cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sunbeam 350HP
Blue Bird
El coche foi treslladáu a Pendine Sands, nel sur de Gales, llogrando por fin la resultancia escorrida, y llogrando el primeru de los nueve récores de Campbell. El rexistru estableció'l 24 de setiembre de 1924, con una velocidá de 146 mph (235 km/h) y un tiempu rexistráu oficialmente. Poco dempués, punxo'l Blue Bird a la venta por 1500 llibres, pero cuando supo que Parry-Thomas tamién entamaba bater el récor col 'Babs', decidió caltenelo. El Blue Bird tornó a Pendine en 1925, y el 21 de xunetu dexó'l récor en 150 mph (240 km/h),  siendo'l primer vehículu en superar esta velocidá. Na milla llograra 153 mph (246 km/h), una cifra qu'apaeció na publicidá de la dómina d'aceite llubricante y de buxíes. Pa conmemorar esti llogru, Campbell encargó unos modelos a escala d'el Blue Bird.
Regresu
Dempués de ser vendíu por Campbell, el Sunbeam retornó al circuitu de pruebes con neumáticos más anchos, recuperando la so cola curtia y el so color verde. Nuna fecha tan tardida como 1936, el presentador Billy Cotton algamó col Sunbean 122 mph (196 km/h) sobre un quilómetru na sablera de Southport. El coche pudo permanecer dempués en Lancashire, remaneciendo ellí mientres la Segunda Guerra Mundial y siendo vendíu a la coleición de Beaulieu en 1958.
Anguaño esíbese nel Muséu Nacional del Motor en Beaulieu, Hampshire. El motor foi curioso restauráu dempués de sufrir daños severos nos años 1990. Per primer vegada en venti años, el vehículu volvió a correr de nuevu en xineru de 2014.
2015. Llamamientu y restauración
mini|275px|El Sunbeam 350HP nel Retromobile de París (2014) Mientres una prueba de funcionamientu desenvuelta en 1993 pa evaluar l'estáu del coche, un bloquéu nel circuitu de lubricación provocó'l frayatu d'una biela. Dellos años dempués, el coche exhibíu nel muséu amosaba un furacu bien visible nel so motor, nel puntu onde la biela furara'l bloque.
En xineru de 2014, en completando un ambiciosu proyeutu de reconstrucción acometíu pol equipu de mecánicos del Muséu Nacional del Motor a lo llargo de dellos años, el Sunbeam volvió funcionar de nuevu, presentándose otra vegada en públicu 50 años dempués. Al mes siguiente foi una de les apaiciones estelares nel espectáculu del Retromobile de París y tamién rodó nel Festival de Velocidá de Goodwood.
En 2015 el Muséu Nacional del Motor de Beaulieu llanzó un llamamientu pa recaldar fondos col fin de construyir una nueva caxa de cambeos pal históricu Sunbeam 350hp de sir Malcolm Campbell, l'automóvil que batió'l récor de velocidá en tierra en 1920.
El direutor ya Inxenieru xefe del muséu, Doug Hill, dixo:
El 21 de xunetu de 2015, na sablera galesa de Pendine, celebróse'l 90º aniversariu del primer récor mundial de velocidá en tierra de sir Malcolm Campbell nel ‘Bluebird'. L'acontecimientu foi recreáu pol so nietu, Don Wales (tamién posesor de  un récor de velocidá en tierra), quien condució'l coche dafechu restauráu. derecha|mini|275px|El Sunbeam 350HP na sablera de Pendine Sands (Gales), nel 90º aniversariu del récor de velocidá en tierra de sir Malcolm Campbell. Comentando'l llamamientu que llevó a la restauración del Blue Bird, Don Wales dixo:
Nel 2016, l'Asociación del Muséu del Motor foi unu de los collaboradores escoyíos pal nuevamente rellanzáu Espectáculu del Motor de Londres, nel que'l Sunbeam 350hp exhibióse como parte del llamamientu.
Edinson Cavani
Tamién ye internacional cola seleición d'Uruguái. Ye consideráu unu de los meyores delanteros d'área na actualidá, gracies a la so potencia y efectividá. Ye'l máximu goliador de la historia del Paris Saint-Germain Football Club y el cuartu na historia del Napoli. Tamién ye'l máximu goliador en competiciones internacionales de dambos clubes. Amás ye'l que más goles tien en competiciones europees (Champions League y Europa League), con 45 tantos.
El 16 de xunetu de 2013, foi tresferíu al Paris Saint-Germain por 64.000.000 EUR, lo que lo convirtió nel so momentu fichaxe más caru na historia del fútbol francés.
Na temporada 2016-17, foi'l máximu artilleru de Ligue 1 (35 goles) y del so club, con 49 goles en 50 partíos. Tamién foi unu de los goliadores d'esa edición de la UCL. Foi nomáu  Meyor Xugador del Añu de Ligue 1  d'esa temporada. Frutu d'estos llogros, foi nomáu al Balón d'oru de 2017.
Con Paris Saint-Germain ganó tres campeonatos de Ligue 1, cuatro Copes de la Lliga y trés Copes de Francia, amás de cuatro Supercopes de Francia.
Cavani tien un récor increíble: xunto a Gonzalo Higuaín y Zlatan Ibrahimovic, son los únicos xugadores na historia del fútbol en marcar más de 100 goles en dos de los cinco lligues más grandes d'Europa (Inglaterra, España, Italia, Alemaña y Francia).
Anguaño conforma'l tridente denomináu MCN (Mbappé-Neymar-Cavani), consideráu pola prensa deportiva polo xeneral como una de les meyores delantreres de l'actualidá.
Biografía
El so padre, Luis "Gringo" Cavani, tamién foi futbolista, según el so hermanu mayor Walter Guglielmone, que xuega de delanteru pal Beijing Technology chinu. El so güelu emigró de Maranello a Uruguái. Casóse con María Soledad Cabris Yarrús, de la que s'atopa separáu; en marzu de 2011 foi padre per primer vegada, cola nacencia de Bautista, y en marzu de 2013 nació'l so segundu fíu, Lucas.
La llegada de Edinson Cavani a Nápoles xeneró una gran mira nos tifosi del equipu azzurro del sur italianu, a tal puntu que se-y compunxeron dellos cantares, como "Forza Cavani Alè" del cantautor Alberto Caccia. Amás dedicóse-y una pizza, platu por excelencia de la cocina napolitana, y tamién se comercializaron galletes envasadas nuna llata cola so imaxe.
