cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arquiteutura posmoderna
Robert Venturi
El segundu llibru de Venturi, Aprendiendo de Las Vegas (1972) desenvolvió entá más la so opinión alrodiu de la modernidá. Co-autor xunto a la so esposa, Denise Scott Brown y Steven Izenour, Aprendiendo de Las Vegas sostién que los elementos ornamental y decorativu «afaen les necesidaes esistentes pa la variedá y la comunicación». Alex Todorow n'unu de los sos ensayos, Una perspeutiva dende'l Campidoglio, con esi envís cuando diz que:
Oxetivos y carauterístiques
Los oxetivos de la posmodernidad, inclúin el resolución de los problemes del Modernismu, la comunicación de los significaos con ambigüedá, y la sensibilidá pal contestu del la construcción, tán sosprendentemente xuníos por un periodu d'edificios proyeutaos por arquiteutos que nunca collaboraron en gran midida ente sigo. Los oxetivos, sicasí, dexen espaciu pa diverses implementaciones que pueden ser ilustraes polos diversu edificios creaos mientres el movimientu. Les carauterístiques del postmodernismo dexa'l so propósitu de ser espresáu de diverses maneres. Estes carauterístiques inclúin l'usu de formes esculturales, adornos, antropomorfismo y materiales que lleven a cabu un trampantojo. Estes carauterístiques del significáu son el pluralismu, la doble codificación, los arbotantes y los techos altos, la ironía y la paradoxa, y el contextualismo.
Les formes esculturales, non necesariamente orgániques, creáronse con muncho ardor. Estos puédense ver nel Muséu Abteiberg(1972-1982) de Hans Hollein. L'edificiu componer d'unidaes de construcción diverses, toes bien distintes. Les formes de cada edificiu nun son como les que conformen ríxides el modernismu. Estes formes son esculturales y son un pocu juguetonas. Les mesmes nun s'amenorguen a un mínimu absolutu, sinón que se constrúin y fórmense por sigo mesmes. Les unidaes de construcción encaxen ente sigo d'una manera bien orgánica, que realza l'efectu de les formes.
Dempués de munchos años d'abandonu, l'ornamientu retorna. La Venice Beach house de Frank Gehry construyida en 1986, ta llena de pequeños detalles ornamentales que se consideraron escesivos ya innecesarios nel modernismu. La Venice Beach House cunta con un conxuntu de tueros circulares esistentes principalmente pa la decoración. Los tueros na parte cimera tienen un propósitu menor de sostener cubrir ventanes. Sicasí, el pixín fechu de que podría ser sustituyíu por un clavu práuticamente invisible, fai que la so esistencia principalmente ornamental. L'ornamientu nel Edificiu de Servicios Municipales de Portland (Edificiu Portland) (1980) ye entá más prominente. Los dos formes triangulares impulsaes escontra fuera son principalmente ornamentales. Esisten por razones estétiques o d'oxetivu propiu. El posmodernismu, cola so sensibilidá al contestu de la construcción nun esclúi les necesidaes de los seres humanos con al respective de la construcción. El Campusantu Brion (1970-72) de Carlo Scarpa ejemplifica esto. La necesidaes de recursos humanos d'un campusantu ye que tien un calter solemne, sicasí, nun tien de faer que'l visitante abláyense. El campusantu de Scarpa llogra l'estáu d'ánimu solemne colos colores desvaídos de gris de les parés y les formes perfectamente definíes, pero la yerba de color verde brillante torga qu'esto seya demasiáu apolmonante.
Construcciones posmodernas n'ocasiones utilicen trampantojos, creando la ilusión d'espaciu o de fondura onde nun esisten realmente, como se fixo polos pintores dende los romanos. L'edificiu Portland (1980) tien pilastres representaes nel llau del edificiu qu'hasta ciertu puntu paecen ser reales, pero nun lu son.
El muséu d'arte Hood (1981–1983) cuenta con una típica fachada simétrica, que foi nel momentu prevalente en tou los edificios posmodernos.
La Vanna Venturi House (1962–64) de Robert Venturi ilustra l'oxetivu posmodernista de comunicar un significáu y les carauterístiques de simbolismu. La fachada ye, según Venturi, una imaxe simbólica d'una casa, mirando escontra tres al sieglu XVIII. Esto consíguese en parte por aciu l'usu de simetría y l'arcu sobre la entrada.
Quiciabes el meyor exemplu irónicu nes construcciones posmodernas ye la Piazza d'Italia (1978) de Charles Moore. Moore cita (arquitectónicamente) los elementos del Renacimientu italianu y de l'Antigüedá romana. Sicasí, facer con un torción. La ironía llega cuando se repara que les pilastres tán cubiertos con aceru. Tamién ye paradóxicu na forma en que cita a l'antigüedá italiana lloñe de la orixinal de Nueva Orleans.
La codificación doble da significáu a les construcciones de tresmitir significaos de manera simultánea. El Edificio Sony en Nueva York fai esto perbién. L'edificiu ye un rascacielos que lleva consigo connotaciones d'una teunoloxía bien moderna. Sicasí, la parte cimera contradiz esto. La seición cimera tresmite los elementos de l'antigüedá clásica. Esta doble codificación ye una traza predominante de la posmodernidad.
Arquiteutos influyentes
Dalgunos de los arquiteutos más conocíos ya influyentes nel estilu posmoderno son los siguientes:
Aglais
Aglais, ye un xéneru de lepidópteros perteneciente a la subfamilia Nymphalinae na familia Nymphalidae que s'atopa n'Europa. Esti xéneru ye, dacuando, incluyíu como un subxéneru de Nymphalis, pero ye xeneralmente consideráu un xéneru separáu.
Mileniu
Un mileniu ye una unidá de tiempu equivalente a un periodu de 1000 años. El primer mileniu dempués de Cristu consiste nos (mil) años 1 hasta 1000 inclusive, el primer mileniu enantes de Cristu consiste nos (mil) años -1 hasta -1000 inclusive (colo que l'añu -x = l'añu x (e.C.) enantes de Cristu); estos dos milenios sepártense nun intre cero, el momentu cero de la dómina cristiana; esti puntu de tiempu ye una vuelta del añu asina como una vuelta del mileniu. Darréu d'esto nun ye un error que l'añu Cero falte a la nuesa dómina.
