cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bloc Nacionalista Valencià
Eleiciones europees del 2014: Primavera Europea
Na coalición eleutoral, amás d'Equo, participen la Chunta Aragonesista (CHA),[59]​ el Partido Castellano (PCAS),[60]​ la Coalición Caballas (Caballas), que ye'l principal partíu de la oposición de la ciudá de Ceuta,​ el partíu Por un Mundo más Justo (PUM+J),​ el partíu Democracia Participativa (Participa) y Socialistes Independientes de Extremadura (SIEX). Ente que los partíos que lu sofiten son Socialistes por Tenerife (SxTf),​ Los Verdes de Villena (LVdV), Demos + (D+), Electores de Alhaurín (EdA), Junts per Agres (JxA), Agrupación Barruelana Independiente (ABI) y Mesa de la Ría de Huelva (MRH), amás de Més per Mallorca. Esta última formación nun se presentó a les eleiciones y encamentó votar a Primavera Europea o a L'Esquerra pel Dret a Decidir.
Shane McRae
Carrera
Nel 2007 apaeció como convidáu na popular serie Cold Case onde interpretó a Nathan O'Donnell.
Nel 2009 interpretó a PJ Buckley, el primu de Bree Buckley (Joanna Garcia) nun episodiu de la serie Gossip Girl.
Bloc Nacionalista Valencià
Resultaos eleutorales
Dende 2011 participa como integrante de Coalició Compromís.
Shane McRae
Carrera
Nel 2010 Shane remplazó al actor Anson Mount nel personaxe de Kenneth Talley na obra de teatru "Fifth of July".
Nel 2011 apaeció como convidáu na popular serie Law & Order: Special Victims Unit onde dio vida a Justin Jennings, un mozu qu'intenta seducir a Ellen Sazelin y cuando esta refugar, cafiante por fuercia emburriar lo que provoca qu'ella se caya y se clave un cristal nel pescuezu lo que-y causa la muerte.
Nel 2012 apaeció como convidáu nun episodiu de la serie Blue Bloods onde interpretó a Johnny Evans, un mozu que la so novia ye asesinada'l día de la so boda, depués de que los miembros d'una banda vengar de Johnny por robalos dineru y drogues.
Nel 2011 xunir al repartu de la película The Help onde interpretó a Raleigh Leefolt, el maríu de Eilzabeth Leefolt y padre de Mae Mobley.
Esi mesmu añu xunir al repartu principal de la película pa la televisión One Small Hitch onde interpretó a Josh Shiffman, un mozu qu'al pie de la so amiga de la infancia Molly Mahoney (Aubrey Dollar) alcuerden asonsañar tar comprometíos pa faer al padre de Josh feliz depués de que s'enteraren que taba morriendo, sicasí Josh y Molly terminen namorándose.
Nel 2014 apaeció como personaxe recurrente de la segunda temporada de la serie The Following onde interpretó a Robert, el líder del cultu "Korban".
Aeropuertu de Punta Islina
L'Aeropuertu de Punta Islina ye un aeropuertu que sirve al pueblu de Punta Islina, Costa Rica. Mientres la temporada lluviosa, encamiéntase viaxar per aire por cuenta de les males condiciones de los caminos.
Tumba de Ming Xiaoling
thumb|250px|Estatua d'un Lleón de piedra en "el paséu sagráu" del mausoléu. La tumba de Ming Xiaoling ta na ciudá de Nankín (República Popular China). Nella ta soterráu'l fundador de la Dinastía Ming, Zhu Yuanzhang. En 2000 fueron declaraes como Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco, sufriendo ampliaciones del área protexida en 2003 y 2004.
Zhu Yuanzhang yera fíu d'una familia de llabradores y pasó parte de la so infancia sirviendo nun monesteriu. Mientres la dinastía Yuan xunir a les tropes rebalbes que lluchaben contra'l poder establecíu y qu'acabaron cola dinastía. Al mandu d'una de les facciones rebalbes más fuertes, Zhu Yuanzhang proclamar a sí mesmu emperador sol nome de Hong Wu y empecipió la dinastía Ming.
El mausoléu ta na fastera suroeste del Montes Púrpura. Según cuenta la lleenda, pa prevenir el saquéu de la tumba, trece procesiones funeraries salieron de trece ciudaes distintes pa evitar que se conociera'l llugar exactu del entierru. La construcción empecipiar en 1381 y remató en 1405. La muralla orixinal del mausoléu tenía 22 quilómetros. La so construcción cuntó cola vixilancia de más de 5000 soldaos. La cortil superficial ta arrodiáu por un muriu coloráu rematáu con texas marielles, colores que señalaben qu'aquella yeren una área imperial. La so entrada ye tan pimpana como la d'un palaciu de la Ciudá prohibida. Consta de tres accesos arcados, pero namái se dexaba'l pasu por dos d'ellos, los llaterales; el central taba acutáu al emperador.
HD 164270
HD 164270 (V4072 Sagittarii / WR 103 / HIP 88287 / SAO 209609) ye una estrella na constelación de Saxitariu, asitiada 2,5º al sur de Nash (γ2 Sagittarii). Alcuéntrase a una distancia averada de 1900 pársecs —6200 años lluz— del Sistema Solar.
Tumba de Ming Xiaoling
El so mausoléu ocupa una superficie conocida de casi 2000 metros cuadraos y vien ser una representación en miniatura de la Ciudá Prohibida. Güei alluga un mausoléu en que s'esponen gran númberos d'oxetos topaos nel so interior mientres los años 1950. Más seiscientes mil persones participaron na construcción d'esta tumba mientres los seis años que se tardó en terminar la obra.
HD 164270
De magnitú aparente +8,82, HD 164270 ye una estrella de Wolf-Rayet de carbonu de tipu espectral WC9. Como ye característicu d'esta clase d'estrelles, tien una temperatura efectivo alzada —de 48.000 K—, siendo estraordinariamente lluminosa, 79.400 vegaes más que'l Sol. Les estrelles de Wolf-Rayet representen la fase final d'estrelles bien masives —con mases iniciales superiores a 25 mases solares— n'avanzaos estaos de nucleosíntesis enantes del colapsu del so nucleu como supernova.
Tumba de Ming Xiaoling
Esta ye la mayor de les tumbes Ming y la única que ta asitiada lloñe de Beixín. La tumba en sí entá nun foi atopada y créese qu'entá nun foi escalada. La entrada a la cortil realízase al traviés del camín sagráu nel que pueden reparase estatues que representen a trés pares de funcionarios y dolce pares d'animales, baltaos y argutos, que xixilen el camín. Tien un llargor total de 1800 metros.
