cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Estáu Independiente de Croacia
Últimos meses y fin del Estáu
Col cambéu de bandu de Rumanía y Bulgaria a finales del branu de 1944 y la meyora de les tropes soviétiques escontra Europa central, la defensa de Croacia volvióse importante pa los alemanes como baluarte de la so frontera meridional, y Pavelić llogró finalmente'l respaldu definitivu d'estos a partir de setiembre. El relevu del xeneral Glaise y l'anterior achaplamientu del intentu de mediación colos Aliaos del ministru d'Esteriores Lorković selló la victoria política de Pavelić y la so asociación definitiva a la suerte de Hitler.
Tres un inútil llamamientu de los obispos croates a sofitar al Estáu y refugar les conclusiones de la conferencia de Yalta, promovíu por Pavelić, realizáu la, el fundimientu del frente de Sirmia el 7 d'abril condució a la llegada d'abondoses tropes y abellugaos a la capital. Abandonar ensin defensa la llinia Zvonimir», a mediu construyir, que tenía d'abelugar Zagreb pel este y el 28 d'abril Pavelić comunicó a los altos mandos y xerarques del partíu la imposibilidá de siguir la resistencia daos los reveses militares y l'inminente retirada alemana.
La tarde del 5 de mayu, tomóse la decisión de que'l Gobiernu y les unidaes militares retirar de Zagreb escontra en Noroeste, maniobra que se realizó pasu ente pasu mientres los trés díes siguientes. Vladko Maček, al que se dexara salir del so arrestu domiciliariu pa tratar con dalgunos de los sos siguidores, abandonó la capital xunto col gabinete y les fuercies militares. El fin llegó con tomar de Zagreb polos partisanos la, pela tarde, ensin atopar resistencia.
Balance
El país formáu pela Exa y apurríu al gobiernu de Pavelić y los sos siguidores foi dende l'empiezu desorganizado, descentralizáu y tuvo empuestu al desastre. El movimientu que controlaba l'Estáu nun cuntó nunca col sofitu de la mayoría de la población. La so forma fuera la d'un Estáu fascista con carauterístiques típiques: réxime de partíu únicu, cultu al caudiellu, lleis racistes, organización económica corporativista, organizaciones xuveniles y femenines controlaes pol Estáu... Tres un empiezu en que'l nuevu Estáu cuntó cola simpatía de bona parte de la población, llueu les sos polítiques terroristes contra les minoríes y l'oposición política llevaron al desencantu y l'hostilidá inclusive de la población croata. La opresión y la violencia del réxime, similares a los comportamientos alemanes en Polonia y la URSS, fomentaron amás un creciente sofitu de la resistencia partisana.
El papel de la Ilesia católica nel nuevu Estáu ye aldericáu. Celebró'l fundimientu de Yugoslavia y la creación del nuevu país, teóricamente católicu, anque non clerical, pero llueu se desilusionó poles otomíes del réxime. Amplios sectores del cleru, sicasí, simpatizaron col réxime ya inclusive se cuntaron ente les tropes ustachas que les cometíen o na xestión de los campos de concentración. Ente los más cercanos al réxime, cuntáronse especialmente dellos franciscanos y dellos obispos, como Ivan Saric, obispu de Sarajevo. Les autoridaes eclesiástiques amás, a pesar de condergar de cutiu en priváu les aiciones del réxime, inclusive la campaña de conversión forzosa de la seronda de 1941, nun llegaron a faelo en públicu. El réxime tendió a utilizar a la Ilesia, que cuntaba con gran influencia, especialmente ente los llabradores, pero a inorar les sos quexes o reproches. Gran parte de la so propaganda tenía motivos católicos. L'Estáu nunca foi reconocíu oficialmente pola Santa Sede, anque'l papa siguió recibiendo a unviaos croates hasta la toma de Roma polos Aliaos, incluyida una de la policía ustacha y la so sanguinario direutor, Eugen «Dido» Kvaternik. El so representante nel NDH, el legáu apostólicu Ramiro Marcone, en siendo recibíu de primeres con cierta reserva, participó nes principales ceremonies oficiales del NDH.
Del alredor del millón de víctimes de la guerra nel territoriu del antiguu Reinu de Yugoslavia, cerca de 623 000 perdieron la vida nel territoriu del NDH. El réxime de Pavelić considérase'l más brutal y sanguinario de tolos satélites de la Exa, a pesar de dellos intentos posteriores d'ameyorar la so imaxe.
Naqada III
Naqada III, o Nagada III, antes conocida como Semaniense, ye la cultura perteneciente al periodu predinástico d'Exiptu que sigue a la fase Naqada II y dátase ente 3200 y 3000 e. C. Con él acaba la cultura Naqadiana. thumb|Paleta. [[Muséu del Louvre.]]
Fases
Subdividir en cuatro estadios: Naqada IIIa 3200-3150 e. C., Naqada IIIb 3150-3100 e. C., Naqada IIIc 3100-3050 e. C. y Naqada IIId 3050-3000 e. C., estos postreros coetaneos col periodu protodinástico d'Exiptu. Nesti últimu periodu empezó'l procesu de formación del estáu unificáu, pue que yá empecipiáu nel Naqada II. Los reis d'esti periodu arrexuntáronse a efeutos cronolóxicos na denomada dinastía 0. De Nejen la hexemonía pasó a Tinis (Abidos) pero caltuvieron los estaos locales o rexonales, posible orixe de los futuros 42 nomos (16 nomos del Alto Exiptu y 10 del So Exiptu son anteriores a la tercer dinastía).
Carauterístiques xenerales
Les carauterístiques d'esti periodu fueron: los primeres xeroglíficos, la invención de la navegación a vela (independiente de la que tuvo llugar nel Golfu Pérsicu, 2000 años antes), les primeres narraciones gráfiques en paletes, l'usu siguíu de serejs a manera de sellos distintivos de cada soberanu, los primeres auténticos campusantos reales y de xuru les primeres obres de regación. Los primeros soberanos poderosos son d'esta dómina. Usen los serejs qu'identifiquen al rei y al so territoriu. La cultura exipcia estender escontra Nubia.
