cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Manchester
Importancia na revolución industrial
A Manchester diben dellos escritores pero principalmente foi reconocíu un escritor francés llamáu Alexis de Tocqueville (1835), quien dixo una frase bien reconocida: "d'esta puerca cañería flúi oru puro". Esta frase representa que Manchester ye un pueblu pequeño y poco vistosu pero demuestra qu'anque sía pocu vistosu produz elementos apreciables. De fechu llegó a demostrar la peor y meyor parte de la revolución industrial una y bones dellos emplegaos de fábriques y empreses fueron despidíos y camudaos por máquines y tamién la parte bona porque demostró bien a los de la clase media y los dueños de molinos lo que podía llograse y lo lloñe que podía progresase económicamente.
Tamién naquella dómina neños y adultos trabayaben casi como esclavos, hasta que dempués d'un tiempu esto camudó, una y bones la xente llindó les hores de trabayu y alzó la edá necesaria de mano a trabayar. Los derechos de les persones empezaron a faese cumplir, pero entá asina, por cuenta de toles industries y polución l'ambiente nesa zona sufrió dellos daños graves.
Gobiernu
250px|right|thumb|Vista del [[Conceyu de Mánchester|Conceyu de la ciudá.]]
Manchester tien representación en trés niveles de gobiernu, Manchester City Council (nivel "local"), el Parllamentu británicu (nivel "nacional"), y el Parllamentu européu (nivel "Europa"). El Conceyu Condal del Gran Manchester foi abolíu en 1986, polo que'l conceyu ye en realidá una autoridá unitaria. Dende la so creación en 1995, Manchester foi miembru del Grupu de principales ciudaes ingleses, que, ente otres coses, sirve pa promover la condición social, cultural y económica de la ciudá a nivel internacional.
La categoría de ciudá foi-y concedida a Manchester nuna carta de Thomas Grelley en 1301 pero perdió la so condición de borough nun casu xudicial de 1359. Hasta'l sieglu XIX, el gobiernu llocal foi provistu polos tribunales señoriales, el postreru de los cualos terminó en 1846.
En 1885, Bradford, Harpurhey, Rusholme y partes de los conceyos de Moss Side y Withington entraron a formar parte de la ciudá de Manchester. En 1889, la ciudá convertir nel 'distritu condáu' de Manchester, autónomu del control de Lancashire. Ente 1890 y 1933, más zones amestar a Manchester dende Lancashire, incluyendo los pueblos de Burnage, Chorlton, Didsbury, Fallowfield, Levenshulme, Longsight y Withington. En 1974, pola Llei de Gobiernu Llocal de 1972, la ciudá de Manchester convertir nuna división alministrativa distinta dientro'l condáu de Gran Manchester. Esi añu, Ringway, el pueblu onde ta asitiáu l'aeropuertu de Manchester, foi añedíu a la ciudá.
Xeografía
La ciudá de Manchester atópase allugada na coordenaes xeográfiques 53.46667°N, -2.23333°W, a 257 km al noroeste de Londres. Llenda al norte y al este coles llombes de los Peninos, una cadena montascosa que cuerre a lo llargo del norte d'Inglaterra y al sur pola llanura de Cheshire. El centru de la ciudá atopar a la vera oriental del ríu Irwell, cerca del so confluencia col ríu Black y el ríu Irk, con tierres relativamente baxes d'ente 35 y 42 msnm. El ríu Mersey flúi al traviés del sur de Manchester. Gran parte del centru de la ciudá, especialmente nel sur, ye planu, lo qu'ufierta amplies vistes de los edificios de gran altor na ciudá y de munches de les fasteres y pandoriales de los Peninos, que, de cutiu, suelen ser cubiertos por nieve nos meses d'iviernu. Les carauterístiques xeográfiques de Manchester fueron bien influyentes nel so desenvolvimientu tempranu como primer ciudá industrial del mundu; éstes carauterístiques son el so clima, la so proximidá a un puertu marítimu como lu ye'l de Liverpool, la disponibilidad de la enerxía hidráulica de l'agua de los sos ríos y les sos reserves de carbón cercanu.
Clima
Manchester tien un clima marítimu templáu, como gran parte de les islles britániques, con branos templaos ya iviernos fríos. Hai precipitación llixera pero regular a lo llargo del añu. La precipitación media añal de la ciudá ye 806,6 milímetros en comparanza cola media del Reinu Xuníu de 1 125.0 milímetros, y la so media de díes d'agua per añu ye de 142.9, en comparanza cola media del Reinu Xuníu de 154,4. Manchester, sicasí tien un nivel relativamente alto de mugor y esto, xunto cola abondosa ufierta de descalcificadores, foi unu de los factores que llevaron a la llocalización de la industria testil na zona. Les nevaes son bien pocu frecuentes na ciudá, debíu al efeuto del calentamientu urbanu. Sicasí, les llombes de los Peninos y el monte Rossendale, qu'arrodien la ciudá pel este y el norte, reciben daqué de precipitación en forma de nieve y les carreteres que conducen fora de la ciudá, n'ocasiones, pueden aportar a cerraes por cuenta de la nieve, sobremanera la carretera A62 al traviés d'Oldham y Standedge, l'A57 (el conocíu como Snake Pass) escontra Sheffield y la M62 sobre Saddleworth Moor.
Demografía
thumb|220px|Población de Manchester en 2001, por autoridá local. El Censu de población de 2011 del Reinu Xuníu indicó una total de 503.127 habitantes, amosando un aumentu d'un 19% respectu al censu de 2001. Según el censu, aproximao 92.000 yeren menores de 15 años, más de 388.000 taben ente los 17 y 64 años y aproximao 23.000 yeren mayores de 65 años. D'alcuerdu al censu, el 70% de la población de Manchester naciera nel Reinu Xuníu, ente qu'en sí, el 77% de la población ye d'orixe européu, un 2.3% son d'orixe irlandés, el 11.3% ye d'orixe asiáticu, de los cualos 3.4% provienen de la India, el 5.2% de Paquistán, y un 1.4% de Bangladex, un 1.8% de la población ye d'orixe afrocaribeño, un 2.5% d'África, aproximao un 1.8% ye d'etnia china, y un 5.5% ye d'orixe italianu. Manchester tien una tasa de desemplegu más alta que la de cualesquier otra autoridá llocal nel Reinu Xuníu. Un informe de 2007 señaló que "el 60 per cientu de les persones de Manchester tán viviendo en delles de les zones más probes de tol Reinu Xuníu".
