cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xeografía de Nepal
La zona de monte
La Rexón de los Montes (conocida como Parbat en nepalés) ta asitiada percima de los 4.000 metros d'altor, al norte de la Rexón de les Llombes. Esta zona constitúi la porción central del cordal del Himalaya, y nesta atópase'l monte más altu de la tierra, el Monte Everest, al igual qu'otres seis de los diez más altos picos del mundu. Ye tamién l'hábitat del llexendariu y míticu Yeti, el abominable home de les nieves. Polo xeneral, la llinia de nieve atópase allugada ente los 5.000 y 5.500 metros d'altor, anque pel hibiernu cayen nevaes per debaxo de los 4.000 metros. De la mesma, esta zona carauterizar por tener un clima violentu ya inclemente, amás de tener una accidentada xeografía. La vida humana ye por demás complexa, al igual que la gran mayoría de les actividaes económiques. Por esto la rexón ta escasamente poblada y les actividaes agrícoles son inesistentes, salvu nos valles baxos y na cuenca de dellos ríos, tal como nel casu de la parte cimera del Valle de Kali Gandaki. thumb|250px|left|Mapa topográficu qu'amuesa'l [[Monte Everest]] Dende la década de 1990, el pastoraje d'animales y el comerciu yeren les más importantes actividaes, xunto colos guíes de monte. Con motivu a estes dependencies, la migración estacional ye bien común. Mientres los pastores mueven los sos fataos acordies coles estaciones, los comerciantes viaxen regularmente ente les zones altu y baxu, mercando y vendiendo bienes y servicios, p'asegurar la independencia económica, al igual que xenerar reserves alimenticies.
La zona de les llombes
La Rexón de les Llombes (Pahar en nepalés) atópase arrodiada pela zona montascosa al norte y l'área del Tarai al sur. El so altor va dende los 1.000 a los 4.000 metros d'altor, ya inclúi grandes valles como'l de Katmandú, la zona más densamente poblada del reinu. Tou esti espaciu xeográficu apoderárase por dos cadenes de montes de medianu altor, conocíes como'l Mahabharat Lekh y la cordal de Siwalik. Estos dos cadenes dexen qu'ente dambes esistan una gran cantidá de pequeños valles, trubiecu y centru políticu y cultural del país. Esta área siempres foi zona de residencia magar la continua inmigración dende'l Tíbet y l'India. Magar lo anterior, esta zona ye la que concentra la mayor cantidá de población del reinu, según datos del añu 1991.
Magar esta zona contién cumes qu'algamen los 2.500 msnm, la zona atópase igualmente escasamente poblada, daes les topografía del territoriu y les dificultaes climátiques. Esta zona de les llombes tresformóse nun invaluable mosaicu de maravíes naturales y culturales, camudada acaldía pola fuercia xeolóxica y humana. Estes llombes, esculpíes pol trabayu de los seres humanos que lu pueblen, convirtióse nuna estensa zona de terraces de cultivos fuertemente esplotada.
El Tarai
La espresión ‘‘Tarai, supuestamente d'orixe persa y que significaría “húmedu”'', describe con propiedá'l mugor y el calor de la zona. Esta Rexón ta formada y ye alimentada por trés grandes ríos: el Kosi, el Narayani (Gandak na India) y el Karnali. Dueña de plagues de malaria y otres enfermedaes, atópase recubierta por mestos y compactos montes, conocíos como ‘char kose jhari', estos fueron utilizaos como frontera col Raj Británicu (1857-1947). Dende la década de 1990 d'equí p'arriba convirtióse na tenada pa los pobladores de les otres rexones, al igual qu'una bien bona zona de reasentamiento pa los llabradores afamiaos.
En términos d'agricultura y actividá forestal, el Tarai ye la zona más rica de Nepal. Fora de lo anterior, los pobladores esfruten de gran espaciu pa cultivos, a diferencia que nes otres zones, fora de la bien codalosa actividá forestal, que llevó la deforestación a niveles esmolecedores.
Clima
L'eruditu Sharad Singh Negi identifica cinco zones climátiques en Nepal basaes na altitú: la zona tropical y subtropical de menos de 1200 metros d'altitú; la fresca, zona templada de 1200 a 2400 m d'altitú; la zona fría de 2400 a 3600 m d'altitú; la zona de clima subárticu de 3600 a 4400 m d'altitú; y la zona ártica, de más de 4400 metros d'altitú. En términos de réximes naturales y vexetales o del métodu de distribución, l'altitú de nuevu xuega un significativu rol. Per debaxo de los 1200 metros, la forma predominante de vexetación consiste en selves tropicales y subtropicales thumb|300px|El valle de [[Pokhara nel centru del Nepal con fuertes precipitaciones mientres tol añu.]] L'altitú tamién afecta a les precipitaciones añales. Hasta aproximao los 3000 metros, les precipitaciones añales totales aumenten a midida que aumenta l'altitú; a partir d'esti altor, les precipitaciones añales totales mengüen col aumentu de l'altitú. Amás a la diferencia llatitúinal nes precipitaciones, otros 2 tipos pueden ser distinguíos. Primero, considerando'l movimientu norte-oeste del monzón cargáu col mugor del branu (de xunu a setiembre), la cantidá de precipitaciones añales xeneralmente baxa d'este a oeste. Sicasí, hai ciertos nucleos con fuertes precipitaciones añales totales, por casu, el valle de Pokhara nel centru de Nepal. Segundu, la estensión horizontal de cadenes montascoses y llombes crea una condición húmeda nel sur y aguaes empobinaes escontra l'este, ente que esto produz una solombra mayor d'agües sobre les fasteres norte de les aguaes. L'aridez aumenta cola altitú y la llatitú, especialmente nes fasteres norte, y algama el so clímax na rexón interior del Himalaya y na Pandu Tibetanu. L'este de Nepal recibe aproximao 2500 mm d'agües añales, la zona del Katmandú sobre 1420 mm, y l'oeste de Nepal sobre 1000 mm.
L'altu Himalaya xuega un papel bien importante, bloquiando les meyores d'aire húmedo y tropical del noroeste del golfu de Bengala, y últimamente conduciendo a la so conversión n'agua pel branu. Pel hibiernu, esta cadena previen les esplosiones d'aire frío del interior d'Asia d'algamar el sur de Nepal y el norte d'India, asina asegura iviernos templaos nestes rexones que d'otra manera seríen más fríos. Amás, hai variaciones estacionales na cantidá de precipitaciones, dependiendo del ciclu del Monzón. thumb|250px|left|Nubes escures de nube en dómina de monzón. Estrémase'l ciclu del monzón en 4 estaciones: premonzón, monzón de branu, postmonzón y monzón d'iviernu.
