cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Espinosa de Villagonzalo
Patrimoniu
thumb|Fachada de la [[Ilesia de Santa Cecilia (Espinosa de Villagonzalo)|ilesia de Santa Cecilia.]]
T Leporis
T Leporis (T Lep / HD 32803 / HIP 23636) ye una estrella variable de la constelación de Lepus, la llebre. Visualmente a mediu grau de ε Leporis, alcuéntrase aproximao a 500 años lluz del Sistema Solar. De tipu espectral M6ev, ye una variable Mira —al igual que R Leporis, nesta mesma constelación— que'l so rellumu bazcuya ente magnitú aparente +7,40 y +14,30 con un periodu de 368,1 díes. La so temperatura superficial, desaxeradamente baxa pa una estrella, ye de 2800 K.
Les variables Mira cuntar ente les mayores fábriques de molécules y polvu del Universu. En cada pulsación, T Leporis espulsa materia al espaciu, perdiendo cada añu una cantidá de masa equivalente a la masa terrestre. Imáxenes de T Leporis llograes col interferómetro Very Large Telescope del Observatoriu Européu del Sur (ESO) dexaron reparar una capa de gas y polvu qu'arrodia la estrella, que'l so diámetru ye unes 100 vegaes más grande que'l del Sol. Dada la gran distancia a la que s'atopen esta clase d'estrelles, la so diámetru angular aparente —a pesar del so enorme tamañu intrínsecu— pue ser de namái media millonésima parte de la solar.
Colette Mann
Biografía
Colette ta casada y tien dos fíos, Sam y Charlie.
Carrera
Colette tenía una columna na revista New Idea onde falaba alrodiu de ella y los sos fíos.
Foi miembru d'un grupu en 1980 llamáu "The Mini Busettes", conformáu poles actrices Sheila, Jane Clifton y Betty Bobbitt, apaecieron mientres tres temporaes nel -y Joke Comedy y en Sydney League's Clubes.
En 1979 xunir al repartu de la serie Prisoner onde interpretó a la criminal Doreen Anderson-Burns hasta 1984.
En 2005 representó'l papel de Little Buttercup na ópera llixera H.M.S. Pinafore siendo altamente criticada pola so interpretación pocu ortodoxa, el so tonu vocal estridente y el so mal rexistru.
El 3 de mayu de 2012 xunir al repartu recurrente de la esitosa serie australiana Neighbours onde interpreta a Sheila Canning la güela de Kyle Canning y matriarca de la familia Canning. Enantes apaeció per primer vegada na serie en 1995 onde interpretó a Cheryl Stark mientres diecinueve episodios por ocho selmanes hasta 1996, Colette reemplazó a l'actriz Caroline Gillmer nel rol de Cheryl depués de que se carecer. Nel 2013 anuncióse que Colette xuniérase al repartu principal de la serie.
Miguel I de Rumanía
Miguel I de Rumanía (en rumanu: Mihai I; Sinaia, Rumanía; 25 d'ochobre de 1921-Aubonne, Suiza; 5 d'avientu de 2017), príncipe d'Hohenzollern, foi rei de los rumanos (en rumanu: Maiestatea Sa Mihai I Regele Românilor) del 20 de xunetu de 1927 al 8 de xunu de 1930, y otra vegada del 6 de setiembre de 1940 hasta'l 30 d'avientu de 1947, cuando foi depuestu; vivió nel exiliu hasta 1997, cuando foi autorizáu a volver al so país. Sicasí, siguió morando en Versoix (Suiza).
Niñez y juventud
Miguel yera fíu del entós príncipe herederu Carlos de Rumanía y la princesa Elena de Grecia, y nietu del rei Fernandu I de Rumanía, que reinaba entós.
Primer periodu de reináu
Cuando Carlos fuxe col so amante Elena Madalena Lupescu —d'ascendencia xudía, más tarde la so esposa— foi obligáu pol so padre Fernando I a arrenunciar al tronu rumanu en xineru de 1926 y les autoridaes designaron como herederu a Miguel.
A la muerte del so güelu, el 27 de xunetu de 1927 y con tan solo 6 años, foi proclamáu rei de Rumanía, anque al frente del país quedaba un conseyu de rexencia que'l so güelu proclamó nel so testamentu póstumu encabezadura pol so tíu, el príncipe Nicolás de Rumanía ya integráu amás pol patriarca Miron Cristea y Gheorghe Buzdugan, presidente del Tribunal Supremu rumanu.
Nel so curtiu primer periodu de reináu y sol gobiernu de la rexencia, Rumanía siguió esperimentando una crecedera económica debíu básicamente a la esportación de petroleu y recibiendo una gran influencia cultural de Francia. Los efeutos de la gran crisis económica mundial de 1929 tamién fixeron esmornia na creciente economía rumana y la situación social desestabilizóse.
Regresu de Carlos II
En 1930 el so padre tornó de secute al país cola invitación de políticos descontentos cola rexencia, y aprovechando la situación de minoría d'edá del so fíu y la complicada situación política n'Europa recuperó'l tronu'l 8 de xunu de 1930 como Carlos II, designando a Miguel como'l príncipe herederu.
Nos diez años que duró'l reináu del so padre (1930-1940) Miguel I, de nuevu príncipe, aprovechó pa recibir una educación fayadiza a la so futura responsabilidá. Nel ámbitu internacional Carlos II nun pudo evitar la cayida de Rumanía nel área d'influencia xermanu-italiana. Como resultancia del apauto xermanu soviéticu Ribbentrop-Molotov Rumanía, según una clausa secreta, perdió ante la XRSS Besarabia (actual República de Moldavia) y Bucovina, que Rusia ganara na guerra contra l'Imperiu Otomanu y que-y fueron arrebataos aprovechando'l descontrol de la Revolución. Nel ámbitu internu l'apaición de la Guardia de Fierro y la violencia qu'esta desencadenó enturbió la vida social y política rumana ante la impotencia del rei Carlos II. Primero de too esto'l rei abdicó nel so fíu'l 5 de setiembre de 1940 y fuxó del país dexando a Miguel I al mandu de la monarquía rumana nun momentu bien delicáu. Miguel foi coronáu rei'l 6 de setiembre de 1940.
Segundu periodu de reináu
thumb|left|Miguel en 1947.
Con solu 19 años Miguel I aportaba al tronu de nuevu, xusto n'unu de los momentos de máxima debilidá de Rumanía. Esti fechu foi aprovecháu por Adolf Hitler y Benito Mussolini pa obligar a los rumanos a dexar el norte de Transilvania al réxime proalemán de Hungría el 30 d'agostu de 1940.
