cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alekséi Antónov
Década de 1930
Permanez na 45º brigada, onde los sos mandos y subordinaos tienen un inmeyorable conceutu, siendo unviáu en 1928 a l'Academia Militar Frunze, graduándose en 1931 tantu nos cursos de mandu como nel d'intérprete militar de francés. En 1932 vuelve a la mesma academia onde a los pocos meses graduar n'Estáu Mayor colos máximos honores, siendo nomáu xefe d'estáu mayor de la 46º división d'infantería, con base en Korosten.
Ente ochobre de 1932 y mayu de 1933 asistió al cursu de Facultá Operativa Militar de l'academia Frunze llogrando la certificación pa trabayar nos más altos puestos d'Estáu Mayor. En 1934-1935 foi'l xefe d'Estáu Mayor de la división de Mogilev-Yamol nel Distritu Militar d'Ucraína, qu'al ser reestructuráu y estremáu en dos, Antónov foi'l xefe d'estáu mayor d'unu de los distritos resultantes, el Distritu Militar de Kharkiv, ente 1935 y 1936.
Maniobres militares del distritu de Kiev de 1935
Antónov participó nel planiamientu y zusmiu un papel clave na execución en 1935 d'unes grandes maniobres militares del Exércitu Colorado, que se desenvolvieron nel Distritu Militar de Kiev, cola participación de 65 000 homes, 1000 tanques y 600 aviones, nun frente de 250 quilómetros. Les maniobres fueron consideraes un ésitu por Kliment Voroshílov y Iona Yakir
Academia d'Estáu Mayor
Ente 1936 y 1937 asistió a l'Academia Xeneral d'Estáu Mayor xunto con Leonid Góvorov y Sájarov. L'amistá de Antónov con Aleksandr Vasilevski, que tamién asistió al mesmu cursu y que más palantre sería'l Xefe del Estáu Mayor Xeneral del Exércitu Colorado, sería crucial pa la so carrera posterior. Anque'l cursu orixinalmente tuvo programáu pa durar 18 meses, pa los meyores estudiantes foi amenorgáu pa poder cubrir los puestos dexaos vacantes poles purgues de Stalin. Rematáu'l cursu, foi destináu como xefe d'Estáu Mayor del distritu Militar de Moscú.
Ente 1938 y 1941 foi instructor especial, según subjefe del departamentu xeneral de táctiques militares de l'academia militar Frunze, impartiendo táctica y planificación, según xeres d'entrenamientu pa oficiales.
Antes del españíu de lal guerra, el 16 de marzu y 24 de xunu de 1941 foi'l subjefe d'Estáu Mayor del Distritu Militar Especial de Kiev.
Segunda Guerra Mundial
Col españíu de la guerra, el 24 de xunu de 1941 convertir nel xefe d'Estáu Mayor del Distritu Militar de Kiev, y lidera l'equipu pal planteamientu de mandu del Frente Sur, collaborando estrechamente col coronel Ovanés Bagramián, que darréu xubiría a Mariscal de la Xunión Soviética. Antónov foi'l xefe d'Estáu Mayor del Frente Sur ente'l 27 d'agostu de 1941 hasta'l 28 de xunetu de 1942. Entamó'l contraataque de les tropes soviétiques na ofensiva de Rostov (Operación Saturno). Esbarataron el plan estratéxicu alemán d'asegurar l'ala izquierda del frente, sí como creando les condiciones pal contraataque de les tropes soviétiques na zona de Moscú. Ente xunetu y avientu de 1942 ocupó'l cargu de xefe d'Estáu Mayor nel Frente Norte del Cáucasu, del Estáu Mayor del Grupu de Fuercies del Mar Negru y del Estáu Mayor de les fuercies del Frente Transcaucásico, socesivamente.
Ente avientu de 1942 y mayu de 1943, foi nomáu xefe d'operaciones de l'alministración del Estáu Mayor Xeneral, y subjefe d'Aleksandr Vasilevski, que yera'l Xefe d'Estáu Mayor del Exércitu Colorado. El so trabayu yera d'enllaz ente los demás oficiales ya informar a Stalin de la situación militar. Dende'l 20 de mayu de 1943 hasta'l 4 de febreru de 1945, foi'l primera subjefe del Estáu Mayor Xeneral del Exércitu Colorado, siendo xefe del mesmu Serguéi Shtemenko. Antónov tomó parte direutamente nel planiamientu de les operaciones estratéxiques hasta'l final de la Segunda Guerra Mundial.
Campañes y Operaciones
Operación defensa de Rostov (xineru-febreru de 1943), Operación de Bielorrusia (xunu-agostu de 1944), Operación de los Cárpatos Orientales, Operación del Bálticu (1944), Operación de Pskov-Ostróvskaya, Operación Narva (xunetu de 1944), Ofensiva Lvov-Sandomierz (xunetu-agostu de 1944), Operación Iasi-Kishinev (agostu de 1944), Operación Rogachev-Zhlóbinskaya, Operación de Crimea (abril-mayu de 1944), Operación de Kirovograd (xineru de 1944), Operación de Korsun-Shevchenko (xineru-febreru de 1944), operación Rovno-Lustk (xineru febreru de 1944), Operación Nikopol-Krivoi Rog (xineru-febreru de 1944), Operación Proskúrov-Chernivtsi (marzu-abril de 1944), Operación Uman-Botoshani (marzu-abril de 1944), Operación Berezneg-Snigerev (marzu de 1944), Operación Odessa (marzu-abril de 1944), Operación Belgráu (setiembre-payares de 1944), Operación Debrecen (ochobre de 1944), Operación Carpatos orientales (setiembre-ochobre de 1944), Operación Vístula-Óder (xineru-febreru de 1945), Operación Prusia Oriental (xineru-mayu de 1945), Operación Pomerania Oriental (febreru-abril de 1945), Operación Viena (marzu-abril de 1945), Operación Berlín (abril de 1945) y Operación Praga (mayu de 1945).
Campañes destacaes
Tuvo un papel fundamental nel planiamientu del contraataque soviéticu dempués de la fallida Operación Ciudadela (Batalla de Kursk), polo que foi xubíu a Xeneral d'Exércitu en 1943. En 1944 planió la Operación Bagration, que consigue'l colapsu del Grupu d'Exércitos del Centru, en coordinación cola invasión de Normandía (Operación Overlord).
Hai de solliñar el planiamientu de les campañes de Prusia Oriental, Vístula-Óder, Pomerania oriental, Viena, Berlín y Praga, campañes onde tuvo Antónov un papel destacáu, como exemplos de soluciones creatives a complexos problemes estratéxicos, según la socesión de rápidos golpes al enemigu.
