cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rumanía
Rumanía (en rumanu, România /ro.mɨ'ni.a/) ye un país nel sureste d'Europa. Llenda con Ucraína y Moldavia nel noreste, Hungría y Serbia nel oeste y Bulgaria al sur. Rumanía tamién tien una pequeña franxa de costa nel Mar Negru. Rumanía ye miembru de la OTAN dende'l 29 de marzu de 2004, y de la Xunión Europea dende l'1 de xineru de 2007. Dientro d'esta, ye'l séptimu país no que cinca a la población ya'l novenu na superficie. Bucarest (en rumanu: București /bu.ku'reʃtʲ/) ye la so capital.
Etimoloxía
El nome de România provién del axetivu român, pallabra derivada del llatín romanus (romanu). El fechu de que los românii, esto ye, los rumanos se denomen emplegando una pallabra derivada de romanus (român/rumân) ye mencionao dende'l sieglu XVI por munchos autores, ente los que destaquen los humanistes italianos que viaxaren per Transilvania, Moldavia y Valaquia.
El documentu más antiguu esistente nel que tea rexistráu esti términu ye precisamente nel testu más vieyu conocíu escritu en llingua rumana, que ye una carta de 1521 (conocida col nome de Scrisoarea lui Neacșu din Câmpulung) na que se da anuncia al alcalde de Brașov d'un ataque inminente polos turcos otomanos; esti documentu ye'l más vieyu nel qu'apaez el términu rumânesc, deriváu de rumân, na espresión Țara Rumânească, ye dicir, País Rumanu, nome pa referise a Valaquia.
Belvís de la Jara
thumb|310px|Vista de la plaza ya ilesia de Belvís de la Jara Belvís de la Jara ye un conceyu español de la provincia de Toledo, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha.
Rumanía
Etimoloxía
Na Antigüedá, l'Imperiu Romanu yera denomáu frecuente como Romania en llatín. Dalgunos historiadores afirmen que l'Imperiu Bizantín medieval tendría de ser nomáu Romania, propuesta que por embargu nun ye aceptada. El nome de Romania úsase tamién pa designar el conxuntu de países europeos llatinos, ye dicir, nos que se falen llingües romániques.
Belvís de la Jara
Toponimia
El términu «Belvís» deriva del llatín «bellum visum» que significa «vista prestosa», al traviés del occitanu «bel vis» que significa «mirador», «formosa vista» o «bella mirada», quiciabes referíu al paisaxe que s'apodera dende los sos cuetos. El predicáu «Jara» fai referencia al arbustu d'esi nome que deriva del árabe «hara» que significa «matojo» o «argañal».
Escudu
L'actual escudu de Belvís de la Jara foi diseñáu por Fernando Jiménez de Gregorio.
Rumanía
Etimoloxía
Hasta'l sieglu XIX predominó pal espaciu ente'l Nistru y el Tisza el nome de Rumânia en llugar de România, asina como l'endónimu de rumâni de los habitantes. D'esti términu rumân formóse a finales del sieglu XVIII l'exónimu modernu pa denomar al país y a los sos habitantes na mayoría de llingües europees: Rumänen/Rumänien (alemán), Roumains/Roumanie (francés), Rumanians/Rumanía (nome avieyáu n'inglés, anguaño Romanians/Romania), Румуни~Rumuni/Румунија~Rumunija (serbiu), Rumanos/Rumanía~Rumanía (español), etc. Nel pasáu, tolos rumanos yeren nomaos polos estranxeros como valacos (vlahi).
El términu rumân alquirió'l significáu de siervu nos sieglos XVI-XVIII, colo que foi perdiendo usu como xentiliciu y propició que s'estableciere'l términu român (y d'ésti, România) como únicu endónimu pa la población llatina d'esta parte de los Balcanes a partir de la segunda metada del XIX, cuando se forma l'actual estáu de Rumanía.
Belvís de la Jara
Escudu
Tien forma cuadrilonga, arredondiada na parte inferior. Ta estremáu en cuatro cuarteles y mantelado. La corona ye de señor, por ser Belvís parte integrante del Señoríu eclesiásticu de los Arzobispos de Toledo. Consiste la corona nun anchu aru d'oru, esmaltáu de piedres precioses y arrodiada, en banda, d'un refileru de perlles. El primer cuartel ta estremo en trés partes dedicáu a los fundadores del pueblu. El segundu cuartel ta dedicáu al trabayu, tenacidá, espíritu pacíficu y a les riqueces antiguo y moderno, sobre campu de sinople (verde), l'abeya d'oru y l'oliva nel so color. El tercer cuartel ta dedicáu a la flora y fauna selvaxes. El cuartu cuartel referir a les tradiciones relixoses de Belvís, San Sebastián Mártir. La zona mantelada recuerda'l cielu lluminosu, y la bella flor de la jara, que da nome y significáu a la contorna.
Rumanía
Prehistoria
Amás d'eses traces d'esistencia y actividá humana hai restos del paleolíticu, por exemplu en Bugiulești (Vâlcea), Ohaba-Ponor (Hunedoara) o Valea Dârjovului (Olt) probablemente rellacionaos col Homo habilis y l'Homo sapiens, de los que s'especula que vivíen en comuña, yeren cazadores, recoyedores y pescadores y usaben aperios de piedra.
No que cinca al arte, les primeres manifestaciones d'arte prehistóricu, son dibuxos nes cueves de Lăpuș (Maramureș) y Cuciulat (Sălaj) y figures que representen deidaes femenines (Venus) como la de Baia (Tulcea), probablemente de la Edá de Piedra.
Antigüedá
Les primeres evidencies escrites al rodiu de la población del futuru territoriu rumanu, los dacioxéticos vien del llibru IV d'Histories, escritu nel 440 e. C. por Heródotu. Los dacios son consideraos como parte de los tracios, siendo estos los qu'habitaron Dacia (anguaño, Rumanía). Los xéticos son descritos pol griegu como "los más fuertes y honestos ente los tracios". El Reinu de Dacia llegó a la so cume na dómina ente 82-44 e. C. demientres del reináu de Burebista.
Nel siguiente sieglu, los romanos y los dacios caltuvieron rellaciones pacífiques. Por embargu, l'ascensu de Titu Flaviu Dominicianu (81 D.C.) frayó eses rellaciones. Tiró por una serie de campañes militares ente 87-88 D.C. en Tapae. Les incursiones romanes continuaron ente 101-102 y 105-106 baxo'l lideralgu de Traxanu, que la anexó al Imperiu Romanu. Dacia foi romanizada y tornóse provincia imperial.
