cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bob Fosse
Biografía
Depués, los trés entamaron la realización en Broadway de Chicago, amás de collaborar nel especial pa televisión "Liza with a Z": show creáu pal llucimientu de Minnelli y coreografiado por Fosse.
Chicago foi un ésitu, y llueu empezó a falase de treslladalo al cine. Embaraxáronse los nomes de Goldie Hawn y Liza Minnelli ente otros, pero'l proyeutu foi retardándose indefinidamente hasta que'l musical foi repuestu con un nuevu repartu en 1995. Esta versión, ensin escenografía y con un estilizado trabayu de vestuariu en blancu y negru, foi coreografiada por Ann Reinking, que participara de la puesta n'escena orixinal.
En 1974 Fosse realizó una película dafechu atípica ya inesperada. Lenny, ye una biografía (non musical) del stand up comedian Lenny Bruce, un personaxe de la contracultura que dende l'escenariu d'un night club criticó al so gobiernu, a la sociedá del so tiempu y al American Way of Life, hasta la so muerte temprana. El personaxe foi interpretáu por Dustin Hoffman. Fosse enllenó la película de recursos visuales fuertemente emparentaos col cine documental. Tola película se filmó en blancu y negru, bien oldeáu y por momentos puercu. Les escenes dramatizadas alternar con falses entrevistes a los personaxes, d'un tonu extrañamente realista ya hipnóticu.
Tres el fracasu comercial de Lenny, Fosse encaró la so película más complexa, cola que ganó la Palma d'Oru en Cannes: All That Jazz (All That Jazz). L'argumentu yera un frescu autobiográficu, al puntu de que'l personaxe central, interpretáu por Roy Scheider, amosaba una gran semeyanza física con Fosse. Acasu inspirada n'Ocho y mediu de Federico Fellini, la película narra les fantasíes y reflexones d'un coreógrafu d'ésitu, qu'en metá de los ensayos d'una obra sufría un infartu. A partir d'entós y en diálogu con La Muerte, encarnada por Jessica Lange, el protagonista repasa la so vida entera, y asisti al desfile de les sos muyeres (esposa, amiga, fía) que se despiden d'él por aciu númberos musicales. Con estes imáxenes (aniciaes nel infartu que tuvo Fosse mientres los ensayos de Chicago) la película xustifica la inclusión de cantares como parte del trabayu del direutor (castings y ensayos nel teatru) y como parte de les sos allucinaciones mientres el so estáu de coma (les vieyes amigues baillando alredor de la so cama).
"All That Jazz" ye unu de los esponentes más acabaos del xéneru musical, y al empar una mirada d'enorme humanidá sobre la vida de los trabayadores del espectáculu. El so encruz de llinguaxes, los sos varios planos d'aición y los sos desplazamientos de sentíu faen del filme una obra única.
Tres esti puntu culminante Fosse trabayó en delles puestes en Broadway, ente elles Big Deal. Volvería al cine con otru proyeutu bien emparentáu a Lenny: Star 80, biografía de Dorothy Stratten, una modelu de Playboy asesinada pol so noviu. Una vegada más Fosse utilizó códigos del documental pa esplorar el mundu de les modelos y la vida nocherniega de los ´70s. Los personaxes centrales fueron encarnaos por Mariel Hemingway y Eric Roberts (nel papel que tuvo a puntu d'encarnar Richard Gere, depués protagonista de la versión fílmica de Chicago). El filme nun llogró l'acoyida de les sos películes anteriores.
Fosse yá nun volvería dirixir cine, anque sí realizó delles otres puestes nun Broadway onde tola atención apaecía yá centrada en Andrew Lloyd Weber y les sos megaéxitos. Mientres la xira de reposición de Sweet Charity, en 1987, Fosse cumplió la so profecía de All That Jazz y morrió d'un paru cardiaco.
Dende entós la so figura foi creciendo en prestíu, hasta convertise nel referente más importante del xéneru musical de les últimes décades. Gran parte del méritu aniciar na reposición de Chicago. A partir d'esti ésitu internacional d'esta nueva puesta (importada a mediu mundu en versiones copiaes, con elencos locales), Chicago finalmente llegó a la pantalla cola direición de Rob Marshall.
Amélia dos Santos Costa Cardia
Amélia dos Santos Costa Cardia foi una médica, escritora, y espiritista portuguesa. Foi una de les primeres médiques del país.
Biografía
Yera una de les fíes de la partera Xusta Matilde de Carvalho Costa, y hermana de la obstetra de la familia real portuguesa, Alice Cardia.
Fixo los sos primeros estudios nun internáu; y casóse bien nuevu. D'esa unión tuvo dos fíos, y depués enviudó. Casar en segunda nupcias con Francisco de Azevedo Coutinho (1903). Decidir a prosiguir los estudios na Escola Politéunica de Lisboa (1883). Y depués en 1886, matricular na Escuela Médicu Cirúrgica de Lisboa, onde trabayó con dos eminencies de la medicina del país, Câmara Pestana y Moreira Júnior. La so dedicación y compromisu como estudiante valió-y aponderamientu de la direición del Hospital. El so tesis doctoral se intituló "Febre Histérica", defendida en 1891.
Visitó hospitales nel estranxeru pa tar al día de les postreres téuniques y equipos. Y caltuvo consultoriu en Plaza Camões, en Lisboa, onde munches muyeres buscar, yá que, amás de ser médica (que yera bien raru nesa dómina) daba consultes gratuites los sábados.
Foi una profesional comprometida, y asina fundó una Casa de Salú, que lideró mientres cuasi una década. Formó parte de la Lliga Nacional Contra la Tuberculosis y de l'Asociación de les Ciencies Médiques, onde lluchó por un accesu más fácil de les muyeres a la medicina preventiva.
Publicó diversos escritos en periódicos, nel so área, y non yá como publicaciones seriaes nes páxines de Diário de Notícias sinón amás como noveles A Judia, Episódios da Guerra (cuentos), Na Atmosfera da Terra, esti postreru de carís neoespiritualista, y Pecadora: romance psicolóxicu, de 1934.
Foi una de los fundadores de la Federación Espírita Portuguesa, onde dirixió'l periódicu O Mensageiro Espírita.