Ante la necesidá de poner al frente del país un gobiernu fuerte qu'acabara colos desordes internos y evitara más disgregaciones territoriales, en setiembre de 1940 Miguel I dio la direición del gobiernu al xeneral Ion Antonescu. El gobiernu d'este creyó conveniente participar na Segunda Guerra Mundial al llau de l'Alemaña nazi. Vencióse'l sur de Dobrudja a Bulgaria so la promesa de que se devolvería'l norte de Transilvania.
Ion Antonescu alzóse como conducator y proclamó l'Estáu lexonariu». Rumanía foi ocupada pol exércitu alemán n'ochobre de 1940. En xineru de 1941, el gobiernu d'Antonescu decretó la illegalidá de tolos partíos políticos, mientres la Guardia de Fierro esaniciaba a numberosos políticos. En xunu de 1941 Rumanía declaraba la guerra a la XRSS ocupando los territorios de Bucovina y Besarabia arrebataos polos soviéticos un añu antes, amás de participar viviegamente nel Frente Oriental de la Segunda Guerra Mundial al llau de la Wehrmacht.
Magar al entamu los ésitos acompañaron a los exércitos rumanos qu'ocuparon Odesa y s'anexonaron Transnistria, en 1942 los alemanes empezaron a ser ganaos nel Frente Oriental y tantu la opinión pública rumana como'l mesmu Miguel I empezaron a ver la conveniencia de dexar l'Exa ante la derrota final d'ésti.
Siguiendo indicaciones de Miguel I, el ministru d'Asuntos Esteriores Mihai Antonescu empecipió contactos col Reinu Xuníu y los Estaos Xuníos pa roblar un armisticiu colos Aliaos. Ante la cayida del Frente Oriental y la contraofensiva soviética, la Miguel I ordenó detener al Gobiernu Antonescu y formó un gobiernu de concertación que pidió oficialmente l'armisticiu a los Aliaos esi mesmu día. A otru día, Rumanía retirar del Pactu Tripartitu.
Dempués del bombardéu alemán de Bucuresti, el Gobiernu rumanu declaró la guerra al Exa el 25 d'agostu. La Fecha d'entamu|12|9|1944}} robló l'armisticiu de Moscú pol que Rumanía arrenunciaba a Basarabia y el norte de Bucovina (que los recuperara la URSS), el sur de Dobrudja (vencida a Bulgaria), pero recuperaba'l norte de Transilvania, ocupada por Hungría tres el Segundu arbitraxe de Viena. Tamién aceptó pagase en conceutu d'arreglu de daños de guerra a los Aliaos la cantidá de 300 millones de dólares.
Fin de la monarquía rumana
Cola Segunda Guerra Mundial concluyida y el país ocupáu poles tropes soviétiques, la posición de Miguel I debilitóse. Dende finales de 1944 hasta marzu de 1945 formóse un gobiernu de coalición integráu pol Partíu Comunista Rumanu (PCR), el Partíu Nacional Lliberal (Partidul National Lliberal - PNL), el Partíu Llabrador Cristianu Democráticu (Partidul Taranesc Crestin si Democratic - PTCD) y el Partíu Socialdemócrata (Partidul Socialdemocrat - PSD), con un marcáu aire contrario a la ocupación soviética.
El 6 de marzu de 1945 Petru Groza escluyó del gobiernu a los miembros del PTCD y del PNL, dio a los comunistes diversos ministerios clave y promulgó la reforma agraria'l 25 de marzu del mesmu añu. Primero de too esto, Miguel I intentó en devanéu la intervención del Reinu Xuníu y los Estaos Xuníos pa evitar la cayida de Rumanía na órbita soviética.
Finalmente'l gobiernu de Groza ganó les eleiciones xenerales del 19 de marzu de 1946, que dieron una apolmonante mayoría al frente Nacional Democráticu qu'encuadraba al PCR y otros partíos minoritarios. Tres les eleiciones, y ante les denuncies de fraude eleutoral, el PNL y el PTCD fueron declaraos illegales (agostu de 1947) y l'Asamblea Xeneral, constituyida na so totalidá polos comunistes, obligó al rei Miguel I a abdicar, foi espulsáu del país y desaposiáu de la ciudadanía rumana. Abellugar en Londres hasta que se treslladó a Suiza, primero vivió en Lausana, y más tarde camudóse a Versoix, onde moró hasta la so muerte. En 1997 autorizóse-y a volver a Rumanía y concediéronse-y delles propiedaes confiscadas a la so familia tres la cayida de la monarquía, como'l Castiellu Pulgueş de Sinaia, dientro del procesu de reconciliación que favoreció'l presidente Ion Iliescu nel añu 2000 nel que tamién se -y volvió a reconocer la ciudadanía rumana.
En 2001 recuperó'l títulu de rei, al ser reconocíu tamién como antiguu xefe del Estáu. El so intensu llabor en Rumanía, ayena a la política de los partíos y bien venceyada a iniciatives de calter social, llevólu a exercer el patronalgu de diverses obres sociales de beneficencia, lo que contribuyó decisivamente a engrandecer el so prestíu como referente moral d'un país nel que la clase política nun goció precisamente d'un gran respetu per parte de la ciudadanía.
Miguel de Rumanía pronunció'l 25 d'ochobre de 2011 el so primer discursu ante'l Parllamentu del so país dende 1947, cuando fuera derrocáu pa la proclamación de la República Popular Rumana.
Fallecimientu
En marzu de 2016 dar a conocer que Miguel de Rumanía carecía de leucemia crónica y de carcinoma espinocelular con metástasis. El 1 d'agostu de 2016 morría la so esposa, la Reina Ana.
El rei Miguel finó na so casa de la llocalidá d'Aubonne el 5 d'avientu de 2017, siendo'l postreru mandatariu de la segunda guerra mundial en finar.
Matrimoniu y fíos
Casóse'l 10 de xunu de 1948 cola princesa Ana de Borbón-Parma, teniendo cinco fíos de mancomún:
Distinciones honorífiques
200px|thumb|Monograma.
Ancestros
Ancestros de Miguel I de Rumanía
Urho Kekkonen
Urho Kaleva Kekkonen foi un políticu finlandés. Exerció como presidente de Finlandia mientres 26 años consecutivos, ente 1956 y 1982, siendo la persona que más tiempu ostentó la xefatura del estáu del país. Enantes foi primer ministru en dos etapes: ente 1950 y 1953 y, nuevamente, ente 1954 y 1956.
