cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
República de Mississippi
La República de Mississippi ye un términu utilizáu para describir l'Estáu estauxunidense de Mississippi ente'l 9 de xineru de 1861, cuando ye'l segundu Estáu, dempués de Carolina del Sur, en separase de la Xunión, y el 8 de febreru de 1861, cúando xúnese a los Estaos confederaos d'América. La so sécession siguió la elección de Abraham Lincoln a cómo presidente d'Estaos Xuníos.
Thomas Martin
Thomas Martin ye un paleontólogu alemán destacáu nel campu de la mamaloxía. Ello ye, que ye'l direutor de la seición de mamaloxía nel Forschungsinstitut Senckenberg en Frankfurt del Main. Ye caderalgu en paleontoloxía y profesor na Universidá de Bonn, Alemaña. Suel encargase d'analizar los últimos descubrimientos de mamíferos prehistóricos, como por casu Castorocauda lutrasimilis.
Thomas Martin describió los siguientes xéneros y especies:
República Socialista de Montenegru
La República Socialista de Montenegru (en serbocroata: Socijalistička republika Crna Gora, Социјалистичка република Црна Гора) foi'l nome oficial de Montenegru, integrada como una unidá federal, dientro de la República Federativa Socialista de Yugoslavia. Primeramente llevaba'l nome de República Popular de Montenegru (Narodna Republika Crna Gora), pero'l 7 de xunetu de 1963 foi renombrada. En 1991, cola cayida del comunismu, el términu socialista foi retiráu del nome, acción que foi ratificada n'elecciones en 1992.
Parque nacional de Lopé
El Parque Nacional de Lopé ye un parque nacional allugáu na rexón central de Gabón. Magar el terrén ye mayormente selvático, el norte del parte contién los últimos remanentes de sabanes de campera, creada n'Árica Central mientres la postrera Glaciación fai 15.000 años. Foi la primer área protexida en Gabón cuando foi creada como la Reserva de vida selvaxe de Lopé-Okanda en 1946. En 2007, el paisaxe de Lopé-Okanda foi designáu Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco.
El parque contién una pequeña estación d'investigación denominada Mikongo y alministrada pola Sociedá Zoolóxica de Londres, basada nel pueblu de Mikongo, d'onde llogró'l so nome. Ellí esiste infraestructura p'acoyer turistes na base, incluyendo dellos chalés y un gran comedor al campu, dixebráu de la selva por solu cinco metros de distancia.
Escudu de Sudáfrica
L'actual escudu de Sudáfrica sostitúi dende'l 27 d'abril de 2000 al que foi aprobáu'l 17 de setiembre de 1910. El remocique nel escudu sudafricanu respuende al deseu de simbolizar nél los cambeos democráticos y un nuevu sentíu de patriotismu.
L'escudu ta compuestu por un conxuntu d'elementos organizaos en dos círculos colocaos ún sobre otru. La contorna de tol escudu nel so conxuntu integra los círculos inferior y superior como símbolu d'infinitú. Na parte inferior apaez el lema nacional: "Ike e: /xarra //ke" que significa nel idioma khoisan "Pueblos diversos, xuníos". La forma del escudu queda definida polos caniles d'elefante pa zarrase na parte superior con una representación del horizonte, n'onde apaez asitiáu'l sol naciente, conformando la figura del güevu cósmicu que representa'l renacimientu espiritual de la nación sudafricana. Nesti espaciu superior, sal el páxaru serpentariu que simboliza la proteición del país. Nel interior del escudu apaecen dos figures humanes que se tomaron del arte rupestre khoisan. Dambes figures alcuentrense de frente en posición de saludu y señal d'unidá.
Na parte superior del escudu apaecen cruzaes una llanza y un knobkierie o maza primitiva.
Llión
Nacida como campamentu militar romanu de la Legio VI Victrix hacia 29 e. C., el so calter de ciudá campamental afitóse col asentamientu definitivu de la Legio VII Gemina a partir de 74. Tres la so despoblación parcial con motivu de la conquista musulmana de la península, Llión recibió un nuevu impulsu como parte del Reinu d'Asturies. En 910 escomenzó una de les sos etapes históriques más destacaes al convertise en capital del Reinu de Llión, participando activamente na llucha contra los musulmanes. La ciudá acoyó les primeres Cortes de la historia d'Europa en 1188, baxo'l reináu d'Alfonsu IX, gracies a ello, en 2010, foi proclamada pol profesor John Keane, el rei d'España y la Xunta de Llión como Cuna del Parllamentarismu. Dende la Baxa Edá Media la ciudá dexó de tener la importancia d'antaño, en parte debío a la perda de la so independencia tres la unión del reinu llionés -ente otros- a la Corona castellana, definitiva dende 1301.
Sumida nun periodu d'estancamientu pela Edá Moderna, na Invasión Napoleónica foi una de les primeres ciudaes españoles en llevantase, y años dempués del final de la guerra, en 1833, adquiriría'l so rangu de capital provincial. L'arribada del sieglu XX truxo consigo'l Plan d'Ensanche, que fizo esporpollar la espansión urbanística que venía esperimentando dende finales del sieglu XIX, cuando la ciudá se convirtió nun importante nuedu de comunicaciones del noroeste con motivu del auxe de la minería del carbón y de la llegada del ferrocarril.
El so patrimoniu históricu y monumental, asina como estremaes celebraciones que tienen llugar a lo llargo del añu, ente les que destaca la Selmana Santa, y la so situación como pasu obligáu del Camín de Santiago, consideráu Patrimoniu de la Humanidá pola UNESCO, conviértenla nuna ciudá receptora de turismu nacional y internacional. Ente los sos monumentos más representativos alcuéntrense la Catedral, el meyor exemplu del góticu clásicu de estilu francés n'España, la Basílica de San Isidoru, una de les ilesies romániques más importantes d'España, tumba de los reis de Llión medievales y considerada como La Capiella Sistina del Arte Románicu, el Monesteriu de San Marcos, primer exemplu de l'arquiteutura plateresca y renacentista española, el palaciu de Los Guzmanes, el palaciu de los Condes de Ḷḷuna, la ilesia del Mercáu o del Camín l'Antigua, la ilesia de Palat del Rey, la Casa de les Carniceríes y la Casa Botines, d'estilu modernista y realizada pol arquiteutu catalán Antoni Gaudí; toos ellos declaraos Bien d'Interés Cultural. Exemplu destacáu d'arquiteutura moderna, y ún de los museos de la ciudá, ye'l MUSAC, de Mansilla + Tuñón Arquiteutos.
