cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nigel Mansell
1984-1987: Consagración como Top Driver
Esa temporada foi'l pilotu más rápidu tantu en clasificación (ganó ocho pole positions) como en carrera (lideró la mayor cantidá de vueltes) pero una serie de circunstancies conspiraron contra les sos posibilidaes. Per un sitiu, les falles mecániques en delles carreres en que yera cómodu punteru (Mónacu -motor-, Alemaña -motor-, Hungría -error del box que nun afixo una tuerca d'una rueda y perdió la carrera a siete vueltes del final-) sumáu a dellos errores de conducción, como nel circuitu de Spa-Francorchamps al forzar una maniobra pa pasar a Senna. Dambos topetaron y abandonaron (Nigel diría depués a boxes y tomaría del pescuezu al brasilanu); en Monza casi se va fuera por errar un cambéu y dexó que Piquet pasar), polo cual el brasilanu, que casi nun cometió errores esi añu, aprovechó eses defecciones pa liderar el campeonatu. Un terrible accidente en Suzuka, ónde sufrió daños nos sos cervicales y tuvo que ser internáu, dexar fora de llucha pol títulu (tampoco pudo presentase a correr el GP d'Australia).
1988-1990: Años de transición
En 1988 Williams perdió los motores Honda Turbo en beneficiu de McLaren, yá que permediando la temporada anterior los nipones queríen un llugar pa Satoru Nakajima, y Williams nun podía despidir nin a Mansell nin a Piquet. Nesa temporada l'inglés tuvo que lluchar con un pocu competitivu Williams-Judd aspiráu y abandonó práuticamente toles carreres que participó (salvu dos bien bones actuaciones n'Inglaterra y España onde consiguió ser segundu contra los imbatibles McLaren-Honda Turbo); decidió camudar d'escudería la temporada siguiente cuando se convirtió nel últimu pilotu en ser escoyíu personalmente por Enzo Ferrari, quien amás-y agasayó un Ferrari F40 de 1988 como "un regalu pa Mansell", honor aquel que'l británicu describió como "unu de los más grandes de tola mio carrera". Nesa temporada consiguió dos victories, una en Brasil nel so debú col "Cavallino", y otra d'elles de manera espectacular nel Gran Premiu d'Hungría de 1989 onde remontó dende'l 12ᵘ llugar de la parrilla y consiguió adelantamientos casi imposibles nun circuitu siempres complicáu, recordándose de la carrera'l míticu adelantamientu a Senna no que dende entós se llamó les "Eses de Mansell"; cuando Senna lideraba esa carrera Mansell pegóse-y al coche y nel momentu que el brasilanu quixo pasar al Onix arrezagáu que-y predicía foi yá tarde; Mansell adelantráralos a los dos. Foi penalizáu con una fecha de suspensión por un toque contra Ayrton Senna darréu depués de quedar desclasificáu del GP de Portugal por usar la marcha tras en boxes (afirmó que'l sol de frente nun lu había dexáu ver la bandera negra de desclasificación). Terminó en cuartu llugar nel campeonatu.
thumb|left|Mansell na so dómina de [[Scuderia Ferrari|Ferrari charra en Boxes nel Gran Premiu de los Estaos Xuníos de 1990.]]
En 1990 tuvo un añu complicáu polos sos múltiples abandonos y pola convivencia con Alain Prost de quien Nigel quexábase porque esti siempres consiguía un meyor y más confiable auto. Eso foi una llucha política que Prost empezó creyendo que Ferrari favorecía a Nigel pola cantidá d'inxenieros ex-Williams qu'había nel equipu, asina que decidió pidir insistentemente a "el so" xente de McLaren hasta consiguir el tratu de favor del equipu. Por casu, nel GP de Gran Bretaña Mansell pescudó a los mecánicos porqué l'auto nun tenía'l mesmu agarre que na carrera anterior onde consiguiera la pole position, estos confesaron que Prost viera que'l so auto yera cimeru polo que fuera camudáu, ensin consulta-y a Mansell. D'entamos de temporada, podemos faer mención a la vehemencia en como clasificó nel GP de San Marín o recordar la maniobra antolóxica que realizó pa pasar a Gerhard Berger por fuera na súper rápida (y bien peligrosa) curva Peraltada nel Autódromu Hermanos Rodríguez na última vuelta del Gran Premiu de Méxicu, maniobra que dalgunos calificaron como "imposible" y otros como "demencial".
Tomara la decisión d'alloñar de les pistes depués d'abandonar cuando diba en punta nel Gran Premiu d'Inglaterra (decisión que revería depués de recibir miles de cartes de los sos fanáticos y hasta del conseyu públicu de Senna por que considerara les propuestes de Williams-Renault, escudería a la que volvería). Sicasí, realizó un gran zarru d'añu con destacaes actuaciones nos Grandes Premios finales de la temporada, consiguiendo la victoria en Portugal (depués d'un polémicu encierre a Prost na llargada), liderando'l GP xaponés hasta abandonar pol frayatu de la caxa y siendo protagonista d'un final electrizante nel Gran Premiu d'Australia con Piquet (nel Grand Prix númberu 500 de la categoría), carrera na qu'acabó en segundu llugar. Terminó nel quintu llugar del campeonatu mundial.
1991-1992: Batalles finales y el campeonatu mundial
thumb|270px|derecha|[[Gran Premiu de Gran Bretaña de 1991: Nigel Mansell llevando a Ayrton Senna al paddock de Silverstone. Senna quedárase ensin combustible y Mansell que ganara la carrera llevar na vuelta d'honor.]] En 1991 repitió'l subcampeonatu per tercer vegada, lluchando contra la poca fiabilidá del Williams-Renault a empiezu de temporada (perdió'l Gran Premiu de Canadá na última vuelta), contra l'error garrafal del box del so equipu en Portugal (nun afixeron una tuerca y perdió la rueda cuando punteaba cómodamente la competencia y darréu foi descalificáu de la competencia) y contra Ayrton Senna que realizó una temporada ensin errores. De toes formes foi para él una temporada brillosa ganando trés GP consecutivos (en Magny-Cours, Francia, superando a Prost por fuera y tomándose revancha del añu anterior; delantre del so públicu en Silverstone, Inglaterra; y en Hockenheimring, Alemaña, de punta a punta), llogrando'l so primera y únicu trunfu en Monza, nuna de les sos actuaciones más estratéxiques (dexando que'l so compañeru Riccardo Patrese gastadura los neumáticos Senna, pa depués superalo) que foi festexáu hasta'l deliriu polos tifosi italianos como si corriera pa Ferrari, y una gran victoria nel circuitu de Cataluña que s'estrenaba como circuitu de F-1, na que tendría d'adelantrar a Schumacher, Berger y Senna en grandes maniobres. va recordase esa carrera pol so duelu milimétricu de rueda a rueda con Ayrton Senna na recta principal. El títulu definir en Xapón cuando mansell despistar na segunda curva de suzuka.