Anque l'ésitu de l'agricultura sía casi totalmente dependiente de la llegada oportuna del monzón de branu, dacuando causa tales problemes como esbarrumbamientos; perdíes subsecuentes de vides humanes, granxes y otres propiedaes (por non mentar la gran dificultá nel movimientu de bienes y xente); y fuertes hinchentes nes llanures. Y a la inversa, cuando nel monzón de branu asoceden grandes estroces, de cutiu la seca y la fame severan.
Final de la Lliga de Campeones de la UEFA 1996-97
thumb|300px|Estadiu Olímpicu de Múnich La final de la Lliga de Campeones de la UEFA 1996-97 apostóse'l día 28 de mayu de 1997 nel Estadiu Olímpicu de Múnich de Múnich, Alemaña. Foi la 43ª edición de la final de la competición y los equipos que lu apostaron fueron el Borussia Dortmund y la Juventus con resultancia de 3-1 pa los alemanes, que llograron la so primer Lliga de Campeones.
Partíu
{| width=100% {| align=center cellpadding="3" cellspacing="0" style="background: #D0e7FF; border: 1px #aaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;" width=100% !width=50%|
3 !width=50%|
A Fonte de Louteiro
A Fonte de Louteiro ye una aldea de la parroquia d'A Veiga, nel conceyu asturianu del mesmu nome.
Alcuéntrase a 4 km d'A Veiga, la capital del conceyu y tien una población de
Abel Gilbert
Gilbert ocupó dellos cargos públicos mientres la so vida ensin pertenecer a un partíu específicu pero identificandose cola ideoloxía lliberal. Foi conceyal de la municipalidá de Guayaquil, Senador pola Agricultura de la Mariña y Vicepresidente de la 13º Asamblea Constituyente. Nes eleiciones presidenciales de 1948 foi binomiu de Galo Plaza Lasso, pero nun resultó electu. En 1949, debíu al fallecimientu del vicepresidente Manuel Sotomayor y Luna, foi electu pol Congresu Nacional pa ocupar la vicepresidencia hasta 1952.
Saint-Philbert-des-Champs
Saint-Philbert-des-Champs ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Backgammon
L'antiguu xuegu de mesa pa dos xugadores nomáu tables reales rebautizóse chaquete al tornar a introducirse dende Francia y anguaño ye conocíu col nome inglés backgammon.
Historia
El backgammon ye'l xuegu de mesa más antiguu del que se tien rexistros. Créyese que s'orixinó nel antiguu Exiptu, Sumeria o Mesopotamia baxo l'Imperiu Persa (نرد) (anguaño Irán, Iraq y Siria). La forma actual del backgammon foi inventada en Persia por Buzurgmihr. Tamién ye nomáu Table (pronunciase tal como s'escribe), Tawle, Taule, ente otros, especialmente polos árabes. Pa esti puelu, ye parte de les sos tradiciones. fabríquense con milenta materiales, pero destaquen los d'árabes en "concha y perlla", n'especial los de Bait-Sahour, un pueblu de Cixordania cercanu a Belén, fechos a mano por artesanos.
Louteiro (A Veiga)
Louteiro ye un llugar de la parroquia d'A Veiga, nel conceyu asturianu del mesmu nome.
Alcuéntrase a 2,4 km d'A Veiga, la capital del conceyu y tien una población de.
Saint-Pierre-Azif
Saint-Pierre-Azif ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Mar d'Alborán
El mar d'Alborán ye la porción más occidental del mar Mediterraneu, asitiada ente la Península Ibérica y el norte d'África. El estrechu de Xibraltar, allugáu al estremu occidental del mar d'Alborán,coneuta'l Mediterraneu col océanu Atlánticu. La so fondura media ye de 445 m, y la máxima de 1.500 m. La Organización Hidrográfica Internacional define les sos llendes como vien darréu :
Les corrientes de superficie del mar d'Alborán, pola influyencia de los vientos predominantes na zona, van hacia l'este, llevando agua del océanu Atlánticu al Mediterraneu; les corrientes más profundes fluyen hacia l'oeste, llevando agua mediterráneo, más salao, al Atlántico. Esi intercambiu d'agua produz una circulación vertical rotatoria, conocida como xiru oceánicu, nesti mar.
El mar d'Alborán ye una fastera de transición ente'l mar y l'océanu, nel que s'amiesten especies mediterránees y atlántiques. Les sos agües son l'hábitat de la mayor población de delfines nariz de botella (tursiops) del Mediterraneu occidental, de la cabera colonia de marsopa común del Mediterraneu y el comederu más importante pa les poblaciones de tortuga boba del continente européu. Tamién ye un mar ricu n'especies pescables, como la sardina o'l pexe espada. Les artes utilizaes pa la so captura, peragresives, ficieron qu'en 2003 el World Wildlife Fund amosara la so preocupación pol peligru d'estes pa especies non comercializables como los delfines o les tortugues.
La so superficie ta puntiada por delles islles ya isllotes, incluyida la homónima a elli, la islla d'Alborán. La mayoría, inclusive les que tán cerca la costa de Marruecos, tán embaxu la soberanía española.
Un arcu montañosu, conocíu como arcu de Xibraltar, arrodia pel norte, el sur y l'oeste a esti mar. El arcu citáu fórmenlu la cordillera Bética, nel sur d'España, y los montes del Rif, en Marruecos. Esti conxuntu, nomáu polos ecólogos complexu béticu-rifanu, forma ún de los ecosistemes de transición ente los atlánticos y los mediterráneos. La influyencia moderadora del clima del océanu permitió sobrevivir, nesta zona, a delles especies que, poles grandes fluctuaciones climátiques de los últimos millones d'años, estinguiéronse nel restu de la cuenca mediterránea.
Rumex palustris
La carbaza de llaguna o Rumex palustris Sm., ye una especie de la familia de les poligonacees. thumb|Ilustración
Distribución y hábitat
Esta planta con vezos terófitos y hemicriptófitos. Conózse-y comúnmente como Paradella palustre.
