cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Accipiter nisus
Demografía, depredadores y parásitos
thumb|Eucoleus desemeyáu, unu de los parásitos atopaos nel ferre.Los depredadores naturales del ferre son la curuxa (Tyto alba), el gárabu (Strix aluco), l'azor (A. gentilis), el falcón (Falco peregrinus), l'águila prieta (Aquila chrysaetos), los uxos del xéneru Bubo, les raposes, la fuina (Martes foina) y la fuína de papu mariellu (M. martes). El parásitu Leucocytozoon toddi pue tresmitise de los padres a los pitucos cuando inda ta nel nial, una y bones l'amenorgáu espaciu compartíu ente cada ave facilita l'espardimientu. El ferre pue ser el anfitrión de munchos parásitos, como l'acantocéfalu Centrorhynchus magnus, los cestodos Mesocestoides perlatus y Cladotaenia globifera, los nematodos Synhimantus laticeps, Ascaris depressa, Porrocaecum angusticolle, Porrocaecum depressum, Diplotriaena falconis, Hamatospiculum accipitris, Chandlerella natali, Gnathostoma spinigerum, Habronema leptoptera, Microtetrameres sp., Physaloptera alata, Physocephalus sexalatus, Spirocerca lupi, Cyathostoma lari, Baruscapillaria falconis, Capillaria tenuissima y Eucoleus desemeyáu, y los trematodos Brachylecithum strigis, Neodiplostomum spathula, Neodiplostomum spathoides, Plagiorchis elegans, Plagiorchis maculosus, Prosthogonimus cuneatus y Strigea falconis.
Distribución y hábitat
thumb|Exemplar fotografiáu na [[República Checa.]]La distribución de la especie estiéndese per toles rexones templaes y subtropicales del Vieyu Mundu. El ferre vive o reproduzse nun área envalorada de 23.1 millones de km². Ye una de les aves de presa más comunes d'Europa, xunto a la peñerina (Falco tinnunculus) y el buzacu (Buteo buteo). La especie ye común na mayoría de les zones montiegues de la distribución xeográfica y tamién nes zones más abiertes con árboles esvalixaos. El ferre prefier cazar cerca de les veres de los montes, pero puede acesmar y atrapar preses (en particular, aves migratories) en cualquier hábitat. La creciente proporción de montes de mediana edá, creaos por téuniques forestales modernes, benefició a la especie, según un estudiu noruegu. A diferencia del so pariente, l'azor, puede vese al ferre en xardinos y zones urbanes, ya inclusive reproducise nos parques de les ciudaes.
thumb|Los montes con [[Planifoliu|árboles de fueya ancho son un hábitat típicu d'añeramientu y caza pal ferre.]]Les poblaciones de rexones fríes del norte d'Europa y Asia migren escontra'l sur pel iviernu, y lleguen a llugares como'l norte d'África (dalgunos tan alloñaos como África ecuatorial oriental) o la India. Los individuos de poblaciones sureñes son residentes añales o esperdíguense fuera de la temporada de reproducción. Los mozos empiecen la so migración primero que los adultos y les femes nueves son les primeres en partir primero que los machos nuevos. Un analís de los datos d'aves anillaes recoyíes en Helgoland (n'Alemaña) amosó que los machos viaxaron una mayor distancia y con mayor frecuencia que les femes; n'otra observación con aves anillaes en Kaliningráu, viaxaron una distancia permediu de 1328 km nos machos y 927 km nes femes enantes de la recaptura.
Taxonomía
thumb|130px||Escila nel momentu que-y cortó'l guedeya púrpura al so padre. Grabáu de 1806 por [[Nicolas-André Monsiau|Monsiau.]]La especie describióse en 1758 pol naturalista suecu Carlos Linneo nel so llibru Systema naturae y col protónimu Falco nisus (que depués movióse al so actual xéneru, Accipiter, en 1760 por Mathurin Jacques Brisson).
Sistemática
El ferre forma una superespecie xunto al Accipiter rufiventris d'África oriental y meridional, y posiblemente col Accipiter madagascariensis. Les variaciones morfolóxiques formen una variación clinal na que les aves europees occidentales a orientales crecen más grandes y con plumaxe más claru. En Gran Bretaña, los ferres que viven al norte son más grandes que los sos equivalentes australes: per cada grau más al norte, la cuerda máxima (l'indicador de tamañu corporal más confiable) aumenta 0.86 mm nos machos y 0.75 mm nes femes.
El Congresu Ornitolóxicu Internacional (versión 5.3, 2015) y l'ornitólogu británicu Alan P. Peterson reconocen siete subespecies:
Axentes contaminantes
thumb|Estructura química del [[DDT|diclorodifeniltricloroetanu (DDT), insecticida organocloráu bien usáu nos años 1940-1950.]] La población de ferres esbarrumbóse na segunda metá del sieglu. Esti amenorgamientu coincidió cola introducción en 1956 d'insecticides organocloraos como aldrina, dieldrina y heptacloru, usaos pal tratamientu de granes na agricultura. Los productos químicos que s'atroparon nos cuerpos de les aves que s'alimenten de granes tuvieron efeutos nocivos nos sos depredadores, como l'azor o'l falcón: cáscares de güevu mui delgas y que frañaben mientres la incubación; los adultos podíen envelenase por concentraciones letales del insecticida. Estes sustances tamién puen causar irritabilidá, convulsiones y desorientación nes aves adultes. Nel oeste d'Alemaña y enantes de los años cincuenta, casi'l 80 % de los niales tenía pitucos volantones, frente al 54 % que se contabilizó nos años sesenta y setenta. Nel Reinu Xuníu, la especie cuasi sumió n'Anglia Oriental, onde más s'usaron los mentaos productos químicos; nel oeste y el norte, onde nun s'usaron los pesticides, nun hubo amenorgamientu de la población. La Real Sociedá pa la Proteición de les Aves adquirió la reserva natural Coombes Valley en Staffordshire, porque yera l'únicu sitiu de reproducción de l'ave que quedaba nos Midlands d'Inglaterra.
thumb|Cadabre d'un ferre en Francia.Darréu que la especie ta protexida en Bélxica y Francia, y que l'usu de dellos pesticides remanentes —incluyendo DDT— ta prohibíu, les poblaciones recuperáronse, dempués de la década de 1970, en Bélxica, Francia, Suiza y Luxemburgu. Nel Reinu Xuníu, la población retomó'l ritmu de crecedera col abandonu de los pesticides dende 1975: aumentó nun 108 % ente 1970 y 2005, pero menguó nun 1 % ente 1994 y 2006. En Suecia hebo tamién un aumentu de la población na década de 1970 cola prohibición de los plaguicides, yá qu'enantes esperimentara un descensu críticu dende 1950. Na década de 1980 inda s'atopaba la presencia de diclorodifenildicloroetilenu o DDE (un productu tóxicu persistente de la degradación de DDT) en delles zones de los Países Baxos, pero'l descensu nel númberu de puestes perdíes pola mor de la fraxilidá de los güevos na década de 1970 suxure, sicasí, un amenorgamientu na cantidá de los plaguicides usaos.
