cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Adib Shishakli
Shishakli nel poder
Yera un espertu orador y sofitóse descomanadamente na radio pa tresmitir los sos discursos a la población siria. N'agostu de 1952, estableció un partíu gubernamental oficial, el Movimientu de Lliberación Árabe, pero foi boicotiáu por poderosos representantes de la sociedá política civil, tales como Hashim al-Atassi. El partíu yera progresivu y aceptaba muyeres dientro de les sos files. Llamaba a un grau llindáu de socialismu. Dalgunos dicíen que se vía a sigo mesmu como “un César árabe”. A mediaos de 1953 Shishakli convocó unes eleiciones pa faese presidente, pero aquel día taba encarando una disidencia creciente.
Rellaciones esteriores
Como líder de Siria, Shishakli buscó bones rellaciones colos países occidentales, pero caltuvo la inflexible postura de Siria escontra Israel. Les rellaciones siries coles monarquíes hachemíes de Xordania y Iraq fueron probes mientres esta presidencia, pero tamién resabió de la rápida estensión del nasserismo. Munchos creen que la revolución del Movimientu d'Oficiales Llibres de Nasser n’Exiptu fuera modelada dempués de los mesmos golpes de Shishakli de 1949 y 1951. Shishakli desenvolvió fuertes rellaciones col rei Ibn Saud d'Arabia Saudina, el so fíu, el rei Saud bin Abdelaziz, y el rei Talal de Xordania.
A Shishakli gustába-y descomanadamente'l rei Talal que dicía que nun tenía nenguna ambición en Siria, a diferencia del so padre'l rei Abd Allah I. A pesar de la so actitú prooccidental y la so fonderada familiar, Shishakli reconoció los deseos de la mayoría árabe y en consecuencia adoptó una política de panarabismu. Topetó frecuentemente cola minoría drusa de mentalidá independiente pola mor del monte Jabal al-Druze, acusándolos de querer baltar el so réxime utilizando fondos de Xordania. En 1954, recurrió al bombardéu de posiciones druses pa encalorar la resistencia al so réxime.
Les sos rellaciones con Gran Bretaña y los Estaos Xuníos fueron mistes. Gran Bretaña cortexó a Shishakli mientres el primer periodu del so réxime cola esperanza de que Siria xunir a los planes d'una organización de defensa d'Oriente Mediu dirixida polos británicu. Los Estaos Xuníos ufiertaron a Shishakli considerables sumes de dineru pa establecer refuxaos palestinos en Siria y convertilos en sirios. Shishakli, anque tentáu por estes ufiertes d'armes y dineru occidental, nun les aceptó. La situación palestina deteriorara'l puntu de vista siriu sobre Occidente. Siria prefirió la vengación meyor qu'aceptar la derrota y reparar les estropiaes rellaciones de Siria con Occidente y faer la paz con Israel.
Cayida
Artículu principal: Golpe d'Estáu siriu de 1954
Shishakli tamién arrestara a munchos oficiales activos del Exércitu siriu, incluyíu'l mozu Adnan al-Malki, un destacáu baazista. Celebrárase la conferencia anti-Shishakli más grande en casa de Atassi en Homs. Dirixendo'l movimientu anti-Shishakli atopábense l'antiguu presidente Atassi y el veteranu dirixente drusu Sultan al-Atrash. Shishakli respondiera arrestando a Atassi y a los fíos de Atrash, Adnan y Mansur (dambos yeren políticos de categoría en Siria).
El descontentu creciente condució finalmente a otru golpe, nel que Shishakli foi derrocáu en febreru de 1954. Ente los conspiradores incluyíense miembros del Partíu Comunista Siriu, oficiales drusos y miembros del Partíu Baaz Árabe Socialista. Pudo tener respaldu iraquín.
Cuando la insurxencia algamó'l so cumal, Shishakli reculó, refugando abasnar a Siria a la guerra civil. Voló a Líbanu, pero cuando'l dirixente drusu Kamal Jumblatt amenació con matalo, voló a Brasil. Antes de la unión ente Siria y Exiptu en 1958, Shishakli especuló cola idea de tornar a Siria pa llanzar un golpe d'Estáu, utilizando fondos provistos por Iraq. El golpe foi atayáu pola intelixencia siria y Shishakli foi sentenciáu a muerte in absentia.
El 27 de setiembre de 1964, Shishakli foi asesináu en Ceres (Brasil) por Nawaf Ghazaleh, un drusu siriu que buscaba vengación pa los sos padres que morrieren dexándolo güérfanu mientres el bombardéu de Jabal al-Druze.
Adib Shishakly ye'l so nietu y un miembru activu de la Oposición siria.
Héctor Boza
Héctor Boza Aizcorbe foi un inxenieru y políticu peruanu. Foi ministru de Fomentu y Obres Públiques (1933-1935; 1936; y 1937-1939), senador por Ica (1945-1948); Primer Vicepresidente de Perú (1950-1956); senador per Lima (1950-1956); y presidente del Senáu (1950-1951 y 1954-1956).
Biografía
Foi fíu de Benjamín Boza Filiberto (abogáu iqueño que foi Ministru d'Estáu, Senador y Alcalde de Lima) y Mercedes Aizcorbe. Cursó los sos estudios escolares nel colexu fundáu por José Granda Esquivel y nel Institutu de Lima. Depués empezó los sos estudios cimeros na Escuela Nacional d'Inxenieros (actual UNI).
En 1907 viaxó a Estaos Xuníos pa prosiguir la so formación profesional. Graduóse del bachiller en Ciencies na Escuela de Mines de Missouri, de Rolla (1911); amás, estudió Inxeniería Civil na Universidá d'Illinois y finalmente recibióse d'Inxenieru de Mines na Universidá de Wisconsin (1916). Especializar en minería y metalurxa y empezó llaboriando n'empreses d'Estaos Xuníos y Canadá.
De torna nel Perú, trabayó en diverses empreses mineres. Tamién foi promotor de urbanizadoras. Mientres el segundu gobiernu d'Óscar R. Benavides (1933-1939), foi nomáu tres veces Ministru de Fomentu y Obres Públiques. El so llabor ministerial enfocóse primordialmente na construcción de carreteres.
En 1945 foi escoyíu senador por Ica. En 1946 integró la primer delegación acreditada ante la ONX. El golpe d'estáu de 1948 atayó'l so periodu parllamentariu.
