cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Flores de Ávila
Flores de Ávila ye un conceyu d'España perteneciente a la provincia d'Ávila, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Forma parte de la contorna tradicional de la Moraña y del partíu xudicial de Arévalo. En cuntaba con una población de  habitantes. El pueblu cunta cola pedanía de L'Ayu asitiada 4 quilómetros al norte del centru urbanu. Ye un típicu pueblu de la contorna de la Moraña, arrodiáu pola estepa cerealística, nel que les antigües cases d'adobe y tapial van siendo sustituyíes poles nuevu construcciones, anque entá puede reparase arquiteutura vérnacula castellana.
Toponimia
Flores de Ávila tamién recibió otros nomes a lo llargo de la historia. Nomes, per otru llau, non tan afortunaos como l'actual, yá que llegó a llamase Vellacos nuna dómina.
Estáu con reconocencia parcial
[[Ficheru:Limited recognition.png|thumb|500px|
Flores de Ávila
Xeografía
name=altitú>
Estáu con reconocencia parcial
]] Un Estáu non reconocíu o Estáu con reconocencia parcial ye un territoriu que la so soberanía nun ta reconocida internacionalmente a pesar de ser alministráu parcial o dafechu por dalgún organismu a lo menos potencialmente autónomu.
Flores de Ávila
Xeografía
Nes cercaníes del pueblu atopa La Talaya, un cuetu de 935 metros dende'l que puede acolumbrase una panorámica de La Moraña, perdiéndose la vista dende les llendes de les provincies de Valladolid y Salamanca hasta les sierres del Sistema Central.
Estáu con reconocencia parcial
Estos territorios son Estaos na midida na que axunten los trés elementos qu'esixe pa ello'l Derechu Internacional: territoriu, población y gobiernu autónomu. La reconocencia per parte de la Comunidá Internacional tien un efeutu puramente políticu y declarativo, pero la esistencia d'un Estáu teóricamente solo depende de la voluntá de la población d'una rexón determinada de constituyise como sociedá independiente, consecuentemente, el conceutu de «Estáu ensin reconocer» nun niega, puramente, la so esistencia, solo afírmase que xeneralmente non se reconoz la so independencia o soberanía, quiciabes por cuestiones de política o llegalidá.
Flores de Ávila
Xeografía
El ríu Trabancos, afluente del Douru, percuerre'l términu de Flores de Ávila. Trátase d'un ríu estacional, pel hibiernu el so caudal ye pequeñu y pel branu nulu, quedándose totalmente secu, por tantu puede dicise que ye un ríu de caudal irregular.
Demografía
El conceyu, que tien una superficie de 43.04 km², cuenta según el padrón municipal pa del INE con  habitantes y una densidá de  hab./km².
Ilesia de La nuesa Señora Santa María del Castillo
thumb|Retablu Mayor de la ilesia de Santa María del Castillo. El principal monumentu de la llocalidá, construyida sobre una ermita anterior d'orixe mudéxar. D'esta postrera queden la torre d'espadaña empotrada na torre actual y la portada del muriu de mediudía, na que s'entemecen elementos del góticu tardíu con otros renacentistes.
Tien tres naves, la central de doble anchor que les llaterales y de más altor, dixebraes por cuatro terribles arcos de mediu puntu que fuelguen sobre pilastres. Los arcos y pilastres son de granitu y tán decoraos con basantes o boles. Ye de destacar el retablu mayor, del mesmu anchor y altor que la nave central. Ye una obra renacentista del sieglu XVI, empezada en 1525.
Sofítase sobre un zócalo y tou él ta talláu en madera estofada y policromada. Consta de trés calles verticales. Na cai central atópase la talla policromada de la Virxe en Maxestá (Santa María del Castillo), del sieglu XIII, y sobre ella un relieve renacentista que representa un Calvariu. La escena tien numberosos personaxes y tán tallaos con tanto volume, que más qu'un relieve paecen escultures exentes. Les cais llaterales tienen escelentes pintures sobre llenzu, d'estilu renacentista, rellacionaes colos talleres abulenses del sieglu XVI, siendo los sos autores Diego de Rosales y el so fíu Gabriel Rosales.
Un cenotafiu, con mosaicos de Sevilla y Talavera (S. XVI), pon misteriu n'unu de los llaterales de la ilesia.
Fiestes
Celebra les sos fiestes patronales el día 27 de xunu, San Zoilo. El 16 d'agostu tamién se celebra San Roque.
Personaxe pernomáu
D. José González Flores (o Iosepho González Florez). Otru personaxe pernomáu que pernoctó en Flores foi'l Duque de Wellington, el día 25 de xunetu de 1812, en ganando a les tropes franceses na batalla de Los Arapiles. Dende tas tierres Floreñas escribió un despachu a la so Maxestá dando cuenta de la resultancia de la batalla.
Legáu xurídicu
thumb|right|Variarum (Iuris) Quaestionum En Bolonia, na so etapa de Rector del Colexu d'España y de la Universidá, José González llevó a cabu la redaición y publicación nel añu 1571, d'un llibru en llatín, abondo estensu sobre tarrezas xurídicos, tituláu Variarum (Iuris) Quaestionum, del qu'hai pocos exemplares en biblioteques públiques españoles ya italianes. Esta obra consta de 41 capítulo pero pal so tratamientu pueden arrexuntase en cinco bloques y a caúnu correspuéndenlu unos cuantos capítulos. 1. Diverses cuestiones xurídiques: Cuestiones formalistes sobre los documentos, l'estatutu personal de los llicenciaos, los canónigos y los escomulgaos, y cuestiones indireutamente rellacionaes col Colexu d'España. 2. Cuestiones sobre'l Derechu de familia y socesiones: Cuestiones sobre la dote, les concubinas, los fíos adoptivos o la sustitución pupilar, sobre los testamentos y otres cuestiones hereditaries. 3. Cuestiones procesales: La llexitimación procesal, la xurisdicción dada, cuestiones rellacionaes cola delegación xudicial, el xuez competente y tipos de causes. 4. Cuestiones sobre obligaciones, contratos y derechos reales: Cuestiones rellacionaes cola posesión, el contratu d'arrendamientu y la donación, y cuestiones sobre les obligaciones xurídiques. 5. Cuestiones de filosofía del Derechu: Cuestiones sobre la variabilidá del Derechu natural, el Derechu de xentes y cuestiones sobre la llei humana. Pa la redaición d'esta obra, el nuesu xurista valióse de la llexislación del momentu, conformada principalmente por les Partíes d'Alfonsu X el Sabiu, les Lleis de Toro y la Llexislación del Concilio de Trento, según la doctrina de munchos xuristes principalmente romanos y medievales, ensin escaecer a los xuristes hispanos ya italianos de la so dómina.
