cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Reinu de los Serbios, Croates y Eslovenos
Balance del periodu
El sistema parllamentariu fracasó como preséu d'unidá nacional: nun esistíen, amás de los socialistes y comunistes (d'escasu sofitu o llueu prohibíos), partíos nacionales sinón solo rexonalistes. La idea de la nación yugoslava nun cuayó, calteniendo les comunidaes les sos identidaes rexonales. El parllamentarismu amosóse incapaz de resolver los problemes del país, dexenerando nuna continua disputa ente los grupos políticos por trivialidades, reparties de poder y choques de personalidaes ente les sos munchos dirixentes. Asocediéronse les coaliciones inestables de partíos ensin base abonda pa durar nel Gobiernu más allá d'unos pocos meses. La falta de mayoríes abondes riquía les continues coaliciones. Les formaciones polítiques estremábense más pola personalidá de los sos dirixentes que polos sos principios ideolóxicos. Mientres los políticos croates calteníen les sos táctiques obstruccionistas heredaes de la dómina austrohúngara, los serbios subestimaron les dificultaes de la unión y nun s'amosaron sensibles a les demandes croates.
Economía de Turkmenistán
Turkmenistán ye un país cubiertu principalmente por desiertu, con una agricultura intensiva en oasis irrigados, y con grandes reserves de petroleu y gas natural. Los principales cultivos son algodón y el trigu. El país aportó a el 10º productor mundial d'algodón, pero colleches probes n'años recién llevaron a un amenorgamientu de 50% na producción.
A pesar de que Turkmenistán foi unu de los países de la zona euru-asiática de l'antigua XRSS que menos sufrió les consecuencies económiques de la desintegración, les difíciles rellaciones coles antigües repúbliques soviétiques, llevaron al impagu de parte de la delda contraida con esti país y al boicó de les sos esportaciones, especialmente por Ucraína. Esti procesu nun se vio claramente superáu pol tresformamientu económica col pasu d'un sistema comunista a unu capitalista, pos l'Estáu caltién hasta la fecha una política d'escases privatizaciones y una teunoloxía minera ya industrial bien retrasada.
Sableres de Anguileiro, La Furada y San Blas
.
Les sableres de Anguileiro, La Furada y San Blas son un conxuntu de sableres asitiaes na llocalidá española del conceyu de Tapia de Casariego que nos momentos de baxamar xúnense formando un bellu arenal. Reciben tamién el nome de La Grande o de Los Campos. Formen parte de la Mariña Occidental d'Asturies y presenten proteición medioambiental por tar catalogaes como ZEPA y LIC.
Descripción
Esti conxuntu de sableres tien una asistencia masiva mientres el branu. Dispón d'un camping próximu y la desaguada fluvial que se mentó y de un completu equipu de servicios como son: vixilancia, picnic, llimpieza y aparcamientu. L'actividá encamentada ye'l surf y tien «Categoría 3» pa la práctica d'esti deporte. Ye una sablera apto y recomendable pa tola familia.
Observatoriu Interamericano del Cuetu Tololo
L'Observatoriu Interamericano del Cuetu Tololo, CTIO poles sos sigles n'inglés, allugar nel valle de Elqui, aproximao a 80 km de la ciudá de La Serena, na Rexón de Coquimbo, Chile, a un altor de 2200 msnm.
Descripción
L'observatoriu del Tololo consta de 7 cúpules, de les cualos solo 5 caltener en funcionamientu. El proyeutu empecipiar nel añu 1962 y concretóse el 7 de payares de 1967. Dende xineru de 1976, opera'l so telescopiu más grande, Víctor Blanco, de 4 metros de diámetru. Los sos telescopios son nomaos pol diámetru que tienen.
Ye operáu pola Association of Universities for Research in Astronomy, AURA, consorciu d'universidaes privaes estauxunidenses en collaboración cola National Optical Astronomy Observatories, NOAO, so conveniu cola National Science Foundation y la Universidá de Chile.
Con un clima moderáu poles corrientes d'aire frío, que vienen del suroeste nel océanu Pacíficu, y pola corriente de Humboldt, que viaxa escontra'l norte dende l'océanu Antárticu a lo llargo de la mariña de Chile, con un cielu casi perfectamente llibre de lluces de ciudaes, una atmósfera bien tresparente, la cercanía del desiertu y les fríes capes d'aire oceánico que se mueven ensin turbulencia apreciable escontra la cordal de los Andes, combinar pa crear unu de los meyores sitios del mundu pa observaciones astronómiques.
Ye posible realizar visites al observatoriu Tololo cada sábadu del mes. Estes son empuestes y gratuites con una duración total de tres hores, aproximao. Ye necesariu pidir una autorización con siquier un mes d'anticipación y débese cuntar con un vehículu propiu pa llegar. Les visites realizar mientres el día, contemplando una charra y percorríu poles instalaciones. Nun ye posible reparar pol telescopiu por tratase d'un telescopiu científico y profesional.
Couturelle
Couturelle ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Heterodoncia
thumb|upright|El dentame del [[Panthera tigris|tigre ye un exemplu d'heterodoncia.]] El términu anatómicu heterodoncia fai referencia a los animales que tienen más d'una morfoloxía dental.
Por exemplu, los mamíferos tienen xeneralmente incisivos, caninos, premolares y molares. La presencia de dentición heterodonta revela un ciertu grau d'especialización de la especie nos vezos d'alimentación o caza. La dentición homodonta ye l'estáu plesiomórficu pa los vertebraos, y ye común nos elasmobranquios, los anfibios, y la mayoría de reptiles. Ente los Sauropsida atopamos casos ocasionales de heterodontia, en delles formes de pterosaurios, llagartos y dinosaurios, por exemplu.
Wiko
Wiko ye una marca de Smartphones francesa, propiedá de la marca china Tinno. Los productos son importaos y comercializaos pola PYME Wiko Mobile, con sede en Marsella. La mayoría de les sos Smartphones, tienen Dual SIM y el sistema operativu Android. Ye, debutando en 2014, la segunda marca en Francia que más Smartphones vendió, por detrás de Samsung.
Historia
La sociedá Wiko Mobile foi fundada en 2011 en Marsella, Francia, por Laurent Dahan en xunto cola sociedá china Tinno, la cuál incorporó a la marca como una filial y teniendo el 95 % d'ella.
