cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nashira
Nome
El nome de Nashira procede del árabe Al Sa'd al Nashirah y significa «portadora de bones noticies» o «l'afortunada». En Babilonia, Nashira señalaba'l 27º asterismu eclíptico, Mahar sha hi-na Shahu, «el del oeste na cola de la cabra».
En China, esta estrella, xunto a Deneb Algedi (δ Capricorni), ε Capricorni, κ Capricorni y otres estrelles d'Acuariu y Piscis, formaba Luy Pei Chen, «el campu atrincherao».
Carauterístiques físiques
Asitiada a 139 años lluz del Sistema Solar, Nashira tradicionalmente foi catalogada como estrella blancu-mariella de tipu espectral F0p; dáu'l so estáu inciertu evolutivu, foi considerada una estrella de la secuencia principal. Observaciones más minucioses, sicasí, suxuren que ye una estrella de tipu A7. La so lluminosidá, 47 vegaes mayor que la lluminosidá solar, y la so masa, equivalente a 2,5 mases solares, suxuren que ta abandonando la secuencia principal pa convertise nuna estrella xigante.
Nashira tamién foi clasificada como una estrella Am, un tipu d'estrelles que'l so espectru presenta llinia d'absorción fuertes de dalgunos metales. La so velocidá de rotación nel ecuador ye de namái 30 km/s, inferior a la d'otres estrelles de tipu A, lo que puede favorecer la separación de distintos elementos químicos na so atmósfera. Frente a dellos elementos como carbonu, oxíxenu, magnesiu o azufre que la so bayura relativa ye comparable a la solar, otros presenten bayures que claramente difieren de los valores solares. Circoniu, estronciu y itriu —esti postreru 200 vegaes más abondosa que nel Sol— amuesen valores bien percima de les solares; nel otru estremu, calciu y escandiu son deficitarios al respective de la nuesa estrella.
Coles mesmes, Nashira ta considerada una estrella variable Alfa2 Canum Venaticorum con pequeñes variaciones nel so rellumu de 0,03 magnitúes.
Aizoaceae
Les aizoacees (Aizoaceae) son una familia de yerbes o subarbustos perteneciente al orde Caryophyllales.
Descripción
Munches especies tamién presenten una abondosa cantidá de cristales de calciu so la epidermis, que formen una capa cristalina de calter proteutor frente al solazu.
La flores son apétalas pero tienen numberosos estaminodios, xeneralmente vivamente coloriaos, con apariencia de corola petaloide; son hermafrodites y son polinizaes por inseutos. Con 4-5 o más estames funcionales, xinecéu d'ovariu súperu, mediu o ínfero con 1 a 20 carpelos. El frutu ye una cápsula dehiscente, llamada nuez o núcula.
Taxonomía
La familia entiende unes 1100 especies partíes en 126 xéneros, los que de la mesma se topen distribuyíos en 5 subfamilies:
Jouy-lès-Reims
Jouy-lès-Reims ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Parentignat
Parentignat ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Eopsaltria australis
Eopsaltria australis, ye una especie d'ave Passeriformes, perteneciente a la familia Petroicidae, del xéneru Eopsaltria.
Llocalización
Ye una especie d'ave endémica d'Australia.
Sho Kamogawa
Sho Kamogawa (鴨川 奨; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Astragalus austriacus
Astragalus austriacus, ye una especie de planta yerbácea perteneciente a la familia de les lleguminoses. Alcuéntrase en Eurasia.
Distribución
Ye una planta yerbácea perennifolia que s'atopa n'Austria, Bulgaria, República Checa, Eslovaquia, l'antigua Yugoslavia, Francia, Alemaña, Italia, Polonia, Rumanía, España, Suiza, Rusia, Ucraína, Kazakstán y Turquía.
Taxonomía
Astragalus austriacus describióse por Nikolaus Joseph von Jacquin y espublizóse en Enumeratio Stirpium Pleraumque, quae sponte crescung in agru Vindobonensi 263. 1762. Astragalus: nome xenéricu deriváu del griegu clásicu άστράγαλος y depués del Llatín astrăgălus aplicáu yá na antigüedá, ente otres coses, a delles plantes de la familia Fabaceae, por cuenta de la forma cúbica de les sos granes asemeyaes a un güesu del pie.
austriacus: epítetu xeográficu qu'alude a la so llocalización n'Austria.
Bibliografía
Vassiljeva, L.I. (1987) In Flora Partis Europaeae URSS. Vol. 6. Leningrad. (Rus).
Paslières
Paslières ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
NGC 32
NGC 32 ye un sistema estelar asitiáu na constelación de Pegasu les sos coordenaes son llatitú galáctica -43.036057º y llargor galácticu 109.756360º.
Afayóse'l 10 d'ochobre de 1861, pol astrónomu Johann Friedrich Julius Schmidt (1825−1884).
Fuentes de datos de NGC 32
Jussecourt-Minecourt
Jussecourt-Minecourt ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Carlos Moreyra y Paz Soldán
Carlos Gregorio José Moreyra Paz-Soldán,, foi un inxenieru y políticu peruanu. Ministru de Fomentu y Obres Públiques (1939-1944), segundu vicepresidente de la República (1956-1962), ministru d'Agricultura y presidente del Conseyu de Ministros (1961-1962).
Biografía
Foi fíu de Francisco de Paula Moreyra Riglos y Luisa Paz-Soldán Rouaud. Foi hermanu del historiador Manuel Moreyra y Paz Soldán (1894-1986).
Inxenieru agrónomu d'oficiu, foi unu de los que fixeron espolletar l'agricultura esportadora de la mariña peruana. Casar en 1933 con Leonor García Sayán.
Mientres el primer gobiernu de Manuel Prado Ugarteche foi nomáu ministru de Fomentu y Obres Públiques, formando parte del llonxevu gabinete presidíu por Alfredo Solf y Muriu (1939-1944).
