cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Keith Richards
Discografía oficial
En 2010 llánzase  la escoyeta Vintage Vinos bien pocu espublizada.
Museos Vaticanos
Biblioteca Vaticana
thumb|Cubierta de [[marfil del Codex Aureus de Lorsch]] thumb|El [[Rollu (manuscritu)|Rollu de Josué, un exemplar manuscritu probablemente del sieglu X, espuestu nel Salón Sixtino]]
Foi fundada por Nicolás V (1447-1455), gran amante del arte, con estudios de teoloxía y arte realizaos en Boloña. Esti papa empecipió una gran etapa de renovación. Pa la Biblioteca Vaticana mercó un gran númberu de manuscritos, que s'añedir a los que s'axuntaren enantes; encargóse la organización a Bartolomeo Platina, quien ellaboró'l primer catálogu nel añu 1481. El papa Sixto V, en 1587, encargó al arquiteutu Domenico Fontana la construcción d'un nuevu edificiu.
Keith Richards
Discografía oficial
En 2015 llánzase Crosseyed Heart'''.
Museos Vaticanos
Biblioteca Vaticana
La biblioteca curia unos 75000 manuscritos y más de llibros, de los cualos 8000 son incunables.
Obres representatives
Incorporóse'l Salón Sixtino, dedicáu principalmente a esponer exemplares bibliográficos como los códices de Virgilio y el Rollu de Josué, ente otros.
La biblioteca permanez cerrada al públicu dende l'añu 2007 por obres de restauración, con una duración prevista d'unos trés años.
Muséu Sacru
Como yera habitual d'antiguo nes biblioteques, amás de llibros calteníen otros oxetos de coleición, nesti Muséu Sacru espónense obres d'arte menor medieval, como'l Dípticu de Rambona del sieglu IX. Esti muséu foi un proyeutu del papa Benedicto XIV (1740-1758), según reza nuna inscripción que puede lleese na entrada:
Muséu Profanu
Benedicto XIV dispunxo d'una nueva sala pa la coleición d'arte profano, coles mires d'axuntar les obres menores de l'Antigüedá, tal como fixera coles d'arte sacro. La coleición consta d'importantes pintures romanes del sieglu I como les Bodes aldobrandinas, copia romana de principios del Imperiu d'un orixinal griegu del pintor Etión, y unos frescos con rellatos de la Odisea.
Gabinete de Medayes
Como los anteriores, esta coleición vien de la Biblioteca Vaticana y contién más de 100.000 pieces, estremaes ente les monedes romanes y les pontificies, siendo una de les más estenses que se conocen dientro de la so especialidá.
Muséu Pío-Clementino
thumb|[[Torso de Belvedere, pieza neoática (sieglu I e.C.); na inscripción del pedestal lléese: "Fechu por Apolonio, fíu de Néstor, ateniense".]] thumb|Detalle del [[Apoxiomenos, copia romana del orixinal griegu del escultor Lisipo.]] Foi'l primer muséu vaticanu, fundáu pol papa Clemente XIV en 1771. Al cargu de los arquiteutos: Alessandro Dori (fináu en 1772), Michelangelo Simonetti y más tarde por Camporesi.
Orixinalmente contenía obres del Renacimientu y antigüedaes clásiques. Tres la muerte de Clemente XIV, el muséu y la so coleición fueron ampliaos pol papa Pío VI (1775-1799).
Anser albifrons
Descripción
thumb|left|Exemplar de Anser albifrons albifrons. El ánsar caretu mide ente 64 y 81 cm de llargor corporal, con un valumbu alar de 130–165 cm, y pesa ente 1,93-3,31 kg. El machu xeneralmente ye de mayor tamañu, anque dambos sexos tienen un aspeutu similar. El so plumaxe ye principalmente pardu buxu chiscáu de llixos más escuros, col pechu y banduyu abuxaos escamplaes con llistáu y llurdios irregulares negres, ente que les sos ales son de color pardu escuru y tien el baxu banduyu y parte inferior de la cola blancos. Carauterizar por tener un llurdiu blancu arrodiando'l picu enmarcada por una llista negra. Tanto los machos como les femes tienen el picu rosado y les pates anaranxaes. Toles subespecies tienen el plumaxe similar y estrémense principalmente pol so tamañu, salvu A. a. flavirostris de Groenlandia que ye de plumaxe polo xeneral más escuru y tien el picu anaranxáu, non rosado.
Museos Vaticanos
Muséu Pío-Clementino
Pio VI encargar de construyir una entrada, l'atriu de los Cuatro Atayes, dende'l cual aportábase xubiendo pola escalera Simonetti hasta la Sala en forma de Cruz Griega, por onde s'aportaba a la Sala Redonda, dempués la Sala de les Muses, la Sala de los Animales y d'últimes al antiguu Patiu de les Estatues del Belvedere, agora llamáu Patiu Octógonu. El percorríu anguaño "obligáu" ye en sentíu contrariu, dende l'Antepar Cuadráu hasta la Sala I (Sala en forma de Cruz Griega).
Foi nel añu 1797 cuando les obres maestres del muséu fueron llevaes a París según el Tratáu de Tolentino. Estes tornaríen al muséu ente les feches 4 de xineru y 11 d'agostu de 1816, según la orde del Congresu de Viena, yá mientres el papáu de Pío VII.
Anser albifrons
Descripción
Ye de menor tamañu que l'ánsar común, sicasí, ye de mayor tamañu que l'ánsar chicu, del que s'estrema amás por escarecer del aniellu ocular mariellu que tien esti postreru y porque el llurdiu blancu de la so cara nun s'estiende tantu escontra riba como la del mozu.
Museos Vaticanos
Muséu Pío-Clementino
Tres la muerte de Pío VI, dióse-y el so nome actual, por aumentar considerablemente'l númberu d'obres d'arte qu'esti muséu contenía, a pesar de perder les obres maestres de resultes del Tratáu de Tolentino.
Mientres el papáu de Pablo VI el muséu volvió tener cambeos (mientres los años 1972-75) col allugamientu de delles obres de distinta forma pa facilitar les visites de los turistes, instalóse amás (tamién nel restu del Vaticanu) un sistema de vixilancia televisivu y de telecomunicaciones. Nun recibiría nel futuru grandes cambeos qu'afectaren significativamente al númberu d'obres.