Los trabayadores franceses tienen un pliegu de condiciones con Tinno, polo cual, la unviada de los sos prototipos camuden p'afaer el teléfonu pal mercáu francés.
Mientres el primer trimestre de 2013, la marca representa'l 31,6% de les ventes nel Internet y el 10,5% nes ventes físiques, qu'ocupa'l terceru ente'l mercáu francés (escluyendo lo qu'ufierta la tienda a los operadores y páxina web) como empresa según GfK - polo xeneral los teléfonos de media y alta gama mercar con el operadores de les ufiertes (que nun tán incluyíos nesti ranking); pa los teléfonos con precios más baxos, que de cutiu se vienden direutamente ensin operadores. Tolos teléfonos tienen la capacidá d'allugar dos tarxetes SIM, sacante los modelos Wax, la Highway 4G, Klte, Rainbow 4G y Birdy 4G. Ello ye que utilicen el chip NVIDIA Tegra 4i, que capta la rede 4G, pero ensin ser capaz d'utilizar dos tarxetes SIM. La compañía anuncia a partir de mediaos de 2013, un millón de veceros.
Patrociniu
Ye'l patrocinador oficial de la SD Eibar y del Real Betis, equipos de fútbol de la Primer División d'España.
Jorge Rodríguez Gómez
Jorge Jesús Rodríguez Gómez ye un líder políticu y médicu siquiatra. Actual Ministru pa la Comunicación y l'Información de Venezuela.
Graduóse na Universidá Central de Venezuela. Dende'l 23 de payares de 2008 desempeñó'l cargu d'Alcalde de Caracas en siendo electu y depués reelecto polos ciudadanos del Conceyu Llibertador hasta'l 3 de payares de 2017 cuando se dixebra del cargu al ser designáu ministru de Comunicación ya Información. Enantes fuera Vicepresidente de la República Bolivariana de Venezuela mientres el gobiernu del presidente Hugo Chávez. Presidente del CNE Conseyu Nacional Eleutoral y coordinador pa conformar el Partíu Socialista Xuníu de Venezuela (PSUV).
Mocedá y familia
Ye fíu del fundador de la Lliga Socialista y responsable del secuestru del vicepresidente d'Owens-Illinois Venezuela William Niehous, Jorge Antonio Rodríguez, quien foi torturáu y asesináu pola Direición Xeneral Sectorial de los Servicios d'Intelixencia y Prevención (DISIP) el 25 de xunetu de 1976 mientres el gobiernu de Carlos Andrés Pérez. La so hermana Delcy Rodríguez, actual Vicepresidenta Executiva de la República Bolivariana, dende'l 14 de xunu de 2018, y enantes presidenta de l'Asamblea Nacional Constituyente, ye la primer muyer n'ocupar la vicepresidencia de la República, según foi nel so momentu la primera en ser Canciller o Ministra del Poder Popular pa les Rellaciones Esteriores en Venezuela. Tamién foi ministra del Despachu de la Presidencia (2006) y ministra de Comunicación ya Información (2014).
Carrera profesional
Rodríguez estudió Medicina na Escuela Luis Razetti de la Universidá Central de Venezuela y llogró la especialización en Psiquiatría na mesma institución. Foi médicu residente del Institutu Venezolanu de los Seguros Sociales (1995); docente del posgráu en Psiquiatría del Hospital Universitariu de Caracas y del posgráu de psicoloxía clínica comuñal de la UCAB, exerciciu priváu del oficiu y foi direutor médicu de Residencies Humana (2002).
Foi tamién un estudiosu sistemáticu de les lletres y desempéñase como escritor y poeta. En 1998, llogró'l primer premiu nel Concursu Añal de Rellatos qu'entamó'l diariu venezolanu El Nacional en 1998, cola so obra “Dime cuántos ríos son fechos de les tos llárimes”.
Soyuz
La nave Soyuz pue llevar una tripulación d'hasta tres miembros y ye llanzada pol vehículu de llanzamientu Soyuz. Esti vehículu de llanzamientu foi utilizáu pa unviar al espaciu delles misiones esternes al programa Soyuz, incluyendo misiones científiques de l'Axencia Espacial Europea (ESA) como apocayá la sonda Mars Express.
Jorge Rodríguez Gómez
Rector del Conseyu Nacional Eleutoral
Foi Presidente de la Xunta Nacional Eleutoral, unes de les subdivisiones del Conseyu Nacional Eleutoral (CNE), encargáu d'entamar téunicamente el Referéndum Presidencial en 2004 y darréu nomáu Presidente del mesmu organismu depués de que l'anterior presidente del CNE, Francisco Carrasquero, fora nomáu Maxistráu del Tribunal Supremu de Xusticia pola Asamblea Nacional.
Soyuz
Diseñu
El diseñu básicu de la Soyuz permaneció inalteráu dende los años 1960. El vehículu consiste en trés partes:
Jorge Rodríguez Gómez
Rector del Conseyu Nacional Eleutoral
En 2006, cola designación de nueves autoridaes pal Poder Eleutoral per parte del parllamentu venezolanu, dexa'l CNE, y caltién un baxu perfil, siendo la so única participación pública'l so trabayu por un tiempu na cadena de noticies internacional Telesur (financiada pol estáu venezolanu) como presentador del programa d'entevistes “Latitud América”. Depués de formar parte de l'autoridá eleutoral declaróse abiertamente partidariu del presidente Chávez.
Vicepresidente
El 3 de xineru de 2007 anuncióse que seria nomáu Vicepresidente de Venezuela pol recién reelecto Presidente Hugo Chávez Frías en sustitución de José Vicente Rangel. Rodríguez asumió esti cargu'l 8 de xineru de 2007 cuando oficialmente foi juramentado nel Teatro Teresa Carreño.
El 9 de xineru, foi designáu amás presidente del Comité organizador Nacional (CON) de la Copa América 2007, cola aprobación de la FVF en sustitución d'Aristóbulo Istúriz, quien desempeñó esi cargu mientres foi ministru d'Educación y Deportes.
El 3 de xineru del 2008, nuna conversación telefónica sostenida ente'l presidente Hugo Chávez y el conductores del programa Dando y Dando, el mandatariu venezolanu anunció'l cambéu del vicepresidente Jorge Rodríguez por Ramón Carrizales.
