cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mímica
Comunicación non verbal
La comunicación non verbal, na so espresión de mímica ye l'habilidá d'espresión propia que dexa a un individuu comunicase ensin la necesidá de la manifestación de la espresión verbal. La mímica ye una espresión de la comunicación non verbal natural en diverses especies animales, que dexó la evolución de la comunicación humana primero que fuera desenvuelta la comunicación oral y la comunicación escrita. De cierta manera, l'orixe de la mímica allugar nel tiempu cerca del drama y la danza.
L'home primitivu desenvolvió la danza como un mediu de comunicación; diverses cultures como les tribus natives d'Australia y les de Polinesia, desenvolvieron el baille como un mediu de comunicación non verbal nel que se recurría a la mímica pa la representación d'histories.
Races de canariu
Canariu border
La postura d'exhibición ye sobeyosa (alabadiza podría dicise) y nun ángulu de 60º en rellación cola percha de la xaula.
El plumaxe, llisu y por demás xuntáu al cuerpu del canariu, presenta coloraciones nítidas y brillantes, ensin dexar el lipocromo coloráu.
Maclura pomifera
Maclura pomifera, el naranxal de Luisiana, espín de los osages, o naranxal de los osages, ye una especie arbórea de la familia de les moracees. thumb|Vista del árbol thumb|Detalle de les fueyes thumb|Vista de la planta thumb|Detalle de la planta
Mímica
Baille mímicu
La mímica na danza ye un recursu de manifiesta importancia nel balé, o en dances como'l hula, sorrayando la espresión de los sentimientos del personaxe.
Races de canariu
Canariu border
La talla ye de 14,8 cm.
Canariu fife fancy
El canariu fife fancy reparar, a la primer vista, como un canariu border en miniatura. Precisamente, esta raza surde por seleición del border, n'Escocia, nel sieglu XX, algamando la so reconocencia como variedá en 1957, nel congresu de canaricultura celebráu na ciudá escocesa de Kirkcaldy.
Maclura pomifera
Descripción
Ye un árbol caducifoliu, de xamasca esférica, pudiendo llegar a los 10 o 15 metros d'altor. Les cañes tán dotaes d'escayos axilares, les fueyes son alternes y oblongues, con marxes ondulaos. La flor ye unisexual, colgando les masculines en cañes pedunculares, y les femenines n'inflorescencies esfériques, con un pedúnculu bien curtiu. El frutu ye sincárpico, con gran cantidá de drupes aconceyaes en forma de globu, similar a la naranxa, al esterior mamilífero y que cobra un color llevemente anaranxáu cuando madura; nun ye comestible. La madera ye duro, usándose n'ebanistería dacuando. De la corteza estrayi una materia colorante, un flavonol: la morina.
Mímica
Bibliografía
ČČčǐ
Races de canariu
Canariu fife fancy
Tocantes a la forma, plumaxe y coloración, repitir les mesmes considerancies que pal canariu border.
El tamañu nun tien de superar los 11 cm.
Maclura pomifera
Distribución y hábitat
Ye una especie nativa del sur d'América del Norte, anque se xeneralizó por tol territoriu d'Estaos Xuníos, y Ontario, en Canadá.
Condiciones de cultivu
Ye una especie rústica, qu'amuesa gran capacidá d'adaptación. Foi utilizada como ornamental en xardinería.
Races de canariu
Canariu Llarguet
El canariu Llarguet ye de les más nueves races de canariu creaes. Foi reconocida como tal el 1996. Surde n'España, como resultancia del cruzamientu selectivu de canarios de raza llevantina, de raza sevillana y canarios comunes.
Maclura pomifera
Usos
Maclura pomifera utilízase comúnmente como una fila d'árboles cortavientos nos estaos de la pradería, lo que-y da unu de los sos nomes coloquiales, "mazana de cobertoria". Foi unu de los árboles principales que s'usaron col presidente Franklin Delano Roosevelt na barrera verde de les Grandes Praderíes del proyeutu WPA, que s'empecipió en 1934 como un ambiciosu plan pa modificar el clima y prevenir la erosión del suelu nos estaos de les Grandes Llanures, y en 1942 dio llugar al plantíu de 30.233 petrines de proteición que contienen 220 millones d'árboles que s'estendíen por 18,600 milles (29,900 quilómetros). Los árboles d'afilaos escayos tamién se llantaron como sebes de disuasión del ganáu, enantes de la introducción del alambre d'escayos y dempués convirtiéronse nuna fonte importante de postes de cerca. En 2001, utilizóse la madera na construcción en Chestertown (Maryland) del Schooner Sultana, un retruque del HMS Sultana (1768).
La madera pesao, de granu finu de color mariellu-naranxa ye bien trupa y ye bien apreciada pelos mangos de ferramientes, cabillas, postes de barganales, y otres aplicaciones que rican una madera estable dimensionalmente fuerte qu'aguanta la podrizu. De la madera que tien la fibra recta (la mayoría ye nuedos y trenzada) fáense bien bonos arcos. En Arkansas, a principios del sieglu XIX, un bon arcu de la so madera valía un caballu y un cobertor. Amás, un tinte de color mariellu-naranxa puede ser estrayíu de la madera, que puede utilizase como un sustitutu de Maclura tinctoria y anilines colorantes. Cuando s'ensuga, la madera tien el mayor conteníu de BTU de cualesquier madera norteamericana comúnmente disponibles, y quema llargu tiempu con gran calor. Na actualidá, los floristes utilicen los frutos de Maclura pomifera con fines decorativos.
Anque se cree comúnmente que Maclura pomifera usar pa repeler a los inseutos, nun hai pruebes abondes pa sofitar esto. La investigación demostró que los compuestos estrayíos de la fruta, cuando se concentra, pueden repeler inseutos. Sicasí, les concentraciones naturales d'estos compuestos nel frutu son demasiáu baxos como por que'l frutu d'un eficaz empuste d'inseutos. En 2004, la EPA aportunó en qu'un sitiu web de venta de frutes de Maclura pomifera en llinia, tenía qu'esaniciar cualquier noticia de les sos supuestes propiedaes plaguicidas como un falsu anunciu. Osajina y pomiferina son pigmentos flavonoides presentes na madera y fruta, qu'entiende aproximao'l 10% del pesu secu de la fruta. La planta tamién contién el flavonol morin.
Races de canariu
Canariu Llarguet
El plumaxe ye curtiu, compactu y llisu. Autorícense toles coloraciones melánicas y lipocrómicas, uniformes o xaspiaes.
