cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Reinu de Libia
Parllamentu
El Senáu taba formáu por venticuatro miembros nomaos pol rei. Un asientu nel Senáu taba llindáu a los ciudadanos de Libia de siquier cuarenta años. El rei nomaba al presidente del Senáu, y la mesma Cámara Alta escoyía dos vicepresidentes, que'l soberanu tenía qu'aprobar. El presidente y vicepresidente teníen un mandatu fixu de dos años. Al concluyir esti plazu, el rei yera llibre de volver nomar al presidente o reemplazalo con otra persona, ente que los vicepresidentes enfrentar a la reelección. La duración del mandatu d'un senador yera d'ocho años. Un senador nun podía sirvir dos periodos consecutivos, pero podía ser nomáu de nuevu nel futuru. La metá de tolos senadores teníen de ser sustituyíos cada cuatro años.
Los miembros de la Cámara de Representantes yeren escoyíos por aciu sufraxu universal tres la reforma constitucional del 25 d'abril de 1963, que concedió'l votu a les muyeres, quitaes hasta entós d'él. El númberu de diputaos determinar en proporción al númberos d'habitantes: escoyíase un diputáu per cada venti mil persones. Les eleición celebraben cada cuatro años, sacantes el Parllamentu fuera disueltu antes, y nesi casu verificábense tres la disolución de les cámares. Los diputaos yeren responsables d'escoyer a un voceru y dos oradores el vicegobernador de la Cámara de Representantes.
Conseyu de Ministros
El rei yera'l responsable de nomar y destituyir al primer ministru. Tamién nomaba a los ministros del Conseyu de Ministros. Esti encargar de la direición de los asuntos internos y esternos del país y yera responsable ante la Cámara de Representantes. Si'l primer ministru yera destituyíu, automáticamente y como resultancia quedaben quitaos de los sos cargos tamién los demás ministros.
Los trés provincies (1951-1963)
thumb|Los trés provincies libies (1951-1963).
Dempués de la independencia del reinu entamar en tres provincies Cirenaica, Fezán y Tripolitania, que son les trés rexones históriques de Libia. L'autonomía nes provincies exercíase al traviés de los gobiernos provinciales y les llexislatures.
Christine Collins
Biografía
En 1932 Walter Anson morrió na cárcel de Folsom.
Comedia
Iconografía
De les personificaciones o representaciones iconográficas de la comedia, y más allá de les distintes versiones de la musa Talía (una muyer con un mazcaritu na mano y n'ocasiones primitivos preseos musicales a los sos pies), José Luis Morales y Martín nel so Diccionariu de iconoloxía y simboloxía (1984), describe una antigua personificación de la Comedia como "una matrona con túnica y mantu recoyíu debaxo del brazu, llevando una flecha nuna mano; xunto a ella hai un monu que-y ufierta una canastilla llena de víbores.
Christine Collins
Suplantación d'identidá
N'agostu de 1928, un neñu fuxitivu d'Illinois de 12 años d'edá, orixinariu d'Iowa, Arthur Hutchins Jr., fíxose pasar pol desparecido Walter Collins pa poder llegar a Hollywood y conocer a Tom Mix, el so actor favoritu.
La policía consideró cerráu'l casu y trató de convencer a Christine Collins de que Hutchins yera'l so fíu. Amoriada polos fotógrafos, los reportero y la policía, Christine acabó per llevar se a Arthur Hutchins, entá sabiendo que nun yera'l so fíu. Cuando reclamó que se sepa la verdá, foi internada contra la so voluntá nel pabellón psiquiátricu del Hospital Xeneral del Condáu de Los Angeles so un Códigu 12 reserváu pa persones a les que s'ingresaba ensin orde xudicial.
Comedia
Carauterístiques
Al igual que la Traxedia, la Comedia escuerre provocar emoción nel espectador. Pero ente que na primera —dichu con pallabres de Ramón María del Valle Inclán— l'autor contempla a los sos personaxes como fuercies cimeres gobernaes pol destín, nel espaciu de la comedia "autor y personaxes conviven, el primeru como titiriteru y los segundos como marionetes", qu'inclusive pudiendo llegar a situaciones esperpénticas, amuésense como seres llibres, dueños del so propiu destín y por tanto, capaces de conducir el filo de la trama (dacuando bien enrevesosu) escontra un desenllaz feliz. Esa llibertá esencial que trescala'l xéneru fai de la comedia'l paraísu de la versatilidad, la sorpresa, la xenialidá, los cambeos de ritmu y el disparate.
Christine Collins
Suplantación d'identidá
Finalmente Arthur Hutchins, conocíu tamién pol so alies Billy Fields, reconoció la verdá. Arthur oyó nun chigre de carretera dicir que tenía una paecencia estelante con Walter Collins, y asocedióse-y apurrise a les autoridaes llocales y faese pasar por Walter por que Christine pagára-y el billete d'autobús a Los Angeles.
Comedia
Carauterístiques
Marcaos unos y suxuríos otros, dende'l so orixe clásicu caltuviéronse unos arquetipos acomuñaos a la comedia. Asina, los sos personaxes conductores o protagonistes yá nun son los héroes —y cuasi siempres víctimes— tráxicos, sinón tipos vulgares colos que cualesquier de los espectadores puede indentificarse. Si'l personaxe tráxicu yera esclavu de la so ética y la so dignidá, el personaxe risible sálvase munches vegaes gracies al azar más qu'a les sos habilidaes. La moderna filmografía y los antihéroes risibles del sieglu XXI ufierten modelos infantiles tan contundentes como Charlot, Cantinflas o los Hermanos Marx nel cine —o Mr. Bean y The Simpsons en televisión—, personaxes tan impresentables como'l neciu dios Dioniso en Les xaronques de Aristófanes o'l miles gloriosus» de Plauto na comedia «palliata».
Christine Collins
Suplantación d'identidá
Diez díes dempués de que Hutchins almitiera la verdá, Christine foi puesta en llibertá. Ensin sabelo, el so plan desencadenaría una serie d'acontecimientos que camudaría pa siempres el comportamientu del Departamentu de Policía de Los Angeles.
Repercusiones
Por cuenta de les actuaciones que realizó Christine por atopar al so fíu, Wineville camudó'l so nome pol de Mira Llomba el 1 de payares de 1930, debíu en gran parte a la publicidá negativa en redol a esti casu. Nomes como Wineville Avenue, Wineville Road, Wineville Park y otres referencies xeográfiques entá recuerden l'antiguu nome de la población.
