cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Llingües tirséniques
Rellación con otres llingües
Tamién se propunxo que la familia tirsénica podría formar parte d'una macrofamilia de llingües más grande llamada macrofamilia exea qu'incluyiría tamién l'eteocretense (antiguu cretense, la llingua de los minoicos) y l'eteochipriota. Si pruébase qu'estes otres llingües tán rellacionaes col etruscu y el réticu, podríen constituyir una evidencia d'una espansión de pueblos pelásgicos dende les islles del mar Exéu y Creta al traviés de Grecia y la península italiana hasta los Alpes. Esta propuesta nun tien inda amplia aceptación, y de fechu esisten intentos de rellacionar el etecretense y el etechipritoa coles llingües nostráticas.
Primeramente propunxérase que les llingües tirrénicas taben rellacionaes coles llingües anatolies pertenecientes a la familia indoeuropea (Steinbauer 1999; Palmer 1965) pero dicha propuesta nun tuvo aceptación xeneral (a pesar de que Palmer probó que delles inscripciones en Llinial A podíen interpretase dende'l luvita).
Carauterístiques comunes
Rix asume que'l proto-tirsénico pudo falase escontra'l 1000 e. C. Dalgunos de los cognaos putativos ente'l etruscu y el réticu son: participiu pasáu -ce n'etruscu y -ku en réticu
Otru conxuntu de congandos ente'l lemnio y l'etruscu son:
Fuentes de Oñoro
Fuentes de Oñoro ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Intégrase dientro de la contorna de Ciudad Rodrigo y la subcomarca del Campu de Argañán. Pertenez al partíu xudicial de Ciudad Rodrigo.
El so términu municipal ta formáu poles llocalidaes de Colonia de la Estación, Fuentes de Oñoro y Nuevu Pobláu, ocupa una superficie total de 57,19 km² y según el padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu, cuenta con habitantes.
Símbolos
left|120px|Representación heráldica del blasón aprobáu
Escudu
L'escudu heráldicu que representa al conceyu foi aprobáu'l 9 d'ochobre de 1955 col siguiente blasón:
Bandera
La bandera municipal foi aprobada'l 23 d'agostu de 1996 cola siguiente descripción testual:
Allugamientu
Fuentes de Oñoro ta alcontráu nel área occidental de la provincia de Salamanca y fai frontera con Portugal. Nel términu municipal esiste un pasu fronterizu y una aduana, que permanez abierta y ensin restricciones a la circulación dende 1995.
Tresportes
Ye un importante nucleu dende un puntu de vista de comunicaciones. Per una parte, atópase trevesáu pela carretera N-620, principal vía de comunicación de Portugal con Europa. Asina mesmu, la Estación de Fuentes de Oñoro ye un importante enclave ferroviariu.
Demografía
El conceyu, que tien una superficie de 57,19 km², cuenta según el padrón municipal pa del INE con  habitantes y una densidá de  hab./km².
Hasta 1857 denominábase Fonte de Oñoro.
Población por nucleu
Desglose de población según el Padrón Continuu por Unidá Poblacional del INE.
Historia
La fundación de Fuentes de Oñoro remontar a la Edá Media, obedeciendo a les repoblaciones efectuaes polos reis lleoneses na Alta Edá Media, quedando encuadráu dientro del Obispáu de Ciudad Rodrigo tres la creación d'este pol rei Fernandu II de Lleón nel sieglu XII, dientro del Campu de Argañán. Mientres la primavera de 1811, nel marcu de la Guerra Peninsular, tuvo llugar la Batalla de Fuentes de Oñoro, na cual los exércitos Británicos-portugueses comandados por Wellington entablaron combate colos exércitos franceses del Mariscal Masséna. Cola creación de les actuales provincies en 1833, Fuentes de Oñoro quedó integráu na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa.
Evolución de la delda viva
El conceutu de delda viva contempla solo les deldes con caxes y bancos relatives a creitos financieros, valores de renta fixa y préstamos o creitos tresferíos a terceros, escluyéndose, poro, la delda comercial.
La delda viva municipal per habitante en 2014 xubía a 743,75 €.
Oñorenses pernomaos
Unu de los sos habitantes más conocíos foi Alfonso Navalón, periodista y ganaderu.
Gajates
Amás del propiu Gajates, el so términu municipal ta formáu poles llocalidaes de Galleguillos y Valivos, ocupa una superficie total de 27,67 km² y según el padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu, cuenta con una población de habitantes.
Símbolos
left|120px|Representación heráldica del blasón aprobáu
Escudu
L'escudu heráldicu que representa al conceyu foi aprobáu'l 18 de febreru de 2015 col siguiente blasón:
Bandera
El conceyu nun adoptó entá una bandera pal conceyu.
Historia
La so fundación remontar a la repoblación efectuada por Ramiro II de Lleón nel sieglu X, quedando dende entós integráu nel Reinu de Lleón, denominándose "Gayates" nel sieglu XIII, teniendo l'actual denominación yá nel sieglu XV. Cola creación de les actuales provincies en 1833, Gajates quedó encuadráu na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa, formando parte del partíu xudicial d'Alba de Tormes hasta la desapaición d'ésti y la so integración nel de Salamanca.
Nucleos de población
El conceyu estremar en tres nucleos de población: Gajates, Galleguillos y Valivos, que teníen la siguiente población en 2014 según l'INE.
Economía
Hai cultivos de secanu como pueden ser el maíz y el trigu
Zanthoxylum rhoifolium
Zanthoxylum rhoifolium, tembetarí ye una especie botánica de plantes con flores melecinal y ornamental na familia de les Rutaceae. Ye endémica del sur de Suramérica. thumb|240px|Fueyes thumb|240px|Detalle del tueru
Descripción
Floria de setiembre a ochobre, fructifica en xineru y colléchense les granes de marzu a abril. Grana un permediu de 30 % de vidables, de 10 a 70 díes.
Taxonomía
Zanthoxylum rhoifolium describióse por Jean-Baptiste Lamarck y espublizóse en Encyclopédie Méthodique, Botanique 2: 39. 1786.
Aces
Aces ye un llugar y una parroquia del conceyu asturianu de Candamu. Asítiase na parte central del mesmu, na oriella izquierda del ríu Nalón, y tien una estensión de 2,31 km². Comprende'l pueblu del mesmu nome, de.
