cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Luis Barros Borgoño
Vida pública
Foi designáu candidatu a la presidencia de la República en 1920 polos lliberales-unionistes y conservadores, na consulta tuvo d'enfrentar al lliberal-aliancista Arturo Alessandri Palma, el «Lleón de Tarapacá». El conservadores fueron acordaos n'apurri-y el so sofitu, yá que anque representaba a la Unión Nacional, provenía d'una familia de lliberales llibrepensadores. Foi ganáu per un estrechu marxe —él llogró más voto pero Alessandri más eleutores—. Sicasí, al arrenunciar en forma indeclinable de Alessandri en 1925, Barros ocupó la vicepresidencia por más de dos meses, hasta la eleición d'Emiliano Figueroa Larraín el 23 d'avientu d'esi añu. Desempeñóse como embaxador de Chile n'Arxentina ente 1936 y 1938, mientres la segunda alministración de Alessandri.
Obra
Paralela a la so vida política, Barros desenvolvió una faceta como escritor, publicando diverses obres de calter históricu. Sobresalen ente elles;
Juan Velasco Alvarado
Infancia y mocedá
Foi fíu de Juan Manuel Velasco Gallu y de Clara Lluz Alvarado Zevallos. Nació en Castiella, un distritu de la provincia de Piura, nel senu d'una familia trabayadora. La so madre vendía chicha p'arreglar los gastos del llar, yá qu'en total yeren once hermanos. Cursó estudios escolares primarios nel Centru Escolar Nᵘ21 (1918-1922) y secundarios nel Colegio San Miguel (1923-1927), dambos na so ciudá natal. Terminaos los sos estudios escolares, decidió siguir la carrera militar, pero al nun cuntar con recursos pa treslladase a Lima, retrasó meses en partir, hasta que s'embarcó de polizón nel barcu chilenu Imperiu que se topaba acoderáu en Paita.
Carrera militar
En 1929 a los 18 años, llegó a Lima cuando yá se realizara'l concursu d'almisión a la Escuela de Cadetes de la Escuela Militar de Chorrillos. Decidió entós incorporase al exércitu como recluta, el 5 d'abril de 1929, aportando a instructor de la Escuela de Clases. Pudo dempués asistir a la Escuela Militar, d'onde egresó el 1 de febreru de 1934, col grau de subteniente d'infantería, llogrando'l primer puestu de la so promoción (llamada Huáscar), pero la espada d'honor ganólo el so compañeru Enrique López Velasco, de l'arma d'inxeniería.
Pasó a cursar na Escuela Cimera de Guerra (1944), onde más tarde foi profesor d'Infantería, Táctica y Estáu Mayor (1946). En 1945, xubió a mayor y en 1946 foi diplomáu como oficial d'Estáu Mayor. En 1949, xubió a teniente coronel y en 1952, pasó a dirixir la Escuela Militar onde fixo reformes y afixo el so reglamentu acorde a les meyores del arte bélico.
En 1953, pasó a comandar un batallón d'infantería de la División de la Selva, hasta 1954. Al añu siguiente xubió a coronel. Depués pasó a ser Direutor de la Escuela d'Infantería y Xefe d'Estáu Mayor de la IV División del Centru d'Instrucción Militar de Perú (1955-1958).
En 1959, sol segundu gobiernu de Manuel Prado Ugarteche, foi xubíu a Xeneral de Brigada y nomáu Direutor Xeneral de Tiru y Comandante Xeneral de la II División Llixera (1960-1961).
En 1962, pasó a ser Amestáu Militar na Embaxada de Perú en París, Francia y, yá de torna, foi nomáu Xefe d'Estáu Mayor de la I Rexón Militar (1964). En 1965, xubió a Xeneral de División. En xineru de 1968, sol primer gobiernu de Fernando Belaúnde Terry, asumió la Comandancia Xeneral del Exércitu y la presidencia del Comandu Conxuntu de les Fuercies Armaes de Perú.
En Chincha, conoció a la que sería la so esposa, Consuelo Gonzáles Posada (hermana de Luis Gonzales Posada), que daquella yera una activista aprista. D'esta unión nacieron: Teresa Consuelo, María Elena, Francisco Javier y Juan Mario.
Intriga contra'l gobiernu de Belaúnde
Desque algamara la Comandancia Xeneral del Exércitu y la presidencia del Comandu Conxuntu, el xeneral Juan Velasco empezó a complotar contra'l gobiernu democráticu de Belaunde, xunto con otru oficiales del Exércitu. Ente estos destacaben cuatro coroneles: Rafael Hoyo Rubio, Jorge Fernández-Maldonado, Leonidas Rodríguez Figueroa y Enrique Gallegos Venero. Esti oficiales, formaos nel CAEM, dedicáronse primeramente a estudiar la situación política, social y económica de Perú y concibieron un plan que, al so xuiciu, superaría la tarrecible crisis qu'aforfugaba a la nación.
L'escándalu de l'Acta de Baltara y la Páxina 11
La sida usada pa perpetar el golpe foi l'arreglu que'l gobiernu de Belaúnde dio al aneyu problema de La Brea y Pariñas. Este yera'l nome d'unos xacimientos petrolíferos asitiaos nel norte y esplotaos entós por una compañía estauxunidense, la International Petroleum Company (IPC). Mientres décades esta compañía (y la so antecesora británica), negárense a pagar al Estáu'l monto real de los impuestos por esplotación, usando descaradamente al so favor un error inicial de parte del Estáu na midida de les pertenencies qu'esplotaben. Esti vieyu pleitu tuvo'l so términu'l 13 d'agostu de 1968 cola suscripción de l'Acta de Baltara, pola cual tolos campos petrolíferos qu'esplotaba l'IPC retornaben al Estáu peruanu, ente que dicha compañía solo caltenía la vieya refinería de Baltara. Llueu se faló de manexos ocultos na operación, que supuestamente beneficiaben al IPC, y acusóse de “entreguismo” al gobiernu de Belaunde. L'escándalu españó cuando se denunció que faltaba una páxina nel contratu de precios de petroleu crudo ente la estatal Empresa Petrolera Fiscal (EPF) y l'IPC (10 de setiembre de 1968). Esa foi la famosa "Páxina Once", que sirvió d'escusa pal golpe d'estáu que Velasco encabezó en menos d'un mes.
