cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Asesinatu de la familia Romanov
Repercusión
El 26 d'agostu de 2010, un tribunal rusu ordenó reabrir la investigación sobro l'asesinatu de Nicolás II y la so familia, anque los bolxeviques que se cree que participaren nel fusilamiento yá morrieren. La principal unidá d'investigación del fiscal xeneral de Rusia anunció que cerraba'l casu pol llargu tiempu trescurríu dende los fechos y porque los responsables yá morrieren. Sicasí, un tribunal de Basmanny ordenó reabrir el casu, alegando que una hipotética sentencia de la Corte Suprema culpando al Estáu poles muertes faía'l fallecimientu de los executores irrelevante, según testimoniu d'un abogáu de los parientes del zar y axencies de noticies locales.
Col pasu de los años, numberoses persones aseguraron ser miembros de la familia Románov que sobrevivieron al fusilamiento. El procesu d'identificación de los restos mortales foi refechu. Les autoridaes ruses unviaron amueses al Reinu Xuníu y a Estaos Xuníos pa realizar exámenes xenéticos. Les resultaos amosaron que cinco de les cadarmes pertenecíen a miembros d'una mesma familia y otros cuatro nun presentaben vinculación. Trés de los cinco cadabres pertenecíen a fíos de dos padres.
Los científicos británicos que realizaron les pruebes aseguraron tar seguros al 98,5 % de que los restos pertenecíen al zar, la so familia y los sos sirvientes. Les reliquies del incidente de Ōtsu, un intentu fallíu d'asesinatu contra Nicolás efectuáu en 1891, nun sirvieron p'apurrir pruebes abondes una y bones s'atopaben contaminaes. La cadarma de Nicolás II identificóse primeramente'l 22 de xunu de 1992 y esta identificación confirmóse como tala finalmente'l 5 d'avientu de 2008, tres delles pruebes d'ADN efectuaes por científicos rusos y estauxunidenses.
Rieden
Rieden ye una comuña suiza del cantón de Sankt Gallen, allugada nel distritu de See-Gaster. Llenda al norte cola comuña de Gommiswald, al este con Ebnat-Kappel, y al sur y oeste con Kaltbrunn.
Fíu
250px|thumb|right|Un fíu con so pá.
Un fíu ye polo xeneral un neñu, un home, o un animal, respeutu de los sos pás. L'equivalente femenín ye fía. Tolos neños son fíos, darréu que tolos neños tienen pás, magar que los pás nun tean vivos o tean n'otru llau.
Contestu social
En munches sociedaes preindustriales y dalgunos países anguaño con economía sofitada na agricultura, yera un valor más altu, el asignáu a los fíos qu'a les fíes, (y entá güei ye asina); darréu que los homes son físicamente más fuertes, y poro, puen facer xeres agrícoles más eficazmente.
En China, ta en vixencia una política de fíu únicu p'amenorgar el so xorrecimientu poblacional. Los rexistros oficiales amuesen un aprovecimientu nel nivel de nacencies masculines dende que s'implantó tala política. Esti fechu rellaciónase con dellos fautores, incluyendo la práutica illegal del abortu según el sexu y gran cantidá de nacencies femenines non reportaes.
Nes sociedaes que prautiquen el mayoralgu, los fíos avecen a heredar enantes que les fíes.
Usos particulares del términu fíu
Denómase fíu tamién a una persona respeuto del so país, a una obra producto del inxeniu del so autor, como espresión de ciñu ente persones que s'estimen, tamién a una cosa que remana d'otra por procreación ( por exemplu un biltu d'un árbol )
Símbolu cristianu
Nel cristianismu, "el Fíu" refierse a Xesucristu.
Fíu pródigu
Denómase-y asina al fíu que torna pal llar paternu, llueu de dexalu demientres un tiempu queriendo independizase.
Chloroceryle inda
El martín pescador verdirrufo (Chloroceryle inda) ye una especie d'ave de la familia Cerylidae, residente nes tierres baxes de los trópicos americanos dende'l sureste de Nicaragua escontra'l sur, hasta'l sur de Brasil.
Hábitat
Vive preferentemente en zones pantanoses y tamién a lo llargo de los regueros nos montes o plantíos y nos manglares.
Descripción
Mide 21,5 a 24 cm de llargor y pesa 60 g. El machu ye de color verde metálicu escuru nes partes cimeres, con llurdios finos blancucies y ablondes nes ales y la cola. Les mexelles y el gargüelu son de color ante que camuda en forma gradual a ablondu fondu nel restu de la rexón inferior. Presenta una llista ablonda, angosta, sobre l'área loreal y tien un angostu collar nucal ablondu. El picu ye negru con esceición del gonio, de color carne. Les pates son abuxaes. La fema presenta una faxa pectoral verde escura, chiscada de blancu.
Alimentación
Aliméntase de pexes, crustáceos ya inseutos acuáticos.
Flez-Cuzy
Tien una población de y una superficie de  km².
Gonocalyx
Gonocalyx ye un xéneru de plantes fanerógames perteneciente a la familia Ericaceae. Entiende 11 especies descrites y aceptaes. Ye orixinariu de Mesoamérica, Colombia, Les Antilles.
Descripción
Son arbustos pequeños, epifíticos o terrestres. Fueyes alternes, perennes, sésiles o peciolaes, coriáceas, inconspicuamente plinervias, los marxes esplanaos a revolutos, enteros o crenados. Inflorescencies axilares, les flores solitaries, en pares, o en recímanos laxos con poques flores; bráctea floral 1, pequeña; pedicelos articulaos cola mota; bractéolas 2. Flores (4-)5-meres, ensin arume, la estivación valvada; mota sinsépalo, el tubu terete, obtusamente angulado, o angostamente aláu, los llobos apiculados; corola simpétala, tubular, subcilíndrica, cilíndricu-campanulada, o urceolado-globosa; estambres 10, iguales, casi tan llargos como la corola; filamentos distintos o connatos, iguales, los conectivos ensin espolones; anteres iguales, el texíu de desintegración ausente, les teques granulares, los túbulos más llargos y delgaos que les teques, dehiscentes por poros diminutos, subterminales, oblicuos o por hendiduras curties; polen ensin filos de viscina; estilu tan llargu como la corola. Frutos en bagues.
