cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Myrna Mack
Muerte
Foi asesinada frente a la so oficina na Ciudá de Guatemala, corada 27 vegaes, por un escuadrón de la muerte de les Fuercies Armaes de Guatemala (supuestamente creáu pola Escuela de les Amériques) sol réxime del demócrata cristianu Marco Vinicio Cerezo (presidente ente 1986 y 1991). N'abril de 2004, dempués d'un xuiciu empobináu pola Corte Interamericana de Derechos Humanos y gracies a l'aportunante actividá de la so hermana Helen Mack, el gobiernu de Guatemala reconoció públicamente que los sos axentes cometieren l'asesinatu ya implementaron midíes d'arreglu a la so familia.
Vida personal
El 16 de payares de 1973 naz la so fía Lucrecia Hernández Mack, qu'en 2016 convertir na primer muyer al frente del Ministeriu de Salú de Guatemala.
Fundación Myrna Mack
En 1993, la so hermana Helen Mack creó la Fundación Myrna Mack, na so memoria. La institución foi financiada primeramente colos fondos provenientes del Right Livelihood Award, conocíu como'l premiu Nobel Alternativu de la Paz dau a Helen n'avientu de 1992. La fundación trabayó primeramente pa esclariar l'asesinatu de Myrna Mack y el d'otros sumíos por causa de la guerra civil de Guatemala. Na actualidá tien como oxetivu contribuyir a la construcción del Estáu Democráticu de Derechu nesti país.
Concubinato
Concubinato ye la rellación marital de dos persones ensin tar xuníos en venceyu matrimonial. El términu concubina xeneralmente indica rellaciones matrimoniales en cursu onde la muyer ye de menor posición social que l'home o que la esposa o esposes oficiales. Esisten dirixentes na hestoria d'Asia y d'Europa que teníen tanto concubinas como esposes.
Al llau de la unión matrimonial, que ye l'actu y estáu xurídicu reconocíu pol derechu como xenerador d'efeutos non yá respectu de la pareya y de los fíos, sinón tamién en rellación con otros parientes, diéronse y esisten anguaño otres uniones más o menos permanentes que s'asemeyen al matrimoniu, pero a les cualos el derechu nun-yos reconoció efeutos, o bien lo fixo en términos bien llindaos. Una unión con estes carauterístiques ye'l concubinato, que podemos entender como la unión llibre y duradero ente un home y una muyer que viven y cohabitan como si tuvieren casaos y que puede o nun producir efeutos llegales.
Historia
Onde tien un estáu llegal, como na antigua Roma y na antigua China, el concubinato ye similar, anque inferior, al matrimoniu. N'oposición a eses lleis, les lleis tradicionales del Occidente nun-y dan un estáu llegal a les concubinas, sinón que más bien namái almiten matrimonios monógamos. Cualesquier otra rellación nun esfrutó, tradicionalmente, de proteición llegal.
Antigua Roma
Nos tiempos de l'antigua Roma, concubinus yera'l términu que se-y daba a un nuevu varón que yera escoyíu pol so amu como amante. A los concubini (plural de concubinus) referíase-yos frecuentemente de manera irónica na lliteratura contemporánea de la dómina. Catulo asume nel poema de casoriu 61.126 que'l mozu señor feudal tien un concubinus que se considera a sigo mesmu nun nivel cimeru a los otros esclavos.
La concubina ente los romanos cuasi nun s'estremaba de la muyer lexítima sinón nel nome y na dignidá, de cuenta que por eso llamábase "muyer menos lexítima" y según pol derechu romanu nun yera lícitu tener a un tiempu munches esposes, tampoco se dexaba tener juntamente munches concubinas.
Un celibatario podía tomar por concubina a cualesquier de les muyeres que se consideraben d'inferior condición y que según les lleis civiles nun podíen aspirar al honor del matrimoniu: tales yeren que ganaben la so vida por aciu el so trabayu, les de baxa estracción social, les esclaves, les condergaes en xuiciu públicu, y otres asemeyaes. Munches vegaes asocedía qu'un padre de familia que sirviera bien a la Patria dándo-y fíos nacíos de lexítimu matrimoniu, prefería acomuñar una concubina primero que tomar nueva esposa, por non esponelos a los caprichos d'una madrasca y quitar la esperanza de llevase ellos solos tola socesión. Asina ye que l'emperador Vespasiano, dempués de la muerte de la so muyer, restituyó á el so primer estáu a Genis, lliberta d'Antonia y tomar pol so concubina, teniéndo-y tolos miramientos debíos a una muyer lexítima. Esti exemplu foi asonsañáu polos emperadores Antonino Pío, y Marco Aurelio Antonino, llamáu el Filósofu de los cualos el postreru, habiendo perdíu á la so muyer, escoyó por concubina a la fía del intendente de la so casa, ne tot liberis novercam tuparduceret. Esta manera de vivir nun se consideraba ilícitu nin contrariu a los costumes, sinón namái como una unión desigual, pos les concubinas taben quitaes de la dignidá y ventayes de que gociaben les muyeres enllazaes por matrimoniu, y los sos fíos nun yeren ante la llei sinón fíos de la naturaleza, llamaos naturales, ensin poder heredar más que la sesta parle de los bienes del padre.
España
N'España hubo una dómina en que les lleis toleraron a los eclesiásticos les barraganes o concubinas y nun-yos dexaben muyeres lexítimes seique porque se creía qu'éstes los distrayeríen de les sos funciones más que les mancebes, coles cualos nun taben amestaos d'una manera indisoluble, pos podíen dexar cuando quixeren o lo esixera'l bien de la ilesia.
Na Biblia
Na Biblia (Xénesis 16 y 21), Abraham toma a la esclava Agar como concubina Puesto que Sara nun concibiera hasta esi puntu, ella ufiérta-y el so esclava Agar a Abraham por que-y dea un herederu. Ella dio a lluz a Ismael. Dempués de que por un milagru Sara —que se fixo fértil a una edá avanzada— concibiera y diera a lluz a Isaac, demandó-y a Abraham qu'echara a Ismael, y a Agar la so madre, fora de la casa y escontra el desiertu. A Abraham fíxose-y bien difícil faer esto y namái lo fixo cuando Dios sofitó lo que Sara pidía.
