cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Liparis ñervosa
Distribución y hábitat
Alcuéntrase en Benín, Ghana, Guinea-Bisáu, Guinea, Costa de Marfil, Liberia, Nixeria, Senegal, Sierra Lleona, Togu, Burundi, República Centroafricana, Camerún, El Congu, Gabón, Islles del Golfu de Guinea, Ruanda, República Democrática d'El Congu, Etiopía, Tanzania, Uganda, Angola, Zambia, Zimbabue, China, Xapón, Corea, Ryukyu, Taiwán, Himalaya occidental, Sri Lanka, India, Assam, Bangladex, l'Himalaya oriental, Myanmar, Tailandia, Malasia, Camboya, Laos, Vietnam, Isla de Java, Moluques, Filipines, Sumatra, Nueva Guinea, Islles Carolines, Marianes, Florida, Méxicu, Belize, El Salvador, Guatemala, Hondures, Nicaragua, Costa Rica, Panamá, Cuba, República Dominicana, Haití, Xamaica, islles de Sotaventu, Puertu Ricu, Trinidá y Tobagu, Guyana, Venezuela, Perú, Paraguái y Brasil, en rexones húmedes, del sotobosque, sacante n'elevaciones más altes nel monte borrinosu onde puede atopase espuesta en bancales, n'elevaciones de 500 a 1800 metros.
Propiedaes
Liparis ñervosa contién pirrolizidina un alcaloide tumorígeno.
Taxonomía
Liparis ñervosa describióse por ((Thunb.) Lindl. y espublizóse en The Genera and Species of Orchidaceous Plants 26. 1830. Liparis; nome xenéricu llatín que remanez del griegu Liparos (λιπαρός) que significa "grasa, ricu o brillosu." Esti nome referir a la testura (sensación) de les fueyes d'estes plantes: que se producen casi aceitoses y brilloses.
ñervosa: epítetu llatín que significa "ñervuda". Tien les siguientes variedaes:
Catherine Lepère
Catherine Lepère foi una partera francesa. Foi acomuñada de La Voisin y una de los acusaos nel conocíu como asuntu de los venenos.
Biografía
Lepère yera una partera qu'exerció la práutica d'albuertos a veceros encamentaos por La Voisin, a quien apurriera los sos propios fíos.
Foi arrestada en 1678, al igual que munchos otros asociaos de La Voisin, en siendo señalada por Marie Bosse. Lepère almitió prauticar albuertos, illegales entós daquella, argumentando que gracies a la so actividá evitara munchos escándalos ente les clases altes, afirmando amás que con ello fixera un serviciu a la comunidá. Lepère recibía a los sos veceros por aciu de La Voisin, quien a cambéu llograba la mayor parte de los beneficios. Marie Bosse afirmó que los fetos que fueren oxetu d'albuertu n'embaranzos de xestación avanzada fueren quemaos nun fornu en casa de La Voisin, siendo los restos soterraos darréu nel xardín. Sicasí, por cuenta de que Lluis XIV dio la orde de que la práutica d'albuertos de La Voisin nun fora investigada, esta parte del so negociu resulta desconocida, nun pudiendo probase les afirmaciones arramaes por Marie Bosse al nun ser investigaes.
Lepère foi condergada a muerte el 11 d'agostu de 1679. Foi sentenciada tamién a ser torturada, magar por cuenta de la so avanzada edá, namái foi suxetada al dispositivu de tortura ensin qu'ésti aportara a utilizáu, pos esistía'l riesgu de que pudiera morrer mientres yera torturada. Foi executada na forca.
Vouharte
Vouharte ye una comuña francesa del departamentu de Charente, na rexón de Nueva Aquitania. Llenda con.
Boletus calopus
Boletus calopus, tamién llamáu, n'España, pie coloráu amargosu, ye un fungu basidiomicetu de la familia Boletaceae, propiu d'árees montascoses y que puede atopase nos suelos probes, ácidos y con cierta aridez, tantu de montes de coníferes como de frondosas. El so sabor ye amargosu, polo que nun ye aptu pal consumu.
Vouharte
Tien una población de y una superficie de  km².
Pyrrhocorax pyrrhocorax
La ye una ave de la familia de los córvidos, orde paseriformes.
Boletus calopus
Morfoloxía
El cuerpu granible ta rematáu por un sombreru carnosu que puede algamar los 20 centímetros de diámetru. La so forma puede variar ente hemisféricu y convexu. El sombreru presenta una coloración parduza, que puede variar ente'l marrón claro, el gris claru y el parduzu verdosu. El so cutícula ye seca y ensin rellumu. Los tubos de la parte inferior del sombrerucu son llargos y estrechos, de color mariellu llimón, y acaben en poros del mesmu color, que tomen un color verdosu cuando la cogorda ta madura. Los poros tomen un color azuláu al tactu. El pie mide ente 6 y 8 (hasta 12) centímetros de llongura por ente 2 y 5 d'anchu. Ye duru, robezu y con una testura reticulada de color mariellu sobre un fondu que varia en degradáu dende'l coloráu sangre de la base hasta'l mariellu llimón de la zona cimera. La esporada ye ocre o oliváceo pardusca. La carne ye amarellentada, y toma un tonu azuláu cuando se corta. El so sabor ye astrinxente de primeres, pa volvese bien amargosu dempués.
Pyrrhocorax pyrrhocorax
En munches zones del llevante español como en Murcia, son llamaes cucalas.
Boletus calopus
Posibilidaes de tracamundiu
Ye posible confundilo col Boletus satanas, que ye tóxicu y de sabor acedo y non amargosu, según col Boletus radicans, que nun tener el color acoloratáu del pie. Por cuenta de la coloración del sombreru, podría confundise con Boletus appendiculatus. Son marques distintives del B. calopus la coloración del pie y de los poros.
Pyrrhocorax pyrrhocorax
Descripción
D'un llargor averáu de 40 cm, suel tener les plumes de color negru polencu con rellumos metálicos que según la incidencia del sol dan-y unos matices azules y verdosos, les pates coloraes, y el picu coloráu, llargu y curváu (anaranxáu nes aves más nueves).
Hábitat
Habita en zones de mariña y monte con cantiles, cuantimás nes proximidaes de zones ganaderes o cortaos fluviales. Amás, en Trujillo, Cáceres, hai una colonia de choves que supera a la de palombos.
Reproducción
Los niales de les colonies asitiar en cueves y repises de ribayos y cantiles. La puesta consta de 3 ó 6 güevos que pon a abril y xunu.
