cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Maimónides
Guía de perplexos
thumb|Balta de Maimónides. En Guía de perplexos alcuéntrase tol so pensamientu filosóficu. Les idees que bien probablemente influyeron a Alfonso de la Torre na Visión deleitable son:
Magnicidios nel Perú
Magnicidios nel Perú ye una llista abierta d'asesinatos o de muertes sospechoses- xeneralmente- de persones con poder políticu o económicu y hasta mediáticu. Nel Perú diéronse bastantes casos d'asesinatu a persones bien importantes como presidentes, congresistes, xuristes o grandes empresarios o periodistes dende los entamos de la hestoria peruana, rexistrada al traviés de la pallabra escrita...hasta la fecha actual.
Casos concomitantes
Estos asesinatos perpetaos por militantes apristas, miembros de la guardia dorada y empobinaos por Idiáquez, aguiyó'l llevantamientu de Manuel Arturo Odría en Arequipa, n'ochobre de 1948, pa defenestrar a Luis Bustamante y Rivero.
Patrimoniu de la Humanidá n'España
thumb|right|Logotipu del programa Patrimoniu de la Humanidá de la Unesco. thumb|right|Logotipu del programa Patrimoniu Cultural Inmaterial de la Humanidá de la Unesco. thumb|right|Logotipu del programa Memoria del Mundu de la Unesco.
Celles-sur-Ource
Celles-sur-Ource ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Patrimoniu de la Humanidá n'España
La siguiente llista amuesa tolos bienes declaraos Patrimoniu de la Humanidá y Patrimoniu cultural inmaterial de la Humanidá n'España.
España adoptó'l 4 de mayu de 1982 la Convención pa la proteición del Patrimoniu cultural y natural de la Humanidá de la Unesco de 1972. Dos años más tarde, en 1984, incorporar a la llista de bienes Patrimonio de la Humanidá los primeros cinco bienes culturales asitiaos n'España; a saber: L'Alhambra y el Generalife en Granada, la Catedral de Burgos, la Mezquita de Córdoba, el Monesteriu y Sitiu d'El Escorial en Madrid y Parque Güell, Palaciu Güell y Casa Milà en Barcelona.
Celles-sur-Ource
Tien una población de y una superficie de  km².
Patrimoniu de la Humanidá n'España
El Patrimoniu cultural inmaterial de la Humanidá surdió nos años 1990 como contrapartida al Patrimoniu de la Humanidá, pa centrase nos aspeutos esenciales de la cultura. Nel 2001, la Unesco realizó una encuesta ente Estaos y ONG pa intentar alcordar una definición, lo cual concluyó cola firma de la Convención pa la proteición del patrimoniu inmaterial nel añu 2003. Los primeros bienes intanxibles declaraos, ente l'añu 2001 y el 2005, llograron la categoría d'Obres Maestres del Patrimoniu Oral ya Intanxible de la Humanidá, y fueron dos: el Misteriu d'Elx y la Patum de Berga.
Gerygone fusca
Gerygone fusca ye una especie d'ave Passeriformes del xéneru Gerygone, que pertenez a la Superfamilia Meliphagoidea (familia de los Pardalotidae, perteneciente a la subfamilia Acanthizidae).
Llocalización
Ye una ave endémica d'Australia.
Patrimoniu de la Humanidá n'España
Per otru llau, España cunta con 16 bienes  inmateriales , lo que la convierte nel segundu país d'Europa con un mayor númberu de bienes declaraos Patrimoniu cultural inmaterial, namái por detrás de Croacia. Tamién n'España hai 6 patrimonios históricos documentales distintinguidos como Memoria del Mundu: Archivu de Simancas, Tratáu de Tordesillas, Capitulaciones de Santa Fe, Llibre del Sindicat Remença, Decreta de Llión y Materiales relativos a la misión Keicho a Europa
N'España, amás, atópase la rexón del mundu con más bienes  culturales  Patrimoniu de la Humanidá: Castiella y Llión, con 8 en total, per delantre de les rexones italianas de la Toscana y de la Lombardía, dambes con 6 bienes.
El bien inscritu col nome Pirineos-Monte Perdíu asitiar en territoriu a entrambos llaos de la frontera ente España y Francia, y ye, por tanto, compartíu ente dambos países. De la mesma, el bien Sitios d'arte rupestre prehistóricu del Valle del Côa y de Siega Verde ta compartíu ente España y Portugal. Igualmente Patrimoniu del mercuriu (Almadén y Idria) ye una eleición conxunta ente España y Eslovenia. La Dieta mediterránea foi una candidatura conxunta d'España con Italia, Marruecos y Grecia, ente que la Cetrería foi una candidatura conxunta de más de diez países d'Europa, Asia y África.
Ciudad Patrimonio de la Humanidá d'España
Esiste n'España la organización "Ciudad Patrimonio de la Humanidá d'España", integrada por quince ciudaes que los sos conxuntos históricos tienen la declaración de Patrimoniu de la Humanidá. Esta asociación constituyóse n'Ávila el 17 de setiembre de 1993, formando parte d'ella, amás de la ciudá anfitriona, les ciudaes de Cáceres, Salamanca, Santiago de Compostela, Segovia y Toledo.
Darréu xuniríense a la organización les siguientes ciudaes:
Llista indicativa
La inscripción nesta llista ye la primer etapa pa cualesquier futura candidatura. España, que la so llista indicativa foi revisada per últimu vegada'l 27 de xineru de 2017, presentó los siguientes sitios:
Meyores práutiques de salvaguardia
L'artículu 18 de la convención de la Unesco de 2003 axusta que'l comité intergubernamental escueye dacuando ente les propuestes presentaes polos estaos partes, programes, proyeutos y actividaes de salvaguardia del patrimoniu cultural inmaterial que reflexen meyor los principios y oxetivos de la convención. España cunta con tres proyeutos ente les meyores práutiques de salvaguardia so les denominaciones de Centru pa la cultura tradicional - Proyeutu pedagóxicu de la escuela-muséu de Pusol, Revitalización del saber tradicional del cal artesanal en Morón de la Frontera (Sevilla, Andalucía)  y Metodoloxía pa realizar inventarios del patrimoniu cultural inmaterial en reserves de biosfera – La esperiencia del Montseny , escoyíos en 2009, 2011 y 2013, respeutivamente. Ver tamién Llista representativa del Patrimoniu Cultural Inmaterial de la Humanidá.
