cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xeografía d'Irlanda
Xeoloxía
thumb|200px|left|[[Slieve League, en Donegal, ye un exemplu de formación xeolóxica temprana.]] La islla compónse xeolóxicamente de delles zones bien estremaes. Nel oeste, alredor de Galway y Donegal hai un complexu metamórficu y ígneu de grau ente mediu y alto allegáu a la Oroxenia caledoniana. En redol a Longford esiste una zona de roques del Ordovícicu y el Silúricu con munches carauterístiques allegaes a les de la zona de les Tierres Altes del Sur escoceses. Más al sur, hai una zona alredor de la mariña de Wexford formada por intrusiones granítiques nes roques ordovíciques y silúriques, bien similares a les de Cornualles. Nel suroeste, alredor de la badea de Bantry y los montes de Macgillicuddy's Reeks, esiste una zona de roques devóniques sustancialmente deformadas, pero solo llixeramente metamorfosiaes, bien similares tamién a les de Cornualles.
La roca más antigua d'Irlanda tien 1.700 millones d'años d'antigüedá y foi topada en Inishtrahull, un castru de les mariñes del condáu de Donegal. N'otres partes de Donegal, los xeólogos atoparon roques qu'empezaron a formase como depósitos glaciales mientres la Edá de Xelu, lo que verifica'l fechu de qu'Irlanda tuvo cubierta dafechu por una masa de xelu mientres el periodu en cuestión.
Les llanures centrales de la islla tán formaes por roques caliares cubiertes d'una capa de magre y arena d'orixe glacial, con llagos y turberas (bogs) esvalixaes, d'ente les cualos la Bog of Allen ye una de les más estenses. La composición de los montes asitiaos a lo llargo de la mariña ye variada según la so posición: nel sur tán formaes por arenisca colorada, ente que nos valles por onde cuerren los ríos son caliares. En Mayu, Galway, Donegal y Wicklow, los montes son principalmente granítiques.
El suelu del oeste y del norte tiende a tener un escasu drenaxe, formando grandes zones pantanoses, con amplies turberas riques en alteria y magre, y coles mesmes pocu aptes pal cultivu, por cuenta de la asperez del terrén. Otra manera, los territorios oriental y meridional, menos afeutaos poles continues agües, tienen un meyor drenaxe y un estratu humífero más fértil.
Mención estreme merez El Burren, una vasta pandu caliar exemplu de paisaxe cársticu nel condáu de Clare, na mariña occidental, alredor de Lisdoonvarna. Dientro de los grykes (los resquiebros formaos ente'l terrén caliar) les agues crearon sistemes de cueves y, sobremanera, condiciones ideales pa la crecedera de particulares formes vexetales. Nel restu del territoriu, atópase mineralización estratiforme de cinc y plomu, na piedra caliar alredor de Silvermines y de Tynagh.
Relieve
thumb|200px|[[Carrantuohill, condáu de Kerry El visu más altu d'Irlanda ]] La República d'Irlanda ta formada por una vasta planicie de poca altitú, arrodiada por un aniellu de pequeñes cadenes montascoses costeres. Ente les principales alliniaciones atópense los montes Blue Stack, la principal cadena montascosa nel sur del condáu de Donegal, y les Macgillicuddy's Reeks, una cadena montascosa nel condáu de Kerry, onde s'atopa'l monte más altu del país (Carrantuohill, Carrauntoohil, de 1.038 metros), los otros dos picos percima de mil metros, el Beenkeragh de 1.010 msnm y el Caher, de 1.001 msnm), y más de cien Hewitts (picos de más de dos mil pies). Los montes, parte de les Armorican Highlands, son d'arenisca tallada polos glaciares y atópense asitiaes na península de Iveragh cerca de los llagos de Killarney. Otres cadenes montascoses son: los montes Comeragh, les Blackstairs Mountains, los Montes Wicklow, los Montes Derryveagh, les Ox Mountains, la sierra Nephin Beg y el grupu formáu poles Twelve Bens/Maumturks. Nel interior namái hai dellos pequeños montes, y concéntrense na so mayor parte na zona meridional: los montes Galtee, Silvermines y Slieve Bloom.
Río y llagos
El principal ríu d'Irlanda ye'l ríu Shannon, de 386 km (240 milles), que ye'l más llargu tantu de La República d'Irlanda como de toles Islles britániques. Estrema l'oeste d'Irlanda (principalmente la provincia de Connacht) del este y sur (Leinster y la mayor parte de Munster), rexón central buelguiza. A lo llargo del ríu formen trés llagos, el Lough Allen, el Lough Ree y el Lough Derg. El Lough Derg ye'l más grande de los trés, segundu n'estensión de la República, con 118 km² de superficie. El Shannon desagua nel Océanu Atlánticu cerca de la ciudá de Limerick nel estuariu que lleva'l so nome.
Douglas David Fernandes
Douglas David Fernandes ye un futbolista brasilanu.
Xeografía d'Irlanda
Río y llagos
Otru cursu d'agua importante ye'l Blackwater, que flúi polos condaos de Kerry, Cork y Waterford, según les llamaes Trés hermanes, que son tres ríos: el Barrow, el Nore y el Suir. El Suir y el Nore nacen na mesma rexón montascosa nel condáu de Tipperary, cerca de Devils Bit, ente que'l Barrow surde nos montes Slieve Blooms nel condáu de Laois. Finalmente, cabo mentar el Liffey, el Llei y el Boyne.
El llagu más grande de la República d'Irlanda ye'l Lough Corrib, asitiáu nel oeste del país y con una superficie d'alredor de 165,6km². El ríu Corrib/Galway coneuta'l llagu col mar en Galway.
Badees y cabos
thumb|200px|[[Badea de Galway.]] La mariña ye bien retayada na parte occidental. Ente los más notables entrantes del mar na tierra pueden mentase, nel norte, el Lough Swilly y Lough Foyle, esti postreru na frontera, dixebrando la península de Inishowen, nel condáu de Donegal, del condáu de Londonderry yá n'Irlanda del Norte. Anque se-yos llama lough, qu'equivaldría a llagu, tratar de formaciones tipo fiordu, de la mesma manera que non tolos lochs d'Escocia son llagos, sinón tamién entrantes marinos. Carlingford Lough ye unu d'estos loughs marinos o entrantes que forma parte de la frontera internacional ente Irlanda del Norte y la República d'Irlanda. La siguiente badea digna de mención ye la Dublín, dempués de la cual la mariña irlandesa vuélvese abondo llinial hasta'l Wexford Harbour, na desaguada del ríu Slaney. Depués tán les badees formaes poles cinco penínsules suroccidentales, nesti orde: la de Dunmanus, la de Bantry, l'estuariu del Kenmare y por fin la célebre badea de Dingle. Los siguientes son l'enorme estuariu del Shannon, ente Clare y Limerick, la famosa badea de Galway, la badea de Clew nel condáu de Mayu, primero que la mariña camude de direición dos vegaes, la primera escontra este y la segunda escontra'l norte, onde d'últimes pueden atopase la badea de Sligo y l'amplia badea de Donegal.