Llotariu I
Lotario I (795 — 2 de marzu de 855), emperador carolinxu (o d'Occidente) foi'l fíu mayor del emperador Ludovico Pío. A la muerte d'este, foi-y concedida l'autoridá imperial por derechu de primogenitura, pero siguiendo la tradición franca'l so padre vio necesariu dotar d'una parte del reinu a cada unu de los sos fíos. L'imperiu partir ente Lotario, Luis y Carlos, siendo estos dos últimos mayordomos al cargu de provincies del imperiu (Carlos el Calvo va tomar el control de Borgoña y Normadía ente que a Luis el Xermánicu va faése-y responsable del control de Baviera y Saxonia)A los hermanos menores, diches posesiones nun-yos paecieron abondu polo que decidieron aliase contra l'hermanu mayor polos Xuramentos d'Estrasburgu na so determinación de nun trate sometíos a la voluntá imperial de Lotario. El fin de dicha potestá va llega-y a Lotario nel tratáu de Verdún, nel que l'imperiu va quedar estremo en trés, apaeciendo yá los futuros territorios de les actuales Francia y Alemaña.
Adelina Baragaño
Dende bien moza, con quince años, entamó a cantar y a participar nos concursos de tonada y alzándose con primeros premios en delles ocasiones. La so voz de referencia ye la de La Busdonga y la so tonada favorita ye Viva la xente minera.
Coulanges-la-Vineuse
Coulanges-la-Vineuse ye una comuña francesa del departamentu de Yonne, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Rouillac (Charente)
Rouillac ye una comuña francesa del departamentu de Charente, na rexón de Nueva Aquitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Florence Hedges
Florence Hedges foi una fitopatóloga pionera, profesora, botánica, micóloga, traductora, y curadora d'Estaos Xuníos.
Biografía
En 1901, graduar de la Universidá de Michigan. El Buró d'Industries Vexetales (BPI, so la supervisión de Smith, foi la única axencia federal emplegando voluntariamente a muyeres como investigadores anteriores a la primer guerra mundial - una trayeutoria pola que taba justificadamente arguyosu, esi funcionariu científicu.
Gran parte del so trabayu fueron investigaciones d'enfermedaes bacterianes de les plantes. Como unu de los sos primeros esfuercios de mano a solucionar graves enfermedaes de los cultivos, Hedges supervisó'l plantíu d'una parte de la collecha de 1920 de l'afarada Dakota del Sur en Arlington, VA, lo que resultó nun gran númberu de plantes enfermes, munches de les cualos nunca sobrevivieron más allá de la etapa de plántula. Dempués d'esaminar plantes tantu de Dakota del Sur y de la llantadera esperimental en Virginia, afayó les bacteries Gram-negatives, colonizando constantemente'l sistema vascular de les plantes enfermes, amostalgues. Esos afayos confirmaron conducentemente la marchitez bacteriana Bacterium solanacearum, organismu gramnegativo, apocayá descubiertu y carauterizáu por Smith (agora conocíu como Ralstonia solanacearum).
Destacada traductora, col so colega Erwin Frink Smith, traducieron, en 1920, una biografía del bacteriólogu Louis Pasteur fecha en 1896 por Émile Duclaux.
Phyllomys blainvilii
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Suramérica: Brasil.
El Pininista
El Pininista foi una revista asturiana de cómic creada nel añu 1961, que tenía como personaxe principal a Pinín, que creara'l dibuxante naviegu Alfonso Iglesias. La publicación yera de balde y regalábala la empresa Chocolates La Cibeles a los socios del Club Pinín al que pertenecíen cientos de neños y neñes asturianos.
La revista sobrevivió, con dellos cambios de formatu, hasta l'añu 1967.
Coulanges-sur-Yonne
Coulanges-sur-Yonne ye una comuña francesa del departamentu de Yonne, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Roullet-Saint-Estèphe
Roullet-Saint-Estèphe ye una comuña francesa del departamentu de Charente, na rexón de Nueva Aquitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Globu d'Oru a la meyor actriz de repartu
El Globu d'Oru a la meyor actriz de repartu entregóse per primer vegada en 1944 pola asociación de la prensa extranxera de Hollywood. El títulu formal varió dende la so creación y dende 2005 denómase oficialmente: Meyor interpretación d'una actriz nun papel de repartu nuna película
Ganadores y nomaes
{{legend|#B0C4DE|indica'l ganador}}
Avinyonet de Puigventós
Avinyonet de Puigventós (Aviñonet o Avinyonet de Puigventós, ye un conceyu de la contorna del Alt Empordà na provincia de Girona, comunidá autónoma de Cataluña.
thumb|Castillo d'Avinyonet.
Símbolos
L'escudu d'Aviñonet definir pol siguiente blasón:
Foi aprobáu'l 5 de xunetu de 1984. El recímanu d'uva ye un elementu parlante que recuerda la «viña» acomuñada al nome del pueblu. La cruz d'argén sobre campu de gules ye la cruz hospitalaria; ello ye que Avinyonet foi'l centru d'una comanda del orde de San Juan de Xerusalén nel añu 1257.
The Accidental Tourist
The Accidental Tourist ye un drama de 1988 dirixida por Lawrence Kasdan. El guión ye una adautación de Kasdan y Frank Galati sobre la novela homónima d'Anne Tyler. Foi nomada a distintos premios, ente ellos cuatro nominaciones a los Oscar.
Argumentu
William Hurt ye un home aburríu qu'escribe guíes de viaxe pa homes de negocios, p'aquelles persones que realmente odien viaxar, pero que por motivos llaborales nun-yos queda otru remediu. Pa esos turistes, Hurt pasa la so vida visitando ciudaes, encamentando llugares por que la xente siéntase como en casa. Tou lo qu'un turista accidental precisa, ta na guíes d'esti personaxe.