Patrimoniu de la Humanidá nel País Vascu
thumb|centre|600px|Ponte de Vizcaya.
Hawkmon
Aspeutu
Hawkmon ye una ave pequeña mediu colorada como Digimon con plumes coloraes y grandes pates marielles. Les sos ales tienen caúnu trés díxitos, y utilizar como si fueren los sos deos. Tien los güeyos azules, y lleva una petrina alredor de la frente.
Descripción
Hawkmon ye un personaxe principal en Digimon Adventure 02, y tamién apaez nos sos dos películes rellacionaes cola Digimentals d'Oru y Diablomon Strikes Back. Hawkmon, xunto con Veemon y Armadillomon, son los trés Digimon de los tiempos antiguos que fueron sellaos lloñe pol Azulongmon Soberana, que s'espertó de nuevu nun momentu de crisis. Hawkmon foi lliberáu cuando Yolei llevantó'l Digi-güevu del amor. Más tarde, en Digimon Adventure 02, Hawkmon adquier la capacidá d'asumir una forma d'armadura segundu - Shurimon, dende'l Digi-Güevu de la Sinceridá. Dempués de la derrota del Emperador Digimon, campeón de forma natural Hawkmon ta desbloquiáu, según la capacidá d'ADN digievolucionar con Gatomon.
Enllaces esternos
Llista de espécies Digimon
Década del 1030
Fechos
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Tabla añal del sieglu XI ( Sieglu X - Sieglu XI - Sieglu XII)
Palaciu Real d'Oslu
thumb|270px thumb|270px El Palaciu Real ye la residencia de los reis de Noruega n'Oslu. Foi construyíu nel sieglu XIX, ente 1823 y 1848, con planta en forma de C, onde'l llau central ye más anchu y contién un cuerpu central saliente escontra dambos llaos. Ye obra del arquiteutu Hans Linstow, quien lo proyeutó para Carlos XIV Juan de Suecia, rei de Suecia y Noruega, que n'algamando el poder en 1818 quixo construyise un palaciu en Oslo.
L'edificiu, de tres altures, inclúi una capiya y un salón de baille. Tien una habitación llamada Sala de los Páxaros que tien pintures d'aves nes parés. Tres la independencia de Noruega en 1905 el palaciu, que nun fuera demasiáu utilizáu polos reis suecos, pasó a ser patrimoniu de la casa real noruega, qu'anguaño lo utiliza como llugar de trabayu y non de residencia.
Glostrup
Glostrup ye una ciudá danesa asitiada en la rexón de Hovedstaden, la rexón qu'arrodia a la capital, Copenḥague. El conceyu de Glostrup cuntaba con una población envalorada de 21.650 habitantes en 2012.
Mientres el sieglu XX, Glostrup pasó de ser una ciudá pequeña a una ciudá entemedia, industrial y moderna. La población creció hasta 1970, pero dende entós estabilizóse. En Glostrup instaláronse una serie de compañíes grandes, como Grontmijs o la seición danesa de Motorola, xunto al hólding NKT o Pandora, que busquen asitiase nel área periurbana de la capital.
right|thumb|315x315px|Carretera principal de Glostrup cola torre d'agua icónica al fondu. Xunto colos conceyos circundantes, forma'l centru de la rexón de Copenḥague y tien una importante industria granible. Glostrup alluga tamién una serie d'instituciones y oficines públiques, como'l Københavns Vestegn o Departamentu Policial y el Tribunal de Xusticia de Glostrup, que cubre a les poblaciones del oeste y del norte de Copenhague. L'hospital de Glostrup foi inauguráu en 1958 y emplega 3.200 persones.
Edá Media y Moderna
El pueblu de Glostrup foi llevantáu ente 1000 y 1197 y el so nome vien del so fundador, Glob. El pueblu yá yera mentáu en 1186 como Glostorp, anque la so ilesia ye d'alredor de 1150. La mayoría de les sos tierres pertenecíen a la comunidá de Roskilde, pero fueron confiscadas pola Corona dempués de la Reforma de 1536. Dende 1682, diverses fontes indiquen que la tierra nesta área yera abondo fértil y el pueblu constaba d'ocho granja y 13 cases. En 1773 construyóse la carretera que xuniría Copenhague y Roskilde.
Sieglos XIX y XX
Glostrup foi la primer estación de ferrocarril ente Copenhague y Roskilde en 1847. Cola llegada del ferrocarril, la población creció significativamente mientres les últimes décades del sieglu XIX. La primer oficina de farmacia foi de 1864 y en 1876 edificóse la primer escuela. La conexón telefónica ye de 1886. Un númberu creciente d'empreses industriales establecer nel área. Los hermanos Lever abrieron una fábrica de xabón en 1924.
Una nueva estación de ferrocarril foi construyida en 1918. Diseñada por Heinrich Wenck, dinamizó la economía llocal. En 1953 foi inaugurada la estación de cercaníes, el S-tog, qu'averaba entá más la capital danesa.
Vivienda
L'Asociación d'Agospiamientu de Glostrup fundar en 1943 como resultáu de la espansión de la capital danesa y como respuesta al aumentu na demanda xeneral por agospiamientu. La creciente población, según les deplorables condiciones de vida na ciudá central xeneraron una serie de planes pa resolver la problemática habitacional. Mientres los defensores de l'Asociación d'Agospiamientu de Glostrup, de mayoría sociodemócratas, aportunaron na necesidá de caltener el control llocal de los planes d'espansión, la oposición criticó la construcción de viviendes públiques nel conceyu. Finalmente construyéronse 1,200 viviendes en xunto cola construcción del Hospital de Glostrup. La ereición d'éstes viviendes llevar a cabu ente los años 1956 y 1965, convirtiendo a Glostrup como un suburbiu de la ciudá capital.
Otros planes de gran escala inclúin la construcción del ferrocarril Avedøre (tresferíu a la municipalidá d'Hvidovre en 1974) y el Plan Hvissinge.
