cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Castiellu d'Erebuni
Historia
Debíu al fechu de qu'una gran cantidá d'elementos cola inscripción «Erebuni» atopar mientres les escavaciones de la vecina llocalidá de Teishebaini, en dalgún momentu surdieron duldes sobro si Erebuní realmente taba n'Arin-Berd: había una posibilidá de que la placa qu'afayó Hovhannisyan en 1950, llegara por accidente a la llomba. Dempués d'ocho años, en 1958, finalmente resolvióse'l discutiniu, y confirmóse la hipótesis final: mientres les escavaciones arqueolóxiques otra inscripción d'Argishti I sobro la fundación d'Erebuni foi descubierta intacta nuna piedra, asitiada nun muriu antiguu. Asina, dende’l 1958, confirmóse qu'Erebuni taba allugada na llomba Arin-Bern. Al igual que n'otres ciudaes d'Urartu de la dómina, foi construyida con planta triangular na parte cimera d'una colonia instalada a unos 10 – 12 metros con una alta muralla. Detrás d'ella, los edificios taben dixebraos por paredes centrales ya interiores. Les paredes fueron realizaes a partir de diversos materiales, incluyendo basaltu, toba, madera y adobe. Argishti construyó un gran palaciu y nes escavaciones realizaes na zona atopáronse otros edificios notables qu'inclúin una sala d'asamblea real con columnes, un templu dedicáu a Jaldi, una ciudadela onde moraba la guarnición, agospiamientos, cuartos y trasteros. Les paredes interiores taben ricamente decoraes con pintures murales d'escenes relixoses y seculares.
Socesivos reis d'Urartu fixeron el so llugar de residencia n'Erebuni mientres les sos campañes militares escontra los invasores del norte y realizaron continuos trabayos de construcción nes defenses de la fortaleza. Los reis Sardur II y Rusa I tamién emplegaron Erebuni como llugar de parada nes sos nueves campañes de conquista escontra'l norte.
Nel añu 735 e.C., Sardur II foi ganáu pol rei asiriu Tiglatpileser III nel estremu opuestu del país al oeste d'Erebuni, esta derrota foi'l puntu d'inflexón na hestoria d'Urartu, cuando empezó a perder la so poder y les sos posesiones, per otra parte, mientres el reináu del fíu de Sardur II, Rusa I los frecuente ataques cimerios dende'l nordés d'Urartu nel valle d'Ararat, dieron como resultáu'l cese de l'actividá económica y del desenvolvimientu sele y pacífico nel valle, realizáronse reformes alministratives y camudaron l'estáu d'Erebuni a la vecina Argishtikhinili.
La rexón llueu cayó baxo'l control del Imperiu aqueménida anque la posición estratéxica qu'ocupaba Erebuni nun menguó, convertir nun importante centru de la sátrapa d'Armenia.
Zona esterior
La construcción de la estructura triangular del castiellu-fortaleza d'Erebuni asítiase nel visu de la llomba d'Arin Berd a 65 metros d'altor, con un espaciu xeneral d'aproximao ocho hectárees y una posición estratéxica con vistes a la llanura del Ararat y a les principales víes d'accesu de la ciudadela. Mientres la so construcción, el visu de la llomba nivelóse artificialmente. En tol so alredor llevantóse una muralla con enormes bloques de piedra, el zócalu consta de dos metros d'altor y ta rematáu por una paré de siete/ocho metros realizada con lladriyos de folla sostenida por contrafuertes de cinco metros asitiaos cada ocho metros. La entrada principal a la fortaleza atopar nel sureste de la rimada más nidia de la llomba, esta entrada protexer con unes altes torres. Per ella pasábase al patiu central de la ciudadela de 14 x 17 metros.
Templu de Jaldi
La parte relixosa atopar nel suroeste del patiu, y yera, de primeres, un templu dedicáu al dios Jaldi, unu de los más notables y más grandes calteníos parcialmente de les construcciones urartianes. El templu tenía una escalera que conducía a l'azotea d'un zigurat tipu torre, y una sala llateral nel pisu inferior, esta sala arrodiar un pórticu abiertu con dolce columnes de madera, fondiaes en piedra y con bancos a lo llargo de les paredes. Na paré izquierda atópase un altar pa los sacrificios y ceremonies rituales. Les sos paredes taben decoraes con coloríos frescos que representaben figures humanes, dioses, decoraciones xeométriques y diseños florales. Una de les pintures descubiertes representa al dios Jaldi de pies sobro un lleón, -escena típica nes representaciones sobro esti dios-. El suelu del templu oldea en gran midida del restu del complexu, yá que taba realizáu con pequeños tablones en madera, en comparanza coles plantes d'adobe revistío de magre que s'atopen nel restu de les habitaciones de la ciudadela. Nel periodu aqueménida, utilizóse la metá del templu del dios Jaldi con fines económicos, ente que la otra metá convertir en parte d'una gran apadana.
Palaciu real
A la izquierda, el llau sur-oeste de la puerta d'entrada, atópase la parte del palaciu real con vistes al monte Ararat. El palaciu foi probablemente de cutiu visitáu por reis urartianos. El salón principal mide 17 x 7,5 metros, y tenía el techu con una cubierta de madera y nes sos paredes amosábense pintures murales multicolores, atopar nes paredes dellos furacos con grandes clavos, que se cree que fueron utilizaos pa colgar alfombres como parte de la so decoración. Al traviés d'un llargu pasiellu llegar al patiu de les columnes, dispuestes en cinco unidaes nel so llargor y de cuatro en cuatro a lo llargo del so anchor. A partir d'esti patiu entrar na sala real toa ella pintada de blancu, otres cinco habitaciones atopábense cerca d'esta sala. Dientro del so área, na parte occidental había'l templu Suhsi, el peristilu y tresteros, incluyíes zones d'almacenamientu con depósitos pa ceberes, aceite y vinu.
Suministru d'agua
thumb|200px|Fragmentu de la instalación de l'agua En Erebuni, como n'otres ciudaes del reinu d'Urartu, esistía un sistema de suministru d'agua curioso pensao y entamáu que provenía de les fontes de los montes Garnijskich asitiaes a siete km de la ciudadela. L'agua llegaba al traviés d'una instalación soterraña, que consistía en tubos redondos de piedra y apariaos ente sí per mediu del usu de selláu con magre, amuesen un diámetru esterior de 40 cm y 10 cm nel interior. Tola instalación taba oculta baxo'l suelu pa consiguir una importancia estratéxica en casu d'asediu. Na ciudá había tamién instalación d'agües residuales. Nel gran patiu de la fortaleza y nel peristilo caltuviéronse pozos que recoyíen l'agua d'agua. Na ciudá afayóse un depósitu d'agua, que peneraba l'agua de les fontes más contaminaes.
