cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Indira Gandhi
Guerra Indo-Pakistaní (1971)
Pero Indira sabía perbién lo que faía, ella dexó que los refuxaos siguieren llegando ente que coles mesmes fixo los arreglos finales pa roblar el Tratáu d'Amistá y Cooperación cola Xunión Soviética, dando como resultáu'l sofitu políticu del otru xigante internacional y un vetu soviéticu na ONX, lo cual dexó fora d'aiciones a tolos países con al respective de la situación.
Agora ensin un resolución y nengún ente que pudiera detenela, Indira preparó les tropes indies y con un total de 93.000 homes esplegar operaciones sobre l'este de Paquistán, derrotándo fácilmente a los exércitos pakistaníes y llogrando col sofitu popular instalar un nuevu réxime, independizando al territoriu cola so victoria militar en 1971, naciendo asina Bangladex, una "república independiente", pero qu'en realidá yera una nación satélite de la India.
La victoria de Indira Gandhi dio-y l'estatus d'heroína y tresformar de forma definitiva nuna Primer Ministra respetada y popular. El so proceder fuera impecable y gracies a ello India non yá demostráralu al mundu'l so potencial político y militar sinón tamién la so firmeza. Foi de xuru la meyor hora de Indira nel poder, la única na que toos n'India tuvieron completa y absolutamente con ella.
Política esterior
Gandhi convidó más tarde al presidente pakistaní Zulfikar Ali Bhutto a Shimla pal cume d'una selmana de duración. Dempués de la casi quebra de les conversaciones, los dos xefes d'Estáu finalmente roblaron l'Alcuerdu de Shimla, que xunía los dos países pa resolver el discutiniu de Caxmir per medios pacíficos y negociaciones. Por cuenta de la so antipatía por Nixon, les rellaciones colos Estaos Xuníos volviéronse distantes, ente que les rellaciones cola Xunión Soviética estrecháronse. Ella foi criticada por dalgunos por non faer de la Llinia de Control (LoC) una frontera permanente, ente que dellos críticos inclusive creíen que Caxmir alministrada per Paquistán tendría de ser estrayida de Paquistán, que los sos 93.000 prisioneros de guerra taben sol control indiu. Pero l'alcuerdu esaniciáronse darréu les Naciones Xuníes y l'interferencia de terceros, y amenorga considerablemente la probabilidá de Paquistán pa llanzar un ataque importante nel futuru cercanu. Al nun pidir capitulación total sobre una tema sensible de Bhutto, que dexara a Paquistán pa estabilizar y normalizar. Les rellaciones comerciales tamién se normalizaron, anque enforma contautu caltúvose conxeláu (selláu) per añu.
Programa d'armamentos nucleares
Un programa nuclear nacional foi empecipiáu por Gandhi en 1967, en respuesta a l'amenaza nuclear de la República Popular de China y l'India pa establecer la estabilidá y los intereses de la seguridá como independientes de les de les superpotencies nucleares. En 1974, India realizó con ésitu una prueba nuclear soterraña, extraoficialmente el nome clave de " Buda sonriente ", cerca de l'aldega del desiertu de Pokhran en Rajasthan. Describe la prueba como pa fines pacíficos, la India convertir na más nueva d'entós la enerxía nuclear.
Revolución Verde
Los Programes especiales d'innovación agrícola y el sofitu extra del Gobiernu que se punxeron en marcha na década de 1960, finalmente tresformaron la escasez crónica d'alimentos de la India na producción d'escedentes de trigu, arroz, algodón y la lleche. L'ésitu atribúyese principalmente a la trabayadora mayoría de llabradores sij de Panyab. En llugar de depender de l'ayuda alimentaria d'Estaos Xuníos - encabezáu por un presidente a quien nun-y gustaba enforma Gandhi (el sentimientu yera mutuu: pa Nixon, Indira yera "la vieya bruxa"), el país convertir nun esportador d'alimentos. Esi llogru, xunto cola diversificación de la so producción de cultivos comerciales, conocióse como la "Revolución Verde". Coles mesmes, la Revolución Blanca foi una espansión na producción de lleche, qu'ayudó a combatir la malnutrición, especialmente ente los neños pequeños. "Seguridá alimentaria", una y bones el programa llamábase, yera otra fonte de sofitu a Gandhi nos años previos a 1975.
Fundada na década de 1960, la Revolución Verde foi'l nome oficial dau al Programa de Distritu intensu Agrícola (IADP) que trataba d'asegurar granu abondosu, de baxu costo pa la población urbana en que'l so sofitu Gandhi-como de fechu tolos políticos indios-en gran midida dependía. El programa basar en cuatro premises: 1) Les nueves variedaes de granes (s), 2) L'aceptación de la necesidá de la quimicalización de l'agricultura india, esto ye, fertilizantes, pesticidas, yerbicíes, etc, 3) Un compromisu cola nacional ya investigación internacional de cooperación pa desenvolver variedaes nueves y esistentes de granes ameyoraes, 4) El conceutu de desenvolvimientu de les instituciones científiques, l'agricultura en forma de Land Grant Colleges.
Victoria eleutoral, segundu mandatu
El gobiernu de Indira enfrenten mayores problemes dempués de que'l so mandatu terrible de 1971. La estructura interna del Partíu del Congresu amostalgárase a partir de les sos numberoses divisiones, dexándolo totalmente dependiente del so lideralgu pa la fortuna de la so eleición. Garibi Hatao (erradicar la probeza) foi la tema de 1971 de Gandhi ufiertaba. El lema y los programes propuestos pa combatir la probeza, que veníen con él, fueron diseñaos pa dar un sofitu a Gandhi de forma nacional, concentrándose nes zones rurales y nes zones urbanes probes. Esto dexaría-y refugar les castes dominantes de los gobiernos estatales y locales, y de la mesma a la clase comercial urbana. Y, pela so parte, los probes consiguieron ganar pesu políticu, lo que valió la pena esos programes políticos.