Últimos años y muerte
Christine Collins usó distintos alies pa permanecer fora de los medios de comunicación, vivió sola mientres la década de 1950 y morrió en Los Angeles el 8 d'avientu de 1964, a los 75 años d'edá.
Comedia
Personaxe, trama y moraleja
Nel so orixe, la comedia solía esaxerar los vicios y defectos humanos, con una intención moralizante y educativa, y pallo ponía en ridículu esos vicios o males costumes col fin de correxilos por aciu la risa o como métodu preventivu pa evitar que los adquiriera l'espectador. El tratamientu dramáticu d'esos vicios, polo xeneral contrarios al bienestar social de la comunidá na que vive'l protagonista (y acomuñáu a la dómina y al llugar), llévalu a transgredir esa sociedá. Nel esquema de la comedia tradicional el so castigu va ser el ridículu. Asina, por casu, nel casu del Tartufo, Molière usa la hipocresía del personaxe, prototipu del mojigato qu'asonsaña vivir valores qu'en verdá nun tien y que solo escuerre'l so bienestar a mariña del dañu que produz a los demás.
Christine Collins
Cultura popular
thumb|Christine Collins, interpretada por [[Angelina Jolie mientres el rodaxe de Changeling]] Clint Eastwood dirixó una película en 2008 basada nestos sucesos sol títulu de Changeling.
Comedia
Personaxe, trama y moraleja
El desenllaz ye feliz pal desgraciáu, sorprendente y rocambolescu. Les torgues que'l protagonista va tener que sortear a lo llargo de la trama, azarosa pero optimista, van ser finalmente superaos pol so esfuerciu unes vegaes y por casualidá otres. Los bonos van ganar y los malos van ser castigaos y puestos en ridículu.
Poética y estructura
Semiólogos, críticos y teóricos de la dramaturxa dexaron numberosa y n'ocasiones trupa documentación analítica en redol a la comedia. La síntesis qu'axunta'l teóricu francés Patrice Pavis nel so diccionariu teatral Dramaturxa, estética, semioloxía (1996), propón que la fabulación na que se desenvuelve la comedia pasa socesivamente poles fases de «equilibriu, desequilibriu, nuevu equilibriu». Definir a la comedia— como 'perspeutiva contradictoria del mundu' espresada siguiendo esquemes pedagóxicos, y valiéndose de recursos como'l «inquiz pro quo» o'l tracamundiu. La versatilidad y flexibilidá de la comedia, la so vocación natural de 'autoparodia' convertir en ferramienta y prototipu del llamáu teatru nel teatru.
Tipos
Diversos manuales y diccionarios especializaos numberen y definen distintos tipos de 'comedia', ente los que puede destacar:
Otres variantes y denominaciones
Tamién se catalogaron: la comedia-ballet; la comedia 'de cuerpu' (de Luis Vélez de Guevara); la comedia heroica (con grandes exemplos como El meyor alcalde, el rei; la comedia ypolita, la comedia seraphyna y la comedia thebayda (variantes tragicómicas acomuñaes a La Celestina).
Otres denominaciones que nun respuenden al conteníu del drama o'l so estilu sinón a circunstancies esternes al xéneru, son por casu la comedia de llimosna (por representaciones que se faíen con fines benéficos) o la comedia de cortines mesma de los antiguos corrolades de comedies, cuando la compañía representante yera sobromanera probe y la so escenografía yeren cortines mal pintaes. Antonio Machado acuñó'l términu comedia cúbica, referíu al espaciu del teatru a la italiana; el poeta y dramaturgu proponía la rotura con esi espaciu y l'evolución escontra una "comedia non euclidiana de 'n' dimensiones.
La comedia musical
Emparentada n'ocasiones col musical y el vodevil, la comedia musical (n'ocasiones llamada comedia de bulevar), constitúi, pol so desenvolvimientu y evolución un subxéneru con múltiples variantes de la mesma, anque n'esencia baxa del modelu orixinal griegu. Considérase un xéneru fíu de la opereta, que se desenvolvió n'Estaos Xuníos y Europa a lo llargo del sieglu XX. N'España dio llugar a la popular comedia musical española en resume cola Revista.
La comedia llírica
Denominación académica de la variante musical conocida como xéneru chicu, reinal d'España y desenvueltu mientres el sieglu XIX y parte del XX.
Na televisión y l'historieta
Nel mediu televisivu, les variantes más frecuentes son la comedia de situación (sit-com), la "comedia en vivu" (stand-up comedy) y la telecomedia polo xeneral y n'especial nel conxuntu de les teleseries.
La "comedia de situación", d'orixe americanu, ye'l productu más popular nel formatu de telecomedia. Diseñóse como subxéneru na década de 1950, cola puxanza y espardimientu de la televisión como electrodomésticu tres la Segunda Guerra Mundial, y suélense considerar como modelos dos producciones norteamericanes de la CBS: I love you, Lucy (1951-1960) y The Honeymooners (1955-1956). El sit-com ye de curtia duración con episodios que nun superen los 30 minutos, lo que la fixo'l productu televisivu más fayadizu pa la sobremesa («access prime time»).
Reinu de Libia
Reorganización de 1963
A raigañu del cambéu na Constitución, cola abolición de la constitución federal del país de 1963, les trés provincies reorganizar en diez gobernaciones conocíes n'árabe como Muhafazah alministraes por un gobernador designáu pol Gobiernu central.
El molín de Dedham
El molín de Dedham (Dedham Mill) ye un cuadru del pintor románticu británicu John Constable. Ta datáu en 1820. Trátase d'un oleu sobre tela que mide 53,7 centímetros d'altu por 76,2 centímetros d'anchu. Anguaño caltiénse nel Victoria and Albert Museum de Londres, Reinu Xuníu.
Constable pintó esti molín, que perteneció al so padre, el molineru Golden Constable, en trés causes, ente 1818 y 1820. El mesmu pintor trabayó ellí mientres la so mocedá.
Álvaro Galmés de Fuentes
Álvaro Galmés de Fuentes, filólogu, dialectólogu y arabista español.
Biografía
Sobrino nietu de Ramón Menéndez Pidal, tamién foi'l so alumnu. Llicenciáu en Filoloxía Románica na Universidá de Madrid en 1947, algamó'l grau de doctor con premiu estraordinariu en 1954 y completó la so formación humanista na Universidá de Zúrich ente los años 1949 y 1951.