Comienzo
Cavani camudar a Campos a los 15 años d'edá, dexando'l Salto Uruguái, y foise a les inferiores de Danubiu. En 2006 debutó col primer equipu, participando del títulu llográu pol mesmu nel Campeonatu Apertura d'esi añu.
En 2007, depués de la so destacada actuación col escoyíu uruguayu Sub-20, se rumoreó la posibilidá de que fuera adquiríu polos clubes italianos Milan, Juventus, o por Boca Juniors d'Arxentina, ya inclusive se llegó a embaraxar el nome del Real Madrid, pero, finalmente, foi contratáu pol Palermo.
S. S. C. Napoli
El 17 de xunetu de 2010 el presidente del Napoli, Aurelio De Laurentiis, anunció oficialmente'l fichaxe del delanteru salteño. El so debú cola camiseta azzurra producióse'l 19 d'agostu, nel partíu d'ida contra'l Elfsborg suecu (ronda de play-off de la Lliga Europa de la UEFA 2010/11); una selmana dempués, en Borås, marcó'l doblete que-y dio a los napolitanos el pase a la fase de grupos. Tamién llogró un gol nel so primer partíu en Serie A col conxuntu partenopeo, nel partíu de visitante contra la Fiorentina. El 2 d'avientu marcó'l so primer triplete cola camiseta azzurra, ante'l Utrecht neerlandés en Lliga Europa. El 3 d'abril de 2011, nel partíu contra la Lazio, gracies al so cuartu triplete, llogró superar el récor históricu d'Antonio Vojak (22 goles nuna temporada col Napoli). Concluyó'l so primer añu na "ciudá del Golfu" con 47 presencies y 33 tantos, consagrándose vice-capocannoniere por detrás d'Antonio Di Natale. El 19 de mayu allargó'l contratu col Napoli hasta'l 30 de xunu de 2016.
Les sos bones actuaciones col Napoli na temporada 2010/11 de la Serie A llevar a ser reconocíu nos Oscar del Calcio 2012, formando parte del equipu ideal de la Serie A y siendo condecoráu como'l segundu meyor xugador de dichu tornéu, superáu namái pol suecu Zlatan Ibrahimović. Amás, Cavani a fines del 2011, col so apurra goliador na Lliga de Campeones de la UEFA 2011-12, consagróse como'l máximu artilleru en torneos internacionales de la historia del Napoli, superando al brasilanu Canè.
thumb|Cavani nun partíu contra'l [[AIK Estocolmo pola Lliga Europa de 2012.]] En xineru de 2013, Cavani llograría una nueva distinción: el "Gran Galà AIC del Calcio", reemplazante de los Oscar del Calcio, integraría per segunda vegada consecutiva a Cavani nel equipu ideal de la lliga italiana, pol so desempeñu na temporada 2011/12 onde se consagró como'l tercer máximu artilleru del certame.
El 20 de xineru de 2013, nun partíu ente Fiorentina-Napoli xugáu pola 21ª fecha de la correspondiente temporada, llega a los 100 goles nel Calcio, cuasi seis años dempués de marcar el primeru. Curiosamente, el so primer gol nel Calcio tamién fuera contra la Fiorentina.
L'equipu napolitanu terminaría siendo subcampeón de la Serie A nesa temporada y Cavani consagraríase como Capocannoniere con 29 anotaciones, siendo'l xugador suramericanu con más anotaciones nuna temporada de la Serie A desque'l xugador arxentín Antonio Valentín Angelillo anotara 33 goles na temporada de 1958/59. Amás, foi'l segundu xugador de la historia del Napoli en recibir esta distinción, antes habíalo llográu tamién Diego Maradona y sería el tercer xugador uruguayu en ser goliador de la lliga italiana, depués de que Pedro Petrone y Héctor Puricelli llograr nel pasáu.270px|thumb|Edinson Cavani nun partíu col [[Paris Saint-Germain Football Club|Paris Saint-Germain.]]
Paris Saint-Germain
thumb|Cavani en 2014. Depués de la so actuación na última temporada, dellos clubes d'Europa empezaron a interesase nel fichaxe del xugador salteño. Tal ye'l casu del Real Madrid, Paris Saint-Germain,  Chelsea,  Manchester City, ente otros clubes. Sicasí, el Napoli trataría de retener de toes toes al atacante «charrúa», alzando la so clausa de salida a 63 millones d'euros, fechu que causó que dellos de los clubes comenenciudos en fichar al xugador uruguayu, dieren un pasu tras, debíu al altu preciu de los servicios del xugador. A pesar del eleváu costo de la clausa, el Paris Saint-Germain, taría dispuestu a desembolsar la millonaria cifra y faese de los servicios del atacante uruguayu por cinco años, tal como diría'l so contratu. Finalmente, Cavani sería presentáu nel club parisín el 16 de xunetu de 2013, y el valor total del so trespasu foi de 64 millones d'euros, un millón más de lo que costaba la so clausa de salida. D'esta manera, Edinson convertir nel segundu fichaxe más caru de la historia d'un xugador uruguayu, detrás de Luis Suárez, por quien el Barcelona había pagu 81 millones d'euros. Amás, con esta millonaria cifra Cavani rompería un récor de fichaxe, pos se convertiría nel xugador más caru de la historia de la Ligue 1 hasta'l 3 d'agostu de 2017, cuando'l mesmu PSG fichó al brasilanu Neymar dende'l Barcelona por 222 millones d'euros, convirtiéndose tamién nel trespaso más costosu na historia del fútbol mundial.
Temporada 2013/14
Cavani fadría'l so debú oficial col club parisín (PSG) el 9 d'agostu de 2013 pola primer fecha de la Ligue 1, nel empate 1 a 1 del so equipu contra'l Montpellier Sport Club. El so primer gol oficial, producir na fecha siguiente de la lliga francesa, nel empate 1 a 1 ente'l PSG y l'Ajaccio Athletic Club. El 17 de setiembre de 2013 fadría'l so debú na Lliga de Campeones de la UEFA defendiendo al club francés, onde enfrentaría al Olympiacos de Grecia en condición de visitante. Cavani, amás del so debú, anotaría un gol, que contribuyó a que'l so equipu ganara por 4 a 1. Pola 9ª fecha de la lliga, Cavani xugaría'l so primera clásicu en Francia, nel denomináu «Le Classique» ente'l Paris Saint-Germain y el Olympique de Marseille. Cavani nun anotó, sicasí, l'equipu de París terminó ganando por 2 a 1. Pola 10ª fecha del campeonatu francés, anotaría'l so primer doblete col club na victoria del Paris Saint-Germain 4 a 0 frente al SC Bastia. El so primer gol nesi partíu, vendría tres regatiar a un defensa y al arqueru rival, fechu que'l so propiu entrenador, el francés Laurent Blanc, destacó por cuenta de la dificultá de marcar neses condiciones. El segundu gol sería convertíu de penal, cerca de los minutos finales del tiempu reglamentariu. Pola docenu fecha de la lliga, anotaría nuevamente un doblete na victoria del Paris Saint-Germain por 4 a 0 ante'l Lorient y que lo dexaría, de manera parcial, nel visu de la tabla de anotadores de la lliga francesa.