Lleón dispón d'una rede desenrollada de carreteres y ferrocarril, amás de cuntar con un aeropuertu con vuelos nacionales y internacionales (de momentu namás a París) que tres les obres d'ampliación, inauguraes n'ochobre de 2010, cuenta con una nueva terminal y ye capaz d'atender al triple de pasaxeros qu'hasta entós.
En 2013 tán llevándose a cabu distintos proyeutos na ciudá talos como la llinia d'alta velocidá AVE, la reconversión del Feve en tranvía y el palaciu de congresos, ente otros. El proyeutu del tranvía provocó delles crítiques per parte del Partíu Popular, entóncenes na oposición municipal, qu'alegaba que'l so desendolcu nuna ciudá como Llión yera un proyeutu faraónicu y de vidabilidá duldosa y anunciaron que baxo'l so gobiernu nun desenrollaríen tal proyeutu.
La Universidá de Llión, fundada en 1979 como escisión de la Universidá d'Uviéu, cuntaba nel cursu 2006-07 con 13.217 alumnos; tien la so sede na ciudá y ta catalogada, a partir de criterios como la demanda universitaria, los recursos humanos o los planes d'estudiu, como la 2ª universidá de Castiella y Llión, tres la Universidá de Salamanca, y la 30ª d'España. Dende'l 4 de mayu de 2010, la ciudá acueye la segunda sede de la Universidá de Washington n'Europa, tres la so sede de Roma, con capacidá pa 500 alumnos interesaos nel aprendizaxe del castellanu. La ciudá cuenta tamién con una sede del Institutu Confucio dende 2011.
Toponimia
L'orixe del nome de la ciudá remanez de la pallabra llatina legio, que fai referencia a la llexón que fundó la ciudá nel so allugamient actual. Esta tesis, comúnmente aceptada, refuérzase col -tovía válidu- xentiliciu leguionense pa referise a los habitantes de la ciudá. La evolución de Legio a Llión esplícaca fácilmente, pos en llatín clásico, la gi pronúnciase como si fora una gui, polo que la pronunciación de Legio sería Leguio, dalgo qu'acabó derivando nel Leio o Leionem, qu'al tiempu acabaron nel nombre actual de Llión.
Símbolos
thumb|Versión del escudu usada pola ciudá de Llión.
L'escudu de Llión ta compuestu por un campu de plata nel que figura un Llión rampante de púrpura, llinguáu, uñáu, armáu de gules y coronáu d'oru. Apaez timbráu con una corona abierta d'oru (la forma de la vieya corona real, usada hasta'l sieglu XVI). Nel escudu de la ciudá de Llión apaez representada una corona marquesal en cuenta de l'antigua real y elLlión nun figura coronáu.
Al producise la unión nel añu 1230 de les Corones de Llión y Castiella con Fernandu III el Santu dispúnxose que nel escudu del rei los elementos heráldicos castellanos (un castiellu almenáu d'oru sobre un campu de gules) y llioneses formaren un escudu cuarteáu. Ye de destacar que nos cuartelaos nun había sitiu pa dos lleones, hasta aquel moment pasantes, polo que se los asitió como rampantes pa ocupar dafechu los cuarteles que-yos correspondíen. Esta ye la disposición que llegare a l'actualidá. L'usu de la corona sobre la cabeza delLlión nun apaeció documentáu hasta'l reináu de Sanchu IV de Castiella y Llión (1284-1295).
Anguaño l'escudu de Llión ye'l símbolu de la provincia y, acompañáu por adornos esteriores, de la ciudá de Llión.
Historia
Nacida como campamentu militar romanu de la Legio VI Victrix haza 29 e.C., el so calter de ciudá campamental consolidóse col asentamientu definitivu de la Legio VII Gemina a partir de 74. Tres la so despoblación parcial por mor de la conquista musulmana de la península, Llión recibió un nuevu impulsu como parte del Reinu d'Asturies. En 910 empezó una de les sos etapes históriques más destacaes al convertise en cabeza del Reinu de Llión, participando viviegamente na Reconquista escontra los musulmanes, aportando a unu de los reinos fundamentales na configuración d'España.
La ciudá allugó les primeres Cortes de la historia d'Europa en 1188, sol reináu d'Alfonsu IX, gracies a lo cual en 2010 foi proclamada pol profesor John Keane, el rei d'España y la Xunta de Castiella y Lleón como Trubiecu del Parllamentarismu.
Sumida nun periodu d'estancamientu mientres la Edá Moderna, na Guerra de la Independencia foi una de les primeres ciudaes en sublevase de toa España, y años dempués del fin de la mesma, en 1833, adquiriría'l so rangu de capital provincial. La llegada del sieglu XX traxo consigo'l Plan d'Enanche, qu'amontó la espansión urbanística que venía esperimentando dende finales del sieglu XIX, cuando la ciudá conviértese nun importante nuedu de comunicaciones del noroeste con motivu de la puxanza de la minería del carbón y de la llegada del ferrocarril.
Arte
El monumentu más famosu de Llión ye la so Catedral gótica, anque tamién tien otros edificios de gran valor como la Colexata Real de San Isidoro o la Casa de Botines, que diseñó Antoni Gaudí.
Política
Estos son les resultancies de les elecciones: Elecciones municipales en Llión <div style="overflow:auto; overflow-y:hidden; overflow-x:auto; white-space: nowrap; width:auto; padding: 0;">
Julie Foudy
Julie Maurine Foudy (, ye una futbolista estauxunidense retirada qu'integró la seleición femenina de fútbol de los Estaos Xuníos ente 1987 y 2004, rematando con 271 Competición (deporte) xugaos. Foi la capitana del equipu dende 2000 hasta'l so retiru en 2004.
En 1991 ganó'l Campeonatu Mundial de la FIFA, y na victoria contra Seleición de fútbol de China China destacó xunto a figures como Mia Hamm, Michelle Akers, Kristine Lilly, Brandi Chastain y Joy Fawcett.
El so retiru, xunto col de Mia Hamm y Joy Fawcett, marcaron el fin de lo que los medios llamaron la yera dorada del fútbol femenino.
