cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
William Hootkins
Vida temprana
Hootkins nació en Dallas (Texas) pero'l so llar terminó siendo en Londres (Inglaterra), dende principios de la década de 1970 hasta 2002, cuando se treslladó a Los Angeles. Habiendo estudiáu na Universidá de Princeton, onde se convirtió en dominiu de chinu mandarín y foi unu de les pilastres del Teatru Intime, faciendo un especial impautu cola so actuación en Moby Dick Rehearsed d'Orson Welles, formóse como actor na London Academy of Music and Dramatic Art (LAMDA).
Vida actoral
N'Inglaterra atopó trabayu nel teatru según nel cine, y que tendría'l so mayor ésitu nel escenariu interpreta a Alfred Hitchcock en Terry Johnson en 2003 cutió xugar Hitchcock Blonde, en primer llugar nel Royal Court Theatre y nel West End londinense.
Participó en munches funciones de cultu que fixeron d'él una bona cifra en convenciones de fanssobremanera pa les de Star Wars nel so papel de Jek Tono Porkins. Tamién apaeció en gran parte en películes como Hardware (1990), Biggles: Adventures in Time (1986), Santa Claus, en Like Father, Like Santa (1998) y Hear My Song (1991), onde foi'l Sr. X, que se presume que ye'l tenor irlandés Josef Locke con un nome falsu.
Tamién apaeció en dellos papeles na televisión, incluyida la de Charles Frohman en The Lost Boys (1978), el coronel de Cobb nel remake de The Tomorrow People y como'l Uncle George nel añu 2002 remake de The Magnificent Ambersons.
Voz
Tamién foi una artista de voz, grabación de decenes d'obres de teatru pa la BBC Radio Drama, onde'l so papel varió de J. Edgar Hoover y Orson Welles a Winston Churchill. Nos llibros d'audiu, lleó les obres de Jack London, Henry Wadsworth Longfellow y Carl Hiaasen y llévase a cabu una llectura completa de Herman Melville de Moby Dick-para Naxos Audiollibros en dellos rexistros de 24 hores y 50 minutos. Tamién espresó Dingodile en Crash Bandicoot 3: Warped, y que la voz de Maximilian Roivas actuar nel videoxuegu Eternal Darkness: Sanity's Requiem.
Muerte
Hootkins finó de cáncer pancreáticu a la edá de 57 años en Santa Monica (California) el 23 d'ochobre de 2005.
Tabláu (Ventosa)
Tabláu ye una aldea de la parroquia de Ventosa nel conceyu asturianu de Candamu.
Alcuéntrase a 12,00 km de Grullos, la capital del conceyu, a un altor mediu de 430 msnm y tien una población de.
María Paz Martín Esteban
María Paz Martín Esteban ye una científica micóloga,  curadora, y taxónoma española.
Carrera
Estudió Ciencies biolóxiques na Universidá de Barcelona, onde llogró la so llicenciatura nel añu 1985; el so llicenciatura con grau (tesis de llicenciatura) en 1987 y, el doctoráu en 1993.
En 1999, xunir al Real Xardín Botánicu, con una beca postdoctoral nel proyeutu Flora Micológica Ibérica, y foi contratada como investigadora del CSIC nel añu 2002 (primer convocatoria del programa Ramón y Cajal). Xefa de la Unidá de Sofitu Téunicu d'Investigación (2002-2006), vicedireutora d'Investigación y Documentación (2006-2007) y xefa del Departamentu de Micoloxía (1999-2017) nel Real Xardín Botánicu.
Delles publicaciones
10.1007/s13127-011-0062-2
Ver tamién
___________________
Urocissa erythrorhyncha
Urocissa erythrorhyncha ye una especie d'ave paseriforme de la familia Corvidae. Ta distribuyida per bona parte de China, la India ya Indochina.
La Croix-sur-Ourcq
La Croix-sur-Ourcq ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Eslovenia
Eslovenia o República d'Eslovenia ye un país d'Europa Central. Llenda con Italia al oeste, col mar Adriáticu pol suroeste, con Croacia pel sur y l'este, con Hungría pel noreste y con Austria pel norte.
Tien una población de 2.009.000 habitantes y del orde de 400 000 eslovenos viven fuera del so país, principalmente nos Estaos Xuníos d'América.
Posee estenses viesques. La identidá eslovena ta sofitada sobro too na so cultura, llingua ya historia.
La Eslovenia d'anguaño formóse'l 25 de xunu de 1991 al dixebrase de Yugoslavia. Pa facer efeutiva la so independencia, Eslovenia enfrentóse a les fuercies armaes federales de Yugoslavia nún curtiu conflitu armáu denomáu Guerra de los diez díes.
Historia
thumb|left|Mapa de Karantania al rodiu del añu [[800.]] Los eslovenos asitiáronse na rexón, poblada n'antigüedá por ilirios y celtes, nel sieglu VI e.C., estendiéndose postreramente dende Viena hasta'l Danubiu, ensin aportar a ensamar un estáu. Nel añu 595 rexístrase la cita, (por parte del historiador lombardu Paulus Diáconus), del primer estáu estable eslavu y eslovenu como "Provincia Sclaborum", que llueu conoceríase como Carantania.
Nel añu 623, les tribus eslovenes foron amestaes al estáu de Samo, y en 630 surdió n'actual Carintia (Austria) un ducáu independiente empobináu por Valuk, primer soberanu eslovenu. En 745, los francos somorguiaron a los pueblos eslovenos de Carantania, que foron cristianizaos por Carlomagno (788). Foi gracies a la xera del duque Domitian que la conversión al Cristianismu fízose ensembre. Caberamente, entá na dómina de Carlomagno, nel añu 802 el duque Domitian muerre, llueu sería reconocíu santu. Haza'l añu 828 el Ducáu de Carantania ocupa l'actual territoriu d'Austria y Eslovenia.
Nel sieglu X, los húngaros dominaron la rexón, que pasó llueu al imperiu de los Habsburgu (s. XIII). En 1573, eslovenos y croates protagonizaron un allevantamientu, que foi amatagáu. Nos sieglos XVI y XVII, Eslovenia foi ocupada polos turcos.