Dirixó la Coleición de lliteratura española aljamiado-morisca. Académicu de númberu de la Real Academia de la Historia; Académicu d'honor de l'Academia de la Llingua Asturiana; Vocal del Comité Internacional d'Estudios Moriscos; Presidente de l'Asociación Nacional de Filólogos Romanistas Españoles; Patronu de la Fundación Menéndez Pidal; miembru del Colexu Llibre d'Eméritos.
Foi gallardoniáu col Premiu Nacional de Investigación Ramón Menéndez Pidal en 2002, según el xuráu, por ser continuador "de la meyor tradición de la Filoloxía Hispánica y les sos aportaciones renovadores dende les perspectives románicu y semíticu".
Considerar una de les máximes autoridaes españoles y mundiales en filoloxía románica y arábiga.
Homenaxes
La Universidá d'Uviéu dedicó una sala de la Biblioteca d'Humanidaes al profesor Galmés de Fuentes.
Champallement
Champallement ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
La Viesca (Camuñu)
La Viesca ye una casería de la parroquia de Camuñu nel conceyu asturianu de Salas.
Caudal (hidrografía)
Denómase caudal n'hidrografía, hidroloxía y, polo xeneral, en xeografía física, al volume d'agua que circula pel calce d'un ríu nun llugar y tiempu determinaos. Refierse fundamentalmente al volume hidráulico de la escorrentía d'una cuenca hidrográfica concentrada nel ríu principal de la mesma. Suel midise en m³/seg lo que xenera un valor añal midíu en m³ o en Hm³ (hectómetros cúbicos: un Hm³ equival a un millón de m³) que pue emplegase pa planiar los recursos hidrolóxicos y el so usu al traviés de banzaos y obres de canalización. El caudal d'un ríu mídise nos sitios d'aforu. El comportamientu del caudal d'un ríu permediáu a lo llargo d'una serie d'años constitúi lo que se denoma réxime fluvial d'esi ríu.
La Viesca (Camuñu)
Alcuéntrase a 5,2 km de Salas, la capital del conceyu, a un altor mediu de 220 msnm y tien una población de.
Caudal (hidrografía)
Superficie de la cuenca
thumb|400 px|right|Mapa de la cuenca del ríu Amazones n'América del Sur La superficie de la cuenca d'un ríu ye un factor bien importante que determina en gran parte'l caudal del mesmu. Por regla xeneral, ente dos ríos n'igualdá de condiciones (zones de clima y relieve asemeyáu, etc.), va ser más caudalosu'l ríu cola cuenca más estensa. Asina, el ríu Amazones ye, al empar, el que tien la cuenca más estensa y el mayor caudal en tol mundu (cuenca de más de 7 millones de km² y caudal d'unos 200.000 m³/seg).
Clima predominante
Los climes más húmedos y lluviosos tienen un caudal más constante y abondosu. De nuevu, el casu del ríu Amazones presenta un caudal bien abondosu y ensin munches fluctuaciones yá qu'esti ríu alcuéntrase siguiendo la llatitú averada del ecuador terrestre: magar que la mayor parte de la so cuenca alcuéntrase al sur del ecuador (colos sos afluentes Ucayali, Juruá, Purus, Madeira, Tapajoz, Xingú y Tocantins, anque esti postreru xúnese-y yá na desaguada), la importancia de los ríos afluentes pela marxe izquierda, esto ye, al norte del ecuador, contribúi a permediar el caudal del ríu una y bones les crecíes d'estos ríos asoceden en dómina distinta y complementaria que les del hemisferiu sur, esto ye, los afluentes de la marxe derecha. Ente los ríos afluentes pela marxe izquierda del Amazones, podemos citar al Napo, Putumayo, Japurá y, sobremanera, el Negru.
En dellos casos, la cuenca d'un ríu suel presentar climes bien diversos ente sigo, sobre tou nel casu de los ríos más estensos. Ye'l casu de los ríos alóctonos como'l Níxer y, sobremanera, el Nilu.
Penny Johnson Jerald
Penny Johnson Jerald ye una actriz d'Estaos Xuníos, acreditada de cutiu col nome de Penny Johnson. Ye conocida pola so actuación como Kasidy Yates na serie Star Trek: Deep Space Nine. En 2011 xunir al repartu de la cuarta temporada de la serie Castle, de la cadena ABC, como la nueva capitana de la 12ª Comisaría, Victoria "Iron" Gates.
Allium melananthum
Allium melananthum, ayu negru o ayu de flor negra, ye una liliácea perenne endémica del sureste de la Península Ibérica.
Descripción
Tien bulbos de 13-24 x 8-20 mm, ± ovoides, solitarios, polo xeneral con 1-2 bulbillos de 7-12 x 7-10 mm, pedunculaos –asitiaos na parte esterna del bulbu principal-, apiculaos, amarellentaos, buxos o ablancazaos; túnica esterna coriácea, llisa, d'un color abuxáu. Tarmu de 37-130 cm, de seición circular, fistuloso. Fueyes 2-4(5), dispuestes a lo llargo del terciu inferior del tarmu, glabres, ensin peciolu, con una vaina membranácea de 43-160 mm. Inflorescencia de 13-33 x 16-35 mm, ± esférica, trupa, de 16-160 flores ovoides, ensin bulbillos; espata con 2 segmentos subiguales. Tépalos ovaos, agudos, densamente papilosos, d'un púrpura bien foscu, cuasi negros en secu. Frutu con 1-2 granes por lóculo. Granes 1,9-2,8 x 1,1-1,5 mm, ± irregularmente ováu-anguloses, ensin eleosoma, negres. Tien un númberu de cromosoma de 2n = 16.
Distribución y hábitat
Les meyores poblaciones caltener na franxa mariniega de la Rexón de Murcia, n'espacios protexíos como Calblanque y Portmán, la Sierra de la Muela y Cabu Tiñosu y Cabu Acope y Puntes de Calnegre. Tamién enfusa pel interior hasta Sierra Espuña. Na provincia d'Almería puede atopase pela redolada de la capital y na Sierra de Gádor.
Estáu de caltenimientu
Alcuéntrase catalogáu como especie cuasi amenazada según la Xunión Internacional pal Caltenimientu de la Natura. Na Rexón de Murcia, el so estáu ye consideráu como vulnerable.
