cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Adalberón de Laon
Vida
El cronista Richer de Rheims recueyi (añu 977) una acusación na so contra: adulteriu cola reina Emma d'Italia. El fíu de Emma, Lluis V, espulsó-y de Laon en 981.
A partir d'esi momentu dedicóse viviegamente a los asuntos eclesiásticos, hasta la so muerte.
Obra
thumb|350px|Los trés órdenes de la sociedá según Adalberón de Laon Adalberón escribió un poema satíricu en forma de diálogu, dedicáu a Roberto II de Francia, na qu'argumenta contra les reformes monásticu y episcopal de la so dómina. Amuesa la so disconformidá col abá Odilón de Cluny y los sos siguidores. Oponer a que persones d'humilde nacencia algamen el rangu d'obispos.
Aportó a bien citáu, especialmente na historiografía francesa, por un poema nel que fai mención de los trés órdenes de la sociedá estamental: "oratores, bellatores, laboratores".
Cecilia Brunson
Cecilia Brunson ye una curadora chilena rellacionada al proyeutu Guaro —xunto a Josefina Guilisasti—, al que perteneció ente 2005 y 2009; ye «una de los curadores chilenes más destacaes de la escena internacional». El so trabayu vencéyase principalmente al arte contemporáneo, ente que dende 2013 xestiona la galería Cecilia Brunson Projects en Londres, que «naz de resultes d'una trayeutoria que tuvo dedicada a la curatoría independiente por más de venti años, que foi crucial pa la promoción del arte chileno».
N'estudiando Historia del Arte na Universidá de Concordia, realizó estudios de posgráu na mesma disciplina nel Bard College de Nueva York y depués Estudios Curatoriales nel Center for Curatorial Studies de Nueva York. Trabayó na casa de puyes de Christie's para darréu ser la coordinadora d'esposiciones nel American Society de Nueva York y depués curadora d'arte llatinoamericano nel Blanton Museum of Art de Texas; amás, asesoró al Tate Modern.
El so trabayu de curatoría en Cecilia Brunson Project venceyóse polo xeneral hai esponer les obres de diversos artistes internacionales incluyendo a dellos chilenos que yá realizara n'otros espacios d'arte como por casu nel Gallery EB&FLOW de Londres, ente qu'al traviés del Fondu Nacional de Desarrollu Cultural y les Artes participó en PINTA London. Amás, foi una de les participantes na reedición del llibru La Mazana d'Adán «consideráu como un referente imprescindible pa los estudios de fotografía en Chile».
Holografía
thumb|Holografía qu'introduz presentaciones nel 8º Congresu de la Innovación y Teunoloxía Educativa nel [[Institutu Teunolóxicu y d'Estudios Cimeros de Monterrey.]] La holografía o vision grafica ye una téunica avanzada de fotografía que consiste en crear imáxenes tridimensionales basada nel emplegu de la lluz. Pa esto utiliza un rayu láser que graba microscópicamente una película fotosensible. La interferencia que se produz ente dos faes de lluz coherente fai posible que la lluz d'unu d'estos se reflecte nel oxetu. Esta, al recibir una lluz puntual dende la perspeutiva fayadiza, proyeuta una imaxe en tres dimensiones. Amás, procesaes y allumaes de manera precisa, les imáxenes pueden apaecer saliéndose de les sos llendes, pa escontra fora o escontra dientro del marcu, y l'observador, ensin tener la necesidá de nengún accesoriu, puede ver ensin discontinuidaes y variando les perspectives dependiendo de la so posición. L'usu de les téuniques holográfiques en sistemes de videu ye un procesu complexu que supón un gran retu a nivel teunolóxicu. Si pueden resolvese estos retos, podría convertise nel sistema que s'utilizaría nuna futura televisión tridimensional.
Visión histórica de la holografía
La holografía foi inventada en 1948 pol físicu húngaru Dennis Gabor, que recibió por esto'l premiu Nobel de Física en 1971. Recibió la patente GB685286 pola so invención. Sicasí, perfeccionóse años más tarde col desenvolvimientu del láser, pos los hologrames de Gabor yeren bien primitivos por causa de nun perfeccionase lo suficiente los sos aparatos.
Los primeros hologrames que verdaderamente representaben un oxetu tridimensional bien definíu fueron fechos por Emmett Leith y Juris Upatnieks n'Estaos Xuníos en 1963, y por Yuri Denisyuk na Xunión Soviética. Unu de les meyores más prometedores fechos apocayá foi'l so usu pa los reproductores de DVD y otres aplicaciones. Tamién s'utiliza anguaño en tarxetes de creitu, billetes de bancu, etiquetes de seguridá, embalaxes, certificaos, pasaportes y documentos d'identidá, según discos compactos y otros productos, amás del so usu como símbolu d'orixinalidá y seguridá.
Grabáu d'un holograma
right|Enregistrement de l'hologramme
Na imaxe allúmase la escena con ondes planes que vienen de la esquierda. Una parte de la lluz reflexar nel puntu, representáu como un círculu blancu. Namái ta representada la lluz reflexada escontra la derecha. Eses ondes esfériques alloñar del puntu y amiéstense a les ondes planes qu'allumen la escena. Nos sitios onde les crestes coinciden con crestes y los valles con valles va haber máximos d'amplitú. Simétricamente, onde les crestes coinciden con valles y los valles con crestes l'amplitú va ser mínima. Hai sitios del espaciu onde siempres l'amplitú ye máxima y sitios onde l'amplitú siempres ye mínima. La superficie d'una placa fotosensible allugada nel sitiu puntiáu de la imaxe va tar lo más espuesta onde l'amplitú ye máxima y lo menos espuesta nos sitios onde l'amplitú ye mínima. Dempués d'un tratamientu fayadizu, les zones más espuestes van resultar más tresparentes y les zones menos espuestes más opaques. Ye interesante señalar, que si mientres la esposición, la placa muévese mediu llonxitú d'onda (un cuartu de micrón), una bona parte de les zones pasaría de les más espuestes a les menos espuestes y el grabáu del holograma fracasaría.
Observación del holograma
Allumamos l'holograma con ondes planes que vienen de la esquierda. La lluz pasa polos "espacios" tresparentes del holograma y cada "espaciu" crea ondes semiesfériques que s'arrobinen escontra la derecha. Na imaxe a la derecha solo dibuxemos la parte interesante de la cresta de les ondes. Escláriase que les ondes que salen de los "espacios" de la placa amestar pa dar frentes d'onda semiesféricos similares a los frentes producíos pola lluz reflexada pol puntu de la escena. Un observador asitiáu a la derecha de la placa ve lluz que paez salir d'un puntu asitiáu nel sitiu onde taba'l puntu de la escena. Eso ye debíu al fechu que l'holograma dexa pasar – o favorez – la lluz que tien la "bona" fase nel "bon" sitiu.
