cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Galaxa espiral M74
Información xeneral
M74 alcuéntrase a una distancia d'alredor d'ente 23 y 30 millones d'años lluz de la Vía Lláctea, según el métodu emplegáu pa calcular la so distancia. Ye una galaxa de tipu tardíu daqué menos brillosu y lluminosa que la nuesa galaxa a la distancia menor dada; esguilando los datos daos a la distancia cimera, la so lluminosidá y tamañu son comparables a los de la Vía Lláctea.
Cómo munches galaxes del so tipu, ye bien rica en gas y n'estrelles nueves, cómo amuesa'l gran númberu de nebuloses d'emisión y cúmulos d'estrelles qu'apaecen na fotografía tomada pol Telescopiu Espacial Hubble-, pensándose que tuvo formando estrelles a gran ritmu nos postreros 500 millones d'años, pero que la formación estelar foi menguando más rápido nes rexones internes de la galaxa que nes esteriores
Al igual qu'asocede tamién en bastantes galaxes aisllaes y riques en gas, l'hidróxenu neutro d'ésta ocupa muncho más espaciu que les estrelles visibles, envalorándose qu'ésti ocupa una área de siquier 10 minutos d'arcu y constitúi una bona parte de la masa esistente más allá del discu visible. Amás, M74 contién tamién un discu d'hidróxenu neutru esterior con un radiu tres veces cimeru al ópticu ya inclináu 15 graos d'orixe desconocíu
Supernovas
Dos supernoves fueron identificaes en M74: SN 2002ap and SN 2003gd.
SN 2002ap atraxo una considerable atención yá que ye unu de los pocos tipos de supernoves Ic (o hipernova) reparaes dientro de 10 Mpc nos últimos años. Esta supernova usóse pa probar les teoríes esistentes sobre los oríxenes de similares Supernovas Ic alloñaes y les teoríes sobre la conexón ente supernoves y les erupciones de rayu gamma.
SN 2003gd ye una supernova Tipu II-P. Esti tipu de supernoves tienen una lluminosidá carauterística, polo que pueden ser usaes pa midir distancies con precisión. La distancia midida a M74 usando la SN 2003gd ye de 9.6 ± 2.8 Mpc, o 31 ± 9 millones d'años lluz. Pa comparar, les distancies midíes usando'l rellumu de les superxigantes son de 7.7 ± 1.7 Mpc y 9.6 ± 2.2 Mpc. Ben Y. K. Sugerman atopó un ecu de lluz - una reflexón de lluz d'una esplosión d'una supernova qu'apaez dempués de dicha esplosión - associada con SN 2003gd. Esta ye una de les poques supernoves nes cualos atopóse dicha reflexón. Ello ye que esta reflexón paez ser del polvu "nuna nube de polvu estendida cómo una fueya asitiada ante la supernova", y esta pue ser usada pa determinar la composición interestelar del polvu.
Información del grupu de galaxes
M74 ye la galaxa más brillosa del grupu M74, un grupu de 5-7 galaxes qu'inclúi la peculiar galaxa espiral NGC 660 y unes poques galaxes irregulares. Anque fueron aplicaos distintes formes d'identificación bastante eficaces, el númberu exautu de miembros ye entá desconocíu. Xeneralmente, en dichu grupu suelen incluyise les galaxes:
M74, NGC 3,NGC 520A, NGC 520B, NGC 660, NGC 7521, NGC 7537, NGC 7840, UGC 1176, UGC 1195 y UGC 1200.
Na redoma de la galaxa, pueden atopase galaxes nanes, bien tenues igualmente (magnitú 19-20), hai tantes, que realmente resulta difícil decidir cuántos oxetos hai nel grupu M74 polo que namái se ponen les más brilloses, conocíes, localizables y observables.
Blue Flame
El vehículu punxo los recórds de velocidá de la FIA en 622,407 milles per hora (1001,667 km/h) pa la milla, y en 630,388 milles per hora (1014,511 km/h) pal quilómetru.
Diseñu y construcción
El Blue Flame foi construyíu en Milwaukee, Wisconsin por Reaction Dynamics, una compañía formada por Pete Farnsworth, Ray Dausman y Dick Keller, quien desenvolviera'l primera dragster propulsado por un cohete de peróxidu d'hidróxenu (el X-1, pilotáu por Chuck Xuba).
El Blue Flame utilizó una combinación de peróxidu d'hidróxenu d'alta concentración y gas natural llicuao (GNL), presurizáu con gas heliu. El proyeutu foi patrocináu pola American Gas Association, cola asistencia téunica del Institutu de Teunoloxía Gasista de Des Plaines.
left|thumb|300x300px|El Blue Flame exhibíu nel [[Muséu de la Automoción y la Teunoloxía de Sinsheim, Alemaña]]
Reaction Dynamics foi formada en 1965 y empezó como "DFK Enterprises", por Dausman, Farnsworth y Keller. Naquel tiempu Keller trabayaba a tiempu parcial como ayudante d'investigación de teunoloxía gasista nel Institutu d'Illinois de Teunoloxía, una dependencia de la Asociación Gasista Americana. Farnsworth yera corredor de dragsters.
El motor del Blue Flame foi diseñáu por Reaction Dynamics y dalgunos de los componentes fueron fabricaos por Galaxy Manufacturing de Tonawanda, Nueva York, fundada en 1966 por Donald J. Magro y Gerald Muhs, dedicada principalmente a los campos de los sistemes de control del fluxu, los sistemes de cavitación venturi, y la maquinaria de precisión.
El motor del Blue Flame ye de propelente líquidu, refrigeración rexenerativa y emburrie variable. Puede trabayar tantu con un solu propelente como col amiestu de dos. Tamién dexa l'usu del gas natural como líquidu, como gas o como dambos al empar, con una combustión de dos etapes inicial. Una vegada establecíu'l fluxu oxidante, entós el gas natural llicuao introducir nun intercambiador de calor, onde se vaporiza y xube rápido a la temperatura de combustión. El gas ye entós inyectáu a la cámara de combustión col osíxenu proporcionao pol peróxidu d'hidróxenu. Produzse un frente de llapada estable y el gas llicuao restante ye inyectáu pa llevar el motor a la so plena potencia.
El diseñu nominal del motor dexaba un intervalu de 20 segundos a plenu emburrie (22.500 llibres; 100.000 N) xenerando l'equivalente a 58.000 caballos (43.000 quilovatios). Keller declaró que Goodyear, el fabricante de los neumáticos, acutó por motivos de seguridá la so velocidá máxima a 700 milles per hora (1126,541 km/h).