Enfrentamientos colos humanos
thumb|izquierda|El ferre podría ser vistu como una plaga por guardes de cotu qu'intenten asegurar los suficientes [[Phasianus colchicus|faisanes pa la próxima caza.]] La especialización del ferre nel consumu d'aves conduxo al conflictu con ciertes actividaes humanes. Nel sieglu describióse como «el gran enemigu de los pequeños cuadrúpedos y aves, y [que] con frecuencia [ye] bien destructivu colos nuevos pitinos na corrolada mientres la temporada de reproducción» o «bien devastador ente les perdices». En 1851, escribió pa los guardes de caza británicos: «El nial d'esta ave tien de ser buscáu con dilixencia... y destruyíu, disparando primeru a los padres, si ye dable». En 1870 John Murray, de l'Asociación Británica pa la Meyora de la Ciencia, escribió: «El ferre ye quiciabes l'únicu enemigu real del guarda de caza; pero coles mesmes, ye dable que si'l bien y el mal que fizo [l'animal] fueren pesaos ​​con xusticia, la balanza sería a favor del ferre, yá que la so presa favorita ye'l palombu bravu, qu'agora ta estendiéndose de midida perxudicial escontra l'agricultura».
Nos archivos parroquiales n'Aldworth (Berkshire) tiense constancia de remuneraciones por 106 tiestes de ferres, y coles mesmes taben faciendo esfuercios pa remanar la población d'otros paséridos. Mientres el sieglu la especie sufrió d'una fuerte persecución polos terratenientes y guardes de caza n'Europa, pero esta aguantábase a los intentos d'erradicación. Por casu, nes propiedaes de Sandringham (Norfolk), 1645 «ferres» fueron asesinaos ente 1938 y 1950, y otros 1115 ente 1919 y 1926 en Langwell y Sandside (dambes llocalidaes de Caithness). La población yera capaz de sustituyir rápido a les aves perdíes, y con una alta proporción d'aves non reproductores y non territoriales tamién podíen ocupar con facilidá territoriu vacante. Per otra parte, los guardes de cotu calteníen tantu l'hábitat de les aves de caza como'l del depredador (el ferre); los esfuercios por erradicar a los azores o les fuínes de papu mariellu, dambos depredadores de les críes del ferre, pudieron beneficiar a esti postreru. La población aumentó cuando cesó la cacería, especialmente mientres la Primer y la Segunda Guerra Mundial. Una investigación sobre los efeutos de los depredadores na población d'aves nel Reinu Xuníu desamarró'l discutiniu en 1998, al intensificar el conflictu ente los intereses de los proteutores de la naturaleza y los guardes de cotu.
L'amenorgamientu de les poblaciones de dellos paseriformes británicos na década de 1960 coincidió con cambeos significativos nes práutiques agrícoles, pero tamién con un aumentu significativu nel númberu de ferres y pegues. Cuando s'amenorgó la población de ferres cola llegada de los plaguicides organocloraos, nun hebo un aumentu significativu nes poblaciones de paseriformes; tamién un estudiu de les poblaciones de 13 especies de paseriformes, qu'añeraben nun monte de carbayos de 16 ha en Surrey ente 1949 y 1979, atopó que nun esistíen diferencies significatives nestes poblaciones cuando los ferres s'ausentaben de los montes. En 1998, otru estudiu británicu, qu'arrexuntara datos dende la década de 1960, llegó a la conclusión de que l'amenorgamientu de paseriformes nun taba rellacionada col aumentu de la depredación per parte de los ferres y pegues; cada añu reparábense cambeos asemeyaos nes bases de datos taxonómiques, tomáranse en cuenta depredadores o non.
thumb|El ferre ye responsable de la muerte de menos del unu per cientu de los palombos de carrera.Ye común que los colombicultores responsabilicen de les perdes nes carreres de palombos al ferre y el falcón, y solicitaron la erradicación o la caza d'estes aves de presa nes zones qu'arrodien los palombares. En 2004 les resultaos d'un estudiu lleváu a cabu mientres dos años n'Escocia, y en parte financiáu por Scottish Natural Heritage, indiquen que se pierde'l 56 % de los palombos cada añu, pero los ferres namái son responsables de siquier el 1 % estes perdes, en comparanza col 2 % calculáu pa los ferres pelegrinos.
Estáu de caltenimientu
En 2009 envaloróse una población mundial de 1.5 millones de ferres con una distribución xeográfica bien amplia. Magar nun s'analizaron los enclinos demográficos mundiales, la población paez ser estable, y l'estáu de caltenimientu de la especie ye de «esmolición menor» (LC) na Llista Colorada de la UICN. La subespecie A. n. granti ta inscrita nel Anexu I de la Directiva d'Aves y, por tanto, protexida pola Comisión Europea. Ello ye qu'esta subespecie tien una distribución pequeña y población amenorgada: unes 100 pareyes na islla de Madeira y 200 nes Canaries. Les principales amenaces son la recueya illegal de güevos, la degradación del hábitat y la caza furtivo. N'Irlanda ye l'ave de presa más común, inclusive añera cerca del centru de Dublín; pero les poblaciones noruegues y albaneses tán menguando. En munches partes d'Europa los granxeros disparen a los ferres que s'averen a les finques, anque baxu nivel de persecución nun afectó demasiáu a les poblaciones.
