cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Flushing Meadows-Corona Park
Dende 1965 a l'actualidá
Un centru acuáticu de 66,3 millones de dólares, que tien una piscina olímpica cubierta y una pista de patinaxe acorde a les regulaciones de la NHL, abrió nel añu 2008. Les instalaciones, utilizaes por escueles, lligues, y miembros de la comunidá de toles edaes, formen el complexu recreacional más grande ente tolos parques de la Ciudá de Nueva York, con 110 000 pies cuadraos. El complexu incorpora carauterístiques pa persones con discapacidaes físiques
Derechu penal
Los Glosadores y los Postglosadores
Cola concentración del poder en manes de los reis, y la consiguiente perda del mesmu per parte de los señores feudales, siéntanse les bases de los Estaos modernos.
Flushing Meadows-Corona Park
Cultura popular
thumb|300px|Vista cercana de la Unisphere.
Derechu penal
Los Glosadores y los Postglosadores
Produzse entós la renacencia del derechu romanu. Nes universidaes italianes, principalmente, estúdiase esti derechu, como tamién les instituciones del Derechu Canónicu y del derechu xermanu.
Los glosadores avancen sobre'l derechu romanu al traviés del Corpus Iuris de Justiniano, recibiendo'l so nome polos comentarios (gloses) qu'incluyíen nos testos orixinales.
Los postglosadores ampliaron el campu d'estudiu, incluyendo tamién les costumes (derechu consuetudinario).
thumb|260px|[[Constitutio Criminalis Carolina. Imprint: Frankfurt del Main. J. Schmidt. Verlegung Sigmund Feyrabends, 1577.]]
Les Partíes
Les Siete Partíes d'Alfonso'l Sabiu constitúin un códigu apaecíu ente los años 1256-1265, qu'exerció depués una enorme influencia na llexislación xeneral. Les disposiciones penales de Les Partíes atópase na partida VII, completándose con numberoses disposiciones procesales atinentes a lo penal conteníes na Partida III.
Queda definitivamente consagráu'l calter públicu de l'actividá represiva, y establezse que la finalidá de la pena ye la expiación, esto ye, la retribución del mal causáu, como mediu de intimidación, por que'l fechu nun se repita.
Contién tamién, especialmente nel homicidiu, la diferencia ente'l fechu doloso, el culposo y el xustificáu. Prevense ciertes formes d'instigación, de tentativa y complicidá.
La Carolina
En 1532 Carlos V sancionó la Constitutio Criminalis Carolina o Ordenanza de Xusticia Penal, que magar nun yera obligatoria pa los señores feudales nos sos territorios, igualmente sofitó'l Derechu penal común alemán.
Tipificaba delitos tales como la blasfemia, la bruxería, la sodomía, la seducción, l'incestu, etc. y les penes variaben ente'l fueu, la espada, el descuartizamiento, la forca, la muerte por afuega, l'enterramientu del cuerpu vivu, el fierro ingriente y la flagelación.
La Carolina ye un códigu penal, de procedimientu penal y una llei d'organización de tribunales. En realidá nun tien un verdaderu métodu, sinón que ye una llarga y complexa enumeración de reglamentaciones, almitiendo l'analoxía y la pena de muerte que la so agravación en diverses formes almite, amosando claramente que l'oxetu principal de la pena ye la intimidación.
La so importancia anicia na reafirmación del calter estatal de l'actividá punitiva. Per otra parte, sume definitivamente'l sistema composicional y priváu, y l'oxetividá del derechu xermánicu, cola almisión de la tentativa.
Derechu penal lliberal
thumb|200px|[[Constitutio Criminalis Theresiana, 1768.]] César Bonesana (Cesara Beccaria) foi l'autor de De los delitos y les penes (1764) al cual considérase como la obra más importante del Iluminismo nel campu del Derechu penal.
La pretensión de Beccaria nun foi construyir un sistema de Derechu penal, sinón trazar lineamientos pa una política criminal.