Belvís de la Jara
Bandera
Componer de dos bandes horizontales y un agudu triángulu que la so base arrinca del mástil y el so vértiz algama'l centru de la bandera.Los colores simbolicen el pasáu y el presente belviseño, por ello la banda cimera ye azul celeste, la inferior colorada, el triángulu verde y nel centru háyase una abeya d'oru.
Llocalización
Atopar a 30 km al sur de Talavera de la Reina, na contorna de La Jara. Atiesta colos términos municipales de Calera y Chozas, Las Herencias, Alcaudete de la Jara, Sevilleja de la Jara, La Nava de Ricomalillo y Aldeanueva de Barbarroya, toos de la provincia de Toledo.
Le Mesnil-Saint-Firmin
Le Mesnil-Saint-Firmin ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Belvís de la Jara
Hidrografía
El Tajo baña al conceyu pel norte por aciu el banzáu de Azután, el regueru Tamujoso escurre pel centru del conceyu pasando pol cascu urbanu, siguiendo direición Sur-Norte, desaguando nel banzáu de Azután, onde tamién desagua'l ríu Gévalo que realiza la parte final del so percorríu por partir norte del conceyu, y pela zona este escurre'l regueru de Cascajoso. En partir sureste alcuéntrense les llagunes de Paniagua.
Orografía
Partir sur ta compuesta por sierres que pertenecen a los montes de Toledo, asitiándose la parte más elevada del conceyu na Sierra de Jaeña con una elevación de 1066 msnm. Según avanzamos faía los norte la cota va baxando al traviés de los sos numberosos valles, tando'l pueblu asitiáu nel centru del conceyu con un altor de 450 msnm, y partir d'equí escontra'l norte la orografía ye más llana hasta llegar al ríu Tajo nel norte del conceyu.
Rumanía
Edá Media
thumb|120px|Left|Vlad III l'Empalador, tamién conocíu como Drácula thumb|150px|Left|[[Miguel el Bravu consiguió xuncir los 3 principaos históricos pero per pocu tiempu]] Na Gesta Hungarorum, tamién conocida como la Crónica d'Anónimu, menciónase la esistencia de tres ducaos en Transilvania nel sieglu IX: Gelou, Glad y Menumorut. Anónimu describe a los tres gobernantes como valacos. Otru ducáu, gobernáu por Gyula, foi mencionáu nel sieglu XI, como grande y prósperu. Contenía les fortificaciones de Dăbâca, Morești, Moigrad y Bălgrad. Gyula yera un cristianu ortodoxu, polo que sería rumanu o eslavu. Una inscripción eslava fala de la resistencia d'un jupân Dimitrie rumanu que gobernó Dobroxa en 943. Na Alexíada, la princesa bizantina Anna Komnene mencionó los estaos dirixíos polos cabezaleros rumanos Seslav, Sacea y Tatos, nel sur de Dobroxa en 1086.
Belvís de la Jara
Clima
D'alcuerdu a los datos de la tabla de siguío y a los criterios de la clasificación climática de Köppen modificada Belvís de la Jara tien un clima de tipu Csa (templáu con branu secu y calorosu).
Historia
Numberoses muertes de cultures atopar pol términu municipal, como'l Castiellu de Canturias, que foi cabeza de ponte cristiana na vera izquierda del Tajo. Tres la Batalla de Las Navas de Tolosa en 1212 pasó a depender de Talavera y del Señoríu de los Arzobispos de Toledo por cesión d'Enrique II.
Tres la Reconquista cristiana, estes tierres fueron colonizaes por xentes veníes de Galicia. Apaez nun documentu de 1350 onde se fai referencia al Monte de Belvís, onde'l vecín de Talavera Juan Larduda xunto a otros llevanten les primeres cases. Caltiénse la estructura de la que foi la primer cai del pueblu, la cai de los Coldos, con una placa conmemorativa, en cerámica de Talavera de la Reina.
A mediaos del sieglu XIX la industria llocal taba formada por dos molinos fariñeros y una aceña propiedá del duque de Frías. El presupuestu municipal yera de 10.000 reales de los cualos 2.200 yeren pa pagar al secretariu.
Demografía
Na siguiente tabla amuésase la evolución del númberu d'habitantes ente 1996 y 2006 según datos del INE.
Economía
La so economía ye básicamente agrícola, destacando como productu principal el olivo y la so producción d'aceite d'oliva (Cooperativa "San Sebastián"). Ye la segunda llocalidá de la provincia de Toledo, con mayor superficie olivar. Tamién cunta con una significante cabaña de ganáu lanar y vacunu, principalmente pa la producción de lácteos.
No que fai a otros sectores, nel so términu ta la planta embotelladora de Valtorre (agua embotellada), nel valle de La Torre. Teniendo una considerable industria de confección y testil a finales del sieglu XX, anguaño (en 2014) solamente cunta col taller de confección Cooperativa Virxe del Saucejo, con unos 40 años d'historia. Amás tien negocios d'alimentación y producción láctea (Quesos "Peñitas"), de muebles (Muebles Moreno, Muebles Ferpe), caltenimientu (ElectroJara) y automoción y cerrajería.
Per otru llau, cuenta con dos agospiamientos rurales, "Finca Canturias" y "Casa Rural Los Baños". La so cercanía a Talavera de la Reina, unos 30 Km, déxa-y ser pueblu de referencia na contorna, col Institutu D'Educación Secundaria (IES) "La Jara", Centru de Salú y Parque de Bomberos.
Tresportes
El conceyu ye travesáu pela carretera nacional que xune les ciudaes d'Ávila con Córdoba pasando por Talavera de la Reina que ye la ciudá de referencia de la zona. Dende'l centru del cascu urbanu parte la carretera autonómica CM-4104 que remata n'El Puente del Arzobispo. Yá en partir norte escurre la carretera llocal CM-4160 que xune les llocalidaes d'Alcaudete de la Jara con Calera y Chozas.
Pa casos d'emerxencia la Xunta de Castiella-La Mancha construyó un helipuertu.
Bomberos
Nel añu 2010 inaugúrase'l parque de bomberos de Belvís de la Jara, sustituyendo al qu'esistía provisional, y da serviciu a tola contorna de la La Jara. Ta formáu por un sarxentu, seis cabos y 20 bomberos conductores. Ta asitiáu frente al campusantu municipal xunto a la.
Salú
Esiste un centru de salú modernu estrenáu en 2014 sustituyendo al vieyu, nun futuru espérase que de serviciu de especialides.
