cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Frank Oz
Biografía
Oz empezó los sos trabayos con títeres dende los 12 años. Xunir al equipu de Jim Henson de titiriteros siete años dempués y aportó a gradualmente'l collaborador más cercanu de Henson, na series de televisión pa neños Sesame Street, Los Muppets y les sos películes. Asina pos Oz ye quien dio vida a personaxes tan entrañables como la gochina Miss Piggie, l'osu Fozzie, o la Bisarma de les Galletes ente otros.
Aportó a direutor de películes de bona nota, con delles comedies populares como méritu propiu. Amás, Frank Oz codirixió la película de fantasía The Dark Crystal (1982).
Preparáu pa estendese más allá del mundu de The Muppets, tuvo güeyu agudu (y bon sentíu del humor) al realizar la nueva versión musical estilizada de La pequeña tienda de los horrores (1986), que probó la so brenga como cineasta. Dende entós dirixó comedies más convencionales como Dirty Rotten Scoundrels (1988), What About Bob? (1991), y HouseSitter (1992).
Oz tomó tamién papeles de cameo en cuatro películes de John Landis: The Blues Brothers (1980), An American Werewolf in London (1981), Trading Places (1983) y Spies Like Us (1985).
Sicasí, quiciabes el so trabayu más emblemáticu fuera dar vida a Yoda, el sabiu Maestru Jedi de Star Wars, a quien Frank Oz daba voz y movimientu (nos Episodios V y VI, pos nel Episode II ya III creóse digitalmente). Amás, según entrevistes con George Lucas y col mesmu Oz, la cara del Maestru Jedi, según les sos espresiones faciales, basar nes del propiu marionetista.
Natasha Starr
Natasha Starr ye una actriz pornográfica polaca nacionalizada estauxunidense.
Biografía
left|thumb|Natasha (izq.) xunto a Natalia (dcha.) na Expo AVN de 2015. Natashe Starr, nome artísticu de Madalena Tyszka, nació na ciudá polaca de Ostrów Mazowiecka n'ochobre de 1987. Nes Navidaes del añu 2000, a los trelce años, camudar xunto a la so familia a los Estaos Xuníos, morando nos barrios neoyorquinos de Williamsburg, Brooklyn y Queens.
Autrepierre
Autrepierre ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Natasha Starr
Biografía
Ye hermana mayor de la tamién actriz porno Natalia Starr. Xuntes fixeron collaboraciones col nome de The Starr Sisters, y apaecieron xunto a otres actrices como Daisy Marie, Misty Stone, Alexa Aimes, Layton Benton, Cassandra Cruz, Mia Isabella o Vicki Chase na premiere de la séptima temporada de Sons of Anarchy.
Antes d'entrar nel porno, estudió nuna escuela de cosmetoloxía y trabayó nun salón de guapura mientres dos años.
Entró na industria pornográfica un añu primero que la so hermana, en mayu 2011 y a la edá de 25 años. La so primer escena foi pal portal Reality Kings. Nos sos empiezos, trabayó pa compañíes amateurs en Nueva York, según en sesiones fotográfiques pa Leg Show Magacín pa movese dempués hasta Los Angeles, onde desenvolvería la so carrera profesional.
En 2013, The Starr Sisters fueron escoyíes Penthouse Pets de la revista Penthouse. Son les primeres hermanes que apuerten a Penthouse Pets en tola historia de la revista. Ente que la so hermana Natalia dir en xunetu de 2013, Natasha asoceder n'agostu d'esi añu.
Dellos títulos del so filmografía son Airtight, BAM Blonde Añal MILFs, In-Room Rubdown, Lex Is Up Her Ass, Orgy Masters 6, Pussy Juice, She's My Stepmom, Sister Swap, The Squirters 2 o Vanilla Killaz.
Hasta l'actualidá, rodó más de 100 películes.
Ayyavazhi
El ayyavazhi (en tamil: அய்யாவழி) ye un movimientu naranxa movimientu ciudadanu de creencies dhármicas (basaes nel dharma hinduista) que s'anició nel sur d'India (na zona d'habla tamil) a mediaos del sieglu XIX.
El ayyavazhi funciona de manera autónoma, pero nun foi reconocíu como una relixón en sí mesmu, sinón como un renuevu del hinduismu. Anque nun recibió la reconocencia oficial, desenvolvióse un fenómenu relixosu distintivu presente en tres Estaos del Sur de la India (Kanyakumari, Tirunelveli y Tuticorin). Ye unu de los movimientos cada vez más estendíos de la India meridional; la so rápida crecedera foi recoyíu nos informes cristianos de misioneros mientres la primer metá del sieglu XIX.
Les idees y la filosofía de la relixón basar nes enseñances d'Ayya Vaikundar y los testos relixosos Akilattirattu Ammanai y Arul Nool.
Etimoloxía
La etimoloxía de la pallabra ayyavazhi ye daqué incierta, anque les diverses teoríes tienen delles coses de mancomún. Entender el sentíu exactu de la pallabra puede llegar a tener dalguna dificultá.
Les versiones sinónimas de la frase nun s'acuten a una llende porque l'usu de la pallabra ayya en tamil varia enforma de significáu: padre, gurú, el superior, una persona con dignidá, el respetable, l'amu, el rei, el profesor, el preceptor y etc. La pallabra vazhi en tamil tamién ye polisémica: el camín, manera de conducta, manera, métodu, manera, causa, antigüedá, socesión, sistema relixosu, razón y asina socesivamente.
Historia
El fenómenu relixosu del ayyavazhi fixo sentir la so presencia sobremanera por un movimientu popular al traviés del país, y el so confluencia alredor d'Ayya Vaikundar en Poovandanthoppe, lo cual creó un entusiasmu nel país. La mayoría de les persones que participaron nesti fenómenu relixosu del ayyavazhi yeren de sectores marxinaos y probes de la sociedá. Na etapa inicial el desarrollu del movimientu ayyavazhi foi un gran desafíu pa los misioneros cristianos na so misión proselitista, según s'evidencia nos sos informes. Anque la gran mayoría de los siguidores yeren Chanar (un grupu social), rescampló que la xente de diverses castes entemecióse.
