cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sífilis
El tratamientu na tercer etapa será ineficaz, pues será desendolcada pola hipersensibilidá de la rempuesta inmune y non por aición bacteriana direuta.
Rue de la Fontaine
Rue de la Fontaine ye un odonime de frecuente usu nos países francófonos.
Frecuencia d'usu
En Francia, trátase unu de los nomes de cai más corrientes, depués de rue du Stade y primero que rue Pasteur ; según el serviciu postal en Francia, esisten más de 2 300 cais que lleven esi nome en distintes ciudaes franceses.
Burhanuddin Rabbani
Burhanuddin Rabbani foi un cabezaleru muyahidín afganistanu. Foi Presidente d'Afganistán en dos dómines diferentes (1992-96) y (2001).
Enantes de la so muerte, Rabbani yera'l cabezaleru del Frente Nacional d'Afganistán, principal grupu opositor al gobiernu d'Hamid Karzai y miembru del parllamentu del país.
Biografía
Fíu de Muhammed Yousuf, nació en 1940 en Badakhshan, nel norte d'Afganistán. Estudió de mozu nuna escuela relixosa na capital y depués de graduase entró na Universidá de Kabul pa estudiar Drechu y Teoloxía Islámica. Nel tiempu que pasó na universidá fizo dellos trabayos sobro l'Islam que-y sirvieron pa garrar un nome dientro'l mundu académicu y políticu. En 1966 coló a Exiptu pa ingresar na Universidá d'al-Azhar n'El Cairu. En 1968, recibió la so maestría en Filosofía Islámica.
Esi mesmu añu regresó a Afganistán. Ellí'l Conseyu Superior de Jamiat-e Islami mandólu organizar a los estudiantes universitarios. Gracies a los sos conocimientos, creitu y al so sofitu a la causa islámica, en 1972, un conseyu de 15 miembros nombrólu cabezaleru'l partíu nel que principalmente militaben tajikos y uzbecos.
Na primavera de 1974 la policía intentó detenelu poles sos posiciones islamistes pero nun foi a ello gracies a que los propios estudiantes refugaron les intenciones policiales facilitando que Rabbani fuxera y s'agospiara nel interior del país.
Nel tiempu la invasión soviética d'Afganistán en 1979, Rabbani lideró la resistencia del partíu escontra la intervención estranxera. Naquella guerra foi acusáu de reprimir sangrientamente'l llevantamientu de prisioneros de guerra nel campu de Badaber, en Paquistán, onde había presos soviéticos y afganistanos comunistes.
L'exércitu de Rabbani foi ún de los primeros ensames de calter muyahidín qu'entraron en Kabul en 1992 derrotando a los comunistes. Tres la guerra Rabbani convirtióse en presidente d'Afganistán. Depués del conflictu bélicu la capital quedó desfecha, el Muséu de Kabul foi saqueáu y escuarixingáu y milenta pieces fueron vendíes al estranxeru. La música afganistana foi censurada teniendo los músicos que pidir una llicencia esclariando nella la mena música que diben facer amás de tener la obligación d'incluir alabancies a los muyahidines y testos sacaos de la mística poesía sufí.
Na dómina del so gobiernu restauró la llapidación como forma d'execución. El so réxime de terror carauterizábase por denominar a les escueles como les "puertes del infiernu" y a la radio y televisión como "la caxa y l'espeyu del diañu" respeutivamente. Tamién hai datos qu'aseguren que se ficieron fogueres onde s'amburaben llibros siempre so la supervisión personal del Ministru d'Información y Cultura Seddiqu Chakari.
En 1996 tuvo que marchar de Kabul tres entrar nella otru ensame radical; los talibanes. Depués de los atentaos del 11 de setiembre Rabbani entamó a collaborar coles fuercies americanes y cola OTAN pa derrocarlos.
Caltuvo'l poder políticu namai qu'esi añu de 2001 y dexólu en favor de Karzai cuando perdió'l sofitu de l'alministración americana que miraba con meyores güeyos pa esti últimu.
Morrió na so casa víctima d'un atentáu suicida na capital del país, Kabul, desendolcando, nesi tiempu, funciones de negociador colos talibanes nun intentu d'algamar la paz na nación.
Bustiyé
Fiestes de San Mamés
Les fiestes de San Mamés celébrense l'últimu fin de selmana d'agostu y duren vienres, sábadu y domingu. El vienres entamen col pregón, normalmente dau por dalguna persona importante o perconocía nel pueblu, y la espicha de baldre. La programación del sábadu sufrió varios cambios a lo llargo de los años, nos últimos yera tradición la carrera cintes en quad pero ya va tiempu que s'organiza una batalla d'agua pa los nenos; dalgo que persiste ye'l tornéu de tute. El domingu entama cola procesión alredor de les cais y la misa. Actu seguíu, la puya'l ramu ya el vermú. De tardi, concursu de canción infantil, tornéu de parchís y chocolatada pa finar les fiestes. El vienres ya el sábadu hai verbena hasta l'alborada amenizada por pequeños grupos.
Rue Pasteur
thumb|300px|Casa d'estilu tradicional nel 27 rue Pasteur, en [[Segré, Maine-et-Loire.]]
Rue Pasteur ye un odonime de frecuente usu nos países francófonos.
Frecuencia d'usu
En Francia, trátase unu de los nomes de cai más corrientes, depués de rue de la Fontaine y primero que rue des Jardins ; según el serviciu postal en Francia, esisten más de dos mil calles que lleven esi nome en distintes ciudaes franceses.
Púnxose esi nome a eses cais, n'homenaxe al científicu Louis Pasteur. Trátase del odonime más utilizáu en Francia acomuñáu a una personalidá ; el segundu odonime de personalidá tocantes a frecuencia d'usu ye rue Victor-Hugo.
Willem Drees
Willem Drees foi un importante políticu de los Países Baxos. Foi Primer ministru del so país dende'l 7 d'agostu de 1948 hasta'l 22 d'avientu de 1958.
Rubab
Pal preséu de cuerda estregada, ver rebab
El rubab o robab (en grafía persa, رباب, trl. robāb) ye un preséu de cuerda similar al llaúd, orixinariu d'Afganistán. El so nome deriva del árabe rebab que significa "tocáu con un arcu", sicasí, a diferencia d'esti preséu d'Asia central, les sos cuerdes son pulsiaes y la so construcción ye distinta. El rubab emplégase principalmente na música d'Afganistán, Caxmir, y polos pueblos paxtu y curdu.
