cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Clara de Bon Richkarday
Clara de Bon Richkarday ye una arquiteuta mexicana. Al pie de los sos socios Aurelio Nuño y Carlos Mac Gregor recibieron a lo llargo del tiempu, ensin númberu de reconocencies, ente los que destaquen la Medaya de Plata de La Sexta Bienal d'Arquiteutura Interarch 91 en Bulgaria, el Premiu especial de la Ciudá de Frankfurt poles estaciones de Metro de la llinia A de la Ciudá de Méxicu, según el premiu “Antonio Attolini Lack” dau pola so trayeutoria nel 2009, pola Universidá Anáhuac campus Méxicu Sur.
Primeros años
thumb|275x275px|Teatru del Forum Cultural de Guanajuato De Bon estudió na Facultá d'Arquiteutura y Urbanismu de la Universidá Iberoamericana. Dende 1984, desenvuelve actividaes académiques y profesionales con Aurelio Nuño Morales, Carlos Mac Gregor Ancinola, y Francis Sáenz, na so oficina d'arquiteutura Despachu Nuño, Mac Gregor y de Bon Arquiteutos S. C..
Siendo'l so padre un inxenieru civil especializáu en cálculu, en dalgún momentu de la so vida pensó en dedicase a les matemátiques, enclín que camudó pa faese arquiteuta, estudiando na Universidá Iberoamericana. Nesa escuela, el so vocación consolidóse ante los retos del dibuxu, el so enfotu por ver les coses construyíes, pero más que nada debíu la espectación propia del procesu creativu inherente a l'arquiteutura.
Amás del so pá, a lo llargo de la so carrera tuvo mentores carauterizaos por haber sío parte del aportar actual de l'arquiteutura mexicana, tando ente ellos Francisco Serrano y Carlos Mijares, en que los sos despachos trabayó. Arriendes de estos profesionales, Clara De Bon considera como trascendentales para sigo y pa l'arquiteutura, tantu a Teodoro González de León pola so consistencia teórica, como a Ricardo Legorreta. Sicasí tamién cree que les influencies danse y llogren nel día ente día, na práutica cotidiana, siendo toa cuestión d'identificales y aprovechales.
Trayeutoria
La sociedá colos arquiteutos Carlos Mac Gregor y Aurelio Nuño, empecipió formalmente en 1984, conformándose un despachu que supo encarar nuevos retos onde nun hai proyeutos pequeños y polo tanto aceptando tou tipu de trabayu, lo que fizo que tengan una práutica tantu variada como interesante. Sicasí, al trabayar desenvolviendo munches propuestes d'infraestructura y teniendo una visión particular de la redolada urbana, considerar a sigo mesmos, como “texedores de ciudá”. Xunto colos sos socios l'arquiteuta De Bon tien la política d'escuchar a los sos veceros y por sobremanera entendelos, inclusive más allá de lo perceptible, el so oxetivu nun ye, nin foi, ser nota periodística y muncho menos faer les coses por moda.
Honores
Ganó la medaya d'oru del Academia Internacional d'Arquiteutura (acrónimu n'inglés: IAA) na VIª Bienal de la INTERARCH '91 y el gallardón especial de la ciudá de Frankfurt am Main polos sos conceutos de diseñu de delles estaciones del Metro de la Ciudá de Méxicu.
José Francisco Zelaya y Ayes
José Francisco Zelaya y Ayes (Juticalpa, Olancho, Hondures, 1798 -Lepaguare, Hondures, 20 d'ochobre de 1848), militar col grau de Xeneral de División y políticu hondureñu. Electu Primer Presidente constitucional del Estáu d'Hondures nel periodu del 21 de setiembre de 1839 a 31 d'avientu de 1840.
Biografía
José Francisco Zelaya y Ayes, "Don Chicu" nació en Juticalpa, Olancho en 1798. Los sos padres fueron Santiago Zelaya López y Dominga Ayes Beltrand. Casáu con Guadalupe Gonzáles d'Herrera en 1819 y en segundes nupcias con Mercedes Gonzáles d'Herrera, nel sitiu d'El Jocón en marzu de 1835. Yera hermanu de: Coronel José María Zelaya Ayes, Santiago Zelaya y Ayes, Lorenzo Zelaya y Ayes y José Manuel Zelaya y Ayes.
Presidencia Interina
El xeneral José María Bustillo presenta'l so arrenunciu como Presidente provisorio, coles mesmes secundar el coronel Andrés Brito quien fungía como Comandante de les milicies hondureñes, ye por ello que l'alministración ye tomada por un Conseyu de Ministros en 1839, de los cualos asocede una particular socesión na presidencia por dellos políticos. Mentanto'l xeneral José Trinidad Cabañas, veníu d'El Salvador coles sos tropes fieles, tomaben la capital de Comayagua un 28 d'agostu de 1839, la que nun s'esforció n'oponer resistencia; por oru llau los ministros Francisco d'Aguilar y Mónico Bueso Soto salieron con camín de Juticalpa, Olancho p'apurri-y el Decretu de nomamientu como Presidente Suplente al xeneral José Francisco Zelaya y Ayes, quien acepto la designación de l'Asamblea y tomó posesión del cargu en fecha 21 de setiembre del mesmu añu, na so ciudá natal Juticalpa a la cual alzaría como sede de la so gobernó executivu.
Zelaya y Ayes, tuvo la noticia que'l xeneral unionista Francisco Morazán ganara al so paisanu'l xeneral Francisco Ferrera na Batalla de San Pedro Perulapán n'El Salvador, un 25 de setiembre de 1839 y p'afondar más l'asuntu'l xeneral Nicolás Espinoza Xefe del Estáu Mayor, tamién sufriera una derrota. Per otra parte les tropes del xeneral José Trinidad Cabañas movilizárense a Tegucigalpa a la cual tomaron fácilmente y empunxéronse escontra'l sur, a la ciudá de Choluteca y darréu a Nacaome, d'ellí partieron a El Salvador, con más homes. El 13 de payares de 1839 asocede una nueva meyora de les tropes del Xeneral Trinidad Cabañas, escontra Tegucigalpa; el xeneral Zelaya y Ayes comanda personalmente a les fuercies gubernamentales y enfréntense nel Sitiu de la Soledá” onde ye ganáu por Cabana; Zelaya y Ayes escapa y reagrúpase solicitando ayuda militar al presidente de Nicaragua el conservador Tomás Valladares quien lu unvia nel so auxiliu una columna de 500 homes armaos y al mandu del xeneral Manuel Quijano; Zelaya y Ayes solicita sofitu a les fuercies olanchanas y les nicaragüenses, cola'l 31 de xineru de 1840 al llugar conocíu como “El Llanu d'El Potreru cercanu a Tegucigalpa y enfréntase nuevamente al Xeneral Cabañas, quien ye ganáu pol númberu d'elementos y la fuerte ofensiva hondureña.