Proveniente d'una familia de clase media, tuvo que combatir na Guerra Civil Finlandesa antes de llicenciase en Derechu pola Universidá de Ḥélsinki. Dende mozu amosaría interés pola política, con una temprana militancia n'organizaciones nacionalistes; en 1933 afiliar a la Lliga Agraria, antecesora del actual Partíu del Centru, y trés años dempués foi escoyíu parllamentariu. Dempués d'exercer como ministru en distintos gabinetes y la presidencia del parllamentu, en 1950 asumió'l cargu de primer ministru so la presidencia de Juho Kusti Paasikivi. Y en llogrando la victoria nes eleiciones presidenciales de 1956 per un estrechu marxe nel colexu eleutoral, aseguróse la reelección hasta en cuatro causes.
Coyviller
Coyviller ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Urho Kekkonen
La presidencia de Kekkonen tuvo marcada nel planu internacional pol cumplimientu de la «doctrina Paasikivi» pa salvaguardar la soberanía de Finlandia frente a la Xunión Soviética, con un papel de neutralidá activa: sol so mandatu, el país xugó un rol pola distensión ente'l bloque occidental y el bloque del este, con importantes llogros como la devolución de la península de Porkkala, la firma de los alcuerdos de Helsinki en 1973, y la creación de la Organización pa la Seguridá y la Cooperación n'Europa (OSCE) en 1975. A nivel nacional exerció un papel intervencionista sobre l'executivu, con hasta 13 primeros ministros y 22 gabinetes distintos, y supo garantizase'l sofitu de casi tolos grupos parllamentarios pa caltenese nel poder. Ello ye que nun foi hasta 1981 cuando yá tuvo qu'arrenunciar la presidencia por enfermedá.
Coyviller
Tien una población de y una superficie de  km².
Urho Kekkonen
Fora de la política, Kekkonen ocupó la presidencia del Comité Olímpicu Finlandés ente 1938 y 1946.
Biografía
Urho Kekkonen nació'l 3 de setiembre de 1900 en Pielavesi, una villa rural nel centru del ducáu de Finlandia, naquella dómina parte del Imperiu rusu. La so familia yeren granxeros de clase media de Kainuu; el padre yera guardabosques y la madre un ama de casa proveniente d'una familia llabradora. La residencia que-y vio nacer foi rehabilitada como muséu y tratábase d'una modesta casa de branu.
Al cumplir los 18 años combatió cola Guardia Blanca na Guerra Civil Finlandesa. Yá nuna Finlandia independiente, completó la so formación nel llicéu de Kajaani de la que trabayaba como periodista, y con 21 años camudar a la capital pa llicenciase en Derechu na Universidá de Ḥélsinki pola promoción de 1926. Naquella dómina yera miembru de l'Asociación Estudiantil d'Ostrobotnia del Norte.
Kekkonen empezó a exercer l'abogacía en 1927, venceyáu a l'Asociación Finlandesa de Conceyos Rurales hasta 1932. Coles mesmes foi editor xefe de la revista universitaria Ylioppilaslehti (1927-1928), siguió amestáu al activismu estudiantil ya inclusive collaboró cola policía secreta nacional. En 1936 llogró'l doctoráu en Derechu pola Universidá de Ḥélsinki.
Tuvo casáu cola escritora Sylvi Uino (1900-1974) y en 1928 tuvo dos fíos mellizos: Taneli (1928-1985) y Matti (1928-2013). Dambos siguieron los pasos del so padre: el primeru foi embaxador y llegó a ministru d'Asuntos Esteriores, ente que'l segundu foi parllamentariu del Partíu de Centru ya inclusive ministru de Tresportes y Obra Pública ente 1967 y 1968.
Ente'l so aficiones atopaben el atletismu, l'esquí y l'arte moderno. El so llibru favoritu yera Don Quixote de la Mancha, escritu por Miguel de Cervantes, a que'l so protagonista definió en 1949 como «l'exemplu de la llucha ente l'idealismu y el xacíu». Amás almiraba tola obra lliteraria d'Anatole France.
Comité Olímpicu Finlandés
De mozu yera un apasionáu del atletismu: les sos especialidaes yeren el triple saltu y el saltu d'altor, con plusmarcas nes competencies nacionales de los años 1920. Una vegada retiráu foi escoyíu presidente de la Federación Finlandesa d'Atletismu en 1932, entró na direición del Comité Olímpicu Finlandés, y terminaría dirixendo'l máximu organismu dende 1938 hasta 1946.
Nunca participó nunos Xuegos Olímpicos como deportista, pero sí viaxó a Los Angeles 1932 como directivu. Aquel eventu tuvo marcáu pola sanción de la Federación Internacional d'Atletismu (IAAF) contra Paavo Nurmi, suspendíu por un presuntu incumplimientu de les normes del deporte amateur. El dirixente tenía una mala rellación col presidente de la IAAF, el suecu Sigfrid Edström, y anque trató de convence-y por tolos medios de que Nurmi nun tenía nengún contratu profesional, la sanción nun foi llevantada. En respuesta, Finlandia boicotió tolos eventos d'atletismu en Suecia hasta 1935.
Trayeutoria política
Kekkonen amosó interés pola política dende adolescente, con una militancia activa n'organizaciones estudiantiles y polítiques que teníen el nacionalismu finlandés como denominador común. left|miniaturadeimagen|230x230px|Kekkonen pasia por [[Ḥélsinki (1930).]] Na so etapa universitaria militó na Sociedá Académica de Carelia (AKS), una organización conservadora qu'abogaba pola anexón de Carelia Oriental. El grupu compartía la defensa del idioma finés, la unificación de la nación finesa y un marcáu calter anticomunista. Sicasí, terminó desvenceyándose d'ella pola cercanía d'otros miembros a la rebelión de Mäntsälä. A raigañu del sucesu tomó posiciones más moderaes: dende 1930 hasta 1932 tuvo presidiendo l'Asociación d'Identidá Cultural Finlandesa.
