cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cadmiu
Efeutos na salú
El cadmiu puede alcontrase de vezu na corteza terrestre. Esti siempres asocede en combinación col cinc. El cadmiu tamién se consigue nes industries como inevitable subproductu d'estraiciones de cinc, plomu y cobre. La toma de cadmiu polos humanos tien llugar de vezu al traviés de la comida. Los alimentos que son ricos en cadmiu pueden en gran midida amontar la concentración de cadmiu nos humanos. Exemplos son patés, xampiñones, mariscos, moxones, cacáu y algues seques. Una esposición a niveles significativamente altos asocede cuando la xente fuma. El fumu del tabacu tresporta'l cadmiu a los pulmones. Cuando la xente alienda'l cadmiu, ésti puede estropiar severamente los pulmones. Esto puede inclusive causar la muerte. Otros efeutos sobre la salú que pueden ser causaos pol cadmiu son:
Efeutos ambientales
De forma natural grandes cantidaes de cadmiu son lliberaes al ambiente, sobre 25.000 tonelaes al añu. La metá d'esti cadmiu ye lliberáu nos ríos al traviés de la descomposición de roques, tamién ye lliberáu al aire al traviés de quemes forestales y volcanes. El restu ye lliberáu poles actividaes humanes, como ye la manufacturación.
Les agües residuales con cadmiu, procedentes mayoritariamente de les industries, terminen en suelos. Les causes d'estes corrientes de residuos son, por casu, la producción de cinc, minerales de fosfatu y les bioindustrias del cuchu. El cadmiu de les corrientes residuales puede tamién entrar nel aire al traviés de la quema de residuos urbanes y de la quema de combustibles fósiles. En 2007, por cuenta de les regulaciones, namái una pequeña cantidá de cadmiu entra na agua al traviés del arramáu d'agües residuales de cases o industries.
Dellos fungos pueden atropar cadmiu (y otros metales pesaos) nes cogordes con concentraciones ciento de vegaes cimeres a les del ambiente nel que viven. La ingesta de grandes cantidaes d'estes especies de cogordes puede producir cuadros d'envelenamientu, de cutiu subclínicos, pasaxeros, y a los que xeneralmente non s'empresta escesiva atención. Sábese qu'esto asocede en dellos Agaricus, como A. macrosporus por casu, un tipu de cogordes (xampiñones) que se consideren de normal comestibles.
Aplicaciones
Aproximao trés cuartes partes del cadmiu producíu emplegar na fabricación de bateríes. Especialmente nes bateríes de níquel-cadmiu. Una parte importante emplegar en galvanoplastia (como recubrimientu). Dellos sales empléguense como pigmentos. Por casu, el sulfuru de cadmiu emplégase como pigmentu mariellu. Emplegar en delles aleaciones de baxu puntu de fusión. Por cuenta del so baxu coeficiente de resfregón y bien bona resistencia a la fatiga, emplegar n'aleaciones pa cojinetes. Munchos tipos de soldadures contienen esti metal. En barres de control en fisión nuclear. Dellos compuestos fosforescentes de cadmiu emplegar en televisiones. Emplegar en dalgunos semiconductores. Dellos compuestos de cadmiu empléguense como estabilizantes de plásticos como'l PVC. Aplícase tamién como pigmentu na fabricación de pintura, como l'acrílicu, oleu, etc.
Bayura y llogru
Ye un elementu escasu na corteza terrestre. Les mines de cadmiu son difíciles d'atopar, y suelen tar en pequeñes cantidaes. Suel sustituyir al cinc nos sos minerales por cuenta de la so paecencia química. Llógrase xeneralmente como subproductu; el cadmiu dixebrar del cinc bastiándolo con sulfatos o por aciu destilación. Xeneralmente'l cinc y el cadmiu tán nos sos minerales como sulfuros, al turrar llógrase un amiestu d'óxidos y sulfatos, y el cadmiu dixébrase aprovechando la mayor facilidá p'amenorgalo.
Toxicidá del cadmiu
El cadmiu ye un metal pesáu que produz efeutos tóxicos nos organismos vivos, entá en concentraciones bien pequeñes.
La esposición al cadmiu nos humanos produzse xeneralmente al traviés de dos fuentes principales: la primera ye la vía oral (per agua y ingestión d'alimentos contaminaos.) La segunda vía ye por inhalación. La población fumadora ye la más espuesta al cadmiu, porque los pitos contener.
Dellos órganos vitales son blancu de la toxicidá del cadmiu. N'organismos sobreexpuestos, el cadmiu causa graves enfermedaes al actuar sobre dichos órganos. Esisten anguaño delles descripciones de posibles mecanismos de toxicidá del cadmiu. Sicasí, la implicación real qu'esti elementu tien como axente tóxicu foi pocu estudiada, polo que se considera que ten de ser monitoreado. Ye de gran importancia llevar a cabo estudio p'afondar nos factores de riesgu y asina realizar midíes preventives na población.
El cadmiu ye un elementu que s'atopa de manera natural na corteza terrestre. El cadmiu puru ye un metal blando, d'un rellumu bien paecíu al de la plata, pero nesta forma nun ye bien común atopalo nel ambiente. Esti metal alcuéntrase más de cutiu combináu con otros elementos (tales como osíxenu, cloru o azufre) formando compuestos. Toos estos compuestos son sólidos estables que non se evaporan (namái'l óxidu de cadmiu tamién s'atopa nel aire en forma de pequeñes partícules.)
Una gran parte del cadmiu utilizáu con fines industriales ye llográu como un productu a partir del fundimiento de roques que contienen cinc, plomu o cobre. El cadmiu tien munches aplicaciones na industria, pero ye utilizáu con más frecuencia na ellaboración de pigmentos, piles llétriques y plásticos.
Pequeñes cantidaes de cadmiu atópense naturalmente nel aire, na agua, nel suelu y na comida. Pa munches persones, la comida ye la principal causa d'esposición al cadmiu, por cuenta de que munchos alimentos tienden a absorbelo y a retenelo. Por casu, les plantes tomen el cadmiu del suelu, los pexes tomar de l'agua, etc.
L'aplicación de ciertos fertilizantes o d'escrementu d'animales nel suelu destináu al cultivu d'alimentos puede aumentar el so nivel de cadmiu lo cual, de la mesma, causa un aumentu nel nivel de cadmiu de los productos. El cadmiu nun s'atopa en cantidaes esmolecedores nel agua; sicasí, puede contaminala cuando ésta viaxa al traviés de les tuberíes (que munches vegaes tán soldaes con materiales que lo contienen) o cuando entra en contautu con refugayes químiques.
