cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historia militar
Guerra na prehistoria
La primer apaición de guerres na prehistoria ye una tema en disputa per parte d'antropólogos ya historiadores. Nes primeres sociedáes, como nes de cazadores-pañadores, nun había roles sociales o división del trabayu (cola esceición de diferencies de sexu y edá), polo que cualquier persona capaz contribuyía en cualesquier incursión o na defensa del territoriu.
La introducción de l'agricultura produció grandes diferencies ente les vieyes sociedaes nómades, basaes na caza, y les nueves sociedaes sedentaries, basaes na agricultura. Probablemente, sobremanera mientres les dómines de fame, los nómades empezaron a atacar los pueblos agrícoles, faciendo qu'estos entamaren grupos de persones especializaes na defensa. Nes sociedaes agricultor avanzaes la diferenciación de roles yera posible, polo que la figura del soldáu profesional nun tardó n'apaecer.
Guerra na antigüedá
El primer restu arqueolóxicu que se tien d'una batalla prehistórica ye de fai 12.000-14.000 años, nel Nilu sudanés, nun área conocida como campusantu 117. Un llargu númberu de cuerpos, munchos con puntes de flecha encuallaes nes sos cadarmes indica que podríen ser les baxes d'una batalla. Enforma de lo que conocemos de la historia antigua ye la de los sos militares: los sos conquistas, los sos movimientos, y los sos innovaciones teunolóxiques. Hai munches razones polo qu'esto seya asina. Reino y imperios, les unidaes centrales de control del mundu antiguu, que solo podríen caltenese cola fuercia militar. Por cuenta de la llindada habilidá llabradora, solo había unes poques árees que pudieren soportar grandes comunidaes humanes, polo que lluchar por éstes yera común.
Les Armes y armadures, diseñaes pa ser robustes, tendíen a durar más qu'otros artefautos, y pollo la gran mayoría d'artefautos recuperaos son d'esti tipu. Les armes y armadures tamién fueron producíes a gran escala polo que son más propenses a atopase n'escavaciones arqueolóxiques. Sicasí, les partes más perecederes como la madera de les llances, nun suelen dexar restos. Estos oxetos yeren consideraos signos de posteridá o virtú, y pollo atópense en tumbes y monumentos de nobles guerreros. Y la escritura, cuando esta foi inventada, foi usada polos reis pa escribir les sos conquistes militares y victories.
Los escritos de la xente común, tamién tendíen a referise a los ésitos y fracasos militares. Cuanto mayor fora la batalla y la conquista, más posible yera la escritura d'un poema épicu pa recordala, como los poemes de Homero referentes a la Guerra de Troya, o cantares o obres d'arte. Cola crecedera de les naciones ya imperios, tamién aumentaron les necesidaes d'orde y eficiencia y pollo una mayor variedá d'escritos, sobremanera loxísticos, apaecieron.
Guerra medieval
Cola llegada de los estribos a los exércitos de l'Alta Edá Media, les fuercies militares quedaron irreversiblemente camudaes, dexando la entrada nos campu de batalla de la caballería pesada. Dichu inventu, xunto a les meyores teunolóxiques, culturales y sociales de la dómina, camudaron el calter de la guerra antigua, modificando les sos táctiques y el rol de la caballería y de l'artillería. La forma de guerra resultante esistió tamién n'otres partes del mundu: en China, alredor del sieglu V, los exércitos camudaron d'una base d'infantería a tar centraos nes fuercies de caballería, copiando asina la organización de los nómaes de les estepes. N'Oriente Mediu y el Norte d'África usábase una teunoloxía igual, o dacuando cimera, que la europea. En Xapón, la guerra medieval estender hasta'l sieglu XIX. Nel restu d'África, xunto al Sahel y el Sudán, estaos como'l Reinu de Sennar y l'Imperiu Fulani emplegaron táctiques medievales cuando estes yá nun yeren efectives n'Europa.
Nel periodu medieval, el feudalismu taba dafechu enraigonáu na sociedá, polo qu'esistíen munchos señores n'Europa. Dichos señores feudales teníen castiellos pa defender el so territoriu, yá fora de bandíos, d'otru señores feudales, o hasta d'otros reis que los invadíen.
L'islam empezó a espandise, y so los Omeyes llegaron hasta España pel oeste y al Ríu Indo pel este. Los abasíes asocedieron a los omeyes, siendo derrotaos polos selyúcides y los mongoles. Na Batalla de Tours, los francos sol mandu de Carlos Martel detuvieron la invasión musulmana.
En China, delles dinastíes como la Sui tomaron el poder, pero los mongoles, comandados por Gengis Kan y Kublai Kan invadieron y ganaron a los chinos. L'Imperiu mongol espandióse rápido, pero tres la muerte de Kublai Kan eslleióse tamién rápido.
Primer Guerra Mundial
thumb|260x260px|Trincheres en Francia Mientres la Primer Guerra Mundial, y especialmente nel Frente Occidental, diose la guerra de trincheres. Esta basábase na construcción de trincheres, que yeren cabianes na tierra, d'hasta dellos quilómetros p'almacenar y protexer a la infantería, y al empar detener les meyores de vehículos blindaos, como camiones o tanques, del bandu enemigu.
Esta guerra de trincheres xeneralmente caltuvo estática la guerra yá que anque pasaren dos años, nin los Aliaos (Reinu Xuníu, Francia, EE.UU) nin les Potencies Centrales ( Alemaña, Austria, Imperiu Otomanu) llograben avanzar más de 10 quilómetros. Esto significo la muerte de dellos cientos de miles de soldaos y civiles que morríen mientres los combates y el fueu cruzao.
Segunda Guerra Mundial
thumb|204x204px|[[Erwin Rommel, mariscal alemán que ganó munches batalles gracies a la Blitzkrieg.]] Mientres la Segunda Guerra Mundial la guerra evolucionó de la guerra de trincheres a la guerra rápida o Blitzkrieg. Esta táctica de guerra, llargamente utilizada pola Alemaña Nazi, consistía n'atacar con tou al exércitu enemigu nel menor tiempu posible, p'asina garantizar la supremacía aérea del invasor frente al invadíu. La Blitzkrieg llogró qu'Alemaña básicamente doblara'l so territoriu en 2 años y llogró ganar a enemigos numbéricamente cimeros, tal como podemos velo na Batalla de Francia.