Le Haut-Bréda
Le Haut-Bréda ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Melopsittacus undulatus
El ye una especie d'ave psitaciforme de la familia Psittaculidae. Ye l'únicu miembru del xéneru Melopsittacus. Ye endeémicu d'Australia, anque foi introducíu n'otres rexones del mundu por ser bien común el so usu como mascota. Ye l'ave de xaula más popular del mundu, y como animal de compañía solo ye superáu en númberu polos perros y los gatos.
Determinación de sexos y edaes
Pa estremar si un periquitu ye machu o fema la claves ye la cera (parte cimeru del picu alredor de les narinas). Los machos adultos tener dafechu azul. Delles femes adultes tener de color variable dependiendo del so estáu de celu: de blancu a color crema fora de la dómina de reproducción, y marrón cuando ta en celu, ente qu'otres siempres la tienen blanca o ablancazada. El neñones de dambos sexos tiénenlo rosada, xeneralmente rosa violáceo nos machos nuevos. Al mes de vida les críes salen del nial cola cera rosa. Mientres les selmanes siguientes, a les femes va volviéndose-y blanca y a los machos azul (sacante en delles variedaes, como los albinos, lutinos o píos recesivos, que los sos machos caltener de rosada o morada tola so vida. Nos exemplares nuevos puede determinase el sexu asina a los 3 meses de nacíos ensin marxe d'erru.
La edá tamién se determina por aciu les llinies na frente, los mozu tener cubierta de llinies y los adultos tener llisa y estena. Los mozos amás presenten un plumaxe de tonos menos intensos. Tamién s'estrema un periquitu nuevu porque tien el güeyu dafechu negru, y a midida que crez va esclariándose l'iris quedando un aru blancu alredor de la neñina negra (sacante na variedá pia recesiva que nun desenvuelve esti color d'iris).
Canto
Los periquitos nun son bien coraxosos no que se refier a la imitación de soníos, a diferencia de los sos primos los loros. Sicasí, suelen emitir dellos cantares curtios pa comunicase (lo que pudo dar orixe a la so cría), y espresen los sos sentimientos con movimientos y soníos. Los machos, carauterizaos pela parte cimera del pico color azul escuru, suelen ser más activos nel cantar que les femes. Si enséñase-yos con aselu y habilidá, ye posible que lleguen a repitir munches pallabres sencielles y delles melodíes curties.
Taxonomía
El periquitu común pertenez a la familia Psittaculidae, la caña afroasiática y oceánica de la superfamilia de los loros típicos (Psittacoidea), como únicu miembru del xéneru Melopsittacus. Enantes creíase que taba cercanamente emparentáu colos pericos de los xéneros Neophema y Pezoporus pol patrón llistáu del so plumaxe. Sicasí, los estudios filogénéticos más recién basaos nel analís de secuencies d'ADN asitiar bien próximu a los loris (tribu Loriini) y a los loritos de figal (tribu Cyclopsittini).
Nel pasáu describieron dos subespecies del periquitu común, el periquitu del norte y el del oeste, basándose en pequeñes variaciones del color y tamañu. Anguaño la mayoría de los ornitólogos cuestionen esta diferenciación, una y bones les diferencies son bien pequeñes, y les árees de distribución de los dos supuestes subespecies asolapen de forma qu'hai zones onde vuelen nes mesmes bandaes y apáriense ente sigo. Por ello na actualidá nun se reconocen subespecies estremaes.
Ecoloxía y distribución
Naturalizáronse nel sur de Norteamérica, rexistrándose poblaciones amontesaes de periquitu común nes rexones de San Petersburgu (Florida) dende los años 1940, anque na actualidá son menos abondoses que de primeres de la década de 1980. Créese que la competencia colos estorninos pintos y los gorriones ye la principal causa del cayente d'estes poblaciones.
N'España pueden vese poblaciones en distintos llugares, como por casu, la ciudá de Málaga na que viven un importante númberu d'exemplares.
Son monógamos y escasamente camuden de pareya, sacantes qu'unu de los dos muerra. Los niales atópense de normal nun buecu nel tueru del árbol. Ponen ente cuatro y siete huevos, que son guaraos mientres dieciocho a venti díes, y el nuevu pitucu empluma aproximao trenta díes dempués de la incubación.
Melopsittacus undulatus en cautividá
thumb|En cautividá consiguiéronse por aciu cría selectiva exemplares de color y tamañu distintu a la variedá natural (derecha). Los periquitos australianos son fáciles d'adomar, y pueden ser adomaos pa dexase tocar y xugar cola xente, lo que los convierte nes aves más estensamente espublizada como mascota del mundu. Son casi tan intelixentes como munchos loros grandes, y espolleten col estímulu de xuguetes ya interacción social cola xente y conxéneres. Picotiar ye una actividá bien prestosa, sobremanera pal periquitu fema. Un pocu de material pa picar siempres tien de tar a mano, como una caña cola corteza o les piedres de calciu (güesu de sepia o xibia), qu'ayuden a guardar los sos picos filosos y siempres sanos.
L'alimentación del periquitu común basar nel miyu y el alpiste, anque tien de complementase con otres granes o verdures (como la llechuga, espinaca, pimientu, cenahoria, panoya de maíz...). Les frutes tamién son un bon complementu dietéticu pa estos páxaros. De xemes en cuando puédese-yos apurrir un pocu de pan o galleta, anque siempres con precuru de nun da-yos daqué bien duce. Nes tiendes d'animales pueden atopase bizcuechos, barritas de granes arriquecíes con vitamines y otros suplementos especiales pa estes aves. Como llambionada natural suelse utilizar el panizu. El aguacate, el chocolate y el perexil son tóxicos mortales pa los periquitos australianos. El periquitu más nuevu, si fóise-y acostumando dende pequeñu, apriende a toma más variedá de comida más fácilmente qu'unu más vieyu que tuvo comiendo solo un tipu de granes o alimentu.
Historia
El periquitu común mentar por primer vegada nel llibru Naturalists Miscellany, que'l so autor ye George Shaw, direutor del Muséu Británicu de les ciencies naturales, nel añu 1781. Nel añu 1840, el científicu John Gould llogró llevar los primeros periquitos vivos a Inglaterra.
