cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eumomota superciliosa
Hábitat y distribución
thumb|Exemplar en Costa Rica Vive en hábitats bastante abiertos, como cantos de selves, montes riberanos y carbes. Ye más conspicuo que los demás momotos y frecuentemente pósase n'alambres y barganales, engabítase en mallas o cables telefónicos, moviendo la so cola d'un llau al otru. Ende busca preses como inseutos y pequeños reptiles, alimentándose tamién de frutes.
En Nicaragua alcuéntrase-yos principalmente nes árees montiegues de la mariña del Pacíficu, especialmente nos departamentos de Departamentu de Granada Granada, Masaya, Carazo, Rivas y Managua.
Reproducción
Constrúi'l so nial n'árees caliares, dientro d'un buecu allugáu al llau d'un camín, un ríu o quebrada. Pon de 3 a 5 güevos blancos depositaos direutamente sobre'l suelu nuna lluriga nuna llomba o dacuando nuna pedrera, onde son guariaos. Reproduzse ente mayu y xunu.
Subespecies
Reconócense siete subespecies de Eumomota superciliosa:
.pt
.pt ye'l Dominiu de nivel superior xeográficu (ccTLD) pa Portugal.
BN Puppis
BN Puppis (BN Pup / HIP 39666 / CD-29 5535) ye una estrella variable na constelación de Puppis, la popa del Argo Navis.
Al igual que RS Puppis y AQ Puppis, nesta mesma constelación, BN Puppis ye una cefeida clásica. Estes variables son estrelles pulsantes que les sos variaciones son desaxeradamente regulares. Nel casu de BN Puppis, el so rellumu bazcuya ente magnitú aparente +9,20 y +10,40 nun periodu de 13,6724 díes. De tipu espectral mediu G4, la so temperatura efectivo ye de 5615 ± 81 K. Tien un radiu 88 vegaes más grande que'l radiu solar. Presenta un conteníu metálico comparable al del Sol, siendo'l so índiz de metalicidá [Fe/H] = -0,01. Los niveles d'aluminiu y siliciu son, respeutivamente, un 20% menor y un 25% mayor que les solares, ente que'l sodiu ye un 73% más abondosu que na nuesa estrella ([Na/H] = +0,24), magar ye una carauterística bien conocida que les superxigantes de la Vía Lláctea son sobreabundantes nesti elementu.
La so distancia respeutu al Sistema Solar, basada na rellación ente les variaciones de color y del diámetru angular, ye d'aproximao 12.300 años lluz.
Masayuki Omori
Masayuki Omori (大森 征之; ) ye un ex-futbolista xaponés.
.ro
.ro ye'l dominiu de nivel superior xeográficu (ccTLD) pa Rumanía.
Extremófilu
Un extremófilo (de estremu y la pallabra griega φιλíα=ciñu, amor, ye dicir "amante de condiciones estremes") ye un organismu (frecuentemente, un microorganismu) que vive en condiciones estremes, entendiéndose por tales aquelles que son bien distintes a les que viven na mayoría de les formes de vida na Tierra. right|thumb|300px|Extremófilos del tipu termófilo producen dalgunos de los vistosos colores de la fonte termal [[Grand Prismatic Spring, nel Yellowstone National Park.]] Hasta apocayá tiempu pensábase que nos llugares onde crecen los extremófilos yera imposible qu'hubiera vida. Por casu, nes agües descomanadamente acedes del ríu Tinto; pero hai; munches pertenecen al dominiu Archaea. Y tamién hai cientos de miles de virus desconocíos y por catalogar.
Les enzimes que tienen los organismos extremófilos (moteyaes extremoenzimes), son funcionales cuando otres nun lo son.
Clasificaciones
Hai munches clases de extremófilos que s'estienden per tol mundu, cada unu correspondiente a la forma en que'l so nichu ambiental difier de les condiciones mesófilas. Estes clasificaciones nun son esclusives. Munchos extremófilos cayen baxu múltiples categoríes y clasifíquense por ello como poliextremófilos. Por casu, los organismos que viven dientro de roques calientes so la superficie de la Tierra son termófilos y barofílicos como Thermococcus barophilus. Un polietremófilo que vive nel cume d'un monte nel desiertu d'Atacama podría ser un xerófilo radiorresistente, un psicrófilo y un oligótrofo. Los poliextremófilos son bien conocíos pola so capacidá pa tolerar niveles de pH altos y baxos.
Delles bacteries pertenecen a dellos d'estos grupos. La mayor parte de los extremófilos son microorganismos, hai archaees (arqueobacteries), procariotes (bacteries) y eucariotes. El so pequeñu tamañu y el fechu de que'l so metabolismu ye bien adaptable dexó que colonicen ambientes que son mortales pa seres pluricelulares. Anque hai que señalar que tamién hai organismos pluricelulares, sobremanera ente los barófilos. Ye especialmente destacable el casu de los tardígrados, micrometazoos capaces de sobrevivir en diverses condiciones de criptobiosis (anoxi, anhidro y osmobiosis).
Un fechu interesáu ye qu'estudiando los extremófilos de Yellowstone (fontes termales: termófilos) el Dr. Brock de la Universidá de Madison (Estaos Xuníos) atopó la bacteria Thermus aquaticus. Por ser resistente al calor, dexó desenvolver la téunica de Reacción en Cadena de la Polimerasa (PCR) que foi fundamental pal desenvolvimientu de la inxeniería xenética.
Tamién hai que destacar que s'afayaron delles especies del filu d'animales marinos Loricifera los cualos son capaces de vivir permanentemente ensin osíxenu (son anaerobios) yá que nun contienen mitocondries, sinón otru tipu de orgánulos.
Apocayá afayóse nel llagu Monu, California, un nuevu organismu que sustitúi'l fósforu pa funcionar con arsénicu, el GFAJ-1.
L'estudiu de los microorganismos extremófilos ye importante tamién pa disciplines como la Exobiología. Un estudiu de 2011 suxurió que dellos organismos extremófilos terrestres, como'l Deinococcus radiodurans podríen ser capaces de sobrevivir nel espaciu esterior.
