cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dialeutu tarantino
Historia
Mientres el periodu bizantín y longobardu, la llingua tarantina adquirió un calter bien orixinal pa la dómina: la o pasó a ue, la y a ie, y el vocabulariu enllenar de nuevos vocablos.
Cola llegada de los normandos nel añu 1071 y de la casa d'Anjou en 1400, la llingua perdió bona parte de los sos trazos orientales y viose influyida por elementos franceses y galu-itálicos, como la y muda final.
Na Edá Media, la ciudá foi apoderada polos sarracenos cola consiguiente introducción de pallabres árabes, ente que nel añu 1502 Taranto cayó sol dominiu de la Corona d'Aragón; mientres tres siglo'l castellán foi la llingua oficial de la ciudá, y por eso entraron nuevos vocablos al tarantino. Nel añu 1801 la ciudá cayó sol dominiu de les tropes franceses, que dexaron definitivamente la influencia llingüística provenzal.
Cabo recordar que Taranto tuvo mientres enforma tiempu amestada al Reinu de Nápoles y que comparte dellos términos comunes col napolitanu. La influencia árabe, xunida cola francesa y la llatina, dio llugar a una gran desonorización de les vocales, tresformando en -y- semimudas, causando tamién un notable aumento fonética de dichu soníu.
Anguaño, el particular zarru vocálicu y l'allargamientu de les "vocales dures" dieron al dialeutu tarantino una cadencia que recuerda a un "dialeutu árabe" anque con dalguna referencia a los soníos dóricos arcaicos.
Vocales
Amás de los cinco vocales típiques del italianu, el dialeutu tarantino cuenta con otros cinco: é y ó son vocales zarraes, la á que tien un soníu particularmente zarráu, cuasi semimudo, y í y ú llamaes "vocales dures", porque se pronuncien con una notable vibración de les cuerdes vocales.
Tamién tán la vocales abiertes à è ì ò ù y les vocales llargues â ê î ô û que tienen valor doble al respective de les italianes. Esiste tamién otra vocal, la y muda, que nun se pronuncia a final de pallabra y ye semimuda metanes pallabra; asina, una pallabra como perebìsse tien de pronunciase omo [p'r'biss]. Los diptongos pronúnciense como n'italianu, con esceición de la ie, que se pronuncia como una i llarga si s'atopa metanes pallabra, ente que si s'atopa a la fin va pronunciase como una i siguida darréu d'una y semimuda, y au que se pronuncia como en francés [o].
Consonantes
Les consonantes son les mesma que les del italianu, con solu cinco más: c si atopar en posición postónica tiende a ser pronunciada como sc en sciocoo, j pronúnciase como la Y de la pallabra inglesa yellow, el nexu sck onde sc pronúnciase como na pallabra italiana scena, l como la c de casa, el nexu ije pronunciáu más o menos como ille na pallabra francesa bouteille, y la v en posición intervocálica que nun tien nengún soníu (ej.: avuandáre, tuvi, etc.). Les consonantes dobles son bien frecuentes a principiu de pallabra, y tienen un soníu más fuerte al respective del so correspondiente solu.
Diéresis
Pola mor del gran númberu d'homófonos presentes nel dialeutu tarantino, dacuando estrémense per mediu d'un acentu o de la diéresis, esta postrera adóptase sobremanera pa indicar hiatu ente dos consonantes, por casu:
Disimilación y asimilación
La disimilación ye un fenómenu pol cual dos soníos, atopándose n'estrechu contautu, tienden a estremase:
L'asimilación ye cuando la consonante inicial d'una pallabra convertir na consonante de la segunda sílaba de la mesma pallabra, siguida d'una anticipación de l'articulación fonética d'esta postrera:
Una particularidá que salta rápido a la vista de quien per primer vegada llee un testu en dialeutu tarantino, ye'l fenómenu de la xeminación, o más simple la duplicación inicial o sintáctica.
Esto ye un fenómenu de fonosintaxis, esto ye, por causa de la perda de la consonante final de dellos monosílabos (asimilación fonosintáctica), la consonante inicial de la pallabra siguiente refuérzase.
Los principales monosílabos que dan llugar a la xeminación son:
La duplicación inicial ye indispensable na llingua oral pa entender el significáu de la frase:
Como se ve nel exemplu, el refuerzu de la f revélase fundamental pal sentíu de l'afirmación. He equí otru exemplu:
Gramática
La gramática tarantina ye daqué distinta de la italiana. Presenta construcciones de calter típicamente griegu y llatín.
Artículos y sustantivos
El dialeutu tarantino presenta dos xéneros, masculín y femenín. Teniendo la terminación en -y muda, el xéneru de les pallabres tan solo ye reconocible por aciu l'artículu, qu'en tarantino ye 'o, 'a para l'artículu determináu y 'na, 'na pal indetermináu. Si'l sustantivu que sigue al artículu empieza por vocal, apostrófase, nun siendo que nun hubiera una consonante primeramente enantes cayida:
Plural y femenín
La formación del plural ye bantante complexa. Pa munchos sustantivos y axetivos nun esiste, esto ye, son invariables: Dalgunos añeden el sufixu -ere: Otros camuden la vocal temática: Otros camuden los dos cuesas: A lo último, esisten plurales irregulares: de doble formación:
La formación del femenín sigue les mesmes regles: Dellos sustantivos y axetivos permanecen invariables: Otros camuden el diptongu uè por o:
Pronomes
Los pronomes demostrativos son: Más usaes al falar son les formes embrivíes: ' stu,  ' sta,  ' ste.
Los pronomes personales son:
{| style="border:1px solid blue;" !persona !width=100px |suxetu !width=100px |átonu !width=100px |tónicu !width=100px |reflexivu
Si la forma dativa del pronome suxetu ta siguida d'un pronome oxeto, a diferencia del italianu, la forma dativa omítese dexando puestu solo'l pronome oxeto: Si quierse, puede especificase el suxetu por aciu la adición d'un pronome personal:
Pa la forma de cortesía, el tarantino adopta la forma alocutiva que, como había en Roma, da a toos respetu por igual. Si realmente quier espresase respetu escontra l'interlocutor, añedir l'axetivu ussegnorije, dexando siempres el verbu en segunda persona del singular:
Cuando'l pronome reflexivu de la primer persona del plural ta siguíu d'un pronome oxeto (n'italianu facer con ce) y atópase en negativu, convertir en non ' nge en dialeutu tarantino:
Los pronomes relativos son: Por casu:
Axetivos
Los axetivos posesivos son:
Cecilia Sosa
Egresada como abogada de la Universidá Central de Venezuela (UCV) n'ochobre de 1967, darréu llogra la Maestría en Planificación y el Títulu de Doctor en Ciencies Alministratives na Universidá de París (La Sorbonne), diplomada pola Escuela d'Altos Estudios de Ciencies Sociales de París, llogrando'l Títulu de Planificación Prospectiva y visiting felow, na Cátedra Andrés Bello del St. Anthony College (Oxford, Inglaterra). Nel área de docencia foi caderalga de Derechu Alministrativu na UCV y la Universidá Católica Andrés Bello. Direutora del Institutu d'Investigaciones Xurídiques de la Universidá Católica Andrés Bello.