Ta afecha a llugares con muncho mugor o parcialmente anubiertos, como los bancos de los ríos. Tien una distribución eurosiberiana.
Descripción
Planta de porte yerbácea, qu'algamen un altor de 50 a 100 centímetros. La tonalidá de los sos frutos maduros va dende'l marrón hasta'l mariellu. Los sos sépalos son de 4 milímetros d'altor, estrechos y con forma de llingua, de color marrón. Los sos dientes son ovalaos y obtusos y d'aproximao el doble de llongures qu'anchos. Los frutos tán arrexuntaos en tarmos ríxidos que se llevanten escontra riba. Floria de xunetu a setiembre.
Taxonomía
Rumex palustris describióse por James Edward Smith y espublizóse en Flora Britannica 1: 394. 1800. Númberu de cromosomes de Rumex palustris (Fam. Polygonaceae) y táxones infraespecíficos: n=30; 2n=60 Rumex: nome xenéricu que remanez del llatín rŭmex, rumǐcis, yá recoyíu en Pliniu'l Vieyu pa designar el xéneru na so dómina (quod... appellant, nostri vero rumicem, alii lapathum canterinum - que nós (los llatinos) llamamos rumex, y otros lapathum canterinum) (XX, 85).
palustris: epítetu llatín que significa "palustre".
Enllaces esternos
http://www.floragavarres.net/rumex-palustris-sm
Montserrat Minobis
Biografía
Llicenciada en Filosofía y Lletres y Ciencies de la Información, en 1961 empezó a trabayar de llocutora, redactora y guionista en Radio Popular de Figueres (Cadena COPE). El 1971 treslladar a Barcelona y de 1974 a 1976 trabayó en Radio España de Barcelona. En 1976 trabayó en Ràdio 4, onde faía entevistes a políticos d'actualidá nel programa Un altre aire. Tamién trabayó como redactora nel programa Miramar de TVE y collaboró nes publicaciones Avui, Hoja del Lunes, Oriflama y Serra d'Or.
Dende 1971 comprometióse viviegamente na llucha antifranquista y militó nel movimientu feminista de Cataluña. En 1976 formó parte de la Comisión organizadora de les Primeres Xornaes Catalanes de la Muyer.
Participó nel desenvolvimientu del Congresu de Cultura Catalana coordinando l'ámbitu de la radio.
Consuelo Rubio
Formada nel Conservatoriu de Madrid, espertó l'atención internacional en 1953 cuando ganó'l Concursu Internacional de Cantar de Xinebra.
Montserrat Minobis
Biografía
El so fondu personal atópase depositáu nel CRAI Biblioteca Pavelló de la República de la Universitat de Barcelona. Consta de documentación rellacionada principalmente con Unión Democrática de Cataluña.
Consuelo Rubio
Cantó n'España, Alemaña, Estaos Xuníos y Francia ente otros países, nel Festival d'Aix-en-Provence foi Donna Elvira de Don Giovanni de Mozart empobináu por Hans Rosbaud, en París, Chicago, Nueva York, Viena, Madrid, Rio de Janeiro, Múnich, Xinebra, Ámsterdam, Roma, Milán, Florencia, Bruxeles, Lucerna, San Francisco y nel Hollywood Bowl de Los Angeles en 1959.
Nel Teatru Colón de Buenos Aires cantó na temporada 1954 como sopranu en La boheme (Mimi) y Eva en Los maestros cantores de Nuremberg. Na Wiener Staatsoper cantar en Don Carlo y con Ariadne auf Naxos (1960); nel Teatru Regio de Turín con Genoveva (1961) y nos Campos Elíseos de París con Carmen (1965). Retirar na plenitú de les sos facultaes vocales y anque nun algamar la fama a la que paecía destinada considerar una de los cinco grandes cantantes llíriques españoles de la segunda metá del sieglu XX xunto a Montserrat Caballé, Victoria de los Angeles, Teresa Berganza y Pilar Lorengar Foi depués maestra y catedrática na Escuela Cimera de Cantar de Madrid y escribió un tratáu sobre téunica vocal llamáu "El Cantar".
Ente'l so grabaciones destácase la versión integral de La condenación de Fausto empobinada por Igor Markevich y Carmen con Léopold Simoneau, Pierrette Marie dirixíos por Pierre-Michel Le Conte.
Según el críticu Enrique Peláez: " Resaltábase'l temperamentu dramáticu, la voz pastoso y brilloso y la claridá na dicción al marxe del idioma nel que se cantara la obra, lo cual denotaba una perfecta conocencia del idioma nel qu'interpretaba".
Reynaldo Varea Donoso
Reynaldo Varea Donoso foi un militar y políticu ecuatorianu nacíu na ciudá de Latacunga en 1916. Tuvo una pernomada carrera militar, llegando ser Teniente Coronel del Estáu Mayor del Exércitu. Foi ministru de defensa de José María Velasco Ibarra ente 1952 hasta 1955, al arrenunciar por intentar conspirar pa derrocar al presidente pol so autoritarismu.
Darréu retomo la so amistá con Velasco Ibarra, polo que foi candidatizado al Senáu pol movimientu velasquista, resultancia electa y foi designáu vicepresidente del senáu. Al dase'l quebre ente la rellación de Velasco Ibarra col vicepresidente Carlos Julio Arosemena Monroy, Varea dexo'l velasquismo y sofitu a Arosemena, polo que foi unviáu a la cárcel xunto al vicepresidente de volao.
Darréu foi designáu pol Congresu como Vicepresidente de la República, teniendo una polémica xestión, siendo acusáu de corrupción nel manexu de la chatarra, polo qu'enfrentó un xuiciu políticu, el cuál nun llego a inculpalo. Al asumir el poder los militares, Varea foi encarceláu xunto a Arosemena y depués exiliáu. Varea caltúvose alloñáu de la política hasta la so muerte nel 2008.
Fonte:
Robert Brown
thumb|130px|Semeya del autor publicáu na enciclopedia francesa Noveau Larousse Ilustré (1866-1877). thumb|130px|Oleu del autor na so mocedá, pintáu por [[Henry William Pickersgill (1782-1875).]] thumb|130px|Semeya del autor escontra 1856. thumb|130px|Litografía realizada pol austriacu Rudolph Hoffmann (1820-1882), publicada en 1860 (dos años dempués de la muerte de Brown). thumb|160px|left|Portada del Prodromus. Robert Brown foi un médicu, ciruxanu y botánicu escocés formáu na Universidá d'Edimburgu. Amás de pol so descomanáu trabayu d'escoyeta de la flora d'Australia, ye recordáu por haber afitáu'l términu "nucleu celular" y por afayar el movimientu de baturiciu de les partícules sobre la superficie de l'agua (denomináu movimientu browniano nel so honor), anque nun supo determinar les sos causes (el fenómenu sería esplicáu en términos de cinemática molecular por Albert Einstein en 1905).
