cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tetrapoda
¿Por qué abandonaron l'agua?
Inda s'alderica por qué la dinámica evolutiva impulsar a tierra. Una razón propuesta ye qu'en ciertu puntu del desenvolvimientu evolutivu los individuos xuveniles qu'apenes terminaren el so metamorfosis taben abondo dotaos como p'aprovechar les ventayes del ambiente terrestre. Afechos yá al aire y, como forma de proteición, a movese ente la vexetación n'agües baxes cercanes a la mariña (de la mesma manera que los pexes y anfibios modernos pasen la primer parte de la so vida), tenía ante sí dos nichos bien distintos que se traslapaban mutuamente con ellos na difusa frontera ente dambos medios. Unu d'estos ambientes, l'acuáticu, taba superpobláu y presentaba toa clase de peligros, ente que'l terrestre yera muncho más seguro, taba casi despoblado y yera abondosu en recursos, polos cualos esistía casi nula competencia. El nichu terrestre yera tamién un llugar muncho más griespu y diversu pa los animales acuáticos primixenios, pero por cuenta de la forma en que trabayen la evolución y la presión de selección, aquellos exemplares xuveniles que cruciaren la barrera ambiental seríen compensaos. Tou lo que precisaben yera ganar el primer pasu escontra tierra, y l'evolución encargar del restu. Gracies a toes los sos preadaptaciones y a tar nel llugar correutu nel momentu fayadizu, tola potencialidá oculta de la nueva interrellación ente ambiente y forma viviente remanecería eventualmente.
Naquel tiempu había munchos invertebraos que s'abasnar por tierra y agua, principalmente nel suelu húmedu, daqué más que suficiente pa ufiertar a los nuevos moradores oportunidaes d'alimentase. Dalgunos d'estos invertebraos yeren inclusive lo bastante grandes como p'alimentase de tetrápodos pequeños, convirtiéndose nun potencial peligru, pero aun así el mediu terrestre yera un llugar muncho más seguro y ufiertaba más que les agües buelguices. Los adultos seríen demasiáu grandes y pesaos como pa tener ésitu, pero los xuveniles, más llixeros y axilosos, pudieron afaese más rápido y consiguir l'ésitu: dellos miembros de la moderna subfamilia Oxudercinae son capaces d'atrapar inseutos en plenu vuelu mientres tán en tierra, polo que nun se debe subestimar l'axilidá de los tetrápodos xuveniles tempranos.
Montois-la-Montagne
Montois-la-Montagne ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tetrapoda
Tetrápodos del Carboníferu
Hasta los años 1990 esistía una fienda de 30 millones d'años nel rexistru fósil ente los tetrápodos del Devónicu tardíu y el remanecimientu de formes anfibies nel Carboníferu mediu. Esta interrupción ye conocida como la Fienda de Romer n'honor al paleontólogu Alfred Romer qu'alvirtió la so esistencia.
Mientres esta fienda, los tetrápodos desenvolvieron miembros provistos de deos y otres bultables adautaciones a la vida terrestre nos oyíos, el craniu y la columna vertebral. El númberu de deos nes manes y pies se estandarizó en cinco, por cuenta de la mayoritaria estinción de llinaxes con polidactilia positiva (más de cinco dedos), aniciándose'l quiridiu.
Montois-la-Montagne
Tien una población de y una superficie de  km².
Tetrapoda
Tetrápodos del Carboníferu
La transición dende los pexes acuáticos d'aletes lobulaes a los anfibios avanzaos constitúi unu de los momentos más significativos de la evolución de los vertebraos. El cambéu dende la vida nun ambiente gravitacionalmente neutru y aguacientu escontra otru dafechu distintu rique d'adautaciones estraordinaries nel plan corporal, tantu dende'l puntu de vista morfolóxicu como funcional. Eryops ye un exemplu d'un animal que realizó diches adautaciones. Retuvo y refinó la mayoría de les traces propies de los sos ancestros acuáticos. Les sos fuertes estremidaes soportaben y dexaben tresportar el so cuerpu fuera de l'agua; un espinazu más gruesu prevenía'l colapsu del cuerpu sol so propiu pesu. El cambéu de güesos mandibulares vestigiales propios de los pexes llevó al desenvolvimientu de pabellones auriculares rudimentarios, lo que-y dexó oyer soníos tresportaos pel aire.
Pa la edá Viseana del Carboníferu mediu, los tetrápodos primitivos aniciaren siquier tres rama principales. Dellos anfibios basales son representativos del grupu laberintodontes, clado compuestu de los temnospóndilos (como Eryops) y los igualmente de primitivos antracosaurios, parientes y ancestros de los amniotas. Dependiendo de l'autoridá taxonómica siguida, los anfibios modernos (anuros, caudados y gimnofiones) deriven d'unu o d'otru d'esos subgrupos (o posiblemente de dambos, a pesar de qu'ésta ye una visión minoritaria).
Los primeres amniotas que se conocen daten de la primer parte del Carboníferu cimeru, y ente ellos —yá nel Triásicu— atópense los primeres mamíferos, tortúes y cocodrilos (los llagartos y les aves apaecieron nel Xurásicu, y les culiebres nel Cretácicu). Como miembros vivientes de los tetrápodos, estos animales representen los puntos filoxenéticos estremos d'esos dos llinaxes diverxentes. Un tercer grupu, más primitivu, fondiáu nel Carboníferu, los bafétidos, nun dexó sobrevivientes actuales. Finalmente, los lepospóndilos son un grupu Paleozoicu estinguíu malo de rellacionar taxonómicamente.
Tetrápodos del Permianu
Nel periodu Permianu el términu “tetrápodo” empieza a perder la so utilidá, pos los distintos llinaxes del grupu empiecen a desenvolvese en forma notablemente independiente. Amás de l'apaición de clados como Temnospondyli y Anthracosauria ente los primeres protoanfibios laberintodontes, fixeron aparición dos clados importantes y diverxentes de amniotas: los saurópsidos (Sauropsida) y los sinápsidos (Synapsida), siendo éstos últimos los animales más esitosos ya importantes de tol Permianu. Cada unu d'estos llinaxes, sicasí, sigue dientro de Tetrapoda, de manera que Homo sapiens podría ser vistu como una forma extraordinariamente especializada d'un pexe d'aletes lobulaes.