Kathleen Turner ye la esposa, tamién aburrida, porque nun ye capaz de llevantar un matrimoniu que día tres día va somorguiándose nun abismu que lu dixebra del so home, porque nun ye capaz d'encarar el fechu de que'l so fíu finó, de que-y queda una vida que tien de consiguir sobrollevar. Ensin intentar pescudar cómo ta llevando'l so maríu esti duru trauma, anúncialu que decidió dixebrase d'él.
Ye a partir d'esti momentu, cuando empieza una hestoria, conmovedora, onde los sentimientos de los personaxes ocupen el papel protagonista, pos cobren una fondura casi real, afigurando les sensaciones de murnia y murria nel espectador. La apatía, la soledá, l'arrenunciu a la busca de la felicidá... esi pequeñu mundu nel que Hurt pretende vivir el restu de la so vida, va vese invadíu pola presencia d'una cacipladora adiestradora de perros. Geena Davis encarna a esti encantador personaxe, una chica totalmente opuesta a tou lo qu'arrodia a Hurt: optimista, dulce, faladora... con un calter incompatible al de Hurt, una persona senciello y humilde que va espertar nél eses ganes por siguir viviendo, el demostrase a sigo mesmu, que nun ye necesariu escaecer les males alcordances pa siguir alantre, sinón que ye posible vivir con ellos y ser feliz de nuevu.
Los singulares personaxes secundarios qu'apaecen na película, realicen un trabayu estupendu: los hermanos de Hurt, que nun saben vivir ensin la presencia de la hermana, unos neños atrapaos nel cuerpu de persones adultes con un nulu o escasu sentíu de la orientación, yá que al tar acostumaos a vivir zarraos mientres años nuna casa de la que nunca salen, nun conocen los encantos de la gran ciudá.
Coulours
Coulours ye una comuña francesa del departamentu de Yonne, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
The Accidental Tourist
Argumentu
Bill Pullman, editor de Hurt, ye'l cobarde mozu que se namora de la hermana d'ésti. Tamién cabe facer mención al perru, esti pequeñu animal que va ser el desencadenante de que les vides de los protagonistes xúnanse. Hurt va vese somorguiáu nuna difícil dulda. Él nun ye un home que sepa tomar decisiones y plantégase-y un importante retu, del que va depender el so destín: volver cola so esposa ya intentar encarar los sos mieos y esmoliciones, procurando ser los dos más comprensivos y comunicativos, o per otra parte, enfusase nesti nuevu mundu qu'hasta agora desconocía, y que una probe moza de los barrios baxos, amosólu.
Coulours
Tien una población de y una superficie de  km².
Nahikari García
Trayeutoria
Nahikari xuega al fútbol dende temprana edá. De primeres peles cais d'Urnieta colos mozos de la llocalidá y a los 9 años ye fichada pol Añorga KKE.
Foi futbolista internacional cola Sub-17 llogrando la tercer posición na Eurocopa celebrada en Suiza el 28 de xunu de 2013. Na final Nahikari marcó un gol y la resultancia foi de 0-4 contra la selección de Bélxica.
N'avientu de 2013 consiguió'l subcampeonatu na Eurocopa celebrada n'Inglaterra cayendo na final na riola de penaltis frente a Alemaña.
Nel mercáu d'iviernu de 2013-14, la Real Sociedad ficha a Nahikari teniendo solamente 16 años y debuta en primer como titular el 5 de xineru frente al Levante. El partíu remató con empate a 1 y Nahikari xugó los 90 minutos. En xunetu de 2016 xugó cola Selección española l'Européu sub-19, onde se proclamó subcampeona dempués de perder 2-1 na final contra Francia. Nel partíu, que se xugó nun campu totalmente anubiertu (y que tuvo que suspendese mientres dos hores nel descansu por cuenta de la fuerte agua), Nahikari tuvo dos oportunidad clares de marcar, primero al tresformar un penalti nel minutu 53 que s'estrelló nel palu, y en segundu llugar al rematar un balón a puerta vacida nel tiempu de descuentu. El balón perdióse percima del llargueru. Foi una de les máximes goliadores del campeonatu con trés tantos. En payares d'esi añu xugó'l Mundial sub-20 celebráu en Papúa-Nueva Guinea, onde España quedó esaniciada en cuartos de final en perdiendo contra Corea del Norte 3-2nel que Nahikari marcó unu de los goles de la selección nesi partíu.
La Estrella de Gijón
La Estrella de Gijón foi'l nome comercial d'una fábrica de cerveza que, nel añu 1893, s'asitió nel barriu xixionés de Santolaya y pertenecía a la sociedá comanditaria de Suardíaz y Bachmaier.
La empresa tuvo activa hasta los años setenta del sieglu XX. Nel añu 2017 entama de nuevo l'actividá, anguaño tien nel mercáu una cerveza rubia asemeyá a la que se facía enantes, calteniendo la mesma imaxe y la vinculación al barriu.
NGC 6744
NGC 6744 ye una galaxa espiral entemedia que s'atopa a namái 25 millones d'años lluz (aproximao 7,67 megaparsecs) de distancia na constelación de Pavu nel hemisferiu austral. De magnitú aparente 9,14, ye un oxetu bien bellu de reparar con un telescopiu de 200 mm; sicasí los prismáticos apenes son abondos pa detectar la so presencia. Se considerada una de les más similares a la Vía Lláctea de la nuesa redolada inmediata. Reparar brazos esponxosos y un nucleu allargáu. Al igual que la Vía Lláctea, tien una galaxa acompañante aburuyada, similar a una de les Nubes de Magallanes. Calcúlase qu'alluga unos cien millones d'estrelles.
Afayóse por James Dunlop el 30 de xunu de 1826.
Villarrubia de los Ojos
Villarrubia de los Ojos ye un conceyu español de la provincia de Ciudá Real, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha. Nel so territoriu naz el ríu Guadiana, na paraxa de los Ojos del Guadiana, fonte de descarga natural del acuíferu 23.