Corrupción y fraude eleutoral
El 12 de xunu de 1975 el Tribunal Cimeru de Allahabad declaró la eleición de Indira Gandhi a la Lok Sabha vacante por motivos de fraude eleutoral. Nun pidimientu presentáu pol candidatu Raj Narain (que más tarde la ganaría en 1977 nes eleiciones parllamentaries de Rai Bareily), que denunciara dellos casos importantes, lo mesmo que de menor importancia del usu de los recursos públicos pa faer campaña. [ 13 ] Asina, el Tribunal ordenó que destitución del so escañu nel Parllamentu y prohibióse-y participar nes eleiciones mientres seis años. El Primer Ministru tien de ser miembru de cualesquier de los Lok Sabha (Cámara Baxa del Parllamentu de la India ) o la Rajya Sabha (Cámara Cimeru del Parllamentu). Poro, esta decisión efeutivamente destituyir del so cargu. La señora Gandhi pidiera a unu de los meyores xuristes de la India y tamién unu de los sos colegues nel gobiernu, el Sr. Ashoke Kumar Sen que la defendiera nos tribunales. Escribióse qu'a la señora Gandhi díxose-y que namái diba ganar, si'l Sr. Sen taba con ella [cita riquida].
Sicasí, Gandhi refugó los pidíos d'arrenunciu y anunció planes p'apelar ante'l Tribunal Supremu. El veredictu foi pronunciáu pol Sr. Sinha nel Tribunal Cimeru de Xusticia de Allahabad. Casi cuatro años dempués el casu foi lleváu por Raj Narain, l'oponente derrotáu por Indira Gandhi nes eleiciones parllamentaries 1971. Gandhi, qu'emprestó declaración nel so defensa mientres el xuiciu, foi topada culpable de práutiques eleutorales deshonestas, de gastos eleutorales escesivos, y del usu de maquinaria y funcionarios del gobiernu pa usu propios. [ 14 ] El xuez refugó les acusaciones más graves de corrupción na so contra.
Indira aportunó nel convencimientu de nun debilitar la so posición, a pesar de ser destituyida de la cámara baxa del parllamentu, Lok Sabha, por orde del Tribunal Supremu. Ella dixo: "Hai munchos que dicen que'l nuesu gobiernu nun ta llimpiu, pero dende la nuesa esperiencia, la situación yera muncho peor cuando [la oposición] los partíos formaben gobiernu". Tamién refugó les crítiques de la forma en que'l Partíu del Congresu recaldaba fondos pa la campaña eleutoral, diciendo que toles partes utilizaben los mesmos métodos. La primer ministra caltuvo'l sofitu del so partíu, qu'emitió un comunicáu nel so respaldu. Tres la noticia del espardimientu del veredictu, cientos de siguidores manifestáronse frente a la so casa, prometiendo la so llealtá. L'Altu Comisionado de la India nel Reinu Xuníu Braj Kumar Nehru dixo'l convencimientu de Gandhi perxudicaría la so carrera política. "La señora Gandhi tien entá güei un sofitu apolmonante nel país", dixo. "Creo que la Primer Ministra de la India va siguir nel cargu hasta que l'eleutoráu de la India decida otra cosa".
Estáu d'emerxencia
Gandhi treslladar a restaurar l'orde, ordenando la detención de la mayoría de la oposición que participen nos disturbios. El so gabinete y el gobiernu encamentó entós que'l presidente Fakhruddin Ali Ahmed declarar un estáu d'emerxencia, debíu al desorde y l'anarquía tres la decisión del Tribunal Cimeru de Allahabad. Arriendes d'ello, Ahmed declaró l'estáu d'emerxencia causáu pol desorde internu, con base no dispuesto nel artículu 352 de la Constitución, el 26 de xunu de 1975. Pol cual suspendiéronse les llibertaes civiles de los ciudadanos, la prensa foi agudamente censurada y la mayoría de la oposición, foi deteníu ensin xuiciu. A lo llargo de lo que se conoz como'l "Reinu del Terror", miles de disidentes fueron encarcelaos ensin el debíu procesu.
Gobiernu per decretu
En pocos meses, la Regla del Presidente imponer en partíu de la oposición dos dictaminó los estaos de Gujarat y Tamil Nadu, colo que'l país enteru subordinaes al gobiernu central o los gobiernos encabezaos pol gobernante Partíu del Congresu. [ 15 ] La policía concedióse-yos poderes pa imponer toques de queda y por tiempu indefiníu detener a ciudadanos y toles publicaciones fueron sometíos a la censura sustancial pol Ministeriu d'Información y Radiodifusión. Inder Kumar Gujral, el futuru primer ministru sí mesmu, arrenunció al cargu de Ministru d'Información y Radiodifusión, en protesta pola interferencia Sanjay Gandhi nel so trabayu. A lo último, la inminente eleiciones a l'asamblea llexislativa aplazóse indefinidamente, con tolos gobiernos de los estaos controlaos pola oposición de ser esaniciáu en virtú de la disposición constitucional que dexa'l despidu d'un gobiernu estatal nel encamientu del gobernador del estáu.
Indira Gandhi de les disposiciones d'emerxencia que s'otorguen facultaes estraordinaries. "A diferencia del so padre, Jawaharlal Nehru, que prefieren tratar con una fuerte principales ministros nel control de los sos partíos llexislativos y les organizaciones de partíu d'estáu, la señora Gandhi propúnxose esaniciar tolos ministru del Congresu que tenía un bon puntu de partida y pa sustituyir a cada unu d'ellos colos ministros personalmente lleal a ella ... Aun así, la estabilidá non pudo caltenese nos estaos ... " [ 16 ]
Afírmase que más se movió al presidente Ahmed emitir ordenances que nun precisen ser aldericaos nel Parllamentu, lo que-y dexa gobernar por decretu.
Eleiciones
Dempués d'estender l'estáu d'emerxencia en dos causes, en 1977 Indira Gandhi llamó a eleiciones, pa dar al eleutoráu la oportunidá de reivindicar el so dominiu. Gandhi pudo xulgar mal a la so popularidá descomanadamente por aciu la llectura de lo que la prensa censurada escribió alrodiu de ella. Sía que non, opúnxose'l Partíu Janata. Janata, dirixíu pol so vieyu rival, Desai y con Jai Prakash Narayan como'l so guía espiritual, afirma que les eleiciones fueron la última oportunidá pa la India d'escoyer ente "democracia y dictadura". El Congresu de Indira foi derrotáu. Indira Gandhi y Sanjay dambos perdieron los sos escaños, y el Congresu amenorgar a 153 escaños (frente a los 350 nos postreros Lok Sabha), 92 d'ellos nel sur.
