cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gordon Gould
Biografía
Nacíu en Nueva York, Gould yera'l mayor de tres hermanos. Los sos padres yeren activos metodistes de la ilesia, pero él mesmu reconocíase como un atéu. El so padre foi un editor, fundador de la Revista Escolástica en Nueva York. Na Union College llogró'l títulu de llicenciáu en ciencies, en física, onde s'alzó como un miembru de la fraternidá Sigma Chi, y un master na Universidá de Yale, especializándose en óptica y espectroscopia. Ente marzu de 1944 y xineru de 1945 trabayó nel Proyeutu Manhattan, pero foi despidíu por cuenta de les sos actividaes como miembru del Partíu Comunista. En 1949, Gould asistió a la Universidá de Columbia pa consiguir el doctoráu n'óptica y espectroscopia rotacional. El so supervisor, el Nóbel Polykarp Kusch, lo guio nel perfeccionamiento de la entós novedosa téunica del bombéu ópticu. En 1956, Gould propunxo l'usu del bombéu ópticu p'aguiyar un máser, que la so escurre foi deliberada col so inventor, el premiu Nóbel Charles Townes, profesor en Columbia. Townes asesoró a Gould nel llogru d'una patente, y alcordó ser el so testigu.
Invención del láser
Yá en 1957, dellos científicos ente los que s'incluyía Townes enriaron los sos esfuercios en buscar una manera de llograr l'amplificación máser del espectru visible. En payares d'esi añu, Gould diose cuenta de la posibilidá de fabricar un resonador ópticu eficiente, al disponer de dos espeyos en forma d'un interferómetro Fabry-Pérot. A diferencia d'otros diseños que se suxurieren, esta propuesta de perfacese, causaría una emisión intensa, coherente. Siendo que les cares de la oquedad nun precisaríen ser reflectantes, el mediu de ganancia podría ser fácilmente bombiáu pa llograr la inversión de población necesaria. Gould tamién suxurió'l bombéu del mediu al traviés de choques a nivel atómicu, y antemanó delles de les aplicaciones potenciales que podría tener asemeyáu inxeniu.
Ansiosu por consiguir una patente pa la so invención, y creyendo equivocadamente pa faer esto que riquía la construcción d'un láser funcional, Gould abandonó Columbia ensin completar el so doctoráu y xunióse a una compañía d'investigación privada, TRG (sigles n'inglés de Technical Research Group). Persuadió al so nuevu patrón por que financiara les sos investigaciones, de cuenta que llograron fondos pal proyeutu de parte de l'Axencia de Proyeutos d'Investigación Avanzada, irónicamente con sofitu de Charles Townes. Desafortunadamente pa Gould, el gobiernu clasificó'l proyeutu como reserváu, lo que significaba que se riquir una autorización pa trabayar nel. Gould foi incapaz d'adquirila por causa de la so participación nel Partíu Comunista. Anque'l so trabayu siguió en TRG, nun tuvo la facultá de contribuyir al proyeutu nin de materializar les sos idees. Por cuenta de la imposibilidá de cooperación per parte de Gould, TRG perdió la carrera por algamar la construcción d'un láser funcional que sí conquistó Theodore Maiman nel Hughes Research Laboratories (Llaboratorios d'investigación Hughes).
Batalla de patentes
Mentanto, Gould y TRG empezaron a solicitar patentes nes teunoloxíes desenvueltes. El primer par d'aplicaciones, dambes archivaes n'abril de 1959, incluyíen láseres basaos tantu en resonadores ópticos Fabry-Pérot como bombeos ópticos, siendo éstos bombiaos por choques en descarga gaseosa (como en láseres de neón-heliu), amplificadores ópticos, conmutación Q, heterodino ópticu, l'emplegu de cristales del ángulu de Brewster por aciu control de polarización, y aplicaciones qu'incluyíen equipamientu pa desencadenar reacciones químiques, mididores de distancia, comunicaciones y LIDAR. Schawlow and Townes tamién solicitaron una patente pal láser, que foi concedida en marzu de 1960. Gould y TRG empecipiaron una demanda, basaos nel precedente creáu nel so cuadiernu certificáu ante notario en 1957. Mientres s'apostaba esta demanda nos tribunales y l'Oficina de Patentes, otres aplicaciones con teunoloxía láser específiques archivar polos Llaboratorios Bell, Hughes Research Laboratories y Westinghouse ente otros. Gould perdió finalmente la batalla pola patente del láser, principalmente porque'l so cuadiernu nun esplicaba de forma atayante que les parés llaterales del mediu láser habíen de ser tresparentes, anque entamó'l bombéu ópticu de la ganancia media al traviés d'elles, y envaloró la perda de la lluz por aciu les parés llaterales como causa de la difracción. Sía que non, llevantáronse barruntos sobre si'l cuadiernu de Gould fuera abondu p'apurrir la información téunica necesaria pa fabricar un láser, yá que TRG foi incapaz de realizalo. A Gould concedióse-y una serie de patentes n'otros países, sicasí, caltuvo les sos demandes sobre patentes en teunoloxía láser específiques mientres enforma tiempu dempués n'Estaos Xuníos.
Últimos años
El discutiniu sobre l'autenticidá de la invención del láser per parte de Gould intensificada poles reivindicaciones de Townes y Schawlow, escorrió-y tola so vida. En 1991 escoyóse-y como miembru de la Sala de la Fama de la Fundación Nacional d'Inventores. Nel so discursu d'aceptación declaró: “''Creo que ye importante ser autocríticu. Tienen que refugar tolos atributos d'una idea que nun va funcionar, o arrenunciar a toa una idea en favor d'otra. Tienen que tar entusiasmaos pa dir esperimentando coses, anque nun funcionar''”
Gould morrió'l 16 de setiembre de 2005.
Xuana de Laval
Familia
Xuana nació'l 10 de payares de 1433 en Auray, Bretaña, la fía de Guidu XIV de Laval, conde de Laval y Isabel de Bretaña. Los sos güelos paternos fueron Xuan de Montfort y Ana de Laval, y los sos güelos maternos fueron Xuan VI, duque de Bretaña, y Xuana de Francia, fía del rei Carlos VI de Francia y Isabel de Baviera-Ingolstadt. El so padre Guidu lluchó con Xuana d'Arcu. El so fíu mayor Francisco de Laval, un Gran maestre de Francia, asoceder como Guidu conde de Laval. Tuvo otros dos fíos cola so primer esposa Isabel, Pedro de Laval y Xuan de Laval. Incluyendo Xuana, tuvo en total siete fíes, delles de les cualos morrieron nos primeros años de la so infancia. De la so segunda esposa Francisca de Dinan, tuvo tres fíos.