El rubab ye un láud de mástil curtiu, talláu nun namái bloque de madera, que tien la so caxa de resonancia cubierta con una membrana sobre la cual allúgase la ponte. Fabricar de madera de morera, la so membrana ye de cueru d'animal (de cabra, por casu) y les cuerdes pueden ser feches con intestinos o plásticu.Tien trés cuerdes melódiques afinaes en cuartes, trés cuerdes de bordón y 11 o 12 cuerdes simpátiques.
El rubab ye conocíu como'l <<lleón de los preseos musicales>> y ye, xunto col Zerbaghali, unu de los dos preseos musicales nacionales d'Afganistán. Tamién se-y llama'l rebab de Kabuli. Tamién s'usa enforma nos países vecinos a Afganistán, tales como: Irán, Paquistán, Taxiquistán, y Uzbequistán
Ye un antecesor del sarod indiu anque, a diferencia del rubab, les sos cuerdes s'estreguen en cuenta de ser pulsiaes.
Cuando'l músicu musulmás Mardana convertir nel primer discípulu de Guru Nanak, el rubab volvióse un componente esencial de la música Sikh, pero, anque derivó'l so nome del rubab, el preséu de Punjabi adoptó un métodu distintu de construcción.
Esisten evidencies de la esistencia del rubab dende'l sieglu VII. Ye mentáu por antiguos llibros perses y por dellos poetes de la tradición sufí.
El rubab iranín ye llixeramente distintu de los orixinales afganistanos. En Taxiquistán usa un rubab similar, pero'l so cuerpu y el so mástil son más planos. El rubab de Pamiri tien seis cuerdes de tripa, una de les cualos, en cuenta de dir dende la cabeza a la ponte, ta suxeta a la metá del mástil, en forma similar a la quinta cuerda del banjo americanu.
Kengo Tanaka
Kengo Tanaka (田中 謙吾; ) ye un futbolista xaponés.
Carreyana
Carreyana ye una casería de la parroquia de Bo nel conceyu asturianu d'Ayer.
Bradley Cooper
Bradley Cooper, de nome real Bradley Charles Cooper ye un actor d'Estaos Xuníos d'América.
Surianaceae
Surianaceae ye una familia de plantes de fanerógames con 5 xéneros que pertenez al orde Fabales. Natural de los trópicos d'América atlántica, África y Asia.
Carauterístiques
Son árboles o arbustos xerófitos con fueyes pequeñes o medianes, alternes, coriacees, peciolaes o sésiles, simples, enteres, lliniales o llanceolaes o oblongues y colos marxes enteros. Son hermafrodites cola inflorescencies en recímanos o visos. El frutu ye una drupa.
Villers-Bocage (Calvados)
Villers-Bocage ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Moon Hee-kyung
Moon Hee-kyung ye una actriz surcoreana. Debutó como actriz de teatru musical en 1995. Tamién desempeñó roles de sofitu en películes y series de televisiónsobremanera Skeletons in the Closet (tamién conocida como Shim's Family) en 2007.
La Pena (Bo)
La Pena ye una casería de la parroquia de Bo, nel conceyu asturianu d'Ayer.
Chris Elliott
Christopher Nash "Chris" Elliott ye un actor, comediante, y escritor d'Estaos Xuníos. Ye conocíu poles sos actuaciones risibles en Late Night with David Letterman, protagonizando na serie Get a Life, pol so papel como Peter MacDougall en Everybody Loves Raymond y tamién como Mickey, el padre de Lily Aldrin en How I Met Your Mother. Tamién ye conocíu por apaecer en películes como Cabin Boy, There's Something About Mary, Scary Movie 2, y Groundhog Day''.
Primeros años
Elliott nació en Nueva York, fíu de Llei y Bob Elliott, que yera un conocíu actor risible como parte del equipu risible Bob y Ray. Asistió a National Theater Institute en 1979.
Vida personal
Elliott tuvo casáu dende 1986 y tien dos fíos: Abby y Bridey. Abby foi contratada como miembru de SNL pa la temporada de 2008 y 2009, faciendo a Chris Elliott nel primer miembru de SNL en tener una fía que siguiría como miembru d'esi programa. El so padre, Bob Elliott, co-protagonizó nel episodiu de Navidá en 1978 y 1979. Nel branu de 2008, Elliott y la so familia tornaron a Connecticut, mercando una casa en Old Lyme, Connecticut.
Villers-Canivet
Villers-Canivet ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Symplocaceae
Symplocaceae ye'l nome botánicu d'una familia de plantes de flores perteneciente al orde Ericales, inclúi un solu xéneru, Symplocos, con unes 250 especies natives d'Asia, Australia y América.
Son árboles y arbustos perennes con fueyes alternes, coriacees o yerbácees, peciolaes y enteres. Son hermafrodites colos sos flores arrexuntaes n'inflorescencies o solitaries, en recímanos y en panícules. El frutu ye una drupa con 2-5 granes.
Saxifraga cymbalaria
Saxifraga cymbalaria, ye una especie de planta alpina perteneciente al xéneru Saxifraga. Ye orixinaria d'Europa, Asia y África. thumb|Vista de la planta
Descripción
Ye una pequeña yerba añal con tarmos d'hasta 35 cm de llargor. Fueyes del tarmu desenvueltes nodular-arrondaes, superficialmente estremaes en 5-9 lóbulos, de 1 × 1,3 cm.
Les flores recoyer n'inflorescencies corimboses. Los pétalos de 4.5-6 mm de llargu, de color mariellu brillante cola base naranxa. Los sépalos los 3-4 vegaes más curtios que los pétalos. Les granes son redondes, de color negru, de 0,4-0,6 × 0,3-0,5 mm. El númberu de cromosomes de 2n = 18.
Taxonomía
Saxifraga cymbalaria describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Sp. Pl. 405 1753. Saxifraga: nome xenéricu que vien del llatín saxum, ("piedra") y frangere, ("romper, quebrar"). Estes plantes llámense asina pola so capacidá, según los antiguos, de romper les piedres colos sos fuertes raigaños. Asina lo afirmaba Plinio, por casu.
cymbalaria: epítetu que significa "como Cymbalaria"
1757
1757 (MDCCLVII) foi un añu común entamáu en sábadu del calendariu gregorianu, y un añu común entamáu en miércoles nel calendariu xulianu. Al entamar esti añu el calendariu gregorianu taba 11 díes per delantre del xulianu, que remaneció n'usu en delles partes del mundu hasta 1923.