Dignos de mención son Hook Head, nel condáu de Waterford, la Old Head of Kinsale, el perllargu Loop Head nel condáu de Clare, que delimita l'estuariu del Shannon y Hag's Head nos cantiles de Moher.
Erris Head, nel condáu de Mayu, ye'l puntu más al noroeste de Connacht.
Islles y penínsules
thumb|200px|[[Islla Achill, condáu de Mayu La mayor islla d'Irlanda]]thumb|200px|[[Península de Dingle, condáu de Kerry Vista dende la Banna strand]] N'irlandés, islla dizse inis o ennis, que figuren como prefixos nos nomes de munches poblaciones y nomes xeográficos. La mayor islla d'Irlanda ye la islla Achill, que s'asitia a lo llargo de la mariña occidental del condáu de Mayu. Ta habitada y coneutada a la islla nucleu d'Irlanda por una ponte.
Les penínsules son más numberoses na recortada mariña occidental. Munches de les más espectaculares y conocíes d'Irlanda asitiar nel condáu de Kerry, como la península de Dingle, la de Iveragh o la de Beara. La península de Inishowen, nel condáu de Donegal, inclúi'l puntu más septentrional d'Irlanda, el cabu Malin, y delles ciudaes importantes como Buncrana, Carndonagh y Moville. La traza de tierra más septentrional d'Irlanda ye la islla Inishtrahull.
Clima
El clima oceánicu de la república d'Irlanda ye templáu, anque significativamente más caliente que casi toes los otros llugares alcontraos nuna llatitú similar, como Polonia (n'Europa) o Terranova (nel llau opuestu del Atlánticu), por cuenta de la influencia de la corriente del Atlánticu Norte evitando los estremos nes diferencies de temperatura que sí tán presentes n'otres rexones de similar llatitú. Ye un país constantemente húmedu, cubiertu de nubes la metá del tiempu. Les precipitaciones son frecuentes, con más de 275 díes d'agua en munches partes del país. Agora, bien, yá que el vientu usualmente mover dende'l suroeste escontra'l nordés, y ruempe nos montes de la mariña occidental, les agües concéntrense más nesta parte oeste. Estes nubes atlántiques suelen producise especialmente nos últimos meses de seronda y d'iviernu, que traen de xemes en cuando vientos destructivos y la mayoría de precipitaciones nestes árees, según nieve y xarazo. La islla Valentia (nel oeste) acaba recibiendo casi'l doble d'agua que Dublín (nel este): 1.400 mm añales frente a los 762 mm de la capital. A lo llargo del país, aproximao un 60% de la precipitación añal asocede ente los meses d'agostu y xineru. Les rexones del norte de Galway y l'este de Mayu tienen la mayor cantidá d'incidentes de rescamplos rexistraos añalmente (5 a 10 díes per añu). Son rares les nevaes.
Los iviernos son nidios, namái xela dacuando. Xineru y febreru son los meses más fríos del añu y la temperatura permediu bazcuya ente los 4 y los 7 °C. Les temperatures inferiores a –6 °C nun son comunes. La temperatura más frío rexistrada foi de -19,1 °C (- 2,38 °F) nel castiellu de Markree, Condáu de Sligo, el 16 de xineru de 1881. Los branos son frescos, les temperatures namái entepasen los 30 °C una vegada cada 10 años, anque suelen algamar los 29 °C munchos branos; xunetu y agostu son los más tibios con permedios ente 14 y 16 °C. La temperatura rexistrada más templada foi de 33,3 °C (91,94°F) nel castiellu de Kilkenny, Condáu de Kilkenny, el 26 de xunu de 1887. Dacuando, a la República d'Irlanda afectar foles de calor, les más recién en 1995, 2003 y 2006. Hai diferencies apreciables na temperatura ente les árees costeres ya interiores. Les árees interiores son más calientes pel branu y más fríes pel hibiernu, xeneralmente con alredor de 40 díes de temperatures baxo cero (0 °C) nes estaciones meteorolóxiques interiores, y solamente 10 díes nes estaciones costeres. Los meses con mayor cantidá d'hores de sol son mayu y xunu, recibiendo ente 5 y 7 hores per día.
Russenorsk
Russenorsk ("Rusu-Noruegu" en noruegu) foi una llingua pidgin usada nel Árticu que combinaba elementos del rusu y del noruegu, creáu por comerciantes rusos y pescadores noruegos procedentes de la Península de Kola y el norte de Noruega. Foi usáu con avezamientu al norte d'Escandinavia, y especialmente, Noruega mientres un periodu averáu de 150 años; pa facilitar el comerciu pomor, l'intercambiu de mercancíes ente rusos y noruegos nel norte. La primer pallabra acuñada en russenorsk procede del sieglu XVIII; pero sía comoquier, foi'l sieglu XIX nel que se vivió un usu más intensu de la llingua. El russenorsk ye un casu interesáu ente les llingües pidgin, cuidao que'l so usu realizábase abondo lloñe de les demás llingües d'esti tipu nel mundu. Una cualidá sociollingüística interesante ye que nun había una diferenciación social ente los sos falantes. Una cualidá morfolóxica especial ye que los sos verbos acaben en -om, carauterística probablemente tomada d'otru pidgin pocu desenvueltu ente'l rusu y l'inglés atopáu n'Arjángelsk.
Xeografía d'Irlanda
Mediu ambiente
Práuticamente tol territoriu ta cubiertu por una pradería na cual predomina'l trébole. El centru del país contién grandes árees de barraqueres, usaes pa la estracción y producción d'alteria, que se forma a partir de la descomposición de plantes como'l sphagnum. Queden pocos montes, yá que anque n'orixe taría cubierta de montes caducifolios, fueron en gran midida valtaos pa estender les pasturas d'ovíns y la construcción de barcos.