Heredó, xunto a los sos hermanos, l'antigua facienda de los Condes de San Isidro, que'l so bisagüelu, José Gregorio Paz Soldán adquirió en 1853. Foi, amás, dueñu de la Facienda Santa Luisa y accionista de la Sociedá Ganadera del Centru y d'Agrícola Pacasmayo SA.
Archipiélagu Wellington
Ta formáu por islles que s'arrexunten en dos sectores principales, al norte y al sur de la canal Adalberto. Na parte norte atópense les islles Juan Stuven, Jungfrauen, Millar, Prat y Little Wellington; y na parte sur, les islles Wellington, Lavinia, Angamos, Knorr y Chipana.
Alministrativamente pertenez a la XI Rexón d'Aysén y a la XII Rexón de Magallanes.
Dende hai aproximao 6.000 años les sos costes fueron habitaes pol pueblu kawésqar. A empiezos del sieglu esti pueblu fuera práuticamente escastáu pola aición del home blancu.
Carlos Moreyra y Paz Soldán
Biografía
Nel segundu gobiernu de Prado (1956-1962), Moreyra desempeñóse como eficaz axente d'enllaz ente'l presidente y Pedro G. Beltrán, el más aportunante críticu del gobiernu dende les columnes del diariu La Prensa. Tuvo participación decisiva na designación de Beltrán como presidente del Conseyu de Ministros y ministru de Facienda, gran xugada política que fizo entós el pradismo (1959). Beltrán realizó una aceptable política hacendaria y financiera, poniendo n'orde les finances y estabilizando la moneda.
Archipiélagu Wellington
Allugamientu
Asitiáu al sur del golfu de Penas, ye'l más grande de la Patagonia chilena, tien por llendes:
La so direición xeneral ye N-S y tien una llongura de 141 nmi y un mayor anchu al sur del pasu del Indiu de 40 nmi.
Ta formáu por islla que s'arrexunten en dos sectores principales, al norte y al sur de la canal Adalberto: en partir norte atopen les islles Juan Stuven, Jungfrauen, Millar, Prat y Little Wellington; y, en partir sur, les islles Wellington, Lavinia, Angamos, Knorr y Chipana.
Xeoloxía y orografía
Son una socesión de tierres altes y barrancosas con numberosos cumes y puexos bien paecíos ente sigo. Los sos cabos y puntes terminen en forma abrupta.
Les costes son acantiladas y les sos canales, polo xeneral son llimpies y abiertes, onde hai estorbises estos tán invariablemente marcaos por sargazos.
Esisten altores bastante notables que sirven pa reconocer la entrada a los distintos senos, canales o badees. Estes tán claramente indicaes nes respeutives cartes y derrotero de la rexón.
Nel pasáu produció un fundimientu del territoriu provocáu pol alcuentru, frente a la península de Taitao, de tres plaques tectóniques: la de Naza y l'Antártica que se mueven escontra l'este, y la Suramericana que se mueve escontra l'oeste. Esta situación causó un bultable fundimientu del cantu de la placa Suramericana baxando los suelos al so nivel actual, lo que puede comprobase pola fragmentación del territoriu y la penetración del mar nos llugares fundíos, surdiendo gran cantidá d'islles.
Data de la dómina terciaria; y ye productu de la mesma causa xeolóxica que fizo apaecer primero'l cordal de la Mariña y depués la de los Andes. Na edá glacial, tomó'l so aspeutu actual siendo la continuación escontra'l sur de la cordal de la Mariña.
Ye d'orixe ígneu pola clase de roca que la constitúi y pol so relieve aspru ya irregular, característicu de les cadenes d'erupción.
Climatoloxía
La rexón ye afeutada de cutio por vientos del oeste y pol pasu frecuente de sistemes fronteros. Estos sistemes fronteros xenerar na llatitú 60° S, zona na que conflúin mases d'aire subtropical y mases d'aire polar creando una petrina de baxes presiones que forma los sistemes fronteros. Esta área tien un clima que se conoz como “templáu fríu lluviosu” que s'estiende dende partir sur de la X Rexón de Los Lagos hasta'l estrechu de Magallanes. Equí rexístrense les máximes cantidaes de precipitaciones, en islla Guarello algamáronse hasta 9.000 mm añales.
La nubosidad atmosférica ye alta, los díes estenos son escasos. L'amplitú térmica ye amenorgada, la oscilación añal ye d'aproximao 4° C con una temperatura medio de 9 °C. Bastia mientres tol añu siendo más lluviosu escontra la seronda.
Esisten solu dos estaciones: branu ya iviernu. El branu empieza en setiembre y los vientos empiecen a ronden del NO al SO. Los díes empieza a ser más llargos y n'ochobre pueden haber dellos díes estenos. Nos meses d'avientu, xineru y febreru los vientos yá soplen cuasi puramente del SO con gran intensidá.
Les agües, nesta estación, son frecuentes pero non tan persistentes como nel iviernu y preséntense so la forma de fuertes y bayurosos bastios. La meyor dómina del añu ye la que va de febreru a abril. En mayu reparen braveces de mar que traen muncha marexada. En mayu cayen les primera nevazones les que siguen mientres tol iviernu. Les nevazones dacuando son tan trupes que la visibilidá vese amenorgada a non más de 100 metros. El vientu rondó al NO. Los meses de xunu y xunetu considérense los peores del añu. El mal tiempu ye l'estáu normal de la rexón, el bon tiempu ye un accidente transitoriu
Na mayoría de los senos, esteros y canales les tierres altes faen camudar la direición del vientu verdaderu. El vientu tiende a soplar a lo llargo de les canales, siguiendo la so direición y escontra baxo nos valles.
Nos puertos y fondeaderos que s'atopen a sotaventu de les tierres altes, cuando los bastios que soplen polo alto atopen quebraes o valles, baxen por ellos en forma repentina y violenta, a estos bastios conózse-yos como “williwaws”.
Flora y fauna
Nes fasteres y fondalaes de los cuetos crez un monte tupiu que s'afirma nes fiendes de les roques, los árboles enxaréyense unos con otros. De normal nun se desenvuelven sobre los 50 metros sobre'l nivel del mar, pero onde ta abellugáu del vientu dominante xube hasta los 200 y 300 metros sobre dichu nivel.
