cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Charlotte Brontë
Biografía
Charlotte Brontë nació en Thornton, Yorkshire (Gran Bretaña), fía de Patrick Brontë, un clérigu d'orixe irlandés tamién escritor, intelixente, austeru, maniáticu, de fuerte calter, conservador y fondamente namoráu de la so muyer, María Branwell y los sos fíos,. Charlotte tuvo cinco hermanos: Emily, Anne, María, Elizabeth y Branwell. En 1820, el so padre foi nomáu rector del güei famosu Haworth, pueblu de los pandoriales de Yorkshire, onde la familia treslladar a vivir.
La madre de Charlotte morrió'l 21 de setiembre de 1821 y, n'agostu de 1824, Charlotte y Emily fueron unviaes coles sos hermanes mayores, María y Elizabeth, al colexu de Clergy Daughters, en Cowan Bridge (Lancashire), onde cayeron enfermes de tuberculosis. Nesti colexu inspiróse Charlotte Brönte pa describir la siniestra Lowood qu'apaez na so novela Jane Eyre. María y Elizabeth volvieron enfermes a Haworth y morrieron de tuberculosis en 1825. Por esti motivu y poles pésimes condiciones del colexu, la familia sacó a Charlotte y a Emily del internáu. Dende entós la so tía Elizabeth Branwell, encargar de curiales. Aguiyaes pola llectura del Blackwood's Magacín que recibía los sos padres, dende 1827 les hermanes y l'hermanu empezaron a imaxinar la fantástica confederación de Glass Town, un mundu imaxinariu pal que de cutio cuayaben hestories de los reinos imaxinarios de Angria, de Charlotte y Branwell, y Gondal, propiedá de Emily y Anne. De les cróniques de Angria caltiénense munchos cuadiernos, pero de Gondal nengunu.
En 1832 coló a Ruca Head, onde llegó a exercer la docencia y fixo bones amigues, ente elles Ellen Nussey y Mary Taylor. Tamién trabayó fugazmente como institutriz pa les families Sidgewick y White; tenía la intención al llargu plazu de fundar una escuela privada de señorites cola so hermana Emily, pero'l proyeutu nun salió alantre. Daquella refugó la propuesta matrimonial del reverendu Henry Nussey, hermanu de la so amiga Ellen.
En 1842 Charlotte y Emily ingresaron nel priváu Pensionnat Heger de Bruxeles col propósitu d'ameyorar el so idioma francés; ellí namoróse de Constantin Heger, el propietariu de la escuela, un home casáu y con fíos, escribiéndo-y delles cartes de les cualos dalgunes subsistieron; pero nada pudo cuayar yá que, al morrer la so tía, viéronse obligaes a volver. Emily quedóse como alministradora de la casa y Anne poner a trabayar como institutriz con una familia cerca de York, na que tamién entró a trabayar el so hermanu como profesor particular de música. Les esperiencies que Charlotte vivió en Bruxeles sirviéron-y a los so regresu p'afigurar la soledá, la señardá y l'aislamientu de Lucy Snow na so novela Villete (1853). Al so hermanu Branwell, el favoritu del padre, bien dotáu pal dibuxu y la pintura (retrató, por casu, a les sos hermanes), despidir acusáu de namorase de la muyer del so patrón y empezó a recurrir cada vez más al láudano y a la bébora, terminando alcoholizado y tuberculosu.
En mayu de 1846 publicaron los trés hermanes una coleición conxunta de Poemes so los pseudónimos de Currer, Ellis y Acton Bell, pero vendieron solu dos exemplares. Con too y con eso decidieron siguir escribiendo y probaron a publicar noveles. La primera que se publicar foi Jane Eyre (1847), de Charlotte, tamién sol pesudónimo de Currer Bell, y tuvo un ésitu inmediatu. Agnes Grey, d'Anne, y Cumes Burios, d'Emily, apaecieron más palantre aquel mesmu añu. Al tornar a Haworth dempués de dise un tiempu a ver a los sos editores, atoparon a Branwell a puntu de morrer. La so hermana Emily morrió de tuberculosis en 1848. Anne morrió de la mesma enfermedá en 1849, un añu dempués de publicar la so segunda novela, La inquilina de Wildfell Hall, y mientres Charlotte escribía Shirley (1849), igualmente sol pseudónimu de Currer Bell. Una gran depresión invadió a Charlotte. Sicasí, sostenida pol so editor George Smith, trabó conocencia col Londres lliterariu de la so dómina y anoyó amistaes colos sos iguales, cuantimás cola so futura biógrafa Elizabeth Gaskell.
En 1853 publicó la so tercer novela, Villette, y casóse en 1854 con Arthur Bell Nicholls, el cuartu home que-y propunxo matrimoniu y coaxutor del so padre. El 31 de marzu de 1855, tando embarazada, careció y morrió de tuberculosis como les sos hermanes. Ta soterrada nel campusantu de la ilesia de San Miguel y ToLos Angeles, de Haworth.
El so maríu mandó destruyir el mediu millar de cartes qu'unvió dende la so infancia a la so amiga Ellen Nussey, pero esta mintió, guardar y publicar cuando esti finó. Esta correspondencia foi fundamental pa la biografía qu'años más tarde publicó Elizabeth Gaskell.
Amara aenea
Amara aenea ye un escarabayu de tierra perteneciente a la familia Carabidae. Ye una especie común en cuasi toa Europa y norte d'Asia. La so gama toma tamién partes del norte d'África.
Los adultos son depredadores que s'alimenten d'otros inseutos, como'l vierme de la mazana y áfidos de soya, que son consideraes plagues pola industria de l'agricultura. Como tal, esti escarabayu ta n'estudiu pal so usu nel Manexu Integráu de Plagues. Les canesbes son omnívores.
Los adultos aliméntense de la grana en desarrollu de Poa trivialis y praos nidios de Poa pratensis.
Pogostemon cablin
Ye la planta conocida comúnmente como pachulí o pachuli (dacuando escribir incorreutamente "patchouli"; pero esta grafía ye un galicismu) ye una planta y aceite esencial llográu de les fueyes de la planta del mesmu nome. La esencia de pachulí ye fuerte ya intensa. usar mientres cientos d'años en arumes, y crez nel oeste y este de la India. El nome deriva del tamil patchai பச்சை (verde), ellai இலை (fueya).
Historia
Anque conocíu n'Occidente nos sieglos XVIII y XIX, l'aceite esencial y el inciensu de pachulí fixéronse más populares nes décades de 1960 y 70 cuando'l so usu estender ente los amantes del amor llibre y los hippies por cuenta de que nel so particular estilu de vida, el pachulí col so golor caltriante amazcaraba'l golor del cannabis (mariguana).