Tamién son materia d'estudiu pa la Ecoloxía, pos estes formes de vida pueden degradar materies tóxiques, dañibles o perxudiciales pa la redolada natural y el ser humanu y la Medicina mira con interés los sos complexos mecanismos de autoreparación del ADN destruyíu. esto fue editado por kraoEsp.XD
BO Carinae
BO Carinae (BO Car / HD 93420 / SAO 238447) ye una estrella variable na constelación de Carina. De magnitú aparente máxima +7,18, ye una estrella alloñada que s'atopa a una incierta distancia. La so posible pertenencia al cúmulu estelar Trumpler 15 dexa envalorar que ta a 2500 pársecs (8150 años lluz) del Sistema Solar.
Solanum mammosum
La chichigua, caldar de vaca, mazana de Sodoma, pichichio(en Costa Rica), o chichitas (en Guatemala)''' ye una planta añal perenne de la familia Solanaceae y un pariente cercanu del tomate. El so frutu venenosu ye nativu de Suramérica pero estendióse a les Antilles y el Caribe. thumb|Vista de la planta thumb|Frutu
BO Carinae
BO Carinae ye una superxigante colorada de tipu espectral M4I con una temperatura efectivo de 3525 K. Tien un radiu 790 vegaes más grande que'l del Sol, lo qu'equival a 3,7 UA polo que si tuviera nel centru del Sistema Solar, los cuatro planetes más cercanos al Sol —ente ellos la Tierra— taríen englobados nel interior de la estrella. La so lluminosidá bolométrica —considerando toles llonxitúes d'onda— algama les cifra de 78.000 vegaes la lluminosidá solar. Pierde masa en forma de polvu a razón de 0,3 × 10-9 mases solares per añu.
Catalogada como una variable irregular LC —al igual que TZ Cassiopeiae o V528 Carinae—, el rellumu de BO Carinae fluctúa ente magnitú +7,18 y +8,15, ensin que se conoza periodicidá dalguna.
Solanum mammosum
Descripción
Son arbustos o yerbes qu'algamen un tamañu d'hasta 1.5 m d'altu, xeneralmente vellosos y armaos; tarmos pilosos con tricomas simples llongures. Fueyes en pares desiguales, ovaes a suborbiculares, mayormente 3–5-llobaes y angular-sinuaes, ápiz agudu, base cordada o truncada. Inflorescencies en recímanos estruyíos con delles flores, volviéndose llaterales, sésiles o con pedúnculu hasta 0.7 cm de llargu; corola 30–40 mm de diámetru, purpúrea, llobada hasta la 1/2 del so llargor; anteres 10–12 mm de llargu. Baya ovoide o globosa (piriforme), na base frecuentemente con una o más bárabos arrondaos de 2 cm de llargu y una contraición en forma de tetilla nel ápiz, 4–7 cm de diámetru, glabra, mariella; granes lenticulares estruyíes, 5–7 mm de diámetru.
Usos
La fruta tien diversos usos, tantu ornamentales como melecinales. Ye reputáu'l so usu melecinal nel tratamientu del pie d'atleta y la sinusitis. Tamién ye usada como relaxante y pa tratar la irritabilidá. Tamién s'utiliza como deterxente. En Taiwán utilízase como ufrienda relixosa.
Taxonomía
Solanum mammosum describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 187. 1753. Solanum: nome xenéricu que remanez del vocablu Llatín equivalente al Griegu στρνχνος (strychnos) pa designar el Solanum nigrum (la "Yerba moro") —y probablemente otres especies del xéneru, incluyida la berenxena —, yá emplegáu por Pliniu'l Vieyu nel so Historia naturalis (21, 177 y 27, 132) y, enantes, por Aulus Cornelius Celsus en De Re Melecina (II, 33). Podría ser rellacionáu col Llatín ''sol. -is'', "el sol", por cuenta de que la planta sería mesma de sitios daqué soleyeros.
mammosum: epítetu llatín que significa "desnudu".
Aldehuela del Codonal
Aldehuela del Codonal ye un conceyu asitiáu al oeste de la provincia de Segovia, na Comunidá Autónoma de Castiella y Lleón n'España y forma parte del territoriu de la Campu Segoviano.
Situación
El pueblu atopar a una altitú de 862 msnm, anque'l términu municipal atopar ente los 830 y los 900 msnm. Asitiáu a 46 quilómetros al noroeste de la ciudá de Segovia, capital provincial, y llenda al norte col conceyu d'Aldeanueva del Codonal, al este y sur con Juarros de Voltoya, y al oeste col conceyu de Falpayar. Ocupa una superficie de 13,42 km².
Fauna
El términu municipal ta travesáu pel ríu Voltoya, en que les sos veres entá pueden acolumbrase lo que nel so día fueron provechoses güertes. Ente les aves que se críen na zona cabo destacar la cigüeña, la perdiz, la falpayar y l'avutarda.
Arquiteutura tradicional
La construcción tradicional basar en cantares, cayueles y adobes. Los cantares rodaos son bien abondosos en tol términu y dieron orixe al so nome "Codonal" que deriva de la pallabra codón (quixarru, pequeño cantar rodáu).
Olga Knórring
Olga Évertovna Knórring-Neustrúyeva (Olga von Knórring antes de 1917) (treslliteración del rusu cirílicu Ольга Эвертовна Кнорринг-Неуструева foi una botánica rusa. Realizó estenses espediciones botániques pol Asia Central, en 1914 entamada pola "Sociedá Estatal de Migraciones"; y otra espedición ente 1931 a 1932 pol "Institutu del Cauchu & Gutapercha".
Aldehuela del Codonal
Fiestes
A lo llargo del añu, tienen llugar otres fiestes, como la conocida "fiesta de mozos", a finales d'avientu, y la fiesta d'Santa Águeda a principios de febreru, fecha na cual les muyeres del pueblu saquen a la Santa en procesión peles cais. Dalgunes d'elles, visten el traxe rexonal segovianu y esfruten d'una velada festiva.
Olga Knórring
Eponimia
(Polygonaceae) Knorringia (Czukav.) S.P.Hong
Aldehuela del Codonal
Fiestes
Anguaño, la población en Aldehuela del Codonal ta menguando añu a añu pero la mayoría de descendientes de persones qu'ellí vivieron mientres el sieglu XX, siguen allegando en fines de selmana, pontes y demás festivos al que consideren el so pueblu. Munchos d'estos viven anguaño en Madrid, Cataluña, País Vascu y demás territorios de tola península.