Amanita regalis
Amanita regalis ye una especie d'fungu perteneciente a la familia Amanitaceae, bien común nos países escandinavos y nel este y norte d'Europa. N'América del Norte, la so distribución acutar a Alaska. Ye un fungu micorrizal qu'establez una rellación simbiótica con ciertes especies d'árbol. Los basidiocarpos d'esti fungu asemeyar a los de la especie Amanita muscaria, de la cual foi considerada una variedá tres el so descubrimientu. A. regalis difier de A. muscaria nel so mayor tamañu, con un pileu marrón-acoloratao soportando numberoses llámines, y en que tien un estipe (pie) de color mariellu-ocre na base, con restos al so alredor. Les espores son ente elipsoidales y esfériques, tresllúcíes y llises. A. regalis puede ser confundida con otres especies como Amanita rubescens o Amanita pantherina. Por aciu un analís químicu púdose demostrar qu'esta especie contién acedu iboténico y muscimol, los mesmos componentes tóxicos atopaos en A. muscaria, pero nun se detectaron derivaos de muscarina o triptamina.
Etimoloxía y taxonomía
Amanita regalis foi primeramente descritu como Agaricus muscarius ß regalis por Elias Magnus Fries na so obra Systema Mycologicum, publicada en 1821. En 1887, Pier Andrea Saccardo identificar como una variante de Amanita muscaria. En 1903, Edmund Michael foi'l primeru en considerar a A. regalis una especie distinta. En 1941, Edouard-Jean Gilbert suxurió llevar a cabu una reorganización completa del xéneru Amanita na so monografía mundial sobre esti xéneru, y treslladó esta especie al xéneru Amanitaria como A. muscaria var. regalis. Na so versión orixinal (1949) de Agaricales in Modern Taxonomy, Rolf Singer considerar una subespecie de A. muscaria, pero fixo notar que podía ser considerada una especie estreme; ello ye que na so cuarta edición de la obra (1986), clasificar como una especie distinta. A. regalis ye clasificada dientro del xéneru Amanita, nun grupu de Amanitas rellacionaes que tienen aniellu nel estipe y un bulbu na base del mesmu. Más apocayá, un grupu xaponés qu'estudió la bioxeografía de A. muscaria y especies rellacionaes por aciu analises filoxenéticos moleculares, concluyó que'l taxón tendría de ser consideráu un grupu de A. muscaria, más qu'una especie distinta. A pesar d'ello, en 2009, tantu'l Index Fungorum como'l MycoBank siguen clasificando a ''A. regalis como una especie distinta.
La especie foi bautizada con diversos nomes vernáculos según el país. En países de fala inglesa foi denomináu como "royal fly agaric", "king of Sweden Amanita", "brown fly agaric" o "king fly agaric". En Francia ye conocíu como Amanite royale, ente que n'Alemaña ye llamáu Königsfliegenpilz. L'epítetu específicu ye deriváu de la pallabra llatina regalis, que significa "real". Nel añu 2000, esti fungu foi escoyíu pola Sociedá Alemana de Micoloxía como'l "Hongu del Añu".
Descripción
left|thumb|Espécime nuevu de A. regalis qu'amuesa'l color, el [[Pileu (micoloxía)|pileu y l'estipe carauterísticos d'esta especie. A la derecha puede apreciase un basidiocarpu inmaduru.]]
Al igual qu'en toles especies del xéneru Amanita, la mayor parte del organismu atopar sol suelu, en simbiosis de ciertes especies d'árbol. El esporocarpo del fungu ye una estructura reproductora qu'apaez cuando les condiciones ambientales de mugor, temperatura y disponibilidad de nutrientes son les fayadices. El sombreru de A. regalis ye d'ente 10 y 25 cm d'anchu y, dependiendo de la fase de desarrollu, puede variar na so forma dende esférica a convexa o esplanada. Ye de color marrón amarellentáu y ta densamente cubiertu con tieces verrugoses, que s'atopen dispuestes n'aniellos concéntricos cuasi regulares. Estos aniellos son restos de la volva, de resultes de la crecedera y espansión del cuerpu fructificante. El sombreru ye carnosu y cuando ta maduru presenta riegos nos estremos, que pueden estendese hasta 1,5-2 cm. La cutícula del sombreru puede dixebrase hasta casi'l centru del propiu sombreru por descamación.
Les llámines disponer nel himenio llibres, atropaes y bien xuntes, amosando un color ente blancu y mariellu cremoso. Los estremos de les llámines tienen guedeyes d'una especie de pelo nidiu y algodonosu, como reminiscencia de lo que foi enantes la volva. L'estipe o pie d'un individuu maduru suel midir unos 10-14 cm d'altu y 1,5-2 cm d'anchu, y estiéndese hasta la base onde s'enserta nun bulbu afatáu con 2-4 aniellos de pequeñes verrugas escamoses de color ente mariellu-ocre y llimón. El estipe y l'aniellu nun son d'un color blancu puru, sinón que tienen un débil matiz amarellentáu. La carne del fungu ye ablancazada, llixeramente amarellentada nel estipe y dorada dientro de la cutícula del sombreru. El color nun varia cuando la carne ye espuesta al aire, y tien un sabor y un golor insignificante.
Carauterístiques microscópiques
Les espores son dende elipsoidales hasta aproximao esfériques, tresllúcíes, llises, y miden ente 9 y 12 µm. Son non amilodes, esto ye, nun absuerben el yodu cuando son tiñíes col axente de tinción Melzer. Les célules productores d'espores tienen forma de cayáu, con unes dimensiones de 38-46 por 3-13 µm, y presenten una especie d'abrazadera nes sos bases.
Especies similares
140px|thumb|Exemplar de [[Amanita pantherina.]] 140px|thumb|Exemplar de [[Amanita rubescens.]]
Amanita regalis ye fácilmente estremable de A. muscaria por cuenta de la ausencia de colores coloraos nel sombreru, y pola presencia de verrugas sobre'l estipe. Nel casu d'un individuu que seya de color pálidu y con un sombreru marrón amarellentáu, podría confundise cola especie Amanita rubescens (comestible), que puede ser estremada pol color qu'adquier la carne cuando se ve espuesta al aire, o pol color de la carne so la cutícula: A. regalis ye amarellentáu ente que A. rubescens ye blancu. Otra especie asemeyada ye Amanita pantherina, que tien un color similar, pero tien la carne blanco so la cutícula del sombreru, según un bulbu con forma de copa.
