cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alhambra
Accesu actual
L'actual accesu a la cortil de la Alhambra realizar dende 1988 al traviés de la rede viaria esterior, próxima al actual campusantu, pa esaniciar el tráficu perxudicial polos accesos tradicionales.
Descripción de los edificios
thumb|center|600px|Planu de la Alhambra.
thumb|right|300px|Vista esterior de la Alcazaba de la Alhambra dende'l norte. A la derecha llevántase la torre de la Vela, a la so izquierda más baxes estrémase la torre d'Armes y a la izquierda destaca poles sos dimensiones la torre del Homenaxe y delantre d'ella la torre del Cubu.
Alcazaba
300px|thumb|Vista en primer planu de la [[barbacana y muralla de la Alcazaba, por detrás la torre d'armes y al fondu torre de la Vela.]]
La alcazaba ye la cortil asitiada na parte más occidental del cuetu de Sabika, constituyía la zona militar, centru de la defensa y vixilancia de la cortil y collo foi la parte de construcción más antigua de la Alhambra. Les primeres edificaciones hispanomusulmanes realizaes corresponder cola dómina califal, nel sieglu XI, ampliándose les mesmes al convertise Granada en capital d'unu de los reinos de Taifas. Con Muhammad I, primer rei nazarí de Granada, reconstruyóse y amplió esta fortaleza, reforzáronse los sos murios y llevantáronse les principales torres. El so socesor Muhammad II terminó les obres de reconstrucción de la alcazaba. Con anterioridá a la edificación de los palacios nazaries, esta área compartía tamién una función d'agospiamientu real. La alcazaba tien una forma trapezoidal, los sos elementos principales son: Terraza de la Torre del Cubu. Torre semicircular, construyida alredor de 1586, sobre una puerta islámica, foi balerada nel sieglu XX. Anguaño constitúi una terraza de privilexu pa la contemplación del valle del Darro y el Albaicín.
Nel centru de la alcazaba atópase'l barriu castrense, onde se topen los restos de los murios de les cases qu'ocupaben esti llugar.
Palacios nazaríes
Mexuar --
Palaciu de Comares --
Palaciu de los lleones --
Habitaciones del Emperador -- ]] thumb|280px|Pañu d'azulexos del Mexuar, nel que se combina la téunica y estilu nazarí cola simboloxía cristiana, que representa l'águila bicéfala de la monarquía castellana. Los palacios nazaríes son el conxuntu formáu pol Palaciu de Comares, construyíu de primeres, y el Palaciu de los Lleones. Cronológicamente fueron llevantaos dempués de la alcazaba, el generalife y el Partal, siendo la so construcción del primer terciu del sieglu XIV. Constituyía la sede de les funciones alministratives, de la corte, protocolu y retiru y esfrute priváu. Al baxar les escaleres d'accesu, van atopándose les siguientes dependencies:
Mexuar
El so nome provién del términu árabe Maswar, llugar onde s'axuntaba la Sura (Conseyu de Ministros). La estancia sufrió numberosos tresformamientos. Tuvo De pertenecer a una estructura anterior al Palaciu de Comares y al d'El Lleones, y probablemente al construyíu por Isma'il I (1314-1325).
Ye la sala más antigua. En dómina andalusí sirvía de sala d'audiencia y xusticia pa casos importantes. Tenía una cámara elevada zarrada por celosías onde se sentaba'l sultán a escuchar ensin ser vistu. Nun esistíen les ventanes llaterales. Tenía'l techu abiertu na so parte central. Al fondu atopa una pequeña habitación, que sirvía d'oratoriu, dende onde s'acolumbra'l Albaicín, atópase empobináu de forma distinta a la muralla, pa cumplir la so función relixosa. En tiempos cristianos utilizóse como capiya.
La decoración ye el resultáu d'ensame d'intervenciones ente'l sieglu XVI y el sieglu XX, na que destaquen les columnes y capiteles carauterísticos de l'arquiteutura nazarí. Nos paños d'azulexos que decoren el so parés combinen pieces d'orixe nazarí con intervenciones y pieces cristianes. De siguío del Mexuar aportar a un patiu con fonte nel centru y una cámara a la izquierda, denomináu patiu del Mexuar.
Patiu del Mexuar y Cuartu Doráu
Nun se conoz con certidume'l destín dau a esta zona en dómina andalusí. Si conozse que s'afixo como habitación pa Isabel de Portugal, pa la so estancia na Alhambra, anque nunca llegó a ocupala. Na fachada del cuartu destaquen los capiteles del so arcu d'entrada. Dientro del cuartu sobresal la cubrición, en madera de cedru, y decoración de piñes y conches, con armadura de cuatro faldones. So él, ventanes zarraes con celosías. Dos portaes rectangulares bordiaes de cenefa de cerámica. La estancia ta decorada con pintures gótiques y escudos y emblemes de los Reis Católicos. Al cruciar el patiu del Cuartu Doráu aportar a la fachada del palaciu de Comares.
Palaciu de Comares
La fachada del palaciu foi alzada por mandatu del Mohamed V, siendo inaugurada en 1370, ye una fachada interior qu'antemana la majestuosidad del interior del palaciu.
Patiu del Banzáu o de los Arrayanes
Ye la cortil central de Palaciu de Comares. A entrambos llaos del banzáu, qu'ocupa gran parte del patiu, atópense llantaos los arrayanes que dan nome a esti patiu. Nel mesmu puédese atopar una de les temes ambientales de la Alhambra: la presencia de l'agua. Y non yá actuando como tal, esto ye, agua, sinón tamién como espeyu. Precisamente nesta banzáu reflexa la pimpana Torre de Comares. Nun estremu hai una galería a lo ancho del patiu y nos sos estremos, alcobes de conxusta. Dende la galería entrar na antecámara llamada:
Sala de la Barca
thumb|Vista del denomináu patiu de los arrayanes, del banzáu o de Comares, no fondero contémplase'l torrexón de Comares.
