cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sistema nerviosu periféricu
El sistema nerviosu periféricu (SNP) ye l'aparatu del sistema nerviosu formáu por nervios y neurones que moren o s'estienden fora del sistema nerviosu central (SNC), escontra los miembros y órganos. La función principal del SNP ye coneutar el SNC a los miembros y órganos. La diferencia ente este y el SNC ta en que'l sistema nerviosu periféricu nun ta protexíu por güesos o pola barrera hematoencefálica, lo que dexa la esposición a toxines y daños mecánicos. El sistema nerviosu periféricu ye, asina, el que coordina, regula ya integra los nuesos órganos internos, per mediu de los axones. En dellos testos considérase que'l sistema nerviosu autónomu ye una subdivisión del sistema nerviosu periféricu, pero esto ye incorreutu yá que, nel so percorríu, delles neurones del sistema nerviosu autónomu pueden pasar tantu pol sistema nerviosu central como pol periféricu, lo cual asocede tamién nel sistema nerviosu somáticu. La división ente sistema nerviosu central y periféricu tien solamente fines anatómicos. Ta compuestu por 12 pares de nervios craniales y 19 pares de nervios espinales, dando asina un total de 31 pares de nervios. Nel sistema nerviosu periféricu (SNP) les célules de Schwann ayuden a emponer la crecedera de los axones y a la rexeneración de les mancadures (neurapraxia y axonotmesis, pero non na neurotmesis).
Sistema nerviosu somáticu
La parte motora ye la que lleva los impulsos dende'l migollu espinal hasta los efectores correspondientes. Siempres se tienen que tomar en cuenta los nervios raquídeos.
Sistema nerviosu autónomu
Regula toles funciones corporales, controla la musculatura llisa, la cardiaca, les coraes y les glándules por orde del sistema nerviosu central.
Componer raigaños, plexos y tueros nerviosos.
Plexos
El plexo cervical ye'l plexo nerviosu más cimeru nel sistema nerviosu periféricu. Ta formáu polos ramos anteriores de los segundos cuatro nervios cervicales (de C1 a C4), ramos que con esceición del primeru, estremar en ramos ascendentes y descendentes, xuniéndose colos ramos axacentes formando bucles. Atopar a lo llargo de les primeres 7 vértebres cervicales, anterolateral al músculu elevador de la escápula y escalenu mediu, y na fondura del músculu escleidomastoideo.
Componentes funcionales del sistema nerviosu
Sistema autónomu, recibe los impulsos del SNC y tresmítese primero a un gangliu autónomu al traviés d'una neurona; una segunda neurona que s'anicia nel gangliu autónomu lleva de siguío l'impulsu al músculu llisu, al músculu cardiacu o a les glándules.
Insinia mariella
thumb|250px|La estrella mariella ye un símbolu nazi, un hexagrama mariellu con calteres pseudo-hebreos. Muséu Xudíu de Westfalia, Dorsten.
La insinia mariella o estrella mariella ye un cachu de tela concebíu con fines segregacionistes y discriminatorios.
Ente 1941 y 1945 presentó la apariencia d'una estrella de David sobre un fondu mariellu y cola pallabra Jude ("xudíu") n'Alemaña nazi o Juif na collaboracionista Francia de Vichy o Jood na Holanda ocupada polos nazis. Delles vegaes presenta solo una lletra "J", otres llega a omitir tantu la pallabra en cuestión como la lletra con que la mesma empieza.
Los calteres emplegaos na inscripción que figura na insinia pretendíen ser hebreos, pero de fechu son calteres llatinos, pixinos derivaos imitativos d'aquellos propios del alfabetu hebréu.
Ente 1939 y 1944, la insinia en cuestión tuvo variantes tamién no que fai a la so forma: non siempres foi la d'un hexagrama regular, sinón que dacuando consistía nun meru parche de color intensu utilizáu pa marcar ya identificar darréu a los distintos grupos de xudíos europeos, con fines de segregación y discriminación, pa controlalos y deportalos a los campos d'estermín masivu.
Introducir en 1939 en Polonia en forma de brazalete distintivu, n'Alemaña como estrella mariella a partir del primeru de setiembre de 1938; depués foi d'usu obligatoriu nel restu de la Europa ocupada polos nazis. Los xudíos mayores de seis años d'edá teníen de llevala cosida a la ropa y de una manera siempres visible en tou momentu que tuvieren n'espacios públicos. Pretendíase que fuera una vergüenza causada pol antisemitismu.
Históricamente, en países islámicos y cristianos hubo dómines en que lleis o decretos obligaben a los xudíos a llevar insinies, sombreros o otres prendes de vistir, col fin d'estremalos y asina segregalos del restu de los miembros del grupu mayoritariu del país.
Obligatoria escontra fines de la Edá Media desque la impunxo'l IV Concilio de Letrán en 1215, la insinia mariella foi reintroducida siete siglos más tarde pol nazismu, primero de too en Cracovia el 23 de payares de 1939, el so usu volvió dende entós a ser una vegada más obligatoriu pa los miembros de toles comunidaes xudíes que s'atopaben en Polonia y depués n'Alemaña o nos territorios europeos ocupaos polos nazis hasta 1945.
Segregación impuesta n'Europa dende la Edá Media
La concepción de segregar y estigmatizar socialmente a grupos de dhimmis por aciu emplegu d'insinies distintives parte d'un edictu establecíu pol califa Omar II (682-720), quien la implementó imponiendo l'usu obligatoriu d'insinies marielles pa los xudíos y azules pa los cristianos dende de 717 Y.C.; más tarde fueron introducíes n'Europa pol califa almohade Abu Yaqub Yusuf al-Mansur (1184-1199), quien se autoproclamó "Conquistador d'España".