II Lupi
II Lupi (II Lup) ye una estrella variable na constelación de Lupus, el llobu. De magnitú aparente media +5,92 en banda J, alcuéntrase a una distancia ente 500 y 590 pársecs (aproximao 1800 años lluz) del Sistema Solar.
Phaenicophaeus chlorophaeus
Phaenicophaeus chlorophaeus ye una especie d'ave cuculiforme de la familia Cuculidae.
II Lupi
II Lupi ye una estrella de carbonu que la so temperatura efectivo ye de namái 2400 K. Relluma con una lluminosidá 8933 vegaes superior a la lluminosidá solar. De gran tamañu, tien un radiu 547 vegaes más grande que'l radiu solar, equivalente a 2,5 UA; si ocupara'l llugar del nuesu Sol, les órbites de los cuatro primeros planetes —la Tierra inclusive— taríen conteníes nel interior de la estrella.
Phaenicophaeus chlorophaeus
Taxonomía
N'ocasiones incluise nel so propiu xéneru monotípicu como Rhinortha chlorophaea. Tien descrites, según autores, ente dos y trés subespecies:
II Lupi
II Lupi alcuéntrase na caña asintótica xigante (AGB), periodu de la evolución estelar qu'esperimenten les estrelles de masa entemedio al concluyir les sos vides; la conocida Mira (ο Ceti), R Sculptoris y W Aquilae son exemplos d'estrelles nesta fase evolutiva. II Lupi pierde masa estelar a razón de 3,9 × 10-6 mases solares per añu, y el ritmu de perda de masa ye constante. Catalogada como variable Mira, la so variación de rellumu en banda H ye de 1,6 magnitúes y el so periodu de pulsación ye de 575 díes.
Les estrelles de carbonu tán arrodiaes por una envoltura circumestelar y, al contrariu que na mayor parte de les estrelles, el conteníu de carbonu ye mayor que'l d'oxíxenu. II Lupi presenta una rellación ente los isótopos 12C/13C igual a 4,0, polo que ye una estrella bien rica en carbonu-13. Dicha rellación ye un indicador del estáu evolutivu y de la nucleosíntesis; n'estrelles AGB masives —ente 3 y 7 mases solares—, actívase'l llamáu quemáu caliente fondu» y la rellación 12C/13C puede algamar el valor 10 (a títulu comparativu, nel Sol dichu valor ye 89). Per otra parte, na envoltura d'II Lupi detectáronse molécules de CO, SiO, HCN y CS, y piénsase que'l SiO ye la especie emitida más cerca de la estrella, siguida del HCN y del CS. Tamién se detectó SIS, molécula que, a diferencia de les anteriores, ye más abondosa n'estrelles de carbonu que n'estrelles de tipu M. El radiu de dicha envoltura ye de 1,4 × 1016 cm.
José Francisco Montes Fonseca
José Francisco Montes Fonseca foi políticu hondureñu. Presidente Provisional d'Hondures ente'l 11 de xineru al 5 de febreru de 1862, y xubíu como Décimu primer Presidente Constitucional, ente'l 4 d'avientu al 21 de xunu de 1863.
Biografía
Los sos padres fueron Juan José Montes y Clara Fonseca. La primer vegada qu'asumió la presidencia provisional foi debíu al magnicidiu asocedíu en Comayagua, tres l'asesinatu del presidente en funciones Xeneral José Santos Guardiola Bustillo pola so propia guardia al mandu del Mayor de Plaza, una y bones el vicepresidente señor Victoriano Castellanos Cortés atopar de viaxe en Suchitoto, El Salvador, polo que l'Asamblea Llexislativa designó-y presidente, con vistu bonu del Xeneral José María Medina quien prindara a los traidores, enxuiciar y executaos por aciu fusilamiento na plaza.
Castellanos Cortés, al tener noticies, torna a Hondures y tomó posesión de la presidencia un 4 de febreru de 1862 na llocalidá de la Villa de Guarita güei xurisdicción del departamentu de Lempira, dempués treslladaríase a la so ciudá natal “Los Llanos” güei Santa Rosa de Copán a la qu'alzaría como sede del so gobiernu, ordenando'l treslláu de la presidencia y l'Asamblea Llexislativa p'aquella ciudá'l 4 de mayu, onde s'axuntaríen y emitieren el Decretu Non. 3 convirtiendo a Hondures de Estáu a República. Darréu Castellanos viéndose enfermu treslladar a Comayagua, onde finaría'l 4 d'avientu de 1862, tomando les riendes del gobiernu'l Xeneral José María Medina Castejón.
El Parllamentu Llexislativu designo a José Francisco Montes Fonseca como'l so socesor, unu de los sos órdenes foi'l de sofitar al gobiernu salvadoreñu del Xeneral Gerardo Berrios, contra'l guatemalianu encabezáu pol Xeneral José Rafael Turcios Carrera.
Fuentes de Béjar
Fuentes de Béjar ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Intégrase dientro de la contorna de la Sierra de Béjar. Pertenez al partíu xudicial de Béjar.
El so términu municipal ta formáu por un solu nucleu de población, ocupa una superficie total de 14,47 km² y según los datos demográficos recoyíos nel padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu, cuenta con una población de habitantes.
Etimoloxía
El nome refuga a la esistencia nel términu de numberosos veneros, fontes y manantíos, dalgunos de los cualos dieron llugar a la nacencia del ríu Sangusín o Salgosín, como dicíen d'antiguo.
Dalgunes de tales fontes, son particularmente conocíes y designaes por aciu nomes propios; asina, la fonte Cebrián, o Cibrián, qu'apaez mentada en documentos de los sieglos XVII y XVIII; la fonte de Mari Muñoz, que'l so nome fai alusión a ciertes etapes de la repoblación medieval de los sieglos XII-XIII; la fonte de Olalla, esto ye, fuente Eulalia; la fonte de la Parola, d'etimoloxía desconocida; la fonte de Rodrigo y la fonte de Don Juan, por mentar tan solo dalgunes d'elles.
Otres munches fontes, de menor entidá, topar en distintos puntos del términu. Amás, hai tamién, una notable representación de pozos y regueros que humifican el terrén. Amás del Sangusín, que, verdaderamente, preséntase, en determinaos puntos con calter de ríu, cabría falar de los regueros, regajos o regatucos de menor caudal, como'l de Arrolaví, Cubillo, Tejero, los Yelgos, etc., o'l regajo de les Barrileras, el Regajo Martín o'l Regajo Moreno: Per otra parte, hai una pequeña güelga, conocíu como la Llaguna, que, de dalguna manera, vien completar la variedá de suxerencies, fluxos d'agua, pocetas, llamargues y demás, que vivifican, hicrológicamente la zona que nos ocupa.