Escavaciones
Les primeres escavaciones arqueolóxiques empezaron nel sieglu XIX, ente que les más sistemátiques realizar en 1952, baxo'l patrociniu conxuntu de l'Academia Nacional de Ciencies de la República Socialista Soviética d'Armenia y el Muséu Estatal de Belles Artes Pushkin; l'equipu foi dirixíu pol armeniu Konstantine Hovhannisyan y la supervisión científica pol rusu Boris Piotrovski. Nel cursu de la primer etapa de les escavaciones (1950-1968), fueron investigaos el palaciu d'Argishti, el salón real, los templos y más d'un centenar d'habitaciones. Decenes d'artefautos urartianos y aqueménidas, baltes como cerámica, lloza de folla, febielles de petrina, pulseres, perlles, recipientes pa beber, cascos, fleches y monedes de plata fueron descubiertos. Atopáronse fragmentos murales con temes relixoses importantes, ente ellos «procesiones de dioses, animales sagraos y árboles de la vida» según escenes de la vida cotidiana qu'amosaben escenes de «caza, ganadería y agricultura».
Tamién s'afayaron zones d'almacenamientu de granu, aceite y vinu. Nes puertes d'entrada a estes árees atoparon inscripciones cuntando la so construcción y la cantidá de los oxetos asitiaos nellos. Una d'estes inscripciones diz:
Les enormes vasíes de cerámica que conteníen el vinu y l'aceite teníen marques sobro elles. Vasíes tamién de cerámica más pequeñes fueron atopaes nes escavaciones y sábese que s'utilizaren na ellaboración de cerveza de cebada. Otres tinajas muncho más grandes usar pal almacenamientu d'alimentos y vinu. Les pequeñes marques circulares nos llaos d'estos contenedores, cerca de la parte cimera, indicaben la cantidá que podía ser almacenada nel interior, estes pieces más grandes taben xeneralmente soterraes hasta la so metá nel suelu y polo tanto calteníen el conteníu fresco.
Numberoses inscripciones d'escritura cuneiforme que fueron tallaes en basaltu atopáronse en tol complexu. Dalgunes de les cualos amuésense nel muséu, ente qu'otres esíbense nes paredes de la fortaleza. Na llomba'l 19 d'ochobre de 1968 creóse'l Muséu Erebuni, que la so apertura facía coincidir col 2750 aniversariu de Yereván. Dende'l 2008 les escavaciones siguen cola participación d'arqueólogos armenios y estranxeros, principalmente con franceses.
Pintures murales
Al paecer, debíu al fechu que na fortaleza d'Erebuni mientres el reinu d'Urartu permaneció ensin batalles, caltuviéronse meyor los monumentales murales del interior. Diversos restos fueron afayaos polos arqueólogos en cuasi toles ciudaes d'Urartu. Les primeres pintures de la fortaleza fueron afayaes nel añu d'escavación de 1950, nel templu del dios Jaldi. De siguío los espertos encargaos d'Erebuni, realizaron un gran trabayu en caltener les paredes y los cachos de yelsu con fragmentos de pintura, aplicando una téunica de caltenimientu pal caltenimientu de la coloración brillosa esistente na gama de les pintures murales. Los fragmentos orixinales de les pintures atopar en museos d'Armenia, principalmente nel Muséu d'Historia d'Armenia. Nel Muséu d'Erubini, nes ruines de la fortaleza y tamién n'otros museos amuésense delles copies d'estes pintures.
Llamas (Villazón)
Llamas ye una aldea de la parroquia de Villazón nel conceyu asturianu de Salas.
Alcuéntrase a 5,8 km de Salas, la capital del conceyu, a un altor mediu de 107 msnm y tien una población de.
Nennigkofen
Nennigkofen ye una comuña suiza del cantón de Solothurn, asitiada nel distritu de Bucheggberg. Llenda al norte cola comuña de Selzach, al este con Lüsslingen, al sur con Lüterkofen-Ichertswil, y al oeste con Leuzigen (BE).
Euryapsida
thumb|220px|Craniu xeneralizáu euriápsido, amosando una única fenestra tres la órbita. j: yugal, p: parietal, po: postorbital, sq: escamosu, q: cuadráu, qj: cuadratoyugal.
Los euriápsidos (Euryapsida) son un grupu polifilético de saurópsidos (reptiles) que se caractericen por presentar una única fuesa temporal o fenestra sobre'l güesu postorbital; los sinápsidos tamién tienen una sola fenestra, pero asitiada na rexón inferior del postorbital.
Dellos llinaxes ensin rellacionar evolutivamente algamaron la condición euriápsida de manera independiente; ente ellos incluyéronse exemplos de grandes reptiles de la Yera Mesozoica, como los plesiosaurios, ictiosaurios y placodontes.
Styphelia
Styphelia ye un pequeñu xéneru con 323 especies d'arbustos pertenecientes a la familia Ericaceae. Son nativos en gran mayoría d'Australia. Entiende 321 especies descrites y de estes, solo 3 aceptaes y una gran cantidá pendiente de clasificar.
Descripción
Son arbustos qu'algamen 40-200 cm d'altor con tarmos erectos. Les fueyes son peciolaes, elíptiques o oblongo-elíptiques de 15-35 mm d llargor y 3-9 mm d'anchu con marxes enteros. Les flores de color coloráu, crema o mariellu verdoso maciu.
Taxonomía
El xéneru foi descritu por James Edward Smith y publicáu en A Specimen of the Botany of New Holland 45. 1795. La especie tipu ho foi designada
Especies aceptaes
De siguío bríndase un llistáu de les especies del xéneru Styphelia aceptaes hasta marzu de 2014, ordenaes alfabéticamente. Pa caúna indica'l nome binomial siguíu del autor, embrivíu según les convenciones y usos.
Dalgunes de les especies enantes incluyíes nesti xéneru fueron asignaes a otros xéneros, incluyíos Acrothamnus, Agiortia, Astroloma, Brachyloma, Croninia, Cyathopsis, Leptecophylla, Leucopogon, Lissanthe y Planocarpa.