Semblanza
Permaneció n'Australia hasta mayu de 1805. Mientres cinco años investigó sobre'l material recoyíu. En 1810, publicó los resultaos de les sos recueyes na so obra Prodromus Florae Novae Hollandiae et Insulae Van Diemen, la primer rellación taxonómica de la flora d'Australia.
Describió unes 1200 especies nueves pa la ciencia provenientes d'Australia occidental.
Nun artículu científicu que lleó na Sociedá Linneana (Londres) en 1831 y que publicó en 1833, Brown dio nome al nucleu de les célules eucariotes. El nucleu yá fuera reparáu antes, quiciabes yá en 1682 pol microscopista neerlandés Anton van Leeuwenhoek. En 1802, Franz Bauer dibuxara'l nucleu como una carauterística normal de les célules vexetales. Pero Brown foi quien-y dio'l nome que lleva hasta l'actualidá (dándo-y creitu a les ilustraciones de Bauer). Tanto Bauer como Brown creíen que'l nucleu nun yera universal; y Brown pensaba que taba confináu puramente a les monocotiledónees.
En 1827, esaminando granos de polen, espores de mofos, y Equisetum suspendíos n'agua al microscopiu, Brown reparó diminutes partícules con vacuolas nos granos de polen executando un continuu movimientu aleatoriu. Depués reparó'l mesmu movimientu en partícules de polvu, anulando la so anterior hipótesis que'l movimientu deber a que'l polen tenía vida. Él mesmu nun pudo dar una teoría explicatoria d'esi movimientu, denomináu más tarde movimientu browniano nel so honor.
Física
El movimientu circulatoriu de les partícules en suspensiones aguacientes lleva'l so nome, movimientu browniano, foi descritu orixinalmente en 1785 por Jan Ingenhousz en partícules de carbón suspendíes n'alcohol. Marian Smoluchowski, casi simultáneamente con Albert Einstein, describió matemáticamente el fenómenu.
Botánica
El so nome conmemorar nel xéneru de yerbácees d'Australia Brunonia, y en numberoses especies australianes: Eucalyptus brownii, el mofu Tetrodontium brownianum, especie qu'afayó mientres se criaba en Roslin, Edimburgu mientres yera estudiante. Entá puede trátela nel sitiu del so descubrimientu.
Alcubilla de las Peñas
Alcubilla de las Peñas ye un conceyu de la provincia de Soria, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón (España).
Saint-Pierre-Canivet
Tien una población de y una superficie de  km².
Panonia
Panonia (Pannonia) foi una antigua rexón de la Europa Central, llindada al norte pol ríu Danubiu, que correspuende anguaño na so mayor parte del sector occidental de Hungría y parcialmente a Croacia, Serbia, Bosnia-Herzegovina, Eslovenia, Austria y Eslovaquia.
La rexón correspuende con una de les provincies del Imperiu romanu.
Dómina romana
200px|thumb|left|Distribución de pueblos prerromanos na antigua Panonia al filu del cambéu d'era. 200px|thumb|left|Mapa de la provincia Pannonia antes de la so división so Traxanu. thumb|200px|left|División de Pannonia en Pannonis Cimeru y Pannonia Inferior so Traxanu. Na Antigüedá foi habitada polos panonios, pueblu d'etnia iliria. Conquistada por Roma ente 35 e. C. y 10 e. C., esta rexón na frontera del Imperiu romanu sufrió'l choque d'incontables invasiones bárbares y foi fuerte ya intensamente romanizada.
Ciudaes principales de la dómina romana fueron Vindobona (Viena, Austria), Carnuntum (Petronell, Austria), Brigetio (Szony, Hungría) y Aquincum (Buda, Hungría).
Conquista romana y el sieglu I
La rexón, que'l so llende septentrional y oriental yera'l cursu del ríu Danubiu, foi incorporada en principiu a la provincia romana de Dalmacia, pero dempués de la sulevación de les tribus ilirias de 6-9 —encalorada pol futuru emperador Tiberio— foi esgazada pol emperador Augustu y tresformada en provincia imperial, asignándose-y tres legión como guarnición, la Lexón VII Claudia, la Lexón IX Hispana y la Lexón XV Apollinaris. Esta postrera tenía'l so campamentu en Carnuntum dende l'imperiu de Tiberio, onde permanecería hasta'l so treslláu a oriente en dómina de Nerón.
Pela so parte, la capital provincial foi afitada na Colonia Claudia Savaria.
Sieglu II
thumb|180px|Miliario de St. Margarethen (Austria) alzáu so Septimio Severu na vía paralela al Danubiu. thumb|180px|right|[[Aureus del 193 por Septimio Severu, n'honor de la (Legio XIV Gemina) XIIII Gemina Martia Victrix, la lexón que-y proclamó emperador.]]
L'emperador Traxanu, por cuenta de la numberosa guarnición lexonaria, estremó la provincia en dos antes de la segunda guerra dacia: Panonia Cimeru con capital na Colonia Claudia Savaria, guarnida por trés lexones, la Lexón XIV Gemina en Carnuntum, la Lexón X Gemina en Vindobona y la Lexón I Adiutrix en Brigetio, y Panonia Inferior con capital en Aquincum, que sirvía tamién de base a la Lexón II Adiutrix, única unidá lexonaria de la provincia.
Sieglu IV y final de la provincia
thumb|200px|left|Mapa de Pannonia coles sos principales ciudaes y calzaes. Baxu Diocleciano, les provincies de Panonia fueron estremaes en cuatro provincies menores, Panonia I, Panonia II, Cazumbre y Valeria, ente que Constantín I decidió que fueren incorporaes a la Prefeutura del Pretorio de Iliria.
Mientres la guerra ente Constantín I y Licinio, les tropes d'estes provincies formaron parte de los exércitos del primeru.
