cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Saint-Clair-du-Rhône
Tien una población de y una superficie de  km².
Saint-Clair-de-la-Tour
Saint-Clair-de-la-Tour ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Julia Kristeva
Julia Kristeva ye una filósofa, teórica de la lliteratura y el feminismu, psicoanalista y escritora francesa d'orixe búlgaru. Educar nun colexu francés y depués estudió llingüística na Universidá de Sofía. En 1965, a la edá de 24 años, treslladóse a París, estudió na Universidá de París y na École Pratique des Hautes Études, de la que publicaba artículos en revistes como Tel Quel, Critique y Langages. Dende 1970 hasta 1983, formó parte del equipu de redaición de Tel Quel.
Na actualidá, enseña Semioloxía na State University de Nueva York y l'Universidá París VII "Denis Diderot". Tien 8 doctoraos honorarios y nel 2004 ganó'l prestixosu premiu noruegu Holzberg pol so innovador trabayu na interseición ente llingüística, cultura y lliteratura.
La so obra, de gran complexidá, enmarcar polo xeneral na crítica del estructuralismu (neoestructuralismo y post-estructuralismu), con influencies de Claude Lévi-Strauss, Roland Barthes, Michel Foucault, Sigmund Freud y, primero de too, Jacques Lacan. Ta casada col escritor francés Philippe Sollers.
Pensamientu
Una carauterística predominante na obra de Kristeva ye la so esmolición por analizar lo non analizable: la alteridad inespresable, heteroxénea y radical de la vida individual y cultural. Anque esta actitú podría abrir una vía escontra'l misticismu, l'interés de Kristeva ye equiparable a l'apropiación simbólica d'esti campu non analizable.
Interesar pola naturaleza heteroxénea del llinguaxe poéticu siendo estudiante en París, lo que la estremó d'otros semióticos que s'amosaben más esmolecíos por formalizar el funcionamientu convencional del llinguaxe. Entiende'l llinguaxe como un procesu tresgresor dinámicu, más que como un simple preséu estáticu.
Estrema ente lo semiótico y lo simbólico, como "genotexto" y "fenotexto" respeutivamente. El genotexto ye un procesu y el fenotexto ye'l llinguaxe de la comunicación. Nun esisten aisllaos, sinón qu'apaecen xuntos nos que llama'l procesu de significación.
Na so obra "La revolución del llinguaxe poéticu" demuestra cómo'l llinguaxe poéticu tien efeutos dientro d'un contestu histórico y económico específicu. Recurre a la teoría psicoanalítica Lacaniana ellaborando una teoría del suxetu como procesu. El suxetu ye una forma inefable ya innomable que namái se dexa conocer al traviés de los sos efeutos.
En 1980 camuda'l so enclín a desenvolver una teoría xeneral del llinguaxe y el desorde simbólicu pa ufiertar una serie d'analís de les sos esperiencies artísticu y personal concretes. Más tarde ellaboró una serie d'estudios sobre l'amor (Rellatos d'amor) la murria y la depresión (Sol negru) y la historia y esperiencia de ser estranxeru (Estranxeros pa nós mesmos). A diferencia de les sos obres anteriores, predomina agora la importancia de que'l suxetu particular pueda aportar a lo simbólico. Según Kristeva ye precisu que se caltenga una harmonía ente la identidá y los elementos heteroxéneos, potencialmente poéticos y capaces de rompela. A diferencia del amor, la murria constitúi una grave torga pa la constitución de les capacidaes simbóliques ya imaxinaries.
Nel so estudiu de Colette esamina la cuestión del amor como esperiencia vivida y como parte d'una incursión na psicoloxía del amor. Colette escribe por aciu un diluviu de metáfores. Nun esiste l'amor con anterioridá a la metáfora. Con éses non yá la metáfora nun ye'l llinguaxe del amor, sinón que tampoco ye la espresión del amor.
"Chora" ye una psicosis esperimental d'un suxetu en procesu de jucio. La revuelta dexa agora de ser política como asocede na transgresión abierta de la llei, y asume un sentíu íntimu que toma la forma de memoria y psicoanálisis, de llinguaxe poéticu, d'escritura de ficción y de toa suerte d'actividaes intelectuales y artístiques qu'exercen el so impautu sobre la vida psíquica y que de cutiu impliquen una especie de crisis del yo.
L'arte participa na dinámica de la formación del suxetu. Ye l'actividá artística la que constitúi al suxetu, de la mesma manera que ye'l suxetu que constitúi la obra d'arte. Una obra d'arte puede convertise na base d'una eperiencia auténtica capaz d'abrir el camín a un cambéu de personalidá. L'oxetivu ye producir una situación na que la suxetividá fuera un sistema abiertu, una obra en procesu, un abrir al otru, que coles mesmes pudiera xenerar una forma revisada de la mesma identidá. Y esto da pasu a una ética que se ve obligada a lluchar contra'l mundu posmoderno del espectáculu, onde'l yo y la representación borren los signos de l'actividá del inconsciente.
Crítiques
Ente los críticos del trabayu de Kristeva tán los profesores de física Alan Sokal y Jean Bricmont nel so llibru Impostures intelectuales denuncien graves errores y xirigonces conteníes en tres artículos de Kristeva sobre llinguaxe poéticu. Kristeva fai usu de términos téunicos o matemáticu-físicos, qu'ellos creen que son pa impresionar a un llector que nun tien les conocencies necesaries pa xulgar la validez del usu d'estos términos, sicasí'l so usu ye erróneu, deficiente y faltu de xustificación teórica.
Referencies
Lechte, John, 50 pensadores contemporáneos esenciales. Del estructuralismu al posthumanismo. Ed. Cátedra. 1994-2010.
Saint-Clair-sur-Galaure
Saint-Clair-sur-Galaure ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Histoire Naturelle, Médicale et Économique des Solanum
Histoire Naturelle, Médicale et Économique des Solanum (embrivíu Hist. Nat. Solanum) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu y micólogu francés Michel Félix Dunal y espublizáu en París, Estrasburgu, Montpellier nel añu 1813 col nome de Histoire Naturelle, Médicale et Economique des Solanum et des Genres qui ont ete Confondus avec eux.
Trachyphonus vaillantii
Trachyphonus vaillantii, tamién llamáu barbudu crestado ye una especie d'ave piciforme na familia Lybiidae que vive n'África.