Matrimoniu
thumb|300px|Semeya de Renatu d'Anjou y Xuana de Laval, por [[Nicolas Froment.]] Un contratu de matrimoniu foi redactáu'l 3 de setiembre de 1454 ente'l padre de Xuana y el rei Renatu de Nápoles y Sicilia. La boda celebró'l 10 de setiembre de 1454, na abadía de San Nicolás d'Angers. A los ventiún años de edad Xuana cásase con Renatu, que la so primer esposa, Isabel de Lorena, morriera l'añu anterior. L'home de Xuana sacábalu más de venti años. El matrimoniu, sicasí, foi feliz. Xuana, que yera duce y candial, paez ser bien amada pol so maríu. Convertir en madrasca de los fíos de Renatu, ente quien taben el futuru duque Xuan II de Lorena, Margarita d'Anjou, y Yolanda, duquesa de Lorena. El matrimoniu de Xuana con Renatu nun tuvo fíos. Dempués de vivir tres años nes casones qu'arrodiaben Angers y Saumur, el rei y la reina vivieron en Provenza de 1457 a 1462, en Anjou de 1462 a 1469. En Aix-en-Provence, Angers, participó col so maríu nes actividaes lliteraries y académiques de la corte.
Renatu compunxo una oda de diez mil versos dedicada a Xuana, titulada, "L'idiliu de Regnault y Jeanneton". El poema yera un alderique sobre l'amor ente un pastor y una pastora con un pelegrín como árbitru. Sicasí, dacuando paez contener bona dosis de ficción convencional. Mientres la so estancia en Tarascón en provenza, Renatu concediólu a Xuana la baronía de Les Baux, que pertenecía a los condes de Provenza. Intercambiar el 18 de febreru de 1475 en Aix-en-Provence por Berre. Siguió viviendo en Provenza dende 1469 hasta 1480.
Vida posterior
thumb|Detalle del [[trípticu del Artu amburando, qu'amuesa a Xuana de Laval y Renatu I d'Anjou.]] Renatu morrió'l 10 de xunetu de 1480. Nel so testamentu, mandó a la so esposa una gran cantidá, ingresos d'Anjou, Provenza y el Barrois. Tamién caltuvo'l condáu de Beaufort y el señoríu de Mirebeau (intercambiáu coles baronías d'Aubagne y Provenza). Dempués de la muerte del so maríu, ella dacuando vivió en Beaufort y dacuando en Saumur. Yera popular pol so bondaad y arrogancia. La xente de Beaufort tuviéron-y estimaos cuando ella reguló l'usu de les camperes comunales. Xuana morrió'l 19 d'avientu de 1498 nel Chateau de Beaufort-en-Vallée, Maine-et-Loire. Tenía sesenta y cinco años d'edá. Una cai entá lleva'l so nome, "reina de Sicilia." Pol so testamentu, ella deseyaba ser a cencielles soterrada, ensin nengún monumentu, na catedral d'Angers. El so corazón foi asitiáu nos Cordeliers d'Angers, xunto col del so maríu.
Xuana y les artes
Xuana y el so maríu Renatu apaez nel trípticu del Artu amburando de la catedral d'Aix-en-Provence, pintáu por Nicolas Froment, y una pintura nel muséu de Cluny, onde la representa col rei Renatu escuchando la predicación de santa María Madalena. Xuana usó'l trípticu del Artu amburando p'allumar un salteriu (ms. 41 de la Biblioteca Pública de Poitiers). El gabinete de medayes de la Biblioteca Nacional de Francia tien dos medayes, el Rei Renatu y la Reina Xuana que daten de 1462. Consiste d'una miniatura de Xuana, arrodiada poles sos dames, nel manuscritu de la versión francesa de la Pelegrinación de la vida (na Biblioteca del Arsenal). Monumentos a Xuana alzáronse en Beaufort (1842), Rosiers-d'Égletons (1875), y Tarascón. Una estatua de Xuana puede trate nel "Xardín públicu" na villa de Noisay en Indre-et-Loire.
Genicera
Historia
El pueblu llionés de Genicera nun tien una datación exacta de la dómina na que foi asitiada la sua premera población humana. A pesar d'esto, tien una amplia llista d'esculturas y edificaciones de diversos periodos y dómines:
Periodu celta y edá antígua
miniaturadeimagen|So estas tumbas, actual campusantu, ye onde se cree qu'hai una lábana, que sigue a lo llargo de los sieglos recibiendo cuerpos. Anguaño, síguese'l tradicional métodu d'entierru d'echar el cuerpu al fuexu. Bien pouco ou cuasi na conozse d'esti pueblu durante esta dómina, pero hai un oxetu bien antiguu del que se tien constancia rellacionáu colos asentamientos qu'hubo enantes de la chegada de los romanos. Ye una piedra grande y llisa so'l campusantu venceyada colas costumes celtas pal ritu de los entierros, conocida no pueblu y nas llocalidaes circundantes cumo lábana, pallabra heredada del asturllionés. Hasta hai bien poco, manteníanse en pie tres pontes (nun de gran tamañu) d'orixe romanu. Estos facilitaban el paso del ganáu a traviés de los ríos qu'atravesaban el pueblu. El más conocidu ye'l ponte'l Margal que xunto con outros dous, foi derruidu pala pavimentación de las calellas del pueblu.
Edá Media
izquierda|miniaturadeimagen|Nesti arcu,que da accesu a la igresia, puede apreciase la contorna d'una flor galana ou rosa celta, imaxe bien espandida polas zonas de [[Lleón y Asturies, grabáu heredáu pirncipalmente del pueblu ástur.]] miniaturadeimagen|No frente, alcuéntrase'l santísimu Cristu de la paz; tres esti, curiando'l retabru, santu Tomas, obra de Juan de Juni y no fondero, la paré branca onde s'atopan tapadas las pinturas romániquas. La sua igresia esta construyida con un estilu románicu y nella, caltiénense unas pinturas d'esta mesma dómina tres el retablu, tapás de blancu mientres l'últimu arreglu fai poucos años.