El 10 de marzu de 2011 manifestó'l so deséu de participar nes eleiciones Primaries de la Unidá Nacional, de la que saldría'l candidatu unitariu que va representar a esta alianza opositora nes Eleiciones Presidenciales de 2012.
El 2 de payares de 2011 torno la so candidatura por non recaldar los fondos necesarios pa participar nes Eleiciones Primaries de la MUD.
Dialeutu tarantino
Axetivos
{| style="border:1px solid blue;" !persona !width=100px |masculín singular ! width=100px |femenín singular ! width=100px |plural indistintu !width=100px |forma enclítica
En tarantino, l'axetivu posesivu va siempres dempués del nome al cual refierse: Otra carauterística d'esti dialeutu ye tamién la forma enclítica del posesivu al traviés del sufixu, que sicasí ta llindada a les persones:
Preposiciones
Les preposiciones simples son: Podemos usar tamién como preposiciones:
Les preposiciones articulaes son:
Jennie Howard
Jennie "Juanita" Eliza Howard foi una de les maestres d'Estaos Xuníos contrataes a fines del sieglu XIX pa trabayar n'Arxentina. El so llabor, «el so esfuerciu, la so llucha inclaudicable, abrieron la buelga pionera de la Escuela normal n'Arxentina, faciendo que se ganara con xusticia'l títulu de "Heroína de la Odisea Llaica", con qu'entá güei ye reconocida». thumb|277px|[[Escuela Normal de Paraná, onde toles maestres aprendíen castellán.]]
Dialeutu tarantino
Preposiciones
Ca y Cu
Ca (lat. quia) puede tener valor de:
Jennie Howard
Biografía
Aborixe de Coldbrook Springs, cerca de Boston, creció nel norte de Prescott, Massachusetts y asistió a l'Academia Worcester antes d'entrar a la Escuela normal de Profesores de Framingham, onde yera direutor Horace Mann (güei Universidá Estatal de Framingham), en marzu de 1864. Ellí graduóse en 1866.
Charleroi
Charleroi ([ʃaʁləʁwa], en francés "Rey Carlos", en valón Tchålerwè) ye la mayor ciudá y conceyu de Valonia, allugada na provincia d'Henao, Bélxica. El 1 de xineru de 2008, Charleroi tenía una población total de 201.593 habitantes. El so área metropolitana, entiende una área de 1.462 km² y una población total de 522.522 a 1 de xineru de 2008, lo que la convierte na cuarta con más habitantes de Bélxica. Los habitantes son comúnmente conocíos como Carolorégiens o a cencielles Carolos.
Jennie Howard
Biografía
En 1883 Howard y otros ventidós profesores d'Estaos Xuníos fueron contrataos por trés años pa enseñar n'Arxentina, a pidimientu del séptimu presidente d'Arxentina constitucional Domingo Faustino Sarmiento Ente la so presidencia ente 1868 a 1874, y les de Nicolás Avellaneda (1874-1880) y de Julio Argentino Roca (1880-1886) vinieron 67 profesores (les "maestres de Sarmiento")
Charleroi
Xeografía
El conceyu de Charleroi ta asitiáu ente dos ramales del ríu Sambre, nuna zona marcada pola actividá industrial (minería del carbón y la industria del aceru), pola que ye conocida como Pays Noir ("país negru"), que forma parte del gran valle industrial. Anque la mayoría d'industries cerraron dende la década de los cincuenta, la panorámica siguía inda identificada polos relaves y les antigües edificaciones industriales.
Charleroi ta a unos 50 quilómetros al sur de Bruxeles.
left|thumb|250px|Conceyu de Charleroi. El conceyu entiende: y los antiguos conceyos, que se fundieron en Charleroi en 1977:
Poblaciones vecines :
Jennie Howard
Biografía
Les contrataes educar nes Universidaes de Harvard, Holyoke, Wellesley, Hillsdale, Hamilton College, Universidá de Rochester; nes Escueles normales de Winnona (el 35 %) Massachusset, Indiana, Michigan y Minnesota. Y en Escueles de maestres pa xardín d'infantes de Boston y Filadelfia.
Charleroi
Historia
thumb|left|200px|Conceyu de Charleroi.
Jennie Howard
Biografía
Tres un viaxe extensísimo, pos nun había facilidaes pa venir direutamente, sinón faíase Nueva York - Liverpool - Buenos Aires, los maestros dirixíense, vía fluvial, a la Escuela Normal de Paraná (Entre Ríos) pa estudiar castellán. A casi tolos maestros dióse-yos solu cuatro meses de formación nesi idioma, y na cultura. Depués, estremar en pequeños grupos y esplegaríense en distintos partes del país:
Howard tenía yá 38 años y yera una maestra esperimentada cuando llegó a l'Arxentina, el. Dempués de cuatro meses en Paraná, Howard y Edith Howe, otra graduada de la Escuela de Framingham, asistieron na organización de la Escuela Normal de Neñes de Corrientes, onde permanecieron mientres dos años. Recuerda Howard: Corrientes tien tres meses d'iviernu, y nueve restantes d'infiernu. Depués pasó a Córdoba (Arxentina), convirtiéndose en rexente y vicedireutora de la Escuela Normal de Neñes de Córdoba. Permaneció ellí mientres dos años, so un estremu conservadorismu de la sociedá, onde l'obispu Jerónimo Clara emitiera un anatema en contra de l'asistencia a tal Escuela normal. Esi despropósitu obligó a espulsar, en 24 h, al Nunciu Apostólicu Luigi Matera, y mientres dieciocho años nun hubo rellaciones diplomátiques cola Santa Sede. Cuenta Jennie, en tercer persona: ''“La señorita Howard foi destinada a Córdoba y na puerta de la ilesia de los xesuites lleía la frase "Esta ye casa de Dios y puerta del Cielu”. Con éses, una mañana apaeció pintada na entrada de la so escuela: "Esta ye casa del diañu y puerta del infiernu". Darréu foi treslladada a la Escuela Normal Mista de San Nicolás, onde permaneció, bien exitosamente, mientres dieciséis años.
