cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ignacio Álvarez Castelao
Ignacio Álvarez Castelao foi un arquiteutu asturianu. Estudió inxeniería y arquiteutura, llicenciándose en 1936. Foi unu de los promotores de la nueva arquiteutura moderna, dende la so etapa madura destacar por ser críticu cola arquiteutura nacional que se practicaba tres la post-guerra. El so llabor profesional foi realizada principalmente na ciudá d'Uviéu. Carauterízase pola inclusión d'obres d'artistes plásticos asturianos nos sos edificios, como foi Joaquín Rubio Camín y l'escultor José María Navascués. Considérase-y miembru de la Xeneración de 1939, arquiteutos asturianos d'estilu vanguardista y modernu.
Biografía
Forma parte del cuerpu d'arquiteutos de Facienda nel añu 1941. La so actividá constructora vese infuenciada pola collaboración col finlandes Alvar Aalto. Nel periodu de 1956 y 1958 diseña y edifica un conxuntu de viviendes n'Uviéu denominaes Serruchu y Serruchín. y darréu el polígonu de Llamaquique en 1959. A empiezos de los años sesenta rehabilita'l Conventu de Santa Clara estropiáu pola guerra y convertíu por Ignacio nuna Delegación de Facienda. Realizó collaboraciones col inxenieru Juan José Elorza na realización de centrales hidroeléctriques asturianes. Nicanor Piñole realizó una semeya so que puede contemplase nel Muséu de Belles Artes d'Asturies. Tien una cai dedicada n'Uviéu. Tamién diseñó les facultaes de Medicina, Filosofia y Lletres, Bioloxía y Xeoloxía de la Universidá d'Uviéu.
Charlie Weber
Charles Alan "Charlie" Weber, fíu ye un actor y exmodelu d'Estaos Xuníos nacíu'l 20 de setiembre de 1978 en Jefferson City, Missouri. Ye conocíu por interpretar a Frank Delfino en How to Get Away with Murder.
Biografía
Weber nació y foi criáu en Jefferson City, Missouri. Abandonó la universidá dempués d'un añu y treslladóse a la ciudá de Nueva York cuando tenía 19 años. Como modelu, Weber apaeció nel catálogu de Navidá de Abercrombie & Fitch en 1998.
Carrera
Weber fixo'l so debú na pantalla na película The Broken Hearts Club: A Romantic Comedy, nel añu 2000. Más tarde, foi escoyíu pal papel recurrente de Ben na serie de televisión Buffy the Vampire Slayer. Tamién apaeció como estrella convidada en The Drew Carey Show, Charmed, Veronica Mars, House M. D., Burn Notice, Bones, Warehouse 13 y CSI: Crime Scene Investigation.
De 2003 a 2004, Weber tuvo papeles en películes como Gacy, The Kiss y Cruel Intentions 3 y tuvo un papel recurrente en Everwood. En 2010 coprotagonizó la película Vampires Suck. De 2012 a 2013 apaeció na serie de MTV Underemployed y más tarde tuvo un papel recurrente na quinta temporada de la serie de The CW 90210.
En 2014, Weber foi escoyíu pa interpretar a Frank Delfino en How to Get Away with Murder, producida por Shonda Rhimes pa l'ABC.
Loisia
Loisia ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Prionops alberti
El prionopo crestigualdo (Prionops alberti) y una especie d'ave na familia Prionopidae, enantes allugáu na familia Malaconotidae.
Distribución y hábitat
Ye endémica de la República Democrática d'El Congu. El so hábitat son les viesques montiegues húmedes subtropicales o tropicales. Alcuéntrase amenazáu por perda d'hábitat.
Cionus canariensis
Cionus canariensis ye una especie de gorgoyu endémicu de la islla de Gran Canaria. Ye bien escasa por cuenta de la perda del so hábitat y al baxu númberu d'exemplares esistentes de la única planta sobre la que s'atopa, la bella de risco (Scrophularia calliantha), clasificada como especie en peligru críticu d'estinción.
Aspeutu
Coleópteru de 3,5-3,8 mm escluyíu la cara, con tegumentos negros en cabeza, protórax y pates, pero marrón acoloratáu nos élitros. Cuerpu recubiertu por escames marrones, negres y de color payizu, so aumentu formando pequeños grupos de dibuxu abigarrado. Aspeutu uniforme marrón claro a güeyu.
Distribución
Endemismu de Gran Canaria. Atopóse en dos localidades onde, siquier nel momentu de la so coleuta, había apartaces de laurisilva: Les Lagunetas y Ribayu del Pinillo, dambes na aguada norte de la islla. Lo más probable ye que la población de Les Lagunetas tea escastada, yá que la so planta güéspede (Scrophularia calliantha) tamién sumió de la zona. La busca d'exemplares n'otres poblaciones de Scrophularia calliantha fueron infructuoses.
Hábitat
Mesmu de hábitats originariamente montiegos y húmedos, anguaño apaez en llugares daqué más abiertos. Por cuenta de les carauterístiques hidrófilas de la so planta güéspede namái apaez en rezumaderos y ribayos húmedos. Na so única población conocida namái esisten 31 exemplares de felicidá planta espardíos en pequeños grupos.
Bioloxía
Ye una especie fitófaga tantu na so fase larvaria como na so edá adulta. Nun se sabe nada de la so bioloxía, anque ten de ser similar a les especies del xéneru qu'apaecen nel restu de les islles Canaries, que son esclusives de Scrophularia, y atópense en fase adulta dende febreru hasta xunu.
Masahiro Hamazaki
Masahiro Hamazaki (浜崎 昌弘, ), foi un futbolista xaponés.
Fégréac
Fégréac ye una ciudá francesa. Ta asitiada na rexón de Países del Loira, departamentu de Loira Atlánticu. Tien 2.440 habitantes.
Picathartes gymnocephalus
'''Picathartes gymnocephalus ye una especie d'ave paseriforme de la familia Picathartidae qu'habita principalmente nes selves de zones altes y predreses d'África Occidental, dende Guinea hasta Ghana. Ye una ave espodada de tamañu mediu con pescuezu, pates y cola llargos. El so área de distribución ta estazada, con poblaciones de cutiu aisllaes unes d'otres. Xeneralmente escueye vivir cerca de los regueros y los oteros. Nun se reconocen subespecies, anque se cree que forma una superespecie col picatartes cuelligrís. El picatartes cuelliblanco tien el plumaxe de les partes cimeres principalmente coritu y les inferiores blanques. Usa la so cola, que ye parda y inusualmente llarga y pa permediase, y los sos cadriles son bien musculoses. La so cabeza casi nun tien plumes, y amuesa la so piel de color mariellu intensu, sacante en dos grandes círculos negros asitiaos tres los güeyos. Anque son aves xeneralmente silencioses, rexistráronse dellos tipos de llamaes.