La fonte más importante de descarga de cadmiu al mediu ambiente ye la quema de combustibles fósiles (como carbón o petroleu) o la incineración de la basura doméstica común. El cadmiu tamién contamina'l aire cuando se funden roques pa estrayer cinc, cobre o plomu. Trabayar o vivir cerca d'una d'estes fontes contaminantes puede resultar nuna sobreexposición al cadmiu.
Fumar ye otra importante fonte de cadmiu. Como munches plantes, el tabacu contién cadmiu, daqué del cual ye esneldáu nel fumu. Munchu fumadores tienen alredor del doble de cadmiu nos sos organismos que los non fumadores.
El cadmiu entra a la riega sanguínea por absorción nel estómagu o nos intestinos depués de la ingestión de comida o agua, o por absorción nos pulmones dempués de la inhalación. Bien pocu cadmiu entra al cuerpu al traviés de la piel. Usualmente namái ye absorbíu pola sangre alredor del 1 al 5% del cadmiu que ye inxeríu pola boca, ente que s'absuerbe alredor del 30 al 50% del que ye esneldáu.
Un fumador que peracaba un paquete de cigarros per día puede absorber, mientres esi ralu, casi'l doble del cadmiu absorbíu por un non fumador.
Comoquier, una vegada que'l cadmiu absuérbese ye fuertemente reteníu; asina qu'inclusive baxes dosis d'esti metal pueden constituyir un nivel significativu nel organismu si la esposición enllargar mientres un llargu periodu.
Una vegada absorbíu'l cadmiu, ye tresportáu pola riega circulatoriu hasta'l fégadu, onde se xune a una proteína de baxu pesu molecular. Pequeñes cantidaes d'esi complexu proteína-cadmiu pasen de cutio del fégadu a la riega sanguínea, pa ser tresportáu a los reñones y peneráu al traviés de los glomérulos, pa darréu ser reabsorbido y almacenáu nes célules tubulares del reñón. Esti últimu órganu escreta del 1 al 2% del cadmiu tomáu direutamente de les fontes ambientales, lo que provoca una gran acumuladura de cadmiu nos reñones. La concentración del metal nel reñón ye aproximao 10 mil veces más alta que na riega sanguínea. La escreción fecal del metal representa una mínima cantidá de cadmiu ensin absorber nel sistema gastrointestinal. Per otra parte, envalórase que la vida biolóxica del cadmiu nos humanos varia ente 13 y 40 años.
Nun se sabe que'l cadmiu tenga dalgún efeutu benéficu. Más bien puede causar dellos efeutos adversos na salú. Anque les esposiciones enllargaes son desaxeradamente rares anguaño, la ingestión d'altes dosis ye causa de severes irritaciones del estómagu, vultura y foria y la so inhalación causa graves irritaciones nos pulmones.
Causen mayor esmolición los efeutos de les esposiciones baxes al cadmiu y al llargu plazu. Dellos efeutos de dellos niveles y duraciones d'esposición son los siguientes:
En persones que tuvieron espuestes a un escesu de cadmiu na so dieta o pel aire reparóse un dañu nos reñones. Esta enfermedá renal de normal nun ye mortal, pero puede causar la formación de cálculos y los sos efeutos nel sistema oseu manifiéstense al traviés de dolor y debilidá.
En trabayadores de fábriques, onde'l nivel de concentración de cadmiu nel aire ye alto, fueron reparaos severos daños nos pulmones, tales como enfisema.
N'animales espuestos mientres llargos periodos al cadmiu por inhalación, reparóse l'apaición de cáncer de pulmón. Estudios en seres humanos tamién suxuren qu'una inhalación enllargada de cadmiu puede resultar n'amontar el riesgu de contraer cáncer pulmonar, como nel casu de los fumadores. Nun hai evidencia de que la ingestión de cadmiu pela vía oral seya causante de cáncer.
Foi tamién reparada alta presión arterial n'animales espuestos al cadmiu. Entá nun se sabe si la esposición al cadmiu desempeña un papel importante na hipertensión humana.
Otros texíos tamién son estropiaos por esposición al cadmiu (n'animales o humanos) incluyendo al fégadu, los testículos, el sistema inmunolóxicu, el sistema nerviosu y la sangre. Efeutos na reproducción y el desenvolvimientu fueron reparaos n'animales espuestos al cadmiu, pero nun fueron reportaos entá en seres humanos.
Ye importante tomar midíes preventives pa regular les descargues de cadmiu al ambiente. Coles mesmes, tien de protexese a les persones que por una otra causa atópense sobreexpuestas a esti metal. Debe tamién considerase aumentar la información avera del cadmiu a la población polo xeneral.
A pesar de que son clares les evidencies de la toxicidá del cadmiu, entá nun se realicen estudios formales alrodiu de les consecuencies reales que tien l'acción d'esti metal sobre los organismos vivos, especialmente nel humanu. Ye bien posible que dalgunos de los nuesos carecimientos (tales como'l cáncer, enfermedaes renales, hepátiques, pulmonares, etc.), tean amestaos cola esposición enllargada al cadmiu. La investigación ayudaría, amás, a afondar nos mecanismos básicos de dañu y dexaría un meyor entendimientu de la toxicidá del cadmiu y el so posible tratamientu.
Apocayá, nun estudiu comprobóse la so rellación col cáncer de mama en muyeres con altu conteníu de cadmiu na orina.
Crystal Renn
Crystal Renn ye una supermodelu y autora d'Estaos Xuníos.
Biografía
Renn empezó la so carrera profesional na moda a los 14 años, cuando la afayó un cazatalentos profesional nel pueblu onde vivía, en Clinton, Mississippi. Dixéron-y que tendría de perder, siquier, un terciu de pesu si quería llegar a modelu. Tiempu dempués, tres años d'anorexa nerviosa, Renn reconsideró la so dieta y vezos saludables. N'engordando 32 kg (70 llibres) y resurdir con una talla 44 (US 12), el so axentes volver a contratar como modelu de talles grandes. Renn escribió un llibru Hungry: A Young Model's Story of Appetite, Ambition and the Ultimate Embrace of Curves (Afamiada: hestoria d'una nueva modelu sobre'l mambís, l'ambición y l'abrazu definitivu a les curves) sobre la so esperiencia nel mundu de la moda y los tresformamientos a que sometió'l so cuerpu.