Oficina Comarcal Agraria
Ufierta información y asesoramientu sobre temes d'agricultura y ganadería. Empresta serviciu a 13 conceyos, 2.500 llabradores y 500 ganaderos.
Relixosu
A destacar la ilesia Parroquial de San Andrés, d'estilu mudéxar, y la ermita de Zaucejo de 1985.
Rumanía
Edá Media
Na Edá Media, los rumanos vivíen dixebraos en tres principaos: Valaquia (Țara Românească), Moldavia (Moldova) y Transilvania. Al rodiu del sieglu XI, Transilvania tornóse una rexón del Reinu d'Hungría y tornóse independiente d'otra vuelta dende'l sieglu XVI hasta 1711. Valaquia y Moldavia taben formaes por delles rexones con una independencia variable ente elles, pero xuniéronse pa formar los dos principaos (1310 y 1352, respeutivamente) na llucha escontra la invasión otomana sobro Europa. Dambes foren tamién parte de la corona húngara, pero foron independizaes baxo los gobiernos de por Basarab I de Valaquia (1310–1352) y Bogdan I de Moldavia (1359–1365).
Al rodiu de 1541 tola península balcánica y gran parte d'Hungría tornáronse provincies otomanes. Moldavia, Valaquia y Transilvania taben baxo la suceranía otomana, preservando una autonomía parcial hasta la metada del sieglu XIX (nel casu transilvanu hasta 1699). Demientres d'esta dómina, les tierres rumanes foron caracterizaes pola sele desapaición del sistema feudal. Ente los cabezaleros d'esta dómina hemos destacar a Esteban el Grande, Vasile Lupu y Dimitrie Cantemir en Moldavia, a Matei Basarab, Vlad III l'Empalador y Constantin Brâncoveanu en Valaquia y a Ioannes Corvinus y Gabriel Bethlen en Transilvania.
Belvís de la Jara
Museos
Muséu Etnolóxicu, dispón de dos planta, la planta baxa ta dedicada a la cultura d'otros mundos onde pueden reparase distintos tipos d'armes instrumento musicales y oxetos d'usu cotidianu de distintos países y etnies. La planta alta ta dedica a tou tipu de ferramientes, oxetos que fueron utilizáu pola xente del pueblu. Y d'últimes nel patiu ta una máquina de fabricar gaseosa, un tornu alfareru, una rexa típica y una pila de llavar.
Rumanía
Edá Media
En 1600, los principaos de Valaquia, Moldavia y Transilvania foron lideraos al tiempu pol príncipe valacu Miguel el Bravu (Mihai Viteazul en rumanu) Ban d'Oltenia. Igualmente perdióse la oportunidá de la unidá nacional pola muerte de Mihai, baxo l'exércitu austriacu de Giorgio Basta. Tres de la so muerte Moldavia y Valaquia, como estaos vasallos tributarios, algamaron independencia política interna y esterna, que duró fasta'l sieglu XVIII.
Belvís de la Jara
Instalaciones culturales
Esiste una biblioteca municipal, un salón cultural y un ximnasiu.
Rumanía
Edá Media
En 1699, Transilvania tornóse territoriu de la familia d'Habsburgu, siendo'l pegoyu principal na victoria austriaca sobro l'avance turcu na Gran Guerra Turca. En 1718 anexonáronse una gran parte de Valaquia, conocida como Oltenia (que tornó a la so soberanía en 1739 y en 1775 el noroeste de Moldavia, darréu llamada Bukovina. La parte este del Principáu de Moldavia (Besarabia) foi ocupada por Rusia en 1812.
Independencia
Depués del alzamientu valacu de 1821, más llevantamientos siguieron en 1848 na Valaquia ya en Moldavia. La bandera adoptada polos revolucionarios valacos yera una tricolor azul-mariella-bermeya, cola inscripción "Frăție Dreptate" (Hermanu, espierta) n'azul.
Los estudiantes en París sofitaron el nuevu gobiernu y la nueva bandera como la unión de Moldavos y Muntenianos (rexón histórica de Valaquia). Más alantre tornóse la bandera de Rumanía. Pero depués de la fallida Revolución de 1848, les Grandes Potencies nun sofitaron el pruyir de los rumanos de la nación única. El resultáu foi que tuvieron que lluchar solos contra los otomanos. Alexandru Ioan Cuza tornóse domnitor o príncipe de dambos principaos
Rumanía foi creada como una unión personal, sin Transilvania. L'aristocracia siguía siendo húngara y tenía'l sofitu d'Austria. L'establecimientu de la Monarquía Dual en 1867 fizo qu'aumentare'l dominiu húngaru sobro Transilvania, conviritiendo a los rumanos en minoría llocal.
Nel güelpe d'estáu de 1866, Cuza foi exiliáu y sosituyíu pol Príncipe Carlos de Hohenzollern-Sigmaringen, conocíu como'l Príncipe Carol de Rumanía. Demientres de la Guerra Turco-Rusa, Rumanía tuvo al llau de los rusos ya nel Tratáu de San Stefano y nel de Berlín, Rumanía foi reconocida como independiente pol Imperiu Otomanu y poles Grandes Potencies. A cambio, Rumanía cedió a los rusos tres distritos sureños de Besarabia y retornó Dobroxa. En 1881, el principáu tornóse reinu y Carol fízose llamar Rei Carol I.
Na dómina de 1878-1914 hebo estabilidá y progresu en Rumanía. Demientres de la Segunda Guerra Balcánica, Rumanía axuntose con Grecia, Serbia, Montenegru y Turquía a la escontra de Bulgaria, y na paz del Tratáu de Bucarest de 1913, Rumanía ganó la Dobroxa del Sur.
Les Guerres Mundiales y la Gran Rumanía
thumb|200px|Left|La [[România Mare|Gran Rumanía y les perdes territoriales del Estáu Nacional Lexonariu (1940-1941)]]N’agostu de 1914, cuando españó la Primer Guerra Mundial, Rumanía declarose neutral. Dos años depués, baxo la presión de los Aliaos (sobre too Francia, p'abrir un nuevu frente), xunióse a ellos nel 27 d'agostu de 1916, declarando-y la guerra a Austria-Hungría. A cambiu, les fuercies occidentales debíen sofitar la xuntura de tolos Rumanos baxo’l mesmu estáu.
Le Mesnil-Saint-Firmin
Tien una población de y una superficie de  km².