En 1950 postuló a la primera vicepresidente de la República, na fórmula encabezada pol xeneral Manuel A. Odría, que resultó triunfante, al nun cuntar con contendor. Foi tamién escoyíu senador por Lima (1950-1956). Presidió'l so cámara nes llexislatures de 1950-1951 y 1954-1956.
Mientres el segundu gobiernu de Manuel Prado Ugarteche foi acreditáu como embaxador en Francia (1956-1962).
Natalia Peiro Pérez
Natalia Peiro Pérez,, ye secretaria xeneral de Cáritas Española, y direutora executiva de la Fundación FOESSA (Fomentu d'Estudios Sociales y de Socioloxía Aplicada).
Biografía
Llicencióse en Ciencies Polítiques y de l'Alministración na Universidá Complutense de Madrid. Completó la so formación académica con dos másteres: unu en Marketing Dixital y Comerciu electrónicu, na Escuela de Negocios de la Universidá Autónoma de Barcelona (2016-2017); y l'otru en Cooperación Internacional y Xestión de Proyeutos, na Fundación Ortega y Gasset (2001-2002); y un posgráu en Lideralgu ya Innovación social n'Organizaciones Non Gubernamentales, n'ESADE Business & Law School (2008-2009). Tres el so pasu pola empresa Formaselect Consulting (2007-2008) consiguió les conocencies fayadices pa ser esperta en Responsabilidá Social Corporativa y Procesos de Comunicación.
Dende'l 2002, taba venceyada laboralmente a Cáritas Española, en diversos puestos: secretaria de Direición de Cáritas Española (2002-2005), téunicu de Cooperación Internacional pa los países d'Europa Central y del Este (2005-2007), direutora del Área de Cooperación Internacional (2007-2015), direutora del Área de Comunicación, Sensibilización ya Incidencia (2015-2017), y finalmente secretaria xeneral de Cáritas Española (dende 2017).
Ye la primer muyer qu'apuerta a la secretaría xeneral de Carines Española, en tola historia de la institución.
Ta casada y ye madre de cuatro fíos.
Poivres
Poivres ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Imperiu de Corea
L'Imperiu de Gran Corea foi un imperiu de Corea qu'asocedió a la Dinastía Joseon.
N'ochobre de 1897, l'emperador Gojong proclamó la nueva identidá nel Palaciu de Gyeongungung y supervisó la modernización parcialmente esitosa del exércitu, la economía, les lleis de bienes raíz, el sistema educativu y delles industries.
Historia
Nesi entós, Xapón yera incapaz d'aguantar tal presión estranxera, especialmente de les naciones que consideraba muncho más avanzaes y a les cualos buscó emular, polo qu'arrenunció al so reclamu sobre la Península de Liaodong. Col ésitu de la intervención de los trés países, Rusia remaneció como otra potencia nel Este Asiáticu, reemplazando a la Dinastía Qing como la entidá a la que munchos oficiales gubernamentales de la corte de Joseon abogaben por establecer estrechos llazos pa prevenir la intromisión xaponesa na política coreana. La Reina Min (la postrera Emperatriz Myeongseong), la consorte del Rei Gojong, amás reconoció esti acontecimientu y formalmente estableció rellaciones diplomátiques más estreches con Rusia pa faer frente a la influencia xaponesa.
La Reina Min empezó a trate como la figura principal dientro de los esfuercios d'altu nivel nel contraataque de la influencia xaponesa. Xapón, viendo los sos intereses en peligru pola reina, rápido reemplazó'l so embaxador en Corea, Inoue Kaore, por Miura Goro, un diplomáticu con una fonderada nel exércitu. Ye llargamente sabíu qu'él orquestó l'asesinatu de la Reina Min el 8 d'ochobre de 1895, na so residencia en Gyeongbokgung, cerca del Palaciu Geoncheong.
Proclamación del Imperiu
En 1897, el rei Gojong, venciendo a la creciente presión tantu nel estranxeru y les demandes de la opinión pública liderada pola Asociación de la Independencia, tornó a Gyŏngungung (anguaño Deoksugung ). Ellí, él proclamó la fundación del Imperiu de Corea, redesignando oficialmente'l títulu nacional como tal, y declaró el nuevu nome de la era Gwangmu (coreanu : 광무, Hanja :光武) (que significa guerreru de la lluz), cortando efeutivamente llazos históricos superficiales de Corea como un afluente de los Qing de China, a la que Corea xuntárase dende la invasión de Manchuria en 1636. Gojong convertir nel emperador Gwangmu, el primer xefe d'Estáu imperial y soberanu hereditariu del Imperiu de Corea. Esto marcó'l fin completu de la orde del vieyu mundu y sistema de dependencia amistosa tradicional nel Alloñáu Oriente. El nuevu estatus de Corea como un imperiu significaba "Completa independencia de la esfera d'influencia Qing ", que significa que Corea nun fuera influyíu por Qing externamente acordies con el Tratáu de Shimonoseki de 1895 y tamién implementó la independencia "total y completa", según el tratáu.
Política de Occidentalización
Un grupu de funcionarios coreanos ya intelectuales sentía gran necesidá de la reforma integral del país, dempués de la xira d'observación d'otros países modernizaos. Cada vez son más los intelectuales que fueron informaos de la civilización occidental y tomaron conciencia de les naciones poderoses modernizaes d'Europa. Más tarde, los progresistes dientro del grupu empecipiaron la Reforma de Gabo en 1894 y los reformistes moderaos llevaron a cabu la Reforma Gwangmu mientres el Gran Imperiu de Corea.
Reforma Gwangmu
La reforma Gwangmu tenía por oxetu modernizar y occidentalizar Corea como titular a la fin de la revolución industrial. Mientres el periodu Gwangmu, los uniformes oficiales d'estilu occidental introducir en Corea. Primeramente, los coreanos yeren bien contrarios a la vistimienta occidental y xaponés, qu'adoptaren vistíu al estilu occidental dempués de la Restauración Meiji. De primeres, l'emperador de Corea empezara a llevar paxellu real d'estilu prusianu xunto con diplomáticos de Corea, que vistíen traxes occidentales. En 1900, la vistimienta occidental convertir nel uniforme oficial pa los funcionarios civiles coreanos. Dellos años más tarde, fueron asignaos a tolos soldaos coreanos y policías a usar uniformes occidentales.