Reaction Dynamics darréu modificó'l fluxu de gas natural llicuao introduciendo'l sistema d'inyección de dos etapes, potenciando'l motor al so máximu rendimientu. L'emburrie real utilizáu mientres les carreres de récor tuvo ente 13.000 llibres (5.900 kilogramos, equivalente a 35.000 caballos o 26.000 quilovatios) y 15.000 llibres (unos 6.800 kilogramos).
Según Keller, los puntos de cronometraxe del quilómetru taben dientro de los de la milla. Les carreres de récor del Blue Flame implicaron acelerar de cutio hasta'l centru de la milla, utilizando l'impulsu adquiríu pa cubrir la media milla restante. La velocidá punta, d'aproximao 650 milles per hora (1046,074 km/h), llograr naquel puntu y entós el vehículu deceleraba na otra metá del percorríu. El quilómetru cronometráu asitiar escontra'l final de la milla, llográndose una velocidá 8 milles per hora (12,875 km/h) más alta.
El fuselaxe del Blue Flame ye una estructura semi-monocasco d'aluminiu, con un armazón tubular soldáu na seición de la ñariz, y revistíu de paneles tamién d'aluminiu. El vehículu mide 11,394 m de llargu; 2,477 m d'altu hasta enriba de l'aleta de cola; 2,34 m d'anchu; y la distancia ente exes ye de 7,8 m. Tien un pesu en vacíu de 1800 kilogramos y de aproximadamadamente 3000 kilogramos a plena carga.
La compañía Goodyear diseñó unos neumáticos del tipu 8:00-25 pal vehículu, con un diámetru esterior de 880 mm y la superficie de la banda de rodadura llisa. P'ayudar a torgar los efeutos del calor xeneráu, diben enchíos con gas nitróxenu a 24 chigres de presión.
Récor de velocidá en tierra
El 23 d'ochobre de 1970, Gary Gabelich condució'l Blue Flame en Bonneville, estableciendo un nuevu récor de velocidá en 622.407 milles per hora (1,001.667 km/h) pa la milla, y de 630.388 milles per hora (1,014.511 km/h) pal quilómetru. Según les regles que regulen los récores de velocidá en tierra, una marca ye reconocida solo dempués de realizar dos carreres en sentíu opuestu al traviés del quilómetru y/o de la milla cronometraos; y dambes carreres tienen que realizase nel plazu máximu d'una hora.
Récores posteriores d'otros vehículos
El récor de velocidá en tierra establecíu pol Blue Flame foi batíu'l 4 d'ochobre de 1983 por Richard Noble conduciendo'l so vehículu a reacción, el Thrust2. Esto asitió'l rexistru de la milla en 633,468 milles per hora (1019,468 km/h). El récor del quilómetru de 630,388 milles per hora (1014,511 km/h) permaneció hasta que'l Thrust SSC rompió la barrera del soníu en 1997, alzándolo a 760,343 milles per hora (1223,653 km/h).
Historia posterior del vehículu
El Blue Flame permanez n'esposición permanente nel Muséu de la Automoción y la Teunoloxía de Sinsheim n'Alemaña.
Gevresin
Gevresin ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Midnight in Paris
Midnight in Paris ye una comedia cinematográfica d'Estaos Xuníos de 2011 ganadora del Óscar al meyor guión orixinal, escrita y empobinada por Woody Allen, que se presentó na apertura del Festival de Cannes de 2011. La película foi la más taquillera de Allen nos Estaos Xuníos.
Sinopsis
La historia desenvolver en París, y cunta les vicisitúes d'una familia en viaxe de trabayu lo mesmo que de la pareya protagonista, Gil Escolgar (Owen Wilson), un esitosu pero desilusionáu guionista de Hollywood y la so prometida, Inez (Rachel McAdams), que s'atopen de vacaciones. Les distintes esperiencies vivíes na ciudá por esti grupu de persones van dar un xiru a les sos vides.
De manera similar a The Stonecutter, un antiguu cuentu de fades xaponés, la historia puede considerase un exemplu de bucle estrañu, esto ye, de recursividad (vease Douglas Hofstadter).
Eliza Amy Hodgson
Eliza Amy Hodgson foi una botánica, taxónoma, y brióloga neocelandesa.
Autodidacta, publicó'l so primer artículu científicu a la edá de 42 años.
Epónimos
Numberoses especies llucida, y lucidum nomar nel so honor.
Plutoniu
El plutoniu ye un elementu transuránico radiactivu col símbolu químicu Pu y el númberu atómicu 94. Ye un metal actínido con apariencia gris plateada que s'escurez cuando ye espuestu al aire, formando una capa opaca cuando s'aferruña. L'elementu de normal exhibe seis estados alotrópicos y cuatro d'oxidación. Reacciona col carbonu, los halóxenos, nitróxenu y siliciu. Cuando s'espón al aire húmedo forma óxidos y hidruros qu'espanden hasta un 70% el so volume, que de la mesma, esprender en forma de polvu que puede engafar de forma bonal. Tamién ye un elementu radiactivu y puede atropase nos güesos. Estes propiedaes faen que manipoliar plutoniu sía peligrosu.
El plutoniu ye'l elementu primordial más pesáu en virtú a la so isótopu más estable, el plutoniu-244, con una semi vida averada de 80 millones d'años ye tiempu abondu por que el elementu alcuéntrase en pequeñes cantidaes na naturaleza. El plutoniu ye principalmente un subproductu de la fisión nuclear nos reactores, onde dalgunos de los neutrones lliberaos pol procesu de fisión converten nucleos d'uraniu-238 en plutoniu.
Unu de los isótopos del plutoniu utilizaos ye'l plutoniu-239, que tien una semi vida de 24.100 años. El plutoniu-239, xunto col plutoniu-241 son elementos fisibles, esto quier dicir que'l nucleu de los sos átomos puede estremase cuando ye bombardeado con neutrones térmicos, lliberando enerxía, radiación gamma y más neutrones. Esos neutrones pueden caltener una reacción nuclear en cadena, dando llugar a aplicaciones n'armes y reactores nucleares.
