cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
San Cristóbal de Entreviñas
Demografía
Según datos del INE del añu 2017, San Cristóbal de Entreviñas cunta con una población de 1417 habitantes y una densidá de población de 33,32 hab./km².
Deporte
Equipos más representativos de San Cristóbal de Entreviñas
Fiestes
La llocalidá principal, San Cristóbal de Entreviñas, conmemora la festividá de La Trinidá, domingu anterior a Corpus, y San Cristóbal, el 10 de xunetu.
Díaz de Orosia
Roberto Díaz de Orosia, más conocíu como Díaz de Orosia, ye un pintor y escultor español, nacíu en 1948, en Xixón, Asturies. Ye un artista que, amás de cuntar cola reconocencia de la crítica, ye del presto del públicu polo xeneral.
Les sos obres pueden trate, non solo n'esposiciones y coleiciones particulares, sinón tamién en locales d'hostelería de Xixón, ciudá na que mora, como en La Bodeguita del Mediu, ente otros. Tamién ye posible veles, con cita previa, na casa del pintor.
La so primer esposición individual foi na Galería Botticelli de Xixón, en 1973. Dende entós espón regularmente en galeríes asturianes, principalmente n'Uviéu y Xixón.
AH Leporis
AH Leporis (AH Lep) ye una estrella na constelación de Lepus —la llebre— de magnitú aparente +8,45. Nun ye observable a simple vista, pero con un pequeñu telescopiu puede alcontrar dos graos y mediu al norte d'Arneb (α Leporis).
AH Leporis ye una nana mariella de tipu espectral G3V. Tien una temperatura superficial de 5821 K y la so masa ye apenes un 2% mayor que la masa solar. A diferencia del Sol, ye un «rotor» rápidu, siendo'l so velocidá de rotación proyeutada de 25 km/s, más de 10 vegaes superior a la solar. Presenta un conteníu metálico inferior al del Sol nun 20% ([Fe/H] = -0,10). La so bayura relativa de litiu (A(Li) = 3,3), anque cimeru a la del Sol, correspuende a la bayura cósmica d'esti metal. Ye una estrella lluminosa na rexón de rayos X del espectru. Tocantes a la so edá, ésta tópase entendida dientro l'ampliu marxe que va dende los 1700 a los 9000 millones d'años, siendo la más probable 6800 millones d'años.
AH Leporis ye una variable BY Draconis que'l so rellumu varia 0,04 magnitúes con un periodu de 1,31 díes. Ye miembru, al igual que les asemeyaes AK Pictoris y EK Draconis, de l'Asociación Local o Grupu de movimientu de les Pléyades. Alcuéntrase a una incierta distancia de 113 ± 39 años lluz de distancia del Sistema Solar.
Froideconche
Froideconche ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
9 Metis
9 Metis ye ún de los mayores asteroides del cinturón d'asteroides. Ta compuestu de silicatos y metales de níquel-fierro.
Foi descubiertu por Andrew Graham el 25 d'abril de 1848 dende Irlanda, y foi la so única descubrición d'un asteroide. Toma'l so nome de Metis, diosa griega de la sabiduría y el pensamientu.
Los datos de la so curva de lluz llevaron a suponer que podría tener un satélite. D'otra miente, observaciones subsecuentes nun lo confirmaron.
Metis foi observáu col telescopiu espacial Hubble en 1993. Foi posible determinar la forma irregular del asteroide, pero nun se deteutó nengún satélite.
Metis foi observáu ocultando una estrella non menos de 5 vegaes.
Metis ye tamién el nome d'un satélite de Xúpiter.
Xiamen
Xiamen ye una Ciudá-subprovincia de la provincia de Fujian na República Popular China. Ta allugada na mariña oeste del mar de China Oriental. El so área total ye de 1575 km² y la so población total ye de 3,5 millones (2010).
L'área de Xiamen entiende les islles d'Gulangyu y Xiamen. Estes tán asitiaes mui cerca (menos de 10 km) de la islla de Kinmen que ta so l'alministración de Taiwán.
En 2006, Xiamen clasificóse como la segunda ciudá más fayadiza pa vivir a nivel nacional y en 2011 como la más romántica.
Toponimia
L'área onde xaz la ciudá foi conocida como Tong'an (同安, güei distritu) en dellos rexistros históricos de la dinastía Han , sicasí la zona nun tuvo un importante asentamientu pola dinastía hasta munchos sieglos dempués. La islla xiamen conocióse como Jiahe-Yu (嘉禾屿) hasta qu'un xeneral de la dinastía Ming construyera'l "castiellu xiamen" na islla nel 1387 pa defensa contra los xaponeses.
Orixinalmente Xiamen foi escritu como (下门 embaxo puerta) posiblemente pa referise a la so posición cola desaguada del ríu Jiulong. En min nan los calteres de la ciudá lléense "Amoy". Afayóse que los calteres "下门" yera una forma vulgar pal nome, asina que se buscó un homófonu el cual foi 廈门, pero camudó'l significáu a casona y puerta.
Historia
La ciudá foi fundada nel añu 282. Nel añu 1387, la dinastía Ming convertir en base pa lluchar contra los pirates. Foi'l principal puertu utilizáu polos europeos nel 1541 y el de mayor usu pa la esportación de té mientres el sieglu XIX. Los mercaderes estranxeros namái taben autorizaos a vivir na islla de Gulangyu.
Alministración
La ciudá subprovincial de Xiamen estremar en 6 distritos.
Economía
Xiamen tien una economía diversa y bien desenvuelta. Les principales actividaes económiques son la pesca, la construcción naval, industria d'alimentos, testiles, fabricación de máquina y ferramienta, industria químico, telecomunicaciones y servicios financieros.
En 2008, el PIB de Xiamen xubió a 156 millones de yuanes, un aumentu del 11,1% respectu al añu anterior, y el PIB per cápita foi de 62.651 yuanes.Nos últimos años, la ciudá invirtió más de 30 millones n'infraestructura.
Na ciudá esisten zones especiales pal desenvolvimientu y la teunoloxía:
Tresporte
La ciudá cunta colos medios de tresporte.