En 717, Omar II ordenó que tou aquel que nun fuera musulmán tenía d'exhibir distinción vestimentaria (llamada giyār—marca distintiva) y, anque tal orde non siempres foi implementada, la mesma foi reinstaurada pol califa Al-Mutawakkil (847–61). En 807, el califa abasida Harún Al-Raschid ordenó a los xudíos utilizar una petrina mariella y un sombreru con forma cónica. En Sicilia, el gobernador sarracenu impunxo la exhibición obligatoria de marques azules con forma de gochu pa los cristianos y de marques marielles con forma de pollinos pa los xudíos. Los xudíos, amás, fueron forzaos a portar cintos mariellos y sombreros distintivos.
N'Italia, Francia y España el signu distintivu yera mariellu o colloráu.
En Francia, esistía yá París en 1200, el Concilio de Narbona imponer oficialmente en 1227, denominar rouelle (redondel), yá que tenía forma circular asemeyáu a una rueda o un discu; solía ser de color coloráu, naranxa, mariellu o blancu. Ente qu'en ciertes rexones presentaba un solu color, n'otres taba estremáu por una diagonal y entendía dos colores. Los xudíos non solo teníen de portalo obligatoriamente sinón qu'amás teníen de pagar previu a ello sumas considerables pa poder adquirilo onde'l recaldadores d'impuestos de l'ayalga de la corona francesa. Ye más, los xudíos tamién teníen d'abonar una suma añal pola insinia que teníen de portar y el circular fora de regla esponer a penalidaes económiques entá mayores.
N'Inglaterra la llei impuesta en 1222 establecía que'l distintivu obligatoriu presentara la forma d'una banda blanca y fuera acompañáu d'un sombreru; a partir de 1275, una llei conocida como Statutum de Judeismo ordenaba un distintivu en forma de Tables de la Llei en color mariellu y que fora exhibíu al altor del pechu y sobre llau esquierdu.
En 1269, Lluis IX de Francia ordena que tolos xudíos porten una insinia circular nel pechu y otra nel llombu dende los 14 años d'edá d'equí p'arriba.
Tamién vegaes el signu distintivu podía presentar la forma d'un sombreru d'apariencia singular. Esti postreru foi mariellu y d'usu obligatoriu pa los xudíos del Estáu Pontificiu y d'Alemaña, aparentemente yá dende'l sieglu XII, mas oficialmente a partir del decretu eclesiásticu de Vienne (Francia) de 1267.
Lloñe de ser meros distintivos, les insinies mentaes funcionaron como verdaderes "marques de vergüenza", segregando a quien les portaben, estigmatizándolos socialmente y esponiéndolos al despreciu o eventual humildación en públicu.
En 1415 los xudíos de Murviedro, Valencia, llograron del rei Alfonsu V d'Aragón el derechu a nun portar insinia distintiva nenguna.
Mientres los sieglos XV y XVI tenía la forma d'un aniellu mariellu Suiza, Austria y Alemaña.
En 1516, a partir de la creación del guetu de Venecia, los xudíos fueron obligaos a portar la insinia distintiva colorada y amás un sombreru coloráu, pero'l sombreru terminó per reemplazar al distintivu. En 1528, por cuenta del so apurra y contribuciones en materia de traducciones y medicina, l'italianu —mas aparentemente natural de Tortosa— Jacob ben Samuel Mantino foi eximido de portar el sombreru coloráu en Venecia pol Conseyu de los Diez y, a partir de 1534, desempeñóse como médicu personal del papa Pablo III.
Color y significáu
180px|miniaturadeimagen|derecha|Judas Iscariote recibiendo la paga pola Traición. Frescu de [[Giotto|Giotto di Bondone, c. 1305. Capiya Scrovegni, Padua.]] 180px|miniaturadeimagen|derecha|El besu de Judas (Giotto). 180px|miniaturadeimagen|derecha|Konrad Witz, Ecclesia et Synagoga, oleu sobre tables, 1435-38. Kunstmuseum, Basilea. 180px|miniaturadeimagen|derecha|Fernando Gallego, Cristu bendiciendo (con Ecclesia et Synagoga), 1492. Muséu del Prado, Madrid.
Pa la teoloxía eclesiástica medieval, el color mariellu simbolizaba la noción de traición. Iconográficamente, Judas Iscariote foi delles vegaes representáu con paxellos mariellos. Daqué asemeyáu aparentemente asocedió colos xudíos.
Escontra fines de la Edá Media, el color mariellu ye acomuñáu coles idees de caos y desorde, ya inclusive cola tontura y l'absurdu: a los bufones de la corte y los llocos ver de mariellu.
Con tou, según Nadia Julien, los colores aluden siempres a la vida y el mariellu en particular, sostién, simboliza la lluz. El so aspeutu negativu manifestar en ser simbólicu de la inconstancia, los celos, les pasiones malvaes, l'adulteriu, la culpabilidá y la traición. Julien escribe qu'en dellos países los xudíos tuvieron de portar ropajes mariellos por causa de que acomuñóse con Iscariote. A pesar d'ello, amiesta, el mariellu ye'l color de la intuición y simboliza la capacidá de renovación y la audacia.
Udo Becker esplica que, na cultures populares europees, el mariellu ye simbólicu de la envidia y l'arrogancia. Na Edá Media, yera un color acomuñáu cola desgracia, amiesta Becker, y ello yera puestu de manifiestu al traviés del color de vistimienta que se-yos imponía a los xudíos.
Na historia del arte, Judas Iscariote foi representáu vistiendo paxellos de colores bien variaos. Una vegada más asocede daqué semajante a aquello reparáu na figura de Iscariote: namái en casos relativamente tardíos apaez "Sinagoga" vistida de mariellu. Nellos, l'alegoría femenina ye presentada figura como la contrapartida de "Ilesia". Konrad Witz representar nunos paneles conocíos como Ecclesia et Synagoga, dambos realizaos en 1430. Fernando Gallego, per otra parte, incorporar a entrambos llaos del so Cristu bendiciendo, pintura executada hacia 1492.