Nesi momentu, les infraestructures urbanes modernes fueron construyíes pol gobiernu Gwangmu. En 1898, l'emperador autorizó la creación d'una empresa conxunta con empresarios estauxunidenses. Arriendes d'ello, Hanseong Electric Company, qu'opera una rede pública de tendíu llétricu ya introducióse un sistema de tranvía llétricu. En Seúl Water Company tenía una conexón americana tamién. En 1902, seis años dempués de la primer introducción del teléfonu en Corea, instalóse'l primer teléfonu públicu de llarga distancia.
Mientres el periodu Gwangmu, la política de promoción industrial tamién se llevó a cabu pol gobiernu coreanu. Diose sofitu a les escueles téuniques ya industriales que s'atopen. Nesi momentu, xunto coles fábriques de texíos modernizaos establecer pa satisfaer la demanda de testiles nel mercáu internu, producieron innovaciones teunolóxiques nel campu de la industria testil en Corea.
Akademio de Esperanto
L'Akademio de Esperanto (n'Esperanto, Academia d'Esperanto) ye l'institución responsable de mirar pol bon usu de la llingua Esperanto, la so llabor ye conservar y protexer los principios fundamentales del idioma y controlar la so evolución, al igual qu'otres instituciones reguladores d'idiomes.
Imperiu de Corea
Fin del Imperiu
En setiembre de 1905, Rusia y Xapón roblaron el Tratáu de Portsmouth, poniendo fin a la Guerra ruso-xaponesa y qu'establez firmemente l'afitamientu de la influencia xaponesa sobre Corea. El 22 d'agostu de 1910, l'Imperiu de Corea foi amestáu al Xapón pol Tratáu de anexón Xapón-Corea, empezando un periodu de 35 años de dominiu colonial xaponés.
Akademio de Esperanto
Historia
L'Akademio de Esperanto foi fundada en 1905 nel primer congresu d'Esperanto, pola propuesta de Ludwik Lejzer Zamenhof, creador de la llingua, pero entoncies baxo'l nome de "Lingva Komitato" (Comité llingüísticu). El nome "Akademio de Esperanto" yera primeramente la comisión superior d'esti comité.
En 1948 el comité y la so academia se fundieron nun sólo cuerpu llamáu "Akademio de Esperanto".
Seiciones
L'Akademio contién seiciones que cuidan diversos campos llingüísticos. Les seiciones nun son fixas, sinón que créanse según necesitense. Toa seición tien un direutor. Too miembru pue pertenecer a varies seiciones, según el so interés. Esisten les siguientes seiciones:
L'Akademio tien tamién una comisión, que desarrollas diferentes llabores non llingüístiques. En setiembre de 2007 esistió sólo una comisión: Historio de la Akademio de Esperanto (Historia de l'Academia d'Esperanto) y el so direutor Carlo Minnaja. Los direutores de las seiciones son:
Consultoriu
L'Akademio de Esperanto en 1999 entamó la seición Konsultejo de la Akademio (Consultoriu de l'Academia), al que pue tornar tou falantes del Esperanto pa resolver duldes y recibir conseyos o recomendaciones.
Miembros
L'Akademio consiste principalmente de 45 miembros, que son elixíos por un periodu de 9 años. Los nuevos miembros deben ser propuestos por al menos 5 miembros esistentes. Normalmente consisten en esperantólogos renomaos, profesores d'Esperanto o escritores. Persones eminentes puen ser nomaos "korespondaj membroj" (Miembros corresponsales) de l'Akademio.
===Presidentes ===
Miembros actuales
N'abril de 2013 finalizó la votación d'un tercio de los miembros. Los actuales miembros son: :
Casa de Bernadotte
La Casa Real de Bernadotte ye l'actual casa real de Suecia, na que reinó dende 1818. Ente 1818 y 1905 foi tamién la casa real de Noruega.
Esta casa real foi fundada por Jean Baptiste Jules Bernadotte, nacíu en Pau, mariscal de Napoleón, escoyíu como socesor del rei Carlos XIII quien fuera'l postreru de la dinastía Holstein-Gottorp, yá que morrió ensin descendencia. El mariscal francés foi coronáu en 1818 como Carlos XIV de Suecia —conocíu nesi reinu como Carlos XIV Juan— y Carlos III de Noruega (Carlos III Juan).
Historia
200px|thumb|right|Carlos XIV Juan, príncipe herederu de Suecia, [[François Pascal Simon Gérard, 1811.]] Dempués de la Guerra Finlandesa en 1809, Suecia perdió la posesión de Finlandia, que constituyera la metá oriental del reinu de Suecia mientres sieglos. La rensía escontra'l rei Gustavo IV Adolfo bastió un golpe d'Estáu. Gustavo Adolfo foi depuestu y el so tíu, Carlos XIII, foi escoyíu rei nel so llugar. Por cuenta de que Carlos XIII nun tenía fíos, en 1810 el Riksdag, el parllamentu suecu, escoyó al príncipe Christian August de Augustenburg de Dinamarca herederu al tronu. Sicasí, morrió esi mesmu añu.
Nesti momentu, l'emperador Napoleón I de Francia controlaba gran parte d'Europa continental, y dalgunos de los reinos del so imperiu fueron encabezaos polos sos hermanos. El Riksdag decidió escoyer un rei que Napoleón aprobara. El 21 d'agostu de 1810, el Parllamentu escoyó al mariscal Jean Baptiste Bernadotte como herederu al tronu suecu.
La Casa de Bernadotte reinó en dambos países hasta la disolución de la unión ente Noruega y Suecia en 1905. El príncipe Carlos de Dinamarca foi escoyíu como'l rei Haakon VII de Noruega. Carlos yera nietu del rei Carlos XV de Suecia, y chozno de Carlos XIV.
Tour de Francia 1979
El 66º Tour de Francia apostar ente'l 27 de xunu y el 22 de xunetu de 1979 con un percorríu de 3765 km. estremáu nun prólogu y 24 etapes. Participaron 15 equipos de 10 corredores de los que namái dos llograron rematar la prueba con tolos sos integrantes. El vencedor cubrió la prueba a una velocidá media de 36,512 km/h.
