cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
El Piréu
Dómina contemporánea
El Pireo foi escoyíu en 1834 p'allugar l'allugamientu del nuevu puertu d'Atenes.
La ciudá cuntaba con 900 habitantes en 1836. Chauteaubriand nun había vistu más qu'una casina d'aduaneru. El Pireo foi repobláu entós daquella polos habitantes de les islles que llegaron en busca d'un emplegu.
En 1850, el Reinu Xuníu de Palmerston procedió al bloquéu del puertu pola mor del incidente Don Pacíficu. El Reinu Xuníu, esta vegada acompañáu pola flota francesa, dio en un nuevu bloquéu ente 1854 y 1857, por causa de la política esterior y de les deldes de Grecia, según pola Guerra de Crimea.
El Pireo tenía 11.000 habitantes en 1869 y 50.000 en 1895. La ciudá españó cola "Gran Catástrofe": el cambéu de población con Turquía tres el Tratáu de Lausana de 1923. El númberu d'habitantes del Pireo triplicóse.
thumb|200px|Escena de daños causaos por un bombardéu alemán n'El Pireo el 7 d'abril de 1941.
El 6 d'abril de 1941, día del ataque alemán sobre Grecia mientres la Segunda Guerra Mundial, l'aviación alemana bombardeó el puertu y fundió 11 buques de guerra, sobremanera el Cla Fraser que tresportaba 200 tonelaes de TNT, qu'españó con dos tresportes vecinos de municiones, causando inmensos estragos.
El rexidor de la ciudá ye anguaño (2007) Vicky Leandros y l'alcalde ye Panayótis Fasoúlas.
Arsenal de Filón
Foi una de les construcciones más almiraes del Pireo hasta la so destrucción por Sila.
El so arquiteutu foi Filón, que llegó a escribir un llibru sobre la obra.
En 347-346 e.C., ordenóse la construcción d'un arsenal naval (skeuoteca) pa guardar l'apareyu, veles, cabos y tou lo necesario pa los trirremes qu'envernaben nes cercanes dársenes cubiertes de Zea.
La so fama deriva en parte del so tamañu, con un llargor de 400 pies áticos (unos 118-123 m), como queda constancia pola inscripción de 97 llinies qu'especificaba les clauses de los contratistes. La seición que puede vese, afayada en 1988, caltién los arreglos pa les puertes dobles de la entrada norte del edificiu.
L'edificiu, de más de 100 m de llargor concibióse como galería monumental que xunía'l puertu militar al Ágora. L'espaciu central yera de tránsitu públicu abiertu a los ciudadanos, que, d'una a otra parte, ente los pilastraes que lo llindaben, podíen contemplar los apareyos de la flota confiada a la responsabilidá de los maxistraos. Una viguería de llinies sencielles pero sólides, contribuyía a amontar l'aspeutu monumental d'esi edificiu, un pocu severu nes sos llinies esteriores, a pesar del frisu dóricu que coronaba los sos murios desnudos.
Población
La ciudá d'El Pireo tien un conveniu d'hermandá cola ciudá arxentina de Rosario.
Deportes
En baloncestu, ye'l segundu club mas importante del baloncestu griego, siendo'l segundu club mas gallardoniáu de la Lliga de baloncestu de Grecia y de la Copa de baloncestu de Grecia, siendo superáu en dambes en palmarés pol Panathinaikos BC, y a nivel internacional el club llogró tres títulos d'Eurolliga y una Copa Intercontinental FIBA.
.sa
.sa ye'l dominiu de nivel superior xeográficu (ccTLD) p'Arabia Saudita.
Joensuu
Joensuu ye una ciudá universitaria, con más de 15.000 estudiantes na Universidá de Finlandia Oriental y 4.000 más na Universidá de Ciencies Aplicaes de Carelia. Tamién ye sede del Institutu Forestal Européu, lo que-y da un calter européu y multicultural.
Historia
La ciudá de Joensuu, fundar el Zar Nicolás I de Rusia en 1848, ye'l centru de la rexón y la capital de Carelia del Norte. El nome "Joensuu" significa en finés lliteralmente "la boca del ríu". La ciudá de Joensuu foi conocida enantes como sitiu de mercáu. Mientres el sieglu XIX Joensuu foi ciudá manufacturera y de comerciu. Cuando en 1860 la ciudá recibió derechos especiales de comerciu y restricciones contra esta industria fueron desmantelaes, los aserraderos locales empezaron a espolletar. El comerciu al traviés de les víes fluviales ameyorar cola construcción de la Canal Saimaa. Esto avivó'l comerciu ente les rexones de Carelia del Norte, San Petersburgu y Centroeuropa fíxose posible. Al rematar el sieglu XIX Joensuu yera una de les mayores ciudaes portuaries de Finlandia. thumb|250px|La principal ilesia [[Lutero|Luterana de Joensuu conocida poles sos afilaes torres, nesta imaxe coloriaes pol sol de medianueche teniendo la lluna detrás.]] A lo llargo de los sieglos los comerciantes de Carelia viaxaron al traviés del ríu Pielisjoki. El ríu ye anguaño'l corazón vivu de la ciudá. Les canales que fueron completaos a finales de 1870, amontaron el tráficu fluvial. Miles de gabarres, y barcos madereros derrompieron el ríu mientres la dómina dorada del tráficu fluvial. El ríu Pielisjoki foi tamién una bona vía pal tresporte de los tueros d'árboles qu'alimenten los sos aserraderos y nutren la industria de los derivaos de la madera.
Mientres les últimes décades, la una vegada pequeña ciudá agrícola desenvolvióse hasta ser el centru vital de la provincia. La so designación como capital de la provincia de Carelia, y les inversiones n'educación fueron los fechos más determinantes del so desenvolvimientu. La Universidá de Finlandia Oriental tien un campus en Joensuu. La universidá foi fundada en 2010 tres la fusión de la Universidá de Joensuu y la de Kuopio. El campus de Joensuu cunta con unos 15000 estudiantes. La universidá ye unu de los secretos de la vitalidá de Joensuu y de toa Carelia del Norte. Diversificando la cooperación internacional en ciencia, industria y comerciu, con beneficios pa tola rexón.
La so proximidá a la frontera del este, foi unu de los factores determinantes na historia de la ciudá. La República de Carelia foi una importante zona pa la cooperación coles rexones próximes de la vecina Rusia. Les compañíes esportadores de Joensuu siguen les tradiciones de comerciu esterior del sieglu XIX. La ciudá en sí mesma brinda numberoses posibilidaes pa toa clase d'actividaes. Un nivel d'actividaes culturales altu y una naturaleza llimpio y cuidao, amonten los curiosos de la ciudá.