El golpe d'estáu de 1968
El 2 d'ochobre de 1968, el xeneral Velasco allegó pela mañana a Palaciu de Gobiernu y presentó el so saludu al presidente Belaúnde, mientres la juramentación del gabinete presidíu por Miguel Mujica Gallu. N'hores de la madrugada del 3 d'ochobre, tanques de la división blindada arrodiaron Palaciu de Gobiernu, según el Palaciu del Congresu. El presidente Belaúnde foi aprehendido y unviáu n'avión escontra Buenos Aires. El Congresu foi zarráu. Peracabóse asina'l golpe d'estáu, qu'a dicir de los golpistes tenía calter de “institucional”, ye dicir que cuntaba col sofitu de les Fuercies Armaes nos sos trés armes (Exércitu, Marina y Aviación). Sicasí, güei sábese qu'eso nun yera ciertu. Como se señaló, el golpe foi entamáu por un grupu d'oficiales del Exércitu encabezaos por Velasco; los demás miembros de les Fuercies Armaes fuéronse plegando pasu ente pasu, como aceptando los fechos peracabaos.
Xestión gubernamental
miniaturadeimagen|Visita oficial a Perú en 1970 del presidente chilenu [[Salvador Allende.|347x347px]] Nel manifiestu qu'esi mesmu 3 d'ochobre de 1968 dieron los militares, estos trataron de xustificar el golpe acotando contra'l gobiernu depuestu la «pseudo solución entreguista dada al problema de La Brea y Pariñas». Darréu, diose l'Estatutu que rexiría al autodenominado Gobiernu Revolucionariu de les Fuercies Armaes. Los comandantes xenerales del Exércitu, la Marina y la Fuercia Aérea constituyir en Xunta Revolucionaria y designaron al xeneral Juan Velasco Alvarado como Presidente de la República. A diferencia de la Xunta Militar de 1962, la Xunta Revolucionaria instalada en 1968 nun punxo llende al tiempu en que permanecería nel poder. Falar d'un procesu riquíu pa llevar a cabu les grandes reformes que'l país precisaba. En principiu, el gobiernu revolucionariu declaró suxetar a la Constitución vixente (la de 1933) y a les demás lleis, pero siempres en cuanto estes «sían compatibles colos oxetivos del gobiernu revolucionariu». N'otres pallabres, la Constitución y les lleis quedaben subordinaes a los oxetivos del gobiernu.
El 9 d'ochobre de 1968, el gobiernu ordenó tomar de les instalaciones del IPC en Baltara, la mesma que la realizaron les fuercies de la Primer Rexón Militar con sede en Piura, al mandu del xeneral Fermín Málaga. Esti fechu tuvo un gran impautu nel país y ayudó al gobiernu a consolidase nel poder. La fecha del 9 d'ochobre celebrar a lo llargo del gobiernu militar como'l Día de la Dignidá Nacional. Darréu, esta efeméride foi esaniciada del calendariu cívicu del país al restaurase'l gobiernu democráticu. L'IPC foi espulsada definitivamente del país, y anque Velasco anunció reiteradamente que nun pagaría nengún centavu a dicha empresa (que yera filial de la Standard Oil de New Jersey), más tarde súpose que'l gobiernu axustó de callao col IPC, y que, por aciu el Conveniu De la Flor-Greene, el Perú pagó una indemnización de 76 millones de dólares. Tocantes a los adeudos que l'IPC tenía col Estáu peruanu, estos nunca fueron pagos.
Obres principales
miniaturadeimagen|derecha|200px|[[Cartelu de la Reforma agraria publicáu en 1971 pol estáu peruanu mientres el gobierno del presidente Juan Velasco Alvarado.]]
Colapsu gubernamental
Les grandes reformes entamaes col propósitu de camudar la fisonomía del país agravaron la situación económica, por cuenta de les sos costos enormes. Multiplicáronse les empreses estatales, con un númberu crecíu d'emplegaos, que por corrupción o ineficiencia, producieron enormes perdes. D'otru llau, Velasco aplicó polítiques económiques demagóxiques, como los subsidios a la gasolina. Empeñóse tamién en nun devaluar la moneda, en momentos en qu'esta midida yera necesaria. Cuando remató'l so gobiernu en 1975, yá nun esistíen reserves nel Bancu Central; más bien, esistíen les llamaes «reserves negatives». Ensin dulda, nel aspeutu económicu'l Velascato constituyir nun fracasu redondu.
En 1973, cuando la crisis económica yá rescamplaba, Velasco sufrió un grave colapsu de salú. El 22 de febreru d'esi añu foi hospitalizáu d'urxencia. La presencia d'aneurisma provocó-y la rotura de l'aorta abdominal. Foi sometíu a dos intervenciones quirúrxiques. El 10 de marzu toyóse-y la pierna derecha. La xunta revolucionaria anunció nesi momentu que les obligaciones del presidente de la República yeren asumíes pol presidente del Conseyu de Ministros Edgardo Mercado Jarrín. Pero a fines d'esi mesmu mes, Velasco reasumió les sos funciones, anque bien menguáu físicamente. Sectores estremistes cercanos a Velasco ciscaben una radicalización qu'empobinara al país de manera definitiva escontra'l socialismu y el marxismu. Influyíu por esos sectores, el gobiernu decidió confiscar los medios de comunicación. Na medianueche del 26 al 27 de xunetu de 1974, fueron ocupaes les sedes de los postreros diarios limeños qu'entá calteníen la so autonomía: La Prensa (de propiedá de Pedro Beltrán), Última Hora (vespertín que s'imprimía nos mesmos talleres de La Prensa), El Comercio (de propiedá de la familia Miró Quesada), Corréu y Güeyu (de propiedá del empresariu pesqueru Luis Banchero Rossi). Nominalmente, estos diarios fueron puestos a manes de los sectores entamaos» de la población, pero en realidá fueron apurríos a emplegaos serviles del gobiernu. Les televisoras y les radios yá fueren afeutaes tiempu tras por diversu formes de control.
Dichu atropellu a la llibertá de prensa anició que per primer vegada surdieren nes cais de Lima manifestaciones populares contra la dictadura. Los díes 28 al 30 de xunetu la mocedá del distritu de Miraflores apoderar de les cais y places alzando la so voz de protesta. Más de 400 manifestantes fueron deteníos. L'aparatu propagandísticu del gobiernu llindar a faer risión la protesta, calificándola de “pituca” o “oligárquica”.
