cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pupa
Brotu
Les pupes de les poliyes y munches caparines nocherniegues, otra manera, suelen ser escures y prefieren soterrase nel suelu o envolubrase nun brotu; el más famosu d'estos brotos ye'l que produz Bombyx mori, el guxán de seda, formáu por un perllargu filu de seda. Na eclosión, l'inseutu yá adultu ruempe'l brotu o eslléilu escretando un líquidu ad hoc; na producción de seda, poro, los brotos que s'abren primero que la crisálida completara la so evolución provoquen la muerte del animal.
Pupario
Les mosques muscomorfes formen un pupariu. Ye dicir que'l bárabu nel so últimu estadiu zárrase dientro de la exocadarma que lu sirve de cubierta proteutora.
Tricorniu
thumb|right|100px|Tricorniu de la época de [[Pedru I de Rusia.]] El tricorniu ye un tipu de sombreru que tien l'ala dura y doblada formando tres picos.
La Corredoria (Piarnu)
La Corredoria ye una casería de la parroquia de Piarnu nel conceyu asturianu de Castrillón.
Alcuéntrase a 6,00 km de Piedrasblancas, la capital del conceyu, a un altor mediu de 140 msnm y tien una población de.
Saint-Parize-le-Châtel
Saint-Parize-le-Châtel ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tricorniu
Historia
Foi usáu polos patriotes de la Revolución Americana. La parte superior ye baxa, a diferencia de los gorros usaos polos puritanos o los sombreros de copa del sieglu XIX.
El triconiu ye'l sombreru oficial de la Guardia Civil. undefined
Saint-Parize-le-Châtel
Tien una población de y una superficie de  km².
Mantón de Manila
thumb|Chula, muyer con mantón de Manila, pol pintor filipín [[Juan Luna, hacia 1895.]] El mantón de Manila ye un llenzu cuadráu de seda decoráu en colores vivos con flores, páxaros o fantasíes, y rematáu en tol so perímetru por flecos. D'orixe chinu, fíxose bien popular mientres el sieglu XVIII n'España y Hispanoamérica como complementu del vestuariu femenín. Foi inmortalizado por pintores como Joaquín Sorolla, Hermen Anglada Camarasa, Ramón Cases o Julio Romero de Torres.
Historia
Prinda orixinal de la China milenaria, nel Alloñáu Oriente, tomó sicasí'l so nome de la capital de Filipines (Manila), antiguu territoriu del Imperiu Español y orixe de les rutes comerciales marítimes mientres la dómina imperial española. Delles fontes afiten el so orixe mientres la dinastía Tang China —añu 600 aC—, hipótesis sofitada nel fechu de que fueren los chinos el descubridores de la seda y los primeres en bordar con filo de seda. La más antigua amuesa de bordáu chinu atopóse nuna tumba de la dinastía Zhou —sieglu VI aC—. thumb|La Criolla del Mantón (hacia 1910), oleu del pintor mexicanu [[Saturnino Herrán nel Muséu d'Aguascalientes.]] Pal investigador Joaquín Vázquez Parladé, el mantón de manila tien un orixe mexicanu como pieza de vistir tardida en Nueva España, onde la seda y el bordáu d'estos testiles yeren industries importantes. Apurre como prueba'l detalle de qu'a principiu del sieglu XVIII esistíen los denominaos traxes de “china poblana” ricamente bordaos con grandes flores y coloríu y diseños chinos. Anota tamién que foi n'Acapulco onde desembarcaben los galeones de Manila.
La versión de Galdós
thumb|[[Manolo|Manola por Julio Romero de Torres (hacia 1900). Muséu Reina Sofía.]] L'escritor canariu Benito Pérez Galdós, na so novela Fortunata y Jacinta, fai una interesante esposición sobre la historia del mantón de Manila (según él creación del chinu “Ayún”) y la so rellación col comerciu na capital d'España.
Poco más palantre, n'este mesmu capítulu (subtituláu Güeyada histórica sobre'l comerciu matritense), Galdos, siguiendo coles maravíes testiles de los chinos “Ayun”, “Senquá” y “King-Cheong”, esplica'l fundimientu de la pañolería y los artículos asiáticos pela vía de la Compañía de Filipines, suplantaos n'España pola moda 'seria' importada de París y Londres. Y cuntar asina:
Fábrica, usu y caltenimientu
El mantón de Manila realizar en seda cosíu con filos tamién de seda. De forma cuadrada y gran tamañu, urdíu en colores variaos, siendo los más clásicos el negru y el marfil. Antes de trabayar la pieza, realizábase'l dibuxu sobre un papel y furábase; depués marcábense con tices les plantíes furaes, dexando la marca na tela que pasaba al bastidor pa dar en bordarlo. La téunica más habitual yera'l bordáu a matiz o «acu pictae» (pintura d'aguya), y dientro d'ella la de bordáu planu, con puntos de matiz chinu, pasáu planu y gordonucu. La obra cerrar col allugamientu de los flecos o "flecado", manera o elementu heredáu de los árabes, realizáu tamién con filo de seda y téunica de macramé. El flecado —un dibuxu a base de nuedos, formaos manualmente— constitúi una de los llabores testiles más complexes y vistoses.
Por que tres el so llargu viaxe'l mantón llegara a los puertos de destín en óptimas condiciones escurriéronse y fabricaron en Filipines unos estoxos d'embalaxe especiales: caxes cuadrangulares de madera lacada y dorada, decoraes con incrustaciones de madreperla y motivos chinescos. Nel so interior conteníen de la mesma otra caxa de cartón enteláu na que se plegaba una única pieza.
Polo xeneral, el mantón de Manila, como asocede con toquíes, manteos y chales, llévase sobre los costazos, dobláu en sentíu diagonal formando un triángulu y les sos dimensiones varien llixeramente pero siempres tendrán de cubrir el llombu, algamando los estremos la punta de los deos de cada mano colos brazos abiertos perpendicularmente al tueru. Tamién suel llevase anoyáu a un llau, al altor de los cadriles.
Pal so almacenamientu, los mantones riquen un espertu sistema de dobláu, pero si desconozse, pueden quedar colgaos d'una percha y cubiertos con una funda o, a cencielles guardaos nun caxón ensin doblar (basta con dexaos cayer y camudalos de posición de xemes en cuando). En casu de necesidá o pa realzar el bordáu, el mantón puede planchase del revés con planchar de vapor. Tamién esisten tubos acolchaos de caltenimientu onde'l mantón queda endolcáu ente dos teles d'algodón de tamañu mayor, pa evitar que'l polvu acede la prenda.
