cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Joseph Merrick
Vida
Finalmente, la insoportable presión familiar, los socesivos ultimátum de la so madrasca escontra'l so padre y un castigu físicu fixeron que Joseph colar de casa pa siempres llevándose les sos poques pertenencies nel so carru de vendedor a la edá de 15 años. En colándose de casa, siguió vendiendo mientres el día les mercancíes de la mercería que se llevara consigo y pela nueche dormía na cai. El so tíu, Charles Merrick, hermanu menor del so padre, rexentaba una barbería y sollertáu por vecinos de la situación del so sobrín, salió a buscalo y tener na so casa mientres dos años. Joseph siempres recordó'l bon tratu que recibió de los sos tíos. El so tíu, quien finó en 1925, atestiguó'l mal tratu que recibió Joseph per parte de la so madrasca y el total abandonu del so padre. Esti fechu fizo que les rellaciones ente Charles y el so hermanu fueren bien tirantes. Tamién mentaba Charles Merrick la gran voluntá del so sobrín a quien vía salir tolos díes a vender col so carru entá sabiendo que tornaría coles manes vacíes.
En 1879, la vida de Joseph volvió complicase. El gremiu llocal de vendedores ambulantes denunciara que Joseph Merrick daba "mala imaxe" al sector y pidió que nun se-y anovara la llicencia pa vender. Joseph inoraba esa quexa y cuando foi a anovar la so llicencia atopóse que-y negaben la renovación. La casa del so tíu yera bien pequeña y Charles y la so esposa esperaben un fíu. Joseph pensó que yera una carga bien grande pa ellos y que nun tenía d'abusar de la so amabilidá. Entá en contra de la opinión del so tíu, Joseph decidió ingresar na Leicester Union WorkHouse a finales de 1879. Les condiciones de vida de les denominaes Workhouse (cases de trabayu) yeren por demás dures y Joseph aguantar mientres 12 selmanes. Salió, pero namái por dos díes. Cuando se dio cuenta de qu'enxamás atoparía trabayu como una persona normal, tuvo que tornar y permaneció ellí mientres cuatro años.
Joseph siempres faló de la so estancia nesi llocal con mieu y horror. Al cuartu añu de tar ellí, el bárabu que-y crecer na cara yá-y torgaba comer y los responsables de la Work House creyeron conveniente llevalo a la "Leicester Infirmary" por que lo operaren y de camín, quedar yá que na Work House nun se daba asilu a aquellos que nun podíen ganase la sopa y la cama que-yos ufiertaba l'Estáu inglés en cuenta de trabayu.
Piotr Chijachov
Espediciones ya investigación
En 1845, publicó un avolumáu trabayu sobre Altái, tituláu Voyage scientifique dans l'Altai Oriental et les parties adjacentes de la frontière de Chine y presentó un informe sobre les sos esploraciones de Siberia y los resultaos del estudiu del material recoyío.
Joseph Merrick
Vida
Na Leicester Infirmary operáron-y de la bárabu en forma de trompa d'elefante que dio orixe al so llamatu. Joseph recordaba que la operación foi bien doliosa pero que-y consiguieron quitar mediu kilogramu de texíu y que pudo volver comer meyor y falar con más claridá. Mientres se recuperaba de la operación amontóse'l so deséu de nun tornar a la Work House y pensó cómo podía ganase la vida. Exhibise nes feries ambulantes de la dómina, yera la única salida pa él anque nun-y gustaba la idea. Merrick supo por un periódicu qu'un conocíu promotor de feries llamáu Sam Torr taba en Leicester y decidió escribi-y cuntándo-y la so situación y que taba interesáu en trabayar pa él. El promotor en cuanto ver, supo que diba faer negociu. Darréu incorporar na so feria y asina Joseph empezó'l so tránsitu por Inglaterra exhibiéndose. El so númberu yera una gran atraición, corría l'añu de 1883.
Piotr Chijachov
Espediciones ya investigación
Chijachov llueu empezó un estudiu refechu d'Asia Menor, a la que dedicó venti años de la so vida. Dempués del viaxe a Altái, convertir n'agregáu de la embaxada de Rusia en Constantinopla. Aprovechó la so estancia de dos años ellí pa estudiar turcu y, de siguío, dexando'l serviciu diplomáticu, realizó mientres 1847-1863 una serie d'espediciones n'Asia Menor, nes que fizo amplies investigaciones científiques y coleiciones. Les resultancies fueron publicaos por Chijachov nuna obra enorme, Asie Mineure: Description physique, statistique et archéologique de cette contrée. Esta obra, qu'entiende la xeografía, la xeoloxía, la climatoloxía, la zooloxía, la botánica y la paleontoloxía d'Asia Menor, representa la obra clásica de Chijachov, realizada en collaboración con numberosos espertos en distintes cañes de les ciencies naturales.
Fallecimientu
thumb|250px|Semeya de Chijachov realizáu por [[Karl Brullov (1835)]] thumb|Placa conmemorativa en Gátchina
En 1890, publicó dellos artículos científicu-naturales sol títulu de Etudes de géographie et d'histoire naturelle. Estos estudios representen fragmentos de lo que Chijachov concibiera como una gran obra científica sobre los desiertos del mundu, obra que nun tuvo tiempu de terminar, morriendo en 1890 de neumonía. Pa fomentar los viaxes al traviés d'Asia, dexó a l'Academia de les Ciencies francesa una suma de 100.000 francos.
Honores
Na so memoria foi nomada un cordal nel macizu d'Altái, el cordal Chijachov.
Identificó y nomó 49 nueves especies de plantes de bien diverses families (IPNI).
Joseph Merrick
Vida
De Sam Torr pasó a la feria del empresariu Tom Norman. De la so etapa nes feries ambulantes, nun tenía una mal alcordanza ya inclusive llegó a faer amistaes con otros compañeros de trabayu. Con Tom Norman llegó a Londres a finales de 1884. Norman consiguió arrendar un local frente del "Royal London Hospital" (Hospital Real de Londres) onde exhibió a Joseph mientres unes selmanes. Foi por esi tiempu que'l médicu Frederick Treves vio a Joseph per primer vegada por cuenta de un encamientu d'unos estudiantes de medicina que conocíen el so interés por tou lo rellacionao coles enfermedaes deformantes. Treves quedó fuertemente impactáu col aspeutu de Joseph Merrick y solicitó a Tom Norman que-y dexara faer -y una reconocencia médica. Treves reparó a la primer vista que Joseph fuera operáu na cara yá que-y notó la repulgu y el queloide consiguiente que se-y formara sobre'l llabiu cimeru.