Anser albifrons
Descripción
thumb|Anser albifrons
Museos Vaticanos
Muséu Pío-Clementino
Esti muséu amuesa escultures romanes y grieges nos dolce sales que dispón, según nel Patiu Octógonu. L'orixe de bona parte de les escultures deber a la coleición privada del papa Julio II, qu'hasta final del sieglu XVIII caltener nos xardinos del palaciu de Belvedere.
Muséu Chiaramonti
Toma'l nome del so fundador Barnaba Chiaramonti, el papa Pío VII (1800-1823), que lu encargó al escultor Antonio Canova la organización y la reforma del mesmu. Atópase estremáu en tres galeríes:
Anser albifrons
Taxonomía y distribución
Foi descritu científicamente pol naturalista Giovanni Antonio Scopoli en 1769. El so nome científicu Anser albifrons en llatín significa «gansu de frente blanca». Reconócense cinco subespecies:
Museos Vaticanos
Muséu Gregorianu Etruscu
thumb|Muyeres en cantu d'un altar nel interior d'un [[kílix con figures coloraes atribuyíu al pintor de Comacchio escontra'l 450 e.C..]] thumb|upright|Estatua de Antinous, (117 a 138 d. C.) En 1837, foi fundáu'l muséu etruscu, pol papa Gregorio XVI (1831-1846). Esti muséu tien descubrimientos arqueolóxicos qu'apaecieron mientres les escavaciones que se llevaron a cabu a partir de 1828 nel sur d'Etruria hasta'l 1870, añu nel que los Estaos Pontificios tuviéronse que llindar al perímetru del Vaticanu. Darréu, incorporar al muséu obres de gran importancia: El muséu contién material del sieglu IX e. C. hasta'l sieglu I, y abarca dende la edá del fierro hasta material atopao nes ciudaes etrusques. La hestoria milenaria de los etruscos ta cuntada per mediu de cerámiques, y oxetos de bronce, oru y plata que demuestren qu'esta yera una civilización particularmente artística. Tamién cunta con una coleición de vasos griegos, que fueron atopaos en campusantos etruscos. Axacente a esti muséu, atópase una seición dedicada a antigüedaes romanes, provenientes de la mesma Roma y de Lazio.
Obres representatives
Esti muséu atópase alcontráu dientro del Palaciu d'Inocencio VIII (1484-1492) y nun edificiu allegante de la dómina de Pío IV (1559-1565), onde pueden reparase frescos de Federico Baroci y de Federico Zucari, ente otru pintores. Ta compuestu por 22 sales.
Anser albifrons
Taxonomía y distribución
thumb|left|Anser albifrons frontalis. Estudios ecolóxicos de 2002 indiquen que les aves de Groenlandia podríen considerase una especie separada de A. albifrons. De particular interés ye'l so inusual periodu de los cuidos paternos y asociación con ellos, que puede durar dellos años.
Museos Vaticanos
Muséu Gregorianu Exipciu
En 1839 establecióse'l Muséu Exipciu, con antiguos oxetos estrayíos d'escavaciones d'esa rexón, xunto a otres pieces que s'atopaben tremaes nel Vaticanu y nel Muséu Capitolino. Esti muséu tamién foi fundáu por Gregorio XVII. Les pieces qu'equí s'atopen provienen d'Exiptu, de Roma y de Villa Adriana de Tívoli, proviniendo dalgunes d'elles de coleiciones privaes como la coleición de Carlo Grassi, vencida a Pío XII y que consiste en bronces exipcios de los, según el famosu Llibru de los muertos.
Anser albifrons
Alimentación
thumb|Aliméntense principalmente de yerbes, granes y raigaños. Son principalmente fitófagos que s'alimenten de yerba, raigaños y granes. Nes sos zones de reproducción los ánsares caretos aliméntense principalmente de les partes vexetatives de juncias y otres yerbes. En munches zones el so principal alimentu ye la yerba algodonero. Munches gramínees tamién son un importante componente de la so dieta. Tamién peracaben mientres la temporada de muda munches piniellos, Arctofila fulva, Atropis angustata, Pleuropogon sabinii y Carex stans. Nos sos cuarteles ivernizos amás de los biltos de yerba tamién desempeña un papel importante na so dieta la balse finu. Pel iviernu tamién s'alimenten de les granes de munches plantes y picotien nos campos agrícoles.
Museos Vaticanos
Muséu Gregorianu Exipciu
L'interés de los papes poles obres d'Exiptu taba rellacionáu al rol fundamental atribuyíu a esti país coles Sagraes Escritures na Hestoria de la Salvación. El muséu ocupa nueve sales estremaes por un semicírculu abiertu escontra una terraza que cunta con numberoses escultures. En dos d'estes sales atopen oxetos atopaos na antigua Mesopotamia y nel Llevante mediterraneu.
Muséu Gregorianu Profanu
El Muséu Gregorianu Profanu, foi fundáu en 1844 pol papa Gregorio XVI nel Palaciu de Letrán, fueron darréu tresferíes, sol pontificáu de Xuan XXIII (1958-1963), escontra'l so actual allugamientu dientro del Vaticanu.
Contién estatues, baxorrelieves, escultures y mosaicos de la era romana. Foi ampliáu en 1854, sol pontificáu de Pío IX (1846-1878), cola adición del Muséu Cristianu Pío, que contién antigües escultures, especialmente sarcófagos, ordenaos pola temática, con inscripciones con conteníu cristiano.
Anser albifrons
Migración y reproducción
thumb|left|Migren del árticu a les rexones templaes. thumb|Fema nel so nial. thumb| Anser albifrons Mientres la migración los ánades caretos son bien gregarios y formen grandes bandaes individuos de la so mesma especie y tamién con ánsares comunes. Los ánsares caretos lleguen a los sos cuarteles de cría nel árticu a mediaos de mayu y principios de xunu, y empiecen a dexar la zona de cría a empiezos de setiembre. El clima ye'l factor clave pal ésitu reproductivu añal del gansu caretu. Nel árticu'l periodu que dexa añerar, guarar y sacar alantre la niarada ye afechu, namái tres meses. Esto implica que cualquier retrasu na fusión de les nieves o una nube de primavera tardida puede amenorgar les oportunidaes de reproducción d'estos gansos. La temperatura del hábitat de cría tamién tien una gran influyencia na migración yá que les tases d'engorde pa la migración más rápides son d'aquellos que s'alimenten n'ambientes más fríos.