Mientres la guerra de Vietnam los soldaos estauxunidenses usaben el pachulí p'amazcarar el golor de les tumbes de los soldaos enemigos, muertos en combate. De la mesma los protestantes anti-guerra d'aquel entós usar pa demostrar "somos una sola raza; somos como los soldaos enemigos".
El movimientu Hare Krishna tuvo parte tamién nel resurdimientu y la permanencia del pachuli, yá que mientres años vendieron sahumerios d'esi arume en munches ciudaes del mundu. En adición, úsase como acondicionador del pelo pa les rastas.
Susan Hayward
Susan Hayward foi una actriz del cine clásicu d'Estaos Xuníos, ganadora d'un premiu Óscar y trés Globos d'Oru.
Primeros años
Susan, que'l so nome real foi Edythe Marrenner, nació en Brooklyn (Nueva York), en 1917, siendo fía de Walter Marrenner y Ellen Pearson. Los sos güelos maternos yeren d'orixe suecu. Empezó la so carrera como modelu fotográfica. Poco dempués camudóse a Hollywood en 1937, buscando consiguir el papel de Scarlett O'Hara nel filme Gone with the Wind. El so nome artísticu foi escoyíu pol so representante porque "sonaba paecíu" al de Rita Hayworth y la sonoridá dotába-y d'una cierta asociación.
Pogostemon cablin
Historia
A pesar de la so común asociación con un estilu de vida alternativu, el pachuli atopa la so amplia aplicación na industria moderno. Ye un componente presente na gran mayoría d'arumes modernos y actuales pa home. Tamién ye usáu con frecuencia nos polvos fumigarorios, na industria papelero, deterxentes pa llavandería, aromatizantes ambientales.
Susan Hayward
Carrera
A pesar de nun ser escoyida pa encarnar el papel femenín principal de Gone with the Wind, Hayward atopó trabayu al interpretar pequeños papeles hasta que foi escoyida pal filme Beau Geste, nel cual llevó como co-estrella masculina al actor Gary Cooper. Mientres la 2ª Guerra Mundial, interpretó dos papeles femeninos estelares al llau de John Wayne en Reap the Wild Wind (1942) y en The Fighting Seabees (1944). miniaturadeimagen|left|En Smash Up (1947) Una vegada concluyíu'l conflictu bélicu, establecióse ella mesma como una de les dames actrices principales de Hollywood, en películes tales como: My foolish Heart (1949), David and Bathsheba (1951) y With a Song in My Heart (1952).
Pogostemon cablin
Historia
L'aceite esencial ye llográu por destilación con vapor de les fueyes seques de la planta, un procesu qu'aprove un altu porcentaxe d'aceite. El principal componente del aceite esencial ye'l pachulol.
Descripción
El pachulí ye una yerba arbustífera qu'algama los 60 o 90 cm. d'altor, la planta crez bien en climes templaos y húmedos. Yá que crez afechiscamente n'ambientes húmedos, nun tolera la lluz direuto del sol. Les flores y brotos con granes son bien fragantes y florien pela tarde. Les granes pueden collechase pa semase darréu, pero son bien delicaes y pueden rompese, Los fraes cortaes de la planta madre pueden semase o asitiase n'agua favoreciendo la xeneración d'una nueva planta.
Propiedaes
Principios activos: Les fueyes desecaes dan del 1,5 al 2,5 per cientu d'aceite esencial ricu en sesquiterpenos: alcohol de pachulí (30-40 %), norpachulenol, etc.
Indicaciones: ye usáu como antisépticu. Úsense les fueyes.
Otros usos: utilizáu en perfumería, cosmética, jabonería.
Susan Hayward
Carrera
En 1947, recibió la so primer nominación al Óscar pol so papel de cantante alcohólica de club nocherniegu nel filme Una muyer destruyida (Smash-Up, The Story of a Woman).
Mientres los años 50 foi aclamada poles sos interpretaciones dramátiques como la murnia esposa del presidente Andrew Jackson dientro de la película The President's Lady (1953), l'actriz alcohólica Lillian Roth, en I'll Cry Tomorrow (1955), basáu na autobiografía de l'actriz, y a l'asesina na vida real de California, llamada Barbara Graham, nel filme ¡Quiero vivir! (1958). Esti últimu papel nada glamoroso y difícil, fíxo-y merecedora de la estauína dorada como Meyor Actriz. Tamién recibió múltiples aponderamientos pola so interpretación en Las Vegas de la obra Mame, pero abandonó la producción porque nun se sintió preparada pa cubrir los requisitos del papel, por cuanto la so voz nun valía pa cubrir les llíriques de la obra. Llamentó fondamente'l nun invertir nun cursu de cantar que -y dexara siguir col papel. Loretta Swit interpretó a Agnes Gooch na mesma producción. miniaturadeimagen|derecha|Hayward cola so Óscar a la Meyor Actriz por ¡Quiero vivir! (1958) miniaturadeimagen|derecha|La estrella de Hayward nel [[Paséu de la Fama de Hollywood|Paséu de la Fama.]] Dempués de trate forzada a abandonar la puesta n'escena, foi remplazada por Celeste Holm. Hayward alvirtió a Holm, que si ella yera maltratada pola "gran" compañía a la que se xunía, entós ella (Hayward) -y "daría una patada nel #@ a Toledo" (anque Holm nun yera orixinaria de Toledo).
Siguió actuando nos años 1960 y 1970, y foi de primeres d'esta última década, cuando-y foi diagnosticáu un cáncer cerebral. El so últimu papel foi'l de la Doctora Maggie Cole nel drama afechu a la televisión llamáu: Say Goodbye, Maggie Cole (el filme foi entamáu como pilotu d'una serie televisiva, pero debíu al diagnósticu de cáncer cerebral que l'actriz recibió atayóse'l proyeutu). La última apaición pública foi en 1974 al participar como presentadora del premiu a la meyor actriz, mientres la entrega de los premios Óscar. A pesar de trate bastante enferma –polo que foi aidada por Charlton Heston– y de recibir fuertes dosis de dopamina, consiguió'l so cometíu. Hayward afirmaría darréu: "ye la última vegada que lo faigo".