Irlanda tien el mayor parque natural vecín a una ciudá d'Europa, el Parque Fénix, que mide 712 hectárees y consta d'una circunferencia abarganada de 16 km d'estenses zones verdes y aveníes d'árboles en filera.
Russenorsk
Como vien siendo común ente los pidgins y les llingües de comerciu, la interacción ente pescadores, y comerciantes que nun teníen un idioma de mancomún fixo necesaria la creación d'una forma mínima de comunicación. Como tolos pidgins, el russenorsk tuvo una gramática bastante rudimentaria y un vocabulariu escasu, mayoritariamente formáu por pallabres esenciales nel ámbitu de la pesca y el comerico nel Océanu Árticu, y les pallabres ensin rellación apenes teníen representación. Demostróse l'usu d'alredor de 400 pallabres. El russenorsk foi usáu na lliteratura, como por S. Romaine, dando una muestra de la estabilidá de la llingua.
Umlaut del heavy metal
El umlaut del heavy metal ye una diéresis (¨) que dellos grupos de heavy metal añeden al so nome. Distintos tipos de umlaut usaos na grafía de llingües xermániques, ente otres, escrites con lletres gótiques paez-yos conferir una poderosa sensación xermánica.
Russenorsk
Exemplos
"R" significa orixe rusu, "N" noruegu.
Xeografía d'Irlanda
Mediu ambiente
Conforme a la normativa de la Xunión Europea, el territoriu d'esti país pertenez a la rexón bioxeográfica atlántica. 66.994 hectárees tán protexíes como güelgues d'importancia internacional al amparu del Conveniu de Ramsar, en total, 45 sitios Ramsar. Tien seis parques nacionales: Ballycroy, Burren, Connemara, Glenveagh, Killarney y montes Wicklow.
Umlaut del heavy metal
N'alemán, el umlaut afecta la pronunciación de la vocal que lu lleva (ä, ö, ü). Sicasí esta diéresis nun afecta la pronunciación del nome de la banda.
Russenorsk
Historia
La hestoria del russenorsk ta llindada básicamente a los sieglos XVIII y XIX. La Revolución Rusa de 1917 provocó un descensu nel so usu; asina, comprobóse que la última transaición ente noruegos y rusos foi en 1923, marcando asina l'últimu usu del russenorsk.
Xeografía d'Irlanda
Mediu ambiente
Ente les esmoliciones medioambientales atópense la contaminación de l'agua, especialmente nos llagos, poles borrafes líquidos agrícoles.
thumb|200px|[[Vulpes vulpes|Foín colloráu.]] Por cuenta de el so aislamientu dende'l fin del Wurmiense, la fauna terrestre autóctona ye probe: dalgunos foinos coloraos, furonos, llebres y pocoñín de venados constitúin el repartu principal. Son escasos los reptiles, solo esiste un reptil autóctonu, la llagartesa vivípara o de turbera. Aves y mamíferos anfibios son pocos, debíos a la depredación, anque esisten grandes colonies d'aves marines nos cantiles costeros (alcas, llabráivos, frairucos, alcatraces, pardeles y paíños). Tamién destaquen les poblaciones invernantes de barnaclas carinegras y cariblancas, y d'ánsares caretos.
Umlaut del heavy metal
El nome del xéneru nu metal de cutiu escríbese nü metal.
Ente los grupos que los sos nomes lleven umlaut atópense:
Oxytropis pilosa
Oxytropis pilosa ye una de planta perteneciente a la familia Fabaceae.
Xeografía d'Irlanda
Xeografía humana
La población de la República d'Irlanda envalorar en 4.203.200 (xunetu de 2009). Ello da una densidá de 59,81 habitantes per quilómetru cuadráu. La población urbana representa un 61% del total (2008). Más del 40% de la población vive nun área de 100 km alredor de Dublín.
Los principales grupos étnicos son: irlandeses 87,4%, otros blancos 7,5%, asiáticos 1,3%, negros 1,1%, mestizos 1,1%, ensin especificar 1,6% (censu de 2006). Dos son los idiomes oficiales, l'inglés, que ye'l que se suel falar, y l'irlandés faláu principalmente nes rexones de la mariña occidental. La relixón practicada mayoritariamente (87,4) ye'l catolicismu. A la ilesia d'Irlanda pertenez el 2,9% de la población, otros cristianos 1,9%, otros 2,1%, ensin especificar 1,5%, nenguna 4,2% (censu de 2006).
La capital ye Dublín, con 506.211 habitantes, que s'atopa na mariña oriental. Otres ciudaes importantes de más de 50.000 habitantes son: Cork (119.418 hab.) nel sur, y Galway (72.414 hab.) y Limerick (52.539 hab.) na mariña oeste.
Tocantes a les divisiones alministratives, hai cinco ciudaes (cities): Cork, Dublín, Galway, Limerick y Waterford; y 29 condaos (counties): Carlow, Caven, Clare, Cork, Donegal, Dublín Sur (South Dublin), Dun Laoghaire-Rathdown, Fingal, Galway, Kerry, Kildare, Kilkenny, Laois, Leitrim, Limerick, Longford, Louth, Mayu, Meath, Monaghan, Tipperary Norte, Offaly, Roscommon, Sligo, Tipperary Sur, Waterford, Westmeath, Wexford y Wicklow.
Xeografía económica
Los recursos naturales de la República d'Irlanda son: gas natural, alteria, cobre, plomu, cinc, plata, baritina, aljez, caliar y dolomita. Foi un recursu económicu tradicional la esplotación de les turberes. Irlanda tien 12.000 km² de ciénaga, que consisten en dos tipos distintos: barraqueres cubiertes de vexetación (blanket bogs) y barraqueres llevantaes (raised bogs). thumb|200px|[[Connemara, Condáu de Galway
Zona pantanosa típica de la rexón ]] Les primeres son les más estendíes y formáronse gracies a l'acción humana y al clima húmedo de la islla. Les barraqueres cubiertes de vexetación formáronse sobre llugares onde los agricultor neolíticos esclariaron montes pa consiguir tierres cultivables. Como cayó en desusu un terrén tan esclariáu, el suelu empezó a penerar y volvióse más ácidu, xenerando asina un ambiente aparente pa la crecedera d'uzs y xuncos. Los restos d'estes plantes quedaron soterraos so tierra, y el so podrizu al cabu de los años dio llugar a fértiles capes d'alteria.