Halimione portulacoides
Halimione portulacoides ye una especie botánica d'arbustu perteneciente a la familia Amaranthaceae.
Descripción
thumb|Halimione portulacoides en floriamientu Ye un pequeñu abuxáu verde, llargamente distribuyíu en Eurasia templada y partes d'África. Ye halófita, y tópase en saladares y dunes, y usualmente ye anubierta cola mar enllena.
Algama 8 dm d'altor; siempreverde, y en climes nortizos templaos floria de xunetu a setiembre. Flores monoecias, y se polinizan anemófilamente.
Columna de Winogradsky
thumb|300px|right|Esta imaxe describe l'apariencia anicial de tres columnes de Winogradsky diferentes. Son muestres de tierra y agua d'un ríu, les caberes dos modficáronse con [[fosfatu, nitratu y aditivos de sulfuru. Estes adiciones aliten el xorrecimientu de delles bacteries específiques dende les rexones aerobies a les anaerobies de la columna.]] thumb|300px|right| Vista enriba como resultáu d'un periodu de 7 selmanes onde permitióse'l xorrecer d'[[ocle, cianobacteries y otres colonies bacterianes. Son d'específicu interés les rexones colloraes del mediu la columna, indicativu de les bacteries purpúrees non sulfúrees(i.e Rhodospirillaceae) Tamién na columna tres, el crecimientu encarnáu a lo llargo'l llateral de la columna: bacteries purpúrees sulfúrees, Chromatium.]]
Halimione portulacoides
Descripción
Les fueyes comestibles pueden comese crudes n'ensalaes o cocíes como verdura. Son grueses y ensundioses con una bona testura crujiente, y una natural desalación.
Columna de Winogradsky
La Columna de Winogradsky ye un simple dispositivu de cultivu de llarga diversidá de microorganismos. Inventao por Sergei Winogradsky, el dispositivu ye una columna d'agua estancao y barru mecío con una fonte carbonu comu periódicu (contién celulosa) o cascos de güevos (contienen carbonatu de calciu) y una fonte sulfuru comu yelsu (sulfatu de calciu) o xema güevu. Incubando la columna na lluz natural por meses obtiénse como resultáu un ambiente de gradiente aerobiu/anaerobiu y un gradiente sulfuru. Estos dos gradientes aliten el xorrecimientu d'estremaos microorganismos como Clostridium, Desulfovibrio, Chlorobium, Chromatium, Rhodomicrobium, Beggiatoa, tanto como los de munches otres especies de bacteries, cianobacteries y ocle.
Halimione portulacoides
Descripción
El so númberu cromosómico ye de 2n = 36
Taxonomía
Halimione portulacoides describióse por (L.) Aellen, y espublizóse en Verh. Nat. Gues. Basel 1937-8, xlix. 126 (1938).
Columna de Winogradsky
La columna orixina bayura gradientes, dependiendo de los nutrientes añadíos, dende los cuales gran diversidá d'organismos ya mentaos pue xorrecer. La fas d'agua aerobia y les anaerobies de barru o tierra son perdistinguibles. Debio a la baxa solubilidá del oxíxenu ehí l'agua bien ceo tresfórmase n'anóxica haza la interfás ente barru y agua. Los fofotrofos anaerobios entovia tan presentes nuna llarga y estensa fas nel barru, hai entovia capacidá pa la creación de biofilms y pa la espansión de colonies, como pue vese nes imáxenes. L'ocle y otros fototrofos aerobios tan presentes a lo llargo la superficie y l'agua de la metá superior de les columnes. El xorrecimientu verde ye davezu atribuyío a esos organismos.
Construcción
La columna ye un bastu mecigayu d'ingredientes y les midíes nun son mui esautes. Un cristal llargu o tubu de plásticu (30cm llargu, >5cm anchu) ye enllenao hasta la so tercer parte con barru, avitando cualaquier trozu maera, escombros o burbuyes d'aire. Ye requerío un suplementu de ~0.25% carbonatu de calciu y ~0.50% sulfatu de calciu o sulfatu de sodiu. Mecío con dellos cachos de periódicu o h.enu (pola celulosa), suelu con cascos y xema güevu son ricos respeutivamente nesos minerales. Con una capa adicional anaerobia, esta vegada de barru ensin suplementos, enllénase hasta los dos tercios. Éstu dirá siguío d'agua d'una fuente pa saturar el barru y ocupar la metá del volume restante. la columna séllase apretando pa prevenir evaporación d'agua y déxase guarar por dellos meses a muncha lluz natural.
Chlorobium
Chlorobium ye un xéneru de bacteries verdes sulfúrees. Son fotolitotrofes oxidatives de sulfuru y de forma menos notable usen una cadena tresporte d'electrones non cíclica pa la reducción de NAD+. El Sulfuru d'hidróxenu úsase como fuente electrónica dimientres que la de carbonu ye'l dióxidu de carbonu.
Requena de Campos
Requena de Campos ye un conceyu y llocalidá de la contorna de Tierra de Campos al so pasu pela provincia de Palencia, na comunidá autónoma de Castiella y Llión, España. Cruciada pela Canal de Castiella y pel Camín de Santiago, forma parte de Tierra de Campos. Nesti conceyu la Canal de Castiella camuda d'aguada pasando del ríu Pisuerga al Carrión. Los pueblos cercanos son: Boadilla del Camino, Marcilla de Campos, Frómista, Lantadilla, Itero de la Vega y Les Cabañas del Castillo o Las Cabañas de Castilla (perteneciente a Osorno, Osorno la Mayor). La economía llocal basar nel cultivu de ceberes de secanu, ganadería d'oveyes (ovín). Les tierres son magrices y fuertes.