HD 164270
La masa actual de HD 164270 ye 6 vegaes mayor que la del Sol, de resultes d'una importante perda de masa acomuñada a un fuerte vientu estelar; HD 164270 pierde una cenmilésima parte de la masa solar cada añu. La estrella tópase arrodiada por una cubierta de polvu, anque ésta ye abondo fina por que les llinies espectrales del vientu estelar puedan ser reparaes nel infrarroxu mediu. La rellación ente los conteníos de carbonu y heliu en HD 164270 ye similar a l'atopada n'estrelles de Wolf-Rayet de tipos espectrales más tempranos, a pesar de la so temperatura comparativamente menor.
Pianello
Tien una población de y una superficie de  km².
Compsothraupis loricata
Compsothraupis loricata tamién denomada fruteru de garganta carmín o tiê-caburé (en portugués, en Brasil) ye una especie d'ave paseriforme, la única del xéneru monotípicu Compsothraupis qu'integra la familia Thraupidae. Ye endémica de la rexón oriental de Brasil.
Distribución y hábitat
Distribuyir pol este de Brasil dende l'este de Maranhão, Piauí, Ceará, Pernambuco y Alagoas escontra'l sur hasta'l centru oeste de Goiás y norte de Minas Gerais.
Habita na rexón de la caatinga y en montes de galería, de cutiu cerca d'agua, principalmente hasta los 1000 m d'altitú.
Tumba Fuling
La tumba Fuling (en chinu: 福 陵; pinyin: Fú líng) tamién conocida como la tumba del Este (simplificáu: 东 陵; tradicional: 東 陵; pinyin: Dōng líng) ye'l mausoléu de Nurhaci, l'emperador que fundó la dinastía Qing y la so esposa, la emperatriz Xiaocigao. Foi'l sitiu principal pa ceremonies rituales llevaes a cabu pola familia imperial mientres tola dinastía Qing. Allugada na parte oriental de la ciudá de Shenyang, provincia de Liaoning, nordeste de China, la tumba Fuling ye un llugar Patrimoniu de la Humanidá declaráu pola Unesco dende 2004.
Conirostrum albifrons
Conirostrum albifrons ye una especie d'ave paseriforme perteneciente a la familia Thraupidae.
Futhark antiguu
N'Escandinavia, esta forma d'escritura evolucionó simplificándose al futhark nuevu nel sieglu XIII, ente que los anglosaxones y los frisones estendieron el futhark que terminó convirtiéndose nel futhorc al desenvolvese'l anglosaxón.
Conirostrum albifrons
Distribución y hábitat
Alcuéntrase en Bolivia, Colombia, Ecuador, Perú y Venezuela. El so hábitat natural son los montes húmedos de montes subtropicales o tropicales y montes antiguos degradaos.
Tumba Fuling
Disposición
El mausoléu ye un complexu arquiteutónicu ampliu que ta formáu por una arcada de piedra, una puerta principal colorada, la vía sacra, pilastres de nube, animales de piedra una escalera de 108 pasos de piedra, el pabellón de cercos Shengongshengde, l'habitación de llavadura, l'habitación de fruta, l'habitación del té, la puerta Long'en, la sala Long'en, les habitaciones llaterales oriental y occidental, y el pabellón de la seda enceso, la puerta Lingxing, los cinco instrumentos de sacrificiu de piedra, el pabellón Ming y la ciudá de l'Ayalga.
Futhark antiguu
A diferencia del Futhark nuevu que permaneció n'usu hasta los tiempos modernos, el futhark antiguu foi escaecíu perdiéndose la capacidá de lleer les sos inscripciones, y nun foi hasta 1865 cuando'l llingüista noruegu Sophus Bugge consiguió descifralu. thumb|300px|Les runes del futhark antiguu arrexuntaes nos trés grupos, llamaos [[ætt como los clanes escandinavos.]]
Tumba Fuling
Allugamientu
La tumba atopar nuna zona de llombes, de 10.000 metros al este de la vieya ciudá de Shenyang.
Futhark antiguu
Alfabetu
El futhark antiguu, qu'a semeyanza de la pallabra alfabetu debe'l so nome a los soníos de los nomes de les seis runes iniciales: F, O, Þ, A, R, y K, consta en 24 runes, xeneralmente entamaes en trés grupos o combinaciones d'ocho, llamaos aett como los clanes escandinavos. Na siguiente tabla preséntase cada runa cola so treslliteración llatina corriente, el so nome y la trescripción del so soníu AFI: þ equival a la trescripción fonética AFI. 10px trescríbese bien como ï o æ, y posiblemente representara tantu al diptongu como a un soníu vocálicu cerca de o.
Tumba Fuling
Proteición
La tumba Fuling foi inscrita pola Unesco dientro del Patrimoniu Mundial nuna estensión del sitiu Tumbes imperiales de les dinastíes Ming y Qing en 2004.
Futhark antiguu
Alfabetu
La primera secuenciación conocida d'una llista alfabética de runes ta datada alredor del añu 400 y atopóse na piedra rúnica de Kylver en Gotland, apaeciendo nel siguiente orde: Atopáronse otros dos exemplos d'inscripciones antigües d'alfabetos en dos monedes, el bracteatu de Vadstena y el bracteatu de Vadstena (sieglu XI), nes que s'amuesa la división nos trés ætts, coles posiciones de los pares ï, p y o, d invertíes al respeutive de les de la piedra de Kylver, de la siguiente forma: Nel bracteatu de Grumpan apaez una llista d'alredor del 500 idéntica a l'atopada nes otres monedes pero incompleta:
Unicode
Hai anguaño disponibles delles fontes true Type qu'afiguren les runes, como: Junicode, FreeMono y FreeRuneCode. Pa introducir les runes nun ordenador precísase una ferramienta nel tecláu. Esisten ferramientes de software llibre con tecles pa toles runes del futhark antiguu yá pa Microsoft Windows, gratuites y qu'opera con fontes Junicode, FreeMono y FreeRuneCode.Un enllaz d'ayuda http://es.fontriver.com/font/futhark_aoe/ y de les runes http://es.fontriver.com/font/rune/
Oríxenes
Xeneralmente créese que'l futhark antiguu vien de los antiguos alfabetos itálicos, posiblemente tantu de les variantes del norte (alfabetos etruscu o réticu) como del alfabetu llatín mesmu. La teoría de que derivó del alfabetu griegu per aciu del contautu de los godos colos griegos bizantinos foi popular nel sieglu XIX, pero quedó refugada tres la datación de les inscripciones de Vimose qu'afitó que yeren del sieglu II, cuando los godos entraron en contautu cola cultura griega a a partir del empiezu del sieglu III. Ye más, l'alfabetu góticu, deriváu del griegu nel sieglu IV, tien namái dos lletres derivaes de les runes, 12px (de Jera) y 12px (d'Uruz).
