cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aguardiente
Aguardiente de caña d'azucre
En Méxicu'l charquis ye ellaboráu a partir de la caña d'azucre, dientro de la botella de plastico déxase un pequeñu cachu de la caña pa confirmar la so autenticidá y demostrar la so procedencia natural.
Con anís
La gran mayoría de los llicores d'anís tienen como base etílica un alcohol puro y insípido. Pero antes de la invención del alambique de columnes, que dexa destilar a 96 graos, el restu enagua, eso nun yera posible. Más que d'un llicor d'anís, tratar d'un aguardiente de vinu anisado. Ente esi productores d'aguardiente de vinu anisado destacaron los pueblecitos serranos d'Ojén, Rute y Cazalla. Por esi motivu suélense incluyir esos productos ente los aguardientes.
El «Pacharán» (patxaran n'eusquera) ye un llicor, que'l so conteníu alcohólico ta entendíu ente 25 y 30% del volume, llográu pola maceración d'endrinas, n'aguardiente anisado, característicu de les rexones de Navarra y Aragón. El Pacharán yá yera bien conocíu y bebíu en Navarra dende la Edá Media.
Tamién suel consistir nun aguardiente anisado la bébora conocida como raki, mesma de Turquía, lo mesmo qu'otros productos de países cercanos a Turquía como'l ouzo de Grecia, el sambuca d'Italia y del Norte d'África col mesmu raigañu etimolóxica: raquía, raque, raquija.
En Colombia, l'aguardiente de caña anisado ye producíu poles industries llicoreres de dellos departamentos y ye la bébora alcohólico del so xéneru de mayor identificación cultural y consumu real nel país, amás de ser puramente la bébora a la cual ser refier el términu Aguardiente o Guaro. Les principales marques d'aguardiente colombiano son: Antioqueño (Antioquia), Néctar (Cundinamarca), Nariño (Nariño), Líder (Boyacá), Llaneru (Meta), Blanco del Valle y Orixe (Valle del Cauca), Cristal (Caldas), Caucano (Cauca), Tapa Colorada (Tolima), Doble Anís (Huila) y Platino (Topetó).
El pastis o l'absenta ademas de la adición d'axenxu y yerbes son tambien aguardientes anisados.
Con nebrinas
La nebrina ye'l frutu del enebro, componente de munches bébores alcohóliques. Primero qu'apaeciera la destilación continua, toles xinebres consistíen na inducción de sabores a un aguardiente bien d'uva bien de granu. Anguaño, na llamada London gin y nes xinebres llamaes a cencielles xinebra o gin nun s'usa aguardiente como base alcohólica, sinón alcohol puro y insípido.
Sicasí, n'Holanda inda se sigue ellaborando xinebra a l'antigua. La pallabra “Oude”, que significa vieyu y apaez nel etiquetáu, xeneralmente nun fai referencia al avieyamientu de la bébora, sinón a que ta fecha a l'antigua. La base ye un aguardiente de ceberes que-y da un color llevemente marrón. Pa estremala del “gin”, se la llapada -inclusive fuera d'Holanda- “Genever” o “Jenever”. “Corenwyn” y “Corenwinj” son tamién xinebres a l'antigua. Tienen entá mayor gustu a cebera.
Con alcaravea
El Diccionariu de la Real Academia Española da la siguiente definición de Cúmel: “Aguardiente arumáu con comín, de sabor bien duce”. Y señala que procede del alemán «Kümmel», pallabra alemana a la qu'atribúi'l significáu de “comín”. Trátase d'una mala traducción, pos el cúmel facer con alcaravea.
Con lleche
Los irlandeses son aficionaos a presentar gran variedá de bébores basaes n'entemecer güisqui con productos lácteos. Nos años setenta apaeció unu de gran ésitu, el “Bailey's Irish cream” o a cencielles «Bailey's». El méritu d'esti llicor deriva d'atopar una fórmula por que la lleche non coagule.
Con yerbes
Hai munchos aguardientes arumaos con yerbes, anteriores a la invención de la destilación continua al vapor, que dexa sustituyir l'aguardiente por un alcohol neutru puru y insípido. Dalgunos preséntense como compuestos de munches y escoyíes yerbes. Dellos sabores provienen efeutivamente de yerbes; otros, d'otros productos botánicos, cultivaos y monteses. La adición de yerbes al aguardiente paez provenir, cuasi siempres, de la necesidá d'ameyorar el mal sabor del aguardiente. Esa combinación de sabores aspira a resultar —en terminoloxía del vinu permediada; esto ye, a qu'un sabor nun se sobreponga a otros. Suelen llevar un pocu de too: un pocu d'anxélica, un pocu de corteza de naranxa, un pocu d'anís, etc. Los llicores de yerbes son más difíciles de faer que los de frutes, pos les yerbes xunto colos sabores deseyaos– suelen comunicar tamién sabores desagradables. Güei día suelen utilizase aceites esenciales, que los hai práuticamente de cualquier planta: hisopu, mejorana, menta, genciana, anís, nebrina, tomillu, etc.
Son famosos los aguardientes arumaos con yerbes d'orixe conventual, como'l de de la Grande Chartreuse basada neses artumises típiques de Saboya denominaes «Genepí», en razón d'esa zona de los Alpes saboyanos llamada Génépi o  Genepy . Los benedictinos ellaboraben en Fécamp el llicor llamáu «Bénédictine», qu'al paecer foi inventáu pol monxu y yerbatero Dom Bernardo Vincelli nel sieglu XVI. Los benedictinos presenten dos versiones de la so bébora, una entemecida con brandy, polo que se llama «B.B» --Bénédictine con Brandy-- menos duce, y otra que se llama a cencielles Bénédictine, que la so duplicación deber a que munchos aficionaos consideraben que solo yera demasiáu dulzuxu y tomar entemecíu con brandy.
Nel Monesteriu tamién benedictín d'Ettal, Alemaña, produzse'l llamáu «Ettaler». Na Abadía de Lérius, el Languedoc, producen el llicor, en versión verde y mariella, llamáu «Lerina». Na abadía de Monserrat, Cataluña, el llicor ye llamáu «Monserrat aromes». Unes monxes clarises estauxunidenses faen un llicor de yerbes con sabor a miel, proveniente d'un conventu belxicanu en Dirant, el «Claristine». Los trapenses faen «Trappistine», que consiste en yerbes con aguardiente de vinu. Capuchinos y carmelites tamién faen llicores de yerbes.