Conferencia de Yalta y Potsdam
thumb|right|300px|Alekséi Antónov en Yalta (de pies, cuartu pela derecha) En 1944 Antónov foi'l voceru xefe y tuvo presente tantu na Conferencia de Yalta en febreru de 1945, tratando principalmente la tema de la collaboración aliada pal bombardéu de les llinies de suministru alemanes al frente oriental.
Participó na Conferencia de Potsdam en xunetu-agostu de 1945 como parte de la delegación soviética.
Últimes campañes
Vasilevski foi tresferíu al Tercer Frente Bielorrusu a la muerte d'Iván Chernyajovski el 18 de febreru, Antónov sumió'l puestu de xefe d'Estáu Mayor Xeneral, calteniéndose nel cargu dempués de la rindición d'Alemaña, mientres Vasilevski yera destináu a la direición de mandu de la Operación Torre d'Agostu nel Alloñáu Oriente, anque se-y atribúi a Antónov el sofitu del so Estáu Mayor pa la derrota del exércitu xaponés del Guangdong, asegurando la victoria nuna operación estratéxica nun bien curtiu periodu de tiempu.
Carrera militar na posguerra
La primer dificultá de planiamientu que se-y presentó a Antónov, foi entamar la desmovilización de más de 5 millones d'homes pal so reintegración a la economía soviética.
En setiembre de 1946 foi eslleíu'l Comité Estatal pa la Defensa y el Cuartel Xeneral (Stavka), siendo reemplazáu pol Altu Conseyu Militar, y siendo nomáu Antónov como subjefe. A la torna de Vasilevski a la so posición de xefe d'Estáu Mayor, Antónov foi-y confiada la direición del departamentu d'organización y mobilización.
Cuando la primer parte de la desmovilización foi rematada en 1948, Antónov foi nomáu subcomandante en xefe y Comandante en xefe del Distritu Militar del Transcáucaso.
Foi apostráu como munchos otros xenerales soviéticos, nun interviniendo na llucha pol poder que siguieron a la muerte de Stalin. Con al ascensu de Nikita Khrushchov, vuelve ser nomáu subjefe de Vasilevski en 1954, siendo'l primer pasu previu pa ser nomáu Xefe d'Estáu Mayor del Pactu de Varsovia al añu siguiente, 1955, cargu que caltuvo hasta'l so fallecimientu en 1962. En dichu cargu enfrentar con numberoses dificultaes, non solo militares sinón polítiques.
Últimos años
Dende 1945 detectárase-y una dolencia cardiaca, sicasí siguió n'activu, anque riquía frecuentes tratamientos médicos. La so esposa, Mariya Dmítrievna morrió en 1955, y casóse en segundes nupcias cola baillarina Olga Lepeshínskaya. Antónov morrió siete años más tarde un infartu cardiacu nel so despachu, el 18 de xunu de 1962.
Atópase soterráu na Plaza Roja de Moscú, na Necrópolis de la Muralla del Kremlin.
La Nora del Río
La Nora del Río ye un de los tres pueblos que formen el conceyu lleonés d'Alija. Tien y alcuéntrase a 2 km de la capital municipal. Nel so términu xúntense los ríos Jamuz y Órbigu. Entá queden restos romanos asina como una ponte que sirvía pa la Vía de la Plata. Celebra les sos fiestes patronales el 26 de xunu, san Pelayu.
Jerry Lucas
Jerry Ray Lucas foi un destacáu xugador de baloncestu d'Estaos Xuníos qu'apostó la so carrera nes décades de los 60 y los 70. Nació'l 30 de marzu de 1940 en Middletown, Ohio, a metá de camín ente Dayton y Cincinnati, dos ciudaes que naquellos años disponíen de los meyores programes de baloncestu nos institutos de tol país. Lucas destacó inclusive enantes de llevar a la so escuela al títulu estatal, nos playgrounds, les pistes al campu, nes cualos, con 15 años y con una estatura que yá rondaba los 2,06 metros.
Universidá
Hasta 150 universidaes engarrar por cuntar colos sos servicios, pudiendo escoyer escelentes programes deportivos como'l de Kentucky, pero prefirió quedase cerca de casa y escoyó Ohio State. Llevó a la so universidá a trés finales estatales consecutives, ganando en 1960. Nos sos trés años foi escoyíu nel meyor quintetu del país. Permedió 24,3 puntos y 17,2 rebotes. En 1999, la prestixosa revista deportiva Sport Illustrated incluyir nel meyor quintetu universitariu del sieglu XX. Ohio State retiró per primer vegada una camiseta, la del númberu 11 de Lucas.
En 1960 formó parte del equipu nacional que consiguió l'oru nos Xuegos Olímpicos de Roma.
NBA
Foi escoyíu en primer ronda del Draft de la NBA de 1962, na sesta posición, polos Cincinnati Royals como eleición territorial, pero nun debutó na NBA hasta l'añu siguiente, dempués d'un curtiu pasu pola sumida lliga ABL. Foi nomáu Rookie del añu na so primer temporada, y, nos dos siguientes, permedió más de 20 puntos y 20 rebotes, daqué que solamente consiguiera'l míticu Wilt Chamberlain, siendo amás l'únicu aleru en consiguir más de 20 rebotes per partíu nuna temporada.
Empezada yá la temporada 1969-70 foi trespasáu a los San Francisco Warriors, y recaló un añu dempués nos New York Knicks, colos que ganó'l títulu en 1973, siendo'l primer xugador de la hestoria en ganar títulos n'institutu, universidá, olimpiaes y profesionales. Retirar en 1974.
Iván Kónev
Iván Stepánovich Kónev (Ива́н Степа́нович Ко́нев; ) foi un xeneral soviéticu que destacó na llucha contra l'Alemaña Nazi na Segunda Guerra Mundial.
Entamos
Iván Kónev nació nel senu d'una familia de llabradores na aldega Lodeyno del raión Podosínovski no qu'anguaño se llama la óblast de Kírov. Trabayó como lleñador hasta que l'exércitu rusu llamar a files en 1916.
Al retirase Rusia de la Primer Guerra Mundial, Kónev tornó a la so patria, pero en 1919 apuntar al Partíu Bolxevique y al Exércitu Coloráu, onde sirvió como artilleru. Mientres la Guerra Civil Rusa tuvo so les órdenes de Kliment Voroshílov, que aportaría a Comisariu de la Defensa y amigu de Stalin. Esta rellación foi vital pa la carrera de Kónev.
