cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Carrascalejo
Economía
Cunta nel so términu municipal con una presa de gravedá sobre'l Regueru de Morcillo, con una capacidá de 0,811 hectómetros cúbicos, qu'abastez al pueblu y a Villar del Pedroso, y dacuando a Mohedas de la Jara. Nella puédense pescar cámbaru de ríu, carpón y Black Bass. Ricu en caza mayor (xabalín, venado, corzu) y menor (perdiz, coneyu), la so principal actividá ye l'agricultura y ganadería (cabres y oveyes principalmente). Cuenta con una serie de bungalows con vistes al turismu rural, asitiaos xunto a la piscina municipal, ente carba, yérbadu, llentiscu, sufrera...
Patrimoniu
Ilesia parroquial católica dedicada a La nuesa Señora de l'Asunción, perteneciente al Arciprestalgu de Guadalupe, Vicaría de Talavera de la Reina, Archidiócesis de Toledo.
Festividaes
Les sos fiestes patronales celebrar n'honor de San Mateo la selmana del 21 de setiembre, destacando nes mesmes corríes de rejones, misa estremeña con puyes al santu, actividaes culturales, degustación de novillos per parte de tolos vecinos y visitantes, tiru al platu y una gran concentración de peñes que destaca pola so diversidá y coloríu.
Tamién destacamos la so fiesta de San Blas el 3 de febreru, consistente en comer tortiella de pataca nel campu, o la fiesta de "La Flor de la Jara" que se celebró per primer vegada en 2016
Deportes
Anguaño, Carrascalejo cuenta con un cotu de pesca, que la so actividá centrar nel Banzáu de Recuerda, siendo la especie piscícola principal la carpa común, y otres especies como'l black bass, lucio y barbu. Los díes hábiles de pesca son miércoles, vienres, sábados, domingos y festivos, a esceición del mes de mayu, acutáu pa la repoblación.
Ángela Loij
Ángela Loij (Estancia Sara, Ríu Grande, alredor de 1900 - 28 de mayu de 1974) ye conocida como la postrera representante del pueblu amerindiu de los selknam (tamién conocíos como «onas») qu'habitó'l Archipiélagu de Tierra del Fueu, nos actuales territorios d'Arxentina y Chile.
Estinción de los selknam
thumb|left|Los últimos selknam en Puertu Harris, [[Isla Dawson, en 1896.]] Envalórase qu'escontra 1881, al momentu d'empecipiase la colonialización moderna del archipiélagu, vivíen en total unos cuatro mil indíxenes selknam, tando aproximao la metá en territoriu chilenu, y la otra metá en territoriu arxentín. A fines del sieglu XIX, la esplotación del oru en ríos sureños y l'esplosivu desenvolvimientu de la ganadería aumentaron progresivamente la cantidá de colonos nel sector. Esto, sumáu especialmente al xenocidiu selknam y l'introducción d'enfermedaes infecto-contaxoses foranes, provocó una rápida y críticu amenorgamientu de la población. Escontra 1966 namái quedaben trelce indíxenes d'orixe selknam, na so mayoría mestizos, nel sector arxentín del archipiélagu. Una de les postreres foi Lola Kiepja, siendo Ángela Loij la postrera indíxena de sangre puro d'esta etnia.
Testimonios
thumb|150px|[[Anne Chapman, l'antropóloga que documentó los testimonios d'Ángela.]] Los sos testimonios fueron documentaos pola antropóloga francu-estauxunidense Anne Chapman, especializada nel estudiu de los pueblos fueguinos.
Leicester
Leicester ) ye una ciudá y autoridá unitaria de Midlands del Este, Inglaterra (Reinu Xuníu). Ye la capital del condáu o county town de Leicestershire. La ciudá esta xunto al Ríu Soar y pela rodiada de la rexón forestal nacional . La población na ciudá ye de 348.300 habitantes (estimación 2016), con 650 mil persones viviendo na Área Urbana de Leicester, faciendo d'esta ciudá la más poblada de Midlands Oriental, la decimoprimer más poblada d'Inglaterra y la decimotercera del Reinu Xuníu. La ciudá cunta con una zona metropolitana que la so población asitiar ente 765 y 1.388 mil (2011/15) , según métodu aplicáu.
Los caminos y los baños de l'antigua Roma que s'atopen en Leicester recuerden la so dómina d'asentamientu militar, cuando se fundó como Ratae Corieltauvorum y taba allugáu nun llugar habitáu de la tribu celta Corieltauvi. Acabáu'l periodu romanu, l'asentamientu medieval sumir en solombres hasta la llegada de los daneses, quien lo prindaron y convirtióse n'unu de cinco ciudaes fortificaes importantes pal Danelaw. El nome «Leicester» provién de les pallabres capa y «Ligore» (nome tempranu del Ríu Legro, actual Soar), ye dicir «Fuerte del Ligore» faciendo alusión a la posición del fuerte respectu del ríu. La ciudá apaez nel Domesday Book como «Ledecestre». Leicester siguió creciendo en tola Edá Moderna como una ciudá comercial, anque foi la revolución industrial la que facilitó un procesu ensin precedentes d'urbanización nel área.
La construcción del ferrocarril y de la rede de canales al traviés de la zona aguiyó la crecedera industrial nel sieglu XIX, provocando que Leicester pasara a ser un importante centru económicu con una variedá de fábriques na inxeniería, zapatos y producción de medies. L'ésitu económicu d'estes industries y de les sos empreses auxiliares tuvo como resultáu la importante espansión urbana pela redolada de la ciudá. Les llendes de Leicester estender a lo llargo del sieglu XIX y el sieglu XX, convirtiéndose en "conceyu burgués" ('county borough') en 1889 y concedíu l'estatus de ciudá en 1919.
Anguaño, Leicester ye una floreciente ciudá alcontrada na Midland Main Line (una de les 'sub-redes' de llinia ferrial del Reinu Xuníu) y a mediaos de l'Autopista M1, itinerariu ésti que coneuta Londres con Leeds. Leicester tien una gran población de minoríes étniques, productu de les más recién folgazanes d'inmigración al Reinu Xuníu dende la Segunda Guerra Mundial. La ciudá tien una gran comunidá proveniente del Asia Meridional tal como otres comunidaes procedentes de la XE y otres partes del mundu, asina tamién como llugares de cultu para hindús, sikhs, musulmanes, cristianos ortodoxos ente otros. Leicester ye un centru pa la educación cimera gracies a la Universidá de Leicester, la DMU: De Montfort - Universidá y la Universidá de Loughborough, toes fundaes na rexón.