Joensuu ye conocida como la 'Capital Forestal d'Europa', primordialmente por ser la sede del Institutu Forestal Européu, amás de los recursos forestales de la rexón, y de les inversiones n'investigaciones forestales y sofitos educativos nesti campu. Equí atópase tamién el Xardín Botánicu de la Universidá de Joensuu que s'atopa en plena espansión. thumb|250px|Conceyu de Joensuu.
Economía
Joensuu ye una ciudá universitaria bien activa con unos 15000 estudiantes na Universidá de Joensuu y 3500 nel Politéunicu de Carelia del Norte.
El mayor suministrador d'empléu de la zona de la ciudá de Joensuu, ye l'hospital de distritu de la federación de conceyos de Carelia del Norte, Abloy y UPM-Kymmene. Una de les empreses más grandes de la ciudá Perlos cuetu les sos actividaes en Joensuu nel 2007 que causo la despidida casi de mil persones.
L'Institutu Européu de los montes, la Universidá y otres instituciones y empreses d'esportación tales como Abloy y Timberjack dan-y a Joensuu un aspeutu internacional.
Deportes
La ciudá ye conocida pol so club de baloncestu Kataja, que xuega na lliga finlandesa de primer nivel Korisliiga. Otros clubes de nivel de campeonatu de Joensuu inclúi Josba (floorball), Mutalan Riento (voleibol), el líder mundial club d'orientación Kalevan Rasti (orientación) y Joensuun Prihat (voleibol femenín). L'equipu de ḥoquei sobre xelu xuega Jokipojat na segunda división de la lliga Mestis de Finlandia, y el so sable caseru ye la Mehtimäki Ice Hall. El club de fútbol llocal Jippo xuega na Primer División de Finlandia. Béisbol finlandés gocia de popularidá, asina y l'equipu llocal, Joensuun Maila, xuega na primer división Superpesis.
Joensuu produció munchos atletes de clase mundial, incluyendo Jukka Keskisalo, el campeón d'Europa en 2006 en San 3000m, y Aki Parviainen, el campeón del mundu de llanzamientu de xavalina en 1999.
Joensuu ye'l llar de biatleta Kaisa Mäkäräinen, quien ganó'l títulu xeneral de la Copa del Mundu na temporada 2010-11 de la Copa del Mundu de biatlón.
Distancies
Distancies a otres ciudaes finlandeses:
86 Semele
86 Semele ye l'asteroide númberu 86 de la serie, descubiertu'l 4 de xineru de 1866 por F. Tietjen dende Berlín.
Callicore eunomia
Callicore eunomia ye una especie de lepidópteru perteneciente a la familia Nymphalidae. Ye orixinariu de Suramérica, onde se distribúi por Ecuador y Perú.
Exuperiu
Exuperiu (Exsuperius) foi un retóricu romanu d'una familia orixinaria de Burdeos na Galia y que foi maestru de retórica en Tolosa y más p'alantre en Narbona on va devenir preceutor de Flaviu Julius Dalmacius (Dalmaciu Cesar) y el so hermanu Annibalianu que más alantre en teniendo'l poder, concedió al so preceutor el cargu de praeses Hispaniae, gobernador de dalguna de les cuatro provincies non consulares d'Hispania (Tarraconense, Cartaginense, Tinxitana y Balearica) probablemente la Tarraconense. Dempués d'un tiempu retiróse a Cadurca (Cahors). Namái se-y conoz por un comentariu d'Ausoniu que-y pide que faiga llucir la ciudá de los sos antepasaos Ausonia (Auson. Prof. xvii.).
Kang Kyung-wha
Kang Kyung-wha ye una diplomática de Corea del Sur. Dende xineru de 2017 ye asesora especial p'asuntos polítiques del Secretariu Xeneral de la ONX António Guterres. Tien una amplia esperiencia en Naciones Xuníes dende 2001 primero al mandu de la llegación diplomática de Corea del Sur na ONX y dende 2013 na Oficina de la ONX pa la Coordinación d'Asuntos Humanitarios y como alta comisionada adxunta pa los Derechos Humanos.
Trayeutoria
Ms. Kang graduar na Universidá Yonsei onde completó la so llicenciatura en ciencies polítiques y diplomacia. Realizó una maestría en comunicación y realizó la so tesis en comunicación intercultural na Universidá de Massachusetts Amherst, Estaos Xuníos.
Nel entamu de la so carrera profesional, trabayó nel Korean Broadcasting System en Seúl en programes sobre temes culturales y actualiad na Radio Internacional de Corea y daba clases n'universidaes de Corea del Sur y Estaos Xuníos.
Trabayó pa la Presidenta de l'Asamblea Nacional de Corea del Sur en temes rellacionaes con derechos humanos, meyores nos derechos de les muyeres y diplomacia parllamentaria y en diverses organizaciones de muyeres en Corea incluyendo'l Conseyu Coreanu de la Muyer.
En 1998, incorporar al Serviciu Esterior de Corea. Foi embaxadora p'Asuntos Multillaterales y Direutora Xeneral d'Organizaciones Internacionales nel Ministeriu d'Esteriores de la República de Corea.
De 2006 a 2013 foi Alta Comisionada Adxunta de Naciones Xuníes pa los Derechos Humanos nomada pol entós Secretariu Xeneral de Naciones Xuníes Kofi Annan.
Tamién foi Direutora Xeneral d'Organización Internacional nel Ministeriu d'Asuntos Esteriores y Comerciu de la República de Corea.
N'avientu de 2016 el nuevu Secretariu Xeneral de la ONX António Guterres incorporar al so equipu como Asesora especial p'asuntos políticos.
Vida personal
Ta casada con Yillbyung Lee y tien dos fíos y un fíu.
Kota Yoshihara
Kota Yoshihara (吉原 宏太, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Cosmos: A Spacetime Odyssey
Cosmos: A Spacetime Odyssey ye una serie documental pa televisión de 2014. Ye continuación de Cosmos: un viaxe personal (1980), que fuera presentada por Carl Sagan y que la so emisión al traviés de la PBS considérase un finxu na hestoria de los documentales científicos. El so presentador ye'l astrofísicu Neil deGrasse Tyson, quien foi inspiráu por Sagan al conocelo na so mocedá. Dalgunos d'el so productores executivos son Seth MacFarlane, que la so inflúi ya inversión financiera foi fundamental pa la so realización, y Ann Druyan, vilba de Sagan y cocreadora del programa orixinal. La banda sonora provién d'Alan Silvestri. En Llatinoamérica cunta cola voz de Fernando Solís Lara, y n'España, Carlos Sobera introdució los episodios pa la so emisión en Mega.