Relixón
Tocantes a la relixón, Manchester ye una de les ciudaes más diverses del Reinu Xuníu. En 2015 los musulmanes en Manchester superaben el 25 % del censu, al igual que nos barrios periféricos de Birmingham, Bradford y Leicester. Esto oldea colos antiguos datos del censu de 2001: el 71% de la población yera cristiana, el 9.1% yera musulmana, ente que pocu más del 1% profesaba otres relixones. Aproximao'l 16% de la población nun profesa nenguna relixón (superando'l permediu de tol Reinu Xuníu de 14.8). Manchester ye la segunda ciudá con más población xudía del Reinu Xuníu, amás de ser tamién una de les ciudaes britániques con más población musulmana.
Economía
Manchester tuvo a la vanguardia de la Revolución Industrial nel sieglu XIX y foi un importante centru de fabricación. La economía de la ciudá ta agora en gran parte basada nos servicios y, dende 2007, ye la de más rápida crecedera nel Reinu Xuníu, con una inversión estranxera namái superada pola de la capital del país, Londres. La publicación Manchester's State of the City Report identifica los servicios financieru y profesional, les industries de ciencies de la vida, les industries creatives, culturales, medios de comunicación, la industria manufacturera y les de telecomunicaciones como les principales actividaes económiques. La ciudá foi clasificada en 2010 como'l segundu meyor llugar pa faer negocios nel Reinu Xuníu y el docenu meyor d'Europa. thumb|King Street, una de les arteries del centru financieru de Manchester. Un informe de 2008 de PriceWaterhouseCoopers amosó que Manchester tuvo la tercera mayor economía de les ciudaes del Reinu Xuníu y la 74ª más grande del mundu, con un PIB de 85 mil millones de dólares. Manchester cunta col mayor mercáu d'oficines de Reinu Xuníu fora de Londres, según GVA Grimley, con una captación d'oficina promedio trimestral d'aproximao 21 000 m² —más que l'absorción d'oficines trimestrales de Leeds, Liverpool y Newcastle combinaes y más de 7 000 m² más que'l rival más cercanu, Birmingham. La rexón de Greater Manchester, na que s'atopa la ciudá, representa más de 48 millones de llibres nel VAB (valor agregáu brutu) del Reinu Xuníu, la tercera más grande de tolos condaos ingleses y más que Gales o'l nordés d'Inglaterra.
Manchester ye un centru empresarial que sirve a mercaos locales, rexonales ya internacionales. Ye'l quintu centru financieru más grande del Reinu Xuníu fora de Londres, con más de 96 300 persones que trabayen na banca, finances y seguros. The Co-operative Group, la empresa de propiedá del consumidor más grande del mundu, tien la so sede en Manchester y ye unu de los mayores emplegadores de la ciudá. El sector xurídicu, contable, consultoría de xestión y otros servicios profesionales y téunicos son de gran importancia en Manchester.
El centru financieru de Manchester atopar nel centru de la ciudá, xunto a Piccadilly, ya inclúi Mosley Street, Deansgate, King Street y Piccadilly. Spinningfields ye una zona con un desenvolvimientu de mil quinientos millones de llibres d'usu mistu que s'espande al distritu oeste de Deansgate. L'área ta diseñada pa caltener les instalaciones d'espaciu d'oficines, centros comerciales y de restauración, amás de los tribunales. Dellos inquilinos d'altu perfil camudáronse a la zona y n'ochobre de 2007 abrió les sos puertes un Centru de Xusticia Civil.
Manchester ye'l centru comercial, educativu y cultural del noroeste d'Inglaterra y en 2010 foi clasificada como la cuarta zona comercial más influyente nel Reinu Xuníu por ventes. La zona comercial central de la ciudá ta apinada de tiendes, dende cadenes hasta boutiques d'alta gama, como Vivienne Westwood, Emporiu Armani, DKNY, Harvey Nichols, Boodles, Chanel y Hermès, ente otres.
Deporte
Manchester ye una ciudá destacada nel ámbitu deportivu, cuntando con 2 equipos de fútbol profesional, y dellos clubes deportivos de distintes disciplines. Los recintos deportivos más destacaos de Manchester son l'estadiu Old Trafford y l'Estadiu Ciudad de Manchester, dambos de fútbol, el Velódromu de Manchester de ciclismu en pista, la Manchester Evening News Arena usáu pa distintos eventos, ente otros.
Fútbol
Manchester cuenta con dos grandes equipos de fútbol que se desempeñen na Premier League, el Manchester United, proveniente de la rexón de Old Trafford, que se desempeña nel estadiu del mesmu nome, y el Manchester City, que xuega nel Etihad Stadium. Siendo'l primeru d'estos dos unu de los equipos más populares del mundu y el segundu vien teniendo una gran puxanza nos últimos años. Los enfrentamientos ente dambos suelen ser de los más curiosos, algamando millones de televidentes a nivel mundial.
Eventos
thumb|190px|Vista del [[Manchester Evening News Arena.]] El mayor eventu deportivu lleváu a cabu na ciudá fueron los Xuegos de la Mancomunidá de 2002, siendo tamién unu de los eventos deportivos más importantes de la historia de tol Reinu Xuníu. Manchester tamién foi candidata p'allugar delles competencies, como los Xuegos Olímpicos d'Atlanta 1996 y de Sydney 2000. Tamién se llevaron a cabo evento como la Copa Mundial de Rugby League en 2013 y 2015, el Campeonatu Mundial de Lacrosse de 2010, el Campeonatu Mundial de Ciclismu en Pista de 2008, ente otros.
Educación
thumb|200px|Entrada de la [[Universidá de Mánchester|Universidá de Manchester.]] Tocantes a la educación cimera, la ciudá de Manchester ye sede de dos universidaes. La Universidá de Manchester ye la universidá ensin colexar a tiempu completu más grande del Reinu Xuníu y foi creada nel añu 2004 gracies a la fusión de la Universidá Victoria de Mánchester col UMIST. Esta universidá inclúi'l Manchester Business School, qu'impartió'l primer cursu de MBA nel Reinu Xuníu en 1965. La otra universidá que tien la so sede na ciudá ye la Universidá Metropolitana de Manchester, que foi formada como'l Politéunicu de Manchester depués de la fusión de tres colexos nel añu 1970. Llogró'l estatus d'universidá en 1992, y esi mesmu añu'l Crewe and Alsager College of Higher Education nel sur de Cheshire pasó a formar parte de la institución.
