cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pan Jin-yu
Pan Jin-yu (潘金玉; 21 de xunetu de 1914 — 10 d'ochobre de 2010) foi la postrera falante nativa del idioma pazeh de Taiwán. Foi la quinta de seis hermanos y nació en 1914 en Puli. Los sos padres biolóxicos pertenecíen a la etnia Kaxabu y más tarde ella foi adoptada por falantes de la llingua Pazeh que vivíen en Villa Auran (Ailan), anguaño perteneciente al conceyu de Puli. Afirmóse que falaba fluidamente el pazeh a pesar de ser el postreru falante nativu. Sicasí, Pan Jin-yu comunicábase diariamente en Hokkien taiwanés, un idioma vivu qu'escoyó como llingua principal. Dictó clases de pazeh a doscientos estudiantes habituales en Puli, y tamién a grupos amenorgaos en Miaoli y Taichung.
Camplong-d'Aude
Camplong-d'Aude ye una comuña francesa del departamentu d'Aude, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Monistrol-d'Allier
Monistrol-d'Allier ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Vela X-1
Vela X-1 (Vel X-1) ye un sistema binariu compuestu por un púlsar —una estrella de neutrones— y una estrella masiva, formando una binaria de rayos X d'alta masa. Ta asitiada nel senu de la constelación de Vela, siendo la so fonte más brillosa de rayos X. La estrella acompañante, HD 77581 (SAO 220767 / HIP 44368), ye relativamente brillosu —magnitú aparente +6,93—, siendo conocida dende hai más d'un sieglu. Sicasí, la so naturaleza como binaria de rayos X foi revelada muncho más tarde, nos alboreceres de l'astronomía de rayos X. Vela X-1 afayóse como fonte de rayos X pol satélite artificial Uhuru en 1971.
Camps-sur-l'Agly
Camps-sur-l'Agly ye una comuña francesa del departamentu d'Aude, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tetsuya Kijima
Tetsuya Kijima (木島 徹也, ), ye un futbolista xaponés.
Vela X-1
Componentes del sistema
HD 77581 ye una superxigante azul de tipu espectral B0Ia que s'atopa a una distancia averada de 2 kiloparsecs, unos 6.500 años lluz. El so diámetru ye 30 vegaes más grande que'l del Sol y tien una masa de 23 mases solares. La separación ente la superxigante y l'estrella de neutrones ye de namái 1,7 vegaes el radiu de la primera, siendo'l periodu orbital de 8.964 díes. Cuando la superxigante pasa per delantre de la estrella de neutrones produz un eclís na emisión de rayos X d'unos dos díes de duración. El par constitúi una binaria eclipsante recibiendo la denominación d'estrella variable GP Velorum; coles mesmes, la superxigante ye una variable Alfa Cygni.
La emisión de rayos X per parte del púlsar xenerar pola captura y acrecimientu de materia procedente del vientu estelar de la estrella superxigante. La masa de la estrella de neutrones ye de siquier 1,88 ± 0,13 mases solares. El so periodu de rotación ye de cerca de 283 s, fluctuando de manera errática en redol a esti valor. Esta elevada cifra pal periodu de rotación d'un púlsar ye característicu de binaries de rayos X d'alta masa; la materia acrecida pol oxetu compactu, proveniente del vientu estelar de l'acompañante, nun apurre momentu cinéticu al púlsar y, poro, nun dexa acelerar la so rotación.
Camps-sur-l'Agly
Tien una población de y una superficie de  km².
Vela X-1
Componentes del sistema
Nota: Vela X-1 nun tien de ser confundíu col radiu púlsar aislláu Vela X.
Camurac
Camurac ye una comuña francesa del departamentu d'Aude, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Obispáu de Halberstadt
L'Obispáu de Halberstadt foi una diócesis católica (Bistum Halberstadt; 804-1648) y un Estáu dientro del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu, l'Obispáu Principescu de Halberstadt (Hochstift Halberstadt; 1180-1648). La so capital foi Halberstadt nel actual estáu federáu alemán de Saxonia-Anhalt, al norte del cordal del Harz.
Historia
thumb|left|250px|Catedral de Halberstadt. Como secuela de les guerres saxones, l'emperador Carlomagno fundó en 804 una diócesis misionera en Osterwieck (entós llamáu Seligenstadt) en Ostfalia, nel cursu de la cristianización de los pueblos paganos saxones y polabios. So'l so primera (supuestu) obispu Hildegrim de Châlons la capital foi treslladada a Halberstadt, confirmada pol fíu de Carlos, Ludovico Pío, nun decretu de 814. Les llendes fronterices del obispáu orixinalmente algamaben los ríos Elba y el Saale al este, sicasí, cuando l'emperador Otón I fundó'l Arzobispáu de Magdeburgu en 968, Halberstadt perdió la metá oriental del so distritu en favor d'esti postreru. La diócesis de Halberstadt yera sufragania de l'Archidiócesis de Maguncia.
A la muerte d'Enrique VI en 1197, l'obispáu-principáu sofitó la fallida reclamación de Felipe de Suabia contra Otón de Brunswick pa ser emperador del Sacru Imperiu. Cuando'l papa Inocencio III amosó'l so desalcuerdu, el príncipe-obispu Conrado de Halberstadt (Conrado de Krosigk antes de la so elevación al cargu) foi escomulgáu. Pa refugar les penalidaes de la escomunión Conrado xunir a la catastrófica Cuarta Cruzada. Tomando plena parte na esviación de la Cruzada de la so misión y el subsecuente bederre saquéu de Constantinopla, Conrado arriqueció l'Obispáu-Principáu con munches reliquies y otros botinos escalaos personalmente d'ilesies, conventos y monesterios de la capital bizantina. En 1315 el príncipe-obispu adquirió l'anterior Principáu de Aschersleben pal Obispáu-Principáu.
En 1479 el príncipe eleutor saxón Ernesto de Wettin emburrió la eleición del so fíu de 13 años de edad Ernesto II, arzobispu de Magdeburgu dende 1476, como alministrador en llugar del dimitíu príncipe-obispu Gebhard von Hoym. En 1513 Alberto de Hohenzollern, hermanu menor del Eleutor Joaquín I Néstor de Brandeburgu, asoceder y los arzobispos de Magdeburgu de la Casa de Hohenzollern permanecieron como alministradores, ente qu'en 1540 los territorios de Halberstadt convertir al Luteranismu mientres la Reforma. En 1566 Enrique Julio de Brunswick-Wolfenbüttel, de dos años d'edá, convertir n'alministrador luteranu, dempués de lo cual la sede de Halberstadt foi sostenida polos fíos de los Príncipes de Wolfenbüttel, una llinia de la Casa de Welf de la casa ducal de Brunswick-Luneburgu, hasta qu'en 1623 el fíu d'Enrique Julio, Cristián (el "llocu de Halberstadt"), arrenunció mientres la Guerra de los Trenta Años. Foi asocedíu por Cristián Guillermo de Hohenzollern, fíu del Eleutor Joaquín Federico I de Brandeburgu.