El picatartes cuelliblanco aliméntase principalmente d'inseutos, anque alimenta a los sos pitucos principalmente con pequeñes xaronques. Una de les sos estratexes alimentarias ye siguir a les columnes de formigues Dorylus p'atrapar a los inseutos que fuxen d'elles. Los picatartes treslladar pol monte principalmente a saltos y con vuelos curtios ente la vexetación baxa. Esta especie raramente vuela distancies llargues. El picatartes cuelliblaco ye monógamu y les pareyes añeren tantu soles como na vecindá d'otres pareyes, dacuando en colonies que pueden contener hasta ocho nidos. Constrúin los sos niales de folla en forma de concu adosaos a les roques, de normal nel interior de cueves. Suelen poner dos güevos dos veces al añu. Anque críen en colonies, el infanticidiu ye abondo común nesta especie, y los picatartes intenten matar a los pollos d'otres pareyes. Los pitucos desenvuélvense aproximao nun mes. Ye una ave llonxeva.
Esta especie ta clasificada como vulnerable pola so población estazada y en cayente, amenazada pola destrucción del so hábitat. Tán en marcha varies mediaes de caltenimientu en delles partes del so área de distribución, como la proteición del so hábitat, campañes educatives, y lleis de proteición. Dellos pueblos indíxenes de Sierra Lleona consideren qu'esta ave ye un proteutor de la morada de los espíritos de los ancestros. Esta especie ye considerada la más deseyada d'África polos observadores d'África y ye un símbolu del ecoturismo na so rexón nativa.
Taxonomía
thumb|left|Ilustración del llibru Nouveau recueil de planches coloriées d'oiseaux de Temminck (1838). Esta especie describióse científicamente por Coenraad Jacob Temminck en 1825 a partir d'una ave recoyida na mariña de Guinea. Publicó la so descripción nel 2º volume de Nouveau recueil de planches coloriées d'oiseaux y nomada como Corvus gymnocephalus, polo que lo asitiaba nel xéneru de los cuervos, Corvus. El so nome específicu provién de les pallabres griegu words gymnos «desnuda», y kephalē «cabeza». Pero solu tres años dempués René-Primevère Lesson sacar del xéneru Corvus y asitiar nel so propiu xéneru, Picathartes, por non compartir carauterístiques comunes a tolos miembros de Corvus como tener la cabeza emplumada. El nome del xéneru deriva de la combinación de los términos llatinos de los xéneros, pica, de la pega, y cathartes, de la utre. Dende la so descripción inicial picathartes foi asitiáu en más de cinco families distintes, incluyíos la de los cuervos (Corvidae), los estorninos (Sturnidae), los papamoscas (Muscicapidae), los timalies (Timaliidae) y les papudes (Sylviidae). Anguaño considérase que los picatartes cuelliblanco y el so pariente cercanu'l picatartes cuelligrís formen la so propia familia, Picathartidae. Tamién se suxurió, anque non aceptáu generalizadamente, que podríen representar los sobrevivientes d'un antiguu orde d'aves. Recién analís d'ADN desvelaron que los sos parientes más cercanos son los saltarrocas de sur d'África y la zordala colilarga del sudesteasiático, colos que formaría un clado. L'analís indica que los picatartes dixebraríase del ancestru común del clado hai 44 millones d'años. Créese que los ancestros d'esti clado aniciar n'Australia y estendiéronse per África. Anque se cree que los picatartes cuelliblanco nun tien subespecies, considérase que forma una superespecie col picatartes cuelligrís, siendo'l plumaxe y el patrón facial les principales diferencies ente los dos especies.
Descripción
thumb|left|upright| Adultu (derecha) y xuvenil (esquierda) con un güevu. El picatartes cuelliblanco mide ente 38 y 41 cm de llargor, cuntando cola so llarga cola que contribúi con unos 18 cm. Los adultos amuesen pocu dimorfismu sexual nel plumaxe polo que los sexos nun pueden estremase pola so apariencia. Los adultos nun tienen plumes na cabeza, a esceición del cazu y el gargüelu, y una fina capa de plumón na frente. La piel de la cabeza ye de color mariellu intensu menos en dos manches circulares escures alcontraes xusto tres los güeyos y que tomen los oyíos, solo una fina franxa de dos 2 mm de piel mariello dixebra los dos manches negres. Los dos círculos negros tienen los cantos prominentes y una apariencia distinta al restu de la cara. Los párpagos y el aniellu periocular formen una fina llinia negra qu'arrodia los sos grandes güeyos de color pardu escuru. El so picu ye robezu, desproporcionadamente grande y negru. El picu ye d'apariencia similar al d'un cuervu, tien el quexal cimeru llixeramente curvada escontra baxo y mide unos 30 mm de llargu. El cazu y el gargüelu tán cubiertes de plumes blanques como'l so pescuezu llargo y espodao. La nuca tamién ta cubierta de plumes blanques, ente que la parte posterior del pescuezu ta casi desnuda, dexando al descubiertu la so piel mariello anaranxada. La parte cimera del so mantu ye negra llisa y vase esclariando llixeramente escontra la parte trasera. Los cadriles del picatartes son bien musculoses y ayúdenlu nel so estilu de vida parcialmente terrestre. El so llombu, obispillo y parte inferior de la cola son de color gris azuláu, ente que'l restu de la cola ye parda escura. Les sos ales tamién son de color pardu escuru y de tamañu mediu. Los sos partes inferiores son ablancazaes siendo de color más crema la parte cimera del pechu. Con lluz ténue el picatartes cuelliblanco paez que ye del tou negru percima y blancu per debaxo. Les sos pates son azules y relativamente llargues. Polo xeneral el so plumaxe ye sueve y de plumes llargues. Los adultos pesen ente 200 y 250 gramos.