Soyuz
Módulo orbital (A)
2, 4 Antena radar Kurs d'alcuentru * 3 Antena de tresmisión de televisión 6 Escotilla
Jorge Rodríguez Gómez
Coordinador del Partíu Socialista Xuníu de Venezuela
Dempués d'exercer el cargu de Vicepresidente de la República de Venezuela sol gobiernu del Presidente Hugo Chávez, esti lo designa'l 3 de xineru de 2008 pal rol máximu na conformanza d'un nuevu partíu qu'implica la unión de partíos políticos d'esquierda venezolanos d'enclín Chavista pa crear al Partíu Socialista Xuníu de Venezuela.
Soyuz
Módulu de serviciu (C)
12 Sensores de tierra * 13 Sensor solar 16 Antena Kurs 21 Tanque d'osíxenu final columnes}}
Historia
thumb|230px|El cohete Soyuz-U esplegáu.
Jorge Rodríguez Gómez
Coordinador del Partíu Socialista Xuníu de Venezuela
El Presidente encárgalu amás la instalación del congresu fundacional y de la coordinación d'estratexes pa futuros eventos eleutorales. Dientro de les eleiciones internes de la organización, resulta escoyíu candidatu alcalde del conceyu caraqueño de Llibertador nos comicios rexonales de payares de 2008, nos cualos llogra'l 53% de los votos sustituyendo al so comilitante Freddy Bernal.
Eleiciones municipales de 2013
Ye alcalde de Caracas dende'l 23 de payares de 2008, siendo escoyíu col 53% de los votos. El 8 d'avientu de 2013 ye reelecto Alcalde del Conceyu Llibertador del Distritu capital en Venezuela pal periodu 2014-2018, frente al políticu opositor, Ismael García, con 54,55% de los votos. La prensa remarcó que Rodríguez ganó con una diferencia de 12% con una participación de 59% cuando'l permediu de votación ye de 50%.
Anguaño conduz tamién el programa televisivu La Política nel Diván. El programa ye tresmitíu cada xueves por Venezolana de Televisión (VTV).
Soyuz
Historia
La nave Soyuz nació productu de les investigaciones de la oficina de diseñu liderada por Serguéi Koroliov, la OKB-1, a principios de los años 1960, el diseñador principal del programa espacial soviéticu mientres la carrera espacial. Nun principiu el proyeutu llamábase Sever (norte). La Soyuz tenía de sustituyir a la nave Vostok como nave principal del programa espacial soviéticu tripuláu. Diseñóse por que fuera posible usala nun gran númberu de misiones distintes, pos entá nun se tenía claro la direición que tenía de tomar l'esfuerzu espacial soviéticu. Nel so primer vuelu tripuláu, Soyuz 1 (abril de 1967), la nave estrellar contra'l suelu dempués de la reentrada, morriendo'l so únicu tripulante, Vladímir Komarov. Sirvió pa tresportar tripulaciones a les estaciones espaciales Salyut, Mir y la Estación Espacial Internacional. La Soyuz foi diseñada tamién pa misiones tripulaes a la Lluna nel marcu de los programes Zond y N1/L3.
Dende 1980 úsase un modelu perfeccionáu llamáu Soyuz T y dende 1986 el modelu Soyuz TM, diseñáu primeramente mientres la construcción y usu de la estación espacial Mir. En 2002 foi introducida la variante Soyuz TMA, utilizada por Rusia pa tresportar astronautes hasta la ISS, sirviendo amás como vehículu d'emerxencia pa la estación. En 2010 foi introducida una nueva variante, la Soyuz TMA-M.
La Soyuz foi utilizada como base pal diseñu de la familia de naves automátiques Progress. Na actualidá la construcción de la nave cuerre al cargu de la empresa RKK Energiya.
El Cohete Soyuz o R-7, ye'l más llonxevu, más adaptable y más esitosu de la hestoria de l'astronáutica, prueba d'esto ye'l so índiz de confiabilidad del 97,5% en más de 1.700 llanzamientos dende la so creación.
Los rusos diseñaron el modelu más nuevu'l Cohete Soyuz 2, que tuvo'l so primer llanzamientu'l 8 de payares de 2004, y la puesta n'órbita d'un satélite'l 27 d'avientu de 2006. Trabayar nuna versión llamada Soyuz ST que va poder ser llanzada dende'l puertu espacial européu de Kourou na Guayana Francesa.
Les principales versiones son:
Cohetes llanzadores
thumb|200px|Llanzamientu del Soyuz TMA-3 (NASA).Los cohetes tipo soyz son los más usaos pa facer llanzamientos del mundiu. Dalgunos modelos son: 11A511O2 o 11A511K
El Molniya-M derívase tamién de la familia Soyuz
Perfil d'una misión
thumb|280px|Ensamble del cohete Soyuz.
Toles naves Soyuz fueron llanzaes dende'l Cosmódromo de Baikonur, anguaño en Kazakstán. La nave ye unviada dende Moscú, onde ye fabricada pola empresa RKK Enerxía. Una vegada nel cosmódromo enllénense los tanques de combustible principales con acedu nítrico y hidrazina.
Darréu la nave pasa al edificiu d'ensamblaxe horizontal, onde se remata la construcción de la nave y ensertar dientro de la cofia del cohete, estructura que protexe a la nave mientres los primeros minutos tres el despegue. Darréu, la nave nel interior de la cofia ye llevada per ferrocarril a otru edificiu onde ye acoplada al restu del cohete Soyuz ya instálase la torre d'escape. De siguío, el cohete ye tresportáu en posición horizontal por aciu ferrocarril hasta una de los dos ramples de llanzamientu disponibles, anque pa viaxes tripulaos la mayoría utiliza la mesma rampla dende onde partió l'históricu vuelu de la Vostok 1 con Yuri Gagarin.
La tripulación llega a la rampla de llanzamientu n'autobús llevando los traxes de presión Sokol y xube n'ascensor hasta'l nivel cimeru. Unos dos hores antes del despegue apuerten al interior de la nave por una escotilla asitiada na cofia del cohete, escotilla que coincide con otra asitiada nel módulu orbital. Una vegada dientro de la Soyuz, introducir na cápsula travesando otra escotilla asitiada ente dambos módulos. Primero entra l'Inxenieru de Vuelu, que se sienta nel asientu esquierdu, depués la Cosmonauta Investigador (si hai), allugáu nel asientu central y, a lo último, el Comandante, qu'ocupa l'asientu de la derecha.
