cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tierra de la Reina Maud
Reclamación de Noruega
Los derechos aducíos per Noruega pa reclamar l'área taben xustificaos pola esploración xeográfica llevada a cabu por ciudadanos noruegos nella, según pol interés noruegu sobre la pesca de cetáceos en vista de prevenir qu'otres naciones pudieren tomar ellí midíes pa torgar. El Gobiernu noruegu tuvo curiáu de dexar en claro que la so reclamación nun constituyía un sector polar, yá que dende principios del sieglu XX el refugu de la teoría de los sectores polares yera una de les sos principales polítiques esteriores, polo que'l decretu real nun definió'l llende sur de la reclamación nin la estensión del área marítima. El decretu dio al ministru de Xusticia autoridá pa establecer regulaciones nel área.
Noruega comunicó'l decretu real a países colos que tenía rellaciones diplomátiques, de los cualos recibió oxeciones d'Estaos Xuníos, Chile, la Xunión Soviética y Alemaña. El Reinu Xuníu respondió'l 1 de setiembre de 1939 aceptando la reclamación y suxuriendo que'l llende oeste fuera fitu nos 20° Oeste, una y bones la definición na llende de la Tierra de Coats yera vaga, lo cual foi aceptáu per Noruega. Nuna nota del ministru d'Asuntos Esteriores d'Alemaña, Joachim von Ribbentrop, de 23 de xineru de 1939, el Gobiernu alemán apostó'l reclamu noruegu. Ritscher llegó a la mariña de la Princesa Martha el 19 de xineru de 1939 y los espedicionarios alemanes fotografiaron una área d'aproximao 350 000 km² que foi denomada Neuschwabenland (Nueva Suabia) hasta la so partida de regresu'l 6 de febreru de 1939. Fontes noruegues afirmen qu'Alemaña anunciaría la formación d'un Sector Antárticu Alemán n'agostu de 1939, ente los 4° 59' Y y los 16° 30' Y y hasta los 75° S.
En respuesta a la proclamación, el 27 de xineru de 1939 el Comisariado Popular d'Asuntos Esteriores de la Xunión Soviética refugó categóricamente tolos actos unillaterales en rellación cola soberanía sobre los territorios antárticos y sorrayó los sos derechos históricos al descubrimientu de L'Antártida en virtú de les espediciones de Bellingshausen y Lázarev. La reclamación noruega solo foi reconocida explícitamente por cuatro países: Francia, Australia, Nueva Zelanda y el Reinu Xuníu, tolos cualos reconocen mutuamente les sos reclamaciones antártiques.
Dende la entrada a valir el 23 de xunu de 1961 del Tratáu Antárticu -del que Noruega ye miembru signatario orixinal- nenguna reclamación territorial presistente puede ampliase, polo que l'área de la reclamación permanez indefinida. Sicasí, el Gobiernu noruegu sostién que'l propósitu de la so reclamación foi'l d'establecer la posesión de la tierra qu'hasta entós tuviera ensin gobiernu y que naide más que los noruegos habíen estudiáu y mapeado, polo que les autoridaes noruegues nun s'oponen a la interpretación de que'l reclamu noruegu estender hasta'l polu sur.
El 4 de mayu de 2009 Noruega fixo una presentación ante la Comisión de Llendes de la Plataforma Continental de les Naciones Xuníes definiendo l'área de la plataforma continental de la Tierra de la Reina Maud que reclama más allá de les 200 milles náutiques de la mariña.
Esploraciones posteriores
En 1946-1947 grandes árees antártiques fueron fotografiaes pola Operación Highjump d'Estaos Xuníos al mandu de Richard Y. Byrd.
Ente 1949 y 1952 llevar a cabu la primer espedición internacional noruegu-suecu-británica, comúnmente llamada espedición Maudheim, liderada pol noruegu John Giæver. La espedición realizó una serie d'investigaciones científiques basaes na estación d'investigación Maudheim, construyida en febreru de 1949 na barrera de xelu Jelbart na mariña de la Princesa Marta. El 15 de xineru de 1952 la base Maudheim foi abandonada.
La sesta espedición antártica noruega de 1956 a 1960 so la direición de Sigurd Helle tuvo basada na base Noruega construyida sobre la barrera de xelu Fimbul pa participar nel Añu Xeofísicu Internacional. El so construcción completóse'l 20 de xineru de 1957.
Sectores
Estendiendo los sectores llindaos por meridianos hasta'l Polu Sur, según el Comité Consultivu sobre Nomenclatura Antártica d'Estaos Xuníos la Tierra de la Reina Maud entiende les árees espresaes na siguiente tabla (d'oeste a esti):
La llende occidental correspuende al términu del glaciar Stancomb-Wills, y l'oriental al glaciar Shinnan/Carnebreen. Les llendes entemedies son d'oeste a este: meridianu 5° Este, meridianu 20° Este, península Riiser-Larsen, punta d'entrada esti de la badea Lützow-Holm.
Los mesmos llendes fueron definíos per Noruega hasta que fueron modificaos en 1973 d'alcuerdu a la siguiente tabla:
Les llendes entemedies pasaron a ser d'oeste a este: Llingua de xelu Troll/Trolltunga, cabu Sedov/Sedovodden, fondu de la badea Vestvika, y glaciar Shirase/Shirasebreen.
Xeografía
thumb|left|alt2=Photograph of a barren mountainscape, with snow surrounding black peaks|Los [[montes Drygalski, un cordal constituyente de los montes Orvin.]]
Nun hai tierra llibre de xelu sobre la mariña, que consiste d'una paré de xelu de 20 a 30 m d'altu a lo llargo de casi tol territoriu. Ye solo posible desembarcar nunos pocos llugares. A unos 150 a 200 km de la mariña picos predresos furen la capa de xelu algamando un altor mediu de 2000 msnm, col so puntu más altu nel Jøkulkyrkja (3148 msnm) nos montes Mühlig-Hofmann. Los otros cordales principales son: Heimefront, Orvin, Wohlthat y Sør Rondane.
Xeolóxicamente'l terrén de la Tierra de la Reina Maud ta apoderáu por gneiss precambrianu, formáu fai 1 a 1,2 millardos d'años, antes de la creación del supercontinente Gondwana. Los montes consisten mayormente de roques granítiques cristalines, formaes fai 500 a 600 millones d'años na oroxenia panafricana mientres el ensamblamiento de Gondwana. Nel estremu occidental del territoriu hai roques volcániques y sedimentaries más nueves. Les investigaciones revelaron qu'ensin la capa de xelu la mariña sería similar a les de Noruega y Groenlandia, con fondos fiordos ya islles.