La forma angular de les runes, presumiblemente una adautación a la incisión na madera y el metal, nun ye una innovación xermánica, sinón que ye una carauterística compartida con otros alfabetos antiguos, incluyendo los itálicos antiguos, como se comprueba al comparar por casu la inscripción llatina de Duenos) o la etrusca del yelmu de Negau (sieglu I e. C.), que presenta un nome xermánicu, Hariagastiz, y da testimoniu del tempranu contautu de los xermanoparlantes cola escritura alfabético. De forma asemeyada, la inscripción de Meldorf (d'alredor del añu 50) puede calificase d'un usu "proto-rúnicu" de los xermanoparlantes usando l'alfabetu llatín. Paez que les formes de les lletres del "alfabetu de Bolzano" del réticu encaxaríen particularmente bien. La inscripción de la llanza de Kovel, datada alredor del 200 avanza d'una peculiar variante goda d'escritura. El so testu tilarids de fechu paez más lletres itáliques antigües qu'alfabetu rúnicu, escrites de derecha a izquierda y con una T y una D más próximes a les llatines o les etrusques qu'a les de Bolzano o alfabetos rúnicos.
Les runes equivalentes a f, a, g, i, t, m y l nun presenten variación y acéptase llargamente que son idéntiques a les lletres itáliques antigües o llatines F, A, X, I, T, M y L. Tamién hai un ampliu consensu en que les runes correspondiente a u, r, k, h, s, b y o deriven de les lletres V, R, C, H, S, B y O.
Les runes d'orixe inciertu pue que fueren o bien creaciones orixinales o tresformamientos de les lletres llatines. Odenstedt suxure que s'adoptaron 22 lletres del alfabetu llatín clásicu (sieglu I, inorando la marxinal K) viniendo (þ de D, 10px de Y, 10px de Q, 5px de P, 10px de G, 10px de Z), y siendo les dos runes restantes (7px y 10px) innovaciones xermániques, pero hai discutiniu ente los espertos tocante al orixe d'ehwaz (¿de E?), naudiz (¿de N?), þ (¿de D o del réticu Θ?), y les runes wunjo (¿Q o P?), ihaz y algiz (¿dambes de les llatines Z o Y?), ingwaz (¿Q?) y dagaz.
300px|thumb|Piedra Kylver. De les 24 runes del futhark clásicu afiguraes nes inscripciones del añu 400 (piedra rúnica de Kylver), iwaz, peordh y ingwaz nun apaecen les primeres inscripciones del periodu 175 al 400, ente qu'ehwaz nesti periodu principalmente apaez con forma de π|pi (Π), la so forma de M (8px|) foi ganando prevalencia solo a partir del sieglu V. De forma asemeyada la runa con valor de s podía tener trés variantes de trazu del signu (8px|) o cuatro variantes del signu (8px) (y más raramente 5), y namái a partir del sieglu V les trés formes definitives fixéronse prevalentes.
Les runes carauerístiques de los sieglos VI y VIII tienden a tener namái trazos en tres direiciones: verticales o nos dos diagonales, ente que les inscripciones más antigües tamién amuesen trazos horizontales nel casu d'ehwaz mentáu enantes, y tamién nel casu de tiwaz, laguz, ingwaz y haglaz.
Datación y propósitu
Xeneralmente envalórase que la datación de la creación del primer alfabetu rúnicu sería d'aproximao'l primer sieglu de nuesa dómina, les últimes estimaciones retrasaríenlo al sieglu II. La cuestión ye en cuántu envalorar el periodu indetermináu ente la creación del alfabetu y les inscripciones de Vimose datada nel añu 160. Si tantu iwaz como algiz realmente deriven de les llatines Y or Z, como suxure Odenstedt, el sieglu primero quedaría refugáu porque estes lletres nun s'introducieron nel alfabetu llatín hasta'l reináu d'Augustu.
Otros espertos conténtense con asumir el periodu indetermináu alredor del empiezu del sieglu II. Pedersen (y con él Odenstedt) suxure que'l periodu de desenvolvimientu d'alredor d'un sieglu cuntando dende la so supuesta derivación de les formes de þ (6px|) y j (16px|) de les llatines D y G.
La invención de les lletres atribúise a una sola persona, o a un grupu de persones que taben en contautu cola cultura romana, quiciabes mercenarios nel exércitu romanu o mercaderes. Estes lletres tienen un propósitu inicial d'usase na escritura, pero hai otres opiniones que faen fincapié n'otros propósitos amás del práuticu como'l máxicu o recreativu, como graffitis. Bæksted afirma que nel so estáu inicial, les runes yeren una escritura "artificial, recreativa, non necesariamente asonsañaba l'usu de les lletres llatines", al igual que los bracteatos xermánicos asonsañaben les monedes romanes, una opinión aceutada por Odenstedt por cuenta de la naturaleza primariu del cuerpu d'inscripciones antigües (sieglu II al IV).
Nomes de les runes
Cada runa tenía un nome, escoyíu pa representar el soníu de la mesma runa. Los nomes de les runes del futhark antiguu nun s'atoparon nos rexistros históricos. Sicasí estos nomes en protonórdicu foron reconstruyíos lingüísticamente a partir de los nomes de les runes d'alfabetos posteriores que sí quedaron rexistraos nos poemes rúnicos y los nomes de les lletres rellacionaes del alfabetu góticu.
Los nomes de les runes tienen un nome que'l so primer fonema ye aquel al que representa la mesma lletra (principiu d'acrofonía), coles úniques esceiciones d'ingwaz y algiz. El soníu z del protoxermánicu que representa la runa algiz nunca apaez na inicial d'una pallabra en protonórdicu. Esti fonema foi adquiriendo un soníu paecíu al d'una r en protonórdicu, que de normal trescríbese como R, que finalmente se tresformaría nuna verdadera r n'islandés, dexando a esta runa como una lletra superflua. El casu d'ingwaz ye asemeyáu, el so soníu ng tampoco apaez na inicial de nenguna pallabra.