Demografía
El censu de Reinu Xuníu de 2011 amosó una población residente total de Leicester de 329,839; un aumentu del 18,8% con respectu al censu de 2011. Según el Censu de 2001 del Reinu Xuníu, aproximao 62.000 yeren menores de 16, 199,000 fueron 16-74 años d'edá, y 19 000 75 años y más; 76,9% de la población de Leicester afirmó que nacieron nel Reinu Xuníu. Estimaciones de metá d'añu pal añu 2016 indiquen que la población de la ciudá de Leicester asítiase en 348.000, lo que fai de Leicester la ciudá más poblada de la rexón East Midlands.
La densidá de población yera de 3.814 / km 2 (9880 / milla) y por cada 100 muyeres, había 92.9 varones. De los 16 a 74 años d'edá en Leicester, el 38,5% nun tenía titulación académica, significativamente mayor que'l 28,9% de toa Inglaterra. El 23,0% de los residentes de Leicester nacieron fora del Reinu Xuníu, más del doble del permediu d'Inglés del 9,2% (censu 2001).
Tocantes a la composición étnica, según el censu de 2011, el 50,6% de la población yera blanca (45,1% blanca británica, el 0,8% blanca irlandesa, el 0,1% xitanos o viaxeros d'Irlanda, el 4,6% otros blancu), el 37,1% d'Asia (28,3% de la India, 2,4% paquistanina, 1,1% de Bangladex, 1,3% de China, 4,0% otros d'Asia), el 3,5% de raza mista (1,4% de blancos y negru del Caribe, 0,4% de blancos y negru africanos, 1.0% blancos y asiáticos, 0.7% otros de raza mista), el 6.3% negru (3,8% d'África, el 1,5% del Caribe, 1,0% d'otra procedencia), el 1,0% árabe y el 1,6% d'otru heriedu étnicu (censu 2001).
Los cristianos yeren el grupu relixosu más grande na ciudá en 2011 a 32,4%, colos musulmanes siguiente (18,6%), siguíos polos hindús (15,2%), los sikhs (4,4%), budistes (0,4%), y los xudíos (0,1%). Amás, el 0,6% pertenecía a otres relixones, el 22,8% identificar con nenguna relixón y el 5,6% nun respondió a la entruga. Hai tres sinagogues actives na ciudá: unu progresivos, unu ortodoxos, y unu mesiánicos (censu 2001).
Leicester suel apaecer ente les ciudaes principales con mayor ritmu de crecedera d'Inglaterra/RU (censos 2001 y 2011).
Historia
thumb|200px|Representación del actu final de la obra «[[El rei Lear», de William Shakespeare.]] Acordies con Godofredo de Monmouth un rei míticu de los bretonos, el Rei Leir, fundó la ciudá de Kaerleir (Leir's Chester). Inclusive anguaño la ciudá en idioma galés llámase Caerlŷr. Leir foi supuestamente soterráu pola Reina Cordelia nuna cámara sol Ríu Soar cerca de la ciudá dedicada al dios romanu Jano, y cada añu la xente celebraba'l día del dios cerca de la tumba de Leir. La obra teatral «King Leir» de William Shakespeare esta basada nesta historia; nel Watermead Country Park, un centru de llagos artificiales nel valle del Ríu Soar, hai una estatua del Rei Leir representáu según la escena final de la obra del autor inglés.
Periodu Romanu
Leicester ye una de les ciudaes más antigües d'Inglaterra, con una historia que se remonta a siquier 2000 años. El primer nome conocíu pa la ciudá foi'l concedíu polos romanos, Ratae Coritanorum. Antes de la ocupación romana, el llugar yera la capital de la tribu celta Corieltauvi, que apoderaba aproximao'l mesmu territoriu que güei se conoz como Midlands Oriental. thumb|200px|Ruines de baños romanos en Leicester.
La ciudá romana de Ratae Corieltauvorum foi fundada alredor del 50 d. C. como un asentamientu militar sobre la calzada romana Fosse Way. Dempués de la salida de los militares romanos, Ratae Corieltauvorum se conviritió nun importante centru de comerciu y unu de los pueblos más grandes na Britania Romana. Los restos de baños del periodu romanu tán n'exhibición nel Muséu del Muriu de los Xudíos, que presenta un modestu complexu de muralles, baños y otros artefautos romanos.
Los romanos nomaren al ríu «Legro» y l'área alredor yera'l «Capa» y la zona llamóse Legro-Capa (Campu del Legro). Los colonos holandeses corrixeron el nome de Legro, y el ríu foi conocíu como'l Leir. En tiempos de los Normandos, el Leir foi renombráu a Soar, al empar que Leir Chester convirtiérase nel nuevu nome del pueblu.
Anglosaxones y Viquingos
Les conocencies alrodiu de Leicester nel sieglu V tán bastante incompletos. Verdaderamente siguió la ocupación del pueblo pero a una menor escala ente los sieglos V y VI. L'área foi colonizada polos anglos y subsecuentemente incluyida nel reinu de Mercia. Leicester foi escoyida como'l centru d'un obispáu (y, por tanto, una ciudá) ente los años 679 y 680, que duró hasta'l sieglu IX, cuando Leicester foi prindada polos viquingos y convirtióse n'unu de los cinco boroughs (pueblos fortificaos) del Danelaw, anque esta posición foi de curtia duración. El saxón Obispu de Leicester fuxó a Dorchester-on-Thames y Leicester nun se convirtió n'obispáu nuevamente hasta'l sieglu XX.
Créese que'l nome «Leicester» deriva de les pallabres capa (campu) del Ligore, que derivó en «Moradores del Ríu Legro» (nome tempranu del Ríu Soar). A principios del sieglu X el nome foi documentáu como Ligeraceaster (La ciudá del pueblu del Ligor). El llibru Domesday lo documentó como Ledecestre.
El Medievu
Leicester convertir nun pueblu de considerable importancia na Edá Media. Foi documentada nel Llibru Domesday como Civitas (ciudá),pero Leicester perdió'l so estatus de ciudá nel sieglu XI por cuenta de la llucha del poder ente la Ilesia y l'aristocracia. Foi repuestu'l so estatus en 1919, y la ilesia de St. Martin convertir na Catedral de Leicester en 1927. La tumba del rei Ricardu III ta na nave central de la ilesia. Ricardu III foi orixinalmente soterráu na ilesia Greyfiars de la mesma ciudá y permaneció desapaecíu hasta l'añu 2012. El 26 de marzu de 2015 el cuerpu de quien fuera l'últimu rei medieval d'Inglaterra finalmente foi soterráu na Catedral de Leicester.