Asina, nesi ambiente de descontentu, llegar a 1975. El 1 de febreru d'esi añu empecipiar en Lima una fuelga de policías, quien se quexaben de maltratos y esixíen aumentu de los sos sueldos. Los policías acuarteláronse pacíficamente en Radio Patrulla, na avenida 28 de xunetu del centru de Lima. Na medianueche del 4 al 5 de febreru, fueron atacaos pola tropa y les unidaes blindaes del exércitu. Munchos policías fuxeron; otros rindiéronse. Producióse tamién un númberu indetermináu de muertos y mancaos.
Na mañana del 5 de febreru españó la protesta popular, enguizada pol APRA, la CIA y l'estrema esquierda. Grupos de revoltosos, onde s'entemecieron delincuentes, percorrieron la ciudá y amburaron el Casino Militar de la Plaza San Martín, el llocal del diariu Corréu y les oficines de SINAMOS. L'exércitu salió a la cai, y nel intre de la tarde y la nueche d'esi mesmu día, restableció l'orde a sangre y fueu, y fixo un númberu indetermináu de víctimes. El gobiernu suspendió les garantíes constitucionales ya impunxo el toque de queda. El saldu oficial foi de 86 muertos, 155 mancaos, 1.012 deteníos y 53 policías enxuiciaos. Velasco acusó a la CIA y al Partíu Aprista d'afalar los disturbios y protestes. Pero la so autoridá taba yá mancada de muerte.
D'otru llau, falar de implicancias del gobiernu en casos de corrupción. Detectaríase lenidad pa xulgar supuestos contrabandos, en que taríen comprometíos miembros del gobiernu. Tamién seríen favorecíos por beques d'estudios a países del Este européu parientes de los altos funcionarios del réxime velasquista como de los del socesor inmediatu.
Golpe d'Estáu de 1975
El 29 d'agostu de 1975, el Xeneral Francisco Morales Bermúdez, entós Presidente del Conseyu de Ministros, y quien taba vocingláu p'asoceder nel gobiernu a Velasco, lideró un golpe d'estáu dende la ciudá de Tacna y derrocó a Velasco nuna aición que se conoció como'l Tacnazo. Pa la realización d'esta aición, Morales Bermúdez alegó la mala situación económica que travesaba'l país y la deteriorada salú de Velasco, a quien se-y debió toyer la pierna derecha'l 10 de marzu de 1973 por cuenta d'una cangrena aportada d'un aneurisma aórtico abdominal que lo punxo en cantu de la muerte'l 23 de febreru.
Na tarde d'esi mesmu día Velasco abandonó Palaciu de Gobiernu y colóse pacíficamente a la so residencia de Chaclacayo. Oficialmente, consideróse-y “releváu” del altu mandu. Nun hubo manifestación dalguna al so favor nel país.
Balance del so gobiernu
El réxime velasquista tuvo como prioridá camudar les estructures de la sociedá peruana que nesa dómina yera desigual y subdesendolcada; na midida de lo posible lo consiguio anque cometiendo errores especialmente a nivel economico. Sía comoquier, el país empezó a entrar nun procesu de transición con mires al so meyoramientu. Nel aspeutu políticu, controló'l poder executivo y el llexislativu y marxinó a los partíos políticos, que nun tuvieron la capacidá d'enfrenta-y -y. Socialmente, rompió pa siempres l'espinazu del poder de la élite peruana representada pola hasta entós omnipotente oligarquía, a la cual amenorgó considerablemente. Munchos de los miembros d'esta oligarquía abandonaron el país pa siempres. Los poderosos “barones” del azucre y del algodón nunca más recuperaron los sos antiguos predivos, que mal alministraos terminaron en banca rota perdiendo una gran parte de la so capacidá granible. Nel campu económico, el velascato llogró la participación del Estáu n'escales nunca vistes hasta entós. En 1975 controlaba'l 31% de les empreses, el 75% de les esportaciones, el 66% del creitu bancariu, el 50% de la inversión fixa y el 33% del emplegu nel sector empresarial. El modelu estatista destruyó parte de la industria peruano y dexó d'heriedu xigantes empreses nacionales con masives cantidaes d'emplegaos públicos, notables ineficiencias y niveles de delda exorbitantes. Dichu modelu caltener a lo llargo de los años 1980 y sería a la fin revertíu recién nos años noventa. Nel planu sociocultural, el discursu velasquista fizo que munchos peruanos dexaren de sentise inferiores por ser llamaos de forma discriminatoria por xente de la oligarquia como cholos o serranos.
Muerte
thumb|250px|La tumba de Velasco Alvarado; nel campusantu [[Campusantu del Ánxel|L'Ánxel de Lima.]]
Nos sos últimos años, Velasco vivió una especie de reclusión voluntaria, ensin dexar herederos políticos. Finó nel Hospital Militar de la ciudá de Lima, el sábadu 24 d'avientu de 1977 y el so sepelio foi multitudinariu.
El 25 d'avientu, el Gobiernu anunció que Velasco sería soterráu con honores de Presidente de la República y que'l día 26 sería día de duelu nacional y non llaborable. La misa d'Honres aciages foi celebrada pol Cardenal Juan Landázuri Ricketts y depués treslladóse'l cuerpu pel Centru de Lima hasta'l campusantu, con gran cantidá de población acompañando a los altos mandos militares. El Presidente del Conseyu de Ministros, Xeneral Guillermo Arbulú Galliani foi l'encargáu de dar un discursu nel campusantu de parte del gobiernu.
Los sos restos reposen nel Campusantu L'Ánxel de Lima. En 1980, la so tumba foi oxetu d'un atentáu dinamiteru por Senderu Lluminosu (15 de xunu), nuna de les sos primeres aiciones nel marcu del Terrorismu nel Perú.
Mandáu
La imaxe de Velasco caltendríase como un importante referente del reformismu militar peruanu. Dalgunos de los sos principales llugartenientes fundaron el Partíu Socialista Revolucionariu (PSR), inspiráu netamente nel proyeutu velasquista. Dos meses dempués de la so conformanza los sos cabezaleros fueron deportaos a Panamá y Méxicu, dexándose'l so regresu pa les eleiciones de l'Asamblea Constituyente, llogrando 7% de los votos. PSR foi parte de la Izquierda Xunida, qu'integraba a les diverses organizaciones socialistes peruanes, allugaes políticamente a la izquierda.