D'esta dómina créese que foi construyíu'l monacato no qu'en la sua biblioteca custodiábanse llibros escritos en llatín, un via crucis y un cristu románicu de plata, que duraron hasta la guerra civil, onde fueron quemaos y el cristu escaláu. L'únicu elementu orixinal calteníu ye un escudu heráldicu no que se representan dellas casas y apellidos. Primeramente este taba na fachada de la casa pero foi camudáu al so interior. Güei la casa pertenez a una familia del pueblu y tres l'últimu arreglu nel interior de esta, perdióu la sua estructura orixinal. A pesar d'eillo, muchos de los murios que componían el claustru fueron derruidos col pasu de los años al nun recibir nengún tipu de caltenimientu.
No patiu d'esti, atopábase unu de los trés torrexones defensivos curiando al pueblu, tiraos tamién na guerra civil, similares al torreon que s'atopa no pueblu de La Vecilla.
Edá moderna
Más tarde cola chegada del barrocu talláronse trés de las estatuas más antigüas presentes na sua igresia: el santísimu Cristu de la paz, la inmaculada concepción y Tomás l'Apóstol; esti postreru perteneciente a la escuela de Juan de Juni guardando un gran valor artísticu dientru del pueblu.
Edá contemporánea
miniaturadeimagen|Lauda sepulcral del apellíu Getino, trayida pol Padre que recibía esti mesmu nome, a la igresia de Genicera. D'antiguo, la escuela del pueblu asitiábase xunto al campusantu. Esta, sirvióu cumo llar a muitos vecinos del pueblu mientras la guerra civil tres quemase la mayoría de las casas; Genicera foi un pueblu bien afeutáu pola guerra, taramiáu polas llamas, inclusive dellos vecinos chegaron a testificar que foi "el fin del mundu". A día de güei, la escuela s'atopa  n'outra zona del pueblu, no chamáu teleclub, no cual ye onde s'axunta la xente pa celebrar conceyos, por causa de qu'en 1977 cerrárase defititivamente cumo escuela.
Sobro los años 1960, l'arcipreste de la zona, conocíu cumo Jesús Manuel Santos, desaposió a la igresia de muitas de las suas reliquias hestóriquas: parte del retablu, la estructura que componía'l coru, dellos cuadros ya intentóu chevase las pinturas romániquas, deixándolas en mala traza, confiesan los vecinos del pueblu.
De las construcciones más recién, contémplense'l parque y l'arreglu del teleclub, tres fuentes en diverses partes del pueblu, los dos últimas so la presidencia actual, el remocicáu de la escuela y el cementáu nunu de los caminos llaterales que da accesu a la igresia, so esta mesma presidencia y el remocicáu de la nueva bolera per parte d'unu de los vecinos.
Casares
miniaturadeimagen|Pendoneta funeraria de Genicera Los Casares yera un pueblu próximu a Genicera el cual créyese que finóu no siegru XIX polo que dicen que foi una peste. Tres la peste solo quedóu una muyer la cual tomóu tolas suas pertenencias y posesiones y dirixióuse a Genicera. A la sua muerte, tolas tierras del pueblu de los Casares, heredóulas Genicera xuntándose a las suas tierras comunales.
San Esteban d'Ubierzo
miniaturadeimagen|Pendón de Genicera Esti pueblu foi de suma importancia durante la edá media porque durante la creación de los conceyos, nesti casu el de los Argüellos, foi'l llugar no que celebrábase en Gran Conceyu del Arbóriu, nome antiguu d'esta comarca.
Dizse que xunto al pueblu de Casares, había una ermita dedicada a San Esteban, pero qu'esta nun pertenecía a los Casares, si non que yera parte d'un antiguu pueblu qu'antes finóu (desconozse la fecha) que recibía'l nome de San Esteban d'Ubierzo, dando nome a la collada d'Ubierzo.
Cúentase que nos restos que quedaban d'esta ermita, s'alcotróu un cáliz que "supuestamente" foi cheváu al muséu arqueolóxicu d'Asturies, y el campanil, que foi treslladáu a la igresia del pueblu de Genicera que más tarde,el cura chevóuselu a paradoriu desconocíu".
Xeografía
miniaturadeimagen|Las escrituras de Sancenas. Única copia de los ocho fueyas,dúas que s'amuesan, que s'usaron pa las escrituras nas que Froilán Díez Canseco, viende las tierras del puertu de Sancenas al pueblu de Genicera por 3.000 pesetes, un 23 d'agostu de 1905. Genicera atópase nel llamáu Vallico; valle que trema los pueblos de Valderdín, Pedrosa, Llavandera, Genicera y los sumíos pueblos de Casares y San Esteban d'Ubierzo; toudos estos dientru de la reserva de la biosfera de Los Argüellos.
De los terrenos esternos al nucleu de población,el más conocíu ye la collada de Ubierzo equivocadamente chamada cumo collada de Valdeteja, onde d'antiguo s'atopaba'l pueblu de los Casares. De las zonas estremeres a esta, atópense los territorios del puertu de Sancenas y Fonfría.
Nos terrenos de Sancenas atópense los llamaos trés moyones de Sancenas qu'estremen los conceyos de Cármenes, Valdelugueros y Valdepiélago, nesti casu, un moyón en cada conceyu.
Hidrografía
D'esti pueblu nacen los ríos de la Palera, Gorguera y Fesusán; que desagüen el ríu Valverdín, outro de los ríos que naz en terrén ginato. Nacen tamién los regueros del Truébano y de las Raneras y pertenecen a los sous terrenos las fontes de Sancenas, bien próxima a los moyones, Fucheros,Fejabudo, Arganosa y #Doña María, esta úmtima desagua no ríu Curueño.
Oz de Tena
Oz de Tena o Oz de Chaca, n'aragonés, o Hoz de Jaca, n'español, ye un conceyu español, perteneciente a la contorna d'Alto Gállego, al norte de la provincia d'Huesca, comunidá autónoma d'Aragón. Tien un área de 12,45 km² con una población de 72 habitantes (INE 2008) y una densidá de 5,78 hab/km².
Historia y monumentos
Apaez per primer vegada nun documentu de 1062. Xunto colos términos de Panticosa y El Pueyo, configuraba unu de los trés históricos quiñones nos que s'estremaba alministrativamente el Valle de Tena.
Los sos principales curiosos son la Ilesia Parroquial de los Santos Reyes (barroca, sieglos XVII y XVIII) y el Balcón del Muriu, escelente mirador colgáu sobre un cantil que cai en vertical hasta'l banzáu de Búbal y dende el que s'acolumbra cuasi tol valle.
Ente les sos cases destaquen les de Viu, Mozu, Mairal, Farranchaco y Chicotranco.