Xeografía
Al sur de la provincia de Salamanca y formando parte de la contorna de Béjar, atópase Fontes de Béjar. D'antiguo, esta ye la última población, perteneciente al reinu de Castiella, constituyó zona fronteriza col de Lleón, estableciéndose la llende ente dambos reinos, nel ámbitu de dicha contorna, a lo llargo del cordel de ganaos que, dende tiempu inmemorial, escurría pola franxa septentrional del términu de Fontes de Béjar.
Anguaño, con una estensión de 14,60 quilómetros cuadraos, y asitiáu a 908 metros d'altitú, Fuentes de Béjar ufierta un bien cuidáu caserío y unos arrogantes paisaxes.Munchos de los edificios tópense construyíos en piedra de granitu, material abondoso na zona, y nun se topen exentos de ciertes cualidaes artístiques. Entá se caltienen grandes caserones antiguos y polo xeneral predominen les cases de delles plantes.
Nel estremu nooriental del términu tien la so nacencia'l ríu Sangusín, alimentáu por fontes y veneros, d'ende'l nome del conceyu.D'este a oeste, dicha vía fluvial crucia'l términu de Fontes de Béjar y prosigue por Ledrada, Valdefuentes de Sangusín, Forcayu de Montemayor y Cristóbal de la Sierra, hasta desaguar nel Alagón. thumb|Río Sangusín Hasta 1833 Fontes de Béjar perteció a la Comunidá de Villa y Tierra de Béjar, que estremábase en cuatro Cuartos, a saber: el de riba, el de baxo, el del Campu y el de Valvaneda.Tres la reorganización provincial, el territoriu bejarano foi estremáu en tres provincies distintes.
Los canteros de Fontes de Béjar
Dede siempres, foi bien apreciada'l llabor de los canteros de Fontes de Béjar.Delles xeneraciones de maestros, nel arte de trabayar la piedra, el granitu, concretamente, fueron asocediéndose dende sieglos tras, calteniendo y perpetuando les téuniques d'estracción y llabráu de dicha materia primo, surtiendo al propiu vecinderu y esportando, tamién, el productu a otros llugares de la contorna.
La mesma toponimia del pueblu ta yá indicando la esistencia de abundandante material graníticu:Los Berrocales, el Cancho Cebadal, el Cancho de les Cañaes, el Cancho de les Hoyas, el Cancho del Navazo y otros.
Anque la mayoría de los canteros que trabayaben el graníto en Fontes de Béjar, yeren naturales de dichu llugar, había otros, principalmente de la zona de Sorihuela, que tamién s'ocuparon en desenvolver asemeyáu oficiu, nes esplotaciones del términu de Fontes de Béjar, llegando a realizase intercambios ente maestros de dambes llocalidaes que, d'esa manera, tresmitíense mutuamente les sos téuniques.Los canteros de Fontes de Béjar desenvolvieron el so llabor cuasi de forma ininterrumpida dende'l sieglu XVI hasta mediaos del sieglu XX, dexando pa la historia del llugar edificios d'escelente factura que revelen una gran conocencia de tal tradicional oficiu.
El mundu prehistóricu
Yá dende la más alloñada antigüedá, l'home instalar en distintes zones del actual términu municipal.Los más antigües muertes remontar al Neolíticu, en redol al al IV mileniu e.C.Trátase de los hachos de piedra apolazaes y otros materiales topaos nes proximidaes del ríu Sangusín, anque eso sí, aisllaos fora de too contestu arqueolóxicu. Sicasí otros restos pertenecen a la Edá de los Metales, apaecieron acomuñaos a asentamientos humanos; dalgunos d'ellos, fueron alcontraos al norte del pueblu y otros al suroeste.A esa mesma dómina pertenecen insculturas o grabaos rupestres al estilu de los descubiertos en Cristóbal de la Sierra y Valverde de Valdelacasa.
La edá del Fierro, última etapa de la edá de los metales, atópase representada pola esistencia de castros nel términu y los aldeaños de Fontes de Béjar y que probablemente debieron de perdurar hasta los tiempos de la conquista romana.es posible qu'aquellos fueren utilizaos polos mesmos romanos pa instalar ellí dalgún puestu de vixilancia habida cuenta de la proximidá de la calzada de la Plata y de una calzada secundaria, que crucia'l sector septentrional del términu y que sería tomada como referencia, sieglos dempués, pa delimitar l'alfoz-territoriu- de Béjar..
Presencia romana
.
Los romanos trazaron un camín que, partiendo de la calzada de Béjar, cruciaba los términos de Sanchotello y Fontes de Béjar, en direición a Medina del Campo; amás aprovecharon los castros esistentes de les proximidaes del ríu Sangusín, y debieron de llevantar dalgún templu na redoma del mesmu pueblu de Fuentes, más concretamente nel mesmu llugar onde güei s'atopa la ermita de San Blas, a xulgar por ciertes muertes qu'ellí apaecieron como dellos fragmentos de columnes y otres pieces arquiteutóniques.
Hai restos d'un fortín na paraxa llamada Güertu del Cura, ésti pudo sirvir pa protexer los pasos naturales de la redoma.Hai muertes de restos d'asentamientos de la dómina tardorromana-visifoda na Mirandilla y la contorna.
Edá Media
Nel términu esisten muertes arqueolóxiques que denuncien la posible presencia visigoda mientres los primeros sieglos de l'Alta Edá Media ( sieglos VI-VII).Cabo pensar que cola llegada de los árabes a empiezos del sieglu VIII produxera un fenómenu de recesión demográfica en tola zona.Aisllada práuticamente ente Estremadura y la despoblada contorna de Montemayor, la Tierra de Béjar topar nel sieglu XIII dientro de la xurisdicción d'Ávila, pero daes les sos especiales carauterístiques bien llueu empezaría a configurase como nucleu xeográficu y alministrativu, con entidá propia.Con tou, nun llegaría a segregase realmente , de la desusdicha provincia d'Ávila , hasta empiezu de dichu sieglu, como veremos ver..