La serie sigue llibremente'l mesmu formatu de trece capítulos y enfoque narrativu de la so predecesora, anovando dalgunos de los sos elementos como "la nave de la imaxinación" y presentando los nuevos descubrimientos dende 1980 al pie de un usu estensivu de gráficos xeneraos por ordenador y rellatos históricos por aciu animación tradicional.
Estrenóse'l 9 de marzu de 2014 simultanéamente en diez canales del Fox Networks Group: Fox, FX, FXX, FXM, Fox Sports 1, Fox Sports 2, Nat Geo, Nat Geo Mundu, Nat Geo Wild y Fox Life. Los 12 episodios restantes tresmitir por Fox y Nat Geo, que los repitió a otru día con conteníu detrás de cámara. D'alcuerdu a Fox Networks, esta foi la primer vegada en qu'un programa debuta nuna tresmisión global y simultáneo nes sos canales. Al traviés de los capítulos rexonales de Nat Geo tresmitir en 181 países y 45 idiomes. La serie concluyó'l 8 de xunu de 2014 y dos díes depués publicóse en DVD y Blu-Ray.
El 13 de xineru de 2018 anuncióse qu'una nueva temporada titulada Cosmos: Possible Worlds, empecipiara les sos tresmisiones nel segundu cuatrimestre de 2019.
Orixe
Depués de la muerte de Sagan en 1996, la so vilba y cocreadora del Cosmos orixinal, Ann Druyan, xunto a Steve Soter, quien foi'l so productor, y el astrofísicu Neil deGrasse Tyson buscaron crear una nueva versión qu'apuntara a una audiencia tan amplia como fuera posible y non solo a aquellos comenenciudos nes ciencies. Llucharen per dellos años contra renuentes canales de comunicación, quien cuestionaben la so atraición escontra'l gran públicu.
Conceutu
Tyson guía a los espectadores al traviés de distintos aspeutos de la realidá por aciu la revelación de la Ciencia y la nave de la imaxinación. Argumenten los autores que trabayaron en daqué similar a la serie orixinal con nuevos efeutos especiales al gustu del día. Asina, según MacFarlane, la nueva nave espacial foi diseñada pa ser atemporal y bien simple, usando'l techu pa eventos futuros y el pisu p'aquellos del pasáu, dexando a Tyson, como animador llevar al espectador a los llugares que describe. Los elementos destacaos fueron creaos por un equipu d'animadores escoyíos por MacFarlane. Kara Vallow produció y desenvolvió l'animación xunto al estudiu Six Point Harness. Dellos actores conocíos collaboraron poniendo voz a los personaxes animaos, tales como Richard Gere, Kirsten Dunst, Patrick Stewart, Amanda Seyfried, Marlee Matlin, Cary Elwes, Alexander Siddig o Seth MacFarlane.
Receición
thumb|140px|[[Neil deGrasse Tyson, presentador de Cosmos.]] Cosmos: una odisea del espaciu-tiempu recibió una bona respuesta de los críticos amás d'una puntuación en Metacritic de 82 sobre 100 basáu en 19 comentarios.
La miniserie ganó'l premiu a "Meyor Serie de Reality" y Tyson foi otorgáu'l "Meyor Anfitrión de Reality" pol 4º Premiu Televisivu de los Críticos (4th Critics' Choice Television Award n'inglés). Tamién ta nomada por "Llogros Sobresalientes en Noticies ya Información" polos trentenos Premios TCA. La miniserie ganó'l 4th Critics' Choice Television Award por "Meyor serie de non ficción" y Tyson foi premiáu pol "Meyor presentador de non ficción". Foi nomada a "Sorprendentes llogros en noticies ya información" pa los 30th TCA Awards y 12 Emmy Awards, de los cualos ganó "Outstanding Writing for Nonfiction Programming" y "Outstanding Sound Editing for Nonfiction Programming (Single or Multi-Camera)", amás d'otros dos pa Silvestri por "Outstanding Orixinal Main Title Theme Music" y "Outstanding Music Composition for a Series (Orixinal Dramatic Score)".
Dracy-lès-Couches
Dracy-lès-Couches ye una comuña francesa del departamentu de Saona y Loira, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Sulfatu
Los sulfatos son les sales o los ésteres del ácidu sulfúrico. Contienen como unidá común un átomu d'azufre nel centru d'un tetraedru formáu por cuatro átomos d'osíxenosulfatu.
Los sulfatos inorgánicos
Los sulfatos inorgánicos son los sales del ácidu sulfúrico. Na naturaleza atópase en forma de yelsu, o aljez, (sulfatu de calciu dihidratado CASU4 · 2 H2O), baritina (sulfatu de bariu) o sulfatu de sodiu (Na2SO4). Por oxidación formar de los sulfuros de munchos elementos cuando estos entren en contautu col osíxenu del aire...
Síntesis
La mayor parte de los sulfatos xenerar a partir d'una base y del ácidu sulfúrico o por reacción del ácidu sulfúrico col metal esto puede xenerar tresplantes nel átomu d'osíxenu.
Aplicaciones
Yelsu y barita utilizar na construcción y como aditivos na fabricación de papel y cartulina. El sulfatu de bariu tamién s'utiliza en medicina pa realizar radiografíes de contraste.
Los sulfatos son parte esencial d'unos sales dobles como los allumes de fórmula xeneral AB(SO4)2 · 12 H2O, siendo A y B cationes con carga +1 y +3 respeutivamente. La más conocida ye l'allume de sodiu formada con sodiu y aluminiu.
Analítica
Los sulfatos solubles bastien en presencia de cloruru de bariu inclusive de solución aceda en forma de sulfatu de bariu (BASO4) como sólidu blancu. Si coles mesmes hai permanganato presente este puede ser incluyíu nel precipitáu dándo-y un color llixeramente arrosáu.
Con sodiu metálicu ye amenorgáu al sulfuru (Curiáu: reacción bien violenta) y puede ser determináu como tal.
Sulfatos orgánicos
Los sulfatos orgánicos son ésteres del ácidu sulfúrico cola fórmula xenérica R–O–SO2–O–R'. Pueden formase direutamente del alcohol correspondiente y del ácidu sulfúrico o del trióxidu d'azufre o a partir del alcohol y el cloruru de sulfurilo (Cl2SO2) en presencia d'una base.