Aspeutu
left|thumb|Barbudu crestado na Reserva d'Animales de Madikwe, Sudáfrica. Tien un picu gruesu y un plumaxe bien coloríu. Ye una ave de tamañu pequeñu con cara y cuerpu mariellu, la so cara tien pintes coloraes, tien una cresta negra pequeña. L'envés del so cuerpu ye negru, el so banduyu ye mariellu con pintes coloraes, les sos ales son negres con pintes blanques y tien una ancha banda negra nel so pescuezu.
Dieta
El barbudu crestado aliméntase d'inseutos, güevos d'otres aves y frutes.
Hábitat
Habita nos montes, sabanes, zones de carbes ente arbolees y cursos d'agua.
Alcuéntrase n'Angola, Botsuana, Burundi, República Democrática d'El Congu, Malaui, Mozambique, Namibia, Ruanda, Sudáfrica, Suazilandia, Tanzania, Uganda, Zambia, y Zimbabue.
2 de setiembre
Abreviatures
Treron australis
El vinago malgax (Treron australis) ye una especie d'ave columbiforme de la familia Columbidae.
Spencer Neville
Spencer Matthew Neville ye un actor y modelu d'Estaos Xuníos nacíu'l 14 de setiembre de 1990. Ye conocíu por interpretar a Derrick Rose nel serial televisivu Days of Our Lives.
Carrera
Debutó en 2014 cuando apaeció como estrella convidada nun episodiu de Parenthood, a esto siguiéron-y participaciones en Helicopter Mom, onde interpretó a Drew; el curtiumetraxe Dragula y la película pa televisión High School Possession, onde dio vida a Brad.
El 3 d'avientu de 2014, diose a conocer que Neville fuera escoyíu pa interpretar de forma recurrente a Derrick en Days of Our Lives. Tamién participa en AmeriGeddon, onde da vida a Brandon Lane.
N'agostu de 2015, diose a conocer que foi escoyíu pa vida a Brett Fleischmann na película de terror Hiker, xunto con Molly Burnett, Alyssa Tabit y Freddie Smith, quien escribió'l guión y ye'l direutor de la mesma. La película foi rodada del 24 d'agostu al 4 de setiembre de 2015, utilizando solamente cámares GoPro.
Treron australis
Distribución xeográfica
Ye endémica de les islles Comores y Madagascar.
Taxonomía
Reconócense les siguientes subespecies:
2 de setiembre
° : fecha de nacencia
Maupas (Aube)
Maupas ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
2 de setiembre
† : fecha de la muerte
Santoral Católicu
Agrícola, Cástor, Maine, Prósperu, obispos; Brocardu, Eleazar, Lliciniu, Teodora, confesores; Antolín, Diómedes, Iyán, Filipe, Elpidiu, Pelerín, Fagún, Xuventín, Almaquiu, Sofía, Teódota, Zenón, Concordiu, Teodoru, mártires; Elpidiu, abá; Cosme, eremita; Raquel (Antiguu Testamentu).
R Virginis
R Virginis (R Vir) ye'l nome d'una estrella variable na constelación de Virgu. Afayóse pol astrónomu Karl Ludwig Harding en 1809.
R Virginis ye una xigante colorada de tipu espectral M4.5IIIe. Midíes realizaes per aciu l'Interferómetro Keck dexaron llograr el valor averáu del so radiu, 130 vegaes mayor que'l radiu solar, y de la so temperatura, 3800 K.
R Virginis ye una estrella variable Mira que la so magnitú aparente varia ente +6,1 y +12,1 nun periodu de 145,64 díes. Esti tipu de variables son xigantes pulsantes de tipos espectrales tardíos —M, C o S— con llongures periodu d'oscilación, que van dende los 80 hasta los 1000 díes. Davezu pierden masa estelar a razón d'una millonésima de la masa solar cada añu. Tienen redolaes circumestelares de CO y H2O percima de la fotosfera estelar qu'absuerben y reemiten la radiación proveniente de la estrella. Analís al respeutu suxuren que na redolada circumestelar de R Virginis, les molécules (predominantemente de H2O) responsables de la mayor parte de la opacidá molecular formar a aproximao dos veces el radiu de la fotosfera.
Al igual que Vindemiatrix (ε Virginis), piénsase que R Virginis forma parte del grupu de les Híades, acomuñáu col cúmulu del mesmu nome na constelación de Tauru.
Histoire Particulière des Plantes Orchidées
Histoire Particulière des Plantes Orchidées (embrivíu Hist. Orchid.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu francés Louis Marie Aubert Du Petit-Thouars y espublizáu nel añu 1822 col nome de Histoire particulière des plantes orchidées recueillies sur les trois îles australes d'Afrique, de France, de Bourbon et de Madagascar.
Saint-Didier-de-Bizonnes
Saint-Didier-de-Bizonnes ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Tomonobu Hiroi
Tomonobu Hiroi (廣井 友信, ) ye un futbolista xaponés.
Martin Landau
Martin Landau foi un actor d'Estaos Xuníos.
Mathaux
Mathaux ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Cynoglottis barrelieri
Cynoglottis barrelieri, ye una especie de planta ornamental perteneciente a la familia Boraginaceae. Distribuyir dende l'oeste d'Asia hasta'l sur d'Europa.
Taxonomía
Cynoglottis barrelieri describióse por (All.) Vural & Kit Tan y espublizóse en Notes Roy. Bot. Gard. Edinburgh 41(1): 71. 1983
Caña horizontal
La caña horizontal (RH, n'inglés horizontal branch) ye una de les fases tardíes de la evolución estelar de les estrelles de masa entemedio (0,5 MSol < M < 9-10 MSol) y baxa metalicidá. Esta fase recibe'l so nome porque les estrelles apaecen distribuyíes de forma cuasi-horizontal nuna diagrama color-magnitú nel que'l color utilizáu seya V-R ó B-V y la magnitú V, esto ye, son estrelles de magnitú visual cuasi constante pero con colores que pueden variar dende'l blancu hasta'l colloráu. Les estrelles de la caña horizontal más calientes suélense alcuéntrase a poca distancia de la secuencia principal ente que les más fríes atópense cerca de la caña de les xigantes coloraes. La magnitú visual absoluta de les estrelles de la caña horizontal suel tar ente 0,0 y 1,0, esto ye, la so lluminosidá ye d'aproximao 50 vegaes la del Sol.