En 1926 Kónev completó la so formación na Academia Militar Frunze, y dende entós tuvo xubiendo de cutio, en parte poles sos rellación, en parte pola necesidá que tuvo Stalin d'enllenar el vacíu d'oficiales pola Gran Purga. En 1937 convertir en diputáu del Sóviet Supremu y dos años dempués en miembru del Comité Central del Partíu.
Segunda Guerra Mundial
Cuando l'Alemaña Nazi invadió la Xunión Soviética en 1941, Kónev, a cargu del XIX Exércitu, llibró delles batalles mientres la retirada rusa, primero en Smolensk y depués cerca de Moscú. Sobresalió defendiendo'l frente dende ochobre de 1941 hasta agostu de 1942, y foi promovíu a coronel xeneral, específicamente pol so papel na Batalla de Moscú.
Dende entós Kónev comandó grandes cuerpo d'exércitu mientres la guerra. Hasta febreru de 1943 mandó'l Frente Oeste de Rusia, y ente febreru y xunetu d'esi mesmu añu tuvo al mandu del Frente Noroeste. Depués comandó el Frente d'Ucraína, que finalmente se llamaría Primer Frente Ucranianu, hasta'l final de la guerra en mayu de 1945. Na batalla de Kursk sobresalió al comandar exitosamente la ofensiva del norte, que llogró envolubrar al exércitu del xeneral alemán Erich von Manstein.
Kónev y el so exércitu siguieron avanzando y cruciaron Bielorrusia, Ucraína, Polonia y Checoslovaquia. Cuando en xunetu de 1944 llegó al ríu Vístula, dióse-y el títulu de Héroe de la Xunión Soviética. Pa setiembre de 1944 el so exércitu crució los Montes Cárpatos y entró n'Eslovaquia, onde ayudaron a los partisanos a espulsar a los alemanes.
En xineru de 1945, Kónev y Georgui Zhúkov taben al mandu de la ofensiva del Vístula-Óder, qu'espulsó a los alemanes allende el ríu Oder, asitiando al Exércitu Coloráu a menos de 60 km de Berlín. Coles mesmes, parte de les sos tropes lliberaben Cracovia nel sur.
N'abril, Kónev y Zhúkov forzaron el frente del Óder y avanzaron escontra Berlín. Sicasí, Kónev tuvo qu'esviase al suroeste porque Stalin dio la orde de que sería Zhúkov quien tomaría la capital alemana. Kónev atopar colos estauxunidenses en Torgau y depués dirixióse a Praga. Dempués de vencer una curtia resistencia, llogró lliberar.
Posguerra
Una vegada muertu Stalin, Kónev volvió a la vida pública, tantu gracies a la rellación que tenía con Nikita Khrushchov como al fechu de que fuera'l principal responsable del arrestu, xuiciu y execución del estalinista Lavrenty Beria en 1953. Dempués de recuperar los cargos que-y fueren arrebataos, foi designáu en 1956 Comandante en Xefe de les Fuercies Armaes del Pactu de Varsovia. Cuatro años dempués retiróse del serviciu, anque volvería un añu dempués pa desempeñar el cargu de comandante de les Fuercies Armaes de la República Democrática Alemana. Finalmente foi designáu al puestu titular d'Inspector Xeneral del Ministeriu de la Defensa.
Kónev foi respetáu y almiráu nes Fuercies Armaes y el Partíu Comunista de la Xunión Soviética hasta la so muerte en 1973. Foi soterráu na Necrópolis de la Muralla del Kremlin de Moscú. Kónev casóse dos veces y la so fía, Natáliya, aportó a Decana del Departamentu de Llingüística y Lliteratura de la Universidá Militar Rusa.
Llingua aglutinante
Llingua aglutinante ye un termu de la tipoloxía llingüística. Según criterios morfolóxicos nes llingües aglutinantes les pallabres fórmense amestando al lexema afixos, de mou que les fronteres ente los morfemes queden perfeutamente marcaes. Cada morfema correspuende con un trazu semánticu o funcional. El términu de "llingua aglutinante" creólu en 1836 el llingüista alemán Wilhelm von Humboldt.
Les llingües aglutinantes estrémense de les llingües flexives, aisllantes y polisintétiques.
Joe Louis
thumb|Joe Louis. Joseph Louis Barrows, conocíu como Joe Louis, foi un boxeador d'Estaos Xuníos moteyáu'l "bombarderu de Detroit". Foi campeón mundial del pesu pesáu mientres once años y ocho meses (1937-1949), un récor que naide consiguió superar. La International Boxing Research Organization (IBRO) clasificar como'l meyor pesu pesáu de la historia, y la revista The Ring asitiar nel númberu 4 de la llista de los meyores boxeadores históricos llibra por llibra.
Biografía
Joe Louis, "el bombarderu de Detroit", nació'l 13 de mayu de 1914 nuna cabaña d'algodoneros de Lexington (Alabama, Estaos Xuníos). Yera'l séptimu fíu d'una familia bien probe, y quedó güérfanu de padre a los 4 años.
En xunetu de 1934 pasa al campu profesional con John Roxborough como representante y Jack Blackburn como entrenador. Louis apostó'l so primer combate contra Jack Kracken, al que ganó en Chicago nel primer asaltu.
La so carrera, de magar, foi acandilante. El 14 d'avientu d'esi mesmu añu vence, contra pronósticu, a Lee Ramage. En 1935 Mike Jacobs convence a los sos apoderaos por qu'acepten ser el so mánager, adquiriendo Joe llueu fama ya importancia convirtiéndose nel gran ídolu de les mases, especialmente de los homes y muyeres de color que vieron nél una oportunidá de qu'un home de color convertir por primer vegada en campeón de los pesos pesaos, dempués de qu'en 1915 lo fuera Jack Johnson.
En 1935 disputa 15 combates, ganando por K.O. dolce d'ellos, dalgunos contra rivales bien cualificaos como Primu Carnera, King Levinsky, Gus Dorazzio, Max Baer o l'español Paulino Uzcudun.
El 19 de xunu de 1936 sufre un importante revés. Enfrentar al alemán Max Schmeling nel Yankee Stadium de Nueva York y ye ganáu por K.O. nel docenu asaltu. Anque pide la revancha col alemán, enfréntase enantes con James J. Braddock, col títulu mundial en xuegu'l 24 de xunu de 1937, llogrando la victoria nel octavu asaltu.
Caltuvo l'entorcháu mundial mientres doce años (record absolutu d'años como campeón nel pesu pesáu), nos qu'engarró colos meyores boxeadores del panorama mundial, incluyida la deseyada revancha ante Schmeling, que se celebra en 1938. Un combate vibrante que termina nel primer asaltu cola victoria de Louis, y Schmeling con dos costilles rotes. Más tarde seríen escelentes amigos, magar que Schmeling yera consideráu polos nazis un prototipu de la raza aria.