Hexemonía del Altu Exiptu
La influencia del Altu Exiptu estender escontra a Maadi (que va sumir avanzáu'l Naqada III) y escontra Buto, nel Delta. Ye mientres esti periodu que se fundó, o se fixo mayor Menfis, que se convirtió en capital. Escontra'l 3050 e. C. en que podría asitiase'l reináu de Narmer, el primer faraón que se supón que gobernó sobre l'Altu y So Exiptu, hasta'l final del periodu, escontra'l 3000 e. C. o un pocu más tarde, consolidóse la unión de los dos tierres y empecipióse el llamáu Periodu tinita, y la primer dinastía, nel estadiu Naqada IIId.
La unificación
thumb|Paleta de Narmer, reproducción del Muséu Real d'Ontario. La unificación fíxose, según delles evidencies como la paleta de Narmer y la Paleta de Tehenu, por aciu actividá militar, anque tenía de ser ínfima pos nun hai evidencies arqueolóxiques; paecería entós que los reis de Abidos namái recoyeron una fruta maduro, preparada yá pa la unificación que se dio por aciu un procesu económicu, cultural y social enllargáu nel tiempu (de xuru empecipiáu antes del 3300 e. C.), al que podríen nun ser ayenes les aliances (familiares o non) y la falta de poder y lideralgu de munchos pequeños estaos frente a encomalo política, económica y militar d'un poder territorialmente estensu, numbéricamente fuerte, socialmente cohesionado, culturalmente dominante y económicamente ricu. Les resistencies podríen surdir en llugares puntuales o de pueblos culturalmente distintos como'l libiu. Dende l'establecimientu de Menfis como capital, foi'l centru alministrativu del estáu.
Actividá comercial
thumb|Mango de cuchiellu decoráu. Naqada III. [[Muséu del Louvre.]] La desapaición de Maadi, que foi despoblada, piensen los espertos que tendría causes económiques más que polítiques: la capital movióse un pocu al sur, escontra Menfis y el centru del comerciu, con Canaán, mover a otru sitiu (el motivu podría ser la unificación y la nueva alministración, que se debía establecer más cercana a Palestina y ellí onde los intereses de los nuevos soberanos yeren meyor satisfechos) y los ricos y comerciantes se resituaron emponiendo la ciudá a la decadencia y finalmente al abandonu. En tol Naqada III aprecia un constante medría del comerciu y la presencia exipcia en Canaán, con una posible see alministrativa en Tell ye-Sakan o en Besor. El comerciu espandir escontra'l sur, a Nubia, y escontra al nordeste, a Canaán y Mesopotamia, con productos como cobre, madera, obsidiana, plata, lapislázuli y otros.
Actividá cultural
Nos aspeutos culturales, la cerámica decorada mengua pero apaecen otres manifestaciones artístiques. Los xeroglíficos que yá apaecieren en Naqada II en forma de signos, evolucionen mientres el periodu. La influencia mesopotámica nun ta establecida.
Relixón
Los dioses más importantes de la dómina fueron Horus (dios celeste y sanador, consideráu iniciador de la civilización exipcia), Seth (deidá brutal, señor del mal y les tiniebles), Nejbet (diosa proteutora, nes nacencies y nes guerres), Min (dios llunar, de la fertilidá y la vexetación), Hathor (divinidá cósmica, diosa del amor, de l'allegría) y Bat (diosa celeste, acomuñada a la fertilidá).
Enterramientos
El campusantu real siguió en Abidos y el de los altos funcionarios establecer en Saqqara. El campusantu secundariu tuvo de ser Helwan. Tarjan tuvo de ser un campusantu de dignatarios de segundu nivel. Dientro de los campusantos amóntase'l númberu de tumbes de personaxes importantes y establécense dalgunes namái pa la clase dirixente, ente ellos el campusantu real de Abidos con tumbes muncho más riques y arquitectónicamente más complexes; esto pon n'evidencia una diferenciación social bien notable.
Neurosis
Esiste un tracamundiu xeneralizáu sobre'l términu neurosis. Per un sitiu aplícase, como síntoma, a un conxuntu heteroxéneu de trestornos mentales que participen de mecanismos inadaptativos amestaos a l'ansiedá. Per otra parte, el so usu popular (como sinónimu d'obsesión, escentricidá o nerviosismu) provocó la so estensión a terrenes non puramente amestaos a la enfermedá mental.
Xeneralidaes
El términu clásicu fai referencia a un trestornu mental ensin evidencia de mancadura orgánica que se caracteriza pola presencia d'un nivel eleváu de congoxa y una hipertrofia disruptiva de los mecanismos compensadores de la mesma. El suxetu caltién un fayadizu nivel d'introspeición y conexón cola realidá, pero presenta la necesidá de desenvolver conductes repetitives y en munchos casos inadaptativas con oxetu de menguar el nivel d'estrés. Trátase, en realidá, d'una traza caracterial qu'acompaña al suxetu mientres tola so vida, de gravedá bien variable, dende graos leves y controlables hasta situaciones gravemente incapacitantes que pueden llegar a precisar hospitalización.
Los psicoanalistes afirmen que, pa protexese de la congoxa, les persones recurren a mecanismos de defensa como la represión, la proyeición, la negación, la intelectualización y el desplazamientu, ente otros. Cuando se reparen patrones crónicos de mala adautación qu'asemeyen una neurosis, ye posible que se trate d'un trestornu de personalidá. Pa identificar la neurosis, esisten distintes pruebes psicolóxiques.
Historia de la neurosis
thumb|Fuga. [[Wassily Kandinski. "L'arte vien de una necesidá interna de l'alma". Kandinsky cuntaba que el desequilibriu conducía a la creación.]] L'orixe del términu neurosis atopar a finales del sieglu XVIII anque'l so máximu usu se circunscribe al XIX, en plena eclosión de la especialidá psiquiátrica, siendo emplegáu orixinalmente pa describir cualquier trestornu del sistema nerviosu.
El médicu escocés William Cullen publica en 1769 la so obra Synopsis nosologiae methodicae, refiriéndose col términu neurosis a un trestornu xeneral del sistema nerviosu, ensin fiebre nin otres mancadures orgániques demostrables, y capaz d'alteriar les capacidaes sensitives y motores del individuu, entemeciéndose nesti conceutu patoloxíes tan desemeyaes como mareos y esmorecimientos, el tétanos, la rabia, les crisis histériques, la murria (darréu denomada depresión) o la zuna.