La llocalidá de Spa, en Bélxica, viende como Mestranzu de Spa un productu de guapura pa estregar el cuerpu y un llicor de yerbes conocíu como «Mestranzu de Spa» de 40% Vol. Nes Islles Baleares tenemos les «Yerbes de Mallorca», «Yerbes de Menorca» y «Yerbes Ibicencas». En Bohemia produzse'l «Becherovka», que primeramente foi un productu farmacéuticu estomacal, hasta que se produció como llicor, dada la demanda.
La voz «Aiguebelle» referir a un llicor francés de 30 graos basáu nunes cuarenta plantes, qu'avieyen en carbayu, creáu polos monxos trapenses a base d'alredor de cincuenta hierba, con versión verde y mariella. La verde tien mayor graduación alcohólica, como ye costume nesti tipu de bébores. El «Galliano» ye un llicor mariellu y de unos 35% vol que se fabrica cerca de Milán a base de munchos fervinchos y destilaciones. En 1868 Francesco Averna llanzó al mercáu un Amaro de gran ésitu que lleva'l so nome: Averna; la receta del «Amaro Averna» llograr el so padre Salvatore nel Monesteriu del Espíritu Santu, en Sicilia.
Esisten otros destilados con yerbes como la «Mentuccia», italiana, que ta fecha al paecer con 100 yerbes, el «Jägermeister», alemán, o la «Vieille curé», francesa, que consiste na maceración de cientu cincuenta yerbes en brandy.
Bailleul-la-Vallée
Bailleul-la-Vallée ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Ryosuke Kakigi
Ryosuke Kakigi (柿木 亮介, ), ye un futbolista xaponés.
Ficus cotinifolia
Ficus cotinifolia, ye una especie d'árbol de ficus perteneciente a la familia Moraceae.
Distribución y hábitat
Orixinaria de Méxicu a Costa Rica. Habita en clima templáu ente los 60 y los 1500 metros, acomuñada a vexetación alteriada de manglar, montes tropicales caducifoliu y subperennifolio, amás de pacional.
Propiedaes
Esta planta emplegar en estáu de Guerrero para desinflamar el bazu: la "lleche" de la planta xuntar en jícaras y bébese. Pa la inflamación del abdome faise lo mesmo, pero tamién se cubrir ésti con fueyes de "amate". En Morelos, pal paludismu, corten les cañes, esprenden les fueyes y dexen cayer la "lleche" nun vasu con agua “hasta que quede blanca”; tómase una vegada al día por 3 ó 4 díes, “según gárre-y de fuerte la enfermedá”. En Yucatán pa la bronquitis, tómase pela nueche un vasu del fervinchu de les fueyes y nos casos de “dilixencies” les fueyes úsense llocalmente.
Nel sieglu XVI, Francisco Hernández de Toledo señala: les fueyes tienen naturaleza fría y curen les úlceras.
Taxonomía
Ficus cotinifolia describióse por Carl Sigismund Kunth y espublizóse en Nova Genera et Species Plantarum (quarto ed.) 2: 49. 1817. Ficus: nome xenéricu que se deriva del nome dau en latin al figu.
cotinifolia: epítetu llatín que significa "
Ellen Pompeo
Ellen Kathleen Pompeo ye una actriz d'Estaos Xuníos conocida pol so papel de Meredith Grey na serie de televisión de l'ABC, Grey's Anatomy.
Inicio
Ellen Pompeo nació n'Everett (Massachusetts), pela rodiada de Boston. Ye la pequeña d'una familia de seis hermanos enforma mayores qu'ella. Con tan solu cuatro años perdió a la so madre y pocu dempués al so padre, Joseph Pompeo. Entós decidió treslladase cola so familia a Nueva York. Ellen abandonó llueu los estudios y treslladóse a Miami años más tarde pa convertise en camarera enantes de volver a Nueva York, onde realizó'l so primer anunciu cuando un representante proponer nel chigre que trabayaba. Sintióse atraida pola actuación y tuvo delles apaiciones mínimes en series importantes, amás de dalgún papel en películes de baxa categoría. Anguaño ye una de les actrices más apreciaes por toos, sobremanera gracies al so estraordinariu papel na conocida serie Grey's Anatomy..
Carrera
En 2002 participó na película The Arrangement con Jake Gyllenhaal, unu de los sos actores predilectos. Na mesma película compartió cartelu con Dustin Hoffman y Susan Sarandon. Darréu, Steven Spielberg escoyer pa un papel secundariu en Catch Me If You Can (2002) -interpretó a Marcie, una de les muyeres abandonaes pol estafador Frank Abagnale Jr. (Leonardo DiCaprio)-. En Daredevil (2003) foi la secretaria del protagonista (Ben Affleck), un papel qu'en principiu diba tener pesu na película pero que, finalmente, el direutor amenorgó na mesa de montaxe. En 2004 rodó Aquelles xordies universitaries, una típica comedia estauxunidense que, magar el so ésitu en taquilla, pudo estropiar la so incipiente carrera. Tamién fixo una curtia apaición na película Mambo Café con Thalía, Paul Rodríguez, Rosana DeSoto y Danny Aiello. Cuando yá se daba por vencida y empezó a conformase con papeles insignificantes, lléga-y la oportunidá de convertise na protagonista de Grey's Anatomy (2005-actualidá).
De magar, foi dirixendo la so carrera escontra la televisión, onde interpreta a la doctora Meredith Grey. Apaeció coles mesmes en series tan importantes como Law & Order, amás d'un famosu caméu en Friends. Tamién participó en Golpe maestru, onde una esperta en pintura ye unviada a España a investigar el robu d'un pervalible cuadru. Les sos pesquises atraen la roxura de los lladrones, coneutaos cola mafia rusa.
En 2013 ganó un People Choice Award pola so actuación en Grey's Anatomy.
Participó nel esitosu videu de l'artista Taylor Swift "Bad Blood", onde representa a una de les amigues de la cantante col seudónimu de "Lluna".
N'ochobre de 2015 anuncióse que l'actriz diba producir, xunto con ABC la serie Personal motives, l'adaptación norteamericana de la serie española Motivos personales.