Muerte y descendencia
Susan Hayward morrió a la edá de 57 años en marzu de 1975, por causa d'entueyos d'una neumonía rellacionada col so cáncer cerebral, superando les mires de vida que los médicos agoráren-y. Foi soterrada cerca del so segundu y últimu maríu, Eaton Chalkley, con quien se convirtiera al catolicismu, en Carrollton, Xeorxa. Sobreviviéron-y el so dos fíos. Chalkley foi en tolos sentíos l'amor de la so vida, y vivieren felizmente xuntos en Carrollton hasta la muerte de Eaton acaecida en 1966. N'avientu de 1964, foi bautizada como católica na ilesia de San Pedro y San Pablo en Pittsburgh, Pennsylvania, pol sacerdote McGuire. Ella conoció al padre en China y prometiólu que si se convertía a la relixón católica, él tendría de bautizala.
The Conqueror, el filme radiactivu
Esisten munchos barruntos de que'l cáncer que Hayward desenvolvió foi la resultancia d'habese vistu espuesta a residuos nucleares mientres la filmación del mallográu filme The Conqueror (1956), rodáu nes proximidaes de St. George, nel desiertu d'Utah. Mientres 13 selmanes de filmación nel branu del 55, el repartu y l'equipu fílmico fueron probablemente contaminaos con polvu radiactivo residual del ensayu nuclear Zucchini (mayu de 1955) y posiblemente tamién del ensayu Tesla (marzu de 1955). Ello ye que los principales actores del filme y el so direutor morrieron la década siguiende de distintos tipos de cáncer: Agnes Moorehead (cáncer del pulmón), John Hoyt (cáncer del pulmón), Dick Powell (cáncer de les glándules linfátiques), John Wayne (cáncer de pulmón) y Pedro Armendáriz (que se suicidó cuando-y diagnosticaron metástasis).
El númberu de casos detectaos (91) y el númberu de muertes (46) ente los actores y equipu de filmación (220) tán dientro de la media de riesgu de desenvolver cáncer ente la población blanca (alredor del 20%), según la publicación del National Cancer Institute.. Sicasí, otru estudiu del profesor de Bioloxía de la Universidá d'Utah, Doctor Robert Pendleton describió la incidencia de cáncer ente'l personal de filmación y el repartu como una epidemia». Ye precisu destacar que 91 miembros del repartu y del equipu contraxeren cáncer pa 1984, con más de la metá d'ellos morriendo. El doctor Pendleton señaló:
«Con estos númberos esti casu podría ser calificáu como una epidemia. La conexón ente la radiación por agua radioactivo y cáncer en casos individuales foi práuticamente imposible de demostrar concluyentemente. Pero nun grupu d'esti tamañu la mira sería de 30 individuos con posibilidá de desenvolver dalguna forma de cáncer... Creo en referencia a la esposición de repartu y equipu fílmico na filmación de "The Conqueror" que podría llevase a un Tribunal de Xusticia»
Premiu Óscar y nominaciones
Hayward tien una estrella nel Paséu de la Fama de Hollywood nel númberu 6251 del Hollywood Blvd.
Escontriella
Escontriella ye una casería de la parroquia de Brañes nel conceyu d'Uviéu.
Situación
Allúgase a 8 km d'Uviéu y a un altor de 150 m.
Población
Tien una población de.
Anansi
Ananse  o tamién llamáu Anansi ye unu de los personaxes más importantes de la lleendes d'África occidental y del Caribe. Ye consideráu'l Diañu que salva.
Anansi ye descritu como un héroe cultural, qu'actúa en nome de Nyame, el so padre y dios del cielu. Él trai l'agua qu'apaga les quemes y realiza otres xeres pol so padre. La so madre ye Asase Ya.
Les lleendes de Anansi créense orixinaries de la tribu Ashanti. Estes depués arrobináronse por grupos akan y depués al Caribe, Surinam, y les Antilles Neerlandeses.
En Curaçao, Aruba, y Bonaire ye conocíu como Nanzi, y la so esposa como Shi Maria. Les hestories de Anansi aniciar en Ghana, África.
La pallabra Anansi ye del pueblu Akan y significa gatuña.
Pantalla
El términu pantalla pue referise a:
Ren Furuyama
Ren Furuyama (古山 蓮, ) ye un futbolista xaponés.
Economía de Papúa Nueva Guinea
thumb|left|210px|Minería de [[cobre y oru en Ok Tedi.]] Papúa Nueva Guinea ye dotada de munchos recursos naturales, pero la esplotación ye enzancada pel terrén accidentáu, por cuestiones alrodiu de la propiedá de les tierres, y pol altu costu d'implantación de la infraestructura necesaria. La economía tien un pequeñu sector formal básicamente esportador de productos primarios, y tamién un gran sector informal qu'emplega la mayoría de la población. Sicasí les fontes mineres, incluyendo'l petroleu, el cobre y l'oru, representen los cuatro quintes partes de los sos exportaciones.
Caltién una agricultura de subsistencia que sirve namái pal consumu local, magar tomó cierta puxanza la industria maderero. El 85% de la so población vive de l'agricultura.
La pesca, esplotada industrialmente en concesiones a otros países, constitúi tamién una fonte importante d'ingresos, pero bien afeutada polos cambeos climáticos de les corrientes marines del Océanu Pacíficu.
L'ayudes al desenvolvimientu provienen na so mayor parte d'Australia, magar son de destacar tamién les qu'ufierta Xapón y la Xunión Europea
A pesar de les altes potencialidaes del país, en 1995 foi necesaria la intervención del Fondu Monetariu Internacional y del Bancu Mundial p'afaer un programa de desenvolvimientu, que tuvieron de refaese en 1997 tres los efeutos de la seca qu'amenorgaron gravemente la producción de café, cacáu, té, azucre y cocu. Na actualidá la situación estabilizóse, con una crecedera de la producción agrícola d'un 3,9% de media añal dende l'añu 1999.
Imaxe óptica
Una imaxe óptica ye una figura formada pol conxuntu de puntos onde converxen los rayos que provienen de fontes puntuales del oxetu tres la so interaición col sistema ópticu.
Tipos
La imaxe real ye aquella que se forma cuando, tres pasar pel sistema ópticu, los rayos de luz son converxentes. Esta imaxe nun la podemos percibir direutamente col nuesu sentíu de la vista, pero pue rexistrase colocando una pantalla nel llugar onde converxen los rayos.
La imaxe virtual ye aquella que se forma cuando, tres pasar pel sistema ópticu, los rayos diverxen. Pal nuesu sentíu de la vista los rayos paecen venir dende un puntu pol que nun pasaren realmente. La imaxe percibese nel llugar onde converxen les prollongaciones d'esos rayos diverxentes. Ye'l casu de la imaxe formada per un espeyu planu. Les imáxenes virtuales nun puen proyeutase sobro un pantalla.