En payares de 2010, Renn confensó haber perdíu peso gracies al senderismu y el yoga, y qu'había rebabajo la talla hasta una 38 (US 8).
Trayeutoria profesional
Amás de trabayar en diverses ocasiones con conocíos fotógrafos de moda como Ruven Afanador y Steven Meisel, foi la primer modelu de talles grandes n'apaecer la portada Harper's Bazaar cover, amás d'apaecer en cuatro ediciones internacionales de la revista Vogue, Renn esfrutó de codalosos contratos con delles firmes especializaes en talles grandes como Lane Bryant, Evans y Torrid. Tamién trió la pasarela pa Vena Cava, Heatherette, Elena Miró y pal más conocíu Jean-Paul Gaultier en París, coleición primavera/branu de 2006, atrayendo l'atención favorable y l'interés de grandes medios de comunicación. Últimamente, desfiló pa la Pasarela Chanel Resort 2011. Tamién participó na campañana pa la Fashion Week 2010 de Jean Paul Gautier y otres campañes pa H&M, Chanel, Dolce & Gabbana, Saks Fifth Avenue, Jean Paul Gautier, Jimmy Choo, Barneys, Dsquared y Nordstrom. Coles mesmes, apaeció n'editoriales de les versiones estauxunidense, italiana, francesa, alemana, española, xaponesa, llatinoamericana y nueva de Vogue, na italiana Elle, rusa y estauxunidense Harpers Bazaar, Glamour V, i-D y Vanity Fair. Tuvo la so apaición tamién na edición 2012 del Sports Illustrated Swimsuit Issue.
A Renn tamién la conoz poles sos apaiciones nuna campaña de 2007 pa la firma española Mango, llevando llapiceros de pintar y ropa de talla estándar (non especialmente grande); estes fotografíes nes que la vía con modelos de talles menores y ensin nenguna mención especial a la so talla grande suponen un raru acontecimientu nel escaparate de la moda.
En 2011 Renn convertir en cara de la campaña primavera/verano de Jimmy Choo Ltd y de la coleición primavera/verano de Marina Rinaldi, de pantalones vaqueros de talla grande.
El primer llibru de Renn, Afamiada (Hungry), escribir xunto a Marjorie Ingall y salió publicáu'l 8 de setiembre de 2009. Mientres una entrevista televisada en Australian, l'axente de Renn dio a entender que los sos ingresos actuales rondaríen los 7 díxitos.
Renn sirvió de corresponsal pa la revista Glamour na New York Fashion Week de 2010, coleición de seronda.
Conseyu de Gobiernu del Principáu d'Asturies
El Conseyu de Gobiernu del Principáu d'Asturies o Gobiernu del Principáu d'Asturies, ye una de les instituciones estatutaries que conformen el Principáu d'Asturies, siendo'l muérganu cimeru colexáu que dirixe la política y l'Alministración que xurde de la Xunta Xeneral del Principáu d'Asturies y que tien asignada la función executiva, pa ser fiel al principiu de división de poderes.
Club Deportivo Tuilla
El Club Deportivo Tuilla ye un club de fútbol asturianu de la parroquia de Tiuya, en Llangréu. Foi fundáu en 1952 y xuega na. El so estadiu ye'l El Candín con un aforu de 2800 persones. Ente los xugadores que tuvieron nes sos files, destaca David Villa, natural d'esta parroquia.
The Bronx
The Bronx o Bronx ye un condáu del estáu de Nueva York y unu de los cinco distritos metropolitanos (borough) de la ciudá de Nueva York. El Condao y distritu tienen les mesmes llendes xeográficos. Bronx ta dixebráu de la islla de Manhattan pol ríu Harlem. Ye'l distritu asitiáu más al norte y ye l'únicu de los cinco que nun ta nuna islla, sinón en tierra firme. En 2014, la so población yera de 1.438.159 habitantes.
Historia
La primer colonia d'europeos nel llugar establecióse cuando la Compañía Holandesa de les Indies Occidentales mercó la zona en 1639. Esi mesmu añu, l'inmigrante suecu Jonas Bronck, en que'l so honor bautizar la colonia, construyó la primer granxa.
Hasta la década de 1890, nun foi más qu'una zona de granxes y pequeñes colonies, pero la llegada de los tranvíes y el metro eleváu aceleró'l yá rápida crecedera de la zona, que pasó a ser un condáu de la ciudá.
Originariamente, yera una zona con numberosos edificios d'apartamentos. Desenvuelve una mínima actividá industrial, comparada cola que se realiza nel conxuntu de la ciudá, principalmente na seición meridional, onde esisten establecimientos de sectores como l'alimenticiu y el de la confección de ropa, ente otros. Los almacenes, instalaciones navieres y comerciales atopar na vera nororiental.
Delles zones de Bronx, sobremanera les del sureste, algamaron un altu nivel de deterioru. Tou lo contrario de lo qu'asocede en Riverdale, asitiáu xunto al ríu Hudson, que presenta un paisaxe de viviendes unifamiliares con xardinos. Les llinies de metro y les carreteres elevaes faen posible la comunicación rápida con cualesquier parte de Nueva York. A Manhattan puede llegase per carretera al traviés de les diez pontes que crucien el ríu Harlem.
Atraiciones
Les atraiciones de The Bronx inclúin l'Estadiu "Yankee", llar de los New York Yankees, el Zoolóxicu de The Bronx, el Xardín Botánicu de Nueva York. Inclúi tamién dos de los parques más grandes de Nueva York, el “Pelham Bay”, el “Van Cortlandt Park” y el “1520 Sedgwick Avenue” edificiu nomáu como nacencia del hip hop.
Nel so campusantu atopen les tumbes de Duke Ellington, Miles Davis o Herman Melville, ente otros personaxes históricos. Na entrada, puede solicitase un mapa con felicidaes sepultures señalaes.
Gobierno
El territoriu qu'anguaño forma'l condáu de The Bronx pertenecía al Condáu de Westchester.
En 1874, la parte occidental de lo que ye l'actual condáu de The Bronx foi tresferíu al condáu de Nueva York y en 1895 tresfirióse'l restu oriental. En 1914, aquelles partes tresferíes dixebrar del condáu de Nueva York y formaron l'actual condáu de The Bronx.
