cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Yuri Gagarin
Vostok 1
Nel esnale, Gagarin cuntaría-y al líder soviéticu Nikita Khrushchev que dementres la reentrada na órbita Terrestre, elli xiblara'l cantar "La Tierra siente, la Tierra conoz" (Rusu "Родина слышит, Родина знает"). Les dos primeres llinies del cantar son: La Tierra siente, la Tierra conoz/Cuando'l so fíu esnala (Cantar patrióticu escritu por Yevgeniy Dolmatovsky y melodía de Dmitri Shostaovich).
Dalgunes fontes diríen que Gagarin comentara dementres el viaxe: "Nun veo dal Dios equí enriba". Sicasí, eses pallabres nun surden nel rexistru de conversaciones coles estaciones terráquees dementres el vuelu. Nuna entrevista en 2006, el Coronel Valentin Petrov (collaciu de Gagarin) señalara que'l cosmonauta enxamás nun dixere tales pallabres, que vendríen d'un discursu de Nikita Khrushchev nel plenu del Comité Central del PCXS nuna dómina carauterizada por una fuerte antirrelixosidá nel gobiernu soviéticu. Petrov tamién dixera que Gagarin fore bautizáu na Ilesia Ortodoxa de neñu. En 2011, surdiría nuna revista nomada Foma un artículu nel que'l reutor de la Ilesia Ortodoxa na Ciudá de les estrelles dicía, "Gagarin bautizara a la so fía mayor Yelena poco enantes del so viax espacial; y la so familia taba avezada a celebrar el Nadal y la Pascua".
Depués del Vostok 1
Depués del vuelu, Gagarin convertiríase nuna celebridá mundial, viaxando alrodiu'l mundiu habitualmente. Elli visitara Italia, Alemaña, Canadá, Brasil, Xapón, Exiptu y Finlandia pa espardir la idea de que la Xunión Soviética sería'l primer estáu en posar un home nel espaciu. Elli tamién visitara'l Reinu Xuníu trés meses depués de la misión del Vostok 1, diendo a Londres y Manchester.
El so ascensu de sópitu a la fama tuvo un efeutu negativu pa Gagarin. Mentes los sos averaos teníen dicho qu'elli yera 'aficionáu a la bébora', los sos viaxes poniénlu nuna situación de riesgu yá que tuviere nellos elli tuviera que beber. Gagarin tamién sería alvertíu pola so esposa, tres de qu'esta lu descobriera con otra muyer, una enfermera nomada Anna, quien lu aidara depués de tener un accidente nuna chalana esi mesmu día nun resort del Mar Prietu en setiembre de 1961. Elli tentara escapar colando pola ventana y saltando pal balcón d'embaxu, golpiando la so cara nun bordiellu, dexándo-y un repulgu permanente sobre la so ceya esquierda.
En 1962, entamara'l so serviciu como diputáu del Sóviet Supremu de la Xunión Soviética, teniendo sío elixíu pol Comité Central de la Lliga Comunista Moza. Depués golvería a la Ciudá de les estrelles, a les instalaciones cosmonáutiques, au pasaría siete años trabayando en diseños pa un aparátu aereu reutilizable. Sería nomáu Teniente Coronel de les Fuercies Aérees Soviétiques el 12 de xunu de 1962, recibiendo'l rangu de Coronel el 6 de payares de 1963. Los oficiales soviéticos tentaríen de tenelu lloñe de cualesquier vuelu, tando precupaos de poder perder al so héroe nun accidente. Gagarin yera pilotu suplente del so collaciu Vladimir Kamarov na Soyuz 1, nave que sería llanzada a l'espaciu pesie a les quexes de Gagarin debíes a les sos neglixencies na tema de seguridá. Cuando la misión de Kamarov finara nun fatal accidente, Gagarin tuviere torgao l'accesu a entrenamientu y participación n'otres misiones espaciales.
Gagarin algamaría'l puestu de direutor axuntu de formación de la bas d'entrenamientu cosmonáuticu de la Ciudá de les estrelles, tiempu nel que tentaría tornar a cualificase pa pilotu de combate.
Muerte
El 27 de marzu de 1968, dementres tuviera nun vuelu rutinariu dende la Bas Aérea de Chkalovsky, elli y el so instructor de vuelu Vladimir Seryogin morrieran nun MiG-15UTI cao de la ciudá de Kirzhach. Los cuerpos de Gagarin y Seryogin seríen amburaos y les povises enterraes na Necrópolis de la Muria del Kremlin na Plaza Roxa de Moscú.
Motivu de l'accidente
El motivu de l'accidente que matara a Gagarin nun ta entá asoleyáu, y tien sío suxetu d'especulaciones y teoríes conspiranóiques nes décades siguientes.
Los documentos soviéticos desclasificaos en marzu de 2003, amosaren que'l KGB fadría la so propia investigación sobre l'accidente, separtada d'una gubernamental y d'otres dos militares. L'informe del KGB refugaría delles teoríes conspiratives, en cuentes d'indicar que les aiciones del personal de la bas aérea espoxigaríen l'accidente. Esi informe siñala qu'un controlador aereu ufriéra-y información errónea de les condiciones climatolóxiques a Gagarin, según tamién los obreros de pista dexaríen tanques de benzol enganchaos a la nave. El vuelu planeáu de Gagarin precisare de bon tiempu (cielu nidiu, ensin ñubes nin chubascos) y d'ausencia de tanques esternos de benzol. La investigación finara con que l'avión de Gagarin fixere un xiru, el cualu pudiere debese al choque d'un páxaru o tamién debíu a un movimientu rápidu pa evitar otra nave.
Otra teoría, asoleyada pol investigador de l'accidente orixinal nel 2005, hipotetizara que la ventana de la cabina taba accidentalemente abierta polos obreros de pista o l'anterior pilotu, dexando ensin osíxenu ya incapaz a los tripulantes de controlar la nave. Una teoría semayada, espublizada na revista Aire y Espaciu, yera la de que los pilotos decataren de la ventana abierta y siguieron un procedimientu basáu en descender darréu l'altor pa evitar la perda concencia, daqué que nun algamaríen y poro, morreríen nel vuelu.
El 12 d'abril de 2007, el Kremlin torgara una nueva investigación sobre la muerte de Gagarin. Oficiales del gobiernu dixeren que nun hebía mor pa entamar una nueva investigación.