Leicester xugó un papel significativu na historia d'Inglaterra cuando, en 1265, Simón de Montfort forzó al rei Enrique VII a caltener el primer Parllamentu d'Inglaterra nel agora arruináu Castiellu de Leicester. Esti nun foi l'únicu parllamentu que foi calteníu en Leicester, tamién lo foi'l Parllamentu de Bats.
Los Tudor
El 4 de payares de 1530 el cardenal Thomas Wolsey foi arrestáu so los cargos de traición, siendo lleváu dende'l Palaciu de Whitehall. Nel so camín escontra la dudosa xusticia que lu esperaba na Torre de Londres, Wolsey carezse. La esmolición que provocó nel grupu que lu escoltaba foi tal que decidieron parar en Leicester. Ellí, la condición de Wolsey agravóse rápido, morriendo'l 29 de payares del mesmu añu y siendo soterráu na Abadía de Leicester, actual Abbey Park.
Música
El baxista de Queen, John Deacon, nació en Leicester el 19 d'agostu de 1951.
Deporte
El Leicester City F.C. xugó más de 40 temporaes na Premier League de fútbol, resultando campeón na temporada 2015/2016 a manes de Claudio Ranieri y siendo subcampeón na antigua First Division en 1928/29. Tamién foi finalista de la Copa FA en 1949, 1961, 1963 y 1969. Na temporada 2015-16 proclamóse campeón de la Premier League (el 2 de mayu de 2016 en sacando 7 puntos al Tottenham a falta de dos xornaes), mayor finxu llográu pola institución en más de 100 años y per ende el primer títulu de la máxima categoría en tola so historia.
En rugby 15, los Leicester Tigers trunfó diez veces na Premiership Rugby dende 1988 y ganó la Copa Europea de 2001 y 2002.
Los Leicester Riders ganaron la British Basketball League en 2000/01, 2012/13, 2013/4 y 2016/7.
El Leicestershire County Cricket Club, unu de los 18 clubes de primer clase de cricket, tien see en Leicester. Ganó tres veces el Campeonatu de Condaos, dos veces amestar Dominical, tres veces la Copa Benson & Hedges y tres veces la Copa T20
Casas de Don Gómez
Casas de Don Gómez ye un conceyu español, na provincia de Cáceres, Comunidá Autónoma d'Estremadura.
Tien un área de 31,16 km² con una población de habitantes y una densidá de  hab/km².
Símbolos
left|120px|Escudu de Casas de Don Gómez.
L'escudu de Casas de Don Gómez foi aprobáu por aciu la "Orde de 2 de marzu de 1994, pola que s'aprueba l'Escudu Heráldicu y Bandera Municipal, pal Conceyu de Casas de Don Gómez", publicáu nel Diariu Oficial d'Estremadura el 12 de marzu de 1994 y aprobáu pol Conseyeru de Presidencia y Trabayu Joaquín Cuello, depués d'aprobar l'espediente'l plenu del conceyu'l 30 de setiembre de 1993 y emitir informe'l Conseyu Asesor d'Honores y Distinciones de la Xunta d'Estremadura el 21 de xineru de 1994. L'escudu defínese oficialmente asina:
Xeografía física
El términu municipal de Casas de Don Gómez parte con:
Historia
A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá constituyir en conceyu constitucional na rexón d'Estremadura, Partíu Xudicial de Coria que nel censu de 1842 cuntaba con 135 llares y 740 vecinos.
Demografía
El conceyu, que tien una superficie de 31,16 km², cuenta según el padrón municipal pa del INE con  habitantes y una densidá de  hab./km².
Evolución de la delda viva
El conceutu de delda viva contempla namái les deldes con caxes y bancos relatives a creitos financieros, valores de renta fixa y préstamos o creitos tresferíos a terceros, escluyéndose, poro, la delda comercial.
La delda viva municipal per habitante en 2014 xubía a 27,06 €.
Tresportes
Pel pueblu namái pasa una carretera que xune Casillas de Coria cola EX-109, pola cual puede dise a Coria o a Moraleja.
Patrimoniu
Casas de Don Gómez cunta colos siguientes monumentos relixosos:
Festividaes
En Casas de Don Gómez celebren les siguientes fiestes llocales:
Kento Umeki
Kento Umeki (梅木 絢都, ) ye un futbolista xaponés.
Alex (Alta Saboya)
Alex ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Autoridá Monetaria de Ḥong Kong
L'Autoridá Monetaria de Hong Kong (Chinu: 香港金融管理局) o AMHK (金管局) ye'l bancu central de Hong Kong (más precisamente, comité monetariu). Trátase d'una autoridá gubernamental fundada'l 1 d'abril de 1993 al traviés del afitamientu de la "Office of the Exchange Fund" y de la "Office of the Commissioner of Banking". La organización depende direutamente del Secretariu de Finances. l'actual presidente ye Norman Chan.
Responsabilidaes
El principal oxetivu de la AMHK ye garantizar la estabilidá de la moneda de Hong Kong, y el sistema bancariu. Tamién ye responsable de promover la eficiencia, la integridá y el desarrollu del sistema financieru.
La AMHK emite billetes namái na denominación de diez dólares de Hong Kong. El papel d'emitir billetes d'otres denominaciones se delega a los bancos emisores nel territoriu, Hong Kong y Shanghai Banking Corporation, Standard Chartered Bank y el Bancu de China.
Dende 1995, la AMHK entró nun pactu d'estabilidá colos bancos centrales de Malasia, Tailandia, Indonesia y Australia pa participar n'alcuerdos de recompra, qu'apurren lliquidez.