Foudy tamién foi la capitana del San Diego Spirit, de la WUSA. La WUSA suspendió les sos operaciones en setiembre de 2003; Foudy ye la representante oficial de los xugadores nos actuales esfuercios de resucitar la lliga.
École nationale supérieure de chimie de Paris
La École nationale supérieure de chimie de Paris (Mines Paris) ye una universidá francesa asitiada en París.
Tien 55 profesores y 300 estudiantes.
Euclea
Euclea ye un xéneru con 60 especies de plantes de flores perteneciente a la familia Ebenaceae.
El Cubo de Tierra del Vino
El Cubo del Vino, tamién conocíu como El Cubo de la Tierra del Vino o a cencielles El Cubo, ye una llocalidá y conceyu español de la provincia de Zamora, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón.
El Cubo ye la primer llocalidá zamorana que los pelegrinos algamen nel camín de Santiago de la Plata dende la provincia de Salamanca. Aportar al so términu en degolando la llinde con Calzada de Valdunciel, al traviés d'un pequeñu monte d'encinas, jaras y retamas. Dende El Cubo, los pelegrinos siguen el so camín en direición a Zamora pela antigua vía romana que s'asitia a la izquierda de la carretera nacional y que se dirixe escontra Villanueva de Campeán.
L'apellíu d'esti pueblu pon de manifiestu la pertenencia d'El Cubo a una contorna que nel pasáu foi arrogante en viñeos hasta qu'una plaga de filoxera abrasó esti cultivu nel sieglu XIX. La so histórica tradición vitivinícola certificar na actualidá con una amenorgada presencia de viñes y con un ensame de bodegues tradicionales escavaes so tierra.
Del so cascu urbanu destaca la ilesia parroquial de Santu Domingu Guzmán, reconstruyida nos años cuarenta del sieglu XX y de que la so fábrica orixinaria solo se caltuvo la espadaña. Frente a la ilesia esiste, dende'l 2005, un cruceru que retruca'l de Santiago Pelegrín de la ilesia de Santa Marta de Tera.
Símbolos
La comisión de gobiernu de la Diputación de Zamora, en sesión ordinaria celebrada'l 14 d'abril de 1999, adoptó alcuerdu pol que s'aprueba l'escudu heráldicu y la bandera municipal colos que pretende dotase al conceyu d'El Cubo del Vino, quedando blasonado de la siguiente forma:
Allugamientu
Forma parte de la contorna de la Tierra del Vino, llindando'l so términu al norte con Peleas de Arriba, al sur cola provincia de Salamanca, al este con El Maderal y Cuelgamures, y al oeste con Mayalde.
El términu municipal ta cruciáu pol regueru de San Cristóbal. Cuenta cola esistencia del monte denomináu "Mayada Gorda", anguaño catalogáu como d'utilidá pública y destináu al aprovechamientu pa camperes de ganáu y cotu de caza.
Historia
Pudo ser la Sabaria que citen les antigües cróniques romanes. En dómina romana foi una de les llocalidaes asitiaes na Vía de la Plata.
La llocalidá apaez recoyida como un despoblado nel sieglu XII, debiéndose'l so refundación al rei Alfonsu VII de Lleón, que lo fixo depender entós del monesteriu de Valparaíso.
Cola creación de les actuales provincies en 1833, El Cubo de Tierra del Vino quesó encuadráu na de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, que, como toles rexones españoles de la dómina, escarecía de competencies alministratives.
Como'l so nome indica, la historia d'El Cubo ta íntimamente xunida a la vide y al vinu. Sicasí, foi una plaga de filoxera la que nel s. XIX fixo recular la vide, hasta entós la principal fonte de riqueza d'esti conceyu. Anguaño'l so cultivu va recuperando, anque nun llegó a la so situación histórica.
Demografía
El conceyu, que tien una superficie de 34,31 km², cuenta según el padrón municipal pa 2016 del INE con 347 habitantes y una densidá de 10,11 hab./km².
Alministración
thumb|Panel empobináu a los pelegrinos del Camín de Santiago. Na paré de la ilesia.
Evolución de la delda viva
El conceutu de delda viva contempla solo les deldes con caxes y bancos relatives a creitos financieros, valores de renta fixa y préstamos o creitos tresferíos a terceros, escluyéndose, poro, la delda comercial.
La delda viva municipal per habitante en 2014 xubía a 191,37 €.
Tradiciones
El pueblu cunta con tradiciones como'l ofertorio, les águedas, la  matanza tradicional del gochu, l'artesanía de forxa, etc.
El pueblu dio bonos recortadores y tamién corredores de motocrós de bon nivel, como Kevin Moral Macías y Sandra Moral Macías.
Pihem
Pihem ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Fernando Fernández-Quirós Suárez
Fernando Fernández-Quirós y Suárez foi un dirixente deportivu asturianu. Foi presidente del Real Sporting de Xixón, de la Federación Regional Cantábrica de Clubs de Foot-ball y de la Federación Asturiana d'Atletismu y vicesecretariu del Club Astur de Regatas.
Foi'l primeru de los cinco fíos d'Isidoro Fernández Quirós y Natividad Suárez. El so pa yera xerente de La Gijonesa. Estudió nel Institutu Jovellanos y trabayó como contable y axente de seguros na Compañía Plus Ultra.
El 14 d'agostu de 1915 nombráronlu presidente del Real Club Sporting Gijonés, con Bernardo de la Puente como vicepresidente.
El 5 de xunu de 1955 recibió la Medaya al Méritu Rexonal de la Federación Asturiana de Fútbol.
Mungu ibariki Afrika
"Mungu ibariki Afrika" (trad. "Dios bendiga a África") ye l'himnu nacional de Tanzania.
FK Riteriai
Estadiu
FK Riteriai xuega los sos partíos como llocal nel Estadiu LFF.
10 Canum Venaticorum
10 Canum Venaticorum (10 CVn) ye una estrella na constelación de Canes Venatici, los perros de caza. Alcuéntrase ente Cor Caroli (α Canum Venaticorum) y Asterion (β Canum Venaticorum), les dos estrelles más brilloses de la constelación. De magnitú aparente +6,00, alcuéntrase a 57 años lluz del Sistema Solar.