N'abril de 2011, dellos documentos d'una xunta de 1968 del Comité Central de Partíu Comunista pa investigar l'accidente foi desclasificada. Esos documentos revelaren que'l determín orixinal de la xunta fore que Gagarin o Seryogin remanaríen brillantemente pa, o bien evitar un globu meterolóxicu o bien pa safar entrar na llende soperior del primer embozu de la cobertoria de ñubes.
Heredá
Gagarin tamién colecharía una bona reputación como figura público. Cuando elli visitara Manchester nel Reinu Xuníu, tuviera lloviendo. Sicasí, Gagarin insistiera en que'l techu del vehículu debiera tar recoyíu pa que la xente pudiere lu goyar. Gagarin dixera, "Si toa esa xente foi quien a tar embaxo la lluvia pa veme a min, yo tamién". Gagarin refugara l'usu d'un paragües y quedara nel Bentley descapotable pa que les enfotaes multitúes entá pudieren esfrutar de la so presencia.
Sergei Korolev, un de los autores inteleutuales de los cabezaleros años del programa espacial soviéticu, diría depués que Gagarin tuviera una sorrisa que pudiera "Allumar la Guerra Fría".
Поехали!
Поехали! (trescritu ¡Pojekhali!, daqué asemeyao a ¡Entaína! Anuncia de Tass del llogru de Gagarin cola fras na fin) foi la fras que dixera Gagarin nel intre del despegue de la so nave, la Vostok 1. Tornó nun de los símbolos de la dómina espacial (según tamién la famosa fras de Neil Armstrong "That's one small step for [a] man, one giant leap for mankind"/"Ye un pequeñu pasu pa l'home, magar qu'un gran pasu pa la humanidá"), y qu'amás entamaría ser parte de la cultura popular rusa. Usábase enantes d'empecipar dalgún trabayu o xera, especialmente si yera complexu o arriscáu. Tamién pasara a usase como brindis.
Llibrances
Gagarin sería tamién honrráu pol programa espacial americanu dementres l'Apollo 11, cuando los astronautes Neil Armstrong y Buzz Aldrin dexaren un xergón coles medayes conmemoratives de Gagarin y el so compañeru cosmonauta Vladimir Komarov na superficie de la Lluna.
El distritu de Gagarin na ciudá de Sevastopol (anguaño asitiada na República de Crimea, dientro de la Federación Rusa), sería nomáu asina demientres la Xunión Soviética.
Nel 2008, la Lliga de ḥoquei Kontinental nomaría'l so troféu de campión como Copa Gagarin.
En xineru de 2011, l'aerolínea armenia Armavia, nomara'l so primer Sukhoi Superjet 100 n'honor a Gagarin.
El 14 de xunetu de 2011, una estatua de Yuri Gagarin foi amosada'l públicu na fin de l'Admiralty Arch de The Mall en Londres, cao de la escultura n'alcordanza de James Cook. Trátaste d'una réplica de la estatua allugada nel esterior de l'anterior escuela de Gagarin en Lyubertsy. Nel 2013, la estatua de Londres foi treslladada a un allugamientu permanente nos terrenos del Observatoriu Real de Greenwich, faciéndola pública'l 7 de marzu de 2013.
Cincuenta aniversariu
El 50 aniversariu del viax de Gagarin nel espaciu, foi señaláu nel 2011 por numberoses llibrances alrodiu'l mundiu. Un film tituláu First Orbit (Primer Órbita n'asturianu) sería grabáu dende la Estación Espacial Internacional, entemeciendo'l soníu real del vuelu col metrax orixinal de la ruta fecha por Gagarin. L'equipu rusu, americanu ya italianu de la Espedición 27 abordu la ISS, unviara un mensax especial de videu pa deseá-y a la xente de la Tierra una Bona Nueche de Yuri, llevando camisetes cola imax de Gagarin.
El reloxeru xermanu (asitiáu en Suiza) Bernhard Lederer, fizo un reló edición llimitada de 50 Tourbillons Gagarin pol 50 aniversariu del vuelu de Gagarin.
El llanzamientu de la Soyuz TMA-21 nel 4 d'abril de 2011, dedicóse a la primer misión espacial tripulada por humanos.
Honores y agasayos
Yuri Gagarin tamién foi nomáu ciudadán honrariu de les siguientes ciudaes: Tamién foi agasayáu coles llaves d'oru de les puertes de les ciudaes d'El Cairu y Alexandría (Exiptu).
Himnu européu
L'Himnu européu ye ún de los cuatro símbolos oficiales de la Xunión Europea. L'himnu tien el so orix na Oda a l'Allegría (An die Freude n'alemán), escrita por Friedrich von Schiller en 1785 y la composición realizada por Ludwig van Beethoven pa la so novena sinfonía. Foi adoptáu oficialmente en 1985.
Esti himnu, según la Xunión Europea, nun sustitúi a los himnos nacionales de los países de la XE, sinón que "celebra los valores que toos ellos comparten".
Parasynaptopsis chinensis
Parasynaptopsis chinensis ye una especie de coleópteru de la familia Attelabidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase na China.
Becerreá
Becerreá ye un conceyu español asitiáu na parte oriental de la provincia de Lugo, na comunidá autónoma de Galicia, a unos 45 km de Lugo. Asitiáu en plenes sierres orientales de la provincia de Lugo, ocupa una estensión de 173,3 km² y forma parte de la contorna d'Ancares, de la cual constitúi'l puntu de partida de les rutes d'accesu.
Ye sede del partíu xudicial nᵘ 9 de la provincia de Lugo.
Tien una población de y alcuéntrase a unos 668 msnm.
Parroquies
Cuenta con 113 entidaes de población, y 26 parroquies:
Roberts Blossom
Foi un actor y poeta estauxunidense. Reconocíu por apaiciones en numberosos filmes y series de televisión. Ente ellos Fuga d'Alcatraz, Christine, Solo en casa, Deranged, Close Encounters of the Third Kind, etc. Finó por causa de un accidente cerebrovascular el 8 de xunetu de 2011, a los 87 años.
Arnaldo Otegi
Arnaldo Otegi Mondragon ye un políticu español d'ideoloxía independentista vasca y marxista, actual coordinador xeneral d'Euskal Herria Bildu. Enantes foi secretariu xeneral de Sortu y voceru de Batasuna.
De 1995 a 2005 foi parllamentariu vascu por Herri Batasuna y Euskal Herritarrok, declaraos illegales n'España en 2003 xunto con Batasuna por tar consideraos baxu tutelar d'ETA. Na so mocedá foi miembru de la sumida organización terrorista ETA políticu-militar. Foi encarceláu en cinco causes, la postrera en 2009 por un delitu de pertenencia a banda armada nel polémicu «casu Bateragune».
