cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Copa del Rei de fútbol 1986-87
3ᵉʳ ronda
<div align=center style="background-color: #25335C; padding: 1px; width: 15%; border-radius: 16px 8px 16px 8px"> 3ᵉʳ ronda {| cellspacing="0" width=100% class="mw-collapsible mw-collapsed vevent;" !width=15%| !width=8%| !width=15%| !width=1%| ! style="width:24%;" colspan="3"| !width=1%| !|
4ª Ronda
<div align=center style="background-color: #25335C; padding: 1px; width: 15%; border-radius: 16px 8px 16px 8px"> 4ª Ronda {| cellspacing="0" width=100% class="mw-collapsible mw-collapsed vevent;" !width=15%| !width=8%| !width=15%| !width=1%| ! style="width:24%;" colspan="3"| !width=1%| !|
Fase final
<div style="margin: auto; max-width: 100em; -moz-box-shadow: 0.1em 0.1em 0.5em rgba( 192, 192, 192, 0.75 ); -webkit-box-shadow: 0.1em 0.1em 0.5em rgba( 192, 192, 192, 0.75 ); box-shadow: 0.1em 0.1em 0.5em rgba( 192, 192, 192, 0.75 ); -moz-border-radius: 1em; -webkit-border-radius: 1em; border-radius: 1em; border: 1px solid #a7d7f9; margin-bottom: 1em; padding: 0.5em 1em 1em; color: black;" class="ui-helper-clearfix">
Cuadru Final
Octavos de final
<div style="margin: auto; max-width: 80em; -moz-box-shadow: 0.1em 0.1em 0.5em rgba( 192, 192, 192, 0.75 ); -webkit-box-shadow: 0.1em 0.1em 0.5em rgba( 192, 192, 192, 0.75 ); box-shadow: 0.1em 0.1em 0.5em rgba( 192, 192, 192, 0.75 ); -moz-border-radius: 1em; -webkit-border-radius: 1em; border-radius: 1em; border: 1px solid #a7d7f9; margin-bottom: 1em; padding: 0.5em 1em 1em; color: FDFDFD;" class="ui-helper-clearfix"> <div style="float: right; margin-left: 1em; background-color: #9CAAC1; border: 5px solid #9CAAC1; -moz-box-shadow: 0.1em 0.1em 0.5em rgba(0,0,0,0.75); -webkit-box-shadow: 0.1em 0.1em 0.5em rgba(0,0,0,0.75); box-shadow: 0.1em 0.1em 0.5em rgba(0,0,0,0.75); -moz-border-radius: 0.5em; -webkit-border-radius: 0.5em; border-radius: 0.5em;">
Los Octavos de Final de la Copa del Rei apostáronse los díes 28/29 de Xineru (Ida) y 11 de febreru de 1986 (Vuelta):
<div align=center style="background-color: #25335C; padding: 1px; width: 15%; border-radius: 16px 8px 16px 8px"> Octavos (1/8)
Cuartos de final
Los Cuartos de Final de la Copa del Rei apostáronse los díes 25 de Febreru (Ida) y 11 de marzu de 1987 (Vuelta):
<div align=center style="background-color: #25335C; padding: 1px; width: 15%; border-radius: 16px 8px 16px 8px"> Cuartos (1/4)
Semifinales
<div style="margin: auto; max-width: 80em; -moz-box-shadow: 0.1em 0.1em 0.5em rgba( 192, 192, 192, 0.75 ); -webkit-box-shadow: 0.1em 0.1em 0.5em rgba( 192, 192, 192, 0.75 ); box-shadow: 0.1em 0.1em 0.5em rgba( 192, 192, 192, 0.75 ); -moz-border-radius: 1em; -webkit-border-radius: 1em; border-radius: 1em; border: 1px solid #a7d7f9; margin-bottom: 1em; padding: 0.5em 1em 1em; color: FDFDFD;" class="ui-helper-clearfix"> <div style="float: right; margin-left: 1em; background-color: #9CAAC1; border: 5px solid #9CAAC1; -moz-box-shadow: 0.1em 0.1em 0.5em rgba(0,0,0,0.75); -webkit-box-shadow: 0.1em 0.1em 0.5em rgba(0,0,0,0.75); box-shadow: 0.1em 0.1em 0.5em rgba(0,0,0,0.75); -moz-border-radius: 0.5em; -webkit-border-radius: 0.5em; border-radius: 0.5em;">
Les Semifinales de la Copa del Rei apostáronse los díes 3 y 10 de xunu de 1987 (Día y vuelta):
<div align=center style="background-color: #25335C; padding: 1px; width: 15%; border-radius: 16px 8px 16px 8px"> Semifinales (1/2)
Frasnay-Reugny
Frasnay-Reugny ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Pictor
Pictor o el Caballete del Pintor ye una constelación de los cielos australes que s'atopa ente la estrella Canopus y la Gran Nube de Magallanes. Foi creada pol astrónomu francés del sieglu XVIII Nicolas-Louis de Lacaille col nome de Equuleus Pictoris; de normal represéntase con un caballete. La estrella más brillosa de la constelación ye Alfa Pictoris, una estrella blanca de la secuencia principal a unos 97 años lluz de la Tierra. Pictor tamién alluga a RR Pictoris, un sistema d'estrelles variables cataclísmicas qu'españó como nova en 1925, algamando una magnitú aparente de 1,2 pa sumir dempués na escuridá.
Pictor atraxo l'atención de los astrofísicos por cuenta de que la so segunda estrella más brillosa, Beta Pictoris, asitiada a 63,4 años lluz, ta arrodiada por un discu de polvu ricu en carbonu y tien un exoplaneta. Afayáronse planetes n'otros cinco estrelles d'esta constelación. Ente estes atópase HD 40307, una nana naranxa con seis planetes n'órbita, unu de los cualos, HD 40307 g ye una potencial supertierra na zona de habitabilidad. La estrella de Kapteyn, la estrella más cercana a la Tierra de Pictor, ye una nana colorada a 12,76 años lluz de distancia. En 2014 atopóse que tenía dos supertierras n'órbita. Pictor A, a 800 000 años lluz, ye una radiogalaxa que'l so supermasivo furacu negru central espulsa un remexu d'afigura. En 2006 reparóse un españíu de rayu gamma, GRB 060729, que foi mientres dos años el más brillosu detectáu en llargores de rayos X.