Eponimia
Como homenaxe, dellos parques infantiles en ciudaes portugueses fueron nomaos nel so honor.
Enllaces esternos
Figures y Factos - en Ilustração Portuguesa, II Série, nº 725, Lisboa, 12 de janeiro de 1920.
Limosa lapponica
L' ye una especie d'ave caradriforme de la familia Scolopacidae que cría nes mariñes del Árticu y na tundra principalmente del Vieyu Mundu, y envierna nes mariñes de rexones templaes y tropicales del Vieyu Mundu. Fai'l vuelu más llargu ensin paraes que se conoza pa dalguna ave y tamién el viaxe más llargu ensin poses p'alimentase que realice dalgún animal, 13.690 quilómetros, a lo llargo d'una ruta rexistrada que va dende Alaska hasta Nueva Zelanda.
Descripción
Limosa lapponica ye una especie con pates relativamente curties ente les becasinas. El permediu de llargor de picu a cola ye 37-41 cm, con valumbu de nales de 70-80 cm. Los machos promedian daqué menos que les femes pero con rangos que se superponen; los machos pesen 190-400 g, mientres les femes pesen 260-630 g; esiste tamién variación rexonal (vea subespecies, más palantre). L'adultu tien piernes gris-azulaes y un picu bien llargu, escuru, con una llixera combadura escontra riba y rosado na punta. El pescuezu, pechu y barriga son de color coloráu lladriyu ensin interrupciones nel plumaxe de reproducción, y blancuciu pel hibiernu. L'envés ye gris motudu.
Estrémase de Limosa limosa pola so cola barrada, en cuenta de dafechu negra, y pola falta de barres blanques nes nales. La especie más similar ye Limnodromus semipalmatus. thumb|Limosa lapponica, [[Texel Países Baxos (2007)]] thumb|Güevu de Limosa lapponica
Subespecies
Esisten trés subespecies, llistaes d'oeste a este:
Dieta
Aliméntase sondiando col picu nes sableres enfollagaes de marea o en barraqueres. Na vexetación baxa puede recoyer inseutos a la vista. Principalmente, come inseutos y crustáceos pero tamién partes de plantes acuátiques.
Migraciones
thumb|240px| Les rutes de Limosa lapponica marcaes per satélite na so migración al norte dende Nueva Zelanda.
Limosa lapponica migra en bandaes escontra les mariñes d'Europa, África, sur d'Asia, Australia y Nueva Zelanda – onde la subespecie Limosa lapponica baueri ye llamada Kūaka en Maorí.
En 2007, demostróse que realiza'l vuelu más llargu ensin paraes que nenguna otra ave. Usando siguimientu satelital, aves de Nueva Zelanda fueron marcaes y siguíes hasta'l Mar Mariellu en China
Según el Dr. Clive Minton (del Australasian Wader Studies Group) "La distancia ente estos dos llugares ye de 9.575 km, pero la ruta real siguida por esta ave foi de 11.026 km . Ésti ye'l vuelu más llargu ensin paraes conocíu en dalguna ave. El vuelu tomó aproximao 9 díes. Siquier trés otres avocetas d'esta especie tamién paecen algamar el Mar Mariellu dempués de vuelos ensin paraes dende Nueva Zelanda."
Proteición
Limosa lapponica ye una de les especies a les cualos aplícase'l Alcuerdo sobre la Consevación d'Aves Acuátiques MigratoriasAfricanas-Eurasiáticas (AEWA).
La Bâtie-Rolland
La Bâtie-Rolland ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Crateroscelis nigrorufa
Crateroscelis nigrorufa ye una especie d'ave de la familia Pardalotidae. Alcuéntrase n'Indonesia y Papúa Nueva Guinea. El so hábitat natural son les viesques montiegues húmedos tropicales o subtropicales. Nun s'atopa amenaciáu.
Urriés
Urriés ye un conceyu español de la provincia de Zaragoza perteneciente al partíu xudicial d'Ejea de los Caballeros y a la comarca de les Cinco Villes, comunidá autónoma d'Aragón.
Nesti conceyu atopa una de les cais más estreches del mundu.
El pueblu a pesar del so amenorgáu tamañu dispón de los siguientes servicios: biblioteca, muséu históricu, enfermería, hostal, chigre y piscines.
Demografía
Dato demográficos de Urriés ente 1842 y 2016:
Hilbesheim
Hilbesheim ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Lukla
Lukla ye una ciudá de la rexón de Khumbu al este de Nepal onde empiecen el so viaxe la gran mayoría de los visitantes del Himalaya. Lukla, a una altitú de 2.860 metros, cuenta con un pequeñu aeropuertu, pero a pesar del so tamañu ye bien conocíu nel mundu de l'aeronáutica por ser l'aeropuertu más peligrosu del mundu. Anque Lukla significa llugar con munches cabres, nun ye probable ver munches na actualidá.
Alredor del 90-95% de los visitantes estranxeros a la rexón lleguen dende Katmandú, a ½ hora de vuelu. El restu puede llegar caminando dende Jiri, a siete o ocho díes de viaxe. En viaxes entamaos, la mayoría de los guíes nepaleses y cocineros vienen caminando dende Jiri, de normal, na metá de tiempu. Cuando Tenzing Norgay y Edmund Hillary realizaron la so famosa primer ascensión al monte Everest en 1953, la so espedición vieno, igualmente, dende Jiri.
Lukla cuenta con una cierta variedá de tiendes y albergues onde pueden tomase comíes del tipu occidental y mercar los últimos oxetos necesarios pa la espedición, anque tamién ye posible suministrase en Namche Bazaar nel camín escontra'l Everest. Dende Lukla, gran parte de los grupos van tardar dos díes hasta llegar a Namche Bazaar, un bon llugar pa empezar l'aclimatación a l'altitú.
En xineru de 2008, l'aeropuertu foi rebautizado n'honor de Sir Edmund Hillary y el Sherpa Tenzing Norgay, les primeres persones n'algamar el cume del Monte Everest y tamién por efectuar los primeros esfuercios pa la construcción d'esti aeropuertu.