El 18 d'avientu del mesmu 2013, fadría'l so debú na Copa de la Lliga de Francia de la correspondiente temporada, ante'l Saint-Étienne nun alcuentru polos octavos de final de la competición. Edinson anotaría un doblete que-y dexaría ganar al so equipu por 2 a 1 y, d'esta manera, aportar a la siguiente ronda. El 8 de xineru de 2014, debutaría nuna nueva competición, la Copa de Francia na goliada del so equipu ante'l Brest polos treintaidosavos de final de la competencia. miniaturadeimagen|245x245px|Cavani y [[Zlatan Ibrahimović|Ibrahimovic, nos octavos de final de La Lliga de Campeones 2014-15 contra'l Chelsea.]]
Temporada 2014/15
El 14 d'ochobre del 2014, Cavani anota de penal el 3-1 del PSG sobre'l Lens, pero ye amonestado depués de faer la so tradicional celebración, y espulsáu dempués de quexase. Nuna conferencia dempués del partíu, el presidente del PSG Nasser Al-Khelaifi espresó ''Toi decepcionáu porque daquién empeñó la victoria y eso nun puede ser. Sentar por toos, pol fútbol francés''. El 5 de payares de 2014, Cavani tardó namái 56 segundos n'anotar l'únicu gol del partíu contra'l club xipriota APOEL, un resultáu que punxo al PSG na fase d'eliminatories de la Lliga de Campeones con dos partíos de sobra. En xineru de 2015, Cavani y Ezequiel Lavezzi fueron multaos y suspendíos por dos partíos pol xerente del PSG, Laurent Blanc, por perdese un campamentu d'entrenamientu de metá de temporada en Marruecos y la primer sesión d'entrenamientu dempués de les vacaciones d'iviernu. El 11 d'abril, anotó dos goles como suplente na segunda metá entrando por Lavezzi, foi asina que'l PSG ganó a Bastia por 4-0 pa ganar la final de la Copa de la Lliga 2015. El 8 de mayu, anotó'l so primera hat-trick col PSG na victoria 6-0 sobre Guingamp, que-y dio al PSG una ventaya de seis puntos na Ligue 1 con dos partíos restantes. Col títulu reteníu, el PSG selló un triplete nacional el 30 de mayu cuando Cavani encabezó l'únicu gol del partíu, el so 31ᵘ en toles competiciones d'esa temporada, pa ganar al Auxerre na final de Coupe de France.
Temporada 2015/16
El 21 de mayu de 2016, yá sobre'l final de la temporada, Cavani anotó'l tercer gol decisivu de la victoria del PSG por 4-2 Coupe de France 2016 sobre Marsella p'anotar un segundu triplete consecutivu de la (Ligue 1-Coupe de France-Coupe de la Ligue) pal club.
Temporada 2016/17
El 13 de setiembre de 2016, Cavani anotó nel primer partíu del Grupu A de la Lliga de Campeones de 2016-17 ante'l Arsenal nel Parc des Princes, a los 44 segundos del primer tiempu con un remate de Serge Aurier dende la derecha pa él anotando gol más rápidu del PSG nuna Lliga de Campeones. El partíu terminó n'empate 1-1. El 16 de setiembre, Cavani anotó cuatro goles (el so primera poker col PSG) nel primer tiempu, una y bones el PSG ganó a Caen 6-0 nun partíu de Ligue 1 pa terminar la racha del PSG de trés partíos ensin victoria, dos d'ellos na Ligue 1. El 28 de setiembre, Cavani anotó dos goles na segunda metá na victoria por 3-1 frente a Ludogorets Razgrad nel segundu Grupu de la Lliga de Campeones del PSG. El 1 d'ochobre, Cavani anotó dos goles nel primer tiempu, el primeru con una cabezada dende'l centru d'Ángel Di María, dende la esquierda, y el segundu esta vegada tocando cola izquierda un centru rasu de Layvin Kurzawa, pal 2-0 na Ligue 1 y victoria en casa sobre Burdeos. El 15 d'ochobre, Cavani anotó'l segundu gol del PSG nel minutu 18 na victoria por 2-1 de la Ligue 1 contra Nancy. El 28 d'ochobre, cola asistencia de Di María, unvió'l balón al fondu de la rede nel minutu 64 por que'l PSG venciera al Lille 1-0 nun partíu de Ligue 1.
El 27 de payares, Cavani anotó de penal y de cabezada, na victoria por 2-1 frente al Olympique Lyonnais pa llevar el so marca en Ligue 1 a 13 pa la temporada. Tres díes más tarde, anotó un penal nuna victoria en casa por 2-0 contra Angers pa llevar el so marca de Ligue 1 a 14 goles en 14 partíos, que tamién lo fixeron convertise nel cuartu xugador na historia del PSG n'anotar 100 goles pal club. Cavani anotó un gol nos dos partifos d'ida y vuelta de la derrota global por 6-5 del PSG ante'l FC Barcelona na ronda d'octavos de final de la UEFA Champions League, llevándolo a ocho goles n'ocho partíos na competición de la temporada. El 1 d'abril de 2017, anotó dos goles na segunda metá na victoria por 4-1 del PSG ante'l AS Monaco na final de la Copa de la Lliga 2017. El 15 de mayu de 2017, foi nomáu Xugador de Ligue 1 del Añu por anotar 35 goles.
Temporada 2017/18
El 29 de xunetu, Cavani empecipia la temporada col PSG, ganando'l trophee de champions por 2-1 contra'l Mónaco. El 5 d'agostu, anota'l 1-0 parcial sobre'l Amiens que terminaría en 2-0 El 13 d'agostu marca otru gol tres asistencia de Neymar y depués garrasti al propiu Neymar nun partíu que significaba la derrota 3-0 del Guingamp. El 20 d'agostu anota de penalti na goliada 6-2 al Toulouse. Cinco díes dempués anota un doblete al Saint Étienne. El 8 de setiembre, anota otru doblete al Metz y de esta manera anotó nos cinco primeres xornaes ya igualó el récor de Wiltord, que lo fixo col Girondins na 1998-1999.