Cron (xeoloxía)
Cron ye una unidá de tiempu qu'equival a un millón d'años. Úsase en xeoloxía pa determinar edaes.
Ma
Ma puede referirse a:
Ida Barney
Ida Barney foi una astrónoma estauxunidense, conocida poles sos 22 volumes de midíes astrométricas de 150.000 estrelles. Si formó nel Smith College y na Universidá de Yale y pasó la mayor parte de la so carrera nel Observatoriu de la Universidá de Yale. En 1952 recibió'l Premiu d'Astronomía Annie Jump Cannon.
La so vida
Barney nació'l 6 de payares de 1886 en New Haven (Connecticut). Los sos padres fueron Día Bushnell Barney y Samuel Eben Barney. Foi una entusiasta Observación d'aves observadora d'aves y presidente del New Haven Bird Club. Depués de la so xubilación en Yales, volvió vivir en New Haven, onde morrió'l 7 de marzu de 1982, a los 95 años d'edá.
Educación
En 1908, Barney graduar nel Smith College, llogrando un títulu de Bachelor of Arts. Ellí foi miembru de les sociedaes estudiantiles Phi Beta Kappa y Sigma Xi. Tres años más tarde llogró'l so Ph.D. en matemátiques na Universidá de Yale.
Carrera científica
thumb|Rollins College, circa 1909 Mientres 1911–1912, Barney trabayó como profesora de matemátiques nel Rollins College. Depués trabayó nel so alma mater, el Smith College, onde tamién enseñó matemátiques. En 1917 foi contratada como profesora nel Lake Erie College, done permaneció hasta 1919. En 1920, tornó al Smith College como profesora asistente. En 1922, l'Observatoriu de la Universidá de Yale designó a Barney como investigadora asistente, un cargu que caltuvo hasta 1949, cuando foi promovida a investigadora asociada. L'observatoriu taba asignando importantes recursos en astrometría gracies al desenvolvimientu de telescopios con cámares fotográfiques. Al entamu de la so carera n'astronomía, Barney trabayó so la direición de Frank Schlesinger; marcó les posiciones d'estrelles en plaques fotográfiques y trabayó nos cálculos de les sos coordenaes celestes a partir de les posiciones nes plaques. La xera yera aburrible, y Schlesinger pensó que yera apoderada pa muyeres ensin calificar pa la investigación teórica. A pesar d'ello, Barney desenvolvió dellos métodos qu'amontaron tanto la exactitú como la velocidá de les midíes, incluyendo l'usu d'una máquina que automáticamente centraba les plaques fotográfiques La so obra, completada a les llongura de 23 años, contribuyó al Yale Observatory Zone Catalog, una serie de catálogos d'estrelles publicaos pol observatoriu de Yale de 1939 a 1983, conteniendo cerca de 400.000 estrelles, ya influyendo sobre'l Bright Star Catalogue. La so contribución individual a estos catálogo d'estrelles consistió en rexistrar la posición, magnitú aparente y movimientu propiu d'aproximao 150.000 estrelles. Por cuenta de la so gran precisión, el catálogu ye utilizáu anguaño y estudios de los movimientos propios. Retirar de la vida académica en 1955. La so socesora foi Ellen Dorrit Hoffleit.
Reconocencies
Mientres yera investigadora asociada nel observatoriu de la Universidá de Yale, en 1952, Barney recibió'l Premiu d'Astronomía Annie Jump Cannon, un premiu bien prestixosu pa muyeres astrónomes dau pola American Astronomical Society.
Los sos restos tán soterraos nel Campusantu de Grove Street en New Haven, Connecticut.
El planetoide Barney1159 T-2 (5655 Barney) ye un asteroide perteneciente al petrina d'asteroides. Foi afayáu'l 29 de setiembre de 1973 por Ingrid van Houten-Groeneveld. Cornelis Johannes van Houten y Tom Gehrels del Observatorio Palombar, llamar asina nel so honor.
Kiril Metkov
Kiril Metkov ye un ex-futbolista de Bulgaria.
Le Châtellier (Ille-et-Vilaine)
Le Châtellier ye una comuña francesa del departamentu d'Ille y Vilaine, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Martín López-Vega
López-Vega vien desenrollando un llabor lliterariu tan llargu como fondu. La so poesía ye andariega y señaldosa, pero al empar caltién l'enllaz col ámbitu campesín ya rural. Nos sos poemes hai un amestamientu continu d'arte ya remembrances, de viaxes y cites lliteraries, nún esfuerciu por atopar una identidá presonal que seya a caltenese nel tiempu - per embargu, el propiu poeta pescancia que esti esfuerciu ye vanu, rezón del caráuter elexiacu que percuerre la so obra.
En castellán
Tamién tien fecho esbilles de lliteratura n'asturianu con tornes en castellán, como Fruta del tiempo (poesía) o La tierra escrita (narrativa).
Le Châtellier (Ille-et-Vilaine)
Tien una población de y una superficie de  km².
Llista d'asteroides/23401–23500
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Vulpes vulpes
La ye una especie de mamíferu bien conocida, de la familia de los cánidos, de distribución holártica, anque tamién foi introducíu n'Australia nel sieglu XIX. Ye un animal silenciosu y bien cautelosu, que caza sobremanera pela nueche. Mientres el día permanez ocultu ente les carbes o nes sos llurigues, escavaes en paraxes seques y escondíos, de cutiu ente les roques, los ribayos yerbosos y les espesures.
El so nome científicu, Vulpes vulpes, nun ye más que la repetición de la pallabra llatina, vulpes, que significa foín. El so nome común de foín colloráu vien de la so coloración más habitual na naturaleza, el pardu acoloratáu, anque esisten individuos d'una gran gama de colores, dándose variedaes como'l denomináu foín plateado, que ye de tonos grises y que se crió en cautividá con fines pelliteros.
El foín ta presente na mitoloxía de munches cultures y tamién apaez n'innumberables cuentos y fábules xeneralmente representando l'astucia y l'intelixencia.
Distribución
thumb|left|Foín ([[Vulpes vulpes schrenckii|V. v. schrenckii) baltáu na nieve en Hokkaidō (Xapón).]] Anguaño'l foín común ta estendíu por Eurasia y Norteamérica, el sur d'Australia, y delles poblaciones nel Norte d'África. N'Australia'l foín coloráu foi introducíu y resulta un problema pa les especies autóctones. La introducción producióse alredor de 1850, con fines cinexéticos.
