cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Crisis de la Edá Media n'España
La Corona d'Aragón
Antes de rellatar les peripecies polítiques que sufre la corona d'Aragón hai que dexar clara una circunstancia concreta. Ente que la corona de Castiella, al marxe de diferencies sociales o relixoses, tolos súbditos considerar de la mesma nacionalidá, na d'Aragón había enraigonaes diferencies nacionales ente los habitantes de los cuatro reinos: el principáu de Cataluña, el reinu d'Aragón, el reinu de Valencia y el reinu de Mallorca. Na corona d'Aragón un barcelonés yera consideráu estranxeru en Valencia y lo mesmo podría dicise de los baleáricos que diben a Zaragoza. Esto condicionó la esistencia d'un pactismo tradicional y obligáu, según que los conflictos fueren más numberosos, pero menos destructivos qu'en Castiella.
Pedro'l Ceremoniosu
Esti rei (1336-1387), fíu d'Alfonso'l Benignu, xubió al poder con una corona d'Aragón desmembrada: el reinu de Mallorca negar a aceptar el vasallaxe al nuevu soberanu y el reinu de Valencia fuera apurríu a los sos hermanascos, Fernando y Juan de Castiella. Amás, la so madrasca Leonor de Castiella tenía grandes influencies nes cortes de Barcelona. La so coronación supunxo, inclusive, un duru enfrentamientu ente les cortes catalanes y los aragoneses. Sicasí intervención na Batalla del Saláu, contra los Benimerines del Estrechu, dexó-y cuntar col estimosu sofitu del rei castellanu Alfonso XI. Asina, Pedro pudo pacificar y unificar la corona, y centrase nos problemes mediterráneos. Pedro'l Ceremoniosu tuvo que faer frente a la Peste negro, a la rebelión de Cerdeña y a los ataques xenoveses. Magar los sos numberosos ésitos militares, la guerra catalano-xenovesa inxerir na confusa rede d'aliances provocada pola Guerra de los Cien Años y nun tuvo fin hasta'l sieglu XV.
L'enclín del rei escontra los problemes mediterráneos produció ciertu abandonu del reinu d'Aragón. Asina, la nobleza aprovechó p'alzase contra Pedro'l Ceremoniosu en 1346. Los sulevaos formaron la llamada Unión aragonesa que nun pudo ser derrototada (tres dellos vaivenes militares) hasta la Batalla de Épila (1348).
Nun acaben equí los problemes, la xubida al tronu de Pedro I de Castiella y les complexes aliances derivaes de la Guerra de los Cien Años, acabara provocando la llamada «Guerra de los dos Pedros» (1356-1365). El casus belli foi l'alianza del rei castellanu con el xenoveses y les disputes fronterices n'Aragón y Valencia: A pesar de la valía militar del Pedro aragonés, el Pedro castellanu xugó les sos baces más ventaxoses, a saber: la potencia demográfica de Castiella (con más de cinco millones d'habitantes), frente a la d'Aragón (con un millón d'habitantes); y l'autoridá de la monarquía castellana, ensin contrapesu nes cortes, les ciudaes nin la nobleza (en oposicón, la corona d'Aragón tenía que consultar a les cortes de cada reinu cada lleva o cada impuestu estraordinariu, lo que retrasaba'l procesu de preparación de tropes dellos meses). Les clares desventaxes de la corona d'Aragón obligaron a apautar con Enrique de Trastámara, que como vimos yera mediohermanu del rei de Castiella y pretendiente al tronu. La Guerra de los dos Pedros supunxo un desastre inútil pa dambes monarquíes y derivó na Guerra civil Castellana que yá tratemos.
Los fíos de Pedro'l Ceremoniosu: Xuan I y Martín l'Humanu
Xuan I constitúi un murniu exemplu de mal gobiernu, desinterés, manipulación y corrupción, aportando a acusáu de preparar falses invasiones pa poder llograr dineru de les cortes. N'efeutu, Xuan I d'Aragón (1387-1396) escarecía d'ingresos abondos pa la so política, se desinteresó polos problemes mediterráneos y arrodióse de conseyeros corruptos. Ante la repitida negativa de les cortes de da-y dineru, viose obligáu a pidir préstamos, llegando a tar totalmente apoderáu pol so emprestador (Luqui Scarampo) a quien llegó a deber 68.000 florinos. Esti financieru, amás, malvó a los sos conseyeros que fueron acusaos de recibir comisiones y de mandar al rei a cazar pa distraye-y de los asuntos de palaciu. El so gobiernu carauterizar pola anarquía social y pola perda de prestíu de la corona, non yá interior, sinón en toa Europa: «Los mercaderes y otros que van fora de los vuesos reinos faen escarniu de vos diciendo que'l rei nun tien qué comer».
Por eso, cuasi tol reináu de Martín I d'Aragón (1396-1410) tuvo dedicáu a poner orde nel país y nes sos rellaciones mediterránees. A pesar de los sos esfuercios (la victoria de San Luri, 1409, en Cerdeña y la pacificación de Sicilia), el cayente aragonés nel Mediterraneu yera un fechu. Los castellanos convirtiérense nuna potencia marítima y los sos corsarios esqueráronse demasiáu nel comerciu catalán. Nel interior, siquier recuperó la xurisdicción de munches de les tierres perdíes, cola ayuda de los sos propios habitantes (pos la corona siguía con munchos problemes monetarios). Nesta dómina munchos llabradores dieron cuenta de la so situación, los remensas, y al tomar conciencia empezaron a entamase coles consecuencies enriba espuestes. Sicasí, el rei perdió al so únicu fíu lexítimu y quedóse ensin herederu; anque propunxo al so bastardu Fadrique, nun foi aceptáu polos tribunales y a la so muerte plantegar a la cuestión socesoria y dos años ensin monarca llamaos Interregno.