Regresu a la Tierra
En llevando a cabu la so misión, de normal acoplándose a una estación espacial, la Soyuz torna a Tierra en frenando la so velocidá colos motores principales. El regresu dura aproximao una media hora. Diez minutos dempués del encendíu de frenáu, la nave xira 90º y dixébrense el módulu orbital y el módulu de serviciu, que se van destruyir depués na atmósfera. La cápsula empobínase depués col escudu térmicu na direición del movimientu. Gracies a la forma de campana y al so centru de gravedá movíu, la cápsula puede xenerar un pocu de sustentación, amenorgando l'aceleración esperimentada mientres la reentrada a unos 3-4 g. Nesti casu, la posición de la cápsula regular por aciu pequeños cohetes de peróxidu d'hidróxenu. En casu d'emerxencia, la cápsula ye capaz de reentrar de forma balística direutamente, lo qu'implica una mayor aceleración pa la tripulación. Ente los 80 y 40 km d'altor produz el mayor calentamientu del escudu térmico y debío al plasma que se forma alredor de la cápsula atáyense momentáneamente les comunicaciones per radio.
A 10 km d'altor esplégase un paracaíes de frenáu que mengua la velocidá d'unos 250 m/s a 90 m/s, dexando l'esplegue del paracaíes principal unos 20 segundos dempués. El paracaíes principal algama la so máxima estensión a unos 5 km d'altor y frena la cápsula hasta los 6 m/s. Entós l'escudu térmicu dixebrar pa dexar al descubiertu unos retrocohetes de combustible sólidu, que son activaos a 1,5 metros d'altor por aciu un altímetru de rayu gamma, frenando'l descensu hasta una velocidá final de 2-3 m/s.
Coyecques
Coyecques ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Miranda del Castañar
Miranda del Castañar ye un conceyu español allugáu na comarca de la Sierra de Francia, provincia de Salamanca, Castiella y Llión.
Ernesto Tisdel Lefevre
Ernesto Tisdel Lefevre foi presidente de Panamá ente'l 30 de xineru de 1920 y el 1 d'ochobre de 1920.
Biografía
Un gran negociante, Lefevre foi'l clásicu terrateniente urbanu, y unu de los primeres panameños que fizo enforma dineru. De fechu Lefevre llegó a tener una de les mayores fortunes privaes de Panamá. Torna a Panamá d'EE. XX. en 1899. Dempués de la Independencia, Lefevre foi direutor xeneral de Correos y Telégrafos, presidente del conseyu municipal de Panamá y delles vegaes secretariu de Rellaciones Esteriores. A nivel priváu trabayó en seguros, en bienes raíz en Santa Elena, una facienda de la so propiedá. Foi unu de los fundadores de la Compañía Internacional de Seguros.
Na so condición de Tercer Designáu foi Presidente por cuenta de la separación del Primer Designáu, (Belisario Porras, quien se llanzó como candidatu presidencial nes eleiciones de 1920. Foi presidente por 8 meses. Conservador per tradición, foi fiel a los principios del partíu lliberal de l'Alministración de Porras.
Ye'l so curtiu gobiernu creó la escuela de Farmacia, Agrimensura y Agricultura. Vetó, col fin de caltener los dineros del Estáu, una llei expedida pola Asamblea Nacional que buscaba sueldos permanentes pa los diputaos. Correspondió-y xestionar la desocupación final del exércitu estauxunidense de la provincia de Chiriqui, onde s'atopaben instalaos dende diba dos años. Tamién anunció que'l país nun concedería nin una pulgada más de suelu patriu, por cuenta de la esixencia d'Estaos Xuníos por que se dexara la isla de Taboga pa fines de defensa.
Mientres esti periodu empecipió la construcción del penal de Coiba, realizáronse obres d'ampliación nel hospital Santu Tomás, reorganizóse l'asilu Bolívar, creóse la Xunta Central de Caminos, empecipiáronse les obres de la Plaza de Francia y realizóse un censu Nacional.
Retirar a la vida privada y a los sos negocios.
La Atalaya (Salamanca)
La Atalaya ye un conceyu español de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Intégrase dientro de la comarca d'El Campu de Agadones.
David Serrano Vílchez
Serrano foi campeón d'España n'individual masculín 7 vegaes consecutives ente 1990 y 1996, amás de 5 vegaes campeón en dobles mestos: en 1990 xunto con Cristina González, y ente 1991 y 1994 formando pareya con Esther Sanz.
Participó nos Xuegos Olímpicos de Barcelona 1992 nes modalidaes d'individual masculín y dobles mestos, tamién xunto a Esther Sanz, y en dambes pruebes foi esaniciáu en 1/32 de final.
Dempués de retirase como xugador, entró a formar parte nel organigrama de la Federación Española de Bádminton.
Bassemberg
Bassemberg ye una llocalidá y comuña francesa, asitiada nel departamentu del Baxu Rin na rexón d'Alsacia.
Crémarest
Crémarest ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Montes Matobo
Los Montes Matobo, les Llombes de Matopos o Llombes de Matopas, asitiaes a 50 km al sur de la ciudá de Bulawayo, na provincia de Matabelelandia Meridional, en Zimbabue, son un conxuntu de formaciones predreses que se llevanten enriba del escudu graníticu que cubre la mayor parte del país. Los grandes roquedos son abrigos naturales y tuvieron acomuñaos a la ocupación humana dende l'entamu de la Edá de Piedra hasta anguaño. Atópense una de les mayores coleiciones d'arte rupestre del África austral.
Los restos atopaos nestes formaciones y les pintures dan una imaxe bien pormenorizada de la vida de les sociedaes de la edá de piedra y de como les sociedaes de llabradores sustituyir. Les llombes de Matobo siguen teniendo importancia pa les comunidaes llocales, que visiten ciertos llugares sagraos pa ceremonies amestaes a les sos actividaes tradicionales, tantu sociales como económiques. La relixón Mwari, col so centru en Matobo y que paez tener el so orixe na edá de piedra, ye la más importante tradición oral del África austral.
Mzilikazi, el fundador de la nación Ndebele nel sieglu XIX de resultes del Mfecane zulú y el Gran Trek bóer, atópase soterráu nuna de les llombes, foi quien dio'l nome a esta zona. Aparentemente, los bloques de granitu recuerden a una xunta de les sos indunes y llamólos amaTobo. L'espoliu de Mzilikazi, incluyendo carros y muebles, fueron guardaos por más d'un sieglu nuna cueva próxima, y nesti momentu pueden ser reparaos al traviés de pequeñes abertures nes roques. Cecil John Rhodes, el gran colonizador británicu del África austral del sieglu XIX, tamién s'atopa soterráu nes Llombes de Matobo.