Sigmund Freud desenvolvió diversos trabayos en rellación cola histeria y los trestornos obsesivos, publicaos ente 1892 y 1899, sentando les bases psicogénicas de lo qu'él denominó psiconeurosis. A partir d'el so trabayos ellaboró una clasificación, yá en desusu, qu'estremaba dellos tipos de neurosis (en función de la espresión final de los síntomes provocaos pol síntoma nuclear de la congoxa): Neurosis de congoxa, neurosis fóbicas, neurosis obsesivu-compulsives, neurosis depresives, neurosis neurasténicas, neurosis de despersonalización, neurosis hipocondríacas y neurosis histériques.
El principal interés de Freud centrar no que denominó neurosis de congoxa, descrita en redol a un estáu d'elevada excitabilidad del paciente espresada como "espera angustiosa" sobre la que'l suxetu ellabora mires aciages de futuru basaes en simbolismos (determináu soníu significa qu'un familiar acaba de morrer, un xestu desaveniente va acarretar mala suerte, etc.). Pa Freud el paciente tien un caudal de congoxa que permanentemente va depositándose en forma de mieos, fobies, ataques de congoxa (taquicardia, taquipnea, sudoración), etc.
Nel so escritu 'La moral sexual "cultural" y la nerviosidad moderna' Freud define asina a la persona neurótica:
En 1909 Pierre Janet publica Les neurosis, obra na qu'establez el conceutu de "enfermedá funcional" frente al modelu anatómicu-fisiolóxicu. Desenvuelve asina'l paradigma médicu que basa'l dañu non na alteración física del órganu, sinón na so función. Les funciones cimeres, adaptatives, provoquen cuando se ven alteriaes o menguaes, un estáu "neurasténicu" (o de "nerviosismu") nel que se sobreexpresan otros estaos inferiores como'l baturiciu o la histeria.
Aspeutos clínicos
El términu neurosis foi abandonáu pola psicoloxía científica y la psiquiatría. Concretamente, la OMS (CIE-10) y la A.P.A. (DSM-IV-TR) camudaron la nomenclatura internacional pa referise a estos cuadros clínicos como trestornos, ente los que s'inclúin:
La neurosis y l'arte
A partir de los trabayos de Freud y Jung sobre la utilidá del simbolismu na revelación del inconsciente desenvolviéronse múltiples tesis sobre la influencia de la sicopatoloxía (y especialmente les neurosis) na actividá creativa o artística. Pa Jung l'artista "desvelaba" arquetipos ayudando al observador del fenómenu artísticu a entender l'universu. Y al traviés d'esa propiedá ellaboró toa una estratexa terapéutica basada nel valor simbólicu del procesu artísticu (capaz de revelar los procesos psíquicos del paciente y d'ayudar al terapeuta). La escuela psicoanalítica posterior siguió afondando nesta llinia terapéutica.
Banzáu d'Alfilorios
El Banzáy d'Alfilorios ye un banzáu de la zona central d'Asturies, nel calce del ríu Barrea, ente los conceyos de La Ribera y Morcín. Inauguróse en 1990 depués de qu'entamara la so construcción nos años 1960 y terminara en 1983. La so principal función ye la de servir de depósitu d'agua potable pa les llocalidaes del área central d'Asturies, especialmente pa Uviéu.
Tien una capacidá de 9,14 hm³ y ocupa una superficie de de 52 ha. La so presa, de 67 metros d'altor, ye de gravedá.
Rod Smallwood
Rod Smallwood ye un representante de heavy metal. Anguaño ye'l representante de la banda Iron Maiden. Smallwood tamién foi unu de los fundadores en 1976 de Smallwood-Taylor Enterprises, güei Sanctuary Group, que ye una de les compañíes más grande de producción musical. Dicha empresa tomó'l nome depués de la edición del cantar «Sanctuary», d'Iron Maiden. El so compañeru de negocios ye Andy Taylor, al que conoció nel Trinity College, en Cambridge.
Enantes de ser representante de Iron Maiden, Smallwood trabayó con Steve Harley & Cockney Rebel. El B-side de Iron Maiden, «Sheriff of Huddersfield», foi escritu pela banda refiriéndose a Rod Smallwood, y foi llanzáu nel single de 1986 «Wasted years».
West Palm Beach (Florida)
West Palm Beach, tamién conocida como West Palm, ye una ciudá del Condau de Palm Beach, nel estau de Florida, Estaos Xuníos. Según el Cens de l'añu 2000, la población yera de 82.103 habitantes, pero d'acuerdo cola Universidá de Florida, les estimaciones del 2006 dan-y una población de 107.617 habitantes.
Ye la sede del condau, el asitiau más al norte del área metropolitana del sur de Florida. Según el sondeu Morgan Quitno, ye la decimocuarta ciudá más peligrosa de los Estaos Xuníos.
Entrenadores del Real Uviéu
S'amuesen darréu los entrenadores que dirixeron al Real Uviéu:
! Entrenador ! Temporaes ! Categoría ! Notes Patricio Caicedo 15px 2ª División Luis Casas Pasarín Fernando Argila Fernando Argila Fernando Argila Antonio Sánchez Valdés Eduardo Toba Luis Diestro Antonio Sánchez Valdés Toni Cuervo Enrique Casas Cabo José María García de Andoain Toni Cuervo Sabino Barinaga Sabino Barinaga Luis Diestro José María García Lavilla José María García Lavilla José Carrete Radomir Antić José Antonio Novo Vicente González-Villamil Miguel Sánchez Antonio Rivas 15px 3ᵉʳ Div (adm.) Antonio Velázquez Ramiro Solís Ismael Díaz Galán Fermín Álvarez Fermín Álvarez Pichi Lucas José Manuel Martínez Pacheta Jose Carlos Granero Roberto Robles David Generelo Sergio Egea Javi Rozada
Hiromi Kojima
Hai delles persones que nomaes Hiromi Kojima:
Premios Óscar de 1962
La 35ª Ceremonia d'entrega de los Premios de l'Academia celebróse'l 8 d'abril de 1963 nel Santa Monica Civic Auditorium de Santa Monica, California y foi conducida por Frank Sinatra.
Nomaos y ganadores
thumb|upright|160px|right|[[Anne Bancroft ganó l'Óscar como meyor actriz, por The Miracle Worker.]] thumb|upright|160px|right|[[Gregory Peck ganó l'Óscar al meyor actor por To Kill a Mockingbird.]] thumb|upright|160px|right|[[Patty Duke ganó'l premiu a la meyor actriz de repartu por The Miracle Worker.]] thumb|upright|160px|right|[[Ed Begley ganó l'Óscar al meyor actor de repartu pola so actuación en Sweet Bird of Youth.]]
