cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cortes de Castiella
miniaturadeimagen|350x350px|Territorios representaos peles ciudaes con votu en Cortes nel sieglu XVI (se colorea tamién el territoriu de les "[[País Vascu|provincies vascongadas" o "exentes", de réxime foral propiu, que nun unviaben procuradores a Cortes, tampoco'l reinu de Navarra, que yá taba incorporáu, pero caltenía les sos propies Cortes. )]] Les Cortes de Castiella yeren la institución política qu'escontra la representación estamental de la Corona de Castiella mientres la Edá Media y l'Antiguu Réxime. Como'l restu de los parlamentos europeos medievales, los sos procuradores axuntabense por brazos: eclesiásticu, nobiliariu y común —que correspondía a la representación d'un determináu númberu de ciudaes con «votu en Cortes», gobernaes caúna d'elles pol so propiu patriciáu urbanu—. Les Cortes yeren convocaes y presidíes pol rei de Castiella. Énte'l mayor nivel de poder que la monarquía autoritaria tenía en Castiella, les funciones de les Cortes castellanes yeren menos significatives que les de les instiuciones similares na Corona d'Aragón —Cortes d'Aragón, Cortes Catalanes y Cortes Valencianes—, acutándose col tiempu a les puramente fiscales, colo que terminaron siendo solamente convocaos los procuradores del común —nobleza y cleru, los estamentos privilexaos, taben exentos de pagar impuestos—.
Nos sieglos XII y XIII, hubo Cortes estremaes nel reinu de Llión y el reinu de Castiella. Les socesives separaciones y uniones ente dambos reinos terminaron mientres el reináu de Fernando III el Santu (1230), y a partir d'entós les xuntes de les Cortes fixéronse simultáneamente y na mesma ciudá, anque primeramente por separáu —por casu, asina asocedió nes Cortes de Valladolid de 1293—, denominándose «Cortes de Castiella y de Llión», o «de Llión y de Castiella» hasta'l sieglu XV. Dende'l reináu de los Reis Católicos, ye habitual denominales a cencielles «Cortes de Castiella».
Orixe
Precedente de les Cortes castellanes son les asamblees de guerreros llibres de los pueblos xermánicos (thing). El reinu visigodu de Toledo, amás del so heriedu xermánicu, tuvo la continuidá institucional de los Concilios de Toledo, que teníen participación civil d'altos dignatarios del Estáu, anque non nengún tipu de representación del común de les ciudaes (qu'ello ye que taben nun estáu de decadencia). Nun hai instituciones asemeyaes na España musulmana. Muncha más trescendencia tuvieron los primeros sieglos de Reconquista y la Repoblación de cada unu de los socesivos territorios polos que los nucleos cristianos del norte de la Península fuéronse ampliando escontra'l sur; especialmente los territorios ente'l Cordal Cantábricu y el Douru (sieglu X) y ente'l Douru y el Tayo (sieglos XI y XII), onde s'establecieron los conceyos con alfoz o comunidaes de villa y tierra y otorgaronse los fueros y cartes puebles qu'aguiyaron l'asentamientu de la población y una determinada forma d'entender la vida municipal, bien distinta de la de los municipia de dómina romana.Nun ye posible datar d'una fecha exacta de la época en que l'estau llanu entamó a tener entrada nes Cortes por mediu de los sos representantes o procuradores. Puede afirmase con certeza que verificose por completu nes Cortes de Llión de 1188. Meses antes, en Carrión de los Condes, el rei castellanu Alfonsu VIII celebró Cortes cola presencia sin voz ni votu del pueblu llanu
Ciudaes con votu en Cortes
El númberu de ciudaes con votu en Cortes foi variable a lo llargu de la Edá Media, y fixóse en diecisiete nel sieglu XV, ente les qu'estaben toles capitales de reinos y algunes de les más importantes de los antiguos reinos de Llión y Castiella. La conquista de Granada fixo añedir esta ciudá, colo que'l númberu de dieciocho foi'l que se caltuvo mientres tol sieglu XVI y empiezos del XVII:
Xuntes de Cortes per fecha de celebración
Manuel Colmeiro, na so Introducción escrito y publicao d'orde de la Real Academia de la Historia a Cortes de los antiguos Reinos de Llión y de Castiella, recueye, como precedentes de les xuntes de Cortes, distintes xuntes de magnates y concilios eclesiásticos del reinu ástur-lleonés, como los denominaos Concilio d'Uviéu (años 832 y 901) y Concilio de Llión (añu 974), la "Asamblea de grandes y prelaos de Llión" del añu 914, la "Xunta de magnates de Zamora" del añu 931 y la de Llión del 933.
El mesmu Colmeiro señala que les xuntes convocaes nos sieglos XI y XII fueron de "lo eclesiástico y lo seglar al usu de Toledo" (esto ye, siguiendo la tradición de los Concilios de Toledo de dómina visigoda) hasta que se convocó a representantes del estáu llanu o común de les ciudaes, cosa que nun asocedió hasta 1188 (en Llión) y 1250 (en Castiella). Aun así, Colmeiro recueye que munches de les xuntes anteriores reciben la denominación de "Cortes" na documentación histórica.
A la muerte d'Alfonso VII produció la división sucesoria de los reinos, y pasaron a convocase Cortes en ca un d'ellos
Reináu d'Enrique II (1369-1379)
El ritmu de concesión de mercés (les llamaes "mercés enriqueñas", concesiones de señoríos con que compensaba a quien-y sofitaron na Primer Guerra Civil Castellana, en desterciu del realengo) obligó-y a convocar Cortes con muncha frecuencia:
Reináu de Felipe II (1556-1598)
Felipe II tomó la decisión de terminar cola costume tradicional de Corte itinerante y en 1561 afitó la Corte en Madrid, que pasó a recibir la denominación de Villa y Corte; tamién les Cortes celebrabense nesta ciudá, salvo nuna ocasión.
