cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alan Sugar
The Apprentice
Como condición p'apaecer na tercer temporada, Sugar pidió que'l programa tuviera más empobináu a los negocios que namái por meru entretenimientu y qu'él tendría de ser retratáu como menos duru pa compensar la so reputación un tanto batallosa. Tamién espresó'l so deséu de que'l calibre de los candidatos fuera mayor que los de la segunda temporada y que les motivaciones de los candidatos pa participar fueren escoyíes más curioso yá que dellos candidatos de temporaes anteriores usaron les sos esperiencies nel show como plataforma p'avanzar nes sos propies carreres (como asocedió con Michelle Dewberry, la ganadora de la segunda temporada, que foi emplegada de Amstrad solo mientres 8 meses).
Sugar criticó la versión estauxunidense de The Apprentice porque "cometieron l'erru fatal d'intentar camudar coses solo pola so bien y fracasaron".
Young Apprentice
Young Apprentice (Junior Apprentice na primer temporada) ye un reality show británicu nel qu'un grupu de dolce persones mozos d'ente 16 y 17 años compiten pa ganar un premiu de 25.000 llibres dau por Lord Sugar. Les temporaes empezaron en BBC One y BBC HD el miércoles 12 de mayu de 2010, rematando'l xueves, 10 de xunu del mesmu añu, y tamién cuntó con Nick Hewer y Karren Brady como asesores. El programa terminó con Sugar otorgando'l premiu a Arjun Rajyagor de 17 años. Tim Ankers terminó en segundu llugar.
La segunda temporada empezó n'ochobre de 2011. Constaba d'ocho programes y dolce concursantes. Los concursantes ganadores fueron Zara Brownless y James McCullough.
Propuestu orixinalmente en marzu de 2008 y confirmáu en xunu de 2009, Junior Apprentice recibió crítiques mayoritariamente positives. El programa ye un spin-off de The Apprentice. El papel de Sugar sol gobiernu de Gordon Brown creó un alderique sobre les imparcialidá política de la BBC. Como resultancia, Junior Apprentice y los seis ediciones de The Apprentice fueron retrasaes.
Otres apaiciones
En mayu de 2008, Sugar fixo una apaición en An Audience Without Jeremy Beadle pa pagar tributu a Jeremy Beadle yá que yeren bien amigos y dambos apaecieron nun especial de ¿Quién quier ser millonariu? en 2005.
En xineru de 2009, Fiona Bruce presentó un documental de la BBC Two tituláu The Real Sir Alan. Tamién en 2009, Sugar apaeció n'anuncios de televisión de bancos d'inversión NS&I.
En mayu de 2011, Sugar presentó Lord Sugar Tackles Football, un documental qu'afonda nos males financieros del fútbol inglés.
En setiembre de 2012, Sugar apaez como él mesmu nun cameo nel episodiu de Doctor Who, "El poder de trés". El cameo de Sugar foi filmado nel plató de The Apprentice.
En payares de 2012, Sugar apaeció como él mesmu nun cameo nun episodiu especial de EastEnders pa Children in Need.
Honores y filantropía
Sugar foi nomáu caballeru col títulu Knight Bachelor nel añu 2000 "polos sos servicios escontra l'ordenador domésticu y a la industria electrónico". Caltién dos Doctoraos de Ciencia honoríficos, daos en 1988 pola Universidá de la Ciudá de Londres y en 2005 pola Universidá Brunel. Ye un filántropu pa organizaciones benéfiques como Jewish Care y l'hospital Great Ormond Street, y donó 200.000 llibres al Partíu Llaborista en 2001.
Llei de discriminación sexual
Sugar foi acusáu de tener una actitú "obsoleta" escontra les muyeres. Al respective de les lleis del Reinu Xuníu de la década de 1970, que establecen que ye discriminatoriu y, por tanto, illegal pa les muyeres que-yos seyan preguntaes nuna entrevista de trabayu si entamen tener fíos, Sugar dixo: ""Estes lleis son perxudiciales pa la muyer. Si non se te dexa preguntar, a cencielles non les contrates. Va Ser más complicáu pa una muyer consiguir un trabayu.""
Bullying
Los críticos describieron a Sugar como "fora de tactu" y la so ética de trabayu como "un modelu de mala xestión nel Reinu Xuníu. Negativu, acosador y estrechu de mires... (Sugar) dirixe por aciu el mieu, con un puñu de fierro paecíu al estilu políticu d'Josif Stalin".
Teunoloxía
En febreru de 2005, Sugar predixo equivocadamente que l'iPod taría "muertu, acabáu, alloriáu, kaput" pa les próximes navidaes. El comentariu consideróse como una de les peores predicciones teunolóxiques enxamás citaes.
Tweets
El 6 d'ochobre de 2013, Sugar foi investigáu pola policía tres una quexa que lu acusaba de colgar un tweet racista. El mensaxe contenía una semeya d'un neñu d'orixe chinu llorando, xunto col mensaxe "El neñu ta murniu porque-y dixeron que dexe la llinia de producción del iPhone 5". La policía nun realizó nenguna aición contra él.
Takafumi Akahoshi
Takafumi Akahoshi (赤星 貴文, ) ye un futbolista xaponés.
Ted Turner
Robert Edward Turner III ye un multimillonariu empresariu, inversionista, terrateniente, directivu empresarial y magnate d'Estaos Xuníos de los medios, conocíu ente otres coses, por ser el fundador de la cadena internacional de noticies CNN, ente otres empreses periodístiques y comerciales. Igualmente ye un reconocíu filántropu, siendo'l so más bultable proyeutu, la so donación de US$ 1000 millones, pa les distintes causes de les Naciones Xuníes, que dio como resultáu la creación de la «Fundación de les Naciones Xuníes», na cual Turner sirvi como presidente.
