cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Derechos conexos
Situación internacional
La Convención de Roma de 1961 ye la base internacional na cual esprésense estos derechos y se promueve la so proteición por un plazu de 20 años dende l'adquisición del derechu, ye dicir desque s'interpretó la obra, o desque s'espublizó; del mesmu esiste otru alcuerdu internacional más específicu y aplicable a la nuesa dómina, los ADPIC (alcuerdu relativu a derechos de propiedá intelectual relatives al comerciu) determinaos na Ronda d'Uruguái de la OMC de la mesma estableciéronse pautes de proteición d'estos derechos. El ADPIC establecen proteición de los productores ya intérpretes, tocantes a los sos derechos, de 50 años y los derechos de los radiodifusores de tan solo 20 años.
Nel añu 1996 realízase'l tratáu WPPT (tratáu de la OMPI sobre interpretación y fonogramas qu'entró a valir en 2002, que ampara l'espardimientu na Internet.
David Carradine
David Carradine, nacíu John Arthur Carradine, foi un actor americanu, perconocíu pol so papel de Kwai Chang Caine na serie de televisión de los años 1970 Kung Fu, y la so derivación de los años 1990, Kung Fu: La Lleenda Sigue, arriendes del telefilme de 1986 Kung Fu: La Película. Foi miembru d'una granible dinastía familiar d'actores qu'entamó con so padre, John Carradine. La so carrera como actor, qu'incluyó tanto papeles importantes como menores na escena, na televisión y nel cine, duró cuatro décades. Foi un productible actor de “serie B”, qu'apaeció en más de 100 llargumetraxes y foi nomáu cuatro veces al Premiu Golden Globe. L'últimu nomamientu foi pol so papel central en Kill Bill, de Quentin Tarantino.
Datos biográficos
Carradine yera fíu del actor John Carradine, hermanu de Bruce, hermanascu de Keith y Robert Carradine y de Michael Bowe, y tíu de les actrices Ever Carradine y Martha Plimpton. Estudió arte dramáticu na Universidá Estatal de San Francisco enantes de trabayar como actor de cine y televisión.
El 4 de xunu de 2009, Carradine foi alcontráu muertu nun cuartu del hotel Park Nai Lert en Bangkok (Tailandia). Anque los medios llocales informaron de mano que Carradine se suicidara aforcándose nel escusáu del so cuartu nel hotel, el so axente afirmó llueu que la muerte del actor produxérase por causes naturales. Informaciones posteriores indicaron que la muerte nun foi por causes naturales nin tampoco un suicidiu, sinón una muerte accidental por asfixa autocausada al envís d'aumentar la so escitación demientres se masturbaba.
Carrera como actor
Aparte del so renomáu papel como Kwai Chang Caine en bien dellos episodios, Carradine algamó nomadía como 'Big' Bill Shelly nel filme Boxcar Bertha (Martin Scorsese, 1972), como'l cantante folk Woody Guthrie n'Esta tierra ye mio tierra (Hal Ashby, 1976, como Abel Rosenberg nel filme El güevu de la culiebra (Ingmar Bergman, 1977), como Cole Younger en Foraxíos de lleenda (Walter Hill, 1980), como Bryant en Ríu abaxo (José Luis Borau, 1984), o como Bill en Kill Bill vol. 1 (2003) y Kill Bill vol. 2 (2004), dambos dirixíos por Quentin Tarantino.
Apaeció tamién en numberosos telefilmes, como en Tú y Yo (1975) o Americana (presentáu al Festival de Cannes en 1981), dambos dirixíos por él mesmu; o Norte y Sur (1985).
Carradine ye tamién conocíu por producir y interpretar dellos videos nos qu'enseñaba les artes marciales del Tai chi y Qi Gong.
Como artista marcial
Carradine nun sabía un res de la práutica del kung fu cuando lu escoyeron pal papel de Kwai Chang Caine, pero enfotóse empara na so esperiencia como baillarín. Tamién tenía dalguna esperiencia n'esgrima, en boxéu y en llucha caleyera. Pa la primer temporada de la serie orixinal, David Chow facilitó-y asistencia téunica en kung fu. Dempués foi Kam Yuen el que-y aportó los sos conocimientos. Solo cuando quitaron la serie empecipió Carradine a estudiar artes marciales, primero con Kam Yuen y más tarde con Rob Moses, un estudiante de Yuen. Nunca se consideró a sí mesmu como un maestru del arte, sinón más bien como un divulgador del kung fu. Pal 2003 yá algamara abonda esperiencia nes artes marciales como pa producir y protagonizar dellos videos instructivos sobre Tai chi y Qi Gong. Nel 2005, Carradine visitó'l Monesteriu Shaolin d'Henan, China, como parte de los conteníos estra de la tercer temporada de los DVD de Kung Fu. Nesta visita l'abá, Shi Yongxin, dixo que reconocía la importante contribución de Carradine al espardimientu del Monesteriu Shaolin y la cultura del kung fu, a lo qu'él retrucó "Toi encantáu de ser útil."
Carrera musical
Arriendes de la so carrera como actor, David Carradine foi un músicu talentosu. Cantaba y tocaba'l piano, la guitarra y la flauta, ente otros instrumentos. Los sos talentos musicales integrólos de cutiu nes sos actuaciones tres la pantalla. Fixo delles canciones de Woody Guthrie pa la película Esta tierra ye mio tierra. Pa la serie Kung Fu fixo flautes de bambú qu'incluyó ente los preseos que salíen en pantalla. Dempués fixo delles flautes pa la película El círculu de fierro, y una d'elles había sacala más tarde en Kill Bill. Carradine escribió y cantó los temes principales de polo menos dos películes nes que participó, Americana y Sonny Boy. La primer llinia del tema de Sonny Boy, Paint, qu'escribió cuando facía Americana en Drury, Kansas, en 1973, ta grabada na so sepultura. Escribió y cantó delles canciones p'American Reel (2003) y fixo la partitura de Tú y Yo. Xunto col so hermanu Robert tocaba tamién con una banda, el Cosmic Rescue Team (tamién conocíos como Soul Dogs), qu'actuaba sobre too en pequeños llocales.