En Norteamérica'l foín coloráu ye nativu nes rexones boreales ya introducíu nes rexones templaes. Esiste rexistru fósil de los foinos coloraos na Norteamérica septentrional, y una de les sos subespecies estender al sur de los Montes Rocosos. Los foinos introducíos nes zones templaes norteamericanes vienen de los foinos comunes europeos que fueren introducíos nel sureste d'Estaos Xuníos ente 1650-1750, pa ser usaos na caza del foín. Dende ellí fueron tamién introducíos hasta California p'apurrir pieles pal comerciu. La primer introducción atribuyir a Robert Brooke, del que se comenta qu'importó 24 foinos d'Inglaterra. Los foinos europeos introducíos hibridaron colos escasos individuos autóctonos de la zona produciendo una población mestiza. thumb|Foín común cola so capa de branu en [[Dinamarca.]] El foín común ye nativu de tola rexón paleártica, estendiéndose dende la península ibérica hasta Xapón. N'África atopar na rexón mediterránea y a lo llargo del ríu Nilu. Hai tres subespecies de foín común nel subcontinente indiu: Vulpes vulpes montana (el foín tibetanu), que s'alcuentra en Ladakh y el Himalaya, Vulpes vulpes griffithi (el foín cachemir) en Jammu y Caxmir menos el sector de Ladakh, y Vulpes vulpes pusilla (el foín del desiertu) que s'atopa nel desiertu de Thar en Rajasthan y en Kutch, Gujarat.
Descripción
thumb|left|Variaciones de color del foín común nuna esposición d'exemplares disecaos. left|thumb|Los individuos [[Melanismu|melánicos denominar foinos plateados.]] thumb| Exemplar norteamericanu ([[Vulpes vulpes fulvus|V. v. fulvus)  cola so capa d'iviernu. ]] thumb|left|Exemplar de Vulpes vulpes anatolica. thumb|left|Vulpes vulpes crucigera. Ye una especie de cánidu pequeña, anque ye'l más grande del xéneru Vulpes: los foinos verdaderos. Los exemplares adultos de foín común pesen de 3,6 a 7,6 kg dependiendo de la rexón onde habite, siendo los que viven l'en llatitúes más septentrionales mayores que los que viven nel sur, según la Regla de Bergmann; los foinos que viven en Canadá y Alaska tienden a ser mayores que los que viven nel Reinu Xuníu, que de la mesma son mayores que los que viven nel sur de EE. XX. Los individuos más grandes pueden llegar a pesar más de 14 kg. El llargor cabeza-cuerpo va de 46 a 90 cm, con una cola d'unos 55 cm. Los foinos presenten ciertu dimorfismu sexual, siendo los machos un 15% mayores que les femes. El so tamañu puede envalorase poles buelgues. Les buelgues de foín común son de media de 4,4 cm d'anchu y 5,7 cm de llargu. La distancia normal ente pasos al trote pa un foín ye d'ente 33 a 38 cm.
El foín común xeneralmente ye de color acoloratáu, coles puntes de les oreyes y los estremos de les pates negros, con una cola poblada que la so punta ye blanca, como lo ye'l so banduyu. Esta tonalidá colorada puede variar dende'l pardu acoloratáu hasta'l colloráu anaranxáu, pero la gama de colores de la so pelame ye amplia pudiendo ser de colores ocres, grises ya inclusive negros y blancos, y anque la so capa cimera sueli ser más o menos uniforme puede presentar llurdios y franxes. Los foinos grises y negros, qu'en peletería son denominaos foinos plateados, na naturaleza son aproximao'l 10% pero son la variedá de color que más se cría en cautividá. Alredor del 30% tienen otru patrones de color escuru, como llurdios na cara, zanques o llombu, o dos franxes (una que percuerre los costazos y otra a lo llargo de la columna). Estos son denominaos foinos cruciaos en peletería. En Norteamérica la pelame de los foinos suel ser llargu y nidiu ente que los foín europeos tener más curtiu y menos esponxosu. Mientres la seronda y l'iviernu los foinos cubrir con una capa de pelo más llarga y trupa. Esta capa d'iviernu ta destinada a protexe-yos de les baxes temperatures y caise al empecipiase la primavera, quedándose con una capa de branu más curtia y menos poblada.
El color de los güeyos del foín varia del anaranxáu al mariellu dorao. Les sos neñines nun son redondes sinón elíptiques y empobinaes en posición vertical. Anque ye de vezos nocherniegos la so visión na escuridá de la nueche ye probe, emponiéndose más pol olfatu y l'oyíu. Los sos fuertes pates déxen-y algamar velocidaes considerables d'hasta 72 km, que-y faen capaz d'algamar rápides preses o safase de les sos predadores.
La so llarga y poblada cola, que suel llevar en posición horizontal, forma parte de la so imaxe icónica. Mide aproximao una tercer parte del so llargor total. Usar pa ensame de xeres: como almada cuando duerme, pa protexese de la radiación solar, pa comunicase o axorizar inseutos. Amás sírvelu pa caltener l'equilibriu cuando cuerre o salta. La so distintiva punta blanca sírvenos pa identificalo rápido y estremalo d'otros cánidos.
Los foinos escarecen de los músculos faciales necesarios pa enseñar los dientes como faen los demás cánidos.
Subespecies
Conócense 45 subespecies de Vulpes vulpes.
Ecoloxía
thumb|Comparanza ente buelga de perru (1) y de foín (2). thumb| Craniu de foín El foín común atópase un una gran variedá de biomes y ecosistemes, dende les praderíes, al monte baxu y el monte. Anque ye más abondosu nes llatitúes más baxes de les sos zona de distribución aventúrase bien al norte, compitiendo direutamente col foín polar na tundra. Los foinos coloraos tamién son corrientes nos ambientes suburbanos de dalgunes les ciudaes européu y norteamericanu, anque nun esistan foinos totalmente urbanos.