La revancha llegó en 1992 onde llogró coronase finalmente campeón mundial nel circuitu de Hungaroring, Hungría, ganando 9 carreres nesa temporada (cinco d'elles de forma consecutiva al entamu de la temporada lo cual ye un récor y llogrando 14 pole positions (récor igualáu'l 12 de payares de 2011 pol alemán Vettel, unu de los pocos que nun pudo bater Michael Schumacher), amás, foi'l primer pilotu que ganó'l campeonatu superando la barrera de los 100 puntos. D'esa temporada, onde Mansell ganaba les carreres casi ensin oposición, (cuntó col Williams-Renault FW14b, unu de los monoplaces más teunolóxicos que se fabricaron) podemos destacar la victoria en Silverstone, de punta a punta, depués de llograr la pole position a más de 2 segundos de diferencia con Patrese (segundu) y a casi trés de Senna, carrera que Mansell escoyó ente les sos favorites nel so llibru autobiográficu. Otra carrera memorable foi en Montecarlu, onde Mansell liderara a voluntá hasta que tuvo una pinchadura lenta y tuvo que camudar neumáticos, circunstancia qu'aprovechó Senna pa liderar. Entá a sabiendes de qu'en Mónacu en condiciones normales ye bien difícil superar a otru vehículu (y entá más a Senna), dio tou de sigo pa intentar pasar al brasilanu, brindando un espectáculu inolvidable, y terminando en segundu llugar la carrera nun final afechu.
Anunciaría'l so retiru de la Fórmula Unu nel GP de Monza, depués de meses de negociaciones infructuoses, onde l'inglés nun aceptaba la cifra de cinco millones de dólares de Frank Williams pa la temporada de 1993 (yera la metá de lo que percibiera pa 1992), yá que el constructor inglés espresára-y que Ayrton Senna ufiertárase a correr "de baldre" y que debía "tomar o dexar" la so propuesta. Otru de los motivos del so abandonu fundar en que Nigel decidiera nun correr más con Alain Prost como compañeru d'equipu dempués de la so esperiencia en Ferrari. Sicasí, cuando Mansell dirixir a la conferencia de prensa onde anunciaría'l so retiru, Gary Clumpler, del departamentu de Marketing de Williams, fadría-y una ufierta d'última hora, onde Williams, Renault y Elf aceptaben toles condiciones del británicu (idéntica remuneración ya igual tratamientu que Prost), contra-ufierta que Mansell refugaría por considerar la totalmente inoportuna.
1993-1995: CART IndyCar y retiru definitivu de F-1
thumb|250px|left|Nigel Mansell nel campeonatu PPG CART IndyCar World Series
En 1993 foi campeón de la CART IndyCar World Series n'Estaos Xuníos na so primer temporada, siendo'l primera novatu que lo consiguía. Debutara exitosamente ganáu la pole position y la carrera nel circuitu caleyeru de Surfers Paradise, Australia, al mandu d'un Lola Ford T93 del equipu Newman/Haas Racing. Tuvo un fuerte accidente nel óvalu de Phoenix International Raceway, onde estropió'l so llombu y tuvo que ser internáu. Terminó terceru na so primer carrera nes 500 milles d'Indianapolis, depués de cometer un error nun reinicio de la competencia que liderara casi hasta'l final (pola so falta de práutica en comparanza cola F-1 que na dómina que Mansell corría nun tenía automóviles de seguridá). Consiguió un total de cinco victories esa temporada y batió a otra gloria de la F-1, Emerson Fittipaldi que quedó segundu nel campeonatu. Con esto completó'l mayor llogru de la so carrera, llograr un campeonatu en Fórmula 1 y en IndyCar n'años consecutivos, inclusive aportando a paralelamente campeón de les dos categoríes, xera que naide más consiguió de manera consecutiva y por esti orde.
Mansell tuvo un una curtia torna a la Fórmula 1 en 1994 pilotando pa Williams en sustitución del fináu Ayrton Senna, onde ganó la so última carrera n'Australia. En 1995 pasó a la escudería McLaren ónde se retiró dempués de namái 2 competencies, nun sintiendo a esi vehículu como competitivu.
Reconocencies y distinciones
Mansell ganó 31 carreres de F-1, 32 pole positions y 30 vueltes rápides en carrera en 187 participaciones, siendo'l segundu pilotu británicu más ganador de tolos tiempos, solo por detrás de Lewis Hamilton y el sestu na historia de la categoría detrás de Schumacher, Prost, Senna, Vettel y Alonso.
Embravecíu, ventureru, agresivu y coraxosu p'adelantrar a un rival yeren axetivos que describíen al inglés al que los italianos llamaben "Il Leone" (el lleón). Daqué desconfiable nel paddock, y con cierta dosis de mala suerte nes grandes definiciones, Mansell yera una verdadera garantía d'espectáculu pal espectador de la Fórmula Unu. Tamién foi célebre por usar siempres el so míticu "rede five" el morru de les sos monoplaces.
Foi asitiáu ente los diez meyores pilotos de tola historia por Murray Walker, comentarista de la categoría por 50 años.
Llogró la Orde del Imperiu Británicu (OBE). Ganó'l premiu BBC Sports Personalidá del añu en 1986 y 1992. Ganó'l premiu del Royal Automobile Club y el premiu ESPY por meyor pilotu de 1993. En méritu a los sos llogros, nel añu 2005 foi ingresáu al Salón Internacional de la Fama de los Deportes Motorizados. El sitiu "Hall of Fame" de la páxina oficial de la Fórmula unu diz sobre Nigel: "unu de los pilotos más escitantes, col so estilu de 'a tou o nada' (31 victories y 32 choques). La so cabileña personalidá dio-y dellos enemigos, les sos heroiques actuaciones millones de fanáticos".