La vía ferrial Yingtan–Xiamen (鹰厦铁路) construyida ente 1954 y 1957 coneutar d'una forma rápido y barato hasta la ciudá de Yingtan, son 694 km de llargu. Amás los trenes d'alta velocidá Fuzhou–Xiamen (福厦铁路), coneutar cola ciudá de Fuzhou alloñada a 275 km, Empezó la construcción 2005 y 5 años más tarde entró n'operación. El tren viaxa a 250 km/h Xiamen–Shenzhen (厦深铁路) de 2011 coneutar con Shenzhen alloñada a 500 km, retayó'l viaxe de 11 h a solu 3 h.
Medios de comunicación
El grupu de comunicación Xiamen ye una rede de canales y emisores de radio fundáu'l 28 de xunu de 2004. Anguaño cunta coles canales XMTV-1 (noticies),XMTV-2 (variedá),XMTV-3 (estilu),XMTV-4 (película), Xiamen Star (entretenimientu, cultura, arte y noticies.) y Xiamen mobil (móvil). Na radio con Xiamen noticies, Xiamen música, Xiamen economía y Xiamen variedá.
Clima
Xiamen tien un clima subtropical húmedu. Los branos son llargos, calientes y húmedos y los iviernos son fríos y secos. El mes más caliente ye xunetu con 28 ºC y el más fríu ye febreru con 12 ºC y 1.350 mm d'agua al añu.
Aurelio Fernández Fernández
Aurelio Fernández Fernández foi un sacerdote, filósofu y teólogu asturianu.
Biografía
Nació nel senu d'una familia cristiana. Mientres la so mocedá vivió los duros años de la Guerra civil española. En cursando los estudios de filosofía y teoloxía nel Seminariu d'Uviéu, foi ordenáu sacerdote'l 10 de xunu de 1951 pol obispu d'Uviéu, monseñor Francisco Javier Lauzurica.
El so primer destín pastoral llevólu a Villaviciosa. Darréu foi socesivamenteː ecónomu en San Julián de Cazares (1953-1958), coaxutor en San Juan Bautista de Mieres (1959) y ecónomu de La nuesa Señora del Carmen (Mieres). Ente medies, el 12 de xunetu de 1952 solicitó en Salamanca que lu almitieren na Sociedá Sacerdotal de la Santa Cruz.
En 1960 empezó l'actividá docente, primero nel Seminariu d'Uviéu (1960-1965), onde tamién foi nomáu direutor espiritual, consiliariu diocesanu de la Mocedá Obrera Cristiana (1962), viceconsiliariu diocesanu de les muyeres d'Acción Católica, capellán de les relixoses del Amor de Dios (Uviéu), profesor de la Escuela de Facultativos de Mines (Uviéu), capellán del Llar Comandante Caballero d'Auxiliu Social (Mieres), direutor de la Escuela Social de la Diócesis, capellán de les Hermanites de los Vieyos Desamparaos (Uviéu) y miembru de la Comisión Diocesana de Lliturxa (1965).
En 1964, so la dirección de Guillermo Fraile, defendió la so tesis doctoral sobre La llibertá humana en Nicolai Hartmann na Universidá Pontificia de Salamanca. Al finar los sos estudios filosóficos treslladóse a Roma pa trabayar nel doctoráu en Teoloxía, primero na Pontificia Universidá Gregoriana y darréu na Universidá de Friburgu, onde presentó la so tesis doctoral Misión especifica de los laicos, ¿consecratio o santificatio mundi?.
En 1967 incorporóse al claustru de la Universidá de Navarra, al traviés del Institutu de Teoloxía, creáu ese mesmu añu. Dos años depués convirtióse en Facultá de Teoloxía. Ellí Aurelio enseñó teoloxía pastoral hasta 1972.
Nel cursu 1978-79 coló a Burgos, como profesor convidáu a la Facultá de Teoloxía del Norte d'España, onde impartió clases de Teoloxía Moral hasta'l cursu 1999/2000.
En 1998 Aurelio treslladóse a Madrid. Nos últimos años de la so vida esaminó, gracies a la facilidá d'accesu de la Biblioteca del Congresu de los Diputaos, la historia de la llexislación española sobre l'albuertu, ufiertando un xuiciu éticu-xurídicu sobre la evolución d'estos documentos. Desenvolvió la so actividá pastoral na Parroquia de La nuesa Señora del Bon Sucesu. Morrió en Madrid a los 92 años.
Froideterre
Froideterre ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Sympetrum striolatum
La cortanarices flecha colorada (Sympetrum striolatum) ye una libélula de la familia Libellulidae nativa d'Eurasia. Charpentier, 1840. Ye una de les libélulas más comunes n'Europa, presente nuna gran variedá de zones acuátiques, anque prefier como zona de cría enagües quietes como estanques y llagos.
Aspeutu
La especie Sympetrum nun ye bono d'estremar y na mayor parte de les árees nes que ta presente vamos atopar más d'una especie de Sympetrum. Les femes y los exemplares nuevos tienen el tórax y l'abdome mariellu claru. Los machos  vuelven de de color coloráu cuando maurecen.. Les femes  escurecen cola edá, volviéndose de  un color chocolate escuru, anque dacuando desenvuelven  un color azul na parte baxa del abdome. Les ales tamién desenvuelven un tonu marrón cola edá. En tolos casos les pates son de color negru con una llinia de color mariellu o crema, característicu d'esta especie.
El pterostigma de les femes puede ser de color coloráu, azul, azul claru o marrón.
Comportamientu
Pueden vese adultos volando mientres tol añu nel sur d'Europa, pero nes rexones más al norte solamente vense de xunu a payares.
Esta libélula pequeña alcuéntrase nuna amplia variedá de hábitats, incluyendo llagos, estanques, canales y ríos que flúin lentos. Son  predadores n'emboscada, qu'esperen a lo cimero d'una  percha alta, como una fueya o la parte cimera d'una puerta, hasta que pasa una mosca a la que van escorrer. Son territoriales nes zones de cría, tratando n'ocasiones d'echar a otres libélulas más grandes como la Aeshna canea. Esti costume de tornar siempres a un sitiu soleyeru fai que sía fácil agorar ónde van aterrizar, polo que ye una de les libélulas más fáciles de fotografiar.
A pesar d'esto, n'árees de caza fuera de l'agua nun son territoriales: puede axuntase un gran númberu d'exemplares ( llegaron a grabase  dellos centeraes nel mesmu sitiu) y pueden vese files y files d'estos inseutos sobre les valles de los campos.
