cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Santibáñez de Béjar
Cuetu del Berrueco
El xacimientu conocer dende antiguu por distintos afayos esvalixaos en coleiciones particulares. Ésta área arqueolóxica ta constituyida por seis xacimientos: La Devesa, La Mariselva, Cancho Namoráu, Les Peredejas o Santa Lucía, Los Tejares y El Hontanar. Destaca'l pobláu del cancho Namoráu nel visu más altu del Berrueco (1.355 m), con materiales que van dende'l bronce final hasta'l s. VI a.c., restos de seis viviendes de planta irregular y depósitos metálicos. Nel pobláu de les Paredejas atopáronse importantes afayos en superficie (cerámica griega, cuchiellos afalcatados, braserillos etc...). Nun se realizaron escavaciones, pero dichos afayos presumen una ocupación dende'l s. VII al s. III a.c., polo tanto ensin romanizar. El pobláu de los Tejares foi nucleu prerromanu (hasta los ss. II-III d.C). Na so superficie apaecieron numberosos restos cerámicos y molinos de mano barquiformes, amás de monedes republicanes fechaes ente'l 174 y el 43 e.C.
Extrañamente paecíen non documentarse restos evidentes de muralla nos asentamientos del cuetu del Berrueco, seique pola suficiencia defensiva qu'apurre'l serrapatosu relieve natural. Apocayá, sicasí, ta verificándose l'amurallamientu en Cancho Namoráu a partir de restos constructivos bien deterioraos.
Hidrografía
thumb|[[Regueru del Villar secu en dómina braniza (branu y parte de la seronda)]] L'agua d'esta población ye de bona calidá, y nunca esti pueblu tien escasez d'agua (menos n'años bien secos), por cuenta de que'l ríu Tormes ta a 3 km de la llocalidá, y el ríu Valvanera pasa pol conceyu. El pueblu tien delles fontes que tán en permanente funcionamientu, como por casu la fonte de la pandiella, la del cañu, la de les hontanillas, la de les viñes, la fonte la barra, la fonte de la teyera y la fonte de la ermita. Amás la presa d'esta población, que s'atopa nel ríu Tormes, que s'utiliza pa faer enerxía hidráulica, fai sacar beneficios al pueblu, y úsase como suministru y riego. Amás de les fontes qu'hai nel conceyu hai nel so términu municipal dellos ríos y regueros, como'l regueru de la Higollada, de Navaquemada, el de la Fuente del Cañu, el de les Viñes, el del Ochavu y el Regueru del Villar, amás del Río Valvanera (o Mataviejas).
Banzáu de San Fernando
El banzáu de San Fernando ye la presa qu'abastez al conceyu de Santibáñez de Béjar y Cespedosa de Tormes. La so inauguración foi'l 11-02-2002. Atopar nel cursu del ríu Tormes, a unos 900 m d'altitú. El banzáu tien una capacidá de 9 hectómetros cúbicos d'agua y ocupa unes 50 hectárees de terrén. Ta a lo cabero del banzáu de Santa Teresa y compónse del banzáu, la presa, la minicentral y l'escala de peces. Dende la minicentral hasta'l ríu ta la canal.
Cabeza Búha
thumb|Cabeza Búha dende'l camín de la presa y detrás en Cuetu del Berrueco Cabeza Búha ye una elevación montascosa que ta nel términu municipal y que pertenez a la Serranía de les Castañales. Alcontrar a unos 5 quilómetros del cascu urbanu del conceyu. Alzar a 1.166 metros d'altitú y apuértase pola SA-102. La so vexetación componer de arbustos y encines, y sobremanera bardiales. La so fauna ye de gran variedá de páxaros, xabalinos y llebres, y na so zona más alta ye complicáu'l so accesu por desdexar que s'atopa.
Clima
El clima de Santibáñez de Béjar ye continental con influencia montascosa. Los sos iviernos son bien fríos y llongures, llegando'l 16 de xineru de 1960 a llegar a los -19.8°C, con abondoses precipitaciones, dalgunes en forma de nieve, y tamién munches xelaes. Les serondes son secos pero frescos, y suelen ser curtios. Les sos primaveres son llargues y bien lluvioses, siendo la dómina d'añu na que más precipitación se concentra, superando les precipitaciones inclusive d'iviernu, eso sí suelen ser templaes. D'últimes los branos son calorosos pero curtios, llegando al máximu históricu'l 10 d'agostu de 2012 con 40.1º C. Anque peles nueches, les temperatures baxen, faciendo que se tenga que salir inclusive acompañáu d'una chaqueta.
Hinchente de 1987
En Santibáñez de Béjar n'agostu de 1987 por causa de una gran nube de branu al filu del mediudía, los ribayos del Abeyaderu enchiéronse, cayendo gran cantidá d'agua sobre los montes del Abeyaderu, El Calamocho y la Teyera, según sobre'l cascu urbanu llevando al conceyu grandes cantidaes d'agua. El regueru de les Viñes que crucia'l pueblu aumentó en pocos minutos el so caudal abasnando gran cantidá d'espinos cortaos que taponaron la boca del tunel al altor de la Cai Solano. El regueru buscó'l so calce natural enriáu y abasnó gran cantidá de folla dende la Cai Solano, Plaza del Sol Calle Pandiella o de la Puente y Cai Pradillos. Les cais del pueblu convertir en ríos en pocos segundos. Yera peligrosu salir, por cuenta de que l'agua que baxaba yera abondosa, hasta tal puntu d'anubrir delles cases, suétanos y garaxes del pueblu, y dexando graves daños materiales. Cais embaxo foi a parar al ríu Valvanera, dafechu secu, ónde tamién aumentó'l so caudal n'escasos minutos, anubriendo la ribera y los campos cercanos, hasta que llegó al ríu Tormes, onde desagua. Dizse que ye la nube más bayurosa cayida nel pueblu y dañible pal cascu urbanu que quedó llenu de folla debío al taponamiento de la boca del túnel que traviesa tol cascu urbanos d'oeste a este.