Demografía
thumb|Casa consistorial
Fauna y flora
Reptiles: llagartu ocelado (Timon lepidus), culiebra bastarda, lagartija * Mamífero: Topín, corcuspín, topos, Llebres, coneyos, papalba y rapiegos thumb|left|Sepulcru de Gómez Manrique y Sancha de Rojas, primeros señores de Requena, nel Muséu de Burgos
Historia
La villa foi adquirida pol matrimoniu formáu por Gómez Manrique de Lara, I señor de Requena, Adelantado Mayor de Castiella y fíu illexítimu de Pedro Manrique de Lara, III señor de Treviño, y pola so esposa Sancha de Rojas y Guevara, señora de Santa Gadea. El señoríu foi heredáu por una de les fíes d'esti matrimoniu, Elvira Manrique de Lara, muyer de Juan Rodríguez de Rojas, Marquesáu de Poza señor de Poza del Sal.
A finales del sieglu XV y empiezos del XVI pertenecía a Gómez de Rojas y la so muyer, Isabel de Carvajal, que'l so fíu'l preláu Antonio de Rojas Manrique siguió la construcción de la ilesia parroquial. Señoríu de los Rojas y los Velasco, patrones de Villasillos,
Pedro Yáñez de Ulloa, del conseyu de los reis Enrique III y Xuan II foi señor de la villa.
En marzu de 1925 celebróse la fiesta del árbol col plantíu de 100 chopos.
Nel añu 2013 la titular del condáu de Requena ye María del Carmen Eugenia Fitz-James Stuart y Gómez.
El empobrecimiento actual de la villa nada tien que ver cola riqueza de la so historia y patrimoniu. Nel sieglu XIV cuntaba con cuatro sacerdotes y otros cinco clérigos pa la so ilesia de San Miguel y la so ermita de Santa Marina.
Nel so archivu parroquial, depositáu nel obispáu de Palencia, guardar buldes de los papes Clemente VIII (1603), Lleón X (1517) ya inclusive una del añu 1414 expedida por Benedicto XIII el papa Lluna, que conceden indulxencies a la Ilesia de Requena.
Patrimoniu históricu
thumb|Ilesia de San Miguel
Ilesia parroquial
La ilesia parroquial del sieglu XVI, consagrada a San Miguel, foi construyida por mandatu d'Antonio de Rojas cuando yera obispu de Granada hacia l'añu 1520. La torre d'esti templu ye otra de les guapures arquiteutóniques de la llocalidá. Nella atopamos dos magníficos escudos del obispu Rojas asitiaos nes esquines. El retablu mayor actual ye del XVIII.
El retablu orixinal, dedicáu a San Juan Bautista, foi encargu d'Antonio de Rojas Manrique (XVI) y atópase en paradoriu desconocíu en saliendo a la venta en Barcelona en 1969. El so autor pudo ser Bartolomé de Castro, que pa un detalle ornamental de la composición de la llacuada de Herodías inspirar nun grabáu de Marcantonio Raimondi a partir d'un dibuxu de Rafael de Venus y Cupido.
Ramón Revilla Vielva nel so llibru Partíos de Carrión de los Condes y Frechilla escritu por en 1948 cita un retablu góticu del XV
Partes d'un antiguu retablu pasaron a formar parte del retablu de la Piedá (1596) de San Cebrián de Campos.
Cruz de plata del primer terciu del sieglu XV llabrada pol plateru burgalés Rodrigo Alfonso.
Reló de la ilesia
Reló de la torre de la ilesia donáu por D. Baltasar González a principios del sieglu XX (26-xunetu-1908), obra de Moisés Díez, importante reloxeru y campaneru palentín con obra internacional. La so principal carauterística yera un toque a muertos a los dolce de la nueche y al mediudía n'alcordanza d'un deudo del donante que morrió a esa hora. Un reló bien similar atópase en Cózar (Ciudá Real).
Ephebopus
Ephebopus, ye un xéneru d'arañes migalomorfas de la familia Theraphosidae.
Xéneros
Según The World Spider Catalog 11.0:
Placa de Petri
Una Placa Petri ye una placa cristal o plásticu tresparente poco fondera y cilíndrica que los biólogos usen pa cultivar célules. Tien el nome del bacteriólogu alemán Julius Richard Petri (1852–1921), quien la inventó en 1887 dimientres trabayaba col so ayudante Robert Koch. Les plaques de Petri de cristal puen ser reutilizaes tres una esterilización (por exemplu, secando por calor con aire caliente a unos 160°C dimientres una hora); d'otra miente, les plaques de plásticu tienen de ser tiraes tres usales.
Pa microbioloxía les plaques d'agar son usaes davezu. El discu ye rellenao parcialmente a lo llargo con agar llíquidu templao con un mecigayu nutrientes particulares, sales y aminoácidos y, opcionalmente, antibióticos. Depués de que solidifique l'agar, la placa ta llista pa ser cultivada con muestres microbianes (anque hai dellos casos nos que los microbios tienen de ser aplicaos col agar caliente).
Otres plaques d'agar puen nun tener por qué llevar agar comu bas; por exemplu, nos cultivos celulares.
Plaques modernes de Petri davezu tienen "aniellos" nes tapes que-yos permiten ser apilaes ensin qu'estropien nin contaminen unes a otres. Delles plaques puen tamién ser incorporaes nun contenedor de plásticu pa crear una "multiplaca", ye dicir, delles plaques unes al llau d'otres xuníes nel mesmu plásticu. Una placa de pocillos ye esencialmente una "multiplaca" altamente modificada.
Al igual que faciendo plaques d'agar, plaques de Petri vacíes podríen emplegase pa observar xerminación de plantes o comportamientu de pequeños organismos, o pa otres práutiques de llaboratoriu de día a día como secao de fluyíos nun fornu o p'almacenaxe de muestres.
Ryo Nishio
Ryo Nishio (西尾 崚, ), ye un futbolista xaponés.
Escudu de Bual
Escudu de Bual al igual qu'asocede con munchos conceyos asturianos, Bual tampocu tenía escudu, polo qu'heraldistes inventaron-y un escudu, mui asemeyáu a los qu'inventaron pa los conceyos occidentales d'Asturies. Anguaño Bual emplega esti escudu, anque nun ta llegalizáu. El so escudu ye mediu partíu y cortáu.
Estos dos primeros cuarteles, representen les armes del conceyu de Castropol, anque esti conceyu namás qu'emplega'l primer cuartel y con otros colores.
Revenga de Campos
Revenga de Campos ye una llocalidá y conceyu de la provincia de Palencia (comunidá autónoma de Castiella y Llión, España). Llocalidá asitiada nel Camín de Santiago Francés, ente Frómista y Carrión de los Condes.