Esti periodu na fase d'una estrella correspuende col quemáu d'heliu nel so nucleu y va precedíu pola fase de xigante colorada (onde s'ambura hidróxenu nuna capa alredor d'un nucleu inerte d'heliu). Compárese esto cola fase de secuencia principal, na que s'ambura hidróxenu nel nucleu.
Delles estrelles de la caña horizontal son variables RR Lyrae, que carauterícense por tener un periodu cercanu a un día. Estes estrelles úsense pa midir la distancia a oxetos na Vía Lláctea y en galaxes cercanes.
Saint-Didier-de-la-Tour
Saint-Didier-de-la-Tour ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Mergey
Mergey ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Té xelao
El té xelao (n'inglés iced tea) consiste nuna forma xelada de té, sirvida de cutiu nun vasu con xelu. Cualquier variedá de té puede ser susceptible de ser emplegada como té xelao, depende de los gustos particulares. Esisten marques comerciales que distribúin el té en botella o en llata anque'l porcentaxe de té que contienen ye bien baxu, por tanto, ye meyor preparar el té xeláu con cualesquier de les variedaes pures o arumaes que pueden atopase nes tiendes especializaes.
Carauterístiques
Ye aconseyable dexar al té que s'esfreza hasta temperatura ambiente antes de faer té xelao, yá que de lo contrario ye bien posible que se formen entestaos, lo que daría al té un aspeutu llechientu según un sabor llixeramente acedo. El té caliente pue ser arramáu sobre un vasu con xelu (si penera'l sabor nun se ve afeutáu por esta operación). Suelse incluyir nel vasu una especie de cuyarina de mangu allargáu pa remover el granizáu.
El té xelao suel sirvise con delles fueyes de menta y dalguna qu'otra rodaja de llimón, n'EE. XX. sueli ser duce pola adición d'azucre. Tou ello entemecíu con una cuyar de té xelao que suel ser allargada pa poder ximelgar el fondu.
Historia
thumb|Estractu d'artículu nel Nevada Noticer del 1890. Antes de mediaos de 1800, el té cuando se sirvía fríu referíase como a Ponche de té y xeneralmente añedir daqué d'alcohol. Estos ponches teníen nomes como Ponche del rexente (Regent's Punch), Ponche de Charleston's Saint Cecilia y Ponche Chatham Artillery. Los tés xelaos fáense famosos nel añu 1904, mientres la Esposición Mundial de Saint Louis (St. Luis World Fair) na que Richard Blechynden - dueñu d'un plantíu de té -introduz el “Ice Tea” (té con xelu) pa enfrescar a los visitantes de la feria mundial de St. Louis. La lleenda cunta que'l señor Blechynden ufiertaba'l so té a los visitantes de la feria quien lo refugaben dáu'l calor d'esi añu. Cómo últimu intentu, Richard Blechynden añedió un cubito de xelu al té caliente y convirtiólo en "Ice Tea" enfrescando asina a los visitantes de la feria y acomuñando asina mesmu esta bébora innovador rellacionada con esti fechu.
Igualmente, hai que tener en cuenta que nel periódicu Nevada Noticer del añu 1890 (el 28 de setiembre), describiendo les grandes cantidaes de comida y bébora que se sirvíen nun alcuentru de más de 15 000 ex-veteranos de la confederación en Nevada, Missouri (EE.UU), méntase'l consumu de 880 galones de té frío (equivalente a 3300 llitros). L'artículu sobre "Camp Jackson", el nome del alcuentru que duró dellos díes, revela'l consumu de carne que se preparar na barbacoa y el "Ice Tea" qu'acompañaría la comida, pero lo interesante ye la forma de mentalo - como si'l llector supiera lo que ye "Ice Tea". Esto llevó a los espertu a duldar, si la Esposición Mundial de Saint Louis realmente foi'l sitiu onde nació'l "Ice Tea" o si yá se taba consumiendo muncho primero. La prueba ta tantu nel artículu publicáu y nos comentarios de Pat Villmer de l'asociación de la Esposición mundial de Saint Louis (St. Louis World's Fair Society) quien declaró "Ice Tea wasn't 'invented' at the World's Fair. The good people of the South were serving iced tea in their homes long before the Fair. It was just popularized at the Fair. It was called sweet tea served cool not hot in the summer in the South. Ice, when available, was used. Remember, ice was the premium in the early days before refrigeration, not tea. que traducíu sería "El té frío nun s'inventó na feria mundial. Los ciudadanos del sur sirvíen te frío nes sos cases muncho primero de la feria. A cencielles popularizóse na feria. Llamábase-y té duce sirvíu en fríu y non en caliente mientres los branos nel sur. El xelu añedíase-y si na casa había. Hai que recordar que xelu yera un luxu primero qu'esistiera el refigerador, non el té.
Cómo preparar un té xelao caseru
thumb|200px|Rooibos ye un fervinchu ensin cafeína que se viende con y ensin arumar y utilízase, ente otres coses, pa preparar un té xelao. Hai delles formes de preparar un té casero dependiendo de costumes, cultures ya ingredientes. De siguío suxúrense dos de les preparaciones más comunes n'Europa.
Preparar un té frío con agua frío
Pa 1 llitru de té frío precísase:
Santiz
Santiz ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Llión. Intégrase dientro de la contorna de la Tierra de Ledesma. Pertenez al partíu xudicial de Salamanca y a la Mancomunidá Contorna de Ledesma.
Té xelao
Preparar un té frío con agua caliente
Pa 1 llitru de té frío precísase:
Ingredientes pa preparar un té frío
Al igual que pa preparar cualquier refrescu caseru encamiéntase utilizar ingredientes que combinen bien ente sigo o col té que s'escoyó. Hai qu'evitar los picantes y los chocolates yá que al eslleise afecten el color y la consistencia del té y nun atrai al consumidor. Los siguientes ingredientes pueden combinase ente sigo o ser añedíos por sigo solos.
Santiz
El so términu municipal ta formáu por un solu nucleu de población, ocupa una superficie total de 27,05 km² y según los datos demográficos recoyíos nel padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu, cuenta con una población de habitantes.
Ye estremeru de la vecina provincia de Zamora y de la so contorna de Sayago, cola que comparte paisaxe, historia, cultura y tradiciones. Los montes de la llocalidá escuenden exemplares d'encina y sufrera, pero tamién de carbayos y caxigal que xunto con carba baxa de cantuesos, escobes, jaras y piornos hai formando en xunto un apacible paisaxe natural. Nesti paisaxe descuella la denomada «sufrera gorda de la Calahorra» que, con cerca de seiscientos años de vida, forma parte de la Ruta de les Catedrales Vives».