El tamañu tien de superar los 17 cm.
Maclura pomifera
Taxonomía
Maclura pomifera describióse por (Raf.) C.K.Schneid. y espublizóse en Illustriertes Handbuch der Laubholzkunde 1(5): 806. 1906. Maclura: nome xenéricu dau n'honor del xeólogu d'Estaos Xuníos William Maclure (1763-1840).
Races de canariu
Canariu Norwich
El tamañu permediu indicáu pa les aves d'esta raza ye de 16 cm. La so apariencia ye la d'un páxaru que, magar les sos dimensiones, tien cierta robustez. La relativamente escasu llargor del so pescuezu nun fai más qu'aumentar nel observador la sensación d'atopase con un animal robezu, al aponderar el volume de los costazos. Un efeutu ópticu similar brindar les curties nales y l'amenorgada cola.
El plumaxe del canariu Norwich ye llargu y bien xuntáu al cuerpu. Autorícense les coloraciones mariella, anaranxada, blanca ya isabelina.
Maclura pomifera
Taxonomía
pomifera: epítetu llatín de pomum = "mazana".
Races de canariu
Canariu de raza española
El canariu de raza española ye un productu llográu por canaricultores hispanos a partir del encruz selectivo y controlao d'exemplares de canariu timbrado español con canarios monteses. La fecha d'aceptación internacional d'esta raza como tal ye 1931.
Trátase d'un canariu d'amenorgaes dimensiones (11,5 cm). El cuerpu d'esta variedá carauterizar pola so delgadez y l'absoluta ausencia de cualquier tipu de prominencies. La cabeza ye relativamente pequeña y recuerda, tantu en tamañu como en morfoloxía, a una ablana; alcuéntrase xunida al restu del cuerpu por un pescuezu curtiu anque espodáu. Les ales con un llargor acorde a la llongura del cuerpu terminen en punta.
El plumaxe, curtiu y xuntáu al cuerpu, pue ser monocromu o enllordiáu, pero seya que non nun tien de manifestar el factor lipocrómico colloráu.
Canariu lizard
La raza de canariu lizard (del inglés lizard: llagartu) ye una variedá surdida nes islles britániques nel intre del sieglu XVI, polo que tamos falando d'una de les races de canariu más arcaiques.
El plumaxe del canariu lizard ye bien carauterísticu. Les plumes del llombu preséntense alliniaes en forma d'estríes hemielípticas, con una doble coloración (xeneralmente, entrepólense plumes marielles, blanques o acolorataes con otres que pueden ser negres, pardes o verdes, teniendo de ser, preferentemente, negres), que s'asemeyen, na so disposición, a les escames d'un llagartu (d'onde deriva'l nome de la raza). Les mesmes estríes "escamoses" manifestar na zona pectoral, siendo, sicasí, les tonalidaes muncho más atenuaes. La cabeza tien de presentar un casquete monocromu, col color lipocrómico base del páxaru (blancu, mariellu dorao, mariellu payizu o acoloratáu). Si dalgún canariu lizard presenta'l so casquete enllordiáu (lo cual ye frecuente, dau l'alta concentración de pigmentos melánicos na ave), considerar como parte del estándar, perdiendo, sicasí, dellos puntos nes exhibiciones y competencies de canaricultura. El color de les ales tien de ser lo más escuro posible, ensin desentonar col diseñu reptiliano del restu del plumaxe.
Un datu interesante ye que los canarios lizard acolorataos nun deben la so coloración al lipocromo coloráu (recordemos proveniente de la hibridación del canariu col cardenalillo de Venezuela), sinón al suministru de pigmentos artificiales, brindáu xunto a la comida.
Bolsa de Xipre
La Bolsa de valores de Xipre (n'inglés: Cyprus Stock Exchange, en griegu: Χρηματιστήριο Αξιών Κύπρου o ΧΑΚ) ye la bolsa asitiada en Nicosia sobre la islla de Xipre. Empezó a operar el 29 de marzu de 1996.
Referencies
El so sitiu internet Información n'inglés sobre esta beca
Raphael Sbarge
Raphael Sbarge ye un actor d'Estaos Xuníos.
Primeros años
Sbarge nació en Nueva York. La so madre, Jeanne (Button), yera diseñadora de vestuariu, y el so padre, Stephen Arnold Sbarge, yera un artista, escritor y direutor d'escena  que nomó al so fíu dempués del artista de Renacimientu Rafael Sanzio. Sbarge empezó la so carrera a los cinco años en Sesame Street.
Teatru
Sbarge fixo'l so debú nel escenariu na producción de Joseph Papp, en Enrique IV, parte 1. Al añu siguiente, fixo'l so debú n'en circuitu de Broadway xunto a Faye Dunaway na obra The Curse of an Aching Heart. Otros creitos inclúin Hamlet, Ah, Wilderness!, Espectros, The Twilight of the Gods, The Shadow Box y Voices in the Dark.
Cine
Les películes inclúin: Risky Business, Vision Quest, My Man Adam, My Science Project, Carnosaur, The Hidden II, Babes in Toyland, Independence Day, BASEketball, Message in a Bottle, Pearl Harbor y Home Room.
Televisión
Sbarge apaeció en delles series de televisión y películes de televisión, incluyendo A Streetcar Named Desire con Ann-Margret en 1984, Billionaire Boys Club, Cracked Up con Edward Asner y Prison for Children en 1987, Back to Hannibak: The Return of Tom Swayer y Huckleberry Finn en 1990; Murder 101 con Pierce Brosnan y Final Verdict con Treat Williams en 1991; Breast Men con Chris Cooper y Quicksilver Highway con Christopher Lloyd en 1997; y Introducing Dorothy Dandridge con Halle Berry en 1999. Tuvo papeles recurrentes en cinco episodios de Star Trek: Voyager en 1996, y nos primeros cuatro episodios de la sesta temporada de 24. Dende 2001 hasta 2004, Sbarge foi un miembru regular de The Guardian, protagonizada por Simon Baker. Tuvo nun episodiu de Six Feet Under. En 2007, apaeció nun episodiu de Journeyman. En 2010, tuvo na serie Dexter. Fixo una apaición na tercer temporada de Nip/Tuck. En 2012, fixo una apaición nun episodiu de Criminal Minds como un asesín. Tamién tuvo en Law and Order: Special Victims Unit en 2010. Fixo una apaición en Prison Break. Tamién apaeció en Charmed como Brent Miller y en Burn Notice como Pete Jackman.