Escudu de Bual
Al timbre corona real abierta.
Revenga de Campos
Demografía
== Historia caltién la noticia de que'l 30 d'ochobre de 1517 llega hasta Revenga de Campos l'emperador Carlos V, onde pernocta nuna casa de campu arrodiada d'agua a la que s'aportaba al traviés d'una ponte levadizo.
Bibliografía
thumb|Flora de Revenga. Bernardino Rojo
Alcalde de Bual
L'alcalde de Bual ye el cabezaleru del Ayuntamientu del conceyu asturianu de Bual.
O Ophiuchi
O Ophiuchi (O Oph) ye un sistema estelar variable de magnitú aparente media +5,72 asitiáu na constelación d'Ophiuchus. Alcuéntrase a 756 ± 20 años lluz del Sistema Solar.
Binaria eclipsante
La componente más brillosa d'esti sistema ye una binaria espectroscópica formada por dos estrelles blancu-azulaes de tipu espectral B5V y B6V respeutivamente. La primera d'elles tien una temperatura efectivo de 16.440 K y ye 794 vegaes más lluminosa que'l Sol. Tien una masa de 5,27 mases solares y un radiu 3,5 vegaes más grande que'l del Sol. Xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada de 125 km/s. La estrella B6V ye daqué menos caliente, siendo la so temperatura superficial de 15.590 K. Relluma con una lluminosidá 513 vegaes mayor que la lluminosidá solar —equivalente al 72% de la de la so compañera— y ye 4,74 vegaes más masiva que'l Sol. El so radiu ye 3,1 vegaes más grande que'l radiu solar y la so velocidá de rotación ye igual o superior a 115 km/s.
El par constitúi una binaria eclipsante que'l so periodu orbital ye de 1,6773 díes. Ye, por tanto, una estrella variable; nel eclís primariu'l so rellumu mengua 0,72 magnitúes ente que nel secundariu'l descensu de rellumu ye de 0,62 magnitúes.
Componentes adicionales
La binaria eclipsante ta acompañada por una componente adicional que la so naturaleza nun ye bien conocida. Piénsase que felicidá componente pue ser, de la mesma, una binaria non eclipsante compuesta por dos estrelles idéntiques. Caúna elles tendría una temperatura de 7000 K, una masa un 48% mayor que la masa solar y un radiu un 45% más grande que'l del Sol. La distancia ente los dos binaries ye de 6,23 UA, siendo'l periodu orbital de 21,2 años aproximao. Les órbites nun son coplanares.
Una compañera visual de magnitú 12,1, separada 20,7 segundos d'arcu, puede completar del sistema. Ye una nana mariella de tipu G0V que la so masa puede ser un 16% inferior a la solar. Si formara parte del sistema, la so distancia al respective de los dos binaries sería d'unes 4500 UA con un periodu orbital de 72.000 años.
La edá averada del sistema O Ophiuchi ye de 40 - 50 millones d'años.
Prefeutura de Fukui
La prefeutura de Fukui (福井県, ふくいけん) alcuéntrase na rexón de Chūbu na islla de Honshū, Xapón. Su ye la ciudá de Fukui.
Pierre-Percée
Pierre-Percée ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
The Orchids of New South Wales
The Orchids of New South Wales (embrivíu Guide Orchid N.S.W.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol clérigu australianu, y botánicu especializáu n'orquídees Herman Montague Rucker Rupp y espublizáu en Sydney nel añu 1944, con una edición fascimil en 1969, y col nome de ''Orchids of New South Wales. Issued from the National Herbarium, Sydney, as a Part of the Flora of New South Wales''.
The Orchids of the Philippines
Orchids of the Philippines  ye un llibru escritu por Jim Cootes, que foi'l primeru en documentar toles especies d'orquídees esistentes en Filipines.
Historia
Una guía importante pa los investigadores, los coleicionistes d'orquídees y botánicos nel ámbitu de les especies endémiques d'orquídees. Escritu por Jim Cootes un entusiasta australianu de les orquídees que ye'l mayor espertu n'orquídees de les Filipines.
Hora d'Europa Oriental
[[Archivu:Time zones of Europe.svg|thumb|300px|Zones horaries d'Europa
]] Hora d'Europa Oriental (EET, del inglés Eastern European Time) ye unu de los nomes del fusu horariu que ta 2 hores per delantre del Tiempu Universal Coordináu. Emplégase en dellos países europeos, del norte d'África, y países d'Oriente Mediu.
Nos meses d'iviernu, los países utilicen la Hora d'Europa Oriental, que correspuende a UTC+2; sicasí nel branu, la mayoría de los países adelanten la hora al horariu de branu, pasando a la Hora de Branu d'Europa Oriental, EEST (UTC+3) pal aforru de lluz.
Países que la utilicen
Un país qu'utiliza la Hora d'Europa Oriental tol añu:
Los siguientes países, o partes del so territoriu, usen namái la Hora d'Europa Oriental mientres l'iviernu:
Moscú utilizó la EET ente los años 1922-30 y 1991-92. En Polonia utilizóse nos años 1918-22.
Na Segunda Guerra Mundial, Alemaña utilizó la (Middle European Time (CET) en territorios del este ocupaos.
Llista d'asteroides/61601–61700
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Kosuke Kadoshima
Kosuke Kadoshima (角島 康介; ) ye un futbolista xaponés.
Primer Xunta Nacional de Gobiernu de Chile
thumb|350px|Primer Xunta de Gobiernu, de [[Nicolás Guzmán Bustamante (1889).]] La Primer Xunta Nacional de Gobiernu de Chile, oficialmente llamada Xunta Provisional Gubernativa del Reinu, ye'l nome col que se conoz al cuerpu colexáu formáu de manera revolucionaria p'alministrar la Capitanía Xeneral de Chile y tomar midíes pa la so propia defensa tres la captura del rei Fernandu VII d'España por Napoleón Bonaparte —les provincies d'España formaron la Xunta Suprema Central en dichu periodu, procedimientu que foi asonsañáu por delles colonies americanes del Imperiu español—. Constituyóse la xunta del cabildru abiertu nel edificiu del Real Tribunal del Consuláu de Santiago el martes 18 de setiembre de 1810, y funcionó hasta'l xueves 4 de xunetu de 1811.