10 Canum Venaticorum ye una nana mariella de tipu espectral G0V con una temperatura efectivo ente 5830 y 5840 K. Anque en primer instancia puede paecer cuasi idéntica al Sol o a Asterion —esta postrera na mesma constelación—, presenta una metalicidá bien baxa, siendo la so bayura relativa de fierro igual al 30% de la solar. Repárase la mesma tendencia n'otros elementos como cobaltu, sodiu, níquel, cobre y manganesu, siendo la bayura d'esti últimu metal [Mn/H] = -0,65. Piénsase que ye una antigua estrella del discu gruesu que la so órbita alredor del centru de la galaxa llévala a alloñase hasta 2000 pársecs respectu al planu galácticu —sirva como referencia Asterion, que nun s'alloña más de 90 pársecs del planu de la Vía Lláctea—.
D'igual tamañu que'l Sol, 10 Canum Venaticorum xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación de siquier 3 km/s. Relluma con una lluminosidá un 15% mayor que la lluminosidá solar y tien una masa envalorada equivalente al 87% de la masa solar. La so edá envalórase en 8320 millones d'años. Un escesu en radiación infrarroxo emitida a 70 μm suxure la presencia d'un discu de polvu al so alredor.
Carl Gustaf Emil Mannerheim
Mannerheim nació na casona Louhisaari, en Askainen, nel senu d'una familia suecu-finesa, con antepasaos neerlandeses, que xubiera a la nobleza en 1768. Los sos padres fueron el conde Carl Robert Mannerheim y la so esposa Hedvig Charlotta Hélène von Julin, siendo'l tercer fíu d'esti matrimoniu, una familia na que los fíos menores heredaben el títulu de Barón (en finés Vapaaherra, en suecu Friherre). Yera coles mesmes pariente del esplorador Adolf Erik Nordenskjöld. Mannerhein, bautizáu Carl Gustaf Emil, yera conocíu pol so segundu nome, Gustaf (en finés Kustaa), y mientres la so vida, robló les sos cartes privaes como Gustaf o G. La so llingua materna yera'l suecu, pero tamién falaba rusu, francés, alemán, inglés y polacu. Curiosamente, Mannerheim nun aprendió a falar finés hasta los 50 años d'edá aproximao.
Oríxenes
thumb|250px|Carl Gustaf (a la derecha) y los sos hermanos en [[1880.]] La familia Mannerheim baxaba de Henrik Marhein, un empresariu neerlandés dueñu de dellos molinos qu'emigró a Gävle, en Suecia. El so fíu, Augustin Marhein, foi distinguíu como noble en 1693, y el so apellíu convirtióse finalmente en Mannerheim. El so fíu Johan Augustin Mannerheim, un coronel d'artillería y supervisor de molinos, foi proclamáu barón al pie del so hermanu en 1768. La familia Mannerheim finalmente llegó a Finlandia a finales del sieglu XVIII.
Bandera de Bélxica
La bandera de Bélxica ta formada per trés bandes verticales iguales de colores negru, mariellu y colloráu; el diseñu vertical ta basáu na bandera de Francia, ente que el colores fueron tomaos del escudu del Ducáu de Brabante. Les proporciones inusuales de la bandera (13:15) son d'orixe desconocíu.
Carl Gustaf Emil Mannerheim
Oríxenes
El bisagüelu de Mannerheim, el conde Carl Erik Mannerheim, realizaba delles funciones nel serviciu civil de Finlandia mientres los primeros años del Gran Ducáu, siendo miembru del Senáu. El padre de Mannerheim, el conde Carl Robert (1835-1914), yera poeta, escritor y empresariu. Sicasí, los sos negocios nun fueron esitosos, polo que finalmente acabó na ruina, camudándose a París pa vivir como un artista. La madre de Mannerheim, Hedvig Charlotta (Hélène) von Julin (1842-1881), yera miembru de la familia von Julin. La casona Louhisaari foi vendida en 1880 pa cubrir les deldes del conde Carl Robert, y al añu siguiente la so esposa finó, dexando a los sos fíos sol cuidu de los sos parientes.
Por cuenta de la esmolecedora situación económica de la familia, Mannerheim foi unviáu a la escuela de Cadetes de Finlandia en Hamina en 1882, a la edá de 15 años, magar en 1886 foi espulsáu por problemes de disciplina. Darréu estudió nel Llicéu Priváu de Ḥélsinki, aprobando los sos exámenes universitarios en xunu de 1887. Darréu viaxó a San Petersburgu, onde foi aceptáu na Escuela de Caballería del Zar, una y bones el Gran Ducáu pertenecía dinásticamente a Rusia. Graduóse en 1889, siendo xubíu al rangu d'alférez, y sirvió nel 15º Reximientu de Dragones d'Alexandría, en Polonia, mientres esperaba poder ocupar un puestu na Guardia de Caballeros.
Bandera de Bélxica
Historia
Dempués de la muerte de Carlomagnu, l'actual territoriu de Bélxica (sacante'l condáu de Flandes) pasó a formar parte de Lotaringia, que tenía una bandera con dos franxes coloraes horizontales dixebraes por una franxa blanca. El territoriu pasó entós a manos españoles, y tres la coronación de Carlos V, emperador del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu, añediéronse'l mariellu y el colloráu, les colores d'España. Dende'l sieglu XVI hasta finales del sieglu XVIII, les colores de lo que güei ye Bélxica fueron el colloráu, el blancu y el mariellu. Dacuando, asitiábase la cruz colorada de Borgoña na sección blanca de la bandera.
Carl Gustaf Emil Mannerheim
Oficial nel Exércitu Imperial Rusu
Finalmente, en xineru de 1891 Mannerheim foi tresferíu a la Guardia de Caballeros de La so Maxestá María Fiódorovna Románova, en San Petersburgu. La so familia iguó'l so matrimoniu con Anastasia Arapova, fía d'un xeneral rusu, por motivos económicos. El matrimoniu terminó nuna separación en 1902, hasta'l divorciu en 1919.
Mannerheim sirvió na Guardia de Caballeros hasta 1904, siendo asignáu a l'Alministración d'Establos de les Cortes Imperiales, dende 1897 hasta 1903. Mannerheim convertir nun espertu en caballos, mercando sementales y caballos especiales pal exércitu. En 1903 foi puestu al mandu d'un escuadrón y convirtióse nun monitor d'entrenamientu ecuestre nos reximientos de caballería. N'ochobre de 1904, Mannerheim foi tresferíu al 52º Reximientu de Dragones de Nezhin, en Manchuria, col rangu de teniente coronel. Lluchó na guerra ruso-xaponesa, siendo xubíu a coronel pola so valentía na batalla de Mukden.
