cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hylocryptus erythrocephalus
Amenaces
La tasa de deforestación nel oeste d'Ecuador, embaxo de los 900 msnm foi de 57% por década ente 1958-1988. La perda d'hábitat sigue y depués va dir remover casi tola floresta de baxa altitú remanesciente. La perturbación y degradación causaes pol llendo de caprinos y ganáu tamién representen una amenaza significativa al sotobosque caducifoliu. Inclusive árees protexíes son afeutaes por ocupaciones illegales y deforestación. La propensión d'esta especie a nidificar en fuécares, causa la construcción d'enforma niales a lo llargo de terremplénes de rutes. Hasta n'árees protexíes (como la Reserva Jorupe) el tránsitu en rutes puede causar perturbación a niales activos.
Comportamientu
Asocede solitariu o en pares, buscando alimentu nel suelu o cerca, delles vegaes acompañando pequeñes bandaes mistes. Puede ser barullento mientres s'alimenta, solmenando fueyes seques col picu.
Vocalización
Ye más oyíu que vistu, vocalizando especialmente mientres la estación reproductiva de xineru a mayu. El cantar ye distintivu, oyíu a la distancia, un chirrido staccato “cri-cruh-cruh-cruh-cruh-cruh-cruh-curr”, con una estraña calidá metálica.
Descripción orixinal
La especie H. erythrocephalus describióse per primer vegada pol naturalista estauxunidense Frank Michler Chapman en 1919 sol mesmu nome científicu; llocalidá tipo «Alamor, 1300m, frontera Ecuador-Perú».
Taxonomía
Delles vegaes foi asitiada nel xéneru Automolus. La subespecie palamblae, conocida por unos pocos espécimenes, puede nun ser diagnosticable al traviés d'un analís cuantitativa.
Como resultáu de los estudios conducíos por Derryberry et al. (2011) y Claramunt et al. (2013) adoptaos pol SACC na propuesta 601 de febreru de 2014, el xéneru Hylocryptus incluyóse nel xéneru Clibanornis y les especies Hylocryptus rectirostris y H. erythrocephalus camudaron los sos nomes científicos pa Clibanornis rectirostris y Clibanornis erythrocephalus respeutivamente.
El Congresu Ornitolóxicu Internacional (IOC) entá nun reconoció estos cambeos y sigue clasificando nel xéneru y nomes científicos anteriores al cambéu descritu.
Subespecies
Reconócense les siguientes 2 subespecies cola so correspondiente distribución xeográfica:
Pondal
Pondal ye una aldea de la parroquia de Llugo nel conceyu asturianu de Llanera.
Alcuéntrase a 2,40 km de Posada, la capital del conceyu, a un altor mediu de 166 msnm y tien una población de.
Chaussin
Chaussin ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Lansana Cunté
Lansana Cunté  foi un políticu y militar de Guinea, presidente del país dende'l 5 d'abril de 1984 hasta la so muerte. Foi miembru del Partíu de la Unidá y el Progresu, partíu predominante en Guinea. Perteneciente a la etnia Soussou.
Golpe d'estáu y presidencia
Llegó al poder al traviés d'un golpe d'estáu. Foi lleváu a cabu'l 3 d'abril de 1984 escontra'l presidente interín, Louis Lansana Beavogui, tres la muerte d'Ahmed Sékou Touré, primer presidente de Guinea. Cunté denunció los abusos de los derechos humanos del réxime de Touré, lliberó a 250 prisioneros políticos y pidió'l regresu de los exiliaos. Amás, el comité Militar de Rexeneración, lideráu por Cunté suspendió la Constitución y esllió l'Asamblea Nacional. El mesmu añu del so ascensu al poder, el gobiernu de Cunté superó un intentu de golpe d'estáu orquestáu pol Coronel Diara Traoré, que fuera Primer Ministru nos empiezos de la presidencia de Cunté.
Nueva constitución y reformes
A partir de 1990 el gobiernu de Cunté empecipió un procesu de democratización que remató na aprobación d'una nueva Constitución en 1992. En 1998 celebráronse eleiciones presidenciales. Nelles Cunté enfrentóse a otros cuatro candidatos, ganando con más del 50% de los votos, faciendo innecesaria una segunda vuelta. La oposición acusó al gobiernu de fraude eleutoral. En xunu de 2001 Cunté fizo un cambéu constitucional qu'esanició la llende de dos mandatos, dexándo-y presentase en forma consecutiva. El cambéu aprobóse al traviés d'un referéndum bien criticáu pola oposición. Nes últimes eleiciones llogró más del 90% de los votos gracies al boicó de la mayoría de la oposición.
Decesu
Cunté morrió'l 22 d'avientu de 2008 por cuenta de una enfermedá terminal. Tres la so muerte prodúxose un golpe d'estáu per parte del exércitu qu'esllió'l gobiernu. La constitución espresaba que Cunté tenía de ser sustituyíu por Aboubacar Somparé presidente de l'Asamblea Nacional.
Aeropuertu Hermanos Ameijeiras
Información
L'aeropuertu ta asitiáu na periferia de la ciudá, a 4 quilómetros al nordeste del centru históricu de la ciudá de Les Tunes.
Al aeropuertu apuértase al traviés de la carretera Les Tunes - Manatí.
Historia
La historia aeronáutica de Les Tunes remontar a los años 40 del sieglu XX, cuando se construyó un campu d'aterrizaxe na finca de Manuel Colomero, quien rexistró oficialmente dicha pista'l día 10 de setiembre de 1947.
Dende l'añu 1966 hasta'l 2000 les instalaciones fueron utilizaes pola aviación agrícola. Dende 1975 hasta 1990 tamién operó un aeroclub.
El 9 d'abril de 1978 empieza a operar l'aviación comercial, entós llamóse-y aeropuertu “9 d'abril”.
L'actual terminal aérea inauguróse'l 15 de febreru de 1988, nesa fecha l'aeropuertu recibió l'actual nome de "Hermanos Ameijeiras".
Aereollinies y destinos
Anguaño Cubana d'Aviación ye la única aereollinia qu'opera vuelos regulares, dende y escontra L'Habana
Eduardo Schaerer
Eduardo Schaerer Vera y Aragón foi un políticu de gran relevancia na historia de Paraguái y Presidente de la República de 1912 a 1916.