Museos Vaticanos
Muséu Gregorianu Profanu
Ente 1856 y 1869 abriéronse dos sales qu'agospiaron monumentos provenientes de les escavaciones d'Ostia, ente otres. En 1910, sol pontificáu de San Pío X (1903-1914), foi establecíu'l Lapidario Hebréu. Esta seición contién 137 inscripciones n'Hebréu antiguu provenientes de campusantos en Roma, la mayoría d'un campusantu allugáu na Vía Portuense, de les catacumbes de Monteverde al llau del ríu Tíber, afayaes en 1602, magar nun fueron esploraes hasta los años 1904-1906. Estes inscripciones fueron donaes polos marqueses Pellegrini-Quarantoti, quien yeren los dueños del terrén. thumb|center|700px|Neños xugando con nueces, panel d'un sarcófagu, obra romana del sieglu III.
Anser albifrons
Migración y reproducción
Les pareyes añeren en solitariu o bien esvalixaes. Al llegar de la migración empareyense y establecen territorios que nun comparten coles demás pareyes o pequeños grupos. Suelen añerar nel suelu cerca de ríos o llagos. La construcción de los niales realizar na primera quincena de xunu, una vegada dilida la nieve. Constrúin el nial de yerba suelto y la fema forra'l so interior con plumón. La puesta componer de 2 a 10 güevos que namái guara la fema guara los güevos, mientres un periodu de 22 a 28 díes. Los pitucos tarden unos 45 díes en desenvolvese. Al dexar los niales los adultos realicen la muda y suelen concentrase en grandes bandaes cerca de l'agua. La muda suel completase a mediaos d'agostu, cuando los xuveniles tán aprendiendo a volar, polo que al empezar setiembre les bandaes tán llistes pa entamar la migración. Los xuveniles suelen permanecer xunto a los sos padres hasta la siguiente dómina de cría.
L'exemplar selvaxe anillado más llonxevu rexistráu algamó la edá de 25 años.
Museos Vaticanos
Muséu Misioneru Etnolóxicu
Mientres unos años permaneció zarráu al públicu por obres de reforma y caltenimientu. Tuvo reestructuráu en cuatro seiciones y con subdivisiones dedicaes a les práutiques relixoses de cada estáu d'Asia, Oceanía, África y América. Cifrar nunes 80.000 pieces la coleición d'esti muséu. Munches d'estes obres fueron vencíes al papa con ocasión de la Esposición Universal Misionera del Añu Santu de 1925, contién tamién, importantes mandaos como'l de la coleición del antiguu Muséu Borgiano de Propaganda o les semeyes en yelsu d'amerindios, realizaos pol escultor alemán Ferdinand Pettrich (1798-1872).
Pinacoteca Vaticana
Dempués de la invasión de Roma poles tropes de Napoleón, un importante númberu d'obres d'arte fueron treslladaes al Muséu del Louvre de París, según el Tratáu de Tolentino. Nel añu 1815, establecióse una clausa nel Congresu de Viena na que s'alcordaba la torna d'estes obres, cola esixencia al papa Pío VII (1800-1823) d'esponeles públicamente, yá que mientres el sieglu XVIII, solo entamárense esposiciones puntuales.
Les obres, una vegada recuperaes, fueron espuestes primero nos departamentos Borgia, pero por causa de les males condiciones en que s'atopaben dar# en treslladáseles nuevamente. Pío X (1903-1914) fixo acondicionar los establos de Belvedere, que tamién resultaron poco fayadizos poles condiciones térmiques desfavorables; esto y l'aumentu constante del númberu d'obres pa esponer fixo que'l papa Pío XI ( 1922-1939), encargara la construcción d'un nuevu edificiu al arquiteutu milanés Luca Beltrami l'añu 1932.
Son cerca de quinientes les obres que s'esiben na Pinacoteca Vaticana. Les pintures tán espuestes en dieciocho sales, ordenaes cronológicamente del sieglu XII hasta finales del sieglu XIX, con una representación de les meyores escueles italianes: la sienesa (Perugino), la florentina (Giotto di Bondone, Leonardo da Vinci), la veneciana (Giovanni Bellini, Ticianu) y la boloñesa (Guido Reni).
Coleición d'Arte Relixoso Modernu
La coleición inaugurada por Pablo VI (1963-1978), l'añu 1973, realizar so los criterios de renovación del Conciliu Vaticanu II y ta compuesta por 800 pieces distribuyíes en 55 sales. Representen los movimientos artísticos del sieglu XX y los fondos provienen de donaciones realizaes por coleicionistes o polos mesmos artistes.
Ente los artistes espuestos hai, ente otros, Auguste Rodin, Vincent van Gogh, Paul Gaugin, Maurice Denis, Odilon Redon, Vasili Kandinski, Marc Chagall, Paul Klee, Ernst Barlach, Max Beckmann, Otto Dix, Maurice Utrillo, Giorgio de Chirico, Giorgio Morandi, Georges Rouault, Oskar Kokoschka, Bernard Buffet, Renato Guttuso, Giacomo Balla, Francis Bacon, Giacomo Manzù, Pablo Serrano, Eduardo Chillida, Salvador Dalí y Pablo Picasso. thumb|Consagración de [[San Llorienzo mártir|san Lorenzo como diácano, frescu de la Capiya Nicolina.]] thumb|Detalle de la [[Resurrección de Cristo|Resurrección del Pinturicchio cola semeya del papa Alexandru VI.]]
Capiya Nicolina
Fra Angelico, pintó les diverses escenes de la vida de san Esteban nel rexistru cimeru, y nel inferior la vida de san Lorenzo, un diáconu natural de Huesca, que foi nomáu tesoreru papal nel sieglu III y que, al negase apurrir les ayalgues de la ilesia a los romanos, foi martirizado. El pintor fai una narración de gran naturalismu, qu'enmarca la obra dafechu nel renacencia.
Aposentos Borgia
Rodrigo de Borgia, cuando foi nomáu papa col nome d'Alexandru VI (1492-1503), foi quien encargó al Pinturicchio, discípulu del Perugino, la decoración de les sos estancies, compuestes por seis sales. Pa caúna d'elles, escoyó una tema distinta:
El decoráu del techu ta realizáu con moldures y doraos tratando d'eponderar los símbolos del comitente con un gran emblema pontificiu col escudu de los de Borja o Borgia.
A la muerte d'Alexandru VI les sales fueron cerraes, hasta qu'en 1897, mientres el pontificáu de Lleón XIII, restauráronse y fueron abiertes al públicu.