Bases antártiques
thumb|right|200x|Estaciones científiques na Tierra de la Reina Maud. Les bases antártiques permanentes (operatives tol añu) instalaes nesti territoriu son:
El abellugu Tor allugar en Svarthamaren na mariña de la Princesa Marta °N, °W a 1625 msnm. Foi establecíu per Noruega en xineru de 1985 y tien capacidá pa 4 persones.
La base Troll ye una base antártica de Noruega alcontrada nel nunatak Jutulsessen a 235 km de la mariña del mar de Lázarev nel sector oriental de la mariña de la Princesa Marta. Foi inaugurada como base braniza'l 17 de febreru de 1990 y el 11 de febreru de 2005 la reina Sonia de Noruega la reinauguró como base permanente. El aeródromu de Troll foi inauguráu'l 11 de febreru de 2005 y ta asitiáu a 6,8 km de la base Troll y consiste d'una pista de xelu azul de 3300 m de llargu y 100 m d'anchu. Sirve como centru del DROMLAN.
Douglas Adams
thumb|230px|Tapa d'un llibru de Adams thumb|230px| Toallas cola inscripción «Que nun supla la llerza», como homenaxe a Douglas Adams. Al llau de les pallabres atopen los datos [[GPS de la ciudá d'Innsbruck (Austria), onde Adams tuvo la idea de Hitchhiker's Guide To The Galaxy. ]]
Douglas Noël Adams foi un escritor y guionista radiofónicu inglés, ya historiador galácticu, famosu principalmente pola so serie La guía del autoestopista galácticu. Nel momentu de la so muerte la serie vendiera más de quince millones d'exemplares. Tamién yera conocíu poles sos iniciales DNA, o —por cuenta de la so firma ilegible— como Bop Ad o Bob.
Biografía
A la edá de siete años, Adams camudose a Brentwood (Essex) cola so madre tres el divorciu de los sos padres. Ellí creció xunto a la so hermana Sue. En 1964, la so madre volvió casase. D'esi matrimoniu nacieron los mediu hermanos de Adams, Heather, Jane y James.
En 1969 ingresó na Brentwood-School n'Essex, onde empezó a interesase poles ciencies naturales. Foi nesta dómina cuando empezó a escribir testos que recibieron el sofitu de los sos profesores y colos que ganó dalgún premiu lliterariu menor. La so primer publicación —una revista xuvenil de ciencia ficción— foi una hestoria curtia en tonu d'humor sobre un home que pierde la so conciencia nel Metro de Londres y atópase na oficina d'oxetos perdíos.
Más tarde estudió filoloxía inglesa na Universidá de Cambridge, onde participó nel grupu de teatru risible CULES. Mientres los sos estudios trabayó como becariu pa podese costear un llargu viaxe per Europa, incluyida Turquía. Foi n'unu d'estos viaxes onde tuvo la idea de la so obra más famosa, la Guía del autoestopista galácticu, que-y vieno cuando taba nun prau en Innsbruck lleendo un llibru sobre'l autoestopismo per Europa.
Él mesmu describió l'acontecimientu d'esta manera:
Adams trabayó mientres los sos estudios universitarios n'otru grupu risible, los Footlights, el que dio orixe a los Monty Python, onde conoció al so amigu Simon Jones. En 1974 terminó los sos estudios col firme propósitu de convertise n'escritor.
De primeres tuvo un ésitu modestu. Trabayó, ente otros, con Graham Chapman, del grupu Monty Python. Nel penúltimu episodiu de Monty Python's Flying Circus apaeció como Pepperpot with nuclear missile, y nel últimu capítulu, Party Political Broadcast on Behalf of the Lliberal Party, collaboró como guionista.
En 1977 consiguió roblar un contratu decisivu pal so futuru pa la emisión d'un programa de radio sobre ciencia ficción. La emisión llamóse The Hitchhiker's Guide to the Galaxy y foi emitida per primer vegada en 1978 pola cadena británica BBC Radio 4. Esta obra, bien modificada y ampliada, foi publicada en forma de triloxía ente 1979 y 1982. L'argumentu de la emisión radiofónica orixinal atopase nel primer volume. En 1984 apaeció un cuartu y en 1992 el quintu. Ésti últimu, Mostly harmless, llevaba'l subtítulu Quintu volume d'una triloxía en cuatro tomos.
En 1991 cásase con Jane Belson, en 1994 nació la so fía Polly Jane. De primeres vivía cola so familia en Londres, pero en 1999 camudose a California, pal rodaxe de la versión cinematográfica de la La guía del autoestopista galácticu.
Adams morrió de secute el 11 de mayu de 2001 d'un infartu que-y sobrevieno mientres taba nun ximnasiu.
El Día de la Toalla
Esti homenaxe a Douglas Adams realizase n'honor a la so obra más famosa y a ún de les traces más identificativos de la so gran obra: la toalla, una y bones tou autoestopista galácticu tien de llevar una.
Radiu City Ecuador produció una serie de sesiones de radiu sobre una toalla en 2010.
Doctor Who
Antes d'escribir la serie de La guía del autoestopista galácticu, Adams trabayó na BBC como guionista y escribió tres capítulos de la serie Doctor Who:
Vega de Valdetronco
Vega de Valdetronco ye un conceyu d'España, na provincia de Valladolid, comunidá autónoma de Castiella y Llión. Tien una superficie de 17,48 km² con una población de.
Seleición de fútbol de Bulgaria
Col nome de seleición de fútbol de Bulgaria podemos referinos a:
La Fragua
La Fragua ye una casería de la parroquia de Santuyano nel conceyu asturianu de Bimenes.
Alcuéntrase a 2,9 km de Martimporra, la capital del conceyu, a un altor mediu de 291 msnm y tien una población de.
Julio Somoano
Julio Somoano Rodríguez ye un periodista español y profesor universitariu.
Foi direutor de los servicios informativos de Televisión Española dende 2012 hasta 2014.
