cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Clara Blandick
Carrera como actriz
En 1929 Blandick camudar a Hollywood. Nos años 1930 fíxose conocida nos ambientes teatral y cinematográficu como actriz de repartu. Anque consiguió papeles d'importancia como'l de la Tida Polly nel filme de 1930 Tom Sawyer (papel que repitió en 1931 con Huckleberry Finn), ella pasó una gran parte de la década faciendo papeles secundarios, munchos d'ellos ensin apaecer nos títulos de creitu. Nes películes de la dómina pre-code ella de cutiu interpretaba a madres, como a la del personaxe de Joan Crawford en Possessed o a la de Joan Blondell en Three on a Match. Nuna dómina na que munchos actores permanecíen amestaos a un únicu estudiu, ella interpretó un ampliu númberu de pequeños papeles pa cuasi tolos principales estudios de Hollywood, anque darréu tendría un contratu con 20th Century Fox. Asina, en 1930 actuó en nueve películes, y en 1931 en trelce. Como asocedió nel casu d'otros actores con una carrera bien demandada, ye difícil conocer el númberu exactu de películes nes cualos Blandick intervieno, anque ye razonable pensar que'l númberu total foi d'ente 150 y 200.
El magu de Oz y años siguientes
En 1939 Blandick fixo'l so papel secundariu más memorable, el de la Tida Em nel clásicu de MGM El magu de Oz. Anque'l papel yera pequeñu (Blandick filmó les sos escenes nuna única selmana), el personaxe yera un importante símbolu na busca de Dorothy pa tornar a casa. Blandick ganó a May Robson, Janet Beecher, y Sarah Padden pa faer el papel, ganando 750 dólares a la selmana. Blandick solo apaecía nos creitos finales.
Tres El magu de Oz, Blandick volvió a los sos papeles de repartu, actuando en docenes de filmes con una amplia variedá de personaxes. Ente ellos figuraba Mrs. Pringle en Anne of Windy Poplars (1940), una sosprendida vecera na película de los Hermanos Marx Tienda de llocos (1941), una figura de l'alta sociedá en Can't Help Singing (1944), y una asesina de sangre frío en Philo Vance Returns (1947). Los sos últimes dos interpretaciones llegaron en 1950 en Key to the City y Love That Brute. Retirar de l'actuación a los 69 años d'edá, recluyéndose nel Hollywood Roosevelt Hotel.
Vida personal
Blandick casóse'l 7 d'avientu de 1905 en Manhattan, col inxenieru de mines Harry Stanton Elliott. La pareya dixebrar en 1910, y divorciaríense en 1912. Nun tuvieron fíos.
A lo llargo de los años 1950, la salú de Blandick empezó a fallar, perdiendo la vista y sufriendo una severa artritis. El 15 d'abril de 1962 volvió a la so casa n'asistiendo a los servicios relixosos del Domingu de Ramos. Empezó a iguar la so habitación, asitiando les sos alcordances y semeyes favorites en llugares destacaos, esponiendo retayos de prensa de la so llarga carrera. Vistióse inmaculadamente, con una elegante bata azul. Entós, col so pelo bien peñáu, tomó una sobredosis de sedantes. Baltar nun sofá cubrir con un cobertor doráu, y arreyóse una bolsa de plásticu na cabeza. Blandick dexó una nota esplicativa,la cual dicía TOI A puntu D'EMPEZAR LA GRAN AVENTURA
Los sos restos fueron encenraos, y les cenices soterraes nel Columbario del Campusantu Forest Lawn Memorial Park, en Glendale, California.
La Cuevona
La Cuevona o Cuevona de Cueves ye una formación cárstica asitiada na parroquia de Xuncu nel conceyu asturianu de Ribeseya.
Descripción
La cueva ye nomaba nel Diccionariu de Madoz como «Boquera», dientro de la parroquia de Moru y descrita de la siguiente forma:
Carauterístiques de la cueva
La cueva ta perfectamente allumada tantu pa favorecer el pasu de los transeúntes como pa resaltar les formaciones xeolóxiques.
Caltién la so estructura orixinal; de formación caliar, contién bóvedes, rellabicos, estalactites, estalagmites, columnes, y colaes, adoptando munches vegaes formes fantástiques que dieron llugar a denominaciones especiales como «la llingua del diañu» o «les barbes de Santiago».
La flora ta representada polos especímenes propios d'una cueva como son líquenes, algues, mofos, felechos y fungos; felechos, algues y mofos detéctense especialmente nos dos entraes. Al respective de la fauna y a pesar de la presencia humana hai inda exemplares de sacavera ciega, xaronques y esperteyos, anque estos postreros son bastante escasos y yá nun formen les grandes colonies qu'hubo n'otru tiempu debíu precisamente a la presencia humana. Los esperteyos fuxeron a otres cueves, especialmente a la de Cueva Rosa onde llegaron a formar una importante población.
Orthocis auriculariae
Distribución xeográfica
Alcuéntrase na China.
Fidela Bernat
370px|miniaturadeimagen Fidela Bernat foi la postrera falante nativa del dialeutu navarru oriental del euskera o roncalés.
Casada'l 23 de xunu de 1925 con Pedro Ederra Lorea. Tuvo 6 fíos y dende 1988 taba vilba.
La Biblioteca Sonora de Navarra contién una serie de documentos, ente grabaciones d'audiu, trescripciones y videos, qu'incluyen entrevistes a la muyer. Estos archivos sonoros recoyéronse ente 1975 y 1989 por Koldo Artola, ya inclúin son les sos conversaciones personales con Fidela Bernat.
Galaxa elíptica
thumb|250x250px|M87, una galaxa elíptica xigante típica. Una galaxa elíptica ye un tipu de galaxa de la secuencia de Hubble carauterizada por tener una forma aproximao elipsoidal y apenes traces distintives, escareciendo por casu de los brazos espirales que carautericen a les galaxes homónimes. Representen el 15 % de les galaxes del universu, y namái contién estrelles vieyes.
Clasificación
Clasifíquense con una Y siguida d'un númberu (dacuando puestu cómo subíndiz) ente 0 y 7 que calcúlase cola siguiente fórmula:
, onde a y b son respeutivamente los semiexes mayor y menor de la galaxa.