Tuvo un papel recurrente como Howard Aucker en The Young and the Restless. Tuvo na serie Better Days como Brian McGuire. En 2011, Sbarge apaeció na serie Once Upon a Time, interpretando a Archie Hopper, un terapeuta, y a Pepito Grillu de Pinocho. En 2013, interpretó a Larry Hermann na serie Chicago Fire.
Guidetta Roti Michelozzi
Guidetta Roti Michelozzi Clavarino ye una botánica, fitoxeógrafa, aerobióloga, profesora, taxónoma, curadora y esploradora italiana.
Carrera
En 1952, graduar pola Universidá de Florencia en Ciencies Naturales.
Membresías
Eponimia ===
Tierra de Miranda
La Tierra de Miranda  ye un territoriu históricu asitiáu al noroeste de Portugal, na frontera con España y na so mayor parte pobláu polos falantes del mirandés. Tien alrodiu de 700 km² dividíos en 27 freguesíes repartíes ente'l conceyu de Miranda de l Douro, y una pequeña parte de los de Bumioso, Mogadouro y Bergancia.
Historia
Artículu principal: Historia de la Tierra de Miranda
Perea
Perea ye una casería de la parroquia de Piñeres nel conceyu asturianu d'Ayer.
Tierra de Miranda
Prehistoria y romanización
Na edá del fierro tenemos constancia de la presencia de la tribu ástur de los zoeles al traviés d'altares, tables y esteles. Los romanos conquistaron el territoriu haza'l sieglu I influyendo enormemente na cultura de los habitantes.
Edá Media y Moderna
Los asentamientos más vieyos conocíos asitiaos na Tierra de Miranda remóntense ente los sieglos V y VI, baxo'l dominiu suevu. Formaría parte del Reinu de Llión hasta un tratu ente Alfonsu I de Portugal y Fonsu VII de Llión nel que pasó a formar parte d'un nuevu reinu peninsular, Portugal. Igualmente siguiría tando baxo'l dominiu del conventu d'Estorga. Nos tiempos de la espansión haza'l sur de los reinos cristianos, llegaron órdenes militares portugueses como foi'l casu de los Templarios de Mogadouro o de los Hospitalarios d'Algoso, asina como los Templarios d'Alcanhiças y los flaire de Moreiruola y de San Martin de Castaneda.
Foron d'especial trescendencia les guerres de los sieglos XVII y XVIII. En 1762, l'exércitu español atravesó la frontera, arrasó'l castiellu y llevó a parte la población como cautiva haza Pamplona. La feria de Samiguel, una de les mayores del norte portugués, celebrada cada añu'l 29 de setiembre nel llocal llamáu Bal de S. Miguel, dexó de facese en Bumioso. Esta feria, qu'atrayía a pertugueses y españoles, pasó a la ciudá de Zamora u güei tovía se realiza.
Sieglu XIX endelantre
La Tierra de Miranda vivió un periodu d'aisllamientu hasta 1955, cuando la contrucción del embalse y l'aprovechamientu hidrollétricu del ríu Dueru fizo resurdir a poblaciones como Miranda o Picuote. Nel sieglu XX, tuvieron llugar delles foles migratories que llevaron a gran parte de la población a Brasil (hasta a la década de 1960) y pa Europa (principalmente pa Francia), provocando la desertifición xeneral de les llocalidaes.
Xeografía
thumb|300px|L'embalse de Miranda de l Douro El relieve arispiu d'esti territotiu reflexa enforma la dureza del llabor nel campu y de les principales actividaes económiques des les que depende la so población.
Asina, carauterizamos la so morfoloxía pola erosión pliocénica de la meseta norte inferior y pola esistencia de crestes cuarcítiques nel postreru norte y a la vera de la frontera que los axentes erosivos nun algamaron a destruyir a cuenta de la so dureza. Los suelos tán constituyíos principalmente por esquistos y en dellos casos por granitos. Miranda tamién carauterizase polos sos beyos (las arribas), encaxaos y de difícil accesu, que favorez el predominiu de ciertes especies que d'otra forma taríen estintes.
Clima
La Tierra de Miranda asítiase nel noreste tresmontanu, aproximao na llatitú 41º 30'N y na llonxitú 6º 17'O. Debío a la so situación xeográfica, el clima d'esta zona ye perparticular, ello produz que los mirandeses carautericenlu citando un sabiu refrán "En Miranda hai nueve meses d'iviernu y tres d'infiernu". L'iviernu en Miranda ye fríu, siendo la temperatura mínima media del mes más fríu de 2 graos 30 díes/añu, inda que la temperatura pue baxar a los 0º C ya inclusive llegar a graos negativos. Per otra parte, el branu ye dafechu opuestu; caliente y secu, siendo la temperatura máxima media del mes más caliente 32º C.
Natura
Ver tamién: Parque Natural del Dueru Internacional
Llocalidaes
Esti territoriu compónse por 27 llocalidaes o freguesíes:
Habría de sumar dos llocalidaes de cultura asturianollionesa que son:
Cultura
thumb|300px|Representación de los [[Pouliteiros de Miranda en Lisboa.]] Gracies a les sos carauterítiques hestóriques y orográfiques la cultura mirandesa desenrollóse con una cierta independencia a lo llargo de los sieglos, magar que con un claru calter fronterizu.
Idioma mirandés
Na Tierra de Miranda fálase una variedá enmarcada dientro del dominiu asturllionés conocida como mirandés. Los derechos de los falantes (ente 7000 y 15000) tán reconocíos pola llei 7/99, de xineru del añu 1999.
Los Pouliteiros
Símbolu de la rica y singular cultura de la Tierra de Miranda son los grupos de pouliteros. Éstos se componen por ocho danzadores y tres músicos (gaita, bombarda y xiblata), el grupu danza faciendo chocar unos palos de 45 cm, d'ehí'l so nome. Créyese que'l so orixe ta nes ancestrales dances guerreres que les tribus ástures prauticaben de manera ritual.
Races autóctones
La milenaria adautación de los animales domésticos al paisaxe mirandés orixinó les siguientes races:
Turismu
Con al respective del turismu en Miranda podemos atopar:
Greta Scacchi
Biografía
Fía de padre pintor y madre baillarina, dende Italia treslládase primero a Inglaterra y dempués a Australia xunto a so madre y los sos hermanos.
