cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hipólito de Roma
Obra
No que fai a los sos trabayos dogmáticos, aquellos que concernen a Cristu y al Anticristu llegar de manera completa. Ente otres coses, inclúin un rellatu animáu de los eventos precedentes el fin del mundu. Foi escritu probablemente na dómina de les persecuciones de Septimio Severu (aproximao nel añu 202).
La influencia de Hipólito fíxose sentir sobremanera nos sos trabayos sobre cronoloxía y derechu canónicu.
El so "Crónica del mundu", una compilación que toma'l periodu dende la creación del mundu hasta l'añu 234, foi una base pa munchos otros trabayos de cronoloxía tantu nel Este como nel Oeste.
Nes grandes compilaciones de derechu canónicu que tuvieron llugar nel Este a partir del sieglu IV, munchos elementos fueron tomaos de los escritos de Hipólito. Pero la determinación exacta de cuanto ye xenuinu o reelaborado y/o de lo que-y foi equivocadamente atribuyíu, ta suxeta a discutinios.
Bibliografía
La edición de J. A. Fabricius, Hippolyti opera graece et latine (2 vols., Hamburgu, 1716-1718), reeditada por Gallandi, Bibliotheca veterum patrum (vol. II, 1766), y Migne, Cursus patrol. ser. Graeca, (vol. X) ta desactualizada. La preparación d'una edición crítica completa fuera encarada pola "Academia Prusiana de Ciencies". La xera yera d'una estrema dificultá, en razón del tracamundiu y complexidá de los distintos tipos d'escritura. El testu griegu orixinal calteníase namái en pocos casos (el Comentariu sobre Daniel, la Refutación, el Anticristu, partes de la Crónica, y dellos fragmentos). En cuanto al restu, solo esistíen fragmentos y traducciones principalmente en Eslavu eclesiásticu munches de les cualos nun fueren publicaes hasta en 1911.
De les ediciones de l'Academia publicáronse: un volume en Berlín en 1897 colos "Comentarios sobre Daniel" y el "Cantar de los Cantares", el tratáu sobre'l Anticristu y los "Trabayos exexéticos menores y obres homiléticas" editaos por Georg Nathaniel Bonwetsch y Hans Achelis.
El "Comentariu del Cantar de los Cantares" foi tamién publicáu por Bonwetsch (Leipzig, 1902) n'alemán a partir d'una traducción del rusu por Nicholas Marr del testu en Idioma xeorxanu amestada a aquel. Añedióse depués (Leipzig, 1904) una traducción de delles pieces d'exéxesis que se caltuvieren namái na versión xeorxana (La bendición de Jacob, La bendición de Moisés, La hestoria de David y Goliath). Una gran parte del orixinal de la "Crónica" foi publicáu por Adolf Bauer (Leipzig, 1905) a partir del Codex Matritensis Graecus, 221. Tocantes a la "Refutación", esisten les ediciones de Miller (Oxford, 1851), Duncker, Schneidewin (Göttingen, 1859), y Cruice (París, 1860). Puede atopase una traducción n'inglés na Ante-Nicene Christian Library (Edimburgu, 1868-1869).
Galería
Martirio de San Hipólito
Theresa Caputo
Theresa Caputo ye una actriz cómica d'Estaos Xuníos.
Repentigny (Calvados)
Repentigny ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Villores
thumb|240px|Puerta del Palaciu de los marqueses de Villores.
Villores ye una pequeña llocalidá de la Comunidá Valenciana, España. Pertenceiente a la provincia de Castellón, na comarca de Los Puertos de Morella, conceyu de Forcall. Cuenta con 50 habitantes (INE 2011).
Xeografía
Asitiáu na fastera d'un monte a veres del ríu Bergantes. El clima ye continental con nidies temperatures nes nueches de branu.
Dende Castellón de la Plana aportar a esta llocalidá al traviés de la CV-151, tomando depués la CV-10 p'aportar a la CV-132, darréu tómase la CV-14 pa rematar na CV-119.
Demografía
En 1646 tenía unos 120 habitantes; 70 en 1735; 218 en 1850 y 484 en 1910. Dende entós empecipió un progresivu descensu.
Economía
Basada tradicionalmente na agricultura y na producción d'alpargates.
Fiestes llocales
Romería a la Balma. Celebrar n'abril, el sábadu anterior al llunes de San Vicente.
Manuscritu allumáu
Un manuscritu allumáu ye'l nome que reciben los manuscritos nos que'l testu se complementa con lletres capitales, bordes ya miniatures o decoración d'oru y plata. Los manuscritos allumaos más antiguos que se conserven son del periodu 400-600 d. C., y tienen el so orixe na islla d'Irlanda, la península ibérica o la itálica.
Hiroki Noda
Hiroki Noda (野田 裕喜, ) ye un futbolista xaponés.
Victor Franz Hess
Victor Franz Hess foi un físicu austriacu, premiu Nobel de Física en 1936 polos sos estudios sobre los rayos cósmicos.
Biografía
Victor Franz Hess nació nel Castiellu Waldstein, cerca de Peggau, en Estiria, Austria. El so padre, Vinzens Hess, yera capataz del serviciu del Príncipe d'Öttingen-Wallerstein. Estudió nel Gymnasium de Graz (1893-1901) y los sos estudios cimeros realizar na Universidá de Graz (1901-1905), onde tamién se graduó como doctor en 1910. Empecipió la so andadura profesional con una estancia nel Institutu Físicu de Viena, onde'l profesor Egon Schweidler introdució-y nel campu de la radioactividá. Mientres la década de 1910 foi ayudante de Stephan Meyer nel Institutu d'Investigación del Radiu, de l'Academia Vienesa de Ciencies. Nel añu 1920, convertir en Profesor Estraordinariu de Física Esperimental na Universidá de Graz. Hess llogró ente 1921 y 1923 un permisu pa trabayar nos Estaos Xuníos, onde s'afitó como direutor del llaboratoriu d'investigación (creáu por él mesmu) de la Corporación de Radio d'Estaos Xuníos, n'Orange (Nueva Jersey), y como físicu consultor pal Departamentu d'Asuntos Interiores d'Estaos Xuníos (Oficina de Mines), en Washington D.C. En 1923 volvió a la Universidá de Graz y en 1925 foi designáu profesor ordinariu de física esperimental, hasta qu'en 1931 foi nomáu profesor na Universidá de Innsbruck y direutor del Institutu de Radioloxía, acabante fundar. Hess inauguró la estación pa reparar y estudiar rayos cósmicos nel monte Hafelekar, cerca d'Innsbruck. En 1938 treslladar a los Estaos Xuníos onde foi profesor de Física na Universidá de Fordham, llogrando la nacionalidá d'Estaos Xuníos en 1944; vivió en Nueva York hasta la so muerte.