Los pitucos nacen ciegos y desnudos, cola piel pardo escura nes partes cimeres y rosada tresllúcida nes inferiores, y col interior del picu de color coloráu anaranxáu. Tres unos díes l'interior del picu camuda de color a naranxa amarellentáu intensu. Tres la eclosión, la piel de la so cabeza ye toa mariella, ensin los llurdios negros de los adultos, y nun-yos saldría hasta que nun quede una selmana p'abandonar el nial. Un neñón de picatartes de cuatro selmanes ye bien similar a un adultu, pero les sos partes inferiores son más sedoses y de color más anteado que les de los adultos, el so pescuezu tien menos plumes, y el mariellu de la so cabeza ye más claru. Destaca que la so cola ye significantemente más curtia que la de los adultos.
Anque se rexistraron dellos tipos de llamaes, los picatartes cuelliblancos de normal son aves silencioses. Les sos llamaes hanse compardo coles cacarexaes de les pites, yá que producen ocho notes constantes de tipu "chuk-chuk-chuk" o "chup-chup-chup" cada cinco segundos. Xeneralmente la so llamada dura siquier un minutu. Suxurióse qu'esta llamada podría ser un auténticu cantar, pero precisa más investigaciones aseguralo. La llamada d'alarma del picatartes consiste n'unu o más soníos frecuentes, descritos como continuos, agudos y guturales similares a "ow, ow, ow". Tamién se sabe que los adultos y los xuveniles producen una llamada enllargada de tipu "owooh" call note. Amás los pitucos emiten xiblíos agudos y trémboles como llamada de contautu.
Distribución y hábitat
thumb|right|[[Volta (rexón)|Rexón ghaniana de Volta ye una área de anidamiento.]] Esta especie alcuéntrase solo n'África Occidental dende Guinea hasta Ghana. Ye común nel sureste de Guinea, y se estiende por Sierra Leone except o la so zona norte y noroeste, y per Liberia sacante nel so norte y nordeste. En Costa de Marfil na actualidá se restringue a les rexones fronterices con Guinea y Liberia. El picatartes cuelliblanco tamién vive en Ghana, onde ye pocu común y alcuéntrase alcontráu nes nel centru sur del país. L'área de distribución total del picatartes cuelliblanco ocupa aproximao 391.000 km². Sicasí, la especie alcuéntrase en poblaciones de baxa densidá esvalixaes por tou esta ámplio área de distribución. La especie nun migra, pero esvalíxase llargamente tres la dómina de cría.
El picatartes cuelliblanco vive fasteres serrapatoses tantu con montes primarios como secundarios. Estes selves xeneralmente tán cubiertes de roques y atópense en montes baxos d'hasta 800 m. El picatartes cuelliblanco dacuando habita cerca de los regueros y ríos pa tener disponibilidad de folla pa la construcción del so nial. Les colonies xeneralmente atópense a unos 100 metros d'un regueru. Amás esta especie amuesa preferencia por vivir cerca de los oteru. Los picatartes dacuando vense en montes parcialmente esclariaos y cerca de les ciudaes, pero ye daqué infrecuente. Los censos recién amosaron que niales abandonaos de picatartes atopar con más probabilidá nos montes secundarios o les sos cercaníes.
Comportamientu
El picatartes xeneralmente caltiénse ente la vexetación baxa o'l suelu cerca de los sos cuarteles de cría. Muévese rápido al traviés del monte principalmente per aciu series de saltos y brincos, siguíos d'una posa enantes de volver a entamar el so movimientu. Usa la so cola pa permediase mientres traviesa'l monte. Tamién vuelen a baxa altitú en distancies curties ente les lianas y los árboles, y raramente vuela llargues distancies. Esta especie puede sumir fácilmente de la vista ente les enredaderes o les roques. Ye capaz de dar reblincones, llegando dacuando a los 6 metros dende'l suelu de la cueva hasta'l so nial, usando solo parcialmente les sos ales.
Creíase que los picatartes raramente aventurábense lloñe de los sos territorios de cría, sicasí nuevos datos suxuren que la especie tien una área de distribución más ámplia de lo qu'antes se pensaba. Sábese que siguen folgando nel so nial tiempu dempués de la so dómina de cría. De normal estes aves tán a soles o en pareyes, anque dacuando viven en grupos de trés a cinco individuos. Xeneralmente refuguen en silenciu cualquier movimientu inusual nel so monte. Sicasí, si estes aves saben que tán siendo reparaes pueden ser bastante interesaes y dacuando pueden averase a los observadores. Una de les exhibiciones del picatartes implica a delles aves de la colonia que formen un círculu irregular. Los individuos cuerren cuerren escontra los demás, faciendo que l'ave al que s'averen recule llixeramente enantes d'escorrer a l'ave que cargó contra ella o otra del círculu. A intervalos mientres esta exhibición un picatartes inclinar nuna caña, metiendo la so cabeza ente les pates y coles ales mediu esplegaes, amosando la so pileu a los demás picatartes. Créese qu'esti comportamientu amuesa la intención del picatartes de folgar en grupu, y recién pruebes indiquen que la exhibición podría tener rellación cola cría. Ye una especie llonxeva. Pa tascase la cabeza esta ave llevanta la pata percima de les sos ales.
Alimentación
thumb|upright|Una columna de formigues [[Dorylus, axoriza les posibles preses.]] El picatartes cuelliblanco busca alimentu peles fasteres de los montes nes roques con mofu y enredaderes y los árboles cubiertos de lianes y mofos colgante. Dacuando busca nes cercaníes de los regueros o inclusive nel regueru, como prueba qu'apaezan restos de cámbaros nos sos deposiciones. Mientres busca alimentu nel suelu los picatartes picotien ente la foyarasca y revolver col picu. Alimentar en bandaes mistes siguiendo pel suelu la cabecera de les tropes de formigues Dorylus xunto a aletes, bulbuless y malvises de Finsch, p'atrapar inseutos que fuxen de les formigues. Tamién se reparó a picatartes saltar dende'l suelu p'atrapar preses en vuelu.