“El rei Salomón amó, amás d'a la fía de Faraón, a munches muyeres estranxeres, Moabitas, Amonitas, Edomitas, Sidonias ya Hitites, muyeres de les naciones alrodiu de les cualos el Señor alvirtiera a los israelites: ‘Nun deben cohabitar con elles, nin elles con vós, porque elles verdaderamente van volver los vuesos corazones escontra los sos dioses'. Salomón xunir a elles n'amor. Tuvo 700 esposes oficiales y 300 concubinas”. (1 Reis 11:1-3).
Los Barreros (Llaviana)
Los Barreros ye, dende'l puntu de vista alministrativu, una población de la parroquia llavianesa de Tiraña. Sicasí, y dende'l puntu de vista eclesiásticu, forma dende 1959 una parroquia separtada, consagrada a San Xosé. Nella se comprenden, amás del llugar homónimu, habitáu por 1,584 persones (INE, 2010), les caseríes de Casacavá (8 habitantes), La Cagüernia (3 habitantes), La Brañueta (5 habitantes), L'Abedul, El Nesprón y El Palacio, el pueblu de Sayeo (24 habitantes) y una ermita dedicada a los Mártires San Cosme y San Damián.
El llugar de Los Barreros, que tenía malpenes 200 habitantes al entamar el sieglu XX, vio medrar enforma la so población al ponese n'esplotación el pozu Barredos (1906), la mina Rimoria y el pozu Carrio (1950). La so población alcanzó'l nivel cimeru en 1970, cuando tenía 2.592 habitantes. Bien d'ellos vivieron y entá viven na barriada de San Xosé Obreru (anguaño barriada 11 de mayu) y na barriada Tiraña.
Anita Borg
Anita Borg Naffz, conocida como Anita Borg foi una científica informática estauxunidense. Creó en 1994 la Celebración Grace Hopper de Muyeres na Informática coles mires de sofitar la incorporación de les muyeres a la teunoloxía y en 1997 fundó l'Institutu de la Muyer y la Teunoloxía, institución qu'a la so muerte en 2003 pasó a denominase Institutu Anita Borg de la Muyer y la Teunoloxía na so memoria.
Trayeutoria
Nació en Chicago, Illinois y creció en Palatine, Kaneohe, Ḥawai y Mukilteo, Washington
Llogró'l so primer trabayu en programación en 1969. A pesar de qu'amó les matemátiques mientres crecía, nun tenía la intención de dedicase a la informática y aprendió programación per si mesma mientres trabayaba nuna pequeña compañía de seguros. Llogró un doctoráu en Ciencies de la Computación na Universidá de Nueva York en 1981. El so disertación foi sobre la eficiencia de la sincronización nun sistema operativu.
En doctorándose Borg pasó cuatro años desenvolviendo un sistema operativu basáu en Unix, que toleraba falles, primero pa Auragen Systems Corp. de Nueva Jersey y depués con Nixdorf Computer n'Alemaña.
En 1986 incorporar a Digital Equipment Corporation onde trabayó mientres 12 años, primero nel Llaboratoriu d'Investigación Occidental y darréu en Digital Equipment, onde desenvolvió y patentó un métodu pa xenerar rastros de direiciones completes pal analís y diseñu de sistemes de memoria d'alta velocidá.
La so esperiencia nel manexu de la llista de distribución en constante espansión de Systers, qu'ella mesma fundó en 1987, llevar a trabayar na comunicación per corréu electrónicu. Como inxeniera consultora nel Llaboratoriu de Sistemes de Rede so Brian Reid, desenvolvió MECCA, un sistema basáu na Web y corréu electrónicu pa la comunicación nes comunidaes virtuales. En 1997, Borg dexó Digital Equipment Corporation y empezó a trabayar como investigadora na Oficina del Líder en Teunoloxía de Xerox PARC. Poco dempués d'empecipiar el so llabor en Xerox, fundó l'Institutu de la Muyer y la Teunoloxía, en fundando primeramente en 1994 la Celebración Grace Hopper de Muyeres na Informática.
Sofitu a les muyeres na teunoloxía
Borg creía apasionadamente en trabayar por una mayor presencia de les muyeres na teunoloxía. El so oxetivu yera llograr qu'en 2020 les muyeres fueren el 50% del oficiu informáticu. Esforcióse por que les muyeres tuvieren representaes n'igualdá con al respective de los varones en tolos campos téunicos y a tolos niveles y tuvieren presencia naquellos espacios onde la teunoloxía causara impautu, por que pudieren beneficiase d'ella.
Fontenay (Sena Marítimu)
Fontenay ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Anita Borg
Systers
En 1987, fundó Systers Borg, la primer rede de corréu electrónicu pa les muyeres na teunoloxía. Mientres la so asistencia al Simposio sobre Principios de Sistemes Operativos (SOSP) llamó-y l'atención la poca cantidá de muyeres presentes na conferencia. Ella y otros seis o siete asistentes comentaron nel bañu la falta de muyeres n'informática. Una docena de les muyeres participantes na conferencia decidieron xintar xuntes... na conversación surdió la idea de crear Systers.
Fontenay (Sena Marítimu)
Tien una población de y una superficie de  km².
Anita Borg
Systers
L'oxetivu de Systers yera apurrir un espaciu priváu por que los sos miembros pudieren buscar información y compartir conocencies basaes nes sos esperiencies de mancomún. La incorporación a Systers llindar a les muyeres con formación bien téunica y les conversaciones yeren puramente sobre cuestiones téuniques. Borg supervisó Systers hasta l'añu 2000.
Celebración Grace Hopper de Muyeres na Informática
En 1994, Anita Borg y Telle Whitney fundaron la Celebración Grace Hopper de Muyeres na Informática. La idea inicial foi crear una conferencia por y pa muyeres científiques de la computación. Borg y Whitney axuntar nuna cena y diseñaron dende cero la conferencia. La primer Celebración Grace Hopper de Muyeres na Informática celebrar en Washington, DC en xunu de 1994 y axuntó a 500 muyeres del mundu de la teunoloxía.
Institutu de la Muyer y la Teunoloxía
En 1997, Borg fundó l'Institutu de la Muyer y la Teunoloxía. Los dos oxetivos primordiales de la organización yeren aumentar la representación de les muyeres nos campos técnológicos y fomentar la creación de más teunoloxía per parte de les muyeres. Cuando se fundó, l'Institutu allugar en Xerox PARC, anque yera una organización independiente ensin fines d'arriquecimientu.