El 12 de setiembre, el tridente MCN estrenar na Champions League, con gol de Neymar, Mbappé y un doblete de Cavani. El 27 de setiembre, Cavani marcó un tanto na goliada 3-0 contra'l Bayern Munich, pola Champions League. Trés díes depués anota un gol y da una asistencia na goliada 6-2 contra'l Bordeaux. Depués del paru poles Clasificación pa la Copa Mundial de Fútbol eliminatoriu mundialistas el 18 de setiembre, cola ayuda de Neymar y Mbappé marca'l 2° tantu nel 3-0 sobre'l Anderlecht, con una asistencia de Mbappé. Yá en  Le Classique  Cavani el minutu 90+4' marca de Tiru llibre'l esperanzador tantu que caltién l'invictu del PSG en tola temporada. y Amás con 5 tantos yá ye unu de los goliadores del Clásicu Francés (superáu solo Zlatan Ibrahimovic y Pauleta). 5 díes dempués anota un doblete frente al Niza. El 4 de payares, marca otru doblete frente al Angers, llegando a los 101 goles na lliga francesa y convirtiéndose nel 1° uruguayu en superar la barra de los 100 goles en 2 de les más prestixoses lligues d'Europa (siendo Italia y Francia nesti casu). Depués d'un paru por Fecha FIFA, el 18 de payares marca otru doblete contra'l Nantes. 4 díes más tarde anota un doblete, na goliada del conxuntu parisín frente al Celtic por Champions League, Con esi doblete Cavani convertir nel 4° llatinoamericanu con más goles pola yá mentada Champions League. Namái 4 díes dempués anota otra vegada frente al Mónaco, asina Cavani igualó'l meyor rexistru de goles nes 14 primeres xornaes d'amestar 1 dende 1970. 3 díes más tarde marca frente al Troyes.
El 27 de xineru Cavani convertir nel máximu goliador na historia del PSG. Frante a Montpellier, El Matador realizó'l so gol númberu 157 so los colores parisinos.
Seleición nacional
thumb|Edinson Cavani cola [[Seleición de fútbol d'Uruguái|Seleición uruguaya nun partíu amistosu frente a los Países Baxos.]] Cavani se empeloto cola sub-20 nel Campeonatu Suramericanu Sub-20 de 2007 apostáu en Paraguái onde foi'l goliador de la competición con 7 goles en 9 partíos. A pesar del so apurra, el so escoyíu nun pudo clasificase a los Xuegos Olímpicos de Beixín 2008 anque al terminar nel tercer puestu ganóse'l pasaxe a la Copa Mundial de Fútbol Sub-20 de 2007 que s'apostó en xunetu de 2007 en Canadá. Anque Uruguái nun llegó a los cuartos de final, yá que foi ganáu por, Cavani foi una de les figures más importantes de los celestes.
Debutó na Seleición absoluta con un gol nel amistosu del 6 de febreru de 2008 contra nel Estadiu Centenariu. El partíu terminó 2-2 y Cavani ingresó a los 74' sustituyendo a Diego Forlán y tres minutos dempués anotó'l so primer gol cola Celeste.
Participó nel Mundial 2010, convirtiendo un gol nel partíu pol tercer puestu xugáu contra. El 8 d'ochobre de 2010, marcó'l so primera hat-trick internacional nun partíu amistosu contra Indonesia, una victoria de 7-1 en Yakarta na que Luis Suárez tamién marcó un hat trick.
Cavani foi incluyíu na escuadra uruguaya na Copa América 2011 n'Arxentina. Él empezó los dos primeros xuegos, pero una mancadura na rodía nel segundu xuegu contra Chile refugar hasta'l final. Na final, reemplazó a Álvaro Pereira dempués de 63 minutos cuando Uruguái ganó un récor del títulu 15 al ganar a Paraguái 3-0.
El 9 de xunetu de 2012 foi escoyíu como unu de los trés xugadores mayores de 23 años na seleición olímpica uruguaya pa participar nes Olimpiaes de Londres 2012.
Na Copa FIFA Confederaciones 2013, Cavani punxo l'empate parcial na semifinal contra'l anfitrión Brasil, que finalmente perdieron 2-1. Nel partíu pol tercer puestu, empató dos veces el yá dichu partíu contra Italia, llevándose'l partíu a los penaltis. Anque Cavani anotó'l so penal, Uruguái perdió. miniaturadeimagen|Cavani a puntu d'executar un tiru llibre nel partíu contra Colombia polos 8ᵒˢ de final del Mundial 2014 El 12 de mayu de 2014 l'entrenador de la seleición uruguaya, Óscar Washington Tabárez, incluyó a Cavani na llista provisional de 25 xugadores colos qu'empecipió la preparación pal Copa Mundial de Fútbol de 2014. Finalmente foi confirmáu na llista definitiva de 23 xugadores el 31 de mayu. Nel primer partíu de la so seleición, anotó'l 1-0 de penal ante Seleición de fútbol de Costa Rica, anque los ticos terminaríen ganando 3-1. Nel segundu partíu asistió a Luis Suárez pal 1-0 parcial sobre Inglaterra, que terminaría en victoria 2-1 calteniendo les esperances de clásificar del denomináu grupu D de la muerte. yá finalmente clasificaos de ganar a Italia por 1-0 son esaniciaos en 8ᵒˢ por Colombia nun partíu bien apostáu.
miniaturadeimagen|213x213px|Cavani cola seleición d'[[Seleición de fútbol d'Uruguái|Uruguái frente a Austria apostando un partíu de calter amistosu preparativu pal mundial de Rusia 2018.]] Con Suárez suspendíu pa tol tornéu, Cavani foi un indiscutible titular pa Uruguái na Copa América 2015 en Chile. Nos cuartos de final contra los anfitriones nel Estadiu Nacional, Cavani foi espulsáu por dos acutes: el primeru por una falta sobre Arturo Vidal, el segundu por cutir la cara de Gonzalo Jara dempués de qu'esti -y metió'l deu mediu nel cursu. L'incidente recibió una cobertoria internacional cuasi inmediata y prominente de los periódicos ya Internet, principalmente en defensa de Cavani. La cobertoria masiva incluyó artículos, columnes, blogues, memes y caricatures.