Dende la galería norte del Patiu de los Arrayanes y al traviés d'un arcu apuntáu de mocárabes, aportamos a la sala de la Barca, llamada asina yá que presenta riques yeserías col escudu nazarí y dientro d'él, la pallabra «Bendición», que n'árabe se diz "Baraca", y que los castellanos escucharon como "Barca"; otra esplicación podría ser que'l nome provién por tener un artesonado magníficamente ensamblado en forma de cascu de barcu invertíu. Esta sala, de forma rectangular de 24 metros por 4,35, paez ser que yera más pequeña nun principiu, y la so ampliación foi realizada por Mohamed V. Nesta sala esistió una bóveda semicilíndrica que foi destruyida pol fueu de la quema de 1890, sustituyida por una reproducción d'aquella que foi totalmente terminada en 1964. Los murios presenten les yeserías col escudu nazarí y la pallabra «Bendición» y el lema de la dinastía «nun hai vencedor más que dios».
La sala atópase arrodiada por un zócalo en que los sos estremos atopamos alcobes con zócalos d'azulexos, que revisten les columnes que suxeten arcos peraltados y festoneados de mocárabes y pechinas. Dende equí apuértase al Torrexón de Comares, presidíu pol Salón de los Embaxadores.
miniaturadeimagen|La Torre de Comares al anochecer vista dende'l paséu del Padre Manjón
Torre de Comares, Salón de Comares o Salón de los Embaxadores
Nel patiu de los Arrayanes destaca n'unu de los sos estremos el pimpanu torrexón de Comares; aportar a él pola sala de la Barca. El salón de Comares ye la estancia más amplia y alzada de tol palaciu, y ocupa l'interior de la Torre de Comares, apoderando cola so vista'l valle del Darro. La so construcción data del segundu terciu del sieglu XIV, siendo sultán nazarí de Granada, Yusuf I, anque probablemente nun viera terminada la obra qu'ordenó construyir y afatar ricamente, yá que diverses inscripciones atribúin la so autoría al so fíu Mohamed V. La so función principal yera celebrar les audiencies privaes del sultán.
Presenta planta cuadrada de 11 metros de llau y 18 d'altor, orixinalmente el suelu yera de mármol y anguaño cerámicu. Nel centru de la sala puede reparase un cuadráu col nome de Alá escritu sobre azulexos.
Ye un llugar con un conteníu poético bien ricu. Podemos atopar distintes composiciones, allabancies a Dios y al emir y tamién dellos fragmentos del Corán. Cada centímetru de la paré ta cubiertu por dalgún elementu decorativu. left|thumb|Vista del salón de Comares o d'Embaxadores, nel que se reparen los vanos o alcobes abiertos en cada unu de los llaos del salón.
Nos llaterales del salón hai 9 alcobes, trés per caúnu de los llaos del salón, correspondiendo l'alcoba central del llau norte al sultán; tamién s'abrir una serie de ventanes zarraes d'antiguo por celosías de madera y vidreres de colores llamaes cumarias, (d'ende'l nome de comares). Toles parés tán cubiertes de yeserías con motivos de conches, flores, estrelles, escritures. Sala policromada: oru nel relieve, colores claros no fondo. Zócalo decoráu con azulexos. El suelu orixinal yera de cerámica vidrada en blancu y azul con escudus d'armes como motivos ornamentales.
Les parés tán, amás, decoraes con versículos coránicos y poemes realizaos en yesería, lo que tenía de faer d'esta sala nos sos oríxenes, xunto cola decoración que nun nos llegó, colos sos xuegos de lluz y el so ambiente cortesano, una de les sales palaciegues más impresionantes del mundu islámicu. La calefacción yera de braseros y el llume con llámpares d'aceite.
Unu de los aspeutos más atrayentes del Salón de los Embaxadores ye'l so techu, de forma cúbica. Nél representen los siete cielos de la cultura musulmana, asitiaos unu enriba d'otru. El Corán diz que sobre ellos ta'l tronu de Dios; tol techu ta llenu d'estrelles, en total son cientu cinco. thumb|Patiu de los Arrayanes.
El techu ye una representación del Universu, quiciabes una de les meyores representaciones de la Edá Media. Realizáu en madera de cedru con incrustaciones de maderes de distintos colores, representa estrelles superpuestes que formen distintos niveles. Nel centru, no más elevao ta'l Escabel (عرش) sobre'l que s'establez Dios-Alláh según los rellatos coránicos. Dende ésti van repitiendo les figures xeométriques qu'estremen el techu en siete espacios, que representen los siete cielos que baxen consecutivamente hasta esti mundu: el 7 ye unu de los númberos simbólicos por excelencia. Ente toos ellos configuren el Tronu (كرس), que ye'l símbolu de la creación entera. Esti usu simbólicu de cosmoloxía coránica –con tantes alusiones al Escabel, el Tronu, al Rei que s'asitia sobre él– tien una clara intención de legitimar al soberanu como representante (ẖalīfa, d'onde vien califa) de Dios na tierra. El fechu de que'l salón fora'l salón del tronu, que taba asitiáu nel so centru, xusto debaxo del escabel divín, ye una clara referencia a esto. Pero la simboloxía de la sala nun acaba ende: les 4 diagonales del Techu de Comares representen los cuatro ríos del Paraísu y el Árbol del Mundu (o Axis Mundi), que teniendo los sos raigaños nel Escabel espandir por tol Universu. La so simboloxía inda sigue: les alcobes, nueve presentes (trés en cada muriu) más trés omitíes pa dexar el pasu a la sala de la baraka, son una referencia a los dolce cases zodiacales, en correspondencia col papel de séptimu cielu qu'ocupa esi altor.
Palaciu de los lleones
Nun estremu del llau esquierdu del patiu de los arrayanes, un pequeñu arcu sirve d'ingresu a un pasadizo pol que se llega a la zona privada del monarca, el Harén (Haram significa llugar priváu), el denomináu palaciu de los Lleones.
El palaciu de los Lleones foi mandáu construyir por Muhammad V como residencia del sultán, supón un exemplu d'integración d'arquiteutura y agua, na qu'esta se parte dende la fonte de los lleones asitiáu nel patiu escontra tol palaciu. El palaciu s'estructura a partir del patiu, alredor del cual distribúyense les distintes estancies. Alredor, les alcobes, sales privaes del sultán y esposes con pisu altu abiertu, ensin ventanes que miren al esterior, pero con xardín interior como correspuende a la idea musulmana del paraísu. De caúna de los cuatro sales flúi un regueru que va al centru: Los cuatro ríos del Paraísu descritos nel Corán.
Sala de los mocárabes
Llámase asina pola bóveda de mocárabes que la cubrir. La de güei ye del sieglu XVII. Murios con llabor de yesería, inscripciones relixoses y escudu de la dinastía Nazarí.