Hábitat y distribución
Amanita regalis ye una especie pocu común, que suel atopase creciendo nel suelu de montes de monte, tantu en montes caducifolios, como en bosque de coníferes. Ye un fungu micorrizal qu'establez una rellación simbiótica con ciertes especies d'árbol. El miceliu envolubra los raigaños de los árboles y suminístra-yos minerales, elemento traza y agua del suelu, ente que l'árbol suminístra-y al fungu alimento de les sos propies reserves, producíes por aciu fotosíntesis. A. regalis demostró esperimentalmente formar micorrizas con betula, Pinus sylvestris, Pinus mugo y Picea abies. Cuerpos functíferos revelaron crecedera en aniellos de faes.
Lucy-sur-Yonne
Lucy-sur-Yonne ye una comuña francesa del departamentu de Yonne, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Amanita regalis
Hábitat y distribución
N'Europa, distribúyese principalmente nel norte, nun describiéndose nin nel sur nin nel oeste européu. Amás, siendo bien común nos países escandinavos, púdose atópase n'Alemaña, Hungría, Letonia, Rusia, Eslovaquia y Corea. N'América del Norte, la so distribución acutar a Alaska, onde pue ser atopáu de normal so la llinia arbolada.
Toxicidá
140px|left|thumb|[[Acedu iboténico.]] 140px|left|thumb|[[Muscimol.]]
Amanita regalis ye un fungu venenosu. En 2006 producióse un envelenamientu por fungu en Noruega, onde trés individuos consumieron exemplares de A. regalis al confundilos col fungu comestible Macrolepiota procera. Los síntomes d'envelenamientu, qu'empezaron ente 1 y 2 hores dempués de la ingestión de los fungos, consistieron n'estomagaes y vultures. Dos d'ellos manifestaron amás síntomes colinérgicos nel sistema nerviosu central, incluyendo allucinaciones, tracamundiu, o perda de consciencia, según salivación profusa y sudues. Los trés individuos recuperar ente les 4 y les 24 hores siguientes ensin sufrir nengún dañu en fégadu, reñones o sistema nerviosu central. Tal que demuestra esti incidente, el fechu de cocinar los fungos nun neutraliza dafechu los componentes tóxicos de A. regalis. Por aciu analís químicu demostróse qu'esta especie contién acedu iboténico y muscimol, los mesmos constituyentes tóxicos que tien A. muscaria. Sicasí, nun se toparon derivaos nin de muscarina nin de triptamina.
A. regalis tien la capacidá de bioacumular un metal pesao, el vanadiu, fechu que foi descritu per primer vegada en 1939, en especímenes de A. muscaria. Un estudiu de campu llevao a cabu con especímenes escandinavos pudo detectar esti metal nun rangu de 38 a 169 mg de vanadiu por kg de fungu secu (esto ye, una media de 119 mg/kg). En comparanza, la concentración de vanadiu na mayoría de los fungos suel tar per debaxo de los 2 mg/kg.
Otón I del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu
Otón I d'Alemaña, tamién conocíu como Otón el Grande (n'alemán, Otto I., der Großy) (Wallhausen, cerca de Sangerhausen, 23 de payares de 912-Memleben, 7 de mayu de 973), foi rei de Germania (936-973) y emperador del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu (962-973). Fíu d'Enrique I el Pajarero o'l Cazador, duque de Saxonia y rei de Germania, en 929 yá foi acomuñáu al tronu pol so padre pa facilitar asina la socesión.
Ascensu al tronu
Tres la muerte d'Enrique I, foi unxíu y coronado n'Aquisgrán en 936 col títulu carolinxu de Rex et sacerdos ('Rei y sacerdote'). Tuvo la vocación de restaurar l'imperiu de Carlomagno (Imperiu carolinxu) y ye el primer representante del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu. Cola eficaz ayuda de l'alta xerarquía eclesiástica —en manes de los sos amigos y familiares— y de los duques de Franconia, Suabia, Lorena y Baviera, Otón llogró consolidar rápido la so posición.
Política esterior d'Otón I
La so política esterior dirixóse primeramente a la Península Itálica, onde sostuvo los derechos d'Adelaida d'Italia frente al rei Berengario II d'Ivrea. N'entrando victoriosu en Pavía, en 951, siguiendo de nuevu la tradición carolinxa, fíxose proclamar rei de los francos y los lombardos, pa casase de siguío con Adelaida. Ante esto, Berengario venció y aceptó rindi-y vasallaxe, polo que se-y fixo un buecu na repartu del poder y recibió el títulu de rei d'Italia.
P'allegar tan rápido en socorru de Adelaida, Otón aprovechó l'exércitu del so fíu mayor Liudolfo, qu'acababa d'invadir Lombardía aprovechando la inestabilidá na zona. Al apoderase d'esti exércitu y casase dempués con Adelaida, Otón atayaba toles ambiciones del so fíu n'Italia. Liudolfo sintióse bien cafiante por esti motivu, y pocu dempués, nel 953, remontar contra'l so padre cuntando col sofitu del so cuñáu Conrado el Colloráu. Pero Otón entartalló la rebelión del so fíu un añu más tarde cola ayuda d'Enrique I, duque de Baviera.
Nel este, Otón I collechó un importante ésitu al ganar na batalla de Lechfeld (955) a los maxares, colo qu'alloñó'l peligru qu'esti pueblu representaba pa los territorios orientales del so reinu. Esta victoria foi capital pal reagrupamientu de la llexitimidá xerárquica nuna superestructura política, que taba disgregándose a la manera feudal dende'l sieglu anterior. Esi mesmu añu dirixó les sos armes contra los eslavos del Elba, a los cualos venció na batalla de Recknitz, aición qu'impulsó la espansión xermánica escontra l'este.
Alianza cola Ilesia y coronáu emperador de los romanos
En 961, venceyó al so fíu Otón II al poder, según el procedimientu empecipiáu pol so padre Enrique, pa garantizar una socesión pocu conflictiva. Poco dempués atendió'l pidimientu d'ayuda del papa Xuan XII y coló a Italia pa defender los derechos del pontífiz frente a les intromisiones de Berengario. Foi coronáu emperador el 2 de febreru de 962. La coronación d'Otón I resucitó per segunda vegada'l Imperiu romanu d'Occidente (la primera foi con Carlomagno), que yera l'estáu territorial más grande d'Europa. L'alianza col Papa duró pocu, una y bones ésti llueu camudó les sos idees polítiques. Otón coló entós sobre Roma y deponer, pero los romanos nun vencieron nin aceptaron al Papa nuevu, Llión VIII, impuestu pol emperador, y a la muerte de Xuan XII escoyeron a Benedicto V. Tres una nueva campaña en 966, Otón I consiguió por fin afitase y que'l so fíu fora nomáu emperador.