Flora
La contorna d'esti pueblu, cunten con una amplia estensión de pinares (principalmente Pinus pinea y Pinus pinaster) onde podemos atopar tamién un ríu (yá secu mientres la mayor parte del añu) y un pequeñu regueru d'onde emana l'agua. Dambos sitios son de gran interés, pos nellos puedes pasar una tarde dixebráu del traxín de la vida cotidiana. Nestos llugares, pueden atopase ente otros frutos de la naturaleza, mores y níscalos (llamaos na zona 'nícalos') que'l so sabor ye destacáu.
Organización territorial de Xipre
thumb|300px|División Política de Xipre.
La República de Xipre atópase estremada en seis distritos alministrativos:
Distritos en manes de la República Turca del Norte de Xipre
Cada distritu ta gobernáu por un representante del gobiernu central. Los distritos de Famagusta, Kyrenia y parte del de Nicosia atópense enclavaos dientro de la autoproclamada República Turca del Norte de Xipre (en turcu: Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti [KKTC]). Sicasí, esti estáu de facto tien la so propia organización territorial.
De la mesma, los territorios de les bases de soberanía d'Acrotiri, nel sur de la isla, y de Dhekelia, escontra l'este, tán sol mandu d'un alministrador designáu pol Reinu Xuníu. Nestos territorios esisten bases militares del Reinu Xuníu.
Dennis Tito
Dennis Anthony Tito ye un multimillonariu estauxunidense famosu por ser el primer turista espacial de la historia.
Vida
Tito nació en Queens, New York, dientro d'una familia d'emigrantes italianos d'orixe llabrador y poca educación. Foi un neñu bien despiertu y soñador con escelentes calificaciones escolares. En 1962 graduar n'inxeniería astronáutica y aeronáutica, estudios que completó en 1964 con un grau de máster n'inxeniería científica. A fines d'esi añu entró a trabayar como inxenieru de la NASA, onde participó mientres cinco años en proyeutos como les sondes espaciales Mariner IV, la Mariner V y la Mariner IX.
Dende los años 70 Tito dedicó'l so tiempu a les finances en Wall Street, lo que-y convirtió en millonariu, creando un fondu d'inversiones y fundando la compañía Wilshire Associates, sicasí la NASA llamar nuevamente pa delles collaboraciones n'inxeniería.
Viaxe al espaciu
Nel 2000, MirCorp, compañía holandesa, concretó la posibilidá del viaxe con Tito, pero volvió fallar esta posibilidá pola decisión del gobiernu rusu de destruyir la MIR. Dempués d'esto, los funcionarios de l'alministración espacial rusa prometiéron-y a Tito un viaxe a la Estación Espacial Internacional. Tito llegó a un alcuerdu cola RKA a pesar de la ferrial oposición estauxunidense.
Tito atopábase llistu pa viaxar na nave rusa Soyuz TM-32, cuando la NASA opúnxose frontalmente a esti viaxe, pero l'ayuda d'Edwin Aldrin, los 20 millones de dólares que pagó Tito a la RKA pol viaxe y l'amenaza del gobiernu de Rusia d'abandonar el proyeutu de la ISS, facilitaron les coses y esaniciaron la presión norteamericana.
Tito desapegó'l 28 d'abril de 2001 dende Baikonur. Con sesenta años d'edá, convertir na segunda persona más vieya en llegar al espaciu, solo superáu por John Glenn. Na ISS, Tito encargar de les comunicaciones y dacuando tresformóse en camareru y cocineru.
Tornó a la Tierra'l 6 de mayu del 2001, metanes una gran emoción, con una mazana qu'usó, como Isaac Newton, pa comprobar la fuercia de gravedá nel espaciu esterior. Al llegar Tito enfatizó: Vengo del paraísu.
Alliance française
L'Alianza francesa ye una organización que promueve l'idioma francés y la cultura francesa nel mundu. La so sede principal atópase en París. La so principal misión ye enseñar el francés como segundu idioma.
Historia
L'Alianza francesa foi creada'l 21 de xunetu de 1883 en París por un grupu d'homes célebres, incluyendo'l científicu Louis Pasteur, el diplomáticu Ferdinand de Lesseps, los escritores Jules Verne y Ernest Renan y l'editor Armand Colin. Anguaño cunta con 1040 centros en 136 países nos cinco continentes. Cada añu, más de 450 000 persones, de toles edaes, asisten a les Aliances franceses, y más de seis millones de persones participen nes sos actividaes culturales. La mayoría d'Aliances franceses financien les sos actividaes col dineru que reciben de los sos cursos y del arriendu de les sos instalaciones. El gobiernu francés tamién apurre una subvención a ciertes Aliances Franceses, cubriendo aproximao'l 5 % del so presupuestu (cuasi 665 000 euros en 2003). .
Oxetivos
Anguaño representa la primer rede cultural mundial. L'Alianza Francesa tien trés oxetivos principales:
Organización
L'Aliances Franceses fuera de París son xeneralmente remanaes por una franquicia. Caúna tien un comité y un direutor o presidente. La marca Alliance Française pertenez a la sede central en París. En dellos países la Alliance Française de París ta representada por un Délégué Général.
El 1 de xunu de 2005, la Alliance Française recibió'l Premiu Príncipe d'Asturies de Comunicación y Humanidaes de dichu añu. Comparte gallardón col Institutu Cervantes, la Società Dante Alighieri, el British Council, el Institutu Camões y el Goethe-Institut.
Llocalización
thumb|210px|See central de l'Alianza Francesa en [[París.]] Tien la so sede principal na ciudá de París, na llamada Alliance Française de París, amás, tien sedes n'otros 136 países.
En París
En 2007, L'Alianza francesa de París esperimentó una gran evolución y restructuración de los sos servicios:
Con más de 11 000 estudiantes de 160 nacionalidaes distintes cada añu, l'Alianza Francesa ye'l mayor centru d'estudios de Francia, según el más antiguu y esperimentáu, yá que ufierta clases en París dende 1894. Construyó la so aición y la so reputación con base na calidá de la so enseñanza y de les sos formaciones, nuna redolada multicultural que favorez los intercambios, el respetu y la collaboración.
Tres convenio rixen les rellaciones ente la Fundación Alianza Francesa y l'Alianza Francesa:
L'Alianza Francesa propón clases non tan solo a particulares sinón que tamién a ministerios, universidaes, colexos, organismos públicos y grandes empreses qu'acompaña na so voluntá d'ameyorar la conocencia llingüística nel ámbitu profesional.