La so dieta ye variada y diversa, dexándo-y tener ciertu grau de adaptibilidad al respective de la comida. Esti picatartes aliméntase principalmente d'inseutos, como bárabos de cucaraches, saltapraos longicórneos, tijeretas, formigues de los xéneros Pachycondyla y Dorylus, escarabayos elatéridoss del xéneru Psephus y termites. Amás d'inseutos, reparóse-yos alimentándose de milpiés, ciempiés, cascoxos, merucos y dacuando de xaronques y llagarteses. Cuando alimenten a los sos pitucos los picatartes atrapen principalmente merucos, pequeñes xaronques, llagarteses, siendo los vertebraos el principal apurra de biomasa de l'alimentación de los mozos. Amás los picatartes dacuando comen materia vexetal, de normal anxospermes y mofos.
Reproducción
El picatartes cuelliblanco cría principalmente en cueves y les pareyes pueden añerar solos o en pequeñes colonies. La especie ye monogáma y anque se desconoz el so comportamientu de cortexu, cría namái cola so pareya a pesar d'indicaciones del pasáu de cría cooperativa. El picatartes cuelliblanco tien dos temporaes de cría al añu, anque varien dependiendo de la llocalización de les aves y cuando se produza la temporada d'agües, una y bones el anidamiento produzse xustu enantes y dempués d'ella con una separación media de 127 díes. El picatartes suel reutilizar el so nial y xeneralmente reparar ente dos y ocho selmanes enantes de poner los güevos. Los exemplares de Guinea críen ente xunetu y xineru, ente que los de Sierra Leone críen de payares a febreru y d'abril a ochobre. En Liberia la dómina de cría ye de setiembre a avientu y de marzu a xunetu. Los picatartes de Ghana críen de maryo a xunu y de setiembre a payares. Les cueves onde críen de normal tán sacupaes fora de la dómina de cría, polo que l'entamu d'el so usu considérase'l primer sigono d'apareyamientu. Les colonies de cría suelen tener ente dos y cinco nidos, anque una colonia llegó a tener quince nidos. Amás de les aves reproductores dacuando hai nelles picatartes non reproductores. Estes aves dacuando intenten cometer infanticidios pa consiguir accesu a los principales sitios de anidamiento o al apareyamientu. Los individuos d'estes colonies suelen escorrese unes a otres en círculos, inclusive nes copes de los árboles, un allugamientu raru pa esta especie.
El picatartes cuelliblanco constrúi'l so nial de folla entemecida con diverses cantidaes de fibres vexetales, daqué pocu avezáu pa una ave de la selva. Recueyen la folla xunto a los ríu y regueros col que dan forma a un concu fondu de parés grueses pegáu a les parés o techos d'una cueva, un cantil o una gran roca aproximao ente los 2 y 4 m del suelu. Estes rochas tienen de tener dalgún cuéncanu qu'ufierte proteición al nial de l'agua. Suelen forrar l'interior del concu con fibres de floema y raigaños de plantes. Les cueves onde añeren los picatartes cuelliblancos de normal tán poblaos d'aviespes, y los niales de les aviespes de 2 o 3 cm de llargu de cutiu atópense enllastraos nos niales de los picatartes. Créese que pa construyir los sos niales nos murios llisos de les cueves el picatartes usa los niales de les aviespes como nucleu sobre'l que construyir alredor. Los niales de los cantiles siempres tán distantes de les plantes. Dambos miembros de la pareya contribúin na construcción del nial, alternándose'l trabayu de recoyer los materiales mientres l'otru da forma al nial. Dacuando traguen la folla y lo regurgitan enantes d'usalo. Anque casi tolos niales de picatartes alcuéntrase en cueves y cantiles, hai dellos rexistros de niales en turries fluviales y en tueros d'árboles cayíos. Los niales xeneralmente constrúyense con siquier un metro de separación, pero nuna colonia había seis nial pegaos unos a otros. Los niales tamién varien enforma en tamañu, anque la media ye de 108 mm, 172 mm d'anchu y 129 mm de fondura. Creíase que cada pareya construyía dos niales, unu pa criar y otru pa folgar, sicasí, los últimos censos nun atoparon pruebes nesti sentíu, y tolos niales de la colonia usar pa la cría. thumb|right|upright| Adultu disecáu nun muséu.
En cada nial suelen poner unu o dos güevos, con una separación d'unu o dos díes. El güevu pesa unos 14,5 g y tienen un tamañu mediu de 25,8x38.3 mm. Los güevos son de color ablancazáu con llixos escuros chiscaos por tola so superficie pero con mayor densidá nel estremu anchu. La incubación empieza tres la puesta del primer güevu y dura ente 23 y 28 díes. El proxenitores se turnan pa guarar los güevos. La eclosión de normal dura siquier 12 hores. Los pitucos de picatartes abren los güeyos ente'l novenu y oncenu día, y les plumes empiecen a crecer a los siete díes tres la eclosión. Tres la nacencia, los pollos son alimentaos casi cada cuatro vegaes nuna hora. P'alimentar a los pitucos los adultos caltiénense agarraos a los llaos del nial aleteando, dellos individuos usen la so cola como sofitu. Sábese que los picatartes maten a los pollos d'otros picatartes, y amás los niales sufren la predación de les cobres del xéneru Naja, varanos del Nilo, esguiles Heliosciurus, azores de Toussenel y monos Procolobus. Eso causa que solo'l 44% de los pollos de picatartes cuelliblanco sobrevivan. Debíu al posible infanticidiu realizáu por otros picatartes los padres protexen los sos niales y prodúcense lluches feroces. Anque raru ente otres especies d'aves, esti comportamientu prevalez nos picatartes cuelliblanco. Nun s'entiende dafechu, pero créese que se produz por causa de la competencia polos recursos o la seleición sexual. Los mozos dexen el nial tres 23 y 27 díes, y nesti momentu tienen un aspeutu similar a los adultos anque cola cola más curtia. Cuando los pitucos van dexar el nial caltener nel cantu, emiten un xiblíu agudu y polanean hasta'l suelu coles ales estendíes, onde s'atopa con un adultu que lleva inseutos. Inclusive en dexando'l nial los xuveniles tornen al nial pa dormir colos sos padres.