Treves dio una tarxeta de visita a Tom Norman que-y dexaría poder entrar nel hospital ensin cita previa y ensin entrugues. Gracies a esa tarxeta, Tom Norman llevó a Joseph Merrick discretamente al hospital y ellí Treves tener dellos díes faciéndo-y reconocencies y amosar a la comunidá científica del hospital y d'otros centros médicos. Quedando patente que la enfermedá yera incurable y que nun se podía quedar nel hospital, Joseph tuvo qu'abandonar l'establecimientu. Mientres esi tiempu, Joseph por cobardura, mieu y porque nun s'espresaba bien por cuenta de la so boca deformada nun caltuvo casi conversación con Treves. Tal foi'l so mutismu que Treves pensó que tenía retrasu mental, anque ello nun yera ciertu.
La exhibición en Londres siguió hasta casi la primavera de 1885, cuando foi cerrada poles autoridaes. Nun yera la primer vegada que la exhibición de Joseph yera clausurada por atopar la "indecente" debíu al sorprendente aspeutu que tenía. En casi tolos llugares onde trabayaba, la so exhibición yera cerrada. Nesta situación, Tom Norman conoció a un promotor italianu llamáu Ferrari quien-y propunxo llevar se a Joseph al continente européu. Por cuenta de que Joseph Merrick yá nun podía trabayar n'Inglaterra, Norman decidió qu'ésti se colara con Ferrari, anque al promotor inglés nunca-y dio bona impresión l'italianu.
Yera costume daquella que los promotores guardaren les ganancies de les sos atraiciones, asina que Norman dio-y les 50 llibres que Joseph ganara ensin qu'ésti protestara. Ferrari y Joseph embarcáronse camín de Bélxica en xunu de 1886. Lo que dambos nun esperaben ye que n'Europa les lleis alrodiu de la exhibición de persones con deformidaes yeren bien severes. Y les exhibiciones de Joseph yeren cerraes a los pocos díes de ser abiertes nun teniendo casi ganancies nin pa sofitase. Diendo de ciudá en ciudá, escorríos poles autoridaes llegaron a la ciudá de Bruxeles. Ellí, Ferrari abandonó a la so suerte a Joseph llevándose les 50 llibres que Merrick ganara tres dos años de trabayu.
Merrick llegó a la estación de Liverpool Street en Londres escontra los siete de la mañana d'un día d'avientu de 1886. Al baxar del tren, la xente dio cuenta de la so presencia y empezáronlu a increpar, a arrodia-y ya intentar quitar la gorra col velu qu'escondía la so cara. Joseph intentó escapar en devanéu. Cuando llegó la policía, Merrick taba en cantu d'un ataque de llocura, falaba atropelladamente y non podía faese entender. Nun conocía absolutamente a naide en Londres y nun conocía la ciudá yá que a pesar de percorrer toa Inglaterra enxamás salía de la so caravana o del so llugar d'exhibición. A les entrugues de la policía namái atinó n'enseñar la tarxeta del doctor Frederick Treves que caltuviera mientres casi dos años. Treves foi llamáu a la estación y llevar consigo al London Hospital. Ellí fíxo-y ingresar de manera fraudulento, lo que-y traxo problemes colos sos superiores.
Sicasí, el direutor del hospital tuvo la idea d'ensertar un anunciu na prensa solicitando ayuda económica pa poder faer un fondu pa Joseph y asina xustificar el poder tenelo agospiáu pa tola vida. La respuesta de la sociedá inglesa foi un ésitu; recibiéronse cuantiosas sumas de dineru. Solucionáu la tema económica, habilitáronse unes habitaciones pa Joseph que se convertiríen nel so últimu llar.
Nuevamente llogró gran repercusión cuando la mesma Alexandra, Princesa de Gales, y el Duque de Cambridge interesáronse personalmente pola suerte del infortunado Merrick. Sería ende onde Merrick, una vegada algamada la paz que tanto allampara, dedicar a los sos dos grandes pasiones: la llectura de noveles romántiques y l'escritura. Tamién, llueu, y persuadíu pol doctor Frederick Treves, Merrick empezó a recibir visites, a les cualos siempres sosprendió cola so estraordinaria educación y sensibilidá. D'ente les numberoses personalidaes coles que s'entrevistó destaca la de la Princesa de Gales, a quien recibió en delles ocasiones.
Fallecimientu
Na mañana del 11 d'abril de 1890, a los 27 años d'edá, na etapa más feliz de la so vida, Joseph Carey Merrick foi atopáu muertu na so cama. Treves, tres un exame, concluyó que morrió d'afuega al quedase dormíu. La cabeza de Merrick yera enorme y namái con esfuerciu consiguía caltenela arguta. El so escomanáu pesu y tamañu torgaben que Merrick pudiera dormir baltáu, obligándolo siempres a que lo fixera sentáu y nuna posición especial; d'otra forma les deformidaes estruyíen-y la gorgoberu y enzancáben-y gravemente la respiración. Sicasí, anguaño, tres analises más detallaos de la so cadarma, más que por afuega, envalórase como la causa más probable de la so muerte que de secute la so cabeza inclinárase por cuenta del so desproporcionáu pesu y mancárase la nuca.
La persona
En tolos homenaxes a la so persona siempres se cita como la traza más significativa del so calter el coraxe que supo imponer dende'l primer momentu a la inhumana crueldá de la so enfermedá. Tampoco dexó de maraviar a los sos interlocutores el tratu duce y educao qu'espachaba, según la sensibilidá especial cola que Merrick solía tiñir les sos impresiones. Llegó a trescender llargamente l'episodiu nel que, yá a la fin de la so vida, dempués de qu'una muyer diéra-y por primer vegada la mano, Merrick desfixérase y rompiera a llorar pola intensa emoción que lu produció nun sentise refugáu; sentimientu al qu'habría que xunir la especial almiración que siempres sintió pol sexu femenín. Sicasí, póstumamente la traza que mayor interés espertó de la personalidá de Joseph Merrick ye cómo dempués de les humildaciones, les palices y l'ostracismu al que foi sometíu, caltuviérase desprovistu de rensía, y siempres consiguiera sobreponer el so calter duce ya inocente. Tanto ye asina que Ashley Montagu, reconocíu antropólogu de la Universidá de Princeton, escribió un estudiu alrodiu de esti increíble aspeutu de la so personalidá tituláu "L'Home-Elefante: Un Estudiu alrodiu de la Dignidá Humana". Per otru llau, y anque mientres llargu tiempu de la so vida ignoró esta otra destacable cualidá, a Joseph Merrick reconocióse-y una intelixencia percima de la media. La sociedá d'entós quixo tresformar a Merrick nun bisarma; pero él, col so calter humanu, desveló a la sociedá como tal.