Alimentación
thumb|Foín con una presa. Anque ta clasificáu ente los carnívoros el foín puramente dichu ye un omnívoru y un gran comenenciosu. Puede cazar preses d'una gran variedá de tamaños, dende inseutos de 0,5 cm a aves de metro y mediu como la Grulla de Manchuria. La so dieta amás consta d'un gran espectru de distintos preses: invertebraos (como los inseutos, merucos, cámbaros y moluscos) y pequeños mamíferos (como rucadores, coneyos y topos), aves, güevos, anfibius, pequeños reptiles y dalgún pexe. Ente les materies vexetales que consume, destaquen les bagues y otru tipu de frutes. Sábese que los foinos pueden matar cervatos. En Escandinavia la depredación del foín coloráu ye la mayor causa de mortalidá neonatal ente los corzos. Suelen consumir carroña y cualquier material comestible qu'atopen, nes zones urbanes comen nos vertideros y roben la comida de les mascotes que se dexen nos xardinos. Los estudios de la dieta de los foinos de zones selvaxes y les urbanes demuestren que los foinos de zones monteses cacen más que los urbanos.
Los foinos xeneralmente cacen solos. Col so sensible sentíu del oyíu pueden alcontrar pequeños mamíferos ente la yerba trupo, saltando nel aire pa cayer sobre ellos. tamién pueden acesmar a preses como los coneyos calteniéndose escondíos hasta que s'averen lo suficiente como p'atrapalos nuna carrera curtio y repentino. Los foinos tienden a ser bien posesivos cola so comida y nun suelen compartila con otros, con esceición de la dómina de cortexu o les madres colos sos cachorros.
Christopher Lloyd
Christopher Allen Lloyd ye un actor d'Estaos Xuníos, conocíu pol so papel de Doc Emmett Brown na triloxía de Back to the Future, pol papel de Fester Addams na duoloxía de The Addams Family (1991 y 1993) y nel so papel del Xuez Doom na película Who Framed Roger Rabbit (1988). Ente otros papeles, atópense los del reverendu Jim Ignatowski na serie Taxi, como protagonista en Deadly Games y el so personaxe en Stacked. Amás, interpretó a dellos personaxes animaos, munchos d'ellos antagonistes.
Vulpes vulpes
Rellaciones interespecíficas
thumb|Zorreznos de foín común.
Christopher Lloyd
Ganó tres premios Emmy y un Independent Spirit, y foi nomáu dos veces al Saturn y una al Daytime Emmy.
Vulpes vulpes
Rellaciones interespecíficas
Los principales depredadores de los foinos comunes son les águiles reales, los llobos, los pumes y los osos. Los llobos cervales boreales tamién depredan sobre ellos y tienden a menguar les poblaciones de foinos nes zones onde coinciden. Les muertes de foinos polos llobos cervales son pocu frecuentes, y prodúcense polo xeneral pel hibiernu y primavera, el periodu nel que los foinos esquicen nuevos territorios.
Christopher Lloyd
Primeros años
thumb|left|185px|Lloyd na [[escuela secundaria en 1955.]] Christopher Lloyd nació en Stamford, Connecticut, fíu de Samuel R. Lloyd, un abogáu, y Ruth Lapham (la hermana del alcalde de San Francisco, Roger Lapham), una cantante. El so güelu maternu, Lewis Lapham, foi unu de los fundadores de la compañía de combustible Texaco. Lloyd tamién ye descendiente del pasaxeru del Mayflower John Howland. Asistió a The Fessenden School, una prestixosa escuela pre k- 9 en Newton, Massachusetts. Creció en New Canaan y Westport, onde en 1958 graduóse na Staples High School.
Vulpes vulpes
Rellaciones interespecíficas
Xunto al foín gris el foín coloráu ye la especie de foín más abondosu d'América del norte. Los dos especies prefieren hábitats distintos. Los foinos coloraos prefieren les árees estenes, les llombes con montes, les marismas y les riberes de los ríos. Los foinos coloraos atopar nes zones con arbustos, nos banzaos, y los terrenes serrapatosu y montascosu. Onde les sos zones de distribución asolápense, el foín gris que ye más agresivu tiende a ser la especie dominante, a pesar de ser más pequeñu. Sicasí los foinos comunes apoderen a los foinos árticos nes zones onde cohabitan, yá que son muncho más grandes y agresivos qu'ellos. Los foinos coloraos tamién compiten colos foinos kit que son más pequeños y tán en peligru d'estinción.
Sarre
Antes de la Primer Guerra Mundial
400 px|right|thumb|Mapa de la rexón del Sarre nel añu 1793 El Sarre ye la resultancia d'una regulación del tratáu de Versalles y foi creáu en 1919. Antes de la so creación, nunca esistió una unidá alministrativa comparable nin un sentimientu d'unidá.
La rexón del Sarre foi territoriu onde s'asitiaron les tribus céltiques de los tréveros y los mediomátricos. El restu más impresionante d'esta dómina son los restos d'una fortaleza d'abelugu n'Otzenhausen nel norte del Sarre. Nel sieglu I e.C. l'Imperiu romanu fixo d'esta rexón parte de la so provincia de la Galia Belgica, tres la conquista por Xuliu César nel añu 58 e.C.
La población celta entemecer colos inmigrantes romanos. La rexón llogró riqueza, que puede trate entá nos restos de les villes y poblaos romanos. El dominiu romanu terminó cuando los francos conquistaron el territoriu nel sieglu V. Mientres los siguientes 1300 años, la rexón compartió la historia del reinu de los francos, l'Imperiu carolinxu y del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu. Mientres la Edá Media, perteneció a Francia cola dinastía merovinxa (sieglos V al VIII), según mientres la dinastía carolinxa (sieglos VIII ya IX) hasta'l 843, en que de resultes del Tratáu de Verdún conformó (xunto con otros territorios) l'Estáu recién creáu llamáu Lotaringia. Desintegrada la Lotaringia, el territoriu del Sarre foi apostáu ente franceses, alemanes, borgoñonos francófonos y austriacos germanófonos.
Vulpes vulpes
Rellaciones interespecíficas
Nes zones onde les poblaciones de foín y de coyote coinciden, los territorios de los foinos tienden a asitiase fora de los territorios de los coyotes. Créese que la principal causa pa esta separación ye que los foinos eviten viviegamente a los coyotes. Les interacciones que se repararon ente los dos especies na naturaleza varien de l'activu antagonismu hasta la indiferencia. La mayoría de los alcuentros agresivos son empecipiaos polos coyotes, anque esisten dellos pocos rexistros d'ataques de los foinos a los coyotes como cuando tán presentes los sos zorreznos. Tamién se repararon a dambes especies comiendo xuntes.