Salida y arrestu
La cayida de Indira Gandhi empezó dempués de que la India ganara la guerra contra Paquistán en 1971. El Tribunal Cimeru de Allahabad topó a Indira Gandhi culpable de corrupción eleutoral nes eleiciones de 1971.
En 1975, Indira Gandhi proclamó l'estáu d'emerxencia en virtú del artículu 352 nel qu'ordenó la detención de los sos opositores, que más tarde se xunieron y formaron el Partíu Janata. En 1977, Indira Gandhi y el so partíu, el Congresu Nacional Indiu, perdió les eleiciones frente a la Janata, una coalición de casi tolos oponentes de Indira. Dempués de les eleiciones, Gandhi atopar ensin trabayu, ingresos o residencia. Estremóse'l Partíu del Congresu mientres la campaña eleutoral de 1977: los partidarios de Gandhi, como'l veteranu Jagjivan Ram y el so fiel Bahuguna Satpathy Nandini - bien cercanos a Indira - viéronse obligaos a dixebrase, por cuenta de politiqueos y posiblemente a les circunstancies creaes por Sanjay Gandhi. El rumor principal yera que Sanjay tenía intenciones de desallugar a Indira. El Partíu del Congresu yera agora un grupu muncho más pequeñu nel Parllamentu, a pesar de la oposición oficial.
Una vegada que'l Partíu Janata llegó al poder, el so oxetivu yera devolver a tolos ciudadanos de la India les llibertaes perdíes cuando Indira Gandhi declaró l'estáu d'emerxencia. El líder del Partíu Janata foi Jayaprakash Narayan, que caltuvo'l partíu xuníu. Los dirixentes del Partíu Janata fueron Morarji Desai, Charan Singh , Raj Narain y Atal Bihari Vajpayee.
Incapaz de gobernar por cuenta de conflictos de la coalición rebalba, el ministru del gobiernu Janata, Choudhary Charan Singh, ordenó l'arrestu de Indira Gandhi y Sanjay por dellos cargos, nengunu de los cualos sería bono de probar nun tribunal indiu. L'arrestu significaba que Indira foi espulsada automáticamente del Parllamentu. Estos allegamientos incluyíen que Indira Gandhi, presuntamente, "entamaría o pensáu en matar a tolos líderes de la oposición na cárcel mientres la emerxencia ". [ 17 ] Sicasí, esta estratexa fracasó estrepitosamente. El so arrestu y xuiciu de llarga duración, sicasí, ganó la simpatía de muncha xente que tarreciera que llegara a convertise nuna tirana tan solo dos años antes.
La coalición Janata taba xunida namái pol so odiu a Indira (o "esa muyer", como dalgunos llamar ). Con tan pocu de mancomún, el gobiernu taba acorviáu poles lluches internes y Gandhi foi capaz d'utilizar la situación na so ventaya. Empezó a dar más discursos, pidiendo tácitamente sides por "errores" cometíos mientres la emerxencia.
Jayaprakash Narayan morrió'l 8 d'ochobre de 1979, lo que rompió la unidá del Partíu Janata y Desai tomó'l so llugar. Desai dimitió en xunu de 1979, y Charan Singh foi nomáu Primer Ministru por Reddy dempués de que Gandhi prometiera al Congresu'l sofitu del so gobiernu dende l'esterior. Dempués d'un curtiu intervalu de tiempu, retiró'l so sofitu inicial y el Presidente Reddy eslleió'l Parllamentu nel iviernu de 1979. Nes eleiciones de xineru del añu siguiente, el Congresu volvió al poder con una mayoría aplastante.
Crisis de divises
Mientres la década de 1980, Indira nun consiguió detener la cayida del 40 per cientu nel valor de la rupia india, 7 a 12 contra'l dólar d'EE.XX.. Sicasí, arguméntase que'l Bancu de la Reserva de la India decidió devaluar la rupia india pa faer les esportaciones más competitives.
Operación Estrella Azul
La crítica de les sos táctiques contra partíos de la oposición fuera permediada pola aprobación popular de la so rápida aición en xunu pasáu pa encalorar un biltu terrorista sij nel estáu de Panyab. En xunetu de 1982, Jarnail Singh Bhindranwale, líder de la institución relixosa sij Damdami Taksal, con sede nel septentrional estáu indiu de Panyab, lideró una campaña pa l'aplicación de la Resolvimientu Anandpur Sahib, col enfotu de crear un estáu independiente confesional sij na rexón. En respuesta a esti biltu independentista, Indira Gandhi ordenó'l 6 de xunu de 1984 la Operación Estrella Azul, mientres una de les fiestes más sagraes sij: l'exércitu indiu abrió fueu nel Templu Doráu Harmandir Sahib, en Amritsar.
Según les cifres oficiales del Gobiernu, alredor de 600 persones morrieron nel ataque contra'l templu, incluyendo'l líder militante sij, Jarnail Singh Bhindranwale. Otros informes asitien la cifra tan alta como 1200. Mientres el conflictu torgó l'accesu a los medios internacionales, devotos sij y organizaciones de derechos humanos. Esti fechu xeneró un gran descontentu ente la minoría sij, desaguando nel asesinatu de Indira Gandhi el 31 d'ochobre de 1984, a manes de les sos guardaespaldes sij. La nueche antes de la so muerte, dixo a un mitin políticu: "Nun m'importa si la mio vida va nel serviciu de la nación Si muerro güei, cada gota de la mio sangre vigorizará la nación.".
Aeropuertu Capitán FAP Renán Elías Olivera
L'Aeropuertu Capitán FAP Renán Elías Olivera ye un aeropuertu próximu a la ciudá de Pisco, nel departamentu de Ica de Perú. Ye utilizáu regularmente poles Fuercies Armaes de Perú pero tamién puede recibir aviones civiles de gran capacidá por cuenta de les carauterístiques de la so pista d'aterrizaxe. De fechu ye utilizáu como aeropuertu alternu al Aeropuertu Internacional Jorge Chávez de Lima, la capital de Perú, cuando les condiciones climátiques nun dexen aterrizaxes nesta ciudá (especialmente les borrines bien trupes y baxes).
En payares de 2008 allugó a delles aeronaves que llegaron con presidentes de distintos países asistentes a la cita d'APEC 2008 que se realizó en Lima, por cuenta de la falta d'espaciu pa estacionamineto d'aeronaves nel aeropuertu capitalín.