Nel flamencu
thumb|Bailladora con mantón, oleu de [[John Singer Sargent.]] Cuando na primer metá del sieglu XIX, la poderosa industrial testil inglesa y les modes europees impunxeron los sos tonos gris y opacu nel vistíu femenín, el mantón de Manila, cayíu en desgracia ente la burguesía foi baxando estratos sociales hasta abellugase nel casticismu de les manolas madrilanes y la muyer de les castes xitanes más de la mayoría de les capitales españoles. La so presencia na ceremonia del baille flamencu ye unu de los principales recursos de la gracia de la "bailladora", amás d'un atributu femenín ricu en simbolismu.
Na zarzuela
miniaturadeimagen|Mantones de Manila L'estrenu de La verbena del Palombu el 17 de febreru de 1894 nel Teatru Apolo de Madrid, con llibretu de Ricardo de la Vega y partitura del Maestru Chapí, terminada por Tomás Bretón, dedicó-y al mantón de Manila de les chulapes de la capital d'España, dos de les coplillas más populares de la historia de la Zarzuela, como'l dúu de Julián y Susana:
Otru pasaxe tamién bien popular ye'l coru de chulapos y chulapas que diz:
Lleendes
En Ramales de la Victoria celebrar mientres el mes de xunetu la Verbena del Mantón, remembrando la lleenda de la batalla de Ramales de 1839, cuando'l Xeneral Maroto y la so partida carlista na so fuxida dexaron escaecíu un bagul llenu de mantones, ayalga que Baldomero Espartero partió ente les muyeres que al recibi-y celebraben la so victoria.
Notes
<references group='nota'/>
Victoria (Columbia Británica)
Victoria ye la capital de la provincia canadiense de Columbia Británica, y xunto coles municipalidaes vecines, ye la segunda ciudá más poblada de la provincia dempués de Vancouver. Ta asitiada nel puntu sur de la Islla de Vancouver, nel estremu sureste de la provincia.
Historia
El 29 d'avientu de 2011, unos desconocíos virtieron un productu químicu na corriente del ríu Goldstream na rexón de Victoria, una zona ecolóxica sensible, lo que provocó la insólita coloración verde fosforescente de l'agua, daqué que llamó poderosamente l'atención. Según les autoridaes, el compuestu arramáu nel ríu Goldstream nun ye tóxicu pa los seres humanos, pero podría causar males repercusiones en dalguna especie animal. Les investigaciones van siguir hasta dar colos responsables del derrame, señalaron medios locales. El líquidu arramáu llámase fluoresceína.
Xeografía
Anicien na mesma ciudá de Victoria 80.032 persones. La población de la so rexón metropolitana, la Rexón del Gran Victoria degola los 335 000. El distritu toma 13 conceyos distintos más dalgunes de les Islles del Golfu que tán asitiaes nel Estrechu de Xeorxa ente la Islla de Vancouver y la ciudá de Vancouver.
Por ser la capital, la so economía #basar nel aparatu del gobiernu provincial y nes universidaes locales. Amás el turismu ye importante pa la economía.
Tresporte
Esta ciudá ta sirvida pol Aeropuertu Internacional de Victoria.
Palacios del Pan
Palacios del Pan ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Zamora na comunidá autónoma de Castiella y Llión.
Xeografía física
del Pan llinda al norte con Santa Eufemia del Barco y Montamarta, al sur con Zamora, La Hiniesta y San Pedro de la Nave-Almendra, al este con Andavías y al oeste con Manzanal del Barco, esti postreru na otra vera del banzáu del Esla. Atopar a 16 km de la capital de la provincia, Zamora.
Manzanal del Barco Santa Eufemia del Barco Montamarta Manzanal del Barco Andavías San Pedro de la Nave-Almendra Zamora La Hiniesta
constituyíos por cayueles y depósitos aluviales del Miocenu. Suelos de tierra parda meridional.
temperatures medies de 2 a 4° en xineru y de 20 a 22° en xunetu; precipitaciones medies añales ente 400 y 600 mm. Tierres de cultivu y encina.
Flora y fauna
Cuenta con paraxes de gran guapura paisaxística. Ye maraviyosu poder contemplar les puestes de sol dende dellos llugares del términu Palacios, tamién destacar la Devesa de Mázares,la fonte del cañu, La Ponte de Los Cabriles o "Viaducto Martín Gil", el Sierro, Peñes Rojas, el pueblu vieyu, el Casetón de los Moros, la redolada del club de vela, la redolada de los varios quilómetros de banzáu nel so escurrir pol términu, en definitiva hai cientos de llugares d'enorme guapura paisaxística nos 32 km² de términu municipal.
La so máxima altitú atopar nel Tesu de les Furiegas con 735 msnm, a escasos metros del Viaductu Martín Gil y del parque eólicu.
Historia
Los restos más antiguos de población nel conceyu asitiar nel Casetón de los Moros, nel despoblado de Mazares, onde s'atoparon restos de construcciones y muertes de cerámica romana.
Dende la so creación, Palacios, fundáu presumiblemente dientro del procesu de repoblación entamáu pola monarquía lleonesa na Edá Media, foi llugar de realengu dientro de la Tierra del Pan, teniendo integráu nel so términu l'anguaño despoblada villa de Mazares.
En 1146 el rei Alfonsu VII de Llión donó la villa de Mazares al Monesteriu de Moreruela, donación confirmada por Alfonsu IX de Llión en 1192, que depués permutó col Cabildru de la Catedral de Zamora en 1356. El Cabildru arrendar al Obispu con xurisdicción, propiedá y vasallos por una renta añal de 96 fanegas de pan mediáu y 150 maravedinos.
Al crease les actuales provincies na división provincial de 1833, Palacios del Pan quedó encuadráu na provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa.
Primeramente, Palacios tenía'l so allugamientu xunto al ríu Esla, magar tuvo que ser treslladáu nel primer terciu del sieglu XX pola construcción del banzáu de Ricobayo.
Dientro d'esti conceyu, nel viaducto Martín Gil, tuvo llugar un tráxicu accidente ferroviariu. El 19 d'ochobre de 1964, un tren de mercancíes con destín a Zamora, cargáu con más de cien kilos de material pirotécnico, sufrió una fortísima esplosión de material qu'afectó a la pilastra qu'hai xusto al rematar l'arcu del viaductu. De resultes ocho vagones cayeron al fondu del banzáu, salvándose del efeutu abasne la llocomotora y el restu de vagones que pudieron llegar a la estación más cercana, la d'Andavías. Nel sucesu finó un trabayador de dichu convói.