Historia
L'astrónomu francés Lacaille describió per primer vegada Pictor como -y Chevalet et la Paleta (el Caballete y la Paleta) en 1756  en reparando y catalogar 10 000 estrelles de los cielos meridionales mientres la so estancia nel cabu de Bona Esperanza. En xunto, escurrió catorce nueves constelaciones nes rexones inexploradas del hemisferiu sur celeste, que nun son visibles dende Europa. Toes menos una lleven nomes de preseos científicos que simbolizaben la Ilustración. Tamién dio nome a diez estrelles d'esta constelación siguiendo'l modelu de designación Bayer, d'alfa a nu, anque s'equivocar y nun incluyó una estrella épsilon. Llamó a la constelación en 1763 Equuleus Pictoris, onde equuleus significa caballín o caballete, quiciabes de l'antigua costume de los artistes de llevar los llenzos sobre un pollín. L'astrónomu alemán Johann Bode llamó a esta constelación Pluteum Pictoris. En 1845 l'astrónomu inglés Francis Baily encurtió'l nome siguiendo una suxerencia del so compatriota John Herschel.
Descripción
El Caballete del Pintor ye una pequeña constelación arrodiada al norte pol Palombu, al este pola Popa y la Quilla, al noroeste pol Cincel, al suroeste pola Dorada y al sur pol Pexe Volador. L'abreviatura de tres lletres adoptada pola Unión Astronómica Internacional en 1922 ye «Pic». Les llendes oficiales fueron establecíos por Eugéne Delporte en 1930 y determinar por aciu un polígonu de dieciocho lados. Nel sismena de coordenaes celestes, les ascensiones rectes que delimitan la constelación son 4 h 32,5 m y 6 h 52 m, ente que les declinaciones cayen ente y. Dada la so posición tan al sur nel hemisferiu celeste sur, la constelación al completu solo ye visible hasta la llatitú, anque partes de la constelación son visibles hasta los. Forma parte del círculu circumpolar celeste del sur.
Jimmy Carruthers
James Jimmy William Carruthers foi un boxeador australianu, campeón mundial de la categoría pesu gallu. D'un total de 25 engarradielles apostaes ganó 21 (13 d'elles por KO) y perdió 4.
Ganó'l titulo Australian Bantamweight en 1951, el British Commonwealth en 1952, y foi premiáu pola Asociación Mundial de Boxéu como'l Campeón Mundial de Pesu Gallu. Carruthers convertir nel primer Campeón Mundial australianu universalmente conocíu. Retiróse'l 16 de mayu de 1954.
Finó en 1990 tres una llarga batalla contra'l cáncanu de pulmón y la enfermedá de Parkinson. Foi introducíu al World Boxing Hall of Fame en Los Angeles en 1995.
George Marshall
George Catlett Marshall foi un militar y políticu d'Estaos Xuníos, xefe del Estáu Mayor del Exércitu mientres la Segunda Guerra Mundial y Secretariu d'Estáu norteamericanu. En 1953 foi gallardoniáu col Premiu Nobel de la Paz gracies al desenvolvimientu del Plan Marshall, un plan d'ayuda económica pa dieciséis países europeos afaraos pola Segunda Guerra Mundial.
Mocedá y estudio
George Marshall nació'l 31 d'avientu de 1880 na pequeña ciudá de Uniontown, nel estáu norteamericanu de Pennsylvania, nuna familia de clase alta. Foi educáu nel Institutu Militar de Virginia, y dempués de graduase apuntar nel Exércitu de los Estaos Xuníos.
Al entrar nel institutu militar de Virginia Marshall foi prejuiciado pol so característicu acentu nortizu (yankee), tuvo que demostrase a sigo mesmu y a los demás el so potencial. Nesti llugar foi onde aprendió y desenvuelvo habilidaes como autu-control, disciplina, y ciencies militares, depués de graduase Marshall aportuna por tener un llugar nel Exércitu d'EE.XX. ;surde l'anécdota de que Marshall tomo la decisión de dir hasta Washington ensin cita previa a falar col presidente de los EE.XX. William McKinley. Nun se sabe si esto dio resultaos; pero yá'l 4 de xineru de 1902 ocupaba'l cargu de subteniente del exércitu de los Estaos Xuníos. Nueve díes más tarde casóse con Elizabeth Carter Coles (Lily).
En mayu de 1902 a payares de 1903 sirvió nel reximientu d'infantería nes Islles Filipines.
N'avientu de 1903 a agostu de 1906: la so siguiente misión foi nel fuerte Reno, Oklahoma.
Depués graduóse primero na so clase de la Escuela Cimera del Personal del Exércitu en 1908, en Fort Leavenworth, Kansas; y foi xubíu a Primer Teniente.
Carrera militar
Mientres la Primer Guerra Mundial sirvió como planificador de los entrenamientos y de les operaciones. En 1917 foi treslladáu a Francia, onde s'ocupó de la planificación de les operaciones de la Primer División d'Infantería. En 1918 foi treslladáu al cuartel xeneral del exércitu dende onde planió, y coordinó, una de les operaciones más importantes de la Guerra y que dexaríen la derrota del exércitu alemán nel frente occidental: la ofensiva de Argonne.
A partir de 1920, siendo ayudante del xefe de personal del exércitu John J. Pershing, Marshall foi encamentáu a reordenar los entrenamientos del exércitu según la enseñanza de nueves y antigües téuniques militares. En 1934 foi nomáu coronel, pa convertise en xeneral en 1936. En 1939 Franklin Delano Roosevelt nomar Xefe del Estáu Mayor del Departamentu de Guerra, cargu que desempeñó hasta 1945.
Carrera política
thumb|170px|Primer páxina del plan Marshall
Dempués de la Segunda Guerra Mundial foi unviáu a China p'axustar una tregua y construyir un gobiernu de coalición ente los nacionalistes y los comunistes que lluchaben nuna guerra civil. La so mediación nun tuvo efeutu y en 1947 abandonó China pa volver a los Estaos Xuníos.
Aquel mesmu añu foi nomáu Secretariu d'Estáu, preparando dende'l primer momentu un plan pa la recuperación económica europea, una economía qu'había quedáu afarada de resultes de la Segunda Guerra Mundial. Esti plan de recuperación europea, conocíu como Plan Marshall, ayudó económicamente a dieciséis países europeos, toos ellos aliaos, y consiguió que la Revista Time volviera nomar Home del añu en 1948. Como Secretariu d'Estáu, oponer a la reconocencia del Estáu d'Israel, en contra de la opinión del Presidente Harry S. Truman. Esti enfrentamientu provocó la so dimisión en 1949, siendo nomáu en 1950 Secretariu de Defensa, puestu al qu'arrenunció en 1951, dempués de tener diverses disputes col senador Joseph McCarthy. Darréu foi nomáu presidente de la seición norteamericana de la Cruz Roxa.