Reináu de Felipe IV (1621-1665)
En setiembre de 1665, Mariana d'Austria, reina viuda de Felipe IV, dexó ensin efectu la convocatoria de Cortes fecha pol so difuntu home selmanes antes (pa xurar al príncipe herederu y p'otres coses y negocios d'importancia). Mientres el reináu de Carlos II d'España les Cortes nun se convocaron nin una sola vegada. Na Real Cédula de suspensión de la convocatoria, indicábase que yá nun yeren necesaries, yá que al proclamase yá'l nuevu rei, escarecía de sentíu xura-y como herederu; mandando namás alzar pendones en toles ciudaes como reconocencia a Carlos II (foi garré l'únicu rei de la dinastía en nun ser reconocíu nin xuráu poles Cortes de Castiella). En cuanto al sistema d'impuestos, la renovación de los servicios cada seis años correspondió a les ciudaes individualmente, lo que nun dexaba de responder a una antigua reivindicación d'éstes (otorgaba a los sos órganos instituconales d'un control mayor, non dependiente del votu de los sos procuradores), que namás esfrutaren en delles ocasiones anteriores. Formalmente nun s'establecieron nuevos impuestos, sinón "donativos", que al ser teóricamente voluntarios, nun precisaben aprobación de Cortes.
Sieglu XVIII
Anque hubo delles convocatories (1701, 1709, 1712, 1724, 1760 y 1789), namás s'axuntaron efectivamente en trés causes: les Cortes de Madrid de 1713, les Cortes de Madrid de 1760 (la única mientres el reináu de Carlos III, que foi calificada de "fugaz") y les Cortes de Madrid de 1789 (nel reináu de Carlos IV). Nun hubo nenguna mientres el reináu de Fernando VI. Les instituciones venceyaes a les Cortes que sí calteníen una actividá siguida yeren la Diputación de Cortes y la Comisión de Millones, que s'anovaben dende 1698 cada seis años.
Sieglu XIX
Les convocatories de Cortes nel sieglu XIX ficieronse con bien distintos criterios, propios de la Edá Contemporánea, a partir de les Cortes de Cádiz, qu'establecieron el principiu de la soberanía nacional, que se caltuvo nes Cortes del Trieniu Lliberal; anque se volvieron a convocar Cortes en 1833 siguiendo los procedimientos del Antiguu Réxime y la condición de rei absolutu que recuperara Fernando VII, al únicu fin de xurar como heredera a la so fía Isabel. Les Cortes aconceyaes mientres la rexencia de María Cristina correspuenden a un planteamientu políticu entemediu, el del lliberalismu moderáu del Estatutu Real de 1834.
Puerto Colombia (Guainía)
Puerto Colombia ye un correximientu colombianu del departamentu de Guainía, nel este del país. Llenda pel norte cola capital departamental, Inírida, y con Cacahual, al sur con Pana Pana, Brasil y San Felipe, y al este con Venezuela.
Endomychus thoracicus
Endomychus thoracicus ye una especie de coleópteru de la familia Endomychidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase n'Austria y Rumanía.
Juan Manuel Moreno
Juan Manuel Moreno Bonilla, conocíu como Juanma Moreno, ye un políticu español, actual presidente del PP d'Andalucía y de la Xunta d'Andalucía. Casáu y padre de trés fíos.
Oríxenes familiares y adolescencia
Juan Manuel Moreno ye nietu de xornaleros del Valle del Guadalhorce y l'únicu fíu varón de dos vecinos d'Alhaurín el Grande qu'emigraren a Cataluña: Juan Moreno Coneyu, que trabayó de delliniante industrial na Hispanu Olivetti y la Seat, y María Bonilla, que trabayó nunos grandes almacenes. Tien dos hermanes, una mayor y otra menor qu'él.
Tres meses dempués de la so nacencia en Barcelona, la so familia volvió con él a la provincia de Málaga, concretamente a la capital, a la parte de l'antigua carretera de Cártama, onde estudió la EGB nel colexu Giner de los Ríos.
Cuando Juanma Moreno tenía 14 años, camudar al barriu de la Ponte de les Amériques de la capital, onde'l so padre montó una droguería, na cai Inxenieru Torre Acosta. Estudió nel institutu Universidá Llaboral de Málaga y con 16 o 17 años foi vocalista de dellos grupos de pop-rock d'ámbitu llocal, como Lapsus Psíquicu y Falses realidaes, con cierta influencia de Danza Invisible.
Conceyal del Conceyu de Málaga (1995-1997)
En 1995, con 25 años, resultó escoyíu conceyal de Mocedá y Deporte nel Conceyu de Málaga, con Celia Villalobos como alcaldesa, según Presidente de la Xunta Municipal del distritu de Campanielles y Puertu de la Torre. Un añu dempués, yá yera presidente de Nueves Xeneraciones d'Andalucía.
Diputáu rexonal nel Parllamentu d'Andalucía (1997-2000)
En 1997, con 27 años, foi escoyíu diputáu por Málaga y vocera de Mocedá del Grupu Parllamentariu Popular mientres la V Llexislatura del Parllamentu d'Andalucía. Tamién foi escoyíu presidente de Nueves Xeneraciones a nivel nacional y responsable de Política Autonómica y Llocal del partíu.
Diputáu nacional nel Congresu (2000-2011)
Llogró un grau en Protocolu y Organización d'Eventos pola Universidá Camilo José Cela, amás de dellos títulos propios (Tituláu Superior Universitariu en Protocolu y Rellaciones Institucionales pola Universidá Camilo José Cela, Maestría en Direición y Alministración d'Empreses pola Escuela Autónoma de Direición d'Empreses y Programa de Lideralgu pa la Xestión Pública por IESE Business School) y un premiu (máster d'Oru del Real Fórum d'Alta Direición).
Secretariu d'Estáu de Servicios Sociales ya Igualdá (2011-2014)
thumb|left|Juanma Moreno en 2012 Tres el so nomamientu como secretariu d'Estáu de Servicios Sociales ya Igualdá el 30 d'avientu de 2011, impulsó y participó na redaición de los siguientes planes y lleis:
El Cuetu (San Xusto)
El Cuetu ye un barriu de la parroquia de San Xusto nel conceyu asturianu de Villaviciosa.
Situación
Allúgase a 8 km de Villaviciosa (la capital del conceyu). Ta asistiáu a un altor de 410 m.
Población
Tien una población de 21 habitantes (INE 2016) de los cuales 11 son muyeres y 10 son homes.