Con motivu del regresu de la F-1 a Méxicu tres 23 años d'ausencia, n'ochobre de 2015 la emblemática curva 17 del Autódromu Hermanos Rodríguez foi bautizada col so nome como homenaxe yá que fuera (hasta entós) l'últimu pilotu campeón del Gran Premiu de Méxicu en 1992.
Últimos años
thumb|Mansell nel [[Gran Premiu de Gran Bretaña de 2007.]]
En 1998 participó de delles competencies del Campeonatu Británicu de Turismos, conduciendo un pocu competitivu Ford Mondeo. Recuérdase como la meyor carrera de tolos tiempos d'esta especialidá a la competencia de Donington Park onde llargara nel puestu 19ᵘ y llegó a tar primeru por dellos xiros, so una fuerte agua, pa rematar quintu. Mansell corrió tres carreres sol númberu 55, en colloráu.
En 2005 volvió competir enrolándose na GP Masters, pa ganar na cita que s'apostó en Kyalami delantre de Fittipaldi, Jones, Patrese y demás ex pilotos de Fórmula 1.
En 2006 ganó la siguiente carrera en Qatar apostada en Losail (depués de llograr la pole position), y en casa en Silverstone nun pudo dar más qu'una sola vuelta por culpa de problemes mecánicos.
En 2008 xuntu'l so fíu Leo, probaron un Lola-AER B06/10 nel circuitu d'Estoril, pa una posible participación na American Le Mans Series, qu'a la fin nun socedió.
En 2010 participó col so propiu equipu Beechdean-Mansell na Le Mans Series colos sos dos fíos Leo y Greg. Abandonó nes 24 Hores de Le Mans a los 20 minutos de carrera por cuenta d'una pinchada y posterior golpe contra les barreres.
Resultaos completes na Fórmula 1
(Clave) (negrina indica pole position) (cursiva indica vuelta rápida)
Estilu conductivu y particularidaes
Puede destacar que foi'l primer pilotu qu'usó un cambéu semiautomático nuna Fórmula 1 (xunto a Gerhard Berger), concretamente nel Gran Premiu de Brasil de 1989 (competencia onde amás tuvo que camudar el volante en boxes, y aun así ganó la carrera) cola Ferrari 640, númberu 27.
Foi l'únicu pilotu n'empezar una carrera en reversa. Tal fechu socedió nel Gran Premiu del oeste de los Estaos Xuníos de 1982, yá que'l so compañeru Elio de Angelis asitiárase mal nel caxellu de salida y Nigel punxo marcha tras pa dexa-y volver reasitiase n'allunar correuta, xusto cuando'l semáforu poner en verde.
Jochen Rindt
Karl Jochen Rindt foi un pilotu d'automovilismu austriacu d'orixe alemán, que destacó a fines de la década de 1960. Ganó'l Campeonatu Mundial de Fórmula 1 en 1970, y resultó terceru en 1966 y cuartu en 1969, llogrando en total seis victories, trece podios y diez pole positions. Protagonizó l'únicu casu na historia la dicha categoría de coronación póstuma como campeón, pos finó nes práutiques del Gran Premiu d'Italia d'esa temporada.
Biografía
Jochen Rindt nació nel Hospital de la Universidá Johannes Gutenberg de Mainz, Alemaña. Dempués del fallecimientu de los sos padres, mientres la operación Gomorra de la Segunda Guerra Mundial, en Hamburgu, el mozu Jochen camudar colos sos güelos a Graz, Austria, onde creció y empezó a correr en competiciones automovilístiques. Anque siempres corrió con una llicencia austriaca, enxamás adquirió la nacionalidá austriaca, calteniendo l'alemana.
Amás de la so actividá en Fórmula 1, Rindt ganó les 24 Hores de Le Mans de 1965 con un Ferrari 250LM del equipu NART, y foi subcampeón de la Tasman Series en 1969. Amás, apostó les 500 milles d'Indianapolis de 1967 y 1968, abandonando dambes vegaes por fallu mecánica.
L'austriacu consiguió en 1966 dos segundos puestos en Bélxica y Estaos Xuníos, un terceru n'Alemaña y otros trés resultaos puntuables. Asina, asitióse terceru nel campeonatu, por detrás de Jack Brabham y John Surtees. En 1967 llogró dos cuartos puestos pero abandonó nes demás carreres, de manera que s'allugó 13º na clasificación final.
En 1968, Rindt pasó a ser pilotu de Brabham. Foi terceru en Sudáfrica y Alemaña, pero atropó abandonos en diez carreres, polo qu'acabó 12º nel campeonatu.
El Lotus contrató a Rindt pa la temporada 1969 de Fórmula 1. Venció n'Estaos Xuníos, llegó segundu n'Italia, terceru en Canadá y cuartu en Gran Bretaña. Esto dexó-y algamar el cuartu allugamientu final, por detrás de Jackie Stewart, Jacky Ickx y Bruce McLaren.
Muerte
Mientres les práutiques del Gran Premiu d'Italia, el 5 de setiembre de 1970, Rindt finó al topetar el so automóvil. Tres una maniobra efectuada pa encarar la famosa curva "Parabólica", el so autu quedó bloquiáu ensin poder describir la trayeutoria de felicidá curva, teniendo en cuenta que la curva parabólica ye a la derecha, la so trayeutoria siguió en llinia recta topetando a gran velocidá contra'l muriu. Rindt quebróse dambes piernes, clavándose delles pieces de la monoplaza nel pechu y abdome y finando al poco tiempu.
El mesmu Jochen Rindt reconoció antes de la clasificación qu'una de les sos ruedes tenía problemes al xirar. Dempués del accidente'l diseñador del Lotus 72 y propietariu de la escudería Lotus, Colin Chapman, recibió dures crítiques polo que se consideraba que los sos diseños d'avanzada de los sos autos nun respetaben dacuando cuestiones básiques de seguridá con tal de ser más rápidos. Según Denny Hulme, que lu siguía detrás a unos 400 metros, dixo que mientres la metá de la recta posterior a la Vialone, el coche diba en zigzag, hasta que fizo un rectu contra'l muriu xirando a esquierda, polo que se consideró que finalmente'l so accidente asocedió por cuenta de desperfectos del automóvil y non a un error de conducción.