Los conceutos arramaos nesti apartáu y que consideren el supuestu simbolismu del color mariellu n'occidente tienen de ser encetaos con precuru, yá que ellos aguiyen el pensamientu, pero tamién pueden dar llugar a especulaciones ensin fundamentu. Pero sí esiste evidencia de que la insinia esixida pol IV Concilio de Letrán foi implementada a partir de 1215 y, como yá se señaló, ésta nun foi única- y inexorablemente mariella. Cuando sí lo foi, ello seique háyase por cuenta de la decisión d'emplegar d'un color que, por ser lluminosu ya intensu, dexara identificar fácilmente a los portadores del distintivu en cuestión. Ye probable amás que l'usu obligatoriu de distintivos nel casu de los xudíos d'Europa diera llugar a distintes interpretaciones nel imaxinariu coleutivu y de aquellos que los percibíen. Con tou, ye imposible asegurar con total certidume que los mentaos distintivos fueren interpretaos d'una sola manera nel territoriu européu y solamente unu. N'otres pallabres, les interpretaciones enriba enunciaes namái respuenden a puntos de vista modernos del sieglu XX o XXI y non necesariamente a aquél o aquellos propios del periodu nel que la insinia yera portada polos xudíos en territorios europeos (sieglos XIII a XVIII). Respectu al simbolismu de les obres de Giotto, Witz y Gallego ye posible que se trate d'un recursu plásticu o un efeutu espresivu que namái col tiempu llegó a algamar los significaos que darréu se -y son atribuyíos. Sía como fora, non aparente sería suponer que se trata d'una real tradición: l'usu del mariellu nos ropajes tantu de la figura de Iscariote como de l'alegoría de "Sinagoga" lloñe ta de ser niguna constante na historia del arte. Con tou, nun ye esaxeráu suponer que la producción plástica de los yá mentaos artistes del sieglu XIV y XV sí pudo haber en cierta midida contribuyíu a que la insinia mariella seya darréu acomuñada a nociones tales como intuición, desorde, lluz, pasión, audacia, absurdu o engañu, conceutos que d'una manera o otru aparentemente tuvieron la so incidencia na estigmatización de los xudíos europeos como un grupu dende la Edá Media d'equí p'arriba.
Anti-xudaísmu y estigmatización
La orde d'usar de signos esteriores distintivos implicó una separación de los xudíos de les sociedaes a les que pertenecíen, pero amás punxo de manifiestu un alcuerdu oficial ente autoridaes relixoses y seculares que contribuyó al deterioru del estatutu oficial de los xudíos n'Europa.
La obligación de portar de signos distintivos arreyó la inclusión d'un atributu que señalaba públicamente a los xudíos como distintos y xeneraba asina una respuesta negativa ente los cristianos, quien los percibíen como estranxeros non pertenecientes a la so sociedá o güéspedes indeseables, creándose asina un verdaderu estigma social, xenerador d'identidaes deterioraes ya inclusive estropiaes.
Mientres los últimos sieglos de la Edá Media, la señal impuesta a los xudíos pola Ilesia, non solo dixebrar de los cristianos, sinón qu'amás los segregó y marxinó, convirtiéndolos nun grupu social desarimáu y despreciáu, una nación o pueblu condergáu a permanecer marcáu:
Con estes pallabres describe Élisabeth Roudinesco la condición del pueblu xudíu na edá media. Escribiendo en francés, la historiadora y psicóloga nun emplega la pallabra "xudíu" nun sentíu puramente relixosu, sinón que considera a esi grupu como un pueblu o nación (d'ende'l so emplegu de la jota mayúscula na pallabra "Xudíu" pa significar non xudaísmu sinón judeidad).
Na llarga historia del mundu medieval, esplica Roudinesco, el Xudíu encarnaba'l diañu y l'asesín del so padre:
La evidencia visual del medioevo y los periodos que lu siguieron confirma lo espresao por Roudinesco. He equí solo dellos exemplos provenientes del mancomún visual antijudío del medioevo occidental y los sos herederos, que presenten a los xudíos identificaos como tales al traviés de les insinies por esi entós de porte obligatoriu y llevando a cabu les aiciones a les que se refier Roudinesco:
Más allá de lo espresao pol yá citáu testu del IV Concilio de Letrán, Mitchell Merback esplica que, teniendo de quedar espuesta y a la vista de tol mundu, la insinia mariella tenía amás una tácita doble función na sociedá medieval:
Comunidaes xudíes europees ente modernidá y antisemitismu
Ente los sieglos XVI y XVIII, la esixencia del porte obligatoriu de les "insinies de vergüenza" tendió a menguar en casi toles zones d'Europa, con esceición de Venecia, onde'l sombreru coloráu perpetuar hasta'l fin del sieglu XVIII.
N'Austria, l'emperador José II abolió l'usu de les insinies discriminatories en 1781 y, a partir de 1791, les mesmes dexáronse d'usar en Francia y en tou territoriu onde trunfaron los exércitos de la Revolución Francesa que yeren lideraos por Napoleón Bonaparte, incluyendo esto tamién a los Estaos Pontificios y los distintos guetos europeos.
A partir del sieglu XIX, cola llegada de les nueves idees, la modernidá y el subsecuente desenvolvimientu d'Europa, tuvo llugar la emancipación de la judeidad europea y l'usu obligatoriu de les marques o insinies que los xudíos teníen d'exhibir de la mesma pasó gradualmente a ser asuntu del pasáu y terminó finalmente por ser abolíu.
A diferencia de lo qu'asocedía cola mayoría de los xudíos del este européu, apegaos ellos a les usances vestimentarias ancestrales y tradicionales, los xudíos d'Europa occidental haber polo xeneral abandonáu pasu ente pasu nel intre del sieglu XIX y casi por completu. D'esta miente, ente que la pertinencia identitaria de los xudíos del este resultaba evidente a güeyu, distintu yera'l casu que se daba n'Europa occidental, onde la pertinencia identitaria de los xudíos yera un asuntu priváu del individuu y polo tanto nun yera espresáu y muncho menos sorrayáu en públicu. Lo qu'asocedía con esti últimu grupu ye qu'a él llegara l'efeutu de la Revolución Francesa y de los principios impulsaos por ella—"Llibertá, Igualdá, Fraternidá".