La escuela tamién ye centru de formación pa los profesores de francés idioma estranxeru. Cada añu, cerca de 2300 profesores de toes partes del mundu realicen formaciones en situ o a distancia, nel marcu de la so formación inicial o continua. Da diplomes específicos pa profesores, como'l DAEFLE (Diploma d'Aptitú a la Enseñanza del Francés Llingua estranxera) que creó cola collaboración del Centru Nacional d'Enseñanza a Distancia (CNED) o'l DPAFP-FLE (Diploma Profesional de l'Alianza Francesa en francés llingua estranxera), que remata un programa de formación inicial de cinco meses y que s'imparte en París.
Coles mesmes propónense práutiques pedagóxiques mientres los meses de branu o clases particulares pa profesores de francés llingua estranxera (FLE), deseosos d'afondar les sos conocencies. L'Alianza Francesa recibió la etiqueta «Qualité français langue étrangère» (calidá francés llingua estranxera), dau cada cuatro años pol Ministeriu d'Educación Nacional, de la enseñanza cimera y de la investigación, el Ministeriu de Rellaciones Estranxeres y Europees y el Ministeriu de la Cultura y de la Comunicación. La escuela llogró la nota máxima en tolos criterios evaluaos: acoyida de los estudiantes, calidá del profesoráu y de los cursos propuestos, de les instalaciones y de la xestión de la escuela.
Olga Mizguiriova
Olga Fomínichna Mizguireva (Ольга Фоминична Мизгирёва, 1908 - 2000 ) foi una botánica y esploradora rusa, que desenvolvió actividaes académiques nel Departamentu de Botánica, na Universidá de San Petersburgu. Realizó importantes espediciones botániques al Kopet Dag, na actual Turkmenistan.
Artamus fuscus
Artamus fuscus ye una especie d'ave paseriforme de la familia Artamidae. Ta llargamente distribuyíu n'Asia, atopándose n'India, Sri Lanka, Bangladex, Nepal, China, Myanmar, Laos, Tailandia, Camboya y Vietnam.
Alliance française
En París
Tamién ye co-fundadora de ALTE (Association of Language Testers in Europe), asociación a la cual pertenecen dalgunes de les instituciones europees más prestixoses nel dominiu de la evaluación en llingua estranxera. Dende 2010 ye provisor de la OFII (Oficina Francesa de la Inmigración y de la Integración) en formación llingüística pa los signatarios del Contratu d'Acoyida Integración que moren en París.
Organización territorial de la República Turca del Norte de Xipre
La autoproclamada República Turca del Norte de Xipre atópase subdividida en cinco distritos (en idioma turcu: İlçeler). Cada distritu atópase gobernáu por un kaymakam.
Dorothy Metcalf-Lindenburger
Dorothy Marie Metcalf-Lindenburger ye una profesora y astronauta estauxunidense. Trabayó como profesora de ciencies na Hudson's Bay High School, en Vancouver, Washington hasta que foi escoyida en 2004 como educadora especialista en misiones. Foi la primer alumna del Space Camp en convertise n'astronauta y pasó 362 hores nel espaciu.
Biografía
Mientres cinco años enseñó Ciencies de la Tierra y Astronomía na Hudson's Bay High School de Vancouver.
Realizó una investigación de pregrado col Consorciu KECK mientres dos branos: mapeo de les últimes glaciaciones de Russell Creek en Wyoming, en 1995 y mapeo y determinación de la petroloxía de les roques na rexón de Wet Mountain, Colorado en 1996. Dambos puestos d'investigación dieron llugar a publicaciones. científiques.
Carrera na NASA
Insinia de la misión STS-131|170px|left|thumb
Foi escoyida pola NASA como especialista de misiones en mayu de 2004. En febreru de 2006, completó l'entrenamientu p'astronautes, qu'incluyó sesiones informatives científiques y téuniques, instrucción intensiva nel tresbordador y sistemes de la Estación Espacial Internacional, entrenamientu fisiolóxicu, entrenamientu de vuelu T-38 y entrenamientu de sobrevivencia na agua y el desiertu. La finalización d'esta capacitación inicial calificar pa xeres téuniques dientro de la Oficina d'Astronautes y la futura asignación de vuelos. Desempeñóse como líder de la caña de la sucursal de la oficina d'astronautes pa sistemes y interfaces de la tripulación. En 2010, yá yera especialista de misión nel equipu de la misión STS-131 y rexistró más de 362 hores nel espaciu.
Dempués del so vuelu espacial, trabayó como Cape Crusader pa les últimes trés misiones de tresbordadores. Tamién sofitó a la sucursal d'operaciones de la estación de la oficina d'astronautes como líder de provisiones, manifiestos y barra d'estiba.
En xunu de 2012, comandó les Operaciones de la Misión de Mediu Ambiente de la NASA (NEEMO) 16. Nesti hábitat submarín, la tripulación internacional de cuatro acuanautas y dos téunicos d'hábitat realizaron caminaes espaciales asemeyaes pa investigar les téuniques y ferramientes que pueden utilizase nun Asteroide Cercanu a la Tierra (NEA). Amás, operaron con un retrasu de comunicación de 50 segundos y realizaron presentaciones educatives y videos en vivu.
Retirar de la NASA'l 13 de xunu de 2014, pa vivir y trabayar nel área de Seattle.
Misión
La STS-131 Discovery, del 5 d'abril al 20 d'abril de 2010, foi una misión de reabastecimiento a la Estación Espacial Internacional. Foi llanzáu pela nueche dende'l Centru Espacial Kennedy, Florida. Al llegar a la estación, la tripulación del Discovery dexó más de 12246.99 kilogramos de hardware, suministros y equipu, incluyendo un tanque llenu de refrigerante d'amoniacu que riquió tres paseo espaciales pa realizar conexones, cuartos nuevos cuartos pa la tripulación y tres bastidores d'esperimentos. Nel viaxe de regresu, Leonardo, el Módulu de loxística multipropósito (MPLM) dientro de la badea de carga útil del Discovery, enllenar con más de 2721.554 kilogramos de hardware, resultaos científiques y basura. La misión STS-131 llevar a cabu en 15 díes, 02 hores, 47 minutos y 10 segundos, realizando 238 órbites alredor de la tierra.