Exchange fund
Sol dominiu colonial, la AMHK nun asitiaba fondos en bancos locales non calificaos por Moody's Investors Service y Standard & Poor's. Namái los trés bancos emisores de billetes podríen recibir depósitos, yá que fueren calificaos por "normes internacionales oxetivos". Mientres la Crisis financiera asiática, los especuladores de divises vendieron fuertemente'l dólar de Hong Kong, y fixeron ventes curties d'aiciones locales y futuros del Hang Seng Index. El gobiernu controvertidamente utilizó'l fondu p'adquirir HK 120 mil millones dólares (USD$ 15 millones de dólares) n'aiciones nuna intervención nel mercáu de dos selmanes, comienzando el 12 d'agostu de 1998 coles mires de castigar y disuadir a los especuladores de divises. La intervención foi bien criticada por ser perxudicial pa la reputación como unu de los centros financieros del mundu. En llugar de ser un ente regulador, el gobiernu convirtióse en "un xugador, un xugador bien clave".
En retrospectiva, un especulador, dixo: "La intervención gubernamental plantegó l'enfotu públicu nel mercáu cuando taba cerca del colapsu total. Evitóse una crisis mayor y salvo el mercáu.
N'agostu de 1998, como parte d'un mandatu más ampliu pa protexer la moneda, l'Autoridá empresto al Gobiernu de Tailandia USD$ 1 mil millones dólares del fondu como parte d'un rescate de 17 mil millones, entamada pol Fondu Monetariu Internacional (FMI).
See
L'Autoridá Monetaria de Hong Kong acoyó la xunta del Bancu Mundial y el FMI en 1997, a un costo envaloráu de HK$ 485 millones. Yam esperaba que ser el anfitrión del eventu sería consolidar l'allugamientu de Hong Kong como centru financieru internacional. Añedió: "La presencia de los ministros de finances más importantes del mundu, gobernadores de bancos centrales y de los principales banqueros comerciales en Hong Kong apenes dempués del cambéu de soberanía va ayudar a impulsar l'enfotu internacional y llocal en Hong Kong.
Cristina Pacheco
Cristina Romu Hernández, meyor conocida como Cristina Pacheco ye una periodista, escritora, editora y presentadora d'orixe mexicanu. Taba casada col poeta y ensayista mexicanu José Emilio Pacheco. Empecipió'l so llabor periodísticu en 1960, nos diarios El Popular y Novedaes.
Datos biográficos
En 1963 collaboró na revista Sucesos, col seudónimu de "Juan Angel Real", y en 1977 pa la revista Siempres! con una entrevista selmanal.
Foi editora de la serie de llibros: Conteníu; secretaria de redaición de la revista de la Universidá de Méxicu y de: Sábadu, suplementu cultural de Unomásuno. Foi direutora de revistir Familia y la Muyer de Güei.
Collaboró nos periódicos: El Sol de Méxicu, de 1976 a 1977; El Día, de 1977 a 1985, onde publicó la seición "Cuadrante de la Soledad", y pa La Jornada, de 1986 a la fecha, onde apaez tolos domingos el so seición: Mar d'Hestories.
La so voz dexóse oyer per radiu, en XEQ AM, en programar Voz Pública y Los dueños de la nueche; en XEW AM, col programa Equí y agora, y en Radio Fórmula, nos programes Los amos de la nueche y Periodismu y daqué más, al aire na actualidá.
Montroi
Montroy (en valencianu y cooficialmente Montroi) ye un conceyu de la Comunidá Valenciana, España. Perteneciente a la provincia de Valencia, na comarca de la Ribera Alta.
Cristina Pacheco
Datos biográficos
Tocantes al so trabayu en televisión, foi comentarista del noticieru nocherniegu y de la serie selmanal Séptimu Día, de Canal 13, onde tamién realizó una serie de conversaciones col escritor Renato Leduc.
Dende 1977 forma parte del equipu de Canal Once, onde se desempeñó como comentarista del programa: Asina foi la selmana, y como presentadora de: Sía comoquier Juan te llames, serie selmanal de conversaciones col escritor Juan de la Cabada.
Anguaño ye presentadora de los programes: Aquí nos tocó vivir y Conversando con Cristina Pacheco, que convirtiéronse en testimoniu vivu de les formes de vida y la cultura mexicanes.
Dende 1980 presenta: Aquí nos tocó vivir, serie que da voz a la xente representativo d'un grupu o sector del pueblu.
Fízose acreedora a 38 premios en reconocencia a la so destacada trayeutoria. Ente les sos reconocencies destaca'l Premiu Nacional de Periodismu, nel xéneru d'entrevista; el premiu de l'Asociación Nacional de Periodistes, per Aquí nos tocó vivir, en 1986, y el Premiu Teponaxtli, de Malinalco, pol so llabor en televisión.
Montroi
Xeografía
Dende Valencia, aportar a esta llocalidá al traviés de la CV-405. Y la CV-50 xunir con llocalidaes de les contornes de La Safor, la Ribera Alta, Hoya de Buñol y el Campu de Turia.
Llocalidaes estremeres
El términu municipal de Montroy parte coles siguientes llocalidaes: Dos Aguas, Llombai, Montserrat, Real y Torís, toes elles de la provincia de Valencia.
Cristina Pacheco
Datos biográficos
Recibió la Medaya al Méritu Ciudadanu pola so amplia trayeutoria periodística en temes d'interés social y humanu.
Ye imposible resalvar el so llabor lliterariu, que ye tan vasta qu'inclúi quince títulos ente obra narrativa: Pa vivir equí; Cuartu d'azotea y Zona de desastre, ente otros llibros. Crónica: La rueda de la fortuna, y volúmenes d'entrevistes, ente los que destaquen Orozco, iconografía personal; Los dueños de la nueche; La lluz de Méxicu; La última Nueche del Tigre.
El so más recién llibru ye Llimpios de too amor, editáu per Océanu, que ye una selección del so Mar d'hestories.
Dende pequeña, Cristina Pacheco tuvo la molición de cuntar hestories.
"Cuando yera neña pensaba 'voi ser una escritora, voi ser una periodista'. Tuvi la suerte de nacer con una vocación, nunca duldé de la mio vocación. Duldé de millones de coses, pero de la mio vocación, enxamás. Metanes toles inseguridaes que tengo, que son millones, eso dame una seguridá. Lo que faigo ye lo que yo quería faer y lo que quiero siguir faciendo hasta que me muerra, nun m'interesa namás’”, declaró la periodista.