Rumanía
Les Guerres Mundiales y la Gran Rumanía
La campaña militar rumana finó en desastre pa sigo mesma porque dos tercios del país foron ocupaos ya’l so exércitu destruyíu nunos meses. Igualmente, Moldavia caltúvose baxo l'alministración rumana, cuando les fuercies invasores foron paraes en 1917. Les muertes na dómina de 1914-1918, tanto militares como civiles, dientro de les fronteres d'anguaño, estimáronse en 748,000.
Pa cuando acabara la guerra, Austria-Hungría y Rusia colapsárense y desintegrárense. Besarabia, Bucovina y Transilvania proclamáronse como parte del Reinu de Rumanía en 1918. En 1920, nel Tratáu de Trianon, Hungría foi forciada a abandonar toles sos vindicaciones sobro Transilvania. Bucovina y Besarabia xunciéronse nos trataos de Saint Germain (1919) y París (1920), respeutivamente.
La espresión România Mare, lo que puede tornase como la Gran Rumanía, xeneralmente refierse al estáu d'enteguerres pola so estensión, siendo esta la más grande na hestoria'l país (alrodiu de 300,000 km²).
Na Segunda Guerra Mundial, Rumanía tentó de caltenese neutral, pero'l 28 de xunu de 1940, recibió un ultimátum per parte la XRSS. Baxo presión nazi y soviética, tanto l'alministración como l'exércitu fuxeron de Besarabia y del norte de Bucovina pa evitar la guerra. Esto, con otros factores políticos, acercólos y metiólos nel Exe. El sur de Dobroxa foi cedíu a Bulgaria y el norte de Transilvania entró n'Hungría, a cambiu de permitilos entrar na coalición.
thumb|200px|left|El Conducător (Líder) Antonescu ya'l Căpitanul (Capitán) Codreanu de la [[Lexón de San Miguel Arcánxel|Guardia de Fierro nun eventu d'esquí en 1935]] L'autoritariu Rei Carol II abdicó en 1940 y foi socedíu pol Estáu Nacional Lexonariu, encabezáu por Ion Antonescu y la Guardia de Fierro. Nunos meses Antonescu desanició la Guardia de Fierro por un intentu de Güelpe d'Estáu a la escontra d'elli y entró, en 1941, en guerra xunta l'Exe. Foi ún de les fontes principales de petroleu de l'Alemaña nazi, lo que foi argumentu pa ser bombardeada polos Aliaos.
Cola entrada del Exe nel territoriu de la Xunión Soviética, recuperaron los territorios perdíos en favor de los soviéticos. Antonescu, como parte destacable de les fuercies profascistes, foi de los instigadores del Holocaustu, sobre too haza xudíos, xitanos y opositores políticos (con bayura d'ellos pertenecientes al PCR). Namái nel casu xudíu cuéntense al rodiu de 469,000 víctimes de los campos d'estermín y concentración.
N'agostu de 1944, Antonescu foi arrestáu pol Rei Mihai I de Rumanía, que tiró polos Aliaos, pero esti rol na derrota de l'Alemaña nazi nun foi reconocíu na Conferencia de Paz de París de 1947, anque'l so exércitu perdiere 170,000 vides por defender les fuercies antifascistes.
República Popular de Rumanía
thumb|200px|Left|Primer Bandera de la República Popular, solo oficial ente xineru y marzu de 1948 En esi mesmu añu, foi proclamada la República Popular de Rumanía y Constantin Ion Parhon asumió'l poder tres d'unes eleiciones nes que'l Partíu de los Trabayadores Rumanos algamó'l 80% de los votos. Esti partíu yera la unión del Partíu Comunista de Rumanía y el Partíu Social Demócrata Rumanu, xunto con asociaciones obreres como la Unión Popular Húngara y el Frente Campesín. En 1952, Parhon foi asocedíu pol Doctor Petru Groza (1952-1958).
Tres unos conflictos nel senu del PTR, renomáu como Partíu Comunista Rumanu, ente los dos sectores mayoritarios, dambos pro-soviéticos pero ún reformista, encabezáu por Gheorghiu-Dej y otru antirreformista, encabezáu por Ana Pauker, los primeros, averaos a la llinia del PCUS algamaron la mayoría dientro del gobiernu, dándo-y la secretaría a Gheorghe Gheorghiu-Dej. Por embargu, nel so gobiernu anicióse un periodu de cierta independencia con respeuto a la Xunión Soviética y resurdió'l sentimientu nacionalista rumanu siempres combináu con un fuerte sentimientu de clas.
República Socialista de Rumanía
thumb|200px|Left|Propaganda comunista de la dómina de Ceaușescu Chivu Stoica declaró, durante'l so curtiu mandatu, la República Socialista de Rumanía. El so gobiernu asumiolu darréu, Nicolae Ceaușescu, cuando algamó la presidencia del conseyu de ministros. Esti fízose popular na escena mundial criticando la Intervención Soviética en Praga y Afganistán y oponese al centralismu soviéticu nel Pautu de Varsovia. Amás, el nivel de vida nel país yera perbono y cuntaba con plenu emplegu. Incrementóse'l nivel de nacionalismu tanto nel discursu oficial, como con representaciones hestóriques, educación, cambéu l'himnu… La relixón nun foi prohibida pero tampoco sofitada nin reconocida. Desendolcose ciertu cultu a la personalidá haza elli y la so muyer, Elena Ceaușescu.
Na década de 1980, Ceaușescu inició una política que tenía como oxetivu acabar cola delda externa. El métodu foi la denominada "racionalización" d'artículos de primera necesidá como carne, lleche y güevos, pa pagar les máquines mercaes principalmente al Reinu Xuníu a cambéu de qu'ellos mercaren productos rumanos. Esos intercambios de manufactures nunca se realizaron.
Fin de la etapa socialista
Les primeres manifestaciones anticomunistes tuvieron llugar en Brașov, en 1987, siendo reprimíes. Como rempuesta a la situación del país, el Frente de Salvación Nacional dio un güelpe d'estáu qu'entamó en Timișoara y siguió en Bucarest y en toles ciudaes importantes, n'avientu de 1989. Dellos autores ya implicaos, apunten a un complot de la KGB pa echar abaxo a Ceaușescu pola so falta de somisión a la política del bloque y pol revisionismu reinante nos años caberos enantes de la disolución de la XRSS.
Nicolae Ceaușescu y Elena Ceaușescu foron secuestraos pol Exércitu Rumanu'l día de Navidá. La pareya comunista pensaba que los llevaben a un llugar seguru. Por embargu, los dos foron xulgaos nun xuiciu sumarísimu baxo incriminaciones de crímenes escontra la humanidá y fusilaos a una hora del entamu.
