600 pies) sobre'l nivel del mar. Pela rodiada de la ciudá, el fuerte Sinhagad atopar a una altitú de 1300 m.
Centru de Puni atópase na confluencia de los ríos Mula y Mutha. El ríu Pavana y ríos Indrayani, afluentes del ríu Bhima, percorrer la zona norte del área metropolitana de Pune.
Clima
Pune tien un clima tropical húmedu y secu, con temperatures medies que bazcuyen ente los 20 y 28 ° C (68 a 82 ° F). Pune esperimenta trés estaciones: branu, les agües y l'iviernu. Los meses de branu son xeneralmente de marzu a mayu, con temperatures máximes ente 30 y 38 ° C (86 a 100 ° F). El mes más calorosu ye abril en Pune. Anque'l branu nun termina hasta mayu, la ciudá recibe de cutiu fuertes bastiazos en mayu (y el mugor sigue siendo alta). Inclusive mientres los meses más calorosos, les nueches son xeneralmente fresques por cuenta de la gran altitú de Pune. La temperatura más alto rexistrada foi de 43.3 ° C (109.9 ° F) el 30 d'abril de 1897.
Les Agües reparar a partir de xunu y estiéndense hasta ochobre, con precipitaciones moderaes y temperatures que van de 10 a 28 ° C (50 a 82 ° F). La mayoría de los 722 mm (28,4 pulgaes) de precipitación añal na ciudá asocede ente xunu y setiembre, y xunetu ye'l mes más lluviosu del añu. Les pedriscaes tamién son comunes nesta rexón.
L'iviernu empieza en payares. Payaressobremanera, conozse como'l Fríu Rosy (Marathi: गुलाबी थंडी). La temperatura bazcuya mientres el día alredor de 28 ° C (82 ° F), ente que la temperatura nocherniego sía menos de 10 ° C (50 ° F) mientres la mayor parte d'avientu y xineru, de cutiu cayendo a 5-6 ° C (41 a 43 ° F). La temperatura más baxo enxamás rexistrada foi de 1.7 ° C el 17 de xineru de 1935.
Demografía
Según el Censu 2011 de la estimación de la India, la población de la aglomeración urbana de Pune ye alredor de 5.018.688. Esto inclúi les ciudaes de Khadki, Pimpri Chinchwad y Dehu. La crecedera nos sectores de software y l'educación dio llugar a una arribación de mano d'obra especializada de tola India. La población de la aglomeración urbana envalorar n'alredor de 4.485.000 en 2005. La población inmigrante aumentó de 43.900 en 2001 a 88.200 en 2005. Según la Corporación Municipal de Puni, 40% de la población vivía en tugurios en 2001. El fuerte aumentu de la década de 1991-2001 puede atribuyise a l'absorción de 38 pueblos na ciudá. La tasa d'alfabetización ye d'alredor del 81%.
El hinduismu, l'islam, el budismu y el xainismu son cuatro relixones principales. Población principal de Puni atópase na categoría d'edá 15-59 años. Alredor del 11% de la población tien menos de 6 años d'edá.
Relixón
El hinduismu ye la relixón dominante en Puni anque munches ilesies, mezquites, gurudwaras, viharas budistes, templos yainas y otros edificios relixosos atópase en tola ciudá. Les comunidaes más prominentes inclúin marathes, majars, malí, brahmanes, marwaris, yainas, panyabíes y sindis, xunto coles comunidaes llocales. El templu de Parvati, asitiáu na llomba Parvati, ye consideráu unu de los templos más importantes de la ciudá. El templu más visitáu ye probablemente'l Templu Chaturshringi, asitiáu na fastera d'una llomba, nel noroeste de la ciudá. Mientres Navratri (una gran fiesta de la ciudá), hai una procesión grande a esti templu y los adoradores axúntense de tol país a orar equí. El dios que preside la ciudá de Pune ye la Kasba Ganpati, que'l so templu atópase en Kasba Peth nel centru de Pune. Sarasbaug Ganpati ye tamién una señal prominente de Pune.
Monu
thumb|180px|Un macacu ([[Macaca sinica)]] thumb|180px|Un monu capuchinu ([[Cebus capuchinu)]]
La pallabra monu ye un términu non taxonómicu que designa a un ampliu conxuntu de primates simiiformes.
Los términos monu y simiu son sinónimos, pero na zooloxía suel faese una distinción ente dambos, por cuenta de una influencia del idioma inglés, nel que los términos equivalentes monkey y ape tienen distintos significaos. Anque esisten delles semeyances ente dambos animales, les diferencies son munches. Con éses nel llinguaxe científicu, los monos actuales entienden a los platirrinos (Platyrrhini o monos del Nuevu Mundu) y a los cercopitecoideos (Cercopithecoidea o monos del Vieyu Mundu), pero non a los primates hominoides, más cercanos al ser humanu, como'l orangután, el gorila, el chimpancé y los gibones, que se consideren simios. A diferencia d'estos, los monos tienen polo xeneral cola, tienen una cadarma más primitiva y son más pequeños. Esti usu de la pallabra simiu como traducción del inglés ape, acutada a los primates ensin cola, ye erróneu, y nun correspuende al castellán. Encamiéntase, pa esti usu, la pallabra hominoideo, y tamién tienen tradición antropoide, usáu como sustantivu, y monu antropomorfu.