El tipu más común ye'l E3, y el máximu ye'l E7 –una y bones percima, la galaxa tendería a esparcese y a tomar una forma más avolumada–, y hai de solliñar que'l so aspeutu depende non yá de la so forma sinón del ángulu col que la vemos, de cuenta que dalgunes E0 son en realidá elongaes –daqué yá comentáu pol mesmu Edwin Powell Hubble.
Carauterístiques físiques
Les galaxes elíptiques varien enforma en lluminosidá, masa y tamañu, diendo dende les pequeñes nanes esferoidales, de carauterístiques asemeyaes a les d'un cúmulu globular -pero bien riques en materia escuro- ó les galaxes elíptiques nanes, hasta les grandes galaxes elíptiques presentes en grandes cúmulos de galaxes (por casu, les galaxes de tipos D y cD, carauterizaes por tar envolubraes por un gran halo difusu, tipu al cual pertenez la M87, el prototipu de galaxa elíptica xigante) –ente les qu'atópense les mayores y más brilloses galaxes del Universu. Les sos carauterístiques comunes son: Físicamente tamién pueden estremase en dos tipos: les "cuadraes" –que suelen ser galaxes grandes–, que la so forma ye determinada por movimientos al debalu de les sos estrelles, pero que son mayores en delles direiciones que n'otres-, y les "discoidales", de cutiu de lluminosidá media ó baxa, nes que les estrelles suelen tener velocidaes asemeyaes, pero que tán relativamente apandaes por cuenta de la rotación de la galaxa; otres diferencies ente dambos tipos son:
Cúmulos globulares y galaxes satélite
Les grandes galaxes elíptiques suelen tener un sistema de cúmulos globulares, nucleos dobles, y gran cantidá de galaxes satélites. Una posible interpretación ye'l canibalismu galácticu, ye dicir l'absorción d'una galaxa menor por una mayor –por casu, sábese que la nuesa Vía Lláctea, anguaño ta "dixiriendo" un par de galaxes menores.
Orixe
La imaxe tradicional de les galaxes elíptiques preséntales como galaxes onde la formación estelar terminó tres l'españíu inicial, presentando agora solo vieyes estrelles.
Delles observaciones recién atoparon cúmulos d'estrelles nueves, azules dientro de delles galaxes elíptiques, al pie de otres estructures que pueden esplicase por fusión de galaxes. Na nueva visión, una galaxa elíptica ye la resultancia d'un llargu procesu onde delles galaxes menores, de cualquier tipu, topeten y fúndense nuna mayor.
Hai tres maneres nes que puede llograse una galaxa elíptica a partir del choque ente dos galaxes anteriores: un choque que los astrónomos conocen cómo moyáu nel qu'hai gas frío a esgaya y un biltu estelar y otru conocíu cómo secu nel que nun hai gas o ye bien pocu abondosu y por tantu bien poca o nenguna actividá de formación estelar. El primer tipu produz una galaxa elíptica "discoidal" y el segundu una galaxa elíptica "cuadrada".
Un escelente exemplu del segundu tipu n'aición acolumbráu per duana del Telescopiu Spitzer ye lo que ta teniendo llugar nel cúmulu de galaxes CL0958+4702, a cuasi cinco mil millones d'años lluz de la nuesa galaxa, onde cuatro grandes galaxes tán fundiéndose ente sigo pa dar llugar a una galaxa elíptica enforma mayor arrodiada por un gran halu formáu per miles de millones d'estrelles espulsaes mientres la fusión.
La tercer vía implica una galaxa espiral qu'escosó tol so gas por cuenta de la formación d'estrelles ó que lo perdió por procesos diversos convirtiéndose nuna lenticular. Nésti escenariu, el choque y absorción de galaxes menores -que nel casu d'una galaxa espiral apenes tendríen efeutu al reparar la formación estelar producida en diches choques los daños sufiertos pol discu de dicha galaxa- acaben per destruyir el discu de la galaxa lenticular convirtiéndola nuna elíptica.
Créese que toles galaxes elíptiques xigantes tienen un furacu prietu supermasivu nel so centru.
Stigmatura budytoides
Stigmatura budytoides, tamién denomináu calandrita (n'Arxentina y Paraguái), rabicano grande o alegrinho-balança-rabu (en portugués, en Brasil), ye una especie d'ave paseriforme, una del dos pertenecientes al xéneru Stigmatura qu'integra la familia Tyrannidae. Ye nativa de Suramérica.
thumb|left|250px|Stigmatura budytoides; ilustración de d'Orbigny, 1847.
Hangard
Hangard ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Stigmatura budytoides
Descripción
El rabicano mayor ye un páxaru de pequeñu tamañu, mide alredor de 15 cm de llargor, anque daqué mayor que'l so pariente'l rabicano menor. Los sos partes cimeros son de color verde buxu con una llista superciliar mariella y una fina mázcara negra; les nales y la cola son gris escuru, les nales con un anchu parche llonxitudinal ablancazáu y la cola llargamente puntiada d'ablancazáu. Pembaxo ye mariellu. El so picu ye negru. De cutiu caltién la so llarga cola alzada, coles plumes abiertes esponiendo les sos puntes blanques, pero nun lu ximielga. La subespecie más sureña (flavocinerea) tien un patrón de plumaxe más apagáu col pechu avisiegu d'oliva y nun ostenta l'ancha banda blanca al traviés de la base del llau internu de la cola que ta presente nes poblaciones nortices. La población del nordeste de Brasil (gracilis) ye daqué menor.
Hangard
Tien una población de y una superficie de  km².
Stigmatura budytoides
Distribución y hábitat
Distribuyir en dos poblaciones separaes: una nos montes y zones de carba del chaco, dende'l centru norte de Bolivia, l'oeste de Paraguái y el centru y noroeste d'Arxentina, nos zarráus, los montes de galería secos, hasta los 2700 m d'altitú, pero xeneralmente embaxo de los 1000  m, y la segunda na rexón de caatinga del nordeste de Brasil embaxo de los 500  m d'altitú. Esta última población dacuando considérase como una especie estreme como S. gracilis.
Comportamientu
Ye bien activa y de cutiu atrevida, usualmente anda en pares pola trupa vexetación arbustiva pero nun ye malo de ser reparada.
Alimentación
Aliméntase principalmente d'inseutos, que busca intensamente ente la xamasca y les cañes y dacuando nel suelu.