Cetrería
El ferre común foi usáu na cetrería mientres sieglos. Los restos arqueolóxicos indiquen qu'en Mongolia yá se practicaba esti arte con fines militares alredor del añu 1000 e.C.; les tribus del subcontinente indiu y el Turquestán adoptaron munches costumes de los mongoles, ente elles la cetrería. Los viquingos introducieron la cetrería y la doma del ferre nes tierres conquistaes del norte d'Europa. Ciertos nobles, como Akbar «el Grande», considerábala la so ave de presa favorita (nel Imperiu mogol conocíase como basha). A partir del sieglu los nobles diéron-y un nuevu usu: la cacería de preses. Na Edá Media, namái se dexaba a la xente noble o distinguío criar ferres, y nos sos viaxes avezaben llevar dalgún consigo; yera'l preferíu de les dames nobles o miembros de la realeza por cuenta del so pequeñu tamañu. Na Inglaterra del sieglu, la práutica de la cetrería tuvo bien estendida ente la población, pos cualesquier podía dase'l lluxu de tener una ave de presa y el rangu social del dueñu disponía la especie que podía caltener: los sacerdotes, por casu, teníen ferres. El cetreru llamaba «mosquete» al ferre machu; esti términu remanez del francés antiguu moschet que de la mesma deriva del llatín musca, que significa «mosca».
Una tradición xeorxana del sieglu consiste n'usar ferres migrantes p'atrapar parpayueles: a los participantes conózse-yos como bazieri (pallabra xeorxana que significa «cetreros con ferres»), que pa 2007 había más de 500 cetreros rexistraos; estos cunten col so monumentu na ciudá de Poti. N'Irlanda los ferres tamién son populares ente los cetreros dende tiempos celtes. Nel cabu Bon (Túnez) y en Turquía, miles d'estes aves son prindaes añalmente por cetreros y usaes pa cazar parpayueles migrantes. Magar son puestos en llibertá enantes del final de la temporada, munchos son reteníos por cuenta de la escasez de ferres migrantes.
El ferre, cuantimás el machu, ye consideráu «una de les aves cetreres más difíciles d'adomar», pero tamién ye descritu como «valerosu» y que pue ufiertar una cacería d'alta calidá». Son afechos pa la captura de preses pequeñes, como'l estornín pintu y el ñerbatu, pero tamién puen usase p'atrapar zarcetes, pegues, faisanes y parpayueles. Nel sieglu foi descritu como «la meyor ave de presa pa remanar al guión (Crex crex)».
Referencies culturales
Na mitoloxía xermana, el ferre (conocíu como krahui o krahug nos cantares en checu antiguu) yera un páxaru sagráu, que vive nun xardín de dioses y pósase nes cañes d'un árbol de carbayu que crez na tumba d'un home asesináu. Ente los griegos, taba consagráu al Sol, del que yera un mensaxeru rápido y fiel. El ferre sirvía pa los badagüeyoss y yera unu de los símbolos de la diosa Juno porque tien la vista fixo y caltriante, según ella cuando taba tenida polos celu. Nel mitu de Filomela y Procne, Aristóteles señala que Teréu tresformóse en bubiella, y tamién desplica que la bubiella yera una ave que sufría una metamorfosis en ferre cola llegada de la primavera. Inclusive'l mitu de la bubiella d'Aristóteles pudo usase como referencia pal cuquiellu; ello ye que ye probable qu'esistiera un mitu asemeyáu en que'l cuquiellu yera una pequeña ave de presa que sufría una metamorfosis asemeyada en ferre mientres l'iviernu. Esiste una fábula atribuyida a Esopo na que'l cuquiellu entrúga-y la razón pola que les aves pequeñes lu refuguen, y Esopo respuénde-y qu'un día volveríase una ave de presa. Nel «Cantar XXII» de la Ilíada, Homero fai un símil ente dellos animales selvaxes y los héroes en combate:
thumb|Tantu ferres como azores [[momia|momificábense n'Hieracómpolis.]]thumb|Un «Gloster Sparrowhawk», de la flota aérea xaponesa.Claudio Eliano y Heródoto afirmaron que los exipcios dedicaben esta ave a Horus (la tiesta d'esta deidá correspuende a la d'un ferre), yá que pa ellos estes aves yeren les úniques que podíen volar a elevaos altores ensin fadia-yos la lluz del Sol; el segundu autor diz qu'en Buto y Hermópolis soterraben momies de ferres ya ibis que morríen naturalmente. La Xeografía d'Estrabón, na descripción de les ciudaes cercanes a Tebas, documenta que Hieracómpolis (en griegu: Ἱεράκων πόλις) significaba «ciudá de los ferres», quiciabes por cuenta de la veneración que-y daben los antiguos exipcios. Na Historia del xeque de la mano arrogante» (Nueches 868 a 873), de Les mil y una nueches, méntense los infortunios que-y produxo un ferre a Hassán el cordeleru:
thumb|Sellu emitíu pol serviciu postal de la [[Rusia|Federación de Rusia y la República Popular Democrática de Corea.]]Los cetreros medievales llamaben «mosquete» al ferre machu por cuenta del so tamañu pequeñu, pero siglos dempués usóse esa pallabra pa nomar a una clase de ballesta y, más tarde, un pequeñu cañón. Shakespeare usó esti términu n'unu de los diálogos de Les allegres comadres de Windsor, usando orixinalmente la fórmula eyas musket que nesti contestu significaría «mozu lleu» (lliteralmente) o «chiquitín» (en delles traducciones) por analoxía col ferre pitucu, que n'inglés conozse como eyas. Unu de los modelos d'aviones caza de Gloster Aircraft Company (fabricante d'aviones del Reinu Xuníu, agora desapaecíu) foi nomáu Gloster Sparrowhawk (sparrowhawk ye'l nome n'inglés del ferre). Una composición del poeta gallardoniáu Ted Hughes lleva'l mesmu nome de l'ave (Sparrow Hawk), Alfred Tennyson escribió dellos versos sobre esta especie, y n'unu de los temes nel llibru Demian (1919), de Hermann Hesse, méntase al ave. Tamién foi representáu nos sellos postales.
Auxis thazard thazard (albacora)
L'albacora, Auxis thazard thazard, ye una subespecie del atún perteneciente a la familia Scombridae; Alcuéntrase nes agües tropicales y nos océanos templaos.
Trátase d'un pexe bien asemeyáu a la xerra, de la que s'estrema por tener les dos aletes dorsales bien separtaes una d'otra.
Marina Vlady
Marina Catherine de Poliakoff-Baydaroff, más conocida como Marina Vlady, ye una actriz francesa.