Investigaciones científiques
Mientres la so estancia en Innsbruck, dirixó l'Institutu d'Investigaciones de la Radiación y en 1931 creó un observatoriu de rayos cósmicos nel Hafelekar, nos Alpes tiroleses. De les sos observaciones, introduciendo aparatos de midida en globo sonda, dedució que la intensidá de los rayos cósmicos aumenta cola altitú, que'l so númberu varia cola llatitú y que son un 1,5% más intensos mientres el día que pela nueche. Tamién estudió la radioactividá terrestre, según la conductividá llétrica y l'equilibriu d'ionización de l'atmósfera.
Frutu d'estos trabayos, en 1936 foi-y otorgáu'l Premiu Nobel de Física, compartíu con Carl David Anderson.
Premios y gallardones
En 1919 recibió'l Premiu Lieben pol so descubrimientu de la ultrarradiación o radiación cósmico.
Amás del Premiu Nobel que compartió con C.D. Anderson en 1936, concediéron-y el Premiu Abbe Memorial y la Medaya Abbe del Institutu de Carl Zeiss en Jena (1932); tamién foi miembru de l'Academia de Ciencies en Viena. El descubrimientu de la radiación cósmico, trabayu qu'a Hess apurrió-y el Premiu Nobel de Física, foi realizáu mientres los años 1911-1913, y publicáu nos Procedimientos de l'Academia Vienesa de Ciencies.
Publicaciones
Publicó aproximao sesenta artículos y dellos llibros, de los que los más importantes son: Die Wärmeproduktion Wärmeproduktion des Radiums (La producción de calor del radiu), 1912; Konvektionserscheinungen in ionisierten Gasen - Ionenwind (fenómenos de conveición en gases ionizados), 1919- 1920; La midida de rayu gamma, 1916 (con R.W. Lawson); El recuentu de la emisión de partícules alfa del radiu, 1918 (tamién con R. W. Lawson); Elektrische Leitfähigkeit der Atmosphäre und ihre Ursachen, 1926 (La conductividá llétrica de l'atmósfera y les sos causes, 1928); Ionenbilanz der Atmosphäre (L'equilibriu d'ionización de l'atmósfera), 1933; Luftelektrizität (Lletricidá del aire, con H. Benndorf), 1928; Lebensdauer der Ionen in der Atmosphäre (Vida media de los iones na atmósfera), 1927-1928; Schwankungen der Intensität in dean kosmischen Strahlen (Fluctuaciones d'intensidá en rayos cósmicos), 1929-1936.
La Vall d'Uixó
La Vall d'Uixó (Vall de Uxó en castellanu) ye un conceyu de la Comunidá Valenciana, España. Asitiáu nel sureste de la provincia de Castellón, na comarca de la Plana Baxa. Cuenta con.
Xeografía
El conceyu tópase asitiáu xunto a la mariña mediterránea, lo que-y fai gociar d'unes condiciones climátiques típiques d'esta zona, con iviernos nidios y branos calorosos. La so temperatura máximo histórica devasa los 40 °C ente que les mínimes asítiense en redol a los -5 °C con xelaes ocasionales. La tasa pluviométrica media ye de 509,51 mm, distribuyíos de forma irregular nos meses de seronda y primavera y cola típica seca braniza mediterránea.
Vall ta arrodiáu de los siguientes montes: Penya Migdia (550 m.), Penya-Creuc (326m.), Ródeno (538 m.), Pinyal (309 m.), Font de Cabres (637 m.), La Pitera (645 m.), Penyalba (648 m.), Pipa (591 m.), El Frontó (621 m.), Sants de la Pedra (585 m.), El Castell (492 m.), Sumet (450 m.), La Balona (456 m.), Penya Garrut (412 m.) y Alto de Cerverola (492 m.).
Falta unos 30 km de la capital provincial, Castellón de la Plana y atópase a pocu menos de 50 km de Valencia.
Ye una ciudá interior asitiada ente un valle y a bien pocos quilómetros, tan solu ocho, de les sableres de la Mariña del Azahar.
L'accesu a esta ciudá efectuar per carretera. Aportar dende la CV-10 y Autovía A-7 y Autopista AP-7
Llocalidaes estremeres
El términu municipal de La Vall d'Uixó llinda pel norte colos conceyos d'Artana y Nules; pel este con La Llosa, Moncófar, y Chilches; pel oeste con Alfondeguilla; y pel sur colos términos municipales d'Almenara y Sagunto, ésti postreru na provincia de Valencia.
Historia
La primer mención al términu apaez en testos árabes, refiriéndose a él como Shûn. Les primeres menciones cristianes apaecen nel Llibre dels feits col rellatu de la rindición de los sarracenos ante Xaime I d'Aragón l'añu 1238 xunto a la torre forçada de Moncofa y hai delles teoríes en redol al orixe del términu, magar l'orixe árabe del topónimu ye la que cunta con más respaldu na comunidá científica, que refugó totalmente un orixe romance. Tuvo ocupada por grupos humanos dende la Prehistoria, básicamente alredor de la "Fonte de San José", anguaño la paraxa del Río soterrañu de San José.
La xente siguía viviendo nel valle mientres el Neolíticu y la Edá del Bronce. Mientres la Edá del Bronce creció aldegues asitiaes nos montes, bien fortificáu con muralles y torres de vixilancia. El so allugamientu estratéxicu dexába-yos controlar un vastu territoriu y entrar na Sierra d'Espadán. La dómina ibérica suponíase una espansión considerable de la población, como lo demuestren los restos de la ciudá ibérica de La Punta d'Orleyl y Pobláu de San José.
La Punta d'Orleyl ocupa una gran superficie y tien cuatro llinies socesives de muralles y torres. Destaca la so acrópolis, onde los restos fueron alcontraos en siquier dos grandes edificios públicos construyíos con piedres cuadraes enormes. El Pobláu de San José, que s'atopa na parte cimera de la llomba del mesmu nome, constitúi un bon exemplu del urbanismu antiguu. Ye pequeñu pero tien una paré, dos torres, les cais y les cases de les dómines ibérica y romana. El so momentu de gloria foi mientres les etapes ibériques. Fueron ocupaos mientres el sieglu cuartu, y nel final del Imperiu Romanu.