Enllaces esternos
Mono
Dendrocopos cathpharius
Dendrocopos cathpharius ye una especie d'ave piciforme de la familia Picidae que vive nos montes del sur d'Asia.
Dysithamnus leucostictus
Dysithamnus leucostictus, tamién denomináu formigueru cabecipunteado (en Colombia), batarito rayáu de blancu (en Perú) o burujara de rayes blanques' (en Venezuela), ye una especie d'ave paseriforme perteneciente al xéneru Dysithamnus'' qu'integra la familia Thamnophilidae. Ye nativu de la rexón andina del noroeste d'América del Sur.
Dendrocopos cathpharius
Descripción
Mide alredor de 18 cm de llargor. El plumaxe de les sos partes cimeros ye negru con llistáu blancu nes nales, ente que les sos partes inferiores son ablancazaes con vetáu negru. La so cara ye principalmente blancu, anque'l so pileu ye negru y presenta anches bigoteras negres que s'estienden hasta la parte cimera del pechu. Según les distintes subespecies puede presentar llurdios coloraos en dalguna d'estes zones: la nuca, los llaterales del pescuezu, parte cimeru del pechu y la zona perianal.
Universitätsklinikum Hamburg-Eppendorf
L'Universitätsklinikum Hamburg-Eppendorf, o UKE, ye un hospital universitariu n'Alemaña. Ye l'hospital más grande d'Hamburgu, y al añu ingresa unos 80.000 pacientes amás d'atender 260.000 consultes ambulatories y 113.000 urxencies. Ta venceyáu a la Universidá d'Hamburgu.
Dendrocopos cathpharius
Distribución y hábitat
Atópase nos montes del este del Himalaya y del restu de montes qu'arrodien la pandu tibetanu amás de les del norte del sureste asiáticu; distribuyíu por Bután, Nepal, el nordeste de la India, China, Myanmar, el norte de Laos, Tailandia y Vietnam.
Dysithamnus leucostictus
Distribución y hábitat
Alcuéntrase en Colombia, Ecuador, Perú y Venezuela. Habita nel sotobosque de montes tropicales y subtropicales montanos húmedos ente los 800 y los 1900 m d'altitú.
Verlans
Verlans ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Milltown
Milltown ye un borough del condáu de Middlesex, nel estáu de Nueva Jersey. Llenda con.
Demografía
Tien una población de y una superficie de  km².
Conciliu Vaticanu I
El conciliu Vaticanu I foi'l primera conciliu celebráu na Ciudá del Vaticanu. Convocáu pol papa Pío IX en 1869 pa enfrentar al racionalismu y al galicanismu. N'este Conciliu aprobóse como dogma de fe la doctrina de la infalibilidad del papa. Tuvo cuatro sesiones:
El conciliu foi suspendíu por Pío IX el 20 d'ochobre de 1870, dempués que se peracabara la unión a Italia de los Estaos Pontificios.
Antecedentes
Nun principiu, nun paecía necesariu un nuevu conciliu pa encarar asuntos ensin tratar nel anterior Conciliu de Trento, polo que cuando Pío IX convocó'l Conciliu Vaticanu I causó sorpresa y hasta estrañedá. El 8 d'avientu de 1864 el papa al concluyir una xunta de la Congregación de ritos fixo salir a quien nun yeren cardenales y preguntó a estos sobre la posibilidá de convocar un conciliu: 15 de 21 manifestáronse a favor. Depués fixo una consulta a tolos cardenales y a 36 obispos.
La situación de los Estaos Pontificios nesi periodu nun yera la meyor y dellos cardenales amosaron les sos duldes sobre la oportunidá de la celebración d'un conciliu. Sicasí, otros —como'l Card. Reisach, l'entós obispu Manning y l'obispu Dupanloup— sofitaron la iniciativa. El papa Pío IX anunció públicamente la so intención de convocar un conciliu'l 26 de xunu de 1867 y fixo la convocatoria oficial el 29 de xunu de 1868 cola bulda Aeterni Patris. Al momentu creáronse cinco comisiones qu'empezaron la preparación de los esquemes pa los documentos y a consultar les temes que teníen de tratase. Les árees de los cinco comisiones yeren: doctrina, disciplina, vida relixosa, misiones y Oriente, y les temes políticu-relixosos. Al entamu estes comisiones taben formaes solo por clérigos de Roma, pero depués, por cuenta de les quexes qu'esta decisión fixo surdir, varióse la so composición ya incorporaron a los más pernomaos teólogos del tiempu con delles esceiciones importantes como Newman y Döllinger. Al concluyir los sos trabayos, estes comisiones ellaboraren 50 esquemes bastante heteroxéneos. Al P. Hefele foi-y confiada la ellaboración d'un reglamentu pal conciliu que foi publicáu a fines de payares de 1869.
Dende l'entamu conocíase que la infalibilidad del papa sería l'argumentu principal d'este conciliu, de manera que la nueva doctrina reforzaría l'autoridá del papa. Sicasí, produciéronse diversos casos de contestación inclusive antes de la celebración del conciliu. Asina 14 de los 20 obispos alemanes aconceyaos en Fulda en setiembre de 1869 redactaron una nota qu'unviaron al papa na que solicitaben que la tema de la infalibilidad nun se tratara. Tamién causó fuertes alderiques la idea de que'l conciliu sofitara y promoviera l'acción contra los asina llamaos «errores modernos» que'l papa Pío IX venía faciendo, y suscribiera el syllabus.