Charleroi
Oríxenes
La zona de Charleroi quedó asitiada nel periodu Prehistóricu, con muertes d'actividaes comerciales y metalúrxiques xunto al Sambre. Dellos edificios públicos, templos y villes fueron construyíos nesti llugar mientres el periodu del imperiu romanu. Tamién s'afayaron diverses sepultures, con xoyes y armes nel so interior. La primer mención del llugar por escritu, col nome de Charnoy data del sieglu IX y atopóse en l abadía de Lobbes, qu'ufierta una llista de poblaciones vecines y zones onde cobrar el diezmu. Mientres la Edá Media, Charnoy foi namái una más de les pequeñes poblaciones de la zona, con non más de cincuenta habitantes, y como parte del Condáu de Namur.
Jennie Howard
Biografía
En "Women in Argentina: Early Travels" ("Muyeres n'Arxentina: primeros viaxes") escribió Mónica Szurmak que Howard vía a l'Arxentina como atrasada y bárbara.
Charleroi
Fundación
La historia de la ciudá empieza en 1666. Na primavera d'esi añu, Francisco Castel Rodrigo, Gobernador de los Países Baxos al serviciu de Carlos II d'España, qu'entós daquella cuntaba con cinco años, espropió los terrenes a los nobles locales pa construyir una fortaleza al llau del Sambre. En setiembre del mesmu añu, el nome de Charnoy foi oficialmente reemplazáu pol de l'acabante fundar ciudá de Charles-Roy (Rey Carlos), asina llamada n'honor de Carlos II. El cronograma FVNDATVR CARULOREGIVM (MDCLVVVI), puede reparase na entrada de Charnoy dende l'añu 1666. Un añu más tarde, l'exércitu de Lluis XIV so les órdenes de Turenne llogró tomar la fortaleza. Vauban completó los trabayos de fortificación; asegurándose amás el so futuru colos privilexos asociaos: una ponte foi construyíu sobre'l ríu y el terrén llibre foi distribuyíu ente los habitantes.
Jennie Howard
Biografía
Howard escribió un llibru sobre les sos esperiencies como educadora na Arxentina tituláu "In Distant Climes and Other Years" ("N'otros años y climes distantes"''). Ellí escribió que "ye más difícil pa la raza llatina dicir la verdá" y los maestros arxentinos teníen "fondes falles que tienen de ser esaniciaes na formación del nuevu maestru qu'inda va tener delles xeneraciones pa erradicarlas."
Charleroi
Dende 1666 hasta la revolución belga
Pocu dempués de la so fundación, la nueva ciudá que s'atopaba so mandatu holandés, foi vencida a los españoles en 1678 (Tratáu de Nijmegen), tomada polos franceses en 1693, vencida nuevamente a los españoles en 1698 (Tratáu de Rijswijk) y darréu tomada por holandeses, franceses y austriacos en 1714 (Tratáu de Baden). El Príncipe de Conti francés tomó la ciudá nuevamente en 1745, pero foi vencida a Austria en 1748, empecipiando un periodu de prosperidá sol mandatu de José II. Les industries del cristal, l'aceru y el carbón, que veníen funcionando dende un sieglu antes, floriaron mientres esti periodu.
Jennie Howard
Biografía
Jennie retirar en 1903, por problemes de cuerdes vocales, y permaneció nel so país d'adopción, en Buenos Aires con una pensión estraordinaria, en 1908, en pagu pol so ‘intelixente y abnegada collaboración pal progresu de la enseñanza nel nuesu país'. La escasez de la xubilación determinó que tuviera que dar lleiciones particulares, pero un grupu de exalumnos, enteraos de la so situación, llogró del Congresu una pensión que dexó a la maestra vivir dignamente los sos últimos años hasta la so muerte en 1933; y, foi soterrada nel Campusantu Británicu de Buenos Aires, al igual que Sara Eccleston, Minnie Ridley y Francis Bessler, que formaben parte de les primeres maestres que traxo Domingo Faustino Sarmiento.
Charleroi
Dende 1666 hasta la revolución belga
Los conflictos empezaron nuevamente en 1790, añu d'entamu de los conflictos civiles, naquel momentu liderada polos Estaos Xuníos de Bélxica. Los austriacos tomaron la ciudá, sicasí fueron espulsaos d'ella polos franceses tres la batalla de Jemappes el 6 de payares de 1792, pero reconquistada tan solo cuatro meses más tarde. El 12 de xunu de 1794, l'exércitu de Sambre-et-Meuse revolucionariu francés so les órdenes de Jean-Baptiste Jourdan, estableció la so sede en Charleroi y llogró una victoria decisiva na batalla de Fleurus. La ciudá foi conocida sol nome revolucionariu de Llibre-sur-Sambre hasta 1800. Napoleón permaneció en Charleroi mientres un par de díes en xunu de 1815, xustu antes de la Batalla de Waterloo. Tres la so derrota, tola zona foi anexonada a los Países Baxos y construyéronse nuevos murios alredor de la ciudá.
Peer Gynt
Peer Gynt ye un poema dramáticu de Henrik Ibsen, escritu en Roma en 1867 y estrenáu como una obra de teatru nel Christiania Theater (Teatru Christiania) en Christiania (Oslu), el 24 de febreru de 1876, con música d'Edvard Grieg.
Escrita en danés, por embargu, Peer Gynt ye la obra teatral noruega más famosa de tolos tiempos, pol so dominiu de la llingua, pola psicoloxía complexa de los personaxes y pola rica simboloxía, anque tien una aición de fácil accesu, combinando la poesía cola sátira social, les escenes realistes coles surrealistes.
La historia, que tien como escenariu principal una comunidá agrícola de Noruega mientres la década de 1800, y la descripción del personaxe principal, Peer (grande) Gynt (mentirosu), ayudaron a conformar l'arquetipu de la cultura tradicional noruega y la perceición del pueblo Noruegu de sí mesmo y del "típicu noruegu", amás de poner por escrito la pasión nacional polos viaxes.