Les provincies panonias sirvieron de primera barrera de contención frente a los xermanos de allende el Danubiu, y el control imperial sobre elles nun se relaxó hasta que los visigodos entraron nel Imperiu baxu Valentiniano I y Valente.
La derrota d'esti postreru en Adrianópolis traxo consigo que bandes de visigodos escalaren tola llanura panónica, hasta que Graciano dexó la zona al norte del Save a los visigodos.
Cuando esti pueblu, dirixíu por Alaricu I, invadió Italia a principios del sieglu V, yá baxu Honorio y Arcadio, la zona foi ocupada polos gépidos.
Pa la población romanizada de Panonia esto supunxo sufrir grandes privaciones, pero un pequeñu grupu d'estos panonios sobrevivió alredor del llagu Balatón, creando la llamada cultura de Keszthely, y caltuvo la so llingua romance panona hasta'l sieglu X.
A mediaos del sieglu V Panonia foi vencida a los hunos por Teodosio II, y dempués de la muerte d'Atila pasó a manes de los ostrogodos (456-471), lombardos (530-568), ávaros (560 - c. 800), eslavos (establecíos equí dende aproximao 480; de forma independiente ente 800 - 900), maxares (modernos húngaros) (dende 900/901); habsburgos y otomanos(dende 1526; fin de l'autoridá otomana en 1878). Dempués de la Primer Guerra Mundial, la rexón foi estremada ente Austria, Hungría y el Reinu de los Serbios, Croates y Eslovenos (refundado como Yugoslavia en 1929).
Principales ciudaes de la provincia
thumb|200px|Gorsium (Tác, Hungría). thumb|200px|Aquincum (Budapest, Hungría). thumb|200px|Carnuntum (Petronell, Austria). La población autóctona de Pannonia, de fonduxe célticu y iliria, habitaba en pequeños asentamientos, asimilables a los pagi —aldegues— y vici —pueblos— romanos; cola so incorporación al Imperiu, l'estáu romanu entamó'l territoriu en civitates, siendo les principales les siguientes:
Xerneas
Xerneas (xap. ゼルネアス Zeruneasu) ye un Pokémon llexendariu de tipu fada introducíu na sesta xeneración. Ye la contraparte d'Yveltal y la mascota de Pokémon X.
Etimoloxía
El so nome pue derivar de la pallabra Cerinea, debío a que probablemente esti Pokémon tea basáu nel venáu de Cerinea, un animal mitolóxicu de l'antigua Grecia. Tamién el nome de Xerneas pue provenir del dios celta Cernunos.
Bioloxía
Xerneas paez tener un aspeutu que ye la combinación del venáu de Cerinea y el venáu blancu de Nara, que yera un mensaxeru divín de la mitoloxía xaponesa que vivía na viesca de Heijō. Tamién presenta rasgos que daríen a entender que ta inspiráu nos cuatro venaos del tueru d'Yggdrasil, el gran árbol de la cosmoloxía nórdica.
K-pop
K-pop (, abreviatura del inglés Korean pop "música pop coreana", en coreanu 케이팝 ) ye un xéneru de música de Corea del Sur. Magar que los sos oríxenes remóntense a la década de 1990, el términu tien popularizaose de magar l'entamu de la década de 2000, na que sustituyó al términu Gayo (가요), utilizáu tamién en Corea del Sur pa referise a la música pop fecha nel país. Magar que'l términu fai referencia a la "música popular" en xeneral, aveza a usase nún sentíu más concretu pa describir una forma moderna de pop surcoreano que axunta, colos sos raigaños na música coreana tradicional, influencia d'estilos y xéneros (música de baille, rock, jazz, góspel, hip hop, folk, country, música lletrónica) del restu del mundu. Puede considerarse que l'orixe del K-pop remóntase a la formación del grupu Seo Taiji and Boys en 1992. La esperimentación d'esti grupu con estremaos estilos y xéneros de música, y la integración nes sos canciones d'elementos musicales foriatos, axudaron a reformular y modernizar la música contemporánea de Corea del Sur.
La cultura "idol", característica d'esti estilu, entamó pocos años dempués, cola banda H.O.T., que marcó la medría del K-pop como una subcultura diferenciada colos sos propios códigos y gran cantidá de fans adolescentes y adultos xóvenes. Tres d'un bache nel xéneru, de magar 2003 los grupos TVXQ y BoA revitalizáronlo, ayudando a que'l xéneru fora conocíu notros países, primero Xapón y llueu el restu del mundu. Les redes sociales facilitaron qu'anguaño el K-pop y la industria del entretenimientu coreana en xeneral, la nomada Korean Wave (fola coreana), seyan populares n'Asia oriental y suroriental, pero tamién en Bangladex, India, América Llatina, África del norte y meridional y Europa, lo que-y da al xéneru ciertu calter de xéneru musical global.
Black Sabbath
Black Sabbath ye una banda británica d'Heavy metal formada en 1968 en Birmingham por Tony Iommi (guitarra), Ozzy Osbourne (voz), Geezer Butler (baxu) y Bill Ward (batería).
De magar, la banda sufrió ensame de cambeos de formación, con más de venticinco antiguos miembros. Formaos orixinalmente como una banda de Blues rock llamada nun principiu Polka Tulk y darréu, Earth, l'agrupación incorporó lletres sobre ocultismu y terror con guitarres afinaes de manera más grave, camudando'l so nome por Black Sabbath, y consiguiendo dellos discos d'oru y platino na década de 1970.
Primeres producciones discográfiques
Black Sabbath fichó pa la Philips Records n'avientu de 1969 y publicó el so primer senciellu, «Evil Woman», en xineru de 1970, al traviés de Fontana Records, subsidiaria de Philips. Los posteriores discus saldríen pola nueva compañía de rock progresivu creada por Philips, Vertigo Records. Anque'l senciellu nun entró en nenguna llista de ventes, la banda consiguió dos díes nun estudiu pa grabar el so primer álbum col productor Rodger Bain. Iommi recuerda grabar en direutu: «Pensamos: "Tenemos dos díes pa faelo y unu d'ellos ye p'amiestos". Asina que grabamos en direutu. Ozzy taba cantando coles mesmes, namái lo asitiamos nuna cabina estreme y llanzámonos al asuntu. Nunca tuvimos una segunda ronda de la mayoría del material».