Desarrollu
thumb|Eclesiásticos de dellos países aconceyaos en Roma con motivu del Conciliu.
Los trabayos del conciliu empezaron el 8 d'avientu de 1869. A diferencia de los concilios xenerales anteriores, el xefes d'Estáu nun fueron convidaos a participar y solo los obispos, el superiores xenerales d'ordes relixoses y monástiques y los abás nullius gociaben de votu deliberativo. Convidar a participar a los xerarques de la Ilesia ortodoxa (per mediu del curtiu Arcanu divinae Providentiae consilio) y a los líderes de denominaciones protestantes (per mediu de la carta Iam vos omnes) pero dambos refugaron la invitación alegando que la forma usada pa ello, suburdiába-yos.
El reglamentu nun consideraba la posibilidá de llargos discutinios sobre los esquemes nin la posibilidá de qu'hubiera una gran cantidá de votos negativos a les propuestes preelaboradas. Al empiezu, el programa de temes a tratar yera bien estensu. Preponderó la necesidá de falar más de la Ilesia. Tamién yera necesariu falar de la rellación ente fe y razón por ser una tema relevante en tiempos de la ilustración y el desafíu qu'esto suponía pa la Ilesia, al igual qu'otres teoríes científiques como l'evolucionismu, que paecíen cuestionar les doctrines cristianes tradicionales. Otra tema a tratar yeren les grandes misiones católiques de la dómina.
El 10 d'avientu indicó la composición de la diputación de postulaos, encargada de recibir les propuestes de temes a tratar pol conciliu. El 14 d'avientu empezaron les votaciones p'afitar les comisiones de trabayu. El 28 d'avientu empezó'l discutiniu del esquema doctrinal ellaboráu pol P. J.B. Franzelin y que foi ásperamente criticáu pol so calter demasiáu académicu, impropiu d'un conciliu. Dende'l 6 de xineru aldericaron otros esquemes como'l relativu a los obispos y al cleru diocesanu según el que proponía la ellaboración d'un nuevu y únicu catecismu. Toos fueron refugaos y volvieron a les sos respeutives diputaciones ensin que pal 22 de febreru nada fuera aprobáu.
Mientres el conciliu y vistu el tenor de los discutinios, fíxose necesariu camudar el reglamentu p'afaelo a la posibilidá de mayor llibertá a la de refugar y ampliar los documentos propuestos poles comisiones preparatorias. Asina los discutinios centráronse rápido nos dos tarrezas principales: la infalibilidad pontificia y les rellaciones ente fe y razón.
Infalibilidad
Como se mentó enantes, yá nos meses anteriores al entamu del conciliu los discutinios sobre la tema de la infalibilidad fixéronse fuertes. Döllinger y Dupanloup oponíense abiertamente. Henry Maret dende la Sorbona falaba d'una infalibilidad del papa n'unión colos obispos, etc. La esmolición de dellos sectores de la Ilesia católica creció cuando'l 1 de febreru de 1869 la Civiltà Cattolica publicó un artículu nel que se mentaba la posibilidá, deseyada, de que la doctrina sobre la infalibilidad del papa fuera declarada por aclamación mientres el conciliu. Había oposición seya por considerar tal dogma inadmitible, seya por inoportunu, seya tamién porque una declaración nesos términos nun podría esplicar cola fineza teolóxica necesaria l'algame del dogma.
Nesi contestu, Döllinger —col pseudónimu de Janus— publicó una serie d'artículos onde non solo criticaba'l posible dogma de la infalibilidad pontificia sinón tamién s'oponía al primáu de xurisdicción papal. La respuesta llegó de parte d'un historiador, Joseph Hergenröther pero los alderiques agriar col pasar del tiempu y llograben l'efectu contrariu: yá que la tema aportara a tan aldericáu, yera inevitable que'l conciliu ocupar d'él.
Nel conciliu'l grupu contra la infalibilidad taba compuestu polos obispos d'Austria-Hungría, mayoría de los d'Alemaña y el 40 % de los de Francia. Estos entamáronse y formaben más o menos un quintu de los padres conciliares. Los a favor yeren los obispos d'Estaos Xuníos ya Italia, con dellos nomes conocíos como Manning, Dechamps y Senestrey, obispu de Ratisbona. El papa al ver estes dificultaes decidió retirar del esquema sobre la Ilesia católica cualquier mención a la tema de la infalibilidad, pero los obispos convencer d'añedir en marzu de 1870. Asina se presentó a discutiniu'l que diba ser el capítulu XI del esquema sobre la Ilesia y que a pidimientu de la mayoría (con delles esceiciones importantes como'l Card. Bilio y el Card. Corsi) foi'l primeru en tratase n'aula. Entós fíxose una nueva redaición del capítulu, más ampliu (aportaron a cuatro capítulos: institución del primáu, perennidad del primáu, el primáu de xurisdicción y la infalibilidad) y con vistes a publicar como una constitución independiente. Tamién s'afixo la normativa del conciliu dexando que los documentos fueren aprobaos por mayoría simple y non pola unanimidá tradicional, lo cual xeneró nuevos discutinios dientro y fora del conciliu.
Per otru llau, súpose que l'esquema sobre la Ilesia católica retomaba y confirmaba les enseñances de los católicos en rellación colos dos poderes, espiritual y envernada, ensin considerar el cambéu de les estructures políticu y social d'Europa. Esto xeneró una serie de protestes per parte de los gobiernos d'Austria y Francia.