El plutoniu foi sintetizáu per primer vegada en 1940 por un equipu empobináu por Glenn T. Seaborg y Edwin McMillan nel llaboratoriu de la Universidá de California, Berkeley bombardeando uraniu-238 con deuteriu. Darréu atopáronse traces de plutoniu na naturaleza. La producción de plutoniu en cantidaes útiles per primer vegada foi una parte importante del Proyeutu Manhattan mientres la Segunda Guerra Mundial, que desenvolvió les primeres bombes atómiques. La primera prueba nuclear ("Trinity", en xunetu de 1945), y la segunda bomba atómica usada pa destruyir una ciudá ("Fat Man" en Nagasaki, Xapón n'agostu de 1945) teníen nucleos de plutoniu-239. Mientres y dempués de la guerra, realizáronse esperimentos con humanos ensin consentimientu informáu qu'estudiaben la radiación del plutoniu y tuvieron llugar varios accidentes críticos, dalgunos d'ellos letales. La eliminación de los residuos de plutoniu de les centrales nucleares y l'esmantelamientu de les armes nucleares construyíes mientres la Guerra Fría son esmoliciones sobre la proliferación nuclear y el mediu ambiente. Otres fontes de plutoniu nel mediu ambiente son consecuencia de les numberoses pruebes nucleares na superficie (agora prohibíes).
Descubrimientu
thumb|[[Glenn T. Seaborg y el so equipu fueron los primeres en producir plutoniu.]] Enrico Fermi y un equipu de científicos de la Universidá de Roma informaron qu'afayaren l'elementu 94 en 1934. Fermi llamo al nuevu elementu hesperio y mentar nel so discursu del Nobel en 1938. La muestra yera en realidá un amiestu de bariu, kriptón y otros elementos, pero esto nun se conocía nesi momentu porque la fisión nuclear inda nun s'había descubiertu.
El plutoniu (específicamente, plutoniu-238) foi producíu y aislláu per primer vegada'l 14 d'avientu de 1940 y foi identificáu químicamente el 23 de febreru de 1941 pol Dr. Glenn T. Seaborg, Edwin M. McMillan, J. W. Kennedy y A. C. Wahl bombardeando uraniu con deuteriu nel ciclotrón de 150 cm de diámetru de la Universidá de California, Berkeley. Nel esperimentu de 1940, producióse neptuniu-238 nel bombardéu pero se desintegró por emisión beta con una semi vida curtia d'unos dos díes, qu'indicaba la formación del elementu 94.
Un documentu científicu que documentaba el descubrimientu foi preparáu pol equipu y unviáu a la revista Physical Review en marzu de 1941. El documentu foi retiráu enantes de la publicación por cuenta de qu'afayaron qu'un isótopu d'esti nuevu elementu (plutoniu-239) podría esperimentar la fisión nuclear de forma que podría ser útil pa la bomba atómica. La publicación foi retrasada hasta un añu dempués del fin de la Segunda Guerra Mundial por cuenta de les esmoliciones sobre la seguridá.
Edwin McMillan nomara apocayá'l primer elementu transuránico debíu al planeta Neptunu y suxurió que l'elementu 94, siendo'l siguiente elementu de la serie, fora nomáu como'l que nesi momentu yera'l siguiente planeta, Plutón. Seaborg orixinalmente consideró'l nome "plutio", pero dempués pensó que nun sonaba tan bien como "plutoniu". Él escoyó les lletres "Pu" como una chancia, que foi aprobada ensin previu avisu na tabla periódica. Otros nomes alternativos consideraos por Seaborg y otros fueron "ultimio" o "extremio" por cuenta de la creencia errónea de qu'atoparen l'últimu elementu posible na tabla periódica.
Primeres investigaciones
Dempués d'unos pocos meses d'estudiu inicial atopóse que la química básica del plutoniu yera paecida a la del uraniu. Les primeres investigaciones siguieron nel Llaboratoriu Metalúrxicu de la Universidá de Chicago. El 18 d'agostu de 1942, una cantidá bien pequeña foi aisllada y midida per primer vegada. Fueron producíos unos 50 mg de plutoniu-239 xunto con uraniu y productos de la fisión y solo aisllóse 1 mg aproximao. Esti procedimientu dexó a los químicos determinar la masa atómico del nuevu elementu.
En payares de 1943 dalgunos trifluoruros de plutoniu fueron amenorgaos pa crear la primer amuesa de plutoniu metálicu: unos pocos microgramos de perlles metáliques. Producióse abondu plutoniu por que fuera el primer elementu sintéticu visible a güeyu.
Les propiedaes nucleares del plutoniu-239 tamién fueron estudiaes; los investigadores atoparon que, cuando un átomu ye cutíu por un neutrón, ruémpese (fisión), lliberando más neutrones y enerxía. Esos neutrones pueden cutir otros átomos de plutoniu-239 y asina socesivamente nuna rápida reacción nuclear en cadena. Esto puede aniciar una esplosión abondo grande como pa destruyir una ciudá si concéntrase abondu plutoniu-239 p'algamar la masa crítico.
Producción nel Proyeutu Manhattan
Mientres la Segunda Guerra Mundial, el Gobiernu federal de los Estaos Xuníos creó'l Proyeutu Manhattan, que foi l'encargáu de desenvolver la bomba atómica. Los trés principales sitios d'investigación y producción del proyeutu fueron: la instalación de producción de plutoniu no qu'agora ye Hanford Site, les instalaciones d'arriquecimientu d'uraniu en Oak Ridge, Tennessee y el llaboratoriu d'investigación y diseñu d'armes, agora conocíu como Llaboratoriu Nacional de Los Álamos
left|thumb|El [[reactor B de Hanford en construcción. El primer reactor productor de plutoniu.]]
El 5 d'abril de 1944, Emilio Segrè, en Los Alamos, recibió la primer amuesa de plutoniu producíu por reactor de Oak Ridge.
Bombes atómiques Trinity y Fat Man
La primer prueba d'una bomba atómica, denomada Trinity y españada el 16 de xunetu de 1945 cerca de Alamogordo, Nuevu Mexico, contenía plutoniu como'l so material de fisión. Nel diseñu de la implosión del dispositivu usóse lentes esplosivos convencionales pa estruyir una esfera de plutoniu nuna masa supercrítica, que yera bombardeado simultáneamente con neutrones dende'l «Urchin», un iniciador fechu de poloniu y beriliu. En xunto, estos aseguraron una reacción en cadena y una esplosión. L'arma na so totalidá pesaba más de 4 tonelaes, a pesar de que namái fueren utilizaos 6,2 kilogramos de plutoniu nel so nucleu. Aproximao'l 20% del plutoniu utilizáu na arma Trinity someter a fisión, lo que resultó nuna esplosión con una enerxía equivalente a aproximao 20 000 tonelaes de TNT.
Un diseñu idénticu foi utilizáu na bomba atómica «Fat Man», llanzada sobre Nagasaki, Xapón, el 9 d'agostu de 1945, matando a 70 000 persones y mancando a otres 100 000. La bomba «Little Boy» llanzada sobre Hiroshima tres díes enantes, usó uraniu-235 y non plutoniu. Foi fecha pública la esistencia del plutoniu solamente depués del anunciu de les primeres bombes atómiques.
Esperimentación médica
Mientres y dempués del final de la Segunda Guerra Mundial, los científicos que trabayaben nel Proyeutu Manhattan y n'otros proyeutos d'investigación d'armes nucleares, llevaron a cabo estudio de los efeutos del plutoniu n'animales de llaboratoriu y en seres humanos. Los estudios n'animales revelaron qu'unos pocos miligramos de plutoniu per kilogramu de texíu representen una dosis letal.
Nel casu de los seres humanos, dichos esperimentos implicaben inyectar soluciones que conteníen (polo xeneral) cinco microgramos de plutoniu en pacientes hospitalarios que se creía que sufríen d'una enfermedá terminal, o que tuvieren una esperanza de vida menor a diez años yá sía por cuenta de la avanzada edá o pola condición d'una enfermedá crónica. Esta cantidá foi amenorgada a un microgramu en xunetu de 1945 dempués de que nos estudios n'animales constatárase que la forma na que'l plutoniu distribuyir nos güesos yera más peligrosa que la del radiu. Munchos d'estos esperimentos dieron como resultancia fuertes mutaciones. La mayoría de los suxetos de prueba —d'alcuerdu a lo dicho por Eileen Welsome— yeren probes, impotentes y enfermos.
Propiedaes físiques
El plutoniu tien pesu molecular de 244 correspondiente al isótopu más estable. El so puntu de fusión ye de 640 °C, el so puntu de ebullición ye de 3228 °C. La so densidá ye de 19.84 g/ml (a 20 °C). El primer potencial d'ionización ye de 5.8 eV y la so electronegatividá na escala de Pauling ye de 1.30.
Estructura electrónica
La estructura electrónica del plutoniu ye [Rn]5f 6 6d10 7s2 presentando los númberos d'oxidación de +3, +4, +5, y +6.
Esplosivos
thumb|upright|La [[Bombardeos atómicos sobre Hiroshima y Nagasaki|bomba atómica llanzada en Nagasaki, Xapón en 1945 tenía un nucleu de plutoniu.]] L'isótopu plutoniu-239 ye un componente clave nes armes nucleares por cuenta del so fácil fisión y el so disponibilidad. Encapsulando el pozu de plutoniu de la bomba nun pisón (una capa opcional de material trupo) mengua la cantidá de plutoniu necesaria p'algamar la masa crítico que reflexa los neutrones qu'escapen de nuevu nel nucleu de plutoniu. Esto amenorga la cantidá de plutoniu necesaria p'algamar la criticidad de 16 kg a 10 kg, que ye una esfera con un diámetru d'unos 10 cm (4 in). Esta masa crítico ye aproximao un terciu de la del uraniu-235.
La bombes de plutoniu tipu "Fat Man" producíes mientres el Proyeutu Manhattan usaben esplosivos pa estruyir el plutoniu y llograr densidaes significativamente más altes de lo normal, combináu con una fonte central de neutrones pa empecipiar la reacción y aumentar la so eficiencia. D'esta forma solo precisábense 6,2 kg de plutoniu pa un rendimientu equivalente a una esplosión de 20 quilotones de TNT (Ver tamién diseñu d'armes nucleares) Hipotéticamente, tan solo son necesarios 4 kg de plutoniu, seique menos, pa faer una bomba atómica usando diseños de ensamblado bien sofisticaos.
Toxicidá
Los isótopos y compuestos del plutoniu son radiactivos y atrópense na migollu oseu. La contaminación por óxidu de plutoniu producióse tres incidentes radiactivos y desastres nucleares, incluyendo accidentes nucleares militares onde armes nucleares amburaron. Estudios de los efeutos d'estes pequeñes fugues, según l'estensivu envelenamientu por radiación y posteriores muertes dempués de los bombardeos atómicos sobre Hiroshima y Nagasaki, apurrieron información considerable con al respective de los peligros, síntomes y pronósticos del envelenamientu por radiación, que nel casu de los xaponeses sobrevivientes (Hibakusha), demostróse que nun taben rellacionaos en gran midida cola esposición direuta al plutoniu.
Mientres la escayencia del plutoniu, son lliberaos trés tipos de radiación, alfa, beta y gamma. La radiación alfa solo puede percorrer curties distancies y nun puede viaxar al traviés de la capa esterior muerta de la piel humano. La radiación beta puede enfusar la piel humano pero nun puede travesar el cuerpu. La radiación gamma puede dir al traviés de tol cuerpu. Los trés tipos de radiación son ionizantes. Una esposición aguda o de llarga duración trai serios problemes de salú, incluyendo síndrome de irradiación aguda, dañu xenéticu, cáncer y hasta la muerte. El dañu aumenta cola cantidá d'esposición.
Potencial críticu
Ye necesariu evitar que'l plutoniu s'atropu en cantidaes cercanes a la so masa crítico, por cuenta de que la masa crítico del plutoniu ye d'un terciu de la del uraniu-235. La masa crítico del plutoniu emite cantidaes letales de neutrones y rayu gamma. El plutoniu n'estáu líquidu presenta una mayor probabilidá de formar una masa crítico que n'estáu sólidu por cuenta de la moderación que produz l'hidróxenu na agua.
Inflamabilidad
El plutoniu metálicu engáfase fácilmente, especialmente si'l material ta estremáu en partes fines. Nun ambiente húmedo, el plutoniu forma hidruros piroforicos na so superficie que pueden amburase a temperatura ambiente. El plutoniu espande hasta un 70% el so volume cuando s'aferruña y puede romper el contenedor. La radioactividá del material en combustión ye un peligru adicional. El sable d'óxidu de magnesiu ye probablemente'l material más efeutivo pa escastar un fueu de plutoniu. Esta esfrez el material combustible, actuando como un disipador, y tamién bloquia l'osíxenu. Pa manipoliar o almacenar el plutoniu en cualquier forma ye necesariu tomar precuros especiales; xeneralmente ríquese una atmósfera seca de gas inerte.
Antonio Sampietro
Antonio Sampietro Casarramona ye un expolítico del GIL. Foi Alcalde-Presidente de la ciudá autónoma de Ceuta de 1999 a 2001.
Biografía
Sampietro nació en Barcelona, el 30 de marzu de 1949. Na so mocedá foi prauticante de pentatlón modernu. Treslladar a la Costa del Sol nos años ochenta, onde tuvo envolubráu nel mundu del negociu inmobiliariu marbellí.
Dende entós Sampietro vive mayoritariamente alloñáu de la política activa. En 2002 presentó, xunto a otros antiguos gilistas, el Partíu Reformista Independiente de Marbella y San Pedro (PRIMSP), una candidatura que buscaba desallugar al que fuera'l so partíu, el GIL, de l'alcaldía de Marbella, ensin ésitu. Mientres 2003 exerció como asesor del Partíu Barbateño Xuníu (PBU). En 2011 foi señaláu como un posible candidatu a liderar la implantación del partíu Plataforma per Catalunya (PxC) n'Andalucía.
Compromiso por Galicia
Compromiso por Galicia (CxG) ye una organización política del nacionalismu gallegu. Defínese como una organización nacionaliega y de centru.
El Voceru Nacional ye Xoan Bascuas.
Mocidade Nacionalista Galega (MNG) ye la organización xuvenil de Compromiso por Galicia.
Yoshkar-Olá
Yoshkar-Olá (en rusu y mari: Йошкар-Ола; del mari Йошкар - colloráu, Ола - ciudá) ye una ciudá de Rusia y la capital de la república Mari El. Tien una población d'unos 265 000 habitantes en 2016. Atopar a unos 20 quilómetros al norte del ríu Volga, poco primero de que este reciba al so principal afluente, el Kama, y a unos 45 km al noroeste de Kazán.
Historia
thumb|left|Mapa de [[Mari El nel qu'apaez Yoshkar-Olá]] thumb|left|Teatru nacional de Yoshkar-Olá Yoshkar-Olá foi establecida como un fuerte militar en 1584, siguiendo la conquista rusa de la rexón. Mientres la era soviética y, entá más, mientres la Segunda Guerra Mundial, la ciudá foi un importante centru industrial y de tresportes. El colapsu de la Xunión Soviética fizo que menguara l'actividá manufacturera de la rexón, y munchos habitantes emigraron a les mayores ciudaes del país.
Gilley (Doubs)
Gilley ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
The Miracle (album)
The Miracle ye un discu de Queen.
Novorosíisk
Novorosíisk (Новороссийск) ye una ciudá del suroeste de Rusia y unu de los principales puertos del mar Negru, nel oeste del krai de Krasnodar. Ta asitiáu na desaguada del ríu Tsemés, na vera occidental de la badea de Tsemés de la mariña nororiental del mar Negru. La ciudá tenía 241 952 habitantes en 2010. Ye centru de la unidá municipal "Ciudá de Novorosíisk".
Glamondans
Glamondans ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Novorosíisk
Na llocalidá topa una de les principales bases navales ruses de la Flota del Mar Negru.
Historia
izquierda|miniaturadeimagen|2 rublos conmemorativos, añu [[2000.]] Considérase que los primeros humanos establecer na rexón de Novorosíisk en dómina paleolítica. Nel allugamientu actual d'esta ciudá, nel sieglu V e.C., edificóse la colonia comercial griega de Bata, destruyida polos nómades alanos nel sieglu II e.C.. Nel sieglu XIII, la badea de Tsemés taba en manes de la Horda d'Oru. Los xenoveses fundaron la colonia de Bataria na desaguada del ríu Tsemés. Tres l'asaltu otomanu a Constantinopla en 1453, el territoriu de la península de Tamán pasó al Imperiu otomanu, hasta'l tratáu d'Adrianópolis, en 1829, pol que la rexón pasaba al Imperiu rusu.
El 12 de setiembre de 1838, sol mandu del xeneral Nikolái Rayevski y del almirante Mijaíl Lázarev, colonos y soldaos rusos ocuparon les ruines de la fortaleza turca de Sujuk-Qale, qu'apoderara la badea dende 1722 con una guarnición de cuatrocientos jenízaros. Nos años 1830 empecipióse la construcción de la llinia defensiva costera del mar Negru sol mandu del xeneral Rayevski.
El 27 de setiembre de 1866, cuando namái cuntaba con 430 habitantes, ye designada como centru alministrativu del Ókrug de Chernomorie, qu'ocupaba la mariña del mar Negru dende Tamán a Xeorxa y esistió hasta 1896. En 1882 poner en funcionamientu una fábrica de cementu. Seis años dempués, en 1888 llegó'l primer tren a la ciudá. Xunto al elevador y silu de granu poner en marcha en 1893 la primer central llétrica de corriente trifásica del mundu. Ente 1896 y 1920 foi centru alministrativu de la gubernia de Chernomore.
El 14 d'avientu de 1905, el sóviet de los diputaos obreros y llabradores de Novorosíisk llama a los ciudadanos a la llucha contra'l zarismu y proclama la república de Novorosíisk. El 25 d'avientu un reximientu sol mandu del xeneral Mijaíl Przewalski, primu de Nikolái Przewalski, llegó a la estación Tonnélnaya de Verjnebakanski, al empar que fondiaba na badea l'acorazáu Tri sviatítelia ("Trés santos"), col enfotu de reprimir a la ciudá. El soviet decidió nun oponer resistencia a les fuercies zaristes. Na ciudá estableció'l estáu de sitiu y condergóse a los diputaos populares a trabayos forzaos y a la pena de muerte (en siete de los casos).
Ente'l 23 y el 30 de payares de 1917 anúlase l'autoridá del comisariado del Gobiernu Provisional, escoyéndose de siguío el Comité executivu central de los soviets de la gubernia de Chernomorie, estableciéndose'l poder soviétic u'l 1 d'avientu. Por disposición de Vladímir Lenin fundióse la flota del mar Negru'l 18 y 19 de xunu de 1918, debíu al bloquéu de les tropes alemanes y l'inminente toma de la ciudá (el 26 d'agostu) per parte de les fuercies conxuntes de les tropes blanques y los intervencionistes. Dende esa fecha hasta'l 27 de marzu de 1920 foi'l centru principal del exércitu de Denikin El 12 de marzu de 1920 los blancos empecipiaron la so evacuación en buques de vapor. El xeneral Denikin abandonó Rusia pol puertu de Novorosíisk nesos díes nel torpedero Tsesarévich Gueorgui. Pal 1 de mayu les tropes blanques abandonaren la ciudá y la ciudá ye ocupada pol Exércitu Coloráu d'Obreros y Llabradores.
N'abril de 1930 poner en marcha en Novorosíisk una central llétrica productora d'una potencia de 22 000 quilovatios, y en 1937 recuperáronse los restos de la flota fundida en 1918. En 1940 acabar col analfabetismu na ciudá. Mientres la Gran Guerra Patria la mayor parte de la ciudá foi prindada pola Wehrmacht de l'Alemaña Nazi en 1942. Al añu siguiente, na nueche del 4 de febreru de 1943 una compañía de 274 homes sol mandu de Tsézar Kúnikov desembarcó al sur de la llocalidá, nel cabu Mysjako, procedente de Gelendzhik, prindando'l campu d'operaciones Málaya Zemlia y reteniéndola so los ataques enemigos hasta la lliberación definitiva de la ciudá'l 16 de setiembre de 1943 na operación Novorosíisk-Tamán pol 89ª reximientu de fusileros armenios soviéticos.
El 7 de mayu de 1966 la ciudá foi condecorada cola Orde de la Guerra Patria de 1ª clase pola firmeza, el valor y l'heroísmu, manifestáu polos defensores de Novorosíisk mientres la Gran Guerra Patria. El 14 de setiembre de 1973 na conmemoración de los 30 años de la derrota del exércitu alemán na defensa del Cáucasu Norte dióse-y a Novorosíisk el títulu honoríficu de Ciudá Heroica, la Orde de Lenin y la Estrella d'Oru.
Nacionalidaes
De los 232 079 habitantes que tenía en 2002, el 87.0 % yera d'etnia rusa, el 3.7 % yera d'etnia armenia, el 3.6 % yera d'etnia ucraniana y el 1.1 % yeren d'etnia tártara, ente otres.
División alministrativa
La ciudá estremar en cinco distritos urbanos:
Clima
Ente payares y marzu danse fuertes vientos catabáticos del tipu bora qu'algamen los 30-70 m/s.
Economía y tresporte
thumb|400px|left|Panorama del paséu marítimu [[Lázar Serebriakov|almirante Serebriakov.]]left|250px|thumb|Puertu de Novorossíisk El desenvolvimientu industrial de Novorosíisk empieza en 1882 cola construcción d'una fábrica de cementu. El puertu foi construyíu en 1888 pa la esportación de trigu.
Tres la disolución de la URSS, Rusia solamente caltién cuatro de los diecisiete puertos soviéticos del mar Negru. Novorosíisk ye l'únicu puertu xeneralista n'agua fondo sobre la mariña rusa del mar Negru. Privatizáu en 1992, foi modernizáu y desenvueltu. En 2005, con un tráficu de 70,8 millones de tonelaes, Novorossíisk foi'l 46º puertu mundial y el primeru de Rusia. Ye un puertu importante pa la esportación de petroleu crudo (30 millones de tonelaes per añu), pero'l tráficu de contenedores sufre la conxestión de les instalaciones.
La rexón de Novorosíisk ye una de les principales rexones vitivinícolas de Rusia. Los viñeos d'Abráu-Diursó producen vinu de mesa calidable y un famosu vinu esplumoso.
La llocalidá ye terminal del ferrocarril Novorosíisk-Krymsk, dende onde se llega a Krasnodar, Port Kavkaz o Rostov, ente otres destinaciones. Les carreteres federales M4 Don Moscú-Novorosíisk (parte escontra'l sureste), M25 Novorosíisk-Port Kavkaz y A146 Novorosíisk-Krasnodar (parten escontra'l noroeste) tienen unu de los sos estremos nel centru de la ciudá.
Elisete Araujo da Anunciação
Elisete Araujo da Anunciação ye una bióloga, taxónoma, botánica, palinóloga, curadora, y profesora brasilana.
Novorosíisk
Economía y tresporte
Los aeropuertos más cercanos topar n'Anapa y en Gelendzhik.
A nivel urbanu ye sirvida por una rede de trolebuses (inaugurada en 1969) y una rede d'autobuses (inaugurada en 1920).
Elisete Araujo da Anunciação
Biografía
En 1990, llogró la llicenciatura en ciencies biolóxiques pola Universidá Católica de Santos; en 1998, un títulu de maestría en ciencies biolóxiques (botánica) defendiendo la tesis "A família Rubiaceae Juss. na Serra da Juréia, São Paulo, Brasil", supervisada pola Dra. Maria Candida Henrique Mamede (1956) pola Universidá de São Paulo; y el doctoráu en ciencies biolóxiques (botánica) pol Institutu de Biociencias de la Universidá de São Paulo (2004).
Novorosíisk
Educación
Na llocalidá topen les siguientes instituciones d'educación cimera: l'Academia Naval Estatal Almirante F. F. Ushakov, una filial de la Universidá Estatal Adigué, una filial de l'Academia de Marketing y Téuniques Sociales-Informatives, una filial de la Universidá de Llingüística d'Armavir, una filial del Institutu Pedagóxicu de Armavir, una filial de la Universidá Téunica Estatal V. G. Shújov de Belgorod, filial del Institutu Panruso de Finances y Economía(VZDEI), una filial de la Universidá Estatal del Kubán, una filial de la Universidá Xurídica de Krasnodar del Ministeriu del Interior de Rusia, una filial de l'Academia Internacional de Marketing, publicidá y periodismu, una filial del Institutu d'Humanidaes y Economía de Moscú, una filial de la Universidá d'Humanidaes de Moscú, una filial de la Universidá de Llingüística de Piatigorsk, una filial del Institutu Pedagóxicu Estatal de Slaviansk-na-Kubani, una filial de l'Academia d'Humanidaes Contemporánees y una representación de la Universidá Estatal d'Economía y Servicios del Sur de Rusia.
Elisete Araujo da Anunciação
Biografía
En 2003, foi becaria de la Fundación Botánica Margaret Mee; visitando los yerbarios nel Royal Botanical Gardens, Kew (K), Inglaterra, Muséu d'Historia Natural de Viena (W), Viena, Austria, Institut für Botanik, de la Universidá de Viena (WU), Viena, Austria, el Xardín Botánicu Nacional de Bélxica (BR), Meise, Bélxica, Muséu Nacional d'Historia Natural (P) de París, Francia. El so proyeutu de la beca fueron los "Estudios taxonómicos col xéneru Ferdinandusa Pohl (Rubiaceae)".
Novorosíisk
Deportes
La ciudá ye sede del club de fútbol FC Chernomórets Novorosíisk, que fai de llocal nel Estadiu Central de Novorosíisk y xuega los sos partíos na Primer División de Rusia que ye la segunda categoría del fútbol profesional en Rusia, precedida de la Lliga Premier de Rusia y siguida de la Segunda División de Rusia.
Elisete Araujo da Anunciação
Biografía
Dende 2008, ye profesora d'educación primaria y media na rede pública del Estáu de São Paulo, y desenvuelve la so investigación nel Institutu de Botánica. Dispón de 10 artículos publicaos nos periodos y 8 capítulos de llibros publicaos. Publicó 10 obres n'Eventos en Brasil y 2 n'Eventos nel estranxeru. Tien esperiencia en botánica, con énfasis en taxonomía de fanerógames, principalmente en florística, taxonomía de Rubiaceae (Ferdinandusa), Serra da Juréia, matu atlánticu, Flora en São Paulo.
Novorosíisk
Ciudaes hermanaes
Na actualidá atópase hermanada coles siguientes ciudaes:
Made in Heaven
Made in Heaven ye un discu de Queen.
Ploceus subaureus
Ploceus subaureus ye una especie d'ave paseriforme de la familia Ploceidae. Ta llargamente distribuyíu nel África, atopándose en Kenia, Malaui, Mozambique, Somalia, Sudáfrica, Suazilandia y Tanzania.
Subespecies
Subespecies reconocen les siguientes subespecies:
Temporada 1971 de Fórmula 1
Resume de la temporada 1971 de la Fórmula 1, na cual el británicu Jackie Stewart llogró'l so segundu títulu.
Resumen
El ganador del campeonatu de pilotos del añu anterior, y a títulu póstumu, fuera'l austriacu Jochen Rindt fináu a metá de temporada mientres el Gran Premiu d'Italia. El constructor defensor del títulu yera Lotus.
Axudicáronse puntos a los seis primeros llugares (9, 6, 4, 3, 2, 1). Pa la cuenta final del campeonatu namái se cuntaron los cinco meyores resultancies de los seis primeres carreres y los meyores cuatro de los cinco restantes. Pal campeonatu de constructores namái puntuaba un coche por carrera, el meyor clasificáu.
Locus Coeruleus
El locus coeruleus ye una rexón anatómica nel tallu cerebral involucrada na respuesta al llercia y al estrés. El so nome en llatín significa el sitiu azul, que deriva de la pigmentación ocasionada pol conteníu de gránulos de melanina dientro d'esta estructura, motivu pol cual tamién ye conocíu como Nucleus Pigmentosus Ponti. Esta melanina fórmase pola polimerización de la noradrenalina.
Dalgundos autores afirmen que foi descritu inicialmente pol anatomista francés Félix Vicq d'Azyr nel sieglu XVIII; otros afirmen que foi descrita en 1809 pol neuroanatomista alemán Reil.
Anatomía
Ye un nucleu asitiáu na rexón gris central na parte dorsal de la protuberancia, baxo’l suelu del IV ventrículu.
Función
El locus coeruleus' ta involucráu en munchos de los efeutos simpáticos mientres l'estrés debíu al incrementu na producción de noradrenalina.
Estudios recientes identifiquen esti nucleu como un centru clave nos procesos de vixilia
Silvana Gallardo
Silvana Gallardo foi una actriz y académica d'actuación d'Estaos Xuníos.
Biografía
Nació en Nueva York el 12 de xineru de 1953, tenía ascendencia venezolana, cubana y siciliana. Dende'l so debú como actriz participó en variaes series de televisión y películes. En 1980 casóse col tamién actor Billy Drago. Mientres los últimos años de la so vida tuvo aniciada na ciudá de Paris, Kentucky, dempués d'haber empobináu Fading to Zero, un docudrama sobre'l poeta de Brooklyn, Ken Siegelman. Finó por cuenta de un cáncer el 2 de xineru de 2012 nel Jewish Hospital de Kentucky a la edá de 58 años.
Locus Coeruleus
Función
El locus coeruleus tamién involucróse nel Trastornu d'Estrés Post Traumáticu (PTSD n'Inglés), y na fisiopatoloxía de la demencia a traviés de la pérdida del estímulu noradrenérxicu. Científicos del Colexiu de Medicina Albert Einstein de la Universidá Yeshiva (Estaos Xuníos) proponieron una radicalmente nueva teoría sobre l'autismu, que suxere que’l cerebru de les persones con esta enfermedá ye estructuralmente normal, anque desreguláu, lo que significa que los síntomes d'esta dolencia podríen ser reversibles yá que’l autismu ye un trastornu evolutivu causáu por un dañu na regulación del ‘locus coeruleus´. Nel so nuevu planteyamientu, esti equipu opina que nel autismu, el sistema LC-NA ta desreguláu pola interrelación de fautores ambientales, xenéticos y epixenéticos (sustancies químiques presentes tanto dientro como fuera del xenoma que regulen la expresión xenética). Creen que l'estrés xuega un papel central na desregulación del sistema LC-NA, especialmente nes etapes finales del desendolcu prenatal cuando’l cerebru fetal ye particularmente vulnerable.
Juglans australis
Juglans australis, el nozal austral o criollu, ye un árbol perteneciente a la familia de les Juglandacees.
Descripción
Ye un árbol caducifoliu que llega hasta 25 m d'altor formando una copa ancho y abierto. El tueru ye rectu y con corteza marrón derrota. Les fueyes verde amarellentaes disponer de forma alterna (pueden llegar a midir 3 dm de llargor) y tán formaes hasta por 15 foliolos, cada unu d'ellos de forma oval-llanceolada con cantos finamente serruchaos.
Hábitat y distribución
El tamién llamáu "nozal tucumano d'Arxentina" ye una especie indíxena de los montes del área noroccidental y húmeda de les provincies de Catamarca, Tucumán, Salta y Jujuy (Arxentina); árbol de magnitú, qu'integra'l "Trío Montano Húmedu".
Usos y cultivu
De rápida crecedera, rústicu, cultivar en toa Arxentina integrando cortines y bosquecillos. Ye árbol madereru de 1ª calidá, el polu llega hasta 6 m con un diámetru de 5 dm, semidura, semipesada, contraiciones medianes, medianamente penetrable.