Vida personal
Dende 1955 hasta 1959 tuvo casada col actor direutor Robert Hossein. De 1963 a 1966 tuvo casada con Jean-Claude Brouillet, un empresariu francés, propietariu de dos llinies aérees y miembru de la Resistencia francesa. Tuvo casada col poeta / compositor soviéticu Vladimir Vysotsky dende 1969 hasta la so muerte en 1980. Vivió col oncólogu francés Léon Schwartzenberg dende la década de 1980 hasta la so muerte en 2003.
Vallarta de Bureba
Vallarta de Bureba ye una llocalidá y un conceyu asitiaos na provincia de Burgos, comunidá autónoma de Castiella y Llión (España), contorna de La Bureba, partíu xudicial de Briviesca, conceyu del mesmu nome.
Xeografía
Asitiada al este de Briviesca na carretera llocal BU-V-7206. Tien un área de 19,12 km² con una población de 55 habitantes (INE 2007) y una densidá de 2,88 hab/km².
Nel so conceyu atópase'l despoblado de Vallartilla.
Historia
Villa na Cuadriella de Quintanilla de San García, una de los siete en que s'estremaba la Merindad de Bureba perteneciente al partíu de Bureba. Xurisdicción de realengu con rexidor pedáneo.
A la cayida del Antiguu Réxime queda constituyida como conceyu constitucional del mesmu nome nel partíu de Briviesca, rexón de Castiella la Vieya, cuntaba entós con 300 habitantes.
Sablera de Beciella
La sablera de Beciella, tamién conocida como Barciella, asitiar nel llugar de Duesos, na Parroquia de Caravia Baxa, nel conceyu de Caravia, Asturies.
Allugar nel puntu mediu de la mariña del Conceyu de Caravia, ente les llamaes punta de La Talaya y de La Beciella.
Descripción
Trátase d'una sablera de sable y cantares rodaos que s'asitiada al este de la Sablera de La Espasa, tres los cantiles de peña Forada. Nun dispón d'equipamientos por ser pocu frecuentada, magar la guapura paisaxística qu'ufierta.
Década del 1640 e.C.
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Sieglu XVIII e.C. - Sieglu XVII e.C. - Sieglu XVI e.C.)
Aegotheles archboldi
El egotelo de Archbold (Aegotheles archboldi) ye una especie d'ave caprimulxiforme de la familia Aegothelidae endémica de les selves de monte de Nueva Guinea. El so nome conmemora al esplorador estauxunidense Richard Archbold.
Richard Marquand
Richard Marquand foi un direutor de cine y televisión británicu d'orixe galés. Ye conocíu por haber sío l'encargáu de la direición de la tercera y última película de la Triloxía orixinal de Star Wars, Star Wars: Episode VI - Return of the Jedi.
Estudio
Marquand foi educáu na escuela Emanuel School (asitiada pela redolada de Londres), na Universidá de Marsella (en Francia) y nel King's College de Cambridge.
Entamos y carrera nel cine
En 1970 empezó la so carrera dientro del mundu del espectáculu, escribiendo y dirixendo pa televisión y cine. Dalgunos de los sos trabayos más destacaos inclúin El güeyu de l'aguya (1981) y Jagged Edge (1985).
El so trabayu realizáu en 1981 al mandu de la direición de El güeyu de l'aguya impresionó a George Lucas, de cuenta qu'escoyó a Marquand pa dirixir el so, hasta esi momentu, tercer película de la saga de Star Wars titulada Return of the Jedi. La película convertir en poco tiempu nun ésitu masivu, lo que significó ser el proyeutu más esitosu de la carrera de Marquand, dándo-y fama y reconocencia mundial.
Fallecimientu
Morrió d'un ataque al corazón en Los Angeles (California, Estaos Xuníos), a la edá de 49 años.
Variscourt
Variscourt ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Marina Viejo
Entamos
Empezó a prauticar ximnasia rítmica con 5 años d'edá, anque primeramente tamién probó suerte con otros deportes como tenis, atletismu, natación o karate. En 2002 entró nel Club Ximnasia Rítmica Venus de Toledo, pa dempués pasar al Club Ximnasia Rítmica Distritu III d'Alcalá de Henares (Madrid), anque siguió viviendo en Toledo. En 2010, como individual, foi campeona d'España por clubes en categoría júnior en Zaragoza.
Etapa na selección nacional
En 2011 entró na selección nacional de ximnasia rítmica d'España, pasando a formar parte del conxuntu español sénior y entrenando nel Centru d'Altu Rendimientu de Madrid, anque nun foi ximnasta titular nuna competición hasta 2014. El conxuntu taba entrenáu pola seleccionador nacional Anna Baranova xunto a Sara Bayón. Participó dende entós en delles exhibiciones col conxuntu suplente, como les realizaes en xunetu de 2011 y febreru de 2012 en Alicante, en xunu de 2012 en Sant Cugat del Vallès, en payares de 2012 nel Euskalgym, en marzu de 2013 en La Moraleja y n'abril en Tres Cantos. El 23 de xunu de 2013, Marina actuó per primer vegada col conxuntu titular sénior mientres una exhibición en Valladolid, concretamente nel exerciciu de 3 pelotes y 2 cintes. Dempués de que les sos compañeres proclamárense campeones del mundu en setiembre, participó con elles nuna xira onde actuó en delles coreografíes d'exhibición, como les realizaes nel Arnold Classic Europe en Madrid y la Gala Solidaria a favor del Proyeutu Home en Burgos, y posó nun calendariu del equipu que'l so fin yera recaldar dineru pa costear les próximes competiciones. Pa 2014 el conxuntu caltuvo l'exerciciu de 10 maces del añu anterior, que tenía como música «A palpu» de Miguel Poveda, y estrenóse el de 3 pelotes y 2 cintes, qu'usaba les temes «Intro» y «Mascara» de Violet. A empiezos d'esi añu, Marina sufrió una mancadura. N'abril, Marina participó en dos tales exhibiciones col conxuntu suplente nel Día Internacional del Deporte pal Desenvolvimientu y la Paz, entamáu nel CSD, y en 10 maces na Copa de la Reina en Guadalaxara.