Cristina Pacheco Vda. de Pacheco ye egresada de la Universidá Nacional Autónoma de Méxicu onde estudio la Carrera Llingua y lliteratures Hispániques, empecipió'l so llabor periodísticu nos años 1960, en diarios como El Popular y Novedaes, en 1963 collaboró na Revista Sucesos col seudónimu de "Juan Ángel Real", en 1977 integrar al equipu de collaboradores de la revista Siempres!, publicó tamién entevistes, cróniques y artículos nos periódicos El Sol de Méxicu, El Día, onde publicó la seición "Cuadrante de la Soledad" y en La Jornada a partir de 1986 onde contribúi cola so seición d'opinión "Mar d'Hestories", foi tamién redactora xefa de la revista de la UNAM. Dende 1980 presenta la serie de televisión Aquí nos tocó vivir y Conversando con Cristina Pacheco que se tresmiten selmanalmente pela Canal Once.
Montroi
Nucleos
Balcón de Montroy
Historia
Anque-y la supón más antigua, esiste constancia de la población dende la dómina musulmana. Dende l'Alta Edá Media hasta la espulsión de los moriscos en 1609 esistió un asentamientu a lo cimero del monte al llau de la torre. En 1510 formar 38 cases, en 1609 llegaben a les 70. Pero en 1663 tan solo quedaben 5.
Dellos historiadores suponen, al traviés de les sos investigaciones, que'l nome de Montroy ye un apellíu antiguu, cuidao qu'en tiempos del rei Xaime I figuraben nes sos tropes dellos caballeros y soldaos col apellíu Montroy. Otros estudiosos deriven el topónimu del mozárabe 'mont roi', ye dicir 'monte coloráu' por cuenta de la coloración acoloratada del monte onde s'asitia la torre.
Nel Llibro del Repartimientu ("Llibre del Repartiment") que dichu rei mandó redactar al envís de retribuir a los sos soldaos los sacrificios y fechos d'armes efectuaos mientres la epopeya de la Conquista, consta de forma fehaciente que donó'l pequeñu pueblu de Montroy a Rodoviens de Lizana en 1238. Nel añu 1307 Don Pedro Soler, Maestre de la Orde del Temple, yá dio a poblar el pueblu de Montroy. Sábese, tamién, que más tarde el monarca Pedru IV el Ceremoniosu vendió Montroy, con tolos sos derechos y privilexos al Maestre de Montesa. Darréu, foi parar al patrimoniu de don Rodrigo Corella, pero como ésti conspiró contra'l rei nes guerres de la Unión, el monarca mandó "despropiar el pueblu de Montroy a Don Rodrigo, por alta traición". El postreru señor territorial foi'l Maestre de Montesa, Romeu de Corbera, que por aciu la compra a don Melchor Mercader en 1436 incorporar a la orde. Cola abolición de les ordenes militares pasu a la corona.
Caso de corrupción
El 3 de febreru de 2009 ye deteníu'l que fuera alcalde de la llocalidá, Francisco Javier Carrión, del PP por delitu urbanísticu y prevaricación.
Demografía
En 1572 esistíen 40 cases habitaes. Pero la espulsión de los moriscos en 1609 afectar bien negativamente y 1646 solo quedaba 3 cases habitaes. La situación empezó a ameyorar amodo y en 1713 yá yeren 19 les casa habitaes. A finales del sieglu XVIII contabilizáronse 686 habitantes. En 1877 yá yera 1212 y en 1910 llegaron a 1521 La crisis de filoxera afectó a la población y en 1930 menguara hasta 1370. Darréu la población volvió recuperase amodo.
Economía
Según Cavanilles, en 1795 producía seda, trigu, maíz, vinu, aceite y algarrobes. Na actualidá la economía sigue dependiendo de l'agricultura, con un focu importante na producción de miel. Les viñes práuticamente sumió. Nos años 60 del sieglu XX yeren 1.370 hai pasando 765 hai en 1986. El cultivu de naranxes creció de forma paralela a la estensión del regadío. En 1959 18 hai, en 1986 673 hai y en 1993 1.039 hai. Na actualidá en naranxal ta perdiendo importancia camudándose pol caqui
Cultura
La llocalidá tien una gran tradición musical. La celebración de les falles ta movíu por cuenta de que los músicos mover a les falles de Valencia. Coesisten dos bandes de música. Nel añu 1932 formóse la Unión Proteutora Musical pero por cuenta de la Guerra Civil atayóse la so actividá. En 1945 creóse la Unión Artística Musical y más recién, 1972, la Sociedá Musical "L'Harmonía".
NGC 112
NGC 112 ye una galaxa espiral alcontrada na constelación d'Andrómeda.
Rangifer tarandus
miniaturadeimagen|Renu n'[[Alaska.]] El ye una especie de mamíferu artiodáctilu de la familia Cervidae que'l so hábitat orixinariu son la tundra y taiga del hemisferiu norte, anque foi aclimatáu con ésitu nes islles subantártiques. Tien numberoses subespecies a lo llargo y anchu de la so estensa área de distribución xeográfica; les de mayor tamañu, como'l caribú norteamericanu, viven de forma temporal nos montes, ente que'l caribú de los montes ye daqué más pequeñu. El renu del archipiélagu de les Svalbard, con 68 cm d'altor hasta la cruz, ye la más pequeña. El caribú de la tundra ye'l que llega más al norte del continente americanu.
Anque ye la única especie del xéneru Rangifer, clasificar en cuatro subespecies de renos (na so mayoría, orixinarios d'Eurasia) y cinco de caribúes (orixinarios d'América).
Distribución
Los renos atopar nel so rangu natural nel norte de Fenoscandia, en Rusia, Groenlandia, Canadá y Alaska. En 1952 fueron reintroducíos n'Escocia onde s'escastaren nel sieglu X. En 1905 fueron introducíos dellos exemplares de Laponia nes Islles Xeorxa del Sur nel Atlánticu sur y nes islles Kerguelen ya inclusive na "Austrandia" (estremu sur del archipiélagu Fueguino), onde s'afixeron a les condiciones de vida esistentes. Tamién s'introducieron n'Islandia.
Fueron adomaos principalmente nel norte d'Escandinavia y Rusia por aboríxenes como los lapones y los nenets. Nel casu de los sami la ganadería masiva de renos desenvolver ente los sieglos XVI y XVIII. En Suecia, Finlandia y Noruega práuticamente tolos renos tienen dueñu y nesos países la ganadería de renu ye puramente regulada y reservada pa los lapones. N'América del Norte, Groenlandia ya Islandia atópense principalmente n'estáu selvaxe.