El Compromisu de Caspe y la Casa de Trastámara
L'Interregno y el so culminación, el Compromisu de Caspe (1410-1412), punxeron n'evidencia les divisiones polítiques ente los distintos reinos de la corona d'Aragón. Ente los varios pretendientes que se presentaron, Fernando d'Antequera foi'l que meyor xugó les sos baces: cuntaba con enormes riqueces (al contrariu que los anteriores reis de la corona), ganóse'l sofitu de los valencianos al traviés de Vicente Ferrer, sofitando al papa Benedicto XIII, ocupó'l reinu d'Aragón cola sida de protexer a los compromisarios (en realidá, pa primilos) y estremó a los únicos que podíen refuga-y, el catalanes. La casa de Trastámara entró na corona d'Aragón.
thumb|[[Fernando II d'Aragón nel so tronu enmarcáu por dos escudos col emblema del señal real. Frontis d'una edición de 1495 de les Constituciones catalanes. ]] Sicasí, como se vio, el nuevu rei Fernando I d'Aragón, nun arrenunció a la rexencia qu'exercía en Castiella. La so autoridá foi aldericada por otru pretendiente al tronu, Jaime de Urgel, pero tardó pocu en gana-y. El so curtiu reináu (1412-1416) foi, dende'l puntu de vista políticu, bien trascendente: unu de los sos fíos foi rei d'Aragón (Alfonso V), otru rei de Navarra y, dempués, tamién d'Aragón (Xuan II), otru foi gran maestre de la Orde de Santiago (Enrique) y casó a la so fía Leonor col herederu al tronu portugués. Pacificó Cerdeña y Sicilia y robló tregües con Xénova, Exiptu y Marruecos. Al decidise, nel Concilio de Constanza, la destitución del papa Luna, Benedicto XIII, Fernando -y abondonó ensin miramientos (1416). Ensin batura a duldes, mientres los últimos años de la so vida, Fernando d'Antequera convertir nel home más poderosu de la Península Ibérica y unu de los más influyentes d'Europa Occidental.
Alfonso V d'Aragón, el Magnánimo (1416-1458) el fíu mayor de Fernando, viose obligáu a asumir la responsabilidá de protexer a los sos hermanos los Infantes d'Aragón, pero ensin enforma convencimiento. Lo que de verdá-y atraía a él yera la política mediterránea, yá que yera, personalmente, un ricu mercader. La obligación d'ayudar a los sos hermanos nes lluches castellanes foi un fracasu militar y obligó-y a sometese a la voluntá de les cortes catalanes, que nunca antes tuvieren tantu poder. Les mesmes cortes obligaron al rei a roblar con Castiella les Tregües de Majano en 1430. Una vegada se "desentemangó" de la obligación castellana, dexó al so hermanu Juan al cargu de los asuntos peninsulares y coló a Nápoles a reclamar el tronu del reinu. A pesar de que nun llogró victories militares, llegó a un alcuerdu col señor de Milán, Filippo Maria Visconti, pa partise la influencia n'Italia: pa Milán el norte, pa Nápoles el sur. Alfonso foi coronáu en Nápoles en 1442. Años más tarde robló'l tratáu de Lodi (1454), xunto con Milán, Florencia y Venecia, pa combatir a cualquier enemigu esterior común, especialmente los franceses y los turcos. Alfonso morrió en Nápoles en 1458 y foi asocedíu pol so hermanu Juan, que yera tamién rei de Navarra.
Xuan II d'Aragón
Juan, fíu de Fernando d'Antequera y hermanu del rei d'Aragón, Alfonso V, con quien collaboró mientres el so reináu como lugateniente, aportara al tronu del reinu de Navarra pol so matrimoniu con Blanca de Navarra, yera pos un pixín consorte. Amás, l'herederu lexítimu según el testamentu de la reina yera'l primoxénitu Carlos, el príncipe de Viana. Pero l'ambición de los trastámara nun podía conformase con eso y tol so reináu en Navarra enfocar a llograr ser el soberanu y desfacer del so fíu, el Príncipe de Viana.
Cuando la so esposa Blanca morrió (1441), coles mesmes qu'él mesmu yera ganáu por Álvaro de Luna en Castiella (lo que-y dexaba ensin les sos perriques posesiones naquél reinu); decidió dar el pasu decisivu y ser rei, anque fuera illexítimamente. Pa ello maniobró, aprovechando les banderías navarres, y consiguió suficientes partidarios pa los sos propósitos. Pero Carlos de Viana nun se quedó de brazos cruzaos y declaró la guerra al so padre (1451-1461): reclutó el sofitu de los montañeses de Beaumont (beamonteses) y del propiu condestable castellanu, Álvaro de Luna. Pero Xuan II ganó-y una y otra vez, de la que se casaba cola castellana Juana Enríquez (1447) que-y daría un fíu, el futuru Fernando'l Católicu.
Nel añu 1458, por causa de la muerte del so hermanu, heredó la corona d'Aragón, pero les cortes catalanes opónense-y rotundamente, esixendo que reconociera los derechos del so enemigu, el príncipe de Viana. Nesi momentu, los problemes navarros y los aragoneses fundir no que sería la Guerra Civil Catalana (1462-1472). En Cataluña, Xuan II procuróse'l sofitu de remensas y buscaires, según munchos nobles disidentes. El Catalanes nun deseyaben destronar al rei, namái pretendíen qu'ésti aceptara los sos puntos de vista: principalmente que la monarquía tenía de ser controlada poles cortes. Puede dicise qu'esta guerra civil yera la llucha ente una concepción moderna de la monarquía autoritaria (moderna porque superaba la concepción medieval) y l'idea medieval y pactista catalana.
Ante la imposibilidá d'alcuerdu, el catalanes busquen otros candidatos al tronu, que seríen denominaos «reis intrusos de cataluña», pero unu detrás d'otru van arrenunciando (el castellán Enrique IV, Pedro de Portugal, el francés Louis d'Anjou...). La llegada d'aliaos estranxeros enllazó, una vegada más, los conflictos peninsulares cola Guerra de los Cien Años. Finalmente, Xuan II ganó a los catalanes, que roblaron la Capitulación de Pedralbes (1472). Sicasí, el rei optó pola clemencia, pa pacificar el país, y reconoció los Privilexos y Fueros Catalanes.
Tocantes a Navarra, les banderías siguieron, los gobiernos y rexencies demasiáu curtios nun ayudar al so estabilización. Años más tarde, Fernando'l Católicu, col sofitu de la so esposa, convirtió esti reinu nun proteutoráu castellanu, hasta que foi anexonáu definitivamente en 1512, eso sí, respetando los sos fueros ancestrales.