En 2002, Telle Whitney asumió la presidencia y la direición xeneral del Institutu y en 2003, foi rebautizado n'honor a Borg. Dende la so fundación, l'Institutu Anita Borg de la Muyer y la Teunoloxía aumentó los sos programes n'Estaos Xuníos y espandióse a nivel internacional cuadruplicando'l so tamañu.
Premios y reconocencies
Borg foi reconocida polos sos llogros como una científica de la computación y pol so trabayu en favor de les muyeres na informática. En 1995 recibió'l premiu Augusta Ada Lovelace de l'Asociación de Muyeres na Informática pol so trabayu en favor de les muyeres nel campu de la computación. En 1996 foi aceptada como miembru de la Association for Computing Machinery. En 1999, el presidente Bill Clinton designar miembru de la Comisión Presidencial pa la Promoción de la Muyer y Minoríes en Ciencia, Inxeniería y Teunoloxía y recibió l'encargu d'encamentar estratexes nacionales p'aumentar l'algame de la participación de les muyeres.
En 2002, foi gallardoniada col octavu Premiu Añal de Heinz pa la Teunoloxía, Economía y l'Empléu. Tamién en 2002, Borg recibió un Doctoráu Honorariu de Ciencia y Teunoloxía de la Universidá Carnegie Mellon. Borg recibió'l Premiu Pioneer EFF de la Electronic Frontier Foundation y foi reconocida poles Girl Scouts d'EE.XX., tamién foi incluyida nel Open Computing Magacín nel Top 100 de les muyeres na informática.
Borg tamién foi miembru de la xunta directiva de l'Asociación d'Investigación de la Informática y del Comité del Conseyu Nacional d'Investigación sobre la Muyer na Ciencia ya Inxeniería.
Legáu
En 1999, Borg foi diagnosticada con un tumor cerebral. Siguió al frente del Institutu de la Muyer y la Teunoloxía hasta 2002. Morrió'l 6 d'abril de 2003 en Sonoma, California.
En 2003, l'Institutu de la Muyer y la Teunoloxía camudó'l so nome pol d'Institutu Anita Borg de la Muyer y la Teunoloxía, n'honor de Borg. L'Institutu creó tamién nel so honor diversu premios: el Premiu Anita Borg al Impautu Social, el Premiu Anita Borg de Lideralgu Téunicu y el premiu Empresa Anita Borg Top pa la muyer téunica.
Otros premios y programes honren la vida y l'obra de Borg: Google estableció en 2004 la Anita Borg Memorial Scholarship Google. El programa amplióse pa incluyir a muyeres en Canadá, Australia, Nueva Zelanda, Europa, el Norte d'África y l'Oriente Mediu. La Facultá de Ciencies de la Computación ya Inxeniería UNSW estableció tamién el Premiu Anita Borg.
Flora de Veracruz
Flora de Veracruz, (embrivíu Fl. Veracruz), foi una revista con ilustraciones y descripciones botániques qu'editóse en Xalapa pol Institutu Nacional d'Investigaciones sobre Recursos Bióticos, dende 1978 hasta 1982.
Mortagne-au-Perche
Mortagne-au-Perche ye una comuña francesa del departamentu d'Orne, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Costumari Català
El Costumari Català ye la obra capital del grande folclorista catalán Joan Amades. Lleva como subtítulu El cursu del añu. Ye la obra etnográfica de referencia pa #cualquier cuestión rellacionada coles tradiciones y los costumes a les tierres de llingua catalana.
Consta de cinco volúmenes ilustraos qu'ordenen los conteníos siguiendo'l cursu del añu, el pasu de les estaciones. La primer edición data de 1952, en cinco volúmenes, del Editorial Salvat. El 1982, les editoriales Salvat y Edicions 62, en collaboración, fixeron una reedición en facsímil. Los cinco llibros enllenen más de 5.000 páxines.
Oxetivu, métodu y conteníu de la obra
L'oxetivu del Costumari yera recoyer y dexar constancia escrita de too aquello que los catalanes faíen impulsaos pola tradición. Amades muévese impulsáu por dos razones: l'interés etnográficu, ye dicir de les costumes en sí mesmes, y la perceición que'l saber tradicional taba amenaciáu.
Propónse pos, faer una amplia escoyeta, incluyente: creencies, esmoliciones, supersticiones, refranes, cantares, dances, xuegos, documentos gráficos, costumes, fábules, etc. Ye bien consciente qu'indirectamente ta faciendo un importante trabayu de compilación lexicográfica. Cuntó cola collaboración de Joan Tomàs y Parés, que lo #ayudar especialmente na investigación de cantares y músiques populares en tol territoriu de fala catalana.
Amades utiliza dos tipos de fontes: les bibliográfiques y l'entrevista direuta a persones de too tipos, edá, estamentu y ocupación.
Los datos recoyíos se estructuraron en dos esos bien estremaos: Joan Amades dedicó 35 años a la coordinación del Costumari, incluyendo la compilación d'información, la redaición, la integración de los distintos documentos y la estructuración nos cinco volumes mentaos.
Myrna T. Semaan
Myrna T. Semaan  ye una botánica libanesa, desenvolviendo la so actividá académica nel Departamentu de Botánica, Centru pal Desenvolvimientu del Ambiente, y la Investigación, Jounieh, El Líbanu.
Neomixis tenella
Neomixis tenella ye una especie d'ave paseriforme de la familia Cisticolidae.
Subespecies
Reconócense les siguientes subespecies:
Kosuke Masutani
Kosuke Masutani (増谷 幸祐; ) ye un futbolista xaponés.
Mieldes (parroquia)
Mieldes ye una parroquia del conceyu asturianu de Cangas del Narcea. Tien una población de y ta formada poles llocalidaes de Dagüeñu y Mieldes.
Mortrée
Mortrée ye una comuña francesa del departamentu d'Orne, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Forges-les-Eaux
Forges-les-Eaux ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cristina Grau García
Trayeutoria
miniaturadeimagen|414x414px|Cine Rialto, Valencia Naz en Valencia, España'l 24 de xunetu de 1946. Foi fía de Camilo Grau Soler, arquiteutu valencianu d'importante trayeutoria. Realizó estudios de Belles Artes na Facultá de Belles Artes de San Carlos. Falaba dellos idiomes: español, catalán, francés, inglés, alemán ya italianu y yera una gran viaxera. Recibir d'arquiteuta en 1972 na Escuela Téunica Cimera d'Arquiteutura de Valencia. A partir d'ellí, siguiendo cola tradición paterna, trabayó acomuñada al so hermanu Camilo (1945) nel estudiu profesional onde llograron numberosos premios y distinciones profesionales. Él destaca la intensa y eficaz collaboración de Cristina que “''apurre una interesante ya importante cultura arquitectónica al estudiu en concursos, publicaciones y obres. (…) Pola so formación en Belles Artes, sabía dibuxar y perbién''“.