Juliette Gréco
Marie-Juliette Gréco ye una cantante y actriz francesa. Ta casada col músicu y pianista Gérard Jouannest. Foi moteyada pola prensa como «La musa de los esistencialistes».
Según Manuel Vicent, foi amante d'Albert Camus. Ver con ella nel hotel La Louisiane.
Cantante
Empieza la so carrera como actriz de teatru y radio, pero, bien llueu, siguiendo los conseyos d'Anne-Marie Cazalis y Jean-Paul Sartre, decide cantar profesionalmente. Cita de Antony Beevor y Artemis Cooper:
En 1949, actúa nel cabaré parisín "Le boeuf sur le toit" y consigue tener ésitu en bien pocu tiempu, yá que, al añu siguiente recibe'l premiu de la SACEM pol so discu "Je hais les dimanches" (Odiu los domingos) y, en 1952, fai una xira por Brasil y Estaos Xuníos cola revista "April in Paris". Cuando en 1954 actúa nel Olympia de París, yá ye una cantante consagrada.
En 1984 foi condecorada como Chevalier de la Légion d'honneur (Caballeru de la Lexón d'Honor).
Los sos grandes cantares
thumb|114px|Juliette Gréco en 1963 thumb|114px|Juliette Gréco en 1963
Filmografía (participación en películes)
1952: Le Gantelet vert (The Green Glove) de Rudolph Maté : la cantante — Canta Romance et L’amour est parti. 1953: Quand la to llires cette lettre de Jean-Pierre Melville: Thérèse Voise 1973: Far West (filme, 1973) de Jacques Brel: simple apaición 2001: Belphégor, Le fantôme du Louvre: la señora que pasia nel campusantu.
Ouroux-en-Morvan
Ouroux-en-Morvan ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Hégenheim
Hégenheim ye una llocalidá y comuña francesa, asitiada nel departamentu d'Altu Rin, na rexón d'Alsacia.
Sos habitantes reciben en idioma francés el xentilicu de Hégenheimois y Hégenheimoises.
Juliette Lamboley
Juliette Lamboley, nacida'l 21 d'abril de 1990 en París, ye una actriz francesa.
Carrera
Llogró'l so primer papel na tele filme en dos partes L'Enfant de la honte en 1998, onde interpretó a una moza güérfana maltratada pola so familia adoptiva. Nel cine, actuó nun pequeñu papel en Le Pacte des loups.
Na serie televisiva Le Proc, interpretó a la fía del protagonista interpretáu por François-Eric Gendron. N'otra serie, Inséparables, interpretó la fía de Michel Boujenah.
Na serie televisiva Le Proc, interpretó a la fía del protagonista interpretáu por François-Eric Gendron. N'otra serie, Inséparables, interpretó a la fía de Michel Boujenah.
Depués pasóse al cine interpretando a la fía de Christian Clavier y Josiane Balasko na comedia negra L'Albergue Coloráu.
Nel teatru, interpretó'l papel de Cecily, na obra La importancia de ser constante d'Oscar Wilde en xira de xineru a mayu de 2008.
Muelas de los Caballeros
Muelas de los Caballeros ye una llocalidá y un conceyu d'España perteneciente a la provincia de Zamora, na comunidá autónoma de Castiella y Llión. Forma parte de la contorna de La Carbayeda. En cuntaba con una población de  habitantes. El conceyu ta formáu poles llocalidaes de Donáu, Graméu y Muelas de los Caballeros.
Símbolos
L'escudu heráldicu y la bandera que representen al conceyu fueron aprobaos oficialmente la. L'escudu se blasona de la siguiente manera: 120px|left|Escudu de Mueles de los Caballeros
La descripción de la bandera ye la siguiente:
Xeografía
name=altitú>
Historia
Sía que non, cola creación de les actuales provincies en 1833, Mueles quedó adscritu a la provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, quedando integráu en 1834 nel partíu xudicial de La Viella.
En redol a 1850, l'antiguu conceyu de Gramedo integrar nel de Muelas de los Caballeros, ente que el de Donáu nun s'integró nél hasta 1968.
Demografía
El conceyu, que tien una superficie de 71,58 km², cuenta según el padrón municipal pa del INE con  habitantes y una densidá de  hab./km².
39 Leonis
39 Leonis A (GJ 387 A), la estrella principal, ye una nana mariella de tipu espectral F8Vbw y magnitú aparente +5,80. Los sos parámetros de masa y tamañu son práuticamente iguales a los del Sol, anque la so temperatura, 6085 K, ye significativamente más elevada. Relluma con una lluminosidá 2,16 vegaes mayor que la lluminosidá solar. Xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación de 5,8 km/s. Nun esiste consensu en cuantes la so edá; diversos autores asitien esta cifra ente 5500 y 7970 millones d'años. Presenta una baxa metalicidá, siendo la so bayura relativa de fierro un 36% de la esistente nel Sol. Otros elementos como magnesiu, siliciu y azufre amuesen el mesmu enclín.
La estrella acompañante, 39 Leonis B (GJ 387 B), ye una nana colorada de tipu M1V y magnitú +11,4. La so temperatura superficial ye de 3740 K y el so diámetru ye aproximao la metá del diámetru solar. Dambes estrelles tán visualmente separaes 7,2 segundos d'arcu, lo que correspuende a una separación real superior a 163 UA.
Alstonia constricta
Descripción
A. constricta tien una forma de crecedera erecto. Creciendo hasta los 12 m d'altor. La especie ye capaz de producir raigaños adventicias o ‘biltos basales’ dende'l sistema de raigañu y de esta manera forma bosquecillos. Les fueyes son pubescentes, estreches y llanceolaes, de 5-20 cm de llargu. Les flores son de color blancu a crema, de 2- 4 cm d'anchu. La corteza tien testura de corchu y desenvuelve una apariencia sedada nes plantes más vieyes. La cazumbre de A. constricta ye un látex blancu, y contién dalgunos alcaloides, dalgunos de los cualos tienen potencial melecinal, incluyendo la reserpina.
Distribución y hábitat
A constricta ye l'únicu miembru subtropical del xéneru, crez nel este d'Australia dende'l trópicu de Capricorniu escontra'l sur hasta'l norte de Nueva Gales del Sur. La especie crez en montes d'ocalitos y acacia carbes, carbes y bosque de galeríes dende les rexones costeres hasta les rexones grebes y semiáridas de tierra adientro.
Propiedaes
alstonicina, ditaína, equitenina, equitamina y equitamidina. Tamién pequeñes cantidaes de reserpina (0.005%).