Más tarde, el 19 de marzu de 1840, infórmase que les tropes unionistes del xeneral Francisco Morazán fueron entartallaes en Guatemala pol exércitu guatemalianu al mandu del xeneral Rafael Carrera y Turcios, pela so parte Morazán partía al exiliu escontra Perú el 8 d'abril de 1840. El Gobiernu de Zelaya y Ayes sigue cola paz en tol territoriu nacional. Darréu, nel mes d'agostu de 1840 apaez l'órganu oficial de gobiernu “El Redactor Constitucional”. Zelaya y Ayes caltién la so oposición frente al diplomáticu británicu'l señor Consúl Frederick Chatfield tocantes a los reclamos exercíos a Hondures por territorios insulares y continentales, en payares de 1840. El 15 d'avientu del presente añu, axúntase una Dieta centroamericana na ciudá de Gracies pa llegar a convenios y realizar trataos de paz tocantes a la unión centroamericana y los sos estaos, la resultancia ye negativu polo que cada nación aldericaría sobre les sos propies decisiones. Zelaya y Ayes, viendo les decisiones de los sos homólogos decidió tomar midíes de seguridá pa los puertos hondureños y ciudaes importantes, mandu a establecer un Xulgáu de primera instancia na oriental ciudá de Danlí.
Convocaría a eleiciones presidenciales un 6 de xunu de 1840, por cuanto la Cámara Nacional de Representantes escoyó al conservador xeneral Francisco Ferrera como Presidente Constitucional el 30 d'avientu d'esi añu y quien tomaría'l cargu'l 1 de xineru de 1841. Zelaya y Ayes, siguiría la so carrera político y militar dientro del ambiente lexislativo hondureñu, onde ye llamáu a emprestar los sos servicios de comandante'l 20 d'avientu de 1844, cuando gana al xeneral Joaquín Rivera Bragues en Danlí.
En 1847 ye escoyíu como Diputáu Presidente de l'Asamblea Constitucional, periodu nel cual emitiríase la Constitución d'Hondures de 1848. Al finar Francisco Zelaya y Ayes, ostentaba'l cargu de Ministru de Gobiernu na presidencia del Llicenciáu don Juan Lindo.
Ascendencia
Esbozu del árbol xenealóxicu del xeneral José Francisco Zelaya Ayes.
Numenius arquata
thumb|160px|left|Güevu de Numenius arquata
L' ye una especie d'ave caradriforme de la familia Scolopacidae que cría en casi toa Europa, nel norte y oeste, en praos, zones enfollagaes, ríos, güelgues, mariñes y estuarios.
Partíu Comunista Británicu
El Partíu Comunista Británicu ye un partíu políticu del Reinu Xuníu. Anque foi fundáu en 1988, los sos oríxenes remontar escontra 1920, yá que ye'l socesor del históricu Partíu Comunista de Gran Bretaña. Esti partíu reivindica'l legáu del Partíu Comunista de Gran Bretaña y los sos miembros más influyentes, como Harry Pollitt o John Gollan, como propiu.
Numenius arquata
Reconozse fácilmente pola so forma, con un llargu picu llixeramente curvu, y la so voz, con un cantar bien llamativo y bonitu. El color del so plumaxe ye pardu arena.
Deuxiéme Mémoire sur les Résédacées
Deuxiéme Mémoire sur les Résédacées (embrivíu Deux. Mém. Réséd) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu y esplorador francés Augustin Saint-Hilaire y espublizáu en Montpellier nel añu 1837.
Numenius arquata
El so nial ye un buecu someru, revistíu de yerba, nel suelu. Pon cuatro güevos nuna única niarada, d'abril a xunetu.
Partíu Comunista Británicu
Historia
El Partíu Comunista Británicu (CPB) foi formáu en 1988 por un grupu de militantes descontentos del Partíu Comunista de Gran Bretaña (CPGB), incluyendo la redaición del The Morning Star.
Los fundadores del CPB atacaron el lideralgu del CPGB por abandonar supuestamente'l clasismu y el protagonismu de la clase obrera nel procesu revolucionariu en Gran Bretaña. La nala xuvenil de la CPGB, la Lliga de mozos comunistes, colapsara, y el The Morning Star taba perdiendo circulación.
Numenius arquata
Aliméntase de viermes, inseutos, cámbaros, moluscos y estrelles de mar.
Partíu Comunista Británicu
Historia
Al añu siguiente, los dirixentes del CPGB declaren formalmente qu'abandonaren el programa del partíu "british road to socialism" (camín británicu al socialismu). Miembros del partíu perciben esto como que'l CPGB da'l llombu al socialismu. Los miembros del CPB fueron impulsaos dempués de la disolución de la CPGB en 1991 y la so reforma como la "Izquierda Democrática". Munchos miembros de la facción "Straight Left" (quien taben en desalcuerdu coles polítiques Eurocomunistas) que se quedaron nel CPGB formaron un grupu llamáu "Enllaz comunista" que más tarde optó por xunir se al CPB. Otros permanecieron na Izquierda Democrática o se xunieron al Partíu Llaborista. Esta nun foi la primer división dientro del Partíu Comunista.
El Partíu Comunista de Gran Bretaña (marxista-leninista) foi fundáu en 1968 por un destacáu dirixente sindical d'inxeniería, Reg Birch, quien fuera un miembru prominente del CPGB y nesi momentu apuéstase partidariu de la llinia de Beijing nel conflictu sinón-soviéticu. Antes de la cayida de la Xunión Soviética, les diferencies ideolóxiques ente los miembros del partíu llevaron al establecimientu del nuevu Partíu Comunista (formáu en 1977), quien tamién s'opón al Eurocomunismu.