Oxetu en llugar d'un puntu únicu
En realidá, la lluz reflexada per una pequeñu parte d'un oxetu (el puntu del exemplu precedente) ye débil y solo puede contribuyir a que zones del holograma sían un pocu más escures o más clares. Eso nun torgar la formación de frentes d'onda semiesféricos mientres la llectura del holograma. L'observador va atopar solamente, que'l puntu ye pocu brillante. Un segundu puntu lluminosu añede, al grabáu del holograma, les sos propies zones un pocu más clares o escures. A la observación, el segundu xuegu de zones clares y escures crea otru conxuntu de frentes d'onda que paez aniciase de la posición onde s'atopaba'l segundu puntu. Si'l puntu atopábase más lloñe, se -y "va ver" más lloñe y viceversa. L'holograma graba la información tridimensional de la posición de los puntos. Un oxetu grande nun ye otra cosa qu'un conxuntu de puntos. Cada zona puntual del oxetu crea zones más o menos grises que s'amiesten na placa. Cada conxuntu de zones grises crea, a la observación, ondes semiesfériques que paecen salir del "bon" sitiu del espaciu: y asina vemos una imaxe (virtual) del oxetu. Na práutica, esti tipu d'holograma finu y con allumáu perpendicular – ye pocu utilizáu, una y bones les emulsiones sensibles son más trupes que'l llonxitú d'onda. Amás los hologrames con allumáu perpendicular dan tamién imáxenes más reales (nel sentíu ópticu de la pallabra) inoportunes na observación. miniaturadeimagen|Exemplu d'holograma nun billete
Cheoptics 360
El dispositivu "Cheoptics 360" desenvueltu poles empreses viZoo y Ramboll ye un sistema de videu holográficu. Ye un proyeutor de videu formáu por una pirámide invertida que ye capaz de xenerar imáxenes tridimensionales dientro del so espaciu de proyeición. La imaxe proyeutada vese totalmente en 3D dende cualquier ángulu d'observación. Hai proyeutores en cada estremu del aparatu que se combinen pa xenerar la imaxe nel centru dando una sensación de total realismu al espectador. Pueden proyeutase imáxenes dende 1,5 hasta 30 metros d'altor con cualquier condición llumínica ambiental (interior o esterior). Tamién dexa reproducir videos de películes o dende l'ordenador personal.
Heliodisplay
miniaturadeimagen|Imaxe del Heliodisplay El Heliodisplay ye una teunoloxía creada pola empresa IO2Technology que reproduz hologrames en 2-D ensin utilizar un mediu físicu como una pantalla. Dexa proyeutar una imaxe estática o en movimientu nel aire con una cierta calidá, d'unes 27 pulgaes, ensin riquir medios alternativos como fumu o agua y puede ser utilizáu en cualquier redolada ensin instalaciones adicionales.
Puede describise el dispositivu como una caxa que se puede enchufar a un conector USB, a una fonte de videu o d'imaxe como pue ser un DVD o un ordenador personal, por casu. Utiliza aire normal pa funcionar. Lo que fai ye convertir les propiedaes del reflexu del aire. L'aire ye prindáu, convertíu instantáneamente y vueltu a espulsar. La imaxe proxéctase sobre l'aire convertíu.
Otra carauterística importante ye que la imaxe xenerada ye interactiva. Vale dicir que la sensación de la imaxe que se proyeuta nun ye totalmente tridimensional. La sensación 3D namái ye frontera, yá que vista de llau la imaxe vese plana.
MARK II
Ye un proyeutu de videu holográficu que se ta desenvolviendo nel Massachusetts Institute of Technology (MIT) por un grupu d'investigadores empobinaos pol profesor S. Benton.
Esti sistema basar nel cálculu por aciu ordenador de les franxes d'interferencia que produciríen imáxenes sintétiques. Al sintetizar estes franxes por aciu complexos modelos matemáticos, consíguese un amenorgamientu importante nel númberu de muestres de los hologrames sintéticos acutando'l paralax de movimientu nes direiciones con más interés. Nesti dispositivu, namái se codifica la información de parallaje horizontal porque se supón que va ser el movimientu más realizáu pol espectador. Con ello, amenórgase'l númberu de muestres de les franxes d'interferencia nun factor de 100.
MARK III
El sistema denomináu Mark III ye una evolución de los dispositivos holográficos desenvueltos pol MIT mientres la década de los 80. Los sistemes anteriores yeren bien complexos y avolumaos y precisaben hardware especializáu pa xenerar la señal de videu. L'oxetivu del proyeutu ye'l de desenvolver un sistema de visualización holográficu d'ámbitu domésticu. Va Formar imáxenes monocromáticas en 3D con unes dimensiones similares al cubu de Rubik.
Pa crear un videu holográficu, tien de producise un modelu tridimensional en tiempu real de los oxetos dientro d'una escena. A partir d'ésti, calcúlase'l patrón de difracción necesariu pa formar la imaxe. El procesáu ye bien complexu, pero optimizóse por que trabaye coles tarxetes gráfiques doméstiques. La señal de videu xeneráu unviar a un modulador de lluz, que ye, básicamente una guía d'ondes cubierta d'un material piezoeléctrico que según la señal recibida se deforma más o menos. La onda de lluz ta acompasada de distintes intensidaes y frecuencies. De proyeutase sobre un cristal tresllúcíu, les distintes ondes interfieren xenerando una escena tridimensional. Esti nuevu modulador dexa emitir lluz en vertical y horizontal, evitando asina l'usu de munches lentes y espejo.
Interactive 360° Light Field Display
Ye un dispositivu de videu holográficu desenvueltu en xunto por Sony, Fake Space Lab y la Universidá del Sur de California, presentáu nel SIGGRAPH 2007.
El sistema presentáu consta d'un videoproyector d'alta velocidá, un espeyu rotatoriu cubiertu por un difusor holográficu y un circuitu semiconductor FPGA (Field Programmable Gate Array), que s'encarga de decodificar la señal DVI. Utilízase una tarxeta gráfica programable y estándar que puede renderizar más de 5.000 imáxenes per segundu y proyeutar vistes en 360 graos con separación de 1,25 graos. Delles carauterístiques:
Melicoccus bijugatus
El mamón, cotoperí, huaya, guaya, talpajocote, guayo, maco, quenepa, papamundo, llimonucu o mamoncillo (Melicoccus bijugatus) ye un árbol frutal de la familia de les sapindácees, natural de la zona intertropical d'América. Ye apreciáu polos sos frutos comestibles, unes drupes.