Según Jiménez de Asúa, «Beccaria foi'l primeru que s'atrevió a escribir en forma senciella, n'italianu, en forma d'opúsculo, y concebíu en curtios siloxismos y non na d'aquellos infolios en que los práuticos trataben de resumir la multiplicidá de les lleis de la dómina. Sobremanera, Beccaría ye'l primeru que s'atreve a faer política criminal, esto ye, una crítica de la llei».
Sicasí, nun puede dexase de mentar na mesma llinia a Montesquieu, Marat y Voltaire.
Beccaria parte de los presupuestos filosóficos imperantes de la dómina (el Contratu Social, de Rousseau) como orixe de la constitución de la sociedá y la cesión de mínimos de llibertá a manes del Estáu y el so poder punitivu pal caltenimientu de les restantes llibertaes.
La crítica surdida del llibru de Beccaria conduz a la formulación d'una serie de reformes penales que son la base de lo que conocemos como Derechu Penal lliberal, resumíu en términos de humanización xeneral de les penes, abolición de la tortura, igualdad ante la Llei, Principiu de Llegalidá, proporcionalidad ente delitu y pena, etc.
Unu de los más importantes difusores de la obra de Beccaria foi Voltaire.
Escuela clásica o lliberal
El primer representante d'esta "escuela" ye Francisco Carmignani. La so obra "Elementos de Derechu Criminal" propón un sistema de Derechu penal deriváu de la razón, siendo unu de los primeres en trazar un sistema científicu del Derechu penal en llingua non xermana.
Siguiendo a Carmignani, pero superándolo, apaez nel escenariu de la escuela lliberal Francesco Carrara, conocíu como "el Maestru de Pisa". Nel so Programma del Corsu di Diritto Criminale (1859) la construcción del sistema de Derechu penal algama picos de depuración téunica, tantu que cuando muerre Carrara empezar a visualizar el procesu de baltadera del Derechu penal lliberal.
Positivismu
Ante les meyores de la ciencia y l'enfotu por superar l'Estáu lliberal non intervencionista, buscando encarar la so ineficacia respeuto a la nueva crecedera de la criminalidad, naz el positivismu.
La so idea ye que la llucha contra la criminalidad tien de faese d'una forma integral dexando la intervención direuta del Estáu.
Les mayores crítiques contra los autores positivistes anicien nel olvidu de les garantíes individuales, yá que'l so focu ye la peligrosidá social del delincuente.
Escuela Positivista Italiana: el so fundador foi César Lombroso quien camudó l'enfoque del delitu como ente xurídicu pa dirixilo escontra'l delincuente como fechu observable. Lombroso escribió ‘L'uomo delinquente' en 1876, asitiando al delincuente como fenómenu patolóxicu, respectu del cual sostién la esistencia d'una predisposición anatómica pa delinquir, polo qu'afirma la esistencia d'un delincuente nato por una malformación nel occipital esquierdu.
Pa Lombroso el que delinque ye un ser que nun terminó'l so desenvolvimientu embriofetal.
Col estáu peligrosu ensin delitu' quixo llimpiase la sociedá de folgazanes, alcohólicos y tou aquel que demostrara peligrosidá predelictual.
Otros positivistes
Dientro del positivismu podemos citar tamién otres posiciones, como les escueles alemanes (Von Liszt y el so positivismu criminológico, y Binding y el so positivismu xurídicu).
Franz von Liszt ocupó toles árees académiques que consideraba lindantes col delitu y formuló lo que llamó ‘gesamte Strafrechtswissenschaft'(ciencia total del Derechu penal), na qu'inclúi a dereches penal de fondu, derechu procesal penal, la criminoloxía, política criminal, ente otres cañes.