Esta institución foi la primer forma autónoma de gobiernu surdida en Chile central, siquier dende la so conquista per parte de los españoles. Como institución, per primer vegada dexó'l protagonismu de l'aristocracia criolla na vida pública, moviendo a los funcionarios orixinarios de la metrópolis. Anque la xunta alzóse nominalmente como forma de defensa de la Monarquía Española, les idees autonomistes yá fixeren ecu na aristocracia chilena y foi aprovechada polos sos partidarios pa empecipiar una dómina de reformes que gatilló finalmente'l proceso independentista chilenu, que remató cola xura de la independencia de Chile, el 12 de febreru de 1818, y el trunfu na batalla de Maipú, el 5 d'abril del mesmu añu.
En Chile celébrense añalmente les Fiestes Patries el 18 de setiembre (xunto col día 19 siguiente, llamáu «Día de les Glories del Exércitu») pa conmemorar l'aniversariu de la Primer Xunta de Gobiernu, el primer pasu pa la formación de la nación independiente.
Antecedentes
thumb|[[Francisco Antonio García Carrasco, gobernador de Chile ente 1808 y 1810.]] A fines del sieglu XVIII, Chile yera una colonia del Imperiu español, alministrada por un gobernador designáu pol rei d'España. La Capitanía Xeneral (tamién conocida como «Gobernación» o «Reinu de Chile»), anque reclamaba'l so territoriu hasta'l Cabu de Fornos, exercía dominiu efectivu sobre lo que güei correspuende al centro de Chile, llindando pel norte col desiertu d'Atacama y pel sur col ríu Biobío, amás de dellos enclaves en Valdivia, Osorno y el archipiélagu de Juan Fernández. La Intendencia de Chiloé, allugada más al sur, yera direutamente gobernada pol Virreinatu de Perú.
Les idees de la filosofía política de la Ilustración —que depués aniciaron la Revolución de les Trelce Colonies (1763) y la Revolución francesa (1789)— empezaron a tener ecu nes colonies españoles d'América. Anque fallíu, el primer intentu seriu d'una revolución independentista en Chile foi la llamada «Combalechadura de los trés Antonios» (1780). Magar que la mayoría de los criollos chilenos reconocía la esistencia de graves problemes na alministración del país, bien pocos acomuñar cola esistencia del réxime colonial, polo que siguieron rindiendo honores a la monarquía.
Sicasí, delles décades más tarde, una serie de sucesos aceleró'l pensamientu autonomista nes colonies americanes, incluyendo Chile. El 11 de febreru de 1808, finó'l gobernador Luis Muñoz de Guzmán; nel so reemplazu asumió'l brigadier de mayor graduación d'entós, Francisco Antonio García Carrasco. Na metrópolis, la invasión de Napoleón Bonaparte empecipió en marzu de 1808 una serie de conflictos que derivaron nel derrocamientu del rei Carlos IV y la posterior abdicación del so fíu y socesor, Fernando VII, en favor de José I Bonaparte, hermanu mayor de Napoleón. Ante la crisis monárquica, l'aristocracia criolla precisaba una autoridá qu'afitara los llazos con España y defendiera con propiedá la imaxe hispana; sicasí, García Carrasco cometió errores mientres el so gobiernu, polo que la clase dirixente sintióse desarimada. Un casu de corrupción, el llamáu escándalu Scorpio, foi la gota que degoló'l vasu y que llevó a los ciudadanos a solicitar l'arrenunciu al gobernador García Carrasco'l 16 de xunetu de 1810.
Esi día, y en reemplazu de García Carrasco, asumió como gobernador Real de Chile Mateo de Toro Zambrano, conde de la Conquista, que s'atopaba na asamblea nel so calter del más altu xefe militar. Al asumir el cargu, de Toro Zambrano tenía casi 83 años, una fráxil memoria por cuenta de la so edá y falta de calter. Por cuenta de esto últimu, llogró ser convencíu polos juntistas p'autorizar la convocación a un cabildru abiertu pal 18 de setiembre de 1810, que se convirtió nel primer pasu del procesu de la independencia de Chile.
18 de setiembre de 1810
miniaturadeimagen|Esquela d'invitación al cabildru abiertu nes Sales del [[Real Tribunal del Consuláu de Santiago|Real Tribunal del Consuláu» el 18 de setiembre de 1810.]]
Melipotes gymnops
Melipotes gymnops ye una especie d'ave paseriforme de la familia Meliphagidae. Ye endémica del noroeste de la islla de Nueva Guinea, atopándose namái nos montes Arfak, Tamrau y Wandammen.
Primer Xunta Nacional de Gobiernu de Chile
18 de setiembre de 1810
En dicha asamblea, y cola presencia de más de 400 vecinos —la mayoría d'ellos criollos—, Mateo de Toro Zambrano abrió la sesión y arrenunció al so cargu de gobernador del Reinu de Chile diciendo: «Equí ta'l cayáu, disponéi d'él y del mandu». De siguío, el so secretariu, José Gregorio Argomedo, ratificó la decisión del conde y solicitó al Cabildru que s'evaluaren los pasos a siguir. Arriendes d'ello, dirixióse a l'asamblea'l procurador José Miguel Infante, quien manifestó que lo más conveniente, tantu pal país como pa los intereses del rei, yera la creación d'una Xunta de Gobiernu. La propuesta d'Infante foi aceptada por aclamación de la gran mayoría de los asistentes al Cabildru, so la conseña de «¡Xunta queremos! ¡xunta queremos!».
Asina, alcordóse entamar una Xunta Provisional Gubernativa del Reinu formada por nueve miembros, a nome del rei Fernando VII. Por cuenta de que la organización d'esti eventu foi direutamente asumida polos criollos, la mayoría de los asistentes yera xente allegao a les idees que proclamaben la conveniencia de formar una Xunta de Gobiernu; d'esta manera, evitábase cualquier alteración que pudiera provocase mientres el Cabildru.
Una vegada concluyida la sesión, les campanes de les ilesies repicaron y celebráronse fiestes y bailles nes cais de la ciudá.
thumb|Los miembros de la Xunta Nacional de Gobiernu (1810).