En 1977 torna a Reinu Xuníu pa dar empiezu a la so carrera artística. Estudia na escuela de teatru Bristol Old Vic, con Miranda Richardson y Amanda Redman. En 1982 fai'l so debú cinematográficu na película alemana Das Zweite Gesicht (The Second Face), a la que siguen importantes papeles en filmes como The Ebony Tower (1984), Good morning, Babilonia (1986), Presuntu inocente (1990), The Player (1993) o Country Life (1994).
Más apocayá intervién en Cotton Mary, El violín coloráu y Puntu de mira (One of the Hollywood Ten), y encarna a Margaret Thatcher nuna serie pa la BBC. Foi dirixida por Michael Radford, Robert Altman y los hermanos Taviani ente otros, y nun tuvo reparos a la d'apaecer desnuda en delles películes.
Greta Scacchi tien tamién una amplia carrera teatral, trabayando cola Sydney Theatre Company (La señorita Julia) o'l West End londinense (Tíu Vania, The Deep Blue Sea, 2008).
En 1996 recibe'l Premiu Emmy pol so papel na miniserie televisiva Rasputín, siendo tamién candidata a los Globos d'Oru. Esi mesmu añu ye miembru del Xuráu del Festival de Cine de Cannes. Magar la so presencia intermitente en Hollywood, sigue sumándose a proyeutos internacionales, de cutiu venceyaos al cine d'autor, que non siempres tienen la repercusión fayadiza.
Cohors I Asturum et Gallaecorum
La Cohors I Asturum et Gallacorum foi una unidá auxiliar del exércitu imperial romanu del tipu cohors quinquagenaria peditata.
Foi reclutada nel mandatu d'Augustu ente'l pueblu recién conquistáu de los ástures y ente los galaicos. Recibió instrucción nel campamentu de la llexón VI Victrix, o quiciás cola X Gemina, siendo con posteroridá destinada a Xermania.
Con anterioridá al añu 57 sábese que pasa a Mauritania y forma parte del exércitu d'ocupación. Posteriormente nel añu 60 pasa a Illiria onde permanez hasta l'añu 90 en que torna a Mauritania Tinxitana. Acantonada n'Aïn Schokur, al norte de Volubilis, piérdese cualquier niciu d'ella a finales del sieglu III.
D'esta unidá alcontróse la tumba d'un soldáu procedente de Flaventia.
Comandantes
Por estremaes inscripciones conócense los nomes de 6 de los sos comandantes, que cronolóxicamente son:
Rhipidura aureola
Rhipidura aureola, Abanicu cejiblanco, ye una especie d'ave de la familia Rhipiduridae.
Alcuéntrase dende l'este d'India hasta Vietnam, tando presente en Sri Lanka, Myanmar, Tailandia, Camboya y Laos. La especie habita nel monte. La so puesta consiste de 3 güevos los cualos deposita nun pequeñu nial en forma de taza nun árbol. L'abanicu cejiblanco reproduzse nes zones tropicales del Socontinente indiu y del sureste asiáticu.
Descripción
250px|left|Abanicu cejiblanco Rhipidura aureola nel [[desiertu de Thar, na India]] L'adultu del abanicu cejiblanco mide unos 18 cm de llargu. Los sos partes inferiores son pardu escuru, con llurdios blancos nes nales, y zones inferiores ablancazaes. La cola tien cantos blancos, y tien ceyes llargues blanques que-y ocupen la frente. El so gargüelu y mázcara facial ye corita y ye circunscrita por rayes blancucies.
L'abanicu cejiblanco ye insectívoru, y de cutiu mueve la so cola mientres percuerre'l sotobosque.
NGC 4149
NGC 4149 ye una galaxa espiral (S?) alcontrada na direición de la constelación de sietestrellu. Tien una declinación de +58° 18' 14" y una ascensión recta de 12 hores, 10 minutos y 32,8 segundos.
Don Scardino
Donald Joseph Scardino, conocíu como Don Scardino, ye un actor, direutor y productor de televisión d'Estaos Xuníos.
Actuación
Nacíu na ciudá de Nueva York, Scardino empezó la so carrera como actor. El so primer creitu en Broadway foi como suplente na obra The Playroom de 1965. Otros de los sos trabayos en Broadway son Johnny Non-Trump, Godspell y King of Hearts. Tamién participó en producciones off-Broadway como The Rimers of Eldritch, La comedia de les equivocaciones, Moonchildren y I'm Getting My Act Together and Taking It on the Road. Amás del teatru, foi protagonista nel clásicu de cine B de terror Squirm (1976). Ente los años 1991 y 1996, trabayó como direutor d'arte en Playwrights Horizons, un teatru off-Broadway. En televisión, apaeció en telenoveles como Guiding Light, All My Children, Love Is a Many Splendored Thing y Another World, y les series primetime La pantasma y la señora Muir y Audacia ye'l xuegu. Formó parte del repartu de la película Cruising (1980), xunto a Al Pacino.
Direición
Dempués del so trabayu como actor en telenoveles, Scardino empezó a dirixir en televisión. Dirixó episodios de Another World, One Life to Live y All My Children. Siguió dirixendo obres en direutu en Broadway y off-Broadway, incluyendo l'estrenu mundial de A Few Good Men d'Aaron Sorkin. El so trabayu en televisión ye estensu, notable pola so direición de la serie risible de la NBC 30 Rock. Como direutor de cine'l so trabayu inclúi títulos como Me & Veronica y Advice from a Caterpillar. Darréu dirixó la comedia de magos The Incredible Burt Wonderstone, protagonizada por Steve Carell, Jim Carrey y Steve Buscemi.
Vida privada
Scardino tuvo casáu cola actriz Pamela Blair ente 1984 y 1991. Anguaño ta casáu cola pintora Dana L. Williams.
Villemanoche
Villemanoche ye una comuña francesa del departamentu de Yonne, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Paul Scardon
Paul Scardon foi un actor, productor y direutor teatral y cinematográficu australianu, anque la so carrera desenvolvióse principalmente nos Estaos Xuníos.
Nacíu en Melbourne, Australia, dirixó a Blanche Sweet en Unwilling Husband, y a Bessie Barriscale en delles de les sos producciones de mayor ésitu, arriendes de la mayor parte de los melodrames protagonizaos pola so esposa, l'actriz Betty Blythe.
Retiráu cola llegada del cine sonoru, Scardon volvió al cine como actor na década de 1940, interpretando pequeños papeles hasta retirase dafechu en 1948.