A pesar de ser llograos por reconstrucción llingüística, asúmese que la mayoría de los nomes de les runes del futhark antiguu son correutos con un altu grau de certidume porque concasen con nomes de coses y propios en góticu, anglosaxón y nórdicu antiguu. Estos nomes yeren d'oxetos tantu de la vida diaria como de la mitoloxía.
Los nomes de les runes son tomaos de tres ámbitos:
Esta coincidencia de los nomes de les runes con oxetos fixo que se-yos atribuyera la representación del espíritu de dichos oxetos y adquirieren el calter benefactor o desfavorable de dichos oxetos nel xamanismu nórdicu y fueren usaes como oráculos pa l'aldovinación.
Cuerpu de les inscripciones
thumb|300px|[ek go]dagastir runo faihido inscripción del sieglu IV na [[piedra d'Einang ]]
Atopáronse inscripciones en futhark antiguu n'oxetos tremaos na rexón entendida ente los Cárpatos y Laponia, cola máxima concentración en Dinamarca. Xeneralmente son testos curtios grabaos n'oxetos d'orfebrería (bracteatos, fíbules, febielles), instrumentos (peñes, rueques) o armes (puntes de llanza, cuchiellos) atopaos principalmente en tumbes y barraqueres, amás de les piedres rúniques.
Inscripciones escandinaves
Hai pallabres qu'apaecen davezu nes inscripciones de los bracteatos, dablemente con significáu máxicu, como alu, laþo y laukaz. El so significáu ye inciertu, anque alu tamién ta rellacionáu cola cerveza "ale", nun contestu de bebida ritual, y laukaz ta rellacionáu con "puerru, ayu", nun contestu de invocación de fertilidá y crecedera.
Unu de los primeros exemplos d'una inscripción más llarga, nun hachu de mano atopada en Nydam, Xutlandia diz: wagagastiz / alu:??hgusikijaz:aiþalataz (wagagaztiz "güéspede/portador de la fola" podría ser un nome de persona, el restu lléese alu:wihgu sikijaz:aiþalataz con un significáu metafóricu de alu de "portador de la fola/llama" al que siguiría Yo, el que fai'l xuramentu conságrase/llucha". La escuridá de les interpretaciones correxíes ye corriente nes inscripciones rúniques que van más allá de trescribir un nome personal. Un términu que s'atopa frecuentemente nes primeres inscripciones ye Erilaz, qu'aparentemente designa a una persona que conoz les runes.
La inscripción rúnica más antigua data aproximao del añu 160 y foi atopada nel peñe de Vimose descubiertu nuna barraquera de Vimose, Funen. Na inscripción lléese harja, que pue ser un nome y un axetivu probablemente'l términu protoxermánicu *harjaz proveniente del protoindoeuropéu *koryos "guerreru", o a cencielles la pallabra "peñe" (*hārjaz). Otra de les primeres inscripciones atópase na vaina de Thorsberg (aprox. 200), probablemente col nome del dios Ullr. thumb|left|150px|Peñe de Vimose. Les piedres rúniques empiecen a amosar la transición escontra'l futhark nuevu dende'l sieglu VI, con exemplos d'esta transición tales como les piedres de Björketorp o Stentoften. De primeres del sieglu IX inda se conocía y utilizaba'l futhark antiguu, como puede vese na piedra de Rök onde'l grabador usó dambos alfabetos, futhark antiguu y nuevu.
La inscripción más llarga del futhark antiguu, y una de les más recién (sieglu XIII), ye la de la piedra d'Eggja que consta d'unos 200 carauteres nuna de les primeres estrofes d'un poema en nórdicu antiguu.
Nel Astrágalu de Caistor lléese raihan "corzu", siendo la inscripción más antigua nes islles britániques, datada alredor del añu 400, nel entamu de la Britania posromana y anterior a los cambeos del alfabetu futhorc.
Inscripciones continentales
Les inscripción más antigües atopaes nel continente européu (anteriores al añu 500) estrémense en dos grupos: per un sitiu les del área de la mariña del mar del norte y el norte d'Alemaña, incluyendo parte de holanda, relatives a los saxones y frisios (col xermánicu septentrional como llingua franca), y pol otru delles inscripciones dende'l Oder al sureste de Polonia, y hasta los Cárpatos (ex. l'aru de Pietroassa), relatives a les tribus xermániques del este. Esti últimu grupu d'inscripciones dexó de producise mientres nel sieglu V, el periodu del contautu de los godos col imperiu romanu y la so conversión al cristianismu.
thumb|Inscripción del aru de Pietroassa. Nesti periodu inicial nun hai una tradición rúnica específica de los xermanos occidentales. Esto camudó a empiezos del sieglu VI, durando aproximao un sieglu (de la década de los 520 a la de los 620), cuando apaez la "provincia rúnica" alamana, con exemplos de fíbules, partes d'armes y febielles grabaes. Como nel casu de los xermanos d'este, l'usu de runes sumió cola cristianización, nel casu de los alamanes esto asocedió nel sieglu VII.
Distribución
thumb|left|250px|Mapa de los llugares onde fueron atopaes inscripciones en futhark antiguu. Hai unes 350 inscripciones conocíes en futhark antiguu. De les qu'unes 81 inscripciones na zona sur (Alemaña, Austria, Suiza) y unes 267 d'Escandinavia escontra'l norte. El númberu exautu d'inscripciones ta sometíu a alderique por cuenta de que dalgunes son sospechoses de ser falsificaciones y otres inscripciones tán en disputa (supuestes runes que pueden ser grabaos aleatorios, simples ornamientos o lletres llatines). De les inscripciones escandinaves 133 atópase en bracteatos (en comparanza con solu 2 nes del sur), y 65 tán en piedres rúniques (nun quedó nengún exemplu nel sur). Les inscripcioens del sur atópense predominantemente en fíbules (43, a diferencia de les 15 escandinaves). Les piedres rúniques escandinaves pertenecen al últimu periodu del futhark antiguu, y son el preludiu a la esplosión medieval de piedres rúniques en futhark nueva (unes 6.000 llegaron a l'actualidá).
Les inscripciones en futhark antiguu son rares, probablemente namái una minoría de la población total yeren capaces de lleeles na dómina, polo que la conocencia de les runes yera realmente un secretu mientres la dómina de les migraciones xermániques. De les 366 llances estrayíes de les escavaciones d'Illerup namái 2 llevaben inscripciones. Una proporción asemeyada envalórase n'Alamania nes 170 tumbes escavaes.