Renacimientu otoniano
Sol patronalgu d'Otón I y los sos inmediatos socesores producióse'l llamáu «Renacimientu otoniano», una llindada renacencia de les artes y l'arquiteutura. La renacencia otoniano manifestar en delles escueles catedralicies alicaes, como la de Bruno I, arzobispu de Colonia, y na producción de manuscritos allumaos, la principal forma artística de la dómina, d'un puñáu de scriptoria d'élite, como Quedlinburg, fundáu por Otón en 936. Les abadíes imperiales y la corte imperial convertir en centros de la vida relixoso y espiritual, empuestos pol exemplu de muyeres de la familia real. Otón quedó escupuliciáu pol estáu de la lliturxa en Roma, asina qu'encargó el primer Llibru Pontifical, un llibru llitúrxicu que contenía tanta oraciones como instrucciones sobre'l ritu. La compilación del Pontifical romanu-xermánicu, como se-y llama anguaño, foi supervisada pol arzobispu Guillermo de Maguncia.
Problemes del poder
Los emperadores nun gociaben d'un poder absoluto onde, como nel códigu romanu del Digesto, el rei yera la "llei viva". Sinón que tuvieron delles torgues que nun dexaben actuar al so brazu llibremente. Los trés principales fueron les siguientes.
El sistema d'organización feudal
El Sacru Imperiu taba estremáu en grandes dominio feudales, que los sos dueños defendíen enérxicamente la so llibertá d'aición, y los emperadores nun llograron crear instituciones comunes a tol país nin establecer nes diverses rexones funcionarios que fixeren respetar la so voluntá. Los grandes señores feudales caltuvieron celosamente el principiu de la eleición imperial y torgaron que pola tresmisión hereditaria afirmárase l'autoridá imperial. thumb|Otón I el grande
Distintos territorios
Otru factor de debilidá imperial foi la xunta, so un mesmu cetru, de territorios heteroxéneos, como'l norte d'Italia, que la so población difería enforma por raza, tradición y costume de los xermanos y a la que los Alpes dixebraben naturalmente d'Alemaña.
El pontificáu y l'imperiu
Arriendes de la restauración del Imperiu, Otón I afirmó'l derechu de los emperadores a intervernir na eleición de los pontífices, pero tal facultá sumió desque'l papa Nicolás II (1059) estableció que la eleición pontificia sería privativa del Cónclave o colexu de cardenales. L'antagonismu ente papes y emperadores subsistió aviváu pola pretensión imperial, aguantada pol pontificáu, de sojuzgar a Italia.
Les rellaciones ente los emperadores y los pontífices, xefes absolutos de la Ilesia d'Occidente, abondaron en conflictos que debilitaron el poder imperial y papal.
La dinastía de Saxonia namái duró dos generaciones dempués d'Otón I. A principios del sieglu XI (1024) algamó'l tronu la familia ducal de Franconia. Mientres un sieglu la eleición imperial recayó nesta familia, a la que pertenecieron Enrique IV, l'emperador humildáu en Canossa, y Enrique V, quien celebró cola Ilesia'l concordatu de Worms.
Jingle Ball Tour 2014
El Jingle Ball Tour 2014 foi una xira de conciertos de vacaciones qu'empezó'l 5 d'avientu de 2014 en Los Angeles nel Staples Center y remató'l 22 d'avientu del mesmu añu en Tampa nel Amalie Arena (enantes conocíu como Tampa Bay Times Forum).
Amestadura
Una amestadura o un axuntu (attachment n'inglés) ye un ficheru informáticu que s'unvia como parte d'un mensaxe de corréu electrónicu.
Puen ser unviaos non codificaos o codificaos d'estremaes maneres: base64, binhex, UUEncode, quoted-printable. En MIME, el formatu de corréu electrónicu estándar, los mensaxes y les sos amestadures son mandaos col tipu, davezu emplegando base64 p'axuntos que nun son testu.
Para castañes, Tremañes
Para castañes, Tremañes ye'l títulu d'una tonada que foi grabada por bien de cantadores. La lletra admite variantes nos nomes de los pueblos y villes citaos, pero una de les versiones, recoyida por Ismael González Arias na so obra Historia de la música asturiana diz asina:
''Para castañes, Tremañes,
''pero, para buenes moces,
viva Sama de Llangreo.
Esti cantar foi grabáu, ente más otros, por Xuacu'l de Sama (1930); La Busdonga (1931); Josefina Argüelles (1969); Gerardo Orviz (1969); Manuel Gandoy (1974); José Noriega (1975); Armando Montes (1975); Avelino Fernández Corte (1977 y 1981), Marcelino Fernández, El Manquín (1977); José Fernández, El Tordín (1981); Orestes Menéndez; Luis Estrada (1984); o José Manuel Robledo, Lolo'l de Cabranes.
Corquiéu
Corquiéu ye un grupu de música folk d'Asturies con lletres n'asturianu que se formó en 1998 en Ribeseya.
Historia
El grupu Corquiéu entama l'andar musical nel añu 1997 en Ribeseya, daquella la formación taba perfecha por cinco miembros que xuncieron los sos estremaos gustos musicales. Iván Vega (xiblata traviesa de madera), Pablo Valdés (guitarra acústica), Roberto Suárez, (Gaita asturiana en sib), Paul Balmori (Baxu llétricu) y David Mateos (Bodhran y caxón) entamen a montar un repertoriu sofitáu en temes tradicionales asturianos y composiciones propies.
Nel branu del añu 1998 danse a conocer na “Folixa riosellana de la sidra” ente abondu públicu pa entamar una ringlera conciertos pel conceyu Ribeseyanu destacando'l conciertu entamáu nes Fiestes de San Miguel en “El Covayu”. Darréu d'estos conciertos, el grupu plantégase la grabación d'una maqueta p'asoleyar los cantares compuestos nesti periodu.
Cubrenes
Cubrenes ye una casería de la parroquia de Piñeres nel conceyu asturianu d'Ayer.
Corquiéu
Historia
Nel añu 2000, aporta Gema García al grupu, lo que supón un nuevu finxu nel grupu qu'entama un repertoriu nuevu que se sofita en temes cantaos ya instrumentales, siendo'l famosu filólogu asturianu Xandru Martino Ruz, l'encargáu de pone-y lletra a la voz de Gema.