Reproducción
El nial ye una taza pequeño y simple, de ramines seques, construído a alredor de um m del suelu, cerca del centru d'un arbustu gruesu y espinado, onde deposita de 2 a 3 güevos nel periodu reproductivu que va de payares a mayu.
Vocalización
El llamáu común de contautu ye un “chirt” grave, delles vegaes variando pa “chirt, uuri-tit, chirt”. Les pareyes executen un dúu sincopado, xirando los sos cuerpos mientres dan un animáu “juidididitdeh, juidididitdeh...”. La vocalización de gracilis ye bien distintu, el cantar ye una serie abrupta y bien rápida de notes revueltes que dura 5 segundos o más, con elementos daos por dambos miebros de la pareya; tamién dan dellos llamaos como miaguíos, por casu “chiuu, clica-chiuu”.
Descripción orixinal
La especie S. budytoides describióse per primer vegada polos naturalistes franceses Alcide d'Orbigny y Frédéric de Lafresnaye en 1837 sol nome científicu Culicivora budytoides; llocalidá tipo «Valle Grande, Santa Cruz, Bolivia.»
Taxonomía
El xéneru tuvo d'antiguo asitiáu na familia Formicariidae por cuenta de la so paecencia xeneral con especies del xéneru Formicivora. Forma una superespecie col rabicano menor (Stigmatura napensis). Dellos autores, como Ridgely & Tudor (2009), consideren a la subespecie S. budytoides gracilis que se distribúi na caatinga del nordés brasilanu, como especie plena, por cuenta de diferencies morfolóxiques y de vocalización cola especie nominal. Sicasí, esto nun ye siguíu pola mayoría de les clasificaciones, como IOC, Clements y el South American Classification Committee (SACC).
Subespecies
Según la clasificación del Congresu Ornitolóxicu Internacional (IOC) (Versión 5.1, 2015) y Clements Checklist 6.9, reconócense 4 subespecies, cola so correspondiente distribución xeográfica:
Noriko Mochida
Noriko Mochida de 1966) ye una deportista xaponesa que compitió en yudu, ganadora d'una medaya de bronce nel Campeonatu Mundial de Yudu de 1987 na categoría de –61 kg.
John Michael Holzinger
John Michael Holzinger  foi un botánicu, briólogu y esplorador d'Estaos Xuníos, nacíu n'Alemaña.
Desenvolvió gran parte de la so actividá científica na División de Botánica del USDA.
Paracompsus lunanfensis
Paracompsus lunanfensis ye una especie de coleópteru de la familia Attelabidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase na China.
Hangest-sur-Somme
Hangest-sur-Somme ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Mocedaes Socialistes d'Asturies
Les Mocedaes Socialistes d'Asturies (JSA), son la federación rexonal asturiana de les Mocedaes Socialistes d'España, una asociación política xuvenil d'izquierdes fundada en 1903 por Tomás Meabe. Nel añu 2008, formen parte d'esta organización más de 800 moces d'ente 14 a 30 años. Ta integrada na Unión Internacional de Mocedaes Socialistes y de la Internacional Socialista. Ye tamién la organización xuvenil del Partíu Socialista Obreru Español nel ámbitu territorial de la Federación Socialista Asturiana (FSA-PSOE).
Dende la fundación hasta la Guerra Civil
El Partíu Socialista Obreru Español fúndase y constitúi en Madrid el 2 de mayu de 1879 en cuantes qu'asociación d'homes y muyeres entamaos na llucha pola defensa de los derechos y la dignidá de tolos trabayadores. A los diez años, y constatada la insuficiencia y dificultá de los sos militantes pa incidir direutamente nel senu de les empreses y los sos centros de trabayu, constitúyese, en Barcelona, la UXT, sindicatu d'orientación socialista. Diez años más tarde, un grupu de mozos socialistes vascos lideraos por Tomás Meabe deciden la constitución de la Federación Nacional de les Mocedaes Socialistes, magar ye ciertu que nesti casu con fuertes reticencies de veteranos del Partíu incluyíu Pablo Iglesias qu'envaloraben qu'encaxaben perfectamente dientro de la estructura del Partíu en cuantes que seición o grupos xuveniles.
Los acontecimientos históricos demostraron que l'autonomía estratéxica y l'opinión crítica de la organización xuvenil foi un llabor positivo y eficaz na renovación ideolóxico y xeneracional del Partíu torgando'l so anquilosamiento. Na fuelga xeneral de 1917 yá se fixo notar la presencia activa de les JJ.SS. Na dictadura de M. Primo de Rivera efectuaron de forma entamada y permanente la contestación y protesta contra la restricción de les llibertaes.
N'Asturies desempeñaron un protagonismu de vanguardia y fundamental na llucha del movimientu obreru. Superada la crisis escisionista provocada pola III Internacional y el Venti y una condiciones de Moscú…” que pretendíen bolchevizar el movimientu obreru mundial y esaniciar a los “social burgueses”. Les JJ.SS n'Asturies tuvieron, nel aciertu y nel error, una participación vanguardista nel movimientu revolucionariu de 1934. Como manifestaría n'El Socialista allá pel añu 60, José Barreiro García, “…honor al xestu, anque non al fechu…”.
Perpetáu y fracasáu el golpe d'Estáu que dexeneró na Guerra Civil, les Mocedaes Socialistes d'Asturies tuvieron liderando l'exércitu milicianu en defensa de la llegalidá republicana. Mozos socialistes como Manuel Otero, José Mata Castro, Manuel Fernández Pion (Flórez), Avelino Cadavieco, Abelardo Carcedo Castaño y Baldomero Fernández Ladreda, éstos dos executaos a garrote llaín, ente otros munchos ocuparon el grau de comandantes. Al ser ganáu l'exércitu republicanu nel norte d'España y n'Asturies como últimu apartaz, los milicianos que nun pudieron embarcar en Xixón rompieron el cercu enemigu y abellugar pola sierra del Aramo y los montes de Peñamea y Peñamayor. Yeren na so inmensa mayoría de les Mocedaes Socialistes o Unificaes.