La Universidá de Manchester, la Universidá Metropolitana de Manchester y el Real Colexu de Música del Norte atópense próximos a la cai Oxford Road, alcontrada en partir sur del centru de la ciudá, formando en xunto la cortil urbana más grande d'educación cimera d'Europa con 73.160 estudiantes, anque casi 6.000 estudiantes del total d'esa cifra atopar nos campus de la Universidá Metropolitana de Manchester en Crewe y Alsager, en Cheshire.
Cultura
thumb|Biblioteca Central de Manchester.
Manchester tien una gran cantidá de museos, ente ellos The Lowry, Manchester Art Gallery, Urbis (sede del Muséu Nacional del Fútbol) y el Muséu de Manchester (Muséu d'Historia), con abondoses pieces del antiguu Exiptu. Na ciudá atopa la biblioteca John Rylands, onde se caltién el manuscritu más antiguu de los evanxelios qu'entá sobrevive: parte del evanxeliu según San Juan.
Música
Nos enclinos musicales, destaca especialmente la escena de música New Wave de los 80, tamién llamada llamada Madchester. De Manchester salieron grupos y solistes tan relevantes como Oasis, Barclay James Harvest, Herman's Hermits, Van Der Graaf Generator, The Hollies, Buzzcocks, The Fall, The Smiths (y darréu el so líder Morrissey y el guitarrista Johnny Marr), Joy Division, The Durutti Column, A Certain Ratio, Simply Red, Happy Mondays, James, Take That, The Stone Roses, Inspiral Carpets, New Order, Black Grape, The Charlatans, The Chemical Brothers, 808 State, A Guy called Gerald, Northside, Electronic, John Foxx, Foghat, ente otres bandes y artistes. Manchester foi trubiecu de Stuart Adamson, guitarrista de The Skids y (tamién cantante) de Big Country.
Manchester cunta con dos orquestes profesionales, topar y la Orquesta Filarmónica de la BBC Filarmónica de la BBC. Tamién cunta con un auditoriu onde se desempeñen éstes, conocíu como Manchester Camerata. Nel ámbitu educativu, la ciudá cunta col Royal Northern College of Music, un conservatoriu onde se desempeñaron artistes como Harrison Birtwistle, Peter Maxwell Davies, Alexander Goehr, ente otros. Otra escuela de música ye la Chetham’s School of Music, tamién famosa en tou Manchester.
Persones notables
(Por orde de nacencia) John William Alcock (1892-1919): Aviador británicu * Anthony Burgess (1917-1993): autor de La Naranxa Mecánica Bernard Hill (1944-): Actor Tony Wilson (1950-2007): Empresariu, presentador y fundador de Factory Records y Fac51 The Haçienda Ian Curtis (1956-1980): Cantante, compositor y líder de la banda de post-punk Joy Division Andy Gibb (1958-1988): Cantante de la banda Bee Gees Johnny Marr (1963-): Guitarrista de la banda The Smiths y depués solista * Shaun Ryder (1962-): Cantante y compositor de la banda Happy Mondays
Tachyphonus cristatus
Tachyphonus cristatus, tamién denomináu fruteru de cresta acoloratada, tangara crestiflama (Ecuador), parlotero crestado (Colombia) o tiê-galu (Brasil, ye una especie d'ave paseriforme pertenceciente al xéneru Tachyphonus qu'integra la familia Thraupidae. Ye nativu d'América del Sur. thumb|left|180px|Tachyphonus cristatus (enriba); ilustración de [[Joseph Smit|Smit, 1885.]]
Descripción
En permediu mide 15 cm de llargor y pesa 19 g. El plumaxe del machu ye negru con cresta de color anaranxáu acoloratáu; la parte baxa del llombu y el centru del gargüelu son de color ante o leonado; coberteras y so les nales con pintes blanques; picu negru con base plateada. La fema ye de color canela o castañal ablonda, con corona y mexella abuxaes, gargüelu blancuciu a ante abuxao; partes inferiores color ante ocráceo brillante; picu gris.
Los machos recoyíos de la subespecie T. c. nattereri escarecen del parche color ante o leonado nel centru del gargüelu.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase en Bolivia, Brasil, Colombia, Ecuador, Guayana francesa, Guyana, Perú, Surinam y Venezuela.
Vive nos estratos mediu y alto del monte de les tierres baxes y llanures aluviales, con menor frecuencia nos cantos de los montes, montes secundarios y árboles en pequeñes escamplaes axacentes, per debaxo de los 1.400 m d'altitú.
Comportamientu
Vive en pareya que xeneralmente busca alimentu na copa de los árboles a un bonu altor, revolviendo viviegamente la xamasca; típicamente acompaña bandaes mistes d'otros tangaras, furnáridos y otres aves.
Reproducción
Mientres la temporada d'apareyamientu, el machu suelen exhibir ante la fema les sos coberteras subalares y la so cresta. Constrúi un nial en forma de cesta pequeña nel sotobosque. La fema pon dos güevos.
Vocalización
Vocaliza pocu; al deslocarse da un “zip” finu, dacuando repitíu.
Descripción orixinal
La especie T. cristatus describióse per primer vegada pol naturalista suecu Carolus Linnaeus en 1766 sol nome científicu Tanagra cristata; llocalidá tipo «Cayenne, Guayana francesa»
Taxonomía
Dato xenéticos indiquen qu'esta especie ye hermana de Tachyphonus rufiventer y que Tachyphonus luctuosus ye hermana de dambes. La presente especie exhibe marcantes variaciones xeográfiques de plumaxe, coles llendes raciales ruinamente definíos. El taxón nattereri, con plumaxe del machu bien distinguida, podría representar una especie separada pero usualmente ye considerada como una subespecie del presente o como una aberración de madeirae; un espécime de fema que pensó sese de nattereri foi dempués reasignado a madeirae (el recién “descubrimientu” d'un espécime adicional, presumiblemente de nattereri, puede elucidar esta cuestión). El rangu taxonómicu de l'aisllada subespecie litoránea oriental brunneus tamién merez investigación. Dada la cantidá y complexidá de les variaciones ente estes especies, y al fechu de que, per otra parte, les diferencies ente delles subespecies paecen triviales, una revisión taxonómica completa paez garantizada.
Subespecies
Según la clasificación Clements Checklist 6.8 reconócense 9 subespecies, cola so correspondiente distribución xeográfica:
La clasificación del Congresu Ornitolóxicu Internacional (IOC) tamién inclúi una 10a subespecie:
Cebrecos
Cebrecos, ye la denominación d'una villa y de un conceyu, códigu INE-094, nel partíu xudicial de Lerma, contorna d'Arlanza, provincia de Burgos, Castiella la Vieya, güei comunidá autónoma de Castiella y Lleón, (España).