Trátase de sustances probablemente canceríxenes.
El sulfatu orgánicu más conocíu ye'l sulfatu de dimetilo (CH3)2SO4 que s'utiliza en delles reacciones de metilación.
.am
.am ye'l Dominiu de nivel superior xeográficu (ccTLD) p'Armenia.
A Sela de Murias
A Sela de Murias ye una aldea de la parroquia de San Cristobo nel conceyu asturianu de Vilanova d'Ozcos.
Alcuéntrase a 7 km de Vilanova, la capital del conceyu, a un altor mediu de 910 msnm y tien una población de.
Burdeos
Burdeos (Bordeaux, gascón: Bordeu) ye una ciudá portuaria de la rexón d'Aquitania, en Francia, con 925.253 persones nel aria metropolitana, yera asina la tercera ciudá de Francia en tamañu (Per detrás de París y Lyon y per delantre de Marsella).
Demografía
Ente los censos de 1999 y 2007, la población pasó de 215.363 habitantes a 230.600 habitantes nel distritu municipal. Na extensa área metropolitana que güei conforma'l conxuntu urbanu Burdeos-Libourne-Arcachon, viven 1.200.000 habitantes.
Dionisiu de Sinope
Dionisiu o Dionisiu de Sinope (Διονύσιος), foi un poeta cómicu antecesor de la comedia media, probablemente más mozu qu'Arquestratu, y contemporaniu de Nicostratu fíu d'Aristófanes vivió hacia l'añu 338 e.C.. Les sos obres nómenles principalmente Ateneu: Ἀκοντιζόμενος, Θεσμοφόρος, Ὁμώνυμοι, Λιμός, y Σώζουσα o Σώτειρα.
A Arroxía
A Arroxía ye una casería de la parroquia de Vilanova nel conceyu asturianu de Vilanova d'Ozcos.
Alcuéntrase a 3 km de Vilanova, la capital del conceyu, a un altor mediu de 788 msnm y tien una población de.
Usera
thumb|150px|right|Llocalización. Usera ye'l nome d'un distritu que pertenez a la ciudá de Madrid y compuestu polos barrios alministrativos d'Orcasitas, Orcasur, San Fermin, Almendrales, Moscardó, Zofio y Padolongo.
Una pequeña parte del territoriu d'esti distritu tenía perteneciencia a los conceyos de Carabanchel y Madrid enantes de la amestadura asocedida pente estos dos conceyos na década de los 40 y principios de los 50 del sieglu XX. La mayor parte del distritu vien de dellos terrenos de pertenencia al conceyu de Villaverde enantes de la so amestadura dientro Madrid ascocedida'l 31 de xunetu de 1954.
El distritu cueye'l nome del barriu d'Usera, asitiáu al norte'l distritu. Esti barriu tien el so orixe nunos terrenos asitiaos al norte'l conceyu Villaverde que yera d'un agricultor de dichu pueblu, "El tío Sordillo". Una fía d'esti tuvo casamientu col coronel Marcelo Usera. Esti militar y home de negocios plantegó que la edificación del terrén sería más rentable que'l so cultivu, polo qu'ente 1925 y 1930 procedióse a la so parcelación y venta.
L'encargáu de la delliniación y el trazáu de les cais foi l'alministrador de D. marcelo, polo que camentó da-y a les cais nomes de la xente de la familia usera, asina como del personal del so serviciu y dalgunos vecinos.
Tien les sos llendes al oeste y noroeste col distritu de Carabanchel, y col distritu d'Arganzuela y el ríu Manzanares pol nordés, y col distritu de Puente de vallecas pol este y col distritu de Villaverde pel sur.
Carelia del Sur
Carelia del Sur ye una rexón de Finlandia.Llenda coles rexones de Kymenlaakso, Savonia del Sur, Carelia del Norte y parte de Rusia. Forma parte del área xeográfica de Carelia.
250px|thumb|Les Rexones del Norte y Sur de carelia alcuéntrense en Finlandia y la República de Carelia en Rusia.
Xeografía
Ye una área pequeña, amenorgada pola historia a un mínimu. A tan solo unos pocos quilómetros de distancia del llagu Saimaa y el tormentosu ríu Vouksi, na frontera rusa.
Conceyos
Carelia del Sur tien 10 conceyos :
Norma llingüística
Una norma llingüística ye una convención social nel usu deseable d'una determinada llingua, especialmente d'una llingua estándar. La forma más conocida de norma llingüística, pero non la única, ye la llingua prescriptiva o normativa. Eugenio Coseriu da-y un significáu distintu, al considerala'l planu d'astracción llingüística asitiáu ente'l sistema y la fala, términos que yá había propuestu Ferdinand de Saussure. Esa norma seríen les realizaciones prototípiques nel casu de la fonética (alófonos) o les construcciones gramaticales estándar.
Lliga ACB 1985-86
El sistema de campeonatu yera'l mesmu que na temporada anterior. Na primer fase los equipos distribuyíen sobre la base de la so clasificación l'añu pasáu: impar y par. Na segunda, los cuatro meyores de cada grupu van al A-1 ente que los cuatro peores de cada grupu van al A-2. A los playoff clasifíquense los cuatro primeros del A-1, direutamente a cuartos de final, más los cuatro últimos del A-1 y los cuatro primeros del A-2 (ronda previa). Los cuatro últimos del A-2 xuéguense la permanencia na categoría.
La temporada carauterizar polos refuerzos de los dos principales equipos, Real Madrid y FC Barcelona, qu'apoderaron el campeonatu. Al pie de ellos destacó'l papel realizáu pol Ron Negrina Joventut, qu'apostó por una plantía de canteranos como Jordi Villacampa o José Antonio Montero, o'l CAI Zaragoza empobináu por Manel Comas. Al términu de la Lliga, España entamaría'l Campeonatu Mundial de Baloncestu de 1986, lo que favoreció una meyora en delles de les instalaciones.
El campeón de la Lliga ACB foi'l Real Madrid, que venció por 2-0 nel parcial al FC Barcelona.
Primer fase
{| width=100%
Grupu par
J = Partíos xugaos; G = Partíos ganaos; P = Partíos perdíos; PF = Puntos a favor; PC = Puntos en contra
Segunda fase
{| width=100%
Grupu A-2
J = Partíos xugaos; G = Partíos ganaos; P = Partíos perdíos; PF = Puntos a favor; PC = Puntos en contra
Play Off pola permanencia
Polo que'l Magia Huesca consigue la permanencia. Los otros trés equipos baxen a Primer B.