Les raised bogs son bien comunes na cuenca del ríu Shannon. Formáronse cuando les depresiones formaes tres la dómina glacial empezaron a enllenase d'agua pa formar llagos. Los restos de los xuncos y cañes que crecíen nestes agües fueron formando una gruesa capa no fondero. Esto foi menguando cada vez más la cantidá d'agua del llagu, hasta que'l llagu sumió y la capa de restos vexetales remaneció a la superficie, formando asina les raised bogs.
Dende'l sieglu XVII, aprovechóse l'alteria (n'Irlanda llamada turf) como combustible pa la calefacción doméstica y la cocina. Nos años 1940, presentáronse les primeres máquines pa cortar alteria, que fixeron posible la so esplotación a gran escala. Na República, esto llevar a cabu una empresa semiestatal llamada Bord na Móna. Amás de para usos domésticos, alteriar usar nun bon númberu d'industries, especialmente na xeneración d'enerxía llétrica.
Apocayá, la paulatina desapaición de les turberes por cuenta de la so masiva esplotación llevantó esmoliciones ambientales. Tán realizándose planes de caltenimientu de les turberas de la islla tantu na República como n'Irlanda del Norte.
thumb|250px|Soplando'l vidriu en Jerpoint Glass. Esta fábrica, conocida pero de pequeñu tamañu, queda al sureste del pueblu de [[Stoneyford, condáu de Kilkenny. Keith Leadbetter fundó'l negociu en 1979.]] La República d'Irlanda ye una economía pequeño y moderno, dependiente del comerciu. La crecedera media del PIB foi del 6% nel periodu 1995-2007, pero l'actividá económica menguó drásticamente en 2008-09 y el país entró en recesión per primer vegada en más d'una década cola apaición de la crisis financiera mundial y la consiguiente y severu amenorgamientu nos mercaos de la propiedá y la construcción. L'agricultura, que nel pasáu foi'l sector más importante, agora queda bien pequeña al respective de la industria y el sector servicios. Ello ye que namái produz el 5% del PIB (2002) y emplega al 6% de la población activa (2006). La tierra arable toma'l 16,82% de la superficie nacional, les colleches permanentes llindar a un 0,03% y otros usos son 83,15% (2005). L'agricultura irlandesa produz nabos, cebada, pataques, remolaches y trigu. La ganadería apurre carne de tenral y productos lácteos. La industria, sicasí, apurre'l 46% del PIB y ocupa al 27% de la población activa. Irlanda ye la mayor productora europea de cinc, que s'estrayi de les mines de Navan, Galmoy y Lisheen); otros productos mineros son: plata, aluminiu, baritina, minería del yelsu, aceru y plomu. Ellabora tamién productos d'alimentación, ellaboración de la cerveza, testil, ropa; sustances químiques, productos farmacéuticos; maquinaria, equipu de tresporte ferroviariu; vidriu y cristal; software y turismu. La principal zona industrial ye Dublín, anque tamién hai industria en Cork, Galway, Kilkenny y Dundalk.
Los mayores ingresos, sicasí, provienen del sector servicios, qu'apurre'l 49% del PIB y ocupa al 67% de la población activa. Anque'l sector de la esportación, apoderáu por multinacionales estranxeres, sigue siendo un componente clave de la economía de la República d'Irlanda, la construcción n'años más recién contribuyeron a la crecedera de la economía xunto con un fuerte gastu del consumidor ya inversiones de negocios. Los precios de la propiedá crecieron más rápido nesti país na década que precedió al añu 2006 qu'en nengún otru país desenvueltu. Tamién s'amontó'l PIB per cápita mientres los años de crecedera económica del país, y nel añu 2007 devasó al de los Estaos Xuníos.
Cabo mentar les esploraciones que se realizaron, a partir de 1970 na República d'Irlanda, en busca d'hidrocarburos. El primer afayu significativu foi'l campu de gas más grande d'Irlanda, allugáu en Kinsale Head, Cork descubiertu pola compañía petrolera Marathon Oil a mediaos de los años 1970: el Kinsale Head gas field. En 1989 afayóse'l pequeñu Ballycotton Gas Field y en 1996, el Corrib Gas Field. La esploración de nuevos xacimientos prosigue, con una frontera bien entamada al norte de Donegal n'agostu del 2006, y perforaciones prospectives nel Mar d'Irlanda y la Canal de San Jorge. Helvick ye unu de los xacimientos petrolíferu de recién descubrimientu (envalórase que tien un volume de 5 millones de barriles).
Enllaces esternos
Mapes:
Oxytropis pilosa
Descripción
Tallo d'hasta 5 cm. Fueyes pinnaes con 9-13 pares de foliolos oblongos a llinial-oblongos, pelos adpresos y peciolos con pelos estendíos; estípules non fundíes. Flores mariellu maciu, peloses, n'inflorescencies oblongues; pétalos de 1,2-1,4 cm. Vaina de 1,5-2 cm, ovoide a estrechamente cilíndria con trupos pelos. Floria a final de primavera y pel branu.
Hábitat
Roques, arenisques.
Distribución
Francia, Alemaña, Suecia, Austria, Bulgaria, República Checa, Eslovaquia, Suiza, Hungría, Italia, antigua Yugoslavia, Polonia, Rumanía y Rusia.
Eleiciones vicepresidenciales d'Ecuador de 2000
Eleición realizada'l 27 de xineru de 2000 pol Congresu Nacional depués de l'asunción del vicepresidente Gustavo Noboa a la presidencia depués del derrocamientu de Jamil Mahuad.
Islla Knorr
La islla Knorr ta asitiada nel océanu Pacíficu na rexón austral de Chile, al sur del golfu de Penas. Forma parte del archipiélagu Wellington. Alministrativamente pertenez a la provincia Última Esperanza de la XII Rexón de Magallanes y l'Antártica Chilena.
Sierra de Yeguas
Sierra de Yeguas ye un conceyu español de la provincia de Málaga, Andalucía, asitiáu na contorna d'Antequera. El términu municipal de Sierra de Yeguas ta asitiáu nel cantu noroccidental de la Contorna d'Antequera, na llende de la provincia de Málaga cola de Sevilla. El conceyu cunta con 3.370 habitantes (2016) según l'Institutu Nacional d'Estadística (INE).
Islla Knorr
Dende hai aproximao 6.000 años les sos mariñes fueron habitaes pol pueblu kawésqar. A empiezos del sieglu XXI esti pueblu fuera práuticamente escastáu pola aición del home blancu.
Allugamientu
Mapa de la islla Ta asitiada en -48.7°N, -74.93333°W. Tien forma triangular y na so exa NE-SO mide 9 milles de llargu y na exa E-O 6 milles. Les sos llendes son al norte la canal Adalberto, al este la canal Erhardt y al oeste la canal Fallo.