Taxonomía
Allium melananthum describióse por Auguste Henri Cornut de Coincy y espublizóse en J. Bot. (Morot) 9: 336 1895. Allium: nome xenéricu bien antiguu. Les plantes d'esti xéneru yeren conocíos tantu polos romanos como polos griegus. Sicasí, paez que'l términu tien un orixe celta y significa "quemar", en referencia al fuerte golor acre de la planta. Unu de los primeres n'utilizar esti nome pa fines botánicos foi'l naturalista francés Joseph Pitton de Tournefort (1656-1708).
melananthum: epítetu llatín que significa "con anteres negres".
Reinu de Dahomey
El Reinu de Dahomey foi un antiguu Estáu africanu que s'estremó pol so exércitu de muyeres soldáu (amazones de Dahomey) y como centru de tratar d'esclavos nel sieglu XVIII. Asitiáu nel oeste del país yoruba, na rexón costera de l'actual República de Benín, Dahomey foi probablemente fundáu na primer metá del sieglu XVII y tuvo orixinalmente sometíu al reinu d'Allada, de quien solo llogró independizase escontra 1715.
Darréu, los sos soberanos van llanzar delles guerres de conquista contra los sos vecinos y consiguieron ampliar notablemente los sos dominios. Asina, escontra mediaos del sieglu XVIII, el territoriu de Dahomey estendíase, sobre la mariña, dende la llamada «Boca del Rei» (al este de Grand-Popo) hasta'l llagu Denham y el grao de Kotonou (Cotonú), y nel interior, ente'l ríu Cuffo (Kouffo), al oeste, y el ríu Weme (Ouémé) al este; al norte, el reinu taba llindáu por una frontera mal determinada col territoriu de los mahi.
Oríxenes
Los oríxenes de Dahomey pueden ser trazaos a partir d'un grupu adjá (folia) del reinu costeru de Allada (Reinu de Adra o de los Ardres, nes cróniques occidentales) que se movió escontra'l norte y establecióse ente los pueblos fon del interior. Según la tradición , el rei Kokpon de Allada tuvo trés fíos: Meji, Té Agbanlin y Gangnihessou o Ganixësu. Dempués d'una disputa socesoria, el primeru asocedió al so padre, ente que Té Agbanlin partió escontra'l sur, onde fundó Adjatché (Porto Novo), y Gangnihessou dirixir al norte pa establecese en Abomey, nucleu del futuru reinu de Dahomey.
El nome de Dahomey, Abomey o Abomé fai referencia a un fuerte que'l so muro de cinta tomaba un espaciu qu'en fon denominar agbomé, y que dio nome a la ciudá de Abomey.
D'alcuerdu a la cronoloxía de los reis d'Abomey, Aho asocedió al so padre Dakodonu, qu'enantes suplantara al so hermanu Gangnihessou. Dempués de numberoses batalles colos pueblos vecinos, el rei Aho (1645-1685) llogró alzar un verdaderu reinu y, n'adoptando'l nome de Houegbadja o Wegbadcha, demostró ser un eficiente organizador, creador d'una estructura política na que yera predominante l'elementu militar. Ente otres coses, determinó les funciones de los principales ministros (gbonugä), estableció una etiqueta na corte y decretó les primeres regles relatives a los funerales.
Socesor de Houegbadja, foi'l so fíu Houessou Akaba (1685-1708). Por algamar el poder bien tarde, adoptó, pa recordar el fechu, la siguiente divisa, plena de filosofía: «Magar la so lentitú, el camaleón consigue llegar a la copa del bómbax». Con tou, dispunxo del tiempu abondu pa llanzar brengosos ataques contra los habitantes de la zona del ríu Wemé. Morrió de viruela mientres una d'eses campañes, y el so socesor, Agadja o Agadcha (1708-1740), consiguió pa Dahomey soberanía internacional, independizándose de Allada en 1715. Al escarecer de suficientes efeutivos masculinos, foi'l creador d'un cuerpu de tropes femenines, les famoses amazonas, que teníen de ser vírxenes o, siquier, sometíes al celibatu. Mientres el so reináu, Dahomey estender hasta la mariña del golfu de Guinea, estableciendo contautu direutu colos europeos. En 1724 conquistó Allada y darréu el reinu costeru de Savi, que controlaba l'importante puertu d'Ouidah (Whydah). Sicasí, foi ganáu polos yorubas d'Oyo, qu'afararen Porto Novo, y colos que tuvo qu'apautar vasallaxe y aceptar pagar un tributu añal compuestu por cierto númberu d'esclavos (41 rapazos y 41 mocines), según diverses mercancíes.
El contautu colos comerciantes europeos dio a Agadja el nomatu de Hwito («el que toma'l camín de los barcos»). La máxima rellumanza de la dinastía coincidió con esti reináu, ente otres razones por abrir al comerciu colos europeos al traviés de la mariña. Per otra parte, la organización político y social foi tomando un calter institucional. Los antepasaos del rei yeren oxetu de cultu relixosu con sacrificios humanos. L'Estáu, centralista y totalitariu, pasó a controlar minuciosamente la reproducción y el númberu d'habitantes. thumb|250px|Amazones de Dahomey armaes con sables y un primitivu fusil.
La fuercia de l'apaición de Dahomey nun podía menos qu'esmoler a Oyo. Y dende esi momentu una tarrecible competencia va oponer a dambes potencies, qu'aspiraben a controlar el principal tráficu de la mariña, esto ye, el comerciu d'esclavos. Amás, Oyo y Dahomey van competir brutalmente con Ashanti, que consiguiera asegurase esi mesmu papel nel oeste. Dahomey nun se toró nunca del tou y prosiguió les sos incursiones por tola rexón ente'l Volta y el Níxer.
De xuru al decatase de que'l nuevu productu podría significar un aumentu de les ganancies, reforzando les llograes del comerciu d'esclavos, Ghezo empezó a tomar midíes p'afalar esti nuevu comerciu a partir de la década de 1840, declarando a la palma un árbol sagráu y prohibiendo la so corte. Ghezo dio tamién un pasu crucial nel tresformamientu del kouzou, tipu d'impuestu sobre la producción agrícola, introducíu mientres el reináu de Houegbadja, nun impuestu pagable n'aceite de palma por tolos cultivadores y colectores de palma por un importante dignatariu, el Tavisa. El rei tamién s'acomuñar con un comerciante de Marsella, Louis Régis, que s'estableció en 1843 nel antiguu fuerte francés de la mariña y facilitó la entrada del aceite nel mercáu metropolitanu.