Taxonomía
El xéneru foi descritu por Planch. & Linden y publicáu en The Gardeners' Chronicle & Agricultural Gazette 1856: 152. 1856. La especie tipu ye: Gonocalyx pulcher
Especies aceptaes
De siguío bríndase un llistáu de les especies del xéneru Gonocalyx aceptaes hasta febreru de 2014, ordenaes alfabéticamente. Pa caúna indica'l nome binomial siguíu del autor, embrivíu según les convenciones y usos.
28 Vulpeculae
28 Vulpeculae (28 Vul) ye una estrella asitiada na constelación de Vulpecula. Ye, con magnitú aparente +5,04, la decimotercer estrella más brillosa na constelación. D'alcuerdu al nuevu amenorgamientu de los datos de paralax d'Hipparcos, alcuéntrase a 517 años lluz del Sistema Solar.
28 Vulpeculae ye una subxigante blancu-azulada de tipu espectral B5IV, asemeyada a 1 Vulpeculae, nesta mesma constelación. Daqué más fría qu'esta postrera, tien una temperatura superficial de 15.427 ± 282 K. La so lluminosidá bolométrica —na totalidá del espectru electromagnéticu— ye 713 vegaes superior a la del Sol. Tien un diámetru ente 2,9 y 3,4 vegaes más grande que'l diámetru solar, dambos valores calculaos por métodos indireutos. Xira sobre sigo mesma bien apriesa, siendo'l so velocidá de rotación proyeutada —llende inferior de la mesma— de 276 km/s. Presenta una metalicidá comparable a la del Sol ([Fe/H] = 0,02 ± 0,11). La so masa ye cinco veces mayor que la masa solar.
28 Vulpeculae presenta escesu na radiación infrarroxo emitida. Piénsase que pue tar arrodiada por un discu de polvu que la so temperatura —considerando que les partícules de polvu pórtense como un cuerpu prietu— sería de 85 K.
Nicholas Turturro
Nicholas Turturro, Jr. ye un actor de cine y televisión d'Estaos Xuníos d'ascendencia italiana, conocíu xeneralmente pol so papel de James Martinez na serie NYPD Blue (1993-2000), pol cual foi nomáu al Premiu Emmy.
Vida privada
Nicholas Turturro nació en Brooklyn, Nueva York. Fíu de Katherine, una cantante de jazz amateur, quien trabayó na naval mientres la Segunda Guerra Mundial; y de Nicholas R. Turturro, un carpinteru y obreru, qu'inmigró dende Giovinazzo, Italia, a la edá de seis años, y lluchó xunto a la naval estauxunidense nel Día D. Ye'l menor de tres hermanos; unu d'ellos ye'l tamién actor John Turturro y l'otru, Ralph Turturro, ye músicu. La so prima ye l'actriz Aida Turturro, conocida pol papel de Janice Sopranu na famosa serie The Sopranos. Asistió a delles escueles secundaries católiques graduóse y entró a la Adelphi University, onde permaneció dos años pero abandonó pa casase con Jami Biunno y criar a la so fía, Erica. Más tarde, la pareya divorciaríase.
Carrera
Foi nomáu al Premiu Emmy pola so interpretación del oficial detective/sargento James Martinez na serie televisiva NYPD Blue, onde consiguió llograr una escelente química, dientro y fora de les pantalles, con Dennis Franz y Gordon Clapp mientres los sos primeres siete temporaes nes que tuvo nel show, y tresformóse n'unu de los favoritos del públicu. Los sos creitos inclúin la so interpretación d'Al Capone en The Young Indiana Jones Chronicles, el so papel de Brucie nel remake de 2005 de The Longest Yard y Renaldo en I Now Pronounce You Chuck and Larry. Al igual que'l so hermanu, Nicholas Turturro trabayó en delles películes del direutor Spike Lee, ente elles: Do the Right Thing (1989), Mo' Better Blues (1990), Jungle Fever (1991) y Malcolm X (1992).
República Democrática de Madagascar
La República Democrática de Madagascar, oficialmente República Democrática Malgax (en idioma malgax: Repoblika Demokratika Malagasy), tamién conocida como Segunda República de Madagascar, foi un Estáu socialista d'África, esistente ente 1975 y 1992.
Surdida tres una transición militar provocada por revueltes estudiantiles contra'l gobiernu de Philibert Tsiranana (la Primer República), la República Democrática rexir polos principios de la planificación económica, la non alliniación y la "malgachización" de Madagascar.
Transición militar ya ideoloxíes revolucionaries
La transición militar de Gabriel Ranamantsoa en Madagascar, que foi neutral ya inclusiva, atopó series dificultaes pa dirixir el país por causa de la fonda división ideolóxica del gobiernu. Esto favoreció que Ranamantsoa, d'idees conservadores, dimitiera del so cargu y aportara a la presidencia Richard Ratsimandrava, qu'hasta entós exerciera como Ministru del Interior. Ratsimandrava, que yera unu de los oficiales más nuevos del Exércitu malgax, teorizaba sobre un socialismu "a la malgax" al que llamaba fokolona. Con tou, Ratsimandrava foi asesináu namái una selmana dempués de tomar posesión como xefe d'Estáu, nunes circunstancies qu'entá güei nun fueron esclariaes.
El direutoriu militar que gobernaba'l país, temporalmente presidíu pol xeneral Gilles Andriamahazo, tresformóse al poco tiempu nel Conseyu Supremu de la Revolución, qu'empezó a impulsar idees nacionalista, socialista y anticolonialistes, que apoderaron la opinión pública del país mientres la década de 1970.
El Conseyu nomó entós como presidente al capitán de fragata Didier Ratsiraka, qu'exercía hasta'l nomamientu como Ministru d'Asuntos Esteriores. Una nueva Constitución d'inspiración socialista, según una Carta de la Revolución Malgax foi espublizada y esplicada al traviés d'un pequeñu llibru (similar al Llibru Coloráu en China o al Llibru Verde na Libia de Muammar el Gaddafi) que se llamó Boky Mena, fueron sometíos a referéndum y aprobaos pol pueblu malgax.
La nueva Constitución entró a valir el 21 d'avientu de 1975, Ratsiraka foi escoyíu presidente pa un mandatu de 7 años y el Parllamentu foi restablecíu cola creación de l'Asamblea Nacional Popular (cámara baxa) y el Conseyu Supremu de la Revolución (cámara alta), amás de la reinstauración del cargu de Primer Ministru. Con tou, la República Democrática de Madagascar foi proclamada'l 30 d'avientu del mesmu añu.