El 9 d'agostu de 2014 debutó per primer vegada como titular del conxuntu na prueba de la Copa del Mundu en Sofía, compitiendo nel exerciciu de 3 pelotes y 2 cintes. La mancadura de la ximnasta Artemi Gavezou fizo que tuviera que ser reemplazada por Marina nel mistu y por Adelina Fominykh nel exerciciu de maces. El conxuntu llogró'l 4ᵘ puestu nel concursu xeneral, a solu 5 centésimes del bronce, quedando asina por detrás d'Italia, Bulgaria y Rusia, que se fixo col oru. A otru día, consiguieron la medaya de bronce na final de 10 maces y el 5ᵘ puestu (empataes con Ucraína y Bielorrusia) na de 3 pelotes y 2 cintes. El conxuntu tuvo integráu nesta competición por Marina, Sandra Aguilar, Adelina Fominykh, Elena López, Lourdes Mohedano y Alejandra Quereda. Tres esta primera internacionalidad, en payares d'esi añu foi recibida nel Conceyu de Toledo por Emiliano García-Page. Esi mesmu mes actuó con Claudia Heredia nel actu d'entrega de la Real Orde del Méritu Deportivu. El 20 d'avientu de 2014, participó col restu del conxuntu nel homenaxe en Palencia a la so entrenadora, Sara Bayón, realizando dos exhibiciones. La reconocencia tuvo llugar nel Pabellón Marta Domínguez.
Retirada de la ximnasia
El 26 de febreru de 2015, Marina anunció la so retirada al traviés de la so páxina en Facebook. El 7 de marzu de 2015 recibió una Mención Especial na XXII Gala del Deporte 2014 de la provincia de Toledo. Anguaño estudia Psicoloxía na Universidá Complutense de Madrid y ye entrenadora de ximnasia rítmica nel Club Gimnástico Coslada, onde entrena xunto a la tamién ex-ximnasta Carolina Malchair.
Selección española
{| width="100%"
Conxuntu sénior
2014
José Pertierra y Albuerne
José Ramón Pertierra y Álvarez de Albuerne foi un políticu y médicu asturianu asentáu en Cuba. Foi'l primer marqués de Cienfuegos.
Biografía
Nació'l 25 de mayu de 1851 na parroquia asturiana de Samartín de Lluiña. Coló a Cuba en 1864, onde estudió nel colexu xesuita de Sancti Spiritus. Tornó a la península ibérica en 1868 pa estudiar la carrera de Medicina, que cursó na Universidá Central hasta llograr los títulos de llicenciatura y doctor en 1873. Permaneció en Madrid hasta 1874, añu en que s'embarcó otra vuelta pa Cuba. Na islla establecióse en Cienfuegos. Desempeñó mientres trés años el cargu de médicu municipal forense y amás el de médicu del hospital militar de Cienfuegos mientres la guerra. Por esti llabor concedióse-y la cruz del méritu militar de primer clase. En 1878 estableció la primer casa de salú de Cienfuegos, de la que foi direutor facultativu.
N'acabando la guerra, foi primer vocal nel comité del partíu Unión Constitucional de Cienfuegos. Como delegáu de dicha organización entamó casi tolos comités llocales na llocalidá. En 1880, al reorganizase'l comité de Cienfuegos, foi escoyíu vicepresidente del mesmu y a los dos años presidente. Al crease'l comité provincial de les Villes, foi escoyíu presidente por unanimidá. En 1879, al celebrase les primeres eleiciones provinciales, foi escoyíu diputáu pol distritu de Cienfuegos, siendo'l más mozu de los elixíos. Al constituyise la Diputación resultó nomáu vicepresidente y poco dempués, por nomamientu del gobernador xeneral, vicepresidente tamién de la Comisión provincial, cargos que desempeñó por cuatro años. Al terminar esti periodu foi reelixíu diputáu pol so distritu, al que siguió representando ensin interrupción dende 1879, siendo dempués, al constituyise de nuevu la Diputación, en 1883, propuestu y nomáu, pol gobernador xeneral, presidente de dicha corporación. Foi tamién escoyíu presidente del Casino Español de Cienfuegos en 1879.
Pertierra, que tuvo casáu con Antonia de Madariaga y Muñoz (natural de Cienfuegos y nacida en 1858), finó'l 21 de xineru de 1898 en Cienfuegos.
Mengrai
Mengrai o Mangrai foi'l fundador del reinu Lanna nel norte de Tailandia.
Nacíu en Chiang Saen, yera fíu del gobernante local Lao Meng y la Princesa Ua Ming Chommuong, de la etnia Dai, de Chiang Rung, Yunnan. En 1259 Mengrai sucedió al so padre. En 1262 fundó la ciudá de Chiang Rai como nueva capital. El reinu creció rápidamente escontra'l sur gracies a les aliances militares y a la conquista de territorios vecinos. En 1281 derrotó al reinu Mon de Haripunchai, anexonándose Lamphun. En 1287 Mengrai firmó la paz col Rei Ramkhamhaeng el Grande del reinu Sukhothai, gobernante de Phayao. En 1296 cambió la capital a la nueva ciudá de Chiang Mai. Falleció en 1317.
Scutellaria baicalensis
Scutellaria baicalensis ye una especie de planta fanerógama perteneciente a la familia Lamiaceae. Ye una de les 50 yerbes fundamentales usaes na medicina tradicional china col nome chinu de huáng qín (黄芩). Ye orixinaria del sur de Siberia hasta Vietnam. thumb|Inflorescencia
Propiedaes
Ye usada como antipiréticu, estimulante de les defenses, bacteriostático, antivírico, citostático, antileucémico, antiinflamatoriu y antieczematoso.
Na Medicina tradicional china ye utilizada para pulmón, corazón, estómagu, vesícula. Esvalixa'l calor y el mugor de los pulmones en catarru mariellu, para ictericia, infeiciones del tracto urinariu, foria por toxicidá, aselu al ñácaru na matriz. Nun usar si apaecen síntomes de calor y mugor. Ente 3 y 15 g diarios.
Taxonomía
Scutellaria baicalensis describióse por Johann Gottlieb Georgi y espublizóse en Bemerkungen einer Reise im Russischen Reich im Jahre 1772 1: 223. 1775. Scutellaria: nome xenéricu que deriva de la pallabra griega: escutella que significa "un pequeñu platu, bandexa o platu", en referencia a los sépalos los qu'apaecen d'esta manera mientres el periodu de fructificación.
baicalensis: epítetu xeográficu qu'alude a la so llocalización nes cercanía del Llagu Baikal.
Cigudosa
Cigudosa ye una llocalidá y tamién un conceyu de la provincia de Soria, partíu xudicial de Soria, Comunidá Autónoma de Castiella y Lleón, España. Pueblu de la contorna del Moncayo.