¿Güelpe d'Estáu o Revolución?
Hai distintos analises sobre los socesos de la navidá de 1989. Dellos autores oficialistes y líderes postcomunistes, como l'expresidente Ion Iliescu o l'historiador Vladimir Tismăreanu, consideren que foi una Revolución porque se fizo dende abaxo, con sofitu popular y nacional esclusivamente y porque fizo un cambiu radical na sociedá rumana. Otros, mayoritariamente neocomunistes, como los miembros del Partíu de los Comunistes (non peceristes) y dellos del Comité de Reorganización del Partíu Comunista Rumanu, como Gheorghe Apostol, falen de güelpe d'estáu por dos motivos principales; la participación de sectores prooccidentales del PCR y la intervención de la KGB nestos fechos demostrada años alantre pol ex-xeneral golpista Victor Atanasie Stanculescu.
Esiste, por embargu, una tercera opinión. El cabezaleru comunista, Virgiliu Zbaganu, asesináu en 1992, y miembru del Comité Reorganización del PCR, valora nuna entrevista que los socesos foron una esplosión de desesperanza y non una revolución anticomunista, sinón más asemeyaos a los movimientos antititistes que sofitaben un comunismu más puru, considerando a Ceaușescu como un traidor al PCR. De fechu, él, ainda siendo miembru convencíu del Partíu, foi partícipe d'estes revueltes. Años más tarde arrepentiríase pol camín pel que tiró finalmente'l cambiu, considerando al Frente de Salvación Nacional como drechistes.
Transición
thumb|150px|Left|Traian Băsescu Depués del trunfu del güelpe, asoleyó'l Frente de Salvación Nacional, formáu por dellos miembros del Partíu Comunista Rumanu y de la Securitate. El so cabezaleru yera Ion Iliescu pol so papel nel desendolcu de la llucha anticomunista nel campu. La popularidá del FSN yera muncho menor nes ciudaes y destaquen les manifestaciones a la escontra d'elli y del so partíu en Bucarest.
Entama asina una pergrave transición, na que se privatizaron la mayoría de les empreses y de les coleutividaes agraries. El resultáu foi la caida en picáu de la economía y l'ascensu de los fraudes económicos, de la corrupción alministrativa y de la inflación. Esto fizo qu'una parte importante de la mocedá emigrare a España o Italia, principalmente, lo que llevó a la falta de mano d'obra qu'hai anguaño.
En 1990 celebráronse eleiciones. Ganó Iliescu, que foi reelixíu dempués por otros cuatro años nel 1992. Los tres partíos principales yeren el FSN, la Unión Democrática Húngara de Rumanía, el Partíu Nacional Campesín Demócrata Cristianu y el Partíu Nacional Lliberal, los dos últimos yá esistentes na dómina pre-republicana. La participación del FSN foi repelida polos sectores más drechistes de la sociedá rumana, que lu consideraben neocomunista y que dicíen que como coleutivu xunitariu pa la revolución yá finare'l so oxetivu históricu.
Asocedieron d'aquella les últimes demostraciones d'obrerismu masivu y organizáu nel país, les primeres mineriaes, dirixíes principalmente por Miron Cozma, que tuvieron llugar nos meses de xineru, febreru, xunu y setiembre de 1991.
Anguaño
En 1996 el demócrata cristianu Emil Constantinescu foi elixíu como presidente d'un gobiernu qu'integró a la minoría húngara por primer vegada dende la dómina socialista. Siguiólu otru gobiernu progresista d'Iliescu y dos conservadores de Traian Băsescu. Nel añu 2000, asocedieron unes nueves mineriaes poles reformes sangrines na economía y la reconversión industrial.
Col gobiernu de centro-drecha, Rumanía metióse na OTAN y participó na Guerra d'Iraq. El primeru de xineru de 2007 entró na Xunión Europea.
Gobiernu y política
Rumanía ye una república con un réxime semiparllamentariu na que'l presidente adopta'l papel de Xefe d'Estáu, y un parllamentu bicameral conocíu como Parlamentul României.
División alministrativa
Nel nivel llocal, Rumanía divídese en 2686 comunes (comune) y 265 ciudaes y conceyos (orașe și municipii). Estes trés entidaes alministratives tienen el so propiu conseyu llocal (Consiliu Local), que ye dirixíu por un alcalde (primar) elixíu cada cuatro años.
Ensin nengún status nin alministrativu nin xurídicu, Rumanía divídese asina mesmu en diferentes rexones históriques. Les cinco principales, qu'apaecen representaes nel escudu nacional rumanu, son: Valaquia (Țara Românească, tamién Valahia), Moldavia (Moldova), Transilvania (Transilvania o Ardeal), Banat y Dobrogea. Valaquia suel dixebrase n'Oltenia (zona occidental) y Muntenia (zona central y oriental). La zona más en norte de Moldavia ye la Bucovina. En Transilvania, la zona occidental ye la Crișana, y la noroccidental ye'l Maramureș.
Comerciu d'esclavos africanos
El comerciu d'esclavos africanos foi una de les práutiques realizaes con esclavos llograos n'África, anque l'usu xeneral de la espresión acuta la llocalización xeográfica al África subsaḥariana o «África negra», identificando como «negros» a los suxetos de tal comerciu esclavista. A pesar de ser tal denominación un estereotipu que nun indica en realidá nenguna categoría antropolóxica científicamente establecida, la identificación de les sos traces físiques, especialmente de la piel escura, foi la base de la so discriminación racial.
Nel continente africanu fueron comunes dende la edá antigua distintos sistemes d'esclavitú en múltiples llugares. En delles sociedaes africanes, les persones esclavizadas tamién podíen pasar a ser trabayadores non abonaos y dafechu integraes na sociedá. N'otres, tratar peor. Cuando'l comerciu árabe d'esclavos y el comerciu atlánticu d'esclavos empezaron, los sistemes esclavistes locales camudaron y pasaron a suministrar cautivos a los mercaos esclavistes d'otros continentes.
Esclavitú dientro d'África
thumb|right|200px|Mapa simplificáu de los principales estaos, reinos ya imperios d'África nel sieglu XIII Numberosos pueblos, como los ashanti de Ghana y los yoruba de Nixeria, tomaron parte nel comerciu d'esclavos. Grupos como los imbangala d'Angola y los nyamwezi de Tanzania sirvíen como intermediarios o bandes errantes, llevando a cabo guerres contra los estaos africanos pa prindar persones y esportales como esclavos. Distintos axentes comerciales europeos y árabes que trataben con esclavos tamién sofitaben a aquellos gobernantes que favorecíen los sos intereses. Solíen favorecer viviegamente a un grupu contra otru pa provocar deliberadamente el caos y siguir asina les sos actividaes d'esclavitú.