Cabeza d'Oliver Cromwell
Tres la muerte d'Oliver Cromwell el 3 de setiembre de 1658 ufiertóse un funeral públicu na Abadía de Westminster, igual al de los monarques que lu precedieron. En ganando y executar al rey Carlos I dempués de la Revolución inglesa, Cromwell convertir en Lord Protector y gobernante de la Mancomunidá d'Inglaterra. El so legáu pasó al so fíu Richard, quien foi depuestu pol exércitu en 1659, dempués de lo que la monarquía foi restablecida y el rey Carlos II, quien vivía nel exiliu, foi llamáu de regresu. El nuevu Parllamentu de Carlos ordenó la exhumación de los trés regicidas soterraos na abadía de Westminster: Cromwell, John Bradshaw, presidente del tribunal que condergó al so padre, y Henry Ireton, xenru de Cromwell y firmante tamién de la sentencia de muerte. El so destín foi una execución póstuma en Tyburn. Depués de colgar "de la mañana hasta los cuatro de la tarde", los sos cuerpos fueron estazaos y les cabeces fueron allugaes nun picu de 20 pies (6,1 metros) nel Salón Westminster.
Mientres el reináu de Xacobu II d'Inglaterra, una nube rompió'l palu onde taba encuallada la cabeza, tirándola al suelu. Esta pasó a manes de coleicionistes privaos y museos hasta'l 25 de marzu de 1960, cuando foi soterrada en Sidney Sussex College en Cambridge. El valor simbólicu de la cabeza camudó col tiempu. Mientres tuvo clavada nun palu sobre l'horizonte londinense, daba una alvertencia potencial a los espectadores. Nel sieglu XVIII, la cabeza convertir nun interés y una reliquia. La cabeza foi almirada, desfamada y tornada como falsa a lo llargo de los sieglos. Dempués de que Thomas Carlyle refugara que la cabeza fuera un fraude y tres el surdimientu d'otra testa que se dixo yera la verdadera cabeza de Oliver Cromwell, llevar a cabu analís científicos y arqueolóxicos pa probar la identidá de caúna d'elles. Pruebes non concluyentes terminaron nun estudiu científicu detalláu ellaboráu por Karl Pearson y Geoffrey Morant que concluyó, basáu n'otres evidencies y nel estudiu de la cabeza, qu'esistía una "certidumbre moral" de que la cabeza perteneció a Oliver Cromwell.
Antecedentes
thumb|upright|[[John Bradshaw, presidente del Tribunal Cimeru de Xusticia que condergó a Carlos I d'Inglaterra a la pena de muerte.]] left|thumb|[[Henry Ireton, a quien Cromwell encamentó'l mandu de les fuercies parllamentaries n'Irlanda en 1650. Finó de fiebres mientres l'asediu de Limerick en 1651.]] Oliver Cromwell, nacíu n'abril de 1599, convirtió a Inglaterra nuna república, la denomada Mancomunidá d'Inglaterra, tres la execución del rey Carlos I en xineru de 1649, a la que siguió l'abolición de la monarquía y de la Cámara de los Lores. Sicasí, el gobiernu de Cromwell como Lord Protector, empecipiáu n'avientu de 1653, nun foi bien distintu al reináu personal del so predecesor. Cromwell caltuvo pa sí un poder irrestricto y habitó nos numberosos palacios reales. En 1657, el Parllamentu ufiertó-y formalmente'l títulu de Rei, lo que-y creó un dilema al ser instrumental na abolición de la monarquía. Asina, tres una agonía de la mente y de la consciencia», refugó la propuesta. A lo llargo de 1658, Cromwell careció gravemente y viose afeutáu pola traxedia familiar de la muerte de la so fía Elizabeth, a los 29 años d'edá. La tarde del vienres 3 de setiembre d'esi mesmu añu, Cromwell finó en Whitehall.
La so muerte y funeral merecieron el mesmu respeto que l'ufiertáu a los monarques inglés que lu precedieron. El 20 de setiembre'l so cadabre foi treslladáu a Somerset House pa ser espuestu al públicu dende'l 18 d'ochobre. El cuerpu fuera embalsamáu, envueltu y selláu nun ataúd de plomu que, de la mesma, foi asitiáu nun ataúd de madera decorao asitiáu xunto a una efixe de la so persona.
Década del 880 e.C.
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Sieglu X e.C. - Sieglu IX e.C. - Sieglu VIII e.C.)
Bâlines
Bâlines ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Llista de países por población
Esta ye una llista de países por población. Los datos son les previsiones pa l'añu 2010 en millones.
Ver tamién: Llista de países, Llista de países por superficie, Llista de países por densidá de población, Llista de países por continente
Scopolia carniolica
Scopolia carniolica, ye una especie de planta venenosa perteneciente a la familia de les solanacees. thumb|Ilustración thumb|Vista de la planta
Descripción
Ye una planta yerbácea coles flores de color violeta escuru en tarmos llargos y colgantes. Algama un tamañu d'hasta 60 cm d'altor. Ye venenosa, yá que contién abondoses cantidaes d'alcaloides derivaos del tropano, especialmente l'atropina. La cantidá de atropina ye más alta nel raigañu.
Distribución y hábitat
Crez en suelos húmedos nos montes de fayes del sureste d'Europa, dende les tierres baxes hasta la zona montascosa. N'Eslovenia, crez tamién la rara forma Scopolia carniolica f. hladnikiana, col interior y l'esterior de la corola de color verde-mariellu.
Propiedaes
Utilízase como anestésicu.
Taxonomía
Scopolia carniolica describióse por Nikolaus Joseph von Jacquin y espublizóse en Observationum Botanicarum 1: 32–33, pl. 20, nel añu 1764.
Tecophilaeaceae
Les tecofileacees (Tecophilaeaceae) son una familia de plantes monocotiledónees, yerbácea, perennes y bulboses pertenecientes al orde de les asparagales y distribuyíes en Chile, Estaos Xuníos y África. Carauterizar por ser yerbes con cormos, dacuando con fueyes de llámina ancha, peciolaes. Los sos flores tienen tépalos anchos, espandíos, y presenten un androcéu con estames que —polo xeneral— son marcadamente distintos ente sigo. La familia foi reconocida por sistemes de clasificación modernos como'l sistema de clasificación APG II del 2003 y el sistema de clasificación APG III de 2009. El nome de la familia provién del xéneru Tecophilaea, acuñáu por Carlo Luigi Giuseppe Bertero n'honor de Tecophila Billiotti, fía del botánicu italianu Luigi Aloysius Colla (1766-1848), quien foi'l primeru en describir les especies d'esi xéneru.