Bandera de Bélxica
Historia
Mientres el periodu de dominiu austriacu, probáronse delles banderes distintes. Finalmente, l'emperador d'Austria impunxo la bandera austriaca. La población de Bruxeles oposuse a esto y, siguiendo l'exemplu de Francia, empezaron a apaecer escarapeles coloraes, marielles y negres, siendo el colores de Brabante. Poro, les colores correspuenden al lleón coloráu d'Henao, Limburgo y Luxemburgu, al lleón mariellu de Brabante y al lleón negru de Flandes y Namur.
Carl Gustaf Emil Mannerheim
Oficial nel Exércitu Imperial Rusu
Al tornar de la guerra, Mannerheim pasó los años de 1905 y 1906 en Finlandia y Suecia. Como representante de la caña varonil de la so familia, tuvo presente como miembru de la nobleza na última sesión de la Dieta de Finlandia. De xunetu a ochobre de 1906 dirixó una espedición a China, viaxando dende Taxkent a Kasgar col sinólogu francés Paul Pelliot. Na seronda de 1908 volvió dirixir una nueva espedición a China, con fines antropolóxicos y estratéxicos, una y bones eses árees septentrionales de China yeren potencialmente problemátiques ente Rusia, China ya inclusive el Reinu Xuníu, no que se suel conocer como el Gran Xuegu.
Tres esti viaxe, foi designáu comandante del 13º Reximientu d'Ulanos de Vladimir. Al añu siguiente foi xubíu a mayor xeneral, y designáu como comandante del Reximientu d'Escoltes Ulanos de La so Maxestá en Varsovia. En 1912 entró a formar parte del mandu militar imperial, siendo designáu como comandante de brigada de caballería en 1913.
Na Primer Guerra Mundial, Mannerheim sirvió como comandante de caballería nos frentes rumanu y austrohúngaru. En estremándose en combate contra les fuercies austriaques, foi condecoráu cola Cruz de San Jorge de 4ª clase, unu de los más altos honores del Imperiu rusu. En 1915 foi asignáu al mandu de la 12ª División de Caballería, y tres la Revolución de febreru de 1917, asumió'l mandu del 6º Cuerpu de Caballería nel branu d'esi mesmu añu, siendo xubíu al rangu de teniente xeneral (el so ascensu paralizárase dende febreru de 1915). Sicasí, Mannerheim nun goció del enfotu del nuevu gobiernu, que lo reparaba como unu de los oficiales que nun sofitaren la revolución. En setiembre foi releváu del mandu, al resultar mancáu en cayendo del so caballu, pasando a la reserva y recuperándose de la so cayida en Odesa, onde decidió volver a la vida civil y tornar a Finlandia.
Dende la guerra civil a la Xefatura del Estáu
thumb|200px|Carl Gustaf Emil Mannerheim 1918. En xineru de 1918, el Senáu de l'acabante proclamar Finlandia independiente, sol so líder Pehr Evind Svinhufvud, designó a Mannerheim como comandante en xefe del práuticamente inesistente exércitu finlandés, formáu por pocu más d'un modestu númberu de Guardias Blancos, siendo la misión d'esti cuerpu la de defender al Gobiernu mientres la guerra civil. Mannerheim aceptó'l cargu, a pesar de la so figuración alrodiu de la influencia alemana sobre'l gobiernu finés. Estableció'l so cuartel xeneral en Seinäjoki, y empezó a desarmar les guarniciones ruses qu'entá permanecíen acantonaes nel territoriu finlandés, que'l so númberu xubía a unos 42.500 efeutivos. Mientres la subsiguiente guerra civil (denomada Guerra de la Llibertá pol exércitu blancu) foi xubíu en marzu de 1918 al rangu de xeneral de caballería (Ratsuväenkenraali).
Disgustáu pola creciente influencia xermana, Mannerheim abandonó temporalmente'l país en xunu de 1918. D'esta forma, topábase fora del país mientres la postrera y desastrosa fase del conflictu civil, una etapa de gran morrina de resultes de les epidemies y la inanición nos campos de prisioneros y los enllargaos procesos. Mannerheim trató d'evitar el "terror blanco", oponiéndose a les masives encarcelaciones de los "coloraos".
Na seronda de 1918, Mannerheim sostuvo conversaciones diplomátiques en Londres y París, siendo riquíu en setiembre de vuelta al so país dende París pa ser nomáu Proteutor del Estáu o Rexente (Valtionhoitaja o Riksföreståndare), esistiendo inclusive una faición monárquica que pretendía coronalo como rei. Dempués de que Federico Carlos de Hesse-Kassel fuera señaláu como pretendiente, espertando asina les suspicacias nos Aliaos, el so posterior arrenunciu al tronu dexó a Mannerheim asegurar la reconocencia de la independencia finlandesa per parte del Reinu Xuníu y los Estaos Xuníos, solicitando y recibiendo ayuda alimenticia estranxera pa combatir la fame esistente tres el conflictu civil. A pesar de que yera un fervosu anti-bolxevique, finalmente refugó una alianza col Exércitu Blancu rusu por cuenta de la probabilidá de que nun reconocieren la independencia finlandesa. En 1919 perdió les eleiciones presidenciales nel Parllamentu en beneficiu de Kaarlo Juho Ståhlberg, dempués de lo que retiróse de la vida pública.
Periodu d'enteguerres
Nos años ente los dos conflictos mundiales, los oxetivos de Mannerheim fueron principalmente humanitarios. Sofitó a la Cruz Roxa Finlandesa, creando coles mesmes la Fundación Infantil Mannerheim. En 1929 refugó la ufierta que recibiera de los radicales de la derecha política p'alzase en dictador de facto, magar caltuvo dalguna simpatía escontra'l derechiegu Movimientu Lapua, d'enclín semi-fascista. Tres la eleición de Pehr Evind Svinhufvud como Presidente de Finlandia en 1931, Mannerheim foi escoyíu como xefe del Conseyu de Defensa de Finlandia, de la que recibía la promesa escrita de ser proclamáu Comandante en xefe en casu hipotéticu de guerra, promesa que fuera anovada en 1937 pol socesor de Svinhufvud na Presidencia, Kyösti Kallio.