Nel aspeutu políticu l'obispáu-principáu foi secularizado como Principáu de Halberstadt pola Paz de Westfalia de 1648, y finalmente dau a los gobernantes Hohenzollern de Brandeburgu-Prusia. Dempués del Congresu de Viena de 1815, el so territoriu foi incorporáu a la Provincia prusiana de Saxonia.
Nel aspeutu eclesiásticu la diócesis, con see vacante dende 1480, dende entós representada solo por alministradores, quien inclusive fueron protestantes ente 1552 y 1628, dexó d'esistir en 1648 tamién. Asina, en 1669 la diminuta diáspora católica remanente del área diocesana de Halberstadt foi puesta so la nueva xurisdicción del Vicariato Apostólicu de les Misiones Septentrionales. Ente 1709 y 1780 la rexón de l'anterior diócesis de Halberstadt formó parte del Vicariato Apostólicu d'Alta y Baxa Saxonia, pero dempués volvió al vicariato anterior de Misiones Septentrionales. En 1821 la rexón de l'antigua diócesis de Halberstadt remaneció na Diócesis de Paderborn, y forma parte de la moderna Diócesis de Magdeburgu dende 1994.
Xeografía
Dempués de la fundación del antiguu Arzobispáu de Magdeburgu, la Diócesis de Halberstadt cubría los siguientes Gau saxones: Balsamgau, Derlingau, la parte occidental de Nordthüringgau, Harzgau, Schwabengau, y Hassegau. Poro, tomaba dende'l ríu Oker cerca de Hornburg al oeste, onde bordiaba'l Obispáu de Hildesheim, hasta'l Saale al este. La ciudá de Brunswick, asitiada a dambes marxes del Oker, orixinalmente taba estremada ente Halberstadt y Hildesheim hasta que pasó a manes del Duque Enrique'l Lleón en 1142, quien fixo d'ella la so residencia.
Mirandela
Mirandela ye una ciudá y un conceyu de Portugal asitiáu nes marxes del ríu Tua, perteneciente al distritu de Braganza, Región Norte y a la comunidá intermunicipal de Tierres de Trás-os-Montes, con cerca de 15 000 habitantes.
Ye sede d'un conceyu con 658,45 km² d'área y 25 742 habitantes (2001), subdividíu en 37 freguesíes. El conceyu llinda al norte col conceyu de Vinhais, al este con Macedo de Cavaleiros, al sur con Vila Flor y con Carrazeda de Ansiãye y al oeste con Murça y Valpaços.
Historia
Alfonso III fixo una carta de foral el 25 de mayu de 1250. Foi alzada a ciudá'l 28 de xunu de 1984.
Freguesías
Les freguesías de Mirandela son les siguientes:
Linum viscosum
Linum viscosum ye una fanerógama de la familia de les linacees. thumb|Vista de la planta
Descripción
Planta perenne. Tarmos pubescentes. Fueyes llanceolaes, con 3-5 nervios, les inferiores con pelos de más de 1 mm y les cimeres con marxe ciliáu y glandulosu. Sépalos ciliaos, mafosos. Flores rosaes con venes violetes, que se ponen azules al ensugase.
Hábitat
Claros de quejigales y pinares, carbes, turries y camperes sobre suelos magrizos o margosos, daqué húmedos en primavera. Debe'l so nome d'especie a que'l tarmu, les fueyes y el mota setán provistos de cilios gladulosos que la faen pegañosa.
Taxonomía
Linum viscosum describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Sp. Pl. 398 1762. Númberu de cromosomes de Linum viscosum (Fam. Linaceae) y táxones infraespecíficos: n=8
Linum: nome xenéricu que deriva de la pallabra griega: "linum" = "llinu" utilizáu por Teofrasto.
viscosum: epítetu llatín que significa "pegañosu"
Provincia de Saxonia
La Provincia de Saxonia (n'alemán: Provinz Sachsen) foi una provincia prusiana allugada a mediu camín ente'l reinu de Hannover (Königreich Hannover) y el reinu de Saxonia (Königreich Sachsen). Cierra dalgunos de los enclaves del estáu históricu d'Anhalt. La rexón histórica de la provincia de Saxonia anguaño entiende la mayoría del actual estáu federáu alemán de Saxonia-Anhalt. La capital de la provincia foi Magdeburgu.
Historia
La provincia foi creada en 1816 colos siguientes territorios:
thumb|left|150px|L'escudu d'armes provincial como parte del [[Estáu Llibre de Prusia (1918-1933).]] La provincia de Saxonia yera una de les más riques rexones de Prusia con una agricultura ya industria altamente desenvueltes. En 1932 la provincia foi engrandada cola adición de la rexón en redol a Ilfeld y Elbingerode, que fuera primeramente parte de la provincia de Hannover.
El 1 de xunetu de 1944, la provincia de Saxonia foi estremada según les llinies de los sos trés rexones alministratives. El Erfurt Regierungsbezirk foi fundíu col distritu Herrschaft Schmalkalden de la provincia de Hessen-Nassau y emplazada nel estáu de Turinxa. El Regierungsbezirk de Magdeburgu convertir na provincia de Magdeburgu, y el Regierungsbezirk de Merseburg convertir na provincia de Halle-Merseburg.
En 1945, l'alministración militar soviética combinó Magdeburgu y Halle-Merseburg col estáu d'Anhalt na provincia de Saxonia-Anhalt, con Halle como la so capital. La parte más oriental del distritu de Blankenburg, exclave de Brunswick y el exclave de Turinxa d'Allstedt tamién fueron añedíos a Saxonia-Anhalt. En 1947, Saxonia-Anhalt convertir n'estáu.
Turinxa y Saxonia-Anhalt fueron abolíos en 1952, pero fueron recreaos tres la reunificación alemana en 1990, con dellos llixeros cambeos nes sos fronteres, como modernos estaos d'Alemaña.