Paul Scardon finó en 1954 en Fontana (California), por causa d'un infartu agudu de miocardiu. Foi soterráu nel Campusantu Forest Lawn Memorial Park de Glendale (California).
NGC 4242
NGC 4242 ye una galaxa espiral barrada na constelación de Canes Venatici. Afayóse'l 10 d'abril de 1788 pol astrónomu William Herschel.
Sieglu IX
El sieglu IX d. C. (sieglu novenu dempués de Cristu) o sieglu IX EC (sieglu novenu de la era común) empezó'l 1 de xineru del añu 801 y terminó'l 31 d'avientu del 900. Ye llamáu'l sieglu de los normandos». Pero n'Europa ye'l sieglu de la unión política del cristianismu en redol a la figura de Carlomagno, el rei de los francos.
Descripción
Nel Imperiu Carolinxu, tres la muerte de Carlomagno, herieda'l so vastu imperiu Ludovico Pío, fíu so, pero'l reináu de Ludovico foi bien caóticu, sobremanera cuando los sos fíos empezaron a lluchar polos territorios qu'heredaríen, desaguando n'abierta guerra civil, finalmente, col Tratáu de Verdún, los fíos de Ludovico: Lotario Carlos y Luis heredaron el so imperiu que quedó estremáu en tres reinos.
Francia
La noción de Francia nun apaez más que bien progresivamente a lo llargo de los sieglos. Dalgunos consideren que nun se puede falar de Francia más qu'a partir del Tratáu de Verdún (843). Mientres la Edá Media, la primer unión política duradera (les anteriores fueron más bien efímeres) realizar con Carlamagno, quien amás conquistó otres tierres formando un Imperiu, que depués los sos nietos estremaron. Nel periodu carolinxu producióse un notable desenvolvimientu de les artes y les lletres, que se conoz como'l "Renacimientu Carolinxu". El día de Navidá de 800, el papa Lleón III coronó a Carlos como «Emperador que gobierna l'Imperiu romanu», en Roma, y al so fíu Carlos el Mozu como rei de los francos. Trátase d'unu más de los xestos llevaos a cabu pol papáu pa definir los papeles de autoritad papal y potestá imperial; según pa considera-y como socesor de los emperadores romanos. Esto anició una serie de disputes colos bizantinos pola llexitimidá de dichu títulu, pero finalmente, en 812, l'emperador bizantín Miguel I Rangabé reconoció a Carlomagno como emperador (basileus), pero non como emperador de los romanos (Βασιλεύς των Ρωμαίων), títulu que s'acutar el bizantín como'l verdaderu socesor de los emperadores romanos.
El reinu de Carlomagno foi estremáu nel tratáu de Verdún (843): los francos centrales a Lotario I, los francos orientales a Luis el Xermánicu y los francos del oeste a Carlos el Calvo.Carlomagno tuvo dellos fíos, pero namái unu sobrevivió-y, Luis el Piadosu, quien asocedió al so padre en 814 al frente del territoriu del imperiu. Tres tres guerres civiles, Luis morrió en 840, y los sos trés fíos sobrevivientes decidieron partise'l territoriu nel tratáu de Verdún, en 843:
Lotario I emperador dende l'añu 817, correspondió-y los francos centrales coles capitales imperiales Aquisgrán y Roma, territorios que se subdividieron ente los sos fíos en Lotaringia, Borgoña ya Italia (septentrional). Luis el Xermánicu, pasó a ser rei de los francos del este. Carlos el Calvo, pasó a ser rei de los francos del oeste, en llucha contra'l so sobrín Pipino, rei d'Aquitania. Más tarde, por aciu el tratáu de Mersen (870) y Ribemont (880) realizóse una nueva división de los territorios, en desterciu de Lotaringia.
El 12 d'avientu de 884, tres una serie de fallecimientos, l'emperador Carlos III el Gordu axuntó la mayor parte del Imperiu carolinxu, namái Bosón de Provenza aguantaba como rei en redol a Vienne.
A finales de 887, el so sobrín, Arnulfo de Carintia sublevóse y fíxose col títulu de rei de los francos del este (actual Alemaña). Carlos retiróse y morrió pocu dempués, el 13 de xineru de 888; l'ausencia d'una autoridá favoreció la fragmentación rexonal abandonando'l llinaxe carolinxu: Borgoña transjurana y cisjurana tuvieron reis propios, y na Francia occidental, Eudes, conde de París foi escoyíu rei, al igual que n'Aquitania Ranulfo. Diez años más tarde, los carolinxos recuperaron el poder en Francia occidental, onde gobernaron hasta 987, añu de la muerte de Lluis V.
Italia
La presión de los lombardos sobre'l Papa fixo que'l rei de los francos, Pipino el Curtiu, va realizar ente 756 y 758 repitíes campañes nel norte d'Italia. El Papa, n'agradecimientu, confirmó-y como rei de los francos (a pesar d'usurpar el títulu) y concedió el rangu de patriciu a la familia real de Francia.
La situación enfoscar a la muerte de Pipino. El reinu francu foi estremáu ente los sos fíos, aumentando de nuevu la presión lombarda sobre'l papáu. Sicasí la reunificación de los francos baxu Carlomagno llevó a una nueva intervención n'Italia nel 774. Tres una curtia batalla, Carlos facer col reinu de Lombardía, que, calteniendo la so autonomía, integrar nel Imperiu carolinxu que col tiempu xuniría a la mayor parte d'Europa Occidental. Carlomagno auspició una renacencia cultural y una unidá político y relixoso, que cristalizó cola so coronación como Emperador d'Occidente pol Papa Lleón III nel añu 800. El so nuevu imperiu considerábase herederu del Imperiu romanu d'Occidente, siendo l'emperador la máxima autoridá temporal d'Europa y l'encargáu de velar pola Cristiandá.
Dende entós el norte d'Italia formó parte de los territorios carolinxos como Reinu d'Italia.
Ante la ocupación del territoriu polos lombardos, l'ayuda de Carlomagno y los francos a Lleón III foi vital. Empezó asina'l cesaropapismo, una estrecha vinculación Papa-vasallu. Parte de les tierres arrebataes a los lombardos fueron vencíes al Papa, que creó entós un estáu nel centru d'Italia, los Estaos Pontificios, xerme históricu de l'actual Ciudá del Vaticanu. Estos yeren alministraos direutamente por él o por aciu vasallos. La mayor parte de la Italia central quedó constituyida nun estáu independiente sol gobiernu de los papes. N'agradecimientu, el Papa coronó a Carlomagno como emperador d'Occidente nel añu 800.