Vida
Nacíu na ciudá de Caazapá, los sos padres fueron el señor Santiago Schaerer y la señora Isabel Vera y Aragón. El so padre yera suizu, natural de Vordemwald, Argovia y l'especial calter que lo estremaba lo heredara d'él. Tuvo casáu con Doña Matilde Heisecke, fía de Christian Heisecke, natural de Hamburgo, Alemaña y cónsul del Imperiu Austro-Húngaru ante'l Paraguái. Unu de los sos fíos, que merez ser mentáu, foi Arturo Schaerer Heisecke, direutor del diariu La Tribuna (Paraguái) depués del so padre y gallardoniáu col premiu de periodsmo Moors Cabot de la Universidá de Columbia (EE.XX.) nel añu 1953.
Los sos estudios primarios realizar na so ciudá natal, y los secundarios nel Colexu Nacional de la Capital. Dende bien nuevu dedicar al comerciu, a la política y al periodismu. Foi unu de los flamantes fundadores de “El Diariu”, xunto a Gualberto Cardús Huerta y Adolfo Riquelme, y fundador de La Tribuna (Paraguái), periódicu de la so sola propiedá que, dende la so fundación hasta los años 70, foi'l xefe de la prensa nacional. Morrió en Buenos Aires el 12 de payares de 1941.
Empiezos
Finando la so madre cuando tenía trés años, Eduardo Schaerer se crio ente los montes de Caazapá y el llagu Ypacaraí xunto a San Bernardino (Paraguái), colonia Suizu-Alemana fundada pol so padre Santiago Schaerer. Antes de cumplir 15 años yá se camudara a Asunción onde en emplegándose dellos años empezó una serie de prósperos emprendimientos comerciales. Nos entamos del sieglu XX convertir en promotor inmobiliariu, creando y desenvolviendo los barrios de Ciudá Nueva y Saxonia, los primeres enanches urbanos de la ciudá d'Asunción. Afiliar al Partíu Lliberal dende bien nuevu y llueu se destacar como unu de los sos principales esponentes. Nel añu 1904 tuvo un destacáu papel na revolución qu'empecipió'l periodu de los gobiernos lliberales, qu'apurrieron gran desenvolvimientu al país. En 1908 foi electu Intendente Municipal d'Asunción y con él empecipiaron les primeres grandes reformes urbanístiques de la capital del país, pavimentación de cais, construcción de places, construyéronse los primeros sistemes d'alcantarelláu y empecipióse la electrificación de la ciudá. Tamién se desempeñó como Direutor d'Aduanes y Ministru del Interior, y foi electu Presidente de la República nel añu 1912.
Gobiernu
El nome de don Eduardo Schaerer pronunciárase reiteradamente na ciudá como l'únicu capaz d'emponer les difíciles circunstancies que se manifestaríen nel futuru. Foi electu'l 9 d'agostu de 1912 y asumió la presidencia de la República dende'l 15 d'agostu de 1912 hasta'l 15 d'agostu de 1916. El so gabinete tuvo formáu por: Eusebio Ayala, en Rellaciones Esteriores; Manuel Gondra, en Guerra y Marina; Félix Paiva, en Xusticia, Cultu ya Instrucción Pública; Jerónimo Zubizarreta, en Facienda y José P. Montero, n'Interior. Más tarde produciéronse dellos cambeos: Gondra foi a la cancillería, el coronel Patricio A. Escobar a Guerra y Marina; Eusebio Ayala a Facienda; Cultu ya Instrucción Publica y Belisario Rivarola a Xusticia.
Lineamientos de Gobiernu y Obres
Mientres el so gobiernu empecipiar por primer vegada un proyeutu país dende una visión xeopolítica internacional, comenzandose a trazar un modelu país qu'asume'l so centralidad subcontinental y la so capacidá d'articulación interregional, y nesti sentíu, y concluyéndose la vía ferrial a Encarnación y la so conexón con Buenos Aires, empecípiase la construcción de la Vía Ferrial al Brasil pa llegar a Paranaguá y Santos, el 5 de marzu de 1914 encamentar al Ferrocarril Central de Paraguái llibrar al serviciu públicu una llinia ferroviaria de Borja a Yguazú, siendo concretada hasta Abaí, ya incluyendo amás el proyeutu d'una ciudá portuaria fronteriza sobre'l Paraná que la so fundación sería concretada mientres el gobiernu del Presidente Franco. Ye de destacar tamién qu'en 1913 encárgase'l primer estudiu sobre l'aprovechamientu del potencial hidroeléctricu de los Saltos del Guaira (Precursor de Itaipú).
Efectúense importantes nomamientos diplomáticos y plenipotenciarios: Pedro Saguier ante Arxentina y Uruguái, Ramón Lara Capo ante Brasil, Eugenio A. Garay ante Bolivia, Héctor Velázquez ante EE.XX. y Méxicu, y Fulgencio R. Moreno ante Perú, Chile y depués Bolivia.
Siguiéronse grandes esfuercios pa llograr un alcuerdu na cuestión del Chaco, de la que se llograren grandes meyores col Tratáu Soler Pinilla de 1907. Siguió avanzándose col Protocolu Ayala Mujía del 5 d'abril de 1913, depués en RR.EE. asume Manuel Gondra y realízase el Protocolu Moreno Mujía del 19 de xunetu de 1915, con dambos llegó a tar lo más cerca posible d'una solución pacífica.
En 1913 visita'l Paraguái el ex-presidente d'Estaos Xuníos Theodore Roosevelt, gran líder norteamericanu progresista y antimonopolista representante de la llucha antimonopolista contra la Standard Oil de John D. Rockefeller. Eduardo Schaerer crea la Escuela Militar el 23 de xunu de 1915 pa la formación d'una clase militar profesional que pudiera llevar a bon términu la potencial y depués inminente guerra. Igualmente, en 1913 recibir al Ministru d'Austria Hungría, Otto O Carrol, llográndose importantes alcuerdos con felicidá potencia faltando escasos años pa la so desapaición.
Orde Económicu
Dientro de los postulaos radicales, que defenden el intervencionismu económicu pa llograr una base d'igualdá d'oportunidaes pa los ciudadanos, y considerando l'incipiente desenvolvimientu nacional entá entrada la década de 1910, les principales obres de gobiernu en redol a lo económico son:
Constrúyense Puertos y Aduanes en Concepción, Encarnación, Pilar y Villeta.
