cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Grunge
Carauterístiques
La escena grunge tuvo tamién fuertes influencies de la cultura musical del noroeste d'Estaos Xuníos y de la cultura xuvenil local. La paecencia a otres bandes de la mesma procedencia, como The Fabulous Wailers y, más particularmente, The Sonics, ye bultable.
Les lletres del grunge destaquen pol so desencantu y apatía y por tratar temes como l'alienación, la busca de la llibertá o la marxinación social. Al traviés d'estes temes, los músicos del xéneru amosaben la so disconformidá cola sociedá y colos variaos prexuicios d'ésta, lo que los averaba tantu al punk como a la xeneración X. Sicasí, non toes los cantares de grunge teníen esti tipu de temátiques: un claru exemplu ye'l cantar "In Bloom" de Nirvana, de temática humorística, según "Touch M'I'm Sick" de Mudhoney. Unu de los oxetivos de les crítiques de delles lletres yeren les bandes d'hair metal y d'otros xéneros de rock que llograron ésitu comercial mientres los ochenta, daqué bultable nel cantar "Big Dumb Sex" de Soundgarden, tema nel que se satiriza a diches bandes.
Rafael Calderón Muñoz
Políticu
Como diputáu duranista sofitó col so votu la eleición d'Alfredo González Flores nel Congresu en mayu de 1914, a pesar de lo cual sofitó'l golpe militar de 1917 y foi escoyíu como miembru de l'Asamblea Constituyente convocada pol Xefe Provisorio Federico Alberto Tinoco Granados. Mientres l'alministración constitucional d'ésti foi Senador (1917-1919) y Ministru Plenipotenciario en misión especial n'Hondures (1919). En víspores de la cayida de Tinoco (1919) foi nomáu Cónsul Xeneral de Costa Rica en Bélxica, pero anque partió a tomar posesión del cargu, pocu dempués les nueves autoridaes destituyir. Tornó a Costa Rica en 1922 y de 1930 a 1934 foi nuevamente Diputáu per San José. Presidió'l Congresu de 1931 a 1932.
Grunge
Carauterístiques
Los conciertos d'estes bandes tamién marcaron una diferencia al respective de otres escenes musicales, destacando pola so enerxía y el so temperamentu, según pola sobriedá de la so puesta n'escena, debíu al refugu a los altos presupuestos y a la opulencia que caracterizaren hasta esi momentu les actuaciones de munchos grupos con ésitu comercial.
Rafael Calderón Muñoz
Políticu
Nos comicios de 1940, nes que'l so fíu Rafael Ángel Calderón Guardia foi escoyíu como Presidente de la República, Rafael Calderón Muñoz foi escoyíu Diputáu per San José pal periodu 1940-1944, y el Congresu Constitucional nomar como Primer Designáu a la Presidencia pa esi mesmu cuatrieniu. Sicasí, nun exerció funciones llexislatives, yá que foi nomáu como Conseyeru honorariu de Costa Rica nos Estaos Xuníos d'América y anicióse en San Francisco, California. Tornó a Costa Rica en 1941 y foi nomáu Presidente de la Xunta Directiva del Bancu Nacional de Seguros, cargu que desempeñó hasta la so muerte.
Del 25 al 28 de xineru y del 1° al 3 de febreru de 1943, mientres dos viaxes del so fíu, exerció interinamente la Presidencia de la República. Foi declaráu Beneméritu de la Patria el 4 de xunu de 1943.
Grunge
Raigaños ya influencies
L'acoyida masiva del grunge per parte de l'audiencia consideróse como una reacción contra'l dominiu popular del glam metal, representáu per bandes como Poison, Motley Crüe, Ratt o Bon Jovi, que tuviera apoderando les llistes d'ésitos musicales, especialmente nos Estaos Xuníos, mientres la década de los ochenta. La temática de los cantares grunge oldea coles lletres machistes del hair metal, yá que tien mayor sensibilidá y una marcada conciencia social. Ente que nel glam Metal les lletres faíen referencia polo xeneral a llogros sexuales o faciendo rumbu del consumu de drogues y alcohol.
left|thumb|300px|[[The O-Men en Seattle, década de 1980]]El soníu tan particular del grunge deber en parte al aislamientu que tuvo Seattle d'otres escenes musicales. Jonathan Poneman de la discográfica Sub Pop comentó: "Seattle foi l'exemplu perfectu d'una ciudá secundaria con una escena musical bien activa que foi inorada por completu pola fixación de los medios estauxunidenses en Los Angeles o Nueva York". Mark Arm retrucaba que dichu aislamientu significaba: "Esta esquina del mapa taba por naturaleza apartada de les idees d'otros". El grunge evolucionó dende la escena punk local y tuvo como fontes principales d'inspiración a bandes como The Fartz, The O-Men, 10 Minute Warning, The Accüsed y The Fastbacks. Tamién l'estilu lentu, pesáu y puerco de The Melvins foi una de les influencies más significatives del soníu grunge.
Amás de los grupos del Noroeste de los Estaos Xuníos, otros grupos y escenes musicales influyeron nel grunge. Bandes de la escena alternativa estauxunidense, tales como Sonic Youth, The Pixies y Dinosaur Jr, considérense influencies importantes nel movimientu. Sonic Youth foi unu de los grupos que más sofitaron y promovieron la escena de Seattle, que la so inflúi reforzó les actitúes decididamente independientes de los sos músicos. La influencia de The Pixies sobre Nirvana foi declarada por Kurt Cobain, quien comentó nuna entrevista pa la revista Rolling Stone qu'él se sentía "tan fuertemente conectáu cola banda que tendría de tar n'ella". Nirvana adoptó nos sos cantares la estructura consistente n'estrofes melódiques y estribillos brengosos carauterística del estilu de The Pixies y popularizar tantu nel grunge como n'otros subxéneros de rock alternativu.