Los güevos nun son puestos, sinón llanzaos pel aire: el machu suxeta a la fema y en tándem la xira escontra baxo y escontra alantre percima enagua. Nel puntu más alloñáu del arcu la fema llibera dalgunos de los sos güevos, que cayen na agua.
Estáu de caltenimientu
Esta ye una de les libélulas más abondoses n'Europa, y les poblaciones nun amuesen nenguna evidencia d'amenorgamientu.
Sympetrum nigrescens
Un taxón llamáu Sympetrum nigrescens solía considerase como una especie separada. Atoòpase n'Irlanda, Escocia y Noruega. Pue ser el mesmu taxón que'l S. nigrifemur, siendo dambos subespecies de S. striolatum.
Premios Nébula
Los Premios Nébula concédelos, dende 1965, l'Asociación d'escritores de Ciencia Ficción y Fantasía d'Estaos Xuníos. Nun tien nenguna cantidá económica asociada al premiu y el gallardón ye un bloque tresparente con una nebulosa incrustada rellumante; sicasí ye, xunto al Premiu Hugo, el gallardón más importante nel xéneru.
Categoríes
Otórgase cada primavera al traviés del votu de los miembros de l'asociación estremándose cuatro categoríes:
Sympetrum sanguineum
La Llibélula flecha colorada (Sympetrum sanguineum) ye una especie de odonato anisópteru d'unos 4 cm de llargor. Distribúise pol paleárticu: Europa y Asia (Siberia y Asia Central).
Corythaeola cristata
Corythaeola cristata ye una ave cuculiforme de la familia Musophagidae mesma d'África central y occidental. Ye la única especie del xéneru Corythaeola y nun se conocen subespecies.
Sympetrum sanguineum
Ciclu de vida
Sympetrum sanguineum puede ser atopáu ente los meses de xunetu y payares. La fema pon los güevos na superficie d'agua por contraiciones del abdome. El machu va tar cercanu mientres esti periodu y protexe la fema de cualesquier machu que s'avere.
Corythaeola cristata
Descripción
Ye un turaco grande y cobarde coles partes cimeres azules y les inferiores coloraes y marielles y una amplia cresta.
Historia natural
Vive na pluvisilva tropical onde s'alimenta principalmente de frutos. Nos árboles ye axilosu y activu, saltando y corriendo poles cañes. El so vuelu amenorgar a planeos y descensos en picáu, y suel ganar altor saltando ente les cañes.
Witulandia
thumb|Mapa amosando la posición de Witu na mariña del océanu Índicu.
Witulandia (llamada tamién Witu, Vitu, Protectoráu de Witu o Swahililandia) yera un territoriu d'África Oriental d'aproximao 3000 km² centráu na ciudá de Witu, asitiada nel interior del puertu de Lamu nel océanu Índicu, al norte de la desaguada del ríu Tana, no qu'agora ye Kenia.
Historia
En 1885, los hermanos alemanes Clemens y Gustav Denhardt axustaron un tratáu con Ahmed ibn Fumo Bakari, el primer mfalme (pallabra suaḥili para sultán o rei) de Witu, quien dexó'l 8 d'abril de 1885, 25 milles cuadraes de territoriu a la "Compañía de Tana", propiedá de los hermanos, y el restu de Witulandia convertir nel Protectoráu alemán de Witulandia (Deutsch-Witu) el 27 de mayu de 1885. El Reich yera representáu ellí polos residentes alemanes Gustav Denhardt (1856–1917; nel cargu dende'l 8 d'abril de 1885 al 1 de xunetu de 1890) y el so suplente Clemens Andreas Denhardt (1852–1928). El dominiu alemán foi relativamente pocu rigorosu, y el territoriu siguió siendo un abellugu pa los esclavos que se fugaben.
Acordies con el Tratáu de Heligoland-Zanzíbar, el 18 de xunu de 1890 la rexón foi declarada como protectoráu británicu, siendo formalmente vencida pol Imperiu alemán a Gran Bretaña el 1 de xunetu de 1890, que anexonó Witulandia al África Oriental Británica, a pesar de les protestes de los habitantes del territoriu, quien deseyaben permanecer so proteición d'Alemaña. Poco dempués dellos comerciantes alemanes fueron asesinaos, y una espedición punitiva británica foi unviada. Roger Keyes, importante almirante británicu qu'entós tenía namái 18 años d'edá, yera integrante del cuerpu espedicionariu.
En 1889, Witulandia emitió dellos sellos postales anque'l so usu postal nun foi verificáu. thumb|La so bandera so dominiu británicu (31 de xunetu de 1893 – 1920) yera colorada cola [[bandera del Reinu Xuníu nel centru.]]
Los sultanes reinantes conocíos (llamaos mfalume en suaḥili) fueron:
Premiu de les Lletres d'Asturies
El Premiu de les Lletres d'Asturies ye un premiu de calter añal que convoca l'Asociación d'Escritores d'Asturies pa premiar la trayectoria lliteraria n'asturianu y en castellanu.
Zangbeto
miniaturadeimagen|300px|Zangbeto va actuar nel festival de vudú de Benín en xineru de 2018. right|300px
Los Zangbetos son el guardianes de la nueche tradicionales del vudú na relixón yoruba de Benín y Togu. Similares a los egungunes, son altamente veneraos y actúen como la fuercia policial non oficial patrullando les cais, xixilando a la xente y rastrexando a los criminales pa presentalos a la comunidá y que sían castigaos. Orixinalmente creaos p'asustar a los enemigos, dizse que los zangbetos analayen peles cais pa detectar lladrones y bruxes y p'aprovir la llei y l'orde.
Descripción
Tradicionalmente, los zangbetos yeren la policía de Benín y fueron el guardianes principales de la llei nel país antes del establecimientu oficial de la llei. Dizse que formen una sociedá secreta que solo puede ser atendida por zangbetos, y dizse que cuando tán en trance tienen habilidaes máxiques, como tragar esquirlas de vidriu ensin recibir nengún dañu y axorizar inclusive a les bruxes. Nun trance, dizse que'l zangbeto remembra un poder qu'habita na tierra muncho primero de l'apaición del humanu y aprove una fonte de conocencia y continuidá a la xente de Benín.
Amadora
Amadora ye una ciudá portuguesa que pertenez al Distritu de Lisboa, Rexón de Lisboa, con cerca de 151.500 habitantes (2001).