El nozal criollu cultívase como ornamental y industrialmente pola alta calidá de la so madera: trupa, dura y fuerte, emplegándose en ebanistería. Ye más resistente a les xelaes que'l so pariente'l nozal común Juglans regia; onde abonda ye nes rexones templaes y de suelos fértiles con altos niveles de pluviosidá.
Permianu
El permianu o pérmicu ye una división de la escala temporal xeolóxica que pertenez a la Era Paleozoica; esta estrémase en seis periodos de los que'l Permianu ocupa l'últimu llugar siguiendo al Carboníferu. Empezó hai unos 299 millones d'años y acabó hai unos 251 millones d'años. Debe'l so nome a la ciudá rusa de Perm, llugar onde'l xeólogu inglés Roderick Murchison identificó esti sistema en 1841.
Juglans australis
Usos y cultivu
Anque les nueces son tamién comestibles, son daqué pequeñes: drupa maurez pa consumu frescu, neñona pa picle.desideratum1.htm
Permianu
El periodu Permianu guardó la diversificación de los primeres amniotes nos grupos ancestrales de mamíferos, tortúes, lepidosaurios y arcosaurios. El mundu naquel tiempu taba apoderáu por dos continentes, conocíos como Panxea y Siberia, arrodiaos per un océanu global llamáu Panthalassa.
Juglans australis
Usos y cultivu
Esta especie de nozal produz una sustancia tóxico o alelopática pa otres plantes, llamada juglona qu'interfier el so desenvolvimientu normal, causando'l amarilleamiento y marchitamiento de la xamasca (como'l tomate). Esto creó la creencia de que nada puede crecer so él. Sicasí, hai munches variedaes de plantes que sí espolleten.
Permianu
El Permianu, y con él la Era Paleozoica, terminó cola estinción masiva del Permianu-Triásicu, la mayor estinción na historia de la Tierra, na que sumieron el 90% de les especies marines y el 70% de les terrestres.
Ploceus spekei
'''Ploceus spekei ye una especie d'ave paseriforme de la familia Ploceidae, endémica d'África oriental. El nome d'esta especie conmemora al militar y esplorador inglés John Speke.
Juglans australis
Taxonomía
Juglans australis describióse por August Heinrich Rudolf Grisebach y espublizóse en Abhandlungen der Königlichen Gesellschaft der Wissenschaften zu Göttingen 24: 97. 1879. Juglans; nome xenéricu que procede del términu llatín Juglans que deriva de Jovis glans, "abiyotes de Xúpiter": figuradamente, una nuez apropiada pa un dios.
Permianu
Nesi periodu remató la oroxenia varisca debida a la formación del gran continente llamáu Panxea.
Ploceus spekei
Descripción
left|thumb|Fema adulta. A diferencia del d'otru texedores, el so plumaxe nun camuda a lo llargo del añu. El machu adultu ye principalmente de color mariellu con un llurdiu negru qu'ocupa la so cara y gargüelu, y bordiada por una fina llista acoloratada na parte del pescuezu. Les plumes del so llombu y nales son negres con cantos mariellos, y el so picu tamién ye negru. La fema tien les partes cimeres de color oliva abuxáu con llixos pardu corites; les sos partes inferiores son amarellentaes clares, más ablancazaes nel banduyu y más abuxaes nos lladrales. Les plumes de les sos ales son negres con cantos mariellos y ablancazáu amarellentaos. Los xuveniles son similares pero de tonos más apagaos. L'iris de los sos güeyos ye claru y ye abondo grande pa la so familia.
Comportamientu
El texedor de Speke suel añerar en colonies, anque dacuando facer en solitariu. Suel construyir el so nial colgando de les cañes de les acacies. El so nial ye esféricu y tien una entrada en forma de tubu nos llaterales o per debaxo. Suelen sobresalir munchos tarmos de yerbes de forma desordenada, y dacuando despinten la so forma. Añera tantu tres una estación d'agües curtia como metanes una llarga. La so puesta típica consta de cuatro güevos, que son de color azul intensu llisu, con ciertu motudu en dambos estremos, y con unes midíes de 24 a 26 mm de llargu y 15 a 17 mm d'anchu.
Juglans australis
Taxonomía
australis: epítetu llatín que significa "austral, del sur''.
Permianu
Paleogeografía
Cuando'l Permianu empezó, la Tierra inda sentía los efeutos de la postrera glaciación, polo que les rexones polares taben cubiertes por vastes capes de xelu. El nivel del mar permianu permaneció xeneralmente baxu. Nel Permianu, la unión ente Siberia y Europa oriental a lo llargo de los Urales produció la unión casi completa de Panxea. El sureste d'Asia yera la única masa terrestre de gran tamañu dixebrada y asina siguiría mientres el Mesozoicu.
Ploceus spekei
Distribución y hábitat
El texedor de Speke alcuéntrase nel Cuernu d'África y les sos proximidaes, distribuyíu pel norte y l'este de Somalia, los montes del interior d'Etiopía y Kenia, y el norte de Tanzania. Habita na sabana, les zones de carba y nos campos de cultivu y zones urbanes. En parte del so área de distribución ye abondosa, especialmente na populosa zona de Nairobi y contorna, onde visita con frecuencia los comederos de páxaros proporcionaos polos humanos.
Permianu
Paleogeografía
Pangea asitiábase sobre l'ecuador y estendíase escontra los polos, col correspondiente efeutu nes corrientes oceániques del gran océanu Panthalassa (el "mar universal") y del océanu Paleo-Tetis, que s'asitiaba ente Asia y Gondwana. El continente Cimmeria formar a partir d'una dislocación de Gondwana y deriva escontra al norte, cerrando l'océanu Paleo-Tetis. D'esta forma, un nuevu océanu taba creciendo nel estremu sur, l'océanu Tetis, qu'apoderaría gran parte del Mesozoicu.
Les estenses zones continentales creaben climes con variaciones estremes de calor y fríu (clima continental) y unes condiciones monzóniques con precipitaciones estacionales. Los desiertos paecen ser xeneralizaos en Pangea. Les condiciones seques favorecieron les gimnospermas, plantes con granes zarraes nuna cubierta proteutora, frente a plantes como los felechos que precisen esvalixar espores. Los primeros árboles modernos (coníferes, ginkgos y cicadáceas) apaecieron nel Permianu.
thumb|280px|Distribución de dellos xéneros mientres el Permianu y el [[Triásicu. 6-Cynognathus (reptil del Triásicu), 7- Mesosaurus (reptil del Permianu), 8-Glossopteris (Pteridospermatophyta del Permianu), 9-Lystrosaurus (reptil del Triásicu).]]