Argynnis adippe
La Argynnis adippe ye un lepidópteru ropalóceru de la familia Nymphalidae. (Denis & Schiffermüller, 1775)
Distribución
Atópase al noroeste d'África, Europa y l'Asia templada. N'Europa atopase ente'l nivel del mar y los 2100 msnm. Ausente nes islles mediterránees sacante en Sicilia.
Na península Ibérica distribúyese principalmente al norte y nel centru y sur habita en zones de monte.
Descripción
El valumbu ye d'ente 50 y 60 mm. Los machos caracterizense por dos marques androconiales a les venes V2 y V3 del anverso de les ales anteriores. El nome común provién de la serie de puntos acolorataos que tienen na zona postdiscal del aviesu de les ales posteriores, detalle únicu de la especie.
Polo xeneral trátase d'una especie fenotípicamente bien variable, con numberoses subespecies d'aspeutu distintu y fáciles de confundir con otres especies similares. derecha|miniaturadeimagen|Viola hirta, una de les plantes nutrícias de la gata.
Periodu de vuelu y envernía
Una xeneración al añu ente finales de mayu y agostu, Voltinismu, según la llocalidá y l'altitú. Envierna en forma de oruga yá formáu dientro del güevu.
Comportamientu
Los imagos suelen visitar flores de cardos y bebezones. La puesta realízase sobre los tarmos o fueyes de la planta nutrícia o a en piedres cercanes. La gata aliméntase pela nueche.
14 Irene
Foi descubiertu dende Londres pol astrónomu inglés John Russell Hind el 19 de mayu de 1851. Ye'l númberu 14 de la serie. Foi nomáu asina por Irene, la personificación mítica de la paz na mitoloxía griega, una de les Hores, fía de Zeus y Temis. Esti nome foi suxeríu por Sir John Herschel.
La so curva de lluz, bastante plana, indica que ye un oxetu esféricu.
Observáronse cuatro ocultaciones estelares per parte d'Irene.
Rio de Janeiro
La ciudá de Rio de Janeiro (nome completu: São Sebastião do Rio de Janeiro, que quier dicir en llingua asturiana: San Sebastián del Ríu de Xineru, tamién conocida simplemente como Rio) ye la capital de l'estáu homónimu, la segunda ciudá más grande y poblada de Brasil dempués de São Paulo y tamién d'una de les más importantes ciudaes en Brasil; nómase A cidade maravilhosa ("la ciudá maraviosa") pola so belleza. A les persones nacíes na ciudá tienen el xentiliciu de carioca o fluminense. Foi la capital de Brasil dende 1763 hasta 1822, mientres Brasil foi una colonia portuguesa, y llueu hasta 1960 como una nación independiente, cuando la capitalidá del país camudó a la recién construyida Brasilia.
Ye famosa polos sos entornos naturales, poles sos prestixoses celebraciones d'antroxu, pola samba y otres músiques, poles sos playes turístiques enllenes d'hoteles (como Copacabana ya Ipanema). Dalgunos puntos d'interés sacantes les playes son la estatua xigante de Xesús, conocida como'l Cristu Redentor, asitiada na cima del cerru del Corcovado; el picu Pan d'Azúcar, col so teleféricu; el Sambódromu, una gran avenida utilizada pelantroxu; y l'estadiu de fútbol de Maracaná, unu de los más grandes del mundu.
El 2 d'ochobre de 2009, el Comité Olímpicu Internacional asignó a Rio de Janeiro la celebración de los Xuegos Olímpicos de 2016.
Manuel Jimenes
Manuel José Jimenez González foi un militar y políticu dominicanu. Presidente de la República Dominicana nel periodu 1848-1849. El so fíu Juan Isidro Jimenez tamién ocupó la presidencia del país.
Oríxenes y descendencia
Jimenes naciera en Baracoa, Guantánamo, nel oeste de Cuba, el 14 de xineru de 1808, fueron los sos padres Juan Jimenes y Altagracia González. Jimenes casó per primer vegada con María Francisca Ravelo de los Reis el 19 d'agostu de 1835 en Santu Domingu. La pareya procreó 5 fíos, María del Carmen, Isabel Emilia, María de los Dolores, Manuel María y Manuel de Jesús.
El 21 de mayu de 1849 dempués d'haber enviudado casó de nuevu con Altagracia Pereyra Pérez, con ésta procreó a Juan Isidro Jimenes Pereyra quien tamién foi presidente del país.
Presidencia constitucional
Mientres el primer gobiernu de Pedro Santana ocupó'l rangu de Xeneral y Ministru de Guerra y Marina. Tres l'arrenunciu del xeneral Santana a la Presidencia de la República, el 4 d'agostu de 1848, el xeneral Jiménes foi escoyíu presidente constitucional pal periodu 1848-1852.
El so gabinete con Félix Mercenariu, ministru d'Interior y Policía; Domingo de la Rocha, ministru de Xusticia ya Instrucción Pública; José María Caminero, ministru de Facienda y Comerciu y Rellaciones Esteriores, y xeneral Román Franco Bidó, héroe de la batalla de Sabana Llarga, ministru de Guerra y Marina.
El gobiernu de Jimenes tuvo dende los sos entamos l'amenaza de nueves invasiones al país. El Congresu Nacional llamó al xeneral Pedro Santana por que se fixera cargu de la situación militar, dexándose dempués de los sos trunfos, reponer el so prestíu políticu y meses más tarde, dar un Golpe d'Estáu contra'l gobiernu de Manuel Jimenes, el 29 de mayu de 1849.
Finó n'Haití, Puertu Príncipe'l 22 d'avientu de 1854 por causa de la enfermedá del roxura
Afanasi Nikitin
Nació escontra 1433. Foi fíu de llabradores, depués aportó a mercader de Tver. En 1466–1474 viaxó de Nizhny Novgorod a Persia, India; y nel so camín de regresu, a Somalia, Mascate (Omán) y Turquía.
Empezó'l so viaxe col séquitu del embaxador de Shirván, pero nel delta del ríu Volga, el convói foi escaláu. Afanasi Nikitin, nel barcu, llegó a Derbent (en Daguestán), pero la so mercancía perdióse. Nun podía volver ignominiosamente, ensin mercancía nin dineru, y en setiembre de 1468, Afanasi Nikitin salió de Bakú a la provincia persa de Mazanderan, tramontó Elbrus y viaxó al sur. En 1469 viaxó a la ciudá d'Ormuz. En 1471 salió nun barcu a India. Viaxó por India, visitó Chaul, Bidar (Sultanatu de Bahmani), Parvat. En 1473 decidió volver a Rusia. Volvió a Rusia al traviés de Persia, Trabzon, Caffa (Teodosia), pero nun pudo volver a Tver. Morrió cerca de Smolensk en 1474/1475.