Taxonomía
Alstonia constricta describióse por Ferdinand von Mueller y espublizóse en Estaza Phytographiæ Australiæ 1: 57.
Neuwiller
Neuwiller ye una llocalidá y comuña francesa, asitiada nel departamentu d'Altu Rin, na rexón d'Alsacia.
Mayfair
Mayfair ye un barriu de la ciudá de Londres, perteneciente al distritu de la Ciudá de Westminster, asitiáu en West London. Trátase d'un barriu caru y prestixosu, comercial y de servicios. Nél asítiense munches de les tiendes de moda más lluxoses de Londres, siendo especialmente conocida Bond Street. Cuenta con encantadores y verdes places como Berkeley Square; equí atópase la Embaxada de los Estaos Xuníos.
Historia
Mayfair foi principalmente una zona de campos abiertos hasta qu'empezó a desenvolvese na zona de Shepherd Market alredor del añu 1686 p'acoyer la Feria de Mayu (May Fair) que se treslladare dende Haymarket en St James's. Había dellos edificios anteriores a esa fecha – un cottage en Stanhope Row, que se remontaba a 1618, foi destruyíu nel Blitz a finales del añu 1940, anque nun hai evidencies de moraes o edificios significativos primero de 1686.
Especulóse sobre si los romanos s'establecieron na zona enantes de fundar Londinium. Dende los años 1950 esiste la teoría de qu'Aulo Plaucio estableció un fuerte cerca de la unión ente Park Street y Oxford Street mientres la conquista romana de Britania nel añu 43 mientres esperaba a Claudio; la teoría desenvolvióse más en 1993, con una propuesta de que, alredor del fuerte, formóse una ciudá romana, que más tarde s'abandonó por tar demasiao lloñe del Támesis. La propuesta aldericóse por cuenta de l'ausencia d'evidencies arqueolóxiques. Si esistiere un fuerte, créese que'l perímetru taría onde se alcuentren anguaño les cais Green Street, North Audley Street, Upper Grosvenor Street y Park Lane, que Park Street sería la carretera principal al traviés del centru.
Mayfair yera parte de la parroquia de St Martin in the Fields. Recibe'l nome d'una feria que se celebraba a lo llargo d'una quincena nel mes de mayu May Fair, feria que, ente 1686 y 1764, se celebró nel llugar onde s'atopa Shepherd Market. La feria, primeramente, se celebró en Haymarket; treslladóse en 1764 al Fair Field en Bow nel East End de Londres, depués de quexes de los residentes.
Chroicocephalus ridibundus
miniaturadeimagen|125px|left|Chroicocephalus ridibundus con plumaxe ivernizu en Pontevedra, España thumb|Chroicocephalus ridibundus|left
Mayfair
Historia
El baronet Sir Thomas Grosvenor, casó con Mary Davis, heredera de parte del señoríu (Manor) d'Ebury, en 1677; la familia Grosvenor llogró 40 hectárees (100 acres) de Mayfair. La mayor parte de la zona de Mayfair foi construyida dende mediaos del sieglu XVII hasta mediaos del XVIII como un distritu residencial, por una serie de caseros, el más importante d'ellos el de la familia Grosvenor, qu'en 1874 llograron el títulu de duques de Westminster. En 1724 Mayfair convirtióse en parte de la parroquia de St George Hanover Square, que s'estendía hasta Bond Street na parte sur de Mayfair y cuasi hasta Regent Street al norte de Conduit Street. La llende septentrional yera Oxford Street y el meridional taría per Piccadilly. La parroquia siguía al oeste de Mayfair hasta Hyde Park y depués al sur pa incluyir Belgravia y otres zones.
Nel sieglu XIX  la familia Rothschild mercó amplies zones de Mayfair. La propiedá absoluta d'una gran seición de Mayfair tamién pertenecía a la Crown Estate.
Llourís
Llourís ye un llugar de la parroquia de Villazón nel conceyu asturianu de Salas.
Chunga burmeisteri
Taxonomía
Ta lejanamente rellacionada coles avutardes ya inclusive hai clasificaciones que la inclúin nel orde Gruiformes.
Piénsase que dambes chuñas son les úniques descendientes d'un grupu d'aves carnívores pleistocénicas bien grandes, denominaes aves del terror, de la familia estinguida Phorusrhacidae.
Carauterístiques
Cuenta con un llargor de 57 cm. El so color xeneral ye abuxáu, más pálidu na parte ventral y más escuru nel envés. El pescuezu y la cola son llargos; esta postrera, xunto coles ales, brínda-y ayuda como estabilizador al correr y maniobrar ente los arbustos baxos. El so picu ye similar na so forma al de les pites, fuerte y daqué ganchudu. Exhibe güeyos grandes con notables pestañes. Les sos pates son negres, llargues y fuertes. Solo les arrondaes ales son curties, reflexando'l so estilu de vida. Dambes especies de chuñas tienen una segunda garra estensible que pueden alzar del suelu; anque se paez a la garra en forma de focete del velociraptor y los sos parientes, nun s'agazupa lo suficiente como pa ser una arma real.
La especie nun tener subespecies.
Chroicocephalus ridibundus
La ye una especie d'ave caradriforme de la familia Laridae. 250px|miniaturadeimagen|Chroicocephalus ridibundus|left
Mayfair
Historia
El distritu ye agora principalmente comercial, con munches oficines y edificaciones nueves edificaciones, incluyendo les sedes de grandes corporaciones, una concentración de hedge funds, negocios inmobiliarios y munches embaxaes, amás del consuláu estauxunidense na parte occidental de Grosvenor Square. El preciu de los arriendos tán ente los más altos en Londres y el mundu. Hai dalguna propiedá residencial, tiendes esclusives y la mayor concentración de Londres d'hoteles de lluxu y munchos restoranes. Ente los edificios de Mayfair atópense l'Altu Comisionáu Canadianu, y la embaxada de los Estaos Xuníos en Grosvenor Square, la Real Academia de les Artes, Casa-Muséu de Händel, el Grosvenor House Hotel, el Claridge's y el Dorchester.
Chroicocephalus ridibundus
Descripción
Mientres el branu, el plumaxe de la cabeza ye de color chocolate, sacante la nuca, que ye blanca. El picu ye coloráu, pero puede ser cuasi negru pel branu.
Mayfair
Acontecimientos
Nesti barriu londinense, el 21 d'abril de 1926, nació Sabela II del Reinu Xuníu.