Peisey-Nancroix
Peisey-Nancroix ye una comuña francesa del departamentu de Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Lythraceae
Lythraceae ye una familia del orde de les Myrtales, inclúi ente 500 a 600 especies de yerbes principalmente, con dalgunos arbustos y árboles nuna trentena de xéneros. La so distribución ye mundial, cola mayor parte de les especies nos trópicos, pero tomen tamién les rexones de clima templáu, inclusive un xéneru autóctonu de la Península Ibérica, rellacionáu colos cantos de regueros.
La familia lleva'l nome del xéneru tipu, Lythrum que'l so nome común ye salicaria. Agora tamién inclúi los granaos, enantes clasificaos nuna familia separada, Punicaceae.
Descripción
Son yerbes, arbustos o árboles pequeños, frecuentemente con tarmos 4-angulaos; plantes hermafrodites. Fueyes membranacees o menos frecuentemente coriacees, opuestes, raramente subalternes o verticilaes, simples y enteres; estípules como proyeiciones axilares diminutes. Inflorescencies en recímanos o visos axilares o panícules terminales, bractéoles 2, opuestes nos pedicelos; flores actinomorfes o zigomorfes, 4–6-meres, periantu y estames periginos, tubu floral campanuláu a tubular, persistente (sacante en Lafoensia); llobos de la mota valvaos, (3–) 4–6 (–16), con o ensin pequeños apéndices nos senos; pétalos ausentes o n'igual númberu que llobos de la mota, engurriaos, caducos, insertos nos marxes internos del tubu floral ente los llobos de la mota; estames usualmente iguales en númberu a les partes del periantu o'l doble (en Cuphea usualmente 11), raramente numberosos, anteres versátiles, introrses; ovariu súperu, llibre del tubu floral, 2–4 (–6)-locular, estilu 1, estigma capitáu o punctiforme, raramente bilobáu (Adenaria). Frutu una cápsula dehiscente o indehiscente xeneralmente envolubrada pol tubu floral persistente; granes 3 o más, alaes o non, ensin endosperma.
Usos
Tradicionalmente usóse la Salicaria en fervinchu mientres biltos de foria, por cuenta de la so alto poder astrinxente.
Akihiko Takeshige
Akihiko Takeshige (竹重 安希彦, ) ye un futbolista xaponés.
Hugh Jackman
Hugh Michael Jackman ye un actor de cine, teatru y televisión australianu.
Jackman ganó la reconocencia internacional polos sos papeles en películes relevantes, especialmente nel xéneru de superhéroe y nos personaxes de romance. El so papel más reconocíu ye Wolverine na serie de películes de X-Men, según polos sos papeles principales; na romántica comedia Kate & Leopold (2001), la película d'aición-terror Van Helsing (2004), el drama máxicu-temáticu The Prestige (2006), el drama románticu Australia (2008), el drama de ciencia ficción Xigantes d'Aceru (2011), la versión cinematográfica de Los Miserables (2012), y el thriller Prisioneros (2013). El so trabayu en Les Misérables valió-y el so primer nominación al premiu de l'Academia na calidá de Meyor Actor y el so primera Globu d'Oru al Meyor actor de Comedia o Musical, en 2013. En teatru, ganó un premiu Tony pol so papel en The Boy From Oz.
Foi'l presentador de los Premios Tony en cuatro causes, llogrando un premiu Emmy por dicha función, según dirixó la gala de los Premiu Óscar en 2009, mesmu añu desque gocia d'una estrella nel Paséu de la Fama de Hollywood. En 2013 recibió'l Premiu Donostia pola so trayeutoria cinematográfica na 61 edición del Festival de San Sebastián.
Primeros años
Jackman nació en Sydney, Nueva Gales del Sur, fíu de Christopher John Jackman, contable llicenciáu en Cambridge, y Grace McNeil (de soltera Greenwood). Los sos padres Christopher y Grace yeren d'orixe inglés, que llegaron a Australia en 1967 per mediu d'un proyeutu d'inmigración. El bisagüelu paternu de Jackman yera griegu. Los sos padres yeren cristianos devotos. Hugh ye'l menor de cuatro hermanos; Ian Jackman, Ralph Jackman y Sonya Jackman, pero cuando él tenía ocho años los sos padres divorciáronse, la so madre volvió a Inglaterra, tien una mediu hermana más nueva, del nuevu matrimoniu de la so madre. Los sos dos hermanos y él, vivieron col so padre n'Australia y la so hermana vivió cola so madre n'Inglaterra. Cuando yera neñu, a Jackman gustába-y l'aire llibre, pasaba enforma tiempu na sablera, nel camping, de viaxes y de vacaciones escolares por toa Australia.
Jackman foi a la escuela de primaria Pymble Public School y más tarde asistió al colexu de chicos Knox Grammar School, en Sydney, onde actuó na obra de My Fair Lady en 1985, y convirtióse nel capitán de la escuela en 1986. Dempués de graduase, pasó un añu sabáticu trabayando na Uppingham School d'Inglaterra. Al so regresu a Sydney, estudió na University of Technology Sydney, graduándose en 1991 na llicenciatura de periodismu. Nel so últimu añu d'universidá, tomó un cursu de teatru pa compensar creitos adicionales.
Dempués de la so graduación estudió teatru na Academia d'Australia Occidental d'Artes Escéniques en Perth (WAAPA). Jackman afirmó qu'hasta los 22 años d'edá, nunca pensó en dedicase a la so hobby de la infancia, el teatru.
Vida privada
miniatura|200px|left|Hugh Jackman y la so esposa [[Deborra-Lee Furness na India en 2011.]] Actuando na serie australiana Corelli en 1995, conoció a l'actriz Deborra-Lee Furness (13 años mayor qu'él) compañera de repartu, con quién casó'l 11 d'abril de 1996 en St. John's nel barriu de Toorak, perteneciente a la ciudá de Melbourne, Victoria, Australia. Jackman diseñó personalmente l'aniellu de compromisu de Furness, y los sos aniellos de boda lleven la inscripción "Om paramar mainamar". Furness tuvo dos albuertos involuntarios, dempués de lo cual ella y Jackman decidieron adoptar un fíu, Oscar Maximillian, y darréu una fía, Ava Eliot.
Bathelémont
Bathelémont ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Hugh Jackman
Vida privada
Jackman describióse a sigo mesmu como un cristianu y una "persona relixosa". Tamién medita diariamente y sigue espiritualmente a la ecléctica School of Economic Science.