Etapes
CR = Contrarreló individual CRE = Contrarreló por equipos
Atolón de Jaluit
Jaluit (en marxalés Jālwōj, [tʲælʲo̯o͡etʲ] o Jālooj [tʲælʲe͡oː͡etʲ]) ye una atolón de 91 islles nel Océanu Pacíficu. Forma parte del distritu llexislativu de la cadena Ralik de les Islles Márxal. El so área terrestre de 11,34 km² pertenez mayormente a la islla homónima Jaluit. L'atolón enzarra nel so interior una llaguna de 690 km². A 220 km de distancia allúgase l'atolón Majuro.
Jaluit ye tamién área de conservación y zona Ramsar. En 2011 la población perpasaba los 1500 habitantes.
Historia
El primer avistamientu por europeos foi en 1803 pol buque mercante británicu Rolla. Ésti yera emplegáu pal tresporte de convictos de Gran Bretaña a Nueva Gales del Sur y nesta ocasión empobinábase a China por un cargamentu cuando avistó Jaluit.
L'Imperiu d'Alemaña atropó Jalauit xunto col restu de les Islles Márxal en 1884, estableciendo nél un puestu comercial.
Depués de la Primer Guerra Mundial, la islla convirtióse nuna parte del Imperiu de Xapón y foi sé de l'alministración xaponesa sobre les Islles Márxal. Los inmigrantes de Xapón sumaron varios cientos na década de 1930. Demientres la Segunda Guerra Mundial, la guarnición xaponesa taba compuesta por 2311 homes. La islla bombardeóla l'exércitu norteamericanu en cinco ocasiones de payares a avientu de 1943.
Depués de la Segunda Guerra Mundial, Estaos Xuníos tomó'l so control como parte del Territoriu en fideicomisu de les islles del Pacíficu dica la independencia de les Islles Márxal en 1986.
Población
La mayor concentración poblacional de Jaluit ta na islla homónima, y concretamente nel estremu norte llamáu Jabor, con unos 1200 habitantes. Esti llugar ufre un hotel pequeñu, tiendes con alimentos básicos y una estación de serviciu. Jabor ye tamién base pa la pesca comercial y deportiva, onde s'arrienden embarcaciones a motor. El snorkel tamién se prautica. A poca distancia al sur tien l'aeropuertu de Jaluit.
Unos quilómetros al norte de Jabor, n'Imiej, alcuéntrense los escatafinos de la central llétrica, cuarteles, armes antiaérees y un santuariu sintoísta xaponeses.
Educación
Hai varies Escueles d'Educación Primaria en Jaluit: Imiej, Imroj, Jabnoden, Jabor, Jaluit, Mejrirok y Narmej.
Hai tamién una Escuela d'Educación Secundaria con internáu qu'atiende los escolinos de Jaluit y de los atolones Ebon, Ailinglaplap, Namu, Kili, Namdrik y Jabat.
Tresporte
L'Aeropuertu de Jaluit ta atendíu por Air Marshall Islands.
Rho Telescopii
Rho Telescopii (ρ Tel) ye una estrella na constelación austral de Telescopium. Con magnitú aparente +5,18, ye la décima estrella más brillosa d'esta constelación.
Rho Telescopii ta catalogada como una nana mariella de tipu espectral F7V. Asemeyáu a Asellus Primus (θ Bootis) o ι Piscium, Rho Telescopii ta casi cuatro veces más distante qu'estos dos estrelles, yá que s'atopa a 171 años lluz del Sistema Solar. Tien una temperatura superficial de 6109 K. El so radiu ye aproximao un 30% más grande que'l radiu solar y xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada de 68,5 ± 4 km/s, polo que rota siquier 34 vegaes más apriesa que'l Sol. Amuesa una metalicidá llixeramente inferior a la del Sol ([Fe/H] = -0,05). Piénsase que ye una estrella binaria, pero nada se sabe sobre'l so posible compañera estelar.
Rho Telescopii ye un probable miembru de l'Asociación estelar de Tucana-Horologium, que la so edá ye de namái unos 20 o 30 millones d'años. Ye, poro, una estrella bien nueva que dexó tras la etapa d'estrella T Tauri, pudiendo ser inda una estrella pre-secuencia principal. Dicha mocedá ye responsable de la so elevada lluminosidá en rayos X, siendo la décima estrella más brillosa nesta rexón del espectru ente les asitiaes a menos de 50 pársecs de distancia. La so lluminosidá en rayos X ye de 65,76 × 1022 W; a títulu comparativu ye 2,5 vegaes más brillosa que Deneb Kaitos (β Ceti).
Clementina Isabel Azlor
miniaturadeimagen|Carta de Clementina Isabel Azlor a la poeta chilena [[Gabriela Mistral, con quien intercambiaba correspondencia.]] Clementina Isabel Azlor (1902 - 29 de payares de 1946), escritora, poeta y docente arxentina. Nació en Buenos Aires. Recibir de profesora cimera de francés ya inglés y dedicóse al estudiu de la lliteratura y la música clásica. Exerció como docente y escribió dellos manuales d'educación, obres didáctiques y testos escolares. Foi autora de la primer publicación sobre enseñanza de la redaición. Publicó artículos y poemes nes revistes "Nós", "El Llar" y nel diariu "La Razón". Yera hermana de Ernestina Azlor, tamién artista. El so bustu foi incorporáu al "Xardín de los Poetes", en San Juan.
Obres
Obres didáctiques Atalaya '''Obres en prosa''' Obra poética
thumb|Seleición de poemes de Clementina Isabel Azlor, publicaos na Antoloxía de la poesía femenina arxentina.
Rho Tauri
Rho Tauri (ρ Tau / 86 Tauri) ye una estrella na constelación de Tauru miembru del cúmulu de les Híades. De magnitú aparente +4,66, alcuéntrase a 158 años lluz de distancia del Sistema Solar.
Carauterístiques
Tien una temperatura efectivo de 7640 ± 125 K y una lluminosidá 29 vegaes superior a la lluminosidá solar. Xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación igual o mayor de 144 km/s y tien una masa 2,10 vegaes mayor que la del Sol. Nel so nucleu funde hidróxenu en heliu, percorriendo'l 87% del so trayeutu como estrella de la secuencia principal. Per otra parte, Rho Tauri ye una binaria espectroscópica con un periodu de 488,5 díes. La órbita ye pocu escéntrica (y = 0,09).