Tenía un vocabulariu estensu y, a pesar de pasase la mayor parte de la so vida nel ambiente de la farándula, non yá sabía lleer y escribir correutamente, sinón qu'entá lo faía con estilu notable; fechos que, nel Londres victoriano de fines del sieglu XIX, resultaríen sobresalientes pa cualquier persona de clase media o baxa. Precisamente ye de los estudios de los sos escritos d'onde se deduz una persona de calter inocente ya infantil, y de mirada maraviada y simplificadora. A lo último, ye imprescindible sorrayar el fondu amor que nunca dexó de sentir pola so madre, muyer formosa que la so muerte, inclusive percima de la so bederre enfermedá, y nun xestu d'almirable humildá, siempres reconoció y careció como la traxedia más grande de la so vida. Quiciabes porque cola so ausencia desaposióse-y de too amor, y porque foi la única que vio tres él al fíu y a la persona.
La enfermedá
thumb|Fotografía de Joseph Merrick tomada pal estudiu de la enfermedá en 1888. Merrick, siempres so una mirada simplificadora ya inocente, creyó que la causa de les sos deformaciones procedía del ataque, mientres una feria, d'un elefante a la so madre cuando ésta atopábase embarazada d'él. Acordies coles sos propies pallabres:
Dende un puntu de vista científicu, primeramente creyóse que Merrick carecía filariasis, comúnmente denomada elefantiasis, y que la so causa ye un vierme qu'actúa a manera de parásitu. Sicasí la filariasis ye una enfermedá tropical que nun tien presencia nes islles britániques, y en nengún casu produz les graves deformaciones ósees que sufrió Merrick. Darréu, se rediagnosticó el casu y pasóse a creer que careció neurofibromatosis, tamién conocida como enfermedá del home elefante. Tiempu dempués, tamién se refugó esta posibilidá, pos dellos síntomes carauterísticos de la neurofibromatosis entren en clara contradicción con evidencies atopaes nel casu de Merrick. Anguaño, y de forma mayoritaria, la comunidá médica cree que la enfermedá que careció foi una severa variación del Síndrome de Proteus. Aun así, nun se refuga que realmente se tratara d'una enfermedá nueva, y de la cual Merrick tuviera l'infortuniu de ser l'únicu casu rexistráu hasta agora.
El mesmu doctor Frederick Treves encargar de la so autopsia y de preparar la so cadarma pa la exhibición. Tamién guardó en formol unes muestres de texíu de Joseph pero desgraciadamente perdiéronse mientres un bombardéu na Segunda Guerra Mundial. Treves facer cola esperanza de que les meyores de la medicina pudieren desentrañar nel futuru qué enfermedá afectó a Merrick. Gracies a l'escelente caltenimientu de la cadarma, pudiéronse-y faer pruebes radiolóxiques que señalen que'l mal que sufría Joseph Merrick sería'l Síndrome de Proteus.
Esiste un alderique sobre l'entierru de la so cadarma o dexalo en manes de la ciencia. "A midida que Joseph Merrick yera un cristianu devotu, sabemos qu'él quixera ser soterráu", indicó Jeanette Sitton, fundadora d'Amigos de Joseph Carey Merrick, al portal de la BBC.
Nel historial clínicu del Royal London Hospital describíense asina les deformaciones de Joseph Merrick:
Merrick llegó a describise a sigo mesmu de la siguiente manera:
Merrick y l'arte
Uno de les personalidaes que más ayudó a Merrick foi una actriz, d'apellíu Kendall. La señora Kendall sensibilizóse enforma pol casu de Joseph y movilizóse p'ayudar a recaldar fondos pa él. Anque paeza insólitu, Merrick y la señora Kendall nunca se conocieron en persona yá que ella per aquellos díes taba de xira por Inglaterra y Estaos Xuníos. Cartiábense y una vegada Joseph comentó-y que siempres -y gustara aprender l'oficiu de cesteru. La señora Kendall contrató a un artesanu cesteru que lu enseñó. Entá teniendo series dificultaes cola so mano derecha, aprendió rápido l'oficiu. Pasaba enforma tiempu fabricando cestos y otros instrumentos en blima que depués regalaba a tou aquel que tenía amistá con él o que lu trataba con amabilidá y respetu. Yera la so manera de sentise útil. A pesar de que la so manzorga yera pequeña y fráxil como la d'un neñu de doce años y la derecha enorme, tenía una gran habilidá y paciencia pa los trabayos manuales. Tamién lo demuestren les construcciones de cartón que fizo y que regalaba a tou aquel que yera atentu con él. Sobrevivió una, que ta espuesta nel London Hospital y representa a la ilesia que Merrick podía ver dende la ventana de la so habitación nel hospital, y destaca pola minuciosidad de los sos detalles. Foi un regalu pa la mesma señora Kendall.
La cadarma de Joseph y la so fe relixosa
Esiste un alderique sobre l'entierru de la so cadarma o dexalo en manes de la ciencia. "A midida que Joseph Merrick yera un cristianu devotu, sabemos qu'él quixera ser soterráu", indicó Jeanette Sitton, fundadora d'Amigos de Joseph Carey Merrick, al portal de la BBC. Joseph Merrick yera un fiel devotu protestante ya identificóse siempres cola Ilesia Bautista, en más d'una ocasión manifestó que la so madre de pequeñu siempres-y lleía los Salmos, de los cualos el Salmu 23 yera'l so favoritu. Nos sos últimos años escribió un cuartetu que xunió a otros cuatro versos del poeta y pastor protestante Isaac Watts autor de más de 750 himnos cantaos hasta güei en congregaciones bautistes en tol mundu.