Biografía
Arnaldo Otegi nació na llocalidá guipuzcoana d'Elgoibar, nel País Vascu. Ye llicenciáu en Filosofía y Lletres. Ta casáu con Julia Arregi Gorrotxategi, con quien tuvo un fíu, Hodei, y una fía, Garazi.
Militancia n'ETA
En 1977 fuxó a Francia dende la so llocalidá natal, en conociéndose la so vinculación con un comandu d'ETA políticu-militar responsable de la esplosión d'una gasolinera, de robos de vehículos a mano armada y del asaltu al gobiernu militar de San Sebastián, lo mesmo que de dellos robos más y la lliberación d'un miembru d'ETA internáu nun hospital. En febreru de 1979 participó nel secuestru del direutor de Michelín en Vitoria, Luis Abaitua, quien permaneció reteníu ocultu nuna cueva d'Elgoibar mientres diez díes. En 1983 foi deteníu en Francia. Tres la división d'ETA-pm, unu de los sectores de dicha organización, conocíu como «ETA-pm (VIII) pro-KAS» o milikis y al que pertenecía Otegi, incorporar a ETA militar en febreru de 1984. El 8 de xunetu de 1987, en siendo deteníu de nuevu en Francia, Otegi foi apurríu a les autoridaes españoles nel puestu fronterizu de Hendaya.
En xineru de 1989 el miembru d'ETA vascofrancesa Françoise Marhuenda acusó a Otegi del secuestru en 1979 del entós secretariu xeneral d'UCD Javier Rupérez, cargu del que foi absueltu al nun poder Rupérez identificar a los sos captores. Sicasí, el 21 de febreru del mesmu añu foi atopáu culpable del secuestru de Abaitua y condergáu a seis años de cárcel. N'ochobre de 1990 foi puestu en llibertá provisional en cumpliendo la metá de la so condena. Esi mesmu añu tamién foi absueltu del atentáu ya intentu de secuestru del entós diputáu de UCD Gabriel Cisneros. En setiembre de 1991 ingresó en prisión pa terminar de cumplir la condena pol secuestru de Abaitua hasta mayu de 1993.
Trayeutoria política
Nes eleiciones autonómiques del 23 d'ochobre de 1994 presentar en séptimu llugar nes llistes de Herri Batasuna (HB) por Guipúzcoa, ensin consiguir l'acta de parllamentariu al llograr la llista de HB seis escaños por esta provincia. El 27 de setiembre de 1995 aportó al Parllamentu Vascu al sustituyir a la diputada Begoña Arrondo.
El 12 de setiembre de 1998 Otegi participó na firma del Pactu de Estella, que proponía, pa solucionar el conflictu, l'entamu d'un procesu de diálogu ensin condiciones previes infranquiables» con una segunda fase qu'esixiría una ausencia permanente de toles espresiones de violencia»; propuestes que favorecieron una tregua d'ETA. Nes eleiciones autonómiques d'ochobre de 1998 foi candidatu de la plataforma Euskal Herritarrok (EH) por Guipúzcoa. EH llogró los meyores resultaos de la izquierda abertzale en diez años, convirtiéndose na tercer fuercia político del País Vascu y, tres les eleiciones forales de 1999, tamién la tercera en Navarra.
En 2001 HB se refundó en Batasuna, organización de la que foi escoyíu vocera. Esi mesmu añu Otegi empezó a axuntase de callao y de manera informal con Jesús Eguiguren, entós presidente del Partíu Socialista d'Euskadi (PSE), nel caserío Txillarre d'Elgoibar. Estos alcuentros, que perduraríen hasta 2006, sirvieron como puntu de partida pal fallíu procesu de paz con ETA del Gobiernu socialista de Rodríguez Zapatero.
Batasuna foi ilegalizada en 2003 en virtú de la Llei de Partíos recién aprobada; sicasí esto nun-y torgó siguir participando n'actos públicos, yá que n'España la illegalización d'un partíu políticu nun supón la supresión de los derechos individuales de los sos miembros. En payares de 2004 Otegi participó nun actu de Batasuna nel velódromu d'Anoeta onde propunxo la creación d'unes meses de diálogu» pa solucionar el conflictu vascu. Estes declaraciones xeneraron una gran polémica y empezó a falase d'unes posibles negociaciones del Gobiernu español con ETA.
Procesos xudiciales
El 26 de mayu de 2005, en plenu alderique sobre la negociación del Gobiernu con ETA, Otegi ingresó en prisión preventiva acusáu d'un delitu de pertenencia a banda armada pol casu de les herriko tabiernes, de que'l so sumariu foi escluyíu cuando se celebró'l xuiciu. Dos díes depués abandonó la cárcel en depositando una fianza de 400.000 euros.
En payares de 2005 foi condergáu pol Tribunal Supremu a un añu de cárcel por inxuries a la Corona, por cuenta de unes declaraciones que realizara en 2003 y poles que fuera absueltu en marzu. Mientres una visita de Xuan Carlos I a Vizcaya, díes dempués del arrestu de diez trabayadores del diariu Euskaldunon Egunkaria, Otegi declarara que «el rei d'España ye'l xefe supremu del Exércitu español, esto ye, el responsable de los torturadores y el que protexe la tortura ya impon el so réxime monárquicu al nuesu pueblu per mediu de la tortura y la violencia». La execución de la pena foi suspendida en 2006 pol Tribunal Cimeru de Xusticia del País Vascu.
El 29 de marzu de 2006 el xuez Fernando Grande-Marlaska ordenó'l so ingresu en prisión, acusáu d'inducir más de cien actos violentos nuna fuelga celebrada nel País Vascu y Navarra el día 9 d'esi mesmu mes. Salió a los pocos díes de la cárcel en depositando 250.000 euros de fianza.
El 27 d'abril de 2006 foi condergáu a quince meses de prisión pola Audiencia Nacional, por enaltecimientu del terrorismu, por cuenta de la so participación nel homenaxe al históricu miembru d'ETA José Miguel Beñarán, Argala, n'avientu de 2003. La sentencia foi recurrida, lo qu'evitó'l so ingresu en prisión hasta'l resolución del recursu.