Actualidá
El futuru comercial d'esti aeropuertu ye bastante promisorio pos la so operación foi concesionado a una empresa privada ADP Perú, por cuenta de qu'allúgase nuna zona altamente turística como ye la Badea de Paracas qu'anguaño (añu 2012) vien recibiendo inversiones hoteleres de gran magnitú. La so cercanía a la parte de les mundialmente famoses Llinies de Naza refuercen entá más les posibilidaes d'esti aeropuertu pal so usu como base de vuelos turísticos n'aviones menores.
El presidente Ollanta Humala inauguró les obres de modernización nel terminal aereu de Pisco, que la so inversión xubió a cerca de S/150 millones.
Facilidaes a la esportación
Una empresa privada vien preparando una inversión n'equipos de refrigeración, importante pal desarrollu de nueves rutes sucursales d'esportación, coles mires d'antemanar l'aumentu d'esportaciones de perecederos que se preve pa los próximos años, escoyendo l'anováu aeropuertu de Pisco. Este ye un proyeutu a futuru, cuando empiece a aumentar el númberu d'aeronaves y conviértase nuna alternativa pa la esportación. Esti tipu d'inversiones dará-y la capacidá al aeropuertu p'ampliar l'espectru comercial, remanando pasaxeros, carga seca y carga esfrecida, principalmente pa la esportación.
Accesos
L'aeropuertu atópase allugáu nel quilómetru 231 de l'autopista Panamericana Sur, nel Distritu de San Andrés, Provincia de Pisco, Departamentu de Ica, Perú. La Panamericana Sur ye una autopista de doble vía, dende la salida de la capital hasta la ciudá Ciudá de Pisco onde s'alluga l'aeropuertu. Cola última modernización a l'autopista, la distancia n'automóvil dende Lima al aeropuertu de Pisco ye aproximao de 2 hores y media.
Autopista Lima - Ica
L'aeropuertu ta conectáu a la rede nacional de Perú vía la rede vial 6, parte de la Panamericana Sur, que opera dende Lima hasta Ica. L'autopista de dos carriles en dambes direiciones llega hasta la llocalidá de Pisco, onde s'atopa l'aeropuertu. El trayeutu tien una duración de 2 hores aproximao. Tiense planiada la conclusión de les obres d'ampliación de carrilles de l'autopista escontra la ciudá d'Ica.
Elodina
Elodina, ye un xéneru de caparines perteneciente a la familia Pieridae. El xéneru contién unes 30 especies.
Watchung
Watchung ye un borough del condáu de Somerset, nel estáu de Nueva Jersey. Llenda con.
Ríu Alvares
El ríu Alvares pasa pel centru d'Asturies.
Bois-d'Amont (Jura)
Bois-d'Amont ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Grallaria przewalskii
Grallaria przewalskii ye una especie d'ave na familia Grallariidae. Ye endémica de Perú. El so hábitat natural son les viesques de monte húmedes tropicales o subtropicales y zones previamente de viesques bien degradaes. Ta amenaciáu, el so estáu actual ye vulnerable.
Llingües indoiranies
350px|thumbnail Les llingües indoiranies formen el subgreyu de llingües indoeuropees que más al este s'atopen. Ente elles alcuéntrense delles llingües indoeuropees cola más antigua tradición escrita como'l sánscritu.
Fálense al sur del Mar Caspiu, n'Irán, Afganistán, Paquistán y na India.
Peñamellera
Col nome de Peñamellera podemos referinos a:
Bois-de-Gand
Bois-de-Gand ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Atles llingüísticu ETLEN
L'atles ETLEN (Estudiu de la transición llingüística na zona Eo-Navia, Asturies), espublizáu nel 2017 n'idioma asturianu, ye un completu estudiu de xeografía llingüística de la zona Eo-Navia, que correspuende a la llende dialectal ente los dominios gallegoportugués (gallegu) y asturlleonés (asturianu) na parte cabera occidental del Principáu d'Asturies. Trátase de la zona del llamáu gallegoasturianu, eonaviegu o gallegu d'Asturies.
L'atles ETLEN ye frutu d'un proyeutu d'investigación de campu qu'ellaboró, en diverses fases, ente l'añu 2000 y el 2014, un equipu de la Universidá d'Uviéu formáu por Ramón d'Andrés Díaz (director), Fernando Álvarez-Balbuena García, Xosé Miguel Suárez Fernández y Miguel Rodríguez Monteavaro, amás d'otros collaboradores. L'oxetivu ye llograr un avance curiosu na conocencia del fexe d'isogloses que conformen la frontera o llende llingüística ente'l gallegoportugués y l'asturlleonés na dicha zona d'Asturies.
Llugares d'encuesta
Encuestáronse 40 llugares de la zona, y tamién delles de la provincia de Lugo. Los llugares son los siguientes, indicando en paréntesis el conceyu au s'alcuentren:
Cuestionariu
El cuestionariu llingüísticu tevo formáu por 368 fenómenos contrastivos ente'l galaicoportugués y l'asturlleonés, dividíos en 3 bloques: un bloque de 111 fenómenos fonético-fonolóxicos; otru de 162 de fenómenos de morfosintaxis nominal; y un últimu bloque de 95 fenómenos de morfosintaxis verbal. Desque cada fenómenu s'ilustró con dellos ítems (exemplos, palabres o espresiones concretes), llográronse 531 respuestes llingüístiques en cada llugar.
Secciones del atles
L'atles ETLEN tien 3 secciones que representen trés maneres d'enfocar l'estudiu llingüísticu de la zona:
(1) Sección dialectográfica: muéstrense los datos lingüísticos nuna colección de 531 mapes dialectales, formando un atles llingüístico de xeitu clásicu.
(3) Sección dialectométrica: sométense los datos llingüísticos a estremaos análisis propios de la dialectometría, metodoloxía basada nel análisis matemático-estadísticu de les asemeyances y diferencies llingüístiques ente les fales de tolos llugares estudiaos. L'atles ETLEN axústase a los procedimientos de la Escuela Dialectométrica de Salzburgu, dirixida pol romanista austriacu Hans Goebl. Cada sección vien precedida d'amplies introducciones sobre l'estáu de les conocencies llingüístiques de la zona, sobre la horiometría y sobre la dialectometría como técniques d'estudiu dialectolóxicu.