A partir de 1867, el pueblu eslovenu ingresó al imperiu d'Austria-Hungría y llueu quedó dixebráu ente Italia, Hungría y Austria. Al finar la Primer Guerra Mundial, Eslovenia integróse al Reinu de los Serbios, Croates y Eslovenos, qu'en 1929 tomó'l nome de Reinu de Yugoslavia. Durante la Segunda Guerra Mundial foi invadida poles potencies del Exe y dempués pasó a integrar la República Federativa Popular de Yugoslavia. Llueu recuperó'l Kras, Istria y los Alpes Xulianos. Durante más de 40 años el so desendolque dio-y protagonismu na federación yugoslava, pero al empar foi alimentáu el so nacionalismu, que finó cola separtación de la Lliga de los Comunistes d'Eslovenia de la Lliga yugoslava.
N'abril de 1990 celebráronse les primeres eleiciones llibres, nes que s'impuso una coalición nacionalista conservadora. Sicasí, l'ex-líder de la Lliga Comunista, Milan Kucan, foi elixíu presidente como candidatu independiente. En xunetu del mesmu añu, l'Asamblea proclamó la soberania de la república y la reponderancia de les lleis republicanes sobro les federales. En 1991, tres d'un referendu, Eslovenia proclamóse independiente, pero la soberania foi reconocida al añu siguiente.
Xeografía
thumb|left|Monte Triglav. El territoriu d'Eslovenia, ábrese al mar Adriáticu sobro'l golfu de Trieste, au s'alcuentra el puertu de Koper, tien un relieve enforma variáu y predominantemente montañosu. Los Alpes Xulianos estiéndense sobro gran parte de la so superficie, haza'l NO, y nellos alcuéntrase el monte Triglav, el picu más altu del país (2.864 m) y allugáu metanes xunto de la llende con Italia. Esti sector de los Alpes caltién importantes güelgues de la era cuaternaria, como'l llagu Bled, conocíu pola so llexendaria belleza. Los montes Karawanken, el macizu cristalín de Pohorje (1.540 m) y les mesetes calcárees de Notranjsko y Dosejsko, nel S, completen el paisax montañosu d'esti antiguu territoriu yugoslavu. La rexón cárstica, una llanada caliar que s'estiende dende Liubliana hasta'l llitoral, presenta grandes cavidaes furaes polos ríos soterráneos, ente les qu'hai de solliñar les grutes de la Postojna, de 19 m de llonxitú. Predomina'l clima alpín, con iviernos cutios y branos dondos, sacantes nes estayes averaes al mar, au ye mediterraneu.
Les precipitaciones añales superen polo xeneral los 700 mm y puen llegar hasta los 1 000 mm. Esta abondanza de lluvies fai que'l 46 % de la superficie eslovena se presente como una masa de viesques frondoses, au destaquen les plantaciones de carbayos, fayeos y coníferes. Sicasí, l'ausencia d'un plan de proteición d'estos terrenos tien prevocao que la cuarta parte de los árboles padezan defoliación pol efeutu de la contaminación. Daqué asemeyao tien asocedío col ríu Sava, anguaño el más contamináu del país, y que tien dexao d'apurrir agua potable. Arriendes d'esta corriente d'agua, hai de solliñar el Drava, afluente del Danubiu, el ríu Soca, que desemboca nel mar Adriáticu, y el Kupa, a lo llargo de parte de la llende con Croacia.
Economía
De los tres países d'Europa del Este que pretendíen entrar nel euru el 1 de xineru de 2007 namái ún, Eslovenia tenía cumplío colos criterios afitaos nel Tratáu de Maastricht. El criteriu más abegosu de cumplir foi la inflación, cuya tasa media nun tenía d'esceder en más de 1,5 puntos la de los tres países meyor allugaos de la XE, daqué qu'Eslovenia llogró cumplir na seronda de 2005. Estonia y Lituania, en cambéu, suspendieron n'inflación y tuvieron qu'aguardar. N'Eslovenia tiníen la esperiencia de lo que significaba tener una mayor inflación cola Xunión Europea (XE). Dende 1996, los precios medraron un 14% más que la media de la XE (mientres que, por exemplu, el diferencial de Lituania nesi mesmu periodu namái foi del 8,5%).
Eslovenia foi, poro, el primeru de los nuevos miembros de la Xunión Europea (XE) qu'entró na estaya euro porque cumplía tolos criterios de converxencia desixíos. El 11 de xunetu de 2006 l'Ecofin (Conseyu de ministros d'Economía y Finances de la XE) aprobó la incorporación d'Eslovenia na estaya euro, fixando el tipu de cambéu de 239,640 dólares eslovenos pol euro. Eslovenia ye'l decimotercer país del euro. Calcúlase que'l añu 2007 n'Eslovenia el desemplegu algame una media añal del 6,5 por cientu, mientres que'l PIB por habitante será de 14.500 euros per cápita, colo qu'Eslovenia ya s'alcuentra cerca de dos de los "vieyos" miembros de la Xunión, Portugal y Grecia.
Demografía
Según el censu de 2003, Eslovenia cuntaba con 2.011.614 habitantes. Los principales grupos étnicos del país son: eslovenos (89%); croates, serbios, bosnios y otres nacionalidaes de la ex Yugoslavia (5,9%); y les minoríes húngara ya italiana (0,5%). La esperanza de vida en 2000 yera de 71,8 años pa los homes y 79,5 años pa les muyeres, sicasí, en 2004 medró a 72,1 años pa los homes y 79,8 pa les muyeres.
A partir de 2004, hai estimaciones d'un númberu de persones borraes alministrativamente que cimblaría ente'l 1% y el 10% (La Corte Suprema ordenó la reinstauración de los derechos de persones borraes en 2004).
Con 95 hab./km², Eslovenia ta nos caberos puestos ente los países europeos en densidá de población (comparar colos 320/km² pa los Países Baxos o los 195/km² pa Italia). Al rodiu del 50% de la población total vive nes estayes urbanes, mientres que'l restu failo nes arees rurales.
Llingües
L'húngaru y l'italianu tienen reconocencia oficial nes rexones próximes a les fronteres con Hurgría ya Italia respeutivamente. Nel añu 2002, el 0,2% de la población eslovena falaba italianu y un 0,4% yera falante nativo d'húngaru. El romani tamién goza de proteición oficial nel Estáu eslovenu, faláu en 2002 por un 0,2% de la población. L'alemán foi la mayor les llingües minoritares presentes nel país consecuencia de la Segunda Guerra Mundial. Nel añu 1921, l'alemán yera la primera llingua pal 4% de la población anque anguaño esi porcentaxe malapenes algama'l 0,08%.
Un númberu significativu d'eslovenos tien el serbo-croata como llingua materna. Son fundamentalmente descendientes d'inmigrantes qu'entraron nel país procedentes d'otres repúbliques de l'antigua Yugoslavia ente los años 1960 y 1980. Asina, el 0,4% de la población eslovena considérase falante nativa d'albanés y un 0,2% de macedoniu. El checu foi tamién emplegada, anque anguaño malapenes 100 persones falen esta llingua nel país.