En 1953 foi gallardoniáu col Premiu Nobel de la Paz pola so ayuda a la reconstrucción europea dempués de la Segunda Guerra Mundial col Plan Marshall.
Finalmente, Marshall morrió'l 16 d'ochobre de 1959 en Washington D.C..
Valdarrodeiru
Valdarrodeiru ye una aldea de la parroquia de Maecina nel conceyu asturianu de Salas.
Alcuéntrase a 13 km de Salas, la capital del conceyu, a un altor mediu de 462 msnm y tien una población de.
Carl von Clausewitz
Carl Philipp Gottlieb von Clausewitz foi un militar prusianu, unu de los más influyentes historiadores y teóricos de la ciencia militar moderna. Ye conocíu principalmente pol so tratáu De la guerra, nel qu'enceta a lo llargo d'ocho volumen un analís sobre los conflictos armaos, dende'l so plantegamientu y motivaciones hasta la so execución, tomando comentarios sobre táctica, estratexa ya inclusive filosofía. Les sos obres influyeron de forma decisiva nel desenvolvimientu de la ciencia militar occidental, y enséñense güei día tantu na mayoría de les academies militares del mundu como en cursos avanzaos de xestión empresarial y márketing.
Primeros años
Clausewitz nació nel pueblu de Burg (Magdeburgu), Reinu de rusia, nel senu d'una familia de clase media non perbién asitiada económicamente. El güelu paternu, Gottlob Benedict Clausewitz, quien de la mesma yera fíu d'un pastor luteranu, fuera profesor de Teoloxía. El padre de Clausewitz, Friedrich Gabriel Clausewitz, sirvió como teniente nel Exércitu prusianu so les órdenes de Federicu II el Grande, hasta que foi retiráu por fuercia tres la Guerra de los Siete Años (1756-1763) cuando'l rei ordenó la desmovilización inmediata de tolos oficiales que nun fueren d'ascendencia noble. Carl yera'l cuartu y últimu fíu. Clausewitz y dos de los sos hermanos (tamién oficiales) fueron los primeres en llevar la mención honorífica de von, polo qu'esiste una ciertu discutiniu sobre si concedióse-yos el títulu como compensa polos sos servicios, o si ye que l'orixe noble de la familia foi darréu reconocíu.
Apuntar pal serviciu nel Exércitu Prusianu a principios del branu de 1792, a los 12 años, como cabu del 34 reximientu d'infantería, yá sol nome de «von Clausewitz». La so familia falsificó la so fecha de nacencia al 1 de xunu col fin d'aparentar que yá tenía 13 años. Participó nel so primer combate mientres les campañes del Rin (1793-1794). Depués sirvió mientres l'asediu de Maguncia y la invasión prusiana de Francia mientres la Revolución francesa. Al retirase Prusia de la guerra, en 1795, pasó los cinco años siguientes en servicios de guarnición en Neuruppin. Invirtió esi tiempu n'educase a sigo mesmu, inclusive más allá de les temes puramente militares: amosó interés nel arte, la ciencia, la educación, la filosofía y la ética, sentando les que seríen les bases de la so posterior producción lliteraria, na qu'amosó influencies de toos estos elementos.
El so autoformación tuvo tal ésitu que llogró ser aceptáu na apocayá fundada Kriegsakademie de Berlín en 1801, a los 21 años d'edá. Amás de les temes puramente militares, estudió a xeitu les obres de Kant, quien exercería una gran influencia, y convirtióse n'unu de los alumnos favoritos del Xeneral Gerhard von Scharnhorst, direutor de l'Academia y futuru primer Xefe d'Estáu Mayor del nuevu Exércitu de Prusia surdíu en 1809. Clausewitz, xunto colos sos íntimos amigos Hermann von Llexen (1771–1848) y Karl von Grolman (1777–1843), sería unu de los principales aliaos de Scharnhorst nos sos esfuercios por reformar l'exércitu prusianu ente 1807 y 1814.
Miembru de la Militärische Gesellschaft, en 1804 graduóse como'l primeru de la so promoción y foi nomáu darréu ayudante de campu del príncipe Augusto Fernando de Prusia, empecipiando asina'l so contautu cola casa real prusiana y l'alta sociedá. Al añu siguiente publicóse la so primer obra, un artículu primeramente anónimu apaecíu na revista Neue Bellona nel que criticaba dalgunos de los conceutos sobre estratexa desenvueltos por Heinrich von Bülow.
Les Guerres Napoleóniques
La terrible derrota producida actuó, tantu en Clausewitz como na mayoría de les meyores mentes militares prusianes, en forma de revulsivo. La fuercia militar de la monarquía alemana fuera entartallada ensin remisión por un exércitu de base popular y orixe revolucionariu. En volviendo de la so cautividá, xunióse definitivamente al movimientu reformador impulsáu por Scharnhorst y August Neidhardt von Gneisenau, con quien tamién trabaría amistá en curtia. Enseñó na Academia na que se formara y casóse cola que sería l'amor de la so vida, la Condesa Marie von Brühl, pasando a xaciase coles élites lliteraries ya intelectuales de Berlín.
En 1810 foi nomáu tutor militar del príncipe de la corona, Federicu Guillermo (que más tarde sería'l rei Federicu Guillermu IV), pa quien escribió l'ensayu tituláu «Los más importantes principios del Arte de la Guerra pa completar el mio cursu d'instrucción pa la so Alteza Real el Príncipe de la Corona» (más comúnmente conocíu como Principios de la Guerra), testu nel qu'asitiaba les bases, anque de forma rudimentaria, de la que sería la so obra posterior. Sicasí, non toles sos idees posteriores taben equí completaes o inclusive presentes, especialmente no que fai a la fondura filosófica del De la Guerra. De cuenta que la interpretación popular (totalmente errónea) que se fixo darréu d'esti ensayu, como una especie de resume de la so obra más estensa, xeneró una gran cantidá de tracamundios y tracamundios a lo llargo de los años.