En payares de 2013, Jackman comunicó que carez basalioma o carcinoma de célules basales na ñariz, una forma de cáncer de piel leve. Foi la so muyer Deborra quien-y animó a faese una revisión de la marca que tenía na ñariz. Anque esti tipu de cáncer nun supón un riesgu mortal, Jackman decidió recibir el tratamientu fayadizu pa desfacer d'él. Operóse en seis causes de dichu basalioma.
El 18 de marzu de 2015, Jackman reveló que tuvo qu'atayar representaciones teatrales en Turquía porque tenía una hemorraxa de les cuerdes vocales de la zona esquierda.
Actor
thumb|200px|upright|Jackman mientres l'estrenu de [[X-Men Origins: Wolverine, n'abril de 2009.]] Jackman, darréu de rematar los estudios d'artes escéniques na WAAPA, na mesma nueche de la so graduación, mientres la so última actuación na Academia, recibió una llamada telefónica ufiertándo-y un papel na serie dramática Correlli de la canal ABC Australia. «Yo tuvi téunicamente en paru mientres trelce segundos» afirma l'actor, referenciáu pola actriz australiana Denise Roberts. Foi'l primer trabayu profesional importante de Jackman a pesar que la serie duró namái una temporada.
Tres la serie Corelli, intervieno en distintes obres de teatru y musicales, como nel musical Beauty and the Beast nel papel de Gastón en 1996, na producción Sunset Boulevard, y ente otres, na obra Oklahoma en 1998, una producción del Royal National Theatre, que-y valió una nominación a los Premiu Olivier al Meyor Actor nun musical.
Pero nun foi hasta 1999, que Jackman llogró'l papel de Wolverine na triloxía de X-Men, reemplazando al actor Dougray Scott, cuando algamó la fama internacional.
Tres ello, protagonizó películes de distintos xéneros, como Van Helsing (2004), o como actor de voz y tuvo trabayando tou un añu na obra musical de Broadway The Boy From Oz, basada na hestoria del compositor Peter Allen que finalmente lo fixeron merecedor del Premiu Tony al meyor actor.
Na so trayeutoria, presentó cuatro veces siguíes los premios Tony, ganando un Emmy al meyor presentador. El 22 de febreru de 2009, foi'l anfitrión na 81 entrega de los Premiu Óscar que se realizó nel Teatru Kodak.
Productor
En 2005, Jackman xunir col so ayudante John Palermo pa formar una compañía de producción, llamada Seed Productions, que'l so primer proyeutu foi Viva Laughlin en 2007. La esposa de Jackman Deborra-Lee Furness tamién participa na empresa. La compañía realiza películes y series independientes, y ocupóse de la realización de la película X-Men Origins: Wolverine (2009). La empresa tien la so sede en Fox, Australia, coles mires de montar películes de modestu presupuestu p'aprovechar el talentu llocal nel país d'orixe de Jackman.
Cine
thumb|200px|upright|Jackman xunto col actor [[Ryan Reynolds mientres l'estrenu de X-Men Origins: Wolverine, n'abril de 2009, en Arizona.]]
Tatsuya Arai
Tatsuya Arai (新井 辰也, ), ye un futbolista xaponés.
Prodromus Systematis Aroidearum
Prodromus Systematis Aroidearum (embrivíu Prodr. Syst. Aroid.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques que foi escritu pol botánicu y hortalaneru austriacu Heinrich Wilhelm Schott y espublizáu en Viena nel añu 1860.
La Plagne Tarentaise
Tien una población de y una superficie de  km².
Idioma sangu
Dende'l puntu de vista llingüísticu, el sango ye una llingua criolla de base ubanguiana.
Zhiyi
Zhiyi o Chih-i foi un monxu budista chinu que fundó la ecléctica Escuela Budista del Tiantai.
Güérfanu a la edá de 17 años, estudió col maestru budista Huisi mientres siete años. Tuvo rellacionáu colos gobiernos imperiales de la dinastía Chen del sur de China y la dinastía Sui, que reunificó el país. Reconcilió a los diversos enclinos del budismu al considerar a toles doctrines como verdaderes y presentes na mente del allumáu Buda. Zhiyi consideraba al sutra del Lotu como la principal enseñanza y ayudó a establecela como la más popular escritura sagrao n'Asia oriental.
Batilly (Meurthe-et-Moselle)
Batilly ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
William Thiego de Jesus
William Thiego de Jesus foi un futbolista brasilanu.
Huineng
Dajian Huineng (大鑒惠能; pinyin: Dàjiàn Huìnéng; xaponés: Daikan Enō; en coreanu: Hyeneung; 638–713), sestu y postreru patriarca del Zen, foi unu de los monxos más influyentes de la Escuela del Chan china y del Zen polo xeneral.
D'él dizse que defendía l'aproximamientu direuto y bonal a la práutica del budismu y al llume, y considérase que fundó nel senu del budismu zen la Escuela del Llume Súbito. Los estudios modernos punxeron en dulda l'autenticidá de les sos biografíes tradicionales y otros escritos sobre él.
SS Andromedae
SS Andromedae (SS And / HD 218942 / HIP 114507) ye una estrella variable asitiada na constelación d'Andrómeda. Visualmente alcontrar a pocu más de 3º al norte de 3 Andromedae, cerca de la llende cola vecina Cassiopeia. Alcuéntrase aproximao a 1100 años lluz de distancia del Sistema Solar.
SS Andromedae ye una xigante colorada lluminosa de tipu espectral M6II. Inclusive dientro de les xigantes coloraes, ye una estrella bien fría —comparable a Ras Algethi (α Herculis), 30 Herculis o EU Delphini—, siendo la so temperatura superficial de namái 2920 K. La so lluminosidá bolométrica —non yá nel espectru visible sinón tamién considerando la importante cantidá d'enerxía radiada como lluz infrarroxo— ye 622 vegaes mayor que la del Sol. Sicasí, nun ye una estrella masiva; envalórase que la so masa actual ye aproximao un 11% inferior a la masa solar.
La variabilidá d'esta xigante colorada foi reseñada per vegada primera en 1935 por Ernst Zinner. Catalogada como variable semirregular pulsante de tipu SRC —al igual que la conocida μ Cephei—, el so rellumu varia ente magnitú aparente +9,0 y +10,1 a lo llargo d'un periodu de 152,5 díes.