Orsha
Orsha (О́рша y О́рша) ye una ciudá de Bielorrusia allugada na confluencia de los ríos Dniéper y Órshytsa na provincia de Vítebsk.
Tien una población de.
Fresneda de la Sierra Tirón
Fresneda de la Sierra Tirón ye una llocalidá y un conceyu asitiaos na provincia de Burgos, comunidá autónoma de Castiella y Lleón (España), contorna de Montes de Oca, partíu xudicial de Briviesca, estremera cola provincía de La Rioxa y na falda de la Sierra de la Demanda.
Situación xeográfica
Fresneda de la Sierra Tirón atópase na provincia de Burgos (Castiella y Lleón), a 56 km de la capital. Ye l'últimu pueblu burgalés que vamos atopar si percorremos la Sierra de la Demanda escontra la Comunidá Autónoma de La Rioxa. Distancia averada a otres ciudaes:
Lierville
Lierville ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Fresneda de la Sierra Tirón
Situación xeográfica
- Bilbao: 144 km
- San Sebastián: 213 km
- Madrid: 300 km
- Barcelona: 566 km
- Vitoria: 99 km
Demografía
El conceyu, que tien una superficie de 61,17 km², cuenta según el padrón municipal pa del INE con  habitantes y una densidá de  hab./km².
Evolución de la delda viva
El conceutu de delda viva contempla namái les deldes con caxes y bancos relatives a creitos financieros, valores de renta fixa y préstamos o creitos tresferíos a terceros, escluyéndose, poro, la delda comercial.
La delda viva municipal per habitante en 2014 xubía a 0 €.
Historia
Nun se sabe con certidume la fecha de la fundación de Fresneda de la Sierra Tirón.
Fresneda de la Sierra Tirón pertenecía a un espaciu xeográficu llamáu “Valle de San Vicente”, qu'entendía'l territoriu delimitado polos percorríos de los ríos Tirón y Urbión nos que, amás de Fresneda, integrábense les llocalidaes de San Vicente del Valle, Espinosa del Monte, Santa Olalla del Valle, Villagalijo, San Clemente del Valle, Ezquerra, Pradoluengo, Sotu, Santa Cruz del Valle Urbión, Garganchón y Valmala.
El so orixe, según dellos historiadores, ente ellos el profesor Abasolo, podría unviase a la dómina romana, yá que na zona de “Los Rubiales” esisten unes muertes que paecen pertenecer a esti periodu históricu.
Sieglos II-III
D'esta dómina atopáronse delles cercos romanes na zona, ente elles cabo destacar el cercu atopáu nel términu “Peña La Pastora”, cerca de la llocalidá. Trátase d'una piedra de forma fálica y na que puede estremase la representación d'una figura humana. Paez tener orixe funerariu y podría tener conexón con cercos celtibéricos (s. III a.c.) y que la so continuación atopar nos cercos hispanu-romanes (s. I-III d.c.), según el profesor Abasolo. Esta pieza puede ser apreciada na plaza mayor de Fresneda, onde s'atopa emplazada anguaño.
Otros cercos romanos fueron afayaes nos murios de la Ilesia de l'Asunción de San Vicente del Valle.
Sieglos VII-IX
Empieza'l colapsu de los visigodos y l'entamu de la conquista de la península ibérica polos musulmanes.
La ocupación militar realizar en bien pocu tiempu, sacante la zona norte, onde s'entamaron diversos nucleos de resistencia.
Nel añu 759, el monarca ástur Fruela I mover hasta la Demanda pa presidir un pactu fundacional de la comunidá relixosa femenina de San Miguel de Pedroso.
Los habitantes de la zona dedicábense fundamentalmente a la ganadería.
Sieglu X
Los condes castellanos promocionen el ensalzamiento del monesteriu de San Miguel de Pedroso y gracies a les sos manifestaciones contribúin a aumentar de forma notable'l so patrimoniu, pasando a convertise nel gran centru relixosu de la zona, ganando en riqueza y en prestíu.
La primer referencia escrita qu'atopamos de Fresneda de la Sierra llévanos al añu 945. Trátase d'un documentu onde Fernán González, Conde de Castiella, concede al Monesteriu de San Llorienzo, asitiáu ente Espinosa y San Vicente, comunidá de camperes y lleña colos pueblos d'Eterna, San Vicente y Fresneda, la devesa del pueblu quedando explícitamente escluyida d'esti alcuerdu.
Sieglos XI-XII
Mientres los sieglos XI y XII, estos territorios quedaron como fronterizos ente Navarra y Castiella mientres años y fueron oxetu de disputa ente dambos reinos.
Ente los años 1035-1054, el Valle tuvo integráu nel reinu de Navarra a tolos efeutos.
A finales del s. XII, los reis de Navarra y Castiella sometieron el contenciosu a l'autoridá del rei d'Inglaterra, Enrique II, que dio la razón al rei castellanu y a partir d'entós, los territorios de la zona del Valle de San Vicente quedaron definitivamente integraos nel reinu de Castiella.
Un testu de 1028 fala d'un pueblu llamáu Lizárraga, que de xuru fai referencia a Fresneda de la Sierra, una y bones la pallabra “Lizarra” significa fresnu n'euskera, y dende la dómina medieval ye habitual atopar ensame de topónimos vascos dando nome a munchos llugares de los montes de Fresneda.
Un legajo fecháu en 1079 fala del Monesteriu Sancti Lohannes de Fraxeneta. Esti cenobiu taba cerca del ríu Tirón, agües enriba de la villa de Fresneda y lo más probable ye qu'esti seya l'orixe del nome de los pagos y pontes dedicaes anguaño a San Juan nesta zona.
El venceyu real con Fresneda consagrar en 1173, cuando'l 23 d'ochobre d'esi añu Alfonsu VIII de Castiella emite un diploma dende'l mesmu pueblu.
El documentu en sí trata de la posesión d'unes tierres cerca de Herramélluri. La presencia del rei y el so séquitu nel nuesu pueblu tuvo de suponer unu de los acontecimientos más memorables de la dómina.