El Parque Nacional de Matobo, que ye tamién una área de caltenimientu de la naturaleza, atópase incluyíu nes llombes de Matobo; toma una área de 205.000 ha y foi declaráu Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco nel añu 2003.
Escultismu
En xunu de 1896 el Xeneral Frederick Carrington ordenó al Mayor Robert Baden-Powell qu'empecipiara un plan pa ganar a los violentos indíxenes matabeles que causaben a tola zona cercana a Bulawayo, onde s'asitiaba'l cuartel xeneral militar. Baden-Powell fuera designáu como Xefe d'Estáu Mayor y atopó munches torgues pa empecipiar la guerra contra los matabeles. La mayor torga yera que l'escenariu de les batalles yeren los inaccesibles kopjes (montes zarraos) de los Montes Matobo, que taba llaráu de impis (fuercies de combate) matabeles. Cola ayuda de Frederick Russell Burnham, esplorador militar estauxunidense y el Xefe de los Scouts (fuercies especiales), llogró faer unes esquises del territoriu enemigu, señalando los escondites de los matabeles. Esto yera una esperiencia formativa pa Baden-Powell. Como Burnham, Baden-Powell yera un esplorador militar y munches de les sos idees relatives al escultismu enraigonáronse equí. Burnham que dio a conocer a Baden-Powell sobre'l costumes de los vaqueros y los indios del oeste americanu y del woodcraft (esto ye, escultismu), foi equí qu'él usó'l so sombreru Stetson per primer vegada, y foi equí que los aldericáu d'un programa de formación scout pa rapazos. Baden-Powell convertir nun amigu de tola vida, amás de ser un almirador de Burnham. L'amistá ente los dos resultó años dempués na formulación didática del escultismu.
Fontes de Masuecu
Fontes de Masueco (Fuentes de Masueco en castellanu) ye una llocalidá española allugada nel conceyu de Cabeza'l Caballu, na provincia de Salamanca, Castiella y Lleón.
Almenara de Tormes
Almenara de Tormes ye un conceyu español allugáu na comarca de la Tierra de Lledesma, provincia de Salamanca, Castiella y Lleón.
Alba de Yeltes
Alba de Yeltes ye un conceyu español allugáu na comarca d'El Campu de Yeltes, provincia de Salamanca, Castiella y Lleón.
Saga de Geralt de Rivia
La Saga de Geralt de Rivia o la Saga del bruxu (en polacu, Saga o wiedźminie) ye una serie de cuentos y noveles de fantasía heroica creada pol escritor polacu Andrzej Sapkowski. Consta de diez llibros (publicaos n'español como nueve pola editorial Bibliópolis). Nellos narren les aventures d'una serie de personaxes, centraos en redol al bruxu Geralt de Rivia, ún de los últimos bruxos sobro la tierra. Nel universu de Sapkowski los bruxos son cazadores de bisarmes. Dichos bruxos fueron xenéticamente modificaos na so mocedá para desenvolver habilidaes sobrenaturales y capacidaes cimeres de combate. La saga foi afecha a historietes, televisión, xuegos de mesa, xuegos de cartes, videoxuegos, y más apocayá la plataforma de streaming Netflix llanzó una serie nomada The Witcher.
Historia editorial
La segunda coleición de cuentos publicada foi Miecz przeznaczenia (La espada del destín). Subsecuentemente L'últimu deséu foi publicáu tres ésta, sustituyendo a Wiedźmin como'l primeru de los llibros por orde cronolóxicu, al incluyir tolos cuentos de la saga salvu per El camín ensin torna, convirtiéndose nel principiu de la hestoria de manera retroactiva.
Ente 1994 y 1999 fueron publicaes cinco noveles que componen el cuerpu central de la saga. Estes son: El sangre de los elfos, Tiempu d'odiu, Bautismu de fueu, La torre de la golondrina y La dama del llagu.
Darréu foi publicáu Coś się kończy, coś się zaczyna (Cuando daqué termina, daqué empieza), una coleición conteniendo un final alternativu pa la saga, escritu primeramente pa los amigos de Sapkowski, qu'incluyía otres hestories curties ensin conexón directa cola serie. En delles ediciones polaques los cuentos El camín ensin torna y Cuando daqué termina, daqué empieza fueron amestaos a L'últimu deséu o La espada del destín.
En 2013, Sapkowski tornó a la serie con una última novela, Estación de nubes. Esta ye una hestoria independiente de la saga central.
Escenariu
Les hestories trescurren nun continente ensin identificar, que foi pobláu miles d'años tras por elfos provenientes d'otra dimensión. Cuando estos llegaron, namái atoparon gnomos y nanos na rexón. Tres un cruentu periodu de guerres ente estes races, los nanos retiraronse escontra los montes y los elfos establecieronse nes planicies y los montes. Colonos humanos llegaron aproximao 500 años antes de los acontecimientos sobro los que traten les hestories, dando entamu a un nuevu periodu de guerres.
Los humanos, victoriosos nesti nuevu periodu bélicu, convirtieronse na raza dominante emburriando a les races non-humanes a vivir dientro de guetos al interior de los asentamientos humanos. Aquellos que nun moren nos guetos viven en rexones desérticas entá non conquistaes polos humanos. Ente les races intelixentes qu'habiten el continente cuntense a medianos, dríades, homes llobu y vampiros, toos surdíos a partir d'un acontecimientu máxicu denomináu Conxunción de les Esferes.
Mientres los sieglos anteriores a les noveles, la mayoría de les rexones del sur del continente fueron unificaes nel Imperiu de Nilfgaard, ente que'l norte permaneció estazáu nuna serie d'estaos feudales. La saga trescurre mientres la primera gran guerra ente l'Imperiu de Nilfgaard y los Reinos del Norte.