A mediaos de sieglu XIX el movimientu ayyavazhi empezara a ser un fenómenu relixosu reconocíu que faía sentir la so presencia en Travancore del sur y Tirunelveli del sur. La crecedera del fenómenu aumentara perceptiblemente a partir de los años '40. Dempués d'un tiempu, Ayya yera presente corporal, la relixón foi dixebrada sobre la base de les enseñances de Vaikundar y de los llibros relixosos Akilattirattu Ammanai y Arul Nool. Los cinco Citars y los sos descendientes visitaron delles zones del país y llevaron la misión según les instrucciones de Vaikundar. Mientres, la dinastía de Payyan empezó l'alministración del pathi de Swamithoppe. Mentanto, Pathis tuvo l'alministración de los siguidores del ayya nativos d'esos llugares. Per otra parte los centenares de Nizhal Thangals presentáronse al traviés del país per años. Bala Prajapathi Adikalar yera unu de los descendientes de la dinastía de Payyan, una figura notable güei na hestoria del ayyavazhi. Él realizó fundaciones pa una gran cantidá de Nizhal Thangals al traviés del Tamil Nadu y en delles partes de Kerala y de Maharastra.
Escritures y llugares santos
Swamithoppe Pathi, xefatures del ayyavazhi. Los llibros santos del ayyavazhi son el Akilattirattu Ammanai y el Arul Nool, que son la fonte de la mitoloxía de la relixón. Créese que'l Akilattirattu Ammanai foi anotáu por Hari Gopalan Citar oyendo los acontecimientos (conteníu de Akilam) narraos por Narayana al so consorte Lakshmī. Pero nun había una hestoria definida sobre l'orixe de Arul Nool; pero créese que foi escritu por Citars y Arulalarkal (quién tán teníos por enerxía divina). Contién los rezos, los himnos y les instrucciones pa la lliturxa del ayyavazhi, rituales, profecíes y tamién munchos actos.
Pa los devotos del ayyavazhi, hai cinco lugar santos (llamaos Pathis), de los cualos Panchappathis ye'l más grande. Les actividaes d'Ayya Vaikundar acomúñense históricamente a ellos. El templu de Swamithoppepathi ye la xefatura de la relixón del ayyavazhi. El Vakaippathi, onde taben 700 families unvia a Thuvayal Thavasu de Vaikundar foi acreditáu como Pathi en Akilam qu'esti sitiu nun tien sicasí nenguna asociación direuta coles actividaes de Vaikundar. El Avatharappathi en Thiruchendur nun foi aceptáu por Akilam como Pathi. Pero dende Ayya Vaikundar encarnó nel mar, él tamién yera consideráu como llugar santu primariu. Hai tamién delles denominaciones que s'oponen fuertemente Thiruchendur como Pathi que lo acepten sicasí como sitiu santu secundariu. Puesto que tol Panchappathis taba nel distritu de Kanyakumari, el distritu na so totalidá ye consideráu como sitiu sagráu polos siguidores a escala nacional del ayyavazhi.
Simbolismu
El símbolu de la relixón del ayyavazhi ye un lotu de 1008 pétalos, que lleva un namam blancu. El lotu representa los 1.008 pétalos Sahasrara (en Tamil, Ladam) y el Namam representa'l Aanma Jyothi o atman, traducíu dacuando como ‘alma' o ‘unu mesmu'. Hai referencia pa Thirunamam n'escritos primarios y secundarios, Akilattirattu Ammanai y Arul Nool. Pero paez que nun hai referencia direuta pal símbolu, ‘lotu que lleva namam', ellí. Pero según delles lleendes esti símbolu taba funcionando en ayyavazhi a partir de los años cuarenta, a empiezos del sieglu venti.
Centros d'adoración
Pathis y Nizhal Thangals yeren centros d'adoración y d'enseñanza relixosa establecíos en diverses partes del país polos siguidores devotos del ayyavazhi. Sirvieron como centros pal espardimientu de la creencia y de les práutiques del ayyavazhi. Hai más de 7.000 centros d'adoración al traviés de la India del sur. Puesto que ayyavazhi nun ye una relixón entamada, Swamithoppepathi sirve, relixosu pero non oficialmente, como les xefatures de toos.
Pathis
Pathis yeren los centros importantes de l'adoración congregacional, siendo estructures relativamente más grandes como'l d'un templu. Llogren la so significación del fechu de que Ayya Vaikundar y les sos actividaes foi acomuñáu históricamente a estos centros d'adoración. Yeren seis en gran númberu.
Nizhal Thangals
Nizhal Thangals yeren estructures simples, non grandes, construyíes col fin de l'adoración, y p'aprender les enseñances d'Ayya Vaikundar. Sirvieron como centros de la educación mientres esos díes. L'alimentu y l'abrigu fueron ufiertaos al precisáu nestos centros. Inclusive dalgunos d'ellos fueron establecíos cuando Vaikundar yera presente corporal. Inda la caridá nel alimentu ye una de les actividaes principales nestos centros.
Creencia
Los adherentes del ayyavazhi creen na reencarnación y el Dharma Yukam pero conderguen el sistema de casta. Tamién refuguen l'usu del murti na adoración, pero Ayya Vaikundar reconoció la necesidá humana d'una imaxe d'enfocase encendíu ya introdució un símbolu non-antropomorfu (vease Nizhal Thangal).
Esta práutica ye similar a la d'otres sectes hindús qu'utilicen símbolos non-antropomorfos. Shaivism, por casu, utiliza'l linga como'l símbolu del dios, ente que Vaishnavism utiliza'l saligrama. Asina mesmu, en ayyavazhi, el Elunetru, que s'asitia nel Palliyarai, considérase un asientu del dios más que'l dios mesmu. Igual ye verdá del nome alternativu del Elunetru, asanam, que significa ‘asientu'.
Les creencies ayyavazhi rellacionar coles del smarta y el advaita vedanta. Poro, el siguidores del ayyavazhi creen que Brahmá, Vishnú, y Shivá son tres aspectos del mesmu dios (vease tamién ayyavazhi ya hinduismu). Ente que una cierta demanda que la creencia de Akilattirattu ta rellacionada con Dvaita y Vishishtadvaita, la relixón ayyavazhi enxareta'l conceutu de la unidá última.
El siguidores del ayyavazhi estremar d'otros hindús en que reconocen una figura bien paecida al Satanás d'Occidente (llamáu Kroni), que ye la manifestación primordial del mal y qu'en diverses edaes o iugues manifestar de delles formes (por casu, como Ravana y de Duriodhana). Igualmente, l'únicu dios (llamáu Vishnú) encarnar en distintes yeres como les sos avatares, incluyendo Rāma, Krishná y finalmente como Ayya Vaikundar.