Rellación colos humanos
Na tradición de los indíxenes de Sierra Leone creíase que les formaciones predreses de cutiu estrañas onde viven los picatartes cuelliblancos yeren la morada de los espítitus de los ancestros. Al vivir ellí considerábase-yos guardianes del llugar apurriendo asina un respetu pola especie que persiste inclusive al haber práuticamente desapaecíu les creencia que la sofitaben. Sicasí, en delles rexones el so costumes discretes y hábitats inaccesibles faen que seya desconocíu pa la población llocal. Sicasí, los cazadores nómades de Liberia dacuando atrapen a los pollos pa come-y los. Por causa de la singularidá d'esta especie convertir nun símbolu del ecoturismo y el caltenimientu de la selva de la rexón na década de 1990. El picatartes cuelliblanco foi representáu en dellos sellos postales de Ghana y Sierra Leone. Por cuenta del so estraña apariencia y comportamientu, y la dificultá pa velos esta ave considérase se considera especialmente fascinante pa los Observación d'aves observadores d'aves. Esta especie ye considerada una de los cinco aves más deseyaes polos ornitólogos n'África.
Esta especie amás ayudó a llanzar la carrera de David Attenborough en 1954, cuando realizó'l so programa de televisión Zoo Quest. El so presentador Jack Lester tenía que viaxar a África y grabaríense los sos intentos por prindar dellos animales pa la exhibición nos zoos, siendo'l principal oxetivu del programa'l picatartes cuelliblanco. Pero cayó enfermu y Attenborough tomó'l so puestu, colo que se fixo famosu y asina empezó la so carrera como narrador de documentales.
Caltenimientu
thumb|Pluviselva de Liberia. Esta especie ye considerada Vulnerable pola UICN por cuenta del so área de distribución ta bien estazada, la so población se redude y la so hábitat destrúyese. Considérase menos frecuente y más amenazáu que'l so pariente'l picatartes cuelligris. El bastión de la especie ta en Sierra Leone y el sur de Guinea, onde esta ave ye inda llocalmente común anque malo d'alcontrar. Envalórase que solo queden ente 2.500 y 10.000 picatartes cuelliblancos con una población en cayente y tremada por unos 32 llugares conocíos. Sicasí, la mayoría de los qu'estudien esta especie creen que la población ye enforma menor del máximu de 10.000 individuos. Munches de les sos colonies anguaño avérense a la población mínima necesaria pa garantizar una viabilidá al llargu plazu ensin endogamia. La so principal amenaza ye la destrucción del so hábitat pola esplotación comercial de la madera. Anque el picatartes cuelligris ye capaz d'aguantar cierta alteración del so hábitat circundante, como demostró una colonia que sobrevivió dafechu arrodiada por plantíos de cacáu, les perturbaciones del hábitat probablemente tien un impautu negativu nel so ésitu reproductivu. La mayoría de les colonies que queden en Guinea, Sierra Leone y Costa de Marfil tán en terrenales protexíos, ente que les colonies de Liberia y Ghana tán principalmente en terrén ensin protexer. En parte pa protexer a esta especie, Sierra Leone apocayá alzó la proteición del monte de Gola convirtiéndolo nel so segundu parque nacional, parque nacional de Gola, y anunciando que'l país intentaba trabayar con Liberia pa formar un parte transnacional que protexera la selva de Gola. En cuenta de la perda de derechos madereros, Sierra Leone compensó a los locales con carreteres y renovaciones nes escueles, entrenamientu adicional de los oficiales de la policía, y la construcción d'ilesies y una mezquita. Liberia espresó'l so deséu d'espandir el so sistema de parques nacionales, lo qu'ayudaría a protexer la especie. En Guinea, los montes d'esta ave tán siendo valtaos pa convertilos en campos d'arroz pa colonos emigraos del secu norte del país.
En Sierra Leone, Liberia y Ghana esisten lleis pa protexer a esta especie, pero la so execución ye mínima. El tráficu internacional de picatartes cuelliblancos ta reguláu anguaño pol apéndiz I del CITES. Amás en 2004 BirdLife International ellaboró un plan d'aición internacional p'apurrir estratexes de proteición pa esta especie. El plan centrar en censar los hábitats que queden, aumentar la esmolición de la población llocal, y llindar la continua destrucción del so hábitat. En 2006, BirdLife International recibió una veca de 19.900$ del fondu de caltenimientu de la vida selvaxe de Disney Wildlife pa poner en marcha esti plan. Surveys conducted with this funding have resulted in the discovery of additional populations in Sierra Leone. Tamién s'entrenaron guardabosques pa protexer la reserva del área forestal occidental de Sierra Leone. Esti plan, xunto a l'apariencia y vezos inusuales d'esta ave, convertir n'especie bandera del caltenimientu del hábitat n'África y en particular de la selva húmeda guineana.
Hasta 2003 creíase que la especie taba estinguida en Ghana. La mayoría de los allugamientos de Ghana yeren reserves forestales onde se faíen baltes dacuando. Fuera de la reserva, la quema de arbustos y la minería d'oru y otros metales amenaciaben los hábitats que quedaben. Tres el redescubrimientu de la especie en Ghana, la sociedá de vida selvaxe de Ghana empezó un censu y poner en marcha midíes de caltenimientu.
Nes décades de 1950 y 1960 la so captura pa ser exhibíes nos zoos yera la so principal amenaza, y en Liberia en particular esta práutica destruyó delles colonies d'esta ave. Los indíxenes atrapaben picatartes per aciu l'usu de trampes, ente que los cazadores de Guinea, qu'inda cazaben royedores y damanes nes colonies de cría d'esta ave, dacuando prindaben picatarstes pela nueche. En Costa de Marfil dacuando'l cazadores d'esperteyos atrapaben dalgún espécime de picatartes. La mayoría de les aves recoyíes de la naturaleza morría en 24 hores. A pesar de que s'esibíen unos 70 picatartes cuelliblandos nos zoos na década de 1970, la reproducción en cautividá yera rara y nun se formaron poblaciones cautives estables. A pesar de que los zoos tuvieron llindaos ésitos, siquier unu consiguió criar a mano un picatartes cuelliblanco. Nun hubo nengún picatartes fora d'África dende 1998, siquier hasta 2002.
Foggia
Foggia ye una llocalidá italiana, capital de la provincia homónima, na rexón de Puglia. Foggia tien siendo la tercer aglomeración de Puglia tres Bari y Taranto. Los habitantes reciben el xentiliciu de foggiani. Asitiáu nel Tavoliere del Apulia, Foggia caltién fuerte tradición agrícola que mientres sieglos se convirtió nun importante centru comercial. Hasta'l sieglu XIX foi la sede de la Real Aduana d'oveyes, que regulen el llendo de los Abruzos y Capitanata. La ciudá de Foggia ye Arzobispáu metropolitana y universidá dende 1999. A pesar de dellos terremotos alternar mientres los sieglos y los bombardeos mientres la Segunda Guerra Mundial, que causó cerca de 20.000 víctimes civiles (cuasi un terciu del tiempu), caltién un importante patrimoniu artísticu y arquiteutónicu, centráu principalmente na antigua ciudá.