right|thumb|180px|[[Chris Cornell, vocalista de Soundgarden, nun conciertu en solitariu en 2007.]] Al pie de los raigaños alternativos y punks de la escena, munches bandes de grunge tuvieron igualmente influyíes pol heavy metal de principios de la década de los 70. Clinton Heylin, autor del llibru Babylon's Burning: From Punk to Grunge, cita a Black Sabbath como "quiciabes la influencia pre-punk más ubicua na escena del noroeste". Black Sabbath xugó un papel importante na configuración del soníu grunge, tantu colos sos propios álbumes como colos qu'inspiraron. La influencia de Led Zeppelin ye tamién evidentesobremanera nel trabayu de Soundgarden, quien nuna entrevista a la revista Q apuntaron que "[taben] en delda col rock de los 70, pero despreciando'l patente sexismu y machismu del xéneru". L'álbum de 1984 My War del grupu de hardcore punk de Los Angeles, Black Flag, nel cual combinaben el heavy metal col so soníu tradicional, causó un fuerte impautu en Seattle. Steve Turner, guitarrista de Mudhoney comentó: "Muncha xente en tol país odió de fechu el soníu lentu de Black Flag... Pero equí foi realmente grandiosu... Equí foi 'Yay!' Ellos tán llocos y xingando el soníu". Turner, esplicando la integración d'influencies metaleras al grunge, comentaba: "El hard rock y el metal nunca fueron enemigos del punk como lo foi n'otres escenes. Equí foi más bien, 'Namái hai venti persones equí, en realidá nun puedes atopar un grupu qu'odiar'". Los grupos de Seattle empezaron a entemecer el metal y el punk na escena en 1984. Bona parte de la reconocencia que tuvo esta fusión deber a la relativa popularización del estilu de The O-Men.
Lobelia fenestralis
Propiedaes
En Michoacán, aprovéchase un fervinchu coles flores y fueyes como enxagüe bucal pa solliviar el dolor de mueles, o aplicada a manera de fomentos indicar en dolores musculares. En Guanajuato ocúpase-y como antidermatítico.
Nel sieglu XVI, Francisco Hernández señala: "tomáu o untáu cura les fiebres intermitentes, mata los merucos del banduyu y purga extraordinariamente la fiel; entemecida con otres plantes usar pa detener los fluxos mensuales escesivos o los de banduyu".
Taxonomía
Lobelia fenestralis describióse por Antonio José de Cavanilles y espublizóse en Icones et Descriptiones Plantarum 6: 8, pl. 512, f. 1. 1801. Lobelia: nome xenéricu que foi nomáu n'honor del botánicu belga Matthias de Lobel (1538-1616).
Hygrocybe conica
Hygrocybe conica ye un fungu basidiomicetu de la familia Hygrophoraceae, frecuente nel sur d'Europa. Habita en marxes de caminos y praos húmedos de zones de monte, y el so cuerpu granible apaez ente branu y seronda. El so basónimu ye Agaricus conicus Schaeff. 1774. L'epítetu específicu conica fai referencia a la forma del sombrerucu de la so cogorda. El so cogorda ye tóxica, causando trestornos dixestivos.
Grunge
Raigaños ya influencies
thumb|left|260px|[[The Melvins en conciertu en 2006.]]El soníu crudu, aburuyáu y l'usu intensivu del feedback de delles bandes del noise pop tamién influyó nel grunge. Ente estos grupos atopa'l grupu de Wisconsin Killdozer, y más notablemente, la banda de San Francisco Flipper, quien yeren conocíos pola so "noise punk" lentu y turbiu. El grupu Butthole Surfers, que'l so estilu entemecía'l punk, el heavy metal y el noise rock foi una influencia importante, particularmente nos primeros trabayos de Soundgarden. Soundgarden y otres bandes pioneres del grunge fueron influyíes peles bandes post punk britániques como Gang of Four y Bauhaus, quien fueron bien populares a principios de los 80 na escena de Seattle. Dempués de que Neil Young tocara en dellos conciertos con Pearl Jam y grabaren xuntos l'álbum Mirror Ball, dellos medios empezaron a llamar a Young "El padrín del Grunge". Esto encontar col so trabayu nel so grupu Crazy Horse y nel usu habitual de la guitarra aburuyada nos sos cantaressobremanera nel álbum Rust Never Sleeps. Amás de la influencia musical, Neil Young significó una gran influencia na actitú y comportamientu de dellos grupos. Eddie Vedder comentaría mientres la inducción al Salón de la Fama del Rock de Young: «Él enseñó enforma a la banda sobre la dignidá y compromisu y sobre saber actuar nel momentu..." Una influencia similar, que sicasí entá nun ye bien considerada, foi Redd Kross y el so álbum Neurotica, avera del cual el co-fundador de Sub Pop afirmaba: "Neurotica foi'l que camudó la mio vida y la de delles persones de la comunidá musical de Seattle".
Hygrocybe conica
Descripción
La so cogorda presenta un sombreru cónicu d'ente 4 y 5 centímetros de diámetru, con una cutícula brillosa y mafosa n'ambientes húmedos, y aspra cuando s'ensuga. Ye de colores llamativos, que varien ente'l colloráu y el mariellu anaranxao, y se ennegrece col contautu, de forma más intensa conforme la cogorda avieya. Les llámines son delgaes, llibres, ventrudes y de llargor variable, de color blancu o mariellu. La esporada ye blanca. El pie puede midir hasta 10 centímetros d'altor, y ye estilizado y buecu. Tien forma cilíndrica, superficie fibrosa y color variable ente'l mariellu intenso y l'anaranxáu, escureciéndose tamién col contautu. La so carne ye fráxil, con poco golor y tamién se ennegrece al cortala.
Grunge
Raigaños ya influencies
De cutiu aldericóse sobre la figura del grupu padrín del grunge y se hai otorgando esta denominación indistintamente a The Melvins, Green River o Malfunkshun. Si atender al orde cronolóxicu, el padrín del grunge sería Malfunkshun (fundada en 1980), pero dáu'l so calter influyente nel restu de bandes, Green River podría ser consideráu como la primer banda de grunge tal que lo conocemos anguaño, al igual que The Melvins, acreedores del soníu pesáu al que Nirvana daría tintes más melódicos.
Hygrocybe conica
Posibilidaes de tracamundiu
La so cogorda ye bien paecida a Higrocybe nigrescens, que tamién presenta un sombrerucu de forma cónica anque nun ye tan apuntiáu. Coles mesmes, el pie de H. nigrescens ye más anchu y de más llargor.
Grunge
Desenvolvimientu
L'álbum recopilatorio Deep Six, llanzáu en 1986 pola compañía discográfica C/Z Records, más tarde rebautizada como A&M, ye unu de los primeros álbumes del xéneru. La grabación incluyía dellos cantares de seis grupos: Green River, Soundgarden, The Melvins, Malfunkshun, Skin Yard y The O-Men; pa dellos d'ellos foi la so primer apaición nun álbum. Nesti discu, los artistes teníen un "soníu agresivu", principalmente heavy qu'entemecía los tempos lentos del heavy metal cola intensidá del hardcore. Como Jack Endino comentó: "La xente namái dicía, 'Bien, ¿qué clase de música ye ésta? Nun ye metal, nun ye punk, ¿qúe ye? [...] la xente diría '¡Eureka!' estes bandes tienen daqué de mancomún".