El Reinu de Granada
thumb|Patiu de los lleones, [[La Alhambra, Granada]] Mientres el sieglu XIV el reinu nazarí de Granada ta fuertemente consolidáu como una pequeña potencia artesanal y comercial, con unes traces social y económicu bien definíos. Granada tenía un comerciu floreciente, controláu cuasi puramente por xenoveses. La so economía básase nel cultivu de plantes non alimenticies, pero de gran valor comercial (moreres pa la seda, caña d'azucre, frutos secos...), qu'intercambiaba por alimentos. Amás la so artesanía yera bien apreciada en toa Europa. Pero esa dependencia alimentaria obligaba a mercar trigu a los castellanos y a los xenoveses a precios cimeros a los del mercáu. Cuando les crisis internes que sufrió la corona de Castiella dexaron la so sobrevivencia sumieron, Granada vio la so esistencia amenazada polos sos vecinos del norte; precisamente una de les táctiques castellanes foi'l bloquéu comercial, llevada a cabu en tiempos de los Reis Católicos, anque primero socedieron munches otres coses:
Políticamente, Granada sufre la lacra de les continues combalechadures polítiques contra'l sultán de vez, años de traiciones y conxures xuníes al entrometimiento d'estaos más poderosos: de primeres los Benimerines de Marruecos y, dempués, de los castellanos.
Quiciabes l'únicu periodu de completu florecimientu ye'l sultanatu de Muhammed V (1354-1359 y 1362-1391). Esti soberanu, gracies a les paries pagues al rei Pedro I de Castiella consiguió que «nin los moros entraren a tierra de cristianos, nin ellos a tierra de moros por que se ficiese cosa que cuntar sía» (Crónica del rei don Pedro ). Mientres unos años, Muhammed V foi destronáu polos sos rivales, pero recuperó'l tronu gracies al sofitu castellanu. Esti segundu reináu de Muhammed V foi de paz y prosperidá pal reinu de Granada.
A partir de la so muerte, y mientres cuasi tol sieglu XV, la desestabilización política va amontándose, lo que s'agrava por causa de los ataques castellanos, que los sos nobles recurren a la guerra contra Granada pa ganar prestíu militar (Fernando d'Antequera, Álvaro de Luna...). Dos bandos apuéstense'l poder: los Abencerrajes (Banu Sarrach) y los Zegríes. Sírvense se sulevaciones, golpes d'estáu, asesinatos, intrigues palaciegues y consiguen estremar a la familia real, los Nazaríes en dos rama rivales que s'alternen alocadamente nel tronu. Destacamos, pola so persistencia, a Muhammed IX, el Zurdu, que tuvo nel poder en cuatro causes distintes (1419-1427, 1430-1431, 1432-1445 y 1448-1453) y otres tantes foi espulsáu del tronu.
L'únicu renacer momentaneu correspuende al sultán Muley Hacén (1463-1482), quien pacificó el país reprimiendo duramente la revuelta de los Abencerrajes; roblando tregües con Castiella, consolidando la economía y el comerciu... Pero ésti yera'l cantar del cisne. La llegada al tronu de Sabela la Católica supunxo que tola maquinaria bélica castellana entartallara al últimu reinu musulmán na península Ibérica.
Campeonatu d'Equipos d'Asturies 2020
El Campeonatu d'Equipos d'Asturies 2020 foi la ??ª edición del campeonatu por equipos de Bolo Celta d'Asturies. Ta dividíu en tres categoríes. El campeonatu organízalu la Federación Asturiana de Bolos.
Hiroshi Soejima
Hiroshi Soejima (副島 博志, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Kalpana Ranjani
Kalpana Ranjani foi una actriz india. Actuó en 300 películes en delles llingües indies.
Saint-Germain-en-Montagne
Saint-Germain-en-Montagne ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Kalpana Ranjani
Fía de Vijayalakshmi Nair y Chavara V.P.Nair. Casóse col direutor cinematográficu Anil Kumar dende 1998 al 2012. Tuvieron una fía, Sreemayi. Recibió'l Premiu Nacional de Cine a la meyor actriz de repartu.
Saint-Germain-en-Montagne
Tien una población de y una superficie de  km².
El Rubius
Rubén Doblas Gundersen, más conocíu como «El Rubius» o «Rubius», ye un videoproductor na plataforma YouTube d'orixe español. Na actualidá, ye'l youtuber más siguíu del so país, el segundu en llingua española y el terceru más popular de YouTube a nivel global. La temática principal de los sos videos son los videoxuegos comentaos, trataos d'una forma humorística.
Biografía
Nacíu na llocalidá malagueña de Mijas en 1990,  de padre español y madre noruega, pasó la so infancia y parte de la so adolescencia ente España y el país nórdicu. En Noruega entabló, al traviés d'Internet, amistá con Miguel Ángel Rogel (más conocíu como Mangel o mangelrogel), youtuber español que collabora de manera frecuente nos sos videos, a quien conoció en persona en 2012 y con quien compartió pisu mientres un tiempu. Fala español, noruegu y inglés de manera fluyida.
Mientres los años 2012 y 2013 trabayó xunto a otros usuarios de la plataforma como MangelRogel, Panda, Lokillo o Maximus en BGames, la seición de videoxuegos de Bumerán Live (anguaño llamada BLive), network con canal de YouTube del Grupu Bumerán TV.
Nel añu 2014, fixo un cameo en Torrente 5, una comedia española protagonizada y empobinada por Santiago Segura.
En 2015, concedió la so primer entrevista en televisión, en concretu pal programa español Al rincón de pensar d'Antena 3, presentáu por Risto Mejide. Nesa entrevista trataron drames personales que-y emocionaron visiblemente, lo que tuvo una gran repercusión nes redes sociales por ser la primera y única vegada que faló de la so vida privada en públicu.
Canal de YouTube
El Rubius cunta con dos canales, elrubius y elrubiusOMG, siendo esti postreru l'únicu qu'utiliza anguaño. El primeru d'ellos foi creáu, según la mesma canal, el 3 d'abril de 2006 y foi sustituyíu pol actual, creáu'l 19 d'avientu de 2011, yá que por cuenta de una denuncia de conteníos por infringir normes de la comunidá de YouTube, nun se-y dexaba ser partner y llograr ingresos por xubir conteníu. Anque la mayoría del so conteníu ta basáu en gameplays, nos que se comenta un videoxuegu coles mesmes que se xuega, na so canal cunta con otru tipu de videos, como videoblogs de los viaxes que realiza, direutos, respuestes a entrugues de los sos siguidores, sketches o challenges (retos viralizados na rede) ente otros. Tou ello na clave d'humor que-y caracteriza.