Créase la Oficina de Cambeos, como ente regulador financieru encargáu de la emisión monetaria y base del posterior Bancu Central de Paraguái.
Sanciónase la primer Llei d'Esportación de Ganáu Vacuno, gravando dicha actividá y créanse nuevos mataderos.
Créase'l Departamentu Xeneral de Fomentu, pal desenvolvimientu de les industries agropecuaries y la vialidad.
Rexístrase l'espertar de la clase obrera, la organización de sindicatos y les primeres fuelgues, prueba de la llibertá sociopolítica qu'esistía.
Foi'l primer Presidente paraguayu dende Carlos Antonio López qu'unvió becaos a Europa. Mientres el so gobiernu unvió a más de 200 paraguayos a importantes universidaes europees, ente los que podemos citar promisorios homes como Silvio Pettirossi, Bruno Guggiari, Nicolás Sarubbi, Tomás Romero Pereira, Pedro Ciancio, Pedro Calunga, Anselmo Jover Peralta y munchos otros. Pola mor del españíu de la Primer Guerra Mundial a partir de 1915 empieza a unviar a los primeres becaos a Estaos Xuníos.
Créase'l Ximnasiu Paraguayu, institución cultural d'enseñanza ya investigación.
Créase'l Xardín Botánicu y el Muséu d'Historia Natural en Trinidá.
Aprobóse'l plan d'estudios y empecipió el so funcionamientu la Escuela de Comerciu.
Empecipiar por decretu l'aprendizaxe del idioma inglés nel plan d'estudios secundarios.
Amplíase la Llei d'Enseñanza Media y Cimera.
En 1912, el Doctor Manuel Franco foi asignáu rector de la Universidá. En 1913 aceptóse l'arrenunciu del Doctor Teodosio González a la so cátedra de Derechu Penal y don Simeón Percaru foi direutor del Colexu Nacional de Villarrica, onde Francisco Ruffinelli empezó a exercer la cátedra de Xeografía.
La situación cultural del país recibió estímulos significativamente incentivaos por don Manuel Gondra, unu de los homes intelectuales más importantes d'aquella dómina. Schaerer robló los nomamientos de poetes y artistes, como Rubén Darío; Narciso R. Colmán; Leopoldo Ramos Jiménez; Eloy Fariña Núñez; Delfín Chamorro; Manuel Ortiz Guerrero; Modesto Delgado Rodas; Xusto Pastor; Federico García; ente otros.
Desarrollu Urbanísticu y Infraestructural
Al empecipiase'l so gobiernu, el Paraguái cuntaba con 180 km de víes ferriales que llegaben hasta la ciudá de Villarrica. En 1916 al terminar el so gobiernu cuntar con cuasi 700 km de víes ferriales. En 1913 el ferrocarril llega a Encarnación y se ensambla cola llinia ferroviaria de Posadas, Arxentina, faciendo posible per primer vegada la llegada en ferrocarril de los productos paraguayos al Océanu Atlánticu, amás empecipióse la construcción d'una rede ferroviaria nel Departamentu de Concepción que debía empalmar col sistema brasilanu y col nuevu ferrocarril de la compañía Carlos Casáu nel Chaco. Pero sobremanera tien de mentase la construcción del ramal a Abaí que tenía de llegar hasta la frontera col Brasil y asina llograr otra salida al Océanu pa los productos d'esportación. Colos sos ministros Manuel Gondra y Eusebio Ayala foi'l precursor del desenvolvimientu del Este del país y de una nueva concepción xeopolítica pal Paraguái. Nesti sentíu igualmente, nel añu 1915 foi presentáu'l primer estudiu pal aprovechamientu hidroeléctricu de los Saltos del Guairá, idea precursora de l'actual Itaipú.
Diéronse cambeos trascendentales nel desenvolvimientu y fisonomía urbana d'Asunción y principales llocalidaes del interior. Nesti sentíu dio continuidá a les grandes meyores efectuaes por Schaerer como Intendente de la Capital ente 1908 y 1911. Empezó a operar la C.A.L.T. (Antecesora de l'A.N.D.E.) y empecipióse la Electrificación d'Asunción, tantu de cais y espacios públicos col primer sistema d'allumáu públicu llétricu como de prestación del serviciu pa viviendes y sector priváu y el Primer Serviciu Telefónicu, según tamién la introducción de la Tranvía Llétricu como mediu de tresporte públicu económicu y ecolóxicu cubriendo gran parte del territoriu de la capital y contorna. Prosiguiéronse les primeres obres d'Alcantarelláu Sanitario empecipiaes mientres la intendencia, axudicóse'l primer serviciu de provisión d'agua corriente y alcuérdase la continuación de los trabayos de reconstrucción del güei Panteón de los Héroes.
Consolidáronse importantes barrios como Saxonia, Xeneral Díaz y Ciudá Nueva, conformáu una estructura urbana ordenada y planiada, con abondosos espacios públicos y los primeros bulevares de la ciudá, destacar tamién la introducción de la primer Llei Orgánica Municipal que daría sustentu xurídicu al desenvolvimientu llocal tantu d'Asunción como del interior de país, convocándose a les Primeres Eleiciones Municipales n'Asunción el 17 d'ochobre de 1914. Tamién se creó y entró en vixencia la primer Llei de Pavimentación. Llevantar en tol país más de 200 km de redes telegráfiques ya instaláronse les primeres estaciones radiotelegráfiques del país. Empecipiáronse les obres preliminares pa la construcción de la Futura Ruta II, a cargu del Ing. Albino Mernes, pa lo cual espropiáronse tierres na zona de Barrero Grande.
Defensa Nacional, Seguridá Ciudadana y Sistema Xudicial
Treslládense la III y la V Zones Militares al Chaco, con tres comandancies, de Pilcomayo, de Bahía Negra y de Villa Hayes, y l'II Zona Militar a Paraguarí.
Promovió l'ayuda a los veteranos de guerra y el 23 de xunu de 1915 creóse la Escuela Militar, que sería fundamental pa la formación d'una clase militar d'altu nivel que defendería'l Chaco años más tarde.
El Dr. Cecilio Báez ye nomáu miembru del Cimeru Tribunal; Federico Chaves ye nomáu fiscal del crime y Luis Ruffinelli defensor de reos probes.