Envalórase que'l númberu total d'inscripciones que podríen habese fecho seríen una 40.000 según el "cálculu runolóxicu mínimu" (diez individuos faciendo diez inscripciones per añu mientres cuatro siglos). El númberu real sería probablemente considerablemente mayor. Faciendo un cálculu estadísticu coles 80 inscripciones conocíes de la rexón sur que vienen de unes 100.000 tumbes conocíes. Nun total de 50.000.000 tumbes que tuvo d'haber, según cálculos de densidá de población en tola dómina, nesa proporción tendríense que producir unes 80.000 inscripciones namái na rexón del sur merovinxu (y quiciabes un total de 400.000, asina que'l cuerpu d'inscripciones que llegaron a nós ye namái'l 0.1% del total), y Fischer estima qu'habría dellos cientos de lletraos que podríen grabar runes mientres el periodu, unos 1.600 mientres el periodu rúnicu alamán del sieglu VI.
Llista d'inscripciones
Según Looijenga (1997) y Lüthi (2004) les inscripciones en futhark antiguu son:
Colorhamphus parvirostris
Colorhamphus parvirostris, tamién conocíu como viudita''', ye la única especie qu'integra'l xéneru monotípicu: Colorhamphus, de la familia Tyrannidae. Esta ave distribúyese nel sur y suroeste del Conu Sur d'América del Sur.
220px|thumb|left|Monte de [[Nothofagus pumilio|lenga n'Aysén, Patagonia Chilena, l'hábitat característicu d'esta especie.]]
Distribución y hábitat
Distribúise nel suroeste de l'Arxentina, y el centru y sur de Chile.
Na Arxentina habita nes provincies de: Neuquén, Río Negro, Chubut, Santa Cruz, y Tierra del Fueu L'Antártida ya Islles del Atlánticu Sur.
En Chile distribúise nes rexones de: Coquimbo, Valparaíso, Metropolitana, O'Higgins, Maule, Biobío, Araucanía, Los Ríos, Los Lagos, Aysén, hasta la isla Navarino, na Rexón de Magallanes y l'Antártica Chilena. Na zona central ye namái un visitante ivernizu.
Ye una especie y xéneru endémicu de los montes subantárticos. Los sos hábitats naturales inclúin tolos tipos forestales rexonales, onde captura nel aire los inseutos que constitúin el so alimentu.
Torre Alháquime
Torre Alháquime (o La Torre, como ye conocida comúnmente polos sos habitantes ) ye un conceyu español de la provincia de Cádiz, na comunidá autónoma d'Andalucía. Pertenez a la contorna de la Sierra de Cádiz, al nordeste de la provincia, onde forma parte de la famosa Ruta de los Pueblos Blancos. Llenda colos conceyos d'Olvera, Alcalá del Valle y Setenil de las Bodegas. Según los datos del INE en 2016 cuntaba con una población de 795 habitantes, y asítiase a 145 quilómetros de la capital de provincia, Cádiz.
Escudu
Descripción: ''De plata, la torre donjonada nel so color, sumada d'una bandera de gules, terrasada de sinople y acompañada de dos perros de sable ataos a la puerta, unu a cada llau. Al timbre, corona real abierta.''
Significáu: La torre representa la del alcaide Al-Haquime, orixe de la población, y los perros guardianes refuercen la idea de fortaleza y vixilancia, por ser Torre Alháquirme pasu obligáu pa entrar en Olvera dende'l Norte.
Bandera
Descripción: ''Bandera rectangular, de proporciones 2/3 estremada diagonalmente dende l'ángulu cimeru del estil al inferior de la batiente, de color blancu la porción cimera y colloráu la inferior. Lleva nel centru l'escudu d'armes del conceyu. Timbrado cola Corona Real española.''
Situación xeográfica
El so términu municipal llinda al norte y al oeste con Olvera, al sur y al este con Setenil de las Bodegas, y al este con una pequeña parte d'Alcalá del Valle. Partir sur atópase atestando cola provincia de Málaga, mui cerca de Ronda. La zona en que s'asitia constitúi la transición ente la Depresión de Ronda y la Sierra Subbética, formaes por un conxuntu de llombes y cuetos arrondaos, n'unu de los cualos asítiase'l nucleu urbanu. Pela parte baxa del pueblu escurre'l ríu Guadalporcún en direición oeste, que la so vexetación natural fai d'este un estraordinariu llugar.
Torre Alháquime ta asitiáu nun enclave bien particular dientro de la xeografía de la sierra gaditana. El nucleu urbanu asítiase nel cume d'un cuetu, polo que'l pueblu va creciendo adulces, fastera embaxo, aprovechando les zones menos accidentaes. Asitiáu sobre un cuetu de menor altitú que'l restu de los montes de los que se topa arrodiáu, el pueblu ve cómo al so norte y oeste llevanten montes típiques de la serranía. Mientres, nel este, atópase una falla que lo dixebra del términu municipal d'Alcalá del Valle, conocida popularmente como Les Canteres, y que da gran guapura y particularidá al paisaxe torreño.
Lo más destacable d'esti pequeñu conceyu ye'l conocíu como llanu de Las Vegas, asitiáu al sur y bien influyíu pol pasu del ríu Guadalporcún. Esti valle estender dende'l final del pueblu na so aguada sur hasta'l llamáu Molín de Trejo, llugar onde amás se celebra la Romería de San Xuan cada 24 de xunu. Esti contraste ente monte y llanura fai de Torre Alháquime unu de los pueblos con más propiedá, guapura y encantu pol so paisaxe de toa Andalucía.
Historia
thumb|Conceyu.
Cunten les cróniques que Torre Alháquime debe'l so nome a la familia árabe de los Al Hakim, a la que pertenecía una fortaleza allugada a cuatro quilómetros del castiellu d'Olvera, col cual sofitábase mutuamente mientres el dominiu musulmán d'Al-Andalus. Sobre aquel llugar, una llomba asitiada a unos 495 metros sobre'l nivel del mar, fixérase fuerte un caudiellu nazarí que fizo frente a les tropes cristianes nel nordeste de l'actual provincia de Cádiz a finales del sieglu XV. La Torre d'Al Hakim (que n'árabe significa "el sabiu" o "el lletráu") dio llugar, pos, a la denominación de Torre Alháquime. Nel antiguu allugamientu de la torre-fortaleza allugar hasta apocayá tiempu'l campusantu de la llocalidá. Alredor d'esta fortaleza musulmana foi creciendo'l nucleu urbanu del actual conceyu, y facer d'una manera bien peculiar: nuna disposición de círculos concéntricos, pa salvar no posible la rimada.