Pa Von Liszt el Derechu penal ye ‘la carta magna del delincuente'. Esto ye, nun protexe al orde xurídicu nin a la comunidá, sinón al suxetu qu'obró contra ella. Dispón pa él el derechu a ser castigáu namái si alleguen los requisitos llegales y dientro de les llendes establecíes pola llei.
Von Liszt axudica a la pena, y como parte d'un Estáu intervencionista, un fin preventivu especial, refugando'l retribucionismo. Tal prevención tien, al so xuiciu, un triple conteníu: correición de los delincuentes correxibles y precisaos de meyora, non intervención en casu de delincuentes ensin precisar de meyora y la inocuización de los delincuentes non susceptibles de meyora o incorrexibles. Defende asina la pena indeterminada. Sía que non, yá almite la doble vía penal: penes más midíes de seguridá.
Karl Binding col so positivismu xurídicu desenvolvió la teoría de les normes, onde afirma que'l delincuente nun viola la llei penal sinón que la cumple, lo que viola ye la norma prohibitiva o ordenatoria que subyace dientro de la norma penal.
La crisis del positivismu xurídicu
El Positivismu entra en crisis dende finales del XIX, surdiendo nuevos movimientos doctrinales, ente ellos el Neokantismo y el Finalismu.
Grièges
Tien una población de y una superficie de  km².
Derechu penal
La crisis del positivismu xurídicu
Neokantismo d'Edmund Mezger: nél encuádrense 2 direiciones distintes: la Escuela de Marburgu y l'Escuela Sudoccidental Xermana.
Leptotila jamaicensis
La palombu cervunu xamaicana (Leptotila jamaicensis) ye una especie d'ave columbiforme perteneciente a la familia Columbidae.
Derechu penal
La crisis del positivismu xurídicu
La crítica básica del Neokantismo al Positivismu ye la insuficiencia del so conceutu de ciencia. El métodu de les Ciencies Naturales solo da una conocencia parcial, pos solo determina aquello que se repite. Ye necesariu añedir les ciencies del espíritu y otres clases de métodos distintos a los científicos naturales. Ye necesariu referir los datos de la realidá a los valores d'una comunidá, lo que se fai al traviés de les Ciencies de la Cultura, ente elles el Derechu.
Foi la base pal gran desenvolvimientu de la dogmática penal al delimitar con claridá qué ye lo que-y correspondía estudiar a la ciencia del Derechu penal.
Finalismu
La renacencia del derechu natural nos primeros años de la segunda posguerra mundial, yera un necesariu volver fundar el Derechu penal en llendes precises y garantistes.
La más modesta de toles nueves versiones de la doctrina del derechu natural foi la de Hans Welzel cola so teoría de les estructures lóxicu-oxetives. Trátase d'un derechu natural en sentíu negativu: nun pretendía dicir cómo tendría de ser el derechu, sinón solo lo que nun yera derechu. A diferencia del neokantismo, pal cual el valor yera lo que ponía orde nel caos del mundu y facer disponible, pal ontologismo welzeliano el mundu tien dellos órdenes a los que'l llexislador venceyar poles estructures lóxiques de la realidá. Según Welzel, cuando les ignora o quiebra, el derechu pierde eficacia, sacantes quebre la que lo venceya a la estructura del ser humanu como persona, y nesi casu dexa de ser derechu.
Delitu
De conformidá a lo anterior, na mayoría de los ordenamientos herederos del sistema continental européu, acostumar a definilo como una aición típica, antijurídica y culpable, eventualmente punible, o más precisamente en pallabres de Luis Jiménez de Asua "toa aición o omisión o comisión per omisión, típicamente antijurídica y correspondientemente imputable al culpable, siempres y cuando nun surda una causal d'esclusión de la pena o'l enjuiciable seya susceptible de l'aplicación d'una midida de seguridá".
Sicasí, anque hai un ciertu alcuerdu a la mesma ye punible alcuerdu respeuto de la so definición, non toos atribúyen-y el mesmu conteníu. Asina son especialmente aldericaes les rellaciones ente los sos diversos elementos y los componentes de cada unu d'ellos (discutinios que se realicen al interior de la llamada teoría xeneral del delitu).