El movimientu conocíu como Haskalá, que yera l'equivalente xudíu a la llamada Ilustración del sieglu XVIII, promovía la integración del pueblu xudíu n'Europa y, no que concernía a los códigos d'apariencia y vestimentarios en particular, aguiyaba l'asimilación a los modelos de les siempres mayoritaries comunidaes cristianes d'occidente.
La corriente d'apertura escontra los xudíos que s'empecipiara cola Revolución Francesa tendió a enllancase hacia 1875, dómina en que remaneció l'antisemitismu europeo. En 1879, el periodista Wilhelm Marr acuñó'l términu antisemitismu, denotando l'odiu a los xudíos y a les distintes polítiques lliberales con qu'ellos yeren acomuñaos. Una traza prominente importante del antisemitismu de la dómina yera'l nacionalismu: los antisemites alemanes, franceses y austriacos responsabilizaben sistemáticamente a tolos hebreos de ser únicos responsables de tolos males habíos y por haber. Ernesto Sabato nota que les formes asumíes pol antisemitismu son de cutiu dafechu incongruentes ente sigo:
N'efeutu les acusaciones contra los xudíos carauterizar por ser fundamentalemente contradictories:
N'Europa, tou esto foi emplegáu polos antisemites col propósitu de culpabilizar a los xudíos, non consideraos como dellos casos puntuales d'individuos específicos, sinón como una masa colectivo solo definida según criterios racistes y etnocéntricos, que les "marques de infamia" fueron reintroducíes n'Europa. Según Stewart y Glynn:
Diferencia ente Judenstern y Der gelbe Stern
thumb|Tradicional Judenstern de les comunidaes xudeo-alemanes. La llámpara d'aceite equí ilustrao ye de plata y foi realizada por Johann Valentin Schüler en Frankfurt del Main hacia 1680. The Jewish Museum, Nueva York.
Nes comunidaes xudeo-europees d'orixe alemán (cultura askenazí), Judenstern, significando tamién "estrella xudía", ye'l nome dau a una llámpara d'aceite, colgante y realizada en metal, con un recipiente en forma d'estrella, mas non necesariamente siempres de seis puntes, y qu'en diches comunidaes yera emplegáu mientres el día de descansu.
Seique desconociendo la tradicional llámpara sabática askenazi y la so dieciochesco nome n'alemán, hai quien empleguen inadvertidamente el términu Judenstern pa referise a la discriminatoria marca que los xudíos tuvieron de portar ente 1939 y 1944.
Introducida polos nazis como primer signu de la estigmatización social de los xudíos, la marca discriminatoria conocida poles mases antisemites como Judenstern nun foi más que la inversión d'una idea espresada pol notable teólogu y filósofu xudeo-alemán Franz Rosenzweig (1886–1929) nel títulu del so llibru Stern der Erlösung (Estrella de la Redención), al que los nazis perversamente tresformaron en Stern der Yndlösung—Estrella del Estermín. Aparentemente esi foi'l retorcigañáu orixe de la estrella mariella, discriminatoriu signu que dos tercios de la judeidad europea portaría hasta la so muerte nos campos d'estermín nazi.
Pa evitar ambigüedaes innecesaries, fontes diverses, ente les que figuren les instituciones educatives xudíes de los países germanófonos, empleguen la espresión Der gelbe Stern, que n'alemán significa unívocamente "la estrella mariella".
Marques discriminatories impuestes polos nazis n'Europa
thumb|Boicó [[antisemitismu|antisemita contra negociu xudeo-alemán (Tietz), marcáu polos nazis con estrella mariella y cartelu cola inscripción Alemanes! ¡Defendéivos! ¡Nun merquéis de los xudíos!». Berlín, 1933.]] thumb|Gráficu qu'amuesa'l [[Sistema de marcáu nos campos de concentración nazis|sistema de marcáu emplegáu polos nazis.]] A les diez de la mañana del primeru d'abril de 1933, grupos de nazis paráronse delantre de tiendes xudíes con pancartes qu'esixíen a los "alemanes" nun entrar a elles; la estrella de David, emplegada nes comunidaes xudíes como un símbolu de proteición, foi pintada en mariellu sobre les puertes y ventanes de munchos negocios, nos qu'amás s'escribió burdamente y n'alemán la pallabra "Jude" (xudíu). Pa los xudíos, este foi l'empiezu de la so identificación como tales por aciu la estrella mariella.
Reprochando l'altu grau d'asimilación —pero tamién de bona integración— de los xudíos na sociedá alemana, el periodista Robert Weltsch, aconseyólos al traviés de la prensa a los damnificados pol boicó nazi, y nun tonu supuestamente moralizante, pero de fechu fondamente esmolecedor: "Portái la insinia mariella con arguyu".
Pa 1935, los comercios xudíos por decretu tenía de tar identificaos como tales por aciu signos prominentes, y esi mesmu añu, los pasaportes y demás documentos d'identidá pertenecientes a individuos xudíos fueron estampaos con una gran lletra "J" en colloráu. Nesi momentu toos aquellos deteníos polos nazis y en campos de concentración tuvieron de portar insinies de distintos colores; les insinies xudíes teníen la forma d'una estrella de seis puntes mariella, formada por dos triángulos equilláteros superpuestos, pero, cuando se trataba de prisioneros xudíos políticos, unu de los triángulos yera de color coloráu.
Los nazis resucitaron l'usu d'insinies distintives marielles como parte de les persecuciones que llevaron a cabu mientres l'Holocaustu. Depués del pogrom conocíu como la Nueche de los cristales rotos, Reinhard Heydrich encamentó que los xudíos tendríen de ser forzaos a portar insinies identificatorias (19 de payares de 1938).