Depués d'Italia entá quedaben otros trés carreres por apostar antes de la finalización del campeonatu, convirtiéndose asina nel únicu campeón "post mortem" de la Fórmula 1 hasta l'actualidá. El puntaje de Rindt nun foi superáu polos sos rivales, ente los que s'atopaben Stewart, Ickx y Denny Hulme, polo que l'austriacu foi coronáu campeón mundial de 1970 de manera póstuma.
Una de les curves d'Österreichring lleva'l nome Rindt. Amás, el pilotu foi homenaxáu nel cantar "Der Champion" del músicu Udo Jürgens.
Resultaos
miniaturadeimagen|Jochen nel [[Gran Premiu d'Alemaña de 1969|GP d'Alemaña de 1969.]] miniaturadeimagen|Rindt nel [[Gran Premiu de los Países Baxos de 1970|GP de Países Baxos de 1970.]]
Warwickshire
Warwickshire ( o /ˈwɒrɪkʃɪər/ embrivíu como Warks) ye unu de los cuarenta y siete condaos d'Inglaterra (Reinu Xuníu). La so capital ye Warwick. Ta asitiáu na rexón Midlands del Oeste, llindando al norte con Midlands Occidentales y Staffordshire, al este con Leicestershire y Northamptonshire, al sur con Oxfordshire, al suroeste con Gloucestershire y al oeste con Worcestershire. La forma del actual condáu difier considerablemente de lo que foi históricamente. Les abreviatures comúnmente utilizaes pa nomar al condáu son Warks o Warwicks.
Ente los personaxes famosos de Warwickshire destaquen William Shakespeare (de Strafford-upon-Avon), George Eliot (de les cercaníes de Nuneaton), Rupert Brooke (de Rugby) y Frank Whittle (de Coventry - va tiempu parte del condáu). J. R. R. Tolkien anque nun nació nesti condáu, pasó la so infancia nel pueblu de Sarehole antes de treslladase a Birmingham.
Xeografía
Warwickshire llinda al noroeste col condáu de West Midlands (formáu mientres la reorganización gubernamental rexonal de 1974) y Staffordshire al nordeste, Northamptonshire al suroeste y Worcestershire al oeste.
Les sos mayores ciudaes, según el censu de 2004 son: Nuneaton (77.500 hab.), Rugby (62.700 hab.), la estación balnearia de Leamington (45.300 hab.) y Bedworth (32.500 hab.).
La mayoría de la población vive nel norte y el centru del condáu. El norte siempres foi tradicionalmente industrial, con ciudaes tales como Nuneaton, Bedworth y Rugby que les sos industries inclúin (o incluyíen) la minería, la producción de cementu y testiles y la construcción.
El marxe meridional de Warwickshire inclúi una pequeña zona de los Cotswolds y el picu más altu ye Ebrington Hill, de 261 m.
Históricamente, bona parte de Warwickshire occidental, inclusive la zona que forma agora parte de Birmingham y les West Midlands, tuvo cubiertu pol antiguu monte d'Arden (anque la mayor parte foi baltáu p'apurrir combustible pa la industrialización nos sieglos XVII a XIX). Por esta razón, distintos llugares de la parte noroccidental del condáu lleven nomes cola terminación "-in-Arden".
Historia
Warwickshire foi una división del reinu de Mercia a principios de sieglu XI. La primer referencia del condáu apaez nel añu 1011 col nome de Waeinewiscscr.
Mientres la Edá Media, Warwickshire tuvo apoderáu por Coventry que, nesi tiempu, yera una de les ciudaes más importantes d'Inglaterra por cuenta de les sos transaiciones testiles.
Warwickshire tuvo un papel destacáu mientres la guerra civil inglesa, na batalla d'Edgehill y otres escaramuzas que tuvieron llugar nel condáu.
Mientres la Revolución Industrial, Warwickshire convertir n'unu de los condaos más industrializaos, coles ciudaes de Birmingham, Coventry y la so contorna.
Hereford
Hereford ye una ciudá, sede episcopal, parroquia y county town de Herefordshire, na rexón de los Midlands del Oeste (Inglaterra, Reinu Xuníu). Atópase na ribera del ríu Wye, aproximao a 26 km al este de la frontera de Gales, 39 km al suroeste de Worcester, y 37 km al noroeste de Gloucester. Ye la mayor llocalidá del condáu.
Etimoloxía
Dizse que'l nome Hereford vien de les pallabres anglosaxones here, ‘un exércitu' o ‘una formación de soldaos' y ford, ‘vau', llugar por donda cruciar un ríu. Si esti fora l'orixe, suxuriría que Hereford foi'l llugar pol qu'una partida d'homes armaos vadeó el Wye. El nome en galés para Hereford ye Henffordd, que significa ‘camín vieyu', y refierse, probablemente a la calzada romana que llevaba al cercanu asentamientu de Stretton Sugwas.
Distritos d'Inglaterra
Los distritos d'Inglaterra son un nivel de les subdivisiones d'Inglaterra usáu pa los propósitos del gobiernu llocal. Como la estructura del gobiernu llocal n'Inglaterra nun ye uniforme, anguaño hai cuatro tipos principales de subdivisiones de distritos. En total esisten 326 distritos: 32 boroughs londinenses, 36 distritos o boroughs metropolitanos, 201 distritos non metropolitanos y 55 autoridaes unitaries, amás de la Ciudá de Londres y de les Islles Sorlingas, que tamién son consideraos como distritos, pero nun correspuenden a nenguna d'estes categoríes.
Dellos distritos lleven el títulu de conceyu, ciudá o conceyu real; estes denominaciones son puramente honorífiques, y nun alterien l'estáu de distritu. Tolos conceyos y ciudaes, y unos pocos distritos, son empuestos por un alcalde que na mayoría de los casos ye una figura ceremonial electa pol conceyu del distritu, pero -dempués d'una reforma del gobiernu llocal- los alcaldes son direutamente escoyíos pol electoráu,y ye quien toma la mayoría de les decisiones en vegada del conceyu.
Hereford
Historia
La catedral de Hereford data de 1079 y alluga el Mapamundi de Hereford, un mapa del mundu medieval datáu nel sieglu XIII, restauráu a finales del sieglu XX. Tamién agospia la célebre Biblioteca Chained. Una primer carta puebla de 1189 dada por Ricardu I d'Inglaterra describe la ciudá como «Hereford de Gales» («Hereford in Wales»). Hereford esfruta del títulu de ciudá dende tiempu inmemorial, y esa considerancia foi confirmada per última vegada n'ochobre de 2000.