Descripción
El M. bijugatus ye un árbol de bon porte, algamando los 30 m d'altor. Les sos fueyes presenten alternanza helicoidal, de 8 a 12 cm de llargor el superiores y 3 a 6 cm les inferiores, pinnaes, con 4 a 6 folíolos opuestos d'unos 5 a 10 cm de llargor cada unu. A empiezos de la estación húmeda produz panícules de pequeñes florecillas blanques o verdes, bien fragantes. Ye hermafrodita; produz flores masculines, femenines y, dacuando, con dambos sexos. Tol añu ye temporada, cuantimás de marzu a agostu. Ye sensible a les seques y xelaes, polo que se cultiva raramente fuera del so hábitat natural, onde se da de manera montesa.
Frutu
Drupa redonda de 2-4 cm de diámetru de pulgu verde delgada y argayadiza principalmente na so temporada de maduración y arrexuntar en grandes ramos d'hasta 50 cm de llargor y hasta 12 cm d'espesura. Contienen una, y en poques causes dos, granes blancucies que de normal ocupen la mayor parte del frutu y son arrodiaes d'una magaya salmón xelatinosa, xugosa y comestible. Esti madura en temporaes seques o pel branu.
Los frutos maduros son agriduces, mucilaginosos y daqué laxantes. Son escepcional mente ricos en fierro (0,93 mg por 100 g) y fósforu (50,4 mg por 100 g). En Puertu Ricu y Florida hubo ciertu trabayu de seleición de variedaes que producen frutos de carauterístiques cimeres, especialmente mayor proporción de magaya. Tien de tenese cuidu al consumir el frutu frescu, especialmente polos neños, una y bones la grana arrodiada pola magaya ye resbaliza y si ye tragada por fuercia puede atorarse nel gargüelu y causar la muerte por afuega obstructiva.
Uso
L'usu principal son los sos frutos, que se peracaben frescos o se faen conserves y frutes enlataes, principalmente n'América Central y del Sur. En Colombia y Venezuela, por casu, consúmese frescu ya inclusive s'utiliza pa preparar bébores refrescantes enlataes. El frutu, amás de ser duce y de sabor vinoso ye d'un color mariellu salmón y produz un tinte firme, anque casi nun ye emplegáu pa tal fin. L'almendra turrada paecer a la del marañón y ye bien pruyida polos neños. Cola magaya puede preparar cerveza o aguardiente. Los indíxenes del Orinoco peracaben la grana cocinada como sustitutu de la yuca. En Nicaragua les granes moler con tou y magaya depués fáense n'horchata pa curar los parásitos nos neños. O bien, usar en refrescos, postres, xelaos y conserves. A pesar de que l'usu como frutal ye'l principal, la madera d'esti árbol ye de bon diámetru y apta pa obres de construcción y carpintería xeneral.
En Colombia inclusive s'emplega n'obres fines d'ebanistería. Sicasí, haber d'usar n'interiores pos nun ye una madera durable. Ye blancu amarellentada, compacta y medianamente pesada (0.6 1), de granu finu y guapu aspeutu. Tamién tien usos en medicina tradicional. La bébora de la decocción de la fueya con sal usar pa desordes nerviosos y fiebres. Les gárgares col zusmiu de la fueya maceráu emplegar pa dolor ya infeiciones de gargüelu. Cola grana turrao y molío faise un xarabe o té que se toma pa la foria. En Venezuela, utilizar pa este mesmu fin entemecíu con miel d'abeya.
En Panamá, les fueyes son espardíes en cases onde hai munches pulgues, y dizse qu'estes son atraíes poles fueyes, que depués son refundiaes fora de la casa. Dalgunos creen que les fueyes en realidá maten les pulgues y estornen a los esperteyos. Les flores son riques en néctar y apreciaes por colibríes y abeyes. El miel producíu ye daqué escura pero de prestosu sabor.
Ecoloxía
Crez n'elevaciones baxes a medianes hasta los 1000 msnm, con climes secos o húmedos con precipitaciones de 750 a 2500 mm, y rique una estación seca marcada pa floriar y producir de manera satisfactoria. Puede tolerar xelaes. Crez nuna amplia variedá de suelos, pero prefier suelos fondos, fértiles, d'orixe caliar. Espolleta inclusive en suelos aprobetaos, en Yucatán espolleta en suelos caliares con escasa tierra, colonizando munches zones.
Enfermedaes y plagues
L'árbol ye hospedero de la mosca negra de los cítricos (Aleurocanthus woglumi), pero varios parasitoides (Prospaltella spp., Eretmocerus serius, Amitus hesperidium) apurren un control efectivu d'esta plaga. En Florida, Armillariella (Clitocybe) tabescens causa pudrición del raigañu; Fusarium y Phyllosticta causen llurdios foliares.
Taxonomía
Melicoccus bijugatus describióse por Nikolaus Joseph von Jacquin y espublizóse en Enumeratio Sistemática Plantarum, quas in insulis Caribaeis 19, nel añu 1760.
Ana Cano
Ana María Cano González ye una filóloga asturiana. La so vida académica ta venceyada a la Universidá d'Uviéu onde llicenció en Filosofía y Lletres con premiu estraordinariu en 1972 y doctoróse trés años más llueu cola so tesis El habla de Somiedo, calificada con sobresaliente cum laude.
El so llabor ta reconocíu nel ámbitu européu y tien escritos artículos filolóxicos en bien de publicaciones de prestixu. Ye autora del Vocabulario del bable de Somiedo, tesis que foi espublizada pol Institutu d'Estudios Asturianos nel añu 1982.
Dende'l 2001 hasta'l 23 de xunu de 2017 presidió l'Academia de la Llingua Asturiana, cargu pal que foi escoyida dempués de la marcha de Xosé Lluis García Arias, tres venti años como presidente de la principal institución llingüística d'Asturies. Anguaño Xosé Antón González Riaño preside la institución.
Güei ye caderalga de Filoloxía Románica y foi Decana de la Facultá de Filoloxía de la mesma Universidá hasta l'añu 2008, cuando dimitió por mor de la crisis de la Facultá de Filoloxía, tres que la Xunta de Gobiernu votara a la escontra d'un maior d'asturianu dientro de los nuevos estudios reglaos adecuaos al nuevu espaciu européu.