Mientres la guerra mundial apuntar nel exércitu, y percuerre los campamentos aliaos efectuando exhibiciones boxísticas.
Tres dos defenses frente a Jersey Joe Walcott, la postrera en 1948 pretendía retirase como campeón. Sicasí, el Fiscu americanu oblíga-y a volver boxear pa pagar el millón de dólares que debía, según Facienda. Nunca tuvo de volver. En 1950 engarradiella con Ezzard Charles, por reconquistar del títulu, y ye ganáu ensin paliativos. El so últimu combate tuvo llugar el 26 d'ochobre de 1951, ante Rocky Marciano. Yeren los principios del gran Marciano, qu'a lo postrero sería l'únicu boxeador de los pesos pesaos en retirase imbatíu. N'ocho asaltos, Marciano machucó a Louis, acabando col mitu. Yera la tercer engarradiella que perdía na so vida.
Jean Chacornac
Jean Chacornat foi un astrónomu francés.
Biografía
Estudió nel Observatoriu de Marsella, onde collaboró con Benjamin Valz, pa dempués convertise n'astrónomu asistente nel Observatoriu de París. En 1856 publicó un célebre Atles écliptique. Afayó seis asteroides y un cometa, amás d'estudiar los llurdios solares.
Eurocopa 2020
La Eurocopa de fútbol 2020 o Euru 2020, va ser la decimosesta edición del tornéu européu de seleiciones nacionales. va celebrar nel branu de 2020 al cargu de la UEFA. Per primer vegada la fase final de la Eurocopa va tener como sedes a ciudaes de 12 asociaciones distintes del continente, según decisión adoptada en xineru de 2013 pol Comité Executivu de la UEFA. L'organismu continental ellaboró unos informes que fueron presentaos ante'l so Comité Executivu, que determinó'l 19 de setiembre de 2014, en Xinebra (Suiza), les 12 ciudaes que van allugar el tornéu.
Modelos de circulación xeneral
Un modelu xeneral de circulación (MCG, n'inglés: GCM) ye un modelu de tipu matemáticu sobre lo que ye la circulación d'una atmósfera o océanu planetariu y básense n'ecuaciones Navier-Stokes sobre una esfera Rotación de la Tierra rotatoria utilizando términos termodinámicos pa les diverses fontes d'enerxía (radiación, calor latente). Estes ecuaciones sirve de base pa modelos complexos en programes d'ordenador que de normal s'utilicen para asemeyar les condiciones de l'atmósfera y Océanos de la Tierra.
Eurocopa 2020
Requisito pa entamar el tornéu
Un mínimu d'ocho estadios son necesarios p'acoyer el campeonatu nel presente formatu de 24 equipos. Un mínimu d'ocho estadios tienen de tener un aforu cimeru a 30.000 llocalidaes, trés d'estos ocho estadios tien de tener más de 40.000 asientos y una calificación de 4 estrelles, y siquier unu d'esos trés tien de tener 50.000 asientos y una valoración de 5 estrelles.
Modelos de circulación xeneral
Los MCGs son componentes claves del modelu de clima global, xunto con componentes de la superficie terrestre y del mar como xelu marino. Estos modelos y los MCGs son llargamente utilizaos pal pronósticu del tiempu, pa entender el clima y pa proyeutar el cambéu climáticu.
Eurocopa 2020
Requisito pa entamar el tornéu
Al ser un tornéu de 24 equipos, la esperiencia de los últimos torneos de Copa Mundial de Fútbol Mundial de Fútbol (de 1982 a 1994) amuesa que son necesarios p'acoyer esa competición de 9 a 12 estadios. Con ello favoreceríase solo les ufiertes de los grandes países o les ufiertes conxuntes de dos o más países de tamañu mediu.
Candidatos a anfitriones
Les 19 federaciones miembro/ciudaes qu'unviaron candidatures pal paquete estándar son:
Les federaciones miembro/ciudad qu'unviaron los dossiers de les sos candidatures pal paquete semifinales/final son:
Sedes escoyíes
Nun principiu la ciudá de Bruxeles, Bélxica fuera electa pa ser una de les 13 ciudaes sedes del certámen, pero por cuenta de que el Eurostadium nun cumplió les condiciones impuestes pol Comité Executivu de la UEFA, el Comité decidió mientres una xunta que los cuatro partíos (trés de la fase de grupos y unu d'octavos de final) que primeramente se diben a apostar en Bruxeles van xugase agora nel Wembley Stadium de Londres tres una votación por el mesmu comité.
Clasificación
[[Ficheru:UEFA Euro 2020 Qualifiers Map.png|thumb|330px|right|Situación de los países al respective de la clasificación.
]] La clasificación pa la Eurocopa 2020 va empecipiar en marzu de 2019 y va rematar en payares del mesmu añu. Nella van participar les 55 asociaciones nacionales afiliaes a la UEFA. Nesti procesu clasificatorio la seleición de va faer el so debú en competiciones europees depués de que la UEFA almitiera a la Federación de Fútbol de Kosovo como miembru con derechu plenu en mayu de 2016.
Esta va ser la primer vegada nel que los clasificaos pa la Eurocopa van venir# de dos distintos torneos, la Clasificación pa la Eurocopa 2020 y la Lliga de les Naciones de la UEFA 2018-19, siendo esta postrera la encargada d'otorgar 4 cupos pal certame, los otros 20 van venir# de les clasificatorias. Tamién va ser la primer vegada dende 1984 que les clasificatorias van realizar con toles seleiciones de la UEFA, incluyendo les seleiciones encargaes de realización del tornéu, una y bones les Eurocopes d'ente 1960 a 1980 les sedes tamién participaben nes clasificatorias.
El tornéu clasificatorio va consistir nuna fase de grupos na que los 55 participantes van ser distribuyíos en 10 grupos, 5 d'ellos conformaos por 6 equipos y los otros 5 conformáu por 5 equipos. Los dos primeros de cada grupu van clasificar pa la Eurocopa 2020. Ente que la Lliga de les Naciones de la UEFA 2018-19 va consistir nun formatu de cuatro lligues y cada lliga va tener en total cuatro grupos, les lligues van tar conformaes acordies con el Ranking de seleiciones de la UEFA del 15 de payares de 2017, los meyores van tar na Lliga A y los peores na Lliga D. Les Lligues A y B van tar conformaes por 12 equipos estremaos en grupos de trés seleiciones, la Lliga C va cuntar con 15 equipos estremaos nun grupu de 3 seleiciones y los otros 3 grupos de 4 seleiciones, y la Lliga D va cuntar con 16 equipos estremaos en grupos de cuatro seleiciones. El ganador de cada grupu, nes 4 lligues, pasaren a apostar una ronda de play-offs con sistema d'eliminación direuta onde los cuatro ganadores, unu de cada lliga, clasifica a la Eurocopa 2020.
