cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Chevrolet Suburban
Actualidá
La más recién xeneración de la Chevrolet Suburban foi presentada en Nueva York (Estaos Xuníos) y espérase la so comercialización en dichu mercáu pa fines de 2014, una y bones el modelu foi introducíu como Modelu 2015. Siguen ensin haber feches de comercialización nos mercaos d'esportación. De la mesma, esti vehículu ye usáu pola Presidenta Chilena Michelle Bachelet, como'l so vehículu de presentación y escolta, el que foi dau a conocer a los medios públicos, al entamu de la Cobertoria de la Cuenta Pública del 21 de mayu y el Día de les Glories Navales en Valparaíso. Otros personeros qu'usaron dichu vehículu, foi la Secretaria d'Estáu Norteamericana, Condoleeza Rice en tolos países que visitó, incluyendo'l Cambéu de Mandu 2006 en Chile, pal Primer Mandatu Bacheletista.
Ventes
De siguío amuésense les ventes añales del modelu nel mercáu estauxunidense:
Torre Picasso
thumb|200px|Arcu d'entrada a l'edificiu. La Torre Picasso ye un rascacielos asitiau en Madrid, España, na Plaza de Pablo Ruiz Picasso, dientro del complexu empresarial y comercial AZCA, ubicau xunto al Paseu de la Castellana nel coral financieru de la capital española.Con sos 47 plantes y 157 metros d'altura, foi'l rascacielos más altu de Madrid y d'España. Foi fecha pol arquiteutu d'Estaos Xuníos d'orixe xaponés Minoru Yamasaki (quien tamién proyeutó'l desaparecíu World Trade Center de Nueva York).
Hotel Arts
Ye una torre de vidru de colores verdes y grises, rodeada d'una estructura de fierru de color blancu, que foi diseñada pol arquiteutu Bruce Graham, propiedá de Deutsche Bank y sede de un lluxosu hotel de cinco estrelles de la cadena Ritz-Carlton, qu'abrió sos puertes en 1994. Tien tamién 30 apartamentos de luxu.
Neuville-Vitasse
Neuville-Vitasse ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Idioma suecu
El suecu (en suecu:  svenska) ye una llingua xermánica del norte d'Europa, falada por ente 9 y 14 millones de persones. La mayoría d'ellos son de Suecia, Finlandia y nes Islles Åland (autónomes), onde ye l'idioma oficial. El suecu ye una de les llingües nórdiques, xunto col danés, el noruegu, l'islandés y el feroés. Les llingües nórdiques son un subgrupu de les llingües xermániques, que formen parte de la familia llingüística conocida como llingües indoeuropees. El suecu, al igual que'l restu de llingües nórdiques, ye un descendiente del nórdicu antiguu, faláu n'Escandinavia mientres la dómina viquinga. El suecu ye en gran parte comprensible col noruegu y el danés.
Fonoloxía
Unu de los principales problemes qu'atopen los estudiantes de suecu ye la so aparente falta d'una pronunciación estándar. Les vocales y dellos soníos consonánticos, especialmente los sibilantes, realícense de formes bien distintes en diverses variantes llargamente aceptaes. Amás, l'acentu melódicu del centru de Suecia ye sosprendentemente distintu al del sur y norte, que, de la mesma, difier del de Dalecarlia y Gotland. El suecu finlandés y el suecu de delles árees del norte de Suecia nun utilicen l'acentu melódicu n'absolutu, llugares nos que'l finés apodera dende hai menos d'un sieglu.
Una traza bultable del suecu ye que desenvolvió pares mínimos que la so diferencia básase nel tonu, eso convierte al suecu nuna de les poques llingües indoeuropees tonales (el punyabí y otres llingües indoaries tamién desenvolvieron tonu sobre una base independiente).
Escritura
L'alfabetu rúnicu yera utilizáu nel nórdicu antiguu y suecu antiguu primero qu'adoptara l'alfabetu llatín, que reemplazó al antiguu sistema d'escritura mientres la Edá Media.
Verbos
Los verbos conxúguense según tiempu (presente, pretéritu), mou (indicativu, suxuntivu ya imperativu) y diátesis (activa, pasiva).
Les formes finites del suecu son el presente d'indicativu, de suxuntivu, pretéritu d'indicativu, de suxuntivu ya imperativu. Les formes infinites son les de infinitivu, supinu, participiu de presente y participiu de perfectu.
Ladir
Ladir ye una comuña suiza del cantón de los Grisones, asitiada nel distritu de Surselva, círculu de Ilanz/da la Foppa. Llenda al norte coles comuñes de Schnaus y Falera, al este con Schluein, y al sur y oeste con Ruschein.
thumb|left|Vista de la ilesia de Ladir.
Argul
Argul ye una aldea del conceyu asturianu de Pezós.
Neuvireuil
Neuvireuil ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Llibru de cocina
El llibru de cocina (tamién recetario) ye una coleición de recetes de cocina ellaboraes por un cocineru famosu que suel esponer dellos trucos culinariu y distintu esperiencies personales. Unu de los más antiguos en llingua europea distinta del llatín ye'l Llibre de Sent Soví, del que se caltién un manuscritu de 1313 o enantes, pudiendo ser de 1024. Tamién hai otros, como l'escritu por Guillaume Tirel (1326 - 1395) mientres la Gastronomía de la Edá Media, que'l so alies foi Taillevent.
Rafaela Aparicio
Rafaela Díaz Valiente conocida artísticamente como Rafaela Aparicio, foi una actriz teatral, televisiva y cinematográfica española.
Biografía
Rafaela nació en 1906, siendo fía de José Díaz Aparicio (natural de La Carolina (Xaén)) y de Balbina Valiente Andrés (natural de Ulea (Murcia)). Diplomada en Maxisteriu, exerció como maestra solamente dos años. Debutó nel teatru a los 23 años en Córdoba cola obra El conflictu de Mercedes, de los hermanos Álvarez Quintero, al pie de Luis Benito Regueru, amigu del so padre, empresariu taurín y teatral. Viaxó a Madrid a la busca d'oportunidaes, empecipiando una carrera teatral que nunca abandonaría. #Xunir en 1933 al actor Erasmo Pascual, contrayendo matrimoniu en 1936, col que tuvo un fíu, Erasmo.