La Clandestinidá y El Exiliu
Na clandestinidá y dempués de que los guerrilleros socialistes, n'Ochobre del 48, abandonen la resistencia pelos montes y consiguen fuxir en barcu a Francia, la organización adopta la fórmula de Direición única o simplificada, esto ye, PSOE, UXT Y JJ.SS teníen un solu Comité clandestín por cuenta de la fuerte represión policial franquista. Entrada la década de los cincuenta van entrando n'escena nueves como Herminio Álvarez, Fernando Cabal Pintado, Francisco y Luis Fernández Rozas, Manuel Peláez, Avelino Pérez, José Castro Mayobre, Manuel Mondelo Rondo y Emilio Barbón…etc., que coles mesmes que, signifiquen un relevu xeneracional, ruempen col espíritu de confrontación heredáu de la Guerra Civil y plantégense namái como cuestión prioritaria la recuperación de sindicatos llibres representativos, partíos políticos y el reestablecimientu de la democracia y les llibertaes pa tolos españoles. En Mayu del 58 yá tán na cárcel Fernando Cabal y Manolo Peláez. N'Agostu del 60 son deteníos y condergaos a un añu y un día, dempués de llevar 16 meses de cárcel, Herminio Álvarez, Avelino Pérez y José María Martínez. Nes fuelgues d'Asturies de Marzu-Xunu de 1962 participen viviegamente los mozos socialistes y son deteníos y procesaos Luis Fernández Rozas, Ramón García Carrio, Florentino Vigíl y Avelino Pérez, por pertenencia a organizaciones marxistes, propaganda illegal y enguizamientu a la fuelga.
Ye tamién a partir d'estes feches qu'empiecen a salir mozos socialistes a los campos escuela de branu a Francia subvencionaos pola CIOSL-UXT y empobinaos pola executiva de la Federación de Mocedaes nel exiliu. Na executiva d'ésta participaron mozos socialistes asturianos como Angelita y María Dolores Ardines, Mª Luisa Fernández de la Fuente, José Castro Mayobre y Avelino Pérez. Dende l'esterior y en conexón colos grupos del interior, les JJ.SS empecipien una fuerte campaña de captación de militantes ente la fuerte emigración de mozos españoles que salíen en busca de trabayu a Francia, Suiza, Alemaña, Bélxica y Holanda. Esta iniciativa remató en que la Federación de Mocedaes llegara a tener seiciones d'afiliaos en toos estos países y al traviés de les mesmes amontárense les del interior, en Sevilla, Málaga, Valencia, Galicia y, sobremanera, en Cataluña.
Esta fuerte medría de l'afiliación xuvenil, sobremanera nel interior, impon la necesidá de treslladar la Direición al interior d'España lo qu'obliga a la militancia del esterior-exiliu a dedicar tola so actividá nel senu del PSOE y de la UXT. De resultes acelérase tamién el treslláu de la Direición del sindicatu al interior y nel 72 la del Partíu, lo que significó la primer renovación y una rotura col espíritu tamién de la Guerra Civil. Lo del Congresu de Suresnes yá foi más bien “vistir el moñecu”.
Hai de solliñar que les JJ.SS supieron ser siempres pioneres na actualización y renovación del ideariu socialista y demostrando que la militancia xuvenil ye una credencial de solvencia p'articular un Proyeutu de socialismu que namái puede salir alantre con militantes de trubiecu.
Hangest-en-Santerre
Hangest-en-Santerre ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Mocedaes Socialistes d'Asturies
Transición y Democracia
Nel ámbitu orgánicu, esa reestructuración interna da'l primer pasu cola Asamblea Rexonal de les Mocedaes Socialistes d'Asturies convocada en mayu de 1975 en Barredos, na que s'escoyó a la que foi la primer Comisión Executiva de les Mocedaes dende'l final de la Guerra Civil, con Francisco Villaverde como secretariu xeneral, cargu qu'abandonó en 1977 pa integrase na Executiva Nacional. Naquel momentu, los mozos socialistes asturianos, non yá confírmense como organización autónoma dientro del común proyeutu socialista, sinón qu'exercen una marcada influencia nel mesmu. Asina, en setiembre de 1975, n'Asamblea aconceyada en Peña Mayor con presencia de 20 a 25 delegaos de tola rexón, constitúyese una nueva Comisión Executiva de la FSA de la que Jesús Sanjurjo, nueva de 20 años ye escoyíu secretariu xeneral (lo va ser mientres los 12 años siguientes salvo'l paréntesis obligáu del serviciu militar mientres el cual asumió la Secretaría Xeneral Rafael Fernández recién llegáu del exiliu). De la mesma formen tamién parte otros mozos que como Ludivina Arias, Aladino Cordero, Celestino Suárez, y Fran Varela ronden la so mesma edá. Son a nivel rexonal el símbolu de los nuevos tiempos d'un socialismu español anováu en Suresnes.
Dende entós hasta l'actualidá la hestoria de les Mocedaes Socialistes d'Asturies trescurrió nel marcu d'una convivencia democrática ganada a pulsu por quien-yos precedieron. El so activismu, rellaciones col Partíu y la sociedá polo xeneral, exercíos en condiciones de normalidá siguen siendo oxetu d'interés abondu como por que daquién, seique los mesmos mozos socialistes, pongan manes a la obra pa la so reconstrucción evitando olvidos irreparables.
Ideoloxía
Les Mocedaes Socialistes d'Asturies encuadrar na ideoloxía socialdemócrata. Estatutariamente, configúrense como un preséu de la mocedá pa la consecución de la so completa emancipación, al traviés del tresformamientu de la sociedá col propósitu de lluchar pol progresu de los pueblos y por un modelu d'estáu federal y republicanu nel que tengan cabida toles nacionalidaes del Estáu.
Valores
La igualdá, qu'entienden como la posibilidá de toles persones p'aportar a les mesmes posibilidaes con independencia de la so poder adquisitivu o condición social, del so sexu, de la so sexualidá, o de cualesquier otra circunstancia personal. Íntimamente amestada a ésta, la llibertá, que ye considerada la oportunidá de forxar cada individuu la so propia vida y pensamientu, de tener un proyeutu de realización personal.
La xusticia, que la organización identifica col ideal de camudar la sociedá pa menguar les desigualdaes, tratando de erradicar les diferencies económiques y materiales que imposibilitan la consecución d'una igualdá plena. Una meta que, pa les Mocedaes Socialistes d'Asturies, tamién tien d'algamar al traviés de la solidaridá, l'actitú solidaria de toos p'ameyorar la situación personal de quien más desarimáu ta.
