cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Falles de Valencia
Etimoloxía
Nel Llibre dels Fets, cítase que les tropes del rei Jaime llevaben falles (antorches) p'allumase, tantu pal camín como a la entrada de les tiendes de campaña. Tamién s'utilizaben les antorches p'allumar una fiesta. Más palantre faise referencia a esti términu pa referise a les fogueres y lluminaries que s'encender en víspores de fiestes estraordinaries y patronales.
Orixe
Na viéspora del día de San Xosé encendíense fogueres p'anunciar la so festividá, recibiendo esa práutica ritual el nome de «cremà».
La versión popular del orixe de les falles según el Marqués de Cruïlles, fueron empecipiaes pol gremiu de carpinteros que quemaben na viéspora del día del so patrón San José, nuna foguera purificadora, les forgaxes y trastos vieyos sobrantes, faciendo llimpieza de los talleres antes d'entrar la primavera. Amás, quemaben los sos '"parots"' (estructures de les que colgaben los candiles que-yos daben lluz) yá que col fin del iviernu y la llegada de la primavera, y al faese los díes más llargos, yá nun yeren necesarios. Según esta teoría, el maxín popular dio-y forma humana a estos parots. Esta lleenda romántica del orixe de la fiesta oldea cola documentación caltenida nel Gremiu de Carpinteros, que nun cita la construcción de falles na so viéspora, sinón la festividá relixosa del propiu día 19 de marzu.
Astrocasia tremula
El trompillo o Astrocasia tremula, ye una especie de planta melecinal perteneciente a la familia Phyllantheae. Alcuéntrase en Méxicu.
Falles de Valencia
Falles fora de Valencia
Nes provincies de Castellón y l'Alicante celébrense les fiestes falleras en diverses poblaciones, ente les que cabo destacar les comisiones de Benicarló, Almenara, Burriana o La Vall d'Uixó en Castellón y Dénia, Calpe, Elda, Pego y Benidorm n'Alicante. Fora de la Comunidá Valenciana, llántase cada añu dende 1962 una falla na población madrilana de Getafe, según dende l'añu 1974 en Villahermosa (Ciudá Real) y dende 1982 na llocalidá jienense de Mancha Real, nesta porque ye una llocalidá con una gran industria del mueble. De la mesma, en Calviá (Mallorca), llántase la falla "El Toru" dende l'añu 1994. Tamién en Eivissa, en San Antoni de Portmany, l'Asociación Cultural Valenciana Sant Antoni de Portmany celebra les sos fiestes Josefinas. A esto hai qu'añedir, qu'en 1989 llantar de manera ocasional una falla na ciudá de París. Fora d'Europa, dende 1954 la Unión Rexonal Valenciana de Mar del Plata celebra la so Selmana Fallera, que constitúi una suerte de zarru non oficial de la temporada turística de branu.
Astrocasia tremula
Descripción
Ye un arbustu o árbol pequeñu qu'algama un tamañu d'hasta 7 m d'altor, anque cuasi siempres apaez con 2 o 3 m d'altor. La mayoría de les fueyes son amplies de forma ovada de 12 cm de llargu y 8 cm d'anchu, verdes nel fexe y bien pálides y ablancazaes nel viesu. Les flores tienen unes copínes pequeñes d'onde salen los pétalos. Los frutos son cápsules cafés.
Falles de Valencia
Falles fora de Valencia
Tamién na década de 1930 popularizáronse les falles en Tarragona, llegando a llantar seis falles y atayando la Guerra Civil Española la tradición.
Eta Corvi
Eta Corvi (η Crv / 8 Corvi / HD 109085 / HR 4775) ye una estrella de magnitú aparente +4,31 na constelación de Corvus. Alcuéntrase a 59 años lluz del Sistema Solar.
Falles de Valencia
La Xunta Central Fallera
Tien la sede nel edificiu axuntu al Muséu Fallero, en frente de la Ciudá de les Artes y les Ciencies, xunto a la ilesia de Monteolivete. La Xunta Central Fallera encárgase, por casu, de faer la eleición de la Fallera Mayor de Valencia, d'escoyer les meyores falles de toles categoríes, lo mesmo que d'entamar los actos centrales de la fiesta, como la Ufrienda de Flores a la Virxe María de los Desamparaos, y otros munchos. Fai falta destacar la so importancia cívica y organizativa na Comunitat Valenciana.
Astrocasia tremula
Distribución
Distribuyir dende'l sur de Méxicu a Centroamérica, Cuba y Venezuela.
Eta Corvi
Anque nun principiu pensóse qu'Eta Corvi yera una estrella xigante o subxigante, güei nun esiste dulda de que ye una estrella de la secuencia principal de tipu espectral F2V. Tien una temperatura efectivo de 6815 K y ye un 43% más masiva que'l Sol, tando la so edá entendida ente 1000 y 1300 millones d'años. Ye cuasi 5 vegaes más lluminosa que'l Sol y el so radiu ye 1,6 vegaes más grande que'l radiu solar. La so velocidá de rotación proyeutada ye de 68 km/s, completando un xiru en menos de 1,33 díes. Emite rayos X xeneraos pola actividá magnética de la estrella.
Falles de Valencia
Les comisiones falleras
Cuasi en cada cai de la ciudá hai un "casal fallero", llugar de xunta de caúna de les comisiones falleras, que mientres tol exerciciu busquen fontes d'ingresu pa poder pagar la fiesta y el so propiu monumentu. Amás, de normal cada comisión consta tamién d'una comisión infantil, formada namái por neños, que tamién planta la so propia falla. Les falles infantiles miden, a lo más, 3 metros de diámetru y tán compuestes por figures d'estética más próxima al mundu de los neños y xeneralmente nun amuesen temes crítiques.
Anque l'oxetivu de les comisiones ye construyir la falla pa la fiesta de San Xosé, mientres el restu del añu en cada casal realícense actos festivos, culturales y sociales de too tipu, que faen de les comisiones falleras unu de les principales exes de la vida asociativa y d'el treme social de Valencia y los demás conceyos onde se celebra esta fiesta.