Formes vivientes de tetrápodos
Esisten tres linaje principales de tetrápodos que sobreviven anguaño:
Nótese que les culiebres, llagartos y anfibios ensin pates son igualmente consideraos tetrápodos por cuenta de que baxen de formes que tuvieron cuatro extremidad. Pol mesmu argumentu incluyir nesti grupu a les variedaes acuátiques de mamíferos, como la ballena, el manatí, etc. La mayoría de los tetrápodos de l'actualidá son terrestres, a lo menos nes sos formes adultes, pero delles especies como'l ajolote (Ambyostoma mexicanum) son dafechu acuátiques. Los ictiosaurios y les modernes ballenes y delfines tán ente los pocos tetrápodos que retornaron al mediu aguacientu.
Taxonomía
El siguiente ye un esquema taxonómicu parcial:
Margès
Margès ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Joshua Dallas
Joshua "Josh" Paul Dallas ye un actor d'Estaos Xuníos que caracterizó a Fandral en Thor, una adautación de la película basada nel personaxe de Marvel Comics. Anguaño ta protagonizando la serie de televisión de la ABC Once Upon a Time como Príncipe Encantador.
Primeros años
Dallas graduóse en 1997 a los 15 años d'edá na New Albany High School,Indiana, onde estudió teatru con David Longest. Cuando tenía 16 años ganó la beca Sarah Exley, que financió-y na so totalidá los sos estudios a nivel licenciatura nel Mountview Conservatoire pa les Artes Escéniques en Londres.
Carrera
Al graduase, xunir a la Royal Shakespeare Company, depués tomó parte nel Royal National Theatre, English National Opera, New Shakespeare Company y The Young Vic.
Cuando tornó a los Estaos Xuníos, asítiase en Hollywood y en 2011 ganó popularidá como Fandral en Thor, dempués de que l'actor irlandés Stuart Townsend retirar del repartu unos díes enantes del entamu de la grabación. Como yera un actor desconocíu, reparar cierta especulación de que Dallas fuera escoyíu porque a cencielles nun había abondu tiempu p'atopar un reemplazu meyor.
Pa preparar el papel, Dallas vio a Errol Flynn como una fonte d'inspiración (el personaxe tamién foi creada sobre la base de Flynn), y vio munches de les sos películes.
En 2011, empezó na serie de televisión d'Estaos Xuníos Once Upon a Time, como Príncipe Encantador de la ABC.
Vida personal
Dallas conoció a l'actriz británica Lara Pulver nel añu 2003 cuando llegó al Reinu Xuníu con una beca de formación teatral. Casar na Navidá del 2007. N'avientu del 2011 Josh reveló que taben separaos. En mayu de 2012 fíxose pública la so rellación amorosa cola so la so coprotagonista de la serie Once Upon a Time, l'actriz Ginnifer Goodwin. El 9 d'ochobre de 2013 Josh propúnxo-y matrimoniu a Ginnifer en Los Angeles y unviaron un comunicáu 2 díes dempués a la revista People: "Tamos bien emocionaos d'anunciar el nuesu compromisu y nun podemos esperar pa celebrar colos nuesos amigos y familiares, incluyendo nuesa segunda familia d'Once Upon a Time". El 12 d'abril de 2014 celebró nuna ceremonia privada en California el so matrimoniu col so co-estrella Ginnifer Goodwin.
El 20 de payares del 2013 la pareya anunció que taben esperando al so primer ñácaru xuntos. La pareya dio-y la bienvenida al so primer fíu Oliver Finlay Dallas, el 29 de mayu del 2014.
Marches (Drôme)
Marches ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Castanea crenata
La ye un árbol de la familia Fagaceae.
thumb|Fueyes. thumb|Amentos masculinos. thumb|Frutos incipientes. thumb|Frutos inmaduros in situ.
Descripción
Ye un árbol o arbustu caducifoliu que llega a los 15 metros d'altor, con corteza parda, fendida llonxitudinalmente y ramines glabrescentes, castañu-acolorataes, brilloses. El peciolu de les fueyes mide 0,5-2,5cm y el llimbu ye oblongo-llanceoláu de 8-19 cm de llongura por 3-5 cm d'anchu. Diches fueyes tienen la base arrondada o cordada y el viesu con nervios tomentosos cuando mozos, el ápiz acuminado-agudu y dientes finos y regulares nos marxes crenado-dentaos. Les inflorescencies masculines son amentos de 7-20 cm argutos a lo cimero del árbol, y les femenines, que tán na parte inferior del amento, consten de 3 por cúpula. Los frutos son nueces/aquenios de 5-6 cm de diámetru con calibio cubiertu d'escayos de 1-1,5 cm de llargu, con 2-3 (esto ye el númberu de flores fecundaes non albortaes), aquenios de 2-3 cm obtusos y arrondaos nel ápiz. Floria n'abril-xunu y fructifica en setiembre-ochobre.
Distribución
Ye nativu de Xapón y Corea del Sur d'onde foi introducíu en China en loa año 1910 y onde ta llargamente cultiváu,; tamién introducíu en países como Italia, Portugal, España y Estaos Xuníos (Florida)
Taxonomía
Castanea sativa describióse por Siebold & Zucc. y espublizóse en Abhandlungen der Mathematisch-Physikalischen Classe der Königlich Bayerischen Akademie der Wissenschaften 4(3): 224. 1846. Númberu de cromosomes de Castanea crenata (Fam. Fagaceae) y táxones infraespecíficos: n=12; 2n=22, 24
Iruelos
Iruelos ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Intégrase dientro de la contorna de Vitigudino y la subcomarca de La Ramajería. Pertenez al partíu xudicial de Vitigudino.
El so términu municipal ta formáu por un solu nucleu de población, ocupa una superficie total de 12,93 km² y según los datos demográficos recoyíos nel padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu, cuenta con una población de habitantes.
Historia
La fundación de Iruelos remontar a la Edá Media, obedeciendo a la repoblación efectuada pol rei de Lleón Fernandu II nel sieglu XII, cuando quedó encuadrada dientro del Alfoz de Ledesma, denominándose entós Oriolos. Cola creación de les actuales provincies en 1833, Iruelos quedó integráu na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa.
Clarisa Fernández
Clarisa Fernández ye una ex tenista arxentina. Anguaño mora na mesma ciudá. Profesional dende l'añu 1998, Clarisa retiróse de la práutica del tenis en 2008. Anguaño atópase estudiando Alministración d'Empreses na Universidá Católica de Córdoba.