Esti sistema de clasificación va dexar que seleiciones de baxu nivel puedan clasificar al máximu tornéu de seleiciones de la UEFA y esista más posibilidaes p'aquellos equipos que nunca clasificaron puedan clasificar a la Eurocopa.
El sortéu de la Lliga de les Naciones de la UEFA van realizar al rematar les clasificatorias europees pa la Copa Mundial de Fútbol de 2018, y el sortéu de les clasificatorias va realizar al terminar la Lliga de les Naciones de la UEFA 2018-19, ensin cuntar los play-offs.
Grupo A
L'Estadiu Olímpicu de Roma y l'Estadiu Olímpicu de Bakú quedaron sorteaos p'allugar los partíos del Grupu A.
Grupu B
L'Estadiu Krestovski de San Petersburgu y el Parken Stadion de Copenḥague quedaron sorteaos p'allugar los partíos del Grupu B.
Grupu C
El Amsterdam Arena y el Sable Națională de Bucuresti quedaron sorteaos p'allugar los partíos del Grupu C.
Grupu D
El Wembley Stadium de Londres y el Hampden Park de Glasgow quedaron sorteaos p'allugar los partíos del Grupu D.
Grupu E
San Mamés de Bilbao y l'Estadiu Aviva de Dublín quedaron sorteaos p'allugar los partíos del Grupu E.
Grupu F
El Allianz Arena de Múnich y l'Estadiu Ferenc Puskás de Budapest quedaron sorteaos p'allugar los partíos del Grupu F.
Olivier Boumal
Olivier Boumal ye un futbolista de Camerún.
Ràdio 4
Ràdio 4 ye una emisora de radio pública española d'ámbitu rexonal, integrada en Radio Nacional d'España (RNE), qu'emite namás pa Cataluña y Andorra en FM y TDT en llingua catalana. Integrada en 1988 cola reconversión de Radiocadena Española, formó parte de la cadena Radio 4 de RNE, destinada a tomar les necesidaes de les comunidaes autónomes españoles y que les sos emisiones cesaron el 25 de xunetu de 1991 a los ocho de tarde, coneutando dende esi momentu cola programación de RNE, cola esceición de Radiu 4 en Sevilla y Ràdio 4 en Barcelona que caltuvieron la so actividá mientres un añu más para cubrir la información de la Expo 92 y los Xuegos Olímpicos respeutivamente.
Llista d'asteroides/25401–25500
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Joseph Jean Pierre Laurent
Joseph Jean Pierre Laurent foi un astrónomu francés qu'afayó'l asteroide Nemausa en 1858. Nun volvió afayar más asteroides y nun esiste muncha más información sobre él. Describíase-y como un "mozu bien arteru" por Edouard Stephan.
Descubrimientu
L'asteroide foi descubiertu utilizando l'observatoriu priváu na casa qu'ocupaba Benjamin Valz, que más tarde abandonó pa convertise nel nuevu direutor del Observatoriu de Marsella ente 1836 y 1860. Confió'l so observatoriu a J. J. P. Laurent, quien más tarde atopó l'asteroide. La casa, na cai Nationale 32 en Nîmes, tien una placa que conmemora'l descubrimientu.
Valz reportó l'afayu con una carta a la Comptes rendus hebdomadaires des séances de l'Académie des Sciences. J. J. P. Laurent foi gallardoniáu con un Premiu d'astronomía medaya de la Fundación Lalande nel añu 1858 pol so descubrimientu, xunto con otru descubridores d'asteroides y cometes.
L'asteroide (162) Laurentia foi nomáu nel so honor.
Calaveras de Abajo
Calaveras de Abajo ye un pueblu allugáu nel conceyu llionés d'Almanza, nel partíu xudicial de Safagún. Recibe'l so nome pol vecín Monte Calaveras y cuenta con una población de 19 habitantes (INE 2005).
Cabrera de Almanza
Cabrera de Almanza ye un pueblu llionés perteneciente al conceyu d'Almanza, partíu xudicial de Safagún, n'España. Ta allugáu na vega del ríu Ceya y cunta con nuna altitú media de más de 950 m. Averáu ta'l Monte Calaveras que da nome a los pueblos vecinos de Calaveras de Arriba y Calaveras de Abajo. Como monumentu principal tien la ermita de santa Catalina.
Cai Uría
Col nome de Cai Uría podemos referinos a distintes cais:
Calaveras de Arriba
Calaveras de Arriba ye un pueblu allugáu nel conceyu llionés d'Almanza, nel partíu xudicial de Safagún. Recibe'l so nome pol vecín Monte Calaveras, y cunta con una población de 36 habitantes (INE 2005).
Navianos de la Vega
Navianos de la Vega ye una llocalidá lleonesa perteneciente al conceyu d'Alixa, na comarca de Tierra de la Bañeza, a la vera del ríu Órbigu. Dista 5 km de la capital del conceyu. Tien una población de.
Toponimia
El so nome provién de la repoblación que ficieron vecinos del valle del ríu Navia (Asturies), ente los sieglos X y XI.
Monumentos
Conserva los restos d'un colexu xesuíticu que s'abeyugaba nun edificiu del sieglu X.
Patrick M'Boma
Patrick M'Boma, ye un ex-futbolista de Camerún.
Aeropuertu Rexonal de Manassas
L'Aeropuertu Rexonal de Manassas, tamién conocíu como Harry P. Davis Field, ye un aeropuertu, propiedá de la ciudá, alcontráu a 7 km al suroeste del centru de Manassas, nel condáu de Prince William, Virxinia, Estaos Xuníos. Magar la mayoría del aeropuertu ta dientro de la ciudá de Manassas, una pequeña parte del aeropuertu ta pela rodiada del Condáu de Prince William.
== Historia propunxo la construcción d'un aeropuertu en Manassas en 1930, cuando l'alcalde yera Harry P. Davis. Construyir en 1931 en 95 acres xunto a la Ruta 234 de Virxinia, na zona agora conocida como Centru Comercial Manaport. Por cuenta de l'actividá del aeropuertu y la crecedera d'edificios nes cercaníes, l'aeropuertu yera allugáu nel so llocalización actual en 1964. El nuevu aeropuertu abrió con una sola pista d'aterrizaxe pavimentada de dimensiones de 3.700' x 100'. En 1992, la ciudá adquirió la torre de control d'un aeropuertu cercanu a Denver y reconstruyida nel aeropuertu rexonal de Manassas. Una nueva terminal yera construyida en 1996.