Anguaño ye una de les figures, y titular indiscutido de la Seleición d'Uruguái, onde agora visti'l númberu 21 y forma una dupla tarrecible con Luis Alberto Suárez.
Clubes
Fonte: Transfermarkt - ESPN Deportes - Soccerway.
Seleiciones
20px Actualizáu d'alcuerdu al postreru partíu xugáu'l 30 de xunu de 2018.
Resume estadísticu
20px Actualizáu d'alcuerdu al postreru partíu xugáu'l 30 de xunu de 2018.
Hat-tricks
20px Actualizáu d'alcuerdu al postreru partíu xugáu'l 16 de setiembre de 2016.
Hayate Sugii
Hayate Sugii (杉井 颯, ) ye un futbolista xaponés.
Tamias merriami
Distribución xeográfica
Alcuéntrase nel Centru y sur de California.
Pagu Pagu
Historia
Habitada dende los años 1000 e. C., Samoa foi afayada polos esploradores europeos nel sieglu XVIII.
A los primeros occidentales qu'entraron en contautu colos samoanos atribúyese-yos una batalla nel sieglu XVIII ente los esploradores franceses y los isleños en Tutuila. Los Samoanos culparon a Occidente, dándo-yos una reputación de ferocidá. A principios del sieglu XIX la llegada de misioneros rarotonganos a les islles de Samoa foi siguida por un grupu de misioneros occidentales dirixíu por John Williams, congregacionalista de la Sociedá Misionera de Londres na década de 1830, colo que llegó oficialmente'l cristianismu a Samoa. Menos d'un centenar d'años más tarde, la ilesia congregacionalista samoana convertir na primer ilesia independiente indíxena del Pacíficu Sur.
En marzu de 1889, una fuercia naval alemana invadió un pueblu de Samoa, y al faelo destruyeron dellos bienes d'Estaos Xuníos. Entós, tres buques de guerra d'Estaos Xuníos entraron nel puertu de Samoa y preparáronse p'atacar a los trés buques de guerra alemanes que s'atopaben ellí. Sicasí, antes de poder faer usu de les armes, un tifón fundió tantu los barcos d'Estaos Xuníos como los buques alemanes. Declaróse un armisticiu obligatoriu por cuenta de la falta de buques de guerra.
Les rivalidaes internacionales na última metá del sieglu XIX solucionar por aciu el tratáu de 1899 nel que Alemaña y Estaos Xuníos estremaron l'archipiélagu samoanu. Estaos Xuníos ocupó formalmente la so porción —un grupu más pequeñu d'islles orientales cola conocida rada de Pagu Pago— al añu siguiente. Les islles occidentales son agora l'estáu independiente de Samoa.
L'armada d'Estaos Xuníos construyó una estación carbonera na badea de Pagu Pago pa la escuadra del Pacíficu, nomó a un secretariu local y aseguró un Documentu de Cesión de Tutuila en 1900 y un Documentu de Cesión de Manu'a en 1904. Mientres la Segunda Guerra Mundial los infantes de marina d'Estaos Xuníos en Samoa Americana, superiores a la población llocal, tuvieron una enorme influencia cultural.
Dempués de la Segunda Guerra Mundial, l'intentu del Departamentu del Interior d'Estaos Xuníos nel Congresu por aprobar la Llei Orgánica 4500 pa la incorporación de Samoa Americana, foi ganáu por cuenta de los esfuercios d'el xefes samoanos americanos lideraos por Tuiasosopo Mariota. Estos esfuercios llevaron a la creación d'una cámara llexislativa local, la Fono de Samoa Americana, de la que'l gobernador naval yera reemplazáu por un gobernador escoyíu llocalmente. Anque téunicamente considerada "non entamada", una y bones el Congresu d'Estaos Xuníos nun aprobó una Llei Orgánica pal territoriu, Samoa Americana tien gobiernu propiu so una Constitución que se fixo efectiva'l 1 de xunetu de 1967. El territoriu d'Estaos Xuníos de Samoa Americana ta na llista de territorios ensin gobiernu propiu de les Naciones Xuníes, un llistáu que ye aldericáu pel país.
En Samoa Americana, la capital Pago Pagu foi afarada por cuatro foles de tsunami ente 4,6 y 6,1 metros d'altor. Les foles avanzaron hasta 90 metros tierra adientro antes de recular. El Presidente d'Estaos Xuníos Barack Obama declaró a la Samoa Americana como zona de desastre. Este mesmu movimientu sísmicu afectó tamién gravemente a otros estaos y archipiélagos cercanos del Pacíficu, como los de Samoa y Tonga.
Descripción
Mapa de la Badea de Pagu Pago|thumb|200px La capital de Samoa Americana ye un amiestu de comunidaes semi-urbanes coloridas que constitúin una ciudá pequeña, les fábriques conserveres d'atún (qu'apurren emplegu a un terciu de la población de Tutuila) y un puertu arrodiáu por bellu cantiles. La xubida al cume de Monte Alava (vease'l Parque nacional de Samoa Americana) apurre una vista magnífica del puertu y de la ciudá. Hasta l'añu 1980, unu podía esperimentar la vista dende'l picu tomando un teleféricu dende'l puertu, pero'l 14 d'abril d'esi añu un avión de la marina de guerra de los Estaos Xuníos, volando percima como parte de les celebraciones del día de la bandera impactó contra'l cable estrellándose darréu nuna nala del Hotel Rainmaker. Menos espectacular, pero tamién dignu de visita, ye la vista de l'aldega de Aua dende lo alto del camín a Afono.
El puertu y l'asamblea de Samoa Americana -conocida como'l Fono (/ˈfono/)- tán en Fagatogo, una aldega axacente a Pagu Pago. Igualmente, el mentáu y célebre Hotel Rainmaker (agora zarráu) atópase na aldega del Utule‘i, cercana a Fagatogo al sur del puertu. Les empreses conserveres asitiar en Atu‘o, na vera del norte del puertu. Suxúrese evitar comer pexes o invertebraos pexes nel puertu de Pagu Pago porque se contaminen con metales pesaos y otros axentes contaminadores.
Xeografía
La ciudá ta asitiada nel puertu de Pagu Pago, no más fondo de la badea del mesmu nome, na islla de Tutuila que pertenez a los Estaos Xuníos. L'aeropuertu más cercanu ye'l Aeropuertu Internacional de Pagu Pago, dende onde hai conexones aérees con Apia, Honolulu, Tonga, Ofu y Tau.