Eslovenia alcuéntrase ente los países europeos con mayor conocimientu de llingües estranxeres. Les más comunes son l'inglés, l'alemán, l'italianu, el francés y l'español. Nel añu 2007, el 92% de la población ente 25 y 64 años falaba, al menos, un llingua estranxera y el 71,8% declaraba conocencia de dos o más llingues foriates, el mayor porcentaxe de tola Xunión Europea.
Ropalodontus perforatus
Ropalodontus perforatus ye una especie de coleópteru de la familia Ciidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase n'Europa y Xapón.
Los Valles (Ventosa)
Los Valles ye una casería de la parroquia de Ventosa nel conceyu asturianu de Candamu.
María Paz Martínez Unciti
María Paz Martínez Unciti, tamién conocida como María Paz Unciti o María Paz Unceti, foi una falanxista española, fundadora de la organización pa muyeres Auxiliu Azul xunto cola so hermana Carina.
Los Valles (Ventosa)
Alcuéntrase a 14,00 km de Grullos, la capital del conceyu, a un altor mediu de 260 msnm y tien una población de.
María Paz Martínez Unciti
Trayeutoria
Unciti foi fía del militar Ricardo Martínez Unciti, que sirvió na Guerra de Filipines. Ye conocida por fundar el Auxiliu Azul, formada por integrantes de la Seición Femenina de Falanxe Española y de les JONS, una organización formada por muyeres que protexía a los sos correlixonarios dende antes de la Guerra Civil Española. Esta organización llegó a cuntar con seis mil muyeres y añedir darréu de manera honorífica'l nome de "María Paz".
El 30 d'ochobre de 1936, Martínez foi prindada cuando acompañaba a un escorríu a la Embaxada de Finlandia. Foi conducida a la checa de Fomentu, onde foi entrugada, pa ser más tarde fusilada en Vallecas, cuando tenía 18 años. Orixinalmente, foi soterrada nel campusantu de Vallecas, sicasí, los sos restos fueron desaterraos el 27 de payares de 1948 y treslladaos a otru día al campusantu de l'Almudena.
Reconocencies
En xineru de 1942 la Delegación Nacional de Prensa y Propaganda alcordó que'l premiu establecíu p'aguiyar los trabayos periodísticos del momentu, correspondiente al mes de mayu de 1942, denominárase "Premiu María Paz Martínez Unciti", como alcordanza y homenaxe a la so figura. Tamién, el direutor falanxista Carlos Arévalo dirixó la película Colloráu y negru en 1942 basándose na vida de Martínez.
La primer cai col so nome nel pueblu de Vallecas data del añu 1948. Dicha cai pasaba pola muria del campusantu, onde foi fusilada, güei llamada Picu de La Cierva. L'allugamientu actual atopar na Colonia del Perpetuu Socorru.
Roberto de Visiani
Roberto de Visiani, (Robert Visiani) ( 9 d'abril de 1800, Šibenik, Dalmacia - † 4 de mayu de 1878, Padua), foi un botánicu y médicu italianu.
Vida y obra
Roberto De Visiani yera fíu d'un médicu d'orixe francés. Los sos primeros estudios realizar en Spalato (Split). En 1817 estudia na Facultá dee Medicina de la Universidá de Padua, llogrando'l so títulu en 1822. A posteriori va ser Asistente del Dr. Giuseppe Bonato (1753–1836). Coles mesmes va ser prauticante en Kotor, Drniš y en Budva, y tamién recueye flora pa darréu publicar alrodiu de la flora dálmata.
Al finar Bonato, ocupa a partir del 4 de marzu de 1837 la cátedra de Botánica, y tamién curador del Xardín Botánicu de Padua. Va Caltener tal profesoráu hasta'l 17 de mayu de 11877, un añu previu al so decesu.
Les sos visiones científiques centrales les focalizó sobre la flora de Dalmacia y de Serbia.
Joaquín Lorenzo Villanueva
Joaquín Lorenzo Villanueva y Astengo foi un historiador y escritor lliberal español de la Ilustración, hermanu del tamién historiador Jaime Villanueva.
Biografía
Fíu del encuadernador de llibros aragonés José Villanueva y Salvador, descendiente de hacendados y nacíu en Olba (Teruel), y de la italiana Catalina Astengo y Badi, natural de Taurani (república de Xénova), casaos en Valencia y residentes en Xàtiva. Estudió humanidaes en Orihuela y Teoloxía en Valencia y doctoróse en 1777. D'esta dómina ye la so Philosophiae theses quas in petitione magisterii defendet... (Valencia, 1772). Hasta 1780 enseñó filosofía nel seminariu de Orihuela, xera a la qu'arrenunció por discrepancies colos sos colegues. Yá yera un gran defensor del Regalismo eclesiásticu español.
Protexíu por Juan Bautista Muñoz, cosmógrafu mayor d'Indies, instalar en Madrid y ellí rellacionóse colos más importantes eruditos ilustraos, cuantimás colos xansenistes. Nun llogró una canonjía en San Isidro a la que opositó en 1781, pero l'ilustráu obispu de Salamanca ya Inquisidor Xeneral Felipe Bertrán, tamién proteutor del helenista Pedro Estala, nomó-y catedráticu de Teoloxía nel Seminariu de Salamanca. Tradució en versu'l llibru de San Prósperu d'Aquitania Poema contra los ingratos (Madrid, 1783) y tamién el Oficiu de la Selmana Santa, bien reimpreso. Siguió De la obligación de dicir misa con circunspección y posa (Madrid, 1788), pero de nuevu tuvo qu'abandonar el so cargu por indisponerse doctrinalmente col restu de los profesores y pasó a Madrid como capellán de Bertrán y calificador del Santu Oficiu. Publica De la reverencia con que se debe asistir a misa y de les faltes que nesto se cometen (Madrid, 1791) y l'importante De la lleición de la Sagrada Escritura en llingües vulgares, Valencia, 1791, onde defende la traducción al español de la Biblia. Al añu siguiente ingresa na Real Academia de la Llingua, onde foi bibliotecariu, y pocu dempués na Real Academia de la Historia.