Mientres la dómina romana, la población evolucionó escontra'l sector agrícola. Va unos años atópense los restos d'una necrópolis d'inhumación, fechada ente los sieglos VI y VII y axuntu a la dómina visigoda. En total atoparon los restos de 66 individuos, coles sos ufriendes funeraries.
La conquista árabe y l'establecimientu d'estes poblaciones nun camudó demasiáu'l tipu de vida. A lo llargo d'esti llargu periodu pudo documentar la esistencia d'una docena de pueblos que s'atopen a entrambos llaos del ríu Belcaire. Trátase d'Alcúdia, Zeneja, Benigafull, Benizahat, Zeneta y Benigasló. Cada unu yera independiente y tenía la so propia área industrial, según la so necrópolis.
La organización político y xurídico taba so la presidencia del Castiellu d'Uxó. En 1250, La Vall d'Uixó recibió La Carta Puebla. Dende esi momentu, convertir nuna ciudá importante dientro del Reinu de Valencia.
El rei Xaime I d'Aragón, conquistó estes tierres mientres la cuaresma del añu 1238. Mientres la Baxa Edá Media, La Vall d'Uixó formó parte del dominiu real, hasta que'l rei Alfonso'l Magnánimo concedió al so hermanu Enrique (1436), dellos llugares y villes, ente elles, La Vall d'Uixó. Esti pueblu convertir en llugar de señoríu, situación xurídicu-social na cual vivió tola Edá Moderna, hasta l'abolición de los señoríos xurisdiccionales (1811-1823). En 1609 producíase la espulsión de los moriscos. La población foi sustituyida por otra, íntegramente nueva y cristiana, orixinaria principalmente de los pueblos castellonenses del Maestrazgo, y que formó la base o nucleu orixinariu de la población actual.
Mientres la guerra de Socesión, la llocalidá caltúvose lleal a Felipe V, polo cual llogró dellos privilexos. Mientres les guerres carlistes, el llugar foi escenariu d'enfrentamientos bélicos.
Mientres el sieglu XVIII, la población de La Vall aumentó significativamente. Los seis pueblos xuníos ente sigo y crearon el Poble de Dalt y El poble de Baix. Dende'l sieglu XIX (1860), dambes pequeñes ciudaes formaron una plaza central onde s'atopa'l Conceyu nel presente. A lo llargo del sieglu XX produció la segunda gran espansión demográfica y económica.
Demografía
El conceyu cuenta con. La so evolución a lo llargo de de la dómina estadística ye la siguiente:
Economía
L'actividá económica ya industrial na llocalidá dende antiguu tuvo centrada na actividá agrícola, con dos artesaníes importantes: l'alpargatería y l'alfarería.
Progresivamente, la producción artesanal de l'alpargata foi adquiriendo calteres industriales, hasta que na primer metá del sieglu XX, sobremanera cola creación de la empresa familiar Segarra y los sos trabayos pal exércitu, la industria del calzáu convertir nel sector punta del desenvolvimientu económicu de la población.
Esta falta de diversificación industrial viose afeutada pola crisis del sector del calzáu, que llevó a la desapaición de munches empreses y, poro, a la perda de puestos de trabayu.
Cultura
La Vall d'Uixó cunta con tres bandes de música: Amás esisten dellos coros y corales, grupu de dances rexonales, ronadalla y grupos de dulzaina y tabalete. Tamién hai grupos de teatru y de zarzuela.
Monumentos relixosos
thumb|Ilesia del Santu Ángel Custodio
Llugares d'interés
Les últimes escavaciones arqueolóxiques efectuaes dieron como resultáu l'afayu d'un xacimientu con una cronoloxía cimera a los 15.000 años. Asina mesmu hanse topáu pintures rupestres d'estilu esquemáticu, qu'adquieren gran valor por tratase de la única amuesa d'esti arte na contorna de la Plana Baxa.
El ríu soterrañu constitúi un curiosu natural únicu pol so navegabilidad y pola so guapura. Dende'l sieglu XVIII conocen estudios sobre la zona referentes a formaciones vexetales bien pocu frecuentes, especies reinales y xeoloxía escepcional na que puede apreciase el ríu soterrañu navegable más llargu d'Europa, y coles mesmes la Cueva valenciana de mayor percorríu.
A la entrada de la cueva, en que la so parte izquierda pueden reparase dos grupos de pintures rupestres, atopamos un corredor flanqueado por bloques onde s'atopa'l xacimientu arqueolóxicu en procesu d'escavación. Llegaos al cai, y derrompiendo les agües curso enriba, vamos contemplar la "Sala de los Esperteyos", con una amplia sablera de sable. Un curtiu pasadizo desagua n'otra sala, en que'l so empiezu topar el llagu de Diana, de gran fondura. Más palantre, el Pasu de los Sifones fainos algamar el Llagu azul, de 12 m de fondura. A partir d'equí'l cursu del ríu ye más accidentáu. Tres el llagu del Diañu aportar a les Cañaes, amplios gravases que formen sableres.
Fiestes
Celebren les sos fiestes patronales n'abril y n'ochobre. Les primeres nel añu son les Fiestes patronales de San Vicente Ferrer, onde destaca la famosa "Feria agrícola, de maquinaria y comercial" qu'atrai a visitantes de tola provincia; les segundes, son les fiestes de la Sagrada Familia y el Santísimu Cristu, que tamién atraen a munchos turistes pola feria medieval que realicen n'ochobre y tamién poles sos guapes y numberoses procesiones. Dambes tán declaraes fiestes d'interés turísticu nacional y combinen la tradición taurina de los "encierres" ("bous al carrer") col sentimientu relixosu que dio orixe a les mesmes, pero ente dambes feches hai hasta 22 fiestes de barriu ente les que s'atopen:
Les fiestes mayores de la ciudá completar cola Selmana Popular Taurina de les Peñes en fiestes, onde les 50 peñes de la ciudá esfruten d'una selmana cargada d'actos lúdicos y sobremanera taurinos; y les Falles de San José, de gran participación popular y cola so Xunta Local Fallera y los sos seis comisiones falleras como protagonistes: Falla Ja Estem Tots
Gastronomía
Les traces fundamentales de la cocina vallera son los mesmos que los de la valenciana. Asina, la paella ye un platu que se guisa en toles cases de la ciudá. Sicasí, esisten dellos guisos bien carauterísticos d'esta llocalidá. Ente ellos destaquen:
Política
{| width="100%"
Alexis Tsipras
Alexis Tsipiras, ye un políticu griegu, primer ministru de Grecia ente setiembre de 2015 y xunetu de 2019.