El monumentu fallero
miniaturadeimagen|[[Falla Na Xordana de 2014.]] Davezu tienen calter satíricu sobre tarrezas d'actualidá. Les falles suelen constar d'una figura o composición central de dellos metros d'altor, les más grandes superen los 30 metros (esautamente la falla Na Xordana 2001, con 33 metros, foi la más alta y avolumada de la historia) arrodiaes de numberoses figures de cartón,plastilina, piedra, poliuretano (material que nos últimos años ta siendo sustituyíu por otros más modernos como'l poliestireno espandíu, más llixeru y moldiable), sosteníes por una armazón de madera. Inclúin lletreros escritos en valencianu esplicando'l significáu de cada escenografía, siempres con sentíu críticu y satíricu.
Los artistes y artesanos (denominaos artesans fallers), carpinteros, pintores y escultores dedicar mientres meses a construyir monumentos que les distintes comisiones (en Valencia hai 387) contraten, lo cual impulsa la creación d'empléu na ciudá. Les falles instalar na cai con grúes el 15 de marzu(Si ye una falla mayor unos díes antes, y si ye de la seición especial dende'l 3 de marzu). pela nueche, el día de la plantà llántase'l monumentu infantil nos pueblos. En Valencia Capital llántense'l 14. L'actu nel que se quemar la falla denominar la cremà (la quema).
Como complementu a los lletreros, delles comisiones realicen el "llibret de la sátira", nel que s'esplica por aciu versos satíricos el conteníu de la falla. Esti xéneru empecipiar nel sieglu XIX col autor suecano Bernat i Baldoví, y esperimentó la so máxima puxanza nos años 50 y 60 del sieglu XX, gracies a autores como Emili Panach o José Bea Izquierdo. Y esta tradición aportó a tan importante qu'inclusive tien la so propia categoría na seición de premios. Cada añu, otorgar distintos gallardones a los llibres según categoríes y criterios, no que fai referencia al diseñu, información que contién, orixinalidá, etc. Polo que'l "llibret" ye un elementu más del mundu fallero, nel que munches persones, al igual que nel monumentu, ponen el so enfotu pa crear el meyor productu y, si ye posible, recoyer unu de los premios con tola comisión.
Eta Corvi
El satélite IRAS detectó un escesu de radiación infrarroxo procedente d'Eta Corvi. Observaciones na banda submilimétrica —llonxitú d'onda ente l'infrarroxu llonxanu y les microondes— confirmen la presencia d'un escesu de polvu n'órbita alredor de la estrella, con una masa en redol al 60% de la masa de la Lluna y una temperatura de 80 K. Los datos indiquen la esistencia d'un discu circumestelar con un radiu máximu de 180 UA de la estrella.
Astrocasia tremula
Hábitat
Habita en clima templáu, dende'l nivel del mar hasta los 60 metros, acomuñada a montes tropicales caducifolios, subcaducifolios y perennifolios.
Falles de Valencia
Artefautos pirotécnicos
Unos de los principales elementos de les fiestes falleras son los espectáculos pirotécnicos, yá que desque la pólvora y pirotecnia llegaren colos musulmanes, estes siempres tuvieron amestaes a les festividaes del pueblu valencianu.
Indumentaria tradicional
thumb|250px|Neños col traxe tradicional valencianu. El traxe tradicional de muyer valenciana, el mal denomináu traxi de fallera, pos en realidá yá se vistía antes d'apaecer les falles como fiesta, tien una llarga tradición na historia. Apaeció nel sieglu XVI y empezó siendo un traxe de trabayu de los llabradores valencianes, pero col pasu del tiempu foise tresformando, y derivó a una indumentaria más elegante que s'usaba n'ocasiones especiales. A última hora, el traxe de fallera actual ye'l traxe de fiesta qu'usaben les valencianes sieglos tras. Ente les sos variantes atopamos el traxe del sieglu XVIII, más francesáu; los de coteta, más cercanos a los de huertana; y el surdíu nel sieglu XIX, denomináu de farolet poles sos mangues con forma de farol. Nel pelo, la muyer puede llevar un moñu o trés. Na parte trasera de la cabeza llévase unu más grande, ente que na vidaya lleven dos más pequeños, los "rodetes". Los moños coyer con aguyes pasaderas y afátense coles peinetes, la pinta pal moñu traseru y los rascamonyos pa los rodetes.
Astrocasia tremula
Propiedaes
En Yucatán emplégase como contra venenu de culiebres; pa tal efeutu utilícense les partes soterrañes, que s'ensuguen y converten en cenices, se maceran y son aplicaes llocalmente.
Taxonomía
Astrocasia tremula describióse por (Griseb.) G.L.Webster y espublizóse en Journal of the Arnold Arboretum 39: 208. 1958.
Falles de Valencia
Indumentaria tradicional
Ente que la vistimienta tradicional masculina ye'l traxi de saragüell, que apaez so la denominación sarawil en testos musulmanes andalusíes del sieglu X. Esti vistíu asítiase direutamente sobre'l cuerpu y sobre él puédese asitiar o non otres prendes. El texíu d'esta vistimienta ye'l llenzu pa los díes de trabayu, y nos festivos cubrir con un segundu calzón de llana o seda, conocíu como negruca. Otra de les vistimientes masculines tradicionales ye'l traxi de torrentí, que caracterízase por tener un pantalón más cinxíu a la pierna y un chopetí, una especie de chalecu y/o chaquetu. Na cabeza, l'home suel llevar un mocador (pañuelu), una cofia o un casquete, estos postreros fechos de ganchiyu, que compleméntense con distintos gorros y sombreros, como la rodina, el cossiol o la montera.
Tantu pal fallero como pa la fallera, el blusón nunca se va considerar indumentaria tradicional valenciana y solo podrá utilizase nos actos puramente quitaos de cada falla, cuando asina lo decida la mesma Comisión.
Anguaño 2014, la indumentarista Amparo Fabra foi nomada pa la VIII edición de los Premios Nacionales de l'Artesanía que concede'l Ministeriu d'Industria, Enerxía y Turismu al traviés de Fundesarte (Fundación Española pa la Innovación de l'Artesanía).