Black Sabbath, l'álbum debú de la banda, salió al mercáu'l vienres 13 de febreru de 1970. Algamó l'octavu puestu nel UK Albums Chart y, tres la so publicación n'Estaos Xuníos en mayu de 1970, algamó'l ventitrés nel Billboard 200, onde permaneció mientres más d'un añu. El discu foi un ésitu comercial pero foi duramente criticáu pelos medios; dende entós foi certificáu como discu de platín n'Estaos Xuníos y nel Reinu Xuníu.
Black Sabbath publicó'l so segundu álbum, Paranoid, n'ochobre de 1970, l'álbum esguiló hasta'l númberu unu nel Reinu Xuníu. L'ésitu de Paranoid dexó a la banda realizar la primer xira polos Estaos Xuníos n'avientu de 1970, lo que provocó la publicación del segundu senciellu, «Iron Man». Anque nun consiguió entrar nel top cuarenta, «Iron Man» permanez como unu de los cantares más populares de la banda, y ye el senciellu que más altu llegó nes llistes estauxunidenses hasta «Psycho Man» en 1998.
En febreru de 1971, Black Sabbath tornó al estudiu pa empezar a grabar el so tercer álbum. Tres l'ésitu de Paranoid, la banda consiguió más tiempu n'estudiu según «un maletu llenu de dineru», que los miembros utilizaron pa mercar drogues. «Tábamos metíos na coca, enforma», esplicó Ward. «Estimulantes, tranquilizantes, quaaludes, lo que fuera. Llegó al puntu de que teníes idees pero dempués se te escaecíen, porque tabes bien fuera de ti».
En xunetu de 1971 publicóse Master of Reality, namái seis meses dempués del llanzamientu de Paranoid. L'álbum algamó'l top diez tantu nel Reinu Xuníu como nos Estaos Xuníos. En xunu de 1972, la banda axuntóse en Los Angeles pa empezar a trabayar nel so siguiente LP nos estudios Record Plant. El procesu de grabación tuvo llaráu de problemes, na so mayoría debíos al abusu de sustances. Mientres trataba de grabar el cantar «Cornucopia» dempués de sentase metanes el cuartu tomando drogues», Bill Ward tuvo a puntu de ser despidíu de la banda.
Black Sabbath Vol.4 publicóse en setiembre de 1972, y anque les crítiques siguíen siendo negatives, llegó al discu d'oru en menos d'un mes, y foi'l cuartu álbum consecutivu n'algamar el millón de copies vendíes nos Estaos Xuníos. El cantar «Tomorrow's Dream» foi editáu como un senciellu (el primeru dende Paranoid) pero nun consiguió entrar nes llistes de popularidá. Tres una estensa xira polos Estaos Xuníos, la banda visitó per primer vegada Australia y, de siguío, pasó pola Europa continental.
Pa la siguiente placa optaron por arrendar el castiellu Clearwell nel Monte de Dean, Inglaterra. «Ensayábamos nos cuartones y yera abondo espeluznante pero tenía daqué d'atmósfera, remembraba coses, y el material empezó a salir otra vegada». Mientres trabayaben nos cuartones, Iommi atopó col riff principal de «Sabbath Bloody Sabbath», que dio'l tonu pal nuevu material. Grabáu nos Morgan Studios de Londres por Mike Butcher ya inspirándose nos cambeos introducíos en Vol.4, los nuevos cantares incorporaben sintetizadores, cuerdes y arreglos complexos. El teclista de Yes, Rick Wakeman, collaboró como músicu de sesión nel cantar «Sabbra Cadabra».
En payares de 1973, Black Sabbath publicó Sabbath Bloody Sabbath, discu que foi aclamáu pola crítica. N'efeutu, per primer vegada na so carrera, la banda empezó a recibir crítiques positives de la prensa musical xeneralista. La banda empezó una xira mundial en xineru de 1974 que remató nel festival "California Jam", ante 200.000 persones, al pie d'otres bandes como Emerson, Lake & Palmer, Deep Purple, Earth, Wind & Fire y Eagles. Parte d'esti conciertu foi emitíu pola cadena ABC n'Estaos Xuníos, dando a conocer a la banda ante una mayor audiencia.
Segunda metá de los 70 y llegada de Dio
Black Sabbath empezó a trabayar nel so sestu álbum en febreru de 1975, nos Morgan Studios de Willesden, Inglaterra, con un nuevu representante, Don Arden, y con una clara intención de camudar el soníu de Sabbath Bloody Sabbath. «Podíamos siguir y siguir y siguir, volviéndonos más téunicos, usando orquestes y tou eso que particularmente nun queríamos. Miramos a nós mesmos y quixímos faer un discu de rock; Sabbath Bloody Sabbath nun yera un discu de rock, realmente». Producíu por Black Sabbath y Mike Butcher, Sabotage salió al mercáu en xunetu de 1975. De nuevu, l'álbum recibió crítiques positives y algamó'l top venti tantu nos Estaos Xuníos como nel Reinu Xuníu, pero foi'l primer álbum que nun consiguió'l discu de platín n'Estaos Xuníos, llegando namái al discu d'oru.
Anque l'únicu senciellu del álbum, «Am I Going Insane (Radio)», nun consiguió entrar nes llistes d'ésitos, Sabotage contién cantares clásicos como «Hole in the Sky» y «Symptom of the Universe». Black Sabbath realizaron una xira mundial con Kiss, pero viéronse forzaos a dexala en payares de 1975 tres un accidente de moto nel que Osbourne mancóse'l llombu. N'avientu la compañía discográfica de la banda publicó un álbum recopilatorio de grandes ésitos ensin consulta-y lo a la banda, tituláu We Sold Our Soul for Rock 'n' Roll. El discu vendió dos millones de copies nos Estaos Xuníos.
Technical Ecstasy, publicáu'l 25 de setiembre de 1976, foi recibíu con crítiques atopaes, y per primer vegada nun consiguió meyores crítiques a midida que pasaba'l tiempu. L'álbum contién el cantar «Dirty Women», un fixu nos conciertos del grupu, y la primer apaición como vocalista principal de Bill Ward nel cantar «It's Alright». La xira de promoción del álbum empezó en payares de 1976, teniendo de teloneros a Boston y Ted Nugent nos Estaos Xuníos y a AC/DC n'Europa, onde remató n'abril de 1977.