Coliséu
El Coliséu (en llatín: Amphitheatrum Flavium Romae) ye un anfiteatru de la dómina del Imperiu romanu, construyíu nel sieglu I y allugáu nel centru de la ciudá de Roma. Orixinalmente yera denomináu Anfiteatru Flaviu (Amphitheatrum Flavium), n'honor a la Dinastía Flavia d'emperadores que lu construyó, y pasó a llamase Colosseum por una gran estatua qu'había cerca, el Colosu de Nerón, que nun llegó hasta nós. Pol so caltenimientu y historia, el Coliséu ye unu de los monumentos más famosos de l'antigüedá clásica. Foi declaráu Patrimoniu de la Humanidá en 1980 pola Unesco y una de Les Nueves Siete Maravíes del Mundu Modern u'l 7 de xunetu de 2007.
Na antigüedá tenía un aforu pa unos 12 000 espectadores, con ochenta files de graes. Los que taben cerca del sable yeren l'Emperador y los senadores, y a midida que xubíase asitiábense los estratos inferiores de la sociedá. Nel Coliséu teníen llugar lluches de gladiadores y espectáculos públicos. Construyóse xusto al este del Foru Romanu, y les obres empezaron ente 70 d. C. y 72 d. C., sol mandatu del emperador Vespasiano. L'anfiteatru, que yera'l más grande enxamás construyíu nel Imperiu romanu, completar en 80 d. C. pol emperador Titu, y foi remocicáu mientres el reináu de Domicianu. La so inauguración duró 100 díes, participando nella tol pueblu romanu y morriendo na so celebración decenes de gladiadores y fieres que dieron la so vida pol placer y l'espectáculu del pueblu.
El Coliséu usóse mientres cuasi 500 años, celebrándose los últimos xuegos de la historia nel sieglu VI, abondo más tarde de la tradicional fecha de la cayida del Imperiu romanu d'Occidente en 476 d. C. Los bizantinos tamién lo utilizaron mientres el sieglu VI. Amás de les engarradielles de gladiadores, munchos otros espectáculos públicos teníen llugar equí, como naumaquies, caza d'animales, execuciones, recreaciones de famoses batalles y obres de teatru basaes na mitoloxía clásica. L'edificiu dexó d'emplegase pa estos propósitos na Alta Edá Media. Más tarde, sirvió como abellugu, fábrica, sede d'una orde relixosa, fortaleza y cantera. De les sos ruines estráxose abondo material pa la construcción d'otros edificios, hasta que foi convertíu en santuariu cristianu, n'honor a los cautivos martirizaos mientres los primeros años del cristianismu. Esta midida contribuyó a detener el so espoliu y a que se caltuviera.
Anque la estructura ta seriamente estropiada por cuenta de los terremotos y los picapedreros, el Coliséu siempres foi vistu como un iconu de la Roma Imperial y ye unu de los exemplos meyor calteníos de l'arquiteutura romana. Ye una de les atraiciones turístiques más populares de la moderna Roma y entá ta bien amestáu a la Ilesia católica romana, polo que'l papa encabeza'l viacrucis hasta l'anfiteatru cada Vienres Santu.
Na Roma Clásica
thumb|275px|L'Anfiteatru Flavio, o Coliséu, tien forma oval.
En 29 e.C. el cónsul romanu Estatilio Tauro construyó un anfiteatru nel Campu de Marte, el primeru de gran tamañu de la ciudá, con toles instalaciones necesaries. Esti edificiu quedó destruyíu nel Gran quema de Roma del añu 64, surdiendo la necesidá d'un nuevu anfiteatru pa la urbe romana.
Jarell Eddie
Jarell Eddie ye un xugador de baloncestu d'Estaos Xuníos que pertenez a la plantía de los Phoenix Suns de la NBA. Con 2,01 metros d'altor, xuega nes posiciones d'escolta o aleru.
Universidá
Xugó mientres cuatro temporaes colos Hokies del Institutu Politéunicu y Universidá Estatal de Virginia, nes que permedió 9,6 puntos y 4,6 rebotes por partíu.
Coliséu
Na Roma Clásica
L'área tresformar mientres el reináu de Vespasiano y los sos socesores. Anque se caltuvo'l Colosu, baltóse bona parte de la Domus Aurea. El llagu rellenóse y la tierra sirvió como allugamientu pal nuevu Anfiteatru Flavio. Construyéronse escueles de gladiadores y otros edificios rellacionaos pela redolada, onde enantes s'atopaba la Domus Aurea. Según una inscripción reconstruyida que s'atopó nel llugar, l'emperador Vespasiano ordenó qu'esti nuevu anfiteatru alzárase usando'l so parte del botín como xeneral. Esto puede referise a la gran ayalga que robaron los romanos tres la so victoria na Gran Rebelión Xudía de 70 d. C. El Coliséu puede asina ser interpretáu como un gran monumentu triunfal, siguiendo la tradición de celebrar les grandes victories. La decisión de Vespasiano de construyir el Coliséu nel allugamientu del llagu de Nerón puede trate como un xestu popular pa devolver a la xente uno parte de la ciudá de la que Nerón apoderárase pa usu esclusivu. Al contrariu que munchos otros anfiteatros, que se topaben pela rodiada de la ciudá, como'l Anfiteatru Castrense, el Coliséu llevantábase xusto nel centru de la urbe, asitiándolo lliteral y simbólicamente nel corazón de Roma. thumb|Relieve del Coliséu nun [[sestercio de la dómina de Titu acuñáu pa celebrar la so inauguración.]]
Jarell Eddie
Profesional
Tres nun ser escoyíu nel Draft de la NBA de 2014, xunir a los Washington Wizards na NBA Summer League, onde permedió 3,5 puntos y 1,5 rebotes per partíu. En setiembre de 2014 fichó por Atlanta Hawks, pero foi despidíu primero que s'empecipiara la temporada.
Coliséu
Na Roma Clásica
Ente los sieglos V y VI prohibieron les lluches de gladiadores y d'animales selvaxes, y nel sieglu XIII el Coliséu convertir en fortaleza. L'últimu espectáculu qu'allugó'l Coliséu del que se tien noticia ye nel añu 523 por orde del rei godu Teodoricu. Darréu l'anfiteatru foi abandonáu, ya inclusive parte de les sos piedres, como la de tantos otros edificios históricos de los Foros Imperiales, utilizáronse como canteres pa otros edificios más modernos. Foi namái a finales del sieglu XIX cuando s'escavó la estructura sol sable, y volvió ser símbolu de la gloria de Roma.