Empieza a publicar el Añu cristianu d'España (Madrid, 1781-1803) y Dominiques, feries y fiestes movibles del añu cristianu d'España (Madrid, 1791-1803), Novena del Beatu Nicolás Factor (Madrid, 1792), Catecismu del Estáu según los principios de la Relixón (Madrid, 1793), Cartes eclesiástiques al doctor don Guillermo Díaz Luzeredi en defensa de de les lleis qu'autoricen agora al Pueblu por que llea na so llingua la Sagrada Escritura (Madrid, 1794), onde vuelve a batallar por que se dexe a la xente lleer la Biblia n'español. Llogra en 1795 el cargu de capellán d'honor y predicador del rei Carlos IV, amás d'otros cargos eclesiásticos. Publica Cartes d'un presbíteru español sobre la carta del ciudadanu Grégoire, Obispu de Blois, al señor Arzobispu de Burgos, Inquisidor Xeneral d'España, (Madrid, 1798), obra ésta como les anteriores en que s'amuesa inda partidariu del absolutismu. Daquella forxa col so hermanu Jaime Villanueva el gran proyeutu del Viaxe lliterariu a les ilesies d'España, un intentu d'encontar científicamente el Regalismo de la ilesia española nos documentos buscando les diferencies y variaciones nos ritos litúrginos nacionales de les distintes rexones d'España dende les más remota antigüedá; el proyeutu ampliar pa copiar tou cuanto documentu pervalible pa la hestoria eclesiástica d'España y la hestoria polo xeneral del país pudiera ufiertar l'itinerariu del so hermanu Jaime polos archivos de los templos y monesterios españoles. El llabor de Joaquín Lorenzo foi anotar les cartes que diba recibiendo del so hermanu colos sos descubrimientos y anotales debidamente. Escribió dempués la Oración aciaga nes exquias de... D. Antonio Sentmarat de Cartellá (Madrid, 1806) y El Kempis de los lliteratos (Madrid, 1807).
El 2 de mayu de 1808 retirar al conventu de los Agustinos d'Alcalá de Henares y, anque volvió a Madrid y participó nel so defensa, abandonó la ciudá poco primero de ser tomada por Napoleón. En 1809 ta en Sevilla como miembru de la "Xunta de materies eclesiástiques" creada pola Xunta Central, que-y nomó canónigu de Cuenca. Escoyíu diputáu por Valencia a les Cortes Estraordinaries, coló a Cádiz llegando con ciertu retrasu'l 24 d'ochobre, por causa de les difíciles comunicaciones. Foi unu de los diputaos más activos, y les sos intervenciones, de primeres pocu definíes políticamente, fueron decantándose escontra'l llau lliberal, del que foi unu de los más destacaos representantes dende 1811. Gran parte de la política relixosa de les Cortes foi inspirada por esti diputáu, odiáu especialmente polos realistes. Publicó El Xansenismu dedicáu al Filósofu Ranciu (Cádiz, 1811), col seudónimu de Ireneo Nystactes, siguíu del bien famosu Les anxéliques fontes o'l tomista nes Cortes (Cádiz, 1811-1813). Escribió tamién Dictame sobre la segunda proposición preliminar del proyeutu de decretu sobre los Tribunales proteutores de la relixón (Cádiz, 1813), Memoria crítica d'una parte del Dictame y Votu por escritu sobre la Inquisición (Cádiz, 1813), Esposición (Cádiz, 1813), Conciliación políticu cristiana del Sigo y el Non (Valencia, 1813).
Al treslladase les cortes a Madrid facer él tamién y en mayu de 1814 viaxó a Valencia, onde Fernandu VII dexólu clara la so perceguera. Por más que se-y aconseyó l'exiliu, volvió a Madrid, onde foi deteníu na so casa y zarráu na Cárcel de la Corona. En setiembre de 1815 condergóse-y a seis años de reclusión nel Conventu de La Salceda, Guadalaxara, a confiscación de les sos rentes y a la privación de los sos cargos y emplegos. Ellí consagróse a escribir una serie de poemes que depués axuntó sol títulu de Cancioneru de La Salceda.
Cola vuelta al sistema constitucional se-y reintegró en 1820 al so canonjía de Cuenca, pero llueu volvió a Madrid como diputáu por Valencia. Publicó entós Apuntes sobre l'arrestu de los vocales de Cortes, executáu en mayu de 1814 (Madrid, 1820), qu'escribiera en prisión; Cartes de Don Roque Leal a una amigu so, sobre la representación del Arzobispu de Valencia a les Cortes (Madrid, 1820); Observaciones sobre l'apoloxía del Altar y el Tronu, Valencia, 1820; Nuevos apuntes sobre les Cartes del señor Alcalá Galiano (Madrid, 1821); Cuestión importante: los diputaos de les nueses Cortes ¿son inviolables respectu de la Curia romana? (Madrid, 1821). N'agostu de 1822 foi nomáu embaxador ante la Santa Sede y coló pa Italia col so hermanu Jaime Villanueva, pero'l papa prohibió la so entrada nos Estaos Pontificios, polo que'l gobiernu español espulsó en correspondencia al nunciu Giustiniani en xineru de 1823. Al regresu dende Italia, non ensin visitar enantes a los sos parientes xenoveses, viaxa a Sevilla pa dar cuenta al Gobiernu y publica La mio despidida de la Curia romana (Barcelona y Murcia, 1823). Los acontecimientos políticos (invasión de la Santa Alianza y les sos Cien mil fíos de San Luis en 1823) decíden-y a un exiliu que sera definitivu. De Xibraltar pasa a Irlanda, llegando a Londres col so hermanu Jaime n'avientu de 1823. Ellí los dos hermanos frecuenten la conxusta del so paisanu'l llibreru ya imprentador Vicente Salvá, y xunto al políticu José Canga Argüelles van fundar y van redactar la principal revista de los lliberales españoles emigraos, Ocios d'españoles emigraos (Londres, 1824-1827), onde Joaquín Lorenzo va publicar los sos Cartes hibérnicas. Pero Jaime muerre aína. Sigue publicando folletos y llibros: Observaciones sobre la contestación del Rev. Doyle a la comisión de la Cámara de los Comunes (Londres, 1825), tamién apaecíu n'inglés. Publica amás la so autobiografía, Vida lliteraria (Londres, 1825); hai edición moderna de Germán Ramírez Aledón (Alicante, 1996).