En 1933 llogró'l títulu honoríficu de Mariscal de Campu (Sotamarsalkka, Fältmarskalk). Mannerheim impulsó la industria militar finlandesa, amás d'intentar ensin ésitu una alianza militar defensiva con Suecia. Sicasí, el rearmamientu del exércitu finlandés nun se produció tan rápida o tan efeutivamente como deseyara, siendo por tanto pocu optimista al respective de un hipotéticu conflictu armáu. Nesti sentíu, caltuvo delles disputes con dellos gabinetes, lo cual llevólu inclusive a roblar delles cartes d'arrenunciu.
Comandante en xefe
260px|thumb|Mannerheim mientres la Guerra d'Iviernu.
Cuando les negociaciones cola Xunión Soviética pola cesión de territorios nel ismu de Carelia fracasaron en 1939, Mannerheim retiró'l so arrenunciu'l 17 d'ochobre, aceptando asina de nuevu'l puestu de Comandante en xefe del Exércitu finlandés en casu de guerra, mandatu qu'entró oficialmente a valir cuando los soviéticos atacaron a Finlandia'l 30 de payares. Asistíu nes decisiones estratéxiques pol teniente xeneral Aksel Airo, Mannerheim estableció'l so cuartel xeneral en Mikkeli, onde permaneció gran parte del tiempu en que se desenvolvieron la Guerra d'Iviernu y la Guerra de Continuación, magar fixo numberoses visites al frente. Caltuvo'l cargu de Comandante en xefe ente dambes guerres, acordies cola carta formal que recibiera de los presidentes Kyösti Kallio y Risto Ryti tres la Paz de Moscú (12 de marzu de 1942).
Mientres la Guerra de Continuación, guardó rellaciones col gobiernu de l'Alemaña nazi de la forma más formal posible, refugando la so propuesta de roblar una alianza ya inclusive refugando la propuesta nazi de que les tropes finlandeses participaren nel asediu de Leningráu.
El 4 de xunu de 1942, el día en que Mannerheim cumplía los 75 años, el gobiernu finlandés dio-y el rangu honoríficu y esclusivu de Mariscal de Finlandia (Suomen Marsalkka, Marskalken av Finland), siendo la primera y la única persona en tener tal rangu. Esi mesmu día recibió la inesperada y non tan prestosa visita d'Adolf Hitler pa felicita-y pol doble acontecimientu, lo cual causó-y cierta aprovecimientu. Hitler programara la visita a Mannerheim pal día del so cumpleaños, magar ésti nun deseyaba un alcuentru col líder nazi, nin en Mikkeli nin en Ḥélsinki, yá que podría interpretase más como una deferencia personal que como una simple visita d'un xefe d'estáu. Otru factor yera l'ofiendo que-y causaben los alemanes, amosándose siempres contrariu a la so influencia nos asuntos políticos y militares de Finlandia. Finalmente, aportó al alcuentru, que tuvo llugar nuna vía muerta del ferrocarril cercanu al aeropuertu de Immola, nel sureste de Finlandia, y foi calteníu de callao. thumb|260px|Entrevista de Hitler con Ryti y Mannerheim. Dende l'aeropuertu, y acompañáu pol presidente Ryti, Hitler foi conducíu hasta Mannerheim, quien lu aguardaba na vía muerta del tren. Cuando Hitler acolumbró a Mannerheim, corrió al so alcuentru, daqué que'l mariscal finlandés comentó con cierta sorna escontra los oficiales que lu acompañaben: "un oficial nunca cuerre, ye daqué que namái los cabos faen". Hitler, que yera muncho más baxu que Mannerheim (quien midía 1,94 m), vistía pa la ocasión unes botes de tacón más altu, ordenando a los sos fotógrafos que namái-y retrataren dende un ángulu que nun amosara la gran diferencia d'estatura con Mannerheim. Tres un discursu de felicitación de Hitler, y tres una incómoda comida, Hitler tornó a Alemaña, permaneciendo tan solo cinco hores en suelu finlandés. La intención d'esti viaxe sería la de solicitar a los finlandeses que siguieren les sos operaciones militares contra los soviéticos, pero'l difícil alcuentru con Mannerheim paeció frena-y a la de plantegar cualquier demanda concreta nesti sentíu.
Los llogros de Mannerheim como comandante en xefe de les fuercies finlandeses nun son fáciles de determinar. Naquel tiempu, ya inclusive hasta los nuesos díes, el gran prestíu de Mannerheim creó tamién detractores que catalogaron les sos aiciones de guerra como l'equivalente a una traición, especialmente aquelles crítiques procedentes de les fontes soviétiques o de los comunistes finlandeses. Ye por tanto necesariu analizar la figura de Mannerheim dende dos perspeutives: la militar y la política.
Como comandante militar, Mannerheim foi xeneralmente afortunáu. Sol so lideralgu les Fuercies de Defensa de Finlandia llibraron una esitosa guerra qu'a la fin salvó al so país de la ocupación soviética. Mannerheim tuvo enforma curiáu de nun esbardiar la vida de los sos soldaos, según tampoco corrió riesgos innecesarios. Quiciabes el so mayor defectu foi'l so refugu a delegar xeres: anque tenía un gran númberu de subordinaos bien capaces (el principal d'ellos, el teniente xeneral Aksel Airo), Mannerheim aportunaba en que toos el xefes de serviciu de los cuarteles xenerales finlandeses teníen d'informa-y direutamente, dexando asina pocu que faer a Erik Heinrichs, xeneral d'infantería y xefe del Estáu Mayor. Ello ye que Mannerheim llegó a dicir que nun deseyaba ser "prisioneru d'un namái home". Mannerheim acorviar col trabayu, y en consecuencia la coordinación ente los diversos departamentos nos cuarteles xenerales viose afeutada negativamente, daqué que pudo influyir en que la ofensiva soviética nel ismu de Karelia en xunu de 1944 coyera despreveníos a los finlandeses. Nun esistía otra autoridá salvu Mannerheim que axenciara tola información y entornar n'órdenes operacionales.