Carlos Felipe de Suecia
El príncipe Carlos Felipe de Suecia (en suecu: Carl Philip Edmund Bertil Bernadotte), fíu del rei Carlos XVI Gustavo de Suecia y de la reina Silvia de Suecia. Nació'l 13 de mayu de 1979 en Estocolmu. Ostenta los títulos de príncipe de Suecia (Prins av Sverige), duque de Värmland (Hertig av Värmland) y el tratamientu de Alteza Real. El príncipe Carlos Felipe ye'l cuartu na llinia de socesión al tronu de Suecia.
Rho Tauri
Carauterístiques
Rho Tauri tien una metalicidá cimera a la solar nun 31% ([Fe/H] = +0,12), en llinia col conteníu metálico mediu de les Híades. Elementos como níquel, sodiu y itriu son significativamente más abondosos en Rho Tauri que nel Sol. Esti últimu elementu ye casi cuatro veces más abondosu ([Y/Fe] = +0,57), lo que tamién concuerda col eleváu nivel d'esti metal reparáu nos miembros de les Híades.
Carlos Felipe de Suecia
Nacencia
Nació'l 13 de mayu de 1979 nel Palaciu Real d'Estocolmu. Nació como príncipe herederu de Suecia pero al traviés d'un decretu constitucional, qu'entró a valir el 1 de xineru de 1980, perdió'l primer puestu ocupando'l segundu por detrás de la so hermana Victoria.
Bautismu
Foi bautizáu'l 31 d'agostu de 1979 na capiya del Palaciu Real. Llevaba'l traxe d'encaxe utilizáu enantes pol so bisagüelu el rei Gustavo VI Adolfo, el so güelu el príncipe Gustavo Adolfo y el so padre'l rei Carlos XVI Gustavo.
Rho Tauri
Variablidad
Rho Tauri ye una variable Delta Scuti que'l so rellumu varia 0,01 magnitúes nun periodu de 0,0670 díes. Les variables Delta Scuti, dacuando llamaes cefeides nanes, esperimenten variaciones na so lluminosidá causaes por pulsaciones radiales y non-radiales de la so superficie. Caph (β Cassiopeiae), ρ Puppis, θ2 Tauri y υ Ursae Majoris son les más brilloses dientro d'esti grupu.
Carlos Felipe de Suecia
Bautismu
Los sos padrinos y madrines fueron el príncipe Bertil de Suecia, la reina Margarita II de Dinamarca, la princesa Brígida de Suecia y el príncipe Leopoldo de Baviera.
Nomes
-Carlos Felipe: n'honor al príncipe Carlos Felipe, fíu de Carlos IX.
-Edmundo: n'honor al so güelu el príncipe Gustavo Adolfo, que nel ámbitu familiar yera llamáu pol so sestu nome Edmundo.
-Bertil: en hornor al so tíu güelu y padrín el príncipe Bertil de Suecia.
Hermanes
- Victoria Ingrid Alicia Desiré, duquesa de Västergötland y princesa heredera de Suecia, nacida'l 14 de xunetu de 1977.
- Madalena Teresa Amelia Josefina, duquesa de Hälsingland y Gästrikland, nacida'l 10 de xunu de 1982.
Educación
Mientres el periodu de 1984-1986, el príncipe Carlos Felipe asistió a la pre-escuela de la parroquia de Västerled. Nel seronda de 1986, empezó la escuela pública en Smedslättsskolan en Bromma. Pal nivel entemediu, asistió a la escuela Ålstensskolan tamién en Bromma, partiendo d'ellí, na seronda de 1992, al nivel cimeru en Enskilda Gymnasiet en Estocolmu.
Na seronda de 1994 asistió a Kent, a una escuela privada en Connecticut, onde pasó dos años, pa depués siguir los sos estudios nun programa de ciencies na escuela secundaria de Lundsberg onde se graduó na primavera de 1999.
Foi confirmáu nel branu de 1994 na parroquia Vadstena; dempués de la so confirmación, estudió en Medevi.
Mientres el periodu de 2003-2006 estudió diseñu gráficu na Forsbergs skola, Estocolmu, y demostró un gran interés pol diseñu y el dibuxu.
Na seronda de 2007 el príncipe estudió na Försvarshögskolan (Colexu universitariu de la Defensa). Na primavera de 2008 estudió economía d'empreses.
En xineru de 2009 empezó los sos estudios de Ciencies Agrónomes na Universidá de Alnarp, agospiándose nun castiellu renacentista xunto al so amigu Hernik Weijber.
Como'l so padre y la so hermana mayor, el príncipe carez dislexa.
Carrera militar
El príncipe terminó'l so serviciu militar nel Batallón Anfibiu d'Infantería de l'Artillería Costero de Vaxholm como comandante d'un barcu de combate (barcu de combate 80) na seronda del añu 2000. N'avientu de 2002, el príncipe xubió a segundu teniente y en 2008 a capitán de la Marina Sueca. Anguaño ye oficial de reserva.
Aficiones
Ye un gran aficionáu a los deportes y ente los sos intereses tán la esploración, la vida al campu, la cacería, l'atletismu, el fútbol, la natación, l'esquí y la navegación a vela.
Tamién los coches y el automovilismu tán ente los sos intereses, compartíu con dalgunos de los sos parientes. El príncipe tien llicencia pa competir y en 2008 participó na Porsche Carrera Cup Scandinavia (una competición na cual los pilotos conducen los sos automóviles Porsche 911 GT3 RS) el 19-20 d'abril nel Autódromu de Knutstorp, a 40km de Helsingborg, llegando a la meta nel 20º llugar.
N'ochobre de 2008 allegó a Alicante al entamu de la Volvo Ocean Race yá que ye aficionáu a la vela y foi l'encargáu na familia real sueca de siguir esti eventu, tamién en Estocolmu y San Petersburgu.
Afiaos
Carlos Felipe ye padrín de:
Boda
L'enllaz ente Carlos Felipe y Sofía celebróse'l 13 de xunu de 2015 na Capiya del Palaciu Real d'Estocolmu.
Villa Solbacken, una casona allugada nel este d'Estocolmu, nel barriu de Djurgården, na que moraron los sos tíos güelos los príncipes Bertil y Lilian de Suecia, diba ser la vivienda del matrimoniu una vegada casaos. Sicasí, ta apinada d'asbesto, tamién conocíu como amiantu, una sustancia que s'utilizaba na construcción nos años setenta y que foi prohibida en 1982 pola so alta toxicidá. Esti material ye bien dañible pa la salú y según espertos na materia, a la llarga puede causar un tumor pleural.