En 1812, mientres la preparación de la invasión napoleónica de Rusia, opúnxose, como munchos otros, a la postura oficial prusiana de sofitu a Francia. Gran cantidá d'oficiales prusianos (ente los que se cuntaben Gneisenau, Llexen y el mesmu Clausewitz) solicitaron la baxa voluntaria del exércitu y dirixiéronse de forma clandestina a Rusia, onde se punxeron al serviciu del Zar Alexandru I, cola esperanza de que l'exércitu rusu lliberara a los prusianos de la dominación francesa. Anque adscritos toos ellos a la Lexón Alemana, Clausewitz sirvió — por cuenta del so historial y formación— como ayudante de campu y xefe d'Estáu Mayor en diverses unidaes. Sicasí, el so total desconocimientu del idioma rusu y la falta d'enfotu xeneralizáu escontra los prusianos (que'l so Estáu a lo último declarara la guerra a Rusia) torgaron que recibiera'l mandu de tropes. Sicasí, nun permaneció inactivu: participó na retirada rusa, combatió nel bañu de sangre de la batalla de Borodino y, como xefe del Estáu Mayor d'un cuerpu d'exércitu rusu, foi testigu direutu de la retirada francesa dende Moscú, incluyendo'l desastrosu encruz del Beresina. Tamién participó na redaición de la Convención de Tauroggen, que causó'l pasu del cuerpu prusianu a les files ruses, y acabaría provocando l'alianza forzosa de Prusia con Rusia y el Reinu Xuníu de Gran Bretaña, dando pasu a la Sesta (y definitiva) Coalición que finalmente llograría ganar a Bonaparte y los sos aliaos.
thumb|[[Húsares prusianos na batalla de Leipzig (1813).]] Cuando en 1813 Rusia devolvió'l control de la Lexón Alemana a Prusia, Clausewitz y el restu de los prusianos volvieron entrar en serviciu nel so exércitu d'orixe. Sicasí, la posición de Clausewitz a güeyos de la Corte (y especialmente del rei) quedara bien estropiada pol so defección, la so postura contraria a la oficial y el so papel na redaición y aceptación de la Convención que forzara al rei a camudar la so política. De cuenta que, a pesar de ser xubíu a coronel, nun llogró nengún destín. Afortunadamente, el so amigu Gneisenau, xubíu a Xeneral y nomáu Xefe d'Estáu Mayor del Mariscal de Campu Gebhard Leberecht von Blücher, reclamólu como ayudante, posición na que xugó un papel destacáu nes batalles posteriores. Participó na mastodóntica batalla de Leipzig y estremóse na de Lützen, na que resultó mancáu en liderando personalmente delles cargues de caballería. Na mesma batalla resultó mortalmente mancáu la so mentor, Scharnhorst, finando unos díes dempués.
En 1815 Clausewitz foi nomáu Xefe d'Estáu Mayor del III Cuerpu d'Exércitu prusianu, sol mandu del Xeneral Johann von Thielmann. Ocupando dichu puestu mientres la Campaña de Waterloo, participó na batalla de Ligny, na que la so unidá llogró escapar relativamente indemne de la derrota xeneral prusiana'l 16 de xunu de 1815 a manes de les tropes empobinaes personalmente por Napoleón. Este, sicasí, nun llogró destruyir totalmente a les fuercies prusianes. El so segundu intentu llevó a la batalla de Wavre los díes 18 y 19 de xunu, na que'l Cuerpu d'Exércitu de Thielmann, superáu en proporción de más de dos a unu, llogró protexer la retaguardia del restu del contingente prusianu. A pesar de ser finalmente derrotáu, l'esfuerciu de la unidá na que sirvía Clausewitz dexó tanto la llegada providencial de les fuercies de Blücher a la crucial batalla de Waterloo como'l bloquéu de la fuercia francés llanzada pa destruyi-yos (dos cuerpos d'infantería y unu de caballería), que podríen camudar el signu de la batalla en casu de llograr llegar a la mesma.
En 1818 foi xubíu a Mayor Xeneral y nomáu direutor de l'Academia Militar Prusiana en Berlín. Magar que sufría entá'l despreciu de la corte, y con Prusia apoderada por una corriente cada vegada mayor de conservadorismu opuestu frontalmente a les reformes sociales y militares de les que fuera tan fervosu defensor, Clausewitz caltener en dichu puestu hasta 1830, ignoráu por toos nuna especie de retiru doráu. A pesar de ser el direutor (o de xuru por esa causa), nun podía dedicase direutamente a la enseñanza nin aplicar les sos teoríes pedagóxiques, polo qu'ocupó'l so tiempu en preparar diversos llibros y ensayos sobre campañes militares, especialmente lo que darréu sería la so obra magna, De la Guerra.
Posguerra y muerte
En 1830, l'españíu de diversos movimientos revolucionarios por toa Europa y una crisis política en Polonia paecíen abarruntar una nueva guerra a nivel continental. Clausewitz volvió al serviciu activu como Xefe d'Estáu Mayor del únicu exércitu que Prusia podía movilizar nesi momentu, lideráu pol so bon amigu l'agora Mariscal de Campu Gneisenau. Mientres permanecieron aparcaos na frontera, un españíu de roxura empecipiáu en Polonia abrasó al exércitu prusianu. Gneisenau careció y morrió el 23 d'agostu de 1831. Tres unos meses, Clausewitz tornó al so llar en Breslau, aparentemente sanu, pero en poco tiempu empezó a amosar síntomes de la mesma enfermedá. Finó'l 16 de payares de 1831, a los 51 años d'edá.
Pensamientu
De cutiu suel citase'l conceutu más provocador de la so obra: «La guerra ye la continuación de la política per otros medios». Sicasí, esta idea nun tenía'l menor matiz de cinismu nel contestu del llibru. Clausewitz pensaba que la guerra moderna ye un actu políticu», y esta manifestación ponía en xuegu lo qu'él consideraba l'únicu elementu racional de la guerra. Na so concepción, los otros dos elementos de la guerra son: a) l'odiu, la enemistá y la violencia primitiva, y b) el xuegu del azar y les probabilidaes.
Clausewitz concebía la guerra como una empresa política d'altu vuelu, ensin desconocer el sangre y la brutalidá qu'implica. Por eso, consideraba que tolos recursos d'una nación tienen de ponese al serviciu de la guerra cuando se decide la so execución. Y pensaba que la guerra, una vegada empecipiada, nun tien de detener se hasta desarmar y ablayar al enemigu. La so definición de la guerra ye:
Julieta Pink
Julieta Soledad Rosal (Caseros, 5 de marzu de 1982), más conocida pol so nome artísticu Julieta Luciana Pink, ye una llocutora arxentina, egresada de COSAL en 2003.