Símbolos
thumb|left|Escudo de Santiz en piedra.
L'escudu heráldicu recueye parte de la historia de Santiz. Ta timbrado pola corona real y estremáu en dos blasones, onde s'atopa la Cruz de Malta de la Orde de San Xuan de Xerusalén, a la que d'antiguo perteneció'l conceyu, y la fachada d'un palaciu o fortaleza qu'esistió en Santiz. Esti escudu ta talláu nuna gran piedra enllastrada na parte cimera de la fachada principal del conceyu de la llocalidá.
Xeografía
El conceyu de Santiz ta asitiáu na zona noroeste de la provincia de Salamanca, a 38 km de la ciudá de Salamanca, la capital provincial. Perteneciente a la contorna de la Tierra de Ledesma, atopándose asitiáu nel so estremu norte, siendo'l so términu municipal estremeru cola vecina provincia de Zamora y cola contorna de la Sayago d'esta última provincia, coles que comparte carauterístiques y historia.
El cascu urbanu asitiar na base de la falda del Tesu Santu (984 m sobre'l nivel del mar), que de la mesma ye'l puntu más altu de les llocalidaes de la zona. El Tesu Santu atopar nel norte del conceyu, faciendo de llinia divisoria, ente les provincies de Zamora nel so llau oeste y Salamanca pela parte este.
Dientro del términu municipal de Santiz naz el Regueru de Izcala, que trascurriendo pel norte de Valdelosa, llega al conceyu de Topas, onde desagua nel Regueru de San Cristóbal. Toa esta agua llega al ríu Tormes al traviés de la Ribera de Cañedo.
Nel términu municipal podemos atopar pinos, sufreres, carbayos rebollos, caxigales, encines y xarales lo que constitúi un sistema de monte mistu. En Santiz atópase'l mayor sufreral (Quercus suber) de la Provincia de Salamanca.
American Graffiti
American Graffiti ye una película de 1973 dirixida por George Lucas y producida por Francis Ford Coppola. Ambientada en Modesto, California, trata sobre un grupu d'adolescentes y les sos vivencies la última nueche del últimu branu de la so mocedá, en 1962. A la mañana siguiente, van empezar toos el camín escontra'l so futuru: viaxando escontra alloñaes universidaes, o permaneciendo nel pueblu pa buscar un oficiu.
Santiz
Xeografía
El 1 de febreru de 1997 realizar en Santiz una concentración parcelaria. La zona afeutada foi de 2563 hectárees, apurríes por 271 propietarios, en 4650 parceles. Atribuyéronse 498 finques de reemplazu.
American Graffiti
Hai de solliñar d'ella'l reflexu de la mocedá norteamericana a principios de los 60, y la banda sonora apinada de los grandes ésitos del rock de los 50, ente los qu'atopamos a Buddy Holly, Bill Haley & His Comets, The Platters, etc.
Santiz
Historia
Nel Tesu Santu atopáronse restos arqueolóxicos prerromanos del sieglu VI e.C. y de dómina romana. L'estudiu d'estos restos reveló qu'hubo un asentamientu romanu y una ermita.
Desconozse'l momentu históricu nel que surde la población de Santiz, anque hai documentación de la primer metá del sieglu XII na que se menten dellos llugares cercanos, como son Zamayón y Zamocino. Cabo venceyar el so orixe cola repoblación que'l rei de Llión Fernandu II mandó para Ledesma nel 1161, pero la mención a Santiz que recueye'l fueru de la villa de Ledesma fai pensar na so previa esistencia como unu de los puntos de l'alfoz ledesmino: “…en sommo del sierro de Pennagusende y en Santiz y de termina Alfaraz et Pennela y cola Almexnal…”
American Graffiti
Comentarios
La película ganó dos Globos d'Oru en 1974 a la meyor película musical o comedia y al meyor actor revelación (Paul -y Mat). Tamién llogró cinco nominaciones a los Premiu Óscar: a la meyor película, al meyor direutor, a la meyor actriz de repartu (Candy Clark), al meyor guión orixinal, y al meyor montaxe.
Santiz
Historia
Mientres la Edá Media, Santiz foi unu de los territorios apostaos poles diócesis de Zamora y de Salamanca, tando incluyíes dambes, sicasí, nel Reinu de Llión. Nel discutiniu medió la mitra compostelana, que tamién tenía intereses na zona, yá que tenía'l llugar de Palacios del Arzobispo, población asitiada a tan solu cuatro quilómetros de Santiz. L'esllinde ente dambes diócesis foi resueltu por bulda del papa Alejandro III nel añu 1170, anque nun foi hasta 1185 cuando definitivamente atáyese tres el consentimientu de los obispos implicaos, Vidal per Salamanca y Guillermo per Zamora. Dambos cabildros delimitaron les sos xurisdicciones, de forma que Santiz perteneció a la diócesis de Zamora.
American Graffiti
Argumentu
Cinco adolescentes celebren mientres tola nueche la so despidida, yá qu'a otru día cada unu va colar en busca del so futuru. Atopamos con una historia d'amor qu'amenacia con rompese pol peligru de la distancia, un amor imposible y platónico con bandes caleyeres, carreres de coches, y un llocutor de radio convertíu en lleenda urbana. Les hestories de cada unu de los cinco protagonistes cúntense cuasi independientemente de les demás, a pesar de qu'en momentos puntuales toes elles interrellaciónense de dalguna manera. La película inspiró a otres tantes, ente elles Grease y Nataly.
Santiz
Historia
En 1223 taba adscrita a la Orde de San Xuan de Xerusalén, y por tantu en réxime de señoríu. Esta situación recoyer nun documentu que describe'l territoriu de la bailía de Ledesma, siendo'l so comendador Pedro Fernández. Nesi mesmu añu l'Hospital va apurrir toes estes posesiones, n'usufructu vitaliciu, a doña Guntroda. Años dempués, la posesiones retornen a manes de la Orde, que vuelve exercer de nuevu'l señoríu.