Dende'l puntu de vista xerárquicu de la Ilesia Católica forma parte de la Diócesis d'Osma la cual, de la mesma, pertenez a l'Archidiócesis de Burgos.
Xeografía
220px|thumb|left|Términu municipal de Cigudosa.
Esta pequeña población de la contorna del Moncayo ta allugada nel nordeste de la provincia, el so términu ta bañáu pel ríu Alhama afluente de la mesma del Ebro al sur de les Sierra Talaya Vieya y de les Cabeces, llende cola Comunidá Autónoma de La Rioxa.
Xacimientos de cobre y de plomu con plata en mina Viviente.
Ye'l conceyu asitiáu a menor altitú de tola provincia de Soria, 735 m.
Comunicaciones
Llocalidá asitiada al términu inicial de la carretera provincial SO-P-1121 que lleva a Castilruiz.
Historia
A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá de constitúi en conceyu constitucional na rexón de Castiella la Vieya, partíu de Ágreda que nel censu de 1842 cuntaba con 49 llares y 192 vecinos.
Demografía
En 2010 la población xubía a 43 habitantes, 27 homes y 16 muyeres.
Mediu ambiente
Nel so términu ya incluyíos na Rede Natura 2000 los siguientes llugares:
Xedré (parroquia)
Xedré ye una parroquia del conceyu de Cangas del Narcea, Asturies. Tien una población de.
Década del 1650 e.C.
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Sieglu XVIII e.C. - Sieglu XVII e.C. - Sieglu XVI e.C.)
Haifa
Haifa (חֵיפָה Ḥēyfā ; حيفا Ḥayfa) ye la tercer ciudá más grande d'Israel, tres Xerusalén y Tel Aviv, con una población de.
Haifa alcuéntrase a unos 90 km al norte de Tel Aviv y ye el centru rexonal más importante del norte d'Israel. Dos instituciones académiques respetaes, como la Universidá de Haifa y el Technion, tienen la sede nesta ciudá. Amás xuega un papel importante na economía d'Israel. Cuenta con dellos parques d'alta teunoloxía, ente ellos el Matam Park, el más antiguu y más grande del país, ​ un puertu industrial y una refinería de petroleu.
Vassens
Tien una población de y una superficie de  km².
Década del 1660 e.C.
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Sieglu XVIII e.C. - Sieglu XVII e.C. - Sieglu XVI e.C.)
Sablera de Bonome
La sablera de Bonome, tamién conocida como Bonhome, asitiar ente Tazones y Villaviciosa, en plena Ría de Villaviciosa, nel conceyu de Villaviciosa, Asturies. Forma parte de la Mariña Oriental d'Asturies.
Descripción
Asítiase bien próxima a la Sablera d'El Puntal (Asturies), que desempeñó la xera de cai de pequeñes barques de pesca d'antiguo.
Namái ye visible mientres el baxamar, quedando aisllada por un dique, que xunto con otru encauza l'agua de la ría. Tien poco sable, pero resulta interesante porque nella puédese atopar angula y resulta un llugar bien afechu pa la observación d'aves, que críen na isla, d'accesu prohibíu (por ser zona de anidación d'aves protexíes), que queda metanes la Ría de Villaviciosa.
Aegotheles bennettii
Distribución y hábitat
Ocupa principalmente les selves de la zona oriental de la islla de Nueva Guinea, perteneciente a Papúa Nueva Guinea, anque tamién hai poblaciones na zona oeste, que forma parte d'Indonesia, amás d'un par de pequeñes islles cercanes, Goodenough ya Fergusson.
Cozzano
Cozzano (n'idioma corsu Cuzzà) ye una comuña y población de Francia, na rexón de Córcega, departamentu de Córcega del Sur.
El so población nel censu de 2007 yera de 258 habitantes.
Floyd Landis
Floyd Landis foi un ciclista d'Estaos Xuníos profesional dende 1999 hasta finales del 2010.
Fulneck (escuela)
La escuela Fulneck ye una escuela privada y internáu asitiada nel Asentamientu Moraviano de Fulneck en Pudsey, Leeds, Inglaterra. Apurre educación para ninñvos con edaes entendíes ente los 3 y los 18 años.
Floyd Landis
Gregariu de Armstrong
Pa 2002 fichó pol US Postal empobináu por Johan Bruyneel y lideráu por Lance Armstrong. Nel añu del so debú nel equipu foi terceru na Tirrenu-Adriáticu en marzu y segundu na Dauphiné Libéré en xunu. Esi mesmu añu corrió per primer vegada'l Tour de Francia, siendo unu de los gregarios de Armstrong nuna carrera que ganó'l texanu per cuarta vegada consecutiva.
Fulneck (escuela)
Historia
En 1753 y 1755, The Boys and Girls Schools fueron abiertes pola ilesia de los Moravianos. En 1994 los dos escueles xunir nuna. Anguaño les Cases comuñales de los Hermanos y Hermanes son tamién parte de la escuela.
Floyd Landis
Gregariu de Armstrong
En 2003 y 2004 repitió como gregariu de Armstrong nel Tour de Francia. Na so última temporada nel equipu ganó la Vuelta al Algarve, onde amás de la xeneral llogró tamién un trunfu d'etapa.
Debú y progresión como líder
Para 2005 fichó pol Phonak suizu, convirtiéndose nel xefe de files d'una formación en reestructuración tres los escándalos de dopaxe protagonizaos na 2004 con Tyler Hamilton y Santi Pérez (dambos positivu por tresfusión homóloga), y que llevaron a la destitución d'Álvaro Pino como direutor, siendo sustituyíu por Juan Fernández. Landis foi esi añu novenu nun Tour de Francia ganáu per séptima vegada consecutiva por Lance Armstrong.
Antes de conocese'l positivu
En 2006 tuvo un bon entamu de temporada ganando la París-Niza, según el Tour de California y el Tour de Georgia. Darréu centró la so preparación nel Tour de Francia. Un día antes del entamu de la Grande Boucle fueron escluyíos de la carrera pola so implicación na Operación Puerto dellos corredores, incluyendo a dalgunos de los favoritos y rivales de Landis pa la xeneral: Jan Ullrich, Ivan Basso y Francisco Mancebo. La esclusión d'una mayoría de los sos compañeros d'equipu del Astaná por dichu motivu fizo que Alexander Vinokourov tampoco pudiera participar, a pesar de nun tar implicáu na trama. Estes ausencies, sumaes a la de Armstrong (retiráu voluntariamente tres el so séptimu trunfu), fixeron que la llucha pol maillot mariellu presentárase abierta ya incierta.