Fuentes de Béjar, nel reinu de Castiella
Encuadrada pos dientro de denominar Tierra de Béjar, Fuentes quedaría incorporada al reinu de Castiella, que quedaría separáu, a partir de 1157 del reinu de Lleón, a la muerte d'Alfonsu VII asocedida en dichu añu. El reinu de Castiella pasó a pertenecer a Sancho y el de Lleón a Fernando. Ello marcaría l'entamu d'una llarga guerra ente dambos reinos que s'enllargaría los setenta y tres años siguientes y que concluyiría, a lo último nel añu 1230, al quedar unificaos, sol reináu de Fernandu III, el Santu.
El términu de Fontes de Béjar, llende del conceyu de Plasencia nel sieglu XII
El ríu Sangusín o Salgosín, como ye mentáu nos documentos medievales, constituyóse a lo llargo del tiempu nun referente xeográficu de gran importancia a la d'afitar les llendes territoriales.Yá nel añu 1189, Alfonsu VIII de Castiella afitó los términos del conceyu de Plasencia, tomando'l cursu de dicha vía fluvial como unu de los elementos de referencia: " et de Tormes ad iusum usque al arroyum de Mula ubi cadit in Tormes, et per arroyum de Mula enriba sicut exit ad somun de Salgosín, et de Salgosín ad iusum sicut ad calÇadam Quinea "
Les llendes establecíes siguíen pos la llinia que venía marcar pol noroeste'l cursu del ríu Sangusín, dende la so nacencia na redoma del Campu de la Cruz, términu de Fontes de Béjar, al cual constituyiría, en delantre, y como yá apuntemos, nel estremu norte de l'alfoz -territoriu- de Béjar..
La defensa del territoriu
El fechu de que, nos sieglos XII y XIII, el términu de Fontes de Béjar, perteneciente al reinu de Castiella, confinara col reinu de Lleón, esplica la esistencia de delles fortaleces, llevantaes mientres la Edá Media, pero aprovechando ptras anteriores.Una de elllas, alzar nel Cuetu, al suroeste del pueblu, y entá habría que citar la torre qu'hubo nel Cubillo.
Non solamente nel términu de Fontes de Béjar, tamién n'otres zones de la franxa septentrional de la histórica Mancomunidá de la Villa y Tierra de Béjar, fueron llevantaes diverses fortaleces, dende simples torres vigía, como la talaya qu'había en Valdelacasa, a castiellos de dalguna entidá como los allugaos en dellos puntos del términu de La Cabeza de Béjar; sobremanera nel Cuetu del Castiellu que recibe'l nome del castiellu medieval, que los sos restos, incluyíu el barcal, podríen remontase a los sieglos VIII-XII , como ye'l casu d'otres fortaleces que jalonan distintos puntos de la vieya frontera, ente los reinos de Castiella y Lleón, que, recordémoslo caltuviéronse enfrentaos pola posesión de distintos territorios dende mediaos del sieglu XII hasta l'añu 1230.Sobre esti particular cabo pensar en que los castiellos a los que tamos refiriendo debieron de perder práuticamente utilidá, como adelantraos na defensa de la fronterizaa, a partir de finales del sieglu XII, inclusive antes.
Como fora, lo cierto ye qu'en Guijo de Ávila, Fuentes de Béjar, Cabeza de Béjar , Cristóbal y Valdelacasa, esisten restos d'antigües fortaleces, la mayoría de les cualos remonta los sos oríxenes a la dómina prehistórica, anque dalgunes d'elles llegaron a conocer un segundu "renacencia", de tipu militar, mientres la dómina romana y, tamién, darréu, na Edá Media.
Como datu adiccional, vamos señalar la esistencia de restos d'antigües torres, n'otres llocalidaes estremeres de Fontes de Béjar, como Ledrada, en que'l so términu hubo a lo menos dos, una d'elles, en plenu caserío, y la otra, na Coronita, xunto al ríu Sangusín.
Fuentes de Béjar, sol señoríu de los Estúñiga
Fuentes de Béjar pasaría a la xurisdicción de don Diego López de Estúñiga nel añu 1396. Este yera señor de la llocalidá burgalesa de Frías y, en dichu añu, apurrióse-y a Enrique III, a cambéu del señoríu de Béjar y les sos aldegues.Nel correspondiente documentu de permuta, dichu monarca dicía asina: "por cuanto ente mi y vos Diego López de Estíñiga, el mio justizia maior, foi tratáu y alcordáu que trocásedes cola de Frías, que ye la vuesa propia, pola la mio villa de Béjar colos sos términos (...) poro, pela presente carta, doi y conozo que troco y promuto y que y trocáu y promutado y fecho troque y promutazion con vos el dichu Diego López de Estúñiga, de la dicha villa de Béjar, coles sos aldegues y términos y con tou lo de yuso conteníu, pola felicidá la vuesa villa de Frías, coles sos aldegues y términos y rentes y juridizión...
Don Diego López de Estuñiga pasaba pos a adquirir plenu señoríu sobre Béjar y toles sos aldegues y moradores de les mesmes, y sobre toles tierres incluyíes nel ámbitu de la so xurisdicción.El señoríu algamaba non yá a tou lo que naquellos momentos hubiera en dichos términos, sinón tamién a lo que nun futuru aportara d'ellos.Arriendes d'ello, los venceyos de vasallaxe que d'esa manera d'establecería ente los vecinos de Fuentes y los demás llugares comarcanos, extendíase, igualmente a los sos descendientes.
Pasu de Fontes de Béjar al Reinu de Lleón
Como parte de la comunidá bejarana, tres la perda del votu en Cortes de Béjar y el so pasu a depender de Salamanca nesi aspeutu a partir de 1425, fechu favorecíu pol mentáu pasu de la tierra de Béjar a manes de los Zúñiga en 1391, Fuentes de Béjar pasó a formar parte del Reinu de Lleón.
Los Estúñiga, señores de la Tierra de Béjar
La rellación de calter históricu qu'esistió ente Fontes de Béjar y los Estúñiga, duques de Béjar, impon el que darréu ofezcamos dellos datos sobre dichu llinaxe que dende'l sieglu XV va exercer potestá y xurisdicción sobre diversos llugares de la denomada Tierra de Béjar.