Daisuke Sakata
Daisuke Sakata (坂田 大輔; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Julio Somoano
Biografía
Ye doctor en Ciencies de la Información pola Universidá Complutense de Madrid, llicenciáu en Periodismu pola Universidá de Navarra, llicenciáu en Filoloxía pola Universidá d'Uviéu, diplomáu n'Estudios Ingleses pola Universidá de Portsmouth y máster en Radio pola Universidá Complutense de Madrid y en Xestión de la comunicación político y eleutoral pola Universidá Autónoma de Barcelona. Tamién dio clases y conferencies en más d'una decena d'universidaes y escueles de negocios, escribió para El Mundo, Tiempu, Metro y Diario de Navarra y publicó cinco llibros. Unu sobre la importancia d'algamar alcuerdos nel día ente día, "La vida ye pactu" (Espasa, 2018; finalista del Premiu Espasa d'Ensayu 2017); dos sobre l'usu del nuesu idioma, "Esfalanciadores" (Temes de Güei, 2011) y "Dándo-y a la llingua" (Maeva, 2003); y otros dos sobre protagonistes políticos: "Rubalcaba, el monxu del poder" (La Esfera de los Llibros, 2011) y "¿Qué pasó cola Constitución? Falen los padres de la carta magna" (Maeva, 2003). Recibió una Antena d'Oru pola so trayeutoria (2013) y el Premiu Cossío de Televisión pol so documental "Adolfo Suárez. La mio hestoria".
Carrera periodística
Empezó la so carrera en Radio Nacional d'España, onde editó a los 26 años l'informativu más escucháu de la cadena, España a les 6, 7 y 8 y la franxa mañanera de Radio 5 Toa Noticies (esi añu la radiofórmula informativa recibió'l Premiu Ondes 2004). Darréu foi ficháu por Telemadrid, onde dirixó y presentó l'informativu de les 21.00 h ente 2005 y 2010 (premiu de l'Agrupación de Telespectadores y Radioyentes de Madrid a los meyores informativos de 2009). De 2010 a 2012 pasó a desempeñar les mesmes funciones nel informativu mañaneru.
Direutor d'Informativos de TVE (2012-2014)
En xunu de 2012, ye nomáu por Leopoldo González-Echenique Direutor de los Servicios Informativos de TVE, sustituyendo a Fran Llorente. Nos sos dos temporaes al mandu de los Informativos, caltuvo'l lideralgu de los Telediarios de TVE y los Servicios Informativos de TVE llograron más de 75 premios (ente ellos, delles Ondes, Iris de l'Academia de Televisión y el Rei d'España de Periodismu). Tamién creó la primer televisión multipantalla d'España, "+24", y un segundu informativu territorial en La1, a les 16 hores. Mientres esi periodu tocó-y cubrir l'arrenunciu del Papa Benedicto XVI papa/607804.shtml y l'elección de Francisco, la muerte d'Adolfo Suárez, l'abdicación de Xuan Carlos I y la proclamación de Felipe VI.
Crítiques iniciales
El so nomamientu provocó crítiques iniciales de la oposición y los sos medios allegaos, como asocediera colos sos antecesores xefes-de-informativos-de-tve_233002/ y asocedió col so socesor. Somoano foi destituyíu finalmente con una mayoría de conseyeros propuestos pol PP nel Conseyu d'Alministración subdireutor-de-la-razon-al frente-de-informativos.
Cese como Direutor d'Informativos de TVE
El 29 d'ochobre de 2014, tres la dimisión del home que-y nomó direutor de los Servicios Informativos, Leopoldo González-Echenique, y l'elección de José Antonio Sánchez como nuevu Presidente de RTVE, foi destituyíu del so cargu, siendo reemplazáu por José Antonio Álvarez Gundín.
Publicaciones
Escribió para El Mundo, Tiempu, La Gaceta de los Negocios, Metro y Diario de Navarra, y publicó cinco llibros:
Tamién escribió tres capítulos de llibros especializaos:
Marly-sur-Arroux
Marly-sur-Arroux ye una comuña francesa del departamentu de Saona y Loira, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Shadow of the Colossus
Shadow of the Colossus (ワンダと巨像) ye un videoxuegu d'aición-aventura desenvueltu y publicáu por Sony Computer Entertainment (SCEI) para PlayStation 2. El xuegu foi publicáu n'América del Norte y Xapón n'ochobre de 2005, y darréu n'Europa en febreru de 2006. Foi creáu pol Estudiu Internacional de Producción 1 de SCEI, el mesmu grupu de desenvolvimientu responsable del ésitu de cultu Ico.
El xuegu trata d'un mozu conocíu namái como Wander (del inglés wanderer, ('vagamundu'), que tien de viaxar a caballu al traviés d'un vastu territoriu y ganar a 16 xigantes, conocíos colectivamente como «Colossi» («colosos» n'español) pa devolver la vida a una nueva llamada Monu. El xuegu ye inusual ente los videoxuegos d'aición-aventura pol fechu de que nun hai pueblos o cuartones pa esplorar, nun hai personaxes colos qu'interactuar y nun hai otros enemigos a los qu'enfrentase amás de los colosos. Shadow of the Colossus foi descritu como un xuegu de ruempecabeces, yá que hai qu'afayar y esplotar la debilidá de cada colosu antes de poder ganalo.
Na conferencia de Sony del E3 de 2017 foi anunciáu un remake esclusivu pa PlayStation 4 del xuegu con gráficos anovaos y meyores nel rendimento desenvueltu por Bluepoint Games, responsables d'otros remakes calidable como God of War collection pa PlayStation 3 o'l más recién Uncharted: The Nathan Drake Collection. Esti anunciu vieno acompañáu d'una fecha de salida prevista pal 2018.
Mecánica del xuegu Básicu
El progresu al traviés de Shadow of the Colossus ye cíclicu; empezar nun puntu central nun territoriu estensu, onde'l xugador busca a un colosu, gána-y y torna de momentu al puntu central pa repitir el procesu. P'atopar a cada colosu, el xugador tien d'alzar la espada de Wander nun llugar allumáu pa reflexar rayos de lluz. Estos rayos van xunise cuando la espada apunte al llugar del próximu alcuentru. La travesía escontra cada colosu ye básicamente un viaxe ensin munches torgues, con ocasionales esviaciones. La mayoría de los colosos atopar en llugares apartaos, como cantiles o dientro de ruines antigües, y progresivamente tienden a atopase más alloñaos del área central.