Natalie Ceballos
Primeros años
Ceballos nació 4 d'abril de 1989 y creció en Winnipeg (Manitoba, Canadá).
Natalie Cassidy
Natalie Cassidy ye una actriz británica, más conocida por interpretar a Sonia Branning-Fowler na serie británica EastEnders.
Biografía
En 2002 y con solu 19 años Natalie perdió a la so madre por causa de cáncer d'intestín.
En setiembre del 2004 Natalie someter a una operación pa engrandar los sos senos de la talla 36A a 36D.
Ye bien bona amiga de los actores James Alexandrou y Paul O'Grady. Tamién foi bien cercana y bien bona amiga de la finada actriz Wendy Richard, a quien vía como a una segunda madre, dempués de la muerte de Wendy en febreru del 2009 debíu al cáncer Natalie casi sufre una crisis nerviosa. Nel so testamentu Wendy dexó-y xoyes y llibros de cocina.
N'ochobre del 2008 comprometer col actor Ben Porter, sicasí Natalie rompió'l so compromisu marzu del 2009. Tres meses dempués empezó a salir con un policía llamáu Jamie.
En xunu del 2009 empezó a salir col xerente de tresporte Adam Cottrell. En 16 de marzu de 2010 Natalie anunció que taben esperando al so primer ñácaru xuntos. En mayu del 2010 Natalie y Adam comprometiéronse mientres s'atopaben de vacaciones n'Italia. Más tarde el 28 de setiembre del mesmu añu diéron-y la bienvenida a la so primer fía, Eliza Beatrice Cottrell. L'actriz Patsy Palmer y John Burns son los padrinos de Eliza.
El 25 de mayu de 2011 Adam foi acusáu de dos delitos por golpes y dos per dañu criminal dempués de qu'una engarradiella ente él y Natalie volviérase física. A otru día Natalie anunció que la so rellación con Adam terminara y que'l so compromisu habíase canceláu. Nel 2012 Natalie tornó con Adam, pero terminaron nuevamente a finales del 2013.
Dende'l 2014 Natalie empezó a salir col camarógrafu Marc Humphreys. A finales d'ochobre del 2015 anunciaron que se comprometieren. A mediaos de febreru del 2016 la pareya anunció que taben esperando al so primer ñácaru xuntos y el 29 d'agostu de 2016 diéra-y la bienvenida a la so primer fía, Joanie Elizabeth Cassidy-Humphreys.
Carrera
Natalie tien una voz de sopranu. Nel 2007 llanzó un DVD pa faer exercicios llamáu "Then and Now Workout", que convirtióse nel DVD pa perder pesu más vendíu a finales del mesmu añu.
El 21 d'avientu de 1993 y con solu diez años xunir al repartu de la esitosa serie británica EastEnders onde interpreta a Sonia Jackson-Fowler, hasta'l 2 de febreru de 2007. Nel 2010 tornó como personaxe recurrente en dellos episodios del 8 al 18 de febreru y darréu apaeció de nuevu nun episodiu'l 21 de xineru de 2011. El 14 de xineru de 2014 Natalie tornó a la serie.
Nel 2009 participó na séptima temporada del concursu Strictly Come Dancing, la so pareya foi'l baillarín profesional Vincent Simone, la pareya quedó en quintu llugar.
Nel 2010 y con seis meses d'embaranzu Natalie tomóse una llicencia de maternidá del programa "The 5 O'Clock Show". Esi mesmu añu Y4 confirmó que Natalie tendría'l so propiu programa llamáu "Natalie Cassidy: Becoming Mum".
Deon Richmond
Deon Richmond ye un actor d'Estaos Xuníos de Nueva York. Ye conocíu pol so papel na infancia como l'amigu Kenny de Rudy Huxtable (moteyáu "Bud") na popular serie de NBC, The Cosby Show. Otru papel importante sería la so apaición como Jordan Bennett, el noviu de Tamera Mowry na esitosa serie Sister, Sister, como un papel periódicu na quinta temporada, y como personaxe regular na sesta y última temporada. Dempués de The Cosby Show, apaeció en películes como Enemy Territory, Scream 3, National Lampoon's Van Wilder, Trippin', Not Another Teen Movie y la película independiente de terror Hatchet. Apaeció nel videu musical de Kool & the Gang pal cantar "Cherish" cuando yera un neñu. Los sos trabayos en televisión inclúin papeles en Getting By, Sister, Sister y Teachers. Tamién actuó xunto a un mozu Eddie Murphy nes escenes del empiezu de Eddie Murphy Raw. Apaeció nel videu musical de Kris Kross, "Warm It Up" na década de los 90.
Akio Fukami
Akio Fukami (深水 章生, ) ye un futbolista xaponés.
Alphonsus de Guimaraens
Afonso Henrique da Costa Guimarães, conocíu como Alphonsus de Guimaraens, foi un escritor (poeta) brasilanu en portugués y francés.
Neue Kakteen, Jagden, Arten, Kultur
Neue Kakteen, Jagden, Arten, Kultur, (embrivíu Neue Kakteen), ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol hortalaneru y cactólogu aficionáu alemán Curt Backeberg y espublizáu en Berlín nel añu 1931 col nome de Neue Kakteen, Jagden, Arten, Kultur ... Der Abschnitt "Neue Kakteen" bearbeitet und zusammengestellt vond Dr. R. Y. Werdermann.
Akishige Kaneda
Akishige Kaneda (兼田 亜季重; ) ye un futbolista xaponés.
Sail-sous-Couzan
Sail-sous-Couzan ye una comuña francesa del departamentu de Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Sail-les-Bains
Sail-les-Bains ye una comuña francesa del departamentu de Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Icterus spurius
Icterus spurius ye una especie d'ave de la familia de los mierlos.
Ye de pequeñu tamañu, de 16 cm de llargor y un pesu d'unos 16 g. Los adultos tienen rayes blanques nes nales. El machu adultu ye castañu nes partes inferiores y negru nes inferiores. La fema adulta ye verde oliva nes partes cimeres, y amarellentada nel pechu y el banduyu.