Na seronda de 2015, Carlos Felipe y Sofía camudar al Pabellón de la Reina del Palaciu Rosendal, na mesma zona residencial de Djurgården.
Títulos y distinciones honorífiques
220px|thumb|right|Monograma
Ancestros
<div style="clear: both; width: 100% padding: 0; text-align: left; border: none;" class="NavFrame"> <div style="background: #ccddcc; text-align: center; border: 1px solid #667766" class="NavHead"> Ancestros de Carlos Felipe, Príncipe de Suecia
Corydalis aurea
Corydalis aurea ye una especie de planta melecinal y venenosa orixinaria d'América del Norte, especialmente de los Estaos Xuníos. thumb|240px|Inflorescencia
Descripción
Ye una yerba añal o bienal qu'algama un llargor máximu de cerca de 40 centímetros. Tien dellos tarmos que de cutiu son decumbentes, con fueyes estremaes en foliolos con forma ovalada o lóbulos en forma de de diamantes. La inflorescencia ye un recímanu d'hasta 30 flores, caúna nun curtiu pedicelu. La flor ye d'un centímetru de llargu, de color mariellu. El frutu ye una cápsula cilíndrica.
Taxonomía
Corydalis aurea  describióse por Carl Ludwig Willdenow y espublizóse en Enumeratio Plantarum Horti Botanici Berolinensis,... 2: 740. 1809. Corydalis: nome xenéricu que deriva d'una pallabra griega ( korydalis ) que significa "calandria" y refierse al espolón terminal de la flor que s'asemeya a la punta trasera de les calandries. Otres etimoloxíes referir a la semeyanza de la flor cola cresta de la calandria. El primeru n'utilizar el términu pa estes plantes foi l'antiguu médicu griegu Galeno ( Pérgamo, 129 - 216) y el naturalista belga Rembert Dodoens, que vivió ente 1517 y 1585.
aurea: epítetu llatín que significa "dorada".
Saint-Siméon-de-Bressieux
Saint-Siméon-de-Bressieux ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Clethraceae
Les Clethraceae son una pequeña familia de fanerógames nel orde Ericales, natives de rexones tropicales y templaes d'Asia y de les Amériques, con otra especie en Madeira. La familia abarca dos xéneros, Clethra y Purdiaea.
Nel pasáu, munchos botánicos incluyíen solo a Clethra na familia, pero recién investigaciones amosaron que'l xéneru Purdiaea, enantes na familia Cyrillaceae, taba más emparentada con Clethra (Anderberg & Zhang 2002).
Descripción
Son arbustos o árboles pequeños, frecuentemente estrelláu-pubescentes; plantes hermafrodites. Fueyes alternes, simples, dentaes o enteres; peciolaes, estípules ausentes. Flores actinomorfes, en panícules terminales o aglomeraciones de recímanos; sépalos 5, connaos na base, persistentes; pétalos 5, blancos; estames 10, hipóginos, filamentos llibres o adnaos a la base de la corola, anteres ditecas, sagitaes, poricidas; ovariu súperu, 3-locular, 3-lobáu, estilu 1, apicalmente 3-lobáu, óvulos numberosos en 3 llibradures axiales. Frutu una cápsula loculicida 3-valvada; granes numberoses, esplanaes, alaes.
Vejle
Vejle (en danés: /ˈvai -y/) ye una ciudá de Dinamarca asitiada nel conceyu homónimu, na mariña oriental de la península de Xutlandia y na rexón de Dinamarca Meridional, de la que ye la so sede alministrativa.
Historia
El nome de Vejle deriva del danés antiguu wæthel, que significa "vau". La esplicación anicia en que la ciudá atopar no que foi un antiguu güelga xunto al ríu Vejle. Estes güelgues cruciábense al traviés d'una gran ponte llamada Ravningbro, no que yera una importante ruta de tránsitu mientres la yera viquinga. Por escavaciones arqueolóxiques xunto a la ilesia de San Nicolás, nel centru de Vejle, sábese que la zona tuvo habitada a lo menos dende l'añu 1100.
La primer mención de la ciudá de que se tien rexistru históricu ye nun documentu de 1256, y la primer vegada que Vejle recibió privilexos de ciudá comercial (købstad) ye en 1327, nuna carta del rei Valdemar III expedida en Nyborg.
Mientres la Edá Media, hubo un castiellu no que güei ye la estación de trenes, y un monesteriu dominicu ente 1310 y 1531, nel allugamientu actual del Conceyu. La ilesia de San Nicolás data del sieglu XII. Vejle aportó a un importante centru comercial, que la so actividá perduraría hasta'l sieglu XVII, comerciando con Flensburg y Lübeck, no qu'anguaño ye Alemaña. Dende'l sieglu XVI, la ciudá foi azotada delles vegaes por quemes y epidemies de peste.
A finales del sieglu XVII y principios del XVIII Vejle entró nuna fase de decadencia económica y demográfica. En 1796, sicasí, la ciudá convertir na sede de la nueva provincia de Vejle y espandióse significativamente a lo llargo del sieglu XIX, beneficiándose d'una moderna infraestructura, como un nuevu puertu nel fiordu (1827) y una estación de ferrocarril de la llinia Fredericia-Aarhus (1868).
Dende la metá del sieglu XIX y a lo llargo del sieglu XX, Vejle, hasta entós una ciudá comercial de provincia, desenvolver nun puxante centru industrial, y finalmente sería conocida como "la Manchester de Dinamarca" por cuenta de les sos numberoses fábriques de manufactura del algodón. En 1870 Vejle tenía una población de 6.100 habitantes, y para 1960 degolara la cifra de 31.000. Coles mesmes, sumieron la mayoría de los edificios vieyos de la ciudá y espandióse considerablemente l'área urbana. La industria algodonero esperimentó una crisis a partir de la década de 1960, y otres industries apaecieron en Velje, como la industria alimentaria y les teunoloxíes de la información, pero la ciudá dirixióse más al comerciu y a los servicios. Delles de les antigües fábriques testiles utilícense agora como oficines o centros culturales.
Deportes
Vejle ye la llocalidá a la que pertenez l'equipu Vejle Boldklub, como puede deducise pol so nome. Ye tamién el llugar de nacencia del futbolista internacional danés Thomas Gravesen, xugador del Celtic FC y que pasó, ente otros clubes, pol Real Madrid, y d'Allan Simonsen, que xugó nel FC Barcelona.