Esti mesmu añu y tres de tocar abondos conciertos per toa Asturies, el grupu graba dos temes de creación propio nun discu recopilatoriu de grupos asturianos nuevos: “Xeneración folk” col sellu discográficu L'Aguañaz, recibiendo l'aplausu incondicional del publicu.
N'avientu del añu 2001 Corquiéu asoleya'l so esperáu discu “La Barquera” nuevamente col sellu discográficu L'Aguañaz, nel qu'aconceyen 11 temes, la mayor parte composición de so que lleva un pieslle esperimental. Aporta al grupu'l violinista asturianu Rubén Bada. Nesti discu, Corquiéu amiesta tendencies d'anguaño col so particular estilu folk. Con esti discu, el grupu sopelexa'l so frescor y la so calidá na interpretación, siendo quien a alcontrar un furacu nel panorama folk asturianu. Los conciertos per Asturies y España van de siguío con acoyida cada vuelta mayor.
Nel 2002 Corquiéu participa nel prestixosu Festival Intercélticu de Lorient (Bretaña) faciendo dos conciertos representando a la música folk asturiana y amosando un direutu dinámicu y la so calidá, en teniendo en cuenta la rempuesta del abondosu públicu y la importante venta discos.
Nel añu 2003, el grupu desendolca la so primer xira per Hungría, Chequia, y Eslovaquia, nos sos cabezaleros festivales (Beltine festival de Bratislava y Gyor, Fono club de Budapest, festival de Praga). En mayu d'esi añu aporta al grupu'l violinista asturianu Frankie Delgado, perconocíu miembru fundador del grupu asturianu Beleñu y por grabar col grupu Húngaru Fianna. Esti mesmu añu, el grupu participa nún de los festivales más famosos d'Europa, en Dinamarca (Tonder Folk Festival) tocando cinco conciertos y compartiendo cartelu colos grupos más prestixosos del mundu, (como; Flook, Altan, Wolfstone, Shooglenifty, Zar, The Cootars, Chip Tylor, Karen Casey...etc) recibiendo los aplausos de la crítica del festival, prensa y públicu y siendo'l grupu revelación del festival.
Nel añu 2004 siguen los viaxes per Europa rescamplando la participación nel Festival de “Les Anhinoises” en Liege (Bélxica) y el Festival del les islles Shettland (Escocia) au toquen cinco conciertos. En branu aporta al grupu'l flautista navetu Xurde Fernández y el grupu desendolca la so primer xira pel norte d'Italia nel ciclu de conciertos Andar per Música (Arenzano en Xénova, Montorio Veronesse en Verona, Pedrengo en Bergamo y Arzignano en Vicenza). En payares, fadríen tamién una xira per Holanda actuando nos principales teatros (Hoogeveen, Den Helder, An till, Leen Warden).
A lo cabero d'esi añu, el grupu recibe un premiu pol so llabor d'espardimientu de la música asturiana per Europa, entamau pol departamentu de migración del Principáu d'Asturies.
Darréu del ésitu del primer discu “La Barquera”, Corquiéu graba'l so segundu discu “Salia” col sellu “Tierra discos” de Xixón nel que s'acolumbra la evolución musical del grupu demientres los años anteriores. En "Salia" aporta cola flauta Xurde Fernández, tres l'abandonu del flautista y cofundador del grupu Iván Vega.
Nesti discu atópense 12 temes de creación propio, nos que se mecen el dulzor de la voz de Gema y la enerxía de los temes instrumentales. Vitalidá, enerxía, dinamesmu y dulzor son les pallabres que definen esti trabayu. La producción executiva ta fecha por Corquiéu. El productor musical foi Ígor Medio del grupu Felpeyu y como téunicu de soníu, el perconocíu productor escocés Grant Milne (Capercaillie, Tannahill Weaves, Alasdair Fraser, etc.). Tamién echaron un gabitu los músicos asturianos Ramón G. Morán (teclaos) y Horacio A. García (contrabaxu y baxu llétricu).
Nel branu del 2005 faen la so segunda xira per Italia, mentanto, nun paren los conciertos per Asturies y el restu del estáu, destacando'l festival llaniscu “Llanes al cubo”.
Nel entamu del añu 2006 Corquiéu recibe los premios AMAS de la música asturiana nes categoríes de Meyor discu folk 2005 por “Salia” y Meyor canción folk por “Ribeseyana”. Tamién reciben el so segundu reconocimientu pol so llabor de difusión de la música asturiana. En marzu participen na 7ª Nueche Celta d'Atter, Luxemburgu, compartiendo cartelu con Alan Stivel teniendo un ésitu pergrande y una venta de discos espectacular.
Anguaño'l grupu prepara'l so tercer discu y la so xira “SALIA” de conciertos na qu'actuarán en Normandía y otra vuelta Italia, amás de conciertos per Asturies y el restu del estáu nes sos cites más importantes. Amosar la incorporación al grupu de la violinista lleonesa Blanca Sáenz, el flautista mierense Dani Álvarez y, tres la marcha de Paul Balmori, el buzukista cántabru Jorge Ibáñez, que completen la formación de güei con un sofitu sólidu nos aspeutos vocal, rítmicu y melódicu.
Voulgézac
Voulgézac ye una comuña francesa del departamentu de Charente, na rexón de Nueva Aquitania. Llenda con.
Boletus radicans
Boletus radicans ye un fungu basidiomicetu de la familia Boletaceae, que suel habitar en montes de frondosas (Quercus, Fagus), en zones de suelu neutru o caliar. Ye una especie termófila, que fructifica dende finales de branu hasta seronda. Tien un sabor amargoso y desagradable, el so golor ye llixeramente acedu, y nun ye comestible.
Morfoloxía
El sombreru del so cuerpu granible ye de forma semiesférica o convexa, y el so diámetru bazcuya ente los 6 y los 8 centímetros, anque puede algamar un anchor de 20 centímetros. El cantu d'esti sombreru ye endolcáu y escedente, y tien una cutícula seca y tometosa, d'un color que va del blancu ceniza al ocre, delles vegaes sedada. Los tubos son estrechos y mariellu verdosu y acaben en poros desiguales, redondos o angulosos. Al tactu, tantu los poros como los tubos tiñir de color azul, al igual que la carne cuando ye cortada.
Posibilidaes de tracamundiu
Ye posible confundilo col Boletus calopus, anque esti postreru crez en suelos acedos.
Rattus losea
Rattus losea ye una especie de royedor de la familia Muridae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en China, Laos, Taiwán, Tailandia, y Vietnam.