Sicasí, los discutinios más aspros siguíen siendo les relatives al capítulu sobre la infalibilidad. Dende 13 de mayu al 6 de xunu aldericó sobre'l documentu completu ensin llegar a nengún consensu anque sí se llograra en rellación al primáu de xurisdicción. Los miembros de la comisión esplicaron a los padres conciliares que'l dogma de la infalibilidad contener na reflexón sobre la Ilesia católica y que nun yera daqué «personal» del papa sinón en vistes a la so función dientro d'ella. Depués empezóse a aldericar, hasta'l 13 de xunetu sobre cada parte del documentu. El papa Pío IX manifestó a los sos collaboradores que buscaba una definición estensa que non solo tuviera en cuenta les definiciones pontificies ex cathedra y cuntaba col sofitu de xesuites y del Card. Manning. Pero l'asamblea conciliar oponer a esto y aldericóse solu si sería necesariu'l consensu esplícitu de los obispos por que una decisión papal fuera infalible.
Universidá Pierre Mendès France
La Universidá Pierre Mendès France de Grenoble (tamién llamada UPMF o Grenoble-II), llamada asina nel honor del escritor Pierre Mendès France, foi una universidá francesa que se creó en 1970. El so campus principal foi'l de Grenoble, anque más tardíamente creóse tamién el de Valence.
Universidá Llibre de Bruxeles
La Universidá Llibre de Bruxeles (ULB) ye una universidá belga francófona. Esta institución, creada en 1834, cuenta con cinco premios nobel y una medaya fields y ye una de les universidaes belxicanes más reconocíes, amás de ser bastante cosmopolita, con un 29% d'estudiantes estranxeros.
Orixe
La ULB fundar en 1834, mientres la dómina que siguió a la independencia de Bélxica y mientres la cual carecióse una gran desorganización educativa.
Universidá Pierre Mendès France
Les sos enseñances xiraben fundamentalmente sobre les Ciencies humanes y sociales, la Economía y el Derechu. Sumar a estes materies delles disciplines científiques, sobremanera la Ciencies de la computación Informática. El UPMF tien una tradición d'esperimentación na propiedá de la interdisciplinarité.
Universidá Llibre de Bruxeles
Orixe
Los trés universidaes estatales - Gante, Liexa, Lovaina - pierden delles facultaes. Auguste Baron y Adolphe Quetelet imaxinaron dende 1831 la idea d'una universidá «Llibre». La creación, en 1834, de la Universidá Católica de Mechelen, sol impulsu de los obispos de Bélxica foi'l detonante qu'emburrió al mundu lliberal a reaccionar rápido. L'abogáu Pierre-Théodore Verhaegen, llanzó en xunu de 1834 una llamada a la suscripción en medios lliberales con vistes a la creación d'una universidá llibre que combatiría la intolerancia y los prexuicios. Sicasí rápido avisóse a Verhaegen de lo utópico de los sos proyeutos, sobremanera tratándose d'él, que nun disponía nin de profesores, nin locales, nin dineru. Sicasí nun tuvieron en cuenta l'ayuda del alcalde de Bruxeles, Nicolas-Jean Rouppe, qu'atopó locales nel antiguu palaciu de Charles-Alexandre de Lorraine, na plaza del Muséu. Verhaegen añedió al so proyeutu la Escuela de Medicina y atopó profesores ente los homes d'esperiencia del Muséu de les Ciencies y de les Lletres. La facultá de Derechu foi confiada a profesores voluntarios, como Henri de Brouckère. Finalmente, el 20 de payares de 1834, Auguste Baron, dicía, nel so discursu d'inauguración::
Universidá Pierre Mendès France
El 11 de setiembre de 2015, el Gobiernu francés publicó'l decretu de fusión de los trés universidaes grenoblenses, con una fusión efectiva a 1º de xineru de 2016. Nacía asina la nueva entidá Universidá de Grenoble Alpes.
Universidá de Grenoble
L'orixe de la universidá de Grenoble remonta a 1339. La Universidá Grenoble II foi puesta en marcha en 1970, n'aplicación de la llei d'orientación de la enseñanza cimera del 12 de payares de 1968. En 1985, la universidá llogró nuevos estatus n'aplicación de la llei del 22 de xineru de 1984. La universidá adopta la denominación "Pierre Mendès France" (UPMF) en 1991. En 2009, la fundación del PRES Universidá de Grenoble, futura Comunidá Universidá Grenoble Alpes, que reagrupa los establecimientos universitarios de l'academia anuncia la reagrupación de toles universidaes grenoblenses pa 2016.
Organización y estructura
La universidá cunta con diversos centros d'investigación y estudiu: facultaes, unidaes de formación y d'investigación (UFR), escueles y institutos universitarios. UFR Institutu d'urbanismu de Grenoble UFR Ciencies humanes
Universidá Llibre de Bruxeles
Sieglu XIX
Mientres la primer metá del sieglu la Ilesia y l'Estáu plantegaben amenaces sobre la universidá, amás de les dificultaes financieres. La llei d'enseñanza cimera de 1835 suprimió la universidá estatal de Lovaina, lo que dexó a la Universidá Católica de Mechelen instalase en dicha ciudá, adquiriendo'l nome d'Universidá Católica de Lovaina. Solo quedaben por tanto dos universidaes estatales (Gante y Liexa), que vieron na ULB una rival que podía reivindicar el monopoliu del llibre pensamientu. Tocantes a los obispos, costába-yos almitir la esistencia d'una universidá que se proclamaba autónoma, escapando asina al so control. La prensa católica atacó la enseñanza desenvuelta en Bruxeles. Verhaegen respondió a estos ataques con un discursu académicu onde proclamaba:
Sobrollevando estes querelles, la Universidá Llibre convertir nuna institución reconocida. La población estudiantil aumentaba y en 1842 foi camudáu l'edificiu, instalándose nel Palais Granvelle. En 1861 revisáronse los estatutos y l'artículu 1 diz, dende entós:
En 1873, la universidá abre la so escuela politéunica pa ufiertar una enseñanza práctica.