19px Indica'l ganador dientro de cada categoría.
139 Tauri
139 Tauri (139 Tau) ye una estrella na constelación de Tauru de magnitú aparente +4,82. Alcuéntrase a 2º21' al norte del puntu de la eclíptica que marca'l solsticiu de branu. Tamién esta relativamente cerca del «anticentro galácticu», el puntu diametralmente opuestu al centru galácticu de la Vía Lláctea.
La paralax midida pol satélite Hipparcos —2,10 ± 0,19 milisegundos d'arcu— emplaza a 139 Tauri a 1540 años lluz del Sistema Solar; magar la gran distancia, l'error na midida ye de namái'l 9%. Per otra parte, la so distancia envalorada pola intensidá de les llinies CaII de la so espectru, ye considerablemente más alta: 708 pársecs o aproximao 2300 años lluz.
139 Tauri ye una xigante lluminosa azul de tipu espectral B0.5II que la so temperatura efectivo ye de 24.660 K. Envalórase que'l so radiu ye 21 vegaes más grande que'l radiu solar y xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación de siquier 101 km/s. La so lluminosidá ye 3755 vegaes mayor que la del Sol. Tien una masa de 10,1 ± 1,0 mases solares, xusto percima de la llende percima del cual les estrelles rematen la so vida españando como supernoves. Tien una edá de namái 22,5 millones d'años, un 0,5% de la edá del Sol.
Montcabrier
Montcabrier pue referise a:
Sophie Tucker
Sophie Tucker foi una cantante y actriz d'Estaos Xuníos, anque d'orixe ucraín. Conocida pola so interpretación de cantares risibles y xubíes de tonu, foi una de les más populares artistes d'Estaos Xuníos na primer metá del sieglu XX. Foi llargamente conocida pol so llamatu, "The Last of the Red Hot Mames."
Biografía
El so verdaderu nome yera Sonya Kalish y nació en Tulchyn, Ucraína, nel senu d'una familia d'orixe xudíu. Siendo ella neña, la familia emigró a los Estaos Xuníos, afincándose en Hartford, Connecticut, onde los sos padres abrieron un restorán.
Ella empezó a cantar, en cuenta de mampurres, nel restorán familiar. En 1903, con 16 años d'edá, casóse con Louis Tuck, decidiendo entós camudar el so apellíu por Tucker. La pareya tuvo un fíu, Bert. Darréu tendría otros dos homes, anque los sos matrimonios nunca duraron más de cinco años.
Tucker siguió actuando n'Estaos Xuníos y nel Reinu Xuníu hasta poco primero de la so muerte, asocedida en 1966 na ciudá de Nueva York por causa de un cáncer de pulmón. Tenía 79 años d'edá. Foi soterrada nel Campusantu Emanuel en Wethersfield (Connecticut).
Carrera
Tucker tocaba'l pianu y cantaba burlesque y cantares de vodevil, nun principiu cola cara pintada de negru. Más palantre esplicaba qu'actuaba asina por insistencia de los direutores teatrales, que dicíen que yera "demasiáu gorda y fea" pa ser aceptada pol públicu en cualesquier otra circunstancia. Inclusive llegó a cantar cantares que reconocíen el so pesu, tales como "Nobody Loves a Fat Girl, But Oh How a Fat Girl Can Love".
Como cantante llegó a faese famosa con un estilu que na dómina yera conocíu como "Coon Shouter", interpretando cantares d'influencia afroamericana. Nun contenta con actuar afecha a la simple tradición minstrel, Tucker contrató a dalgunos de los meyores cantantes afroamericanos del momentu por que-y dieren lleición, al igual que fizo con compositores, tamién afroamericanos, qu'escribieron cantares pa los sos númberos.
Tucker actuó per vegada primera nel espectáculu de Ziegfeld Follies en 1909, pero nun permaneció enforma tiempu nel puestu, una y bones les otres artistes de Florenz Ziegfeld llueu se negaron a compartir escena cola popular Tucker.
William Morris, fundador de l'axencia de talentos William Morris Endeavor, acutó a Tucker tres la so salida de Follies p'actuar nel American Music Hall. Nuna actuación en 1909, l'equipaxe que contenía l'equipu pa maquillase utilizáu por Tucker foi robáu xustu enantes del espectáculu, y la cantante hubo d'actuar ensin el so habitual cara pintada. Tucker consiguió un ésitu entá mayor ensin el maquillaxe y, aconseyada por Morris, yá nun volvió pintar se la cara. Sicasí, siguió solicitando material d'autores afroamericanos, cantando nun estilu con influencies de ragtime y blues que-y valió'l llamatu de "La Mary Garden del Ragtime", una referencia a la famosa sopranu de la dómina.
A Day Before Tomorrow
A Day Before Tomorrow ye un documental de la banda finlandesa Nightwish.
Sophie Tucker
Grabaciones
Tucker fixo delles grabaciones de gran popularidá. Ente elles figuren "Some of These Days", que editó en 1911 Edison Records, siendo llanzada de nuevu en 1926. El cantar, escrita y compuesta por Shelton Brooks, foi un gran ésitu, convirtiéndose na tema musical acomuñáu a Tucker, y el títulu del so autobiografía de 1945.
A Day Before Tomorrow
Correspuende a un bonus del DVD End of an Era, llanzáu en xunu de 2006. Mientres el documental, pue vese lo asocedío nos 15 díes previos al gran show que tuvo llugar nel Hartwall Areena. Adicionalmente, pue escuchase la versión orquestal de Kuolema Tekee Taiteilijan. Nesti documental pue vese a la banda enantes de dar el so conciertu de fin de xira del discu Once. El documental presenta los 3 llugares au la banda tocó enantes del Magno Show nel Hartwall Areena de Ḥélsinki.
Los llugares que la banda visitó son: Ciudá de Méxicu, São Paulo y Porto Alegre Brasil, n'América, al tornar a europa, amuésense escenes n’Holanda y en Finlandia.