En 1996 fina nuna residencia de vieyos de La Piovera (Madrid) a los 90 años d'edá por causa de un derrame cerebral. Atópase soterrada nel Panteón d'Escritores y Artistes Españoles del Campusantu de San Xusto de Madrid. Medayes del Círculu d'Escritores Cinematográficos Fotogrames de Plata Otros
Aethusa cynapium
El ye un xéneru monotípicu de plantes de la familia Apiaceae que tien solo una especie, Aethusa cynapium, ye una planta rara yerbácea natural d'Europa, oeste d'Asia y noroeste d'África.
Descripción
240px|thumb|Aethusa cynapium. Inflorescencia. Ye una planta yerbácea añal o biañal con raigañu fusiforme y tarmu buecu, llisu y ramificáu qu'algama 80 cm d'altor. Les fueyes bien estremaes con golor desagradable. Les flores son blanques irregulares y pequeñes. Les flores fresques son venenoses perdiendo la so toxicidá al ensugase, el segáu nun ye venenosu. Estendióse a otres partes del mundu y ye consideráu como meruxa. thumb|240px|Ilustración
Hábitat
Alcuéntrase en campos, mieses y cultivos, escombros y montes esclariaos, en rexones fríes y lluvioses.
Brañaveya
Brañaveya ye una aldea del conceyu asturianu de Pezós.
Aethusa cynapium
Indicaciones
Ye antiespasmódico, estomacal, sedante. Paez que les granes son la parte más tóxica. Los envelenamientos produciéronse por confundir les sos fueyes coles del perexil, anque s'estremen pol so mal golor. Los síntomes cursen con estomagaes, vultures, foria, intensa salivación, dolor de cabeza, temblones musculares, dolor nes estremidaes y dificultá nel movimientu. Nun suel ser mortal y el tratamientu ye llaváu d'estómagu y reposición de fluyíos.
Taxonomía
Aethusa cynapium describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 256. 1753.
Cabanela
Cabanela ye una aldea del conceyu asturianu de Pezós.
Torre Mapfre
La Torre Mapfre, allugada en Barcelona, ye unu de los rascaielos más altos d'España y el primeru en Cataluña, xunto cola so torre xemela de l'Hotel Arts.
Miguel Juan Llambrich
Miguel Juan Llambrich, más conocíu como Miguelón, ye un.
Estadístiques
20px Actualizáu al postreru partíu apostáu'l 17 d'avientu de 2021.
Buteogallus urubitinga
Buteogallus urubitinga ye una especie d'ave accipitriforme de la familia Accipitridae llargamente distribuyida pola rexón Neotropical (Iberoamérica), onde ye posible la so observación dende Méxicu hasta Arxentina pasando por Centroamérica y bona parte de Suramérica.
Conócense dos subespecies de Buteogallus urubitinga:
Neguri Gane
Neguri Gane ye un rascacielos de la ciudá de Benidorm, na provincia d'Alacant, España. Mide 145 metros d'altura, foi construyíu nel añu 2002 y ocupa la quinta posición nos más altos del país construyíos, y la décimo cuarta incluyendo los que tan en construcción. Na so ciudá ocupa la segunda posición, y pa l'añu 2010 ocupará la cuarta. Tien 40 plantes, y ye l'edificiu de viviendes más altu de toa España, ya que ta compuestu únicamente por éstes. El nome Neguri Gane ("Altu de la Ciudá d'Inviernu", n'euskera) fai referencia al barriu de Neguri del municipiu vizcaínu de Getxo.
Miguelón
Miguelón pue referise a:
Emperador mariellu
thumb|Huang Di, l'Emperador Mariellu. L'Emperador mariellu, tamién conocíu n'Occidente pol so nome chinu Huangdi (Chinu tradicional: 黃帝, ), ye una de les figures más importantes de la mitoloxía china. Huangdi —unu de los Cinco Emperadores— reinó, según la tradición, dende'l 2698 al 2598 e.C. Represéntase-y como conquistador, xuez, inmortal, dios del monte Kunlun y del centru de la Tierra. Ye consideráu como unu de los iniciadores de la civilización china.
Interpretación
Paez que orixinalmente foi una figura mítica o un dios que foi reinterpretado mientres la dinastía Zhou. Orixinalmente sería un dios de la guerra que nes tradiciones tempranes desempeñaba un papel pocu importante, pero que más tarde se convertiría n'unu de los inmortales del taoísmu. Dalgunos identificar col dios del truenu tocariu Ylaiñäkte, que correspuende a otres divinidaes indoeuropees, como'l dios xermánicu Wotan, el griegu Apolo y el celta Lug.
Lleendes
Cúntase que la so madre quedó embarazada por un rayu cayíu del cielu nocherniegu y que tres venti años d'embaranzu nació Huangdi, que falaba dende la nacencia.
Esisten hestories sobre la so llucha col so hermanu Shennong, y con un diluviu causáu por una bisarma. Tamién se cunta que tien un tambor fechu con piel de kui (un ser mitolóxicu que puede producir agua, vientu o seca). La lleenda de la so retirada escontra l'oeste na guerra contra l'emperador del Este, Chi You, na batalla de Zhuolu, considérase como l'establecimientu de la etnia han.
Contribuciones culturales
Los chinos de la etnia han consideren que Huangdi ye'l so ancestru (xunto con Shennong, al que tamién conocen como Yandi (‘l'emperador Yan’). Haber referir a sigo mesmos cola fórmula «los descendientes de Yan y Huang» (炎黄子孙, Yán Huáng zisun).
Ente otros llogros, al Emperador Mariellu atribúyese-y la invención de los principios de la medicina tradicional china: el Neijing (内經, Nèijīng) o Canon médicu del Emperador Mariellu, que —según la lleenda— foi compuestu en collaboración col so médicu Qi Bo (岐伯). Sicasí, historiadores modernos consideren que foi compilado de fontes antigües por un estudiosu ente les dinastíes Zhou y Dinastía Han Han, más de 2000 años dempués.
El so historiador Cang Jie sería'l creador de los calteres chinos.
Según otra lleenda, la so muyer, Luo Zu o Leitzu (螺祖), enseñó a los chinos cómo texer la seda de los gusano.
Qin Shi Huang
Qin Shi Huang (chinu: 秦始皇, pinyin: Qín Shǐhuáng, Wade-Giles: Ch'in Shih-huang, payares o avientu de 260 e.C. - 10 de setiembre de 210 e.C. ), de nome propiu Zheng, foi'l rei del estáu chinu de Qin del 247 e.C. hasta'l 221 e.C. ) y dempués el primer emperador d'una China unificada del 221 e.C. al 210 e.C., reinando sol nome de Primer Emperador.