Etimoloxía
La ciudá de Foggia atopar nun el centru del Tavoliere un anchu planu, cerca de la catedral de la ciudá, según los estudios de Nando Romanu, había una leve depresión, onde se formaba agua (Depresión relativa). En llatín una depresión d'esta clase llamábase Fovea (Fuesa), que más tarde, cuando la ciudá apaeció, pocu dempués del añu mil, yá se pronunciaba Foggia. Nesta agua faíense correr llapaes rituales, por eso l'escudu de la ciudá consiste en trés llames enriba de l'agua.
Territoriu
"Si'l Señor conociera esta llanura d'Apulia, lluz de los mios güeyos, quedaríase a vivir equí" (Federico II)
Foggia atópase aproximao nel centru del Tavoliere de Puglia, ente'l ríu Celone y el ríu Cervaro, na interseición de les carreteres importantes. La ciudá atópase en suelos magrizos d'orixe, nel estancamientu d'agua. Cayer nel área indicada mediu de sismicidad.
Clima
El clima ye básicamente mediterránea, pero con una marcada continentalidad porque la ciudá atopar a cierta distancia de la mariña (30 km de distancia) y nel centru del Tavoliere. Esto promueve los cambeos de temperatura estacional y diarios en vegada pronunciaes, dacuando inclusive 20 ° C, especialmente na presencia de cielu estenu, la poca ventilación y los valores baxos de mugor. Estes condiciones contribúin, sobremanera pel hibiernu, la formación de escarcha xeneralizada na nueche cuando la temperatura cai per debaxo de 0 ° C por cuenta de la radiación significativo y polo tanto'l fenómenu d'inversión térmica.
Nun teniendo nengún tipu de proteición, tantu pel norte y l'este (namái esiste'l mar Adriáticu y el nordeste de Gargano) ta particularmente espuesta a los vientos fríos del Gregal, dende los Balcanes o Europa del Norte, y namái con poca frecuencia (aproximao cada añu 3/4), dende la xeliza Siberia corrientes pueden descargar cantidaes discretes de nieve.
Polo xeneral, hai 4/5 episodios díes de nieve un añu, de forma rápida y ensin acumuladura. La nevada más abondosa nos últimos venti años foi del 15 avientu de 2007 con 20 cm, 7 y 8 d'abril de 2003, hasta 10,5 cm (un efeutu significativu respectu al valor de tiempu), 16 de xineru de 2002, unos 10/15 cm, el 26/27 d'avientu 1996 hasta 30 cm y 3 de xineru de 1993 15/20 cm.
La menor temperatura mínimo rexistrada na estación meteorolóxica de l'Aeronáutica Militar de Amendola foi -10,4 ° C na fola histórica de fríu en xineru de 1985.
Les precipitaciones fueron polo xeneral modestes, y en función del añu d'ente 350 mm y 700 mm (media de 469 mm na estación meteorolóxica de Amendola) y distribúi principalmente na seronda y los cuarteles d'iviernu. Les acumuladures más importantes de l'agua, pero cuasi nunca más de 60-70 mm per día, tán acomuñaes con depresiones formaes na Tirrenu media o baxa ente ochobre y marzu, que recuerden les corrientes bien húmedos del esti sureste de la mar, qu'arrama l'agua con moderada pero persistente. El stau, ufiertáu pola cadena de los Apeninos, xuega un papel esencial.
El branu ye bien calorosu, secu y seca: temperatures máximes fácilmente superen los 34 ° C / 35 ° C en presencia dell'Anticiclon subtropicales d'África, pasando por siquier un par de vegaes al añu, inclusive a 40 ° C. Arriendes de los vientos Zephyr, los Apeninos que cayen a recalentarse más emburriando escontra riba la temperatura. Memorable ye'l 47 ° C la estación de rexistru midíu en condiciones meteorolóxiques estremes Amendola l'Aeronáutica Militar de 25 de xunu 2007 que ye'l rexistru más altu pa la segunda temperatura máximo rexistrada n'Europa, precedida pola primacía de 48,5 ° C en Catenanuova na provincia d'Enna 20 d'agostu 1999.
Simultáneamente cola acumuladura significativa de calor na atmósfera, la intrusión d'aire fresco puede, polo xeneral, xenerar nubes violentes, dacuando grandinigeni o asociáu raramente con microrráfagas.
Anque'l vientu sopla con frecuencia, al suroeste moderáu o fuerte, o al noroeste, hai munchos díes de borrina al añu (hai en permediu 34 (vease la Estación Meteorolóxica de Foggia Amendola) y concéntrense ente payares y abril), formáu o la radiación o deslizamiento de les corrientes débiles y Siroco húmeda nidia nuna capa d'aire frío presente nel suelu, lo qu'asitia la ciudá como unu de les más brumosas del sur d'Italia.
Hidrografía
El territoriu qu'arrodia la ciudá nun tien agua natural significativu por cuenta de la falta de montes, agües escases y alta permeabilidá del suelu, especialmente esti últimu factor dexa que l'agua d'agua enfuse nel sosuelu y les agües soterrañes por aciu la prevención d'arriquecimientu de los ríos y regueros. L'únicu ríu que flúi alredor de la ciudá ye'l Celone, enchente.
Historia
Foggia foi fundada nel sieglu IX, cerca de l'antigua ciudá griega d'Arpi (Agryrappe en griegu). El llugar taba ocupáu, nel principiu del sieglu XI, polos habitantes de l'antigua Arpi, y foi especialmente favorecida polos reis normandos. Tres la conquista normanda d'Italia Meridional, foi con Roberto Guiscardo, alredor de 1050, qu'empezó'l trabayu de recuperación, por cuenta de que'l sitiu orixinal yera pantanosu, y en 1089 foi'l nome actual, probablemente deriváu d'ella pal almacenamientu de granu.