Llei de Godwin
thumb|derecha|250px|[[Mike Godwin.]] thumb|derecha|250px|Ilustración (n'inglés) del momentu nel qu'una discusión pasa un determináu nivel de confrontación, lo que inevitablemente xenera un puntu de non retorno, con frecuencia fácilmente reconocible.
La llei de Godwin, o regla d'analoxíes nazis de Godwin, ye en realidá un enunciáu (y non una llei) d'interaición social propuestu por Mike Godwin en 1990. L'enunciáu establez que:
Esiste una tradición xeneral en munchos grupos de noticies d'Usenet: en cuanto se mente una determinada comparación similar a la descrita nel enunciáu, el filo zárrase y quienquiera que la usara pierde la discusión. Asina, la llei de Godwin proporciona un límite a los filos en Usenet y otros grupos. De fechu, asina ye como munchos participantes conocen la llei.
Soníu
thumb|230x230px|Tresmisión del soníu nun fluyíu. Produzse una onda de presión per compresión, que fai que'l restu de les partícules s'estrullan ente elles. thumb|Un [[tambor produz un soníu por cuenta de la vibración d'una membrana tirante sobre una caxa de resonancia.]] thumb|Un Micrófonu Sennheiser.
El soníu (del llatín: sonĭtus, por analoxía prosódica con ruíu, chirríu, ruxíu, etc), en física, ye cualquier fenómenu qu'arreye l'espardimientu en forma d'ondes elástiques (seyan oyibles o non), xeneralmente al traviés d'un fluyíu (o otru mediu elásticu) que tea xenerando'l movimientu vibratoriu d'un cuerpu.
El soníu humanamente oyible consiste n'ondes sonores que se producen cuando les oscilaciones de la presión del aire, son convertíes n'ondes mecániques nel oyíu humano y percibíes pol celebru. L'espardimientu del soníu ye asemeyáu nos fluyíos, au'l soníu toma la forma de fluctuaciones de presión. Nos cuerpos sólidos l'espardimientu del soníu arreya variaciones del estáu tensional del mediu. right|thumb|300x300px|Representación esquemática del [[oyíu, espardimientu del soníu. Azul: ondes sonores. Coloráu: tímpanu. Mariellu: Cóclea. Verde: célules de receptores auditivos. Púrpura: espectru de frecuencia de respuesta del oyíu. Naranxa: impulsu del nerviu.]] L'espardimientu del soníu arreya tresporte d'enerxía ensin tresporte de materia, en forma d'ondes mecániques que s'arrobinen al traviés d'un mediu elásticu sólidu, líquidu o gaseosu. Ente los más comunes atópense l'aire y l'agua. Nun s'arrobinen nel vacíu, al contrariu que les ondes electromagnétiques. Si les vibraciones se producen na mesma direición na que s'arrobina'l soníu, trátase d'una onda llonxitudinal y si les vibraciones son perpendiculares a la direición d'espardimientu ye una onda tresversal.
La fonética acústica concentra'l so interés especialmente nos soníos de la fala: cómo se xeneren, cómo se perciben, y cómo puen describise gráfica o cuantitativamente.
Física del soníu
thumb|Compresión esférica (llonxitudinales) foles. La física del soníu estúdiase pola acústica, que trata tanto del espardimientu de les ondes sonores nos distintos tipos de medios continuos como la interaición d'estes ondes sonores colos cuerpos físicos. right|thumb|260x260px|[[onda sinusoidal; Variación de frecuencia; Embaxo podemos ver les frecuencies más altes. La exa horizontal representa'l tiempu.]]
Espardimientu del soníu
Ciertes carauterístiques de los fluyíos y de los sólidos inflúin na onda de soníu. Ye por eso que'l soníu arrobínase nos sólidos y nos líquidos con mayor rapidez que nos gases. Polo xeneral cuanto mayor seya la compresibilidá (1/K) del mediu tantu menor ye la velocidá del soníu. Tamién la densidá ye un factor importante na velocidá d'espardimientu, polo xeneral cuanto menor seya la densidá (ρ), a igualdá de tolo demás, mayor ye la velocidá del espardimientu del soníu. La velocidá del soníu rellaciónase con eses magnitúes per aciu:
Nos gases, la temperatura inflúi tantu la compresibilidá como la densidá, de tal mou qu'un factor de suma importancia ye la temperatura del mediu d'espardimientu.
L'espardimientu del soníu ta suxetu a dellos condicionales. Asina la tresmisión de soníu rique la esistencia d'un mediu material onde la vibración de les molécules ye percibida como una onda sonora. Nel espardimientu en medios compresibles como l'aire, l'espardimientu implica qu'en delles zones les molécules d'aire, al cimblar xúntense (zones de compresión) y n'otres zones allóñense (zones de rarefaición), esta alteración de distancies ente les molécules d'aire ye lo que produz el soníu. En fluyíos altamente incompresibles como los líquidos les distancies vense bien pocu afeitaes pero manifiéstense en forma d'ondes de presión. La velocidá d'espardimientu de les ondes sonores nun mediu depende de la distancia permediu ente les partícules de dichu mediu, poro, ye polo xeneral mayor nos sólidos que nos líquidos y nestos, de la mesma, que nos gases. Nel vacíu nun pue arrobinase'l soníu, nótese que por tantu los españíos realmente nun son oyibles nel espaciu esterior.
Les ondes sonores prodúcense cuando un cuerpu cimbla rápido. La frecuencia ye'l númberu de vibraciones o oscilaciones completes qu'efeutúen per segundu. Los soníos producíos son oyibles por un ser humanu permediu si la frecuencia d'oscilación ta entendida ente 20 Hz y 20000 Hz. Percima d'esta última frecuencia tiense un ultrasoníu non oyible polos seres humanos, anque dellos animales pueden oyer ultrasoníos inoyibles polos seres humanos. La intensidá d'un soníu ta rellacionada col cuadráu de l'amplitú de presión de la onda sonora. Un soníu grave correspuende a onda sonora con frecuencia baxa ente que los soníos agudos correspuéndense con frecuencies más altes.