Afanasi Nikitin escribió'l Viaxe más allá de los trés mares (Viaxe allende los trés mares - Jozhénie za tri mórya). Formar les notes de les sos impresiones y observaciones que tomó mientres el so itinerariu.
En 1475 el so llibru cayó en manes d'un escribiente, Vasili Mómyrev, y incluyóse nel cuerpu de cróniques de 1489. Nikolái Karamzín afayó les notes de Nikitin y publicar en 1817.
Un monumentu a Afanasi Nikitin foi alzáu en Tver en 1955.
Santo André
Santo André ye un conceyu brasilanu del estáu de São Paulo, que tien una población de, con una densidá demográfica de 3767,39 hab/km² y qu'ocupa una superficie de 174,840 km².
Historia
Santu André da Borda do Campo, como entós yera llamada, foi fundada pol conquistador portugués João Ramalho, que s'atopaba casáu cola indíxena Bartira, fía del cacique Tibiriçá, de la tribu de los Guaianases. El 8 d'abril de 1553, el so pidíu de que la rexón onde vivía pasara a ser villa foi atendíu pol gobernador xeneral Tomé de Sousa.
En 1558, Ramalho pasó a gobernar la villa, como alcalde mayor. En 1560, por cuenta de les rivalidaes ente los padres xesuites de Piratininga y l'alcalde, Mem de Sá decidió escastar el pobláu ramalhense, tresfiriendo a los sos pobladores los campos de Piratininga.
El conceyu resurdió pel añu 1889, col nome de São Bernardo, qu'incluyía les llocalidaes de Santu André, São Bernardo do Campo, São Caetano do Sul, Diadema, Mauá, Ribeirão Pires y Rio Grande da Serra.
El nome de Santu André apaeció recién nel añu 1910 cola creación d'un distritu nes marxes del São Paulo Railway, tamién conocíu como Estrada de Ferro Santos-Jundiaí.
Población
La mayor parte de la población de la ciudá son descendientes d'italianos, españoles, portugueses, xaponeses y alemanes.
Amás, na década de 1960, el fluxu migratorio de persones veníes dende otros estaos aumento significativamente. Polo que, anguaño, envalórase que cerca d'un 20% de la población nun ye d'orixe paulista. Bahianos, mineiros y paranaenses son los migrantes más numberosos.
Maizières (Altu Saona)
Maizières ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Llabiu leporín
Denominar llabiu leporino, llabiu fisurado, o fisura llabial al defectu conxénitu que consiste nuna hendidura o separación nel llabiu cimeru. El llabiu leporino aniciar pola fusión incompleta de los procesos maxilar y nasomedial del embrión y ye unu de los defectos de nacencia más frecuentes (constitúi aproximao'l 15% de les malformaciones conxénites). Preséntase, frecuentemente, acompañáu de cielu la boca fendíu o fisura palatina.
Etimoloxía
Labio leporino (del lat. leporīnus, de la llebre ) significa «llabiu de llebre», pos esi animal tien el llabiu cimeru cortáu nel centru. Mientres enforma tiempu esti foi'l términu utilizáu pa denominar a la fisura llabial, sicasí n'años recién los dos términos usáronse pa referise a la mesma condición.
Patoloxía
miniaturadeimagen|derecha|Cielu la boca fendíu
Cielu la boca fendíu
El cielu la boca fendíu ye una condición na cual el velu del cielu la boca presenta una fisura o resquiebru que xune la boca col cuévanu nasal. Puede tar afeutáu solo'l cielu la boca nidiu que ta escontra tras xunto al gargüelu, o incluyir el cielu la boca duru formáu de güesu y afectar tamién el maxilar. Na mayoría de los casos preséntase xunto col llabiu leporino. Tamién ye frecuente que la campaniella o úvula tea estremada (bífida). Esto asocede cuando falla la unión de les prominencies palatinas llaterales o maxilares cola prominencia palatina media o frontonasal mientres el desenvolvimientu del embrión.
Posibles entueyos
El llabiu leporino puede causar dellos inconvenientes ente los afeutaos como pueden ser los siguientes: Amás pueden asoceder problemes psicolóxicos y emocionales por cuenta de malformación visible de la cara que'l llabiu leporino produz, a pesar de que'l llabiu leporino y cielu la boca fendíu nun afecten el celebru comoquier.
Intervenciones
El tratamientu del llabiu fisurado y el cielu la boca fendíu depende de la severidá de la malformación. La mayoría de los neños son atendíos por equipos de ciruxanos craneofaciales mientres el so desenvolvimientu, y el so tratamientu puede durar tola vida. Les téuniques quirúrxiques dependen del equipu de ciruxanos. Por casu, dalgunos piensen que'l maxilar tien de tratase hasta los dolce años, cuando yá salieron los dientes permanentes, pa evitar múltiples ciruxíes mientres el desenvolvimientu. Otros piensen que dempués ye más difícil correxir los problemes de llinguaxe. Sía que non el tratamientu puede ser distintu dependiendo del tipu y de la severidá de la fisura.
Ciruxía del llabiu
Ente los 2 y 3 primeros meses de vida, realízase la ciruxía pa cerrar la hendidura del llabiu. Anque la ciruxía puede realizase dempués de la nacencia, la meyor edá pa la intervención son aproximao les 10 selmanes, dempués aplícase "la regla de los 10", acuñada polos ciruxanos Wilhelmmesen y Musgrave en 1969 (el neñu va tener siquier 10 selmanes d'edá; va pesar siquier 10 llibres y va tener siquier 10 g d'hemoglobina). Si la hendidura ye billateral y estensa pueden riquir dos cirugía, un llau primeru y el segundu llau unes selmanes más tarde. De cutiu, una hendidura llabial incompleta rique la mesma ciruxía que la hendidura completa. Esto debe a dos motivos: de primeres, el grupu de músculos riquíos p'apertar los llabios traviesa'l llabiu cimeru y con cuenta de restaurar el grupu completu de músculos tien de faese una incisión completa; de segundes, pa crear un repulgu menos obviu, el ciruxanu va tratar d'alliniar el repulgu coles llinies naturales nel llabiu cimeru (como los cantos del filtrum) y meter puntaes tan lloñe de la ñariz como sía posible. La hendidura incompleta da al ciruxanu más texíu pa trabayar y asina crear un llabiu cimeru que paeza más flexible y natural.