Obra arquitectónica
El mesmu añu d'incorporación d'ella al estudiu ganen el 2° Premiu nel Concursu Nacional d'Estibadores Portuarios y el 1° Puestu nel Concursu Nacional Plan d'Urxencia 14 Colexos EGB del Ministeriu d'Educación. En 1975 llograron el 1° Premiu nel Concursu d'oficines Altos Fornos de Madrid que nun se llega a construyir pola quiebra de los comitentes. Na competencia participaron los grandes arquiteutos españoles del momentu. Al pie de Escario, Vidal y Vives, los Grau alleguen col lema Isósceles nel concursu la Sede Social en Valencia del Colexu Oficial d'Arquiteutos de Valencia y Murcia (COAVM), onde salieron en tercer llugar (1976). En 1981 tamién con Antonio Escario, apuerten al primer premiu d'un concursu y tresfórmense nos arquiteutos del Real Club Náuticu de Valencia.
Otros proyeutos destacaos d'esta etapa ye la Central Telefónica Rexonal de Valencia (1979), edificiu qu'anubren con una gran malla pa proteición del sol.
Nos años 80 los Grau dedicáronse predominantemente a la rehabilitación d'edificios patrimoniales como'l tresformamientu del antiguu colexu La Salle nos Xulgaos de Palma de Mallorca (1981), la restauración del Palaciu de Alarcón, orixinalmente del sieglu XVIII nos Xulgaos de ciudá de Xàtiva, Valencia (1983); tresformamientu del Mercáu de Abastos nel Complexu Cultural Abastos, en Valencia (1985-88); el tresformamientu d'una antigua cárcel nos Xulgaos en Manacor (1986), la reforma del escenariu del teatru principal de Valencia (1990) y el tresformamientu integral del Palaciu de Raga (1992).
En 1988 Cristina y Camilo Grau restauraron el Cine Rialto, construyíu en 1939, una de les obres emblemátiques d'el art decó na Comunidad Valenciana y qu'alluga anguaño al Institutu Valencianu de Cinematografía. Amás de la participación nel proyeutu arquiteutónicu, Cristina sumó un rol relevante nel diseñu de los interiores.
Escontra 1989 ella construyó'l so xalé en Cullera ya incorporóse al estudiu Camilo Grau Carretero, el so sobrín. Ente les obres que realicen nesta nueva etapa del estudiu ta l'Institutu de 2ª enseñanza de Manises (1994).
Ella tamién trabayó nel campu del diseñu industrial y más concretamente nel diseñu de moblame: pa Martínez Medina S.A. diseñó los sofás Voluta y Dinámicu, les meses Raigañu y Decó, amás del sillón Presidente y de la siella Secretariu.
La obra arquitectónica de Cristina Grau foi espuesta nos Colexos Oficiales de Arquiteutos d'Alicante, Castellón y Madrid, nel Claustru del Patriarca y na sala Parpalló de Valencia y nel Palaciu del Almudí de Murcia.
Contribución teórica a l'arquiteutura
En paralelu a la so prolífica actividá proyeutual y d'enseñanza realiza el Doctoráu na Escuela Téunica Cimera d'Arquiteutura de Valencia, que remata en 1984. La so tesis L'espaciu arquiteutónicu na lliteratura: el llaberintu borgiano y otros llaberintos foi dirixida por Josep Muntañola Thornberg. El trabayu surdió de la necesidá d'esplicar a los sos alumnos cómo l'arquetipu del llaberintu configura espacios a partir de cruciar imáxenes lliteraries con otres provenientes del campu del arte. Pa desenvolver les sos hipótesis entrevistó delles vegaes a Jorge Luis Borges en Buenos Aires ente fines de 1982 y principios de 1983. Una beca Fullright collaboró por que pudiera pa oldear les ediciones orixinales de la obra de Borges nos fondos hispanoamericanos de la Biblioteca Regenstein de la Universidá de Chicago.
Darréu, en 1989, Grau publicó'l llibru Borges y l'arquiteutura qu'entiesta les resultaos de la so tesis. El llibru y les sos obres construyíes nun pueden ser entendíes por separáu. La teoría surde de la so práutica y va en sentíu inversu tamién. Les categoríes analizaes nel llibru, como les de duplicaciones y l'arquiteutura pródiga en simetríes” (como diz Borges) apaecen nos proyeutos de los Bloques de Proteición de Menores (que terminen tresformaos en Conselleria d'Educación, 1979) y el Centru de Proteición de Menores en Marratxí, Mallorca (1985), qu'amás referencien claramente al proyeutu de prisión de J. N. Durand citáu n'unu de los capítulos. Tamién nesti sentíu, la metáfora de los espeyos y les duplicaciones tien que ver con dos edificios de los Grau que dialoguen ente sigo: el Auditoriu de Música de Torrent (1992) y el Conservatoriu de Músicos de Torrent (1996 a 2000). El trabayu de Cristina Grau nel campu del patrimoniu unvia direutamente a les reflexones que menta nel llibru sobre les ruines del Campu Marzio de Piranesi (otru autor venceyáu a les cárceles) y al fragmentu como elementu que xenera molición.
Los intereses de Cristina Grau manifiéstense tamién na producción de publicaciones sobre la rellación ente arte, cine, lliteratura y arquiteutura como Un intentu de representación espacial de Casa Tomada de Cortázar (Encontres nº 2. Valencia, 1985), Borges nel llaberintu de simetríes y de xuegos d'espeyos (Abaloriu. Sagunto, 1987) o Clasicismu-goticismu na arquiteutura y el cine (Vila Mustieles, Santiago | Grau García, Cristina: Universidá Politéunica de Valencia, 1995). La producción teórica completar con llibros y artículos como'l llibru La vivienda n'España: 1970—1990 (Ed. UPV. 1993) y Villes réeles, villes imaginaires (-y Courier de L'Unesco. París, 1991).