Real Uviéu Femenín
thumb|right|Estadiu Manuel Díaz Vega, onde xuega los sos partíos el Real Uviéu Femenín.
El Real Uviéu Femenín (anteriormente Uviéu Modernu Club de Fútbol o abreviadamente Uviéu Modernu y oficialmente Real Oviedo Femenino) ye un equipu de fútbol femenín con sede na ciudá asturiana d'Uviéu. Na temporada 2017/18 participa en la Segunda División Femenina d'España.
Historia
L'equipu foi fundáu'l 24 de xunu de 1980 nel barriu uvieín de La Corredoria por Ana Lacalle y Luis Miguel Cienfuegos. Dos años dempués federóse col nome Méxicu-La Corredoria Club de Fútbol y empezó a xugar na Lliga Rexonal Asturiana, de la que quedó campeón en delles ocasiones. Por motivos de patrociniu, el club camudó'l so nome a Club de Fútbol Femenino Tradehi na temporada 1984/85, na que participó na Lliga Ástur-Lleonesa. Dos temporaes dempués proclamóse campeón d'esta lliga, lo que supunxo'l so ascensu Segunda División Femenina d'España. Nesta categoría permaneció dos años, pos na temporada 1989/90 xubió a División d'Honor, la máxima categoría del fútbol nacional d'entós. Nel añu 1996 pasó a denominase Peña Azul Uviéu Femenín y, al sumir la División d'Honor, participó na so socesora, la Lliga Nacional. Ese mesmu añu creóse'l primer equipu filial. La División d'Honor o Superliga restablecióse na temporada 2001/02, y nella participó'l club col nome de Club de Fútbol Uviéu Modernu Universidá, gracies al sofitu recibíu pol Conceyu d'Uviéu y pola Universidá d'Uviéu. Permaneció nesta categoría hasta la temporada 2007/08, cuando baxó al grupu II de Segunda División tres un mal añu nel que acabó en penúltima posición. Sicasí, nun tardó en recuperar la categoría perdida, pos al añu siguiente consiguió quedar primero del so grupu y superar na fase d'ascensu al Atléticu Jienense y a la Fundación Albacete. Na temporada 2010-11 volvió baxar a de categoría. Vuelve a la Primer División Nacional femenina la na temporada 2013/2014, y baxa de nuevu a Segunda División dos temporaes dempués.
El 28 d'agostu de 2017 l'Uviéu Modernu y el Real Uviéu roblen un conveniu col cual el club pasa a formar parte de la estructura del club uvieín, camudando la so denominación a Real Uviéu Femenín.
.ru
.ru ye'l dominiu de nivel superior xeográficu (ccTLD) pa Rusia.
Kazutoshi Miura
Kazutoshi Miura (三浦 和俊; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Gobiernu de les Islles Baleares
El Gobiernu de les Islles Baleares (en Catalán de Baleares catalán y oficialmente Govern de les Illes Balears; Govern Balear hasta 1999) ye la entidá qu'exerz el poder executivu y dirixe l'alministración autonómica na comunidá autónoma española de les Islles Baleares. Foi creáu pola llei orgánica 2/1983, de 25 de febreru, modificáu pola llei orgánica 3/1999, de 8 de xineru, y antes pola llei orgánica 9/1994 del 24 de marzu. Tamién se debe tener en cuenta la llei 27/1997, del 4 d'agostu, pola que se dexen tributos a la comunidá autónoma. Y la llei orgánica 1/2007, del 27 de febreru, que aprueba'l vixente estatutu d'autonomía.
La iniciativa de reforma del Estatutu d'Autonomía correspuende, ente otros, al Gobiernu de la comunidá autónoma.
Composición
El Gobiernu de les Islles Baleares ta formáu pol Presidente de la Comunidá Autónoma y los sos conseyeros.
El Presidente de la Comunidá Autónoma ye escoyíu pol Parllamentu de les Islles Baleares d'ente los sos diputaos por un periodu de cuatro años anovable. Ye nomáu pol Rei d'España por aciu llei orgánica, que se publicar tantu nel BOE como nel BOIB. Ye la máxima representación institucional de la Comunidá Autónoma y ye responsable de la so aición de gobiernu frente al Parllamentu Balear, xunto a los sos conseyeros, al que tendrá de rindir cuentes nes sesiones de control. En casu d'enfermedá, fallecimientu o cualesquier otra torga va poder ser sustituyíu pol vicepresidente, el presidente del parllamentu o'l conseyeru de más edá. El so cese va ser tamién publicáu tantu nel BOE como nel BOIB. El presidente recibe'l títulu vitaliciu de Bien honorable señor.
Los conseyeros son escoyíos y nomaos pol presidente, quien hasta 1999 namái podía designar un máximu de diez. El so nomamientu publicar nel BOIB al traviés de llei orgánica. Nun ye necesariu que sían miembros del Parllamentu Balear. Cada conseyeru ye responsable del área de gobiernu que'l presidente asígnalu, pero tamién podrán designase conseyeros ensin cartera. Los conseyeros dexen d'exercer los sos cargos cuando son cesaos pol presidente o bien cuando ésti ye cesáu. Los conseyeros reciben el títulu de Honorable Señor de forma vitalicia.
Composición actual
Actualizáu a 30 de xineru de 2018:
Olga Radde-Fomina
Olga Nicolaevna Radde-Fomina (Ольга Николаевна Радде-Фомина, 1876-1963 en Füssen, Alemaña ) foi una botánica rusa d'orixe armenia.
Solanum mauritianum
Solanum mauritianum ye una especie de planta fanerógama perteneciente a la familia Solanaceae. thumb|Vista de la planta thumb|Flores
Descripción
Esta planta ye un arbustu o árbol pequeñu natural de Suramérica onde se-y considera una planta invasora. La planta tien una vida d'hasta 30 años y puede algamar los 10 metros d'altor. Les sos fueyes son grandes, ovales y de color gris-verdosu que se cubrir de pelusa. El so flor ye púrpura col centru mariellu. Tolera tou tipu de suelos y rápido abonda alredor de los plantíos y marxes de montes. Recibe'l nome común (ente otros) de Tabaquera del diañu.