La oficina del Presidente de Distritu (Borough President) foi creada col afitamientu de los cinco condaos, pa permediar la balanza d'éstos, respectu del gobiernu municipal central. Cada presidente de distritu tenía un rol importante, que se derivaba del fechu de tener un votu nel New York City Board of Estimate, el cuerpu responsable de crear y aprobar los presupuestos municipales y realizar les propuestes pa la ordenación del territoriu. En 1989, la Corte Suprema de los Estaos Xuníos declaró qu'esta Xunta yera inconstitucional, por dase'l fechu de que Brooklyn, el condáu más pobláu del conceyu, nun tenía más voto sobre'l terrén que Staten Island, el condáu menos pobláu de la ciudá, lo que se consideró una violación de la Clausa de Proteición Igual de la Decimocuarta Enmienda de la Constitución de los Estaos Xuníos, emitida en 1964, so la premisa de un home, un votu.
Les competencies del Board of Estimate fueron tresferíes a la Xunta de Conceyales (City Council, con 51 miembros, encargáu del poder llexislativu na ciudá), aumentando asina'l poder centralizáu nel conceyu neoyorquín.
Dende 1990, el Presidente de Distritu actúa como defensor de los intereses del condáu ante les axencies de l'alcaldía, les conceyalíes municipales, el gobiernu estatal de Nueva York y les corporaciones. El presidente del Distritu de The Bronx ye Rubén Díaz Jr., el docenu d'ellos, desque'l Bronx pertenez a la ciudá de Nueva York.
El Fiscal del Distritu de Bronx (conocíu como District Attorney o a cencielles D.A., nel orixinal inglés) ye Robert T. Johnson y ocupa el cargu dende'l 1 de xineru de 1989, lo que lo fai'l fiscal de distritu qu'exerció'l cargu mientres más tiempu na historia de The Bronx.
Tamién tien 12 distritos alministrativos, cada unu d'ellos sirvíu por una Xunta de Comunidá local (Community Board). Estes Xuntes son los cuerpos representativos que recueyen les quexes ciudadanes y sirven como defensores de los residentes del so área, ante'l Conceyu.
Anecdóticamente, el nome oficial del borough ye The Bronx, ente que'l nome del condáu ye Bronx County (ensin artículu).
Xeografía
The Bronx nun tien otres subdivisiones, ta allugáu nos 40°42'15" latitud norte y los 73°55'5" longitud oeste.
La comuña tien una área de 148,7 km². 108,9 km^2 formaos per tierra y 39,9 km^2 d'agua que constitúi un 26,82% del total.
Munches de les cais de The Bronx tán numberaes, pero a diferencia de la numberación en Brooklyn y Queens, el so sistema de numberación ye una continuación del sistema de Manhattan, por cuenta de que orixinalmente pertenecía al condáu de Nueva York, polo cual la numberación empieza na cai 132 este.
Demografía
Escontra 1840, empezaron a llegar al Bronx inmigrantes alemanes y irlandeses pa trabayar nes obres del ferrocarril; llueu otros inmigrantes tomaron el relevu, como los irlandeses, italianos, polacos y griegos. Dempués de la II Guerra Mundial la población de The Bronx amontar cola llegada de numberoses families de clase media y de munches persones procedentes de Puertu Ricu y República Dominicana, arriendes d'ello, varió la composición de la población. Na actualidá ye'l distritu más populosu y cola mayor diversidá étnica de tol país.
La so población actual ye de 1.397.287 persones, de los cualos :
La población d'orixe llatín / hispanu ye la de más rápida crecedera, por cuenta de la inmigración llegal ya illegal proveniente d'América llatina y el Caribe.
Educación
El Departamentu d'Educación de la Ciudá de Nueva York xestiona escueles públiques.
La Biblioteca Pública de Nueva York xestiona biblioteques públiques.
Delles universidaes y colexos allugar en The Bronx:
Llingua
Según el censu del añu 2000 nel Bronx hai falantes de 77 llingües distintes. Les mayoritaries son l'inglés, con un 47,3% de falantes, y l'español, con un 42,7%, nun llegando'l restu de falantes d'otres llingües al 2%.
Deporte
Los New York Yankees de les Grandes Lligues de Béisbol xueguen nel Yankee Stadium dende 1923. Ellí tamién xugaron numberosos equipos profesionales de fútbol americano en diversos periodossobremanera los New York Giants dende 1956 hasta 1973. Amás, los New York Cosmos xugaron ellí en 1971 y 1976.
NGC 353
NGC 353 ye una galaxa espiral barrada de la constelación de Cetus.
Afayóse'l 10 de payares de 1885 pol astrónomu Lewis A. Swift.
Mónica Lander
Carrera
Mónica Lander publicó dellos tangos a partir y a lo llargo de la década del '80 sol sellu Odeón d'Estaos Xuníos. Empezó la so carrera siendo neña na década del '60 (Afayada por Ben Molar) nel programa "Escala musical"(canal 13) y depués en "Ritmu y mocedá" (canal 11). Magar algamó fama colos sos tangos, foi n'otros xéneros onde tuvo mayor notoriedá, como-y la puede ver nel filme L'estrañu del pelo llargu de 1970 onde interpretó la tema Otra vegada na vía, una versión de la tema de Francis Smith popularizáu por Los Náufragos. Tamién fixo versiones de Bienvenida primavera de Palito Ortega, Renato d'Alberto Cortes, dambos grabaos pola "Odéon Pops", ente munchos otros.
Grabó en total trés discos. En 1988 punxo en marcha'l discu El mensaxe, que contenía les temes: María va, Gardel, Nun vamos ver más, Los páxaros perdíos, Quiero trescalame na to piel, Viejo Tortoni, Gracies a la vida, Yo te desafíu, Chiquilín de bachín y Nunca dexes d'amar.
En 1991 cantó na popular Trottoirs de Buenos Aires xunto a Luis Stazo, con quien percorrió toa Europa.
En cine debuta na comedia Blum en 1969, dirixida por Julio Porter, con Darío Víttori, Nélida Lobato y Enzo Viena L'estrañu del pelo llargu en 1970. . Depués vinieron otres participaciones, munches d'elles con Jorge Porcel y Alberto Olmedo, como, Espertos en pinchaes (1979), Custodio de señoras (1979), Asina nun hai cama qu'aguantadera (1980) y A los ciruxanos váse-yos la mano (1980). Realizo Actuaciones pal Gobiernu de la ciudá de Buenos Aires "Música al campu" na década del 80 y 90 (Acompañada por Anibal Arias, Ernesto Baffa, Luis Stazo) depués na llexislatura Porteña xunto a Llucho Servidio y Luis Stazo nel añu 2003 y 2004.