Historia
Amadora constituyóse en redol del llugar del asentamientu de Porcalhota. En 1907, la población llocal pidió al Rei Carlos I que dexara'l cambéu de nome, situación a la que'l Ministeriu del Reinu dio despachu, renombrando la población de Amadora en 1907. Foi alzada a freguesía dientro del conceyu d'Oeiras en 1916, y fecha villa en 1936. El conceyu de Amadora foi creáu'l 11 de setiembre de 1979, por separación de Amadora y de Venteira, nel nordeste del conceyu de Oeiras. Esi mesmu día, foi alzada a ciudá, y estremada nes freguesías de Alfragide, Brandoa, Buraca, Damaia, Falagueira-Vienda Nova, Mina y Reboleira. En 1997 fueron creaes les freguesías de Alfornelos, Falagueira, Vienda Nova y São Brás, que conformen l'actual división municipal.
Ente los sos símbolos cuntar col acueductu subsidiario del Acueductu de les Agües Llibres, según los campos d'aviación que tuvieron tanta importancia nel orixe de l'aviación en Portugal. Dambos figuren nel escudu d'armes de la ciudá.
Freguesías
thumb|200px|left|Freguesías de Amadora. Los once freguesías de Amadora son les siguientes:
Frotey-lès-Lure
Frotey-lès-Lure ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Chimiellas
Chimiellas, n'aragonés, o Chimillas, n'español, ye un conceyu de la provincia d'Huesca (España). La so población ye de 359 habitantes (2010) nuna superficie de 9,97 km² y una densidá de 27,98 hab/km².
Historia
Primer mención:
A la fin de la Edá Media, en 1495, sábese que'l llugar tenía 13 fueos de los que 12 pertenecíen a families musulmanes, siendo namái una casa habitada por familia cristiana. Nesi mesmu añu Chimillas adquier categoría de llugar; ente 1488 y 1495 ye sobrecudilla d'Huesca; en 1646 ye sienda d'Huesca y ente 1711 y 1833 ye correximientu d'Huesca. En 1834 tien yá Conceyu propiu, formando parte del partíu xudicial d'Huesca.
No que fai a la propiedá de la tierra, en 1414 la tierra pertenecía a la Orde del Hospital, en 1566 yera de la Encomienda de San Juan del Hospital, en 1610 sigue siendo de la Orde del Hospital y Señoríu de les Órdenes en 1785.
La ilesia parroquial ta dedicada a San Jorge y ye un edificiu construyíu nel sieglu XVII, d'una sola nave cubierta con bóveda de lunetos, y capiyes nos llaterales que se cubrir, de la mesma, con bóveda de cañón. La torre campanariu presenta dos cuerpos, de sillar el primeru y de lladriyu'l superior, y remate col correspondiente chapitel, tou ello de la mesma dómina de la ilesia o quiciabes del sieglu siguiente. Los retablos correspuéndense, coles mesmes, colos sieglos XVI y XVII.
Fiestes
mayores de San Jorge, el 23 d'abril. Actu relixosu destacáu ye la tradicional procesión de San Jorge peles cais de la llocalidá, siguida pola celebración de la Eucaristía. Ente los actos festivos hai que destacar sesiones de baille, obres de teatru, esposiciones, charres, concursos d'amarutes, campeonatos de guiñote y otros espectáculos risible-musicales, según la comida d'hermandá de tolos vecinos del pueblu.
Fiestes menores de la Virxe del Rosario, el primer domingu d'ochobre. Actu relixosu ye la procesión de la Virxe del Rosario y la correspondiente Eucaristía. Actu festivu destacáu ye'l tradicional relleo de carne.
AI Comae Berenices
AI Comae Berenices (AI Com / 17 Comae Berenices / HD 108662) ye una estrella variable de magnitú aparente media +5,24 asitiada na constelación de Coma Berenices. Alcuéntrase a 270 años lluz de distancia del Sistema Solar.
AI Comae Berenices ye una estrella blanca de tipu espectral A0p, clasificada tamién como subxigante A1IVp. Tien una temperatura efectivo de 10.330 K y relluma con una lluminosidá 66 vegaes mayor que la lluminosidá solar. La so masa ye 2,6 vegaes mayor que la del Sol y tien una edá envalorada de 263 millones d'años. Con un radiu aproximao 2,2 vegaes más grande que'l radiu solar, xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación de siquier 18 km/s.
Frotey-lès-Vesoul
Frotey-lès-Vesoul ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
La Perlla de Gran Preciu
La Perla de Gran Preciu ye un llibru sagráu de La Ilesia de Xesucristu de los Santos de los Últimos Díes. Contién una seleición de materies o temes de gran valor que se rellacionen con munchos aspeutos importantes de la fe y de la doctrina de la ilesia. El profeta Xosé Smith preparó estos temes y publicáronse nos periódicos de la Ilesia na so dómina.De siguío apaez una curtia introducción de la materia qu'anguaño contién:
Seleiciones del Llibru de Moisés. Partes del llibru de Xénesis de la traducción que Xosé Smith fixo de la Biblia, obra qu'él empezó en xunu de 1830 (History of the Church [Historia de la Ilesia], 1:98–101, 131–139).
'''Xosé Smith—Mateo. Parte del testimoniu de Mateo tomada de la traducción que fizo José Smith de la Biblia (vease Doctrina y Convenios 45:60–61, onde apaez el preceptu divín d'empezar la traducción del Nuevu Testamentu).Xosé Smith—Historia.''' Seleiciones del testimoniu y hestoria oficial de Xosé Smith qu'él preparó en 1838 y que se publicar en serie nel periódicu Times and Seasons, en Nauvoo, Illinois, empezando'l 15 de marzu de 1842 (History of the Church, 1:1–44).
'''Los Artículos de Fe de La Ilesia de Xesucristu de los Santos de los Últimos Díes. ''' Una declaración de Xosé Smith que se publicar nel periódicu Times and Seasons el 1º de marzu de 1842, xunto con una curtia historia de la Ilesia, y que llegó a conocese popularmente como la Carta de Wentworth (History of the Church, 4:535–541).