El partíu sofitó en gran parte la creación del "Communist Campaign Group" y unu de los sos líderes prominentes, Mike Hicks, foi escoyíu nel puestu de Secretariu Xeneral cuando'l partíu foi fundáu en 1988. En xineru d'esi añu Hicks foi espulsáu como secretariu xeneral nuna votación de 17 a 13, impulsada por John Haylett (quien yera tamién editor del Morning Star) nuna xunta del comité executivu del partíu. Los partidarios de Hicks nel comité alministrativu del Morning Star suspendieron y depués despidieron a Haylett, quién lideró una llarga fuelga nel Morning Star, rematando cola victoria na reincorporación de Haylett. Dalgunos de los partidarios a Hicks fueron despidíos y otros dimitieron en protesta. Formaron un grupu de discutiniu llamáu Foru Marxista y siguieron calteniendo posiciones prominentes na Marx Memorial Library en Londres.
El partíu siempres tuvo rellacionáu col movimientu de trabayu y comerciu de Gran Bretaña. Ye parte de la coalición Stop the War; el ex-presidente del movimientu Andrew Murray ye un miembru del Partíu Comunista Británicu. Antes de la formación de la coalición Respect - The Unity, liderada por George Galloway y sofitada pol Socialist Workers Party, el partíu comprometer nun mayor alderique alrodiu de si tuviera de xunise a una alianza eleutoral con Galloway y SWP. Con eso al so favor, incluyendo al Secretariu Xeneral Robert Griffiths, Andrew Murray y l'editor del Morning Star John Haylett, fueron, sicasí, ganaos nun Congresu Especial en 2004.
Valpalmas
Xeografía
El términu municipal de Valpalmas atiesta pel norte, pel sur y pel oeste col de Luna, y pel este colos de Piedratajada y Puendeluna.
Respectu de la hidrografía, atópase trevesáu de norte a sur pol ribayu de Barluenga, que desagua nel ribayu de Catinaque, yá en términu de Luna, y ésti, de la mesma, desagua nel arba de Biel, unu de los dos brazos del ríu Arba.
Demografía
Dato demográficos de Valpalmas ente 1842 y 2009:
Instalaciones deportives
Valpalmas cuenta con una recién y moderna pista de pádel según una pista deportiva y una piscina municipal. Tamién cunta con un monte ideal pa prauticar bicicleta de monte llamáu "Les carboneres", que ye conocíu pola infinidá de rutes y el so paisaxe natural. En 2017 inaugúrase'l campu municipal “San Gregorio”, un campu de fútbol na actualidá de tierra nel que xuega'l Valpalmas FC.
Numenius phaeopus
left|175px|thumb|Güevu de  Numenius phaeopus
El ye una especie d'ave caradriforme de la familia Scolopacidae. Tien un llargor de 37 a 41 centímetros, un valumbu de 75 a 92 centímetros y un pesu de 270 a 493 gramos.
Subespecies
Reconócense les siguientes subespecies:
Chabrillan
Tien una población de y una superficie de  km².
Llameiru (parroquia)
Llameiru ye una parroquia del conceyu asturianu de Candamu. Tien una estensión de 7,4 km², regaos pol ríu Dele, afluente del Nalón pela mandrecha, y una población de.
Kerbach
Tien una población de y una superficie de  km².
Neophron percnopterus
thumb|240px|Detalle de la cabeza d'una Zapiquera thumb|240px|Zapiqueres de la [[India]] thumb| Neophron percnopterus
La ye una especie d'ave accipitriforme de la familia Accipitridae mesma d'África y el sur de la rexón paleártica hasta la India.
Historia natural
Esta utre suel ser unu de los postreros animales en probar les carroñas de les que s'alimenta. Cuando otres especies mayores yá acabaron con casi tola carne, la zapiquera allega pa encloyar les poques pieles y restos de carne que queden agabitaos ente los güesos. Complementa la so dieta con inseutos y pequeños animales, según tou tipu de refugayes y fieces animales. Tamién encloya güevos, que ruempe llevantándolos col picu y llanzándolos contra les roques. Na zona del norte d'África, les zapiqueres llogren romper el gruesu pulgu de los güevos d'avestruz tomando una piedra y llanzándola repetidamente hasta que'l cascarón vence, siendo ésti unu de los pocos casos d'usu de ferramientes nel mundu animal. Les zapiqueres tamién son visitantes habituales de los vertideros, onde s'enfarxopeten de basures humanes. Tou lo que refuguen los demás, ye aprovecháu poles zapiqueres.
Añeren de normal n'abrigos asitiaos sobre cantiles y valles recortaos, onde ponen dos güevos ente Marzu y Abril nun nial forráu de pelos d'animal (ye común l'usu de llana d'oveya), cañes y güesos. Tresporten estos materiales col picu, al contrariu que'l restu d'utres, que lo faen suxetar coles sos garres. L'usu intensivu de pesticides puede amenorgar la puesta a un namái güevu, como asocedió en delles zones d'España y Portugal onde anguaño s'atopa en cayente, sobremanera pol usu illegal ya indiscriminada de venenos prohibíos. Solamente sobrevive un pollu que va cruciar l'estrechu de Xibraltar colos sos padres. Va Pasar nel África Subsaḥariana los primeros cinco años de la so vida hasta algamar el maduror sexual, tornando a la península Ibérica, si llogra sobrevivir, pa formar una nueva familia.
Subespecies
Reconocense trés subespecies de zapiqueres común:
La conversión de San Pablo (Maíno)
La conversión de San Pablo ye un cuadru del pintor Juan Bautista Maíno conserváu nel Muséu Nacional d'Arte de Cataluña. La obra foi atribuyida al pintor nel 2011 y nel 2012 foi restaurada como parte d'un alcuerdu con BNP Paribas. El muséu cuenta tamién col Retratu de Fray Alonso de Santu Tomás (1648-1649), una de les sos últimes producciones. Nel 2012, los espertos del muséu fueron capaces d'identificar La conversión de San Pablo como una de les poques producciones que permanecen a Maíno, unu de los introdutores n'España de la cultura figurativa estilu de Caravaggio y del círculu de pintores activa en Roma a entamos del sieglu XVII.
Historia
El trabayu de Maíno presenta un aspeutu resultáu de los sos años de residencia en Roma. Cuando torna, Maíno nun se llinda a realizar una transposición mimética de los modelos figurativos que foi capaz de ver ellí, sicasí ye capaz de reinterpretar estes fontes con un impulsu renovador. Esti fenómenu de la importación de les novedaes pela vía del viaxe artísticu ye lo qu'estrema l'estilu de Maíno de los sos contemporáneos.