El so hábitat son árees semiabiertes con árboles caducifolios dende'l sureste d'América del Norte hasta'l centru de Méxicu, de cutiu cerca de l'agua. El nial ye una bolsa firmemente texida xunida a una caña horizontal. Pueden añerar en pequeñes colonies.
Estos páxaros migren mientres l'iviernu en bandaes, dende Méxicu central, al traviés de Centroamérica, llegando a Colombia y al noroeste de Venezuela.
Forrajean n'árboles y arbustos. Tamién realicen vuelos curtios p'atrapar inseutos y libar flores. La so alimentación básase principalmente n'inseutos, bayes, néctar y flores.
El nome de spurius (falsu) deber a la identificación errónea del machu como Baltimore Oriole. Estos páxaros confundir dacuando coles papudes.
Harville
Harville ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Llista de presidentes de Castiella y Llión
Presidentes dende la so creación (1983)
Na etapa preautonómica, el "Consejo General de Castilla y León" (1978-1983) tuvo presidíu por Juan Manuel Reol Tejada (UCD) durante'l periodu 1978-1980 y por José Manuel García-Verdugo (UCD) durante'l periodu 1981-1983.
Haudainville
Haudainville ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
The Times
The Times ye un periódicu nacional publicáu diariamente nel Reinu Xuníu. Anque se tuvo imprimiendo en formatu broadsheet mientres 200 años, anguaño ye de tamañu compactu tabloide (tabloid). Aportó a popular, yá que na actualidá ye l'únicu periódicu del Reinu Xuníu que les sos cifres de llectores van n'aumentu.
The Times ye publicáu por News International, una subsidiaria del grupu News Corporation, encabezáu por Rupert Murdoch. Mientres la mayor parte de la so historia, foi consideráu un periódicu ensin rival, el periódicu por excelencia nel Reinu Xuníu. Xugó un papel fundamental tantu en política como na opinión pública en temes internacionales. Dalgunos afirmen que, apocayá, reflexa les idees conservadores de Rupert Murdoch, a pesar d'amosar el so sofitu al Partíu Llaborista en 2001 y 2005.
The Times ye llamáu dacuando por xente ayeno al Reinu Xuníu The London Times o The Times of London pa estremalo de los otros munchos Times, como pue ser el The New York Times. Sicasí, ésti ye'l periódicu Times orixinal. Ye amás el creador del tipu de lletra Times New Roman, desenvuelta orixinalmente por Stanley Morison del The Times en collaboración cola Monotype Corporation.
Historia
thumb|left|Portada de The Times del 4 d'avientu de 1788. The Times foi fundáu por John Walter en 1785 como The Daily Universal Register. John Walter había perdíu, a finales de 1784, el so trabayu, dempués de que la compañía de seguros onde trabayaba quebrara por causa de les reclamaciones d'un furacán en Xamaica. Tando desemplegáu, Walter decidió abrir un nuevu negociu. Naquella dómina, Henry Johnson inventaba la logografía -un tipu de tipografía que yera más rápida y más precisa, anque 3 años más tarde comprobóse que nun yera tan eficiente como se dicía. John Walter mercó la patente de la logografía y, pa poder utilizala, decidió abrir una imprenta, onde produciría una fueya de publicidá diario. La primer publicación del diariu The Daily Universal Register en Gran Bretaña foi'l 1 de xineru de 1785. Descontentu porque'l públicu omitía siempres el términu Universal, Walter camudó'l títulu'l 1 de xineru de 1788, dempués de 940 ediciones, por The Times. John Walter foi tamién el primer editor que tuvo'l periódicu. Dimitió en 1803 dexando la direición y edición del periódicu al so fíu John Walter. John Walter padre pasó seis meses na prisión Newgate por bilordiu al traviés de The Times, pero los sos esfuercios pioneros por llograr noticies a nivel européu, especialmente de Francia, ayudaron a que'l periódicu ganara una bona reputación ente ideólogos y financieros.
The Times cuenta con contribuciones d'importantes figures nos campos de la política, ciencies, lliteratura y arte p'aumentar la so reputación. Mientres los sos primeros tiempos, los beneficios de The Times yeren bien altos según la competencia bien baxa, lo que-y dexaba pagar muncho más que los sos rivales pa consiguir información y redactores.
En 1809, John Stoddart foi nomáu editor xeneral, siendo reemplazáu en 1817 por Thomas Barnes. So la direición de Barnes, y del so socesor John Thadeus Delane en 1841, la influencia de The Times creció hasta algamar cotes bien altes, especialmente en política y dientro de la ciudá de Londres. Dos de los redactores más importantes fueron Peter Fraser y Edward Sterling, conocíos como The Thunderer.
The Times foi'l primer periódicu n'unviar corresponsales al estranxeru, según corresponsales de guerra pa cubrir diversos conflictos. W. H. Russell, el corresponsal del Times na guerra de Crimea, tuvo una gran influencia colos sos mensaxes al so regresu a Inglaterra.
Ente otros eventos del sieglu XIX, The Times oponer a la derogación de la Lleis de la Cebera (Corn Laws), hasta que'l gran númberu de manifestaciones consiguió que la editorial camudara la so posición. Mientres la Guerra de Secesión, The Times representó'l puntu de vista de les clases altes, sofitando a los seccionalistas pero non a los esclavos. El so sofitu a ciertos políticos llevar de forma interna y nun gratificaba a la opinión pública.
El tercer John Walter asocedió al so padre en 1847. A pesar de que los Walters yeren cada vez más conservadores, el periódicu siguió siendo en cierta forma independiente. Sicasí, dende la década de los 50 (1850), la competencia empezó a aumentar, destacando especialmente los periódicos The Daily Telegraph y The Morning Post.
En 1922 John Jacob Astor, fíu del Viscount Astor 1º, mercó-y el periódicu a la familia Northcliffe. El periódicu ganó notoriedá na década de 1930 pol so sofitu a la política d'apandamientu d'Alemaña; l'editor d'aquel entós Geoffrey Dawson tenía una rellación cercana con aquellos del gobiernu que practicaben esa política, ente los que destacaba Neville Chamberlain.
En 1966 miembros de la familia Astor vendieron el periódicu al magnate canadiense de la industria editorial Roy Thomson, y nesi mesmu añu empezar a publicar noticies per primer vegada na portada del periódicu (d'antiguo esta páxina utilizar pa poner pequeños anuncios, de normal d'interés pa les clases adineraes de la sociedá británica).