Learn with Pokémon: Typing Adventure
Apriende con Pokémon: Aventura ente les tecles (n'inglés: Learn with Pokémon: Typing Adventure), conocíu en Xapón como Battle & Get! Pokémon Typing DS (バトル&ゲット！ポケモンタイピングDS), ye un videoxuegu spin-off de Pokémon desenvueltu por Genius Sonority para Nintendo DS. Foi llanzáu en Xapón el 21 d'abril de 2011 y n'Europa el 21 de setiembre de 2012.
Manera de xuegu
La mecánica de xuegu consiste en mecanografiar con rapidez y precisión los nomes de los Pokémon que van apaeciendo mientres el viaxe del xugador peles distintes rutes y ciudaes, col fin de prindalos.
Nesti xuegu inclúyense dos personaxes bien importantes, una ye Ana Escribano, una moza que-y da conseyos al xugador mientres tol xuegu, y l'otru ye'l profesor Vicente Clado, el que-y encamienta al xugador la xera de rexistrar a los más de 400 Pokémon que tán nos distintos niveles del xuegu.
Pa dir prindando los Pokémon ye necesariu escribir correutamente'l nome del Pokémon na pantalla táctil o nel tecláu, asina se va dir rexistrando nel "Cuadiernu d'Investigación" (equivalente a la Pokédex nesti xuegu). Na versión xaponesa del xuegu hai qu'escribir el nome romanizado.
Arancedo (parroquia)
Arancedo ye una parroquia del conceyu asturianu d'El Franco, asitiada na fastera centru-oriental del mesmu. Tien una estensión de 10,43 km² y 264 habitantes (INE, 2005), qu'ocupen los nucleos de población d'Andía y Arancedo. Surdió nel 1796 cuando foi separtada de la parroquia de Miudes por un auto, confirmáu pol Rei, del Tribunal Superior de la provincia.
Learn with Pokémon: Typing Adventure
Manera de xuegu
Apriende con Pokémon: Aventura ente les tecles trai delles novedaes, amás de ser el primer xuegu de mecanografía de Pokémon tamién puede guardar hasta cuatro partíes y puede escoyese el color de la vistimienta del personaxe.
Esti xuegu va tener como accesoriu un tecláu inalámbricu pa facilitar la escritura. Amás va ser compatible con cualquier dispositivu Bluetooth.
Crítica
El xuegu recibió reseñes xeneralmente positives de parte de los críticos especializaos.
Ventes
En Xapón Apriende con Pokémon: Aventura ente les tecles encabezó les llistes de ventes na so primer selmana, vendiendo 59.363 copies. El xuegu siguió vendiendo bien meses dempués, siguió tando ente los diez xuegos más vendíos de la selmana del 13 al 19 de xunu.
La Baume-Cornillane
Tien una población de y una superficie de  km².
Hilsprich
Hilsprich ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Uncastillo
Uncastillo (Uncastiello n'aragonés) ye un conceyu español de la provincia de Zaragoza perteneciente a la contorna de les Cinco Villes y al partíu xudicial d'Ejea de los Caballeros, comunidá autónoma d'Aragón.
En 1966 foi declarada Conxuntu Históricu-Artísticu y alluga unu de los más importantes conxuntos monumentales d'Aragón.
Xeografía
El términu municipal de Uncastillo atiesta pel norte colos de Sos del Rei Católicu, Petilla d'Aragón (un exclave de Navarra dientro d'Aragón), Isuerre y Llobera de Onsella; pel este, con Luesia y Biota; pel sur, con Biota, Sádaba y Layana; y pel oeste, con Sádaba, Castiliscar y Sos del Rei Católicu.
La mayor parte del so términu pertenez a la cuenca del ríu Riguel, afluente del ríu Arba de Luesia, al traviés de diversos ribayos, ente los que destaquen el Ribayu de les Anas, el Ribayu de la Petilla o'l Ribayu de Baztanes: sicasí, una pequeña porción al nordeste del términu (na zona del castiellu de Sibirana) desagua direutamente nel ríu Arba de Luesia, al igual qu'una parte del este del so términu, destacando n'especial el Ribayu de Olid.
Prehistoria
A xulgar polos xacimientos arqueolóxicos alcontraos nes cercaníes del nucleu urbanu de Uncastillo, el llugar tuvo habitáu yá dende tiempos bien antiguos. Conócense pocos datos sobre la prehistoria de la zona, pero sábese qu'esti territoriu formó parte del qu'ocuparon los suesetanos, antes de la llegada de los romanos. Los suesetanos yeren un pueblu celta que taben enfrentaos colos jacetanos y los vasconos. Los romanos ganaron a esti pueblu nel añu 179 aC, destruyendo la so capital llamada Corbio, comandados por Terencio Varrón.
Historia
Topándose darréu axacente a una zona rica en restos de dómina romanu como ye Sádaba, ya incluyendo nel so términu diversos monumentos destacaos, cabo suponer que'l llugar en que s'asitia Uncastillo caltuviera nesa dómina dalgún tipu d'ocupación humana, que podría ser inclusive de calter militar.
Uncastillo foi pos un importante enclave fronterizu frente a los musulmanes y tuvo un papel fundamental na reconquista cristiana. Tres un nuevu impulsu dau a la frontera por Sancho Garcés III de Navarra, el Reinu d'Aragón empezó la so andadura con Ramiro I. Esti y los sos socesores fueron ampliando los sos territorios y dotando d'infraestructures pa consolidar la frontera.
Mientres el sieglu XII, Uncastillo vivió un periodu de rellumanza que quedó reflexáu nos sos seis ilesies romániques. Como resultancia del poderíu económicu de la villa neses feches, Uncastillo esperimentó un fondu desenvolvimientu urbanísticu que se caltuvo práuticamente intactu hasta los nuesos díes.
Nel sieglu XVI, la villa volvió vivir un nuevu momentu de gran rellumanza, mientres el que se construyeron otres edificaciones como'l conceyu.
En 1543 fundóse l'Estatutu d'Artes de Uncastillo, que llegó a competir n'importancia cola Universidá d'Huesca.
Demografía
Dato demográficos de Uncastillo ente 1842 y 2001:
Patrimoniu artísticu
Lleenda de la imaxe
Marques de cantería.]]
La so planta, senciella d'una sola nave (3), tien forma de cruz con falsu cruceru formáu por dos capiyes llaterales (5) y (6) y ábside (4) semicircular reforzáu con gruesos contrafuertes.