Patiu de los Lleones
thumb|El Patiu de los Lleones.
Empezóse la so construcción en 1377, por deséu de Mohamed V, fíu de Yusuf I, siendo la so alarife mayor Abén Cecid, concluyéndose trece años dempués. Los hispanomusulmanes de Granada, antes de llamar al Patiu de los Lleones Sahan al-Osud, facer cola denominación d'A el-Haram. De planta llixeramente trapezoidal, el llau oriental ye mayor que'l de poniente (el de la sala de Mocárabes), la llongura del conxuntu 219 pies, incluyendo les sales de Mocárabes y Reyes ye igual al triple del anchu del Patiu nel so llau menor o de poniente (73 pies).
Atópase arrodiáu por una espodada galería con 124 columnes de mármol blancu de Macael (Almería), que se presenten aisllaes y arrexuntaes en xunto de dos, trés, y hasta cuatro nes esquines, sofitando, o bien solu encontiando, les arcaes de filigrana, siendo simétricos los llaos mayor y asimétricu los menores, de los qu'avancen sendo pabellones escontra'l patiu, en que la so interseición d'exes tresversales y llonxitudinal allúgase la fonte colos dolce lleones que-y da nome.
Fonte de los Lleones
Tien una de les escases escultures d'animales del arte islámico pos, basándose nes suras 15, 29 y 38, 72 del Corán, refiértase representar cualesquier ser animáu.
Cirsium oleraceum
thumb|Cirsium oleraceum en [[Carl Axel Magnus Lindman, Bilder ur Nordens Flora, 1917-1928]] Cirsium oleraceum ye una planta fanerógama de la familia Asteraceae nativa d'Europa oriental y Asia, onde crez en terrenes húmedos de tierres baxes.
Alhambra
Fonte de los Lleones
Los últimos datos consiguíos gracies a la restauración de los lleones y la taza de la fonte pudieron indicar que, tantu'l lleones como la taza, daten del sieglu XIV y de la mesma procedencia y material (mármol de Macael, Almería) siendo fabricada la fonte nel so conxuntu, tantu lleones como taza, coles mesmes. Esti descubrimientu vien rectificar les informaciones qu'indicaben la procedencia de los lleones d'un palaciu, anterior a la Alhambra, perteneciente al primera visir de la dinastía zirí Samuel Ibn Nagrella. De la mesma, púdose afayar tres tipología de lleones sobre la base de los sos elementos formales diferenciadores. Caúna conformar un grupu de cuatro león con similitud dos a dos nes sos traces: ñariz, pelame de la melena, fauces y posición y relieve de la cola.
Cirsium oleraceum
Descripción
Ye una planta yerbácea qu'algama 1,5 metros d'altor con tarmu pocu ramificáu y fueyes con cantos espinosos. Les flores tubulares producir en trupos capítulos terminales d'hasta 4 cm de diámetru, son de color mariellu claru o rosa tiñíu.
Alhambra
Fonte de los Lleones
thumb|Fonte de los Lleones.
Cirsium oleraceum
Propiedaes
Los tarmos mozos cultívense como alimentu en Xapón y la India.
Alhambra
Fonte de los Lleones
La fonte de los lleones tien diverses significaciones o simboloxíes, nenguna d'elles acotaes. Per una parte los dolce lleones tienen una simbolización astrolóxica, cada lleón alude a un signu zodiacal. Por otra, tien una significación política o maxestática que ta rellacionada col templu del rei Salomón (yá que hai una inscripción na fonte referida a esti) y el mar de bronce del mesmu templu. Por postrera y la más importante, alude a un símbolu paradisiacu refiriéndose asina a la fonte, orixinaria de la vida y los 4 ríos del Paraísu coránicu. Pero lo que sí se puede dicir, ye que la fonte como tal ye una alegoría del poder que mora nel sultán.
Cirsium oleraceum
Taxonomía
Cirsium oleraceum describióse por Carlos Linneo en Species Plantarum, vol. 2, p. 826 en 1753 como Cnicus oleraceus y atribuyíu al xéneru Cirsium por Giovanni Antonio Scopoli y espublizóse en Flora Carniolica, Editio Secunda, 2, p. 128 en 1772. Cirsium: nome xenéricu que deriva de la pallabra llatina cirsĭŏn, -ĭi —del griegu χιρσός, -ον, varices— vocablu qu'usa Pliniu'l Vieyu (Naturalis Historia, 27, 61) pa identificar un cardu que s'utiliza pal tratamientu d'esti tipu de dolencia. Nos tiempos modernos, el botánicu francés Tournefort (1656 - 1708) derivó'l nome Cirsium.
Alhambra
Sala de los Abencerrajes
Esta sala foi alcoba del sultán. Al ser cuartu priváu nun hai ventanes al esterior. Los murios tán ricamente decoraos. El estuco y los colores son orixinales. El zócalo d'azulexos ye del sieglu XVI, de la fábrica d'azulexos sevillana. La cúpula ta decorada con mocárabes; nel suelu, nel centru, una fuentecilla sirvía pa reflexar la cúpula de mocárabes, qu'al tar ricamente decorada, consiguía una lluz encantador y máxico, pos al entrar pela parte cimera diba camudando según les distintes hores del día.
Cirsium oleraceum
Taxonomía
oleraceum: epítetu llatín que significa "herbal".
Alhambra
Sala de los Abencerrajes
thumb|Bóveda de mocábares na Sala de los Reis.
Sala de los Reyes
Ocupa tol llau oriental del patiu. Llamáu asina pola pintura qu'ocupa la bóveda del cuartu central. Ye la sala más llarga del Harén, estremada en trés cuartos iguales y dos pequeños que pudieren ser armarios, pol so allugamientu y falta de llume. Probablemente destinada a fiestes familiares. Na bóveda del centru, les pintures representen a los diez primeros reis de Granada dende la fundación del reinu, unu d'ellos con barba colorada que puede ser Mohamed ben Nazar llamáu Al-Hamar el Colloráu, fundador de la dinastía Nazarí. Nes bóvedes llaterales hai pintures que representen caballeros y dames, realizaes a fines del sieglu XIV. Hubo un intercambiu artísticu en tiempos de Pedru I de Castiella quien solicitó ayuda al rei de Granada pa restaurar los Reales Alcázares de Sevilla. Les pintures lleven una téunica bien aballadora:
La división interna de la sala ta realizada por aciu arcos d'atayu, cortando la estancia de forma perpendicular. Estos arcos amuesen el so intradós apinaos de mocárabes y los sos panales tán cubiertos por yeserías, nos qu'apaecen símbolos nazaríes y tamién cristianos. L'apariencia conxunta de la sala colos sos arcos decoraos puede recordar dalgún modelu de mezquita almohade.
thumb|Bóveda de [[mocárabes de la Sala de los dos Hermanes.]]