Una disputa empresarial provocó en 1979 que'l periódicu dexara de publicar mientres casi un añu. Finalmente, en 1981 foi mercáu pola Internacional de Noticies de Rupert Murdoch.
En xunu de 1990, The Times abandonó la so política d'usar el tratamientu de cortesía na primer referencia ("Mr", "Mrs", o "Miss" pa persones vives), pero siguió usándolo nes siguientes referencies. L'estilu formal amenórgase agora a la seición de sociedá ("Court and Social"), anque'l tratamientu "Ms" tamién s'acepta equí.
Murdoch llueu empezó a dexase notar nel periódicu, reemplazando al so editor, Harold Evans, por William Rees-Mogg en 1981. El so cambéu más importante foi, sicasí, la introducción de nueves teunoloxíes y métodos. Ente marzu y mayu de 1982, siguiendo l'alcuerdu cola unión d'imprentes, el métodu de linotipia usáu nos procesos d'impresión del Times dende'l sieglu XIX, foi reemplazáu por ordenadores y fotocomposición. Esto dexó que'l personal de les sales d'impresión de The Times y The Sunday Times amenorgar de 375 a 186 emplegaos.
Sía comoquier, la introducción direuta de los testos polos periodistes ('single stroke' input) nun fuera algamada entá; esta midida nun se llogró hasta la disputa de Wapping (Wapping Apueste), una fuelga de los trabayadores del periódicu, que tuvo llugar en 1986. Dempués d'esti conflictu, nun solu día, The Times camudar del so enclave orixinal, denomináu New Printing House Square y asitiáu na Carretera Gray's Inn (cerca de Fleet Street) hasta unes nueves oficines en Wapping.
En payares de 2003 News International empieza a publicar el periódicu tantu en formatu grande (broadsheet), como en formatu pequeñu (tabloid). El 13 de setiembre de 2004, la edición selmanal en formatu grande foi retirada de la venta n'Irlanda del Norte. A partir del 1 de payares de 2004, el periódicu imprímese namái en formatu pequeñu.
Mientres el periódicu publica dos ediciones distintos, surden ciertes protestes qu'afirmen qu'apaecen más noticies sensacionalistes nel periódicu en formatu pequeñu que nel de formatu grande, como por casu notes sobre famosos na portada. Los altos cargos de News International negar.
El Partíu Conservador amenació con un pleitu a The Times por un incidente nel que'l periódicu afirmó que l'estratega del Partíu Conservador, Lynton Crosby, almitiera que'l so partíu nun ganaría les Eleiciones Xenerales del 2005. El periódicu retratóse y la denuncia foi retirada.
El 6 de xunu de 2005 The Times rediseñó la so seición de cartes, abandonando la práutica de publicar la direición completa de los corresponsales. Acordies con l'editorial "From Our Own Correspondents", esti cambéu escuerre poder introducir más cartes en dicha seición.
En setiembre del 2005 el preciu de The Times algamó los 60 peniques, igualando asina los precios de The Daily Telegraph y The Guardian, y calteniéndose 5 peniques más baratu que The Independent. Per primer vegada'l preciu de The Times igualar al de los sos competidores, lo qu'indica que la editorial News International nun puede dexase siguir vendiendo'l periódicu al preciu con que conmocionó a la industria en setiembre de 1993, cuando amenorgaron el costu de los exemplares de 45 a 30 peniques.
Distribución
Les cifres oficiales de xineru del 2005 amuesen que The Times viende 688.000 copies al día. Esta foi la cifra más alta alcanzada so la direición del actual editor, Robert James Thomson, y amuesa que'l periódicu permanez per delantre del The Daily Telegraph en términos de ventes al preciu de la portada (escluyendo suscripciones), a pesar de que The Telegraph caltién el lideralgu ente los periódicos de formatu grande, distribuyendo alredor de 920 000 copies, y con más de 300.000 suscriptores diarios. La circulación de dambos periódicos ye bien pequeña comparada a la de The Sun y otros tabloides.
Times 2/T2
T2 ye'l suplementu más importante de The Times, ya inclúi delles columnes d'estilos de vida. El 5 de setiembre de 2005 rellanzar col nome de Times 2 , espérase que les sos ventes xuban, sobremanera ente'l sector femenín.
Crème
Crème ye'l suplementu del periódicu pa PAs, secretarios/as, asistentes d'executivos y cualesquier que trabaye nel campu de l'alministración. Ye lleíu por más alministrativos/as que The Guardian o The Evening Standard.
The Times Magazine
The Times Magazine distribúyese xunto col periódicu del Sábadu, y caracterízase polos sos artículos sobre diverses temes como pueden ser famosos, moda, guapura, gastronomía, llar y xardín, o a cencielles anécdotes de dellos columnistes. Cuenta con conocíos collaboradores como Gordon Ramsay, unu de los cocineros más conocíos de Gran Bretaña, y Giles Coren, l'escritor especializáu en gastronomía consideráu'l meyor del añu 2005.
Festival de Cine de Londres
The Times, xunto col Institutu de cine inglés, patrocina'l festival de cine de Londres (o, más específicamente, el The Times bfi London Film Festival). Ye unu de los festivales de cine más importantes d'Europa.
The Cheltenham Festival of Literature
El Festival de Lliteratura de Cheltenham ye patrocináu tamién por The Times.
Erica lusitanica
La ye un arbustu de la familia de les ericácees. thumb|240px|Vista de la planta
Descripción
Arbustu d'hasta 4 m, profusamente ramificáu, con cañes densamente pubescentes con pelos llisos. Fueyes simples, (2-) 3-4 verticilaes, cortamente peciolaes, lliniares, con marxe marcadamente curváu pela parte inferior (revolutas), ensin pelos. Flores hermafrodites, actinomorfes, tetrámeres, en recímanos terminales. Mota con sépalos soldaos na base, ovaos, aquillaos na metá cimera. Corola de (3,5) 4-5 (5,5) mm, con pétalos soldaos, tubulosa, blancu rosada. Androcéu con 8 estames con anteres incluyíes y con apéndices basales. Ovariu súperu, con estilu llargu llixeramente exerto. Frutu en cápsules d'alredor de 2 mm, con numberoses granes diminutes.