Diego Taba
Diego Taba (田場 ディエゴ, ) ye un futbolista xaponés.
Betsy Brandt
Betsy Ann Brandt ye una actriz d'Estaos Xuníos, conocida por personificar a Marie Schrader na serie de televisión Breaking Bad.
Primeros años y educación
Brandt nació en Bay City, Michigan. El so padre, Gary, yera lletricista y la so madre, Janet, yera docente. Graduóse na Escuela Secundaria Western en 1991.
Brandt graduóse na Universidá d'Illinois n'Urbana-Champaign en 1996, onde estudió actuación. Tamién estudió Teatru na Universidá de Harvard (nel Moscow Art Theatre Institute), y na Royal Scottish Academy of Music and Drama en Glasgow.
Carrera
Nel teatru, Brandt participó na obra Much Ado About Nothing cola Arizona Theatre Company, en Control+Alt+Delete con San Jose Repertory Theatre, en Ridiculous Fraud de Beth Henley, en The Language Archive de Julia Cho con South Coast Repertory y en Next Fall con Geffen Playhouse.
Brandt tuvo participaciones nes series televisives Without a Trace (onde interpretó a Libby, un personaxe recurrente), Judging Amy, ER, Boston Legal, The Practice y NCIS. Dende 2008 hasta 2013, interpretó a Marie Schrader na serie dramática Breaking Bad, emitida pola canal de televisión AMC. Brandt había audicionado pa tres papeles distintos primero que-y ufiertaren el personaxe de Marie.
Vida personal
Brandt ta casada col so compañeru de la universidá Grady Olsen; tienen dos fíos, Josephine (d'ocho años d'edá) y Freddie (de cinco años). Dio a lluz al so segundu fíu en 2008, cuando taba en producción la segunda temporada de Breaking Bad. Brandt y la so familia moren en Los Angeles.
Kara Hayward
Kara Hayward ye una actriz d'Estaos Xuníos, conocida pol so papel de Suzy na película Moonrise Kingdom valiéndo-y una nominación al Young Artist Awards na categoría de Meyor Actuación nuna Película - Actriz Principal Moza.
Biografía
Hayward nació y crióse n'Andover, Massachusetts. Actuó na so primer obra de teatru nel campamentu de branu, Caleidoscopiu. Foi a un casting abiertu pa Moonrise Kingdom y foi escoyida pal papel de Suzy Bishop. Yera la so primer audición pa una película y ella tenía doce años d'edá nel momentu de la filmación. Foi miembru de Mensa dende la edá de nueve años.
Apaición en medios
USA Today publicó un artículu diciendo que Kara Hayward seria co-protagonista na película Moonrise Kingdom el 22 de mayu de 2012
Castiello (Brañes)
Castiello ye un llugar de la parroquia de Brañes nel conceyu d'Uviéu.
Situación
Allúgase a 8 km d'Uviéu y a un altor de 230 m.
Población
Tien una población de.
Sabela de York
Elizabeth de York foi la primoxénita de los 10 fíos d'Eduardo IV d'Inglaterra y de Sabela Woodville. Amás, tomóse la so semeya como base pa dibuxar la figura de la reina na baraxa de naipes. #Casar col rei Enrique VII y frutu d'esa unión nació'l que sería Enrique VIII d'Inglaterra.
Vida temprana
Sabela de York nació nel Palaciu de Westminster. Yera la fía mayor d'Eduardo IV d'Inglaterra y la so esposa, Sabela Woodville.El so bautizó #celebrar na Abadía de Westminster, amadrinada poles sos güeles Jacquetta de Luxemburgu, condesa de Rivers, y Cecilia Neville, duquesa viuda de York. El so padrín foi'l primu del so padre, Ricardo Neville, conde de Warwick.
A los trés años, #comprometer de volao con George Neville en 1469, pero'l so padre, John, sofitó la rebelión del so hermanu, Warwick, contra'l rei y este rompió'l compromisu. En 1475, Lluis XI aceptó'l compromisu de Sabela consu #hijo Carlos, Delfín de Francia, que rompió en 1482 pa compromete-y con Margarita d'Austria. A los once años, foi nomada Dama de la Orde de la Jarretera, al pie de la so madre y la so tía Sabela.
Rellación col so tíu Ricardo III
En cuanto morrió'l so padre (9 d'abril de 1483), surdieron los rumores de que'l so tíu, el futuru rei Ricardo III, entamaba casase con ella en cuanto morriera la so enfermiza esposa Ana Neville. Nun hai pruebes fehacientes d'ello, anque Sir Xurde Buck aseguró más tarde que tenía na so poder una carta de Sabela -güei perdida- na que s'afayaba qu'ella tuvo d'alcuerdu nun eventual matrimoniu col so tíu. Tamién se suxurió que'l #rumor aniciólo la madre de Sabela, Sabela Woodville, col propósitu de sentala nel tronu. #Si Ricardo en dalgún momentu tuvo buscando la dispensa eclesiástica pa casase cola so sobrina foi tamién pa estremar del so camín al pretendiente de los Láncaster al tronu, Enrique Tudor.
Compromisu y matrimoniu con Enrique VII
Sabela Woodville iguó entós el matrimoniu de la so fía con Tudor, si llograba ganar a Ricardo, cosa que'l prometíu consiguió na batalla de Bosworth (22 d'agostu de 1485), convirtiéndose nel rei Enrique VII.
Sicasí, el nuevu monarca nun se dio muncha priesa en casase con Sabela. Dos meses más tarde, el 30 d'ochobre, Enrique foi coronáu, y siguió retardando la boda. Finalmente'l Parllamentu, so la presión popular, encamentó al soberanu a cumplir la so promesa.
El matrimoniu ente Sabela de York y Enrique VII #celebrar na abadía de Westminster, el 18 de xineru de 1486. La so coronación formal como reina d'Inglaterra #llevar a cabu 11 meses más tarde, el 25 de payares de 1486, dos meses dempués de dar a lluz a Arturo, el primeru de los sos ocho fíos.
Descendencia
El 2 de febreru de 1503, na Torre de Londres, Sabela dio a lluz una neña, que recibió'l nome de Catalina, nome que-y dio n'honor a la so nuera Catalina d'Aragón, que yera como una fía pa Sabela. La criatura apenes vivió unes hores.