Una vegada qu'un colosu ye alcontráu, el xugador tien d'afayar les sos debilidaes pa poder ganalo. Cada colosu habita una llocalización única, y munchos d'ellos nun pueden ser ganaos ensin faer usu de la redolada de la batalla. Cada colosu tien, siquier, un puntu débil, indicáu por un sellu lluminosu. Si l'área atópase allumada pol sol, el xugador va poder usar la so espada p'allumar temporalmente esos sellos, indicaos pola concentración de lluz. Amás, cada colosu tien árees cubiertes con pelo, de les qu'unu tendrá de colgar y esguilar ente que l'enemigu va tratar de quitar lo d'enriba. Tien d'esguilase con rapidez, una y bones el protagonista tien una cantidá llindada de resistencia, indicada per un círculu rosado que s'atopa percima de la llinia de vida, que va empezar a menguar mientres unu calténgase garráu de la criatura.
Wander y los colosos tienen barres de vida pa indicar la so salú. La del colosu va menguar sópito cuando los sos puntos débiles sían atacaos cola espada, ente que Wander puede resultar mancáu polos ataques del colosu o al cayer de grandes altores. A lo llargo del xuegu, Wander namái ta forníu con una espada y un arcu, magar puede llograr armes extra completando la manera «Ataque cronometráu».
Anque los colosos son los únicos enemigos, hai fauna na redolada. Sicasí, solo una especie tien efeutu nel xuegu: comer la cola de ciertu de tipu de llagartu aumenta la resistencia de Wander. De la mesma, el xugador tamién puede atopar fruta p'aumentar la salú máxima del protagonista.
Agru y la redolada
La yegua de Wander, Agru, xuega un papel bien importante a lo llargo del xuegu una y bones ser un simple mediu de tresporte nun ye la so única utilidá; amás de tresportar a Wander, Agru ye vital pa poder ganar a dellos colosos. Sicasí, hai dellos llugares a los que nun puede llegar. Dacuando, los colosos habiten árees más allá de zones con muncha agua o torgues que tienen de ser esguilaos, y por esa razón, Agru nun puede dir más allá nin ayudar na siguiente batalla.
A midida que el xuegu progresa tien d'utilizase más y más la redolada a favor del xugador. Les primeres dos batalles tienen llugar en sables simples y amplies, ensin munches torgues, col únicu oxetivu d'afayar cómo esguilar y atacar los puntos débiles de los colosos. Sicasí, pa les siguientes batalles tien d'usase dalgún aspeutu de la zona de combate.
Trama y escenariu
Mientres Shadow of the Colossus, el xugador recibe poca información sobre'l pasáu de los personaxes y la so rellación. El xuegu allugar nun escenariu de fantasía nel que la mayoría de los sos eventos asoceden dientro d'una vasta y afarada tierra, conocida como la Tierra Prohibida, dixebrada del mundu esterior por una cadena montascosa al norte y mares al este, oeste y sur. La presencia de ruines y otres estructures antigües indiquen que foi, en dalgún momentu, un asentamientu.
La rexón solo ye accesible per mediu d'un pequeñu resquiebru nos montes del norte, a la que-y sigue un xigantescu ponte de piedra. Esta ponte estender a lo llargo de la metá septentrional del territoriu y termina nun templu xigantescu llamáu «Santuariu d'adoración», que s'atopa nel centru de la península. Sicasí, y como'l so nome señaláu enantes indicar, ta prohibíu entrar a estes tierres, caracterizaes por diversu traces xeográficos, tales como llagos y desiertos, amás d'estructures feches pol home.
Personaxes
Dormin ye una entidá misteriosa y incorpórea conformada por dellos seres que moren nel santuariu, y que se refier a sigo mesmu en plural, falando con dos voces al empar (una masculina y una femenina). La so forma física foi dixebrada en dieciséis componentes munchos años antes del empiezu del xuegu, y cada componente foi selláu dientro de cada colosu por razones desconocíes. Dientro de les lleendes nel mundu del xuegu, dizse que Dormin tien el poder d'alicar a los muertos, y por esa razón el protagonista aventúrase dientro de la tierra prohibida, buscando la so ayuda p'alicar a Monu. Dormin ufierta alicar en cuenta de que Wander destruya a los dieciséis colosos.
Los colosos son criatures acorazaes y xeneralmente enormes, con formes que bazcuyen dende dellos humanoides a animales. Los sos cuerpos son amiestos de roca, tierra, piel y dellos elementos arquiteutónicos (de cutiu en ruines). Al entrar al so territoriu, dellos colosos ignoren al xugador, ente qu'otros atacar a la primer oportunidá. Habiten llugares específicos dientro de la tierra prohibida, y nun s'aventuren fora del so territoriu. Una vegada derrotaos, permanecen onde cayeron como un montículo de tierra y roca que s'asemeya vagamente al colosu orixinal.
"Hestoria"
La hestoria de Shadow of the Colossus empieza cuando Wander entra na tierra prohibida, acaballando al traviés de la llarga ponte de la entrada nel so fiel caballu, Agru. Conducíu al xigantescu Santuariu de l'Adoración nel centru de la rexón, lleva consigo un cuerpu envueltu nun mantu, que dexa nun altar nel santuariu. En quitando'l mantu, revélase'l cuerpu d'una doncella llamada Monu. Un momentu dempués, delles solombres con formes humanoides apaecen y prepárense p'atacar a Wander, pero él les derrota fácilmente con un movimientu d'una antigua espada máxica que tien. Momentos dempués de venceles, la voz de la entidá incorpórea conocida como Dormin oyer dende lo alto del templu, espresando la so sorpresa de ver que'l recién llegáu tien dicha espada. Wander esíxelu que devuelva l'alma de Monu al so cuerpu, lo cual, según rellata Dormin, ye posible, pero solu si destrúyense los ídolos alliniaos na sala del templu. Dormin tamién indica qu'esa xera namái puede ser cumplida utilizando l'antigua espada pa matar a los dieciséis colosos alcontraos neses tierres. Cada unu d'ellos contién una parte de la esencia de Dormin, anque esto nun se revela sinón nel final del xuegu.
A pesar de ser alvertíu de que podría llegar a pagar un gran preciu por alicar a Monu, el mozu decide buscar a los colosos y destruyilos. Cola muerte de cada colosu, la so apariencia física deteriórase, la so piel vuélvese más pálida y el so pelo más escuro, ente que l'aspeutu de Monu ameyora, ya inclusive puede oyese la so voz momentáneamente dempués de cada victoria a partir de ciertu puntu del xuegu. Depués de la muerte del docenu colosu, revelar al xugador que Wander ta siendo escorríu por un grupu de guerreros empobinaos por un xamán llamáu Lord Emon.
