cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Monique van der Vorst
Rescisión de contratu per parte del Rabobank y discutiniu retiráu
La so retirada profesional vinu xenerada de ciertu discutiniu pol ocultismu de la decisión. Magar a efeutos UCI siguió calteniendo la so ficha col Rabobank realmente dichu equipu rescindir el contratu'l 1 de xunetu por motivos médicos ensin querer dar más detalles. Por cuenta de lo mediático del so casu'l diariu neerlandés De Pers afayó que mientres la so dómina paralímpica hubo díes nes que si podía andar con normalidá con delles persones qu'asina lo atestiguaben a lo que Monique y el médicu que lu trató defendiéronse aduciendo que por cuenta de tar tantu tiempu na siella de ruedes escaecer caminar y cuando el paralís atenuábase tenía capacidá pa ello siendo una especie de problema psicologíco lo que la torgar recuperase. Darréu ella mesma dixo que volvía tener dificultaes p'andar, lo qu'esplicaría la so baxa col Rabobank. Tres dellos meses de rehabilitación a finales del 2012 podía volver a correr con normalidá.
Dempués felicidá polémica la revista especializada VeloNation poner en contautu col so exequipo y el xefe de prensa declaró que: "Contratamos a Monique como una ciclista, y non como un ex atleta paralímpica". Lo qu'indicaría que nel equipu nun sentó perbién la so recaída.
Thing de tolos gautas
Tuvo'l so equivalente en Östergötland, según la llei de los godos del este (Östgötalagen), llamáu Lionga thing y que se celebraba en Linköping.
Tolos homes llibres o bóndis capaces de sostener una arma, teníen derechu a participar. L'asamblea taba presidida por un lagman y el so contraparte ente los suiones (suecos) de Gamla Uppsala yera'l Thing de tolos suecos.
Islla Hayes
La islla Hayes, tamién conocida como islla Heiss (Rusia) ye una islla en la Tierra de Franciscu Xosé. Alcuéntrase nel área central del archipiélagu, al norte de la islla Champ y Tierra de Wilczek. La so superficie ye de 132 km².
La islla de Hayes casi nomnn tien glaciares, teniendo namái un pequeñu cap de xelu fora del so centru pela so mariña norte. El puntu más altu ye 242 m.
L'estrechu al sur de la islla Hayes ye conocíu como Markham, que se estrecha a namái 5 km nesti puntu. Nel este alcuentrase un estrechu conocíu como Avstriyskiy proliv, más allá de la cual s'atopen les islles Komsomol más pequeñes. 7 km d'anchu Proliv Yermak nel norte, dixebra la islla Hayes del subgrupu de Tierra Zichy del archipiélagu de Franciscu Xosé.
Historia
Kheysa, un sitiu de llanzamientu de cohetes soviéticos, taba allugáu nesta islla.
Agora Hayes Island ye'l llar de la estación hidrometeorolóxica de Krenkel (80°37′N, 58°03′E).
Esta islla (incluyendo les islles Komsomol) foi nomada orixinalmente n'honor al veteranu esplorador árticu Isaac Hayes, que realizó una espedición histórica polaca en 1850. El nome de la otra islla n'inglés ye Heiss Island, porque los cartógrafos alemanes xermanizaron el so nome dempués de translibrar del rusu al nome corruptu "Heiss" (que significa "calor" n'alemán).
Islles axacentes
7 km al este de la mariña esti de la islla Hayes atópense les islles Komsomol (Острова Комсомольские; Ostrova Komsomolskiye). Consisten n'una islla triangular de 7 km de llargu y dos castros bien pequenos nel so cabu norte.
Esti grupu d'isles lleva el nome de los Komsomols de la dómina soviética. Hai un castru de 1,2 km de llongura allugau frente a una pequeña badea al oeste del cabu nororiental de la islla Hayes.
Clima
La islla de Hayes ta na zona de transición ente un clima de tundra (ET) y un clima de cap de xelu que técnicamente cayó nel primeru por cuenta de les medies de congelación percima de xunetu y agostu, pero per debaxo de les temperatures baxes mientres tol añu. Ye una tierra fría ya implacable con branos y iviernos inexistentes que s'españó tol añu. Hayes tien un clima bien nubloso, con 8 meses del añu recibiendo pocu o nengún sol. Anque la nieve ye más común mientres tol añu, puede llover de xunu a ochobre.
Zemski Sobor
350px|right|thumb|[[Iván IV de Rusia|Iván IV el Tarrecible inaugura'l primera Zemski Sobor en 1549.]] El Zemski Sobor foi'l primer parllamentu rusu del tipu de los estaos feudales, nos sieglos XVI y XVII. El términu traducíu lliteralmente ye l'Asamblea de la Tierra».
Podía ser convocáu tantu pol zar, pol patriarca o polos boyardos de la Duma. Les trés clases sociales que participen na asamblea yeren:
El primer Zemski Sobor foi convocáu pol zar Iván IV el Tarrecible en 1549. Mientres el so reináu llevar a cabu un gran númberu de xuntes, y convirtióse nun preséu habitual utilizáu p'aprobar grandes lleis o pa decidir temes revesoses. Anque los Sobori yeren principalmente un foru que se llindaba a confirmar les decisiones qu'Iván yá había tomáu, delles vegaes la iniciativa provenía de la baxa nobleza o los habitantes de les ciudaes. Por casu, el Zar escupulicióse cuando l'asamblea solicitó-y en 1566 l'abolición de la Opríchnina.
Gelves
Gelves  ye un conceyu de la provincia de Sevilla (Andalucía, España). Atópase na contorna del Aljarafe, xunto al ríu Guadalquivir.
Xeografía
El términu municipal estremar en dos zones claramente estremaes. La cimera estender pola cornisa del Aljarafe, alluga delles urbanizaciones y un parque natural de propiedá municipal. La inferior ta compuesta pol cascu urbanu y la vega de Gelves.
El conceyu cunta con tres parques. El parque del Cañuelo atópase na zona meridional, cerca de la cortil ferial y de les piscines del Cañuelo. Alluga los restos de l'antigua facienda del Cañuelo, de la qu'esisten referencies dende 1558, y tamién s'atopa nél la portada manierista d'una antigua mina d'agua. El parque del Panderu, llamáu asina por atopase nuna finca del mesmu nome, alluga los restos d'un acueductu árabe. El parque de los Manantiales atópase xunto al cascu urbanu.
Gelves cunta con un puertu deportivu nel Guadalquivir, que s'atopa a 89 quilómetros del océanu Atlánticu. Tien capacidá pa 150 atraques y una canal d'entrada de 40 metros.