L'imperiu mediáticu de Turner, según la so carrera empresarial, empezó cuando tuvo d'asumir la direición de la empresa de publicidá del so padre, que se suicidara. Pal momentu en que Turner tomar la directiva de la compañía en 1963, esta valía US$ 1 millón. Entós, decidíu a espandir la empresa familiar, Turner adquier una emisora de l'Alta Frecuencia d'Atlanta y empieza la Turner Broadcasting System. Cola fundación de CNN, Turner revoluciona la industria de los medios de comunicación, al crear un formatu dedicáu puramente a les noticies, con un equipamientu ya infraestructura, que-yos dexó cubrir centenares de grandes fechos a nivel nacional ya internacional como'l Accidente del tresbordador espacial Challenger o la Guerra de Golfu Pérsicu.
Foi unu de los multimillonarios más famosos y reconocíos d'Estaos Xuníos, principalmente por cuenta de los sos numberosos proyeutos económicos qu'inclúin, empreses como TNT, TBS, Cartoon Network, TCM y la fusión ente AOL y Time Warner tamién foi'l principal conductor de la World Championship Wrestling (WCW) principal competidora mientres los años 90 de la promoción de llucha llibre profesional estauxunidense WWE. Igualmente ye conocida la so filiación para cola posesión y caltenimientu de tierres y propiedaes, siendo mientres enforma tiempu'l mayor posesor de tierres d'Estaos Xuníos hasta que nel 2011, John C. Malone devasar. Turner utiliza la gran parte de la so vastes posesiones territoriales pa la cría de carne de bisón, coles cualos aprove a la so cadena de restoranes, Ted's Montana Grill, atropando'l mayor fatáu de bisontes del mundu. Igualmente ye conocíu por ser el creador de la serie animada, Capitán Planeta, que tenía calter ecoloxista, coles mires de concientizar a les persones avera del Calentamientu Global y los problemes ambientales.
Infancia y mocedá
Nació na ciudá de Cincinnati, Ohio, estudió na Academia Militar de Georgia y na Universidá Brown. Tres el suicidiu del so padre en 1963 Turner heredó'l sustanciosu negociu publicitariu de la familia y en 1970 mercó una cadena de televisión d'UHF arruinada n'Atlanta (Georgia), qu'en 1975 Turner consiguió tresformar na primera superestación, cola tresmisión de deportes populares a baxu preciu y programes d'entretenimiento vía satélite escontra les redes de televisión per cable de tol país, una innovación bien rentable qu'aceleró'l desenvolvimientu d'esta forma de tresmisión n'Estaos Xuníos.
En 1980 creó la Cable News Network (CNN), y TNT la primer emisora de televisión con una programación empobinada puramente a emitir noticies mientres los venticuatro hores del día.
En 1985, Turner mercó la productora MGM/UA (Metro Goldwyn Mayer/United Artists) para dempués vendela, quedándose namái colos sos archivos cinematográficos. En 1990-1991 la so cobertoria de la guerra del Golfu dio fama internacional a la so cadena de televisión y en 1991 Turner foi nomáu 'home del añu' pola revista Time.
La so imaxe social aumentó cola so participación nel mundu del deporte, financiando equipos profesionales de béisbol y baloncestu, y col so matrimoniu cola actriz Jane Fonda en 1991.
Güei Ted Turner ye'l vicepresidente de Time Warner, compañía nacida de la fusión de los dos verdaderos colosos. Ted Turner na so condición de sociu y dueñu (en parte), ye una piedra angular qu'impulsó unu de los negocios bursátiles más comentaos de la última década.
Tien una fortuna según Forbes de 2000 millones de dólares nel 2009.
La fusión
El xigante americanu de Internet America Online (AOL) y el conglomeráu d'empreses de comunicación Time Warner fundir nuna operación de más de 180.000 millones de dólares, colos que se creó una sociedá conxunta con un valor cercanu a los 350.000 millones. La empresa resultante de la fusión convertir nun conglomeráu de medios de comunicación con una posición predominante en numberosos sectores dende Internet hasta la televisión per cable.
Nacencia de AOL Time Warner
El 10 de xineru del 2000, el conglomeráu Time Warner pasa a denominase AOL Time Warner.
Líder y Guía de la Revolución
El Líder y Guía de la Revolución (Árabe: زعيم ومرشد الثورة) foi l'antiguu cargu políticu de facto creáu por Muammar Gaddafi en 1979 y abolíu en 2011.
Historia
Dempués del Golpe d'Estáu del 1 de setiembre de 1969, nel cual el Rei Idris I foi depuestu, Libia foi gobernada pol Conseyu de Comandu Revolucionariu (CCR) lideráu pol Coronel Muammar Gaddafi. El 2 de marzu de 1977, dempués de l'adopción de la Declaración d'Establecimientu de l'Autoridá del Pueblu, el CCR foi abolíu y el poder supremo pasó a les manes del Congresu Xeneral del Pueblu de Libia del cual Gaddafi foi Secretariu Xeneral.
El de marzu de 1979, Gaddafi arrenunció a toles sos funciones públiques y foi designáu "Líder" (Qāʾid) del Estáu Libiu y fuéron-y daos los títulos honoríficos de "Guía de la Gran Revolución del primeru de Setiembre de la Jamahiriya Árabe Libia Popular y Socialista" y "Hermanu Líder y Guía de la Revolución" nes declaraciones del gobiernu y la prensa oficial.
Anque esti títulu foi usáu solamente a partir de 1979, ye de cutiu aplicáu a tol periodu del gobiernu de Gaddafi, qu'exercía la máxima autoridá en Libia dende 1969.
Dampierre-sur-Moivre
Dampierre-sur-Moivre ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Líder y Guía de la Revolución
Historia
Anque Gaddafi nun tenía oficialmente nenguna función gubernamental, les sos casi 42 años nel poder antes de la Guerra de Libia de 2011 convertir nel xefe d'Estáu árabe col mandatu más llargu.
Dampierre-sur-Moivre
Tien una población de y una superficie de  km².
Líder y Guía de la Revolución
Historia
Gaddafi retuvo la so posición de facto como líder del Exércitu Libiu, hasta la so derrota'l 20 d'ochobre de 2011; cuando foi prindáu y darréu executáu polos rebeldes mientres trataba de fuxir de la ciudá de Sirte.
Sistema políticu de Libia so Gaddafi
La Jamahiriya árabe Libia foi formalmente dirixida na base de la ideoloxía descrita nel Llibru Verde. La ideoloxía foi basada na idea d'una democracia direuta, na que tolos ciudadanos, participaren en tomar de decisiones de tolos asuntos políticos.