Reux
Reux ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cume Estaos Xuníos-Rusia de 2018
La 'Cume Estaos Xuníos-Rusia de 2018': foi una xunta cume ente'l presidente de los Estaos Xuníos Donald Trump y el presidente de la Federacion Rusa Vladimir Putin (d'ende tamién conocida como'l cume Trump-Putin). Tuvo llugar el 16 de xunetu de 2018 en Helsinki, Finlandia. El Ministeriu finlandés d'Asuntos Esteriores tituló oficialmente'l cume como la Xunta # HELSINKI2018. Foi presentáu pol Presidente de Finlandia, Sauli Niinistö.
El cume tamién foi notable polos comentarios revesosos fechos pol presidente Trump na conferencia de prensa posterior, na que se negó a reconocer que Rusia interfirió nes eleiciones d'Estaos Xuníos de 2016. Los comentarios de Trump provocaron una reacción violenta en tol espectru políticu, inclusive ente dalgunos de los sos aliaos habituales. Engarráu a les crítiques, dixo que s'equivocar.
Antecedentes
thumb|right|El [[Palaciu Presidencial de Helsinki llugar de la xunta cume]] El cume tuvo llugar nel Palaciu Presidencial de Helsinki. L'eventu marcó'l primer alcuentru oficial ente los líderes mundiales depués de conversaciones previes non oficiales ente Trump y Putin nos cumes del G20 Hamburgo y APEC Vietnam celebraes en 2017. Trump tamién s'axuntó col presidente finlandés Sauli Niinistö nel Palaciu Presidencial. Les temes que Trump anunció pa ser aldericaos nel cume incluyeron les situaciones en Siria y Ucraína. El Secretariu d'Estáu de los Estaos Xuníos, Mike Pompeo, axuntar colos sos homólogos rusu y finlandés, Serguéi Lavrov y Timo Soini.
Niinistö sostuvo xuntes billaterales con dambos presidentes el día del cume. Esa mañana, Niinistö y la primer dama finlandesa Jenni Haukio dieron la bienvenida a Trump y a la primer dama de los EE.XX. Melania Trump na so residencia oficial principal en Mäntyniemi. Mientres la xunta de los presidentes, les dos muyeres atopar pa un almuerzu conxuntu.
La xunta de Helsinki 2018 empezó nel Palaciu Presidencial dempués del mediudía (aproximao a la 1 pm) con Niinistö dando la bienvenida oficial a Putin, siguíu por Trump. Les conversaciones billaterales ente los presidentes de Rusia y los Estaos Xuníos tuvieron llugar nel Salón Góticu del Palaciu Presidencial; Trump y Putin atopar con solu intérpretes presentes y duru cuasi dos hores a puerta zarrada. A la so xunta siguió una xinta de trabayu qu'incluyó funcionarios adicionales nel Salón de los Espeyos.
El secretariu xeneral de la OTAN, Jens Stoltenberg, y l'ex líder soviéticu Mikhail Gorbachev dixeron qu'acoyíen con prestu la xunta planiada de Trump con Vladimir Putin.
Dos díes antes de la xunta programada, un grupu de los principales demócrates del Senáu encamentó a Trump a nun axuntase con Putin unu-a-unu. Los firmantes d'una carta que lu aconseya nun axuntase solo con Putin inclúin al Líder de la minoría Charles Schumer, Minority Whip Dick Durbin y los principales Demócrates na Intelixencia del Senáu (Mark Warner), Rellaciones Esteriores (Bob Menéndez), Poder Xudicial (Dianne Feinstein), Armaos Servicios (Jack Reed), Creitos (Patrick Leahy) y Bancos (Sherrod Brown).
Comentarios Polémicos
Mientres una entrevista na viéspora del cume con CBS News, Trump llamó a la UE'l mayor enemigu comercial de los Estaos Xuníos. Rusia yera un "enemigu en ciertos aspeutos". Trump comentó en Twitter la mañana del cume que la rellación ente Rusia y los EE. XX. "Nunca fuera peor". Culpó d'esto a "tontures y babayaes" per parte de los EE. XX. Y mentó la investigación en cursu del Asesor Especial sobre la interferencia rusa nes eleiciones de 2016, calificándola de "caza de bruxes". Tamién defendió a Rusia poles acusaciones d'interferencia nes eleiciones d'Estaos Xuníos del FBI y otres axencies d'intelixencia d'Estaos Xuníos, diciendo que "el presidente Putin diz que nun ye Rusia. Nun veo nenguna razón pola que seya asina".
Historia
thumb|President Vladimir Putin y l'Asesor de Seguridá Nacional John R. Bolton aconceyaos nel [[Kremlin, Moscú, el dia 27 de xunu previu al cume]] Helsinki sirvió primeramente como'l llugar pa la firma de los Alcuerdos de Helsinki en 1975, dempués d'una serie de xuntes destinaes a amenorgar les tensiones ente los bloques occidentales y soviéticos mientres la Guerra Fría. L'Asesor de Seguridá Nacional de los EE. XX. John R. Bolton axuntar col Presidente rusu Vladimir Putin el 27 de xunu de 2018 p'aldericar los detalles del cume y otros asuntos billaterales. El 28 de xunu, la Casa Blanca y el Kremlin anunciaron l'allugamientu del cume como Helsinki.
