cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Claviceps purpurea
Historia
Dellos pasaxes de la Biblia interpretáronse como referencies a la enfermedá producida pola intoxicación del morrín del centenu, denomada ergotismu o, popularmente, «fueu del infiernu» o «fueu de San Antón», anque ye posible que sían simples hipótesis especulatives. Lo cierto ye que l'orixe de la denominación ye real; Joaquín de Villalba documenta que nel añu 1214, en Castrojeriz, fundóse'l conventu de San Antón pa dar amparu a los enfermos del llamáu, por antífrasis, «fueu sagráu» («ignis sacer»), «fueu del infiernu» o «fueu de San Antón», enfermedá más lesiva que la mesma llepra, pos les estremidaes van consumiéndose hasta esprendese, lisiando y matando a los enfermos que namái pueden rezar y llevar amuletos.
Bigastro
Bigastro (en valencianu, Bigastre) ye un conceyu de la Comunidá Valenciana, España. Asitiáu nel sur la provincia d'Alicante, na comarca de la Vega Baxa del Segura. Cuenta con 6.714 habitantes (INE 2015).
Economía
Nel momentu de la so fundación, l'agricultura dedicar al llinu y al cáñamu; nel sieglu XIX, la cayida del sector testil facer derivar a los cítricos y a los productos de la güerta, calteniendo tamién l'agricultura de secanu. Anguaño tamién hai actividá industrial representada nos sectores de la construcción y de la manufactura.
Gastronomía
Les comíes más típiques son el cocíu con pelotes y el arroz con coneyu. Pero lo más importante de la gastronomía bigastrense ye la so repostería: almojábanas, toñes, almendrados, mones y soplillos.
Festividaes
- La efemérides de "El Güelu", como se-y conoz popularmente a San Joaquín, sobresal de los demás. N'ochobre de 1993, conmemoráronse los 200 años de la llegada a Bigastro de quien güei ye'l so Santu Patrón, inmortalizado nuna escultura del imaginero valencianu Felipe Andreu.
- Del 10 al 16 d'agostu: Fiestes Patronales n'honor a San Joaquín. A destacar el desfile de xarrés y comparses que se lleva a cabu'l día 15 d'agostu y la procesión multitudinaria del día 16 d'agostu.
Barranquilla
Barranquilla ye una ciudá del norte de Colombia. La ciudá, capital del municipiu homónimu y del departamentu Atlántico, ye la única ciudá d'América del Sur que tuvo poblada primero de la so fundación oficial. Barranquilla, asitiada cerca del mar Caribe, ye'l principal puertu de la Rexón Caribe, y tien una población de ; esto conviértela na cuarta ciudá más poblada de Colombia. Barranquilla ta estratéxicamente asitiada cerca del delta del ríu Magdalena, a 7,5 km de la so desembocadura nel mar Caribe. Esto permíte-y ser al tiempu un puertu válidu pal tresporte marítimu y pal fluvial hacia l'interior de Colombia. Ye, amás, el principal centru industrial, cultural, educativu y de compres de la rexón Caribe. Ye, tamién, la ciudá central del área metropolitana de Barranquilla, que compriende'l municipiu homónimu y los de Soledad, Galapa, Malambo y Puerto Colombia.
Na ciudá cellébrase ún de los más importantes festivales culturales de Colombia, el Carnaval de Barranquilla, declaráu Patrimoniu Cultural de la Nación pol congresu colombianu en 2001 y reconocíu pola Unesco en 2003 como parte del Patrimoniu Cultural Inmaterial de la Humanidá. El so aeropuertu internacional Ernesto Cortissoz, construyíu en 1919, foi'l primer aeropuertu d'América del Sur.
Shōnen Jump
Shōnen Jump (少年ジャンプ) son dos revistes recopilatories de manga, una selmanal y la otra mensual, espublizaes por Shūeisha. La revista selmanal ye anguaño la más vendida de Xapón (amás de ser la revista de cómics más vendida del mundu), con 6 millones d'exemplares cada selmana.
N'ella espublizáronse munches obres que darréu tendríen munchu ésitu nel formatu tankōbon (tomos de 200 páxines). La Shōnen Jump ta empobinada al shōnen (ye dicir, haza mozos adolescentes). Les histories suelen tener muncha aición y aventura, y davezu los sos protagonistes son mozos xóvenes con habilidaes especiales.
Non sólu s'espubliza en Xapón, sinón que tamién nos Estaos Xuníos, Canadá, Alemaña (nesti caberu país col títulu de "Banzai!"), y Suecia. Anque la revista nun se vende en países como Corea del Sur, Ḥong Kong, Taiwán y Tailandia, los títulos de manga de Shōnen Jump tornense y distribúin nesos países.
Tour de Francia 1953
El 40ᵘ Tour de Francia apostar ente'l 3 de xunetu y el 26 de xunetu de 1953 con un percorríu de 4476 km. estremáu en 22 etapes.
Participaron 120 ciclistes partíos en 12 equipos de 10 corredores de los que namái llegaron a París 76 ciclistes ensin que nengún equipu llograra rematar la prueba con tolos sos integrantes.
Maurice Garin, el primer campeón del Tour en 1903, foi convidáu a dar la salida nesti Tour, con bon aspeutu a pesar de los sos 82 años, contentar con una curtia alocución: "Los mios mozos amigos, enxamás vais poder entender les dificultaes que tuvimos qu'encarar coles nueses máquines rudimentaries, sobre carreteres imposibles. Estes yeren más contrarios que los nuesos enemigos y, sicasí, cuántos belles alcordances dexaron en mi. L'alcordanza d'una gloria enxamás avafada, d'una vida que nun algamara ensin la bicicleta y, sobremanera, d'una promoción social inesperada." Garin dixera yá en 1902 a un periodista: "Primero que campeón soi un home del pueblu." Nun sabía qu'estos dos nociones fadríense consustanciales al deporte ciclista.
Nesta edición apaez el maillot verde, qu'identifica al líder de la clasificación por puntos.
El vencedor cubrió la prueba a una velocidá media de 34,593 km/h.
Digimon Racing
Digimon Racing utiliza manera 7 y actores de voz. El xuegu foi anunciáu primeramente na convención Electronic Entertainment Expo —E3— de 2003 y darréu exhibíu na E3 de 2004. Foi llanzáu a la vienta'l 1 d'abril de 2004 en Xapón, el 30 d'abril n'Europa y el 13 de setiembre n'América del Norte. El xuegu recibió comentarios mistos per parte de los críticos dende'l so llanzamientu, con crítiques empobinaes a la so paecencia con otros xuegos de carreres de karting de la dómina y foi emponderáu por dellos aspeutos estéticos y pola so manera de xuegu.