Anthemis arvensis
La ye una yerba añal nativa d'Europa perteneciente a la familia de les asteracees.
thumb|240px thumb|240px|Ilustración
Carauterístiques
Ye una planta yerbácea añal, d'hasta 50 cm d'altor. Los tarmos son glabros, bien numberosos, de color acoloratáu na rexón basal tornándose verdosos más cerca del estremu. Les fueyes son bi- o tripinnatisectas, colos foliolos lineares. Floria escontra finales de primavera, formando un capítulu terminal con flores ligulaes blanques unisexuales, y flosculosas tubulares, marielles, hermafrodites nel discu. Les lígulas estremes de color blancu son regulares, tridentaes y ovaes, d'hasta 1 cm de llargor; cayen escontra baxo laxamente tres el floriamientu, tapando l'arreyo pero ensin llegar a cayese. Les flores esternes ábrense enantes. El receptáculu ente les flores ye escamosu. El frutu ye un aqueniu llisu, de seición cuadrangular o arrondada.
Hábitat
Crez en cunetes y cantos de caminos, y como maleza en terrenes cultivaos.
Propiedaes
Indicaciones:: Febrífugo, escuédigu, vermífugo.
Taxonomía
Anthemis arvensis describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 2: 894. 1753. Anthemis: nome xenéricu que vien de la pallabra griega: "Anthemon" (= flor) depués tresformóse en "Anthemis" (= pequeña flor) y refierse a " les inflorescencies de les plantes. Esti nome foi utilizáu polos antiguos griegos pa indicar una de les munches especies de manzanilla. El nome científicu aceptáu anguaño ( Anthemis ) foi asignáu a esti xéneru por Carlos Linneo (1707-1778), biólogu y escritor suecu, consideráu'l padre de la moderna clasificación científica de los organismos vivos, na publicación de Species Plantarum de 1753. En realidá, foi'l botánicu toscanu Pier Antonio Micheli (1679-1737) quien propunxo orixinalmente el nome d'esti xéneru na so obra Nova plantarum xenera: iuxta Tournefortii methodum disposita (1729).
arvensis: epítetu llatín que significa "de campos cultivaos".
Ray Harryhausen
Raymond Frederick Harryhausen, más conocíu como Ray Harryhausen foi un téunicu en efeutos especiales y productor cinematográficu estauxunidense.
Yera especialmente conocíu por el so estilu na téunica d'animación stop motion. Dalgunos de los sos más notables trabayos son El gran gorila en 1949 (xunto a Willis O'Brien, película que llogró un Óscar a los meyores efeutos visuales), Simbad y la princesa en 1958 (la so primer película en color), Jason and the Argonauts en 1963 y Clash of the Titans en 1981.
Finó'l 7 de mayu de 2013 en Londres, a los 92 años.
Centros pal Control y Prevención d'Enfermedaes
Los Centros pal Control y la Prevención d'Enfermedaes (CCPEEU) (n'inglés Centers for Disease Control and Prevention, CDC) son una axencia del Departamentu de Salú y Servicios Humanos de los Estaos Xuníos que la so responsabilidá a nivel nacional anicia nel desenvolvimientu y l'aplicación de la prevención y control d'enfermedaes, salú ambiental y la realización d'actividaes d'educación y promoción de la salú. Tienen la so see en Druid Hills, nuna área non incorporada nel Condáu de DeKalb, Georgia. El so director tamién ye alministrador de l'Axencia de Sustances Tóxiques y el Rexistru d'Enfermedaes (ATSDR).
Oficines
Amás de les oficines de Druid Hills, los CCPEEU tien otres diez oficines a lo llargo d'Estaos Xuníos y en Puertu Ricu: Anchorage, Alaska; Cincinnati, Ohio; Fort Collins, Colorado; Hyattsville, Maryland; Morgantown, West Virginia; Pittsburgh, Pennsylvania; Research Triangle Park, North Carolina; San Juan, Puertu Ricu; Spokane, Washington y Washington, D.C.
Directores
El presidente de los Estaos Xuníos noma'l director del CDC y nun riquier l'aprobación del Senáu. El director del CDC puede ser despidíu pol presidente en cualquier momentu.
El CDC o les sos axencies anteriores tuvo 16 directores.
Genevreuille
Tien una población de y una superficie de  km².
Distritu de Lisboa
El Distritu de Lisboa ye un distritu portugués, perteneciente a les provincies tradicionales d'Estremadura y de Ribatejo. Llenda al norte col Distritu de Leiria, al este col Distritu de Santarém al sur col Distritu de Setúbal y al oeste col océanu Atlánticu. Área: 2.816,13 km² (15º mayor distritu portugués). Población residente (censu 2011): 2.250.533. Densidá de población: 799,16 hab./km². Sede del distritu: Lisboa.
El distritu de Lisboa subdividir nos siguientes 16 conceyos:
Hasta 2002 el distritu taba totalmente integráu na Rexón de Lisboa y Valle del Tajo, de la cual constitúi'l nucleu principal, estremar en dos subrexones, Grande Lisboa y Oeste, teniendo entá un conceyu na Lezíria do Texo.
Tres esa fecha, la Rexón de Lisboa y Valle del Tajo foi fondamente amenorgada, y renombrada como Rexón de Lisboa. Anguaño, namái esiste la subrexón de la Grande Lisboa, parte de la Rexón de Lisboa, l'oeste pasó a la rexón Centro y la Lezíria do Texo, a la rexón estadística de Alentejo (NUTSII).
Giro d'Italia 1977
El  60º Giro d'Italia apostar ente'l 20 de mayu y el 12 de xunu de 1977 con un percorríu de 3884,5 km estremáu nun prólogu y 22 etapes, cuatro d'elles dobles, con entamu en Monte di Procida y final en Milán.
El vencedor absolutu foi'l belxicanu Michel Pollentier que cubrió la prueba en 107h 27’ 16’’ a una velocidá media de 36,150 km/h.
Genevrey
Genevrey ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Munhwa Broadcasting Corporation
Munhwa Broadcasting Corporation (MBC) ye una compañía surcoreana de medios de comunicación con sede en Seúl.
Dacia (provincia romana)
Dacia, na Antigüedá, yera'l país de los dacios -nomaos tamién Xetas-, taba bordiada pelos Cárpatos nel norte, el ríu Danubiu nel sur; el ríu Tisza nel oeste; y pal este por ríu Nistru. Lo que correspuende, a grosso modo, cola actual Rumanía. Los habitantes yeren parte del enxeme cultural traciu y el so nome foi un exonome dau polos romanos que-ys llamaron dacios; los griegos nomáron-ys Xetas.