Tres esto la banda pasó cinco meses nos Sounds Interchange Studios de Toronto, Canadá, escribiendo y grabando lo qu'acabaría siendo Never Say Die!. «Llevónos abondo tiempu», dixo Iommi. «Tábamos drogando enforma, fumando montones de porros. Díbamos a les sesiones pero teníamos que dinos porque tábamos demasiáu drogaos, teníamos que parar. Naide faía nada bien, tábamos esvalixaos, tol mundu tocando daqué distintu. Teníamos que volver y folgar, ya intentalo a otru día». L'álbum foi publicáu en setiembre de 1978, esguilando hasta'l númberu 12 nel Reinu Xuníu y el 69 nos Estaos Xuníos. Les crítiques nun fueron bones y, de nuevu, tampoco lo fueron col pasu del tiempu. L'álbum produció los senciellos «Never Say Die» y «Hard Road», que llegaron al top cuarenta nel Reinu Xuníu, ente que la banda fixo la so segunda apaición nel Top of the Pops tocando'l cantar «Never Say Die».
Dempués de la xira, Black Sabbath tornó a Los Angeles y de nuevu los miembros arrendaron una casa en Bel Air, onde pasaron cuasi un añu trabayando en material nuevo pa otru álbum. Por causa de la presión per parte de la compañía discográfica y la falta d'idees d'Ozzy Osbourne, Iommi tomó la decisión de despidir a Osbourne en 1979.
Mientres la xira, l'antigua discográfica de Black Sabbath n'Inglaterra publicó, ensin beneficiu pal grupu, un discu en direutu grabáu diba siete años, llamáu Live at Last, qu'algamó'l quintu puestu nes llistes britániques. Esti álbum favoreció la reedición del senciellu «Paranoid», qu'algamó'l top venti. El 18 d'agostu de 1980, tres un conciertu en Minneapolis, Bill Ward foi despidíu de la banda. «Nun toleraba'l fechu de xubir al escenariu ensin Ozzy», dixo Ward. «Yera un borrachu increíble, taba borrachu les venticuatro hores del día. Cuando entraba n'escena, l'escenariu nun yera tan brillosu. Sentía que me taba morriendo per dientro. L'espectáculu paecía vacíu, Ron taba ende delantre faciendo les sos coses y yo dixi "acabóse". Gústame Ronnie, pero musicalmente él nun yera lo mío».
Esmolecíu pol estáu de salú de Ward, Iommi traxo a Vinny Appice ensin informar a Ward. «Nun me lo dixeron, echáronme de la siella y nun me lo dixeron. Sabía que tendríen que traer a otra batería pa salvar la xira, pero tuviera na banda mientres años y años, desque yéramos mochachos. Y entós Vinny taba tocando y yera como: "¿Qué diablos pasa?" Dolió enforma». La banda acabó la xira Heaven and Hell en febreru de 1981, y tornó al estudiu pa componer la so siguiente obra.
El segundu álbum de Black Sabbath en ser producíu por Martin Birch y en tener como vocalista a Ronnie James Dio, Mob Rules, salió al mercáu n'ochobre de 1981, siendo bien recibíu pol públicu, pero non tan bien pola crítica. La banda, insatisfecha cola calidá de Live at Last, decidió grabar otru álbum en direutu (Live Evil) mientres la xira mundial en promoción de Mob Rules en ciudaes como Dallas, San Antonio y Seattle en 1982.
Mientres el procesu de producción del álbum, Iommi y Butler tuvieron un discutiniu con Dio. Iommi y Butler acusaron al vocalista de colase de nueche nel estudiu y xubir el volume de les sos pistes vocales nel amiestu. Amás, Dio nun taba satisfechu coles fotografíes que se tomaren d'él y qu'apaecíen nel diseñu del álbum. Ronnie James Dio dexó Black Sabbath en payares de 1982 pa empezar la so propia banda, Dio, y llevóse a Vinny Apice con él. Live Evil vio la lluz n'avientu de 1982, pero foi asombráu por Speak of the Devil d'Ozzy Osbourne, un álbum en direutu certificáu como discu de platín, que contién namái cantares de Black Sabbath, y que fuera publicáu cinco meses antes.
Alpanseque
Alpanseque ye un conceyu de la provincia de Soria, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón (España).
Black Sabbath
Los 80, Ian Gillan y Tony Martin
Anque la primer idea yera que'l proyeutu nun se llamara Black Sabbath, les presiones de la compañía discográfica forzaron a la banda a caltener el nome. Black Sabbath entró en The Manor Studio de Shipton-on-Cherwell, Oxfordshire, Inglaterra, en xunu de 1983, con Bill Ward de vuelta y sobriu nel so puestu de batería. El nuevu álbum, Born Again algamó'l puestu númberu cuatro nes llistes britániques y el puestu númberu 39 nes d'Estaos Xuníos. Aun así, cuasi una década dempués del so llanzamientu, el críticu d'Allmusic Eduardo Rivadavia calificó l'álbum de «espantible», añediendo que «l'estilu blues de Gillan y les lletres humorístiques yeren totalmente incompatibles colos señores de les clarixes».
La xira pa promocionar Born Again incluyía un xigantescu monumentu megalíticu similar a Stonehenge como parte de la escenografía, pero los constructores cometieron un grave error nes midíes del megalitu, que resultaba ridículamente grande sobre l'escenariu, fechu que sirvió pa una escena paródica nel falsu documental This Is Spinal Tap. Dempués de completar la xira de Born Again en marzu de 1984, el vocalista Ian Gillan abandonó Black Sabbath pa volver con Deep Purple.
Depués d'un periodu de receso, Tony Iommi grabó lo que sería Seventh Star, el so primer álbum en solitariu col vocalista Glenn Hughes, pero la discográfica negóse a llanzalo como un álbum en solitariu d'Iommi, aportunando n'usar nuevamente'l nome de Black Sabbath. Primíos pol representante de la banda, Don Arden, dambos decidieron llanzar l'álbum como «Black Sabbath featuring Tony Iommi» en xineru de 1986. «Realmente foi metese en camisa d'once vares», esplicó Iommi, «porque creo que si lo pudimos llanzar como un álbum en solitariu, tendría muncha meyor aceptación». Seventh Star, que sonaba pocu a álbum de Black Sabbath, incorporaba más elementos de "AOR" popularizaos pola escena Soft metal de Sunset Strip de los años 1980, y foi criticáu polos periodistes musicales de la dómina, anque reseñes posteriores como la d'Allmusic fueron positives, diciendo del álbum que yera «de cutiu incomprendido y subestimado».