Quema de 2003
La quema qu'hubo na demarcación de Santibáñez de Béjar nel añu 2003 foi de gran considerancia. Quemó un total de 8.650 hectárees de terrén. Empezó dende'l Puertu del Tremedal (Ávila), pasó por La Carrera, El Barco de Ávila, Palacios de Becedas (Ávila), Becedas, Cases de la Vega, El Losar del Barco, Navamorisca, Junciana, Gilbuena, Neila de San Miguel, Medinilla, El Tejado, Puente del Congosto y Santibáñez de Béjar, onde s'escastó por cuenta de qu'atopábase el ríu Tormes que sirvió de cortafueos. Tuvieron que desallugar a 2 conceyos, un total de 500 vecinos, que se transladaron al Barco y a Santibáñez. Cortaron 7 carreteres de les provincies d'Ávila y de Salamanca. Duró casi 1 selmana y diba a gran velocidá, polo qu'apeligraba nel conceyu casi 3000 cabeces de ganáu, de la que namái morrieron unos 10 animales ente vaques y oveyes. Foi la quema más grande habíu n'España nesi branu de 2003.
Demografía
(Datos del añu 2010) Nel pueblu hai delles nacionalidaes residentes, ente los que más son Rumanos y Arxentinos. En total el 4,05% de la población ye estranxera (2010).
La población de Santibáñez de Béjar nel añu 2010 yera de 543 habitantes, de los cualos 273 yeren varones y 270 son muyeres.
La población aumenta de manera considerable pel branu anque'l mayor aumentu ye notable na celebración de les fiestes d'ochobre, na que la población puede algamar les 3.000 o inclusive 4.000 persones.
La mayor población que llegó a tener foi nel añu 1945, con una población de 2.227 habitantes, pol censu municipal.
Símbolos
left|120px|Representación heráldica del blasón aprobáu
Escudu
L'escudu heráldicu que representa al conceyu foi aprobáu'l 20 de payares de 1992 col siguiente blasón:
Economía
La economía principal ye'l sector servicios representando un 49%, un pocu menos que va unos años. Nos últimos años la industria foi aumentando llegando a representar agora un 35%. Tamién esiste una actividá en construcción (5%). Esplótase les denominaciones d'Orixe de: Carne de Morucha de Salamanca, Lechazo de Castiella y Llión (Sac. y afaenáu), Carne d'Ávila (Prod. y Elab.), polo que tamién la ganadería tamién ye importante, raramente xubiendo nos últimos años d'un 10% a un 11%. Tamién hai gran bayures de fábriques de xamones y embutíos, (dalgunos d'ellos con Denominación d'Orixe de Guijuelo), Xamón de Guijuelo. Amás nel pueblu hai dellos comercios. Tocantes a la población activa en paru (cifres del 1 de xineru de 2014), ye reseñable que nel conceyu cuntar con un total del 9,89 % de desemplegu, siendo unu de los conceyos con menos porcentaxe de paraos de la provincia de Salamanca, siendo la media d'esta provincia del 23,05 %.
Sector primariu
L'agricultura en Santibáñez de Béjar foi importante nel sieglu XX, con un 60% de la población trabayando nella. Anguaño síguese practicando, pero yá apenes hai un 3%, polo tanto yá con menos intensidá. Ye sobremanera de regadío, pero tamién de secanu. Principalmente les sos tierres son dedicaes al cultivu de pataques, llegumes (Xudíes del Barcu, garbanzos y llenteyes), y nos últimos años ta produciéndose dalguna collecha de xirasoles. Tamién ye abondo común la llantadera de cebolles, llechugues, cebollu, tomates, cenahoria y ayos. Tamién hai cultivos maderizos, principalmente de encines, que la so collecha dedicar en gran parte para engordar del gochu.
La ganadería ye mayoritariamente ganáu ovín, bovín y porcín, y básase na venta de carne de morucha de Salamanca, y carne d'Ávila.
Sector secundariu
El sector secundariu más importante ye la industria chacinera, con un 35% de la población dedicada nella. Otra actividá importante ye la construcción (5%), sumando un total del 40% de la población.
La so principal fonte d'ingresos ye la industria chacinera, habiendo inclusive 7 fábriques de quesos, xamones y embutíos y dellos almacenes d'ensugáu de xamones nun conceyu de tan solo 500 vecinos. Una d'ellos ye de denominación d'orixe Guijuelo. Na provincia de Salamanca, Santibáñez de Béjar, xunto colos conceyos de Ledrada y Guijuelo, son los mayores productores de xamones, embutíos y quesos, con denominación d'orixe y mayor calidá. Ensin dulda lo único del conceyu son los sos quesos, yá famosos en parte de Castiella y Llión. Ye'l sector económicu local que más ta creciendo nos últimos años, a pasar d'un averáu 15% nel añu 1995 a un actual 31%.
Comunicaciones
Santibáñez de Béjar atopar nun llugar d'eleváu pasu de vehículos, una y bones la carretera que pasa pol conceyu xune Ávila, Madrid y Piedrahíta con Guijuelo, Béjar, Salamanca y Ciudad Rodrigo. Un día normal de media trescurren unos 7000 vehículos. Los trés carreteres qu'alleguen nel conceyu son les carreteres comarcales de la SA-102, La llamada "Carretera del Guijo" y la llamada "carretera de la Cabeza".
Vehículos de motor
Santibáñez de Béjar ye un conceyu ónde abonden los vehículos de motor. Los camiones son abondosos pol comerciu d'alimentación etc.
Cultura
Santibáñez ye un conceyu con una bona historia no que se refier col folclor y cantares tradicionales del llugar. Nel pueblu denominar curtios o charradas, nes que vienen personaxes como'l Mariquelo a tocar los preseos pertenecientes del llugar, como la dulzaina, la gaita charra, el famosu tamboril etc. Acompañar con castañueles y traxes y vistíos típicos Salmantinos. Sobremanera'l folclor realizar en dómina braniza y en fiestes y temes relixoses, como bailles y cantares a la virxe. En selmana santa dacuando en procesiones acompañar con marracas.
Educación
Santibáñez de Béjar ye la cabeza del Colexu Rural Arrexuntáu Valvanera y el so otru pueblu ye Sorihuela. El colexu de Santibáñez construyir en 1912, siendo'l más antiguu de la contorna. Cuenta con 55 alumnos, frente a 11 qu'hai en Sorihuela. Nel pueblu dase infantil y primaria, cuanto a la ESO y bachilleratu hai que treslladase a Guijuelo, 9 km del pueblu. Tamién hai una guardería, que cunta con 10 neños. Na zona cerraron munchos centros, polo que nos últimos años los neños del Puente del Congosto, El Tejado, Medinilla, La Cabeza de Béjar y Guijo de Ávila tienen que treslladase al colexu de Santibáñez.
Xuegos
Nesti conceyu'l xuegu preferíu de pequeños y mayores ye'l xuegu de la calva, xuegu que consiste en llanzar una piedra a un palu de madera y tratar de da-y, tradicional nestes tierres.
Fiestes
thumb|Procesión de la Virxe de Valparaíso
Virxe de Valparaíso
La virxe de Valparaíso ye una advocación de María (madre de Xesús), patrona de Santibáñez de Béjar y nel cual la so festividá produz el primer fin de selmana d'ochobre y tamién el día de San Xuan (24 de xunu). D'estilu románicu (s.XII), ye una de les escultures más importantes de la provincia salmantina.
Gastronomía
Otru costume típica d'esti pueblu y rellacionada cola gastronomía ye salir los domingos pela mañana a faer ruta polos chigres, pa tastiar tapes y tomar un vinu.
Antroponímia
N'España hai 34 Santibáñez, de los cuálos 28 tán en Castiella y Llión. 11 d'ellos na provincia de Llión, la que más tien. Na nuesa provincia hai 5, Santibáñez de Béjar y Santibáñez de la Sierra, que cunten con mesmu conceyu, y otros trés que son entidaes menores de población; Santibáñez del Río, nel pueblu de Doñinos de Salamanca, Santibáñez del Cañedo, nel pueblu de Forfoleda y d'últimes Santibáñez, nel pueblu de San Pedro del Valle.
Edificios públicos
thumb|Campanariu de la Ilesia de Santiago Apóstol
Historia
thumb|[[Torre de Santibáñez, monumentu importante, que nel s. XV foi propiedá de Dª Sabela I de Castiella]]
Llingües inuit
Les llingües inuit, llamáu de forma vernácula inuktitut, inuttitut, inuktitun, inuinnaqtun o inuttut (ᐃᓄᒃᑎᑐᑦ, lit. 'como los inuit') son les llingües natives de los esquimales más orientales d'Alaska, Canadá y Groenlandia. L'agrupación llingüística forma parte de la caña esquimal de la familia llingüística esquimo-aleutiana.
Santibáñez de Béjar
Historia
L'emperador Alfonsu VII (1105-1157), rei de Llión y de Castiella, reconquistó esta zona. Caltuvo la separación de los dos reinos y al establecer les llendes ente ellos na frontera (na llamada entós Estremadura), concedió a Castiella la zona de la Sierra de Béjar hasta la calzada de Quinea o de la Plata. Esta zona de la Sierra de Béjar, onde s'atopa Santibáñez, pasó a pertenecer a Castiella, formando parte del conceyu d'Ávila, que se va encargar de la repoblación de la contorna y la so cabecera, Béjar, repoblación llevada a cabu por castellanos, principalmente por xentes procedentes de l'alfoz abulense.
Llingües inuit
Variedaes
Específicamente, el inuktitut ye'l dialeutu de los esquimales del Árticu oriental canadiense. Tamién s'utiliza'l términu pa referise al idioma nel so conxuntu, anque'l mesmu ye más un continuum dialeutal qu'un namái llinguaxe; esti continuum puede estremase aproximao en dieciséis variedaes de cuatro grupos:
Santibáñez de Béjar
Historia
Estos condicionamientos históricu y étnicu, amás de los puramente xeográficos, espliquen les carauterístiques diferenciales que dende entós presenten la Sierra de Béjar y la Sierra de Francia, dos comarca naturales perfectamente caracterizaes y estremaes a pesar de les abondoses traces comunes, a pesar de que pa los habitantes del restu de la provincia de Salamanca tantu los naturales de la Sierra de Béjar como los de la Sierra de Francia sían genéricamente "serranos" (pero serranos bastantes distintos unos d'otros). Los oríxenes de Santibáñez de Béjar hai que buscalos nesta dómina medieval, nel sieglu XII, yá que ye a partir d'eses feches nes que se produz nesta zona la definitiva repoblación (en munches ocasiones llabradores sometíos fuertemente a grandes cargues señoriales víen como sollivio l'emigrar en busca de tierres con menos cargues acoyéndose a les cartes puebles que los reis emitíen, trayendo consigo la so cultura, les sos costumes, la so manera de vida y la so relixón: este puede ser l'orixe de la Virxe de Valparaíso). Nel añu 1211, el rei Alfonsu VIII de Castiella "el de les Navas" segrega una parte del territoriu d'Ávila, nel que s'atopaba Santibañez, pa formar la Comunidá de Villa y Tierra de Béjar concediéndo-y Fueru propiu pol que "da a tolos que moren en Béjar y a los que son por venir a Béjar con tol so términu, según a los pueblos que poblaren nel términu, lo mesmo que de los conceyos de les aldegues que si los Conceyos de les aldegues apostaren sobre los términos, el xuez y los alcaldes vaigan y deslinden según les llendes que yá-yos fueron puestos de cuenta que tolos aldeanos vengan a Fueru de la Villa de Béjar". Santibáñez ye una d'eses aldegues del términu de Béjar, col so propiu conceyu d'aldega, sometida al conceyu de la Villa de Béjar. Santibañez foi primeru abulense, dempués bejarana, formando parte del reinu de Castiella pa pasar a depender del Reinu de Llión dende entamos del sieglu XV tres la perda del votu en Cortes de Béjar y el so pasu a depender de Salamanca nesi aspeutu a partir de 1425, fechu favorecíu pol pasu de Béjar y el so territoriu a manes de los Zúñiga en 1391, calteniéndose darréu como salmantino y lleonés nes divisiones territoriales de Floridablanca en 1785 y finalmente na de 1833 en que se crean les actuales provincies, en que Santibáñez quedó encuadráu na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa. Sía que non, la pertenencia a la comunidá de Béjar caltener hasta la desapaición de la mesma en 1833, dependiendo dende entós del partíu xudicial bejarano.
Llingües inuit
Variedaes
Ente toles variedaes, el númberu de falantes de inuktitut ye d'unos 80.000. El númberu de falantes del inuktitut entendíu como dialeutu ye d'unos 20.000. El dialeutu inuktitut puede estremase en tres subdialeutos principales y dellos subgrupos:
Keewatin - Faláu na mariña occidental de la badea de Hudson.
Santibáñez de Béjar
Historia
No eclesiástico'l territoriu de Béjar ta englobado na diócesis de Plasencia dende entamos del sieglu XIII, a la que sigue perteneciendo na actualidá.
Encina del Carrasco
thumb|Encina del Carrasco La encina centenaria de Santibáñez de Béjar, tamién llamada la encina del Carrasco, atopar nel camín de la presa, a 4.8 km del pueblu, y créese que tien inclusive 450 años. Ye la encina más antigua de la Villa de Santibáñez, con unes grandes dimensiones. Pa tomala precísense 7 neños, cuando lo normal son 3. Tamién ye importante'l so altor, que xube los 15 m, cuando lo normal nuna encina son unos 6 o 7 m. Tamién ye importante la encina del castiellu de Santibáñez, pero namái tien 220 años y un altor de 9 m.
Llingües inuit
Variedaes
Baffin - Faláu nes islles septentrionales de la badea de Hudson, especialmente, y como'l nome suxure, na Isla de Baffin.
Nunavik/Llabrador - Faláu al oeste de la badea de Hudson, como'l nome indica en Nunavik, norte de Quebec y Llabrador.
Santibáñez de Béjar
Encina del Carrasco
Les encines d'esti conceyu dan munches abiyotes que les utilizaben pa vendeles, y yera la economía del pueblu, anque inda se vienden pal consumu humanu, anque tamién pal del credo, d'ende vienen los xamones d'abiyota denominación Guijuelo.
Llingües inuit
Variedaes
Keewatin tiende a ser más conservador, calteniendo la mayor parte de los grupos de consonantes, ente que los dialeutos de Nunavik son más radicales (por casu - el Keewatin Inuktitut ye en Nunavik Inuttitut).
Santibáñez de Béjar
La Torre
Ta construyida en mampuesto de granitu, que tuvo trés plantes: la primera dedicada a les caballerizas, la segunda pa la guardia (con murios artilleros) y la tercera dedicada a la vivienda. La puerta ye d'arcu apuntáu ensin clave y los murios representen saeteras a distintos altores. El remate sumió, anque pudo ser almenado. Atopar n'estáu ruinosu y el so interior totalmente buecu, anque se ta pensando en reconstruyilo pa salvalo del derrumbe. Ye'l 2º monumentu más importante de la llocalidá, dempués de la Virxe de Valparaíso y ta declarada Patrimoniu Históricu Español dende 1985.
Llingües inuit
Llingüística
Tán rellacionaos col idioma aleutianu y, xunto a él, formen la familia esquimo-aleutiana. Nun se consiguió demostrar parentescu con otres llingües, anque dalgunos sostienen que l'esquimu pudiera tener rellación con otres llingües de Eurasia (ver Llingües uralo-siberianes).
Vocabulariu
thumb|Símbolu de STOP en inuktitut.
L'esquimu, como otres llingües esquimo-aleutianes, representa un tipu particular de llingua aglutinante, llamáu llingua polisintética: sintetiza un raigañu y dellos morfemes gramaticales pa crear llargues pallabres col significáu d'oraciones.
Un aspeutu interesante ye l'antroponimia. Dalgunos de los nomes son: 'Ujaraq' (roca), 'Nasak' (sombreru o capiellu), 'Tupiq' (tienda), 'Qajaq' (kayak), etc. Tamién esisten antropónimos que son nomes d'animal: 'Nanuq' (osu polar), 'Uqalik' (llebre ártica), etc. Un tercer grupu ye'l formáu por nomes de persones que se refieren a una peculiaridá anatómica, que nun describe a la persona que porta l'antropónimu sinón que deriva d'una llarga socesión de persones que lleven la mesma alma. Ente los exemplos atopamos con 'Itigaituk' (ensin rabu), 'Usuiituk' (ensin pene), 'Tulimak' (costiella), etc.
Pallabres pa "nieve"
Esiste una creencia popular en que'l inuktitut tien un gran númberu de pallabres pa nomar la nieve. Esto nun ye exactu y resulta d'un tracamundiu respeuto de la naturaleza de los llinguaxes polisintéticos. Ello ye que el inuktitut tien namái unes poques raigaños léxicos pa "nieve": 'qanik', quier dicir "falopos de nieve nel aire", y 'aput', "la nieve nel suelu". Con estes formen pallabres más llargues, por aciu l'usu d'afixos que describen cualidaes de la nieve, de la mesma manera que n'asturianu utilícense axetivos o preposiciones: "blanca nieve" "nieve derritiéndose" o "nieve nel suelu".
Fonoloxía
El inuktitut tien diecisiete consonantes y cuatro vocales (que pueden ser llargues o curties). Les consonantes pronunciar por aciu cinco lugar d'articulación -billabial, alveolar, palatal, velar y uvular- y tres modos d'articulación.
Y vocales:
La duplicación de la vocal indica l'allargamientu del soníu.
El silabariu canadiense
El silabariu inuktitut que s'utiliza en Canadá basar nel Silabariu Cree, que de la mesma se basa nel Oyipwa. Dambos fueron creaos pol misioneru James Evans. El silabariu de los inuktitut canadiense foi adoptáu pol Institutu Cultural Inuit de Canadá nos años 70. Los Iñupiak d'Alaska y Groenlandia utilicen l'alfabetu romanu y los Inuit de Siberia l'alfabetu cirílicu.
Estatus llegal
L'esquimu ye idioma oficial nes siguientes árees:
Tamién en Quebec (Canadá), el inuktitut ye la llingua oficial d'instrucción nos distritos escolares inuit en Nunavik (norte de Quebec).
Santibáñez de Béjar
El Risco
El Risco foi un gran pobláu calcolítico (3.000 a.C), periodu'l cual desenvolvíase'l fenómenu megalíticu: Téunica d'enterramientu coleutivu que se realiza n'estructures tumulares a base de grandes bloques de piedra que formen una cámara, a la que n'ocasiones s'añedir un corredor d'accesu. En dicha cámara soterraríen los miembros d'una mesma familia. El xacimientu d'El Risco foi afayáu pol padre Ignacio Belda, y correspuende a una pequeña población de la edá del Bronce y del Fierro que terminó sobre'l s. II a.C, cola conquista romana. Polos restos atopaos, tamién los romanos establecieron nel Risco un puestu militar d'observación, al llau del Cordel, al igual que nel Praojuarro, onde l'asentamientu militar romanu tuvo muncha importancia.
Plaza mayor
La plaza mayor de Santibáñez atopar nel centru del pueblu, a una altitú de 930 metros. Ta a escasos 100 metros del conceyu y a unos 150 metros de la Ilesia de Santiágo Apóstol. Nel añu 2002 empezaron les obres d'acondicionamientu de la plaza, asitiando árboles y camudando el suelu por unu de granitu. Añediéronse ceres ya iguáronse les cais que la arrodien. Nella los vienres alcuéntrase'l mercadín, y pel branu tamién se celebra circos y espectáculos de maxa.
L'edificiu del reló
thumb|[[Edificiu del reló (Santibáñez de Béjar)|Edificiu del Reló, antiguos cuartones del pueblu, asitiáu en plenu cascu urbanu del municipo, y construyíu nel s. XIX.]] El L'edificiu del reló foi construyíu en 1892, d'unos 13 m d'altor, y fechu de granitu y materiales que yeren propios d'aquella dómina, que s'alcuentra a una altitú de 930 msnm. Tien nel so interior unos pesaos pendilexos de gran tamañu que sirven pa dar cuerda al reló. Ésti tien el diseñu propiu d'aquella dómina, en númberos romanos. Nel teyáu atopa la campana, encargada de dar les hores enrexao y apinao nuna veleta. D'antiguo esti pequeñu inmueble foi sede del xulgáu y los cuartones del conceyu, anguaño'l llau derechu del edificiu, propiedá del conceyu, ta vencíu a oficina de correos y Telégrafos en realizándose un acontecimientu del inmueble a tal fin. En 2007 foi precisu iguar el teyáu de la nala esquierda, perdiendo altor. Atópase en plenu cascu urbanu de Santibáñez, na C/ Jorge Moru y la C/ La Ilesia, una de les cais más transitaes del conceyu, les cuálos se transladan dende la carretera SA-102 y el cascu urbanu. Ye unu de los principales monumentos del conceyu, pero tamién unu de los más modernos, yá que foi construyíu en 1890. Frente a él allúguense les feries de les fiestes d'ochobre. En frente d'él dellos vecinos del pueblu tomen les uves en nuechevieya.
Ilesia de Santiago Apóstol
thumb|Ilesia de Santiago Apóstol anguaño (añu 2011)
Ermita de La nuesa Señora de Valparaíso
thumb|left|Ermita de Nª Sª Virxe de Valparaíso
Les Mines
Son xacimientos de Esfalerita y Wolframita que s'atopen nos términos municipales de Santibáñez de Béjar y Cespedosa.
Arquiteutura
La Noria ye una construcción que s'usa especialmente nel conceyu de Santibáñez de Béjar dende l'añu 1850. Ta construyida con fierro fundamentalmente y ye de forma circular. Nella cuelguen unos vasos de fierro, nunes cadenes que faen sacar l'agua d'un pozu, bien pa usu del ganáu o colleches. En tola villa hai unes 930 nories aproximao, de les que yá s'utilicen tan solo unes 40. Faise mover con una gran vara que se mete nuna gabita y que ye emburriada por pollinos, y dase vueltes hasta que sale l'agua por unes canales.
Un Chabarco ye una especie de pozu abiertu, d'unos 2 o 3 m de fondura, y que tien una especie de rampla pa baxar a él. Ye empedrado, por que nun caya la tierra de les parés, suelse faer nes zones más húmedes de los praos. Sirve por que l'agua sía utilizada pol ganáu. L'agua nunca se suel ensugar, porque s'enllenen la mayoría per ríos soterraños. En Santibáñez hai unos 700 chabarcos y casi toos son utilizaos pa les 2.500 cabeces de ganáu qu'hai nel conceyu.
Los Meales yeren montones de yerba seco puestos en forma circular con un palu en mediu que s'asitiaben dientro de los praos, y utilizábense nel iviernu, yá que nesa dómina nun hai yerba, y collo, los ganaderos daben de comer al ganáu. La meal yera abarganada de paré de piedra por que los animales nun pudieren comela.
Santibañejos pernomaos
Abel Benito, catedráticu.
Ras Algethi
Ras Algethi o Rasalgethi (α Herculis / α Her / 64 Herculis) ye una estrella de magnitú aparente +3,31 na constelación d'Hércules. Alcuéntrase a 382 años lluz de distancia del Sistema Solar.
Nome
El nome de Ras Algethi, procedente del árabe Ar-Rās al-Jāthīyy (الرأس الجاثي), significa «la cabeza del arrodillado». Sicasí, ente los nómades esta estrella yera conocida por Al-Kalb ar-Rāʽi (الكلب الراعي), «el perru del pastor», títulu que compartía con Ras Alhague (α Ophiuchi).
Los chinos llamaben a α Herculis Ti Tso, «l'asientu del emperador», según Tsin. Per otra parte, esta estrella y delles cercanes a ella —incluyendo a ι Herculis y κ Herculis— constituyíen el asterismu Ho, una de les midíes utilizaes en China.
Carauterístiques físiques
Ras Algethi B (HR 6407) ta asitiada a 550 UA y emplega más de 3000 años en completar la órbita en redol a Ras Algethi A. De la mesma ye una estrella binaria, formada por una xigante mariella de tipu G5III y una nana blancu-mariella de tipu F2V. Separaes ente sí 0,4 UA —aproximao la distancia de Mercuriu al Sol—, tarden 52 díes en completar la órbita. Una nube de gas n'espansión, creada pol fuerte vientu estelar que sopla dende la superxigante colorada, envolubra a esta binaria.
Hai tamién dos compañeres más de magnitúes aparentes 11,1 y 15,5 a distancies respeutives de 79 segundos d'arcu y 19 segundos d'arcu, pero que paecen ser compañeres óptiques.
Llingües drávides centrales
Les llingües drávides centrales,dravídiques centrales o llingües kolami-parji son una caña propuesta para de les llingües dravídiques formada pol kolami, el naiki, el ollari (gadaba) y el duruwa (parji).
Comparanza léxica
! GLOSA ! Kolami !! Ollari !! Duruwa ! PROTO- DRAV. CENT. ! PROTO- DRAVÍDICU Les formes ente paréntesis son préstamos indoiranios.
Frank-Walter Steinmeier
thumb|300px|right|Frank-Walter Steinmeier (a la izquierda) falando con [[Javier Solana.]]
Frank-Walter Steinmeier ye un políticu alemán, miembru del Partíu Socialdemócrata d'Alemaña (SPD, poles sos sigles n'alemán). Ye l'actual Presidente d'Alemaña dende'l 19 de marzu de 2017. Dende 2005 hasta 2009 y nuevamente de 2013 a 2017 foi ministru de Rellaciones Esteriores, dende payares de 2007 tamién vicecanciller d'Alemaña. N'ochobre de 2007 foi escoyíu vicepresidente federal del SPD. De 1999 a 2005 foi xefe de la Cancillería Federal (cargu comparable al ministeriu de la Presidencia español); mientres el primer semestre de 2007 amás foi presidente del Conseyu de la Unión Europea. El 7 de setiembre de 2008 foi nomáu candidatu a canciller d'Alemaña pol SPD pa les eleiciones de 2009, enfrentándose a Angela Merkel.
En febreru de 2017 foi escoyíu como presidente d'Alemaña. Asumió'l cargu'l 19 de marzu.
Trayeutoria política
Yá cuando yera alumnu, Steinmeier foi miembru de les Mocedaes Socialistes y entró nel SPD en payares de 1975. Sicasí, nun fixo una carrera política típica, yá que nun ocupó nengún cargu destacáu dientro del so partíu hasta finales d'ochobre de 2007, cuando nun congresu del partíu foi escoyíu nel cargu d'unu de los trés vicepresidentes federales.
En 1991, Steinmeier ocupó'l so primer cargu públicu, un puestu na cancillería del estáu federáu de Baxa Saxonia, onde a partir de 1993 foi xefe del despachu personal de Gerhard Schröder, coles mesmes primer ministru de Baxa Saxonia. En 1996 foi nomáu secretariu d'Estáu y xefe de la cancillería de Baxa Saxonia.
Dempués de que Gerhard Schröder fuera escoyíu canciller federal en 1998, Steinmeier siguiólu a Bonn y foi nomáu secretariu d'Estáu dientro de la Cancillería Federal y Encargao de los servicio d'intelixencia alemanes. En 1999 foi xubíu a xefe de la Cancillería Federal. Sicasí, a diferencia de dellos de los sos predecesores nesti cargu, nun ocupó'l títulu de ministru federal.
Steinmeier foi consideráu unu de los collaboradores más próximos de Schröder. Polo xeneral, actuó con perfil baxu y nun salió enforma na prensa, pero participó viviegamente nel diseñu estratéxicu de la política de Schröder, por casu na reforma del sistema de pensiones y de sanidá, nes reformes económicu y social y na reforma fiscal de 2003.
Dempués de la derrota del SPD nes eleiciones federales de 2005 y la formación d'una Gran Coalición de CDU y SPD baxu Angela Merkel, el 22 de payares de 2005 Steinmeier foi nomáu ministru d'Asuntos Esteriores en reemplazu de Joschka Fischer. Pa munchos, esti nomamientu foi sorprendente, yá que Steinmeier yera práuticamente un desconocíu pal públicu alemán. Sicasí, les reacciones na mayoría yeren positives, incluyida la del ex-ministru d'Asuntos Esteriores Hans-Dietrich Genscher.
Steinmeier ye consideráu un pragmáticu con capacidá d'imponer les sos idees. Como xefe de la Cancillería y coordinador de los servicios d'intelixencia, ganara esperiencia internacional; dempués de los atentaos del 11 de setiembre de 2001 foi miembru del comité de crisis xunto col canciller y los ministros d'Asuntos Esteriores, Interior y Defensa.
A diferencia de munchos de los sos predecesores, Steinmeier al entamu nun ocupó'l títulu de vicecanciller, que quedó reserváu al ministru de Trabayu y Asuntos Sociales Franz Müntefering. Sicasí, llueu empezó a ganar pesu dientro del so partíu, y n'ochobre de 2007 foi escoyíu vicepresidente del SPD. Amás, dempués de que, en payares de 2007, Franz Müntefering anunciara la so retirada provisional de la política, Steinmeier tamién adoptó'l cargu de vicecanciller, convirtiéndose nel personaxe más importante del SPD dientro del gobiernu alemán. En setiembre de 2008, Steinmeier foi designáu candidatu a la cancillería nes eleiciones llexislatives federales de 2009 pol SPD. Amás, en setiembre de 2008 adoptó provisionalmente la presidencia del so partíu dempués de la dimisión del anterior presidente Kurt Beck, hasta que n'ochobre de 2008 Franz Müntefering foi reelixíu pa esti cargu.
N'agostu de 2010 anunció la so retirada de la política pa donar un reñón a la so esposa enferma.
A pesar de tar más de dos meses fuera del espectru políticu, n'ochobre de 2010 volvió asumir el mandu del grupu parllamentariu de SPD, calteniendo les sos crítiques al primer añu de gobiernu de la coalición de centru derecha empobinada por Merkel y valorando la medría de sofitu al SPD nes encuestes (31 % n'ochobre de 2010), yá que a pesar de que cunta que caltién un magro resultáu nes encuestes, diz qu'esta por bien enriba del críticu 23 % llográu nes eleiciones de 2009. Tres una llexislatura como líder de la oposción, tornó al gobiernu federal ocupando de nuevu la cartera d'Asuntos Esteriores, tres el pactu de gran coalición ente la CDU y el SPD.
Steinmeier foi'l candidatu de la gran coalición pal cargu de Presidente d'Alemaña nes eleiciones presidenciales de 2017, siendo escoyíu. Asumió'l cargu'l 19 de marzu de 2017, asocediendo a Joachim Gauck.
Dixie Carter
Dixie Virginia Carter ye una actriz y escritora d'Estaos Xuníos.
Histoire Physique, Politique et Naturelle de l'Ile de Cuba ... Botanique. -- Plantes Vasculaires
'''Histoire Physique, Politique et Naturelle de l'Ile de Cuba ... Botanique. -- Plantes Vasculaires, (embrivíu Hist. Phys. Cuba, Pl. Vasc.'''), ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol médicu, micólogu, botánicu, pteridólogu, y briólogu francés Achille Richard y espublizáu nos años 1841-1851.
Hage Geingob
Hage Gottfried Geingob ye un políticu namibio y presidente de Namibia dende'l 21 de marzu de 2015. Geingob desempeñóse como primer ministru de Namibia y como dirixente del SWAPO. Foi Ministru de Comerciu ya Industria ente 2008 y 2012. Foi'l primera Primer Ministru de Namibia. Tomó posesión del cargu en 1990, exerciendo hasta 2002. Foi escoyíu nuevamente como Primer Ministru nel 2012, ocupando dichu cargu hasta la so eleición como Presidente.
Space opera
Historia
L'escritor Wilson Tucker utilizó per primer vegada'l términu space opera de forma peyorativa en 1941 pa referise a lo qu'él percibía como vicios y clixés de la ciencia ficción del so tiempu, faciendo alusión al xéneru de les soap operes, programes de radio dramatizados populares n'Estaos Xuníos naquel momentu. Estes mesmes llamábense asina en rellación a les marques de xabón (soap n'inglés) que solíen patrocinales, y a les horse operes, como s'empezara a denominar a los western. De fechu dellos críticos y fans fixeron notar que munches trames utilizaes en space operes son una traducción direuta de les hestories del oeste al contestu del espaciu esterior, como asonsañaba la famosa portada trasera del primer númberu de Galaxy Science Fiction. Primero que esti términu popularizárase, les hestories publicaes en revistes de ciencia ficción a finales de los años 20 y principios de los 30 de cutiu denominábense super-science epics (super-ciencia épica).
Hage Geingob
Primeros años
Nació'l 3 d'agostu de 1941 nel Distritu Grootfontein, daquella l'África del Suroeste, un mandatu de la Unión Sudafricana. Graduóse como profesor en 1961 de Augustineum, al ser readmitido tres una espulsión por participar nuna protesta en contra de la mala calidá del sistema educativu bantú. Fuxó de Namibia en busca d'una meyor educación pa poder camudar el sistema escontra Botsuana, onde foi nomáu Representante del SWAPO ente 1963 y 1964.
Space opera
Historia
Como faen notar David G. Hartwell y Kathryn Cramer na so antoloxía de space operes The Space Opera Renaissance (2006), nun hai consensu sobre lo que ye la space opera, qué autores son un meyor exemplu d'ella o inclusive qué trabayos quedaríen englobados n'ella. Entá más, los autores resalten que la space opera tuvo distintes claves y definiciones a lo llargo de la so historia, que se vieron afeutaes pola política lliteraria del momentu. Lo qu'agora se conoz como space opera ye lo que solía ser llamáu fantasía científica, ente que aquello a lo que orixinalmente conocer col términu dexó d'esistir.
Hage Geingob
Universidá ya independencia de Namibia
En 1964, consiguió una beca pa estudiar na Universidá de Temple en Filadelfia, Estaos Xuníos. Darréu, llogró una llicenciatura na Universidá de Fordham, Nueva York en 1970 y una maestría en Rellaciones Internacionales na Facultá de Posgráu de la New School, Nueva York en 1974. En 1964, foi nomáu Representante de la SWAPO nes Naciones Xuníes y de les Amériques. Sirvió nesti cargu hasta 1971.
En 1972, Hage Geingob foi designáu a la Secretaría de les Naciones Xuníes como Oficial d'Asuntos Políticos, cargu qu'ocupó hasta 1975, cuando foi nomáu Direutor del Institutu de les Naciones Xuníes pa Namibia. Dichu cargu ocupar hasta 1989. Coles mesmes, siguió siendo miembru tantu del Comité Central como del Buró Políticu del SWAPO. Mientres esti periodu él xunto a otros colegues mover polos Estaos Xuníos lluchando pola llibertá ya independencia del so país, que permanecía ocupáu por Sudáfrica dende 1915, hasta consiguir la reconocencia per parte de l'Asamblea Xeneral de les Naciones Xuníes de la SWAPO como l'únicu y auténticu representante del pueblu namibio y el llogru de la independencia de Namibia.
Space opera
Historia
Na so forma más familiar, el xéneru ye un productu de les revistes pulp de los años 1920-1940. La ciencia ficción polo xeneral tomó del xéneru pulp y d'aventures, el western y hestories n'allugamientos exóticos como Oriente o África, y la space opera nun ye una esceición. Esisten numberosos paralelismos ente les naves tradicionales y les espaciales, ente los esploradores de la dómina colonialista y los esploradores del espaciu, ente los pirates marítimos y los pirates espaciales, etc. La space opera clásica ye una transposición de les vieyes temes de los llibros de vaqueros, o westerns a la ciencia ficción, reemplazando'l revólver Colt pola pistola láser, el caballu pola nave espacial, la fiebre del oru polos mineros de los asteroides, etcétera. La mayor puxanza del subxéneru dar mientres la edá d'oru de la ciencia ficción, na década de 1940. En ciertu mou, foi la space opera la que-y dio mala fama a la ciencia ficción, por cuenta de que la mayor parte de los sos esponentes tenía una baxa calidá lliteraria.
Hage Geingob
Carrera política: 1989 - 2015
En 1989, foi escoyíu pol SWAPO pa encabezar la campaña eleutoral en Namibia. Pa llevar a cabu esta xera, tornó a Namibia con munchos de los sos colegues, el 18 de xunu de 1989, tres 27 años d'ausencia del país. Como Direutor d'Eleiciones de la SWAPO, Hage Geingob xunto con otros miembros de la so xunta directiva estableció centros eleutorales de la SWAPO en tol país y encabezó una campaña eleutoral que llevó al poder SWAPO en Namibia. El 21 de payares 1989 dempués de les eleiciones, foi escoyíu Presidente de l'Asamblea Constituyente encargada de la formulación de la Constitución de Namibia. So la so presidencia, l'Asamblea Constituyente aprobó por unanimidá la Constitución de Namibia, el 9 de febreru de 1990. Esta Constitución ye considerada como una de les más lliberales y democrátiques n'África.
Space opera
Historia
Una novela bien temprana de proto-ciencia ficción podría ser tamién considerada la primera space opera. Trátase de Edison's Conquest of Mars de Garrett P. Serviss, publicada en 1898, qué anque preciede'l términu space opera contién tolos clixés que caractericen al xéneru: naves espaciales, viaxe a otros planetes, coches voladores, batalles contra malvaos alienígenas, armes militares de gran potencia destructiva, doncelles n'apuros, ya inclusive una primer apaición del rayu desintegrador.
Saint-Georges-d'Espéranche
Saint-Georges-d'Espéranche ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Space opera
Historia
El prototipu de space opera pulp ye la novela de Y. Y. Smith The Skylark of Space (publicada per primer vegada en Amazing Stories en 1928), na qu'un científicu constrúi una nave espacial y viaxa con una compañera femenina en busca de civilizaciones alienígenas y a lluchar contra un poderosu archienemigo. La serie más tardida de Smith, Lensman, y el trabayu d'Edmond Hamilton y Jack Williamson nos 1930 y 1940 fueron bien populares ente los llectores y bien asonsañaos por otros escritores. Fueron esti asonsañadores los qu'inspiraron a Tucker y otros fanes a usar la etiqueta pa denominar a esta producción.
La space opera entró en decadencia dempués de que la ciencia ficción abandonara la fixación na aventura y na teunoloxía pa enfusase nel estudiu de les sociedaes futures, a partir de la nueva fola, na década de 1960. Col tiempu, l'analís de los meyores exemplos del xéneru llevó a una revaluación del términu y a una resurrección de la space opera. Escritores como Poul Anderson y Gordon R. Dickson caltuvieron el xéneru d'aventura espacial de grandes dimensiones vivu mientres los 50, siguíos por -ente otros munchos - M. John Harrison y C. J. Cherryh nos 70 y Iain M. Banks, Lois McMaster Bujold, y Paul J. McAuley nos 80. Pasada l'enfile de la nueva fola, la lliteratura de ciencia ficción empezó a tornar a les vieyes temes (salvu pol cyberpunk), anque con una mirada más madura. Col tiempu'l términu space opera dexó de tener esa connotación negativa pa pasar a definir un tipu de novela concretu, anque'l subxéneru sigue siendo percibíu como un estereotipu de la ciencia ficción.
Hage Geingob
Carrera política: 1989 - 2015
El 21 de marzu de 1990, Hage Geingob foi juramentado como primer ministru de la República de Namibia, y el 21 de marzu de 1995, foi juramentado nuevamente pal so segundu mandatu. Desempeñar nesti cargu mientres doce años. Hage Geingob, como primer ministru, introdució una xestión moderna respectu de la marcha del gobiernu. Nun cambéu de gabinete'l 27 d'agostu de 2002, Geingob foi sustituyíu como primer ministru por Theo-Ben Gurirab.
Space opera
Historia
Series de ciencia ficción de gran popularidá como Star Trek, Babylon 5, Lexx y Stargate son polo xeneral clasificaes como Space Operes siendo la esploración espacial, les guerres ente imperios galácticos y les aventures a raigañu del contautu ente civilizaciones la tema central.
Carauterístiques
Les hestories suelen tar asitiaes nel espaciu esterior o nun planeta ficticiu. Pa evitar que la hestoria tórnese aburrida, los personaxes d'estes hestories casi siempres son capaces de viaxar distancies ilimitaes en relativamente bien pocu tiempu, y les sos naves nun se ven afeutaes por entueyos como la necesidá de desacelerar antes de detener un vehículu que viaxó a velocidaes enforma mayores a la de la lluz, o la necesidá d'una fonte de poder capaz d'apurrir enerxía a una nave que puede desenvolver tales velocidaes (amás de la enerxía necesaria pa otres funciones carauterístiques d'eses naves, como un sistema d'armamentu). Los planetes qu'apaecen n'hestories d'ópera espacial de cutiu son capaces de sostener el funcionamientu del organismu humanu, y tán poblaos por seres exóticos. Ye común atopar civilizaciones alienígenas similares a delles civilizaciones antigües de la Tierra, como la civilización exipcia, griega o viquinga, pero afataes con delles traces futuristes. Estes civilizaciones estraterrestres casi siempres tán formaes por seres antropomórficos o por humanos d'aspeutu estrañu, que son capaces de falar l'idioma de los protagonistes. Dellos dispositivos típicos atopaos nestes hestories son les pistoles de rayos, los vehículos voladores o naves pa un tripulante, según androides.
Hage Geingob
Presidente de Namibia
Como candidatu de la SWAPO, Geingob foi escoyíu Presidente de Namibia pal periodu 2015 - 2020 per un marxe apolmonante'l 28 de payares de 2014, recibiendo'l 87% de los votos. Foi juramentado como Presidente'l 21 de marzu de 2015 (rematando de tal manera'l so periodu como Primer Ministru). A la ceremonia asistieron quince xefes rexonales d'estáu y de gobiernu.
Henrique Pacheco Lima
Henrique Pacheco Lima ye un futbolista brasilanu.
Lucasfilm
Lucasfilm Limited ye una productora de películes fundada por George Lucas en 1971, alcontrada en Marin County, California.
Ye mundialmente conocida por producir la saga completa de Star Wars y otros ésitos como la saga de Indiana Jones y la película American Graffiti.
Mesgrigny
Mesgrigny ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Lucasfilm
La compañía ye líder en desenvolver nueva teunoloxía tocantes a efeutos especiales, soníu y animación computarizada.
Mesgrigny
Tien una población de y una superficie de  km².
Lucasfilm
Apocayá, Lucasfilm declaró les sos intenciones d'abandonar la industria cinematográfico, pa entrar de llenu a la producción de series televisives.
En 2005, Lucasfilm y les sos divisiones de marketing, online y llicencies treslladar al nuevu Letterman Dixital Arts Center, alcontráu en Presidiu de San Francisco, California. Ente los sos subsidiarias más importantes atópense Skywalker Sound, Industrial Light & Magic, Lucas Licensing, LucasArts, Lucasfilm Animation y Lucas Online.
LucasArts
La empresa foi fundada en 1982 como desarrollador de videoxuegos col nome primixeniu de Lucasfilm Games y que desenvolvió dellos títulos como Maniac Mansion, Loom, la saga The Secret of Monkey Island, ente otros. Entós daquella,la empresa productora de películes de George Lucas buscaba que la so compañía empezara a trabayar por cuenta propia nel desenvolvimientu de videoxuegos, asina que pa empezar cooperó con Atari nel desenvolvimientu de los sos productos. La primer resultancia d'esta collaboración fueron los xuegos d'aición Ballblazer y Rescue on Fractalus!. La versión beta d'estos xuegos foi penerada por pirates, esautamente una selmana dempués de que Atari recibiera versiones desarimaes de los sos productos, el productu foi puestu a la venta meses dempués de la fecha orixinal de llanzamientu. En 1984 los xuegos fueron rellanzaos pa l'Atari 5200 so la marca Lucasfilm Games. La versión pa PC nun foi puesta nel mercáu hasta 1985, pol publicador Epyx. Los próximos dos xuegos de Lucasfilm seríen Kronis Rift y The Eidolon. Los sos primeros xuegos desenvueltos namái por Lucasfilm, y un publicador distribuyiría los xuegos. Atari Publicó los sos xuegos pa los sistemes Atari, Activision y Epyx facer pa les sos respeutives ordenadores. Maniac Mansion foi'l primer videoxuegu que publicó y desenvolvió Lucasfilm cola teunoloxía SCUMM. En 1990, una reorganización de les empreses de Lucas, la división de xuegos de Lucasfilm, empezó a ser parte de l'apocayá creada LucasArts Entertainment Company, empezaron cola creación de Industrial Light & Magic (ILM) y Skywalker Sound. Dempués ILM y Skywalker Sound seríen consolidaos baxu Lucas Dixital y LucasArts empezaría a ser el nome oficial de la división de videoxuegos.