Cultura
Los dacios tenían un altu nivel cultural cuando contautarun colos romanos. La so creyencia basábase na inmortalidá de l'ánima, considerando la muerte como daqué habitual y necesariu. El ritual xiraba alrodiu del sacerdote que yera la máxima figura como representante del dios supremu, Zamolxis na Tierra. Yera una sociedá dividida en dos clases: aristocracia, con privilexos y que se creyen son los precedentes de los boyardos rumanos; y el proletariáu. Orixinalmente vivían n'aldees circulares con empalizaes de madera, por embargu col contautu romanu emprincipiarán a construyir fortaleces con torres cóniques de piedra. La so economía centrábase na agricultura y na ganadería. Tamién conocíen les esplotaciones auríferes y arxentíferes; asina como'l comerciu esterior que pola numismática sabemos foi pergrande.
Roma
La conquista por Roma escomienza nel 89 e.C., llegando a un alcuerdu pol que los dacios pagarán a Domicianu un tributu cadañeru pero siguirán siendo independientes. Nun ye hasta Trayanu nel 106 d.C. que se toma tola Dacia y se convierte en provincia romana. La provincia taba constituyida por Transilvania y Oltenia; yera dirixida por un gobernador pretorianu. La Legio XIII Gemina taba asitada en Dacia de continuu pa protexer a los colonos romanos de les guerres colos dacios. Fundáronse delles ciudaes qu'inda perviven como Apulum (Alba Iulia, Napoca (Cluj-Napoca) y Potaissa Turda. Los dacios, al igual que los otros pueblos conquistaos por Roma, sufrieron un procesu d'aculturización relixosa y tamién llingüística; lo que llevó a qu'anguaño se fale una llingua románica como'l rumanu nuna zona eslava.
Nel 129, Adrianu, dividío la Dacia en Dacia Superior (Transilvania) y Dacia Inferior (Oltenia o Valaquia). Por embargo, Marcu Aureliu tornó a dividila en tres: Porolissensis, Apulensis y Malvensis, masque las tres formaban un enxame con capital n'Ulpia Traiana (Sarmizegetusa) con un aconceyamientu común. Anque militarmente fueren provincies independientes unes d'otres.
Tres las invasiones godes de la provincia nel 270 Aurelianu decide dexar la provincia y tresllada les tropes y colonos a la provincia de Mesia, al sur del Danubiu onde crea la Dacia Aureliana. Esta volvería a dividise en Dacia Ripuaria y Dacia Mediterránea -capital en Sofía-. Si qu'asina esta cabera foi otra vegada dividía en Dardania y en Dacia Mediterránea hasta l'intre nel que pasa a formar parte del Imperiu Romanu d'Oriente.
Premios Hugo
Los premios Hugo son un perimportante gallardón dau a escritores de Ciencia Ficción y de Fantasía, asina como a artistes gráficos, guionistes y/o editores. Magar que la so relevancia ye menor qu'en décades pasaes entá ye xunto al premiu Nébula, el premiu de mayor prestixu na Ciencia Ficción.
Esti gallardón recibe'l so nome por Hugo Gernsback, fundador de la revista Amazing Stories pionera nesti tipu de Lliteraturia, amás de ser l'inventor del términu Ciencia Ficción.
Los premios concédense anualmente dende 1953, anque ye dende 1955 que se fai dende la Sociedá Mundial de Ciencia Ficción a traviés de la Worldcon ou Convención Mundial de Ciencia Ficción, que se celebra en branu (agostu o setiembre) n'Estaos Xuníos. Los premios otórgense un añu dempués del so asoleyamientu.
El gallardón ye una nave espacial d'aceru inoxidable.
Repartu de ganadores
Los premios Hugo a la meyor novela vienen ufiertándose dende 1953, namái en dous años quedóu ensin otorgase. Esiste tamién el gallardón retro p'años enanteriores a la data de creación del premiu ou n'años nos que s'otorgorun:
Distritu de Setúbal
El Distritu de Setúbal ye un distritu portugués, estremáu ente les provincies tradicionales d'Estremadura y Baixo Alentejo. Llenda al norte col Distritu de Lisboa y col Distritu de Santarém, al este col Distritu de Évora y col Distritu de Beja, al sur col Distritu de Beja y a oeste col océanu Atlánticu. Área: 5209,81 km² (8º mayor distritu portugués). Población residente (2011): 851 258 (3º distritu portugués más pobláu). Densidá de población: 163,4 hab./km². Sede del distritu: Setúbal.
Subdivisiones
El distritu de Setúbal subdividir nos siguientes 13 conceyos:
Gustav Mahler
Gustav Mahler foi un compositor y direutor d'orquesta bohemiu-austriaco. Les sos composiciones tán consideraes ente les más importantes del postromanticismo.
Nes primeres décades del sieglu XX, Gustav Mahler yera consideráu unu de los más importantes direutores d'orquesta y d'ópera del so momentu. Dempués de graduase nel Conservatoriu de Viena en 1878, foi socesivamente direutor de delles orquestes cada vegada más importantes en diversos teatro d'ópera europees, llegando en 1897 a la qu'entós se consideraba la más notable: la direición de la Ópera de la Corte de Viena (Hofoper). Mientres los sos diez años na capital austriaca, Mahler —xudíu conversu al catolicismu— sufrió la oposición y hostilidá de la prensa antisemita. Sicasí, gracies a les sos innovadores producciones y a la insistencia nos más altos niveles de representación ganóse'l reconocencia como unu de los más grandes direutores d'ópera, particularmente como intérprete de les óperes de Richard Wagner y Wolfgang Amadeus Mozart. Darréu, foi direutor de la Metropolitan Opera House y de la Orquesta Filarmónica de Nueva York.
Como compositor, centró los sos esfuercios na forma sinfónica y nel lied. La Segunda, Tercer, Cuarta y Octava sinfoníes y Das Lied von der Erde (El cantar de la Tierra) conxugaron nes sos partitures dambos xéneros. Él mesmu alvertía de que componer una sinfonía yera «construyir un mundu con tolos medios posibles», polo que los sos trabayos nesti campu carauterizar por una peramplia heteroxeneidá. Introdució elementos de distinta procedencia como melodíes populares, marches, fanfarries militares, por aciu un usu personal del acorde, entecortando o allargando inusitadamente les llinies melódiques, acoplaos o yustapuestos nel interior del marcu formal qu'absorbió de la tradición clásica vienesa. Les sos obres sinfóniques adquirieron escomanaes proporciones ya incluyó harmoníes disonantes que devasen el cromatismu utilizáu por Wagner nel so Tristán y Isolda. L'apariencia del desorde que resultaba, col esfuerciu extra que demandaba reconocer dalguna formalidá clásica» na so estructura, xeneró la incomprensión de la so música, atrayéndo-y una hostilidá casi xeneral, pese al sofitu d'una minoría entusiasta ente la que se cuntaben los miembros de la Segunda Escuela de Viena, que lo teníen pola so más direutu precursor.