Teoría del delitu
Pa Josué Fossi la constatación d'un fechu punible ye una situación complexa referida a un conxuntu de fechos xebrables pero que formen una unidá. Constatar si determináu comportamientu ye xurídicu-penalmente relevante ye de manera amplia establecer qu'hubo un comportamientu empíricamente observable, al traviés del cual producióse un resultáu (o s'intentó algamar) y que esa resultancia puede ser imputáu a una persona. Esta secuencia solo ye posible per mediu d'una teoría del delitu que dea cuenta primero de l'aición (o omisión) verificada nel mundu esterior, que se constate la lesividad de la resultancia y qu'esista la posibilidá d'atribuyir los dos elementos anteriores a una persona con capacidá de culpabilidá. Ye un preséu conceptual preséu pa realizar una aplicación racional de la llei penal al casu concretu (Bacigalupo). Atribúyese-y una doble función: per un sitiu, mediar ente la llei penal y el casu concretu. Per otru llau, mediar ente la llei penal y los fechos materiales que son oxetu de xuiciu. Pa Bacigalupo tratar d'una teoría de l'aplicación de la llei penal, yá que primero tenemos de verificar qu'una conducta humana (aición) se adecua a la descripción realizada pol tipu (tipicidad), entós que la mesma nun tea autorizada nin que gocie d'un permisu pol ordenamientu xurídicu (antijuricidad). Y a lo último, comprobar que l'autor tien les condiciones personales pa imputa-y dicha conducta (culpabilidá). Esta ye una construcción doctrinal, surdida a fines del sieglu XIX. Empieza n'Alemaña (colos planteamientos de Von Lizt, quien adopta esti sistema pa poder enseñar Derechu penal a los sos alumnos) y depués espublízase por toa Europa en países tales como Italia, España, Portugal, Grecia.
Depués ye acoyida n'América Llatina pola influencia española, pero países como Corea y Xapón nun adopten esti sistema.
La Teoría del delitu ye creada pola Dogmática Alemana col propósitu d'apurrir seguridá xurídica pa resolver un casu concretu y amás establecer una pena xusto y proporcionao. Esta ye un sistema categorial por niveles que nos dexa saber cuando un determináu fechu (delitu)podemos acomuña-y una pena:
Elementos:
Punibilidad
Daos estos elementos, de forma tal que la falta d'unu anula'l siguiente pasu, podemos afirmar que tamos ante la presencia d'un Delitu.
Esta teoría nun s'ocupa de los elementos o requisitos específicos d'un delitu en particular (homicidiu, robu, violación, etc.), sinón de los elementos o condiciones básiques y comunes a tolos delitos.
Falta o contravención
Una falta, en Derechu penal, ye una conducta antijurídica que pon en peligru dalgún bien xurídicu protegible, pero que ye consideráu de menor gravedá y que, por tanto, nun ye tipificada como delitu. El sistema de faltes o contravenciones dio orixe a una sub caña del Derechu Penal llamáu Derechu Contravencional, o Derechu de Faltes.
Les faltes cumplen con tolos mesmos requisitos qu'un delitu (tipicidad, antijuridicidad y culpabilidá). La única diferencia ye que la mesma llei decide caracterizala como falta, en llugar de faelo como delitu, atendiendo a la so menor gravedá. Esta carauterística dexa que'l sistema de faltes seya menos estrictu nel usu de ciertes figures penales como los "tipos abiertos", los delitos formales (ensin dolo nin culpa), la validez de les actes de constatación, etc.
Yá que, por definición, la gravedá d'una falta ye menor a la d'un delitu, les penes que s'imponen poles mesmes suelen ser menos graves que les de los delitos, ya inténtase evitar les penes privatives de llibertá en favor d'otres, como les penes pecuniaries o les de privaciones de derechos.