Mientres el Gobiernu español axustaba con ETA en Xinebra (Suiza) y Oslu (Noruega), paralelamente, ente'l 20 de setiembre y el 10 de payares de 2006, Arnaldo Otegi y Rufi Etxeberria, en representación de la ilegalizada Batasuna, axuntar con regularidá nel Santuariu de Loyola con Jesús Eguiguren y Rodolfo Ares, pol Partíu Socialista d'Euskadi (PSE), y con Josu Jon Imaz y Iñigo Urkullu, pol Partíu Nacionalista Vascu (PNV), col fin d'algamar un preacuerdo políticu qu'impulsara'l procesu de paz. Sicasí, estes negociaciones nun espolletaron.
En marzu de 2007 Otegi foi absueltu d'un delitu d'apoloxía del terrorismu, al retirar l'acusación el fiscal de l'Audiencia Nacional, dempués de que'l Tribunal Supremu ordenara l'anulación d'una condena impuesta pol Tribunal Cimeru de Xusticia del País Vascu y la repetición del xuiciu, pola so participación nel entierru en 2001 de la presunta militante d'ETA Olaia Castresana.
El 8 de xunu de 2007 ingresó na prisión de Martutene pa cumplir la condena pol homenaxe a Argala tres la confirmación de la mesma pol Tribunal Supremu. Salió de la cárcel el 30 d'agostu de 2008 manifestando qu'apostaba pol diálogu y la negociación» p'arreglar el conflictu vascu». Mientres la so reclusión nun hubo movilizaciones significatives pa reclamar la so puesta en llibertá. Otegi fixera una vida discreta na cárcel y dedicárase a aprender inglés, calteniendo distancies cola estratexa de la direición d'ETA. Según Luis Rodríguez Aizpeolea, analista del diariu El País, el atentáu de la T4, que supunxo la rotura de la vía dialogada col Gobiernu, marcó'l puntu d'inflexón na rellación de Otegi con ETA, dando per escosa la vía de la violencia y amosándose bien críticu dende la cárcel col asesinatu d'Isaías Carrasco. Otegi yá empecipiaría la so crítica a armar tiempo antes con un analís del contestu vascu ya internacional, pero a partir del atentáu empezaría a apostar pola nuevu estratexa d'acumuladura de les fuercies independentistes en redol al denomináu «polu soberanista», que se materializaría en 2011 na coalición eleutoral Bildu.
En xineru de 2009 el Tribunal Cimeru de Xusticia del País Vascu archivó la causa abierta ente otros a Otegi y a los lehendakaris Patxi López (PSE) y Juan José Ibarretxe (PNV), por axuntase en 2006 y 2007. En marzu d'esi mesmu añu foi acusáu d'enaltecimientu del terrorismu pola so participación nel actu de Batasuna nel velódromu d'Anoeta en 2004, pero foi absueltu n'avientu de 2010 pola Audiencia Nacional al considerar que nel actu nun eponderó a ETA, sinón que defendió «la conveniencia y necesidá d'un procesu de diálogu y negociación pal resolución del conflictu de manera pacífica y democrática».
Casu Bateragune
El 13 d'ochobre de 2009, Otegi foi nuevamente deteníu xunto col exsecretario xeneral del sindicatu LAB Rafael Díez Usabiaga y otros referentes de la izquierda abertzale, siendo imputaos nel casu Bateragune» por intentar reorganizar la cúpula directiva de Batasuna. Estes detenciones xeneraron una de les mayores concentraciones de protesta d'aquellos años nel País Vascu, que foi convocada pola mayoría sindical vasca y sofitada por tolos partíos nacionalistes. De la mesma, la izquierda abertzale fixo públicu un documentu d'alderique internu ellaboráu polos deteníos qu'apostaba pol usu de víes puramente polítiques y pacífiques». En prisión, Otegi empezó una fuelga de fame en xineru de 2010.
N'espera de la causa pola que foi deteníu, tamién se-y xulgó por enaltecimientu del terrorismu pola so participación en 2005 nun actu d'homenaxe a José María Sagardui, Gatza, el presu d'ETA que más tiempu llevaba encarceláu. L'Audiencia Nacional condergó-y a dos años de cárcel y dieciséis de inhabilitación en marzu de 2010; magar dicha sentencia foi anulada pol Tribunal Supremu en febreru de 2011, ordenando repitir el xuiciu con unos maxistraos distintos al apreciar «un prexuiciu alrodiu de la culpabilidá» de Otegi.
A mediaos de marzu de 2011, el Tribunal Européu de Derechos Humanos condergó al Estáu español a pagar la suma de 20.000 euros en conceutu de daños morales por «frayar la llibertá d'espresión de Otegi» nel casu de les inxuries al Rei». En xunetu d'esi añu l'Audiencia Nacional absolvió-y del delitu d'enaltecimientu del terrorismu pol homenaxe a Sagardui, en repitiéndose el xuiciu n'otra sala. Otegi aseguró que nos sos mítines nunca llamara «a l'acción violenta».
Darréu, en mayu de 2012, la condena de prisión sería-yos rebaxada pol Tribunal Supremu a seis años y mediu, al considerar que nun había nengún argumentu sólidu pa consideralos dirixentes de dicha organización y refugar la so participación en Bateragune, órganu venceyáu a Ekin. Magar, envaloró acreditáu que formaben parte d'ETA y siguíen les sos directrices pa diseñar una estratexa d'acumuladura de fuercies soberanistas. Por esi mesmu motivu tamién vieron ratificada la so condena, con ciertu amenorgamientu de la pena, los otros trés encausaos. La sentencia nun foi unánime y dos de los cinco maxistraos emitieron dos talos votos particulares, unu partidariu de la llibre absolución y otru de l'anulación del xuiciu. El denomináu «casu Bateragune» amenó diverses crítiques de los partíos políticos vascos, sacante PP y UPyD.
El 21 de xunu de 2012, na rueda de prensa celebrada a otru día de la llegalización de Sortu pol Tribunal Constitucional, l'abogáu Iñigo Iruin pidió la lliberación de Otegi y de los otros cuatro condergaos porque, según declaró, «ye un fechu bultable que los cinco condergaos nel sumariu tán nel orixe de tol procesu de reflexón del que surde'l nuevu proyeutu políticu y organizativo de la izquierda abertzale, que se concretó en Sortu», y anunció la interposición d'un recursu d'amparu ante'l Tribunal Constitucional.
El 14 d'ochobre de 2012 incomunicóse-y, como midida cautelar, dempués de que se fixera pública'l día anterior una grabación so nun mitin d'EH Bildu, na cual llamaba a «balerar les cárceles y ocupar les cais pa defender los nuesos derechos».