Kekkonen quedaría fora del gobiernu en 1939, al poco tiempu d'empecipiase la Segunda Guerra Mundial, anque pudo siguir nel parllamentu. Ello ye qu'en 1940 votó en contra del Tratáu de Paz de Moscú que ponía fin a la guerra d'Iviernu porque suponía la integración de Carelia Oriental na Xunión Soviética, incluyendo la circunscripción de Víborg a la que representaba. Mientres la guerra de continuación el so llabor llindar a cargos de segunda fila, ente ellos la presidencia del Centru de Refuxaos de Carelia (1940-1943) y distintes comisiones. Teniendo en cuenta la perda de Carelia, pasó a presentase pola demarcación d'Oulu.
Nun foi hasta 1944 cuando'l nuevu primer ministru Juho Kusti Paasikivi recuperó-y pa dirixir el ministerio de Xusticia mientres dos años. Nesi periodu tuvo llugar el procesu xudicial contra ocho políticos fineses —ente ellos el ex-presidente Risto Ryti— pola so presunta responsabilidá na guerra de continuación.
Primer ministru
Kekkonen presentar a les eleiciones presidenciales de 1950 col únicu sofitu de la Lliga Agraria, pero nun pudo faer nada frente a la candidatura del presidente Juho Kusti Paasikivi, sofitada por conservadores y socialdemócrates. Magar quedara de terceres, el xefe del estáu tuvo en cuenta la so esperiencia parllamentaria y encargó-y la formación d'un nuevu gobiernu que reemplazaría al del socialdemócrata Karl-August Fagerholm.
Primer etapa (1950-1953)
miniaturadeimagen|250x250px|Urho Kekkonen xunto col presidente [[Juho Kusti Paasikivi (1955).]] Urho Kekkonen foi primer ministru de Finlandia ente 1950 y 1953, con trés partes estremaes: una de coalición colos lliberales y suecofineses (1950-1951), los dos gabinetes que sumaron a los socialdemócrates (1951-1953) y un postreru en minoría con suecofineses ya independientes (1953).
El llabor del dirixente tuvo inevitablemente marcada poles rellación ente Finlandia y la URSS, bien complicaes daos los recién conflictos y los más de 700 quilómetros de frontera compartida. Dempués del tratáu de París de 1947 y la posterior firma del tratáu finu-soviéticu, de que la so delegación formara parte, Kekkonen fixo so la «doctrina Paasikivi» de bona vecindá y neutralidá pa caltener la soberanía, xugando nella un papel más activu: amás d'averase a la URSS ensin comprometer la independencia nacional, el país fixo valir un rol mediador ente los dos bloques de la Guerra Fría. Con tou ello ganóse la enfotu del presidente Paasikivi: ente 1952 y 1953 llegó a compaxinar la so responsabilidá executiva col ministeriu d'Asuntos Esteriores.
A nivel interior, Kekkonen tuvo qu'encarar un plan de estabilización económica que punxera fin a la inflación. Les protestes del Partíu Socialdemócrata (SDP) y de los sindicatos, quien reclamaben afaer el preciu de los alimentos a la escala salarial, dexáronse notar nes eleiciones de 1951: el SDP superó a la Lliga Agraria n'escaños, entró nel gobiernu y el primer ministru tuvo qu'apautar les midíes.
Les crisis de gobiernu yeren habituales pol calter del mandatariu, propensu a enfrentamientos colos sos rivales. En 1953 el SDP dexó l'executivu, magar lo cual Kekkonen trató de siguir al mandu de un gabinete en minoría. Por non sacar alantre un plan deflacionario p'amontar les esportaciones, qu'ente otres midíes amenorgaba salarios y ayudes públiques, el mandatariu acabó perdiendo una moción d'enfotu en payares. A falta de cuatro meses pa les eleiciones, Paasikivi encargó al socialdemócrata Sakari Tuomioja la formación d'un nuevu gabinete, bien a pesar de los deseos de Kekkonen por siguir.
Segunda etapa (1954-1956)
Nes eleiciones parllamentaries de 1954, la Lliga Agraria de Kekkonen foi l'únicu gran partíu qu'aumentó los sos sofitos magar quedar de segundes, a tan solo un escañu del SDP. El suecofinés Ralf Törngren foi nomáu primer ministru, ente que Kekkonen ocupó de nuevu'l ministeriu d'Asuntos Esteriores. Aquel gobiernu duraría solu cinco meses: en setiembre del mesmu añu, Kekkonen aprovechó que Törngren fórase de vacaciones pa llegar a un alcuerdu colos socialdemócrates y formar un nuevu gabinete presidíu por él.
El sofitu del SDP implicaba un plan desarrollista bien distintu al qu'él plantegara un añu antes, lo cual volvió xenerar desencuentros ente los partíos de gobiernu. Sicasí, el primer ministru supo caltenese gracies a la recuperación económica y a la política esterior de «finlandización» dempués de la muerte de Stalin. Finlandia ingresó nel Conseyu Nórdicu y en 1956 llogró la devolución de la península de Porkkala, que fuera ocupada pola URSS mientres doce años.
Presidencia de Finlandia
miniaturadeimagen|Grabación d'un discursu de Kekkonen na inauguración de la [[Yleisradio|televisión pública finesa (1958).]] Urho Kekkonen foi presidente de Finlandia mientres 26 años, dende 1956 hasta 1982, siendo'l dirixente que más tiempu permaneció al mandu de la xefatura del estáu.
A lo llargo del so mandatu fixo valir los poderes presidenciales pa condicionar el trabayu del gobierno. Antes de la so llegada, Finlandia caltenía un sistema semipresidencialista onde'l parllamentu configuraba los gabinetes. Sicasí, Kekkonen nun se llindaba a encargar la formación de gobiernu al primer ministru, sinón que tamién encamentaba otros ministros, lideraba la política esterior, ya impulsaba midíes ensin necesidá de pasar pola cámara. Sol so dirigencia hubo 13 primeros ministros y 22 conseyos de ministros distintos.
Pa llograr el control de la política finesa, valir d'una complexa rede de sofitos basada en miembros d'enfotu, la coxuntura internacional y el sofitu de los principales partíos. Tien De tenese en cuenta qu'hasta 1994 la eleición presidencial faíase al traviés d'un sistema de colexu eleutoral, responsable de les socesives reeleiciones, polo que nun-y bastaba col sofitu de los suyos pa gobernar. Casi tolos gabinetes de la so dómina taben compuestos polos mesmos grupos: Centru, Socialdemócrates, Lliberales y Partíu Popular Suecu. La comunista Lliga Democrática Popular (SKDL) dexó de ser convidada a finales de los años 1960, ente que la conservadora Coalición Nacional, rival de los centristes, quedóse fora del gobiernu la mayor parte de les vegaes. El duru calter de Kekkonen ganaría-y numberoses enemistaes nel arcu políticu, inclusive col líder del so propiu partíu, Johannes Virolainen. Sicasí, tamién goció d'una alta popularidá ente'l pueblu finlandés.