Música
La música ta intrínsecamente venceyada a les falles, yá que ye un elementu tan importante pa la fiesta como la mesma pólvora. A lo llargo del día y de la nueche puede escuchase les notes musicales, que van animando cada momentu fallero (despertás, pasacalles, recoyíes de premios, ufriendes, xuntes nos casales…). Les comisiones falleras contraten pa la fiesta a más de 300 bandes de música p'acompañales a cualesquier de los actos falleros. Tradicionalmente, la música qu'acompaña a la fiesta son los pasudobles tradicional y popular, como “Paquito el chicolateru”, “Amparito Roca”, “Valencia” y “El fallero”, anque tamién s'introducieron cantares más modernos y actuales. Nestes fiestes non yá escúchense bandes sinón que tamién hai grupos de música tradicional valenciana, formaos por dulzaines y tamboriles. Peles nueches tamién ye importante la música, yá que se celebren les típiques verbenes coles orquestes y "discomóviles", que chisquen tolos barrios de la ciudá, y tán abiertes a tou aquel que quiera esfrutales hasta l'amanecer.
Actos falleros
A pesar de múltiples y variaos actos que se realicen por tola ciudá, esisten dalgunos que son fixos, fundamentalmente aquellos qu'entama la Xunta Central Fallera, anque tamién son importantes munchos que realicen les mesmes comisiones falleras:
thumb|381x381px|Mascletá na plaza del Conceyu de Valencia.
thumb|237x237px|Castiellu de fueos artificiales de la Nit del Foc de 2017.
thumb|305x305px|Falla mientres la cremà
Gallardones
Les falles clasificar por seición, siendo la seición Especial, la más importante de toes, yá que arrexunta a les comisiones falleras que llanten les Falles de mayor presupuestu de la ciudá, y que compiten pol premiu a la meyor falla, motivu pol que se suel considerar como la primer división nel mundu de les falles. Nel añu 2011 había un total de 13 falles nesta Seición Especial, ente que'l númberu de monumentos plantaos na Ciudá ye de cuasi 400. Esta seición crear por primer vegada en 1942 y naquel añu namái tres comisiones tomaron parte na categoría, les de Barques, Reina-Paz y Plaza del Mercáu y anguaño d'esos trés tan solo fallar Plaza del Mercáu pertenez a esta seición. Anguaño, la falla que llogró'l mayor númberu de vegaes el Primer Premiu, ye la comisión de la Plaza del Pilar (16). El restu de les comisiones de Valencia compiten en categoríes inferiores a esta, que van dende la Seición Primera A, Primer B hasta la séptima C, la más baxa de toles seiciones.
Tou esto tocantes a los monumentos grandes, yá que de la mesma, los monumentos infantiles lluchen pol premiu a la meyor falla infantil. Estos monumentos tamién tán clasificaos en distintes categoríes o seiciones, destacando tamién nesti casu la seición Especial.
Premios a les falles
Caúna de les seiciones nes que queden estremaes tolos monumentos que se llanten na ciudá de Valencia opten a llograr el primer premiu de la seición na que compiten. Pero al marxe d'esti premiu a la totalidá de la Falla tamién s'otorguen otros premios como'l premiu d'inxeniu y gracia que nun tien porque coincidir col de meyor monumentu de la seición.
Les Falles (infantil y mayor) que planta'l Conceyu de Valencia na Plaza del Conceyu son les úniques que nun compiten por nengún gallardón, yá que participen fora de concursu de la fiesta fallera y, por motivos decisivos na comisión, la falla d'Arrancapins, tampoco.
miniaturadeimagen|412x412px|Llume de la cai de Sueca-Lliteratu Azorín en 2017 cola falla al fondu. Delles falles participen nel Concursu de Llume entamáu anguaño pola Xunta Central Fallera. La práutica d'allumar les cais mientres falles ye relativamente recién y nun se considera tradicional. Anque l'añu 2010, la comisión de falla Cuba-Puertu Ricu cumplió 50 años d'engalanar la so cai de miles de bombilles. Les cais de Valencia fueron siempres allumaes p'allegrar entá más si cabo la ciudá nestos díes, pero la competitividá de les comisiones xeneró esti concursu.
Crítica y refugu
Les Falles recibieron ciertes crítiques de dellos sectores de la población, tantu na mesma Comunidá Valenciana, como fora d'ella. Ensin dala dulda, les tradiciones falleras más revesoses son les rellacionaes colos artefautos pirotécnicos: la "despertà" recibe crítiques, yá que los sos opositores sostienen que los vecinos que nun son partes de la fiesta nun tienen de ser importunados; la "mascletà" crea un nivel de ruiu que llega a algamar los 120 decibelios, y los críticos sostienen que nun se pueden tolerar asemeyaos niveles de ruiu nel centru d'una ciudá tan allegada como ye Valencia, yá que alteria l'ambiente de la redolada d'una forma estraordinaria;   al pie d'estos actos falleros tamién recibe crítiques la venta y l'usu d'artefautos pirotécnicos, los conocíos como "petardos", que xeneren malestar ente viandantes y vecinos amás de ser una actividá de riesgu, yá que cada añu producen quemadures y mancadures ente los usuarios d'estos productos.
Los vecinos tamién se quexen de qu'a partir del 1 de marzu, y hasta el 20 del mesmu mes, más de 400 cais y víes principales son cerraes al tránsitu, tantu les próximes a carpes y falles, como'l conxuntu de víes de Ciutat Vella, provocando un "caos circulatoriu" mientres toles fiestes. Tamién ye bien criticáu'l gastu públicu realizáu nes Falles, yá que pa los críticos el gastu públicu, tanto direutu como indireutu, supera en gran midida cualquier ingresu que'l turismu pueda xenerar. Amás d'esto, tamién recibe crítiques la contaminación que provoquen les fiestes, tantu acústica como atmosférica, según tamién l'acumuladura de residuos nes cais de la ciudá.
Cheignieu-la-Balme
Cheignieu-la-Balme ye una comuña francesa del departamentu d'Ain, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Partíu Comunista d'Euskadi
El Partíu Comunista d'Euskadi (PCE-EPK) (n'euskera: Euskadiko Partidu Komunista) ye la organización nacional del País Vascu y Navarra del Partíu Comunista d'España (PCE). Con personalidá xurídica propia dende 1977, tuvo federáu al mesmu hasta 2017. El so referente xuvenil ye Gazte Komunistak y el so órganu d'espresión ye Hemen eta Orain (Equí y Agora).
Unu de los sos más destacaos dirixentes, según unu de los artífices de la so creación, foi Jesús Larrañaga.
La primer organización Comunista n'Euskadi: 1920-1932
Al calor de la Revolución Soviética de 1917 y de la creación de la III Internacional liderada por Lenin empezar a crear les primeres organizaciones comunistes n'Europa, ente les que s'atopa'l PCE, que realiza'l so primer congresu en 1922 y que va ser la seición española de la Internacional Comunista.