Trabayó tamién sobre asuntos propios de les Islles Britániques, como The apostolic Vicariate of England and Scotland, (Londres, 1825), Misapprehensions of the V. R. P Curteis and the V. R. G. Doyle concerning the oath which the Bishops of Ireland take to the Roman Pontiff (Londres, 1825); Mr. Daniel O'connell as Irish Counsellor denounced as an impostor, at the bar of the tribunal of public opinion (Londres, 1826); Catecismu de Moral (Londres, 1826), Xuiciu de la obra del Señor Arzobispu Despradt titulada "Concordatu de Méxicu con Roma" (Londres, 1827), Catecismu de los lliteratos (Londres, 1828), Carta de Juanillo el Tuertu al so primu Saiz Castellanos (Londres, 1828), folletu que se va incorporar al llargu discutiniu filolóxicu que va sostener con otru lliberal español exiliáu en Londres, Antonio Puigblanch, serie a la que pertenecen tamién Don Termópilo o defensa del Prospeutu del Doctor Puigblanch (Londres, 1829, col seudónimu de "Pericu de los Palotes") y Carta... al Sr. D. Antonio Puigblanch (Londres, 1829) y Xuiciu de los opúsculos gramáticu-satíricos de Don Antonio Puigblanch (Dublín, 1836). Publicó amás Protesta del Dr... sobre la furtiva edición del so Catecismu de Moral fecha en Bogotá l'añu de 1829 (Londres, 1829), Hibernia Phoenicea (Dublín, 1831, en llatín y en traducción inglesa de Londres, 1833), Poesíes escoyíes (Dublin, 1833), Sancti Patricii Ibernorum apostoli, synodo, canones, opuscula, et scriptorum quae supersunt, estaza, (Dublin, 1835). Póstumu apaeció El mio viaxe a les Cortes (Madrid, 1860). Cueto atribúye-y tamién Cartes hibérnicas, Glosariu llatín del Fueru Xulgo, Discursos sobre les llibertaes de la Ilesia Española, Incompatibilidá de la monarquía universal y absoluto, Contestación que dio a la censura de les sos obres pola Inquisición, De la divina Providencia, Memoria d'un baxorrelieve topáu en Xàtiva, dictames diversos, etcétera. Perdióse un Diccionariu etimolóxicu qu'intentaba componer.
Pasó los sos últimes díes n'Irlanda, próximu a posiciones protestantes, y ta soterráu nel campusantu de Glasnevin, al norte de Dublín,como afayó Germán Ramírez Aledón, editor modernu del so Vida lliteraria (Alicante, 1996).
María Paz Monserrat
María Paz Monserrat Blasco foi una deportista paralímpica española que compitió en natación,  ganadora de tres medayes nos Xuegos Paralímpicos de Barcelona 1992.
Gisela de Suabia
Gisela de Suabia foi la fía de Herman II de Suabia y Gerberga de Borgoña. Dambos proxenitores baxaben de Carlomagno.
Vida
Casóse primero con Bruno I, conde de Brunswick, en 1002. El so segundu matrimoniu foi con Ernesto I, duque de Suabia, quien heredó Suabia al traviés d'ella a la muerte del hermanu de Gisela, Herman III. Tres la so muerte en 1015, convertir en rexente del so fíu Ernesto II. Entós quitáron-y la rexencia basándose en que taba demasiáu estrechamente rellacionada col so difuntu home.
El so tercer matrimoniu, en 1016 o 1017, foi con Conrado, quien se convertiría n'emperador nel añu 1027. Aribo, arzobispu de Maguncia negar a coronala, porque afirmaba que Gisela y Conrado teníen un parentescu demasiáu estrechu. Trece díes dempués de que'l so maríu fuera coronáu, Pelegrín, arzobispu de Colonia coronar a ella como emperatriz d'Alemaña.
Tuvo parte activa na política, allegando a conseyos imperiales y faciendo que'l so pariente Rodolfo III de Borgoña tresfiriera la socesión del so reinu al so maríu. Tamién participó en dellos sínodos eclesiásticos.
Curió de les fíes de la so hermana Matilde, Sofía, condesa de Chigre y Beatriz de Chigre, que tendríen nel futuru importantes papeles políticos como condesa de Chigre y rexente de Toscana, respeutivamente.
Dempués de la muerte de Conrado nel añu 1038, ella y el so fíu Enrique lideraron el cortexu aciagu.
Gisela morrió de disentería nel palaciu real de Goslar en 1043. Ta soterrada na cripta de la catedral imperial de Espira, Alemaña, xunto con dellos emperadores y otros miembros de la familia imperial. La so tumba foi abierta afayó que'l cuerpu momificado de Gisela midía 172 cm (5' 8") d'altu, y tenía el pelo llargu y roxu.
Descendencia
Con Bruno I de Brunswick tuvo:
Con Ernesto I, duque de Suabia tuvo dos fíos:
Col emperador Conrado II tuvo trés fíos:
George Padmore
George Padmore que'l so nome de nacencia foi Malcolm Ivan Meredith Nurse, foi un comunista de Trinidá y Tobagu, posterior defensor del panafricanismu. Nació n'Arouca na islla de Trinidá en 1924 viaxando darréu a Estaos Xuníos d'América pa estudiar medicina, primeramente na Universidá de Tennessee y depués en Harvard. Mientres esti periodu foi un activista comunista. En 1922 dexa los Estaos Xuníos pa establecese na URSS, onde va defender los derechos de los negros dende'l so periódicu Negro Worker. En 1934 estableciéndose en Londres, onde va collaborar con distintos intelectuales panafricanistes, encabezando un fuerte movimientu políticu.
Revolución Francesa
thumb|right|300px|[[Toma la Bastilla, 14 de xunetu de 1789]] La Revolución Francesa ye'l entamu de l'Historia Contemporánea. Esti fechu qu'asocedio en Francia tien repercusiones en tol mundu y ye una fecha cimera pa la Historia y pa munches Ciencies Sociales.
Discutiniu historicu y factores de la Revolución
Nun hai apautáu nada ente los historiadores que anguaño siguin l'alderique si foi un fechu inevitable o si pola escontra foi una conxunción de fautores que xugaron en pro de los intereses d'una clas social, la burguesía.
Tamién hai un discutiniu perfuerte sobro'l papel de les vanguardies y les minoríes socatreres de les mases, que dalgunos creen que nun guetaben camudamientos tan estremos.
Ente los factores oxetivos señalaos pal desendolque d'esti procesu revolucionariu: la crisis de la sobrevivencia, males colleches y fame; tamién marcó munchu'l cursu de la revolución el mieu de los ciudadanos y la guerra na que Francia lluchaba escontra Prusia y a la radicalización del procesu el baltiu de la revolución escontra la relixón.
Tamién se tien señalao como factores pero estos anguaño nun tan apautaos xeneralmente y por ende tendrémoslos como soxetivos; nos qu'alcontramos la mala xestión del rei de Francia, Lluis XVI y que los reis europeos tarrecieron del españíu revolucionariu y en 1792 declararon-y la guerra a Francia.