N'Israel los foinos comunes coinciden colos chacales doraos. Onde les sos árees asolápense compiten porque les sos dietes son idéntiques. Los foinos ignoren les marques golioses y rastros de los chacales del so territoriu, pero eviten la proximidá física colos chacales. Los estudios amuesen que nes zones onde los chacales son bien abondosos la población de foinos baxa significativamente, aparentemente porque la fuerte competencia escluyir.
Sarre
Antes de la Primer Guerra Mundial
La rexón del Sarre estremar en dellos territorios menores, dalgunos de los cualos fueron gobernaos por soberanos de rexones cercanes. El más importante de los gobernantes locales fueron los condes de Nassau-Saarbrücken. Dientro del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu estos territorios ganaron un ampliu grau d'independencia, amenaciaos, sicasí, polos reis franceses, quien buscaron, del sieglu XVII d'equí p'arriba, incorporar tolos territorios de la vera occidental del ríu Rin y repetidamente invadieron la zona en 1635, en 1676, en 1679 y en 1734, ampliando'l so reinu hasta'l ríu Sarre y estableciendo la ciudá y fortaleza de Sarrelouis en 1680 (palaciu, fortificación y ciudá diseñaos pol inxenieru francés Vauban), qu'entá güei testifiquen col so nome la solmenada historia del Sarre.
Tres la Guerra de Socesión española, na que los franceses consiguieron imponer la dinastía Borbónica nel tronu d'España, el Sarre pasó nuevamente a ser territoriu alemán.
Vulpes vulpes
Comportamientu
thumb|left|Los foinos suelen vivir en solitariu, sacante na dómina de reproducción. Al vivir nuna gran variedá de hábitats los foinos tienen qu'afaese con formes de comportamientu bien variaos, llegando al estremu de que dos poblaciones de foinos distintes pueden portase de forma tan distinta como lo fadríen dos especies distintes. thumb|Adultu xugando col so cachorru. El foín ye un animal principalmente crepuscular, con enclinos nocherniegos nes zones onde la interferencia humana ye bien grande (y amás hai lluz artificial). Polo tanto tán más activos al anochecer qu'a plena lluz del día. Xeneralmente son cazadores solitarios. Si consigue más comida de la que puede comer nel momentu soterrar pa poder aportar a ella más tarde. Los foinos suelen ser territoriales, defendiendo un territoriu por pareyes namái pel hibiernu, y en solitariu pel branu. Los sos territorios pueden aportar a de 50 km², anque la media ye más amenorgada, unos 12 km² en hábitats onde la comida ye abondosa. Los foinos marquen los sos territorios con una glándula goliosa que tien xunto a la cola. La sustancia golioso que segrega esta glándula ta compuesta por tioles y tioacetatos, bien paecíos anque en menor cantidá que los producíos poles mofetes, esto da-y a los foinos un fedor característicu detectable polos humanos que s'atopen cerca (a 2 o 3 metros). Los foinos nun pueden proyeutar esta sustancia golioso a otros animales pa defendese como lo faen les mofetes.
Sarre
Antes de la Primer Guerra Mundial
Nun foi'l rei de Francia, sinón los exércitos de la Revolución francesa quien acabaron cola independencia de los estaos na rexón del Sarre. Dempués de 1792 conquistaron la rexón y fixeron d'ella parte de la República francesa. Sería la primer vegada que camudara de dependencia nos últimos doscientos años. Siguiríen-y otros siete cambios, productu de les disputes fronterices ente Francia y Alemaña. Producida la Revolución francesa, los exércitos europeos invadieron Francia. La contraofensiva francesa non solo espulsó a los invasores que pretendíen intervenir n'asuntos internos, sinón qu'amás los exércitos revolucionarios franceses cruciaron les fronteres y ocuparon los territorios axacentes, ente ellos el Sarre.
Mientres una tira nel oeste pertenecía al departamentu de Moselle, el centru en 1798 pasó a formar parte del departamentu de Sarre, y l'este foi parte del departamentu de Mont-Tonnerre. El segundu cambéu de dependencia producir en 1814, cuando'l Sarre volvió a Alemaña tres les Guerres Napoleóniques, dempués del Congresu de Viena. La mayor parte d'ella convirtióse en parte de la provincia del Rin prusiana. Otra parte nel este, que se correspuende colo que ye l'actual distritu de Saarpfalz, foi axudicada al reinu de Baviera. Una pequeña parte nel nordeste foi gobernada pol duque d'Oldemburgu.
Vulpes vulpes
Comportamientu
A lo ancho del so territoriu tien dellos xoriles, que puede escavar él mesmu o arrebatáu a otros animales como marmotes o melandros. El xoril principal, más grande, ye la que va usar pa pasar l'iviernu, dar a lluz y criar a los naciellos, los xoriles más pequeños tremaes pol restu del territoriu son usaes en casu d'emerxencia o p'almacenar comida
Sarre
Periodu d'enteguerres y SGM
thumb|left|Bandera del [[Territoriu de la Cuenca del Sarre.]]
En 1919 producióse'l quintu cambéu de dependencia del Sarre. Tres la derrota d'Alemaña na Primer Guerra Mundial, el territoriu pasó a ser alministráu pola Sociedá de Naciones. En 1920 el Saargebiet foi ocupáu pol Reinu Xuníu y Francia so les previsiones del Tratáu de Versalles. La zona ocupada incluyía porciones de la provincia del Rin prusiana y el Palatináu Renano bávaru. Na práutica, la rexón yera alministrada per Francia, que se dedicó a la esplotación económica del territoriu. En 1920 esto foi formalizáu por un mandatu de quince años de la Lliga de Naciones.
En 1933, un considerable númberu de comunistes y otros oponentes políticos al Nacionalsocialismu fuxeron al Sarre, pos yera la única parte d'Alemaña que quedaba fora de l'alministración nacional tres la Primer Guerra Mundial. Como resultancia, grupos anti-nazis movilizáronse por que'l Sarre siguiera so alministración francesa. Sicasí, cola mayor parte de la so población étnicamente alemana, tales puntos de vista yeren consideraos sospechosos o inclusive susceptibles de ser consideraos como traición, y polo tanto atoparon poco sofitu. thumb|upright=0.8|[[Alemaña (sellu)|Un sellu postal mientres la ocupación francesa del Sarre]]
Vulpes vulpes
Comportamientu
Los miembros d'un grupu familiar comunicar colos demás por aciu el llinguaxe corporal y emitiendo soníos. Tienen un espectru de vocalizaciones bastante ampliu, que pueden indicar alarma o llamase unos a otros. Tamién se comuniquen con otros individuos por aciu el golor, por eso marquen los alimentos y el territoriu con orina, amás de fieces y les sustances de la glándula goliosa.