Monistrol-sur-Loire
Monistrol-sur-Loire ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Club Nacional de Football
El Club Nacional de Football ye un club de fútbol profesional de la ciudá de Montevidéu, n'Uruguái. Foi fundáu el 14 de mayu de 1899, tres la fusión de l'Uruguái Athletic Club y del Montevideo Football Club. Xuega na Primer División Uruguáia. Disputa los sos partíos como llocal nel estadiu Gran Parque Central, con un aforu de 26 500 llocalidades. Ye l'equipo más llaureáu del fútbol uruguayu, con 21 torneos internacionales. Cunta con 46 lligues uruguayas, 3 copes Libertadores, 3 Intercontinentales, 2 Interamericanas y 1 Recopa Suramericana. El club tuvo siempre en Primer División d'Uruguái dende 1901.
Puente de Génave
Puente de Génave ye una llocalidá y conceyu español de la provincia de Xaén, na comunidá autónoma d'Andalucía, perteneciente a la contorna de Sierra de Segura. Según fontes del INE, en 2016 cuntó con 2.216 habitantes.
Toponimia
El nome d'esti pueblu vien dau per ser en dómina romana un ruta comercial escontra Génave d'estos y pela ponte romana que crucia'l ríu Guadalimar( afluente del Guadalquivir)que de la mesma parte'l pueblu en dos; esti nun se debe confundir cola otra ponte que tien esti pueblu de construcción más tardida y d'oríxenes árabes.
Situación
Atopar a 136 km de Xaén, a 75 km d'Úbeda y a 26 km de Segura de la Sierra, siendo la Puente de Génave unu de los principales accesos a la Sierra, esviándose de la carretera  Bailén-Linares-Albacete. Queda representáu na fueya del MTN50: nᵘ (2001). Siendo les sos coordenaes: 38.35°N, -2.8°W
Historia
L'orixe de la ciudá remontar al sieglu I e.C. cola construcción de la Ponte Vieya que formaba parte de la vía romana que xunía'l valle del Guadalquivir con Cartaxena. Na fundación del pueblu influyó de manera importante la esistencia d'un molín que taba asitiáu xunto a la ponte. Nel primer terciu de sieglu creció rápido por impulsu d'unes esplotaciones mineres, anguaño abandonaes. Foi puntu crucial del comerciu ente Llevante y Andalucía, polo que s'intentó construyir un ferrocarril que nunca foi concluyíu. En dómina romana caltúvose la importancia d'esti llugar como zona de camín pos nesta dómina construyó'l Puente Viejo, qu'entá güei caltiénse, y que formaba parte de la ruta que xunía Cástulo con Cartaxena. Mientres la ocupación musulmana construyir na aldega de Peñolite una fortaleza que güei ye conocida como Les Torres. Na actualidá los restos caltiénense bien esfarrapaos pero paez qu'esti castiellu, construyíu polos almohades, cuntó con cuatro torres de tapial y una serie de dependencies interiores. Tres la conquista cristiana estes tierres quedaríen dientro del términu de Segura de la Sierra. El conceyu de Puente de Génave data de 1933, añu en que se segregó de La Puerta de Segura y na actualidá configúrase como una llocalidá agrícola dedicada al cultivu de la olivar. Nel sieglu XIX va empezar l'agrupación de la población nel cascu urbanu de lo que güei ye Puente de Génave, pos hasta entós dicha población atopábase esvalixada por dellos nucleu como Pedro Henares, El Molín, Les Ánimes y La Mina. Nesta dómina empieza tamién la construcción de la Ilesia Parroquial de San Isidro Llabrador. Ente les sos aldegues y cortijadas destacar Peñolite, Cortixos Nuevos, Pedronares (d'antiguo), El Tamaral y Los Avileses.
Demografía
Cuntaba a 1 de xineru de 2016 con una población de 2.216 habitantes, de los cualos 1.118 yeren varones y 1.098 muyeres. La población de Puente de Génave rexistró cambeos cuantitativos dende la so segregación de La Puerta de Segura el 1 de xineru de 1933, periodos de decrecimiento cuando se produció nos años 60 la emigración de les zones rurales a les grandes ciudaes. Anque a partir de los años 70 la población va calteniéndose.
Del analís de la pirámide de población relativa a 2009 deduzse lo siguiente: últimos años producióse un aumentu de población estranxera, principalmente de marroquines y rumanos, que viven mientres tol añu nel conceyu, llegando a tar censaos 79 estranxeros, a 1 de xineru de 2009. Tamién na dómina d'iviernu, aumenta considerablemente la población, debiéndose esti movimientu migratoriu a buscar trabayu na recueya de l'aceituna.
Economía
Al igual qu'otros pueblos estremeros bona parte de la economía del pueblu basar na agricultura en concretu na gueta de l'aceituna na so mayoría variedá picual pa la posterior producción d'aceite d'oliva para lo cual esisten la cooperativa "La Vicaria" y la cooperativa de 2º grau/embotelladora "Olivar de Segura"
Sector terciariu
Destacar la fábriques de café "Sierra de Segura", d'embutíos "Embutíos Peñolite" en Peñolite, la quesería "La Vicaria" y la embotelladora d'aceite d'oliva virxe extra"Olivar de Segura"
Medios de comunicación
Véndense los periódicos de tirada nacional, según deportivos, y d'ámbitu provincial Ideal de Xaén y el Diario Xaén, dambos tienen corresponsal na Sierra de Segura. El Diariu Xaén edita cada dos meses pa la contorna, La voz de Sierra de Segura, onde se recueyen noticies d'actualidá. Tamién destacar la edición del selmanariu "Nuevo Puente" per parte del conceyu onde se recueyen noticies de la llocalidá.
Hai una emisora pa la contorna, Radio Sierra, allugada na La Puerta de Segura. Tamién la emisora de la Ser El Condáu con sede en Santisteban del Puertu, acomuñada a la cadena SER, recueye noticies de la zona.
Nel añu 2010 Puente de Génave aportó a la televisión dixital terrestre, al igual que nel restu de les ciudaes y conceyos españoles.Recibir les canales d'Andalucía (RTVA)y pola so llocalización colindante tamién los de Castiella-La Mancha (RTVCM).
En Puente de Génave, la web del Conceyu informa de los servicios municipales, lo mesmo que de les temes d'interés pa los ciudadanos. Nel añu 2009, el conceyu cuntaba con 353 llinies de banda ancha.