El socialismu "a la malgax"
L'actividá política de Madagascar quedó amenorgada llegalmente al Frente Nacional pa la Defensa de la Revolución (FNDR), un frente popular qu'arrexuntaba a toles organizaciones allegaes a la nueva vía del gobiernu. La Constitución afirmaba:
Empezó tamién a llevase a cabu una política de tercermundismo y aproximamientu a países socialistes como la XRSS o Corea del Norte, principalmente, pa faer de contrapesu al enorme pesu que Francia, antigua potencia colonial, caltenía en África.
Sicasí, la grave situación económica del país acabaría faciendo que Ratsiraka solicitara l'ingresu de Madagascar nel Fondu Monetariu Internacional (FMI) y retomar de les negociaciones col Club de París a mediaos de la década de 1980. Coles mesmes, en 1988 empezó un procesu p'adoptar el pluripartidismo y poner fin, de facto, a la esperiencia socialista na isla.
Transición al capitalismu y el pluripartidismo
Nel contestu del colapsu del llamáu Bloque del Este de principios de la década de 1990, surdió en Madagascar un movimientu llamáu les Fuercies Vives, con fuertes influencies de la Iglesia Católica. Esti movimientu surdió en mayu de 1991 y demandaba un cambéu radical de la Constitución de 1975. Albert Zafy, líder de les Fuercies Vives, y el presidente Ratsiraka llegaron a un alcuerdu'l 30 d'ochobre de 1991.
Tres esto, empecipióse una transición escontra una república parllamentaria y pluripartidista, que remató n'agostu de 1992 cola instauración d'una nueva Constitución y la proclamación de la Tercer República.
Maecina
Maecina ye un llugar de la parroquia del mesmu nome nel conceyu asturianu de Salas.
Alcuéntrase a 11 km de Salas, la capital del conceyu, a un altor mediu de 543 msnm y tien una población de.
Bassins
thumbnail Bassins ye una comuña suiza del cantón de Vaud, asitiada nel distritu de Nyon. Llenda al norte cola comuña de Les Vaud, al sureste con Begnins, al sur con Vich, al oeste con Arzier, y al noroeste con Les Chenit y Marchissy.
La comuña fixo parte hasta'l 31 d'avientu de 2007 del círculu de Begnins.
Julieta Paredes
Julieta Paredes Carvajal ye una poeta, cantautora, escritora, grafitera y activista feminista descolonial aymara boliviana. Empecipió en 2003 Muyeres Creando comunidá dende l'activismu del feminismu comuñal.
Trayeutoria
Julieta Paredes nació na ciudá de La Paz l'añu 1967. En 1992, Paredes fundó xunto a la so entós pareya María Galindo y Mónica Mendoza, el movimientu Muyeres Creando. La rellación con Galindo terminó en 1998 y nel añu 2002 producióse una división de la organización. Nel 2003 empecipió'l llamáu Muyeres creando comunidá "porque'l feminismu Autónomo y Anarquista, yá nun yera suficiente" esplicaba en 2008.
Julieta Paredes Carvajal ye autora del llibru Filando finu dende'l feminismu comuñal (2008), nel cual afonda sobre nociones como la igualdá ente muyeres y homes nel contestu de la cultura indíxena, la so posición respeuto al feminismu occidental, el colonialismu y el neolliberalismu, y el papel del cuerpu y de la sexualidá na lliberación de les muyeres. Ella defínese como aymara feminista lesbiana.
Feminismu comuñal
Paredes inscribir nun movimientu llamáu feminismu comuñal, basáu na participación de muyeres y d'homes nel senu d'una comunidá ensin qu'esista una rellación xerárquica ente dambos grupos, sinón que dambos dispongan d'un nivel equivalente de representación política. Esta concepción del feminismu -diz Paredes- alloñar del individualismu característicu de la sociedá contemporánea.
Fourchambault
Fourchambault ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Julieta Paredes
Feminismu comuñal
"Blanquines, blanques, pa non nós nun son les persones que tienen la piel claro sinón aquelles persones qu'acepten los privilexos d'un sistema patriarcal, colonial y racista pola claridá de la piel. De la mesma manera colos nuesos hermanos homes, nun ye por ser homes sinón por aceptar los privilexos qu'un sistema patriarcal, colonial, racista da-yos, lo usufructúan y nun lo combaten." Por ello la construcción que se plantega ye "dende la memoria llarga de los pueblos".
Sicasí, la so llucha nun se centra namái na emancipación de les muyeres indíxena nin perteneciente a ciertes clases sociales, sinón na igualdá de toles muyeres. Esti procesu pasaría por tomar de conciencia política de les muyeres y de la sociedá polo xeneral.
Enllaces esternos
Feminismu Comuñal: Charra pública con Julieta Paredes. Méxicu 2016. Videu
Chlorostilbon alice
La esmeralda coliverde o esmeralda de cola verde (Chlorostilbon alice), ye una especie d'ave de la familia Trochilidae, orde Apodiformes.
Distribución y hábitat
Ye una especie endémica de Venezuela, onde vive en montes húmedos tropicales y subtropicales a baxa altitú, según en montes de monte y en montes primitivos bien degradaos.
Descripción
Mide alredor de 8 cm de llargor y pesa en redol a los 4 gr. El so picu ye curtiu y rectu y el so plumaxe ye bien similar al de la esmeralda colifina y al de la esmeralda coliazul, de la que puede estremase con relativa facilidá pola cola de color verde que-y da'l so nome común.
República Federal Islámica de les Comores
La República Federal Islámica de les Comores (en francés: République fédérale islamique des Comores) foi'l status d'esti archipiélagu del Océanu Índicu dende la so independencia hasta'l 23 d'avientu de 2003, añu nel que s'abolió'l sistema federal y convirtióse nuna Unión.
Premios Óscar de 1972
La 45ª ceremonia d'entrega de los premiu Óscar tuvo llugar el día 27 de marzu de 1973 nel Dorothy Chandler Pavilion de Los Angeles. La ceremonia foi presentada polos actores Carol Burnett, Michael Caine, Charlton Heston y Rock Hudson. Foi la única vegada que Michael Jackson apaeció nuna ceremonia de los Óscar, cantando'l cantar Ben.
Óscar a la meyor película
Presentáu por Clint Eastwood.