Distritos d'Inglaterra
Historia
Antes de la introducción de los distritos, la unidá básica del gobiernu llocal n'Inglaterra yera la parroquia civil (n'inglés civil parish). En 1834 estos conceyos fueron puestos al cargu de les Poor Law Unions, una unidá del gobiernu llocal usada nel sieglu XIX, creando árees d'alministración del Poor Law. Estes árees más tarde fueron utilizaes pal rexistru del censu y fueron la base de la provisión sanitaria. En 1894, basáu nes subdivisiones anteriores, la Llei de Gobiernu Llocal de 1894 creó distritos urbanos y rurales como subdivisiones de condaos alministrativos, que fueren creaos en 1889. Otra reforma nel añu 1900 creó 28 conceyos metropolitanos pal Condáu de Londres.
L'establecimientu de la estructura actual de los distritos n'Inglaterra empezó en 1965, cuando'l Gran Londres y los sos 32 conceyos fueron creaos. Estos son los tipos más antiguos de distritos entá vixentes. En 1974, condaos metropolitanos y non metropolitanos (estos postreros conocíense tamién n'inglés como shire countries) fueron creaos a lo llargo de tol restu d'Inglaterra y fueron estremaos en distritos metropolitanos y distritos non metropolitanos. L'estáu de los conceyos de Londres y los distritos metropolitanos camudó en 1986, cuando absorbieron les funciones y dalgunos de los poderes de los conceyos de los condaos metropolitanos, y amás el Conceyu del Gran Londres foi abolíu tamién. En Londres el poder comparte otra vegada, anque en bases distintes, cola Autoridá del Gran Londres.
Hereford
Historia
Anque Hereford ye conocida fundamentalmente como'l centru comercial d'una estensa zona rural agrícola, na ciudá producen aleaciones de níquel, productos químicos, marroquinería, sidra, cerveza, aves de corrolada, y ganáu, particularmente de la famosa raza Hereford de vacunu. La ciudá foi l'allugamientu del Special Air Service británicu (SAS) mientres munchos años, hasta que'l reximientu foi reasitiáu a les proximidaes de Credenhill a finales de los años 1990. Hereford ta sirvida por una estación de ferrocarril de la Welsh Coles Line (‘Llinia de les Marques de Gales'), qu'abrió en 1854. Hubo otra estación en Hereford, güei zarrada, llamada Hereford Barton.
Sistema de clasificación APG
El Sistema de clasificación APG ye un modernu sistema de clasificación de les anxospermes publicáu en 1998 pol Grupu pa la Filoxenia de les Anxospermes (acrónimu APG, del inglés Angiosperm Phylogeny Group) como: An ordinal classification for the families of flowering plants (clasificación ordinal de les plantes con flor) en Annals of the Missouri Botanical Garden, 85:531-553. Clasificación que foi revisada polos sistemes APG II y APG III, actualizaciones publicaes en 2003 y 2009.
Hereford
Educación
En Hereford atópase'l Royal National College for the Blind.
Sistema de clasificación APG
El sistema ye inusual por tar basáu —ensin evidencia completa— nel analís cladístico de les secuencies del ADN de trés xenes: dos cloroplásticos y unu ribosómico. A pesar de que la clasificación sofítase namái na evidencia molecular (xenética), los sos grupos constituyentes o clados tamién prueben ser consistentes con otres evidencies non moleculares; por casu, la morfoloxía del polen sofita la separación ente les eudicotiledóneas del restu de les dicotiledónees.
Hereford
Ciudaes hermanes
Hereford ta hermanada con:
Sistema de clasificación APG
El sistema ye daqué revesosu nes sos decisiones con al respective de los taxones a nivel familiar, pos fracciona delles families yá establecíes, y funde otra cierta cantidá que se consideraben ensin rellación dalguna.
La clasificación propuesta pol APG carauterizar por nun usar dafechu la nomenclatura oficial, yá que nun asigna nomes botánicos percima de la categoría taxonómica d'orde. Esto implica, que l'orde ye la categoría más alta con nome botánicu formal (i.y., según el Códigu Internacional de Nomenclatura Botánica). Los grupos xerárquicamente superiores defínense yá non como taxones, sinón como clados, pos tán entendíos como grupos monofiléticos, y lleven nomes tales como: monocotiledónees, eudicotiledóneas, rósidas, astéridas (inspiraos na nomenclatura de taxones presistentes).
Distritos d'Inglaterra
Historia
Mientres los 1990 un nuevu tipu de distritu foi creáu, l'autoridá unitaria, que combina les funciones y l'estáu de los condaos y de los distritos en sí.
Sistema de clasificación APG
Clados nel Sistema APG
Los principales clados que s'allugaron nel sistema, nengunu categorizado taxonómicamente, son*: angiosperms, monocots, commelinoids, eudicots, core eudicots, rosids, eurosids I y II, asterids, euasterids I y II.
* Equí úsase la grafía orixinal, n'inglés, toes escrites en plural y ensin mayúscules. Darréu va usase la so traducción.
Esquemáticamente, y usando un cladograma:
Distritos d'Inglaterra
Distritos metropolitanos
Los distritos metropolitanos, tamién conocíos como conceyos metropolitanos pol so estatus de conceyu, son una subdivisión d'un condáu metropolitanu. Son similares a les autoridaes unitaries, una y bones los conceyos de los condaos metropolitanos fueron abolíos en 1986. La mayoría de los poderes de los conceyos de los condaos fueron delegaos a los distritos, pero dalgunos servicios son llevaos a cabu por comités mistos y otres organizaciones. Estos distritos tienen unes poblaciones que van dende los 174.000 habitantes a 1,1 millones de persones.
Sistema de clasificación APG
Clados, órdenes y families
El sistema APG reconoz 462 families y 40 órdenes, asignaos como siguen:
Distritos d'Inglaterra
Distritos non metropolitanos
Los distritos non metropolitanos (n'inglés shire districts) son una subdivisión d'un condáu non metropolitanu y autoridaes de segundu nivel, que comparten el poder colos conceyos de dichos condaos. Tienen xeneralmente poblaciones dende 25.000 a 200.000 habitantes.
Sistema de clasificación APG
Clados, órdenes y families
Nota: «+ ...» = segrega la familia n'horizontal, que puede xunise a la escalera procedente de la familia.