Distribución y hábitat
Distribución atlántica. Nel occidente de la Península Ibérica. Naturalizóse nes Islles Britániques, Nueva Zelanda, Australia, California y Ḥawai onde se convirtió n'especie invasora. Habita en encinares y sufrerales frescos, formaciones riberanes y ribayos húmedos. Floria y fructifica dende l'iviernu hasta la primavera.
Taxonomía
Erica lusitanica, describióse por Karl Asmund Rudolphi y espublizóse en Journal für die Botanik 2(2): 286. 1799[1800]. Erica: nome xenéricu que remanez del griegu antiguu ereíkē (eríkē); llatinizáu erice, -ye f. y erica = "uz" polo xeneral, tantu del xéneru Erica L. como la Calluna vulgaris (L.) Hull, llamada brecina.
lusitanica: epítetu xeográficu qu'alude a la so llocalización en Lusitania.
Bailian Quan
El Bailian Quan o Bailian Chuan (Boxéu del Llotu Blancu) yera un estilu de Kung Fu o boxéu chinu que Doshin So, el fundador del Shorinji Kempo, dicía qu'aprendiera col so primer maestru chinu, Chen Liang.
Realmente nun se conoz práuticamente nada del Llotu Blancu como estilu de Kung Fu o wushu. L’estudiosu del Shorinji Kempo Rogelio Casero creye que Doshin So nun deprendió Bailian Quan en cuantes estilu constituyíu, sinón que quixo denominar d'esta miente a les enseñances del so maestru Chen Liang pola mor de la cercanía d'esti a una sociedá secreta llamada precisamente “Sociedá del Llotu Blancu”.
Especúlase con que’l Boxéu del Llotu Blancu fuera un estilu secretu prauticáu nel sen de dicha Sociedá, escurque influyíu enforma polos sistemes de Shaolin darréu que los partidarios del Llotu Blancu aconceyábense de cutiu nel Monesteriu Shaolin, onde cabildraben contra la dinastía manchú Qing. Dalgunos estudiosos como Donn F. Draeger dicen que los siguidores d'esta sociedá prauticaben dellos estilos de boxéu chinu, y non unu solamente, y qu'amás del entrenamientu a mano vacía entrenábense con armes, notablemente col chiang o llanza de fueya reuta. Otros son p'asegurar que’l del Llotu Blancu yera un estilu mui rápidu y potente, de distancia media-curtia, y con un claru predominiu del usu de les manes.
Sicasí esti sistema nun paez que se divulgara muncho, quiciabes debío a un posible calter coxuntural (porque posiblemente fuera un sistema concebíu pa entrenar a combatientes en guerra), o pue que debío a la so escura rellación con una sociedá secreta. L’enquiz ta en qu'anguaño nun se sabe un vierbu d'él como tal estilu.
Per otra parte, dao que’l maestru Chen Liang fuera cabezaleru de la Sociedá de la Llanza Encarnada (Hong Qiang Hui), qu'impartía ente los siguidores un cursu d'artes marciales que duraba 128 díes, ye posible que lo qu'enseñaba Chen Liang (y que Doshin So denominó “Bailian Quan”) consistiera na preparación que se daba nesi cursu. De mou que pue que’l Bailian Quan nun fuera más qu'un conxuntu de téuniques y aplicaciones que s’enseñaben pa dar a los miembros d'aquella secta una mínima preparación marcial.
Per otra parte Doshin So allugaba l'orixe de les téuniques del Llotu Blancu nel Templu Shaolin, y venceyábales direutamente a la tradición de Bodhidharma. La mesma tesis defenden pal so estilu los maestros de Lohan Quan (Boxéu de los Arhat), qu'ente otres coses poseye 108 téuniques d'inmediata aplicación práutica en pareya. Nesti sen el Llotu Blancu lo mesmo yera una derivación del Lohan Quan onde solo s’estudiaben eses téuniques o una versión d'elles col envís de tresmitir aína della habilidá marcial.
Haudiomont
Haudiomont ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cylicodiscus
Cylicodiscus ye un xéneru monotípicu d'árbol perteneciente a la familia de les fabacees. La so única especie: Cylicodiscus gabunensis, ye orixinaria d'África tropical.
Descripción
Ye un gran árbol qu'algama un tamañu de más de 60 m d'altor, con tueru rectu cilíndricu d'hasta 35 m de llongura por 3 m de diámetru, atopar nos montes de fueya perenne y de fueya caduca, en Sierra Lleona, Liberia, Costa de Marfil, Camerún y en Gabón.
Usos
Usáu contra l'artritis, reumatismu, etc, infeición cutanea o subcutánea parasitaria; fiebres, problemes estomacales y enfermedaes venérees Contién sales alcalinos (sacante'l sal común), pa faer xabón y sucedaneos Ye utilizada como material de construcción; carpintería y aplicaciones rellacionaes. Tamién como productos combustibles y llume.
Taxonomía
Cylicodiscus gabunensis describióse por Hermann Harms y espublizóse en  Die Natürlichen Pflanzenfamilien 1: 192. 1897.
Neue und wenig bekannte Pflanzen Deutsch-Südwest-Afrikas
Neue und wenig bekannte Pflanzen Deutsch-Südwest-Afrikas (embrivíu Neue Pfl. Sudw.-Afr.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu xermanu, y esplorador en África del suroeste (güei Namibia); Moritz Kurt Dinter y espublizáu nel añu 1914 col nome de Neue und Wenig Bekannte Pflanzen Deutsch-Sudwest-Afrikas mit Besondere Berüchsichtigung der Succulenten....
Mark Rudan
Mark Rudan ye un ex-futbolista australianu.
Saint-Christo-en-Jarez
Saint-Christo-en-Jarez ye una comuña francesa del departamentu de Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Llorgozana
Llorgozana ye una parroquia del conceyu asturianu de Carreño, con una superficie de 11,28 km². En 2011 vivíen nella 360 persones.
Ente los nativos de Llorgozana destaquen el pintor Juan Carreño Miranda y Antón de Marirreguera, el primer escritor n'asturianu conocíu.