Foi escoyíu secretariu xeneral de Sortu tres el so congresu fundacional el 23 de febreru de 2013, cargu que quedó vacante mientres permaneció en prisión. N'abril de 2013 foi gallardoniáu xunto col entós presidente del Partíu Socialista d'Euskadi (PSE) Jesús Eguiguren col premiu Gernika pola Paz y la Reconciliación pola so aportación na consecución de la Paz en Euskal Herria».
En mayu de 2013 el Tribunal Constitucional almitió a trámite'l so recursu d'amparu pol casu Bateragune», que finalmente foi refugáu, por siete votos frente a cinco, en xunetu de 2014. El 1 de marzu de 2016 salió de la prisión de Logroño en cumpliendo íntegramente la pena de prisión de la so condena. En xunu, el Ministeriu del Interior francés anuló la orde d'espulsión que-y impunxo en 1984.
Amueses de sofitu y pidimientos de lliberación
Mientres la so última reclusión asocediéronse diversos actos de sofitu pa reclamar la so puesta en llibertá nuna campaña internacional a la que se sumaron destacaes personalidaes, como los expresidentes José Mujica (Uruguái), Fernando Lugo (Paraguái) y José Manuel Zelaya (Honduras), los Premiu Nobel de la Paz Mairead Maguire, Adolfo Pérez Esquivel y Desmond Tutu, el filósofu Noam Chomsky, el sociólogu James Petras, la ganadora del Premiu Pullitzer Alice Walker, l'activista afroamericana Angela Davis, l'escritor y cineasta Tariq Ali, el oscarizado actor Haskell Wexler, el exfiscal xeneral d'Estaos Xuníos William Ramsey Clark, los exdirigentes políticos Julio Anguita (IX), Jesús Eguiguren (PSE) y Josep Lluis Carod Rovira (ERC), la secretaria xeneral de Podemos n'Andalucía Teresa Rodríguez, la líder d'Izquierda Castellana Doris Benegas, los parllamentarios Joan Tardà (ERC) y David Fernàndez (CUP), según representantes del Bloque Nacionalista Galego y eurodiputaos d'IX como Marina Albiol, de Syriza como Dimitrios Papadimoulis, del Bloque d'Izquierda portugués como Marisa Matías, del Die Linke alemán, del Partíu de la Izquierda suecu o del Partíu Nacional Escocés. Inclusive Baltasar Garzón, el xuez que lu unvió a prisión pol casu Bateragune», amosóse favorable a la so escarcelación.
Lideralgu de Euskal Herria Bildu
Tres la so salida de prisión, EH Bildu designó a Otegi como'l so candidatu a la presidencia del Gobiernu Vascu pa les eleiciones autonómiques de 2016, dempués de qu'asina lo decidieren les bases de la coalición. El 24 d'agostu de dichu añu la Xunta Eleutoral Provincial de Guipúzcoa determinó que nun podía ser candidatu por tar inhabilitáu para sufraxu pasivu como parte de la so condena. Esta decisión, darréu respondida por pol Tribunal Constitucional al nun almitir el so recursu d'amparu, foi bien acoyida pola Asociación Víctimes del Terrorismu y criticada por formaciones polítiques como Xuníos Podemos, Partíu Nacionalista Vascu, Esquerra Republicana de Catalunya y Partíu Demócrata Catalán.
El 17 de xunu de 2017 foi escoyíu coordinador xeneral d'EH Bildu nel so congresu de refundación, pa lo cual abandonó la secretaría xeneral de Sortu.
Lindsey Haun
Lindsey Haun ye una actriz y cantante d'Estaos Xuníos conocida pol so papel de Mara Chaffee na película de 1995 titulada El pueblu de los malditos y por interpretar a Hadley na serie de HBO llamada True Blood.
Vida personal
Lindsey Haun nació'l 21 de payares de 1984. Ye fía de Jimmy Haun, un artista de grabación, y la nieta del cantante Rouvaun (Jim Haun). La so madre yera una coreógrafa.
Carrera
Lindsey empezó a actuar cuando tenía trés años, nun anunciu de Little Caesars. La so primer apaición en televisión foi nun episodiu de Anything But Love, y el so primer papel importante foi como Mara Chaffee na película de 1995 titulada El pueblu de los malditos.
Tamién protagonizó l'a Mahree Bok en The Color of Friendship del añu 2000, que se basa nuna historia real; dende ellí siguió la so rellación con Disney. Más tarde apaeció en ABC Family 's Brave New Girl, una película pa televisión basada nel llibru co-escritu por Britney Spears.
En 2006, protagonizó la película Broken Bridges con Toby Keith,y tamién robló col so sellu discográficu, Esposición Canina Nashville, pa ser el so primer artista "cross-over". Haun tamién apaez na banda sonora de la película.
Esi añu, tamién co-protagonizó la película Romeo y Jewel, una película basada en William Shakespeare, pero asitiáu en Los Angeles y la participación d'un romance d'interracial.
Hiermont
Hiermont ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cuatrisquel
thumbnail|right|Lauburu. thumb|Tetrasquel (Lauburu) recortáu na madera d'un antiguu horru en [[Vos Ancares (Lugo - Galicia)]]
El Cuatrisquel, Tetrasquel o lauburu (en castellán "cuatro cabeces") ye'l nome que recibe n'euskera la cruz de brazos curvillinios. Esti símbolu atópase davezu ente les representaciones artístiques de ciertos pueblos europeos, como celtes y xermanos, según en dibuxos y talles visigótiques. Coles mesmes, pueden trate lauburus grabaos en petroglifos de Galicia y n'horros asturianos y gallegos (como por casu en Grullos, Quirós y Piornedo), siendo denominaos nesti casu a cencielles "tetrasqueles". Tamién fueron utilizaes esvástiques curvílineas de cuatro o más brazos n'Aragón, onde se conocen en dellos pueblos pirenaicos como cuatrefuellas o "religadas" (esti últimu nome independientemente del númberu de brazos). Ye anguaño ún de los símbolos más representativos y reconocibles de la cultura vasca, magar tradicionalmente nunca foi usáu, por casu, n'escudos o banderes de nengún territoriu perteneciente a les actuales provincies de Vizcaya, Guipúzcoa, Álava y el noroeste de Navarra, nel norte d'España.
Etimoloxía
thumb|280px|La llira de [[Joaquina Téllez-Girón, marquesa de Santa Cruz|La Marquesa de Santa Cruz, de Goya (c. 1805) ta decorada con un lauburu.]]