El reinu animal ye bien amenorgáu, pueden atopase el foín y dalgunos royedores. Hai llobos y llondres. Ente les aves terrestre y acuáticu podemos atopar el martín pescador, el tordu, el malvís, el cisne, el coríu, el pingüín, el canquén, la gavilueta y el quetro o coríu a vapor. Ente los pexes atopen el róbalo, el pejerrey, el blancucu y la vieya. Ente los mariscos hai centolles, jaibas, corcuspinos y choros.
Historia
A cuntar de 1520, col descubrimientu del estrechu de Magallanes, poques rexones fueron tan esploraes como la de les canales de la Patagonia. Nes cartes antigües la rexón de la Patagonia, ente los paralelos 48° y 50° Sur, apaecía ocupada cuasi puramente por una gran islla denominada “Campana” separada del continente pela canal de la nación Calén”, nación que se supunxo esistió hasta'l sieglu ente los paralelos 48° y 49° de latitud sur.
Dende mediaos del sieglu eses canales son percorríos con seguridá por grandes naves de toles naciones, gracies a les numberoses reconocencies y trabayos hidrográficos efectuaos neses peligroses costes.
Por más de 6.000 años estes canales y les sos costes fueron percorríes polos kawésqar, indíxenes, nómades canoeros. Hai dos hipótesis sobre la so llegada a los llugares de poblamientu. Una, que procedíen del norte siguiendo la ruta de les canales chilotes y que travesaron escontra'l sur cruciando l'ismu d'Ofqui. La otra ye que procedíen dende'l sur y qu'al traviés d'un procesu de colonización y tresformamientu de poblaciones cazadores terrestres, procedentes de la Patagonia Oriental, poblaron les islles del estrechu de Magallanes y xubieron peles canales de la Patagonia hasta'l golfu de Penas. A empiezos del sieglu esti pueblu fuera práuticamente aniquiláu pola aición del home blancu.
Paso Suroeste
Mapa del pasu
Ye la canal que dixebra la mariña sur de les islles del archipiélagu Guayaneco de la mariña norte de la islla Juan Stuven. Tien una llongura de 17 nmi en direición xeneral OSO, xuniendo la badea Tarn cola canal Fallo; en dellos sectores ye bien angostu. Na so boca oeste hai delles roques y castros que torguen la navegación.
Islla Jungfrauen
Mapa de la islla
Ye de gran tamañu, 10 nmi de N-S por 24 nmi a 90°. La so contorna ye bien recortáu. Tien fondos senos que cuasi la corten en delles partes.
Islla Juan Stuven
Mapa de la islla
Mide 12 nmi de llongura en direición xeneral N-S por 6 nmi d'anchu a 90°. Pel so llau norte cuerre'l pasu Suroeste que la dixebra de les islles del archipiélagu Guayaneco. Pel llau este cuerre la canal Messier, pel sur y l'oeste una canal ensin nome.
L'estremu NE de la islla formar la punta Li. Les sos costes, sacante la oriental, son bien recortaes y quebraes.
Islla Millar
Allugada 6 nmi de la entrada norte de la canal Messier. Tien 7 nmi de llongura por 2 nmi d'anchu. Percorrer en tol so anchu una cadena montascosa que la so mayor altor ye de 743 metros. La islla ye una escelente referencia pa les naves que deseyen tomar la canal Messier viniendo dende'l golfu de Penas.
Senu Otto
Mapa del senu
Abre ente la islla Hornby y l'estremu norte de la islla Schucht. Intérnase 12 nmi na islla Jungfrauen.
Canal Barbarossa
Mapa de la canal
Cuerre dende'l senu Hornby hasta la canal Fallo, ente'l llau norte de la islla Prat y el llau sur de les islles Úrsula y Jungfrauen. Tien 30 nmi de llargu. Nun foi llevantáu.
Islla Prat
Mapa de la islla
Asitiada al sur de la islla Jungfrauen. Ye de forma triangular. Mide 22 nmi los sos llaos más llargos. Les sos costes oriental y occidental son bien recortaes y quebraes formando delles badees y esteros. Pel so llau norte cuerre la canal Barbarossa, pel este y sureste la canal Albatross y pel oeste la canal Fallo. De relieve montascosu. De norte a sur percorrer una cadena de cuetos ente los que destaquen: el cuetu Siella nel sector NO y nel centru los cuetos Neváu, Redondo y Sombreru.
Canal Fallo
Mapa de la canal
El so llau oriental ta formáu poles islla Jungfrauen, Prat, Little Wellington y Wellington; pel so llau occidental tán los castros Bynoe y les islles Campana, Orella y L'Aldea. Empieza al sur del golfu de Penas y termina nel pasu The Nick onde se xune a les canales Ladrillero y Machado. La so llongura ye de 60 nmi. Les primeres 30 nmi del so cursu tán empobines en direición SO y depués xira escontra'l sur hasta'l so términu.
El gran problema de la canal ye'l so accesu norte pos ente la islla Byron y los castros Bynoe hai dellos farallones y roques afogaes onde la mar ruempe con violencia y fai bien difícil y riesgosa la recalada. Como la canal Messier abre un pocu más al este y dambos cuerren práuticamente paralelos ye so tou puntu de vista preferible esa ruta.
Canal Albatross
Mapa de la canal
Dixebra les costes E y S de la islla Prat de les costes NO y N de la islla Little Wellington, comunicando les canales Messier y Fallos. Dende'l senu Hornby cuerre en direición S por 14 nmi y depués al SO por otres 10 nmi. Desagua na canal Fallos ente les puntes Jasmund de la islla Prat y Albatross de la islla Little Wellington.
Nel primer tramu fórmase la angostura Alemana, que'l so menor anchu ye 1 cable y la so menor fondura de 8,25 metros. Nel puntu en que camuda de direición abre'l senu Waldemar un brazu de mar de 10 nmi de sacu. La canal ye pocu frecuentáu polo que s'encamienta salealo solu si cuntar con un práuticu local.