Toponimia
El primer nome con qu'atopamos na hestoria del pueblu ye'l de Rubeum, nome puramente llatín que se da a la condición de terrén rubiu o rubial. Al nome Rubeum, añedir nel sieglu XI el calificativu de villa, naciendo asina'l nome de Villa Rubeum, pallabres que, darréu, xuniéronse y convirtieron en Villarrubia al sumir el llatín. Nun va ser hasta'l sieglu XVI cuando se-y añedir l'axetivu de los Ayos, cuando nesta villa había munchos cañamares onde se recoyía gran cantidá d'esti vexetal. Tamién se dicía que nestos cañamares semábase muncha Roxa, planta bien pervalible naquellos tiempos pa los drogueros. Hasta llegar al sieglu XVIII nun apaez el nome completu de Villarrubia de Los Oxos del Guadiana, y por desusu del topónimu Del Guadiana, nel sieglu XVIII pasó a llamase Villarrubia de Los Ojos. Mientres los sieglos XIX y XX apaez de forma intermitente, dependiendo del documentu o mediu escritu'l nome de "Villarrubia de los Ojos" o "Villarrubia de los Ojos de Guadiana".
Xeografía física
El términu municipal de Villarrubia de los Ojos ye bien llanu na metá sur y montascosu na metá norte. Pol so territoriu escurren el ríu Gigüela y Guadiana y na llende con Daimiel y Les Llabores atopaben los llamaos Ojos del Guadiana, onde se dicía que remanecía'l ríu en escondiéndose en Argamasilla de Alba. Güei los Ojos son un terrén cultiváu na so mayor parte o con turberas en procesu de combustión inducida pola sobrexplotación del Acuíferu 23.
La zona montascosa que s'atopa al norte forma parte de Los Montes de Toledo siendo los sos estribaciones. Trátase d'un relieve bien antiguu, de más de quinientos millones d'años, nel que predominen los materiales cuarcíticos y pizarrosos con alternanza d'elevaciones y depresiones.
La zona llana forma parte de la llanura manchega y tien una hestoria xeolóxico y xeomorfolóxico más recién, del Terciariu a los nuesos díes.
Una parte de les zomas húmedes de Villarrubia de los Ojos forma parte del Parque Nacional de Les Tables de Daimiel y una parte de la zona de sierres atópase tamién protexida como parte de la Rede Natura 2000.
thumb|center|800px|Villarrubia de los Ojos dende'l [[Mirador de La Mancha.]]
Llocalización
Villarrubia de los Ojos atópase alcontráu al norte de la provincia de Ciudá Real, partiendo cola provincia de Toledo. Arrodien al actual términu pel norte los d'Urda, Consuegra y Madridejos, de la provincia de Toledo; al este un anexu d'Herencia, Las Labores y Arenas de San Juan, toos d'antiguo de la Orde de San Juan; al sur el de Daimiel; y al oeste'l de Fonte'l Fresnu. Comparte con Daimiel dientro del so términu municipal el parque nacional Tables de Daimiel.
Historia
actual términu municipal de Villarrubia de los Ojos atopen restos arqueolóxicos bien variaos que confirmen la presencia humana a lo llargo de miles d'años. Dalgunos d'estos xacimientos fueron escavaos sistemáticamente.
Hai constancia de la presencia ibera, romana y árabe nesti territoriu al traviés de los distintos xacimientos atopaos.
La población morisca consistía nunes 325.000 persones en 1609, cuando decidió espulsase los d'un país que cuntaba unos 8,5 millones d'habitantes. Anque taben concentraos sobremanera nos reinos d'Aragón (20% de la población), y de Valencia (33% del total), en Castiella taben más esvalixaos, llegando en dellos casos, anque escepcionales, a concentrase en redol al 50 % de la población, como en Villarrubia de los Ojos, como estudió concienzudamente l'hispanista Trevor J. Dadson, a quien hai dedicada una cai na llocalidá. Nesti exemplu concretu, l'exerciciu de la desobediencia civil torgó efeutivamente la so esraizadura.
Tresporte públicu
Per carretera, Villarrubia asítiase nes rutes Ciudá Real-Fonte'l Fresnu-Villarrubia de los Ojos, Ciudá Real-Alcázar de San Juan-Pedro Muñoz, Malagón-Madrid y Daimiel-Villarrubia de los Ojos, toes pertenecientes a Interbús na concesión estatal VAC-231 Madrid-Agudu (heredera de la VAC-116 de AISA). Tamién esisten llinies de Sanfiz y HBV pal tresporte de trabayadores a Madrid.
Carreteres
CM-4120
Comunica Fonte'l Fresnu con Puertu Lápice, pasando por Villarrubia y Las Labores. En direición oeste, hai esviadures pa dos carreteres locales que lleven a les ermites de San Cristóbal y de la Virxe de la Sierra, emplazándose na primera'l complexu turísticu llamáu Mirador de la Mancha, y yá en Fonte'l Fresnu, crucia cola N-401, polo que ye bien utilizada pa los viaxes a Ciudá Real y a Toledo. En direición noreste, utilizando parte de la N-420 na redoma de Puertu Lápice, dexa tomar la A-4 en direición Madrid.
CM-4126
Comunica Villarrubia con Villarta de San Juan, pasando por Arenas de San Juan. A partir del encruz dientro de Villarta cola antigua N-IV, llega como CM-3113 a Argamasilla de Alba y Tomelloso.
CM-9323
Comunica la cooperativa El Progresu cola CM-4120 escontra Fonte'l Fresnu.
CR-200
Comunica Villarrubia con Urda, pasando polos puertos de los Santos y Ciudá Real. Crucia cola Cañada Real Soriana Oriental y cola tendalada que se dirixe a Consuegra. Na llende provincial de Ciudá Real con Toledo camuda'l so nome a TO-3268.
CR-201
Comunica Villarrubia con Daimiel, utilizando parte de la N-420. Crucia'l ríu Cigüela y el so afluente Madre Chica. Dexa tamién la comunicación con Ciudá Real per mediu de la N-430. y la A-43.
CR-2012
Comunica Villarrubia con Manzanares, utilizando parte de la CR-201 y pasando polos Ojos del Guadiana, onde se crucia cola N-420. A partir d'esti encruz ye llamada CR-2031. Tamién ye utilizada polos villarrubieros pa tomar l'autovía A-4 en direición Andalucía.
Camín de Griñón, Camín de Griñón a Molemocho y Camín de Molemocho:
Pistes asfaltaes que comuniquen Villarrubia col Parque Nacional de les Tables.