Anatomía
El pesu de la fema varia ente los 60 y 170 kg. En delles subespecies de renu'l machu ye llixeramente más grande, n'otres el machu puede algamar los 300 kg (caribú de los montes). El renu común del norte d'Europa algama un altor na cruz de 110 cm y un pesu de 150 kg. Dambos sexos tienen estiles (el curtiu pedúnculu lleva una pequeña roseta), nos machos de gran tamañu y bien ramificaes, que pueden tener membranes ósees ente les cañes. El bien trupa pelame convertir nel pescuezu nuna especie de melena. La pelame de branu ye curtiu y escuru. Puede abrir enforma les pezuñes, inclusive les pezuñes llaterales raspien el suelu. L'amplia superficie de la so pisada enzánca-y el fundise nel blandu suelu. Les plantes de les pezuñes anovar mientres l'iviernu. El cantu de les pezuñes, que sobresal más, procúra-y meyor sostén al animal nel xelu y na nieve. Cuando'l renu camina produzse un ruiu paecíu a un chisporroteo, por cuenta de los movimientos de los tendones. Ye la única especie de venáu na que dambos sexos tienen estiles, pero a los machos vieyos (n'Escandinava) cáyense-yos n'avientu, a los mozos machos en primavera y a les femes mientres el branu. Los domésticos tienen pates más curties y son más pesaos que los sos parientes selvaxes.
La tundra y les zones septentrionales de la taiga (monte de coníferes) constitúin l'hábitat de los renos de los montes o de les tundras. Nos Urales rexistróse la población de renos más meridional nos 52 graos de llatitú. Los renos de les tundras llindar a realizar curties nomadeos, ente que los renos de los montes de Siberia y los caribús de Norteamérica vense obligaos a percorrer, según les estaciones del añu, dellos centenares de quilómetros. Mientres l'iviernu permanecen na zona forestal, ente que mientres el branu treslladar a la tundra, a efeutos d'aprovechase de la dómina de vexetación de les camperes. Si la plaga de mosquitos faise insoportable, los renos treslladar a mayor altor, escontra los montes. Estos fataos trashumantes componer de dellos miles d'animales. Los grupos suelen tar formaos por unos 20 renos. los machos adultos son dacuando animales solitarios. El renu ye un escelente nadador y traviesen, perfectamente corrientes fluviales ya inclusive brazos de mar. Los sos enemigos naturales son los llobos, los osos, los llobos cervales y los famionos. Les águiles reales y los foinos depredan sobremanera a los xatos. Tamién han de carecer l'acción de los parásitos. Na piel del llombu posen les bárabos de les mosques runfadores, que inclusive lleguen a furar la piel de los renos.
La brama de renu empieza mientres la seronda y, p'amontar la potencia de los sos bramíos encher un gran sacu laríngeo. Los machos lluchen ente sigo. Un machu axunta en redol so a unes 12 femes, a les que conduz incansablemente. Los xatos nacen dempués d'una xestación de 200-240 díes. Les femes tienen 4 mames. Suelen parir 1 o 2, escepcionalmente 4 xatos. Les críes son depositaes nun llugar secu y a los pocos minutos de nacer empiecen a mamar, munches vegaes inclusive entá echaes. La madre espulsa a los conxéneres de les proximidaes del so xatu. El renu algama'l maduror sexual al añu d'edá.
Son rumiantes, y por tantu tienen un estómagu de cuatro cavidad. Principalmente comen, fueyes de sauce y abeduriu nanu, y liquen (los "liquen de los renos" cetraria y cladonia) pel hibiernu; anque tamién comen juncies y yerbes. inclusive inxeren plantes venenoses, como ranúnculos de los glaciares. Pa buscar la so comida, los renos gatuñen coles sos pezuñes delanteres la nieve hasta atopar alimentu. Amás pueden llegar a comer pequeños rucadores y aves, según güevos.
La visión ultravioleta de los renos
Los renos del árticu tienen una visión que s'estiende más allá del espectru visible, hasta l'ultravioleta próximu. El güeyu humanu ye capaz de percibir llonxitúes d'onda entendíes ente los 700 nanómetros (que correspuende en candia) y los 400 nanómetros (que correspuende al violeta). El güeyu del renu consigue ver hasta llonxitúes d'onda de 350-320 nanómetros, ensin que, aparentemente, esta capacidá afectar.
Nos seres humanos y en bona parte de los otros animales, la córnea y el cristalín torguen el pasaxe de los rayos UV particularmente fuertes nes altes llatitúes y en presencia de nieve. Estos rayos pueden afectar el güeyu.
Los investigadores envaloren que la visión UV pueda ser útil pa estremar l'alimentu y los predadores na blanca inmensidá del iviernu árticu. Los liquen, que ye'l so alimentu y los llobos, unu de los sos enemigos naturales, tendríen de ser percibíos en negru, a los güeyos de los renos.
Población
Envaloráronse unos 3 a 5 millones adomaos y 4 millones n'estáu selvaxe. D'estos, trés cuartes partes de los monteses tán en América del Norte y un 75 % de los domésticos en Eurasia.
Los machos de normal dixébrense de la menada y son solitarios, quedando principalmente femes lo que favorez fataos matriarcales.
Subespecies
Describiéronse les siguientes subespecies:
La so presencia na cultura
Amás, los renos destaquen pola so presencia na cultura navidiega, al traviés de los renos navidiegos, que s'encargaríen de tirar el trinéu de Santa Claus.
Montroty
Montroty ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Allèves
Allèves ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Daiya Maekawa
Daiya Maekawa (前川 黛也, ) ye un futbolista xaponés.
Index Seminum (Barcelona)
Index Seminum (Barcelona), (embrivíu Index Sem. (Barcelona)), ye una revista con descripciones botániques editada pol Xardín Botánicu de Barcelona en Barcelona col nome de Index Seminum : quae Hortus Botanicus Barcinonensis pro mutua commutatione offert.
Oriolus chlorocephalus
Oriolus chlorocephalus ye una especie d'ave na familia Oriolidae.
Distribución y hábitat
200px|thumb|izquierda|Espécime nel Muséu Nacional de Nairobi.
Alcuéntrase en Kenia, Malaui, Mozambique, y Tanzania.
Los sos hábitats naturales son los montes secos subtropicales o tropicales y les viesques montiegues húmedes subtropicales o tropicales.