Sierra de Yeguas
Xeografía
El so paisaxe ye fronterizu ente'l de la zona norte d'Antequera y el del campu sevillano, cola Sierra de los Caballos (748 m) interpuesta ente dambes. Esta sierra, magar ser el relieve más accidentáu del términu nun presenta escesiva abruptosidad, y atópase cubierta na so mayor parte por carba y pequeños rodales del vieyu encinar que d'antiguo la cubrir na so totalidá.
Islla Knorr
Xeoloxía y oceanografía
Son una socesión de tierres altes y barrancosas con numberosos cumes y puexos bien paecíos ente sigo. Los sos cabos y puntes terminen en forma abrupta.
Les mariñes son acantiladas y les sos canales, polo xeneral son llimpies y abiertes, onde hai estorbises estos tán invariablemente marcaos por sargazos.
Sierra de Yeguas
Xeografía
Al pie de la Sierra de los Caballos, otru elementu destacable del paisaxe d'esti conceyu son los llanos de Navahermosa (Sierra de Yeguas), que constitúin una importante llanura agrícola nuna antigua zona d'hinchente similar a l'antigua Llaguna d'Herrera (güei sumida), al norte del conceyu d'Antequera.
Islla Knorr
Xeoloxía y oceanografía
Esisten altores bastante notables que sirven pa reconocer la entrada a los distintos senos, canales o badees. Estes tán claramente indicaes nes respeutives cartes y carreros de la rexón.
Tol archipiélagu patagónico data de la dómina terciaria; ye productu de la mesma causa xeolóxica que fizo apaecer primero'l cordal de la Mariña y depués la de los Andes. Na edá glacial, tomó'l so aspeutu actual siendo la continuación escontra'l sur de la cordal de la Mariña.
Sierra de Yeguas
Xeografía
L'interés de la zona como Paisaxe Agrícola mereció-y una proteición especial per parte del Plan de Proteición del Mediu Físicu de la provincia de Málaga.
Les llendes locales son coles poblaciones sevillanes de La Roda de Andalucía y Martín de la Jara y les poblaciones malagueñes de Fuente de Piedra y Campillos.
Tamién tien una cantera yá non utilizada, por cuenta de la escasez de los minerales que s'atopaba nella.
Historia
thumb|250px|Vista de Sierra de Yeguas dende la Sierra de los Caballos. El pueblu de Sierra de Yeguas ye de fundación relativamente moderna, mediaos del sieglu XVI y los documentos más antiguos que se caltienen nos archivos parroquiales y municipales daten de los sieglos XVI y XVII.
Taishin Morikawa
Taishin Morikawa (森川 泰臣, ) ye un futbolista xaponés.
Sierra de Yeguas
Historia
Pol nome, supónse que los habitantes d'esti términu dedicar a la crianza de ganáu equino, esistiendo al sur de la población una pilastra que se cree yera'l bebederu xeneral.
Sicasí, non bien lloñe del llugar onde anguaño s'atopa'l cascu urbanu, topáronse restos pertenecientes al Neolíticu, como hachos de piedra apolazada, qu'acrediten la presencia del home primitivu per esta redoma. tropes del rexente don Fernando, tíu del rei Xuan II, antes de la conquista d'Antequera en 1410. Si esto foi ciertu, les paraxes qu'arrodien Sierra de Yeguas veríen una de les formaciones militares más grandes d'aquellos tiempos, con huestes trayíes de Castiella, Ecija, Marchena, Sevilla y d'otros llugares onde los vasallos del rei teníen tropes adelantraes.
El personaxe más importante que merez destacar, non por ser nacíu nel pueblu, sinón como amuesa de gratitud escontra él, ye don Francisco Granados Arjona (1835-1919), natural de Benamejí, quien afirmó que debaxo de la sierra había agua abondoso, tan necesaria. Fixo lo posible por convencer a tol pueblu del pesu de la so razón ya invirtió el so propiu capital en cavar pozos con picos y palas, que nun se pudieron concluyir al escosase los sos medios económicos. Sesenta años dempués, nel mesmu sitiu y con materiales modernos de perforación fixéronse numberosos pozos que dan agua a munches hectárees de cultivu, que camudaron la fisonomía del pueblu y la so contorna.
Política
Nes eleiciones de 2011, el PP gana per númberu de voto pero empata en númberu de conceyales con Alternativa Local por Sierra de Yeguas (AL) con 3 conceyales cada unu, sígen-yos los 2 conceyales d'Espaciu Plural Andaluz (EP-AND), otros 2 del PSOE y 1 d'IX, completando asina los 11 conceyales del conceyu. Nel plenu de invistidura cada grupu votar a sigo mesmu, resultando escoyíu alcalde Miguel Ángel Sánchez (PP).
Fiestes
Les fiestes del conceyu por orde cronolóxicu son les siguientes:
Fiesta onde se faen concursos d'amarutes, actuaciones d'agrupaciones carnavalescas comolas chirigotas y comparses y eventos propios rellacionaos col antroxu. Esta festividá tien llugar, a mediaos del mes de febreru.
Fiesta relixosa qu'empieza'l Domingu de Ramos y llega al so fin el Domingu de Resurreición. Nesta selmana conmemora la pasión de Cristu, reflexada nes procesiones de les hermandaes de penitencia. Les confreríes componer d'hermanos nazarenos qu'acompañen a les sagraes imáxenes vistíos con túniques y antifaz. De normal la procesión lleva dos tronos, siendo'l primeru una representación de la pasión y muerte de Cristu; el segundu porta la imaxe de la Virxe, que reflexa na so cara'l dolor y l'esperanza. Esisten hermandaes de silenciu y otres que procesionan acompañaes de música. Tamién ye tradicional que, en dellos puntos del percorríu, cántense saetas. Un actu peculiar de la Selmana Santa propiu de Sierra de Yeguas ye "L'Alcuentru", onde los homes de tronu, coles imáxenes sosteníes a pulsu y brazu alzáu, avancen rápido y de frente simbolizando'l realcuentru de Jesus de Nazaret con María, la so madre. En Selmana Santa tamién tien fama la celebración del Vienres Santu con un cantar colectivo, el "Pregón de Jesús Nazarenu", y el besamanos de la Virxe.
Como datu interesáu podemos reseñar la salida nel penúltimu domingu de Cuaresma de pequeños tronos portaos por neños. Un fechu interesáu que tenía llugar nesta celebración, y que se rellaciona cola so antigua pertenencia a Sevilla, ye la división ente Sevilla y Triana, nomes coles que se designaba a caúna de les dos partes nes que'l regueru Albina, güei cegáu, estremaba al pueblu, lo que daba orixe a una rivalidá pa ver quién festexaba de forma más suntuosa los distintos actos que se llevaben a cabu.
Islla Knorr
Xeoloxía y oceanografía
Ye d'orixe ígneu pola clase de roca que la constitúi y pol so relieve aspru ya irregular, característicu de les cadenes d'erupción.
Climatoloxía
La rexón ye afeutada de cutio por vientos del oeste y pol pasu frecuente de sistemes fronteros. Estos sistemes fronteros xenerar na llatitú 60° S, zona na que conflúin mases d'aire subtropical y mases d'aire polar creando una petrina de baxes presiones que forma los sistemes fronteros. Esta área tien un clima que se conoz como “templáu fríu lluviosu” que s'estiende dende partir sur de la X Rexón de Los Lagos hasta'l estrechu de Magallanes. Equí rexístrense les máximes cantidaes de precipitaciones, en islla Guarello algamáronse hasta 9.000 mm añales.
La nubosidad atmosférica ye alta, los díes estenos son escasos. L'amplitú térmica ye amenorgada, la oscilación añal ye d'aproximao 4° C con una temperatura medio de 9°C. Bastia mientres tol añu siendo más lluviosu escontra la seronda.
Oceanografía
Na so mariña occidental ta l'esteru Havana.
Historia
A cuntar de 1520, col descubrimientu del estrechu de Magallanes, poques rexones fueron tan esploraes como la de les canales de la Patagonia. Nes cartes antigües la rexón de la Patagonia, ente los paralelos 48° y 50° Sur, apaecía ocupada casi puramente por una gran islla denominada “Campana” separada del continente pela canal de la nación Calén”, nación que se supunxo esistió hasta'l sieglu XVIII ente los paralelos 48° y 49° de latitud sur.
Dende mediaos del sieglu XX eses canales son percorríos con seguridá por grandes naves de toles naciones, gracies a les numberoses reconocencies y trabayos hidrográficos efectuaos neses peligroses mariñes.
Por más de 6.000 años estes canales y les sos mariñes fueron percorríes polos kawésqar, indíxenes, nómades canoeros. Hai dos hipótesis sobre la so llegada a los llugares de poblamientu. Una, que procedíen del norte siguiendo la ruta de les canales chilotes y que travesaron escontra'l sur cruciando l'ismu d'Ofqui. La otra ye que procedíen dende'l sur y qu'al traviés d'un procesu de colonización y tresformamientu de poblaciones cazadores terrestres, procedentes de la Patagonia Oriental, poblaron les islles del estrechu de Magallanes y xubieron poles canales de la Patagonia hasta'l golfu de Penas. A empiezos del sieglu XXI esti pueblu fuera práuticamente aniquiláu pola aición del home blancu.
Sierra de Yeguas
Fiestes
Romería campestre que se celebra n'honor a San Isidro, en Navahermosa, una pedanía de Sierra de Yeguas. Nesta fiesta los vecinos pasen un día de campu xunto coles sos families y amigos. Tamién participen carretes y caballistes vistíos colos traxes típicos andaluces.
Fiesta onde se realiza una procesión de la Santa Custodia, símbolu del cuerpu de Cristu. Les cais per onde pasa la procesión suelen pintase un día antes con símbolos relixosos, llevántense pequeños "altares" nes cais y vístense les cases de mantones bordaos, sábanes nos balcones y palmes.
Festividá relixosa n'honor a San Bartolomé, patrón de Sierra de Yeguas. Estes son les celebraciones principales de la llocalidá, onde se celebren les feries y fiestes del pueblu, amás de procesinar.
Gastronomía
Los dos amueses principales de la gastronomía del llugar son la porra campera y el gazpachu. Na so gastronomía, cabo destacar:
Recursos naturales
El sal sacar nos meses de xunu, xunetu, agostu y setiembre.
Nesta ruta podemos atopar gran variedá de plantes como'l majuelo, el torviscu, el llentiscu, fenoyu, etc. y distintos animales de la fauna ibérica. Tou ello arrodiáu de paisaxes de gran guapura natural.
Vitamina A
La vitamina A ye un nutriente esencial pal ser humanu. Conozse tamién como retinol, yá que xenera pigmentos necesarios pal funcionamientu de la retina. Desempeña un papel importante nel desenvolvimientu d'una bona visión, especialmente ante la lluz tenue. Tamién puede riquir pa la reproducción y la lactancia. El β-carotenu, que tien propiedaes antioxidantes qu'ayuden a esaniciar radicales llibres previniendo l'avieyamientu celular, ye un precursor de la vitamina A. El retinol puede aferruñase hasta formar el acedu retinoico, un ácidu d'usu melecinal. Esta vitamina tien 3 vitameros (vitamines que tienen más d'una forma química) son el retinol, el retinal y el acedu retinoico.
Formar a partir de la provitamina betacarotenu y otres provitaminas nel tracto del intestín gordu. Almacenar nel fégadu.
Historia
N'Exiptu, hacia l'añu 1500 e. C. describir por vegada primer el tratamientu de la ceguera nocherniega (anguaño ye sabíu qu'esta ceguera obedez a un déficit de vitamina A), magar nun se rellacionó a dicha enfermedá con dalgún defectu na dieta, encamentábase la ingesta de fégadu (alimentu rico en vitamina A). Hipócrates prescribía fégadu untáu en miel a aquellos neños que nun estáu de desnutrición carecieren de ceguera, amás d'esto hanse descritu práutiques similares n'otres cultures del mundu.
En 1906, investigaciones na alimentación del ganáu determinaron qu'esistíen otros factores amás de los carbohidratos, proteínes y grases que yeren necesarios pa caltener la salú de los animales.
Ente los años 1912-1914, unu d'esos factores foi independientemente descubiertu por Elmer McCollum y Margaret Davis na Universidá de Wisconsin-Madison, y en 1913 por Lafayette Mendel y Thomas Burr Osborne na Universidá de Yale, estos postreros qu'afayaron un factor liposoluble na mantega. Los investigadores consideraron el nome del mesmu en base al descubrimientu recién del factor hidrosoluble B (vitamina B), polo qu'acuñaron el nome de factor liposoluble A (Vitamina A) pa esta nueva sustancia descubierto.