Economía
thumb|200px|Estatua de [[Charlie the Tuna (Charlie l'atún), logotipu de la empresa StarKist Tuna en Pagu Pago.]] El turismu, l'ociu, la restauración y les conserves atuneres constitúyense como les principales actividaes económiques de la ciudá. Ente 1878 y 1951, esistió una estación carbonera y un estelleru pal arreglu de barcos de l'Armada de los Estaos Xuníos.
Ciudaes hermanaes
La ciudá de Pagu Pago tien les siguientes ciudaes hermanes:
Arquiteutura gótica
upright=1.3|thumb|[[Catedral de La nuesa Señora de París. Amuesa les carauterístiques de l'arquiteutura gótica que naz na rexón d'Islla de Francia (Île-de-France) a finales del sieglu XII: l'usu del arcu ojival y les elevaes bóvedes de crucería que mueven el so pesu por aciu los arbotantes (bien visibles na imaxe), el predominiu de los baldíos sobre los murios, que dexen los grandes rosetones, l'altor de l'aguya central y la posición central del transepto.]]
La arquiteutura gótica ye la forma artística sobre la que se formó la definición del arte góticu, l'estilu artísticu entendíu ente'l románicu y el Renacimientu, que se desenvolvió n'Europa Occidental —cristiandá llatina— na Baxa Edá Media, dende finales del sieglu XII hasta'l sieglu XV, anque más allá d'Italia les pervivencies gótiques siguieron hasta los empiezos del sieglu XVI.
El vocablu «góticu» ye l'axetivu correspondiente a godu y foi utilizáu nesti contestu per primer vegada pol tratadista italianu Giorgio Vasari (1511-1574), quien na so famosa obra de biografíes de pintores toscanos inclúi dellos capítulos sobre l'arte na Edá Media. En sentíu peyorativu usó esti términu pa denominar l'arquiteutura anterior al Renacimientu, mesma de los bárbaros o godos, que los sos componentes paecíen-y confusos, desordenaos y pocu dignos, por contraste a la perfeición y racionalidá del arte clásico. Na so propia dómina, solíase denominar como opus francigenum (estilu francés), por referencia al orixe de la innovación. Paradóxicamente, na España del sieglu XVI calificar al góticu final (isabelín o platerescu) como la forma de construyir a lo moderno, ente que l'arquiteutura clasicista qu'introducía la renacencia italiana yera vista como una forma de construyir a l'antigua o a lo romano.
Los dos elementos estructurales básicos de l'arquiteutura gótica son el arcu apuntáu o ojival y la bóveda de crucería, que los sos emburries, más verticales que l'arcu de mediu puntu, dexen una meyor distribución de les cargues y un altor bien cimeru. Amás, la parte principal d'estes son tresmitíes dende les cubiertes direutamente a contrafuertes esteriores al cuerpu central del edificiu por aciu arbotantes. La resultancia dexa a la mayor parte de los murios ensin función sustentante (confiada a espodaos pilastraes y baquetones), quedando la mayor parte d'aquéllos llibres p'acoyer una estraordinaria superficie de vanos ocupaos por amplies vidreres y rosetones que dexen pasu a la lluz.
L'arquiteutura gótica tuvo'l so orixe nes rexones de Normandía y Islla de Francia, dende onde s'espublizó primero a tol reinu de Francia y darréu (yá a mediaos del sieglu XIII), sobremanera pola estensión del arte cisterciense y les rutes xacobees, pol Sacru Imperiu Romanu Xermánicu y los reinos cristianos del norte d'España (que mientres esi periodu de la Reconquista taben imponiéndose a los musulmanes del sur). N'Inglaterra enfusó llueu l'estilu francés, anque adquirió un fuerte calter nacional. A Italia llegó tarde, nun tuvo muncha aceptación, y el so impautu foi bien desigual nes distintes rexones, y bien llueu foi sustituyíu pol Renacimientu.
El medievalismo amenáu pol romanticismu y el nacionalismu del sieglu XIX fixo reelaborar como arquiteutura historicista un neogóticu que reproducía los llinguaxe arquiteutónicu propiu del estilu con formes más o menos xenuines, destacando'l llabor restaurador y reconstructora del francés Eugène Viollet-le-Duc.
Antecedentes
Los elementos esenciales que caractericen l'estilu góticu yá esistíen con anterioridá a la nacencia d'esti estilu arquiteutónicu, por culpa de que se topen esvalixaos n'edificios d'edaes anteriores. L'arcu apuntáu foi conocíu polos exipciu, asirios, indios y perses de la dinastía sasánida, anque'l so usu nun yera bien corriente. L'arquiteutura islámica tamién la conoció y fixo un usu ampliu d'él, el so exemplu conocíu más antiguu atópase na Cúpula de la Roca, en Xerusalén, construyíu ente los años 687 y 691, otros exemplos de gran calidá y guapura del so usu son les mezquites de Samarra n'Iraq y la mezquita de Amr n'Exiptu, que les sos construcciones realizar a mediaos del sieglu IX.
La bóveda de crucería, foi emplegada en construcciones árabes de Córdoba del sieglu IX y en delles mozárabes del sieglu X y entá virtualmente nes bóvedes romanes dende'l primer sieglu del Imperiu cuando entraben nelles arcos diagonales enfiñíos nes mesmes. Los arbotantes atópense originariamente y de forma rudimentaria nes bóvedes de cuartu de cañón cuando sirven de compenso. El principiu y distinción d'elementos activos y pasivos que caracteriza l'arquiteutura ojival estendióse y aplicó polos antiguos asirios.
Paez claro que pudo esistir una tresmisión d'estos elementos al traviés de les visites realizaes polos cruzaos a Xerusalén y al traviés del norte d'África pa llegar a España y de ende al restu d'Europa. Foi sicasí la nueva rellación ente toos estos elementos la que dio como resultáu un nuevu tipu d'edificiu con unes proporciones distintes, muncho más espodáu que los edificios románicos y con mayor lluminosidá, nel que los murios pueden cuasi llegar a sumir.
thumb|La [[catedral de Durham que presenta, na so nave principal, bóvedes de crucería, constitúi un precedente del góticu, estes bóveda nervadas siguieron un procesu de desarrollu téunicu na formación del góticu, paez que fueron afayaes de manera simutánea en distintos puntos d'Europa, pocu dempués del añu 1100, como'l norte d'Italia, Espira nel valle del Rin y Durham n'Inglaterra, dende onde pasó a Normandía. ]]
Orixe
Un error calteníu hasta bien avanzáu'l sieglu XIX, foi suponer que l'arquiteutura gótica naciera n'Alemaña y yera peculiar del xeniu xermánicu. Los alemanes, fundándose principalmente nos testos renacentistes, abogaben porque l'estilu góticu, de les grandes catedrales, aniciárase a les veres del ríu Rin.