Morhange (Moselle)
Morhange ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cypsnagra hirundinacea
Cypsnagra hirundinacea ye una especie d'ave paseriforme integrante de la familia Thraupidae, monofilética del xéneru Cypsnagra. Ye nativa d'América del Sur.
Distribución y hábitat
Distribuyir en Bolivia, Brasil, Paraguái y Surinam. Ver detalles en Subespecies.
Vive en sabanes, zarraos o árees abiertes con pacionales y árboles baxos, hasta los 1100 m d'altitú.
Descripción
Mide 16 a 16,5 cm de llargor y pesa ente 25 y 34 g. Ave guapa, negra penriba cola grupa blanca bien visible, llurdiu y filetes blancos bien visibles na nala zarrada; gargüelu anaranxáu, pechu pardu, blancu puercu pembaxo. Aves del sur tienen el gargüelu y el pechu más pálidos, apenes llavaos d'anaranxáu. Los xuveniles son pardacentos penriba y pardu cremosu pembaxo. Cuando en vuelu, presenta un guapu diseñu blancu nes ales y na cola.
Comportamientu
Prefier árees más abiertes, con menos árboles, que la tangara bandiada (Neothraupis fasciata), pero dambes son vistes xuntes con frecuencia. Anda en grupitos de 4-6 aves, percorriendo la xamasca y les cañes retorcigañaes, baxando pocu al suelu.
Alimentación
Aliméntase principalmente d'inseutos, especialmente escarabayos y grillos. Busca alimentu nel suelu y la yerba o atrapa les preses en vuelu. Dacuando come frutes. Na busca por inseutos, dacuando sigue bandaes mistes y caltién un sentinela engaramáu más arriba del suelu.
Reproducción
Constrúi'l nial a 1 o 2 m d'altor del suelu, texendo fibres de gramínees. La fema pon 3 a 4 güevos de color azuláu, con llurdios marrones o negres. Exemplares nuevos de la niarada anterior ayuden a los padres a curiar el nial y los pitucos.
Vocalización
Principalmente a l'amanecida, la pareya fai un dúu fuerte y sonoru, la fema da un matraqueo continuu, en tonu más baxu, mientres el machu emite una frase brengoso y melódico, como “chi-dudidu...” repitida munches vegaes, lo que constitúi una de les voces típiques del zarráu.
Descripción orixinal
La especie C. hirundinacea describióse per primer vegada pol ornitólogu francés René Primevère Lesson en 1831 sol nome científicu Tanagra hirundinacea; llocalidá tipo «São Paulo, Brasil».
Subespecies
Según la clasificación del Congresu Ornitolóxicu Internacional (IOC) (Versión 5.1, 2015) y Clements Checklist 6.9, reconócense 2 subespecies, cola so correspondiente distribución xeográfica:
Morsbach (Moselle)
Morsbach ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Morville-lès-Vic
Morville-lès-Vic ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cordal d'Alaska
La cordal d'Alaska (n'inglés, Alaska Range) ye un sistema montascosu relativamente estrechu, de 650 km de llargu, na parte centro-sur d'Alaska, Estaos Xuníos, dende'l llagu Clark nel so estremu sur hasta'l ríu White nel territoriu del Yukón en Canadá nel sureste. El monte más altu d'América del Norte, el Denali (6194 m) —enantes llamáu monte McKinley—, ta nesti cordal.
Xeografía
El cordal forma un arcu en direición xeneral esti oeste col so parte más septentrional nel centru, y dende ellí tiende al suroeste escontra la península d'Alaska y les Aleutianes, y al sureste na Cadena costera del Pacíficu. Ye una estensión de los Montes Costeros, estendiéndose en semicírculu dende la península d'Alaska hasta la frontera col Yukón.
El cordal forma parte del Cinturón de Fueu del Pacíficu, y de la Falla de Denali que cuerre a lo llargo del cantu meridional del cordal ye responsable d'una serie de terremotos. Sicasí, nun hai volcanes nel cordal sinón dellos plutones de granitu grandes.
Partes del cordal tán protexíes dientro del Parque nacional y reserva Wrangell-San Elías, Parque nacional y reserva Denali y Parque nacional y reserva del llagu Clark. L'Autopista George Parks dende Anchorage a Fairbanks, l'autopista Richardson dende Valdez a Fairbanks, y Tok Cut-Off dende Gulkana Junction al pasu de Tok al traviés de partes baxes del cordal. El Oleoductu d'Alaska queda paralelu a l'autopista Richardson.
El nome "Alaskan Range" paez habese aplicáu primeru a estos montes nel añu 1869 pol naturalista W. H. Dall. El nome a la fin convirtióse en "Alaska Range" al traviés del usu local. En 1849 Constantin Grewingk aplicó'l nome "T schigmit" a esti cordal. Un mapa realizáu pola Xeneral Land Office en 1869 llapada a partir suroeste del Cordal d'Alaska les "Chigmit Mountains" y partir nordés les "Beaver Mountains". Sicasí, Chigmit Mountains son consideraes anguaño parte de la cordal Aleutiana.
Mahalangur Himal
Mahalangur Himal (महालङ्गूर हिमाल) ye una subcordillera del Himalaya que s'estiende la frontera ente'l Tíbet (China) y Nepal. Nella atopen cuatro de los Ochomiles del mundu: monte Everest, Lhotse, Makalu, y Cho Oyu, según otros numberosos picos d'importancia. Puede considerase como la cordal más alta de la Tierra. Nel llau tibetanu atópense los glaciares Rongbuk y Kangshung. Nel llau nepalés los más importante son el Glaciar Ngojumba, el Khumbu y el Barun, ente otros.
La rexón de Khumbu ye la parte más conocida del cordal, principalmente porque nella atopa'l camín d'aproximación estándar y el campamentu base pa xubir al Everest pola Vía de la Collada Sur, la ruta más popular d'ascensu.
Panorama
thumb|center|1000 px|llau norte: [[Makalu, Lhotse, Everest, Gyachung Kang y Cho Oyu de Tíbet]] thumb|center|1000 px|South Side: Vista dende [[Mera Picu]]
Dacnis pernomada
El mieleru pernomáu o dacnis pernomáu (Dacnis pernomada) ye una especie d'ave de la familia Thraupidae, que s'atopa en Colombia y Ecuador.
Hábitat
Vive nel monte húmedu del Pacíficu y la cuenca del ríu Magdalena.