Asina, toles autoridaes españoles fueron destituyíes al formase la Xunta de Gobiernu —empezando a funcionar el principiu de soberanía del pueblu—, qu'empecipió'l periodu conocíu como Patria Vieya (1810-1814). La Xunta recién formada, que produció una gran allegría ente los vecinos, llogró la reconocencia de les ciudaes y guarniciones militares más importantes del territoriu, formándose asina un poder centralizáu que gociaba d'un estensu sofitu. D'esta forma empezó una nueva fase na historia de Chile, la que se caracterizó por adoptar midíes qu'ayudaren a consolidar la nueva realidá política.
Propósitu de la Xunta
El propósitu de la Xunta Provisional Gubernativa del Reinu foi caltener nel Reinu de Chile la soberanía del rei español Fernando VII, prisioneru por causa de la ocupación napoleónica d'España y l'usurpación del so tronu por José I Bonaparte, hermanu mayor de Napoleón.
Obres de la Xunta
La Xunta Provisional Gubernativa del Reinu funcionó ente'l 18 de setiembre de 1810 y el 4 de xunetu de 1811. Ente les sos obres cúntense:
Melinda Dillon
Melinda Rose Dillon ye una actriz d'Estaos Xuníos, meyor conocida polos sos papeles en Close Encounters of the Third Kind y A Christmas Story.
Primeros años y vida
Dillon nació n'Hope, Arkansas, Estaos Xuníos. Fía de Norine Y. y WS Dillon, quien yera miembru del exércitu d'Estaos Xuníos. Ella foi a la escuela Hyde Park Career Academy de Chicago.
La primer película de l'actriz foi The April Fools en 1969. Foi nomada en 1977 a un Óscar a la meyor actriz de repartu pol papel d'una nueva madre que'l so fíu ye secuestráu polos estranxeros en Close Encounters of the Third Kind, película escrita y empobinada por Steven Spielberg; y tuvo un papel ensin acreitar nel curtiu The Muppet Movie. Poco dempués apaeció semi-desnuda con Paul Newman nel clásicu de la comedia, Slap Shot. Cuatro años más tarde foi re-nomada a un Óscar a la meyor actriz de repartu pola so interpretación d'un suicida maestru en 1981, en Absence of Malice, frente a Paul Newman. Ella tenía un papel como convidada en 1969 nun episodiu de Bonanza tituláu "Llote A Lawman nun ye un final feliz" (Temporada 11).
Como comediante, Dillon ye quiciabes meyor conocíu pol so papel como la madre caritatible de Ralphie y Randy na película, A Christmas Story, de 1983, dirixida por Bob Clark. La película basar nuna serie de cuentos y noveles escrites por Jean Shepherd, y sigue Ralphie Parker nueva (interpretáu por Peter Billingsley) na so busca d'una pistola de balines de Santa Claus.
Cinco años más tarde apaeció xunto a John Lithgow nuna comedia sobre Pie grande, llamada, Harry and the Hendersons. Ella siguió activa nel mundu cinematográficu a lo llargo de la década de 1990; tomando pequeños papeles nel drama de Barbra Streisand, The Prince of Tides, presupuestáu por Lou Diamond Phillips; y nel drama, How to Make an American Quilt.
Pierrepont (Meurthe-et-Moselle)
Pierrepont ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
El Barco de Ávila
El Barco de Ávila ye un municipio de la provincia d'Ávila, n'España. Fasta 1833 yera conocíu como El Barco de Tormes y pertenecía a la provincia de Salamanca.
Alcuéntrase nes llendes ente les provincies de Salamanca, Cáceres y Ávila, al suroeste d'esta última. s suaves.
Ye la capital de la fasteira l'Altu Tormes y apresenta raigaños que la estreman del restu de la provincia d'Ávila.
O Orionis
O Orionis (O Ori / HD 39816 / HR 2063) ye una estrella variable na constelación d'Orión, visualmente asitiada 21 minutos d'arcu al oeste de χ1 Orionis. Alcuéntrase aproximao a 1000 años lluz del Sistema Solar.
O Orionis ye una variable Mira rica en oxíxenu de tipu espectral M8III. El so rellumu bazcuya ente magnitú +4,8 y +13 nun periodu de 368,3 díes, reparándose una variación en dichu periodu a lo llargo del tiempu ente 367,9 y 376,0 díes. El so diámetru angular, midíu en banda K y correxíu pol efeutu d'escurecimientu de llimbu, ye de 10,86 milisegundos d'arcu; a una distancia de 1000 años lluz, correspuende a un radiu 470 vegaes más grande que'l del Sol. Por aciu tapecimientu llunar midióse un valor similar del so diámetru angular, tamién en banda K, de 11,90 milisegundos d'arcu; coles mesmes, esiste evidencia de que la so atmósfera puede ser asimétrica. O Orionis tien una temperatura superficial de 2905 ± 80 K y la so lluminosidá envalórase 9700 ± 4000 vegaes mayor que la lluminosidá solar.
Respenda de la Peña
Respenda de la Peña ye una llocalidá, una pedanía y tamién un conceyu de la contorna del Monte Palentín na Provincia de Palencia, comunidá autónoma de Castiella y Llión (España). Tien 65,7 km² d'estensión y 40 habitantes (2009).
Xeografía
Atópase allugada nuna contorna d'iviernos rigorosos y fríos, cola Sierra del Uz como fondu y cercanu al Monte Palentín. La zona asitiar nun espaciu cercanu a la Sierra de la Peña y nun valle regáu pel ríu Valdavia. Carauterízase pola presencia de pandoriales de rañas y zones alomadas en dellos casos cubiertos por carbayu (rebollo), y pinu montés repobláu, anque bona parte del terrén ta afeutáu por perda de cubierta vexetal y acidificación del terrén. Esiste una variada fauna de xabalinos, corzos, rapazos ya inda queda dalguna trucha llibre pa pescadores avezados. Cerca de Fontecha atópense unes pequeñes llagunes de calter endorreico.
División alministrativa
thumb|Vega de Riacos y Respenda de la Peña.