Demografía
La evolución demográfica de Villarrubia de los Ojos mientres los sieglos XX y XXI estrémase considerablemente de lo asocedío cola inmensa mayoría de conceyos de Ciudá Real y de Castiella-La Mancha. Atopamos una crecedera bien importante dende l'entamu del sieglu XX que nun s'ataya cola Guerra Civil -como nel restu de conceyos-, sinón que se produz un descensu porcentual pero caltién la enclín de crecedera. Esti enclín nun se frena ya invierte hasta los años ochenta (1981-1990) en que se pierde población. Sicasí nos años noventa vuelve recuperar contingentes demográficos pa caltenese con bien llixeres oscilaciones. Lo que tien de particular esti comportamientu demográficu ye que de los cientu cuatro municipios de la provincia de Ciudá Real, la inmensa mayoría sufrieren lo que se denomina como "sangríes demográfiques", ye dicir perdes bien importantes ente que namái unos cuantos conceyos nun se portaren asina, amás de la capital de la provincia que venía creciendo ininterrumpidamente.
Datos dende 1991 y hasta 2015 según les cifres oficiales del Institutu Nacional d'Estadística y PANADERU MOYA, Miguel y SÁNCHEZ LÓPEZ, Lorenzo (1991) "Los recursos humanos. Calteres y distribución" en PILLET CAPDEPÓN, FÉLIX (Coord.) "La provincia de Ciudá Real-I. Xeografía". Biblioteca d'Autores y Temes Manchegues, Diputación Provincial de Ciudá Real. Ciudá Real. 447 pp. ISBN 84-7789-030-7
Na década de los años noventa del sieglu XX empezar a publicar los datos del Censu de Población n'España nos años terminaos n'unu en llugar del cero, p'afaese a la práutica del restu de países.
Relixón
La patrona de Villarrubia de los Ojos ye la Virxe de La Sierra. Esiste un santuariu con esti nome a doce quilómetros del conceyu, dende Villarrubia, pola CM-4120 direición Fonte'l Fresnu, tres unos nueve quilómetros, apaez bien señalizáu un camín asfaltáu, d'unos dos quilómetros, que lleva hasta'l mesmu santuariu. La festividá de la Virxe de la Sierra celebra'l día ocho de setiembre coincidiendo cola so estancia nel pueblu. La imaxe traer al pueblu corriendo, xeneralmente'l tercer domingu d'agostu y ye llevada de vuelta al so santuariu'l tercer domingu de payares. Nestos trés meses la imaxe permanez na parroquia de Ntra. Sra. de l'Asunción.
El día de la festividá de la Virxe de la Sierra, celébrase una Eucaristía nel so honor y sobre les 21 hores, celébrase una procesión cola imaxe y colos estandartes que representen a los dieciocho villes que componen la Orde de San Xuan de Xerusalén y l'estandarte mayor de la llocalidá, acompañaos pola Agrupación Musical "Virxe de la Sierra" y la banda de tambores y cornetes "Jesús Nazarenu".
En Villarrubia esisten tres cofradía o hermandaes de Pasión que reciben los nomes de "los blancos", "los moráivos" y "los verdes" faciendo alusión a los colores de les túniques coles que se sale en procesión en Selmana Santa.
Otres hermandaes son la "Archicofradia de Ntra. Sra. de la Sierra", de "San Antonio Abá", la hermandá de "Ntra. Sra. Virxe del Carmen", de "San Cristóbal" y la de "San Isidro Llabrador y Sta. María de la Cabeza". Estos dos últimes cunten con dos tales ermites, la primera nun cuetu pela rodiada del conceyu y la postrera en callar Conventu.
Festividá
Día 17 de xineru
Fiesta n'honor del patrón de los animales. Celébrense les tradicionales fogueres na viéspora pela nueche y la repartida del "puñao" de garbanzos y cacagüeses, que cuerre a cargu del Mayordomu, esto ye, l'hermanu al que-y tocara'l santu mientres esi añu. La Hermandá merca un gochu pa rifarlo igualmente'l día del Santu.
Depende de la lluna.
Conxuntu de procesiones na cual les 3 confreríes de Villarrubia de los Ojos, popularmente conocíos como "Los verdes (que la so patrona ye la Virxe Santísima de la Esperanza), los blancos (que la so patrona ye la Virxe Santísima de la Soledá y Vera Cruz) y los "moráivos" (que'l so patrón o representante principal ye Jesús Nazarenu y el Santísimu Cristu na Agonía, la hermandá dende 2015 tien una nueva imaxe, la Santísima Virxe de l'Amargura)". A partir del añu 2015 el conceyu foi declaráu Centru d'Interés Artísticu Cultural nestes feches. Nestes procesiones, amás de les confreríes, destaquen la banda de cornetes y tambores; y tamién l'Agrupación Musical Virxe De La Sierra al cargu d'Alfredo García Buendía (direutor de banda). En 2016 estrenó la so nueva partitura "Sones d'Esperanza", a la que venció gustosamente a la correspondiente confrería. Va siendo costume que la banda toque antes de selmana santa na ilesia del pueblu les nueves partitures. Aparte, nel pregón de selmana santa, realizóse un certame de marches, y, la verdá, foi abondo bonu. En 2016 añedióse un nuevu día de procesión a la selmana santa del pueblu: Miércoles Santu.
Dempués de la Selmana Santa tien llugar la tradicional romería del Llunes de Resurrección, ye un costume perantigua que se vien realizando nel nuesu pueblu. Ye fiesta llocal y tolos villarrubieros colen en pelegrinación al santuariu de La nuesa Señora la Santísima Virxe de la Sierra a festexar la Resurrección de Cristu. D'antiguo díbase a esti festexu en caballeríes y carruaxes que s'afataben pa tan magno acontecimientu, anguaño esti costume perdióse. Los romeros que se dirixen estos díes a rindir homenaxe a la Nuesa Patrona pueden esfrutar de les orquestes y charangues que amenizan la fiesta mientres esti día.
Romería de San Cristóbal
Primer domingu de mayu.