Empecípiase un xuiciu políticu contra los miembros del poder xudicial José Tomas Legal (Lliberal) y Cayetano Carreras (Coloráu), amás d'Emiliano Rojas por apropiación indebida de dineru de la nación. Col so gobiernu empecipió un periodu d'estabilidá política y prosperidá económica que duró cuasi una década.
Legáu Políticu
Dende la so participación na revolución de 1904, en que los revolucionarios llegaron nel buque “Saxonia” al que renombraron “Llibertá”, actuando en Nuesa Señora del Pilar de Ñeembucú, la figura d'Eduardo Schaerer ganó notoriedá y un particular pesu políticu que se caltendría por décades na política paraguaya. Tres el trunfu de dicha revolución empecipiar na alministración pública como Direutor Xeneral d'Aduanes. En 1908 ye electu Intendente de la Capital. En marzu de 1912 ye nomáu ministru del interior y electu Presidente de la República'l mesmu añu, asumiendose per primer vegada la primer maxistratura un 15 d'agostu.
El rol d'Eduardo Schaerer nel gobiernu primero de nada foi'l d'ordenar política, social y económicamente a la nación, poniendo fin a un periodu d'inestabilidá política. Llográndose l'allampada estabilidá política asume una postura desarrollista, empecípiense les primeres obres de progresu nacional, sáldense deldes y sániense les finances del Estáu, y empecípiase la dómina dorada del lliberalismu radical nel Paraguái.
N'escasos cuatro años pasar d'un Estáu en constante fervencia y convulsión política al periodu más próspera na historia del país, y de un Estáu desordenao y empeñao por socesives revoluciones a una economía qu'empieza a colar pola sienda de la prosperidá.
Teniendo la ufierta y la posibilidá de ser reelecto en 1916, conclúi'l so mandatu y per primer vegada na historia de Paraguái, un Presidente Constitucional y Civil en términu de mandatu, apurre'l mandu de la nación al so socesor, Manuel Franco.
Ye electu Senador de la Nación en 1921, teniendo un predonderante pesu políticu nel Congresu, siendo tamién los sos posteriores desaveniencias con otros grupos lliberales unu de los desecadenantes de la Revolución de 1922.
Collaboró cercanamente con tolos gobiernos lliberales posteriores y siempres caltuvo una postura aperturista con representantes d'otros partíos políticos, dio avisu de la crisis que dio entamu a les dictadures del sieglu XX y siendo exiliáu pol dictador Higinio Morinigo dedicó los sos últimos díes de vida a la preparación d'una revolución ensin concretar contra'l mesmu, quien prohibió tou manifiestu o publicación na so memoria, y intervinó el diariu La Tribuna y otros medios de prensa opositora, empecipiándose una llarga persecución política nel Paraguái.
Eduardo Schaerer foi'l primer Presidente Constitucional y Civil que llogró terminar el so mandatu nel Paraguái. Foi un líder políticu por demás importante nel fortalecimientu de les instituciones, la modernización del Estáu y el advenimiento del desenvolvimientu nel Paraguái siendo recordáu como unu de los grandes constructores de la patria guaraní.
Enllaces esternos
EL PRESIDENTES DEL PARAGUAY
Chaux-Champagny
Chaux-Champagny ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Yoshio Okada
Yoshio Okada (岡田 吉夫, ), foi un futbolista xaponés.
Mina de diamantes Diavik
La mina de diamantes Diavik ye una mina a cielu abiertu de diamantes de Canadá, alcontrada na rexón Slave del Norte de los Territorios del Noroeste, a unos 300 km al norte de la capital Yellowknife. La mina componer de tres furacos o pozos de kimberlita acomuñaos col campu de kimberlita Llagu de Gras y ta asitiada nuna islla de 540 km² del llagu de Gras, de 1777 km², informalmente llamada East Island. Ta a unos 220 km al sur del círculu polar árticu.
La esplotación minera convirtióse nuna parte importante de la economía rexonal, con unos 5000 emplegaos, d'ellos 2500 autóctonos, recaldando 9000 millones de dólares canadienses en ventes, y produciendo 80 millones de quilates (5.600 kg) de diamantes al añu. L'área foi reconocida en 1992 y la construcción empezó en 2001, produciendo a partir de xineru de 2003. Ta coneutada por una carretera de xelu y pol aeropuertu Diavik, que cunta con una pista de grava de 1.596 m qu'acueye regularmente a aviones a reacción Boeing 737.
La mina ye propiedá d'una empresa conxunta ente Harry Winston Diamond Corporation (40 %) y Diavik Diamond Mines Inc. (60 %), una subsidiaria de Rio Tinto Group. La vida útil de la mina espérase que sía d'ente 16 a 22 años.
En 2006, la carretera de xelu dende Yellowknife a la mina Diavik y les mines cercanes, conxelóse tarde y descongeló tempranu. Primero que la carretera fora zarrada, la mina Diavik nun llogró faer llegar por camión tolos suministros necesarios pal restu de 2006 debiendo d'abastecese per aire con un gran costu económicu.
En 2009, la carretera de xelu abrir dende'l 1 de febreru al 25 de marzu y mientres esi periodu los camiones tresportaron 173.195 tonelaes de carga (combustible, cementu, esplosivos, equipu, etc.) en 5.377 unviaes.
En marzu de 2010, la minería soterraña empezó na mina. La transición de la mina a cielu abiertu a minería soterraña espérase que tea terminada nel añu 2012.
Premios Óscar de 2008
La 80ª ceremonia d'entrega de los premiu Óscar tuvo llugar el día 24 de febreru de 2008 nel Teatru Kodak de Los Angeles (Estaos Xuníos) pa premiar lo meyor de la industria cinematográfico de Hollywood mientres l'añu 2007. El maestru de ceremonies foi Jon Stewart. La ceremonia foi tresmitida n'Estaos Xuníos pola cadena ABC y en Llatinoamérica pola canal TNT, en direuto con traducción al español simultánea.