Estancies de Rafael
thumb|[[La Escuela d'Atenes.]] thumb|[[La disputa del Sacramentu.]] thumb|[[El Parnasu.]]
Apenes llegó a Roma, Rafael foi presentáu por Donato d'Angelo Bramante al papa Julio II. Trátase de cuatro estancies qu'escoyó'l papa como residencia privada; encargó la decoración pictórica al mozu Rafael, que foi ayudáu polos sos discípulos ente ellos Giulio Romanu, Giovanni da Udine y Perin de la Folgazana. Empezaron a trabayar en 1508 hasta 1524. Cuando morrió Julio II en 1513, el siguiente papa Lleón X (1513-1521), siguió col encargu por que Rafael siguiera los dos sales que-y faltaben; dempués de la muerte del pintor en 1520, acabaron los frescos de la última sala los sos ayudantes.
Estancia de la Signatura
Ye una sala de planta rectangular, de 10 x 8 metros, ta cubierta totalmente por pintura al frescu, con una iconografía, propuesta pol mesmu Julio II, cola tema central de la Verdá, del Bien y de la Guapura, los trés trascendentales de la filosofía clásica.
Estancia de Heliodoro
Nesta estancia haber de confirmar l'autoridá del papáu y los intereses de Julio II, que naquel momentu enfrentar col Conciliu cismáticu de Pisa. Rafael empezó los frescos nel añu 1511 y rematar en 1514. Nos sos murios atópense narraos cuatro episodios y na bóveda cuatro más bíblicos, sobre la proteición de Dios al pueblu escoyíu. Percuerre tola sala un frisu, decoráu con dolce cariátides, pintaes en color monocromu. thumb|[[La espulsión de Heliodoro del templu]] thumb|[[Alcuentru de Lleón Magno con Atila]]
Estancia de la Quema del Borgo
Pintada en tiempos de Lleón X (1513-1521), esta sala faíase sirvir de comedor (anque más tarde destinóse a sala de música), polo tanto les pintures realizar en tonos áuricos y la decoración tien una iconografía d'episodios rellacionaos con anteriores papes que se llamaron Lleón y que tuvieron dalguna conexón con Lleón X.
Estancia de Constantino
Encargada a Rafael per Lleón X nel añu 1517, según Vasari solo dio-y tiempu, antes de la so muerte, a realizar los diseños de los frescos. La execución de les pintures deber aparte de los sos discípulos, cuantimás a Giulio Romanu.
Capiya Sixtina
Nel centru de la bóveda represéntense nueve escenes rectangulares sobre la creación y la cayida del home, arrodiaes por profetes y sibiles, los antepasaos de Jesús y arquitectures y escultures asonsañaes. El muriu sobre l'altar mayor, con una superficie de, ta ocupáu pol Xuiciu Final, encargáu pol papa Pablo III en 1535. La composición céntrase en redol a la figura de Cristu Xuez, que amuésase desaposiáu de los atributos de la iconografía tradicional, desnudu, con una anatomía atlética y un xestu de poderosa autoridá.
Muséu Filatélicu y Numismáticu
Esta ye la última coleición incorporada a los Muséu Vaticanos. Inauguróse'l 25 de setiembre de 2007.
Recuéyense tolos sellos y les monedes de la Ciudá del Vaticanu, dende'l momentu de la so nacencia (1929) hasta güei; contién tamién la gran coleición filatélica de los Estaos Pontificios, según pieces con dellos errores.
El muséu estremar en dos seiciones:
Galería de los Tapices
Una gran coleición de tapices del sieglu XV a XVII, principalmente son tapices flamencos de procedencia del taller de Pieter Coecke, de la dómina del papa Clemente VII, como Los Fechos de los Apóstoles que los sos cartones fueron realizaos por discípulos de Rafael pa la Capiya Sixtina, y que s'esponen nesta sala dende l'añu 1838.
Galería de los Mapes
thumb|Galería de los Mapes.
Debe'l so nome a los cuarenta mapes pintaos al frescu sobre los murios, representando les rexones italianes y les posesiones de la ilesia na dómina del papa Gregorio XIII (1572-1585). Fueron realizaos ente los años 1580 y 1585 según los cartones de Ignazio Danti, famosu xeógrafu d'esi tiempu. Considerando los Apeninos l'elementu divisoriu, sobre una paré tán pintaes les rexones bañaes pelos mares Liguria y Tirrenu, sobre la otra les rexones bañaes pol Adriáticu. Cada mapa rexonal representa'l planu de la so ciudá principal. A destacar los frescos de Ignazio y Antonio Danti (1580-1583) qu'amuesen les belles posesiones del papa en Venecia. Fueron restauraos pol papa Urbanu VIII (1623-1644).
Coleición de carruaxes
Promovida pol papa Pablo VI l'añu 1973, caltién numberosos carruaxes usaos por distintos papes, ente ellos el construyíu pa Lleón XII, xunto con sielles de mano, xarrés de gala, automóviles y papamóviles. Trátase d'una de los dos seiciones del Muséu Históricu Vaticanu; la otra atopar nel Palaciu de Letrán.
Xeneralidaes
miniaturadeimagen|derecha|Mosaicu nel Muséu Vaticanu. Dende l'añu 1929 tolos museos y galeríes pontificies dependen del Governatorato del Estáu de la Ciudá del Vaticanu.
El Vaticanu tien una política que prohibe vender les obres d'arte, ente les cualos inclúyense 460 pintures de maestros como Giotto, Caravaggio y Rafael.
Nel añu 2003 la Ciudá del Vaticanu tuvo ingresos pol costo de les entraes a estos museos de tres millones de visitantes.
L'enorme fluxu de turistes enzanca entrar a los Museos cola puntualidá deseyada. Les coles apuerten a extraordinariamente llargues en Selmana Santa, yá que nos díes más señalaos (Vienres Santu y dalgún otru) los Museos Vaticanos cierren y los miles de turistes llegaos a Roma entainar a visitalos nos pocos díes de que disponen. center|thumb|800px|Los últimos domingos de cada mes, los Museos Vaticanos abren de baldre al públicu. Ye una ufierta d'enforma ésitu popular y ye bien común esperar coles de munches hores pa poder entrar. Les esperes son tamién grandes en [[Selmana Santa. Esta imaxe ye una vista panorámica d'un pequeñu cachu de cola n'abril de 2007, que continua nos dos direiciones más allá de la vista, llegando a mediu quilómetru de llargor.]]