La nave (3) consta de tres tramos.
N'el so construcción usaron sillares de bona calidá y bien escuadrados.
La entrada al templu efectuar pola fachada Sur, por aciu el Pórticu (1) n'arcu de mediu puntu y trés arquivoltas abocinadas sobre pilastres llises.
Na fachada Norte esiste un segundu Pórticu (2) de dos arquivoltes.
Nel so interior caltién pintures medievales en bon estáu de caltenimientu.
Llingües cahuapanas
Les llingües cahuapananas o cahuapanas inclúin dos llingües indíxenes de la selva amazónica del norte de Perú, la chayahuita y el jebero. Son falaes por más de 11.300 persones, principalmente chayahuita-parlantes, pos el jébero atopar en peligru d'estinción.
Clasificación
Les llingües cahuapanas pueden clasificase en dos grupos principales:
Nun ta clara que rellación puede esistir con otres llingües de la rexón. Jorge Suárez propunxo que les llingües cahuapananas xunto coles llingües jivaroanas formaríen la macrofamilia Jívaro-Cahuapana (o Hívaro-Kawapána).
Mancomunidá d'Inglaterra
La Mancomunidá d'Inglaterra foi'l gobiernu republicanu que gobernó primeramente Inglaterra (incluyíu Gales) y darréu Irlanda y Escocia dende 1649 hasta 1660. En idioma inglés el so nome foi Commonwealth of England (commonwealth –lliteralmente "riqueza común"– puede traducise por mancomunidá o república –res publica–).
Llingües cahuapanas
Historia
Los Cayahuitas fueron contactaos per primer vegada polos xesuites. Los Jebero aceptaron la proteición de les misiones dempués de 1638 cuando fueron atacaos polos Mayna, un grupu jivaroano.
Descripción llingüística
Estes llingües tán mal documentaes. A partir d'un conxuntu de frases compiladas por Institutu Llingüísticu de Branu (1979) pueden entesacase delles carauterístiques del Cayahuita, y esiste dende finales de la década de 1980 fixéronse trabayos adicionales, lo que dexó editar un nuevu diccionariu (Hart, 1988) con un curtiu esbozu de gramática. García Tomás (1993–4) editó una coleición de cuatro volúmenes de testos, testimonios, etc.
Mancomunidá d'Inglaterra
Dempués de la Revolución inglesa y el regicidio de Carlos I (degolláu'l 30 de xineru de 1649), foi abolida la monarquía, y la so esistencia foi declarada primeramente pol Rump Parliament en una Acta que declaraba qu'Inglaterra yera una Mancomunidá el 19 de mayu de 1649.
Llingües cahuapanas
Comparanza léxica
Los numberales nos dos llingües cahuapanas documentaes son: ! GLOSA ! Cayahuita !! Jebero !! PROTO- CAHUAPANO Los términos ente paréntesis son préstamos del quechua.
Gramática
Los datos conocíos suxuren que les llingües cahuapanas usen consistentemente un orde sintácticu OV (Oxeto-Verbu).
Mancomunidá d'Inglaterra
El gobiernu ente 1653 hasta 1659 ye llamáu El Protectoráu, y ye un gobiernu direutu y personal per parte d'Oliver Cromwell y dempués del so fallecimientu, pol so fíu Richard, como Lord Protector.
El términu "Mancomunidá" (n'inglés: Commonwealth) ye de cutiu utilizáu en forma xenérica pa describir el sistema de gobiernu del periodu ente 1649 y 1660; nun tien de confundir se cola Mancomunidá de Naciones (socesor de la Mancomunidá Británica en 1949).
En 1660, dos años dempués de la muerte d'Oliver Cromwell, restáurase la monarquía baxu Carlos II.
Agatón (papa)
Agatón (Palermo, Sicilia, c. 577-Roma, 10 de xineru de 681) foi'l papa nᵘ 79 de la Ilesia católica dende 678 hasta la so muerte. Ye veneráu como santu tantu pola Ilesia católica como pola ortodoxa y ye el patrón de Palermo, la so ciudá natal. Nun se sabe enforma de la so vida antes del so papáu.
Biografía
Tres la muerte del so padre, partió'l so heriedu ente los probes ya ingresó como legu nel monesteriu benedictín de San Hermes de Palermo, nun tomando les órdenes sacerdotales hasta'l 677, cuando cuntaba con cien años d'edá.
Al añu siguiente, el 27 de xunu, ye escoyíu papa.
El so curtiu pontificáu destaca pola convocatoria del Sestu Concilio Ecuménicu, celebráu en Constantinopla ente'l 680 y el 681, y que so la presidencia del emperador bizantín Constantino IV condergó'l monotelismo y el monoenergismo.
Coles mesmes consiguió que Constantino IV aboliera l'impuestu de trés mil escudos que, dende Xustinianu I, los papes taben obligaos a pagar pa ver la so eleición confirmada pol emperador.
Finó'l 10 de xineru de 681 y ye veneráu como santu tantu pola Ilesia católica como pola Ilesia ortodoxa. Considérase-y el pontífiz más vieyu de la historia, pos s'especula que morriera con más de 100 años.
La rindición de Breda
La rindición de Breda o Les llances ye un oleu sobre llenzu, pintáu ente 1634 y 1635 por Diego Velázquez y que se caltién nel Muséu del Prado de Madrid dende 1819.
Contestu históricu
Pa entender dende un puntu de vista históricu esta obra de Velázquez, hai que se remontar un pocu a lo que taba asocediendo dende finales del sieglu XVI y principios del XVII. Los Países Baxos (lideraos pol so noble más importante, Guillermo d'Orange) taben somorguiaos na guerra de los ochenta años o guerra de Flandes, na que lluchaben por independizase d'España.
En 1590, con Mauricio de Nassau-Orange (cuartu fíu de Guillermo) como estatúder de les Provincies Xuníes de los Países Baxos, la ciudá de Breda foi tomada polos holandeses. La tregua de los dolce años caltuvo'l país n'aselu ente 1609 y 1621. Cuando'l rei d'España Felipe IV xubió al tronu en 1621, la tregua espiró y la guerra vuelve a entamar. La intención de Felipe IV yera recuperar esa plaza tan importante dende la cual podría maniobrase pa otres conquistes.