La política esterior tuvo condicionada pol tratáu finu-soviéticu, el cumplimientu de la doctrina Paasikivi, y una política de neutralidá activa frente a la URSS (finlandización) que llogró garantizar la independencia de Finlandia al traviés d'un equilibriu nes rellaciones col bloque occidental y el bloque del este.
Primer mandatu (1956-1962)
left|miniaturadeimagen|300x300px|Kekkonen celebra la so 60º cumpleaños con [[Nikita Khrushchov nel Palaciu Presidencial (1960).]] Kekkonen proclamóse vencedor de les eleiciones presidenciales de 1956 con un estrechu marxe nel colexu eleutoral, 151 sofitos contra los 149 del socialdemócrata Karl-August Fagerholm. Tola campaña tuvo marcada por duros ataques personales, ya inclusive el ex-presidente Paasikivi presentar a pidimientu de la Coalición Nacional pa forzar una tercer ronda que dexara al so rival en fora de xuegu, ensin l'ésitu esperáu. Nel mesmu día de la so invistidura, el 1 de marzu de 1956, tuvo qu'enfrentar una fuelga xeneral del sindicatu SAK.
Nos sos dos primeros años quixo caltener un perfil baxu en política interior. Sicasí, n'agostu de 1958 intervieno cuando'l primer ministru Fagerholm nomó un gabinete centroizquierdista ensin la socialista SKDL. El fechu motivó desencuentros cola URSS que fueron resueltos cola cayida de Fagerholm y una visita d'estáu a Nikita Khrushchov en 1959; de magar, los partíos fineses vieron llindáu'l so poder de crear coaliciones ensin el vistu bonu del presidente.
Anque Finlandia nun formó parte de la Comunidá Económica Europea porque sería interpretáu como un allugamientu nel bloque occidental, sí llegó a un alcuerdu pa ingresar na Asociación Europea de Llibre Comerciu (EFTA) en 1961, un añu dempués de la so fundación.
N'ochobre de 1961 producióse una crisis política pola filtración d'una nota diplomática de la URSS, na que los soviéticos proponíen reforzar la cooperación militar ante «l'amenaza» d'Alemaña Occidental y otros miembros de la OTAN. La publicación coincidió con una visita oficial de Kekkonen a Estaos Xuníos, y a pocos meses d'unes eleiciones presidenciales nes que s'agorar la so derrota por una coalición opositora. Por ello, el presidente tuvo qu'axuntase personalmente con Khrushchov pa convence-y de que nun aplicara'l tratáu finu-soviéticu. El resolución de la crisis amontó la popularidá nacional de Kekkonen, y llogró que'l candidatu rival retirar de los comicios.
Les decisiones de Kekkonen al respective de la URSS causaron discutiniu en dellos sectores de la Lliga Agraria; Veikko Vennamo, unu de los sos mayores opositores, colar de los centristes en 1959 pa fundar el Partíu Rural, d'ideoloxía conservadora.
Segundu mandatu (1962-1968)
miniaturadeimagen|260x260px|Kekkonen ye recibíu pol presidente [[John F. Kennedy y la primer dama nel aeropuertu de Washington-Dulles (1961).]] El trunfu nes presidenciales de 1962 con más de dos tercios del colexu eleutoral reforzó la figura de Kekkonen ente la población, y dexó-y exercer una mayor influencia a nivel interior y esterior. Bona parte de la so poder tuvo basáu nes rellaciones personales que cultivara a lo llargo de los años, especialmente na esfera económica. Onde más se notó foi nel ministeriu d'Asuntos Esteriores, pal cual solía cuntar col diplomáticu Ahti Karjalainen.
En 1965 impulsó la renovación de la Lliga Agraria nel nuevu Partíu del Centru, sol lideralgu de Johannes Virolainen, y tuvo que recomponer les rellaciones colos socialistes tres la proclamación de Rafael Paasio como primer ministru en 1966. La estratexa esterior de finlandización siguió'l so cursu mientres esos años, pero llegó a un puntu críticu cola invasión de Checoslovaquia pol Pactu de Varsovia en 1968; pese al clima xeneralizáu d'indignación, Kekkonen foi'l primer mandatariu occidental que visitó Praga dempués de la intervención militar.
Tercer mandatu (1968-1978)
Kekkonen venció con autoridá nes presidenciales de 1968 gracies al sofitu de cinco partíos, anque esta vegada tuvo qu'enfrentase a los candidatos de la Coalición Nacional y del Partíu Rural. El conservadores acusáronlu de dirixir Finlandia como un líder autocráticu, ente que'l líder populista Veikko Vennamo criticó que la política esterior yera, al so xuiciu, demasiao dependiente y servil escontra la Xunión Soviética. El presidente prometió que nun se presentaría a los comicios en 1973, pero ante la falta de competencia llogró una prórroga hasta 1978.
En 1970 producióse una crisis diplomática cola URSS arriendes de una fuelga metalúrxica: dempués de conocer que l'embaxador Aleksei Beljakov contactara con sindicatos y col Partíu Comunista finés p'afalar una revolución en Finlandia, Kekkonen amenació a los soviéticos con dimitir y romper los alcuerdos billaterales si la intromisión persistía. En respuesta, la URSS comprometer a respetar la posición neutral del país y Beljakov foi apostráu cuando l'asuntu internu quedó resueltu.
La reelección presidencial de 1973 tuvo llugar dempués de que Kekkonen nun fuera capaz d'alcordar un socesor del so presto. Por ello impulsó una votación parllamentaria que, pa garantizase'l sofitu necesariu (cinco sestos de la cámara), taba acompañada de dos enmiendes: un alcuerdu de llibre comerciu cola Comunidá Económica Europea, y delles lleis de regulación económica impulsaes pola esquierda. Amás, tuvo qu'incluyir otru documentu sobre'l estáu d'emerxencia pa recuperar el sofitu de la Coalición Nacional, a la que llevaba años dexando de llau. Bona parte de la década tuvo protagonizada por gobiernos del Partíu Socialdemócrata Finés (SDP) baxu sofitu de centristes y lliberales.