Descripción
Les tecofileacees son plantes yerbácea pequeñes a medianes, non ensundioses, que'l so órganu soterrañu de reserva ye un cormo que puede o nun ser tunicáu. El tarmu ye erecto y parcialmente folioso, a pesar de que les fueyes tópense concentraes na base de la planta. Les fueyes son simples, alternes, espiralaes o dísticas, de llámina amplia, linear o llanceolada, con nervadura central y peciolaes o sésiles. Los cantos de la llámina son enteros. thumb|left|[[Flor|Flores de Conanthera johowii, Chile central.]] Les flores disponer n'inflorescencies racimosas, que pueden o nun tar ramificaes. Les flores son hermafrodites, regulares o llevemente zigomorfes. Cuando son zigomorfes deber al androcéu yá que frecuentemente una antera ye más llarga que les restantes. Les flores tán compuestes por cuatro ciclos de tres pieces cada unu, polo que se dicen trímeras y tetracícliques. Pueden o nun presentar un curtiu tubu perigonial. El perigonio ta formáu por seis tépalos, que se topen llibres ente sigo o xuníos na base en dos ciclos similares. El color de los tépalos puede ser blancu, mariellu, violeta o azul. El androcéu ta formáu por seis estames, toos iguales ente sigo o marcadamente distintos. Los estames pueden ser toos fértiles o puede haber tamién d'unu a cinco estaminodios. La dehiscencia estaminal ye poricida, esto ye, la salida de los granos de polen produzse al traviés de poros nes parés de les anteres. La microsporogénesis ye simultánea y los granos de polen tán compuestos por dos célules. thumb|right|[[Flor|Flores de Conanthera trimaculata, Chile central.]]
El xinecéu presenta trés carpelos xuníos ente sigo y ye parcialmente ínfero. L'ovariu ye trilocular. Presenten un solu estilu, apical, con canal estilar. L'estigma ye más o menos trilobuláu. L'ovariu presenta de cuatro a 50 óvulos anátropos por lóculo, con placentación axilar. El desenvolvimientu del sacu embrionariu ye del tipu «Polygonum». El frutu ye una cápsula loculicida. Les granes son pequeñes y contienen endosperma, el tegumentu más esternu de la cubierta de la grana (denomináu testa) ta formáu por cuatro o más capes de célules, la más esterna de les cualos colapsa y conviértese nuna delgada tiez de fitomelanina qu'anubre a la grana. Los cromosomes presenten un llargor de 2-4 µm y el númberu cromosómico básicu pue ser x=8, 10-12 y 14.
Distribución y hábitat
Les especies d'esta familia distribuyir nes ecozones holártica, paleotropical, neotropical y antártica, en climes templaos a tropicales, dende'l norte del Pacíficu hasta América del Sur, África central y África del Sur.
Evolución y Filoxenia
La diverxencia del cláu de les tecofileacees ta datada n'aprosimao 108 millones d'años enantes del presente. La edá del grupu corona, na que se supón empecipiaron la so diverxencia les tecofileacees actuales, envaloróse en 87 millones d'años.
Historia
thumb|right|Flores de [[Tecophilaea violiflora.]] thumb|right|Flores de [[Conanthera bifolia.]] thumb|right| [[Tecophilaea cyanocrocus utilízase como planta ornamental en munchos países del mundu.]] La familia Tecophilaeaceae foi establecida pol farmacéuticu y botánicu alemán Friedrich Leybold en 1862 y contenía solamente un xéneru, Tecophilaea, descritu sobre la base d'un exemplar colectáu na cordal de Santiago en Chile. Sicasí, Eduard Friedrich Poeppig y Stephan Ladislaus Endlicher yá describieren a esi mesmu xéneru en 1838 sol nome Phyganthus y disponer dientro de la familia de les hemodoracees. En 1864, el trabayu de Leybold foi criticáu por John Miers, quien incluyó a Tecophilaea —conxuntamente con Cyanella— dientro de la familia les liliacees na tribu Conantherae, propuesta en 1832 por David Don. Darréu, John Kirk sumó'l xéneru apocayá descritu Walleria a la mentada tribu. En 1883 George Bentham tresfirió la tribu a les hemodoracees pero dexó al xéneru Walleria dientro de les liliacees. Pela so parte, Ferdinand Albin Pax prefirió disponer a Conantherae na familia de les amarilidacees. En 1891, cuando Daniel Oliver describió a Cyanastrum disponer en Conantherae, dientro de les hemodoracees. En 1896 la botánica francesa Marie Maxime Cornu describió un nuevu xéneru, Schoenlandia, ya incluyir dientro de les pontederiacees. Esi nome foi amenorgáu a sinonimia por Adolf Engler en 1897, quien sicasí non lo tresfirió de familia. Sicasí, en 1900 el mesmu Engler creó pa esi xéneru una familia separada, Cyanastraceae.
Los xéneros de les tecofileacees
De siguío bríndase un llistáu de los xéneros de les tecofileacees aceptaos hasta abril de 2010, ordenaos alfabéticamente. Pa caúnu apróvese'l nome binomial siguíu del autor respeutivu —embrivíu según les convenciones y usos— y la publicación válida. Finalmente, pa cada xéneru tamién se detalla la so distribución xeográfica y el númberu d'especies que la componen.
El xéneru Cyanastrum dacuando ye tratáu na so propia familia Cyanastraceae, como nel sistema Cronquist (1981 ), o como subfamilia (Brummitt et al. 1998 ), pero'l APG II y el APWeb incluyir nes tecofileacees.
Importancia económica y cultural
N'asentamientos humanos de Chile dataos en más de 2000 años e. C. topáronse cormos d'especies de la familia de les tecofileacees, de pequeñu volume, envolubraos en fibres de color café. Estos cormos correspuenden a la especie  Zephyra elegans, que crecen nes llombes del cordal de la Mariña de Tarapacá a Atacama. Anque nun hai referencies sobre'l consumu d'esta especie como alimentu, hai otros xéneros similares, como Conanthera, que fueron utilizaos pa estos fines en tiempos históricos. Ye probable qu'estos bulbos complementaren la dieta marítima, especialmente nos estratos tardíos, cuando se plantegó'l procesu d'equilibriu alimenticiu.
Los xéneros Tecophylaea y Conanthera presenten dellos miembros con un induldable valor ornamental. El primeru d'ellos tien dos especies, una d'elles con efímeres y pequeñes flores (T. violiflora) y la otra ( T. cyanocrocus), foi bien buscada y colectada nel so hábitat a principios de sieglu XX pol so gran valor ornamental, lo que casi la llevó a la so estinción. Les sos destacaes carauterístiques ornamentales valiéron-y el reconocencia al traviés del premiu «Award of Garden Merit» concedíu en 1993 pola Real Sociedá d'Horticultura del Reinu Xuníu. Les especies de Conanthera tienen flores como campanines dende celeste a azul intenso, frecuentes na zona central de Chile, ente que'l xéneru Zephyra con una sola especie, Z. elegans, de flores celeste maciu a intensu, alcuéntrase en zones grebes, costeres.