A finales de 2011 xubió un videu de tipu gameplay nel que comentaba situaciones del videoxuegu The Elder Scrolls V: Skyrim, que terminaría per volver se viral n'Internet y consiguió atraer suscriptores a la so canal de YouTube. Más tarde fixo una parodia del videoxuegu Minecraft, que'l so títulu yera Minecraft en 1 minutu, que volvió a viralizarse y fíxose un buecu ente los más destacaos del momentu en YouTube n'español. En 2012 empezó a xubir videos nos que participaba en chats del portal Chatroulette como un troll d'Internet. La so canal llogró ser el primeru d'España en númberu de suscriptores en payares de 2012, cuando superó al videoproductor Willyrex, y llogró el millón de siguidores en febreru de 2013. En febreru de 2015, convertir na primer canal española n'algamar los 10 millones de suscriptores.
A fecha de xunetu de 2017, El Rubius cunta con más de 25.1 millones de suscriptores na so canal de YouTube y los sos videos fueron reproducíos más de 5.587 millones de vegaes. Na rede social Twitter tien más de 9.13 millones de siguidores y en Facebook más de 7 millones.
Publicaciones
En 2014 publicó El llibru troll, un llibru interactivo con retos que los llectores tienen de completar. La obra, que nos sos primeres seis selmanes nes llibreríes vendió 40.300 exemplares y foi'l númberu unu en ventes n'España mientres ocho selmanes, convertir nun gran ésitu de ventes de la Feria del Llibru de Madrid d'esi añu.
En setiembre de 2015 la editorial Planeta publicó'l so primera cómic, El Rubius: Virtual Hero. Nél, el mesmu Rubius enfusar nel mundu de la realidá virtual, onde xunto a dellos compañeros vive aventures y enfréntase a diverses torgues. En xunu de 2016, publicó la segunda parte d'este: Virtual Hero II: La torre imposible. El 4 d'abril de 2017 salió a la venta'l tercer y últimu cómic de la saga, tituláu Virtual Hero III: La mázcara del troll.
Serie de televisión
N'ochobre de 2017, El Rubius anunció la producción d'una serie d'anime n'España, xunto a Movistar+ y Zeppelin TV, basada nel so cómic Virtual Hero. La trama va narrar les aventures de Rubius, que va tener que lliberar a los cien meyores gamers de Trollmask, un enemigu vengatible, nun mundu virtual. La serie va estrenar mientres el branu de 2018.
Xenicus gilviventris
Suelen llamalu acantisita de la Islla Sur, un nome usáu pa estremalo del chivirín saltarroca, de Norteamérica, aves que comparten el mesmu nome nel idioma inglés. Esta especie ta comúnmente acutada a árees de clima alpín de la Islla Sur, rexistros fósiles indiquen que tuvo presente tamién na Islla Norte. Ye'l más escasu de dos especies de acantisitas de Nueva Zelanda, y ta siendo amenazáu por mamíferos introducíos.
El acantisita roqueru ye la única especie sobreviviente del xéneru Xenicus, guardando rellación tamién col enantes mayormente distribuyíu y güei estinguíu acantisita de carba. Según el acantisita de carba y l'acantisita verdosu nun ye una ave bien voladora, alzándose raramente más de dos metros de la tierra y por distancies de menos de 30 metros. Como ye altamente terrestre, aliméntase de carbes baxes de les rexones montascoses.
Un estudiu de la Universidá de Otago usando sobre 2.000 avistamientos ente 1912 y 2005 demostró que la población de acantisitas menguó en cerca d'un 24% dende 1984.
Trexu
Trexu ye un llugar de la parroquia d'Illas nel conceyu asturianu del mesmu nome.
Alcuéntrase a 1,8 km de La Caizuela, la capital del conceyu, a un altor mediu de 248 msnm y tien una población de.
Saint-Hymetière-sur-Valouse
Saint-Hymetière-sur-Valouse ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Newbridge
miniaturadeimagen|derecha|Newbridge College. Newbridge ye una población d'Irlanda, allugada nel condáu de Kildare y llamáu n'irlandés, An Droichead Nua. Cuenta con 22.742 habitantes (2016). Nos últimos años esperimentó una gran crecedera económica y demográficu por cuenta de la influencia de la capital, Dublín. Destaca'l renombráu Newbridge College, colexu dominicu, unu de los de mayor prestíu n'Irlanda.
Vega (Illas)
Vega ye un barriu de la parroquia d'Illas nel conceyu asturianu del mesmu nome.
Alcuéntrase a 0,8 km de La Caizuela, la capital del conceyu, a un altor mediu de 203 msnm y tien una población de.
Takeshi Okada
Takeshi Okada (岡田 武史, ) ye un ex-futbolista xaponés.
The Legend of Zelda: Breath of the Wild
The Legend of Zelda: Breath of the Wild (ゼルダの伝説 ブレス オブ ザ ワイルド) ye'l títulu oficial del videoxuegu d'aición-aventura de la serie The Legend of Zelda, desenvueltu por Nintendo EPD (división de Nintendo creada pola unión de Nintendo EAD, Nintendo Software Planning & Development), en collaboración con Monolith Soft para Wii U y Nintendo Switch. Ye la décimu octava entrega de la serie y la tercera n'utilizar gráficos en alta definición (la primera foi The Legend of Zelda: The Wind Waker HD y la segunda ye The Legend of Zelda: Twilight Princess HD). Llanzóse'l 3 de marzu de 2017 para Wii U y Nintendo Switch.
El xuegu introduz un mundu abiertu nel que los usuarios van ser capaces d'atopar distintos caminos o víes pa llegar a un oxetivu nel mapa. La idea orixinal de la distribuidora yera llanzar el xuegu en 2015; sicasí, en marzu de dichu añu, el productor Eiji Aonuma declaró que los oxetivos de la empresa camudaren y yá nun buscaben llanzar el xuegu nesi añu, retrasándolo pa 2016. Tres unos meses ensin noticia dalguna del títulu, Nintendo anunció'l so retrasu xunto a esta hasta'l 2017, según que tamién el xuegu sería presentáu formalmente (revelando'l so títulu oficial) nel E3 2016 (Los Angeles). Finalmente, el xuegu foi presentáu al traviés del so respeutivu tráiler na E3, siendo este la exa central de la presentación de Nintendo.