Magnitúes físiques del soníu
Como tou movimientu ondulatoriu, el soníu pue representase per aciu la Tresformada de Fourier como una suma de curves sinusoides, tonos puros, con un factor d'amplitú, que puen carauterizase poles mesmes magnitúes y unidaes de midida qu'a cualquier onda de frecuencia bien definida: Llonxitú d'onda (λ), frecuencia (f) o inversa del periodu (T), amplitú (rellacionada col volume y la potencia acústica) y fase. Esta descomposición simplifica l'estudiu de soníos complexos yá que dexa estudiar cada componente frecuencial independientemente y combinar los resultaos aplicando'l principiu de superposición, que se cumple porque l'alteración que provoca un tonu nun modifica significativamente les propiedaes del mediu.
La carauterización d'un soníu arbitrariamente complexu implica analizar:
Velocidá del soníu
Si la temperatura ambiente ye de 15 °C, la velocidá d'espardimientu del soníu ye 340 m/s (1224 km/h ). Esti valor correspuende a 1 MACH.
Reverberación
La reverberación ye la suma total de les reflexones del soníu que lleguen al llugar del recutor en distintos momentos del tiempu. Auditivamente carauterízase por un allongamientu, a manera de "cola sonora", que s'amiesta al soníu orixinal. La duración y la coloración tímbrica d'esta cola dependen de: La distancia ente l'oyente y la fonte sonora; la natura de les superficies que reflexen el soníu. En situaciones naturales falamos de soníu direutu pa referinos al soníu que se tresmite direutamente dende la fonte sonora hasta nós (o hasta'l mecanismu de captación que tengamos). Per otra parte, el soníu reflexáu ye'l que percibimos dempués de qu'heba rebotao nes superficies que llenden el recintu acústicu, o nos oxetos que s'atopen na so trayeutoria. Evidentemente, la trayeutoria del soníu reflexáu siempres va ser más llarga que la del soníu direutu, de mou que -temporalmente- escuchamos primero'l soníu direutu, y unos intres dempués vamos escuchar les primeres reflexones; a midida que trescurre'l tiempu les reflexones que nos lleguen son cada vegada de menor intensidá, hasta que sumen. La nuesa sensación, sicasí, nun ye la d'escuchar soníos separtaos, una y bones el celebru intégralos nun únicu preceptu, siempres que les reflexones aporten con una separación menor d'unos 50 milisegundos. Esto ye lo que se denomina efeutu Haas o efeutu de precedencia.
Resonancia
Ye'l fenómenu que se produz cuando dos cuerpos tienen la mesma frecuencia de vibración, y unu d'ellos empieza a cimblar al recibir les ondes sonores emitíes pol otru.
Un exemplu ye l'efeutu d'afinar les cuerdes de la guitarra, darréu que al afinar, lo que se fai ye igualar les frecuencies, ye dicir poner en resonancia'l soníu de les cuerdes.
L'aparatu auditivu
Los soníos percíbense al traviés del aparatu auditivu que recibe les ondes sonores, que conviértense en movimientos de los osteocillos óticos y percibíes nel oyíu internu que de la mesma les tresmite por aciu el sistema nerviosu al celebru. Esta habilidá tiense inclusive enantes de nacer.
La voz humana
right|thumb|300x300px|La [[Espectrograma|espectrografía de la voz humana revela'l so ricu conteníu harmónico.]] La voz humana produzse pola vibración de les cuerdes vocales, lo que xenera una onda sonora que ye combinación de delles frecuencies y los sos correspondientes armónicos. El cuévanu buco-nasal sirve pa crear ondes cuasiestacionaries polo que ciertes frecuencies denominaes formantes. Cada segmentu de soníu de la fala vien carauterizáu por un ciertu espectru de frecuencies o distribución de la enerxía sonora nes distintes frecuencies. L'oyíu humanu ye a identificar distintos formantes de tal soníu y percibir cada soníu con formantes distintos como cualitativamente distintos, eso ye lo que dexa por exemplu estremar dos vocales. Típicamente'l primer formante, el de frecuencia más baxa ta rellacionáu cola abertura de la vocal que n'última instancia ta rellacionada cola frecuencia de les ondes estacionaries que cimblen verticalmente nel cuévanu. El segundu formante ta rellacionáu cola vibración na direición horizontal y ta rellacionáu con si la vocal ye anterior, central o posterior.
La voz masculina tien un tonu fundamental d'ente 100 y 200 Hz, ente que la voz femenina ye más aguda, típicamente ta ente 150 y 300 Hz. Les voces infantiles son aínda más agudes. Ensin el peñeráu por resonancia que produz el cuévanu buco-nasal les nueses emisiones sonores nun tendríen la claridá necesaria pa ser oyibles. Esi procesu de peñeráu ye precisamente lo que dexa xenerar los diversos formantes de cada unidá segmental de la fala.
Soníos de la fala
Los falantes competentes d'una llingua aprienden a "clasificar" distintos soníos cualitativamente asemeyaos en clases d'equivalencia de traces relevantes. Eses clases d'equivalencia reconocíes polos falantes son los constructos mentales que llamamos fonemes. La mayoría de llingües naturales tien unes poques decenes de fonemes distintivos, a pesar de que les variaciones acústiques de los fonos y soníos son enormes.
El soníu na música
El soníu, en combinación col silenciu, ye la materia primo de la música. En música los soníos califíquense en categoríes como: llargos y curtios, fuertes y débiles, agudos y graves, prestosos y desagradables. El soníu tuvo siempres presente na vida cotidiana del home. A lo llargo de la historia'l ser humanu inventó una serie de regles pa tresnalu hasta construyir dalgún tipu de llinguaxe musical.
Propiedaes
Les cuatro cualidaes básiques del soníu son l'altor, la duración, la intensidá y el timbre o color.
Rosarigasino
thumb|250px|Exemplu del rosarigasino
El rosarigasino o gasó ye una especie de xirigoncia nacíu na ciudá de Rosario (Arxentina). Na actualidá ye poco la xente que lo conoz, y suelse usar siempres de manera graciosa.
El primeru n'espublizalo foi l'actor Salvador Naom, alies Chita, quien daba funciones nes cárceles. Pero nun ta claru si Chita aprender fuera y llevar a la cárcel o si foi al aviesu.
Na década del 50 falar enforma los periodistes, los artistes, y tamién les moces de la cai que s'axuntaben nel chigre El Nacional, que taba frente al teatru La Comedia, onde Alberto Olmedo trabayaba formando parte de la claque."
Nos años ochenta, l'actor risible rosarino Alberto Negru Olmedo (1933-1988) sopelexó esta xíriga, entós casi sumida, nes sos sketchs humorísticos de televisión.