Sala de les Dos Hermanes
La sala del Patiu de los Lleones pel llau opuestu a la Sala de los Abencerrajes. Pásase una puerta orixinal de taracea, una de les más belles del palaciu, anguaño calteníes nel Muséu de la Alhambra. El nome de Dos Hermanes vien de los dos lloses de mármol blanco qu'hai nel suelu a entrambos llaos de la fonte central, esautamente iguales en tamañu, color y pesu. Tien un mirador sobre la ciudá y comunicación direuta colos baños.
Esta sala, al igual que tola Alhambra, tien poemes escritos nes parés. Nesta sala puede lleese unu que diz:
En cada cuartu del harén hai dos puertecillas: una da al harén altu, otra ye un retrete. Nun hai cocines. Emplegaben el anafe o cocinaben fora.
Sala de los ajimeces y mirador de Daraxa o Lindaraja
thumb|Mirador de Lin-dar-Aixa. Al fondu de la sala anterior ta'l Balcón de Lin-dar-Aixa. Daba al valle del ríu Darro y víase de lloñe la ciudá. La construcción del Pabellón de Carlos V ataya agora la vista, por eso construyó'l Xardín de Lindaraja, italianu, con fonte renacentista y taza de mármol árabe. Nel mirador de Lindaraja, puede lleese el siguiente poema: "Yo soi d'esti xardín el güeyu frescu" (...) "Nel mio, a Granada ve, dende'l so tronu"
Habitaciones del Emperador
Col nome de habitaciones del Emperador, conócense los seis aposentos, que fueron construyíos mientres el reináu de Carlos I, ente 1528 y 1537 y que configuren el patiu de Lindaraja, escontra un llau y el Patiu de la Rexa, escontra l'otru.
==== Cuartu del emperador Construyíu por que'l rei Carlos habitara equí mientres taba en Granada, nel so viaxe de bodes. Nel cuartu siguiente a ésti hai una placa de mármol en memoria del escritor Washington Irving que moró nesta parte de la cortil, mientres escribía les sos Cuentos de la Alhambra, en 1829.
El peinador de reinar
Torre andalusí llamada de Abul-Hachach, usada pol sultán pa recréu y meditación. Tres la conquista cristiana foi reformáu. La planta cimera pudo sirvir como tocador real y podría ser utilizáu pola reina Isabel de Farnesio. La so estructura tien influyencies romanes pola presencia del mirador cola galería porticada y la so decoración pictórica.
Patiu de la rexa o de los cipreses
Aportar a esti patiu dende la postrera de l'habitaciones de Carlos V, la so construcción data de tiempos de Carlos V, al construyise les habitaciones del emperador.
El partal
Debe'l so nome a la voz árabe que significa pórticu, y refierse a los restos de la residencia del Sultán Yusuf III, el más septentrional de los Palacios Nazaríes.
Baños
La xoya de la casa musulmana. El bañu pal musulmán ye una obligación relixosa. La construcción ye copia de les termes romanes. Tienen trés sales:
Palaciu de Carlos V
thumb|upright|Fachada sur del [[Palaciu de Carlos V, diseñáu por Pedro Machuca.]] Llamáu asina por ser construyíu nel so entamu como residencia del emperador Carlos, anque nun conste que llegara a habitar nél en momentu dalgunu. Ta asitiáu xunto al Palaciu nazarí de Comares, lo que supón un gran contraste cola arquiteutura islámica de la redolada. Presenta planta cuadrada con patiu interior circular y foi diseñáu por Pedro Machuca. Sospriende pel añu de construcción (1527), dómina bien temprana pa les sos carauterístiques, que lo encuadren dientro del manierismu: columnes dóriques nel primer pisu, xóniques nel segundu, y frisu con cabeces de toru (bucráneos) de tradición grecorromana. En dellos aspeutos, repite o antemana ciertes soluciones arquiteutóniques del manierismu n'Italia, lo que s'esplica pola estancia de Machuca en dichu país y pola so habilidá pa desenvolver con maxín propiu ciertes traces del incipiente estilu manierista. La construcción viose atayada nel sieglu XVII, hasta'l so finalización nel sieglu XX.
La so fachada ye totalmente renacentista. El primer cuerpu ye d'estilu toscanu con almohadillado. El segundu tien elementos decorativos propios del barrocu. Sobre la puerta principal, atópense dos estatues alaes de muyer reclinadas nel frontón. Enriba, 3 medallones enmarcaos en mármol verde resalten contra la piedra. Nos llaterales, represéntense escenes de Hércules. Los aniellos de fierro de la parte baxa son puramente decorativos, siguiendo la moda vixente en Florencia y Siena nel momentu de la construcción. thumb|center|600px|Vista panorámica del interior del Palaciu de Carlos V.
Conventu de San Francisco
Ye l'actual Parador de Turismu. Foi casa noble andalusí. Dempués de la conquista donar a los franciscanos siendo asina'l primer conventu de Granada. Patiu andalusí bien calteníu, con mocárabes, balcón zarráu con celosías y barcal.
Secanu o Alhambra alta
Ta estudiándose anguaño con escavaciones. Barriu del pueblu andalusí y de nobles. Ruines del Palaciu de los Abencerrajes. Torre de l'Agua, per onde entra na cortil l'Acequia Real.
Torre de los Siete Suelos
Solo atopáronse cuatro, (so los sos pies). Famosa por apaecer en delles de les aventures de los Cuentos de la Alhambra, de Washington Irving, ambientadas nella. La lleenda diz que Boabdil abandonó'l palaciu dende esti local.
Generalife
El Generalife, el Yannat al-arif en tiempos nazaríes, ye la villa con xardinos utilizada polos reis musulmanes de Granada como llugar de retiru y descansu. La parte más importante ta constituyida polos sos xardinos, foi concebida como villa rural, onde xardinos ornamentales, güertos y arquiteutura integrábense, nes proximidaes de la Alhambra. Foi declaráu Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco.