En 1991 Cristina Grau foi la comisaria de la exhibición Borges, Dichter van Ruimtes que tuvo llugar nel Institutu d'Arte Contemporáneo d'Ámsterdam, un llaberintu circular cortáu por dos espeyos que multiplicaben l'espaciu. En 1992 entamó la esposición Borges et l'architecture n'el Centro Georges Pompidou de París, 1992.
L'arte yera otra de les sos pasiones. Realizaba teatrales pintures en rellación a l'arquiteutura y onde una pierna de muyer que s'asoma ente los fragmentos. Destáquense les sos esposiciones individuales n'Ámsterdam (1991), Valencia (1992/1994), Miami (1993) y París (1994), y la so participación en numberoses esposiciones coleutives en París, Nueva York y Chicago. En 1999 l'IVAM realíza-y un homenaxe póstumu.
Última etapa
Cristina Grau dictó clases nel Departamentu de Composición y Proyeutos Arquiteutónicos de la Universidá Politéunica de Valencia, del cual foi Titular dende 1984 hasta 1996. La Universidá yera un espaciu pa venceyase cola práutica yá que faía convenios con conceyos pa trabayar xunto a los sos alumnos. Dicía qu'un profesor de proyeuto si nun fai obres dexa de ser un bon profesor. Apasionada pola enseñanza presentóse dos veces a convocatoria pa llograr el puestu de caderalga pero a pesar a los sos innumberables ya induldables méritos nun foi escoyida.
Nestes busques, ella foi sofitada pol so compañeru de vida, el profesor de lliteratura René de Mariña, con quien se casó en 1997 poco primero de morrer en setiembre de 1997. Cristina Grau dexó una obra construyida d'alta calidá y los sos ensayos son de referencia pa la hestoria de l'arquiteutura de Valencia y la teoría del proyeutu. Parte de los sos archivos atopar nel International Archive of Women in Architecture en Virginia Tech.
Bibliografía
FERNÁNDEZ GALIANO, L. (1998). España 1998. Madrid, Arquiteutura Viva. (p. 223)
Lynn Redgrave
Lynn Rachel Redgrave OBE foi una actriz británica perteneciente a la conocida familia d'intérpretes. Fía de Sir Michael Redgrave y Rachel Kempson, Lady Redgrave; hermana de Corin Redgrave y Vanessa Redgrave; y tía de les actrices Natasha Richardson, Joely Richardson y Jemma Redgrave.
Biografía
El primer papel de Lynn Redgrave nuna película foi una pequeña apaición en "Tom Jones" (1963). En 1966 foi nomada al Óscar a la meyor actriz por "La soltera trebeyadora". Trabayó en televisión, nos teatros de Londres y en Broadway. Foi nomada dos veces a los premios Tony y ganó dos veces el premiu Sarah Siddons (1977 y 1995) pol so trabayu nos teatros de Chicago.
En 2000, Redgrave divorciar del que fuera'l so home mientres 33 años, el productor John Clark, cuando s'afayó que tuviera un fíu cola so asistenta. Va dellos años, Redgrave anunció que sufría un cáncer de pechu. Escribió una obra, "The Mandrake Root". Escribió tamién un llibru nel que narra la so batalla contra'l cáncer, tituláu "Journal: A Mother and Daughter's Recovery from Breast Cancer" con semeyes realizaes pola so fía Annabel Clark.
Redgrave foi nomada Oficial de la Orde del Imperiu Británicu, anque darréu convirtióse en ciudadana americana.
L'actriz finó'l 2 de mayu de 2010 tres 7 años de llucha contra'l cáncer.
Valle de Santa Ana
Valle de Santa Ana ye un conceyu español, perteneciente a la provincia de Badayoz (comunidá autónoma d'Estremadura).
Situación
Atopar xunto a Valle de Matamoros sobre una orografía accidentada nes cercaníes de Jerez de los Caballeros. Pertenez a la contorna de Sierra Suroeste y al Partíu xudicial de Jerez de los Caballeros.
Tien una densidá alta (321,08 hab/km²) nun amenorgáu ámbitu territorial de 383 hai. segregáu del de Jerez de los Caballeros, que lo arrodia por completu.
Historia
Según los cronistes históricos, hai dos teoríes sobre l'orixe d'esta llocalidá.
Dalgunos conecten l'orixe del nucleu col asentamientu de dellos moradores en redol a una vieya ermita dedicada a Santa Ana, esistente nesi llugar dende dómina remota, de la que derivaría'l topónimu de la población que se consolidó al so amparu. Otros, pela so parte, envaloren que l'enclave resulta d'apaición más moderna (allá polos sieglos XVII - XVIII), atribuyendo la so fundación, sol nome de Valle del Pinu, a ciertes families xerezanes, que buscaron abellugu en tal llugar, fuxendo d'una epidemia qu'afaró esta ciudá.
El párrocu de la llocalidá, Pedro Ximenez Burguillos, realiza en 1798 una interesada descripción del asentamientu, conseñando que, "esta aldega componer de veynte y tres barrios, tan distantes unos d'otros que nin ye llugar nin ye billa, y ye más grande que Sevilla, pos la so circunferencia ye de daqué más de media llegua". Fai referencia tan singular esplicación a la esistencia de distintos grupos de cases separaes ente sigo por güertes, olivares, ya inclusive árees de monte. Esta mesma realidá ye reflexada inda por fontes de la centuria pasada. Y entá na actualidá esisten barrios bien alloñaos del nucleu central del pobláu.
En 1594 formaba parte de la provincia Lleón de la Orde de Santiago figurando como Jerez de Badayoz, el Valle de Matamoros y el llugar de Santa Ana conxuntu qu'arrexuntaba a 1963 vecinos pecheros.
A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá constituyir en conceyu constitucional na rexón d'Estremadura. Dende 1834 quedó integráu nel Partíu xudicial de Jerez de los Caballeros. Nel censu de 1842 cuntaba con 390 llares y 1406 vecinos.
Patrimoniu
Ilesia parroquial católica so la advocación de Santa Ana, na Archidiócesis de Mérida-Badayoz. Destaca'l púlpitu de granitu pol so peculiar construcción y llugar onde s'atopa, yá que s'atopa empotráu sobre la fachada d'una casa.