Conduz dende 2007 nel programa Metro y Mediu pela radio Metro 95.1.
Biografía
En 2003 empezó a trabayar xunto a Sebastián Wainraich nel programa de radio "Wanna Be", emitíu pola yá estinguida "X4 Radiu". A mediaos del añu 2006, los directivos de la entós 104.3 FM, decidieron camudar el formatu de la radio, avisándo-yos qu'a otru día taríen tresmitiendo'l so últimu programa.
Foi nel so debú televisivu la llocutora del programa conducíu por Matías Martin llamáu Cámara en mano emitíu por Telefe.
El 11 de xunetu de 2008 llanzó un blogue llamáu "Rosa Rosa, confesiones d'una moza cualunque", na páxina de la revista OHLALÁ, onde espunxo una mirada crítica de lo que pasa na actualidá, con un toque "risible". El mesmu foi siguíu hasta'l 5 d'abril de 2010.
Collaboró, tamién, con una columna nel diariu La Razón y como co-presentadora participó nel programa selmanal Planeta Bonadeo conducíu por Gonzalo Bonadeo y la compañía de Madalena Aicega na canal Telefe.
El día 15 de xineru de 2010 casóse civil col llocutor y productor Luis Horacio Caldereru Barbagelatta. 15 díes dempués casóse relixosamente nun camping próximu a Villa La Angostura.
El 8 d'abril del 2010 ye nomada polos premiu Martín Fierro, por conducción femenina en radio.
Escribió'l prólogu del llibru llamáu "108 cartes d'amor" de Valeria Cipolla nel cual arrexuntar les cartes pasionales de grandes personaxes históricos.
Amás ye la voz en off de presentación de películes de cine independiente del ciclu "Primer planu", presentáu pol críticu y autor Alan Pauls en Canal I-Sat.
A mediaos del 2010 empezó con un ciclu d'entrevistes a más de 200 muyeres sobre les temes que tomen el mundu femenín, de la muyer. El ciclu denominóse "Charra ente muyeres" y correspuende a una iniciativa d'una reconocida marca de toallines femenines. 32 fueron los videos editaos onde les muyeres de la más variada edá cunten les sos hestories.
Ye madrina de la organización ensin fines d'arriquecimientu 1 minutu de vos integrada por un grupu d'estudiantes universitarios, terciarios y mozos profesionales, de distintos estratos sociales, políticos y relixosos.
Dende 2013, desempéñase como co-presentadora xunto a Sebastián Wainraich nel programa "El mundu dende embaxo" emitíu pola cadena televisiva TBS.
La madrugada del 18 d'abril de 2014 dio a lluz al so primer fíu, Baltazar, quien el vienres 27 de xineru de 2017 conoz a la so hermana y segunda fía de Julieta llamada Jazmín Aurora (mientres s'emitía Metro y Mediu). Tiempu dempués del partu de Jazmín, charró colos sos compañeros de radio
Premios
Nel marcu del día de la Radiodifusión, el 27 d'agostu del añu 2009, la Sociedá Xeneral d'Actores, Argentores, per mediu del Conseyu Profesional de Radiu, estremó a Julieta Pink con una plaqueta pol so orixinal personaxe radial llamáu "Gorda con Xeláu".
N'abril de 2011 foi nomada a los premios Martín Fierro como "Meyor voz radial femenina".
Amás, en payares de 2011 foi gallardoniada nuevamente col premiu "Meyor llabor femenín en FM" nos Premios ETER pol so trabayu en metro y Mediu. Na entrega de los Premios ETER 2012 llogró nuevamente'l gallardón a "Meyor llabor femenín en FM" pol so trabayu nel mesmu programa. Les sos compañeres de terna fueron Elizabeth Vernaci, pol programa Negrópolis de radio Rock & Pop, y Gabriela Radice por Megadelivery, de radiu Mega.
En 2015 recibió'l Premiu Tato a "Meyor Conducción Femenina en Cable", pol so trabayu en El Mundu Dende Embaxo, na canal TBS.
Sílvia Munt
Sílvia Munt Quevedo ye una actriz y direutora de cine, teatru y televisión española.
Biografía
Ye miembru de l'Academia de Cine Européu y de l'Academia de les Artes y les Ciencies Cinematográfiques d'España. Estudia danza clásica y contemporánea, que combina con estudios de Psicoloxía. Titulada en Ballet Clásicu pola Royal Ballet de Londres (1974). A los 16 años debuta como baillarina pa fundar pocu dempués el Ballet Contemporaneu de Barcelona. A los 20 años empiecen los sos escarceos cola interpretación teatral. Debutó nel cine en 1978 con L'orgia.
Teatru (como productora)
En 1987 crea la so propia Compañía de Teatru cola que produz dos espectáculos:
Televisión (como direutora)
Namái inclúi trabayos de ficción.
Little Orphan Annie
Little Orphan Annie foi una tira de prensa diaria d'Estaos Xuníos creada por Harold Gray y publicada por Tribune Media Services. El nome de la tira provién del poema de 1885 "Little Orphant Annie", de James Whitcomb Riley, y foi publicada per primer vegada'l 5 d'agostu de 1924 nel periódicu neoyorquín Daily News. En 1937, ocupó'l primer puestu nuna llista compilada pola revista Fortune sobre les historietes más populares.
La historieta narra les aventures de Annie, el so perru Sandy y el so benefactor Oliver "Daddy" Warbucks. Los personaxes secundarios más importantes son Punjab, la cobra y el Sr. Am. La tira atraía a los llectores adultos pol so conteníu políticu, que criticaba, ente otres coses, a los sindicatos, al New Deal y al comunismu.
En 1968, dempués del fallecimientu de Gray, dellos artistes siguieron cola historieta y por un tiempu volvieron publicar ediciones antigües. Little Orphan Annie inspiró un programa de radio en 1930, adautaciones cinematográfiques de RKO en 1932 y de Paramount en 1938 y un musical de Broadway, Annie, en 1977. La popularidá de la tira foi escayendo col correr de los años y yera publicada solo en venti periódicos cuando foi atayada, el 13 de xunu de 2010.