Muerte
Terriblemente atristayada pola muerte del so fíu mayor y col golpe de perder al so hijita recién nacida, la so salú sufrió un cayente fatal. La reina sufrió una fuerte fiebre puerperal y morrió dempués de nueve díes d'agonía, el 11 de febreru de 1503, nel so cumpleaños númberu 37. El rei Enrique, conocíu por ser un home avaro, decidió, increíblemente, da-y a la so muyer unos funerales arrogantes. Sabela foi soterrada na abadía de Westminster, na capiya mariana d'Enrique VII. Al morrer, el so maríu foi soterráu al so llau, en 1509.
Ascendencia
Ancestros de Sabela de York
Sylvia leucomelaena
'''Sylvia leucomelaena ye una especie d'ave paseriforme de la familia Sylviidae que vive n'Arabia y el nordeste d'África
Distribución y hábitat
Alcuéntrase nes rexones qu'arrodien el mar Roxu y el golfu d'Adén, distribuyida por Exiptu, Eritrea, Israel, Xordania, Omán, Arabia Saudita, Somalia, Sudán, Djibouti y Yeme.
El so hábitat son les sabanes seques cercanes a les mariñes.
Wargnies (Somme)
Wargnies ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Llagu Erie
El llagu Erie ye un llagu d'Estaos Xuníos y Canadá que forma parte de los Grandes Llagos. Atópase más al sur que los demás y llinda al norte cola provincia canadiense d'Ontario; al sur, colos estaos estauxunidenses d'Ohio, Pennsylvania y Nueva York; y, al oeste, col estáu de Michigan.
El llagu forma parte del sistema fluvial del ríu San Llorienzo, el colector de los Grandes Llagos (que taría formáu pola siguiente socesión de ríos y llagos: ríu North → ríu Saint Louis → llagu Cimeru → ríu St. Marys → llagu Furón → ríu Sainte-Claire → llagu Sainte-Claire → ríu Detroit → llagu Erie → ríu Niagara → llagu Ontario → ríu San Llorienzo → estuariu de San Llorienzo). El llagu forma parte tamién de la vía navegable de los Grandes Llagos.
Xeografía
thumb|250px|left|Vista del llagu Ontario dende Toronto, Canadá 250px|left|thumb|Vista del satélite [[LandSat del llagu]] El llagu Erie ye, pol so tamañu, el 13ᵘ llagu natural del mundu, incluyíos el mar Caspiu y el mar d'Aral. Tien una superficie de 25.700 km², similar a la de la República de Macedonia. La so fondura media ye de 19 m, la máxima ye de 64 m y el so volume ye de 488 km³.
Tien una elevación de 173 msnm. El so llargor ye de 388 km y el so anchor de 92 km. Partir oeste del llagu, qu'entiende 1/4 del área, ye la menos fonda, con 13 m de profundidad promedio a lo menos y 19 m de máximu. Tien un tiempu de retención de 2,6 años, el más curtiu de tolos Grandes Llagos.
El llagu ye alimentáu principalmente pol ríu Detroit, un curtiu ríu de 51 km que flúi dende'l llagu Furón, y el llagu Saint Clair y drena al traviés del ríu Niágara y les tabayones del Niágara escontra'l llagu Ontario. La navegación corriente embaxo ye provista pela canal Welland, parte de la via navegable de los Grandes Llagos. Otros tributarios importantes del llagu Erie son los ríos Grand (266 km), Raisin, Furón (219 km), Maumee (209km), Sandusky (241 km) y Cuyahoga (160 km).
Nel llagu hai munches islles, como les llamaes Big Chicken, East Sister, Xibraltar, Green, Gull, Hen, Johnson, Kelleys, Little Chicken, Lost Ballast, Middle Island, Middle Bass, Middle Sister, Mouse, North Bass, North Harbour, Engarre, Rattlesnake, South Bass, Starve, Sugar, Turtle y West Sister.
El Parque nacional Point Engarre, el puntu más austral de Canadá continental, atópase sobre una península que s'estiende sobre'l llagu. Hai delles islles sobre partir oeste del llagu, que pertenecen a Ohio, con esceición de la Isla Engarre, que ye parte d'Ontario.
Historia
Foi'l postreru de los Grandes Llagos en ser afayáu polos esploradores franceses, quien siguieren los ríos hasta'l llagu Ontario y llegaren hasta'l llagu Furón. El nome del llagu provién de la Tribu Erie, nativos d'Estaos Xuníos que vivíen no llargo de la so mariña sur, nos estaos d'Ohio, Pennsylvania y Nueva York.
Nes décades de 1960 y 1970 volvióse bien contamináu. Una lleenda urbana describir como un llagu muertu, pero tantu la pesca comercial como la deportiva siguen ensin interrupción hasta'l presente. La contaminación del llagu nun tuvo muncha atención hasta la gran quema del ríu Cuyahoga, en xunu de 1969. La contaminación de Cleveland y otres ciudaes d'Ohio tamién contaminaron a los tributarios del llagu con petroquímicos que depués se quemar. El fueu comprometía al estáu, y rápido el Congresu de los Estaos Xuníos aprobó la Clean Water Act («Llei d'Agües Llimpies»).
Ecoloxía
Al igual que los otros Grandes Llagos, el llagu Erie provoca nevaes cuando los primeros vientos del iviernu pasen sobre la superficie templada de l'agua, faciendo que la ciudá de Buffalo sía unu de los llugares que recibe mayor cantidá de nieve n'Estaos Xuníos. Esti efeutu termina cuando se conxela'l llagu, lo cual asocede frecuentemente.
El llagu tamién ye responsable de xenerar una microclima que ye aprovecháu pa l'agricultura. Sobre la mariña norte allúgase una de les árees más riques de Canadá pa la producción de frutes y verdures, y a lo llargo de la mariña suroeste, en Pennsylvania y Nueva York, allúgase una importante zona vitivinícola.
Les regulaciones medioambientales conducieron a una gran meyora na calidá de l'agua y al regresu de pexes d'agües clares y otros tipos de vida. Sicasí, ciertes especies invasivas como les amasueles amenacien l'ecosistema del llagu. Otres especies invasores como'l pexe gobio y la carpa herbívora amontáronse ensin tener en cuenta la fraxilidá del ecosistema.