Principios llendadores del Derechu penal
Los principios llendadores del derechu penal son aquelles partes de la doctrina que-y impunxeron barreres a la construcción del derechu penal, de tala forma que esti nun se sala de control y acabe col estáu de derechu. L'oxetivu de los principios ye l'amenorgamientu del poder punitivu de los estaos.
Teoría de la reaición penal
L'orde xurídicu preve amás les denominaes "midíes de seguridá" destinaes a enfrentar situaciones respeuto de les cualos l'usu de les penes nun resulta abonda o fayadizu.
D'esta miente, podemos sostener que l'Estáu cunta con dos clases de preseos; penes y midida de seguridá midíes de seguridá.
Pena
Atopamos asina:
Esplicaciones xenerales.
L'oxetu d'estudiar les teoríes de la pena diz rellación con llograr determinar ¿Cuál ye'l significáu del actu al que llamamos castigu? ¿Qué sentíu tien pa quien carez el castigu (El condergáu) como para quien lo impon (La sociedá al traviés de los órganos correspondientes de xusticia)?
Lo anterior llévanos a dos preguntes, ¿por qué se pena? Y, ¿para qué se pena? Tratóse de responder de dos formes a estes entrugues.
PUNITUR QUIA PECCATUM EST. Castigar porque se pecó. Les teoríes absolutes, respuenden nesti sentíu. Al autor castígase-y porque pecó “”, esto ye, por delitu executáu, de manera que la pena nun escuerre finalidaes ulteriores y xustifícase a si mesma. Puede presentase en dos criterios:
Teoría Absoluta: Retribucionista. La retribución significa que la pena tien de ser equivalente al inxustu culpable según el principiu de la xusticia distributiva. Lo que nun tien que ver con “vengación”, sinón con “midida”, una y bones el fechu cometíu convertir en fundamentu y midida de la pena (Esto llámase principiu de proporcionalidad de la pena col delitu cometíu); y esta hai d'afaese, na so naturaleza y quantum a aquel. El principiu retribucionista fuelga sobre dos principios inmanentes: El reconociendo de qu'esiste la culpabilidá, que puede midise y graduase; y el que puedan harmonizase la gravedá de la culpa y la de la pena, de suerte qu'esta s'esperimenté como daqué merecíu pol individuu y pola comunidá.
Teoría Absoluta: Espiatoria Acá la imposición de la pena tien un calter moral. El suxetu sufre la pena pa entender el dañu causáu. Por aciu la pena expía la so culpabilidá.
PUNITUR, UT NE PECCETUR. Castigar, por que nun se peque. Les teoríes relatives, afonden esta máxima, teniendo una sola corriente que ye la preventiva. Pa elles la pena ye un mediu pa llograr un fin que ye la prevención del delitu.
Criteriu prevencionista. Na prevención mirar escontra'l futuru” yá que se centra na peligrosidá del suxetu y la predisposición criminal latente de la xeneralidá de los suxetos. La pena seria un mediu pa prevenir delitos futuros. El delitu entós nun ye la CAUSA sinón la OCASIÓN, de la pena. Tampoco ye la midida de la pena, porque nun se castiga con arreglu a lo que'l delincuente “merezse”, sinón según lo que se precise pa evitar otros fechos criminales. El principiu prevencionista fuelga sobre trés “presupuestos inmanentes”: la posibilidá d'enxuiciar nun xuiciu de pronósticu mínimamente seguro al respeutive de la conducta futura del suxetu; la de que la pena pueda incidir de tal manera na peligrosidá diagnosticada que verdaderamente produza un efeutu preventivu; que por aciu la pena pueda lluchase conducentemente contra los enclinos y enclinos criminales.
El criteriu de les teoríes relatives prevencionistas tienen dos vertientes que de la mesma se subdividen en dos asities caúna. La prevención xeneral, que actúa solu sobre la comunidá, y la prevención especial les cualos recayen sobre'l suxetu delincuente.