Acompañando al rei, taben la reina Eleonor, l'arzobispu de Toledo (Celebrunus), otros dos obispos (los de Calahorra y Burgos), tres condes y dellos de los señores más poderosos del reinu. El motivu d'esta visita paez cinexéticu.
En 1191, esti monarca dota al Valle de San Vicente d'un ciertu estatutu xurídicu qu'afonda nel individualismu.
Como legáu artísticu del románicu atopamos pertenecientes a esti periodu dos ilesies, la de San Clemente del Valle y la de Valmala, y dos piles bautismales allugaes nes ilesies de Fresneda de la Sierra (añu 1225) y Espinosa del Monte.
Sieglu XV
Esti periodu destaca pola fundación de dos conventos de flaires franciscanos na Sierra de Fresneda.
Estos dos edificaciones relixoses fueron fundaes por Frai Lope de Salinas, fundador tamién del Monesteriu de La nuesa Señora de los Llirios de Alveinte, gracies al patrociniu económicu y sofitu de los Condes de Haro.
El primer eremitorio fundir en 1427 y construyir a unos 9 km de Fresneda (cerca de la zona de “Trés Enagües”). Trátase d'un pequeñu conventu constituyíu por una pequeña y senciella ilesia y por una estancia pa unos seis relixosos. Decide allugalo nun llugar solitariu, inhóspito y alloñáu de cualquier población, con cuenta de fuera el sitiu ideal pa la oración, penitencia y pa la dedicación completa a Dios, d'acordies colos ideales de San Franciscu d'Asís.
El Conventu de San Bernardino de la Sierra fundir a mediaos del sieglu XV. El Padre Salinas decidió allugalo más cerca de Fresneda, a unos 4 km de distancia (cerca del Viveru), por que los flaires que lu habitaren pudieren asistir a los fieles de los pueblos de la zona con más frecuencia.
En dichu centro relixosu punxo una comunidá formal y numberosa pa realizar los exercicios relixosos y asistir a los fieles de les poblaciones más cercanes, quien tamién contribuyíen coles sos llimosnes al caltenimientu de los flaires.
Sieglu XVI
L'edificiu quedó en ruines por causa de la débil materia cola que foi construyíu.
Foi a finales d'esti sieglu cuando ye reedificado por Frai Bartolomé Ortega, quien decide retirase a esti llugar a faer penitencia.
A partir d'esi momentu va tomar más importancia'l Conventu de San Bernardino.
Mientres años enseñar nesti postreru, l'estudiu de la gramática y l'estudiu de les artes lliberales.
L'asistencia espiritual de los flaires de San Bernardino tuvo gran importancia na zona de Fresneda y pueblos cercanos.
Tomó l'hábitu nesti conventu, el padre frai Bernardo de Fresneda, confesor y conseyeru del Rei Felipe II y obispu de Cuenca y de Córdoba.
La ilesia de l'Asunción féchase aproximao nes primeres décades del s. XVI, perteneciente al últimu periodu del estilu góticu.
El Padre Fresneda costeó la realización del retablu del altar mayor. Retablu obra de Don Rodrigo de Faya, conocíu pol so trabayu nel retablu mayor de la Catedral de Burgos.
Nesti periodu constrúi la ermita de la Virxe de los Remedios, obra promocionada por Don Julián López de Bernardino (Canónigu d'Alcalá de Henares).
Ente Pradoluengo y Fresneda esistíen unos compromisos reflexaos nunes cartes, que nun s'entendíen con claridá y nel añu 1538 deciden nomar a dos vecinos, unu de cada parte, por qu'ante notario treslladaren lo que diches cartes conteníen.
En 1545 nomaron otra comisión pa poner esos compromisos y otros con un llinguaxe senciello y avezao. Esta comisión realiza los sos trabayos en Santa Olalla roblando la escritura'l 13 de xineru de 1546.
El Mayoralgu concedíu nel sieglu pasáu pasa a les manes d'otru fíu del Conde de Haro, Don Pedro, y ésti dexar darréu al so fíu Bernardino, que más tarde conceder a García Fernández de Salea.
Fresneda anque si pertenecía al Valle de San Vicente, sicasí nun formaba parte del Mayoralgu.
La nuesa llocalidá espolletaba en tolos aspeutos, y nesti periodu destaquen fresnedinos célebres como Don Pedro Plaza, contador del Rei nel so conseyu d'Indies, y fundador d'una obra pía pa dotar a doncelles probes, tamién destaca'l Padre Fresneda, confesor de la so maxestá Felipe II, como se comentó enantes.
Dándose esta situación de prosperidá, Fresneda decide dixebrase del Valle y empezar per llevantar nel so territoriu nueva Forca y Picota (llugares pa l'alministración de xusticia de forma independiente).
Hasta'l momentu los pleitos yeren llevaos a cabu poles autoridaes del valle, que nun tán acordies cola iniciativa tomada pola nuesa llocalidá y en 1533 promueven un pleitu contra Fresneda por que siga perteneciendo a la comunidá.
Los de Fresneda apelen a los tribunales de xusticia de Burgos y el 30 de xineru de 1570, queda condergáu'l Valle.
El Valle de San Vicente apela y lleva el pleitu ante l'Audiencia de Valladolid y el 18 de setiembre de 1579 condergábase otra vegada a la villa de Fresneda, pero ésta nun se da por vencida y argumentando que nun yeren más de trés xueces los que sentenciaron, apelen de nuevu a l'Audiencia entera, afirmando que s'estremaren de la comunidá con llicencia y autoridá del Condestable Don Bernardino Fernández de Velasco y alegaben que pertenecíen a la Rioja.
Dambes partes del pleitu deciden intentar llegar a un alcuerdu, y con esti fin xúntense los fresnedinos na ilesia de Villanueva el 23 de febreru de 1580 y los del Valle axuntar na ermita de San Bartolomé el 18 de xunetu de 1580 pa consiguir llegar a un alcuerdu tocantes a la xurisdicción criminal.
Finalmente lleguen al consensu y deciden que Fresneda dexe de pertenecer al Valle cola condición de dexar al Valle'l Pechu de Curiel” y el pagu de 17.000 maravedies, p'ayuda de les mariñes, consiguiendo la nuesa llocalidá d'esta manera quedase col derechu d'alministrar xusticia nel so territoriu.