Presentadores de retrospectives
{| border="1" cellpadding="4" cellspacing="0" align="center" !Persona|| Categoría
Candidatures y ganadores
Les nominaciones fueron anunciaes el 22 de xineru de 2008 nel Teatru Samuel Goldwyn de Los Angeles pola actriz Kathy Bates y el presidente de l'Academia, Sid Ganis. Los ganadores  en cada categoría destacar en negruques. thumb|right|right|[[Hermanos Coen fueron los ganadores del Óscar al meyor direutor por No Country for Old Men.]] thumb|right|180px|right|[[Daniel Day-Lewis foi'l ganador del Óscar al meyor actor por There Will Be Blood.]] thumb|right|180px|right|right|[[Marion Cotillard foi la ganadora del Óscar a meyor actriz por La Môme.]] thumb|right|180px|right|right|[[Javier Bardem foi'l ganador del Óscar a meyor actor de repartu por No Country for Old Men.]] thumb|right|180px|right|right|[[Tilda Swinton foi la ganadora del Óscar a la meyor actriz de repartu por Michael Clayton.]] 19px Indica'l ganador dientro de cada categoría.
Senabrés
El senabrés (pachuocu o machuecu pa los sos falantes) ye un dialeutu del idioma asturllionés que se fala na comarca zamorana de Senabria, anque dellos de los sos trazos llingüísticos penetren en Portugal.
La mayoría de los llingüistes enmarquen al senabrés como una variedá del asturianu occidental. Por embargu, amuesa una serie de carauterístiques propies y orixinales que lu doten d'una personalidá autónoma dientro d'esti bloque, siendo una fala que venceya les modalidaes de Llión col mirandés.
Anguaño alcuéntrase nun claru retrocesu, al ser los más de los sos falantes persones d'árees rurales y d'edá avanzada. Ello ye que too paez apuntar a una pronta desapaición.
Trazos xenerales
El senabrés presenta los principales rasgos xenerales del asturiano-llionés:
Concuaya tamién col asturianu occidental nos vinientes trazos:
Magar d'ello, xébrase del asturianu occidental no siguiente:
Subdialeutos:
Suelen estremase dos grandes árees. El senabrés nortizu ye'l de mayor estensión y contién una fala na parroquia de San Cibrián con trazos orixinales al que los falantes denomen charru. Al sur allúgase'l curixegu. Les sos isogloses son:
Exemplos comparativos
Senabrés nortizu
Vengu achegare'l tou caballu p'abaixu das llameiras. Eillí junta'l carballicu da igrexa taban juñidas as tuas irmanas comendu coñus tous sobrinus, y trujónenme ua cuonca de lleite con ñatas. Faléi con eillas y a us fillicus cuntéi-les el cuontu da lloba y us uoitu cabriticus. Lluogu continuéi'l mieu caminu.
'''Senabrés nortizu. Faliella charra'''
Vengu atsegare'l tou caballu p'abaixu des llameires. Eillí junta'l carballicu da igrexa taben juñídes es túes irmanes comendu coñus tues sobrinus, y trujónenme ua cuonca de lleite con ñates. Faléi con eilles y a us fillicus cuntéi-les el cuontu da lloba y us uoitu cabriticus. Lluogu continuéi'l mieu caminu.
'''Senabrés del sur. Curixegu'''
Vengu achegare'l tou caballu p'abaixu das llameiras. Eillí xunta’l carballitsu da igrexa taban xuñidas as tuas irmanas comendu coñus tous sobrinus, y truxónunme ua cuonca de lleite con ñatas. Faléi con eillas y a us fillitsus cuntéi-lles el cuontu da lloba y us uoitu cabrititsus. Lluogu continuéi'l mieu caminu.
Senabrés de Portugal
Veñu achegare'l teu cabalu p'abaixu das lameiras. Eilí xunta’l carbayicu da igrexa, taban xunidas as tuas irmás comendu conos teus sobriños, y truxónonme ua cuonca de leite con natas. Faléi con eilas y a us fiyicos cuntéi-lles el cuontu da loba y us uoitu cabriticos. Luogu continuéi'l mieu camiñu.
Referencies
Estensu estudiu del Senabrés
Robleo
Robleo ye un llugar de la parroquia de Llugo nel conceyu asturianu de Llanera.
Alcuéntrase a 7,00 km de Posada, la capital del conceyu, a un altor mediu de 235 msnm y tien una población de.
Villaveza de Valverde
Villaveza de Valverde ye un conceyu d'España, asitiáu na contorna de Benavente y Los Valles, na provincia de Zamora y la comunidá autónoma de Castiella y Llión.
Tien una superficie de 12,46 km², con una población de 105 habitantes y una densidá de población de 8,43 hab/km².
Topónimu
L'orixe del topónimu Villaveza venceyóse col antropónimu de dalgún de los sos antiguos moradores, previsiblemente un propietariu mozárabe llamáu Abeza, polo que podría interpretase como "Villa de Abeza".
Historia
Na Edá Media, el territoriu nel que s'asitia la llocalidá quedó integráu nel Reinu de Llión, que los sos monarques entamaríen la fundación del pueblu con mozárabes.
Patrimoniu
Cabo señalar la so ilesia, allugada na plaza y restaurada, según una fonte con dos caños presidida a lo cimero por un perru. Nes contorna atopa'l segundu templu, a lo cimero d'una llomba y arrodiáu por ensame de bodegues escavaes na tierra.
Fiestes
Los vecinos d'esta llocalidá celebren la Novena de la Virxe, el 17 de mayu, y San Salvador, el 30 d'agostu.
Martin Amis
Martin Louis Amis foi un novelista, ensayista y guionista inglés.
Biografía
Estudió na Universidá d'Oxford. Yera fíu del tamién escritor Kingsley Amis. Conocíu como «enfant terrible», tuvo un empiezu brillosu cola so primer novela, The Rachel Papers (Premiu Somerset Maugham, en 1973). Collaboró en revistes como Times Literary Supplement, New Statesman y The Observer. Amis yera consideráu como unu de los meyores y más esitosos escritores de la so xeneración y ocupaba una plaza de profesor na Universidá de Mánchester impartiendo clases sobre "escritura creativo".
Vivió en Punta del Este (Uruguái) dos años y mediu, xunto a la so segunda esposa, la escritora norteamericana Isabel Fonseca, y los sos dos fíes, onde entá caltienen la so casa de veranéu na esclusiva zona de José Ignacio. En setiembre de 2006 treslladóse a Gran Bretaña cola so familia, llugar onde falleció el 19 de mayu de 2023 pola mor d'un cáncer d'esófagu.