Scolca
Scolca ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Córcega, na rexón de Córcega. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Entrevista de Montoire
La Entrevista de Montoire foi un alcuentru realizáu'l 24 d'ochobre de 1940 ente'l mariscal francés Philippe Pétain y el dictador alemán Adolf Hitler mientres la Segunda Guerra Mundial na estación de tren de Montoire-sur-le-Loir, llocalidá francesa asitiada nel departamentu de Loir-et-Cher.
L'alcuentru fuera preparáu pol ministru francés d'Asuntos Esteriores y xefe de gobiernu de la Francia de Vichy, Pierre Laval, y l'embaxador alemán en Vichy, Otto Abetz, en coordinación con Hitler y el ministru alemán d'Asuntos Esteriores, Joachim von Ribbentrop, pa sentar les bases de les rellaciones futures ente'l Tercer Reich y la Francia de Vichy. El día anterior, 23 d'ochobre, Hitler celebrara la Entrevista d'Hendaya col dictador español Francisco Franco, y proyeutóse que, aprovechando la rede ferroviaria ente Hendaya que pasaba per Montoire-sur-le-Loir, nesa llocalidá podríen axuntase Hitler y Pétain.
Eleición del llugar
La estación de tren de Montoire-sur-le-Loir foi escoyida por cuenta de la so cercanía cola llinia ferroviaria principal París-Burdeos-Hendaya, amás de qu'a cuatro quilómetros de la estación topaba'l túnel ferroviariu Saint-Rimay, aptu pa guarecer el tren oficial de Hitler en casu d'ataque aereu. Depués de la entrevista, reforzóse'l túnel con planches de cementu pa tresformalo en cuartel de campaña de Hitler, unu de los cuasi venti recintos similares edificaos n'Alemaña y na Europa ocupada polos nazis, pero'l túnel de Saint-Rimay enxamás foi utilizáu por Hitler.
Entrevista y resultaos
thumb|upright=1.3|Apertón de manes ente [[Philippe Pétain y Adolf Hitler el 24 d'ochobre de 1940 en Montoire. Al centru l'intérprete de Hitler, Schmidt, al estremu derechu von Ribbentrop.]] Al llegar Hitler cola delegación alemana, foi recibíu nel andén de la estación pol mariscal Pétain, saludándose dambos líderes con un apertón de manes. De momentu pasaron dambos al vagón personal de Hitler, onde se realizó la entrevista, ensin que se caltuvieren rexistros escritos d'ella.
La entrevista realizar con traductores oficiales, col solu intercambiu de pallabres ente Pétain y Hitler. Anque nun se caltuvieron rexistros escritos de la conversación, los testimonios posteriores de Pétain amosaron que'l mariscal francés aceptara "dientro del honor... entrar nel camín de la collaboración" cola Alemaña nazi. En tantu tres l'armisticiu francu-alemán de xunu de 1940 yá s'instalara una "comisión conxunta" francu-alemana p'aldericar la solución de cuestiones polítiques y económiques tres el fin de les hostilidaes, Hitler aportunó en que fora dicha «comisión d'armisticiu» la canal pol cual tresmítanse les solicitúes franceses al Gobiernu alemán, evitando comunicaciones o pidimientos por aciu l'embaxador Abetz.
En tal sentíu, Hitler nun ufiertó concesión concreta dalguna a Pétain y el vieyu mariscal francés tampoco llogró impresionar al Führer cola so fama de veteranu de la Primer Guerra Mundial y vencedor de Verdún. Magar Pétain manifestara'l so presto por un "alcuentru ente soldaos", yá en Montoire abstener de pallabres amistoses escontra'l Tercer Reich y amosó que la intransixencia hitleriana torgaba una normalización de les rellaciones francu-xermanes.
Según el testimoniu verbal del traductor alemán de Hitler, Paul-Otto Schmidt, Pétain ufiertó'l sofitu de la Francia de Vichy p'acciones militares de la Exa contra'l Reinu Xuníu, pero esta ufierta nun recibió entusiasmu dalgunu per parte de Hitler. El dictador alemán aceptaba sicasí les ufiertes franceses d'aumentar el grau de collaboración no político y económico; en virtú d'ello, la Francia de Vichy apurrió a Alemaña les reserves d'oru de Bélxica que se topaben curiaes nel África Occidental Francesa.
En cuenta de esta entrega, Hitler aceptó lliberar dellos cientos d'oficiales franceses prisioneros por que guarnieren la colonia francesa africana del Chad contra incursiones britániques, anque ensin afitar fecha pa ello. Pétain llegara a Montoire con un conxuntu de pidíos bastante concretos y que yeren base de la propaganda de la Francia de Vichy escontra la so población: la lliberación de delles decenes de miles de prisioneros de guerra franceses (mayormente reclutes entá reteníos n'Alemaña pa trabayos forzaos), faer más fluyíu'l tránsitu de persones y bienes pola "llinia de demarcación" (la "frontera interna" impuesta pola Wehrmacht ente la Francia de Vichy y la Francia ocupada dende xunetu de 1940), según dexar la reinstalación del Gobiernu francés en Versalles si ye que non en París. Toos estos pidíos fueron rápido refugaos por Hitler. Asina, Pétain terminó la entrevista ensin resultaos práutiques qu'ufiertar a Francia, polo cual la resultancia final faltó enforma d'un trunfu diplomáticu francés anque sirvió p'acreditar la severidá que l'Alemaña nazi amosaría escontra los franceses.
La única concesión concreta de los alemanes foi devolver a Francia los restos del Duque de Reichstadt, el fíu de Napoleón Bonaparte muertu en Viena en 1832, por que fueren treslladaos a París, lo que se cumplió'l.
Consecuencies
Magar el mariscal Pétain esperaba qu'una conversación "ente soldaos" dexara afitar definitivamente les condiciones de paz ente Francia y Alemaña y solliviara la difícil situación francesa, Adolf Hitler solo quería asegurar que la Francia de Vichy caltuviera la collaboración político y económico colos nazis, sofitara ensin reserves la esplotación económica de Francia per Alemaña y, sobremanera, protexera militarmente'l imperiu colonial francés contra ataques del Reinu Xuníu o de los «franceses llibres» (aforrando esti trabayu a la Wehrmacht), pero ensin que'l Gobiernu de Pétain llograra pagu dalgunu por toos estos servicios.