Ecoloxía
Nel so hábitat ye l'alimentu pal palombu verde oliva africana Columba arquatrix. Llegó a Nueva Zelanda en 1880 y dende entós considerar invasora, ye venenosa y la so manipulación puede causar irritación y estomagaes. El polvu de la planta puede causar problemes respiratorios si enllarga'l so inhalación. Por cuenta del so calter agresivu y la so rápida crecedera ye illegal en Nueva Zelanda la so venta y distribución.
El so principal compuestu tóxicu ye una alcaloide, la solasodina.
.pl
.pl ye'l dominiu de nivel superior xeográficu (ccTLD) pa Polonia, alministráu pola Naukowa i Akademicka Sieć Komputerowa (NASK), l'organismu d'investigación y desarrollu de Polonia, y ún de los miembros fundadores del Council of European National Top Level Domain Registries (CENTR).
Solanum mauritianum
Taxonomía
Solanum mauritianum describióse por Giovanni Antonio Scopoli y espublizóse en Deliciae florae et faunae insubricae seu novae, aut minus cognitae species plantarum et animalium quas in Insubria austriaca tam spontaneas, quam exoticas vidit, descripsit, et aeri indici curavit Joannnes Antonius Scopoli. 3: 16, pl. 8. 1788. Solanum: nome xenéricu que remanez del vocablu Llatín equivalente al Griegu στρνχνος (strychnos) pa designar el Solanum nigrum (la "Yerba moro") —y probablemente otres especies del xéneru, incluyida la berenxena —, yá emplegáu por Pliniu'l Vieyu nel so Historia naturalis (21, 177 y 27, 132) y, enantes, por Aulus Cornelius Celsus en De Re Melecina (II, 33). Podría ser rellacionáu col Llatín ''sol. -is'', "el sol", por cuenta de que la planta sería mesma de sitios daqué soleyeros.
mauritianum: epítetu llatín que significa "dell norte d'África".
.pl
Historia
En 2003, introduciéronse los nomes de dominiu internacionalizaos (NDI). Permitióse'l rexistru de dominios con cualquier caráuter de los alfabetos llatín, griegu, cirílicu, árabe o hebréu.
Artamus cyanopterus
Artamus cyanopterus, ye una especie d'ave na familia Artamidae. Habita nos montes en rexones tropicales y subtropicales, in eastern and southern Australia. Nel 2004 la especie yera considerada una 'especie so esmolición menor', por BirdLife International. Siendo una especie común nel so hábitat.
Descripción
El artamo aveséu ye una ave de porte medianu, d'un tonu marrón escuru, anque n'oportunidaes viéronse exemplares que paecíen ser de color gris. Les aves tienen un parche negru na zona de los güeyos, y ales grises o negres con llixos blancos. La so cola ye negra col estremu blancu  y la zona so la nala plateada. El so picu ye gris=azuláu. El artamo aveséu mueve la so cola de manera bonal en forma significativa, una carauterística común a tolos artamos.
Distribución y hábitat
left|thumb|En Tasmania. Les aves viven principalmente en montes abiertos d'ocalitu. Habiten una zona que va dende Atherton Tableland, Queensland, hasta to Tasmania y pel oeste hasta la península Eyre, en South Australia. They roost communally, usually nocturnally. Mientres la temporada de reproducción, añeren en grandes bandaes pa caltener a los depredadores lloñe de los sos pichones. Les bandaes entienden unos 20 a 30 exemplares.
El artamo aveséu realiza desplazamientu y migraciones estacionales. Ye una especie nómade, y tiende a movese de manera bonal. Sicasí, dalgún tipu particular d'hábitat asocede que fai que les aves del sureste migren en direición norte na seronda.
Artamus insignis
El artamo dorsiblanco (Artamus insignis) ye una especie d'ave na familia Artamidae.
Distribución y hábitat
Ye endémica de Papúa Nueva Guinea. El so hábitat natural son los montes baxos húmedos subtropicales o tropicales.
Comunidá Económica Eurasiática
La Comunidá Económica Euroasiática (EurAsEC o CEEA) foi una organización rexonal qu'esistió ente l'añu 1998 y l'añu 2014, enfocada na integración económica de los sos miembros. La organización aniciar de la Comunidá de los Estaos Independientes (CEI) el 29 de marzu de 1996, col tratáu del establecimientu de la CEEA (Comunidá Económica Euroasiática) robláu'l 10 d'ochobre del añu 2000 na capital de Kazakstán, Astaná, polos presidentes Aleksandr Lukashenko (presidente de Bielorrusia), Nursultan Nazarbayev (presidente de Kazakstán), Askar Akayev (presidente de Kirguistán), Vladímir Putin (presidente de Rusia), y Emomali Rajmonov (presidente de Taxiquistán). Uzbequistán ingresó a la comunidá'l 7 d'ochobre de 2005, pero finalmente, retiróse'l 6 d'ochobre de 2008.
Mientres 14 años, la CEEA implementó un númberu de polítiques económiques pa xunir a la comunidá. La Unión Aduanera de Bielorrusia, Kazakstán y Rusia foi formada'l 1 de xineru de 2010, darréu la Unión Aduanera pasó a ser la Unión Aduanera Euroasiática. Los cuatro llibertaes (bienes, capital, servicios y persones) fueron implementaes el 25 de xineru del 2012, cola formación del Espaciu Económicu Euroasiático.
El 10 d'ochobre de 2014, un alcuerdu de la terminación de la CEEA foi robláu en Minsk, Bielorrusia dempués d'una sesión interestatal del conseyu de la CEEA. La CEEA remató'l 1 de xineru de 2015, en conexón del llanzamientu de la Unión Económica Euroasiática. Mientres la Unión Económica Euroasiática reemplaza efeutivamente la CEEA, la negociación de membresía de Taxiquistán inda sigue. Otros miembros de la CEEA ingresaron a la UEEA.
BO Microscopii
BO Microscopii (BO Mic) ye una estrella variable de magnitú aparente +9,44 na constelación de Microscopium. Asitiada a 150 años lluz del Sistema Solar, ye una nueva estrella de namái 30 millones d'años d'edá y tipu espectral K0V. Con una temperatura superficial de 4950 K, la so masa ye'l 90% de la masa solar y la so lluminosidá ye namái'l 40% de la del Sol. Ye una estrella variable BY Draconis que'l so rellumu varia 0,21 magnitúes.