La estratéxica posición xeográfica, yera una fonte de crecedera de la ciudá. D'alcuerdu a la lleenda del sieglu XI el llugar onde se construyó la ciudá ta amestada onde un grupu de pastores vieron un güe que se arrodilló ante l'espectáculu de les 3 llapaes d'una llamarga buelguiza. Dempués de la increíble visión de los pastores fueron a ver d'ónde veníen les llapaes brilloses, pero cuando llegaron al llugar namái vio una tablilla de piedra que representa una imaxe de la Virxe María, arrodiada de los siete velos. Ella foi llevada a la tabierna de la curuxa y espónse como un monumentu sagráu, qu'atraxo a munchos pelegrinos. El cuadru de Santa María, llamada de los siete velos, por Roberto Guiscardo merecía más atención, y fixo construyir l'actual Ilesia de Santu Tomás, que nun principiu llamó a la Ilesia Santísima de La nuesa Señora de los Siete Velos. Baxu Guillermo'l Bonu, construyóse una magnífica catedral d'estilu románicu-apulia pa dar cabida a la sagrada imaxe, sicasí, un terremotu destruyir.
Nel momentu de los suevos, Federico II convertir na sede oficial del so reinu, dándo-y la rellumanza d'una metrópolis. Federico II, que foi moteyáu Puer Apuliae (Fíu de Apulia) pol so amor a la zona. En 1223 construyóse un palaciu - fortaleza, de la que poca queda, y agora incorpórase na construcción ARPI. Pasó a la Corona d'Aragón y convirtióse nel centru comercial más grande de la Capitanata, Carlos d'Anjou, gustába-y enforma, y quedóse ellí por enforma tiempu faer la construcción d'un palaciu y va celebrase la boda de la so fía Beatriz. En Foggia recibió la so muerte en 1285. En virtú de la Corona d'Aragón, a partir de 1447 foi la sede de l'Aduana d'oveyes onde se pagaba impuestos sobre l'alzada de los fataos de los Abruzzo's.
La unificación d'Italia nun traxo a la xente de Foggia les meyores esperaes polo qu'a finales del sieglu XIX y principios del XX viéronse obligaos a emigrar a América cola esperanza d'atopar n'otros llugares una vida meyor. Sicasí, dempués de la Primer Guerra Mundial empezó a camudar la vida d'esta ciudá: la so creciente importancia pa los mercaos agrícoles y la rede de comunicaciones desenvolviéronse considerablemente. La primer metá del sieglu XX vio un aumentu na vivienda pública cola construcción d'edificios como'l Palaciu de los estudios, la Prefeutura y el Palaciu de la Ciudá, sinón un acontecimientu que ye de considerable importancia na historia de la ciudá ye la construcción del acueductu Apulia en 1924.
La Segunda Guerra Mundial marcó otru capítulu escuru na historia de Foggia yá que la destrucción llegó a la zona. La ciudá foi blancu de los bombardeos aliaos de l'aviación que destruyó la mayor parte de los llares na ciudá coles mires de destruyir una fábrica de gas venenoso. Hai que recordar los atentaos del 22 de xunetu y 19 d'agostu de 1943, ensin dulda el más violentu qu'azotó a la ciudá, causando más de 20.000 víctimes, un terciu de la población de la dómina. Dempués de la ocupación anglo-estauxunidense, el 1 d'ochobre Foggia convertir na piedra angular de la ofensiva aliada nel Adriáticu y los Balcanes. Darréu la ciudá recibiòla Medaya d'oru al valor civil. Tres la guerra foi reconstruyida sobre les ruines del cascu antiguu del sieglu XIX acordies colos dictaos d'estilu post-fascista. Como resultáu de la recuperación de tierres de los llanos la ciudá vio aumentar la so importancia económica, el so desenvolvimientu urbanu y la so población.
Economía
El sector económicu más importante de la ciudá, como'l de tola provincia, ye l'agricultura, tantu que ye moteyada la tenada d'Italia.
Greg Kinnear
En 1986, cuando en MTV yá nun-y prorrogaron el contratu de trabayu, Kinnear empezó a intervenir en pequeños papeles de diverses producciones televisives. En 1990 foi'l creador, co-productor executivu y presentador del programa de televisión Best of the Worst que tuvo al aire mientres dos años. De siguío Kinnear foi'l primer presentador d'una nueva serie de televisión que tuvo un notable ésitu nos Estaos Xuníos, Talk Soup en Y! y na que trabayó hasta 1994. El so siguiente emplegu foi un show de televisión propiu, Later with Greg Kinnear, emitíu mientres la nueche na cadena NBC. A partir d'entós yá recibió ufiertes p'actuar nel cine, de les cualos la de Sydney Pollack pa la nueva versión de  Sabrina, foi'l so primer ésitu na pantalla grande.
Foggia
Museos
thumb|250px|Villa Comunale, Foggia. thumb|250px|Cai de Foggia cola catedral al fondu.
Greg Kinnear
De magar, Kinnear intervieno en múltiples películes, nes que demostró les sos dotes d'interpretación, tantu en drames como en comedies.
Kinnear ta casáu cola modelu británica Helen Labdon dende 1999. Tienen tres fíos.
Canillas de Esgueva
Canillas de Esgueva ye una llocalidá de la provincia de Valladolid, na Comunidá Autónoma de Castiella y Lleón (España).
Asítiase nel valle del ríu Esgueva siendo'l segundu pueblu de la provincia del Valladolid que traviesa'l ríu. La so casería asítiase principalmente na llomba sobre la que s'alcen les ruines de los sos castiellu, apoderando la vega del ríu.
Llenda al este con Fombellida y al oeste con Encinas de Esgueva, con Hérmedes de Cerrato y Piñel de Arriba. Tópase comunicáu per carretera cola ciudá de Valladolid, que s'atopa a 56 quilómetros, y con Peñafiel que ta a 22 quilómetros.
Economía
La so economía básase na agricultura destacando los cultivos de cebada, remolacha, trigu y uva. Caltiénense antigües bodegues y llagares.
Monumentos
No cultural destaca la so ilesia, dedicada a San Miguel. Cuenta con un ábside románicu rural, del sieglu XII o XIII, decoráu con canecillos. Mientres el sieglu XVIII foi bien reformada, añedir ente otres coses la bóveda que cubre la nave y el retablu mayor, rococó. La torre, a los pies del templu, neoclásica, foi realizada en redol a 1800.