Alministración política
Los alcaldes electos del conceyu dende 1979 fueron:
Historia
Na dómina almohade cobró cierta importancia como llugar fortificáu. Foi reconquistada en 1247 por Pelay Pérez Correa, maestre de la Orde de Santiago. Nel repartimento d'Alfonso X de 1253 el rei tomó esti llugar como almacén propiu. En 1370 foi concedíu a Fernán Sánchez Tovar. Nel reináu de los Reis Católicos pasó a pertenecer a la Casa de Guzmán. Darréu, pasó a la Casa de Tovar. En 1527 el rei Carlos I concedió la venta d'esti llugar a Jorge Alberto de Portugal y Melo y a la so esposa Isabel Colón de Toledo (fía de Diego Colón y nieta de Cristóbal Colón). En 1529 creóse'l condáu de Gelves. El fíu de Jorge ya Isabel, Álvaro de Portugal, casóse con Leonor de Milán. Leonor foi mecenes d'una gran cantidá d'artistes ya inspiró-y una gran cantidá de versos al escritor sevillanu Francisco Herrera. El matrimoniu vivía na casa de Merlina, xunto a les llombes del Balcón y del Pintado, que foi descrita en 1565 pol escritor Juan de Mal Lara, amigu del matrimoniu, como una casa placentera nun llugar de clima prestosu. En 1537 Carlos I creó'l títulu de duque de Veragua, que pasó a los condes de Gelves. En 1902 el títulu de conde de Gelves pasó a la Casa d'Alba. En 1974 la Casa d'Alba vendió les propiedaes que tenía nel conceyu.
Mientres el sieglu XVIII Gelves foi famosa peles sos agües y paisaxes, y so la propiedá de los duques adquirió una vida social importante. En 1736 sufrió una de les mayores catástrofes de la so historia cola llena del ríu Guadalquivir que provocó grandes estroces y la perda de numberosos vecinos.
Nel sieglu XIX, cola desapaición de los señoríos constitúyese'l so conceyu constitucional según la Constitución de Cádiz de 1812.
El pueblu foi mentáu en conocíes obres lliteraries: La vida de Lazarillo de Tormes (anónimu, sieglu XVI), Guzmán de Alfarache (Mateo Alemán, 1599), El diañu cojuelo (Luis Vélez de Guevara, 1641), Don Álvaro o la fuercia del sinón (1834), Simón Verde (Fernán Caballero, 1857) y Blood and Sand (Vicente Blasco Ibáñez, 1908). Nel sieglu XX, tamién foi mentada n'obres de Francisco Rodríguez Marín, Pedro Salinas, José María Pemán y Camilo José Cela. Foi visitáu por Washington Irving nel viaxe que fizo per Andalucía nel sieglu XIX. Apaez tamién na guía turística d'España y Portugal realizada por Karl Baedeker.
Economía
En 2015 había 136 hai de cultivos herbales, de les cualos 70 son de trigu, y 138 hai son de cultivos maderizos, de les cualos 21 son de naranxales y 111 d'olivar.
Nel conceyu atopen los polígonos industriales Citec y Guadalquivir.
Cultura
La patrona del pueblu ye la Virxe de Gracia. La so festividá celebra l'últimu domingu d'agostu.
El pueblu cunta cola Hermandá de La nuesa Señora del Rocío. Foi fundada en 1980. El simpecado ye una casulla bordada de Servando Charro, capellán de la catedral de Sevilla. La carreta, rematada en 1991, foi diseñada por Francisco Maireles Vela y realizada pol orfebre Manuel Ríos.
El pueblu tien un teatru municipal xunto al conceyu. Foi construyíu en 2008.
Ilesia de Santa María de Gracia
Xunto al retablu de la Virxe del Rosario hai un cuadru del sieglu XVII que representa a San Cristóbal. Esti cuadru foi realizáu por Orazio Borgianni ente 1604 y 1612, con influencies de Michelangelo y Caravaggio. Tamién hai un cuadru de Santu Tomás d'Aquino y otru de Santa Teresa d'Ávila.
El templu tamién alluga una talla de San José col Neñu Jesús del sieglu XVIII.
Crisis de Gaza de 2008
thumb|230px|Franxa de Gaza. La crisis de Gaza de 2008 desencadenóse'l 23 de xineru cuando militantes de Hamás na Franxa de Gaza volaron, cerca del puestu fronterizu de Rafah, parte del muriu construyíu en 2003. La Organización de les Naciones Xuníes envaloró qu'alredor de la metá de los 1,5 millones d'habitantes de Gaza entraron n'Exiptu en busca de comida y suministros. Debíu al mieu a que los militantes pudieren adquirir armes exipcies, la policía israelina amontó'l so estáu d'alerta. Dambos bandos axudicáronse la rotura de la tregua anterior.
Exiptu cerrara'l puestu de Rafah en xunu de 2007, nos díes previos a que Hamás tomara'l control de Gaza mientres el so conflictu con Fatah. La voladura del muriu producióse de resultes del bloquéu de la franxa per parte d'Israel, qu'empezó en parte esi mesmu xunu y siguió con amenorgamientos de los suministros de combustible a partir d'ochobre. El bloquéu total empezó'l 17 de xineru de 2008, dempués d'una medría de los cohetes Qassam llanzaos dende la franxa sobre Israel.
Anque Israel pidió a Exiptu que sellara de nuevu la frontera por motivos de seguridá, el presidente exipciu Hosni Mubarak ordenó a les sos tropes que dexaren cruciala pa solliviar la crisis humanitaria, al empar que verificaben que nun s'introducíen armes en Gaza. En cinco díes los gazatíes gastaron alredor de 250 millones de dólares namái na ciudá d'El Arish. La súbita medría de la demanda de materies primes provocó un gran amonto de los precios locales y cierta escasez d'alimentos.
Periodu parllamentariu 1990-1992 del Congresu de la República del Perú
El Periodu parllamentariu 1990-1992 del Congresu de la República de Perú correspuende a les sesiones llexislatives del congresu de tipu bicameral escoyíu nes eleiciones xenerales de Perú de 1990 en que s'anovó totalmente la Cámara d'Apostaos y la Cámara de Senadores pa un términu de cinco años. Instalóse'l 27 de xunetu de 1990 y concluyó el 5 d'abril de 1992.