L'aición
Peer Gynt ye un poema dramáticu en cinco actos, escritu orixinalmente pa ser lleíu, polo que se camuda en cada escena d'escenariu. Na versión teatral de 1867, Ibsen simplifica la bayura escénográfica.
Primer actu
Peer Gynt ye'l fíu del campesinu Jon Gynt, que gastara la so fortuna en bebida y muyeres y tuviere que marchar del pueblu, abandonando a la muyer, Aase, que quier pal fíu una vida cómoda ufiertada pol trabayu na granxa. Ensin embargu, Peer ye un soñador, un poeta fanfarrón que, pesie a tener más de vente años, índa anda pensando y creyendo en cuentos de fades. Esti calter vese nes primeres escenes, onde Peer-y cuenta a la so má les xornaes de caza de renos que tuviere, d'una forma tan fantasiosa que solo consigue'l despreciu de la má, que taba pendiente de que pidiera la mano d'Ingrid, la fía d'un ricu granxeru que nun lu esperó y tá casándose con otru pretendiente. Peer, enfadáu, allégase a la boda y fai burlla de tolos convidaos, hasta qu'escomienza a facé-y güellos a Solveig, d'una familia recién llegada, a quien invita a baillar. Pero ella niégase, porque'l pá de so nun la dexa escarmentáu pola reputación de Peer. Cuando marcha, los convidaos escomiencen a beber y entós dánse cuenta de que falten Peer y la novia.
Segundu actu
Resulta qu'Ingrid marcha con elli por voluntá propia, pero, cuando l'alcuentren diz que fuera secuestrada, polo que Peer ye condergáu al destierru y vese obligáu a tirase al monte. La so má, Solveig y el pá d'ella van a la so gueta. Na so fuxida, Peer atopa tres matrones de trolls y pasa con elles la nueche, acabando resacosu y mareáu, hasta que cai de cabeza escontra una roca, perdiendo'l conocimientu. Entós, escomenzará a suañar cola fía d'un rei troll, que lu lleva a la corte pa casase con elli; el rei ufiérta-y la posibilidá de convertise nun troll, pero Peer refuga nel últimu intre y el rei enfádase con elli porque diz que dexara preñada a la fía, cosa que Peer niega. Cuando escomienza a fuxir de nuevo, despierta en brazos de Helga, hermana de Solveig, a quie-y da un botón de plata pa que nun s'escaeza d'él.
Esti suañu del troll ye importante porque d'elli algamará Peer Gynt dellos conceutos esenciales na so forma de proceder n'adelantre, adoptando como propiu el lema "Sé fiel a ti mesmu y al infiernu col mundu".
Tercer actu
Peer vive un tiempu escondíu nel monte. Un día apaez la so amada Solveig pa quedase con elli por voluntá propia. Peer ye feliz y decide intentar que Solveig lo seya al so llau. Pero, al entrar na cabaña, alcuéntrase con una vieya que lleva un neñu coxu de la mano, al paecer, el so fíu-troll, y maldízlu porque, al tener el neñu, ta forzada a recordar la so vergoña tolos díes. Entós Peer, siente una voz fantasmal, el Bøyg, y atemorizáu, despídese de Solveig y marcha pal pueblu, a tiempu de llegar al funeral de la so má. Doloríu, marcha a l'aventura.
Cuartu actu
Cuenta les aventures de Peer nel estranxeru. Dueñu d'un negociu turbiu na costa de Marruecos, cuenta a los sos amigos les sos peripecies como misioneru y tratante d'esclavos. Pero esos amigos nun son tal y roben-y les perres, dexándolu tiráu na oriella'l mar. Entós, una tribu llocal cree que ye un profeta y, aprovechando l'intre, Peer trata de namorar a la fía'l xefe, que lu refuga. Marcha entós como historiador a Exitu, a onde llega dempués d'atravesar el desiertu, pa despertar, dempués de soñar con Memnon y la Esfinxe, nun manicomiu, onde, dempués de conversar con dellos internos, ye aclamáu como emperador por descifrar el misteriu de la Esfinxe.
Quintu actu
Peer vuelve de vieyu a casa nun barcu, acompañáu d'un estrañu pasaxeru que ta faciendo tratos cola tripulación pa faer usu de los cuerpos si muerren, y poder investigar con ellos ónde s'alcuentra l'orixe de los suaños. Peer asústase del paisanu y llánzase pela borda, xusto a tiempu de que'l barcu naufrague. Ensin perres y vieyu, naide lu reconoz, y asiste al funeral d'un campesín y a una subasta (na granxa onde la boda d'Ingrid del primer actu). Nel camín, alcuéntrase cola pantasma la má, que-y fai pensar nes coses que dexó ensin faer. Finalmente, crúciase con En knappestøper (el moldeador de botones) que vien a buscalu pa que-y entregue l'ánima, pa fundila xunto a otres que salieren defectuoses, a menos qu'alcuentre a dalguien que puea dicir d'elli que dalguna vegada foi "sí mesmu". Peer contesta que siempre lo fue y píde-y un tiempu p'alcontrar a esi dalguien que-y lo demuestre. Nesa gueta, atopa al rei troll, pero esti diz que siempre se comportara como un troll, non como un home. El moldeador de botones da-y una nueva oportunidá y preséntase entós un home delgáu, que ye'l diañu, que-y comenta que nunca nun fizo ná serio de malo, polo que nin siquiera tien una llista colos sos pecaos. El moldeador de botones quier marchar cola so alma, pero, entós, sienten la voz de Solveig, que canta ensin reconocer a Peer. Esti entrúga-y ónde Peer Gynt fuera como tuviera ser. Y ella respuende-y: "Na mio fe, na mio esperanza, nel mi amor". Peer, col ánima salvada, glaya pa dir cola má, que lu abraza mientres Solveig-y canta una canción de cuna.
N'asturianu
Luis Salas Riaño fizo la torna al asturianu del Peer Gynt en 1991, dientro d'una coleición de testos clásicos asoleyada pola editorial Llibros del Pexe.
Charleroi
Dende 1830 hasta l'actualidá
La Revolución belga de 1830 dio a la zona la so llibertá respeuto de los Países Baxos, introduciéndola amás nun nuevu periodu de prosperidá, inda basada principalmente nes industries del cristal, la metalurxa y el carbón, denominándose la zona “país negru” (en francés pays noir). Tres la Revolución Industrial, Charleroi beneficiar d'un aumentu de la productividá de la industria metalúrxico. Xente de toa Europa viose atraida poles oportunidaes económiques qu'esto representaba y la so población creció rápido. En 1871, los murios alredor de la ciudá viniéronse embaxo.