Analís de les teoríes:
Teoríes Absoluta: Retribucionistas: La pena ye'l mal que se irroga a quien cometió un delitu.
Formulación Kantiana: Kant postula que'l derechu de castigar ye'l derechu que tien el soberanu d'afectar dolorosamente al súbditu por causa d'una transgresión de la llei. La pena, nesti sentíu, nun puede aplicase nunca como un mediu de procurar otru bien, nin entá a beneficiu del culpable o de la sociedá (Refuga les teoríes relatives) sinón que siempres tien d'aplicase la pena contra'l culpable pola sola razón de que delinquió. La pena seria un imperativu categóricu de xusticia. Pase lo que pase se debe imponer la pena a quien delinquió.
Formulación Hegeliana: Hegel postula, dientro de la so teoría dialéutica que: Tesis: Seria la norma, la so vixencia y el so respetu por toos Anti-Tesis: Seria'l delitu, la negación de la norma. Síntesis: Seria la pena, l'únicu mediu pa restablecer el derechu per mediu de la Negación de la Negación de la norma”. Per ende acá la retribución de la norma taría xustificada pa caltener o caltener la vixencia del ordenamientu xurídicu.
Teoríes Absoluta: Espiatoria: Xueguen con que la pena seria una forma non de castigar sinón de que'l suxetu entendiera lo incorrecto del so actuar y que per mediu de la mesma llograra redimise. De fechu espón que la pena deber sentir el delincuente como un sentimientu de culpa, pero paeciera obviu que cola pena esto nun asocede.
Teoríes relatives de la pena: Prevención Xeneral: Estes teoríes ven la pena como un mediu exemplar p'afectar a la sociedá polo xeneral, vale dicir, la pena que se-y impon al suxetu infractor de la norma tien como finalidá influyir na sociedá. Se ejemplariza al suxetu, utilízase-y como mediu. Esta teoría de la mesma tien dos manifestaciones: Teoría relativa de la pena: Prevención Xeneral: Positiva La cual señala que la pena ye una forma de reforzar los valores de la sociedá o a lo menos reforzar la vixencia del ordenamientu xurídicu. Nesti sentíu, la pena vendría ser un mediu pa reforzar la validez del ordenamientu xurídicu. Imponse la pena a infractor de la norma, pa faer ver al restu de la sociedá qu'esiste'l derechu, que non queda impune la so quebrantamiento y, finalmente, que se protexen ciertos valores” o “estaos” que la sociedá en xunto considera importantes. Teoría relativa de la pena: Prevención Xeneral: Negativa Postula que la pena ye un mediu col cual amedranar a la sociedá pa prevenir la comisión de futuros delitos. La pena vendría ser ejemplarificadora pal restu de la sociedá.
Les midíes de seguridá
Les midíes de seguridá atienden a la peligrosidá del suxetu (prevención especial): El suxetu que comete un inxustu (fechu típicu y antijurídico) pero nun puede ser culpáu por un defectu na so culpabilidá (teoría del delitu), ye susceptible de recibir una midida de seguridá pa evitar nuevos inxustos.
Leptotila megalura
La palombu cervunu de Les Yungas (Leptotila megalura) ye una especie d'ave columbiforme perteneciente a la familia Columbidae.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase n'Arxentina y Bolivia. El so hábitat natural son los montes húmedos de monte.
Derechu penal
Les midíes de seguridá
Pola so función pueden arrexuntase en:
Etapes de desenvolvimientu del delitu
Les llexislaciones suelen variar tocantes a la calificación de los delitos tocantes al so desenvolvimientu, pero polo xeneral conócense tres estados:
Esisten tamién otres etapes que son anteriores al entamu de la execución d'un delitu, como la proposición (actu de querer convencer a otru a delinquir) y la combalechadura (alcuerdu ente dos persones pa cometer un delitu).