De la mesma, Hitler nun amosaba interés en que la Francia de Vichy participara de nuevu na guerra, nin siquier en calidá de simple subordinada d'Alemaña, por cuando ello implicaba un rearmamientu francés que nun convenía al Reich y que podría causar fuertes rocees na Italia fascista, considerada entá por Hitler como un aliáu bastante más pervalible que Francia.
A la fin, Hitler refugó conceder les solicitúes franceses y primió exitosamente a que Pétain aceptara la collaboración colos nazis como única política a siguir per parte del Gobiernu de Vichy. Magar Pétain esperaba que la so fama y prestíu internacional sirvieren pa llograr meyores na situación político y económico francesa (y ello ufiertara la propaganda de Vichy a los franceses), el poderíu bélicu alemán exacerbó la posición de Hitler de nun conceder meyora dalguna a la Francia vencida y asegurar la so completa subordinación a Alemaña col menor costo posible pal Reich.
L'ausencia de llogros efectivos pa Francia en Montoire dio a Pétain una xustificación pa marxinar a Pierre Laval, partidariu de la collaboración ensin reserves col nazismu, apuntando Pétain que tan estrema posición resultaba tan humillante como inservible. Otra manera, Laval y los sos partidarios resaltaron que la entrevista de Montoire yera una gran manifestación de la potencia alemana qu'obligaría a los collaboracionistes franceses a executar una política totalmente pronazi.
Siero
Siero ye un conceyu asitiáu na zona centru d'Asturies. Llenda al norte con Xixón, al este con Villaviciosa, Sariegu, Nava, y Bimenes, al sur colos conceyos de Llangréu y Samartín del Rei Aurelio, y pel oeste con Uviéu y Llanera. Nel centru del conceyu alcuéntrase'l de Noreña. La so estensión total ye de 211,23 km², y la so población actual ye de 51.667  habitantes (según los datos del padrón municipal de 2019), siendo La Pola Siero (capital), Llugones, la urbanización de La Fresneda y El Berrón lo sos nucleos de mayor población.
Historia
El territoriu qu'anguaño ocupa Siero, tuvo habitáu dende época paleolítica, como lo atestigüen distintos xacimientos prehistóricos alcontrados nelli. Apaez un grupu de cuatro túmbalos nel Altu la Mayá (Espinera) y otru grupu de trés nel Cantu Negru (Bobes). Otros xacimientos alcontraos son: el conxuntu llíticu de Meres en Tiñana, el xacimientu del Regueru del Campón n'Argüeyes, el xacimientu de Paredes en Llugones, y el conxunto llíticu de Vallín en Llimanes.
De la época comprendida ente la edá del bronce y la edá del fierro son los castros descubiertos nel conceyu destacando l'afayáu nel Picu Castiellu de La Collá que pertenez güei al muséu arqueolóxicu d'Asturies. Otros castros del conceyu son los de La Canterona en Tiñana, el Cuito en Valdesoto, y la Torre y Monte Les Muries en Llugones.
La colonización romana dexa distintes amueses nel conceyu, como les pontes de Cualloto, Bergueres, Llugones, y La Pola, que pasaba pel ríu Secu y que quedó destruyíu nel sieglu XIX.
Edá media
La primer referencia documental de Siero apaez na edá media, alredor del añu 905, nel que'l monarca Alfonsu III el Magnu, dona a la basílica uvieína la Ilesia de Santa María, asina como la de Samartín de Siero. Nel añu 967 dónase la ilesia de San Félix d'Hevia.
Na edá media ,y al ta trevesáu'l conceyu pola ruta conocida como Camín de la Costa, apaecen nel conceyu dellos hospitales y agospios pa les persones que facíen la pelegrinación, fundándose nel añu 1141 un hospital nel llugar conocíu como Ríu Secu. Otros centros hospitalarios del conceyu son La Malatería de Marcenáu en 1274 y la de La Paranza.
En 1146, Alfonsu VII permutó con María Gómez y sos fíos, la villa de Siero a cambiu de la heredá en Vega de Doña Olimpa.
Principales poblaciones
La población más grande ye Llugones, asitiada na llende col conceyu d'Uviéu y nun habiendo más qu'un parque y el ríu Nora ente ella y La Corredoria, primera población d'Uviéu. Esta población tien unos 13.000 habitantes y una previsión de crecimientu de hasta 30.000 nos próximos años cola construcción del denomáu "Nuevu Llugones", en proyeutu. Por mor de ser la población más grande hebo un movimientu nel pasáu mui desargáu pero agora en llixera decayencia que quier promover la dixebra de Llugones del conceyu de Siero, xunto con La Fresneda y El Carbayu, dos poblaciones anguaño consideraes independientes, magar que tradicionalmete consideráronse barrios de Llugones. Llugones foi una villa industrial hasta mediaos de los 90, pero agora nun queda casi nada d'aquellos tiempos, toles fábriques tán pesllaes magar que se conserva un polígunu industrial al par de la población.
Llueu hai abondes llocalidaes pequeñes repartíes, siendo la más grande d'elles Urbanización La Fresneda, una urbanización antiguamente considerada barriu de Llugones siguida de cerca por El Berrón.
Comunicaciones
Dáu'l so calter centralizáu cuenta con una importante y estensa rede comunicativa, tantu per vía ferroviaria como per carretera. Asina, son de destacar les autopistes A-66, que xune Uviéu, Xixón y Avilés, y la A-8, la nacional N-634, la famosa carretera carbonera, y l'autovía minera, qu'enllaza les cuenques mineres con Xixón al traviés del conceyu sierense. Al respective de la so rede ferroviaria hai que dicir que pel territoriu de Siero escurren llinies de les dos empreses qu'operen n'Asturies: RENFE FEVE y RENFE.
Capital
La Pola Siero ye la capital del conceyu que surdió de la otorgación per parte del monarca Alfonsu X d'una «Carta Puebla» al territoriu de Siero, siendo'l nucleu onde formaron les viviendes alredor de l'antigua alberguería de San Pedro.​ Anguaño ye la segunda llocalidá del conceyu con más habitantes detrás de Llugones, siendo centru alministrativu y comercial y amontando los servicios.
Xeografía
Dende'l puntu de vista xeolóxicu la mayor parte del suelu de Siero ye cretáceo con arenisques, pudingas y margas, anque tamién hai terrenal aluvial nes proximidaes de los ríos Nora y Noreña y terrenal carboníferu na zona suroriental.