Alredor del país esistieron los congresos básicos del pueblu, que fueron consideraos los titulares orixinales de la soberanía. Estos taben compuestos tantu d'homes como de muyeres. De los sos organismos direutivos y executivos formaron les asamblees populares municipales y los comités, y depués el Congresu Xeneral del Pueblu (poder llexislativu) y el Comité Xeneral del Pueblu (poder executivu).
Gaddafi refugó la representación parllamentaria, por representantes electos, el Congresu Xeneral del Pueblu foi vistu como un órganu de coordinación qu'axuntó a tolos congresos populares y comités, y non a miembros electos que tomaren decisiones en nome de les persones. Toles lleis fueron aprobaes polos congresos populares de base, y finalmente aprobada pol Congresu Xeneral del Pueblu.
Dizy (Marne)
Dizy ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Heume-l'Église
Heume-l'Église ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Comarca de Xixón
La comarca de Xixón ye una de les 8 comarques nes que ta dixebrada Asturies a efeutos alministrativos.
Agrupa los conceyos siguientes (d'oriente a occidente):
Yuya Nakamura (1986)
Yuya Nakamura (中村 祐也, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Llista d'asteroides/98901–99000
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Mu Aquilae
Mu Aquilae (μ Aql / 38 Aquilae) ye una estrella na constelación del Águila. De magnitú aparente +4,45, ye'l decimotercer astru más brillosu na so constelación. Alcuéntrase a 108 años lluz del Sistema Solar, siendo'l error en tala midida de namái'l 0,8%.
Carauterístiques
Mu Aquilae ye una xigante naranxa de tipu espectral K3IIIb con una temperatura efectivo de 4428 ± 19 K. Ye 26 vegaes más lluminosa que'l Sol, lo que supón una baxa lluminosidá pa una estrella de les sos carauterístiques, yá que ye aproximao la metá de lluminosa que Pólux (β Geminorum) o ε Aquilae. Modelos teóricos dan-y un radiu ocho vegaes más grande que'l radiu solar, en concordanza col tamañu de 8,2 radios solares deriváu a partir del so diámetru angular —2,30 ± 0,02 milisegundos d'arcu—. Xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada de 2,8 km/s.
Benimantell
Benimantell ye un conceyu de la Comunidá Valenciana, España. Asitiáu nel interior de la provincia d'Alicante, na comarca de la Marina Baxa y na subcomarca del Valle de Guadalest. Cuenta con 501 habitantes (INE 2015).
Xeografía
Enclaváu nel Valle de Guadalest atópase nes estribaciones de la Sierra de Aitana, lo qu'apurre interesantes escursiones. Poro, el pueblu atopar a 547 metros d'altor. Ta asitiáu a tan solo un quilómetru del siempres turísticu Guadalest. Dende Alicante, aportar pela autopista AP-7 o pela carretera N-332 tomando en Benidorm la CV-70.
Llocalidaes estremeres
El términu municipal de Benimantell parte colos términos de Beniardá, Benidorm, Benifato, Castell de Castells, Finestrat, Guadalest, Polop y Sella.
Historia
Alquería d'orixe musulmán, pasó a depender de Guadalest tres la conquista cristiana a mediaos del sieglu XIII. Foi repoblada por cristianos, gran parte d'Aragón, una vegada espulsaos los moriscos en 1609. Mientres el sieglu XVIII conoció una notable crecedera demográfica, llegando a los 1.012 habitantes a mediaos del sieglu XIX. Sicasí, dende entós la llocalidá sufrió un despoblamientu continuu, con un picu negativu en 1991 (404 habitantes censaos); dende entós la población volvió crecer, hasta los 518 habitantes del 2012. La emigración mientres el sieglu XX dirixióse a la capital provincial asitiándose nel Casco Antiguu.
Demografía
Benimantell cuenta con 518 habitantes (INE 2012).
Monumentos y llugares d'interés
La Ilesia Parroquial ta dedicada a San Vicente Mártir. Ye un edificiu d'interés arquiteutónicu con una interesada torre qu'acaba nun cimborrio octogonal (coronada con teyáu índigo barnizáu) de base rectangular. Otru edificiu d'importancia ye'l Conceyu, na mesma plaza onde ta la ilesia, pequeñu edificiu n'harmonía cola redolada. El conceyu cunta, tamién nel so cascu urbanu, con una escuela d'enseñanza primaria y un consultoriu de salú. El campusantu municipal ta nes contornes del pueblu, nun cuetu dende'l que s'acolumbra tol valle de Guadalest. Tamién nel términu municipal atópense les ruines d'un vieyu castiellu que taba en llinia colos de Guadalest y Alfofra.
Política
thumb|left|Conceyu de Benimantell
Nes eleiciones municipales de 2011, el PSPV-PSOE llogró 4 conceyales y el PP 3.
Pterophanes cyanopterus
Descripción
Ye una de les especies mas grandes ente los colibríes, llegando a algamar los 17 cm de llargor y 10 gr de pesu.
Hábitat y alimentación
Vive en Bolivia, Colombia, Ecuador y Perú y aliméntase de néctar.
Temirgóyevtsy
Los temirgóyevtsy o kemirgóyevtsy (Темиргоевцы o кемиргоевцы, autodenominación: адыгэ, кIэмгуй adyge, klemgui) son una subetnia de los adigué o circasianos. Viven mayoritariamente nel este de la república de Adiguesia, en Rusia y tamién tán esvalixaos pel mundu (diáspora). Nel sieglu XIV los temirgoyevtsy emigraron de la mariña del mar negru al norte del Cáucasu.