Felipe II firma una carta ejecutoria que confirma l'arreglu'l 18 de marzu de 1581, rematando'l pleitu ente'l Valle y Fresneda.
Sieglu XVII
El 6 de xunetu de 1629, la villa de Fresneda de la Sierra Tirón escribe al conceyu y villa de Valgañón solicitando ayuda pola presencia d'un osu nes sierres comuñeres de dambos pueblos, que taba faciendo estragos ente'l ganáu y "dichu oso non ai dia que nun mate una vaca". Valgañón alcordó apurrir siete homes con armes a la batida "pa matar y correr dichu osu".
El Eremitorio de San Antonio vuelve ser reedificado en 1615 por Frai Pedro Munilla, que lo habita hasta 1633.
A partir d'entós, va quedar unos años ensin habitar y darréu volverá tener franciscanos morando nél encabezaos por Frai Miguel Marín y por Frai José Coronel dempués.
El Conventu de San Bernardino sigue cola so actividá relixosa, cuntando esta comunidá con unos venti flaires.
Sieglu XVIII
Fresneda de la Sierra incluyir nel Partíu de Logroño, que xunto con Santo Domingo de la Calzada, ocupaben gran parte de l'actual La Rioxa y que yeren conocíos como “La Riojilla"
Perotín
Perotín, llamáu en francés Pérotin Le Grand («el Grande») o en llatín Magister Perotinus Magnus foi un compositor medieval francés, que nació en París ente 1155 y 1160 y morrió escontra 1230. Consideráu'l compositor más importante de la Escuela de Notre Dame de París, na cual empezó a xestase l'estilu polifónicu. Revisó'l Grand livre d'órganum (en llatín Magnus liber organi o Magnus liber, atribuyíu a Leonín) ente 1180 y 1190.
Fresneda de la Sierra Tirón
Sieglu XVIII
Fresneda camuda la so condición de señoríu pola de realengu.
El Duque de Frías yera'l beneficiariu de la mayoría de los pueblos de la zona. Cobraba un impuestu sobre mercar-venta llamáu “Les alcabalas”, impuestu que namái Fresneda pagaba a les arques reales.
Ferenc Puskás
Ferenc Puskás (ˈfɛrɛnʦ ˈpuʃkaːʃ), nacíu como Ferenc Purczeld Bíró, foi un futbolista y entrenador hispanu-húngaru, integrante históricu de los equipos Budapesti Honvéd Sport Egyesület y Real Madrid Club de Fútbol, siendo esti postreru al que debe los sos mayores ésitos y reconocencies mundiales. Ye recordáu como unu de los máximos goliadores de tolos tiempos.
Fresneda de la Sierra Tirón
Sieglu XVIII
El Conventu de San Bernardino taba ocupáu por 22 relixosos, 14 sacerdotes y 2 coristes, y l'Oratoriu de San Antonio por 3 sacerdotes, 2 legos y 2 donaos.
Ferenc Puskás
Figura llexendaria del fútbol mundial y consideráu como unu de los meyores futbolistes de la historia según la UEFA y la FIFA —el máximu organismu futbolísticu—, foi internacional por dos países, circunstancia dexada na dómina, contabilizando 85 alcuentros cola seleición húngara —conocida como'l «Equipu d'oru» y cola que ganó la Medaya d'Oru nes Olimpiaes de Ḥélsinki 1952 y llogró'l subcampeonatu na Copa Mundial de Suiza 1954—, y cuatro cola seleición española n'adoptando la nacionalidá española en 1961.
Perotín
Vida
Poco se sabe sobre la so vida, les úniques fontes fiables deriven de los trataos teóricos de Johannes de Garlandia y el conocíu como Anónimu IV, dambos de la segunda metá del sieglu XIII.
Fresneda de la Sierra Tirón
Sieglu XVIII
La zona yera habitada por cuasi un centenar de relixosos, ente los conventos de San Francisco y La nuesa Señora de Llinares en Belorado, San Vitores en Fresnu y San Antonio y San Bernardino en Fresneda.
Dalgunos de los vecinos d'esti espaciu xeográficu dedicaben parte del so trabayu a cubrir emplegos dependientes de la ilesia tales como sacristanes, organistes, hortolanos.
En 1769, Fresneda tenía 351 habitantes. El Conventu de San Bernardino tenía 20 profesos y 2 donaos (visten l'hábitu pero nun lu profesen). El Eremitorio de San Antonio cuntaba con 5 profesos y 3 donaos.
Perotín
Obra
thumb|200px|Alleluia nativitas de Pérotin, amuesa de polifonía sacra medieval.
Ferenc Puskás
Moteyáu «Cañoncito Pum» por cuenta del so fuerte disparu de maniega y a los sos goles, foi escoyíu por FIFA como'l Máximu goliador del sieglu en 2004 y ocupa el sestu llugar nel ranking del Meyor futbolista del sieglu publicada por IFFHS en 2004. Dicha singularidá anotadora provocó que dende la temporada futbolística 2009-10 la FIFA otorgue'l Premiu Puskás nel so honor, siendo dau al xugador qu'anote'l meyor gol de la temporada.
Perotín
Obra
Nel periodu góticu de la música ye oxetu d'atención dende'l puntu de vista téunicu y teóricu. Desenvuélvese'l contrapuntu. Ente los tratadistas más notables d'ésta dómina alcuéntrase Perotín, que foi conocíu en Francia ente los años 1180 y 1207. Los sos llibros fueron utilizaos na ilesia parisina de la Virxe Bendita inclusive dempués de la so muerte. Considérase que perteneció a la Escuela de Notre Dame de París, centru del Ars antiqua (anterior al Ars nova), anque nun esisten pruebes fehacientes d'esto.
Fresneda de la Sierra Tirón
Sieglu XIX
A la cayida del Antiguu Réxime queda constituyida como conceyu constitucional denomináu Fresneda de Sierra Tirón nel partíu Belorado, rexón de Castiella la Vieya, cuntaba entós con 107 habitantes.
En 1835 produzse la desamortización de Mendizábal, que determinó la desapaición de les órdenes relixoses y el pasu de les rentes de los sos bienes al Estáu.