Darréu dempués de la invasión nazi a Polonia en setiembre de 1939, los alemanes empezaron a introducir l'usu obligatoriu de distintivos en Wloclawek. Pa fines de 1939, tolos xudíos de la Polonia ocupada teníen de portalos. Siguiendo la invasión de la Xunión Soviética en xunu de 1941, los nazis implementaron l'usu forzáu de distintivos nos distintos territorios qu'ocuparon. El 19 de setiembre de 1941 el distintivu mariellu foi instauráu n'Alemaña. Los diarios de la dómina reflexaron lo qu'asocedía con comentarios referíos a la insinia xudía en términos amargosos y sarcásticos, tal como unu que comparaba'l guetu con Hollywood, yá que "dambos tán llenos d'estrelles". Pero más allá de les racionalizaciones del conformismu medíatico, nada teníen d'humorístiques les bien graves acusaciones de los nazis esixendo la obligación de que tolos xudíos portaren la estrella mariella:
Pero, más allá de la retórica nazi y al considerase les masacres y fusilamientos en masa de cientos de xudíos ucraínos y rusos en manes de les SS-Einsatzgruppen o "Escuadrones de la muerte" (1939-1941), queda claro que yeren los nazis quien de fechu asesinaben a los xudíos y non precisamente'l casu inversu (vease Holocaustu). Ente 1941 y 1942, los estaos satélite o collaboracionistes d'Alemaña, según tamién nos territorios invadíos polos nazis n'occidente adoptaron regulaciones qu'axustaben l'usu obligatoriu d'insinies distintives per parte de los xudíos. Namái en Dinamarca, onde'l rei Cristián X aparentemente amenació con llevar el mesmu'l distintivu mariellu en casu de que'l so usu impunxérase-y a la población xudía del so país, los nazis nun llegaron a implementar la mentada regulación.
La política gubernamental alemana de forzar a los xudíos a llevar insinies identificatorias foi una de les tantes táctiques psicolóxiques qu'apuntaben a aisllar y deshumanizar a los xudíos europeos, marcándolos como si fueren distintos o inferores a los demás. Les insinies facilitaron la separación de los xudíos del restu de la sociedá y la so subsecuente encierre en guetos, cosa que finalmente terminaría per conduciría a millones d'ellos a los campos d'estermín.
Tou aquel que se negaba a llevar la insinia discriminatoria yera brutalmente castigáu, dacuando terminaba recibiendo un tiru o inclusive muertu.
Según el testimoniu de Mia Blocher:
Diferencia ente insinia mariella y estrella de David
thumb|120px|[[Estrella de David.]] A diferencia del antiguu símbolu xudíu conocíu como la estrella de David, la insinia mariella presenta la inscripción Jude (alemán—"xudíu") espresada en calteres pseudo-hebreos. Precisamente por ser de color mariellu intensu o fartu enchíu y por llevar la inscripción "xudíu" n'alemán pero espresada en calteres pseudo-hebreos, la insinia mariella nun ye esautamente una estrella de David nin tampoco tien el mesmu significáu.
El nazismu usó'l antiguu símbolu xudíu (que unívocamente simboliza l'Alianza de Yavé col pueblu hebréu y tola humanidá), pa un propósitu distintu al del símbolu hebréu orixinal: non pa recordar la estrecha rellación ente Dios y l'humanidá, sinón pa segregar a los xudíos del restu de la población europea.
Cargada d'intencional ambigüedá, la insinia mariella namái tien l'apariencia d'una estrella de David, pero, ello ye que ye un símbolu racista, concebíu col propósitu de discriminar.
Ente que la estrella de David ye un símbolu relixosu de los hebreos y pertenez tamién tantu al xudaísmu como a la cultura ya identidá xudía polo xeneral, la insinia mariella ye unu de los tantos símbolos discriminatorios impuestos polos nazis a la población europea mientres la Segunda Guerra Mundial (1939-1945).
Insinia mariella nes artes visuales
thumb|120px|Impuesta en Bélxica en 1942, esti motivu foi representáu por Nussbaum nel so oleu de 1943. La pintura da testimoniu de la segregación y l'aislamientu que los xudíos sufren n'Europa mientres la Segunda Guerra Mundial. La insinia puede trate na solapa de El xudíu cola estrella mariella, pensatible ser pintáu por David Peretz en 1943. Nel so Autorretratu con cédula d'identidá xudía, oleu de 1943, el pintor xudeo-alemán Felix Nussbaum retratar en Bruxeles doblemente marcáu: per un sitiu, la so tarxeta d'identidá presenta en lletres coloraes la inscripción "JUIF-JOOD" (esto ye, "xudíu" espresáu respeutivamente en francés y holandés), pol otru, lleva cosida nel so sobretou la insinia mariella na so versión belga, esto ye, un hexagrama regular con una lletra "J" nel centru.
La insinia en cuestión puede trate tamién na obra plástica de Bedrich Fritta (Vida d'un notable del guetu, tinta, c. 1943-44; El café, tinta y aguada, 1944) y aquella de Leo Haas (Fame, tinta y aguada, 1945).
Remanez en forma de brazalete nos xudíos resistentes nun trabayu de Józef Kaliszan tituláu Guetu, grabáu realizáu en 1966.
El valor trágicamente simbólicu del color mariellu puede percibise na obra de Friedensreich Hundertwasser, particularmente en La casa del xudíu n'Austria (téunica mista, 1961-62) y Xardín de sangre—cases con fumu mariello (téunica mista, 1962-63).
Representada como una estrella mariella de seis puntes, la insinia mariella ye frecuente nes pintures de Samuel Bak, quien sobrevivió'l Holocaustu y moró mientres años n'Israel. En delles de les sos pintures, Bak emplega estrelles marielles de seis puntes según tamién otros motivos xeneralmente deterioraos o fragmentarios, pa tratar temes tales como l'aislamientu, la esraizadura y la traxedia, de manera tal que la so obra ye evocativa de los tiempos del guetu pero tamién un ecu d'ello a lo llargo de la segunda metá del sieglu XX. Esto puede acotase a partir d'obres tales como Mariellu (1962), El guetu de la hestoria xudía (1976), Campu (1992), y les sos series titulaes Solo (1994) y Árbol familiar (1995). Les estrelles marielles de seis puntes pueden detectase nel amenazador firmamentu de los sos Rumores crepusculares, trabayu de 1995. Y de un simbolismu lliteralmente desgarrador ye'l so cuadru Destinos, obra posterior a les anteriores, onde representó un árbol truncáu y que la so copa ye sostenida por una especie de muletes y de la qu'amás escolguen numberoses estrelles marielles de seis puntes.