Economía
thumb| El [[Club Deportivo de Vela Zamora cuenta con instalaciones deportives na ribera del banzáu del Esla de Palacios del Pan.]]
Esta llocalidá, por cuenta de la proximidá de Zamora, cuenta con un establecimientu hosteleru. A lo llargo de la selmana alleguen dellos vendedores ambulantes (tenderos de too tipu de ropa, cacharreros, pescaderos, vendedor de productos de primera necesidá o llimpieza, ente otros).
Patrimoniu
thumb| [[Viaducto Martín Gil|Viaducto Martín Gil o de Los Cabriles]]
esiste un cercu romanu, que s'atopa espuesta nel parque del frontón, antes asitiáu nel cantu de la carretera, na zona conocida como La Raya del Monte, tamién ta El Bodegón, anguaño ta nuna finca privada. Hubo un sacerdote del pueblu que con dellos mozos tuvieron esplorando que yera lo qu'había porque se dicía que xune a Palacios con Zamora y lo qu'atoparon foi una serie de túneles que llegando a un puntu nun había osíxenu y arrenunciaron de siguir investigando, nél atoparon delles monedes. Toos estos restos tán dientro de lo que ye la Devesa de Mázares
branu de 2007 terminóse la construcción de la nueva ponte de Palacios-Manzanal sobre'l banzáu del Esla na carretera ZA-P-1405. Esta ponte conozse como ponte de Manzanal pola so proximidá a la llocalidá de Manzanal del Barco, infraestructura que dexa cruciar les agües del banzáu y xunir les contornes de Tierra del Pan y Tierra d'Alba, al altor de Manzanal y Palacios.
Galaxa
Una galaxa (del raigón griegu glakt-, ("llacteu", "de lleche"); una referencia a la nuesa propia Vía Lláctea) ye un sistema masivu d'estrelles, ñubes de gas y povisa, materia escuro, y seique enerxía escuro, xuníos gravitacionalmente. La cantidá d'estrelles qu'ensamen una galaxa ye variable, dende les enanes con con 10⁷ estrelles, hasta les xigantes con 10¹² estrelles. Formando parte d'una galaxa hai socadarmes como les nebuloses, los cúmulos estelares y los sistemas estelares múltiples
Menes de galaxes
Les galaxes tienen tres configuraciones distintes: elíptiques, espirales ya irregulares. Una descripción daqué más detallao, sofitada na so fechura ye la provista pola secuencia de Hubble, propuesta nel añu 1936. (Esti esquema namái se sofita na fechura visual, nun tien en cuentes otros fustaxes como la tasa de formación d'estrelles o l'actividá del ñúcleu galácticu.
Galaxes elíptiques
(E0-7): Galaxa con fustaxe d'elipse. Puen ser nomaes dende E0 hasta E7, au el númberu significa cuanto ovalada ye la elipse, d'esta miente E0 daríase un aldu a la esfera y E7 de mena de platu o discu. Tamién se pue dicir que'l númberu siñala la so escentricidá multiplicada por 10.
thumb|380px|Menes de galaxes d'alcuerdu al esquema de clasificación de Hubble. La so tilde amuesa escasa cadarma y típicamente, tienen relativamente poca materia interestelar. Darréu d'esto, estes galaxes tienen tamién un escasu númberu de cúmulos abiertos y la tasa de formación d'estrelles ye baxa. Pola escontra, tan dominaes por estrelles vieyes, de llonga evolución qu'orbiten en direiciones al debalu alrodiu'l ñúcleu. Nesti sen, danse un aldéu a los cúmulos globulares.
Les galaxes más grandes son xigantes elíptiques. Camiéntase que la mayoría de les galaxes elíptiques son el resultáu del ensame ya xunión de galaxes. Estes puen algamar tamaños descomanaos, y davezu afáyense en conglomeraos mayores de galaxes, averaes al ñúcleu.
Galaxes espirales
thumb|200px|Galaxa NGC 1300. La so espiral tien 3.000 [[añu lluz|años lluz de diámetru y nun caltién furacu prietu nel so centru. Imaxe compuesta, tomada pol Telescopiu Espacial Hubble.]]
Les galaxes espirales son discos rotantes d'estrelles y materia interestelar con una protuberancia central ensamada principalmente por estrelles más vieyes. Darréu d'esta protuberancia espárdense unos brazos de miente espiral y de rellumu variable.
thumb|right|200px|[[NGC 4414, una galaxa típica de mena espiral na constelación Coma Berenices, el so diámetru ye aproximadamente 17,000 parsecs y ta a una distancia aproximada de 20 millones de parsecs. Creitu: NASA/ESA Telescopiu Espacial Hubble.]]
Galaxes irregulares
Les galaxes irregulares son les que nun son espirales nin elíptiques. Son aquelles que nun tienen cadarmes comunes, nun amuesen ñúcleu y ufren un aspeutu caóticu y caltienen abondante gas y povisa. Ye un puxón o remolín de rexones estrellaes sucaes por llinies irregulares de povisa. El so fustaxe dablemente seya'l resultáu d'un xigantescu españíu d'estrelles o la intensa formación de les mesmes.
Tán ensamaes por estrelles xóvenes y el gas interestelar ye abondante.
Distritu federal del Llonxanu Oriente
Alloñáu Oriente (en rusu: Дальневосточный федеральный округ) ye unu de los ocho distritos de la Federación Rusa, formáu polos siguiente nueve suxetos (entidaes subnacionales): Amur, Óblast Autónomu Hebréu, Kamchatka, Magadán, Primorie, Sajá, Sajalín, Jabárovsk y Chukotka. La so capital ye Jabárovsk y la so ciudá más poblada, Vladivostok. Llenda al norte col océanu Árticu, al este colos mares de Bering, d'Ojotsk y del Xapón, al sur con Corea del Norte y China, y al suroeste y oeste con Siberia. Con 6 215 900 km² ye'l distritu más estensu del país, con 6 251 711 habs. en 2013, el menos pobláu, y con 1,0 hab/km², el menos densamente pobláu. Coincide col territoriu de la rexón económica del Alloñáu Oriente rusu.