Sophie Tucker
Grabaciones
En 1921 Tucker contrató al pianista y compositor Ted Shapiro como acompañante y como direutor musical, un yá que él caltendría a lo llargo de la carrera de la cantante. Amás d'escribir distintos cantares pa Tucker, Shapiro formó parte del so númberu teatral, tocando'l pianu mientres ella cantaba ya intercambiando chancies y chistes ente los cantares. Tucker caltuvo la so popularidá como cantante na década de 1920, y pagó a estrelles como Mamie Smith y Ethel Waters por que-y dieren lleición.
En 1925, Jack Yellen escribió un de los cantares más famosos de Tucker, "My Yiddishe Momme", tema qu'interpretaba cuando había un numberosu públicu xudíu. Na década de 1930 Tucker incorporó nel so show elementos de señardá pelos primeros años del sieglu XX. Por cuenta de que'l so mambís sexual yera motivu frecuente de los sos cantares, daqué inusual nes artistes de la dómina, foi llamada "The Last of the Red Hot Mames".
Cine
Tucker fixo delles actuaciones en populares cintes cinematográfiques, ente elles Broadway Melody of 1938, na cual faía'l papel de la madre del personaxe de Judy Garland. Nesi filme cantaba un cantar nel final y, anque nun s'interpretaba a sigo mesma, n'homenaxe a ella delles lluces de neón amosaben el so nome real n'escena. En 2007 apaeció nel filme documental Making Trouble, un homenaxe a les comediantes xudíes producíu pol Jewish Women’s Archive. Pol so trabayu cinematográficu recibió una estrella nel Paséu de la Fama de Hollywood, nel 6321 de Hollywood Boulevard.
Radio
En 1938-1939 Tucker tuvo un programa radiofónicu propiu, Sophie Tucker and Her Show, emitiendo 15 minutos los llunes, miércoles y vienres. Amás, fixo numberoses actuaciones como artista convidada en programes como The Andrews Sisters, The Radio Hall of Fame, y Ben Bernie, The Old Maestru.
Televisión
thumb|Tucker en 1952. Na década de 1950 y entamos de la de 1960, actuó en televisión nos programes The Ed Sullivan Show, What's My Line, Person to Person, y The Tonight Show.
Sindicalismu
En 1938 Tucker collaboró na sindicalización de la Federación Estauxunidense d'Actores, siendo escoyida como la so presidenta. En 1939 siguía nel cargu cuando la organización foi eslleida pola Federación Estauxunidense del Trabayu de resultes d'irregularidaes financieres. La entidá socesora foi'l American Guild of Variety Artists.
Capa llende
Nómase capa llende a la capa de fluyíu n'onde los fenómenos de viscosidá nun son enforma despreciables, fuera d'esta capa'l fluídu pue considerase como ideal, despreciándose asina los efeutos de viscosidá.
Dientro de la capa llende hai dos zones perdiferenciaes, la capa llende llaminar y la capa llende turbulenta; dientro de la capa llende llaminar el fluidu circula de forma llaminar siendo les trayeutories paraleles a les llinies de corriente, pero al algamar un númberu de Reynolds asitiáu ente 2000 y 10000 el fluxu pasa de laminar a turbulentu, camudando asina les propiedaes de la capa limite, dau que na capa limite laminar predomina la resistencia debìu a l'esfriega y na capa limite turbulenta predomina la resistencia de presión. En función de les condiciones de vuelu del avión ye meyor utilizar una u otra dau que, por exemplu, la capa limite turbulenta ta mas enerxizada, lo cual fai que'l desprendimientu d'esta (fenomenu qu'incrementa a esgaya la resistencia) seya más tardiu al disminuir el gradiente adversu de presión.
Prandtl desarrollo la so teoría de capa llímite la cual tien les siguientes condiciones pa la aplicación del modelu:
- Los efeutos de viscosidá solu presentense nuna delgada capa qu'arrodia al sólidu. - Fuera la capa llímite, la corriente comportase como si nun esistiere viscosidá - L'espesor de la capa llímite o ye mui pequeñu o ye despreciable frente a cualesquier dimensión del solidu - La presión dientro la capa llímite ye la mesma que corresponderia a esi movimientu nun fluidu ideal - L'espesor de la capa llímite estiéndese teóricamente hasta l'infinitu, pero considerase comu espesor δ al valor de y pa el cual la velocidá según la direición incidente (u) ye igual al 99% del valor de la velocidá incidente (V) que correspondiere al movimientu potencial nesi puntu. - La presión nun varia al travies de la capa limite - El valor de la velocidá ye nulu na pared y V nel borde la capa llímite
Asina tamién pueden definise la capa limite incompresible y la capa llímite compresible, onde aparte de los fenomenos de viscosidá ya citaos pueden sumase los fenomenos de resistencia debios a compresibilidá.
Patrice Lumumba
Una educación privilexada
Patrice Lumumba nació nel territoriu de Katako-Kombe nel Sankuru, nel Congo Belga (actual República Democrática d'El Congu). Estudió na escuela católica de los misioneros y más tarde, brillante estudiante, nuna escuela protestante dirixida por suecos. Trabayó como emplegáu d'oficina nuna sociedá minera de la provincia de Kivu del Sur hasta 1945, dempués como periodista en Léopoldville (güei Kinxasa) y Stanleyville (Kisangani), periodu mientres el cual escribió en dellos periódicos.
En setiembre de 1954 recibe la so carta «de matriculáu», honor raramente concedíu pola alministración belga a dalgunos negros (apenes 200 de los 13 millones d'habitantes de la dómina).
En 1955 crea una asociación llamada APIC (Asociación del Personal Indíxena de la Colonia) y va tener la ocasión d'entrevistase col rei Balduino I de Bélxica en viaxe pol Congo, sobre la situación de los congoleños.
El ministru del Congo de la dómina, Auguste Buisseret, quier faer evolucionar al Congo y desenvolver una enseñanza pública. Lumumba afiliar al Partíu Lliberal con otros notables congoleses y con dellos d'ellos, allega a Bélxica por invitación del Primer Ministru.
La llucha pola independencia
El gobiernu belga entama delles midíes de lliberalización: los sindicatos y partíos políticos van ser autorizaos.