La esclavitú nes sociedaes africanes tenía que ver más con una servidume contratada. Los esclavos nun s'utilizaben pa ser propiedá d'otros homes, nin pa ser esclavizados pa tola vida. Los esclavos africanos xeneralmente recibíen sueldos y podíen atropar propiedaes. De cutiu mercaben la so propia llibertá y podíen llograr promoción social, como los homes llibres de l'Antigua Roma. Dalgunos inclusive algamaron l'estatus de reis, como por casu Jaja de Opobo y Sonni Alí.
Comerciu transahariano
El primer comerciu esternu d'esclavos foi'l comerciu transahariano d'esclavos. Anque esistiera dende faía enforma tiempu dalgún tipu de comerciu nel ríu Nilu y un llindáu comerciu al traviés del desiertu occidental, el tresporte d'importantes volumes d'esclavos nun se fixo vidable hasta que los camellos fueron introducíos dende Arabia nel sieglu X. Nesti puntu, la rede del comerciu transahariano empezó a funcionar coles mires de tresportar esclavos escontra'l norte. Zanzíbar foi nel so día el primer puertu de comerciu d'esclavos d'África del Este. So los árabes omaníes nel sieglu XIX, siquier 50.000 esclavos pasaben pela ciudá cada añu.
En Marea
En Marea ye un formación gallega que surdió como una candidatura pa presentase a les eleiciones xenerales de 2015 y a les eleiciones autonómiques de Galicia de 2016. La candidatura ta inspirada nes candidatures xunitaries nes eleiciones municipales de 2015 en Galicia. El nome de la coalición nes papeletes yera "En Marea (Podemos-En Marea-Anova-EU)".
Comerciu d'esclavos africanos
Comerciu transahariano
La mayor parte d'historiadores envaloren qu'ente 11 y 18 millones d'esclavos africanos cruciaron el mar Roxu, l'Océanu Índicu y el Desiertu d'El Sáḥara ente los años 650 hasta'l 1900 DC.
En Marea
Trátase d'una coalición fecha por dellos partíos y plataformes:
Comerciu d'esclavos africanos
Comerciu nel océanu Índicu
El comerciu d'esclavos al traviés del Océanu Índicu tamién tien una llarga historia, empezando col control de les rutes marítimes por comerciantes afro-árabes nel sieglu IX. Envalórase que solo unos miles d'esclavos yeren tomaos cada añu dende'l Mar Roxu y la mariña del Océanu Índicu. Estos yeren vendíos por tou Oriente Mediu. Esti tráficu aceleróse a midida que fueron apaeciendo meyores buques mercantes, según a consecuencia del aumentu de la demanda de fuercia de trabayu pa los plantíos de la rexón. Nun momentu dau, decenes de miles d'esclavos yeren tomaos cada añu.
En Marea
Históricamente tamién formaron parte d'En Marea los partíos políticos Podemos, Izquierda Xunida y Anova-Irmandade Nacionalista, hasta que se retiraron en xineru de 2019.
Comerciu d'esclavos africanos
Comerciu nel océanu Atlánticu
Los primeros europeos en llegar a les mariñes de Guinea fueron los portugueses. El primer européu que mercó esclavos africanos na rexón de Guinea foi Antão Gonçalves, un esplorador portugués del 1441 DC. Orixinalmente interesaos solo nel comerciu d'oru y especies, establecieron colonies nes islles inhabitadas de São Tomé. Nel sieglu XVI, los colonos portugueses afayaron qu'estes islles volcániques yeren perfectes pal cultivu d'azucre. El cultivu d'azucre ye intensivu en fuercia de trabayu, y los portugueses atopaben difícil atraer trabayadores a la zona de resultes de les elevaes temperatures, falta d'infraestructures y dures condiciones de vida. Pa cultivar l'azucre'l portugueses fixeron usu d'un importante númberu d'esclavos africanos. El fuerte San Jorge de la Mina na Mariña d'Oru británico, orixinalmente construyíu por africanos pa los portugueses en 1482 coles mires de controlar el comerciu d'oru, convertir nun importante depósitu d'esclavos que yeren tresportaos al Nuevu Mundu.
En Marea
Historia
El 30 de xunetu de 2016 se realizó en Vigo una asamblea onde s'alcordó la constitución d'En Marea como partíu políticu, que presentaríase a les eleiciones al Parllamentu de Galicia de 2016. En diches eleiciones llogró 14 escaños (8 de Podemos, 3 d'Esquerda Xunida, 2 d'Anova y 1 de Cerna) y el lideralgu de la oposición nel parllamentu gallegu.
Comerciu d'esclavos africanos
Comerciu nel océanu Atlánticu
Los españoles fueron los primeros europeos n'utilizar esclavos africanos nel Nuevu Mundu n'islles como Cuba y La Española, onde l'alarmante tasa de mortalidá de la población nativa provocaron les primeres lleis reales protexendo a la población llocal (Lleis de Burgos, 1512–1513). Los primeros esclavos africanos llegaron a La Española en 1501 pocu tiempu dempués de que la Bulda menor Inter caetera de 1493 concediera tol Nuevu Mundu a España.
L'aumentu de la penetración n'América polos portugueses creó una mayor demanda de fuercia de trabayu en Brasil, principalmente pa collechar y trabayar nes mines. Les economíes basaes na fuercia llaboral de los esclavos rápido espandiéronse al Caribe y a la franxa sureña de lo que se conoz anguaño como Estaos Xuníos, onde los comerciantes holandeses llevaron los primeros esclavos africanos en 1619. Estes árees desenvolvieron una demanda insaciable d'esclavos. A midida que les naciones europees faíense más poderoses, especialmente Portugal, España, Francia, Gran Bretaña y Holanda, empezaron a lluchar pol control del comerciu d'esclavos africanos, con escasu efeutu sobre'l tráficu local africanu y árabe. Les colonies britániques nes Antilles Menores y el so efeutivu control naval del Atlánticu Mediu forzaron a otros grandes países a abandonar les sos empreses de resultes de les ineficiencias nos costos. La Corona británica concedió privilexos a la Royal African Company, qu'ostentó'l monopoliu sobre les rutes del comerciu d'esclavos africanos hasta 1712.