Caltenimientu
Tecophilaea cyanocrocus ye una geófita de zones grebes, semiáridas y mediterránees. En particular, habita na estepa Alto-Andina del Cordal de Santiago, en planicies cordilleranas con afloramientos predresos. Creíase escastada hasta que na primavera de 2001 atopóse una pequeña población natural allugada a unos 40 km al sur de Santiago. Esta población ocupa un sector claramente delimitáu, de 20 por 50 metros. Una población más pequeña, integrada principalmente por individuos aisllaos, atopar nun llugar cercanu, nuna hendidura por onde corrió enagua productu del destemple.
Cristadelfianos
thumb|200px|Una sala de los cristadelfianos, en Bath, Inglaterra Los Cristadelfianos (del griegu Christou Adelphoi: Hermanos en Cristu) constitúin una denominación cristiana, non Trinitaria. De normal dizse que los Cristadelfianos tán rellacionaos colos Testigos de Xehová pero fuentes de los representantes del Cuerpu Gobernante de los Testigos de Jehová refugar según fontes de la Ilesia Cristadelfiana, en realidá los Cristadelfianos apaecieron en 1848 ente que Los Testigos de Jehová en 1870 d'alcuerdu a feches proporcionaes poles mesmes organizaciones, adicional al ser esaminaes les sos doctrines a fondura y comparar les sos práutiques estes nun son iguales.
Los Cristadelfianos desenvolver nel Reinu Xuníu y América del Norte nel sieglu XIX. A pesar que nun esiste un censu oficial nin se publicaron cifres, la "Columbia Encyclopedia" apurre una estimación de 50,000 cristadelfianos en 120 países alredor del mundu, xunto con miembros aisllaos. Cuntar con delles estadístiques qu'amuesen como principales congregaciones a les esistentes en: Reinu Xuníu (18,000), Australia (9,987), Malaui (7,000), Mozambique (5,300), Estaos Xuníos (6,500), Canadá (3,375), Nueva Zelanda (1,782), Kenia (1,700), India (1,300) y Tanzania (1,000). Otres munches comunidaes pequeñes esisten tremaes n'Europa, Asia y n'América Llatina, onde'l grupu más numberosu atopar en Centroamérica.
Creencies
Los cristadelfianos afirmen basar les sos creencies dafechu na Biblia y nun acepten otros testos como inspiraos por Dios. Acrediten que Dios ye'l creador de toles coses y el Padre de los creyentes. Dios y Xesucristu nun son un solu ser, sinón dos distintos. Entienden que l'Espíritu Santu nun ye una persona, pero considerar el poder de Dios utilizáu na creación y pa dirixir a les persones a la salvación. Este foi concedíu a los creyentes pa propósitos específicos en dalgún tiempu de la historia de la ilesia, non solo nel Nuevu testamentu, sinón al traviés de tola historia de la nación d'Israel. Poro, el so remanar por aciu los "dones espirituales" cesó.
Daqué que los fai únicos ente'l restu de grupos cristianos ye'l fechu de que nun acepten la esistencia d'un axente del mal como'l restu del Cristianismu yá que sostienen que ye l'home l'únicu responsable del pecáu y ye quien tien que dar cuenta a Dios por eso, creen que les pallabres satán y diañu son pallabres comunes usaes nos idiomes bíblicos que signifiquen adversariu y calumniador y que'l so significáu depende del contestu, yá que nunca esistió nenguna rebelión del mal nos cielos como lu cree'l restu de les denominaciones cristianes. Pa los Cristadelfianos los ánxeles, por cuenta de la so naturaleza espiritual, son perfectos y nun pueden pecar. Tamién espliquen que nel Nuevu Testamentu so estes espresiones personificar na mayor parte del testu al enclín natural a pecar dientro de cada ser humanu n'oposición a Dios. Según los Cristadelfianos, estos términos nel Antiguu Testamentu utilizar pa referise a persones, sistemes políticos o individuales específicos que la so actividá nel rellatu ta n'oposición o conflictu.
El matrimoniu y la familia son bien importantes. Les rellaciones sexuales llindar al matrimoniu heterosexual idealmente ente creyentes bautizaos dientro de la mesma denominación. Los fíos tienen d'educase de tal manera que sían persones útiles a Dios y a la sociedá. Los Cristadelfianos nun participen na policía y l'exércitu y son bien cuidadosos pa escoyer los sos emplegos, una y bones estos nun tienen de dir en contra de los sos principios. Ellos creen que la única forma de llograr la salvación ye conociendo l'evanxeliu orixinal predicáu pola Ilesia del primer sieglu y viviendo una conducta basada nesa conocencia, el so esfuerciu basar en retornar a los raigaños del evanxeliu que se predicaba sol contestu apostólicu pos creen que'l restu de Cristianismu haise deformado al traviés del tiempu y que nun representa la predicación del primer sieglu.
Tocantes a la so metodoloxía d'estudiu, los Cristadelfianos estructuran el material qu'espón la so doctrina enfocando los rellatos bíblicos na so estructura gramática, el so contestu cultural, el so xenero lliterariu y el contestu históricu nel cual estos rellatos fueron descritos.
Oríxenes
thumb|300px|left|Christadelphian Chapel, Buffalo, New York Les creencies carauterístiques de los Cristadelfianos aniciar a partir de la reforma radical del sieglu XVIsobremanera los socinianos, y nel antitrinitarianismo inglés del sieglu XVII, por casu, John Biddle.
Alredor del añu 1830 surdieron nos Estaos Xuníos unes persones relixoses que creíen na interpretación lliteral de les Santes Escritures, sacante onde'l contestu amuesa que se trata d'un símbolu o espresión figurada, y nel cumplimientu lliteral de les promeses revelaes nelles "les promeses feches a Abraham", "el pactu de Dios fechu con David", que formaben la base de les sos creencies, principios y convencimientos relixosos.
Ente les coses más prominentes que creíen y enseñaben tán la segunda venida de Cristu y l'establecimientu del reinu de Dios na tierra, onde van vivir tolos xustos incluyendo aquellos que morrieron antes de Cristu pero que creyeron y vivieron l'evanxeliu "de la esperanza d'Israel" encontáu nes promeses xudíes citaes enantes. Conocióse-yos como Cristadelfianos. "Cristadelfiano" ye la castellanización de dos pallabres griegues, y significa "hermanu en Cristu".