Los ducaos lombardos del sur nun aportar# a conquistaos por Carlomagno, que tuvo que colar al norte a combatir a los saxones y nun formaron parte del so imperiu. Los duques lombardos de Benevento caltuvieron la so independencia, llegando a convertise nel Principáu de Benevento y a emburriar escontra'l sur a los bizantinos. Sicasí, l'asesinatu del duque Sicardo de Benevento estremó'l país ente'l so hermanu Siconulfo de Salerno, que foi proclamáu príncipe de Salerno, y el so asesín Radelchis, que se fixo col poder en Benevento. La división dexó ganar autonomía a nobles en Gaeta, Capua y Amalfi, que formaron condaos y ducaos propios. Al sur, Nápoles, Sicilia y la parte más meridional de la Península Itálica (Bari, Calabria, Apulia) siguíen siendo una provincia bizantina.
La puxanza del Islam azotó'l sur, que fueron víctimes de razzias dende'l norte d'África. Cerdeña fuera ocupada polos árabes nel 710 en siendo abandonada polos bizantinos a la so suerte, pero 70 años dempués, aprovechando l'alloñanza coles bases árabes, producióse una revuelta local qu'estableció gobiernos llocales conocíos como giudicati. Córcega sufrió tamién los ataques musulmanes, combinaos con intervenciones franques, lombardes y del marqués de la Toscana Bonifaciu I p'asegurar la frontera.
Nel 826, un desertor bizantín ufiertó'l territoriu sicilianu al emir musulmán de Ifriquiya, lo que llevaría a una serie de guerres. Pa 965 la islla fuera convertida nel Emiratu de Sicilia, dende'l que se llanzaben ataques a los puertos de la península. Los bizantinos reformaron les sos posesiones na zona sur de la península tres repeler unu de los ataques musulmanes sobre Bari nel 876, creando'l Catapanato d'Italia, en guerra con musulmanes y lombardos.
Gran Bretaña
Gran Bretaña esperimentó una gran arribación de los pueblos viquingos nel sieglu IX conocíu como la dómina viquinga. Los reinos de la Heptarquía anglosaxona adulces fueron conquistaos polos daneses, lo que creó gobernantes títeres anglosaxones en cada reinu. Esta invasión foi algamada por una enorme fuercia militar conocida como'l Gran exércitu paganu que conquistó gran parte de la isla.
Irlanda tamién foi afeutada pola espansión viquinga al traviés del mar del norte. Llevar a cabu estenses incursiones a lo llargo de la mariña y finalmente estableciéronse asentamientos permanentes, como'l de Dublín en 841.
La Pruvía (Piñeres)
La Pruvía ye una casería de la parroquia de Piñeres nel conceyu asturianu d'Ayer.
Nino Buryanadze
Ninó Buryanadze (xeorxanu: ნინო ბურჯანაძე) ye una xurista y política xeorxana, presidenta de Xeorxa ente'l 23 de payares de 2003 y el 25 de xineru de 2004.
Estudios
Buryanadze nació en Kutaísi y el so padre foi Anzor Buryanadze. Graduóse en 1986 na Facultá de Derechu de la Universidá Estatal de Tblisi (TSU) y estudió na Universidá Estatal de Moscú ente 1986 y 1989, d'onde egresó como doctorada en Derechu Internacional en 1990.
Cargos políticos
Como líder de la oposición política, en 2003 encabezó una fola de crítiques que llevaron al país a una severa crisis institucional, que desaguó nel arrenunciu de dellos funcionarios y la reestructuración de delles instituciones. El conflictu resolvióse parcialmente per mediu del diálogu propuestu pol gobiernu. A dichu conflictu conózse-y como la Revolución Rosa.
Foi Presidenta de Xeorxa dende'l 23 de payares de 2003 al 25 de xineru de 2004, dempués del arrenunciu d'Eduard Shevardnadze por causa de la "Revolución Rosa". En 2004, el so partíu ganó la presidencia con un 96% de los votos a favor, dando siguimientu a les polítiques del interinado realizáu por Buryanadze.
La so principal misión na presidencia foi pacificar al país, yá que la dimisión del presidente Shevardnadze desencadenó diverses protestes y reacciones policiales que semaron llerza y rensía na masa social.
Depués de la eleición de Mijeíl Saakashvili pal puestu de presidente, Buryanadze retomó la presidencia y portavocía del Parllamentu xeorxanu. Dexó de ser la presidenta del Parllamentu en xunu de 2008. En payares de 2008 anunció la creación del Partíu Democráticu-Xeorxa Xunida y ta na oposición.
Agaricus excellens
Agaricus excellens ye un raru fungu del xéneru Agaricus. Ye una especie nativa d'Europa.
Descripción
Píleo: ye de color mariellu ablancazáu. Tien de 10 a 15 cm de diámetru, ye convexu y un pocu esplanáu, con coloración llixeramente amarellentada nel centru, sobremanera al avieyar, ta densamente cubiertu de pequeñes escames fibroses del mesmu color.
Estipe: el tarmu ye de 100-140 x 20-35 mm, color blancu, l'aniellu ye gruesu y blancu. La parte inferior ye escamosa o fibrilar.
Llámines son de color rosa maciu.
Les espores y carauterístiques microscópiques: tien espores de color negru violáceo. Les espores son elíptiques, miden de 9-12 x 5-7μ.
La carne y el golor: la carne de la tapa ye de color blancu-acoloratáu. Tien un sabor duce, güel un pocu a anís y almendres.
Hábitat
De normal alcuéntrase nos montes de coníferes y caducifolios, crez mientres la seronda y pel branu ente la yerba de montes abiertos, especialmente abetos. Atópase típicamente n'altitúes d'ente 0 a 914 metros (0 a 2.999 pies).
Villenavotte
Villenavotte ye una comuña francesa del departamentu de Yonne, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Macoubea guianensis
El ucuye, amapá, cumá, cucuy o molongó (Macoubea guianensis) ye un árbol de la familia de les apocinacees, nativa de l'Amazonia, que crez nes Guayanes, Bahia y norte de Brasil, sur de Venezuela, Colombia y nororiente de Perú, nes tierres baxes non inundables, hasta los 1.600 m d'altitú.