La xente de la nuesa llocalidá cola al cuetu onde ta allugada la ermita de la que tenemos constancia dende l'añu 1575. Dende esti llugar acolumbren unes de les vistes más escepcionales de la llanura manchega. Ye tradición xubir esti día a comese'l tradicional hornazo que como ye sabíu ta realizáu con masa de pan adulzada (torta) y el güevu puestu enriba suxetáu con una cruz de masa, tou cocíu al fornu y dempués pártese'l famosu "Bateo" Ye una fiesta na que participa xente de toles edaes. La Hermandá y Confrería de la Soledá y Vera-Cruz, que-y da cultu a San Cristóbal, vien entamando actos culturales n'honor del Santu. Esta celebración de la festividá de San Cristóbal dende l'añu 1991 enllargóse a una selmana con actos culturales qu'empiecen cola baxada del Santu'l sábadu anterior a la festividá y rematando la selmana'l domingu siguiente na qu'a les 10 de la mañana ye celebrada una Solemne Función Relixosa y darréu, col Santu na puerta del templu, empecípiase la bendición de tolos vehículos que desfilen de siguío, y en coche descubiertu, preparáu pal efeutu, el Santu ye lleváu a la so Ermita, formándose una llarga caravana detrás d'Él que rematen a lo cimero del cuetu.
Tamién conocida como la Romería del Tercer Domingu de mayu.
Esta celebración facer n'honor de La nuesa Patrona la Virxe de la Sierra y fíxose tradicional ente los pueblos vecinos a la nuesa llocalidá, vien celebrándose dende finales de los años 60. A diferencia de la romería del Llunes de Resurrección equí la Virxe ye sacada en procesión y llevada n'andes hasta l'altar construyíu pa la celebración de la misa, una vegada terminada la lliturxa la Virxe ye tresportada de nuevu hasta la so ermita ente constantes amueses de fe de los sos fieles. Este ye un día especial pa toos lo villarrubieros pos si les inclemencies del tiempu dexar tolos devotos alleguen en romería al santuariu a pasar el día y a esfrutar de les actuaciones que se realicen pa tal eventu.
San Isidro
Día 15 de mayu.
Dempués d'oficiada la misa na ermita del Santu, ésti ye sacáu en procesión peles cais de la llocalidá. Ye costume ente los Hermanos sortear el Santu, al igual que na fiesta de San Antón, al que-y toque'l Patrón ye'l llamáu Mayordomu y cuerre colos gastos del clásicu "puñao" y "limoná". Ye tradicional que la Hermandá de San Isidro entame un concursu de pesada de recímanos d'uva blanca y tinta, dempués faen el prensado de la uva como d'antiguo dando a tastiar el primer mostiu de la campaña de vendimia. Esta celebración realizar nos díes centrales de les Feries y Fiestes de Villarrubia de los Ojos.
Día del madrugador
El primer sábadu del mes d'agostu.
Celébrase Día del Madrugador n'honor a los trabayadores de la nuesa llocalidá que van a Madrid tolos díes a trabayar. Ye una forma de reconocer el sacrificiu d'esos padres de familia que mientres tola so vida esforciar por salir alantre. La verbena tien una gran arribación popular participando los vecinos de la llocalidá.
El tercer domingu d'agostu.
En plena tarde tien llugar la baxada de la imaxe de La nuesa Venerada Madre dende'l so santuariu a la villa por que tea nel pueblu mientres los díes que se celebren les fiestes nel so honor. Esta tradición tan enraigonada na cultura popular vien celebrándose dende mediaos del sieglu XIX, con fonda devoción la imaxe ye acompañada polos mozos, y non tan nuevos de la nuesa llocalidá, que la lleven n'andes mientres tol trayeutu parando cuatro veces pa reza-y (y folgar). El camín realízase andando o corriendo. Una vegada que lleguen al pueblu ye recibida poles autoridaes y faise una pequeña procesión hasta la so llegada a la parroquia.
Feries y Fiestes
Les feries y fiestes de la nuesa llocalidá realizar mientres los díes 7 y 12 de setiembre.
El día 8 de setiembre ye fiesta llocal, celebrándose la Natividá de la nuesa Patrona la Virxe de la Sierra, nesti día realiza una función solemne cola Venerada Imaxe engalanada pol itinerariu de costume, va acompañada polos 18 estandartes que representen a les villes qu'integren el territoriu de l'antigua Orde de San Xuan de Xerusalén y l'Estandarte Mayor de la nuesa llocalidá. Mientres estos díes que duren les fiestes Villarrubia ver de fiesta, ye una selmana llena d'actos culturales, onde se celebren concursos, actuaciones programaes pa los vecinos de la llocalidá. Son díes llenos d'allegría y harmonía onde se da'l realcuentru ente familiares y amigos. Nestos díes la población del pueblu queda nel " Vermut", onde beben y comen mientres la tarde, siendo costume de l'alcaldía del pueblu traer a cantantes, DJ's y, como nun puede faltar, la charanga. El día 9-10 celébrase la corrida de toros, onde toreros profesionales y novatos prueben suerte, dempués de terminar, empiecen les novilladas dientro de la plaza de toros. Les feries terminen el día 12 con "la traca gorda". Ta programáu que pa esti 2016, la cantante Malú venga al pueblu
Llevada de la Virxe al Santuariu
Últimu domingu de payares.
Una vegada que les fiestes pasaron, la Virxe permanez en Villarrubia hasta l'últimu domingu del mes de payares. Esti día la Patrona ye treslladada al Santuariu acompañada por tolos vecinos de la llocalidá que la llevarán a la ermita onde va permanecer hasta l'añu siguiente que lu treslladarán pa la celebración de les Feries y Fiestes.
Mientres el periodu de fiestes navidiegues, fíxose tradicional nesta llocalidá, la "ruta de belenes", que dexa visitar los belenes direutamente nes cases de los vecinos qu'asina lo dexen. A esta amuesa lleguen visitantes d'otres llocalidaes vecines y añu a añu fuéronse faciendo belenes más completos y detallaos, el más grande d'ellos inclúi numberoses figures articulaes.
Deportes
En Villarrubia de los Ojos prauticar numberosos deportes. Esisten diverses asociaciones y equipos deportivos, ente los qu'atopamos: -Villarrubia CF. El Villarrubia Club de Fútbol ye l'equipu del pueblu y dedícase a la promoción del deporte nel pueblu
Florence Meier Chase
Florence Meier Chase foi una botánica d'Estaos Xuníos quién investigó la interacción ente radiación solar y algues nel Institutu Smithsoniano. Foi miembru de l'Asociación d'Estaos Xuníos pa la Meyora de la Ciencia; y, miembru honorariu de la Sociedá Botánica de Washington. Casóse col Dr. William Wiley Chase.