Noveles
Amis publicó 15 noveles:
John Kerr (actor)
John Grinham Kerr foi un actor y abogáu estauxunidense.
Primeros años
Los padres de Kerr, Geoffrey Kerr y June Walker, fueron dambos actores de teatru y películes, y el so güelu foi Frederick Kerr, un afamáu actor nel periodu 1880-1930; John desenvolvió un tempranu interés en siguir los mesmos pasos. Creció nel área de la ciudá de Nueva York, y foi a la Phillips Exeter Academy en Nueva Inglaterra; dempués del colexu trabayó nel Teatru Brattle en Cambridge, y nel teatru Summer Stock.
Carrera en teatru
Fixo'l so debú en Broadway en 1953 na obra de Mary Coyle Chase, Bernardine, una comedia de preparatoria pola cual ganó un Theatre World Award. En 1955, actuó como un estudiante problemáticu na obra de Robert Woodruff Anderson Té y simpatía. Ganó un Premiu Tony pola so actuación, y protagonizó la película del mesmu nome al añu siguiente.
Carrera en cine y televisión
El primer trabayu d'actuación de Kerr foi en 1954 na serie de TV de la NBC Justice como un xugador de baloncestu que cree que los xugadores arruinaron el so ésitu nes canches. La so madre apaeció con él na serie, que enfócase nos casos d'abogaos cola "Llegal Aid Society" del estáu de Nueva York.
El foi'l coprotagonista de Leslie Caron en Gaby (1956), el tercer remake de Waterloo Bridge que, na so versión de 1931, participó'l güelu de John Frederick Kerr. John Kerr foi estelar con Debora Kerr en Té y simpatía faciendo'l papel de Tom Lee, un rapazu sensible de 17 años con falta d'interés nos aspeutos "varoniles" de los deportes, montañismo, amás de que les moces etiquetar como "sister-boy" (hermana-chicu) nel colexu al que garrasti. Laura, la esposa del xefe maestru Bill Reynold ve sufrir a Tom a manes de los sos compañeros d'escuela (y del maríu d'ella), y trata d'ayudar a atopase a sigo mesmu. John Kerr tuvo un papel mayor na versión en película de Rodgers and Hammerstein South Pacific (1958), actuando como'l Lt. Joe Cable, el soldáu recién llegáu pa ser unviáu nuna peligrosa misión espía. En The Crowded Sky (1960), Kerr actuó como un pilotu qu'ayuda al Capitán (Dana Andrews) a dirixir un aeroplanu mancáu de vuelta a tierra. La so otra única apaición notable nuna película foi nel filme de Roger Corman's Pit and the Pendulum (1961), coprotagonizado por Vincent Price y Barbara Steele.
En 1965, Kerr foi la estrella convidada nel programa de la NBC The Alfred Hitchcock Hour. Tuvo un papel regular na serie de la ABC-TV n'horariu estelar, Peyton Place, actuando como l'abogáu de distrito John Fowler mientres la temporada 1965-66. En 1964-65 apaeció como estrella convidada en dellos episodios de Twelve O'Clock High. Mientres la década de 1970, Kerr tuvo un papel recurrente como'l fiscal Gerald O'Brien na serie de televisión de Quinn Martin The Streets of San Francisco. La so última apaición como actor foi en 1986, nun papel menor pa The Park Is Mine, una película fecha pa la televisión protagonizada por Tommy Lee Jones.
Carrera d'abogáu
Alredor de 1966-67 Kerr interesar na direición de películes, y trabayó como aprendiz con Leo Penn, quien entós taba dirixendo episodios de la serie de televisión de Ben Gazzara Run for Your Life; pero Kerr foi rápido desencantáu polos aspeutos mundanos del trabayu, y decidió ingresar na Facultá de Derechu de la UCLA. Graduóse en dicha facultá, pasando "el llistón" de California en 1970. Dende entós siguió l'oficiu d'abogáu a tiempu completu en Beverly Hills, pero aceptó dacuando pequeños papeles nuna variedá de producciones de televisión a lo llargo de los años.
Vida personal
Conoció a Priscilla Smith nuna clase de llingua y lliteratura serbocroata en Harvard; casáronse'l 28 d'avientu de 1952, y divorciáronse en 1972. Casóse con Barbara Chu en 1979. Kerr tuvo tres fíos (un varón y dos fíos) del so primer matrimoniu, y dos fiyascos del so segundu matrimoniu.
Kerry Remsen
Kerry Remsen ye una antigua actriz d'Estaos Xuníos, fía del tamién actor Bert Remsen y de la direutora de casting Barbara Joyce Dodd. Desenvolvió la so actividá en cine y televisión mientres les décades de los 80 y 90.
Biografía
Kerry Remsen ye fía de Bert Remsen (1925-1999), quien foi un actor habitual en series de televisión y nel cine de Robert Altman, y de Barbara Dodd. Kerry tien tamién una hermana, Ann Remsen Manners. Criada en California, Kerry asistió al Institutu U.S. Grant High School, asitiáu en Van Nuys. Esta institución imparte, ente otres, enseñances de calter audiovisual, y de él surdieron futures estrelles del espectáculu como Tom Selleck o Kay Lenz. Empecipió la so actividá como actriz na televisión a principios de la década de los 80, desempeñando dende entós cerca d'una ventena de papeles ente'l cine y la televisión. Remsen dexóse ver en delles películes terroríficas de baxu presupuestu -d'ente les que pueden destacar la segunda entrega de A Nightmare on Elm Street, de Jack Sholder, y Pactu de Sangre, debú na realización del magu de los efeutos especiales Stan Winston- y en diverses series de televisión. Sicasí, nun terminó de llograr papeles principales, y dexaría la interpretación a mediaos de los 90. Kerry Remsen ta casada dende'l 6 de mayu de 2006 con Ron Cates.
Filmografía y creitos
(1985)...Girlfriend (novia)
Ducula forsteni
La dúcula de Forsten (Ducula forsteni) ye una ave columbiforme de la familia Columbidae.
Distribución xeográfica
Trátase d'un endemismu de les islles de Célebes, Peleng y Taliabu, n'Indonesia. El so hábitat natural son los montes tropicales o subtropicales lluviosos.