El comerciu atlánticu d'esclavos algamó'l so máximu escontra finales del sieglu XVIII, cuando'l mayor númberu d'esclavos fueron prindaos n'espediciones llevaes a cabu nel interior d'África Occidental. Estes espediciones yeren llevaes a cabu de normal por reinos africanos contra tribus locales más débiles. Ente estos esclavizadores en masa atopen l'Imperiu Oyo (Yoruba), Imperiu Kong, Reinu de Benín, Reinu de Fouta Djallon, Reinu de Fouta Tooro, Reinu de Koya, Reinu de Khasso, Reinu de Kaabu, Confederación Fante, Confederación Ashanti y el Reinu de Dahomey. Los europeos raramente entraben nel interior d'África por mieu a les enfermedaes tropicales y a la resistencia africana.
En Marea
Historia
Nes Eleiciones al Parllamentu européu de 2019 preséntase dientro de la candidatura Compromisu por Europa en coalición con Compromís, Coalición Caballas, Nueva Canaries, Més per Mallorca, Chunta Aragonesista, Partíu Castellanu-Tierra Comuñera, Coalición por Melilla, Iniciativa del Pueblu Andaluz, Izquierda Andalucista, Verdes d'Europa, ensin consiguir escañu.
En Marea pide'l votu nes Eleiciones xenerales d'España de payares de 2019 pa Galicia en Común en toles circunscripciones de Galicia tantl pal Congresu como pal Senáu.
Comerciu d'esclavos africanos
Efeutos sobre la economía d'África
Esisten opiniones diverxentes cola corriente mayoritaria. J.D. Fage afirma que la esclavitú nun tuvo un efeutu desastrosu a gran escala sobre los pueblos que permanecieron n'África.
En Marea
Resultaos eleutorales
Nes Eleiciones xenerales de 2015 En Marea algamó 6 escaños pal Congresu de los Diputaos (de 23 posibles) y 2 senadores, con votos: dos diputaos d'Anova, dos diputaos y un senador de Podemos, un diputáu y un senador d'Izquierda Xunida y un diputáu d'Ourense en Común. Nes Eleiciones xenerales d'España de 2016 obtuvo 5 diputaos y un senador tres algamar 344.143 votos.
Comerciu d'esclavos africanos
Efeutos sobre la economía europea
Karl Marx, na so influyente hestoria económica del capitalismu Das Kapital, afirmó que '...la conversión d'África nuna lluriga pa la caza comercial de pieles negres [esto ye, el comerciu d'esclavos], señaló'l falagueru amanecer de la era de la producción capitalista.' Marx cuntaba que el comerciu d'esclavos yera parte de lo que denominaba la "acumuladura primitiva" de capital européu, l'acumuladura "non-capitalista" de riqueza que precediera y creara les condiciones financieres pa la industrialización británica.
Eric Williams intentó mostar la contribución de los africanos sobre la base de los beneficios del comerciu d'esclavos y de la esclavitú, y l'empléu d'esos beneficios pa financiar el procesu de industrialización británicu. Cunta que la esclavitú d'africanos foi un elementu esencial de la Revolución Industrial, y que la riqueza europea ye resultáu de la esclavitú. Sicasí, argumentó qu'escontra'l momentu de la so abolición perdiera la so rentabilidá y que foi prohibíu n'Inglaterra por motivos económicos. Seymour Drescher y Robert Antsey presentaron evidencia de que'l comerciu d'esclavos foi beneficiosu hasta la so abolición, y que les razones que llevaron al so cese nun fueron económiques. Joseph Inikori amosó que'l comerciu d'esclavos británicu foi más codalosu de lo que les crítiques de Williams podríen faer pensar. Sicasí, los beneficios del comerciu d'esclavos y de los plantíos de les Indies Occidentales yeren inferiores al 5% de la economía británica na dómina de la Revolución Industrial.
Lisa (cantante)
Lalisa Manoban (ลลิสา มโนบาล; ) ) conocida pol so nome artísticu Lisa, ye una cantante, baillarina y actriz tailandesa. Yera líder del grupu Blackpink.
Comerciu d'esclavos africanos
Efeutos demográficos
Los efeutos demográficos del tráficu d'esclavos son una de les temes más aldericaes y revesosos. Decenes de millones de persones fueron tomaes d'África al traviés del comerciu d'esclavos, polo que l'efeutu qu'esto tuvo n'África ye una importante cuestión. Walter Rodney afirmó que la esportación de tanta xente foi un desastre demográficu pa África y dexó a esti continente en permanente desventaxa frente a otres partes del mundu, lo qu'en bona midida esplica la siguida probeza del continente.
Otros desafiaron esta visión, como J. D. Fage o David Eltis.
Abolición
thumb|150px|[[Charles Martial Lavigerie (1825-1892).]]
A finales del sieglu XVIII, Francia foi'l primer país européu n'abolir la esclavitú, en 1794, magar foi recuperada por Napoleón en 1802, y prohibida finalmente en 1848. Na práctica, el comerciu d'esclavos n'África siguió mientres los sieglos XIX y XX, combatíu por personalidaes como Charles Martial Lavigerie (1825-1892), primer arzobispu d'Arxel, y María Teresa Ledóchowska (1863-1922), llamada la madre de les misiones d'África». El 9 de xineru de 1902, n'ocasión de la compra de la llibertá d'un esclavu pa depués lliberar, Carlos de Foucauld (1858-1916) escribió a Dom Martin, abá del monesteriu francés de La nuesa Señora de les Nieves, una carta na cual señaló la so indignación pola tema de la esclavitú subsistente:
thumb|150px|left|[[Carlos de Foucauld (1858-1916).]]
En 1807 el Parllamentu británicu aprobó la llei pa l'Abolición del Comerciu d'Esclavos, so la cual los capitanes de buques d'esclavos podíen ser severamente penaos per cada esclavu tresportáu. Esta foi superada pola llei abolicionista de 1833, que lliberó tolos esclavos del Imperiu Británicu. L'abolición foi estendida al restu d'Europa.
En Turquía la esclavitú abolir en 1847.
En 1820 el comerciu d'esclavos empezó a castigase n'Estaos Xuníos cola pena de muerte.
Enllaces esternos
تجارة العبيد الأفارقة Slavehandel Sklaverei innerhalb von Schwarzafrika African slave trade Tratta atlantica degli schiavi africani Afrikos vergų prekyba Slavenhandel Handel czarnymi niewolnikami Escravidão na África Работорговля African slave trade
Burguillos de Toledo
Burguillos de Toledo ye un conceyu español de la provincia de Toledo, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha.