Christopher Lloyd
Primeros años
La so madre, heredera de la fortuna de los Lapham, donó'l llar ancestral de la so familia, Waveny Park, al pueblu de New Canaan.
Vulpes vulpes
Reproducción
thumb|left|Foina col so cachorru. Los foinos practiquen la monogamia, anque non siempres, yá que esisten pruebes de comportamientos polígamos (tantu polixinia como poliandria), ente los que se cunten salíes del machu a otros territorios mientres la dómina de cría buscando otros posibles acoplamientos y territorios de machos que s'asolapen colos de dos o más femes coles que s'aparien. Créese qu'esta flexibilidá del comportamientos reproductor ye una adautación a la disponibilidad d'espaciu y recursos alimenticios de los territorios. thumb|Zorrezno nun monte de [[Normandía.]] La dómina de cría de los foinos varia a lo llargo de la so amplia zona de distribución. Los foinos de les poblaciones meridionales críen ente avientu y xineru, les poblaciones de zones entemedies críen de xineru a febreru y les poblaciones del norte retrasar al periodu ente febreru y abril. Les femes namái tienen un periodu de celu que dura de 1 a 6 díes. Anque la fema apariar con más d'un machu (que pue que engarren ente ellos pol derechu d'aportar a la fema) namái se va empareyar con unu d'ellos al añu. La xestación dura de 52 a 53 díes. Les pareyes monógames formaes mientres l'iviernu cooperaren pa criar una camada de 4 a 6 cachorros (llamaos zorreznos) cada añu, siendo la media 5 y la camada más grande rexistrada de 13. Los zorreznos nacen dafechu cubiertos de borra, nun abrir los güeyos hasta los 8-14 díes, y a les 4 ó 5 selmanes salen d'el cubil. Con 8 selmanes yá pesen más d'un quilu y presenten un pálidu color crema. El treslleche tien llugar escontra la novena selmana (los zorreznos yá pesen 2-2,5 kg). A les 7 ó 10 selmanes abandonen por completu la lluriga. Con cinco meses pesen más de 3 kg y algamen el maduror sexual a los 9 ó 10 meses, pudiendo reproducise na temporada de cría siguiente a la so nacencia. Los foinos en cautividá pueden vivir hasta los dolce año pero na naturaleza nun suelen devasar los trés.
Foinos y humanos
thumb|150px|Escultura d'un espíritu foín, [[kitsune, nun templu de Xapón.]] Los foinos siempres tuvieron una imaxe ambivalente ente los humanos: per un sitiu yera consideráu una alimaña que predaba sobre les pites y les especies de caza menor, por otru foi almiráu pola so guapura y protagonizó innumberables rellatos representando a la intelixencia y la audacia. Amás la so piel foi tradicionalmente bien apreciada pola so suavidá en peletería.
En tiempos más recién, ser vector de delles enfermedaes como la rabia nun contribuyó a ameyorar la so imaxe. Sicasí sí lo foi la so apaición en numberosos documentales de naturaleza amosando la so bioloxía y espublizando la conocencia de la so contribución a l'agricultura al amenorgar les poblaciones de royedores qu'acesmen les colleches. Prueba d'esta meyora na so prensa ente les persones ye la prohibición de la tradicional caza del foín nel Reinu Xuníu, n'Escocia en 2002 y n'Inglaterra y Gales en 2004. Anque l'únicu llugar del mundu onde ye consideráu una especie protexida ye Ḥong Kong.
Na cultura
thumb|left|150px|Ilustración de la fábula d'[[Esopo La rapiega y les uves.]] Los foinos apaecen nel folclor, mitoloxía y lliteratura de munches cultures d'Europa, Asia y Norteamérica. Xeneralmente son amosaos como personaxes astutos y empabadores que traten de tentar y engañar a los demás nel so favor. thumb|150px|El foín Reynard nun llibru infantil de 1869.
Na tradición fabulística europea los foinos son protagonistes dende l'antigüedá, como nes fábules d'Esopo, y siguida por fabulistes posteriores como La Fontaine o Samaniego. Nes fábules el foín casi siempres destaca pola so intelixencia y astucia, desempeñando papeles que van dende'l villanu (como en La rapiega nel gallineru), el pícaru embullador (El cuervu y la rapiega), l'estafador que recibe'l so merecíu (La rapiega y la cigüeña), l'intelixente que vence a los fuertes y hasta el sabiu observador de los acontecimientos (La rapiega y el bustu). Esta mesma imaxe ye la que s'amuesa nos cuentos tradicionales y rellatos europeos como por casu los de Reynard o en Pinocho. Según dellos historiadores dende la Edá Media hasta la Revolución francesa el foín simbolizó nos rellatos les estratexes de sobrevivencia de los llabradores. El campesinado almiraba l'astucia y l'intelixencia, y considerar la meyor estratexa pa sobrollevar el poder de l'aristocracia, la Ilesia y l'Estáu, al igual que sabíen que'l pequeñu foín iguar pa sacar partíu de los gallineros ocultu na escuridá. thumb|left|150px|Foín de nueve coles, del llibru [[Shan Hai Jing de la dinastía Qing.]] Nel folclor y mitoloxía xaponesa esiste la figura del kitsune (狐), unos espíritos del monte con forma de foín, que la so función clásica ye la de protexer los montes y les aldegues. Al igual que na tradición europea estos foinos son seres intelixentes qu'amás tienen habilidaes máxicu, que s'amonten cola edá y l'alquisición de conocencies, faciéndose patente pol aumentu del númberu de coles, siendo'l más poderosu un kitsune de nueve coles. Los kitsunes tán estrechamente acomuñaos al dios shinto, Inari, dios de la fertilidá y l'agricultura, siendo los sos mensaxeros y sirvientes. Ente los sos poderes más sobresalientes atopa la capacidá d'adoptar la forma humana, concretamente de muyer nueva. Nos cuentos tradicionales el kitsune aprovecha la so capacidá de metamorfosis pa faer travesuras y gastar chancies a les persones, n'otres ocasiones, l'animal metamorfosiáu desempeña funciones de fiel guardián, amiga, amiga o esposa. A los kitsumes fáense-yos ufriendes como si fuera una deidá. L'orixe históricu d'esti papel central del foín nel folclor xaponés ta na so convivencia harmónica col ser humanu nel Antiguu Xapón por ser consideráu un benefactor de l'agricultura al cazar royedores, de lo que se derivó nun creciente respetu escontra él y surdiendo lleendes atribuyéndo-y poderes. El Kitsune xaponés tien figures asemeyaes en cultures vecines como'l huli jing de China y el kumiho de Corea.