Revolución de los Privilexaos
La Revolución entamó pola clas privilexada, que tarrecía perder los sos privilexos ante'l temor de que se-yos impusieren impuestos, polo que a la convocatoria de Lluis XVI en 1787 d'una Asamblea de Notables éstos retruquen-y pidiendo la covocatoria d'Estaos Xenerales y el rei vese obligáu a defenestrar al so ministru de Facienda.
Por ello en 1788 convoquense los Estaos Xenerales y nesto produzse un gran alderique alrodiu de la forma de votu que col apoyu de Nobleza y Cleru la Burguesía algama el votu por representante y non por estamentu como hasta agora y nesti puntu ye cuandu pas la soberania del Rei a la Nación.
Revolución Lliberal
El 20 de xunu'l tercer estáu, atopa los estaos xenerales pesllaos y creyendo que quien finar con ellos, los representantes del tercer estau con una migaya de representantes de la nobleza y el cleru colan pal Xuegu la Pelota onde xuraran nun dixebrase hasta apurrir a Francia una Constitución y asina tornanse nuna Asamblea Constituyente. El rei, ablucáu ante l'axitación social, pierde los papelos, y aunque sofitará a l'Asamblea, esti procesu finará baltiándose en escontra d'elli colos socesos de la Toma la Bastilla el 14 de xunetu de 1789.
L'españiu revolucionariu siguirá durante xunetu y agostu que finará cola proclamación el 26 d'agostu de 1789 de la Declaración de los Derechos del Home y del Ciudadanu, qu'aunque nun torga l'esclavitú y nun hai derechos sociales ye un símbolu porque establez una llei penrriba de toos de calter universal.
En setiembre medra la tensión, la corte cola pa París pola inseguridá de Versalles y nesti momentu ye cuando se funden los clubs (xérmenes de lo que güei entendemos por partíos políticos). El gobiernu decide nacionalizar los bienes de la Ilesia, el Rei y los fuxíos.
Entos finen la primer Constitución d'Europa qu'establez un réxime lliberal, sustentáu nel principiu de soberanía nacional y qu'intenta finar col centralismu borbónicu dixebrando Francia en 83 partes. Esta constitución dixebra a los ciudadanos ente los activos, elixendo y pudiéndose presentase, y los ciudadanos pasivos que nun tienen drechos políticos, según el nivel de renta. La Constitución va acompañada de una llexislación lliberal que beneficia a les clases medies: véndense los bienes de la Ilesia, la torga de los gremios y dempués tres d'unes griesques llaborales tórgase tamién los sindicatos.
La llexislación tamién ataca al cleru cola peslla de conventos y l'atribución de nomar cargos de la Ilesia al estáu lo que'l Papa Pio VI refugó dende'l empecipiu.
La Revolución Democrática
A partir d'agora enmpecipiase una etapa de gran inestabilidá política y medra l'inflación entainada pola guerra.
Coca Guazzini
Silvia Beatriz Guazzini Monsalve, más conocida como Coca Guazzini, ye una actriz chilena de cine, teatru y televisión, d'orixe Italianu. Ye reconocida nel so país pol personaxe Pía Correa Gumucio, que yera parte del sketch risible  Los Eguiguren.
Biografía
Estudió actuación na Escuela de Teatru de la Universidá de Chile. Integrando'l Grupu Teknos cola puesta n'escena de la obra La fierecilla domada (versión chilena de Luis Soto Ramos) mientres la temporada teatral de 1975.
En 1976 formó Imaxe, grupu independiente de Teatru, xunto a Gonzalo Carbayos, Jael Unger, Tenison Ferrada, Juan Cueves y el direutor Gustavo Meza.
Debutó en televisión cuando empecipiaba la producción masiva de telenoveles cola esitosa producción dramática La Madrasca (1981). Una vegada rematada, participa en delles producciones de Canal 13. Darréu intégrase el repartu humorísticu del esitosu programa Sábadu xigante, ónde participa nel sketch Los Eguiguren, na cual protagonizaba col so personaxe Pía Correa, llogrando'l so mayor ésitu.
Paralelamente debuta nel cine col filme Viva'l Noviu!, dirixíu por Gerardo Cáceres.
Polidoro Virgilio
Polidoro Virgilio o Polydorus Vergilius foi sacerdote, escritor y humanista italianu, autor de delles obres en llatín.
Coca Guazzini
Biografía
En 2002 llogró'l Premiu APES como meyor actriz de repartu pol so rol en Purasangre.
Polidoro Virgilio
Primeros años
Estudió lliteratura, hestoria, filosofía y teoloxía en Padua y Boloña, onde pudo ser alumnu de Filippo Beroaldo el Viejo. Foi ordenáu sacerdote n'avientu de 1496 y entró al serviciu del duque Guidobaldo I, fíu de Federico da Montefeltro, el singular mecenes del Quattrocento italianu.
Coca Guazzini
Biografía
Amás participó n'esitoses teleseries tal como en Amores de mercado, Purasangre, Fíos Del Monte, Separaos y Matriarques de TVN.
Polidoro Virgilio
Comisionado papal n'Inglaterra
Por mandatu d'Alexandru VI, poner a les órdenes d'Adriano Castellesi, colector papal del Óbolo de San Pedro n'Inglaterra y darréu cardenal. Col cargu de subcolector, llegó a Londres na primavera de 1502. A partir d'esi momentu recibiría numberoses prebendas y cargos (Scambesly, Lincoln, Hereford, Brent, Wells, Oxford). En 1510 llogra la ciudadanía inglesa. Rellacionar colo más granao del humanismu inglés: Richard Fox, William Warham, Tomás Moro, Richard Pace, Thomas Linacre, William Latimer, John Colet y William Lily, y mientres años caltuvo correspondencia epistolar con Erasmu de Rotterdam.
Los meses de cautiverio
Thomas Wolsey, xefe de la política y diplomacia y primáu d'Inglaterra, aspiraba a la púrpura cardenalicia y presumiblemente al sillón papal. Mientres un viaxe en 1514 a Italia, Polidoro informó a Castelli y al papa de los intereses de Wolsey nun tonu pocu ventaxosu pa ésti. Andrea Ammonio, que naguaba'l puestu de colector de Castelli, interceptó una carta comprometedora de Polidoro al so superior y reveló el conteníu al so amigu Wolsey. Acusáu de formar un frente en connivencia con Castelli contra Wolsey pa debilitar l'harmonía esistente ente Inglaterra y Roma, Polidoro foi encarceláu na Torre de Londres. El 24 d'avientu de 1515 Polidoro abandonó la cárcel y la vida política pa dedicase de llenu a la lliteratura.