Bandolerismo
El bandolerismo andaluz fixo presencia en Torre Alháquime mientres el sieglu XIX. Mención especial merez José María "El Tempranillo", quien tuvo una estrecha rellación con esta llocalidá, onde casóse y vio nacer al so fíu. Na actualidá, en plenu cascu antiguu de la llocalidá, entá se caltién la vivienda qu'habitó'l bandoleru y la so familia mientres la so estancia nel conceyu.
Demografía
thumb|Placa.
La población de Torre Alháquime rondó'l millar de persones dende metá del sieglu XX, devasando en dalguna ocasión esta cifra.
A finales de los años 80 y hasta mediaos de los 90 foi cuando algamó les sos mayores cotes de población dende la década de 1930, qu'unos años más tarde viéronse menguaes drásticamente por cuenta de la falta d'empléu nel conceyu y la consecuente salida a otros llugares, sobremanera la Costa del Sol, de la so población más nueva en busca de trabayu.
Dende 2004 la población paez enllancase nunos 800 habitantes, siendo por ello unu de los conceyos menos poblaos de la provincia, xunto con Villaluenga del Rosario y Benaocaz.
Alministración pública
L'alministración política del conceyu realízase al traviés d'un conceyu de xestión democrática, que los sos componentes escoyer cada cuatro años por sufraxu universal. Según lo dispuesto na llei, la corporación municipal de Torre Alháquime ta formada por 7 conceyales.
Dende les eleiciones democrátiques de 1979, los alcaldes del conceyu fueron los siguientes:
Alministración xudicial
Torre Alháquime pertenez al partíu xudicial númberu 2 de Cádiz, con sede en Arcos de la Frontera. El conceyu cunta con Xulgáu de Paz.
Sanidá
Torre Alháquime pertenez al distritu sanitariu Sierra de Cádiz, con sede en Villamartín y dientro de la Zona Básica de Olvera.
La prestación sanitaria del conceyu realizar la Conseyería de Salú de la Xunta d'Andalucía al traviés del Serviciu Andaluz de Salú, quien xestiona'l centru de salú asitiáu na llocalidá.
L'atención primaria emprestar en dichu centru de salú, de recién construcción, ente que l'atención hospitalaria ye apurrida pol Hospital Serranía de Ronda.
Deporte
El conceyu cunta con un campu de fútbol sala descubiertu (El Viñazo), amás de dos pistes deportives axacentes asitiaes nel colexu públicu de la llocalidá. Equí suélense apostar los partíos del equipu de fútbol municipal mientres les fiestes.
Apocayá tamién foi inauguráu un polideportivu de moderna construcción.
La llocalidá tamién cunta con una amplia piscina municipal, onde s'ufierten cursos de natación.
Complexu El Molín de Trejo
Trátase d'una amplia zona recreativa asitiada na vega del ríu Guadalporcún, pela rodiada de la llocalidá, onde amás de diversos eventos sociales y deportivos tamién se celebra la romería de la llocalidá, según alcuentros y convivencies.
Autobuses interurbanos
Esiste un serviciu d'autobuses xestionáu pola Xunta d'Andalucía, que coneuta la llocalidá coles principales ciudaes y capitales de provincia andaluces.
Accesu per tren
El conceyu nun cunta con estación de tren propia. Sicasí, tán bien próximes a la llocalidá les estaciones d'Almargen-Cañete la Real, Setenil, Ronda, Campillos, Bobadilla y Antequera-Santa Ana, toes elles accesibles per carretera y a media hora de distancia aproximao.
Accesu per avión
Los aeropuertos más cercanos a la llocalidá son los aeropuertos de Xerez, Málaga-Costa del Sol y Sevilla-San Pablo, toos ellos a una distancia averada d'una hora en coche.
Patrimoniu monumental
thumb|Posterior de la ilesia dende'l castiellu.
Reyes Magos
Mientres la tarde del cinco de xineru tien llugar la tradicional Cabalgata de Reis Magos, que parte dende'l colexu del conceyu hasta llegar a la plaza de la ilesia, llugar onde los neños del pueblu reciben carambelos y regalos. A la mañana siguiente ye tradición el que los neños salgan coles sos families peles cais del pueblu a estrenar los sos regalos.
Antroxu
Suelse celebrar mientres el mes de febreru. La duración de la fiesta suel ser d'una fin de selmana. De normal mientres el vienres y el sábadu tienen llugar los pasacalles, nos que neños y mayores del pueblu amarútense y enllenen les cais d'orixinales amarutes, coples y humor. El domingu celebra la famosa Chorizá, eventu que tien llugar mientres el mediudía y nel que vecinos y visitantes esfruten d'actuaciones de diverses chirigotes mientres tastien gatafos caseros y comida típica al campu. L'antroxu clausurar cola entrega del premiu al meyor disfraz de les fiestes. Hasta va unos años tamién se solíen escoyer ninfes del antroxu.
Selmana Santa
La Selmana Santa en Torre Alháquime empieza cola celebración de diversos viacrucis a partir de la Cuaresma. Los díes más destacaos son: Xueves Santu, Vienres Santu y Domingu de Resurreición. Los cortexos procesionales cuerren al cargu de la Hermandá La nuesa Señora de l'Antigua, única confrería del conceyu, con sede na ilesia parroquial del mesmu nome. Lo realmente interesante d'esta fiesta ye ver cómo los pequeños cortexos procesionales desfilen poles estreches cais y pendientes d'esta pequeña llocalidá. Tamién son carauterístiques les saetas cantaes y compuestes polos mesmos vecinos de la llocalidá.
Xueves Santu
La tarde del Xueves Santu inaugura los cortexos procesionales de la llocalidá. Se procesionan les imáxenes titulares del Santísimu Cristu Crucificáu y La nuesa Señora de los Dolores, talles de gran valor históricu. Coles mesmes, dende la Selmana Santa de 2016, acompaña al cortexu procesional la Banda de La Lexón de San Pedro de Alcántara.
Vienres Santu: Procesión del Silenciu
Tien llugar mientres la madrugada del Vienres al Sábadu Santu. Trátase de la procesión más emblemática y respetuosa de la Selmana Santa torreña. La tradición manda que mientres esta procesión apaguen les lluces del pueblu y guardar silenciu absolutu, creando asina un escenariu carauterizáu pol llume de les veles que porten los vecinos y pol soníu monótonu de los tambores. Se procesionan les imáxenes titulares de El Santu Entierru y La nuesa Señora de los Dolores nel so mayor llutu.