Instalaciones y aviones
L'aeropuertu rexonal de Manassas cubre una área de 359 ha con una elevación de 192 pies (59 m) sobre'l nivel del mar. Tamién tien dos pistes d'asfaltu: 16L/34R de dimensiones 5.700 x 100 pies (1.737 x 30 m) y 16R/34L de dimensiones 3.702 x 100 pies (1.128 x 30 m).
Nel periodu añal que remató'l 14 d'agostu de 2006, l'aeropuertu atendió 139.625 operaciones, una media de 382 al día: el 98% aviación xeneral, el 1% vuelu executivu y el 1% militares. Nesi momentu había 401 aviones basaos nesti aeropuertu: un 72% monomotores, un 18% multimotores, un 6% aviones de reacción y un 4% helicópteros.
Fiestes de San Mateo (Uviéu)
thumb|right|Les paxarines son un amuletu escontra les tormentes. Mérquense'l día de San Mateo y dan proteición hasta'l añu siguiente. Les Fiestes de San Mateo de la ciudá asturiana d'Uviéu (España) tienen llugar na selmana natural que engloba el día 21 de setiembre, día que'l santoral católicu dedica al apóstol. A pesar de la creencia popular, San Mateo nun ye'l patrón de la ciudá, sinón que lo ye San Salvador.
El día grande de les fiestes ye'l día 21, nel que los ciudadanos y visitantes suelen comer nos parques y zones verdes de la ciudá'l bollu preñáu al pie de una botella de sidra. La nueche anterior lláncense los fueos artificiales dende'l Parque d'Iviernu, acontecimientu qu'axunta a un gran ensame. Sicasí, hai fiesta mientres tola selmana; el nucleu de la nueche son los chiringos que s'instalen na zona antigua de la ciudá. Hai conciertos tolos díes, (hasta 2013 gratuitos y na Plaza de la Catedral) en La Ería y tamién partíos pela ciudá según l'estilu musical.
John Russell Hind
John Russell Hind foi un astrónomu del Reinu Xuníu. Delles fontes escriben el so nome como John Russel Hind con solo una «l». De toes formes, nel sieglu XIX les revistes britániques d'astronomía, de forma coordinada, escribieron el so nome con dos «l».
La so vida y trabayu
thumb|180px|left|John Russell Hind (1860) John Russell Hind nació en Nottingham l'añu 1823. A la edá de 17 años dir a Londres pa sirvir como aprendiz d'inxenieru civil, pero gracies a l'ayuda de Charles Wheatstone dexó la inxeniería p'aceptar una posición nel Real Observatoriu de Greenwich baxu George Biddell Airy. Hind permaneció ellí dende 1840 a 1844, cuando asocedió a William Rutter Dawes como direutor del observatoriu priváu de George Bishop. En 1853 Hind aportó a superintendente del Almanaque náuticu, un cargu que caltuvo hasta 1891.
Foi notable por ser unu de los más tempranos descubridores d'asteroides. Tamién afayó y reparó les estrelles variables R Leporis (asina mesmu conocíes como estrelles Hind's Crimson), O Geminorum, y T Tauri (tamién llamada Nebulosa variable de Hind), y afayó la variabilidá de µ Cephei. Afayó la Nova Ophiuchi 1848 (V841 Ophiuchi), la primera supernova de los tiempos modernos (dende la supernova de Kepler o SN 1604).
La nominación de Hind del asteroide Victoria causó daqué de discutiniu. Nesi tiempu nun s'usaben nomes de persones vives. Hind de dalguna forma pocu atélite argumentó que'l nome nun referenciaba a la Reina Victoria, si non a l'alegoría mitolóxica de la Victoria.
Hind casar nel añu 1846, y cola so esposa tuvieron seis fíos. Morrió en 1895 en Twickenham, Londres.
Dejan Jakovic
Dejan Jakovic ye un futbolista de Canadá.
Climatoloxía
thumb|right|400 px|El mundu según Ptolomeo, acordies cola interpretación de Johannes de Armsshein de 1482, onde s'amuesen les zones climátiques de la superficie terrestre dixebraes por paralelos de llatitú. La climatoloxía ye la ciencia o caña de la xeografía y per ende de les ciencies de la Tierra que s'ocupa del estudiu del clima y les sos variaciones a lo llargo del tiempu cronolóxicu. Foi un asuntu del que s'ocupó la xeografía dende los sos empiezos: Claudio Ptolomeo, nel so llibru Geographia, dedica un terciu d'este a la variación zonal de los climes na superficie terrestre.
Anque utiliza los mesmos parámetros que la meteoroloxía (ciencia qu'estudia'l tiempu atmosféricu), el so oxetivu ye distintu, yá que nun pretende faer previsiones inmediates, sinón estudiar les carauterístiques climátiques al llargu plazu.
De les condiciones atmosfériques dependen munches actividaes humanes, dende l'agricultura hasta un simple paséu pel campu. Por eso haise fechu un esfuerciu ingente por predicir el tiempu tantu a curtiu como al mediu plazu.
Cuando una contorna, ciudá, fastera, etc. tien un clima estremáu del clima zonal dizse que ye un 'topoclima'; esti carauterizar por tar mayormente afeutáu pol estáu llocal del restu de los factores xeográficos (xeomorfoloxía, hidrografía, etc.). Amás, llámase microclima al que nun tien divisiones inferiores, como'l qu'hai nuna habitación, debaxo d'un árbol o nuna determinada esquina d'una cai. Determina de manera fundamental, les carauterístiques principales de l'arquiteutura bioclimática.
Bundeswehr
La Bundeswehr (, «Defensa Federal» n'alemán) son les fuercies armaes unificaes d'Alemaña y la so alministración civil. La Llei Fundamental pa la República Federal d'Alemaña nun lu dexa a los Estaos d'Alemaña (Länder) caltener les sos propies fuercies armaes y establez que les xeres de defensa son responsabilidá esclusiva del Gobiernu federal.
Climatoloxía
El tiempu y el clima tienen llugar na atmósfera. Pa definir un clima ye necesaria la observación mientres un ralu llargu (la Organización Meteorolóxica Mundial estableció periodos mínimos de trenta años, pero hai autores que creen que tienen de ser más llargos, de cien o superiores, pa rexistrar les variaciones de forma abonda). Les observaciones de temperatura, presión atmosférica, vientos, mugor y precipitaciones, según el tipu o tipos de tiempu que se recueyen nes estaciones meteorolóxiques. Con estos datos ellaboren tables de valores medios que se treslladen a climogrames, representaciones gráfiques de la variación añal de temperatura y precipitaciones, como variables principales.