Clasificación final
(Lliga regular más clasificación en playoff)
Xuben a Lliga ACB: Oximesa Granada (Granada), Caxa Bilbao (Bilbao), Cajacanarias (La Laguna)
Intelixibilidá mutua
thumb|350px|Los colores asemeyaos indiquen llingües que pertenecen al mesmu [[continuu dialeutal. Les fleches indiquen alta inteligibilidad mutua.
]] La inteligibilidad mutua''' ye una propiedá de les variedaes llingüístiques o dialeutos pola cual dos falantes de variedaes distintes puen entendese mutuamente ensin haber estudiáu o aprendíu primeramente la variedá ayena. Realmente trátase d'una propiedá non perbién definida, siendo que la inteligibilidad ye cuestión de graos y suxetividá, y tamién depende de dellos otros factores, como'l nivel educativo y cultural del falante, l'habilidá llingüística del individuu, etc.
Dificultaes col conceutu
Tradicionalmente díxose que dos variedaes dialeutales mutuamente comprensibles n'alto grau son dialeutos de la mesma llingua. Sicasí, esisten delles dificultaes:
La primera d'estes dificultaes, pon en problemes la descripción tradicional de qu'una llingua históricamente ye'l conxuntu de los sos dialeutos intelixibles ente sigo. La situación dase por casu nes llingües esquimo-aleutianes onde cada dialeutu ye intelixible colos más cercanos, pero non colos más alloñaos anque los dialeutos entemedios puen ser intelixibles colos dialeutos de los estremos d'una cadena xeográfica de dialeutos o complexu dialeutal.
Les dificultaes que causa'l criteriu de inteligibilidad mutua puen trate na situación xeopolítica de les llingües europees. D'un llau el suecu y el noruegu son mutuamente intelixibles anque por factores sociopolíticos considérase que son idiomes distintos. D'otru llau delles de les variedaes rurales etiquetaes como alemán son intelixibles pa falantes de variedaes d'holandés pero non pa falantes d'otres variedaes d'alemán.
Mikkeli
Mikkeli (en suecu: Sankt Michel) yera la capital alministrativa de la provincia de Finlandia Oriental (Itä-Suomen lääni) hasta'l final de 2009 na República de Finlandia, y cuenta con. El centru de la ciudá ta asitiáu a veres de la badea de Savilahti, que forma parte del sistema llacustre de Saimaa, unu de los llagos más importantes de Finlandia. Amás, la parte oriental de la ciudá parte con el sistema llacustre de Vuoksi, que, pela so parte, desagua nel llagu de Ladoga na Carelia rusa. thumb|Cascu céntricu cola plaza principal.
Xeografía
El territoriu de Mikkeli cunta con unos 700 llagos y llagunes, con una estensión de 303,57 km². La densidá de la población ye de 35,3 habitantes/km².
Historia
Nos escritos más antiguos que se menta la rexón onde s'asitia Mikkeli son los del Tratáu de Nöteborg en 1323. La ciudá foi'l cuartel xeneral de Carl Gustaf Mannerheim, comandante en xefe del exércitu finlandés, mientres la Segunda Guerra Mundial. En 1997, Mikkeli constituyóse la capital de la provincia de Finlandia oriental (Itä-Suomen Lääni). Anguaño ye un importante centru de comerciu de la madera.
Nesta ciudá nació'l compositor Lauri Ikonen, según los comisarios europeos finlandeses, tantu l'actual Olli Rehn, como l'anterior Erkki Liikanen, anguaño'l direutor del Bancu de Finlandia.
thumb|left|Mapa de la Mikkeli urbana.
Evolución de la población
Evolución de la población (31 d'avientu):
Ciudaes hermanaes
Mikkeli ta hermanada coles siguientes ciudaes:
Pautu Molotov-Ribbentrop
El Pautu Molotov-Ribbentrop foi un pautu de non agresión ente Alemaña y la Xunión Soviética robláu en Moscú polos ministros d'esteriores respeutivos, Joachim von Ribbentrop y Viatxeslav Molotov el 23 d'agostu de 1939, y que siguió vixente hasta la invasión alemana de la Xunión Soviética cola "Operación Barbarroxa", qu'entamaba la madrugada del 22 de xunu de 1941.
Les cláusules
El pautu contenía unes cláusules secretes, que nun diben descubrise hasta que s'alcordare l'absorción alemana de Lituania y la repartición de Polonia y les anexones soviétiques d'Estonia, Letonia y Finlandia, y d'una parte de Rumanía, dixebrando la Europa Oriental y el norte en dos árees d'influyencia.
Les consecuencies
right|300px|thumb|Cambeos territoriales n'Europa 1939-1940.L'1 de setiembre de 1939, pocos díes dempués de la firma del pautu, los alemanes invaden Polonia, fechu que lleva arreyáu l'entamu de la Segunda Guerra Mundial, y los estaos bálticos firmen cola Xunión Soviética un Pautu de non agresión y mutua defensa, que-yos permetía a los soviéticos estacionar ellí les sos tropes.
En 1940, dempués de que la Wehrmacht ocupare Noruega, Dinamarca, Países Baxos, Bélxica y Francia se rindiere, ocupaba parte de Rumanía dempués d'unviar un ultimátum, firmábase un anexu que cambiaba Lituania a la órbita soviética, y anexonábase les tres repúbliques báltiques. Milenta persones d'orixe alemán foron tresferides del territoriu ocupáu pola Xunión Soviética a Alemaña, especialmente a les zones polaques ocupaes.
Finlandia resistióse a les pretensiones soviétiques y planta-yos cara na Guerra d'Hibiernu, qu'acabó en 1941 cuando accede a decer parte del so territoriu a la Xunión Soviética.
Hungría recibía Transilvania de Rumanía y la parte oriental de Checoslovaquia, y Bulgaria recuperaría'l territoriu conquistáu polos rumanos en 1913 na Segunda Guerra Balcánica.
El desgaste del pautu
N'Abril de 1940, cola invasión alemana de Dinamarca y Noruega, y en xunu de 1940, cola invasión soviética de más territoriu rumanu de l'alcordáu, el pautu entama a deteriorase, pos les dos partes escédense, y los recelos de los alemanes p'hacia la Xunión Soviética faen qu'entamen en 1941 la invasión de la Xunión Soviética na mayor operación militar de la hestoria: la "Operación Barbarroxa".
Cloruru
Los cloruros son compuestos que lleven un átomu de cloru en estáu d'oxidación formal -1. Polo tanto correspuenden al estáu d'oxidación más baxu d'esti elementu yá que tien completada la capa de valencia con ocho electrones.