Dende'l primer momentu'l Partíu Comunista d'España cunta con una federación rexonal en Vizcaya onde'l movimientu obreru entamáu taba fuertemente enraigonáu especialmente na marxe izquierda del Nervión y más concretamente na zona minera. Los comunistes dirixíen el Sindicatu Mineru de Vizcaya y, con ello, les Cases del Pueblu de Bilbao, les de Gallarta, Somorrostro, Ortuella, Galdames; teníen fuerte posición nel Sindicatu Metalúrxicu de Vizcaya y en dellos sindicatos locales.
Tamién en Guipúzcoa el PCE cunta con una organización provincial qu'anque menos numberosa que la organización de Vizcaya, ye bien activa. En dambes provincies va cuntar dende'l principiu con importantes cuadros que van xugar un importante papel nel conxuntu del PCE como Dolores Ibárruri como exemplu per Vizcaya o Ramón Ormazábal como exemplu per Guipúzcoa.
Hasta la llegada de la República, los comunistes vascos desendolcar nuna redolada contraria por cuenta de la situación d'illegalidá del PCE mientres la dictadura de Primo de Rivera, lo que fai frecuente les visites” a la cárcel, la represión, requisas y la lóxica dificultá de realizar un llabor políticu dende la clandestinidá. La llinia política del partíu nestos años se cohesionó non ensin dificultaes cola llinia d'unidá d'aición obrera pola qu'apostaba la Tercera Internacional. Pa lo que'l partíu trabayaba so la conseña d'actuar sindicalmente nos dos grandes sindicatos del momentu, la UXT y la CNT apostando pola unidá de dambos sindicatos. Sicasí, parte de los cuadros del partíu calteníen una posición de sectarismu con al respective de esta política d'unidá.
La llinia qu'impulso la Direición de José Bullejos carauterizar pol sectarismu que de resultes lóxica favoreció l'aislamientu del partíu con al respective de la clase trabayadora, resultando esto patente a la llegada de la República, que foi recibida pola direición del partíu como “enemiga de los intereses de la clase trabayadora”, por tratase d'una República Burguesa. Posición combatida nel senu del partíu pela parte más consciente, que defendía que la República yera una meyora pa los intereses de la clase trabayadora y un pruyimientu democráticu elemental de la mesma.
El xiru anti sectariu del PCE, les bases del futuru EPK
En 1932 celebrar en Sevilla l'IV Congresu del PCE, onde se camudó la llinia política sectaria que desenvolviera la direición del partíu so la Secretaría Xeneral de José Bullejos, tal que lo describe unu de los más destacaos dirixentes Comunistes d'Euskadi, Ramón Ormazabal (más tarde secretariu xeneral del EPK): “Nel IV Congresu esta crisis latente foi decididamente encetada y topó la so solución. Coles decisiones nél adoptaes y les que-y siguiríen meses dempués yera movíu'l grupu sectariu qu'encabezaba José Bullejos (…). Na xestación y na realización d'esti viraje renovador los comunistes vascos participaron bien viviegamente y la so contribución foi verdaderamente considerable.”
La Internacional Comunista sofitó y afaló esti xiru d'una manera decidida, siendo escoyíu como secretariu xeneral del PCE, l'andaluz José Díaz, acompañáu na direición del partíu por comunistes vascos como Dolores Ibárruri y Juan Astigarrabía.
Mientres estos años, l'actividá de les y los comunistes vascos, amás de contribuyir de manera importante al afianzamientu de la llinia política del Partíu y a la construcción del Partíu a nivel estatal, centrar nel desenvolvimientu d'organizaciones comunistes n'Euskadi, tantu de base como entemedies, estableciéndose Comités Provinciales. Según desenvolver el Comité Rexonal.
Amás diose una importancia fundamental a la cuestión de la propaganda, que enrióse d'una manera estraordinaria al traviés de la publicación del periódicu Euskadi Colorada, que nel añu 1933 sacar de manera selmanal a la cai. El periódicu taba asitiáu entós daquella nun llocal del donostiarra barriu d'Amara, y en xunu convertir n'órganu oficial del Comunismu Vascu, lo que significaba un notable esfuerciu na distribución per parte de la militancia, esvalixa en distintes llocalidaes y centros de trabayu.
Nel añu 1934 van tomar parte activa los comunistes vascos nel reflexu n'Euskadi de la insurrección del 34, magar n'Euskadi nun se trata de la gran insurrección d'Asturies, sí que se da una gran actividá propagandística y de sofitu. Dar en dellos puntos d'Euskadi fuelgues nes que trabayen de manera activa les comunistes qu'un añu dempués van fundar el EPK. Desenvuélvese tamién un gran llabor de sofitu mientres los dos años siguientes, na creación d'una rede encargada de sacar clandestinamente escontra Francia a los escorríos pola insurrección d'Asturies, o escorríos pola participación en fuelgues en distintes llocalidaes d'Euskadi y d'otros sitios. Danse tamién naquellos años los fundamentos de clase y nacionales de la organización qu'entá nun se constituyó formalmente, formulando la esixencia del derechu a l'autodeterminación. Podemos afirmar por tantu que son años de formación política nel marcu de grandes lluches revolucionaries y obreres.
La nacencia orgánica del PCE-EPK
Va Ser na primavera del añu 1935 cuando en Bilbao celébrase'l Congresu Fundacional del Partíu Comunista d'Euskadi, nun contestu de fuerte represión por cuenta de la mentada recién insurrección d'Asturies, y con un gobiernu de dereches al mandu de la República. Surdía'l Euskadiko Partidu Komunista de la mesma realidá concreta d'Euskadi y dotábase de los sos propios órganos de direición, formando parte del Comité Central tantu trabayadores nativos como inmigraos d'otres partes del estáu. Nomes como Jesús Larrañaga, Ramón Ormazábal, Leandro Carru o Dolores Ibárruri “Pasionaria”, formaríen parte del mesmu. El primer secretariu xeneral del EPK escoyíu nesti primer congresu foi'l donostiarra Juan Astigarrabía, dirixente del Sindicatu de Trabayadores del Puertu de Pasaia.