Argumentu
Little Orphan Annie presenta carauterístiques comunes cola novela picaresca nel so rellatu, n'apariencia ensin final, de les aventures episódiques y non rellacionaes ente sigo d'un personaxe que camina errante per un mundu corruptu. Nel primer añu de la tira establecieron los traces picaresques que conformaríen la base de la hestoria y na primer selmana introduciéronse los personaxes principales, Annie, Sandy y "Daddy" Warbucks.
La hestoria empieza nun orfanatu deprimente, del estilu de Dickens, onde Annie ta obligada a convivir colos abusos rutinarios de la supervisora, una muyer frío y sarcástico. Un día, la faneguera pero malvada Sra. Warbucks llevar a Annie a la so casa "a prueba". El so maríu siente un ciñu paternal inmediatu escontra la neña y píde-y que lo llame "Daddy"; sicasí, el so trabayu obligar a viaxar lloñe de la so casa por llargos periodos de tiempu y nun puede protexer a Annie de la so esposa malvao y celoso, quien finalmente torna a Annie al orfanatu.
La supervisora unvia a Annie a que trabaye como esclava na tienda de la Sra. Bottle, un trabayu qu'a la neña ofiénde-y enforma. Un día, Annie salva a un cachorru llamáu Sandy d'un grupu de mozos crueles, y pocu tiempu dempués decide que nun puede soportar más los tormentos a los que la somete la Sra. Bottle y fuxe. Na so fuxida pel campu, atopa un llar templao y amoroso na granxa del Sr. y la Sra. Silu. Cuando "Daddy" Warbucks ufierta un gran pagu pol paradoriu de Annie, un malváu acreedor amenacia non solo la granxa de los Silu sinón tamién la felicidá y la seguridá de la neña. Sicasí, l'orde moral y el bien trunfen a la fin, cuando Warbucks aterriza por casualidá na granxa, en busca d'un vasu d'agua, y afaya a Annie. Warbrucks igua les estructures de la casa y torna a la ciudá cola neña y Sandy, dempués de promete-yos a los Silu que los visitaríen nel futuru.
Personaxes
Annie ye una güérfana d'once años d'edá. Les sos traces físiques distintivos son el so pelo colorao, onduláu y desordenáu, el so vistíu del mesmu color y los círculos vacíos de los sos güeyos. Les sos frases carauterístiques son, na so versión orixinal, Gee whiskers y Leapin' lizards! Annie atribúi la so continua jovialidad al so cumpleaños, el 29 de febreru, polo qu'avieya un añu per cada cuatro que pasen. Ye una neña valiente, arrogante, caritatible y optimista, que sabe defendese de los que la fadien y tien un fuerte sentíu intuitivu del bien y del mal.
Otros personaxes importantes inclúin a la mano derecha de Warbucks, Punjab, un hindú de dos metros y mediu d'estatura, y la Cobra, un estereotipu del nativu del Alloñáu Oriente, qu'apaeció per primer vegada en 1937. Tamién apaecen na historieta'l misteriosu Mister Am, un amigu de Warbucks que tien una barba al estilu de Pá Noel y de una personalidá bien garapolera. Diz vivir por millones d'años y tien poderes sobrenaturales; delles pistes indiquen qu'inclusive puede aportar a Dios.
Contestu
Dempués de la Primer Guerra Mundial, el caricaturista Harold Gray empezó a trabayar nel Chicago Tribune, que nesi momentu taba siendo convertíu nun importante periódicu nacional pol so dueñu, Joseph Medill Patterson. Como parte del so plan, Patterson quería publicar tires de prensa a nivel nacional y faer adautaciones cinematográfiques y de radio. Les tires de Gray yeren refugaes una y otra vez por Patterson, pero Little Orphan Annie foi aceptada y debutó el 5 d'agostu de 1924 nel Daily News, un tabloide del Tribune con sede en Nueva York. La respuesta de los llectores foi positiva, y Annie empezó a apaecer como una tira dominical nel Tribune el 2 de payares y como una tira diaria'l 10 de payares. Poco tiempu dempués, decidióse que se publicar nel restu del país, y el Toronto Star y el The Atlanta Journal-Constitution  mercaron los derechos pa imprimila.
Gray dixo en 1951 que los oríxenes de Annie provienen d'un alcuentru casual que tuvo con una moza de la cai, en Chicago, cuando percorría la ciudá en busca d'idees pa nueves caricatures. “Falé con esta nueva y gusto de momentu”, dixo Gray. “Tenía sentíu común y sabía curiar de sigo mesma. Tenía que faelo. Llamábase Annie. Nesi momentu, había cuarenta tires protagonizaes por mozos, y solu trés onde les protagonistes yeren del sexu femenino; elegy a Annie pa la mía y convertir nuna güérfana, por que nun tuviera familia nin llazos, sinón llibertá de dir a onde quixera”.
Dende 1929 hasta la Segunda Guerra Mundial
A Gray afectólu bien pocu la crisis económica de 1929. La tira yera más popular que nunca y representába-y una bona fonte d'ingresos, que creció entá más cuando la tira convertir nun programa de radio en 1930 y foi afecha en dos películes en 1932 y 1938. Gray, como s'esperaba, foi criticáu por dellos espectadores por tratar la temática de los probes, el trabayu duru, la iniciativa y la motivación cuando él yera un home ricu.
En 1935, Punjab, un hindú xigante con ropes tradicionales y un turbante, apaeció na tira y convirtióse n'unu de los sos personaxes icónicos. Anque les aventures de Annie llegaron a un puntu onde les apaiciones de Punjab yeren realistes y creíbles, les tires dempués de la creación del personaxe derivaron al terrén de lo sobrenatural, lo cósmico y lo fantástico.
En payares de 1932, Franklin Delano Roosevelt foi escoyíu presidente de los Estaos Xuníos y propunxo el so New Deal. Munches persones, incluyendo a Gray, víen a este y a otros programes como interferencies del gobiernu nes empreses privaes, polo qu'empezó a criticalo por aciu les sos historietes. La vida de Annie, a partir d'esi momentu, non solo complicábase por criminales y gansters, sinón tamién por burócrates y simpatizantes del New Deal. Los homes de negocios tarrecíen a los sindicatos y Gray taba del so llau. Dellos escritores y editores amosar en desalcuerdu coles crítiques nes sos tires al New Deal y a los sindicatos llaborales de la dómina: los periodistes de The New Republic dixeron qu'al traviés de Annie, Gray defendía a los xefes de les compañíes que taben siendo investigaes pol gobiernu. El Herald Dispatch d'Hurlington, Virxinia Occidental dexó de publicar Little Orphan Annie, con una editorial de primera plana onde se desligaba de les opiniones polítiques de Gray. Una editorial posterior del New Republic emponderó l'acción del periódicu, al igual que The Nation, que tamién manifestó'l so sofitu.