A nivel internacional, y coles mires de evitar l'aplicación del tratáu finu-soviéticu, Finlandia sofitó numberoses iniciatives pa la desnuclearización de los países nórdicos, por un nuevu pactu fronterizu con Noruega y pola cooperación internacional. En 1969, el país acoyó les primeres negociaciones que conducieron a la firma de los alcuerdos SALT. Y en 1973 producióse'l movimientu más relevante: la Conferencia sobre la Seguridá y la Cooperación n'Europa, de la que surdieron los Alcuerdos de Helsinki p'amenorgar les tensiones de la guerra fría. Dos años más tarde fundaríase la Organización pa la Seguridá y la Cooperación n'Europa (OSCE), con sede na capital finesa.
Cuartu mandatu (1978-1982)
miniaturadeimagen|250x250px|A la derecha, Kekkonen na apertura de la [[Organización pa la Seguridá y la Cooperación n'Europa (1975).]] Magar yá tenía 78 años y dellos problemes de salú, Kekkonen ganó la reelección nes presidenciales de 1978 de forma apolmonante, col sofitu de nueve partíos nel colexu eleutoral: 259 votos sobre 300. Les razones que lu llevaron a presentase nunca quedaron esclariaes, pero'l historiadores fineses apunten tantu a una rocea sobre los sos rivales políticos como a les siempres complicaes rellaciones finu-soviétiques. Nesi sentíu, espresára-y a Dmitri Ustínov, ministru de Defensa soviéticu, el refugu finlandés a realizar maniobres militares conxuntes.
En 1979, el presidente finlandés foi gallardoniáu col Premiu Lenin de la Paz.
El primer ministru asumió la xefatura del estáu de facto mientres tres meses, pero Kekkonen siguió como líder de iure hasta la invistidura de Koivisto el 27 de xineru de 1982, por culpa de que'l socialdemócrata venciera nes presidenciales d'esi añu. Si nun hubiera adelantu eleutoral, el mandatu del yá ex-presidente tendría d'haber expirado en 1984.
Últimos años
miniaturadeimagen|[[Funeral d'Estáu|Funeral d'estáu de Kekkonen nes cais de Ḥélsinki (1986).]] L'estadista pasó los últimos cinco años de la so vida so cuidos médicos na residencia oficial de Tamminiemi, Ḥélsinki, aquexáu de llocura vascular provocada por una ateroesclerosis, y ensin que la evolución del so estáu trescendiera a la opinión pública. L'historiador Juhani Suomi publicó una biografía autorizada» basada en tolos archivos apurríos polos familiares del ex-presidente.
En 1983 foi inauguráu'l parque nacional de Urho Kekkonen, el segundu más grande del país, na rexón de Laponia.
Muerte
Urho Kekkonen finó'l 31 d'agostu de 1986, tres díes antes del que fuera'l so 86º cumpleaños, de resultes d'un accidente cerebrovascular. Una selmana dempués celebróse un multitudinariu funeral d'estáu en Helsinki que cuntó cola presencia de representantes de los países nórdicos, d'Estaos Xuníos y de la Xunión Soviética. Tres una ceremonia relixosa, foi soterráu con honores militares nel campusantu de Hietaniemi. En 1987, el gobiernu de Finlandia aprobó convertir la residencia de Tamminiemi nun muséu dedicáu a la memoria de Urho Kekkonen.
Legáu
left|miniaturadeimagen|250x250px|[[Grafiti dedicáu a Urho Kekkonen na estación de tren de Pieksämäki.]] Urho Kekkonen foi'l presidente de Finlandia mientres 26 años y figura clave de la política nacional dende los años 1940, polo que tuvo una influencia innegable nel desenvolvimientu nacional de Finlandia. El so papel al frente del país sigue siendo güei oxetu d'investigación y discutiniu. Caltién una elevada popularidá en bona parte de la sociedá finesa, y particularmente ente los miembros del Partíu del Centru, ente que los sos críticos consideren qu'exerció'l poder de forma autoritaria.
Unu de los aspeutos más polémicos ye la intervención qu'exerció como presidente sobre la política nacional: con 13 primeros ministros y hasta 22 gabinetes distintos, nun tuvo reparos n'ordenar cambeos de gobiernu, n'encamentar a miembros del so enfotu y en trate a sigo mesmu como un garante de la independencia finlandesa frente a la Xunión Soviética. Con éses créese que la crisis de la nota» de 1961 pudo ser forzada pola URSS pa nun perder a Kekkonen como interlocutor. Tien De tenese en cuenta que pudo exercer tal poder al garantizase siempres el sofitu de casi tolos grupos parllamentarios, con esceiciones en sectores de la conservadora Coalición Nacional y nel ultraderechista Partíu Rural.
El nuevu presidente Mauno Koivisto alcordó una reforma constitucional pa llindar el poder presidencial. Dende 1994 el presidente de Finlandia ye escoyíu por sufraxu universal en cuenta de por colexu eleutoral, con un mandatu llindáu a dos legislatura. Amás nun puede eslleir el parllamentu ensin consentimientu del primer ministru, y los sos poderes pa influyir na formación del consejo de ministros o na política esterior quedaron acutaos.
Kekkonen foi un baluarte de la neutralidá esterior de Finlandia, al puntu de que la llinia Paasikivi» empecipiada por Juho K. Paasikivi pasó a llamase «doctrina Paasikivi-Kekkonen». Magar resultó revesosa na so dómina, pos los más críticos calificar de «servil» cola URSS, sí ayudó a garantizar la independencia finlandesa; punxo al país como contrapesu ente potencies, y dexó-yos comerciar tantu col bloque occidental como col bloque del este. Un exemplu foi lo asocedío mientres la crisis del petroleu de 1973: mientres Suecia tuvo problemes cola reconversión industrial de los sos estelleros, Finlandia siguiría recibiendo encargos de buques per parte soviética. Per otru llau, Finlandia yera miembru de l'Asociación Europea de Llibre Comerciu (EFTA). En 1985, yá con Kekkonen fora de la presidencia, un sondéu reflexaba que más del 90% de los finlandeses taben acordies coles polítiques de «finlandización».
La Organización pa la Seguridá y la Cooperación n'Europa (OSCE) foi fundada so la so presidencia en 1975, dempués d'impulsase la Conferencia sobre la Seguridá y la Cooperación dos años antes.
Distinciones
miniaturadeimagen|250x250px|Escudu d'armes de Urho Kekkonen.
Salicaceae Asiaticae
Salicaceae Asiaticae (embrivíu Salicaceae Asiat.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu alemán Rudolf Georg Strey y espublizáu en Brandenburgu nel añu 1931 col nome de ''Salicaceae Asiaticae. Schedae ad Fasc. 1''.