Óscar a la meyor direición
Presentáu por Julie Andrews & George Stevens.
Óscar a la meyor actriz
Presentáu por Gene Hackman & Raquel Welch.
Óscar al meyor actor
Presentáu por Liv Ullmann & Roger Moore.
Óscar al meyor actor de repartu
Presentáu por Diana Ross & James Coburn.
Idioma góticu
right La llingua gótica (gutisko razda) ye una llingua estinta del tueru xermánicu oriental (indoeuropéu).
Foi falada polos visigodos ya ostrogodos na baxa Edá Media nel este y sur d'Europa ((Rumanía, Bulgaria, Francia, Italia, España) por estos pueblos en continuu movimientu. Hasta'l sieglu XVIII foi falada nuna variante oriental na península de Crimea.
Ye conocida pola traducción de la Biblia pol obispu Vúlfila (311-382), primer escritor en llingua gótica ya inventor del alfabetu góticu.
Alnus glutinosa
L' ye un árbol de la familia de les betulacees estendíu per Europa y el suroeste d'Asia. El so hábitat natural son los llugares húmedos y montes riberanos.
Carauterístiques
Árbol de mediu altor (20-30 m), caducifoliu. Carauterizáu poles sos fueyes de 6 a 12 cm de llargor con peciolos curtios (5-10 cm), de color verde escuru, o fuerte pol fai y daqué más claro pol viesu, llimbu arrondáu y con estremidá truncada. Una orixinalidá ye que permanecen verdes hasta la so cayida. Con 5 a 8 pares de nervios paralelos. Fexes de pelos ablancazaos o acolorataos nes axiles nel viesu. Cuando broten en primavera, resulten daqué peloses y bien llueu lampiñas.
Les fueyes nueves y los biltos son bien pegañosos nel estáu xuvenil, con carauterístiques glándules resinoses. L'árbol con frecuencia permanez verde hasta l'entamu del iviernu. Yemes estreches y ovoides, clara y gruesamente pedunculaes en forma de maza col estremu arrondáu, de color pardu acoloratáu o violáceo, con frecuencia puntiaes bien finamente de blancu por secreciones cérees, les terminales mayores que les llaterales. Insertamientu espiralada nel ramilo. Atópense cubiertes por 3 escames, de les que namái 2 son visibles. El floriamientu produzse enantes d'apaecer les fueyes. Los amentos masculinos, de 5 a 10 cm, son delgaos, cilíndricos y pendulares, de coloración acoloratada. Los femeninos son más pequeños (2 cm) y de color marrón escuru a negru, duros y daqué maderizos, guardando cierta semeyanza colos conos de les coníferes. Cuando les pequeñes granes alaes son lliberaes, los conos permanecen nel árbol de cutiu mientres tol iviernu.
L'umeru arrobínase fácilmente por granes, anque emite abondosos chupones del raigañu. Raigaños bien estendíos en superficie. Llueu pierde'l raigañu principal y desenvuelve numberosos raigaños secundarios oblicuos y otros terciarios verticales d'anclaxe fuerte, más fondes, lo que lu dexa aguantar aveníes y riaes. En condiciones d'hinchente siguíu produz raigaños adventicias tienres y ramificaes nel tueru. Nos raigaños someros tien nódulos (de 2 a 12 cm de diámetru) fixadores de nitróxenu atmosféricu, acomuñáu a la bacteria Actinomyces alni. L'umeru precisa tener los sos raigaños permanentemente enfiñíes n'agua. Tolera encharcamiento periódicu siempres qu'haya renovación d'agua corriente. Ye por esta razón que los montes d'umeros, les alisedes, sían la comunidá vexetal potencial de les riberes de los ríos hasta una altitú d'unos 500 o 600 m. thumb|right|250px|Los montes d'umeros son bien húmedos. thumb|right|250px|Corteza xuvenil de A. glutinosa.
Usu
La madera del umeru ye bastante clara, pero al cortala tórnase color coloráu-anaranxáu y, poro, en munchos países d'Europa creíen qu'esti árbol taba embruxáu. La madera ye bien resistente na agua, motivu pol que los nuesos antepasaos lu usaron pa realizar palafitos. Los cimientos de los edificios de Venecia tán fechos en madera d'umeru común.
Aspeutos culturales
Na mitoloxía nórdica, l'umeru ye un símbolu de la resurreición, probablemente porque la madera pasa del blancu en candia cuando ye cortada, recordando a los sangre humano. Los primeros humanos de la mitoloxía nórdica fueron creaos a partir de fresnos y umeros. N'Irlanda, la reverencia que se sentía respectu al umeru yera tan fonda que cortar unu yera una ofiensa criminal. N'otros llugares, como Terranova, atribuyíense-y aplicaciones melecinales pal tratamientu de les quemadures, el reumatismu y el dolor. En Finlandia utilicen pequeñes estielles de la so madera p'afumar el pexe.
Taxonomía
Alnus glutinosa describióse por (L.) Gaertn. y espublizóse en De Fructibus et Seminibus Plantarum. . . . 2: 54. 1790.
Alnus: nome xenéricu del llatín clásicu pa esti xéneru.
glutinosa: epítetu llatín que significa "bien pegañosa"
Alnus rhombifolia
Alnus rhombifolia, el Omeru blancu, ye una especie d'árbol perteneciente a la familia de les betulacees. thumb|Nel so hábitat thumb|Vista del árbol
Descripción
Trátase d'un árbol caducifoliu de tamañu medianu qu'algama hasta los 15-25 m (raramente 35 m) d'altor, cola corteza de color gris maciu, llisa nos árboles nuevos, convirtiéndose n'escames nos árboles vieyos. Les fueyes son alternes, rómbiques a elíptiques estreches de 4-10 cm de llargu y 2-5 cm d'anchu, con un marxe finamente serráu y el ápiz arrondáu a agudu, son pocu peludas. Les flores producir en grupos. Les masculines, pendulares, delgaes de 3-10 cm de llargu, de color amarellentáu, y producíes en grupos de dos a siete, la polinización ye a principios de la primavera, enantes d'apaecer les fueyes. Les femenines son ovoides, maurez na seronda y son de 10-22 mm, 7-10 mm de llargu y anchu, nun tarmu de 1-10 mm, superficialmente asemeyar a un pequeñu conu de madera de conífera. Les pequeñes granes alaes esvalixar nel iviernu, dexándolos "conos" antiguos maderices y coritu nel árbol d'hasta un añu dempués.