Saint-Père (Nièvre)
Saint-Père ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Teunoloxía furtiva
215px|thumb|right|Prototipu de [[bombarderu furtivu de los años 40 YB-49]] 215px|thumb|right|Bombarderu furtivu [[F-117 Nighthawk]] 215px|thumb|right|[[Bombarderu furtivu modernu B-2 Spirit]] 215px|thumb|right|Prototipu de [[caza (avión)|caza furtivu modernu YF-23 Black Widow II]] 215px|thumb|right|[[Caza (avión)|Caza furtivu modernu F-22 Raptor]] 215px|thumb|right| [[Caza (avión)|Caza furtivu modernu F-35 Lightning II]]
Les teunoloxíes furtives (stealth del inglés), llamaes popularmente d'invisibilidá, cubren delles téuniques de tapecimientu, la mayoría usaes n'aviones y barcos, pa face-yos menos visibles al radar. Esta teunoloxía fíxose bultable en guerres como la del Guerra del Golfu Golfu en 1991, anque daos les recién meyores nos algoritmos de filtros bayesianos, usaos pa procesar los datos recibíos polos radares, según les meyores nos mesmos radares y sensores, perdió efectividá. Sicasí, tantu Estaos Xuníos como Rusia y otros países siguen desenvolviendo ya investigando teunoloxíes furtives. L'enclín actual ye integrar teunoloxíes furtives sobre equipu más convencional, sol conceutu denomináu baxa observabilidad.
Les teunoloxíes d'invisibilidá nun son nueves. Los comandos d'infantería d'operaciones especiales siempres la usaron, inclusive los aviones faciendo usu del so maniobrabilidad, siguiendo'l perfil del terrén o usando contramedidas electróniques. Pero les teunoloxíes d'invisibilidá refiérense más al diseñu y composición del vehículu p'amenorgar drásticamente l'ecu radar que reflexen.
Una misión llevada a cabu por un vehículu qu'usa teunoloxíes d'invisibilidá va se-yos afayada (por casu) cuando l'oxetivu sía destruyíu. Atacar utilizando'l factor sorpresa, faelo a gran velocidá y maximizar l'usu de teunoloxíes d'invisibilidá maximiza la efectividá del ataque, lo que fai que l'enemigu tenga menos probabilidaes de defendese nesi y futuros ataques. Otra manera, les concesiones de diseñu qu'implica faer una arma totalmente furtiva faen que, en casu de ser detectada, nun tenga apenes probabilidá d'escapatoria.
Principios
Les teunoloxíes furtives son una combinación de delles téuniques, especialmente:
Táctiques
Aviones furtivos como'l F-117 son xeneralmente usaos contra oxetivos terrestres altamente fortificaos y defendíos como centros de mandu y control o bateríes de misiles antiaéreos. Los radares cubren tol espaciu aereu qu'arrodia estes zones, inclusive asolapándose, faciendo imposible la entrada d'un avión non furtivu nesa área. Los aviones furtivos pueden ser detectaos, pero namái si pasen mui cerca de los radares, de cuenta qu'hasta para estos aviones esisten riesgos. Sicasí, un avión furtivu volando a una altitú fayadiza y según un plan de vuelu preparáu puede atacar con seguridá aparcar radar. Una vegada qu'estes estaciones fueron destruyíes, aviones convencionales pueden empezar a operar sobre la zona.
Na actualidá, sicasí, el conceutu de «furtividad estricta» que llevó a la construcción del F-117 y el B-2 considérase yá obsoleto por cuenta de les meyores en sistemes de teledetección y analís dixital de señales.
El primer caza con un eleváu nivel de furtividad ye'l F-22 Raptor que'l so complementu ye'l F-35 JSF. Asumiendo una carga de combate afecha, nun hai nada que torgue qu'estos dos aviones lleven a cabu remanes de combate similares a les del F-117 (ataque al suelu). Sicasí'l combate aereu implica ciertes diferencies. Un avión furtivu puede averase a un oxetivu aereu con mayor probabilidá de nun ser detectáu, dexándo-y llograr una meyor posición pa les sos armes empuestes. Ciertos tipos d'armes son susceptibles de ser evitaes por esti tipu d'aviones. Con alta teunoloxía (común nos caces modernos) complementada con escáneres electrónicos activos (AESA) los aviones furtivos pueden actuar como centros de control AWACS pa otros aviones. Los aviones furtivos son tamién una bona escolta p'aviones d'ataque al suelu.
Amaranthus caudatus
L' ye una planta de la familia de les amarantacees de rápida crecedera, con fueyes, tarmos y flores moraos, colloraos y doraos. "El nome Amaranthus provién del griegu “ảμápavτvos” que significa siempreviva, refiriéndose a les bráctees de la inflorescencia que nun s'amostalguen" (Huertas & Camargo, 1976, citáu por Agudelo-H, 2008). thumb|240px|Inflorescencia thumb|240px|Detalle de la planta
Descripción
El tarmu central puede algamar de 2 a 2,5 m d'altor nel maduror, a pesar de que delles variedaes son más pequeñes. Les cañes de forma cilíndrica, pueden empezar tan embaxo como la base de la planta dependiendo de la variedá d'ésta. El raigañu principal ye curtia y les secundaries diríxense escontra baxo, dientro del suelu. Les sos vistoses flores broten del tarmu principal, en dellos casos les inflorescencies lleguen a midir 90 cm.
La planta afaise fácilmente a munchos ambientes distintos, tien un tipu eficiente de fotosíntesis (C4), crez rápido y nun riquir enforma caltenimientu. Desenvolver a una altitú ente los 1.400 y los 2.400 msnm.
Distribución y hábitat
Otros tipos d'Amaranthus distribuyir de manera natural pel sur de Rusia (delta del Volga), Cercanu Oriente (Azerbaixán, Irán), Siberia oriental, China, Paquistán, Bután, Nepal, India, Sri Lanka, Xapón, Corea, Taiwán, Myanmar, Tailandia, Vietnam, Indonesia, Malasia, Filipines, Nueva Guinea y Australia; foi introducida n'Estaos Xuníos y ta naturalizada en parte del sur d'Europa (Rumanía) y nordeste d'África (Exiptu) dende tiempos antiguos, onde se cultiva poles sos granes comestibles, l'afamada "faba aegyptiaca" de los romanos. Tamién se comen los rizomas.
Orixe
Esta planta, nun siendo tan conocida, desempeñó un papel bien importante pa los Incas y formaba parte de la dieta diaria del incanato.