Domingu de Resurreición: La Carrerita de San Xuan
Si daqué caracteriza a la Selmana Santa de Torre Alháquime ye la tradicional ''Carrerita de San Xuan. Tien llugar mientres la procesión del Domingu de Resurreición, que se celebra al mediudía y na que se procesionan les imáxenes titulares de El Resucitáu, María Inmaculada y San Xuan Evanxelista''. Lo más carauterístico de la procesión producir en plena plaza del pueblu, que la so llarga avenida acueye l'alcuentru de los trés imáxenes ente aplausos y "bailles" de los pasos. L'alcuentru produzse una vegada que les imáxenes de San Xuan Evanxelista, portada por muyeres, y de María Inmaculada realizaron una "carrera" a lo llargo de l'avenida hasta llegar al puntu d'alcuentru cola imaxe de Cristu Resucitáu. De siguío, tien llugar la procesión pol pueblu hasta que l'encierre na parroquia pon puntu final a la Selmana Santa torreña.
=== Romería de San Xuan celebra cada 24 de xunu nel complexu recreativu El Molín de Trejo, pela rodiada de la llocalidá, na vega del ríu Guadalporcún. Empieza cola procesión de la imaxe de San Xuan Bautista, que ye portada dende la ilesia parroquial hasta la ermita asitiada en El Molín de Trejo. Esto ye lo que se suel denominar El Camín, allegre cortexu nel que xarrés, coples y vecinos acompañen a la imaxe hasta la so ermita. Una vegada ellí dar# en celebrar la misa pa dar pasu, de siguío, a la convivencia de los vecinos. Mientres tol día los romeros conviven a veres del ríu, ente cantares, rises y tastiando comida tradicional.
Feria y fiestes de San Roque
Suelse celebrar el segundu fin de selmana d'agostu, coincidiendo col día del patrón de la llocalidá (16 d'agostu), San Roque. Mientres tres díes, la llocalidá de Torre Alháquime acueye a numberosos vecinos que vuelven al so pueblu pa esfrutar de les fiestes. Son unos díes nos que la música, los chigres y la convivencia adquieren el protagonismu na llocalidá. El día principal ye'l día del patrón San Roque, nel que tien llugar la procesión de la imaxe, que ye acompañada polos vecinos, l'alcalde y les reines y dames de les fiestes, al ritmu d'allegre música, sevillanes y fueos artificiales.
Gastronomía
Si por daqué ye conocida la villa de Torre Alháquime ye pola so gastronomía. Yá a empiezos del sieglu XX los melones de les güertes torreñas yeren de gran fama pela zona. Na actualidá merez mención especial la so charcutería, cuntando'l conceyu con una importante fábrica local d'embutíos caseros, que la so producción carauterizar por usar métodos dafechu caseros.
Son platos típicos del conceyu los siguientes:
Tapeo
Torre Alháquime tamién gocia de la cultura del tapeo. Les sos tapes carauterizar por incluyir comida tradicional del pueblu, según pola so bona rellación calidá-cantidá-aprecio. Ye de visita obligada allegar a los chigres del pueblu pa probar les famoses tapes torreñas.
Artesanía
Destaquen na llocalidá los trabayos artesanales en espartu (cestería, alfombres, canastros...), blima, madera, cerámica (espeyos, maceteros, paragüeros), puntu de cruz (cuadros, coxinos, manteles...), ganchiyu (colchas, manteles, toallas y tou tipu de ropa de llar), siendo bien demandaos por turistes.
Pintura
Torre Alháquime foi la llocalidá que vio nacer al famosu pintor Cristóbal Toral, anguaño afincáu en Antequera.
Na actualidá merez mención especial Catalina Vilches Carreño, vecina de la llocalidá y autora de numberoses obres que tienen como protagonistes los formosos paisaxes y rincones de la llocalidá.
Cine
En Torre Alháquime rodóse'l documental Recordando l'ayeri, que'l so oxetivu principal foi recrear les costumes d'Andalucía de los años cincuenta. Foi protagonizáu por vecinos de la llocalidá. El documental foi convidáu a participar nel Festival de Cine de Málaga.
Enllaces esternos
Conceyu de Torre Alháquime
Ñora (pimientu)
miniaturadeimagen|Capsicum annuum cultivar Bola/Ñora neñona in situ. miniaturadeimagen|Bola/Ñora submadura in situ. miniaturadeimagen|Semientes sueltes. miniaturadeimagen|#Pimiento boles/ñoras maduros. miniaturadeimagen|Ñora ensugada. La ñora ye una variedá cultivada de Capsicum annuum o pimientu, denominada "bola" n'Alicante y Murcia, de les cualos considérase orixinaria, de pequeñu tamañu, forma redonda y color coloráu cuando ta madura, que se dexa ensugar al sol. Tien un sabor duce y ye bien utilizada na gastronomía del Llevante español, sobremanera na Rexón de Murcia, la Comunidá Valenciana (Alacant) y en Cataluña.
Historia
El 22 de marzu del añu 1493, llega Colón a Palos y diríxese darréu a rindir la conquista a los Reis Católicos. Antes d'esta audiencia, cumple un votu emitíu con ocasión d'un grave peligru asocedíu nes Indies. Tres ello allega ante la Virxe de Guadalupe a depositar un ciriu n'aición de gracies. Con toa probabilidá, Colón depositó granes de la nueva especie nel monesteriu. Tres l'aclimatación la especie, denominada pimientu, pasa al monesteriu de Yuste. Los jerónimos de Yuste pasen la conocencia del pimientu al so monesteriu hermano de La Ñora, en Murcia, Monesteriu de los Jerónimos denomináu Escorial murcianu y de ende a Alacant.
Emplegu
A los arroces alicantinos y murcianos da-yos un color y sabor bien carauterístico (color coloráu y naranxa). Aconséyase enforma sofreír la ñora primeramente a los ingredientes y dexala apartada reposando, o aprovechar la so magaya sacando'l pedúnculu y les sos pebíes, y rehogándolo n'agua caliente diez minutos antes d'estrayer la so magaya con un cuchiellu y añedir al sofritu.
Na ciudá de Cartaxena, suélense-yos llamar boles seques, y son unu de los ingredientes básicos del platu más representativu de la ciudá: el Calderu.