Arriendes de esto, y especialmente depués del so fallecimientu, esta xíriga (y el barriu Pichincha onde nació) tuvieron un notable ascensu de popularidá na Arxentina, sobremanera nos años noventa.
Nel añu 2003, l'actor Rene Bertrand encarnó un personaxe llamáu'l "señogasor" o "el rosarigasino", nel programa televisivu empobináu por Gerardo Sofovich, La peluquería de los Mateos.
Formación del gasó
El rosarigasino xenérase amestando darréu dempués de la lletra acentuada la sílaba gas; depués repitir la vocal de la postrera sílaba, pero acentuada, y por fin complétase la pallabra.
El mesmu términu rosarigasino ta formáu d'esta manera, sobre la base del xentiliciu «rosarino». Estos son dellos exemplos: pollera → polle-gase-ra
El gasó güei
El rosarigasino cobró cierta vixencia gracies a una película estrenada nel 2001 que lleva por títulu xustamente Rosarigasinos, con guión y direición de Rodrigo Grande y na qu'actúen Federico Luppi y Ulises Dumont quien, en delles escenes, utilicen esta xíriga.
Dempués del espardimientu del filme, que ganó más de diez premios internacionales, empezó a usase esta xíriga en Rosario pa dar nomes a comercios, n'anuncios publicitarios y en pintaes caleyeres.
Na ciudá de Rosario atopa una suerte d'Academia o Asociación del Gasó, creada con fines lúdicos, y editóse un manual d'usu, xunto col guión de la película mentada. En 2005, Bernardo Reyes realizó una versión de Don Quixote de la Mancha en rosarigasino, col títulu de Don Quijogasote de la Magasancha.
Exemplos
Delles pallabres tresformaes pa convertiles en rosarigasino (colos soníos amestaos en negrina):
L'usar el "gasó" en toles pallabres llargues ye un casu in extremis, de normal azorronábense una o dos pallabres por oración solamente. Pa encriptar más el so significáu a ayenos al círculu usaben pallabres en lunfardo y/o vesre asina en cuenta de "Muyer" puede usase "mina", inviértese como "Nami" y col Gasó queda "Nagasami". La gracia del rosarigasino ye (o yera) azorronar pallabres puntuales (Sustantivos y/o verbos) por que nun puedan entender la conversación estraños.
Música
El cantar El sacudón del cantante cordobés Carlos La Mona Jiménez (1951 -) cuenta con un estribillu cantáu nesta xíriga.
Villers-sur-Mer
Villers-sur-Mer ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Airbourne
Airbourne ye un grupu de hard rock formáu en Warrnambool, Victoria, Australia en 2003 polos hermanos Joel y Ryan O'Keeffe.
Biografía
Foi fundada en 2003 en Warrnambool, Victoria, Australia polos hermanos Joel y Ryan O'Keeffe, David Roads y Adam Jacobson. Adam foi despidíu y sustituyíu por Justin Street. En 2004, el grupu editó seu primer EP, llamáu "Ready to Rock". En 2007, editó seu primer álbum, llamáu "Runnin' Wild". En 2010, "No Guts. No Glory". En 2013, "Black Dog Barking".
Willem Barents
Willem Barents (en neerlandés: Barentsz), foi un navegante y esplorador neerlandés, unu de los pioneros nes primeres espediciones a les tierres del norte.
En 1594 Willem dexó Ámsterdam con dos naves pa buscar la ruta marítima del norte pasando pel norte de Siberia y l'este d'Asia. Algamó les mariñes del este de Nueva Zembla y siguió saleando escontra'l norte hasta que se vio obligáu a volver cuando algamó'l norte más estremu. Al añu siguiente, Willem participó n'otra espedición de siete naves, pasando pol estrechu de Kara, ente la mariña siberiana y la islla Vaygach, pero tardaron demasiáu n'atopar mar abiertu y debieron de tornar. Nel so tercer intentu, la misión tamién fracasó y él resultó muertu. Nesta última ocasión, llevaba dos naves encabezaes por Jan Rijp y Jacob van Heemskerk y nesi viaxe afayaron el archipiélagu Svalbard. El barcu de Barents, encabezáu por Heemskerk, quedó atrapáu nel xelu na mariña oriental de Nueva Zembla y la so tripulación viose obligada a pasar l'iviernu na islla onde finalmente morrería Willem.
Anque'l so oxetivu inicial de llegar a Oriente nun se cumplió, esti viaxe asitiar ente los más importantes de la esploración del océanu Árticu del sieglu XVI, y el primeru nel qu'un grupu d'esploradores encararon con ésitu l'iviernu polar. Les sos esperiencies sirviríen a los posteriores navegantes de los Países Baxos pa establecer granibles rutes pesqueres y balleneres.
Biografía
Willem Barents nació alredor del añu 1550 na islla Terschelling (isles Frisias) nes Diecisiete Provincies.
Barents, como cartógrafu comercial, saleó a España y pol Mediterraneu pa completar un Atles de la rexón mediterránea, que foi co-publicáu col cartógrafu neerlandés Petrus Plancius.
La so carrera como esplorador dedicar a la busca del Pasu del Nordeste, qu'él razonaba debía d'esistir pola esistencia d'agües abiertes al norte de Siberia, agües abiertes motivaes por que a'l rellumar el sol les 24 hores del día neses rexones debería de dilir cualquier xelu potencial. Ye una de les primeres esplicaciones de la conocida hipótesis del mar polar abiertu.
Primer viaxe (1594)
thumb|250px|Mapa del primer viaxe de Barents (del Diariu de [[Jan Huygen van Linschoten, 1601).]] thumb|250px|Barents cazando morses (Grabáu del llibru, Man Upon the Sea (1858), de Frank Boott Goodrich.
A finales del sieglu XVI les Provincies Xuníes de los Países Baxos, atollaes na guerra de los Ochenta Años contra España, buscaben una ruta marítima ente'l mar del Norte y Estremu Oriente que bordiando la mariña norte de Rusia dexára-yos algamar les Indies Orientales, onde teníen intereses comerciales, ensin utilizar la ruta tradicional arrodiando Europa y África, controlada per España.
En 1594, preparóse una flota de cuatro barcos al mandu de Cornelis Cornelisz Nay, de la ciudá de Enkhuizen, al qu'acompañaba otru famosu navegante, Jan Huygen van Linschoten. El conseyu comunal d'Ámsterdam mercó y fornió dos pequeños barcos, siendo Barents el capitán d'unu d'ellos, el Mercury. Partieron el 5 de xunu de la islla frisia de Texel y en bordiando la mariña noruega, entamaron aldu escontra l'este, col enfotu de llegar a Nueva Zembla y travesar el mar de Kara cola esperanza d'atopar el Pasu del Nordeste nes mariñes de Siberia.