Usos
Cola farina del granu de kiwicha fáense pan ácimo, tortielles y chapatís. La farina del granu enteru o turráu ye utilizada como cebera pal almuerzu, pa panes y paninos.
Composición y valor nutricional
Les granes contienen d'un 13 a un 18% de proteínes y un altu nivel de leucina, aminoácidu esencial pa la nutrición. El granu de kiwicha tien un conteníu de calciu, fósforu, fierro, potasiu, cinc, vitamina E y complexu de vitamina B. La so fibra, comparada cola del trigu y otres ceberes ye bien fina y nidia. Nun ye necesariu dixebrala de la farina; ye más, xuntes constitúin una gran fonte d'enerxía.
Valor alimenticiu de la kiwicha comparáu con otros alimentos: La kiwicha llamó l'atención de la NASA polos sos grandes propiedaes nutricionales, polo cual incluyó-ylo na dieta de los astronautes.
Crecedera de la producción
El Amaranthus caudatus ye cada vegada más popular nos Andes, y pasu ente pasu la so esportación ta creciendo sostenidamente. thumb|240px|Fueyes thumb|240px|Vista de la planta
Discutiniu
Anguaño'l amaranto inca o kiwicha (Amaranthus caudatus) ta convirtiéndose nun problema pa cultivos como'l de la soya, por cuenta de que esta especie de amaranto ye altamente resistente a yerbicíes como'l glifosatu. Estes resistencies podríen provenir del encruz de xenes ente esta planta y la soya modificada xenéticamente. Los intereses de grandes compañíes nel cultivu de soya trexénica tán convirtiendo un alimentu bien rico nuna meruxa a güeyos de la industria alimenticio.
Taxonomía
Amaranthus caudatus foi descritu por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 2: 990. 1753. Amaranthus: nome xenéricu que procede del griegu amaranthos, que significa "flor que nun s'amostalga".
caudatus: epítetu llatín que significa "con cola".
Saint John (Nueva Brunswick)
Asitiada na desaguada del ríu Saint John, a veres de la badea de Fundy, la ciudá ocupa, col so puertu, un llugar importante na economía de les provincies marítimes.
Toponimia
Tien de tenese en cuenta que d'alcuerdu al gobiernu canadiense, «solu dos conceyos en Canadá tienen un nome pa cada unu de los idiomes oficiales: Grand-Sault o Grand Falls, y Cap-des-Caissie o Caissie Cape, dambes allugaes en Nueva Brunswick. Otres ciudaes tienen namái una forma autorizada. Este ye particularmente el casu de San Xuan de Terranova (St. John's) y Saint John (Saint-Jean), en Nueva Brunswick. La forma francesa Saint-Jean, anque aumentó'l so usu, nun #tener calter oficial.»
Xeografía física
izquierda|miniaturadeimagen|225x225px|Mapa del ríu Saint John, nel que se repara, na so desaguada, Saint John
Topografía
miniaturadeimagen|180x180px|Planu de [[1894.]] Saint John #atopar nel centru-sur de la provincia, bordiando la badea de Fundy. La ciudá alcuéntrase a 415 quilómetros per carretera al oeste-noroeste de Halifax, 915 quilómetros al este de Montreal y 650 quilómetros al nordeste de Boston, nos Estaos Xuníos. La ciudá tien una superficie de 315,49 quilómetros cuadraos.
Asitiáu na parte centro-sur de la provincia, sobre #orellar norte de la badea de Fundy, na entrada del ríu Saint John, la ciudá ye travesada pola direición del fluxu escontra'l sur del ríu y la parte oriental de la ciudá ta a veres del ríu Kennebecasis escontra'l norte, onde esti ríu desagua nel Saint John na badea Grand.
La xeografía de Saint John ye desaxeradamente complexa, polo que ye imposible dar una llista detallada de toles sos carauterístiques.
La topografía alredor de la ciudá ye montascosa, la resultancia de la influencia de dos cadenes montascoses costeres na badea de Fundy, los cuetos Sainte-Croix y les llombes caledonies. A entrambos llaos del ríu, el relieve del terrén forma munches llombes y cuetos, tales como la Ben Lomond (230 metros), el monte Crane (170 metros), Nowland (150 metros), Charlinton (150 metros), el monte Rede Head (120 metros), el monte Golden Grove (110 metros) y el monte Crow (90 metros).
La mariña ye de forma irregular y con munches puntes. Al sureste de la ciudá atopa una islla-península, la islla Taylors. Hai otra nel ríu, la islla Fausse.
Hidrografía
Al norte de la ciudá, la confluencia del ríu Kennebecasis col ríu de Saint John, formen la badea Grand. Al suroeste del postreru atopa una pequeña badea, la badea del Sur. Dempués de la badea Grand, el ríu pasa al traviés de la ciudá, nun estrechu gargüelu, faciendo dellos meandros. Nesti puntu produz el fenómenu conocíu como los tabayones de marcha tras, que se producen cuando les marees de la badea camuden la direición del fluxu del ríu mientres unos quilómetros. Una serie de cornises submarines nos puntos más estrechos de la ranura tamién crean rápidos.
Otros cursos d'agua #importante son el ríu Mispec y los regueros Henderson, du Lac Spruce, Mill, Marsh y Graham.
La llanura costera tien dellos llagos d'agua duce nel este, oeste y norte de la ciudá. El principal ye'l Loch Lomond y otros llagos importantes son Ashburn, Beaver, Bradley, Buck, Ferguson, Henderson, Latimer, Ludgate, Menzies, Mystery, Robertson, Spruce y Treadwell. Tamién hai dellos estanques.
Historia
Les comunidaes apoderaes polos unionistes de Parrtown (del llau este del ríu Saint John), de Carleton (del llau oeste del ríu Saint John) fueron fundíes por aciu Cédula Real pa convertise na ciudá de Saint John en 1785, convirtiéndose na primer ciudá incorporada a la Norteamérica británica (actual Canadá). Al oeste de Carleton atopábase la parroquia de Lancaster, y al nordeste de Portland taben les tierres de Simonds, Hazen y White", más tarde llamáu Simonds, dambes comunidaes col tiempu #xunir a esta ciudá en 1967.
La ciudá ye'l centru industrial de la provincia de Nueva Brunswick.
La ciudá ta asitiada a lo llargo de la mariña norte de la badea de Fundy, na desaguada del ríu Saint John.