Crisis de Gaza de 2008
El 24 de xineru'l Conseyu de Derechos Humanos de les Naciones Xuníes condergó a Israel per decimoquinta vegada en menos de dos años, denominando "castigu coleutivu" al bloquéu. Sicasí, el procedimientu foi boicotiáu per Israel y los Estaos Xuníos. El 27 de xineru, el primer ministru israelín, Ehud Ólmert, anunció que dexaríen el suministru d'alimentos, medicines y la enerxía necesaria na franxa. Mentanto, Hosni Mubarak presentó un plan p'axuntase por separáu con representantes de Hamás y Fatah al envís de llegar a un nuevu alcuerdu sobre'l control de la frontera.
Periodu parllamentariu 1990-1992 del Congresu de la República del Perú
Orixinalmente esti periodu parllamentariu tenía de rematar el 28 de xunetu de 1995, pero'l 5 d'abril de 1992 producióse'l llamáu Autogolpe d'Estáu por aciu el cual l'entós presidente Alberto Fujimori dispunxo ente otres midíes la disolución del Congresu de la República.
Crisis de Gaza de 2008
El 3 de febreru'l ministru d'asuntos esteriores de Gaza, Mahmud az-Zahar, anunció que Hamás y Exiptu deseyaben cooperar nel control fronterizu ensin la supervisión israelina. Dempués de la voladura'l pasu tuvo cerráu mientres once díes, sacante para los viaxeros que volvíen a la so casa.
Periodu parllamentariu 1990-1992 del Congresu de la República del Perú
Conformanza
En 1990, el Primer Gobiernu de Alan García Pérez convocó a eleiciones xenerales p'abril de dichu añu. Resultó victoriosu Alberto Fujimori en segunda vuelta, pero nun llogró la mayoría parllamentaria, sinón el so partíu Cambéu 90 yera minoría. El opositores Frente Democráticu y el Partíu Aprista Peruanu por pocu destitúin a Fujimori del so cargu de Presidente por vetar les lleis que se promulgaben. Esti Congresu foi eslleíu'l 5 d'abril de 1992 pol autogolpe d'estáu de Fujimori. El Congresu Bicameral siguió sesionando de callao nel Colexu d'Abogaos de Lima, onde-y emprestaron xuramentu a Máximo San Román como Presidente Constitucional. Lo que siguió foi una eleición pal Congresu Constituyente Democráticu.
Crisis de Gaza de 2008
Antecedente
Dempués de que Hamás ganara les eleiciones llexislatives palestines en xineru de 2006, empezó un boicó internacional, diplomáticu y financieru, empobináu al nuevu gobiernu de Hamás, consideráu como entidá terrorista, esixendo como condición pa poner fin al boicó que l'agrupación islámica cumpliera los trés esixencies del Cuartetu (reconocer a Israel, arrenunciar a la violencia y aceptar los alcuerdos palestín-israelinos previos). En xunu, de resultes del secuestru del cabu israelín Guilad Shalit (lleváu a cabu por organizaciones armaes palestines de Gaza), españó un fuerte conflictu bélicu ente Israel y el Hamás na Franxa de Gaza, que terminó nuna tregua, el 26 de payares.
N'avientu de 2006 Hamás empezó la llucha pa espulsar a Fatah, que refugara les resultaos de les eleiciones. Cientos d'ataques con cohetes contra Israel dende la Franxa de Gaza siguieron a pesar de la tregua alcordada en payares.
En mayu de 2007 empezó'l conflictu ente Israel y la Franxa de Gaza. El gobiernu israelín cerró tolos puestos de control a lo llargo de la so frontera cola franxa en respuesta a la violencia. Tamién Exiptu cerró les sos fronteres cuando la llucha ente Fatah y Hamás intensificar a partir del 7 de xunu. Los observadores de la Xunión Europea determinaron rematar la so supervisión na frontera'l 14 de xunu por cuenta de la inseguridá. Funcionarios exipcios dixeron que la decisión de reabrir la frontera cola Franxa de Gaza facer en consulta cola Xunión Europea ya Israel. Hamás tomó'l control de la Franxa de Gaza el 15 de xunu.
Periodu parllamentariu 1990-1992 del Congresu de la República del Perú
Sesiones del Congresu dempués del 5 d'abril
Máximo San Román asumió'l cargu de presidente el martes 21 d'abril de 1992, nel auditoriu del Colexu d'Abogaos de Lima, recibiendo la banda presidencial de manes del ex-presidente Fernando Belaunde Terry. San Roman foi presidente na solombra hasta que'l sábadu 9 de xineru de 1993 el Congresu Constituyente Democráticu dictó una llei que declaraba a Alberto Fujimori presidente constitucional.
Crisis de Gaza de 2008
Antecedente
De resultes de los permanentes ataques con cohetes Qassam dende la franxa, intensificáronse los conflictos ente israelinos y palestinos. En setiembre de 2007, Israel declaró la Franxa de Gaza zona contraria y exerció un bloquéu llindando los suministros al territoriu en respuesta a los continuos ataques con cohetes llevaos a cabu por Hamás contra Israel.
Periodu parllamentariu 1990-1992 del Congresu de la República del Perú
Sesiones del Congresu dempués del 5 d'abril
San Román realizó un llamáu a les Fuercies Armaes pa deponer a Fujimori ensin llograr sofitu, a lo cual sumáronse'l respaldu de la OEA a Alberto Fujimori y les midíes pa convocar al Congresu Constituyente Democráticu.
Crisis de Gaza de 2008
Desarrollu
En xineru de 2008, la escasez d'alimentos y enerxía algamaron un nivel críticu. El 20 de xineru funcionarios de Naciones Xuníes pidieron a Israel qu'abriera los pasos fronterizos cola Franxa, alvirtiendo que la violencia y la falta de provisiones pa 1,4 millones de palestinos provocaría una crisis humanitaria.
Dempués de la esmolición internacional sobre la inminente crisis, Israel anidió les restricciones mientres un día, dexando la unviada de combustible pa la central llétrica de la Franxa de Gaza y aceite de cocina.
El 22 de xineru hubo tiroteos dempués de qu'un grupu de manifestantes de Hamás, na so mayoría muyeres, obligó a abrir la puerta del encruz de frontera, en Rafah, ingresando a Exiptu.
Na madrugada del 23 de xineru, militantes mazcaraos realizaron una serie d'esplosiones a lo llargo del muriu fronterizu, dexando a cientos de miles de palestinos cruciar a Exiptu. Ente 200 000 y 700 000 palestinos cruciaron la frontera pa mercar artículos en tiendes de les ciudaes exipcies de Rafah (mirar el Pasu de frontera Rafah) y Al-Arish.