Isserteaux
Isserteaux ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Chenopodium quinoa
La ye un pseudocereal perteneciente a la subfamilia Chenopodioideae de les amarantacees. Cultívase, principalmente, na cordal de los Andes. Los principales países productores son Bolivia y Perú. En 2014, según la FAO, Perú produció 95.000 tonelaes y esportó 25.230; ente que Bolivia produció 84.000 tonelaes y esportó 23.461. Sicasí, los bolivianos llograron un mayor ingresu debíu al meyor preciu del so quinua orgánica. thumb|240px|Panoja de quinua morada. thumb|240px|Chenopodium quinoa -red faro- - [[MHNT]] thumb|240px|Collecha de quinua n'[[Ecuador.]] thumb|240px|Granes de quinua. thumb|240px|Falopos de quinua. thumb|Estofáu de quinua con [[Agaricus bisporus|xampiñones]]
Cultivo
La quinua cultivar en Los Andes bolivianos, peruanos, ecuatorianos, chilenos y colombianos, según al nivel del mar na zona centro sur de Chile, dende hai unos 5000 años. Al igual que la papa, foi unu de los principales alimentos de los pueblos australes, mapuches, andinos preincaicos y incaicos. Piénsase que nel pasáu tamién s'emplegó pa usos cosméticos na zona del altiplanu peruanu-bolivianu-chilenu-arxentín.
Crez dende'l nivel del mar hasta los 4000 m d'altitú en Los Andes, anque'l so altor más común ye a partir de los 2500 m. Les variedaes de quinua de nivel del mar mesmes de la zona centro sur de Chile son de «gran importancia pa la espansión del cultivu a otres partes del mundu por cuenta de que presenten sensibilidá al fotoperiodo».
Descripción
La quinua ye una planta alimenticia de desenvolvimientu añal, dicotiledónea que de normal algama un altor de 1 a 3 m. Les fueyes son anches y polimorfes (con distintes formes na mesma planta); el tarmu central entiende fueyes lobulaes y argayadices y puede tener cañes, dependiendo de la variedá o densidá del semáu; les flores son pequeñes y escarecen de pétalos. Son hermafrodites y xeneralmente se autofecundan. El frutu ye secu y mide aproximao 2 mm de diámetru (de 250 a 500 granes/g), arrodiáu pol mota, que ye del mesmu color que la planta. Ta consideráu un granu sagráu polos pueblos orixinarios de los Andes, por cuenta de les sos esclusives carauterístiques nutricionales.
Producción
L'altiplanu bolivianu, con una área semada, nel añu 2013, de 104 000 ha, ye'l principal cultivador mundial de quinua. La zona con mayor producción atopar nos departamentos de La Paz, Potosí y Oruro. L'enclín de la producción boliviana ye al aumentu sosteníu, según l'Institutu Nacional d'Estadística bolivianu, pasó de 28 809 tonelaes mientres l'añu agrícola 2007-2008 a 38 257 tonelaes nel añu agrícola 2010-2011. Pal añu agrícola 2011-2012 foi 42 267 tonelaes y nel añu agrícola 2012-2013 la producción algamó 58 mil tonelaes. Bolivia esportó 26 201 tonelaes en 2012.
El segundu país productor, con una superficie cultivada de 55 000 hai nes que se producen más de 41 000 t al añu, ye Perú. El cultivu de quinua ye bien importante pa los llabradores d'esti país, principalmente pa les más de 70 000 unidaes llabradores y pequeños llabradores de Puno. En 2012 les esportaciones de quinua de Perú algamaron 9 453 tonelaes.
N'Ecuador, 2000 hai dedicar a la producción de quinua, y en Colombia, más de 1000 hai, cola zona de mayor producción al sur de Nariño y una producción creciente nel Cauca. Nes zones de cultivu d'estos dos países ye común atopar la quinua semada n'asociación con maíz, frijol y fabona o como abarganáu alredor de sementeras de papa.
Alimentación
La quinua tien los ocho aminoácidos esenciales pal ser humanu, lo que la convierte nun alimentu bien completo y de bona dixestión. Tradicionalmente, los granos de quinua turrar y collos produzse farina. Tamién pueden ser cocíos, añedíos a les sopes, usaos como ceberes o pastes ya inclusive se llelden pa llograr cerveza o chicha, bebida tradicional de los Andes. Cuando se cuecen adopten un sabor similar a la nuez.
La farina de quinua produzse y comercializa en Bolivia, Perú y, en menor cantidá, en Colombia. En dichos países, sustitúi munches vegaes a la farina de trigu y arriquez asina los sos derivaos de panes, tortas y galletes. Dende l'añu 2007 ta desenvolviéndose el so cultivu y consumu nel norte d'Arxentina y el norte de Chile, y el 20 de febreru de 2013 la ONX declaró l'Añu Internacional de la Quinua.
Unu de los sos platos típicos de la zona del Cusco ye'l pesqué o peské, que se preparar con lleche, quinua y quesu y puede combinase con güevu fritu ya inclusive con un cachu de churrasco de carne; tamién s'utiliza cada vegada más pa rellenu d'empanaes.
Melecinal
La quinua ye considerada ancestralmente tamién como una planta melecinal pola mayor parte de los pueblos tradicionales andinos. Ente los sos usos más frecuentes pueden mentase el tratamientu de abscesos, hemorraxes, luxaciones y cosmética. La quinua tamién contién altes cantidaes de magnesiu, qu'ayuda a relaxar los vasos sanguíneos, y que ye utilizada pa tratar l'ansiedá, diabetes, osteoporosis y migraña, ente otres enfermedaes.
Ritual
Como grano madre, la quinua forma parte de diverses ceremonies y rituales andinos, que fueron prohibíos polos europeos mientres la conquista española. Ésti foi un motivu pol que'l cultivu de quinua y de la kiwicha fueron prohibíos, al consideralos acomuñaos a rituales paganos.
Nutrición
La quinua tien un escepcional equilibriu de proteínes, grases y carbohidratos (fundamentalmente almidón). Ente los aminoácidos presentes nes sos proteínes destaquen la lisina (importante pal desenvolvimientu del celebru) y l'arginina y histidina, básicos pal desenvolvimientu humanu mientres la infancia. Igualmente ye rica en metionina y cistina, en minerales como fierro, calciu y fósforu y vitamines, ente que ye probe en grases, complementando d'esta miente a otres ceberes y/o llegumes como les vainites. thumb|Bolsa de 500 g en venta en Portugal thumb|Semeya d'un sacu de quinua nun puestu de verdura ecolóxica del mercáu de [[Lavapiés en Madrid.]] El permediu de proteínes nel granu ye de 16 %, pero puede contener hasta 23 %, lo cual ye más del doble que cualquier cebera. El nivel de proteínes conteníes ye cercanu al porcentaxe que dicta la FAO pa la nutrición humana. Por esta razón, la NASA considera'l cultivu de la quinua como un posible candidatu para sistemes ecolóxicos zarraos y pa viaxes espaciales de llarga duración.