Tuvieron llugar duros enfrentamientos mientres la Primer Guerra Mundial dada l'allugamientu estretégica de la ciudá respeuto al Sambre. Tres la Segunda Guerra Mundial, Charleroi viose empuesta a un gran cayente de la so industria pesao. Tres la so fusión con delles llocalidaes cercanes en 1977, la ciudá sigue siendo a día de güei, la más grande de Valonia y la cuarta mayor de Bélxica.
Política
El Partíu Socialista (Parti Socialiste o PS) ostentó la mayoría absoluta mientres dellos años. Sicasí, n'ochobre de 2006, l'alcalde socialista Jacques Van Gompel foi encarceláu por fraude y malversación de fondos. Léon Casaert, tamién del PS, convertir nel nuevu alcalde, cola mayoría del conxuntu PS, MR, cdH. El MR posar de la coalición xustu antes de les eleiciones xenerales de 2007, tres la publicación oficial de delitos del gobiernu socialista en Charleroi. Tres les eleiciones xenerales de 2007, el PS cerró totalmente la so oficina llocal, a pesar de caltenese nel poder. L'alcalde Casaert foi acusáu de fraude'l 18 de xunu de 2007, pero tan solo dimitió una vegada s'hubo formáu otru nuevu executivu.
Economía
El conceyu cunta con una área industrial, con un sector secundariu centráu nel fierro y l'aceru, cristaleres, químiques, y aparatos d'inxeniería llétrica. Charleroi ta nel centru d'una zona rica n'estracciones de carbón, llamada Pays noir.
Aereu
L'Aeropuertu de Bruxeles-Charleroi en Gosselies, a 7 km al norte del centru, foi inauguráu en 1919 como escuela de vuelu. Más tarde, esti aeropuertu allugó la factoría de construcción de los aviones Fairey so llicencia. thumb|left|Aeropuertu de Charleroi. thumb|right|Сatedral
Gosselies ye anguaño utilizáu como aeropuertu alternativu a Bruxeles. L'aereollinia de baxu costu Ryanair ye la mayor aereollinia operadora nel aeropuertu, xunto con vuelos de Wizz Air, Jet4you y (mientres los branos namái) On Air (aereollinia). Los vuelos chárter vacacionales tamién acostumen a utilizar esti aeropuertu.
Inauguróse una nueva terminal en xineru de 2008, reemplazando a l'anterior edificación que yá se quedó pequeña al superar la so capacidá dende faía abondo tiempu.
Bruxeles atopar a 47 km al norte del aeropuertu de Charleroi.
Tresporte públicu
El tresporte públicu ta operáu por TEC (Transport En Commun), la compañía de tresporte públicu valona. La gran rexón de Charleroi ta sirvíu per llinia d'autobús y un sistema de metro llixeru (Métro Léger de Charleroi). Parte d'este ye famosu por usar unu de los restantes sistemes de tranvía estrechu, l'antiguu sistema belga de tranvíes nacionales.
Dialeutu tarantino
Preposiciones
Cu (lat. quod) puede tener valor de:
Verbos
El sistema verbal tarantino ye bien complexu y distintu del italianu. Esto debe a la construcción d'orixe llatín y griegu. Tien dos conjugación, que son: -áre ed -ére.
Los verbos principales y les sos conxugaciones n'indicativu presente son:
Carauterística típica ye l'usu frecuente de la prótesis de la vocal -a-, que lleva a una doble forma verbal:
Tamién ta la presencia del sufixu incoattivo -èscere deriváu del antiguu -ire:
Ye bien estensa l'alternanza vocálica ente los verbos de la primer conxugación, por cuenta de la metafonía. Estos tán suxetos a la diptongación de la postrera vocal temática (-o- en -uè- y -y- en -ie-). Por casu:
Conxugaciones
Los verbos de la segunda conxugación, camuden la o en o:
Infinitivu
El infinitivu del verbu realízase, especialmente na fala informal, por aciu l'apocopación de les formes llamaes "del diccionariu":
Si al infinitivu siguir un verbu de deséu o orde, se traducee cola conxunción cu siguida del presente d'indicativu del verbu:o
Manera indicativa
Les desinencies pa formar el presente d'indicativu son:
A diferencia de los otros dialeutos de Puglia, nel tarantino nun apaez la desicencia -che na primer persona. Esta desinencia utilízase, sicasí, nos verbos mosílabos.:
El presente continuu en tarntino formar col indicativu presente del verbu stare + preposición a + indicativu presente del verbu:
Faen esceición a esta regla la segunda y la tercer persones del singular, que nun precisen l'usu de la preposición a:
En tarantino nun esiste una forma univerbal de futuru, polo que de cutiu se sustitúi pol tiempu presente o bien s'espresa por aciu la perífrasis de futuru derivada del llatín habeo ab + infinitivu, caracterítisca común a otres llingües, como la sarda:
Esta construcción tamién s'utiliza pa espresar necesidá:
Manera suxuntiva
El presente de suxuntivu tien una forma particular, típica de los dialeutos salentinos; construyir cola conxunción cu siguida del presente de inficativo:
Otra manera, el imperfectu de suxuntivu tien desinencies propies:
Manera condicional
Otru tiempu verbal inesistente ye'l condicional', sustituyíu pol imperfectu d'indicativu o pol imperfectu de suxuntivu:
Manera imperativa
El imperativu fórmase añediendo la desinencia -y a la segunda persona del singular, -àme o -íme a la primer persona del plural, y -àte o -íte a la segunda persona del plural: sciàme! [¡Vamos!], * aveníte! [¡Ven!].
La formación del imperativu negativu ye más complicada, se obtinen por aciu la perífrasis verbal scére + xerundiu (del llatín ire iendo):
Lari xeorxanu
El lari (en xeorxanu: ლარი) ye la moneda de cursu llegal de la República de Xeorxa. Estremar en 100 tetri (en xeorxanu: თეთრი). El so códigu ISO 4217 ye XEL.
Quintu Tuliu Cicerón
Quintu Tuliu Cicerón (Quintus Tullius Cicero, 102 - 43 e.C.) foi l'hermanu menor del célebre orador, filósofu y políticu romanu Marco Tuliu Cicerón. Nació nel añu 102 e.C. nuna familia del orde ecuestre, como'l fíu d'un ricu terrateniente d'Arpino, a unos 100 quilómetros al sureste de Roma.