Chroicocephalus ridibundus
Distribución
Habita rexones d'Europa y Asia, según la mariña oriental de Canadá. La mayor parte de les poblaciones de Chroicocephalus ridibundus son migratories nel tiempu ivernizu escontra llatitúes meridionales anque tamién s'atopen comunidaes residentes nes zones más templaes d'Europa Occidental. Otres poblaciones muevense escontra'l nordeste de los Estaos Xuníos. N'España ye abondosu na mariña, anque tamién en zones del interior, principalmente en Madrid. Ocasionalmente n'Asturias.
Chunga burmeisteri
Distribución
Distribuyir dende l'oeste de Paraguái y el sureste de Bolivia, al traviés de toa'l área chaqueña arxentina (siempres al oeste de la exa fluvial del ríu Paraguái - ríu Paraná), hasta'l nordeste de Mendoza y los montes de Caldén del norte de La Pampa.
Chroicocephalus ridibundus
Alimentación
Nel mar la so alimentación compónse principalmente de pexes, lo mesmo que de otros animales de pequeñu tamañu, y nel interior de canesbes d'inseutos y viermes.
Reproducción
Suel añerar en salines, marismas y llagunes. El periodu de cría tien llugar ente abril y xunetu, con una única puesta de 3 güevos, que la so coloración varia ente marrón y verde con llurdios escuros.
Chunga burmeisteri
Hábitat
Ye una especie carauterística de formaciones de tipu chaqueñas, tantu en arbustales baxos, como en sabanes y quebrachales o montes altos. Tamién habita los montes del chaco grebu y parte del espinal periestépico. Prefier los llugares grebos, por ello avanza más que'l so conxénere nos bolsones preandinos, siendo especialmente abondosu nel Parque Nacional Talampaya, en La Rioxa, onde, gracies a la proteición brindada pel área protexida, pasiar ente los visitantes, buscando qu'estos-yos refundien comida.
Comportamientu
Tien una voz típica compuesta por fuertes berru, que ye carauterística d'esta especie, dexándo-y detectar entá ensin necesidá de ser reparada, y de la mesma ye bien distinta a la de la otra especie de chuña; emitir preferentemente al atapecer y a l'amanecida. Suel cantar en duos, tríos, o cuartetos.
Alimentación
Aliméntase de grandes inseutos y arañes, pichones y güevos d'aves, pequeños mamíferos, culiebres y llagartos. Caza nel suelu, ocupando'l mesmu nichu que'l secretariu africanu. Incorpora na so dieta bien escasa materia vexetal.
Nidificación
Nidifica na primavera austral (setiembre o ochobre según la llatitú). El nial ye emplazado n'árboles baxos, preferentemente nuna gran horqueta. Ye una plataforma de ramines seques enxareyaes, solo tapizáu por daqué de folla y fueyes. La postura ye de 2 a 3 güevos de color blancu polencu, chiscaos de pardu. Ante'l peligru, salten del nial en llugar de volar dende él. Tanto'l machu como la fema son los encargaos de la incubación, la que dura unos 29 díes. Los pichones son nidícolas, anque abandonen el nial al poco tiempu.
Llourís
Alcuéntrase a 5,8 km de Salas, la capital del conceyu, a un altor mediu de 171 msnm y tien una población de.
Covarones de Longmen
Les covarones de Longmen tán asitiaes a 12 quilómetros al sur de la ciudá de Luoyang na provincia de Henan na República Popular China. Los covarones, que contienen numberosos oxetos budistes tán ente dos montes: Xiang Shan al este y Longmen Shan al oeste.
El ríu Yi crucia la zona; por eso dacuando esta área conozse como Yique (La puerta del ríu Yi). De norte a sur, la distancia cubierta polos covarones ye d'un quilómetru. Xunto coles cueves de Mogao y les covarones de Yungang, los covarones de Longmen son unu de los sitios con escultures antigües más famosos de toa China. Dende l'añu 2000 tán consideraes como Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco.
Datos
Hai 2.345 covarones y nichos, 2.800 inscripciones, 40 pagodes y cerca de 100.000 imáxenes budistes. El 30% de les cueves data del periodu de la dinastía Wei del Norte, ente que un 60% ye de la dómina de la dinastía Tang y l'otru 10% ye de distintos periodos.
Historia
thumbnail|right|280px|Imáxenes budistes nos Covarones Longmen. La construcción de los covarones empecipióse cuando la dinastía Wei del Norte treslladó la capital a Luoyang. A partir d'esi momentu, cada unu de los emperadores contribuyó na construcción de los covarones. La construcción siguió mientres les dinastíes Sui y Tang. Caúna de les estatues presenta un estilu distintu, non tantu pol periodu de construcción, si non porque tán realizaes por artistes distintos.
Parigny-la-Rose
Parigny-la-Rose ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Montagudu
Montagudu ye una aldea de la parroquia de Villazón nel conceyu asturianu de Salas.
Alcuéntrase a 6,5 km de Salas, la capital del conceyu, a un altor mediu de 193 msnm y tien una población de.
39 Arietis
39 Arietis (39 Ari) ye una estrella na constelación del Aries. De magnitú aparente +4,51, ye'l séptimu astru más brillosu na so constelación.
Distancia y cinemática
39 Arietis alcuéntrase a una distancia de 171 años lluz del Sistema Solar, siendo'l error en tala midida del 1,1%. En rellación al Sol mover a una velocidá de 51,3 km/s, aproximao'l doble de la que tienen les estrelles de la redolada solar. La so cinemática puede corresponder a la d'un miembru de la «corriente de Hércules»; ésti ye un numberosu grupu d'estrelles que la so velocidá de rotación en redol al centru galácticu difier significativamente de la que tienen la gran mayoría de les estrelles de la Vía Lláctea.
Composición química
39 Arietis presenta una metalicidá llixeramente más alta que la solar ([Fe/H] = +0,07). La mayor parte de los elementos evaluaos son más abondosos que nel Sol —bariu y escandiu son esceiciones— y la mayor diferencia reparar pal manganesu, que'l so conteníu cuasi dobla'l del Sol ([Mn/H] = +0,27).
La rellación ente los conteníos de 12C y 13C —que s'utiliza como diagnósticu del amiestu d'elementos n'estrelles evolucionaes— ye igual a 23, una cifra elevada qu'indica que'l procesu d'entemecíu foi llindáu.