La primer mutación foi la mariella, y apaeció nel añu 1872 en Bélxica. Nel añu 1878, apaeció la mutación azul. Dambes mutaciones algamaron precios tresmandaos: Una pareya de periquitos azules podía costar más qu'un bon caballu de carrera. Hasta que la cría sistemática d'esti colores llevar a cabu y apaecieron nueves mutaciones qu'apurrieron a la especie una gran variedá. thumb|Nuevu periquitu fema (cera blanca) col so primer cambéu de plumes y con colores similares a los atopaos na naturaleza.
Variedaes
El criadores trabayaron mientres décades pa producir una amplia variedá de colores y mutaciones: factores de verde y azul, grises, violetes, perlados, ales clares, ente otres. Anguaño conócense más de venticinco variedaes o mutaciones, incluyíes dalgunes que modifiquen la pluma como los moñudos y celestiales xaponeses.
Esiste una variedá considerada como enfermedá, que denominar "plumeru". Nesta variedá producen alteraciones orgániques que faen que les plumes nun paren de crecer, lo que trai a problemes de salú ya inflúi significativamente na mira de vida de l'ave.
Esiste una variedá de periquitos australianos modernos denomada "pericu inglés", que son más grandes que los sos hermanos selvaxes, con plumes principales más llargues, dándo-yos una apariencia notablemente de mayor talla. Anguaño son conocíos tamién como australianos d'esposición, y a pesar d'haber un diferenciamiento pa la so cría, tratar del mesmu periquitu Melopsittacus undulatus. Nos más notables cambeos, los güeyos y el picu queden abondo ocultos dientro de les plumes nuna vista de frente. Estes variaciones afecten la mecánica de vuelu y enzanquen delles xeres básiques como la reproducción, lo que mengua la so calidá de la vida. Tales aves son tamién más propenses a mutaciones xenétiques por cuenta de la endogamia que-yos dio orixe.
Cría
La reproducción en cautividá ye relativamente fácil, inducir a la cría asitiando un nial que puede ser una caxa de madera nel que la fema pueda tar dafechu a escures. La fema deposita de trés a nueve huevos, y l'incubación dura dieciocho díes. Pueden criar mientres tol añu; ye importante tener unes condiciones aptes pa la cría yá que al tener poco espaciu pa esta o un nial bien alto les críes pueden cayer y morrer.
Tanto si deseya'l so cría o como si non, lo meyor pal equilibriu psicolóxicu d'una ave social intelixente como esta ye tenelo en pareyes, por que pueda desenvolver la interacción social que precisa. Tener namái un machu podría causar trestornos sexuales (como tentatives nel acoplamientu con espeyos), ente que tener dos hembra puede causar la animosidad ente elles.
Bibliografía
Handbook of the Birds of the World. Vol. 4. Sandgrouse to Cuckoos. Lynx Edicions, Barcelona. ISBN 84-87334-22-9
Cerastium brachypetalum
Cerastium brachypetalum, ye una especie perteneciente a la familia de les cariofilacees. thumb|Detalle de la planta thumb|Nel so hábitat
Hábitat
Habita en campos, verde o suelos cascayosos.
Distribución
Distribuyir pel sur, oeste y centru d'Europa.
Taxonomía
Cerastium brachypetalum describióse por Desp. ex Pers. y espublizóse en Synopsis Plantarum 1: 520. 1805. Cerastium: nome xenéricu que provién del griegu: keras (= cuernu), probablemente refiriéndose a la forma de los frutos del xéneru. Foi llatinizáu más tarde pol botánicu alemán Johann Jacob Dillenius (1684-1747) y depués, eventualmente asumida por Carlos Linneo en 1753.
brachypetalum: epítetu llatín que significa "con pétalos curtios".
Kohei Kiyama
Kohei Kiyama (喜山 康平; ) ye un futbolista xaponés.
Muséu Guggenheim
Muséu Guggenheim refiérese a cualesquier de los museos repartíos per tol mundu creaos y xestionaos pola Fundación Solomon R. Guggenheim.
Palaciu Gran Ducal de Luxemburgu
Ye la residencia oficial del Gran Duque de Luxemburgu, y onde realiza la mayoría de les sos obligaciones como cabeza del Estáu del Gran Ducáu.
Historia
L'edificiu foi nun principiu el Conceyu de Luxemburgu dende 1572 hasta 1795, la sede de la prefeutura del Département des Forêts en 1795, y dempués la sede principal del Gobiernu de Luxemburgu en 1817.
Dende 1817, el palaciu convertir na residencia del Gobernador, el representante de los Gran Duques de los Países Baxos. Como tal, foi utilizáu pol príncipe Enrique, mientres el periodu en que foi Teniente Representante de Luxemburgu. L'interior del edificiu foi anováu en 1883, en preparación d'una visita del Gran Duque Guillermu III y la so esposa Gran Duquesa Emma.
Cola ascensión de la Casa de Nassau-Weilburg en 1890, el palaciu foi acutáu puramente pal Gran Duque y la so familia. Sol gobiernu del Gran Duque Adolfo foi anováu exhaustivamente y foi construyida una nueva nala, conteniendo les habitaciones familiares y de acomodación d'invitaos, a cargu del arquiteutu belga Gédéon Bordiau y l'arquiteutu del estáu luxemburgués, Charles Arendt.
Mientres la ocupación alemana na Segunda Guerra Mundial, el Palaciu Gran Ducal foi utilizáu polos nazis como sala de conciertos y tabierna. Foi llargamente estropiáu y gran parte del moblame y la coleición d'arte foi arruinada. Cola torna del exiliu de la Gran Duquesa Carlota en 1945, el palaciu de nuevu convertir na sede de la corte Gran Ducal.
So la supervisión de Carlota, el palaciu foi redecorado mientres la década de 1960. Foi restauráu dafechu en 1991 y 1996. L'interior del palaciu foi regularmente anováu p'afaer los nuevos gustos y los estándares de confort.
Dende 1945 hasta 1966 la Guardia Gran Ducal realizó la guardia ceremonial del palaciu. Dende 1966 soldaos del exércitu de Luxemburgu realicen les obligaciones de guardia.