Festexos
Fiestes n'honor de San Isidro, [15 de mayu] Na nuesa llocalidá celebra les fiestes patronales n'honor a san Isidro Llabrador en redol al día 15 de mayu, festividá del proteutor de los llabradores. El Conceyu entama concursos deportivos y distintes actuaciones culturales; ensin dulda, unu de los sos principales reclamos ye la suelta de vaquillas qu'atrai a un numberosu grupu de visitantes de les llocalidaes vecines. Famoses pola so charanga. Cada unu de los cuatro díes que duren los festexos, remata con una animada verbena que rexunta, hasta l'amanecer, a un numberosu públicu.
Fiestes d'agostu', [27 d'agostu] Mientres la penúltima fin de selmana d'agostu, desenvuélvese la fiesta del emigrante que tien como finalidá celebrar el realcuentru con familiares y amigos que moren fora del so conceyu natal y que destaquen poles amenes verbenes qu'enfresquen estes nueches de branu. Unu de los platos fuertes d'esta fiesta ye la cucaña que se celebra na piscina municipal. Enantes ésta celebrábase nel ríu atrayendo a munches persones pa participar y ver el concursu. Anguaño (2009) por cuenta de la riada d'agostu non pudo celebrase polos hinchentes pero seguru que l'añu que vien va siguir con esti gran concursu qu'atrai a munches persones pa participar y pa pasar un bon momentu.
Hirving Lozano
Hirving Rodrigo Lozano Bahena ye un futbolista mexicanu, xuega como estremu y el so actual equipu ye PSV Eindhoven de la Eredivisie. Ye tamién xugador internacional habitual cola Seleición de Méxicu.
C.F. Pachuca
Nacíu en Ciudá de Méxicu, Lozano empezó a xugar fútbol nos equipos xuveniles del C. F. Pachuca. Amante del fútbol desque tien memoria, foi reclutado poles inferiores del mentáu club con apenes 11 años n'empezando a amosar les sos cualidaes n'equipos de la zona del Pedregal. Depués de dellos años de destacar nes categoríes inferiores, foi xubíu al primer equipu por Gabriel Caballero.
Con 18 años, debutó'l 8 de febreru de 2014 al mandu d'Enrique Meza, en partíu del Clausura 2014 ante'l Club América na cancha del Estadiu Azteca; entró al terrén de xuegu al minutu 84 por Jürgen Damm y solo 5 minutos dempués marcó la so primer anotación. El 6 d'agostu, empecipiaría'l so primer alcuentru na Lliga de Campeones de la Concacaf 2014-15 onde sosprendentemente tamién llograría anotar un gol al minutu 26 na victoria de 4 por 1 ante'l Real España. A partir del so debú en lliga, solo perdióse dos partíos del campeonatu y llegó hasta la final col equipu, onde consiguió una diana nel partíu d'ida contra'l Club León; a lo postrero, el Pachuca proclamóse subcampeón. Antes del entamu del tornéu Apertura 2014, llevantó'l so primer títulu al ganar la Copa Pachuca de calter amistosu, venciendo 2 por 0 a los Pumas de la UNAM.
PSV Eindhoven
Dempués de meses d'especulación al respective de la so migración al fútbol europeo, el 19 de xunu de 2017 fíxose oficial el so trespasu al equipu neerlandés PSV Eindhoven nun contratu por 6 años y en cuenta de 8 millones d'euros. Unos díes dempués, el 27 de xunetu, Chucky debutaría na Tercera Ronda Clasificatoria de la Lliga Europa de la UEFA 2017-18 entrando de cambéu al minutu 62; a la fin, el so equipu sería ganáu nos dos partíos frente al NK Osijek de Croacia, nun pudiendo asina clasificase a la xusta europea.
Nel primer partíu del club na Eredivisie 2017-18, debuta con un gol al minutu 31 y disputa 85 minutos, al terminar el xuegu los rojinegros salen victoriosos con un marcador de 3 por 2 ante'l AZ Alkmaar.
Categoríes inferiores
miniaturadeimagen|251x251px|Hirving Lozano xugando cola [[Seleición de fútbol sub-23 de Méxicu|Seleición Olímpica ante Corea del Sur en 2016.]]
Lozano foi convocáu pola Seleición Mexicana Sub-20 p'apostar el Campeonatu de la Concacaf de 2015. Nel so primer partíu contra Cuba, marcó dos goles y dio 4 asistencies p'ayudar al equipu a ganar 9 por 1 y asina asitiase primero nel so grupu. A la fin, llogró anotar 3 goles más y dar otra asistencia nel restu del tornéu. Terminó como'l ganador del Botín d'Oru con 5 goles, empatáu col mediocampista Romain Gall de los Estaos Xuníos. Méxicu algamó'l campeonatu, siendo este'l númberu 13 pal país, y ganóse un puestu nel Mundial Sub-20 de Nueva Zelanda. Na Copa del Mundu, el tricolor quedaría esaniciáu en primer ronda, Hirving apostaría tolos minutos posibles con una anotación.
El 13 d'ochobre de 2015, agora cola Seleición Mexicana Sub-22, coronar nel Preolímpicu de Concacaf con 5 alcuentros xugaos y un gol, llogrando asina la clasificación a los Xuegos Olímpicos de Rio de 2016, onde a la fin Méxicu nun pudo refrendar el títulu y cayó esaniciáu en fase de grupos.
Seleición mexicana
Cola Seleición Mexicana, debutaría nun duelu amistosu ante el 10 de febreru de 2016. A partir d'entós, el téunicu colombianu Juan Carlos Osorio facer un xugador habitual nes sos convocatories llamándolo a la que sería la so primer competencia oficial, la Copa América de 2016, onde foi titular en 2 partíos y n'otros 2 entró de cambéu.
Otramiente, participó na Copa Confederaciones de Rusia, onde anotó un tanto frente al anfitrión y contribuyó a llograr el cuartu puestu de la Seleición Mexicana na competencia. Nes Eliminatories camín de la Copa Mundial de Fútbol de 2018, caltúvose dientro del terrén de xuegu 437 minutos y marcó 4 goles incluyendo unu nel so primer partíu ante Canadá, p'asina llograr el primer puestu na clasificación.
Copa Mundial 2018
miniatura|250x250px||Hirving Lozano xugando cola [[Seleición de fútbol de Méxicu|Seleición Mexicana ante Alemaña na Copa Mundial FIFA 2018.]]