Cartagena de Indias
Cartagena de Indias ye una ciudá del norte de Colombia. Asitiada na costa del mar Caribe, ye la capital del departamentu de Bolívar, na Rexón Caribe, de la que ye, colos sos 971.592 habitantes (2016), la segunda mayor ciudá dempués de Barranquilla. El so área metropolitana ye la quinta aglomeración urbana del país, y nella concéntrense les sos principales actividaes económiques, vinculaes al sector marítimu y petroquímicu, amás del turismu.
Digimon Racing
Manera de xuegu
Digimon Racing ye un videoxuegu de carreres qu'emplega personaxes y elementos de la franquicia de medios Digimon lo mesmo que de los videoxuegos de carrera tradicionales. El xuegu sigue a un grupu de Digimon compitiendo nun tornéu de carreres nel Digimundo, llar de tolos Digimon. El propósitu d'esti Grand Prix ye determinar quién ye'l meyor corredor; poro, utilicen karts especialmente diseñaos qu'igualen a tolos participantes en términos de capacidá.
Charles-Augustin de Coulomb
right|thumb|250px|Charles de Coulomb. Charles-Augustin de Coulomb foi un físicu ya inxenieru francés. Ye conocíu por describir de manera matemática la llei d'atraición ente cargues llétriques. Nel so honor la unidá de carga llétrica lleva'l nome de culombiu (C). Ente otres teoríes y estudios débese-y la teoría de la torción recta y un analís del fallu del terrén dientro de la Mecánica de suelos.
Digimon Racing
Manera de xuegu
La manera de xuegu de Digimon Racing asemeyar al de los videoxuegos de carrera tradicionales. Centrar en competir contra siete personaje controlaos por CPU en carreres por copes que consten de trés vueltes. L'usu d'artículos p'atacar a los oponentes y ameyorar la condición propia ye una parte integral de la manera de xuegu, y añede un elementu de los xuegos de carreres de karting. Una nueva carauterística nel xuegu ye'l «kart hopping»: l'usu de los karts pa saltar sobre los oponentes, volviéndolos más lentos. Esto añede un elementu de los xuegos d'aición. La Digievolución, una tema recurrente en Digimon, tamién xuega un papel nel xuegu. Al pasar sobre una serie de puntos específicos partíos por tola pista, va aumentando un contador d'enerxía na parte inferior izquierda del HUD nel xuegu. A midida que aumenta, el xugador percuerre la llinia evolutiva de los Digimon faciéndolos más poderosos y, finalmente, llogrando la capacidá d'utilizar un ataque especial.
Cartagena de Indias
La ciudá foi fundada el 1 de xunu de 1533, y recibió'l so nome del de la ciudá española homónima. Sicasí, hai restos de poblaciones aboríxenes na zona la badea dende l'añu 4000 e.C. Demientres el periodu colonial la ciudá foi un llugar perimportante pa l'alministración y la espansión del Imperiu español, como centru importante de poder políticu, económicu y eclesiásticu. La so posición estratéxica, equidistante ente la desembocadura de los ríos Magdalena y Sinú, y les condiciones naturales del so puertu, fácilmente defendible de los ataques pirates, convirtiéronla nel puertu de salida de los convoyes que carretaben pa España la plata del Altu Perú y los que trayíen esclavos africanos. En 1984 la UNESCO declaró Patrimoniu de la Humanidá la so ciudá amurallada y la so fortaleza.
Charles-Augustin de Coulomb
Foi'l primer científicu n'establecer les lleis cuantitatives de la electrostática, amás de realizar munches investigaciones sobre: magnetismu, resfregón y lletricidá. Les sos investigaciones científiques tán recoyíes en siete memories, nes qu'espón teóricamente los fundamentos del magnetismu y de la electrostática. En 1777 inventó la balanza de torción pa midir la fuercia d'atraición o repulsión qu'exercen ente sigo dos cargues llétriques, y estableció la función qu'amiesta esta fuercia cola distancia. Con esti inventu, rematáu en 1785, Coulomb pudo establecer el principiu, que rixe la interaición ente les cargues llétriques, anguaño conocíu como llei de Coulomb:. Coulomb tamién estudió la lletrización por frotamientu y la polarización, ya introdució el conceutu de momentu magnéticu. El culombiu o coulomb (símbolu C), ye la unidá derivada del Sistema Internacional d'Unidaes pa la midida de la magnitú física cantidá de lletricidá (carga llétrica). Nomada n'honor de Charles-Augustin de Coulomb.
Digimon Racing
Manera de xuegu
Los quince pistes que tien el xuegu —cuatro de los cualos tán disponibles dende l'empiezu— basar nes redolaes de videoxuegos convencionales, tales como selves, volcanes y ciudaes. Dempués de completar una pista per primer vegada, el xugador desbloquia la manera de competición contrarreló, y un xefe de batalla. Les batalles contra los xefes impliquen ganar a un Digimon, xeneralmente estáticu, utilizando elementos esvalixaos nes árees que nun tán diseñaos como parte de la pista. El xugador tamién puede competir en carreres individuales ensin rellación cola hestoria en cualquier pista desbloquiada. El xuegu utiliza Game Boy Advance Wireless Adapter o Game Link Cable pa la manera de carreres multixugador soportando hasta cuatro xugadores.
Personaxes jugables
El xuegu cunta con once Digimon como personaxes jugables. Ocho personaje tán disponibles dende l'empiezu; el restu pueden desbloquiase completando carreres por copes. Sicasí, la Digievolución amonta'l númberu de Digimon jugables a un total de 40. El repartu inclúi predominantemente Digimon populares del anime Digimon. Les habilidaes de carrera de los personaxes clasificar en tres árees: velocidá, manexu y aceleración.
Charles-Augustin de Coulomb
Foi educáu na École du Génie en Mézieres y graduóse en 1761 como inxenieru militar col grau de Primer Teniente. Coulomb sirvió nes Indies Occidentales mientres nueve años, onde supervisó la construcción de fortificaciones na Martinica. En 1774, Coulomb convertióse nun corresponsal de l'Academia de Ciencies de París. Compartió'l primer premiu de l'Academia pol so artículu sobre les brúxules magnétiques y recibió tamién el primer premiu pol so trabayu clásicu alrodiu del resfregón, un estudiu que nun foi superáu mientres 150 años.