El palaciu na actualidá
thumb|300px|Vladimir Putin nel Palaciu, el 24 de mayu de 2007. Como residencia oficial del Gran Duque, el palaciu ye utilizáu por él nel exerciciu de les sos funciones oficiales. Él y la Gran Duquesa, xunto col personal al so cargu, tienen les sos oficines nel palaciu, y les habitaciones d'Estáu nel primer pisu son utilizaes pa una variedá de congresos y audiencies. En Nuechebona, el mensaxe de Navidá del Gran Duque ye emitíu dende la Sala Mariella.
Xefes d'Estáu estranxeros son agospiaos nel palaciu, como convidaos del Gran Duque y la Gran Duquesa, mientres visites oficiales a Luxemburgu; y el Salón de Baille ye la sede de llacuaes nel so honor. Al traviés de los años, realizáronse numberoses otres celebraciones nel palaciu, como la receición d'Añu Nuevu dada a los miembros del Gobiernu y de la Cámara de Diputaos.
Florilegium Amplissumum et Selectissimum
250px|thumb| Plancha 66 de Florilegium 200px|left|thumb| Plancha de Florilegium Florilegium Amplissumum et Selectissimum ye un llibru ilustráu y con descripciones botániques escritu pol pintor, ilustrador, hortalaneru neerlandés, y espublizáu en 1612, en Frankfurt del Main.
Sweert vivió nuna dómina en que plantes nueves de tol mundu introducjose a Europa al traviés de mercantes holandeses, ingleses y franceses. Pa satisfaer el creciente interés n'exótiques plantes, pol públicu, estableciéronse guarderíes polos ricos comerciantes col fin de satisfaer la demanda. Y les ilustraciones botániques toparon de secute un llugar na producción de catálogos de los viveros. Sweert preparó'l so Florilegium como guía de los sos preciosos stocks pa la "Feria de Frankfurt de 1612". Los sos planches, que representaben a unos 560 bulbos y flores, yeren de Florilegium de Johann Theodore de Bry ; que de la mesma se basaba nel de Pierre Vallet. Los sos curiosos bulbos representaos provocaron gran popularidá, dando llugar a seis ediciones de la obra ente 1612 y 1647, y una demanda que más tarde daría llugar a "Tulipomania". Mientres la Feria, Sweert pasó al serviciu de Sacru Emperador Romanu Rodolfo II como direutor de los sos xardinos de Viena. Usó llibremente plaques que fueren publicaos enantes, polo que munchos de les plantes qu'apaecieron en Florilegium fueren cultivaes nos xardinos d'Enrique IV de Francia, nel Louvre.
Chacenay
Chacenay ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Florula Belgica
Florula Belgica (embrivíu Fl. Belg.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol políticu, briólogu, y botánicu belga Barthélemy Charles Joseph Dumortier. Espublizóse nel añu 1827 col nome de Florula belgica, opera majoris prodromus, auctore ...
Década del 1040
Fechos
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Tabla añal del sieglu XI ( Sieglu X - Sieglu XI - Sieglu XII)
Herbeys
Herbeys ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Tanysiptera sylvia
Descripción
El plumaxe de les sos partes inferiores ye de tonos anaranxaos escamplaes, ente que les partes cimeres son principalmente de color azul escuru. Presenta una franxa negra dende'l picu a la nuca que traviesa los güeyos. El so obispillo y los dos plumes centrales de la so llarga cola son de color blancu al igual qu'un llurdiu na parte cimera del llombu. El so picu ye coloráu.
Comportamientu
Añera namái en termiteros.
Masaki Saito
Masaki Saito pue referise a:
Natalia Kovtun
Natalia Kovtun foi una atleta soviética, especializada na prueba de 4x100 m na que aportó a subcampeona mundial en 1991.
Carrera deportiva
Nel Mundial de Tokiu 1991 ganó la medaya de plata nos relevos 4x100 metros, con un tiempu de 42.20 segundos, llegando a meta tres Xamaica y per delantre d'Alemaña, siendo les sos compañeres d'equipu: Galina Malchugina, Yelena Vinogradova y Irina Privalova.
Cnidium monnieri
Cnidium monnieri, ye una planta fanerógama perteneciente al xéneru Cnidium de la familia de l'apiacees.
Descripción
Son plantes añales, qu'algamen un tamañu de 10-60 (-80) cm. El raigaños de 2-3 mm d'espesura. Tarmu solitariu, estriáu, escabroso. Pecíolus más baxos de 3-8 cm; llámina oval-llanceolada, 3-8 × 2-5 cm, 2-3-pinnaes; colos últimos segmentos lliniales a linear-llanceolaes, de 3-10 x 1-1,5 mm, venes y marxes escabrosos. Umbelas de 2-3 (-5) cm d'anchu; bráctees 6-10, llinial a llinial-llanceolaes, de 2-3 mm, persistente, marxes membranosos estrechamente blancos, bien finamente ciliaos; rayos 8-20 (-30), de 5-20 mm, desiguales; bractéoles 5-9, llinial, cuasi iguales pedicelos, los marxes ciliaos. Frutu ovoide, de 1.5-3 × 1-2 mm; nervios llaterales llixeramente más amplios que los dosales. Grana de boca plana. Fl. abril-xunetu, fr. xunetu-ochobre.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase en praderíes riberanes, marxes de los campos. Cuasi en toa China y n'India, Corea, Laos, Mongolia, Rusia, Vietnam; Europa; y n'América del Norte.
Propiedaes
Les cumarines osthol, imperatorina y xanthotoxol pueden atopase en C. monnieri.
Taxonomía
Cnidium monnieri describióse por (L.) Cusson y espublizóse en Histoire de la Société Royale de Médicine 1782-83: 280. 1782 Ligusticum: nome xenéricu que se cree que deriva de la rexón italiana de Liguria.
monnieri: epítetu
La Chaise
La Chaise ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
11 de mayu
El 11 de mayu ye'l día 131ᵘ del añu del calendariu gregorianu, 132ᵘ nos años bisiestos. Queden 234 díes pa peracabar l'añu.