Ducula concinna
Ducula concinna ye una ave columbiforme de la familia Columbidae. Trátase d'un palombu grande (43 cm de llargor).
Distribución xeográfica y hábitat
Habita en pequeñes islles de la Wallacea (islles Selayar, Islles Tukangbesi, islles Barat Daya, islles de Banda, islles Tanimbar, islles Kai, islles Babar, islles Leti, archipiélagu Gorong y archipiélagu Watubela) y n'islles frente de la mariña oeste de Nueva Guinea como les islles Aru. Como ave rara identificóse en Darwin. El so hábitat natural son los montes lluviosos con árboles frutales.
Chaux-des-Crotenay
Chaux-des-Crotenay ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Dryotriorchis spectabilis
Ye una ave de tamañu medianu coles ales curties y la cola llarga arrondaes. Ye de distintes tonalidaes de marrones na so parte posterior y presenta una llixera cresta. Tien el pechu de color blancu, con cantidaes variables d'una acoloratada llavadura y, na subespecie nominal, ta cubiertu de llurdios coritos redondes. La subespecie D. s. batesi namái tien estos puntos nos sos lladrales. Aseméyase enforma a l'águila azor del Congo (Aquila africana), y dellos ornitólogos creen qu'esta semeyanza ye un raru exemplu de mimetismu aviar. Ye una rapaz bien vocal, y con frecuencia ye una de les especies más escuchaes nel so hábitat.
Aliméntase de culiebres, camaleones y sapos, que caza a la chisba dende una percha nel sotobosque. El so escelente vista déxa-y cazar nos montes escuros. Sábese bien pocu alrodiu de los sos vezos de cría, anque s'abarrunta que se reproduz de xunu a avientu. Ta catalogada como una especie d'esmolición menor, por cuenta de la so amplia gama y población.
Taxonomía
La culebrera congolesa describióse per primer vegada en 1863 por Hermann Schlegel como Ástur spectabilis d'un espécime recoyíu cerca d'Elmina, Ghana. Schlegel publicó la so descripción en Nederlandsch Tijdschrift voor De Dierkunde y asitió esta especie dientro de Accipiter. En 1874 George Ernest Shelley, que tenía accesu a más especímenes, diose cunta qu'esta ave nun yera un azor y treslladó la especie al so propiu xéneru monotípicu, Dryotriorchis. Dryotriorchis ye un xéneru distintu, por cuenta de les sos ales curties, cola llarga, cresta curtia y les fueses nasales ovalaes. La pallabra Dryo- provién del griegu pa "carbayu" y triorchis ye una latinización (Pliniu el Vieyu) del griegu triórkhēs (τριόρχης), que Aristóteles y Teofrasto utilizaron pa un tipu de ferre, posiblemente, ratoneru común. La pallabra griega significa "que tienen tres testículos". Esti bit erróneu de l'anatomía foi conectáu cola facilidá de confundir la glándula suprarrenal d'un páxaru con un testículu. thumb|upright|left|Morfoloxía de la [[siringe]] Créese que'l xéneru ta más estrechamente rellacionáu a Circaetus qu'a Terathopius, y ye, posiblemente, un venceyu ente estos y el xéneru asiáticu Spilornis. La morfoloxía de la siringe ye claramente igual que les de los gavilanes de Accipiter pero amuesa semeyances coles carauterístiques atopaes en Nisaetus. Conócense dos subespecies: la subespecie nominal Dryotriorchis spectabilis spectabilis y D. s. batesi. D. s. batesi foi descritu orixinalmente como una especie separada, Dryotriorchis batesi, por Richard Bowdler Sharpe en 1904 por cuenta del so pechu ensin llurdios. Sharpe nomó la subespecie n'honor a G. L. Bates, quien lu unvió especímenes dende Camerún.
L'águila culebrera del Congo ye superficialmente similar en plumaxe y tamañu a l'águila azor del Congo (Aquila africana), que tien una distribución superpuesta cola de l'águila culebrera. Suxurióse que l'águila culebrera del Congo evolucionó p'asonsañar a l'águila azor congolesa, que podría dar a la primera delles ventayes, incluyendo l'habilidá de posiblemente engañar a les sos preses a nun fuxir, amenorgar la so propia depredación, y/o embrivir l'acoso por otres aves pola so paecencia con un depredador d'aves. D. s. spectabilis aseméyase más a les aves inmadures de l'águila azor del Congo, ente que D. s. batesi asemeyar a la d'un adultu. Este ye unu de los pocos exemplos sospechosos de mimetismu aviar.
<!-- ==Descripción== thumb|upright|Ilustración d'un adultu de la subespecie nominal por [[John Gerrard Keulemans]] Ye una ave de tamañu mediu, con ales curties y arrondaes y una cola llargo y arrondao. Mide ente 54 y 60 centímetros de llargor, la cola mide de 24,5 a 26,8 centímetros de llargu. El valumbu ye de 94 a 106 centímetros de llau a llau. Los adultos de la subespecie nominal, Dryotriorchis spectabilis spectabilis, tien una corona y parte cimeru del pescuezu de marrón corito, mientres los llaos del pescuezu y un ampliu collar son d'un marrón acoloratao escuru. Les plumes na parte cimera de la cabeza son llixeramente apuntiaes, dando a esta especie una llixera cresta. Les partes cimeres restantes son d'un marrón chocolate escuru. Les mexelles son de color marrón, ente que'l gargüelu ye blanca con rayes de color ante. Los güeyos son grandes y de color marrón escuru o grises nes femes y mariellos nos machos, ente que el picu ye curtiu y gruesu, con una raya central negra. Les partes inferiores de l'ave son de color blancu con cantidaes variables de llurdios acolorataos y corites. Tien les zanques barrados de marrón sepia y blancu y les subcaudales blanques. La parte inferior de les ales ye en gran parte blanca con dellos llurdios negros y coloración marrón. La cola ye de color marrón claro, con cinco a seis barras anches negres. Les pates son de color mariellu con garres curties y afilaes. Dambos sexos son similares n'apariencia, anque les femes son alredor de trés per cientu más grandes que los machu en permedios. Los exemplares inmaduros tienen una corona y capa blanca, con llurdios marrones o negres arrondaes na parte cimera que s'esmorecen cola edá. Les ales y la cola son de color marrón buxu más pálidos que la de los adultos y barres más escures. -->
Distribución y hábitat
Distribuyir nel sur de Sierra Lleona, el sur de Guinea, el sur de Costa de Marfil, el sur de Ghana y Liberia. Tamién ta presente nel sur de Nixeria, la República Centroafricana, Camerún, Guinea Ecuatorial, el norte y este de la República Democrática d'El Congu, Gabón, el norte d'El Congu y Uganda, con una población aisllada nel norte d'Angola. D. s. spectabilis ye nativu de la selva guineana occidental, dende Liberia hasta'l norte de Camerún, ente que D. s. batesi topar na selva guineana oriental dende'l sur de Camerún al traviés de Gabón y l'oeste d'Uganda. La so área de distribución toma 2 880 000 quilómetros cuadraos. La especie vive nel sotobosque de mestos montes primarios, per debaxo de 900 metros d'altor. Como ta afechu pa montes trupos, nun s'afai bien a los montes secundarios y plantíos. Nun migra mientres l'iviernu, anque se desconoz si ye llocalmente nómada.