Descripción
Mide cerca de 11 cm de llargor. Presenta dimorfismu sexual. El plumaxe del machu ye azul turquesa brillosa, con tintes verdosos na subespecie D. y. aequatorialis; cola frente, los llaos de la cabeza y el pescuezu negros polencos; les ales son negres penriba y marielles per debaxo, colos cantos de les secundaries azules; los costazos el centru del banduyu son mariellu sulfurosu y la cola negra. El plumaxe de la fema ye marrón oliváceo, coles ales color castañu y banduyu amarellentáu.
Taxonomía
Pal South American Classification Committee, trátase de dos subespecies de Dacnis lineata: D. l. pernomada y D. l. aequatorialis, en tantu quien dixebren éstes, na especie distinta D. pernomada, sofitar na diferencia de coloración, una y bones la población amazónica D. l. lineata, el machu tien la cara inferior de les coberteres de les ales y el centru del banduyu blancos y amás plumes blanques ocultes a los llaos del pechu, ente que nel grupu D. pernomada estes árees son de color mariellu. Les femes tamién s'estremen porque'l banduyu de D. lineata ye más claru blancuciu y el del grupu D. pernomada notoriamente amarellentáu.
Marignac-en-Diois
Marignac-en-Diois ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Fuercies Armaes d'India
Les Fuercies Armaes Indies (Devanāgarī: भारतीय सशस्त्र सेनाएं, Bhāratīyá Saśastra Sēnāēn) son les fuercies armaes de la República de la India. Consisten na Armada India, l'Exércitu Indiu y les Fuercies Aérees de la India, toes sofitaes poles Fuercies Paramilitares d'India como los Assam Rifles, la Indian Coast Guard y la Fuercia Especial de Frontera. A estes inclúyense-y delles instituciones entemedies tales como'l Comandu de Fuercies Estratéxiques.
El Presidente de la India nel Comandante en Xefe de les Fuercies Armaes Indies. Les Fuercies Armaes tán so la xestión del Ministru de Defensa Indiu, que dirixe'l Ministeriu de Defensa de la Unión India.
El presupuestu militar indiu foi de 36.030 millones de dólares en 2011, lo que supunxo un 1,83% del presupuestu nacional indiu incluyendo los gastos que supunxo la fuercia paramilitar y les infraestructures necesaries na frontera.
Les fuercies armaes indies na actualidá Personal
thumb|Soldaos de la infantería llixera sikh
Datos de 2010
Estructura
La sede de les Fuercies Armaes Indies ta en Nueva Delhi, la capital d'India. El presidente actúa de iure como Comandante en Xefe de les Fuercies Armaes anque'l control efectivu fuelga nel executivu. El Ministru de Defensa d'India qu'amás pertenez al Conseyu de Ministros de la República encargar de les responsabilidá d'asumir cualquier insurxencia o enfrentase a cualquier peligru esternu a la seguridá d'India.
Doctrina
Les fuercies armaes tienen seis tarea principales:
Hai amás un llibru semi-oficial llamáu "Customs and Etiquette in the Services" (Costumes y Etiqueta nos Servicios) escritu pol xeneral retiráu Ravi Arora que detalla como tien de portase'l personal indio ente ellos.
Cañes del serviciu
thumb|Soldats de Gurkha Rifles de l'exèrcit indi durant un exercici d'entrenament. thumb|124 tanques Arjun tán en serviciu nel Exércitu indiu.
Exércitu Indiu
Ye un serviciu dafechu voluntariu, el serviciu militar enxamás foi impuestu n'India. L'exércitu tien una importante esperiencia en diversos terrenes, por cuenta de diversidá xeográfica d'India, y tamién pol so distinguíu historial al serviciu de les fuercies de paz de les Naciones Xuníes. Nun principiu el principal oxetivu del exércitu yera defender les fronteres de la nación. Al llegar los tiempos actuales, los nuevos problemes obligaron al exércitu a asumir más responsabilidaes como la seguridá interna, especialmente en zones conflictives como Caxmir y Assam y responder ante desastres naturales en xeres de proteición civil.
L'exércitu indiu ta comandado pol Comandante del Ejérctio indiu. El mayor rangu que puede llograse nel exércitu indiu ye de Mariscal de Campu, anque ye más un cargu ceremonial que con poder efectivu. Los ascensos a la cúpula militar realizar el presidente d'India, col conseyu de los ministros d'India.
L'exércitu indiu tomó aiciones militares mientres la Primer Guerra de Caxmir, la Operación Polo, la Guerra Sinón-India, la Segunda Guerra de Caxmir, la Guerra indo-pakistaní de 1971, la Guerra Civil de Sri Lanka y la Guerra de Kargil. Amás India tien una brigada dedicada a la misiones de paz y los requerimientos de les Naciones Xuníes, anque delles vegaes tuvieron problemes pa caltener les sos tropes en sitios alloñaos mientres periodos enllargaos. L'exércitu indiu participó en misiones de paz en Xipre, El Líbanu, Congo, Angola, Camboya, Namibia, Liberia, Mozambique y Somalia. Amás participó na guerra de Corea con un grupu paramédico dedicáu a retirar los mancaos. Na actualidá l'exércitu indiu ta siendo sometíu a importantes programes de modernización y meyora d'equipos.
Armada India
thumb|left|Fragata de la clase Shivalik, la primer fragata construyida n'India.
L'Armada India ye la caña naval de les Fuercies Armaes d'India. Con 58.350 homes y muyeres, incluyendo a los 7.000 dedicaos a aviación naval y los 1.200 que conformen los Comandos de la Marina, representa a la cuarta armada del mundu en términos de personal.
thumb|Grupu d'élite de combate MARCOS de l'Armada India mientres un exerciciu nel Mar de Filipines. Esta fuercia adquirió una gran reputación por cuenta de la so profesionalidá alredor del mundu mientres más de dos décades que tien d'esistencia. Na actualidá ye considerada una de les meyores fuercies especiales marítimes del mundu y una de les poques capaz d'asaltar a un barcu enemigu armáu. Dientro de la so doctrina marítima, l'Armada India apurrió ayuda humanitaria a los sos países vecinos en casos de desastres naturales. Esto pudo demostrase mientres el tsunami del Sureste Asiáticu nel qu'India unvió 35 barcos con cebera p'ayudar a los países vecinos. L'Armada India tomó parte en misiones de defensa y seguridá nes mariñes de Somalia y en Mozambique.