Convenciones de nomes
La pallabra huangdi foi traducida na mayoría de los llinguaxes occidentales como «emperador», una pallabra con una llarga historia que data de la dómina de l'antigua Roma, y que los europeos consideraben cimeru a la pallabra «rei». Qin Shi Huang tomó'l nome de Primer Emperador (Shi Huangdi, lliteralmente, emperador qu'empieza). Abolió los nomes póstumos, polos que los antiguos reis yeren conocíos dempués de la so muerte, xulgándolos desavenientes y contrarios a la piedá filial, y decidió que les xeneraciones futures referir a él como Primer Emperador (Shi Huangdi); el so socesor sería conocíu como'l Segundu Emperador (Er Shi Huangdi, lliteralmente, emperador de segunda xeneración), el socesor del so socesor como Tercer Emperador (San Shi Huangdi), y asina d'equí p'arriba, mientres diez mil xeneraciones, yá que se suponía que la casa imperial diba gobernar en China mientres diez mil xeneraciones («diez mil» ye equivalente a «para siempres» en chinu, y amás significa «bona fortuna»).
Qin Shi Huang convirtiérase entós nel primer emperador del estáu de Qin. El nome oficial de l'apocayá unificada China yera entá Estáu de Qin, asimilando Qin al restu d'estaos. El nome China (中華 o 中國) nunca s'usó oficialmente pal país de China hasta 1912, cuando se fundó la República de China(中華民國). Los contemporáneos de la dómina llamaben al emperador "Primer Emperador" desfacer del «del estáu de Qin», que yera obviu ensin necesidá de dicilo. Sicasí, pocu dempués de la muerte del emperador, el so réxime derrumbóse, y China foi asediada por una guerra civil. Más tarde, nel 202 a. de C. la dinastía Han iguar pa unificar China na so totalidá, que s'empezó a llamar a partir d'entós el Estáu Han(漢國), que tamién puede ser traducíu como l'imperiu d'Han. Qin Shi Huang nun podía ser llamáu más tiempu'l Primer Emperador, una y bones esto implicaría que yera'l primer emperador del estáu d'Han. Empezó entós el vezu de preceder el so nome con Qin(秦), que nun se refier yá más al estáu de Qin, sinón a la dinastía Qin, una dinastía que ye reemplazada pola dinastía Han. La pallabra huangdi (emperador) nel so nome, foi encurtiada por huang, asina que se-y llegó a conocer como Qin Shi Huang. Quiciabes huangdi foi encurtiáu pa llograr un nome de tres ideogrames, que coincide colos nomes de tres ideogrames del pueblu chinu (que raramente utilizaron a lo llargo de la historia nomes de cuatro o más).
Esti nome, Qin Shi Huang (esto ye, Primer Emperador de la dinastía Qin) ye'l nome qu'apaez nos Alcordances históriques escritos por Torca Qian. Y ye el nome que se prefier en China cuando se fai referencia al Primer Emperador. Los occidentales dacuando escriben Qin Shi Huangdi, que ye una eleición pocu acertada, pos ignora les convenciones chines nos nomes.
Mocedá y Rei de Qin: El Conquistador
thumb|Viaxes imperiales de Qin Shi Huang.
Nel momentu de la nacencia del mozu Zheng, China atopábase estremada ente estaos feudales en guerra. Esti periodu de la historia China ye referíu como'l periodu de los Reinos Combatientes. La competición ente ellos yera desaxeradamente feroz, y pol 260 AC solamente quedaben unos pocos d'ellos (siendo'l restu conquistáu y anexonáu a los vencedores), pero l'estáu de Zheng, Qin, yera'l más poderosu. Yera gobernáu so la filosofía llegalista y centróse dende los sos empiezos nos asuntos militares.
Zheng nació en Handan (邯鄲), la capital del estáu enemigu de Zhao. Yera fíu de Zichu, un príncipe de la casa real de Qin que foi rehén nel estáu de Zhao por un alcuerdu ente los estaos de Qin y Zhao. Zichu darréu volvió al estáu de Qin dempués de delles aventures cola ayuda d'un ricu mercader llamáu Lü Buwei, y iguar pa xubir al tronu de Qin, convirtiéndose Lü Buwei en canciller (primer ministru) de Qin. Zichu ye conocíu póstumamente como'l rei Zhuangxiang de Qin. Según una historia bien espublizada, Zheng nun yera realmente'l fíu de Zichu, sinón el fíu del mercader Lü Buwei. Esta historia surdió porque la madre de Zheng fuera orixinalmente una concubina de Lü Buwei, primero que ésti dar al so bon amigu Zichu, poco enantes de la nacencia de Zheng. Sicasí, la historia ye dudosa una y bones los confucianos atoparíen más fácil denunciar a un gobernante que'l so nacencia fuera illexítimu.
Zheng xubió al tronu nel 247 e.C., con dolce y mediu d'edá, y foi rei so un rexente hasta'l 238 e.C. cuando a los veiuntiuno y mediu d'edá planió un golpe nel palaciu y tomó tol poder. Siguió la tradición d'atacar de forma aportunante y defender los estaos feudales (tornando'l famosu intentu d'asesinatu del rei Jing Ke mientres esi tiempu), y finalmente tomando'l control de toa China nel 221 e.C., ganando al últimu estáu chinu independiente, el Estáu Qi.
Entós, nesi mesmu añu, a la edá de 38, el rei de Qin proclamóse Primer Emperador.
Primer Emperador: El unificador
Pa evitar l'anarquía del periodu de los estaos guerreros, Qin Shi Huang y el so primer ministru Li Si abolieron dafechu'l feudalismu. Lo que fixeron foi estremar l'imperiu en 36 provincies empobinaes caúna por trés gobernadores, unu civil, otru militar, y un postreru pa mediar ente estos dos. Cada unu d'ellos yera nomáu pol emperador y podía ser destituyíu por él. El gobernador civil yera reasignado a una nueva provincia cada pocos años pa prevenir qu'atropara una base de poder.
Qin Shi Huang ordenó a tolos antiguos miembros de les cases reales de los estaos conquistaos que se treslladaren a Xiangyang(咸陽), la capital de Qin, no que ye l'actual provincia de Shaanxi, pa ser calteníos so una vixilancia estrecha, y prevenir actividaes rebalbes.