En 1958, con ocasión de la esposición universal, dellos congoleños son convidaos a Bélxica. Indignaos pola imaxe degradante del so pueblu qu'amuesa la esposición, Lumumba y dellos compañeros políticos aumenten los contactos colos círculos anticolonialistes. Tres la so torna al Congo, crea'l Movimientu Nacional Congolés (MNC), en Léopoldville (actual Kinshasa), el 5 d'ochobre de 1958, y con tal nome, participa na Conferencia Panafricana d'Accra. Consigue entamar una xunta pa dar cuenta de dicha conferencia mientres la cual reivindica la independencia delantre de más de 10 000 persones.
Primeros pleitos políticos n'ochobre de 1959: el MNC y otros partíos independentistes entamen una xunta en Stanleyville (actual Kisangani). A pesar de cuntar con un fuerte respaldu popular, les autoridaes belgues intenten detener a Lumumba, produciéndose un motín que se cobra 30 muertos.
Lumumba ye arrestáu dellos díes más tarde, xulgáu en xineru de 1960 y condergáu a seis meses de prisión el 21 de xineru.
Coles mesmes les autoridaes belgues entamen xuntes colos independentistes nes cualos participa finalmente Lumumba, que ye lliberáu de facto el 26 de xineru. De manera sorpresiva, Bélxica concede al Congo la independencia, fecha efectiva'l 30 de xunu de 1960, realizando Lumumba un duru discursu nel que condergaba les tropelías cometíes polos belgues. Sicasí la concesión de la independencia ye dada solu si'l Congo herieda la delda esterna de Bélxica, colo cual esti nuevu país naz empeñáu y teniendo que devolver un préstamu qu'enxamás recibió, lo cual fundir dende'l so entamu nuna crisis económica.
Carrera política y asesinatu
Yá que bona parte de l'alministración y de los cuadros del exércitu caltiénse belga, Lumumba decreta la africanización del exércitu.
La provincia de Katanga, dirixida por Moïse Kapenda Tschombe, declara la so independencia, col sofitu de Bélxica, interesada nos sos ricos xacimientos mineros. A pesar de la intervención de Naciones Xuníes, y la negativa norteamericano y belga, Lumumba llogra sofitu de la XRSS, y el conflictu enfóscase.
En setiembre de 1960, el presidente Joseph Kasa-Vubu destitúi a Lumumba y a los ministros nacionalistes nun actu de dudosa llegalidá. Lumumba declara entós que se va caltener nel cargu. Por iniciativa so, el parllamentu trata de destitutir al presidente Kasa-Vubu. Lumumba foi puestu so arrestu domiciliariu, y tropes de la ONX encargar de protexelo.
Tres un golpe d'Estáu sofitáu pol presidente Kasa-Vubu, el coronel Joseph Désiré Mobutu toma'l poder. N'avientu de 1960, Lumumba escapar de la capital pa intentar tomar Stanleyville, rexón onde cuenta con numberosos siguidores. Sicasí, los esbirros de Mobutu sígen-y la pista y la ONX negar a dar nueva proteición al safáu dempués de safase d'ella.
La CIA por aciu «Aición Executiva» ordena'l so asesinatu, pa favorecer los intereses de les multinacionales estauxunidenses. L'axente de la CIA nel Congo ye l'espía Frank Carlucci Lumumba ye arrestáu mientres pasaba'l ríu Sankuru en Mweka y unviáu al campamentu militar de Thysville por orde de Mobutu.
El 17 de xineru de 1961, Lumumba, Mpolo y Okito son conducíos n'avión a Elisabethville, en Katanga, y apurríos a les autoridaes llocales.
Van Ser executaos esa mesma tarde en presencia de Tshombe, Munongo, Kimba, dirixentes del Estáu de Katanga y axentes d'espionaxe belgues y norteamericanos. A otru día, fáense sumir los restos de les víctimes. Dellos de los sos siguidores van ser executaos nos díes que siguen, al paecer cola participación de militares o mercenarios belgues.
La desapaición de Lumumba foi bien llamentada pol Movimientu de Países Ensin Alliniar, incluyendo a unu de los sos verdugos, el xeneral Mobutu, que lo noma héroe nacional en 1966. La torna d'Exiptu de la so muyer Pauline y de los sos fíos foi consideráu como un acontecimientu nacional.
Foi, hasta les eleiciones realizaes en 2006, l'únicu dirixente políticu llibremente escoyíu de la RDC.
Enrique García Álvarez
Enrique García Álvarez foi un actor asturianu.
Patrice Lumumba
La Guerra Fría y l'intervención occidental
Especulóse nel so día largamente sobre'l papel de les potencies occidentales polo xeneral y de los Estaos Xuníos en particular na muerte de Lumumba, so la sida de que cabría tarrecer una deriva del Congo Belga escontra la XRSS. N'efeutu Lumumba, que siempres negó ser comunista reconociéndose namái como nacionalista del so país, fixo llamamientos a los soviéticos mientres la Guerra de Katanga al nun responder los EE.XX., nin la ONX a los sos pidimientos d'ayuda militar pa poner fin a la guerra civil. La CIA y el gobiernu belga dieron ayuda financiera y téunica a los opositores de Lumumba y suministraron armes a Mobutu.
Enrique García Álvarez
Biografía
Nació en Sama (Llangréu) en 1896. Entamó la so carrera en 1922. En 1938, cercanu'l fin de la Guerra Civil Española, voló a París, onde consiguió l'ayuda de Maurice Chevalier y con quien coló al exiliu en Méxicu, onde s'estableció y vivió hasta poco primero de la so muerte. Debutó nel cine en Méxicu en 1940, onde trabayó con Cantinflas y Luis Buñuel. Fundó la revista La Voz del Actor y recibió el premiu Diosas de Plata pol so papel na película de Buñuel El ángel exterminador (1962).
Patrice Lumumba
La Guerra Fría y l'intervención occidental
Naquellos años (1965), el Che Guevara topar con un grupu de cubanos y congoleños, principalmente; como sofitu de Cuba al movimientu de lliberación nacional, llamáu por mesmu Ernesto a los combatientes congoleños "Los freedom fighters", que resultaría en terrible fracasu, por cuenta de la poca conciencia y disciplina africana pola lliberación del so país y los sos malos tratos escontra los otros nativos, faciendo que'l sofitu llabrador fuera bien tenue. La CIA al decatase de la presencia de los cubanos, una y bones la manufactura de delles partes de la so ropa topada llevaba la etiqueta "Fechu en Cuba", unvió sofitu mercenariu, con cubanos disidentes y austriacos, amás d'aviones de combate y armamentu.