Ciudaes hermanaes
Vejle ta hermanada coles siguientes ciudaes:
Mugilidae
Los muiles (Mugilidae) son una familia de pexes incluyida nel orde Mugiliformes, con especies tantu de ríu como marines, distribuyíes per mares templaos y tropicales, cercanes a la mariña.
Tienen dos aletes dorsales bien separaes, la primera espinosa con 4 escayos y la segunda de radios blandos, ente que les aletes coxales son subabdominales con un escayu y 5 radios blandos. Cuando ta presente, la llinia llateral ye apenes visible. La boca ye de tamañu moderáu, ensin dientes o con éstos bien pequeños, tienen un estómagu musculosu y un intestín desaxeradamente llargu. El llargor máximu descrita ye de 90 cm
Viaxa arrexuntada en cardúmenes y aliméntase de pequeñes algues, diatomees y de detritos de los sedimentos del fondu.
Pescar con cierta importancia comercial.
El primer rexistru fósil apaez nel Oligocenu, a mediaos del Terciariu.
Xéneros
Esisten unes 78 especies arrexuntaes nos siguientes xéneros:
Amás d'un xéneru de taxonomía entá aldericada:
Heteromyias cinereifrons
Heteromyias cinereifrons, ye una especie d'ave Passeriformes, perteneciente a la familia Petroicidae, del xéneru Heteromyias.
Llocalización
Esta especie d'ave alcuéntrase en Queensland, Australia.
Referencies
Petroica cabecigrís - Heteromyias cinereifrons
Almonte
Almonte ye un conceyu español de la provincia d'Huelva, Andalucía. En 2016 el conceyu cuntaba con 23.223 habitantes siendo'l tercer conceyu provincial en población (namái superáu por Lepe y Huelva, que ye la capital) y la cuarta ciudá (superada amás por Isla Cristina). La so estensión superficial ye de 861 km² y tien una densidá de 22,8 hab/km². Los sos coordenaes xeográfiques son 37º 15' N, 6º 31' O. Asítiase a una altitú de 75 metros y a 51 quilómetros de la capital de provincia, Huelva. Nel términu municipal de Almonte, el más estensu de la Provincia d'Huelva, atópense'l Parque nacional y natural de Doñana, l'aldega de La Rosada y la sablera de Matalascañas.
Historia
Tán alcontraos la presencia de restos de la dómina de bronce nel términu almonteño, lo cual indica que la presencia d'una población nel términu onde agora s'asitia a Almonte remóntase muncho más tres na llinia del tiempu. Esta población, según les investigaciones realizaes sobre la situación y los sos escombros, pudo tener un contautu comercial activu con griegos y fenicios.
Tamién se tien constancia de que los romanos tuvieron en Almonte, yá que nel Cuetu del Trigu hai una factoría dedicada a actividaes pesqueres de la dómina de los romanos. Tamién hubo presencia árabe en Almonte, yá que de casualidá, el nome de la llocalidá provién d'un raigañu arabescu.
Almonte foi reconquistada a empiezos del sieglu XIII, por aciu la incorporación a la Corona de Castiella de la Taifa de Borrina, so réxime de protectoráu. Tres la revuelta de los mudéxares de 1264, esta taifa incorporar al territoriu realengu del reinu de Sevilla. En 1369 creóse'l Condáu de Borrina, nel cual nun s'incluyó Almonte. Nel sieglu XIV Almonte llegó a enfrentase col condáu por motivos municipales. Podemos atopar a los Duques de Medina Sidonia como señores de Almonte, acabándose los enfrentamientos con Borrina (una y bones éstos yeren Condes de Borrina). Los Duques de Medina Sidonia buscaben un territoriu xuníu con Borrina, Sanlúcar y la mesma Almonte.
Les guerres y crisis surdíes nel sieglu XVII amenorgaron la población de Almonte nun porcentaxe cercanu al 50% (de 420 de 1642 a 273 en 1713), anque se recupera de manera espectacular unes décades dempués, superándose a finales del sieglu XVIII los mil quinientos habitantes.
Mientres el sieglu XVIII y el XIX, los Almonteños viven de l'agricultura (como la olivar y al viñéu) y, gracies a l'abondosa superficie forestal na zona, tamién pudo sostenese una gran población ganadera, de la cual cabres, oveyes, gochos y truébanos habitaben en mayor númberu. El gran territoriu de la so provincia dexa a los habitantes de Almonte que nun falten los recursos alimenticios.
El nome de Almonte y Doñana proyeutar a España gracies a la ermita de La Rosada a finales del XIX. Anguaño Almonte vive de l'agricultura, como venía faciendo dende'l sieglu XVIII, anque'l sector servicios ta convirtiéndose nun motor de riqueza bien importante. El turismu de sol y sablera que se desenvuelve na cercana sablera de Matalascañas xunto a la proyeición mundial de la so aldega de La Rosada.
Demografía
En 2007, el conceyu superó n'habitantes a Isla Cristina y síguelu en población a Lepe y Huelva a nivel provincial gracies al desarrollu del nucleu de población de Matalascañas qu'algamaba en 2009 los 2.927 habitantes, y a la cada vez mayor población censada na Rosada, qu'algamaba nel mesmu añu los 1.604 habitantes. El númberu d'habitantes nos últimos diez ye'l que sigue:
Escudu
Escudu español cuadrilongo y arrondáu na so parte inferior, partíu en palu formando dos campos, a la derecha (izquierda del observador) dos calderos jaquelados d'oru y gules (colloráu) en palu en campu azur (azul) con siete cuellos de sierpe en cada asa en sinople (verde), y l'izquierda (derecha del observador) en campu de sable (negru) banda colorada en diagonal y orla de plata con cinco escudetes o quinas azules cinco roeles o círculos de plata en cada unu d'ellos procedentes de les armes reales de Portugal. Se timbra con corona real española zarrada.
Aprobada pol Plenu de la Corporación el 10 d'agostu de 2000.
Clima
El clima d'esta zona ye'l mediterraneu, pero oceanizado, debíu al contautu col Atlánticu. Anque'l terrén de Almonte ye bien grande y en delles zones hai microclimes, polo xeneral, la temperatura medio de la llocalidá ye de 17 °C, con unos branos bien templaos y unos iviernos nidios. Les agües en Almonte nun son bien abondoses, nun superando los 700 mm añales, sicasí, son abondos pa caltener a Doñana húmeda.