Ciruxía del cielu la boca
La fisura palatina tamién puede ser correxida por ciruxía, polo xeneral realizada ente los 6 y 12 meses d'edá. Aproximao'l 20-25% namái rique una ciruxía palatal que consiga una válvula velofaríngea competente capaz de producir una voz normal, non hipernasal. Sicasí, les combinaciones de métodos quirúrxicos y ciruxíes repitíes de cutiu son necesaries cuando'l neñu crez. Una de les innovaciones nel arreglu de llabiu leporino y de fisura palatina ye'l dispositivu Latham. El Latham ye ensertáu quirúrgicamente col usu d'anfileres mientres el 4º o 5º mes del neñu. Dempués de qu'esto ta nel so llugar, el doctor, o los padres, dan vuelta a un torniellu diariamente pa espurrir el texíu y xuntar adulces los cantos de la hendidura col fin de reparar el llabiu y el cielu la boca. Si la hendidura estender pol cantar alveolar del maxilar, el buecu polo xeneral ye correxíu enllenándolo con texíu de güesu que puede ser llográu de los mesmos pacientes, del so propiu cazu, costiella o cadril. En dellos países como Méxicu, estos tipos d'aparatos poner ente los 3 o 4 años d'edá, con un cielu la boca al que cada selmana los padres apierten con un torniellu pa poder cerrar lo que queda del cielu la boca y que nun puede cerrase con ciruxía.
Considerancies non quirúrxiques
La estimulación emocional y social fayadiza encamentar pa los neños con llabiu leporino por que nun sufran problemes psicolóxicos (por casu, problemes cola imaxe corporal) por causa de la malformación de la cara presente de primeres del procesu de tratamientu quirúrxicu.
Encamiéntase que la terapia de la fala implementar n'etapes tempranes pa prevenir errores compensatorios na fala de neños col cielu la boca fendíu. Amás la introducción d'un tubu de timpanostomía puede ayudar pa prevenir la perda auditiva en neños col cielu la boca fendíu.
Xenética
Na mayoría de los casos de llabiu leporino la condición ye multifactorial en términos xenéticos, ye dicir que la condición surde d'interacciones complicaes ente dellos xenes mientres el desenvolvimientu y non d'un solu xen mutáu o síndrome xenéticu heredable. Permanez una falta d'investigación alrodiu de la base de tales interacciones "poligénicas," pero les secuencies d'ADN de dellos allugamientos específicos nel xenoma humanu amosáronse ser importantes na determinación del llabiu leporino.
Factores ambientales
Piénsase que dellos factores ambientales causen munches de les interrupciones nos procesos de desenvolvimientu que de normal producen un llabiu cimeru completu y un cielu la boca completu. Por casu, hai evidencia que tanto la edá avanzada de la madre como'l consumu baxu d'acedu fólico pola madre, y tamién la contaminación medioambiental, acomuñóse con tases más altes de llabiu leporino.
Epidemioloxía
Aproximao unu de cada mil nacencies a nivel mundial presenta llabiu fisurado ensin o con cielu la boca fendíu.
Les tases más altes del llabiu leporino ensin o con cielu la boca fendíu atópase en Llatinoamérica y Asia Oriental, ente que les tases más baxes atopar n'África Subsaḥariana. Dientro de Llatinoamérica, la incidencia del llabiu leporino ensin o con cielu la boca fendíu ye más alta nos países con poblaciones indies más grandes.
Con respectu al xéneru, el llabiu leporino ensin o con cielu la boca fendíu ye más común en varones, ente que'l cielu la boca fendíu aislláu ye más común en muyeres.
Discutiniu
En dellos países, el llabiu leporino o'l cielu la boca fendíu son consideraos motivos (xeneralmente toleráu o oficialmente sancionáu) pa realizar l'albuertu más allá de la llende d'edá fetal llegal, anque'l fetu nun tea en peligru de muerte. Dellos activistes de derechos humanos sostienen qu'esta práutica "del asesinatu cosméticu" xube a la euxenesia. Joanna Jepson, relixosa británica que sufrió una deformidá de quexal conxénitu ella mesma (non de llabiu leporino o'l cielu la boca fendíu como dacuando dizse), empezó la demanda xudicial pa detener la práutica nel Reinu Xuníu (anque nel Reinu Xuníu, tal albuertu nun fuera dexáu conforme a la Llei d'Albuertu de 1967, porque'l llabiu leporino y el cielu la boca fendíu nun son consideraos un defectu seriu).
Santa Clara de Avedillo
Santa Clara de Avedillo, dacuando conocíu namái como Avedillo, ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Zamora, na comunidá autónoma de Castiella y Llión.
Símbolos
left|120px|Escudu de Santa Clara de Avedillo L'escudu y la bandera municipal fueron aprobaos pol plenu del conceyu de Santa Clara de Avedillo na so sesión del 2 de febreru de 2004. L'escudu heráldicu del conceyu represéntase conforme a la siguiente descripción testual o blasón:
La descripción testual de la bandera ye la que sigue:
Llocalización
Llenda al norte con Peleas de Abajo y Jambrina, al sur con Cuelgamures, al este con Fuentespreadas y al oeste con Corrales del Vino.
Hidrografía
thumb|Fonte de posible orixe romanu asitiada xunto al regueru Oyuelo. thumb|Ventana nes proximidaes de la ilesia. thumb|Ventana de sillería llabrada en casa ruinosa. La llocalidá asítiase asitiáu xunto a les riberes enriaes del regueru Ojuelo.
Orografía
Ye bien conocíu'l tesu El Otero o La Parva, llomba que se ve dende casi tola contorna y que se caracteriza por tener una gran planicie nel visu. A lo cimero del tesu hubo un santuariu prerromanu. Esisten numberoses lleendes que dean al llugar carauterístiques máxiques. Esti llugar cunta dende 1990 con unu de los vértices xeodésicos del Institutu Xeográficu Nacional d'España.
Historia
De posible orixe romanu, yá que dellos autores fechen nesta dómina la fonte del regueru Oyuelo, mientres la Edá Media la llocalidá quedó integrada nel Reinu de Llión, siendo repoblada con xentes d'orixe xudíu.