Nucleos de población
Municipio con una única entidá de población Los díes 25 y 26 de xunetu celebren les fiestes n'honor de los patronos: San Cristóbal y Santa Ana. La mascota de les fiestes ye Gallarón
Carauterístiques xenerales
Falta 55 km de la capital de la provincia.
Tien un área de 23,30 km² con una población de 59 habitantes (INE 2008) y una densidá de 2,53 hab/km².
Forma parte de la Mancomunidá de La Yecla, con sede en Santa María del Mercadillo.
Historia
Nun esisten datos que dexen conocer con exactitú'l momentu del poblamientu de la zona en que Cebrecos ta asitiáu, pero envalórase que tuvo de producise alredor del añu 900. Sí sabemos con certidume que'l Condáu de Castiella estendíase, nel añu 912, hasta'l Douru, produciéndose la lenta repoblación d'estes tierres despobladas, al paecer, dempués de la invasión islámica. Les primeres noticies de la esistencia de Cebrecos, daten del 27 de xineru del añu 930 nun documentu nel que se confirmen los términos del Monesteriu de San Mamés de Ura, pol conde Fernán González. Dar# en un pactu d'obediencia de les monxes de doña Eufrasio, abadesa de San Mamés de Ura, según una donación de l'abadesa, na que, ente otros bienes, inclúyese un terrén en Cebrecos:”(...); et divisa in villa que vocitant Cebraicos(...)”. Esta escritura pertenez al denomináu “Magüetu de Arlanza” que, en 1925, cuando Luciano Serrano, abá de Silos, escribió'l Cartulariu de Arlanza”, formaba parte de la biblioteca de los Condes de Heredia-Spínola. Sicasí, el profesor G. Martínez Díez nun considera auténticu esti diploma, y estima que'l términu cebraicos ye diminutivu de “enebro” o “cebr” con que se denominaba al onagra o pollín selvaxe. (2) N'otru documentu fecháu'l 12 de xunetu de 1042, méntase Cebrecos nuna donación del Rei Fernandu I”: (...de Miranda usque ad illa via que discurrit ad Ezebrecos...)”. Pertenez tamién esta escritura, al Magüetu de Arlanza, atopándose l'orixinal de la confirmación real de 24 de febreru de 1255, nel Archivu Históricu Nacional. Vuelve apaecer Cebrecos nuna escritura fechada'l 10 de mayu de 1062, na que María Fortuniz dá al Monesteriu de San Pedro de Arlanza el so haber y derechos señoriales en diversos pueblos, ente ellos ésti “(...et in alfoz de Ura Enezebrecos, et i Maluca suas acolumbres cun suas hereditates....)”. Maluca yera un pueblu, güei inesistente, asitiáu 1800 metros al oeste noroeste. en redol a l'actual ermita de San Vicente de Maluca. Cebrecos, como puede reparase, pertenecía a l'alfoz de Ura. Les alfoces yeren demarcaciones alministratives qu'esistieron nel Condáu de Castiella hasta'l sieglu XIII, dependientes d'un castiellu a que'l so frente taba un “tenente”. La cabeza d'alfoz de Ura yera'l pueblu del mesmu nome, integrándolo tamién Castroceniza, Cebrecos, Covarrubias, Puentedura, Quintanilla del Coco, Quintanilla del Agua, Retuerta, Tejada, Tordueles, amás d'otros 17 llugares, güei despoblados, ente los cualos topábase'l mentáu Maluca.
Fernando Haddad
Fernando Haddad ye un académicu y políticu brasilanu del Partíu de los Trabayadores, ministru d'Educación ente 2005 y 2012, mientres les presidencies de Luiz Inácio Lula da Silva y Dilma Rousseff. Darréu exerció d'alcalde de São Paulo ente 2013 y 2017.
Orixe y primeros años
Nació'l 25 de xineru de 1963 en São Paulo, fíu d'inmigrantes libaneses de confesión cristiana ortodoxa. Afiliar al Partíu de los Trabayadores (PT) en 1983.
Haddad tien una maestría en Economía y un doctoráu en filosofía de la Universidá de São Paulo. Dedicó gran parte de la so carrera al serviciu públicu: foi consultor de la Fundación Institutu d'Investigaciones Económiques, un institutu con sede na Facultá d'Economía, Negocios y Contabilidá de la Universidá de São Paulo, xefe de personal de la Secretaría de Desarrollu Económicu y de Facienda del conceyu de São Paulo, y un asesor especial del Ministeriu de Planificación, Presupuestu y Xestión. Tamién ye profesor nel departamentu de política de la Universidá de São Paulo.
Ministru d'Educación
thumb|left|Fotografiáu en 2006 como ministru d'Educación xunto a Sesinho, personaxe símbolu del proyeutu «Sesi Indústria do Conhecimento». Haddad tomó posesión como ministru d'Educación de Brasil el 29 de xunetu de 2005, cuando'l so predecesor, Tarsu Genro, dexó'l cargu pa convertise nel presidente del Partíu de los Trabayadores.
Alcalde de São Paulo
Arrenunció al so cargu de ministru en 2012 pa postulase como alcalde de São Paulo. Resultó escoyíu na segunda vuelta de les eleiciones de 2012, con más de 55,94 % de los votos válidos, ganando al candidatu tucano del Partíu de la Socialdemocracia Brasilana (PSDB), José Serra.
Perdió l'alcaldía nes eleiciones municipales de 2016, siendo derrotáu en primer vuelta por João Doria Júnior, que consiguió más del 53% de los votos en primer vuelta (nun faciendo necesaria la celebración d'una segunda vuelta).
Candidatu a la presidencia de la República
thumb|left|[[Manuela d'Ávila y Haddad nel llanzamientu de la candidatura O Povo Feliz de Novo.]] En 2018 Haddad foi escoyíu como candidatu a la vicepresidencia de la república dientro de la candidatura de Lula de cara a les presidenciales d'ochobre. Tres la inhabilitación de Lula pa participar nes eleiciones por una condena nun procesu por corrupción, el 11 de setiembre de 2018 esti postreru anunció'l so arrenunciu, pasando'l relevu como candidatu del PT a la presidencia de la República a Haddad, completando la candidatura Manuela d'Ávila, del Partíu Comunista de Brasil (PCdoB), como candidata a vicepresidenta.