Firma
Merrick yera diestru, pero la deformidá de la so mano derecha, obligó-y a volver aprender a escribir cola izquierda y llogró faelo, cola gran voluntá que-y caracterizaba, con una caligrafía elegante y perfectamente legible. Roblaba ensin robla, a cencielles escribía "Joseph Merrick".
Merrick nel cine
El direutor estauxunidense David Lynch llevó al cine la vida de Joseph Merrick na película L'home elefante (1980). Nella, John Hurt interpreta a Joseph Merrick y Anthony Hopkins, al doctor Frederick Treves. Foi nomada a ocho premios Óscar —incluyendo actor, direición artística, vestuariu y direutor—. Proclamada como una de les meyores películes dramática de tola historia del cine, foi una película allabada pola crítica como atopadiza, bellísima, curiosa y esmolecedora cinta de cine, convirtiéndose asina nuna película de cultu.
El poema de Watts
Joseph Merrick siempres impresionó pol so especial sensibilidá. Un reflexu d'ello ye un cuartetu qu'escribió y que xunió a otros cuatro versos del poeta y pastor protestante Isaac Watts qu'escribió tres libros de poesía. Los bautistes suelen usalos como himnos cantaos nos sos servicios relixosos. Ésti en concretu, que paez el favoritu de Joseph, atopar nel llibru segundu de Horae Lyricae. Ye un fragmentu d'un poema tituláu False Greatness ("Falsu Grandor" que los sos cuatro primeros versos son de Merrick, los cuatro últimos de Watts):
Sales (Colunga)
Sales ye una parroquia y un llugar del conceyu asturianu de Colunga. Situada na zona central del mesmu, tien una estensión de 1,91 km² y una población de. Toos ellos viven nel pueblu homónimu, asitiáu na N-632 a unos dos quilómetros de Colunga, la capital del conceyu.
Jerry Hall
Jerry Hall (2 de xunetu de 1956) nacida en Gonzáles, Texas, modelu y actriz meyor conocida por haber sío la compañera o esposa de Mick Jagger (los dos casóse en Bali en payares de 1990, pero la validez llegal del matrimoniu foi dende entós cuestionada). Jerry empezó un romance secretu con Jagger cuando taba comprometida con Bryan Ferry. Como resultáu d'esto, Ferry escribió dellos cantares como "Kiss and Tell" y "Cry, Cry, Cry". Dalgunos creen que l'álbum de Ferry "The Bride Stripped Bare" foi un documental de los sentimientos que'l cantante tenía pola so rotura con Hall.
Ella escribió la so autobiografía, titulada "Jerry Hall's Tall Tales", publicada en 1985. Nesti llibru describe la so vida temprana en Mesquite, Texas. Tamién rellata les sos esperiencies como nuevu modelu, viviendo una fabulosa vida en París.
En 1990 xunir a otros invitaos pa la masiva presentación de "The Wall" de Roger Waters en Berlín.
El so matrimoniu con Jagger foi anuláu en 1999. Tienen cuatro fíos: Elizabeth, James, Xeorxa, y Gabriel.
Hall foi una de los nueve xueces de los Whitbread Awards de 1999 y tuvo del llau de la mayoría nuna apostada votación de 5-4 pa premiar como llibru del añu a la traducción de Seamus Heaney de Beowulf en llugar de Harry Potter and the Prisoner of Azkaban de J.K. Rowling.
A empiezos de 2000 protagonizó en teatru'l papel de la señora Robinson na obra The Graduate, el papel incluyía un desnudu nel escenariu (el cual espantó a la madre de Hall).
En 2005, Jerry Hall protagonizó un reality de la canal musical VH1 llamáu "Kept", que xiraba en redol a la busca d'un casanova. Nesti show 12 homes d'Estaos Xuníos teníen de tresformase de tíos a caballeros refinaos al traviés d'una serie de retos, y del dominiu d'habilidaes básiques. El concursante de 34 años llamáu Seth ganó l'acobiciáu títulu del home "Kept" de Jerry Hall.
Amás, apaez en Batman (1989) nel papel d'Alicia, amante del Joker, al cual ésti -y deforma la so cara con unu de los sos químicos.
Decigramu
El decigramu (símbolu dg) ye una unidá de masa del Sistema Internacional d'Unidaes qu'equival a una décima de gramu o a una diezmilésima de quilogramu.
Saint-Andeux
Saint-Andeux ye una comuña francesa del departamentu de Côte-d'Or, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Endomychus nigripes
Endomychus nigripes ye una especie de coleópteru de la familia Endomychidae.
British Antarctic Survey
El British Antarctic Survey (BAS), traducíu como Investigación Antártica Británica o Prospección Antártica Británica, ye una institución nacional del Reinu Xuníu dedicada a la investigación de L'Antártida. El BAS ye parte del Natural Environment Research Council (NERC) y tien más de 400 emplegaos. Opera cinco estaciones d'investigación, dos barcos y cinco aviones en y cerca de L'Antártida. Trabaya en proyeutos d'investigación conxuntos con más de 40 universidaes britániques y más de 120 instituciones collaboradores nacionales ya internacionales.
Historia
La Operación Tabarin foi una pequeña espedición británica en 1943 pa establecer bases permanentes en L'Antártida. Foi un emprendimiento conxuntu del Almirantazgo Británicu y la Secretaría d'Estáu pa les Colonies (Oficina Colonial). Al rematar la Segunda Guerra Mundial foi renombráu como Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) y quedó so dependencia plena de la Oficina Colonial. Nesi momentu había cuatro estaciones, trés ocupaes y una sacupada. Pal momentu en que'l FIDS foi renombráu a British Antarctic Survey en 1962, 19 estaciones y tres refugios fueren establecíes.
L'esplorador antárticu sir Vivian Fuchs foi direutor del BAS de 1958 a 1973.
Bases en L'Antártida
El BAS opera cinco bases permanentes nel Territoriu Antárticu Británicu (British Antarctic Territory):
D'eses bases, namái Rothera y Halley son instalaciones permanentes mientres tol añu. Les demás operen namái mientres el branu antárticu.
La Base Faraday foi caltenida hasta 1996, cuando foi vencida a Ucraína, que la renombró como Base Akademik Vernadsky.