American Graffiti
John Milner
Quiciabes el personaxe más carismáticu del filme representa'l clásicu estereotipu de mozu duru de los años 50 a lo Rebel Without a Cause. Ve con pasividá cómo los sos conxéneres colen a la universidá y los tiempos camuden. Tres la muerte de Buddy Holly, el rock and roll yá nun ye lo mesmo y los 50 toquen al so fin. Mientres, él queda fondiáu nel so pequeñu pueblu como una vieya lleenda local, forxada de carreres illegales de coches trucaos. Finalmente tolos mozos entamen caminos distintos y él muerre atropelláu por un conductor borrachu. Esti personaxe inspiró un cantar del cantante español Loquillo col so nome como títulu.
Santiz
Historia
La vinculación a esta orde militar y al obispáu de Zamora marcó la historia d'esta llocalidá mientres sieglos. Cola creación de les actuales provincies en 1833, Santiz quedó integráu na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa, adscripción provincial que motivó que, yá nel sieglu XX, Santiz fuera integráu en 1959 na diócesis de Salamanca.
American Graffiti
Repartu
Weissmuller, Jr.: Badass #1
Santiz
Economía
Santiz ye una llocalidá eminentemente agraria, con predominiu ganaderu, una y bones l'agricultura ta acomuñada a les camperes y forraxes. El númberu d'esplotaciones ganaderes foi menguando colos años y cada vez queden menos esplotaciones de calter familiar dexando pasu a medianes esplotaciones intensives de vaques llecheres, porcín y ovín llecheru. La economía de la zona completar col sector de la construcción, al que pertenecen un gran porcentaxe de santiceños.
Santiz pertenez a la denominación d'orixe de la Tierra del Vinu de Zamora, siendo una de los diez llocalidaes salmantinas que tán incluyíes nesta contorna vitícola zamorana.
Nel términu municipal de Santiz atópase'l parque eólicu Tesu Santu» (qu'afecta tamién al conceyu de Palacios del Arzobispo). Esti complexu cunta con 25 aeroxeneradores, con una potencia unitaria de 2000 kW, lo que suponen una potencia conxunta de 50 MW. Estos aeroxeneradores tán compuestos por torres metáliques Tueru de conu troncocóniques d'aceru, de 78 m d'altor, rotor tripala de 90 m de diámetru y tresformador interior de 2.100 KVA, con rellación 690 V/30 KV. El parque eólicu tamién cunta con una Subestación Tresformadora elevadora de tensión de tipo intemperie, con un tresformador de 50 MVA de potencia y rellación nominal 220/30 KV, con regulación de tensión. La enerxía producida nel parque eólicu sacupar por aciu una llinia llétrica aérea de 220 KV, con un llargor de 59,6 m y conductor LA-455, a la llinia Villamayor-Villalcampo de 220 KV na subestación tresformadora.
Bienestar social
Santiz cunta con un colexu públicu d'educación infantil y primaria (asitiáu en callar Conde de Barcelona nº1). Esti colexu remembra la infancia de toos y cada unu de los santiceños, decoráu exteriormente colos dibuxos qu'ellos mesmos pintaron de pequeños y bien curiáu nel so interior. Xunto al colexu, y con accesu a él, atópase'l pabellón polideportivu municipal, onde se realicen actividaes deportives y dellos festexos de la llocalidá, cuando les condiciones climatolóxiques torguen la so realización nel esterior. Les actividaes extraescolares son numberoses, ente les cualos destaquen el fútbol, les sevillanes, el yudu y les actividaes de branu.
En rellación a la cultura, esti conceyu creó económica y moralmente a la compañía de teatru "Theatrum mundi", onde tolos actores son santiceños qu'actúen usualmente en Santiz, pal esfrute de tolos asistentes.
Monumentos y llugares d'interés
thumb|Ilesia de Santiz. thumb|Cruceru cercanu a la ilesia. thumb|Frontón cara sur. thumb|Frontón cara norte. thumb|La sufrera Gorda» de La Calahorra.
Bandera d'Israel
La bandera d'Israel (Hebréu: דגל ישראל Degel Yisra'el, árabe: علم إسرائيل 'Alam Isra'īl) adoptóse'l 28 d'ochobre de 1948, cinco meses depués del establecimientu del Estáu d'Israel. Represéntase nella un hexagrama n'azul sobro fondu blancu, allugada ente dos franxes azules tamién.
El so color azul descríbese como "azul celeste escuro", y varía de bandera a bandera, oscilando d'una tonalidá d'azul puro, a vegaes asolombrao cásique tan escuro como l'azul marín, a una tonalidá d'al rodiu 75% hacia'l cian puro y tonos tan claros como l'azul claro. La bandera diseñóse pol movimientu sionista en 1891. El diseñu básicu evoca'l talit, el mantón xudíu de rezos, que ye blancu con franxes azules o prietes. El símbolu del centru representa la Estrella de David (Magen David), un símbolu xudíu que vien de la Praga medieval, y que s'adoptó pol Primer Congresu Sionista en 1897. En 2007 desplegóse cerca de l'antigua fortaleza xudía de Masada una bandera israelina con unes midíes de 660 m x 100 m y un pesu de 5,2 tonelaes, algamando'l récor mundial de la bandera más grande.
Orixe de la bandera
Les franxes azules simbolicen les franxes del talit, el mantón de rezos tradicional xudíu. La representación d'una estrella de David na bandera del Estáu d'Israel ye un perreconocíu símbolu del pueblu xudíu y del xudaísmu.
Los israelites usaben un tinte azul llamáu tekhelet; esti tinte pue ser fecho del cascoxu marín Murex trunculus. Esti tinte yera mui importante ente les cultures, tanto xudía como non xudía, daquella, y usábenlu la realeza y la clas alta pa tiñir la ropa, sábanes, cortines, etc. (El tinte d'un cascoxu rellacionáu pue ser procesáu pa facer el púrpura de Tiru llamáu argaman.)