Digimon Racing
Desarrollu
A diferencia de los videoxuegos anteriores de Digimon, que fueron desenvueltos por empreses xaponeses, el desenvolvimientu de Digimon Racing tuvo al cargu de la empresa estauxunidense Griptonite Games. Bandai —agora Namco Bandai Games— foi l'encargáu de publicar el xuegu. Este foi'l primer xuegu orixinal de Digimon pa la Game Boy Advance, yá que Digimon Battle Spirit y Digimon Battle Spirit 2 fueron portaos a WonderSwan Color. El xuegu utiliza'l motor Manera 7 pa crear una manera de xuegu Gráficos 3D por ordenador tridimensional pa la consola portátil, otra manera sería incapaz de realizar tal fazaña. Ésti utiliza dacuando actores de voz mientres les carreres, daqué pocu común nos xuegos pa Game Boy Advance. El xuegu foi anunciáu primeramente na E3 de 2003. Foi exhibíu más palantre na E3 de 2004, col llanzamientu n'América del Norte anunciáu p'agostu de 2004. Una vegada rematáu'l desenvolvimientu, el xuegu recibió una calificación de «Y» —everyone, lit. «toos»— de la Entertainment Software Ratings Board —ESRB— y «3 +» de Pan European Game Information —PEGI—.
Receición
Digimon Racing foi llanzáu'l 1 d'abril de 2004 en Xapón, el 30 d'abril n'Europa, y el 13 de setiembre n'América del Norte. El xuegu recibió comentarios mistos per parte de los críticos dende'l so llanzamientu; tien una puntuación del 62% en Metacritic y 63.67% en Game Rankings. El xuegu foi criticáu pol so gran paecíu con otros xuegos de carreres de karting de la dómina. Craig Harris d'IGN y Garnett Lee de 1UP.com declararon que la manera de xuegu de Digimon Racing ye igual al de la serie Crash Nitro Kart y Mario Kart, respeutivamente. Amás del so formatu similar, los críticos allabaron puntos estéticos de forma específica, como los gráficos y la música —Michael Lafferty de GameZone— y los diseños de les pistes y les temes —Lee—. Los aspeutos de la manera de xuegu fueron tamién emponderaos, como'l control —Harris y Lee—, la manera multixugador —Lee—, la rejugabilidad y la carauterística kart hopping —Harris—. Nintendo Power declaró que «l'aición de les carreres ye similar a la d'otros xuegos de [carreres de] karting, pero la influencia de Digimon amiesta un marxe a la manera de xuegu faciéndolo más risonderu». Cuatro revisor de Famitsu diéron-y al xuegu una puntuación de 5, 5, 7, y 6 sobre 10, respeutivamente, dando en total una puntuación de 23 sobre 40. T.J. Deci, d'Allgame, dio-y al xuego trés estrelles de cinco, anque nun apurrió una revisión más refecha.
Charles-Augustin de Coulomb
A lo llargo de los siguientes 25 años, presentó 25 artículos a l'Academia sobre lletricidá, magnetismu, torción y aplicaciones de la balanza de torción, asina como varios cientos d'informes sobre inxeniería y proyeutos civiles. Coulomb aprovechó dafechu los distintos puestos que tuvo mientres la so vida. Por exemplu, la so esperiencia como inxenieru llevólu a investigar la resistencia de materiales y a determinar les fuercies qu'afeuten a oxetos sobre vigues, contribuyendo d'esa manera al campu de la mecánica estructural. Otra aportación de Coulomb ye la llamada Teoría de Coulomb pa presión de tierres, publicada en 1776, la cuál enfoca distinta'l problema d'emburries sobre murios y failo considerando les cuñes de falla, nes qu'actúa'l muriu, amás toma en cuenta l'ángulu d'enclín del muriu y del suelu sobre'l muriu de contención. Tamién fixo aportaciones nel campu de la ergonomía.
Coulomb morrió en 1806, cinco años dempués de convertise en presidente del Institutu de Francia (d'antiguo l'Academia de Ciencies de París). La so investigación sobre la lletricidá y el magnetismu dexó qu'esta área de la física saliera de la filosofía natural tradicional y convirtiérase nuna ciencia exacta. La hestoria reconozlu con escelencia pol so trabayu matemáticu sobre la lletricidá conocíu como "Lleis de Coulomb".
Claytonia virginica
Claytonia virginica ye una especie de planta yerbácea perennifolia perteneciente a la familia Montiaceae. Distribuyir pol este d'América del Norte. thumb|Detalle de la planta thumb|Vista de la flor
Descripción
Ye una planta perenne que pasa l'iviernu como un bulbu. Ye una planta qu'algama un tamañu de 5-40 cm de llargu. Les fueyes son llanceolaes y delgaes, de 3-14 cm de llargor y 0,5-1,3 cm d'anchu, con un peciolu de 6-20 cm de llargu.
Les flores miden 7 a 14 mm de diámetru, con cinco pétalos de color rosa maciu o blancu (raramente mariellos), y reflexen la radiación ultravioleta. Tien una inflorescencia en forma de recímanu, nel que les sos flores ramifíquense. Les flores individuales florien mientres tres díes, anque los cinco estames de cada flor namái tán activos mientres un solu día. El floriamientu asocede ente marzu y mayu, dependiendo de la parte del so territoriu y el clima. Les granes miden ente 0,2 a 0,3 cm de diámetru y ye de color negru brillante. Les granes lliberar de la fruta de la cápsula cuando se ruempe. Un elaiosoma ta presente nes granes y dexa la dispersión poles formigues.
Hábitat y distribución
Claytonia virginica atopar nel este de los montes caducifolios templaos d'América del Norte. Destacar pola so bayura en munches partes del so área de distribución, especialmente nos montes. La planta puede atopase al traviés de munchos distintos tipos de hábitats, incluyendo praos, parques, montes, carreteres, güelgues, cantiles y ribayos.
Usos
Esta planta foi utilizada medicinalmente polos Iroquois, que daríen un fervinchu fríu o decocción de los raigaños en polvu pa los neños que sufren de convulsiones. Tamién se comen los raigaños crudos, creyendo que torga definitivamente la concepción. Ellos tamién s'alimenten de los raigaños como alimentu, al igual que'l pueblu Algonquin, que los cocinen como les pataques.