El pacifismu y la defensa de la paz, que, según la doctrina d'esta organización, tien d'emponer la evolución de toles sociedaes y del actuar humanu. Pa ellos, constitúi un deber éticu pa evitar cualquier actitú belicista que namái contribuya a semar odios y crear probeza ente territorios. Hai que precisar que Mocedaes Socialistes d'Asturies estrema ente'l pacifismu y les creencies antimilitaristes, pos entienden que l'exércitu ye una ferramienta útil si nun ye usáu como un elementu de proyeición del poder.
El respetu al mediu ambiente, que les Mocedaes Socialistes d'Asturies entienden como'l desenvolvimientu sostenible de les sociedaes; la meyora del desenvolvimientu industrial que nun lleve consigo la destrucción del mediu natural y ecolóxico. Tamién el respetu a la pluralidá, la convivencia de les diverses cultures, formes de vida, creencies y concepciones polítiques respetándose les unes a les otres; el refugu a toles actitúes sectaries, racistes, xenófobes o homófobes.
Estructura y organización
Les Mocedaes Socialistes d'Asturies tán enllantaes nuna gran parte de la rexón. Na actualidá, cuenta con unos 850 afiliaos que se concentren nes distintes agrupaciones locales y comarcales de la organización. Ente elles, les más influyentes y numberoses son les d'Uviéu, Xixón y Avilés. Por cuenta de la fuercia histórico del socialismu naquellos conceyos, son destacables tamién les agrupaciones de les Cuenques Mineres.
Federalismu asambleariu
Les Mocedaes Socialistes d'Asturies se estructuran de manera federal, siendo amás una de les federaciones territoriales de les Mocedaes Socialistes d'España. L'órganu supremu de la organización ye'l Congresu Rexonal, asamblea de delegaos de toles agrupaciones locales, qu'escueye al Secretariu Xeneral y a la Comisión Executiva Rexonal, marca les llinies programátiques, los grandes oxetivos y les direutrices polítiques que van rexir l'actividá hasta'l siguiente Congresu. Nel Congresu dan cita los representantes de les distintes agrupaciones locales integraes na federación, l'agrupación comarcal del Valle del Nalón y l'agrupación acomuñada de la Contorna de la Sidra.
La Comisión Executiva Rexonal (CER) y el Comité Rexonal (CR)
El máximu órganu rexonal ente Congresos ye'l Comité Rexonal, asamblea que dirixe la política del partíu, controla la xestión de la Comisión Executiva Rexonal (CER), aprueba'l so Plan de Trabayu y tien potestá sobre cualquier asuntu non espresamente atribuyíu al Congresu. El Comité Rexonal axúntase siquier dos veces al añu.
La Comisión Executiva Rexonal ye la direición rexonal del partíu. Ta formada pol Secretariu Xeneral, la Vicesecretaría Xeneral, la Secretaría d'Organización (cargu qu'atesoró históricamente un gran poder sobre les estructures del partíu), y ocho secretaríes d'área. Amás tamién cunta con un númberu variable de miembros natos en virtú de los cargos qu'ostenten. Ente les sos xeres destaca la concreción de la estratexa y l'acción política a desenvolver pola organización y la coordinación ente les distintes estructures. La CER axúntase quincenalmente.
Ente'l restu de foros, hai que señalar los Conseyos Rexonales, qu'axunten a los responsables rexonales, locales y comarcales de cualesquier determinada área sectorial y que tien capacidá pa definir determinaes polítiques del partíu. Tamién destaca la Comisión Rexonal de Garantíes y Cuentes, que vela pol cumplimientu de los Estatutos y Reglamentos de la organización.
Agrupaciones locales
Les agrupaciones locales son el mediu pol que Mocedaes Socialistes d'Asturies caltienen una representación permanente nos conceyos y contornes d'Asturies. Nel marcu d'una organización federativa, toles agrupaciones locales tienen autonomía pa, dientro del so ámbitu territorial, desenvolver les polítiques y actividaes que consideren oportunes. Na actualidá, esisten les siguientes agrupaciones locales:
thumb|400px|Mapa d'agrupaciones locales. Agrupación llocal de Xixón Agrupación llocal de Ḷḷena Agrupación llocal de Llanes Agrupación local d'Uviéu * Agrupación llocal de Parres Agrupación llocal de Piloña * Agrupación llocal de Ribesella * Agrupación llocal de Samartín del Rei Aurelio Agrupación comarcal del Valle del Nalón
Moires
Les moires son trés muyeres que na Mitoloxía Griega personifiquen el Destín humanu individual, y poro yeren independientes de los Dioses Olímpicos. Son, seguramente, divinidaes preolímpiques que pasaron a la Mitoloxía clásica coles mesmes funciones pola so importancia. Son fíes de la Nueche -Nix- malque pa incluyiles na tradición clásica, los antiguos griegos considerónles fíes de Zeus y Temis.
Nomes romanos
Como col restu de divinidaes griegues Roma adoutólos sol nome de Nona, Décima y Morta.
La cueva del Notariu
La cueva del notariu ye una cueva asitiada, xunto a otres, na llocalidá de Tuñón, n'Asturies. Nestes cueves puede atopase restos del paleolíticu, qu'en xunto evidencian qu'hubo un centru poblacional hai aproximao unos 40.000 años.
Tien dos galeríes principales. La primera d'elles, asitiada más al sur, tien un llargor d'unos 4 m dende la boca, pa quedar darréu colmatada. La otra, asitiada al norte, tien escasu desenvolvimientu, aproximao 1 m. L'antepar del cuévanu tien unos 2,5 m llargor por unos 2 m d'anchor. La boca tien un altor d'unos 3 m y ta empobinada al oeste. Nel cuévanu atópense gran cantidá de pequeños cantares rodaos que'l so tamañu nun suel devasar los 5-8 cm, que podríen ser parte del sedimentu acumuláu mientres la formación del karst, que col tiempu habríase erosionado, destacando estes partícules de mayor tamañu.
Enllaces esternos
La Ponte - Ecomuséu: La cueva del notariu
José Ángel Sarrapio
José Ángel Sarrapio Borboja. Foi un ciclista asturianu, profesional ente los años 1984 y 1992. Los sos mayores éxitos deportivos algamólos en 1985 cuando se fizo con una victoria d'etapa na Vuelta Ciclista a España y en 1986 cuando conquisto otra etapa nel Tour de Francia. Nesta prueba participó en dos ocasiones: 1986 na que ganó la décima etapa ente Nantes y Futuroscope, aunque más tarde tendría qu'abandonar, y 1990 na qu'algamó'l puestu 135.