Na Biblia, ordenóse a los israelites tener ún de los filos de les borles (tzitzit) tiñíu col "tekhelet"; "y el flecu sirvirávos pa que cuando lu veáis vos alcordéis de tolos mandamientos de Yahweh, pa ponelos en práutica (..)" (Númb. 15:39). El tekhelet correspuéndese col color de la relevación divina (Midrash Numbers Rabbah xv.). Nun momentu cercanu al fin de la dómina talmúdica (500-600 d.C.), desanicióse la industria que producía esti tinte. Volvióse más escasu; col colar del tiempu, la comunidá xudía nun supo qué especies de moluscos producíen esti tinte. Dende'l momentu que los xudíos nun yeren pa cumplir con esti mandamientu, dexaron los sos tzitzit de blancu. Sicasí, n'alcordanza del mandamientu d'usar el tinte tekhelet, foi común pa los xudíos texer franxes azules o púrpures na tela del talit. La idea de que l'azul y el blancu yeren los colores nacionales del pueblu xudíu enuncióla primeramente Ludwig August Frankl (1810-1894), un poeta xudíu austriacu. Nel so poema Juda's Farben (los colores de Xudá), escribió:
En 1885, l'aldea agrícola de Rishon LeZion usó una bandera azul y blanca diseñada por Israel Belkind y Fanny Abramovitch nun desfile que conmemoraba'l so tercer aniversariu. En 1891, Michael Halperin, ún de los fundadores de l'aldea agrícola Nakhalat Reuven, enarbolió una bandera azul y blanca asemeyada con un hexagrama azul y les lletres "נס ציונה" (Nes Tziyona, "un estandarte pa Sión": una referencia a Xeremíes 4:6, llueu adoptao como nome actual del llugar). En 1891 la Sociedá Educativa Bnai Tzion usó una bandera azul y blanca, con una Estrella de David y la pallabra hebrea "Macabéu". Jacob Baruch Askowith (1844-1908) y el so fíu Charles Askowith diseñaron la "bandera de Xudá", presentada'l 24 de xunetu de 1891, na inauguración de la Sala de Sion de la Sociedá Educativa Bnai Tzion en Boston. Basada nel talit tradicional, esta bandera yera blanca con franxes azules estreches cerca los bordes y llevaba nel centru l'antigua estrella de David de seis puntes cola pallabra "Macabéu" en lletres doraes.
thumbnail|right|Bandera propuesta por Herzl como foi proyectada nos sos diarios. Anque dibuxara una Estrella de David, nun la describó como tal.
En 1896, Herlz declaró nel so Der Judenstaat:
David Wolffsohn (1856-1914), un importante empresariu del primer movimientu sionista, decatóse que'l naciente movimientu sionista nun tenía dal bandera oficial, y que'l diseñu propuestu por Theodor Herzl nun agarraba puxu, y escribió:
thumb|Presos lliberaos del [[campu de concentración de Buchenwald enarboliando una bandera fecha a mano nel so camín pa Palestina, 1945.]] thumb|Foto contemporánea amosando la bandera d'Israel.
Mentanto esta bandera enfatizaba los símbolos relixosos xudíos, Theodor Herzl quería que la bandera tuviera símbolos más universales: siete estrelles doraes simbolizando la xornada de siete hores de trabayu del futuru estáu lliberal, que tendríen les llexislaciones socialistes avanzaes.
En 1897, el Primer Congresu Sionista celebróse en Basilea, pa considerar el restablecimientu d'una patria xudía en Palestina. Morris Harris, un miembru del Hovevei Zion de New York, usó la so tienda de toldos pa diseñar un estandarte y decoraciones afayadices pa la receición, y la so ma Lena cosió la bandera. La bandera fíxose con dos franxes azules y una gran Estrella de David azul nel centru, elixendo los colores azul y blancu del diseñu del talit. La bandera yera de 3,048 metros por 1,8288 metros —10 por 6 pies, les mesmes proporciones que la bandera norteamericana— y conocióse como la Bandera de Sion. Aceptóse como la badera oficial sionista nel Segundu Congresu Sionista celebráu en Suiza en 1898, y l'Estáu d'Israel adoptó posteriormente'l diseñu como bandera oficial, tres la declaración d'independencia d'Israel en 1948.
Una bandera con franxes azules y blanques y un Magen David nel centru enarbolióse xunto a les d'otres nacionalidaes dende ún de los edificios de la Esposición Universal de Saint Louis de 1904. Enarbolióse ellí darréu de los grandes aconceyamientos de sionistes. Esa esposición foi la feria mundial na que se celebraron los Xuegos Olímpicos de 1904.
De los árabes israelinos
Dalgunos políticos árabes israelinos, amás del Altu Comité de Siguimientu de los Ciudadanos Árabes d'Israel, pidieron una revaloración de la bandera israelina, argumentando que la Estrella de David nel centru la bandera ye un símbolu esclusivamente xudíu.
De los xudíos ortodoxos
Los khasidim opunxéronse encaloradamente al naciente sionismu y frecuentemente protestaron contra los sionistes. Mesmo prohibieron la Estrella de David, orixinalmente un símbolu relixosu qu'apaecía solo nes sinagogues, qu'agora fuera "profanada" polos sionistes. El rabín Moshe Feinstein denomó la bandera israelina como un "oxetu ridículu y ensin sentíu" y desaconseyó'l so usu nes sinagogues. El Chazon Ish escribió qu'había qu'evitar rezar nuna sinagoga decorada cola bandera israelina mesmo si nun había nenguna otra cerca. Ovadia Yosef, antiguu gran rabín sefardín d'Israel, prohibió tamién enarboliar la bandera israelina nes sinagogues, denomándolo como "un recordatoriu de los actos de los malvaos". El rabín Joel Teitelbaum refirióse a la bandera como la "bandera de la herexía" y consideróla como un oxetu d'idolatría. Los xudíos ultraortodoxos n'Israel nunca nun usen la bandera israelina y hai grupos marxinales que la quemen nel día de la independencia d'Israel.
Conxura "del Nilu al Éufrates"
Ye una conxura popular nel mundu árabe la idea de que les franxes azules na bandera israelina representen de fechu los ríos Nilu y Éufrates como llendes del Eretz Yisra'el, la tierra prometida a los xudíos por Dios según la Biblia. Los que sofiten esta idea insisten en que la bandera "secretamente" representa'l deséu de los xudíos de conquistar tola tierra ente'l Nilu y l'Éufrates, lo qu'implicaría conquistar y dominar sobre gran parte d'Exiptu y Siria, toa Xordania, y parte d'Iraq. Yasser Arafat, Irán y Hamas tamién lo xustificaron, y repetidamente rellacionaron esta idea coles franxes de la bandera israelina.