Sabel d'Hainault
Isabel de Henao (Lille,23 d'abril 1170 - París, de 1190) foi reina consorte de Francia ente (1180- 1190) como la primer esposa de l rei Felipe II de Francia.
Biografía
Yera fía del conde de Balduino V de Henao y de Margarita I de Flandes, llamada Margarita d'Alsacia, condesa de Flandes.
Cuando tenía un añu d'edá, los sos padres #haber prometíu a Enrique, el futuru conde de Champaña. Él yera sobrín de Adela de Champaña, quien yera reina de Francia. En 1179, los sos padres xuraron que diben siguir alantre col matrimoniu, pero'l so padre alcordó más tarde que se casara con Felipe II de Francia.
Matrimoniu
Felipe Augusto, que pretendía l'alianza flamenca pa refugar les presiones de los de Champaña empobinaos pola so madre Adela de Champaña, #casar con Isabel, de 10 años d'edá, darréu dempués de la muerte de Luis VII de Francia, el 28 d'abril de 1180, boda celebrada polos obispos Enrique de Senlis y Roger Laon, na abadía de Santa Trinidá en Bapaume, trayendo ella como dote'l condáu de Artois. El matrimoniu foi iguáu pol so tíu maternu Felipe d'Alsacia, conde de Flandes, que foi asesor del rei. Les ceremonies #celebrar nel castiellu de Bapaume, cerca del territoriu flamencu.
Reina de Francia
Isabel foi coronada reina de Francia na Basílica de Saint-Denis, París el 28 de mayu de 1180, cerca de les posesiones flamenques de Valois, onde l'arzobispu de Sens, cola asistencia de los obispos de París y Orleans, unxó y coronó a la nueva reina. Col conde de Flandes llevando la espada mientres la procesión.
Isabel tenía la ventaya de ser de sangre carolingía, una y bones los condes de Henao yeren descendientes de Carlos de Basse-Lorraine.
Según Gilberto de Mons, Isabel apaeció entós descalza y vistida como un penitente nes ilesies de la ciudá, ganando la simpatía de la xente. Les sos apelaciones -yos enfureció tantu que se fueron al palaciu y empezaron a glayar lo suficientemente fuerte pa ser escuchaos nel interior. Roberto I de Dreux, el tíu del rei, interpunxo con ésitu'l nun refugo, yá que de siguir el refugo tamién significaría la perda de Artois pa la corona francesa.
Finalmente, el 5 de setiembre de 1187, dio a lluz al herederu necesariu, el futuru rei Luis VIII de Francia.
Muerte
Los ximielgos vivieron namái cuatro díes, dambos morrieron el 18 de marzu de 1190. El so fíu Luis #asoceder como conde de Artois. La dote de Artois d'Isabel volvió finalmente a la corona francesa tres la muerte del rei Felipe, cuando'l so fíu Luis #convertir en rei.
Esposa del dios
El títulu de "Esposa del dios" foi'l máximu apelativu que podía algamar una muyer en circunstancies normales nel Antiguu Exiptu. Na mayoría de los casos, ser "esposa del dios" incluyía más títulos rituales como "Divina Adoratriz" o "Mano del dios", amás de l'alministración del ricu patrimoniu del templu d'Amón en Tebas. Nun hai munchos datos de les primeres dinastíes, pero yera exercíu por muyeres ayenes a la casa real. Na Dinastía XII, conócense los nomes de Min, Amón y Ptah. Esti títulu yera una muestra más de la importancia del dios Amón, y les sos posesiones alministrar col so propiu aparatu oficial. Mientres l'Imperiu Nuevu, que foi cuando esti títulu algamó la so máxima importancia, equivalía a demostrar el so orixe real, el poder de la so sangre y la llexitimidá de la so descendencia. Como non toles reines exipcies de la dómina gociaron d'esta alta distinción, polo que les afortunaes pol fechu de baxar d'una muyer portadora de dichu títulu yeren siempres les escoyíes pa dar a lluz futuru reis, percima del restu de les muyeres: yeren tamién el portadores del títulu de Gran Esposa Real.
Funciones
Desconocemos les funciones exactes de les Esposes del dios, pero probablemente fueren toes rituales rellacionaes col cultu de Amón.
Una serie d'escenes nel Templu de Hatshepsut amuesa a la Esposa de Dios y a un sacerdote masculín qu'esperimenten un ritual que paez tar dedicáu a destruyir los nomes de los enemigos. Otres escenes amuesen a la Esposa de dios que venera a los dioses, pa ser purificada nel llagu sagráu y siguir al rei nel santuariu. Esto amuesa la importancia del papel, pero da bien pocu información sobre les xeres y responsabilidaes verdaderes.
Hatshepsut paez utilizar el poder y la influyencia acomuñaos col so títulu como una base de poder pa la so xubida eventual a la realeza doble al llau de Thutmose III. Dempués del so reináu, el poder y el prestíu del papel fueron menguando, hasta la Dinastía XIX, cuando una fía de Ramsés VI, Aset, tuvo'l títulu, según l'adicional de Adoratriz Divina de Amón.
Descontando unos pocos precedentes aisllaos del Imperiu Mediu, les muyeres que gociaron d'estos beneficios fueron:
La Dinastía de les Esposes del dios
thumb|150px|Ahmose-Nefertari.
Les esposes del dios dempués de la Dinastía XVIII
thumb|170px|Ramesseum. El títulu recuperar so los ramésidas y foi ostentáu práuticamente por toles grandes esposes reales y en circunstancies dafechu distintes a les anteriores. El sangre de Ahmose-Nefertari taba más qu'escosa.
So la Dinastía XXI, la institución sufre un tresformamientu: d'equí p'arriba, la Esposa de Amón permanez soltera tola so vida. van denominase "madre na fía", per mediu de l'adopción (de cutiu de tía a la sobrina). Les  Adoratrices de la Dinastía XXII son soterraes nel Ramesseum, les de la Dinastía XXIII y XXIV en Medinet Habu.
Esti sacerdociu femenín pierde importancia na familia real a partir del reináu de Thutmose IV, y finalmente, dende'l Tercer Periodu Entemediu hasta'l saita, van asumir la función les princeses y non la reina. Esti servidores de Amón son descrites con un cartuchu que los define formáu col nome de Mut, diosa esposa de Amón.
Chalcides polylepis
Chalcides polylepis ye un escínquidu (reptil) endémicu de Marruecos y d'El Sáḥara Occidental.