Signos similares
El lauburu ye la variante curvillinia de la cruz gamada o esvástica (sánscritu: स्वस्तिक svastika), un tipu de tetrasquel. La esvástica, coles sos variantes, ye un símbolu bien común en munches cultures indoeuropees. Esisten pruebes del usu de la esvástica rectillinia nel norte d'España antes de la invasión romana. Ye polo tanto posible que'l lauburu proceda direutamente de la esvástica rectillinia o que forme parte d'una mesma familia de signos con un orixe común. Atopáronse trisqueles y tetrasqueles prerromanos (triscelas y tétrascelas dextrógiros y levógiros) en Vizcaya, nos cercos atopaos n'Arrieta, Fórua, Busturia, Meñaca, Dima y Zamudio.
Otru signu similar al lauburu ye la llamada "rosa camuna", unu de los petroglifos topaos en Val Camonica (Italia) y que data de tiempos d'una civilización, los camuni, que vivieron en dichu valle mientres la Edá del Fierro.
miniaturadeimagen|Construcción del Lauburu
Significáu
El so significáu orixinal ye aldericáu, siempres partiendo de que ye un símbolu precristianu: pa dalgún representa'l sol; pa otros, el movimientu o les edaes del home; otra interpretación diz que con xiru a la derecha ye símbolu de vida, y con xiru a la izquierda ye símbolu de muerte, razón pola cual apaez d'esta última manera en monumentos funerarios. Ye tamién el símbolu de la enerxía o virilidad masculina solar representaos pola dualidá del Maju y la so consorte femenina.
Primeramente rectillinia, una cruz gamada, y adoptada como «enseña mesma» d'Euskadi por Sabino Arana (que nun la denominó lauburu) influyíu poles teoríes inventaes d'identificación de vasconos y cántabros de Larramendi y Fita, empezaría a ser emplegada polos mocedaes de la PNV como insinia na solapa en 1914. Mientres la Segunda República española esta versión alternar col puramente dichu lauburu, la cruz gamada con remate circular. Conocida más daquella como euskalorratza o a cencielles esvástica, la paecencia cola esvástica nazi de la versión rectillinia (namái estremaes pol ángulu d'enclín), fizo que se terminara dando primacía a la versión curvillinia y al términu lauburu.
El lauburu apaez en banderes o otres enseñes y ye usáu dende'l sieglu XVI o principios del XVII. Tamién pueden topase en cercos funeraries, nos frontispicios de les cases y n'otros llugares a manera de amuleto o talismán. Modernamente utilízase, con calter folclóricu, anque dalgunos piensen que non necesariamente políticu.
Llei d'Ohm
thumb|200px|Circuitu amosando la Llei d'Ohm: Una fonte llétrica con una [[diferencia de potencial V, produz una corriente llétrica I cuando pasa a traviés de la resistencia R ]] La Llei d'Ohm establez que "La intensidá de la corriente llétrica que circula per un conductor ye direutamente proporcional a la diferencia de potencial aplicada y inversamente proporcional a la resistencia del mesmu", pue espresase matemáticamente na siguiente ecuación:
Esta llei nun se cumple, por exemplu, cuando la resistencia del conductor camuda cola temperatura, y la temperatura del conductor depende de la intensidá de corriente y el tiempu que te circulando.
La llei define una propiedá específica de ciertos materiales pola que se cumple la rellación:
Un conductor cumple la Llei d'Ohm sólo si la so curva V-I ye llinial, esto ye si R ye independiente de V y de I.
Pío Baroja
Pío Baroja y Nessi foi un escritor español de la nomada Xeneración del 98. Foi hermanu del pintor y escritor Ricardo Baroja y tíu del antropólogu Julio Caro Baroja y del direutor y guionista de cine Pío Caro Baroja.
Obres
L'autor vascu, anque fizo ensayu, teatru, poesía, cuentu y delles biografíes, centró la so obra nel principal xéneru narrativu de la dómina, la novela. Escribió munches, y agrupó les principales d'elles en nueve triloxíes y una tetraloxía, que son les que vienen darréu:
Hai, amás d'elles, munches otres noveles. En ventidós d'elles, que formen les Memorias de un hombre de aición, desarrolla les aventures que, nel sieglu XIX, viviera un antepasáu suyu lliberal y masón, Eugenio de Avinareta. Y hai otres, escrites nos caberos años de la so vida, que nun s'agrupen en triloxíes específiques y que, poro, conócense como Novelas sueltas. Son, ente más otres, Susana y los cazadores de moscas (1938), Laura o la soledad sin remedio (1939), El caballero de Erlaiz (1943), El puente de las ánimas (1944), El hotel del Cisne (1946) y El cantor vagabundo (1950).
Bibliografía
Los estudios sobro esti autor, ún de los principales novelistes españoles del sieglu XX, son munchos. Destaquen, ente la bayura d'ellos, los que vienen darréu:
Norka Ramírez
Norka Ramírez ye una actriz peruana.
Biografía
Ramírez empezó faciendo teatru pa neños, y darréu ingresó a la televisión con Natacha, Los de riba y los de baxo y Los unos y los otros.
En 1995 actuó na obra Medea, la encantadora como Creusa.
Nel cine, llaborió nos filmes Coraxe d'Alberto Durant, Pantaleón y las visitadoras, Güeyos que nun ven de Francisco Lombardi y Polvu Namorao de Llucho Barrios. Tamién interpretó a Sarita Colonia nel documental Sarita (1999).
Ramírez participó en montaxes teatrales como Quixote, obra presentada nel IV Festival de Teatru "Seronda Azul" en Buenos Aires, Arxentina.
En 2005 en televisión, actuó nes miniseries Misteriu y Llobos de mar. L'añu siguiente empezó a actuar na serie policial La gran sangre, mientres tres temporaes, interpretando a Raquel.
Ramírez concursó na segunda temporada del reality show de baille Bailando por un sueño conducíu por Gisela Valcárcel, onde llogró'l tercer puestu tres tres meses de competencia. darréu concursó na temporada Bailando por un sueño: reis de la pista, onde llogró'l sestu puestu.
En 2011 actuó na telenovela La Perricholi por América Televisión. Darréu actuó en delles miniseries pa la mesma canal.
Sturnella bellicosa
Descripción
Los machos son de color negru amarronáu col gargüelu y el pechu de color coloráu brillante. Les femes son de color más apagáu y más rayaes que los machos. El so llargor ye d'unos 20 cm.