Una quema accidental en 1985, cubrió la pintura d'una capa negra. El llenzu, que foi severamente estropiáu por mor de la llume, tuvo hasta 2012 atribuyíu al pintor valencianu Josep Vergara (1726 – 1799).
Descripción
La conversión de San Pablo ye un trabayu bien representativu de la producción de Maíno. Recuerda al Retablu de Cuatro Pascues (1612-1614), pintáu pa la ilesia de San Pedro Mártir en Toledo, que se caltién nel Muséu del Prado y que ye consideráu una de les producciones más relevantes de la pintura española del sieglu XVII.
Estilu
Nesti cuadru tán los principales y más representativos aspeutos que definen el repertoriu gráficu del pintor y el so llinguaxe, carauterizáu por un diseñu brengosu, detallosu nes contornes; la escultura monumental de les figures, creáu per mediu d'un llume oldeáu, y un coloríu intensu. La conversión de San Pablo amuesa la delda de Maíno cola pintura italiana, particularmente, cola estimulante atmósfera d'una ciudá romana en qu'ella apaez documentada la presencia del artista ente 1605 y 1610.
Influyencies
El llinguax de Maíno tamién apunta la influyencia de Caravaggio (1571-1610), particularmente visible na conversión de San Pablo nel modelaxe del pelo de los ánxeles y nel aspeutu severu de la cara de Xesús, qu'amuesa grandes coincidencies estilístiques col representáu en La Trinidá (1612-1620), perteneciente al retablu que Maíno fizo pa El conventu de la Madre de Dios, de la Concepción, de Pastrana, la so ciudá natal y trata sobre'l mesmo oxetu.
Restauración
La conversión de San Pablo presentó un grave estáu de degradación, como resultáu d'una quema que tuvo llugar el 1 d'abril de 1985 na dependencia del conceyu de Barcelona, nel que taba depositáu pa decorar una de les sos paredes.
Nel incidente, el cuadru foi sometíu a altes temperatures y resultó seriamente perxudicáu, presentando burbuyes, furacos y graves perxuicios, amás de delles correiciones y repintaes que nun taben enantes del fueu. Amás, la pintura foi cubierta por una capa escura, polo que yera malo d'apreciar la so calidá. Les téuniques d'analises van imponese como una necesidá pa ser capaces d'entender la composición, diseñu y colores, y pa ser capaces de proponer un diagnósticu rigorosu de la so condición.
La intervención de restauración dio tamién la oportunidá d'analizar los materiales de trabayu y ser capaz de carauterizar la téunica emplegada pol pintor. Los pigmentos y la forma d'aplicalos pa llograr los tonos más aparentes y los efeutos de la lluz deseaos, según la composición química de la preparación de la tierra, que sirvió como base p'aplicar la pintura, coinciden con aquellos que fueron identificaos n'otres obres por Maíno analizaes pol llaboratoriu del Muséu del Prado por cuenta de la esposición dedicada al pintor ente 2009 y 2010.
Esposición temporal
derecha|miniaturadeimagen|Obra preparatoria procedente d'una coleición personal. Coles mires d'echar lluz sobre la xénesis de la obra, la so reconocencia y esplicar el fondu y delicáu procesu de restauración que duró más de 6 meses. Por esta razón, hubo una esposición temporal nel muséu, amosando'l trabayu nun cuartu esclusivu pa él, xunto con una pintura preparatoria a partir d'una coleición personal, una radiografía, qu'amuesa'l so estáu enantes de la intervención qu'esplica'l procesu de restauración de la pantalla.
Kerprich-aux-Bois
Kerprich-aux-Bois ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
IM Lupi
IM Lupi (IM Lup / HIP 78053 / SZ 82) ye una estrella variable na constelación de Lupus, visualmente asitiada a 9,5 minutos d'arcu de RU Lupi y a 54 minutos d'arcu de la brillosa η Lupi. Bien tenue pa ser reparada a simple vista (magnitú aparente +12,14), alcuéntrase a una incierta distancia de 620 años lluz del Sistema Solar. En 2008 la Cámara Planetaria y de Gran Angular 2 a bordu del Telescopiu espacial Hubble detectó la presencia d'un discu circumestelar alredor d'esta estrella.
IM Lupi ye una nueva estrella T Tauri de tipu espectral M0 catalogada como variable Orión. Ye una estrella pre-secuencia principal con una edá envalorada ente 100.000 y 10 millones d'años (compárese cola edá del Sol que ye de 4600 millones d'años). Los sos parámetros físicos averaos son 3900 K de temperatura, un radiu 3 vegaes más grande que'l del Sol y una lluminosidá 1,9 vegaes mayor que la lluminosidá solar. Los modelos d'evolución estelar correspondientes contemplen una masa equiparable a la masa solar. Anque les observaciones del satélite Hipparcos suxurieron la presencia d'una compañera cercana a 0,4 segundos d'arcu, posteriores estudios paecen desmentir la so esistencia.
Discu circumestelar
El discu qu'arrodia a IM Lupi estender dende un radiu interior < 0,4 UA —compatible col radiu de sublimación del polvu—, hasta les 400 UA. Nel centru del planu del discu los granos de polvu crecieron hasta un tamañu d'unos pocos milímetros. Piénsase que'l discu circumestelar probablemente entró na primeres fases de formación planetaria: esisten granos de polvu d'un tamañu dellos órdenes de magnitú mayor que'l de los granos interestelares sobre los que se ta asitiando polvu, siquier na parte central del discu. Anque esisten signos de granos cristalinos, el grau global de cristalización ye baxu (< 10%).
Velilla de Ebro
Xeografía
Tien una área de 59,61 km² con una población de 241 habitantes (INE, 2014) y una densidá de 4,04 hab/km². Ta asitiáu a 52 Km. de Zaragoza a una altitú de 152 msnm.
Historia
Nel 44 e.C. fundar nel términu municipal de velilla, sobre un pobláu íbero llamáu Kelse, la colonia romana Colonia Victrix Iulia Lepida, llamada asina n'honor al so fundador, Lépido. Nel 36 e.C. Lépido foi estremáu de los sos cargos políticu y desterrao y la colonia pasar a llamar Colonia Iulia Victrix Celsa.
El pueblu actual remontar al so pasáu árabe, onde dexó buelga nel trazáu de les cais y na ilesia parroquial.