Nebulosa del Conu
La nebulosa ye parte d'una nebulosa alredor del Christmas Tree Cluster, o Cúmulu Árbol Navidiegu. El nome NGC 2264 nel Nuevu Catálogu Xeneral referir a dambos objectos y non solo a la nebulosa.
Información Xeneral
La difusa nebulosa del conu llámase asina pola so forma cónica. Alcuéntrase en partir sur de NGC 2264, en partir norte del Christmas Tree Cluster. En partir norte de Monoceros, xusto al norte del puntu mediu de la llinia de Procyon a Betelgeuse.
La forma cónica provién d'una nebulosa d'absorción escura que consiste d'hidróxenu fríu molecular y polvu frente a una débil nebulosa d'emisión que contién hidróxenu ionizado por S Monocerotis, la estrella más brillosa de NGC 2264. La débil nebulosa mide aproximao siete años lluz (con llargor aparente de 10 minutos d'arcu), y esta a 2700 años lluz de la Tierra.
William Herschel afayó la nebulosa (la cual designó H V.27) el 26 d'avientu de 1785. Ye parte del complexu onde nacen estrelles. El telescopiu espacial Hubble usar pa ver imáxenes d'estrelles en formación en 1997.
Magny (Yonne)
Magny ye una comuña francesa del departamentu de Yonne, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Pyrrhocorax pyrrhocorax barbarus
La graja (Pyrrhocorax pyrrhocorax barbarus) ye una ave endemical que s'atopa solamente na islla canaria La Palma. La graja considérase, según una llei del Gobiernu de Canaries, el símbolu natural de la islla de La Palma, conxuntamente col pinu canariu.
Descripción
Llargor: 40 cm.
Hábitat
La graja alcuéntrase nos ambientes volcánicos y altos de la Islla de La Palma y prefier les zones cultivaes de les medianías.
Dieta
Les grajas tomen viermes, inseutos y los sos bárabos, y colos sos picos llargos pueden consiguir tamién les arañes, gates y gastropodes escondíos nes parés. Tamién s'alimenten de granes y frutes.
Reproducción
Los niales de les colonies de grajas asitiar en cueves y repises de ribayos y cantiles. La puesta consta de 4 ó 5 güevos que pon a finales de marzu y principios d'abril.
Nebulosa Homúnculo
La Nebulosa Homúnculo o Nebulosa del Homúnculo ye una nebulosa del hemisferiu sur que s'atopa arrodiando la estrella Eta Carinae na constelación «La Quilla». De forma bilobulada, tamién ye conocida como Nebulosa d'Eta Carinae. El términu homunculus significa «home pequeñu» en llatín, y foi introducíu pol físicu y astrónomu arxentín Enrique Gaviola, quien la identificó y estudió emplegando'l telescopiu de 1,5 m de la Estación Astrofísica de Monte Allegre.
Créese que ta conformada por polvu estelar y gas espulsáu pola estrella nuna erupción detectada alredor de 1840, dómina na cual Eta Carinae constituyía la segunda estrella más lluminosa del firmamentu nocherniegu; de magar, el so rellumu menguaría por cuenta de la presencia de la nube. Nel so interior esiste otra estructura llamada «el homúnculo», que se cree foi producida por una erupción de menor intensidá que tuvo llugar a finales del sieglu XIX.
Ḷḷagar
Ḷḷagar ye un llugar de la parroquia de Piñeres nel conceyu asturianu d'Ayer.
Maximiliano Arboleya
Maximiliano Arboleya Martínez sacerdote y sociólogu asturianu.
Biografía
Maximiliano yera fíu de Marcelino Arboleya oficial del Rexistru de la Propiedá de La Pola (Llaviana) y Amalia Martínez Vigil, hermana de Ramón Martínez Vigil que foi obispu d'Uviéu. En 1878 morrió so padre quedando so madre viuda casándose con Francisco Fernández Fueyo, viudu d'una hermana de so.
L'Escuyu
L'Escuyu ye un llugar de la parroquia de Piñeres nel conceyu asturianu d'Ayer.
Maximiliano Arboleya
Biografía
Estudia na so Llaviana natal hasta los catorce años, en 1884 ingresa nel seminariu d'Uviéu y darréu ye enviáu con una beca a Roma pa estudiar nel Pontificiu Colexu Español. N'Italia algama la llicenciatura en Teoloxía pola Universidá Gregoriana y el doctoráu pol Pontificiu Seminariu de San Apolinar.
Torna d'Italia y afitando la so residencia n'Uviéu onde exerce de profesor nel seminariu y en 1898 algama la plaza de callóndrigu de la catedral d'Uviéu.
Hacia 1900 funda la Lliga de Defensa Eclesiástica y ye nomáu secretariu de la comisión qu'entamaba les peregrinaciones a Lourdes.
En 1923 l'obispu Juan Bautista Luis y Pérez nómalu deán de la catedral d'Uviéu.
Provincia de Viterbo
Viterbo (Provincia di Viterbo) ye una provincia de la rexón de Laciu, n'Italia. La so capital ye la ciudá de Viterbo.
Tien una área de 3.612 km², y una población total de 289.190 hab. (2001). Hai 60 conceyos na provincia (fonte: ISTAT, vease esti enllaz). A fecha 31 de mayu de 2005, los principales conceyos por población yeren:
Vuelu 93 d'United Airlines
El vuelu 93 d'United Airlines, efeutuáu'l 11 de setiembre de 2001 por un avión Boeing 757, cubría'l trayeutu ente l'Aeropuertu Internacional Llibertá de Newark (Nueva Jersey) y l'Aeropuertu Internacional de San Francisco, nos Estaos Xuníos. Foi unu de los cuatro (aparentes) aviones secuestraos por Al-Qaeda mientres los atentaos del 11 de setiembre. L'avión foi tomáu por cuatro secuestradores y ye l'únicu que nun llegó al so oxetivu, yá que s'estrelló nun campu de Shanksville (Pennsylvania). Jálid Sheij Mohámed (principal arquiteutu del 11-S) confirmó que l'avión dirixir al Capitoliu de los Estaos Xuníos.
Desenvolvimientu del secuestru
miniaturadeimagen|L'aeronave tres díes antes de los atentaos. ([[8 de setiembre de 2001)]] El vuelu con destín escontra San Francisco desapegó a les 8:42 de la mañana d'esi día, dempués d'un retrasu de cuarenta y dos minutos.