Alcuéntrase en montes y arbustos de tipu mediterraneu, zones rocoses, costes arenoses y pacionales. Magar que se desconoz la so tendencia poblacional, pue tar amenazáu pola intensificación agrícola y la urbanización costera.
Gabriel Jesus
Gabriel Fernando Jesus ye un futbolista brasilanu, xuega como delanteru y el so actual equipu ye'l Manchester City de la Premier League d'Inglaterra. Tamién ye parte de la Seleición de fútbol de Brasil.
Temporada 2015-16
Consolidar nel primer equipu atrayendo l'interés de clubes como'l FC Barcelona o'l Manchester City. Gracies a los sos goles consiguió llevantar el titulo de lliga.
Temporada 2016-17
EL club fai oficial la llegada del xugador pero permanez vencíu nel S.E Palmeiras hasta xineru de 2017. El 1 de xineru incorporar a ordenar del entrenador Pep Guardiola. El 13 de febreru de 2017 máncase ante'l AFC Bournemouth a los 15 minutos de xuegu. A final de temporada consigue marcar 7 goles en 10 partíos
Xuveniles
Gabriel foi parte de la seleición de Brasil nes categoríes xuveniles sub-20 y sub-23.
Foi convocáu per primer vegada'l 28 de marzu de 2015, pol entrenador Alexandre Gallu pa ser parte d'un tornéu amistosu sub-20 n'Austria.
Debutó con Brasil el 13 d'abril, foi titular pa enfrentar a Qatar, anotó'l so primera gol cola seleición tres una gran xugada individual dende'l mediocampo. Depués enfrentóse a Honduras, ingresó nel segundu tiempu, amosó un bon nivel nuevamente pero perdieron 1 a 0.
El 15 de mayu foi convocáu, pol nuevu entrenador Rogério Micale, pa defender la seleición de Brasil na Copa Mundial Sub-20 de Nueva Zelanda, foi-y asignada la camiseta númberu 10.
Viaxaron a Australia pa entrenar cerca de la sede mundialista, xugaron dos partíos amistosos previos a la competición oficial, en dambos ganaron los suramericanos 1 a 0, contra Portugal y Australia. Gabriel foi titular en dambos.
Debutó a nivel mundial el 31 de mayu de 2015, foi'l so primer partíu nuna competición oficial de seleiciones, xugó como titular contra Nixeria, al minutu 4 anotó un gol, pero los africanos impunxeron el so nivel y llograron dar vuelta l'alcuentru 2 a 1 antes de la media hora xugada, Gabriel brindó una asistencia y el so compañeru Judivan punxo l'empate transitoriu pa rematar el primer tiempu, finalmente reaccionaron y ganaron 4 a 2. Nel segundu alcuentru del grupu, volvió ser titular, esta vegada enfrentaron a Hungría y ganaron 2 a 1 depués d'empezar en desventaxa. Nel últimu minutu, recibió una tarxeta mariella, y como nel primer partíu tamién recibió una, perdióse'l postreru partíu de la fase de grupos, que foi contra Corea del Norte, seleición a la que ganaron 3 a 0.
N'octavos de final, enfrentar a Uruguái, foi un partíu pareyu nel que nun se convirtieron goles nos primeres 90 minutos, polo que fueron a una prórroga y el marcador remató igual. Decidióse'l pasaxe a la siguiente instancia por aciu la execución de penales, pel llau charrúa, falló'l so tiru Rodrigo Amaral, depués les 2 seleiciones anotaron ensin errar, y quedó-y el quintu penal a Gabriel, cola posibilidá de decidir el partíu, con un remate cruzáu venció la resistencia del arqueru Gastón Guruceaga y ganaron 5 a 4.
El 14 de xunu, xugaron contra Portugal los cuartos de final, nuevamente nenguna seleición pudo marcar nel tiempu de xuegu, polo que depués d'una prórroga, fueron a penales. Gabriel foi'l cuartu ejecutante brasilanu, nun falló y convirtió el tercer gol, los europeos fallaren dos veces, y nel so cuartu remate, nun pudieron marcar, polo que la definición foi ganada per Brasil 3 a 1.
La semifinal xugó'l 17 de xunu, Gabriel tuvo en cancha toa'l partíu pa enfrentar a Senegal, seleición a la que ganaron con un contundente 5 a 0.
L'alcuentru final pol títulu, quedó empareyáu con Serbia. Llevar a cabu'l 20 de xunu nel ante más de 25.300 espectadores nel Estadiu North Harbour, recién al minutu 70, abrióse'l marcador, pero a favor de los serbios, tres minutos dempués el so compañeru Andreas Pereira empató'l partíu, yá en tiempu cumplíu, l'entrenador Rogério Micale decidió sacar a Gabriel per primer vegada nel certame. Xugaron una prórroga, y cuando faltaben 2 minutos pa llegar a los penales, los serbios anotaron el gol definitivu y finalmente perdió Brasil 2 a 1.
Gabriel xugó 6 partíos na Copa Mundial, toos como titular, convirtió un gol y brindó 2 asistencies, dando 2 años de ventaya na categoría, cola posibilidá de ser parte de la próxima xeneración sub-20.
Debutó nos Xuegos Olímpicos de Rio de Janeiro el 4 d'agostu nel Estadiu Mané Garrincha ante más de 69.300 espectadores, xugó como titular contra Sudáfrica nel primer partíu del grupu, tuvo una clara ocasión de gol que falló y finalmente empataron 0 a 0.
Absoluta
El 29 d'abril de 2016 foi acutáu per primer vegada por Dunga, nun plantel preliminar de la Copa América Centenariu. Finalmente nun foi confirmáu na llista definitiva y Brasil quedó esaniciáu na fase de grupos.
El 22 d'agostu, depués de ganar la medaya d'oru nos Xuegos Olímpicos, foi citáu pol nuevu entrenador, Tite, pa fechar FIFA de setiembre.
Debutó cola seleición el 1° de setiembre, nel Estadiu Olímpicu Atahualpa ante Ecuador, única seleición invicta nes eliminatories. Foi titular cola camiseta númberu 9, al minutu 72, xeneró una xugada de peligru y cometiéron-y una falta dientro del área, polo que l'árbitru cobró penal, Neymar remató y anotó. Gabriel anotó'l so primer gol cola seleición absoluta de Brasil al minutu 87, minutos dempués, volvió marcar y l'alcuentru remató 3 a 0.
Clubes
20px| Actualizáu al 13 de mayu de 2018.