L'estilu góticu nació como tal nel norte de Francia, a mediaos del sieglu XII. Dase la fecha del 14 de xunetu de 1140, en que s'empecipió la restauración del abá Suger al deambulatorio de la basílica de Saint-Denis, como la fecha de nacencia d'esti estilu, sicasí tien de falase más bien d'una evolución téunica de les formes de les escueles romániques rexonales. Asina, yá a finales del sieglu XI, empezárase a construyir n'Inglaterra la catedral de Durham, con bóveda de crucería y estructura gótica. Nos primeros momentos, mientres el denomináu estilu de transición, que s'allargar hasta finales del sieglu XII, siguió calteniéndose cierta forma o fisonomía románica. Por casu, nel primer góticu caltúvose una estructura de proporcionalidad clásica nes fachaes, mesma del románicu, que puede reparase na catedral de Notre Dame de París, que más palantre se perdió en beneficiu d'efectos muncho más verticales. De forma esquemática dizse que l'arquiteutura d'esti periodu foi una arquiteutura románica con bóvedes y arcos apuntaos.
Plenitú
Al empezar el sieglu XIII, l'estilu góticu, denomináu nesti periodu como «góticu clásicu», llega a la so perfeición nes rexones de Normandía y la Islla de Francia, territoriu de dominiu real de la contorna de París. Dende ellí estendióse a tol restu de Francia. Espublizar mientres el sieglu XIII al Sacru Imperiu Romanu, Inglaterra, reinos hispánicos y principaos itálicos, lleváu sobremanera polos monxos del Císter. Esti estilu llegó a algamar les islles de Rodas y Xipre ya inclusive Siria, tresmitíu poles cruzaes.
Góticu radiante
Nos entamos del sieglu XIV l'arquiteutura aumenta la so esbeltez, tiende a la estilización, empecipiándose la independización de la pintura y escultura. L'estilu evolucionó escontra un mayor altor, la espansión de lo baldíos y el mayor apuntamientu de los arcos. Les vidreres pasaron a cubrir l'espaciu del muriu, sirviendo l'arquiteutura namái de soporte y marcu, tien la so máxima espresión na Sainte Chapelle de París.
Góticu tardíu
A partir de la metá del sieglu XV, empieza'l denomináu góticu tardíu, la so fase más afatada, con una creciente riqueza decorativa. La so variedá de llugar, tiempu y circunstancia produció una gama estilística amplia qu'escapa a la xeneralización. La so vixencia ye variable dependiendo de les zones, ente que n'Italia, mientres el sieglu XV el góticu ye movíu de forma temprana pola arquiteutura renacentista, n'otres zones, l'estilu propiu del góticu perduró hasta bien entráu'l sieglu XVI, y n'Inglaterra, en concretu, perduró una tradición gótica hasta la so renovación al traviés del neogóticu, mientres el sieglu XIX.
Interpretaciones históriques sobre los oríxenes y esencia del góticu
La interpretación del arte góticu foi causa d'enfrentamientos doctrinales a lo llargo de los sieglos XIX y XX, amás de ser espuesta a grandes tresformamientos pasando por una gran variedá de cambéu na so estructura.
Interpretación de la escuela alemana
Tien como cabeza a Wilhelm Worringer. Trátase d'una interpretación espiritualista, pa la que'l góticu ye la espresión de l'alma nórdica, n'oposición a l'alma mediterránea o clásica. Ente los antecesores d'esta llinia atópense autor que s'oponen a la predominancia del gustu francés. Ye significativu, nesti contestu, l'alcuentru ente Johann Gottfried Herder y Johann Wolfgang von Goethe ante la catedral d'Estrasburgu en 1770, en que Herder fadrá-y ver a Goethe la sublimidá d'esi arte alemano.
Esta llinia d'interpretación foi siguida por dellos historiadores del sieglu XX, como Max Dvořák, Wilhelm Pinder y Hans Seldmayr. La concepción xermánica del arte góticu empresta atención a les idees y non tantu a los medios téunicos pa la so realización. Les formes solo interesen en rellación cola so significación mental.
Interpretación de Panofsky
Erwin Panofsky na so obra Arquiteutura gótica y pensamientu escolásticu establez una analoxía ente l'arquiteutura gótica y el sistema de pensamientu escolásticu. Según Panofsky, la catedral gótica tratar d'una summa de saberes, que constitúi un conxuntu intelixible, que participa d'una estructura mental común. Basar na idea de totalidá.
Redolada económica y social del góticu
thumb|right|Miniatura la Construcción del Templu de [[Xerusalén, del pintor Jean Fouquet, pintada hacia 1470 y que describe'l procesu de la construcción d'una catedral gótica Biblioteca Nacional de París.]]
L'arquiteutura gótica nació, mientres la denomada Baxa Edá Media, nun momentu de cambeos económicos, sociales y políticos que supunxeron la medría de l'actividá económica y de la producción agrícola, esto traxo una puxanza del comerciu y una potenciación del poder urbanu, ente que no político fortalecióse l'autoridá de les monarquíes frente a la nobleza. Toes estes circunstancies supunxeron la renovación de la estructura sociu-económica que potenció una nueva concepción de Dios y del home. Na redolada urbana destacaron dos nuevos grupos que floriaron gracies al rápidu desarrollu de les ciudaes, los artesanos y mercaderes, entamaos en redol a los gremios y les logias. Nel ámbitu cultural, el protagonismu mover dende los monesterios escontra les escueles catedraliciu y urbanu.
D'estes circunstancies surdieron nueves formes constructives, per un sitiu, la catedral gótica, que representaba la espresión del esfuerciu común ciudadanu. La iniciativa de les catedrales solía corresponder a les autoridaes polítiques, relixoses o municipales. Pa la so construcción riquíense amplios recursos, pa delles obres llográbase'l patrociniu real, qu'entainaben la construcción, por cuenta de los recursos de los monarques. El financiamientu nun solía quedar asegurada pola fortuna particular de los obispos y canónigos, que dexaben una parte de los sos ingresos, sinón qu'había que recurrir a otres víes como coleutes, aportaciones gremiales, reliquies, impuestos sobre feries y mercaos etc. La disponibilidad de recursos marcaba'l ritmu de les obres, y atópense pocos exemplos de grandes templos que fueron llevantaos d'una sola vegada. Mientres el sieglu XIV, les obres detuviéronse cuasi totalmente pola grave depresión económica que se travesó.