Más tarde nel mesmu añu, Bruce Pavitt llanzó na so discográfica Sub Pop l'álbum recopilatorio Sub Pop 100, que contenía otres temes de los primeros grupos de grunge, según el primer EP de Green River, Dry As a Bone. Unu de los primeros catálogos de Sub Pop describía'l EP de Green River como "ultra-loose GRUNGE that destroyed the morals of a generation". Bruce Pavitt y Jonathan Poneman, tamién de Sub Pop, inspiraos por otres escenes rexonales qu'apaecieren na historia de la música, trabayaron p'asegurar que'l so sellu proyeutara un "Soníu Seattle", reforzando un estilu similar na producción y nel material gráfico de los álbumes. Tamién procuraron tener un trabayu publicitariu en forma, con mires a estender la popularidá de la escena. Un exemplu d'esto son les imáxenes de los primeros conciertos de grunge, que magar la so escasa audiencia (dalgunos con asistencia menor a unes cuantes docenes de persones) creaben la impresión de que se trataben d'eventos masivos gracies al trabayu de Charles Peterson, el fotógrafu de Sub Pop. Otres discográfiques de la zona del Pacíficu Noroeste sumar a Sub Pop p'ayudar a la promoción del grunge, como la yá citada C/Z Records, Estrus Records, EMpTy Records y PopLlama Records.
Foi nesta dómina cuando se produció la separación de Green River. Cada unu de los sos miembros tomó aldos distintos qu'a la llarga seríen determinantes nel posterior desenvolvimientu de la escena. Steve Turner y Mark Arm formaron Mudhoney, ente qu'en 1988 Stone Gossard y Jeff Ament xunir al cantante Andrew Wood, quien fora vocalista del grupu Malfunkshun, pa formar un nuevu grupu llamáu Mother Love Bone. Los estilos de dambes bandes alloñáronse, yá que mientres Mudhoney siguió en parte la llinia trazada por Green River, Mother Love Bone carauterizar por un estilu qu'entemecía'l glam rock col punk. Mudhoney, a partir d'esti momentu, sirvió como bandera de la discográfica Sub Pop mientres el tiempu que permanecieron nella y convirtiéronse na punta de llanza del movimientu grunge en Seattle.
Mentanto, l'escritor especializáu en música Michael Azerrad comentó que les primeres bandes del grunge, como los yá citaos Mudhoney, Soundgarden y Tad, a pesar de que teníen estilos musicales bien distintos, "pa un observador oxetivu, esistíen nellos delles marcaes semeyances".
El grunge atraería l'atención de los medios del Reinu Xuníu dempués de que Pavitt y Poneman preguntáren-y al periodista Everett True de la revista británica Melody Maker si podría escribir un artículu en dicha publicación sobre la escena musical local. Esta esposición ayudó a que'l grunge fora conocíu fora de la zona de Seattle mientres finales de la década de los 80 y provocó l'asistencia de más públicu a los sos conciertos. L'apaición del grunge dientro de la prensa musical foi como "la promesa de regresu a una visión más rexonal y d'autor del rock americanu". La popularidá creciente del grunge dientro de la escena musical underground provocó que delles bandes empezaren a movese escontra Seattle p'averase al estilu y soníu de les bandes orixinales de grunge. Steve Turner comentó al respeutu: "Foi realmente malu. Faese pasar per bandes que surdieron equí, con coses que nun vienen d'onde nós venimos". Como respuesta, munches bandes de grunge diversificaron la so estilu: por casu, Nirvana y Tad en particular crearon un estilu muncho más melódicu nos sos cantares. Heather Dawn de la revista Backlash de Seattle señaló qu'en 1990 munchos locales taben cansaos de la promoción esaxerada creada alredor de la escena de Seattle y esperaben qu'esa esposición mediática empezara a sumir.
Esplosión y ésitu comercial
thumb|250px|[[Nirvana (banda)|Nirvana en conciertu en 1992.]] Los grupos de grunge empezaríen a incursionar nel gran mercáu musical mientres finales de la década de 1980. Soundgarden convertir na primer banda de grunge en roblar contratu con una compañía discográfica mayor, al xunise al catálogu de A&M Records en 1989. Esta banda, xunto a otros grupos recién contrataos poles grandes compañíes discográfiques, como Alice in Chains y Screaming Trees, tuvo un bon debú colos sos primeros llanzamientos discográficos en diches empreses, d'alcuerdu a lo que comenta Jack Endino. En 1989, Mother Love Bone llogró la so contratación per parte de la discográfica PolyGram, empecipiando de momentu les grabaciones de lo que sería'l so primer álbum, Apple, pero'l proyeutu atayar pola muerte por sobredosis de heroína del cantante Andrew Wood. Escontra mediaos de 1990 Chris Cornell, cantante de Soundgarden, empecipió un proyeutu n'homenaxe del so amigu Wood, pal cual convidó a Jeff Ament y Stone Gossard, ex miembros de Mother Love Bone, a collaborar. Mientres trabayaben en dichu proyeutu dar a la caza d'integrantes pa formar un nuevu grupu. Aprovechando les sesiones de grabación del proyeutu (que tomaría'l nome de Temple of the Dog), grabaron una serie de deamos que distribuyeron ente dellos conocíos. Al traviés d'estes grabaciones ye como'l cantante Eddie Vedder integrar nel grupu, que tiempu dempués tomaría'l nome de Pearl Jam. Mentanto, l'acabante surdir escena de Seattle empezó a trate trescalada poles drogues, especialmente la heroína, de la que munchos músicos emerxentes confesábense adictos.
Nirvana, grupu orixinariu d'Aberdeen, Washington, empezó a ser cortexáu por sellos importantes, hasta la so firma con Geffen Records en 1990. En setiembre de 1991, el grupu realizó'l so primer álbum pa Geffen y segundu de la so carrera, Nevermind. Nun entamu, Geffen esperaba un ésitu menor comparáu al que llogró Sonic Youth col so álbum Goo, llanzáu pol mesmu sello un añu antes. Foi'l llanzamientu del primer senciellu del álbum, "Smells Like Teen Spirit" el que "señaló la instigación del fenómenu de la música grunge". Gracies a la tresmisión constante del videu del cantar na cadena MTV, Nevermind vendió 400.000 copies nuna sola selmana, n'avientu de 1991. En xineru de 1992, Nevermind reemplazó al álbum Dangerous de la superestrella del pop Michael Jackson del númberu unu de la llista d'álbumes de Billboard.