Sería Inigo Ortiz quien introduxera, nel ámbitu de la corte castellana, el llinaxe de los Estúñiga, que los sos miembros recibiríen más tarde determinaos privilexos de parte del rei Enrique III, el Doliente.Enantes los Estúñiga sofitaren a los Trastámara mientres la guerra cival que se xeneró en Castiella a mediaos del sieglu XIV.A lo último sería'l desusdichu Enrique III quien concediera a Diego López de Estúñiga les tercies del Arciprestalgu de Peñafiel y Béjar.Tiempos dempués unu de los socesores de la familia de los Estúñiga, Don Pedro, morrió nel añu 1453, pasando a heredar el mayoralgu de Béjar y Plasencia don Alvaro de Estúñiga.
Los miembros de la casa nobiliaria ostentaron el títulu de Xusticia Mayor y aparte el ducáu de Béjar, tamién teníen na provincia de Salamanca diversos bienes.El mesmu castiellu de Miranda del Castañar por casu foi mandáu edificar a mediaos del sieglu XV por don Pedro de Estúñiga.
Nel añu 1480, los reis Católicosa dieron a los Estúñiga el títulu de duque de Plasencia en pagu poles sos intervenciones na guerra de Socesión contr Juana "la Beltranexa"..
Edá Contemporánea
En 1833 créanse les actuales provincies, quedando integráu nella Fontes de Béjar na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa, estatus provincial que se caltién na actualidá, formando parte del partíu xudicial de Béjar.
En 1974 foi decretada la so unión al conceyu de Guijuelo, magar darréu dicha decisión foi revocada, recuperando Fuentes de Béjar la so estatus de conceyu.
Monumentos y llugares d'interés
Ilesia parroquial católica so la advocación de La nuesa Señora de la Purificación, na Archidiócesis de Mérida-Badayoz, Diócesis de Plasencia, Arciprestalgu de Fontes de Béjar.
Vanessa Minnillo
Vanessa Joy Minnillo ye una actriz filipino-americana. Foi Miss Teen USA, anque ye más conocida por haber sío presentadora del show Total Request Live de MTV de 2003 a 2007 según por ser corresponsal na ciudá de Nueva York pa Entertainment Tonight.
Dempués de meses de planificación, Nick Lachey y Vanessa Minnillo casáronse'l 15 de xunetu de 2011. El 12 de setiembre de 2012 tuvieron al so fíu, Camden John Lachey.
Ang Lee
Ang Lee  ye un direutor de cine taiwanés.
Munches de les sos películes enfocaron les interacciones ente la modernidá y la tradición. Les sos obres tamién tienden a tener un tonu de comedia llixera que marca una rotura col realismu tráxicu que caracteriza'l cine de Taiwán tres el fin del periodu de llei marcial nos años 1990. Foi'l primeru n'introducir temes homosexuales nel cine asiáticu y tamién foi pioneru nes películes d'artes marciales/exotismo oriental de gran presupuestu de Hollywood.
Estudió teatru na universidá d'Illinois y fixo'l so máster na escuela d'arte Tisch de la Universidá de Nueva York, onde en 1984 realizó una película titulada Fine Line como tesis. Foi compañeru de clase de Spike Lee.
Trayeutoria
En 1992 dar a conocer internacionalmente nun filme sobre un vieyu que nun sabe/puede afaese a la vida occidental moderna (Manes qu'emburrien), y llogra la etiqueta de "prometedor". Al añu siguiente, presenta una película qu'afita la so carrera y revéla-y como unu de los máximos esponentes de la so xeneración dientro del cine taiwanés: la co-producción La llacuada de bodes, na que revela una frescura inusual y un talentu entá por cubicar. La so siguiente producción va consagra-y a nivel mundial: Comer, beber, amar (1994), apúrre-y unu de los sos mayores ésitos personales, llogrando que'l so universu cinematográficu tescienda'l filme de cintes coétaneas que fracasaben en mayor o menor midida nel so intentu por conxugar les cultures oriental-occidental dientro d'hestories intimistes y familiares onde se da la consabida rotura-dominación pola tradición (Cometé una taza de té de Wayne Wang, 1988, ye un bon exemplu).
En 2001 foi profesor visitante na universidá de Dartmouth y ellí estrenó Wo hu cang long, un auténticu fenómenu a nivel mundial que se convirtió cuasi dende'l so estrenu nun clásicu modernu instantáneu.
Por Brokeback Mountain ganó'l Lleón d'Oru del Festival de Venecia del 2005. Repitió ésitu nel mesmu festival, dos años dempués, con una obra totalmente distinta, qu'enceta la historia del so país: Lluxuria y traición.
Por tou ello, Ang Lee ye un cineasta pocu corriente nel panorama actual.
Premios
Premiu Óscar:
Premiu Globu d'Oru:
Premios BAFTA:
Partíu Árabe Socialista Baaz
thumb|200px| Bandera panarabista propuesta pol Partíu Baas El Partíu Árabe Socialista Baaz (tamién trescrito como Baath o Ba'ath, n'árabe: حزب البعث العربي الاشتراكي), foi fundáu en 1947 como un partíu políticu nacionalista árabe llaicu, radical socialista. Funcionaba como un partíu panárabe con rames en diferentes países árabes, pero yera más fuerte en Siria ya Iraq. Asumió'l poder en dambos países en 1963. En 1966 los partíos siriu ya iraquín convirtiéronse en facciones rivales. Ambos partidos Baaz caltuvieron el mesmu nome y tienen estructures paraleles nel mundu árabe.
Apaeció d'entamu como movimientu nacionalista árabe en 1932 de la mano de los pensadores sirios Michel Aflaq y Salah Bitar. Tomó fuercia nos años siguientes en Siria (onde se-y amestaron militantes de grupos marxistes) y el vecín Iraq (onde se implantó fuertemente nel exércitu). Nun foi fundáu oficialmente como partíu hasta la celebración del so primer congresu en Damascu, el 7 d'abril de 1947.
La pallabra árabe "Baaz" significa "resurrección", como na obra publicada por Michel Aflaq, titulada Nel camín de la resurrección. Les creencies baazistes combinen el socialismu árabe, el nacionalismu y el panarabismu. La ideoloxía, na so mayor parte llaica, contrasta muncho cola d'otros gobiernos árabes nel Oriente Mediu, qu'a veces tienden a orientarse hacia l'islamismu y la teocracia. Dellos analistes ocidentales piensen que'l Partíu Baaz asemeya en cierta manera a la ideoloxía facista pol so discursu populista, el so nacionalismu panarabista que casi se convierte n'espansionismu y poles sos tendencies a ser na práutica parte de la derecha política.