Qin Shi Huang y Li Si unificaron China económicamente por aciu la estandarización de pesos y midíes, la moneda, el llargor de les exes de los carros (tal que tou carru pudiera movese ensin problemes peles rutes de les nueves carreteres), el sistema llegal, etc.
Pero quiciabes lo más importante de too, foi que la escritura chino foi unificada. Un nuevu conxuntu de calteres foi desenvueltu por Li Si, llamáu de los sellos pequeños, basándose nel conxuntu de calteres usaos nel estáu de Qin, y esti nuevu conxuntu foi fechu obligatoriu, desfacer polo tanto de tolos sistemes d'escritures locales y de los calteres qu'esistíen en dellos estaos chinos. Los edictos escritos con esti nuevu conxuntu de calteres fueron tallaos nos murios de montes sagraos por toa China, como los famosos edictos que s'atopen nel monte Tai, pa faer saber al Cielu de la unificación de la tierra so un emperador, y tamién p'arrobinar el nuevu conxuntu de calteres ente'l pueblu.
Muerte y consecuencies
thumb|[[Mausoléu de Qin Shi Huang en Xi'an.]] L'emperador morrió mientres s'atopaba faciendo un viaxe pola China oriental, en busca de les llexendaries islles de los inmortales (más allá de la mariña este) y el secretu de la vida eterna. La so muerte asocedió a empiezu de setiembre del añu 210 e.C. nel palaciu de la prefeutura de Shaqiu, que taba a dos meses de distancia de la capital Xiangyang. El primer ministru, Li Si, que lu acompañaba, taba gravemente esmolecíu de que les nueves de la so muerte pudieren disparar un alzamientu xeneral en tol imperiu, daes les polítiques brutales del gobiernu, y la rensía de la población forzada a trabayar en proyeutos hercúleos como la gran muralla nel norte de China, o nel mausoléu del emperador. Llevaría dos meses al gobiernu algamar la capital y nun sería posible detener el llevantamientu. Li Si decidió despintar la muerte del emperador y volver a Xiangyang.
La mayor parte del repartu imperial qu'acompañaba al emperador nun foi informáu de la so muerte, y acaldía Li Si entraba na so dilixencia, onde se suponía que viaxaba l'emperador, pretendiendo faer qu'aldericaben asuntos d'estáu. La secretista naturaleza del emperador mientres vivía dexó qu'esta estrataxema funcionara y que nun espertara duldes ente los cortesanos. Li Si ordenó tamién que dos carros que conteníen pexe llevárense darréu enantes y dempués de la dilixencia del emperador. La idea tres estos yera evitar que la xente percibiera'l cheirientu golor proveniente de la dilixencia del emperador, onde'l so cuerpu taba empezándose a descomponer severamente. Finalmente, pasaos dos meses, Li Si y la corte imperial tuvieron de vuelta en Xiangyang, onde s'anunció la noticia de la muerte del emperador. thumb|left|upright|Dalgunos de los 8000 [[guerreros de terracota que curien el mausoléu del emperador.]]
Qin Shi Huang nun gustaba de falar alrodiu de la muerte y nunca escribió realmente un testamentu. Dempués de la so muerte, Li Si y el xefe eunucu Zhao Gao persuadieron al so segundu fíu Huhai de fabricar el testamentu del emperador. Obligaron al so primer fíu Fusu a suicidase, arrampuñaron el mandatu sobre les tropes a Meng Tian -- un partidariu lleal de Fusu -- y mataron tamién a la familia de Meng. Huhai convertir nel segundu emperador (Er Shi Huangdi), conocíu polos historiadores como Qin Er Shi.
Qin Shi Huang foi soterráu nel so mausoléu, colos famosos Guerreros de terracota, cercanu a la moderna Xi'an (Provincia de Shaanxi), pero la so cámara funeraria entá tien que ser abierta.
Qin Er Shi nun foi nin de lloñe tan capaz como lo foi'l so padre. Les revueltes rápido brotaron, y cuatro años dempués de la muerte de Qin Shi Huang, el so fíu taba muertu, el palaciu imperial y los archivos estatales quemaos, y la dinastía Qin acabada.
La siguiente dinastía china, la dinastía Han, refugó'l llegalismu en favor del Confucianismu y moderó les lleis, pero caltuvo les reformes políticu y económicu básiques de Qin Shi Huang intactes. D'esta manera'l so esfuerciu foi siguíu a lo llargo de los sieglos y convirtióse nuna traza carauterística de la sociedá china.
Qin Shi Huang na historiografía
Na historiografía china tradicional, el primer Emperador yera casi siempres retratáu como un tiranu brutal, supersticiosu (resultancia del so interés na inmortalidá y na so obsesión pol so posible asesinatu) y de xemes en cuando como un gobernante mediocre. Los prexuicios ideolóxicos contra l'estáu llegalista de Qin establecer nuna fecha tan temprana como'l 266 e.C., cuando'l filósofu confunciano Xun Zi comparar a les tribus bárbares y escribió "Qin tien el corazón d'un tigre o un llobu... [y ye] avariciosu, maldadosu, ansiosu de beneficios, y ensin sinceridá."
Darréu, los historiadores confucianos condergaron al emperador que quemara los clásicos y soterráu vivos a estudiosos confucianos. Eventualmente compilaron la llista de los "Diez crimen de Qin" pa destacar les sos aiciones tirániques. El famosu poeta y home d'estáu de la dómina Han, Jia Yi, concluyó'l so ensayu Les faltes de Qin colo que se diba a convertir nel xuiciu habitual confucianu de les razones del colapsu de Qin. L'ensayu de Jia Yi, almiráu como una obra maestra de la retórica y el razonamientu, foi copiáu dientro de dos histories Han y tuvo una influencia d'un gran algame nel pensamientu políticu chinu como una ilustración clásica de la teoría confuciana. Él esplicó la suprema debilidá de Qin como la resultancia de la despiadada busca de poder del so gobernante, el mesmu factor que-y fixera tan poderosu; porque como Confucio enseñara, la fuercia d'un gobiernu ta basada n'última instancia nel sofitu del pueblu y la direición virtuosa del gobernante.