Rellación col home
Anguaño, la población d'esta especie ta menguando por cuenta de la deforestación. Sicasí, ta clasificáu como especie d'esmolición menor, por cuenta de la so gran población de más de 10 000 adultos y amplia distribución de 2 880 000 quilómetros cuadraos. Esta especie foi calteníu como animal de compañía y na década de 1970 taba disponible en delles tiendes d'animales. Tamién foi representada nos sellos postales de la República Democrática del Congo y Tanzania.
Cristianismu
250px|right|thumb El cristianismu (del llatín christianismus, y esti del griegu χριστιανισμός) o relixón cristiana ye una relixón basada na doctrina, preceutos ya idees de Xesucristu.
El cristianismu considera como llibros sagraos el Vieyu Testamentu (los xudíos nómenlu "Torá") y el Nuevu Testamentu, ú se recueyen les enseñances de Xesucristu.
Orixe y espardimientu
Xuan 14:6 Nos evanxelios hai amplia evidencia de que Xesucristu aseguró ser l'únicu camín a Dios, lo que sería enseñao asina mesmo polos sos primeros siguidores, incluyendo a los apóstoles Simón Pedro y Pablo de Tarsu.
miniaturadeimagen|Simón Pedro y Pablo de Tarsu, nun cuadru del Greco
Nun se conoz con precisión el númberu de siguidores que pudo algamar el cristianismu en vida de Xesús de Nazaré, nin cuántos siguíen dientro de la comunidá cristiana por él fundada tres la so muerte, axusticiáu poles autoridaes seculares. Pocos años dempués de la so muerte, Pablo de Tarsu, un xudíu que —nel dicir de los Fechos de los Apóstoles— tenía la ciudadanía romana, tuvo un papel destacáu predicando y poniendo en contactu a diversos grupos cristianos del Oriente Próximu. El calter misioneru de Pablo de Tarsu y otres figures del cristianismu primitivu influyó de forma decisiva en tola historia posterior del cristianismu.
A la fin del sieglu I, yá se constituyeren los cuatro corrientes básiques del cristianismu primitivu que terminaron per integrar el canon bíblicu, y que podríen esquematizarse escriturísticamente en: (1) el cristianismu paulino, integráu pol corpus de cartes escrites por Pablo de Tarsu y la so escuela ; (2) el xudeocristianismu, representáu polos escritos derivaos de les postures de Santiago'l Xustu y de Simón Pedro; (3) el complexu cristianismu sinópticu (que toma dende'l xudeocristianismo del Evanxeliu de Matéu hasta'l paganu-cristianismu del Evanxeliu de Lucas y de los Fechos de los Apóstoles), y (4) el cristianismu joánico.
La xera d'estos primeros cristianos llevó a la formación de comunidaes cristianes en numberosos llugares del Imperiu Romanu, especialmente na so parte oriental. El sociólogu Rodney Stark, quien estudió diverses fontes históriques para'l so llibru La puxanza del cristianismu, concluyó qu'escontra l'añu 300 d. C., el cristianismu taba espublizáu tantu ente les clases populares como nun númberu de persones riques ya influyentes de la sociedá romana, y aventuróse a asitiar la cifra de cristianos ente'l 10 y el 25 % de la población del Imperiu. Col edictu de tolerancia del emperador Constantín I el Grande, el cristianismu convertíose en relixón llegal y progresivamente na relixón favorecida pol estáu. Sicasí nun foi hasta l'Edictu de Tesalónica, promulgáu pol emperador Teodosio, que'l cristianismu convertíose na relixón oficial. Nes ciudaes el númberu de cristianos siempres fuera mayor, y escontra el sieglu V la población non cristiana del imperiu concentrábase masivamente en zones rurales (pagi), polo que la relixón olímpica acabó llamándose paganismu por ser importante solo neses zones.
Una vegada convertida en relixón mayoritaria del Imperiu, el cristianismu espandir a toa Europa. Los pueblos xermánicos fuéronse cristianizando progresivamente ente los sieglos IV ya IX. Cirilu y Metodiu predicaron a los eslavos nel sieglu X. El cristianismu llegara a les isles britániques nel sieglu V, cuando Patriciu d'Irlanda taba activu na rexón. A partir del sieglu VII les potencies cristianes d'Europa anduvieron a la tema coles potencies islámiques. Nel sur y centru d'Europa, cola esceición de les zones so alministración musulmana, el cristianismu foi la principal relixón dende antes del sieglu IX hasta l'actualidá. La espansión al norte d'Europa y Europa oriental foi más tardida, pero tamién neses rexones dende va sieglos el cristianismu foi históricamente la relixón mayoritaria. Cola espansión europea n'América hubo un esfuerzu apostáu por imponer yá sía pacíficamente, yá sía por aciu coacciones, el cristianismu a les poblaciones d'orixe americanu. Dende'l sieglu XVI les portugueses fixeron esfuerzos tamién por llevar el cristianismu a ciertes árees d'África y Asia, que taben sol so dominiu. La puxanza del colonialismu européu n'África, Asia y Oceanía aumentó'l númberu de cristianos en tol mundu.
Según un estudiu de 2011, habría nel mundu más de 2180 millones de cristianos, o cerca d'un terciu de la población mundial, siendo la relixón con más siguidores del mundu.