Los cloruros inorgánicos
thumb|275px|Sal anhidra de [[cloruru de cobaltu (II).]] thumb|122px|left|Anión Cloruru
Carauterístiques xenerales
Los cloruros inorgánicos contienen el anión Cl− y polo tanto son sales del ácidu clorhídrico (HCl). Suelse tratar de sustances sólides incolores con eleváu puntu de fusión. En dellos casos l'enllaz col metal puede tener ciertu calter covalente. Esto nótase por casu nel cloruru de mercuriu (II) (HgCl2) que sublima a temperatures bastante baxes. Por esto conocía esta sal d'antiguo col nome de "sublimato".
El cloruru de fierro (III) (FeCl3) igualmente amuesa ciertu calter covalente. Asina puede ser estrayíu d'una disolución con elevada concentración de cloruru con éter y ensin presencia d'agua de cristalización sublima a elevaes temperatures.
La mayor parte de los cloruros con esceición principalmente del cloruru de mercuriu (I) (Hg2Cl2), el cloruru de plata (AgCl) y el cloruru de taliu (I) (TlCl) son abondo solubles n'agua.
En presencia d'oxidantes fuertes (permanganato, bismutato, agua osixenada, hipoclorito, etc.) los cloruros pueden ser aferruñaos a cloru elemental. Esta oxidación puede llevase tamién a cabu por electrólisis. De fechu la electrólisis del cloruru sódicu en disolución ye'l métodu más emplegáu pa llograr esti elementu amás de hidróxidu de sodiu.
Síntesis
Los cloruros pueden llograse por reacción d'una base (óxidu, hidróxidu, carbonatu, etc.) y ácidu clorhídrico.
Dellos metales pocu nobles reaccionen tamién direutamente col clorhídricu dando hidróxenu elemental y el cloruru correspondiente. La reacción col cinc por casu sería la siguiente:
Zn + 2 HCl -> ZnCl2 + H2
Tamién ye posible la reacción direutamente de los elementos anque en munchos casos ye bien violenta.
Guarda
El cloruru más conocíu ye'l sal marino que ta presente na agua marino con una concentración del aproximao 3-3,5 %. Polo tanto los océanos representen una fonte práuticamente perenal de cloruru.
Analítica
Los cloruros solubles bastien de disolución aceda en presencia de nitratu de plata formando un sólidu pálidu de cloruru de plata. El precipitáu eslleir en amoniacu y vuelve bastiar al acedar con acedu nítrico.
Solubilidad n'agua
Solubilidá de sales anhidras n'agua a temperatura ambiente (20 a 25°C) en g/100g (cloruros consideraos:, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , )
Densidá
Densidá de los sales en g.cm-3 (cloruros consideraos:, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , )
Carauterístiques xenerales
Nos cloruros orgánicos el cloru ta xuníu direutamente a un átomu de carbonu. L'enllaz ye covalente anque por cuenta de la diferencia d'electronegatividá ente los dos elementos ta fuertemente polarizáu. Por esta razón el cloru puede ser sustituyíu en munchos casos en reacciones de sustitución nucleofílica.
Los cloruros orgánicos son menos inflamables que los hidrocarburos correspondientes. De cutiu tamién son más tóxicos. Dellos cloroalcanos como'l diclorometano tienen importancia como disolventes. Insecticides como'l lindano o'l DDT tamién son cloruros orgánicos. Tamién s'atopen nesti grupu los clorodibenzodioxinas que se fixeron famosos y tarrecíos pol accidente de Séveso.
Síntesis
Los cloruros de compuestos alifáticos pueden llograse por reacción direuta de la sustancia con cloru elemental. La reacción suel ser violenta y trascurrir por un mecanismu radicalario pocu selectivu.
La selectividá puede aumentar utilizando en cuenta de cloru elemental N-clorosucinimida.
Tamién pueden llograse por adición de cloru o ácidu clorhídrico a enllaces múltiples d'alquenos o alquinos. La adición de clorhídricu da principalmente'l productu Markownikov (col cloru xuníu al carbonu más sustituyíu) en condiciones polares y el productu anti-Markownikov (col cloruru sobre'l carbonu menos sustituyíu) en condiciones radicalárias.
Los cloruros arumosos finalmente suélense llograr por cloración direuta nuna reacción de sustitución electrofílica en presencia d'un ácidu de Lewis como catalizador.
Analítica
A) Prueba de Beilstein:
Pa determinar la presencia de cloruru nun compuestu orgánicu calezse un alambre de cobre nuna llapada azúl d'un mecheru Bunsen hasta que nun se note nenguna coloración marcada. Depués ponse en contautu col compuestu orgánicu ya introduzse el compuestu col alambre na llapada. Una coloración verde azulada indica la presencia de cloruru.
Contraindicaciones: Los demás haluros y dalgunes amines pueden dar la mesma reacción.
B) Tresformamientu en cloruru inorgánicu
Una pequeña muestra calecer nun tubu d'ensayu con una pequeña cantidá (pocos miligramos) de sodiu metal (CURIÁU PUEDEN PRODUCISE REACCIONES ESPLOSIVES) hasta que'l tubu quédase en caldia. Depués arrámase'l tubu nun recipiente con agua, acedar con acedu nítrico y bástiase el cloruru con nitratu de plata (AgNO3) realizando les demás pruebes como se describió nel casu de los cloruros inorgánicos.
Bioquímica
Na naturaleza esisten pocos cloruros orgánicos. Polo tanto los cloruros orgánicos suelen tener mala biodegradabilidad y permanecen mientres años nel mediu ambiente. Por cuenta del so calter hidrofóbicu atropar nes grases, especialmente nos últimos eslabones de la cadena alimenticia y pueden provocar ellí problemes de salú, lo que fai que los cloruros sían bien importantes na salú de les persones.
.az
.az ye'l Dominiu de nivel superior xeográficu (ccTLD) p'Azerbaixán.
Hideaki Kitajima
Hideaki Kitajima (北嶋 秀朗, ) ye un ex-futbolista xaponés.
.bh
.bh ye'l Dominiu de nivel superior xeográficu (ccTLD) para Baḥréin. Ta alministráu por BATELCO.
Alófonu
En fonética, llámase alófonu (del griegu ἄλλος, allos-, otru, y φωνή, -foné, soníu, voz) a cada unu de los fonos o soníos que nun idioma dau reconozse como un determináu fonema, ensin que les variaciones ente ellos tengan valor diferenciativu; cada fonu correspuende a una determinada forma acústica, pero nes regles de la llingua considérase-yos como teniendo'l mesmu valor.