Carrera
El so pudiente padre fizo que fuera educáu al pie del so hermanu en Roma, Atenes y probablemente Rodas en 79-77 e.C. Casóse alredor del añu 70 e.C. con Pomponia (hermana del amigu del so hermanu Áticu), una muyer dominante y de fuerte personalidá. Divorciar d'ella dempués d'un llargu y pocu harmoniosu matrimoniu, con munchos discutinios ente los maríos a finales del añu 45 e.C. El so hermanu, Marcu, intentó delles vegaes reconciliar a los maríos, pero ensin ésitu. La pareya tuvo un fíu nacíu en 66 e.C. que recibió'l nome de Quintu Tuliu Cicerón pol so padre.
Lari xeorxanu
El nome provién d'un antiguu vocablu xeorxanu que denota una posesión o propiedá, ente que la pallabra "tetri" deriva d'una antigua moneda xeorxana del sieglu XIII.
Quintu Tuliu Cicerón
Carrera
Foi conceyal en 66 e.C. y pretor en 62 e.C., propretor de la provincia d'Asia mientres tres años (de 61 a 59 e.C.) y legáu de Xuliu César mientres la Guerra de les Galies, ente 54 e.C. y 52 e.C. Acompañó a César na so segunda espedición a Britania nel añu 54 e.C. y sobrevivió a un asediu de la tribu los nervios mientres la revuelta d'Ambiórix, y del so hermanu en Cilicia en 51 e.C. Mientres la guerra civil de César sofitó a la facción de Pompeyu, llogrando darréu'l perdón de César.
Lari xeorxanu
Historia
Tres la independencia de Xeorxa de la Xunión Soviética en 1991, la nueva república emitió una moneda de transición pa sustituyir al rublu soviéticu en billetes, llamada kupon lari, a razón de 1 rublu per cupón. Por cuenta de la hiperinflación que sufrió'l país, emitiéronse billetes que diben dende 1 a 1.000.000 de laris.
Quintu Tuliu Cicerón
Carrera
Mientres el periodu en que'l Segundu Triunviratu fixo de la República Romana de nuevu escenariu de la guerra civil, tanto Quintu como'l so hermanu y el so fíu, fueron toos proscritos. Fuxó de Túsculo xunto col so hermanu, Marcu. Tornó a la so casa pa coyer daqué de dineru que costeara los gastos del viaxe. El so fíu Quintu Menor (Quintus minor) escondió al so padre y nun reveló l'escondite anque foi torturado. Cuando Quintu oyó esto, apurrir pa intentar salvar al so fíu; pero ambos, padre y fíu, y Marcu, el famosu hermanu de Quintu, toos fueron muertos nel añu 43 e.C., como persones proscrites.
Lari xeorxanu
Historia
El 2 d'ochobre de 1995, el gobiernu d'Eduard Shevardnadze decidió crear una nueva moneda pa sustituyir los cupones. La tasa de cambéu afitar en 1 XEL = 1.000.000 de cupones. De magar, el lari caltúvose relativamente estable.
Quintu Tuliu Cicerón
Personalidá y rellación col so hermanu Marco
Quintu foi un soldáu valiente y un líder militar qu'aguiyaba a los sos soldaos. Nun momentu críticu de la Guerra de les Galies, recuperó a la so lexón y superó una posición aparentemente perdida; por esto foi allabáu por César, quien rellata'l fechu coles pallabres Ciceronem pro eius merito legionemque collaudat (Allabó a Cicerón y los sos homes bien de, como se merecíen) (Comentarios a la guerra de les Galies llibru V, cap. 52).
Quintu tenía un temperamentu impulsivu, con biltos de crueldá mientres les operaciones militares, daqué que los romanos de la dómina reprochaben. L'ideal romanu y estoicu yera controlar les emociones inclusive mientres la batalla. Quintu Cicerón tamién gustaba de castigos anticuaos y duros, como poner a una persona condergada por parricidiu nun sacu y refundialo a l'agua. Esti castigu imponer mientres el so propretorado n'Asia. (Pa los romanos, tantu'l parricidiu como'l matricidio yeren unu de los peores crímenes). El so hermanu confiesa nuna de les sos cartes al so amigu Áticu, escrita nel añu 51 e.C., que mientres yera procónsul de Cilicia y llevara consigo a Quintu como legáu, que nun s'atrevía a dexa-y solo porque tarrecía qué clase d'idees repentines podíen asocedése-y. Pero vistu pel llau bonu, Quintu yera fondamente honráu, inclusive como gobernador d'una provincia, situación na que munchos romanos amasaben ensin el menor arrebol considerables fortunes privaes pa ellos. Tamién yera un home cultu, que lleía traxedies griegues y qu'escribió él mesmu dalgunes d'elles.
Dialeutu tarantino
Manera xerundiu
El xerundiu se obtine añediendo la desinencia -ànne a los verbos del priemer grupu, y -ènne a los verbos del segundu: fuscènne [corriendo].
Lari xeorxanu
Historia
Antes de 2014, la moneda taba ensin un símbolu. Aquel añu, un símbolu, basáu de la lletra xeorxana ლ (L) foi adoptáu.
Quintu Tuliu Cicerón
Personalidá y rellación col so hermanu Marco
La rellación ente los hermanos foi en gran midida candial, sacante mientres una dómina en que tuvieron un seriu desalcuerdu mientres la dictadura de César 49-44 e.C. Les munches cartes de Marcu ad Quintum fratrem ("Al so hermanu Quintu") amuesa qué fonda y candial yera esa rellación ente hermanos, anque Marcu Cicerón de cutiu asumía'l papel de "más vieyu y más esperimentáu", sermoneándole sobre lo que yera correutu que fixera. Quintu pudo tamién sentir n'ocasiones que l'egoísta Marcu namái pensaba en cómo'l so hermanu podía estorbar o ayudar na carrera de Marcu a lo llargo del Cursus Honorum.
Dialeutu tarantino
Manera xerundiu
Dacuando pa traducir el xerundiu recurrir a una preposición relativa:
Manera participiu
El participiu pasáu fórmase añediendo'l sufixu -áte a los verbos del primer grupu, y -úte a los del segundu. Entá queden participios pasaos terminaos en -ste: puèste [puestu], * rumàste [calteníu].