Ryoma Watanabe
Ryoma Watanabe (渡邊 凌磨, ), ye un futbolista xaponés.
Canis Maior
El Can Mayor (Canis Maior) ye una constelación que paez siguir, nel so percorríu nel cielu debíu al movimientu diurnu, al «Gran Cazador», Orión.
Mitoloxía
280px|left|thumb|Representación artística de la constelación del Can Mayor. Hai diverses identificaciones que se propunxeron pal Can Mayor:
La estrella Siriu, que'l so nome significa «abrasador» y tamién conocida como «la estrella perru», ye la más brillosa del cielu nocherniegu, namái superada en rellumu aparente pola Lluna y los planetes Venus, Xúpiter y Marte. Por cuenta de que mientres el branu boreal ye invisible, pensábase d'antiguo que la so enerxía sumar a la del Sol pa producir los díes más calorosos o «díes perru» («díes calismosos»).
Carauterístiques destacables
thumb|right|240px|Cúmulu abiertu [[Messier 41|M41.]] Siriu (α Canis Majoris) ye la estrella más brillosa nel cielu nocherniegu y tamién una de les más próximes, yá que s'atopa 8,7 años lluz; ye una estrella binaria compuesta por Siriu A, la estrella visible a simple vista, y Siriu B, una nana blanca. Adhara (ε Canis Majoris) ye la segunda estrella más brillosa del Can Mayor; tamién binaria, el so componente principal ye una superxigante azul o xigante lluminosa con una lluminosidá (en tol espectru electromagnéticu) equivalente a 22 300 vegaes la del Sol o 880 vegaes la de Siriu. Sígue-yos en rellumu δ Canis Majoris, conocida como Wezen, una superxigante blancu-mariella que, con una masa de 17 mases solares, va acabar la so vida esplotando en forma de supernova; ye, poro, una de les estrelles más masives que pueden reparase a simple vista.
Murzim o Mirzam (β Canis Majoris) ye tamién una masiva xigante o subxigante blancu-azulada y una de les principales representantes de les variables Beta Cephei. Fai 4,36 millones d'años produció'l máximu acercamientu de Murzim al sistema solar: distante entós namái 35 años lluz, el so rellumu algamó magnitú aparente -3,78, siendo muncho más brillosa que Siriu anguaño. η Canis Majoris, conocida como Aludra, ye una superxigante azul de tipu B5Ia extraordinariamente lluminosa; ye, amás, una variable Alfa Cygni similar a Deneb (α Cygni).
La variable más conocida de la constelación ye VY Canis Majoris, una hiperxigante colorada d'enorme tamañu, con un radiu que puede ser 1420 vegaes el del Sol, equivalente a 6,6 ua: si tuviera nel centru del sistema solar, la so superficie estender hasta más allá de la órbita de Xúpiter. Ye una de les estrelles más grandes que se conocen y una de les más masives.
Otra variable d'interés ye Z Canis Majoris, un sistema binariu resueltu por interferometría de motudu que consta de dos estrelles bien nuevos de namái 50 000 años d'edá. Una de les componentes ye una estrella Herbig Ae/Be de 12 mases solares y la otra ye una estrella FU Orionis. Dambos oxetos tán arrodiaos por discos de acreción activos y, acomuñáu al sistema binariu, reparóse un «jet» xigante del tamañu d'un pársec. En 2008 el sistema esperimentó l'españíu más grande de los postreros 90 años.
Ente los oxetos d'espaciu fondu atópase'l cúmulu abiertu M41. Tien un diámetru de 25 - 26 años lluz, con una edá envalorada ente 190 y 240 millones d'años. Foi afayáu por Giovanni Batista Hodierna antes de 1654 y redescubierto de forma independiente por Guillaume Le Gentil en 1749; quiciabes tamién foi conocíu por Aristóteles alredor de 325 e.C. Otru cúmulu abiertu ye NGC 2362, distante 5400 años lluz del Sol. τ Canis Majoris ye'l so miembru más brillosu, una superxigante azul del pocu frecuente tipu espectral O que forma parte d'un sistema estelar masivu de siquier cinco componentes.
La galaxa Nana del Can Mayor ye una galaxa bien tenue afayada en 2003. Distante 25 000 años lluz de la Tierra, ye la galaxa más cercana a la Vía Láctea. Clasificada como galaxa irregular, anguaño ta en procesu de destrucción debíu al campu gravitatorio causáu pola nuesa galaxa, muncho más masiva. Tien dellos cúmulos acomuñaos, ente ellos el cúmulu globular M79.
Estrelles principales
240px|right|thumb|[[Siriu, la estrella más brillosa vista dende la Tierra.]] 260px|right|thumb|Estrella hiperxigante [[VY Canis Majoris (la más brillosa na imaxe).]]
The Prince of Tides
The Prince of Tides ye una película de 1991 dirixida por Barbra Streisand.
Argumentu
Tom Wingo (Nick Nolte), profesor de lliteratura y entrenador de fútbol americanu, tien qu'ayudar a la psiquiatra de la so hermana ximielga Savannah, qu'apocayá volvió intentar suicidase. Cuando Savannah, una famosa poeta de Nueva York, intenta suicidase de nuevu, Tom ye arrincáu del so seguru y aburríu mundu y viaxa a Nueva York p'ayudar al so psiquiatra, Susan Lowenstein (Barbra Streisand) .El so papel sería'l de "ser la memoria" de la so hermana, pos esta atópase nun estáu disociado que imposibilita la so collaboración, y hai "reprimíu" o "bloquiáu" determinaos acontecimientos de la so vida. Sicasí, esta posición llevaríalu a enfrentase al so propiu pasáu, pos los secretos de la so hermana son tamién los suyos, saliendo adulces los secretos de la so disfuncional familia a la lluz. Susan Lowenstein entiende l'algame de los problemes del so paciente, gracies a l'ayuda de Tom, con quien finalmente sostién un curtiu romance.
Saint-Didier-au-Mont-d'Or
Saint-Didier-au-Mont-d'Or ye una comuña francesa de la Metrópolis de Lyon, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Capiya del campusantu de Nava
La capiya del campusantu de Nava alcuéntrase na llocalidá y el conceyu homónimu, n'Asturies.
La capiya actual data de 1888 y nella caltiénse namái una ventana prerrománica, un sarcófagu góticu, dos ventanes románicas de dalgún templu altomedieval y dalgún capitel. Créese que les ventanes pertenecen al templu románicu de 863 procedente del conventu de San Bartolomé de Fozana, destruyíu mientres la Guerra Civil.