Tou esto anició una nueva prosperidá, que dexó al país lliberar de tutelar de Oyo y atopar una alternativa al comerciu negreru, combatíu pela escuadra británica (bloquéu de 1851) y comprometíu poles derrotes sufiertes poles tropes de Dahomey contra los egba (vergonzosos fracasos de 1851 y de 1864 frente a Abeokuta).
Anque con menos ésitu, el rei Glélé (1858-1889) siguió cola mesma política. Más belicosu y menos comenenciudu polos problemes económicos, tuvo la mala suerte de gobernar nuna dómina en que s'acentuaba la presión de los comerciantes franceses, descontentos por causa de una fuerte presión impositiva y pola competencia, cada vez más dura, de los británicos.
Les lluches contra los franceses
El conflictu direutu desenvolver na última década del sieglu XIX, cuando Francia estableció un protectoráu sobre Porto Novo, un vasallu de Dahomey, lo que constituyó un seriu revés pa los intereses económicos d'esti postreru. En 1889, l'herederu del tronu, el príncipe Kondo, informó al gobernador de Rivières du Sud, Bayol, de que'l pueblu fon nunca aceptaría asemeyada situación. En febreru del añu siguiente, Bayol ordenó la ocupación de Cotonú y l'arrestu de tolos notables fon de la ciudá. El príncipe Kondo, qu'empezara a reinar n'avientu de 1889 sol nome de Behanzin, reaccionó movilizando a les sos tropes. Nesa dómina, Dahomey tenía un exércitu permanente que, en tiempu de paz, cuntaba con unos 4.000 homes y muyeres. En tiempu de guerra, el serviciu militar yera obligatoriu pa tolos homes y cuntaba col sofitu de les amazones.
La guarnición francesa de Cotonou foi atacada y, coles mesmes, una parte del exércitu dahomeyano, unviada a la rexón de Porto Novo, empezó a destruyir les palmeres. Tal como pensaba Behanzin, estes contramedidas económiques inducieron a los franceses a pidir rápido la paz. El 3 d'ochobre de 1890, el padre Dorgère presentóse personalmente en Abomey con proposiciones de paz: como contrapartida a la reconocencia de Cotonou como posesión francesa y a dereches de los franceses a recaldar derechos d'aduana y a aparcar nel llugar una guarnición, los franceses pagaríen a Behanzin una añalidá de 20.000 francos. El rei aceptó estes condiciones y roblóse un tratáu. Pero, Behanzin empezó a modernizar el so exércitu al envís de defender el restu del so Estáu. Ente xineru de 1891 y agostu de 1892 mercó «1.700 rifles de tiru rápidu, seis cañones Krupp de diversos calibres, 5 ametralladores, 400.000 municiones surtíes y una gran cantidá de granaes», a les firmes alemanes qu'operaben en Lomé.
Sicasí, los franceses taben decidíos a conquistar Dahomey y llograron la escusa necesaria cuando, el 27 de marzu de 1892, dellos soldaos fon balearon al residente de Porto Novo que viaxaba ríu arriba pol Weme na cañonera Topaz. El coronel Dodds, un mulatu senegalés, foi encargáu d'esta misión y llegó a Cotonou en mayu de 1892. Porto Novo, onde'l franceses axuntaron 2.000 homes, convertir nel centru d'operaciones. Dodds movió a los sos homes pel ríu Weme, y el 4 d'ochobre empezó la so marcha escontra Abomey. Los fon xunieron los trés divisiones del so exércitu, que sumaba agora unos 12.000 homes, y esplegar contra l'exércitu invasor, ente'l ríu y Abomey. Sicasí, tolos esfuercios de los soldaos fon, qu'usaron los sos métodos tradicionales de llucha (ataques a l'alba por sorpresa, ataques inesperaos, hostigamiento de les fuercies invasores y otres táctiques guerrilleres), fracasaron nel so intentu de detener a los franceses. Estos ganar infligiéndoles graves perdes, que s'envaloraron en 2.000 muertos (incluyendo práuticamente toles amazones) y 3.000 mancaos, ente que los franceses solo perdieron 10 oficiales y 67 homes. Pero, lo que más estorbó'l plan militar fon foi la destrucción de la collecha realizada polos esclavos yorubas que fueren lliberaos pol exércitu de Dodds. Abomey viose asina enfrentáu a un grave problema de suministru. Pa evitar la fame, dellos soldaos tornaron a los sos llares a buscar comida y defender los sos pueblos del pillaje de los esclavos lliberaos.
Ante la desintegración del exércitu fon, Behanzin tuvo d'empecipiar conversaciones de paz. Dodds acampó en Cana, aceptó les propuestes del rei, pero reclamó una fuerte indemnización de guerra y que los fon apurrieren toles armes, lo que foi refugáu por estos. En payares de 1892, Dodds, siguiendo la so inesorable meyora, entró en Abomey, que Behanzin amburara antes de dirixise a la zona norte del so reinu onde s'instaló. En llugar de rindise o ser derrocáu pol so pueblu, tal como esperaben los franceses, Behanzin empezó a reorganizar el so exércitu y, en marzu de 1893, taba yá en condiciones d'arrexuntar 2.000 homes que realizaron numberoses incursiones nes zones controlaes polos franceses. N'abril de 1893, los notables fon fixeron nueves propuestes de paz. Taben dispuestos a vencer a Francia partir sur del reinu, pero nun podíen aceptar el derrocamientu de Behanzin, en quien ellos víen la encarnación de los valores del so pueblu y el símbolu de la esistencia independiente del so Estáu. Poro, los franceses llanzaron otra espedición, en setiembre, tamién dirixida por Dodds, qu'agora yera xeneral, consiguiendo conquistar la zona norte de Dahomey. Goutchilli foi nomáu y coronáu rei'l 15 de xineru de 1894 y, el 29 del mesmu mes, Behanzin foi prindáu por cuenta de una traición.