Participación criminal
La descripción de los fechos típicos supón siempres la presencia d'un suxetu activu. Esti suxetu activu ye'l qu'executa o realiza l'aición descrita, o provoca la resultancia señalada nel preceptu respeutivu. Dacuando, sicasí, la llei señala la intervención, dientro de la mesma descripción típica, de más d'una persona. Esto significa que puede haber dellos copartícipes y puede asoceder que non siempres sían coincidentes les actuaciones d'unu y otru, yá seya nel planu oxetivu o suxetivu.
D'alcuerdu a lo dicho formuláronse diversos principios. Por casu, nel sistema penal chilenu pa la solución del problema de la codelincuencia síguese'l principiu de la voluntariedá, esto ye, utilízase'l criteriu suxetivu.
Tenemos De señalar qu'esisten principios xenerales que gobiernen el funcionamientu de les disposiciones sobre participación. Téngase presente, arriendes d'ello, qu'estes regles van aplicase:
Bruille-Saint-Amand
Bruille-Saint-Amand ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Óscar Rodríguez Garaicoechea
Óscar Rodríguez Garaicoechea ye un ciclista español. Debutó como profesional col equipu Euskadi Basque Country-Murias en 2017 onde tuvo como stagiare un añu antes. Como amateur destacó ganando la Vuelta a Palencia de 2016.
Como profesional, el so mayor ésitu ye la so victoria na 13ª etapa de la Vuelta a España 2018, con final en La Camperona. Esi añu llogró tamién el 2ᵘ puestu na clasificación de los mozos de la Vuelta a Portugal.
Resultaos nes Grandes Vueltes
-: nun participa
Ab.: abandonu
Obeliscu de Lúxor
miniaturadeimagen|220x220px|Obeliscu de Lúxor L'obeliscu de Lúxor ye un obeliscu proveniente del templu de Luxor n'Exiptu y ta anguaño asitiáu nel centru de la plaza de la Concordia en París.
L'exiptólogu Zahi Hawass empecipió en 2010 una campaña por que'l monumentu fuera retornáu a Exiptu, al pie de delles pieces, como la piedra de Rosetta, el zodiacu de Dendera y l'estatua de Ramsés II.
Historia
Foi llabráu nes canteres d'Asuán y treslladáu en barca pol Nilo por más de 100 km ya instaláu nel templu por aciu l'usu de ramples de sable y cuerdes trenzadas utilizaes a contrapesu pola fuercia bruta humana de miles d'esclavos.
En París
miniaturadeimagen|Pilonos d'entrada al templu de Luxor. Na zona más próxima se encotraba l'obeliscu treslladáu a París. Mehemet Ali, valí d'Exiptu ye quien, socatráu por Jean-François Champollion, ufiertó a Francia a principios de 1830 los dos obeliscos alzaos delantre del templu de Luxor. La Revolución de 1830 enturbió la donación, pero Mehemet Ali confirmó'l so regalu en payares de 1830. Chapollion foi quien recibió l'encargu d'escoyer cuál de los dos obeliscos llegaría primero a Francia.
Un buque, especialmente fletáu pa esta misión, el Luxor, comandado por Raymond de Verninac Saint-Maur, salió de Toulon n'abril de 1831 y remontó el Nilo n'agostu. El barcu foi cargáu col monolitu n'avientu y baxó el Nilo n'agostu de 1832. De vuelta a Toulon en mayu de 1833, llegó a París n'agostu de 1834 dempués de remontar el Sena. Entós foi depositáu tendíu de primeres de la cai Cours Albert 1.er Luis Felipe I de Francia decidió alzalo nel centru de la plaza de la Concordia. La eleición d'un monumentu ensin nenguna vinculación cola historia nacional taba destinada a torgar les querelles y les tentatives d'apropiación d'esti llugar de la Revolución francesa por una o otra facción.