Ta estrechamente rellacionáu col omeru coloráu, en distintos márxenes de la fueya plana, non en virtú de rizáu. Al igual qu'otros omeros, ye capaz d'afitar nitróxenu del aire, y espolleta en suelos infértiles.
Distribución xeográfica
Ye un omeru nativu del oeste d'América del Norte, dende l'este de Washington hasta l'oeste de Montana, al sureste hasta Sierra nevada y al sur al traviés de los Peninsular Ranges y oasis del desiertu de Colorado nel sur de California. Apaez en hábitats de zona ripariana nun rangu d'altitú de 100 a 2400 msnm. Nun s'informó que s'atope'l norte de Baxa California pero previóse que se produzan ellí sobre la base de la so adautación climática.
Taxonomía
Alnus rhombifolia describióse por Thomas Nuttall y espublizóse en The North American Sylva 1(1): 33. 1842. Alnus: nome xenéricu del llatín clásicu pa esti xéneru.
rhombifolia: epítetu llatín que significa "coles fueyes en forma de rombu"
Ümraniye
Ümraniye ye un distritu d'Istambul, Turquía, asitiáu na parte anatolia de la ciudá. Cuenta con una población de.
La Puerta
Alcuéntrase a 11,5 km de Salas, la capital del conceyu, a un altor mediu de 502 msnm y tien una población de.
Grisebachia
Taxonomía
El xéneru foi descritu por Johann Friedrich Klotzsch y publicáu en Linnaea 12: 225. 1838. La especie tipu nun foi designada. Grisebachia: nome xenéricu dau n'honor del botánicu August Heinrich Rudolf Grisebach.
Especies aceptaes
De siguío bríndase un llistáu de les especies del xéneru Grisebachia aceptaes hasta febreru de 2014, ordenaes alfabéticamente. Pa caúna indica'l nome binomial siguíu del autor, embrivíu según les convenciones y usos.
Excitebike
Manera de xuegu
El xugador escueye ente correr solu o contra motoristes remanaos pola consola, tamién compite contra cierta llende de tiempu. La meta consiste en clasificate pal campeonatu de Excitebike quedando ente los trés primeros na carrera. El tiempu a bater amosar nos murios del estadiu (pa quedar en primer llugar) y na esquina inferior izquierda de la pantalla (pa quedar en tercer llugar). En cualquier carrera'l meyor tiempu ta 8 segundos percima de la tercer plaza. Cuando'l xugador llogra ser primeru, amuésase-y el mensaxe: "It's a new record!" ("ye un nuevu record").
El xugador controla la posición de la moto cola exa Y de cruz de direición, y l'aceleración colos botones A y B. El botón B provoca aceleración ameyorada, pero produz que la temperatura de la moto aumente tal que s'amuesa na barra del fondu de la pantalla. Si la temperatura entepasa la llende de seguridá (la barra enllénase), la moto va parar mientres dellos segundos hasta que s'esfreza. Si la moto pasa sobre una flecha, esfrezse automáticamente.
Mientres la moto ta nel aire mientres los saltos, puede modificar el so enclín cola exa X de la cruz de direición, pulsiando izquierda alzamos la parte delantera, ente que si pulsiamos derecha baxar. Pulsiando enriba y embaxo faemos xirar el manillar de la motocicleta enriba y embaxo respeutivamente, cuando la moto ta nel suelu.
El xugador, al entamu del xuegu, puede escoyer en que pista quier competir, dende la 1 hasta la 5.
Tiempos de pistes
Terminando en tercer llugar o meyor en cualquier carrera en manera desafíu, el xugador avanza faía carreres en manera Excitebike col mesmu númberu de pista. Por casu, si'l xugador acaba terceru o meyor na pista 4 de la manera desafíu, va dir a la pista 4 de la manera Excitebike. Estos son los meyores tiempos nes pistes de la manera desafíu:
Acabando terceru o meyor en cualquier carrera de la manera Excitebike, el xugador avanza escontra la siguiente carrera n'este mesma manera. Por casu, si'l xugador acaba terceru o meyor na pista 4 d'una carrera Excitebike, va dir a la pista 5 de la manera ExciteBike. Les carreres de la manera Excitebike son un pocu más difíciles que les carreres de la manera desafíu, por ello ameyorar tiempos de la manera Excitebike son más altos que na manera desafíu (sacante nes pistes 3 y 5). Estos son los meyores tiempos nes pistes de la manera Excitebike:
Si'l xugador acaba terceru o meyor na pista 5 de la manera Excitebike, entós puede competir nella una y otra vez. El númberu de de vegaes que corrió na pista indicar na la esquina inferior derecha con "T=(númberu de vegaes)", xusto debaxo del tiempu del xugador.
La pista 5 ta considerada la más difícil de toles carreres, especialmente si inténtase llograr el primer puestu, particularmente na manera Excitebike, yá que el meyor tiempu ye'l mesmu que na manera desafíu.
Excitebike: Bun Bun Mario Battle Stadium
Excitebike: Bun Bun Mario Battle Stadium (エキサイトバイクぶんぶんマリオバトルスタジアム, Tamién conocíu como Mario Escite Bike, BX Mario Escite Bike, Y Escite Bike 2) ye un vídeojuego pal Satellaview (disponible namái en Xapón), Y un remake d'esti xuegu. A diferencia de la orixinal Excitebike, Los corredores humanos fueron sustituyíos por Mario, Luigi, Peach, Wario, Toad, Yoshi y Koopa Troopa. El conceutu del xuegu caltener ensin cambeos sacante un "súper" la manera en que'l xugador tien turbo ilimitáu, según la adición de les monedes. Les monedes tán partíos nes pistes y aumenten la velocidá máxima.
29 Arietis
29 Arietis (29 Ari / HD 15814 / HR 714) ye una estrella de magnitú aparente +6,00 que, al escarecer de denominación de Bayer, ye conocida fundamentalmente pol so númberu de Flamsteed. Ta asitiada na constelación d'Aries a namái un minutu d'arcu de la eclíptica, el percorríu al traviés del cielu per onde escurre'l Sol. Alcuéntrase a 94 años lluz del Sistema Solar.