Islla Little Wellington
Mapa de la islla
Asitiada 1 nmi al SE de la islla Prat y en llau oriental de la canal Fallo. Mide 35 nmi en direición xeneral N-S por 16 nmi de mayor anchu a 90°. Pelos sos llaos N y NO cuerre la canal Albatross, pel llau E la canal Messier, pol S la canal Adalberto y pel O la canal Fallos. Les costes N y E son retayaes y quebraes. Na so mariña norte forma'l senu Waldemar que tien 10 nmi de sacu.
Canal Adalberto
Cuerre ente la islla Little Wellington pel norte y les islles Knorr y Wellington pel sur, xuniendo les canales Messier y Fallos, tien un llargor de 18 nmi. Ye fondu y llimpiu; les sos costes son pareyes y acantiladas, cubierta de montes na so parte baxa y ensin vexetación na parte alta.
Dixebra l'archipiélagu Wellington en dos partes principales; en partir norte allúguense les islles Juan Stuven, Jungfrauen, Millar, Prat y Little Wellington; en partir sur les islla Knorr, Angamos y Wellington.
Islla Knorr
Mapa de la islla
Asitiada 1 nmi al SO de la islla Little Wellington. Ye de forma triangular. Tien 9 nmi na so base y 6 nmi nel so altor. Pel llau norte cuerre la canal Adalberto, pel este la canal Erhardt y pel oeste la canal Fallo. El so estremu NE ye la punta Plana y l'estremu SO la punta Williblad.
Islla Wellington
Mapa de la islla
Allugada ente les canales Adalberto y Trinidá. Mide 85 nmi nel sentíu N-S por 36 nmi a 90°. Ye la de mayor porte del archipiélagu Wellington. Ye montascosa y alta. Nel so sector sur álcense los montes Middleton, Oreyes de Pollín y el Doble Pico. Les costes sur y oeste son quebraes y tropezoses.
Canal Machado
Mapa de la canal
Cuerre ente les islles Wellington y Angamos. La so llongura total ye de 28 nmi. Empieza al SE del pasu The Knick y diríxese por 10 nmi escontra'l SE, depués camuda de direición escontra'l S por otres 18 nmi. xuniéndose a la canal Ladrillero. Nel so primer tramu tien un anchu d'ente 1 y 2 nmi, pero nel segundu este mengua hasta ¼ de milla pero'l so navegación nun ufierta dificultá. Nel estremu sur atópase'l puertu Abrigáu que tien un escelente fondeadero en fondu de fango y 18 metros de fondura.
Islla Angamos
Mapa de la islla
Asitiada darréu al sur de la islla Lavinia. Ye de gran tamañu: 18 nmi na so exa NO-SE por 12 nmi na exa E-O. El so parte norte ye montascosu y nel so estremu NE álzase'l monte Siegfried notable por tar cuasi siempres cubiertu de nieve. La canal que la dixebra de la islla Lavinia nun foi sondado; pel llau este cuerre la canal Machado y pel suroeste la canal Hernán Gallego que la dixebra de la islla Chipana.
Canal Hernán Gallego
Mapa de la canal
Abre na mariña este de la canal Ladrillero dixebrando la islla Angamos de la península Singular de la islla Wellington. Percuerre 15 nmi en direición NO-SE pa xunise a la canal Machado. Ye fondu y nun ufierta dificultaes al navegación sacante onde se xune a la canal Machado en qu'hai dellos castros de cuidu.
Islla Chipana
Mapa de la islla
Enllastrada na mariña norte de la península Singular de la islla Wellington. Tien 7 nmi de llongura na so exa NO-SE y 5 nmi a 90°. Pel so llau norte cuerre la canal Hernán Gallego, pelos llaos esti y sur la canal del Llaberintu y pel oeste la canal Ladrillero.
Canal Picton
Mapa de la canal
Flúi ente l'estremu NO de la península Wharton de la islla Wellington y les islles Stortebecker, Kalau y Rivera. Tien una llongura de 38 nmi en direición xeneral SSE, el so anchu mediu ye de 1 nmi. Na so mariña oriental, nel sector norte, atópase'l so Picton que dexa un pasu navegable bien estrechu. Nesti baxu varóse, en 1916, el tresporte Casma de l'Armada de Chile. Debíu al baxu Picton la canal ye navegable por tou tipu de naves siempres que tengan menos de 7,60 metros de caláu.
Claudia Pascual
Claudia Pascual Grau ye una antropóloga social y política chilena, militante del Partíu Comunista.
Biografía
Estudió antropoloxía social na Universidá de Chile. Foi profesora en diverses instituciones educatives del so país, incluyendo universidaes, escueles sindicales y escueles de muyeres. Foi coordinadora del Programa de Prevención del Consumu de Drogues y Alcohol de la Direición de Bienestar Estudiantil de la Universidá de Chile.
Carrera política
250px|miniaturadeimagen|left|Pascual nel so nomamientu como [[Ministeriu de la Muyer y la Equidad de Xéneru de Chile|ministra de la Muyer y la Equidad de Xéneru, en xunu de 2016.]] Ye militante del Partíu Comunista de Chile (PCCh), onde foi secretaria rexonal, miembru del Comité Central, y encargada nacional de Muyeres. En 2001 y 2005 foi candidata a diputada por Santiago en representación del PCCh, nun resultando escoyida en dambes oportunidaes. Ente 2002 y 2005 foi secretaria executiva del Institutu de Ciencia Alejandro Lipschutz (ICAL).
Nes eleiciones municipales de 2008 foi escoyida conceyal pola comuña de Santiago. Nes eleiciones de 2012 foi reelixida cola primer mayoría comunal. Arrenunció al cargu'l 5 de marzu de 2014.