Nel templu atopa una ménsula que representa la cabeza animal con un gochu na so boca, de factura románica.
La ilesia cunta con una espadaña con una sola campana.
Hibiscus tiliaceus
Hibiscus tiliaceus ye una especie d'árbol perteneciente a la familia Malvaceae, ye orixinaria de los trópicos del Vieyu Mundu. Conocida col nome común de Sía Hibiscus, Beach Hibiscus, Coastal (o Coast) Cottonwood, Green Cottonwood, Native Hibiscus, Native Rosella, Cottonwood Hibiscus, Kurrajong, Sía Rosemallow, Norfolk Hibiscus, Hau y Purau. El so epítetu referir al so gran paecíu coles especies de Tilia. thumb|Vista del árbol thumb|Ilustración
Descripción
H. tiliaceus ye un árbol qu'algama los 4.10 m d'altor, con un tueru d'hasta 15 cm de diámetru. Les flores son de color mariellu brillante con un centru de color coloráu escuru al abrir. Nel intre del día, les flores van tornando a color naranxa y finalmente termina en coloráu enantes de cayer el día.
Distribución y hábitat
H. tiliaceus ye común en llugares costeros del este y el norte d'Australia, Oceanía y Sureste d'Asia. Naturalizóse en delles partes del Nuevu Mundu, como Florida, Puertu Ricu, y les Islles Vírxenes. Nun ta claru si la especie ye nativa de Hawai, yá que puede ser introducida pel mar en Polinesia. H. tiliaceus puede atopase nes elevaciones dende'l nivel del mar hasta los 800 metros, nes zones que reciben 900-2,500 mm d'agua añal. Suel crecer en sableres, ríos y en mangles banzaosos. Ta bien afechu pa crecer en zones costeres, yá que tolera la sal y el anegamiento y puede crecer na arena, sable de coral, marga, caliar, y basaltu molíu. Crez meyor en suelos pocu ácidos a alcalinos (pH de 5 a 8,5 ).
Usos
La madera de H. tiliaceus tien un pesu específicu de 0,6. Utilizóse nuna variedá d'aplicaciones, como la construcción de canoes, lleña, y talles de madera. Cola so resistente corteza puede faese en duradera cuerda, pal selláu de resquiebros nos barcos. La corteza y raigaños pueden fervese pa faer un té pa esfrecer fiebres y colos sos mozos y frondosas biltos pueden comese como verdura. Los nativos de Ḥawai utilicen la madera pa faer Iako ( palos ) para Wa'a (canoes), mouo (redes de pesca flotantes ), y 'au ko'i (garres de azuelas). Hau utilizar pa faer ama (canoes) si nun se dispón de wiliwili (Erythrina sandwicensis).
Aeropuertu de Dong Hoi
L'Aeropuertu de Dong Hoi o Sân bay Đồng Hới, allúgase a 6 km de la ciudá de Dong Hoi, nel Quang Binh, Vietnam. Les sos coordenaes son 17°30′54″N, 106°35′26″ O.
Hibiscus tiliaceus
Usos
H. tiliaceus Ye llargamente utilizáu nos países asiáticos como una tema pal arte del bonsai, sobremanera Taiwán. Los meyores exemplares de Taiwán tomáronse del Parque Nacional de Kenting.
Propiedaes
Cianidina -3- glucósido ye l'antocianina principal que s'atopen nes flores de H. tiliaceus (Lowry, 1976). Les fueyes amuesen una fuerte actividá atrapadora de radicales y activa de inhibición de la tirosinasa, más fuerte, ente 39 especies de plantes tropicales n'Okinawa ( Masuda et al., 1999; 2005). Con una mayor radiación ultravioleta nes zones costeres, nun hai evidencia de que les fueyes y flores naturales de les poblaciones costeres de H. tiliaceus tengan meyores propiedaes antioxidantes que les que llantaron nel interior (Wong et al., 2009; Wong y Chan, 2010).
Aeropuertu de Dong Hoi
Historia
L'aeropuertu ye ún de los más antigos d'Vietnam pol so caráuter militare, peru no referente a la so faceta comercial creóse en 2008 pola aición del Consorciu del Aeropuertu de Dong Hoi, una sociedá conformada por alministraciones públiques y escomenzó'l so usu nel añu siguiente.
Hibiscus tiliaceus
Taxonomía
Hibiscus tiliaceus describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 2: 694. 1753. Hibiscus: nome xenéricu que deriva de la pallabra griega: βίσκος ( hibískos ), que yera'l nome que dio Dioscórides (aC. 40-90) a Althaea officinalis.
Aeropuertu de Dong Hoi
Destinos
Tolos sos destinos son de calter rexonal.
Hibiscus tiliaceus
Taxonomía
tiliaceus: epítetu llatín ;Sinonimia:.
Saint-Cyr-sur-le-Rhône
Saint-Cyr-sur-le-Rhône ye una comuña francesa del departamentu de Ródanu, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Yasutaka Yanagi
Yasutaka Yanagi (柳 育崇, ) ye un futbolista xaponés.
Capitulaciones
Les capitulaciones son contratos de calter públicu polos cualos la Corona de Castiella encamiénta-y a un caudiellu la realización d'un determináu serviciu públicu, seya afayar (en forma naval o terrestre), poblar o rescatar.
Los navegantes pueden esixir por aciu aiciones llegales al caudiellu capitulante que cumpla colo que se comprometió, la obligación que los navegadores asumen que tienen la naturaleza xurídica d'obligaciones naturales (nun dan aición pa esixir el so cumplimientu), entós nun hai aición del capitulante respectu de la corona, pero si la Corona cumple, en realidá ta cumpliendo la obligación qu'ella asumió.
Nelles axustábase lo que quería cumplise y finalmente lo que se cumplió.
Ente estos el viaxe de Colón a les Indies o a América yera una capitulación onde'l mesmu Colón y el so grupu de viaxeros comprometer a traer amueses o pruebes de los sos viaxes p'asina prosiguir nos siguientes viaxes. Gracies a estes capitulaciones foi que distintos estaos diéronse cuenta de delles de les tierres que-yos faíen falta y pertenecíen-yos, como tamién dalgunes que tuvieron qu'apurrir.
Meriones crassus
Distribución
Alcuéntrase n'Afganistán, Arxelia, Exiptu, Irán, Iraq, Israel, Xordania, Kuwait, Libia, Marruecos, Nixeria, Arabia Saudita, Sudán, Siria y posiblemente Malí.