Por casu, l'acusación de que fizo executar a 460 sabios faciéndo-yos ser soterraos con solo les sos cabeces percima de la superficie, y dempués ser degollaos, ye siquier pocu probable que seya dafechu verdá y tamién ye probable que l'incidente fuera inventáu pa crear una lleenda de martirios confucianos. Hai tamién histories variaes alrodiu de la roxura del Cielu contra'l Primer Emperador, como la historia d'una piedra cayida del cielu llabrada con pallabres de denuncia al emperador y profetizando el colapsu del so imperiu dempués de la so muerte. Casi toes estes fueron desacreditadas polos modernos sinologistas como bilordios y lleendes. La mayor parte d'elles fueron ellaboraes pa deslustrar la imaxe del Primer Emperador.
Solo nos tiempos modernos fueron los historiadores capaces d'enfusar más allá de les llendes de la historiografía tradicional china. El refugu políticu de la tradición confuciana como una torga a la entrada de China nel mundu modernu abrió'l cambéu por que surdieren nueves perspectives. Nos trés décades tres la cayida de la dinastía Qing y l'españíu de la Segunda guerra mundial, cola cada vegada más fonda insatisfaición cola debilidá y falta d'unidá de China, surdió una apreciación nueva del home qu'unificara China. Nel tiempu nel qu'escribía, cuando'l territoriu chinu taba siendo invadíu por naciones estranxeres, el destacáu historiador del Kuomintang, Xiao Yishan, enfatizó el papel de Qin Shi Huang en repeler a los bárbaros del norte, particularmente na construcción de la Gran muralla. Otru historiador, Ma Feibai (馬非百), publicó en 1941 una completa biografía revisionista del Primer Emperador titulada Qin Shi Huangdi Zhuan (秦始皇帝傳). Dixo que Qin Shi Huang foi unu de los más grandes héroes de la historia china. Ma comparar col líder contemporaneu Chiang Kai-shek y vio munchos paralelismos nos percorríos y polítiques de los dos homes, siendo almirador de dambos. La espedición del norte de Chiang a finales de los años 20, que xustamente precedió al nuevu gobiernu nacionalista en Nankín foi comparada a la unificación llevada a cabu por Qin Shi Huang.
Cola llegada de la revolución comunista en 1949, nueves interpretaciones salieron a la superficie. L'establecimientu del nuevu y revolucionariu réxime significó otra revaluación del Primer Emperador, esta vegada siguiendo la teoría marxista. La nueva interpretación que se daba de Qin Shi Huang yera xeneralmente una combinación de visiones modernes y tradicionales, pero esencialmente crítica. Esto se ejemplifica na Historia Completa de China que se compiló en setiembre de 1955 como una revisión oficial de la historia china. El trabayu describía los pasos más importantes del Primer Emperador faía la unificación y estandarización como correspondía a los intereses del grupu dominante y de la clase comerciante, non de la nación o'l pueblu, y la subsecuente cayida de la so dinastía como una manifestación de la llucha de clases. El perenne alderique de la cayida de la dinastía Qin foi esplicáu tamién en términos marxistes, la rebelión de los llabradores siendo una revuelta contra la opresión - una revuelta que socavó la dinastía, pero que taba destinanda a fallar pola mor del compromisu colos "elementos de la clase propietaria"
P'arredondiar esta revaluación, una nueva interpretación del precipitáu colapsu de la dinastía Qin sofitar nun artículu tituláu "Sobre la llucha de clases ente los periodos Qin y Han" por Luo Siding, nun boletín de 1974 de Bandera colorada, pa reemplazar la esplicación previa. La nueva teoría proclamaba que la causa de la cayida de Qin xacía na ausencia de minuciosidad de Qin Shi Huang na "dictadura sobre los reaccionarios, inclusive hasta la estensión de dexa-yos enfusar como viermes nos órganos de l'autoridá política y usurpar puestos importantes".
Miscelánea
thumb|300px|La espedición de [[Xu Fu qu'en 219 e.C. partió en busca del mestranzu de la vida por orde de Qin Shi Huang. Pintura xaponesa del sieglu XIX.]] Interesar na inmortalidá y visitó la isla Zhifu. Estos fechos convertir nuna historia popular del emperador, cuntando qu'unvió a un isleño de Zhifu, Xu Fu, como'l líder relixosu de barcos con cientos d'homes y muyeres nueves en busca de la píldora de la inmortalidá. Esta xente nunca tornó, y el mitu clama que s'asitiaron nuna de les islles xaponeses.
L'emperador de cutiu realizaba visites a ciudaes importantes dientro del so imperiu pa inspeicionar la eficiencia de la burocracia y pa simbolizar la presencia del prestíu de Qin (foi mientres unu d'esos viaxes cuando morrió). Sicasí, estes salíes apurríen grandes oportunidaes a los asesinos, el más famosu de los cualos foi Zhang Liang.
Qin Shi Huang na actualidá
Tamién podemos visualizar un pocu la personalidá de Qin, según parte d'unu de los pasaxes de la so vida, na película Héroe, dirixida por Zhang Yimou y protagonizada por Jet Li; onde al traviés d'una serie d'engarradielles d'artes marciales y del usu del color como parte esencial de cada escena, puede entendese un pocu más la perceición que'l pueblu chinu tenía alrodiu de Qin y que según la historia, faltaba enforma de la realidá.
Qin Shi Huang ye la inspiración d'un anime, de nome Kingdom, onde se cunta la historia de cómo unifica China al llau d'un mozu de nome Shin, quien desea convertise nel meyor xeneral del mundu.
Cela
Cela ye una aldea del conceyu asturianu de Pezós.
Falces
Falces ye una villa y un conceyu español de la Comunidá Foral de Navarra, asitiáu na merindad de Olite, na Ribera Arga-Aragón y a 59,6 km de la capital de la comunidá, Pamplona. La so población n' foi de habitantes (INE).
Nielles-lès-Bléquin
Nielles-lès-Bléquin ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Falces
Edá Antigua
Los primeros datos históricos que tenemos son del sieglu I, cuando s'aprecia l'establecimientu d'esplotaciones agraries, creando los romanos la Villa de San Esteban, y otros asentamientos partíos por tol territoriu municipal.
Edá Media
Nel añu 860 l'emir Muhammad I, dirixir contra la rexón de Navarra, arruinando y afarando tol so territoriu, faciéndose dueñu de dellos castiellos, ente ellos el de Falah'san (Falces).