Historia temprana
El doctor empezó los sos estudios de les Escritures con ahínco, y llueu entró en contautu con munchos líderes y maestros relixosos, ente los cualos taben Walter Scott (1796-1861) y Alexander Campbell. Inclusive entró nel 'campbelismo', ensin conocencia dalguna de la Verdá y ensin siquier saber lo que representaba'l campbelismo.
Los Cristadelfianos nos Estaos Xuníos, y en realidá nel mundu enteru, son la resultancia direuta o indireutu de los sos esfuercios por traer a lluz "la Verdá" y espublizar escontra otros países les bones nueves del "evanxeliu del reinu de Dios".
Anque'l nome 'cristadelfiano' namái tuvo n'usu dende la guerra civil norteamericana, Los Cristadelfianos sostienen que tou verdaderu creyente del Evanxeliu orixinal, en cada xeneración, ye consideráu un hermanu o hermana en Cristu anque él o ella vivieren primero que s'usara per primer vegada esti nome, los discípulos de Cristu nel primer sieglu, y toos de magar, ya inclusive antes d'esi tiempu, tolos qu'han "andáu na fe de Abraham" yeren "hermanos en Cristu" tanto como cualesquier fiel siguidor del Señor Xesucristu sol evanxeliu orixinal nel presente.
Antes y dempués de la Guerra Civil los Cristadelfianos perdayuri de los Estaos Xuníos empezaron a predicar les sos creencies y foi según espublizáronse dende Maine hasta California, dende'l Golfu inclusive hasta Canadá, y estableciéronse munches asamblees conocíes como 'Iglesias Cristadelfianas'.
Orixe del nome "Cristadelfiano"
El nome foi adoptáu cuando españó la Guerra Civil nos Estaos Xuníos en 1861. El doctor John Thomas foi llamáu a Freeport, Illinois, onde los hermanos taben bien ablayaos pol inminente reclutamiento de soldaos, yá que les sos creencies y convencimientos relixosos yeren opuestes a la participación na guerra. Pero como naquel tiempu yeren un cuerpu de creyentes que nun teníen un nome que los identificara como 'denominación', el oficiales non los eximirían como lo fadríen colos cuáqueros y otres sectes. Foi entós como en 1864 surdió'l nome "Cristadelfiano" (del griegu Cristu + Adelfos, “Hermanos en Cristu”, Col 1:1-2). D'esta miente, los creyentes aportaron a conocíos como Cristadelfianos, y tantu les fuercies Confederaes como de la Unión concediéronlos exención del serviciu militar mientres esa guerra por ser “oxetores de conciencia”, esto ye, persones que por cuenta de los sos principios relixosos nun emprestaben serviciu militar.
Los Cristadelfianos llamen a les sos congregaciones "Ekklesia" en llugar de la pallabra inglesa "church". "Ekklesia" ye un términu griegu (ek: "fora de"; kaleo: "llamar") que se tradució como 'ilesia'. La pallabra espresa la idea de "una asamblea formada por aquellos que fueron llamaos fora de ciertu llugar".
Organización
A pesar que tienen distintos comités en delles partes del mundu, que'l so fin ye centralizar l'ayuda y espandir les sos creencies, les ilesies Cristadelfianas nun tienen un cuartel xeneral o una sede central como'l restu d'organizaciones d'esti tipu. Cada Ilesia en cada llocalidá ye autónoma y gobiérnase por un comité de "vieyos", que los sos miembros son escoyíos polo xeneral d'ente los de más esperiencia dientro del grupu de persones bautizaes.
Nun tener "Ministros" o "pregueros", ye una comunidá llaica onde les persones qu'exercen un cargu dientro de la Ilesia nun tienen paga dalguna, yá que cada unu sobrevive del so trabayu particular. Cada congregación se costea los sos gastos y cada miembru tien un emplegu como cualesquier otra persona y que nun tien que ver nada cola organización relixosa.
Xeneralmente les congregaciones son pequeñes, polo que los llazos d'hermandá convertir nuna de les sos principales fortaleces, anque se rexistren congregaciones particularmente grandes n'Inglaterra, Australia, Africa y Norteamérica.
Por principiu nun participen en política partidista por cuenta de que ellos esperen el día en que "tolos reinos del mundu vengan ser del nuesu Señor" y que dalgún día Jesús va tornar pa establecer un Reinu eternu sobre la tierra.
Masato Ishiwa
Masato Ishiwa (石輪 聖人, ) ye un futbolista xaponés.
Década del 890 e.C.
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Sieglu X e.C. - Sieglu IX e.C. - Sieglu VIII e.C.)
Principáu
Un Principáu ye una forma de gobiernu na que'l xefe d'estáu ye un príncipe. Ésti modelu de gobiernu diose muncho na Edá Media nos periodos qu'abarquen del sieglu XV al XVIII, los principaos yeren políticamente falando, pequeñes rexones que dependíen de la metrópolis medieval. Anguaño esisten namái los de Liechtenstein, Luxemburgu, Mónacu y Andorra.
Tamién ye'l nome oficial d'Asturies por motivos históricos. El títulu de Príncipe d'Asturies pertiénlu l'heriedu a la corona d'España.
Barc
Barc ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Principáu
Principaos actuales
Na actualidá esisten, ente otros, los de Liechtenstein, Mónacu y Andorra. Tamién forma parte del nome oficial de la Comunidá Autónoma española del Principáu d'Asturies y del Reinu Xuníu'l Principáu de Gales, por motivos históricos. Los títulos de Príncipe d'Asturies y Príncipe de Gales ostentanlu los herederos a les corones d'España y Reinu Xuníu, respetivamente.
Barc
Tien una población de y una superficie de  km².
Principáu
Principaos actuales
Tamién alcontramos otros tipos de principaos, como'l de Cataluña, el cual recibió esti nome durante la esistencia de la Corona d'Aragón y tuvo plenamente vixente ta'l sieglu XIX. Sin embargu, nel Real Decretu de 30 de payares de 1833 pol que establécese la división provincial d'España de Javier de Burgos, el único principáu que se menciona ye'l d'Asturies, mencionándose a Cataluña simplemente así.