Yuki Handa
Yuki Handa (半田 優希, ) ye un futbolista xaponés.
Kyosuke Narita
Kyosuke Narita (成田 恭輔; ) ye un futbolista xaponés.
Montpinier
Montpinier ye una comuña francesa del departamentu de Tarn, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Montirat (Tarn)
Montirat ye una comuña francesa del departamentu de Tarn, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Nassandres sur Risle
Nassandres sur Risle ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
1660
1660 (MDCLX) foi un añu bisiestu entamáu en xueves del calendariu gregorianu, y un añu bisiestu entamáu en domingu del calendariu xulianu.
Puertu d'Essaouira
El Puertu d'Essaouira ye un importante puertu de pesca tradicional del sieglu XVIII en Essaouira nel Océanu Atlánticu nel país africanu de Marruecos. Les escavaciones arqueolóxiques revelen que la badea d'Essaouira / islles Purpuraires fueron primeramente puntos d'escala fenicios (nel sieglu VII e. C.), cretenses, griegos, romanos, y portugueses (nel sieglu XV sol nome de Mogador).
Herramélluri
Herramélluri ye una llocalidá y conceyu español, asitiada al noroeste de la Comunidá Autónoma de La Rioxa, en redol al cursu mediu del ríu Tirón, nuna zona d'escases altitúes. Predominen les actividaes agrícoles, sobremanera de secanu, anque tamién ye importante la ganadería, sobremanera la porcina, en desterciu del ovín y vacunu.
Redolada xeográfica
220px|thumb|left|Términu municipal de Herramélluri. El conceyu llinda al norte con Ochánduri, al este con Villalobar de Rioja, al sur con Grañón y al oeste con Leiva.
La llocalidá atopar nuna vega a la marxe derecha del ríu Tirón. N'este y dientro del conceyu desagua'l ríu Lachigo, que les sos agües aprovechar por aciu un calce pa regar les güertas.
Etimoloxía
Hasta'l sieglu XVIII tamién la conocida como Villa de Vega de Ríu Tirón.
Historia
En Herramélluri esistieron asentamientos celtes, berones y romanos, siendo, según una hipótesis ensin demostrar, 'zona de vasconización tardida' onde nun se topen restos prerromanos vasconos.
Los romanos conquistaron l'asentamientu primitivu, denomináu Oliva (esiste una hipótesis qu'indica'l so orixe non celtíberu y que los Berones fueron unu de los pueblos que migró de centro Europa asitiándose nes riberes del Ebro, magar ello los restos arqueolóxicos topaos coinciden na mayoría de los casos con aquellos topaos n'otres zones inequívocamente celtíberes), en redol al añu 178 e.C. y diéron-y el nome de Libia. Según el llingüista Koldo Mitxelena, padre de la filoloxía vasca, y que la so teoría respondía por en cierta midida l'etnógrafu Julio Caro Baroja, los berones seríen d'etnia vasca con amiestu de celtíberos, pero falaríen euskara y tendríen tamién traces culturales tomaos de los celtes. Ta asitiáu nel términu de Les Sernas, llugar de bonu defensa, yá que taba a lo cimero del cuetu del Piquillo y na confluencia de los ríos Tirón y Reláchigo.
El pretor romanu Tiberio Sempronio Graco foi l'encargáu d'amenorgar les ciudaes conxuraes contra'l poder de Roma, una de les cualos paez que foi Oliva. Una vegada conquistada, acuñóse la moneda romana pa pagar tributos a Roma. Mientres les Guerres Civiles, Libia foi fiel a Pompeyu.
Herramélluri ta allugáu cerca del xacimientu arqueolóxicu de l'antigua ciudá de Libia. Atopáronse restos de la dómina anterior a Cristu. L'afayu más importante producir en 1905, cuando s'atopó la Venus de Herramélluri, anguaño nel Palaciu Provincial.
Nel cuetu del Piquillo pueden contemplase una necrópolis, muertes d'ánfores, cerámiques, ruedes de molín, texas... y los restos de l'antigua calzada romana.
La primer referencia documental de Herramélluri ye del añu 1080. Trátase d'una donación de Muño Álvarez de Ilharraza al monesteriu de San Millán de la Cogolla onde figura, ente los confirmantes, Nunno Ovecoz de Harramellori. Otru documentu de 1101 fai referencia a la donación de Sancha Vélez, pola que vencía a San Millán el monesteriu de San Andrés, próximu a Villanueva, y tou lo que tenía en Erra Melluri y Oggaduri (Ochánduri).
Llugares d'interés
thumb|220px|right|Ermita de San Isidro.
Villanueva de Perales
Villanueva de Perales ye un conceyu d'España perteneciente a la Comunidá de Madrid. Tien una población de. L'edificiu del so Conceyu y la Casa de la Cultura son obra del famosu arquiteutu Miguel Fisac.
Símbolos
left|120px|Escudo de Villanueva de Perales.svg L'escudu heráldicu y la bandera que representen al conceyu fueron aprobaos de manera oficial el. L'escudu sigue'l siguiente blasón:
La descripción testual de la bandera municipal ye la siguiente:
Xeografía
La llocalidá ta asitiada a una altitú de 595 msnm.<ref name=altitú> left|210px|Estensión del términu municipal dientro de la Comunidá de Madrid
Demografía
El conceyu, que tien una superficie de 31,18 km², cuenta según el padrón municipal pa del INE con  habitantes y una densidá de  hab./km².