Monumentos
Anque'l curiosu principal del enclave mora nes formoses panorámiques qu'ufierta dende los altores próximos o dende'l mesmu interior del caserío, tien tamién esta llocalidá construcciones dignes de mención como la ilesia parroquial de Santa Ana, d'estilu góticu mudéxar, realizada nel s. XVI, d'induldable interés, correspondiente al tipu de pequeñu templu rural conectable cola arquiteutura popular. Componer de tres naves d'acusada espacialidad sobre arcos graníticos, con cabecera triple, capiya mayor cupulada y edículo asemeyada a una torre fachada esterior.
Sobre la fachada d'una casa asitiada frente a la parroquia, apaez empotradura nel muriu escontra l'esterior, n'insólita disposición, un intrigante púlpitu de mármol construyío nel s. XVIII, dientro yá de los enclinos barrocos.
Les ermites de San Gregorio y del barriu de la Concepción, la primera totalmente baltada pa la construcción d'un camín, y la segunda, burdamente reconstruyida formaben parte del so patrimoniu arquiteutónicu sumíu.
Bien cercana al pueblu atopa la Covarón Rubiales -anguaño en fase d'estudiu expedeológico-, escavada en zona caliar, de la que se conoz el so interior d'estalactites y cámares soterrañes que crucien tola población, y que foi oxetu d'una de les operaciones "Piraña".
El so patrimoniu natural destaca percima de too,con unos paisaxes irrepetibles y una vexetación que solo podemos atopar nos Valles (Santana o Matamoros).
Fiestes y costumes
Destaquen nes sos fiestes, el día de la so patrona, Santa Ana, y la "Romería del Palancar".
Deportes
L'equipu de fútbol del pueblu llámase C.D. VADESA, que milita na primer división rexonal
Valverde de Leganés
Valverde de Leganés ye un conceyu español, perteneciente a la provincia de Badayoz (comunidá autónoma d'Estremadura).
Situación
Ta asitiáu ente Olivenza y Almendral, cerca del banzáu de Piedra Aguda, nel ámbitu más cercanu a la influencia de la frontera. Pertenez a la contorna y al Partíu xudicial de Olivenza.
Historia
En 1594 formaba parte de la Tierra de Badayoz na Provincia de Trujillo.
El sieglu pasáu entá apaez nomada como Valverde de Badayoz, xurisdicción a la que perteneció primeramente dende la so fundación nel sieglu XIII. Darréu, pasó a integrase nes cases de Leganés y Altamira, teniendo de la mesma como anexos, hasta la so desapaición nel XVII, a les aldegues de Valdesevilla y Los Arcos. La proximidá a la frontera fixo de Valverde escenariu de numberoses aiciones de guerra rellacionaes colos conflictos hispanu-portugueses en toles dómines. Na so redoma tuvo llugar en 1385 la batalla que remató l'escalabru sufiertu poco antes polos castellanos en Aljubarrota.
El 13 de setiembre de 1643 la llocalidá foi afarada polos portugueses mientres la guerra de la separación. En 1704, empecipiada la de Socesión, los sos moradores abandonar, medrosos de nuevos ataques lusitanos, que efeutivamente producir con tarrecibles resultancies, hasta'l puntu de que l'enclave quedó destruyíu por completu y despoblado, hasta qu'en 1712 empecipióse la so reconstrucción. Valverde foi escenariu tamién de la xunta caltenida'l 14 de mayu de 1811 polos xenerales aliaos con Beresford, pa preparar la batalla llibrada dos díes depués contra los franceses nos campos de La Albuera, y na que parte de les tropes tuvieron equí los sos campamentos de partida.
A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá constituyir en conceyu constitucional na rexón d'Estremadura. Dende 1834 quedó integráu nel Partíu xudicial de Olivenza. Nel censu de 1842 cuntaba con 431 llares y 1510 vecinos.
Patrimoniu
Ilesia parroquial católica so la advocación de San Bartolomé, na Archidiócesis de Mérida-Badayoz.
Banzáu de piedra aguda. Banzáu asitiáu nel Km 4 de la carretera Valverde de Leganes-Olivenza.
Medios de comunicación
El conceyu cunta col so propiu periódicu llocal, Güei Valverde de Leganés, formáu a partir d'una corresponsalía del diariu rexonal Güei —que s'edita en Badayoz capital—.
Foucarmont
Foucarmont ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Crystal Reed
Crystal Reed ye una actriz d'Estaos Xuníos. Ye conocida pol so papel de Denise na película Skyline y por interpretar a Allison Argent na serie de MTV Teen Wolf.
Vida y carrera
Reed nació en Roseville, Michigan, estudió danza dende edá temprana y foi capitán de baille na escuela secundaria. Mientres vivía en Roseville, foi un miembru activu de la comunidá llocal de teatru y actuó nos musicales como Annie, Fiddler on the Roof y Grease. Asistió a la Universidá de Wayne State y formó parte del programa Bachelor of Arts. Camudar a Chicago y apaeció en delles producciones locales. N'avientu de 2008, treslladóse a Hollywood pa escorrer una carrera na pantalla.
En 2010, foi actriz convidada en CSI: Crime Scene Investigation, CSI: NY, Rizzoli & Islles y The Hard Times of RJ Berger. Dende 2011 hai co-protagonizáu la serie de MTV, Teen Wolf nel papel de Allison Argent. El so personaxe yera'l d'una moza que s'ocupaba de temes normales de la vida, lo mesmo que de la so familia problemática, que taba arreyada cola caza d'homes llobu. Antes de la temporada 3B, Reed quixo faese a un llau de la serie y esperimentar nueves coses. Ella averóse al productor executivu del show, Jeff Davis y él sofitó la so decisión. Finalmente, Reed abandonó la serie en Marzu de 2014 a la fin de la temporada 3B cola muerte del so personaxe.
Los sos creitos cinematográficos inclúin Skyline protagonizada Donald Faison y Eric Balfour, y Crazy, Stupid, Love con Steve Carell y Julianne Moore
NGC 19
NGC 19 ye una galaxa espiral alcontrada na constelación d'Andrómeda.
Dirty Sánchez
El Dirty Sánchez, Dirty Georg o Dirty Behrendt (traducible del inglés como "Puerco Sánchez" o "Sánchez el Puercu"), tamién conocíu con otros nomes como Stinky Hitler ("Hitler apestosu"), ye una práctica sexual de calter coprófilo consistente n'enllordiar con fieces enriba del llabiu cimeru de la pareya —de normal en calteniendo sexu añal—, de tala forma que aseméyese a un bigote, y la pareya tien que golelo. El motivu pal usu d'un apellíu hispánicu ye una referencia a un conocíu estereotipu mexicanu.