Enllaces esternos
derecha|miniaturadeimagen|335x335px| Catedral de la Inmaculada Concepción en Saint John
Distritu federal de Siberia
Siberia (en rusu: Сибирский федеральный округ) ye unu de los ocho distritos de la Federación Rusa, formáu polos siguiente dolce suxetos (entidaes subnacionales): República d'Altái, Krai d'Altái, Buriatia, Zabaikalie, Irkutsk, Jakasia, Kémerovo, Krasnoyarsk, Novosibirsk, Omsk, Tomsk y Tuvá. La so capital ye Novosibirsk. Llenda al norte colos mares de Kara y Láptev (océanu Árticu), al este con Llonxanu Oriente, al sur con China, Mongolia y Kazakstán y al oeste con Ural. Con 5,114,800km² ye'l segundu distritu más estensu —por detrás d'Llonxanu Oriente—, con 19,281,424habs. en 2013, el terceru más pobláu —por detrás de Central y Volga— y con 3,8hab/km², el segundu menos densamente pobláu, per delantre d'Llonxanu Oriente. Coincide parcialmente cola rexón xeográfica de Siberia.
47 Cassiopeiae
47 Cassiopeiae (47 Cas / HD 12230 / HR 581) ye una estrella na constelación de Cassiopeia de magnitú aparente +5,28. Alcuéntrase a 109 años lluz de distancia del Sistema Solar.
47 Cassiopeiae ye una estrella blancu-mariella de la secuencia principal de tipu espectral F0V. Ye asemeyáu a les componentes del sistema estelar Porrima (γ Virginis), siendo'l so temperatura efectivo de 6966 K y la so lluminosidá bolométrica 7,2 vegaes mayor que la lluminosidá solar. Ta ente les 100 estrelles más brilloses na rexón de rayos X asitiaes a menos de 50 pársecs de distancia; la so lluminosidá nesta zona del espectru ye de 23,62 × 1022 W. El so radiu envaloráu a partir de la so lluminosidá bolométrica— pue ser 2,4 más grande que'l del Sol y xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación de siquier 55 km/s. Tien una masa aproximao un 50% mayor que la masa solar y una edá averada de 1300 millones d'años. La so composición química ye comparable a la del Sol; asina, el so índiz de metalicidá [Fe/H] ye igual a -0,05.
Una estrella de magnitú +9,5, visualmente a 96 segundos d'arcu, pue tar físicamente venceyada a 47 Cassiopeiae.
Giro d'Italia 1936
La 24ª edición del Giro d'Italia apostar ente'l 16 de mayu y el 7 de xunu de 1936, con un percorríu de 19 etapes, dos d'elles dobles, y 3766 km, que'l vencedor completó a una velocidá media de 31,279 km/h. La carrera empezó y terminó en Milán.
Tomaron la salida 89 participantes, de los cualos 45 terminaron la carrera.
Gino Bartali, vencedor de tres etapes y la clasificación del monte, imponer na clasificación xeneral d'un Giro nel que Raffaele di Paco y Giuseppe Llamera partiéronse la mayor parte de les etapes apostaes, con cinco trunfos pal primeru y diez pal segundu.
Etapes
thumb|200px|Percorríu de la carrera.
El Cuadru
El Cuadru ye un pueblu de la parroquia de Piarnu nel conceyu asturianu de Castrillón.
Alcuéntrase a 5,00 km de Piedrasblancas, la capital del conceyu, a un altor mediu de 85 msnm y tien una población de.
Mázcara de Majora
La Mázcara de Majora (ムジュラの仮面) (pronunciáu «mæ ˈdʒɔː rə») ye una mázcara, nel xuegu del mesmu nome (The Legend of Zelda: Majora's Mask), una vegada utilizáu por una tribu ensin nome, como una forma d'embruxamientu y de tortura. Esta mázcara considérase sobremanera que la lleva sobre la cara del supuestu antagonista del xuegu, Skull Kid, quien utiliza la so maxa negro con rabia y con terror en toa Termina.
Historia
Na manga d'esti xuegu cúntase que Majora yera un demoniu al que toos buscaben asesinar pa quedase cola so armadura. Foi un día cuando llega un mozu, diciéndo-y Majora a esti que si tamién venía intentar matalo, respondiendo que non, que namái venía pa tocar un cantar. Foi entós que'l mozu empieza a tocar un cantar en 3 díes que lu pon a dormir; el mozu saca una mázcara qu'él mesmu talló pa zarrar a la bestia dientro d'ella.
Créese que ye por eso polo que la Mázcara de Majora busca destruyir el mundu en 3 díes.
Kara Vallow
right|thumb|150px|Kara Vallow na Comic Con de San Diego de 2009 Kara Vallow ye una productora conocida pol so llabor nes series de Seth MacFarlane, Family Guy, American Dad y The Cleveland Show.
Cucurbitoideae
Cucurbitoideae ye una subfamilia de plantes perteneciente a la familia Cucurbitaceae coles siguientes tribus botániques:
Clodovéu I
Clodovéu I (en francés Clovis) foi'l rei de tolos francos del añu 481 al 511. El nome Clodovéu remanez del francu (antiguu baxu-alemán) Hlodowig, compuestu polos raigaños hlod ("reconocíu, famosu, pernomáu") y wig ("combate"), quier dicir "Pernomáu nel combate" o "Pernomáu na batalla", l'equivalente n'asturianu modernu sería Lluis, nome de la mayoría de los reis de Francia, y n'alemán Ludwig, tamién llatinizáu como Ludovicu.
Galia a finales del sieglu V
A finales del sieglu V, Galia alcuéntrase estremada baxo l'autoridá de dellos pueblos bárbaros, constantemente en guerra los unos escontra los otros, buscando estender les sos influencies y les sos posesiones: Un ensame de poderes llocales o rexonales d'orixe militar teníen ocupao'l vacíu dexáu pola deposición del Emperador Romanu d'Occidente en 476. Ente estos atopábase entá'l reinu de Siagrio, allugáu na rexón de Soissons.
En 481, Clodovéu, fíu del rei Childericu I y de la princesa Basina de Turinxa, aportó al tronu del reinu francu salio, asitiáu na rexón de Tournai na actual Bélxica. El títulu de rei nun yera nuevu, pos esti dábase a los xefes de guerra de les naciones bárbares al serviciu de Roma. Asina los francos, antiguos sirvidores de Roma, nun yeren nada menos que xermanos, bárbaros paganos, alloñaos de la manera de vida de los galos romanizaos mientres más o menos cinco sieglos de dominación ya influencia romana.