El 4 de xunu de 2018 Chucky Lozano foi incluyíu na llista final de los 23 futbolistes que dirán apostar la Copa Mundial FIFA 2018 realizada en Rusia. El 17 de xunu de 2018 debutó con un gol al minutu 34', xugando 66' minutos y saliendo de cambéu por Raúl Jiménez na victoria 1-0 ante Alemaña.
Clubes
20px Actualizáu al postreru partíu xugáu'l 6 de mayu de 2018. Fonte: SoccerWay - Transfermarkt - ESPN Deportes
Habilidad
Lozano remana'l perfil diestru, tien tolos atributos d'un estremu invertíu clásicu, siendo'l pase y el dribbling los sos principales puntos fuertes, de la mesma, ye capaz de dar grandes pases de llombu de los defensores. Tien una gran potencia na so pie derechu, de cutiu ye peligrosu cuando dispara a portería dempués de retayar nel llau esquierdu del campu.
Vindemiatrix
Vindemiatrix (ε Virginis / ε Vir / 47 Virginis) ye'l nome d'una estrella de magnitú aparente +2,83, la tercera más brillosa de la constelación de Virgu, dempués d'Espiga (α Virginis) y Porrima (γ Virginis) —considerando conxuntamente los dos componentes d'esta postrera—. Ocupa'l llugar 145 ente les estrelles más brilloses del cielu nocherniegu.
Ta asitiada a 110 años lluz del Sistema Solar y el so máximu acercamientu va tener llugar dientro de 220.000 años, cuando va tar a 104 años lluz. Nesi momentu'l so rellumu va algamar magnitú +2,74.
Nome
Vindemiatrix, traducción al llatín del griegu Protrugeter, Protrugetes o Trugeter, significa «la vendimiadora». Con esti nome figura nes Tables Alfonsíes, prevaleciendo hasta los nuesos díes. Enantes, mientres l'Imperiu romanu, foi conocida como Vindemiator, Vindemitor y Provindemiator; la so salida matutina a primer hora a finales d'agostu marcaba'l momentu d'empezar la collecha de la uva. Otru nome que recibe esta estrella ye Protrigetrix, utilizáu pol astrónomu italianu Giovanni Battista Riccioli nel sieglu XVII.
Almuredín y Alaraph son nomes d'orixe árabe que tamién s'utilicen pa designar a esta estrella. En China yera conocida como Tsze Tseang, «el segundu xeneral».
Xunto con Minelava (δ Virginis), Zaniah (η Virginis) y Porrima (γ Virginis) formaba un grupu d'estrelles conocíu na antigua Arabia como Al 'Awwa', que paez que representaba una caseta pa perros o un perru llatiendo.
Carauterístiques físiques
Vindemiatrix ye una xigante mariella de tipu espectral G8III con una temperatura superficial de 5040 K. Tien una lluminosidá 83 vegaes mayor que la del Sol y el so radiu ye 11,4 vegaes más grande que'l radiu solar. Les sos carauterístiques son asemeyaes a les de Capella A, la componente más brillosa de α Aurigae. Xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada de 1,69 km/s. Ye una fonte importante de rayos X, lo qu'implica una gran actividá magnética na so superficie. La radiación X emitida ye 300 vegaes mayor que la qu'emite'l Sol, y namái Capella (α Aurigae), Deneb Kaitos (β Ceti) y 24 Ursae Majoris superar. Con una masa de 2,6 mases solares, la so edá envalórase en 560 millones d'años, cuando empezó la so vida na secuencia principal como una estrella blancu-azulada de tipu B.
Vindemiatrix amuesa una metalicidá —bayura relativa d'elementos más pesaos que'l heliu— aproximao un 30% mayor que la solar ([Fe/H] = +0,13). Otros elementos evaluaos como manganesu, cobre y cinc son menos abondosos que na nuesa estrella, ente que nel otru estremu destaca'l so eleváu conteníu de nitróxenu y plomu ([Pb/Fe] = +0,50).
Condáu de Coímbra
El Condáu de Coímbra foi una entidá política qu'incluyía les tierres de Coímbra, Viseu, Lamego y Terra da Feira. Surdió dientro del reinu d'Asturies dempués de reconquistar d'esta rexón cuando'l so gobiernu foi encamentáu a Hermenegildo Gutiérrez, conde en Galicia quien mientres les siguientes cuatro décades foi'l responsable de la so repoblación. Hermenegildo y los sos socesores gobernaron estes tierres pero, anque ostentaron el títulu condal, nun fueron explícitamente condes de Coímbra. El primeru llamáu conde de Coímbra foi Gonzalo Muñoz.
Quedó definitivamente pa los cristianos en 1064 tres la conquista de Fernandu I de Lleón, teniendo'l condáu mientres unidá autónoma sumida en 1093, y siendo integráu nel condáu Portucalense dempués de la so restauración en 1096. Pero, los sos habitantes mozárabes siguieron estremándose de los del norte del país a lo llargo de tol reináu del primer rei de Portugal, Alfonso Henriques.
Llista de los condes de Coimbra
Tenentes de Coímbra qu'ostentaron el títulu condal
Primer creación
Segunda creación
Canet (Aude)
Canet ye una comuña francesa del departamentu d'Aude, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Mill Ends Park
thumb|Mill Ends Park, mientres el branu de [[2007]] thumb|El parque pel branu de [[2004 (antes de ser remocicáu).]] Mill Ends Park (equivocadamente llamáu Mill's End Park) en Portland, Oregón, Estaos Xuníos, ye un pequeñu parque construyíu'l día de San Patriciu en 1948, destináu a ser una colonia de "Leprechauns", ye un llugar nel cual entámense carreres de cascoxos. Ye'l parque más pequeñu del mundu, reconocíu pol Llibru Guinness World Records.
Canet (Aude)
Tien una población de y una superficie de  km².
Mill Ends Park
Historia
En 1948, el sitiu que se convertiría en Mill Ends Park taba destináu a ser el llugar d'allugamientu d'un poste de lluz. Cuando'l poste nun se presentó y les meruxes granaron nel buecu, Fagan, un columnista del Oregon Journal, llantó flores nel furacu y llamar "Mills Ends" como lo refirió na so columna periodística (una alusión a restos de pieces irregulares de madera nes fábriques de madera).
Fagan cuntó la hestoria del orixe del parque: Miró pela ventana y vio a un duende escavando'l fuexu. Él corrió y garró al duende, lo que significaba que se ganara un deséu. Fagan dixo que deseyaba un parque propiu, pero como nun especificara'l tamañu del parque nel so deséu, el duende dio-y el furacu. Mientres les próximes dos décades, Fagan de cutiu publica sobre'l parque y el so duende, llamáu Patrick O'Toole, na so caprichosa columna.