Tanto autores sionistes como antisionistes ridiculizaron l'afirmación de que les franxes na bandera representen aspiraciones territoriales. Daniel Pipes menta que "de fechu, les llinies azules deriven del diseñu del mantón tradicional de rezos xudíu", y Danny Rubinstein puntualiza qu'"Arafat... añadió, n'entrevistes que diera nel pasáu, que les dos franxes azules de la bandera israelina representen el Nilu y l'Éufrates... Israelín dalu, mesmo los qu'amuesen comprensión pol sufrimientu palestín, nun aceptará la... idea ensin sentíu sobre les franxes azules na bandera, que foron diseñaes según los colores del talit tradicional (mantón de rezos)". Israel Shakal, críticu constante con Israel y el sionismu, ye igualmente esplícitu. Nel so trabayu The Zionist Plan for the Middle East declara:
Saqr Abu Fakhr, un escritor árabe, tamién faló contra esta idea. Escribió que l'afirmación "del Nilu al Éufrates" en rellación cola bandera ye ún de los siete idees equivocaes y/o mitos populares sobre los xudíos que, anque seya infundao y heba abondes evidencies desmintiéndolo, continúen circulando nel mundu árabe. Sicasí, la Carta fundacional de Hamas declara que "llueu de Palestina, los sionistes aspiren a espardese del Nilu al Éufrates", y el 29 de xineru de 2006, el líder de Hamas, Mahmoud al-Zahar, emitió una demanda a Israel pa que cambiara la bandera, mentando l'argumentu "del Nilu al Éufrates".
Referencia nes Lleis de Nuremberg
El párrafu 4 de les Lleis pa la proteición de la sangre y honor alemanes, parte de les perverses lleis nazis de Nuremberg de 1935, declaren que 1. "Nun ta permitío a los xudíos usar la bandera nacional del Reich o los colores nacionales alemanes. 2. Per otru llau, permítese-yos usar los colores xudíos. L'exerciciu d'esti drechu ta protexíu pol Estáu". El párrafu 5.3 describe la pena por incumplir el puntu "1": hasta un añu de prisión amás de multa, o una d'entrambes. Los colores xudíos a los que se refier esti artículu yeren l'azul y el blancu.
Banderes israelines famoses
right|thumb|L'alzamientu de la [[Bandera de Tinta (1949).]]
David Letterman
David Letterman (David Michael Letterman, ) ye un actor d'Estaos Xuníos.
Richard Dawson
Dawson yera bien conocida por interpretar el cabu Peter Newkirk sobre héroes de Hogan, siendo'l anfitrión orixinal de la serie Family Feud de 1976-1985 y 1994-1995, y un miembru del xuráu regular na versión 1970 del xuegu de fósforu en CBS dende 1973 a 1978. Dempués d'una esitosa carrera na televisión británica y el cine, Dawson camudar a Los Angeles. En 1984, convirtióse en ciudadanu d'Estaos Xuníos ensin dexar de ser un súbditu británicu.
En 2012, Dawson morrió d'entueyos d'un cáncer d'esófagu. Ta soterráu nel Westwood Memorial Park de Los Angeles.
Primeros años
Dawson nació en Gosport, Hampshire, Inglaterra, el 20 de payares 1932. Él yera'l fíu d'Arthur y Josephine Emm. A la edá de 14 años escapar de casa pa xunise a la Merchant Marine, onde realizó un boxéu carrera. Dempués de la so lliberación, él escorrió una carrera de comedia col nome artísticu de Dickie Dawson, cuando llegó a la edá adulta, él revisó esto conviértase en Richard Dawson. Esti nome sería darréu llegalizar oficialmente.
Vida personal y familiar
Tuvo dos fíos, Mark Dawson (nacíu en 1960) y Gary Dawson (nacíu en 1962), del so primer matrimoniu, cola actriz Diana Dors, que terminó en divorciu. Tuvo tamién cinco nietos.
Caryophyllaceae
Caryophyllaceae ye una familia de plantes herbales perteneciente al orde Caryophyllales.
Descripción
Son yerbes, más ráramente arbustos o subarbustos. Los tarmos suelen presentar nuedos engrosaos que, dacuando, tienen crecedera secundaria anómalu. Les fueyes son opuestes (delles especies presenten fueyes alternes) simples, enteres, usualmente son estreches y suelen tar coneutaes per una llinia tresversal na base. Pueden tener o non estípules.
Les flores presentar en visos dicasiales, tamién solitaries. Suelen ser regulares, hermafrodites, escasamente unisexuales, hipógines, o, dacuando, períginas. Pueden ser pentámeras o, más raramente, tetrámeres.
Los pétalos pueden tar presentes o ausentes, con presentación 5 a 10 estames en 1 o 2 ciclos.
El xinecéu consta de 2-5 carpelos, con estilos más o menos soldaos.
Ovariu súperu, unilocular penriba y más o menos estremáu escontra la base, suel presentar una columna placentaria, xeneralmente continua. Suelen tener numberosos primordios seminales.
El frutu suel ser una cápsula dehiscente por tantes cáscares (o'l doble) qu'estilos, tamién puede ser utricular y entós suel zarrar el mota o'l hipanto. Delles especies tienen el frutu en baga. Les granes suelen tar afataes.
Hillary Clinton
Hillary Diane Rodham Clinton (/ˈhɪləri daɪˈæn ˈrɒdəm ˈklɪntən/) ye una política d'Estaos Xuníos que foi candidata del Partíu Demócrata pa la presidencia de los Estaos Xuníos d'América nes eleiciones de 2016. Ye la primera candidata femenina d'un partíu políticu mayoritariu nel país. Sirvió como la 67ª secretaria d'estáu de los Estaos Xuníos dende 2009 a 2013, la senadora más xoven de los Estaos Xuníos representando a Nueva York dende 2001 a 2009, primera dama de los Estaos Xuníos cuando la presidencia de Bill Clinton dende 1993 a 2001 y la primera dama d'Arkansas cuando la gobernación de Bill Clinton dende 1979 a 1981 y de 1983 a 1992.
Caryophyllaceae
Xéneros
La familia consta de 88 xéneros con unes 2000 especies, como importantes:
Hillary Clinton
Biografía y trayeutoria
Clintón creció en Chicago y nel suburbiu de Park Ridge, n'Illinois. Fue al Wellesley College y graduóse en 1969 algmando'l títulu de Juris Doctor na Yale Law School en 1973. Mudóse a Arkansas y casóse con Bill Clinton en 1975. En 1977 foi cofundadora del Arkansas Adovcates for Children and Families. Foi nomada primer muyer nos Legal Services Corporation en 1978.