La grasa contenida ye de 4 a 9 %, de los cualos la metá contién acedu linoleico, esencial pa la dieta humana.
En conteníu nutricional de la fueya de quinua comparar a la espinaca. Los nutrientes concentraos de les fueyes tienen un baxu índiz de nitratos y oxalatos, que son consideraos elementos perxudiciales na nutrición.
Puede consumise por celiacos al nun contener gluten.
Añu Internacional de la Quinua
L'Asamblea Xeneral de les Naciones Xuníes declaró 2013 añu internacional de la quinua en reconocencia a les práutiques ancestrales de los pueblos andinos, que caltuvieron la quinua como alimentu pa les xeneraciones presente y futuru por aciu conocencies y práutiques de vida n'harmonía cola naturaleza. L'oxetivu ye centrar l'atención mundial sobre'l papel de la quinua na seguridá alimentaria y nutricional.
Dommartin-Dampierre
Dommartin-Dampierre ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Chenopodium quinoa
Añu Internacional de la Quinua
La Organización de les Naciones Xuníes pa l'Alimentación y l'Agricultura actúa como secretaría del Añu Internacional. Bolivia preside'l comité de coordinación; Ecuador, Perú y Chile comparten la vicepresidencia y les relatorías tán al cargu d'Arxentina y Francia.
Dommartin-Dampierre
Tien una población de y una superficie de  km².
Chenopodium quinoa
Taxonomía
Chenopodium quinoa foi descritu por Carl Ludwig Willdenow y espublizóse en Species Plantarum. Editio quarta 1(2): 1301–1302. 1797. Chenopodium: nome xenéricu que deriva de la particular forma de les fueyes similares a les pates de gansu: del griegu "chen" = (gansu) y "pous" = (pie) o "podion" = (pie pequeñu).
quinua: nome específicu que provién de la denominación quechua kinuwa
Ramphastidae
El. Esta familia d'aves ranfástidas del orde de los piciformes ye bien amplia yá que alluga seis xéneros y cuarenta y dos especies distintes de tucanes. Carauterizar por tener un picu bien desenvueltu y de vivos colores. Miden ente 18 y 65 cm, siendo'l tucán toco (Ramphastos toco) el de mayor tamañu. Tán llargamente distribuyíu pol continente americanu, dende Méxicu a Arxentina. Delles especies prefieren selves húmedes tropicales de baxa altitú, ente qu'otres habiten en montes más templaos en cordales, a altitúes hasta los 3000 msnm. El nome d'esti grupu d'aves procede del guaraní: tupí tucana.
Chenopodium quinoa
Variedaes
thumb|240px|Quinoa en Cachilaya, Bolivia. thumb|240px|Quinua nuna chagra indíxena de [[Guachucal, Colombia.]] Bolivia y Perú tienen la mayor diversidá en variedaes:
Historia de la quinua en Colombia
La quinua foi cultivada y utilizada polos muiscas o chibchas del pandu cundiboyacense, según poles tribus de la rexón de les antigües ruines de San Agustín, y polos camperes del actual departamentu de Nariño.
Los chibchas denominaben a la quinua «pasca», que significa la 'olla o comida del padre'. Tamién se-y llamó «supha» o «xuba», nome especialmente espardíu na sabana de Bogotá; nel restu del país la quinoa conocer cola pallabra del quechua "quínoa".
El cultivu de quinua foi abondosu nel pasáu, pero llegó a tar cuasi abandonáu nes sabanes colombianes, con esceición de la contorna d'Ipiales y delles zones de Nariño, especialmente ente les comunidaes indíxenes. Apocayá, programes de fomentu en Cauca, Boyacá, Cundinamarca, el distritu de Bogotá y Nariño amontaron el cultivu, de manera que, por casu nel Cauca pasar de 104 hectárees semaes en 2007 a 760 en 2013.
Cronoloxía de la botánica
Esta llista presenta, non taxativamente, acontecimientos notables na historia de la botánica.
Botánica del s. XX, XXI, y del futuru
Con nueves estratexes de trabayu y de formación, dexen la interacción de nueves ferramientes como:
L'encruz ente eses ferramientes y procedimientos al traviés d'un software llamáu d'interoperabilidá, abre un ampliu campu y una nueva botánica dacuando llamada « botánica numbérica o dixital»  ente que los botánicos universitarios del sieglu XX con cada vegada más probable que se formaren, pa tratar d'encetar esos problemes, emerxencies ya incertidumes rellacionaos col amenorgamientu aceleráu de la biodiversidá y a los cambeos climáticos.
Les teunoloxíes de comunicaciones inalámbriques (como'l teléfonu portable, wi-fi), acomuñaes al GPS y d'otros equipos fixos y "nómaes" de fechu tienen de dexar una rápida identificación botánica asistida por ordenador, incluyendo al terrén, gracies a la meyora d'algoritmos espertos de software con motores de busca pa la « identificación visual ». Inversamente, la identificación de la tierra tien de ser capaz d'arriquecer les bases de datos polo xeneral.
Les esperiencies como Telabotanica yá demostraron el valor de la combinación de redes y comunidaes d'investigadores aficionaos p'ameyorar l'accesu a los datos. Esiste en Francia un proyeutu de plataforma botánica colaborativa « Pl@ntnet».
La botánica "dixital" podría contribuyir a:
Con nueves claves dicotómiques d'identificación, gráfiques, visuales, y testuales simplificaes de determinar, xestión de bases de datos dixitales o semeyes dixitales de la flora, de bancos de xenoma, y el software de simulación de la evolución de la flora d'alcuerdu a les condiciones ambientales, o pa evaluar la bioconcentración o'l movimientu de determinaos axentes contaminantes na cadena alimentaria, etc. son dellos exemplos de lo que s'espera de la botánica nun futuru próximu.