En 1880, foi la primera en Bélxica que dexó a les muyeres aportar a les clases, concretamente nel so Institutu de Farmacia. Antes d'esto, dalgunes fueron a estudiar al estranxeru, principalmente en facultaes de Medicina. Sicasí nun esistía en Bélxica nenguna restricción llegal no que se refier al accesu de les muyeres a estudios cimeros. Pero tradicionalmente, solo entraben los homes, y sobremanera, nenguna escuela secundaria preparaba a les moces a dichos estudios.
El 7 de xunetu de 1886, una quema destruyó la nala izquierrda del edificiu de la Rue des Sols. La sala académica, la biblioteca y una parte de les coleiciones mineralóxiques sumieron ente les llapaes. La reconstrucción duró seis años.
En 1893, la ULB beneficiar de donaciones d'altu valumbu que dexaron el desenvolvimientu de la Facultá de Medicina: Ernest Solvay dotar d'un Institutu de Psicoloxía enllantáu nel Parque Léopold d'Etterbeek; Raoul Warocqué, d'un Institutu d'Anatomía; Alfred Solvay, pela so parte, venció-y un Institutu d'Hixene Bacteriolóxica.
En 1899 foi creada la Escuela de Ciencies Polítiques y Sociales.
Sieglu XX
El Insituto de Socioloxía foi fundáu en 1902. 1904 vio la creación de la Escuela de Comerciu Solvay. El día dempués del empiezu de la Primer Guerra Mundial, que traxo la primer interrupción de les clases de la universidá, ente que Jules Bordet, profesor de la ULB, recibe'l Premiu Nobel de medicina (1919), plantégase la mudanza por cuenta de la falta d'espaciu y a la baltadera del Palais Granvelle. El llugar escoyíu ye la comuña d'Ixelles. Les obres empiecen en 1921 pol edificiu O, inauguráu en 1924. La construcción del edificiu A ye financiada pola Educational Foundation de la Commission for Relief in Belgium (CRB), una organización americana destinada a restaurar la enseñanza universitaria en Bélxica estropiada pola guerra.
Situación actual
16px Parada de Delta pa los campus de Solbosch y Ixelles y parada d'Erasme pal campus de Anderlecht.
La universidá ta enllantada en trés campus: el de Solbosch y el de la Plaine en Ixelles y el de Erasme en Anderlecht. El principal ye'l de Solbosch, qu'acueye l'alministración central y la mayor parte de les facultaes. El de la Plaine acueye la Facultá de Ciencies y l'Institutu de Farmacia. La Facultá de Medicina y l'Hospital Universitariu Erasme tán instalaos nel campus d'Anderlecht.
La ULB ye totalmente independiente de la Vrije Universiteit Brussel (VUB), anque los sos nomes sían equivalentes en flamencu y francés.
Alumnos y profesores célebres
Jean Cornil, (1958): senador Enrique Olaya Herrera: Presidente de Colombia (1930-1934) Fernand Khnopff (1858 - 1921): pintor Amélie Nothomb (1967): escritora * Jorge Matte: Médicu, endocrinólogu
Premios Nobel
Hubo cuatro profesor y alumnos gallardoniaos col Premiu Nobel:
Premios Francqui
Daos añalmente, dende 1933, pola Fundación Francqui Stichting a un mozu científicu belga, por contribuyir a aumentar el prestíu de Bélxica. Dellos gallardoniaos son:
Giro d'Italia 1992
La 75ª edición del Giro d'Italia apostar del 24 de mayu al 14 de xunu de 1992, con un percorríu de 21 etapes y 3843 km, que se percorrieron a una velocidá media de 37,092 km/h.
Universidá Llibre de Bruxeles
Medayes Fields
La Medaya Fields ye l'equivalente al premiu Nobel de les matemátiques.
Dendrocopos darjellensis
Dendrocopos darjellensis ye una especie d'ave piciforme de la familia Picidae que vive nel Himalaya y los montes del norte del sureste asiáticu.
Conciliu Vaticanu I
Infalibilidad
Finalmente'l 13 de xunetu votó la constitución. Les resultaos fueron:
Dendrocopos darjellensis
Descripción
El picu de Darjeeling mide alredor de 25 cm de llargu. El plumaxe de les sos partes cimeros ye principalmente negru, con un gran llurdiu blancu allargada al altor de los costazos y ciertu llistáu blancu nes plumes de vuelu. Los sos partes inferiores son ablancazaes con un mestu veteado negru y la zona perianal colorada. Carauterizar por tener los llaterales del pescuezu de color ocre amarellentáu. La so cara ye blancu, col pileu negru y prominentes bigoteras negres. Los machos presenten la nuca de color coloráu, ente que les femes tienen tola parte cimera de la cabeza y pescuezu negra.