Argumentu
El xuegu empieza con un Link que perdió la memoria, y qu'espierta nun misteriosu santuariu, ensin saber cómo nin por qué acabó ende. La única pista sobre'l so pasáu va dar una voz que-y encamienta la misión d'acabar col malváu Ganon, El Cataclismu, un ser malinu qu'apaez dende tiempos inmemoriales, y responsable de la destrucción qu'afaró'l reinu de Hyrule hai enforma tiempu. Na so aventura, Link va recuperar les sos memories perdíes, y va dir afayando qué foi lo que realmente asocedió hai 100 años.
Sistema de xuegu
Nintendo espresó que Breath of the Wild va tomar llugar nun mundu abiertu dafechu interconectáu, similar al primer xuegu presentáu de la serie, The Legend of Zelda, y con menos énfasis nes entraes y salíes de los cuartones. Esto últimu, acordies con Eiji Aonuma, ta fechu de cuenta que los xugadores tengan más llibertá, lo que-yos dexa decidir a ónde se dirixen y cómo llegar ende.
Los usuarios pueden viaxar per tal mundu a cuerpu o a caballu, anque tamién ye posible con Epona por aciu el Amiibo. Los caballos utilicen intelixencia artificial pa safar torgues obvies, de tala forma que el xugador concentrar n'otros oxetivos, como blandir la espada o disparar fleches. Link puede saltar del caballu y visualizar la so redolada en cámara lenta p'apuntar conducentemente a los sos enemigos.
Nintendo espresó que'l mundu del xuegu, descritu como'l más grande de tolos xuegos Zelda, ye tan grande como lo que'l hardware soporta.
Desenvolvimientu
El 23 de xineru de 2013, mientres una tresmisión Nintendo Direct, Aonuma manifestó qu'un nuevu títulu de Zelda taba en desenvolvimientu pa Wii U y que'l mesmu desafiaría dalgunes de les convenciones de la serie, tales como l'orde en que los xugadores completen los cuartones. Nel eventu dixital de Nintendo del E3 2014, Aonuma reveló per primer vegada al públicu imáxenes del xuegu, mesmes nes que se notaben gráficos n'alta definición (HD) y un estilu visual cel shading, con un llanzamientu programáu pa 2015.
El 27 de marzu de 2015, Aonuma confirmó nun comunicáu que'l xuegu retrasaríase alegando: Y amestando que l'equipu de desenvolvimientu miraba más allá del 2015 no que se refier al llanzamientu.
Pa esta entrega, Aonuma repitió en delles ocasiones la idea de "reformular les convenciones de Zelda", un conceutu que orixinalmente revolucionó'l desenvolvimientu del videoxuegu de 2013 The Legend of Zelda: A Link Between Worlds. Mientres la selmana del E3 2014, Aonuma manifestó nuna entrevista con Kotaku qu'una de les maneres cola que quería camudar les convenciones de Zelda yera reformar los cuartones y el resolución de ruempecabeces, dos elementos bien importantes del sistema de xuegu de la serie.
Nel Nintendo Direct del 13 de payares de 2015, enseñóse un pequeñu video del xuegu dempués de la presentación de The Legend of Zelda: Twilight Princess HD.
Al respeutive de les sos carauterístiques téuniques y de rendimientu, hai delles diferencies ente les versiones de Wii U y de Switch. La versión de Wii U rinde a un resolución de 720p y 30 frames per segundu. Sicasí, el resolución na Nintendo Switch va depender de la manera en qué se xuegue: si xugar na televisión, el xuegu va tener un resolución de 900p y 30 frames per segundu. Si, otra manera, xuégase nel formatu portátil, la tasa de frames per segundu caltiénse pero'l resolución baxu a 720p (el resolución que tien na Wii U ). Amás, na versión de Switch ameyoráronse los soníos ambientales
Prelanzamiento
Mientres la feria de videoxuegos E3 del añu 2016, esti Zelda foi'l principal productu promocionáu por Nintendo, cuntando ente otres coses con una zona de gameplay na que la prensa pudo probar per primer vegada a la demo del xuegu. Tamién dellos youtubers pudieron realizar grabaciones xugando a esti Zelda y probando les sos nueves funcionalidades, fechu que contribuyó a amplificar l'impautu mediáticu del so próximu llanzamientu.
Post-llanzamientu
Dempués de ser llanzáu, el xuegu recibió gran aclamación ente crítica y xugadores resaltando la enorme llibertá xugable que'l títulu ufiertaba; diversos sitios aclamaron el gran mundu vivu qu'arrodiaba'l xuegu y l'enorme interactividad que'l xugador puede tener con este.
Tres el so llanzamientu, The Legend of Zelda: Breath of the Wild convirtióse oficialmente nel videoxuegu con más puntuaciones perfectes de la hestoria, superando al míticu Ocarina of Time.
Saint-Lamain
Saint-Lamain ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Alienes
Alienes ye un llugar de la parroquia del mesmu nome nel conceyu asturianu de Valdés.
Valentiniano I
Valentiniano I o Flavio Valentiniano (en llatín, Flavius Valentinianus; 321 - 17 de payares de 375), tamién conocíu como Valentiniano el Grande,   foi emperador del Imperiu Romanu d'Occidente dende 364 hasta 375. Nació en Cibalis, en Panonia, fíu de Graciano'l Viejo.
Empezó siendo oficial de la guardia de Xulianu y Joviano y foi xubiendo hasta los más altos cargos del serviciu imperial. De traces robustes y apariencia distinguida, destacaba pol so valor y gran capacidá militar. Foi escoyíu emperador cuando tenía 44 años polos oficiales del reximientu de Nicaea, en Bitinia, el 28 de febreru de 364, y pocu dempués nomó al so hermanu Valente colega, con él, como emperador.
Los dos hermanos alcordaron en Naissus (Nissa) la partición del Imperiu. Como emperador d'Occidente, Valentiniano quedar con Italia, Iliria, Hispania, Galia, Britania y África, dexando a Valente la metá oriental de la Península Balcánica, Grecia, Exiptu, Siria y Asia Menor hasta Persia. El so reináu foi solmenáu pola revuelta de Procopio, un pariente de Xulianu. Valente llogró gana-y en Tiatira (Lidia) en 366, y Procopio foi executáu pocu dempués.
Mientres el curtiu reináu de Valentiniano I hubo guerres n'África, Germania y Britania, y Roma empezó a tener conflictos con pueblos bárbaros de los que s'oyía falar per primer vegada: burgundios, saxones, alamanes...