Los ordenadores y les bases de datos en rede, xunto con un trabayu de mayor collaboración, tendría d'impulsar la investigación, y tamién dexa l'accesu dende la botánica a un mayor númberu d'aficionaos y públicu polo xeneral. Una condición pa esto ye ameyorar la interoperabilidá de bases de datos y software (oxetivu, que ye coordináu en Francia pola rede SINP que pueden confiar nes nueves bases de datos de nomenclatura y proyeutos en desenvolvimientu tales como baseflor, baseveg, CATMINAT y bases de datos fitosociológicos Tela-botanica.
Eses meyores tamién tienen d'afectar al derechu ambiental onde tienen más qu'actualizar les llistes d'especies protexíes y en peligru d'estinción, la evolución de la botánica, lo que significa tener que faer referencia a una les distintes especies conocíes o subdividíes o combinaes en nuevos taxones. La botánica dixital tamién tendría d'ameyorar la formación de científicos, el trabayu d'arquiteutos ya inxenieros, como la llucha contra'l tráficu d'especies de madera o una planta en peligru d'estinción o protexíes (poles aduanes y la xendarmería por casu, so la CITES). Les ferramientes "d'entrada múltiple", por casu, sofítense sobre la base de "tipoloxíes de retratu robot" y una seleición penerada pol potencial del llugar en cuestión y referenciáu.
Ptilinopus bernsteinii
El tilopo de Bernstein (Ptilinopus bernsteinii) ye una especie d'ave columbiforme de la familia Columbidae.
Distribución xeográfica
Ye endémica de les selves de les Moluques septentrionales (Indonesia).
Subespecies
Reconócense les siguientes:
Ramphastidae
Descripción
Los tucanes son aves de plumes y picu de colores bien llamativos. Lleguen a midir hasta 65 centímetros y pesen de 130 hasta 680 g. El so picu ye llargu con un llargor averáu de 20 cm y algamando la so talla definitiva dempués de dellos meses. Tien pequeños dientes como sierres, llega a midir la tercer parte del so tamañu y ye bien llixeru poles numberoses cámares que tien polo que nun-y enzanca'l vuelu. Les sos llingües ye bien llarga (llega a midir hasta 14 cm), angosta, esplanada y termina en punta. Tien nales pequeñes, curties y arrondaes. La cola ye cuadrada nunes especies y llama l'atención la facilidá con que la mueve escontra riba y embaxo. Los güeyos tán arrodiaos por una piel que dacuando ye de colores vivos y la vista ye'l so sentíu más desenvueltu. Les pates son curties y fuertes, facilitando la suxeción a les cañes y el desplazamientu ente árboles. Nun amuesen dimorfismu sexual, los sexos son bien similares anque la fema presenta'l picu llixeramente más pequeñu y dacuando más rectu que'l machu.
El so permediu de vida ta en venti años. En cautividá la so esperanza de vida ye menor dieciocho años, deber a que carecen de hemocromatosis, por cuenta de la alimentación con altu conteníu en fierro, en cuenta de fruta.
Comportamientu
thumb|Los tucanes, como esti [[tucán bicolor (Ramphastos dicolorus), críen en furacos de los árboles.]] Los tucanes aliméntense principalmente de bayes, granes, frutos, y fruta maduro. N'ocasiones facer d'inseutos y otres preses como pequeñes llagarteses, pichones y güevos d'otres aves, sobremanera en dómina de reproducción. En cautiverio comen guxanos, inseutos y carne molida. Pa tragar faen un movimientu sópitu cola cabeza. Una peculiaridá ye que cunten con un estómagu bien pequeñu polo que se precisen alimentos ricos n'agua o solubles nésta pola rápida absorción que realicen y lo que comen ye refugáu en media hora. Son arbóreos, suelen posase sobre les cañes en llugar d'engatar por elles. Utilicen el picu como tenaza, espurriendo'l pescuezu palantre p'algamar l'alimentu.
Ye una especie sedentaria que vive nuna sola área mientres tola so vida o gran parte d'ella. Los tucanes nun son aves migratories, suélse-yos atópase en pareyes o en pequeñes bandaes d'unos seis miembros.
Pa dormir dientro de los cuévanos arborícoles el tucán asitia'l picu contra l'envés, dempués dobla la cola palantre y reaxusta les nales hasta paecer una bola de plumes.
La mayoría de los tucanes emiten un gazníu monótonu o producen un garllo bien primitivu y puede oyese a una media milla de la selva como un ruidosu parllotéu.
Reproducción
Ye un animal monógamu y viven en pareyes de calter permanente. Mientres el cortexu, ye común qu'estes aves apurrir al xuegu d'intercambiase palitos y comida, llanzándo-yla o dándo-y la col picu.
Esta ave ta emparentada colos pitos y, como ellos faen los sos niales nos cuévanos de los tueros de los árboles. Reproducir dende finales de xineru. La so reproducción ye ovípara y ponen de dos a cuatro güevos de color blancu con forma elíptica, porosos y fráxiles. El periodu d'incubación ye de 17 a 20 díes, y una sola puesta al añu. Dambos proxenitores guaren los güevos alternándose y una vegada nacíu, tamién s'encarguen de l'alimentación los dos. Al salir del cascarón tán desprovistos de plumaxe y permanecen colos güeyos zarraos mientres tres selmanes. El desenvolvimientu de les críes ye bien lentu y primeramente nun s'asemeyen a la forma que van tener d'adultos. Abandonen el nial a los ocho o nueve selmanes y empiecen a buscar el so propiu alimentu. Los tucanes nuevos tienen el picu más curtiu que los adultos y nun tien el llurdiu negru na punta, pero nel plumaxe hai poques diferencies por edá o por sexu. A los trés o cuatro años los individuos nuevos son maduros sexualmente.
Estáu de caltenimientu
Los enemigos depredadores son sobremanera'l xaguar (panthera onca), el coatí, delles culiebres y águiles.