El reinu de Clodovéu inscríbese más bien na continuidá de l'antigüedá tardía que na alta edá media según numberosos historiadores. Sicasí contribúi formar el calter orixinal d'esti últimu periodu, dando entamu a una primer dinastía de reis cristianos, y gracies a l'aprobación de les élites galu-romanes, crea un poder central en Galia.
La estensión del reinu al este
Mientres tola so vida, Clodovéu intenta caltener y engrandar el so reinu pa los sos fíos, según la tradición xermánica. Pa llogralo, Clodovéu nun dulda en desaniciar toles torgues que se-y presenten nel camín: asesina a tolos xefes salios y reinaos vecinos, dalgunos de los que yeren los sos antiguos compañeros, o hasta miembros de la so familia, p'asegurase de que solamente los sos fíos heredaren el so reinu.
Conversión y bautizu
right|thumb|337x337px|Bautizu de Clodovéu I. L'obispu de Reims, el futuru San Remixu, buscaba quiciabes la proteición d'una autoridá fuerte pal so pueblu. Los contautos foron numberosos ente Clodovéu y l'obispu; esti postreru afala al rei a protexer a los cristianos qu'habiten nel so territoriu. Gracies al so carisma y quiciabes en razón de l'autoridá qu'él mesmu representaba, Remixu supo faese respetar por Clodovéu y sirviólu hasta de conseyeru. Afalólu notablemente a pidir la mano de la princesa Clotilde, una princesa cristiana d'altu llinaxe, fía del rei de los burgundios. El matrimoniu tuvo llugar en 492, probablemente na llocalidá de Soissons.
Estensión del reinu hacia'l sur
Col sofitu del emperador romanu d'Oriente Anastasiu I, Clodovéu decide atacar a los visigodos arrianos que mandaben na mayor parte de la península ibéricaPenínsula Ibérica y el suroeste de la Galia, dende'l Loira al norte hasta les llendes del actual Languedoc al este.
La Machuquera
La Machuquera ye una aldea de la parroquia de Piarnu nel conceyu asturianu de Castrillón.
Clodovéu I
Estensión del reinu hacia'l sur
Na primavera de 507, los francos llancen la so ofensiva escontra'l sur, cruciando'l Loira en direición a Tours ya invadiendo el reinu visigodu, ente que los sos aliaos burgundios ataquen pel este. L'esperimentáu exércitu francu enfrentóse al del rei Alaricu II na batalla de Vouillé, cerca de Poitiers. Tres una tarrecible llucha cuerpu a cuerpu, Clodovéu llogra matar a Alaricu en combate, y dempués d'esto, los visigodos fuxen n'escorribanda y la batalla termina nuna completa victoria de los francos.
La Machuquera
Alcuéntrase a 3,00 km de Piedrasblancas, la capital del conceyu, a un altor mediu de 80 msnm y tien una población de.
Allianz Arena
L'Allianz Arena ye un estadiu de fútbol allugáu nel barriu de Fröttmaning, al norte de Múnich, nel estáu federáu de Baviera, Alemaña. Alluga los partíos como llocal del FC Bayern München de la Bundesliga d'Alemaña, equipu que primeramente apostaba los sos partíos de llocal nel Estadiu Olímpicu de Múnich. El TSV 1860 Múnich xugó de llocal nel estadiu dende la so inauguración en 2005 hasta 2017.
Foi una de les subsedes de la Copa Mundial de Fútbol de 2006 celebrada n'Alemaña. Pa esti eventu, l'estadiu llevó temporalmente'l nome de Estadiu de la Copa Mundial de la FIFA de Múnich, por razones axustaes nel reglamentu de la FIFA. Por razones similares, tamién lleva'l nome de Fußball Arena München nos campeonatos entamaos pola UEFA, como la Lliga de Campeones. Magar estos cambeos, el nome oficial ye Allianz Sable.
El Allianz Arena ye conocíu popularmente col nomatu de Schlauchboot (español: Bote inflable) pola so forma.
Historia
thumb|left|230px|Procesu de construcción del Allianz Arena. El 21 d'ochobre de 2001 realizóse un referendu municipal en Baviera, onde'l 65,8% de los votantes (d'un 37,5% de los muniqueses con derechu a votu qu'emitió sufraxu) optó pola construcción d'un nuevu estadiu (en desmedro de la remodelación del Estadiu Olímpicu de Múnich).
El diseñu de la obra foi realizáu pola firma Herzog & de Meuron, que foi escoyíu en febreru de 2003. La firma de seguros alemana Allianz, que ye'l principal sociu de la sociedá que constrúi'l proyeutu, pagó por que l'estadiu llevara'l so nome polos próximos 30 años. El costo total de la construcción foi de 341 millones d'euros, pagaos pol TSV 1860 München y el FC Bayern München. La so construcción empezó'l 21 d'ochobre de 2002, col allugamientu de la primer piedra per parte de Franz Beckenbauer, y foi terminada n'abril de 2005. Foi inauguráu'l 30 de mayu de 2005 nun partíu ente'l TSV 1860 München y el 1. FC Nürnberg. El 31 de mayu de 2005 apostóse'l segundu partíu inaugural, ente'l FC Bayern München y la seleición alemana de fútbol.
El 2 de xunu de 2005 apostóse'l primer partíu ente los dos equipos locales, que foi ganáu pol TSV 1860 München, gracies a un gol de Paul Agostino.
El primer gol marcáu nel estadiu foi convertíu por Patrick Milchraum del TSV 1860 München.
El primer gol del estadiu válidu pa un tornéu oficial foi marcáu por Owen Hargreaves el 5 d'agostu de 2005, na victoria del FC Bayern München por 3 goles a 0 sobre'l Borussia Mönchengladbach, válidu pola Bundesliga.
El 9 de setiembre, el 1. FC Dynamo Dresden convirtió-y el primer gol en contra al TSV 1860 München. El 5 de payares de 2005, Miroslav Klose del SV Werder Bremen marcó-y el primer gol en contra al FC Bayern München.
Mientres el desarrollu de la Copa Mundial de la FIFA 2006 pasó a llamase Estadiu de la Copa Mundial de la FIFA de Múnich (alemán: FIFA WM-Stadion München), una y bones la FIFA nun dexa nengún tipu de publicidá nel nome de los estadios.