El lema del partíu ye "Unidá, llibertá, socialismu" (n'árabe wahda, hurriya, ishtirakiya). La "unidá" refierse a la unidá árabe, la "llibertá" fai énfasis na lliberación del control extranxeru y particularmente de la so intervención, y el "socialismu" refierse a lo que se denomina socialismu árabe enantes qu'al marxismu.
Bren
Bren ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Partíu Árabe Socialista Baaz
El Partíu Baaz llegó al poder en Siria el 8 de marzu de 1963 y caltuvo un monopoliu sobre'l poder político dende finales d'esi añu. Los baazistes gobernaron Iraq brevemente en 1963, y llueu dende xunetu de 1968 hasta 2003. Tres la destitución "de facto" del réxime baazista del presidente Sadam Husein demientres la invasión d'Iraq de 2003, les autoridaes d'ocupación prohibieron el Partíu Baaz Iraquín en xunu de 2003.
Bren
Tien una población de y una superficie de  km².
Santiago García Granda
Santiago García Granda ye un químicu asturianu, especialista en cristalografía de rayos X. Foi rector de la Universidá d'Uviéu ente'l 16 de mayu de 2016 y 2021.
Biografía
Ñació en Verdiciu, Asturies, en 1955. Estudió química, llicenciándose en 1980 y doctorándose en 1984 pola Universidá d'Uviéu. Ente 1985 y 1987 completó la so formación académica como becariu postdoctoral na Universidá de Nijmegen Holanda col Profesor Paul T. Beurskens. Especialista en determinación estructural, cristalografía, difracción y cálculos moleculares, ye ex-presidente de la European Crystallographic Association (ECA) onde sirvió dende agostu de 2006, y apocayá foi escoyíu Ordinary Member del Executive Committee de la International Union of Crystallography.
Autor de más de 500 artículos científicos y de divulgación científica, dellos capítulos de llibros y numberoses comunicaciones y ponencies presentaes en congresos, sobre estudios químico-físicos de nuevos materiales, estructura molecular, cristalografía, difracción y métodos de cálculu, tien un Índiz H de 44. Ye coautor del programa de cristalografía DirDif citáu más de 3000 vegaes y lideró más de 30 proyeutos d'investigación, nacionales y europeos, contratos con empreses y proyeutos de divulgación científica. Lidera'l Grupu d'Investigación SYSTAM, del Departamentu de Química Física y Analítica, declaráu Grupu d'Excelencia del Principáu d'Asturies nel añu 2001. Ye responsable de la instalación d'infraestructura na Llinia Española del Sincrotrón del ESRF. Dirixó 18 tesis doctorales. La so actividá investigadora foi evaluada positivamente en 5 sexenios y fuéron-y reconocíos 7 quinquenios d'actividá docente.
En 2016 presentose como candidatu a rector de la Universidá d'Uviéu, eleiciones que ganó a José Muñiz. Dende mayu de 2008 hasta abril de de 2012 foi Vicerrector d'Investigación de la Universidá d'Uviéu, y Secretariu Executivu de la Sectorial d'I+D de la CRUE. Mientres mas de 35 años de serviciu na Universidá d'Uviéu, ocupó diversos cargos académicos y responsabilidaes
Zanthoxylum bungeanum
Zanthoxylum simulans, ye una especie d'arbustu perteneciente a la familia de les rutácees. Ye nativa del este de China y Taiwán. Ye una de les varies especies de Zanthoxylum que produz la pimienta de Sichuan. thumb|Detalle del tueru y les fueyes
Descripción
Son arbustos o pequeños árboles qu'algamen un tamañu de 7 m d'altor. La fueyes son de 7-12.5 cm de llargu, pinnaes, con 7-11 foliolos, los foliolus de 3-5 cm de llargu y 1.5-2 cm d'anchu. Tien numberosa escayos curtios (3-6 mm) en tarmos y los pecíolos de les fueyes. La flores producir en delgaos visos, cada flor de diámetru de 4-5 mm. El frutu ye una baga de 3-4 mm que tien un pulgu aspru de color marrón acoloratáu que s'estrema pa lliberar les granes de color negru del interior.
Taxonomía
Zanthoxylum simulans describióse por Henry Fletcher Hance y espublizóse en ''Annales des Sciences Naturelles; Botanique, sér. 5, 5: 208'', nel añu 1866.
Milvus milvus
El ye una especie d'ave accipitriforme de la familia Accipitridae. Ye similar n'aspeutu al bilanu negru, del que s'estrema pela so cabeza de color gris plateado y la so figura.
Los exemplares qu'añeren nel norte d'Europa mover al sur pa envernar; dalgunos d'ellos traviesen l'estrechu de Xibraltar hasta llegar al norte d'África. La so distribución llega hasta Canaries y les islles de Cabu Verde.
La población de les Islles Baleares atopar dende 2011 clasificada como en peligru d'estinción debíu al usu de venenos.
Carauterístiques
thumb|left|300px|Milán rauforcáu en vuelu en [[Sierra de Gredos|Gredos, Ávila.]] El bilanu real tien un llargor de 60 a 65 centímetros, un valumbu de nales de casi dos metros (190 centímetros) y un pesu que bazcuya dende los 900 gramos a los 1200 gramos de pesu. La so cola tien una forma bien ahorquillada. Estrémase fácilmente del bilanu negru, que ye totalmente escuru y tien la cola menos ahorquillada.
Alimentación
Anque tien una capacidá predadora bastante llindada, la so dieta ye especialmente variada con enclinos marcadamente carroñeras.
En primavera y branu el so alimentación habitual compónenlo preses de bona captura como animales de pequeñu tamañu, enfermos o inespertos, ente los qu'inclúi coneyos mixomatosos, páxaros y volantones d'aves medianes, micromamíferos, anfibios, reptiles y inseutos. Otra manera, na seronda ya iviernu l'Aracán paez ser pieza fundamental, siendo tamién frecuente reparalo abeyando per basureros, mataderos, muladares o granxes en busca de carroña.
Anidación
thumb| Milvus milvus Suel añerar nos árboles, onde igua un nial a base de cañes y fueyes. La puesta consiste nun númberu que bazcuya, dende un solu güevu, hasta trés; van tardar en eclosionar unos trenta y cinco díes aproximao. El machu suel reemplazar a la fema na incubación por pequeñu periodos de tiempu, mientres ésta aliméntase.