Landis xubió al podiu de los Campos Elíseos de París col maillot mariellu como ganador del Tour Francia, tres una exhibición na etapa con final en Morzine.
Positivu per testosterona
La Fecha d'entamu|27|xunetu|2006}} l'equipu Phonak confirma'l positivu de testosterona nel control antidopaxe de la decimoséptima etapa. Nella aventayó al qu'a lo postrero sería'l segundu clasificáu, l'español Óscar Pereiro, en más de siete minutos, etapa clave p'alzase cola victoria final. Nel so defensa, aduz primero que'l so cuerpu produz escesu de testosterona. Los analises determinaron, sicasí, que'l positivu yera por cuenta de testosterona sintética. Díes más tarde remana que-y dieron daqué -ensin él sabelo- que-y fixo dar positivu. Otres posibilidaes apuntaes pol ciclista son l'usu de cortisona p'aselar dolores -carez una mancadura de cadril-
Descalificación y sanción
El 20 de setiembre de 2007, Floyd Landis ye declaráu culpable del positivu del Tour 2006, polo que'l títulu de campeón recayó automáticamente en Óscar Pereiro.
Presuntu delitu informáticu
El 7 de payares de 2009 l'AFLD presentó una denuncia contra Floyd Landis y el so médicu y entrenador Arnie Baker por un posible delitu informáticu contra'l so llaboratoriu antidopaxe en Chatenay-Malabry. La AFLD denunciaba qu'intentaríen hackear el sistema informáticu de dichu llaboratoriu p'aportar al dossier de Landis y manipoliar dellos datos con oxetu de desacreditar al llaboratoriu de la AFLD, responsable de la detección del so positivu por testosterona nel Tour de Francia 2006. El TAS refugara'l recursu efectuáu pola defensa del corredor por posibles vicios de procedimientu per parte del llaboratoriu francés, confirmando la descalificación y sanción de Landis.
Landis unvió un corréu electrónicu al diariu Los Angeles Times nel que negaba recibir notificación dalguna sobre una citación xudicial pol casu en cuestión.
Palmarés
2004
2005
2006
2010
Vasseny
Vasseny ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Sorbollano
Sorbollano ye una comuña y población de Francia, na rexón de Córcega, departamentu de Córcega del Sur.
El so población, nel censu de 1999, yera de 69 habitantes.
Aegotheles crinifrons
El egotelo moluqueño (Aegotheles crinifrons) ye una especie d'ave caprimulxiforme de la familia Aegothelidae endémica d'Indonesia.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase solo nes selves de les islles Moluques septentrionales.
Israelites
El términu israelita refierse a los habitantes del antiguu pueblu y reinu d'Israel. Fueron una confederación de tribus de fala semítica nel antiguu Oriente Mediu quienes, mientres la Edá del Fierro, habitaron nuna parte de Canán.
Dempués del periodu tribal, surdieron dos reinos israelites rellacionaos conocíos como Israel y Xudea mientres el periodu monárquicu. El Reinu d'Israel nel norte, cola so capital más prominente en Samaria, foi destruyíu y conquistáu alredor del añu 720 a. C. pol imperiu neoasiriu; nel sur el Reinu de Xudea, cola so capital en Xerusalén, foi destruyíu y conquistáu en 587 a. C. tres l'asediu de Jerusalén per parte del imperiu neobabilónicu.
Década del 1670 e.C.
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Sieglu XVIII e.C. - Sieglu XVII e.C. - Sieglu XVI e.C.)
Vassogne
Vassogne ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Primer División d'España
La Primer División d'España ye la máxima categoría de les competiciones españoles de fútbol. Entamó a disputase en 1929. Dende'l 2016 llámase LaLiga Santander.
Palmarés
Nota: en negrina les temporaes nes que tamién consiguió el títulu del Copa del Rei.
Clasificación histórica
20px| ''Actualizáu hasta la temporada 2015-16.
Los equipos que xugarán la temporada 2016-17 en Primer División tán sombreaos.
Marcia Lucas
Marcia Lucas (el so apellíu de soltera ye Griffin) (nacida en 1945) ye una direutora de cine d'Estaos Xuníos. Conoció a George Lucas na escuela de cine na University of Southern California, casar nel añu 1969 y la pareya dixebrar en 1983. Adoptaron una fía, Amanda, quien nació en 1981.
En 1974, Lucas y Verna Fields fueron nomaes pola Academy Award for Film Editing pol so trabayu en American Graffiti. Ella editó la película Alice Doesn't Live Here Anymore en 1975.
Lucas ganó en 1977 la Academy Award for Film Editing (con Richard Chew y Paul Hirsch) pol so trabayu en Star Wars (depués retitulada Star Wars Episode IV: A New Hope). Ella editó la tercer parte de la mesma saga, Star Wars Episode VI: Return of the Jedi.
Piedrafita (Xedré)
Piedrafita ye una aldea la parroquia de Xedré nel conceyu asturianu de Cangas del Narcea. Tien una población de 29 habitantes (INE 2009) y el so nucleu confórmenlu 12 cases habitaes.
Dista de Xedré 2 km per una pista-carretera que lu comunica tamién col pueblu Xalón a 1,5 km.
Tien una capillina nel camín a Xalón dedicada a San Cristóbalu y San Pantaleón. Celebren la so fiesta'l 27 de xunetu.
Edir Macedo
Edir Macedo Bezerra ye un relixosu cristianu brasilanu, fundador, líder y predicador de la Ilesia Universal del Reinu de Dios (IURD).
Como escritor evanxélicu, tien más de 10 millones de llibros vendíos, estremaos en 34 títulos, ente los que se destacar los sos superventes Orixás, caboclos y guíes y Nos pasos de Jesús, los qu'algamaron más de tres millones d'exemplares vendíos en Brasil.
Ente los sos principales detractores acusar de predicar humildá mientres vive ostentosamente del productu de les donaciones de los sos fieles.