El 3 de xunu de 1931 fueron declaraes les ruines de Celsa Monumentu históricu-artísticu perteneciente a l'Ayalga Artística Nacional por aciu decretu.
Llugares d'interés
velilla tien estos llugares d'interés:
Murias (parroquia de Candamu)
Murias ye una parroquia del conceyu asturianu de Candamu. Asitiada na oriella derecha del ríu Nalón, tien una estensión de 8,9 km² y una población de.
Kerling-lès-Sierck
Kerling-lès-Sierck ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Chalancon
Chalancon ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Diagnoses d'Espéces Nouvelles
Diagnoses d'Espéces Nouvelles (embrivíu Diagn. Esp. Nouv.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu y taxónomu francés Claude Thomas Alexis Jordan y espublizáu en dos entregues nos años 1860-1864 col nome de Diagnoses d'Especes Nouvelles ou méconnues, pour sirvir de matériaux à une flore réformée de la France et des contrées voisines.
Chalancon
Tien una población de y una superficie de  km².
Le Chaffal
Le Chaffal ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Utako Okamoto
Bibliografía
Dempués de publicar les sos resultancies en 1962 convertir en presidenta de la Universidá Kobe Gakuin, onde trabayó dende 1966 hasta la so xubilación en 1990. La carrera de Okamoto tuvo enzancada por una redolada apoderáu polos homes. Mientres la so vida nun foi capaz de persuadir a los obstetras de Kobe por que probaren l'axente antifibrinolítico, que convirtióse nun fármacu de la llista de la OMS de medicines esenciales en 2009. Vivió pa ver el principiu del estudiu de 2010 d'acedu tranexámico en 20 000 muyeres con hemorraxa posparto, pero finó antes de la so conclusión en 2016 y la publicación en 2017 de los resultaos sobre la prevención de la mortalidá del ácidu tranexámico, qu'ella predixera.
Educación
Okamoto empezó a estudiar odontoloxía en 1936. Camudóse bien llueu a medicina, matriculándose na Universidá pa Muyeres de Medicina de Tokiu, y graduándose n'avientu de 1941.
Carrera
En xineru de 1942, Okamoto empezó como ayudante d'investigación na Universidá pa Muyeres de Medicina de Tokiu, investigando'l cerebelu, con un neurofisiólogo que "creaba más oportunidaes [pa muyeres] de les qu'había disponibles na dómina." Dempués de la Segunda Guerra Mundial y la segunda guerra sino xaponesa respeutivamente en 1945, camudar a la Universidá Keio en Shinanomachi, Tokiu. Cuando los recursos volviéronse escasos, ella y el so home Shosuke Okamoto empezaron a investigar sobre'l sangre, yá que si nun teníen abondu podríen usar la suya propia. Esperaben atopar un tratamientu pa la hemorraxa posparto, un fármacu potente pa parar la hemorraxa dempués de dar a lluz. Empezaron estudiando'l acedu aminocaproico (EACA). Depués estudiaron una sustancia químico rellacionada, l'ácidu 1-(aminometil)-ciclohexano-4-carboxílico (AMCHA), tamién conocíu como acedu tranexámico. Los Okamoto atoparon que yera 27 vegaes más potente y por tantu un axente antihemorrágico prometedor, y publicaron los sos afayos nel Keio Journal of Medicine en 1962.
En 1966, a Okamoto foi-y concedida una presidencia na Universidá Kobe Gakuin. En 1980, fundó un Comité pa Proyeutos sobre Trombosis y Hemostasis con Shosuke, quién tamién trabayaba en Kobe. Xubilar de la Universidá en 1990. Tres el fallecimientu del so home en 2004, dirixió'l comité hasta 2014. Nunca pudo persuadir a los obstetras a que probaren el fármacu n'hemorraxes posparto.
Llogros
El valor del ácidu tranexámico nun foi apreciáu mientres años, y nun foi hasta 2009 que foi includio na llista de la OMS de medicines esenciales pal so usu mientres la ciruxía cardiaca.
En 2010, una amplia prueba controlada aleatorizada en pacientes de trauma amosó'l so notable beneficio si alministrar nes primeres 3 hores del dañu. Tamién en 2010, la prueba WOMAN (World Maternal Antifibrinolytic, n'español Antifibrinolítico Maternal Mundial) empezó, un estudiu sobre l'ácidu tranexámico aleatorizado, con control de placebo y doble ciegu, en 20 000 muyeres con hemorraxa posparto, que sería completáu en 2016. N'abril de 2017, publicáronse los resultaos y amosaron que l'ácidu tranexámico amenorgaba les muertes en 10,036 muyeres trataes frente a les 9985 con placebo ensin efeutos adversos.
Torgues
Nun Xapón apoderáu polos homes, Okamoto tuvo que lluchar contra'l sexismu. Tuvo un supervisor comprensivu coles muyeres na ciencia mientres les etapes tempranes de la so carrera.
Aun así ella y una colega fueron interpelidas a abandonar una conferencia pediátrica porque l'eventu nun yera pa "muyeres y neños" (onna kodomo), un términu qu'ella dixo nuna entrevista de 2012 qu'enxamás escuchara antes. Dempués de presentar la so investigación per primer vegada, los homes del públicu facer# risión preguntar si diba baillar pa ellos.
Vida personal
Utako Okamoto casóse con Shosuke Okamoto, y a la so muerte sobreviviólos una fía, Kumi Nakamura. Tuvo un albuertu bonal, qu'ella dixo que nun se debía al escesu de trabayu sinón a "volver a casa tarde del trabayu". Ian Roberts, Profesor d'Epidemioloxía y Salú Pública na Escuela de Londres d'Hixene & Medicina Tropical qu'había coordinando la prueba de trauma de 2010 visitó a Okamoto, qu'entós tenía aproximao 92 años, en Xapón. Dixo que "atopé una persona fascinante, realmente animada y enérxica ya inda bien comprometida cola investigación, axuntándose con investigadores y lleendo artículos científicos".
Kirsch-lès-Sierck
Kirsch-lès-Sierck ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
IM Velorum
IM Velorum (IM Vel / HD 83368 / HR 3831) ye una estrella variable na constelación de Vela, la vela del Argo Navis. De magnitú aparente media +6,23, alcuéntrase a 235 años lluz de distancia del Sistema Solar.