De secute, Dormin tien el cuerpu de Wander, tresformándolo nun xigantescu ser aveséu, al empar que les solombres fundir con él. Dormin esplica que'l so propiu cuerpu foi dixebráu pa sellar el so poder, asina que renació al traviés del de Wander. Dempués d'una pequeña batalla ente Dormin y los soldaos, unu algama a recoyer la espada y se la entrega a Lord Emon, que refundiar a un pequeñu estanque a la entrada de la sala del templu, creando un torbolín de lluz que consume rápido'l cuerpu de Dormin. Wander fai un últimu intentu por algamar a Monu, pero adulces ye atraíu escontra l'estanque, onde ye consumíu. Mentanto, Emon y los sos homes escapen de la tierra prohibida al empar que la ponte va colapsándose progresivamente detrás d'ellos por dalguna fuercia desconocida. En llegando a la entrada de la tierra prohibida, la ponte termina de derrumbar, y Emon esclama la so esperanza de que si Wander pudo sobrevivir a la destrucción de Dormin, dalgún día sía capaz d'entender los sos errores.
Nel templu, Monu despierta, alicada por Dormin según el pactu fechu con Wander, y Agru apaez acoxando, con una pata trasera rota. Amodo, adelantrar escontra l'estanque onde fueron absorbíos tanto Dormin como'l protagonista, siguíu de cerca por Monu. Nél, agora vacíu, dambos atopen a un ñácaru con cuernos pequeños na so cabeza. Ella llevar consigo, siguiendo a Agru a los niveles cimeros del santuariu, llegando a un xardín nel templu, tres lo que'l xuegu termina.
Conexones con Ico
Shadow of the Colossus ye consideráu tanto como un socesor espiritual y como una precuela de Ico. Dellos meses mientres y dempués de la publicación del xuegu, el direutor y principal diseñador, Fumito Ueda, caltuvo que'l estatus del xuegu como una protosecuela yera a cencielles la so visión personal del xuegu y non necesariamente la so naturaleza canónica, una y bones él quería que los xugadores decidieren les conexones específiques por sigo mesmos. Sicasí, mientres una entrevista en marzu de 2006, Ueda reveló qu'esistía una conexón ente los dos xuegos: el mundu ye'l mesmu en dambos, con Shadow of the Colossus allugáu un indetermináu tiempu primero que Ico, y el cual remata cola nacencia del primer neñu con cuernos. Amás, les figures avesees qu'apaecen nel Santuariu de l'Adoración tán coneutaes coles solombres que'l xugador enfrenta en Ico. Dambos xuegos tamién utilicen el mesmu llinguaxe ficticiu.
Desenvolvimientu
thumb|300px|[[Kenji Kaido (esquierda), productor, y Fumito Ueda, diseñador principal en Art Futura 2005.]]
Ueda y el productor Kenji Kaido caltuvieron un eleváu nivel calidable dientro del so equipu mientres la producción. Ueda, perfeccionista declaráu, sintió que namái unu o dos d'ente los 500 artistes que solicitaron trabayar en Shadow of the Colossus algamaron el so criteriu y delles vegaes pidió cambeos nel diseñu hasta que reflexara la so idea. Pela so parte, Kaido retó a los programadores a que desenvolvieren una física realista en rellación al movimientu de los colosos y los efeutos consecuentes qu'esti movimientu tuviera en Wander, tantu en términos d'escontra ónde fora movíu y de cómo podría utilizar estos movimientos al so favor. Por casu, si un colosu solmenábase, Kaido quería que la posición de Wander camudara de forma realista en consecuencia a esi sacudión. Adicionalmente, si un miembru d'un colosu atopar en posición horizontal, Kaido quería que'l xugador fuera capaz de correr al traviés d'esi miembru como si fuera una superficie plana. Él referíase a estos dos conceutos como «dinámiques y reacciones del xugador» y «deformación de choque orgánicu». Les físiques realistes resultantes riquieron que los colosos más rápidos tendríen de ser de la mesma pequeños.
Ueda deseyaba que'l xuegu tuviera una presentación única y que camudara la forma en cómo'l xugador y el desarrollador percibíen la idea del tipu de xefes que tendríen d'apaecer nos videoxuegos. P'algamar, asegurar de que los únicos enemigos nel xuegu fueren los colosos, de que namái se pudiera aportar a ellos ún per ún y de que tuvieren distintos comportamientos. Anque llindar la presencia d'enemigos a solamente xefes foi lo que s'entamó parcialmente pa estremalo d'otros, Ueda tamién espresó que foi p'asegurase de que los programadores centrar nos colosos por que la so calidá fora máxima. Acordies con el so enfoque escontra los colosos —y la so propia preferencia por controles simples—, entamó que s'utilizara un botón del control dedicáu n'esclusiva p'apuntar a los colosos nes batalles.
Daqué que-y esmolecía a Ueda yera la tema de compañerismu ente'l xugador y un compañeru controláu pol ordenador. En Ico, esta tema taba presente al traviés del protagonista y el personaxe Yorda, cola cual el xugador tenía de trabayar n'equipu y protexer al empar al avanzar al traviés del xuegu. En semeyanza, otru elementu clave en Shadow of the Colossus ye la rellación ente Wander y Agru. Al entamalo por que fora una representación realista d'una yegua, Agru non siempres respondía a les órdenes. Como Ueda mentó: «Una yegua real non siempres obedez. Nun ye como un automóvil o una motocicleta, non siempres se va a dar la vuelta cuando digas “¡xira!”». Sicasí, almitió que l'equipu tuvo que buscar un balance al respective de la so obediencia respondiendo órdenes, y asina nun llegar a sacrificar la xugabilidá en pos del realismu.
Tolos elementos del xuegu —incluyendo soníu, xugabilidá y efeutos visuales— utilizar p'algamar una atmósfera que diera la sensación d'un héroe solitariu», lo cual foi consideráu importante por Ueda nel desenvolvimientu del xuegu. El llumesobremanera, foi utilizada pa establecer un marcu escuro y tarrecible pa la tierra prohibida, ente que la espada del protagonista apurría una manera de navegación que fora «direuta y solo expresable visualmente».
Julio Somoza
Julio Somoza de Montsoriú y García Sala foi un historiador asturianu.
Shadow of the Colossus
Desenvolvimientu
Al igual que Ico, Shadow of the Colossus tien un estilu distintivu nel usu del llume. El motor de xuegu usa elementos como insaturados (la diferencia d'un color al respective de el so propiu rellumu), motion blurs y high dynamic ranges, con un altu énfasis nel florecimientu de la lluz (efeutu por aciu el cual prodúcense fexes de lluz alredor d'oxetos bien brillosos).