Per otra llau'l renacer urbanu supunxo tamién l'apaición de nuevos tipos d'edificios non relixosos, comuñales como los almacenes gremiales, tiendes y rules; públicos como los conceyos, hospitales, les nacientes universidaes y pontes, y otros de calter priváu como cases señoriales y palacios, que dexaron de ser monopoliu de la nobleza.
Arquiteutura relixosa
Tamién destaca l'arquiteutura monasterial, ente la que s'estrema:
Arquiteutura civil
L'arquiteutura civil amuesa la pujanza económica na Baxa Edá Media, la puxanza de les actividaes comercial y artesanal, l'apertura de nueves rutes comerciales y el próximu descubrimientu d'América. Na arquiteutura militar desenvuélvese y perfecciona la construcción de castiellos y muralles; les pontes fortificar con puertes a los estremos y en mediu. L'arquiteutura civil amuesa l'afitamientu de formes municipales frente al poder señorial o eclesiásticu cola construcción de grandes edificios destinaos a sirvir de sede de les sos instituciones y gobiernos municipales, ente los que destaquen los de les ciudaes italianes de Florencia y Siena y tamién los de la rexón de Flandes. En Cataluña sobresalen la Casa de Ciudá y el Palaciu de la Xeneralidá en Barcelona. Tamién se desenvolvió la construcción de rules comerciales, palacios urbanos, universidaes, hospitales y viviendes particulares pa la nueva burguesía urbana que movía a la nobleza. Coles mesmes, destacó mientres el sieglu XV, concretamente mientres l'últimu periodu del góticu, tola arquiteutura civil en Flandes.
Elementos de l'arquiteutura gótica
thumb|Planta orixinal de Notre-Dame de París. L'arquiteutura gótica presenta innovaciones téuniques y constructives notables, que dexaron llevantar estructures espodaes con medios y materiales senciellos. Les principales aportaciones constructives, al igual que nel románicu, centrar nes cubiertes.
Planta
La planta de les grandes ilesies gótiques respuende a dos tipos principales:
Sía que non, la planta estremar en tramos rectangulares o cuadraos determinaos poles columnes y arcos tresversales y sobre éstos, carguen les bóvedes de crucería. Dende mediaos del sieglu XIII faise común l'abrir capiyes nos llaos de les ilesies, ente los contrafuertes, pa satisfaer la devoción de los gremios o confreríes y del pueblu polo xeneral, yá que antes d'esta dómina yera raru almitiles fuera de los ábsides.
Arcu apuntáu
El arcu apuntáu ye unu de los elementos téunicos más carauterísticos de l'arquiteutura gótica, y vinu a asoceder al d'mediu puntu, propiu de l'arquiteutura románica. L'arcu ojival ye el resultáu de la interseición de dos seiciones de círculu, ye más espodáu y llixeru por tresmitir menores tensiones llaterales, lo que dexa alzar l'altor de les construcciones, pos gracies a la so verticalidá les presiones llaterales son menores que nel arcu de mediu puntu, dexando salvar mayores espacios. A lo llargo del góticu l'arcu apuntáu amosó variantes como'l trilobulado, el arcu conopial utilizáu mientres el denomináu góticu flamíxeru o'l arcu Tudor, mientres el denomináu góticu perpendicular inglés.
Bóveda de crucería o nervada
thumb|Florón [[policromía|policromado na catedral de Canterbury.]] La bóveda de crucería, conformada por arcos apuntaos, a manera de cadarma, ye más llixera que cualesquier otru tipu de bóveda construyida hasta esa fecha. L'usu d'esi tipu d'arcu formando una cadarma tridimensional unitariu reflexa l'alta conocencia téunica qu'algamaron los constructores de catedrales. Agora emburriar y el pesu de les cubiertes ye soportáu poles pilastres nos que descarguen y non polos murios como asocedía nel Románicu, colo que los murios pueden llegar en casu estremos col de la Sainte Chapeile de París cuasi a sumir, pola gran cantidá de vanos que pueden abrir que se cubrir con vidreres.
Nel intre del góticu, la bóveda de crucería foi adquiriendo una mayor complexidá estructural y decorativa, dende la simple o cuatripartita hasta llegar a les bóvedes d'abanicu. El primer periodu estremar pola cencellez de los arcos cruceros o diagonales que son simples y lleven poques moldures, nesti mesmu periodu usóse tamién la denomada bóveda sexpartita (estremada en seis témpanos) pa los tramos de bóveda de la nave central, cuando ésos faíen cuadraos, correspondiendo cada unu d'ellos con dos de les naves llaterales. Nel segundu, auméntase la crucería con arcos o nervios secundarios y los llamaos terceletes pa sostener los témpanos de plementería una y bones les bóvedes fáense más amplies. Al empar, se molduran tolos arcos, mayormente los diagonales y éstos y demás nervios reciben más perfiles y amiéstense con nervios tresversales. Nel tercer periodu añedir nuevos terceletes y nervios secundarios coles sos lligadures entá ensin necesidá dalguna y xeneralízase la bóveda llamada estrellada (pola figura del conxuntu) y los nervios y arcos perfilar con más delicadeza. Nel primer periodu usar con dalguna frecuencia la bóveda sexpartita (estremada en seis témpanos) pa los tramos de bóveda de la nave central cuando ésos faíen cuadraos y correspondíen cada unu d'ellos con dos de les naves llaterales.
Dende finales del sieglu XV, afatábense les claves de les cruceríes en munchos edificios con florones de madera o de metal, doraos o policromados conocíos col nome de arandeles. Pero yá dende los principios del estilu decórense diches claves con variaos relieves.
Los ábsides góticos cúbrense tamién con distintes bóvedes de crucería pero de tal suerte que los arcos o nervios alleguen toos a una clave central formando crucería radiada y bien de cutiu dase al cascarón una forma gallonada o estremada en compartimientos de boveditas parciales más o menos salientes o fondes. Esta disposición, al pasu que refuerza y enguapez l'ábside, contribúi enforma a la sonoridá de la ilesia sobremanera, pa los cantares dende'l presbiteriu.