Eleiciones municipales de 2004
(Considérense namái candidatos con sobre'l 1% de votos y candidatos electos como conceyales, d'un total de 20 candidatos)
Eleiciones municipales de 2008
(Considérense namái los candidatos que resultaron electos pal Conceyu Municipal)
Eleiciones municipales de 2012
(Considérense los candidatos escoyíos)
Economía llaboral
La economía llaboral ye la caña de la economía especializada nel estudiu del mundu del trabayu. Dependiendo de cual seya l'enfoque adoptáu dientro de los esistentes na ciencia económica, l'analís de los aspeutos llaborales de la economía va adquirir carauterístiques particulares y distintives de los demás. Na economía contemporánea ye dominante l'enfoque neoclásicu.
Ente los problemes principales qu'entren nel campu d'estudiu de la economía llaboral tán el desemplegu, el nivel de salarios, la productividá del trabayu, la calidá y estabilidá de los emplegos ente otros.
Enfoques d'equilibriu y de desequilibriu
Una clasificación bien útil pa los distintos enfoques y aproximamientos dientro de la economía llaboral ye la d'arrexuntalos según entiendan el mercáu llaboral en términos d'equilibriu o si pongan énfasis na identificación de desequilibrios nel so funcionamientu. Dientro de los teóricos del equilibriu, l'enclín dominante ye la de la escuela neoclásica. Esta sería la corriente más tradicional, otres aportaciones fueron realizaes polos teóricos del capital humanu y de la información asimétrica.
Economía llaboral neoclásica
Nel enfoque de la escuela neoclásica, la economía llaboral centra'l so estudiu nel mercáu de trabayu. Parten del funcionamientu d'un mercáu análogu al utilizáu pa los mercaos polo xeneral, nel qu'esiste una ufierta y una demanda de que la so interacción va salir un determináu preciu y una determinada cantidá oxeto de transaición. El preciu nesti casu ye'l salariu y la cantidá'l númberu de trabayadores emplegaos o la cantidá d'hores trabayaes. Como conclusión principal d'esti enfoque tenemos que: partiendo de los supuestos comunes de competencia perfecta, el mercáu de trabayu va tender a una situación de salariu y emplegu d'equilibriu. Esti salariu va corresponder a la productividá marxinal del trabayu y el nivel d'emplegu va ser aquel nel cual toos quien deseyen trabayar al salariu vixente nel mercáu facer. El desemplegu involuntariu va ser entós desemplegu friccional de baxa cuantía y de bien curtia duración.
Política esterior
La política esterna d'un Estáu tien de basase nuna fonda conocencia de la realidá internacional na que se desendolca y sobre la que pretende influyir, solo asina una Nación puede sacar plenu provechu de les oportunidaes y, no posible, evitar los riesgos que se-y presenten.
Vista d'esa manera, acordies con Andrés Rozental, la esencia de la política esterior ye un cálculu políticu de quien tienen al so cargu'l so diseñu y puesta en práutica, respectu de la meyor manera de promover los valores y les aspiraciones de paz y desenvolvimientu de les persones de la so nación. Por ello, la definición correcto y oportuno de los intereses del país nel escenariu mundial, xunto cola instrumentación d'una estratexa coherente p'algamar los oxetivos marcaos, constitúin una de les xeres más complexes y, al empar, una de les más altes responsabilidaes del Estáu.
La política esterior d'un país tien de tener puntos de mancomún, ente los que pueden mentase los siguientes:
D'esta manera, el conxuntu de normes internacionales, alcordaes por aciu l'exerciciu de la soberanía, ye parte integrante de la llexislación interna de los Estaos.
Según Eva Lluz Rojas Herrera, la política esterior ta íntimamente amestada cola política interna de cada Estáu y coles decisiones que los sos gobernantes tomen pal bienestar xeneral de los sos habitantes, influyíos por factores históricos, xeográficos, etc. que-yos faen caltener una política estable que nun perxudique a los suyos y que coles mesmes gocien de los beneficios que l'ámbitu internacional ufierta, calteniendo asina rellaciones pacífiques colos demás suxetos internacionales.
La política esterior d'un país ye instrumental p'algamar ciertos oxetivos nacionales, lo qu'implica que tendrá de caracterizase pola so fayadiza flexibilidá y caltenese n'evolución al desenvolvimientu del sistema internacional pa poder sirvir conducentemente a los intereses de la so nación.
L'analís de la política esterior
L'analís de la política esterior implica l'estudiu de cómo l'estáu fai política esterior. Dende esta perspectiva'l Estáu ye consideráu como l'actor principal y básico de les rellaciones internacionales. Aun así, dada la cantidá y diversidá de los actores que interactúan nel sistema internacional na actualidá, esti analís nun puede escluyir aquelles aiciones que tán dirixíes a otru tipu d'actores. El papel de los Estaos nos organismos internacionales, la rellación coles Organizaciones Non Gubernamentales y les aiciones contra'l crime entamáu o los grupos terroristes, por casu, tamién formen parte de l'axenda y construcción de la política esterior de los Estaos.
Por cuenta de que l'analís de la política esterior implica tantu l'estudiu de la política internacional como de los asuntos domésticos, la disciplina académica alcuéntrase ya incide na interseición ente la teoría de les rellaciones internacionales y la política pública. La política esterior nutrir de disciplines como l'estudiu de la diplomacia, de la guerra (o del conflictu), de les organizaciones a, y de les sanciones económiques, caúna de les cualos cobren una importancia capital pola cual l'estáu puede llevar a cabu la so política esterior.
Académicamente falando, l'analís de la política esterior atópase más comúnmente estudiáu dientro de la ciencia política y les rellaciones internacionales.
El procesu de tomar de decisiones en política esterior
El procesu de toma de decisiones en política esterior implica les fases siguientes:
Modelu d'actor racional
El modelu d'actor racional basar na teoría de la eleición racional. El modelu considera al estáu como la unidá primaria del analís, y a les rellaciones interestatales (o rellaciones internacionales) como'l contestu pal so analís. L'estáu vese como un actor unitariu monolíticu, capaz de tomar decisiones racionales p'asitiase preferente y a maximizar el so valor.