Cometa Halley
El cometa Halley, oficialmente denomináu 1P/Halley, ye un cometa grande y brillante que orbita alredor del Sol cada 76 años en permediu, anque'l so periodu orbital puede bazcuyar ente 74 y 79 años. Ye unu de los meyor conocíos y más brilloses cometes de "periodu curtiu" de la nube de Oort. Halley ye l'únicu de periodu curtiu que ye visible a simple vista dende la Tierra, y tamién l'únicu cometa a güeyu que quiciabes apaez dos veces nuna vida humana (ello ye que la nacencia y la muerte del escritor norteamericanu Mark Twain asocedieron bien próximos a apaiciones consecutives de Halley, en 1835 y 1910), polo que del mesmu esisten munches referencies de les sos apaiciones, siendo'l meyor documentáu.
La cometa recibió esi nome pol apellíu de quién calculó la so órbita: Edmund Halley.
La llista de los años d'observaciones de la cometa ye la siguiente, empezando pel añu 239 A.C., primer añu en que se sabe que foi reparáu:
, (nun hai rexistru),, , 66, 141, 218, 295, 374, 451, 530, 607, 684, 760, 837, 912, 989, 1066, 1145, 1222, 1301, 1378, 1456, 1531, 1607, 1682, 1759, 1835, 1910, 1986. Y el próximu: 2061.
Mientres la so apaición en 1986, Halley convertir nel primer cometa en ser reparáu con detalle por naves espaciales, apurriendo la primer información d'observación sobre la estructura d'un nucleu cometario y del mecanismu de formación del coma y la cola. Eses observaciones sofitaron un númberu d'hipótesis antigües sobre la construcción de la cometa, particularmente el modelu de «bola de nieve puerco» de Fred Lawrence Whipple, que correutamente prediz que Halley taría compuestu d'un amiestu de xelos volátiles (como agua, dióxidu de carbonu y amoniacu) y polvu. Les misiones tamién apurrieron informaciones qu'esencialmente reformaron y reconfiguraron eses idees. Por casu, agora entiéndese que la superficie de Halley ta en gran parte compuesta por polvu, materiales non volátiles, y que solo una pequeña parte d'ella ta cubierta de xelu.
Estudiu de la cometa
thumb|left|El Cometa Halley nuna de les sos apaiciones, nel añu [[1066, según el Tapiz de Bayeux.]] thumb|right|Cometa Halley, Edmund Halley, Vega 1, Vega 2, Giotto, Planet-A. [[Hoja bloque de la XRSS, 1986.]]
La cometa Halley foi'l primeru en ser reconocíu como periódicu, la so órbita foi calculada per primer vegada pol astrónomu Edmund Halley en 1705. Reparóse-y con anterioridá n'Europa nel añu 1456 pol astrónomu alemán Johann Müller Regiomontano. Les observaciones de datos amuesen que foi reparáu per primer vegada nel añu 239 e.C.
Nes sos observaciones, Edmund Halley comprobó que les carauterístiques de la cometa coincidíen coles descrites en 1682, y tamién coles del de 1531 (descrites por Petrus Apianus) y 1607 (reparaes por Johannes Kepler en Praga). Halley concluyó que correspondíen al mesmu oxetu celeste, que retornaba cada 76 años. Con ello, realizó una estimación de la órbita, y predixo el so remanecimientu pal añu 1757. Esta predicción nun foi del tou correuta, pos la torna nun foi vistu hasta'l 25 d'avientu de 1758, realizáu pol astrónomu aficionáu alemán Johann Georg Palitzsch. Nesti casu, l'atraición de Xúpiter y Saturnu foi la responsable del retardo. Halley nun pudo contemplar la torna de la so cometa, en finando en 1742, dieciséis años antes.
En 1986 delles sondes espaciales atopar cola cometa, ente elles les Vega 1 y 2, la Giotto, la Suisei (o PLANET-A), la Sakigake y la ISEE-3/ICE, la llamada Halley Armada, gracies a elles güei disponse de gran información y semeyes de la cometa.
Orixe
thumb|200px|La cometa Halley y la Vía Láctea. Supónse que les cometes tienen dos oríxenes estremaos nel nuesu sistema solar, el Cinturón de Kuiper, un discu planu xeláu d'escombros estelares, asitiáu a unos 50 unidaes astronómiques (UA), y la nube de Oort, una esfera de cuerpos cometarios, que'l so cantu internu ta asitiáu a unes 50 000 UA. Les cometes de ciclu curtiu, con una órbita que toma un tiempu inferior a 200 años, proceden, polo xeneral, del cinturón de Kuiper; ente que los de ciclu llargu, como'l Hale-Bopp, que la so órbita toma un tiempu de miles d'años, paez que vienen de la nube de Oort. La cometa Halley ye inusual, yá que ye de ciclu curtiu, anque'l so orixe asítiase na nube de Oort, y non na cinturón de Kuiper. La so órbita indica que orixinalmente foi de ciclu llargu, pero que foi prindáu pola atraición gravitatoria de los xigantes gaseosos, de forma que quedó atrapáu nel interior del Sistema Solar al encurtiase la so órbita.
Órbita
thumb|left|200px|Órbita de la cometa Halley.
La órbita de la cometa Halley ye bien elíptica, con un focu nel Sol, la so distancia más curtia al Sol, el perihelio ye de 0.6 UA, ente les órbites de Mercuriu y Venus, ente que'l so afelio, la mayor distancia al Sol, ye de 35.3 UA, cuasi la distancia de la órbita de Plutón. Como interés, ente los oxetos del sistema solar, la so órbita ye retrógrada, pos orbita en direición contraria a los planetes, con un enclín de 18º al respective de la eclíptica.
Estructura y composición
La Misión Giotto apurrió a los astrónomos la primer visión de la estructura y superficie de la cometa Halley. El coma del mesmu estiéndese al traviés de millones de quilómetros nel espaciu, anque'l so nucleu ye relativamente pequeñu, tando nunos 15 km de llargu, 8 km d'anchu y 8 km d'altu, con una forma de cacagüés. La masa de la cometa ye bastante baxa, d'unos, con una densidá d'unos. El so albedu ye d'aproximao un 4 %, lo qu'indica que solo un 4 % de la lluz recibida ye reflexada, más o menos, ye'l mesmu comportamientu que'l carbón. Anque paez bien brillosu, y blancu, al ser reparáu dende la Tierra, la cometa Halley ye, sicasí, un cuerpu negru. thumb|400px|Órbita de la cometa Halley, xenerada col programa [[Celestia.]]