Na actualidá esisten tres estaos soberanos col rangu de principáu, nos que'l príncipe ye'l xefe del Estáu. Son:
Coral Herrera
Coral Herrera Gómez ye una escritora y comunicadora feminista española aniciada en Costa Rica, conocida pola so crítica al mitu del amor romántico y poles sos aportaciones a los estudios queer.
Biografía
Coral Herrera ye llicenciada n'Humanidaes y Comunicación Audiovisual pola Universidá Carlos III de Madrid. Doctorar n'Humanidaes y Comunicación pola mesma Universidá con una tesis sobre l'amor romántico n'Occidente y la so rellación col capitalismu, el patriarcáu y la democracia.
En rematando'l so doctoráu y por cuenta de la situación de crisis económica n'España, establecer en Costa Rica tres una estancia en París. Publicó artículos en distintos medios como Pikara Magacín, El País, eldiario.es o El Ciudadanu y collaboráu en programes como La Tuerka.
La tema principal de la so obra ye la crítica al amor romántico dende una perspeutiva de xéneru y queer. Defende que'l romanticismu ye productu del patriarcáu y que xuega un papel fundamental na construcción binarismu de xéneru binaria y xerárquica de la desigualdá de xéneru. Nel so trabayu manifiesta qu'esisten distintes maneres d'entender y esperimentar l'amor más lliberadores y satisfactories que les tradicionales.
Almàssera
[[Ficheru:Almàssera, Bonrepòs i Mirambell i àrea.png|thumb|310px|Planu esquemáticu de la conurbación d'Almàssera y Bonrepós y Mirambell, coles principales víes d'accesu y comunicación.
15px Estación de MetroValencia
]] Almàssera (Almácera en castellanu) ye un conceyu de la Comunidá Valenciana, España. Ta asitiáu na provincia de Valencia, na comarca de la Huerta Norte. Cuntaba con una población censada de 7.308 habitantes en 2017 (INE).
Toponimia
El tóponimo provién del árabe المعصرة (al-maʿṣllabra), «l'almazara» o «la prensa».
Símbolos
L'escudu d'Almàssera tien el siguiente blasonamiento:
Xeografía física
El términu municipal d'Almàssera, de 2,7 km², ta asitiáu al norte de la ciudá de Valencia, na marxe izquierda del ribayu de Carraixet, qu'amás conforma les llendes con Tabernes Blanques y Alboraya. Dichu ribayu namái lleva agües estacionalmente, anque pueden producise grandes llenes cuando s'enche. El restu del términu, dafechu llanu, ye regáu pola acequia Real de Moncada y la de Rascaña, que s'abastecen del ríu Turia.
Tol términu ta conformáu per terrenes del cuaternariu formaos por depósitos aluviales y coluviales.
Llocalidaes estremeres
Clima
Almàssera esfruta d'un clima típicamente mediterraneu, bien similar al clima de la ciudá de Valencia. La ciudá tien temperatures medies cimeres a 11 °C en Xineru, ente que n'Agostu, el mes más templáu, la temperatura medio ye de 26 °C. La estación más lluviosa ye la seronda, qu'atropa cuasi un 40% de les precipitaciones añales.
Historia
thumb|170px|Cruz cubierta d'Almàssera na [[década de 1920.]] L'orixe d'Almàssera topar nuna alquería andalusí, que Xaime I donó'l 9 de xunu de 1238 a Vidal de Canyelles, obispu d'Uesca. En 1239 estes tierres sufrieron una segregación y pasaron a mano de Guillem de Capcentelles, Ramon de Rovira y Guillermo Cazador. En 1242 el llugar pertenecía a Miró de Ciutadella y el 2 de febreru de 1257 foi concedida, xunto con Alboraya y unes cases de Valencia a Umbert de Volta. A la so muerte, en 1270 les posesiones recayeron n'unu de los sos fíos, Ramón de Volta, representáu de la mesma pol so fíu Albert de Volta. Darréu pasó a ser propiedá de la familia Artés hasta 1610. Yá en 1352 Almàssera consiguió la so independencia eclesiástica al respective d'Alboraya, gracies al episodiu del milagru de los pexes y a la mediación del obispu Hug de Fenollet. En 1610 pasó a ser señoríu de los condes de Parcent, hasta l'abolición de los mesmos en 1814. Éstos construyeron un caserón palaciegu na plaza mayor, nel llugar que güei ocupa'l Centru Cultural. Mientres 1663 el campesinado almacerí, xunto al d'Alboraya, Benimaclet, Benetússer, Beniferri, Campanar, El Grao, Mislata, Paiporta, Patraix, Russafa y Xirivella, participó viviegamente na revuelta contra'l monopoliu del comerciu de la carne qu'imponía la ciudá de Valencia, y que s'allargar mientres más d'un añu. Nel Diccionariu de Madoz (1845-1850) apaez la siguiente descripción, con interesante información sobre Almàssera y el so términu nel sieglu XIX:
Demografía
En 1572 en Almàssera moraben unes 24 families, qu'a principios del sieglu XVII yá yeren unes 40 (alredor de 180 habitantes), y en 1794, 214 (unos 963). En 1877, el conceyu llegaba yá a los 1.400 habitantes, 2.261 en 1920, 2.729 en 1950 y 5.470 en 1986. Cuntaba con una población censada de 7.297 habitantes en 2016 (INE).
Política
thumb|170px|Conceyu d'Almàssera. Almàssera ta gobernada por una corporación local formada por conceyales escoyíos cada cuatro años por sufraxu universal que de la mesma escueyen un alcalde. El censu eleutoral ta compuestu por tolos residentes empadronaos en Almàssera mayores de 18 años y nacionales d'España y de los otros países miembros de la Xunión Europea. Según lo dispuesto na Llei del Réxime Eleutoral Xeneral, qu'establez el númberu de conceyales elegibles en función de la población del conceyu, la Corporación Municipal d'Almàssera ta formada por 13 conceyales. La sede actual del conceyu almacerí ta na plaza Mayor. El Conceyu d'Almàssera ta anguaño presidíu pol PSOE-PSPV y consta de 3 conceyales d'esti partíu, 4 del PP, 2 d'UxA, 2 de Compromís, 1 d'Almàssera Sí Puede y 1 d'EU.
Economía
La importancia de l'agricultura amenorgóse descomanadamente nes últimes décades y, anque'l 72% del términu municipal sigue tando cultiváu, tan solo el 5% de la población ocupada facer en 2003 nesti sector. La totalidá de los cultivos son de regadío, destacando les hortolices, la pataca, la chufa y los cítricos.