Distritos d'Inglaterra
Distritos non metropolitanos
Nesti sistema de dos niveles, los conceyos de los condaos son responsables por dellos servicios locales, como la educación, servicios sociales, caminos y carreteres, ente que los conceyos de los distritos cumplen con otros servicios, como la recoyida de basura, planes de nivel llocal o como'l Conceyu de bienes raíz públicu.
Sistema APG II
El Sistema de clasificación APG II ye un sistema pa la clasificación d'anxospermes según criterios filoxenéticos, publicáu en 2003 por un vastu grupu d'investigadores que se autodenominó en xunto «APG II» (del inglés Angiosperm Phylogeny Group, Grupu pa la Filoxenia de les Anxospermes). Ye socesor del Sistema de clasificación APG de 1998, y foi asocedíu pol Sistema de clasificación APG III de 2009.
Esti sistema de clasificación de plantes ye marcadamente distinta de los anteriores tradicionales, basaos en criterios morfolóxicos. El sistema ta en plenu desenvolvimientu y evolución, siendo revisáu constantemente, pos munchos nodos de la filoxenia son de conocencia bien recién (por casu, que Amborella ye la anxosperma basal) y otros nun tienen un allugamientu cladístico concretu.
Esti sistema namái toma categoríes taxonómiques dende les especies hasta los órdenes, y non categoriza los taxones percima del orde. Siguiendo esta llinia, a los grupos de categoría cimera a orde llamar con nomes informales» (non suxetos al Códigu Internacional de Nomenclatura Botánica), polo que ye más apropiáu llamalos «clados» en llugar de «taxones».
Reseña
El sistema APG II ye la siguiente versión del Sistema APG de 1998, actualización motivada poles meyores llograos en 5 años na conocencia sobre la filoxenia de les anxospermes. Esto xeneró dellos cambeos na circunscripción familiar y na clasificación, según la adición d'unos pocos órdenes nuevos.
Polo xeneral, el APG II adoptó un acercamientu conservador y fueron propuestos cambeos nel Sistema APG solamente cuando hubo nueva evidencia sustancial que sofitara una revisión d'aquella clasificación. Asina:
Colos cambeos introducíos col APG II, el númberu d'órdenes amontóse de 40 a 45, y el númberu de families amenorgóse de 462 a 457. De les 457 families, 55 tán llistaes ente corchetes.
Ente 1998 y 2003, publicáronse 5 sistemes pa les anxospermes:
Darréu a 2003, Stevens nel Angiosperm Phylogeny Website siguió actualizando'l so sistema de clasificación a midida que apaecíen nueves publicaciones, polo que se considera más actualizáu que'l APG II, pero más inestable (vease APW).
Árbol filoxenéticu
A pesar de ciertes irregularidaes» na clasificación, el sistema representa un ampliu consensu de los más respetables botánicos sistemáticos de la comunidá científica. L'árbol filoxenéticu entá nun ta termináu y hai cambeos práuticamente con cada publicación científica, munchos de los nodos d'esta clasificación yá camudaron. La publicación completa en formatu .pdf enllazar nes referencies. Una clasificación actualizada puede vese en Angiosperm Phylogeny Website.
Los nodos basales son los meyor consensuaos hasta la fecha, a saber:
Filoxenia y clados
Principales clados nel sistema (ensin categoría taxonómica nin nome científicu):
cladograma qu'amuesa les interrellaciones de los órdenes y de delles families sofitaes por porcentaxes jackknife o bootstrap cimeres al 50% en:
Nota: "+ ..." = Familia segregante opcional, que puede dixebrara de la familia precedente.
Conceyos metropolitanos del condáu de Londres
El términu conceyu metropolitanu (del inglés metropolitan borough) foi usáu ente 1900 y 1965 pa designar a les subdivisiones del condáu de Londres creaes so la Llei del Gobiernu de Londres de 1899. El condáu foi estremáu en ventiocho conceyos que reemplazaron a les sacristíes como organismos de gobiernu llocal de segundu nivel.
Estos conceyos metropolitanos fueron abolíos xunto col condáu pola Llei del Gobiernu de Londres de 1963, qu'entró a valir el 1 d'abril de 1965, y fueron fundíos pa dar llugar a dolce de los trenta y dos conceyos del Gran Londres.
Mapa
right|275px
Winchester College
Winchester College ye una escuela privada masculina, asitiada na ciudá inglesa de Winchester, antigua capital saxona d'Inglaterra. Les sos denominaciones oficiales son Collegium Sanctae Mariae prope Wintoniam, Collegium Beatae Mariae Wintoniensis prope Winton, o St Mary's College near Winchester. El colexu sigue en funcionamientu anguaño tres más de seiscientos años d'historia ininterrumpida, siendo l'únicu colexu inglés con felicidá carauterística; anque colexos privaos como King's School de Canterbury, o St Peter's School de York sían los que presenten la fecha de fundación más antigua. Amás, Winchester College ta consideráu como'l Public School(colexu priváu elitista) más antiguu d'Inglaterra pola Public Schools Act 1868. Según la Good Schools Guide, "podría dicise que Winchester College tien la meyor tradición educativa de toles escueles d'Inglaterra".
Historia
Winchester College fundar en 1382 por William de Wykeham, obispu de Winchester, y canciller d'Eduardu III y Ricardu II. Los primeros setenta alumnos ingresaron en 1390, y proveníen de families probes. El colexu fundóse coles mesmes que'l New College d'Oxford, y dambos fueron construyíos pol maestru William Wynford, sirviendo de modelu pa la fundación, cincuenta años más tarde, del Eton College (con tierra y alumnos procedentes del Winchester College) y el King's College de Cambridge. Tamién siguieron esti modelu'l Westminster School, el Christ Church d'Oxford, y el Trinity College de Cambridge, toos fundaos na dómina Tudor.
Amás de los setenta alumnos de procedencia humilde y dieciséis Quiristers (coristes), ingresaron diez Noble Commoners, que s'agospiaben por aciu pagu na casa del direutor (in Collegium), y otros Commoners que s'agospiaben en cases de la ciudá (extra Collegium). El númberu d'estos postreros creció tantu mientres el sieglu XVIII que se tuvo que prohibir la so estancia nes cases de la ciudá y agospiar a tolos estudiantes dientro del colexu (Old Commoners). Sicasí, nel sieglu XIX y ante el creciente aumentu d'alumnos, túvose que baltar la residencia y construyir nuevos espacios ('New Commoners'), onde llueu s'estendió'l tifus y la malaria por cuenta de la so construcción cerca d'un regatu.