Seleiciones
20px Actualizáu al 2 de xunetu de 2018.
Resume estadísticu
20px Actualizáu d'alcuerdu al postreru partíu xugáu'l 2 de xunetu de 2018.
Valdepeñas de la Sierra
Valdepeñas de la Sierra ye un conceyu español de la provincia de Guadalaxara, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha. En 2015 tenía una población de 192 habitantes.
Allugamientu
El conceyu de Valdepeñas de la Sierra atopar nel noroeste de la provincia de Guadalaxara, a 44 km de la capital provincial y a 70 km de Madrid. El ríu Jarama flúi por partir sur del términu. Asitiáu na Sierra Norte de Guadalaxara, 40 km² de los 70 km² de la estensión de la estensión municipal figuren dientro de les llendes del Parque Natural de la Sierra Norte de Guadalaxara. El puntu más altu del conceyu ye'l cuetu de la Torrecilla, de 1572 msnm, asitiáu na esquina septentrional de la llende municipal. Esisten vértices xeodésicos nel conceyu nel picu de Somosierra (1437 msnm) y en Guadarrama, una pequeña elevación a 990 msnm en partir sur del conceyu. La menor altitú sobre'l nivel del mar son los 700 msnm a los que s'atopa'l calce del ríu Lozoya poco primero de xunise al Jarama cuando abandona pol suroeste'l términu de Valdepeñas de la Sierra. La mesma llocalidá topar a una altitú de 906 msnm.
Xeoloxía
Xeolóxicamente, Valdepeñas de la Sierra topa sobre una banda de caliar cretácica travesada por múltiples ribayos esistente ente Tamajón y Torrelaguna, que dixebra les cayueles del Ordovícicu Mediu de partir norte del conceyu na Sierra Norte de Guadalaxara y los materiales detríticos del terciariu nel valle del ríu Jarama.
450px|thumb|center|Cárcavas nel términu municipal, cerca del [[Pontón de la Oliva.]]
Hidrografía
thumb|left|250px|El [[ríu Lozoya, qu'atiesta cola Comunidá de Madrid, constitúi bona parte del cantu occidental del conceyu.]] Nel términu municipal tienen el so cursu dos ríos importantes. Por partir sur del conceyu trescurre en direición NE-SOl ríu Jarama, afluente del Tajo. Pel estremu occidental del términu municipal, faciendo frontera cola comunidá de Madrid y el conceyu de Patonos, trescurre'l ríu Lozoya en direición N-S antes de desaguar nel Jarama en sorteando'l Pontón de la Oliva. Esta presa foi la primer obra hidraúlica (1857) realizada pela Canal de Sabela II p'abastecer a Madrid. El restu de cursos d'agua —Arroyo de la Vega y Regueru de los Focetes— son regueros menores de calter estacional.
La Canal del Jarama, qu'entró en serviciu en 1960, ye xunto al tresvase Aceña - La Jarosa la única instalación de la Canal de Sabela II fuera de la comunidá de Madrid qu'abastez d'agua a la capital. Tien parte del so percorríu pol conceyu de Valdepeñas de la Sierra, pasando mui cerca d'Alpedrete de la Sierra. Preséntase como una conducción dende'l banzáu d'El Vau hasta, salvando distintos ribayos por aciu sifones y acueductos, al Depósitu Cimeru del Nuedu de Calerizas, na llocalidá madrilana de Torrelaguna, nel que se xune a la Canal del Villar. A partir d'ellí les nueves conducciones, denominaes Canal Alta y Canal Baxa, lleguen hasta la rede de distribución de Madrid.
Clima
Valdepeñas de la Sierra presenta un clima mediterraneu continentalizado —según la clasificación climática de Köppen un clima Csb (templáu con branu secu y templáu)—. Por aciu interpolación nidiu de datos recoyíos de les diverses estaciones pluviométriques y termopluviométricas de la provincia determinóse la so precipitación añal permediu alredor de los 700 mm con un máximu ivernizu d'ésta y la so temperatura añal media ente 12 y 13 °C. L'amplitú térmica diaria envalorar en 9 °C.
Courcelles-Epayelles
Courcelles-Epayelles ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Valdepeñas de la Sierra
Clima
El conceyu de Valdepeñas, como'l de Tortuero, dambos en situación cercana a la sierra de la Concha, presenten una cantidá daqué mayor de precipitación añal que'l restu de conceyos de la mancomunidá de Campu Alto. Si tómase como referencia la cercana estación meteorolóxica del banzáu d'El Vau, l'escurrimientu de xelaes ye de 68,6 díes en permediu a lo llargo del añu. Pela contra, los fenómenos de xarazo, nieve y rosada nun son particularmente frecuentes; el postreru práuticamente inesistente.
Historia
thumb|250px|Plaza del Olmo. El cruceru modernu atópase na parte derecha de la fotografía. A poca distancia de la llocalidá, nuna cueva asitiada nun ribayu caliar escaváu pol Arroyo de la Vega, un afluente estacional del Jarama, foi atopada en setiembre de 1990 una muestra d'arte rupestre esquemáticu del Neolíticu-Calcolítico, con un amenorgáu númberu de figures antropomorfas y soles realizaes con pigmentu coloráu.
Na cueva del Treslleche topáronse exemplares de cerámica campaniforme. Un concu topáu nel xacimientu constitúi un exemplar del periodu Campaniforme en perfectu estáu de caltenimientu fecháu ente'l 2600 y el 1700 e. C.
Mientres el periodu d'Al-Ándalus, l'área que güei ocupa la provincia de Guadalaxara perteneció a la Marca Media, formando parte del distritu oriental escasamente pobláu, del que la ciudá de Guadalaxara (Madīnat al-Faray) yera capital. Places fuertes musulmanes cercanes a Valdepeñas de la Sierra fueron ente otres les d'Atienza, Talamanca o Hita.