Funcionarios de seguridá israelines afirmaron que los militantes realizaron les esplosiones nel muriu fronterizu pa unviar homes armaos al Sinaí pa infiltrarse darréu n'Israel al traviés de la frontera exipcia-israelina. Los funcionarios dixeron que los militantes taben ansiosos por atacar nuevamente en respuesta a los ataques israelinos nes últimes selmanes y predixo ataques nel Sinaí dientro de les próximes dos selmanes.
El 24 de xineru el Conseyu de Derechos Humanos de la ONX condergó a Israel por 15ª vegada en menos de dos años, a pesar de que'l procedimientu foi boicotiáu por Israel y los EE. XX. En respuesta, l'embaxador israelín ante les Naciones Xuníes, Dan Gillerman afirmó «Nun escuché al señor Holmes describir que 4 200 misiles que fueron llanzaos escontra les ciudaes israelines apuntaron, al matar ñácaros y neños inocentes, a una crisis humanitaria»., yá qu'en felicidá conderga nun se fixo mención a los ataques con misiles escontra blancos civiles realizaos dende la Franxa de Gaza. Quince países, ente ellos siete de la Xunión Europea, abstener na votación. El embaxadores de la XE dixeron que s'abstuvieron porque «esmolecía'l calter parcial del resolución». Ante la presión internacional mientres ciertos díes del bloquéu, Israel optó por anidiar temporalmente les restricciones a los palestinos.
El 25 de xineru fuercies de seguridá exipcies bloquiaron cuasi tolos puntos d'entrada illegales a lo llargo de la frontera cola Franxa de Gaza pa intentar contener el fluxu de palestinos que queríen cruciar, pa ello asitiaron alambre d'escayos a lo llargo de la mesma. Sicasí militantes palestinos abrieron nueves buraques con escavadores por que pasara la población.
Dempués de los arreglos, los palestinos utilizaron una escavadora pa destruyir una de les nueves valles, creando una apertura nuevamente. Entráu nel so quintu día, la policía de fronteres d'Exiptu empezó a prohibir la entrada en Gaza en vehículos y bloquióse-yos el camín más allá de Rafah a El Arish. En Rafah apenes se dexó de mercar, y Exiptu decidió acutar el reabastecimiento n'El Arish y Rafah, pa dar fin a nuevos cruces y restablecer l'orde y control de la frontera.
Exiptu, que nun quixo atacar a la población palestina, replegó les sos fuercies de seguridá y aceptó un plan por que'l presidente de l'ANP, Mahmud Abbas, del partíu moderáu Fatah, controle'l pasu de Rafah. Abbas enagora niégase a falar colos fundamentalistes de Hamás que controlen la Franxa de Gaza, por medrana a que, por ello, Israel suspenda les negociaciones. Por esi motivu'l plan sería malo d'aplicar, una y bones el movimientu islamista Hamás negar a aceptalo por cuenta de que prohíbese la so participación.
Kristina Vogel
Kristina Vogel ye una deportista alemana que compite en ciclismu na modalidá de pista, especialista nes pruebes de velocidá y keirin.
Participó en dos Xuegos Olímpicos de Branu, nos años 2012 y 2016, llogrando en total trés medayes: oru en Londres 2012, na prueba de velocidá por equipos (faciendo pareya con Miriam Welte), y oru y bronce en Rio de Janeiro 2016, nes pruebes de velocidá individual y velocidá por equipos, respeutivamente.
Thing de tolos suecos
thumb|350px|L'asamblea realizar en Gamla Uppsala.El Thing de tolos Suecos (allra Svía þing, Þing allra Svía, o Disaþing, Kyndilþing ) foi l'asamblea xeneral que se sostuvo dende tiempos prehistóricos hasta la Edá Media, a finales de febreru o principios de marzu en Gamla Uppsala, Suecia. Al pie de esta xunta tamién se realizaba una gran feria y una celebración pagana llamada Dísablót. Según la Llei de Uppland nesta asamblea yera onde'l rei proclamaba que'l leidang sería convocáu pa la guerra mientres el branu, y toles tripulaciones, remeros, comandantes y barcos tamién seríen decidíos.
Kristina Vogel
Biografía
thumb| [[Miriam Welte|Welte y Vogel nel podiu del Mundial del 2012 ]] Nació en Leninskoye, un distritu de Biskek, la capital de Kirguistán, y camudóse a Alemaña colos sos padres cuando tenía seis meses d'edá. En 2007 y 2008 compitió internacionalmente como junior, consiguiendo seis campeonatos mundiales y dos europeos.
Thing de tolos suecos
El nome suxure que s'utilizó en remplazo d'una vieya división territorial onde'l folkland de Tiundaland, Attundaland y Fjärdhundraland teníen el so propiu Thing. Tolos homes llibres del reinu, que yeren capaces de sostener una espada, teníen el derechu a participar na asamblea, esta yera dirixida por un lagman.
L'historiador islandés Snorri Sturluson, que taba bien informáu de los asuntos suecos, visitó'l país en 1219, y asina nos lo cunta nel Heimskringla (1225):
Kristina Vogel
Biografía
N'abril de 2009 sufrió un choque con un minibús cuando entrenaba nuna carretera cercana a la so casa en Erfurt; tuvo mientres dos díes en coma artificial. Tornó a la competición nel Mundial de 2010.
Thing de tolos suecos
En Svithjod sosteníase una vieya costume, pol tiempu que prevaleció'l heathenismo, que'l sacrificiu magno tendría llugar nel mes de Goe n'Upsala. El sacrificiu ufiertar pola paz, la victoria y el rei; y ellí venía la xente de toles partes de Svithjod. Tolos Things de Suecia tamién se llevaben a cabu ende, mercaos, y xuntes de negocios que duraben una selmana; y dempués de que'l Cristianismu foi introducíu en Svithjod, les Coses y feries siguieron realizándose como antes. Dempués de que'l Cristianismu enraigonar en Svithjod, y los reis yá nun moraben en Upsala, la fecha de xunta del mercáu treslladar a la Fiesta de la Candelaria y dende entós realizóse ende, y dura tan solu trés díes. Tamién ta ende la Thing Sueca, y xente de tolos rincones llega allá.
Kristina Vogel
Biografía
Nel Mundial de 2012, Vogel y Welte ganaron la medaya d'oru na prueba de velocidá por equipos. Batieron el récor del mundu na clasificatoria y volvieron superalo nuevamente na final. Vogel y Welte ganaron l'oru nos Xuegos Olímpicos de Londres 2012, na prueba de velocidá por equipos.