Respenda de la Peña ye la cabecera alministrativa del conceyu, que ta amás compuestu poles siguientes pedaníes: Riosmenudos de la Peña
Historia
A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá, constituyir en conceyu constitucional que nel censu de 1842 cuntaba con 29 llares y 151 vecinos, pa darréu anexonase los siguientes conceyos:
Con estes incorporaciones el conceyu pasa a cuntar con 748 llares y 3179 habitantes.
La desmembración supón pasar de 1104 llares y 4694 habitantes a los 246 llares y 1199 habitantes.
Demografía
Ye una zona con una elevada proporción de población percima de los 65 años. De fechu ye casi inesistente la presencia de neños o nuevos per debaxo de los 30 años, sacante la dómina veraniega.
Muncha población tien más de 80 y 90 años, los sos principales problemes son relativos al riego de les sos güertes y güertos debíu al esbardie que se realizó tradicionalmente de l'agua, amenorgáu nos últimos años de resultes d'un regadío escesivu y la falta d'agües.
Infraestructures y equipamientos
thumb|200px|Respenda de la Peña. Cuenta con infraestructura hotelera, una casa rural y un chigre. Nun hai instalaciones recreatives, nin educatives y les sanitaries queden amenorgaes a un pequeñu consultoriu en cada pueblu. La economía básase na agricultura cerealista (cebada, centenu, trigu), acompañada de güertos y güertes.
Patrimoniu
Dende un puntu de vista artísticu puede destacar les sencielles portaes de transición del románicu al góticu de Santana (que guarda nel so interior un interesante cordobán) y de Baños de la Peña. Tamién ye interesante la fachada de la ilesia de Fontecha.
Festividaes
Cada población celebra la so fiesta destacando les de Respenda a finales d'agostu, la de San Miguel en Riosmenudos, la de Santiago en Fontecha, en Baños la torreznada, y la de San Saturnino en Santana, anque ye nesta pequeña población cuando se celebra la fiesta más multitudinaria de la zona en redol al 10-13 d'agostu.
Joan Wallach Scott
Joan Wallach Scott (Brooklyn, New York, 18 d'avientu de 1941), más conocida como Joan Scott, ye una historiadora estauxunidense especializada n'historia de Francia, según na historia de les mentalidaes, con importantes contribuciones nel campu de la historia de xéneru y historia de la muyer y historia intelectual. Na actualidá ye titular de la cátedra Harold F. Linder nel Institute for Advanced Study de Princenton, Nueva Jersey.
Ente les sos publicaciones más notables ta l'artículu El xéneru: una categoría útil nel analís históricu (Gender: A Useful Category of Historical Analysis), publicáu en 1986 na American Historical Review ye unu de los más lleíos y citaos na historia de la revista y considérase xerminal na formación del campu de conocencia de la historia de xéneru.
Datos biográficos
Joan Scott nació como Joan Wallach en Brooklyn, New York, fía de Lottie Tannenbaum y Sam Wallach, profesores d'enseñances medies. Ye sobrina del actor Eli Wallach (hermanu del so padre). La so familia yera xudía y el so padre nació en Dolina, Polonia.
Scott has also played a major role in the American Association of University Professors (AAUP) as the chair of its Committee on Academic Freedom and Tenure.
Investigación y publicaciones
Scott's work has challenged the foundations of conventional historical practice, including the nature of historical evidence and historical experience and the role of narrative in the writing of history. Drawing on a range of philosophical thought, as well as on a rethinking of her own training as a llabor historien, she has contributed to a transformation of the field of intelectual history. Her current work focuses on the vexed relationship of the particularity of gender to the universalizing force of democratic politics.
In addition to her article cited above, Scott has published several books, which are widely reprinted and have been translated into several languages, including French, Japanese, Portuguese, and Korean. Her publications include The Glassworkers of Carmaux: French Craftsmen and Political Action in a Nineteenth Century City (Harvard University Press, 1974); Women, Work and Family (coauthored with Louise Tilly) (Holt, Rinehart and Winston, 1978); Gender and the Politics of History (Columbia University Press, 1988); Only Paradoxes to Offer: French Feminists and the Rights of Man (Harvard University Press, 1996); Parité: Sexual Difference and the Crisis of French Universalism (University of Chicago Press, 2005) and "The Politics of the Veil" (Princeton University Press, 2007). Scott has also edited numerous other books and published countless articles. She is also one of the founding editors of the journal History of the Present.
Premios y honores
She has received various awards, accolades, and honorary degrees for her work, including the American Historical Association's Herbert Baxter Adams Prize, the Joan Kelly Memorial Prize, the Hans Sigrist Award for Outstanding Research in Gender Studies, and the Nancy Lyman Roelker Prize of the AHA for graduate mentorship. She holds honorary degrees from Brown University, SUNY Stony Brook, The University of Bergen (Norway), Harvard University, and Princeton University.
--->
Derrame Rock
El Derrame Rock Festival ye un festival de música rock que se celebra nel Principáu d'Asturies tolos veranos dende 1996. El so principal organizador ye'l sellu discográficu Santo Grial Producciones.
Al principiu yera namás una sola nueche con dos o trés grupos españoles, una vegada al añu n'estremaos llugares d'Asturies. Col tiempu, el cartel fue meyorando hasta llegar a los tres díes d'anguaño, con varios escenarios. Nos últimos años nun sólo participen grupos de rock, sinon que ta abriéndose a otres formes musicales como'l pop y el hip hop, y a grupos foriatos. Amás, nos caberos años el festival ta asitiándose nel conceyu Pravia.