A finales de la década de 1920, la tira incorporara conteníu más adulto, y Annie enfrentaba asesinos, gansters, espíes y sabotiadores. Foi nesta dómina cuando Gray, que les sos opiniones polítiques siempres fueren conservadores y libertaristas con un marcáu tinte populista, introdució delles de les sos hestories más controversiales. Analizó los aspeutos más escuros de la naturaleza humana, como l'avaricia y la traición. La fienda ente los ricos y los probes tamién pasó a primer planu. La tira (y Gray, nes entrevistes) sofitaben la ética económica d'una paga honesta por un trabayu honestu. La so hostilidá escontra los sindicatos dexóse ver nuna hestoria publicada en 1935 y llamada "Eonite". Otros blancos fueron el New Deal, el comunismu y los homes de negocios corruptos.
Gray yera críticu sobremanera col sistema de xusticia, que, na so opinión, nun faía lo suficiente pa combatir los criminales. Por esta razón, dalgunes de les sos hestories amosaben a los personaxes facienda xusticia por mano propia. La primera d'estes hestories apaeció en1927, nuna aventura llamada "The Haunted House"; na hestoria, Annie ye secuestrada por un gánster llamáu Mister Mack. Warbucks rescatar y pon so custodia a Mack y a la so banda. Depués, contauta a un senador local que-y debe un favor y convencer d'usar les sos influencies col xuez p'asegurase de que'l xuiciu llevar a cabu a la so manera y que los homes reciban los sos castigos. Annie cuestiona l'usu d'estos métodos, y conclúi diciendo: “Con tolos pillos usando dineru pa salir, pregunto si la única manera de castigalos de manera honesta ye como lo fixo Daddy, tamién con dineru, pa vencelos nel so propiu xuegu”.
Warbucks volvióse muncho más implacable colos años. Dempués d'atrapar otra banda de secuestradores, anuncia que "nun me fadiaría n'avisa-y a la policía sobre ustedes, mochachos", implicando que mientres él y Annie pudieren tar xuntos, la Cobra y los sos homes podrín'acoradar a los secuestradores. N'otra tira dominical, publicada mientres la Segunda Guerra Mundial, un profeta bélicu espresa la esperanza de que'l conflictu dure venti años más. Un miembru aponderáu del públicu ataca al home pola so opinión y pide vengación polos sos dos fíos, muertos en combate. Cuando un policía que pasaba ta a puntu d'intervenir, Annie convencer de que nun lo faiga, diciendo: "Dacuando ye meyor que la xente solucione los sos problemes por aciu lo que podríen llamase 'procesos' democráticos".
Segunda Guerra Mundial y Annie's Junior Commandos
A midida que la guerra foise consolidando, tantu'l Tribune de Chicago como'l Daily News de Nueva York declaráronse neutrales; sicasí, "Daddy" Warbucks siguía construyendo tanques, aviones y municiones. El periodista James Edward Vlamos criticó la perda de fantasía, inocencia y humor na historieta, y dixo sobre una de les secuencies de Gray sobre espionaxe que "el destín de la nación fuelga nos fráxiles costazos de Annie". Vlamos alvirtió-yos a los llectores que "llindar a ver el mundu de la guerra y l'horror qu'apaez nes primeres páxines".
Cuando los Estaos Xuníos entraron a la guerra, Annie non solo fixo españar un submarín nazi, sinón que tamién entamó y lideró grupos de neños llamaos Junior Commandos por que recoyeren periódicos, cachos de metal y otros materiales reciclables pa collaborar cola guerra. Ella mesma usó una banda nel brazu coles iniciales "JC" bordaes y fíxose llamar "Coronel Annie". Na vida real, la idea tuvo efeutu, y afalóse a los escolares y los sos padres por qu'entamaren grupos similares: más tarde, rexistráronse venti mil Junior Commandos na ciudá de Boston.
Gray foi bien emponderáu poles sos iniciatives pa collaborar cola guerra. Editor & Publisher escribió: "Harold Gray, el creador de Little Orphan Annie, fixo unu de los mayores trabayos a la fecha no que respecta al manexu de la chatarra. El so proyeutu Junior Commando, qu'empezó va dellos meses, foi asonsañáu en tol país y recoyóse bien de chatarra pa contribuyir cola campaña. Los neños vienden lo qu'atopen, que de la mesma se convierte en estampillas y bonos de guerra".
Sicasí, non toa era favorable pa Gray. Tuvo que solicitar cupones extra pa combustible, yá que pensó que los precisaría pa viaxar al campu pa recoyer material útil pa la tira; sicasí, un encargáu de la Office of Price Administration llamáu Flack negar a dá-ylos, cola esplicación de que les caricatures nun yeren vitales pa la guerra, y más tarde nun aceptaron l'apelación de Gray. Esti fechu poner furiosu y treslladó esi enoxu a la historieta, onde demonizó a Flack, a los controles del gobiernu y a otres problemátiques. Anque Gray tenía simpatizantes, los sos vecinos defendieron a Flack nel periódicu llocal y condergaron a Gray. Flack amenació demandalo por libelo, polo que tuvo qu'atayar la tira; Gray nun amosó señales d'arrepentimientu, pero sí descontinuó la secuencia.
Gray foi criticáu por un periódicu sureñu por incluyir a un afroamericanu ente los neños blancos de los Junior Commandos. Gray dexó claro que nun yera un reformador nin creía en revertir la política restrictiva escontra los ciudadanos de color, nin tenía rellación dalguna con Eleanor Roosevelt, una entusiasta militante polos derechos civiles. Señaló que Annie yera amiga de toos, y que la mayoría de les ciudaes del norte del país teníen "grandes pueblos de afroamericanos". Según la so esplicación, la inclusión d'esti personaxe foi "un xestu puramente casual escontra un grupu grande de llectores". El llectores afroamericanos escribiéron-y cartes al creador de Annie estimándo-y la incorporación d'un neñu negru na tira.
