Lluis_XVIII_de_Francia
Segundu reináu
thumb|left|300px|La familia real. D'esquierda a derecha: [[Carlos X de Francia|Carlos, el conde de Artois, Lluis XVIII, Maria Carolina, duquesa de Berry, María Teresa, duquesa de Angulema, Luis Antonio, Duque de Angulema y Carlos Fernando, Duque de Berry.]] Lluis XVIII volvió a Francia con prontitud dempués de la derrota de Napoleón p'asegurar la so segunda restauración en «el tren de bagaxe del enemigu», esto ye, coles tropes de Wellington. El duque de Wellington utilizó la persona del rei Luis p'abrir camín a París, una y bones delles fortaleces negar a rindise a los aliaos, pero aportaron a faelo pol so rei. Lluis XVIII llegó a Cambrai el 26 de xunu, onde se llanzó una proclamación declarando que tolos que sirvieron al emperador nos Cien Díes nun seríen escorríos, sacante los "instigadores". Tamién se reconoció que'l gobiernu de Lluis XVIII pudo cometer errores mientres la Primer Restauración. El 29 de xunu, una delegación de cinco de la Cámara de Diputaos y la Cámara de los Pares averar a Wellington suxuriéndo-y poner un príncipe estranxeru nel tronu de Francia. Wellington refugó los sos pidimientos direutamente, declarando que «[Lluis XVIII ye] la meyor manera de caltener la integridá de Francia». Wellington ordenó a los diputaos sofitar la causa del rei. Lluis XVIII entró en París el 8 de xunetu recibíu por una receición zaragatera: los xardinos del palaciu de les Tullerías taben atestaes de transeúntes, y, acordies con el duque de Wellington, l'aclamación del ensame yera tan fuerte qu'esa nueche non podía parolase col rei. thumb|230px|Lluis XVIII de Francia nel so estudiu nes [[Tullerías, por François Pascal Simon Gérard.]] Dempués de los Cien díes, el papel de Lluis XVIII na política amenorgar de manera voluntaria; arrenunció a la mayoría de los sos deberes para col so conseyu. Él y el so ministeriu embarcar nuna serie de reformes mientres el branu de 1815. El conseyu del rei, un grupu informal de ministros qu'aconseyaben a Lluis XVIII, foi disueltu y reemplazáu por un pequeñu conseyu priváu, el llamáu Ministère de Roi. Los duques de Artois, Berry y Angoulême fueron refugaos de la nueva Ministère y Talleyrand foi nomáu como'l primera Président du Conseil, esto ye, primer ministru de Francia. El 14 de xunetu, el ministeriu eslleió les unidaes del exércitu consideraes "rebeldes". La nobleza hereditaria foi restablecida a instancies de Luis pol ministru. thumb|left|230px|[[Carlos X de Francia|Carlos, Conde de Artois (futuru Carlos X) convertir nel líder los ultres, quien yera la fracción más radical de los monárquicos, amosándose munches vegaes en desalcuerdu coles polítiques del so hermanu, el rei.]] N'agostu, les eleiciones pa la Cámara de Diputaos acabaron dando resultancies desfavorables a Talleyrand. El ministru deseyaba diputaos moderaos, pero l'eleutoráu votó casi puramente polos ultra-realistes, dando llugar a la llamada introuvable Chambre. La Duquesa de Angulema y el Conde de Artois primieron al rei Luis pa despidir al so ministru obsoleto. Talleyrand presentó'l so arrenunciu'l 20 de setiembre. Lluis XVIII escoyó al duque de Richelieu como'l so nuevu Primer Ministru. Richelieu foi escoyíu porque foi aceptáu pola familia de Luis y de la Cámara de Diputaos reaccionaria.