Primeros años y migraciones relixoses
Edir Macedo nació nel conceyu Rio das Flores del Estáu de Rio de Janeiro (8.192 habitantes, 2007), nel senu d'una familia católica. En 1963, empecipió la carrera como funcionariu públicu, trabayó como caxeru pa la llotería del Estáu de Rio de Janeiro, y trabayó tamién nel Institutu Brasilanu de Xeografía y Estadística, el IBGE, como investigador nel censu económicu de 1970. En 1971 casóse con Ester Eunice Rangel Bezerra y en 1974 participaba d'una ilesia, el Ministeriu: "Cruzada del Camín Eternu".
En completando 16 años de carrera como funcionariu públicu dexó'l cargu pa dedicase a la relixón.
Casáu con Ester Eunice Rangel, tien trés fíos: Cristiane, Viviane y Moisés.
Ta graduáu en Teoloxía pola Facultá Evanxélica de Teoloxía "Seminariu Xuníu", y pola Facultá d'Educación Teolóxica nel Estáu de São Paulo (Fatebom). Fixo'l doctoráu en Teoloxía, Filosofía Cristiana y Honoris Causa en Divinidá, amás de tener un máster en Ciencies Teolóxiques na Federación Evanxélica Española d'Entidaes Relixoses "F.Y.Y.D.Y.R".
Ilesia Universal del Reinu de Dios
En xunetu de 1977 fundó la "Ilesia universal del Reinu de Dios" (IURD) La so primer see funcionó nel edificiu d'una antigua funeraria, na zona Norte de Rio de Janeiro. Anque, tou empezó nuna GLORIETA d'una plaza (narráu na triloxía de llibros de la so biografía). Güei la sede esta na "Catedral Mundial de la Fe" en Rio de Janeiro, unu de los mayores templos d'esta ilesia na América Llatina.
Edir Macedo doctorar en teoloxía en 1981 nuna institución evanxélica pentecostal. Ye Pastor dende 1977, y tamién Obispu y Secretariu Xeneral de la IURD, que tien más de 30 millones de fieles en Brasil y templos en cuasi 200 países. En Brasil la Ilesia Universal del Reinu de Dios evanxeliza al traviés de 50 estaciones de televisión, más de 100 d'estaciones de radio, dos periódicos, dos imprentes, un estudiu de grabaciones. A la IURD conózse-y en distintos países de Llatinoamérica por distintos nomes, tales como: "La Comunidá del Espíritu Santu", "Ilesia de la Oración Fuerte al Espíritu Santu", "Pare de Sufrir" o a cencielles "La Ilesia Universal del Reinu de Dios" y n'España conózse-y como "Familia Xunida".
La IURD impulsa la gran mayoría de les doctrines fundamentales del evanxelismu, tales como la deidá de Xesucristu, la Trinidá, la resurreición corporal de Xesucristu, la salvación por gracia solo al traviés de la fe en Xesucristu, la Biblia y el sacrificiu como representativu de la Fe. Ta allugada nel campu de la teoloxía de la prosperidá, que sostién que Dios ye fonte de vida, sanidá, bayura económica y felicidá.
La IURD creció hasta tornase la segunda mayor corriente relixosa de Brasil, según el Censu de 2010. Esta Ilesia anovó na práutica de la llamada Oración Fuerte, cola que se busca espulsar a malos espíritos o demonios a los que se-y atribúin enfermedaes, tristura, torgues nel trabayu, vicios, deldes, etc. Con bases nes orientaciones bíbliques, la Ilesia Universal del Reinu de Dios construyo'l retruque del Templu de Salomón, que la so inauguración realizar nel añu 2014, na ciudá de São Paulo (SP). una mega ilesia, con 126 metros de llargor por 104 d'anchor, dimensiones que superen les d'un campu de fútbol oficial y les del mayor templu de la Ilesia Católica de la ciudá de São Paulo, la Catedral de Sé. Son más de 70 mil metros cuadraos d'área construyida nuna corte de 28 mil metros. Un altor de 55 metros correspuende a la d'un edificiu de 18 pisos, cuasi dos veces l'altor de la estatua del Cristu Redentor.
En 2018 estrenóse Nada que perder (Nada a perder) película autobiográfica financiada pola so propia empresa, Record. Dellos críticos describir como «glorificación». Nes ilesies dan billetes d'entrada gratuites pa convertila nun ésitu, téunica de marketing yá utilizada nuna película anterior de la ilesia. Una segunda parte ta anunciada pa 2019.
Problemes llegales
En 1992 l'Obispu Macedo foi encarceláu 11 díes en Brasil de xacíu fraude, y charlatanería y en 1996 empezaron a investigalo pola forma de fraude sicasí internacional de divises,. De toes formes decidieron absolvelo.
Nel 2002 la Ilesia llanzó'l so propiu partíu pa desvenceyase del Partíu Lliberal (PL) qu'integraba la coalición del gobiernu de Luiz Inacio Lula da Silva. Esti partíu güei llamáu Partíu Brasileiro.
Discutinios
Edir Macedo foi criticáu públicamente principalmente porque se-y acusa de recibir donaciones, que los sos detractores alverten qu'esploten a los probes.
Collecha de plantes melecinales
L'empléu de plantes pa fines terapéuticos formó parte de les actividaes particulares de munches cultures a lo llargo de la historia humana. Munches de les sos tradiciones son calteníes l'actualidá, a pesar del surdimientu y afitamientu de la química farmacéutica como parte fundamental de la medicina moderna, basada fundamentalmente en principios activos de síntesis, que los sos principios tán na química moderna a nivel elemental. Sicasí, la fitoterapia, denominación moderna pal cultivu de plantes melecinales, esplica dalgunes de les sos propiedaes en ciertes molécules que son sintetizaes nel organismu d'especies vexetales específiques, que pueden formar parte del tratamientu de delles enfermedaes. Sicasí nun ye una actividá que pueda improvisase.
Por esti motivu, la collecha de les plantes melecinales, la so preparación y el so ulterior almacenamientu son actividaes que tienen d'encarase con muncha seriedá, ensin recibir influencies de pseudo-ciencies. Les feches de recueya y los procedimientos pa la so preparación y almacenamientu varien según de que planta se trate y de les conocencies decantaes al traviés del tiempu poles varies cultures que los utilicen.
Collecha
La collecha de les plantes melecinales faise necesaria, básicamente por dos motivos: primero, porque les condiciones meteorolóxiques y el ciclu vexetativu de les plantes acomuñáu a esti bien frecuentemente fai que la planta nun tea disponible tol añu; y, segundu, porque l'usu de munches plantes estendióse a rexones onde estes nun crecer naturalmente.