Mientres la década de 1970 el futuru del llagu foi puestu en peligru por cuenta de la sobreabundancia de fósforu na agua, lo que provocaba la proliferación d'algues con mal golor que se depositaben sobre les sableres. En 1972 fíxose un alcuerdu ente Estaos Xuníos y Canadá p'amenorgar significativamente les refugayes y arramaos de fósforu nel llagu. Sicasí, el ciclu continuu de fósforu como alimentu pa les algues y la so descomposición subsiguiente contribuyeron al desenvolvimientu de zones muertes ecológicamente na cuenca central del llagu mientres los branos. Entá esiste discutiniu sobre si tien de siguir la pesca comercial nel llagu. La flota comercial inclúi a 11 comunidaes a lo llargo de la llinia costera y ta acutada a 11 especies de les 140 que s'atopen nel llagu.
Virginia Elósegui
Virginia Elósegui ye una cantante española de pop.
Biografía
Virginia Elósegui nació en Málaga y dende los 12 años foi cultivando'l so amor pola música y la composición, afalada pol so guía de los campamentos de branu. A partir d'entós foi cultivando la so téunica na guitarra y cola so voz, amás de dir componiendo cantares (principalmente d'amor y desamor) basaes n'esperiencies personales y cercanes. Debuta de la mano de Manuel Illán, descubridor y productor de Pablo Alborán y Diana Navarro, ente otros. En marzu de 2015 publicó'l so primer álbum Virginia Elósegui con nueves temes como Te regalaría o Ye contigo. En 2016 publicó'l so segundu senciellu.
Manuela Sim-Sim
Manuela Sim-Sim ye una botánica, brióloga, taxónoma, y profesora portuguesa. Trabayó estensamente sobre la flora vascular de Portugal. Desenvuelve actividaes profesionales como investigadora principal de la Facultá de Ciencies de la Universidá de Lisboa. Y participó n'espediciones botániques a Madeira.
En 1982, llogró la llicenciatura en bioloxía pola Facultá de Ciencies, de la Universidá de Lisboa. Y en 1995 el PhD n'ecoloxía y sistemática, pola Carrera del Investigador de la mesma casa d'altos estudios.
Foi parte na "Base de Dados de Projectos do Programa Nacional de Re-Equipamento Científicu", del Ministeriu de Ciencia y Teunoloxía de Portugal
Pantalla acústica
La pantalla acústica, tamién denomada altavoz en mou distribuyíu o altavoz DML, ye un altavoz de tipu panel. A estremancia del altavoz convencional (de panel o non) que taba construyíu con superficies más o menos ríxides y con un focu únicu de vibración, los DML tán fabricaos con materiales perflexibles que permiten múltiples focos de vibración radiante, en principiu, independientes ente sí.
Los focos de vibración tán distribuyíos uniformemente en función de la frecuencia. La suma de caúna de les señales que xeneren los puntos radiantes (que nun son iguales) produz la señal d'audiu resultante a la salida.
L'incomeniente de la pantalla acústica ye que nun resulta tan direicional como los altavoces tradicionales.
El primer altavoz DML foi fabricáu pola firma inglesa NXT y utilizaba unos paneles seles que fueren desendolcaos con fines militares pa emitir (radiar) soníu dende los aviones.
El desendolque de los DML va encamináu haza desenrollar paneles audiovisuales que, como'l nome indica, integren imaxe y soníu nuna única pantalla.
Charlotte Burton
Charlotte Burton foi una actriz cinematográfica d'Estaos Xuníos de la dómina del cine mudu.
Biografía
En 1912 robló pa la compañía teatral American Company, pa la cual trabayó dellos años. Darréu xunióse a la productora cinematográfica Essanay Studios, a la que demandó en 1919 por un valor de 25.000 dólares per incumplimientu de contratu. El motivu yera que tenía d'actuar principalmente en filmes dramáticos, cuando na realidá cuasi tol so trabayu tuvo llugar en comedies.
En 1917 Charlotte casóse con William Russell en Santa Ana (California), a quien conociera nel rodaxe de The Diamond From The Sky, pa los American Santa Barbara Studios. Nel momentu de la so boda yá abandonara Essanay y taba contratada por Liberty. Más palantre volvió casase, nesta ocasión con Darrell Stuart.
Charlotte Burton Stuart finó en Los Angeles, California, en 1942 por causa de un infartu agudu de miocardiu. Tenía 60 años. El so maríu, Darrell Stuart, sobrevivió-y.
1913
Juan *Calamity Anne's Vanity (1913)
1914
the Moonlight Mirror of Life Tune *When a Woman Waits
1916
The Twinkler .... Rose Burke
Tudela Agüeria
Tudela Agüeria ye un llugar de la parroquia homónima nel conceyu d'Uviéu.
Situación
Comunícase per aciu de l'AS-244, hasta Lluniego.
Población
Tien una población de.
Arte y cultura
En Tudela Agüeria hai una bultable representación d'arquiteutura asturiana de mena popular, sobre too na redolada de la plaza, onde se presenten edificios, mayormente decimonónicos, provistos de corredores, galeríes y dependencies auxiliares (horros y paneres decoraes); la casa de Dolores Tiros, con portal, ye representativa en sentíu talu. Davezu, les cases aíslense unes d'otres al llevantase en finques llendaes por muries de piedra.
Conserva un caseríu d'arquiteutura tradicional, con horros escelentes tayaos y cases con corredores y galeríes.
Llevántase ellí la ilesia parroquial de Santiago, datada ente fines del sieglu XV o'l XVI.
A Mezquita
A Mezquita ye un conceyu español asitiáu nel estremu suroriental de la provincia d'Ourense, comunidá de Galicia, qu'ocupa 104 km² y pertenez a la contorna de Viana.
Xeografía
Les sos llendes son: al oeste, el conceyu d'A Gudiña; al norte, el de Viana do Bolo; al nordeste y este, la provincia de Zamora (en Castiella y Lleón), y al sur, Portugal (Distritu de Braganza). L'altitú del términu municipal devasa los 800 metros, lo qu'enzancó, históricamente, un poblamientu más trupu del so territoriu.
Ente les mayores altitúes cúntense los cumes de: Altos de Aguallal (1764 m), Chao do Porco (1569 m), Valdeinfantes (1440 m), Portela da Canda (1262 m), Alto de Marabón (1493 m), O Castelo (1362 m), Zureira (1390 m), y na llende portuguesa: Serra da Esculqueira (1149 m) y A Fraga dos Tres Reinos (1025 m). El términu municipal d'A Mezquita cunta con dos parques eólicos, los cuálos son: A Mezquita y les zones axacentes a ella esperimenten un clima bien rigorosu pel iviernu, con constantes xelaes y duraderes baxes temperatures, polo qu'esti conxuntu xeográficu recibió'l nome de A Mezquita das Frieiras.