La principal xera del emperador consistía en xixilar les fronteres y dirixir les operaciones militares. Instaló'l so primer cuartel xeneral en Milán, p'apangar el norte d'Italia. Al añu siguiente (365) instalar en París, y dempués en Reims, pa dirixir les operaciones de los sos xenerales contra los alamanes.
Esti pueblu, ganáu en Scarpona (Charpeigne) y Catelauni (Châlons-en-Champagne) por Jovino fueron espulsaos a la vera derecha del Rin, y taben bien xixilaos por una cadena de fuertes y destacamentos militares. A la fin de 367 cruciaron por sorpresa'l Rin, atacando y escalando Mogontiacum (Maguncia). Valentiniano contraatacó en Solicinium y ganar pírricamente, pos les baxes nel exércitu romanu fueron tan numberoses que tuvo qu'abandonar la idea de siguir la so campaña contra los alamanes.
En 374, roblóse la paz con Macriano, rei de los alamanes, que dende entós se convirtió nun fiel aliáu de Roma. El siguiente añu pasar Valentiniano entamando les defenses de la frontera del Rin, y supervisando personalmente la construcción de numberosos fuertes.
N'África remontóse'l príncipe Roblo, al que se-y xunieron munchos de los habitantes de la provincia, desesperaos pola crueldá y les estorsiones a los que-yos sometía'l gobernador militar Romanus. Riquiéronse una vegada más los servicios de Teodosio, que desembarcó n'África con un pequeñu grupu de veteranos. Roblo suicidar pa nun ser fechu prisioneru.
En 374 los cuados, una tribu xermánica qu'habitaba nes actuales Moravia y Eslovaquia, afalaos pola construcción de fuertes no qu'ellos consideraben el so territoriu y pol asesinatu a traición del so rei Gabino, cruciaron el ríu ya instaláronse na provincia de Panonia. N'abril del añu siguiente l'emperador entró en Iliria al mandu de un numberosu exércitu, pero mientres una violenta audiencia con el embaxadores cuados en Brigetio, sufrió un ictus cerebral., polo que morrió'l 17 de payares d'esi añu.
300px|thumb|left|[[Solidus cola efixe de Valente 376. Nel aviesu, apaecen los dos emperadores hermanos (Valente y Valentiniano) enferronando dambos un orbe, símbolu de poder.]] En términos xenerales la so alministración paez ser honesta y eficaz. Yera duru y meticuloso en materia d'impuestos, qu'invertía na defensa y meyora de los sos dominios, ensin demasiaos luxos nin espilfarros. Pasó de ser un soldáu analfabetu a fundar escueles en Roma, ya inclusive apurrió atención médica a los probes de la ciudá, designando un médicu per caúnu de los catorce distritos nos que s'estremaba la ciudá.
En materia relixoso considerábase cristianu ortodoxu, pero dexó la llibertá total en materia relixoso ente los sos súbditos. Fixo frente a los abusos (tanto civiles como eclesiásticos) cometíos pol cleru, cada vez más ricu ya influyente. El so temperamentu yera'l mayor defectu que tenía, pos yera medrosu y amosóse descomanadamente duru nel castigu de persones acusaes de bruxería, aldovinación o de prauticar maxa.
De la so primer esposa, Marina Severa, tuvo a Flavio Graciano el Mozu, que aportaría a emperador, y de la so segunda muyer, Justina (la vilba de Magnencio) tuvo, ente otros a Flavio Valentiniano, que reinaría col nome de Valentiniano II y a Gala, que casó en 387 con Teodosio.
Gatón de Campos
Gatón de Campos ye un conceyu d'España, na contorna de Tierra de Campos, dientro de la provincia de Valladolid, comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Tien una superficie de 20,43 km² con una población de 39 habitantes y una densidá de 1,91 hab/km². Asitiáu na ribera del ríu Sequillo nel so cursu mediu.
Ilesia parroquial de San Pedro
left|thumb|250px|Interior. Nave central left|thumb|250px|Esterior. thumb|left|250px|la ilesia a mediaos del sieglu XX. La ilesia parroquial de Gatón de Campos, dedicar a San Pedro y ye un edificiu góticu mudéxar de lladriyu construyíu mientres los sieglos XV y XVI. Consta de tres naves separaes por pilastres y la puerta d'ingresu asitiar nel llau de la Epístola, conformada por un arcu conopial con decoración animalística. Sol coru altu de la ilesia, asitiáu nos pies de la mesma caltién un interesante alfarje mudéxar, decoráu con estrelles nes sos casetones. Na torre, construyida na etapa de los Reis Católicos, destaca un frisu de boles que remata'l terceru de los sos pisos. Nel retablu mayor, rococó, son interesantes les pintures del interior del tabernáculo, manieristes y de bien bona calidá, que representen la Visitación, la Nacencia, l'Anunciación y la Madalena. Na nave del Evanxeliu destaca'l artesonado mudéxar d'una de les capiyes y na nave de la Epístola la Virxe de les Nieves, pieza gótica sedente d'escontra 1500 y el Ecce Homo y el Crucifixu, dambes obres d'Alloño de Badea sitas n'otru de los retablos.
Historia
La villa foi señoríu de la Casa de la Cerda, aportando a heredada por Mafalda de la Cerda y Álvarez-Pereira (1365-?), emparentada colos duques de Medinaceli, y descendiente direutu, como ellos, de los Infantes de la Cerda y por tantu d'Alfonsu X el Sabiu.
Mafalda de la Cerda y Álvarez-Pereira, casó con Fernán Gutiérrez de Valverde (1368-1380), IX señor de Castellán, de Alburquerque y de Trujillo, quién tamién foi señor de La Torre y de la Devesa de Castellanos.
Los descendientes de Fernán Gutiérrez de Valverde y Mafalda de la Cerda y Álvarez-Pereira, siguieron viviendo en Gatón de Campos, dando orixe a numberoses cases que caltuvieron l'apellíu Valverde de la Cerda, anque dalgunos como Valentín Valverde y Madrigal construyó, nel sieglu XVI la so casa-palaciu en Valverde de Campos. Dende esta villa estender por Trujillo n'Estremadura y otros aniciáronse nes llocalidaes de Griñón y Cubes de la Sagra na actual provincia de Madrid, onde Mafalfa de la Cerda tenía estenses propiedaes. María Gutiérre de Valverde y de la Cerda, fía de Fernán Gutiérrez de Valverde y Mafalda de la Cerda (esta postrera descendiente direuta del rei Alfonso el Sabiu), casó con Gonzalo Porcallo Morán y tuvieron por fía a Teresa de Sotomayor quien casó con Vascu Porcallo de Figueroa y de la Cerda, conquistador y poblador de la Isla de Cuba, estableciéndose en Puertu Príncipe (Camagüey).