Topográficamente falando, el conceyu de Siero ta enmarcáu na nidia depresión prelitoral asturiana, flanqueado per nidios montes con mayor elevación na so parte más oriental, quedando encuadrada la parte centroccidental nuna enorme llanura que va dende les proximidaes de la capital hasta Uviéu y Llanera. Esta llanura recibe'l nome de llanera de Siero. Les elevaciones septentrionales empiecen na llende de Peñaferruz, siguen poles sierres de Ruedes, Cruces, el picu de San Martín y acaba na peña de Huergo. Nel cantu oriental atópase'l Picu Fariu, máxima altitú del conceyu con 734 metros, y tamién los cordales de Nava y Bimenes. Un pocu más al interior atopa la Peña Careses de 520 metros. Na parte estremera meridional asítiase la sierra de Paranza, y les llombes de San Xusto, Molledo y Arenas. El Picu de los Cuatro Xueces ta alcontráu al nordeste, sirve de llende de los conceyos de Villaviciosa, Xixón, Sariegu y Siero, y recibe el so nome yá que ellí axuntábense dos talos xueces de los cuatro conceyos para aldericar problemes comunes.
En cuanto al clima, el del conceyu de Siero ye de los más templaos d'Asturies y atópase englobado dientro del clima templáu-oceánicu, sicasí presenta unes traces diferenciadores que-y conceden ciertu calter de continentalidad, por cuenta de la distancia al mar y de la esistencia de barreres orográfiques.
De la so vexetación hai que comentar que nel conceyu de Siero los praos naturales ocupen la mayor parte del suelu municipal, tando la superficie forestal poblada de pinos, ocalitos de repoblación, castañales y hayas.
Parroquies
thumb|480px|center|Mapa parroquial de Siero
Eleiciones de 1987
(1) Comparanza fecha col resultáu de 1983 de Coalición Popular, a la que pertenecía AP. (2) Comparanza fecha col resultáu de 1983 del Partíu Comunista d'Asturies, que pa 1987 presentóse integráu n'IX.
Eleiciones de 1995
(1) Comparanza fecha col resultáu de 1991 del Centru Democráticu y Social, del que naz n'Asturies CAS.
Saint-Symphorien-de-Mahun
Saint-Symphorien-de-Mahun ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Serra-di-Fiumorbo
Serra-di-Fiumorbo ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Córcega, na rexón de Córcega. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Saint-Symphorien-sous-Chomérac
Saint-Symphorien-sous-Chomérac ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Srđan Baljak
Srđan Baljak ye un ex-futbolista de Serbia.
Saint-Symphorien-sous-Chomérac
Tien una población de y una superficie de  km².
Camaféu
miniaturadeimagen|Camaféu de Ptolomeo II. Llámase camaféu a tou relieve llográu en piedra preciosa, xeneralmente, de variáu color y con delicaes figures. Pa los camafeos, les piedres utilizaes yeren les ágates y más entá les variedaes sardónica y ónice, aprovechando la distinción de colores qu'ufierten les agües o capes de tales piedres de suerte qu'apolazando y rebaxando convenientemente la primer capa dexábase la segunda pa fondu y quedaba la primera colos relieves de la figura. Pero tantu agora como nos sieglos pasaos asonsáñense y falsifican estes piedres con vidrios y esmaltes, soldando un relieve de piedra o vidriu con otra piedra de color distintu.
Denomínase entalle si la piedra ta grabada en buecu. L'arte de producir camafeos y otros oxetos como entalles llámase glíptica (del griegu glypho, grabar) y ye una forma especial del arte de la Escultura. Les producciones de la glíptica sirvieron dende los tiempos más remotos de la Historia pa realizar sellos, artículos de ornamentación, oxetos piadosos o propios de la superstición.
Historia
thumb|Camaféu de 1925 ellaboráu en Torre del Greco y espuestu nel Muséu del Corallo. Antaño yeren bien apreciaos y prueba d'ello son los munchos exemplares llabraos en piedres precioses y dures que se caltienen de la cultura grecorromana y persa.
Mientres los sieglos XIV y XV trabayóse'l nácare en Francia, Alemaña y Flandes, periodu en que los oxetos ellaboraos con dichu material cuntaben con gran prestíu nes cortes franceses. Los viaxes de descubrimientos realizaos mientres esta dómina favorecieron la entrada de materies primes exótiques n'Europa como caniles de narval, ámbare, xade, cascos xigantes de tortúa y estrañes conches marines. Estos artículos amenaron l'interés pola historia natural y aguiyaron la imaxinación de xoyeros, artesanos y grabadores.
Nel sieglu XVI afayóse que les conches de los cipreidos y los cásidos yeren particularmente afeches pa la talla de camafeos. Nel sieglu XVIII, mientres el periodu neoclásicu, alicóse l'interés poles artes antigües que condució al florecimientu de talla de conches, pese al faigo de menos que teníen por considerase imitación al tar ellaboraes con un material inferior. A partir d'entós, fueron sumiendo los centros artesanales hasta quedar namái en dos  ciudaes: Idar-Oberstein (especializada na talla mecánica d'ágates) n'Alemaña y en Torre del Greco n'Italia onde se tallen artesanalmente.
Sermano
Sermano ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Córcega, na rexón de Córcega. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Entalle
miniaturadeimagen|300x300px|Entalle en sellu exipciu. Louvre. Llámase entalle a toa piedra dura grabada en buecu, especialmente la usada como sellu. Les piedres fines que s'usen pa tales efeutos suelen ser ágates, cornalinas, esmeraldes, amatistes, granates y lapislázuli.
L'arte de producir camafeos y otros oxetos paecíos como entalles llámase glíptica (del griegu glypho, grabar) y ye una forma especial del arte de la escultura. Les producciones de la glíptica sirvieron dende los tiempos más remotos de la Historia pa realizar sellos, artículos de ornamentación y oxetos piadosos o propios de la superstición.
Chus Lampreave
thumb|150px|[[Medaya d'Oru al méritu nes Belles Artes|Medaya d'Oru al Méritu nes Belles Artes, recibida en 2001.]] María Jesús Lampreave Pérez, conocida como Chus Lampreave, foi una actriz española.
Biografía
Anque nunca tuvo vocación d'actriz, foi una de les más reconocíes y apreciaes del cine español, especialista en papeles d'actriz secundaria. Participó en más de setenta películes y numberosos trabayos en televisión, collaborando colos más importantes direutores del país.