De momentu otros grupos de grunge empezaron a retrucar l'ésitu de Nirvana. L'álbum debú de Pearl Jam, Ten, a pesar de que foi llanzáu un mes primero que Nevermind, empezó a acelerar les sos ventes en 1992. Pa la segunda metá de dichu añu, Ten convertir nel segundu gran ésitu del grunge, al ser certificáu como discu d'oru nos Estaos Xuníos y algamar el númberu dos nes llistes del Billboard. La folada algamó a los álbumes Badmotorfinger de Soundgarden y Dirt de Alice in Chains, qu'entraron na llista de los 100 álbumes más vendíos de 1992. La discográfica A&M Records aprovechó l'ésitu comercial del grunge y volvió llanzar l'álbum del proyeutu Temple of the Dog, que un añu antes apenes algamara les 70.000 copies vendíes. El sellu aprovechó que l'álbum yera de fechu una collaboración ente Pearl Jam y Soundgarden pa catapultar a tal grau les sos ventes qu'algamó'l millón de copies vendíes y la certificación de platín per parte de la RIAA.
left|thumb|200px|[[Jerry Cantrell, guitarrista de Alice in Chains.]]
Otru factor qu'impulsó la popularidá del grunge diose gracies a la película Singles, dirixida por Cameron Crowe y rodada a principios de 1991. La trama de Singles xira precisamente alredor de la escena musical de Seattle y nella puédese ver a dellos de los grupos del movimientu, como Soundgarden, Pearl Jam o Alice in Chains, actuando en pequeñes partes. La película nun foi llanzada dempués de ser terminada yá que la compañía Warner Bros nun sabía que faer con ella. Al empezar a dase'l fenómenu comercial del grunge, la película foi publicada en setiembre de 1992. La banda sonora convertir nun mostrariu de les principales bandes de la escena Seattle, incluyendo temes de Pearl Jam, Alice in Chains, Mother Love Bone o Mudhoney, anque tamién s'incluyeron cantares de Jimi Hendrix o The Smashing Pumpkins. La banda sonora de Singles tamién collaboró a que'l movimientu grunge dexara de ser un fenómenu local y estendiérase polos Estaos Xuníos, amás de cristalizar la idea d'una escena de Seattle ente'l públicu mayoritariu.
L'impautu del grunge empezó a algamar dimensiones insospechadas. La revista Rolling Stone nomó a Seattle como "el nuevu Liverpool". Les grandes compañíes discográfiques enfocar con mayor fuercia na ciudá y empezaron a contratar a les restantes bandes de Seattle, mientres una segunda folada de bandes empezó a emigrar a la ciudá cola esperanza d'algamar l'ésitu.
Pearl Jam siguiría tamién el so ésitu comercial col so segundu álbum, Vs., llanzáu en 1993. L'álbum vendería 950.378 copies na so primer selmana de llanzamientu, lo cual foi un récor de ventes nos Estaos Xuníos mientres dellos años, algamando coles mesmes el primer llugar de les llistes de Billboard y el Top Ten na mesma selmana, tou ello a pesar del soníu más crudu y abrasivo que'l so antecesor.
Perda de popularidá
Munchos fueron los factores qu'influyeron por que'l grunge empezara a tornar nos sos índices de popularidá. L'apaición del post grunge mientres la segunda metá de la década de 1990 causó la progresiva suplantación del grunge por ésti. El post grunge, con un estilu más nidiu y accesible, destronó a munches bandes y trabayos de grunge. Apaecieron grupos más empobinaos a audiencies comerciales, con un soníu muncho más accesible, como Collective Soul, Candlebox o Bush, carauterizaos por anidiar les guitarres aburuyaes del grunge con una producción muncho más pulida.
thumb|200px|[[Eddie Vedder, vocalista de Pearl Jam, en setiembre de 2006.]]
Inversamente a esto, otru subxéneru del rock alternativu, el britpop, remanez como parte d'una reacción en contra del dominiu del grunge nel Reinu Xuníu. En contraste cola durez del grunge, el britpop ye definíu como "exuberante y llenu de mocedá y deséu de reconocencia". Grupos como Oasis o Blur convertir n'estandartes del estilu. El vocalista de Blur, Damon Albarn, llegó a almitir que la so banda yera "anti-grunge", ente que Noel Gallagher, integrante d'Oasis, criticó duramente'l grunge, especialmente'l cantar "I Hate Myself and I Want to Die" de Nirvana, sentenciando que "tou esto del victimismo na música yera pura basura", refiriéndose inequívocamente al grunge.
Munchos de los grandes grupos del grunge dixebrar a mediaos de los 90. Kurt Cobain empezó a tener graves problemes cola so adicción a les drogues, y a principios de 1994 entró nuna clínica de rehabilitación, pero sumió mientres más de dos selmanes hasta ser atopáu'l 8 d'abril muertu na so casa, lo que dio fin a la carrera de Nirvana. Esi mesmu añu Pearl Jam atayó la so xira de branu en protesta contra la empresa Ticketmaster, qu'encareciera los boletos de los sos conciertos. Asina, la banda empezó un boicó contra la compañía que non yá amenorgó la cantidá de conciertos entamaos por dicha empresa, sinón tamién los xestionaos por munches otres organizaciones similares so la negación del grupu, lo que fizo que nun tuviera casi nengún conciertu nos Estaos Xuníos mientres trés años.
1996 pue ser consideráu al añu que marca'l final del grunge como xéneru dominante. N'anguaño, Alice in Chains dio les sos últimes presentaciones en direuto con un yá bien desamoráu y debilitáu Layne Staley, quien empezó a resentise gravemente de los sos problemes coles drogues, provocando la suspensión de conciertos y, finalmente, de l'actividá de la banda hasta la so muerte n'abril de 2002. En mayu apaeció Down On the Upside, qu'a lo postrero sería l'últimu álbum de Soundgarden. A pesar de tener delles bones crítiques, el trabayu nun llogró l'ésitu de les sos anteriores producciones. Mientres la grabación del álbum apaecieron resfregones ente los miembros del grupu que llevaríen a la so disolución el 9 d'abril de 1997. Una suerte similar correría Screaming Trees, quien editaron Dust, el so últimu discu, en 1996, llogrando pésimes ventes y acabando cola hestoria del grupu al nun atopar nenguna compañía que-yos financiara'l so siguiente trabayu. Yá a mediaos del añu, Pearl Jam llanzó unu de los sos álbumes más polémicos, Non Code, que taba pensáu como una rotura completa del grupu con al respective de los sos trabayos anteriores, cuantimás de Ten, y del grunge polo xeneral. Les sesiones de grabación al entamu tuvieron llenes de tensión, lo que tuvo a puntu de provocar la disolución del grupu. Sicasí pudieron superar los sos problemes personales, en gran midida ayudaos pol so nuevu batería, Jack Irons.