D'ente la so obra, hai de solliñar los sos nueve sinfoníes terminaes (diez, si inclúyense los esquises de la Décima) y dellos ciclos de cantares o lieder. Les sos principales coleiciones de cantares son: Lieder eines fahrenden Gesellen (Cantares d'un oficial migratoriu); el ciclu Des Knaben Wunderhorn (El cuernu máxicu del rapazu), basáu nuna escoyeta de cantares populares alemanes; Kindertotenlieder (Cantares a los neños muertos) y los cantares Rückert-Lieder, basándose en dambos casos nos testos del poeta alemán Friedrich Rückert; tamién, la renovadora síntesis de sinfonía-ciclo de cantares Das Lied von der Erde, con lletra de poemes traducíos del chinu al alemán.
La revalorización de Mahler foi lenta, al igual que la d'Anton Bruckner, y viose retrasada por causa de la so gran orixinalidá y de la puxanza del nazismu n'Alemaña y Austria, pos la so condición de xudíu catalogó a la so obra como «dexenerada» y «moderna». Lo mesmo asocedió con otru compositores, cayíos en desgracia nel Tercer Reich. Namái a la fin de la Segunda Guerra Mundial y pola decidida llabor de direutores como Bruno Walter, Otto Klemperer y, más tarde, Bernard Haitink o Leonard Bernstein, la so música empezó a interpretase con más frecuencia nel repertoriu de les grandes orquestes, atopándose ente los compositores más destacaos na historia de la música.
Antecedentes familiares
La familia Mahler provenía del este de Bohemia y yera d'orixe humilde (la güela del compositor fuera una vendedora ambulante). Bohemia pertenecía naquella dómina al Imperiu austriacu (actual República Checa) y los Mahler figuraben na minoría xermanoparlante bohemia y xudía. Con estos antecedentes, el futuru compositor desenvolvió un permanente sentimientu d'exiliu y desubicación, sintiéndose «siempres un intrusu, nunca bien recibíu». El fíu de la vendedora ambulante, Bernhard Mahler, padre del compositor, asitiar ente la pequeña burguesía al convertise en cocheru y más tarde en posaderu. Mercó una modesta casa nel pueblu de Kaliště (n'alemán Kalischt) y casóse en 1857 con Marie Hermann, de diecinueve años y fía d'un fabricante de xabón. Al añu siguiente, Marie dio a lluz al primeru de los catorce fíos del matrimoniu: Isidor, que morrió na so infancia. Dos años dempués, el 7 de xunetu de 1860, nació'l so segundu fíu, Gustav.
Infancia
thumb|Gustav Mahler con seis años.
N'avientu de 1860, Bernhard Mahler treslladóse cola so muyer y fíu a la ciudá de Jihlava, onde construyó una esitosa destilería y una tabierna. La familia creció rápido, anque de los dolce fíos que nacieron dempués de Gustav namái seis sobrevivieron. Jihlava yera entós una próspera ciudá comercial de 20.000 habitantes, na que Gustav introducir na música al traviés de los cantares caleyeros, la música del baille, les melodíes populares y los toques de trompeta y marches de les bandes militares locales. Toos estos elementos contribuyiríen darréu al so maduru vocabulariu musical.
Unu de los acontecimientos que más determinaron el so futuru foi'l descubrimientu d'un pianu na casa de los sos güelos en Bohemia cuando tenía cuatro años, preséu qu'empezó a tocar darréu. Desenvolvió la so habilidá na interpretación del preséu abondo como pa ser consideráu un Wunderkind (neña maravía) y dio'l so primer recital públicu nel teatru municipal cuando tenía diez años. Bernhard Mahler tenía gustos artísticos ya incentivó l'entá incipiente talentu musical del so fíu. Dexó que'l futuru compositor empezara a recibir les primeres lleiciones de pianu y de teoría musical cuando cuntaba cinco años d'edá. El so fíu nun tardó en dar amueses de que taba naturalmente dotáu pa esti arte: un añu dempués compunxo un lied y una polka con una marcha aciaga introductoria. Los sos primeros profesores fueron Franz Viktorin, primer maestru de capiya del teatru de Jihlava; el violinista Johannes Brosch; el contrabajista Jakob Sladky y, finalmente, Heinrich Fischer, direutor d'un coru masculín local.
Anque Gustav quería faer música, los sos informes escolares nel gymnasium local retratar como de mente distrayida y pocu fiable nel trabayu académicu. En 1871, cola esperanza d'ameyorar les resultaos del mozu, el so padre unviar al New Town Gymnasium en Praga, pero Gustav nun yera feliz ellí y llueu tornó a Jihlava. En 1874, sufrió l'amargosa perda del so hermanu menor, Ernst, fináu tres una llarga enfermedá. Mahler trató d'espresar los sos sentimientos na música. Cola ayuda del so amigu Josef Steiner empezó a trabayar nuna ópera, Herzog Ernst von Schwaben (Duque Ernst de Suabia) n'homenaxe al so difuntu hermanu. Nun se caltién nin la música nin el llibretu d'esta obra.
Etapa como estudiante
thumb|left|La influencia de [[Richard Wagner foi importante mientres los años d'estudiante de Mahler. Darréu convirtióse nun destacáu intérprete de les sos obres.]]