Demografía
Según los datos del INE, del añu 2015, el conceyu tien 1.609 habitantes (870 varones, 739 muyeres), siendo la so densidá de población de namái 13,32 hab/km². Dende va décades, La Mezquita esperimentó una gradual despoblación del so territoriu, principalmente por cuenta de la emigración de los sos vecinos, principalmente a otros países, lo que produció un enclín al avieyamientu de la so población.
Historia
miniaturadeimagen|El conceyu cunta con una estación de ferrocarril reconvertida en restorán La historia d'A Mezquita va xunida yá dende'l megalíticu a la del norte de Portugal y a la de Senabria, coles cualos compartió la so cultura predominante de vida pastoril.
L'el periodu romanu, esti territoriu foi alministráu pol gobiernu del Conventus Bracarensis, con capital nel Municipium Bracara Augusta (actual Braga), tando'l territoriu noroccidental so l'alministración del Conventus Asturicensis, con capital nel Municipium Asturica Augusta (actual Astorga).
Na dómina medieval, A Mezquita foi parte de les tierres de los condes de Monterrei y de los Pimentel de Benavente. Xunto con Cádavos, A Esculqueira, Manzalvos, O Pereiro y Santigoso, pasó a formar parte d'un señoríu real del cual la villa d'A Vilavella foi la cabecera. L'actual parroquia de Chaguazoso yera señoríu del conde d'Amarante, en cuantes que la ilesia y la (casa-palaciu) de Mezquita taben ente les posesiones de los marqueses de Láncara.
Al igual como asocedió con tantos conceyos gallegos, según se despuebla A Mezquita, en paralelu aumenta la población de vecinos d'estos llugares y los sos descendientes qu'habiten n'otres tierres. Asina, en (Chile), por casu, viven dellos centenares de fíos, nietos y bisnietos de persones qu'emigraron dende esti llugar. Solamente de vecinos de la parroquia de Chaguazoso (ver semeyes), baxen güei día cerca de 400 chilenos qu'habiten, de preferencia, en (Santiago de Chile).
Nicolás de Llira
thumb|Páxina de la Biblia cum postillis Nicolai de Lyra, impresa en [[Estrasburgu en 1492.]]
Nicolás de Llira o Nicolaus Lyranus (La Vieille-Lyre, circa 1270-París, 23 d'ochobre de 1349), foi teólogu franciscanu, y unu de los exéxetes cristianos más influyentes de los sieglos XIV y XV.
Vida
Nacíu nel senu d'una familia xudía, Nicolás de Llira recibió'l bautismu y convirtióse al cristianismu. En 1291 ingresó na orde franciscana, nel conventu de Verneuil-sur-Avre.
Unviáu a estudiar a París, en 1307 llogró'l grau de « bachelier formé » y al añu siguiente'l de maestru de teoloxía, faciéndose yá notar pola so saber. En 1309 foi doctor de la Sorbona y diez años dempués, en siendo nomáu «ministru provincial», asitióse a la cabeza de tolos franciscanos de Francia.
Participó de manera activa nel juicio por herexía de la mística beguina y poeta Margarita Porete, quemada viva na foguera nel añu 1310.
Foi consultáu xunto a otros ventiocho teólogos, a pidimientu del rei Felipe'l Formosu, pola discutiniu de la visión beatífica.
Finó'l 23 d'ochobre de 1349 nel Gran Conventu de París y foi honráu en morriendo colos títulos eclesiásticos de «doctor planus» y «doctor utilis».
La so obra
Nicolás de Llira consagróse mientres cerca de cuarenta años a comentar la Biblia. Escribió amás trataos empobinaos a los xudíos, censurando nellos l'usu del Nuevu Testamentu pola crítica rabínica de la relixón cristiana.
Deplorando el alambicamiento forzáu de la hermenéutica de la so dómina, y basaba el so métodu esplicativu, acordies colo predicao poles órdenes mendicantes del sieglu XIII, na fidelidá al sentíu lliteral, fundamentu pa él de toa derivación mística, alegórica o anagógica. La base testual yera tan importante pa él qu'apuraba a correxir los errores refiriéndose a los orixinales hebreos, no que constitúi un adelantu de la Crítica testual posterior, anque'l franciscanu reconocía'l valor de l'autoridá de la Tradición apostólica de la Ilesia.
Nicolás utilizaba toles fontes a la so disposición. Apoderaba'l hebréu a la perfeición y sirvíase copiosamente de Rashi y otros comentarios rabínicos, del Pugio Fidei de Raimundo Martí y, poques gracies, de los comentarios de Santu Tomás.
Foi un autor prolíficu. La llista de les sos obres impreses ellaborada por Y. A. Gosselin en 1970 ocupó 27 páxines. Coles mesmes, son numberoses les sos obres enxamás publicaes entá a día de güei.
La so ópera magna ye Postillae per-petuae in universam S. Scripturam, vasta escoyeta de notes y comentarios escrita ente 1322 y 1331. Foi'l primer comentariu bíblicu en ser imprimíu, en Roma en 1471, con cada páxina del testu bíblicu impresa na parte cimera central de la páxina, enmarcada pol testu exexéticu (vease la ilustración). Una esposición lúcida y concisa y observaciones sensates fixeron del Postillae el manual d'exéxesis más consultáu hasta'l sieglu XVI. Martín Lutero usar, aprovechando los sos comentarios en gran númberu na so propia obra sobre'l Xénesis, d'onde procede'l dichu llatín: Si Lyra non lyrasset, Lutherus non saltasset («Si Lira nun tocara la llira, Lutero nun habría baillái »). Reparar nesta obra la influencia del rabín Shlomo Yitzjaki "Rashi", güei unu de los mayores referentes de la exéxesis xudía. El testu inclúi interesantes reconstrucciones del Templu de Xerusalén, ilustrando'l Llibru de Ezequiel.
Como otros homes d'ilesia del sieglu XIV, Nicolás de Llira dedicar a tratar de convertir a los xudíos al cristianismu. Pa ellos compunxo exhortaciones como Pulcherrimae quaestiones Iudaicam perfidam in catholicam fide improbantes, una de les fontes usaes por Martín Lutero pa la so obra Von dean Jüden und jren Lügen («Sobre los xudíos y les sos mentires»).
Warloy-Baillon
Warloy-Baillon ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Carbayal
Tamién:
Les Cabañes (Brañes)
Les Cabañes ye una casería de la parroquia de Brañes nel conceyu d'Uviéu.
Situación
Allúgase a 7 km d'Uviéu y a un altor de 200 m.