Xeografía
El continente atópase estremáu en cuatro rexones. Los Reinos del Norte (onde trescurre la mayor parte de la saga) consisten en Aedirn, Cidaris, Cintra, Lliga de Hengfors, Kaedwen, Kerack, Kovir y Poviss, Lyria y Rivia, Redania, Temeria y Verden, amás de dellos ducaos y principaos menores como Bremervoord o Ellander. L'Imperiu de Nilfgaard ocupa la mayor parte del área al sur y los reinos del norte. La parte oriental del continente, como'l desiertu de Korath, Zerrikania, Hakland y los montes de Fiery ye desconocida na so mayoría. La serie amás menta países estranxeros que comercian dacuando colos Reinos del Norte, incluyíos Zangvebar, Ofir, Hannu y Barsa.
Llinguaxe
miniaturadeimagen|Mapa del continente onde se ambientan les hestories. Sapkowski tamién creó una llingua esclusivamente pa la serie, que denomina "llingua ancestral"; tien como base los idiomes inglés, francés, galés, irlandés y llatín, ente otros. Un dialeutu d'esta llingua ye faláu nes islles de Skellige y polos Nilfgaardianos.
Cine y televisión
The Hexer ye'l títulu internacional tantu de la película Wiedźmin (2001) como de la serie de televisión (2002) dirixíes por Marek Brodzki, afeches por Michał Szczerbic y producíes por Lew Rywin. El papel de Geralt foi interpretáu por Michał Żebrowski, y la música compúsola Grzegorz Ciechowski. La película yera esencialmente un resume de los episodios de la serie de televisión amenorgaos a dos hores, y recibió crítiques bien probes tantu de los fanes como de la crítica y el mesmu Sapkowski, que los sos diálogos refugaronse por non ser comerciales.
Los trelce capítulos de la serie de televisión emitieronse al añu siguiente. La serie yera muncho más coherente que la confusa película, pero aun así cadecía de los mesmos problemes qu'aquella, incluyendo'l refugu esplícitu del autor, polo que foi un fracasu. Nun esiste versión oficial de la mesma n'otru idioma que'l polacu.
En 2019 estrenose en Netflix The Witcher, una serie televisiva qu'afai los llibros del bruxu. La serie cunta con Sean Daniel y Jason Brown como productores; Henry Cavill interpreta a Geralt de Rivia; con efectos especiales al cargu de Platige Image S.A.
La serie estrenóse'l 20 d'avientu de 2019 y cuenta con ocho episodios na so primer temporada. El rodaxe de la serie realizóse nes islles de La Palma, Gran Canaria (Isles Canaries) y en llocalizaciones d'Europa del Este.
Videoxuegos
N'ochobre de 2007 foi llanzáu The Witcher, un xuegu RPG para PC, desenvueltu y puestu a la venta pol estudiu polacu CDProjekt, onde se cunta la hestoria de Geralt posterior a la finalización del últimu llibru. El bruxu, que perdió la memoria, torna a Kaher Morhen solu pa ver cómo un grupu llamáu La Sacavera roba los secretos de los bruxos y maten al últimu discípulu de los bruxos; asina Geralt embarcase nuna gran aventura onde intenta recuperar les sos alcordances y vengar a los bruxos.
Un añu dempués del so llanzamientu oficial, el xuegu recibió la versión "Enhanced Edition", corrixendo dellos erros de la edición orixinal y ameyorando munchos aspeutos del mesmu.
El xuegu ganó sonadía internacional y ganó más de 90 premios de la crítica. Adicionalmente, The Witcher entró a la hestoria al convertise n'unu de los 100 xuegos más vendíos pa PC de tola historia con un récord de ventes de 1.2 millones alredor del mundu.
Una segunda versión, titulada The Witcher: Rise of the White Wolf, pensada pa les consoles de sobremesa Xbox 360 y PlayStation 3, y prevista primeramente pa seronda de 2009, foi atayada.
Magar ello, CD Projekt trabayó na segunda entrega: The Witcher 2: Assassins of Kings, puesta a la venta'l 17 de mayu de 2011. Esta remortina siguió onde terminó la primera, corrixendo erros de The Witcher y remocicando por completu'l sistema de combate. Tamién introdució unos gráficos atanantes pa la so dómina: destacóse especialmente nel usu apolmonante de lluces y solombres ambientales y l'opción gráfica "hiperrealismu", onde'l xuegu xenera delles vegaes cada imaxe pa consiguir una resultancia muncho más apolazada, a costa del rendimientu.
Na convención E3 de 2011 publicóse l'adautación del xuegu a Xbox 360. El 17 d'abril de 2012 estrenóse la remortina na consola Xbox 360, cuntando con escelentes crítiques pola so adautación a la consola de Microsoft.
El 19 de mayu de 2015, dempués d'un tiempu de retrasu, salió a la venta la tercer entrega del videoxuegu, The Witcher 3: Wild Hunt. El xuegu ta protagonizáu por Geralt de Rivia, Vesemir, Yennefer, Triss Merigold y Ciri. Esta entrega recibió crítiques desaxeradamente positives, ganando más de 200 premios y siendo catalogada pola mayoría de medios de videoxuegos como "Meyor videoxuegu del añu 2015", amás de catapultar a la fama a la so empresa desarrolladora, CD Projekt REDE, para convertise nuna de les compañíes más valoraes nel ámbitu, por cuenta de les sos decisiones tomaes sobro DLC, espansiones y la so negativa a incorporar DRM (xestión de derechos dixitales).
Khalifa Keita
Khalifa Keita foi'l cuartu mansa del Imperiu de Malí. Rixó l'imperiu namái per un añu dende 1274 hasta'l so asesinatu en 1275.
Khalifa or Khalifah foi un neñu adoptáu del llexendariu Sundiata Keïta. Igual que Mansa Wati primero que él, Khalifa foi en realidá'l fíu d'un xeneral imperial de Sundiata. Khalifa foi alzáu a la corte real y y engarró na destructiva guerra con Wati dempués de la muerte de Mansa Wali en 1270.
Khalifa foi derrotáu y forzáu a colar al exiliu mientres Mansa Wati gobernó imcompetentemente mientres 4 años. Dempués de la muerte de Wati, Khalifa peléo el tronu. El so gobiernu ye recordáu como unu de los peores de tolos emperadores. Les lleendes dicen que Khalifa esguilaba al teyáu del so palaciu pa disparar fleches de fueu los traseúntes por deporte.
Mire de Tibães
Mire de Tibães ye una freguesía portuguesa perteneciente al conceyu de Braga. Tien una área de 5,07 km² y una población total de 2 389 habitantes (2001). La densidá poblacional xube a 471,2 hab/km².