Velázquez tamién s'inspiró en determinaos pasaxes de la comedia El sitiu de Breda, de Calderón de la Barca.
Sitiu de Breda
Felipe IV nomó xefe supremu de la espedición a Breda al meyor estratega al so serviciu conocíu naquella dómina, al aristócrata xenovés Ambrosio de Spinola, que punxo al mandu de 40.000 homes más un bon númberu de xenerales españoles, como'l marqués de Leganés y Carlos Coloma, militares bien famosos.
La ciudá de Breda taba defendida por Justino de Nassau, de la casa d'Orange. El cercu y sitiu a la ciudá foi una lleición d'estratexa militar. Dellos xenerales d'otres naciones allegaron ellí en calidá de lo que güei s'entiende como «amestáu militar», pa conocer y reparar la táutica del gran Spinola. Lo principal yera torgar qu'hasta'l sitiu llegaren refuerzos de cebera y municiones. Pa ello ficieron una serie d'aiciones secundaries; una de les que más ésitu tuvo foi la d'anubrir los terrenes inmediatos y torgar asina'l pasu a la posible ayuda.
Les cróniques de la dómina cunten que la defensa de Breda aportó a heroica, pero la guarnición tuvo que rindise y llevantar la bandera. Justino de Nassau capituló'l 5 de xunu de 1625. Foi una capitulación honrosa que l'exércitu español reconoció como tala, almirando nel so enemigu la valentía de los asediados. Por estes razones dexó que la guarnición saliera formada n'orde militar, coles sos banderes al frente. Los xenerales españoles dieron la orde de que los vencíos fueren rigorosamente respetaos y trataos con dignidá. Les cróniques cunten tamién el momentu en que'l xeneral español Spinola esperaba fuera de les fortificaciones al xeneral holandés Nassau. La entrevista foi un actu de cortesía, y l'enemigu foi tratáu con caballerosidá, ensin humildación. Esti ye'l momentu históricu qu'escoyó Velázquez pa pintar el so cuadru.
Descripción del cuadru
El cuadru pintóse, xunto con otros dolce, pa la decoración del denomáu Salón de Reinos del Palaciu del Buen Retiro, una especie de villa suburbana alzada por orde de Felipe IV d'España al estilu de les esistentes en Roma. Esti gran palaciu, formáu por dellos pabellones ente amplios xardinos, construyóse anexu al monesteriu de San Jerónimo del Real, que la so ilesia entá subsiste de llombu del Muséu del Prado. L'actual Parque del Retiro ye una parte d'aquellos terrenos.
El Salón de Reinos yera la estancia más relevante del conxuntu, pos yera onde Felipe IV recibía a los embaxadores y demás autoridaes estranxeres. Con cuenta d'impresionalos con una imaxe de poder bélicu y económicu, el Conde-Duque d'Olivares decidió decorar esti gran salón con imáxenes de los principales ésitos militares d'España, magar casi toos estos fechos yeren relativamente antiguos. Esta estrataxema foi escurrida por Olivares pa despintar qu'España, realmente, empezaba a menguar como potencia mundial. Xunto colos cuadros relativos a batalles, colgóse otra serie de pintures, debíes a Francisco de Zurbarán, sobro los Trabayos d'Hércules, personaxe míticu que los reis españoles consideraben antepasáu de so.
Pa la serie de dolce batalles, convócase a Velázquez y a otros artistes, como Vicente Carducho, Jusepe Leonardo, Juan Bautista Maíno y Antonio de Pereda. Los dos últimos fueron, xunto con Velázquez, quien realizaron los cuadros anguaño más valoraos polos críticos. Quitando un cuadru que resultó destruyíu (unu de los dos que pintó Eugenio Cajés), la serie caltiénse nel Muséu del Prado, magar nun s'exhibe xunta.
Velázquez desendolca'l tema ensin balagoria nin sangre. Los dos protagonistes tán nel centru de la escena y más paecen dialogar como amigos que como enemigos. Justino de Nassau apaez coles llaves de Breda na mano y fai degomán d'arrodillarse, lo cual ye torgáu pol so contrincante, que pon una mano sobre'l so costazu y tórga-y humildase. Nesti sentíu, ye una rotura cola tradicional representación del héroe militar, que solía representase argutu sobre'l derrotáu, humildándolu. Igualmente allóñase del hieratismu qu'apoderaben los cuadros de batalles.
Velázquez representa con realismu al xeneral Spínola, al que conocía personalmente, pos viaxaren xuntos a Italia en 1629. Un detalle bien interesante ye la cantidá de llances d'un llau y d'otru. Un realismu asemeyáu y la carauterización individual apréciase nes cares de los soldaos, que tán trataos como semeyes.
Detalles como la gran cantidá de llances españoles en comparanza coles de los Países Baxos y l'acoyida de los vencíos per parte d'España fueron introducíos a pidimientu d'Olivares p'amosar la fuercia y nobleza propies (Olivares yera conocíu pola so intelixencia, arrogancia y ego).
Vistimienta
Esti cuadru foi destináu al Salón de Reinos de la corte del Buen Retiro de Madrid, destináu a narrar les batalles del monarca. Cuando s'asitió ellí, inda Velázquez nun lo roblara anque dexara preparáu un pequeñu rincón embaxo a la derecha del cuadru con una fueya en blanco, ensin dulda pa poner ellí la fecha y la so firma. Nunca lo fixo, como asocedió con otres tantes obres sos.
El Viso (Córdoba)
thumb|250px|[[Términu municipal d'El Viso al respective de la provincia de Córdoba.]] El Viso ye una llocalidá y conceyu español asitiáu nel estremu septentrional del Valle de los Pedroches (provincia de Córdoba), na comunidá autónoma d'Andalucía. Nel añu 2016 cuntaba con una población de 2636 habitantes, según el padrón realizáu pol INE. El so términu municipal cuenta con una estensión de 254,42 km², siendo la so densidá de población de 10,36 hab./km². Llenda colos conceyos cordobeses de Belalcázar, Hinojosa del Duque, Villaralto, Dos Torres y Santa Eufemia; col conceyu ciudadrealeño de Guadalmez; y colos conceyos pacenses de Capilla, Zarza Capilla y Cabeza del Buey. Hai de solliñar que'l so términu municipal ye'l más septentrional de la provincia de Córdoba y de toa Andalucía.
Allugamientu
Los conceyos límitrofes son los siguientes, que amuésense d'una forma gráfica:
Historia
L'actual nome d'El Viso (sustituyó na segunda metá del sieglu XV al primitivu de Casas de Don Adame), fai referencia a la mesma allugamientu de la llocalidá, asitiada nuna zona llana, pero daqué elevada, flanqueada por dos regueros, dende onde a manera de mirador apodera'l panorama.
Popularmente y según diversos arqueólogos asitiaron l'antigua villa romana de Baedro nel términu municipal d'El Viso.
Prehistoria
Topáronse testos de cultures prehistóriques (s. IX-VIII e.C.).
Demografía
Número d'habitantes ente 1996 y 2010.
Política
Les resultaos n'El Viso de les postreres eleiciones municipales, celebraes en mayu de 2015, son:
Fiestes
La feria y fiestes n'honor a Santa Ana ye l'acontecimientu festivu más importante del pueblu, yá que son les que se celebren n'honor a la patrona, y son les que duren más tiempu. Esta fiesta llevar a cabu a finales del mes de xunetu y caracterícense polos sos encierres de vaquillas que se realicen toles mañanes mientres la fiesta, que dura aproximao una selmana.
El día más importante d'esta fiesta ye'l día 26 de xunetu —día de Santa Ana—, por eso la madrugada del 25 al 26 tolos viseños y toles persones que por diversu razones nun viven nel pueblu, pero sentar d'ellí treslládense a la ermita que ta pela rodiada del pueblu, onde se realiza una misa y pártense cañes d'albahaca. Una vegada terminada la misa, realízase una procesión hasta llegar a la ilesia del pueblu, onde dexen a la patrona mientres unos díes.
Otra fiesta importante del pueblu son les Pascues, que se celebren en Selmana Santa, el llunes dempués del Domingu de Resurreición. Nestes fiestes, tolos viseños dir al campu cola familia y los amigos, onde faen grandes comíes, xuegos, música, etc. D'antiguo, hai unos trenta años toles families dir a la llamada Güerta de los Flaires, onde llegaben en camiones o en tractores, y una vegada ellí buscábase la meyor encina onde poder poner el cobertor pa sentase. Ellí mesmu celebraba la misa y dempués, xunto a tola familia y amigos compartíen la comida y la solombra. Una comida que nun puede faltar nesta fiesta ye'l rellenu, que ye una especie de morciella típica del pueblu.
A lo último, hai que destacar la fiesta de los Reis Magos, que se celebra en xineru. Dura un par de díes y de normal siempres se realiza'l día de Reyes. Esta fiesta nun se realiza tolos años, sinón que se fai cada cuatro años. Carauterízase pola celebración d'un gran belén viviente, nel que collaboren los paisanos. Los distintos papeles axudicar a distintes persones cada vez que se celebra, por qu'asina toles persones que quieran participar nél, puedan faelo. Amás de tolos actores, ta la coral que tamién collabora nel belén. Esta fiesta realizar na Plaza de la Constitución nel centru del pueblu, que ta perbién decorada y nun-y falta nengún detalle. Los actores preparar mientres enforma tiempu por que tou sala perfectu en toes la ocasiones que realicen l'espectáculu, yá que al día hai dos sesiones, una pela mañana y otra pela tarde.
Monumentos
Los monumentos que pueden atopase son los siguientes:
Xacimientos arqueolóxicos
Los xacimientos arqueolóxicos topaos nel términu municipal son los siguientes:
Urbanismu
Pueden destacar los siguientes puntos:
Fresnedoso
Fresnedoso ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Intégrase dientro de la contorna de la Sierra de Béjar. Pertenez al partíu xudicial de Béjar y a la Mancomunidá Ruta de la Plata.
El so términu municipal ta formáu por un solu nucleu de población, ocupa una superficie total de 8,18 km² y según los datos demográficos recoyíos nel padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu, cuenta con una población de habitantes.
El so nome completu ye Fresnedoso, enantes y según los más vieyos del llugar, sería Fresnedoso de Béjar por ser Béjar la Villa de los señores que d'antiguo cobraben los impuestos al pueblu y a que'l so distritu pertenez anguaño (Facienda). Fresnedosino, -a. Coloquial y comarcalmente denominar a los sos habitantes «habilidosos, -as», paez ser que pol fechu de que'l campanariu de la so ilesia ta dixebráu d'ella, amás de les sos habilidaes reconocíes como canteros mientres sieglos.
La población mayoritariamente son persones xubilaes y dedícase a l'agricultura y ganadería una pequeña parte y el restu trabayen na industria chacinera de Guijuelo o Ledrada.
Nel pasáu vivir de l'agricultura y ganadería de subsistencia xunto cola estracción y corte del granitu, inclusive, los más vieyos del llugar inda recuerden que los camioneros dicíen-yos que'l granitu estrayíu unviar a Salamanca pal empedriáu de la Plaza Mayor de Salamanca.
La denominación de "El ventorro de Fresnedoso" aplicar a un pequeñu grupu de cases asitiaes a 1 km del nucleu del pueblu que s'enllantaron ellí tiempu tras cómo puestu de refrescu de los correos y caballerizas que transitaben pola Vía de la Plata y darréu instaláronse los 2 hoteles -restoranes de carretera- de los cualos unos abandonar. Tamién esistíen dos clubes de carretera (queda 1) na carretera N-630.
Al oeste y al fondu del valle inda puede vese los restos de la vía del tren que faía la Vía de la Plata. El trazáu de la vía inclúi 2 cortes al monte y una pequeña ponte nel camín a Sanchotello. En tiempos compartíen estación de tren col cercanu pueblu de Sanchotello.
Historia
La so fundación puede datase nes repoblaciones medievales, pasando a formar parte, tres la muerte d'Alfonsu VII de Lleón, del conceyu castellanu d'Ávila. Tres la creación, en 1209, de la Comunidá de Villa y Tierra de Béjar, Fresnedoso pasó a formar parte de la mesma.