En 2005 el Winchester College foi acusáu, xunto con otros Public Schools, de formar parte d'un cártel descubiertu pol diariu The Times col fin d'aumentar y afitar precios comunes nes sos tarifes. Los colexos fueron condergaos a pagar una multa de 10.000 llibres cada unu, amás de crear un fondu común de tres millones de llibres pa cubrir los daños económicos causaos a les families de los alumnos afeutaes pol cártel.
L'actual direutor ye'l Doctor Ralph Townsend, qu'enantes lo foi de la Sydney Grammar School (Australia) y de la Oundle School (Inglaterra).
Chichester
Chichester ye una pequeña ciudá asitiada nel sur d'Inglaterra. La so población, según el censu de 2001, ye de 23 731 habitantes. Tien una superficie de 10,67 km². Ye la capital del condáu de West Sussex.
El monumentu más famosu de Chichester ye la so catedral, una de les más famoses del Reinu Xuníu, que data del añu 1075. Nella ta soterráu San Ricardo de Chichester, que foi obispu de la ciudá. Dende la dómina normanda ye una importante sede episcopal.
La industria lanera mientres el sieglu XVI fixo de Chichester una próspera villa, según el so puertu que facilitaba l'intercambiu comercial. La ciudá caltién una importante coleición de cases del sieglu XVIII, pero tornó a finales d'esti sieglu cuando se produció'l enarenamiento del puertu y la competencia coles importaciones testiles.
Chichester, a pesar de ser una ciudá bien pequeña, tien numberoses instituciones educatives.
Edificios relixosos
La Catedral empezar nel sieglu XI n'estilu románicu al recayer en Chichester en 1072 la sede episcopal y ta dedicada a la Santísima Trinidá (Holy Trinity). Ye unu de los principales edificios normandos d'Inglaterra. A lo llargo de la so historia fuéronse añediendo elementos en distintos estilos, pero foi mientres el sieglu XIX cuando se tuvo que reconstruyir en gran parte al colapsar l'aguyeretia de la Catedral que taba construyida nuna piedra local non demasiáu resistente. Na nave llateral sur, al traviés d'una ventana nel suelu reparen restos d'un mosaicu romanu. Esta Catedral nun ye común n'Inglaterra al tener una torre campanariu del sieglu XV dixebrada del edificiu principal. La nave ta estremada en trés dixebraes por columnes romániques y na central disponse un triforio tamién románicu. El coru románicu ta amobláu con sillería con misericordies d'empiezos del sieglu XIV. Ente les escultures romániques más importantes d'Inglaterra atopen dos lloses funeraries de piedra del sieglu XII que representen la Resurrección de Lázaro y Cristu con Marta y María. Tamién s'atopa'l sepulcru de San Ricardo de Chichester y una tumba medieval d'un caballeru y la so esposa que fueron la inspiración del poema Una tumba en Arundel (An Arundel Tomb), de Philip Larkin. La composición Salmos de Chichester (Chichester Psalms) fueron encargaos al compositor Leonard Bernstein pola Catedral. thumb|180px|left|[[Ricardo de Chichester|San Ricardo.]] Amás de la Catedral, esisten cinco ilesies pertenecientes a la Ilesia d'Inglaterra, la ilesia católica de San Ricardo (St Richard) y otros nueve edificios relixosos más.
Colexos primarios
thumb|Cruz del Mercáu (Market Cross) de Chichester, [[arquiteutura gótica|gótica de 1501.]]
Maidstone
Maidstone (pronunciáu como meidstoun) ye la capital de la rexón de Kent, nel sureste d'Inglaterra, a cerca de 50 km de Londres. Ye tamién el centru alministrativu del distritu de Maidstone (Borough of Maidstone). Allugar a la vera del ríu Medway nel puntu nel que los ríos tributarios Beult y Teise conflúin a la corriente principal.
Maidstone significa lliteralmente "piedra de les doncelles", lo qu'indica que yera un llugar onde éstes solíen axuntase. En llinguaxe Anglo-Saxón yera Mægthan stan.
Ye unu de los pocos pueblos nel Reinu Xuníu en tener un cráter del planeta Marte nomáu nel so honor.
Conceyu metropolitanu
Un distritu o conceyu metropolitanu (n'inglés metropolitan borough) ye un tipu de distritu inglés, carauterizáu por ser subdivisión d'un condáu metropolitanu. Hai un total de trenta y seis distritos metropolitanos partíos nos condaos metropolitanos del Gran Mánchester, Merseyside, Midlands Occidentales, Tyne y Wear, Yorkshire del Oeste y Yorkshire del Sur. Toos ellos tienen l'estatus de conceyu y dalgunos, amás, el de ciudá.
El términu conceyu metropolitanu foi usáu tamién pa les subdivisiones alministratives del condáu de Londres ente 1900 y 1965, añu nel que fueron abolíos pola Llei de Gobiernu de Londres de 1963
Bedford
Bedford ye la capital del condáu de Bedfordshire n'Inglaterra. Ye'l centru alministrativu del distritu de Bedford. La población del distritu yera nel 2001 de 147.911 habitantes. D'estos, unos 100.000 viven nel área metropolitana. left|thumb|250px|Cai comercial nel centru de Bedford. El ríu Great Ouse traviesa'l centru de la ciudá. El ríu ta bordiáu por curiosos xardinos, como'l conocíu como The Embankement. En Bedford vivió y tuvo presu'l escritor John Bunyan, autor de la obra El progresu del pelegrín. La ciudá cunta con cuatro escueles públiques y dos estaciones de ferrocarril.
Bedford foi una ciudá comercial pa la zona agrícola de la rexón mientres la primera Edá media. Nel sieglu XIX desenvolviéronse diverses industries; la mayoría d'elles cerraron y l'economía de la ciudá entró nun ciertu retrocesu. Sicasí, Bedford ta espandiéndose a una velocidá mayor que la mayoría de ciudaes ingleses. Esto ta en parte provocáu pola proximidá con grandes ciudaes como Londres o Milton Keynes; Bedford convirtióse en "ciudad dormitorio" pa dalgunos de los que trabayen nestes metrópolis.