Fagan morrió de cáncer en 1969, pero'l parque siguió viviendo, al cuidu d'otros. Foi nomáu parque oficial de la ciudá en 1976.
El pequeñu círculu ufiertó munches partíes estraordinaries al traviés de les décades, incluyendo una piscina pa les camparines completa con trampolín, una ferradura, un fragmentu del Diariu del edificiu, y una mini rueda de la fortuna que tuvo al cargu de una grúa de tamañu completu.
En febreru de 2006, el parque foi reasitiáu temporalmente mientres la construcción de carreteres nel World Trade Center de Portland, a unos 80 pies (24 m) dende'l so allugamientu permanente. Foi devueltu al so sitiu-agora llamáu SW Naito Parkway-el 16 de marzu de 2007.
Takuya Abe
Takuya Abe (阿部 琢久哉, ), ye un futbolista xaponés.
Besné
Besné ye una ciudá francesa. Ta asitiada na rexón de Países del Loira, departamentu de Loira Atlánticu. Tien 2 958 habitantes.
Epilobium palustre
El epilobio palustre ye una especie de planta fanerógama perteneciente a la familia Onagraceae. thumb|Ilustración de Flora Batava thumb|Vista de la planta thumb|Ilustración
Descripción
Ye una planta yerbácea perenne col tarmu erecto qu'algama los 2'5 metros d'altor. Les fueyes de 3-7 cm de llargor y una cuarta parte d'anchu son numberoses, estreches, llanceolaes y finamente dentaes, son similares a les del lloréu. Les flores arrexuntar en belles espigues llargues de color rosáu purpureo. Tienen cuatro grandes pétalos de color lila o púrpura.Les granes atópense arrexuntaes en cápsules con cuatro celdes.
Taxonomía
Epilobium palustre describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 348. 1753. Epilobium: nome xenéricu que provién de les pallabres griegues: epi = "sobre", y llobos = "una vaina o cápsula," como la flor y la cápsula apaecen xuntes, la corola ta soportada nel estremu del ovariu.
palustre: epítetu llatín que significa "de los banzaos".
Santiago de Calatrava
Santiago de Calatrava ye un conceyu español de la provincia de Xaén, Andalucía. Atopar a 386 m d'altitú y 44 km al oeste de la capital provincial, atestando cola provincia de Córdoba. Forma parte de la Contorna Metropolitana de Xaén.
Tien 709 habitantes (según datos del INE de 2017), sobre un términu municipal de 47,66 km². Los sos habitantes reciben el xentiliciu de santiagueños.
Trátase d'un conceyu fundamentalmente agrícola que la so economía básase na olivar.
Les fiestes patronales celébrense'l 25 de xunetu, n'honor al so patrón San Sebastián, y la romería de San Isidro celebra'l 15 de mayu na paraxa natural "el cañu".
Demografía
La tasa de natalidá ye de 9,09 per mil, sicasí la tasa de mortalidá algama'l 13,64 per mil. Les tases de dependencia y d'avieyamientu son 62,06% y 26,30%, respeutivamente. La pirámide de población puede consultase en "Enllaces esternos" pulsiando l'epígrafe "Datos económicos y sociales". left|thumbnail|Evolución demográfica de 1842 a 2001
Historia
Créese que'l llugar de Santiago recibió esti nome de los caballeros de la Orde de Santiago. Como llugar de frontera'l pueblu viose afeutáu poles razzias que dende'l reinu nazarí de Granada llanzar contra los territorios de la Orde de Calatrava, destacando la del 29 de setiembre de 1471 qu'afaró les entós Figal de Martos y Santiago.
Nel sieglu XVI un grupu de vecinos de Santiago allegaron como repobladores de la villa d'Arenas, en Málaga. Dalgunos d'esos repobladores se apellidaban "Pareja", siendo na actualidá un apellíu bien típicu d'esta llocalidá de l'Axarquía malagueña.
Nerina Bernasconi Guggeri
Nerina Bernasconi Guggeri de Kabregu robla N. Bernasconi Guggeri. Innovadora artista plástica uruguaya, desenvolvió'l so arte en particular na escultura, la cerámica, el dibuxu a tinta china, el pastel y l'acuarela.
Primeros años y formación
Dempués de dos años de cursar Belles Artes, pasa a estudiar nel Atelier del maestru Enzo Adomo Kabregu, él que más tarde va ser el so maríu.
L'alcuentru con Kabregu
thumb|Oleu sobre cartónL'alcuentru d'estos dos personalidaes artístiques produz un importante chispazu na vida tantu personal cómo artística de los dos, quién van collaborar en munches de les sos creaciones y van complementase gracies a esta influencia y ayuda reciproca.
La pareya Kabregu - Bernasconi tuvo dos fíos, Giannina Kabregu Bernasconi y Mónica Kabregu Bernasconi, dambes artistes plástiques, siendo la so escuela la so propia casa.
El Atelier, el Centru Plásticu Athenea y l'Escuela de Cerámica Artística
Nel Atelier entra en contautu con munchos pernomaos artistes una y bones el maestru Kabregu foi n'Uruguái un pioneru n'averar tantu a los homes como a les muyeres al arte pictórico y nel so recordáu Atelier surdió la primer xeneración femenina d'artistes plástiques del Uruguái. En 1952, conxuntamente col so maríu (con quién contraxera matrimoniu en 1941), abre'l Centru Plásticu Athenea: tratar d'un verdaderu cenáculo artísticu, ónde se brinden clases y talleres abiertos y realícense charres, conferencies, meses redondes y esposiciones. Nuna tarxeta del mesmu Centru Plásticu Athenea, lleemos una declaración d'intenciones:
La pasión pola cerámica desamarróse cuando empezó a estudiar, con Olga Capurro de Varela Acevedo, decoración sobre porzolana. Y de ende pasó a lo que sería'l gran amor de la so vida: la cerámica:
Kabregu-Bernasconi: pareya na vida y nel arte
thumb|Enzo Adomo Kabregu y Nerina Bernasconi Guggeri, año SesentaA principios de los años cincuenta Nerina Bernasconi collabora col so maríu Enzo Adomo Kabregu na creación y el desenvolvimientu d'una nueva téunica pictórica, el esleíu, que surde de la esperimentación, del talentu y de les sos grandes creatividaes: los oleos, esleíos por aciu un procesu especial, imprimen sobre'l papel trazos inmediatos; la resultancia asemeya la maña, la precisión y les tresparencies de la pincelada de l'acuarela, anque'l colores resulten muncho más fuertes, brillosos y vibrantes. thumb|"Cai Lluviosa", esleíu.Esta téunica novedosa implica la collaboración de los maríos artistes: una y bones estos oleos son d'ensugáu rápido, ye necesaria sollerte preparación previa de los materiales y preseos y, amás, precisa asistencia mientres tol procesu de pintura. Lo que significa que la mayoría de los esleíos roblaos Kabregu, son de fechu trabayos a cuatro manes, por que la so creación foi fundamental el sollerte y silenciosu apurra de la señora Bernasconi.