Al entrar nel interior del sistema solar, y averase al perihelio, el Sol calez la so superficie, causando la sublimación de la so materia, y pasando direutamente del estáu sólidu al gaseosu, emitiendo una gran cantidá de gas volátil dende la so escura superficie. El nucleu realiza una rotación cada 52 hores, y na so cara diurna ye muncho más activu que na escura. El gas emitíu ta compuestu de 80 % de vapor d'agua, 17 % de monóxidu de carbonu, de 3 a 4 % de dióxidu de carbonu, y el restu son traces d'hidrocarburos.
El nucleu ta recubiertu d'una capa de polvu que retién el calor. Dientro d'esta capa de polvu, esisten buecos, dalgunos con xelu, y otros vacíos, esistiendo tamién dellos cráteres, dalgunu de 1 km de diámetru. Al averase al Sol, les temperatures pueden averase a los 77 °C, y entós, emítense tonelaes de gas per segundu.
Misty Upham
Misty Anne Upham foi una actriz d'Estaos Xuníos conocida pol so papel na película de 2008 Frozen River, pol cual tuvo nomada por un Independent Spirit Award a la meyor actriz de repartu.
Biografía
Nació en Kalispell, Montana, y crióse en Seattle, otros creitos inclúin Expiration Date, Edge of American, Skins y Skinwalkers. En 2010, apaeció en Big Love.
Upham sumió'l 6 d'ochobre de 2014 y foi atopada finada en Auburn (Washington) el 16 d'ochobre de 2014.
Revuelta bereber
Revuelta bereber o gran revuelta bereber son denominaciones historiográfiques pa la revuelta que se produció nel Magreb y al-Ándalus ente los años 122–125 de la Hégira (739/740–743 de la era cristiana) contra'l Califatu omeya de Damascu (nesi momentu, sol califa Hisham ibn Abd al-Malik). Foi la primer ocasión en que se produció una dixebra del Imperiu islámicu. La revuelta, de base étnica bereber y relixosa jariyí, tuvo causes sociu económiques, polítiques y relixoses (esixencies de pureza relixosa, contra la subordinación de los bereberes a la minoría dirixente árabe, a pesar del so conversión al islam, y contra la presión fiscal). Surdió en Tánxer, y dirixir al empiezu Maysara al-Matghari (nes fontes árabes llamáu al-Ḥaqir –«l'innoble»–), que foi depuestu polos mesmos rebalbos y posiblemente executáu en setiembre/ochobre de 740.
Causes
Al descontentu bereber contribuyeron notablemente les polítiques de los gobernadores omeyes de Kairuán (capital de Ifriqiya, nel actual Túnez), qu'exercíen la so autoridá sobre'l Magreb (tol norte d'África al oeste d'Exiptu) y al-Ándalus (la península ibérica). Dende la conquista musulmana del Magreb (647-711), los dirixentes árabes maltrataren a los sos auxiliares non árabes; notablemente a los bereberes que se convirtieren rápido al islam, en contraste cola mayoría de la población, que siguía siendo cristiana, con delles minoríes xudíes y paganes (especialmente en Maghreb al-Aqsa –"Estremu Occidente"–, l'actual Marruecos).
Anque fueron mayoritariamente musulmanes bereberes los protagonistes de la conquista musulmana d'España (711-726), fueren apostraos na repartida del botín coles mesmes que se-yos confiaben les misiones más dures (por casu, les posiciones de vanguardia nes batalles —mientres les fuercies árabes, minoritaries, yeren acutaes na retaguardia— y les guarniciones de les fronteres más dures o inhóspitas). Non ensin dalguna dificultá, mientres la conquista, Musa ibn Nusair, gobernador árabe de Ifriqiya, esforciárase en curiar la so rellación colos sos llugartenientes bereberes (el más famosu Táriq ibn Ziyad); otra manera, los sos socesores, especialmente Yazid ibn Abi Muslim, trataren a les sos fuercies bereberes con despreciu.
Como agravio agregu, los gobernadores árabes siguieron recaldando impuestos estraordinarios (dhimmi, denominaos yiziah y jaraŷ); y tributos d'esclavitú sobre poblaciones non árabes convertíes al islam, una direuta contravención de la llei islámica. Tales agravios fixéronse rutinarios so los califatos de Walid I y Suleimán I.
En 718, el califa Omar II prohibió finalmente la recaldación d'impuestos estraordinarios y tributos d'esclavitú sobre musulmanes non árabes, amenorgando les tensiones esistentes. Sicasí, los costosos reveses militares de les décades de 720 y 730 forzaron a les autoridaes califales a atopar dalguna solución que permediara la tesorería. Mientres el califatu d'Hisham (dende 724), sorteáronse les prohibiciones por aciu reinterpretaciones de la norma (por casu, venceyando l'impuestu jaraŷ a la tierra y non al propietariu, de cuenta que cualquier tierra qu'en dalgún momentu tuviera suxeta al impuestu, volvía talo independientemente de la relixón de quien la tener).
en Septimania, al norte de los Pirineos, en 729-731). Yazid ibn Abi Muslim, gobernador de Ifriqiya, qu'abiertamente retomó l'impuestu yiziah y humildó a los miembros del so guardia bereber marcándo-yos les manes, foi asesináu en 721.
En 734, Ubayd Allah ibn al-Habhab foi nomáu gobernador omeya de Kairuán, con autoridá sobremanera'l Magreb y al-Ándalus. La so llegada, tres un periodu de descontrol, significó una medría de la presión fiscal sobre les poblaciones non árabes, retomando ensin paliativos los impuestos estraordinarios y los tributos d'esclavitú; dando instrucciones nel mesmu sentíu a los sos delegaos en Córdoba (Oqba ibn al-Hajjaj al-Saluli) y Tánger (Omar ibn el-Moradi). El fracasu de les costoses espediciones contra'l reinu francu mientres el periodu 732-737, que fueron repelidas por Carlos Martel, significó una mayor necesidá d'amontar los impuestos. Nengún tipu de sofitu podía esperase dende Damascu, que tenía que faer frente al fracasu de los exércitos califales nel otru estremu del Imperiu.
Revuelta nel Magreb
El celu recaldatoriu de los Omeyes concretar n'instrucciones d'Ubayd Allah ibn al-Habhab p'aumentar la presión fiscal sobre los bereberes. Omar ibn al-Moradi, gobernador de Tánger, decidió declarar "pueblu conquistáu" a los bereberes de la so xurisdicción, lo que dexaba tomar propiedaes y esclavizar persones, un "quintu califal" qu'inda podía ser reclamáu pol Estáu Omeya por derechu de conquista. Fontes alternatives a cencielles reflexen que los tributos dobláronse.