Como parte de la comunidá bejarana, tres la perda del votu en Cortes de Béjar y el so pasu a depender de Salamanca nesi aspeutu a partir de 1425, fechu favorecíu pol pasu de Béjar y el so territoriu a manes de los Zúñiga en 1391, Fresnedoso pasó a formar parte del Reinu de Lleón, nel que se caltuvo nes divisiones territoriales de Floridablanca en 1785 y finalmente na de 1833 en que se crean les actuales provincies, quedando integráu Fresnedoso na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa.
Evolución de la delda viva
El conceutu de delda viva contempla solo les deldes con caxes y bancos relatives a creitos financieros, valores de renta fixa y préstamos o creitos tresferíos a terceros, escluyéndose, poro, la delda comercial.
Ente los años 2008 a 2014 esti conceyu nun tuvo delda viva.
Cultura
Fiestes patronales locales el 17 de xineru y 14 de setiembre y d'asociaciones quitaes la primer fin de selmana d'agostu.
Xeografía
La so llocalización xeográfica decimal ye: Llatitú 40.4430, Llargor -5.70; y la llocalización en graos: llatitú 40° 25' 58.7994" Llargor -5° 42' 0".
Ta a 11 km de Béjar, a 65 km (45 minutos) de Salamanca capital, a 17 km de Guijuelo, a 40 min de Plasencia, a 2 hores y media de Madrid y 1 hora y media de Portugal.
Ta nun pequeñu valle con orientación norte-sur lo que fai que presente dos ecosistemes totalmente distintos: per una parte la fastera norte ye una devesa de frondoso carbayu y la fastera sur carba baxu con gran cantidá de piedra de granitu visible.
Pol fondu del valle y xunto al pueblu cuerre'l Regueru de Cimeros, que pasa xunto al pueblu y que se xune nel pueblu de Peromingo al ríu Sangusín que, de la mesma, conflúi nel ríu Alagón que desagüa nel ríu Tajo.
Ta arrodiáu polos siguiente conceyos: La Nava, Ledrada y Sorihuela al norte, Vallejera y Valdesangil al sur, Sanchotello y Ledrada al oeste, Neila y Sorihuela al este.
Les temperatures añales varien ente los -8 °C pel hibiernu y unos 35 °C pel branu nel típicu clima Castellanu (fríu y calor secu y con primaveres y serondes bien curties) pero anidiaos pola presencia de la Sierra de Béjar lo que provoca nueches fresques pel branu, nun puede salise ensin una chaqueta nes nueches d'agostu.
N'asuntos de sanidá pertenez a Guijuelo, n'Educación y Facienda a Béjar.
Magar la cercanía de la estación d'esquí de La Covatilla y les sos guapes vistes, nun se desenvolvió nenguna iniciativa turística.
Monumentos y llugares d'interés
El pueblu tien una Ilesia parroquial católica so la advocación de San Antonio Abá, na Archidiócesis de Mérida-Badayoz, Diócesis de Plasencia, Arciprestalgu de Fontes de Béjar. Amás d'esta ilesia dispón d'una pequeña capiya, la primera ta asitiada a unos 300 metros del pueblu, nel entamu de la fastera del monte y tien la particularidá de tener el campanariu a unos 20 metros separáu de la mesma (lo cual amena l'interés de los visitantes, anque na zona puede atopase exemplos similares en pueblos como Neila) y un campusantu pegáu a ella.
Tocantes a la capiya ta asitiada nel pueblu, cerca de la Plaza Mayor y utilízase pa los oficios mientres l'iviernu por ser más bono de calecer y caltener.
Pueden preparar rutes pel monte sur dende la que puede vese la sierra de Béjar y la Peña de Francia. Nesta mesmu monte hai un guapu senderu d'unos 3 km bien apreciáu polos prauticantes de mountain bike.
Wrightia antidysenterica
Wrightia antidysenterica ye una especie d'arbustu perteneciente a la familia Apocynaceae. thumb|240px|Vista de la planta
Distribución y hábitat
Ye nativa de les rexones tropicales d'Asia, cuantimás de les zones montiegu y secu d'India, Myanmar, Tailandia, Vietnam y Malasia.
Descripción
Ye un arbustu qu'algama los 15 metros d'altor. Tien la corteza gris y esponxosa con gran cantidá de latex. Les fueyes son de 8–12 cm de llargor y 4–6 cm d'anchu, son opuestes, ovales-llanceolaes y acuminaes con una gran cantidá de venillas na so viesu. Les flores son de color blancu y atópense arrexuntaes en visos terminales o axilares, tienen cinco pétalos y cinco sépalos. Son bien arumoses. Los frutos son folículos dobles, llongures y estrechos que tienen 40–50 cm de llargor y solo 1.5 cm d'anchu. Les granes son planes con pelillos sedosos.
Taxonomía
Wrightia antidysenterica describióse por (L.) R.Br. y espublizóse en Memoirs of the Wernerian Natural History Society 1: 73. 1810[1811].
La Baume-d'Hostun
La Baume-d'Hostun ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
HR 9038
HR 9038 (GJ 909) ye un sistema estelar de magnitú aparente +6,39. Asitiáu na constelación de Cefeo, visualmente alcuéntrase unos 2º al sur d'Errai (γ Cephei).
Carauterístiques del sistema
HR 9038 ye un sistema estelar triple que la so estrella principal, GJ 909 A, ye una binaria espectroscópica con un periodu orbital de 7,753 díes. Los dos componentes d'esta binaria son nanes naranxes de tipu espectral K3V, caúna d'elles con una masa de 0,73 mases solares. Tienen una temperatura efectivo de 4759 K y un radiu equivalente al 83% del radiu solar. La velocidá de rotación proyeutada midida ye de 2,0 km/s. El so conteníu metálico ye comparativamente bien so —un 20% del qu'exhibe'l Sol—, siendo'l so índiz de metalicidá [Fe/H] = -0,71.
Alredor de GJ 909 A orbita la tercer estrella del sistema, denomada GJ 909 B. Ye una nana colorada de tipu M2V que tien magnitú aparente +11,7. Relluma col 0,2% de la lluminosidá solar y el so radiu equival al 37% del radiu solar. Tien una masa de 0,37 mases solares. Visualmente alcuéntrase a 3,7 segundos d'arcu de GJ 909 A, siendo la separación real ente dambes de siquier 40 UA (2008). GJ 909 B emplega 255 años en completar una órbita alredor de GJ 909 A.