Númberu de mapes
L'atles ETLEN ta formáu por un conxuntu de 643 mapes. D'ellos, 531 (el 83%) son dialectográficos, 35 son horiométricos y 77 son dialectométricos. (Na imaxe, ún de los mapes dialectométricos del atles llingüísticu ETLEN).
dcha|Ún de los mapes dialectométricos del ETLEN
Resultaos
L'atles ETLEN ufierta un completu estudiu xeollingüísticu de la zona Eo-Navia, que correspuende al llamáu gallegoasturianu, eonaviegu o gallegu d'Asturies. Trátase d'un conxuntu de fales tradicionalmente clasificaes dientro del dominiu gallegoportugués, anque con un númberu curiosu de trazos que les averen al asturlleonés, pudiendo tipificase como fales gallegues de transición al asturianu. Los sos 531 mapes dialectográficos constitúin una fonte considerable de datos llingüísticos, abondos d'ellos poco conocíos.
Del puntu de vista del análisis horiométricu, les fales eonaviegues resulten caracterizaes pola presencia mayoritaria de trazos de tipu occidental ("grosso modo" gallegoportugués). D'esti mou, la horiometría del ETLEN vien a confirmar la tipificación yá conocida de mano gracies a la dialectología tradicional, magar qu'aportando bien de detalles sobre cómo se configura cuantitativamente la transición ente los dos dominios llingüísticos.
Del puntu de vista de la dialectometría, los diversos análisis asoleyen, ente otros fechos: la existencia d'árees xeolectales d'asemeyanza en sen norte-sur; la existencia de dellos nuedos dialectales o apetuñamientu d'asemeyances en ciertes zones del territoriu estudiáu; la configuración típica d'una zona de llende llingüística; los tramos más nidios de la frontera llingüística (tramu meridional) frente al so aspectu más difusu (tramu septentrional con mayor abrimientu del fexe d'isogloses). Nel el análisis aglomerativu o de clústers, revélase un francimientu binariu que xebra un zona oriental d'otra occidental que cuasi que coincide cola llende llingüística yá conocida polos estudios dialectolóxicos tradicionales.
Llingües irániques
Les llingües irániques son un tueru de llingües pertencientes al subgrupu de les llingües indoiranies indoeuropees.
Proletariáu
El proletariáu (del llatín proles, llinaxe o descendencia) ye un términu utilizáu pa designar a la clas social más baxa de la dómina de la edá moderna que, nel mou de producción capitalista, vese obligada a vender la so fuercia de trabayu a la burguesía por escarecer de los medios de producción. Un miembru de tala clas ye llamáu un proletariu.
Na Roma imperial, los proletarii yeren los ciudadanos de la clas más baxa, que nun teníen propiedaes y que la so única utilidá pal Estáu yera xenerar proles (fíos) pa engrosar los exércitos del imperiu. El términu utilizóse primeramente nun sentíu despreciatible, hasta que Karl Marx utilizólu nun sentíu positivu pa identificar lo qu'él llamó la clas obrera, estremando proletariáu y lumpenproletariáu y asitiándo-y como un grupu antagónicu a la clas burguesa.
El proletariáu na teoría marxista
Na teoría marxista, el proletariáu ye aquella clas social que nun tien la propiedá de los medios de producción. Poro, la única fonte d'ingresos pa los proletarios ye la venta de la so fuercia de trabayu. El marxismu ve'l proletariáu y la burguesía (la clas propietaria) como inherentemente contraries, al defender intereses antagónicos, lo que se manifiesta, por casu, en que los trabayadores de les fábriques deseyen que los sueldos sían tan altos como sía posible, ente que los empresarios deseyen que los costos, y polo tanto los xornales, sían tan baxos como sía posible; yá pa Marx, esta contradicción ye la peor, la concreción nel periodu de producción hexemónicamente capitalista de lo qu'él denomina la llucha de clases, y que considera'l motor de la historia.
Según la teoría marxista, el proletariáu ye una de les clases fundamentales na sociedá capitalista, qu'escarez de propiedá sobro los medios de producción y vese obligada a vender la so fuercia de trabayu p'apurrise los medios de subsistencia.
El proletariáu surdió nel senu de la sociedá feudal. El desenvolvimientu del capitalismu ta acompañáu de la descomposición de la pequeña producción mercantil, del aprobrecimientu de los llabradores y artesanos, que pasaron a engrosar les files del proletariáu. La so esplotación aumenta col desenvolvimientu de les fuercies granibles del capitalismu. Pa Marx, la superación de la manera de producción capitalista sería superáu por tómala de concencia per parte del proletariáu de los sos intereses oxetivos. Al traviés d'esti procesu, llograríase detener el procesu de dominación capitalista pa llegar, nel pensamientu de Marx, a una verdadera historia de la humanidá.
Proletariáu y tiempos de producción
Dende Marx esi discutiniu travesó tola historia de la llucha de clases: la gran batalla del capitalismu contra'l que tán na sienda opuesta a la élite ye la batalla pol tiempu. Pa Marx esi "robu" correspondía a una teoría de la enajenación pero llueu'l discutiniu complicóse. La producción en cadena promovió que l'obreru perdiera'l control que tenía sobro los tiempos de producción.
Faciendo una cronoloxía curtia; l'artesanáu pre-industrial tenía total control del tiempu sobro'l so trabayu. Darréu, l'apaición del reló y la producción industrial primitiva configuraron un modelu de producción determináu por feches" na cual empiézase a promover una visión "granible" qu'incentivaba la cultura capitalista. Nesi tiempu, el que nun trabayaba yera condergáu a muerte. Foi la primer fase de la creación d'un exércitu de reserva. Depués, la máquina determinó un "mínimu" granible más altu'l cual traducíase en control del tiempu del obreru sobro'l so trabayu; y foi ende onde Marx denunció esplotación. La producción en cadena definitivamente llevó al proletariáu a convertise nun engranaxe (como maxistralmente amuesa Chaplin en Tiempos Modernos) nun procesu que diferencialmente tamién empezaría a comprometer al campesináu y artesanáu marxinal. L'apaición d'una clas media ensin inscripción de clas fizo que namás una fraición privilexada del proletariáu pudiera axustar un estándar mínimu de vida al traviés del modelu económicu keynesiano, que se creó pa salvar al capitalismu de la so ruina tres la gran crisis de 1929.