Según el modelu d'actor racional, el procesu de toma de decisión racional ye utilizáu por un estáu. Esti procesu inclúi:
Crítiques
El modelu d'actor racional foi susceptible de crítiques. Asina Michael Clarke apunta que "El modelu tiende a desdexar una gama de variables polítiques, qu'incluyiríen: - Les decisiones polítiques, - Les decisiones non-polítiques, - Los procedimientos burocráticos, - La continuación de polítiques previes, y del gran accidente [1]."
Otros modelos
Modelu del procesu organizacional
Referencies
[1] ^ M. Clarke, ‘The Foreign Policy System: A Framework for Analysis’, in M. Clarke and B. White (eds) Understanding Foreign Policy: The Foreign Policy Systems Approach (Cheltenham: Edward Elgar 1989), páxs.27–59.
“Política esterior pa un mundu nuevu” CIDAC Centru d'investigación pal desenvolvimientu, A.C. Ed. Diana. Páx. 128 y 129
“Política Esterior” Rojas Herrera Eva Lluz páx. 3 (recuperáu d'http://www.politicas.unam.mx/sae/portalestudiantil/internacionales/p_esterior/pdf/politicaexterior.pdf el 10 de marzu de 2013)
“La política esterior de Méxicu na era de la modernidá. Una visión de la modernización de Méxicu.” Rozental Andrés. Ed. Fondu de Cultura Económica. Páxina 9-11
Bhimsen Thapa
Bhimsen Thapa foi'l primer ministru de Nepal dende 1806 hasta 1837.
Bhimsen empezó la so carrera sirviendo como guardaespaldes y secretariu personal al rei Rana Bahadur Shah. Cuando'l rei abdicó a favor del so fíu y se exilió, Bhimsen acompañó-y en tou momentu ayudar a volver poder en 1804. N'agradecimientu, Rana Bahadur nomólu Kaji (equivalente a ministru) nel nuevu gobiernu que formara.
Cuando'l rei Rana Bahadur foi asesináu pol so hermanascu en 1806, Bhimsen participó na masacre de 93 persones dempués de lo cual reclamo'l so títulu de Mukhtiyar (primer ministru).
Primeros años
thumb|Bhimshen Thapa Bhimsen Thapa nació n'agostu de 1775 na aldega de Pipalthok de Borlang nel distritu de Gorkha. Los sos padres yeren Amar Singh Thapa y Satyarupa Maya. Los sos antepasaos yeren miembros del clan Bagale Thapa de Jumla (distritu de Jumla) qu'emigraron escontra l'este. El so güelu, Bir Bhadra Thapa, yera un cortesanu del exércitu de Prithvi Narayan Shah.
Nun se sabe con seguridá cuándo se casó pero tuvo tres esposes coles que tuvo trés fíos y un fíu que morrió a una edá temprana. Por cuenta de que nun tenía fíu varón adoptó a Sher Jung Thapa, fíu del so hermanu Nain Singh.
En 1798, el so padre llevar a Katmandú y lo enroló como guardaespaldes del rei. Ellí moró en Thapathali (qu'en nepalés significa ‘el llugar de los Thapa’) y más tarde vivió en Bagh Durbar cerca de Tundikhel como ministru.
Eopsaltria flaviventris
Eopsaltria flaviventris, ye una especie d'ave Passeriformes, perteneciente a la familia Petroicidae, del xéneru Eopsaltria.
Llocalización
Ye una especie d'ave que s'alcuentra en Nueva Caledonia.
Bhimsen Thapa
Ascensu al poder (1798 – 1804)
thumb|Bhimsen Thapa of Nepal Bhimsen Thapa foi'l guardaespaldes y conseyeru del rei Rana Bahadur hasta la muerte d'ésti en 1806.
Rana Bahadur abdicó a favor del fíu que tuvo cola so esposa Kantavati cuando ésti nun cumpliera inda dos años, dexando a un infante nel tronu. Esto fizo que la so segunda esposa asumiera la rexencia mientres Rana Bahadur taba exiliáu con Kantavati. Pero cuando ésta morrió al poco él quixo tornar a Katmandú y retomar el poder anque nun-y lo dexaron y tuvo que exiliase a Varanasi.
Dende ellí xunto con Bhimsen Thapa empezó a lluchar por tornar a Nepal y retomar el poder según vengase de tolos que-y obligaren a exiliase. Cuando finalmente pudieron tornar a Katmandú, tomó midíes contra quien intentara caltenelo estremáu del poder según premiar a quien lu ayudaren tornar. Foi entós cuando nomo a Bhimsen Thapa primer ministru del so gobiernu.
La masacre de Bhandarkhal en 1806
El poder de Bhimsen al llau de Rana Bahadur foi amontándose al empar que dexaben de llau al hermanascu, Bahadur Shah, y el so grupu.
Na nueche del 25 d'abril de 1806, mientres una xunta na casa de Tribhuvan Khawas colos cortesanos, Bahadur Shah mató cola espada al so hermanu l'ex rei Rana Bahadur provocando con ello una masacre que duró apoximadamente dos selmanes y na que Bhimsen mató a tou aquel que nun tuviera acordies con él o que pudiera convertise nun problema nel futuru. Un total de 93 persones perdieron la vida mientres aquellos díes.
Toles esposes del rei Rana Bahadur sacante la postrera d'elles, Tripurasundari, llevaron a cabu'l ritual Sati convirtiendo a esta postrera na nueva rexenta. Bhimsen consiguió llograr total poder de Tripurasundari siendo él quien gobernaría'l país a partir d'esi momentu.
Claudia Pasini
Carrera deportiva
Nos Xuegos Olímpicos de 1960 celebraos en Roma ganó la medaya de bronce na competición por equipos de florete, tres Alemaña (oru) y Hungría (plata), xunto a les sos compañeres d'equipu que fueron: Bruna Colombetti, Velleda Cesari, Irene Camber y Antonella Ragno-Lonzi.
Bhimsen Thapa
La guerra anglu-nepalesa (1814 - 1816)
Antes de la guerra anglu-nepalesa, el territoriu de Nepal estendiérase dende'l ríu Sutlej nel oeste hasta'l ríu Teesta nel este. En 1811, Bhimsen foi nomáu xeneral polo qu'ostentó dambes posiciones (primer ministru y xeneral).