Según datos oficiales, diben a bordu cuatro terroristes pertenecientes a la rede terrorista Al-Qaeda, que s'asitiaren en primer clase, presuntamente pa tar más cerca de la cabina. Cuatro secuestradores fueron entrenaos p'asaltar la cabina y apoderar a la tripulación, y trés acompañaron a Ziad Jarrah nel vuelu 93. El primeru, Ahmed al-Nami, llegó a Miami, Florida, el 28 de mayu de 2001, nun viaxe de seis meses. Llegó con visa colos secuestradores del vuelu 175 d'United Airlines Hamza al-Ghamdi y Mohand al-Shehri. El segundu secuestrador del vuelu 93, Ahmed al-Haznawi, llegó a Miami'l 8 de xunu de 2001 col secuestrador del vuelu 11 d'American Airlines Wail al-Shehri. El tercer secuestrador del vuelu 93, Saeed al-Ghamdi, llegó a Orlando, Florida, el 27 de xunu de 2001 col secuestrador del vuelu 175 Fayez Banihammad. [17]
El 3 d'agostu de 2001, un quintu secuestrador intencional, Mohammed al-Qahtani, voló a Orlando dende Dubai. Foi entrugáu polos funcionarios, que duldaben de que pudiera caltenese a sigo mesmu con solu $ 2,800 n'efeutivu al so nome, y abarruntaben que tenía la intención de convertise nun inmigrante illegal una y bones taba usando un boletu d'ida. Foi unviáu de regresu a Dubai, y darréu tornó a Arabia Saudita para dempués aterrizar n'Orlando nun vuelu de Virgin Atlantic. Yá que los formularios de Qahtani nun fueron debidamente completaos, camudar a una entrevista secundaria, dirixida por Meléndez-Pérez. El saudita nun tenía un boletu de vuelta nin un hotel. Tenía $ 2,800 n'efeutivu y ensin tarxetes de creitu. Les entrugues sobre ónde se quedaría y ónde diría yeren evasives. Amás de ser bastante contrariu, Qahtani tamién fixo declaraciones contradictories con al respective de los sos planes. Meléndez-Pérez aconseyó a'l so superiores que lu unviaren de regresu, como, acordies con el so testimoniu, unvió a Qahtani fora de los Estaos Xuníos. Alredor de les 9:28, Ziad Jarrah, Ahmed al-Haznawi, Saeed al-Ghamdi y Ahmed al-Nami) llevantar de los sos asientos y, teniendo cuchiellos o cortadores de caxes, garró a la xefe de azafatas, (bien probablemente Deborah Welsh) y obligar a sollertar a los pilotos (Jason Dahl y LeRoy Homer Jr.) por qu'abrieren les puertes de la cabina. Una vegada qu'ella obedeció, Jarrah y Haznawi aprucieron na cabina y mataron al capitán Jason Dahl y al primer oficial LeRoy Homer Jr. cortándo-yos el gargüelu colos cuchiellos que teníen. Dempués de que Jarrah y Haznawi tomaren el control del avión, Haznawi xunir a Al-Ghamdi y A el-Nami (que tenía esplosivos C3 con un detonador pegáu al so torso) pa llevar a los pasaxeros a la parte posterior del avión. Mark Rothenberg, que taba sentáu detrás de Tom Burnett, llevantar del so asientu y empezó a esixir respuestes sobre lo que taba asocediendo. Haznawi notar y esixó que fixera lo que dicíen. Rothenberg primeramente negóse, y Haznawi, que tenía un cúter, apuñaló a Rothenberg. Según los testimonios de les víctimes que pudieron falar per teléfonu mientres el secuestru, pudo ser él la primera de les víctimes.
Minutos dempués de ser secuestráu, dellos de los pasaxeros y miembros de la tripulación llograron llamar a familiares p'alvertilos de la situación. En enterándose de qu'otros aviones fueren estrellaos contra les Torres Ximielgues del World Trade Center y el Pentágonu, aína supieron qu'aquello nun yera un secuestru normal, sinón una misión suicida. Tom Burnett, xunto con Todd Beamer, Mark Bingham y Jeremy Glick, formaron un plan pa recuperar l'avión de los secuestradores. [1] Xuniéronse-yos otros pasaxeros, incluyendo Lou Nacke, Rich Guadagno, Alan Beaven, Honor Elizabeth Wainio, Linda Gronlund y William Cashman, xunto coles azafatas Sandra Bradshaw y Cee Cee Ross-Lyles, al aldericar les sos opciones y votar nun cursu d'aición, n'última instancia, la decisión d'asaltar la cabina y tomar el control del avión. Tou fai pensar que foi eso lo que-yos fixo tomar la decisión d'intentar amenorgar a los secuestradores pola so propia cuenta y tomar ellos el control del avión. Nesi momentu, los pasaxeros tán remontaos na parte delantera de la nave y les agarradielles y los golpes que s'escuchen na grabación paecen indicar que tán intentando truñar la puerta de la cabina con un carrín de comida. «¡Na cabina! Si nun vamos morrer!», glaya un pasaxeru. Mientres l'avión pierde altor a gran velocidá y da sópitos bandazos, los suicides tarrecen que consigan baltar la puerta. «¡Suxeta la puerta! ¡Calten-yos fora! ¡Confía en Alá!», esclama unu d'ellos. Paez que los mesmos terroristes atrincherar na cabina primero que los pasaxeros llanzar nun intentu por recuperar el control del avión. Los cuatro recen, asélense mutuamente y alderiquen n'árabe sobre les midíes que tienen de tomase contra los pasaxeros, llegando inclusive a formular la hipótesis del usu del hachu de fueu o d'esaniciar l'osíxenu pa encalorar la revuelta. A la fin, los secuestradores tomen la tráxica decisión d'estrellar l'avión.
Dos de los secuestradores zarrárense na cabina de pilotaje y los cuarenta pasaxeros aparentemente xuniéronse pa torgar que'l control siguiera en manes de los terroristes. Intentaron controlar a los secuestradores y aprucir na cabina, al paecer ensin ésitu.
Vouthon
Vouthon ye una comuña francesa del departamentu de Charente, na rexón de Nueva Aquitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Vuelu 93 d'United Airlines
Desenvolvimientu del secuestru
Un Cessna que volaba a 600 m d'altor detectar visualmente, depués un granxeru en tierra ver averase a gran velocidá a tierra, xirar ya invertir la so posición volando de panza antes de sumir detrás d'una arbolea, tamién una persona llogró grabar al avión con 2 caces escorriéndolo antes de sumir ente los árboles. Envalórase qu'impactó nel suelu a 40° respectu de la horizontal y a 900 km/h.