IM Velorum ye una estrella blanca de la secuencia principal de tipu espectral Ap, onde la «p» indica que ye una estrella peculiar, nel sentíu de que'l so conteníu superficial en metales ye anómala. Tien una temperatura efectivo de 7535 K y una lluminosidá 13 vegaes mayor que la lluminosidá solar. Con una masa de 1,76 mases solares, la so edá envalórase en 1050 millones d'años.
IM Velorum ye una variable Alfa2 Canum Venaticorum que'l so rellumu bazcuya 0,04 magnitúes a lo llargo d'un periodu de 2,85 díes. Ye una variable Alfa2 Canum Venaticorum d'oscilaciones rápides; nestes estrelles les variaciones debíes a pulsaciones non radiales se superponen a les producíes pola rotación de la estrella. IM Velorum amuesa pulsaciones cada 11,67 minutos.
Catalogada como estrella binaria, la compañera estelar de IM Velorum tien magnitú 9.
Diagnoses des Nouveautes d'Espagne et du Maroc
Diagnoses des Nouveautes d'Espagne et du Maroc (embrivíu Diagn. Pl. Espagne Maroc) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol Hermanu de la Salle, botánicu y esplorador francés, Étienne Marcellin Granier-Blanc. Espublizóse nel añu 1936.
Getúlio Vargas
Getúlio Dornelles Vargas foi un políticu brasilanu cuatro veces Presidente de la República de Brasil (1930-1934 nel Gobiernu Provisorio; 1934-1937, nel gobiernu constitucional; 1937–1945, nel Estado Novo; 1951-1954, presidente electu por votu direutu).
Suicidar d'un disparu al corazón, dientro del so cuartu nel Palaciu de Catete, na ciudá de Rio de Janeiro, daquella capital del país.
Orixe y formación
Nacíu nel interior del estáu de Rio Grande do Sul, na ciudá de São Borja, fíu de Manuel do Nascimento Vargas y Cândida Dornelles Vargas. Cuando yera mozu alterió los sos documentos pa constar el so añu de nacencia como 1883, lo que foi afayáu na conmemoración del centenariu de la so nacencia.
Getúlio Dornelles Vargas yera parte d'una familia gaucha orixinaria de les Azores, nel so llau maternu. El so padre yera del estáu de São Paulo y pertenecía a families paulistas antigües: ente los sos ancestros, Amador Bonu, un paulista famosu del periodu colonial de Brasil.
Realizó'l cursu secundariu en Ouro Preto y matriculóse na Facultá de Derechu de Porto Alegre nel añu 1904, onde conoció al entós cadete de la escuela militar Eurico Gaspar Dutra. Graduóse en Derechu nel añu 1907. Trabayó primeramente como promotor xunto al forum de Porto Alegre, pero tiempu dempués decidió volver a São Borja, pa exercer l'abogacía.
Carrera política
thumb|Cola so esposa Darcy Sarmanho Vargas nuna fotografía de 1911.
En 1909 foi escoyíu diputáu estatal, siendo reelecto en 1913. Al poco tiempu arrenunció, en desalcuerdu poles actitúes tomaes pol entós presidente de Rio Grande do Sul, Borges de Medeiros, mientres la eleición. Sicasí, retornó a l'Asamblea Llexislativa estatal nel añu 1917, y foi nuevamente reelixíu en 1921.
Cámara dos Diputaos
En 1923, foi electu diputáu federal pol Partíu Republicanu Riograndense (PRR), en sustitución de Rafael Cabeda. Llueu se convirtió en líder de los diputaos de Rio Grande do Sul na Cámara Llexislativa, en Rio de Janeiro. Completó'l mandatu de Rafael Cabeda y foi nuevamente electu diputáu federal na llexislatura de 1924 a 1926, dirixendo la bancada gaucha na Câmara dos Deputados. En 1924, sofitó la unviada de tropes gauches al Estáu de São Paulo, en sofitu al gobiernu d'Artur Bernardes contra la Revolta Paulista de 1924. Nun discursu na Câmara dos Deputados, Vargas criticó les revueltes, alegando que: "¡Yá llegó'l fin de la era de los amotinamientos nos cuarteles y de los esfuercios caudillezcos, vinieren d'onde vinieren!" (Já passou a época dos motins de quartéis y das empreitadas caudilhescas, venham de onde vierem!)
Ministeriu de Facienda
Cuando Vargas dexó'l ministeriu, el presidente Washington Luís pronunció un llargu discursu, emponderando la competencia y la dedicación al trabayu de Getúlio Vargas, con pallabres como: "A honestidade de vossos propósitos, a probidade de vossa conduta, a retidão de vossos desígnios, fazem esperar que, de vossa parte y de vosso governo, o Rio Grande do Sul va siguir a espolletar, moral, intelectual y materialmente".
Presidencia de Rio Grande do Sul
La so eleición como presidente de Rio Grande do Sul cerró un periodu de trenta llargos años de gobiernu de Borges de Medeiros nel estáu. Vargas asumió'l cargu'l 25 de xineru de 1928, exerciéndolo hasta'l 9 d'ochobre de 1930. Glauco Carneiro, nel llibru "Lusardo, o Últimu Caudilho", falaba asina del fin de la "Yera Borges de Medeiros" y de la victoria de Getúlio Vargas, como candidatu de la conciliación ente'l PRR y el Partíu Llibertador: Mientres el so mandatu, empecipió un fuerte movimientu d'oposición al gobiernu federal, esixendo'l fin de la corrupción eleutoral al traviés de la implementación del votu secretu y universal, anque caltuvo bones les rellaciones col presidente Washington Luís, consiguiendo dellos beneficios pa Rio Grande do Sul. Creó'l Bancu del Estáu de Rio Grande do Sul, sofitó la creación de VARIG (Viação Aérea Rio Grandense) y xunió a los partíos políticos del so estáu (el PRR y el Partíu Llibertador), antes, eternamente rivales.
Revolución de 1930
Na República Velha (1889-1930), taba en marcha nel Brasil la llamada "política del café com leite", na que s'alternaben nel poder los políticos de São Paulo y Minas Gerais. Por eso, a empiezos de 1929, Washington Luís escoyó al Presidente de São Paulo, Júlio Prestes, como'l so próximu socesor, lo que foi sofitáu polos presidentes de los 17 estaos. Solamente tres estaos negaron el sofitu a Júlio Prestes: Minas Gerais, Rio Grande do Sul y Paraíba, siendo qu'hasta'l día de güei, la bandera de Paraíba lleva consigo la pallabra NÉGO.