Ente 2012 y 2016, Vogel proclamóse siete veces campeona del mundu: en velocidá por equipos en 2012, 2013 y 2014; en velocidá individual en 2014 y 2015, y en keirin en 2014 y 2016. Nos Xuegos Olímpicos de Rio de Janeiro 2016, volvió llograr la medaya d'oru, esta vegada na prueba individual.
Thing de tolos suecos
L'asamblea tenía una gran contraparte en Skara llamáu'l Thing de tolos gautas.
Kristina Vogel
Biografía
Amás de la so carrera como ciclista tamién trabaya a tiempu parcial como axente de policía.
Resultaos
thumb| Kristina Vogel (detrás) y Miriam Welte na Copa Mundial en Melbourne (2012) thumb| Kristina Vogel cola medaya de bronce nel esprint del Européu de Pista en 2015, con [[Elis Ligtlee y Anastasiya Voinova ]] thumb| Kristina Vogel y [[Zhong Tianshi nel Mundial de 2015 ]]
Dr. Romantic
Dr. Romantic (Nangmandakteo Gimsabu) ye una serie de televisión surcoreana protagonizada por Han Suk-kyu, Yoo Yeon-seok, Seo Hyun-jin, Ahn Hyo-seop, Lee Sung-kyung y Kim Joo-hun. Estrenóse'l 7 de payares de 2016 en SBS.
Piñeres (Pría)
Piñeres ye un llugar de la parroquia de Pría nel conceyu asturianu de Llanes.
Institutu Aragonés del Catalán
L'Institutu Aragonés del Catalán (en catalán y oficialmente Institut Aragonès del Català) ye un órganu de trabayu de l'Academia Aragonesa de la Llingua que, según los Estatutos d'esta institución, propondrá al Plenu la implementación, adautada a la realidá aragonesa, de la normativa vixente pal catalán, y velará pola so aplicación.
Competencies
Les competencies del Institutu Aragonés del Catalán son:
Composición
L'Institutu Aragonés del Catalán ta compuestu por miembros de númberu y miembros correspondientes. Los miembros de númberu, nun númberu impar ente 7 y 15, sedrán académicos de númberu de l'Academia Aragonesa de la Llingua.
Son miembros de númberu del Institutu Aragonés del Catalán:
Comisión Permanente
El gobiernu ordinariu del Institutu Aragonés del Catalán ye exercíu por una Comisión Permanente formada por un direutor, un subdireutor, un secretariu-alministrador y dos vocales. La primer Comisión Permanente ta formada por:
Palaciu Llexislativu del Estáu Nueva Esparta
El Palaciu Llexislativu del Estáu Nueva Esparta (Venezuela) construyóse como Conventu Franciscanu ente 1593 y 1617 y dempués diéronse-y distintos usos col pasar del tiempu. Anguaño ye sede del Palaciu Llexislativu (asientu del conseyu llexislativu) del Estáu Nueva Esparta.
Allugamientu: Cai Matasiete con Calle González en La Esquina del Bulevar 5 de Julio, L'Asunción, Arismendi, Nueva Esparta, Venezuela.
Viñéu de Burdeos
350px|thumb|Mapa de les rexones de Burdeos cola mayor parte de les denominaciones d'orixe. El ríu Garona, el so afluente la Dordoña y el so estuariu la Gironda son les claves pa definir les zones vinícoles. El viñéu de Burdeos (en francés, Vignoble de Bordeaux) ye una rexón vinícola de Francia que s'estiende pel oeste de Francia, na rexón d'Aquitania. Los vinos de Burdeos (vins de Bordeaux) ellaborar nunes 9.000 bodegues usualmente llamaes châteaux si tán acomuñaes a un viñéu concretu, coles uves d'alredor de 14.000 productores de vinu, 117.514 hectárees de viñeos, 400 comerciantes y un volume de negociu de 14.500 millones d'euros. Hai 57 denominaciones d'orixe controláu de vinu de Burdeos.
Más de 700 millones de botelles de vinu de burdeos prodúcense cada añu, con una variedá de calidaes, dende vinos de mesa corrientes, hasta dalgunos de los vinos más caros y prestixosos del mundu. La mayor parte de los vinos de Burdeos son tintos, pero los vinos blancos dulces de podrén noble tamién contribuyeron a la reputación de la rexón, y tamién se producen vinu blanco secu, rosado y esplumosos (Crémant de Bordeaux).
Clima y xeografía
thumb|300px|Mapa de la Gironda. La rexón de Burdeos ye la segunda rexón vinícola más grande de Francia, con 284.320 acres de vide. Namái la rexón vinícola de Languedoc con 617.750 acres de vide ye más grande. Allugada a mediu camín ente'l Polu Norte y l'ecuador, hai más superficie de vide plantada en Burdeos que na totalidá d'Alemaña y diez veces el total plantáu en Nueva Zelanda.
La principal razón pal ésitu de la viticultura na rexón bordelesa ye l'escelente ecosistema pa la crecedera de la vide. La fundación xeolóxica de la rexón ye caliar, lo que lleva a un suelu ricu en calciu. El estuariu de la Gironda apodera les rexones a lo llargo coles sos afluentes, los ríos Garona y Dordoña, y xuntos irrigan la tierra y apurren un clima oceánicu pa la rexón.
Estos ríos definen les principales subdivisiones xeográfiques de la rexón:
Siete son les rexones más destacaes: Médoc, Graves, Sauternes, Saint Emilion, Pomerol, Ente-deux-Mers y Fronsac. Al pie de elles, hai cuatro de menor importancia: Saint Macaire, Premières côtes de Bordeaux, Blayais y Burgeois. En Burdeos el conceutu de terroir tien un papel trascendental na producción, coles finques destacaes lluchando por faer vinos marcaos pol terroir que reflexen el llugar del que vienen, de cutiu d'uves recoyíes nun solu viñéu. El suelu de Burdeos ta compuestu por grava, piedra arenisca, y magre. Los meyores viñeos de la rexón tán allugaos nos suelos de grava bien drenados que s'atopen frecuentemente cerca del ríu Gironda. Un vieyu adaxu en Burdeos ye que les meyores finques pueden «ver el ríu» dende'l so viñéu y la mayor parte de tierra qu'enfoca la ribera del ríu tán ocupaes por finques clasificaes.