Distribución
Atópase nos montes húmedos tropicales de monte del este del Himalaya y los montes vecinos del norte del sureste asiáticu, distribuyíu pola India, Bután, Nepal, Myanmar, China y Vietnam.
Conciliu Vaticanu I
Infalibilidad
El discutiniu sobre la necesidá del consensu de los obispos enllargar con diverses vicisitúes. Dellos obispos presentar al papa pa pidi-y que venciera nesti puntu pero nun llograron respuesta favorable. Entós unos díes antes de la votación definitiva, 55 padres conciliares unviaron una carta al papa comunicándo-y la so decisión de nun participar nesa sesión: estos obispos retiráronse darréu de Roma. El 18 de xunetu votó la constitución y llogró 533 votos a favor de 535 entá cuando foi solicitáu'l cambéu del títulu del capítulu y de De Romani Pontificis infallibilitate quedó en De Romani Pontificis infallibili maxisteriu. El testu finalmente aprobáu sobre la infalibilidad ye'l siguiente:
Fe y razón
A fines del mes d'avientu de 1869 aldericóse la condena al racionalismu. L'esquema propuestu, que fuera redactáu polos padres Franzelin y Clement Schrader, foi refugáu. Entós encargóse a otros sacerdotes, los padres Kleutgen y Dechamps la ellaboración d'un nuevu esquema llamáu De fide catholica. El discutiniu enllargar hasta'l 6 d'abril de 1870 y aprobóse la Constitución Dei Filius seis díes dempués.
Suspensión
Dende l'entamu'l conciliu foi amenaciáu por dos conflictos inminentes: el franco-prusianu y el fechu de que Roma taba arrodiada pol exércitu italianu pa la unificación.
El 19 de xunetu, un día dempués de l'aprobación de la Pastor Aeternus desencadenóse la guerra ente Francia y Prusia. Los obispos entós decidieron abandonar la ciudá de Roma. El 20 de setiembre la ciudá foi ocupada poles tropes de Victor Manuel II (yá que los franceses que defendíen al papa salieren de la ciudá pa participar na guerra). Pío IX suspendió los trabayos del conciliu'l 20 d'ochobre siguiente per mediu del curtiu Postquam Dei munere ensin indicar una fecha de reinicio de los trabayos conciliares. Na práctica'l conciliu nunca se concluyó.
Giro d'Italia 1992
Na 2ª etapa en llinia, Indurain facer cola maglia rosa, en produciéndose una corte nos últimos quilómetros. La 3ᵉʳ etapa etapa, una contrarreló de 38 km, sirvió por que'l ciclista navarru reafitara la so condición de líder de la carrera.
Na 9ª etapa produció la primer gran selección. El postreru ganador del Giro, Franco Chioccioli, foi'l más perxudicáu, al perder casi tres minutos y mediu na meta. L'escalador colombianu Lucho Herrera foi'l vencedor de la etapa. Na etapa siguiente, Chioccioli, que s'atopaba yá a más de seis minutos del líder, escapar xunto a Roberto Pagnin y Marco Lietti, consiguiendo amenorgar nunos dos minutos y mediu la so desventaxa.
Nun hubo grandes diferencies nos dos etapes d'altu monte que travesaron los Dolomites, con finales en Corvara Alta Badia y nel Monte Bondone, que s'apostaron so un tiempu bastante malu. Indurain controló la carrera en tou momentu, ensin dar nin un segundu de ventaya a los sos principales rivales.
La 18ª etapa foi la más llarga d'esta edición, con un total de 260 km, mientres los cualos foi protagonista l'español Ramón González Arrieta, qu'en colando escapáu mientres gran parte de la etapa xunto a otros 23 corredores, tuvo destacáu en solitariu cerca del final de la etapa. Sicasí, nos últimos dos quilómetros de l'ascensión final, foi degoláu pol alemán Udo Bölts, ganador final de la etapa. Arrieta namái pudo ser segundu.
La última etapa foi una contrarreló individual de 66 km con final en Milán. Demostrando'l gran estáu de forma col que remataba la carrera, Miguel Indurain ganó la etapa con una gran diferencia, llegando a doblar al so predecesor, Claudio Chiappucci, que saliera tres minutos antes.
Asina, Indurain convertir nel primer ciclista español en ganar el Giro d'Italia. Acompañáron-y nel podiu los italianos Chiappucci y Chioccioli. Aquel añu, el Giro vio tamién nacer a una nueva promesa, el rusu Pável Tonkov, 7º na clasificación final, que daría enforma que falar nes futures ediciones de la ronda italiana.
Embaranzu
L'embaranzu humanu dura unes 40 selmanes dende'l primer día de la última menstruación o 38 dende la fecundación (aproximao unos 9 meses). El primer trimestre ye'l momentu de mayor riesgu d'albuertu bonal; l'entamu del tercer trimestre considérase'l puntu de viabilidá del fetu (aquel a partir del cual puede sobrevivir extraútero ensin soporte médicu).