Kio Yamada
Kio Yamada (山田 葵士, ) ye un futbolista xaponés.
Sylvia lugens
'''Sylvia lugens ye una especie d'ave paseriforme de la familia Sylviidae que vive n'África Oriental.
Descripción
Ye un páxaru pequeñu, de 13,5 cm de llargor mediu, cola cola llarga y nales relativamente curties y arrondaes. El so plumaxe ye uniforme y de tonos pardu buxos, más claros nes partes inferiores, llegando a ablancazaos nel banduyu, y abondo más escuros na cola. Los dos sexos tienen una apariencia similar.
Distribución
Alcuéntrase nes viesques de monte y los altiplanos del este d'África, ente los 1400 y 3700 msnm.
A Merca
A Merca ye un conceyu de la provincia d'Ourense en Galicia (España). Pertenez a la Contorna de Terra de Celanova. Población en 2016: 1961 persones según el Padrón municipal d'habitantes.
L'escudu d'A Merca contién cinco círculos de color mariellu que representen los cinco castros qu'hai nel conceyu, una cruz ente los dos círculos de la parte de baxo que representen la Ilesia de San Pedro d'A Mezquita que ye Monumentu Nacional dende 1931 y dos ondes qu'apaecen nel centru del escudu que representen el ríu Arnoia que pasa por esti conceyu. Parte con Barbadás, San Cibrao das Viñas, Taboadela, Allariz, A Bola, Celanova y Cartelle. Esiste un antroxu propiu del conceyu formáu por Los Galos D'A Mezquita y los mecos de Forxás.
Población
Según el Padrón municipal d'habitantes, el númberu de fallecimientos y nacimiento año 2016, Nacencies: 5 Fallecimientos: 25
* Cada añu aproximao hai unes 50 persones menos nel padrón municipal del conceyu d'A Merca.
Xeografía
El conceyu d'A Merca ta asitiáu ente 400 y 500 metros. Ta estremáu en dos por una pequeñu sierra, la estensión de la llomba de la Bona Madre, que dixebra les cuenques de los ríos Miño y Arnoia. El picu más altu ye'l Monte de Castrelos (645 m), el Outeiro de Fontefría (561 m) y Alto de Rodela (510 m). Floriamientos d'esti cable son tamién les altitúes del noroeste, como A Vaqueiriza (522 m), Labradas (602 m), Castro Pereira (530 m), O Pozo (540 m) y As Picoñas (550 m). El nivel máximu atópase na frontera col conceyu d'Allariz, nos montes de Barracel (856 m). Xeolóxicamente la zona norte tien un orixe Precambrianu y Paleozoicu.
Patrimoniu
La ilesia de San Pedro D'A Mezquita foi declaráu Monumentu Nacional en 1931.
La torre d'A Mezquita foi antigua sede de Brangança, pero dempués de sufrir dellos cambeos y deslizamientos de tierra, agora caltiénse solamente la parte inferior.
Nel concello hai delles cases de la familia, destacando la Cámara de refuerzu en Salpurido y el palaciu de Santa María de les Ondes de Vilariño, con un balcón voláu. Amás, y como testigu de la so antigua riqueza agrícola, el conceyu cunta con un conxuntu únicu de canastros, tamién conocíos como Horru.
La riqueza del antroxu nesti conceyu ye bien variada. N'antroxu salen los Mecos de Forxás y los Galos Da Mezquita. Esta tradición perder mientres la dictadura franquista, y recuperóse mientres la transición, con muncha ilusión. Pero adulces esta ilusión foise perdiendo, llegando inclusive a nun salir los "Gallos". Más tarde, los vecinos recuperaron esta tradición y los "Gallos" llegaron inclusive a desfilar nel desfile d'antroxu de la capital provincial, Ourense
Política
Modelu:A Merca 2003 Modelu:A Merca 2007
El Garrapiellu
La Tertulia Cultural El Garrapiellu ye una asociación fundada en xineru de 1990 que tien como oxetivu la defensa y promoción de la cultura asturiana. Los socios y amigos d'El Garrapiellu trabayen pol caltenimientu y espoxigue de la Cultura propia d'Asturies y de les señes d'identidá asturianes en toles sos manifestaciones culturales: el patrimoniu artísticu, etnográficu, arquiteutónicu, y la defensa de la llingua, el folclor y la hestoria propia d'Asturies.
El País Asturianu ye como un cuerpu con elementos interconectaos y si falla unu los demás tán destinaos al desaniciu.
El pueblu qu'anguaño desconoza o desprecie lo que ye, lo que-y fai ser un pueblu ente los pueblos del mundu, tará condergáu a nun esistir, a desapaecer como coleutividá y alcontraráse relegáu a una marxinalidá política, económica y cultural mui grave que nun-y permitirá tener voz nin recursos propios de sobrevivencia. Desconocer o despreciear les propies señes d'identidá como pueblu supón anguaño cayer nun neocolonialismu y nuna absorción por otros entes más poderosos que conderguen a ese pueblu inseguru de sigo mesmu a una murnia emigración, transculturización y a un estermín. Pol contrario, un pueblu qu'estime la so cultura propia ta llamáu a ser un pueblu trunfador, pues tamién con meyores argumentos y con mayor fuercia podrá defender la so economía, industria, mediu ambiente y los sos intereses estratéxicos de tou tipu.
Mirar polo nuestro, pola nuestra Cultura Asturiana, con mayúscula, ye d'un interés vital pa tolos asturianos y asturianes d'anguaño pues nun somos dueños de la nuestra Cultura, nin de la nuestra llingua, arte o naturaleza, sinón qu'esta ayalga esiste dende muncho enantes que nós y por ello pertenez a tola humanidá y a nós lo que nos correspuende como obligación ye caltenela, guardala, curiala y tresmitila a les nueves xeneraciones d'asturianos y asturianes y ufiertala asina al mundu.
Copa Mundial Femenina de Fútbol Sub-20
La Copa Mundial Femenina de Fútbol Sub-20 ye un tornéu internacional de seleiciones nacionales de fútbol femenín compuestes por xugadores menores de 20 años. El tornéu ye entamáu cada dos años pola FIFA y surdió en 2002 como deriváu de la Copa Mundial Femenina de Fútbol.
Orixinalmente, el tornéu tenía una llende de 19 años d'edá, siendo aumentáu en 2006 a los actuales venti. A la fecha, xugáronse ocho torneos, siendo campeones les seleiciones de (3 vegaes),  (3 vegaes) y  (2 vegaes).