El Boeing 757 estrellóse antes de llegar al so destín alredor de les 10:03 o 10:06 de la mañana, trenta y cinco o trenta y ocho minutos dempués de que'l secuestradores facer col control del aparatu, nun campu abierto en Shanksville (Pennsylvania). Tolos que diben a bordu morrieron. Al cayer nun escampleru, nun causó víctimes en tierra. L'avión se desintegró violentamente debíu al impautu, y la mayoría de los restos atopáronse cerca del cráter. [57] Los investigadores atoparon restos bien llixeros, incluyendo papel y nailon espardíos nun radiu d'ocho milles. Otros fragmentos pequeños atopar a una milla y media de Indian Lake, [58] y los restos humanos nun área d'aproximao 28 hectárees alredor del puntu d'impautu. [58] Nun foi posible determinar quién morrió antes del impautu y quién debíu al accidente, y tolos restos fueron identificaos solo'l 21 d'avientu. [59] Ellos, xunto colos efeutos personales, fueron apurríos a les families. [60] Los restos de los secuestradores, identificaos por esclusión, fueron unviaos a la Oficina Federal d'Investigaciones como evidencia.
Un fragmentu de motor, según unes fontes, o de fuselaje, según otres, foi recuperáu a 700 m del llugar del impautu, nun estanque que foi drenado mientres la investigación y la recuperación de los restos.
Investigaciones posteriores
Topáronse los dos caxes negres, tantu'l rexistrador de datos de vuelu (FDR), como'l grabador de voz en cabina (CVR), esti postreru a unos 7,5 metros de fondura.
Los datos del FDR fueron publicaos pol NTSB. miniaturadeimagen|La Primer Dama Michelle Obama nel llugar del Incidente, en 2011 La trescripción del CVR foi fecha pública con motivu del xuiciu a Zacarias Moussaoui; el xuez, sicasí, prohibió la divulgación de la grabación mesma pa evitar que se repitiera una y otra vez nos medios, daqué a lo que los familiares oxetaren.
Los cadabres fuéronse identificando adulces, a midida que díbense desenterrando restos. Pal 20 d'avientu, la identificación de toles víctimes completárase; los cuatro ensin identificar acomuñar a los terroristes, yá que nun se cuntaba con amueses de referencia de los familiares pa comparar.
Miembros de la fuercia aérea estauxunidense (USAF) dixeron más tarde a la comisión del 11-S que si l'avión nun s'hubiera estrelláu antes de llegar a Washington, probablemente lo algamaríen y baltaríen. La comisión disintió d'esta interpretación, aduciendo que l'exércitu nun supo del secuestru hasta dempués de que l'avión estrellárase, que los caces de Langley nun taben llistos pa desapegar y que nun recibieron autorización pa disparar hasta muncho más tarde. Amás, el vuelu 77 llogró impautar en el Pentágonu, daqué casi imposible, teniendo en cuenta l'espaciu aereu de Washington (que ye'l más acutáu del planeta. Pero, el vuelu 77 nun yera l'únicu avión sobre Washington; dellos aviones militares non identificaos, ente ellos Lockheed C-130 Hercules y Boeing E-4, fueron captaos en videu'l 11 de setiembre volando sobre'l Pentágonu y la Casa Blanca ensin nengún problema) y tolos sistemes de defensa y sistemes antimisiles colos que cuntaba'l Pentágonu.
Oxetivu
Nun se conocía con certidume cuál yera'l puntu de destín de los secuestradores, más allá de que se dirixía en direición a Washington. L'informe de la Comisión del 11-S recoyó como posibles oxetivos el Capitoliu y la Casa Blanca, como un ataque al poder políticu de los EE. UU, que diría en xunto colos ataques al poder económicu (WTC) y el militar (Pentágonu). Jálid Sheij Mohámed confirmó que se dirixía al Capitoliu de los Estaos Xuníos, una y bones el "quintu avión" yera'l que diba impautar na Casa Blanca. Pero'l so pilotu suicida, Zacarias Moussaoui, foi deteníu pol FBI el 16 d'agostu de 2001 por cargos d'inmigración, anque creíen que tenía motivos violentos. Por eso a la fin esanicióse'l quintu avión y quitóse a la Casa Blanca de los oxetivos, dexando'l Capitoliu como l'oxetivu del vuelu 93.
Tripulación y pasaxeros finaos
thumb|right|Placa conmemorativa de les víctimes del atentáu. Nun s'incluyeron los nomes de los secuestradores.
Tripulación
Pilotos:
Asistentes de vuelu:
Pasaxeros
Christian Adams, Todd Beamer, Alan Beaven, Mark Bingham, Deora Bodley, Marion Britton, Tom Burnett, William Cashman, Georgine Corrigan, Patricia Cushing, Joseph Deluca, Patrick Driscoll, Edward Felt, Jane Folger, Colleen Fraser, Andrew Garcia, Jeremy Glick, Lauren Grandcolas, Donald Greene, Linda Gronlund, Richard Guadagno, Toshiya Kuge, Hilda Marcin, Waleska Martinez, Nicole Miller, Louis Nacke, Donald Peterson, Jean Peterson, Mark Rothenberg, Christine Snyder, John Talignani, Honor Elizabeth Wainio y Kristin White.
El FBI apurrió una llista colos nomes d'orixe árabe que figuraben ente los pasaxeros y que nun pudieron ser identificaos: Ahmed al-Haznawi, Ahmed al-Nami, Ziad Jarrah y Saeed al-Ghamdi.
Mayday
A les 9:28:17 el pilotu Jason Dahl y el copilotu Leroy J. Homer dieron la señal d'auxiliu llamada mayday, comunicando que l'avión fuera secuestráu. Esta señal convierte al vuelu 93 nel únicu de los cuatro aviones que pudo comunicase cola torre de control nel momentu del secuestru.
Teoríes conspirativas
Dalgunes teoríes conspirativas indiquen que l'avión foi baltáu por un misil. Otres, nieguen dende'l principiu la esistencia de tol sucesu, alegando la falsedá de los restos atopaos. Tamién dicen que foi baltáu por 2 caces, yá que esiste un videu caseru qu'amuesa al avión con dos caces antes de sumir ente los árboles.
Arrhenius
Svante August Arrhenius foi un científicu (orixinalmente físicu y más sero químicu) y profesor suecu qu'algamó'l Premiu Nobel de Química de 1903 pola so contribución al desarrollu de la química colos sos experimentos nel campu de la disociación electrolítica.