Bixkek
A mediaos del sieglu XIX, el kan uzbecu de Kokand (actual Quqon) construyó una fortaleza nel llugar sobre'l que s'asitia la ciudá. La plaza fuerte foi conquistada polos rusos en 1862, quien llamaron Pishpek a la ciudá y a la comunidá que la arrodiaba, una derivación del nome orixinal Bishkek.
Ente 1926 y 1991, tuvo'l nome de Frunze (Фрунзе), n'honor del líder revolucionariu y xeneral del Exércitu Colorado, Mijaíl Frunze, quien naciera na ciudá. A empiezos de 1991, el Parllamentu kirguiz volvió camudar el nome de la ciudá pol de Bishkek, poco primero de la declaración d'independencia del país.
Oríxenes
Los arqueólogos atoparon xacimientos neolíticos cerca de la ciudá polo que les primeres civilizaciones que s'instalaron na zona facer nesa dómina. Les hordas mongoles ganaron a la civilización que taba establecida na rexón dende'l sieglu X. La rexón foi conquistada a finales del sieglu XVIII pol kanato uzbecu de Kokand qu'estableció en 1825 una fortaleza nel llugar. Atópase na célebre Ruta de la Seda, nel tramu que xunía Taxkent con Almaty.
Conquista rusa
La fortaleza foi prindada y esfarrapada poles tropes de la Rusia zarista en 1862. Los nuevos colonos rusos alzaron una nueva fortaleza xunto a les ruines de l'anterior y en 1878 fundaron una ciudá nel allugamientu de l'antigua fortaleza, denomada Pispek, (Пишпек). Llueu se convirtió nuna ciudá de corte européu y la población creció vertiginosamente, convirtiéndose nel centru alministrativu del distritu nel que s'atopaba. En 1924 foi designada capital del óblast autónomu kirguís. Al añu siguiente consiguió'l rangu de capital de l'acabante crear República Socialista Soviética Autónoma de Kirguistán y en 1936 convertir na capital de la República Socialista Soviética de Kirguistán, dientro de la XRSS. Foi rebautizada en 1928 pol réxime soviéticu col nome de Frunze, n'honor del líder revolucionariu y xeneral del Exércitu Colorado Mijaíl Vasilievic Frunze, quien naciera na ciudá en 1885, y que realizara importantes actuaciones nes revoluciones ruses de 1905 y de 1917, según na Guerra Civil Rusa d'empiezos de los años 1920.
Col advenimiento del réxime soviéticu empezó a desenvolvese la industria de la ciudá, que nun primer momentu dedicar a la fabricación de componentes llétricos. Mientres la Segunda Guerra Mundial, munches factoríes asítiase en Bixkek convirtiéndose n'unu de los principales centros industriales del país.
Independencia de Kirguistán
En xunu de 1990 declaróse l'estáu d'emerxencia dempués de que delles revueltes nel sur del país amenaciaren con estendese a la ciudá. En 1991 recuperó'l nome de Bixkek, cuando foi proclamada la independencia de la República de Kirguistán, país del que foi declarada capital.
Darréu la ciudá foise modernizando rápido, con munchos restoranes y cafés y coches europeos y xaponeses de segunda mano, según minibuses percorriendo les sos cais. Coles mesmes, Bixkek entá caltién la so apariencia soviética, colos edificios y xardinos construyíos mientres la dómina de dominiu soviéticu prevaleciendo sobre les nueves construcciones. Na actualidá la ciudá alcuéntrase desenvuelta con forma de cuadrícula y tien tantu edificios de nueva construcción como los típicos Jrushchovkes soviéticos, amás en cuasi toles sos cais hai árboles qu'apurren solombra nos calorosos díes de branu según numberoses fontes, dispón tamién d'un sistema d'alcantarelláu y riego abondo bonu.
Xeografía
thumb|Vista xeneral de Bixkek.
La parte central de la ciudá ta construyida fundamentalmente nuna planificación en forma de rejilla rectangular. La cai principal de la ciudá ye l'avenida Chui (Chuy Prospekti) na exa este oeste, nomáu pel ríu principal de la rexón. Na era soviética, llamábase avenida Lenin. Nesta zona atopen munchos de los edificios más importantes del gobiernu, les universidaes o l'Academia de Ciencies. La seición más occidental de l'avenida conozse como avenida Deng Xiaoping.
La principal exa norte-sur ye la cai Yusup Abdrakhmanov, comúnmente conocida pol so antiguu nome, cai Sovietskaya. Les sos seiciones norte y sur llámense, respeutivamente, cai Yelebesov y Baityk Batyr, onde esisten dellos centros comerciales y nel norte que da accesu al bazar Dordoi. El boulevard Erkindik ("Llibertá") escurre de norte a sur, dende la estación de ferrocarril principal (Bishkek II) al sur de l'avenida Chui escontra'l barriu de los museos y parque d'escultures al norte de Chui, y más al norte, escontra'l Ministeriu de Rellaciones Esteriores. Nel pasáu, foi llamáu boulevard Dzerzhinsky —nome de revolucionariu comunista, Felix Dzerzhinsky— y la so continuación del norte inda se llama cai Dzerzhinsky. Una cai importante qu'escurre d'este a oeste ye la cai Jibek Jolu ('Ruta de la Seda'), paralela a l'avenida Chui unos quilómetros al norte de la mesma, y ye parte de la principal carretera esti oeste de la provincia de Chui.
El ríu Chu flúi al norte de la ciudá y lleva el nome del distritu alministrativu qu'arrodia Bixkek. En Bixkek, escurren los afluentes del ríu Chu, Nala Artscha y Alamedin. En direición este oeste atopa'l "Gran canal del ríu Chu" (Большой Чуйский Канал). El Parque Nacional Nala-Artscha, ta a namái 45 minutos en coche de Bixkek, atopar a unos 40 km al sur de la ciudá nos montes de Kirguistán. El parque ufierta un impresionante paisaxe de montes alpinos y bones rutes pal senderismu.
Clima
Les condiciones climátiques de Bixkek son realmente estremes, con un clima húmedu continental (clasificación climática de Köppen, Dsa). La duración mensual máxima de sol en xunetu ye de 332 hores, ente que la duración mensual más baxa ye n'avientu con 114 hores. La temperatura media del aire ye de 10,2 °C. El mes más fríu ye xineru (-4,7 °C de media) y el más templáu xunetu (24,5 °C de media). El permediu mensual de mugor relativo ye del 44% en xunu y xunetu y del 74% en marzu, la media añal ye del 60%.