Dende 1996 la histórica base en puertu Lockroy na islla Goudier foi habilitada como Heriedu Antárticu del Reinu Xuníu mientres el branu antárticu. Recibiendo cerca de 10 000 visitantes al añu, ye unu de los sitios más visitaos nel continente. Los visitantes pueden realizar un tour pol muséu, mercar souvenirs, unviar corréu y ver la gran colonia de pingüinos gentoo.
Bases nes islles Xeorxa del Sur
El BAS tamién opera dos bases permanentes nes islles Xeorxa del Sur:
Otros sitios
El cuartel xeneral del BAS ta nel Reinu Xuníu, na ciudá universitaria de Cambridge. Ellí apróvese-y d'oficines, llaboratorios y talleres pa sostener les actividaes científiques y loxístiques en L'Antártida.
El BAS tamién opera la Base Ny-Ålesund (Ny-Ålesund Arctic Research Station) en nome del NERC. Ye una base ártica alcontrada en Ny-Ålesund na islla noruega de Spitsbergen.
Barcos
thumb|right|300 px|RRS James Clark Ross en Rothera.
El BAS opera dos barcos en soporte de los sos programes d'investigación antárticos. Dambos barcos tienen capacidaes d'investigación adicionales, el RRS James Clark Ross ye de primeres un buque d'investigación oceanográfica, ente que el RRS Ernest Shackleton ye de primeres un barcu loxísticu usáu pal reabastecimiento de les estaciones científiques.
Dambos barcos zarpen del Reinu Xuníu en setiembre o ochobre de cada añu y retornen al Reinu Xuníu nel siguiente mayu o xunu. Dambos barcos son reacondicionados mientres l'iviernu antárticu, pero tamién son usaos n'otros llugares mientres esi periodu. El James Clark Ross dacuando ye utilizáu pa investigaciones científiques pa otres organizaciones nel Árticu, ente que el Ernest Shackleton arrendar pa investigaciones comerciales.
Los dos barcos civiles operaos pol BAS son complementaos poles capacidaes del HMS Endurance (A171), patrulleru polar de la Marina Real qu'opera nes mesmes agües. El Endurance tien dos helicópteros Westland Lynx disponibles por que'l personal del BAS puede algamar sitios remotos a los que los los sos aviones nun pueden aportar.
Aviones
El BAS opera cinco aviones en soporte de los sos programes d'investigación en L'Antártida. Estos aviones son cuatro de Havilland Canada Twin Otter y un de Havilland Canada Dash 7. Mientres el branu antárticu los aviones tán basaos na Base Rothera, que tien una pista de 900 metros. Mientres l'iviernu antárticu los aviones retornen al Reinu Xuníu.
El Dash 7 realiza vuelos regulares ente l'aeropuertu de Puertu Arxentín (Port Stanley) nes Islles Malvines, o Punta Arenas en Chile, y Rothera. Tamién opera escontra y dende la pista de xelu nel Aeródromu Sky Blu. Los más pequeños Twin Otters tán forníos con esquíes p'aterrizar na nieve o'l xelu n'árees remotes, y opera fuera de les bases en Rothera, Fossil Bluff, Halley y Sky Blu.
En xineru de 2008 los científicos del British Antarctic Survey lideraos por Hugh Corr y David Vaughan, informaron (na revista Nature Geoscience) de que 2.200 años tras, un volcán fixo erupción so la capa de xelu de L'Antártida (basaos n'investigaciones aeréas con imáxenes de radar). La más grande erupción nos postreros 10 000 años, la ceniza volcánica foi encontada depositada na superficie del xelu so los Montes Hudson, cerca del Glaciar Pine Island.
Escuela d'Arte d'Uviéu
La Escuela d'Arte d'Uviéu (antes Escuela d'Artes y Oficios d'Uviéu) ye un centru formativu d'enseñances artístiques con sede n'Uviéu (España). Foi fundada en 1785 y na actualidá ye un centru de titularidá pública.thumb|Logo.
Historia
Los oríxenes de la Escuela d'Arte d'Uviéu remontar a finales del sieglu XVIII cuando'l pensamientu ilustráu de Xovellanos y Campomanes favoreció l'apaición d'asociaciones que víen na actividá artística un elementu fundamental de desenvolvimientu. D'esta miente, surdieron les Sociedaes Económiques d'Amigos del País; a la que se formó n'Asturies débese la iniciativa de la primer Escuela de Dibuxu en 1785, embrión de la futura Escuela d'Artes y Oficios.
En 1854, l'Academia de Belles Artes de San Salvador vieno sustituyir a la Escuela de Dibuxu. Mientres dellos años impartir nella estudios empobinaos a una formación estética más autónoma, estilista y desligada del mundu profesional. La orientación d'estos estudios dieron un xiru, creándose, en 1878, la primer Escuela d'Artes y Oficios con un oxetivu claru:
Dende los sos oríxenes, la Escuela de Dibuxu ocupara locales del antiguu colexu de los Xesuites que dexó l'Obispáu y que darréu s'amplió cola construcción d'un edificiu na cai de la Rosal. Ellí permanecieron los estudios hasta'l so treslláu definitivu, en 1975, a la cai Julián Clavería onde anguaño tán allugaes.
En 1900 la Escuela d'Artes y Oficios pasó a denominase Escuela d'Artes ya Industries, dependiendo del Ministeriu d'Instrucción Pública y Belles Artes. En 1924 va camudase'l nome pol d'Escuela d'Artes Aplicaes y Oficios Artísticos.
Cola llegada de la Guerra Civil española, los estudios quedaron práuticamente paralizaos y nuna situación de gran precariedá. L'impulsu definitivu nun va llegar hasta 1963, col decretu de 24 de xunetu, que supón un cambéu sustancial de les enseñances artístiques n'España.
Estudios impartíos
Anguaño na Escuela d'Arte impartir distintos ciclos formativos en distintes categoríes como son el Grabáu, el Diseñu d'Interiores o'l Diseñu Gráficu:
Actividaes
Amás de les enseñances impartíes, la Escuela d'arte d'Uviéu caltién un estensu programa d'actividaes que sofiten y refuercen el so llabor educativu. Ente elles destaquen les Xornaes de Grabáu y Motiva qu'inclúin talleres y conferencies impartíos por reconocíos profesionales de les cañes del grabáu y del diseñu. Tamién la escuela ye sede de numberoses esposiciones mientres tol añu y abiertes al públicu n'árees como la del grabáu, la fotografía, diseñu gráficu, etc...