29 Arietis ye una nana mariella de tipu espectral F8V con una temperatura efectivo de 5938 K. A partir de la midida del so semidiámetru angular —0,255 milisegundos d'arcu—, llogróse'l valor del so diámetru real, siendo ésti un 58% más grande que'l del Sol. Ye una estrella asemeyada a γ Pavonis, 111 Tauri o HD 179949, y, en menor midida, al Sol, al que supera en lluminosidá y masa. 29 Arietis tien una masa un 27% mayor que la masa solar, envalorándose la so edá en 3500 millones d'años. La so metalicidá, espresada como la bayura relativa de fierro, ye llixeramente cimeru a la del Sol ([Fe/H] = +0,05). La so velocidá de rotación, de 6 km/s, ye unes 3 vegaes más rápida que la del Sol.
Fours (Nièvre)
Fours ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ciclu sexaxenariu
El ciclu sexagenario chinu (en chinu: 干支; pinyin: gānzhī) ye un sistema numbéricu cíclicu de sesenta combinaciones de dos ciclos básicos: los diez Tueros Celestiales (天干; tiāngān) y les doce Cañes Terrenales (地支; dìzhī).
Esti sistema de calendariu tradicional chinu utilízase como una forma de numberar los díes y los años, non solamente en China sinón tamién n'otres naciones del oriente asiáticu, como Xapón, Corea y Vietnam. El sistema sexagenario tamién ye importante na astroloxía china.
Descripción
El ciclu utilizóse en China dende'l segundu milienio e.C. (atopóse inscritu en güesos oraculares de la dinastía Shang), como una forma de nomar los díes (de la mesma forma en que solemos nomar los díes de la selmana). Esti usu del ciclu pa los díes tuvo presente mientres la dinastía Zhou. Por casu, la mayor parte de los incisos de los Añales de la Primavera y la Seronda usen esti sistema. El so usu pa nomar los años ye más recién. Empezar a espublizar na dinastía Han occidental (202 e.C. — 8 d. C), pudo empezar na última parte del periodu de los Reinos Combatientes. En 1984 empezó'l ciclu actual y en 2044 va empezar unu nuevu.
Acordies con el Nihonshoki —llibru de cróniques xaponeses—, el calendariu tresmitir a Xapón nel añu de 553. Sicasí, nun foi sinón hasta'l reináu de la emperatriz Suiko cuando'l calendariu tuvo un usu políticu. L'añu 604, cuando s'adoptó oficialmente'l calendariu chinu foi'l primer añu del ciclu. Esti calendariu calcúlase combinando los ciclos de los diez tueros (十干) y les doce rama (十二支). Estos dos conxuntos utilizar pa numberar los años del calendariu civil. El combinar estes series da llugar a una serie mayor de sesenta términos, por cuenta de que el mínimu común múltiplu de 10 y 12 ye 60. El primer términu fórmase xuntando'l primer tueru cola primer caña. Dempués xúnese'l segundu tueru a la segunda caña y asina socesivamente. Si, por casu empiézase con (甲子), el 61ᵉʳ añu a partir d'entós volverá ser kōshi.
Asina ye como empezó la tradición de celebrar el sesentenu cumpleaños (還暦). L'usu de nomes oxetos de la naturaleza y animales de parte d'esti sistema creó munchos mitos, y la xente en Xapón entá considera de bona o mala suerte ciertos díes y años.
Combinaciones del ciclu
{| ! ||Tallo-caña||Nome chinu||Nome coreanu||Nome xaponés||Nome vietnamita||Asociaciones
Nomar a los meses y díes nun ye común anguaño, anque s'amuesen nos calendarios chinos y almanaques.
Rellación col calendariu occidental
Debaxo atópense los años del ciclu sexagenario rellacionaos colos del calendariu occidental dende 1804 a 2043, esto ye, cuatro ciclos sexagenarios completos.
Epigrafía
La epigrafía ye una ciencia histórica. El so oxetu d'estudiu son les inscripciones feches en materiales duros, y poro, duraderos nel tiempu, como la piedra, el güesu, el metal o la madera. Desendolca métodos pa interpretales y asina conseguir la so finalidá que ye'l descifráu ya interpretación d'estos escritos, col final de tener mayor información sobre la dómina o histórica de les mesmes.
Les inscripciones feches en monedes nun s'estudien pola epigrafía sinon pola numismática.
La cienca epigráfica sodivídese pol calter intrínsecu col que foi fecha la inscripción, relixosa o profana y militar o civil, y al empar na dómina y cultura na que se fizo. Asina habrá, por exemplu, Epigrafía Relixosa Ibérica o Epigrafía Militar Romana.
Los tipos d'inscripciones defínense col oxetu d'alcordanza col que se fixeron, asina hailes:
Neñu
thumb|300px|Grupu de neños palestinos en Yenín. Neñu dende'l puntu vista del so desendolcu sicobiolóxicu, ye la denominación usada a toles críes humanes qu'entá nun algamaron la pubertá. Como sinónimu d'infantil, el términu aplícase al que nun ta consideráu adultu.
En función de la so evolución psicoafeutiva, psicomotriz y cognitiva, a los recién ñacíos y demientres la so primera etapa de la vida, denómase-yos davezu nácaros pa desemeyalos de los que tienen algamao daqué d'autonomía. En términos xenerales, o xurídicos, neñu ye toa persona menor d'edá; neñu o neña, guaḥe o guaḥa, rapazu o rapaza
Definición llegal de neñu
La Convención sobro los Drechos del Neñu, en vigor dende'l 2 de setiembre de 1990, conseña que: "Atalántase por neñu tou ser humanu menor de dieciocho años d'edá, sacantes que, en virtú de la llei que-y seya aplicable, algamare enantes la mayoría d'edá". Les edaes consideraes cimblen según el contestu, magar que'l términu neñu suel emplegase pa designar a los menores d'ente 12 a 14 años, denomándolos xóvenes o adolescentes a los que superen tales edaes.
El "Día Universal del Neñu" celébrase tolos años el 20 de payares.
Desendolcu de la infancia
thumb|250px|El recién nacíu thumb|250px|Neñu d'un añu
El desendolcu de la infancia ye l'estudiu de los procesos y los mecanismos qu'acompañen el desendolcu físicu ya mental d'un neñu metantu algama la so madurez.
La pediatría ye la rama de la medicina referente al curiáu de neños de la infancia al traviés d'adolescencia, y a vegaes incluso d'adultos xóvenes (edaes 0-21 años).