Jarell Eddie
Profesional
Foi adquiríu al mes siguiente polos Fort Wayne Mad Ants de la NBA D-League como afiliaos de los Hawks, pero foi trespasáu dos díes depués a los Austin Spurs. Ellí xugó una temporada na que permedió 12,9 puntos y 3,4 rebotes per partíu.
Coliséu
Na Roma Clásica
El Coliséu allugó espectáculos como les venationes (engarradielles d'animales) o los noxii (execuciones de prisioneros por animales), según les munera: engarradielles de gladiador. Calcúlase que nestos xuegos morrieron unes 200 000 persones. Coles mesmes, celebrábense naumachiae, espectaculares batalles navales que riquíen anubrir el sable d'agua. Ye probable que fueren nos primeros años, enantes de construyise los suétanos sol sable. El Coliséu tenía un avanzáu sistema de canalización d'agua que dexaba enllenar y balerar rápido'l pisu inferior.
Jarell Eddie
Profesional
En xunu de 2015 xunir a los Indiana Pacers na Lliga de Branu d'Orlando, y a los San Antonio Spurs na de Las Vegas, permediando en total en 12 partíos 10,9 puntos y 3,3 rebotes. En setiembre fichó polos Golden State Warriors, pero tres dos partíos de pretenporada foi despidíu, tornando a la D-League.
El 23 d'avientu de 2015 fichó polos Washington Wizards, colos que debutó na NBA 3 díes dempués ante los Brooklyn Nets, llogrando 12 puntos y 4 rebotes.
Coliséu
Na Roma Clásica
Cuando Vespasiano morrió en 79, el Coliséu yá taba completu hasta'l tercer pisu. El so fíu Titu terminó'l nivel cimeru ya inauguró l'edificiu en 80. Dión Casio diz que se mató a más de 9000 animales selvaxes mientres los xuegos inaugurales del anfiteatru. Más palantre remocicóse l'edificiu sol mandatu del fíu pequeñu de Vespasiano, l'apocayá nomáu emperador Domicianu, quien construyó'l hipogeo, túneles soterraños que s'usaben p'agospiar animales y esclavos. Tamién añedió una galería na parte cimera del Coliséu p'aumentar el so aforu.
Jarell Eddie
Profesional
En 21 d'ochobre de 2016 foi despidíu polos Wizards, n'apostando trés partíos de pretemporada.
Coliséu
Na Edá Media
thumbnail|El Coliséu representáu nun mapa de la Roma medieval. El Coliséu esperimentó grandes cambeos nel so usu mientres el periodu medieval. A finales del sieglu VI construyóse una pequeña ilesia dientro de la estructura del anfiteatru, anque aparentemente nun-y dio un significáu relixosu al edificiu enteru. El sable tresformar nun campusantu. Los numberosos espacios ente les arcaes y so los asientos convertir en fábriques y abellugos, y según les fontes arrendar hasta'l sieglu XII.
Jarell Eddie
Profesional
En marzu de 2017 robló un contratu por diez díes colos Phoenix Suns de la NBA.
Coliséu
Na Edá Media
Mientres el papáu de Gregorio Magno, munchos de los monumentos antiguos pasaron a manes de la Ilesia, que yera la única autoridá efectiva. Sicasí, escarecía de recursos pa caltenelos, polo que cayeron nel abandonu y l'espoliu. Na Edá Media, la decadencia de la ciudá afectó a tolos monumentos imperiales. Los terremotos de 801 y 847 provocaron grandes estroces nun edificiu práuticamente abandonáu nes contornes de la ciudá medieval.
El gran terremotu de 1349 estropió severamente la estructura del Coliséu, faciendo que'l llau esternu sur derrumbárase. Munches d'eses piedres desprendíes fueron recuperaes pa construyir palacios, ilesies (incluyíu'l Vaticanu), hospitales y otros edificios en toa Roma. Una orde relixosa asítiase nel terciu norte del Coliséu y siguió habitándolo hasta principios del sieglu XIX. La piedra del interior del anfiteatru foi picada por demás, pa reutilizala n'otra parte o (en casu de la fachada de mármol) quemar pa llograr cal vivo. Les abrazaderes de bronce que sosteníen la mampostería fueron arrincaes de les parés, dexando numberoses marques. Entá güei pueden reparase felicidaes repulgos nel edificiu.
Na Edá Moderna
thumb|El Coliséu a mediaos del sieglu XVIII, según un grabáu de [[Giovanni Battista Piranesi.]] A lo llargo de los sieglos XV y XVI, el travertino que lo anubría foi arrincáu pa emplegalo n'otres construcciones, por casu, el Palaciu Barberini y el Puertu de Ripetta. Un conocíu dichu llatín reza Quod non fecerunt Barbari, fecerunt Barberini (lo que nun fixeron los bárbaros, facer los Barberini). Tamién s'utilizó pa quemar y llograr cal. L'espoliu de piedres siguió hasta 1749, en que Benedicto XIV consagró'l monumentu como llugar santu en memoria de los mártires ellí executaos (magar se cree que la mayoría d'éstos fueron martirizados nel Circu Máximu).
Nel sieglu XIX, otra manera, empezaron una serie d'obres pa estabilizar munchos monumentos antiguos. En 1820 termináronse dellos contrafuertes que son claramente estremables güei día, y ensin los cualos l'edificiu probablemente derrumbaríase. Mientres tol sieglu asocedieron obres d'afitamientu y meyora, nun procesu qu'entá sigue.
Nel presente
thumb|El Coliséu y la fonte [[Meta Sudans nuna semeya de finales del sieglu XIX.]] El Coliséu ye ensin dulda unu de los grandes curiosos turísticos de Roma. Foi lleváu al cine en múltiples ocasiones, destacando sobremanera la reconstrucción dixital amosada na película Gladiator.
En 1980, la Unesco declaró'l centru históricu de Roma, incluyíu'l Coliséu, Patrimoniu de la Humanidá. Dende 2000, les autoridaes caltienen l'edificiu allumáu mientres 48 hores cada vegada qu'en dalgún llugar del mundu se-y conmuta o aplaza una sentencia de muerte a un condergáu.