Planaise
Planaise ye una comuña francesa del departamentu de Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Padmasambhava
thumb|240px| Padmasambhava (Guru Rinpoche), el santu patrón de [[Sikkim. Estatua de 57 m. en Namchi.]] Padmasambhava ye'l fundador de la escuela tibetana de budismu Nyingma y los tantras internos nel sieglu VIII. Ye unu de los 84 Mahasiddhas o grandes adeptos del Tíbet.
Padmasambhava, en Chinu: 蓮華生上師, 佛蓮花生大士 ; Tibetanu: Pema Llungne (w.: pad ma 'byung gnas: པདྨ་འབྱུང་གནས། ) o Padmakara, en sánscritu significa nacíu del lotu. En Bután y Tíbet (onde los discípulos de la escuela Nyingma principalmente, pero tamién d'otres escueles, y la xente tibetano polo xeneral, reconócenlu como'l segundu Buda) conózse-y más comúnmente como Guru Rinpoche o'l Maestru Preciosu.
Biografía y hestoria
Acordies cola tradición, Padmasambhava manifestóse como un rayu de lluz proveniente del corazón de Buda Amitābha, como un neñu d'ocho años qu'apaeció nuna flor de lotu (en sánscritu=padma) sobre'l llagu Dhanakosha, asitiáu en Oddhiyana, nel valle de Swat, cerca de l'actual frontera afganistanu - pakistaní. Foi atopáu pol Rei Indrabodhi quien al nun tener fíos adoptólu como tal. Nuna ocasión, mientres una danza sagrada realizada frente a la corte, nel so deliriu dexó escapar o llanzó'l so tridente ritual (kathvanga) matando nel actu, a la esposa y al fíu non-nato d'unu de los ministros del so padre. En razón d'esto, foi desterráu de la corte, y moró en campusantos utilizando l'estilu d'un yogui tántrico.
En Bután, Padmasambhava ta acomuñáu al famosu monesteriu de Taktshang o cubil del tigre, construyíu nun cantil unos 500 m. percima de la superficie del valle Paru. Él voló hasta ellí dende'l Tíbet na so forma sutíl de Dorje Trollo de llombu de la so consorte, Yeshe Tsogyal, a quien tresformó nun tigre volador pal viaxe. Dempués movióse al distritu de Bumthang p'apangar a una poderosa deidá ofendida por un rei llocal.
Como conexón colos seres nel futuru, Guru Padmasambhava dexó buelgues del so cuerpu en distintos llugares como por casu na paré d'una cueva cercana al templu de Kurje Lhakhang, o la buelga impresa de la so mano na roca como si esta fuera dilida como mantega a la entrada de la cueva Asura, allugada en Pharping nes contornes de Kathmandu, Nepal.
Amás, Padmasambhava tamién escondió dellos testos-ayalga (Termes) en llagos, cueves, llombes y montes de la rexón del Himalaya y n'otros llugares por que fueren atopaos ya interpretaos por tertones (buscadores d'ayalgues espirituales) vinientes.
Obres
Padmasambhava escondió estos diversos testos col propósitu de beneficiar a les xeneraciones futures, los "Terma", y fueron revelaos por diversu maestros tertones, ente unos pocos tán los famosos testos revelaos pol tertón Karma Lingpa:
Mar de Kara
El mar de Kara (Карское море) ye un sector del océanu Glacial Árticu, alcontráu al norte de Siberia (Rusia). Estiéndese ente los archipiélagos de Nueva Zembla y Tierra del Norte. Al sur tien como llende la mariña septentrional de Siberia, na que destaquen les penínsules de Yamal y la de Taimir.
Xeografía
El mar de Kara ta llindáu al oeste pola islla de Nueva Zembla, al este poles islla Severnaya Zemlya, al sur pol continente y al norte per una llinia que partiendo del cabu Kohlsaat, en Islla Graham Bell, escurre pola Tierra de Francisco José hasta'l cabu Molotov (cabu Árticu), el puntu más septentrional de la islla Komsomolets, nel archipiélagu de Severnaya Zemlya.
Ta alcontráu ente'l mar de Pechora —un brazu occidental del mar de Barents— al oeste, col que ta conectáu pol estrechu de Kara, y l'estrechu Yugorsky y el mar de Láptev al este.
Mide aproximao 1450 km de llargu y 970 km d'anchu con una área d'alredor de 880 000 km² y una fondura media de 110 m, siendo la fondura máxima la de 600 metros.
En comparanza col mar de Barents, que recibe relativamente les templaes corrientes del océanu Atlánticu, el mar de Kara ye muncho más fríu, calteniéndose conxeláu mientres más de nueve meses al añu: práuticamente, namái ye navegable en xunetu y agostu. Les sos agües reciben les agües duces de los ríos Obi (5410 km), Yeniséi (4093 km), Piasina (817 km) y Taimir (640 km), polo que'l so salín ye bien variable. Hai dos grandes golfos na zona, el golfu del Obi (de casi 1000 km de llargor) y el golfu del Yeniséi, más pequeñu.
La so ribera occidental pertenez al óblast de Arjánguelsk, la central al óblast de Tiumen y l'oriental al Krai de Krasnoyarsk. Los sos principales puertos son Puertu Novy y Dikson, esti postreru na boca del golfu del Yeniséi. El mar de Kara ye una importante zona de pesca, magar solu dos meses al añu. Últimamente realizáronse importantes descubrimientos de petroleu y gas natural —una estensión de la cuenca petrolera de Siberia Occidental— anque entá nun fueron desenvueltos.
Islles
Hai munches islles y grupos d'islles nel mar de Kara. A diferencia de los demás mares marxinales del Árticu, nos que la mayoría d'islles atopar a lo llargo de la mariña, nel mar de Kara munches islles atópase en mar abiertu na so rexón central, como les islles del Institutu Árticu, les islles Izvesty TSIK, les islles Kirov, la islla Uedineniya o islles solitaries, como la islla Vize y la islla Voronina.
El grupu más numberosu d'islles del mar de Kara ye, con muncho, el archipiélagu Nordenskiöld, con cinco grandes subgrupos y más de noventa islles. Otres islles importantes son islla Bely, islla Dikson, islla Taymyr, islles Kamennyye y islla Oleni.
Historia
El mar de Kara yera d'antiguo conocíu como Océanu Scythicus o Mare Glaciale y apaez yá, con estos nomes, nos antiguos mapes del sieglu XVI. Yá que ta cerráu pol xelu la mayor parte del añu caltener en gran parte inexplorado hasta finales del sieglu XIX.