Fuercia Aérea India
right|thumb|Un [[Sukhoi El so-30 MKI indiu mientres una exhibición nel Aero India 2011.]] thumb|Caltenimientu posterior al vuelu d'inxenieros de la Fuercia Aérea India mientres una misión conxunta en Nevada, Estaos Xuníos.
Nos últimos años, les Fuercies Aérees Indies empezaron un ambiciosu plan de modernización y espansión con mirar puestes na proyeición de la so doctrina aérea por tol Sur d'Asia. Históricamente, la FAI basaba los sos operativos n'aeronaves procedentes de la Xunión Soviética, Francia, Israel y Reinu Xuníu. Na actualidá l'oxetivu d'India ye crear los sos propios aviones y caltenelos para lo que seya creáu distintos consorcios como'l Hindustan Aeronautics Limited. El HAL ye responsable de diversos proyeutos como'l HAL Texas, un caza de cuarta xeneración, el HAL Dhruv, un helicópteru multipróposito que foi esportáu a dellos países, y dellos aviones ensin tripular con misiles aire-tierra y aire-aire. India y Rusia caltienen diversos proyeutos conxuntos n'investigación aeronáutica, el más importante ye'l desenvolvimientu del avión furtivu PAK-FA.
Clarice Lispector
Mocedá
D'orixe ucranianu, Clarice Lispector nació col nome de 'Chaya Pinkhasovna Lispector' el 10 d'avientu de 1920, en Chechelnik, Ucraína, tercer fía de Pinkhas y Mania Lispector. L'añu siguiente, la familia salió del país, primero a lo qu'agora ye Moldavia y Rumanía. En Bucuresti, en 1922, consiguieron un pasaporte rusu y el permisu pa viaxar a Brasil, y asina emigraron a la ciudá de Maceió (Alagoas), onde yá taben la hermana de Mania col so maríu. Al llegar a Brasil, toos tomaron nomes portugueses: Pinkhas convertir en Pedro, Mania en Marieta, y Chaya recibió'l nuevu nome de Clarice.
Cuando Clarice cuntaba tan solo con cinco años d'edá, los sos padres camudar a Recife, Pernambuco. A la edá de diez años, Clarice perdió a la so madre.
Aigües
Aigües ye un conceyu de la Comunidá Valenciana (España) asitiáu na provincia d'Alicante, na comarca del Campu d'Alicante. Cuenta con 937 habitantes (INE 2015).
Xeografía
La llocalidá atópase na aguada oriental del Cabezón d'Oru, d'onde surden los acuíferos que dieron el nome al conceyu. Atópase 22 km al norte de la ciudá d'Alicante y cerca de la mariña de Campello.
Les llendes del términu municipal son: al norte, Relleu y Orcheta; al este y sur, Campello; al oeste, Busot.
Historia
Incorporáu a la Corona de Castiella cola conquista cristiana, nel 1296 pasó a formar parte del Reinu de Valencia. Mientres estos años foi una zona fronteriza pos, según el tratáu d'Almizra, la frontera ente Aragón y Castiella pasaba pol ribayu d'Agües de Busot o ribayu del Paisanu, que baxa dende l'aguada oriental del Cabezón d'Oru hasta desaguar en partir norte del términu municipal de Campello. Por cuenta de esta situación, na llocalidá alzóse un importante castiellu, del qu'anguaño namái queda una torre.
Mientres la Guerra de Socesión, Felipe V dio-y el títulu de villa pola so adscripción a la causa borbónica. Dende'l 1252 hasta'l 1841 tuvo adscrita al conceyu d'Alicante. Por estes feches, la so balneariu d'agües termales, construyíu pola condesa de Torrellano sobre unos antiguos baños qu'adquirió en 1816, adquiriera yá ciertu prestíu. Nel 1936 esti balneariu convertir nun Patronalgu Infantil Antituberculoso y, dempués de la Guerra Civil, foi mercáu pol Estáu y convirtióse de nuevu en balneariu; anguaño, atópase en fase de restauración. Frutu de la presencia del aristocráticu balneariu ye la presencia de delles villes señoriales alredor de la llocalidá.
Etimoloxía
thumb|250px|right|Agües de Busot: Cai Mayor, dende la Plaza de la Ilesia. Dende la so independencia municipal y hasta 1916 la única denominación oficial de la llocalidá foi la de Agües, nome que provién de los acuíferos que dieron orixe al Agües. Sicasí, dende entós añedióse al nome oficial el sufixu "de Busot" pa estremalo d'otra llocalidá homónima, anguaño absorbida pol conceyu oscense de Loporzano. Busot, ye, n'efeutu, una llocalidá cercana de mayor población. Sicasí, al nun tener nunca la llocalidá una pertenencia alministrativa con Busot, dalgunos consideraben el sufixu etimológicamente incorreutu. Arriendes de esto, en 1986 la corporación municipal del momentu esanició del nome oficial el sufixu "de Busot", pasándolo amás al valencianu. Asina, anguaño conviven les formes yá convertíes en tradicionales de Agües de Busot (en castellán) y de Aigües de Busot (en valencianu) coles de Agües (n'español) y l'anguaño oficial de Aigües (en valencianu).
Demografía
Con 1.300 habitantes nel 1900, nos entamos de la década de los 60 del sieglu XX, contabilizábase tan solo 572 aigüeseros, y en 1986 amenorgar hasta 329 por causa de la emigración escontra Alicante.
Clarice Lispector
Mocedá
Una de les sos primeres influencies foi l'escritor paulista Monteiro Lobato, creador d'un universu lliterariu de tintes rexonalistes. Sobre'l llibru Les travesuras de Naricita, Clarice escribió:
Aigües
Actividaes económiques
Agües de Busot foi dende bien antiguu un conceyu empuestu al turismu de salú, pos tola economía xiraba en redol al Preventorio d'Agües de Busot, qu'hasta 1930 foi un hotel balneariu y mientres la Guerra Civil convertir nun hospital antituberculoso. Anguaño ta clausuráu, y el principal sector económicu ye'l de servicios, destacando les empreses dedicaes a la gastronomía y l'ociu, a última hora, al turismu d'interior.Les sos fiestes celebrar nel mes d'agostu.
Clarice Lispector
Mocedá
''Al llegar a casa nun empezar a lleer. Asemeyaba que nun lo tenía, namái pa sentir dempués el respigu de tenelo. Hores más tarde abrir, lleí delles llinies maraviyoses, cerrar de nuevu, fui pasiar pola casa, retardar entá más diendo comer pan con mantega, asonsañé nun saber ónde guardara'l llibru, atopar, abrir por unos intres. Creaba les torgues más falses pa esa cosa clandestina que yera la felicidá. Clarice Lispector, nel cuentu Felicidad clandestina''
Aigües
Alministración
.