Resurdimientu de bandes grunge
Hasta 2015, Pearl Jam yera de los pocos esitosos que sigue n'activu. A la fecha editando diez álbumes, consiguiendo perdurar ya influyir na opinión pública a pesar de la so sostenida actitú anticomercial. Mudhoney sigui sacando discos con relativa frecuencia pero con muncho menos ésitu que mientres la dómina de popularidá del grunge.
A partir del añu 2006 empezar a ver una reintegración de delles de les bandes orixinales del movimientu. En dichu añu los integrantes de Alice in Chains axúntense, integrando al cantante William DuVall en sustitución del fináu Layne Staley y llancen nuevu álbum el 29 de setiembre de 2009 tituláu Black Gives Way to Blue. Soundgarden axúntase tamién en 2009 llanzando nuevu material discográfico y reiniciando conciertos en festivales y per Estaos Xuníos y dellos países más. y munchos más
Gertrude Elles
Gertrude Lilian Elles foi una xeóloga, paleontóloga y profesora universitaria británica, más conocida pol so trabayu d'investigación sobre la evolución y clasificación de los graptolitos. La so obra más conocida, Monograph of British Graptolites, foi per munchos años un referente dientro de la Paleontoloxía.
Biografía
Gertrude Elles nació'l 8 d'ochobre de 1872 en Wimbledon, Londres, fía de padres escoceses. Estudió nel Wimbledon High School y dempués nel Newnham College de la Universidá de Cambridge, graduándose con honores en Ciencies Naturales en 1895. Viaxó a Dublín pa llograr el so títulu de doctoráu en 1905, una y bones la Universidá de Cambridge nun taba otorgando títulos a muyeres. Ente 1904 y 1907 establecióse un alcuerdu ente la Universidá de Cambridge, la Universidá d'Oxford y el Trinity College de Dublín pa otorgar títulos de doctoráu n'Irlanda a les muyeres llicenciaes de Cambridge y Oxford.
Elles trabayó con Ethel Wood (más palantre Ethel Shakespear) so la supervisión de Charles Lapworth. Al pie de Wood creó la obra Monograph of British Graptolites, onde reportaron los afayos de la so investigación sobre los graptolitos. Wood encargar de realizar les ilustraciones, Elles les descripciones y Lapworth ayudó-yos cola introducción. Esta monografía, que se publicar en partes de 1901 a 1918, convertir nuna obra paleontolóxica de referencia mientres munchos años. El so trabayu colos xéneros de graptolitos del norte de Gales ya Inglaterra llevó a Elles a recibir el Fondu Lyell de la Sociedá Xeolóxica de Londres en 1900, pero nun pudo recoyelo yá que les muyeres nun podíen asistir a les xuntes. Foi una de les primeres becaries femenines de la Sociedá Xeolóxica en 1919 y nesi mesmu añu recibió la Medaya Murchison.
Foi miembru activu del Sedgwick Club, la sociedá xeolóxica oficial de la Universidá de Cambridge, onde tuvo un papel fundamental nel funcionamientu del club. Foi nomada miembru de la Orde del Imperiu Británicu (MBE) en 1919, pol so trabayu cola Cruz Roja mientres la Primer Guerra Mundial; foi presidenta de l'Asociación Británica pa la Meyora de la Ciencia en 1923; y foi la primer muyer en llograr un puestu de profesora axunta en Cambridge en 1924. Siguió dando clases y realizando investigación hasta'l so retiru en 1938. Foi nomada profesora emérita en 1938 y siguió supervisando estudiantes.
Enxamás se casó y nunca tuvo fíos. Pasó los sos últimos años n'Escocia y finó ellí'l 18 de payares de 1960.
Nana Caymmi
Nana Caymmi ye'l nome artísticu de Dinair Tostes Caymmi, cantante brasilana nacida en Rio de Janeiro el 29 d'abril de 1941, fía de Dorival Caymmi y Stella Maris y hermana de Danilo y Dori Caymmi. Creció nuna de les families más musicales de Brasil. Empezó a cantar dende bien nuevu, adoptando dende entós una téunica vocal bien particular na qu'aprendió a enfatizar el so timbre grave. En 1961 participó nun concursu cantando la tema Acalanto. Poco tiempu dempués camudóse col so home a Venezuela, pasando dellos años alloñada del mediu artísticu.
De vuelta en Brasil, llanzó'l so primer discu, "Nana". En 1966, participó nel I Festival Internacional del Cantar, llogrando'l primer llugar col cantar "Saveiros". Nel estranxeru, trabayó con Sarah Vaughan y Sérgio Mendes. Nos años 70 y 80 grabó dellos discos como solista, como se detalla na discografía, y dalgunos otros en collaboración, como "Voz y Suor" (1983), al llau de César Camargo Mariano.
Considérase-y una de les intérpretes más espresives y depuraes de la música brasilana, festexada pola sofisticación tantu de les sos interpretaciones de cantares populares como de temes compuestes específicamente pa ella. Na década de los años 1990, llegó a les llistes de los discos más vendíos, dedicándose a la interpretación de cantares romántiques y boleros, sendo A Noite do Meu Bem y Resposta ao Tempo dos de los sos discos más vendíos. Daqué interesante pal públicu hispánicu foi la publicación nel añu 1993 del discu Boleros el cual contién una selección de 14 boleros clásicos, de los cualos 13 tán cantaos n'español.
En 2004, xunto a los hermanos Danilo y Dori, llanza Pa Caymmi, d'Nana, Dori y Danilo: 90 anos, pa celebrar el noventenu cumpleaños del so padre, Dorival Caymmi. Nesti mesmu añu, el discu da orixe a un DVD homónimu. En Arreyé Pensei..., de 2005, la cantante ufiertó al so públicu una nueva coleición de cantares románticos y boleros.
Nana Eikura
Nana Eikura (榮倉奈々) (n. 12 de febreru de 1988 n'Izumi, Prefeutura de Kagoshima) ye una actriz y modelu xaponesa.