Arte y relixón
L'arte dahomeyano ye puramente cortesanu y nos palacios de Ghezo y de Glelé, en Abomé, puede trate inda unu de los museos históricos más ricos d'África negra: baxorrelieves estraordinarios que son como páxines d'historia; tronos montaos sobre cranios humanos, tapiceríes, alfombres, tintes qu'aponderen los símbolos regios nun estilu poderosu, metanes los cualos destaca, como una fuercia de la naturaleza, el búfalu que simboliza a Ghezo. Caltiénense tradiciones d'una riqueza non frecuente. Y en lo referente a la relixón, esiste la creencia d'una alma inmortal. Percima del universu topa la pareya creadora Lisa-Mahu, que representaba, respeutivamente, al Sol y la Lluna. Per debaxo d'ellos, y como vectores pa la so aición terrenal, esisten dioses especializaos en distintos campos, llamaos vodun. Dahomey y el restu de la mariña de Benín tienen la particularidá de ser los únicos llugares d'África que tienen conventos nos qu'homes y muyeres consagrar al cultu de los distintos dioses.
Organización política y social
La base de la organización del reinu yera'l pobláu, con un xefe nomáu pol rei y un conseyu de xefes de familia. L'asociación Dokpwé, qu'entendía a tolos mozos y adultos, procedía, per mediu de los sos miembros, a la execución de los trabayos duros ritmados polos cantares y la música; el xefe de l'asociación, el dokpwega, tenía que ser consagráu pol rei. Los poblaos taben arrexuntaos en provincies, confiaes pol rei a grandes personaxes.
Había cuatro clases sociales: 1.- Los esclavos (prisioneros de guerra); 2.- Los siervos (nacíos de los esclavos en Dahomey); 3.- La clase llibre (llabradores y artesanos, que se convertíen en soldaos en tiempu de guerra); 4.- La aristocracia (altos funcionarios y sacerdotes, que nun trabayaben coles sos propies manes y teníen esclavos).
El rei, designáu ente los sos fíos pol so predecesor, yera un personaxe sagráu, ante'l cual toos se prosternaban. Designaba numberosos dignatarios, ente otros a dos ministros que disponíen de grandes poderes. Les numberoses muyeres del rei estremar en muyeres verdaderes (dalgunes de les cualos exercíen ciertu control alministrativu sobre los funcionarios), esclaves, muyeres vieyes atendíes y amazones, que combatíen y teníen que permanecer castes. El pactu de sangre” establecía una fraternidá ente los pactantes y convirtiérase nun mediu de reclutar axentes y espíes pal gobiernu.
Nun rincón del palaciu real un compartimientu contenía sacos de rafia llenos de quixarros: yera'l censu. Cada sacu representaba un pobláu, con un quixarru por persona, partíos estos por edá y por sexu. El censu sirvía pa la movilización. El rei y los sos ministros conducíen l'exércitu nes habituales guerres.
Tamién yera necesariu'l censu pa la política fiscal. La mantención de la corte y del exércitu y les compres d'armes teníen que ser pagaos por aciu la venta d'esclavos y d'aceite de palma, pero principalmente por aciu los impuestos: derechos d'aduana, impuestos sobre les colleches, el ganáu, los productos de la caza y el trabayu de los artesanos. Les colleches yeren recontaes cada añu y los funcionarios velaben pola execución de los planes de producción.
Los viaxeros europeos que visitaron el país quedaron impresionaos pol cultu a los antepasaos reales. Especialmente a la muerte d'un rei, teníase-y que refaer un reinu nel más allá, por aciu ufriendes y numberosos sacrificios humanos. Añalmente, realizábase tamién otra celebración n'honor de los antepasaos reales: la llamada fiesta de los Costumes”. Yera esta una ocasión por que'l rei fixera ostentación de les sos riqueces a los güeyos del pueblu, según pa distribuyir una parte de les mesmes; los numberosos sacrificios humanos qu'acompañaben esos actos desencadenaron, en víspores de la conquista, la vindicta de los filántropos europeos. Otres circunstancies (por casu, la partida escontra la guerra o la construcción d'un palaciu) esixíen tamién sacrificios sangrientos.
D'esta manera, Dahomey presentábase como una fórmula forzada de monarquía absoluta, de derechu divín y divinizada, qu'esixía numberosos sacrificios a los individuos. El monarca dahomeyano yera, efeutivamente, un rei que'l so poder, que paez autocráticu ya inclusive sanguinario, reflexaba la durez de los tiempos. Pero la dictadura taba lloñe de ser absoluta: los ministros teníen de ser consultaos, la tradición respetao y escuchar los dioses vodun.
Exércitu y demografía
Nel casu del reinu de Dahomey esploradores envaloraben que nel cursu de venti años (1813-1833) esportar hasta 170.000 esclavos cada añu pero probablemente foi una desaxeración por cuenta de qu'en total la población del reinu yera de menos de 200.000 persones, de les que 90% yeren esclavos, y la capital, Abomey, nun pasaba de los 30.000 residentes. L'exércitu regular componer de 12.000 guerreros (5.000 yeren amazones) y en casu de guerra doblábase amás de tar acompañáu por un gran séquitu, en total unes 50.000 persones ente guerreros y el séquitu colaben a la batalla en casu de guerra.
Champlemy
Champlemy ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Custodio García Rovira
José Custodio Cayetano García Rovira foi un militar y patriota colombianu. Nació en Bucaramanga, Santander, fíu de Juan de Dios García Navas y Rosa Rovira de García. Estudió Teoloxía, Lleis, Artes y Filosofía. Foi profesor de Matemátiques, Filosofía, Metafísica y Moral. En 1812 foi escoyíu gobernador pol pueblu del Socorru.
Participación na Guerra d'Independencia de Colombia
En 1816 foi releváu nel so cargu pol xeneral Antonio Villavicencio y pasó a reemplazar al xeneral Rafael Urdaneta nel comandu del exércitu patriota depués de la derrota en Chitagá. Atopó al exércitu bien debilitáu, pero colos recursos qu'atopó empobinar y condució a los sos cuatrocientos homes a Cachirí, onde sufrió una desastrosa gana frente a los realistes del brigadier Sebastian de la Calzada el 28 de febreru. Fízose célebre pol so berru en plena batalla inspirando valor a los sos homes a la voz de "¡Firmes, coyona!". García Rovira tornó col restu del so exércitu a Bucaramanga, onde esperaba refuerzos pa recomponer la so columna. El 5 de marzu estableció'l so cuartel xeneral en San Gil y entamó divisiones en Pinchote y Socorru, que fueron ablayaes por completu, teniendo'l xeneral qu'entamar la fuga escontra Santafé.