Toponimia
El términu Burguillo deriva de "burgus", del baxu llatín o de los visigodos, y vien significar "minúscula villa", "pequeña torre", o "pequeñu barriu".
Xeografía
El conceyu asítiase en tierra llana na contorna de los Montes de Toledo y llenda coles poblaciones de Toledo, Nambroca, Ajofrín y Cobisa, toes elles tamién pertenecen a Toledo. Pel oeste de la llocalidá pasa'l regueru Rosa, que desagua nel Tajo.
Historia
Apaez como "Borguiellas" en ciertos documentos del sieglu XIII. El so orixe, como'l de dellos pueblos cercanos a la capital, ta nos caseríos qu'edificaben los vecinos de Toledo p'habitar nes dómines de llabranza y collecha.
A mediaos del sieglu XIX el presupuestu municipal xubía a pocu más de 8.589 reales, de los que 1.460 yeren pa pagar al secretariu.
En febreru de 2017, el conceyu de Burguillos llogró'l Certificáu Verde dau pola Asociación Árees Verdes pol so compromisu col mediu ambiente y por apurrir tierres nos sos proyeutos de reforestación dientro de la primer edición del programa: 'Nengún pueblu ensin monte'.
Escudu
Escudu d'un solu cuartel: d'oru, un llenzu de muralla de gules, esclariáu d'azur y terrado de sinople; surmontado d'una cepa de vide arrincada, de sinople. Al timbre, corona real zarrada.
L'escudu municipal de Burguillos de Toledo foi encargáu en 1982 pol Conceyu a los heraldistas ya historiador José Luis Ruz Márquez y Bonaventura Leblic García, quien propunxeron l'escudu descritu, que, una vegada dictamináu favorablemente pola Real Academia de la Historia, foi aprobáu pola Xunta de Castiella-La Mancha en decretu nᵘnbsp;57 de 29 d'abril de 1986.
Demografía
Na siguiente tabla amuésase la evolución del númberu d'habitantes nos últimos diez años según datos del INE.
Monumentos
A destacar la ermita de San Blas del sieglu XVII y el Rollu d'estilu renacentista.
Gymnopleurus mopsus
Gymnopleurus mopsus ye una especie de coleópteru de la familia Scarabaeidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase nel paleárticu: Eurasia y África del Norte.
Calificada como vulnerable nel Llibru coloriáu de los Invertebraos d'Andalucía.
San Pedrín
San Pedrín ye un barriu de la parroquia de Rozaes nel conceyu asturianu de Villaviciosa.
Situación
Allúgase a 9 km de Villaviciosa (la capital del conceyu). Ta asistiáu a un altor de 170 m.
Población
Tien una población de 24 habitantes (INE 2016) de los que 14 son muyeres y 10 son homes.
Le Mesnil-sur-Bulles
Le Mesnil-sur-Bulles ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Josep Carles Laínez
Josep Carles Laínez ye un escritor, dramaturgu y articulista español n'aragonés, catalán, castellanu y asturianu.
Ye llicenciáu en Filoloxía Valenciana, Española y en Comunicación Audiovisual pola Universidá de Valencia.
La so creación n'asturianu
Josep Carles Laínez escribe n'asturianu dende l'añu 1991, cuando completó'l so primer llibru, Escosu deliriu (güei perdíu). L'añu 1997, algamó'l Premiu de Teatru de l'Academia de la Llingua Asturiana cola obra Elsa metálico (Uviéu, ALLA, 1998) y en 2000 entamó la so collaboración col selmanariu Les Noticies. Dalgunes de les sos columnes asturianes conocieron tornes al español (Ene marginalia, Madrid, Endymion, 2003) y al estonianu (na revista Akadeemia, 2004). Tien traducíos poemes de Sandro Penna, Vicent Andrés Estellés, Robert Roc, Jüri Talvet y Rosa María Rodríguez Magda a la nuesa llingua. En 2004 espublizó la torna d'una coleición de haiku col títulu de Caballinos del diañu, lluciérnagues y caparines, en collaboración con Abdelmumin Aya, y dos años depués el poemariu Lenta lletanía del cuerpu nel hedreru (Uviéu, ALLA, 2005).
Vuelta a España 1962
La 17ª edición de la Vuelta a España apostar del 27 d'abril al 13 de mayu de 1962, con un percorríu de 2806 km estremáu en 17 d'etapes con entamu en Barcelona y final en Bilbao.
Tomaron la salida 90 corredores, 41 d'ellos españoles, partíos en 9 equipos de los que remataron la prueba tan solo 48 ciclistes
De les etapes apostaes, namái trés fueron para ciclistes españoles.
Clasificaciones
Nesta edición de la Vuelta a España se diputaron cinco clasificaciones que dieron les siguientes resultancies:
Hazel Buckham
Hazel Buckham foi una actriz teatral y de cine d'Estaos Xuníos, activa na dómina del cine mudu.
Biografía
Nacida en Minneapolis, Minnesota, yera fía única de Adam Buckham ya Ida Cummins. El so padre yera un lletricista canadiense emigráu a temprana edá, y la so madre una neoyorquina. La pareya casárase en 1886, y en 1910 camudar cola so fía a Los Angeles.
Hazel Buckham empecipió la so carrera artística actuando pa la Ferris Stock Company en producciones itinerantes que representaben pola Mariña Este de los Estaos Xuníos. Formando parte del repartu del Teatru Morosco de Nueva York, en 1912 Buckham foi solicitada por Biograph Studios p'actuar nel cine. Pa la pantalla trabayó nuna cuarentena de producciones, tantu pa Biograph como para American Film Company, Broncho Film Company, Kay-Bee Pictures y Universal Studios.
Buckham tuvo casada col actor Joe King, y foi la madre de Joleen King (1914-1984), una actriz qu'actuó en delles películes ente 1939 y 1950. Hazel Buckham dexó la interpretación pocu dempués de la nacencia de la so fía, y permaneció morando en Los Angeles, California, onde finó en 1959, a los 70 años d'edá.
Eleiciones a l'Asamblea d'Estremadura de 2011
Les eleiciones a l'Asamblea d'Estremadura de 2011 tuvieron llugar el 22 de mayu de dichu añu, coincidiendo coles eleiciones a los parllamentos de toles comunidaes autónomes sacantes Andalucía, Cataluña, Galicia y País Vascu y coles municipales en toa España. Na provincia de Badayoz escoyéronse 36 diputaos (unu más que nes eleiciones de 2007), y na de Cáceres, 29 (unu menos que nos anteriores comicios).