Empecipióse la so construcción mientres los sieglos XII y XIV y foi tresformáu por Abu I-Walid Isma'il. Ye d'estilu hispanomusulmán nazarí y ta asitiáu nel llau septentrional de la Alhambra. Cerca del Generalife, y rellacionaos con él, atópense diverses construcciones de dómina nazarí, como Los Albercones, los restos del palaciu de Dar al-Arusa, la Banzáu Rotu y la Siella del Moru.
Inscripciones
thumb|L'árbol de la vida.
Esisten unes 10 000 inscripciones na Alhambra, la mayoría d'elles poemes, sentencies, testos del Corán y xaculatories. Toes son en árabe clásicu y munches correspuenden a los poetes de la Corte de Yusuf I nel sieglu XIV. Los aposentos del rei nazarí nel palaciu de Comares son los que tienen un númberu mayor de testos, 3116, el 35 % del total, recoyíu nel Corpus Epigráfico de la Alhambra, impresu pol CSIC; estos podíen ser orixinalmente compuestos pa la ocasión o escritos con anterioridá. Ibn al-Zayab, Ibn al-Jatib y Ibn Zamrak son los autores de la mayor parte d'ellos. Los trés escritores formaben el gruesu de los poetes de la corte de Yusuf I.
La Alhambra y la cultura popular
thumb|upright|Alhambra, [[Adolf Seel, 1886.]]
Lliteratura
miniaturadeimagen|Estatua de Washington Irving nos xardinos de la Alhambra. Inspiró a autores como:
Otros personaxes venceyaos a la Alhambra
thumb|center|700px|Vista panorámica de La Alhambra al atapecer, na que s'estrema de derecha a izquierda, la torre de la Vela, la torre de les Armes, la torre del Homenaxe, la torre del Cubu, el palaciu de Carlos V, la torre de Comares y el peinador de la Reina.
Engente
Engente ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Genera, species et synonyma Candolleana
Genera, species et synonyma Candolleana, (embrivíu Gen. Sp. Synon. Cand.), ye un llibru ilustráu con descripciones botániques que foi editáu pol botánicu alemán, Heinrich Wilhelm Buek. Foi publicáu en 4 partes nos años 1870 - 1874, col nome de Genera, species et synonyma Candolleana: alphabetico ordine disposita, seu Index generalis et specialis ad A.P. Decandolle, Prodromum systematis naturalis regni vegetabilis.
PSR B1906-59
PSR B1906-59 (PSR J1910-59) ye una sistema binariu compuestu por un púlsar, PSR J1911-5958A, y una nana blanca, COM J1911-5958A. Ta asitiáu na constelación del Pavu en direición al cúmulu globular NGC 6752. Primeramente pensóse qu'esti sistema taba acomuñáu con dichu cúmulu, pero posteriores estudios tienden a refugar que sía asina. La so distancia respeutu al Sistema Solar ye de 3,1 ± 0,7 kilopársecs, lo qu'equival a unos 10.100 años lluz.
Nana blanca
La nana blanca del sistema tien magnitú aparente +22,03. Tien un nucleu d'heliu y ye una nana blanca de baxa masa. Tien una temperatura efectivo de 10.090 ± 125 K y una gravedá superficial log g = 6,44 cm/s². A partir de la so temperatura, envaloróse la so tipu espectral como DA5. Utilizando rellaciones radio/masa apropiáu pa nanes blanques d'heliu de baxa masa, deduciéronse la so masa (0,18 ± 0,02 mases solares) y el so radiu (0,043 ± 0,009 radios solares).
Púlsar
El púlsar, afayáu en 2001, tien un periodu de 3,266182 milisegundos. La rellación de mases q ente'l púlsar y el so acompañante ye de 7,36, lo que dexa envalorar la masa del primeru, igual a 1,40 mases solares. El periodu orbital del sistema ye de 20 hores y la órbita ye desaxeradamente circular (y < 10-5).
Clelia Durazzo Grimaldi
Biografía
Yera la fía de Giacomo Filippo Durazzo y Maddalena Pallavicini. El so padre yera un miembru d'una de les families Xenoveses más pernomaes y más aristocrátiques, según un naturalista y un bibliófilu notables por derechu propiu. Dempués de la so unión a Giuseppe Grimaldi de la casa de Grimaldi, dedicar al estudiu de la botánica, y en 1794 estableció un xardín botánicu priváu, Giardino botanico Clelia Durazzo Grimaldien los terrenes xunto a la so residencia, Villa Durazzo-Pallavicini. Ella tamién recoyó unos especímenes de 5.000 plantes na so yerbariu, donáu darréu al "Civico Muséu Doria di Storia Naturale di Genova".
Struer
Struer ye la capital y principal llocalidá del conceyu homónimu, na rexón de Xutlandia Central, Dinamarca. En 2013 tien una población de 10.427 habitantes.
Alcontrar en partir suroeste de la badea de Venø, nel Limfjord. Tien el mayor puertu deportivu del fiordu, que ye bien visitáu por turistes principalmente mientres el branu, y el segundu mayor puertu comercial, tres Aalborg. Ye la sede de Bang & Olufsen, la única compañía danesa d'aparatos audiovisuales.
Historia
Nun se sabe con certidume'l significáu del nome de la ciudá. La primer vegada que se noma ye en 1552. Nos sos oríxenes foi un llugar de camín na ruta escontra'l distritu de Thy. Dende'l sieglu XVII empezó a funcionar como puertu de la ciudá de Holstebro nel Limfjord.
A partir de 1825, cola apertura de la canal de Thyborøn, que comunicó al fiordu col Mar del Norte, Struer cobró mayor importancia y creció hasta convertise nel segundu puertu del Limfjord, namái por detrás de Aalborg. En 1865 Struer quedó coneutada per ferrocarril con Skive, y pocu dempués convirtióse nun nuedu ferroviariu, al enllazase con Holstebro y Thisted. Struer pasó a convertise nuna llocalidá urbana, anque'l so puertu yera propiedá de Holstebro.