Subespecies
Conócense dos subespecies de Milvus milvus:
Dylan Minnette
Dylan Christopher Minnette ye un actor y músicu d'Estaos Xuníos.
Vida y carrera
Minnette nació n'Evansville, Indiana. Ye fíu de Robyn (Maker) y Craig Minnette. Vivió en Champaign, Illinois mientres cinco años, enantes de camudase a Los Angeles pa siguir la so carrera como actor.
El so primer papel foi nun episodiu de la serie de televisión Drake & Josh. Dende entós apaeció nes películes The Year Without a Santa Claus, de la NBC; en Fred Claus, con un personaxe ensin nome; como Todd Lyons en The Clique y como Noah Framm en Snow Buddies. Los sos más notables papeles na televisión inclúin a Michael Scofield en Prison Break y Clay Norman en Salvando a Grace. Interpretó a Kenny, un matón, en Let Me In, un remake de Let the Right One In, llanzada n'ochobre de 2010. Minnette tamién apaeció en dellos comerciales y en cuatro episodios de Lost, como'l fíu de Jack Shephard.
Minnette tamién apaeció nel videu del cantar "The Crow & the Butterfly" del grupu Shinedown. Pela so parte, ye'l cantante y guitarrista rítmicu de la banda The Narwhals, xunto a Zack Mendenhall (baxu), Cole Preston (batería) y Braeden Lemasters (cantante/guitarra).
Kalhausen
Kalhausen ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Deutschland Flora
Deutschland Flora (embrivíu Deutschl. Fl.) ye un llibru ilustráu con descripciones botániques escritu pol botánicu alemán-rusu, Georg Franz Hoffmann. Espublizóse en Erlangen nel añu 1796 col nome de ''Deutschlands Flora oder Botanisches Taschenbuch für das Jahr 1795. Cryptogamie''.
Carlina lanata
thumb|Vista cenital. Carlina lanata L., ye una especie de planta yerbácea perteneciente a la familia asteracees..
Descripción
Ye una planta de ciclu añal, espinescente tantu nes fueyes como nos capítulus, les fueyes son dures, ríxides y con tomentu blancu - carauterística que da'l so nome específicu, lanata, al taxón. Tola planta tien una coloración verde clara. Los capítulus tienen les bráctees esteriores grandes y armaes d'escayos, y unes interiores más llargues que los flósculos, con aspeutu de pétalos de color acoloratáu/purpúreo. Vive nos campos abandonar y secu, hasta nel cantu esternu de les sableres; floria de primeres del branu.
Distribución xeográfica
Ye nativa del mediterraneu. Ye España alcuéntrase nes Islles Baleares, Alicante, Barcelona, Castellón, Girona, Lleida, Tarragona y Valencia onde s'atopa nos cantos de campos y caminos.
Taxonomía
Carlina lanata describióse por Carolus Linnaeus y espublizóse en Species Plantarum, vol. 2, p. 828, 1753. Carlina: nome xenéricu que cunta la lleenda que-y enseñaron los «ánxeles» a Carlomagno como tenía d'emplegala (refiriendose a Carlina acaulis) contra la peste, y qu'asina llibró a les sos huestes d'ella; y la planta nomóse asina nel so honor. Más tarde, la lleenda camudó a Carlomagno por Carlos I d'España. Ta última «interpretación» sería la que sirvió de base a Linneo pa nomar al xéneru.
Pernis ptilorhynchus
Pernis ptilorhynchus ye un especie d'ave rapaz de la familia Accipitridae mesma d'Asia.
Descripción
Mide ente 52 y 68 cm de llargu, tien un valumbu de 130 a 150 cm y un pesu de 750 a 1500 g. Escarez de bárabu oseu percima de los güeyos (cresta supraorbital) de cuenta que la cabeza paez similar a la d'un palombu. En comparanza col abeyeru européu (Pernis apivorus), tien les nales más amplies, la cola más curtia y escarez de llurdios escuros na parte inferior de les ales. Por cuenta de les pates curties, cuando se posa nel suelu caltién una postura horizontal. El plumaxe presenta dellos morfos, pero les variaciones nel color del cuerpu y les coberteres alares inferiores son idéntiques nos machos y femes adultes y nos mozos, sía que non, la edá y el sexu determinar fácilmente pol color de los güeyos, la cera, la cara y el grau de negru nes primaries esternes. El color del plumaxe del cuerpu ye uniforme y varia ente blancu, crema, marrón claro, acoloratáu, marrón escuro y negru, con munchos colores entemedios. Nes partes inferiores, los adultos tienen una cantidá variable de fines estríes, llurdios o amplia barres escures o una combinación de dambes, les aves nueves solamente tienen amplies estríes escures. Los adultos tienen la cera de color gris escuru, nos mozos ye de color mariellu. La fema ye llixeramente más grande que'l machu.
Distribución
Reproducir n'Asia, dende'l centru de Siberia al este de Xapón. Tola población del nordés ye migratoria, la mayoría mover al sur de la rexón d'Asia Sudoriental. La población de la India subcontinental ye sedentaria, con dellos movimientos de norte a sur mientres l'iviernu. Ye vagamundu raru nel Paleárticu occidental, con pocos informes recién en Turquía, Exiptu, Israel, Arabia Saudita y nel sur d'Italia.
Vive en zones montiegues, y casi siempres pasa desapercibíu, sacante na primavera, cuando'l machu realiza vuelos nupciales baxando y xubiendo delles vegaes. Darréu, al altor de l'ascensión, acurrir mientres unos segundos y cute les sos ales nel llombu dos o tres veces en socesión rápida. Esti tipu de vuelu ye característicu de les especies del xéneru Pernis.
Bioloxía
Aliméntase principalmente de bárabos, pupes y adultos de delles especies d'aviespes y abeyes, anque dacuando tamién s'alimenta d'otros inseutos, reptiles y anfibios, pequeños mamíferos y pichones y güevos d'otres aves, lo mesmo que de delles frutes y bagues.
Brock
Brock de Ciudá Plateada (タケシ) ye un personaxe del anime y de los xuegos Pokémon.