Fiestes típiques de la llocalidá
thumb|175px|Ilesia parroquial - Selmana Santa: la Selmana Mayor almonteña esperimentó gran puxanza dende los años noventa, cuntando anguaño con cinco desfiles procesionales. El Domingu de Ramos sale dende la ermita del Cristu'l Señor de la Borriquita. El miércoles, dende'l mesmu templu, ye la vez de la Hermandá de Jesús Cautivo y la Virxe del Rosario. El restu de Confreríes salen de la parroquia de l'Asunción: el Xueves Santu Jesús del Gran Poder y la Virxe de la Quinta Congoxa, el Vienres Santu'l Cristu de la Misericordia y la Virxe de los Dolores y el Sábadu Santu'l Santu Entierru y la Soledá.
- Romería de La Rosada: Ye la fiesta popular de Almonte na cual axúntense millones de pelegrinos toos con un mesmu pensamientu, col fin d'atopase col Blancu Palombu, que s'atopa na ermita de La Rosada. La romería dura una selmana pa los habitantes de Almonte, teniendo dos díes de mayor rellumanza: el miércoles, día nel que la xente de Almonte fai'l camín dende'l pueblu hasta l'aldega y nel domingu de madrugada, nueche na cual la patrona fai un percorríu peles cais arenoses de l'aldega rociera, llevada a carranquina polos ciudadanos de Almonte. Ye un momentu esperáu mientres tol añu polos hermanos de la virxe del Rocío.
- La Feria: La feria de Almonte ta recoyida na cortil municipal del Chaparral, la feria empieza al empezar el branu teniendo'l so día de mayor rellumanza'l sábadu. Esta fiesta ye n'honor al patrón de Almonte, San Pedro que'l so día ye'l 29 de xunu. L'últimu día de feria que siempres cai en llunes, ye fiesta llocal y celébrase una corrida de toros, na cortil ganadera. El 26 de xunu lleguen a Almonte les yegües dende La Rosada, ye la conocida Saca de les Yegües, que yá lleva más de 510 años celebrándose.
- La Venida de la Virxe: Eventu que se da cada siete años, que consiste nel treslláu de la virxe dende la so ermita (na aldega de La Rosada), hasta'l pueblu de Almonte. Equí va llevase 9 meses, hasta que, de nuevu, los almonteños llevar a La Rosada, el so verdaderu llugar d'orixe según cunten les lleendes. Mientres la so estancia en Almonte, la virxe va protagonizar un percorríu peles cais de dichu pueblu, que van tar afataes pa la ocasión con arcos y flores blanques. Estos adornos (qu'envolubren les cais poles que la virxe va pasar), facer y asitien los mesmos almonteños un añu primero que la virxe venga. Esta preparación del pueblu pa recibir a la patrona ye una tradición que gracies a que se foi pasando de xeneración en xeneración, sigue dándose de forma altruista y por mera devoción.
Bébora alcohólico
La cantidá d'alcohol d'un llicor o otra bébora alcohólico mídese bien pol volume d'alcohol que contenga o bien pol so grau d'alcohol.
L'alcohol etílico (etanol), ye una droga llegal na mayor parte del mundu, cola esceición de los estaos islámicos, y causa millones de muertes al añu por alcoholismu.
Bebíes destiladas
thumb|right|270px|Destiladores de [[tequila.]] Les bébores destiladas son la resultancia del procesu de separación d'agua y alcohol d'un líquidu primeramente lleldáu que la so materia primo pue ser una cebera (como la cebada, maíz o centenu), un tubérculu (como la papa) o refugayes de frutes (como'l casu de la grappa que s'ellabora colos hollejos de la uva).
El métodu de destilación puede ser industrial o artesanal, dependiendo del volume de producción y de la calidá deseyada pal productu final. Sía que non, el so oxetivu ye'l de llograr una bébora d'alcohol puro con un nivel cimeru a los 40º.
La destilación puede tar secundada por un procesu de fervinchu al traviés del cual añedir arumes al productu final, como nel casu de la xinebra, que'l so componente principal y distintivu ye'l enebro.
Llámase bébores blanques a les bébores tresparentes que tienen menos conxéneres (componentes biolóxicamente activos), y polo tanto son menos dañibles.
Ente les principales bebíes d'esti tipu esisten:
Consecuencies del consumu de bébores alcohóliques
thumb|310px|Los más significativos [[efeutos del alcohol nel cuerpu, tanto positivos como negativos y dependiendo del consumu. Amás, en muyeres embarazaes puede causar el Síndrome alcohólicu fetal.]] El etanol, tipu d'alcohol presente nes bébores alcohóliques, ye'l depresor más utilizáu nel mundu, y asina lleva siéndolo dende hai milenios; el so consumu ye adictivu y puede conducir al alcoholismu. El consumu de grandes dosis de etanol causa embriaguez (intoxicación alcohólica), que puede provocar matinada una vegada termináronse los efeutos. Según la dosis y la frecuencia con que se peracaba, el etanol puede causar coma etílicu, perda de conocencia, un paralís respiratoriu aguda o inclusive la muerte. Como'l etanol perxudica les habilidaes cognitives, puede afalar a comportamientos temerarios o irresponsables. La toxicidá del etanol ye causada en gran midida pol so principal metabolito, l'acetaldehídu y el so metabolito secundariu, l'acedu acético.
La dosis letal mediana (DL50) del etanol n'aguarones ye de 10.300 mg/kg. Otros alcoholes son significativamente más tóxicos que'l etanol, en parte porque tarden muncho más en ser metabolizados y en parte porque'l so metabolización produz sustances (metabolitos) que son entá más tóxiques. El metanol (alcohol de madera), por casu, ye aferruñáu nel fégadu, colo que se forma la sustancia venenoso formaldehídu pola enzima alcohol deshidrogenasa; esto puede provocar ceguera o la muerte. Un tratamientu eficaz pa evitar la intoxicación por formaldehídu n'inxiriendo metanol ye alministrar etanol. La enzima alcohol deshidrogenasa tien una mayor afinidá pol etanol, evitando asina que'l metanol s'una y sirva de sustratu. D'esta forma, el restu de metanol va tener tiempu de ser escretáu polos reñones. El formaldehídu que quede va ser convertíu n'ácidu fórmico y dempués escretáu.