Dracy-Saint-Loup
Dracy-Saint-Loup ye una comuña francesa del departamentu de Saona y Loira, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Brañanova
Brañanova ye una aldea de la parroquia de Vilanova nel conceyu asturianu de Vilanova d'Ozcos.
Alcuéntrase a 6 km de Vilanova, la capital del conceyu, a un altor mediu de 947 msnm y tien una población de.
Moldura
thumb|Moldura La moldura ye un elementu decorativu emplegáu n'estremaes obres artístiques, pero, sobremanera, n'arquiteutura. Consiste nun relieve o saliente que caltién el mesmu perfil en tol so trazáu. Ye esti perfil o seición el que lu define y diferencia de les munches clases de moldures.
Sentides
Sentides (en griegu antiguu Σέντιδες) ye un antiguu pueblu probablemente d'orixe traciu, que vivía al sur de Marmárica. Cítalu Toleméu.
.ao
.ao ye'l Dominiu de nivel superior xeográficu (ccTLD) p'Angola.
Juan Avendaño
Juan Bautista Avendaño Iglesias ye un ex-xugador profesional de tenis asturianu, meyor recordáu por ser capitán del Equipu de Copa Davis d'España xunto con Jordi Arrese y Josep Perlles, cuando España ganó'l so segundu títulu de Copa Davis en Copa Davis 2004.
Trayeutoria profesional
Con trece años ficho pol Club de tenis d'Avilés, formándose na so Escuela de Tenis. Foi becáu en Barcelona, na Residencia Joaquín Blume. En 1977 foi consideráu unu de los cinco meyores juniors d'España, siendo escoyíu pa competir na Copa d'Europa Junior d'Iviernu, onde ganó tolos partíos que xugó. Aumentó la so cotización y fama, y la Federación Española escoyer, xunto a Gabriel Urpi y Pagola, pa representar a España mientres tres meses n'América, quedando subcampeón individual na Banana Bowl. Por equipos, ganaron en Rio de Janeiro. En 1978 consagróse. En xunu foi subcampeón del Gran Prix Junior de la Federación Internacional, llamáu Troféu de La Mazana, Apple Bowl. Venció a Margets, Hidalgo y Urpi, y perdió la final ante'l suecu Per Hjerquist. N'agostu foi escoyíu pa participar na Copa Valerio, ganando tolos alcuentros individuales. El so mayor ésitu llograr al vencer nel Tornéu más importante pa equipos nacionales juniors, la Sunshine Cup, n'avientu de 1978, ganando la final a Estaos Xuníos y dempués d'esaniciar a Paquistán, Suiza, Suecia y Brasil. En 1979 representó a España nos Torneos Internacionales d'Italia, celebraos en Roma, Roland Garros, Apple Bowl, Wimbledon, Toronto, etc.
Go Oiwa
Go Oiwa (大岩 剛, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Dyo
Dyo ye una comuña francesa del departamentu de Saona y Loira, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
.dz
.dz ye'l Dominiu de nivel superior xeográficu (ccTLD) p'Arxelia.
Juan Antonio Vallejo-Nágera
Biografía
Juan Antonio Vallejo-Nájera empecipiara los sos estudios universitarios na Facultá de Medicina de Madrid a la edá de 16 años (1943). Llogra la so Llicenciatura en Medicina nel añu 1949 con un total de ventiocho matrícules d'honor, llogrando'l grau de llicenciáu con sobresaliente y el Grau de Doctor cola calificación de Cum Laude en 1954. La so tesis doctoral Epilepsia y Catatonia Audiógena del aguarón blancu recibe'l premiu de la Real Academia Nacional de Medicina a la meyor Tesis Doctoral del añu.
En 1955, la Real Academia Nacional de Medicina escuéyelu como Académicu y otorgar la Medaya de Plata pol so trabayu Les neurosis infantiles. En 1953 llogra por concursu-oposición la plaza de Xefe de Seición de Psiquiatría ya Hixene Mental nel Institutu Provincial de Sanidá, con función de Direutor, y en 1956 llogra la plaza de Direutor del Hospital Psiquiátricu Nacional de Leganés (Madrid). En 1957 gana per oposición les places de Catedráticu de Psiquiatría y Sicopatoloxía de la Facultá de Medicina (Universidá Complutense), direutor del Institutu Nacional de Pedagoxía Terapéutica y del Centru d'Investigaciones Psiquiátriques de Madrid.
En 1957 contrái matrimoniu con María Victoria Zóbel de Ayala y Montojo, hermana del famosu pintor hispanu-filipín Fernando Zóbel, creador y principal promotor del muséu d'Arte Astracto de Cuenca, dambos miembros d'una de les más opulentas families de Filipines. El 6 de mayu de 1958 naz la so primer fía Alejandra Vallejo-Nágera. Dos años dempués naz el so segundu fíu, Íñigo Vallejo-Nájera, y trés años más tarde la so fía María Vallejo-Nájera.
El 17 de xunetu de 1969 concédese-y la Orde Civil de Sanidá Gran Cruz de la Orde Civil de Sanidá.
Pirkanmaa
Pirkanmaa (en suecu:Birkaland) ye una rexón de Finlandia. Comparte fronteres con Satakunta, Tavastia Propia, Päijänne Tavastia, Ostrobotnia del Sur y Finlandia Central.
Juan Antonio Vallejo-Nágera
Biografía
En 1972 ye nomáu Direutor del Centru d'Investigaciones Psiquiátriques y Docentes del PANAP, darréu denomináu Centru de Salú Mental de Madrid.
Pirkanmaa
Conceyos
Pirkanmaa tien 22 conceyos:
Juan Antonio Vallejo-Nágera
Biografía
Destacó como médicu tantu nes facetes clínica como didáctica.
Diaethria clymena
Diaethria clymena, ye una especie de lepidópteru perteneciente a la familia Nymphalidae. Atópase en dellos países, dende Méxicu hasta la selva misionera del nordés d'Arxentinaa, pasando per Perú y Brasil. Tamién s'atopa nel Cordal de Los Andes colombianos. (Cramer, [1775])
Descripción
Tien un valumbu d'unos 30-40 mm. Na so cara ventral, los adultos son de color negru con una franxa azul en cada nala. La parte inferior ye de color coloráu y blancu con rayes negres que se paecen al númberu ochenta y ocho o'l númberu ochenta y nueve.
Mano d'Irulegi
thumb|Mano d'Irulegi, con escritura vascónica. Sieglu I eC. thumb|Calcu de la Mano d'Irulegi coles llinies y les inscripciones. thumb|Llugar au s'atopó la Mano d'Irulegi.