Pernis ptilorhynchus
Subespecies
Reconócense seis subespecies:
Brock
Información del personaxe
Brock entós acompaña a Ash nel so viaxe siendo una especie de conseyeru (podría dicise hasta hermanu mayor) yá que siempres lo vemos dándo-y conseyos de como entrenar a los sos pokémon. Y cuando Misty xunir a ellos ye amás quien trata de poner en paz a estos rapazos que cada vez alderiquen por tontures, de cuenta que funge de pacificador cuando ello asocede. Ye bien astutu colos pokémon (conoz bastantes estratexes de combate), tamién ye bien bon chef (cocina abondo bien) y gusta tamién de los queferes domésticos (según él recuérdenlu enforma la so casa), pero'l so puntu débil son les moces de les cualos namórase locamente. Siempres que ve una moza (entá si ye mayor qu'él) tomar como l'amor de la so vida (de normal dalguna Oficial Jenny o Enfermera Joy), y siempres daquién tien-y que tar jalando la oreya p'aselalo, yá sían Misty nes primeres temporaes del anime, Max, l'hermanu de May o Croagunk quien ye unu de los sos pokemon en Sinnoh (pero esti non lo jala pela oreya, sinón que, cutir nel traseru), xeneralmente por que non pase pola humildación de ser refugáu, anque eso ye daqué que va asoceder de toes formes. Una esceición quiciabes pudo ser Lucy, el celebru del picu de batalla que s'arrebolaba cuanto'l cortexábalu, o la Profesora Ivy, sicasí nunca vamos saber qué pasó allá nes Islles Naranxa yá que cada vez que menten a Brock esi asuntu asítiase en posición fetal diciendo: "¡Nun menten esi nome!".
Brock ye un mozu de pelo escuru y de punta, la so tez ye morica y los sos güeyos paez que son permanentemente zarraos, lo cual probablemente seya hereditariu yá que tantu'l so padre como los sos hermanos tienen la mesma traza. Cada vez que ve a una moza namórase locamente, claro esti nunca ye correspondíu. Y apocayá un gag recurrente ye que cuando'l Equipu Rocket comete los sos fechorías y fuxe cuando tán nun eventu cualesquier, dexen a Brock por qu'entretenga a l'audiencia mentanto, faciéndolo vistir con un sombreru de nala ancha, bigotes falsos y un traxe de rumbero con maraques incluyíes, ganándose primero l'aplausu del respetable públicu pero dempués les rechiflas del mesmu. El so pokémon Ludicolo y el Corphish de Ash Ketchum asistir nel so cometíu. Tres el regresu de Sinnoh, Brock decide nun acompañar al so amigu Ash hasta Pueblu Paleta (y por estensión al so siguiente viaxe), pa siguir el so propiu camín pa convertise en doctor Pokémon, sumiendo del anime.
El nome de Brock deber a la pallabra "rock", l'inglés pa "roca", y tamién el so tipu de Pokémon preferíu.
Nel xuegu
Brock apaez nes ediciones Colorada y Azul (al igual que los sos remakes Fueu Colorao y Fueya Verde) y na versión Mariella de los xuegos Pokémon correspondientes a la primer xeneración. Brock ye'l líder del ximnasiu de Ciudá Plateada (Pewter City) y especialízase en pokémon del tipu Roca. Tien un Geodude Nv. 12 y un Onix Nv. 14. y dambos son pokémon del tipu Roca/Tierra, polo qu'un ataque d'Agua o Planta va ser fulminante contra ellos, asina que si escoyisti a Squirtle o a Bulbasaur esta batalla va ser pan comío. Si escoyisti a Charmander ye probable que les veas negres contra él, asina que s'encamienta usar un bon Pokémon pa da-y problemes d'estáu a los pokémon de Brock (Butterfree con Tracamundiu por casu), o usar ataques del tipu llucha (un Mankey sirviría). Nes versiones Fueu Colorao y Fueya Verde puede complicase entá más yá que les sos pokémon saben l'ataque Balta Roques, qu'amenorga la velocidá del oponente, asina qu'amás de los anteriores el Charmander con Garra Metal puede sirvir.
Vuelve apaecer nes ediciones Oro, Plata y Cristal de los xuegos Pokémon correspondientes a la segunda xeneración. Nesta oportunidá tien a Graveler Nv. 41, Rhyhorn Nv. 41, Omastar Nv. 42, Ónix Nv. 44, Kabutops Nv. 42. Toos ellos cayen ante ataques del tipu Planta, y Agua tamién puede ayudar. Nos remakes revélase que tien fósiles por dir ayudar un árqueologo a atopalos en Mt. Moon.
Vuelve apaecer nes ediciones remakes Pokémon Oru HeartGold y Pokémon Plata SoulSilver de Nintendo DS. Ye la mesma hestoria que Pokémon Oru, Plata y Cristal siendo'l líder de Ximnasiu Plateada con Graveler, Onix, Kabutops, Omastar y Rhyhorn. Depués de ganalo la te va ufiertar un intercambiu, el so Rhyhorn por un Bonsly. Independientemente intercambies o non podrás llamar pa la revancha y él va tar na Cueva Diglett y va usar a Golem, Kabutops, Omastar, Onix, Relicanth y Rampardos.
Na manga
Na manga, Brock foi retáu y derrotáu por Colloráu, a quien dexó'l so medaya, y lluchó contra'l Team Rocket en Ciudad Azafrán. Na segunda temporada buscó a Colloráu nel Mt. Moon. Na tercera participó nel tornéu ente líderes de Johto y Kanto, nel cual foi vencíu por Yasmina.
Enllaces esternos
Personnages de Pokémon Llista de personagens de Pokémon (anime)
Kanfen
Kanfen ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Brette
Brette ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
II Pegasi
II Pegasi (II Peg / HD 224085 / HIP 117915) ye una estrella variable na constelación de Pegasu. La so magnitú aparente media ye +7,37 y alcuéntrase a 138 años lluz del Sistema Solar.
II Pegasi ye una estrella binaria cercana —la distancia ente les componentes ye de 0,032 UA— con un periodu orbital de 6,724 díes. La estrella principal, II Pegasi A, ye una subxigante naranxa con una masa de 0,90 mases solares, ente que II Pegasi B tien una masa de 0,38 mases solares. Por cuenta de la fuerte atraición gravitatoria, dambes estrelles roten rápido, unos cuatro vegaes más apriesa que'l Sol. La so velocidá al traviés del espaciu suxure que ye una vieya estrella de discu.