El Dirty Sánchez de Dustin Diamond
thumb|[[Dustin Diamond en 2005.]] El conceutu de Dirty Sánchez fíxose conocíu arriendes de un videu pornográficu protagonizáu por Dustin Diamond, actor d'Estaos Xuníos popular pol so papel de Screech Powers na serie xuvenil Saved by the Bell. La cinta, llanzada'l 13 de payares de 2006 pola productora Red Light District sol títulu de Saved by the Smell ("Salvaos pol golor"), amosaba a una pareya de supuestos novios y a Diamond calteniendo rellaciones sexuales de too tipu. Escontra'l final del metraxe, Diamond pintaba a la muyer un mostacho colos sos escrementos. Según l'actor, él y dellos amigos teníen el costume d'intercambiar cintes con esa clase de conteníu, y la so grabación foi presuntamente penerada pola pareya d'unu d'ellos. Esta afirmación foi puesta n'entredichu y hai críticos que suxuren que l'apaición del videu tratar d'una maniobra publicitaria de Corey Emond, mánager de Diamond, pa rellanzar la carrera d'este.
Nel so día, el periodista y tertuliano americanu Dan Savage duldó de la esistencia de la práctica, llomándola de "dafechu ficticia". Na mesma llinia, l'escritor y profesor de les universidaes Lesley y Northwestern Brian Bouldrey aseguró nel so diccionariu de terminoloxía sexual Dirty Words: A Literary Encyclopedia of Sex que se trataba d'una "lleenda urbana", postura compartida tamién por otres fontes. David Hans Schmidt, encargáu del márketing de la cinta de Diamond, afirmó en 2006 nel programa The Howard Stern Show que efeutivamente Diamond protagonizó un Dirty Sánchez a la fin de la mesma. El mesmu Howard Stern declaró ver la película y confirmó qu'esto yera ciertu. Pero colos datos de que disponemos, tratar d'una lleenda a base de la cual rodóse una película, y non una película que se fixo lleenda.
Esti episodiu provocó qu'a Dustin Diamond conózase-y n'ocasiones col pseudónimu de "Dirty Sánchez".
Considerancies llegales
La Comisión Federal de Comunicaciones d'Estaos Xuníos (FCC) clasificó'l términu como "indecente" y sancionó en dos causes a la emisora WXYT-FM de Detroit por emplegalo n'horariu protexíu. L'abogáu Geoffrey Rosenblat fixo notar nun artículu de 2006 que Howard Stern emplegar con frecuencia ensin sanción per parte de la FCC.
La Motte-Fouquet
La Motte-Fouquet ye una comuña francesa del departamentu d'Orne, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Aniuska A. Kazandjian
Aniuska A. Kazandjian ye una botánica, y profesora venezolana. En 1985 llogró'l so llicenciatura en bioloxía, cola defensa de la tesis. Desenvuelve actividaes académiques como profesora amestada, nel "Llaboratoriu de Sistemática de Plantes", de la Universidá Simón Bolívar.
Realizó estudios de biodiversidá de plantes marines nel Real Xardín Botánicu de Sydney, cola aplicación de téuniques de taxonomía molecular
Llinies d'investigación
Tamién opera como curadora nel fortalecimientu del Yerbariu del "Muséu de Ciencies Naturales", d'esa alta casa d'estudios, como un centru d'investigación de la biodiversidá en Venezuela
Kota Miyagi
Kota Miyagi (宮城 晃太, ) ye un futbolista xaponés.
Guerra contra'l terrorismu
[[Image:Battlefields in The Global War on Terror - edit04.png|thumb|350px|
{{legend|#89e885|OTAN}} {{legend|#85c3e8|Iniciativa Transahariana de Llucha contra'l Terrorismu}} {{legend|#hala7070|Mayores operaciones militares (Afganistán • Paquistán • Iraq • Somalia • Yeme)}} {{legend|#bee885|Otres operaciones militares aliaes}} 13px Mayores ataques terroristes d'Al Qaeda y grupos allegaos: ''1. Embaxaes d'Estaos Xuníos de 1998 • 2. 11 de setiembre de 2001 • 3. Bali de 2002• 4. Madrid de 2004 • 5. Londres de 2005 • 6. Bombay de 2008 • 7. París de payares de 2015'' ]]
La guerra contra'l terrorismu o guerra al terror (War on Terror nel inglés orixinal) ye una campaña d'Estaos Xuníos, sofitada por dellos miembros de la OTAN y otros aliaos, col fin declaráu d'acabar col terrorismu internacional, esaniciando sistemáticamente a los denominaos grupos terroristes, consideraos asina pola Organización de les Naciones Xuníes, y a toos aquellos sospechosos de pertenecer a estos grupos, y poniéndo-y fin al supuestu patrociniu del terrorismu per parte d'Estaos. Esta ofensiva internacional foi llanzada pola Alministración de Bush tres los ataques terroristes del 11 del setiembre del 2001 en Nueva York y Washington, realizaos por Al Qaeda, convirtiéndose en parte central de la política esterior ya interna d'esa alministración en redol a los países integraos nel llamáu exa del mal. Según les informaciones apaecíes en diversos medios (The New York Times, The Guardian, Rolling Stone), el socesor de Bush, Barack Obama, empecipió una "guerra secreta" contra'l terrorismu autorizando ataques con drones contra supuestos dirixentes y militantes d'Al Qaeda y grupos yihadistes acomuñaos, en Yeme, Somalia y Paquistán. L'Estáu Islámicu ye l'únicu Estáu non reconocíu que participa na guerra.