Protestes
Según la empresa finlandesa de radiodifusión Yle, entamáronse más de 10 manifestaciones pal cume. El domingu 15 de xunetu, unos 2.500 manifestantes axuntar pa la manifestación a favor de los derechos humanos "Helsinki Calling" na Plaza del Senáu de Helsinki. Simultáneamente, la seición xuvenil del partíu finlandés nacionalista entamó una manifestación pro Trump. L'eventu "Welcome Trump" axuntó a un ensame de 50 persones, ente elles nueves del Partíu Finés y miembros de los Soldaos de Odin. Entamáronse más manifestaciones pal llunes 16 de xunetu, incluyíes les manifestaciones y protestes "Stop Putin" y "Helsinki contra Trump y Putin" polos derechos de les muyeres, Afganistán y contra la rusofobia. La seición xuvenil del conservador Partíu de la Coalición Nacional dixo que celebraríen una manifestación contra la política comercial del presidente Trump y l'anexón rusa de Crimea. Primero que diera empiezu la conferencia de prensa en Helsinki ente Donald Trump y Vladímir Putin los ánimos taben caldiaos.El periodista Sam Husseini, de la revista d'Estaos Xuníos The Nation, tenía preparáu un lletreru que dicía: "Tratáu de prohibición d'armes nucleares". Nun pudo amosalo a los mandatarios de Rusia y Estaos Xuníos. Los servicios de seguridá abasnáronlu darréu fora de la sala.
Xunta Privada
Trump y Putin axuntar en priváu mientres dos hores, ensin ayudantes nin tomadores de notes, acompañaos solo polos sos respeutivos intérpretes. La xunta fuera programada pa 90 minuto pero duró dos hores. Más tarde, la Senadora Jeanne Shaheen y el Representante Bill Pascrell llamaron al intérprete de Trump, Marina Gross, pa testificar ante'l Congresu. La xunta privada foi siguida por una xinta de trabayu qu'incluyó asesores sénior.
Conferencia de Prensa
Dempués de la xunta privada y la xinta de trabayu, Trump y Putin dieron una conferencia de prensa conxunta. Cuando se-y preguntar a Trump si condergaría la interferencia rusa nes eleiciones d'Estaos Xuníos de 2016, negóse, diciendo que Putin lo había negáu.
Discutiniu
Les hores darréu posteriores al cume provocaron crítiques bipartidistas nos Estaos Xuníos y en munches partes del mundu, incluyida Alemaña ("Los europeos tán realmente asustaos"), Francia y el Reinu Xuníu ("Caniche de Putin"). [29] Les crítiques centrar na aparente aceptación de Trump de la negación de participación de Putin na interferencia rusa nes eleiciones d'Estaos Xuníos de 2016, que contradicía los afayos de la Comunidá d'Intelixencia de los Estaos Xuníos, y oldeaba cola acusación contra dolce axentes GRU rusos apenes tres díes antes. la investigación en cursu del Asesor Especial: [26] La cobertoria de noticies del cume foi triunfante en Rusia y callada en China. [29]
Los demócrates condergaron universalmente'l desempeñu de Trump, pero tamién lu fixeron munchos republicanos. Dellos republicanos nel Congresu criticaron fuertemente a Trump, como'l senador Bob Corker ("fíxonos ver como un coimbre"), el senador Ben Sasse ("Esto ye estrañu y totalmente equivocáu"), y el senador Tim Scott ("Tarrezo güei foi un pasu tras "). Otros, incluyíos Paul Ryan y Mitch McConnell, reafitaron el so sofitu a la comunidá d'intelixencia de los EE. XX. Ensin condergar direutamente a Trump. Newt Gingrich, partidariu dende hai enforma tiempu de Trump, calificó les declaraciones de Trump sobre la comunidá d'intelixencia d'Estaos Xuníos como "l'erru más grave de la so presidencia". Candidatu republicanu pal presidente Mitt Romney [32] y candidatu republicanu pa presidente John McCain en 2008 Trunfu; Romney dixo que l'alcuerdu de Trump con Putin en llugar de les axencies d'intelixencia d'Estaos Xuníos foi "vergonzosu y perxudicial pa los nuesos principios democráticos", ente que McCain calificó'l cume como "una de les actuaciones más vergonzoses d'un presidente d'Estaos Xuníos". negativamente universales, inclusive de munches comentaristes de Fox News que de normal sofiten al presidente.
El senador Rand Paul sofitó la visita de Trump afirmando que "tamién dixeron que nun tendría d'axuntar se con Kim y que esto ye daqué estraordinariu del presidente Trump que tien de ser allabáu y non facer# de menos ye que ta dispuestu a axuntase con adversarios pa tratar d'evitar que tengamos Tercer Guerra Mundial. " Sarah Sanders llamó al cuerpu de prensa de la Casa Blanca pola "histeria mediática masiva" sobre presuntos venceyos ente Rusia y el presidente mientres la rueda de prensa celebrada'l 18 de xunetu de 2018, y dixo que la prensa "salióse totalmente de control". Esto asocedió díes dempués de que'l presidente Trump negar a responder una entruga de Jim Acosta de CNN, declarando a la so emplegador "noticies falses". Los periodistes competidores del cuerpu de prensa unificaron los sos esfuercios cuando Sanders escoyó "siguir" l'interrogatoriu del corresponsal xefe de NBC News, Hallie Jackson.
Nuna entrevista col Direutor d'Intelixencia Nacional, Dan Coats, la periodista de MSNBC News, Andrea Mitchell, díxo-y que la Casa Blanca anunciara que convidaría a Putin a una segunda xunta en Washington na seronda.
En Rusia
Donald Trump enfrenta un ábanu de crítiques n'Estaos Xuníos pola so actuación nel cume de Helsinki.Sicasí, al so homólogu rusu, Vladimir Putin, ta diéndo-y abondo meyor.De vuelta a casa en Rusia, los políticos alliniáronse pa emponderar les resultaos del alcuentru.
Quechua de Vitis-Huancaya
El quechua de Vitis-Huancaya ye una variedá de les llingües quechues falada nel norte de la provincia peruana de Yauyos nel departamentu de Lima, nos distritos de Vitis y Huancaya. Ye una variedá próxima a la vecina d'Alis y Tomas, que nun adelantró l'africada retroflexa del protoquechua.
Alis y Vitis pertenecen dambes al Quechua I, arrexuntaes polos sos sufixos flexivos -maa- d'oxetu verbal de primera persona y los homófonos -ː de primera persona verbal y nominal. Usen otros morfemes llargamente espublizaos ente los quechues centrales, como'l xerundivu -r, el llocativu -ćhaw y l'ablativu -pita. Esta variedá presenta los seis vocales del Quechua I, trés curties y trés llargues, y un conxuntu de consonantes bastante calteníu, que consta de trés nasales /m, n, ɲ/ cuatro oclusives /p, t, k, q/, dos africaes /t͡ʃ, ʈ͡s/, trés fricatives /s, ʃ, h/, dos aproximantes /j, w/ y trés líquides /ʎ, ɾ, l/.