En 1917 dióse-y l'estatus de ciudá comercial (købstad) y dende 1919 el puertu foi alministráu de manera conxunta con Holstebro. Mientres el sieglu XX, Struer convertir nuna importante ciudá industrial y comercial de la rexón, al empar que creció constantemente hasta la década de 1970, cuando degoló los 10.000 habitantes. Dende entós la crecedera enllancóse. A principios del sieglu XXI, en Struer sigue teniendo un pesu importante'l sector industrial, más que na media de les ciudaes daneses.
En 1970 Struer convertir en capital del conceyu homónimu. Esti conceyu fundir en 2007 con Thyholm, pero caltuvo'l nome y la so capital.
Hermanamientos
Struer tien les siguientes llocalidaes hermanes:
Atolón d'Ailinginae
Ailinginae (en marxalés Aelōn̄in Ae, [ɑ̯ɑ͡æe̯elʲe͡ɤŋɯ͡inʲ-ɑ̯ɑ͡æɛ̯ɛɛ̯] ) ye un atolón de coral despobláu de 25 islles nel Océanu Pacíficu, nel estremu norte de la cadena Ralik de les Islles Márxal. La superficie terrestre ye de namás 2,8 km² pero enzarra una llaguna de 105,96 km². Atópase aproximao a 13 km al oeste del atolón de Rongelap. El paisaxe ye baxu, algamando los 3 m sobre'l nivel del mar. Hai dos pasos d'entrada a la llaguna llamaos Mogiri y Eniibukku.
La temperatura media d'estes islles ronda los 27 ºC pel día y más cálida pela nueche. La temporada d'agua ye de setiembre a payares.
La cobertoria vexetal compónse de matorrales, pación y delles mates de la especie arbórea Casuarina.
Historia
El 1 de xineru de 1528, el navegante español Álvaro de Saavedra avistó l'atolón per primer vegada. Y xunto col atolón d'Utirik y l'atolón de Rongelap apellidóles toes xuntes como Islles de los Reis Magos, por mor de la proximidá de la Epifanía.
Sanchotello
Sanchotello ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Llión. Intégrase dientro de la contorna de la Sierra de Béjar. Pertenez al partíu xudicial de Béjar y a les mancomunidaes Banzáu de Béjar y Ruta de la Plata.
Atolón d'Ailinginae
Historia
L'Imperiu d'Alemaña tomó l'atolón xunto col restu de les Islles Márxal en 1884. Depués de la Primer Guerra Mundial, les islles quedaron baxo'l mandatu del imperiu del Xapón. Tres el final de la Segunda Guerra Mundial, quedó al control d'Estaos Xuníos como parte del Territoriu en fideicomisu de les islles del Pacíficu hasta la so independiencia en 1986.
Sanchotello
El so términu municipal ta formáu por un solu nucleu de población, ocupa una superficie total de 14,03 km² y según los datos demográficos recoyíos nel padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu, cuenta con una población de habitantes.
Atolón d'Ailinginae
Historia
Dende l'añu 1954 los pocos habitantes que vivíen nel atolón d'Ailinginae foron evacuaos polos temores nucleares nel cercanu atolón de Bikini pola preba de Castle Bravo.
Sanchotello
Historia
La so fundación puede datase nes repoblaciones medievales, pasando a formar parte, tres la muerte d'Alfonsu VII de Llión, del conceyu castellanu d'Ávila. Tres la creación, en 1209, de la Comunidá de Villa y Tierra de Béjar, Sanchotello pasó a formar parte de la mesma.
Como parte de la comunidá bejarana, tres la perda del votu en Cortes de Béjar y el so pasu a depender de Salamanca nesi aspeutu a partir de 1425, fechu favorecíu pol pasu de Béjar y el so territoriu a manes de los Zúñiga en 1391, Sanchotello pasó a formar parte del Reinu de Llión, nel que se caltuvo nes divisiones territoriales de Floridablanca en 1785 y finalmente na de 1833 en que se crean les actuales provincies, quedando integráu Sanchotello na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa.
Épagne
Épagne ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Montrevel (Isère)
Montrevel ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Década del 1620
La Década de 1620 foi la que trescurrió ente'l 1 de xineru de 1620 y el 31 d'avientu de 1629.
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Tabla añal ( Sieglu XVI - Sieglu XVII - Sieglu XVIII)
Haakon Magnus de Noruega
Haakon Magnus, ye'l príncipe herederu de Noruega. Ye'l segundu fíu del rei Harald V y de la reina Sonia de Noruega.
Nacencia
Haakon nació en 20 de xunetu de 1973 nel hospital Riskshospitalet d'Oslu. Trés díes depués anuncióse'l so nome: Haakon Magnus.
Bautismu
Los sos padrinos fueron el rei Olaf V (el so güelu paternu), el rei Carlos XVI Gustavo de Suecia y la reina Margarita II de Dinamarca.
Llei Sálica
Nel momentu de nacer en Noruega taba vixente la Llei Sálica; ésta foi suprimida na constitución pola primogenitura en 1990, polo que l'únicu cambéu foi que la so hermana mayor, la princesa Marta Luisa de Noruega, tien derechu a heredar el tronu, pero siempres tres Haakon Magnus y los sos fíos. Anguaño ye herederu'l primoxénitu, pero la llei nun tien calter retroactivu.
Educación
En llinia col deséu de los sos padres pa una educación más natural, Haakon y la so hermana asistieron a colexos públicos. Como'l so padre, él cursó'l primer añu escolar nel colexu de Smestad, onde entró en 1980. Foi al colexu secundariu cristianu del Gymnasium en 1992.
Nel añu 2002 estudió en Londres Economía y Ciencia Polítiques.
Fíos
Per otra parte, convive col matrimoniu'l fíu que Mette Marit tuvo de soltera, Marius Borg Høiby, que nun ta na llinia de socesión nin tien títulu dalgunu.
Distinciones honorífiques
80px|right|thumb|Monograma.
Cirsium palustre
thumb|Inflorescencia. miniaturadeimagen Cirsium palustre ye una especie de planta fanerógama perteneciente a la familia Asteraceae. Ye nativa d'Europa, anque se naturalizó en nueva Zelanda y América del Norte onde-y la considera planta invasora.
Descripción
Ye una planta yerbácea añal o perenne qu'algama los 2-3 metros d'altor, con tarmos fuertes y erectos cubiertu de pequeñes escayos y tomentosos na parte cimera. Les fueyes son estreches y lobulaes y les cabezueles de la inflorescencies que se producen, nel ápiz de los tarmos en trupos recímanos, en xunu-setiembre tienen 10-15 mm de llargor coles bráctees glutinoses de color verde a púrpura. Los flósculos son de color lavanda-púrpura. Los frutos son cipseles pardes con aniellu apical y miriguanu plumosu.