Estes escales d'edaes son aproximaes, y puen cimblar de cultura a cultura. La llista siguiente reflexa'l conceutu del desendolcu del neñu nel sieglu XXI.
La Retuerta
La Retuerta ye una casería de la parroquia de Maecina nel conceyu asturianu de Salas.
Alcuéntrase a 9 km de Salas, la capital del conceyu, a un altor mediu de 446 msnm y tien una población de.
Mohammed Daud Khan
Mohammed Daud Khan foi un políticu afganistanu, Primer Ministru (1953–1963) y Presidente (1973-1978).
Vida temprana
El príncipe (Sardar) Mohamed Daud (tamién escritu Daoud) nació en Kabul como fíu mayor del diplomáticu príncipe Mohammed Aziz Khan (1877–1933, mediu hermanu del rei Mohammed Nadir Shah) y de la so esposa, Khurshid Begum. Perdió al so padre al ser asesináu en Berlín en 1933, mientres se desempeñaba como embaxador d'Afganistán n'Alemaña. Él y el so hermanu Naim Khan (1911-1978) quedaron baxu tutelar del so tíu, el príncipe Hashim Khan (1884-1953).
Carrera política y militar
Educáu como militar en Francia y Afganistán. Desempeñóse como Gobernador de la Provincia Oriental 1934-35 y 1938-39 y de Kandahar 1935-38. Comandante de les Fuercies Centrales del Exércitu dende l'entamu de la Segunda Guerra Mundial hasta pocu dempués de rematar el conflictu, momentu en qu'aportó al gobiernu como Ministru de Defensa (1946). En 1948, desempeñóse como embaxador en Francia. En 1951, foi xubíu a Xeneral y sirvió nesa capacidá como Comandante de la Fuercia Central en Kabul dende 1951-53.
Foi Ministru del Interior (1949-1950) y, finalmente, Primer Ministru mientres diez años, de 1953 a 1963. Ayudó a impulsar la política de modernización del rei en distintos aspeutos económicos y sociales del país. Sicasí, el periodu coincidió con un recrudecimiento de les posiciones independentistes de Pashtunistán lo que-y ganó conflictos col so vecín pakistaní y foi unu de los detonantes del so fin como Primer Ministru tres un ataque atayáu a la zona norte de Paquistán.
Amás de ser primer ministru, Daud tamién fuera Ministru de Defensa y Ministru de Planificación hasta 1963.
Presidencia
En xunetu de 1973 dio un golpe d'Estáu y derrocó al rei, que coles mesmes yera'l so primu, proclamando la república. La so manera de gobiernu, autoritariu, tenía tintes populistes de la que trataba d'afondar en polítiques de lliberalización económica que, a la fin, resultaron en fracasu. Esanició del panorama políticu a los elementos islamistes y fundó el so propiu partíu, el Partíu Revolucionariu Nacional. Él dixo la frase: «Siéntome bien feliz cuando puedo encender los mios pitos estauxunidenses con cerilles soviétiques» (30 de xunetu de 1973).
El 17 d'abril de 1978, Mir Akbar Kaibar, dirixente comunista, foi asesináu por axentes del réxime de Daud na prisión de Pul-i-Charkhi, en Kabul. Hubo una manifestación de protesta bonal de más de 10.000 persones, siguida del encarcelamientu de Nur Mohammad Taraki, Babrak Karmal y otros dirixentes opositores. Esto provocó un llevantamientu militar. Na nueche del 27 al 28 d'abril unidad militares aprucieron nel palaciu nel corazón de Kabul. Cola ayuda de la fuercia aérea les tropes sublevaes vencieron la resistencia de la Guardia Presidencial.
Policloruro de vinilu
right|400px|Cloruru de Polivinilo (PVC). El Policloruro de vinilu (PVC) (C2H3Cl)n ye'l productu de la polimerización del monómero de cloruru de vinilu. Ye'l deriváu del plásticu más versátil. Puede producise por aciu cuatro proceso distintos: suspensión, emulsión, masa y solución.
El átomu de cloru enllazáu a unu de cada dos átomos de carbonu confier-y carauterístiques amorfes principalmente y torguen la so recristalización, l'alta cohesión ente molécules y cadenes polimériques del PVC débense principalmente a los momentos dipolares fuertes aniciaos polos átomos de cloru, que de la mesma dan cierta torga estérico ye dicir que repelen molécules con igual carga, creando repulsiones electrostáticas qu'amenorguen la flexibilidá de les cadenes polimériques, esta dificultá na conformanza estructural fai necesariu la incorporación d'aditivos pa ser llográu un productu final deseyáu.
Na industria esisten dos tipos:
El PVC carauterizar por ser dúctil y aportunante; presenta estabilidá dimensional y resistencia ambiental. Amás, ye reciclable por dellos métodos.
Llogru
Llograr a partir del craqueo del petroleu, que consiste en romper los enllaces químicos del compuestu pa consiguir distintes propiedaes y usos. Lo que se llogra ye l'etilenu, que combináu col cloru llográu del cloruru de sodiu producen etilenu diclorado, que pasa a ser depués cloruru de vinilu. Por aciu un procesu de polimerización apuerta a cloruru de polivinilo o PVC. Antes de sometelo a procesos pa conformar un oxetu'l material entemecer con pigmentos y aditivos como estabilizantes o plastificantes, ente otros.
Resulta paradóxicu qu'unu de los polímeros comerciales menos estables sía coles mesmes unu de los materiales plásticos más interesantes de l'actualidá, lo que se reflexa na gran cantidá de tonelaes que se peracaben añalmente nel mundu. Esi ésitu comercial debióse principalmente al desenvolvimientu de estabilizantes fayadizos y d'otros aditivos que fixeron posible la producción de compuestos termoplásticos de gran utilidá.
Historia
El cloruru de polivinilo foi afayáu por accidente a lo menos en dos causes mientres el sieglu XIX: en 1835, per primer vegada, por Henri Victor Regnault, y en 1872 por Eugen Baumann. En dambos casos, el polímeru apaeció como un sólidu blancu nes botelles de cloruru de vinilu dempués de la esposición a la lluz solar. Regnault produció cloruru de vinilu cuando trataba dicloroetano con una solución alcohólica de hidróxidu de potasiu y por fuercia, el poli(cloruru de vinilu), per mediu de la esposición direuta del monómero pel sol. Sicasí, nun alvirtió la importancia de los sos descubrimientos, nin entendió que'l polvu blanco conteníu nel vasu de precipitaos de vidriu yera'l polímeru del líquidu llográu al empiezu. Baumann tuvo ésitu en 1872 al polimerizar varios haluros de vinilu, y foi'l primeru en llograr dalgunos d'estos na forma de productu plásticu.