«Yo taba metíu nel "Tony Iommi project", pero nun taba sol paragües de Black Sabbath», dixo Hughes. «La idea de formar parte de Black Sabbath nun diba conmigo de nenguna de les maneres. Glenn Hughes cantando en Black Sabbath ye como James Brown cantando en Metallica. Nun diba funcionar».
Namái cuatro díes enantes del empiezu de la xira, el cantante Glenn Hughes metióse nuna engarradiella de chigre col mánager de producción John Downing, quien -y astilló el güesu orbital. La mancadura interfería na habilidá d'Hugues pa cantar, polo que la banda escoyó a Ray Gillen pa la xira con W.A.S.P. y Anthrax, anque cuasi la metá de les feches d'Estaos Xuníos fueron atayaes poles escasa venta d'entraes.
The Eternal Idol, siguiente álbum col nuevu vocalista Tony Martin lanzóse el 8 d'avientu de 1987, siendo ignoráu polos críticos del momentu. Debíu al fracasu comercial d'Eternal Idol, Vertigo Records y Warner Bros Records (compañía de la banda en Estaos Xuníos) terminaron contratu con Black Sabbath. La banda tomó un descansu hasta 1988, volviendo n'agostu pa trabayar nel so siguiente álbum. Por cuenta de los problemes de producción d'Eternal Idol, Tony Iommi optó por producir l'álbum él mesmu. «Yera un empiezu dafechu nuevu», Iommi dixo. «Tenía que repensalo tou, y decidí que precisábamos reconstruyir la nuesa credibilidá un pocu». Iommi reclutó a la batería a Cozy Powell (ex Rainbow), al teclista Geoff Nicholls y al baxista de sesión Laurence Cottle, y arrendó un «estudiu bien baratu d'Inglaterra».
N'abril de 1989 Black Sabbath llanzó Headless Cross por IRS, la so nueva compañía, LP nuevamente ignoráu polos críticos de la dómina. L'álbum llegó al puestu númberu trenta y ún de la llista d'álbumes británica. N'Estaos Xuníos llegó al puestu númberu 115 de la llista del Billboard.
El guitarrista de Queen, Brian May, amigu d'Iommi, interpretó como artista convidáu un solu pal cantar «When Death Calls». La malograda xira estauxunidense d'Headless Cross empezó en mayu de 1989 con Kingdom Come y Silent Rage como teloneros pero, por cuenta de la escasa venta d'entraes, foi atayada tres solu ocho conciertos. La xira europea empezó en setiembre, nun momentu en que la banda taba esfrutando con ésitos nes llistes. Dempués d'una serie de conciertos en Xapón, la banda embarcóse nuna xira de 23 conciertos en la Xunión Soviética con Girlschool. Black Sabbath foi una de les primeres bandes en faer xira per esti país, dempués de que Mikhail Gorbachov abriera les fronteres p'actuaciones d'artistes occidentales.
La banda volvió al estudiu en febreru de 1990 pa grabar Tyr, la continuación d'Headless Cross. Anque téunicamente nun ye un álbum conceptual, dalgunos de les temes de les lletres tán basaes, en términos xenerales, na mitoloxía nórdica. Tyr foi llanzáu'l 6 d'agostu de 1990, llegando al puestu númberu 24 na llista d'álbumes británica, anque foi'l primer álbum de Black Sabbath que nun entró nel Billboard 200 d'Estaos Xuníos.
Les últimes décades
Ronnie James Dio y Geezer Butler xuntáronse con Tony Iommi y Cozy Powell a finales de 1990 pa empezar a trabayar nel próximu llanzamientu de Black Sabbath. Mientres ensayaben en payares, Powell rompióse'l cadril cuando'l so caballu morrió, cayéndo-y enriba de les piernes. Incapaz de terminar la grabación del álbum, Powell foi sustituyíu por Vinny Appice, col que la banda entró nel estudiu xunto al productor Reinhold Mack. L'añu que duró'l procesu de grabación tuvo apináu de problemes, mayormente pola tensión ente Tony Iommi y Ronnie James Dio por cuenta de les lletres de los cantares, dalgunes d'elles siendo reescritas munches vegaes.
«Dehumanizer costó enforma tiempu, foi un trabayu duru», dixo Iommi. «Llevónos demasiao tiempu, esi álbum costónos un millón de dólares, que ye absolutamente risible». Dio depués dixo que la ellaboración del álbum foi difícil, pero que mereció l'esfuerzu. «Yera daqué que nos tuvimos qu'estrumir dende dientro, pero creo que ye por eso polo que funciona», dixo. «Dacuando precises esi tipu de tensión; si non, acabes faciendo un álbum de Navidá».
L'álbum resultante, Dehumanizer, llanzóse'l 22 de xunu de 1992. N'Estaos Xuníos, l'álbum publicó'l 30 de xunu de 1992 al traviés de Reprise Records. Anque l'álbum recibió reseñes de distinta índole, tuvo'l mayor ésitu comercial de la banda de los últimos diez años. En cierta midida gracies al senciellu «TV Crimes», l'álbum llegó al puestu númberu 44 de la llista Billboard 200. Dio abandonó Black Sabbath dempués del conciertu d'Oakland, California, del 13 de payares de 1992. La banda llanzó'l so decimoséptimu álbum d'estudiu, Cross Purposes con un tornáu Tony Martin, el 8 de febreru de 1994. Nuevamente el CD recibió crítiques diverses. Blender concedió-y al álbum dos estrelles, diciendo amás que l'álbum de Soundgarden de 1994, Superunknown, yera «un muncho meyor álbum de Sabbath qu'esta chambonada».
Dempués de la xira de Cross Purposes, el baxista Geezer Butler abandonó de nuevu la banda. «Finalmente desilusionéme totalmente col últimu álbum de Sabbath, y prefería muncho más les coses que yo taba componiendo que lo que faía Sabbath». Butler empezó un proyeutu en solitariu llamdo GZR, llanzando en 1995 l'álbum Plastic Planet. Dempués de la marcha de Butler, Iommi readmitió al baxista Neil Murray y al batería Cozy Powell, volviendo a la formación de Tyr. La banda reclutó al guitarrista de Body Count, Ernie C, pa producir el nuevu álbum, que foi grabáu en Londres a finales de 1994. Amás, l'álbum contién l'apaición del vocalista de Body Count, Ice T, nel cantar «Illusion of Power».