Abreviatures
° : fecha de nacencia
† : fecha de la muerte
Gerygone igata
Gerygone igata, ye una especie d'ave insectívora Passeriformes del xéneru Gerygone, que pertenez a la Superfamilia Meliphagoidea (familia de los Pardalotidae, perteneciente a la subfamilia Acanthizidae). Ye endémica de Nueva Zelanda.
Subespecies
Tien les siguientes subespecies:
Brøndby
Brøndby ye un conceyu danés, asitiáu nel distritu de Copenhague sobre la mariña este de la islla de Selandia (Sjælland). La municipalidá cubre una área de 21 km² y tien una población de 34,513 habitantes (2005).
El pueblu principal y sede del so conseyu municipal ye'l pobláu de Brøndby, tamién bastión del club de fútbol Brøndby IF.
Les municipalidaes vecines son Hvidovre al este, Rødovre y Glostrup al norte, Albertslund al noroeste y Vallensbæk al oeste. Escontra'l sur ta Køgue Bugt.
Brøndby nun foi fundíu con otros conceyos el 1 de xineru de 2007 na llamada Reforma municipal de 2007.
Gerygone inornata
El Gerigón senciellu o Gerygone inornata, ye una especie d'ave Passeriformes del xéneru Gerygone, que pertenez a la Superfamilia Meliphagoidea (familia de los Pardalotidae, perteneciente a la subfamilia Acanthizidae).
Habita n'Indonesia y Timor Oriental.
Chalette-sur-Voire
Chalette-sur-Voire ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Florula Bogosensis
Florula Bogosensis (embrivíu Fl. Bogos.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu, briólogu, y micólogu italianu Ugolino Martelli (botánicu) y espublizáu nel añu 1886 col nome de ''Florula Bogosensis: Enumerazione delle Piante dei Bogos...Raccolte dal Dott. O. Beccari...''.
Heyrieux
Heyrieux ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Erbray
Erbray ye una ciudá francesa. Ta asitiada na rexón de Países del Loira, departamentu de Loira Atlánticu. Tien.
Hières-sur-Amby
Hières-sur-Amby ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Década del 1060
Fechos
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Tabla añal del sieglu XI ( Sieglu X - Sieglu XI - Sieglu XII)
Masaki Saito (1980)
Masaki Saito (齋藤 将基, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Ikkakumon
Ikkakumon(イッカクモン ) ye un personaxe ficticiu del anime y manga Digimon. Trátase del digimon compañeru de Joe y apaez en Digimon Adventure y Digimon Adventure 2. El so nome provién de i- (que significa 1), -kkaku (deformación de -kaku pola acentuación de la consonante, que significa cuernu), y -mon, prefixu que significa bisarma y que comparten tolos digimons, entós, Ikkakumon significaría "Bisarma d'un (solo) cuernu".
Ikkakumon tien la forma d'un lleón marín xigante, recubiertu de pelo blancu. Ye'l digimon marín del grupu. Tien dos caniles de sable, garres escarlata y un cuernu fronteru negru que llanza y refai, abrir p'amosar un misil, nel so ataque arpón volcán.
Actuación en Digimon Adventure
Ikkakumon ye'l sestu digimon escoyíu en digievolucionar,y facer pa ganar a Unimon nos primeros episodios. A partir d'entós llucha contra los Digimons escuros xunto al restu. En Digimon Adventure 02 vuelve apaecer pa siguir lluchando contra'l mal.
Enllaces esternos
List of Digimon Adventure characters
Louisfert
Louisfert ye una ciudá francesa. Ta asitiada na rexón de Países del Loira, departamentu de Loira Atlánticu. Tien.
Chamoy
Chamoy ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Averroes
Averroes (llatinización del nome árabe Abū l-Walīd Muhammad ibn Ahmad ibn Muhammad ibn Rushd, أبو الوليد محمد بن أحمد بن محمد بن رشد; ) foi un filósofu y médicu andalusí, maestru de filosofía y lleis islámiques, matemátiques, astronomía y medicina.
Biografía
A finales del sieglu XII una fola de fanatismu integrista islámicu invadió Al-Ándalus dempués de la conquista de los almohades, y Averroes foi desterráu y aislláu en Lucena y Cabra, cerca de Córdoba, prohibiéndose les sos obres. Meses enantes de la so muerte, sicasí, foi reivindicáu y llamáu a la corte en Marruecos. Munches de les sos obres de lóxica y metafísica perdiéronse definitivamente de resultes de la censura. Gran parte de la so obra namái pudo sobrevivir al traviés de traducciones n'hebréu y llatín, y non nel so orixinal árabe. El so principal discípulu foi Ibn Tumlus, quien-y asocediera como médicu de cámara del quintu califa almohade Al-Nasir.
Filosofía de la conocencia
thumb|Estatua de Averroes en [[Córdoba (España)|Córdoba.]] La noética de Averroes, formulada na so obra conocida como Gran comentariu, parte de la distinción aristotélica ente dos intelectos, el nous pathetikós (intelectu receptivu) y el nous poietikós (intelectu axente), que dexó desligar la reflexón filosófica de les especulaciones mítiques y polítiques.
Averroes esforciar n'esclariar cómo piensa'l ser humanu y cómo ye posible la formulación de verdaes universales y eternes per parte de seres perecederos.
Década del 1070
Fechos
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Tabla añal del sieglu XI ( Sieglu X - Sieglu XI - Sieglu XII)
Averroes
Filosofía de la conocencia
El filósofu cordobés alloñar de Aristóteles al sorrayar la función sensorial de los nervios y al reconocer nel celebru la llocalización de delles facultaes intelectives (imaxinación, memoria...).
Averroes asitia l'orixe de la inteleición na perceición sensible de los oxetos individuales y concreta el so fin na universalización, que nun esiste fuera de l'alma (el principiu de los animales): el procesu consiste en sentir, imaxinar y, finalmente, captar l'universal.
Esi universal tien, otra manera, esistencia en cuantes que la ye por aquello que ye particular. Sía que non, ye l'intelectu o entendimientu'l qu'apurre la universalidá a lo que parte de les coses sensibles.