Retiróse del ciclismu profesional depués de la desaparición, a mitá de temporada, del equipu Wigarma nel añu 1992.
Palmarés
1986
Robert Blake (actor)
Robert Blake foi un actor d'Estaos Xuníos, conocíu por protagonizar la serie Baretta y por ser acusáu, xulgáu y absueltu nel xuiciu pol asesinatu de la so esposa, Bonnie Lee Bakley.
Primeros años
Nació como Michael James Vincenzo Gubitosi en Nutley, Nueva Jersey, fíu de Giacomo Gubitosi (14 de xineru de 1906-15 d'agostu de 1956) y Elizabeth Cafone (28 d'avientu de 1910). Los sos hermanos fueron James Gubitosi (26 d'ochobre de 1930-30 de xineru de 1995), y la so hermana Giovanna Gubitosi.
El so padre, nacíu n'Italia, llegó a los Estaos Xuníos en 1907, y la so madre ye d'orixe italoamericano nacida en Nueva Jersey. Casóse en 1929. En 1930, Giacomo trabayó nuna fábrica de llates como cortador. Depués d'un tiempu Giacomo y Elizabeth empezaron un actu de cantar y baille.
Noriko Mizoguchi
Noriko Mizoguchi –en xaponés, 溝口 紀子– ye una deportista xaponesa que compitió en yudu.
Robert Blake (actor)
Actor infantil
thumb|180px|izquierda|Robert Blake en 1944 La carrera como actor de Mickey Gubitosi empezó cuando apaeció como Toto na película de MGM Bridal Suite (1939) protagonizada por Annabella y Robert Young. Mickey apaeció, sol so verdaderu nome, nos curtios de MGM Our Gang reemplazando a Eugene "Porky" Lee. Actuó en 40 de los curtios ente 1939 y 1944. Pasu ente pasu foi tresformándose nel personaxe principal de la serie. Los sos hermanos James y Giovanna tamién apaecieron na serie como extras.
Noriko Mizoguchi
Participó en dos Xuegos Olímpicos de Branu nos años 1992 y 1996, algamando la medaya de plata na edición de Barcelona 1992 na categoría de –52 kg. Ganó una medaya de bronce nel Campeonatu Asiáticu de Yudu de 1988.
Robert Blake (actor)
Actor infantil
Mientres los sos empiezos en Our Gang, el personaxe de Mickey foi obligáu a llorar variar vegaes y el mozu actor foi vistu por dellos críticos como obviu y pocu convincente. En 1942, Mickey camudó'l so nome al de Bobby Blake y el so personaxe na serie foi renombráu como Mickey Blake. En 1944 MGM discontinuó la serie Our Gang estrenando'l curtiu final de la serie, "Dancing Romeo", el 29 d'abril.
Anguaño, Robert Blake ye unu de los pocos actores sobrevivientes de Our Gang orixinal. Otros notables actores que sobrevivieron hasta'l presente sieglu son Jackie Cooper (1922-2011), Dorothy DeBorba (1925-2010), Dickie Moore (1925-), Shirley Jean Rickert (1926-2009), Jean Darling (1922-), Jerry Tucker (1925-), y Jacqueline Taylor (1925-2014).
En 1944, Blake actuó como un neñu indíxena, Little Beaver, na serie de películes western sobre Red Ryder, de Republic Pictures, apaeciendo en 23 d'estes películes hasta (1947). Tamién llogró papeles nuna de les últimes películes d'El gordu y el flacu The Big Noise de (1944) de la productora Warner Bros. Humoresque de (1946) onde fixo'l papel del personaxe de John Garfield na so adolescencia, y en The Treasure of the Sierra Madre (1948), interpretando al nuevu mexicanu que-y viende un boletu ganador de llotería a Humphrey Bogart, y nel procesu recibe un vasu d'agua na cara.
Según Blake, tuvo una infancia infeliz con una vida familiar miserable, con un padre alcohólico y abusador. Cuando ingresó a la escuela, a la edá de 10 años, nun entendía porqué los otros neños yeren contrarios con él. Viose envolubráu n'engarradielles que conducieron a la so espulsión. A los 14 años escapar de la so casa. Los siguientes años fueron un periodu difícil de la so vida.
Actor adultu
thumb|izquierda|200px|Robert Blake como Baretta, con Fred. En 1950, apuntar nel Exércitu de los Estaos Xuníos, cuando tornó a California del Sur ingresó na escuela d'actuación de Jeff Corey y empezó a camudar la so vida tanto profesional como personal. Maureció y convirtióse nun esperimentáu actor de Hollywood interpretando dellos papeles dramáticos en películes y televisión. En 1956 foi presentáu como Robert Blake per primer vegada. Como adultu, Blake actuó en numberoses películes, incluyendo'l so rol protagonista en The Purple Gang (1959) una película sobre gangsters; ya interpretó roles en películes como ¡Valiente marín! (1964) y The Greatest Story Ever Told (1965). Dos años más tarde, interpretó la so aclamada actuación del asesín Perry Smith en A sangre frío (1967), que foi dirixida por Richard Brooks que la afixo de la novela de non ficción de Truman Capote.
Interpretó a un irrelevante pilotu d'autos de competición en busca d'una oportunidá pa participar en NASCAR nel filme Corky (1972). Esta película tenía escenes con pilotos auténticos de NASCAR d'esa dómina, tales como Richard Perry y Cale Yarborough. Nel filme, Blake conducía al traviés del país, un Plymouth Barracuda acondicionáu, p'atopase con un supuestu contautu na pista de Talladega. Tornando, pa dispara-y al so antiguu xefe, mientres la so vida se desintegraba a la so alredor, y la so inhabilidad pa rehabilitase, pola so muyer, deriva nel so divorciu, y finalmente la so cayida.
Blake ye, probablemente, meyor conocíu pola actuación que-y valió un Emmy interpretando a Tony Baretta na serie de TV. Baretta ente 1975 y 1978, na cual representaba a un policía tapáu, que s'especializaba n'investigar amarutáu.