En 1556 Stephen Borough (1525-84), saleó nel Searchthrift pa tratar de llegar al ríu Obi, pero foi deteníu pol xelu y la borrina a la entrada del mar de Kara. Hasta 1580 nun hubo otra espedición inglesa, la d'Arthur Pet y Charles Jackman, qu'intentaba atopar el pasu del Nordeste, un pasu escontra'l Pacíficu. Tamién fracasaron y n'Inglaterra perdió l'interés na busca de tal pasu.
Esi interés foi repuestu a finales del sieglu XVI poles Provincies Xuníes de los Países Baxos, qu'atollaes na guerra de los ochenta años contra España, buscaben una ruta marítima ente'l mar del Norte y Estremu Oriente que bordiando la mariña norte de Rusia dexára-yos algamar les Indies Orientales, onde teníen intereses comerciales, ensin utilizar la ruta tradicional arrodiando Europa y África, controlada per España. En 1594, preparóse una flota de cuatro barcos al mandu de Cornelis Cornelisz Nay, de la ciudá de Enkhuizen, al qu'acompañaben otros dos famosos navegante, Jan Huygen van Linschoten y Willem Barents. Nay consiguió superar l'estrechu de Vaygach y enfusase nel mar de Kara. Al añu siguiente, 1595, Nay volvió al mandu d'una gran flota de siete barcos, pero atoparon l'estrechu conxeláu y hubieron d'arrenunciar. Barents comandó un tercer y últimu intentu en 1596, con solu dos barcos, nel que tampoco llogró travesar l'estrechu. N'intentando bordiar l'estremu norte de la islla de Nueva Zembla, el so barcu quedó atrapáu nel xelu'l 11 de setiembre. En pasando esi iviernu na islla, intentaron tornar al añu siguiente nos botes, perdiendo Barents la vida nesi viaxe de vuelta. Los Países Baxos tamién arrenunciaron d'atopar la ruta del Mar del Norte.
En 1736-37, l'almirante rusu Stepan Malygin llevó a cabu un viaxe a la islla Dolgiy nel mar de Barents. Los dos buques d'esta primer espedición fueron la Perviy, con Malygin al mandu y la Vtoroy, encabezada pol capitán A. Skuratov. Dempués d'entrar nel pocu esploráu mar de Kara, navegaron hasta la desaguada del ríu Obi. Malygin tomó cuidadoses observaciones de l'hasta esi entós casi desconocida zona de la mariña ártica de Rusia. Con esta conocencia foi capaz de trazar el primer mapa precisu de les veres del Árticu ente'l ríu Pechora y el ríu Obi.
En 1878 l'esplorador suecu Adolf Erik Nordenskiöld, zarpando dende Gotemburgu nel barcu Vega, saleó a lo llargo de la mariña siberiana, crució'l mar de Kara, y magar les bolses de xelu, llogró algamar los 180° de llargor a principios de setiembre. Atrapáu pol xelu nel iviernu nel mar de Chukchi, Nordenskiöld esperó y fixo trueques col pueblu local, los chukchi. El branu siguiente'l Vega quedó llibre y consiguió llegar a Yokohama, en Xapón. Convertiéndose nel primer navegante que devasó'l pasu del Nordeste. El mayor grupu d'islles del mar de Kara, l'archipiélagu Nordenskiöld, lleva'l so nome nel so honor.
1912 foi un añu tráxicu pa los esploradores rusos del Árticu. Nesi aciar añu'l mar non se descongeló totalmente y grandes témpanos de xelu bloquiaron la ruta del nordeste. Tres expedición que queríen cruciar el mar de Kara quedaron atrapaes y nun sobrevivieron: la de Georgy Sedov, nel buque Foka; la de Georgy Brusilov, nel Santa Ana; y la de Vladimir Rusanov, nel Gercules. Sedov tenía la intención de llegar a la Tierra de Francisco José en barcu, dexar un depósitu ellí y en trinéu algamar el Polu Norte. Por cuenta de la gran cantidá de xelu atopao'l primer branu, el buque namái pudo llegar a Nueva Zembla y envernó na Tierra de Francisco José. En febreru de 1914 Sedov dirixir al Polu con dos tripulantes y tres trineos, pero cayó enfermu y morrió na islla Rudolf.
Brusilov trataba de navegar al traviés del pasu del Nordeste, cuando foi atrapáu pol xelu nel mar de Kara y arrastráu al debalu, escontra'l norte, mientres más de dos años, hasta llegar a una llatitú de 83°17 N. Trece homes, encabezaos por Valerian Albanov, salieron del barcu y empezaron a caminar pol xelu al traviés de la Tierra de Francisco José, pero namái Albanov y un marineru (Alexander Konrad) sobrevivieron dempués d'un horrible calvariu de tres meses. Nel mesmu añu la espedición de Rusanov perder nel mar de Kara. L'ausencia enllargada de noticies sobre estos trés espediciones espertó l'atención del públicu, y entamáronse delles pequeñes espediciones de rescate, incluyendo cinco vuelos sobre'l mar y el xelu, dende la mariña noroeste de Nueva Zembla, del pioneru pilotu Jan Nagórski.
Dempués de la Revolución rusa de 1917, la escala y l'algame de la esploración del mar de Kara aumentaron considerablemente como parte del llabor de desenvolvimientu de la Ruta del Mar del Norte. Aumentó'l númberu d'estaciones polares, cinco de les cualos yá esistíen en 1917, apurriendo informes meteorolóxicos, reconocencia del xelu ya instalaciones de radio. En 1932 había 24 estaciones, en 1948 alredor de 80 y na década de 1970 más de 100, una de les mas importantes ye la del Cabu Chelyuskin, que ye el punto continental más al norte del planeta. L'usu de ruempexelos y, más tarde, d'aeronaves, xeneralizóse como plataformes pal trabayu científicu. En 1929 y 1930 el ruempexelos Sedov llevó grupos de científicos a Severnaya Zemlya, la postrera gran pieza de territoriu ensin conocer nel Árticu soviéticu, y l'archipiélagu foi dafechu cartografiado por Georgy Ushakov ente 1930 y 1932.
Particularmente dignos de mención son tres cruceros del ruempexelos Sadko, que pasaron más al norte que la mayoría; en 1935 y 1936 les últimes zones inexploradas nel norte del mar de Kara fueron esaminaes y la pequeña y recóndita islla Ushakov foi afayada.