Comerciu de pieles
thumb|Pieles de foín de distintos colores. El foín común foi apreciáu na industria pellitero dende antiguu. Los nativos de Nueva Inglaterra consideraben que la piel d'un foín plateado valía lo mesmo que 40 pieles de castor. Cuando un xefe indiu aceptaba que-y regalaren una piel de foín plateado considerábase un actu de reconciliación. La variedá de color más apreciada ye la de foín plateado. Los foinos plateados criar en cautividá pa ser comercializaes les sos pieles per primer vegada na isla del Príncipe Eduardo, Canadá, en 1878. Anguaño los foinos comunes son los animales que más comúnmente se críen nes granxes pelliteres, xunto a los visones americanos. Les sos pieles utilizar pa realizar tou tipu de prendes o partes de prendes, destacando les estoles, pescuezos, manguitos, gorros, chaquetes y abrigos.
Christopher Lloyd
Carrera como actor
Lloyd empezó a actuar con 14 años como aprendiz mientres un branu. Tomó clases en Nueva York con 19 años, dalgunes nel Neighborhood Playhouse xunto a Sanford Meisner. Apaeció en dellos musicales de Broadway, incluyendo Happy End, A Midsummer Night's Dream, Red, White and Maddox, Kaspar, The Harlot and the Hunted, The Seagull, Total Eclís, Macbeth, In the Boom Boom Room, Cracks, Professional Resident Company, What Every Woman Knows, And They Put Handcuffs on the Flowers, The Father, King Lear y Power Failure.
Vulpes vulpes
Depredador domésticu
Anque les aves de corrolada son les sos preses doméstiques más frecuentes, de xemes en cuando tamién pueden atacar a les críes del ganáu como pequeños corderos y cabritinos. En circunstancies bien escepcionales pueden atacar a dalguna oveya subadulta o adulta o a dalgún tenral naciellu. Los foinos xeneralmente van matar a los corderos mordiéndolos repetidamente nel pescuezu y el llombu, señal de que los atacaron cuando taben baltaos. Les resultancies del ataque del foín nos animales de corrolada estremar del de los llobos o perros nel fechu en que raramente causaren quebres nos güesos de les sos preses al alimentase d'elles. Los foinos tamién destacar por llevar se los pequeños cadabres enteros a los sos xoriles p'alimentar ellí a los sos cachorros y ellos mesmos polo que les aves o corderos van sumir ensin dexar rastru. Estudios científicos realizaos en Reinu Xuníu amosaron que de les muertes de corderos vidables namái ente'l 0,5 % y 3 % deber a los foinos, lo qu'amuesa'l so pequeñu impautu en comparanza con otres causes de mortalidá como la esposición a los elementos meteorolóxicos, les enfermedaes o la inanición.
Christopher Lloyd
Carrera como actor
El primer papel importante de Lloyd nes películes foi'l d'un paciente psiquiátricu en One Flew Over the Cuckoo's Nest. Sicasí, pue ser más recordáu polos sos papeles como Reverendu Jim Ignatowski, l'ex-hippie taxista en Taxi, y el excéntrico inventor "Doc" Emmett Brown en Back to the Future. Tamién desempeñó papeles notables como'l comandante Kruge Klingon en Star Trek III: The Search for Spock, el profesor Dimple nun episodiu de Road to Avonlea, o al tíu Lucas en The Addams Family.
Vulpes vulpes
Foinos introducíos n'Australia
thumb|Foín nel Parque Nacional de la [[Península de Mornington.]] Los foinos introducíos n'Australia suponen un grave problema de caltenimientu de les especies autóctones. Según el gobiernu australianu'l foín común foi introducíu n'Australia pa poder ser usáu como especie cinexética en 1855. Dende entós estendióse ensin control y considérase el responsable del cayente de delles especies d'animales nativos del continente australianu que tán n'estáu críticu d'estinción. Por ello ta incluyíu na llista 100 de les especies exótiques invasores más dañibles del mundu de la Xunión Internacional pal Caltenimientu de la Natura. Les autoridaes australianes intentó erradicarlos. Nun programa conocíu como Western Shield (escudu occidental), el gobiernu d'Australia Occidental realiza batíes aérees y terrestres d'unos 35,000 km² (8.75 million acres) pa controlar a los foinos y los gatos amontesaos. El departamentu de caltenimientu d'Australia Occidental estima que los depredadores introducíos nel continente son los responsables de la estinción de diez especies natives nel estáu, y el programa Western Shield intenta caltener a otres 16.
N'Australia los foinos son controlaos con trampes con cebu o se-yos dispara cola ayuda de lluces na escuridá yá que los sos güeyos rellucen na escuridá, al reflexase la lluz na so Tapetum lucidum. Tamién se reparó un amenorgamientu de les poblaciones de foinos nes zones onde se reintrodució a los dingos, lo qu'anició qu'aumentaren les poblaciones de fauna nativa.
Christopher Lloyd
Carrera como actor
Apaeció nun xuegu pa PC de 1996, llamáu Toonstruck, nel cual actuó de protagonista tresportáu nun mundu de dibuxos animaos, y tamién foi un personaxe regular nel sitcom de Pamela Anderson, Stacked. Lloyd fixo numberosos papeles en programes de TV mientres la so carrera. Por casu, un episodiu de Malcolm in the middle, onde interpreta al excéntrico güelu paternal de Malcolm. Tamién interpretó al Constitucionalista Lawrence Lessig (el cual na vida real ye ventitrés años más nueva que Lloyd) nun episodiu de la sesta temporada de The West Wing.