El descontentu, enriáu polos predicadores sufríes, afigurar en rebelión de les tribus bereberes del oeste del actual Marruecos; primeramente, de los ghomara, berghwata y miknasa, escoyeron como xefe a Maysara al-Matghari, quien según delles cróniques árabes yera un probe aguador, anque probablemente yera un altu xefe tribal de los matghara.
La oportunidá surdió a finales de 739 o empiezos de 740 (122 de la Hégira), cuando'l poderosu xeneral de Ifriqiya Habib ibn Abi Obeida al-Fihri, qu'impunxera apocayá la so autoridá sobre'l valle de Sous nel sur del actual Marruecos, recibió instrucciones del gobernador de Kairuán, Ubayd Allah, d'axuntar les sos tropes y dirixiles nuna gran espedición contra la Sicilia bizantina, lo que dexó desguarnecida la zona occidental del Magreb.
Asina l'exércitu de Habib partió, Maysara axuntó una coalición d'exércitos bereberes, que los sos soldaos afaitáronse la cabeza a la manera jariyita y afitaron inscripciones corániques nes sos armes. Dirixir a Tánger, que llueu cayó nes sos manes, y diose muerte al odiáu gobernador Omar al-Moradi. Foi entós que Maysara tomó'l títulu de amir al-mu'minin ("príncipe de los creyentes", equiparable al de "califa").
Dexando en Tánger una guarnición bereber sol mandu de Abd Allah al-Hodeij al-Ifriqi (un conversu al islam, enantes cristianu), l'exércitu de Maysara percorrió la zona occidental del actual Marruecos, reforzándose con nuevos adeptos, estenando de fuercies omeyes tol territoriu ente l'Estrechu y el Sous. Unu de los gobernadores locales que se mató foi Ismaíl ibn Ubayd Allah, fíu del mesmu emir de Kairuán.
La revuelta bereber sosprendió en Kairuán al gobernador omeya, Ubayd Allah ibn al-Habhab, que tenía poques fuercies a la so disposición. Darréu espachó mensaxeros al so xeneral Habib ibn Abi Obeida al-Fihri que s'atopaba en Sicilia, ordenar atayar la espedición y reembarcar urxentemente l'exércitu de Ifriqiya de vuelta a África. Mentanto, Ubayd Allah axuntó una columna de caballería pesada, compuesta pola élite aristocrática árabe de Kairuán, poniéndola sol mandu de Jalid ibn Abi Habib al-Fihri, y unviándolos escontra Tánger pa contener a los rebeldes, mientres esperaba la vuelta de Habib dende Sicilia. Un pequeñu exércitu de reserva, a les órdenes d'Abd al-Rahman ibn al-Mughira al-Abdari, disponer a caltener Tlemecén, en previsión de que l'exércitu rebalbu pudiera repeler a la columna de los nobles y avanzar escontra Kairuán.
Forzar bereberes de Maysara topetaron cola vanguardia de la columna Ifriqiya de Jalid ibn Abi Habib nun puntu indetermináu (les fontes que recueye Ibn Jaldún indiquen que foi nel ríu Cheliff –na actual Arxelia–, lo que paez improbable a los historiadores modernos, que proponen el ríu Sebú –cercanu a Tánger– ). Tres un curtiu enfrentamientu, Maysara ordenó al so exércitu retirase a Tánger. El comandante de la caballería árabe Jalid ibn Abi Habiba decidió nun entainase nuna persecución y caltuvo les sos llinies al sur de la ciudá, bloquiándola, mientres esperaba los refuerzos de la espedición siciliana de Habib.
Entrín y non, los rebalbos bereberes reorganizáronse y anovaron el so lideralgu por aciu un golpe que depunxo a Maysara, que foi executáu. El xefes tribales bereberes escoyeron a un xefe de la tribu zenata, Jalid ibn Hamid al-Zanati como nuevu "califa". Les fontes nun esclarien les causes d'estos fechos; que podríen tar rellacionaes cola retirada ordenada por Maysara ante la caballería árabe, que demostraría la so incapacidá militar, o quiciabes por non demostrar abondu fanatismu relixosu ante'l predicadores sufríes, o quiciabes a cencielles pol mayor ascendiente que tuvieren algamando ente les tribus bereberes el xefes zenatas, que'l so territoriu taba más cercanu al frente contra Ifriqiya.
Batalla de los nobles
El nuevu caudiellu bereber Jalid ibn Hamid al-Zanati optó por atacar darréu la columna de caballería árabe primero que pudiera reforzase. Los rebeldes devasaron y aniquilaron la caballería árabe de Jalid ibn Abi Habiba nun enfrentamientu conocíu como "batalla de los nobles", una verdadera masacre de la crema de la nobleza árabe de Ifriqiya, que puede datase en redol a ochobre o payares de 740.
La reacción árabe inmediata al desastre amosó lo inesperáu que foi esti revés. Tres les primeres noticies, l'exércitu de reserva de Ibn al-Mughira en Tlemecén cayó na llerza. Creía vese conspiradores sufríes perdayures, lo que pretendía esconxurase con masacres indiscriminaes ordenaes pol comandante omeya. La represión provocó un masivu llevantamientu popular na hasta entós sele ciudá, y llevó a gran parte de la población a refugar a los Omeyes. La rebelión algamaba asina'l Magreb mediu (actual Arxelia).
L'exércitu espedicionariu de Sicilia al mandu de Habib ibn Abi Obeida nun llegó a tiempu d'evitar la masacre de los nobles. Alvirtiendo que nun podía refugar al exércitu bereber, retirar a Tlemecén pa reabastecerse, pero la ciudá taba en plenos disturbios. Ellí Habib axuntar con Musa ibn Abi Jalid, un capitán omeya qu'aguantara nes cercaníes de Tlemecén, axuntando toles fuercies lleales que pudo. L'estáu de llerza y tracamundiu yera tal que Habib ibn Abi Obeida decidió culpar al capitán de too ello, cortándo-y una mano y una pierna como castigu, a pesar de la so manifiesta inocencia.
Habib ibn Abi Obeida atrincheró lo que quedaba del exércitu de Ifriqiya fora de Tlemecén (quiciabes más lloñe, en Tahert), y reclamó refuerzos de Kairuán; un pidimientu que foi alzada a Damascu.