Nel branu de 1942 dellos submarinos y buques de guerra alemanes de la Kriegsmarine entraron nel mar de Kara con cuenta de destruyir la mayor cantidá de buques rusos que fuera posible, na campaña naval conocida como «Operación Wunderland». El so ésitu tuvo llindáu pola presencia de témpanos de xelu, según el mal tiempu y la borrina, que protexeron más conducentemente los buques soviéticos que lo qu'ellos mesmos pudieron faelo en condiciones meteorolóxiques más fayadices.
Anguaño hai esmolición polos niveles de borrafes nucleares que l'antigua Xunión Soviética virtió nel mar, qu'incluyeron seis submarinos nucleares y diez reactores nucleares, y l'efectu qu'ello va tener nel mediu marín. Una evaluación del Organismu Internacional d'Enerxía Atómica amosó que les emisiones son baxes y llocalizaes.
Reserva Natural
La Gran Reserva Natural del Árticu —la mayor reserva natural de Rusia y de toa Europa— foi declarada'l 11 de mayu de 1993 por Resolvimientu nᵘ 431 del Gobiernu de la Federación de Rusia.
La seición de les islles del mar de Kara (4.000 km²) de la Gran Reserva Natural del Árticu inclúi les islles Kirov, islla Voronina, islles Izvesttadaliy TSIK, islles del Institutu Árticu, islla Svordrup, islla Ensomheden y una serie d'islles menores. Esta seición representa casi totalmente la diversidá natural y biolóxico de les islles del mar Árticu de la parte oriental del mar de Kara.
Mar Blancu
El mar Blancu (en rusu: Бе́лое мо́ре [Biéloye more]; en finés: Vienanmeri) ye un estensu golfu del mar de Barents (nel océanu Glacial Árticu), alcontráu na mariña noroeste de Rusia. Atópase llindáu pola península de Kanín al nordeste, por Karelia al oeste y pola península de Kola al norte. Tien una superficie averada d'unos 95.000 km². La mayor parte del añu ta xeláu.
El mar Blancu tien cuatro grandes golfos o badees nel so interior: na parte más esterior, la badea de Menzen al este; nel tramu interior les otres trés, la badea de Dvina al sureste, el golfu d'Onega al sur y el golfu de Kandalakcha al noroeste. Nel so interior hai bastantes islles, siendo les mayores y más importantes la islla Morzhóvets y les islles Solovetsky, que'l so conxuntu foi declaráu patrimoniu de la Unesco.
El puertu d'Arcánxel, no fondero de la badea de Dvina, ye'l puertu más importante del mar Blancu y amás, mientres gran parte de la historia de Rusia, foi'l so principal centru de comerciu marítimu internacional. Na actualidá ye una base naval y de submarinos.
La canal Mar Blanco-Bálticu coneuta'l mar Blancu col mar Bálticu.
Tol mar Blancu son agües territoriales so soberanía rusa, bañen les sos agües la República de Carelia, l'Óblast d'Arcánxel y l'Óblast de Múrmansk.
Clima
El branu dura dende principios de xunu a finales d'agostu, anque na parte más al norte apenes dura un mes y mediu.
La temperatura del mar varia de 0,5 °C a -2 °C pel hibiernu y 12 °C a 15 °C pel branu. El xelu apaez n'ochobre y forma témpanos a partir de mediaos de payares. Dellos animales de les rexones polares lleguen equí buscando abellugu: foques de Groenlandia, perros de mar y foques motudes.
La fusión del xelu empieza n'abril y sume en mayu. Sicasí, por causa de los vientos del norte, pueden atopase témpanos flotantes hasta finales de xunu. Na primavera, so l'acción del vientu y les corrientes al sur, dellos animales son abasnaos nos témpanos de xelu escontra l'océanu, y son cazaos polos riberanos que se mueven en canoes con patinos.
Flamencu
En payares de 2010 la Unesco declarar Patrimoniu Cultural Inmaterial de la Humanidá a iniciativa de les comunidaes autónomes d'Andalucía, Estremadura y Murcia. Amás ye Patrimoniu Cultural Inmaterial Etnolóxicu Andaluz y ta inscritu nel Inventariu Xeneral de Bienes Muebles de la Rexón de Murcia establecíu pola Direición Xeneral de Belles Artes y Bienes Culturales.
La so popularidá n'Hispanoamérica foi tal qu'en Costa Rica, El Salvador, Guatemala, Méxicu, Panamá, Venezuela y Puertu Ricu surdieron diverses agrupaciones y academies. El so gran espardimientu y estudiu en Chile dexó inclusive l'apaición de conocíes figures nacionales como los guitarristes Carlos Ledermann y Carlos Pacheco Torres, que imparte una cátedra de guitarra flamenca nel Conservatoriu Cimera de Música Rafael Orozco de Córdoba. En Xapón ye tan popular que se diz que nesi país hai más academies de flamencu que n'España.
Etimoloxía
La pallabra flamencu, referida al xéneru artísticu que se conoz so esi nome, remontar a mediaos del sieglu XIX. Nun hai certidume de la so etimoloxía, polo que se plantegaron delles hipótesis: thumb|Manuela Carrasco, bailladora
Nun se tien certidume del motivu pol que los xitanos yeren llamaos "flamencos", sicasí hai numberoses noticies qu'apunten escontra un orixe jergal, asitiando al términu "flamencu" dientro del léxicu propiu de la germanía. Esta teoría sostién que "flamencu" deriva de flamancia, pallabra que provién de "flama" y qu'en germanía referir al temperamentu fogosu de los xitanos. Nel mesmu sentíu'l diccionariu de la Real Academia Española diz que "flamencu" significa coloquialmente "chulu o faltante", siendo un exemplu d'ello la llocución "ponese flamencu". Nun significáu similar, el términu "flamencu" ye usáu como sinónimu de "cuchiellu" y de "griesca" o "algazara" por Juan Ignacio González del Castillo, nel so sainete El soldáu fanfarrón (ca. 1785). Sicasí, Serafín Estébanez Calderón que nos sos Escenes andaluces (1847) apurre les primeres descripciones de situaciones flamenques, nun utilizó esi nome pa calificales.