Esti monumentu de la Roma Clásica foi designáu una de Les Nueves Siete Maravíes del Mundu Modernu, según la designación honorífica realizada en Lisboa el 7 de xunetu de 2007, nel marcu del concursu New 7 Wonders, entamáu pol suizu Bernard Weber, del cual la Unesco desmarcóse dafechu.
El sable y el hipogeo
thumbnail|240px|El hipogeo al campu. El terrén de xuegu puramente dichu yera un óvalu de 75 por 44 metros, y en realidá yera una plataforma construyida en madera y cubierta d'arena. Tol sosuelu yera un complexu de túneles y cuartóns (el hipogeo) nel que s'agospiaba a los gladiadores, a los condergaos y a los animales. El suelu disponía de delles trampillas y montacargas que comunicaben col suétanu y que podíen ser usaes mientres l'espectáculu.
El planu del sable tenía un completu sistema de drenaxe, conectáu a cuatro pimpanos cloaques. Suxurióse qu'obedecen a la necesidá de sacupar l'agua tres los espectáculos navales. Sicasí, paez ser que yá Domicianu, abandonando la idea de la naumaquia, pavimentó les cloaques y asitió nel sable los montacargas pa los combates de gladiadores. La cubierta de madera yá nun se caltién, colo que tol llaberintu soterrañu permanez güei al campu.
La estructura
thumbnail|240px|Seición pola cávea. El Coliséu romanu foi quiciabes la obra más grandiosa de l'arquiteutura romana, y nél utilizaron les más variaes téuniques de construcción. Les pilastres y los arcos son de travertino asitiáu ensin argamasa. Nes partes inferiores y nos suétanos emplegó la toba de la mesma. Munchos d'estos sillares diben suxetos con grapes metáliques. Les bóvedes que sostienen la cávea fixéronse virtiendo argamasa de cementu direutamente sobre cimbles de madera, una innovación qu'allixeraba la fábrica.
El fechu de que l'edificiu allugárase sobre una laguna obligó a escavar hasta 14 metros de llimos inservibles y realizar una cimentación de cuasi 13 metros de opus cementicium (filaes d'argamasa de cal y piedres alternaes).
La cávea
L'ampliu graderíu interior taba estremáu en gradus, pisos reservaos pa les distintes clases sociales: Amás, dellos órdenes sociales, como los tribunos, sacerdotes o la milicia, teníen sectores reservaos.
L'accesu dende los pasiellos hasta les graes producíase al traviés de los vomitorios, llamaos asina porque dexaben salir una enorme cantidá de xente en poco tiempu. Taben tan bien diseñaos que los 50.000 espectadores podíen ser sacupaos en pocu más de cinco minutos.
La fachada
thumbnail|La fachada orixinal. De baxo a enriba, les columnes son d'[[orde xónicu, corintiu y compuestu.]]
La fachada articular en cuatro órdenes, que les sos altores non corresponder colos pisos interiores. Los trés órdenes inferiores formar 80 arcos sobre pilastres y con semicolumnas adosaes que soporten un entablamento puramente decorativu. El cuartu formar una paré ciega, con pilastres adosaes y ventanes n'unu de cada dos baldíos.
Al respective de los aspeutos estéticos, vemos la combinación d'arcu y dintel y la superposición d'órdenes toscanu, xónicu y corintiu. L'últimu pisu tien un estilu indefiníu que foi catalogáu nel sieglu XVI como compuestu. Yera corriente superponer estilos distintos en pisos socesivos, pero nun yera habitual faer edificios con cuatro órdenes superpuestos. Les comunicaciones ente cada pisu realizábense al traviés d'escaleres y galeríes concéntriques.
El velario
Imaxe panorámica del interior del Coliséu.
El Coliséu cuntaba con una cubierta de tela desplegable aicionada por aciu polees. Esta cubierta, fecha primero con tela de vela y depués sustituyida por llinu (más llixeru), sofitar nun treme de cuerdes del que poco se sabe. Cada sector de tela podía movese por separáu de los d'alredor y yera remanáu por un destacamentu de marineros de la flota romana.
Na parte cimera de la fachada identificáronse los buecos nos que s'asitiaben los 250 mástiles de madera que soportaben los cables. Al paecer les cuerdes fondiar nel suelu, pos otra manera los mástiles soportaríen demasiáu pesu. Con esi envís había un aniellu concéntricu de piedres o cipos asitiaos a 18 metros de la fachada na escampada esterior, y que tamién dexaben controlar el públicu pa evitar aglomeraciones. La franxa ente la fachada y los cipos taba pavimentada con travertino.
Resume
El Coliséu Romanu empezar ente'l 70 y 75 a.C, terminar nel sieglu I El 7 de xunetu de 2007 el Coliséu Romanu foi declaráu una de les actuales 7 maravíes del mundu.
Usos
El Coliséu usar pa engarradielles de gladiadores, según una gran variedá d'eventos. Los espectáculos, llamaos munera, siempres yeren patrocinaos por ciudadanos en cuenta de pol Estáu. Teníen un fuerte elementu relixosu, pero tamién yeren una demostración de poder ya influencia familiar, y resultaron ser increíblemente populares na plebe. Otru espectáculu popular yera la caza d'animales, o venatio. Nella usaben una gran variedá de besties selvaxes, la mayoría importaes d'África, como rinocerontes, hipopótamos, elefantes, xirafes, lleones, panteres, lleopardos, cocodrilos y avestruces. Les batalles y la caza representar n'escenarios con árboles y edificios móviles. Estos festexos celebrábense dacuando a gran escala; dizse que Traxanu celebró les sos victories en Dacia en 107 con xuegos nos que participaron 11.000 animales y 10.000 gladiadores, desenvolviéndose mientres 123 díes.
izquierda|thumbnail|[[Pollice Verso (Pulgar escontra baxo) de Jean-Léon Gérôme, 1872.]]
Mientres los primeros díes del Coliséu, los escritores clásicos dicíen que l'edificiu sirvía pa naumachiae (más conocíes como navalia proelia) o simulaciones de batalles navales. Les fontes que nos cunten los xuegos inaugurales que fizo Titu nel añu 80 describen que'l pisu inferior enllenar d'agua p'amosar a caballos y toros primeramente entrenaos nadando. Tamién nos rellaten una recreación d'una famosa batalla naval ente los griegos de Corfú y los corintios. Esto foi oxetu d'alderique polos historiadores, yá que, anque enllenar l'edificiu d'agua nun presentara problemes, nun ta claru cómo podíen faer que l'arena fuera impermeable, nin si hubiera espaciu abondu por que los barcos de guerra moviérense. Suxurióse que les fontes falaben d'otru llugar, o que'l Coliséu tenía nos sos oríxenes un anchu canal inundable que diba hasta la so exa central, y que darréu sería sustituyíu pol hipogeo.