El gobiernu belga reconoció en 2002 la so responsabilidá nos acontecimientos que conducieron a la muerte de Lumumba:
Pela so parte, Estaos Xuníos, al traviés del so Departamentu d'Estáu, reconoció la so implicación nel derrocamientu y asesinatu de Lumumba en xineru de 2014 cola publicación d'un nuevu volume de la hestoria de la so diplomacia, qu'incluyía numberosa documentación sobre les sos actividaes secretes. El nuevu volume recibe'l nome de: Foreign Relations of the United States (FRUS), Volume XXII, Congo, 1960-1968.
Referencies
L'asesinatu de Lumumba,[], de Ludo de Witte, Editorial Crítica, Barcelona, 2003. Traducción de María José Furió.
Barrera del soníu
La barrera del soníu ye'l resultáu del pasu de movimientu subsónicu a supersónicu, esti nome vien dau por cuandu entá nun se consiguía'l vuelu supersónicu dada l'altisima resistencia debida a les ondes de choque cuando sobrapasase el mach de diverxencia, lo cual nun se consiguió hasta la llegada de propulsores de mayor potencia pa poder vencer l'altísima resistencia nes zones cercanes a M=1, d'esi tiempu quedó el nome de barrera del soníu, términu inutilizáu nel mundu aeronaúticu de güei dao que yá nun esiste tal barrera.
La ñube que delles vegaes vese n'imáxenes d'aviones al pasar a vuelu supersónicu nun ye más que la condensación d'agua debio al grandísimu saltu de variables termodinámiques detrás d'una onda de choque, lo cual fai qu'esta véase representada pola condensación de l'agua.
Roger Rojas
Roger Rojas pue referise a:
Ramorinoa
Ramorinoa ye un xéneru monotípicu de plantes con flores perteneciente a la familia Fabaceae. La so única especie: Ramorinoa girolae Speg., ye orixinaria d'Arxentina.
Descripción
Ye un arbustu perennifoliu trupu con un estratu cimeru zarráu y maderizu qu'algama hasta 5 m d'altor.
Abadía de Boyle
L'Abadía de Boyle (n'inglés Boyle Abbey y n'irlandés Mainistir na Búille) ye una abadía cisterciense allugada en Boyle, nel condáu de Roscommon n'Irlanda.
L'abadía fundóse en 1161 por unos monxos provenientes de l'abadía de Mellifont. El monesteriu aguantó les invasiones anglonormandes ya irlandeses según la supresión de los monesterios n'Irlanda en 1539.
Ente les estructures que se caltuvieron ha de rescamplar la nave de la ilesia colos sos arcos y capiteles, restos de la cocina o'l claustru.
Ta declaráu monumentu nacional.
Mandela and de Klerk
Mandela and de Klerk ye una película dirixida por Joseph Sargent, basada na obra de Richard Wesley.
Saint-Josse (Pas-de-Calais)
Saint-Josse ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Manmohan Singh
Dr. Manmohan Singh foi'l decimocuartu Primer ministru de la India y miembru del Partíu del Congresu. Aportó a la presidencia del gobiernu de la India tres la victoria nes eleiciones de 2004 de la coalición encabezada pol Partíu del Congresu. Tomó posesión del cargu dempués de que la presidenta d'esta formación Sonia Gandhi, vilba de Rajiv Gandhi, dirixente políticu asesináu en 1991, arrenunciara a ocupalo, ante les crítiques recibíes de ciertos sectores políticos por ser d'orixe estranxeru (italiana de nacencia). Antes de la so presidencia, Singh foi designáu pol FMI pa ser Ministru de Finances de la India en 1991, cargu qu'ocupó hasta 1996.
El 16 de mayu de 2014, Singh arrenunció primero que terminara'l so mandatu en perdiendo'l so partíu Congresu Nacional Indiu nes eleiciones xenerales contra Narendra Modi pero, apurrió'l cargu a esti escoyíu'l 26 de mayu de 2014.
LPGA
LPGA son les sigles n'inglés de la Ladies Professional Golf Association, una organización norteamericana pa golfistes profesionales femenines. Tien so sede en Daytona Beach, Florida. Ye conocía so LPGA Tour, una serie de torneos de golf selmanales pa la élite femenina del golf mundial y que se xuega de febreru a avientu ca añu. En 2008 los premios en metálicu na LPGA Tour superaron los 58 millones de dólares.
La meyor golfista de la LPGA ye n'actualidá la Mexicana 20px|Bandera de Méxicu Lorena Ochoa al finar comu Númeru 1 del Tour nes Temporades 2006, 2007, 2008 Y 2009.
Paul du Chaillu
250px|thumb|Paul Du Chaillu. Paul Belloni du Chaillu ) foi un naturalista, antropólogu y esplorador francu-norteamericanu, que se fixo famosu na década de 1860 por ser el primer occidental en confirmar la esistencia de goriles y pigméos n'Árica central. Más palantre tamién se dedicó a la investigación de la prehistoria d'Escandinavia.
Primeros años
Na so mocedá acompañó al so padre, un comerciante francés emplegáu por una firma parisina, a la mariña occidental d'África. Ellí, nuna base enclavada en Gabón, foi educáu por misioneros, adquiriendo interés y conocencia pel país, la so flora y fauna, los sos nativos, y les llingües qu'utilizaben.
Espedición a África
thumb|200px|L'alcuentru de Paul du Chaillu con un gorila. Stanley and the White Heroes in Africa (etc.) (H. B. Scammel, 1890. Ente 1855 y 1859, foi unviáu pola Academia de Ciencies Naturales de Filadelfia a una espedición n'África, na qu'esploró les rexones del África occidental cercanes al ecuador y estudió el delta del ríu Ogowe y del ríu Gabón. Mientres esti viaxe, reparó numberosu gorilas, presentándose como'l primer home blancu que los había vistu. Los gorilas solo yeren conocíos hasta entós nel restu del mundu, pol rellatu d'Hannón, un navegante cartaxinés qu'en sieglu VI e. C. viaxara supuestamente hasta'l golfu de Guinea y que describió unes criatures que podríen ser gorilas.