A lo cimero de la llomba en que la so falda concentrar la población, tópense les ruines del castiellu de Canillas de Esgueva, de finales del sieglu XV o entamos del siguiente. Hasta alredor de 1970 caltúvose un llenzu de paré del castiellu, que dempués s'esbarrumbó; anguaño, solo queden los restos de dos cubos.
Historia
Ruines del [[castiellu de Canillas de Esgueva.|thumb|right]] Torre de la ilesia y vega del [[ríu Esgueva escontra'l Norte.|thumb|right]] La so fundación remontar a finales del sieglu IX, cuando'l Esgueva marcaba la frontera ente los territorios cristianos y musulmanes na rexón.
Nel censu de Pascual Madoz (1845*1850) consten los siguientes datos:
Plessé
Plessé ye una ciudá francesa. Ta asitiada na rexón de Países del Loira, departamentu de Loira Atlánticu. Tien 5.193 habitantes.
Aeropuertu Internacional de Miami
L'Aeropuertu Internacional de Miami, tamién conocíu como MIA ya históricamente Wilcox Field, ye l'aeropuertu principal que sirve al Área metropolitana del Sur de la Florida, Estaos Xuníos. L'aeropuertu ta nun área ensin incorporar nel Condáu de Miami-Dade, Florida a 13 km (8 milles) al noroeste del centru de Miami, ente les ciudaes de Miami, Hialeah, Doral, Miami Springs, el pueblu de Virginia Gardens y el barriu ensin incorporar de Fountainebleau. Ye'l principal aeropuertu del sur de Florida pa vuelos internacionales de llarga distancia. Miami International ye tamién unu de los ocho aeropuertos de los Estaos Xuníos que puede afaer el superjumbo Airbus A380.
L'aeropuertu ye la puerta d'enllaz principal d'América Llatina d'American Airlines, xunto con un centru de conexones domésticu pal so afiliáu rexonal American Eagle y Eastern Air Lines; los tresportistes de carga UPS Airlines y FedEx Express y la llinia aérea charter Miami Air. Ye un aeropuertu focu p'Avianca, Frontier Airlines y LATAM, tantu pa pasaxeros como pa operaciones de carga. L'aeropuertu internacional de Miami tien vuelos de pasaxeros y de carga a les ciudaes a lo llargo de les Amériques, Europa y Asia Occidental, según vuelos de carga a Asia Oriental.
L'Aeropuertu Internacional de Miami ye la puerta d'enllaz más grande ente los Estaos Xuníos y América Llatina, y ye unu de los centros aéreos más grandes de los Estaos Xuníos, por cuenta de la so proximidá a atraiciones turístiques, crecedera económica local, poblaciones y allugamientu estratéxicu pa remanar el tráficu de conexón ente América del Norte, América Llatina y Europa. Nel pasáu, foi un centru pa les llinies aérees internacionales de Braniff International, Eastern Airlines, Air Florida, la orixinal National Airlines, la orixinal Pan Am, United Airlines, Iberia y Fine Air.
En 2011 l'aeropuertu ocupó'l primer llugar nos Estaos Xuníos pol porcentaxe de vuelos internacionales y el segundu pol volume de pasaxeros internacionales, detrás de solamente de Nueva York-JFK. En 2013, 40,563,071 psajeros viaxaron al traviés del aeropuertu, faciéndolo l'23º aeropuertu más ocupáu del mundu por tráficu de pasaxeros. L'aeropuertu tamién se clasifica como l'10º aeropuertu más ocupáu nos Estaos Xuníos por númberu añal de pasaxeros y ye l'aeropuertu más ocupáu nel estáu de Florida. L'aeropuertu tamién remanó más carga internacional que cualesquier otru aeropuertu n'Estaos Xuníos.
Historia
L'aeropuertu foi abiertu en 1928 por Pan American Airways Corporation como la so base d'operaciones, hasta que foi abandonáu en gran parte, siendo recuperáu por Eastern Airlines y National Airlines nos 30.
N'años posteriores, l'aeropuertu creció n'importancia debíu al surdimientu de Miami como destín turísticu, y l'evolución de la ciudá como destín d'inmigración d'un gran númberu de llatinoamericanos, según la so condición de venceyu comercial ente los Estaos Xuníos y América Llatina. En 2017 les operaciones del aeropuertu fueron suspendíes pol furacán Irma.
Operaciones
Nel añu que terminó'l 30 d'abril de 2009 l'aeropuertu tuvo 358,705 operaciones d'aviones, permediu 982 per día: el 82% fueron aeronaves comerciales, el 12% taxis aéreos, el 5% aviación xeneral y <1% militar. El presupuestu pa les operaciones foi de $600 millones en 2009.
American Airlines ye l'aereollinia que más cubre vuelos internacionales dende'l MIA con aproximao pocu más de 65 vuelos diarios. Darréu l'aereollinia Avianca ye la segunda aereollinia líder en destinos internacionales dende'l MIA, pos opera diariamente alredor de 16 vuelos.
En cuanto destinos nacionales, American Airlines col so filial American Eagle son los operadores más importantes de la terminal nacional, con 55 destinos. Frontier Airlines ye la segunda aereollinia líder en destinos nacionales dende'l MIA, con 14 destinos
Instalaciones y aeronaves
L'Aeropuertu Internacional de Miami cubre 1,335 hectárees (3,300 acres) y tien cuatro Pistes d'aterrizaxe:
28 aeronaves tán basaes nesti aeropuertu: 46% multi-motor y 54% de jet.
La proteición contra quemes nel aeropuertu ye provistu pola Estación 12 del Departamentu de Bomberos y Rescate de Miami-Dade.
Terminales y sales
right|thumb|Una imaxe de satélite del Aeropuertu Internacional de Miami superpuesta sobre l'antiguu aeródromu de la cai 36.
La terminal principal en MIA remontar a 1959, con delles amiestes nueves. De forma semicircular, la terminal tien un antepar llinial (Sala D) y cinco sales en forma de muelle, retulaos en sentíu contrariu a les aguyes del reló de E a J (la Sala A ye agora parte de la Sala D, les Sales B y C fueron baltaos por que les puertes de la Sala D pudieren ser amestaes nel so llugar, y nomar una Sala I saltar pa evitar el tracamundiu col númberu 1). Dende l'apertura de la terminal hasta mediaos de la década de 1970, les sales fueron numberaos en sentíu horariu de 1 a 6.