Descripción
Algama ente 5 y 25 m d'altor, el tueru presenta un exudáu blancu. Fueyes simples, opuestes, elíptiques o obovaes de 10 a 19 cm de llargor por 4,5 a 9,5 cm d'anchu. Inflorescencia terminal en visu corimbosa, con munches flores marielles pequeñes, tremaes, pedúnculu de 1 a 2,5 cm de llargor. El frutu ye una baga subglobular (forma de caparina), de color canela al maurecer, sincárpica, gruesos, de 4 a 5,5 cm de llargu, rugosos; con delles granes oblongues, de 1,3 a 1,6 cm de llargu, negres, rugosas, que llexen nel xarabe qu'enllena'l frutu.
Usos
Ye cultiváu polos indíxenes nos sos chagres pa consumir el so frutu, ricu en azucres, que apurre amás potasiu y calciu. Xeneralmente consúmese freso zucando'l miel que contién, pero tamién se dexa lleldar el líquidu del frutu ensin abrir pa llograr un llicor o se macera y cocínase pa preparar un zusmiu llechiento.
República Sudafricana
La República Sudafricana (neerlandés: Zuid-Afrikaansche Republiek, o ZAR), conocida avezáu y informalmente como República de Transvaal, foi un país independiente nel África austral mientres la segunda metá del sieglu XIX. Nun tien de confundir -y la cola actual República de Sudáfrica; sicasí ocupó la zona depués conocida como la Provincia sudafricana de Transvaal. El ZAR foi establecida en 1852 y foi independiente ente 1857 a 1877, y de nuevu ente 1881 a 1900 depués de la esitosa rebelión afrikáner contra'l control británicu. Foi anexonada pol Reinu Xuníu en 1900 mientres la Segunda Guerra Anglo-Bóer anque los bóeres oficialmente apurrir en 1902. En 1910 convertir na Provincia de Transvaal de la Unión Sudafricana. El primer presidente de la República de Sudáfrica foi Marthinus Wessel Pretorius, escoyíu en 1857.
Macoubea guianensis
Usos
El exudáu o latex del tarmu usar na medicina tradicional, que-y atribúi propiedaes pa solliviar les enfermedaes pulmonares.
Taxonomía
Macoubea guianensis describióse por Jean Baptiste Christophore Fusée Aublet y espublizóse en Histoire des Plantes de la Guiane Françoise 2(Suppl.): 18, t. 378. 1775.
República Sudafricana
La capital foi establecida en Pretoria (fundada en 1855), anque mientres un curtiu periodu Potchefstroom foi la sede del gobiernu. El so parllamentu, el Volksraad, tenía 24 miembros.
Bandera
La bandera presentó trés rayes horizontales: colloráu, blancu, y azul (reflexando la bandera nacional holandesa), con una raya verde vertical na driza, y yera conocida como'l Vierkleur (lliteralmente: cuatro colores). L'antigua bandera nacional de Sudáfrica (de 1927-1994) tenía, dientro de la so franxa blanca central, una bandera horizontal de la República de Transvaal (ZAR).
Los primeros pobladores
Sábese que la rexón del Transvaal tuvo habitada dende'l sieglu VIII polos pueblos Vienda y Sotho. En 1817, la rexón foi invadida por Mzilikazi, de primeres un teniente del rei zulú Shaka, depués líder de los Ndebele, que foi emburriáu dende los sos propios territorios escontra'l sur polos zulús. Estes migraciones forzaes, conocíes como'l Difaqane, dexaron a la rexón bien débil y fácil pa colonizar polos pobladores europeos cercanos.
En tantu los Ndebele treslladar al Transvaal, el restu de los Bavenda retirar al norte a Waterberg y Zoutpansberg, estableciendo Mzilikazi el so kraal principal en Mosega, non lloñe del sitiu de la ciudá de Zeerust. Cuando los Ndebele conquistaron el Transvaal absorbieron a munchos miembros de los Shona y d'otres tribus a un despotismu militar. Dende 1827 a 1836 aproximao, Mzilikazi apoderó'l Transvaal. Antes de tal dómina la rexón ente los ríos Vaal y Limpopo yera apenes conocida polos europeos, pero en 1829, Mosilikatze foi visitáu en Mosega por Robert Moffat, y ente aquella fecha y 1836 unos pocos comerciantes británicos y esploradores visitaron el país y fixeron conocíos les sos traces principales.
Ente 1830 y 1840, los descendientes de los holandeses y otros pobladores, colectivamente conocíos como bóeres (llabradores) o voortrekkers (pioneros), dexaron la Colonia del Cabu británica, no que sería llamáu "la gran migración" (Great Trek). Cola so teunoloxía militar, vencieron a les fuercies locales con relativa facilidá, y formaron delles pequeñes repúbliques bóeres n'árees más allá del control británicu, ensin un gobiernu central.
La colonización bóer
El primer establecimientu européu permanente al norte del Vaal foi fechu por una grupu sol mandu de Potgieter. Dichu comandante fora en marzu de 1838 a Natal, y esforciárase por vengar la masacre de Piet Retief y los sos compañeros polos zulús. Celosu, sicasí, pola preferencia amosada polos llabradores holandeses en Natal por otru comandante, Gert Maritz, Potgieter rápido crució de nuevu los Drakensberg, y en payares de 1838 él y los sos siguidores estableciéronse nes veres del ríu Mooi, fundando una ciudá que llamaron Potchefstroom n'honor a Potgieter. Esti grupu instituyó una forma elemental de gobiernu, y en 1840 robló una confederación laxa cola República Natalia bóer y tamién colos bóeres al sur del Vaal, con centru en Winburg. En 1842, sicasí, el grupu de Potgieter refugar en dir n'ayuda de los bóeres de Natal, envolubraos nun conflictu colos británicos. Hasta 1845 Potgieter siguió exerciendo l'autoridá sobre les comunidaes bóeres a entrambos llaos del Vaal. La determinación de caltenese llibre de los británicos y llograr accesu al mundu esternu por una canal independiente condució a Potgieter y a un númberu considerable de pobladores de Potchefstroom y Winburg a emigrar en 1845 escontra la Badea Delagoa. Potgieter instalar nel Zoutpansberg, mientres otru llabradores escoyeron como centro un llugar nes fasteres interiores del Drakensberg, onde fundaron un pueblu llamáu Andries Ohrigstad, que foi acosáu pola fiebre y abandonáu, estableciendo un nuevu pueblu en tierres más altes llamáu Lydenburg en memoria de los sos sufrimientos pasaos nel pueblu abandonáu. Mentanto, les zones del sur abandonaes por Potgieter y los sos compañeros fueron ocupaes por otros bóeres, que se xunieron en 1848 a Andries W. J. Pretorius, quién se convirtió nel comandante de los pobladores de Potchefstroom.