Pintura y cerámica
Nel Centru Plásticu, Nerina Bernasconi enseña pintura y cerámica. Esperimenta munches téuniques con materiales varios, demostrando'l dominiu de les mesmes.thumb|"Xitanu", alquitrán
Depués d'ocupase, como direutora, de les esposiciones del Centru Plásticu Athenea, brinda un interesante ciclu de charres sobre Cerámica Francesa y Cerámica Centroamericana. Sobre estes y otres temátiques va intervenir en munchos programes televisivos n'Uruguái y nel esterior, tal como “Femirama” y “La hora del té”.
Esposiciones y reconocencies
A partir del 1936, intervién ensin fuelgu, con obres pictóriques y cerámiques, en perabondoses esposiciones, ente les cualos recordamos namái dalgunes de la personales:
Figuren obres sos n'Uruguái, Italia, Arxentina, Brasil, Israel, Francia, Estaos Xuníos y España. De cutiu viaxa al esterior, buscando nueves inspiraciones y téuniques, estudiando restauración y cerámica:
Dende l'añu 1971 ta representada nos Rexistros d'Artistes Nacionales de la Biblioteca del Palaciu Llexislativu del Uruguái. Nel mesmu añu ye nomada oficialmente secretaria de la Fundación Kabregu, que la so sede ta allugada nel Castiellu del Parque Rodó. En 1973 ye becada pola Embaxada de Corea del Sur pa un viaxe d'especialización en cerámica y alfarería oriental con nueves téuniques.
Cuando-y preguntar por qué pasó tanto tiempu ensin qu'exhibiera los sos cuadros, contesta:
Tommaso Campanella
Tommaso Campanella foi un filósofu y poeta italianu. Ye tamién citáu pol so nome acastellanáu, Tomás Campanella. El so nome antes d'entrar na Orde Dominica foi Giovanni Domenico Campanella.
Escribió, ente otres munches obres, una defensa de Galileo y el tratáu utópicu La ciudá del sol (compuestu mientres la so llarga estancia na cárcel por una conxura antiespañola, la mesma causa que l'economista Antonio Serra), onde describe un Estáu teocráticu universal basáu en principios comuñales d'igualdá.
Biografía
160px|Casa di Tommaso Campanella|thumb|right|Casa de Tommaso Campanella en Stilo thumb|right|Conventu dominicato en [[Placanica]] A los 15 años ingresó nel conventu dominicu de Santu Domingu de Placanica, emitiendo los sos votos col nome de frai Tommaso. Estudió filosofía y teoloxía en San Giorgio Morgeto y Nicastro, amosando especial almiración pola física naturalista y el antiaristotelismu de Telesio. En 1589, ensin cuntar colos sos superiores, dirixir a Nápoles en compañía d'un rabín xudíu, que lo introduz nel círculu de Giovanni Battista della Porta, nel que se practicaben intereses máxicos y naturalistes, poles que siempres sintió especial atraición.
En 1591 publicó ellí la so primer obra, Philosophia sensibus demonstrata, en defensa de Telesio, sufriendo pocu tiempu dempués el primer barruntu de demonismu y herexía, y siendo procesáu pola so propia Orde al añu siguiente. Un cuartu procesu (en pasando por Roma, Florencia, Boloña y Padua) más grave que los anteriores, fai que-y treslladen a Roma, siendo recluyíu na cárcel de Tor di Nona por orde del Congregación pa la Doctrina de la Fe Santu Oficiu. Llograda la llibertá, retirar al pequeñu conventu de Santa Maria di Gesù (Stilo), aparentando una vida recoyida y tranquila. Mentanto entamaba una conxuración contra la dominación española en Calabria, y la instauración d'una república teocrática perfecta similar a la utopía que formula en Città del sole. Delatáu, ábrese-y en 1599 un procesu político y eclesiástico nel que se-y acusa de rebelión y herexía. El gobiernu español y l'autoridá eclesiástica determinen en 1602 conderga-y a cadena perpetua nel Castel Nuovo de Nápoles, onde pasa 27 años. Mientres esta reclusión compunxo les sos principales obres, reelaboró les qu'en Bolonia arrampuñára-y la Inquisición y caltuvo rellación con estudiosos del so tiempu (Galileo, Scoppio, Gassendi, etc.). A requerimientu de la mesma Orde de Predicadores foi-y dada la llibertá total pol papa Urbanu VIII. El 21 d'ochobre de 1634, vistíu de flaire mínimu, con falsu nome, fuxó a Francia, onde Campanella atopó candial acoyida. Cinco años dempués, morrió nel conventu de la Rue Saint-Honoré de París. thumb|Tommaso Campanella, La Città del Sole, Carabba, 1915
Monlet
Monlet ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tommaso Campanella
Biografía
Campanella tenía un temperamentu impetuosu, combativu; talentu d'amplia erudición, con una audacia intelectual desenfrenada, que lu llevó a encetar toles ciencies. Creyóse predestinado por Dios pa la misión providencial de realizar la unidá de tol mundu, estremáu por lluches doctrinales, polítiques y relixoses; unidá que constituyó la gran obsesión de la so vida.
Monlet
Tien una población de y una superficie de  km².