La zona foi vencida por Al-Mamún, rei de la taifa de Toledo, a Alfonsu VI de Castiella nel añu 1072, pasando a formar parte de la comunidá de villa y tierra de Uceda. Tres un curtiu periodu dempués de que la villa de Uceda fuera concedida pola reina Urraca a Fernando García de Hita en 1119, foi en 1222 cuando'l monarca Fernandu III otorga'l señoríu de la Villa al Obispáu de Toledo. Esta situación caltener mientres tola Edá Media, hasta que yá na Edá Moderna, a finales del sieglu XVI Felipe II concéde-y la categoría de villa. Nel sieglu XVI la Rellación de la villa de Uceda, unviada a Felipe II nel añu 1571, cifró la población de Valdepeñas de la Sierra en 150 habitantes. Felipe II, apuráu pola necesidá apremiante de financiamientu de los sos esfuercios bélicos contra Francia, dispunxo la concesión del títulu de villazgo a múltiples llocalidaes como forma d'arreglar felicidaes estrecheces económiques. Según una inscripción na basa de l'antigua cruz —símbolu oficiosu a manera de rollu de la condición de villa—, güei sustituyida por una más moderna, la fecha de tal acontecimientu en Valdepeñas de la Sierra dataría de 1595. thumb|left|250px|Ribayu de la Fuente del Cubillo. Pueden reparase sabines esvalixaes y pinos de repoblación. thumb|150px|Colmenar tradicional en Valdepeñas de la Sierra. Nes rellaciones del Marqués de la Ensenada de 1752, apurrióse un parte de los recursos y patrimoniu de los ciudadanos de Valdepeñas de la Sierra. Nél se documentó que'l pueblu cultivaba vinu, olivar y trigu —la tríada mediterránea— amás de cebada y centenu. Producía tamién miel (tenía de 80 a 90 truébanos). El ganáu ovín yera'l más importante (más de 5000 cabeces), siguíu del caprino (más de 2000 cabeces). Había 42 parexes de mules y ocho de gües. La llocalidá disponía entós daquella d'una carnicería, una tabierna, un boticariu, dos almazaras y dos molinos fariñeros, según 210 viviendes.
Dende la segunda metá del sieglu XX hasta l'actualidá, de manera simultánea a la severa despoblación demográfica del mediu rural na provincia de Guadalaxara, relativu al conceyu destaquen les diverses iniciatives que dende estamentos alministrativos superiores tomar col fin de llexislar una mayor proteición medioambiental de Valdepeñas de la Sierra, nel contestu xeneral de la Sierra Norte de Guadalaxara. En 1961 aprobóse un plan de recuperación natural y reforestación con pinos de la zona entendida ente'l ríu Lozoya y el ríu Jarama, qu'inclúi parte de los antiguos términos municipales d'Alpedrete de la Sierra y de Valdepeñas de la Sierra, amás del de Tortuero. Una década más tarde, en 1973, declaróse, xunto a otros dolce árees de caza, la creación de la Reserva de caza de Sonsaz, qu'incluyó tamién una parte del conceyu. Les especies cinexétiques indicaes fueron el corzu en caza mayor y la perdiz colorada tocantes a caza menor. Nel 2011 creóse una nueva figura de proteición medioambiental superior, el Parque Natural de la Sierra Norte de Guadalaxara, que engloba a la parte del conceyu yá incluyida dientro de la Reserva de caza de Sonsaz.
Demografía
El so nucleu urbanu tien una población de 162 habitantes (2011) y el conceyu de 198 (2011). El so términu municipal engloba tamién la pedanía d'Alpedrete de la Sierra (36 habitantes). La llocalidá sufrió un importante éxodu rural mientres les décades de los cincuenta y los sesenta del sieglu XX, y na actualidá sigue siendo víctima del despoblamientu rural. Cabo citar qu'en 1867 la llocalidá de Valdepeñas de la Sierra cuntaba con 171 vecinos y 729 habitantes.
Ye característicu de la demografía del conceyu un elevadísimo avieyamientu. Según el padrón del 2011 Valdepeñas de la Sierra presenta un 46,5 % de tasa d'avieyamientu (tasa d'España del 17,2 %) y un 104,1 % de tasa de dependencia (tasa d'España del 47,1 %). El reemplazu demográficu nun ta garantizáu pos presenta una tasa de reemplazu de tan solo el 54,2 %. La población empadronada d'orixe estranxeru namái representaba'l 6,6% del total (13 persones) siendo'l coleutivu rumanu'l de mayor importancia con un 46 % del total (6 persones).
Alministración llocal y política
thumb|right|250px|Conceyu del conceyu
L'alcaldesa de la llocalidá, tres les eleiciones municipales de 2011 ye Ánxeles Herrera López, del Partíu Popular. Asocedió a María d'Arribas Borlaf, del mesmu partíu políticu.
Debíu'l so amenorgáu tamañu'l conceyu de Valdepeñas de la Sierra acomuña los sos servicios. Pertenez a la mancomunidá de Campu Alto xunto a Valdesotos, Tortuero, Casa de Uceda, El Cubillo de Uceda, Villaseca de Uceda, Viñuelas, y Fuentelahiguera de Albatages. Valdepeñas de la Sierra pertenez al partíu xudicial nᵘ de Guadalaxara, que la so cabeza ye la mesma ciudá de Guadalaxara. Esta adscripción foi afitada pola Llei de Demarcación y de planta Xudicial el 28 d'avientu de 1988.
Economía
thumb|Ilesia de la Purificación. El conceyu presenta una débil actividá económica. L'agricultura ocupaba en 2007 al 18,2 % de la población sobre un total de 33 trabayadores. Los principales sectores económicos nesi mesmu periodu yeren la construcción (39,4 % de los trabayadores) y el sector servicios (39,4 % de los trabayadores). Un únicu trabayador (3 % del total) dedicar a la industria extractiva. Cerca del ríu Jarama, fora del nucleu urbanu, esiste una esplotación de grebos (zahorras) que'l so promotor ye Grebos Madrigal S.L. La so actividá ta llindada pol impautu natural que provoca esta industria d'estracción. El conceyu tien una piscina municipal al campu, esplotada nos meses de branu.
Comunicaciones
Valdepeñas de la Sierra constitúi un final de vía en tresporte per carretera. La carretera GU-1066 comunica a la llocalidá cola so pedanía Alpedrete de la Sierra, onde muerre. La GU-1066 empieza nel encruz cola GU-1065, qu'empieza mui cerca nel encruz cola GU-123 y termina en Tortuero. La GU-123 que tamién pasa pol conceyu, xúnese yá na Comunidá de Madrid cola M-102, qu'empieza en Torrelaguna. Valdepeñas de la Sierra ta a 29 km de l'autovía más cercana, l'Autovía del Norte carretera de Burgos A-1. L'aeropuertu más cercanu ye'l de Madrid-Barajas, que s'atopa a 75 km de distancia.
Monumentos
La ilesia de la Purificación, apocayá restaurada, ye d'estilu góticu y ta construyida en lladriyu y mampostería. La cubierta ye de madera, de reminiscencia mudéxar.