Cante jondo
Según el diccionariu de la RAE, el "cante jondo" ye "el más xenuinu cante andaluz, de fondu sentimientu". Esti diccionariu recueye como equivalentes les llocuciones "cante jondo" o "cante fondu", lo que respuende por que'l términu "jondo" nun ye más que la forma dialeutal andaluza de la pallabra "fondu", cola so carauterística aspiración de la h proveniente de f inicial. Sicasí Máximo José Kahn llegó a sostener que'l términu "jondo" vien de la llocución hebrea "jom-tob" o "yom-tob", desinencia de dalgunos cantares sinagogales. Según García Matos y Hipólito Rossy, non tou cante flamencu ye cante jondo. Manuel de Falla consideraba que'l cante jondo yera'l cante antiguu, ente que'l cante flamencu yera'l modernu.
Distinción ente flamencu y folclor andaluz
thumb|Baille por [[sevillanes.]] L'estilu flamencu foise configurando mientres el sieglu XIX, sobre'l sustratu de la música y la danza tradicionales d'Andalucía, que los sos oríxenes son antiguos y diversos. Sicasí'l flamencu nun ye'l folclor d'Andalucía (compuestu por seguidillas, sevillanes, fandangos, verdiales, trovos, el chacarrá, el vito...), sinón un xéneru artísticu fundamentalmente escénicu.
En nengún momentu de la so historia'l flamencu pasó de ser una música interpretada por minoríes, con mayor o menor espardimientu. El surdimientu de los cantaores profesionales y el tresformamientu de los cantares populares per parte de los xitanos, fixeron que'l so estilu alloñárase considerablemente de les tonaes tradicionales. El flamencu somete lo popular a una estilización tan grande que lo lleva escontra lo culto, pero ensin perder el so sabor popular.
Aun así el flamencu considérase un curiosu turísticu de primer orde para Andalucía, tanto como espectáculu como arte pal so estudiu inclusive como doctoráu o espertu universitariu. Tamién s'apurren premios a la investigación en flamencu.
Historia
Créese que'l xéneru flamencu surdió a finales del sieglu XVIII en ciudaes y villes agraries de la Baxa Andalucía, destacando'l barriu de Triana (Sevilla), anque práuticamente nun hai datos relativos a eses feches y les manifestaciones d'esta dómina son más propies de la escuela bolera que del flamencu. Esisten hipótesis qu'apunten a la influencia nel flamencu de tipos de baille provenientes del subcontinente indiu -llugar d'orixe del pueblu xitanu- como ye'l casu de la danza del kathak.
El casticismu
En 1783 Carlos III promulgó una pragmática que regulaba la situación social de los xitanos. Esto foi un fechu trascendental na historia de los xitanos españoles que, tres sieglos de marxinación y persecuciones, vieron cómo la so situación xurídica ameyoraba sustancialmente.
Tres la Guerra d'Independencia Española (1808-1812) desenvolver na conciencia española un sentimientu d'arguyu racial, que contrapone al ilustráu francesáu la fuercia telúrico del mayo, arquetipu del individualismu, la gracia y el casticismu. Nesi ambiente trunfa la moda cañí, pos el casticismu ve nel xitanu un modelu ideal d'esi individualismu. La eclosión de les escueles taurines de Ronda y Sevilla, la puxanza del bandolerismo y la fascinación polo andaluz manifestada polos viaxeros románticos europeos, fueron conformando'l costumismu andaluz, que trunfó na corte madrilana.
Los cafés cantantes
thumb|300px| [[Café cantante, en Sevilla escontra 1888. Fotografía d'Emilio Beauchy.]] Los cafés cantantes yeren locales nocherniegos onde'l espectadores podíen beber copes al empar qu'esfrutaben d'espectáculos musicales. Nellos frecuentemente producíense falcatrúes de too tipu, polo que la mayoría de la población vivía de llombu a ellos.
Según publicó nes sos memories el cantaor Fernando de Triana, yá en 1842 esistía un café cantante en Sevilla, que se volvió a inaugurar en 1847 sol nome de Los Lombardos, como la ópera de Verdi. Sicasí, entós daquella los distintos cantes ya intérpretes taben bastante desconectaos ente sigo. En 1881 Silverio Franconetti, cantaor d'estensu repertoriu y grandes dotes artístiques, abrió en Sevilla'l primer café cantante flamencu. Nel café de Silverio el cantaores taben nun ambiente bien competitivo, pos al propiu Silverio gustába-y retar en públicu a los meyores cantaores que pasaben pol so café.
La moda de los cafés cantantes dexó'l surdimientu del cantaor profesional y sirvió de crisol onde se configuró l'arte flamenco. Nellos los non-xitanos aprendíen cantar de los xitanos, ente que estos reinterpretaban al so estilu cantar folclóricos andaluces, ampliándose'l repertoriu. Coles mesmes, el gustu del públicu contribuyó a configurar el xéneru flamencu, unificándose la so téunica y la so temática.
El antiflamenquismo de la xeneración del 98
El paladín del antiflamenquismo foi l'escritor madrilanu Eugenio Noel, quien na so mocedá fuera un casticista militante. Noel atribuyó al flamencu y la tauromaquia l'orixe de los males d'España. Al so entender, l'ausencia d'estes manifestaciones culturales nos modernos estaos europeos paecía traducise nun mayor desenvolvimientu económicu y social. Estes considerancies fixeron que s'estableciera mientres décades un resquiebru insalvable ente'l flamencu y la mayor parte de la intelectualidá.
La ópera flamenca
Ente 1920 y 1955 los espectáculos flamencos pasaron a ser celebraos en places de toros y teatros, sol nome de "Ópera flamenca". Esta denominación yera una estratexa económica de los promotores, pos la ópera solo tributaba'l 3 % ente que los espectáculos de variedaes pagaben un 10 %. Nesta dómina los espectáculos flamencos estender por toa España y peles principales ciudaes del mundu. El gran ésitu social y comercial algamáu pol flamencu nesta dómina esanició de los escenarios dalgunos de los palos más antiguos y sobrios, en favor d'aires más llixeros, como les cantiñas, los cantes d'ida y vuelta y, sobremanera, los fandangos, de los que se crearon munches versiones personales. La crítica purista atacó esa livianización de cantar, según l'usu del falsete y el vulgar estilu gaiteru.