En 1919, Harry Steenbock de la Universidá de Wisconsin-Madison propunxo una rellación ente los pigmentos mariellos de los vexetales los β-carotenos y la vitamina A.
En 1930, Thomas Moore apurrió la primer evidencia de qu'un carotenoide ye'l precursor de la vitamina A convirtiéndose nel intestín delgáu de los mamíferos.
En 2000 dos grupos investigadores independientes tuvieron ésitu n'identificar la enzima que xenera la vitamina A a partir de β-caroteno.
Aición fisiolóxica y bioquímica
La vitamina A tien delles funciones importantes nel organismu como la resistencia a infeiciones, la producción d'anticuerpos, crecedera ósea, fertilidá. Pero la so principal función ye la que cumple na retina. El retinol ye tresportáu escontra la retina, onde ye aferruñáu a 11 cis-retinal que ye lleváu a les célules presentes na retina, nesti casu a los cayaos onde se xune a una proteína de la retinal llamada opsina para asina formar el pigmentu visual llamáu rodopsina. Estos cayaos xunto cola rodopsina detecten cantidaes bien pequeñes de lluz (por eso la so función ye tan importante pa la vista nocherniega), estos fotones de lluz desamarren una cadena d'eventos xenerando un impulsu nerviosu al nerviu ópticu que'l celebru interpreta tan bien que se dexa la visión a blancu y negru.
Esta vitamina tamién ye bien necesaria pa la crecedera y la diferenciación del texíu epitelial por casu el del güeyu, del aparatu respiratorio y gastrointestinal, riquir na crecedera del güesu, na reproducción y el desenvolvimientu embrionariu. Xunto con dalgunos carotenoides, la vitamina A aumenta la función inmunitaria, contribúi a amenorgar les consecuencies de ciertes enfermedaes infeicioses que pueden ser mortales.
Esisten receptores nel nucleu del acedu retinóico y otros retinoides y esti receptores son del mesmu tipu que los que medien l'aición de les hormones esteroideas y tiroideas.
Equivalencies de retinoides y carotenoides (UI)
La vitamina A sueli espresase n'Unidaes Internacionales (UI) o como equivalentes de retinol (ER), que correspuenden a 1 µg de retinol, 6 de β-carotenos o 12 µg d'otros carotenos. Por cuenta de que la producción de retinol realizar a partir de provitaminas nel organismu, la so producción ye regulada pola cantidá disponible de retinol nel cuerpu. D'alcuerdu a esto, la conversión aplica puramente pa casos de defectos de vitamina A nel organismu. L'absorción de les provitaminas depende en gran parte de la cantidá de grases inxeríes, una y bones éstes amonten l'absorción de les provitamines.
Ingesta diaria encamentada
La cantidá de Vitamina A encamentada ye de 1000 µg de (ER) per día pa los homes y 800 µg (ER) per día pa les muyeres.
Fuentes
Na siguiente llista d'alimentos, cada unu contién siquier 0,15 mg de retinol (lo que ye equivalente a 150 microgramos (µg) o 500 UI) de vitamina A o betacaroteno por 50 o 200 g del alimentu aprox.: Fégadu (res, gochu, pollu, pavu, pexe) (6500 µg 722 %). Cenahories (835 µg 93 %). Brócoli (800 µg 89 %). Papes duces (camote), o batates (709 µg 79 %). Col rizada (681 µg 76 %). Mantega (684 µg 76 %). Espinaca (469 µg 52 %). Calabaza (369 µg 41 %). Llechuga verde (333 µg 37.5 %). Melón (169 µg 19 %). Óvulos (Güevos) (140 µg 16 %). Papaya, llechienta (55 µg 6 %). Mangu (54 µg 6 %). Arbeyos (38 µg 4 %). La vitamina A provién de fontes animales como'l güevu, la carne, la lleche, el quesu, la crema, el fégadu, el reñón y l'aceite de fégadu de bacaláu y d'hipogloso. Sicasí, toes estes fontes, sacante la lleche descremada arriquecida con vitamina A, tienen un altu conteníu de grasa enchida y colesterol.
Les fontes de betacarotenu son la cenahoria, la calabaza, la batata o camote, el melón, el calabacín, el pomelu o toronja, l'albaricoque o albérchigo, el brécol o brócoli, la espinaca, en frutes y verdures de color; cuanto más intensu ye'l color de la fruta o hortoliza, mayor ye'l conteníu de betacaroteno. Estes fontes vexetales de betacaroteno nun contienen grasa nin colesterol.
Dos tipos distintos de vitamina A atópense na alimentación. La vitamina A preformada atópase en productos d'orixe animal como carne de res, pexe, aves de corrolada y productos lácteos. L'otru tipu, provitamina A, atopar n'alimentos d'orixe vexetal, como frutes y verdures. El tipu más común de provitamina A ye'l betacaroteno.
La vitamina A tamién ta disponible en suplementos dietéticos, xeneralmente en forma de acetato de retinilo o palmitato de retinilo (vitamina A preformada), betacaroteno (provitamina A) o una combinación de vitamina A preformada y provitamina A.
Déficit de Vitamina A
Dientro de les primeres manifestaciones que causa'l déficit de vitamina A (Avitaminosis), atópense los problemes de la vista, y más concretamente na visión nocherniega. Un déficit enllargáu xenera una serie de cambeos radicales a nivel ocular, ente ellos la xeroftalmia. El procesu asocede de forma progresiva. Primero produzse secañu na conxuntiva (xerosis) y l'epiteliu normal del conductu llagrimal y de la mucosa ye reemplazáu por un epiteliu queratinizado. Depués, asocede una acumuladura de la queratina en plaques pequeñes (llurdios de Bitot) y finalmente produzse una erosión de la superficie rugosa de la córnea, con allandiadura y destrucción de la mesma (queratomalacia), lo cual desagua nuna ceguera total. Otros cambeos inclúin la medría de la susceptibilidá a les infeiciones bacterianes, parasitarias o virales, hipoqueratosis, queratosis pilaris y metaplasia escamosa del epiteliu que cubre víes respiratories, urinaries hasta llegar a un epiteliu queratinizado, la piel vuélvese aspra, seca, con escames al igual que'l pelo y les uñes.