Una vegada sumíos los conventos, la población d'estos nucleos baxó considerablemente, sobremanera na villa de Belorado.
Nel casu de Fresneda baxar de 85 a 26 vecinos (1850), anque hai que tener en cuenta otros factores como les dificultaes económiques debíes a la escasez de cebera, que se dio en tol Valle de San Vicente.
Perotín
Obra
Compunxo obres a trés y cuatro voces a principios del sieglu XIII. El triplum y el quadruplum de Perotín constitúin lo más llograo de la polifonía eclesiástica nos empiezos del sieglu XIII. La so obra más importante ye Viderunt omnes, que foi un encargu de les autoridaes eclesiástiques pa celebrar el día de Navidá del añu 1198. Una de les sos obres más almirables ye'l organum quadruplum Sederunt.
Ferenc Puskás
A nivel de clubes conquistó un total de quince títulos, cinco lligues húngares, cinco lligues españoles, un campeonatu de Copa d'España, trés Copes d'Europa, una Copa Intercontinental, ente que llogró cuatro veces proclamase máximu goliador de la Primer División d'España.
Fresneda de la Sierra Tirón
Sieglu XIX
El clima ye bastante fríu y les enfermedaes más frecuentes son los constipaos, indixestiones y delles pulmoníes.
Perotín
Magnus liber organi
A finales del sieglu XII, cuando los murios de la catedral de Notre Dame de París taben alzándose amodo sobre les cases de la ciudá de París, desenvolvióse una escuela de compositores acomuñaos cola catedral. Taben tratando de xenerar un nuevu tipu d'estructura musical p'alzar la lliturxa divina que se llevaba a cabu ellí.
Fresneda de la Sierra Tirón
Sieglu XIX
Tien unes 80 cases, destacando la Consistorial, que ye bastante bona y asítiase na Plaza Mayor, sirviendo amás de llocal pa la escuela de primeres Lletres pa mozos y chiques, a la qu'alleguen unos 50 alumnos, que'l so maestru ta dotáu con 1.300 reales, abonaos en dineru y granos.
Nes cercaníes de la población esiste una fonte abondosa con agües bien delgaes y escelentes.
Ferenc Puskás
Al momentu de la so retirada yera'l segundu máximu goliador de la historia del Real Madrid C. F. —onde militó ocho temporaes—, namái superáu en 65 goles pol so ex-compañeru d'equipu Alfredo Di Stéfano, siendo dambos dos de los integrantes del recordáu «Madrid de Di Stéfano» o «Madrid de los cinco Copes d'Europa». Consideráu como'l meyor xugador húngaru de la historia, entá dempués de la so muerte ye recordáu xunto a otros grandes xugadores del país como Sándor Kocsis, Ferenc Bene, Zoltán Czibor, Ferenc Szusza, Ferenc Déak o Ladislao Kubala ente otros, y ye consideráu tamién por espertos, periodistes, aficionaos y ex-futbolistes como unu de los meyores goliadores de tol mundu. El so nome ye fuertemente amestáu al del yá mentáu Di Stéfano, yá que —bastante ye que— fueron los estandartes del club «merengue» que camudó'l cursu de la historia d'esti equipu hasta ser proclamáu como'l Meyores clubes del sieglu XX según la FIFA meyor club del sieglu XX, mercé sobremanera a los cinco finales consecutives ganaes de la Copa d'Europa —siendo Puskás parte nos dos últimes, antes de vencer una tercera en 1966—, y nes qu'anotó un total de siete goles siendo'l récor históricu de la competición xunto al xugador hispanoargentino.
Perotín
Magnus liber organi
Los manuscritos que sobreviven d'esa dómina (en Santiago de Compostela, en San Marcial de Limoges, o na catedral de Winchester) dende'l sieglu XI al XII caltienen tempranos esperimentos en polifonía llitúrxica, amestándo-y al cantar llano prescritu pa les adoraciones, una voz ornamental extra pa provocar un serviciu más gloriosu nos díes de fiesta. Pero'l centru de París, que foi llar d'una clase burguesa cada vegada más fuerte, y de la renombrada Universidá de París, llueu protagonizaría la revolucionaria nueva música que sería conocida como'l «organum de Notre Dame».
Fresneda de la Sierra Tirón
Sieglu XIX
Les producciones agrícoles centrar nel trigu, cebada, centenu, comuña, pataques y llegumes. Los sos habitantes curien del ganáu lanar, vacunu y cabrio y tamién cacen corzos, xabalinos, venados, perdices, llebres, y pesquen truches y anguiles.
Ferenc Puskás
Orixe
Primeramente utilizó'l nome de Miklós Kovács pa refugar les normes de la edá mínima antes de roblar oficialmente pol Kispest A. C. a la edá de doce años, y ente los sos compañeros d'equipu taba'l so amigu de la infancia y tamién futuru compañeru del equipu nacional József Bozsik. Fixo la so primer apaición sénior nel primer equipu'l 5 d'avientu de 1943 nun partíu contra'l que s'acabó proclamando campeón de lliga, el Nagyváradi Atlétikai Club rumanu y nel que cayeron ganaos por 3-0. Foi ellí onde recibió'l llamatu de «Öcsi» con apenes diecisiete años.
Perotín
Magnus liber organi
Desafortunadamente nun se sabe casi nada de los dos compositores principales d'esta escuela, Leonín y Perotín. L'únicu esbozu sobrevive nun documentu del sieglu XIII que contién les notes d'un anónimu estudiante universitariu inglés. Él rexistró qu'un tal Magister Leoninus (qu'en francés se llamaría Leonin), gran compositor, produxera un completu Magnus liber organi (gran llibru de organum) pa ser usaos nes celebraciones de la lliturxa. Los eruditos creen qu'esta compilación data de 1160 a 1180.