Sicasí en xunu de 1944, por cuenta de la amenaza que suponía una inminente ofensiva soviética sobre'l frente finlandés, Mannerheim creyó necesariu que Finlandia aportara a roblar el pactu d'alianza que demandaba'l Ministru d'Asuntos Esteriores alemán, Joachim von Ribbentrop, pa poder asina asegurar l'ayuda militar alemana. Pero inclusive entós Mannerheim trató d'alloñar la so figura del alcuerdu, consiguiendo que fora'l Presidente Risto Ryti el firmante del pactu, conocíu como'l alcuerdu Ryti-Ribbentrop. La estratexa de Mannerheim tuvo la so conclusión esperada cuando l'alcuerdu foi revocáu tres la dimisión de Ryti n'agostu d'esi mesmu añu, dempués de lo que Mannerheim asocedió a Ryti como Presidente de Finlandia.
Final de la guerra y curtia presidencia
Nel momentu que Alemaña amosóse abondo debilitada, y gracies a que la ofensiva de branu de la URSS foi finalmente frenada y llevada a una guerra de posiciones arriendes de la batalla de Tali-Ihantala, los líderes finlandeses acolumbraron una oportunidá p'algamar la paz cola URSS, máxime tres la dimisión de Ryti, lo cual dexaba ensin enforma valor l'alcuerdu alcanzáu ente Ryti y Ribbentrop en xunu de 1944. Mannerheim foi entós escoyíu como Presidente'l 4 d'agostu, principalmente porque yera la única figura col abondu prestíu tantu internacional como nacional pa ocupar el cargu nesi momentu. Por cuenta de les singulares condiciones del país nesos intres nun se celebraron eleiciones xenerales, polo que foi'l Parllamentu quien nomó a Mannerheim Presidente de la República.
La peligrosa situación en que s'atopaba Finlandia nesi momentu foi reflexada nel discursu inaugural de Mannerheim nel Parllamentu de Finlandia:
Un mes dempués d'ocupar el cargu, concluyó la Guerra de Continuación nunes dures condiciones impuestes polos soviéticos, magar fueron menores que les impuestes a otros países estremeros de la Xunión Soviética, que llegaríen inclusive a perder la so independencia (como los países bálticos). Finlandia caltuvo'l so soberanía, la so democracia parllamentaria y la so economía de mercáu, siendo les sos perdes territoriales bastante llindaes, anque los arreglos de guerra fueron alzaes. Amás, Finlandia tuvo entá que lluchar contra les tropes alemanes establecíes nos sos territorios del norte, en retirada escontra Noruega, no que se conoz como la Guerra de Laponia.
Mannerheim dimitió de les sos funciones presidenciales el 4 de marzu de 1946, alegando motivos de salú. Los sos esfuercios en pos de la paz fueron reconocíos inclusive polos comunistes finlandeses, los sos enemigos en 1918. Foi sustituyíu nel cargu pol so primer ministru, Juho Kusti Paasikivi, conservador anque d'enclín rusófila.
Mannerheim establecer na casona de Kirkniemi, en Lohja, col enfotu de pasar ellí los sos últimos años, magar tres una operación d'úlcera en 1947 encamentóse-y viaxar al sanatoriu de Valmont en Montreux (Suiza), pa recuperase ellí y redactar les sos memories. Morrió finalmente en Lausana el 28 de xineru (fecha de Finlandia; 27 de xineru, fecha llocal) de 1951, a los 83 años d'edá. Foi soterráu nel campusantu de Hietaniemi de Ḥélsinki nun funeral d'estáu con honores militares, siendo reverenciado güei día como unu de los más grandes xefes d'estáu de Finlandia.
Bandera de Bélxica
Historia
El 23 de xineru de 1831, les franxes camudaron d'horizontal a vertical, y el 12 d'ochobre, la bandera algamó la so forma moderna, col negru asitiáu nel llau de izado de la bandera.
Andreu Buenafuente
Biografía
Nació en Reus, fíu de Joan Buenafuente y Teresa Moreno. So padre yera natural de Reus y fíu d'almerienses de la zona de Zurgena. Representante de profesión, foi xugador del Club de Futbol Reus Deportiu y actor aficionáu So madre, Teresa Moreno, nació en Lorca, magar que la so familia yera almeriense, y trabayó nuna industria testil.
Dambos collaboraron esporádicamente en programes televisivos del so fíu.
Radio
Empezó na seición deportiva de Radio Popular Reus (COPE) a los 17 años (1982) y siete años más tarde presentó'l programa El terrat (SER Catalunya), col que llogró'l Premiu Ondas al Meyor programa de Radio Llocal en 1997. Col fin de fichar a los sos propios collaboradores, fundó El Terrat, una empresa dedicada a la producción televisiva, radiofónica, publicitaria y cibernauta». Mientres el branu de 2002 presentó La isla de los mosquitos (Cadena SER), un programa onde s'entemecíen frases atélites con música. Once años dempués, el domingu 30 de xunu de 2013, tornó a la Cadena SER col so amigu y compañeru Berto Romero col programa Nadie sabe nada onde ganaría otru premiu "Ondas" nel añu 2019.
Pihen-lès-Guînes
Pihen-lès-Guînes ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Emilio Aragón
thumb|Emilio Aragón en los ensayos con la Orquesta Sinfónica de Galicia, 16 de marzu de 2015
Emilio Tomás Aragón Álvarez, popularmente conocíu como Emilio Aragón, ye un actor, humorista, músicu, direutor de cine, compositor, ex-payasu y empresariu audiovisual español. Dende 2006 ye'l presidente de la cadena de televisión La Sexta.
Sara Carbonero
Sara Carbonero Arévalo ye una periodista deportiva española. Diose a conocer en La Sexta, pero n'abril de 2009 fízose públicu'l so fichaxe por Telecinco.
10 Lacertae
10 Lacertae (10 Lac) ye una estrella na constelación Lacerta, el llagartu, de magnitú aparente +4,88. Alcuéntrase a daqué más de 1000 años lluz del Sistema Solar.