Taxonomía
Claytonia virginica describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 204. 1753. Tamién ye un poliploide, que tien 2n ente 12 y 191 cromosomes. Reparóse'l mayor númberu de cromosomes na ciudá de Nueva York. Claytonia: nome xenéricu dau n'honor del botánicu John Clayton (1694–1773).
virginica: epítetu xeográficu qu'alude a la so llocalización en Virxinia.
Fulvetta manipurensis
Fulvetta manipurensis ye una especie d'ave paseriforme de la familia Sylviidae que vive nes llendes septentrionales del sureste asiáticu.
Descripción
La fulveta de Manipur mide alredor de 11 cm de llargu. El plumaxe de la so cabeza, pechu, mantu y cola ye principalmente de color pardu buxu, qu'oldea col color canela anaranxáu del so banduyu, ales y obispillo. Presenta llargues llistes pileales llaterales corites y el so gargüelu ta chiscada por vetes ablancazaes. Los sos plumes primaries tienen los cantos blancos, negros y castaños lo que-y dan un aspeutu llistáu a les sos ales. El so picu ye coritu y apuntiáu y l'iris de los sos güeyos ye amarellentáu.
Distribución y hábitat
A pesar del so nome la fulveta de Manipur nun s'atopa solo nel nordeste de la India, sinón que s'estiéndese amás polos montes de rexones montascoses del norte de Myanmar, sur de China y el norte de Vietnam.
Pi Scorpii
Pi Scorpii (π Sco / 6 Scorpii / HD 143018 / HR 5944) ye una estrella de magnitú aparente +2,89 asitiada na constelación del Escorpión. Anque'l so paralax asitiar a 460 años lluz del Sistema Solar, l'erru acomuñáu a la midida dexa que la distancia pueda ser de 520 años lluz; nesti postreru supuestu, Pi Scorpii formaría parte de l'Asociación Scorpius Cimera, subgrupu de la gran Asociación estelar de Scorpius-Centaurus.
Pi Scorpii ye una estrella binaria espectroscópica que les sos componentes mover a lo llargo d'una órbita circular que completen cada 1,5700925 díes. Los dos son estrelles de la secuencia principal, de tipu espectral B1 V y B2 V, con una temperatura averada de 25.000 y 21.000 K respeutivamente. La más caliente ye 10.000 vegaes más lluminosa que'l Sol y 11 vegaes más masiva qu'ésti. La so compañera, 3.000 vegaes más lluminosa que'l Sol, tien una masa de 9 mases solares. Considerando 520 años lluz la distancia que nos dixebra d'ella —valor que meyor concuerda cola magnitú visual reparada—, la separación ente dambes estrelles ye namái de 0,071 UA, equivalente a 15 radios solares; yá que el radiu envaloráu pa caúna de les estrelles ye 5 y 4 vegaes más grande que'l del Sol, les sos superficies han de tar bien próximes ente sigo. Los sos periodu de rotación —de 1,8 ~ díes— concuerden con una rotación síncrona, onde dambes estrelles amuésense mutuamente la mesma cara. Pi Scorpii constitúi una binaria eclipsante que'l so rellumu varia 0,03 magnitúes.
El sistema tamién inclúi una tenue estrella de magnitú +12,2 —probablemente una nana naranxa— que s'atopa a más de 8.000 UA de la brillosa binaria y emplega siquier 160.000 años en completar una órbita al so alredor. De la mesma, esta estrella tien una compañera entá más tenue, dixebrada d'ella unes 90 UA.
Pi Puppis
Pi Puppis (π Pup / HD 56855 / HR 2773) ye la segunda estrella más brillosa de la constelación de Puppis dempués de Naos (ζ Puppis), con una magnitú aparente de +2,71. Dacuando tamién ye conocida col nome de Ahadi. Ye una estrella binaria asitiada a unos 1100 años lluz de distancia del Sistema Solar.
Pi Puppis A ye una estrella superxigante naranxa de tipu espectral K3Ib. La so lluminosidá ye equivalente a 19.200 soles y el so radiu ye 290 vegaes el radiu solar, esto ye, 1,35 UA. La so masa ye unes 13 o 14 vegaes mayor que la masa solar, polo que va acabar los sos díes esplotando como supernova.
A pocu más d'un minutu d'arcu ye visible una compañera, Pi Puppis B. Ye una estrella de tipu espectral B9.5, con una masa de 2,5 mases solares. La separación mínima cola estrella principal ye de 20.000 UA, emplegando unos 700.000 años en completar la órbita.
Digimon Rumble Arena
Digimon Rumble Arena (デジモンテイマーズ バトルエボリューション Dejimon Teimāzu Batoru Eboryūshon?, Digimon Tamers Battle Evolution) ye un  videoxuegu crossover perteneciente al xéneru de llucha desenvueltu y publicáu por Bandai n'asociación con Hudson Soft pa la consola de videoxuegos PlayStation. Foi llanzáu en Xapón el 6 d'avientu de 2001 y n'América del Norte el 24 de febreru de 2002. Los xugadores pueden escoyer ente un máximu de 24 Digimon (quince de los cualos precisen ser desbloquiaos) d'ente los personaxes de les dómines de les series de Digimon Adventure y Digimon Tamers, como Terriermon, Agumon, Gatomon, y Renamon. La Remortina del videoxuegu, Digimon Rumble Arena: 2, foi llanzáu dos (trés en Xapón) años dempués pa la Nintendo GameCube, PlayStation 2 y Xbox.
Personaxes
Hai 24 personaxes jugables en Digimon Rumble Arena, toos estrayíos de les series animaes de Digimon Adventure y Digimon Tamers. 9 personaxes tán disponibles nel entamu del xuegu, ente que los otros 15 riquen una contraseña o la realización d'una xera determinada d'accesu, pero hai 6 personaxes que pueden ser desbloquiaos namái por dellos desafíos bien difíciles y namái unu d'ellos pue ser desbloquiáu por aciu un códigu, pero p'activalo que primero hai que llograr a los otros 5 personaxes ocultos.
Receición
Digimon Rumble Arena recibió crítiques mistes dempués del so llanzamientu, con unes puntuaciones en Metacritic de 64%.
El xuegu vender con ésitu y volvióse a publicar sol nome de la llista Greatest Hits en 2003.
Trivia
- Los Digimon que suelen llevar una capa, como Gallantmon y Omnimon, nesti xuegu bien probablemente nun se-yos puede evitar ciertos problemes de desaceleración y similares.
- Dende'l momentu de la publicación del xuegu, entá nun se completara'l doblaxe inglés de Digimon Tamers, los nomes de les téuniques de Gallantmon, Sakuyamon y MegaGargomon difieren de los de la serie d'animación. Amás, anque l'actor de la voz de Beelzemon ye'l mesmu, l'acentuación de la voz del personaxe ye bien distintu.
- Na versión orixinal del xuegu, la música de fondu ye toa tomada de les de los trés primeres series de Digimon, especialmente les diverses temes d'apertura y les melodíes rellacionaes con digievoluciones.
- Anque por defectu los neños escoyíos como Kari Kamiya, y los personaxes tradicionales Takaishi, Tai Kamiya y Matt Ishida presentar na so versión del anime de Digimon Adventure 02, pueden establecese nes sos correspondientes versiones de Digimon Adventure pulsiando simultáneamente los botones L1, L2, R1 y R2 nel menú Selección de los Digimon. Col mesmu métodu, tamién puede vese a Ken Ichijouji nos zapatos del Digi-Emperador.
Referencies
http://www.jeuxvideo.com/articles/0000/00002296_test.htm
http://uk.ign.com/articles/2002/01/03/digimon-rumble-sable
https://web.archive.org/web/20090508023948/http://www.gamepro.com/article/reviews/20582/digimon-rumble-sable/
Beaurepaire (Isère)
Beaurepaire ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Enrico Caruso
thumb|thumbtime=1|Lucia di Lammermoor (1908). Enrico Caruso foi un tenor italianu, el cantante más popular en cualquier xéneru mientres los años 1920 y unu de los pioneros de la música grabada. El so gran ésitu de ventes y una voz estraordinaria, aclamada pola so potencia, guapura, riqueza de tonu y téunica superlativa, conviérten-y n'unu de los más famosos cantantes d'ópera de tol sieglu XX.
Significación histórica y musical
Col so estilu de cantar Enrico Caruso afitó un estándar, influyendo en práuticamente tolos tenores nos repertorios italianos y franceses. La so carrera tomó dende 1895 hasta 1920 ya incluyó un récor de 863 apaiciones nel Metropolitan Opera de Nueva York.Desgraciadamente la so trayeutoria foi atayada por una infeición fulminante que lu mató a la edá de 48 años, nel pináculo de la so carrera. Caruso yera veceru d'Edward Bernays, un pioneru de les rellaciones públiques, que trabayó como'l so axente de prensa nos Estaos Xuníos.
Trayeutoria
Coles mesmes, tenía un repertoriu d'unos quinientos cantares, dende cantares napolitanos y tradicionales d'Italia hasta temes populares de la dómina.
Per otru llau, foi'l primer vocalista de la historia en realizar grabaciones sonores de cantares. Mientres la so carrera realizó cerca de 260 grabaciones y ganó millones de dólares cola venta de los sos discos de 78 rpm. El 8 d'abril de 1904, grabó Mattinata, un cantar de Ruggero Leoncavallo, que se considera como'l primer cantar compuestu puramente pa ser grabada. Caruso y la industria fonográfico fixeron enforma por promovese nos dos primeres décades del sieglu XX. El so rexistru de 1902 de Vesti la giubba, de Pagliacci (Payasos), de Leoncavallo, foi'l primer discu con un millón d'exemplares.
Caruso grabó dellos cantares n'español, como La partida, Nueche feliz, A Granada y A la lluz de la lluna, esta postrera al pie d'Emilio de Gogorza.
Enrico Caruso morrió en 1921 d'un entueyu de pleuresía, y foi soterráu en Nápoles. Como interés, cabo destacar que namái un filme de 1951 intentó retratar la so figura: El gran Caruso, de Richard Thorpe, na piel del actor y cantante d'Estaos Xuníos Mario Lanza, acompañáu por Ann Blyth. Supón una biografía convencional pero con curiosos.
Repertoriu de Caruso
200px|thumb|Enrico Caruso. right|thumbnail|250px|Caruso, al pie del so pianu. thumb|Fotografia de Enrico Caruso, hacia 1910~1915.
Enllaces esternos
Bibliografia:
Edá del fierro
La Edá del fierro refierse al periodu nel que se desendolcó la metalurxa del fierro. Esti metal ye superior al bronce en cuantenes a durez y bayura de xacimientos.
N'Europa occidental el fierro foi introducíu polos pueblos celtes y el so periodu llega hasta la dómina romana y n'Escandinavia hasta la dómina viquinga (alredor del añu 1000 dC).
N'Europa central la Edá del Fierro dixebrase en dos periodos: La cultura de Hallstatt (800-450 e.C.) y la cultura de La Tène (dende'l 450 e.C. hasta la conquista romana).
N'Alemaña los historiadores suelen diferenciar ente una Edá del fierro prerromana y otra romana (cultura de Jastorf).
Flora URSS
Flora URSS (embrivíu Fl. URSS) ye una obra con ilustraciones y descripciones botániques qu'escribió como principal protagonista hasta la so muerte, el botánicu, micólogu, pteridólogu, y algólogu rusu, Vladímir Leóntievich Komarov. La obra consta de 30 volúmenes que fueron editaos ente los años 1934 hasta 1964.
Vauchamps (Marne)
Vauchamps ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
San Morales
San Morales ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Llión. Intégrase dientro de la contorna de Les Villes. Pertenez al partíu xudicial de Salamanca y a la Mancomunidá Zona de Cantalapiedra y Les Villes.
El so términu municipal ta formáu poles llocalidaes de Aceña de la Fuente y San Morales, ocupa una superficie total de 4,92 km² y según los datos demográficos recoyíos nel padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu, cuenta con una población de habitantes.
Topónimu
Tien el so orixe nuna interpretación popular d'un primitivu Salmorales 'campos con suelu salín'. Esto foi demostráu, nun artículu bien conocíu, por Manuel García Blanco. Na toponimia salmantina repitir el tipu salmoral (asina, por casu, nel pueblu de Salmoral), que foi documentadamente interpretáu como ‘área de suelos salinos': “Salmoral... vien de SAL MŬRIA ‘salmoria, agua salitroso' al traviés del abundancial *SALMURIALE”. La forma zamorana del topn., Salmorial, bien común na toponimia menor, ye fiel al orixe llatín. Llorente añede: “si fuera una creación romance sería *Salmueral, y non Salmoral”. Ye posible, n'efeutu, que los topónimos salmantinos salmoral, salmorales tengan el so orixe na forma salmorial, perdiéndose la –i-, interpretada como epentética y polo tanto de regustu arcaizante y lleonés. Topónimos del tipu Salmorial son bien comunes en Zamora.
El conteníu alto en sales, que tamién produció numberosos topns. del tipu Salinar, Salineros, corresponder con árees de descarga onde'l fluxu dende l'acuíferu hasta la superficie producir por percorríos ascendentes lentos y enllargaos, causando una fuerte mineralización. Tamién nos cantos de les llagunes rexistren acumuladures y migraciones de sales.
Xeografía
El términu municipal atópase estremo pel ríu Tormes, atopándose la mayoría d'este na marxe derecha de dichu río. La mayoría del términu municipal atópase abrazáu pol términu municipal de Aldearrubia, sacante n'atestar Sur, que delimita con Calvarrasa de Abajo. Llindada por dos brazos del ríu Tormes atópase la alquería denomada Aceña de la Fuente. El terrén ta dedicáu na so mayoría a l'agricultura de regadío, siendo'l cultivu principal el maíz, anque tamién esisten plantíos de pataques, remolacha, trigu, y en menor midida cebada y xirasol. Esisten terrenes dedicaos a usu forestal como pequeñes choperas chiscaes por tol términu, y a usu ganaderu, sobremanera na ribera del tormes, onde abonden los fresnos, chopos autóctonos, sauces y omeros, siendo zones de regadío que vencieron (pel momento) al aráu, destinándose a la producción de camperes pa vacunu de carne en réxime estensivu. La mayoría del conceyu ye regáu pola canal de Babilafuente, anque esisten pequeños sectores abastecíos pola canal de Villoria (zona Norte) y pola canal de Villagonzalo (marxe esquierda del términu).
Historia
thumb|Ilesia de San Bartolomé thumb|Cai Traviesa Entá nun tenemos datos del momentu de creación del pueblu de San Morales, pero tou paez indicar que foi creáu na repoblación efectuada polos reis de Llión na Edá Media, quedando integráu nel cuartu de Villoria de la xurisdicción de Salamanca, dientro del Reinu de Llión, denominándose nel sieglu XIII Salmorales. Nun paez probable que se construyera sobre otru asentamientu anterior, anque nun puede refugase. Lo que sí ye seguro ye que la zona ta habitada dende bien antiguu, siquier dende la dómina romana, esistiendo siquier tres yacimientos romanos n'avanzáu estáu de degradación por cuenta de los llabores agrícoles. Paez ser que se trata de zones habitaes villae o simples casae de la dómina altoimperial (sieglos V y VI), anque dalgún d'ellos (El Cenizal), puede datar d'una dómina anterior. Trátase d'asentamientos nes fértiles vegues del ríu tormes.
Constátase la presencia visigoda na zona debíu al afayu de numberoses cayueles visigótiques na zona de Les Bebezones (Huerta). Trátase de cayueles grabaes con númberos y lletres que paecen representar transaiciones comerciales (merca-venta de ceberes o ganáu), cuentes, o inclusive utilizaes como material docente.
Na actualidá esiste una pesquera na Aceña de la Fuente, que la so finalidá yera esviar l'agua escontra'l molín y aprovechar la so fuercia pa la molienda de granos. Nos sieglos XVI y XVII esistieron otros molinos como la denomada Aceña de San Bricio, que los sos restos pueden reparase sobre'l ríu Tormes nel llende Este col términu de Aldearrubia. La Riada de San Policarpo, el 23 de febreru de 1626 fixo importantes estroces nestes obres hidraúlicas.
Esistió un nucleu de población al Norte del actual, conocíu como San Pedro, anque yá alcontráu nel términu de Aldearrubia. Numberoses son les lleendes de que tolos habitantes de San Pedro morrieron por cuenta de una epidemia de peste, sacante dos neñes hermanes, que diendo pidir ayuda a Aldearrubia pa soterrar a los muertos y da-yos comida, foi-yos negada. Dirixir a San Morales, onde los sos vecinos ayudaron a les neñes.
Esiste una única ilesia nel conceyu, so la advocación de San Bartolomé, patrón de la villa. El mesmu santu ye tamién patrón de la cercana llocalidá de Huerta. La lleenda cunta qu'en San Morales había dos imáxenes de San Bartolomé y n'Huerta dos bracos. Los sanmoraleños precisaben un bracu pa cubrir les sos goches y faeles parir, y entós camudaron a los vecinos de Huerta un San Bartolomé por un bracu, y dende entós el patrón mayor de dambes villes ye'l mesmu. Esistió nel términu siquier una ermita, la de San Martín, na zona que güei ye'l merenderu, conocida como la llaguna de San Martín.
La rivalidá cola cercana villa de Aldearrubia (a un quilómetru) ye secular. Del sieglu XVII data'l documentu conocíu como "La Concordia", onde se reconocen los derechos de los dos villes y llégase a un pactu amistosu pa respetar los praos y tierres d'unu y otru pueblu.
Gran parte del términu perteneció, hasta les desamortizaciones de Madoz y Mendizábal a mediaos del sieglu XIX, a la Casa d'Alba y al conventu de Santa Clara de la ciudá de Salamanca. Ello ye qu'en tola contorna de Les Villes, dicha casa nobiliaria nomaba correxidor de xusticia. El señoríu foi asignáu a la Casa d'Alba nel sieglu XVI, dempués de la Guerra de les Comunidaes, pa premiar el sofitu de la noble familia a la causa del rei Carlos I d'España, siendo privada del señoríu la familia Maldonado, qu'encabezara'l movimientu comuñeru en Salamanca, defendiendo los derechos y los fueros frente a un rei que nun falaba español y fuera educáu n'Alemaña.
Finalmente, cola creación de les actuales provincies en 1833, San Morales quedó encuadráu na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa.
Demografía
thumb|Casa consistorial
Biar
[[Ficheru:Biar.png|thumb|310px|Planu esquemáticu de la villa, coles principales víes d'accesu y comunicación.
]]
Biar ye un conceyu de la Comunidá Valenciana, España. Ta asitiáu nel interior de la provincia d'Alicante, na comarca del Alto Vinalopó, a una altitú de 700 msnm. El so términu municipal toma una estensión de 98,17 km² y en 2015 cuntaba con 3.657 habitantes (INE).
Tiense constancia de poblamientu na zona dende dómina prehistórica, anque'l nucleu actual surdió mientres el periodu andalusí. Cola conquista cristiana pasó al Reinu de Valencia en virtú del tratáu d'Almizra y tuvo un importante papel fronterizu nos conflictos col señoríu de Villena y el restu de Castiella. A partir del sieglu XVI empezó un periodu de crisis económica y demográfica que nun se superó hasta mediaos del sieglu XVIII. Yá nel sieglu XX empezar a instalar industries, sobremanera del sector testil y del calzáu y anguaño la economía ta potenciada escontra'l turismu y el sector servicios.
El conceyu caltién un importante conxuntu históricu, compuestu pol so castiellu, la ilesia de l'Asunción, delles ermites y otros edificios, según el conxuntu del so cascu medieval. Conserva, coles mesmes, un ampliu patrimoniu natural, una y bones la metá del so términu municipal correspuende a masa forestal, incluyendo dellos árboles monumentales.
Xeografía física
El nucleu urbanu de Biar atópase nes estribaciones de la Sierra Mariola, arrodiáu d'una serie de montes que formen una especie d'anfiteatru, toes elles con más de 1000 msnm, destacando'l Reconco (1206 m), Penya Tallada (1044 m), Frare (1.042 m), Alt Reó (1015 m), Penya la Blasca (1150 m) y Fenessosa (1210 m). El relieve presenta, por tanto, tres unidad morfolóxiques claramente estremaes: la cañada o vega del ríu Vinalopó, el piedemonte que va dende esta vega hasta les faldes de les sierres y les sierres puramente felicidaes.
La metá de los 98,17 km² del términu tán formaos por masa forestal con grandes pinadas, lo cual constitúi unu de los principales curiosos turísticos de la llocalidá, al amás tar derrotos per dellos senderos, como los PRV-55, PRV-155 y PRV-35. Éstes concéntrense sobremanera nos aveseos del Reconco y la Fontanella, onde tamién aprucen ensame de pequeñes fontes que'l so escasu caudal ye recoyíu en balses pal riego de delles pequeñes güertes.
Llocalidaes Estremeres
Clima
El clima predominante ye mediterraneu con trazos continentales, temperatures non bien caloroses pel branu ya iviernos fríos; pueden reparase delles nevaes al añu, recoyendo hasta 30 cm n'años escepcionales.
Historia
thumb|250px|Vista del [[valle de Biar dende la torre del so castiellu.]] La población del conceyu de Biar data de dómina prehistórica, cobrando pesu demográficu mientres la Edá del Bronce. D'esta dómina queden dellos xacimientos, destacando'l de la Cova del Cantal, el Cabezo de les Gerres y el Cabezo Gordu, amás de dellos enterramientos na zona del castiellu y la Cova Negra. Gran parte de los afayos d'esta dómina caltener nel Muséu Arqueolóxicu Municipal de Villena. Tres la Edá del Bronce, constátase la cayida demográfica común a tola área mientres esti periodu. La población vuelve aumentar en dómina romana, pero hai constancia de qu'esistiera un nucleu de población estable hasta tiempos d'al-Ándalus. La primer mención que se tien de Biar ye un documentu islámicu del sieglu XII onde apaez como una plaza fuerte dependiente de Xàtiva.
Asignáu esti llugar fronterizu a la Corona d'Aragón pol tratáu d'Almizra de marzu de 1244, la fecha que dalgunos consideren como de la so rindición ye la de 1245, ente qu'otros retrasar al 1253. Foi la última ciudá del antiguu Reinu de Valencia que sitió Xaime I, acampando ante les sos puertes mientres 5 meses primero que la ciudá rindir con bones condiciones. En principiu, el rei respetó la presencia, les posesiones y les costumes de la población musulmana, y llindóse a establecer una guarnición, arrendar les rentes reales y cobrar impuestos. Pero la sulevación de los musulmanes (1276-1278) traxo la so espulsión d'esti llugar. En 1280, Pedru III d'Aragón confirmaba les heredaes partíes a la población cristiana nun documentu que se xulgó como una verdadera Carta Puebla del llugar. Xaime I dotar de privilexos, ente ellos el de ser una de les poques villes que dende 1287 tendría votu nes Cortes del Reinu de Valencia. La so función fronteriza como plaza fuerte y aduanera valió-y la lleenda Claudo et Aperio Regnum (cierro y abro el reinu) qu'apaez nel so escudu, xunto a los dos llaves cruciaes, portadores de la mesma simboloxía.
Biar, pola so condición fronteriza col poderosu señoríu de Villena (perteneciente al Reinu de Castiella), constituyía un nucleu crucial nos conflictos castellanu-aragoneses y recibió socesivos privilexos, ente los que destaca la promesa de Pedru IV d'Aragón de nun segregar la villa y el so términu de la Corona. Mientres les Germanías Biar tuvo un papel destacáu como villa revolucionaria, lo que-y valió una multa de 1660 llibres.
Mientres la Guerra de Socesión, Biar caltúvose fiel a Felipe V y debió d'aguantar los ataques de los austracistes. A la so victoria, el primeru dio-y los títulos de "bien noble, lleal y siempres fidelísima". Benejama, Campu de Mirra y Cañada, que yeren orixinalmente alquerías del Iqlim de Medina Bilyana (la Villena musulmana), acabaron pertenecieron al términu de Biar dende'l Tratáu d'Almizra hasta finales del sieglu XVIII, en que se constituyeron como conceyos independientes. Nel Diccionariu de Madoz (1845-1850) apaez la siguiente descripción:
En 1884 ábrese la estación de ferrocarril de la VAY, operando ente Villena y Banyeres de Mariola, serviciu que depués s'estendió hasta Muro d'Alcói nuna direición y Cieza (Rexón de Murcia) na otra. El tren, conocíu popularmente como Chicharra tuvo en circulación hasta 1969 y anguaño'l so trazáu constitúi la Vía verde del Chicharra.
Demografía
La crecedera demográfica de Biar mientres el sieglu XVI tuvo'l so contrapuntu na frenada del XVII, en que s'asocedieron epidemies particularmente intenses como la de 1676-1677. El sieglu XVIII supunxo una fuerte recuperación económica y demográfica, que volvió baxar tres la Guerra Civil, a consecuencia del éxodu rural. Sicasí, l'aumentu de población ye constante dende finales de la década de 1970.
Política
Biar ta gobernada por una corporación local formada por conceyales escoyíos cada cuatro años por sufraxu universal que de la mesma escueyen un alcalde. El censu eleutoral ta compuestu por tolos residentes empadronaos en Biar mayores de 18 años y nacionales d'España y de los otros países miembros de la Xunión Europea. Según lo dispuesto na Llei del Réxime Eleutoral Xeneral, qu'establez el númberu de conceyales elegibles en función de la población del conceyu, la Corporación Municipal de Biar ta formada por 11 conceyales. El Conceyu de Biar ta anguaño presidíu por PSPV-PSOE y consta de 3 conceyales d'esti partíu, 5 del PP, 2 de Compromís y 1 d'EUPV-AC.
Economía
A finales del sieglu XVIII destacaben pola so importancia'l trigu, la vide, la olivar y otros productos de la güerta. El desarrollu de l'alfarería, tantu de folla blanco como coloráu, anició rellaciones comerciales con pueblos vecinos y el Reinu de Murcia. Amás, dellos ceramistes de Biar, los teyeros (popularmente conocíos como castelleros), solíen treslladase a tierres de Castiella o Aragón pa iguar texas.
A mediaos del sieglu XIX caltuvo una orientación agrícola ya industrial asemeyada, destacando puntualmente el cultivu del viñéu (los vinos de Biar tuvieron bien cotizaos nesti periodu). Más apocayá, yá nel sieglu XX, l'actividá industrial centróse nel sector testil y del calzáu, ente que la producción agraria dirixióse cada vez más escontra la comercialización. En 1908 los principales productos agrícoles yeren ceberes, almendres, llegumes, hortolices, centenu, hortolices, aceite, vinu y frutes y na producción industrial destacaben turrón, xuguetes, aguardientes, lloza blanca y texes. Paralela a la última evolución económica producióse una mayor organización de los grupos sociales menos favorecíos por ella. Mientres la Segunda República la FNTT, el sindicatu socialista del campu, cuntaba con una organización (Obrers Agrícoles).
La economía ye güei día eminentemente industrial, anque caltién la ellaboración d'artesanía cerámica, famosa polos sos barnizaos. La superficie cultivada ronda les 4.000 hai (41% del términu) predominando'l olivar, yá que Biar ye'l mayor productor d'aceite de la provincia d'Alicante. El turismu d'interior ta tamién bien potenciáu, y el conceyu cunta con una rede d'albergues, cases rurales y restoranes.
Patrimoniu
thumb|Castiellu de Biar. thumb|Caleyón ensin salida cerca del castiellu. thumb|Santuariu de la Virxe de Gracia. El cascu antiguu de la ciudá ta conformáu por caleyes estreches y empinaes, y nél concéntrense la mayoría de los monumentos.
Monumentos civiles
thumb|Conceyu.
Urbanismu
La crecedera moderna de la ciudá viose bien llindáu, con una crecedera daqué más marcada empobináu al sureste. Esisten, amás, dos barrios daqué alloñaos del cascu urbanu. El de Santa Lucía apaeció a finales del sieglu XIX alredor de la ermita homónima como zona obrera, ente que'l barriu d'El Navarro ye de moderna construcción.
Fiestes y celebraciones
180px|thumb|Efixe de [[la Mahoma nel muséu Festero de Villena.]]
Gastronomía
Los platos más típicos son el arroz con coneyu, los gazpachos y la típica Olleta d'arrós. Son tradicionales, amás en repostería, pastes como les coquetes, los almendrales, rollos de vinu,
Bárzana (parroquia de Tinéu)
Bárzana ye una parroquia del conceyu asturianu de Tinéu. Asitíase al oeste de la capital del conceyu, y puede llegase pela carretera AS-350 y AS-219.
Lo más destacable del pueblu ye'l so monesteriu.
Económicamente abulta la so ganadería siendo la zona onde tán les mayores ganaderíes del conceyu.
Vauciennes (Marne)
Vauciennes ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Flora Uzbekistanica
Flora Uzbekistanica (embrivíu Fl. Uzbekistan) foi un llibru ilustráu con descripciones botániques que foi editáu na XRSS. Espublizóse nel añu 1941.
Palaciu del Príncipe de Mónacu
thumb|300px|Palaciu del Príncipe de Mónacu.
El Palaciu del Príncipe de Mónacu, tamién conocíu como Palaciu Grimaldi o Palaciu Principescu, ye la residencia oficial del Príncipe de Mónacu.
Fundáu en 1191 como una fortaleza xenovesa, mientres la so llarga y de cutiu dramática historia foi bombardeado y asediado por dellos poderes foranos. Dende finales del sieglu XIII, foi la fortaleza de los Grimaldi, familia que se fixo con ella en 1297. Los Grimaldi gobernaron primeramente l'área como señores feudales, y dende el sieglu XVII como príncipes soberanos, pero'l so poder caltener por aciu fráxiles alcuerdos colos sos más grandes y poderosos vecinos.
Asina, mientres los soberanos d'Europa diben construyendo modernos y luxosos palacios n'estilu renacentista o barrocu, la política y el sentíu común demandaron que'l Palaciu de Mónacu fuera fortificáu. Esta carauterística, según la so última fase na historia, fixo del Palaciu unu de los más inusuales d'Europa. Irónicamente, cuando les sos fortificaciones fueron terminaes, a finales del sieglu XVIII, foi tomáu polos franceses, desaposiáu de les sos ayalgues y cayó en cayente, mientres los Grimaldi exiliáronse mientres más de 20 años.
La ocupación permanente del palaciu per parte de la familia Grimaldi ye tamién un fechu inusual, porque a diferencia d'otres cases reales europees, la escasez de territoriu onde construyir en Mónacu conducir a permancer nel mesmu palaciu mientres más de siete siglos. Ente que los Romanov, Borbones, Habsburgu y otres cases reinantes n'Europa construyíen nuevos palacios de cutio, los Grimaldi teníen de contentase con reconstruyir parte del palaciu esistente o añedir dalgún nuevu elementu. Asina, el Palaciu del Príncipe non yá reflexa la historia de Mónacu sinón tamién la d'una familia que celebró en 1997 les sos 700 años de reináu.
Arquiteutura y historia del Palaciu
thumb|250px| Planu del Palaciu: A: Entrada; B, C: Departamentos d'estáu, Doble Loggia, y escaleres en ferradura; D: Capiya; Y:Piscina, F: Torre de Tolos Santos; G: [[Serravelle (topography)|Serravalle; H: Torre del sur; K: Torre central; M: Torre de Santa María. ]] thumb|250px|En [[1890, el Palaciu amuesa un amiestu de fachaes clásiques coles fortificaciones medievales. Debíu al desenvolvimientu de Montecarlu y la crecedera de la flora, esta vista estena nun ye posible anguaño.]]