Kroni, l'alcohol de Kali Yuga, resulta omnipresente nesta edá y ésta ye una de les razones poles que los siguidores del ayyavazhi, como otros hindús, creen que l'iuga (yera) actual, Kali Yuga, ye tan decadente.
La caridá ye la misión principal del ayyavazhi. A lo menos una vegada al mes puede vese anna dharma (ufriendes d'alimentu, siendo anna: ‘granos' y dharma: ‘deber') nos centros ayyavazhi d'adoración.
Definición de dharma
Nel universu relixosu del ayyavazhi, les enseñances en dharma tienen dos niveles, a saber:
En Akilam, asocedió que la xente, escuchando les enseñances de Vaikundar, realizó'l mal de Kali, esto ye, Kroni yera retiráu gradualmente del mundu y que'l dharma yera establecíu con más firmeza. Tresportáu al planu social, esti principiu del dharma yera consideráu como la misión de «protexer o de salvar al humilde o primíu». Una cita en Vinchai llee, «al llevantamientu inferior ye dharmam». Como actividá práutica en socioloxía, la doctrina del dharma significó caridá y dar. Ésta foi enseñada pa ser la manera de buscar a dios. Clamióse qu'entamara caridá en bienes materiales, y la xente failo especialmente ensin discriminar ente los beneficiarios. Ye interesante reparar que'l gran santu indiu, Swami Vivekananda aplicó esti principiu del conceutu del dharma del ayyavazhi na práutica y ésti puede conducir l'ayuda a dellos siguidores del ayyavazhi que demanden que la relixón influyir.
Dios
La teoloxía del ayyavazhi estremar d'otres relixones monoteístes. Fala d'Ekam, el postreru Escoyíu del cual tou lo qu'esiste formó. Tamién fala d'un escoyíu qu'esista detrás de toles diferencies. Fala del dios Sivam y de la diosa Sakthi y tres dioses menores, Siván, Vethan y Thirumal. Tamién fala d'otros pocos dioses.
Pero en Kali Yukam, por cuenta de la naturaleza cruel de los favores ufiertaos a Kaliyan, Thirumal nun puede destruyir el sestu fragmentu de Kroni direutamente asina qu'unificaron a toles Cabeces Divines nel Ekam, y Ekam encarnáu nel mundu como trinidá (Ekam, Narayana y ser humanu) pa superar los favores y pa destruyir Kali. Akilattirattu Ammanai tamién fala de Dharma Yukam nel cual Vaikundar gobierna como un rei. Puesto que toos fueron unificaos en Vaikundar, en Kali Yukam Vaikundar yera la enerxía suprema y él yera l'únicu dios que podía adorase. Nesti respetu ayyavazhi tamién se ve como relixón monoteísta.
Mitoloxía
La mitoloxía del ayyavazhi fai esplícitu'l fechu de que la esencia d'esta visión ye una historia: que ta más allá d'un presente y un futuru: significáu texendo xunta de fechos empíricos según cuentes mítiques. Revela alredor trés tipoloxíes axomátiques, a saber Santror, Kali Yukam y Dharma Yukam. L'intre col más allá de, un presente, y un futuru d'una manera teleological. Los conceutos básicos dan una visión simbólica que seya darréu relixosa y social.
Foi amestada de cerca a la del hinduismu. La primer parte, que fala de los yugas anteriores y del advenimiento de Kali, comparte dellos acontecimientos, calteres míticos, y conceutos col Hinduismu. Pero refixeron munchos d'ellos en diversa forma. El númberu de Yugas y d'Avatares a diferencia del ayyavazhi al Hinduismu. La opinión sobre Kali ye distinta y foi personificada en ayyavazhi, que nun foi atopáu nel Hinduismu. Estremando esto, Akilam diz que los conceutos verdaderos fueron destruyíos, de cuenta que toles escritures anteriores perdieren les sos sustances debíu al advenimiento de Kali. Vea l'artículu, el ayyavazhi y l'Hinduismu, pa un discutiniu de les semeyances y de les diferencies ente elles.
Na segunda parte, el llibru fala del dios qu'encarna nel mundu nel Kali Yukam (la edá actual) pa destruyir l'alcohol malvao, el final y la manifestación más seria de Kroni. El dios encarna como Vaikundar, y desque vivió Vaikundar apocayá, él yera bien sabíu n'hestoria. Tan na segunda parte de la mitoloxía munchos mitos según fechos históricos fueron texíos xuntos. La mayor parte de los acontecimientos fueron reparaos na hestoria.
Nuevu fenómenu relixosu
Puede concluyise que ayyavazhi remaneció como “nuevu y singular” fenómenu relixosu. Metanes les varies tradiciones: el Hinduismu sánscritu, el cristianismu nuevu-introducíu, l'Islam non tan prominente, y les formes populares establecíes de l'adoración: ayyavazhi convertíase como forma relixosa-cultural distintivu alternativa na India del sur, el so llugar del orixe.
L'aspeutu qu'estrema del ayyavazhi ye que precisa ser consideráu contra la perspeutiva de la tradición sanskritic que pre-eminencia foi caltenida pol estáu. Que ayyavazhi remaneciera distinto contra esta tradición relixosa ye un indicador a la so singularidá distinta.
L'apaición del ayyavazhi precisa ser considerada tamién contra la presencia de los Británicos na India. D'una perspeutiva sociolóxica, los movimientos de reforma polo xeneral yeren patronizados polos Británicu nel sieglu diecinueve Thiruvithankur. Pero ayyavazhi nunca foi patronizado polos Británicu; presentóse y establecióse ensin la so ayuda. Nun sentíu, yera contra'l sistema establecíu, presentándose pa ser daqué nuevu, en términos de diferencia y en términos de calter sintéticu. Llamóse nuevu, según un medley de les tradiciones esistentes.
Mar de Chukotka
El mar de Chukotka (en rusu: Чукотское море) ye sector del océanu Glacial Árticu alcontráu ente la punta nordeste d'Asia y el puntu noroeste d'América del Norte. El estrechu de Bering ye la so llende más austral y coneutar col mar de Bering y l'océanu Pacíficu. El mar pertenez más o menos por igual a los Estaos Xuníos d'América y a Rusia.