Craquelado
miniaturadeimagen|300x300px|Craquelado na [[La Gioconda|Mona Lisa.]] miniaturadeimagen|300x300px|Craquelado típicu frances nuna semeya de la c. 1750, los patrones más grandes y menos regulares, con resquiebros curvos miniaturadeimagen|Craquelado en cerámica miniaturadeimagen|364x364px|Thanh Hoa, del sieglu 11 al 12, de porzolana con esmalte craquelado apostada. miniaturadeimagen|Resquiebros nos dientes fosilizaos d'una hiena El craquelado ye un fenómenu de deterioru común en pintures antigües. Consiste na apaición de resquiebros, que nos casos más graves lleguen a estazar la capa de pintura y desaguar nel so desprendimientu. Esti signu d'avieyamientu suelse asonsañar en muebles y pintures pa da-yos apariencia antigua.
Partíu Comunista d'Euskadi
La nacencia orgánica del PCE-EPK
El desenvolvimientu del Congresu amuésanos que les comunistes vasques daben yá una importancia a la cuestión nacional, lo que nun tenía munchos precedentes nel pensamientu marxista español y nel movimientu obreru. El EPK y el PCE asumíen la plurinacionalidad del Estáu Español reflexándola na so propia estructura.
Tabanidae
Los tabánidos (Tabanidae) son una familia de dípteros braquíceros comúnmente conocíos como tabanes, tábanos o tabanos que, como'l restu de los dípteros, namái tienen dos ales funcionales, les anteriores. Les ales posteriores fueron tresformaes en halterios o balancinos, apéndices qu'ayuden al control del vuelu, lo que-yos dexa volar bien activa y conducentemente, algamando los 30 quilómetros per hora en vuelu rectusobremanera los tabanes de pradería (xéneros Tabanus, Hybomitra, Chlorotabanus, etc.), más que los de hábitats forestales, como Chrysops.
Borneo Central
La provincia de Borneo Central (indonesiu: Kalimantan Tengah) ye una provincia de la República d'Indonesia asitiada na islla de Borneo. La ciudá capital ye Palangka Raya.
Partíu Comunista d'Euskadi
La nacencia orgánica del PCE-EPK
El Partíu Comunista d'Euskadi daba un enfoque a la cuestión nacional vasca dende una posición de clase trabayadora, un enfoque qu'implicaba una confrontación ideolóxica cola concepción nacionalista de la burguesía. Frente al racismu, al xovinismu, al separatismu, les discriminaciones y les aliances cola reaición que se plantegaben dende'l nacionalismu burgués, el EPK plantegaba la igualdá de considerancia ente nativos ya inmigrantes, la identificación de la identidá nacional cola democracia, l'autodeterminación como llibre decisión del conxuntu del pueblu sobre'l so futuru, la collaboración ente toles fuercies democrátiques vasques contra'l fascismu,y la de tas coles fuercies democrátiques del restu d'España.
Borneo Central
La superficie de la provincia ye principalmente plana, solo'l norte ye montascosu. Grandes zones pantanoses a lo llargo de la mariña de contribúin a la inaccesibilidá de la rexón. La rexón perteneció dende'l sieglu XVII al Sultanatu de Banjarmasin, antes del sieglu decimonovenu foi colonizada polos holandeses. Dempués de la independencia d'Indonesia creóse esta provincia nel añu 1957. Nel deceniu de 1990, en delles ocasiones, hubo conflictos violentos ente los dayak y los inmigrantes d'otres provincies.
Tabanidae
Esta familia tien 4.500 especies alredor del mundu, de les cualos 1.000 pertenecen al xéneru Tabanus. Acordies con el catálogu de Tabanidae Neotropical realizáu en 1994, 1.172 especies y subespecies describiéronse na Rexón Neotropical y de los bárabos conozse namái'l 4,1%. Sicasí, estudios más recién de 2009 envaloren un númberu de 1.082 especies.
Unidá Nacionalista Asturiana
Unidá Nacionalista Asturiana (UNA) ye anguaño una federación de partíos formada por Andecha Nacionaliega, IAS, Andecha por Carreño, Asturianistes ya independientes.
Tabanidae
La familia Tabanidae estremar en trés subfamilies:
Unidá Nacionalista Asturiana
Primer etapa
Al entamu foi un partíu políticu asturianu que xurdió de la xuntura, en 1988, de dos organizaciones nacionalistes d'izquierda: Ensame Nacionalista Astur (ENA) y la Xunta Nacionalista Asturiana.
Tabanidae
Carauterístiques
Nos tabánidos esiste un marcáu dimorfismu sexual qu'afecta a dos aspeutos de la so anatomía. De primeres, les femes presenten un aparatu bucal picador-cortador más fuerte, en rellación con un vezu hematófagu non compartíu colos machos. De segundes, los machos son holópticos y les femes dicópticas; nos primeres los güeyos compuestos xuntar por enriba, cubriendo la parte cimera de la cabeza; ésti ye una traza compartida con otres families de mosques, como los sírfidos, Pipunculidae y Acroceridae.
Unidá Nacionalista Asturiana
Primer etapa
Tres les eleiciones de 1989, abriríase una vía ente les executives d'UNA y Partíu Asturianista (PAS) que remata nuna coalición de cara a les eleiciones asturianes de 1991, que fizo que, en marzu de 1990, nueve miembros de la so Xunta Nacional, miembros d'una corriente crítica d'opinión y críticos cola coalición col PAS, fueren espulsaos de la organización polos otros 14 miembros d'esi muérganu. Estes persones, depués, fundaríen Andecha Astur y Izquierda Asturiana.
Tabanidae
Historia natural
thumb|250px|[[Aparatu bucal d'un tabán, Tabanus subsimilis.]] La mayoría de tabanes son diurnos, les femes más que los machos. Estos postreros son crepusculares y ensamen o formen grupos n'espera de les femes p'apariase con elles. La mayoría de los tabanes tienen femes hematófages, esto ye, que s'alimenten de la sangre qu'estrayen de vertebraos endotermos (mal llamaos «de sangre caliente», los mamíferos y les aves). Los machos, otra manera, aliméntense del néctar y polen de les flores y la so vida ye curtia, morriendo frecuentemente dempués de la cópula, lo que fai difícil reparalos. Les femes, como nel casu de los mosquitos, precisen un alimentu rico en proteínes, como'l sangre; estos nutrientes son necesarios pa la producción de güevos. Na so busca d'alimentu empobinar por bultos y colores; por ello les femes de los tabanes son atraíes antes poles persones que lleven ropa escuro y los animales que la so piel ye igualmente escura (sobremanera si transpiran viviegamente) que polos de colores claros. En dellos llugares el so comportamientu hematófagu convertir en vectores biolóxicos y mecánicos de dalgunos patóxenos. Delles especies africanes del xéneru Chrysops tresmiten un nemátodo filárico, Apondera lloa, que produz la llamada filariasis cutaneodérmica o loasis en dellos millones de persones.