Bundeswehr
La Bundeswehr ta estremada nuna parte militar coles Fuercies armaes (Streitkräfte) y una parte civil cola Alministración de la fuercia de defensa (Wehrverwaltung), la Oficina federal de Teunoloxía de defensa y Alquisiciones (Bundesamt für Wehrtechnik und Beschaffung) y l'Oficina federal para de la xestión d'información de la Bundeswehr (Bundesamt für Informationsmanagement und Informationstechnik der Bundeswehr, dacuando embrivida como IT-AmtBw). La parte militar de la fuercia de defensa federal ta formada poles cañes d'Exércitu (Heer), Armada (Marine), Fuercia aérea (Luftwaffe), el Serviciu de sofitu conxuntu (Streitkräftebasis) y el Serviciu médicu Central (Zentraler Sanitätsdienst).
En tiempu de paz, l'alministración ta so les órdenes del Ministru de Defensa (anguaño Ursula von der Leyen). Al declarase l'estáu de guerra, tresfierse'l comandu al Canciller (anguaño Angela Merkel).
El soldáu con rangu más altu ye'l Generalinspekteur der Bundeswehr (Inspector Xeneral de la Bundeswehr) y tien coles mesmes el grau de Xeneral o Almirante, anque nun ye'l comandante en xefe militar, cargu que nun esiste na estructura de la Bundeswehr.
A mediaos de 2007 la Bundeswehr cuntaba con 250.000 soldaos; el Heer con 105.000, la Luftwaffe con 45.000 y la Deutsche Marine con 19.000, el Zentraler Sanitätsdienst con 19.000 y la Streitkräftebasis con 56.000, d'ellos 7,500 formaben parte de delles fuercies internacionales de pacificación en llugares como los Balcanes, Afganistán y El Líbanu. Amás, la Bundeswehr cuntaba con más que 90.000 oficiales civiles.
Historia
La Bundeswehr nun se considera como la so socesora nin sigue tradiciones de nenguna organización militar alemana anterior. Les tradiciones de la Bundeswehr basar en trés tarrezas importantes:
Mientres la Guerra Fría, la Bundeswehr yera l'escayu dorsal de la defensa convencional de la OTAN n'Europa central. Tenía una fuercia de 495.000 militares y 170.000 civiles. L'exércitu consistía en tres cuerpos con 12 divisiones, la mayoría d'elles dotáronse con tanques pesaos y vehículos blindaos. L'aviación disponía d'un grupu de combate tácticu y formaba parte de la defensa aérea integrada de la OTAN (NATINAD). La marina cuntaba con navíos pa la llucha táctico y rápido y fornir pa defendese dende los países bálticos, escoltar los refuerzos y suministrar nel Mar del Norte, según pa contener la flota soviética nel Mar Bálticu.Dempués de la reunificación en 1990, la Bundeswehr absorbió al Exércitu Popular Nacional (Nationale Volksarmee, NVA) de la República Democrática Alemana, que s'eslleió entós. En 1999, la guerra de la OTAN en Kosovu foi'l primer conflictu ofensivu dende la Segunda Guerra Mundial nel que los militares alemanes participaron viviegamente.
Reunificación 1990
thumb|250px|Reclutes emprestando xuramentu en 2004.
Tres la Reunificación alemana en 1990, 20.000 soldaos de l'antigua NVA, les Fuercies Armaes de la RDA, entraron na Bundeswehr. Amás, asumióse una pequeña parte del armamentu, que yera entá usáu en 2008. La mayor parte foi destruyíu, vendíu o regaláu, por casu, los tanques fueron a Turquía, los aviones MiG-29 a Polonia ya Indonesia mercó 39 barcos de guerra.
Reformes
A lo llargo de la so historia, la Bundeswehr túvose qu'afaer al cambéu de condiciones. La posibilidá d'una agresión del Pactu de Varsovia foi determinante na estructura de la Bundeswehr mientres la Guerra fría. Por esta razón foi necesaria una reforma cuando cayó'l Telón d'Aceru. La primer operación nel estranxeru foi en 1991, llamada Südflanke, mientres la Guerra del Golfu, siguida por operaciones en Camboya y Somalia. Sicasí, esistió un gran alderique políticu internu sobre la tema. El 12 de xunetu de 1994, el Tribunal Constitucional d'Alemaña decidió sobre l'usu nel esterior de la Bundeswehr y terminó asina'l discutiniu. En 1998, depués del cambéu de gobiernu, empecipiáronse nuevamente reformes pa poder encarar la guerra contra'l terrorismu dempués del 11 de setiembre de 2001.
Operaciones nel estranxeru
thumb|200px|Soldaos alemanes mientres un exerciciu en [[Bosnia-Herzegovina.]]
La Bundeswehr participa dende 1990 n'operaciones que'l so fin seya garantizar la paz y la seguridá en países estranxeros. Les primeres operaciones en territoriu que nun ye de la OTAN fueron la Südflanke nel Golfu Pérsicu, Phnom Penh con una misión de la ONX, SHARP GUARD nel Mar Adriáticu, IFOR en Somalia SFOR nel Balcán. Les operaciones más importantes dende la decisión de 1994 del Tribunal Constitucional fueron:
Hasta agostu de 2008 morrieron 68 soldaos alemanes n'operaciones nel estranxeru. Dende la fundación de la Bundeswehr finaron 2600 soldaos nel cumplimientu del deber.
Addison Riecke
Biografía
Afayó'l so amor pola actuación como Nora cantando y tocando preseos musicales a la edá de cuatro años la so mama dir pa españa pa terminar la universidá n'estaos xuníos. Adquirió esperiencia al traviés de la so madre y padre una variedá de campos y talleres como'l Kehoe-France y Teatru Camp polo que pudo empezar la so carrera nel escenariu, tantu nel teatru y el teatru musical.Ella actuó para:Four yaers in chigago y en the thurdermans
N'agostu de 2011 graduó de primeru basico, inscribióse na Academia d'Artes Escéniques John Robert en Metairie (Luisiana). Pasó un tiempu cola so madre en españa(estaos xuníos) JRP aprendiendo a cocinar conocencies sobre'l rendimientu. En 2012 ganó una serie de premios incluyendo Neñu del mar Nome artistico:belinda nora
Viḷḷabaser (parroquia)
Viḷḷabaser (Villavaser en castellanu) ye una aldea y una parroquia del conceyu asturianu d'Allande, n'España.