La velocidá de rotación de BO Microscopii ye particularmente alta, lo que la valió'l nomatu de «Speedy Mic». El so periodu de rotación ye de namái 9 hores ente que'l Sol xira sobre sigo mesmu aproximao cada 26 díes, polo que BO Microscopii rota 66 vegaes más apriesa que la nuesa estrella. Arriendes d'ello, el so campu magnéticu ye muncho más intensu, yá que se piensa que ye xeneráu por un efeutu de dinamo similar al qu'actúa sobre la Tierra. Ello tien de tener repercusiones sobre les manches estelares na so superficie, una y bones éstes surden nos llugares onde'l campu magnéticu ye mayor. Puesto que el Sol tamién rotaba más rápido na so nacencia, l'estudiu de BO Microscopii sirve pa entender la infancia de nuesa mesma estrella.
Un estudiu de les erupciones na superficie de BO Microscopii lleváu a cabu col satélite de rayos X XMM-Newton, punxeron de manifiestu que diches erupciones paécense enforma a les del Sol pero con dos estremes. Per una parte, les emisiones en rayos X son un centenar de vegaes más enerxétiques que les de les mayores erupciones solares. Per otra parte, contrariamente a lo qu'asocede nel Sol, la llocalización de les erupciones en BO Microscopii nun concasa cola posición de les manches estelares.
Paquita Alcoceba
Francisca Alcoceba Isusi, conocíu como Paquita Alcoceba, ye una conocida politica y activista vasca.
Biografía y trayeutoria política
Paquita Alcoceba nació en Güeñes en 1948, siendo la mayor de cuatro hermanos. El so hermanu ye Arturo Alcoceba, conocíu periodista y activista vascu y ta casada con Luis Laiseka, conocíu políticu vascu y ex conceyal de Güeñes.
Empezó la so trayectoria política dende moza, nel ámbitu municipal y nacional. Foi candidata pol partíu políticu Herri Batasuna en Güeñes, nes eleiciones municipales d'España de 3 d'abril de 1979 y foi candidata a eleiciones municipales tamién n'otres ocasiones (Euskal Herritarrok, Eusko Abertzale Ekintza...).
Ye miembru activu de Gure Esku Dago dende la so creación y ye una de les representantes de Gure Esku Dago de Bizkaia. Tamién ye una de los fundadores de Gure Esku Dago en Güeñes y ye anguaño'l so vocal y tesorera.
Asociación d'Escritores en Llingua Catalana
L'Asociación d'Escritores en Llingua Catalana (en catalán y oficialmente, Associació d'Escriptors en Llengua Catalana) (AELC) ye una entidá privada profesional, con sede central en Barcelona, qu'axunta escritores en llingua catalana.
Creación
Foi fundada en 1977, marcada polos resoluciones de Congrés de Cultura Catalana celebráu en 1975, nel que los autores señalaron la necesidá d'una entidá mesma venceyada al catalán como llingua creadora, lliteraria. La mayor parte de la so actividá desenvolver nos distintos territorios de fala catalana (los denominaos por dellos sectores, Países Catalanes) que engloba Cataluña, Comunidá Valenciana y Baleares, n'España; la zona de Pirineos Orientales, na rexón de Languedoc-Rosellón (Francia); Andorra y la ciudá d'Alguer, en Cerdeña (Italia).
Oxetivos y servicios
Los principales oxetivos señalaos pola AELC son la defensa de los intereses del coleutivu acomuñáu nos distintos ámbitos profesionales, bien seya ante entidá públiques o privaes, o bien na cooperación pal desarrollu de les normes xurídiques que puedan afecta-yos. Entama igualmente un ampliu abanicu d'actividaes dedicaes al estudiu y la reflexón sobre l'oficiu d'escritor, según la promoción de los autores miembros. Actúa como representante de los escritores ante les diverses instituciones públiques y los distintos sectores profesionales venceyaos a les lletres y caltién una presencia activa y permanente nel mundu cultural, tantu nel so ámbitu d'influyencia, como fuera d'él.
La so páxina web (http://www.escriptors.cat) tien una estensa base de datos de páxines monográfiques d'autores, con información biográfica, lliteraria y bibliográfica de los mesmos, según espacios actualizaos de noticies ya información profesional d'interés. Desenvuelve tamién actividaes, alcuentros y alderiques periódicos ente autores, editores y críticos lliterarios.
Organización
Anguaño preside la Xunta Directiva Bel Olid, cargu qu'ocupa dende 2015. Los anteriores presidentes fueron: Josep Maria Castellet, Josep Maria Llompart, Joan Fuster, Avel·lí Artís-Gener "Tísner", Jaume Fuster, Francesc Parcerisas, Antònia Vicens, Jaume Pérez Montaner y Guillem-Jordi Graells.
La AELC ye miembru fundador de la Federación GALEUSCA, qu'axunta a los escritores en gallegu, vascu y catalán, y tamién de la European Council of Literary Translators 'Associations. Per otru llau, forma parte de la xunta directiva del Centru Español de Derechos Reprográficos (CEDRU) y de la European Writers Council (EWC)
Tren de levitación magnética
El tresporte de levitación magnética, o tipu maglev (del inglés magnetic levitation), ye un sistema de tresporte qu'inclúi la suspensión, guía y propulsión de vehículos, principalmente trenes, utilizando un gran númberu d'imanes pa la sustentación y la propulsión a base de la levitación magnética.
Esti métodu tien la ventaya de ser más rápidu, silenciosu y nidiu que los sistemes de tresporte públicu sobre ruedes convencionales. La teunoloxía de levitación magnética tien el potencial de superar 6440 km/h (4000 mph) si realizar nun túnel al vacíu. Cuando nun s'utiliza un túnel al vaciu, el consumu d'enerxía necesariu pa la levitación nun suel representar una gran parte del total, una y bones la mayoría del consumu d'enerxía emplegar pa superar la resistencia del aire, al igual que con cualesquier otru tren d'alta velocidá.
La mayor velocidá llograda hasta agora foi de 603 km/h na ruta Yamanashi el 21 d'abril de 2015. Unos díes antes llegó a algamar los 590 km/h, el 16 d'abril de 2015, na mesma ruta, siendo 15 km/h más rápidu que'l récor de velocidá del TGV convencional.