En 1814, empecipióse la guerra ente Nepal y la compañía británica del este d'India por cuenta de les tensiones fronterices y disputes de comerciu. La principal razón que dio llugar a la guerra foi la disputa pola rexón Terai anque la hostilidá ente dambos bandos llevaba tiempu creciendo.
Bhimsen Thapa entró en guerra contra los británicos convencíu de la so victoria y de que seríen incapaces d'enfusase nel so territoriu exitosamente. L'exércitu británicu llanzó dos campañes ofensives que remataron cola firma en 1816 del tratáu de Sugauli onde se dexaba alredor d'una tercer parte del territoriu de Nepal a los británicos según el derechu a establecer una residencia permanente en Katmandú.
En mayu de 1816, Edward Gardner llegó a Katmandú y convirtióse nel primer residente británicu dempués del tratáu. Bhimsen usó tola so influyencia pa caltener la paz colos británicos anque non amistá.
Dempués d'aquello, la so política esterior basar nes idees de Prithvi Narayan Shah y caltuvo Nepal aislláu de cualquier influyencia estranxera. D'esta manera, anque había una residencia británica, ésta nun tenía nengún contautu con Nepal. El residente namái podía movese pol valle de Katmandú con escolta especial.
En payares de 1816, el rei Girvan Yuddha morrió de viruela, una de les sos vilbes llevó a cabu'l ritual satí y la otra morrió de viruela a los pocos díes. El so únicu fíu, Rajendra Bikram Shah, con dos años d'edá, xubió al tronu dexando d'esta manera que la rexencia siguiera en manes de Tripurasundari y que Bhimsen caltuviera'l poder a pesar de la derrota na guerra contra los británicos. Bhimsen siguió tomando toles decisiones del país mientres la güela del nuevu rei, la reina Tripurasundari, aprobaba toles decisiones ensin cuestionar nada y poniendo el sellu real en nome del rei Rajendra.
Pa controlar a la familia real y caltenela alloñada de toa influyencia esterna mandu al so hermanu'l xeneral Ranbir Singh Thapa a palaciu onde controlaba quien entraba y quien podía tener audiencia cola familia real.
Perda de poder y muerte
Intentó suicidase cortándose'l pescuezu con un cuchiellu'l 28 de xunetu de 1839. Al saber esto'l rei ordenó que se llevaren el so cuerpu inconsciente al ríu Bhisnumati. Finalmente finó 9 díes dempués. El suicidiu yera consideráu un crime grave asina que los soldaos asitiáronse alredor del cuerpu pa evitar que lo cremasen siguiendo los rituales tradicionales. El so cuerpu foi taramiáu polos animales. Más tarde, el so sobrín Mathabar Singh Thapa construyó un templu a Shiva (Bhim-Mukteshowr) nel llugar onde Bhimsen Thapa exhaló el so últimu aliendu.
Pérignat-lès-Sarliève
Pérignat-lès-Sarliève ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Juvigny (Marne)
Juvigny ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Pérignat-sur-Allier
Pérignat-sur-Allier ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Empidonax wrightii
'''Empidonax wrightii como ye conocida n'América del Norte, ye una especie d'ave paseriforme de la familia Tyrannidae. Ye común nes rexones grebes del oeste d'América del Norte, especialmente la Gran Cuenca. Dende estepes d'artemisia a montes d'enebros piñoneros y pinares ponderosa, esti mosqueru forrajea buscando inseutos de los arbustos o cañes baxes de los árboles.
El mosqueru gris ye una de les munches especies del xéneru Empidonax. Estes especies son bien similares n'apariencia y comportamientu, y son notoriamente difíciles d'estremar. Les meyores carauterístiques pa estremar estes especies son la voz, l'hábitat de reproducción, y la distribución. El mosqueru gris, sicasí, pue ser identificáu por un comportamientu únicu: el so solmenón de la cola escontra baxo. Otres especies Empidonax exhiben típicamente un rápidu movimientu de la cola escontra riba.
Descripción
border|left|200px Los mosqueros grises son aves pequeñes, pero más grandes que la mayoría de los mosqueros Empidonax. Un adultu normal mide 15 cm (6 pulgaes) de llargor, 22 cm (9 pulgaes) de valumbu y 12.5 g (0.44 oz) de masa.
Los adultos tienen partes cimeros de color gris maciu, más escures nes ales y la cola, con un tonu oliva tenue dempués de la muda en seronda. Les partes inferiores son ablancazaes, pero tórnense llixeramente marielles nel nuevu plumaxe. Hai una llista supraloral pálida que s'estiende percima de la base del picu. Tienen franxes blanques nes ales y un aniellu blancu ocular discretu. En comparanza con otros mosqueros Empidonax norteamericanos, el mosqueru gris tien un picu llargo y estrecho, una cola llarga, y el quexal tiende a ser más pálida al aumentar el so llargor.
Los mozos son similares n'apariencia a los adultos, pero con tono oliva y mariellos más fuertes. Amás, les aves nueves tienen llinies beige nes ales y el pechu de color marrón.
Solo'l machu canta. El cantar ye una nota de dos sílabes fuertes descritos como «chuwip» o «wilip». Cuando ta débil, n'ocasiones va ser más agudu va ser el «teeap» o «seep» que s'incorpore al cantar. Dambos sexos tienen un llamáu «pit» secu o «wit». Les femes canten frecuentemente cuando s'alimenten o recueyen materiales pa los niales.
Taxonomía
El mosqueru gris ye bien similar morfolóxicamente al mosqueru escuru (Empidonax oberholseri), que foi problemáticu na taxonomía. Cuando describióse como especie en 1889, el mosqueru gris foi nomáu Empidonax griseus. Esti nome amenorgar hasta la sinonimia cuando s'afayó que la especie tipu designada pal mosqueru escuru yera, ello ye que un mosqueru gris. El nome vixente naquel momentu pal mosqueru escuru foi mosqueru de Wright (E. wrightii), un nome propuestu en 1858. Por cuenta de que el nome wrightii tenía prioridá, que s'aplicó al mosqueru gris, dexando al mosqueru escuru con un nuevu nome, E. oberholseri.