Motiva xornaes de diseñu
Ficheru:Cabecera_motiva.png Motiva Xornaes de Diseñu ye una iniciativa del Departamentu de Gráfica Publicitaria de la Escuela d'Arte d'Uviéu. Foi creada en 1997 ante la necesidá de "enseñar y motivar" en Diseñu Gráficu a tolos sectores implicaos nesta actividá, tantu sociales, como empresariales, profesionales, institucionales o académicos, cola cuenta de consiguir l'ambiente cultural afechu pal bon desenvolvimientu d'esta actividá n'Asturies. En cada edición de motiva, realizáronse distintes actividaes pa los distintos sectores.
Xornaes de Grabáu
Les Xornaes de Grabáu y Edición d'arte celebrar na escuela d'arte dende l'añu 1999. Tienen como principal finalidá sirvir d'alcuentru p'artistes gráficos, editores, críticos y estudiantes. El programa consta de ciclos de conferencies y talleres. En 2008 publicóse'l llibru “10 años de Grabáu y Edición d'Arte” como escoyeta d'actividaes, ponencies y talleres que dende la so inauguración tuvieron llugar mientres estes xornaes cola partición de destacaos artistes, estampadores, tipógrafos, críticos y coleicionistes d'obra gráfica.
San Xuan de la Duz
San Xuan de la Duz ye una parroquia del conceyu asturianu de Colunga. Asitiada nel cuadrante nororiental del conceyu, comprende, nos sos 3,82 km², los siguientes nucleos de población: Güerres, San Xuan y San Telmo. La so población ye (INE, 2007) de 170 habitantes.
Nel so territoriu asítiase la sablera de La Griega, na que desemboca'l ríu Lliberdón.
Gobiernu del Reinu Xuníu
El Gobiernu de La so Maxestá (n'inglés: Her Majesty's Government (HMG), en galés: Llywodraeth Ei Mawrhydi) ye un términu usáu pa referise al Gobiernu del Reinu Xuníu. Amás del Reinu Xuníu, la frase foi (y, anguaño, dacuando ser) utilizada per otros países que reconocen el xefe d'Estáu británicu como so.
Nel Derechu constitucional británicu, el poder executivu pertenez virtualmente al monarca y exerzse al traviés de los ministros. Na realidá, el Gobiernu ye una autoridá executiva constituyida polos ministros del monarca. Na Commonwealth, el términu "gobiernu" nun fai referencia nin al parllamentu nin a los tribunales, sinón namái al executivu.
Los términos "Gobiernu de La so Maxestá del Reinu Xuníu" o "Gobiernu Británicu de La so Maxestá" pueden emplegase pa evitar ambigüedaes.
L'actual primer ministra ye Theresa May, qu'asumió'l cargu'l 13 de xunetu de 2016. Lidera'l Partíu Conservador, que llogró la mayoría de los escaños na Cámara de los Comunes nes eleiciones xenerales del 7 de mayu de 2015, con David Cameron como líder del partíu.
Formación
El gobiernu lideralo el primer ministru, qu'escueye a los ministros. Colectivamente, formen el Gabinete. Tolos ministros del gobiernu tienen d'atender al parllamentu y responder ante él. El gobiernu depende del parllamentu pa llexislar y celébrense eleiciones cada cinco años pa formar la Cámara de los Comunes, sacantes una moción de censura nos Comunes provoque eleiciones antemanaes. Tres unes eleiciones, el monarca escueye como primer ministru al líder del partíu que previsiblemente llogre un respaldu mayoritariu.
Según el Derechu constitucional británicu, el poder executivu pertenez al monarca, anque'l so autoridá exercer namái'l primer ministru y el so gabinete. Los miembros del gabinete aconseyen al monarca como miembros del Conseyu Priváu. Tamién exercen el so poder direutamente como líderes de los distintos departamentos gubernamentales.
Historia del términu
Nel Imperiu británicu, la espresión "Gobiernu de La so Maxestá" emplegar orixinalmente el Gobiernu Imperial en Londres y de manera esclusiva. Col desenvolvimientu de la Commonwealth, los dominios autogobernados pasaron a ser vistos como reinos d'igual soberanía dientro del Reinu Xuníu, y dende les décades de 1920 y 1930 la forma "Gobiernu de La so Maxestá nel ..." empezó a ser utilizada tantu pol Reinu Xuníu como polos gobiernos de los dominios. Los gobiernos coloniales, estatales y provinciales, per otru llau, siguieron utilizando'l títulu menor de "Gobiernu de ...". Esistió tamién un Gobiernu de La so Maxestá nel Estáu Llibre Irlandés.
Güei, sicasí, la mayoría de los gobiernos de los reino de la Commonwealth utilicen la forma "Gobiernu del ...", y ye güei, sobremanera en Reinu Xuníu, onde pueden trate n'usu oficial los títulos "Gobiernu de La so Maxestá", "Gobiernu de La so Maxestá en Reinu Xuníu" o "Gobiernu Británicu de La so Maxestá" -esti postreru nes sos rellaciones con Estaos estranxeros y nos pasaportes británicos-. Anque bien inusual güei n'otros reinos de la Commonwealth, el so usu nun ye incorreutu. Nuna decisión de 1989 de la Corte Suprema de Canadá, unu de los xueces fixo referencia al "Gobiernu de La so Maxestá pa la provincia de Nueva Escocia".
Dialeutu vallasinés
El vallasinés ye una variedá de la llingua lombarda occidental falada nel valle de Vallassina (unos 6000 falantes). Pertenez al grupu de los dialeutos Comasco-Lecchese y tien una gran cantidá de subdialeutos.
El subdialeutu d'Asso atópase dientro del Canzés, pero tien delles carauterístiques del dialeutu Valbrona.
El subdialeutu de Valbrona tien influencies del Lecchese.
En Sormano, Caglio, Regazzo hai influencies del dialeutu del Pian del Tivano (norte), que presenta carauterístiques aisllaes (como la presencia de la ò en cuenta de la a nes sílabes zarraes, fenómenu que puede vese tamién nel Brianzoeu nortizu pero, nesti últimu casu, solo en sílabes acabaes en l) y del Laghée.
En Lasnigo, Barni, Magreglio y Civenna hai influencies del Laghée.
Saint-Anthot
Tien una población de y una superficie de  km².