El sistema alcuéntrase a 35,2 años lluz del Sistema Solar. Les estrelles conocíes más cercanes a HR 9038 son Gliese 22 y Gliese 48, respeutivamente a 5,7 y 7,8 años lluz.
HR 8799
266.416837°
HR 8799 (HD 218396 / HIP 114189 / GC 32209) ye una estrella na constelación de Pegasu. De magnitú aparente media +5,96, alcuéntrase a 129 años lluz de distancia del Sistema Solar. En 2008 anuncióse'l descubrimientu de trés planetes estrasolares n'órbita alredor d'esta estrella, siendo primer sistema planetariu múltiple del que se llogró una imaxe direuta. Un cuartu planeta afayóse en 2010.
Carauterístiques físiques
HR 8799 ye una estrella blanca de la secuencia principal de tipu espectral A5V con una temperatura efectivo ente 7170 y 7347 K. El so radiu ye un 60% más grande que'l del Sol y tien una lluminosidá 4,9 vegaes mayor que la lluminosidá solar. Xira sobre sigo mesma a una velocidá de rotación de 49 km/s, siendo ésti una llende inferior, una y bones el valor real depende del enclín de la so exa respeutu al observador terrestre. Con una masa un 50% mayor que la masa solar, la so edá ta nel rangu entendíu ente 30 y 160 millones d'años, siendo la meyor estimación de la mesma 60 millones d'años.
Peculiaridá y composición química
HR 8799 ye una estrella variable que recibe la denominación V342 Pegasi. Ta catalogada como variable Gamma Doradus —variables que les sos fluctuaciones de lluminosidá son debíes a pulsaciones non radiales de la so superficie— y como estrella Lambda Bootis —estrelles de Población I de baxa metalicidá—. Ye la única estrella clasificada simultáneamente como variable Gamma Doradus y estrella Lambda Bootis qu'amás presenta un escesu nel infrarroxu procedente d'un discu circumestelar.
HR 8799 presenta una bayura relativa de fierro notablemente inferior a la del Sol ([Fe/H] = -0,55). L'analís espectroscópico revela que los conteníos de carbonu y oxíxenu son comparables a los solares pero amuesa un emprobecimientu relativu de sodiu y azufre. Esta pauta ye carauterística d'estrellar Lambda Bootis, qu'amuesen una bayura relativamente alta d'elementos llixeros —carbonu, nitróxenu, oxíxenu y azufre— en comparanza a elementos más pesaos, anque'l conteníu d'azufre nestes estrelles ye dacuando inferior a la solar.
Sistema planetariu
En 2008, un equipu del Institutu Herzberg d'Astrofísica de Canadá anunció la observación direuta de tres planetes alredor de HR 8799 utilizando los telescopios Keck y Gemini asitiaos en Ḥawai. La baxa lluminosidá de los oxetos, xunto a la edá envalorada del sistema, implica que la masa de los planetes ta entendida ente 5 y 13 vegaes la masa de Xúpiter. Los planetes orbiten la estrella na mesma direición y probablemente nel mesmu planu, lo que ye consistente cola so formación dientro d'un discu circumestelar. Un cuartu planeta más internu, afayáu en 2010, completa'l sistema de HR 8799. Esti sistema planetariu representa un desafíu pa los actuales modelos de formación planetaria, yá que nengunu d'ellos puede esplicar la formación in situ de los cuatro planetes.
El planeta esterior mover nel cantu internu d'un discu circumestelar de polvu asemeyao al Cinturón de Kuiper del Sistema Solar. El discu de polvu, unu de los más masivos ente les estrelles asitiaes a menos de 300 años lluz del Sol, tien una masa equivalente al 10% de la masa terrestre y una temperatura averada de 50 K.
Hinckange
Hinckange ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Samuel Goldwyn
Dotáu de gran talentu y maxín, nel so casi mediu sieglu d'actividá produció numberoses películes calidable, especialmente nel xéneru del melodrama y de la comedia musical, siendo de la mesma descubridor de grandes talentos, tantu nel mundu de la direición, como Cecil B. DeMille y William Wyler, como nel de la interpretación, con actores como Gary Cooper, David Niven, Danny Kaye, Lili Damita y Eddie Cantor.
A Braña (parroquia)
A Braña ye una parroquia del conceyu asturianu d'El Franco, asitiada nel estremu suroccidental del mesmu. Estiéndese per 15,7 km² d'estensión, y viven nella nos nucleos de población que se noman darréu: Bargaz, A Braña, El Caroceiro, El Chao das Trabas, Grandamarina, Mendóis, Mercadeiros, Penadecabras, Romeye y Villarín.
Surdió nel 1796 cuando foi separtada de la parroquia de Miudes por un auto, confirmáu pol Rei, del Tribunal Superior de la provincia.
Creurgops dentatus
Creurgops dentatus ye una especie d'ave de la familia Thraupidae.
Puede ser atopada nos siguientes países: Bolivia y Perú.
Los sos hábitats naturales son: rexones subtropicales o tropicales húmedos d'alta altitú.
Holacourt
Holacourt ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Shi Meiyu
Shi Meiyu (: 1 de mayu de 1873 – 30 d'avientu de 1954), tamién conocida como Mary Stone, foi una doctora en medicina graduada pola Universidá de Michigan. Fundó l'Hospital pa Muyeres ya Infancia de Jiujiang.
Quark visu
El quark visu (o quark t del inglés "Quark Top"), ye una partícula elemental que pertenez a la tercer xeneración de quarks. Tien asignaos una pixa a +⅔ de la carga elemental y un spin de ½, colo cual ye un fermión y cumple el principiu d'esclusión de Pauli. Como los demás quarks los quarks visu sienten la interacción fuerte y tienen carga de color, asina mesmu'l antiquark visu tien carga de anticolor.
Shi Meiyu
Vida
Shi Meiyu nació'l 1 de mayu de 1873, nuna familia china cristiana de Jiujiang, onde pasó la so infancia. Asistió al Rulison-Fish Memorial School de Jiujiang, creáu pola misionera estauxunidense Gertrude Howe, mientres diez años.