Clarice Lispector
Mocedá
Cuando tenía 14 años, camudar a Rio de Janeiro col so padre y una hermana. Ellí, la bien nueva Clarice empezó a lleer llibros d'autores nacionales y estranxeros de más relevancia como Machado de Assis, Rachel de Queiroz, Eça de Queiroz, Jorge Amado y Fédor Dostoievski. Ingresó na Facultá Nacional de Derechu en 1939 al empar qu'escribía pequeñes contribuciones pa periódicos y revistes de la dómina. A los 21 años llogró publicar Cerca del corazón selvaxe, obra qu'escribiera a los 19 y pola que recibió'l premiu Graça Aranha para a la meyor novela publicada en 1943.
Aigües
Redolada natural
A 341 metros d'altor, tratar d'un verdaderu mirador sobre'l Mediterraneu, con montes de pinos altos y frondosos. Dende la pinada, nos díes claros, puede vese la Islla de Tabarca na llinia del horizonte y, cuando empieza l'atapecer, pueden reparase torbonaes sobre'l mar. Ye un monte mediterraneu con senderos y bancos de madera pa folgar so la solombra.
Enllaces esternos
Datos y cifres de los conceyos de la provincia d'Alicante] Diputación d'Alicante *[http://www.pasosonline.org/Publicaos/4106/PS040106.pdf Ruralismo y tecnotropismo: turismu y desarrollu na Bonaigua] (pdf)
Clarice Lispector
Maduror
Mientres un periodu de cinco años, Clarice treslladóse repetidamente, diendo d'Inglaterra a París y finalmente a Berna, onde tuvo'l so primer fíu, Paulo. Mientres vivía nesos países, fondamente señardosa de Brasil, intercambiaba cartes cuasi a diariu col escritor y amigu Fernando Sabino, y redactaba cola máquina d'escribir sobre les rodíes p'asina poder abrazar al so fíu. En 1946 publicó la so segunda novela, O llustre.
De vuelta a Ríu en 1949, Lispector retomó la so actividá periodística, roblando col seudónimu Tereza Quadros una columna nun periódicu llocal. En setiembre de 1952 volvió dexar Brasil, moviéndose col so maríu a Washington, DC (capital d'Estaos Xuníos). En febreru del añu siguiente dio a lluz al so segundu fíu, Pedro. En 1954 publicó la primer traducción d'un llibru so: Cerca del corazón selvaxe, en francés, con portada de Henri Matisse.
Na capital estauxunidense vivió ocho años, nos cualos desenvolvió una gran amistá col escritor brasilanu Érico Veríssimo y la so esposa Mafalda. Dende ellí llogró publicar cuentos en revistes brasilanes y caltuvo una gran actividá epistolar col escritor Otto Lara Resende.
En 1959 dixebrar del so maríu pa tornar a Rio de Janeiro, onde volvió a l'actividá periodística, escribiendo artículos nos medios pa consiguir el dineru necesario pa independizase. Un añu dempués publicaba'l so primer llibru de cuentos, Llazos de familia, con relativu ésitu y al siguiente salía la novela La mazana na escuridá, que más tarde sería convertida n'obra de teatru. En 1963 publicó la que ye considerada la so obra maestra, La pasión según G. H., escrita en tan solo dellos meses.
Nuna madrugada del añu 1966, la escritora dormir con un pitu prendíu, provocando una quema que destruyó dafechu'l so cuartu. Con quemadures en gran parte del cuerpu, pasó dellos meses nel hospital. La so mano derecha, bien afeutada, cuasi tuvo que ser toyida polos médicu y enxamás recuperó la movilidá d'antes. L'incidente repercutió fondamente nel so estáu d'ánimu, y los repulgos y marques nel cuerpu causáronlu frecuentes depresiones, a pesar del amparu de los sos amigos. Ente'l final de los años sesenta y principios de los setenta publicó llibros infantiles y delles traducciones y adautaciones d'obres estranxeres, llogrando una gran reconocencia ya impartiendo charres y conferencies en distintes universidaes de Brasil.
Muerte
Morrió en Rio de Janeiro el 9 d'avientu de 1977 a los diez y media na mañana, a los 56 años, víctima d'un cáncer d'ovariu, dellos meses dempués de publicar la so última novela La hora de la estrella. Nel hospital, ella dixo "¡muérrese'l mio personaxe!" a una enfermera. El so amigu Paulo Francis diz que "ella conviértese na so mesma ficción."
Nun podíen soterrar a otru día: yera'l so cincuentenu séptimu cumpleaños y yera sábadu. Foi soterrada'l domingu, el 11 d'avientu de 1977, nel campusantu de Cajú. Tuvo un ritual ortodoxu; el so cuerpu foi llaváu nel interior y nel so esterior. Taba envolubrada en llinu blancu. La so llábana sepulcral diz el so nome hebréu: Chaya Bat Pinkhas. Significa "la fía de Pinkhas."
Phalacrocorax magellanicus
El mabea pescuezu negru (Arxentina) o mabea de les roques (Chile) (Phalacrocorax magellanicus), tamién denomináu mabea magallánico ye una especie d'ave suliforme perteneciente a la familia Phalacrocoracidae. Habita les mariñes de la Patagonia n'América del Sur.
Clarice Lispector
Estilu
L'estilu de Lispector ye bien orixinal y el llectores pueden identificar les sos obres por ello. Al momentu d'escribir yera consciente de lo qu'escontra. Destaca nes sos obres un estilu y una estructura bien llíricos y dependientes de los procesos de la mente.
Phalacrocorax magellanicus
thumb|left|180px|Exemplar xuvenil nes [[Islles Malvines.]]
Descripción
Mide ente 65 y 70  cm. Dende la cabeza y hasta la base del pescuezu negros con rellumu azul aceráu (principalmente nel periodu reproductivu); pequeñu llurdiu blancu ente la zona auricular y la mexella. Mantu y cubiertes alares verde escuru tornasolado; restu de les partes cimeres negres. Pechu, abdome y subcaudales blanques. Cola negra. Pates color carne. Picu negru con zones desnudes na base y lorums de color lladriyu a anaranxáu. Güeyos coloraos a variables. Na dómina pre-nupcial exhibe un moñu satinado na cabeza. Na dómina post-nupcial el gargüelu ye ablancazada. El xuvenil ye tou negru, negru pardusco nes partes cimeres mientres unu o dos meses y dempués vase enllordiando de blancu.