Coles mesmes, na so obra Tahâfut, espón la necesidá de que la ciencia se adecue a la realidá concreta y particular, pos nun puede esistir conocencia direuta de los universales.
La concepción del intelectu en Averroes ye cambiante, pero na so formulación más amplia estrema cuatro tipos d'intelectu, esto ye, los cuatro fases que traviesa l'entendimientu na xénesis de la conocencia: material (receptivu), habitual (que dexa concebilo tou), axente (causa eficiente y formal de la nuesa conocencia, intrínsecu al home y qu'esiste na alma) y adquiríu (unión del home col intelectu).
Trescendencia
thumb|250px|Averroes nel frescu [[La escuela d'Atenes de Rafael]] A pesar de la condena de 219 tesis averroístas per parte del obispu parisín Étienne Tempier en 1277 por causa de la so incompatibilidá cola doctrina católica, munches d'éstes sobrevivieron na lliteratura posterior de mano d'autores como Giordano Bruno o Giovanni Pico della Mirandola. Asina, atopamos n'esti autores una defensa de la superioridá de la vida contemplativa-teórica frente a la vida práutica (en llinia con defender por Aristóteles na so Ética Nicomáquea, X o en y una reivindicación del calter instrumental-políticu de la relixón como una doctrina destinada al gobiernu de les mases incapaces de dase una llei a sigo mesmes per mediu de la razón. La llei relixosa, dixera Averroes na so Tahafut al-tahafut (تهافت التهافت), apurre la mesma verdá que'l filósofu algama esplorando na causa y la naturaleza de les coses; sicasí, ello nun implica que la filosofía actúe de nenguna manera nos homes cultos como sustitutu de la relixón: «los filósofos creen que les relixones son construcciones necesaries pa la civilización (...)». La esistencia de la relixón ye tamién necesaria pa la integración del filósofu na sociedá civil.
Otres tesis qu'atopamos en Averroes son:
Con cuenta de salvar la incompatibilidá de les tesis averroístas cola doctrina cristiana, Siger de Brabant propunxo la doctrina de la doble verdá, según la cual hai una verdá relixosa y una verdá filosófica y científica. Esta doctrina sería adoptada pola mayoría de defensores europeos del averroísmo.
Averroes na lliteratura
Averroes ye'l protagonista de la hestoria «La busca de Averroes» en El Aleph, de Jorge Luis Borges.
Linda Watkins
Linda R. Watkins ye una bioquímica y fisióloga estauxunidense, descubridora de les célules gliales como claves nel tratamientu neuronal del dolor.
Biografía
Estudió na Universidá de Virxinia, llicenciándose en 1976, y doctorándose darréu nel Colexu Médicu de Virxinia (1980). Trabayó en numberosos centros como la Universidá de California en Davis y dende 1988 yeprofesora de la Universidá de Colorado en Boulder, nel departamentu de Psicoloxía y Neurociencia.
Watkins ye miembru d'un buen númberu de sociedaes científiques como la Sociedá Internacional pal Estudiu del Dolor, la Sociedá de Neurociencia o la Sociedá Americana del Dolor. Tamién ye miembru d'estremaos conseyos de redación de revistes científiques internacionales.
Linda R. Watkins foi premiada con numberosos premios, como'l Premiu d'Investigación Norman Cousins de la Sociedá Psiconeuroinmunoloxía (2005), el Premiu Kerr en ciencia básica de la Sociedá Americana del Dolor (2005) o el Premiu Príncipe d'Asturies d'Investigación Científica y Téunica de 2010, xunto a David Julius y Baruch Minke.
Huez
Huez ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Eugene Killoran
Eugene Killoran (キローラン 裕人, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Llingües de los pacionales
Les llingües bantús de los pacionales, llingües de los Grassfields o llingües semibantúes, falaes na pandu altu occidental de Camerún y nes árees colindantes de Nixeria, son una caña de les llingües bantoides meridionales y una caña heraman de les llingües bantús, puramente felicidaes. Les llingües semibantúes meyor conocíes inclúin les llingües de los pacionales orientales, como'l bamun, el yamba y les llingües bamileké, según el kom (del subgrupu ring road).
Clasificación
Dacuando estes llingües estremar en dos niveles "grupu ampliu de los pacionales" qu'inclúin amás de les "grupu estrictu de los pacionales", el menchum y el ambele y dacuando tamién les llingües de los pacionales suroccidentales. Estes formen un grupu en sí mesmu, que Nurse (2003) denomina grupu periféricu de los pacionales pero refuga como subgrupu filoxenéticu de los pacionales.
Blench (2010) fai notar qu'esiste poca evidencia pa l'asunción de que'l momo non occidental forme parte dl grupu de los pacionales, y que podría tar más cercanu al grupu endéblemente establecíu de les llingües tivoides. Por esa razón el momo occidental haise renombráu como llingües de los pacionales suroccidentales pa evitar tracamundios, y namái el menchum y el ambele déxense fora del grupu estrictu de los pacionales. La clasificación del ambele ye bien aldericada, yá que ye claramente diverxente, minetras que'l menchum podría ser más cercanos a les llingües tivoides (Blench, 2011). Blench (2012) suxure que'l grupu beboide occidental podría pertenecer a esti grupu:
El viti (vötö) ye una llingua pendiente de clasificación dientro del grupu estrictu de los pastiales.
Les llingües de los pastiales orientales comparten una clase nominal de prefixos coles llingües bantús (puramente felicidaes), que nun s'atopa n'otres cañes de les llingües de los pacionales, Sicasí, estes llingües paecen tar más rellacionaes col restu de llingües de los pacionales, que col bantú puramente dichu.
Comparanza léxica
Los numberales reconstruyíos pa distintes cañes de les llingües de los pacionales son:
Petit-Auverné
Petit-Auverné ye una ciudá francesa. Ta asitiada na rexón de Países del Loira, departamentu de Loira Atlánticu. Tien.
Gerygone levigaster
Gerygone levigaster, ye una especie d'ave Passeriformes del xéneru Gerygone, que pertenez a la Superfamilia Meliphagoidea (familia de los Pardalotidae, perteneciente a la subfamilia Acanthizidae).