Nun hai subespecies reconocíes, y nun esiste variación xeográfica reportada.
La Llista Mundial d'Aves del COI utiliza la nomenclatura «mosqueru gris americanu» en Empidonax wrightii pa estremalo del mosqueru gris africanu (Bradornis microrhynchus) y el mosqueru gris etíope (Bradornis pumilus). Sicasí, la Unión d'Ornitólogos Americanos (que toma'l norte y centru del continente) nomar cenciellamente «mosqueru gris».
Distribución
Los mosqueros grises estiéndese dende sur de Columbia Británica al traviés d'una estrecha franxa nel centru de Washington hasta l'este d'Oregón y California. El rangu estender al este al traviés de Nevada, el sur d'Idaho, Utah y el norte d'Arizona hasta'l suroeste de Wyoming, oeste de Colorado, y el noroeste de Nuevu Méxicu.
Dependiendo de la llatitú, lleguen a zones de cría ente mediaos d'abril a mediaos de mayu, y vanse ente mediaos d'agostu y mediaos de setiembre. La migración ente la crianza y envernía toma aproximao siete selmanes ente la primavera y la seronda. Los machos xeneralmente lleguen a zones de reproducción una selmana primero que les femes.
Los mosqueros grises enviernen en Baxa California Sur, el sureste d'Arizona, y dende el centru de Sonora al centru d'Oaxaca. Un pequeñu númberu posiblemente enviernen nel oeste de Texas y el sur de California.
Hábitat
L'hábitat de cría puede ser arbustal, monte abiertu, o monte con sotobosque desnudu. Anque predominen típicamente artumises (especies Artemisia), les asociaciones comunes inclúin roses de cantil (especies Purshia), chamisas (especies Chrysothamnus y Ericameria), caobes de monte (especies Cercocarpus), enebros (especies Juniperus), pinos piñoneros (especies Pinus) y pinos ponderosa (Pinus ponderosa).
Mientres la migración del hábitat ye xeneralmente similar al hábitat reproductivu, pero les zones riberanes son d'usu frecuente. D'esta manera, los migrantes pueden atopase en sauces (especies Salix), carbayos (especies Quercus), o mezquites (especies Prosopis).
Pel hibiernu, el mosqueru gris alcuéntrase en «zones abiertes y semiabiertes grebes con carbes y árboles esvalixaos».
Dieta
La dieta presumiblemente consiste dafechu d'inseutos y otros pequeños invertebraos. La fruta puede consumise pel hibiernu, pero que nun se confirmó.
La mayoría de les preses ye prindaes mientres el vuelu o dende'l suelu. Un páxaru va esperar nuna posición abierta —de normal na caña deun árbol o un arbustu baxu— y va volar p'atrapar un inseutu que pase. Con menor frecuencia, un páxaru en vuelu recueye preses dende la xamasca o la corteza.
Reproducción
El mosqueru gris ye territorial mientres la temporada de reproducción. Los machos establecen el so territoriu y atraen una fema per aciu vocalizaciones y demostraciones. Paecen ser monógamos, pero pueden asoceder copulaciones ente pareyes.
El nial ye avolumáu y menos compactu que los d'otros mosqueros Empidonax. La fema constrúi'l nial (los machos poques vegaes ayuden) a partir de diversos materiales vexetales, especialmente los tarmos de yerba y tires de corteza. El nial suel tar apináu de materiales blandos, como llana, pelo, plumes o yerbes nidies. Los niales pueden ser asitiaos n'artumisa, roses de cantil, enebros, o pinos. L'altor del nial va depender en parte del altor del soporte (esto ye, los niales tienden a ser grandes nos árboles más altos), pero suelen ser 1 a 6 m (3 a 20 pies) percima del suelu. La mayoría de niales asítiase na horcadura d'una caña al llau del tueru, pero dalgunos tán asitiaos nes cañes de mayor tamañu del tueru.
Les femes ponen un güevu per día, con un tamañu de la niarada definitiva de trés o cuatro. La fema guara los güevos mientres unos dos selmanes. Los güevos, anque previstos en díes distintos, polo xeneral eclosionen nel mesmu día. Los pitucos son altriciales y tienen pocu tienen pocu escontra baxo cuando salen del cascarón. Dambos padres alimenten a los pichones. L'emplumamientu produzse alredor de 16 díes dempués de la eclosión.
Archipiélagu de Hanover
El archipiélagu de Hanover ta asitiada nel océanu Pacíficu na rexón austral de Chile, al norte del estrechu de Magallanes. Estender ente la canal Inocentes y l'estrechu Nelson. Les principales islles que lo formen son: Hanover, Jorge Montt, Harmonía, Presidente Gabriel González y Virtúes pela parte oriental y Llobos, Doñes y Diego de Almagro ente otres nel llau occidental. Alministrativamente pertenez a la provincia Última Esperanza de la XII Rexón de Magallanes y l'Antártica Chilena.
Dende hai aproximao 6.000 años les sos costes fueron habitaes pol pueblu kawésqar. A empiezos del sieglu XXI esti pueblu fuera práuticamente escastáu pola aición del home blancu.
Historia
A cuntar de 1520, col descubrimientu del estrechu de Magallanes, poques rexones fueron tan esploraes como la de les canales de la Patagonia. Nes cartes antigües la rexón de la Patagonia, ente los paralelos 48° y 50° Sur, apaecía ocupada cuasi puramente por una gran islla denominada “Campana” separada del continente pela canal de la nación Calén”, nación que se supunxo esistió hasta'l sieglu XVIII ente los paralelos 48° y 49° de latitud sur.
Dende mediaos del sieglu XX eses canales son percorríos con seguridá por grandes naves de toles naciones, gracies a les numberoses reconocencies y trabayos hidrográficos efectuaos neses peligroses costes.