Reviers
Reviers ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Marsa Matruh
Marsa Matruh (n'árabe: مرسى مطروح Marsā Maṭrūḥ; en griegu: Παραιτόνιον, Paraitonion) ye una ciudá portuaria mediterránea d'Exiptu, la capital de la gobernación de Matruh.
La ciudá ta asitiada al noroeste d'Exiptu, na mariña del mar Mediterraneu, 240 quilómetros al oeste d'Alexandría, y 490 al oeste d'El Cairu
La so población ye de
Historia
Marsa Matruh yá yera conocida como ciudá portuaria d'Exiptu en dómina ptolemaica y bizantina, llamada Paraitonion (Παραιτόνιον) y en dómina romana Paraetonium. N'árabe denominóse Marsā Maṭrūḥ.
Mientres la Segunda Guerra Mundial, foi instalada al este una fortificación Baggush Box del exércitu británicu. Mientres esti periodu, Marsa Matruh yera la estación terminal del ferrocarril que comunicaba con El Alamein.
Paco Ibáñez
Paco Ibáñez ye un cantante español, con una trayeutoria artística que dedicó cuasi íntegramente a facer versiones musicaes de poemes d'autores españoles y iberoamericanos, tanto clásicos como contemporáneos. thumb|Paco Ibáñez
Los sos anicios
De padre valencianu y madre vasca, ye'l menor de cuatro hermanos. Pasa la so primera infancia en Barcelona, llugar nel que vive anguaño. Depués de la guerra civil, la so familia setien qu'exiliase a Francia puesto que so padre yera un militante anarcosindicalista de la CNT. Ente l'inviernu de 1939 y l'entamu de la ocupación alemana, residirán en París. So padre, militante anarquista, ye arrestáu y internáu nun campu de trabayu pa republicanos españoles. So madre regresa entós colos cuatro fíos a San Sebastián pa trabayar, viviendo nel caseriu familiar d'Aduna en Guipúzcoa hasta los 14 años. Más sero, estes acordance de la neñez nel caseríu familiar recuéyelos nel so discu Oroitzen —Recordando—, cantáu n'euskera. En 1948, la familia atraviesa clandestinamente la frontera y vuelve a xuntase col padre en Perpiñán. Paco aprende de so padre l'oficiu d'ebanista, al tiempu qu'entama a estudiar violín. Pronto sustituye'l violín pola guitarra. Viviendo definitivamente en París, nos entamos de los años cincuenta, descubre primero la música de Georges Brassens y d'Atahualpa Yupanqui, referencies fundamentales pa la so formación artística y ideolóxica, y inmediatamente depués a Léo Ferré y al movimientu existencialista francés, que s'atopaba con plenu puxu.
En 1956 la foto d'una muyer andaluza vestida de negro inspira-y la so primera canción sobre'l poema "La más bella niña", de Luis de Góngora. Colos poemes de Góngora a los qu'amesta otros de García Lorca fai la so primera grabación en 1964. Un discu que, dende'l mesmu momentu de la so aparición, conviértese nun clásicu utilizáu polos profesores de lliteratura española como material pedagóxicu, y polos defensores de les llibertaes como un símbolu de resistencia cultural.
En 1958, una amiga de Paco y de Pierre Pascal, lleva-y a Salvador Dalí, a Cadaqués, un discu de prueba con delles canciones de Lorca y Góngora. Cuando Salvador Dalí lu escucha quier conocer "al rapaz" que fizo'l discu. Cuando se conocen, naz la idea de que'l pintor faiga'l dibuxu pa la portada del discu y entama asina una estrencha rellación de Paco, non sólo col mundu de la poesía y de la lliteratura en xeneral, sinon tamién col de les artes plástiques.
Paco Ibáñez y l'activismu
En 1966, xunto a diversos activistes culturales asentaos na capital francesa funda "La Carraca" onde se presenten espectáculos en llingua castellana (representaciones teatrales, esposiciones de pintura, coloquios lliterarios, manifestaciones musicales y proyeiciones cinematográfiques). Nesa dómina, la casa de los Ibáñez en París ye un centru de pasu y acoyida de los munchos artistes, políticos y intelectuales españoles que pasen pela capital francesa.
El segundu discu de la coleición "España de hoy y de siempre" apaez en 1967 incluye poesíes de Rafael Alberti, Luis de Góngora, Blas de Otero, Gabriel Celaya, Miguel Hernández y Francisco de Quevedo. Otru clásicu. Esta vez el discu tará ilustráu por José Ortega.
En febreru de 1968 ofrez el so primer conciertu n'España, en Manresa, na "Primera Trobada de Canço de Testimoni". A partir d'ahí la so actividá espárdese por delles Universidaes llegando a cantar en TVE el tema "Andaluces de Jaén", de Miguel Hernández. Inmediatamente depués instálase en Barcelona onde contauta con José Agustín Goytisolo, amistá convertida en collaboración íntima.
En mayu de 1968, nuna emisión de la TV francesa realizada en direuto por Raoul Sangla, presenta'l discu y Ortega les pintures que lu ilustren. Nesta emisión canta "La poesía es un arma cargada de futuro", de Gabriel Celaya y "Balada del que nunca fue a Granada", de Rafael Alberti.
Problemes col franquismu
Con motivo del primer aniversariu de la toma estudiantil, el 12 de mayu de 1969, entama un conciertu en La Sorbona. Un pequeñu cartel mariellu fechu polos estudiantes y pegáu nos árboles, nos cristales de los cafés, nos pasillos de les aules, anuncia un conciertu de “Paco Ibáñez, la voz llibre d'España”, na sala Richelieu. Los universitarios franceses identifíquense con él y tómenlu como unu de los sos símbolos. Nesti mesmu añu edita'l so tercer discu con poesíes s de Rafael Alberti, Luis Cernuda, León Felipe, Gloria Fuertes, Antonio Machado, José Agustín Goytisolo. L'autor de la pintura que ilustrará'l discu yeAntonio Saura. N'avientu, realiza la so recordada actuación nel Olympia de París. Un doble álbum recueye esta velada. Nel Olympia canta por primer vez una canción de Georges Brassens traducida al castellanu.
En 1970, conoz a Pablo Neruda en París, qu'oye por primer vez los sos poemes cantaos. "Tú tienes que cantar mis poemas, tu voz está hecha para cantar mi poesía..." diz-y el poeta.