Una espedición posterior, ente 1863 y 1865, dexó-y confirmar les narraciones de los vieyos de la zones sobre'l pueblu pigméu, qu'habitaben los montes africanos. Vendió los gorilas cazaos al Muséu d'Historia Natural de Londres y tamién publicó la crónica de dambes espediciones en 1861 y 1867 respeutivamente. Los llibros tuvieron una gran demanda en Nueva York, Londres y París. Primeramente hubo ciertes duldes sobre la veracidá de les sos narraciones, pero finalmente fueron aceptaes, anque la Encyclopædia Britannica especulaba que «posiblemente dalgunes de les aventures descrites nos sos llibros como mesmes, fueren rellatos d'hestories de caza de los nativos».
L'estudiu de la rexón nórdica europea
Dempués de dellos años de residencia n'Estaos Xuníos, mientres los qu'escribió dellos llibros pa mozos basaos nes sos aventures africanes, du Chaillu dirixó la so atención escontra'l norte d'Europa. Tres una visita, en 1871, al norte de Noruega, los siguientes cinco años dedicar al estudiu de los costumes de los habitantes de Suecia, Noruega, Laponia y el norte de Finlandia. En 1881, publicó en dos volúmenes La tierra del sol de medianueche (dedicáu al so amigu de Nueva York, Robert Winthrop) de Nue.
Reconocencies
thumb|Balta de Paul du Chaillu nel campusantu Woodlawn (Nueva York). El montascosu macizu de Chaillu, nel centru del actual Gabón, lleva'l so nome.
Saint-Laurent-Blangy
Saint-Laurent-Blangy ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Mach críticu
Nómase mach críticu a la velocidá (númberu de Mach) incidente sobre un cuerpu a la que xenera per primer vegada velocidá sónica nun cuerpu somorguiáu nuna corriente fluyío.
Croacia na Copa Mundial de Fútbol de 1998
La seleición de  foi unu de los 32 países participantes de la Copa Mundial de Fútbol de 1998, realizada en Francia.
L'escoyíu croata realizó la so meyor participación nuna Copa Mundial, xusto na so primer participación. Inclusive tuvo en cantu, d'esaniciar al país anfitrión Francia, na semifinal xugada en París.
Repechaje
Croacia terminó nel segundu llugar del Grupu 1, tres Dinamarca que clasificó direutamente a Francia. Por esi motivu, los croates teníen qu'enfrentar a Ucraína, que terminó nel segundu llugar del Grupu 9, tres Alemaña que tamién clasificó direutamente a la cita de Francia.
Velocidá del soníu
La velocidá del soníu ye la velocidá a la que se propaga una onda sonora nun mediu físicu. Nel casu del aire ye de 343 m/s a presión de 1 atm y temperatura de 15 ºC (condiciones estándar al nivel de la mar).
Accidente nuclear de Fukushima I
El accidente nuclear de Fukushima I (福島第一原子力発電所事故) asocedíu na Central nuclear Fukushima I el 11 de marzu de 2011, entiende una serie d'incidentes, tales como les esplosiones nos edificios qu'alluguen los reactores nucleares, fallos nos sistemes de refrigeración, triple fusión del nucleu y lliberación de radiación al esterior, rexistraos de resultes de los desperfectos causaos pol terremotu y tsunami de Xapón oriental.
Moullava
Moullava ye un xéneru de planta de flores con una especies perteneciente a la familia Fabaceae.
Accidente nuclear de Fukushima I
Foi'l peor accidente nuclear dende l'Accidente de Chernóbil n'Ucraína de 1986 y l'únicu qu'iguala a Chernóbil na Escala Internacional d'Accidentes Nucleares (accidente mayor, nivel 7), constituyendo unu de los mayores desastres medioambientales de la historia recién.
La central
thumb|Sala de control del reactor de Fukushima en 1999. La central nuclear Fukushima I (福島第一原子力発電所), diseñada pola compañía estauxunidense General Electric empezó a ser construyida en 1967, y foi puesta en funcionamientu en 1971. Cuenta con seis reactores nucleares del tipu BWR que xuntos constitúin unu de los 25 mayores complexos de centrales nucleares del mundu con una potencia total de 4,7 GW. Foi construyida y xestionada independientemente pola compañía xaponesa TEPCO.
A pesar de conocese'l riesgu de tsunamis de más de 38 metros nel so allugamientu, la central namái cuntaba con un muriu de contención de 8 metros y numberosos sistemes esenciales atópase en zones inundables. Estos defeutos de diseñu fueron crítiques na gravedá de les consecuencies del accidente.
Accidentes el 11 de marzu de 2011 y socesión d'esplosiones
L'ausencia d'un muriu de contención afechu pa los tsunamis de más de 38 metros qu'asocedieron na rexón dexó que'l maremotu (de 15 metros na central y hasta 40,5 n'otres zones) enfusara ensin oposición dalguna. La presencia de numberosos sistemes críticos n'árees inundables facilitó que se produxera una cascada de fallos teunolóxicos, rematando cola perda completa de control sobre la central y los sos reactores.
Los primeros fallos téunicos rexistráronse'l mesmu día en que se produció'l seísmu, vienres 11 de marzu, cola parada de los sistemes de refrigeración de dos reactores y de cuatro xeneradores d'emerxencia. Por cuenta d'estos incidentes surdieron evidencies d'una fusión del nucleu parcial nos reactores 1, 2 y 3, esplosiones d'hidróxenu que destruyeron el revestimiento cimeru de los edificios qu'allugaben los reactores 1,3 y 4 y una esplosión qu'estropió'l tanque de contención nel interior del reactor 2. Tamién s'asocedieron múltiples quemes nel reactor 4. Amás, les barres de combustible nuclear gastáu almacenaes nes piscines de combustible gastáu de les unidaes 1-4 empezaron a sobrecalentarse cuando los niveles de diches piscines baxaron. El reactor 3 emplegaba un combustible especialmente peligrosu denomináu "MOX", formáu por un amiestu d'uraniu más plutoniu.
El mieu a filtraciones de radiación llevó a les autoridaes a sacupar un radiu de venti quilómetros alredor de la planta, estendiendo depués esti radiu a trenta y darréu a cuarenta. Los trabayadores de la planta sufrieron esposición a radiación en delles ocasiones y fueron sacupaos temporalmente en distintes ocasiones.
El llunes 11 d'abril l'Axencia de Seguridá Nuclear ya Industrial (NISA) alzó'l nivel de gravedá del incidente a 7 pa los reactores 1, 2 y 3, el máximu na escala INES y el mesmu nivel qu'algamó'l accidente de Chernobyl de 1986.