São Vicente (Braga)
São Vicente ye una freguesía portuguesa perteneciente al conceyu de Braga. Tien un área de 2,55 km² y una población total de 13.236 hab. (2011).
Sableres de Armazá y El Barcu
La sableres de Armazá y El Barcu atopar nel conceyu asturianu de Cuaña, y mui cerca de la llocalidá de Cartavio. Formen parte de la Mariña Occidental d'Asturies y presenten proteición medioambiental por tar catalogaes como ZEPA y LIC.
Descripción
La sablera de Armazá tien un llargor d'unos 420 m en forma de concha o ensenada, un anchor medio d'unos 25 a 30 m y la desaguada fluvial del regueru de Camudes. La sablera d'El Barcu ye accesible dende la de Armazá solo en momentos de baxamar. Esta segunda sablera tien un llargor d'unos 80 m y un anchor medio de 15 a 20 m. Tamién puede llegase a esta sablera pela so zona oriental dende la Sablera de Cartavio. La redolada ye rural con baxu índiz d'edificación y la so peligrosidá ye media. Ye conveniente usar calzáu fayadizo mientres el bañu y p'andar pola sablera yá que ye un pedreru con numberosos cantares rodaos y sables escuros bien escases. La pesca submarina, la pesca recreativa y el senderismu son les actividaes más recomendables y tiense la posibilidá de llevar mascotes. Nun dispón de nengún serviciu. L'accesu ye piatonal inferior a 500 m y de poco o nula dificultá.
Los pueblos más cercanos son Cartavio y San Cristóbal y el nucleu rural más próximu a les sableres ye Armazá, de la que toma'l nome la sablera. P'aportar a dambes sableres hai que llegar hasta la llocalidá de Cartavio y salir d'ella travesando les víes del tren pol únicu pasu eleváu esistente. Más palantre llégase a una bifurcación de caminos onde hai que tomar el de la esquierda y tres una llarga baxada termina nun caserío onde hai que dexar el coche. Dempués d'andar unos 100-150 m per un camín paralelu al regueru Camudes llegar a la sablera.
Crépy (Pas-de-Calais)
Crépy ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Aphonnic
Aphonnic, de xemes en cuando estilizáu como APHONNIC, ye un grupu de música de metalcore melódicu y metal alternativu con orixe en Vigo. El grupu lleva espublizaos cinco discos d'estudiu. El so último discu, tituláu Indomables y espublizáu en 2016, entamó con una campaña de crowfunding pa la so publicación, llegando finalmente a un alcuerdu cola compañía Maldito Records. El grupu recibió el Premiu de la Música Maketón dau pola cadena de radio LOS40 Vigo al meyor discu d'un grupu llocal en tres ocasiones, nos años 2006, 2013 y 2016, y el Premiu Martín Codax na categoría de metal nel añu 2017.
Músicos
thumb|"JERRY"
Día Mundial de la Propiedá Intelectual
L'Asamblea Xeneral de les Naciones Xuníes instauró'l 26 d'abril, Día Mundial de la Propiedá Intelectual.
Celebración
Nel añu 2000 l'Asamblea Xeneral de les Naciones Xuníes instauró'l 26 d'abril, Día Mundial de la Propiedá Intelectual.
Discutinios
La propiedá intelectual ye un conceutu que tamién xenera discutinios. Nesti sentíu, diverses organizaciones aprovechen el Día Mundial de la Propiedá Intelectual pa llamar l'atención sobre los efeutos sociales negativos de promover una celebración d'esta naturaleza.
La necesidá de modificar les lleis, flexibilizales y promover más llimitaciones y esceiciones al sistema de derechos d'autor tamién formen parte de l'axenda de quien proponen aldericar la celebración d'esta xornada. Richard Stallman, unu de los hackers más críticos del conceutu de propiedá intelectual llamó en 2011 a celebrar el 26 d'abril como'l día mundial pa compartir archivos (filesharing pol so nome n'inglés).
Premios Óscar de 1942
La 15ª entrega de los Premiu Óscar de l'Academia de les Artes y les Ciencies Cinematográfiques de Hollywood sirvió pa premiar les películes estrenaes en 1942. La ceremonia d'entrega realizó'l 4 de marzu de 1943 nel Ambassador Hotel de Los Angeles y foi conducida por Bob Hope.
Créquy
Créquy ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Zwolle
Zwolle ye una ciudá y un conceyu del este de los Países Baxos, capital de la provincia d'Overijssel, a veres del ríu IJssel. El 1 de xineru de 2014 cuntaba con una población de 123.211 habitantes. Al norte atópase Giethoorn, una pequeña llocalidá conocida como "la Venecia verde" o "la Venecia del norte", una de les sos atraiciones turístiques.
Historia
Afayos arqueolóxicos atopaos nel área de Zwolle indiquen que yá había una tribu Isala viviendo alredor naquella zona en 1500 e.C.. Nel suburbiu de Zwolle-Zuid atopóse un xacimientu del Neolíticu nos años 1970. La ciudá foi fundada alredor del 800 d.C. por frisonos, mercaderes y tropes de Carlomagno. El nome de Zwolle vien de la pallabra Suolle, que significa monte (rellacionáu col verbu inglés "to swell"). Zwolle fundar nun monte ente los trés ríos qu'arrodien la ciudá, IJssel, Vecht y Zwarte Water. Esti monte foi la única parte que nun foi anubierta mientres los hinchentes.
La mención más antigua sobre Zwolle data del 1040. Antiguos documentos falen d'una ilesia dedicada a San Miguel Arcánxel. Esta ilesia, la Grote o Sint Michaëlskerk, foi reconstruyida a medianos del sieglu XV y entá perdura. La ilesia contién un púlpitu esculpíu, trabayu d'Adam Straes van Weilborch (hacia 1620), otres bones escultures y l'órganu (1721). thumb|left|Librije. miniaturadeimagen|left|Moneda de Zwolle de 1642.
El 30 d'agostu de 1230, l'obispu d'Utrecht dio a Zwolle los derechos de ciudá. En xunetu de 1324 y n'ochobre de 1361, un noble de la rexón quemó Zwolle. Nestes quemes, solu nueve edificios salvar de les llapaes.
La Edá d'Oru de Zwolle llegó nel sieglu XV. Zwolle foi un importante miembru de la Lliga Hanseática y una de les más importantes ciudaes del norte de los Países Baxos. Ente 1402 y 1450, la ciudá vivió un momentu de rellumanza, la riqueza de la ciudá multiplicar por seis.