El poeta Marcial tamién se fixo ecu de dichos xuegos inaugurales, y más concretamente, descríbenos una llucha de gladiadores que pasaría a la historia, la de Vero y Prisco. Dambos llucharon hasta la galdidura ante l'emperador Titu, ensin que nengún de los dos llegara a imponese sobre l'otru. Tal enfotu y capacidá de resistencia foi compensáu col clamor popular, que llevó al César a perdona-yos. Tan escepcional foi esti fechu que Marcial recoyer na so obra Liber spectaculorum.
Coles mesmes faíense sylvae o recreaciones de paisaxes naturales nel sable. Pintores, téunicos y arquiteutos construyíen una simulación d'un monte con árboles y arbustos reales que se llantaben nel suelu del sable. Poníen animales pa poblar el paisaxe y ablucar al ensame. Esos escenarios podríen usase a cencielles p'amosar una redolada natural a la población urbana, o como telón de fondu pa la caza o obres que narraben episodio mitolóxicos. Dacuando usábense pa execuciones nos que l'héroe de la historia interpretáu pol condergáu a muerte- yera asesináu de manera espantible pero mitológicamente auténtica, siendo taramiáu por besties o quemáu hasta la muerte.
Na actualidá
thumbnail|Los murios interiores tán a la vista en gran parte del perímetru del anfiteatru.
El Coliséu ye la mayor atraición turística de Roma y miles de turistes paguen cada añu por entrar y ver el sable. Alluga igualmente un muséu dedicáu al dios griegu Eros, nel pisu cimeru del edificiu. Parte del suelu del sable foi reconstruyíu. Unu de los usos actuales del Coliséu ye la procesión del Vía Crucis, presidida pol Papa, los Vienres Santus.
Los cristianos y el Coliséu
Mientres enforma tiempu consideróse al Coliséu como la escena de numberosos martirios de los primeres cristianos. De toes formes, esta creencia paez surdir mientres el sieglu XVI. Les fontes romanes y de l'Alta Edá Media referir a martirios cristianos en llugares de Roma vagamente descritos (nel anfiteatru, nel sable, etc.) pero ensin especificar cuál; había, ello ye que numberosos estadios, anfiteatros y circos en Roma. De cutiu dizse que San Telémaco, por casu, morrió nel Coliséu, pero Teodoreto, nos sos escritos alrodiu de esta muerte, diz que finó nel estadiu (eis to stadio). El martiriu de San Ignacio de Antioquía asocedió en "l'arena", según les fontes, pero ensin concretar cuál sable.
Na Edá Media, el Coliséu en concencia nun yera vistu como un llugar sagráu. El so usu como fortaleza y depués como cantera demuestra la poca importancia espiritual que se-y atribuyía, nun tiempu nel que los llugares acomuñaos con mártires yeren bien veneraos. Nun taba incluyíu nos itinerarios aconceyaos pa usu de los pelegrinos nin n'obres tales como la Mirabilia Urbis Romae ("Maravíes de la ciudá de Roma"), del sieglu XII, que diz que'l Circu Flaminio -y non el Coliséu- foi'l llugar onde asocedieron estos martirios. Parte de la estructura taba habitada por una orde cristiana, pero aparentemente nun teníen motivos relixosos nin espirituales pa vivir ellí. left|thumbnail|La última oración de los mártires cristianos (1883), cuadru del pintor francés [[Jean-Léon Gérôme.]]
Paez que mientres los sieglos XVI y XVII empezó a considerase llugar santu al Coliséu. Dizse que'l papa Pío V encamentó que los pelegrinos axuntaren arena del Coliséu como si fuera una reliquia, yá que taba trescalada del sangre de los mártires. Esta de xuru foi una visión minoritaria hasta que se fixo popular cuasi un sieglu más tarde por Fioravante Martinelli, que pueso al Coliséu a la cabeza d'una llista de llugares sagraos por causa de los martirios que nellos se celebraron, nel so llibru Roma ex ethnica sacra, de 1653.
Evidentemente, el llibru de Martellini tuvo un claru efeutu na opinión pública. Como respuesta a la propuesta que dellos años dempués fixo'l Cardenal Altieri de convertir el Coliséu nuna plaza de toros, Carlo Tomassi publicó un panfletu como protesta a lo que consideraba una profanación. El discutiniu que siguió persuadió al papa Clemente X por que cerrara les arcaes esternes del Coliséu y declarar santuariu cristianu, anque l'alderique sobre qué sacru yera l'edificiu siguiría por dalgún tiempu más.
A pidimientu de san Leonardo de Porto Maurizio, el papa Benedicto XIV prohibió que s'usara'l Coliséu como cantera y alzó un Viacrucis alredor del sable, que permaneció ellí hasta febreru de 1874. San Benito José Are pasó los últimos años de la so vida ente los murios del Coliséu, viviendo de la caridá de los fieles, hasta la so muerte en 1783. Dellos papes del sieglu XIX mandaron realizar trabayos d'arreglu y restauración nel Coliséu, polo que l'edificiu entá caltién una conexón cola cristiandá. Punxéronse cruces en dellos puntos alredor del sable y cada Vienres Sant u'l Papa encabeza una procesión al anfiteatru en memoria de los mártires cristianos.
El Coliséu na cultura popular
Siendo un iconu de la cultura occidental, el Coliséu apaeció en numberoses películes y obres d'arte de la cultura popular:
La fama de Coliséu como llugar d'entretenimientu fixo que'l so nome fuera aplicáu a otros edificios públicos modernos, particularmente nos Estaos Xuníos, onde teatros, sales de conciertos y estadios llámense comúnmente coliseos.
Corberon
Corberon ye una comuña francesa del departamentu de Côte-d'Or, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Passanant i Belltall
Passanant i Belltall ye un conceyu de la contorna catalana de la Cuenca de Barberá, Tarragona. Hasta l'añu 2005 la so denominación oficial yera la de Passanant, denominación que camudó al xunise'l nome de les dos llocalidaes principales del términu. La so población, según datos de 2009, yera de 159 habitantes.
Kathy Bates
Kathleen Doyle Bates, meyor conocida como Kathy Bates ye una actriz d'Estaos Xuníos de cine, televisión y teatru, ganadora de los premios Óscar, Globu d'Oru, Emmy y SAG.