1957
Abreviatures
† : fecha de la muerte
Nacencies
thumb|130px|[[Cindy Wilson]] 130px|thumb|[[Spike Lee]] thumb|130px|[[Sid Vicious]]. thumb|130px|[[Theo van Gogh]]. thumb|130px|[[José Sócrates]] thumb|130px|[[Goodluck Jonathan]]
Muertes
thumb|130px|[[Gabriela Mistral]] thumb|130px|[[Richard E. Byrd]] thumb|130px|[[Erich von Stroheim]] thumb|130px|[[Washington Luís Pereira de Sousa|Washington Luís]] thumb|130px|[[Haakon VII de Noruega|Haakon VII]] thumb|130px|[[Gerty Cori]]
Þórbergur Þórðarson
Zorbergur Zordarson (Þórbergur Þórðarson ) foi un escritor y esperantista d'Islandia.
Haumont-près-Samogneux
Haumont-près-Samogneux ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Tour de Francia 2002
El 89º Tour de Francia apostar del 6 al 28 de xunetu de 2002 sobre un percorríu de 20 etapes + el prólogu inicial, y con un total de 3.276 km que'l vencedor cubrió a una velocidá media de 39,920 km/h La carrera empezó en Luxemburgu y terminó en París, nel clásicu final de los Campos Elíseos.
New Flora and Botany of North America
New Flora and Botany of North America, (embrivíu New Fl. o New Fl. (Rafinesque)), ye un llibru con descripciones botániques que foi escritu por Constantine Samuel Rafinesque y espublizáu en cuatro volúmenes nos años 1836 a 1838, col nome de ''New flora and botany of North America, or, A supplemental flora, additional to all the botanical works on North America and the United States. Containing 1000 new or revised species''.
Idiopsar brachyurus
Idiopsar brachyurus, ye una especie d'ave paseriforme de la familia Thraupidae endémica d'América del Sur.
Distribución y hábitat
El so hábitat natural son los pacionales. Pue atopase n'Arxentina, Bolivia y Perú.
Ambás
Col nome d'Ambás podemos referinos a:
Saint-Alban-les-Eaux
Saint-Alban-les-Eaux ye una comuña francesa del departamentu de Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
1959
° : fecha de nacencia
† : fecha de la muerte
Ufuk Talay
Ufuk Talay ye un futbolista australianu.
Icterus wagleri
Distribución y hábitat
Ye nativu de Nicaragua, Hondures, El Salvador, Guatemala, Méxicu y los Estaos Xuníos. El so hábitat natural compónse de monte subtropical y tropical.
Subespecies
Reconócense les siguientes subespecies, incluyendo la subespecie tipu:
Les Hauts-de-Chée
Les Hauts-de-Chée ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Clemente Marroquín Rojas
Clemente Marroquín Rojas foi un periodista y políticu guatemalianu. Estudió na Escuela Facultativa de Derechu y Notariado de la Universidá Nacional Fundó dellos periódicos, ente ellos el periódicu La Hora, y tuvo que salir al exiliu n'atacando a los gobiernos de Manuel Estrada Cabrera, José María Orellana y, principalmente, Jorge Ubico Castañeda. Al tornar del exiliu tres la revolución de 1944, foi ministru d'estáu, candidatu a la presidencia en 1950 y presidente del Congresu de la República de Guatemala en dellos gobiernos; a lo último, foi vicepresidente de Guatemala de 1966 a 1970, mientres el gobiernu del llicenciáu Julio César Méndez Montenegro. Mientres tol tiempu nel exiliu y nel gobiernu caltúvose exerciendo la so actividá periodística.
Biografía
180px|miniaturadeimagen|izquierda|Josefina del Carmen Milla Valenzuela, esposa de Marroquín Rojas. Enantes fuera pareya del oficial [[Roderico Anzueto Valencia, quien fuera unu de los delatores de los cadetes qu'atentaren contra Manuel Estrada Cabrera en 1908 y axente d'esti, y darréu foi xefe de la policía secreta y testaferru del presidente xeneral Jorge Ubico.]]
Clemente Marroquín Rojas nació'l 12 d'agostu de 1897, na L'Aldea Achiotes Jumay, departamentu de Jalapa El so padre, don Jesús Marroquín Rojas foi integrante del Batallón Jalapa y asumió la mayoría de Plaza en Chiquimula a Teniente Coronel y en 1905 llegó a Coronel efectivu. Depués del asesinatu del so padre, la madre de Marroquín Rojas, Dominga Marroquín Bonilla, alministró una pulpería en Jalapa y dedicóse a criar y comerciar con animales de corrolada pa caltener a los sos fíos.
Apadrináu pol tamién jalapaneco, pedagoguJosé María Bonilla, llogró beques del presidente llicenciáu Manuel Estrada Cabrera pa estudiar el nivel mediu nel Institutu Nacional Central pa Varones. Sicasí, pol so temperamentu fuerte, ye espulsáu d'esta y d'otru Institutu d'educación media tres fregaos con estudiantes y otres persones, qu'inclusive terminaron cola so detención preventiva. Finalmente, consigue terminar los sos estudios medios nel Institutu Nacional pa Varones d'Oriente, en Chiquimula. Nel añu de 1918, Marroquín Rojas inscribir na Escuela de Facultativa de Derechu y Noariado de la Universidá Estrada Cabrera
Mientres el gobiernu de Carlos Herrera y Luna fíxose cargu de les cátedres d'Historia Universal nel Institutu Nacional Central pa Varones, onde tuvo la necesidá d'enllantar l'estudiu de la Historia d'América, desconocida nos medios escolares guatemalianos, yá que namái s'enseñaba la europea. Sicasí, cuando llegó'l momentu de someter a estudiu y crítica el surdimientu y actividaes de la Compañía de Xesús, los dirixentes del gobiernu sollertáronse y dispunxeron reconvenir al direutor del plantel, y el francés Henry Fitte, por que retirara al profesor qu'atacaba a los xesuites. Marroquín Rojas foi retiráu de les sos cátedres pero quedar colos cargos de Secretariu y Contador del plantel. Fitte pidió la rescisión del so contratu por molesties que se-y causaben nel nuevu gobiernu y Marroquín Rojas quedóse al frente del Institutu. Nun lo retiraron porque se recordaba la so actitú na llucha contra Estrada Cabrera y siguió nel puestu hasta qu'asocedió'l golpe d'estáu del xeneral José María Orellana quien nomó pa la direición del Institutu a un amigu y compañeru so.