Darréu, en 1628, Felipe IV d'España creó'l Vizcondáu de Santa Clara de Avedillo. Nesta dómina y mientres tola Edá Moderna, Santa Clara de Avedillo formó parte del Partíu del Vino de la provincia de Zamora, tal que reflexaba en 1773 Tomás López en Mapa de la Provincia de Zamora.
Asina, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, la llocalidá caltener na provincia zamorana, dientro de la Rexón Lleonesa, integrándose en 1834 nel partíu xudicial de Fuentesaúco, pasando tres la desapaición d'esti al Partíu Xudicial de Zamora.
Vizcondáu
La llocalidá da nome Vizcondáu de Santa Clara de Avedillo, títulu nobiliariu español creáu'l 10 d'abril de 1628 pol rei Felipe IV a favor de Francisco González de Andía Irarrazábal y Zárate, Virréi de Navarra y de Sicilia, I marqués de Valparaíso.
En habiéndose quedáu ensin titulares nel sieglu XIX, el títulu foi rehabilitáu en 1918 pol rei Alfonsu XIII a favor d'Antonio de Saavedra y Rodrigo.
Patrimoniu
El pueblu cunta con una ilesia parroquial so la advocación de Nuesa Señora de l'Asunción que ye d'orixe románicu. De gran tamañu, cuatro arcos tresversales renacentistes, y espadaña románica, guarda nel so interior el sepulcru de Mateo González de Paz, benefactor de la llocalidá. La Ilesia tien un destacable crucifixu del sieglu XIII/XIV de tamañu natural, 2.10 m, amás d'un notable relieve barrocu que representa la coronación de la virxe, allugáu na sacristía onde tamién s'atopa un cristu góticu del sieglu XVI. Nel interior del templu guardar tamién cuatro formoses tables pintaes con representaciones de L'Anunciación, La Nacencia, L'Adoración de los Reis Magos, o la Fuxida a Exiptu de la Sagrada Familia, que pertenecen a la escuela italiana del XVI. D'últimes citar tamién una imaxe de Santa Águeda del S.XIV, que lamentablemente foi tullida con un hachu pa faela de "vestidor".
Amás de la ilesia, esiste na llocalidá la ermita del Santu Cristu del Humilladero, construyida en 1913 y que s'atopa nuna zona d'arboláu xunto al pueblu. Destaca tamién la fonte de posible orixe romanu asitiada xunto al regueru Oyuelo, que foi apocayá restaurada.
Gastronomía
El cocíu y platos de llegumes como llenteyes con chorizu, fabes y productos de la güerta conformen el menú tradicional, acompañáu de carnes al caricote cocinaes nes bodegues esternes a les cases qu'abonden tamién nel pueblu.
Fiestes
El pueblu celebra les sos fiestes el 3 de mayu, la Esaltación de la Cruz, y el 28 d'avientu, los Santos Inocentes.
Acrobatornis fonsecai
Acrobatornis fonsecai, ye una especie d'ave paseriforme de la familia de los furnáridos (Furnariidae), endémica d'América del Sur. Foi afayada en 1994 y descrita oficialmente en 1996. Ye l'únicu miembru del xéneru Acrobatornis.
Distribución y hábitat
Ye orixinariu de la viesca atlántica en sureste de Brasil. El so hábitat principal son los plantíos cacáu. Ta amenazáu pola destrucción del so hábitat.
Universia
Universia ye una rede constituyida por 1.341 universidaes de 23 países, que representen a 19,2 millones d'estudiantes y profesores. Ye la rede d'universidaes más importante d'Iberoamérica y un referente internacional de rellación universitaria. Cuenta col mecenalgu de Banco Santander.
Misión
Actuar como axente de cambéu, ayudando a les universidaes a desenvolver proyeutos compartíos y xenerar nueves oportunidaes pa la comunidá universitaria, atendiendo a la demanda de la redolada empresarial ya institucional y con criterios d'eficiencia económica y rentabilidá.
Ámbitu d'actuación
Anguaño, Universia tien presencia n'Andorra, Arxentina, Bolivia, Brasil, Chile, Colombia, Costa Rica, Cuba, Ecuador, El Salvador, España, Estaos Xuníos, Guatemala, Honduras, Méxicu, Nicaragua, Panamá, Paraguay, Perú, Portugal, Puertu Ricu, República Dominicana, Uruguái, y Venezuela.
Proyeutos académicos
Constitúin unu de les exes fundamentales d'actividá de Universia. Enmárquense dientro de dos llinies d'actuación: conocencia ya investigación. Información pa estudiantes universitarios: beques, estudios de grau y posgráu, salíes profesionales, estudios fuera del país, …
Servicios universitarios
Tienen como oxetivu collaborar coles universidaes nos servicios que pueden ufiertar a los sos profesores, estudiantes o a la sociedá nel so conxuntu. Nesti sentíu, trabayar en tres árees d'actuación: emplegu, formación, y marketing.
Emplegu: Consultoría con focu nel sector universitariu
Formación:
Marketing online:
Universia en cifres
Proyeutos académicos:
Servicios universitarios:
Enrique Figareo Alvargonzález
Enrique Figareo Alvargonzález S.J. ye un sacerdote xesuita español. Na actualidá ye'l Prefeutu Apostólicu de Battambang y, dende marzu de 2014, ye miembru de la Congregación pa los Institutos de Vida Consagrada y les Sociedaes de Vida Apostólica.
Conózse-y como'l Obispu de les sielles de ruedes pol so llabor humanitaria en Camboya.
Redolada familiar
Fíu d'Alberto Figareo Sela (perteneciente a dos families d'empresarios de la minería del carbón, la siderometalurgia y la banca n'Asturies) y d'Ana María Alvargonzález González (descendiente d'una conocida familia xixonesa) quien tuvieron ocho fíos: Alberto, Javier, Ignacio, Nicanor, Víctor, Carlos, Enrique y Ana. Ye tamién, poro, primu carnal de Rodrigo de Rato y Figareo.
Formación
Estudió nel colexu que los Xesuites tienen en Xixón, el Colexu de la Inmaculada, cola promoción de 1976. Ingresó nel noviciáu de la Compañía de Xesús el 15 d'ochobre de 1979. Ye llicenciáu n'Económiques, Teoloxía y Filosofía.