Xeografía
El mar de Chukotka estender dende'l estrechu de De Long —frente a islla de Wrangel, al este de Siberia— hasta Point Barrow n'Alaska, más allá del que s'atopa'l mar de Beaufort. Estender dende los 66,5° a los 80° de llatitú y dende los 160° a los 180° de longitud oeste. El mar tien una superficie averada de 595.000 km² y namái ye navegable aproximao cuatro meses del añu.
Los principales ríos d'Alaska que desagüen nel mar de Chukotka son los siguientes: ríu Kivalina, el ríu Kobuk, el ríu Kokolik, el ríu Kukpowruk, el ríu Kukpuk, el ríu Noatak, el ríu Utukok, el ríu Pitmegea y el ríu Wulik. Los ríos más importantes de Siberia son el ríu Amguyema y el ríu Chantalveergyn.
El mar de Chukotka tien bien poques islles en comparanza con otros mares del Árticu. Nun hai islles nel so senu y namái un pequeñu númberu d'islles atopar a lo llargo de la mariña de Siberia.
Les mariñes siberianes pertenecen al Distritu Autónomu de Chukotka. El principal puertu del mar de Chukotka ye Uelen.
La Llinia internacional de cambéu de fecha crucia'l mar de Chukotka de NO a SE. Ta movíes escontra l'este pa evitar la islla de Wrangel ya incluyila nel territoriu autónomu de Chukotka, na Rusia continental.
Fondu y corrientes
La principal carauterística xeolóxica del mar de Chukotka ye'l so fondu, una plataforma continental bien regular, la cuenca Esperanza, d'unos 700 km de llargu, llindada al nordeste pol Arcu Herald, que s'estrecha al sur en forma d'embudu escontra l'estrechu de Bering, y topeta cola península de Seward na parte norteamericana, según cola península de Chukchi en Siberia. La so fondura máxima ye de 1.256 m, anque'l 56% de la superficie total tien menos de 50 m.
Les mases d'agua d'ésti mar árticu continental atopar n'intercambiu con partir norte del océanu Pacíficu al traviés del estrechu de Bering. Equí flúi agua templao proveniente del sur escontra adientro del océanu Árticu. Escontra'l norte, el mar de Chukotka ábrese llargamente al océanu Árticu.
A lo llargo de la mariña siberiana del mar de Chukotka preséntense namái esporádiques canales abiertes d'agua ente'l xelu compacto y la banquisa sobre canales de xelu compacto. La poderosa fuercia d'emburrie del remolín de Beaufort apierta la masa de xelu del oeste del Árticu escontra l'interior del mar de Chukotka, de manera que nél cierren les canales de xelu compacto y paralízase práuticamente la formación de xelu nuevo.
Clima
El clima del mar de Chukotka atópase determináu poles influencia polares pero tamién poles del océanu Pacíficu. D'ésta forma, mientres l'iviernu, les rexones costeres na parte siberiana del mar continental tán caracterizaes, más bien por tener fríos vientos terrales, que proceden del océanu Árticu norteamericanu. Mientres el branu prevalecen les influencies climátiques, templaes, procedentes del sur del océanu Pacíficu y el mar de Chukotka tópase polo xeneral llibre de xelu, daqué más ceo que les otres plataformes continentales del Árticu.
Recursos: petroleu y gas
Na plataforma de Chukotka supónse qu'hai reserves de petroleu y gas d'unos 30 millones de barriles. Delles compañíes petroleres compitieron polos derechos na zona, y el 6 de febreru de 2008, el gobiernu de los los EE. UU. autorizó la perforación na so zona económica esclusiva en cuenta de $ 2,6 millones polos derechos d'estracción. La puya foi fuertemente criticada polos grupos ecoloxistes.
Historia
170px|thumb|left|Adolf Erik Nordenskiöld, col Vega al fondu, nuna de les sos esploraciones del árticu (pintura de 1886 de [[Georg von Rosen).]] 170px|thumb|left|El Karluk atrapáu nos xelos. El mar lleva'l nome del pueblu chukchi, habitantes de les sos veres y la península de Chukotka, un pueblu que tradicionalmente dedicar a la pesca, la caza de ballenes y la caza de morsa nesti fríu mar.
El 28 de setiembre de 1878, mientres la espedición en que l'esplorador y xeólogu finlandes Adolf Erik Nordenskiöld percorrió per primer vegada na hestoria tola ruta del Nordeste, el vapor Vega quedó apexáu nel xelu nel mar de Chukotka. Yá que yera imposible siguir avanzando esi añu, el buque foi aseguráu pa pasar l'iviernu a pesar de que los miembros de la espedición y la tripulación yeren conscientes de que namái unes poques milles dixebráben-yos de les agües abiertes. Al añu siguiente, dos díes depués de que la Vega fora lliberada, la espedición crució'l estrechu de Bering y el vapor dirixir escontra l'océanu Pacíficu pa completar la travesía bordiando Asia, cruciando la canal de Suez pa percorrer el Mediterraneu y volver finalmente n'arrodiando Europa a Estocolmo, el 24 d'abril de 1880 (la partida foi dende'l puertu suecu de Karlskrona el 22 de xunu de 1878).
N'agostu/setiembre de 1913, otru buque, el Karluk, quedó atrapáu nel xelu na travesía de partir norte del mar de Chukotka. El barcu encabezaba la espedición del Árticu Canadiense (1913-18) liderada pol canadiense Vilhjalmur Stefansson, xunto con él y el. Cuando quedó atrapáu, Stefansson abandonó la nave principal y dexó a la tripulación col capitán Robert Bartlett de Terranova. El Karluk fundióse'l 11 de xineru de 1914, entartalláu pol xelu, cerca d'islla Herald.
En 1933, el vapor Chelyuskin zarpó de Múrmansk intentando demostrar que'l tránsitu de la Ruta del Mar del Norte hasta l'océanu Pacíficu yera posible completala nuna mesma temporada. El buque foi acosáu polos pesaos xelos del mar de Chukotka, y dempués d'una deriva ente'l xelu mientres más de dos meses, foi estrapáu y fundióse el 13 de febreru de 1934 cerca d'islla Kolyuchin. Salvo un muertu, tola tripulación de 104 persones foi capaz d'establecer un campamentu nel xelu marítimo. El gobiernu soviéticu entamó una evacuación aérea impresionante, na que toos fueron rescataos. El capitán Vladimir Voronin y el líder de la espedición Otto Schmidt convertir n'héroes.
Anexu. Delimitación de la IHO
La máxima autoridá internacional en materia de delimitación de mares a efeutos marítimos, la Organización Hidrográfica Internacional («International Hydrographic Organization, IHO), considera'l mar de Chukotka como un mar. Na so publicación de referencia mundial, «Limits of oceans and seas» (Llendes d'océanos y mares, 3ª edición de 1953), asígna-y el númberu d'identificación 12 y definir de la forma siguiente:
Yuji Ono
Yuji Ono (小野 裕二, ) ye un futbolista xaponés.
Enciclopedia
Una enciclopedia  ye una obra de referencia que busca compendiar el conocencia. La enciclopedia axunta cuasi siempres de forma alfabética, temática y escasamente contién datos especializaos o esvalixaos que nun podríen ser topaos con facilidá y que presenten un importante serviciu a la cultura moderna.
La noción más moderna d'enciclopedia de propósitu xeneral y d'amplia distribución data de la dómina d'Ephraim Chambers y la so Cyclopaedia. Depués asocederíen-y Denis Diderot y los enciclopedistes que s'inspiraron na Cyclopaedia de Chambers. El mayor afitáu del periodu de la Ilustración del sieglu XVIII ye la Encyclopédie compilada por un grupu d'escritores y homes de ciencia franceses. De manera dafechu consciente, estos homes taben dando'l llombu tantu a la relixón como a la metafísica como fontes de conocencia, viendo na ciencia pura una nueva fuercia motriz intelectual. Axuntaron nuna vasta obra toles conocencies científiques de la dómina, non como un meru rexistru alfabéticu, sinón como un rellatu de la manera científica d'enfrentase al mundu.
Esti escritores esperaben forxar un poderosu preséu pa lluchar contra'l oscurantismo de les autoridaes polítiques y relixoses. La mayoría de les figures culturales y científiques de la dómina collaboraron nesa empresa, destacando D'Alembert, Diderot y Voltaire.
Principales enciclopedies modernes
Les principales enciclopedies modernes son:
Ente les temátiques destaquen: Enciclopedia Cattolica, New Catholic Encyclopaedia, Encyclopaedia Xudaica, Encyclopedie de l'Islam, Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft, Enciclopedia de la Vida  y ''Enciclopedia del Derechu.
Col advenimiento de la informática surdieron les enciclopedies multimedia qu'añeden a la tradicional información testual y pictórica elementos audiovisuales. Exemplos d'éstes son Enciclopedia Británica, Encarta, Enciclonet y Wikipedia, que pueden consultase per mediu de discos ópticos o n'Internet.
Carauterístiques d'un testu enciclopédicu
Los artículos enciclopédicos presenten una serie de carauterístiques que los estremen d'otros formatos testuales:
Conteníos d'una enciclopedia
Los conteníos (entraes o artículos) d'una enciclopedia, independientemente de la tema que traten, cumplen siempres una serie de requisitos:
Oríxenes
En Sumeria, mientres el cuartu mileniu enantes de Cristu, redactóse un glosariu temáticu o por temes como un primer intentu d'ordenar o catalogar la conocencia del mundu y 600 años dempués rexístrase un intentu similar en Ebla siguiendo un orde convencional de signos; estos primeros intentos denominar llistes léxiques.
Nel Exiptu antiguu atópense igualmente unes llistes temátiques que pueden considerase como protoenciclopedias. La Onomástica del Ramesseum, redactada escontra'l 1750 e.C. ye una llista de pallabres arrexuntaes por categoríes. Otra obra del mesmu xéneru, pero muncho más desenvuelta, ye la Onomástica d'Amenofis, realizada escontra'l 1100. Cuenta con 610 elementos entamaos de manera temática y, según l'antropólogu Jack Goody, contendría más de 2000 informaciones distintes cola ambición de crear «un catálogu sistemáticu del universu». Esti alloñáu ancestru del diccionariu enciclopédicu tendría'l cometíu «non d'enseñar a escribir a los neños, sinón de proponer un programa d'instrucción de la humanidá fundáu sobre la organización del mundu».
El filósofu griegu Platón (428-348 e.C.) realizó un resume de les conocencies de la so dómina n'unu de los sos diálogos, el Timeo: Astronomía, Cosmogonía, Física y Medicina. Esta obra puede ser considerada una "enciclopedia metódica". El so discípulu Aristóteles (384-322) produció una llarga cantidá de trataos sobre gran variedá de temes con un espíritu verdaderamente enciclopédicu y ensin equivalentes nel mundu antiguu (Poética, Retórica, Lóxica, Política, Física, Psicoloxía, Bioloxía, Ética...). Sicasí, los sos esfuercios nun fueron espublizaos sinón 275 años dempués del so fallecimientu, hacia l'añu : «La perdida o alteración parcial d'esti enorme corpus, enciclopédicu nel sentíu más puru del términu, y la so recuperación progresiva gracies en primer llugar al Islam, influyó sobre la historia de les enciclopedies n'Occidente mientres dos milenios». Perdióse práuticamente tola obra d'escritores enciclopédicos como Demócrito y Posidonio. thumb|Una edición de Naturalis Historiæ de 1669. La primer publicación ye considerada la más antigua de la historia. Ente los romanos el primeru n'intentar compendiar el saber antiguo foi Varrón (116-27 e.C.), que les sos Antiquitatum rerum humanarum et divinarum libri XLI nun perduraron sinón como fragmentos y estractos n'otru autores y enciclopedistes posteriores. Pa esti autor el camín al saber yera la etimoloxía, como lo foi pal bien posterior visigodu San Isidoru, probablemente'l postreru en sirvise d'esta perdida obra de Varrón pa la so propia enciclopedia, les Etimoloxíes. Pa Varrón el términu verbum (« pallabra») venía de veritas (« verdá»), lo que legitimaba esi procedimientu. Compuesta esta obra de 41 llibros, 25 taben consagraos a los asuntos humanos y el restu a los divinos de los dioses paganos. Esta obra, sumida, dexó sicasí enforma conocencia al traviés de les sos cites y diverses refundiciones medievales.
Escontra l'empiezu del primer sieglu de nuesa yera, Aulo Cornelio Celso redactó una enciclopedia en 26 llibros, De Artibus, que cubría materies d'Agricultura, Guerra, Retórica, Filosofía, Derechu y Medicina, magar foi esti últimu dominiu'l más particularmente desenvueltu, precisamente la única seición de la obra que llegó hasta nós, siquier en parte.
Posterior y una de les primeres obres enciclopédiques que sobrevivieron a los tiempos modernos ye la Naturalis Historia de Pliniu'l Vieyu, escritor romanu del sieglu I d. C. Compiló una obra de 37 capítulos que tomen la historia natural del arte y l'arquiteutura, la medicina, la xeografía, la xeoloxía y tolos aspeutos del mundu que lu arrodiaba. Declaró nel so prólogu qu'había compilado venti mil fechos a partir de dos mil títulos de doscientos autores distintos, y amestó qu'otros munchos proveníen de la so propia esperiencia. El trabayu foi publicáu alredor de 77 a 79 d. C., pero probablemente nunca terminó de correxir la obra primero que finara investigando la erupción del Vesubiu en 79 page=4|thumb|left|upright=1.36|La filosofía triceps (naturalis, rationalis y moralis) colos siete [[artes lliberales, xilografía que sirve de frontispiciu a la primer edición de la primer enciclopedia impresa, la Margarita philosophica de Gregor Reisch, 1503.]] Nos sos Nueches átiques (II sieglu d. C.), Aulo Gelio diserta sobre numberoses materies de lliteratura, artes, filosofía, historia, derechu, xeometría, medicina, ciencies naturales, meteoroloxía y xeografía, anque con un espíritu más ensayístico y eruditu que sistemáticu y enciclopédicu. Per otra parte, el Polyhistor (tamién llamáu Les maravíes del mundu), obra del escritor romanu Solino, del sieglu III o IV d. C. presenta los intereses del mundu por rexones. Anque la obra perdióse, numberosos elementos d'ella, como nel casu de Varrón, fueron recoyíos nes enciclopedies medievales. Nonio Marcelo redactó, a empiezos del sieglu IV, el De compendiosa doctrina, una compilación o epítome de trataos sobre la llingua y diverses téuniques, iguada y ordenada en forma alfabética. Escontra fines del sieglu IV, el gramáticu Servio redactó un bien abondosu comentariu a la obra de Virxiliu que puede lleese tamién como un vastu repertoriu temáticu o como una enciclopedia entamada según l'orde del testu del poeta. Marcianu Capella, abogáu que vivía n'Arxelia, foi autor del De nuptiis Philologiae et Mercurii ("Bodes de Filoloxía y Mercuriu"), redactáu ente 410 y 429. Esti manual en forma de narración alegórica sintetiza en 9 llibros les conocencies de la dómina: Filoloxía, Gramática, Dialéutica, Retórica, Xeometría, Aritmética, Astronomía y Harmonía. Foi bien popular en dómina carolinxa, y va sirvir de referencia pa entamar los estudios medievales na enseñanza básica (el Trivium) y cimeru (el Quadrivium). Foi lleíu inclusive nel Renacimientu ya inspiró n'especial a Copérnico. Rabano Mauro redactó escontra 842 el so De rerum naturis, llamáu tamién D'Universu en venti llibros, resumiendo y reordenando la obra d'Isidoru de Sevilla.
Edá Antigua y Moderna
thumb|Estatua d'[[Isidoru de Sevilla na escalinata d'accesu a la Biblioteca Nacional d'España.]] thumb|Manuscritu allumáu de 1287 qu'amuesa a los enciclopedistes musulmanes, los Hermanos de la Pureza Años dempués creáronse otres obres que yeren escoyetes o epítomes (resumes) de conocencies xenerales. Unu de los repertorios más tempranos, conocíos y famosos, destináu a salvar les conocencies esenciales de la cultura grecollatina clásica, ye'l tituláu Etimoloxíes compuestu pol escritor visigodu San Isidoru y redactáu ente 627-630. Depués escribiéronse, ente otros, los siguientes: thumb|Enciclopedia china Yongle Dadian. 1403. thumb|Portada de la "Encyclopædia" de Johann Heinrich Alsted (Herborn, [[1630).]]
Edá contemporánea
thumb|Portada del llibru [[Encyclopédie editáu en 1773.]]
Dempués del desenvolvimientu de la Revolución francesa, publicáronse estos llibros:
América Llatina
Nel sieglu XVI cuando s'imprimen los verdaderos documentos de referencia gracies a la llegada de la imprenta a América empecipien la distribución nel nuevu continente. Una de les primeres enciclopedies d'esta dómina foi la Historia xeneral de les coses de la Nueva España de frai Bernardino de Sahagún. Tiense tamién la Biblioteca Hispanoamérica Septentorial de José Mariano Beristáin.
Obres españoles importantes sobre América Llatina fueron el Diccionariu Enciclopédicu Hispanu Americanu en 28 volúmenes (1883-1910) y la Enciclopedia universal ilustrada européu-americana d'Editorial Espasa-Calpe, en 70 volúmenes (1908-1930).
Obres enciclopédiques importantes de los países d'América son:
Fines del sieglu XX y actualidá
Col tiempu derivóse la incorporación de conteníu en Almacenamientu vital dixital. El proyeutu Gutenberg incentivó na escoyeta de datos antiguos.
Les enciclopedies virtuales
thumb|Captura de pantalla de [[Wikipedia en idioma checu. Wikipedia ye la enciclopedia más consultada d'Internet, la cual dexa la publicación al traviés de la rede.]]
Adicionalmente, ellaboróse software con conteníu enciclopédico, y exemplos d'ello son la Microsoft Encarta y la versión suite de la Enciclopedia Británica.
Autreville-sur-Moselle
Autreville-sur-Moselle ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Notre-Dame-des-Millières
Notre-Dame-des-Millières ye una comuña francesa del departamentu de Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Lessonia oreas
Lessonia oreas ye una especie d'ave paseriforme perteneciente a la familia Tyrannidae.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase n'Arxentina, Bolivia, Chile, y Perú. El so hábitat natural son los llagos d'agua duce y les marismes salines.
Ramakrishna
thumb|300px|right|Dalgunos de los sos discípulos (d'esquierda a derecha): Trigunatitananda, [[Shivananda, Vivekananda, Turiyananda (en), Brahmananda, debaxo Saradananda (en).]] Sri Ramakrishna (Kamarpukur, Bengala Occidental, 18 de febreru de 1836 - Calcuta, 16 d'agostu de 1886). El so nome yera Gadadhar Chattopadhyay y foi un místicu bengalí a quien munchos hindús consideren un avatar o encarnación divina. Dende 1856 exerció como sacerdote d'un templu de la diosa Kali y recibió instrucción p'algamar la llume.
Mientres doce años prauticó exercicios espirituales so la guía de maestros de les más diverses inspiraciones y orientaciones relixoses, incluyíos el cristianismu y l'islam.
Afirmó que por caúna d'estes víes algamara'l llume (samādhi), polo qu'afirmaba que los siguidores de toles relixones podríen llograr la esperiencia de la Realidá Última», si la so entrega a Dios fuera lo suficientemente intensa.
Los sos discípulos más importantes fueron los swamis Vivekananda y Brahmananda, qu'espublizaron el so mensaxe al traviés d'Oriente y Occidente.
Infancia
Ramakrishna nació'l 18 de febreru de 1836 nel pueblu de Kamarpukur, nel distritu de Hooghly, na Bengala del Oeste, nuna familia bien probe pero devota de brahmanes ortodoxos. Kamarpukur nun tenía contautu cola sofisticada vida de la ciudá; el pueblu solo tenía arrozales, palmes, dellos llagos y dos campos crematorios.
Los sos padres fueron Ksudirán Chattopadhyaya y Chandramani Devi. Según dalgunos de los sos siguidores, los padres de Ramakrishna tuvieron delles esperiencies sobrenaturales y visiones enantes de la so nacencia.
Foi a la escuela regularmente hasta los 12 años y dempués refugó la educación formal, afirmando que nun taba interesáu en formase pa ser un asalariáu. Sicasí instruyóse nos Puranas, el Ramayana, el Mahabharata y el Bhagavata Purana, escuchando a los monxos itinerantes y los Kathaks - homes que cantaben los Puranas -. Kamarpukur taba asitiáu na ruta de pelegrinación a Puri, lo cual facilitó'l contautu colos monxos. Lleía y escribía bengalí. Los sos biógrafos oficiales afirmen que'l nome de Ramakrishna foi-y dau por Mathura Biswas, principal benefactor del templu de Kali en Dakshineshwar, otros indiquen que podría ser dau polos sos propios padres.
Ramakrishna describió'l so primer éxtasis espiritual a la edá de seis años: mientres caminaba polos arrozales, una parvada de garces volando so nubes escures de nube captó la so visión. Según cúntase, quedó tan embaíu ante esta escena que perdió consciencia de la so redolada y esperimentó un estáu d'allegría indescribible. Afírmase que Ramakrishna esperiencies de similar naturaleza delles vegaes más mientres la so infancia mientres veneraba a la Vishalakshi y mientres representaba al Señor Shiva nun festival de Shivaratri. A partir de los 10 o 11 años los trances convertir en daqué común, hasta que nos últimos años de la so vida Ramakrishna los periodos de samadhi teníen llugar casi a diariu.
El so padre finó en 1843 y la responsabilidá del llar recayó nel so hermanu Ramkumar. Esta perda fizo que Ramakrishna tuviera una rellación más cercana cola so madre. D'equí p'arriba, pasaba'l tiempu ayudando nes xeres de la casa, na adoración de les deidaes doméstiques y na llectura de les épiques sagraes. Cuando llegó a l'adolescencia, la situación financiera de la familia empioró y el so hermanu Ramkumar abrió una escuela de Sánscritu y sirvió como sacerdote. Ramakrishna treslladóse a Calcuta en 1852 con Ramkumar y asistió-y nel so trabayu como sacerdote.
Matrimoniu
Ramakrishna Paramahansa tuvo casáu con Sarada Devi. La so madre y el so hermanu mayor, Rameshwar decidieron que yera bonu pa Ramakrishna qu'asumiera responsabilidaes y dexara tras les sos visiones yá que por causa de elles corría'l rumor de que s'había vueltu inestable. Sarada Devi tenía 5 años d'edá y Ramakrishna 23, lo que yera normal naquella dómina y llugar. Tres el matrimoniu, Ramakrishna tuvo xunto a la so esposa mientres tres meses cuando ella tenía 14 años y él impartió-y téuniques de meditación. Ella convirtióse nuna fervosa siguidora de les sos enseñances. Sarada Devi permaneció colos sos padres hasta los 18 años, momentu nel que s'axuntó con Ramakrishna.
Cuando finalmente axuntáronse, Ramakrishna vivía práuticamente como un monxu, polo que'l matrimoniu nunca se peracabó. Pa Ramakrishna, Sarada Devi yera la Diosa y él allabar como tal.
Ramakrishna siguió col so trabayu como sacerdote nel templu dempués del so matrimoniu.
Tantrismo
Foi empecipiáu nel tantrismo pola so maestra Bhairavi Brahmani. Ramakrishna aprendió les distintes sadhanas pa controlar la so mente y dempués empecipióse nunes práutiques tántricas conocíes como vamachara (camín de la esquierda) qu'incluyíen actividaes, tales como la ingesta de carnes y pexe coles mesmes que beber vinu y tener rellaciones sexuales. Según los sos biógrafos, Ramakrishna nun participó direutamente nos dos últimes actividaes, sinón que por aciu suxestión algamaba los resultaos deseyaes.
Vaisnava
Dempués probó la relixón vaisnava. Escontra 1864 conoció al gurú vaisnava Jatadhari, quien-y enseñó les sadhanas vaisnavas. Aquel día visitó los llugares sagraos del distritu de Nadia, en Bengala, los mesmos en que nacieron Chaytania y Nityananda. Nesa ocasión dixo que tuvo la visión de dos neños entrando nel so cuerpu. Dende entós dixo que desenvolviera la devoción na forma de fíu de Kali.
Vedanta
Dempués empecipióse formalmente como monxu por Tota Puri, un monxu itinerante qu'acostumaba andar desnudu. Mientres 11 meses aprendió con él la Vedanta y dempués pudo aportar a Nirvikalpa Samadhi.
Islam y cristianismu
Ramakrishna probó tamién la fe del islam cuando conoció al gurú Govinda Roy en 1896, quien amás del hinduismu tamién practicaba'l sufismu. Mientres esta dómina de la so vida, Ramakrishna vistíase como un musulmán y dixo que dempués de dalgún tiempu tuvo visiones del Profeta.
Finalmente, probó col cristianismu cuando Shambu Charan Mallik lleía la Biblia para él. Dempués de dalgún tiempu de prauticar el cristianismu, Ramakrishna tuvo una visión de Xesús y la so madre.
Discípulos
La fama de Ramakrishna trescendió y empezó a tener discípulos. Ente ellos destacaron los sos discípulos monásticos Swami Vivekananda y Swami Brahmananda, quien dempués fundaron la Ramakrishna Mission.
Brañosera
Brañosera ye un conceyu y una llocalidá española de la contorna del Monte Palentín, na provincia de Palencia (Castiella y Lleón), asitiada na aguada sur de la sierra de Híjar.
Ta consideráu'l primer conceyu d'España al se-y concedió en 824 (siendo daquella parte del Reinu d'Asturies) la primer carta puebla dada.
Ye una de les llocalidaes de la Ruta del Besaya, perteneciente al Camín de Santiago del Norte.
Llocalidaes que conformen el conceyu
Esti conceyu entender la llocalidá cabecera y cuatro llocalidaes más:
Contestu xeográficu
thumb|Vista de Brañosera dende'l visu de [[Valdecebollas.]] Asítiase a 118 km al nordeste de la capital de la provincia, Palencia, y a 128 km de Santander. El so términu municipal tien una estensión de 61,97 km². Nel censu del 2000, rexistróse una población total de 267 habitantes.
Brañosera ta incluyida na llamada Monte Palentín, dientro del Parque Natural de les Fontes Carrionas y Fonte Cobre-Monte Palentín, y apoderada pol contrafuerte de la sierra de Híjar, el macizu de Valdecebollas. Nestos montes naz el ríu Rubagón, que riega'l términu de Brañosera. Ta arrodiada de montes d'hayas, carbayos, xardón y texu.
Etimoloxía
Yá na carta del fueru de Brañosera del xueves, 13 d'ochobre de 824 citar a la villa col históricu nome de Brannia-Ossaria, esto ye, tierra de brañes y d'osus, qu'apenes sufrió variación hasta los nuesos díes.
Fauna y flora
Ente la fauna autóctona cabo destacar la presencia del osu pardu, quedando esti conceyu como unu de los pocos que caltién la presencia d'esta especie en peligru d'estinción. Tamién ye bien destacable la presencia del urogallo, otra especie en grave riesgu de desapaición. Tamién componen la fauna que frecuenta esti términu municipal el llobu, el corzu, el venado, el robecu, el xabalín y el foín. Amás hai que destacar otres especies menores como perdices, codorniz, malvíses, becaes, llebres y coneyos qu'utilicen como hábitat les grandes estensiones d'uz y arbustos de la redolada. A destacar tamién gran variedá d'aves como la curuxa, águila real, bilanu, ferre, utre y cuervu, amás d'otres especies d'inseutos, reptiles y anfibios.
Historia
Bien probablemente, según estudios llevaos a cabu por historiadores santanderinos, y como apunta'l Fueru de Brañosera, nes sos llendes ta allugada la mítica ciudá celtíbera de Vadinia, bastión cántabru na resistencia contra l'Imperiu romanu:
Dempués de les guerres cántabres nun hai constancia d'actividá na zona hasta la repoblación del sieglu IX. Ye entós cuando foi necesariu colonizar les tierres del Pandu p'abastecer a la cantidá emerxente de cristianos que vivía nos montes del norte de Hispania. Afitáronse les fronteres sobre'l Duero y los reis, infantes y obispos siguíos de colonos y siervos treslladar a estes tierres con cuenta d'establecer les fronteres d'una civilización en puxanza y espansión. Estos llugares escarecíen de defenses naturales polo cual foi necesariu crear, sobre llombes y montes, castiellos con una función principalmente defensiva. Los condaos apoderar un “Comi” (Conde) que llograba esti títulu poles sos victories frente a los musulmanes. Créese que'l fundador de Castiella, por conquistar les tierres de los árabes, foi Rodrigo de Castiella, y más tarde sería Fernán González quien según la tradición consiguiría la independencia del Condáu de Castiella.
Asina foi como llegaron los foramontanos de Malacoria procedentes del interior de Cantabria. Siguiendo la nacencia del Ebro enfusen en territoriu de brañes altes y osos” que dan el nome al llugar. Estos formaron el conseyu de Brañosera, amparaos pola Carta Puebla concedida pol Conde Munio Núñez y la so muyer Argilo.
En 824 reinaba Alfonsu II d'Asturies. Naquellos tiempos Munio Núñez yera'l conde de les tierres de Brañosera.
Precisamente, pa entamar esa repoblación, Munio Núñez concedió la Carta Puebla a los sos súbditos dotándo-yos de derechos. Concedió-yos el llibre usu de too nel valle con dos úniques condiciones: dar parte d'esi usu al que quixera venir poblar el valle; y abonar al conde la metá de la paga que se cobrara a los de les villes cercanes qu'hubieren apacentado los sos ganaos nestos terrenes. A cambéu, los pobladores de Braña-Osaria taríen exentos de vixilancia militar y del serviciu nos castiellos cercanos.
A partir del añu 860 queda sol señoríu del conde Rodrigo formando parte del Condáu de Castiella, zona fronteriza arizada de fortaleces que protexía la entrada de los invasores sarracenos.
En dómines posteriores los habitantes de Brañosera confirmaron el so fueru, siquier, en dos causes. Nel añu 912, facer Gonzalo Fernández de Burgos, reforzando esos fueros na villa que fundara'l so güelu el conde Munio Núñez. Y en l'añu 968, los habitantes de Brañosera volvieron confirmar los sos fueros ante Fernán González —fíu del citáu Gonzalo Fernández de Burgos—. Dempués, paez ser que tamién se confirmaron nel añu 998 ante Sancho García.
La muerte del osu
En 1988, la llocalidá saltó a l'actualidá nacional por un fechu desgraciáu: la muerte d'un exemplar d'osu pardu de más de 200 kg. de pesu per parte d'un cazador que s'atopaba nuna cacería de corzos y disparó al animal cuando ésti apaeció d'improviso atacándolo. L'asuntu llegó a los tribunales, algamando gran trescendencia, y el cazador, alegando defensa propia, foi absueltu pola Audiencia Provincial de Palencia, en sentencia de 9 de payares de 1990. L'osu foi denomináu "El Rubio" y simbolizó dende entós la llucha pola defensa d'esta especie -en peligru d'estinción- na Cordal Cantábricu.
Patrimoniu
Son de destacar pol so interés históricu:
Importancia xeográfica
La carretera que xube escontra l'Altu de Grullos, dexa una vista panorámica del Valle de Santullán y zona de Brañosera, dende un altor d'unos 1.300 metros y sigue por una elevada pandu hasta algamar la llocalidá de Salcedillo, bien próximu a la llende provincial con Cantabria.