Eduardo Inda
Eduardo Inda Arriaga ye un periodista y tertulianu español. Ente 2002 y 2007 foi direutor del diariu El Mundo nes Islles Baleares y dende xunetu de 2007 hasta marzu de 2011 direutor del periódicu deportivu Marca, volviendo dempués a la direición d'El Mundo. Anguaño ye direutor d'Okdiario, fundáu por él, amás de participar en diverses conxustes radiofóniques o televisives, como El Chiringuito de Jugones, Es la mañana de Federico, El programa de Ana Rosa, La Sexta Noche o Al Rojo Vivo.
Biografía
Aniciu
En 1994, incorporóse a la redaición del diariu El Mundo en Madrid, primero cubriendo información Llocal, y dempués información nacional como corresponsal nel Palaciu de la Moncloa.
Direutor d'El Mundo en Baleares (2002-2007)
En 2002 foi nomáu direutor de la edición d'El Mundo pa les Islles Baleares. Mientres esta dómina, dellos medios criticaron la vinculación del diariu col Partíu Popular de Baleares, en beneficiu del so presidente Jaume Matas, intentando influyir na so eleición como presidente del Gobiernu Balear, fechu que finalmente se produxo en 2003.
Diuector de Marca (2007-2011)
En 2007, tres la compra del Grupo Recoletos per parte de'Unidad Editorial, propietaria d'El Mundo, foi nomáu direutor del diariu deportivu Marca, en sustitución d'Alejandro Sopeña.
La llegada d'Inda a Marca significó un cambéu na llinia editorial del periódicu, lo que supunxo'l desalcuerdu d'una importante parte de los redautores del diariu, como la del so direutor axuntu Santiago Segurola. Según delles fontes, foi'l mesmu Pedro J. Ramírez quien evitó qu'Inda despidiere a Segurola por estes desavenencies. El mesmu Inda publicó una columna selmanal titulada Los puntos sobro las íes, bien similar a los artículos que"l so mentor, Pedro J. Ramírez, publicare cada domingu n'El Mundo.
Los críticos escontra esta marcada llinia editorial acusáronlu de sensacionalismu y de mariellismu, lo que dio orixe inclusive a páxines web que la so única finalidá yera evaluar los conteníos del periódicu.
En xineru de 2009, el diariu Marca desatapó irregularidaes na última asamblea xeneral de socios del Real Madrid y acusó testualmente na so portada al entós presidente, Ramón Calderón, de "robar l'Asamblea". Calderón dimitió a los pocos díes, pero les sos desavenencies col diariu nun pararon. En marzu de 2010, declaró públicamente que "el diariu Marca ta dirixíu por un sicópata", n"alusión a Inda.
Otru de los presuntos oxetivos del diariu baxo la direición d'Inda foi l'entrenador del Real Madrid Manuel Pellegrini. Atribuyir a Marca una campaña escontra Pellegrini, col fin de forciar la so salida del equipu. Esta presunta campaña incluyó titulares como "Adiós, Champions. Adiós, Pellegrini", tres la eliminación del Real Madrid de la Lliga de Campeones de la UEFA 2009-10 énte'l Olympique Lyonnais, y otres suxuriendo posibles sustitutos pal téunicu chilenon. Tres el cese de Pellegrini al rematar la temporada, el principal diariu de Chile, El Mercurio, acusó direutamente a Marca d'entamar la campaña que-y costó'l puestu al téunicu. La portada na que s'anunciaba que Pellegrini nun diba siguir nel Real Madrid taba marcada col titular: 'Estás despidido, Manolo'.
En payares de 2010, Libertad Digital informó de qu'un grupu de Facebook que pidía la dimisión d'Inda como direutor del diariu cuntaba con más de 30 000 internautes. Sicasí, Marca siguió siendo llíder de ventes de diarios deportivos impresos nacionales so la so direición, con 284 273 exemplares mensuales vendíos en permediu mientres 2009.
Mientres el tiempu qu'ocupó la direición, Eduardo Inda tamién foi comentarista esporádicu de la cadena de televisión La Sexta, y tertulianu del programa Directo Marca de Radio Marca.
Dempués de cuatro años al mandu de Marca, el 19 de marzu de 2011 Unidad Editorial designó-y como nuevu Direutor Xeneral de Veo7, canal de televisión del grupu, en sustitución d'Ernesto Sáenz de Buruaga, un cargu qu'habría d'ocupar nes selmanes siguientes al anunciu. Dellos medios interpretaron que la so inminente salida de Marca sería debida a la so revesosa actividá al frente del diariu.
Regresu a El Mundo (2011-2014)
Tres la so torna como reporteru a El Mundo, foi imputáu, xunto con Esteban Urreiztieta, en payares de 2012 por un xulgáu de Barcelona, polos delitos de llevantos ya inxuries, siendo denunciáu'l so diariu por Artur Mas, querella que foi finalmente sobreseída n'ochobre de 2013. Mas fuera acusáu n'El Mundo d'esviadura de fondos a cuentes corrientes nel estranxeru.
Dende 2013 ye collaborador habitual del programa de televisión La Sexta Noche.
N'avientu de 2014 dexa de pertenecer a la plantía d'El Mundo.
Fundador de OkDiario.com (2015-)
En dexando El Mundo, fundó'l nuevu diariu dixital Okdiario. Esti diariu foi acusáu dende otros medios de manipoliar les informaciones pa crear discutiniu. Según un estudiu de la Universidá de Valencia, en payares de 2017, yera'l mediu de comunicación peor valoráu d'España.
Saint-Apollinaire (Côte-d'Or)
Saint-Apollinaire ye una comuña francesa del departamentu de Côte-d'Or, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Endomychus yunnani
Endomychus yunnani ye una especie de coleópteru de la familia Endomychidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Yunnan (China).
Seleición femenina de rugby d'Estaos Xuníos
La seleición femenina de rugby d'Estaos Xuníos ye l'equipu nacional que representa la USA Rugby (USAR). Xuega na Copa Mundial Femenina de Rugby y en dellos torneos menores.
Síntesis
L'equipu estauxunidense siempres remató nos 7 primeros puestos nes Copes Mundiales, anque'l so rendimientu foi de mayor a menor. D'esta forma les Águiles llograron el títulu en 1991 en forma invicta venciendo na final a Inglaterra por 19 - 6. Nos dos siguientes ediciones remataron nel segundu puestu, perdiendo la final de 1994 frente a Inglaterra y la de 1998 frente a Nueva Zelanda.