Llista d'especies
Los de mayor tamañu son los ramphastos, algamen los 60 cm de llargor. Ente la so variedá sobresalen el tucán del Amazones, de picu verde y buche coloráu y asina verdes especies del xéneru andígena, que percuerre andar en busca d'alimentu. Pela so parte el Araceli, frecuente en zoolóxicos y tiendes d'animales vive nos montes húmedos de Méxicu, América Central, Colombia y Venezuela.
Los tucanes verdaderos o ramphastos, son de gran tamañu tienen la cola cuadrada, el plumaxe en gran parte negru y el picu de colores brillosos.
Los Arasaris son más pequeños, la so cola ta gradiada, en forma de cuña y el so plumaxe ye verde, colloráu y mariellu.
Los Andígenas o Andinos tienen la cola asemeyada a la de los arasaris, pero'l so aspeutu ye más bien el de los tucanes puramente dichos, y el so plumaxe ye trupu y blandiu.
thumb|[[Ramphastos sulfuratus.]] thumb| Exemplar de Ramphastos toco, en reserva Guaycolec, [[provincia de Formosa, Arxentina]]
Contabilidá
230px|thumb|[[Jakob Fugger col so contador principal M. Schwarz. Como fondu apaecen los espedientes colos nomes de les sucursales de la Casa Fugger: Rusia, Venecia, Cracovia, Lisboa, Innsbruck, Núremberg, etc.]]
La contabilidá ye una caña de la contadoría pública que s'encarga de cuantificar, midir y analizar la realidá económica, les operaciones de les organizaciones, col fin de facilitar la direición y el control presentando la información, primeramente rexistrada, de manera sistemática y ordenada pa les distintes partes comenenciudes. Dientro de la contabilidá rexistren les transaiciones, cambeos internos o cualesquier otru sucesu qu'afecte económicamente a una entidá.
La finalidá de la contabilidá ye suministrar información nun momentu dau de les resultaos llograes mientres un periodu de tiempu, que resulta d'utilidá a los sos usuarios, en tomar de decisiones, tantu pal control de la xestión pasada, como pa les estimaciones de les resultaos futures, dotando tales decisiones de racionalidá y eficiencia.
Anguaño la contabilidá ye regulada por dos percancies pa evitar el fraude. Les mesmes son Generally Accepted Accounting Principles, poles sos sigles GAAP, nos Estaos Xuníos y la Financial Accounting Standards Board, pola so sigles FASB, esta ye a nivel internacional.
Ye una disciplina que sigue'l método pa xenerar y dempués aplicar cierta teoría y tamién procesos, que son:
Tipos de contabilidá
La contabilidá puede ser clasificada en dos rama, dependiendo del criteriu de división utilizáu. Acordies con el tipu d'unidá económica a la que se refier la información contable xenerada puede faese la siguiente clasificación:
Macrocontabilidad
La contabilidá nacional ufierta la representación numbérica sistemática de l'actividá económica d'un país, mientres un periodu determináu. Ye ellaborada polos Estaos, suministra información útil qu'empobina la política económica del país.
Microcontabilidad
Ye la contabilidá de les pequeñes unidaes económiques. El so oxetivu ye suministrar información que se va utilizar en tomar de decisiones. Dientro de la microcontabilidad estrémase una contabilidá pública, executada poles distintes alministraciones públiques y una contabilidá privada, empobinada a la empresa.
Dientro de la contabilidá empresarial, los usuarios de la información contable pueden ser estremaos en dos usuarios, internos y esternos. El grupu d'usuarios internos entiende a toes aquelles persones o órganos qu'utilicen la información dende dientro de la empresa pa tomar de decisiones fayadiza na direición de la mesma. Per otru llau, los usuarios esternos utilicen la contabilidá pa la xestión de la empresa oxeto de la información, y entienden a toos aquellos entes que nun participen na xestión, como accionistes, acreedores, emprestadores, veceros, inversores, emplegaos y l'alministración pública, especialmente l'alministración tributaria, y que precisen básicamente de la información contable pa tomar tamién decisiones y controlar la empresa dende múltiples puntos de vista. En función de los usuarios de la contabilidá estremar ente contabilidá financiera y contabilidá direutiva o de xestión:
Historia
300px|thumb|Tabla de folla de 2040 e.C. Puede ser consideráu unu de los rexistros contables más antiguos que se caltienen, contién el balance d'una esplotación agrícola en Ur, na antigua [[Sumeria, con una descripción detallada de les materies primes y díes de trabayu utilizaos. Ta redactáu en escritura cuneiforme.]] La historia de la contabilidá y de la so téunica ta amestada al desenvolvimientu del comerciu, l'agricultura y la industrialización como actividaes económiques. Dende'l so empiezu, buscóse la manera de caltener el rexistru de les transaiciones y de les resultaos llograes na actividá comercial. Los arqueólogos atoparon nes civilizaciones del Imperiu inca, del Antiguu Exiptu y de Roma variaes manifestaciones de rexistros contables, que d'una manera básica constitúin un rexistru de les entraes y salíes de productos comercializaos, según del dineru. L'usu de la moneda foi importante pal desenvolvimientu de la contabilidá, yá que nun cabía una evolución asemeyada nuna economía de trueque.
Contabilidá na Antigua Roma
Esistía dificultá p'apurrir datos oxetivos sobre'l desenvolvimientu de la contabilidá nel Mundu Antiguu, especialmente en Roma, pola escasez de documentos calteníos sobre la materia y pol so desconocimientu formal sobre ésta. Si conozse que gociaba d'un papel relevante, asina s'almitía como mediu xurídicu de prueba la inscripción de préstamos nel llibru contable del acreedor (Codex rationum) y nel llibru d'ingresos y gastos, (xacies acceti et expensi). Catón el Vieyu, na so obra De re rustica (o Res rustica), inclúi los datos fundamentales que se riquir pa la contabilidá y el so usu como ferramienta pa evaluar la xestión de los negocios polos "factores" frente a los propietarios agrícoles que solíen morar nes ciudaes.
Dellos historiadores creyeron reparar nos fragmentos incompletos que se caltienen de contabilidá un primer desenvolvimientu del principiu de la partida doble, anque esiste muncha diversidá d'opiniones sobre esta tesis, hai delles cites de grandes autores, como Cicerón, que paecen sofitar tal fechu, pero son demasiáu confuses como pa establecer la tesis de que'l métodu de la partida doble yera conocíu na Antigüedá.