El so emplegu na cocina como condimento ta cada vez más consideráu y puede atopase cada vez más nes cocines modernes d'España, colgada nes sos ristras carauterístiques. El so poderosu y singular sabor, amás de la coloración qu'apurre a los arroces, guisos y mueyos, da-y una posición bien favorable na cocina popular española.
Preparación
La ñora déxase ensugar al sol en grandes superficies nel campu, d'esta forma los angazos (recímanos) de ñoras van ensugándose al pie de les ristras d'ayos que son frecuentemente emplegaes como elementos decorativos nes cocines y restoranes españoles.
Idioma cúmbricu
El cúmbrico, cumbrio, címbricu o cámbricu yera un idioma celta britónicu centráu en Cumbria, nel noroeste d'Inglaterra, que se falaba dende'l sur d'Escocia hasta'l Gran Manchester, esto ye, na rexón a la que'l galeses llamen Yr Hen Ogledd, "El Vieyu Norte".
Nel sieglu VII la meyora de los invasores anglos escontra l'oeste de Gran Bretaña dende la mariña este dexó incomunicaes en dos rexones distintes a les comunidaes de llingua britónica, quedando al sur el galés y estremándose la zona norte en tres reinos: Gododdin, ente los ríos Forth y Tyne, con capital n'Edimburgu; Strathclyde, ocupando gran parte del suroeste d'Escocia, con capital en Dumbarton; y Rheged, na actual Cumbria y parte d'Escocia, con capital posiblemente en Carlisle. Nestos reinos y nesta zona, a unu y otru llau de la llende actual ente Escocia ya Inglaterra, na parte occidental, yera onde foi faláu'l cúmbrico.
El reinu de Gododdin cayó en poder de los anglos a mediaos del sieglu VII, magar desconocemos cuanto tiempu perduró'l cúmbrico na rexón.
Los otros dos reinos llograron sobrevivir mientres más tiempu a les incursiones, ocupaciones y rivalidaes ente los anglos, los escoceses y otros grupos procedentes d'Irlanda, d'orixe mistu irlandés y viquingu. Anque na actualidá'l términu 'Cumbria' refierse namái a la zona inglesa, esiste xustificación histórica por que pueda usase p'aludir a tola área, inclusive l'antiguu reinu de Strathclyde, de la mesma que podemos utilizar el términu 'cúmbrico' para referimos a la so llingua. Strathclyde pasó a formar parte del reinu d'Escocia nel sieglu X, pero caltuviéronse numberosos nomes de llugares en britónicu que llegaron hasta los nuesos díes: "Ochiltree" (cf. del galés uchel 'alto' y tref 'ciudadanía').
Onde paez haber más traces d'esta llingua ye na toponimia, asina "Lanark", por casu, corresponder col galés llannerch, 'claro'; "Ecclefechan" col galés eglwysfechan, 'pequeña ilesia', "Penrith" con en galés pen, 'fin' + rhyd, 'vau', esto ye, 'a la fin del vau'; o Carrock (Fell) col galés carreg, 'roca'.
Tamién conocemos tres pallabres dientro d'un testu llegal llatín datáu del sieglu XI, Leges inter Brettos et Scottos. Estos trés pallabres son galnys, 'indemnización por un homicidiu cometíu o bien la delda de sangre debío a él'; mercheta, 'fía; y kelkyn, 'círculu', que los sos equivalentes en galés mediu son galanes, merch y cylch (en bretón merc'h y kelc'h, nel casu de los dos últimes pallabres). Tamién hai nomes propios na Vida de San Kentigern.
Embaráxase que los bardos Taliesin y Aneurin del sieglu VI compunxeren les sos obres nesta llingua.
El destín de la llingua na Cumbria moderna ye, si cabo, más escuru. Acéptase xeneralmente la teoría de Keneth Jackson de que la llingua había práuticamente desapaecíu hasta que nel sieglu X foi de nuevu introducida procedente de Strathclyde. Sicasí, Phythian-Adams (1996) sostién que, siquier en delles partes de zona en cuestión, la llingua celta sobrevivió a la ocupación angla y que podría habese calteníu hasta'l sieglu XII.
A partir de les poques evidencies que nos llegaron deduzse que nun tenía de ser bien distinta del galés antiguu, llingua meyor conocida. Tampoco diferiría demasiáu de la llingua bretona falada nesa dómina. Na actualidá hai esfuercios de reconstruyila usando les poques pallabres y frases que sobreviven ente los falantes locales d'inglés.
Adriana Vega
Biografía
Vega ye una de les esponentes de lo que se dio en llamar el xéneru del destape, una forma de faer cine que causó raxón na España de la Transición (ente 1975 y 1985) y que nuna actitú pendular frente a la moral de la dómina de Franco y que supunxo un híbridu ente'l cine eróticu y la comedia castiza con Mariano Ozores como referente. Bella y natural como poques na dómina foi l'oxetu escuru de deséu d'adolescentes y non tan adolescentes de la década de los 80 que suañaben nes sos fantasíes cola nueva y guapa actriz.
So les órdenes d'esti direutor Adriana Vega llegó a rodar siete películes. El so debú ante la cámara foi, sicasí, de la mano de José Antonio Barrero, nel filme La solombra d'una alcordanza (1978), que protagonizó xunto a Sara Lezana. Darréu vendríen títulos como Venus de fuego (1978), Trampa sexual (1978), Historia de S (1979), El liguero mágico (1980), con Andrés Pajares, Cariñosamente infiel (1980), Vicioses al desnudu (1980), Los enguedeyadores (1981) La masaxista vocacional (1981), El sexo sentido (1981) y Una gallina muy ponedora, coproducción Méxicu-España dirixida por Rafael Portillo en 1982. El Cid cabreador (1983) (que foi la única incursión nel mundu del cine del domador de lleones Ángel Cristo) o Juana la loca... de vez en cuando (1983), xunto a Lola Flores. Intervieno en delles películes empobinaes por Mariano Ozores: Al este del Oeste (1984), L'encamentáu (1985), Cuatro mujeres y un lío (1985), Esto sí se fai (1987) y Jet Marbella Set (1991).
A partir de 1985 amenorga les sos apaiciones en cine y dedica más tiempu al mundu del teatru, mediu nel que debutara seis años antes con Siempres nun ye tola vida, de Santiago Moncada, interviniendo na obra Revistes del corazón, de Juan José Alonso Millán, xunto a José Luis de Vilallonga y Analía Gadé.