Primeros años
Nació n'Izumi, pero creció en Sagamihara. Foi afayada cuando yera una estudiante de secundaria, frente al departamentu 109 de Shibuya, Tokiu. Mientres los sos años de preadolescente, Nana modeló en delles revistes de moda, sobremanera pa Seventeen.
Mientres la década del 2000, presentar en Seventeen xunto con Emi Suzuki y dellos otros. Más tarde empezó a apaecer en dellos anuncios y coleiciones, y tamién en munchos anuncios de televisión. Siguíu d'eso conviértese n'actriz.
Eikura trabayó per primer vegada con Masami Nagasawa en 2006 con quien apaeció n'anuncios televisivos. De magar, tienen una rellación d'amistá.
Dalgunos de los comerciales nos qu'apaeció, son de marques como: non-fashion/non-cosmetic items, Coca-Cola, the Japanese Red Cross, Japan Post Service, Johnson & Johnson's Japanese branch, KDDI's au, Lion, y nel video xuegu de nintendo, Rhythm Paradise.
Premios
Elan Premiu d'Or : Revelación del añu p'abril de novia, Mei-chan non Shitsuji
Vida personal
El 7 d'agostu de 2016, casóse col actor Kento Kaku. Conocer por primer vegada en 2014, cuando protagonizaron el drama TBS, N non Tame nin. Empezaron a salir nel branu de 2015. En marzu de 2017, confirmóse que taba embarazada de cinco meses, y depués el 12 de xunu d'esi mesmu añu, dio a lluz al so primer fíu del cual, nun quixeron revelar el sexu.
NGC 1300
NGC 1300 ye una galaxa espiral barrada unes 61 millones d'años lluz de distancia na constelación d'Erídanu. La galaxa ye d'unos 110.000 años lluz de diámetru, namái un pocu más grande que nuesa mesma galaxa, la Vía Lláctea. Podría ser parte del Cúmulu d'Erídanu. Foi afayáu por John Frederick William Herschel en 1835.
Imaxe
El resolución de la imaxe, una gran cantidá de detalles finos, dalgunos de los cualos nunca enantes haber vistu, ver a lo llargo de los brazos de la galaxa, un discu, abultamientu y nucleu. Estrelles superxigantes azules y coloraes, cúmulos estelares, y les rexones de formación estelar tán bien resueltos al traviés de los brazos espirales y franxes de polvu tracen les estructures fines nel discu y la barra. Munches galaxes más distantes son visibles no fondero, y vense inclusive al traviés de les rexones más trupes de NGC 1300.
Nel nucleu de la estructura espiral más grande de la galaxa NGC 1300, el nucleu amuesa la so propia estraordinaria y distinta "gran diseñu" estructura n'espiral que ta a unos 3.300 años-lluz de llargu. Namái les galaxes a gran escala, les barres paecen tener estos discos internos del gran diseñu - una espiral dientro d'una espiral. Los modelos suxuren que'l gas nuna barra puede ser enriáu escontra l'interior, y depués n'espiral escontra'l centru al traviés del discu del gran diseñu, onde potencialmente puede alimentar un furacu prietu central. NGC 1300 nun se sabe que tien un nucleu activu, sicasí, lo qu'indica qu'o bien nun hai nengún furacu prietu, o que non se acreción de materia.
Referencies
1.Results for NGC 1300. http://nedwww.ipac.caltech.edu/cgi-bin/nph-objsearch?search_type=Obj_id&objid=9121&objname=15. Retrieved 2007-03-15. 2. Atkinson, J.W., et al. (May 2005). "Supermassive black hole mass measurements for NGC 1300 and NGC 2748 based on HST emission-line gas kinematics". 3. "The Fornax and Eridanus Clusters". An Atlas of The Universe. http://www.atlasoftheuniverse.com/galgrps/for.html. Retrieved 2010-05-03. 4. "Image of the Beautiful Barréi Spiral Galaxy NGC 1300". News Release: STScI-2005-01. NASA, ESO. released 10 Jan 2005. http://hubblesite.org/newscenter/archive/releases/2005/01/image/a/. Retrieved 12 Dec 2008.
Anthony Blake
Anthony Blake, de nome real José Luis González Panizo ye un mentalista asturianu conocíu en tol ámbitu español. Estudió la carrera de medicina na Universidá d'Uviéu.
Olot
Olot ye un conceyu de la provincia de Girona, Cataluña. Ye capital de la comarca de La Garrocha, especialmente conocida polos sos llugares d'interés natural; bastante ye que tol so términu municipal atópase dientro del Parque Natural de la Zona Volcánica de la Garrocha. Los volcanes (toos ellos escastaos) más conocíos y visitaos son el de Santa Margarita, Croscat y el Volcán Montsacopa tamién conocíu como Sant Francesc. El Croscat ye famosu por cuenta de que'l terrén ta "cortáu" y pueden apreciase perfectamente los estratos xeolóxicos, atopándose al so pie'l Xardín Botánicu de Vexetación Natural Olotense. Tamién espierta un gran interés el fayedal de Jordá, un inmensu monte de fayes esquisitu pa perdese y pasiar, tantu a cuerpu como en bicicleta, a caballu o en carruaxe.
Cabo mentar l'arte y la industria d'estatuaria relixosa que dende'l sieglu XIX establecer por tola ciudá, siendo'l máximu representante "L'Arte Cristiano", fundáu por Marià Vayreda y esistente güei día, onde trabayaron ente munchos otros los notables escultores Miguel Blay y Josep Clarà. Anguaño la Escuela d'Arte y Diseñu Cimeru de Olot convirtióse nel centru d'enseñances artístiques de la provincia de Girona y ufierta dende Bachilleratu Artísticu hasta Estudios de Grau Cimeru.
Unu de los ases turísticos de Olot ye'l so cocina, la llamada "cocina volcánica". Una de los sos meyores y más conocíes recetes son les pataques de Olot (Patates d'Olot).
Etimoloxía
La etimoloxía de la pallabra Olot nun ta clara y hai distintes hipótesis. Según la Crònica Universal de Catalunya, Olot foi fundada por Ulo, un antiguu rei de la dinastía de los atlantes y que dempués foi llamáu Sículo; la ciudá llamóse Ulot. Otra teoría, más estendida, ye que la pallabra Olot provién de nala, una y bones el pueblu tuvo documentáu colos nomes Aulot y Alot; y amás asina ta representáu nel escudu de la ciudá (con una nala faciendo referencia al so nome).