Nos socialismos reales, el modelu de producción yera tamién capitalista, pero cola diferencia de ser controláu dende l'Estáu y non el sector priváu. El proletariáu entamábase al traviés de rellaciones polítiques representatives lo que significaba qu'al igual que nel capitalismu lliberal hubiera una fraición proletaria probe, marxinada y ensin participación.
La crisis económica mundial de 1973 prepara una profundización del proyeutu de control de tiempu capitalista sobro'l proletariu. Equí promuevense les bases del reemplazu del fordismu so un nuevu sistema de producción llamáu toyotismu, el cual ye la base del sistema neolliberal. Conceutos clave d'esti modelu son flexibilidá llaboral, organización industrial multidimensional y nueva rellación conceición-execución nel tiempu de trabayu. En Chile, en 1975-1978 realízase per primer vegada, de manera esperimental, un modelu completu d'esti perfil industrial; pero va ser universalmente espandíu dende 1980 so los gobiernos de Thatcher (Inglaterra) y Reagan (EEXX) so un programa integral, políticu, socio-cultural y económicu, llamáu neolliberalismu que ye la radicalización de les doctrines lliberales clásiques. Los tiempos de producción del obreru son llevaos al mínimu históricu, teniendo la estructura de producción total control y dominiu sobro'l llabor del proletariáu. El fechu de que tea acompañáu d'un mecanismu llegal que torga la fuelga y faila inútil na so estratexa de paralización granible y la profundización del esquema d'exércitos de reserva (desemplegu estructural) esixe repensar una teoría contemporánea de la lliberación del proletariado y revertir el procesu históricu del control del capital sobro'l so tiempu de trabayu y vida.
Boissia
Boissia ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Hamburg
Hamburg ye un borough del condáu de Sussex, nel estáu de Nueva Jersey. Llenda con.
Demografía
Tien una población de y una superficie de  km².
Aeropuertu Capitán Oriel Lea Plaza
L'Aeropuertu Capitán Oriel Lea Plaza ye un aeropuertu de la ciudá boliviana de Tarija. Esti aeropuertu ye utilizáu pa vuelos tantu civiles como militares. Foi nomáu n'honor al capitán d'aviación Oriel Lea Plaza'l 20 de xunetu de 1944, quien combatió na Guerra del Chaco y finó el 31 de marzu de 1943 nun vuelu d'entrenamientu nun Curtiss-Wright CW-22 en La Paz.
Historia
L'Aeropuertu yá esistía antes de la Guerra del Chaco. Yera unu de los primeros destinos de la entós llinia aérea estatal Lloyd Aereu Bolivianu, que foi fundada en 1925. Aquel día esistíen dos pistes d'aterrizaxe con una llongura de 2000 metros y 1220 metros. Mientres la Guerra del Chaco l'Aeropuertu de Tarija foi una importante base aérea pa la IV Brigada Aérea de la Fuercia Aérea Boliviana. Un usu comercial del aeropuertu nun esistía mientres esi tiempu.
El 15 d'ochobre de 1958 accidentóse un Douglas C47A-DL del TAM – Tresporte Aereu Militar, que s'atopaba nun vuelu chárter dende la base militar Fortín (Provincia Campero) escontra la ciudá de Tarija. Estrelláronse cerca de Villamontes, nel Departamentu de Tarija contra un cuetu. Los 17 tripulantes y los trés miembros de la tripulación morrieron.
La terminal aérea empezó la so construcción l'añu 1969, qu'ente 1977 y 1980 tuvo cerrada. La terminal foi anovada a mediaos de la década de los 80.
Accesos
Puede aportase al aeropuertu dende la ciudá tomando Taxis de cualquier empresa. Tamién puede tomase el Micro de la llinia "A" dende y escontra el centru de la ciudá (Mercáu Central).
Destinos y Aereollinies
Anguaño ufiértense vuelos namái a destinos nacionales. Esisten conexones direutes escontra Cochabamba, Santa Cruz de la Sierra, La Paz, Sucre, Trinidá (vía Santa Cruz de la Sierra) y escontra Yacuiba.
Discosura conversii
Discosura conversii ye un pequeñu colibrí que s'alcuentra dende Costa Rica hasta l'oeste d'Ecuador. Puédese atopase nes elevaciones centrales a los 700 y 1400 metros d'altor, pero a principios de la temporada lluviosa puede baxar más baxu. En Costa Rica y Panamá llindase a les fasteres del Caribe.
Esta ye una especie del dosel del monte. Nun se describe'l so nial, pero una imaxe publicada amuesa a una fema construyendo un nial nuna caña delgada, asina que ye probablemente similar a otros niales en forma de copa construyíos por especies como'l Mangu de Pechu Verde. Tolos colibríes ponen dos güevos blancos guariaos solu pola fema.
El Rabudito Verde tien principalmente'l so envés verde, una llinia blanca nel torso y el so parte baxa del torso y cola de color coritu. El so pesu ye de namái 3 gramos. El machu mide 10 centímetros de llongura tien la cola llarga tipu filo la cual da-y a esta especie'l so nome y les sos partes inferiores son de color verde. La fema mide 7,5 centímetru de llargu nun tien la cola llarga y tien el banduyu coritu con una banda verde nel pechu. Ella tien unos llamativos bigotes blancos.
El Rabudito Verde ye xeneralmente silenciosu, pero pueden emitir un nidiu "chip". Estos páxaros visiten les flores pequeñes incluyíos los de epífitas y arbustos, y tamién prinden pequeñes mosques y aviespes. Cuando los machos quieren reproducise posase nes cañes abiertes y pueden llanzase en picaes.
Shiro Misaki
Shiro Misaki (三崎 四郎, ), foi un futbolista xaponés.
Discosura langsdorffi
El rabudito ventrinegro (Discosura langsdorffi) ye una especie d'ave apodiforme de la familia Trochilidae que vive en Suramérica]].
Distribución
La especie alcuéntrase en dos rexones dixuntes, la principal na Amazonia occidental y la otra nes selves de la mariña oriental de Brasil. Alcuéntrase nel este de Bolivia, Colombia, Ecuador y Perú, el sur de Venezuela y Brasil.