Sarre
Periodu d'enteguerres y SGM
Cuando terminó'l plazu de quince años orixinal, celebróse un plebiscitu nel territoriu'l 13 de xineru de 1935: el 90.8% de los que votaron favorecieron la vuelta a Alemaña. Asina se produció'l sestu cambéu de dependencia en doscientos años. El Sarre ye devueltu a Alemaña (dempués de 15 años alministración francesa por fideicomiso de la Sociedá de Naciones).
Christopher Lloyd
Carrera como actor
Munchos de los sos papeles paecen empobinase escontra la revelación risible, según hiperactivo colos calteres del Reverendu Jim o del Dr. Emmett Brown, o como conservadores tirantes por casu en The Dream Team and Mr. Mom. Lloyd demostró calter considerable como actor dramáticu, en películes tales como Things to Do in Denver When You're Dead, como un personaxe malatu y atélite.
Lloyd foi “Chevalier knighted de l'Ordre du Corbeau” (lliteralmente “caballeru de la orde del cuervu”) en Bélxica nel BIFFF (Festival internacional de Bruxeles de les películes fantástiques) el 12 d'abril de 2007. Apaeció en persona, respondió a les entrugues de l'audiencia y robló artículos escoyíos.
Nel añu 2010, Lloyd emprestóse como actor de voz nel videoxuegu de Telltale Games Back to the Future: The Game, onde de nuevu encargar d'interpretar al Dr. Emmett Brown.
Vida privada
thumb|left|Lloyd n'[[ochobre de 2011.]] Lloyd raramente apaez en públicu o ye entrevistáu. Dalgunos de los sos meyores amigos, coestrelles y siguidores que lu han conocíu describir como un home bien cobarde y tranquil. Tuvo casáu cuatro veces pero nunca tuvo fíos. Anguaño ta divorciáu. El so sobrín, Sam Lloyd, ye conocíu por interpretar a Ted Buckland, l'abogáu na serie Scrubs. En payares de 2008, la so casa de Montecito, California, foi destruyida nel quema de Montecito Tea.
Nel añu 2009, nuna entrevista mientres la proyeición de la triloxía de Back to the Future en Hollywood, preguntáron-y a Lloyd cuál de les películes de Back to the Future yera la so favorita. Respondió: "la tercera, porque ye un western y soi fanáticu d'esi xéneru, y segundu, porque tien una hestoria d'amor. Siempres quixera tar nuna hestoria d'amor y nesta tuvi la posibilidá de tar metanes una". Cuasi un añu dempués, asistió al Tampa Theatre nuna proyeición de Back to the Future, onde volvió ser entrevistáu.En mayu de 2014 participó como convidáu especial na Comic Con Chile roblando autógrafos y fotografiándose colos sos fans. Nel mesmu viaxe realcontróse y fotografió col Delorean utilizáu pa grabar la saga Back To The Future, vehículu que ta n'exhibición nun muséu priváu de Santiago de Chile
Sarre
Periodu d'enteguerres y SGM
Tres el referendu, Josef Bürckel foi nomáu'l 1º de marzu de 1935 como'l comisionado del Reich alemán pa la reintegración (Reichskommissar für die Rückgliederung des Saarlandes). Cuando se consideró terminada la reincorporación, camudóse'l so títulu (dempués del 17 de xunu de 1936) pol de Reichskommissar für das Saarland. En setiembre de 1939, en respuesta a la invasión de Polonia per Alemaña, fuercies franceses invadieron el Sarre nuna tibia ofensiva, ocupando dellos pueblos y atopando poca resistencia, antes de retirase. Fízose otru cambéu dempués del 8 d'abril de 1940 a Reichskommissar für die Saarpfalz; finalmente, dempués del 11 de marzu de 1941, foi Reichsstatthalter na "Westmark" (nuevu nome de la rexón, que significaba "Marca o frontera occidental"). Josef Bürckel morrió'l 28 de setiembre de 1944 y asocedió-y Willi Stöhr, que siguió nel cargu hasta que la rexón foi ocupada pola meyora de fuercies estauxunidenses en marzu de 1945.
El séptimu y últimu cambéu de dependencia del Sarre producir en 1945. Tres la Segunda Guerra Mundial y la invasión de Francia polos exércitos alemanes, los franceses ocuparon nuevamente'l territoriu (por mandatu de les Naciones Xuníes).
Historia posterior a la Segunda Guerra Mundial
thumb|left|Bandera del [[Protectoráu del Sarre.]]
Dempués de la Segunda Guerra Mundial, el Sarre pasó por ocupación y alministración francesa de nuevu, como'l Protectoráu del Sarre.
Nel so discursu "Reafirmación de la política sobre Alemaña", realizáu nel 6 de setiembre de 1946, el Secretariu d'Estáu de los Estaos Xuníos James F. Byrnes afirmó que'l motivu estauxunidense de dixebrar al Sarre d'Alemaña: "Los Estaos Xuníos nun sienten que pueda negase a Francia, que foi invadida tres veces per Alemaña en 70 años, la so pretensión al territoriu del Sarre". (Ver tamién plan Morgenthau pa los propósitos de los EE. XX. y el Reinu Xuníu en rellación col Sarre.)
De 1945 a 1951, siguióse una política de desarme industrial n'Alemaña polos Aliaos (vease los planes industriales p'Alemaña). Como parte d'esta política, punxéronse llendes nos niveles de producción, y les industries del Sarre fueron desmantelaes, como nel Ruhr, anque principalmente nel periodu anterior a la so separación (vease tamién la carta de 1949 del ministru d'asuntos esteriores británicu Ernest Bevin al so homólogu francés Robert Schuman, apurando que se reconsiderara la política d'esmantelamientu).
En 1948, el gobiernu francés estableció la universidá del Sarre so los auspicios de la universidá de Nancy. Ye la principal universidá nel Bundesland, siendo la otra la HTW.
El protectoráu del Sarre foi dirixíu por un gobernador militar dende'l 30 d'agostu de 1945: Gilbert Yves Édmond Grandval (n. 1904 - m. 1981), que permaneció, el 1 de xineru de 1948, como Alto Comisionado, y de xineru de 1952 a xunu de 1955 como'l primeru de los dos embaxadores franceses, siendo'l so socesor Eric de Carbonnel (n. 1910 - m. 1965) hasta 1956.