Definición y tipos
En 2007 el Comité d'Aspeutos Éticos de la Reproducción Humana y la Salú de les Muyeres de la Federación Internacional de Xinecoloxía y Obstetricia (FIGO) definió al embaranzu como la parte del procesu de la reproducción humana qu'empieza cola implantación del conceptus na muyer. L'embaranzu empecipiar nel momentu de la nidación y termina col partu. La definición llegal del embaranzu sigue a la definición médica: pa la Organización Mundial de la Salú (OMS) l'embaranzu empieza cuando termina la implantación, que ye'l procesu qu'empieza cuando se xunta'l blastocito a la paré del úteru (unos 5 o 6 díes dempués de la fecundación). Entós el blastocito traviesa'l endometriu uterín ya invade l'estroma. El procesu d'implantación remata cuando'l defectu na superficie del epiteliu ciérrase y complétase el procesu de nidación, empezando entós l'embaranzu. Esto asocede ente los díes 12 a 16 tres la fecundación.
Carauterístiques xenerales
thumb|left|200px|Embrión humanu a les 5 selmanes. L'embaranzu produzse cuando un espermatozoide algama y traviesa la membrana celular del óvulu, fundiéndose los nucleos y compartiendo dambos la so dotación xenética pa dar llugar a una célula güevu o cigotu, nun procesu denomináu fecundación. La multiplicación celular del cigotu va dar llugar al embrión, de que'l so desenvolvimientu deriva l'individuu adultu.
La embrioloxía ye la parte de la medicina qu'estudia'l complexu procesu de desenvolvimientu embrionariu dende'l momentu de la fecundación hasta la formación del fetu, que ye como se denomina al organismu resultante d'esti desenvolvimientu cuando entá nun tuvo llugar el partu. Dientro del úteru, el fetu ta llexando nel líquidu amniótico, y de la mesma el líquidu y el fetu tán envolubraos nel sacu amnióticu, que ta adosáu al úteru. Nel pescuezu del úteru, fórmase un tapón de mucosidad trupa mientres l'embaranzu pa enzancar l'ingresu de microorganismos que provoquen infeición intrauterina. Esti tapón va ser espulsáu mientres l'entamu del trabayu de partu.
Mientres permanez dientro, el cigotu, embrión o fetu llogra nutrientes y osíxenu y esanicia les refugayes del so metabolismu al traviés de la llibradura. La llibradura ta fondiada a la paré interna del úteru y ta xunida al fetu pol gordón umbilical. La espulsión de la llibradura tres el partu denominar allumamientu.
Calendariu
Mientres el primer trimestre'l riesgu d'albuertu ye mayor (muerte natural del embrión o fetu). Esto tien mayor incidencia n'embaranzos consiguíos per aciu fecundación in vitro, una y bones l'embrión enllantáu podría dexar de desenvolvese por fallos nos cromosomes heredaos de los gametos de los sos proxenitores.
Mientres el segundu trimestre'l desenvolvimientu del fetu puede empezar a ser monitorizado o diagnosticáu.
El tercer trimestre marca'l principiu de la viabilidá —aproximao dempués de la selmana 25— que quier dicir que'l fetu podría llegar a sobrevivir d'asoceder un partu prematuru, partu normal o cesárea.
Fecha probable de partu
thumb|250px|Una muyer d'ocho meses d'embaranzu
Los cálculos pa determinar la fecha probable del partu realícense usando la fecha de la última menstruación o por correlación qu'envaloren la edá gestacional per aciu una ecografía. La mayoría de les nacencies asoceden ente la selmana 37 y 42 dempués del día de la última menstruación y solo el 5% de muyeres dan a lluz el día exactu de la fecha probable de partu calculada pol so profesional de salú.
Detección y fecha de fecundación
El principiu del embaranzu puede ser detectáu de distintes maneres, incluyendo delles pruebes d'embaranzu que detecten hormones xeneraes pola llibradura acabante formar. Pruebes clíniques d'orina y de sangre detecten l'embaranzu dende los 6 a 10 díes dempués de la concepción. Les pruebes d'embaranzu caseres son pruebes d'orina personales, que de normal nun pueden detectar un embaranzu sinón hasta 12-15 díes dempués de la fecundación. Dambos tipos de prueba solamente pueden detectar si la muyer ta o non embarazada, pero non la fecha d'entamu del embaranzu.
Signos presuntivos del embaranzu
Seique'l primer signu presuntivo del embaranzu seya la amenorrea o ausencia del periodu menstrual. Por cuenta de que puede asoceder amenorrea por causes distintes a un embaranzu, non siempres ye tomada en cuenta, especialmente si la muyer nun tien ciclos regulares. Sicasí, pueden presentase dellos signos más que, al pie de la amenorrea suxuren un embaranzu, como son: la hipersensibilidad nos tetos, mareos, vultures matutines, somnolencia, alteración na perceición de golores, y deseos intensos de ciertos tipos d'alimentos (antoxos). Esto puedes notar a partir del segundu al tercer mes de la concepción.
Aballa
Otru signu de barruntu del embaranzu ye'l cansanciu, carauterizada por astenia, debilidá y somnolencia. Anque delles muyeres sienten anovada enerxía, la mayoría confesaríen sentir intensa fatiga. Dalgunes afirmen quedase dormíes a cualquier hora del día, dacuando al poco de salir de la cama, y otres aseguren sentir tal somnolencia na sobremesa. Otres sienten cansanciu pronunciáu al llegar la nueche. Felicidá aballa ye de cutiu incontrolable y esixe el suañu. Nunca s'atopó una esplicación a esti estrañu deséu de dormir. Ye un síntoma frecuente nos primeros meses del embaranzu y créese que ye un efeutu de la elevada producción de progesterona. Esta hormona ye un sedante pa los seres humanos, con fuertes efeutos tranquilizantes ya hipnóticos. Nes etapes posteriores preséntase otru tipu de fatiga debida a cencielles a cansanciu corporal, pero escasamente asocede nel primer trimestre del embaranzu.