Ferenc Puskás
Orixe
L'equipu remató nes posiciones de metá baxa de la tabla hasta que terminó per esplotar na primavera de 1945. Dende entós convirtióse nuna de les meyores escuadres d'Hungría, y foi de los sos compañeros József Nemes y József Mészáros de quien heredó la so capacidá goliadora, apostrándo-yos como'l meyor goliador del equipu. Sicasí, los sos 35 goles anotaos na temporada 1945-46 fueron insuficientes en comparanza colos consiguíos poles yá grandes figures Ferenc Déak, autor de 66 tantos, y Ferenc Szusza, de 45. Ellos trés formaben yá na seleición húngara, y mandaríen a formar unu de los meyores equipos enxamás vistos. Al añu siguiente, con venti años, foi la primer vegada que tuvo cerca de consiguir el campeonatu. Autor de 32 goles, namái superáu por Déak, llevó al so equipu al subcampeonatu —el segundu na historia del equipu y que yera hasta la fecha'l so meyor resultáu—, antes de convertise nel máximu anotador del campeonatu en 1948 con 50 goles so la direición de Béla Guttmann.
Como club del exércitu, el Budapesti Honvéd S. Y. utilizó'l reclutamiento p'adquirir los meyores xugadores húngaros del país, lo que llevó a materializar los fichaxes de Zoltán Czibor y Sándor Kocsis, con quien conformó una de les meyores delantreres del club. Mientres la so carrera nel so país llogró otros trés campeonatos pa un total de cinco títulos, terminando a lo más artilleru en cuatro causes —consiguiendo amás en 1948 ser el Bota d'Oru Máximu goliadores antes de la instauración del troféu máximu realizador européu—, antes de la so primer participación nun tornéu internacional de clubes.
Cola apocayá inaugurada Copa de Clubes Campeones Europeos o Copa d'Europa, y a la que refugó participar na so primer edición, delidió na edición 1956-57 como campeón húngaru. Empareyáu contra'l Atlético de Bilbao español na primer ronda, los húngaros perdieron el partíu d'ida por 3-2 en San Mamés, pero primero que pudiera apostase'l partíu de vuelta españó la revolución húngara de 1956. El conflictu, en protesta poles polítiques impuestes dende la Xunión Soviética, provocó que los xugadores decidieren nun tornar a Hungría y dispunxeron que'l partíu de vuelta nel Estadiu Heysel de Bruxeles. Puskás marcó'l definitivu 3-3, pero'l so equipu foi esaniciáu pol 6-5 nel global de la eliminatoria, y los xugadores húngaros quedaron nuna grave disyuntiva. Llamaron a les sos families dende Budapest, y a pesar de la oposición de la FIFA y les autoridaes del fútbol húngaro entamaron una xira de recaldación de fondos por Italia, Portugal, España y finalmente Brasil. Dempués de tornar a Europa, los xugadores dixebráronse. Dalgunos, incluyendo Bozsik, tornaron a Hungría, ente qu'otros, como Czibor, Kocsis y Puskás, atoparon nuevos clubes onde poder xugar n'Europa Occidental.
Emigración y sanción
En dexando Hungría en 1956 y nun tornar, foi xulgáu pol so grau militar na so ausencia so les acusaciones de “traidor a la patria” pol réxime comunista y nun pudo volver al so país hasta 1981.
Coles mesmes, tantu'l Milan Associazione Calcio como la Juventus Football Club, dos de los meyores clubes italianos del momentu, intentaron el so fichaxe, pero taba inhabilitáu pola FIFA y pola UEFA por negase a tornar a Budapest, lo que-y torgó xugar n'Europa mientres un periodu de dos años nel que se treslladó a Austria, onde entrenó col Wiener Sport-Club, y dempués a Italia. Pasada la prohibición trató de xugar n'Italia, pero nun foi capaz d'atopar un club de máxima categoría dispuestu a contrata-y yá que el alministradores de los distintos equipos amosábense ronciegos por cuenta del so yá avanzada edá y el so estáu de forma. Foi tantiguáu pol Manchester United Football Club pa reforzar un plantel afaráu pol desastre aereu de Múnich en 1958, pero por cuenta de les regles de la Football Association relatives a los estranxeros y el desconocimientu de Puskás del inglés fixeron que l'entrenador Jimmy Murphy nun pudiera cumplir el so deséu de roblar al húngaru. Foi entós cuando se presentó'l club que-y reportaría los so mayores llogros deportivos.
Máxima rellumanza n'España
thumb|220px|Puskás (xunto a [[Alfredo Di Stéfano|Di Stéfano), ye'l 5ᵘ máximu goliador de la historia madridista con 242 goles.]]
Puskás siguió estremáu de los terrenes de xuegu y decidió establecese n'España tres la poca suerte llograda. Ensin meyores na so situación salvo otru fugaz y fútil acercamientu del Real Club Deportivo Español, nun foi hasta'l 11 d'agostu de 1958, cuando a los 31 años, con bastante pesu de más y cola negativa del secretariu téunicu del club, José Samitier, robló pol Real Madrid Club de Fútbol presidíu por Santiago Bernabéu. Un apueste personal del máximu mandatariu dexó que formara parte d'una de les meyores delantreres enxamás vistes na historia compuesta pol francés Raymond Kopa, l'español Paco Gento y los hispanoargentinos Héctor Rial y Alfredo Di Stéfano.
Poco se sabía entós daquella n'España alrodiu del so xuegu y que taba por esllumar, sobremanera formando una letal pareya con Di Stéfano, con quien estableció una gran amistá. Entós daquella el club madrilanu yera la referencia n'Europa, conquistando nada menos que trés Copes d'Europa consecutives siendo l'equipu a bater tantu a nivel nacional como continental.
Debutó con «los blancos» el 14 de setiembre de 1958 na victoria por 1-2 frente a la Unión Deportiva Las Palmas, y el so primer gol llegó una selmana dempués na victoria por 5-1 contra'l Real Xixón siendo l'autor de trés d'ellos. Foi'l primeru de los cuatro hat-tricks qu'anotó nel campeonatu pa un total de 21 goles, dos menos que'l so compañeru Di Stéfano, siendo los dos máximos realizadores. Pese al bon rendimientu amosáu, nun consiguieron salir campeones tres un llargu duelu col Club de Fútbol Barcelona de principiu a fin. La dupla, foi autora de 59 goles y nueve hat-tricks, dos d'ellos, unu per cada xugador, se profujo na victoria por 10-1 frente a la U. D. Las Palmas na que ye una de les mayores victories na historia del campeonatu.