A principios del sieglu XX, los químicos rusos Ivan Ostromislensky y Fritz Klatte intentaron utilizar el PVC en productos comerciales, pero los sos esfuercios nun tuvieron ésitu por cuenta de les dificultaes de tresformamientu del polímeru. Sí consiguió Ostrominlensky en 1912 les condiciones pa la polimerización del cloruru de vinilu y, desenvolvió téuniques convenientes n'escala de llaboratoriu.
Klatte de Grieskein afayó en 1918 los procesos qu'entá s'empleguen na actualidá pa la producción de cloruru de vinilu al traviés de la reacción n'estáu gaseosu, del cloruru d'hidróxenu y del acetilenu, en presencia de catalizadores.
El cloruru de vinilu y los sos polímeros fueron intereses de llaboratoriu hasta hai 40 años, cuando s'empecipió un llabor d'investigación más fonda y empobinada tantu n'Alemaña, como n'Estaos Xuníos y Rusia.
El desenvolvimientu d'un PVC d'Altu Impautu constitúi unu de los descubrimientos de mayor importancia na segunda metá del sieglu XX, en rellación con esti material.
Polimerización
El policloruro de vinilu producir a escala industrial per mediu de polimerización radicálica, en bloque, en suspensión o n'emulsión. Los métodos de polimerización en solución tienen menor importancia comercial, siquier n'Europa. Anque nun se faciliten los detalles del procesu, según una patente tipu, el cloruru de vinilu ye polimerizado con un 0,8% de peróxidu de benzoílo, basáu nel pesu del monómero. La operación realizar a 58 °C mientres 17 hores nun cilindru rotativu, en que'l so interior hai boles d'aceru inoxidable. Por cuenta de que el polímeru ye insoluble nel monómero, la polimerización en bloque ye heteroxénea. La reacción ye malo de controlar y da llugar a un llixeru amenorgamientu de les propiedaes aislantes y de la tresparencia. La forma y el tamañu de les partícules, según la distribución de tamaños pueden ser controlaos variando'l sistema de dispersión y la velocidá de baturiciu.
Toxicidá del cloruru de vinilu
Esiste un alderique alrodiu de la toxicidá del PVC. Ente que la industria del PVC niega los sos posibles efeutos tóxicos sobre la salú y el mediu ambiente, ciertos coleutivos y organizaciones ecoloxistes denuncien que la inhalación enllargada de cloruru de vinilu podría ser la causa de dolencies nel fégadu y cáncer.
Copa del Rei de fútbol 1986-87
La Copa del Rei de Fútbol 1986-87 foi la edición númberu 83 de dicha competición española. Apostar ente'l 2 de setiembre de 1986 y el 27 de xunu de 1987 y cuntó cola participación de 141 equipos de les principales categoríes del país: Primer, Segunda, Segunda B y Tercer.
Pa rellanzar l'interés deportivu y embrivir les perdes económiques les primeres rondes del tornéu apostar a partíu únicu copiando'l sistema de la FA Cup inglesa, esti modelu nun cuayó y al añu siguiente volvió utilizase'l formatu habitual.
Tres 153 partíos y cuasi 10 meses de competición llegar a la gran final apostada nel estadiu de La Romareda, (Zaragoza). Los contendentes fueron la Real Sociedad y el Atlético de Madrid, club que xugaba la so segunda final nos últimos trés años. Yera la quinta vegada na temporada que s'enfrentaben estos dos clubes (2 en lliga y 2 en play-off). La resultancia reflexó un empate a 2 tres los 90 primeros minutos y terminó decantándose a favor del conxuntu txuri-urdin en apostándose la riola de penaltis, siendo la tercer vegada que'l campeón decidir dende los 11 metros.
Foi'l segundu títulu de Copa pal conxuntu vascu tres el llográu en 1909 (sol nome de Club Ciclista de San Sebastián) y significó el momentu culmen de la conocida como edá de plata na historia del club.
El vixente campeón del tornéu, el Real Zaragoza, cayó ganáu por 2-1 (nel marcador global) pol RCD Mallorca nos octavos de final.
Formatu
<li> Los cuatro primeres rondes xugar a partíu únicu apostáu nel campu del equipu de menor categoría, si ambos equipos pertenecen a la mesma categoría va decidise'l club local por sortéu. <li>A partir de los octavos de final les rondes xugar a doble partíu, salvo la final que se xuega a partíu únicu en campu neutral. L'equipu que tien el meyor marcador global tres los dos partíos avanza a la siguiente ronda.</li> <li> En casu d'empate nel marcador tres los 90 minutos reglamentarios, va xugase una prórroga de 30 minutos, y si persiste l'empate, va decidise'l vencedor con una riola de penaltis.</li> <li> Los equipos que xueguen competiciones Europees tán exentos hasta los octavos de final o hasta que sían esaniciaos de dichu tornéu continental.</li> <li> El ganador del tornéu clasifícase automáticamente pa la Recopa d'Europa de la temporada que vien. Si'l vencedor yá se clasificó pa otra competición Europea va ser el subcampeón quien se clasifique direutamente.</li> (6px) Equipos que xueguen competición Europea / Athletic Club, Atlético de Madrid, FC Barcelona, Real Madrid CF, Real Zaragoza empezaron el tornéu nos octavos de final.
1ᵉʳ Ronda
<div align=center style="background-color: #25335C; padding: 1px; width: 15%; border-radius: 16px 8px 16px 8px"> 1ᵉʳ Ronda {| cellspacing="0" width=100% class="mw-collapsible mw-collapsed vevent;" !width=15%| !width=8%| !width=15%| !width=1%| ! style="width:24%;" colspan="3"| !width=1%| !|
2ª Ronda
<div align=center style="background-color: #25335C; padding: 1px; width: 15%; border-radius: 16px 8px 16px 8px"> 2ª Ronda {| cellspacing="0" width=100% class="mw-collapsible mw-collapsed vevent;" !width=15%| !width=8%| !width=15%| !width=1%| ! style="width:24%;" colspan="3"| !width=1%| !|