Hábitat y costumes
El so hábitat natural son carbes seques subtropicales o tropicales, vexetación de banzaos intermareales, yerbazales desérticos, oasis, y carbes húmedes, dende'l nivel del mar hasta alredor de 1000 msnm.
Vezos
La so manera de volar carauterízase por un solmenón similar al de los picatueros. Aliméntense principalmente d'inseutos, y delles granes.
Nidifica nel suelu xeneralmente so un arbustu o un matu de yerba. Crea un nial en forma de cúpula con fibres vexetales texíes. La postura ye de 3 a 5 güevos. El tordu renegrido (Molothrus bonariensis) suel reproductivamente parasitarlo.
Joan Blondell
Joan Blondell (Rose Joan Blondell, ) foi una actriz d'Estaos Xuníos candidata al Premiu Óscar. Considerada una roxa sexy y alvertíu, foi una actriz fundamental pa la Warner Bros na dómina anterior al Códigu Hays, ya intervieno en más de 100 películes pal cine y la televisión.
Entamos
Nació nuna familia dedicada al vodevil. El so padre, conocíu como Eddie Joan Blondell, Jr. (y d'antiguu apellíu Blustein), foi un cómicu de vodevil y unu de los orixinales Katzenjammer Kids. La so hermana menor, Gloria, tamién actriz y con un gran asemeyáu físicu con ella, casóse col productor cinematográficu Albert R. Broccoli. Tamién tuvo un hermanu, del mesmu nome que'l so padre y el so güelu.
Joan viaxara yá enforma cuando, siendo adolescente ella, asitióse la so familia en Dallas (Texas). Col nome de Rosebud Blondell, Joan ganó'l certame de Miss Dallas en 1926 y llegó a la cuarta plaza nel de Miss América en setiembre d'esi mesmu añu en Atlantic City (Nueva Jersey). Ella estudió na Universidá del Norte de Texas, y dempués nun centru de Denton (Texas), onde la so madre yera una actriz teatral local. Joan fixo dellos trabayos como modelu y foi afayada por un axente de Hollywood en 1930 mientres trabayaba en Broadway en volviendo a Nueva York pa intentar ser actriz.
Pidiéron-y camudar el so nome por Inez "Daqué", pero más tarde refugóse'l "Rosebud" pol cual fuera conocida na so infancia y consolidóse el nome de "Joan Blondell", que llevaría a lo llargo d'una carrera de 49 años.
Fusión nuclear
thumb|230px|Fusión nuclear del tipu [[deuteriu-tritiu (D-T).]] En física y química, la fusión nuclear ye'l procesu per aciu del que dos nucleos atómicos xúntense pa formar unu de mayor pesu atómicu. Nun ha confundise col accidente de les centrales nucleares denomináu "fusión del nucleu", que fai referencia a la parte más "interna" (nucleu) del reactor nuclear cuando ésta fundese (dílise) como resultáu de la falta d'un adecuáu control y refrixeración.
Joan Blondell
Entamos
Col recién llegáu James Cagney apaeció na obra de Broadway Penny Arcade, y foi una de les WAMPAS Baby Stars en 1931.
Fusión nuclear
El nuevu nucleu tien una masa inferior a la suma de les mases de los dos nucleos que se fusionaron pa formalu. Esta diferencia de masa ye lliberada en forma d'enerxía. La enerxía que se llibera camuda en función de los nucleos que se xunen y del productu de la reaición. La cantidá d'enerxía lliberada correspuende a la fórmula E = mc², onde m ye la diferencia de masa observada nel sistema ente enantes y dempués de la fusión y "c" ye la velocidá de la lluz (299 792 458 m/s).
Joan Blondell
Carrera
left|thumb|250px|Blondell comiendo con soldaos estauxunidenses mientres la so dómina cola [[United Service Organizations.]] Con contratu colos estudios Warner Bros debutó nel cine en 1930, camudándose por ello a Hollywood. Mientres los años trenta encarnaría a la cazafortunas de la era de la Depresión, y colos sos grandes güeyos azules, pelo rubiu y calter alvertíu, convirtióse nuna de les favorites del públicu. Apaeció en más películes de la Warner que cualesquier otra actriz, polo qu'ella mesma se llamaba la bestia de carga de la Warner. La popularidá de les sos películes foi de gran rentabilidá pal estudiu.
Fusión nuclear
Los nucleos atómicos tienden a repelese debíu a que tán cargaos positivamente, de forma que cuantu más cerca tean más intensa ye la fuercia repulsiva. Poro tamién ocurre otru procesu: esisten fuercies nucleares atractives que yeren estremadamente intenses a distancies mui pequeñes. Esto fai que la fusión solu puea dase en condiciones de temperatura y presión mui elevaes que permitan compensar la fuercia de repulsión. La temperatura elevada fai que medre l'axitación térmica dellos nucleos y esto los pue llevar a fusionase, debíu al efeutu túnel. Pa qu'esto ocurra yeren necesaries temperatures del orde de millones de kelvins. El mesmu efeutu se pue producir si la presión sobre los nucleos ye mui grande, obligándolos a tar mui próximos.
Joan Blondell
Carrera
Blondell foi empareyada con James Cagney en películes tales como The Public Enemy (1931), y foi, xunto a Glenda Farrell, una de los dos cazafortunas protagonistes de nueve películes. Mientres la Gran Depresión, Blondell foi una de les persones meyor pagaes de los Estaos Xuníos. La so conmovedora interpretación de "Remember My Forgotten Man" na película de Busby Berkeley Gold Diggers of 1933 (1933), que co-protagonizaba xunto a Dick Powell y Ginger Rogers, convertir nel himnu poles frustraciones debíes al paru y a les fallíes midíes económiques del Presidente Herbert Hoover. En 1937, protagonizó xunto a Errol Flynn The Perfect Specimen, basada nuna obra del entós famosu dramaturgu Lawrence Riley.
A la fin de la década fixera casi 50 películes, a pesar de dexar la Warner en 1939. Siguió trabayando regularmente mientres el restu de la so vida, siendo bien acoyida nes sos últimes películes. Foi nomada al Óscar a la meyor actriz de repartu pol so papel en The Blue Veil (Nun toi sola) (1951). Tamién apaeció en A Tree Grows in Brooklyn (A Tree Grows in Brooklyn) (1945), Desk Set (La so otra esposa) (1957), y ''Will Success Spoil Rock Hunter? (Una muyer de cuidu)'' (1957). Poco primero de la so muerte trabayó en dos películes de gran ésitu, Grease (1978) y The Champ (Campeón) (1979), xunto a Jon Voight y Rick Schroder. Amás, John Cassavetes escoyer pal papel d'una vieya y cínica actriz de teatru na so película Opening Night (Nueche d'estrenu) (1977). Tamién participó na serie de l'ABC TV Here Come the Brides, alrodiu de la vida nel Noroeste del Pacíficu nel sieglu XIX.