Escesu de vitamina A
Por cuenta de que la vitamina A ye liposoluble y nun s'escreta con facilidá, ye posible llegar a consumir un escesu al traviés de la dieta, a diferencia de les vitamines hidrosolubles, como les del complexu B o la vitamina C. Dalgunos de los sos efeutos tóxicos son l'apaición d'estomagaes, ictericia, irritabilidá, anorexa, que nun tien de ser confundida con anorexa nerviosa (trestornu alimenticiu), vultures, visión borrosa, dolor de cabeza, dolor y debilidá muscular y abdominal, somnolencia y estaos d'alteración mental.
La toxicidá aguda asocede xeneralmente con dosis de 25000 UI/kg, ente que la toxicidá crónica, asocede con 4000 UI/kg diaries por 6-15 meses. Sicasí, la toxicidá hepática puede asoceder a niveles más baxos, con 15000 UI diaries. N'individuos con fallu renal, 4000 UI pueden causar daños importantes. Amás d'esto, un consumu escesivu d'alcohol puede amontar esta toxicidá.
En casos crónicos, s'evidencia fiebre, velea, vultura, fatiga, perda de pesu, quebres ósees, anemia y foria. Ye importante destacar que los cuadros tóxicos solo prodúcense col usu de la vitamina A preformada (retinoide) (como la proveniente del fégadu), ente que'l consumu escesivu de verdures o frutes hipercatorenosis, les formes carotenoides (como los betacarotenos) nun xeneren tales síntomes, a cencielles esti escesu atropar na piel produciendo un color mariellu na palma de les manes, pero nun se considera peligrosu pa la salú.
Abdelmajid Lakhal
Televisión
Participó en programes de televisión tunecinos dende 1966.
Saint-Nazaire-d'Aude
Saint-Nazaire-d'Aude ye una comuña francesa del departamentu d'Aude, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Zeta Cassiopeiae
Zeta Cassiopeiae (ζ Cas / 17 Cassiopeiae / HD 3360 / HR 153) ye una estrella na constelación de Cassiopeia de magnitú aparente +3,67. Alcuéntrase aproximao a 600 años lluz del Sistema Solar.
Zeta Cassiopeiae ye una estrella azul caliente con una temperatura de 21.000 K. Anque catalogada como subxigante de tipu espectral B2 IV, puede ser una estrella inda na secuencia principal con una edá de 25 millones d'años. Ye una estrella masiva con una masa de 9 mases solares, na llende ente les estrelles que rematen la so vida como nanes blanques masives y aquelles otres que, superando esta llende, esploten como supernoves. Tien un diámetru 6,1 vegaes mayor que'l del Sol y relluma con una lluminosidá 6400 vegaes superior a la lluminosidá solar, incluyendo una importante cantidá de radiación emitida como lluz ultravioleta.
Zeta Cassiopeiae esperimenta llixeres fluctuaciones nel so rellumu de 0,005 magnitúes a lo llargo d'un periodu de 1,56 díes. Ta clasificada como variable pulsante lenta (SPB) —versión fría y tenue de les variables Beta Cephei—, que'l so prototipu ye 53 Persei. Ye la primera dientro d'esta clase onde s'atopó un campu magnéticu; variaciones nel vientu estelar, modulado por dichu campu magnéticu, dexaron calcular el so periodu de rotación —5,37 díes—, que correspuende a una velocidá de rotación de 56 km/s, baxa pa una estrella de les sos carauterístiques.
Eucalyptus piperita
Eucalyptus piperita, comúnmente conocíu como menta piperita de Sydney (Sydney Peppermint) y menta piperita de frutos d'urna (Urn-fruited Peppermint), ye un árbol nativu de los montes de Nueva Gales del Sur, Australia.
Descripción
Tien la corteza gris, rugosa y finamente fibrosa nel so tueru, pero les sos cañes son llises y blanques. Les fueyes adultes son verde-azulosas opaques y con frecuencia oblicues. Les flores marielles-verdoses producir en recímanos de siete o más dende finales de la primavera y mediaos del branu. El frutu ye dende urceolado (paecíu a una urna) hasta una forma de barrilito.
Usos
L'aceite esencial de les fueyes de Y.piperita foi usáu pa malestares estomacales.
El 'tipu' Y.piperita tien una producción d'aceite del pesu en frescu de 2.25% conteniendo piperitona (40-50%) y felandreno.
Distribución y hábitat
Y. piperita distribuyir nos pandos y árees costeres del centru y sur de Nueva Gales del Sur.
Taxonomía
Eucalyptus piperita describióse por (Sm.) Hort. ex DC. y espublizóse en J. Voi. N.S.W. 226. 1790.
Eucalyptus: nome xenéricu que provién del griegu antiguu: eû = "bien, xustamente" y kalyptós = "cubiertu, qu'anubre". En Eucalyptus L'Hér., los pétalos, soldaos ente sigo y dacuando tamién colos sépalos los, formen parte del opérculu, perfectamente afechu al hipanto, que s'esprende a la del floriamientu.
piperita: epítetu llatín que significa "como la pimienta". 'subsp. piperita'. 'subsp. urceolaris' (Maiden & Blakely) L.A.S.Johnson & Blaxell, Contr. New South Wales Natl. Herb. 4: 381 (1973).
Guadalupe (Cáceres)
Guadalupe ye un conceyu español de la provincia de Cáceres, na comunidá autónoma d'Estremadura. #Asitiar na mancomunidá de Villuercas-Ibores-Jara y nel partíu xudicial de Logrosán. Los pueblos más cercanos per carretera son Cañamero, Alía, Castilblanco, Logrosán y Navalvillar de Ibor. El conceyu tien habitantes según l'últimu datu del INE.
Según la tradición un pastor atopó una talla de la virxe María nel ríu Guadalupe a finales del sieglu XIII o principios del XIV. Cerca del llugar onde s'atopó la imaxe construyó una ermita alredor de la cual surdió l'asentamientu actual col nome de Puebla de Santa María de Guadalupe. Dende la construcción del primer santuariu Guadalupe #convertir nel centru de pelegrinación más importante de la península ibérica dempués de Santiago de Compostela, condición que caltién na actualidá al traviés de la pelegrinación que llega de toa España pelos caminos de Guadalupe. Esto debe al fechu de que #si Santiago ye'l patrón d'España, la virxe de Guadalupe ye la patrona de toles tierres de fala hispana y ostenta el títulu de reina de les Españas según la tradición católica. L'actual Real Monesteriu de Santa María de Guadalupe ye consideráu como unu de los mayores símbolos d'Estremadura y la Virxe de Guadalupe ye tamién patrona d'esta rexón. El conceyu cunta con gran cantidá de monumentos amás del monesteriu.