Derrame Rock 1
Recintu Ferial de Grau 20 de xunetu de 1996
Derrame Rock 2
Pabellón de los Deportes de Xixón 18 de xunetu de 1997
Derrame Rock 3
Plaza de Toros de Xixón 21 d'agostu de 1998
Derrame Rock 4
Discoteca La Real d'Uviéu 22 d'ochobre de 1999
Derrame Rock 5
Campu de fútbol de Ganzábal, La Felguera 30 de xunu y 1 de xunetu de 2000
Día 30
Día 1
Derrame Rock 6
Campu de fútbol de Ganzábal, La Felguera 29 y 30 de xunu de 2001
Derrame Rock 7
Polígonu de La Moral, Llangréu 27, 28 y 29 de xunu de 2002
Derrame Rock 8
Polígonu de La Moral, Llangréu 26, 27 y 28 de xunu de 2003
Derrame Rock 9
Recintu Deportivu d'Agones, Pravia 1, 2 y 3 de xunetu de 2004
Día 1
Día 2
Día 3
Derrame Rock 10
Recintu Deportivu d'Agones, Pravia 1, 2 y 3 de xunetu de 2005
Día 1 -Escenariu Sol Música
-Escenariu San Miguel
-Escenariu Sol Música
Día 3
Derrame Rock 11
Recintu Deportivu d'Agones, Pravia 29, 30 de xunu y 1 de xunetu de 2006
Día 29
Día 30
-Escenariu Santo Grial
Día 1
-Escenariu Sol Música
-Escenario Santo Grial
Monte Hiei
El monte Hiei (比叡山) alcuentráse al nordeste de Kioto (Xapón). Ye conocíu por allugar el templu principal de la Escuela Budista del Tiantai llamáu Enryaku-ji.
AWK
AWK ye un llinguaxe de programación diseñáu pa procesar datos basaos en testu, yá seyan ficheros o fluxos de datos. El nome AWK deriva de les iniciales de los apellíos de los sos autores: Alfred Aho, Peter Weinberger, y Brian Kernighan. <tt>awk</tt>, cuando ta escritu tou en minúscules, fai referencia al programa d'Unix o Plan 9 qu'interpreta programes escritos nel llinguaxe de programación AWK.
Monte Hiei
Dengyō Daishi, el fundador de la escuela Tendaishū (Escuela Budista del Tiantai), foi vivir al Monte Hiei nel añu 785, y en 788 Dengyo construyera un pequeñu templu llamáu Hieisan-ji.
AWK
AWK ye exemplu d'un llinguaxe de programación qu'usa llargamente'l tipu de datos de llistes asociatives (esto ye, llistes indexadas por cadenes clave), y espresiones regulares. El poder, brevedá y llimitaciones de los programes d'AWK y los guiones de sei inspiraron a Larry Wall a escribir Perl. Por cuenta de la so trupa notación, toos estos llinguaxes son frecuentemente usaos pa escribir programes d'una llinia.
Monte Hiei
El nome Hieisan-ji foi camudáu por Enryaku-ji pol Emperador Saga en 823, l'añu dempués de la muerte de Dengyō Daishi. El primer sacerdote encargáu foi Gishin, socesor de Dengyō Daishi.
AWK
AWK foi una de les primeres ferramientes n'apaecer n'Unix (na versión 3) y ganó popularidá como una manera d'añedir funcionalidad a les tuberíes d'Unix. La implementación de dalguna versión del llinguaxe AWK ye estándar en cuasi tou sistema operativu tipu unix modernu. AWK ye mentáu nes Single UNIX Specification (especificaciones básiques de unix) como una de les utilidaes necesaries de too sistema operativu Unix. Pueden instalase implementaciones d'AWK en cuasi tolos demás sistemes operativos.
Monte Hiei
Un númberu importante de figures del budismu xaponés tales como Hōnen, Eisai, Dōgen y Nichiren, fundadores de nueves escueles del budismu xaponés, estudiaron en dichu templu.
AWK
Estructura de los programes AWK
Xeneralmente falando, a AWK dánse-y dos pieces de datos: un ficheru d'órdenes y un ficheru primariu d'entrada. Un ficheru d'órdenes (que puede ser un ficheru real, o puede ser incluyíu na invocación d'AWK dende la llinia d'órdenes) contién una serie d'órdenes que-y dicen a AWK cómo procesar el ficheru d'entrada. El ficheru primariu d'entrada ye de normal testu formateado de dalguna manera; puede ser nun ficheru real, o puede ser lleíu por AWK de la entrada estándar (tecláu). Un programa AWK típicu consiste nuna serie de llinies, caúna de la forma
/patrón/ { aición }
Caúna d'estes formes pueden ser incluyíes delles vegaes nun archivu. El ficheru ye procesáu de manera progresiva, entós si hubiera dos declaraciones "BEGIN", los sos conteníos van ser executaos n'orde d'apaición. Les declaraciones "BEGIN" y "END" non precisen tar en forma ordenada.
AWK foi creáu como un reemplazu a los algoritmos escritos en C pa métodos d'analises de testu.
Comandos d'AWK
Los comandos d'AWK son les declaraciones sustituyíes por aición nos exemplos anteriores. Los comandos d'AWK pueden incluyir llamaes a funciones, asignación de variables, cálculos, o cualquier combinación d'estes. AWK contién soporte propiu pa munches funciones; munches otres son provistes poles distintes versiones d'AWK. Inclusive delles versiones soporten la inclusión de llibreríes dinámicamente enllazaes, que pueden aprovir entá más funciones.
Por claridá les llaves ({ }) van ser omitíes nos siguientes exemplos.
El comandu print
El comandu print ye usáu pa imprimir testu. La forma más simple d'esti comandu ye
Esto amuesa'l conteníu de la llinia anguaño procesada. En AWK les llinies son estremaes en campos, y estos pueden ser operaos individualmente:
Anque esta sintaxis ($#) puede suxurir que se traten de variables (el símbolu $ ye indicador de variables n'otros llinguaxes), faen referencia a los campos de la llinia actual. Un casu especial, $0, referir a la llinia entera. Ello ye que los comandos "<tt>print</tt>" y "<tt>print $0</tt>" resulten similares.
La salida puede ser unviada a un archivu:
Variables
Los nomes de variables pueden usar cualquier combinación de los calteres [A-Za-z0-9_], cola única esceición de les pallabres clave del llinguaxe. El operadores + - * / son suma, resta, multiplicación y división respeutivamente. Pa la concatenación, basta con asitiar dos variables (o cadena constante) xunto a cualesquier otra, opcionalmente con un espaciu entemediu. Les cadenes son delimitadas por comines dobles. Nun ye necesariu rematar les órdenes con puntu y coma. Pueden añedir comentarios del programa usando  # como primer calter nuna llinia.
Funciones definíes pol usuariu
De manera similar a C, la definición de funciones consiste na clave <tt>function</tt>, el nome de la función, los argumentos de la función y el cuerpu de la mesma, e.g.:
Podemos invocar la función asina:
print sumar_trés(36) # Imprime 39