Villar de Fallaves
Villar de Fallaves ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Zamora, na comunidá autónoma de Castiella y Llión.
Allugamientu
El conceyu asítiase na contorna de Tierra de Campos. Tien una superficie de 20,95 km², de la qu'en parte s'integra na ZEPA Penillanuras-Campos Sur.
Historia
La so hestoria remóntase cuandoquier a la dómina romana, cuidao que'l so términu ye travesáu pola calzada romana que xunía'l Douru con Pallantia. Nel sieglu XIII perteneció a l'alfoz de Villalpando, siendo una de les llocalidaes que tuvo una cierta importancia como demuestra'l fechu de que disponía d'azogues, llugares de venta diaria, y mercaos pa la venta selmanal. Amás, nesta mesma dómina tenía dos ilesies, y hasta el sieglu XIX cuntó con numberoses ermites: Santa Marina, Santa Catalina, San Mauro, La Concepción, Los Mártires, San Fabián, San Sebastián y San Pedro Apóstol.
Como parte de l'alfoz villalpandino, nel sieglu XIV Villar de Fallaves pasó a manes de los Fernández de Velasco, pasando por esti fechu a integrar la denomada Provincia de les Tierres del Condestable. Sicasí, tres la perda de la condestabilía de los Velasco en 1711, Villar de Fallaves, xunto al restu de la Tierra de Villalpando, dexó de pertenecer a la Provincia de les Tierres del Condestable, pasando a faelo de Llión, en que la so provincia apaez integráu en 1786 nel mapa de Tomás López tituláu ‘Mapa xeográficu d'una parte de la provincia de Llión’.
Al crease les actuales provincies en 1833, Villar de Fallaves quedó adscritu primeramente al partíu xudicial de Medina de Rioseco, na provincia de Valladolid, magar tres les reclamaciones de los conceyos del área villalpandina, quedó dafechu integráu a partir de 1858 na provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, la cual, como toles rexones españoles de la dómina, escarecía de competencies alministratives. Tres la constitución de 1978, esti conceyu pasó a formar parte en 1983 de la comunidá autónoma de Castiella y Llión, en cuantes que pertenecíen a la provincia de Zamora.
Mancomunidá del Rasu de Villalpando
Villar forma parte de la Mancomunidá Intermunicipal del Rasu de Villalpando xunto con otros dolce conceyos de la Tierra de Campos de la provincia de Zamora. Esti consorciu de conceyos, a pesar de que se autodenomina mancomunidá, nun tien tal naturaleza, consistiendo la so finalidá na esplotación del monte públicu denomináu'l "Rasu de Villalpando", esti postreru declaráu nel añu 2000 d'utilidá pública.
Ogdensburg
Demografía
Tien una población de y una superficie de  km².
Villar de Fallaves
Mancomunidá del Rasu de Villalpando
El monte del "Rasu de Villalpando" asítiase nel términu municipal de Villalpando y tien una superficie total de 1.654 hectárees de les cualos 90 pertenecen a enclavaos. Tien calter patrimonial y aprovechamientu comunal, tando consorciado col númberu d'Repartu 3028. Les bases del Consorciu, ente'l Patrimoniu Forestal del Estáu y la Mancomunidá de Rasu de Villalpando fueron aprobaes con fecha 13 de febreru de 1948, anque los sos oríxenes remontar a finales del sieglu X o principios del sieglu XI por donación de los Reyes lleoneses, posiblemente Alfonsu V, a Villalpando, por aquella dómina cabeza de l'Alfoz, y a les aldegues del mesmu.
Dende un puntu de vista botánicu, tratar d'un monte pobláu por especies como'l pinus pinea y pinus pinaster, anque tamién esisten rodales de pinus nigra. Tópase presente'l quercus rotundifolia y de manera bien aisllada crataegus monogyna, cistus ladaniferus y populifolius según chamaespartium tridentatum.
Fiestes
Villar de Fallaves celebra les fiestes del Santu Cristu (13-14 de setiembre) y San Vicente Mártir (22 de xineru). Coles mesmes, honren a San Isidro, patrón de los llabradores (15 de mayu) y a San Urbanu (25 de mayu).
Llineres
Col nome de Llineres podemos referinos a:
La Boissière (Jura)
La Boissière ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ravenna (Italia)
Ravenna ye una ciudá al norte d'Italia na Emilia-Romaña y la capital de la provincia homónima. Ta asitiada na llanura nororiental de la Romaña a pocos quilómetros del Mar Adriáticu. Tien una población de 159 390 habitantes (2016).
Ravenna ye famosa polos sos monumentos bizantinos y paleocristianos, que revelen el so orixe antiguu y el so papel históricu nel desenvolvimientu italianu. A 8 km de la ciudá estienden los lidi ravennati, sableres inmenses nel verde de la famosa mariña romañola.
En Ravenna atópase soterráu Dante Alighieri, autor de La divina comedia. A nivel deportivu, la ciudá ye considerada como'l trubiecu del voleibol n'Italia.
Antigüedá
Los oríxenes de Ravenna son imprecisos. El primer asentamientu atribuyir de forma diversa a los tirrenos, los tesalios o los umbros. Ravenna consistía en cases construyíes sobre pilotes nuna serie de pequeñes islles nuna llaguna pantanosa; una situación similar a la de Venecia dellos sieglos dempués.
Kyla Kenedy
Kyla Kenedy White ye una actriz estauxunidense. Ye conocida mayormente pola so interpretación de Mika Samuels na serie The Walking Dead. Nesa serie mundialmente famosa destacóse realmente amosando facetes d'una futura gran actriz faciendo la so apaición na Temporada 4. Ye bien querida polos sos compañeru de repartu y hai entabláu amistá con Chandler Riggs mientres el rodaxe de los capítulos, amás yá se conocía con Brighton Sharbino quien fixo'l papel de la so hermana na serie. Elles asistieron a la mesma Escuela de Formación Actoral y son bien amigues fuera del set. Ente otros proyeutos nos que trabayó atópense películes como  Raising Izzie cola cual ganó un premiu,  The Three Stooges, The Yellow Walpaper y Hidden Away, según tamién trabayó nes series CSI: Crime Scene Investigation y The New Normal. Adora a los animales y tien un gatu llamáu Louie a quien rescató de la cai.