Nel branu de 1944, Franklin Delano Roosevelt foi nomáu per cuarta vegada como presidente de los Estaos Xuníos y Gray, a quien-y ofendía Roosevelt mató a Warbucks nuna secuencia d'un mes de duración. A los llectores nun los prestó la decisión, pero dalgunos pidieron que Annie y el so "filosofía crítica" corrieren la mesma suerte. Sicasí, al mes siguiente, Annie trabayaba como ama de llaves na casa de la Sra. Bleating-Hart y sufría tou tipu de tormentos per parte de la so ama. El públicu rogólu a Gray que tuviera compasión con Annie, y l'escritor fizo que la neña matara a la señora, siendo exonerada pocu dempués. N'abril de 1945, dempués de la muerte de Roosevelt, Gray resucitó a Warbucks (quien solo taba asonsañando la so muerte pa confundir a los sos enemigos) y otra vegada'l multimillonariu empezó a esponer les bondaes del capitalismu.
Muerte de Gray
Gray finó en mayu de 1968 de cáncer, y la tira foi siguida por otros caricaturistes. El primu de Gray, Robert Leffingwell, foi'l primeru que tuvo l'empléu, pero nun rindió como s'esperaba polo que l'artista del Tribune Henry Arnold y el mánager xeneral Henry Raduta tomaron el mandu de manera temporal mientres buscaben un reemplazu permanente. Tex Blaisdell, un esperimentáu artista de cómics, llogró'l trabayu con Elliot Caplin como guionista. Caplin dexó de llau la política y concentróse nes hestories de los personaxes. El dúu trabayó na tira mientres seis años, pero les suscripciones decayeron y tuvieron de dexar el trabayu a finales de 1973. Otros reemplazar, pero nesa dómina surdieron munches quexes en rellación a Annie, les sos opiniones polítiques y la so falta de valor. A principios de 1974, David Lettick fíxose cargu de la tira, pero abandonar tres meses dempués; n'abril d'esi mesmu añu, tomóse la decisión de reimprimir les clásiques tires de Gray, dende 1936. Les suscripciones volvieron aumentar.
En 1979, dempués de que fora estrenáu en Broadway con muncho ésitu'l musical Annie, la tira volvió publicar, escrita ya ilustrada por Leonard Starr. Starr, el creador de Mary Perkins, On Stage, foi l'únicu que tuvo ésitu cola tira, amás de Gray.
Nel añu 2000, dempués del retiru de Starr, reemplazar el guionista del Daily News Jay Maeder y l'artista Andrew Pepoy, empezando dende'l 5 de xunu d'esi añu. Alan Kupperberg foi'l socesor de Pepoy ente 2001 y 2004 y Ted Slampyak fíxose cargu de les ilustraciones hasta 2010. Los nuevos creadores actualizaron la redolada y los personaxes de la tira p'afaelos a una audiencia moderna: modificaron la corte de pelo de Annie y vistir con jeans, dexando de llau'l so clásicu vistíu. Sicasí, les nueves hestories de Maeder enxamás consiguieron tener el conteníu sentimental y el compromisu de les qu'escribieren Gray y Starr; la mesma Annie foi apostrada a ser un personaxe secundariu y volvióse muncho menos complexa que lo que fuera mientres siete décades. L'estilu lliterariu de Maeder carauterizar polos argumentos simples, en claru contraste coles hestories seriu y conmovedor que rellataben Gray y Starr. Annie foi perdiendo suscriptores adulces mientres la década de 2000, y pa 2010 apaecía en menos de venti periódicos estauxunidenses.
Cancelación
El 13 de mayu de 2010, Tribune Media Services anunció que la última tira de Little Orphan Annie publicaríase'l domingu 13 de xunu. Nel momentu del anunciu, publicar en menos de venti periódicos; dalgunos d'estos, como'l Daily News neoyorquín, incluyir dende los sos entamos. El postreru artista, Ted Slampyak, dixo: "Ye un pocu doliosu. Ye como'l duelu tres la perda d'un amigu".
La última tira foi'l final d'un arcu na hestoria onde Annie fuera secuestrada del so hotel por un criminal de guerra d'Europa del Este, qu'ingresara a los Estaos Xuníos con nome y pasaporte falsos. Anque Warbucks pide ayuda al FBI y a la Interpol p'atopala, a la fin de la tira empieza a resignase al fechu de que lo más probable ye que nunca atope a la neña con vida. Desafortunadamente pa Warbucks, nun se da cuenta de que Annie entá ta viva y que s'atopa en Guatemala col so captor, conocíu a cencielles como "el Carniceru de los Balcanes". Anque Annie quier ser lliberada, el criminal diz-y que nun la va dexar dir, pero que tampoco la matará, yá que tien mieu de que lo prinden y porque nun mataría a un neñu, magar tolos sos asesinatos políticos; tamién-y diz qu'agora tien una nueva vida xunto a él. Nel últimu cuadru de la tira, diz "Y equí ye onde dexamos a la nuesa Annie. Dica agora".
Radio
Little Orphan Annie foi afecha nun programa de radio de quince minutos de duración, estrenáu na estación WGN, de Chicago, a les 5:45 pm (hora llocal) el 6 d'abril de 1931, y finalmente Blue Network, de la NBC, emitir de mariña a mariña. El programa foi una de les primeres tires de prensa n'afaese pa la radio, atraxo seis millones d'espectadores y dexó d'emitise en 1942. L'historiador de la radio Jim Harmon atribúi la popularidá del programa en The Great Radio Heroes al fechu de que yera la única emisión de radio qu'arreyaba y taba destinada a los neños pequeños.
Bobbe Dean dio la so voz al personaxe mientres un curtiu periodu de tiempu, ente 1934 y 1935, mientres una disputa pol contratu ente l'estudiu y Bell, y Janice Gilbert interpretó a Annie ente 1940 y 1942. Leonard Salvu foi l'organista del programa.
De primeres, el suplementu con gustu a lleche Ovaltine patrocinaba'l programa, y los miembros de l'axencia de la marca en Chicago escribíen los llibretos. Dexaben de llau les temátiques polítiques de les tires de prensa de Gray y concentrábense na promoción del so productu, al que lu dedicaben casi siete minutos en cada emisión. Los fanáticos podíen trocar les pruebes de compra de Ovaltine por un aniellu o pin que sirvía pa decodificar curtios mensaxes secretos, emitíos nos últimos minutos del programa. En 1940, Quaker convertir nel patrocinador del programa y añedió a un nuevu personaxe, el Capitán Sparks, que finalmente sería'l protagonista y apostraría a Annie a un papel secundariu.