La independencia
El 17 de xineru de 1852, el Reinu Xuníu robló la Convención del Ríu Sand con unes 5000 families bóeres (les aproximao 40 000 persones blanques), reconociendo la so independencia na rexón al norte del ríu Vaal, o Transvaal. Alredor de la mesma dómina foi-y reconocida la independencia al Estáu Llibre d'Orange, una república hermana bóer. Pero en tantu llograren la independencia, taben alloñaos de ser un pueblu xuníu. Cuando Pretorius condució les negociaciones que llevaron a la firma de la Convención de Ríu Sand facer ensin consultar al Volksraad, y el grupu de Potgieter acusar d'usurpar el poder y apuntar a la dominación sobre'l país enteru. Sicasí, el Volksraad, nuna xunta sostenida en Rustenburg el 16 de marzu de 1852, ratificó la convención, Potgieter y Pretorius reconciliáronse públicamente mientres la mañana del mesmu día. Dambos líderes taben cerca del final de les sos carreres; Potgieter morrió en marzu y Pretorius nel xunetu de 1853.
A la muerte de Andries Pretorius, el so fíu Marthinus Wessel Pretorius foi designáu'l so socesor, y son-y debíos al mozu Pretorius los primeros esfuercios por terminar cola discordia y el tracamundiu que prevaleció ente los habitantes; discordia aumentada pola llucha eclesiástica, non por puntos en cuestión de fe, sinón pol gobiernu d'ilesia. En 1856 caltuviéronse una serie de xuntes públiques, convocaes por Pretorius, en distritos distintos nel Transvaal p'aldericar y decidir si nun llegara'l tiempu pa substituir por un gobiernu central fuerte a los pequeños gobiernos de distritu qu'esistieren hasta entós. Como resultancia escoyó una asamblea representativa de delegaos, autorizada pa redactar una constitución.
La República
Resulta interesante la repasada d'un incidente tan importante na historia del Transvaal como ye la cita de l'asamblea de Potchefstroom pa notar la esencia de la quexa ente los bóeres. Na so Historia de Sudáfrica diz Theal: "la comunidá de Lydenburg foi acusada d'intentar apoderar al país enteru, ensin nengún otru derechu a la preeminencia que'l de ser los primeros habitantes...". N'años posteriores esta quexa sería esautamente la de los Uitlanders en Johannesburgu. P'apangar a los bóeres de Zoutpansberg l'asamblea recién nacida en Potchefstroom designó a Stephanus Schoeman, el comandante xeneral del distritu de Zoutpansberg, y comandante xeneral del país enteru. Esta ufierta foi, sicasí, refugada por Schoeman, y tantu Zoutpansberg como Lydenburg refugaron indignadamente la nueva asamblea y la so constitución. El conseyu executivu, que fuera designáu pola asamblea de Potchefstroom, con Pretorius como presidente, tomó agora una actitú más coraxosa: depunxeron a Schoeman de toa autoridá, declararon a Zoutpansberg nun estáu de bloquéu, y denunciaron a los bóeres de los dos distritos del norte como rebeldes.
Pa reforzar la so posición, Pretorius y el so partíu esforciar ensin ésitu en llograr una unión col Estáu Llibre d'Orange. Cuando les propuestes pacífiques fallaron, Pretorius y Paul Kruger asitiáronse a la cabeza d'un comandu que crució'l Vaal al envís de forzar la unión, pero l'Estáu Llibre obligar a la retirada. Dientro del Transvaal la opinión en favor de la unión ganó la fuercia sicasí estos acontecimientos, y hacia 1860 Zoutpansberg y Lydenburg incorporárense a la república. Pretoria, acabante fundar, y llamada asina n'honor al Pretorius mayor, foi fecha asientu del gobiernu y la capital del país. Los esfuercios eclesiásticos pola unidá nun fueron igualmente acertaos. La Ilesia Reformada Separatista d'Holanda unviara un mozu espositor de les sos doctrines llamáu Postma, quién, en payares de 1858, convertir en ministru de Rustenburg. Nel añu siguiente una asamblea d'ilesia xeneral esforciar por xunir tolos fieles nun gobiernu común, pero'l consistoriu de Postma refugó estes propuestes, y dende aquella fecha la Ilesia Separatista (o Dopper) tuvo una esistencia independiente. Paul Kruger, que vivió cerca de Rustenburg, fíxose un fuerte adherente de la nueva ilesia.
Pretorius, mientres yera inda'l presidente del Transvaal, fuera escoyíu, polos esfuerciu de los sos partidarios, presidente del Estáu Llibre d'Orange. Darréu (en febreru de 1860) llogró permisu pa tar ausente por seis meses y recaló en Bloemfontein, cola esperanza de llograr pacíficamente una unión ente los dos repúbliques. Apenes dexara'l Transvaal cuando'l vieyu partíu de Lydenburg, encabezáu por Cornelis Potgieter, protestó diciendo que la unión sería muncho más beneficiosa pal Estáu Llibre que pa la xente de Lydenburg, y siguió col argumentu de que yera illegal ser el presidente de la República de Sudáfrica y del Estáu Llibre coles mesmes. A la fin de los seis meses Pretorius, dempués d'una xunta tempestuosa del Volksraad, polo visto disgustáu pola situación entera, dimitió a la presidencia del Transvaal. Solicitóse-y a J. H. Grobelaar, quién fuera designáu presidente mientres l'ausencia temporal de Pretorius, que permaneciera nel cargu. El siguidores inmediatos de Pretorius agora punxéronse por demás enfurecidos pola aición del partíu Lydenburg, y un mitin popular axuntar en Potchefstroom (ochobre de 1860), onde se resolvió que: (a) el Volksraad yá nun gociaba del so enfotu; (b) que Pretorius tendríen de permanecer como'l presidente de la República sudafricana, y tener permisu pa tar ausente un añu pa llograr la unión col Estáu Llibre; (c) que Schoeman tendría d'actuar como presidente mientres l'ausencia de Pretorius; (d) qu'antes de la vuelta de Pretorius pa volver a entamar los sos deberes un nuevu Volksraad tenía de ser escoyíu.