Muerte
Acusáu de traición, García Rovira foi condergáu a muerte pol Conseyu de Guerra realista y fusiláu na Güerta del Jaime'l 8 d'agostu de 1816 al llau del capitán Hermógenes Verdes, el doctor José Gabriel Peña, un mulatu d'apellíu Capo y otru señor de apellido Nava. El so cuerpu y el de Castru fueron colgaos nuna forca y soterraos nel campusantu del Occidente.
Eridanus
Eridanus ye la sesta constelación más grande de les 88 constelaciones modernes. Tamién ye una de les 48 constelaciones de Ptolomeo.
Descripción
Nel so estremu austral ta la estrella de primera magnitú Achernar (α Eri). Achernar ye una estrella bien peculiar porque ye una de les estrelles más planes conocíes. Les observaciones indiquen que la so radio ye cuasi 50% más llargu nel ecuador que nos polos. Esto debe a que la estrella rota a gran velocidá.
Otra estrella bien conocida en Eridanus ye Épsilon Eridani, que se fixo popular na ciencia ficción porque ta relativamente cerca y ye relativamente paecida al Sol. Tamién se sabe que tien siquier un planeta (ver planeta estrasolar), que ye un xigante gaseosu, como Xúpiter.
Mitoloxía
left|300px|thumb|El ríu Erídano.
Eridanus acomuñóse con dos mitos griegos, dambos derivaos de la forma de la constelación. Dacuando considerábase a Eridanus como un ríu que fluyía coles agües d'Acuariu; nesos casos Aquarius miraba a Eridanus (lo que riquía camudar d'ángulu y conexón de les estrelles d'Acuariu por que les sos agües fluyeren escontra Eridanus).
Eridanus rellacionábase sobremanera col mitu de Faetón, quien tomó'l carru volador de Helios (el Sol), pero nun tuvo la fuercia abondo pa controlalo, y foise en distintes direiciones. La resultancia ye que dacuando'l carru avérase enforma a la tierra, creando ermos y quemando la piel de los humanos (un mitu qu'esplica la piel de los etíopes). Zeus intervieno baltando a Faetón con un rayu. La constelación foi considerada orixinalmente como parte del camín trevesáu por Faetón; dempués foi considerada como'l ríu en que cayó: l'Erídano. Los mitógrafos antiguos aldericaben si tratar del ríu Po o del Nilu. Los exipcios identificaben la constelación col Nilu; los babilonios, col Éufrates.
Estrelles y Cielu Fondu
left|300px|thumb|La galaxa espiral NGC 1232.
Vallouta
Vallouta ye una aldea de la parroquia de Cermoñu nel conceyu asturianu de Salas.
Alcuéntrase a 10 km de Salas, la capital del conceyu, a un altor mediu de 388 msnm y tien una población de.
Llista d'asteroides/12401–12500
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Borreras
Alcuéntrase a 11 km de Salas, la capital del conceyu, a un altor mediu de 439 msnm y tien una población de.
Ángel de la Fuente
Ángel de la Fuente Moreno ye un economista español.
Biografía
Ye'l direutor de la Fundación d'Estudios d'Economía Aplicada (Fedea) dende'l 1 d'abril de 2014. Enantes yera científicu titular del Institutu d'Analís Económicu del Conseyu Cimeru d'Investigaciones Científiques (CSIC), del que foi vice-direutor ente 1998 y 2006. Tamién ye miembru de l'Academia Europea de Ciencies y Artes, dende 2002, y miembru del Conseyu Asesor d'Asuntos Económicos de la Presidencia del Principáu d'Asturies, dende 2012.
Ángel de la Fuente ye nietu de Ramón Moreno Pasquau, que foi direutor-xerente de Duro Felguera. Nació en Xixón, onde estudió nel Colexu de la Inmaculada, cola promoción de 1980, antes d'empezar la so formación nos Estaos Xuníos d'América. Primero llogró'l Diploma de High Shool nel Southwestern Central High School y depués empezó los sos estudios universitarios. En 1984 se graduó en ciencies económiques nel Westminster College y depués realizó los sos estudios de posgráu nes universidaes de Drexel, onde llogró un máster n'alministración de negocios en 1986, y de Pennsylvania, onde tamién completó un máster en 1987, esta vegada n'economía. y se doctoró n'economía, en 1991.
Foi profesor ayudante na Universidá Drexel ente 1984 y 1986, y na Universidá de Pennsylvania ente 1987 y 1991. Dende 1991 ye profesor acomuñáu nel departamentu d'economía y hestoria económica de la Universidá Autónoma de Barcelona
Tamién realizó llabor docente nes universidaes d'Uviéu, Les Palmes de Gran Canaria, Xaén, Santiago de Compostela, Pompeu Fabra, Valencia y Carlos III.
Manganeses de la Polvorosa
Manganeses de la Polvorosa ye un conceyu y llocalidá española de la pronvincia de Zamora, na comunidá autónoma de Castiella y Llión.
Asitiáu na zona norte de la provincia de Zamora, dientro de la contorna de Benavente y Los Valles, cuenta con una superficie de 16,37 km² y, según datos del padrón municipal del INE, cuenta con una población de  habitantes. D'ente'l patrimoniu d'esti conceyu, destaca la so ilesia románica y l'importante xacimientu d'El Pesadero del que se destacar la so cronoloxía del sieglu VII e. C. y, darréu, de dómina ástur y romana.
Topónimu
Manganeses ye un topónimu que foi rellacionáu col despoblado lleonés de Manganes (tamién Maganes na documentación medieval), asitiáu na alfoz de Mansilla de les Mules. Nesti sentíu, indícanos qu'esta llocalidá foi repoblada por naturales de la citada llocalidá lleonesa, esistiendo documentos medievales que recueyen les rellaciones patrimoniales y clientelares qu'esistieron ente dambes llocalidaes. Frente a esta opinión, otru autores indiquen que Manganeses deriva d'una repoblación de mozárabes del Reinu de Toledo, orixinarios de Magán, llocalidá que tuvo cierta importancia en dómina califal. Otros rellacionen el topónimu con Maganes, una parroquia del conceyu asturianu de Cangas (España). Tamién se venceyó Manganeses col étimu antroponímicu de Maga o Maganus que dalgunos consideren nome llatín y otros xermánicu de los que podríen derivar los nomes de les llocalidaes portugueses de Magãye, el Magaz lleonés, y n'el mesmu Magán toledanu.