Situación xeográfica
El conceyu de Olot tien 29,12 km², llenda colos conceyos de la Vall de Bianya (norte), Sant Joan les Fonts (Norte y Esti), Santa Pau (Sureste), les Preses y la Vall d'en Bas (Sur) y Riudaura (Esti). La ciudá ta asitiada al valle altu del ríu Fluvià, que la traviesa. El conceyu ta formáu pela ciudá de Olot (capital de contorna), antiguos pueblos y vecinderos (Sant Roc d'Olot, Sant Cristòfol de les Fonts, Sant Andreu del Coll, Closells), que formen una conurbación alredor de la ciudá; distintes urbanizaciones (-yos Fonts, Mas Bernat, Les Planoles, etc); y l'antiguu conceyu de Batet de Serrar, que foi independiente hasta 1971.
600px|Olot dende volcán del Montsacopa
La edá media
La primer noticia histórica que se conoz del llugar de Olot (Olotis) cola so antigua ilesia de Santa María, asitiáu al territoriu de Bas, sale nun preceptu de confirmación de bienes que'l rei Carlos el Calvo foi l'añu 872 a favor del abá Racimir de Sant Aniol d'Aguya. Un sieglu más tarde, l'añu 977, el conde obispu Miró dio al monesteriu de Camprodon y al monesteriu de Besalú unos alodios asitiaos na parroquia de San Esteban de Oloto. Estos dos primeres noticies dan a conocer la esistencia d'un nucleu entamáu con dos ilesies, la de Santa María y la de San Esteban.
Más importante pa la hestoria de Olot foi la donación que'l 1097 fixo'l conde Bernat II de Besalú al monesteriu de Ripoll d'un importante alodio asitiáu na parroquia de San Esteban Olotensis que diba del Fluviá a Sant Andreu del Coll y de la parroquia de Santa María de la Pinya a la de San Pedro de les Preses. A partir d'esti momentu, la villa de Olot quedó en dominiu de los abás del monesteriu de Ripoll. Los abás ripolleses construyeron un palaciu na villa de Olot y nel sieglu XII crearon l'alministración de Olot pa la xestión de los bienes que'l monesteriu tenía na rexón.
De primeres del sieglu XII, la población olotense creciera de tala forma que el templu de San Esteban yera insuficiente. Baltóse'l qu'había y empezóse la construcción d'un nuevu templu de mayor capacidá. El 1116 l'obispu de Girona Berenguer Dalmau consagró la nueva ilesia y apurrió-y diezmos, primicias y poblaciones de los fieles, más los trenta pasos lexítimos de la sagrera y otros dones, de la mesma forma que lo fixo'l conde Bernat. La población de Olot foi creciendo alredor del nuevu burgu de San Esteban.
L'añu 1206 l'abá de Ripoll dio unes concesiones a los olotenses y edificó un palaciu, reedificado a la fin del sieglu XIV. La población tuvo cercada. El 1251 entró a formar parte de la veguería de Camprodon.
Cuando'l rei Martín foi nomáu conde de Besalú, resucitando l'antiguu títulu, nun tardó en reclamar tola xurisdicción que tenía sobre Olot la so madre, la reina Leonor. Fuéron-y concedíes la xurisdicción civil y criminal, el pixín y mistu imperiu. El rei Martín tuvo atenciones pa la villa de Olot en forma de privilexos y exenciones, la creación de la subveguería y la reforma del reximientu municipal, que constaba de trés cónsules y nueve xuraos, escoyíos polos vecinos, dempués d'una dómina de tensiones con Ripoll, que caltuvo'l dominiu direutu. La carta duró hasta los decretos de Nueva Planta.
La Universidá de la villa de Olot fundara la Almoina del Pa (llimosna del pan) coles donaciones que fixeron unos ricos comerciantes de la villa: Bartrina, Olivella y Coromina. Pero los estatutos nun acabaron de faer funcionar l'establecimientu y el rei Martín reformar l'añu 1404.
Una fecha siniestra pa Olot y tola contorna foi'l 15 de mayu de 1427, col primer terremotu. L'añu siguiente, pola Candelaria, el cataclismu entá foi más apavoriante, porque azotó toles cases, les ilesies y los edificios de la villa y de la contorna. Aquel mesmu añu, el rei Alfonsu IV, dende Valencia, mandaba a los cónsulos de la villa que reedificasen los edificios al mesmu sitiu, o n'otru, col mesmu nome de Olot. La villa de Olot perdió 302 fueos.
Los olotenses, que dende faía más d'un sieglu teníen continues disensiones colos abás de Ripoll por cuestiones de réxime y autonomía municipal, aprovecharon la ocasión y el privilexu real pa construyir la nueva población dientro de los terrenes de la Almoina del Pa, y la villa vieya asitiada alredor de la ilesia de Santa María del Tura. Esti sector entá puede precisase pola marcada cuadrícula de les sos cais.
Cuando entá se diba reconstruyendo la nueva villa, surdieron les turbulencias del reináu de Xuan II, qu'afectaron direutamente la ciudá, pos s'atopaba metanes les contornes en rebelión contra'l señores y la Diputación. Les fuercies de la Diputación llegaron a escalar la villa de Olot l'añu 1463 y les 200 cases que tenía la villa quedaron amenorgaes a 70.
La edá moderna
A la fin del Guerra de los Remensas, Olot vivió un periodu de relativu aselu, que-y dexó una cierta prosperidá cola crecedera del comerciu y de la industria, gracies a los nuevos privilexos concedíos pol abá de Ripoll y los alcuerdos colos señores, por cuenta de la sentencia arbitral de Guadalupe. L'añu 1547 había 400 cases y restauráronse les ilesies de San Esteban y Santa María (yá llamada del Tura) y construyóse el conventu del Carmen y l'hospital San Jaime y les pontes de San Roque y San Cosme sobre'l Fluviá. El conventu de capuchinos foi construyíu'l 1627-1631 (actual plaza Clarà). L'añu 1614 entamóse una mesa de cambéu que se caltuvo hasta mediaos de sieglu, cuando los efeutos de la guerra de los Segadores y una tarrecible epidemia (1650) que causó alredor d'un millar de muertes provocaron una fuerte crisis, siguida hasta'l final del sieglu coles frecuentes guerres contra Francia.