Les marques rexistraes del programa incluyíen a la so mascota, una cacatúa, la frase proverbial Don´t do the crime if you can´t do the time (non cometes el crime si nun puedes cumplir la sentencia) y la memorable cantar Keep your Eye on the Sparrow escrita por Dave Grusin y Morgan Ames ya interpretada por Sammy Davis, Jr.. En 1973, protagonizó la gran película adelantrada al so tiempu "Electra Glide in Blue". Como actor siguió mientres les décades de 1980 y 1990, mayormente en televisión, nos que s'inclúin los sos roles de Jimmy Hoffa na miniserie Blood Feud (1983), y John List nel drama policial Judgment Day: The John List Story (1993), actuación que-y valió otru premiu Emmy; y nuna película pa televisión, De mures y homes (1981). Blake protagonizó otra serie de televisión llamada Hell Town (1985) na cual interpretó a un sacerdote que trabayaba nun barriu peligrosu.
Llogró roles nes películes Asaltu al tren del dineru (1995) y Lost Highway (1997).
Vida personal
En 1962 casóse cola actriz Sondra Kerr y divorcióse en 1983. Tuvieron 2 fíos, l'actor Noah Blake (n. 1965) y Delinda Blake (n. 1966)
Bonnie Lee Bakley
En 1999, Blake conoció a Bonnie Lee Bakley, una muyer reconocida por esplotar a vieyos por dineru, especialmente celebridaes. Mientres la so rellación con Blake, Bonnie tuvo un romance con Christian Brando, fíu de Marlon Brando. Bakley quedó embarazada y díxo-yos tantu a Brando como a Blake que yeren el padre. Nun principiu, Bakley dio-y al ñácaru'l nome "Christian Shannon Brando" y declaró que Brando yera'l padre del infante. Bakley escribiólu a Blake describiendo los sos dudosos motivos. Entós Robert Blake esixó-y una prueba d'ADN pa establecer la paternidá del ñácaru. El 19 de payares de 2000 Blake y Bakley casáronse, depués de que la prueba determinara que Blake yera'l padre biolóxicu del ñácaru, que recibió'l nome de Rose. Yera'l segundu matrimoniu d'él y el décimu d'ella.
Anque taben casaos, el matrimoniu nun yera convencional. Bakley vivía nuna pequeña casa de güéspedes detrás de la casa del so maríu en Studio City, nel área del valle de San Fernando.
El 4 de mayu de 2001, Blake llevó a la so esposa a cenar al restorán "Vitello" na Avenida Tujunga de Studio City. Acabante cenar, Bakley foi asesinada d'un disparu na cabeza mientres taba sentaba nel autu, que taba aparcáu nuna cai aledaña a la vuelta del restorán. Blake díxo-y a la policía qu'él tornara al restorán a buscar una arma qu'escaeciera na mesa, y que foi nesi momentu que l'asesinatu asocedió. Nun interrogatoriu posterior, nengunu de los comensales, nin los emplegaos recordaron que Blake tornara al restorán.
Arrestu y xuiciu por asesinatu
El 22 d'abril, Blake foi acusáu con un cargu d'asesinatu so circunstancies especiales, un crime pasible de pena de muerte. Tamién foi acusáu con dos cargos por encargar un asesinatu y un cargu por combalechadura d'un asesinatu. Blake declaróse inocente en tolos cargos. Caldwell foi acusáu con un cargu por combalechadura d'un asesinatu y tamién se declaró inocente.
El 25 d'abril, la oficina del fiscal de Los Angeles anunció que nun pidiría la pena de muerte contra Blake si fora condergáu, pero sí solicitaría una condena de prisión perpetua ensin posibilidá de llibertá condicional.
Dempués de que Blake abonara una fianza d'un millón de dólares, Caldwell foi puestu en llibertá'l 27 d'abril. Pero un xuez negó determinar una fianza pa Blake el 1º de mayu. El 13 de marzu de 2003, dempués de pasar casi un añu en prisión, Blake llogró la fianza, determinada en 1,5 millones de dólares, y dexóse-y la llibertá so fianza mientres esperaba'l xuiciu.
La hestoria de Blake inspiró un episodiu de la serie policial "The Law and Order" (La Llei y l'orde) titulada: "Antes famosu", que foi tresmitíu por NBC el 7 de payares de 2001.
Absolución
El 16 de marzu de 2005, Blake foi atopáu inocente del asesinatu de Bonnie Lee Blakey y d'unu de los dos cargos por encargar un asesinatu. L'otru cargu foi retiráu, dempués de que se revelara que'l xuráu taba trabáu 11 a 1 en favor de l'absolución. El fiscal de distritu de Los Angeles Steve Cooley, comentando esta regla, llamó a Blake "un ser humanu miserable" y a los miembros del xuráu "increíblemente estúpidos". L'equipu de defensa de Blake y los miembros del xuráu respondiéron-y que la fiscalía fallara en probar el casu. Analistes xurídicos tamién concordaron col veredictu del xuráu.
Casu civil
Los cuatro fíos de Bakley alzaron una demanda civil contra Blake, aseverando qu'él yera'l responsable pola muerte de la so madre. El 18 de payares de 2005, el xuráu atopar culpable polos ingresos non efectuaos pola muerte de la so esposa y ordenó-y pagar 30 millones de dólares. El 3 de febreru de 2006, Blake declarar en bancarrota.
M. Gerald Schwartzbach (abogáu de Blake nel xuiciu penal) amosóse contrariu a que Blake fuera culpáu financieramente pol xuráu nel xuiciu civil y xuró qu'apelaría la sentencia.
Apelación a la sentencia del xuiciu civil
D'alcuerdu a Associated Press, M. Gerald Schwartzbach presentó l'apelación el 28 de febreru de 2007. Nel artículu de AP tamién s'informa que la oficina d'Asuntos Internos de LAPD empecipió una investigación contra'l detective a cargu del casu orixinal d'asesinatu, el detective Ron Ito.
La quexa foi empecipiada por M. Gerald Schwartzbach y el testigu del casu civil, Brian Allan Fiebelkorn. La quexa aliega que'l detective falló n'investigar pruebes que conducíen a otros posibles responsables de la muerte de Bonnie Lee Bakley. Fiebelkorn testificó qu'allegaos a Christian Brando pudieron ser responsables pola muerte de la señora Bakley. La teoría de la defensa sobre quién pudo tar arreyáu na combalechadura pa matar a Bonnie Lee Bakley foi espuesta nuna moción defensiva mientres los procedimientos del xuiciu penal.