Na llinia del purismu, Federico García Lorca y Manuel de Falla tuvieron la idea de convocar un concursu de cante jondo en Granada en 1922. Dambos artistes concebíen el flamencu como folclor, non como xéneru artísticu escénicu. Por ello sentíen esmolición pos creíen que'l trunfu masivu del flamencu acabaría colos sos raigaños más puros y fondes. Pa remedialo entamaron un concursu de cante jondo en que solo podíen participar aficionaos. Quedaron escluyíos cantar festeros, como les cantiñas, que Falla y Lorca nun consideraben jondos sinón flamencos. El xuráu foi presidíu por Antonio Chacón, que daquella yera primer figura del cante. Los ganadores fueron "La Tiñaces", un cantaor profesional retiráu de Morón de la Frontera, y Manuel Ortega, un neñu sevillanu d'ocho años que pasaría a la historia del flamencu como Manolo Caracol. El concursu resultó un fracasu debíu l'escasu ecu que tuvo y porque Lorca y Falla nun supieron entender el calter profesional que daquella yá tenía los flamencu, enfotándose en baldre en buscar una pureza que nunca esistió, nun arte que se caracterizaba pola mezcolanza y l'innovación personal de los sos creadores. Al marxe d'esi fracasu, cola xeneración del 27, que los sos miembros más eminentes yeren andaluces y por tanto conocedores de primera mano del xéneru, empezó la reconocencia al flamencu polos intelectuales.
Tres la Guerra Civil Española, mientres la posguerra y los primeros años del Franquismu, mirar con rocea al mundu del flamencu, pos les autoridaes nun teníen claro que dichu xéneru contribuyera a la conciencia nacional. Sicasí'l réxime llueu acabó adoptando'l flamencu como una de les manifestaciones culturales españoles por antonomasia.
D'últimes, el periodu de la Ópera Flamenca foi una dómina abierta a la creatividá y que conformó definitivamente la mayor parte del repertoriu flamencu. Foi la Edá d'Oru d'esti xéneru, con figures como Antonio Chacón, Manuel Vallina, Manuel Torre, La Neña de los Peñes, Pepe Marchena y Manolo Caracol.
La nacencia de la flamencoloxía
thumb|Monumentu a [[La Paquera de Xerez.]]
A partir de la década de 1950 empezaron a publicar abondosos estudios antropolóxicos y musicolóxicos sobre'l flamencu. En 1954 Hispavox publicó la primera Antoloxía del Cante Flamencu, grabación sonora que foi un gran revulsivo na so dómina, apoderada pol cante orquestado y, arriendes d'ello, mistificado. En 1955 l'intelectual arxentín Anselmo González Climent, publicó un ensayu llamáu Flamencoloxía, que'l so títulu bautizó al "conxuntu de conocencies, téuniques, etc., sobre'l cante y el baille flamencos". Esti llibru dignificó l'estudiu del flamencu al aplica-y la metodoloxía académica propia de la musicoloxía y sirvió de base a los posteriores estudios sobre dichu xéneru.
De resultes, en 1956 entamóse l'I Concursu Nacional de Cante Jondo de Córdoba y en 1958 fundar en Xerez de la Frontera la primera Cátedra de Flamencoloxía, la más antigua institución académica dedicada al estudiu, la investigación, caltenimientu, promoción y defensa del arte flamenco. Coles mesmes, en 1963 el poeta cordobés Ricardo Molina y el cantaor sevillanu Antonio Mairena publicaron alalimón Mundu y Formes del Cante Flamencu, convertida n'obra de referencia obligada. Con un llinguaxe senciellu, el llibru describe la variedá de palos y estilos, y narra la historia del cante, defendiendo que'l flamencu foi obra esclusiva de los xitanos, que lo caltuvieron n'intimidá hasta que fixeron d'él el so oficiu. Coles mesmes el llibru estrema ente'l cante grande (puramente xitanu) y el cante chicu (aflamencamiento de les tonaes folclóriques andaluces y coloniales). Poro, la obra de Molina y Mairena introdució na flamencoloxía la "tesis gitanista" y el "neojondismo" como llinies d'investigación.
Mientres enforma tiempu los postulaos mairenistas tuviéronse práuticamente por incuestionables, hasta qu'atoparon respuesta n'otru autores qu'ellaboraron la "tesis andalucista", que defendía que'l flamencu yera un productu genuinamente andaluz, pos se desenvolviera íntegramente nesta rexón y porque los sos palos básicos derivaben del folclor d'Andalucía. Coles mesmes calteníen que los xitanos andaluces contribuyeren determinantemente na so formación, poniendo de manifiestu la escepcionalidá del flamencu ente les músiques y dances xitanes d'otres partes d'España y Europa. La unificación de la tesis gitanista y l'andalucista acabó por ser la más aceptada anguaño. En resume, ente los años 1950 y 1970, el flamencu pasó de ser un meru espectáculu pa convertise amás n'oxetu d'estudiu.
Flamencu protesta mientres el franquismu
El flamencu convertir n'unu de los símbolos de la identidá nacional española mientres el franquismu, una y bones el réxime supo apoderase d'un folclor tradicionalmente acomuñáu con Andalucía pa promover la unidá nacional y atraer al turismu, constituyendo lo que se denominó como nacional-flamenquismo. D'ende que'l flamencu fuera vistu por enforma tiempu como un elementu reaccionariu o retrógradu. A mediaos de los 60 y hasta la transición empezaron a apaecer cantaores que s'oponíen al réxime col usu de lletres reivindicatives. Ente estos puédense cuntar: José Menese y el lletrista Francisco Moreno Galván, Enrique Morente, Manuel Gerena, El Lebrijano, El Cabrero, Lole y Manuel, el Piki o Luis Marín, ente munchos otros.
En contraposición a esti conservadorismu col que s'acomuñar mientres el franquismu, el flamencu sufrió l'influxu de la fola d'activismu que ximelgó tamién la universidá contra la represión del réxime cuando los universitarios entraron en contautu con esti arte nos recitales que se faíen, por casu, nel Colexu Mayor de San Xuan Evanxelista: “aficionaos y profesionales del flamencu arreyáronse realizando actuaciones de calter manifiestamente políticu. Foi una suerte de flamencu protesta cargáu de contestación, que supunxo censura y represión pa los activistes flamencos”.
Conforme trescurrió la transición política, les reivindicaciones fuéronse desenchiendo a midida que el flamencu ensertóse dientro de los fluxos del arte globalizáu. Coles mesmes, esti arte foise institucionalizando hasta llegar al puntu de que la Xunta d'Andalucía atribuyir en 2007 “la competencia esclusiva en materia de conocencia, caltenimientu, investigación, formación, promoción y espardimientu”.