Julio Somoza
Biografía
La so infancia trescurre en Galicia y Castiella y Lleón n'ónde intenta aportar a l'Academia d'Artillería, yá que nun consigue por cuenta de un problema físicu.
Shadow of the Colossus
Audiu
Anque'l xuegu tien una estensa banda sonora orquestada, la música solo puede ser oyida mientres les cortes d'escena y los alcuentros contra los colosos. Mientres unu ta nel santuariu o travesando'l territoriu nun hai soníos, salvo los xeneraos pol protagonista, el so caballu y la redolada. La naturaleza abierta del mundu del xuegu y la falta de vida, aunida al so llindáu usu de la música, ayuda a establecer una atmósfera de soledá, similar a la de Ico.
Julio Somoza
Biografía
En 1873 instalar en Xixón y empieza a dedicase al estudiu de la hestoria y cultura d'Asturies.
Shadow of the Colossus
Audiu
Roar of the Earth ye'l nome de la banda sonora, publicada en Xapón el 7 d'avientu de 2005. Anguaño nun hai planes de publicar l'álbum n'otros países. La música del xuegu foi compuesta por Kô Ôtani («Kow Otani» nos creitos del xuegu), que los sos trabayos previos inclúin la banda sonora del simulador de vuelu pa PlayStation 2 Sky Odyssey y el xuegu d'aición en primer persona Philosoma. Tamién trabayó en delles de les películes de Gamera mientres la década de 1990, según en distintes animes. Roar of the Earth ganó'l premiu de Banda sonora del añu» na revista d'Estaos Xuníos Electronic Gaming Monthly.
Julio Somoza
Biografía
En 1881 funda xunto a Máximo Fuertes Acevedo, Braulio Vigón y Fermín Canella Secades «La Quintana» una especie d'academia pal estudiu de los costumes y pasáu d'Asturies. A parte d'esti llabor empecipia les sos collaboraciones con distintos periódicos del ámbitu rexonal como El Productor Asturianu, L'Ecu d'Asturies, Revista de Asturias o Diariu'l Carbayón y en Madrid en La Ilustración Gallega y Asturiana (1879-1982). Pa estes collaboraciones usaba de cutiu el seudónimu Don Diego de Nueche.
Shadow of the Colossus
Versión PAL
La versión pa los territorios con codificación PAL del xuegu foi publicada en febreru de 2006. Similar a la publicación en formatu PAL de Ico, el xuegu venía nun paquete de cartón con delles pieces de material gráfico del xuegu, amás de contener cuatro tarxetes ilustraes.
Julio Somoza
Biografía
En 1909 foi nomáu cronista oficial de la villa de Xixón, y en 1924, tres la muerte del so amigu Fermín Canella, cronista oficial del Principáu d'Asturies, cargos que desempeñó hasta'l so fallecimientu en Xixón en 1940.
Shadow of the Colossus
Versión PAL
El xuegu tamién venía col documental «Cómo se fixo», un tráiler de Ico y una galería d'arte conceptual accesible dende'l menú principal del xuegu. Sony Computer Entertainment tamién volvió publicar Ico en territorios PAL xunto cola publicación de Shadow of the Colossus, p'asina promocionalo cola fama del primeru y pa dexar qu'aquel xugadores que nun mercaren Ico mientres la so publicación orixinal pudieren completar la coleición.
Julio Somoza
Obra
Foi gran almirador de la figura de Xovellanos escribiendo numberoses obres en redol a la figura y l'obra del ilustráu. Dientro d'esta etapa podemos indicar:
Shadow of the Colossus
Versión PAL
Xeneróse un pocu de tracamundiu nes rexones PAL en rellación al nome oficial del protagonista, debíu principalmente al usu nel manual del nome «Wanda», ente qu'en manual norteamericanu y nel xuegu mesmu usa'l de «Wander». Ello ye que la versión xaponesa solletra'l nome «Wander» como ワンダ (Wanda), que ye la treslliteración común del nome inglés «Wanda», de lo que derivó l'error nel manual.
Julio Somoza
Obra
Otres obres son:
Shadow of the Colossus
Receición
La receición comercial de Shadow of the Colossus foi positiva, con unes 140 000 copies vendíes mientres la primer selmana de publicación en Xapón, algamando'l númberu unu nes tables. Casi'l 80% del primer cargamentu xaponés foi vendíu en tan solu dos díes. Estes estadístiques compárense favorablemente con Ico, que foi bien recibíu polos críticos, pero falló a la de vender un númberu significativu de copies. El xuegu terminó na llista de los grandes ésitos de Sony el 8 d'agostu de 2006.
A diferencia de Ico, Shadow of the Colossus recibió más reconocencia, en parte por cuenta de que Sony punxo tol so pesu detrás d'una campaña publicitaria masiva. Espublizar en revistes de videoxuegos, na televisión y n'Internet, incluyendo una campaña de marketing viral llanzada en ochobre de 2005. El sitiu xubía enllaces a delles páxines que declaraben que s'afayara los restos de cinco xigantes similares a dellos colosos en delles partes del mundu. Dalgunos especulen que les estadístiques de venta de Ico podríen habese ameyoráu d'aplicase una campaña similar a la de la so publicación.
=== Respuesta de los críticos Crítica de videoxuegu |títulu=Receición }}
Shadow of the Colossus foi bien recibíu polos medios de comunicación, con un permediu de puntuación del 92% en Game Rankings, allugándolo na posición 13ª de los meyores xuegos calificaos de 2005. Esto inclúi a la revista xaponesa Famitsu, que lo calificó con un 37/40; la publicación inglesa Edge, que lo puntuó con un 8,7 y Electronic Gaming Monthly, que-y dio un 8,8/10. La revisión de GameSpot valió-y un 8,7 y un comentariu que rezaba «la presentación estética del xuegu ye incomparable, pa cualquier estándar», ente que la páxina multimedia IGN aclamó al xuegu como «una esperiencia estelante» y «un títulu qu'absolutamente se debe tener», calificándolo con un 9,7/10 dándo-y el títulu de "estelante" y de segundu meyor xuegu de la plataforma PlayStation 2. GameSpy describir como «posiblemente'l xuegu más innovador y visualmente llamativu del añu pa PS2». Un artículu retrospectivu de Edge describir como «una ficción d'una temática incuestionablemente rica, un fascinante poder emocional, nel que les sos cualidaes artístiques fundamentales tán dafechu xuníes cola so interactividad».