Mediu sieglu más tarde, en 915, apuéstase la batalla de del Yabal-al-Bardí, nes Bárdenas de Caparroso, na que Sancho Garcés gana y fai prisioneru a Abd Allah, líder de los Banu Qasi. El rescate d'este incluyía la entrega de Falces y Caparroso, polo que'l nuesu pueblu pasa a integrara definitivamente na zona cristiana.
Nel branu del añu 924, un numberosu exércitu musulmán encabezáu pol emir Abd al-Rahman III, travesó nuevamente Navarra. El 13 de xunetu, y n'afarando Peralta, lleguen a Falces, onde amburaron los arrabaldes del castiellu, tolos cultivos y los bienes que'l nuesu pueblu tenía.
Por esto Falces convertir nuna importante tenencia cristiana na frontera col Islam.
Los vecinos del pueblu negar a pagar más, y el rei unvió a Falces al Infante Don Luis. Los llabradores salieron en masa al so alcuentru y atacaron a la desprevenida comitiva, llegando a poner en peligru la vida mesma del hermanu del rei, que tuvo que fuxir a uña de caballu. Nun hubo muertos na guerra, pero si mancaos na escolta del infante.
Los sediciosos tarreciendo la roxura del Infante fuxeron escontra'l Ebro pa ganar Castiella y asina escapar de la Xusticia. Pero esta llegó, y a lo menos ocho de los diecinueve condergaos sufrieron la pena de la forca. Amás el oficiales reales afararon con toles colleches y bienes que s'atoparon al so pasu. Difícilmente fadríase en Falces una espoliación tan sistemática y total como la que se realizó aquellos díes.
En 1470 Falces ye donáu pol rei Xuan II, col so castiellu y los sos pechas a mosén Pierres de Peralta y los sos herederos.
Cuarenta y trés años más tarde, Fernando'l Católicu concedió al so posesor don Alonso Carrillo de Peralta (nietu de mosén Pierres) y socesores, el Marquesáu de Falces.
Edá Moderna
Hacia l'añu 1662, los falcesinos fartos de pagar impuestos al Marqués y la Ilesia, deciden semar ayos. Estos nun teníen que pagar diezmos nin primicias por ser un frutu nuevu.
El Virréi ordena en 1706, que Falces tien de poner 120 homes armaos en Tudela pa la guerra, conforme manda'l fueru. Pero cansaos los falcesinos de tanta batalla, decidieron que nun mandaben a naide. Llegó'l comisariu Santa Cruz con un compañeru pa faer entrar a los rebeldes en razón, y estos fueron afrellaos pol padre d'unu de los alistaos, morriendo unu d'ellos poles feríes recibíes.
Demografía
El conceyu, que tien una superficie de 114,89 km², cuenta según el padrón municipal pa del INE con  habitantes y una densidá de  hab./km².
Evolución de la delda viva
El conceutu de delda viva contempla solo les deldes con caxes y bancos relatives a creitos financieros, valores de renta fixa y préstamos o creitos tresferíos a terceros, escluyéndose, poro, la delda comercial.
La delda viva municipal per habitante en 2014 xubía a 952,93 €.
Economía
La economía de Falces ye más bien por agricultura y un par de fábriques qu'hai nel polígonu, siendo bien importantes pos son les que dan trabayu nel pueblu y contorna.
Fiestes y eventos
Mientres les fiestes patronales, que la llocalidá celebra n'honor de la Virxe de Nieva, tolos díes, salvo'l dedicáu a los más pequeños -anque anguaño tamién se va celebrar por coincidir con festivu-, les vaquillas, los mozos y el monte son protagonistes d'un espectáculu ensin igual qu'atrai tantu a naturales como a foranos.
La cita empieza a les 9.00, anque una hora y media antes tien llugar el llamáu encierrillo, momentu nel que les vaques son conducíes dende la cabrería pol percorríu hasta la corrolada del Pilón (D'ende'l so nome: Encierre del Pilón). El silenciu col que se lleva a cabu esta tradición oldea cola llocura que se desamarra cuando'l txupinazo anuncia l'entamu d'una carrera na que'l públicu repara dende lo alto del monte y los mozos cuerren delantre de les vaques por un serrapatosu percorríu cuesta abaxo de 800 metros -antiguu camín de Lerín- flanqueados pol muriu del monte, a un llau, y pol ribayu, al otru.
Deportes
La llocalidá cunta con un club de fútbol: El C.D. Falcesino. Los partíos les disputa nel campu de fútbol de San Esteban, de yerba natural.
Emilio Oxté Tah
Emilio Oxté Tah ye un políticu mexicanu, miembru del Partíu Revolucionariu Institucional. Foi'l primer Presidente Municipal de Lázaro Cárdenas y Diputáu Federal a la L Llexislatura de 1976 a 1979 en representación del II Distritu Eleutoral Federal de Quintana Roo.
Dempués d'exercer la so carrera política, dedicóse a la docencia na Escuela Primaria Urbana Federal Gabino Barreda na cabecera del Conceyu de Lázaro Cárdenas, Kantunilkin; llabor que desempeñó con gran altruísmu y entrega. Adicionalmente tamién exerció como direutor de la mesma.
Nielles-lès-Ardres
Nielles-lès-Ardres ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Madlaine Traverse
Madlaine Traverse foi una actriz teatral y de cine d'Estaos Xuníos, activa na dómina del cine mudu, y conocida tamién polos nomes artísticos de "Madaline Traverse", "Madeline Traverse" y "Madeline Travers".
Biografía
thumb|left|Póster de When Fate Decides (1919) El so verdaderu nome yera Mary Businsky, y nació en Cleveland, Ohio. Traverse empecipióse como actriz teatral n'Inglaterra, siendo primer actriz de Fox Film Corporation na década de 1910. Asina, en 1917 foi la madre de Mary Pickford en The Poor Little Rich Girl (1917). Nel filme What Would You Do? (1920), el direutor Edmund Lawrence fizo que Traverse encarnara a una muyer Boer en Sudáfrica. Lawrence reforzó'l realismu hasta'l puntu d'aportunar en que l'actriz tuviera dellos díes ensin llavase la cara enantes de rodar les sos escenes.
Les sos películes de mayor ésitu fueron The Caillaux Case (1918) y Three Weeks (1914). En 1920 rodó'l so primer filme pa Madlaine Traverse Productions, Snares of Paris (1919), en Nueva York. El vestuariu qu'utilizaba nel filme foi adquiríu en París, y ella permaneció en Fort Lee (Nueva Jersey) mientres el rodaxe. Finalmente, Traverse viose forzada a retirase por causa de les alteraciones visuales producíes pola fuerte llume utilizada nos rodaxes.