Tintes
El Burdeos tintu, que se denomina claret n'Inglaterra, ellabórase xeneralmente a partir d'un amiestu d'uves, como cabernet sauvignon, cabernet franc, merlot, petit verdot, malbec y carménère. Anguaño malbec úsase bien pocu, y carmenere usar en pequeñes cantidaes. Un exemplu d'un famosu château qu'usa carmenere ye Château Clerc Milon.
Nuna xeneralización bien amplia, cabernet sauvignon apodera l'amiestu nos vinos tintos producíos nel Médoc y nel restu de la vera esquierda del estuariu de la Gironda. Merlot y en menor midida cabernet franc tiende a predominar en Saint Emilion, Pomerol y les otres denominaciones de la vera derecha.
Blanques
A finales de los años 1960, sémillon yera la uva más plantada en Burdeos. Dende entós foi en constante cayente anque entá ye la más común de les uves blanques de Burdeos. La popularidá de la sauvignon blanc per otru llau foi creciendo, superando a la ugni blanc como la segunda cepa blanca más plantada na rexón más de la metá del tamañu d'aquella que la de la sémillon que rinde menos.
La producción de blancos ordinarios na vera derecha, que podíen vendese pa destilar na vecina rexón productora del Cognac cayó anguaño en desusu.
Estilos de vinu
La rexón vinícola de Burdeos ta estremada en subrexones, incluyíes Saint Émilion, Pomerol, Médoc y Graves. Les 57 AOC de Burdeos y los estilos de vinu que representen se categorizan de normal en seis families, cuatro tintos y dos blancos, basaes nes subrexones:
La gran mayoría del vinu de Burdeos ye tintu, devasando a la producción de vinu blanco en proporción de seis a unu.
Les bodegues de tol mundu aspiren a faer vinos d'estilu bordelés. En 1988, un grupu de vinateros estauxunidenses formaron l'Asociación Meritage pa identificar vinos realizaos d'esta manera. Anque la mayor parte de los vinos Meritage vienen de California, hai miembros de l'Asociación Meritage en 18 estaos y otros cinco países, incluyendo Arxentina, Australia, Canadá, Israel, y Méxicu.
Clasificación del vinu
Hai cinco clasificaciones distintos de Burdeos, cubriendo distintos partes de la rexón:
El sistema de clasificación de 1855 foi ellaborada a pidimientu del Emperador Napoleón III pa la Esposición Universal de París. Esta pasó a conocese como la Clasificación Oficial del Vinu de Burdeos de 1855, que clasificaba los vinos en cinco categoríes según el preciu. Esta clasificación solo foi modificada en 1973 pa promover de segundu a primer Cru al Château Mouton-Rothschild y ratificó al Château Haut-Brion dientro de la xerarquía del Medoc.
Los cinco vinos tintos primeros "crus" (cuatro de Médoc y unu, Chateau Haut-Brion, de Graves), instituyíos pola Clasificación oficial de vinos de Burdeos de 1855 tán ente los más buscaos y caros del mundu:
Coles mesmes, los vinos blancos dulces de Sauternes y Barsac clasificar en tres categoríes, tando namái como premier cru "superieur" el Château d'Yquem.
En 1955, St. Émilion AOC foi clasificada en tres categoríes, siendo la más alta Premier Grand Cru Classé A con cuatro miembro:
Nun hai nenguna clasificación oficial aplicada al Pomerol. Sicasí, dellos vinos de Pomerol, destacadamente Château Pétrus y Château -y Pin, de cutiu son consideraos equivalentes a los primeres "crus" de la clasificación de 1855, y de cutiu viéndense a un preciu inclusive más altu.
Palaciu federal de Suiza
El palaciu federal de Suiza (Bundeshaus, Palais fédéral, Palazzo federale, Chasa federala, Curia Confœderationis Helveticæ) ye un edificiu institucional de Suiza qu'alluga la sede del gobiernu (Conseyu Federal) y de l'Asamblea Federal (Conseyu Nacional de Suiza y del Conseyu de los Estaos) y asítiase na plaza Federal de Berna.
Dempués de la fundación del Estáu federal en 1848, el Conseyu Federal y el Parllamentu utilizaron primero diversos edificios de Berna. La sede del gobiernu (actual nala oeste) construyir a partir de 1852. Foi inaugurada'l 5 de xunu de 1857, inclúi 2 sales, una pal Conseyu Nacional y otra pal Conseyu de los Estaos, según sales de xuntes pal gobiernu, 96 despachos pal gobiernu federal y la vivienda pal canciller de la Confederación. Anguaño, el Conseyu Federal celebra les sos xuntes selmanales nuna sala del pisu 1º con vistes al Aar.
Viñéu de Burdeos
Historia
thumb|Mapa de les provincies franceses (incluyendo Burdeos) asimilaes pola unión Plantagenet-Aquitania. La hestoria de la producción de vinu paez empezar dalgún tiempu dempués del añu 48, mientres la ocupación de Saint Emilion, cuando los romanos establecieron viñeos pa cultivar vinu pa los soldaos. Sicasí, ye namái en 71 cuando Plinio documentó la primer evidencia real de viñeos en Burdeos. Los primeros viñeos extendivos de Francia establecer por Roma alredor del añu 122 e. C. no que güei ye Languedoc, la meyor parte de dos sieglos antes.
Anque popular nel ámbitu domésticu, el vinu francés escasamente esportábase, y les rexones cubiertes por viñes y el volume de vinu producíu yera baxu. Nel sieglu XII sicasí, la popularidá de los vinos de Burdeos amontóse dramáticamente col matrimoniu ent'Enrique Plantagenet y Leonor d'Aquitania. El matrimoniu fizo que la provincia d'Aquitania pasara a ser territoriu inglés, y poro, la mayoría de Burdeos foi entós esportada. Esto pon de manifiestu la ubicuidá del claret n'Inglaterra. Conforme amontábase la popularidá del vinu de Burdeos, les viñes espandir p'afaer les demandes del estranxeru. Siendo'l beneficiariu de los impuestos de la tierra, Enrique II taba a favor d'esta industria, y p'amontala más, abolió les tases d'esportación a Inglaterra de la rexón aquitana. Nos sieglos XIII y XIV, un códigu de práutiques comerciales llamaes les police des vins remaneció pa dar al vinu de Burdeos un comerciu distintivu sobre les rexones vecines.
Palaciu federal de Suiza
Diseñáu pol arquiteutu Hans Wilhelm Auer, l'edificiu actual inauguróse'l 1 d'abril de 1902 dempués de 8 años de trabayu y una inversión de más de 7 millones de francos pa construyir un edificiu de 3.742 m². Ensertar ente l'anterior edificiu del gobiernu, el más antiguu de los 3 cuerpos del edificiu actual constitúi'l Palaciu Federal, y construyóse ente 1888 y 1892. Constitúi'l final d'una llinia d'edificios de la cual ye'l llogru más notable. Ye representativu de l'arquiteutura de finales del sieglu XIX.