Mientres los sos estudios universitarios, en 1985, presentóse como voluntariu al Serviciu Xesuita a Refuxaos, siendo destináu a los campos de refuxaos camboyanos en Tailandia. Solo tornó a España pa terminar los sos estudios y ser ordenáu sacerdote Xesuita en 1992, retornando darréu al país asiáticu onde permanez hasta anguaño. El 1 d'abril de 2000 ye nomáu Prefeutu Apostólicu de Battambang.
Llabor profesional
left|thumb|200px |Kike Figareo y monxu budista sobre una siella Mekong (Phnom Penh, Camboya). Primero en Tailandia y darréu en Camboya, Kike consagró la so vida a ayudar a los discapacitaos naquella zona del mundu. Primeramente a los tullíos que provoquen les mines antipersona. Tamién collabora cola Campaña Internacional pa la Prohibición de les Mines Antipersona, que recibió'l Premiu Nobel de la Paz. Kike Figareo entamó ensame d'iniciatives pa recaldar fondos y ayudar a estes víctimes.
En Phnom Penh, fundó en 1991 "La Casa del Palombu" (Banteay Prieb), onde s'imparte educación y formación a los neños tullíos poles esplosión, y onde desenvolvió talleres por que los mesmos tullíos construyan sielles de ruedes siguiendo'l modelu Mekong (siella de ruedes fabricada con madera y que tien trés ruedes).
En Battambang, funda'l centru "Arrupe" y promovió el desenvolvimientu de tola diócesis con múltiples proyeutos: d'educación, formación d'adultos, infraestructures y ayudes
Kike sigue participando nel desenvolvimientu de Camboya per mediu de delles ONGs y anguaño participa na campaña en contra de les bombes de recímanu.
Xires culturales
Les xires culturales son iniciatives escurríes por Kike pa dar a conocer Camboya, la so cultura y realidá, coles mesmes que recalda fondos pa los proyeutos d'ayuda y desenvolvimientu en Camboya. Hasta la fecha, produciéronse trés xires, nos años 2000, 2005, 2008 y la postrera d'elles mientres 2015.
2008: Camboya, más cerca
"Camboya, más cerca" ye'l lema de la xira que llevó per España al "Grupu de baille de Tahen", durando 6 selmanes, ente setiembre y ochobre de 2008. El grupu de baille compuestu por 65 mozos y adultos, subdividíos en cuatro grupos. El primeru formáu por 14 baillarinos d'ente 14 y 17 años; el segundu, por 18 baillarinos con edaes ente 18 y 20 años y el terceru, que lo formen 15 mozos baillarinos del centru Arrupe pa Discapacitaos, tullíos pola esplosión de mines antipersona y bombes racimo o afeutaos pola enfermedá de poliomielitis. A estos trés grupos acompañar 10 músicos y 3 persones de direición y sofitu.
Cada actuación constó de 6/7 dances tradicionales. "El baille de la Bendición", 7 baillarines vistíes d'apsaras (ninfes celestiales) bendicen colos sos milimétricos movimientos y estimen con flores al públicu asistente, inclusive sobre les parés d'Angkor Wat pueden atopase relieves qu'atestigüen la procedencia d'esti baille clásicu. "El Baille del Cocu", "El Baille de la Pesca" o "El Baille de la Collecha" son bailles populares que nos cunten les tradiciones y la vida diaria en Camboya. Toes elles son dalgunes de les pieces del repertoriu de 20 pieces del Grupu de Baille de Tahen.
El grupu de baille actuó en doce ciudaes; Madrid, Valladolid, Xixón, Lleón, Uviéu, Alicante, Valencia, Barcelona, Zaragoza, Córdoba, Sevilla y Badayoz llegando a representar 17 actuaciones.
Shoji Jo
Shoji Jo (城 彰二, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Navi Mumbai
Navi Mumbai, New Mumbai, New Bombay o Nueva Bombay, ye un conceyu planiáu de Bombay na mariña oeste del Estáu de Maharastra (India). Foi desenvueltu en 1971, como un nuevu conceyu urbanu de Bombay, pol Gobiernu de Maharastra cola asistencia del CIDCO (Corporación Pal Desenvolvimientu Industrial de Maharastra poles sos sigles n'inglés). Según el censu provisional de 2011, la población de Navi Mumbai ye de 1'119.477 persones.
Historia
Nueva Mumbai, atópase allugada nel puertu oriental de Bombay, y ye unu de los mayores conceyos planiaos nel mundu.
Dende la independencia, tomóse la decisión de construyir una ciudá continental xunto al puertu, col propósitu de descongestionar a Bombay, una ciudá allugada nuna islla que la so espansión física tenía una llende. Tamién se destinó como abellugu pa toes aquelles persones que llegaben de tola India a Bombay en busca de meyores oportunidaes de vida. Sicasí, presentáronse problemes, y nun foi sinón hasta 1971 que s'empecipió la construcción de la mesma, (25 años dempués de la independencia).
Gracies a la planificación d'arquiteutos como Charles Correa, Shirish Patel, ente otros,, llogróse'l desenvolvimientu de la nueva ciudá, cola creación de barrios tradicionales pa los más probes y edificios altos construyíos pa los más ricos.
Tresporte
La rede del tren de cercaníes de Bombay, cubre la mayor parte de la rexón poblada de la ciudá. Les estaciones de cercaníes más importantes son Vashi, Nerul, Belapur y Panvel. Panvel ye la única estación de la llinia principal y l'estación de tren más allegada de Navi Mumbai. Tolos trenes detiénense equí, en periodos de tiempu que bazcuyen ente los 5 y los 20 minutos. Amás, esta estación coneuta a Navi Mumbai col restu de ciudaes de la India.
Navi Mumbai amás cunta con una gran rede d'autobuses, que conecten a la ciudá con Bombay y viceversa.
Esiste una gran rede de taxis qu'operen na ciudá, que tienen tarifes establecíes, y xixilaes pola RTO, que pueden trate al traviés de apps móviles autorizaes.
Navi Mumbai cunta col puertu industrial más grande de la India, el Jawaharlal Nehru Port, que remana cerca del 65% de los contenedores de la India.
Navi Mumbai amás va cuntar con un modernu aeropuertu, el Navi Mumbai International Airport, qu'anguaño s'atopa en construcción.
La Malachère
La Malachère ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Northumberland
Northumberland ye unu de los cuarenta y siete condaos d'Inglaterra, Reinu Xuníu, con capital en Morpeth. Allugáu na rexón Nordeste llinda al norte con Escocia, al este col mar del Norte, al sur con Tyne y Wear y Durham y al oeste con Cumbria. Según el censu de 2015, tenía 315 300 habitantes.