Traverse foi salvada de morrer afogada mientres se bañaba, mientres la marea alta, nel Océanu Pacíficu, n'ochobre de 1918. Un home que s'atopaba cerca notó que Traverse nun xubía a la superficie mientres lluchaba con fuertes foles. Él coyer pola falda y llevar a un llugar seguru, na mariña de Ocean Park, California.
L'actriz tuvo casada con Max Traverse, que finó en 1906. Madlaine Traverse finó en 1964, a los 88 años d'edá, en Cleveland, Ohio.
Partíu de la Tierra
El Partíu de la Tierra (Partido da Terra en gallegu) te un partíu políticu allugáu en Galicia que se postula como partidariu de la democracia direuta, de la desprofesionalización de la política, del decrecimientu y de la soberanía y la sostenibilidá en tolos ámbitos.
Eleiciones
miniatura|Papeleta de votu del Partíu de la Tierra pa les eleiciones europees de 2014. Versión usada en Cataluña El primeru alcuentru eleutoral nel que participó'l PT ye les eleiciones a la Xunta Xeneral del Principáu d'Asturies de 2012, en marzu de 2012. Presentáronse namás que na circunscrición occidental, onde se sitúa a rexón 'galegófona' del Navia-Eo. Con apenas 18 votos, situóse como ventena fuercia eleutoral a nivel del Principáu, superando unicamente al Partíu Familia y Vida. A nivel de la circunscrición occidental foi la décimo cuarta.
N'ochobre de 2012 presentáronse a les eleiciones al Parllamentu de Galicia, nes cuales algamaron 3.307 votos (0,22%), situándose como oncena fuercia d'un total de 26 grupos que participaron nes eleiciones.
En mayu de 2014 el PT participa nes Eleccións ao Parlamento Europeo. Pa la eleición de pa candidatura foron realizaes unes primaries abiertes a toda la poboación, onde cualquier ciudadanu podía resultar elixíu pa formar parte de la llista. Ye la única fuercia d'ámbitu gallegu que presenta candidatura en solitario. Obtuvieron finalmente 9.940 votos nel ámbitu de la circunscrición única estatal.
Nes Eleiciones xenerales d'España de 2015 les sos candidatures nes cuatro circunscriciones gallegues tuvieron 3.026 votos al Congresu de los Diputaos y 10.128 votos al Senáu (de los que 7.083 se correspuenden clos votos de la candidata más votada en cada circunscripción). Los candidatos más votados al Senáu foron Heitor Rodal, con 2.761 sufraxos en Pontevedra, y Joám Evans Pim, con 2.390 sufraxos n'A Coruña.
Llingua
El PT asume como propia la llingua gallega, la cual entienden como indistinta de la llingua portuguesa, usando la ortografía del Alcuerdu Ortográfico de la Llingua Portuguesa pa escribila. El Partido da Terra adoptó como denominaciones adicionales el nome'l partíu tornáu a toles llingües falaes nel territorio español. D'esti mou, son tamién denominaciones aceptaes Partido de la Tierra (en castellán), Partit de la Terra (en catalán), Lurraren Alderdia (n'Euskera), Partito de la Tierra (n'aragonés), Partit de la Tèrra (n'occitanu), Hizb al-Ardh (n'árabe) y Akabar n Wakal (en bérber).
Marithé de Alvarado
Marithé de Alvarado foi una repostera, escultora y escritora mexicana que se dedicó mientres 80 años al arte del azucre; tamién ye conocida por haber fundáu l'Institutu Mexicanu del Arte n'Azucre.
Biografía
En 1987 Marithé celebró los sos 50 años de carrera con una retrospectiva nel Claustru de Sor Juana nel Centru Históricu de la Ciudá de Méxicu con una esposición de 50 pieces.
Institutu Mexicanu del Azucre
Fundó l'Institutu Mexicanu del Azucre en 1959 al par de la publicación del so llibru Arte Mexicano del Azucre ; esti llibru foi la única publicación enciclopédica respectu a la tema n'español.
Muséu Mexicanu del Azucre
En 2012 fundó'l Muséu Mexicanu del Arte n'Azucre ye l'únicu muséu nel mundu d'esti tipu.
Jorge Illueca
Jorge Enrique Illueca Sibauste foi un políticu, embaxador y abogáu panamiegu. Foi Presidente de Panamá dende'l 13 de febreru hasta'l 11 d'ochobre de 1984, reemplazando constitucionalmente al arrenunciáu Presidente De la Espriella. Foi presidente del Conseyu de Seguridá de les Naciones Xuníes, por rotación mensual, nos años 1958, 1959, 1976 y 1981. Foi presidente de la XXXVIII Asamblea Xeneral de les Naciones Xuníes, en 1983-1984. Foi parte de les negociaciones de los nuevos trataos de la Canal designada por Roberto Chiari (1964) y Omar Torrijos (1972). So la presidencia de Aristides Royo foi ministru de Rellaciones Esteriores.
En 1982 foi escoyíu segundu vicepresidente del país; ente 1983 y 1984. Asumió'l cargu de Presidente Constitucional de Panamá por cuenta del arrenunciu de Ricardo de la Espriella hasta la realización de les eleiciones xenerales del 6 de mayu d'esi mesmu añu.
Nel so curtiu periodu inauguró la hidroeléctrica La Fortuna y dio-y personería xurídica a la Federación Nacional de Servidores Públicos. Cerróse la Escuela de les Amériques. Creáronse, amás, dellos parques nacionales: el Parque nacional Chagres, el Parque nacional Sarigua, na provincia d'Herrera y l'Abelugu de Vida Montesa Taboga. So'l so alministración preparó l'anteproyectu de llei qu'aseguró la creación del Parque Natural Metropolitanu, nel correximientu de Rancón.
Na so vida postpresidencial, foi miembru de la Comisión de Derechu Internacional de les Naciones Xuníes. De 1994 a 1997 ocupó'l cargu d'embaxador xefe de la Misión Permanente na brazzer.