Ravenna (Italia)
Antigüedá
Ravenna espolletó llargamente sol gobiernu romanu. L'emperador Traxanu construyó un acueductu de 70 km de llongura a principios del sieglu II. En 402 foi la capital del Imperiu romanu d'Occidente, pos l'emperador Honorio treslladó equí la corte imperial. El treslláu fíxose, primero de too, con finalidaes defensives: Ravenna taba arrodiada de barraqueres y banzaos y tenía bon accesu a les fuercies imperiales del Imperiu romanu d'Oriente. Sicasí, en 409, el rei visigodu Alaricu I a cencielles evitó Ravenna, y coló a escalar Roma y tomar como rehén a Gala Placidia, fía del emperador Teodosio I. Dempués de munches vicisitúes, Gala Placidia tornó a Ravenna col so fíu, l'emperador Valentiniano III y el sofitu del so sobrín, Teodosio II. Ravenna esfrutó d'un periodu de paz ensin precedentes, mientres el cual florió la relixón cristiana, y la ciudá llogró los sos monumentos más famosos, tantu seculares (baltaos) como cristianos (calteníos mientres llargu tiempu).
En 476, cayó l'Imperiu Romanu d'Occidente. L'Emperador oriental, Zenón, unvió al rei ostrogodu Teodoricu'l Grande a recuperar la Península Italiana. Dempués de la batalla de Verona, Odoacru retirar a Ravenna, onde soportó un sitiu de trés años per parte de Teodoricu, hasta que la toma de Rimini quitó a Ravenna de suministros. Dempués de que Teodoricu asesinara a Odoacru, Ravenna foi la capital del reinu ostrogodu d'Italia. left|thumb|300px|Mosaicu contemporaneu del Palaciu de Teodoricu. Dempués de 493, Teodoricu emplegó arquiteutos romanos pa estructures seculares y relixoses, incluyendo'l palaciu perdíu cerca de San Apolinar Nuevu; el Palaciu de Teodoricu» foi un edificiu amiesto. Teodoricu y los sos siguidores yeren arrianu, pero caltuvieron pacífica coesistencia colos llatinos. Teodoricu morrió en 526 y foi asocedíu pola so fía Amalasunta, quien foi asesinada nel añu 535.
Sicasí, l'emperador romanu d'oriente Justiniano I yera fanáticamente ortodoxu, y opuestu tantu al gobiernu ostrogodu como a la variedá arriana del Cristianismu. En 535 invadió Italia y en 540 conquistó Ravenna. Ravenna convertir na sede del gobiernu romanu oriental n'Italia (vease tamién Guerra Gótica). La Restauratio Imperii en Ravenna tamién beneficiu al cercanu puertu de Classe, que dacuando ye llamáu la Pompeya de l'antigüedá tardida. El restu más representativu d'aquel periodu ye la ilesia de San Apolinar (sieglos VI-VII), que les sos reliquies fueron depositaes na ilesia. Anque Classe foi fundada mientres el periodu romanu, creció sobremanera nel Imperiu tardíu. Como puertu de Ravenna, yera una de les plataformes d'intercambiu clave nos sieglos VI-VII, y el principal puertu de la mariña adriática italiana.
Exarcado de Ravenna
Dempués de les conquistes de Belisario pal emperador Justiniano I nel sieglu VI, Ravenna convertir en sede del gobernador romanu oriental d'Italia, el Exarca, y foi conocíu como'l Exarcado de Ravenna. Foi nesta dómina cuando s'escribió'l Anónimu de Ravenna.
Historia medieval y moderna
Los lombardos, sol rei Liutprando, ocuparon Ravenna en 712, pero viéronse forzaos a devolve-y la a los romanos. Sicasí, en 751 el rei lombardu Astolfo tuvo ésitu a la de conquistar Ravenna, acabando d'esta manera col gobiernu romanu oriental nel norte d'Italia.
El rei Pipino de Francia atacó a los lombardos a les órdenes del papa Esteban II. Ravenna convirtióse entós en territoriu de los Estaos Pontificios en 784. De la mesma, el papa Adriano I autorizó al rei Carlomagno a tomar de Ravenna cualquier cosa que quixera. Carlomagno fixo tres expedición d'espoliu a Ravenna, llevándose una gran cantidá de columnes romanes, mosaicos, estatues, y otros oxetos muebles p'arriquecer la so capital, Aquisgrán.
thumb|left|220px|Piazza del Popolo en Ravenna. Sol gobiernu papal, el arzobispu de Ravenna goció d'autocefalía al respective de la ilesia romana -un privilexu llográu sol gobiernu bizantín. Por cuenta de les donaciones feches polos emperadores otonianos, l'arzobispu de Ravenna yera'l más ricu d'Italia dempués del Papáu y polo tanto foi capaz de desafiar con ésitu l'autoridá temporal del papa de xemes en cuando.
En 1198 Ravenna dirixó una lliga de ciudaes de la Romaña contra l'emperador, y el papa foi capaz de sometela. Dempués de la guerra de 1218 la familia Traversari foi capaz d'imponer el so mandu sobre la ciudá, que duró hasta l'añu 1240. Dempués d'un curtiu periodu so un vicariu imperial, Ravenna volvió a los estaos papales en 1248 y de nuevu a los Traversari hasta qu'en 1275 los Da Polenta establecieron el so llargu señoríu. Unu de los residentes más pernomaos na Ravenna d'esta dómina foi'l poeta exiliáu Dante.
Nel sieglu XV pasó a los venecianos. N'efeutu, el postreru de Dar Polenta, Ostasio III, foi espulsáu pola República de Venecia en 1440, y la ciudá foi anexonada a los territorios venecianos. Ravenna foi rexida por Venecia hasta 1509, cuando la rexón foi invadida nel cursu de les Guerres Italianes. En 1512, mientres les guerres de la Lliga Santa, Ravenna foi escalada polos franceses.
Dempués de la rindición veneciana, Ravenna foi nuevamente gobernada por legaos del Papa como parte de los Estaos Pontificios. La ciudá resultó estropiada nun enorme hinchente que se produció en mayu de 1636. A lo llargo de los trés sieglos siguientes, una rede de canales esviaron los ríos cercanos y ensugaron los banzaos cercanos, amenorgando asina la posibilidá d'hinchentes y creando una amplia petrina de tierra agrícola alredor de la ciudá.