Alcalde de Xixón
Alcaldes y alcaldeses de Xixón dende 1840:
Hola mundu
N'informática, un programa Hola mundu ye'l qu'imprime'l testu «¡Hola, mundu!» nun dispositivu de visualización, na mayoría de los casos una pantalla de monitor. Esti programa suel ser usáu como introducción al estudiu d'un llinguaxe de programación, siendo un primer exerciciu típicu, y considérase fundamental dende'l puntu de vista didácticu.
En dellos llinguaxes, configurar un conxuntu de ferramientes básiques completu dende cero hasta'l puntu en que los programes triviales puedan ser compilados y executaos arreya una cantidá de trabayu sustancial. Por esta razón, xeneralmente ye usáu un programa bien simple pa probar un nuevu conxuntu de ferramientes.
Nos sistemes basaos en microcontroladores emplegaos pal aprendizaxe, suelse considerar Hola mundu al programa que dexa poner en manera intermitente un led. El programa consiste en mandar alternativamente un nivel altu y unu baxu por unu de los puertos del sistema, dando a cada unu de dichos niveles un valor de retardo.
Neaufles-Auvergny
Neaufles-Auvergny ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Xeografía de Tanzania
Tanzania ye un país asitiáu n'África Oriental, en cantu del océanu Índicu y de una superficie de 945 087 km². Llenda al norte con Kenia y Uganda, al oeste con Ruanda, Burundi y la República Democrática d'El Congu y al sur con Zambia, Malaui y Mozambique.
Situación
Tanzania ye un país del hemisferiu sur asitiáu n'África Oriental, en cantu del océanu Índicu. Tien fronteres con Kenia y Uganda al norte, con Ruanda, Burundi y la República Democrática d'El Congu al oeste y con Zambia, Malaui y Mozambique al sur. Les sos fronteres naturales conformar l'océanu Índicu al este, el Kilimanjaro y el lago Victoria al norte, el ríu Kagera al noroeste, el llagu Tanganica al oeste, el lago Malawi al suroeste y el ríu Ruvuma al sur.
Relieve
Vista de la mariña, Tanzania forma una pandu de cerca de 1 000 m d'altitú que s'estiende hasta los llagos Malawi (antiguu llagu Nyassa) y Tanganica. La parte este del Gran Valle del Rift, qu'abarca los llagos Natron, Eyasi y Manyara, dixebra la cadena de montes del nordeste, col monte Meru (4 566 m) y, sobremanera, pol Kilimanjaro, cerca de la frontera con Kenia. La guapura natural de Kilimanjaro, según el fechu que cunta col picu más altu d'África (5 891,8 m), atrai a miles de turistes cada añu. Los montes Livingston, nel sur, apoderen el llagu Malawi.
Al norte del país, al oeste de los grandes montes estiéndese una vasta sabana, onde s'atopa'l Parque nacional Serengueti, famosu pola so migración añal de millones d'ños, según pola so bayura de lleones, lleopardos, elefantes, rinocerontes y búfalos. Cerca d'esti parque atopa la gargüelu d'Olduvai, onde s'atoparon munchos de los artefautos y fósiles d'homínidu más antiguos conocíos. Tamién nesta área del norte atopen dellos llagos salaos, como'l Natron un importante llugar de cría pa flamencos y una ecorrexón en si mesma.
Les condiciones climátiques semiáridas del norte y la presencia de la mosca tse-tsé (vector de la tripanosomiasis africana, conocida xeneralmente como la enfermedá del suañu) nes rexones centro y oeste conducieron a la población a arrexuntase sobre la contorna del país.
El centru de Tanzania ye un gran pandu. La metá del sur d'esta llanura formar los praos asitiaos na ecorrexón de la sabana arbolada de miombo oriental la mayoría cubierta pol enorme reserva de caza Selous. Más allá del pandu norte ye tierra cultivable y ellí atópase la nueva capital tanzana, Dodoma, anque la mayor parte del gobiernu inda ta alcontráu en Dar es Salaam.
Na rexón de Arusha, asitiada al norte de Tanzania, podemos ver los restos del cráter del Ngorongoro, asitiáu na zona de caltenimientu de Ngorongoro. Nel corazón d'una vasta zona protexida, el fundimientu del Ngorongoro, fai dos millones y mediu años, dexaba nel so sitiu una enorme caldera que'l so diámetru algama los 20 km y con una superficie de cerca de 300 km². Asitiáu a 2.500 m d'altitú, el cráter del Ngorongoro ta bordiáu d'una paré predresa con picos qu'algamen los 600 metros. Más o menos nel centru del cráter, el llagu Makat ye tributariu de les precipitaciones, y vio baxar el so nivel considerablemente nos últimos años. El cráter del Ngorongoro fíxose célebre porque representa una especie de paraísu terrestre, un arca de Noé ecuatorial con unes condiciones climátiques escepcionales, resultáu de la so altitú, y que-yos dexa a los animales vivir ellí tol añu. Alimentáu poles violentes nubes provenientes del sureste, el llagu Makat convertir na salvación de munchos animales; les agües arramen na depresión de fondu planu les mases d'agua que, dacuando, anubrir. Asina, pueden vese hipopótamos bañándose ente que los búfalos se revuelcan na folla. Mientres la nueche los flamencos vienen pa instalase sobre'l llagu pa escapar de les águiles, los sos depredadores.
thumb|left|Xeografía física de Tanzania. El cráter Olmoti, con un altor de 3 380 m, apodera les rimaes verdoses del cráter. Anguaño atópase inactivu so la so corona de nieve. Formaba parte de la cohorte de los volcanes (Oldeani, Sadiman, Lemagrut, Empakaal, etc...) que hai 20 millones d'años formáronse coles mesmes que'l Ngorongoro, mientres s'abrir la gran quebra del Gran Valle del Rift africanu. Sometida a les violentes precipitaciones provenientes del sureste, la selva virxe del Ngorongoro cúbrese frecuentemente de gurriana, hasta'l centru de la temporada seca y, nesta zona ecuatorial, pueden atopase mofos ente les cañes de los inmensos tueros de los árboles. El monte que tapiza la paré interior de la caldera baxa hasta les sabanes onde pacen los herbívoros. Los árboles almacenen mugor mientres la estación de les agües y restitúyenlo na temporada seca, lo qu'esplica que los animales (principalmente los elefantes) atopen cada añu'l so alimentu. El la estación seca, ye abonda una nube p'amburar la estepa. Del Ngorongoro álcense nubes de fumu que dan la ilusión d'asistir a una torna de les erupciones volcániques que crearon esti paisaxe; el fueu taramia tou al so pasu y esmuzse poles rimada de la caldera, pero'l cantu del cráter ta percorríu por vientos contrarios que detienen con rapidez les llapaes. El suelu carbonizáu cubrir de vexetación na temporada húmeda siguiente.