De primeres del sieglu XVII, Olot consiguió l'acuñamientu de moneda del rei Felipe III, cosa que fai patente la pujanza que tenía la ciudá. L'acuñamientu repitir mientres el conflictu contra Felipe IV; primero acuñáronse los reales y los sueldos de plata cola figura del rei Felipe, pero siguiendo la causa de la tierra, los nuevos acuñamientos facer cola eficie del rei Lluis XIII de Francia, que fuera proclamáu en Cataluña.
Nes guerres con Francia de la segunda metá del sieglu XVII, los olotenses defendieron encarnizadamente la so villa y contorna; estremáronse especialmente les partíes de migueletes de Josep de la Trinxeria. En 1675 Trinxeria y los sos homes abrieron y defendieron la collada del Portell; n'otres campañes entraron nel Rosellón y llegaron hasta les puertes de Perpiñán. L'añu 1678, el mesmu caudiellu ganó'l franceses na collada de Maians, y en 1684-1697, na última guerra del sieglu, Trinxeria hostilizó al enemigu dende'l valle de Vianya hasta Prats de Molló.
La ciudá de Olot enfusar al sieglu XVIII superando un periodu de guerres que la habíen castigáu nos últimos años. Empecipiando esti nuevu sieglu españó la Guerra de Socesión ente Felipe V y l'archiduque Carlos d'Austria. Olot, igual que la mayoría de villes de Cataluña, declaróse fiel a Carlos d'Austria, anque bien llueu la villa foi ocupada pol duque de Noailles, que comandaba l'exércitu felipista, qu'impunxo numberoses cargues a los sos habitantes. De magar, Olot, con tola Garrocha, tuvo integrada nel nuevu correximientu de Girona.
Anque la represión institucional que sufrió toa Cataluña, cola abolición de los organismos de gobiernu, una vegada superaos los primeros años de la posguerra, Olot empecipió una recuperación nel campu de la economía y de la demografía que la convirtió na ciudá más puxante de les contornes de Girona, superando hasta la ciudá de Girona en númberu d'habitantes y de fábriques.
A mediaos del sieglu XVIII introducir n'Olot la fabricación de medies con telares, texíos d'algodón y filaos, y l'añu 1777 empecipióse la manufactura de les llamaes indianes, que tuvieron un papel bien importante nel desenvolvimientu industrial olotense. Amás cabo destacar la so elevada producción, que dexaba caltener una población activa bien numberosa. L'añu 1777 había n'Olot, amás de la yá citada industria d'indianes, 12 fábriques de trapos, 50 de medies, 4 de faxes y 5 de tintes. Al cabu de dos años méntase que la industria téxtil y de curtiduría ocupaba a unes 2.500 persones. Entá col impautu del entamu de la guerra contra la Francia revolucionaria (1793), la industria olotense caltener a unos niveles ciertamene puxantes hasta pasada la Guerra de la Independencia Española (1808-1814).
Paralelamente al aumentu de la población, llevar a cabu una serie de construcciones de nueva planta que caractericen la pujanza d'esti sieglu; en 1780 empezáronse les obres del hospiciu, que se terminaron en 1784, y tamién estos años decidió construyise una nueva pescadería y restaurar les fontes públiques, se rehicieron edificios de la nobleza y hasta se pidió permisu al rei pa crear nuevos barrios.
La vida cultural tuvo un nuevu emburrie cuando'l 1783 inauguróse la Escuela Pública de Dibuxu, institución que tuvo un papel decisivu na formación de los trabayadores de les industries d'indianes y en preparar a la mocedá p'aportar con una mínima preparación téunica al mundu industrial. Amás, la municipalidá olotense caltenía dos escueles de primeres lletres y la de llatín; alredor d'estos años fálase tamién de la escuela de primeres lletres de los relixosos carmelites y de una conferencia de moral.
Esti panorama tan falagueru romper col españíu de la Guerra Grande (1793-95). Olot convertir nuna especie de cuartel xeneral de les tropes españoles y túvose qu'habilitar l'hospiciu como caserna; lo mesmo fíxose cola antigua caserna del Firal. Nun primer momentu, la guerra foi favorable al gobiernu español, pero entráu 1794, un fuerte emburrie de los franceses punxo a la villa de Olot en peligru de cayer nes sos manes. Foi nesti momentu cuando se reinstauró el somatén como mediu de defensa. Paez que l'inminente peligru d'invasión produció'l zarru de munches fábriques y la fuxida de xente asustada pola proximidá de los enemigos. A la fin los franceses nun consiguieron conquistar la ciudá pola defensa que faíen les fuercies de voluntarios de tola cercanía. A la fin, roblóse la paz con Francia y retomóse l'actividá normal.
Los sieglos XIX y XX
Nun tardaron en llegar nuevos problemes: la invasión francesa de 1808 al entamu de la guerra del Francés, que tamién afectó en gran forma a la villa garrochina. Anque'l franceses fueron hostilizados de cutio alredor de Olot, onde'l bandíu Boquica semaba'l terror con maldaes, en definitiva la villa cayó en manes del exércitu napoleónicu.
Yá antes formárense cinco compañíes que nun pudieron evitar que'l 25 d'avientu de 1809 (pocos díes dempués de la cayida de Girona) el xeneral Souham ocupara la villa. A partir d'esta fecha la villa foi frecuentemente ocupada y sacupada polos franceses hasta que n'abril de 1812 cayó definitivamente nes sos manes.
Llueu se formó un conceyu presidíu por Alexandre de Soler i de Sayol, al cual acompañaron les persones más representatives de la población; llomáronse más de collaboracionistes que de francesaos convencíos. Nesti curtiu espaciu de tiempu que duró la ocupación francesa, non pudieron llevase a cabu les reformes qu'empezaren n'otros sitios de Cataluña, y llindáronse a faer una fuerta presión fiscal pa subvenir los numberosos gastos de la guerra. El 9 de marzu de 1814 los franceses abandonaron definitivamente la villa de Olot; antes derrumbaren con esplosivos el fuerte de Montsacopa, que s'acondicionara pa poder apoderar tola cercanía.
Dempués de la evacuación de los franceses, la constitución de 1812 foi proclamada na villa'l 12 de marzu de 1814, y foi solemnemente xurada a otru día. Nes eleiciones inmediates pa formar el conceyu, el doctor Esteve Roca foi designáu alcalde primeru. Col reestablecimientu del absolutismu pocu díes dempués, el conceyu correspondió otra vegada a los rexidores de 1808. Empecipiábase asina un periodu d'inestabilidá política y de lluches ente lliberales y absolutistes que duró dellos años y reflexóse fondamente n'Olot.