Relixón
La mayoría de los habitantes del país son musulmanes sunitas. Sicasí, l'amplia minoría rusa pertenez a la Ilesia ortodoxa rusa. Biskek ye la sede de l'agrupación Ilesia Evanxélica Luterana na República de Kirguistán, que ye una agrupación rexonal de les Ilesies Evanxéliques Luteranes de Rusia, Ucraína, Kazakstán y Asia Central.
Economía
thumb|Vista d'un puestu del gran [[Bazar Dordoy.]]
Les principales fábriques dedicar a la producción de maquinaria pa la construcción y la industria metalúrxico, anque tamién esisten factoríes de conserves y tresformamientu de productos alimenticios. La ciudá ye la sede de l'Academia de Ciencies de Kirguistán y del Institutu Politéunicu d'Agricultura. Dende 1957 cuenta con una importante Universidá. Ye una ciudá xardín d'un trazáu xeométricu, en que les sos cais destaca l'eleváu númberu d'árboles, una quinta parte de la superficie de la ciudá ta ocupada per zones verdes. Na ciudá alcuéntrase amás unu de los mayores mercaos de tol país el Bazar Dordoy.
Deportes
La ciudá ye la base de la Federación de Bandy de Kirguistán que ye un miembru reconocíu de la Federación Internacional de Bandy del COI. Esisten planes pa mandar un equipu a los Xuegos d'Iviernu Asiáticos de 2011.
Gobierno
El gobiernu llocal ta alministráu pola oficina del alcalde de Biskek. Askarbek Salymbekov foi l'alcalde de la ciudá hasta la so dimisión n'agostu de 2005, siendo asocedíu pol so conceyal Arstanbek Nogoev quien aceptó'l cargu d'alcalde. Nogoev foi espulsáu del so puestu n'ochobre de 2007 al traviés d'un decretu del presidente Kurmanbek Bakiyev y foi reemplazáu pol executivu y antiguu asesor del primer ministru Daniar Usenov. En xunetu de 2008 l'antiguu presidente del ferrocarril de Kirguistán, Nariman Tuleyev, foi nomáu alcalde.
Educación
Instituciones educatives que s'atopen en Biskek:
Serviciu públicu
thumb|200px|Una típica furgoneta de pasaxeros que pasa pola Terminal d'Autobuses Oriental de Biskek.
Esiste tresporte públicu, qu'inclúi autobuses, trolebuses y furgonetes públiques, conocíes como marshrutkes (en rusu) маршрутка). Les tranvíes tamién escurren a lo llargo de la ciudá. Los taxis pueden atopase en cada interseición. Nun hai metro en Biskek anque la ciudá ta considerando la posibilidá de diseñar y construyir un sistema de metro llixeru.
Autobuses
Esisten dos estaciones d'autobuses principales en Biskek. La más antigua ye la Estación d'Autobuses Oriental, que ye principalmente la terminal de minibuses que van a diversos destinos dientro de la ciudá o a los suburbios del Este, como Kant, Tokmok, Kemin, Issyk-Arreya o al encruz de la frontera en Korday.
Presbiterianismu
El presbiterianismu ye una caña del protestantismu que tien los sos raigaños doctrinales nel calvinismu ya institucionales na Reforma protestante n'Escocia, liderada por John Knox. Los presbiterianos tuvieron gran importancia nel desenvolvimientu inicial de la democracia d'Estaos Xuníos. Coles mesmes, fundaron universidaes como la de Princeton n'Estaos Xuníos o la Mackenzie en Brasil. Na actualidá hai más de 55 millones de cristianos presbiterianos y reformaos nel mundu, arrexuntaos na so mayoría na Alianza Reformada Mundial, que suelen tar integraes tamién nel Conseyu Mundial d'Ilesies.
Historia del presbiterianismu
L'orixe del presbiterianismu remóntase de primeres de la Reforma protestante del sieglu XVI, más precisamente en Suiza y Escocia, lideraes por personaxes como Xuan Calvino, Knox, Ulrico Zuinglio y Heinrich Bullinger.
Estes denominaciones deriven el so nome de la pallabra griega presbyteros, que significa lliteralmente "vieyu". La Ilesia ye alministrada al traviés de "presbíteros", escoyíos democráticamente poles comunidaes de cristianos locales, gobernaes por un "consistoriu" o "conseyu" de presbíteros. Estos delegaos tamién integren los concilios de la Ilesia, que son los Presbiterios, Sínodus y l'Asamblea Xeneral, tamién llamada Concilio Nacional o Supremu Concilio. Los presbíteros pueden ser rexentes (que gobiernen) y docentes (qu'enseñen, esto ye, los pregueros).
El gobiernu presbiterianu ye común a les Ilesies protestantes que siguieron más de cerca'l modelu de la Reforma protestante de Suiza. N'Inglaterra, Escocia ya Irlanda, les Ilesies reformaes qu'adoptaron un gobiernu presbiterianu en vegada del episcopal pasaron a ser conocíes, como ye natural, como la Ilesia presbiteriana.
Nos siguientes sieglos el presbiterianismu estender a Estaos Xuníos y dende ellí y, del Reinu Xuníu, unviáronse misioneros a otres partes del mundu estableciendo ilesies presbiterianes. Les zones del mundu onde hai una mayor presencia presbiteriana, amás d'Estaos Xuníos y Reinu Xuníu, son Corea del Sur, Llatinoamérica (principalmente Méxicu y Brasil) y África subsaḥariana (principalmente Kenia).
Teoloxía
thumb|380px|Catedral presbiteriana de St. Andrew en [[Inverness, Escocia.]] thumb|Ilesia presbiteriana na Quinta Avenida de Nueva York Tocantes a la teoloxía, les ilesies presbiterianes basar nes enseñances de la Biblia y tienen a Calvino (1509–1564) como unu de les comentaristes bíblicos más importantes, destacar la so publicación La Institución de la Relixón Cristiana. Como'l restu de los protestantes, los presbiterianos creen que la salvación ye solo por fe, non por obres, y que nun se debe establecer como doctrina nenguna enseñanza que nun tea recoyida, de forma esplícita o implícita, nes páxines de la Biblia. Refuguen la veneración de les imáxenes, les oraciones polos difuntos, la intercesión de los santos difuntos, según l'autoridá de la tradición eclesiástica y l'autoridá del Papáu, magar delles denominaciones presbiterianes de dellos países caltienen una rellación ecuménica cordial cola Ilesia católica.