Dellos críticos consideraron la banda sonora como unu de los meyores aspeutos del xuegu. Amás del premiu a la Banda sonora del añu» per parte d'Electronic Gaming Monthly, GameSpot comentó que la música tresmitía, y n'ocasiones intensificaba, la disposición de cualquier situación determinada, mientres yera descrita como «una de les más fines bandes sonores pa videoxuegos enxamás fecha» por un críticu del sitiu européu Eurogamer.
Sicasí, el xuegu foi criticáu negativamente por cuenta del so erráticu framerate (fotogrames per segundu), que ye xeneralmente nidiu al viaxar pol paisaxe, pero ralentizar en situaciones con un ritmu aceleráu, como en delles batalles contra los colosos. Tamién s'espresaron ciertes crítiques en rellación a la cámara del xuegu, que foi comparada por GameSpy como «un oponente al igual que los colosos», «llogrando reacomodarse nos peores y más inoportunos momentos». Les opiniones tán estremaes alrodiu de la IA d'Agru y los controles; ente que la páxina de videoxuegos Thunderbolt aportuna en que'l realismu del so movimientu y actitú «crean una esperiencia en videoxuegos como nenguna otra», y IGN considera'l so diseñu como «casi perfectu en cada aspeutu del so implementación», Edge comenta que los controles son «toscos, crudos ya impredicibles.» Otros críticos, como Game Revolution y Gamespot, creen que'l xuegu ye demasiáu curtiu (el tiempu envaloráu p'acabar el xuegu atopar ente seis y ocho hores) y que tien pocu incentivu pa volver xugalo yá que cada batalla ye un acertijo a resolver.
Premios
Shadow of the Colossus recibió dellos premios, incluyendo la reconocencia por Meyor diseñu de personaxe», «Meyor diseñu de xuegu», «Ameyores artes visuales» y «Xuegu del añu», según unu de los trés «Premios d'innovación» nos Game Developers Choice Awards de 2006. Nel cume DIZ de 2006, ganó'l premiu por Llogros destacaos en direición d'arte» y foi nomáu pa «Xuegu de consola del añu» pola Academia d'Artes y Ciencies Interactivas, ente que recibió unu de los dos «Premiu al novatu especial» nos Famitsu Awards de 2005. Foi nomáu a «Meyor música orixinal», «Meyores gráficos artísticos» y «Meyor xuegu de PS2», según tamién al «Frame Rate más irritante» nos premios GameSpot de 2005,   ente que ganó'l «Meyor xuegu d'aventura» y «Meyor diseñu artísticu» nos premios los Meyores de IGN de 2005,   que mentó a Agru como'l meyor compañeru na hestoria de los videoxuegos. Dos años dempués del so llanzamientu, IGN asitiar como'l cuartu meyor xuegu de PlayStation 2 de tolos tiempos y depués llegó al segundu meyor xuegu de PlayStation 2 solo degoláu por Grand Theft Auto III. Games Radar premiar como «Meyor xuegu de 2006» (yá que foi llanzáu nel Reinu Xuníu a principios de dichu añu). El final del xuegu foi escoyíu como'l cuartu momentu más grandiosu na hestoria de los videoxuegos polos editores de GamePro en xunetu de 2006.
Nueva versión
Na so conferencia de prensa nel eventu de la Electronic Entertainment Expo 2017, Sony anunció una nueva versión de Shadow of the Colossus pa la PlayStation 4. La cual esta programada pa un llanzamientu'l 6 de febreru de 2018. El remake ta dirixíu pola empresa Bluepoint, que tamién desenvolvió l'anterior remasterización de PlayStation 3. La idea d'un remake vieno dempués d'una conversación que tuvieron los desarrolladores de Bluepoint.
Ríu Tapajós
thumb|250px|El Tapajós en [[Santarem. Equí'l ríu tien un anchu de 12 km, mayor que'l del propiu Amazones nesti tramu.]] El ríu Tapajós (o Tapajoz) ye un llargu y caudalosu ríu amazónicu brasilanu, el principal afluente de la marxe derecha del ríu Amazones. Escurre al traviés de los estaos d'Amazones y Pará, anque'l so cursu alto traviesa'l estáu de Mato Grosso. El so llargor ye de 810 km, anque col ríu Teles Pires, un afluente de la so marxe derecha, el so llargor total algama 2.291 km.
Xeografía
El cursu altu del ríu aniciar nel eleváu pandu de la rexón de Diamantino (14º25'S de llatitú). Una serie de ríos y regueros que drenan esa parte del Mato Grosso, xunir pa formar el ríu Teles Pires (o ríu Manoel) y el ríu Arinos —que depués se xune al ríu Juruena (llatitú 10º25'S) pa formar el cursu del Altu Tapajós, que caltién esi nome hasta la confluencia con el mesmu Teles Pires.
Na confluencia ente los ríos Juruena y Teles Pires, en Barra do Sao Manoel, ye onde naz puramente'l ríu Tapajós. Nun curtiu tramu, forma la frontera natural ente los estaos d'Amazones y Pará, bañando les llocalidaes de Barraca d'A. Lopes y Paraísu, na llende col estáu de Pará. Xira equí en direición más nordés, enfusándose nel estáu de Pará, cruciando les llocalidaes de Jacareacanga, Mamae Ana, Agapo Açu y Porto Alegre. A partr d'equí, el ríu bordia pel sur el Parque nacional de l'Amazonia, nun tramu nel que s'atopen les llocalidaes de Buiucu, Pouso Grande y Sao Luis do Tapajós. El ríu sigue escurriendo agües embaxo, nun tramu de gran anchor, bañando Itaituba (124.865 hab. est. en 2008), Pedreiras, Aveiro, Pinhel, Camara, Belterra, Alterdo Chao y finalmente Santarém, yá na boca col ríu Amazones, la más importante de tol cursu (274.012 habitantes en 2005).
Los sos principales afluentes son los ríos Cururu, Tropes, Crepori, ríu Jamanxim (510 km) y Arapiuns, casi na desaguada.