Taxonomía
Cirsium palustre describióse orixinalmente por Carlos Linneo como Carduus palustris (basónimu) en Species Plantarum, vol.2,p. 822, 1753 y tresferíu al xéneru Cirsium por Ernest Saint-Charles Cosson ex Giovanni Antonio Scopoli y espublizóse en Flora Carniolica, Editio Secunda, 2, p. 128, 1772. Cirsium: nome xenéricu que deriva de la pallabra griega: kirsos = varices ; d'esti raigañu deriva'l nome kirsion, una pallabra que paez sirvir pa identificar una planta que s'utiliza pal tratamientu d'esti tipu d'enfermedá. De kirsion, nos tiempos modernos, el botánicu francés Tournefort (1656 - 708) derivó'l nome Cirsium del xéneru.
palustre: epítetu llatín que significa "que crez nos banzaos".
Agustín Guerrero Lizarzaburu
Agustín Guerrero Lizarzaburu (n. Guanu, 1819 – f. Quitu, abril de 1902), Militar, políticu ecuatorianu. Miembru del Pentavirato o Gobiernu de la Restauración, ministru de rellaciones esteriores, diputáu, senador. Fíu de Clemente Guerrero Ponce de León y Guerrero y Josefa Lizarzaburu y Larrea.
Entamu de la so carrera militar
Siendo bien nueva ingresó al Colexu Militar de Quito, fundáu por Vicente Rocafuerte.
Miembru del Pentavirato o Gobiernu de la Restauración
Integró'l gobiernu provisional conocíu como Pentavirato o Gobiernu de la Restauración que gobernó'l Ecuador del 14 de xineru al 5 d'ochobre de 1883; que los sos miembros, amás d'él, dir: Pablo Herrera González, Luis Cordero Crespo, Rafael Pérez Pareja y Pedro Ignacio Lizarzaburu y Borja.
P'aquel momentu'l so rangu militar yera'l de coronel.
Xeneral de la Nación
En 1883 l'Asamblea Nacional, axuntada nesi añu, nomar Xeneral de la Nación.
Vicepresidente del Ecuador
De 1884 a 1886, foi vicepresidente del Ecuador, nel gobiernu de José María Plácido Caamaño.
Diputáu y senador
Allegó a dellos Congresos, en calidá de diputáu y senador.
Montseveroux
Montseveroux ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Agustín Guerrero Lizarzaburu
Fallecimientu
Morrió en Quito n'abril de 1902.
Skive
Skive alcontrar na península de Salling, na desaguada del ríu Karup, nel fiordu de Skive, que de la mesma forma parte del Limfjord. Skive tien una población de 20.562 habitantes en 2012.
Montseveroux
Tien una población de y una superficie de  km².
Clelia Francesconi
Clelia Regina Francesconi Charpentier ye una actriz, modelu, presentadora de radio y televisión, traductora y intérprete trilingue ítalo-peruana.
Skive
Historia
Skive anicióse en redol a un encruz de caminos y una antigua residencia real —el castiellu de Skivehus, que sirvió tamién de residencia del representante (lensmand) del rei. La ciudá y el so castiellu son nomaos per primer vegada nel Censu del rei Valdemar de 1231. En 1326 Skive recibió privilexos de ciudá comercial. Una de les principales actividaes económiques a lo llargo de la Edá Media foi la codalosa pesca de sardina nel Limfjord, cuando Skive cuntaba con un bon puertu natural alcontráu na desaguada del ríu Karup. La ciudá orixinalmente estendíase namái al norte del ríu, nes proximidaes del conceyu actual.
Mientres la Guerra del Conde, el líder rebalbu Skipper Clement asaltó y destruyó la mayor parte de les propiedaes de la nobleza na rexón, a esceición del castiellu de Spøttrup, 17 km al oeste de Skive.
Clelia Francesconi
Como actriz participó en distintes telenoveles y miniseries peruanes y estranxeres, películes y comerciales.
Skive
Historia
Nel sieglu XVII, la economía de la ciudá sufrió un revés col cayente y eventual desapaición de la pesca de la sardina nel fiordu y col dominiu que cobró la ciudá d'Aalborg nel comerciu de la rexón del Limfjord. Otru duru golpe representar les guerres contra Suecia esi mesmu sieglu. Sicasí'l so cayente, Skive foi capital de la provincia de Viborg ente 1660 y 1794, según sede d'un tribunal local. Na primer metá del sieglu XVIII la ciudá foi afarada por numberoses quemes, tres los cualos emprobecióse y despobló drásticamente. En 1746, Skive yera una de les ciudaes menos poblaes de Xutlandia, con namái 436 habitantes.
Skive empezó a recuperase de la crisis hasta la década de 1830, cuando l'agricultura cobró nuevamente importancia. En 1854 inauguróse l'hospital de la ciudá. Na década de 1860 el comerciu recibió un importante impulsu cola llegada del ferrocarril —que comunicó a Skive con Viborg y Struer— y la construcción d'un nuevu puertu. En 1889 Skive coneutar con Nykøbing Mors al traviés d'una ponte ferroviaria y un serviciu de barcos de vapor. La ciudá industrializar dende finales del sieglu XIX. A mediaos del sieglu XX, magar yera un centru comercial y un nuedu de caminos, Skive convirtiérase nuna ciudá eminentemente industrial, con cerca de la metá de la población emplegada nesi sector. Les principales actividaes industriales nel sieglu XX incluyeron el fierro, la industria automotriz y l'electrónica.
En 1969 inauguróse'l cuartel de Skive. A empiezos del sieglu XXI sigui habiendo una actividá industrial importante (metales, maquinaria, cerveza), pero'l sector servicios foi ganando terrenal hasta ocupar casi la metá de la fuercia llaboral.
Hermanamientos
Les siguientes ciudaes tán hermanaes con Skive:
Saint Seiya
Saint Seiya (聖闘士星矢) ye un manga de xéneru shōnen creáu en 1985 por Masami Kurumada y publicáu orixinalmente dende xineru del añu siguiente na revista Shūkan Shōnen Jump de la editorial Shūeisha hasta avientu de 1990. Foi afechu darréu nuna serie d'anime de 145 episodios. Tamién se producieron cinco películes animaes y una película con animación CG, amás de delles precueles y remortines oficiales de la hestoria orixinal.