Partíu Comunista d'Euskadi
La nacencia orgánica del PCE-EPK
Nesti primer congresu'l EPK señalo que cortar el pasu al fascismu yera imprescindible p'avanzar escontra'l socialismu, polo que plantegó una política d'aliances abiertes a toles fuercies polítiques del Estáu, ensin más llende que la llucha contra'l fascismu. Formaríase asina tamién n'Euskadi'l Frente Popular unos meses más tarde, apigurando a los comunistes, socialistes, republicanos d'esquierda y a Aición Nacionalista Vasca, quedándose fuera por voluntá propia'l PNV.
Unidá Nacionalista Asturiana
Primer etapa
Poco dempués d'una frustada negociación de fusión ente dambes organizaciones (un añu dempués d'entamar la llexislatura) frañó la Coalición Asturiana por mor de la engarradiella dialéutica ente los líderes de dambes, Felechosa de la UNA y Xuan Xosé Sánchez Vicente del PAS, disolviéndose la UNA. Miembros d'Unidá Nacionalista Asturiana como Felechosa (que dempués taría na Lliga Asturiana, y años depués como conceyal del Partíu Popular (PP) n'Uviéu), Pepe Fernández Alonso (más llueu Secretariu d'Organización del Partíu Asturianista) y Juan Carlos Fernández Castañón (más llueu na nueva Unidá Nacionalista Asturiana) por mor de les negociaciones rexistraríen el Partido de Coalición Asturiana.
Borneo Central
Territoriu y población
Esta provincia ye'l llar d'una población compuesta por unes 1.912.747 persones. La estensión d'esta provincia ye de 153.564 quilómetros cuadraos. La densidá poblacional ye de 12,45 habitantes per quilómetru cuadráu.
Tabanidae
Historia natural
Los tabanes ataquen les zones descubiertes de la so víctima nun importándo-yos si ésti afayar o non. La picadura ye doliosa, y dexa arroxada la zona afeutada causando dacuando inflamación, encarnizamientu y picor, que pueden riquir el so tratamientu con antibióticos. El so aparatu bucal ye lo suficientemente fuerte y llargu como pa travesar la piel de caprinos, pollinos o caballos.
Unidá Nacionalista Asturiana
Resultaos eleutorales
Unidá Nacionalista Asturiana (UNA) presentárase yá a les eleiciones europees de 1989 con José Suárez "Felechosa" de candidatu, anque non ensin divisiones internes sobre lo acertao d'esta participación. Tamién nesi añu, n'ochobre, UNA preséntase a les eleiciones estatales, lo que supunxo un desgaste económicu al acudir a dos cites eleutorales nun añu. Nesta convocatoria, UNA, algama 3.164 votos (un 0,54% del total) y el Partíu Asturianista (PAS), algamare 3.476 votos (un 0’57 %).
Tabanidae
Historia natural
Los tabanes espolleten y son abondosos en hábitats húmedos, regular o estacionalmente anubiertos d'agua duce o salobre, porque precisen suelos papaos pal so desenvolvimientu (como güevos, bárabos y pupes) y como adultos precisen animales preferentemente grandes. Cuando se presenten como plaga xunto a hipódromos o campos de golf, el so control ye bien difícil, y rique l'aplicación d'empustes químicos sobre los animales o les persones.
Unidá Nacionalista Asturiana
Unidá y refundación
thumb|200px|Logo de la coalición Unidá
Huécija
La llocalidá allugar na marxe derecha del ribayu de l'Agua y les faldes del cuetu de la Cruz (Sierra de Gádor) a una altitú de 411 msnm. El so términu municipal presenta una orografía irregular y estrémase la parte de la Sierra de Gádor con grandes elevaciones y la parte asitiada na depresión del ríu Andarax formada por pequeñu cuetos y ribayos.
Partíu Comunista d'Euskadi
El Frente Popular y la Guerra Civil
Les esixencies fundamentales coles que'l Frente Popular n'Euskadi foi a les eleiciones de 1936 yeren trés: l'amnistía pa los presos encarcelaos pola insurrección del 34, l'Estatutu d'Autonomía que fuera bloquiáu nel Parllamentu pola derecha y la derogación de la Llei d'Arrendamientos Rústicos, que perxudicara a los baserritarras y pequeñu campesinado col votu favorable de la PNV.
Unidá Nacionalista Asturiana
Unidá y refundación
Más de 15 años depués, el 21 de xunu de 2008, la coalición que primero se nomara UNIDÁ refunda la UNA, tresfarmándolu nuna federación de partíos.
Júlio César Rocha Costa
Júlio César Rocha Costa ye un ex-futbolista brasilanu.
Unidá Nacionalista Asturiana
Unidá y refundación
UNIDÁ foi una coalición de partíos formada por Izquierda Asturiana (IAS), militantes vinientes d'Andecha Astur (AA) baxo'l nome d'Andecha Nacionaliega (AN) y por partíos llocales: Andecha por Carreño y Asturianistes por Nava, amás d'una riestra de formaciones lLocales d'Unidá como les d'Avilés o Xixón.
Esta organización, de calter nacionalista, d'izquierda y ecoloxista, presentose a les eleiciones de mayu de 2007 como coalición con otru partíu más: Los Verdes-Grupu Verde.
Huécija
Huécija foi la capital del señoríu de Marchena mientres la Edá Moderna el cual foi nomáu como Taha de Marchena antes de la conquista cristiana. Cola llegada del lliberalismu y el so consiguiente nueva organización territorial escasta'l señoríu en 1833 y Huécija como'l restu de llocalidá que la integraba constitúyese como conceyu.
Craquelado
Carauterístiques
Dientro de los acabaos ye unu de los más comunes, práuticos y fáciles de realizar. Reprodúcense los finos resquiebros que se formen de cutiu na superficie de vieyes pintures al oleu, lloces antigües y muebles estraxaos pol pasu del tiempu.