Como primera dama de los Estaos Xuníos, Clinton dirixó sin éxitu el Plan d'asistencia sanitaria de Clinton de 1993. En 1997 y 1999 ayudó na creación de programes pa l'asistencia sanitaria de nenos, adopción y nel Foster Care Independence Act. Sufrió un grand jury en 1996 no tocante a la controversía Whitewater. El so matrimoniu endureció l'escándalu Lewinsky de 1998 y el so papel como primera dama tuvo respuestes variaes ente la población.
Foi escoyida como primera senadora muyer por Nueva York nel añu 2000. Tres l'ataque del 11-S, votó aporbar la guerra d'Afganistán. Tamién votó na Iraq Resolution (de lo que depués arrepintióse), procuró acelerar la retirada de les tropes americanes d'Iraq y opúnxose al llevantamientu de les tropes na guerra d'Iraq de 2007 (anque depués sofitólu). Votó escontra los recortes de Bush y contra John Roberts y Samuel Alito pa la Corte Suprema de los Estaos Xuníos, filibustiando al segundu. Foi reescoyida pal Senáu en 2006. Pa les eleiciones de 2008 consiguió más delegaos que cualquier otra candidata femenina anteriormente, pero perdió la nominación nel Partíu Demócrata frente a Barack Obama.
Como secretaria d'estáu cuando l'alministración d'Obama de 2009 a 2013, Clinton respondió a la Primavera Árabe, cuando encamentó la intervención militar de los Estaos Xuníos en Libia.
Clinton ganó les primaries del Partíu Demócrata el 2016, convirtiéndose na primer muyer en ser nomada pa presidente por un partíu mayoritariu de los Estaos Xuníos y enfréntase a Donald Trump nes eleiciones xenerales.
Histoire physiologique des plantes d'Europe
Histoire physiologique des plantes d'Europe, ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol pastor protestante, algólogo, pteridólogu, y botánicu suizu Jean Pierre Étienne Vaucher y espublizáu en París en cuatro volúmenes nel añu 1841, col nome de Histoire physiologique des plantes d'Europe ou exposition des phénomènes dans leurs diverses périodes de leur développement.
Charles Bronson
Charles Dennis Buchinsky) foi un actor d'Estaos Xuníos.
Cordia ecalyculata
El bugre, rabín, gomita o café do mato (Cordia ecalyculata) ye un árbol de la familia Boraginaceae nativa d'Arxentina, Brasil y Paraguái.
Descripción
Crez hasta 8 a 12 m d'altor, con un tueru 30 a 40 cm de diámetru. Les fueyes son simples, llises y brilloses y miden 5,5 a 13,0 cm de llongura por 2.5 a 3.5 cm d'anchu. Floriamientu blancuciu o crema en recímanos voltiaos escontra riba. Frutu redondu, llisu, mariellu, de color acoloratáu cuando ta maduru, con magaya mafosa alredor de la grana, llixeramente duce. Sábese que contién cafeína, potasiu, alantoína y acedu alantoideo.
Usu melecinal
La medicina tradicional atribúye-y a la fervinchu de les fueyes o del pulgu del frutu propiedaes como diuréticu, supresor del mambís. Científicamente, haise comprbáu que les fueyes disueltes n'agua causen un efeutu hipolipemiante n'aguarones normales.
Foi probada en labratorio la so eficacia como antiviral. Un estractu parcialmente purificáu de la planta entera de bugre amosó un efeutu inhibitorio del virus del herpes tipu 1 (HSV-1).
Rei de Suecia
El rei de Suecia ye la cabeza de la monarquía constitucional del Reino de Suecia. El monarca actual, Carlos XVI Gustavo, reinó dende'l 15 de setiembre de 1973. Él y la so familia inmediata comprometer a participar en diversos actos oficiales, ceremoniales y de representación de les sos funciones constitucionales. Suecia ye una democracia representativa basada nun sistema parllamentariu. El monarca tien un papel en gran parte ceremonial, anque oficialmente él o ella ye xefe d'estáu y tien el más altu cargu públicu de Suecia y el más altu rangu militar y social. La Llei de Socesión de 1810 designa a la Casa de Bernadotte como la casa real sueca y amás, el rei (y por tanto implícitamente cualesquier rexente) ten de ser un luteranu.
Cordia ecalyculata
Taxonomía
Cordia ecalyculata describióse por José Mariano da Conceição Vellozo y espublizóse en Fl. Flumin. 96 1829. Cordia: nome xenéricu dau n'honor del botánicu alemán Valerius Cordus (1515-1544).
ecalyculata: epítetu llatín ;Sinonimia:
Rei de Suecia
El soberanu suecu ye'l que menos poder y responsabilidaes tien de tola realeza d'Europa, siendo'l so papel práuticamente protocolariu y simbólicu.
Historia
Suecia foi un reinu dende tiempos prehistóricos. Yá nel sieglu I, Tácito escribió que los Suiones teníen un rei, pero l'orde de socesión de los reis de Suecia históricos posterior nun se conoz, salvu lo que se cunta nes sagues nórdiques, históricamente revesoses yá que la so realidá ye difícilmente demostrable. Por ello suélse-yos denominar reis llexendarios.
Orixinalmente, el rei suecu tenía pocu poder y llindábase a les funciones d'un líder guerreru, xuez y sacerdote del Templu d'Upsala. Un testimoniu de la falta d'influencia hai en miles de piedres rúniques que yeren utilizaes en ceremonies polos plebeyos, pero non en cróniques de reis de Suecia. Antes del sieglu XIV (la llista de los reis establecer na Västgötalagen) namái nunes poques piedres rúniques méntense reis: Gs 11 (Emund el Viejo), O 11 (Haakon el Colloráu) y O 861 (Blot-Sven).
Sicasí, fortalecer cola introducción del cristianismu nel sieglu XI, y los sieglos siguientes vieron un procesu d'afitamientu del poder en manes del rei.
El rei foi escoyíu tradicionalmente na Piedra de Mora, y el pueblu tenía'l derechu d'escoyelo y deponelo. Les piedres, sicasí, destruyéronse aproximao en 1515.
El sieglu XIX, la Constitución estrema los poderes del gobiernu ente'l Parllamentu de Suecia y el monarca. Tres la meyora del parllamentarismu en 1917, los poderes del rei amenorgar considerablemente, y convirtióse nun monarca constitucional con una autoridá política llindada.