Un añu depués, el gobiernu español incluye a Paco Ibáñez na so llarga lista de censuraos, prohíben-y cualquier actuación nel territoriu español. Les dificultaes pa seguir viviendo en Barcelona aconseyen-y Tornar a París, dende onde viaca per tol mundu, especialmente pelos países d'América Llatina. En toos estos años entra en contautu con numberosos personaxes del mundu de la cultura, como l'escritor vallisoletanu Blas Pajarero.
Euphorbia resinifera
El cardón resinosu (Euphorbia resinifera) ye un arbustillo monoico, carnosu, cactiforme, d'hasta 1,2 m d'altor, de porte hemiesférico estendíu, con tarmos siempres argutos.
Descripción
Crez más a lo ancho qu'a lo alto, llegando a algamar 3 m de diámetru. Tarmos pocu o nada ramosos, de color verde intensu, tetragonales, escepcionalmente trígonos, con cares más o menos cóncaves y ángulos agudos. Nos ángulos asítiense unes escayos axilares de 2-10 mm de 2 en 2, sobre un escudete oval bien delimitáu. Les fueyes amenorgar a tubérculos diminutos asitiaos nos angulos, al pie de les escayos. Inflorescencia pedunculada sobre los ángulos, ente los pares d'escayos; ta compuesta por 3 ciatios mariellos na so totalidá, los 2 llaterales pedunculaos y hermafrodites, el central -sésil y masculín- suelse desenvolver y cayer primero que los llaterales. El frutu ye una frutu subglobosa de 4-5 x 6-7,5 mm, con pedicelu de 4-8 mm, provista de coques bien estremaes, estruyíes, anguloses y carenaes, glabres, llises, primero verdoses y depués amarellentaes. Cada coca lleva una grana de 2,7-3 x 2,5 x 2,5 mm, subglobulosa, de superficie chiscada por pequeñes y fines plaques de contorna irregular, abuxada o amarellentada, ensin carúncula. El floriamientu producir de xunu a agostu y la fructificación, d'agostu a ochobre. thumb|240px|Habitus de E. resinifera.
Hábitat
Terrenales caliares, sobre suelos más o menos predresos, dende los 600 m hasta los 1800 m d'altitú, n'ambiente xeneralmente semiárido.
Distribución
Ye un endemismu marroquín, que se distribúi peles partes más baxes y seques de los montes mediterránees que van dende'l Atles Mediu suroccidental hasta'l Macizu del Kest (Anti-Atles occidental). Falta nes zones d'influencia macaronésica onde ye reemplazada pola otra especie cactiforme de la rexón: Euphorbia officinarum.
Propiedaes
Euphorbia resinifera contién una alta concentración de la toxina resiniferatoxina que s'utiliza como puntu de partida nel desenvolvimientu d'una nueva clase d'analxésicos. La investigación recién demostró qu'esta toxina exhibe los sos efeutos por aciu la interacción con TRPV1, un sensor de dolor conocíu de la canal catiónico que tamién respuende a la capsaicina, el compuestu principal que s'atopa nos pimientos picantes.
Taxonomía
Euphorbia resinifera describióse por O.Berg y espublizóse en Offiz. Gew. 4: 34d versu. 1863. Euphorbia: nome xenéricu que remanez del médicu griegu del rei Juba II de Mauritania (52 a 50 e. C. - 23), Euphorbus, nel so honor – o n'alusión al so gran banduyu – yá que usaba médicamente Euphorbia resinifera. En 1753 Carlos Linneo asignó'l nome a tol xéneru.
Consuelo Madrigal
Consuelo Madrigal Martínez-Pereda ye una xurista española. Dende xineru de 2015 hasta payares de 2016 exerció'l cargu de fiscal xeneral del Estáu d'España, siendo la primer muyer n'ocupar el cargu na institución.
Trayeutoria
Llicenciada en Derechu pola Universidá Complutense en 1978, Madrigal ingresó na carrera fiscal en 1980. Tuvo destinada nes Fiscalíes de Santa Cruz de Tenerife, Palencia y Madrid, según na del Tribunal de Cuentes.
Na Fiscalía Xeneral del Estáu foi fiscal de la Secretaría Xeneral Téunica mientres el mandatu de Carlos Granados. Hasta 2008 foi Fiscal de la Sala de lo Penal del Tribunal Supremu y en febreru de 2008 nomada Fiscal de Sala Coordinadora de Menores pol Fiscal Xeneral Cándido Conde-Pumpido y anovada nel so cargu en 2013 por Eduardo Torres Duce.
Nel añu 2011 figuró nel númberu 24 nel escalafón de la carrera fiscal.
Tres la dimisión d'Eduardo Torres-Duce como fiscal xeneral del Estáu n'avientu de 2014, el Gobiernu propunxo a Madrigal pa ocupar el so puestu. El so nomamientu foi realizáu nel Real Decreto 2/2015, de 9 de xineru de 2015. Tomó posesión el 13 de xineru de 2015, convirtiéndose na primer muyer fiscal xeneral del Estáu.
Dende abril de 2018, ye académica de Númberu na Real Academia de Xurisprudencia y Llexislación, ocupando la vacante de la medaya númberu 41 de la corporación.
Kohei Isa
Kohei Isa (伊佐 耕平; ) ye un futbolista xaponés.
V Concursu de Canción Asturiana Conceyu de Siero
El V Concursu de Canción Asturiana Conceyu de Siero foi entamáu por Afatra contando col sofitu de patrocinadores como'l diariu El Comercio y la Fundación Municipal de Cultura de Siero, y la collaboración d' Amigos del Roble y Café Biloba. Na xornada d'entrega de trofeos, la cantante Anabel Santiago presentó'l so últimu trabayu discográficu: Llances de papel.
Los ganadores de la edición de 2015 fueron:
República Federal d'América Central
200px|thumb|[[Manuel José Arce y Fagoaga, primer presidente de la República Federal de Centro América.]]
La República Federal de Centro América foi una federación que surdió de l'Asamblea Constituyente de les Provincies Xuníes del Centru d'América, el 22 de payares de 1824, al traviés de la Constitución de la República Federal de Centroamérica de 1824. La so capital foi Ciudá de Guatemala hasta 1834; dempués foi Sonsonate por un curtiu periodu, y d'últimes San Salvador, de 1834 a 1839, sicasí, solo'l poder executivo foi'l que se treslladó, ente que los poderes lexislativo y xudicial caltuvieron el so asientu na Ciudá de Guatemala.