Bedford tien la mayor concentración d'inmigrantes italianos de toa Gran Bretaña. Según el censu del añu 2000, un 10% de la población de Bedford yera d'ascendencia italiana. Esta inmigración tuvo provocada pola campaña de reclutamiento de trabayadores que realizó la empresa "London Brick Company" a principios de los años 50; esta campaña llevar a cabu nes rexones italianes d'Apulia, Campania, Calabria y Sicilia.
Amás de los italianos, Bedford recibió tamién un númberu importante d'inmigrantes procedentes de Sudáfrica, Grecia, Xipre y d'India lo que convirtió la ciudá nuna de les que presenta una mayor variedá étnica de toa Gran Bretaña. Según el censu del 2001, en Bedford vivíen nativos de cuasi 100 idiomes distintos.
Warwick
Warwick ye la capital del condáu de Warwickshire, Inglaterra. Ta allugáu a veres del ríu Avon, tien una población de, y atópase a 18 km al sur de Coventry y 4 km al oeste de Leamington Spa.
Xeneral
thumb|220px|Ilustración del [[castiellu de Warwick nel sieglu XIX.]] Lo más destacable de la ciudá ye l'impresionante castiellu de Warwick. La construcción d'esti castiellu empezó nel añu 1068 y ye puntu d'interés pa l'atracción d'una innumberable cantidá de turistes procedentes de tol mundu. El centru de la ciudá ye conocíu tamién pola so arquiteutura histórica y contién un amiestu del estilu arquiteutónicu de los Tudor y estilu de les construcciones del sieglu XVII.
El Warwick School tratar d'una institución independiente pa la educación de mozos y ye famosa por ser la tercera sobreviviente más antigua d'Inglaterra. La fecha de fundación d'esta escuela ye desconocida, sicasí tiense cierta certidume de que sobre l'añu 914 podría esistir. Va dellos años la escuela tuvo l'honor d'ufiertar al rei Eduardo'l Confesor (c.1004-1066) la coronación ente les sos parés, anque nun esiste evidencia direuta d'esto, anque Enrique VIII refundó la escuela nel 1545. Seya como quier nun hai dulda que foi una escuela de gramática na ciudá de Warwick dende la Conquista Normanda, y l'escuela allugóse onde ta agora, al sur del ríu Avon dende 1879. La Warwick School ye parte de les escueles fundacionales de Warwick y agora esiste la escuela pa señorites (Warwick Preparatory School). Otres escueles secundaries en Warwick inclúin la Myton School y l'Aylesford School, dambes públiques y mistes.
La Universidá de Warwick ye de denominación daqué confusa yá que foi denomada dempués de que fuera asignada al 'condáu' de Warwickshire, en cuenta d'a la ciudá y de fechu ta alloñada a dellos quilómetros al norte d'ésta, pela rodiada de Coventry.
Warwick ye conocíu tamién poles sos carreres de caballos cerca de la verja del este agospia a munches retresmisiones televisives a lo llargo del añu.
Historia
thumb|220px|Antiguu campusantu protestante de Warwick. Según la tradición, Warwick foi fundada l'añu 914 a veres del Avon cuando Ethelfleda, hermana del rei de Mercia Eduardo'l Viejo (Edward the Elder) construyía les defensa contra la invasión viquinga. Estes defenses fueron la base del castiellu de Warwick. El nome "Warwick" significa "viviendes cerca de la presa (weir)". Los viquingos invadieron Mercia en 1016 y destruyeron gran parte de Warwick, incluyendo'l conventu que taba allugáu onde ta anguaño la ilesia de San Nicolás.
Warwick convertir nun pueblu importante del reinu de Mercia poles sos fortificaciones. Cuando Guillermo'l Conquistador fixo'l censu del Domesday Book, alredor de 1086, Warwick yera una comuña real (royal borough).
Les fortificaciones y empalizaes fixeron de Warwick que aportara a un centru importante alministrativu naquellos tiempos. A empiezos del sieglu XI la Inglaterra anglosaxona foi estremada n'árees alministratives y que se denominaben shires, el shire alministráu pa Warwick se llegóa conocer como Warwickshire. Naquellos tiempos del Domesday Book, Warwick yera un condáu real.
Na dómina medieval la ciudá de Warwick permaneció sol control de dellos condaos (Condáu de Warwick), la mayor parte d'ellos pertenecientes a la familia de Beauchamp, y foi mientres esta dómina cuando se cercó. Anguaño namái pueden reparase les muralles del este según les verjas de delles cases. Les verjes del este anguaño sirven como parte del King's High School, una institución relixosa adscrita a la escuela de Warwick. Warwick nun foi incoporada a la ciudá hasta 1545.
Trowbridge
Trowbridge ye la capital del condáu de Wiltshire, Inglaterra. El conceyu de Trowbridge tien una población de 28.148 habitantes según el censu de 2001.
Llocalización
Trowbridge asítiase les veres del ríu Biss al oeste del condáu, aproximao a 16 quilómetros en direición sureste de la ciudá de Bath. El nome de la ciudá provién de les pallabres ingleses Tree Bridge (Ponte del árbol), refiriéndose a la primer ponte sobre'l ríu Biss. La canal Kennet y Avon cuerre escontra'l norte de la ciudá y desempeñó un papel bien importante nel desenvolvimientu de la mesma, yá que dexó'l tresporte de carbón dende les mines de Somerset.
Condáu metropolitanu
thumb|250px|Llocalización de los seis condaos metropolitanos n'Inglaterra.
Los condaos metropolitanos son un tipu de división alministrativa a nivel de condáu usada n'Inglaterra. Hai seis condaos metropolitanos —Gran Mánchester, Merseyside, Midlands Occidentales, Tyne y Wear, Yorkshire del Oeste y Yorkshire del Sur— qu'entienden cada unu grandes árees urbanes, polo xeneral con poblaciones ente 1,2 y 2,8 millones. Fueron creaos pola Llei de Gobiernu Llocal de 1972, qu'entró a valir el 1 d'abril de 1974, y cada unu estremar en dellos distritos metropolitanos col estatus de conceyu.
Los conseyos condales metropolitanos (metropolitan county councils) fueron abolíos pola Llei de Gobiernu Llocal de 1985, qu'entró a valir el 1 d'abril de 1986, siendo la mayoría de les sos funciones delegaes nos distritos (boroughs) individuales, faciendo d'ellos de facto autoridaes unitaries. El restu de funciones fueron asumíes por xuntes mistes.