La guerra non solo llíbrase n'Oriente Mediu col correr del tiempu dende'l atentáu del World Trade Center de 1993, les Embaxaes d'Estaos Xuníos de 1998, los atentaos del 11 de setiembre de 2001 contra'l World Trade Center y la Masacre de la discoteca Pulsie d'Orlando n'Estaos Xuníos, pasando polos atentaos del 11 de marzu de 2004 en Madrid (España), siguíu polos atentaos nel Reinu Xuníu como los atentaos en xunetu de 2005 en Londres y los 7 de xunetu y 21 de xunetu ademas del Atentáu de Mánchester de 2017, en Francia los Atentaos contra Charlie Hebdo y Atentaos de París de payares de 2015 en 2015, ente otros como'l Atentáu contra l'Hotel Marriott de Islamabad en Paquistán, los atentaos de Bombay de 2008 ente otros graves camudaron el conceutu de que supuestamente se vivía seguro nel mundu occidental. Fuentes especularon que la guerra contra'l terrorismu tratar dende'l 11S de la Tercer Guerra Mundial
Guerra d'Afganistán
thumb|right|250px|Fuercies aliaes como parte de la [[ISAF n'Afganistán.]] El talibanes, grupu fundamentalista islamista, nacieron y llegaron al poder tres la guerra civil ente faiciones muyahidines d'Afganistán, asocedida ente 1992 y 1996, llegando a controlar la práutica totalidá del territoriu afganistanu nel momentu de la so máxima espansión, poco tiempu antes del so derrocamientu. La guerra de 2001 n'Afganistán —denomada pol mandu d'Estaos Xuníos como «Operación Llibertá Duradera»—, empecipióse'l 7 d'ochobre de 2001, ante la negativa del réxime talibán d'apurrir a Osama bin Laden, supuestu responsable direutu de los atentaos del 11 de setiembre. Estaos Xuníos y la OTAN como aliaos dieron en derrocar al réxime talibán y destruyir los campamentos d'Al Qaeda, ocupando'l país pa garantizar asina'l so tránsitu escontra la democracia y empecipiando darréu les operaciones pa estabilizar y reconstruyir el país que'l teocráticu réxime talibán gobernara. En 2009, el gobiernu de Barack Obama unvió otros 30 000 soldaos más a Afganistán.
Guerra d'Iraq
Dempués de la invasión a Afganistán, y dientro de la estratexa marcada per Estaos Xuníos, Iraq empezó a asitiase como un oxetivu geoestratégico, pola so orientación política desfavorable pa occidente y el so allugamientu xeográficu en plenu corazón d'Oriente Mediu y con grandes fronteres cola República Islámica d'Irán y Arabia Saudita. La inmensa mayoría de sociedaes occidentales y árabes, como tamién munchos gobiernos, dellos d'ellos de países pertenecientes a la OTAN, amosáronse contrarios ante una posible invasión y ocupación d'Iraq. A pesar del costu políticu que representaba, una ventena de países de tol mundu asitiáronse favorablemente ante una intervención, liderada políticamente polos gobernantes d'EE. XX., Reinu Xuníu y España. Esistió gran discutiniu internacional, afigurada nel Conseyu de Seguridá de les Naciones Xuníes, onde la delegación d'Estaos Xuníos liderada por Colin Powell defendió la posesión d'armes químiques y biolóxiques por Sadam Husein, xunto cola esistencia de llaboratorios móviles allugaos en camiones difícilmente detectables. Dicha información foi apurrida pola CIA, basándose nes afirmaciones de disidentes y desertores iraquinos. Pela so parte, los países con contratos pa les sos petroleres n'Iraq, como la República Popular de China (China National Oil Company), Francia (TotalfinaElf) o la Federación Rusa (Loukoil) oponer a la intervención. Nos países favorables a la intervención xestáronse grandes movimientos entamaos contrarios a la guerra, quien sosteníen que los motivos yeren puramente económicos y motivaos pola necesidá del control del petroleu.
220px|thumb|Les fuercies de seguridá iraquines son entrenaes pola [[OTAN.  Según el ministru d'Interior d'Iraq, Jawad Bolani, demostraron la so capacidá pa contener "l'amenaza del terrorismu nel país". ]] La guerra llevó a la rápida derrota de los militares iraquinos, el derrocamientu del dictador Sadam Husein, la so captura n'avientu de 2003 y la so execución trés años más tarde. La coalición empobinada polos Estaos Xuníos nel nuevu Iraq trató d'establecer un nuevu gobiernu democráticu. Teniendo que faer frente pocu dempués del fin de la guerra a violencia entamada contra les fuercies de la coalición y ente los diversos grupos étnicos iraquinos, que dio llugar a una guerra asimétrica, cola apaición sobre'l terrén de miles de yihadistes estranxeros principalmente magrebinos, que fomentaron los enfrentamientos civiles ente sunitas y chiítas, nun esfuerciu por desestabilizar el país. La mayoría de los yihadistes son instruyíos y armaos por Al Qaeda, colen a Iraq col enfotu de ganar a les fuercies de la coalición, dalgunos d'ellos son reclutados n'España. Los sos oxetivos son matar el mayor númberu de soldaos de la coalición y provocar grandes conflictos civiles que balten el fráxil gobiernu iraquín, enfrentando a suníes y xiinos. Col fin de recrear un escenariu vidable pa instaurar un califatu islamista. Abu Musab al Zarqaui antiguu dirixente d'Al Qaeda n'Iraq, anunciu nuna entrevista la declaración de guerra total” a los chiítas n'Iraq. tamién espreso los sos planes per carta a Aymán al-Zawahirí en xunetu de 2005, describiendo'l so plan de crear un estáu islámicu, enfrentase dempués a los países vecinos y finalmente destruyir Israel. La opinión pública contraria a la guerra, ente otres causes, motivó un cambéu de gobiernu n'España. Tres les eleiciones del 14 de marzu'l partíu socialista (PSOE) llogró la mayoría de votos. Establecíu'l nuevu gobiernu n'España, la primer midida adoptada foi ordenar la retirada de les tropes d'Iraq. Darréu como dependientes de la misión española Hondures, Nicaragua y la República Dominicana adoptaron la mesma midida. Darréu la República de Filipines tamién retiro les tropes d'Iraq, sol chantaxe terrorista qu'amenaciaba con quitar la vida a un camioneru filipín secuestráu n'Iraq. Mientres 2006 la violencia n'Iraq sufrió una notable medría, llegando con cifres récores en cuanto al númberu de soldaos muertos, según la proliferación de múltiples atentaos ente les distintes confesiones, llegando al puntu de que munchos agoraron l'entamu de la guerra civil. Como contramedida p'amenorgar la violencia, l'alministración d'Estaos Xuníos ordenó la unviada de más de 20.000 soldaos de refuerzu a Iraq, xunto con otres midíes de tipu económicu. Mientres l'añu siguiente la violencia menguó notablemente n'Iraq. Como resultancia, delles naciones miembros de la coalición empezaron a retirar les sos fuercies de resultes d'una opinión pública a favor de la retirada de les tropes y l'aumentu de les fuercies iraquines, qu'empezaron a asumir la responsabilidá de la seguridá.