Nos sos 3,94 km² habiten un total de 79 persones (2011) repartíes ente les poblaciones de Figueras, Piniella, Riovena y Viḷḷabaser.
L'aldea de Viḷḷabaser ta a 540 metros d'altitú, na marxe izquierda del ríu Nisón, na lladera del picu La Resera. Alcuéntrase a unos 5,5 km de La Puela y tien una población de 33 habitantes.
Viḷḷagrufe (parroquia)
Viḷḷagrufe ye una parroquia del conceyu asturianu d'Allande.
Nos sos 11,81 km² habiten un total de 129 persones (2011) repartíes ente les poblaciones de Carbaéu, Prada, Pradieḷḷa, Santuyanu, Tamuñu y la propia Viḷḷagrufe.
El llugar de Viḷḷabrufe ta a 640 metros d'altitú, al llau d'El Regueiru'l Molín, na fastera del picu Carrieḷḷos. Alcuéntrase a unos 5 km de La Puela y tien una población de 23 habitantes.
Espaciu topolóxicu
L'exemplu inferior esquierdu nun ye una topoloxía porque la unión {2} y {3}, igual a {2,3}, nun ye parte de la coleición.
L'exemplu inferior derechu tampoco ye una topoloxía porque la interseición de {1,2} y {2,3}, igual a {2}, nun ye parte de la coleición.]] Un espaciu topolóxicu ye una estructura matemática que dexa la definición formal de conceutos como converxencia, conectividad, continuidá, vecindá, usando soconxuntu d'un conxuntu dau. La caña de les matemátiques qu'estudia los espacios topolóxicos llámase topoloxía. Les variedaes, al igual que los espacios métricos son especializaciones d'espacios topolóxicos con restricciones y estructures propies.
Definición
Formalmente, llámase espaciu topolóxicu al par ordenáu (X,T) formáu por un conxuntu X y una topoloxía T sobre X, esto ye, una coleición de soconxuntos de X que cumplen los trés propiedaes siguientes:
A los conxuntos pertenecientes a la topoloxía T llámase-yos conxuntos abiertos o a cencielles  abiertos de (X,T) ; y a los sos complementos en Y, conxuntos zarraos.
Espacios metrizables
Toa métrica dexa definir de manera natural nun espaciu la topoloxía formada poles unión arbitraries de boles de centru r y radio d:
Esta topoloxía averar a la noción intuitiva de conxuntu abiertu, dexando un aproximamientu de calter llocal a la topoloxía.
En cuenta de considerar tol conxuntu, el puntu de vista local consiste en preguntar: ¿qué rellación tien qu'haber ente un puntu a cualesquier d'A, y A por que A seya un abiertu? right Si considérase l'exemplu más conocíu, el de los intervalos, unu dase cuenta de que los intervalos abiertos son los que nun contienen puntos nel so frontera o cantu, que son puntos en contautu al la vegada con A y col so complementariu R - A.
N'otres pallabres, un puntu d'un abiertu nun ta direutamente en contautu col "esterior".
Nun tar en contautu significa intuitivamente qu'hai una cierta distancia ente'l puntu y l'esterior; llamémosla d. Entós la bola B (a, d/2), de radio d/2 y de centru a ta incluyida n'A y nun toca'l complementariu. Na figura, a ta nel interior d'A, ente que b ta na so frontera, porque cualquier vecindá de b atopa R - A.
Al falar de alloña, utilizamos un conceutu de los espacios métricos, que son más intuitivos pos correspuenden al mundu real (asimilable a R³). En topoloxía, tenemos que camudar el conceutu de bola pol, más xeneral, de vecindá o redolada. Una vecindá d'un puntu x ye esti puntu con daqué del so alredor. Tenemos entera llibertá pa definir el significáu de "alredor" y "vecindá" con tal de satisfaer los axomes siguientes:
Llamamos abiertu un conxuntu que ye una vecindá pa tolos sos puntos.
Los axomes espuestos nel puntu de vista global tán verificaos:
Cai Uría (Uviéu)
La cai Uría ye la principal cai comercial d'Uviéu, Asturies. Toma'l so nome del políticu José Francisco Uría y Riego.
Historia
thumb|left|Edificios de la cai Uría d'Uviéu. La cai foi proxeutada col enfotu de xunir el centru urbanu cola estación del Norte. Foi diseñada pol inxenieru Salustio González Regueral, que'l so proyeutu foi aprobáu pol conceyu'l 12 de payares de 1868. Construyóse en dos tramos, el primeru terminose en 1874 ente la estación y el campu de San Francisco y el segundu ente esti parque y la cai del Rosal en 1880. Pa terminar esti últimu tramu foi necesariu baltar en 1879, y tres una feroz polémica, el célebre carbayón d'Uviéu, asitiáu bargana de plaza de la Escandalera, onde güei lo recuerda una placa.
En 1918, concluyendo la I Guerra Mundial, el conceyu consideró oportunu camudar el nome de la cai pol d'Avenida de Francia para rindir homenaxe a les potencies ganadores de la guerra. Sicasí, toles fuercies de la ciudá opunxieronse a esti cambéu y el mesmu conceyu rectificó de la so decisión una selmana dempués.
En 1957 realizóse un enanche de la vía col que se perdieron innumberables edificios que fueren construyíos nesi periodu.
La cai va dende la cai de Fruela hasta la Estación del Norte. Hasta l'encruz cola cai Xovellanos, atiesta cola plaza de la Escandalera, pola so banda derechu. Na parte izquierda, la cera va pegada al paséu de los Álamos hasta la esquina cola cai de Toreno.
Edificios destacaos
Dientro de los edificios con fachada a la cai Uría destaquen:
René Barrientos Ortuño
René Barrientos Ortuño foi un militar y políticu bolivianu, cuarentenu séptimu Presidente de Bolivia.
Biografía
René Barrientos nació nel pobláu de Tarata del departamentu de Cochabamba el 30 de mayu de 1919. Fixo los sos estudios primarios nel so pueblu natal pa depués ingresar al conventu de Tarata, pero saldríase bien llueu d'ende yá que los sos gustos personales non coincidian col hábitu de monxu.
En 1938, con 19 años d'edá, dempués d'un discutiniu col principal del conventu, Barrientos decide abandonalo cola idea dedicase a la carrera militar, viaxando pa ello a la ciudá de La Paz pa ingresar al Colexu Militar del Exércitu, d'onde egresó como subteniente l'añu 1943. Dempués realizó tamién estudios na Escuela Militar d'Aviación Boquerón (anguaño denomináu Colexu Militar d'Aviación). En 1945 estudió como pilotu n'Estaos Xuníos.