Les sales del Conseyu Nacional y del Conseyu d'Estaos fueron anovaes, en 1993 y 2001 respeutivamente. Amás, dempués de trés años de trabayu que costaron 103 millones de francos suizos, l'anováu Palaciu federal inauguróse oficialmente'l 21 de payares de 2008.
Viñéu de Burdeos
Historia
La esportación de Burdeos foi efeutivamente parada col españíu de la Guerra de los Cien Años ente Francia ya Inglaterra en 1337. A la fin del conflictu en 1453 Francia tomó posesión de nuevu de la provincia, asumiendo entós el control de la producción de vinu na rexón.
En 1725, la espansión de viñeos por Burdeos foi tan vasta que s'estremó n'árees específiques por que'l consumidor pudiera saber esautamente d'ónde yera cada vinu. La coleición de distritos foi conocida como'l Vignoble de Bordeaux, y les botelles s'etiquetaron tantu cola rexón como cola área de la qu'ellos s'aniciaron.
De 1875-1892 casi tolos viñeos de Burdeos quedaron arruinaos pola plaga de filoxera. La industria de vinu de la rexón foi rescatada por aciu el inxertu de les viñes natives con portainjertos estauxunidenses resistentes a la plaga. Tolos vinos de Burdeos que sobreviven hasta agora son un productu d'esta aición. Nun significa que tolos vinos de Burdeos contemporáneos sían en verdá vinos americanos, pos los portainjertos nun afecten a la producción d'uves.
Por cuenta de la naturaleza codalosa d'esti negociu, otres rexones de Francia empezaron a cultives los sos propios vinos y a etiquetalos como productos de Burdeos. Al tornar los beneficios pa la rexón d'Aquitania, los productores de vinu demandaron que'l gobiernu impunxera una llei declarando que namái'l productu de Burdeos podía etiquetase con esi nome. El INAO o Institut National des Appellations d'origine foi creáu con esti propósitu.
En 1936, el gobiernu respondió a los pidimientos de los productores de vinu y afirmó que toles rexones de Francia teníen que nomar los sos vinos pol llugar nel que se produxeren. Etiquetaos col sellu aprobáu de l'AOC, los productos evidenciaban asina que proveníen de la rexón asina indicada. Esta llei más tarde estendióse a otros productos como los destilados, el quesu, aves de corrolada y hortolices.
Los problemes económicos de los años 1970, col espertar de la crisis del petroleu de 1973 marcaron un periodu difícil pa Burdeos. Los años 1980 fueron un periodu de recuperación, y una nueva yera en dos aspeutos. Primero, los críticos de vinu (abondo más de namái clasificaciones oficiales) empezaron a tener influencia na demanda y los precios. Reseñar del críticu de vinu estauxunidense Robert M. Parker, Jr. de la collecha de Burdeos de 1982 consideróse xeneralmente que foi'l detonante d'esti enclín, y Parker permaneció como'l críticu de Burdeos más influyente dende entós. Segundu, l'estilu preferíu del tintu de Burdeos d'alta calidá camudó gradualmente: los vinos tán más concentraos en flavor, tienen una influencia más pesada de carbayu nuevu, son más accesibles cuando son nuevos, y son llixeramente más altos n'alcohol. Alegóse qu'esti ye l'estilu de vinu que prefier Parker y que da puntos altos a (y ellos son dacuando llamáu "parkerizados"), ente que l'asesor de vinicultura basáu en Pomerol Michel Rolland escribe la receta de cómo faer estos vinos.
Burdeos solía tener una producción significativa de vinos blancos, con Ente-deux-Mers como una destacada zona de vinu primariamente blancu. A diferencia del estilu de blancu secu que Burdeos favorez güei, con casi 100% sauvignon blanc y una gran influencia de carbayu nuevu, los blancos tradicionales Ente-deux-Mers tenía una proporción más alta de sémillon y fixéronse bien en barriles de carbayu vieyu o en tanques d'aceru. Empezando nos años sesenta y setenta, estes viñes fueron convertíes en producción de tintu (de Bordeaux AOC y Bordeaux supérieur), y la producción de vinu blanco escayó dende entós. Anguaño la producción de vinu blanco baxó a cerca d'una décima parte de la producción total de Burdeos.
Etiqueta de vinu
Les etiquetes de vinu de Burdeos inclúin xeneralmente:
Islla Hall
thumb|left|250px|Islla Hall La islla Hall o Islla Gallya (Остров Галля) ye una islla na Tierra de Franciscu Xosé, óblast d'Arcánxel, Rusia.
La islla Hall ta casi por completa cubierta de glaciares. Les úniques zones relativamente grandes llibres de xelu permanente atópense nel so estremu meridional, onde hai dos cabos, cabu Tegethoff (Mys Tegetkhoff), y tamién cabu Ozernyy (Mys Ozernyy), na península Littrov, (Poluostrov Littrova). Hai tamién una zona ensin glaciar bien pequeña alredor del so cabu más este, Mys Frankfurt, y otra nel so estremu noroeste, cabu Wiggins (Mys Uigginsa).
La superficie de la islla ye 1049 km² y ye una de les islles más grandes del grupu. El so puntu más altu ye 502 m. Hai una amplia badea nel llau sureste de la islla Hall conocida como la Badea del hidrógrafo (Zaliv Gidrografov) y una más pequeña al oeste de la península Littrov llamada Bujta Surovaya.
La islla Hall atópase mui cerca de les veres orientales de la islla Mc Clintock, dixebrada d'ella por un finu estrechu. Al sureste hai un estrechu más anchu que dixebra la islla Hall de la islla Salm conocida en Rusia como Proliv Lavroka. L'estrechu al este ye'l gran Avstriskiy Proliv.
La islla Hall recibió'l so nome del esplorador árticu estaoxunidense Charles Francis Hall. En dellos mapes rusos apaez como Ostrov Jol (Остров Хол).
Historia
En 1898-99 construyóse un pequenu campamentu en Mys Tegetkhof (cabu Tegethoff, 80.08333°N, 58.01667°W 80.08333°N, 58.01667°W﻿ / ﻿80.083, 58.017) pola espedición de Walter Wellman. Contien un marcador conmemorando'l descubrimientu del archipiélagu. El cabu Tegethoff recibió'l so nome del principal barcu de los esploradores austru-húngaros, que fueren nomaos n'honor del almirante austriacu Wilhelm von Tegetthoff. .