''Schedae ad Fasc. 2 foi espublizáu en Repert. Spec. Nov. Regni Veg. Sonderabdruck 32: 387-398; y Schedae ad Fasc. 3 espublizáu en Repert. Spec. Nov. Regni Veg. Sonderabdruck'' 36: 20-38.
Lonchura malacca
Lonchura malacca ave de la familia Estrildidae del orde Passeriformes orixinaria de la India y Sri Lanka.
La especie foi introducida n'Australia, Cuba, Haití, Xamaica, Xapón, Portugal, Puertu Ricu, República Dominicana y Venezuela.
Esti pinzón ye conocíu como capuchín de cabeza negra. En Colombia dióse-y un nome incorreutu dende la so introducción, el de Calandria pico de diamante; yá que nun comparte filación dalguna cola citada avecilla, y en Cuba naturalizóse dende 1990, tamién se conoz como monxina tricolor.
Hábitat
El capuchín tricolor o monxina tricolor ye una pequeña ave gregaria que s'alimenta principalmente de granes gramínees y otres. Frecuenta árees de pacionales húmedos y cultivos como los arrozales. Puede ser atopada tamién en montes húmedos tropicales de tierres baxes.
Pintura
thumb|right|Pinceles y pintures right|200px La pintura ye la téunica que permite a un artista nomáu pintor plasmar les sos obres sobre una determinada superficie utilizando diferentes pigmentos y otros materiales.
El términu pintura pue ser utilizáu pa referise a una obra pictórica como sinónimu de cuadru. A vegaes tamién s'utiliza esti términu pa referise a los productos comerciales utilizaos pa colorear distintos oxetos como paredes y vehículos.
T Coronae Borealis
T Coronae Borealis (T CrB / HD 143454 / HR 5958) ye una nova recurrente na constelación de Corona Borealis. Davezu de magnitú aparente +10,8, nos postreros estallíos de 1866 y 1946 algamó magnitú +2,0.
T Coronae Borealis ye una binaria interactuante con un periodu orbital de 227,57 díes. Consta d'una xigante colorada de tipu espectral M4.5III y una componente caliente. La materia de la envoltura gaseosa de la xigante colorada va siendo atraida pola so compañeru. Una vegada algámase una cierta masa crítico establécense procesos de fusión, observables por cuenta de un sópitu aumentu na lluminosidá de la estrella.
L'espectru ópticu de T Coronae Borealis, apoderáu pola xigante colorada, presenta llinies de Balmer superpuestes que'l so orixe paez provenir d'un discu de acreción qu'arrodia a la componente caliente. La variabilidá fotométrica en llonxitú d'onda llargues ye apoderada pola variabilidá elipsoidal de la xigante colorada. En llonxitúes d'onda curties T Coronae Borealis amuesa un marcáu «ceguñu» —n'escales de tiempu que van de segundos a minutos—, con parámetros similares a variables cataclísmicas normales, a pesar de la gran diferencia nel tamañu de los discos de acreción. Anque mientres enforma tiempu consideróse que la componente caliente de T Coronae Borealis yera una estrella de secuencia principal, anguaño piénsase que ye una nana blanca masiva.
Estudios de velocidaes radiales suxuren una masa de 1,37 ± 0,13 mases solares pa la nana blanca, y 1,12 ± 0,23 mases solares pa la xigante colorada.
Dilodendron bipinnatum
Dilodendron bipinnatum ye una especie de planta fanerógama perteneciente a la familia Sapindaceae.
Descripción
Dilodendron bipinnatum, popularmente conocíu como "mulher-probe", ye un árbol nativu del Pantanal de Mato Grosso, Brasil. La corteza del tarmu ye utilizada pola población, nes formes de decocción y maceración nel tratamientu de condiciones inflamatorias.
Propiedaes
La corteza del tarmu de Dilodendron bipinnatum se maceró en solución hidroetanólico 70% mientres 7 díes. L'analís preliminar fitoquímico realizóse utilizando cromatografía líquida d'altu resolución (HPLC). Les resultaos apurrieron evidencia pal usu popular de la corteza del tarmu de Dilodendrum bipinnatum na inflamación. Puede suxurise que los taníns representen siquier en parte, l'actividá anti-inflamatoria. L'analís preliminar fitoquímico reveló la presencia de compuestos fenólicos, chalcones, flavones, flavonones, flavonoides, saponines y cumarines. Los analises de HPLC identificaron dalgunos taníns, col galato d'epigalocatequina como'l compuestu principal.
Taxonomía
Dilodendron bipinnatum describióse por Ludwig Adolph Timotheus Radlkofer y espublizóse en Sitzungsberichte der Mathematisch-Physikalischen Classe (Klasse) der K. B. Akademie der Wissenschaften zu München 8: 355. 1878.
Shuto Minami
Shuto Minami (南 秀仁, ) ye un futbolista xaponés.
Saint-Jean-d'Arvey
Tien una población de y una superficie de  km².
Sander's List Orchid Hybrids Addendum 2002-2004
'''Sander's List of Orchid Hybrids. Addendum 2002-2004 (embrivíu Sander's List Orchid Hybrids Addendum 2002-2004''') ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques que foi escritu y espublizáu nel añu 2005 con ISBN 1902896556.
Festuca heterophylla
Festuca heterophylla ye una especie de gramínees (o poacees). Ye orixinaria d'Europa. thumb|240px|Vista de la planta
Descripción
Ye una planta yerbácea que pertenez al xéneru Festuca, ensin dala dulda el más complicáu dientro de les gramínees. Sicasí, esta especie ye bono d'estremar, por cuenta del so acusáu dimorfismu foliar: les fueyes basales (inferiores) son más o menos capilares (de seición cuadrangular), ente que les caulinares (cimeres) son planes (de 2 a 3 mm d'anchor).
Distribución y hábitat
Tien una distribución eurosiberiana. N'España alcuéntrase en Barcelona, Girona y Lleida, nos montes húmedos y visiegos (xeneralmente fayedales, abetales o pinares de pinu ruco).
Taxonomía
Festuca heterophylla describióse por Jean-Baptiste Lamarck y espublizóse en Flore Françoise 3: 600. 1778[1779]. Festuca: nome xenéricu que remanez del llatín y significa tarmu o brizna de paya, tamién el nome d'una meruxa ente la cebada. heterophylla: epítetu llatín que significa "con distintes fueyes".