Los años restantes
Amás de un nuevu viaxe en 1532 a Italia, pocu más se sabe de la so vida nestos años. Pa los historiadores de la dómina Tudor, Polidoro foi unu de los homes doctos que roblaron los «Diez Artículos» (1536) sobre la supremacía del rei en cuestiones espirituales, y unu de los partes activos na anulación del matrimoniu d'Enrique VIII con Ana de Kleve (1540). En 1550 abandona Inglaterra y torna a Urbino, onde morrió'l 18 d'abril de 1555.
Rumex acetosa
thumb|Inflorescencia thumb|Ilustración thumb|Vista de la planta thumb|Ilustración L' ye una planta del xéneru Rumex, nativa d'Europa y cultivada en delles zones poles sos fueyes comestibles. Tien una gran variedá de nomes comunes, ente ellos, agrieta común, agrina, aceda y vinagrera.
Hábitat
Ye nativa d'Europa, anque puede apaecer en cualquier tipu de suelu, crez naquellos ricos en fierro, en terrenes húmedos de montes y en zones avesíes cercanes a cursos d'agua.
Carauterístiques
El tarmu d'esta planta ye erecto, simple y estriáu que puede llegar a crecer hasta un metro d'altor, suel tener un color acoloratáu na base. Los raigaños son perennes daqué maderices que crecen fondamente nos suelos húmedos. Les fueyes son llanceolaes, carnoses, comestibles, con sabor agrio, les inferiores tán suxetes por un delgáu peciolu que se va amenorgando nes más altes hasta sumir nes cimeres. Les flores son dioiques y apaecen na parte cimera del tarmu formando ramilletes de flores de color verde-acoloratáu que al maurecer volver de color púrpura. La cepa ye pocu tuberosa de la que salen abondosos raigaños delgaos. La planta tien dos sexos: machu y fema. Les granes madures son brilloses y de color marrón.
Criar nos praos y llugares yerbosos, nes vegues y les veres de los ríos.
Cultivu
Ye una planta fácil de cultivar, nos güertos suel recoyer nos meses de primavera.
Emplegu
El so emplegu n'ensalaes tien un sabor bien peculiar, emplégase como condimento na preparación de diversos platos. Tamién se toma cocida; la sopa d'agrieta ye un clásicu en dellos países europeos.
L'agrieta considérase aperitiva y diurética, na antigüedá atribuyóse-y la cualidá de purificar el sangre. Por cuenta del so altu conteníu en Vitamina C considérase antiescorbútica. Nes picadures d'inseutos paez aselar el dolor de les picadures d'aviespes y abeyes por aciu frotamientu de la zona afeutada con unes fueyes mayaes.
Propiedaes
L'acidez de l'agrieta deber al bioxalato de potasa (5 a 9%) el cual ye tamién responsable de les sos virtúes melecinales. Contién amás vitamina C (80 mg/100 g], quercitrina y vitexina y derivaos antraquinónicos como la emodina y taníns.
Taxonomía
Rumex acetosa describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 337-338. 1753. Rumex: nome xenéricu que remanez del llatín rŭmex, rumǐcis, yá recoyíu en Pliniu'l Vieyu pa designar el xéneru na so dómina (quod... appellant, nostri vero rumicem, alii lapathum canterinum - que nós (los llatinos) llamamos rumex, y otros lapathum canterinum) (XX, 85).
acetosa: epítetu llatín que significa "con fueyes acedes".
Nome común
Aceas, aceda, agrieta, agrieta comestible, agrieta común, agrieta con fueya de carbaza, agrieta de llagartu, agrieta de prau, agrieta de sapu, agrieta de secanu, agrietes, agrietes coyundas, agrieta montesa, acederilla, acedilla, acedra de picu de páxaru, acelga, ceres, acerilla, acerón, acerones, acetabla, achitabla, acicera, acidera, acitabla, adera, sedes, agriguella, guaña, guañes, guaño, almorraza, alcalamines, ancera, arcera, arcerón, atrancón, azadera, azaderas, azedera, benjaminas, calamines, carbaza, fontana, yerba salao, oreya de güe, piallo, piayo, respigo, carbaza, carbaza melecinal, tarmu, tarmos, tarja, táñaro, tárgaros, tárrago, vinagrera, vinagreres, vinagretas.
Santolaya de Vixil
Santolaya de Vixil ye una parroquia del conceyu Siero (Asturies) que tien dos barrios: Santolaya y Vixil. El nucleu ta a unos 3 km de la capital polesa nun valle curtiu y anchu ente los montes de la Peñuca que lu separta de la Pola al NNO y Castiellu -La Cuesta-, asitiáu al Sur y Sureste per onde comunica cola parroquia Valdesoto, más en concretu colos barrios de Negales y Castiellu, llegando a tocar tamién el barriu Trespando pel monte'l Toral. Llenda al norte con La Pola al traviés del barriu de Bergueres y Marcenao peles quintanes de Guariciu y Cuartes, al este con Aramil más en concretu coles quintanes de les Rebollaes; al sur con Valdesoto y al oeste col monte La Parte de la parroquia La Carrera.
Anguaño viven na parroquia unos 250 vecinos espardíos en quintanes como la Quintana, la Ilesia, La Casona, El Cantu, El Castañeu, la Escuela, El Requexu, la Rebollá, la Torre, la Peñuca o el Molin Nuevu, Aunque Hoy en dia Per medio del gustu del Campu son muches les persones que deciden facer la su casa nesti pueblin tan afayadizu aumentando asi la so poblacion.
La valle onde s'afinca ta surcáu por regatos que son afluentes direutos del riu Nora, qu'arrodia la parroquia pel norte y l'este, asina que toos siguen un trayeutu haza'l Nordeste.
El más llargu ye'l riu Entecasa que naz nel Migadiellu, nuna fonte la quintana la Pedreguera en Castiellu (Valdesoto) na mesma falda'l monte'l Cuitu a la que los vecinos nomen la fonte'l Guchu. Según baxa pel val de La Riega recueye l'agua de varios manantiales más pel camín, como l'agua de la Fuente Santa o fonte Santolaya o del regatu el Pidre.
Non tan llargu pero si en metanes la parroquia, faciendo de divisoria ente los dos barrios -Santolaya y Vixil-, ta'l Reguerín que naz nel llugar que llamen Iria Vixil y baxa llamándose de forma estremada según avanza a desaguar nuna curva del Nora cerca de la Rebollá col nome de regatu la Fontona.