El 9 de xunetu la tripulación atopar con tres oso polares per primer vegada. Dempués de disparar con un mosquete cuando unu d'ellos trató de xubir a bordu del barcu, los marineros decidieron prindalo cola esperanza de llevalo de vuelta a Holanda. Una vegada prindáu y a bordu, l'osu alborotóse talmente que tuvo que ser sacrificáu. Nomóse'l llugar del acontecimientu como Islla del Osu (en noruegu, Bjørnøyá). (Delles fontes suxuren qu'esti sucesu asocedió'l 9 de xunu de 1596 como parte del tercer viaxe. )
Al llegar a Nueva Zembla estremar en distintes direiciones pa intentar entrar nel mar de Kara. Barents, al mandu de los barcos d'Ámsterdam, intentó bordiar la islla pel norte y afayaron el grupu de pequeñes islla Orange, xusto al norte de Nueva Zembla. Neses islles la tripulación atopar con un fatáu d'aproximao 200 morses y trataron de matales con hachos y piques. Atopando la xera más difícil de lo qu'imaxinaben, abandonaron con solo unos caniles de marfil. Barents intentó bordiar la mariña oeste de Nueva Zembla y siguir escontra'l norte, pero atopar col xelu y los grandes iceberes obligar a dar la vuelta. Sicasí, los otros dos barcos llograron entrar nel mar de Kara al traviés del estrechu de Vaygach (agora estrechu de Kara), ente la mariña siberiana y la islla Vaygach, qu'atoparon llibre de xelu. Al so regresu, y a pesar de que nun algamar l'oxetivu final, la espedición foi considerada un ésitu.
Segundu viaxe (1595)
Mauricio de Nassau, príncipe d'Orange, tres los informes de la espedicionarios, allugaba les «más esaxeraes esperances» y los Estaos Xenerales de los Países Baxos financiaron una espedición de siete naves, nuevamente al mandu de Cornelis Cornelisz Nay. Barents encabezó la mesma nave del añu anterior y llevó a bordu a Jacob van Heemskerk. La espedición diba acompañada por seis barcos mercantes cargaos con mercancíes que los holandeses esperaben comerciar con China.
Partieron el 2 de xunu de 1595, nuevamente de la islla frisia de Texel y l'esfuerzu concentróse totalmente en travesar l'estrechu Vaygach. El 30 d'agostu la espedición atopar con un grupu d'unos 20 «homes selvaxes», unos samoyedos con quien pudieron falar gracies a un tripulante que falaba'l so idioma. El 4 de setiembre unvió una pequeña partida a la islla Estaos pa buscar un tipu de cristal del que teníen noticies. La partida foi atacada por un osu polar y dos de los marineros morrieron.
Sicasí, en 1595 por unes inesperaes condiciones meteorolóxiques, atopáronse'l mar de Kara totalmente conxeláu lo que faía imposible la navegación y tornaron, tres munches dificultaes y la muerte de dellos tripulantes, el 18 de payares. Esta espedición foi llargamente considerada como un fracasu, y la provincia de Zelanda y la ciudá de Enkhuizen, qu'habíen proporcionáu barcos pa dambos viaxes, perdieron l'interés. Van Linschoten escribió la so esperiencia nesos dos viaxes, Voyagie, ofte schip-vaert, van Ian Huyghen van Linschoten, van by Noorden om langes Noorvvegen de Noortcape, Laplant, Vinlant, Ruslandt, de VVite Zee, de custen van candenoes, Svvetenoes, Pitzora..., publicáu en 1601 por Gerard Ketel de Franeker.
Tercer viaxe (1596-97)
thumb|left|180px|Grabaos del Diariu of [[Gerrit de Veer (1596), amosando'l cronograma del tercer viaxe.]] thumb|250px|Parte del Mapa de Barentz, na que se ve'l percorríu de los dos barcos y depués solamente'l de Barentz. Nesti mapa, se cartografió per vegada primera l'archipiélagu de les Svalbard, nomaes como «Het Nieuwe Land» (n'holandés, Tierra Nueva). thumb|250px|Mapa completu del tercer viaxe de Barents (publicáu en 1598). thumb|250px|Barents y Van Heemskerk trazando la so ruta (Schilderij van Christoffel Bisschop, 1863). thumb|250px|El barcu de Barents atrapáu nel xelu (grabáu en madera de 1598). thumb|250px|Muerte de Willem Barents (Christiaan Julius Lodewyck Portman, 1836).
En 1596, decepcionaos pol fracasu de los dos espediciones anteriores, los Estaos Xenerales anunciaron que yá nun subvencionaríen viaxes similares, sinón qu'ufiertaben un altu pagu pa cualesquier que navegara con ésitu'l Pasaxe del Nordeste. El conseyu comunal de la ciudá d'Ámsterdam decidió unviar nuevamente los sos dos barcos pa un tercer intentu, esta vegada al mandu de Barents. Zarparon del puertu d'Ámsterdam el 10 de mayu (o'l 15 de mayu ), casi un mes primero que nos dos anteriores ocasiones, encabezaos los barcos por Jacob van Heemskerk y Jan Cornelisz Rijp. Barents acompañaba a van Heemskerk como pilotu y asesor científicu de la espedición. (De forma inesperada, Gerrit de Veer (ca. 1570-na. 1598), un carpinteru de la espedición, convertir nel cronista del viaxe, yá que llevó un diariu que foi publicáu en 1596).
Nesta tercer ocasión el pasu intentóse al traviés de llatitúes altes, como defendió l'influyente teólogu y cartógrafu Petrus Plancius. Los desalcuerdos ente Barents y Rijp surdieron aína, cuando Barents deseyaba dirixise nun aldu más oriental que les instrucciones que diera Plancius. El fuerte calter de Rijp aportunó nel cursu norte y el 10 de xunu afayaron Islla del Osu nel mar de Barents al norte de Noruega. Siguiendo escontra'l norte, afayaron la islla de Spitsbergen, cerca de la llatitú 80º N, el 17 de xunu, columbrando la so mariña noroeste. Consideraron, equivocadamente, la islla como parte de Groenlandia y bautizar como «Het Nieuwe Land» (n'holandés, Tierra Nueva). Parte del creitu d'esi descubrimientu correspuénde-y, por tanto, a la tozudez de Rijp.