Al suprimise n'España los Señoríos en 1813, Gatón de Campos quedó llibre y convirtióse nun conceyu independiente.
Fiestes
Les sos fiestes que se celebren los díes 4, 5 y 6 d'agostu, n'honor de la so patrona la Virxe de les Nieves, convirtiéronse va años en celebraciones solidaries nes cualos participa tol pueblu y visitantes. thumb|Atapecer Castellán. thumb|Palombares nel camín ente Gatón de Campos y Villalón de Campos.
Dundee
Dundee (, n'escocés: Dundee) ye una ciudá y un conceyu d'Escocia nel Reinu Xuníu. Constitúi la cuarta ciudá por númberu d'habitantes d'Escocia, con 148 260 habitantes según el censo de 2014. La población asítiase na mariña este, en partir norte de la badea del ríu Tay, cerca d'onde dichu ríu desagua nel mar del Norte.
Orixe
La ciudá foi construyida alredor d'una llomba basáltica, llamada güei día Dundee Law, de 174 m d'altor. Mientres la Edá del Fierro el llugar sobre'l qu'anguaño s'asitia Dundee tuvo ocupáu por un asentamientu pictu. Nel so History of the Scottish People (Historia del pueblu d'Escocia), de 1527, Hector Boece suxurió que'l nome pictu del llugar foi Alec-tum, que significaría un llugar formosu, nome qu'hasta 1607, según William Camden, foi usáu xunto al actual pa referise a la ciudá.
Dende 1975, la ciudá ye'l centru alministrativu de la rexón de Tayside, y foi en sí mesma alministrada como unu de los distritos de dicha rexón. Dende l'abolición del sistema alministrativu de dos niveles n'Escocia en 1996, la ciudá de Dundee, incorporando'l burgu de Ferry, pasó a ser una autoridá autónoma, convirtiéndola nuna de les subdivisiones gubernamentales locales más pequeñes d'Escocia en términos de superficie. Los lemes de la ciudá son Dei Donum (en llatín Regalu de Dios) y Prudentia et Candore (Con Prudencia y Pureza). Usualmente solo'l postreru ye'l que s'usa pa fines cívicos.
El 5 de marzu del 2004, Dundee foi reconocida como Ciudá de Comerciu xustu, lo que signifca la reconocencia a la ciudá como promotora d'esti tipu de comerciu. Finalmente, Dundee ye la ciudá escocesa más soleyera, con más de 1400 hores de sol de permediu al añu.
Allugamientu
thumb|Faru de Dundee. La ciudá atópase arrodiada peles llombes Sidlaw escontra'l norte, y ta próxima a dalgunos de los paisaxes más conocíos d'Escocia, tales como Perth (32 km) y les Highlands escontra l'oeste, Saint Andrews (22 km) y Fife al sur, el conceyu d'Angus qu'arrodia dafechu la ciudá y onde s'atopen los formosos valles de Angus. Dos de los más famosos campos de golf del mundu, el Old Course de St Andrews y el de Carnoustie, tán cerca de la ciudá. El castiellu de Glamis topar a solu 20 km al norte de Dundee.
Etimoloxía
Dizse que David d'Escocia, octavu duque de Huntingdon y hermanu de Guillermu I d'Escocia, llamó a la ciudá Donum Dei ('Regalu de Dios') dempués d'habese llibráu d'una muerte segura mientres la so torna de les Cruzaes. Sicasí, esto ye una lleenda, una y bones el nome provién del gaélicu Dun Dèagh que significa Fuerte nel Tay (Dun ye un prefixu común en topónimos celtes, col significáu de llugar fortificáu).
Burgu
Anque'l llugar yá esistía con anterioridá, Guillermu I dio-y l'estatus de burgu real por Decretu en 1191.
Sieglos XIII y XIV
Mientres los sieglos XIII y XIV, Dundee conoció dellos periodos d'ocupación y destrucción, debíos a acontecimientos militares. Dempués de que Xuan I d'Escocia en 1295 negara l'autoridá sobre Escocia que reclamaba Eduardu I d'Inglaterra, el rei d'Inglaterra personar n'Escocia en dos causes con intenciones contraries. Eduardu I arrampuñó a Dundee los sos derechos llegales, negándo-yos a los habitantes el derechu al so propiu gobiernu llocal y xudicial. Eduardo ocupó'l castiellu de Dundee en 1296, pero foi espulsáu d'él por William Wallace en 1297, nel marcu de la primera de les Guerres d'independencia d'Escocia.
Ente 1303 y 1312 Dundee quedó nuevamente so ocupación inglesa, anque nesta ocasión la espulsión de los ingleses efectuada por Roberto Bruce portó la destrucción del castiellu. Robert Bruce proclamárase rei d'Escocia en 1309 col nome de Roberto I, na cercana abadía de Scone. En 1327, Bruce dio'l títulu de Burgu Real a la ciudá de Dundee.
Mientres la Guerra de los Cien Años, nel sieglu XIV los franceses invocaron la Vieya Alianza con Escocia pa combatir xuntos contra Inglaterra, polo que Ricardu II d'Inglaterra coló escontra'l norte, afarando Dundee, Edimburgu y Perth mientres la llamada Segunda Guerra d'independencia d'Escocia.
Sieglu XVI
left|thumb|300px|Una vista de Dundee y de la [[ponte sobre'l ríu Tay.]] A pesar de los constantes ataques que sufrió, en Dundee nun se construyeron muralles hasta 1545, metanes les vicisitúes de los intentos d'Enrique VIII d'Inglaterra d'estender les sos ambiciones polítiques y el protestantismu escontra'l norte, casando al so fíu más nuevu (Eduardu VI) con María I Estuardo, reina d'Escocia. María caltuvo l'alianza colos franceses, quien consiguieron ganar y faer prisioneros a enemigos protestantes de la reina, incluyendo John Knox, nel castiellu de Saint Andrews, na cercana llocalidá de Fife, en xunetu de 1547. Esi mesmu añu, sicasí, en llogrando la victoria na batalla de Pinkie Cleugh, el rei inglés ocupó Edimburgu, al empar qu'efectuó un bombardéu naval contra Dundee que provocó graves daños na ciudá. El campusantu de Howff, dau a los habitantes de Dundee en 1546, ye'l postreru de los regalos a la ciudá efectuaos por María Estuardo, que quedó intactu.