Ieoh Ming Pei
Ieoh Ming Pei, conocíu comúnmente como I. M. Pei, ye un arquiteutu d'Estaos Xuníos d'orixe chinu. Terminaos los sos estudios escolares, a los 18 años treslladar a los Estaos Xuníos pa estudiar arquiteutura. Llogró matriculase nel prestixosu Institutu Teunolóxicu de Massachusetts, onde se graduó en 1940. Ente 1945 y 1948 amplió la so formación enseñando en Harvard como profesor axuntu, baxu tutelar de dos famosos arquiteutos europeos, Marcel Breuer y Walter Gropius. Arriendes de ello considérase a Pei como unu de los socesores americanos de los grandes maestros de l'arquiteutura europea.
En 1955 Pei adoptó la nacionalidá d'Estaos Xuníos y al añu siguiente fundó'l so propiu despachu d'arquiteutura, I. M. Pei and Partners. Nos sos proyeutos Pei busca la pureza de llinies, xunida a una eficacia funcional, siguiendo'l llamáu "estilu internacional" y los criterios de Gropius. Utiliza frecuentemente formes astractes, recurre a materiales fríos, como l'aceru, el cementu y el vidriu, ya incorpora efeutos que resulten atanantes pal observador. Les sos obres carauterizar en munches ocasiones por unes estructures que riquen soluciones valientes. Pei ye unu de los arquiteutos más apreciaos del nuesu tiempu. Realizó proyeutos en llugares partíos por tol planeta. El so trabayu foi reconocíu en 1983, añu en que recibió'l premiu Pritzker, el gallardón de mayor prestíu internacional n'arquiteutura. Tamién recibió la Medaya d'Oru del Institutu Americanu d'Arquiteutos, y otres munches distinciones.
Obres representatives
thumb|right|250px|Ampliación del muséu d'historia de [[Berlín.]]
Galería d'obres
Maritta Bauerschmidt
Maritta Bauerschmidt ye una ximnasta artística alemana que, compitiendo con Alemaña del Este, consiguió ser medayista de bronce olímpico en 1968 nel concursu por equipos.
Carrera deportiva
Nos XX. OO. de Méxicu consigue'l bronce nel concursu por equipos, tres la Xunión Soviética y Checoslovaquia, siendo les sos compañeres: Marianne Noack, Karin Janz, Madalena Schmidt, Ute Starke y Erika Zuchold.
Nicolás Ardito Barletta
Nicolás Ardito Barletta Vallarino ye un políticu, economista y foi Presidente de Panamá dende'l 11 d'ochobre de 1984 hasta'l 27 de setiembre de 1985.
Biografía
Fixo los sos primeru dos años de primaria na escuela Belisario Porras. Completó la primaria y la secundaria nel colexu La Salle. Ingresó a North Carolina State University, onde llogró una Llicenciatura (B.Sc.) n'Inxeniería Agrícola en 1959 y darréu una Maestría n'Economía Agrícola. En 1971 llogró'l so Doctoráu (Ph.D.) n'Economía na Universidá de Chicago. El títulu de la disertación del so doctoráu foi "Costs and social benefits of agricultural research in Mexico"
Internacionalmente desempeñóse como Vicepresidente del Bancu Mundial p'América Llatina y el Caribe (1978-84), como Direutor del Departamentu d'Asuntos Económicos de la OEA y de l'Alianza pal Progresu (1970-73) y foi iniciador y fundador del Bancu Llatinoamericanu d'Esportaciones (BLADEX), entidá multillateral de los países llatinoamericanos allugada en Panamá.
Participó nes negociaciones, de los aspeutos económicos de los Trataos Torrijos-Carter. Mientres el gobiernu d'Omar Torrijos desempeñóse como Ministru de Planificación y Política Económica. Foi negociador de los aspeutos económicos de los Trataos de la Canal de Panamá y Presidente de la Comisión Bancaria Nacional. Participó como candidatu del Partíu Revolucionariu Democráticu nes eleiciones xenerales del 6 de mayu de 1984 onde llogró una victoria que foi llargamente reconocida como fraudulenta, per un estrechu marxe de 1,713 votos contra l'opositor Arnulfo Arias Madrid. Esto ganó-y el reconocíu nomatu de Nicolás "Fraudito" Barletta.
Nel so curtiu periodu como presidente (unu de dellos presidentes impuestos pola dictadura militar qu'apoderó Panamá ente 1968 y 1989), trató d'amontar la crecedera económica y menguar el déficit fiscal esistente, que causaron malestar na opinión pública y tuvieron que ser modificaes. Tamién trató infructuosamente, de flexibilizar el Códigu de Trabayu, amenorgar les cuotes y aranceles d'importaciones ya introducir reformes al sector agropecuariu.
Por cuenta de les sos diferencies col xeneral Manuel Antonio Noriega, quien yera Comandante de les Fuercies de Defensa y verdaderu xefe d'Estáu nel país, y a la so decisión de crear una comisión investigadora del crime del Dr. Hugo Spadafora, tuvo qu'arrenunciar la nueche del vienres 27 de setiembre de 1985 y foi sustituyíu pol so vicepresidente Erick Arturo del Valle.
Terminada la so presidencia, salió del país por un curtiu periodu. Al so regresu de 1986 a 1987 foi research fellow del International Development Research Center y direutor xeneral de l'Autoridá de la Rexón Interoceánica (ARI), organización dedicada a l'alministración y puesta n'usu pal desenvolvimientu de les árees revertíes de l'antigua Zona de la Canal de Panamá Zonal de la Canal, ente 1994 y 1999.
Abd al-Jabbar
Abd al-Jabbar al-HamaJani al-Asadabadi, Abu 'l-Hasan, más conocíu como 'Abd al-Jabbar, foi un teólogu Mu'tazili, siguidor de la escuela de la Shafi'i. vivió en Bagdag, hasta que foi convidáu a Ray en 978 (367 según el calendariu musulmán) por Ibn 'Abbad, un gran partidariu de la Mu'tazilah. Foi nomáu cadí de la provincia. A la muerte d'Ibn 'Abbad foi arrestáu pol gobernante, Fakhr al-Dawla, por un sutil comentariu sobre Ibn 'Abbad. Morrió en 1025.
El so “summa” de teoloxía especulativa, la Mughni, presentaba'l pensamientu de la Mu'tazilah so los dos aguaes de la unidá de Dios (tawhid) y la so xusticia (adl). Adució que la separación Ash'ari ente'l discursu eternu de Dios y les pallabres del Corán faíen el deséu de dios incognoscible.