Blondell tien una estrella nel Paséu de la Fama de Hollywood pola so contribución al cine, nel 6309 de Hollywood Boulevard. thumb|Joan Blondell.
Vida privada
Blondell casar por primer vegada en 1932 col direutor de fotografía George Barnes (1892 –1953). Tuvieron un neñu, Norman S. Powell (que aportó a un espertu productor, direutor, y executivu televisivu), y divorciáronse en 1936. El so segundu home, con quien se casó'l 19 de setiembre de 1936, foi l'actor, direutor y cantante Dick Powell; tuvieron una fía, Ellen Powell, que foi peluquera d'un estudiu. Blondell y Powell divorciáronse'l 14 de xunetu de 1944. Casóse col so tercer home, el productor Mike Todd, en 1947, divorciándose en 1950. El so matrimoniu con Todd foi un desastre emocional y financieru. Finó de leucemia en Santa Monica, California, a los 73 años d'edá. Foi soterrada nel campusantu Forest Lawn Memorial Park en Glendale, California.
Fusión nuclear
La reaición de fusión más senciella (estu ye, la que requier menos enerxía) ye la del deuteriu y el tritiu formando heliu.
Joan Blondell
Vida privada
Escribió una novela titulada 'Center Door Fancy' (publicada en 1972), basada en datos de la so vida.
Fusión nuclear
La fusión nuclear ye'l procesu que se produz nes estrelles y que fai que brillen. Tamién ye unu dellos procesos de la bomba d'hidróxenu. Al contrariu que la fisión nuclear, non se llogró utilizar la fusión nuclear como mediu rentable de llograr enerxía (o seya, la enerxía aplicada al procesu ye mayor que la llograda pola fusión), anque hai numberoses investigaciones nesa direición.
Desendolcu de la fusión nuclear
Hasta'l momentu, la fusión nuclear controlada solu s'utiliza na investigación de futuros reactores de fusión, anque aínda nun se llograron reaiciones de fusión que sirvan pa xenerar enerxía de forma útil, dalgo que s'espera llograr cola construcción del ITER en Francia.
Como datu curiosu ye válidu agregar que de conseguise la fusión nuclear controlada a gran escala, una milla cuadrada de agua contendría la mesma enerxía que tolos yacimientos petroleros coñocíos y los que s’estiman ensin atopar.
Se dicía que nos años 80 un grupu de científicos d'UCLA (Universidá de California de Los Angeles, per sos sigles n'inglés) había llográu la fusión ensin necesidá de suministrar enerxía -fusión fría- con un llitru d'agua. Tiempu dempués la comisión nobel de física negó estes pallabres.
Sturnella bellicosa albipes
Distribución
Distribuyir n'árees seques y costeres dende Ica, pel centru y sur de Perú hasta'l norte de Chile, onde lo atopa dende los oasis de los valles próximos a Arica, hasta Quillagua, na Rexón d'Antofagasta.
Descripción
Los machos son de color negru amarronáu col gargüelu y el pechu de color coloráu brillante. Les femes son de color más apagáu y más rayaes que los machos. El so llargor ye d'unos 20 a 22 cm.
Hábitat y costumes
El so hábitat natural son carbes seques subtropicales o tropicales, vexetación de banzaos intermareales, yerbazales desérticos, oasis, y carbes húmedes, dende'l nivel del mar hasta alredor de 1000 msnm.
Vezos
Nidifica nel suelu xeneralmente so un arbustu o un matu de yerba. Crea un nial en forma de cúpula con fibres vexetales texíes. La postura ye de 3 a 5 güevos. El tordu renegrido (Molothrus bonariensis) suel reproductivamente parasitarlo.
Tomáš Masaryk
Tomáš Garrigue Masaryk foi'l fundador de la república de Checoslovaquia. Masaryk sigue siendo un símbolu de l'antigua Checoslovaquia tamién personalmente, yá que foi nacíu de madre checa y padre eslovacu na frontera de dambos países.
Estudios
Ente los años 1872 y 1876 Masaryk estudió filosofía na Universidá de Viena. Dempués de llograr el títulu de doctor en filosofía desempeñóse dos años na Universidá de Leipzig, onde conoció a la ciudadana estauxunidense, Charlota Garrigue, cola cual casóse en 1878 en Nueva York. Como espresión de reconocencia a la so esposa empezó a utilizar el so segundu nome, Garrigue.
Obra
Nel so pensamientu filosóficu partía del teísmu protestante ensin aceptar la revelación y la mística, acentuando coles mesmes los aspeutos psicolóxicu y éticu de los fenómenos sociales y l'evidente crisis moderna del individuu y la sociedá. Enseñaba historia de la filosofía, lóxica, ética y los fundamentos de la socioloxía y la sicología, ocupándose refechamente pola filosofía de David Hume y Blas Pascal, y pol fortalecimientu de les influencies del pensamientu francés y anglo-americanu na cultura checa. Desenvolvía tamién intenses actividaes científiques, siendo amás unu de los principales iniciadores de la primer enciclopedia universal n'idioma checu.
Paralelamente a estes actividaes universitaries y científiques incorporar a la vida política. Dende los empiezos del últimu deceniu del sieglu XIX foi unu de los diputaos checos nel parllamentu austrohúngaru. Nesti periodu Masaryk identificar cola monarquía habsburguesa, refugando'l radicalismu nacional checu y optando a favor de la democratización gradual del imperiu danubiano y el fortalecimientu de les posiciones económicu y cultural de la nación checa nel marcu del imperiu.
Antes de la Primer Guerra Mundial, Tomáš Garrigue Masaryk publicó una serie d'avolumaes obres nes qu'analizaba los problemes clave de la so dómina. Como demócrata lliberal criticaba enérxicamente'l comunismu, el absolutismu, el antisemitismu, el clericalismu, emprestando gran atención a la cuestión social y obrera de la dómina. Aprovechó les sos visites a Rusia pa denunciar lo que consideró enclinos antidemocráticos y dictatoriales tantu na Rusia zarista como na bolxevique. Les sos opiniones y crítiques alrodiu de la cuestión eslava afigurar en 1913 nel llibru tituláu "Rusia y Europa.