Lari xeorxanu
Monedes
Les primeres monedes fechaes en 1993, componer de denominaciones de 1, 2, 5, 10, 20 y 50 tetri. A finales de 2006 acuñáronse trés nueves monedes, de 50 tetri, 1 y 2 lari.
Michael C. Hall
Biografía
Hall nació en Raleigh, Carolina del Norte.La so madre, Janice Styons Hall, ye una conseyera escolar nel institutu Llees-Mc Rai, y el so padre, William Carlyle Hall, trabayó para IBM. Hall creció como fíu únicu, teniendo una hermana que finó al nacer. Él dixo avera de la medradera como únicu fíu, que «Había una rellación familiar bien personal ente nós, la mio madre y yo». El so padre finó de cáncer de próstata en 1982, cuando Hall tenía 11 años. Nuna entrevista en 2004, dixo:
Quintu Tuliu Cicerón
Obres
Como autor, escribió mientres la guerra de les Galies de César cuatro traxedies al estilu griegu. Trés d'elles llevaben por títulu Tiroas, Erigones y Electra; toes hanse perdíu. Tamién escribió dellos poemes sobre la segunda espedición de César a Britania, tres epístoles a Tirón (llibertu del so hermanu Marco, caltiénse) y una cuarta al so hermanu. La llarga carta De petitione consulatus o Commentariolum Petitionis (curtiu manual de campaña eleutoral) tamién se caltuvo; anque la so validez cuestionóse grandemente. Ye, sía que non, una pervalible guía del comportamientu políticu de la dómina de Cicerón.
Michael C. Hall
Carrera actoral
thumb|left|220px|Benz, Zayas, Hall y Lee En 1999 tuvo la so primer oportunidá nel circuitu teatral de Broadway con Cabaré, destacando coles sos dotes musicales. En televisión estrenar con Bereft, pero foi nel añu 2001 cuando saltó a la fama col so papel de David Fisher en Six Feet Under. Llicenciáu n'arte dramático na Universidá de Nueva York, foi'l protagonista y unu de los productores de Dexter (Showtime). Amás d'actuar en televisión y en teatru, Michael abrióse al cine. Consiguió un pequeñu númberu de papeles en películes como Peep World (2010) o Gamer (2009), anque ye nel terrén de la televisión onde se ganó la reconocencia del públicu. Vale recordar, que la película Gamer protagonizada col actor/abogáu Gerard Butler nun tuvo l'ésitu esperáu, y les crítiques fueron bastante dures, siendo más leves n'España.
Darréu casóse con Jennifer Carpenter (31 d'avientu de 2008), l'actriz qu'interpreta a la hermanasca (Debra Morgan) del protagonista en Dexter, pero dempués de menos de dos años de matrimoniu los actores decidieron divorciase. Un voceru del actor anunció'l 14 d'avientu de 2010 que los actores "tuvieron separaos mientres un tiempu y la so rotura foi amistosa".
El 13 de xineru de 2010, Hall anunció na so páxina web oficial que se sometiera a un tratamientu contra la enfermedá de Hodgkin, del que se recuperó satisfactoriamente. El 17 de xineru d'esi mesmu añu, foi gallardoniáu col Globu d'Oru a meyor actor nuna serie dramática pol so papel na serie Dexter y siete díes más tarde foi gallardoniáu col premiu del sindicatu d'actores norteamericanos a meyor actor nuna serie dramática pol so papel na serie Dexter. En 2013 remató la octava y última temporada de Dexter.
Caridá
Michael trabayó cola llinia de productos pal cuidu de la piel Kiehl's pa llanzar una edición llindada en beneficiu de la Waterkeeper Alliance, una asociación ambiental ensin fines d'arriquecimientu que trabaya pa caltener l'agua duce llimpia y segura en tol mundu.
Dialeutu tarantino
Exemplos
El Padrenuesu stéje jindr'a -y cíjele, :cu ssije sandefecáte 'o nóme túve; 'Ngíjele accussíne 'nDèrre. a nnúje -y díebbete nuèstre ffá' ca n'abbandúne a' 'ndendazzióne, :ma lìbberene d'ô mále.
El Ave María chiéna de gràzzie, :'o Segnóre sté' cu ttéje, :el to' sìnde 'a benedètte 'mbrà -y fèmene pe' nnúje peccatúre, :móne y jind'a ll'ore d'a mòrta nòstre.
Marisa Berenson
Vittoria Maria Schiaparelli Berenson, más conocida como Marisa Berenson ye una modelu y actriz d'Estaos Xuníos.
Vida y carrera
Ye de familia pernomada. La so madre yera la condesa Gogo Schiaparelli, el so padre yera un diplomáticu reconvertíu en navieru, la so güela materna foi la diseñadora Elsa Schiaparelli y el famosu críticu d'arte Bernard Berenson yera tíu bisagüelu so. La so hermana Berinthia (Berry Berenson) dedicar a la fotografía y algamó cierta notoriedá por ser la esposa del actor Anthony Perkins; finó nos ataques del 11 de setiembre como pasaxera del vuelu 11 d'American Airlines.
Berenson nun ye l'apellíu real de la dinastía; los antepasaos paternos de l'actriz realmente se apellidaban Valvrojenski y baxaben de xudíos lituanos.
Marisa Berenson saltó a la fama como modelu publicitaria a principios de la década de 1960, aportando a una de les meyor pagaes de la dómina (según cuntó al diariu The New York Times). Protagonizó una portada de Vogue (númberu de xunetu de 1970), revista en que les sos páxines apaeció múltiples vegaes y na cual collaboraba la so hermana Berry como fotógrafa. En 1975 Marisa foi la portada d'un númberu del selmanariu Time.
Per aquellos años, la so intensa vida nocherniega (con paraes frecuentes na discoteca Studio 54) motivó que fora moteyada por Yves Saint Laurent «la moza de los años 70».
Anque la so carrera actoral nun foi bien regular, participó en dellos filmes de sonadía dende los años 70, como Muerte en Venecia de Luchino Visconti, la oscarizada película musical Cabaré de Bob Fosse (pola que foi nomada a los Globos d'Oru y el BAFTA británicu), Barry Lyndon de Stanley Kubrick y la comedia S.O.B. de Blake Edwards.
Tamién participó en dellos filmes más comerciales, como la comedia Casanova & Co. de 1977 (xunto a Tony Curtis), la película de terror Killer Fish de 1979 (con Lee Majors y Karen Black), y The Secret Diary of Sigmund Freud (con Bud Cort, Klaus Kinski y Carroll Baker).
En 1990 tuvo un pequeñu papel nel filme de Clint Eastwood Cazador blancu, corazón negru, y en 2004 participó en People, comedia ambientada en Eivissa que cuntó con un repartu internacional: Rupert Everett, Ornella Muti, Lambert Wilson, Rossy de Palma...
Xunto a diverses producciones del cine européu, grabó diversos telefilmes y series, y yá en 1978 apaeció en The Muppets (Los teleñecos).
Vida privada
Tuvo dos curtios matrimonios, dambos remataos en divorciu, magar tuvo una fía del primeru, llamada Starlite Melody.
John Halliday
Biografía
Nacíu en Brooklyn, Nueva York, en 1880, Halliday, entós un inxenieru civil, emigró a Nevada y fizo fortuna, que dempués perdió, buscando pebíes d'oru.
A pesar del so orixe neoyorquín, nes sos actuaciones utilizaba de cutiu l'acentu británicu. Como actor teatral fizo'l so debú nel circuitu de Broadway en 1912 na obra de Cecil Raleigh y Henry Hamilton The Whip. A partir d'entós fíxose una figura familiar en Broadway, especialmente actuando en sofisticaes comedies como The Circle (William Somerset Maugham, 1921), Sour Grapes (Vincent Lawrence, 1926), Jealousy (Louis Verneuil, 1928) y Rain from Heaven (Samuel Nathaniel Behrman, 1934).
Tamién foi conocíu polos sos papeles cinematográficos onde actuó al llau de les grandes dives hollywoodenses de la dómina, como Dolores del Río en Ave del paraísu (1932) o Marlene Dietrich. Asina, foi unu de los primeros actores nel drama Millie, y nel filme de 1939 Intermezzo. Sicasí, el so papel cinematográficu más conocíu foi'l "Seth Lord", el padre de Tracy Lord (Katharine Hepburn) na adautación de la obra de Philip Barry The Philadelphia Story (1940). Al añu siguiente interpretó'l so últimu papel, nel filme Lydia (1941).
John Halliday finó por causa de una enfermedá cardiaca en 1947 en Honolulu, Ḥawai.
Descubrimientu d'América
La espresión descubrimientu d'América úsase davezu pa referise a l'arribada a América d'un grupu espedicionariu español que, representando a los Reis Católicos, partió dende'l Puerto de Palos, comandáu por Cristóbal Colón, y aportó'l vienres 12 d'ochobre de 1492 a una islla denomada Guanahaní. Los viaxes de los portugueses a India siguiendo la mariña Africana significaron un estímulu pa otros navegantes europeos que creíen que yera dable aportar a les rexones del Asia oriental navegando escontra l'oeste. Cristóbal Colón yera partidariu d'esta hipótesis. Sofitáu pola monarquía española, entamó un viaxe d'esploración que lu llevó a les costes americanes en 1492. Cristóbal Colón creía qu'aportara al continente asiáticu, denomáu polos europeos Indies y morrió ensin saber qu'arribara a un continente desconocíu polos europeos.
La espresión «descubrimientu d'América» pa referise a l'arribada de Colón al continente americanu, criticóse en dellos sectores, cultures y estudiosos, dando llugar a un enantáu y apasionáu alderique. Nesti artículu adóutase como significáu del términu, tolos viaxes fechos por Colón a América, l'alcuentru de los españoles coles cultures americanes qu'habitaben eses tierres, asina como les rellaciones y conflictos inmediatos ente indíxenes y españoles qu'esi alcuentru fizo.
Trátase d'ún de los momentos cumes de la historia universal porque significó l'alcuentru de dos mundos humanos que se desenvolvieren independientemente, ensin qu'unu conociera la esistencia del otru
Nel artículu estrémase nidiamente l'actu mesmu del descubrimientu», atalantáu como una riestra de viaxes que fixeron los primeros españoles qu'aportaron a América y la so dimensión d'alcuentru ente cultures, del posterior procesu históricu conocíu como conquista d'América que los europeos fixeron de siguío. Les consecuencies d'esti alcuentru ente dos mundos foron dramátiques pa los nativos americanos, llegando a producise la muerte de millones de persones (guerres, esclavitú y, sobremanera, enfermedaes) y la desapaición de cultures.
Lactarius alnicola
Lactarius Alnicola ye una especie d'fungu de la familia de cogordes Russulaceae. Los cuerpos de fructificación producíos pol fungu carauterizar por un "sombreru" pegañosa de color vainilla de 20 cm de diámetru que contién un amiestu de tonos mariellos dispuestos en pistes concéntriques discretes. Les llámines, abondo próximes una delas otres, son primeramente ablancazaes y depués conviértense en marrón amarellentao cuando'l fungu algama'l maduror. El tarmu mide hasta 6 cm d'altor y tien llurdios de color marrón-amarellentáu. Cuando ye cortáu o mancáu, el fungu llibera un látex blancu, que tien un sabor amargoso. El sabor desaxeradamente picante de los cuerpos granibles vuelve a la cogorda non comestible.
L'fungu atopar nel oeste d'Estaos Xuníos y Méxicu, principalmente nel estáu de Baxa California. Crez nes asociaciones de micorrizas con diverses especies de coníferes como l'abetu, el pinu y pícea y especies de fueya caduca como'l carbayu y el omeru. Tamién se recoyó na India. Dos variedaes fueron nomaos: pitkinensis, col sombreru y el tueru inferior y conocío a partir de muestres del estáu norteamericanu de Colorado, y pungens, de Michigan, con un golor carauterístico.
Taxonomía
La especie foi descrita orixinalmente por micólogu estauxunidense Alexander H. Smith en 1960 d'una coleición fecha va dos años cerca de llagu Warm, nel estáu norteamericanu d'Idaho. L'fungu foi recoyíu per primer vegada d'una corona d'árbol de xéneru Alnus (omeru) con cerca de coníferes y el so epítetu específicu reflexa l'asociación presumida ente estes especies - el términu alnicola, dende'l llatín "Alnus" (el xéneru d'árboles) y "cola" (qu'habita), que significa "vivir con Alnus". Darréu, los investigadores afayaron que la especie tien, en realidá, una rellación con coníferes, y non colos omeros como'l so nome indicar. L'fungu ye conocíu popularmente nos países de fala inglesa como "milkcap golden" (nata d'oru).