Alredor de 1911, Zwolle foi un puertu destacáu pal tresporte de mercancíes fluviales, un gran mercáu de la pesca y de los productos de ganáu más importante de los Países Baxos dempués de Rotterdam. Les industries más importantes yeren les fábriques d'algodón, metalurxes, construcción de barcos, tintes, teles y sal.
Blauwvingers
Los ciudadanos de Zwolle son comúnmente conocíos como blauwvingers (deos azules). La lleenda cunta que'l gobiernu llocal viose obligáu a vender la campana de la ilesia a Kampen por falta de dineru. Pero p'asegurase de que los vecinos de Kampen nun fixeren negociu con ella, dada la rivalidá ente les poblaciones, asegurar de vendela a un preciu bien altu. Kampen aceptó'l tratu, cola condición de qu'ellos escoyeríen la manera de pagu. Zwolle aceptó y Kampen pagó con monedes de cobre de cuatro duiten. Fechu'l pagu, Zwolle quixo asegurase que Kampen pagara la totalidá del preciu. Les autoridaes llocales cuntaron el dineru coles sos manes y los sos deos quedáronse azules frutu de la fregadura col cobre.
Edificios
thumb|Peperbus. thumb|Sassenpoort Al llau de la Grote of Sint Michaëlskerk, atópense dellos de los monumentos de Zwolle. La basílica románica de Onze Lieve Vrouwe ten Hemelopneming (Nuesa señora de l'Ascensión) terminada en 1399. La torre de la ilesia, llamada Peperbus (pimenteru o bote de pimienta), ye una de les más altes ya importantes de los Países Baxos. Foi construyida en 1448. Ye posible visitala y contemplar dende ella una magnífica vista de Zwolle, yá que ye'l puntu más altu del cascu urbanu.
Tien De ser mentáu'l Sassenpoort (una de les antigües puertes de la ciudá), la Mosterdmakerstoren (edificiu onde se faía mostaza), el gremiu (1571), les oficines provinciales, el monesteriu dominicu y el muséu d'historia natural.
Descripción
Zwolle ye una de les ciudaes neerlandeses con meyor calidá de vida. Al igual que na mayoría d'estes, la vida concéntrase alredor del cascu antiguu, nucleu de tolos comercios, servicios y llocales d'ociu. Los parques nun falten nesta ciudá tampoco, inclusive cunta con dellos llagos con sableres artificiales montaes nellos, perfectamente preparaes pa barbacoes y otres actividaes al campu.
El centru concentra bien de establecimientos comerciales, cumpliendo na so mayoría los horarios típicos neerlandeses, de 9 de la mañana a 5 ó 6 de la tarde, sacante los llunes qu'abren a la 1 de la tarde y los xueves que cierren a les 9 de la tarde. Delles cadenes como la Media Markt abren de llunes a sábadu hasta les 22 hores. El primer domingu de mes ta tamién tou abiertu menos los supermecados (dellos si abren pero non toos). Les panaderíes y otros pequeños establecimientos alimenticios y/o familiares nun suelen abrir los domingos. Los festivos suelen cerrar la mayoría de los establecimientos anque delles cadenes comerciales abren parcialmente.
Actividaes
En Zwolle celébrense dellos festivales, unu de los más importantes, ye'l 5 de mayu y ye llamáu Bevrijdingsfestival (Festival de la Lliberación). Esti festival ye únicu pa cada provincia y Zwolle concentra'l d'Overijssel, onde alleguen más de 150.000 persones. Actuaciones gratuites mientres más de 12 hores, dellos escenarios y estilos.
Vida d'estudiante
Zwolle ta convirtiéndose nun destín pa munchos estudiantes estranxeros. En 2006, unos 100 estudiantes de distintes nacionalidaes concentrar nesta ciudá. La universidá de Windesheim, ye una de les más importantes na zona, pos atrai a estudiantes de dellos puntos de la xeografía neerlandesa, amás d'estudiantes internacionales. Esisten ciertos puntos onde los estudiantes de Zwolle concéntrense, unu d'ellos ye'l pub del centru, Het Vliegende Paard (El Caballu volador), sede de l'asociación estudiantil de Windesheim.
Vida nocherniega
La vida nocherniega de Zwolle ye bastante rica. El centru concentra más de venticinco pubs distintos, de distintos ambientes y estilos. La mayoría d'éstos, como mui tarde, cierren a los dos peros abren xeneralmente toles nueches. Nel esterior del cascu antiguu esiste tamién una sala de conciertos onde hai actividaes casi diaries. La ciudá de Zwolle concentra cuatro coffee-shops.
Personaxes célebres
Persones célebres que vivieron en Zwolle (seleición)
Vilviestre del Pinar
Vilviestre del Pinar ye una llocalidá y un conceyu asitiaos na provincia de Burgos, comunidá autónoma de Castiella y Llión (España), contorna de La Demanda, partíu xudicial de Salas de los Infantes, cabecera del conceyu del so nome.
Xeografía
Ye un conceyu y llocalidá del sureste de la provincia de Burgos (Castiella y Llión, España). Bañáu peles agües del Arlanza (al norte del conceyu) y l'Abeyón (al sur del mesmu), atopar a 78 quilómetros al SE de Burgos, y toma una estensión de 38,1 km².
Xeográficamente, tamién s'inclúi na contorna natural de Pinares, esistente alministrativamente -a efeutos práutica y llegales- na provincia de Soria.
Amás, el conceyu de Vilviestre del Pinar forma parte de la Mancomunidá Alta Sierra de Pinares xunto colos conceyos de Palacios de la Sierra, Canicosa de la Sierra, Regumiel de la Sierra, Neila y Quintanar de la Sierra, sede de la Mancomunidá. Toos ellos son conceyos que formen parte de los dos comarca antes mentaes.
El cascu del pueblu estremar en dos barrios: Sant Martín, al norte, na zona baxa, onde s'atopa la ilesia, el conceyu y l'antiguu frontón; y San Roque, al sur, onde s'atopen les escueles, el parque conocíu como El Campu y el frontón nuevu.
El Monte Carmona (1448 msnm), nel corazón del territoriu vilviestrino, ye'l puntu más eleváu del conceyu.
Formes de vida
Vive de la industria de la piedra, maderera y de la ganadería.