Desenvolvimientu
A finales de los años cuarenta, l'inxenieru llétricu británicu Eric Laithwaite, profesor del Imperial College de Londres, desenvolvió'l primer modelu funcional a tamañu real d'un motor d'inducción llinial. Foi nomáu profesor d'inxeniería llétrica pesada nel Imperial College en 1964, onde siguió desenvolviendo'l so modelu. Los motores lliniales nun precisen contautu físicu ente'l vehículu y la pista, polo que se convirtieron nuna parte corriente de los sistemes avanzaos de tresporte nes décades de los sesenta y setenta.
El motor llinial yera aparente pal usu nos sistemes maglev. A entamos de los setenta, Laithwaite afayó una nueva disposición d'imanes, el "rio magnéticu", que dexaron a un solu motor llinial producir emburrie vertical y horizontal coles mesmes, lo que dexó a los sistemes maglev ser construyíos con un solu conxuntu d'imanes.
El primer tresporte qu'incorporó la teunoloxía maglev foi llamáu cenciellamente "MAGLEV" y foi inauguráu per primer vegada en 1984 cerca de Birmingham, Inglaterra. Operó nuna seición de monorraíl alzada a 600m del suelu ente'l Aeropuertu de Birmingham y la Estación Internacional de Trenes de Birmingham, algamando velocidaes de 42 km/h. El sistema foi clausuráu en 1995 por cuenta de problemes de fiabilidá.
Historia
thumb|250 px|Esquema coles fontes de fuercies magnétiques de suspensión. thumb|250px|[[Transrapid|Transrapid 05 na Esposición de Tresporte Internacional (IVA) de 1979 en Hamburgu, Alemaña.]]
Primeres patentes
Otorgar patentes de tresportes d'alta velocidá a dellos inventores en diverses partes del mundu: Hermann Kemper (Alemaña) Les primeres patentes d'Estaos Xuníos pa un tren propulsado por un motor llinial fueron daes al inventor Alfred Zehden (Alemaña). L'inventor llograría les patentes US patent (782312) (21 de xunu de 1902) y la US patent (RE12700) (2 d'agostu de 1907). Eses patentes seríen citaes depués polos llibros Electromagnetic apparatus generating a gliding magnetic field (Aparatos electromagnéticos que xeneren campu magnético esnidiosu), de Jean Delassus, Air cushion supported, omni.
Birmingham, Inglaterra (1984-1985)
El primer maglev de baxa velocidá totalmente automatizado foi'l que circuló dende l'Aeropuertu internacional de Birmingam hasta la Estación de trenes internacional de Birmingam ente 1984 y 1985.
Carauterístiques
L'ausencia de contautu físicu ente'l carril y el tren fai que la única resfregón sía col aire, y esta amenórgase al mínimu pola so forma aerodinámica. Los trenes maglev pueden viaxar a bien altes velocidaes, con un consumu d'enerxía alzáu pa caltener y controlar la polaridá de los imanes y con un baxu nivel de ruiu (una ventaya sobre'l sistema competidor llamáu aerotrén), pudiéndose llegar a algamar 650 km/h, anque'l máximu probáu nesti tren ye de 603 km/h. Estes altes velocidaes faen que los maglev puedan llegar a convertise en competidores direutos del tresporte aereu.
Como inconveniente destaca l'altu costo de les llinies, lo que llindó'l so usu comercial. Esti altu costo derivar de dellos factores importantes: el primeru y principal ye'l peraltu costo de la infraestructura necesaria pa la vía y el sistema llétricu, y otru non menos relevante ye l'altu consumu enerxéticu.
Otros percorríos tán n'estudiu, principalmente en China y Xapón. N'Alemaña refugóse pel momento la construcción de llinies maglev pa pasaxeros por causa del so oneroso costo de construcción y caltenimientu.
Operaciones formalmente actives
La primer operación comercial del maglev foi del tipu «transportapersonas». Abiertu oficialmente en 1984 en Birmingham, Inglaterra, operaba nuna seición elevada de 600 metros sobre una pista de monorriel, ente'l Aeropuertu internacional de Birmingam y la Estación Internacional de Ferrocarril de Birmingham. Viaxaba a una velocidá, de 42 km/h, hasta que'l sistema foi cerráu temporalmente en 1995 pa correxir problemes de diseñu.
La máxima velocidá demostrada d'un maglev real n'operación comercial ye la llograda pol tren alemán Transrapid instaláu en Xangai, China, que tresporta pasaxeros a lo llargo de 30 km en tan solo 7 minutos y 20 segundos, consiguiendo rutinariamente una velocidá punta máxima de 431 km/h y una media de 250 km/h nel trayeutu. El trayeutu ente Shanghai y l'aeropuertu construyóse como un segmentu inicial (initial operating segment).
Esisten otres llinies comerciales operatives en Xapón, como la llinia Linimo construyida para ExpoAichi. Dellos proyeutos de maglev tán siendo estudiaos tocantes a la so rentabilidá. En Xapón, na pista de pruebes de Yamanashi, la teunoloxía actual de los maglev ta madura, pero los costos y otros problemes crean dificultaes pal so desenvolvimientu y implementación, polo que se ta intentando desenvolver teunoloxíes alternatives pa resolver estes dificultaes.
Hyperloop
El 29 de xunetu de 2017, la empresa estauxunidense Hyperloop realizó'l segundu ensayu de la so concepción de la levitación magnética col tren d'alta velocidá Hyperloop One XP-1. La conclusión publicada pola empresa foi que taría llistu pa empecipiar la fase de comercialización, previendo inaugurar el so primer serviciu en 2021. Esti tren nació como unu más de los proyeutos d'Elon Musk anque con posterioridá'l creador de la compañía d'automóviles Tesla y de SpaceX solo caltendría venceyos accesorios al proyeutu. El tren algamó, na segunda prueba, una velocidá de 310km/h pero los inxenieros envaloren posible superar los 1000km/h en poco tiempu.
Diputación provincial
Una diputación (del llatín deputatione) ye, llato sensu, un cuerpu de diputaos d'una asamblea y les sos respeutives actividaes. En sentíu estrictu, el términu ye güei emplegáu n'España, pa designar una diputación provincial, que ye la institución a la que correspuende, con este o otru nome, dende 1836, l'órganu de gobiernu y l'alministración de delles de les provincies.