10 Lacertae ye una de les poques estrelles azules de tipu espectral O, estrelles calientes, lluminoses y masives, pero bien escases. La so lluminosidá, teniendo en cuenta que la mayor parte de la radiación ye emitida nel ultravioleta, algama la enorme cifra de 26.800 soles. Tien una temperatura superficial de 32.000 K y un diámetru 4,7 vegaes más grande que'l diámetru solar. La so velocidá de rotación proyeutada ye de 31 km/s, lo qu'implica que'l so periodu orbital ye inferior a ocho díes. Como ye característicu d'esti tipu d'estrelles, pierde masa al traviés d'un fuerte vientu estelar que sopla dende la so superficie, a un ritmu un millón de vegaes mayor que nel Sol.
Una compañera visual de magnitú +10,0, BD+38 4826B, ta separtada 1 minutu d'arcu de 10 Lacertae. Nel casu de que fuera una compañera real, la so distancia al respective de 10 Lacertae sería de siquier 20.000 UA, polo que posiblemente nun esista rellación física ente dambes estrelles.
Auguste Comte
Auguste Comte, de nome completu Isidore Marie Auguste François Xavier Comte, foi un filósofu francés positivista, precursor de la Socioloxía.
Pittefaux
Pittefaux ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
L'Himnu nacional de Sudáfrica
L'Himnu nacional de Sudáfrica foi creáu en 1994. Remanez de la fusión del antiguu himnu nacional "Die Stem" (creáu por Cornelis Jacobus Langenhoven y Martin de Viliers) y el cantar bantú "Nkosi Sikeleli Afrika" creada nel sieglu XIX por Enoch Mankanyi Nsotonga.
I
Nkosi sikeleli Afrika
Dios bendiga a África
qu'alce la so gloria
yizwa imithadanzo yethu
escuchanos, Señor
nkosi sikelela
thina lusapho lwayo
II
Morena boloka sechaba sa heso
Señor rogamos-y, protexa la nuesa nación
o fedise dintwa la matshwenyeho
Intervenga y cesa too confliutu
Protexanos y la nuesa nación
sechaba sa heso
sechaba sa South Afrika
Berta Collado
Berta Collado Rivera ye una presentadora de televisión, actriz, modelu  y periodista española. Por motivos llaborales de sos pas medró en Navalmoral de la Mata (Cáceres).
L'Himnu nacional de Sudáfrica
South Afrika
III
Uit die blou van onse hemel
uit die diepte van ons see
De lo más fonderu de los nuesos mares
Oor ons ewige gebergtes
Sobre los nuesos montes eternos
waar die kranse antwoord gee
Emo
El emo ye un xéneru musical deriváu del post-hardcore que nació a mediaos de los años 1980. Bandes como Rites of Spring y Embrace empiecen un nuevu soníu dientro del rock alternativu, rompiendo musicalmente les restricciones básiques d'ello pero con una nueva llinia vocal muncho más melódica, llevando'l so soníu a una direición más personal y creando un contraste col so soníu más lentu y melódicu lo que dexó una sensación más esperimental.
L'Himnu nacional de Sudáfrica
onde resonen los ecos pelos escobios
Emo
El términu emo ye una apócope de emotive hardcore o emo-core y fai referencia a les lletres de los grupos del xéneru, caracterizaes por encetar, a diferencia del hardcore punk, temes más personales utilizando lletres más introspectives nes sos composiciones, buscando d'esta manera xenerar les mesmes emociones nel oyente. Pa llograr una mayor espresividá utilicen nel so música cambeos de ritmu y crescendos, combinando nuna mesmu cantar estallíos de roxura heredaos del hardcore, con soníos más apacibles. Dependiendo del estilu de cada banda, el soníu mentáu puede variar, amestando o quitando berros en favor de voces llimpies, siendo más o menos caótiques, o aspirando a un soníu más o menos escuru.
L'Himnu nacional de Sudáfrica
IV
Danny Trejo
Daniel "Danny" Trejo ye un actor d'Estaos Xuníos d'orixe mexicanu. Trabayó en múltiples películes de Hollywood, polo xeneral faciendo papeles secundarios como antagonista o antihéroe y ye conocíu por películes como Heat, Con Air, Desperado, Animal Factory, Predators, From Dusk Till Dawn, la triloxía de Spy Kids y como protagonista en Machete.
L'Himnu nacional de Sudáfrica
Sounds the call to come together
Emo
Actitú de los grupos emos
Les bandes emo nun faen música puramente comercial, yá que pa ellos tratar de satisfaer a un públicu mayoritariu sería incompatible con espresar emociones xenuines. Ello ye que tantu los conciertos d'estos grupos como los sos discos suelen tener precios baxos en comparanza colos d'otros artistes. Amás, munches de les bandes emo mientres los 90', al escarecer de los recursos económicos pa llanzar un álbum, preferíen llanzar splits ente dos o trés p'aforrar dineru.
Danny Trejo
Vida privada
Dan Trejo nació n'Echo Park, una comunidá de Los Angeles, Estaos Xuníos. Ye fíu d'Alicia Rivera y Daniel Trejo, un obreru. Ye d'ascendencia mexicana. Trejo ye primu segundu del cineasta Robert Rodriguez, anque dambos nun lo supieron hasta trabayar xuntos en Desperado. Creció nel barriu de San Fernando Valley. Mientres la so mocedá, rondaba les cais cerca del so vecinderu, cometiendo dellos delitos al pie del so tíu y faciéndose adictu a la heroína. D'adolescente foi deteníu en delles ocasiones.
Na cai Trejo desenvolvió talentu como boxeador y consideró dedicase a ello como oficiu. Pero nun lu pudo llevar a cabu por cuenta de una llarga sentencia na cárcel. Mientres cumplía la so condena na Prisión Estatal de San Quentin consiguió ser campeón estatal de la prisión de California, nes categoríes de pesu llixeru y pesu wélter. Mientres esti periodu Trejo volvióse miembru d'un programa d'ayuda pa superar l'adicción a les drogues.
Trejo ta casáu con Debbie Shreve y tien tres fíos: Danny Boy (n. 1981), Gilbert (n. 1988) y Danielle (n. 1990).
De cutiu faló frente a grupos de mozos n'institutos p'afalalos a evitar los errores qu'él cometió cuando yera nuevu.
Carrera
Desenvolvió una carrera nel negociu cinematográficu al traviés d'un camín pocu común. Dende tar encarceláu a ayudar a los mozos a lluchar contra l'adicción a les drogues, dende l'actuación a la producción; el nome, la cara y los llogros de Danny Trejo fueron bien reconocíos en Hollywood.