Tocantes a les sos participaciones n'Europa, onde'l so club yera'l campeón vixente a la so llegada, xugó 39 partíos nos que marcó 35 goles. Foi clave por que'l so equipu llegara a algamar nuevamente la final de la Copa d'Europa de 1959, anotando na ida y na repetición decisiva de la semifinal del «derbi madrilanu» —na que foi la primer vegada que dos clubes de la mesma ciudá enfrentar nel tornéu— ante'l Club Atlético de Madrid, pero desgraciadamente nun pudo comparecer na final por cuenta de una mancadura y que los sos compañeros terminaron per vencer. Na edición siguiente empezó anotando una tripleta ante l'Association Sportive La Jeunesse d'Esch y en dambos partíos de la semifinal contra'l C. F. Barcelona, na que clasificó a los madridistes a la final con tres goles na eliminatoria. Na que foi la so primer final de Copa d'Europa imponer al Eintracht Frankfurt Fußball en Glasgow por 7-3 ante 135 000 espectadores; Puskás marcó cuatro goles y Di Stéfano anotó trés. Dichu partíu valió-yos pa recibir un apellativu pol que sería conocíu'l club de magar, el de «los viquingos» y ser catalogaos como'l meyor equipu del mundu ensin discutiniu.
Editorial Galaxia
La Editorial Galaxia ye una editorial que ñaz en Galicia en 1950 por dellos intelectuales gallegos. Tien la so sede en Vigo y, anguaño'l so presidete ye Francisco Castro Velloso.
Historia
Finada la guerra civil española apenes se publicaben llibros en Galicia y muncho menos en gallegu. La edición, igual que la resistencia político-cultural, fízose nesti periodu principalmente n'América (Méxicu, Uruguái, Arxentina), alredor de figures cómo Castelao, Manuel Ponte, Arturo Cuadrado o Luis Seoane, motores de la producción editorial nel exiliu. En 1949 publicóse en Pontevedra la coleición de poesía Benito Soto, promovida por Sabino Torres, Manuel Cuña Novás, Emilio Álvarez Negreira y Celso Emilio Ferreiro. Poles mesmes feches salieron los primeros títulos de Bibliófilos Galegos, y más la Editorial Monterrey, de la mano de Luis Viñas Cortegoso y Xosé María Álvarez Blázquez, empobinada mayormente escontra la edición de bibliofilia. El proyeutu Galaxia consolidóse, d'ente toes elles, como'l más estable y el de más continuidá, y constituyó la referencia obligada del rexurdimentu de l'actividá intelectual na Galicia interior.
Ferenc Puskás
Máxima rellumanza n'España
thumb|250px|Puskas xugó con «los blancos» 5 finales de Copa d'Europa, conquistando 3.
Editorial Galaxia
Historia
El Partíu Galeguista del interior consideró qu'había qu'aprovechar les escases posibilidaes qu'ufiertaba'l franquismu pa desenvolver la llingua y lliteratura gallega y el mesmu pensamientu galleguista, n'abierta contradicción del galleguismu del exiliu, y asina'l 25 de xunetu de 1950 se celebró nel mesón del hotel Compostela, en Compostela, l'asamblea fundacional de la Editorial Galaxia. Presidida por Ramón Otero Pedrayo, el Patriarca de les Lletres, y cola presencia de personalidaes singulares del galleguismu, como Manuel Gómez Román, secretariu del Partido Galeguista. La Editorial Galaxia convirtióse nel nucleu principal de la resistencia cultural y política del galleguismu, obligáu a la clandestinidá y al exiliu dempués de la guerra civil. Francisco Fernández del Riego, Xaime Isla Couto y Ramón Piñeiro foron les trés personalidaes que dende'l primer momentu empobinaron la editorial, comprometida cola recuperación de la llingua y de la cultura gallega, nos tiempos difíciles de la dictadura.
Kristen Stewart
Kristen Jaymes Stewart, conocida como Kristen Stewart, ye una actriz y direutora de cine d'Estaos Xuníos.
Ferenc Puskás
Máxima rellumanza n'España
Consiguieron una fazaña que col pasu del tiempu sería histórica yá que nun foi capaz d'igualase hasta'l momentu. Los cinco Copes d'Europa consecutives caltiénense como la meyor actuación llograda nunca por un equipu na historia de la competición. Amás, en consecuencia del últimu títulu, el club llogró'l privilexu d'apostar una nueva competición internacional apocayá instaurada pola FIFA: la Copa Intercontinental. Esti troféu foi apostáu d'equí p'arriba pol campeón d'Europa y el campeón de Suramérica (ganador de la Copa Campeones d'América, homóloga de la Copa d'Europa) pa resolver quién yera'l meyor equipu del mundu. El Real Madrid salió vencedor en ganando al Club Atlético Peñarol por un global de 5-1, acotando asina la so condición de meyor equipu del mundu.
Editorial Galaxia
Historia
El primer llibru publicáu por Galaxia foi Antífona da cantiga, de Ramón Cabanillas, que salió del prelo n'abril de 1951.
La resistencia galleguista diseñó dempués un programa d'aición cultural y política que fructificó sobremanera nes siguientes xeneraciones.
Ferenc Puskás
Máxima rellumanza n'España
El tamién llamáu «Madrid de Di Stéfano» xubió asina al club lo más alto del panorama futbolísticu internacional, llogrando una gran reconocencia per parte de medios, aficionaos y equipos rivales. Mientres esti periodu, l'equipu llevantó nada menos que diecinueve títulos en pocu más de diez años, ente que los sos futbolistes fueron internacionalmente reconocíos col nuevu troféu creáu pol diariu francés L'Équipe del Balón d'Oru, premiu al meyor futbolista del mundu según un xuráu d'espertos, y onde los blancos acoparon el podiu del troféu mientres los primeros años. El moteyáu pola afición española como «Panchu Puskás» y «Cañoncito Pum» foi gallardoniáu col Balón de Plata en 1960.
Kristen Stewart
Stewart saltó a la fama internacional por interpretar el papel de Bella Swan na saga Twilight. Stewart tamién ye'l "cara" de la casa de moda parisina Chanel y de la marca española Balenciaga.