La Federación taba formada por cinco estaos: Guatemala, El Salvador, Hondures, Nicaragua y Costa Rica (Panamá foi parte de la Gran Colombia y Belice yera una colonia británica). En 1838 formóse un sestu estáu, Los Altos, con capital na ciudá de Quetzaltenango, colos territorios del occidente de Guatemala y el territoriu del actual Soconusco de Chiapas (Méxicu). El territoriu de la Federación tamién incluyía la trupa rexón selvática de Belice, anque yá nesa dómina yera fuerte la presencia británica nun establecimientu comercial na mariña del Atlánticu dende onde se realizaba'l contrabandu inglés escontra'l restu del Ismu.
Llindaba al suroeste col océanu Pacíficu, al nordeste col mar Caribe, al sureste cola Gran Colombia (depués República de la Nueva Granada) y al noroeste con Méxicu.
Historia
miniaturadeimagen|200px|Real Palaciu na [[Ciudá de Guatemala. Equí roblóse l'Acta d'Independencia y gobernó el presidente Manuel José Arce y Fagoaga.]]
Cada Estáu yera llibre y tenía autonomía pa gobernase y establecer les sos lleis y códigos xurídicos, amás d'escoyer democráticamente el so propiu Xefe d'Estáu. Los Estaos miembros yeren: Guatemala, El Salvador, Hondures, Nicaragua y Costa Rica. En 1836 creóse'l Estáu de Los Altos, que se reincorporó a Guatemala antes d'eslleise la federación centroamericana. En 1824 Chiapas incorporar a Méxicu, quedando solo'l Soconusco como un territoriu neutral ensin anexón a nengún bandu, y la Provincia de Bocas del Toro que foi tomada pola República de la Nueva Granada en 1836.
Ente les principales innovaciones de la Constitución de la República Federal de Centroamérica de 1824, cabo destacar el so tratamientu de los derechos humanos, nel cual destacaben, ente otros aspeutos, l'abolición de la esclavitú, la consagración del derechu d'asilu, les llimitaciones de la pena capital, l'establecimientu del xuráu y la supresión de los fueros. Acutábense considerablemente les facultaes gubernamentales pa llindar los derechos civiles y políticos, inclusive en casu de graves amenaces o ataques al orde públicu, lo cual habría de ser una grave torga pa les autoridaes. Per otru llau, caltuvo la división ente un Congresu unicameral toupoderosu, un Executivu con poderes llindaos, un Senáu qu'actuaba como cuerpu entemediu y una Corte Suprema de Xusticia, toos escoyíos popularmente conforme a un sistema de sufraxu universal indireutu en cuatro graos.
Eleición de Manuel José Arce como presidente
En 1825 celebróse'l Primer Congresu Federal, que escoyó al presidente de la República Centroamericana ente los dos candidatos: Manuel José Arce y Fagoaga y José Cecilio del Valle, yá que a pesar de la victoria de Valle nel votu popular, apelóse la resultancia. Aquel día Valle tenía desaveniencias con dellos prominentes conservadores del Clan Aycinena y éstos atrabancaron la so llegada al poder n'entrando en componedorios colos lliberales y el mesmu Arce y Fagoaga. Arce foi declaráu presidente de la República, y Mariano de Beltranena acompañar na vicepresidencia. Depués estableciéronse les otres autoridaes: Suprema Corte de Xusticia, Primer Conseyu Representativu y en cada estáu estableció la Corte Cimera de Xusticia del Estáu; l'Asamblea Nacional promulgó la Constitución centroamericana que se sancionó hasta'l 29 d'agostu de 1825, porque los centralistes que deseyaben un réxime únicu na rexón y trataron de boicotiar el sistema federal qu'adoptara la Constitución.
200px|miniaturadeimagen|left|Ilesia del Hospital de San Pedro n'[[Antigua Guatemala.]]
Per otra parte, l'estáu financieru de la nueva República siguía lo establecío pelos últimu díes de la colonia: derechos sobre'l productu de les mines, alcabala, almojarifazgo, tributu pa la Santa Cruzada, impuestu sobre'l tabacu, impuestu sobre'l añil, impuestu sobre los xuegos de naipes, papel selláu y derechos sobre oficios. Amás, dempués de la destrucción de la capital, Santiago de los Caballeros de Guatemala, el rei Carlos III dispunxo un asitiáu de cien mil pesos que Méxicu tenía d'unviar añalmente. Depués de la independencia suspendió l'ayuda que llegaba de Méxicu, y l'Asamblea Nacional abolió l'impuestu de la Santa Cruzada y los derechos de mines; con esto, los ingresos del gobiernu en 1825 xubíen a doscientos mil pesos, ente qu'había gastos por más de seiscientos mil pesos. Y pa cuelmu de males, el país tampoco cuntaba con un exércitu, pos solamente quedaba'l Batallón del Fixu, unos cuantos milicianos y una compaña de soldaos.
Pa 1826 había un francu bracéu ente los dos partíos: los criollos lliberales que queríen el sistema republicanu y los criollos conservadores que preferíen el absolutimo real español como forma de gobiernu. El problema consistía en que los lliberales creíen que la unión de los Estaos yera vital pa llograr la reconocencia y respetu de les otres naciones y que dexando en llibertá a los Estaos d'escoyer a les sos propies autoridaes fadríase sumir el poder del Clan Aycinena de Guatemala sobre los otros Estaos y, poro, la rensía qu'esistía escontra los criollos de la Ciudá de Guatemala dende la dómina colonial. Los lliberales llograren faese del Congresu y atrabancaron el llabor del presidente Arce, ente que ésti acusar d'herexes, non yá na capital sinón nos pueblos onde'l fervor relixosu taba más enraigonáu lo que lo ayudar a axenciase del respaldu popular p'atacar a los sos rivales. En Guatemala, los resfregones de los bandos llegaron a un estremu insostenible y asocedió l'inevitable rompimientu ente'l gobiernu Federal y el gobiernu del Estáu, dirixíu pol lliberal Juan Barrundia: a Barrundia facer prisioneru pola so supuesta participación nuna combalechadura que sería afayada a tiempu y depués eslleiéronse les autoridaes del Estáu, que treslladárense a Quetzaltenango por non tar a salvo na Ciudá de Guatemala.