Hidrografía
Tanzania, sobremanera na so parte occidental, pertenez a la rexón de los Grandes Llagos d'África y el so territoriu toma la tercer parte d'una zona de grandes llagos, el Victoria, el Tanganica y el Malawi. El llagu Victoria, asitiáu na frontera con Kenia y Uganda, ye'l más grande d'África, y alimenta al Nilu. El Tanganica, na frontera cola República Democrática d'El Congu, ye'l segundu llagu más antiguu del mundu, y el segundu en fondura, dempués del llagu Baikal (Siberia). A lo último, el llagu Malawi, atópase na frontera ente Tanzania, Malaui y Mozambique. L'únicu ríu importante del país, el Rufiji, tien unos 600 km de llargor (de los cualos 100 son navegables) y desagua nel océanu Índicu, frente a la isla de Mafia.
Clima
Tropical a lo llargo de la mariña, el clima ye más templáu sobre los altos pandos del centru. Les temperatures medies añales bazcuyen ente 10 y 30 °C. Tanzania tien dos temporaes lluvioses, una gran estación de les agües de principios de marzu a principios de mayu, depués una pequeña, de principios de payares a mediaos d'avientu, onde les precipitaciones son menos abondoses. La gran temporada seca estender de mayu a ochobre, y la pequeña temporada seca de xineru a marzu.
Les precipitaciones son abondoses (750 - 2000 mm al añu) a lo llargo de la mariña, nel sureste según nos montes tropicales que bordien el lago Victoria y el llagu Tanganica. Son muncho más débiles nel centru, con 100 - 500 mm d'agua al añu.
Subdivisiones
Tanzania estremar en 26 rexones, de la mesma estremaes en 127 distritos. Cinco d'estes rexones asitiaes sobre les islles de Zanzíbar (o Unguja) y Pemba formen el Gobiernu Revolucionariu de Zanzíbar, una entidá alministrativa autónoma.
Xeografía de Togu
Togu ye una pequeña nación subsaḥariana negra qu'entiende una llarga y estrecha franxa de tierra nel África Occidental.
Les coordenaes xeográfiques medies de Togu son 8° 00' de latitud norte y 1° 10' de llargor esti. Parte con tres países: Benín, al este, con 644 quilómetros de frontera; Burkina Fasu al norte, con 126 km de frontera, y Ghana, con 877 km de frontera. Escontra'l sur, Togu tien 56 km de mariña a lo llargo del golfu de Benín, un sector del Golfu de Guinea nel Océanu Atlánticu.
Togu tien un llargor de 579 quilómetros de norte a sur (dende la so llende con Burkina Fasu hasta la so mariña nel golfu de Benín) y mide namái 160 km d'oeste a esti nel so puntu más anchu. En total, Togu tien una superficie de 56.785 km², de los cualos 54.385 km² ye tierra y 2.400 km² ye agua.
Na mariña (la zona más poblada de Togu), háyase la capital del país, Lomé, que tien la peculiaridá de ser una de les poques capitales de nación asitiaes en zona fronteriza, nesti casu xunto a la frontera de Ghana. Según avánzase escontra l'interior el territoriu gana n'altor, de forma que nel centru del país atopa una ampliu pandu.
Xeomorfoloxía
thumb|[[Imaxe de satélite de Togu.]] Na xeomorfoloxía del territoriu estremen trés rexones diverses: la llanura mariniega, nel S, con 56 km de mariñes baxes y arenoses, onde abonden les formaciones lagunares; l'altiplanu central, constituyíu polo xeneral por relieves ondulaos de poco altor, magar na seición centro-N llevántase una dorsal montascosa d'orientación SO-NE formada por estribaciones del cordal de Atakora, onde los relieves algamen los 1.000 m d'altitú (monte Agou, 1.020 m, altor máximu); finalmente, la llanura aluvial del N, na so mayor parte formada pola cuenca del ríu Oti, tributariu del Volta.
El clima ye del tipu ecuatorial, templáu y húmedu, con temperatures siempres cimeres a los 20 ºC y variaciones estacionales mínimes. Les agües, regulaes pol monzón del SO, son abondosos en tol territoriu, magar nel pandu central son menos bayuroses. El mantu vexetal ta constituyíu por cocoteros na franxa costera, bosque galería a lo llargo de los cursos fluviales, monte tropical nes aguaes montascoses, y sabana o estepa nel altiplanu central.
La rede hidrográfica ta compuesta principalmente pel ríu Monu y los sos afluentes que rieguen la seición central del país y l'enllanada meridional, pa desaguar depués nel golfu de Guinea; nel N destaca'l ríu Oti, perteneciente a la cuenca del Volta. El 60 % de la población concentrar na llanura mariniega, onde s'atopa la capital, Lomé, única ciudá del país. Otros centros de menor importancia son Sokodé, Palimé, Mangu y Atakpamé.
Xeografía humana
Trenta grupo étnicos pertenecientes al grupu racial sudanés componen la población, el 80 % de la cual habita nes zones rurales dientro de poblaos tradicionales, onde practiquen una agricultura de subsistencia.
Montredon-Labessonnié
Montredon-Labessonnié ye una comuña francesa del departamentu de Tarn, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².