Huécija
Del so conxuntu monumental destaca'l Conventu de los Agustinos d'estilu barrocu que foi declaráu Bien d'Interés Cultural en 1992 y la Ilesia de l'Anunciación d'estilu mudéxar. L'actividá económica principal del conceyu ye l'agricultura y como nel restu de les llocalidaes del valle del Andarax tuvo gran importancia'l cultivu de la uva d'Ohanes anque por cuenta del so cayente foise sustituyendo progresivamente por otros cultivos como'l naranxal.
Craquelado
Carauterístiques
El craquelado produzse naturalmente pola contraición gradual y dispareja de les distintes capes de pintura. Asitiando una capa de base sintética (ensugáu lentu) y otra enriba de pintura de base aguacienta (ensugáu rápido) vamos llograr esti efeutu. La pintura sintética seca amodo xenerando tensiones superficiales mientres un ralu de tiempu mayor; por esto, la capa de pintura cimera, que ye acrílica y ensugó rápido, sédase siguiendo los movimientos de les tensiones de la pintura de base.
Partíu Comunista d'Euskadi
El Frente Popular y la Guerra Civil
Asina llogró'l EPK el so primer diputáu, Leandro Carru; igualmente Dolores Ibárruri que foi escoyida diputada per Asturies, defendiendo dambos esti programa nes Cortes hasta que l'alzamientu fascista empecipió la Guerra Civil. N'ochobre d'esi mesmu añu 1936 y yá empecipiada la guerra, apruébase'l Estatutu Vascu y constitúyese el Gobierno Vascu presidíu por Aguirre (PNV), entrando a formar parte del mesmu Juan Astigarribía, secretariu xeneral del EPK. Esti fechu dar nun momentu nel que la PNV yá se decidiera pol bandu republicanu, yá que de primeres tuvo les sos duldes.
Craquelado
Carauterístiques
P'aveyuscar una superficie podemos recurrir a un preparáu de tipu caseru o a los productos ellaboraos especialmente pa llograr esti efeutu: 'craquepadores'. La resultancia óptimo d'éstos depende de que sigamos ce por be les especificaciones de cada fabricante. Son, en dellos casos, productos bien sensibles al calor y a les corrientes d'aire, que modifiquen el tamañu de los resquiebros.
Craqueladores d'un componente
Aplíquense polo xeneral ente dos colores contrastantes, por casu: En forma casera, el craquelador d'un componente puede reemplazase pol efeutu que produz una capa arrogante de cola vinílica. En dambos casos, la direición de les pincelaes son aplicaes na capa entemedia van ser les que van definir el sentíu de los resquiebros.
Craqueladores de dos componentes
Estos craqueladores son aptos pa craquelar bases, pintures y llámines porque son tresllúcides. Por casu: Un métodu caseru pa realizar esti tipu de craquelado ensin usar productos dañibles:
Terminación
Nel casu d'utilizar colores contrastantes pa craquelar, l'efeutu queda evidente ensin l'aplicación d'otros elementos pa destacalo.
Sobre un decoupage, la trama de los resquiebros puede xunir estéticamente el conxuntu d'elementos recortaos, entá ye más destacaes por una pátina al oleu, a l'agua o betume de judea. Sía que non, una vegada que'l craquelado terminó ye conveniente dexalo reposar mientres una hora antes d'esta aplicación. Cuanto más gruesu sía'l barniz de base, más anches van ser los resquiebros. Con una base fina de barniz, vamos llograr resquiebros finos.
Contestu: el Decapé
Cuando falamos de 'téunica decapé' referímonos a un sistema francés de decoración que tuvo los sos oríxenes na dómina de Luis XV.
Huécija
Topónimu
L'orixe del nome ye escuru, anque se sabe que mientres la dómina musulmana yera denomináu Güezixa o Güecija y probablemente podría significar centru d'o madre de los pueblos; pero esto ye un camientu escasamente demostrada.
Craquelado
Contestu: el Decapé
El decapé consiste en pintar los muebles de blancu, pastel, gris… creando una veladura p'anidiar y allumar l'aspeutu del mueble. Les pieces decapé harmonicen perfectamente coles parés pintaes en gris pálidu, azul celeste, color fucsia, verde mazana…
Los decoradores franceses, pa camudar la ornamentación de los palacios ensin faer grandes asuelos, decapaban sobremanera muebles pequeños y d'asientu y después pintabenlos, d'ende la denominación de 'decapé'.
Téunica decapé: materiales y ellaboración
Vamos Dar en abrir el poru de la madera, lijando nel sentíu de la veta. Amiestu a partes iguales pintura, látex y agua. Col pincel,, estiende bien poca cantidá de veladura. Darréu, tasca delles zones con un cachu de lija de forma que les rayaes afayen el color de fondu. Cuando la veladura tea cuasi seca, da-y otra mano. Les pasaes tienen que ser rápides y col pincel cuasi secu. Ruempe la uniformidá del color con una plizca de pintura al oleu. Peña'l mueble con un pincel cuasi secu. Vuelve pasar la lija per delles zones (ralláu) aportuna nos cantar. Enceras, dexes ensugar y estregues pa da-y rellumu.
Huécija
Topónimu
A partir de la conquista cristiana, tenemos distintos documentos nos que se noma a la villa de diverses formes como: Guezixa (1492), Huezifa (1713), Villa de Marchena (1713) y Guécija (1800). Cola apaición de la Real Academia Española en 1713, empezar a poner orde na formación de pallabres y na ortografía, apaeciendo la denominación de Huécija.
Bandera
La Bandera Municipal de Huécija componer d'un pañu rectangular de dimensión 2/3 estremáu en tres franxes horizontales de color moráu la cimera, mariello gualdo, la central, y verde la inferior, siendo la mariella de doble anchor que les otres dos. Nel so centru y en proporciones fayadices, l'escudo municipal nel que los colores blancu y mariellu sustitúin a la plata y al oru del escudu. Los colores tomáronse de los esmaltes que más resalten del escudu; l'oru, que se sustitúi na bandera pol mariello gualdo y el verde del fondu al segundu cuartel del escudu. El tercer color ye'l moráu que pretende remembrar el cárdenu de los dos llobos de les armes de los Cárdenas.