Tommaso Campanella
Obra
Ente les sos obres importantes destáquense: De sensu rerum et maxa (1590, revisada en 1628), na qu'espón la doctrina de l'animación universal, y la so gnoseoloxía. De monarchia hispanica discursus (1601), tratáu políticu en redol a la prioridá de la monarquía española, so l'autoridá espiritual del Papa, nel conciertu políticu universal. Città del sole (1602, revisada en 1613) publicada en llatín (Civitas solis, poetica escurre Reipublicae philosophicae, 1623), la obra más significativa del so pensamientu políticu, na que traza la so república ideal, naturalista y teocrática. Universalis Philosophiae seu metaphysicarum rerum, partes trés, libri XVIII (1638), ye como una biblia de la filosofía». Monarchia Messiae (1605), onde teoriza sobre la monarquía universal: el Papa ye'l soberanu supremu, los príncipes los sos brazos; la humanidá va tener entós paz so un solu rei y un solu pastor. Tamién escribió una Apologia pro Galileo, mathematico florentín (1616).
Campanella, partiendo de los principios del naturalismu telesiano, deduz darréu la universal sensibilidá de les coses: n'efeutu, si los animales sienten, ye señal de que sienten tamién los elementos de que tán constituyíos (De sensu, 1,1). Esta sensibilidá ye debida a un espíritu sutil que determina'l consensu de les coses naturales ente sigo. Proclama, igualmente, la supremacía de la conocencia sensible, l'únicu que reporta certidume absoluta. Amenorga toa conocencia a la sensibilidá. Mas, ¿cómo puede l'alma conocese a sigo mesma? Campanella resuelve'l problema al establecer un autoconocimiento orixinariu de l'alma, que fai posible la conocencia de toles demás coses. Pa ello básase nel principiu de que la sensación, al ser pasión, provién de l'asimilación del suxetu cognoscente a la cosa conocida. Nesta autoconciencia fúndanse les determinaciones esenciales de la realidá natural, de les qu'ella nos fai conscientes: el poder, el saber y l'amor al ser.
Tola so filosofía especulativa ta destinada a encontar un ideal políticu-relixosu: el gobiernu de la humanidá pol Sumu Pontífíce, en quien tien de recayer tamién el poder temporal. En realidá, vien establecer una dictadura sacerdotal, sofitándose na condición desfalleciente del home, tan solo remediable nesa ciudá helíaca. Pa la ortodoxa católica, la so relixón naturalista, como venceyu d'orde espiritual y unificador, supón una decadencia del cristianismu, yá que estropia gravemente la so dimensión sobrenatural.
Pensamientu
thumb|160px|Monumentu a Tommaso Campanella en Stilo Primeramente, inspirar en Bernardino Telesio (1509-1588), anque más tarde estremó'l so pensamientu. Telesio pretendió estudiar la naturaleza a partir de los sos propios principios, que para él amenorgábense a l'acción del calor y el fríu sobre lo corpóreo, alloñar d'esta forma tantu d'Aristóteles como de la maxa. Telesio afirmaba l'autonomía de la naturaleza y arriendes d'ello, la necesidá d'estudiala de manera independiente a la metafísica a partir de la información que suministra la esperiencia sensible. Reparar nel pensamientu de Telesio, dalgún componente animista inspiráu nos presocráticos. Campanella, a diferencia de Telesio, avérase daqué más a la maxa y al animismu. La so teoría de la conocencia afirma que toa conocencia deriva de la sensibilidá y alla amenórgase. Entós, la conocencia sensorial apurre certidume absoluta y polo tanto nun riquir pruebes de nenguna clase. El escepticismu nun tien sentíu porque hai una facultá innata na alma que nos asegura principios induldables, el primeru de los cualos ye qu'esistimos, pensamos, queremos y podemos. Esta conocencia de sigo mesmu ta presupuestu en cualquier conocencia de les coses esteriores. Conocemos, primero de too, a nós mesmos, y namái conocemos les coses esteriores en cuanto conocemos modificaos o impresionaos por elles; Campanella estiende esta conciencia a tolos seres.
Foi un comunista utópicu. Manifestar contra la escolástica y combinaba les idees del sensualismu y el deísmu con concepciones místicu-relixoses. Foi escorríu pola Inquisición por cuenta de la so llibertá de pensamientu. Suañaba con una humanidá llibre y próspero, mas confiaba en que'l so suañu podría tornase en realidá cola ayuda del Papáu. Encontó'l so ideal comunista nel mandatu de la razón y nes lleis de la naturaleza. Imaxinó una sociedá comunista tantu no referente al réxime de la propiedá como na pertenencia de muyeres y fíos. Poco tiempu dempués de salir de la cárcel volvió ser escorríu y tuvo que buscar abellugu en Francia. Munches de les sos propuestes filosófiques fueron asemeyaes a les adoptaes dempués por René Descartes y por Immanuel Kant. La so doctrina filosófica almite la impotencia de la conocencia sensible pa conocer la realidá esterior, pero almite la importancia de la conocencia interna pa esperimentase tal que unu ye. A la manera de San Agustín, la esistencia de Dios deducir de la esistencia de la so idea nel home, que pola so perfeición nun puede ser un productu nuesu. Nel so Civitas Solis describió una utopía na que la Ilesia Católica apodera tolos órdenes de la vida, idees qu'aplicó nel so llibru La Monarquía Hispánica respectu al imperiu realmente esistente entós, España.
La ciudá del sol
Una de les sos obres más destacaes foi La ciudá del sol, que foi escrita en 1602 pero nun foi publicada hasta 1623. Ye una utopía na que l'autor espón la so concepción de ciudá ideal. Ta dispuesta en forma de diálogu ente un almirante xenovés y el Gran Maestre de los Hospitalarios. El marín cunta al caballeru cómo se vio obligáu a tocar tierra na Isla de Taprobana, onde los indíxenes conducir a la Ciudá del Sol, que ta arrodiada por siete muralles, dedicaes caúna a un astru. Na punta d'un monte atopa'l templu dedicáu al Sol. La organización política d'esta singular República ye de calter teocráticu. Entemécense los asuntos relixosos y públicos de manera inescindible. El supremu gobernante ye'l Sacerdote Sol, aidáu polos Príncipes Pon, Ensin y Mor, competentes respeutivamente en materia de poder, sabiduría y amor. Al príncipe Pon correspuénde-y conocer l'arte guerrero y de los ejéricitos; al Príncipe Ensin, la enseñanza de la ciencia y la sabiduría, y al Príncipe Mor, los llabores de la procreación y l'educación de los infantes.
Los Ciudadanos d'esta República filosófica, conocedores de que la propiedá privada nicia l'egoísmu humanu y afala a los homes a atollase en crueles lluches, convinieron en que la propiedá sía comuñal. Tolos homes van haber de trabayar pero los funcionarios van ser los que van faer la distribución de la riqueza. Hasta los actos más íntimos son de mancomún nesta ciudá.