Al pie de les seleiciones mentaes, Canadá y Francia son rivales frecuentes en dellos torneos como la Nations Cup Femenina, la Canada Cup y apocayá la Super Series.
Espicha
Una espicha ye una xunta festiva asturiana y lleonesa na que se bebe sidra. Celebrar nun llagar coles mires d'abrir o "espichar" un tonel o barrica de sidra, una pipa, como se suel llamar a esos grandes recipientes d'unos quinientos llitros, onde'l zusmiu de mazana formienta mientres dos o tres meses. La xunta convócase en xineru o empiezos de febreru, pa los que non trasiegan la sidra y namái la tienen tres meses en barrica. Pa los que la trasiegan y dexen en barrica hasta cinco meses, suelse esperar a la festividá de San José, el 19 de marzu. La tradición de la espicha tien el so orixe na necesidá de catar la nueva sidra antes de embotellala, y correxir dalgún defectu que pueda iguase antes del embotellao.
Carauterístiques
Celebrar en llagares —llagares n'asturianu—, polo xeneral pela rodiada de les poblaciones. Cómese y bébese sidra, anque tamién hai vinu y otres bébores. Nun hai primer platu, nin segundu platu; la comida, dispuesta direutamente nes en meses inclúi chorizu a la sidra gatafu a la sidra, xamón, llacón, quesos, güevos cocíos con sal y pimentón, tortiella de pataca, empanada o bacaláu, etcétera. Nun se trata d'una xunta o actu oficial zarráu que cumple la función de merienda-cena, tantu pela hora de celebración como pol menú sirvíu.
Evolución
El progresu fixo qu'en munches ocasiones yá nun utilicen toneles de carbayu o castañal, sinón grandes envases d'aceru inoxidable d'hasta mil litro, que tienen la ventaya de nun comuniquen sabor. Nes antigües pipes, en trance de desapaición, había tres orificio: el “torne” d'unos cuatro o cinco centímetros, asitiáu metanes la banduyu de forgar maestra, pal enllenáu y vaciáu, y un grifu de madera, espicha o estaquilla de madera de forma cónica taponando el furu de espichar.
El términu usar en Lleón pa bautizar les fiestes universitarios de diverses facultaes.
Villalba del Rey
Villalba del Rey ye un conceyu español asitiáu al norte de la provincia de Cuenca, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha, allugáu na contorna castellana de La Alcarria. El términu asitiar a veres del Banzáu de Buendía, y llinda colos conceyos de Tinajas, Cañaveruelas y Huete.
Toponimia
El so nome, lliteralmente Villa Blanca, foi-y dau bien posiblemente n'alusión al color blancu de les cases que componíen la población. Por pertenecer nos sos entamos a les xurisdicción de Huete el conceyu llamábase Villalba de Huete, nome que camudó al independizase de la llocalidá optense en 1411 pasando a llamase Villalba del Rey. Esti nome caltener hasta los nuesos díes cola esceición del periodu qu'entendió la II República Española (1931-1936) que se denominó Villalba de la República.
Demografía
Variación demográfica del conceyu ente 1991 y 2015
Historia
Ye posible que la nacencia de la llocalidá conquense tenga'l so orixe nel afitamientu d'un importante camín y del caserío qu'acompañaría y enmarcararía a ésti. Na actualidá, esti antiguu camín sería la vía que percuerre y estructura al pueblu, la cai de Ramón y Cajal. Adulces el pueblu foi coyendo la estructura orixinal que ta anguaño.
Ente'l sieglu XIV y el sieglu XV, el pueblu independizar del común de villa y tierra de Huete y concedióse-y títulu de villa. Pasó de llamase de Villalba de Huete a Villalba del Rey. Esta población a mediaos d'esi sieglu yá cuntaba con un fuerte poder económicu, siendo unu de los pueblos más grandes de la zona. thumb|Conceyu de Villalba del Rey (Cuenca)
La so producción yeren los ceberes, llegumes, alazor, ganáu lanar y cabrío y caza menor. Amás, había na llocalidá un molín fariñero de dos piedres, otru d'aceite, dos fornos de pan y unu de texa y lladriyu. Venta de granos y muletes que practiquen munchos de los sos vecinos mercando les llecheres na feria de Llión que depués les criaben y vendíen en Castiella La Nueva. Importaben arroz, bacaláu, teles d'algodón y paños ordinarios.
Ente 1954 y 1958 construyóse cerca de la llocalidá'l banzáu de Buendía, que cubre parte de les vegues fértiles del conceyu xunto al ríu Guadiela.
Anguaño Villalba del Rey ta dotada d'importantes infraestructures como piscina municipal, biblioteca pública, centru de vieyos, estación de serviciu, área deportiva, centru de salú, residencia pa la tercer edá, parques, chigres, restoranes, aeroxeneradores, discoteca, tiendes y otres munches más.
Ye la cabecera de la Mancomunidá de Servicios Río Guadiela al traviés de la que s'ufierten serviciu de suministru d'agua; serviciu de recoyida de basures; oficina d'información al consumidor; axencia d'empléu y desenvolvimientu llocal.
Patrimoniu
thumb|Ilesia de La nuesa Señora de l'Asunción (Villalba del Rey, Cuenca)
Cristóbal
Complexu Deportivu
Esti pueblu cunta con unes grandes infraestructures na so Area deportiva, yá que cunta con:
Jenifer de Carvalho Lopes
Jenifer de Carvalho Lopes ye una botánica brasilana, qu'ocupa una posición d'investigadora y curadora nel "Institutu de Biociencias" de la Universidá de São Paulo.
Robló conteníos feministes.
Reocín
Reocín ye un conceyu de la comunidá autónoma de Cantabria (España). Llenda al norte con Alfoz de Lloredo y Santillana del Mar, al oeste con Cabezón de la Sal, al sur con Mazcuerras y Cartes y al este con Torrelavega.
Con un pasáu marcáu poles esplotaciones mineres de cinc de la compañía AZSA, anguaño Reocín disponer a encarar un futuru prometedor de crecedera económica, demográficu y social, sofitáu na aprobación d'un nuevu Plan Xeneral d'Ordenación Urbana y na instalación de nueves actividaes industriales y comerciales.