Escudu
120px|thumb|Escudu de Huécija. L'escudu d'armes de la villa de Huécija tien el siguiente blasón:
Nel primer cuartel represéntense les armes de Cárdenas. Gutierre de Cárdenas foi'l primer señor del conceyu tres la concesión a finales del sieglu XVI del Duque de Maqueda. Gutierre de Cárdenas Chacón, señor de Cárdenas, Elx y Torrijos, comendador mayor de Lleón, Alcalde de les fortaleces d'Almería, Carmona y Chinchilla ; casáu con doña Teresa Enríquez, de la que tuvo a Diego de Cárdenas Enríquez, creáu duque de Maqueda por Carlos I en 1529. La bordura ta formada por ocho lletres “S” mayúscules, que provienen de la primer vegada que Gutierre de Cárdenas acompañáu de la princesa Sabela dempués Sabela la Católica, vio per vegada primera a Fernandu II d'Aragón al que señaló Don Gutierre colos demostrativos esi, esi. N'alcordanza de tal fechu y por concesión real punxo lletres S na bordura del so escudu, na que s'alternen con veneres que yá tenía. D'ende les S mayúscules y venerar que constitúin el cantu del actual escudu de Huécija, toes elles de plata. Nel segundu cuartel, La torre representada ye la del Conventu de los Agustinos, como seña distintiva de la Villa de Huécija. En dicha torre esiste una muerte heráldica de los Cárdenas talláu na so paré, recoyíu por Ruz Márquez na so obra Los escudos d'Almería. Nesi escudu apaecen encolaes les armes de Cárdenas y Velasco.
Situación
thumb|Ribayu de l'Agua o del Alfarax. La llocalidá asítiase na parte occidental de la provincia d'Almería a una altitú de 411 msnm nun área delimitada pol ribayu de l'Agua y el de los Flaires a 31 km de la capital de provincia, Almería. El so términu municipal tien una superficie de 19,2 km² y llinda al norte col conceyu de Bentarique, al este col d'Alicún y un enclave del de Terque, al sur col de Terque y al oeste col d'Íllar.
Relieve ya hidroloxía
El conceyu ta asitiáu nel valle natural de la confluencia del ríu Andarax, anque esti ríu nun llega a pasar pol conceyu y na cara sur de la Sierra de Gádor, hasta averase a los cumes, lo que-y confier una orografía de pendientes, onde abonden los ribayos, como'l de Mamaica o'l ribayu de l'Agua. Esti ribayu, tamién conocíu como ribayu del Infiernu o del Alfarax, naz de les corrientes que se xunen na paraxa conocida como la Chanata, na Sierra de Gádor, y desagua nel ríu Andarax xunto al conceyu de Terque.
Unidá Nacionalista Asturiana
Unidá y refundación
El fechu de dir de la mano nes eleiciones autonómiques y de conceyos de 2007 nun fuera cenciello. Como en tolos partíos hebo un sector pautista y otru conservador, a lo cabero la demanda social y política qu'esixía una parte de la sociedá asturiano, que quería un partiu nacionalista d'izquierdes y ecoloxista fuerte decantó la balanza pal llau pautista.
Huécija
Clima
El clima de Huécija ye típicu mediterraneu, y caracterízase per unos branos secos y calorosos y unos iviernos fríos. Les precipitaciones son escases ya irregulares a lo llargo de too l'añu, tando per debaxo de los 200 mm añales. Les xelaes son frecuentes nos meses d'iviernu, ente que los branos carauterizar poles llargues hores de lluz, siendo los díes calorosos y les nueches fresques. La temperatura medio añal raspia los 20 graos centígrados. Esti clima dexa que la vexetación que puebla nuesa sierra seya la típica flora mediterránea, onde abonda la carba y el pinu carrasco sobremanera, y que, combináu colo serrapatoso de los sos montes llogren un paisaxe indiscutiblemente bellu y llenu de vida.
Historia
thumb|300px|Huecija:vista xeneral.
Edá antigua
Ye bien probable que'l primer asentamientu cultural na villa seya d'orixe romanu pos ésta atópase bien próxima al cuetu de Marchena, onde s'alcontró restos d'una antigua villa romana.
Unidá Nacionalista Asturiana
Unidá y refundación
Pela so parte Andecha Nacionaliega, punxo'l so enfotu en conservar el so nome orixinal: Andecha Astur, ganando en toles ocasiones los xuicios que se socedieron.
Partíu Comunista d'Euskadi
El Frente Popular y la Guerra Civil
L'actividá'l EPK na guerra foi enorme, toes y tolos sos militantes collaboraron na llucha contra'l fascismu entamándose en milicies nun primer momentu ya ingresando nel Exércitu Popular dempués. Asina destaca nos primeros combates el militante del partíu Manuel Cristóbal Errandonea, quien asumió la máxima responsabilidá xunto al Coronel Ortega (militar profesional y non militante políticu) na defensa de la zona d'Irún, onde se dio'l primera envite fascista importante, yá qu'en Navarra l'alzamientu entartalló dende'l principiu a los republicanos, que magar sufrieren una fuerte crecedera nos últimos años, nun pudieron frenar la hexemonía carlista alliniada colos insurrectos.
Huécija
Edá Media
La primer mención histórica de Húecija foi na Edá Media na dómina musulmana na que nel añu 891 faise mención a l'alquería, categoría que Huécija tenía nesta dómina, na actividá colonizadora y de fundación d'Urs al-Yaman (nome de Pechina, que foi'l centru urbanu más importante de la zona, el nome significa Urci de los yemeninos o tierra dada a los yemeninos.
Partíu Comunista d'Euskadi
El Frente Popular y la Guerra Civil
Una vegada cayó Guipúzcoa en manes de los facciosos, la defensa de Bilbao cuntó con tola collaboración del Partíu, quien apurrió gran númberu de militantes y simpatizantes, non solamente de Vizcaya, sinón tamién de Navara, Álava y Guipúzcoa, que pudieren escapar o dir reculando de les tropes fascistes.
La historiografía oficial céntrase casi n'esclusiva nos gudaris del PNV y trata munches vegaes a los Batallones Comunistes como “republicanos” d'una manera xenérica ensin destacar la capacidá y sofitu que tuvo'l EPK na guerra n'Euskadi.
Huécija
Edá Media
Darréu, a partir del sieglu XIII, cuando'l Reinu nazarí de Granada quedó como l'únicu territoriu musulmán independiente na Península Ibérica; Huécija formó parte xunto con otros diez llugares de la taha de Marchena, de la cual la villa de Marchena yera la capital, la residencia del gobernador y onde taba la principal fortaleza (El Castiellu de Marchena).