Saint-Didier-sur-Beaujeu
Saint-Didier-sur-Beaujeu ye una comuña francesa del departamentu de Ródanu, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Meriones crassus
Hábitat
El so hábitat natural son los desiertos grebos.
Saint-Didier-sur-Beaujeu
Tien una población de y una superficie de  km².
Capiella de la Balesquida
La Capiella de la Balesquida ye una pequeña capiella urbana d'Uviéu, Principáu d'Asturies, asitiada nun llau de la plaza d'Alfonsu II el Castu frente a la Catedral y faciendo esquina cola Plaza Porlier.
Denominación
thumb|Imaxe de la Virxe de la Esperanza, del sieglu XVIII. Ye'l llugar de cultu y sede de la Confrería de la Balesquida, fundada en 1232 tres la donación testamentaria d'un hospital pa pelegrinos y ciudadanos y otres propiedaes pal caltenimientu del mesmu, a la confrería d'alfayates o xastres de la ciudá d'Uviéu, per parte de la noble uvieína Doña Velasquita o Balesquida Giráldez, gran benefactora de la ciudá mientres el sieglu XIII, por quien toma'l nome tantu la confrería como la capiya. Esti orixe na confrería de xastres recuérdase anguaño cola presencia d'unes tisories nel balcón d'esquina de la capiya, como puede vese na semeya.
La capiya ta dedicada a la Virxe de la Esperanza.
Arquiteutura
thumb|Interior de la Capiya. thumb|Placa na fachada de la capiya. La capiya actual ye d'una única nave rectangular de 14 x 7 metros con bóveda de cañón sobre arcos fajones y seis lunetos, atriu empedrado d'entrada y puerta al esterior de mediu puntu. Ye d'estilu barrocu, según proyeutu de 1725, reconstruyéndose de nuevu en 1876, tal que reza una plaza asitiada nel esterior de la capiya. La última reforma de la capiya tuvo llugar en 1952 y afectó fundamentalmente a la so distribución interna. Dende principios del sieglu XXI vienen restaurándose los distintos elementos decorativos que contién.
Decoración
La parte principal de la decoración de la capiya son los sos trés retablos, unu mayor y dos llaterales.
El retablu mayor data del sieglu XVII, d'estilu barrocu, agospia la fornica central n'ónde s'atopa la imaxe de la Virxe de la Esperanza, que ta enmarcada por dos pares de columnes doraes, con capiteles corintios. El retablu ta rematáu por un relieve que representa al Espíritu Santu. La imaxe de la virxe, del sieglu XVIII, ta flanqueda por dos ánxeles y el so paxellu son donaciones de la confrería y otros devotos. Lleva coles mesmes la Medaya d'Oru de la Ciudá d'Uviéu concedida pol Conceyu'l 25 de mayu de 1952. El retablu foi restauráu en 2002.
El retablu del llau del evanxeliu, ta dedicáu a San Judas Tadeo. La imaxe del santu, ye de madera policromada del sieglu XVIII, y ta enmarcada por dos estípites que soporten el remate del retablu. Foi restauráu en 2006 pudiéndose recuperar la policromía de la imaxe.
El tercer retablu ta dedicáu a San Bernardo de Claraval. Consta de dos pisos y trés calles separaes por columnes salomóniques. N'orixe cada unu de los pisos yera un retablu separáu y fueron xuníos en 1952. Ye tamién d'estilu barrocu, de los sieglos XVII y XVIII. Nel pisu cimeru atópense les imáxenes de San Bernardo, nel centru, y a los llaos les imáxenes de San Antonio y San Eulogio, tamién llamáu San Sebastián. Nel pisu inferior ta nel centru Santa Brígida, titular d'un desapaecíu retablu al que pertenecería la imaxe de San Eulogio, y nos llaos San José y el Neñu y San Francisco. Toes son de madera policromada y fechaes nos sieglos XVII y XVIII salvo la de San Eulogio que ye'l sieglu XVI.
Nel testeru de la capiya atopen dos cuadros que representen dos momentos de la vida de San Bernardo, Nomamientu de San Bernardo como abá de Claraval y La Virxe María, San Benitu y San Llorienzo intercediendo pola salú de San Bernardo. Dambos son obra del pintor uvieín Francisco Reiter activu a finales del sieglu XVIII. Amás d'estes pintures dedicaes a San Bernardo, pueden atopase nel segundu tramu de la nave unos relieves en madera policromada d'estilu barrocu popular que rellaten l'apaición de Cristu cucificado a San Bernardo.
Nuna repisa nel presbiteriu, nun llugar destacáu, ta asitiada una imaxe de la Virxe col Neñu, talla del góticu tempranu, del sieglu XIII, de madera policromada.
Crystal Tovar Aragón
Crystal Tovar Aragón ye una política chihuahuense miembru del Partíu de la Revolución Democrática. Anguaño ye diputada plurinominal al Congresu de Chihuahua.
Biografía
Crystal desempeñóse en dellos cargos partidarios como conseyera nacional y estatal asina mesmu foi de 2014 a 2016, presidente del Comité Executivu Estatal del PRD en Chihuahua. En 2012 foi electa diputada plurinominal a la LXII Llexislatura onde formó parte de les comisiones de mocedá, xusticia, rellaciones esteriores, llucha contra tratar de persones y finalmente ciencia y teunoloxía.
En 2016, foi designada candidata a diputada llocal pol Distritu 17 Llocal de Chihuahua pa les eleiciones d'esi añu, resultando perdedora pero electa yá que s'atopaba na llista de posiciones plurinominales, tomando protesta como diputada al Congresu de Chihuahua en 1 d'ochobre de 2016. En 2018 foi electa candidata del PRD a diputada llocal pol Distritu 17 Llocal de Chihuahua per segunda ocasión.
Csilla Bátorfi
Csilla Bátorfi ye una xugadora de tenis de mesa Húngara. Participó en cinco Xuegos Olímpicos consecutivos, dende 1988 (primer apaición del tenis de mesa nos Xuegos Olímpicos) hasta 2004. Ganó dellos títulos en campeonatos europeos.
Ye la primer xugadora de tenis de mesa que participa en cinco Xuegos Olímpicos.
En 1986 ganó'l campeonatu d'Europa y nomáronla Deportista Húngara del Añu.