El 9 de xunu de 2006 apostóse'l partíu inaugural de la Copa Mundial de la FIFA 2006 (anque una ceremonia inaugural de calter cultural celebróse un día antes en Berlín), ente la seleición alemana de fútbol y la seleición costarricense de fútbol, que terminó con resultancia de 4-2 en favor de los locales.
El 19 de mayu de 2012, apostóse la Final de la Lliga de Campeones de la UEFA 2011-12 n'este mesmu estadiu, qu'enfrentó al conxuntu llocal, el Bayern de Múnich, contra'l Chelsea Football Club. Venció esti postreru na riola de penaltis.
Arquiteutura
Les proporciones del recintu deportivu son de 258 m de llargu, 227 m d'anchu, y 50 m d'altu. Les proporciones de la so cancha son de 105 m x 68 m.
L'arquiteutura esterna del Allianz Arena ta compuesta de 2.874 paneles romboidales de ETFE (copolímero d'etilenu-tetrafluoretileno) a una presión de 0,035 hPa. Cada panel puede allumase de manera independente de color blancu, colloráu o azul. La intención ye allumar los paneles en cada partíu colos colores del respeutivu equipu llocal, o de color blancu cuando xuega de llocal la seleición alemana.
Pa la construcción utilizáronse aproximao 120.000 m³ de formigón pal estadiu y 85.000 m³ pa los estacionamientos. Utilizáronse 22.000 t d'aceru pa la construcción del estadiu y 14.000 t pa la construcción de los estacionamientos, que la so estensión ye d'aproximao 270,000 m².
Copa Mundial de Fútbol de 2006
L'Estadiu de la Copa Mundial de la FIFA de Múnich llogró ser una de les subsedes de la Copa Mundial de Fútbol de 2006. Nesti recintu apostáronse 4 de los 48 partíos de la primer fase. thumb|Ceremonia d'apertura de la [[Copa Mundial de Fútbol de 2006.]] Nel partíu inaugural del tornéu, apostáu'l 9 de xunu y correspondiente al grupu A, enfrentóse la seleición alemana contra la seleición costarricense. La resultancia foi un trunfu de 4:2 a favor d'Alemaña, con goles de Lahm, Klose (en dos causes), y Frings. Los goles costarricenses fueron anotaos por Wanchope. Esti partíu foi'l partíu inicial del tornéu con mayor númberu de goles anotaos dende 1934.
El 14 de xunu xugóse'l décimu sestu partíu de la primer ronda (16), correspondiente al grupu H. Apostóse'l "clásicu musulmán" ente les seleiciones d'Arabia Saudita y Túnez, nun partíu que terminó empatáu 2:2. Los goles de Túnez fueron anotaos por Jaziri y Jaidi. Pela so parte, los goles d'Arabia Saudita fueron marcaos por Al Qahtani y Al Jaber. Nel ventenu séptimu partíu de la primer ronda (27), apostáu'l 18 de xunu y correspondiente al grupu F, la seleición brasilana ganó por 2:0 a la seleición australiana, con goles d'Adriano y el suplente Fred.
El 21 de xunu apostóse'l trentenu octavu partíu de la primer ronda (38), válidu pol grupu C, onde s'enfrentaron les seleiciones de Costa de Marfil y de Serbia y Montenegro, con un trunfu de 3:2 a favor de los marfileños. Los goles de la seleición marfileña fueron anotaos por Dindane (en dos causes) y Kalou. Pela so parte, los goles de la seleición de Serbia y Montenegro fueron anotaos por Žigić y Ilić.
Amás, nesti recintu deportivu apostáronse 2 de los 16 partíos de la segunda fase.
Apostóse'l primer partíu de los octavos de final (49) el 24 de xunu, onde s'enfrentaron les seleiciones d'Alemaña y de Suecia, con un trunfu de 2:0 a favor de los alemanes. Los goles de la seleición alemana fueron anotaos por Podolski.
El 5 de xunetu apostóse'l segundu partíu de la semifinal (62), onde s'enfrentaron les seleiciones de Portugal y de Francia. La seleición francesa finalmente venció por 1:0, gracies a un gol de penalti, marcáu por Zinedine Zidane.
Los siguientes partíos xugar nel estadiu mientres la Copa Mundial de 2006:
Peleagonzalo
Peleagonzalo ye un conceyu d'España, asitiáu al este de la provincia de Zamora, comunidá autónoma de Castiella y Llión. El términu municipal atópase na ribera del ríu Duero, ente Toro y la capital provincial. El términu ta dafechu arrodiáu pol de Toro. Consta d'un únicu nucleu de población, de nome homónimu.
Tien una superficie de 13,31 km² con una población de 313 habitantes (2012) y una densidá de 23,52 hab/km².
Topónimu
Según Pancracio Celdrán, el pueblu debe'l so nome a líder de la repoblación d'esta llocalidá, Pelayo Gonzalo, que'l so nome propiu provenía del llatín "Pelagius". Esti nome evolucionó escontra la pallabra "engarradiella" posiblemente pola so proximidá al términu qu'agora tien, de significáu reña o apuesta). Francisco Javier García Martínez propón un orixe distintu, a partir del raigañu romance "pal/pel" o "pelio/pelia" que denotaría elevaciones del terrén o montículos.
Sía que non, la documentación amuésanos que nel sieglu XVI la llocalidá denominábase Pelay González, lo que paez reafitar la teoría de que'l nome de la llocalidá procede del nome propiu de quien encabezó la repoblación local. Nesti sentíu, mientres el reináu d'Ordoño IV de Llión se documenta la esistencia d'un magnate cercanu al monarca llamáu Pelayo González, de quien podría derivar el nome de la llocalidá, magar la falta de documentación nun dexa realizar una afirmación concluyente al respeutu.
Historia
La fundación de Peleagonzalo, que se topaba orixinalmente a veres del ríu Duero, enmarcaríase dientro de les repoblaciones llevaes a cabu na Edá Media polos reis lleoneses, que taría empobinada presumiblemente por un tal Pelayo González que dio nome a la llocalidá.
Sicasí, l'acontecimientu históricu más importante que tuvo llugar en Peleagonzalo dar nel contestu de la guerra socesoria pol tronu castellanu-lleonés qu'enfrentó a les huestes de Sabela la Católica coles de Xuana la Beltranexa, que se batieron nos campos de Peleagonzalo na denomada batalla de Toro. Esta batalla, anque foi de resultancia incierta, moralmente acabó resultando decisiva pa la victoria final del bandu isabelín, desaguando na entronización de Sabela la Católica.