Minas Gerais, Rio Grande do Sul y Paraíba xunir a políticos d'oposición de distintos estaos, inclusive el Partíu Democráticu de São Paulo, pa frenar la candidatura de Júlio Prestes. Formaron, n'agostu de 1929, l'Alianza Lliberal, que foi llanzada'l día 20 de setiembre d'esi mesmu añu y Getúlio Vargas y João Pessoa (Presidente de Paraíba) allegaron como candidatos a les eleiciones presidenciales.
La candidatura y el programa de l'Alianza Lliberal cuntaron col sofitu, amás de los estaos citaos, de partíos d'oposición en dellos estaos, inclusive el Partíu Democráticu en São Paulo, y tamién miembros de les llamaes clases medies de la sociedá brasilana y por homes del "Tenentismo", como Siqueira Campos, João Alberto Lins de Barros, Juarez Távora y Miguel Mariña..
Les eleiciones fueron realizaes el día 1º de marzu de 1930 y dieron la victoria a Júlio Prestes. L'Alianza Lliberal refugar a aceptar la validez de les eleiciones, alegando que la victoria de Júlio Prestes yera un fraude eleutoral. Amás d'eso, los diputaos electos n'estaos onde l'Alianza Lliberal consiguió la victoria, nun tuvieron la reconocencia de los sos mandatos. A partir d'ende, empecipióse una combalechadura, con base en Rio Grande do Sul y en Minas Gerais.
Tarrecíase qu'una gran batalla asocedería en Itararé (São Paulo, na llende con Paraná), onde les tropes del gobiernu federal taben acampaes pa detener la meyora de los homes de Getúlio Vargas. La batalla nun asocedió, una y bones los xenerales Tasso Fragoso y João de Deus Mena Barreto y l'almirante Isaías de Noronha depunxeron a Washington Luís, el 24 d'ochobre y formaron una xunta de gobiernu.
El Gobiernu provisional (1930-1934)
thumb|Getúlio Vargas nomando los ministros del so gobiernu, el 3 de payares de 1930.
El 3 de payares de 1930, la xunta militar pasó'l poder a Getúlio Vargas y ésti convirtióse en Xefe del Gobiernu Provisorio con amplios poderes. La constitución de 1891 foi anulada por Getúlio, y gobernóse al traviés de decretos.
Hubo nel entamu, una especie de comandu revolucionariu, llamáu "Gabinete Negru", pero depués Getúlio consiguió llibrase de la influencia de los tenientes y gobernar namái con un ministeriu.
Nomó a interventores pa los Gobiernu Estaduales, na mayoría de los casos tenientes que participaron de la Revolución de 1930. Creó'l Ministeriu de Trabayu, Industria y Comerciu y el Ministeriu d'Educación y Salú; dio amnistía a los revolucionarios de la revolución de 1924 y de la Coluna Prestes.
Mientres esi periodu, Getúlio Vargas dio entamu a les promeses de l'Alianza Lliberal y la modernización del Estáu. Creó'l códigu de les agües, propaganda comercial nes radios.
El 19 de marzu de 1931, foi creada la Llei de Sindicalización, volviendo obligatoria l'aprobación de los estatutos de los sindicatos pol Ministeriu de Trabayu.
La revolución de 1932
El 9 de xunetu de 1932, surdió la Revolución Constitucionalista de 1932 nel Estáu de São Paulo. El Partíu Republicanu Paulista y el Partíu Democráticu de São Paulo, qu'antes sofitaron la revolución de 1930, xunir nun Frente Únicu pa esixir el fin de la dictadura del "Gobiernu Provisorio" y una nueva Constitución.
Un gran contingente de voluntarios civiles y militares desencadenaron una llucha armada col Gobiernu Provisorio, col sofitu de políticos d'otros estaos como, Borges de Medeiros, Artur Bernardes y João Nieves da Fontoura. Empecipiáu'l 9 de xunetu, esi movimientu estender hasta'l 2 d'ochobre de 1932, cuando foi ganáu militarmente.
La Revolución constitucionalista marcó l'entamu del procesu de democratización. El 3 de mayu de 1933 fueron realizaes eleiciones pa l'Asamblea Nacional Constituyente, y foi cuando les muyeres votaron per primer vegada nel Brasil n'eleiciones nacionales. Hai de solliñar que nesta Asamblea participó quien fora electa la primer muyer diputada de Brasil, Carlota Pereira de Queirós, que curiosamente representaba al estáu derrotáu en 1930: São Paulo.
La nueva Constitución tuvo inspirada na Constitución de Weimar ya incorporó nuevos aspeutos a la vida económica, social y política venceyaos a la nacionalización de recursos, establecimientu de la enseñanza pública, relixosa, gratuita y obligatoria y finalmente la institución del Serviciu Militar Obligatoriu. thumb|Vargas (esquierda) col presidente de los EE.XX. [[Franklin D. Roosevelt (derecha), en Rio de Janeiro, Brasil, 1936.]]
Gobiernu Constitucional (1934-1937)
Mientres el periodu en que gobernó constitucionalmente el país, creció l'actuación de l'Aición Integralista Brasilana (AIB), d'inspiración fascista, liderada por Plínio Salgado, y surdió l'Alianza Nacional Llibertadora (ANL), movimientu polarizáu pol Partíu Comunista Brasilanu (PCB), pro Moscú.
El zarru del ANL, determináu por Getúlio Vargas, llevó a prisión a dellos de los sos partidarios, principalmente los que llevaron a cabu la Intentona Comunista del 27 de payares de 1935, movimientu asocedíu nes ciudaes de Natal, Recife y Rio de Janeiro. A partir d'ende, siguieron los "estáu de sitiu" y l'inestabilidá política, que remató nel Estado Novo.
Estado Novo (1937-1945)
thumb|Propaganda del Estado Novo.
El golpe d'estáu de 1937
En 1937, cuando s'esperaben les eleiciones presidenciales de xineru de 1938, foi denunciáu pol gobiernu la esistencia d'un plan comunista pa tomar el poder, conocíu como Plan Cohen, lleváu a cabu n'el mesmu interior del gobiernu pol capitán Olympio Mourão Filho.