Passanant i Belltall
Historia
El conceyu apaez citáu yá en documentos de 1079. Perteneció a los condes de Cervera hasta qu'en 1261 foi vencíu a la orde de los hospitalarios quien controlaron el llugar hasta'l fin de les señoríes. En Passanant i Belltall esistió un castiellu, probablemente del sieglu XV, del que yá nun queda nenguna muerte.
Kathy Bates
Biografía
Kathy Bates nació'l 28 de xunu de 1948 en Memphis, Tennessee como la fía menor de Langdon Doyle Bates, un inxenieru mecánicu y Bertye Talbot, una ama de casa. Tien dos hermanes mayores, Patricia y Mary. Afayó'l so gustu pola actuación interpretando delles obres na secundaria, darréu estudió na Southern Methodist University en Dallas, Texas, graduándose n'Arte Dramático en 1969. En 1970, Bates camudar a Nueva York pa desenvolver la so carrera como actriz.
Carrera
La so primer película foi Taking Off, en 1971. Recibió un Óscar a la meyor actriz pola so magnífica actuación en Misery, cinta que protagonizó xunto a James Caan; gracies a la cual alcuéntrase nel puestu 17 de les 100 meyores interpretaciones de villanos del cine. Dende esi momentu trabayó con mayor frecuencia como actriz de repartu.
Passanant i Belltall
Cultura
En El Fonoll, llocalidá güei despoblada con un asentamientu humanu nudista-naturista qu'enfoquen el so estilu de vida a les dómines primixenies nes que se procura aprovechar los recursos que nos da la naturaleza (Anque n'ocasiones salten estos principios.), ende puede vese una pequeña ilesia dedicada a San Blas. Ye un pequeñu edificiu románicu, de nave única, que perteneció nel so día al Monesteriu de Santes Creus.
Kathy Bates
Carrera
Mientres los ochenta y principios de los noventa participó n'obres de teatru, en series de televisión y en películes como Come Back to the Five and Dime, Jimmy Dean, Jimmy Dean, The Morning After, Straight Time, Men Don't Leave, Dick Tracy, Fried Green Tomatoes, película basada na novela de Fannie Flagg, y Arthur 2: On the Rocks protagonizada por Liza Minnelli. L'actriz vivió unu de los meyores momentos de la so carrera artística en participando en Titanic en 1997, onde interpretaría a la sobreviviente Margaret "Molly" Brown; según na sátira política Primary Colors.
En 2002 ufiertóse-y el papel de "Ma" na película Chicago, pero nun pudo aceptalo, pos tenía un compromisu pa grabar con Jack Nicholson la película About Schmidt (pola que sería nomada al Óscar a la meyor actriz de repartu). En 2008 realizó una maxistral interpretación secundaria en Revolutionary Road.
Passanant i Belltall
Cultura
Nel agregáu de La Pobla de Ferran tópense diversos xacimientos arqueolóxicos del periodu megalíticu, con unes piedres llabraes con símbolos solares. Tamién s'atoparon dellos sepulcros del mesmu periodu.
Kathy Bates
Carrera
En 2011 trabayó per segunda ocasión con Woody Allen na película Midnight in Paris interpretando a la escritora Gertrude Stein.
Vida privada
En 1991, casóse col actor Tony Campisi, viviendo xuntos mientres seis años hasta'l so divorciu en 1997. En 2003, Bates foi diagnosticada con cáncer d'ovariu, pero decidió non faer públicu'l so carecimientu sinón hasta 2009, nuna entrevista cola periodista Meredith Vieira pal programa Today, tresmitíu pola cadena NBC, onde revela'l so trunfu contra'l cáncer.
Passanant i Belltall
Cultura
Passanant i Belltall celebra la so fiesta mayor mientres el mes d'agostu.
Economía
La principal actividá económica ye l'agricultura de secanu. Los cultivos más destacaos son los ceberes, principalmente trigu y cebada. Ta n'aumentu'l turismu rural.
Hélène Durand
Hélène Durand foi una botánica y artista ilustradora belga.
Yera fía del tamién botánicu Théophile Alexis Durand (1855-1912) que foi Direutor del Xardín Botánicu Nacional de Bélxica ente 1901 a 1912; y la so madre Sofie Van Eelde. Depués del decesu del so padre, empezó a trabayar nesi Xardín botánicu, siguiendo en Sylloge Florae Congolanae (1909, Bruxeles, De Boeck)
Honores
Foi miembru electa de la "Sociedá Real de Botánica de Bélxica"
Corcelles-les-Arts
Corcelles-les-Arts ye una comuña francesa del departamentu de Côte-d'Or, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Nicolas Ager
Nikolaus Ager o Agerius foi un botánicu francés, nacíu en Alsacia, altamente reconocíu pol so tratáu D'Anima Vegetiva, de 1629.
Estudió en Basilea, graduándose, sicasí, n'Estrasburgu, onde foi profesor dende 1618 tamién de medicina y de botánica. Tamién s'ocupó de les zoófites, les cuestiones de la nutrición y les enfermedaes mentales.
Adón de Viena
Adón de Viena, llatinizáu como Ado viennensis, obispu de Vienne, la Viena francesa, santu de la ilesia católica romana, historiador y haxógrafu.
Obres
Dexó escrita una Crónica universal hasta l'añu 800, y un Martiroloxu daqué revesosu por ufiertar xuicios personales sobre los mártires. Les sos obres atópense recoyíes nel volume CXXIII de la Patroloxía llatina de Migne.
Hélène Bischler
Hélène Heiniger de Bischler-Causse (3 de xineru 1932 - foi una brioloxía, botánica, taxónoma, curadora, y esploradora suiza-francesa.
Carrera
Asistió a la Universidá de Xinebra, onde llogró, en 1957, un doctoráu en ciencies naturales.
De 1956 a 1959, oOcupó puestos d'investigación na Universidá Nacional de Bogotá (Colombia); nel Conservatoriu Botánicu, Xinebra, de 1960 a 1961, y nel Centru Nacional d'Investigaciones Científiques (CNRS) de París, dende 1961 d'equí p'arriba, onde foi nomada a dellos equipos d'investigación (hepátiques del Neotrópico, hepátiques del área mediterránea, evolución de criptógames, la biodiversidá y sistemática molecular).
Los intereses na investigación de la Dra. Bischler yera prioritariamente sistemática de les hepátiques neotropicales, de siguío, ecoloxía de les hepátiques mediterránees, depués, la sistemática y l'evolución de la subclase hepática Marchantiidae.