Llocalización
Ye una ave endémica d'Australia.
Hurtières
Hurtières ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Virgilio Calvo Sánchez
Virgilio Calvo Sánchez foi un abogáu y políticu costarricanu. Graduáu en derechu de la Universidá de Columbia, foi diputáu de l'Asamblea Llexislativa pol Partíu Republicanu pal periodu 1962-1966 y vicepresidente de la República na alministración de José Joaquín Trejos Fernández. Foi candidatu presidencial independiente en 1970 postuláu pol partíu de la so propia fundación el Frente Nacional.
Década del 1080
Fechos
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Tabla añal del sieglu XI ( Sieglu X - Sieglu XI - Sieglu XII)
Champ-sur-Barse
Champ-sur-Barse ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Champfleury (Aube)
Champfleury ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ahmed Best
Ahmed Best ye un actor y cómicu d'Estaos Xuníos.
Gerygone magnirostris
Gerygone magnirostris, ye una especie d'ave Passeriformes del xéneru Gerygone, que pertenez a la Superfamilia Meliphagoidea (familia de los Pardalotidae, perteneciente a la subfamilia Acanthizidae).
Llocalización
Ye una especie d'ave endémica d'Australia.
Impmon
Impmon tien la forma d'un pequeñu diablecu de color moráu con un pañuelu amarráu al pescuezu y un "smiley" nel banduyu.
Enllaces esternos
Impmon Impmon
Llista de florilexos y códices botánicos
thumb| Copia griega del s. VI de De Materia Mélico
En botánica, la pallabra florilexu aplícase especialmente a una coleición de pintures de plantes detallaes y precises, feches por ilustradores botánicos a partir d'exemplares vivos. Los florilexos son dalgunos de los llibros más lluxosos y caros de producir debíu al inmensu trabayu qu'implica la so creación, litograbáu, impresión y, finalmente, pintura a mano. Per otru llau, denómase códiz a un documentu col formatu de los llibros modernos, de páxines separtaes pero enllibraes. Magar que téunicamente cualquier llibru modernu ye un códiz, esti términu llatín utilízase comúnmente pa los llibros escritos a mano, fechos nel periodu que toma dende l'antigüedá clásica hasta'l fin de la Edá Media. Nesta llista amósense cronolóxicamente los florilexos y códices botánicos dende enantes de la dómina cristiana hasta'l sieglu XIX.
Enantes de la dómina cristiana
thumb| Copia arábica del s. XIII de De Materia Médico thumb| Árbol de la Vida Hortus Sanitatis 1491 thumb| [[Helleborus niger Herbarium Vivae Eicones 1530 ]] thumb| Plancha 79 Hortus Eystettensis 1613 thumb| [[Maria Sibylla Merian 1700 ]] thumb| Plancha 73 Phytanthoza iconographia 1737 thumb| [[Hemerocallis japonica Redouté Les liliácees 1802 ]] thumb| [[Phalaenopsis schilleriana Fitch Plantes Seleutes d'Orchidaceous 1862 ]] thumb| [[Cypripedium lathamianum Iconografía de les Orquídees 1885 ]] thumb| Muscat Hamburgh Handbuch der Tafeltraubenkultur 1895
1700-1750
thumb|Llámina de Natural History of Carolina, Florida and the Bahama Islands (1731-1743).
1750-1799
thumb|[[Silene armeria en Deutschlands Flora in Abbildungen]] thumb| Crown Imperial Fritallaria The British Herbal thumb|Brugmansia bicolor
1800-1824
thumb| Frontispiciu de  Florae Novae Hollandiae  '' thumb| Grevillea banksii en [[Illustrationes Florae Novae Hollandiae   ]] thumb| Ferdinandusa speciosa  en [[Plantarum Brasilliae icones et descriptiones hactenus ineditae   ]] thumb| Sobralia macrantha en [[The Orchidaceae of Mexico and Guatemala   ]] thumb|Dibuxos de [[Tulipa|tulipanes realizaos por E.D. Smith pa la obra de Robert Swett "The British Flower Garden: coloured figures & descriptions of the most ornamental & curious hardy herbaceous plants" (1823-1829).]] thumb| Ramón de La Sagra, 1855 - Historia Física Política y Natural de la Isla de Cuba, tomu XII, Atles de Botánica - Tabl. XIV 1814 Londres A Voyage to Terra Australis; Matthew Flinders (1774 - 1814)
1825-1849
thumb|Ilustración orixinal de [[Nepenthes boschiana, de 1839, por P.W. Korthals.]] thumb| Pseudobombax grandiflorum - 'The Botanist' thumb| Plancha de 'The Botanic Garden', 1825 thumb|Ilustración d'un llibru de Charles Lemaire.
Brassicaceae
Descripción
Hierba añales, biañales o perennes, con cazumbre aguacienta y frecuentemente picante, rares vegaes sufruticosas.
Plantes de fueyes alternes o en roseta, simples o estremaes, ensin estípules.
Flores en cruz, hermafrodites, xeneralmente actinomorfes, ensin bráctees; mota con 4 sépalos los llibres dispuestos en dos verticiloss dímeros, dacuando cola base llixeramente xibosa (polo xeneral, namái dos d'ellos); corola con un verticilu de 4 pétalos, alternos colos sépalos los, dacuando en dos grupos, C 2 + 2; androcéu de normal con 6 estames, dispuestos en dos verticilos: unu esternu con dos estames curtios, y unu internu con 4 estames llargos (androcéu tetradínamo), con nectarios basales; xinecéu súperu, sincárpico, bicarpelar, col ovariu xeneralmente estremáu en dos lóculos por aciu un septo (tamién llamáu disepimento) aniciáu por crecedera de les llibradures. Inflorescencies en recímanos, corimbos o umbelas.
Usos
Nesta familia atópense bona parte de les verdures d'iviernu, Brassica y los sos cultivares, que s'atopa distribuyida per tol mundu y consta d'especies de crecedera añal, biañal o perenne. Anque dellos miembros tienen un altu conteníu d'acedu erúcico, lo que les convierte en pocu afeches pa consumir en grandes dosis, tolos miembros son comestibles; sicasí, unos saben meyor qu'otros.