Banzáu de les Tres Foces
thumb|Esclusas de la presa de les Tres Foces en mayu de 2004. thumb|Allugamientu. thumb|Mapa de la presa. thumb|La presa dende l'espaciu. La presa de les Tres Foces ye una planta hidroeléctrica asitiada nel cursu del ríu Yangtsé en China. Ye la planta hidroeléctrica más grande del mundu, superando holgadamente a la d'Itaipú sobre'l ríu Paraná (la cual quedó apostrada al segundu llugar) y a la del banzáu de Guri, en Venezuela (en tercer llugar).
Historia
La construcción de la presa empezó'l 15 d'avientu de 1994, y envaloróse que s'enllargaría a lo llargo de 17 años. El 9 de payares de 2001 llogróse abrir el cursu del ríu y en 2003 empezó a operar el primer grupu de xeneradores. A partir de 2004 instaláronse un total de 4 grupos de xeneradores per añu hasta completar la obra.
El 6 de xunu de 2006 foi baltáu l'últimu muriu de contención de la presa, con esplosivos abondos pa baltar 400 edificios de 10 plantes. Tardó 12 segundos en cayer. Terminóse'l 30 d'ochobre de 2010. Ente 1,2 y 2 millones de persones fueron reasitiaes, principalmente en nuevos barrios construyíos na ciudá de Chongqing.
Carauterístiques
La presa llevantar a veres de la ciudá de Yichang, na provincia de Hubei, nel centru de China. El futuru banzáu va llevar el nome de "Gorotkia", y va poder almacenar 39 300 hm³. Va Cuntar con 32 turbinas de 700 MW caúna, 14 instalaes nel llau norte de la presa, 12 nel llau sur y seis más soterrañes, totalizando una potencia de 24 000 MW.
Nos planes orixinales esta sola presa tendría la capacidá d'aprovir el 10 % de la demanda d'enerxía llétrica China. Sicasí, la crecedera de la demanda foi mayor del esperáu y si tuviera dafechu operativa güei solo sería capaz d'aprovir d'enerxía al 3 % del consumu internu chinu.
Esta monumental obra dexó sol nivel de les agües 19 ciudaes y 322 pueblos, afectando a cuasi 2 millones de persones y somorguiando unos 630 km² de superficie del territoriu chinu.
Les Tres Foces, la mayor presa del mundu
La presa mide 2309 metros de llargor y 185 metros d'altor, ya inclúi una esclusa capaz de manipoliar barcos d'hasta 3000 tonelaes. Dende tiempos inmemoriales, el ríu sufría llenes masivos de les sos veres cada diez años, y solo nel sieglu XX, según les autoridaes chines, morrieron unes 300 000 persones por culpa d'esti fenómenu. La presa ta diseñada pa evitar estos sucesos y ameyorar el control del calce del ríu, según pa protexer a los más de 15 millones de persones que viven nos sos marxes.
La presa de les Tres Foces, anguaño, ostenta'l títulu de "la mayor represa n'estructura y potencia instalada nel mundu", y non asina en producción d'enerxía, una y bones la represa de Itaipú sigue siendo la mayor productora d'enerxía del planeta. La presa china güei xenera enerxía por aciu l'usu de 26 turbinas, más 8 unidaes en construcción (6 × 700 MW, 2 × 50 MW); caúna de les unidaes operatives actuales tien una capacidá de 700 MW, sumando una capacidá instalada total de 18 200 MW. Sicasí, la represa de Itaipú cunta con 20 turbinas y una potencia instalada de 14 000 MW. Dos factores faen que Itaipú supere a Tres Gargantes; en primer llugar el clima subtropical nun dexa que los ríos nin los llagos conxélense, a diferencia de la presa Tres Foces, que'l so llagu queda totalmente conxeláu pel iviernu. Poro, nun puede xenerar enerxía a la so máxima capacidá, como Itaipú sí fai. De segundes, en Suramérica Itaipú cuenta col ríu Paraná, que ye'l séptimu ríu más caudalosu del mundu, y estos dos factores faen que Itaipú siga ostentando'l títulu de "mayor productora d'enerxía del planeta".
Perdes culturales
L'hinchente de les tierres provocó, tamién, grandes perdes de reliquies allugaes nes cercaníes del ríu. Elementos de la era paleolítica, restos ABP que yeren bien importantes pa la xente de la zona, sitios del Neolíticu, entierros ancestrales, tumbes aristocrátiques y obres de les dinastíes Ming y Qing, van quedar per debaxo de la llinia d'almacenamientu. Por ello, a partir de 1995 empecipióse una carrera contrarreló con cuenta de rescatar la mayor cantidá posible d'estos elementos.
Perdes ambientales
Les consecuencies medioambientales nel llugar fueron devastadoras. Un exemplu ye la recién estinción del baiji o delfín chinu, una especie endémica del ríu Yangtzé, que llevaba en peligru críticu d'estinción dende diba décades. La construcción d'esta presa llevó a la llende les condiciones qu'esta especie de delfín podía soportar, y finalmente, en 2008, tres realizase refeches busques, el baiji foi declaráu oficialmente estinguíu.
Funcionamientu y diseñu
Dalgunos críticos dicen que'l ríu va llevar al banzáu 53 000 millones de tonelaes de refugayes que podríen atropase na paré de la presa, tapando les entraes a les turbinas. L'acumuladura de sedimentos ye un problema carauterísticu de los banzaos; esto mengua la capacidá de producción y amás retaya la vida útil de los sistemes.
Institutu del Aragonés
L'Institutu del Aragonés (n'aragonés Instituto de l'Aragonés) ye un órganu de trabayu de l'Academia Aragonesa de la Llingua que, según los Estatutos d'esta institución, propondrá al Plenu les normes d'usu correutu de la llingua aragonesa, y velará pola so aplicación.
Competencies
Les competencies del Institutu del Aragonés son:
Composición
L'Institutu del Aragonés ta compuestu por miembros de númberu y miembros correspondientes. Los miembros de númberu, nun númberu impar ente 7 y 15, sedrán académicos de númberu de l'Academia Aragonesa de la Llingua.
Son miembros de númberu del Institutu del Aragonés:
Comisión permanente
El gobiernu ordinariu del Institutu del Aragonés ye exercíu por una comisión permanente formada por un direutor, un subdireutor, un secretariu-alministrador y dos vocales. La primer comisión permanente ta formada por: