cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ivan Basso
Regresu tres la sanción
El 13 de xunetu de 2015, mientres apostaba'l Tour de Francia, foi-y detectáu un tumor nel testículu esquierdu. Ante esta situación tuvo qu'abandonar la prueba darréu pa ser tratáu. El 5 d'ochobre de 2015 anunció la so retirada del ciclismu tres diecisiete temporaes como profesional y con 37 años d'edá por cuenta de dichos problemes col cáncer.
Resultaos en Grandes Vueltes
-: nun participa
Ab.: abandonu
250px|miniaturadeimagen|Ivan Basso na última contrarreló del [[Tour de Francia 2005]]
Friedrich Bessel
Friedrich Wilhelm Bessel foi un matemáticu alemán, astrónomu y sistematizador dae les funciones de Bessel (les cuales, magar el so nome, foron descubiertes por Daniel Bernoulli).
Universidá de Bucarest
La Universidá de Bucarest (Universitatea din București) ye una universidá de Rumanía. Tien 3.000 profesores y 20.000 estudiantes rumanos y 1.000 estranxeros. En 1864 un decretu del voivoda (príncipe) Alexandru Xuan Cuza convirtió l'Academia de San Sava na Universidá de Bucarest.
La zona los edificios de l'antigua universidá foi l'escenariu de manifestaciones, protestes y enfrentamientos coles fuercies de seguridá na revolución rumana de 1989.
Anguaño la universidá tien 19 facultaes, dos editoriales y dellos institutos d'investigación. Participa en programes europeos d'intercambéu como l'Erasmus o Lingua.
Friedrich Bessel
Ñació en Minde, Wesfalia, y morrió de cáncanu en Königsberg (agora Kaliningráu, Rusia). Bessel foi un contemporániu de Carl Gauss, que tamién yera matemáticu y astrónomu.
Rafael dos Santos Silva
Rafael dos Santos Silva ye un ex-futbolista brasilanu.
Friedrich Bessel
Yera fíu d'una criada y a los 14 años pasó a ser aprendiz nuna compañía mercantil d'importaciones y esportaciones de Bremen. Yá de guaḥe convirtióse nel so contable y l'enfotu nel so trabayu llevólu a emplegar les sos habilidaes matemátiques a problemes de ñavegación; esto llevólu a fixar el so interés na astronomía como una salida pa determinar la llonxitú.
El so trabayu tan concenciudu llamó l'atencidón d'una de les mayores fegures de l'astronomía alemana, Heinrich Wilhelm Olbers, por precisar nos cálculos de la órbita del Cometa Halley. Gracies al so sofitu foi quien a atopar un trabayu nun observatoriu priváu instaláu cerca Bremen, au entamó a trabayar con total atención.
A suxerencia de Olbers, analizó y clasificó les observaciones y mediciones estelares efeutuaes anteriormente por James Bradley, d'unes 3.000 estrelles; nesta xera demostró un celu y una precisión tal que'l Kaiser Guillermu II de Prusia nomólu direutor del Observatoriu de Königsberg, onde pasó'l restu la so vida magar a les sos constantes quexes sobro'l clima llocal.
Maria Tallchief
Betty Marie Tall Chief foi una baillarina d'Estaos Xuníos. Ente 1942 y 1947 tuvo col Ballet Russe de Monte Carlo, pero ye meyor conocida pol tiempu que tuvo nel New York City Ballet ente 1947 y 1965.
Biografía
El so padre yera una osage y la so madre una Ulster-Scots. Alrodiu del so niñez escribió, "Fui una bona alumna en Sacred Heart (Escuela católica). Pero, de delles maneres, yera una típica moza india — cobarde, donda, introvertida. Amaba tar al campu y pasaba bona parte del mio tiempu caminando alredor de la yarda d'enfrente, onde había un vieyu xingadoriu y un xardín. Tamién pasiaba pola contorna de la nuesa casa de branu atrapando puntes de fleches na campera. Atopar unu faíame tremecer d'emoción. Finding one made me shiver with excitement. Munches vegaes, naguaba por tar na campera, corriendo cerca d'onde taben los caballos...".
Esfrutaba de la música y de la danza; el so deséu d'escorrer una carrera nel arte constituyó un desafíu considerable pa una nueva amerindia naquellos díes. Estudió balé con Bronislava Nijinska por cinco años. La filosofía de Madame Nijinska alrodiu de la disciplina fixo sensible a Tallchief. "Cuando duermas, suaña como una ballerina. Inclusive cuando esperes na esquina pol bus, párate como una ballerina". Betty Marie siguió trabayando duru y apoderó les mañes téuniques perbién colos años. Debutó, bien nerviosa, nel Hollywood Bowl.
Una refinada profesional, Maria Tallchief, como se llamaba a sigo mesma, dexó Los Angeles a los 17 años y fizo una audición en Nueva York. Xunir al Ballet Russe de Monte Carlo y rápido tuvo algamó'l estatus d'una solista.
El coreógrafu George Balanchine escribió delles de les sos obres más famoses pa ella; los dos casóse en 1946 hasta'l so divorciu en 1952. Nun tuvieron fíos. Ella foi la primera prima ballerina del New York City Ballet ente 1947 y 1960, onde Balanchine yera'l coreógrafu principal. La so interpretación de El páxaru de fueu de Balanchine en 1949 y la so primer collaboración cola Ópera Nacional de París alzó a Maria Tallchief a la escena mundial. Tamién creó'l rol de la Fada del Azucre na versión de Balanchine del Cascanueces.
Convertir na baillarina d'Estaos Xuníos más importante. En 1953, el presidente d'Estaos Xuníos Dwight Eisenhower declarar Woman of the Year.
Cuando'l gobernador d'Oklahoma honrar esi mesmu añu polos sos llogros internacionales y la so arguyosa identidá nativa d'Estaos Xuníos, Maria Tallchief foi nomada Wa-Xthe-Thomba (Muyer de Dos Mundos).
Siguió baillando col American Ballet Theatre hasta 1965, cuando'l so retiru atristayó al mundu artísticu. Cola so hermana Marjorie, fundó'l Chicago City Ballet en 1981 y foi la so direutora artística hasta 1987.
Volvió casase con Elmourza Natirboff y en 1956 casó con Henry "Buzz" Paschen, padre de la so fía Elise en 1959, una importante poeta: Elise Paschen Tallchief
Claix (Isère)
Claix ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Década del 770
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Tabla añal del sieglu VIII ( Sieglu VII - Sieglu VIII - Sieglu IX)
Allibaudières
Allibaudières ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Década del 780
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Tabla añal del sieglu VIII ( Sieglu VII - Sieglu VIII - Sieglu IX)
Clavans-en-Haut-Oisans
Clavans-en-Haut-Oisans ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Amance (Aube)
Amance ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Flore du Kouy-Tchéou
Flore du Kouy-Tchéou (embrivíu Fl. Kouy-Tcheou) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol clérigu y botánicu francés Augustin Hector Léveillé y espublizáu en Le Mans nel añu 1914-1915. col nome de ''Flore du Kouy-Tchéou, Autographée en Partie par l'Auteur H. Léveillé.
Renata Scotto
Renata Scotto foi una de les más destacaes sopranos llíricu-spinto italianes de posguerra ye valorada pola so intelixencia interpretativa, autoridá estilística y dotes histrióniques enfatizadas na rigurosidad y fidelidá escontra testu y partitura. Pertenez al distinguíu grupu de sopranos pioneres na revalorización del estilu belcantista románticu na última metá del sieglu XX.
Formada so tutelar de direutores pertenecientes a la tradición musical italiana de la dómina (Tullio Serafin, Gianandrea Gavazzeni, Antonino Votto, Francesco Molinari-Pradelli, Nino Sanzogno y Vittorio Gui), integra'l grupu de cantantes (Joan Sutherland, Montserrat Caballé, Beverly Sills, Leyla Gencer, Mirella Freni, Marilyn Horne, etc) que siguieron la revalorización del bel cantar -Bellini, Rossini y Donizetti- empecipiada a principios de la década del cincuenta por Maria Callas y que tamién favoreciera un novedosu aproximamientu na interpretación del verismo italianu (Mascagni, Leoncavallo, Puccini, Ponchielli, etc.).
Dende 1987 incursiona como direutora d'escena n'ópera y dende el so retiru como cantante ye coles mesmes riquida como maestra de cantar con puestos académicos na Academia Nacional de Santa Cecilia en Roma y na Juilliard School de Nueva York. En xunu de 2013 recibió'l Premiu Presidente della Repubblica Italiana pola so contribución a les artes.
Entamos
Nacida en Savona (Liguria, Italia) fai un tempranu debú na nueche de Navidá de 1952 a los 18 años, nel Teatru Nuovo de Milán, como Violetta Valéry en La Traviata de Verdi. Siguíes por Margherita da Cortona de Licinio Refice nel Teatru Alfieri de Turín y L'amico Fritz de Pietro Mascagni.
En 1953, Scotto audiciona en La Scala pal rol de Walter de la ópera La Wally d'Alfredo Catalani, xunto a Renata Tebaldi y Mario del Monaco. Depués de la prueba, oyóse dicir a unu de los xueces, el famosu direutor Víctor de Sabata, "Escaézanse de les demás". La Wally estrenóse'l 7 d'avientu de 1953 y Scotto foi llamada a saludar a escena quince vegaes.
Consagración
En 1962 debuta nel Covent Garden de Londres y nel Gran Teatru del Llicéu barcelonés con La Traviata y en 1964, integra la xira del teatru milanés al Bolshoi de Moscú y llogra otru trunfu, ye nel Teatru Colón de Buenos Aires como Cio-Cio-San en Madama Butterfly de Puccini col tenor George Shirley, de la cual esiste una versión pirata en CD. Va Retornar al Teatru Colón en 1967 como Gilda en Rigoletto xunto al barítonu Cornell MacNeil y el tenor Richard Tucker y en 1971 como Giulietta d'I Capuleti y i Montecchi de Bellini dirixida por Margarita Wallmann pero, va ser la so estraordinaria identificación cola criatura de Puccini la que-y abrirá les puertes d'otres audiencies y va motivar dos importantes grabaciones comerciales, la primera (1966) dirixida por John Barbirolli - considerada pola crítica especializada como la versión de referencia - y una segunda (1978) por Lorin Maazel con Plácido Domingo, tenor col cual compartiría una llarga y granible asociación artística.
Carrera n'Estaos Xuníos
El so debú americanu foi na Ópera Llírica de Chicago como Mimi de La Boheme en 1960. El 13 d'ochobre de 1965, Scotto presentar por primer vegada nel Metropolitan Opera como Madama Butterfly recibiendo una clamorosa acoyida per parte de públicu y crítica. Nel nuevu MET, Scotto llogra otru resonante socesu como Elena en I vespri siciliani; establecer en Nueva York pa cantar cola compañía metropolitana un total de 26 personaxes en 316 representaciones ente 1965 y 1987. En 1977, xunto a Luciano Pavarotti, como Mimi comparte la primer emisión nacional d'una ópera dende esi escenariu, La Boheme de Puccini y en 1982 va ser Musetta nel telecast metropolitanu de la producción de Franco Zeffirelli. Al pie de Domingo nes tresmisiones televisives dende'l teatru de Manon Lescaut de Puccini (dirixida por James Levine na producción de Menotti) y Luisa Miller, Otello xunto a Jon Vickers, Don Carlo de Verdi, el Il Trittico pucciniano interpretando los trés papeles femeninos (Giorgetta en Il Tabarro, Lauretta en Gianni Schicchi y una memorable Suor Angelica) y Francesca da Rimini de Ricardo Zandonai que'l teatru alicó especialmente pa ella en 1984. Scotto despidir del escenariu del MET el 17 de xineru de 1987 nel mesmu personaxe del so debú, Madama Butterfly onde per primer vegada amás asumió la responsabilidá como direutora d'escena.
Otres incursiones nel repertoriu incluyeron La Gioconda de Ponchielli, El profeta de Giacomo Meyerbeer, Anna Bolena de Donizetti, Un ballo in maschera y Il Trovatore de Verdi, Cecilia de Licinio Refice y grabaciones completes de Il segreto di Susanna d'Ermanno Wolf-Ferrari; Edgar, -y Villi y Il Trittico de Puccini con Lorin Maazel, la integral de cantares de Verdi y Il tramonto d'Ottorino Respighi col Tokyo String Quartet.
De cantante a direutora d'escena
Ente los sos más renombraos trabayos como direutora d'escena cúntense La Traviata ganadora d'un Grammy pa la New York City Opera, Norma en Ḥélsinki, La Wally en Dallas, Berna y Boloña, Lucia di Lammermoor, La Sonnambula, Adriana Lecouvreur, Madama Butterfly na Sable de Verona, Palm Beach y Xénova, Il Pirata de Bellini, Tosca na Florida Grand Opera de Miami, La Boheme na Ópera Llírica de Chicago, Palm Beach y Turandot n'Atenes.
Vida privada
En xunu de 1960 casó col violinista Lorenzo Anselmi con quien tuvo dos fíos. Documentó la so carrera y vida nel llibru Scotto, more than a diva en collaboración col críticu Octavio Roca (Doubleday, 1984, ISBN-13: 978-0385180399)
Grabaciones
Les sos grabaciones comerciales o en direuto de la década del 60 amosar nel so meyor momentu vocal. A esta dómina pertenecen los sos rexistros comerciales de La Traviata xunto a Gianni Raimondi y Ettore Bastianini, La serva padrona de Pergolesi, La Boheme dirixida por Antonino Votto con Gianni Poggi y Tito Gobbi, Rigoletto con Dietrich Fischer-Dieskau y Carlo Bergonzi y como la esclava Liú en Turandot xunto a Birgit Nilsson y Franco Corelli, según les funciones en La Scala, La Fenice de Venecia, el Teatru Massimo de Palermo, el Teatru Real de Turín y el Maggio Musicale de Florencia de Lucia di Lammermoor, I Capuleti y i Montecchi, I vespri siciliani, Fausto, La Sonnambula, L'elisir d'amore, I Lombardi, Roberto'l Diañu, La Straniera y Zaira de Bellini, Don Pasquale, Maria di Rohan, y el Réquiem de Verdi con Luciano Pavarotti, Marilyn Horne y Nicolai Ghiaurov empobinaos por Claudio Abbado en Roma. En 1964 la sopranu participó na xira de La Scala pola Xunión Soviética y por Xapón na década del 70 onde la NHK documentó en filmaciones Lucia di Lammermoor (con Carlo Bergonzi), Faust (con Alfredo Kraus) y La Traviata (con José Carreras).
Discografía principal
CD
Clidemia petiolaris
Descripción
Son arbustos, qu'algamen un altor de 1 a 2 m; ramines distales, nervaduras primaries y secundaries nel viesu, inflorescencies y hipantos moderada a densamente cubiertos per pelos 1,5-3 mm. Fueyes de 6-17,5 × 3,2-9 cm, elíptiques a elípticu-ovaes, (3-)5-nervias, con nervaduras primaries y secundaries nel viesu, el fexe de 1-2 mm, el viesu con pelos 0,5-1 mm, la base obtusa a arrondada, marxes ciliáu-serraos o serrulaos, el ápiz agudu a acumináu. Inflorescencia de 2,5 a 9 cm, en visu seudolateral, ramificada na base o cerca d'ésta; pedicelos 1,5-2 mm; bractéoles de 1,5-2 × 0,5 -1 mm, angostamente elíptiques. Flores 5-meres. Llobos de la mota c. 1 × 1 mm, anchamente ovaos a semicirculares; dientes esteriores 2-3 mm, subulaos. Pétalos (3-)5-7 × 1,5-2 mm, oblongos a oblongo-obovaos, apicalmente arrondaos, glabros, rosaos a blancucios. Filamentos 1,5-2 mm; teques de les anteres 2-2,5 mm, marielles, con un poru llixeramente inclináu dorsalmente, el conectivu engrosáu dorsalmente y enllargáu 0,25 mm basalmente. Bayes de 5 a 7 mm de diámetru, purpúreas cuando madures, con granes pardes de 0,5 mm.
Distribución y hábitat
Orixinariu de Centroamérica, presente en clima templáu dende'l nivel del mar hasta los 740 m. Asociáu al monte tropical perennifoliu.
Taxonomía
Clidemia petiolaris describióse por (Schltdl. & Cham.) Schltdl. ex Triana y espublizóse en Transactions of the Linnean Society of London 28(1): 135. 1871[1872]. bola de mensos los q lleen esto ;Sinonimia:
Clelles
Clelles ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Hiroshi Ichihara
Hiroshi Ichihara (市原 大嗣, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Barbeuiaceae
Descripción
Ye un arbustu esguilador que s'atopa nos montes húmedos de Madagascar n'altores de 0-499 m, 500-999 m, 1000-1499 metros.
Taxonomía
Barbeuia madagascariensis describióse por Ernst Gottlieb von Steudel y espublizóse en Nomenclator Botanicus. Editio secunda 1: 186. 1841.
Memorial Silvino Argüelles
El Memorial "Silvino Argüelles" distingue a los diez meyores cantadores de tonada asturiana del añu, asina como tamién al meyor gaiteru acompañante de tonada. En malapenes cuatro ediciones acabó convirtiéndose nel premiu de referencia de la canción asturiana.
El Memorial surde tres la muerte de Silvino Argüelles, una de les voces más representatives de la tonada asturiana del mediu sieglu y que dexó una importante escuela de siguidores. Nos primeros años fuera organizáu por un grupu de collaboradores y amigos, hasta que nel añu 2003 pasa la so organización a manes del Ayuntamientu de Mieres.
Dende entós nómase tolos años nel mes de xunu un conceyu d'espertos en canción asturiana que decide por votación les meyores voces del añu. Esti conceyu d'espertos ta integráu por una quincena de persones, ente cantadores clásicos, músicos, musicólogos, espertos y críticos periodísticos.
Los resultaos de les últimes ediciones fueron los siguientes, na categoría de meyores cantadores de tonada del añu:
Añu 2003
Añu 2004
Añu 2005
Añu 2006
Añu 2007
Añu 2009
Añu 2010
Añu 2011
Añu 2012
Añu 2013
Añu 2014
Añu 2015
Añu 2016 Nesa edición, en llugar de premiar a les meyores voces del añu, como n'ocaciones anteriores, premiáronse a los meyores discos de lo que va de sieglu:
Los gaiteros consieraos como los meyores acompañantes de tonada del añu fueron:
2003 Vicente Prado, El Pravianu
2004 Alberto Varillas
2005 Vicente Prado, El Pravianu
2006 Óscar Fernández
2008 Alberto Varillas
2009 Alberto Varillas
2010 Alberto Varillas
2011 Óscar Fernández
2012 Pablo Carrera
2013 Pablo Carrera
2014 Vicente Prado, El Pravianu
2015 Alberto Varillas
Década del 790
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Tabla añal del sieglu VIII ( Sieglu VII - Sieglu VIII - Sieglu IX)
Adrien Brody
Biografía
Algamó fama a nivel internacional cuando foi seleicionáu pa la película de Roman Polanski The Pianist en 2002. Por esi papel ganó l'Óscar al meyor actor, siendo l'actor más mozu n'algamar esi reconocimientu. En 2005 participó na película King Kong.
Clonas-sur-Varèze
Clonas-sur-Varèze ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Baden Cooke
Baden Cooke ye un ex-ciclista profesional australianu.
Cooke empezó nel mundu del ciclismu a la edá de 11 años.
Cooke participó nel Tour de Francia en 2002, 2003, 2004 y 2005 col equipu francés de Française des Jeux.
En 2003 Baden Cooke ganó la clasificación de la regularidá (xerséi verde) por solu dos puntos de diferencies na que foi una clasificación bien apertada. Ganar gracies a que na etapa 20, nos Campos-Élysées, quedó segundu'l esprínter australianu Robbie McEwen (compatriota de Baden Cooke) y terceru quedó Stuart O'Grady séptimu na clasificación final de la regularidá.
El 27 de payares de 2013 anunció la so retirada del ciclismu tres catorce temporaes como profesional y con 35 años d'edá.
Resultaos en Grandes Vueltes
-: nun participa
Ab.: abandonu
Flore Forestière de la Cochinchine
Flore Forestière de la Cochinchine (embrivíu Fl. Forest. Cochinch.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu y esplorador francés Jean Baptiste Louis Pierre y espublizáu en París en cuatro volúmenes con 26 fascículos nos años 1880-1907.
Arcis-sur-Aube
Tien una población de y una superficie de  km².
Idus de Marzo
La Idus de Marzo foi una goleta que llevó una espedición científica asturiana a L'Antártida, considerándose como la primera espedición española al continente antárticu.
España xuntóse al "Tratáu Antárticu" en 1982, lo que la obligaba según los términos del mesmu a "la realización d'investigaciones científiques importantes, como l'establecimientu d'una estación científica o la unviada d'una espedición científica". Pero la primer espedición científica al continente austral nun tuvo al gobiernu de la nación como protagonista, sinón que tuvo que ser la organización privada y ensin ánimu de lucro "Asociación España na Antártida", presidida pol empresariu Guillermo Cryns (1923-2003), jefe de la expedición del "Idus de Marzu".
El día 15 d'avientu de 1982 la goleta partía del puertu de Candás, con una tripulación de ocho miembros al frente de la cual taba'l capitán Javier Babé y que contaba cola presencia d'un periodista y dos biólogos. Dempués d'escales en Vigo, Las Palmas y Tenerife, la Idus de Marzo zarpaba definitivamente hacia'l sur el día 30 d'avientu.
El 20 de febreru llegaron a Punta Arenas, puertu nel que se embarcaron otros ocho espedicionarios más. Dempués d'aprovisionase la goleta partió rumbu a Puerto Williams na Tierra del Fueu.
Darréu la Idus de Marzo pasó pel Cabu de Fornos y el Pasu de Drake, llegando'l 4 de marzu a les Islles Shetland del Sur, na Antártida. La goleta pasó per otros llugares del continente como Islla Decepción, Bahía Yankee, Bahía Foster, visitando varies bases polares. La espedición tamién sufrió los rigores meteorolóxicos que s'esperen d'una zona con una climatoloxía tan dura como l'antártida, teniendo que facer frente vientos de gran intensidá y vagues de mar, dempués de recorrer más de 17.000 milles, llegó al puertu de Cádiz el día 9 de xunu de 1983.
Década del 800
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Tabla añal del sieglu IX ( Sieglu VIII - Sieglu IX - Sieglu X)
Daisuke Takahashi
Daisuke Takahashi (高橋 大輔, ) ye un ex-futbolista xaponés.
María Lluisa d'Austria-Este
250px|thumb|[[Franciscu I d'Austria, maríu de María Lluisa d'Austria-Este, nuna semeya de 1821 realizáu por Giuseppe Tominz.]] María Lluisa d'Austria-Este foi archiduquesa d'Austria, princesa de Módena y emperatriz d'Austria como la tercer esposa del emperador Franciscu I.
Primeros años
Fía del archiduque Fernando d'Habsburgu-Este, Duque de Módena (1754-1806), unu de los fíos de María Teresa, gobernador de Lombardía y de la princesa María Beatriz d'Este. María Lluisa y la so familia fuxeron d'Italia a Austria cuando'l norte d'Italia foi conquistáu por Napoleón en 1796. Esto causó-y una hostilidá escontra Napoleón. N'Austria, l'emperador namorar d'ella mientres les visites a la so madre.
Matrimoniu
En 1808 casóse col so primu l'emperador Franciscu I d'Austria, quien yá había estáu casáu en dos causes: la primera cola bien amada Sabela de Wurtemberg y la segunda cola so tamién prima María Teresa de les Dos Sicilies, quien-y dexara una numberosa prole, ente la que se cuntaba l'archiduquesa María Lluisa (1791–1847), segunda esposa de Napoleón Bonaparte.
Yera una gran enemiga del emperador francés Napoleón Bonaparte y polo tanto tamién opositora al canciller austriacu príncipe Klemens von Metternich. Los franceses protestaron contra'l matrimoniu por causa de les sos opiniones polítiques. Metternich amosó la correspondencia privada colos sos familiares al so maríu l'emperador Franciscu I d'Austria, cola esperanza de qu'eso la desacreditaría. Ella sofitó la guerra contra la Francia napoleónica en 1808. A partir d'anguaño, la so salú deterioróse. Ella oponíase al matrimoniu ente Napoleón y María Lluisa en 1809. En 1812, foi convidada renuente a l'asamblea de los monarques alemanes aconceyaos por Napoleón Bonaparte pa celebrar la so guerra contra Rusia.
Muerte
Foi la anfitriona del congresu de Viena en 1815. Cuando Napoleón foi derrotáu, viaxó a finales del añu 1815 al so país d'orixe, el norte d'Italia, pero morrió llueu por causa de la tuberculosis. Tenía namái 28 años.
María Lluisa d'Austria-Este nun dexó descendencia. Fuelga na Cripta Imperial de Viena (Kaisergruft).
Ancestros
<div style="clear: both; width: 100% padding: 0; text-align: left; border: none;" class="NavFrame"> <div style="background: #ccddcc; text-align: center; border: 1px solid #667766" class="NavHead"> Ancestros de María Lluisa, Príncesa de Modena
Purgatoriu
No que cinca a les ilesies anglicana y metodista, y na Ilesia Ortodoxa, magar que toes nieguen la esistencia d'un purgatoriu con esa formulación, toes elles afirmen qu'esiste un estáu intermediu, l'Hades. La Ilesia ortodoxa cree que ye posible camudar l'estáu de les almes de los muertos al traviés de les oraciones de los vivos y del ofrecimientu de la Divina Lliturxa (la misa nel ritu bizantín) pa esa intención, y munchos ortodoxos, especialmente ente los sectores más ascéticos, confíen y recen pola apocatástasis (la idea de que, al final de los tiempos, toos, pecadores y santos, volverán a ser unu con Dios) xeneral. El xudaísmu tamién cree na posibilidá d'una purificación tres de la muerte física, ya inclusive usen la pallabra purgatoriu pa denomar la Gehena, llugar de purificación pa los malvaos.
La pallabra purgatoriu vien usándose tamién pa denomar un ampliu abanicu de concepciones, históriques y modernes, que falen d'un sufrimientu postmortem de duración inferior a la condenación eterna, y úsase tamién, nún sentíu xeneral, pa definir un estáu de sufrimientu o tormentu llimitáu temporalmente.
Llista d'estrelles variables
Esisten más de 50 000 estrelles variables conocíes, polo qu'una llista completa d'estrelles variables ye imposible. La siguiente llista recueye aquelles variables más conocíes, más brilloses, más significatives o más interesantes por cualesquier otru motivu.
*Si nun ta especificada, la magnitú ye visual / (B) = azul / p = fotográfica
Champaña-Ardenes
Champaña-Ardenes (en francés: Champagne-Ardenne) ye una rexón de Francia qu'arrexunta cuatro departamentos: Aube, Ardenes, Altu Marne y Marne. La rexón foi creada n'aplicación del decretu de 22 d'avientu de 1789 y de 4 de mayu de 1790, mientres la Revolución francesa y arrexunta una parte de les antigües provincies de Champaña y Argonne y del principáu de Sedan.
Mientres el sieglu XX, Champaña-Ardenes foi escenariu d'importantes batalles de la Primera y Segunda guerres mundiales. Tien una superficie de 25.606 km², qu'en términos d'estensión ye asemeyada a la de Cerdeña.
Historia
Na dómina romana, Durocortorum (Reims) foi la ciudá más poblada al norte de Roma y nuedu de comunicaciones. A entamos de la Edá Media, en 496 Clodovéu I foi bautizáu per San Remixo, na basílica primitiva de Reims, razón pola que Reims convirtióse na ciudá de la consagración de los reis de Francia, hasta la llegada de Carlos X.
Dende finales del sieglu XII al sieglu XIV, Champaña foi una rexón bien rica en feries: Lagny (na actual rexón alministrativa de la Islla de Francia), Provins, Troyes y Bar-sur-Aube yeren les rutes de pelegrinaxe a Roma.
En 1792, tuvo llugar la batalla de Valmy, y en 1871 la batalla de Sedan nes Ardenes.
Mientres la Primer Guerra Mundial, Champaña foi escenariu de los primeros combates tres la Batalla del Marne, cercana a París (del 6 al 9 de setiembre de 1914): nel Camín de les Dames (primavera de 1917), y dempués la segunda Batalla del Marne (1918).
Mientres la Segunda Guerra Mundial, les Ardenes foron oxetu de duros combates en 1940 (derrota francesa), dempués en 1944, contraofensiva de les Ardenes.
La ceremonia de reconciliación ente Francia y Alemaña tuvo llugar na catedral de Reims en presencia del Xeneral de Gaulle y el canciller Konrad Adenauer, celebrada pol cardenal François Marty.
En 1996, el Papa Xuan Pablu II visitó Reims pa celebrar el 1500 aniversariu del bautizu de Clodovéu y los sos soldaos per San Remixu.
Xeografía
La rexón de Champaña-Ardenes asítiase al nordeste de Francia. Tien una llende común con Bélxica y una una superficie de 25.606 km².
La rede hidrográfica, globalmente empobinada al este oeste, ta apoderada pol Sena, el Marne, l'Aube, l'Aisne (afluente del Oise) y el Mosa. Un dispositivu d'evacuación frente a les crecíes del Sena protexe la rexón parisina, abarca cuatro preses-depósitu: La rexón ta comunicada por 460 km d'autopistes partíes en tres exes: La rede ferroviaria articúlase alredor de tres llinies: La rede navegable articúlase al traviés principalmente de la canal llateral al ríu Marne, que xune Vitry-le-François a Dizy (dempués prosigue pol Marne enriáu hasta Alfortville), la canal del Marne-Rin, que xune Marne a Vitry-le-François al Rhin n'Estrasburgu y la canal del Este, que xune'l Mosa y el Mosela al Saona partiendo de Givet.
La rexón cunta col Aeropuertu de Châlons-Vatry, antigua base aérea de la USAF reconvertida n'aeropuertu civil. Esti aeropuertu tien una amplia pista de 3650m y cuenta con escasu tráficu, polo que ye una alternativa a los conxestionaos aeropuertos de París, magar tar a más de 150km d'esta ciudá.
Economía
El 61,4 per cientu del territoriu ta dedicáu a l'agricultura.
Demografía
La población rexonal, que ye de 1.330.000 habitantes, empezó a menguar en 1982 debíu al éxodu rural. Con namái'l 0,5 per cientu de la población nacional y una densidá de 52 habitantes/km², Champaña-Ardenes asítiase ente les rexones franceses menos poblaes. La so capital ye Chalons-en-Champagne, pero la ciudá más importante del territoriu ye Reims.
Cognet
Cognet ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Arconville
Tien una población de y una superficie de  km².
Clinopodium brownei
Clinopodium brownei, ye una planta perenne perteneciente a la familia de les lamiacees.
Descripción
Ye una planta perenne con tarmos cuadraos y estenses fueyes opuestes. Esta yerba ye bien pubescente nel renuevu y l'interior y esterior de la mota. La corola ye bilabiada. Los llabios son finos y delicaos y puede contener pelos. La corola ye de color blancu rosáu a lila y blancu dacuando.
Distribución y hábitat
Esta yerba alcuéntrase a la fin del iviernu y principios de primavera n'ambientes pantanosos a lo llargo de la mariña del Golfu de Méxicu en Méxicu y los Estaos Xuníos, específicamente de Texas al traviés de la Florida. Habita en climes semicálidos y templaos ente los 1700 y los 2000 metros, onde crez en campos y montes subtropicales alteriaos.
Propiedaes
En Quintana Roo utilicen esta especie contra'l cólicu y en Veracruz pal espantu. Asina mesmu, en Yucatán ocúpase la decocción d'esta planta pa tratar problemes estomacales. N'otros países aprovechar pal catarru, como emenagogo, pa problemes hepáticos y albortivu xunto con otres plantes.
Taxonomía
Clinopodium brownei describióse por (Sw.) Kuntze y espublizóse en  Revisio Generum Plantarum 2: 514. 1891.
Flore Française
Flore Française, (embrivíu '''Fl. Franç. (ed. 3)'''), ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol briólogu, botánicu, micólogu, pteridólogu suizu, Augustin Pyrame de Candolle. Espublizóse en cuatro tomos con cinco volúmenes nel añu 1805 (el tomu 5, vol. 6, en 1815), col nome de Flore Francaise, ou Descriptions Succinctes de Toutes les plantes qui Croissent Naturellement en France....
Carex maritima
Carex maritima Mack., ye una especie de planta yerbácea perteneciente a la familia de les ciperacees.
Hábitat y distribución
Alcuéntrase en sableres, dunes, frescos ábanos, roques o suelos ricos en minerales del llagu, ríu, mar y costes, banzaos y na so mayoría cerca de les costes 0-900 msnm en Groenlandia, Yukón, Alaska, América del Sur y Eurasia.
Descripción
Esta juncia tien tarmos xeneralmente curvos qu'algama una media de 25 cm d'altor. Les fueyes basales con vaines de color marrón a marrón escuro; de 0,5-2 mm d'anchu. La inflorescencia de 5-16 mm ; en espiga trupa hemisféricu ovoide. Perigynium de color marrón maciu amarellentáu, marrón escuro.
Les plantes puede ser bien pequeñes en contraste colos sólidos individuos más ricos de veres del ríu o de tierra adientro en delles ocasiones a la vera de llagos.
Taxonomía
maritima; epítetu llatín que significa "cernana del mar".
Cognin-les-Gorges
Cognin-les-Gorges ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tour de Francia 1960
El 47º Tour de Francia apostar ente'l 26 de xunu y el 17 de xunetu de 1960 con un percorríu de 4173 km estremáu en 21 etapes de les que la primera constó de dos sectores.
Participaron 128 ciclistes partíos en cuatro equipos de 12 corredores y en nueve equipos de 8 corredores. Llograron rematar la prueba 81 destacando nesta faceta l'equipu nacional italianu que llegó a París con tolos sos integrantes.
Na sesta etapa producióse una escapada de cuatro corredores Gastone Nencini, Roger Rivière, Jan Adriaenssens y Hans Junkermann) que llograron llegar a meta con más de 14 minutos sobre'l pelotón y que va marcar el desenvolvimientu d'esta edición del Tour yá que trés d'ellos van acabar ente los cuatro primeres posiciones de la clasificación xeneral. El cuartu corredor integrante de la escapada, Roger Riviére, nun remataría la prueba yá que na 14ª etapa sufriría un espectacular accidente nel descensu del Col de Perjuret que pondría fin a la so carrera profesional al quebrase la columna vertebral.
Per primer vegada llevar a cabu un treslláu per ferrocarril. Tuvo llugar el 5 de xunetu ente les ciudaes de Burdeos, onde rematara la 9ª etapa, y Mont-de-Marsan, onde a otru día s'empecipiaría la 10ª etapa.
El vencedor absolutu, l'italianu Gastone Nencini, cubrió la prueba a una velocidá media de 37,210 km/h.
Etapes
CR = Contrarreló individual
Argançon
Argançon ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Akira Kajiwara
Akira Kajiwara (梶原 公, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Barbeyaceae
Barbeyaceae ye una familia de plantes perteneciente al orde Rosales, con un únicu xéneru Barbeya y que la so única especie ye un pequeñu árbol asemeyaos a la olivar endémica d'Etiopía, Somalia y Arabia, llamada Barbeya oleoides.
La familia Barbeyaceae ta estrechamente rellacionada col so sociu ecolóxicu nel Cuernu d'África, la familia Dirachmaceae. La evidencia a nivel molecular demostró esto a pesar d'evidentes diferencies morfolóxiques ente los dos families, como que Barbeyaceae tien pequeñes flores ensin pétalos, unisexuales. Ente que les flores de Dirachmaceae carauterizar pola so bisexualidá, y les sos relativamente grandes pétalos.
Taxonomía
Barbeya oleoides describióse por Georg August Schweinfurth y espublizóse en Bolletino della Società Botanica Italiana (1892) 269. El nome del xéneru foi dau n'honor de William Barbey-Boissier, inxenieru ferroviariu, botánicu, pteridólogu, y filántropu suizu.
oleoides: epítetu llatín que significa "aceitosu".
La Meilleraye-de-Bretagne
La Meilleraye-de-Bretagne ye una ciudá francesa. Ta asitiada na rexón de Países del Loira, departamentu de Loira Atlánticu. Tien.
Sula leucogaster
Sula leucogaster ye una especie d'ave de la familia de los alcatraces claramente identificable pol so plumaxe marrón nes partes cimeres en contraste col blancu del so banduyu y pechu.
Sula leucogaster Boddaert, 1783, ye una ave de distribución pantropical con colonies de reproducción nos océanos Atlánticu, Pacíficu y Índicu.
Según Murphy (1936), la raza típica del piquero café (S. leucogaster leucogaster) atopar nel océanu Atlánticu. Nel Pacíficu, esisten dos subespecies: Sula leucogaster brewsteri (Goss, 1888), nel hemisferiu norte y Sula leucogaster etesiaca (Thayer & Bangs, 1905), que se distribúi dende la zona occidental de Panamá hasta la zona norte d'Ecuador. Atopáronse exemplares divagantes d'esta especie nes mariñes de Perú, llegando pel sur hasta la islla Huampanú. Sía que non, les subespecies del Pacíficu son daqué distintes a la nominotípica del Atlánticu, yá qu'en cuenta de tener la cabeza y garganta café como ésta, tener de color ablancazáu buxu.
Subespecies
Tien descrites cuatro subespecies:
En Colombia
La subespecie S. l. etesiaca ye endémica del Pacíficu tropical húmedu americanu y describióse a partir d'exemplares colectados nel Parque Nacional Natural Islla Gorgona. Nel Pacíficu colombianu reconócense como llocalidaes de reproducción les roques de Octavia, Los Vidales y Centineles de Jurubidá nel Topetó, con baxos númberos d'individuos (60, 50 y 10, respeutivamente). Ente 2002 y 2003, nun estudiu en Islla Gorgona, determinóse'l tamañu d'una población reproductiva de 300 individuos criando asincrónicamente. Esta colonia ye la más importante pal caltenimientu de la subespecie.
Les femes tienen pates y picu amarellentaos y la so cara implume ye mariellu maciu; los machos tienen les pates marielles o mariellu-verdoses y los sos picos y cares son azul maciu. El plumaxe del restu de la cabeza, el pescuezu y l'envés ye café escuro, en marcáu contraste col pechu baxu y el banduyu que son de color blancu al igual que l'interior de les ales. Los xuveniles son de color xeneral café abuxao coles partes inferiores más clares que nel adultu, densamente motudos de café escuro y coles ceres y el picu gris-azul. Sula leucogaster etesiaca ye un súlido de tamañu mediu. Les femes miden aproximao 80 cm de llargor, tienen un valumbu de 150 cm y pesen aproximao 1300 g; el machu ye muncho más pequeñu, con 75 cm de llargor, valumbu de 140 cm y 1000 g de masa corporal y la so cola ye más llarga en rellación col llargor del so cuerpu y el picu ye más pequeñu y delicáu.
N'Islla Gorgona, los niales del alcatraz pardu presentaron un patrón de disposición espacial amestáu con distancies promedio al nial más próximu de 1,6 m. Pa la temporada reproductiva 2002-2003, l'ésitu d'eclosión foi de 28,2% del total de güevos puestos y l'ésitu reproductivu algamó 17,3%, ye dicir cerca de 17 xuveniles por cada 100 pareyes.
Nel Perú
Esta especie foi reportada en delles oportunidaes nel Perú, polo que ye considerada como divagante. Foi detectáu en Punta Sal (Baltes), islla Foca (Piura), islles Llobos de Fuera (Lambayeque) y na islla Huampanú (Lima).
Jean-Baptiste Riché
Jean-Baptiste Riché foi un militar haitianu y Presidente d'Haití ente'l 1 de marzu de 1846 y el 27 de marzu de 1847.
Mientres el mandatu de Jean-Louis Pierrot empecipiáu en 1845, l'intentu de reformar el gobiernu condució a una rebelión nes provincies de Port-au-Prince y Artibonite en 1846. L'armada rebalba proclamó Presidente d'Haití a Riché el 1 de marzu de 1846.
Unu de los sos primeros actos como gobernante, foi reinstaurar la Constitución d'Haití de 1816. El Conseyu d'Estáu declarar Presidente d'Haití y de la mesma, Riché convirtió al Conseyu d'Estáu en Senáu y encargó-y la redaición d'una nueva Constitución, que aprobóse en payares de 1846 y dio la presidencia vitalicia al propiu Riché.
Riché finó en febreru de 1847, siendo reemplazáu como Presidente por Faustin-Élie Soulouque.
Década del 820
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Tabla añal del sieglu IX ( Sieglu VIII - Sieglu IX - Sieglu X)
La Combe-de-Lancey
Tien una población de y una superficie de  km².
Pangur Bán
thumb|Páxina del Reichenau Primer na que ta escrita'l poema Pangur Bán. Pangur Bán, tamién Mise agus Pangur Bán, ye un poema n'irlandés antiguu, escritu nel sieglu VIII alredor de l'abadía de Reichenau. Foi escritu por un monxu irlandés y trata del so gatu, llamáu «Pangur Bán», «batán blancu». A pesar de que'l poema ye anónimu, tien semeyances cola poesía de Seduliu Escotu, lo que fizo que dellos estudiosos especulen que Seduliu ye l'autor. N'ocho estrofes de cuatro llinies, l'autor compara les actividaes de gatu coles sos propies actividaes académiques.
El poema calténese nel Primer de Reichenau (tift St. Paul Cod. 86b/1 fol 1v), agora curiáu n'abadía de San Pablo de Lavanttal. Una edición crítica del poema foi publicada en 1903 por Whitley Stokes y John Strachan nel segundu volume del Thesaurus Palaeohibernicus. La más famosa de les munches traducciones al inglés ye la de Robin Flower. Na traducción de Wystan Hugh Auden, el poema foi clasificáu por Samuel Barber como l'octavu de los sos diez Cantares d'ermitañu (1952-3).
Na película animada de 2009 El secretu de Kells, fuertemente inspirada na mitoloxía irlandesa, unu de los personaxes secundarios ye un gatu blancu llamáu Pangur Bán, que llega en compañía del monxu Aidan d'Iona. Más tarde na película, el personaxe Aisling, cantando, llánza-y un conxuru que-y dexa convertirse temporalmente nuna criatura fantasmal.
Procyon (estrella)
Procyon o Proción (Alfa Canis Minoris / α CMi / 10 Canis Minoris) ye la estrella más brillosa na constelación del Can Menor con magnitú aparente +0,50 y la octava estrella más brillosa nel cielu nocherniegu. Forma unu de los vértices del «Triángulu ivernizu». Ye una estrella binaria; la estrella principal (Procyon A) tien una débil nana blanca de compañera (Procyon B).
El sistema ye unu de los más cercanos al nuesu Sistema Solar, a namái 3,5 pársecs o 11,41 años lluz. Les sos vecines más próximes son la Estrella de Luyten y Ross 614, respeutivamente a 1,11 y 4,2 años lluz.
Garrulus lanceolatus
thumb|left|Garrulus lanceolatus  de [[Pangot, Uttarakhand, India nuna zona a unos 2100 m d'elevación.]]
Procyon (estrella)
Nome
El nome de Procyon provién del griegu προκύον, (Prokyōn), que significa «antes del perru», yá que preciede a la Estrella del perru» —Siriu (α Canis Majoris)— na so apaición anque, puramente falando, esto namái asocede nes llatitúes septentrionales de la Tierra. Otru títulu que recibe esta estrella, Antecanis —o les sos variantes Anticanis o Antecursor—, ye la traducción al llatín de la mesma pallabra. Estos dos «estrelles del perru» apaecen na más antigua lliteratura de los babilonios y los exipcios, quien inclusive les veneraron.
Nes Tables Alfonsíes apaez como Aschere, Aschemie y Algomeysa —esti últimu nome inda utilizáu dacuando—, ente que Ulugh Beg designar como Al Shiʽrā al Shāmiyyah, embrivíu como Al Shāmiyyah. En China ye conocida como Nan Ho, «el ríu del sur», que tamién inclúi a Gomeisa (β Canis Minoris) y η Eta Canis Minoris.
Garrulus lanceolatus
Garrulus lanceolatus ye una especie d'ave na familia Corvidae. El so tamañu ye casi'l mesmu del so pariente'l glayu euroasiático, anque un pocu más delgáu anque'l so picu ye llevemente más curtiu y más gruesu. La parte cimera de la so cabeza ye negra, la so cresta ye un pocu más obvia y la so cola ye más llarga.
Procyon (estrella)
Procyon A
Procyon A ye una estrella blancu-mariella de tipu espectral F5IV-V con una temperatura superficial de 6530 K. La so lluminosidá, 7 vegaes mayor que la del Sol, indica que ye una subxigante que ta terminando de fundir l'hidróxenu del so nucleu en heliu y empezó a espandise. El so radiu actual ye 2,1 vegaes más grande que'l radiu solar; sicasí, nun tiempu futuru —dientro de 10 - 100 millones d'años— Procyon A va enchese hasta algamar un diámetru ente 80 y 150 vegaes el so diámetru actual y va apaecer colorada o naranxa debíu al enfriamientu de la so superficie. Piénsase que'l Sol va pasar pol mesmu procesu dempués d'abandonar la secuencia principal.
A fines de xunu de 2004, el telescopiu espacial MOST completó una investigación de 32 díes de Procyon A col fin de confirmar les oscilaciones nel so rellumu reparaes dende la Tierra. Mientres esi periodu, sicasí, nun hubo fluctuaciones nel so rellumu, lo que llevó a dellos científicos a poner en dulda dellos aspeutos de la heliosismoloxía. Otra manera, observaciones fotométriques llevaes a cabu col satélite Wide Field Infrared Explorer (WIRE) ente 1999 y 2000 paecen tar acordies coles observaciones feches dende la Tierra.
Garrulus lanceolatus
Habita dende l'este d'Afganistán, la zona de los Himalayes, hasta la India, Nepal y Bután. Prefier les zones montiegues con grandes claros abiertos. Tamién-y lo puede reparar en zones cultivaes y entá cerca de villes siempres qu'haya árboles y arbustos na redoma.
Procyon (estrella)
Procyon B
La compañera de Procyon ye, al igual que Siriu B, una nana blanca, tal como s'infirió de datos astrométricos muncho primero de que fuera reparada. Magar el so órbita conocíase yá en 1861, nun foi visualmente confirmada hasta 1896. Esta nana ye entá más malo de reparar dende la Tierra que Siriu B —la so magnitú aparente ye +10,82—, por cuenta de la mayor diferencia de magnitúes y a la menor separación angular ente estrella primaria y secundaria. La separación media ente los dos componentes ye de 15,0 unidaes astronómiques, daqué inferior a la distancia esistente ente Uranu y el Sol. Sicasí, la escentricidá de la órbita fai que la separación varie ente 8,9 y 21,0 UA a lo llargo del so periodu orbital de 40,8 años.
Con una masa de 0,6 mases solares, Procyon B ye considerablemente menos masiva que Siriu B; sicasí, el so diámetru, envaloráu nunos 8600 km, ye mayor que'l de Siriu B (unos 5800 km). Con una temperatura superficial de 7740 K, ye muncho más fría que Siriu B, testimoniu de la so menor masa y mayor edá. El sistema tien una edá envalorada de 3000 millones d'años.
Moabe Platini Dias Ramos
Moabe Platini Dias Ramos ye un ex-futbolista brasilanu.
Garrulus lanceolatus
Aliméntase nel terrén y nos árboles, y consume los mesmos tipos de plantes ya inseutos que'l so pariente, incluyíos güevos y pichones, y basura cerca de zones habitaes.
Colombe (Isère)
Colombe ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Garrulus lanceolatus
Añera n'árboles y arbustos. Polo xeneral pon de 3 a 5 güevos que guara mientres 16 díes. Dambos padres alimenten a los pichones.
El so cantar ye bien similar al del so pariente y la so llamada ye un llargu y fuerte gazníu con llargues poses entrepolaes. thumb|left|150px|Glayu cabecinegro cerca del templu Gallu en Himachal.
Marbella
Marbella ta asitiada a veres del Mediterraneu, ente Málaga y l'estrechu de Xibraltar, y na falda de la Sierra Blanca. El so términu municipal ocupa una superficie de 117 km², travesaos pola autovía y l'autopista de peaxe llamaes del Mediterraneu, principales accesos al conceyu.
Con 140.744 habitantes en 2016 según l'INE, ye'l segundu conceyu más pobláu de la provincia y l'octavu d'Andalucía. Amás, ye una de les ciudaes turístiques más importantes de la Costa del Sol y de toa España. Mientres la mayor parte del añu ye centru d'atraición del turismu internacional gracies principalmente al so clima y la so infraestructura turística. Anque menos conocíu, la ciudá tamién cunta con un significativu patrimoniu arqueolóxicu, con dellos museos y espacios escénicos, según un calendariu cultural con eventos que van dende'l reggae hasta la ópera.
Protagonista na temprana revolución industrial española nel sieglu XIX, Marbella esperimentó una crecedera continua a lo llargo del sieglu XX y empiezos del sieglu XXI, desenvolviendo una economía basada na ufierta turística destinada a visitantes y residentes temporales de mediu y alto poder adquisitivu.