Clarice Lispector
Receición crítica
Hai munchu autores qu'escribieron los llibros, los ensayos y artículos d'analises y crítica de la vida y les obres de Clarice Lispector. Hai una coleición d'ensayos d'analises, por Luciana Namorato and César Ferreira, llámase La pallabra según Clarice Lispector – aproximamientos críticos / A palavra segundu Clarice Lispector – aproximaçõye crítiques / The Word According to Clarice Lispector – Critical Approaches que tien los ensayos que tán escritu nos trés idiomes: español, portugués ya inglés. Hai ensayos de munchu autores como Moacyr Scliar, Marjorie Agosín, Affonso Romanu de Sant’Anna, Día Vitale, Maria Fernández-Babibeux, etc. qu'alderiquen los llibros, los cuentos, les cróniques y el periodismu de Clarice Lispector y la primer parte de la coleición inclúi unos homenaxes de la escritora. Les sos obres recibieron muncha crítica y l'estilu de les sos obres dacuando comparóse a Virginia Woolf y James Joyce. El reconocíu críticu brasilanu Antonio Candido dixo "ye un impresionante intentu de tomar el nuesu estilu de llinguaxe cabileñu a reinos raramente esploráu, lo qu'obligó a afaese a una forma de pensamientu llenu de misteriu" sobre'l so primeru llibru Perto do Coração Selvagen (1944) Olga de Sá llamó l'estilu de los pensamientos de Lispector como "cuestionamiento ontolóxicu."
Phalacrocorax magellanicus
Distribución y hábitat
Esta ave alcuéntrase nes mariñes del sur d'Arxentina y Chile, incluyendo Tierra del Fueu y les Islles Malvines. Puede ser atopáu envernando tan al norte como Uruguái, nel Atlánticu como Valparaíso nel Pacíficu.
Clarice Lispector
Receición crítica
La feminista francesa Hélène Cixous ye conocida por ser una gran aficionada de Lispector quien la inspiró a escribir nueves obres depués na so carrera y Cixous escribió un llibru sobre los sos pensamientos ya inspiraciones de Lispector llámase L'Heure de Clarice Lispector. Michael Marder de la Universidá del País Vascu escribió un artículu entitulado Existenial Phenomenology According to Clarice Lispector onde Marder teoriza la fenomenoloxía de Lispector a la basis de la novela A Paixão segundu G.H. 1988. Joaquín Mª Aguirre Romero d'Universidá Complutense Madrid dixo "Lispector ye un llaberintu y un océanu, una creadora perenal." nel so editorial sobre la escritora. Floyd Merrell nel so llibru Clarice Lispector: From a Process-Oriented View describe l'estilu de la escritura de Clarice Lispector como "between reality and fantasy, objectivity and subjectivity, reason and imagination, and linear thought and nonlinear feelings flowing out toward everywhere and nowhere," y dixo que Clarice "opens the reader up to a void that entices yet terrifies" en referencia de les noveles Agua vivo, Um sopro de vida, y A hora da estrela.
Phalacrocorax magellanicus
Distribución y hábitat
Habita en mariñes predreses y cantiles, n'agües costeres. thumb|right|200 px|Phalacrocorax magellanicus o mabea roquera na mariña de la [[Península Valdés, puede apreciase la causa del so nome por añerar nos cantiles predresos.]]
Clarice Lispector
Perto do Coração Selvagem (1944)
Ye la primer novela de Clarice Lispector. Empezó a escribir esta novela en 1942. Tien dos partes. La primer parte tien 9 capítulos.
Phalacrocorax magellanicus
Comportamientu
Esta especie forma colonies de pequeñu tamañu d'ente 2 y casi 400 niales, en que les sos cercaníes permanez tol añu, a diferencia d'otres especies de mabees como'l Imperial. Constrúin los sos niales nos cantiles predresos de la mariña marina, aprovechando pequeñes saliencias de la roca; tantu na mariña continental como n'islles. Por cuenta de esto tamién-y lo llama mabea roquera. Anque ye probable que los adultos nun ocupen los sos niales en forma permanente a lo llargo del añu.
Clarice Lispector
Perto do Coração Selvagem (1944)
Joana ye la protagonista, que piensa sobre'l so maduror y la so mocedá. La parte trata de la realización de la so vida y la so identidá. La protagonista ye de clase media y tien un maríu, Otavio. Surde un entueyu, porque Otavio tien una ex-prometida que ta embarazada. Cuando'l maríu de Joana sale, ella siéntese llibre. Ella trata de buscar la so nueva identidá.
Phalacrocorax magellanicus
Alimentación
La mabea magallánico ye un cazador zambullidor impulsáu polos sos pies. Xeneralmente pesca hasta 5 km de la colonia, y come una variedá de pexes, principalmente bentónicos. Facer mientres les hores diurnes con salíes ocasionales n'hores nocherniegues, en nueches de lluna, cuando caza nes mesma árees y fondures que mientres el día. Caza solitariu, puramente n'árees costeres y aliméntase no fondero del mar de preses acomuñaes a llechos marinos arenosos y con algues. Somorguiar a una fondura permediu de 12,5 m.
Clarice Lispector
Perto do Coração Selvagem (1944)
L'estilu de Clarice Lispector nesta novela inclúi la esperiencia psicolóxica de la protagonista. La novela amuesa los sos pensamientos, pero nun los analiza. A Clarice nun-y gusta amosar l'analís psicolóxicu porque ella quier que los llectores analicen por sigo mesmos. Esto típicu del estilu de Lispector.
Phalacrocorax magellanicus
Reproducción
thumb|left| 250px|Una pareya alimentando la so cría Añera en partes planes de riscos qu'enfrenten el mar, construyendo'l so nial con algues marines. La niarada ye de 2 a 4 güevos, idénticos a los d'otres mabees, pero midiendo aproximao 58 x 38   mm. Ponen mientres el mes de payares, guarándolos por aproximao 30 díes. Depués los pichones son alimentaos por 45 díes por dambos padres.