El 20 de xunu vieron la entrada d'una gran badea, más tarde llamáu Raudfjorden. El 21 de xunu fondiaron ente Cloven Cliff y Vogelsang, onde «instaló un puestu con enseñar neerlandeses». El 25 de xunu entraron en Magdalenefjorden, al que llamaron badea de Tusk, a la lluz de los caniles de morsa qu'atoparon ellí. A otru día, 26 de xunu, embarcar na entrada norte del Forlandsundet, qu'a cencielles llamaron Keerwyck, pero viéronse obligaos a tornar por causa de un bancu de sable. El 28 de xunu doblaron la punta norte de Prins Karls Forland, al que llamaron Vogelhoek, por causa de la gran cantidá d'aves que vieron ellí. Navegaron escontra'l sur, pasando Isfjorden y Bellsund, que fueron retulaes na carta de Barents como Grooten Inwyck y Inwyck.
Dempués de columbrar les Svalbard, los barcos, una vegada más, atopar na islla del Osu'l 1 de xunetu, lo que llevó a un nuevu desalcuerdu ente Barents y Van Heemskerk, per un sitiu, y Rijp pol otru. Decidieron estremar la espedición, siguiendo Barents escontra'l nordés ente que Rijp dirixir escontra'l norte. Barents llegó a Nueva Zembla el 17 de xunetu y p'evitar quedar atrapáu nel xelu, como n'años anteriores, punxo proa escontra l'estrechu de Vaigatch, pero llueu quedó apexáu ente los numberosos iceberes y témpanos ya intentó otra vegada arrodiar l'estremu norte de la islla de Nueva Zembla, onde'l so barcu quedó atrapáu nel xelu'l 11 de setiembre.
Los 16 homes de la tripulación, incluyíu un mozu grumete, viéronse obligaos a pasar l'iviernu sobre'l xelu. Dempués d'un fallíu intentu de fundir el permafrost, la tripulación utilizó restos de madera atopaos na islla y parte de la madera de la so propia nave pa construyir un pequeñu pabellón de 7,8 x 5,5 metros, al que llamaron Het Behouden Huys (La Casa del Guarda).
El fríu yera estremu y la tripulación dio cuenta de que los sos calcetos quemábense primero que los sos pies pudieren inclusive sentir el calor del fueu, y díbense a dormir calecer con piedres y bales de cañón. Amás, utilizaron los texíos de los comerciantes que llevaben a bordu pa iguar nuevos cobertores y prendes de vistir.
El barcu llevaba carne salao, mantega, quesu, pan, cebada, arbeyos, frijoles, grañones, farina, aceite, vinagre, mostaza, sal, cerveza, vinu, brandy, galletes («hardtac»k), panceta afumada, xamón y pexe. Gran parte de la cerveza conxelóse, rompiendo los barriles. Amás, tuvieron ésitu cola caza, una y bones el grupu prindó 26 foinos árticos en trampes primitives, amás de de dellos osos polares. El 8 de payares Gerrit de Veer, el carpinteru del barcu que llevaba un diariu, informó de la escasez de pan y cerveza, y que'l vinu empezó a ser racionado cuatro díes más tarde. En xineru de 1597, De Veer convertir na primer persona en guardar y rexistrar l'anomalía atmosférica conocida como'l efeutu Nueva Zembla.
Cuando llegó xunu y el xelu entá nun lliberara'l barcu, los sobrevivientes al escorbutu facer a la mar en dos pequeños botes abiertos el 13 de xunu. Barents morrió mientres estudiaba les cartes solo siete díes dempués de partir. Nun se sabe si Barents foi soterráu nel norte de la islla de Nueva Zembla o foi refundiáu al mar.
Dos miembros de la tripulación de Barents publicaron más tarde los sos diarios, Jan Huygen van Linschoten, que lo acompañara nos dos primeros viaxes, y Gerrit de Veer, que participaba como carpinteru del barcu nos dos últimos viaxes.
Escavaciones y afayos
thumb|200px|left|Un bocetu de 1917 de Het Behouden Huys, la vivienda construyida pola tripulación de Barents. thumb|250px|Restos de Het Behouden Huys (fotografía de 1881). thumb|left|200px|Dalgunos de los restos recoyíos de la escena sieglos más tarde.
La caseta de madera onde s'abelugó la tripulación de Barents foi atopada inalterada pol cazador de foques noruegu Elling Carlsen en 1871. Fixo un croquis de la construcción y Carlsen anotó qu'atopó dos olles de cocina de cobre, un barril, una ferramienta pechu, reló, sacaclavos, flauta, prindes de vistir, dos arques vacíos, unes trébedes de cocina y una serie d'imáxenes.
El capitán Gunderson aportó al sitiu'l 17 d'agostu de 1875 y recoyó un agarre de fierro, dos mapes y una traducción manuscrita de los viaxes de Pet y Jackman. Al añu siguiente, Charles L.W. Gardiner tamién visitó'l sitiu'l 29 de xunetu 29, onde recoyó 112 oxetos más, ente ellos el mensaxe de Barents y Heemskerck describiendo'l so asentamientu a los futuros visitantes. Toos estos oxetos finalmente terminaron nel Rijksmuseum d'Ámsterdam, anque primeramente dalgunos quedaron en La Faya.
En 1992, una espedición de trés científicos, un periodista y dos fotógrafos, patrocinada pel Centru Árticu de la Universidá de Groningen, xunto con dos científicos, un cocineru y un médicu unviaos pol Institutu d'Investigaciones del Árticu y L'Antártida'' de San Petersburgu, tornaron al sitiu, y llevantaron un afitáu conmemorativo nel llugar de la cabina.
L'allugamientu de la ivernada de Barents nos témpanos de xelu convirtióse nun destín turísticu pa cruceros ruempexelos qu'operen dende Múrmansk.
Legáu
En 1853, l'antiguu mar de Murmansk pasó a llamase mar de Barents nel so honor. A finales del sieglu XIX, foi inauguráu'l Institutu Marítimu Willem Barents en Terschelling.
En 1878, los Países Baxos bautizaron un buque d'esploración ártica como Willem Barentsz.
En 1931, Nijgh & Van Ditmar publicaron una obra teatral (toneelstuk) escrita por Albert Helman avera del tercer viaxe de Barents, a pesar de que nunca se realizó.
En 1946, el balleneru Pan Gothia foi re-bautizáu como Willem Barentsz. En 1953, construyóse un segundu buque balleneru Willem Barentsz.