Philetairus socius
Philetairus socius ye una especie d'ave paseriforme de la familia Ploceidae. Ye monotípica dientro del xéneru Philetairus y nun se reconocen subespecies. Alcuéntrase en Botsuana, Namibia y Sudáfrica.
thumb|left|Texedor republicanu.
Ferrari F40
thumb|250px|Ferrari F40. thumb|right|250px|Vista posterior d'un Ferrari F40. El Ferrari F40 ye un automóvil superdeportivu producíu pol fabricante italianu d'automóviles Ferrari. La fabricación del F40 empezó en 1987 col motivu del 40 aniversariu de la fundación de la marca. El so preciu, el so comportamientu y el so conceutu convertir nun clásicu instantáneu, y anguaño ye recordáu xunto al 288 GTO como'l postreru gran Ferrari de la vieya escuela.
Historia
El Ferrari F40 foi un modelu desenvueltu pal so usu en carretera abierta, pero con especificaciones cercanes a un automóvil de competición. La so austeridá, el nivel d'esixencia qu'imprime a los sos pilotos y el so escelente comportamientu dan prueba d'ello.
Philetairus socius
Anidación
thumb|left|Les colonies de anidación de texedores republicanos tán ente les estructures más grandes creaes por aves. Los texedores republicanos constrúin niales coloniales permanentes n'árboles o otros oxetos altos. Estos niales son abondo grandes como p'allugar a decenes de families d'aves, conteniendo delles xeneraciones coles mesmes. Los niales son altamente estructurados y apróven-y a les aves una temperatura más ventaxoso en rellación a la del esterior del nial. Les cámares centrales retienen el calor y son usaes pa pasar la nueche. Les cámares más esternes son usaes como sitiu avisiegu mientres el día. Los niales son usaos de forma comensalista por otres varies especies, principalmente pol halconcito africanu (Polihierax semitorquatus).
Ferrari F40
Historia
Enzo Ferrari yá yera consciente de que s'averaba'l fin de la so vida, a los 90 años. Taba encurniáu, porque'l dominiu de Ferrari nes competiciones del motor en tol mundu esmoreciera col pasu de los años. Él mesmu pidió a la empresa'l desenvolvimientu d'un automóvil que fixera saber a tol mundu la capacidá que teníen en Maranello pa faer coches competitivos; y pa andar a la tema contra'l Porsche 959 y convertise nel arguyu de la marca.
Philetairus socius
Reproducción
En partir sur del so área de distribución, la reproducción ye inducida poles agües. So condiciones típiques, el texedores críen hasta cuatro niaraes por ciclu reproductivu. Conozse que'l texedores republicanos asisten nel cuidu d'hermanos más nuevos de nueves niaraes, lo mesmo que de pichones ensin rellacionar. Rexistróse una pareya reproductora que foi capaz de producir nueve niaraes nuna sola estación en respuesta a la depredación repitida de les sos críes.
Ferrari F40
Historia
El desenvolvimientu téunicu corrió al cargu de Nicola Materazzi, y anque el so xasis sigue siendo'l clásicu tubular d'aceru, foi'l primera Ferrari qu'añedió refuerzos de materiales compuestos. La carrocería foi diseñada por Leonardo Fioravanti que nesi momentu trabayaba para Pininfarina. Foi realizada con kevlar, fibra de carbonu, aluminiu y nomex pa consiguir resistencia y pocu pesu. Gracies al túnel del vientu de la compañía italiana consiguióse una gran estabilidá en dambos trenes a alta velocidá. A pesar de disponer d'un gran alerón traseru y nun tener los baxos carenados, el F40 consiguió un Cx de 0.34 en penetración aerodinámica. El so cristal traseru que dexa ver el so motor (y con branquies pa la ventilación) ye una de les señes d'identidá que siguieron nel fonduxe de deportivos Ferrari.
El motor ye un 8 cilindros en V de gasolina y 2,9 llitros de cilindrada y 4 válvules per cilindru (gran parte de la puesta a puntu d'esti motor, basáu nel bloque del 288 GTO, realizar nos prototipos conocíos como 288 Evoluzione). Testigu de la so dómina, esti motor dispón de dos turbo-compresores IHI con intercoolers que-y brinden la capacidá de desenvolver hasta 478 CV (356 kW). Téunicamente ye un automóvil bien radical: nun dispón de ABS nin servofrenu, nun esiste sincronización nes marches y nun hai direición asistida nin nengún otru tipu d'ayuda electrónica.
Nel interior esanicióse cualesquier tipu de guarníu interior, usáronse ventanos correderos de plexiglás (que tres un curtiu periodu de tiempu sustituyir por unes convencionales a pidimientu de los veceros) y utilizóse la pintura xusta pa la carrocería. Llegar al estremu d'utilizar una cuerda como tirador p'abrir les puertes y esanicióse l'equipu de soníu.
Fabricáronse 1315 unidaes del F40; y como bon Ferrari, na so mayoría de color "Rosso Corsa". La última serie, dotada de catalizador y sistema electrónicu de taráu de suspensión, ye la menos cotizada por restar pureza al conceutu inicial del coche.
Rendimientu y prestaciones
Gracies a la llixereza del so conxuntu (1100 kg) y la so elevada potencia de 478 CV, el F40 algama una velocidá máxima de 326,193 km/h, y acelera de 0 a 100 km/h en 4,1 s. Pero quiciabes una de les marques más representatives del potencial del coche sían los 19,5 segundos que tarda'l F40 en percorrer el quilómetru, un tiempu difícil de bater entá güei. El Porsche 959 y el Lamborghini Diablu fueron los sos principales rivales nos sos escasos cinco años de producción. A dambos superar en prestaciones y comportamientu en circuitu. Foi tamién el coche más rápidu del mundu hasta la llegada del Xaguar XJ220 y el Bugatti EB110
Tiempos d'aceleración y distancia por Revista YES:
Preciu
El F40 foi nel so día el coche más caru del mundu. En Reinu Xuníu llanzar a un preciu de GBP 193.000 y n'España podía adquirise por 40.000.000 pts. Yera aproximao un 50% más caru qu'un Ferrari Testarossa. La versión americana (convenientemente modificada pa ser llegal n'Estaos Xuníos) salió al mercáu a un preciu de US$ 400.000. Na reventa, dellos modelos algamaron US$ 1,6 millones. Na actualidá, los precios del F40 polo xeneral ronden pol millón de dólares.
Versiones
El modelu cunta con distintes versiones (F40, F40-LM, F40-GT, F40-GTE).