Sieglu XVII
John Graham, vizconde de Dundee, alzó l'estandarte de la Casa de Estuardo en 1689, consiguiendo'l sofitu de la ciudá a la causa de los jacobitas. Por esta significativa contribución a la causa jacobita, Graham pasó a ser conocíu como Bonnie Dundee.
Una pequeña seición de la muralla de la ciudá, el conocíu Arcu Wishart, inda permanez intactu como recordatoriu de l'aturbolinada hestoria de Dundee.
Sieglos XVIII y XIX
right|thumb|250px|Imaxe de la estación ferroviaria en Dundee, ente [[1831 y 1861.]] Tres la firma nel añu 1707 del Acta d'Unión ente Escocia ya Inglaterra, que supunxo la unión de dambos países nun solu Reinu Xuníu, terminaron los enfrentamientos militares. Dundee pudo asina reconstruyir el so puertu y establecese como un centru industrial y comercial. El so progresu industrial basóse especialmente en tres sectores: el yute, la mermelada y el periodismu.
Respectu de la industria testil, mientres los sieglos XVIII y XIX, el llinu yera importáu dende los países riberanos del Mar Bálticu, siendo utilizáu como materia primo pa la ellaboración de texíos. Esti activu comerciu caltenía 36 molinos en marcha en 1835, pero varios conflictos bélicos, especialmente'l de la Guerra de Crimea contra l'Imperiu rusu, punxeron un frenu al mesmu. Por estes feches, el yute, una fibra vexetal orixinaria del Subcontinente Indiu, foi contempláu como una posibilidá alternativa pa la industria testil, pero resultaba malo de remanar. Afayóse qu'un tratamientu de les fibres con aceite de ballena, elementu que podía ser apurríu por otra industria llocal, faía posible'l filáu del yute, colo que s'abrir pasu a una crecedera industrial na producción de texíos. Esta crecedera económica bastió de la mesma una vertixinosa crecedera na población, que pasó de 26 000 habitantes en 1801 a 40 000 en 1835, 90 000 en 1861 y 130 000 en 1870.
Finalmente, el periodismu sigui siendo importante na actualidá en Dundee gracies a D. C. Thomson & Co. Ltd, que celebró'l so centenariu en 2005. La firma publica una gran variedá de periódicos, comics pa neños y revistes, como'l Sunday Post, The Courier y los favoritos infantiles, The Beano y The Dandy. right|thumb|250px|El RSS Discovery, fondiáu nel puertu de la ciudá. Igualmente, el fechu de que mientres el sieglu XIX Dundee fora un activu puertu pa la caza de ballenes fizo que se desenvolviera una intensa actividá nos estelleros de la ciudá. En 1857 el navío balleneru Tay foi reacondicionado con Motor de vapor motores de vapor, el primeru del mundu en fornilos. Para 1872 Dundee convirtiérase nel principal puertu balleneru de les Islles Britániques. Más de 2000 barcos fueron construyíos na ciudá ente 1871 y 1881. L'últimu barcu balleneru construyíu en Dundee foi'l Terra Nova, en 1884, antes de cesar dicha actividá cola escayencia de la práutica comercial de la caza de ballenes ante la cuasi estinción de les mesmes. La industria de construcción naval llegó al so fin pela so parte en 1961. La Compañía Naval Dundee Perth and London (DPLC) caltuvo'l so últimu barcu de vapor en serviciu pol ríu Tay dende Perth hasta Kingston upon Hull y Londres. La firma inda esiste, pero tresformóse esencialmente nuna mera axencia de viaxes.
El RRS Discovery, el navío que saleó hasta L'Antártida con Robert Falcon Scott, foi construyíu en Dundee en 1901. Tornó al so llugar de nacencia nos años 1980 y ta fondiáu na ciudá al llau d'un centru pa visitantes. Un barcu más antiguu, la fragata HMS Unicorn, ta fondiáu nel muelle. Nun foi construyíu na ciudá, pero ye'l barcu de guerra fabricáu en madera más antiguo del Reinu Xuníu que sigue inda a flote, sirviendo de recordatoriu de la intensa rellación de la ciudá col mar.
Sieglu XX
El diputáu na Cámara de los Comunes pola circunscripción eleutoral de Dundee ente 1908 y 1922 foi Winston Churchill, quien neses feches yera miembru del Partíu Lliberal. Les conspicuas raigaños nobiliarios de Churchill y les ausencies frecuentes d'el so circunscripción alloñar de los sos eleutores. Los últimos años de la so carrera política en Dundee tuvieron marcaos polos ataques sufiertos a manes de la prensa llocal. Churchill describió nuna ocasión la so circunscripción como "un puestu pa tola vida, y baratu, y fácil más allá de toa esperiencia". Una apendicitis torgó-y faer campaña pa les eleiciones a la Cámara de los Comunes, pero la so esposa Clementine faló nel so llugar, siendo fecha de menos porque usaba perlles. Churchill foi ganáu nesa eleición pol candidatu del Partíu Llaborista Y.D. Morel, según pol candidatu del Partíu Escocés Prohibicionista, Edwin Scrymgeour; nel casu de Scrymgeour, nel sestu intentu. Winston Churchill dir de Dundee, "ensin apéndiz, puestu nin partíu" pa nunca volver. En 1943 ufiertóse-y el premiu Freedom of the City por 16 votos contra 15, pero refugó aceptalo. Cuando l'asamblea pidiólu qu'esplicara la so negativa, a cencielles dixo: "Yo nun tengo más nada qu'añedir a la respuesta que yá se mandó".
Economía
La ciudá de Dundee nunca recuperó'l nivel que tuvo nos sieglos XVIII y XIX como gran centru manufecturero, pero evolucionó como un centru d'investigaciones y desenvolvimientu en munches árees. Equí tien la so sede D. C. Thomson & Co. dende 1905.
Nos años 1960 y 1970 la llegada a la ciudá de trés grandes compañíes, Michelin, NCR y Timex, sollivió en dalguna forma'l desemplegu. Timex cerró la so planta en Dundee a principios de los años 1990, reflexando l'actitú industrial d'esi tiempu. El desenvolvimientu de delles zones empresariales” y “parques teunolóxicos”, y en particular la llegada de dellos centros empresariales d'atención telefónica coadyuvaron a la recuperación económica na rexón.