Biografía
Llogró la so B.A. pola Wellesley College; y, el so Ph.D. pola Universidá de Xinebra en Suiza. Foi asistente d'investigaciones nel Departamentu de Botánica en Universidá de Columbia, antes de camudase a Washington, D.C.
En Washington, trabayó pal Institutu Smithsoniano nel Observatoriu Astrofísicu Smithsoniano, onde estudió fotosíntesis.
Dañu
Mientres amosaba a visitantes nel Edificiu Institucional Smithsonian el 14 de febreru de 1937, la Dra. Meier dio un pasu tras, y escaeció que la puerta de trampa taba abierta detrás d'ella, y cayó al traviés d'él hasta'l pisu de baxo, y rompióse el llombu. Foi llevada al Garfield Memorial Hospital. Nel hospital, ocupar d'ella, el Dr. William Wiley Chase, xefe del Departamentu de Ciruxía. Y, ellos finalmente casáronse.
Catherine Clément
Catherine Clément ye una reconocida filósofa, novelista, feminista y crítica lliteraria francesa. Llogró'l grau de filósofa pola École Normale Supérieure, y estudió con Claude Lévi-Strauss y Jacques Lacan, trabayó en campos de l'antropoloxía y el psicoanálisis. Publicó llibros con Hélène Cixos y Julia Kristeva.
Vida
Nació nel senu d'una familia mediu católica, mediu xudía, fía de padres rusos provenientes del Cáucasu. Parte de la so infancia vive cola so güela cristiana nes veres del Loira, ente que los sos güelos xudíos fueron confinaos a campos de concentración y llevaos a Auschwitz onde morrieron en mayu de 1944.
Incorporar a la École Normale Supérieure de Jeunes Filles (ENSJF) en 1959. A los 20 años yera yá profesora amestada de filosofía, lo que s'acostumaba yera llograr la titulación ente los 25 y 30 años.
A partir de 1959 sigue'l seminariu de Jacques Lacan, primero en l'hôpital Sainte-Anne, depués en l'École Normale Supérieure y na Universidá de París I Panthéon-Sorbonne Panthéon-Sorbonne y va siguir hasta'l final. A los 24 años llogró'l puestu d'asistente de Vladimir Jankélévitch en La Sorbona.
Adscrita al Centre National de la Recherche Scientifique (CNRS), preparó una tesis sobre El paraísu perdíu, la que termina pero debíu al estáu de salú de la so mentor Vladimir Jankélévitch a la fin de la so vida, nun-y dexó sofitar.
En 1962 averar a Claude Lévi-Strauss, quien nun seminariu convidar a descifrar un mitu africanu. El primer ensayu qu'escribe Clément dedicar a Lévi-Strauss en 1970.
“"Foi un periodu terrible, La Sorbona llena d'estudiantes, el protagonismu d'ideoloxíes como'l marxismu o'l trosquismu; había un ambiente bien vivo”
Coles mesmes:
“"La Universidá pegó un terrible baxón al añu siguiente, y baxó l'ambiente por un problema filosóficu: el valor del saber sumiera, cuasi naide sabía lo que faía, había contestación pero ensin saber por qué".”
Esta perceición llevar depués de 12 años na docencia cimera, a solicitar llicencia.
A finales de 1976 el diariu Le Matin ufiertó-y dirixir la seición de cultura, la que llevó a cabu hasta 1982. Nesos años trabó amistá con Bernard Henri-Levy y con Sartre un añu primero que finara.
En Le Matin comentó sobre lliteratura, esposiciones, teatru, música, tamién escribió dellos ensayos críticos. Realizó grandes entevistes, incluyendo la postrera que brindó Jean-Paul Sartre, una con Claude Lévi-Strauss sobre les sos esperiencies en Xapón y la primer entrevista a François Mitterrand.
Ye conocida tamién la so afición a la corrida de toros, la qu'estendió nun llibru con François Coupry “Toreru d'or”, lo que provocó tou un alderique.
Actividá política
En 1982 foi nomada al Ministeriu de Rellaciones Esteriores a la cabeza de l'Association Française d'Action Artistique (AFAA), mientres el gobiernu de Mitterrand, onde se fadría responsable de la emisión y receición de la cultura francesa nel estranxeru. Pasó cuatro años na India xunto col embaxador André Lewin, depués cinco años n'Austria y finalmente ente 1996 y 1999 en Senegal.
Nel 2001 xunto con Jean-Pierre Chevènement y Jean-Jacques Aillagon, nel gobiernu de Raffarin, redactaron un informe sobre la cultura na televisión, onde proponen soluciones práutica y senciella pa poner fin al deterioru de la televisión pública en Francia.
Dende'l 2002 dirixe la Université Populaire du Quai Branly, que se da nel Teatru Claude Lévi-Strauss, inclusive dientro del Musée du Quai Branly.
Dende'l 2009 produció un programa en France Culture los díes miércoles a les 21 hores tituláu Cultures de soi, cultures des autres.
Sara Gilbert
Sara Gilbert (nacida como Sara Rebecca Abeles el 29 de xineru de 1975 en Santa Monica, California, Estaos Xuníos), ye una actriz d'Estaos Xuníos. Conocida polos sos papeles como Darlene Conner-Healy na comedia de situación d'Estaos Xuníos Roseanne y Leslie Winkle en The Big Bang Theory.
Catherine Clément
Actividá política
Foi reconocida con l'Ordre national du Mérite y la Légion d'honneur.
Anguaño desempéñase como encargada d'intercambios artísticos internacionales del Gobiernu francés. Coles mesmes ye la responsable del Departamentu de llingües y movilidá nel Centre International d'Études Pédagogiques (CIEP-Francia).
El so hermanu ye'l tamién reconocíu escritor Jérôme Clément.
Sara Gilbert
Vida personal
En 2010 anunció la so homosexualidá. Sara Gilbert adoptó dos fíos col so ex-muyer Allison Adler, cola que tuvo casada dende l'añu 2001 hasta l'añu 2011, y nel 2011 empezó la so rellación con Linda Perry, cola que finalmente casóse en Marzu de 2014.