Periodu medieval
Les práutiques contables más o menos evolucionaes habituales nel mundu antiguu sumieron, por cuenta de la cuasi completa estinción del comerciu n'Europa nos sieglos posteriores a la cayida del Imperiu romanu. La contabilidá tuvo que desenvolvese partiendo de cero, especialmente al compás de la puxanza comercial, que tuvo'l so primera gran impulsu coles cruzaes.
Dos grandes órdenes militares, la de los templarios y la de los caballeros teutónicos, desenvolvieron mientres los sieglos XII y XIII sistemes de contabilidá perfeccionaos, influyíos probablemente poles práutica de los comerciantes libaneses colos que dambes órdenes tuvieron contautu nos sos entamos.
Los caballeros teutónicos treslladaron la so actividá a les rexones báltiques y ellí caltuvieron contautu coles ciudaes comerciales de la Lliga Hanseática. Esta Lliga desenvolvió con profecía la contabilidá de factor», esto ye, la del comisionista que tien de rindir cuentes a la so comitente. En cuantes que los mercaderes italianos presentaron mayor atención a una contabilidá de calter patrimonial, más afecha al contratu del comerciante sobre los sos emplegaos.
Les repúbliques comerciales italianes y los Países Baxos seríen mientres los últimos sieglos de la Edá Media les rexones europees en que la vida comercial diba ser más intensa. De resultes natural, la práutica contable diría desenvolviendo nuevos métodos nestos países, y poro, sería en toes estes repúbliques italianes onde surdiría la moderna contabilidá.
De los primitivos memoriales, nos que los comerciantes anotaben ensin nengún orde particular les diverses operaciones que precisaben recordar, foise evolucionando adulces escontra un sistema contable de partida simple; a midida que el gran númberu d'anotaciones necesaries aconseyó a los comerciantes y emprestadores dir desglosando del memorial diverses cuentes, nes qu'anotaben grupos d'operaciones posesores de dalguna carauterística común, tales como dir referenciaes a una determinada mercadería o bien a una mesma persona. La manera de faer les anotaciones foi perfeccionándose cada vez más y anició el progresivu desenvolvimientu de ciertes regles práutiques, hasta que nun momentu ensin determinar con exactitú polos historiadores apaeció, na zona d'influencia económica italiana, el métodu de la partida doble.
Orixe de la partida doble
La partida doble tuvo'l so orixe probablemente na rexón de la Toscana antes de finales del sieglu XIII, l'exemplu más antiguu del so usu son les cuentes públiques de la ciudá de Xénova del añu 1340. Nel sieglu XV, paez ser que los banqueros y comerciantes toscanos disponíen d'una téunica contable tan desenvuelta o más que la emplegada polos venecianos, y distintu en dellos puntos importantes de la d'estos. Sicasí foi la contabilidá a la veneziana la que s'impunxo, gracies a la imprenta, que dexó'l so espardimientu primero que nenguna otra.
La Renacencia
Nel Renacimientu, l'apaición del conceutu de capital granible y el desenvolvimientu del creitu, sentaron los fundamentos necesarios pa la ellaboración d'un sistema contable. Surde en primer llugar les cuentes que reflexaben los creitos y les débedes de les persones. Por estensión, pensar en llevar una cuenta pal conxuntu de los bienes teníos y otra que presentara les ganancies o les perdes. Esti conxuntu de cuentes condució a la ellaboración del sistema contable de partida doble.
La nacencia de la contabilidá por partida doble
Los historiadores envaloren que la contabilidá por partida doble apaeció escontra 1340 en Xénova (Italia). La invención de la imprenta xeneralizó esti métodusobremanera dende la publicación de los trataos de Luca Pacioli, que la so primer obra, editada en 1494 sol títulu Summa de Arithmetica, Geometria, Proportioni et Proportionalitá, enuncia los principios fundamentales nel capítulu relativu a les cuentes y llibros.
Cotrugli moró en Nápoles gran parte de la so vida, y foi comerciante y conseyeru del rei Fernandu I d'Aragón. La so obra Della Mercature y del Mercante Perffeto foi escrita en 1458. De forma cuasi incidental, dedica unu de los sos capítulos a la manera de llevar les cuentes mentando distintos llibros: El Memorial, el Diariu y el Mayor, al que denomina Quaderno. Numbera tamién delles regles xenerales pa contabilizar les operaciones comerciales, pero en xunto les referencies de Benedetto a la contabilidá del comerciante son incompletes.
El llibru de Cotrugli tardó cuasi cientu quince años en ser lleváu a la imprenta, lo que, xuníu al calter incompletu de la so esposición, torga que pueda axudicase al so autor na hestoria de la contabilidá un papel comparable al de Luca Pacioli. El trabayu d'esti postreru foi impresu y conocíu munchos años antes, anque escritu con posterioridá al de Benedetto.
El primer testu impresu de Fray Luca Pacioli
180px|thumb|left|[[Luca Pacioli, autor del llibru Summa de Arithmetica, Geometria, Proportioni et Proportionalità, qu'inclúi un capítulu consideráu la primer descripción de la contabilidá per partida doble.]] Luca Pacioli, o Luca de Borgo Sancti Sepulchri, nació nel pueblu Umbría, provincia italiana nel añu de 1455. Estudió en Venecia, onde foi preceptor de los fíos d'un ricu mercader de la ciudá, del que probablemente aprendió los procedimientos contables que depués espunxo nel so magna obra Summa de Arithmetica, Geometria, Proportioni et Proportionalità, impresa en Venecia en 1494, polo que los exemplares d'esta edición son llibros incunables. Pacioli, que paez nun ingresó na orde de San Francisco hasta edá madura, foi un gran matemáticu, un auténticu humanista del Renacimientu, amigu de Leonardo da Vinci, del cual dizse qu'inclusive ilustró dalgunos de los testos y d'otros grandes pensadores de la dómina, qu'impartió enseñanza en delles universidaes italianes.