Lombardu occidental
El lombardu occidental o ínsubre ye un dialeutu galu-itálicu de la llingua lombarda que ye reconocíu ente les llingües minoritaries europees dende'l 1981 (Informe 4745 del Conseyu d'Europa) y tamién ye incluyíu na Red Book on Endangered Languages de la UNESCO ente les llingües que precisen proteición.
Como tolos idiomes y dialeuto galo-italianos presenta fenómenos llingüísticos particulares que lu averen en delles isogloses (traces filoxenéticos) a la llingua occitana y, en menor midida, al francés.
El Lombardu occidental ye faláu na rexón de Lombardia, Italia, nes provincies de Milán, Monza, Varese, Como, Lecco, Sondrio y parte de la provincia de Cremona (pero non na ciudá de Crema), Lodi y Pavia (pero non na parte de la provincia que ta al sur del ríu Po: "Oltrepo Pavese"), y nes provincies piemonteses de Novara, Verbano-Cusio-Ossola, na Valsesia (provincia de Vercelli), El Piamonte, y na Suiza, nel Cantón de Ticino y cuatro valles del Cantón de los Grisones). El dialeutu céntricu ye'l milanés.
José Bono
José Bono Martínez ye un abogáu y políticu español del Partíu Socialista Obreru Español, presidente de la Xunta de Comunidaes de Castiella-La Mancha ente 1983 y 2004, ministru de Defensa ente 2004 y 2006 y presidente del Congresu de los Diputaos ente 2008 y 2011.
Infancia y mocedá (1950-1970)
Nació nel senu d'una familia faneguera. El so padre foi l'alcalde del so pueblu natal mientres la dictadura franquista; la so madre baxaba d'una familia de propietarios y finó cuando Bono yera un neñu. Estudió'l nivel elemental en Alcaraz y darréu el bachilleratu nel Colexu Inmaculada Xesuites d'Alicante. Darréu, ingresó en ICADE (dependiente entós de la Universidá de Deusto), pa llicenciase en Derechu y en Ciencies Económiques.
Entamos profesionales (1970-1983)
Bono, qu'entró a militar nel Partíu Socialista del Interior (PSI, depués Partíu Socialista Popular o PSP) en 1969, llicencióse en 1970 na Universidá de Deusto. Empezó a trabayar como abogáu llaboralista. Dende 1972, foi tamién profesor de derechu políticu na Universidá Complutense de Madrid. En 1977 actuó como abogáu d'una de les víctimes, Luis Javier Benavides, nel xuiciu pol atentáu terrorista perpetáu por comandos franquistes d'ultraderecha conocíu como la matanza de Atocha de 1977. Ente 1979, añu en que'l PSP integrar nel PSOE, y 1983 foi diputáu a Cortes por Albacete.
Presidente autonómicu (1983-2004)
Ocupó'l cargu de Presidente de la comunidá autónoma de Castiella-La Mancha mientres seis legislatura consecutives (1983-2004), venciendo siempres por mayoría absoluta.
De forma informal, considerábase-y entós como unu de los trés barones del PSOE, xunto a Juan Carlos Rodríguez Ibarra y Manuel Chaves, tamién presidentes autonómicos. Nes últimes eleiciones pa la Secretaría Xeneral del PSOE perdió frente a José Luis Rodríguez Zapatero por nueve votos. Mientres les Eleiciones xenerales españoles (2004), Zapatero aseguró que José Bono ocuparía'l Ministeriu d'Interior, anque finalmente ocupó'l Ministeriu de Defensa.
Ministru del Gobiernu (2004-2006)
Foi Ministru de Defensa (2004-2006) nel gobiernu presidíu por José Luis Rodríguez Zapatero.
Retirada de tropes d'Iraq
El so primer llabor nel cargu foi llevar a cabu la retirada de les tropes españoles d'Iraq que se realizó ordenadamente y ensin contratiempos graves quitando un ataque puntual nel que les fuercies españoles tuvieron que responder con fueu real matando a unu de los insurxentes. Por esta retirada, el Conseyu de Ministros dio-y selmanes dempués una medaya. La concesión foi bien contestada, una y bones el mesmu Bono yera ministru, y arrenunció a la medaya, afirmando que'l so fíu pidir.
Víctimes del Yac-42
Darréu centróse en compensar a les víctimes del accidente del Yakovlev 42 tal que se comprometiera. En primer llugar trató d'esclariar afechiscamente la identidá de los 62 militares finaos. La repetición de los analises d'ADN insistentemente solicitada por munchos de los familiares al anterior Ministru de Defensa ensin qu'esti fixera casu dalgunu reveló que los cadabres nun fueren identificaos correutamente y topábense entemecíos.
Accidente d'helicópteru n'Afganistán
Les fuercies militares españoles aumentaron la so presencia n'Afganistán. N'agostu del 2005, diecisiete militares españoles finaron mientres patrullaben n'helicóptero Puma 20 quilómetros al sur de Herat.
Venta de fragates a Venezuela
Empecipió los trámites pa la venta de delles fragates pa vixilancia costera a Venezuela, decisión a la que s'oponía Estaos Xuníos, negando a España'l permisu d'enllantar nes mesmes equipos de teunoloxía d'EE.XX.
Manifestación de la AVT y "caso Bono"
En xineru de 2005, denunció ser afrelláu nuna manifestación de l'Asociación Víctimes del Terrorismu y tres díes más tarde dos militantes del Partíu Popular, que fueron identificaos en fotografíes del diariu El País, fueron deteníos mientres unes hores. Finalmente'l xulgáu de lo penal nᵘ 42 de Madrid archivó'l casu. Sicasí darréu y en razón a una denuncia presentada pol PP, l'Audiencia de Madrid condergó a los policías responsables por detención illegal, por falsificar l'atestáu policial y por coacciones, considerando probáu que'l Ministru nun sufrió agresión dalguna. El Delegáu del Gobiernu en Madrid dimitió en conociendo felicidá sentencia, que foi finalmente anulada pol Tribunal Supremu con fecha de 29 de xunu de 2007.
Destitución de José Mena
En xineru de 2006 destituyó al teniente xeneral José Mena Aguado por pronunciase políticamente sobre los inconvenientes que l'aprobación del proyeutu d'Estatutu d'Autonomía de Cataluña tendría pal Exércitu, y sobre la posibilidá de que l'exércitu interviniera, pola so cuenta, en casu de que'l nuevu Estatutu nun respetara, según José Mena, la Constitución Española.