Dempués de l'absolución
Dempués de declarase en bancarrota, Blake llogró un trabayu como ayudante nun ranchu. Camudar a un pequeñu departamentu y espera tornar a l'actuación. La so fía pequeña, Rose, foi adoptada pol so fíu mayor.
Stipiturus malachurus
Taxonomía
thumb|left|Ilustración d'un machu (primer planu) y una fema Ye una de les trés especies nel xéneru Stipiturus, comúnmente conocíes como mures emú, son atopaes al traviés d'Australia meridional y central. Foi descrita pol naturalista George Shaw en 1798 como Muscicapa malachura, d'un exemplar recoyíu nel distritu Port Jackson (Sydney). El nome de la especie derivar del griegu antiguu ouros "cola". Veillot definió'l xéneru Malurus y asitióse el maluro meridional dientro d'ésti, dándo-y el nome Malurus palustris. El so nome vulgar derivar de les plumes de la cola, que s'asemeyen a les plumes del emú.
Subespecies
Hasta once subespecies fueron descrites, pero anguaño solo reconócense ocho:
Descripción
Los machos adultos tienen les partes cimeres de color marrón aferruñáu con rayes negres, la corona acoloratada y les ales de marrón abuxao. Tien el gargüelu la parte cimera del pechu y una llista ocular de color azul cielu. La cola ye'l doble del llargor del cuerpu, y ta compuesta por seis plumes filamentosas, de los cualos, los dos centrales son más llargues que les llaterales. Les partes inferiores son de color marrón acoloratáu, siendo más pálides nel banduyu. El picu ye negru y les pates y los güeyos son de color marrón. La fema ye más rayada escura y escarez del plumaxe azul y de la corona acoloratada. El picu ye de color marrón con una base gris maciu.
Antonio Vivaldi
thumb|200px|Antonio Vivaldi en 1725 Antonio Lucio Vivaldi (Venecia, 4 de marzu de 1678 – Viena, 28 de xunetu de 1741) yera un compositor y violinista barrocu ‎italián del sieglu XVIII. Considérase un de los compositores más grandes y influyentes na historia de la música. Ye autor de dellos de los títulos más populares del repertoriu actual, como Les cuatro estaciones (Le quattro stagioni).
Liliana Mónica Villar
Liliana Mónica Villar de Seoane ye una botánica, paleontóloga, palinóloga, y profesora arxentina. Llogró'l so llicenciatura en Ciencies biolóxiques, na Facultá de Ciencies Exactes y Naturales, de la UBA. Ye investigadora del CONICET. Na actualidá desenvuelve actividaes académiques nel Llaboratoriu Paleobotánico del Muséu Arxentín de Ciencies Naturales "Bernardino Rivadavia, de Buenos Aires.
Lillian Moller Gilbreth
Lillian Moller Gilbreth foi una psicóloga d'Estaos Xuníos, que los sos trabayos desenvolver principalmente nel área d'inxeniería industrial. Foi una de les primeres muyeres inxenieres que llogró un doctoráu, y, posiblemente, la primera verdadera psicóloga industrial/organizacional.
Paracompsus micros
Paracompsus micros ye una especie de coleópteru de la familia Attelabidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase na China.
Lillian Moller Gilbreth
Estudios y carrera
Unu de los principales emplegos que tuvo mientres la so carrera foi la d'asesora económica oficial de los presidentes Herbert Hoover, Franklin Delano Roosevelt, Dwight D. Eisenhower, John Fitzgerald Kennedy y Lindon Johnson, con esti postreru trabayó en defensa civil, producción de material bélico y rehabilitación tantu en centros pa discapacitaos físicos como de forma direuta en discapacitaos físicos.
Homenaxes
Esiste una esposición permanente nuna sala dedicada puramente al matrimoniu Gilbreth, nel Muséu Smithsonian (parte del Institutu Smithsonianu, en Washington D.C) na seición d'Historia Americana (d'Estaos Xuníos, específicamente) y la so semeya cuelga nel National Portrait Gallery.
Referencies
.
Zas
Zas ye un conceyu español perteneciente a la provincia de La Coruña y la contorna de Tierra de Soneira, na comunidá autónoma de Galicia.
Xeografía
Llenda colos conceyos de Coristanco, Santa Comba, Mazaricos, Vimianzo, Lage y Cabana de Bergantiños. Con una forma allargada en direición norte-sur, l'altor más destacáu ye la del Picu de Meda. Anque ensin mariña, el conceyu asítiase na zona central de la Mariña de la Muerte. Pel norte del conceyu escurre'l ríu Grande, y poles parroquies del sur el ríu Jallas.
Economía
Como la mayoría de los conceyos del interior de Galicia, Zas sofítase nuna economía principalmente agrícola y ganadera, d'esplotaciones minifundistes. Otres cañes de la so actividá económica inclúin la industria, el comerciu y l'hostelería, nel últimu casu especialmente na parroquia de Bayu.
Personaxes pernomaos
Maximino Romero de Lema, clérigu y xurista, Obispu auxiliar de Madrid-Alcalá, Obispu d'Ávila, Gran Canciller de la Universidá Pontificia de Salamanca, Arzobispu titular de Cittanova y Secretariu de la Congregación pal Cleru. Gran benefactor de la parroquia de Bayu (1911-1996).
Eugenio Romero Pose, clérigu y escritor, Obispu auxiliar de Madrid (1949-2007).
Jorge Mira, físicu, investigador y divulgador científicu español.
Turismu y cultura
El conceyu tien una cierta importancia tocantes a la cantidá de restos megalíticos, con tumbes dataes hai 5000 años. La más conocida ye'l Arca de Piosa, asitiada na parroquia de Muiño. Atópense tamién diversos castros, como'l de San Adrián.
Al sur del conceyu atopa'l ponte de Brandomil, de dómina medieval y construyíu según bases romanes.
Na actualidá celebrar na capital del conceyu'l festival folk conocíu como Festa da Carballeira, que cumplió'l so XXV aniversariu na edición de 2008, configurándose como una de les cites principales dientro del circuitu de música tradicional en Galicia.