Publicáronse 108 capítulos de la manga xunto con una edición especial, faciendo un total de 109 en formatu tankoubon, estremáu en 28 volumes con tres sagues (arcos argumentales) principales: Santuariu, Poseidón y Hades. Foi reimpreso y reeditáu en formatu Wideban, Bunkoban y Kanzenban y tamién el llamáu "Remix", la producción en tres ediciones (2002, 2007 y 2012).
Dempués de l'adautación al anime dos series más fueron producíes: la manga tituláu Saint Seiya Lost Canvas pol estudiu TMS Entertainment y Saint Seiya Omega por Toei Animation. Al contrariu de Saint Seiya Lost Canvas, Saint Seiya Omega foi animada y nun foi sinón hasta dempués que se realizó una adautación a la manga, anque curiosamente dambes series son spin-off. Un tercer anime producíu por Toei Animation, Saint Seiya Soul of Gold que la so emisión empezó'l 11 d'abril de 2015, la serie narra los fechos posterior a la destrucción del Muriu de los Llamentos, onde Aioria de Lleo ye'l protagonista y espierta metanes Asgard xunto a los demás caballeros doraos. Anguaño Saint Seiya sigue vixente cola manga Saint Seiya Next Dimension, continuación oficial de la serie que la so versión animada foi confirmada pa un futuru, y con Saint Seiya Saintia Sho. Manga publicáu anguaño en Akita Shoten dibuxáu por Chimaki Kuori.
La serie centrar nun grupu de mozos guerreros denominaos «caballeros» (o «santos»), que'l so protagonista principal ye Seiya (caballeru que porta l'armadura de Pegasu). Estos guerreros lluchen del llau de la diosa griega Athena reencarnada na humana Saori Kido pa protexer a la humanidá de les fuercies del mal que quieren apoderar la Tierra. Pa les sos batalles, cada caballeru utiliza la so enerxía interior amestada al universu (el «cosmos»), les sos téuniques especiales de llucha, y les sos armadures (orixinalmente llamada cloth), toes inspiraes en caúna de les 88 constelaciones.
Tanto la manga orixinal como l'adautación al anime tuvieron gran ésitu en Xapón, asina tamién en países europeos como Francia, Italia, España, Portugal, y na mayoría de los países llatinoamericanos. Sicasí, l'anime nun se tradució al inglés, sinón hasta la so llegada a Estaos Xuníos en 2003.
Nun ranking realizáu en llinia en Xapón y publicáu en 2005 por TV Asahi de los 100 meyores animes de la hestoria, Saint Seiya algamó'l puestu númberu 11, ente que n'otru ranking realizáu nel 2006 algamó'l puestu númberu 25.
Nel añu 2016, pal trentenu aniversariu de la manga clásicu de Saint Seiya de Masami Kurumada, facer en Xapón una esposición conmemorativa con munchos productos rellacionaos el clásicu manga de Saint Seiya (Masami Kurumada) y al anime clásicu de Saint Seiya (Toei Animation). Esta gran esposición conmemorativa, llevar a cabu tamién en China en Hong Kong.
Numberosos productos conmemorativos (un art book, un CD de música, figures d'aición, monederos, pintures, cartelos, reló, figures, etc.) pal 30 aniversariu de la manga de Masami Kurumada y l'animación de Toei, realizar nel añu 2016.
N'abril de 2018 anúnciase una serie Live Action pa la manga orixinal de Masami Kurumada, que va ser realizáu polos chinos Tencent Pictures.
El Tornéu Galácticu
thumb|left|260px|Imaxe del Teatru griegu en [[Epidauro, que ye bien similar al coliséu onde Seiya gana l'armadura de Pegasu.]] Saori Kido, direutora de la fundación Graude, entama un tornéu ente los caballeros (El Tornéu Galácticu) nel cual participen guerreros con poderoses armadures y que son conocíos como los Caballeros de Bronce, quien lluchen non yá por motivos personales, sinón tamién pola acobiciada y misteriosa Armadura Dorada.
Mentanto na antigua Grecia un mozu llamáu Seiya combate contra'l so rival Casio pa poder llograr l'armadura de Pegasu. Al ganalo, Seiya llogra llograr l'armadura, non ensin antes ser alvertíu pol Patriarca de nun usala pa beneficiu personal sinón nel nome de la xusticia. Esa mesma nueche Seiya y la so maestra Marin de l'Águila fuelguen nel so llar hasta que son atacaos por suxetos comandados por Shaina de Ofiuco, maestra de Casio, ya intenten matalo p'arrampuñar la so armadura. Seiya porta l'armadura y derrota a los sos enemigos en segundos, amás de destruyir la mázcara y ver la cara de Shaina, lo cual según les regles del Santuariu ta prohibíu. Shaina clama vengación xurando matar a Seiya pola so osadía.
Nel tornéu, que sigue ensin más entueyos, revélense poderosos guerreros como Hyoga del Cisne. Na manga, él viaxa dende Siberia pa cumplir cola misión encamentada pol santuariu: esaniciar a toos por transgredir la llei del Patriarca, que diz que nun pueden usar les armadures pa beneficiu propiu. Sicasí, dempués de reparar el combate de Seiya y Shiryū camuda la so opinión alrodiu de los caballeros. Nel anime, él a cencielles forma parte del tornéu como combatiente, ensin problemes p'acabar col so oponente Ichi Santu d'Hidra, y testigu del combate ente'l Pegasu y el Dragón. 250px|thumb|El diseñu del coliséu onde s'apuesta'l tornéu galácticu inspírase direutamente nel Coliséu de Roma. Tamién destaca l'apaición d'un mozu llamáu Shun d'Andrómeda quien a pesar de la so apariencia tienro y débil llogra ganar el primer alcuentru al so oponente Jabu del Unicorniu (quien entartallara al so oponente Ban de Llión Menor y quebráu la so armadura). Una vegada dada la victoria a Shun el combate ye atayáu pola repentina apaición d'un misteriosu personaxe dientro de la caxa de l'armadura dorada. Ésti resulta ser Ikki de Fénix, l'hermanu mayor de Shun.