El ríu Tapajós ye conocíu peles sos agües d'un verde azuláu. Nel so cursu so les sos veres tán bordiaes de sableres de sable d'un blancu brillosu, que baxen selemente escontra'l ríu. A diferencia de la mayoría de los ríos de l'Amazonia, les sos agües son tresparentes. El ríu nos sos postreros 150 km, tien de 7 a 16 km d'anchu y gran parte del so calce ye bien fondu. Nesta zona ta bordiáu por cantiles de casi 100 metros d'altor, pero a pocos quilómetros enagües enriba de Santarém, retirar na parte oriental y nun s'averen a la inundable llanura amazónica hasta dellos quilómetros per debaxo de Santarém. Nel so confluencia cola Amazones tien un calce de 12 km d'anchor, más que'l del propiu Amazones: equí'l ríu tien una fondura de namái 40 cm. (Si'l so anchor amenorgar a solamente 120 m, la so fondura sería de 40 m).
La carretera Transamazónica (BR-230) cuerri paralela al ríu Tapajós pel so marxe esquierda, dende Paraísu a Itaituba, onde crucia'l ríu y sigue en direición este, alloñar del ríu. En Ruropolis, la Transamazónica cruciar cola exa Cuiabá-Santarém (BR-163), la principal vía de comunicación terrestre del Mato Grosso.
El polu de inaccesibilidá d'América del Sur atópase cerca de les fontes de dellos afluentes del Tapajós, cerca de la ciudá Utiariti.
El ríu Tapajós lleva'l so nome polos indios tapajós, una tribu de nativos americanos de Santarém. Ye un ríu bien pocu pobláu, por causa de la zarrada selva y les dificultaes de navegación poles cacheiras (cascaes o rabiones).
Navegación
La hidrovia Tapajós-Teles Pires tien 1.043 km de llargor, correspondiendo 851 km al ríu Tapajós, ente Santarém y la so nacencia, y 192 km al río Teles Pires, ente la so boca y la cacheira Rasteira. Ye la principal vía d'esportación del estáu de Mato Grosso. Los tramos de la hidrovía son los siguientes:
Los cursos del baxu Arinos, l'altu Tapajós y el mesmu Tapajós, hasta'l postreru rápidu, el Maranhão Grande, tienen un conxuntu terrible de cascaes y rabiones bien peligroses pa la navegación. Dende Santarém hasta'l Maranhão Grande, el ríu Tapajós ye navegable inclusive pa embarcaciones de gran tamañu. Agües enriba de Itaituba, el ríu ye navegable solamente pa pequeñes embarcaciones por cuenta de los rabiones. Hai planes pa llimpiar la parte cimera de les torgues al navegación pa esplotar los xacimientos de materies primes.
Euphaedra (Xypetana) acutoides
Euphaedra (Xypetana) acutoides, ye una especie de Lepidopteru, de la familia Nymphalidae, subfamilia Limenitidinae, tribu Adoliadini, pertenez al xéneru Euphaedra, subxéneru (Xypetana).
Campeonatu del Mundu d'axedrez de 2023
El Campeonatu del Mundu d'axedrez de 2023 va ser una serie de partíes que va xugase ente'l 7 y el 30 d'abril de 2023 pa determinar el nuevu campeón del mundu d'axedrez. L'actual campeón Magnus Carlsen refugó defender el so títulu escontra Ian Nepomniachtchi, ganador del Tornéu de Candidatos de 2022. Poro la FIDE decidió convidar a Ding Liren, como segundu clasificáu d'esi mesmu tornéu, a enfrentase a Nepomniachtchi pol títulu de campeón. Esta va a ser la primer vegada dende 1948 na que'l campeón vixente nun participa (sacante los campeonatos de la FIDE ente 1993 y 2005).
Arrenunciu al títulu de Carlsen
Les normes establecíes marcaben que, pa caltener el so títulu, Magnus Carlsen debía defendelu escontra l'aspirante surdíu del Tornéu de Candidatos. N'avientu de 2021, darréu la so victoria nel Campeonatu del Mundu de 2021 escontra Ian Nepomniachtchi, Carlsen fizo público que nun se sentía motiváu pa defender el títulu recién ganáu sacante l'aspirante fuera Alireza Firouzja, qu'algamara el númberu 2 del mundu d'aquella a la edá de 18 años. Carlsen repitió estos mesmos pensamientos n'abril de 2022, yá ensin nomar nengún posible oponente.
Una vez terminó'l Tornéu de Candidatos de 2022, nel mes de xunetu, FIDE y Carlsen entamaron a falar del campeonatu del mundu y del so formatu. El día 20 del mesmu mes, na fecha que la FIDE diera como tope pa tener rempuesta por parte de Carlsen, esti fizo anuncia de que refugaba defender el so títulu y asumiendo la so perda. La confirmación formal y per escritu del arrenunciu por parte de Carlsen llegó nel mes d'ochobre, siendo entós cuando la FIDE convidó formalmente a Ding Liren (segundu clasificáu del Tornéu de Candidatos de 2022) a participar nel Campeonatu del Mundu de 2023 escontra Ian Nepomniachtchi.
Tornéu de Candidatos 2022
Artículu principal: Tornéu de Candidatos de 2022
El tornéu xugóse en Madrid del 16 de xunu al 5 de xunetu de 2022. Ian Nepomniachtchi, que yá ganara'l tornéu de 2020-21 que-y dió'l drechu a enfrentase a Carlsen pol campeonatu del mundu en 2021, revalidó victoria y convertíase otra vuelta n'aspirante. Ding Liren como segundu clasificáu del tornéu foi, dempués de l'arrenunciu de Carlsen, convidáu tamién como aspirante al Campeonatu del Mundu de 2023.
Participaron nel torneú:
Resultaos
Criterios de desempate En casu d'empate na primer plaza, taba previstu un desempate. Pal restu de places, los criterios qu s'aplicaben yeren: 1. Puntos Sonneborn-Berger (SB); 2. Númberu total de victories; 3. Resultáu particular ente los xugadores empataos; 4. Rifa.
Copa Rei Fahd 1995
La Copa Rei Fahd 1995 foi la segunda edición de la competición internacional de fútbol que darréu sería denomada como Copa FIFA Confederaciones, motivu pol que tamién ye conocida como Copa FIFA Confederaciones 1995. Desenvolvióse nuevamente n'Arabia Saudita y tuvo como novedá la medría de competidores de cuatro a seis por cuenta de la participación per primer vegada de los campeones rexonales d'Europa y Asia (Arabia Saudita xugó la edición anterior como organizador y campeón de la Copa Asiática 1988). El tornéu foi ganáu por Dinamarca, que ganó na final al anterior campeón, Arxentina, por 2-0.