En 1996, acuñóse una moneda de 10 € de los Países Baxos dedicada a Barents.
Una proteína na estructura molecular de la mosca de la fruta foi nomada Barents, n'honor del esplorador.
Shinya Awatari
Shinya Awatari (阿渡 真也, ), ye un futbolista xaponés.
William McKinley
William McKinley foi'l ventenu quintu presidente de los Estaos Xuníos, y el postreru veteranu de la Guerra Civil qu'algamó esi cargu.
Mientres la década de 1880 foi un importante miembru del Partíu Republicanu. Como congresista, foi responsable de la medría de los aranceles a les importaciones (McKinley Tariff), como midida de prosperidá. Na so candidatura a les eleiciones presidenciales de 1896 promovió'l pluralismu ente los grupos étnicos. La so campaña foi diseñada por Mark Hanna, quien introdució nueves téuniques de publicidá que revolucionaron les campañes polítiques, y venció al demócrata William Jennings Bryan. Col so mandatu empezó un periodu de dominiu republicanu, nel que se fomentó l'actividá mercantil. Estaos Xuníos, amás, convertir nuna potencia mundial tres la so victoria na Guerra d'España y Estaos Xuníos. Esto dexó a McKinley volver ser escoyíu presidente en 1900 tres otra intensa campaña tamién frente a Bryan. No referente a política internacional sofitó la independencia de Cuba; la guerra con España dio-y a Estaos Xuníos el control de Puertu Ricu, Guam y Filipines.
El 6 de setiembre de 1901 foi tirotiáu pol anarquista Leon Czolgosz. Finó ocho díes dempués y convirtióse nel tercer presidente asesináu nel cargu, tres Abraham Lincoln y James Abram Garfield. Foi asocedíu por Theodore Roosevelt.
Infancia y mocedá
Nacíu en Niles, Ohio el 29 de xineru de 1843, William McKinley foi'l séptimu de nueve hermanos. En 1869 afitó la so residencia en Canton, Ohio, onde vivió hasta la so muerte. Los sos padres William y Nancy teníen oríxenes escoceses ya irlandeses.
En xunu de 1861, al empezar la guerra civil, apuntar nel ventenu tercer reximientu d'infantería de voluntarios d'Ohio del exércitu federal. El reximientu foi unviáu al oeste de Virxinia, onde pasó un añu lluchando contra pequeños destacamentos confederaos. El so superior, Rutherford B. Hayes, tamién futuru presidente de los Estaos Xuníos, xubir al rangu de sarxentu. Darréu siguió xubiendo hasta qu'en 1865, al rematar la guerra, algamara'l rangu de mayor. En 1869 conoció a quien sería la so esposa, Día Saxton, cola que contraería matrimonio dos años dempués.
Carrera política
Tres la guerra allegó a la Albany Law School, onde estudió abogacía. Exerció como abogáu ente 1869 y 1871.
Cola ayuda de Rutherford B. Hayes ye escoyíu como miembru del partíu republicanu pa la Cámara de Representantes, onde sirviría nos periodos 1877–1882 y 1885–1891. Coles mesmes foi presidente del Comité de Revisión de Lleis ente 1881 y 1883. En 1890 autorizó la McKinley Tariff, consistente nuna medría de los aranceles a les importaciones. Esta impopular midida, xunto con una gerrymandering, provocó que perdiera'l so sillón na Cámara de Representantes.
Gobernador d'Ohio
N'abandonando'l Congresu, Mckinley venció nes eleiciones pa gobernador d'Ohio de 1891, ganando al demócrata James Y. Campbell. En 1893 foi reelixíu venciendo nesta ocasión a Lawrence T. Neal. Ente les sos midíes como gobernador atopa l'aprobación de lleis p'aumentar les midíes de seguridá nel tresporte de trabayadores.
Eleiciones de 1896
thumb|300px|N'azul los estaos ganaos por McKinley y en colloráu los ganaos por Bryan. Los númberos indiquen los votos eleutorales de cada estáu.
McKinley abandonó'l sillón de gobernador a principios de 1896, y col sofitu del so amigu Marcus Hanna empezó una activa campaña pa ser escoyíu pol partíu republicanu. Tres la designación nel congresu del partíu tornó a la so casa en Canton, Ohio, dende onde dirixó tola so campaña. El responsable de tola campaña foi Hanna, un ricu industrial. McKinley basó'l so discursu de campaña, en fomentar la industria y la banca y garantizando la prosperidá pa cada grupu nuna nación plural. Gracies a esti discursu McKinley llogró numberosos votos en zones obreres y de minoríes étniques, hasta esi momentu feudu del partíu demócrata. Mientres la campaña Hanna invirtió 3,5 millones de dólares, y desenvolvió innovadores maniobres publicitaries pa espublizar el discursu de McKinley. Finalmente, y anque primeramente Bryan encabezaba les encuestes, la victoria decantóse del llau de McKinley per un ampliu marxe.
Política interna
McKinley cumplió lo prometío nel procesu eleutoral, yá que 1897 convertir nel añu de la recuperación bursátil, agrícola y una medría de la prosperidá. Esto debió en parte a un amenorgamientu del baturiciu políticu y en parte al enfotu de los grandes empresarios na nueva Alministración.
El 16 de xunu de 1897 roblóse'l Tratáu d'anexón de Ḥawai a los Estaos Xuníos d'América. El gobernador de Hawaii ratificó la midida rápido pero yera necesaria una mayoría de 2/3 nel Senáu. La solución foi anexonar Hawaii por aciu un resolución común que tan solo riquía mayoría en dambes cámares del Congresu. Por aciu l'anexón, los Estaos Xuníos comprometer a faer frente a la delda de 4 millones de dólares que tenía Hawaii. El resolución foi aprobada pero cuntó col votu en contra de la mayor parte de los miembros del partíu demócrata y munchos republicanos, ente los que s'atopaba Speaker Reed. Creóse una comisión formada por Shelby M. Cullom, John T. Morgan, Robert R. Hitt, Sanford B. Dole, y Walter F. Frear, que s'encargó de dotar d'un sistema de gobiernu a les islles. Esti sistema foi aprobáu por llei'l 30 d'abril de 1900. L'acta d'esclusión de la población China de 1882, foi ampliáu tamién a les islles y l'inmigración dende Hawaii al continente foi prohibida.
thumb|200px|Estatua del Presidente en Walden, Nueva York.