Años 80: Almodóvar, Trueba...
Pero los mayores ésitos diben llega-y na década de 1980 y de la mano del direutor Pedro Almodóvar. Magar refugó papeles en Pepi, Luci, Bom y otras chicas del montón y en Laberinto de pasiones, Lampreave aportó a participar en Entre tinieblas (1983), y a partir d'entós collaboró en cuasi tolos filmes de Almodóvar: ¿Qué he hecho yo para merecer esto? (1984), Matador (1986), Mujeres al borde de un ataque de nervios (1988), La flor de mi secreto (1995), Hable con ella (2002), Volver (2006), Los abrazos rotos (2009)... Hai de solliñar que foi la única actriz que trabayó col manchegu con regularidá a lo llargo de tola so filmografía.
Actuó tamién para Fernando Trueba, en Sé infiel y no mires con quién (1985) y en El año de las luces (1986), equí con un papel que supón la primera de los sos seis candidatures al Premiu Goya. Especializada en personaxes inocentes o despistaos, adquirió mayor protagonismu en Espérame en el cielo (Antonio Mercero, 1988). Anovó la so complicidá con Berlanga participando en Moros y cristianos (1987) y Todos a la cárcel (1994).
El so historial inclúi otros títulos tan populares como Teresa de Jesús (1984) de Josefina Molina, Epílogu de Gonzalo Suárez, Amanece, que no es poco (1988) de José Luis Cuerda y Bajarse al moro (1989) de Fernando Colomo.
Últimos trabayos
Volvió collaborar con Trueba en Belle Époque (1992), película ganadora del Óscar a la meyor película de fala non inglesa y pola que Chus llogró'l Goya a la meyor actriz de repartu. Actriz y direutor repitieron collaboración en El artista y la modelo (2012).
Siguió participando en filmes de gran aceptación popular hasta los sos últimos años. En 1998 tuvo un papel destacáu (como madre del coprotagonista, Javier Cámara) na comedia Torrente, el brazo tonto de la ley, de Santiago Segura, que'l so enorme ésitu de taquilla daría orixe a una llarga y codalosa saga sobre'l pintorescu personaxe de José Luis Torrente. Lampreave retomaría dichu papel en 2014 en Torrente 5: Operación Eurovegas. Tamién tuvo un papel na esitosa comedia Fuera de carta (2008) de Nacho García Velilla y grabó diversos spots publicitarios.
En 2001 el Gobiernu d'España concedió-y la Medaya d'Oru al Méritu nes Belles Artes.
L'actriz finó'l 4 d'abril de 2016 n'Almería.
El so cuerpu foi encenráu el 5 d'abril de 2016.
Vida privada
El so home foi Eusebio Moreno de los Ríos (fináu'l 2 de xunetu de 2015). Tuvieron dos fíos: Diego y Laura (nacida en 1963 y finada en payares de 1996 a los 33 años tres una tarrecible enfermedá).
Silvareccio
Silvareccio ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Córcega, na rexón de Córcega. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Andre Geim
thumb|220px|Una xaronca viva en levitación magnética. Por esti esperimentu Andre Geim de la Universidá de Nijmegen y Sir [[Michael Berry de la Universidá de Bristol ganaron nel añu 2000 el Premiu Ig Nobel de física.]]
Andre Konstantinovich Geim (en rusu: "Андрей Константинович Гейм") ye un físicu holandés d'orixe rusu que ye conocíu pol so trabayu nel grafenu, el desarrollu de la cinta de xeco y demostraciones de levitación diamagnética. El 5 d'ochobre de 2010, algamó'l Premiu Nobel de Física, xunto con Konstantin Novoselov.
Biografía
Andre fizo los sos estudios nel Institutu de Física y Teunoloxía de Moscú y nel Institutu de Física del Estáu Sólidu de Tchernogolovka onde fai la so tesis en 1987. Darréu fai el post-doctoráu na Universidá de Nottingham, na Universidá de Bath y na Universidá de Copenhague anantes de convertise en profesor asociáu de la Universidá Radboud de Nimègue n'Holanda (país nel qu'obtien la nacionalidá ). En 2001, consigue un puestu de profesor na Universidá de Manchester y conviértese en direutor del Manchester Center for Mesoscience and Nanotechnology.
Sisco
Sisco ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Córcega, na rexón de Córcega. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Calea hypoleuca
Calea hypoleuca ye una especie botánica de fanerógama de la familia de les Asteraceae. Alcuéntrase en Méxicu.
Distribución y hábitat
Apaez en climes semicálidos y semisecos ente los 900 y los 1900 metros, acomuñada al monte tropical caducifoliu y monte d'encina alteriáu.
Propiedaes
Esta planta destaca pola so utilidá ginecobstétrica: pa entainar el partu, realizar baños a les parturientas (Oaxaca) y solliviar los dolores postparto, nesti casu bebe una fervinchu ellaboráu con arruda (Ruta chalepensis), estafiate (sp. n/r), pulgu de cajel (Citrus aurantium) y fueya de prodixosa (Estáu de Guerrero).
Saint-Thomé
Saint-Thomé ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Calea hypoleuca
Propiedaes
Pa solliviar les anxines aconseya ocupásela en distintos remedios: les fueyes machucaes xunto con aceite rosáu aplicar a manera d'emplastu; tamién puede comese direutamente de dos o cuatro fueyes fresques; o bien, se macera el raigañu nun pocu de mezcal y bébese cuando'l preparáu tórnase color azul.
Saint-Thomé
Tien una población de y una superficie de  km².
Calea hypoleuca
Taxonomía
hypoleuca: epítetu llatín que significa "blancu per debaxo".
Berlinische Baumzucht
Berlinische Baumzucht (embrivíu Berlin. Baumz.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu, pteridólogu, micólogu y farmacéuticu alemán Carl Ludwig Willdenow. Espublizóse en Berlín nuna primer edición l'añu 1796 y nuna segunda edición nel añu 1811, col nome de Berlinische Baumzucht, oder Beschreibung der in den Gärten um Berlin, im Frein ausdauernden Bäume und Sträucher, für Gartenliebhaber und Freunde de Botanik, von Carl Ludwig Willdenow.
Llista de conceyos de Sevilla
Llista de los 105 conceyos de la provincia de Sevilla:
thumb|300px|Mapa de los conceyos de Sevilla
{| ! Nombre ! Pob. (2007)