Interrupción de la menstruación
Al cabu de dos selmanes d'asocedida la fecundación notará l'ausencia de menstruación. El cese de la menstruación nuna muyer sana n'edá reproductiva y sexualmente activa, qu'hasta entós tuvo un ciclu menstrual regular y predecibles, ye un signu bien suxestivu del embaranzu. Ye un signu sospechosu del embaranzu denomináu amenorrea y nun ye esclusivu de la xestación. Amás del embaranzu son causes de la amenorrea enfermedaes físiques (dalgunes de cierta gravedá, como tumores del ovariu, trestornos de la glándula tiroides y munches otres), un choque bien fuerte, anorexa, l'efeutu d'un viaxe n'avión, una operación, estrés o l'ansiedá pueden retrasar la menstruación.
N'ocasiones, dempués de la concepción, reparar unu o dos episodios de hemorraxa uterina qu'asemeyen la menstruación y confundir con ella. Ye denomináu signu de Long-Evans y ye más frecuente en multíparas qu'en primigestas.
Gustos y antoxos
El cambéu nel gustu y la preferencia por ciertos alimentos puede ser unu de los primeros signos. Ye común el refugu a ciertos alimentos, bebíes y golores como'l fumu de los pitos. De cutiu descríbese un sabor metálico na boca que fai variar el gustu polos alimentos. Créese que los antoxos deber al aumentu de los niveles hormonales; dacuando esperiméntense na segunda metá del ciclu menstrual pol mesmu motivu. Nun satisfaiga antoxos con alimentos d'altu conteníu calóricu, que'l so poder nutritivu seya baxu.
Deseos frecuentes de mexar
A midida que estiéndese l'úteru, prime la vexiga. Por tanto, ésta trata d'espulsar pequeñes cantidaes d'orina, y munches muyeres sienten deseos frecuentes de mexar dende la primer selmana tres la concepción; quiciabes precisen dir al cuartu de bañu cada hora. Esto tamién se debe al efeuto de la progesterona, yá que ye un potente relaxante de músculu llisu, (que ye'l músculu del cual ta formáu la vexiga, l'úteru y otros órganos) lo cual sirve pa manterner al úteru en reposu hasta'l momentu del partu. Sacantes sienta ardor o dolor al mexar, nun ye necesariu que consulte al médicu. Escontra les 12 selmanes, el tamañu del úteru va aumentar, de cuenta que va xubir y va salir del cuévanu pelviana. Esto va amenorgar la presión sobre la vexiga y la frecuencia de la micción polo que la vexiga dir escontra un llau.
Cambeos nes mames
Asocede conxestión y turgencia nos senos debíu al factor hormonal y l'apaición del calostro. Puede apaecer n'etapes precoces de la xestación pol aumentu de la prolactina, ente otres hormones. Les areoles vuélvense más sensibles y hiperpigmentadas.
Manifestaciones cutanees
Esiste una hiperpigmentación de ciertes árees de la piel mientres l'embaranzu. Apaecen tamién en delles embarazaes estríes abdominales y a nivel de les mames. N'otres pacientes nota l'apaición de cloasmes a nivel de la piel de la cara. Estes hiperpigmentaciones pueden presentase con usu d'anticonceutivos orales y n'enfermedaes del coláxenu, ente que les estríes son tamién un signu nel síndrome de Cushing.
Mucosa vaxinal
De resultes del aumentu na vascularización de la natura y el pescuezu del úteru mientres l'embaranzu pol efeutu vascularizante de la progesterona, nótase que la mucosa d'estes estructures volver d'un color violeta. A esti cambéu azuláu de la mucosa vaxinal y del pescuezu del úteru conocer como'l signu de Chadwick - Jacquemier.
Signos de probabilidá
Son signos y síntomes fundamentalmente carauterísticos del embaranzu qu'apurren un altu nivel de probabilidá al diagnósticu del embaranzu.
Determinaciones hormonales
La presencia de la hormona gonadotropina coriónica humana (hCG) nel plasma maternu y la so escreción pola orina son la base de los estudios hormonales del embaranzu. La producción d'esta hormona pol sincitiotrofoblasto empieza bien ceo nel embaranzu. Les pruebes sensibles pueden detectar a la hormona hCG nel plasma maternu o na orina 9 o 10 díes dempués de la ovulación. Esta hormona ye la base de la mayoría de les pruebes d'embaranzu, anque pueden usar téuniques distintes, como'l radioinmunoensayo, anticuerpos monoclonales, inmunofluorescencia y les pruebes caseres qu'usen el principiu de hemaglutinación. Otres hormones qu'aumenten col embaranzu inclúin a los estróxenos, cuantimás l'estriol, y la progesterona.
Tamañu abdominal
Polo xeneral, escontra los dolce selmanes de la xestación faise posible apalpar l'úteru percima de la sínfisis púbica o monte de venus. Dende esi momentu, l'úteru sigue aumentando gradualmente hasta'l final del embaranzu. L'aumentu del tamañu abdominal puede tamién debese a otres causes qu'esclúin al embaranzu, como son los miomes uterinos, tumores d'ovariu, ascitis, etc.