En cuanto al determinativo "Polvorosa", este provién de la designación de la merindad na qu'esti conceyu tuvo integráu mientres la Edá Media. De la mesma, alúdese direutamente a la condición del terrenal sobre'l que s'asitia esta llocalidá y que se fai derivar del vocablu llatín pulvis, con significáu de polvu, más el sufixu abundancial -osus, lo que daría llugar a “llugar polvoriento”, en lleonés “polvazal”.
Símbolos
La comisión de gobiernu de la Diputación de Zamora, en sesión de 26 de payares de 1997, adoptó l'alcuerdu pol que s'aprueba l'escudu heráldicu y la bandera del conceyu de Manganeses de la Polvorosa, quedando blasonados de la siguiente forma:
Allugamientu
Asítiase na zona norte de la provincia de Zamora, dientro de la contorna de Benavente y Los Valles. Ta bien comunicáu gracies a l'autovía A-52. Al nordeste de la llocalidá alcuéntrase la desaguada del ríu Eria nel ríu Órbigo.
Historia
thumb|Xacimientu de [[La Corona-El Pesadero]]
Manganeses cunta con unu de los más antiguos xacimientos arqueolóxicos de la zona, asitiáu na paraxa de "El Pesadero", güei cubiertu, consideráu por dellos espertos del sieglu VII a. de C., anque tamién amuesa restos de dómines posteriores como ástures y romanos. Estos restos fueron puestos en valor por aciu la creación d'una aula arqueolóxica na que ye posible ver un percorríu de nueve siglos d'esistencia d'esti asentamientu, cola recreación de viviendes o un taller alfareru de la dómina romana.
Yá na Edá Media, la hestoria de Manganeses de la Polvorosa tamién ta amestada a la victoria de los exércitos d'Alfonsu III el Magno sobre les tropes musulmanes na batalla de la Polvorosa nel añu 878. Esti fechu históricu resultó decisivu pa la posterior repoblación de la llocalidá, que quedó integrada nel Reinu de Llión.
Darréu, na Edá Moderna, Manganeses foi una de les llocalidaes que s'integraron na provincia de les Tierres del Conde de Benavente y dientro d'esta na Merindad de la Polvorosa y la receptoría de Benavente.
Sicasí, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, la llocalidá pasó a formar parte de la provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, quedando integrada en 1834 nel partíu xudicial de Benavente.
Patrimoniu
Amás de la so ilesia parroquial, Manganeses de la Polvorosa tien ente les sos riqueces, el xacimientu de La Corona-El Pesadero, onde se documentó un importante asentamientu dende'l sieglu VII a. de C. y que los sos restos fueron puestos en valor por aciu la creación d'una aula arqueolóxica na que ye posible ver un percorríu de nueve siglos d'esistencia d'esti asentamientu, cola recreación de viviendes o un taller alfareru de la dómina romana.
Fiestes
A principios de la década de 1990 españó un discutiniu arriendes de una fiesta tradicional del pueblu llamada «saltu de la cabra», na cual los quintos del pueblu tiraben una cabra dende'l campanariu a una lona suxetada polos mozos del pueblu. El discutiniu qu'espertó la tema nos medios de comunicación fizo que l'alcalde prohibiera la fiesta en 2002; esta fiesta sigue celebrándose cada añu a finales de xineru por san Vicente Mártir, anque la cabra yá non se llance del campanariu y solo pásiese pol pueblu colos quintos, llindándose a tirar dende la torre una cabra de cartón piedra.
Champlin (Nièvre)
Champlin ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Signu de la culiebra
El signu de la culiebra dientro de l'astroloxía china, según les creencies culturales ancestrales ye consideráu como un animal sagráu, d'aspeutu negativu y pal xéneru femenín ye bonu, tamién rellacionáu cola sabiduría. China tamién la consideren una entidá proteutora; un exemplu d'ello atópase na Gran Muralla China construyida sobre un terrén montascoso y allugao nel centru de color mariellu. Na India ye simbolizáu'l dios Shivá, en delles aldegues que caltuvieron les sos creencies inda ye venerada. En Mesoamérica tamién yeren veneraes per gran parte de les cultures indíxenes qu'ellí floriaron. L'exemplu más famosu ye'l del Dios Quetzalcoatl, la Culiebra Emplumada, Kukulcán pa los Mayes. Amás en dellos países asiáticos del Alloñáu Oriente, al igual que'l Dragón, y otros animales como'l monu, el tigre, la grulla... tamién ye utilizada como símbolu en delles artes marciales. Pos nella hanse inspiráu los distintos métodos de defensa personal na China milenaria.
Años de la culiebra y los cinco elementos
Les persones nacíes nestos rangos de feches nacieron en "l'añu de la culiebra", coles mesmes que lleven asociáu dalgunu de los cinco elementos:
23 de xineru de 1917 – 10 de febreru de 1918: Culiebra de Fueu * 10 de febreru de 1929 – 29 de xineru de 1930: Culiebra de Tierra * 27 de xineru de 1941 – 14 de febreru de 1942: Culiebra de Metal 2 de febreru de 1965 – 20 de xineru de 1966: Culiebra de Madera * 18 de febreru de 1977 – 6 de febreru de 1978: Culiebra de Fueu * 6 de febreru de 1989 – 26 de xineru de 1990: Culiebra de Tierra * 24 de xineru de 2001 – 11 de febreru de 2002: Culiebra de Metal 2025–2026: Culiebra de Madera * 2037–2038: Culiebra de Fueu
Compatibilidá
D'alcuerdu a l'astroloxía china, los meyores compañeros pa la Culiebra van ser el Güe, el monu,el Gallu con quien va faer una bona pareya ideal y el Dragón, quien va cargar al so amáu ofidiu nel so llombu llevándo-y a percorrer por un viaxe maraviyosu pel aire. Tamién puede formar bon equipu col Aguarón, el Coneyu o'l Gatu, la Cabra, quien va esixir al ofidiu que s'enrosque nel so cuerpu, el Perru, quien va almirar la so intelectualidá y otra Culiebra, dambos ofidios provocaren una esplosión erótica en plena convivencia pacífica.
Incompatibilidá
Tien De caltenese lloñe del gochu yá que ye opuestu absolutu, ye bien difícil esta rellación.