Cola conmoción causada pol Plan Cohen, nun clima inestable pol xuiciu de los participantes de la Intentona comunista, colos siguíos estaos de sitiu; y con una neutralización de los sos principales adversarios (como'l interventor de Rio Grande do Sul, Flores da Cunha), foi que Getúlio Vargas ensin resistencia dio un golpe militar ya instauró l'Estado Novo, el día 10 de payares de 1937, que duró hasta'l 29 d'ochobre de 1945.
Getúlio Vargas determinó'l zarru del Congresu Nacional y creó una nueva constitución (redactada pol ministru de Xusticia Francisco Campos), que-y confería los control de los poderes Llexislativu y Xudicial. Al mes siguiente, robló un decretu-llei que faía sumir tolos partíos políticos, incluyíu la Aición Integralista Brasilana (AIB).
El 11 de mayu de 1938, los integralistas, insatisfechos col zarru del AIB, invadieron el Palaciu Guanabara, nun intentu de deponer a Getúlio Vargas. Esi episodiu foi conocíu como Llevante Integralista.
Modernización del Estáu, de les lleis y de la sociedá
Ente 1937 y 1945, mientres l'Estado Novo, Getúlio Vargas dio continuidá a la reestructuración del Estáu y profesionalización del serviciu públicu, creando'l DASP (Departamentu Alministrativu del Serviciu Públicu} y el IBGE. Abolió los impuestos nes fronteres interestaduales y creó l'impuestu a la renta.
Empobinóse cada vez más na intervención estatal na economía y nel nacionalismu económicu, provocó un fuerte impulsu na industrialización. Adoptó la centralización alministrativa como marca pa crear una burocracia d'estáu fuerte, hasta entós inesistente.
Editó, en 1941, el Códigu Penal y el Códigu Procesal, toos hasta'l día de güei a valir. En 1943, Getúlio creó la CLT (Afitamientu de les Lleis del Trabayu), garantizando la estabilidá del emplegu dempués de diez años de serviciu, descansu selmanal, la reglamentación del trabayu de menores, de la muyer, del trabayu nocherniegu y afitando la xornada llaboral n'ocho hores de serviciu.
L'afitamientu del poder
Una serie de midíes fueron necesaries pa reprimir a les oposiciones, tales como la nominación de interventores pa los Estaos d'estrictu enfotu y con bones rellaciones nes sos Estaos, la eliminación de los tenientes de 1930 de la fuercia político, la disciplina y profesionalización de les fuercies armaes y la censura a los medios de comunicación realizada pol DIP (Departamentu de Prensa y Propaganda). Esi órganu amás yera l'encargáu d'espublizar la ideoloxía del Estado Novo, articulando la propaganda del gobiernu y exerciendo control sobre la Prensa.
Cabo resaltar que Vargas restableció una condecoración de la dómina imperial, agora col nome d'Orde de la Cruz del Sur.
La Segunda Guerra Mundial y la cayida en 1945
Magar Vargas inspirara parte de la so conducción política nos réximes fascistes que gobernaben Europa,colos primeros nicios de la Segunda Guerra Mundial, en 1939, Getúlio Vargas caltuvo una posición neutral hasta 1941 cuando, mientres la Conferencia de los países suramericanos en Rio de Janeiro, estos países decidieron, contrariando el criteriu de Getúlio, condergar los ataques xaponeses a los Estaos Xuníos y romper les rellaciones diplomátiques con Alemaña, Italia y Xapón. Siguíu a ello, los alemanes atacaron con submarinos a embarcaciones brasilanes, en represalia a la fin de la neutralidá brasilana.
Dempués del ataque con torpedos a les embarcaciones brasilanes, en 1942, el país declaró-y la guerra a Alemaña y a Italia. Siguíu a la firma d'un alcuerdu ente Brasil y los Estaos Xuníos, pol cual el gobiernu norteamericanu comprometer a financiar la construcción de la primer planta siderúrxica brasilana a cambéu del permisu pa la instalación de bases militares na rexón nordeste, más específicamente en Natal.
El 28 de xineru de 1943, Vargas y Franklin Delano Roosevelt (presidente de los EE.XX.) participaron na Conferencia de Natal, onde se producieron los primeros intentos de los que resultó la creación, en payares, de la Fuercia Espedicionario Brasilana (FEB), que'l so primer escuadrón foi unviáu, en xunetu de 1944, pa combatir n'Italia. En xunu de 1945, declaróse la guerra al Xapón.
Col aproximamientu del fin de la Segunda Guerra Mundial, en 1945, les presiones en pro de la redemocratización faíense más fuertes. A pesar de delles midíes tomaes, como la definición d'una fecha pa les próximes eleiciones (2 d'avientu), l'amnistía, la llibertá d'organización partidaria, y el compromisu de faer escoyer una nueva Asamblea Constituyente, Getúlio Vargas foi depuestu'l 29 d'ochobre de 1945, por un movimientu militar lideráu por xenerales que componíen el so propiu ministeriu.
Miembros de los sos gabinetes
Nel intre de los 15 años de mandatos ininterrumpíos, Vargas cuntó cola collaboración de numberosos estadistes (dellos ocuparon más d'una cartera), ente ellos: Xusticia: Osvaldo Aranha, Francisco Campos;
L'intervalu 1945-1950
Alloñáu del poder, Getúlio Vargas retirar a la so facienda de São Borja, en Rio Grande do Sul. Sofitó la candidatura del xeneral Eurico Gaspar Dutra, que foi'l so ministru de Guerra mientres tol Estado Novo, a la presidencia de la República. Nes eleiciones pa l'Asamblea Nacional Constituyente de 1946, Getúlio Vargas foi electu senador por dos Estaos: Rio Grande do Sul y São Paulo, pol Partíu Trabalhista Brasileiro (PTB).
Por esta razón, foi tamién electu como representante na Cámara de Diputaos per siete Estaos: Rio Grande do Sul, São Paulo, Distritu Federal, Rio de Janeiro, Minas Gerais, Bahia y Paraná. Asumió'l so mandatu nel Senáu Federal como representante gauchu, y exerció el so mandatu como senador mientres el periodu 1946-1949.
Gobiernu Electu (1950-1954)
thumb|Vargas en xineru de 1951 thumb|right|Vargas suicidóse pegándose un tiru nel corazón el 24 d'agostu de 1954. El pijama que vistía y el revólver qu'usó tán espuestos nel [[Palaciu de Catete|Muséu de la República, en Rio de Janeiro.]]