La mesma llanera de la Iria Vixil continúase haza'l SO cola llanera la Biesca o el Güiyu, onde naz tamién un regatu que va pal Suroeste envede pal Nordeste y que llámase primeru Ponticu, depués Llorianes y fina desaguando nel riu Negru en Bendición col nome de riu Tixil.
El paisaxe rural ye'l principal atractivu de la parroquia, con interesantes rutes pa facer a pie caballu o bicicleta, con tranquilidá ya ensin priesa.
Interesante pa ver la remocicada Torre de los Vigil de Quiñones del sieglu XIV na quintana la Torre, llariega del mesmu apellíu, El Palacio de Villa el Cantón remocicau en mas d'una ocasion del Sieglu XVIII y sitiau en La Quintana y la ilesia parroquial dedicada a la Santa que da'l nome'l pueblu, que data de 1880. Tamién hai horros tradicionales en toles quintanes.
El paisaxe ye sele, de praos con dalguna peña caliar, y con vistes a tol centru Asturies dende l'Aramu hasta los Picos d'Europa y Sueve o'l Cordal de Peón.
Celebra les fiestes del Corpus en mayu o xunu y otra de les castañes el domingu viniente al 10 d'avientu, concidiendo cola Fiesta Santa Eulalia. Tenía capiella, agora convertida en cuadra, San Fernandu y habia muncha devoción por San Antón que tien el so sitiu na ilesia parroquial asitiada cerque'l regatu que se llama Rio Entecasa.
Puen vese tamién interesantes olles xeolóxiques sobremanera pa la parte suroeste de la parroquia, y dalguna cueva tamión con interes xeoloxicu como la de la Fontona, el Pozon o la Piñuca.
La caxa de la nueva autovia Uviéu-Villaviciosa marca les llendes actuales de la parroquia a la qu'arrodia siguiendo'l ríu Nora. Texto alternativo
Gebel Barkal
Gebel Barkal o meyor: Ŷébel Barkal (Monte Puru) ye'l nome árabe del que fuera llugar sagráu del reinu de Napata, asitiáu nun pequeñu monte, non bien lloñe al norte de la ciudá, nel mesmu llau de ríu Nilu. El nome antiguu nun se conoz. Pertenez a Sudán, y ta cerca de la ciudá de Karima.
Historia
Hacia l'añu 1450 e.C., l'exércitu de Tutmosis III llegó a la zona del Ŷebel Barkal, onde se fundó Napata, y Exiptu estendióse entá un pocu más siguiendo'l ríu Nilu. La rexón perteneció a Exiptu mientres unos doscientos años, y dempués foi capital d'un reinu autóctonu socesor de Kerma. Los reis de Napata moraben nel Ŷébel Barkal, onde s'atoparon trece templos y tres palacio. Tamién s'alzaron delles pirámides meroíticas y capiyes dedicaes a Amón.
Patrimoniu de la Humanidá
Tien un gran valor arqueolóxicu y, por esa razón, foi introducíu pola Unesco, en 2003, na llista de los sitios que son Patrimoniu de la Humanidá, juntamente coles ciudaes históriques de Meroe y Napata, cerca del monte.
thumb|center|400px|Planu de la planta del templu de Gebel Barkal.
Nature
Nature ye una de les más prestixoses revistes científiques a nivel mundial, que foi fundada por Joseph Norman Lockyer. El so primer númberu foi publicáu'l 4 de payares de 1869. En 2007 foi gallardoniada col Premiu Príncipe d'Asturies de Comunicación y Humanidaes, xunto cola revista Science, «pol so llabor mientres más d'un sieglu impulsando y espublizando les grandes conquistes científiques de la Humanidá averando d'esta miente la ciencia a la vida.».
Publicación
miniaturadeimagen|Portada de la primer edición (1869). Con una periodicidad selmanal, la revista ye publicada en Reinu Xuníu pola compañía Nature Publishing Group, subsidiaria de Macmillan Publishers, propiedá del Grupu Editorial Holtzbrinck (dueños del selmanariu Die Zeit). Nature tien oficines en Londres, Nueva York, San Francisco, Washington D. C., Tokiu, París, Múnich y Basingstoke, y dispón de corresponsales propios na mayoría de los países industrializaos. La editorial publica tamién delles revistes especializaes sol nome de Nature como Nature Neuroscience, Nature Methods y Nature Structural and Molecular Biology ente otros títulos.
Impacto
Pa la mayoría de los científicos publicar en Nature constitúi una marca de prestíu. La revista refuga en redol al 95% de los artículos que-y son unviaos pa la revisión por pares. Los artículos publicaos apaecen n'ocasiones reseñaos pola prensa xeneral y considérase que s'atopen nel frente de la investigación científica. Dellos artículos famosos publicaos por Nature fueron:
En 2007, esta revista, xunto con Science, foi gallardoniada col Premiu Príncipe d'Asturies de Comunicación y Humanidaes.Los artículos publicaos en Nature someter a un rigorosu sistema d'arbitraxe por espertos internacionales en cada área de la conocencia.
Artículos revesosos
La revista pide la so opinión sobre los artículos unviaos. En casos dudosos dalgunos de los esperimentos son repitíos por otros científicos confidencialmente antes de la publicación. Los editores de la revista realicen tamién una importante peñerada determinando si l'artículu ye o non d'interés xeneral y si ta o non ente les temes d'interés científicu superior. A pesar de toos estos filtros dalgunos artículos publicaos pola revista constituyeron famosos escándalos al demostrase la falsedá de los resultaos presentaes. Tales fueron los casos de la memoria de l'agua o la fusión fría.
La 8
La 8 ye la segunda canal autonómica de Castiella y Llión, operáu por Castilla y León Televisión, sociedá axudicataria de la esplotación de los derechos televisivos autonómicos na TDT.
Historia
Como la so canal hermana, Castilla y León Televisión (CYLTV), empecipió les sos emisiones regulares el día 9 de marzu de 2009, tantu en tecnoloxía analóxica como en dixital, sustituyendo dende esi momentu a la señal de les hasta entós Televisión Castiella y Llión o Canal 4 Castiella y Llión, según la provincia. A diferencia de CYLTV, La 8 caracterizar por llevar a cabo desconexón en caúna de les nueve provincies de la Comunidá, amás d'en la contorna lleonesa d'El Bierzo. Ello fai qu'unu de les exes básiques de la so programación, de calter xeneralista, sía l'actualidá provincial y local.