Juan Antonio Vallejo-Nágera
Biografía
Muerre por causa de un cáncer d'entrellenzu el 13 de marzu de 1990. Vallejo-Nájera escueye al escritor José Luis Olaizola por que, xuntos, recoyeren la esperiencia de la so muerte; la resultancia d'esti común esfuerciu afigurar na obra La Puerta de la Esperanza, que foi traducida a más de venti idiomes y que la so publicación sigue vixente.
Finlandia Central
Ciudaes
Estos son los 23 conceyos de Finlandia Central:
Diaethria clymena
Descripción
Les canesbes aliméntense de Trema lamarckianum, Trema micranthum, y d'especies de Theobroma.
Subespecies
Rellación de subespecies.
Mano d'Irulegi
La mano d'Irulegi (Irulegiko Eskua, n'eusquera) ye un oxetu arqueolóxicu afayáu n'Irulegi, un pobláu de la edá del fierro del valle d'Aranguren. Contién una inscripción con pallabres incontestablemente protovasques y vascóniques, darréu que la primer pallabra ye Sorioneku, escrita con una significación asemeyada a la escritura nororiental n'ibéricu, y perfeutamente atalantable dende l'eusquera actual.
L'afayu ye esceicional, darréu qu'enxamás nun s'atopara en nenguna otra parte otra mano grabada, con inscripciones en vascón. Lo qu'afita ensin dubia que los vascones conocieron la escritura. La mano, que data del sieglu I e.C., descubrióse el 18 de xunu de 2021 y presentóse a la prensa el 14 de payares de 2022 pol Gobiernu de Navarra y la Sociedá de Ciencia Aranzadi. Considérase un testu apotropaicu, usáu pa dar suerte o saludar allugándolu na entrada del llar.
Contestu
La mano atopóse nun pobláu de la edá del fierro metanes el Castiellu d'Irulegi. El pobláu abandonóse hacia'l sieglu I e.C. dablemente pola mor d'un incendiu nel contestu de la Guerra Sertoriana. Sería esti incendiu'l que fexo fuxir a los sos habitantes y caltuvo los materiales que s'atoparon n'Irulegi.
La mano d'Irulegui afayóse baxo l'adobe de les muries de les viviendes afaraes n'aquel fechu bélicu, pola escavadora voluntaria Leire Malkorra, del equipu del arqueólogu Mattin Aiestaran, el 18 de xunu de 2021. Nun primer momentu, a la pieza nun se-y dió munchu valor arqueolóxicu, pero foi nel llaboratoriu, onde al retirar los sedimentos nel procesu de llimpieza y restauración que facía Carmen Usua, apaeció la inscripción.
Irulegi atópase a 893 metros d'altitú y ye ún de los exemplos más evidentes de los poblaos fortificados de la zona. Tien un allugamientu xeográficu privilexáu, con vistes de 360 graos sobre la comarca d'Iruña y los pasos que xunen el sur de l'Alta Navarra colos valles pirenaicos, da-y un importante valor defensivu. Magar que ye difícil calcular el númberu d'habitantes, estímase que podíen vivir ellí ente 100 y 200 persones.
Carauterístiques
La pieza en sí ye de bronce, y la so pátina ye de 53% d'estañu, 41% de cobre y 2% de plomu; daqué habitual nes aleaciones antigües, según Aranzadi.
Paez una mano derecha a tamañu real. La zona de la embueza ye plana y les uñes tán marcaes, anque trés de los deos nun tán bien calteníos. Los deos tán mirando escontra baxo, lo que se deduz por un furacu con un diámetru de seis milímetros y mediu na parte cimera, alredor de la muñeca.
N'esaminando la redolada del furacu, afayóse que la pieza nun taba colingada, sinón clavada a un soporte blandu, dablemente madera. Mide 143 milímetros d'altor, un milímetru de grosez y 128 d'anchor, y pesa 36 gramos.
Testu
miniatura|Testu orixinal y trescripción. El testu que contién la mano amuesa les siguientes cinco pallabres:
Magar que'l testu pue lleese a partir de la escritura ibérica nororiental, esiste un signu en forma de "" que nun apaez nes 3.000 inscripciones ibériques conocíes, sinón namái en dos tipos de monedes creaes na zona xeográfica del actual País Vascu: oTtikes y uTambaate.
Per agora, namái pudo interpretase con seguranza la primer pallabra, trescrita como «SORIONEKU» y que pue rellacionase col eusquera zorioneko «afortunáu».
Esta pallabra conviértese nel primer rastru escritu en llingua vascónica y arriendes escritu nun signariu que ye tamién vascónicu, con un sistema gráficu deriváu del sistema ibéricu al que se-y amestó o adautó dalgún signu pa marcar dalgún soníu o fonema vascónicu que nun esiste nel signariu ibéricu.
La "n" al final la primer llinia entiéndese que ta ehí como resultáu de que quien grabó les pallabres nun atopó espaciu al final de la segunda llinia, y allugóla enriba, esto ye, al final de la primer llinia. Les pallabres tan separtaes por puntos. Les otres cuatro pallabres, aínda nun pueden traducise (17/11/2022). miniaturadeimagen|Signariu ibéricu nor-oriental
Opinión de los espertos
thumb|Un xeólogu, dos arqueólogos, una restauradora y dos llingüistes despliquen el descubrimientu y la so importancia (n'eusquera y castellán). Los espertos que primero desaminaron la inscripción contenida na mano d'Irulegi tomaron en consideración, per un llau, la importancia del descubrimientu dende'l puntu de vista de la llingüística histórica; y, per otru, la seguranza de que trátase d'un testu en llingua vascónica.
Joakin Gorrotxategi, llingüista de la EHU, fizo notar que l'afayu de la mano fízose con plenes garantíes arqueolóxiques, darréu que'l procesu d'escavación recoyóse con videu y semeyes, y topográficamente documentáu como'l restu d'oxeto afayaos nel llugar. Polo que cinca a la inscripción dio importancia a la so integridá:
Callicore hesperis
Callicore hesperis ye una especie de lepidópteru perteneciente a la familia Nymphalidae. Ye orixinariu de Suramérica, onde se distribúi por Ecuador, Bolivia y Perú.
Mano d'Irulegi
Opinión de los espertos
«Cuatro llinies, con un entamu y un final. Esto ye enforma importante: tenemos la inscripción entera. Nun atopamos un fragmentu del oxetu con parte de la inscripción».