Filmografía
Protagonista principal:
Apaiciones como convidada y cameos:
Phyllomys dasythrix
Sinonimia
Echimys dasythrix (Hensel, 1872)
Lepidium campestre
La ye una yerba añal común n'América del Norte y n'Europa, perteneciente al xéneru Lepidium incluyíu na familia Brassicaceae o familia de les plantes de la Mostaza. thumb|Ilustración en Flora Batava thumb|Vista de la planta thumb|Frutu
Llocalización
Campos de cultivu, barbechos. Tolera la mayoría de los suelos. Alcuéntrase n'América del Norte, sobremanera nel nordeste y nel centru. N'Europa estendida llargamente.
Descripción
El tarmu del Lepidium campestre sale d'una roseta basal de fueyes espatulaes na base, peciolaes, y con fueyes caulinares sagitaes, crenaes ó enteres, alternes. El tarmu ta cubiertu de fueyes, que son sésiles, alternes y con forma de punta de flecha [1]. Los tarmos, bien pilosos, pueden ser múltiplos, d'ascendentes a erectos, ramificándose na parte cimera, llegando a midir hasta 75 cm [1].
La carauterística más notable de Lepidium campestre son los sos recímanos que salen del tarmu. Estos recímanos ta compuestos de pequeñes flores blanques que más tarde camuden a verdes, cada flor tien seis estames; ovariu estruyíu; el carpelu tien na parte cimera, una zona más allargada y ye mariellu. Cuando fructifica producen unes vaines planes y ovales, caúna d'unos 6 mm de llargor y 4 mm d'anchor [1]. Cada vaina contién dos granes marrones de 2.5 mm de llargu.
Usos
Les fueyes tienres añedir direutamente a les ensalaes, ó fervíes mientres diez minutos [2]. Les vaines tienres pueden usase como una especie, con un sabor ente la pimienta negra y la mostaza. Les fueyes contienen proteína, vitamina A y vitamina C [2].
Diuréticu, antiescorbútico.
Taxonomía
Lepidium campestre describióse por (L.) R.Br. y espublizóse en Journal of Botany, British and Foreign 66: 141. 1928. Lepidium: nome xenéricu que remanez del griegu, y significa "pequeña escama", en referencia al tamañu y forma de los frutos (silicues).
Nahla Chahal
Nahla Chahal (ALA-LC: Nuhlat Shahal (نهلة الشهال; ) ye una socióloga, escritora, periodista, investigadora y activista, nacida de madre iraqí y padre libanés, dambos militantes comunistes.
Foi una de les líderes de la Organización d'Aición Comunista Libanesa; y afiliada al Partíu Comunista Libanés. Foi coordinadora de la "Campaña Civil Internacional pa la Proteición del Pueblu Palestín" (CCIPPP)
Ye columnista nel periódicu panarábico Al Hayat, que se publicar en Londres. Foi profesora, mientres once años, na Universidá d'El Líbanu; depués, camudar a París pa enfocase más na investigación y agora ye la presidenta de la Asociación d'Investigadores Árabes.
Ye hermana de la difunta direutora de cine Randa Chahal; y, mora davezu en París, Francia, onde Randa finó.
Nahla Chahal, respetable y respetada chef de la guerra, como la describen, aquellos que sobrevivieron a la sangrienta guerra civil libanesa, yá nun taba en París en momentu en que l'alderique tormentosu ya improductivu sobre l'usu del velu tuvo en plenu apoxéu. La so fía, per otru llau, inda vivía en Francia, onde, con un amigu, estudiaba cine.
Maktum bin Rashid Al Maktum
El xeque Maktum bin Rashid Al Maktum (1943 - 4 de xineru de 2006) foi Primer ministru de los Emiratos Árabes Xuníos y emir de Dubái dende 1990 hasta 2005.
El xeque Maktum alministró l'emiratu de Dubái xunto colos sos hermanos, el xeque Mohamed (príncipe herederu y actual Ministru de Defensa) y el xeque Hamdan (ministru de Finances) de los Emiratos Árabes Xuníos.
Al contrariu qu'otres monarquíes de la zona, la familia Maktum, col fináu xeque a la cabeza, decidió reinvertir los cresos beneficios del petroleu na construcción d'un futurista centru financieru en Dubái, en clara competencia con otros similares como Ḥong Kong o Singapur.
Tres la so muerte asumió'l Gobiernu de Dubái el so hermanu pequeñu, el xeque Mohamed bin Rashid Al Maktum, ensin que s'esperaren grandes cambeos. Esti postreru casar nel añu 2004 cola princesa Haya Bint Al Husein, hermana del monarca xordanu Abdalá II, como la so esposa junior.
La federación permaneció como Monarquia absoluta col emir d'Abu Dhabi —el más grande de los siete Estaos— xeque Jalifa bin Zayed Al Nahayan, como presidente, y el nuevu emir de Dubái como primer ministru.
Bolsa de Bruxeles
La Bolsa de valores de Bruxeles (BSE) foi fundada en Bruxeles (Bélxica) por decretu napoleónicu en 1801. El 22 de setiembre de 2000, la Bolsa de Bruxeles fundir cola Bolsa de París y la Bolsa d'Ámsterdam pa formar Euronext, la primera bolsa de valores paneuropea para aiciones y derivaos, siendo nomada Euronext Bruxeles. L'índiz más popular de la Bolsa de Bruxeles ye'l BEL 20.
L'edificiu
Alzáu sobre'l bulevar de Anspach ente 1868 y 1873 según los planos del arquiteutu Lleón-Pierre Suys, l'edificiu de la Bolsa incluyir nel programa de saneamientu ambiental y embellecimiento de la ciudá, abovedamiento del ríu Senne y la creación de bulevares nel centru de Bruxeles. En plena espansión económica, esti edificiu pimpanu vinu a responder a la necesidá esencial d'un sitiu onde realizar les transaiciones comerciales. Ocupa l'allugamientu del antiguu mercáu de la mantega, que de la mesma se llevantaba sobre los restos del antiguu conventu de recoletos. L'edificiu eclécticu xune grandor y fantasía, y combina elementos d'estilu neorrenacentista y Segundu Imperiu, con una esplosión d'adornos y escultures d'artistes famosos como un mozu Auguste Rodin.