Descripción orixinal
La especie P. magellanicus describióse per primer vegada pol naturalista alemán Johann Friedrich Gmelin en 1789 sol nome científicu Pelecanus magellanicus; llocalidá tipo «Tierra del Fueu y Staten Island»
Clarice Lispector
O Llustre (1946)
Ye la segunda novela de Clarice Lispector, y ye bien direuta en comparanza de primera novela. La protagonista ye una muyer, Virginia. Hai temes de psicoloxía, muerte y la psicoloxía de Virginia crea un elementu dramáticu na trama. Virginia atopa a un home afogáu nel ríu. Daniel, l'hermanu de Virginia, diz qu'ella precisa guardar el secretu. Él tien enforma poder sobre Virginia. Nel cuentu, ella va a Granxa Quieta. Esta ciudá tien una atmósfera opresiva pero ella busca la so identidá ensin les presiones de Daniel. La novela amuesa les diferencies de la so vida ente la so casa de la infancia y la so vida na ciudá. Virginia camuda enforma y apriende enforma na hestoria.
Zuera
Zuera ye una llocalidá y conceyu español de la provincia de Zaragoza (Aragón). Tien una población de 7 742 habitantes (INE, 2014).
Clarice Lispector
O Llustre (1946)
La narración ye mayormente en tercer persona, pero dacuando en primer persona. Esto estilu amuesa la mente de la protagonista. Ye un estilu común en Clarice Lispector, a quien-y gusta amosar la mente y pensamientos de los sos protagonistes. Tamién-y gusta'l tema de autorrealización, un conceutu recurrente nos sos munchos llibros.
Phalacrocorax magellanicus
Taxonomía
Ye monotípicu. Delles vegaes ye asitiáu nel xéneru Stictocarbo.
Zuera
Amás del cascu urbanu, entiende les entidaes de población d'Ontinar del Salz, el Barriu del Portalgu conocíu tamién como Barriu de la Estación— y les urbanizaciones de Zuera Sur, Les Llombes del Gállego, El Aliagar y Les Galias.
Clarice Lispector
A Hora da Estrela (1977)
A Hora de Estrela (La Hora de la estrella) foi'l postreru de los sos testos. Unos díes dempués de la publicación d'esta novela, Lispector foi al hospital y morrió de la mano de la so amiga, Olga Borelli.
Zuera
Situación xeográfica
La villa de Zuera ta emplazada en dambes marxes del ríu Gállego, a 25 km de Zaragoza y a 46 km de Huesca. Perteneciente a la contorna de Zaragoza, ye la cuarta población con más habitantes de la mesma, dempués de la capital, Utebo y Cuarte de Huerva. El términu municipal, de 333,17 km², ye'l quintu más grande de la provincia y la mayor parte de los asentamientos urbanos alcontrar na ribera del Gállego, siguiendo la exa llonxitudinal que marquen l'autovía Mudéxar, la carretera N-330 y la llinia de ferrocarril. Presenta fuertes variaciones topográfiques, dende los 746 msnm de La Lomaza hasta los 279 msnm del cascu urbanu, xunto al ríu.
Clarice Lispector
A Hora da Estrela (1977)
El narrador ye Rodrigo S. M. qu'escribe una hestoria sobre una brasilana, Macabéa, que se camuda a Rio De Janeiro. La hestoria empieza cola descripción de la vida murnia de Macabéa. Ella vive con menos del salariu mínimu y bien poca educación. Sicasí, ella nun ta murniu a pesar de que, el narrador piensa que tendría de talo. A Macabéa gústa-y el so trabayu (como mecanógrafa), beber Coca Cola, y escuchar los anuncios de la radio. Ella suaña con mercar un bote de xeláu. Gústen-y les coses bien sencielles.
Zuera
Situación xeográfica
Conforma xunto coles llocalidaes de San Mateo de Gállego, Villanueva de Gállego, Gurrea de Gállego, La Paúl y El Temple la rexón conocida como So Gállego, magar esta zona nun funcionar como contorna alministrativa.
Clarice Lispector
A Hora da Estrela (1977)
Amás, ella tien un noviu, Olímpicu de Jesus. Él nun ye encantador, pero Macabéa creyer. Él ye carniceru pero quier ser congresista. La rellación ente los dos termina porque él escueye a otra muyer, Gloria. Ella da a Macabéa munchos conseyos. Unu de los conseyos ye dir a un médium. Ella va a Madame Carlote con dineru que Gloria emprestólu. Madame Carlote, la médium, diz-y el so futuru. La vida de Macabéa va camudar dafechu; ella va atopar a un estranxeru que se llama Hans. Él va merca-y un abrigu de pieles. Macabéa piensa qu'esto va camudar totalmente la so vida, pero al salir ye pillada por un enorme Mercede mariellu y muerre.
Zuera
Edá Antigua
Na llocalidá pudo esistir dalgún tipu d'asentamientu previu a la dómina romana. La rexón topábase integrada en territoriu de los ilergetes y podría tar poblada por vascitanos. Taba emplazaba na zona fronteriza col territoriu de los vasconos, que s'estendíen a lo llargo d'una franxa de norte a sur dende'l Pirinéu hasta'l Ebro. La proximidá a los dominios vasconos y la influyencia qu'éstos pudieren tener nel territoriu de los ilergetes, llevó a dellos autores a sostener que'l topónimu Zuera provién del términu vascu «zubi», qu'en euskera significa «ponte».
Les primeres noticies fidedignes sobre los pobladores de la zona de Zuera provienen de la dómina de la romanización. Casi tolos investigadores asitien nes cercaníes del actual cascu urbanu l'antigua Gallicum, mentada nel Itinerariu de Antonino —redactáu nel sieglu III—, na calzada romana que diba de Cesaraugusta hasta'l Bearne, pasando por Osca. El nome romanu de Gallicum podría proceder del ríu Gállego, consideráu'l pasu obligáu dende les Galias a la Hispania Citerior.
Clarice Lispector
A Hora da Estrela (1977)
Clarice Lispector tien una conexón especial con Macabéa. Macabéa ye un personaxe que nun se da cuenta de la so probeza o de que la so vida ye murnia. (Na perspeutiva del narrador, Rodrigo). De manera similar, Clarice nun se da cuenta que cuando ella yera neña, la so familia yera bien probe. Amás, na novela aprecia una fuerte influencia brasilana y xudía. Por casu, el nome de la protagonista ye una referencia de la hestoria bíblica de los Maccabeos, una tribu que protagoniza la celebración de Januká. Con referencia a esta hestoria, Clarice fala sobre la violencia contra les muyeres en distintes estructures.