Bernhard Mahler manifestó'l so sofitu a les ambiciones del so fíu pa tener una carrera musical y aportó a que'l mozu fuera unviáu al Conservatoriu de Viena. El renombráu pianista Julius Epstein escuchó al mozu Mahler y aceptar pal cursu de 1875–1876. Fixo bonos progresos nos sos estudios de pianu con Epstein y ganó premios a la fin de cada unu de los sos dos primeros años ellí. Mientres el so últimu añu, 1877–1878, concentrar nel estudiu de la composición y harmonía con Robert Fuchs y Franz Krenn. {{harvnp|Mitchell|1995|pp=33–38|sp=sí Se caltienen poques de les sos composiciones d'esta dómina, salvo la que se considera unu de los sos primeros intentos serios de composición, el Cuartetu pa pianu. Munches d'eses composiciones fueron abandonaes cuando se sintió insatisfechu con elles. Destruyó un movimientu sinfónicu que preparara pa una competición, dempués de la so desdeñoso refugu per parte del direutor Joseph Hellmesberger por cuenta de unos errores de copia. Mahler pudo tener la so primer esperiencia como direutor d'orquesta direutor colos estudiantes de la orquesta del Conservatoriu, n'ensayos y representaciones, anque'l so principal papel en dicha orquesta foi como percusionista.
Ente los compañeros de Mahler nel Conservatoriu atopábase'l futuru compositor Hugo Wolf, con quien caltuvo una estrecha amistá. Wolf nun taba capacitáu pa soportar la estricta disciplina de la institución y foi espulsáu. Mahler, anque dacuando foi rebalbu, evitó'l mesmu destín namái escribiendo una carta de sides a Hellmesberger. Asistió a conferencies ocasionales d'Anton Bruckner y, anque formalmente nunca foi'l so alumnu, tuvo influyíu por él. El 16 d'avientu de 1877, asistió al desastrosu estrenu de la Tercer Sinfonía de Bruckner, nel que'l compositor dio berros y la mayor parte del públicu colóse. Mahler y otros estudiantes allegaos prepararon una versión pa pianu de la sinfonía, que foi presentada a Bruckner. Xunto con munchos estudiantes de la so xeneración, Mahler tuvo influyíu por Richard Wagner, anque'l so principal interés foi'l soníu de la música en llugar de la escenificación. Desconozse si vio dalguna de les óperes de Wagner mientres los sos años d'estudiante.{{harvnp|Blaukopf|1974|pp=39-40|sp=sí}}
Mahler abandonó'l Conservatoriu en 1878 con un diploma pero ensin la prestixosa medaya de plata que daba la institución por llogros destacaos. Entós inscribióse na Universidá de Viena (por insistencia del so padre establecióse y pasó con dificultá la «matura» o exame d'entrada) y recibió clases que reflexaron los sos intereses nel desenvolvimientu de la lliteratura y la filosofía. Dempués d'abandonar la Universidá en 1879, Mahler ganó dalgún dineru como profesor de pianu, siguió componiendo y en 1880 acabó una cantata dramática, Das klagende Lied (El cantar del llamentu). Esta, la so primer obra sustancial, tien amueses de les influencies de Wagner y Bruckner, pero inclúi munchos elementos musicales que'l musicólogu Deryck Cooke describe como «puru Mahler».{{harvnp|Cooke|1980|p=22|sp=sí}} La so primer representación nun se produció hasta 1901, presentada nuna forma revisao y embrivío. Participó cola obra nun concursu de composición; con esto, entamaba decidir si dedicase a la composición o a la direición d'ópera. El xuráu yera bien conservador, tenía como presidente a Johannes Brahms y les idees innovadores de Mahler, incluyendo una pequeña orquesta fora d'escena, nun los convencieron y, por tanto, nun ganó.
Mahler desenvolvió interés pola filosofía alemana y el so amigu Siegfried Lipiner introducir nes obres d'Arthur Schopenhauer, Friedrich Nietzsche, Gustav Theodor Fechner y Rudolf Hermann Lotze. Esti pensadores siguieron influyendo al compositor y la so música muncho depués. El biógrafu Jonathan Carr afirma que la cabeza del compositor «non yá taba llena del soníu de les bandes bohemies, toques de trompeta y marches, corales de Bruckner y sonates de Schubert. Tamién taba palpitante colos problemes de la filosofía y metafísica que tratara de resolver, con Lipiner».
Primeros trabayos
thumb|Mahler hacia 1890, a los sos trenta años. Nel branu de 1880 Mahler tuvo'l so primer trabayu como direutor d'orquesta profesional, nun pequeñu teatru na ciudá balneariu de Bad Hall, al sur de Linz. El repertoriu taba formáu puramente por operetes; en pallabres de Carr, foi «un trabayu un pocu murniu», que Mahler aceptó namái dempués de que Julius Epstein dixéra-y que'l so trabayu llueu ameyoraría. En 1881 foi nomáu direutor nel Landestheater de Liubliana (nesa dómina llamada Laibach, n'Eslovenia), onde la compañía, pequeña pero con recursos, taba preparada pa intentar obres más ambicioses. Ellí, Mahler dirixó la so primer ópera a gran escala, Il trovatore de Verdi, una de les más de 50 que presentó mientres esa dómina na ciudá. Dempués de permanecer seis meses en dichu cargu, tornó a Viena y trabayó a tiempu parcial como maestru del coru del Carltheater de la ciudá.
En xineru de 1883 Mahler convertir en direutor d'un esgonciáu teatru d'Olomouc. Darréu escribió: «Desque crucié l'estragal del teatru de Olomouc sentíme como unu qu'espera la roxura de Dios». A pesar de la probe rellación cola orquesta, Mahler llevó cinco óperes nueves al teatru, incluyendo Carmen de Bizet, y ganóse a la prensa que primeramente fuera contraria con él. Dempués d'una selmana a prueba nel Teatru Real de Kassel, Mahler convertir nel direutor coral y musical» del teatru, cargu qu'ocupó dende agostu de 1883. El títulu despintaba la realidá de que taba subordináu al maestru de capiya, Wilhelm Treiber, que taba disgustáu con él y propúnxose faer la so vida miserable. A pesar de l'atmósfera desagradable, Mahler tuvo momentos d'ésitu na ciudá. Dirixó la representación de la so ópera favorita, Der Freischütz de Weber, y el 23 de xunu de 1884 dirixó la so propia música incidental pa la obra de teatru Der Trompeter von Säkkingen (El trompetista de Säkkingen) de Josef Viktor von Scheffel, la primer representación pública profesional d'una obra del compositor. Una encesu pero finalmente non rematada rellación sentimental cola sopranu Johanna Richter fizo que Mahler escribiera una serie de poemes d'amor que se convirtieron nel testu del so ciclu de cantares Lieder eines fahrenden Gesellen (Cantares d'un compañeru de viaxe).