La industria y la construcción ocupen al 42% de la población y dedíquense principalmente a productos metálicu, química, maquinaria, alimentación y madera. El principal motor de la economía ye'l sector servicios, qu'en 2003 ocupaba al 52,5% de la población activa.
Tresportes
El términu d'Almàssera ta cruciáu de norte a sur pela antigua carretera de Barcelona (N-340), convertida anguaño en vía urbana, qu'enllaza pel norte cola CV-300 y pel sur direutamente con Valencia al traviés de Tabernes Blanques. La CV-311 comunica Almàssera cola autovía V-21 en términu d'Alboraya. Cuenta con estación de metro en superficie na llinia 3 de MetroValencia, denomada Almàssera.
Patrimoniu arquiteutónicu
thumb|180px|[[Ilesia del Santísimu Sacramentu (Almàssera)|Ilesia del Santísimu Sacramentu vista dende la cai de Valencia.]] thumb|180px|Cruz cubierta.
Museos
thumb|180px|Antepar del Muséu de la Güerta.
Lillian Porter
Lillian Porter foi una actriz d'Estaos Xuníos de cine y televisión.
Retirar tres la so boda col tamién actor Russell Hayden el 11 de xunetu de 1946. Permaneció casada con él hasta la so muerte en 1981 y aparentemente nun tuvo nengún fíu d'esa rellación.
Finó en 1997, poques selmanes enantes del so ochenta cumpleaños por causes ensin desvelar.
Década del 900 e.C.
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Sieglu XI e.C. - Sieglu X e.C. - Sieglu IX e.C.)
Dietrich Bonhoeffer
thumb|250px| Bonhoeffer colos sos alumnos de confirmación. thumb|250px| El so estudiu na casa familiar. thumb|250px| "La Ilesia permanecía muda, cuando tenía que glayar... La Ilesia reconoz ser testigu del abusu de la violencia brutal, del sufrimientu físico y psíquico d'un cientu d'inocentes, de la opresión, l'odiu y l'homicidiu, ensin alzar la so voz por ellos, ensin atopar los medios d'allegar na so ayuda. Ye culpable de les vides de los hermanos más débiles ya indefensos de Xesucristu" Dietrich Bonhoeffer. thumb|Monumentu a Bonhoeffer en Wrocław (Breslau). thumb|300px|De la galería de «Mártires del sieglu XXI" na Abadía de Westminster: [[Isabel Fiódorovna Románova|Madre Isabel de Rusia, Martin Luther King, l'arzobispu Óscar Romero y el Pastor Dietrich Bonhoeffer.]] Dietrich Bonhoeffer foi un líder relixosu alemán que participó nel movimientu de resistencia contra'l nazismu. Bonhoeffer, pastor protestante y teólogu luteranu, foi arrestáu y encarceláu. Mientres taba presu foi acusáu de pretendidamente haber formar parte nes intrigues entamaes por miembros de l'Abwehr (Oficina d'Intelixencia Militar) p'asesinar a Adolf Hitler, y foi finalmente aforcáu'l 9 d'abril de 1945.
Familia y formación
Bonhoeffer nació en Breslau, Alemaña (güei Wrocław, Polonia) nel senu d'una familia de l'alta burguesía prusiana qu'integraba la élite cultural berlinesa.
El so padre, Karl Ludwig Bonhoeffer (1868-1948), yera profesor de psiquiatría y neuroloxía, direutor de la clínica psiquiátrica de la Universidá de Breslau; y la so madre, la pianista Paula von Hase, nieta del teólogu Karl von Hase —predicador de la corte del Kaiser Guillermu II— y fía de Klara von Hase que fuera pupila de Clara Schumann y Franz Liszt, tomó parte na educación de los sos ocho fíos (Karl-Friedrich, Walter, Klaus, Ursula, Christine, Dietrich, Sabine, Susanne).
La familia camudar a Berlín en 1906, onde'l so padre ocupó la cátedra más importante de psiquiatría y neuroloxía d'Alemaña. El teólogu Adolf von Harnack —que depués sería'l so maestru na Universidá de Tubinga— yera vecín d'ellos, y Dietrich, a los 8 años d'edá, vive los horrores de la Primer Guerra Mundial, na que muerren unu de los sos hermanos y trés primos.
Estudia nel Gymnasium de Grunewald xunto col so hermanu Klaus y Hans von Dohnanyi, fíu del compositor Ernő Dohnányi, quien va casase cola so hermana Christine (padres del direutor d'orquesta Christoph von Dohnányi y del socialdemócrata Klaus von Dohnanyi, alcalde de Hamburgu ente 1981-88).
A los 17 años empieza los sos estudios de teoloxía na Universidá de Tubinga y 2 años dempués siguir na Universidá de Berlín. En 1927, a la edá de 21 años, doctorar con distinción summa cum laude cola tesis Sanctorum communio, la que'l teólogu Karl Barth consideró como un milagru teolóxicu.
Treslladóse a Barcelona p'asumir la vicaría de la Ilesia Luterana en Barcelona, darréu vuelve a Berlín y presenta en 1930 la so tesis de habilitación titulada Akt und Sein: Traszendentalphilosophie und Ontologie in der systematischen Theologie. Como entá yera bien nuevu pa ser ordenáu, aprovecha pa viaxar esi añu a Nueva York pa tomar dellos cursos d'especialización nel Union Theological Seminary. Finalmente, el 11 de payares de 1931, a la edá de 25 años, ye ordenáu como pregueru luteranu.
Resistencia contra'l nazismu
Na Universidá de Berlín enseñó Teoloxía y escribió dellos llibros. Opuestu firmemente al nazismu y a la claudicación de les ilesies alemanes frente a Hitler, participó xunto con Karl Barth, Martin Niemöller y otros na fundación de la Bekennende Kirche (Ilesia Confesante o Ilesia de la Confesión, de teoloxía luterana pero non oficial). N'abril de 1933, nuna conferencia ante'l pastores berlineses, Bonhoeffer aportunó en que la resistencia política faíase imprescindible. Ente finales de 1933 y 1935 sirvió como pregueru de dos ilesies germanófonas protestantes en Londres.
Volvió a Alemaña pa encabezar un seminariu illegal pa pastores de la Ilesia Confesante, en Finkenwalde, Pomerania —güei Szczecin, Polonia a veres del ríu Oder—, onde recibió'l sofitu incondicional de la condesa Ruth von Kleist Retzow. Ellí conoció a la so nieta Maria von Wedemeyer, que sería la so prometida.