Foi alzáu con una gran celebración, el 25 d'ochobre de 1836, pol inxenieru Apollinaire Lebas cola ayuda de máquines elevadoras y de xigantescos cabrestantes. Foi la primera gran salida pública de Luis Felipe I de Francia dempués del atentáu de Alibaud. Polo tanto se insaló discretamente, cola familia real, nes ventanes del Hotel de la Marina. Nel momentu precisu nel que l'obeliscu alzó sobre'l so pedestal, el rei y la so familia apaecieron nel balcón con una puesta n'escena perfectamente afecha y recibieron la ovación del ensame que s'atacaba p'asistir a la operación.N'agradecimientu, Francia ufiertó un reló qu'afata güei día'l patiu de la mezquita de Muhammad Alí, na ciudá d'El Cairu pero, según dicen los cairotas, nunca funcionó. El segundu obeliscu, que enxamás salió d'Exiptu, foi oficialmente "devueltu" a Exiptu pol Presidente François Mitterrand, mientres la so primera septenato en 1981.
Carauterístiques
miniaturadeimagen|[[Ramsés II ofrente ante'l dios Amón-Ra.]] Realizáu en granitu rosa d'Asuán, l'obeliscu mide 23 metros d'altu y pesa 230 tonelaes.
Ente los motivos qu'afaten caúna de les cares, figura Ramsés II faciendo una ufrienda al dios Amón-Ra colos títulos y cartuchos del rei escritos en xeroglíficu.
El piramidión, asitiáu nel cume del obeliscu, foi cubiertu con llámines de bronce y oru, añedíes en mayu de 1998.
Marcos Antonio García Nascimento
Marcos Antonio García Nascimento ye un ex-futbolista brasilanu.
Grilly
Grilly ye una comuña francesa del departamentu d'Ain, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Midida cautelar
Les midíes cautelares son les dictaes por aciu resoluciones xudiciales, col fin d'asegurar, caltener o antemanar la efeutividá del resolución estimatoria que pueda dictase nel cursu d'un procesu xudicial consideráu principal, de cuenta que ciertu derechu va poder ser fechu efeutivu nel casu d'un pleitu nel que se reconoza la esistencia y llexitimidá de tal derechu. Les midíes cautelares nun impliquen un prexuiciu respeuto de la esistencia d'un derechu nun procesu, pero sí l'adopción de midíes xudiciales tendentes a faer efeutivu'l derechu que eventualmente sía reconocíu.
N'España
N'España, la midida cautelar ye'l fiel reflexu del derechu a tutelar xudicial efeutiva previstu nel artículu 24 de la Constitución española de 1978 (STC 14/1992, de 10 de febreru, FJ 7º).
La midida cautelar por excelencia nel Derechu Alministrativu foi la Suspensión de los efeutos del Actu o Resolvimientu alministrativos. Nel procesu civil, les midíes cautelares tán regulaes nos artículos 721 y siguientes de la Llei d'Enxuiciamientu Civil, esixéndose para la so adopción el fumus boni iuris, el periculum in mora y la prestación d'una caución.
L'autu pol que s'alcuerda adoptar una midida cautelar ye títulu d'execución con base nel art. 517.2.9º LEC en rellación col art. 738 de la mesma. Y va proceder la execución, anque l'autu nun sía firme, conforme a lo previsto nel art. 735.2.II LEC.
De particular interés práuticu resulta'l réxime de responsabilidá pol usu de tutelar cautelar nel procesu civil en casu de que'l resolución que la so efeutividá pretender resulte d'últimes favorable al suxetu pasivu de la midida cautelar.
Nel Derechu Comuñal tuvo'l so orixe les midíes positives, tendentes a que ciertes autorizaciones alministratives sían ordenaes por orde xudicial a pesar de la denegación del órganu alministrativu competente.
N'Ecuador
Nel Ecuador, la Llei Orgánica de Garantíes Xurisdiccionales y Control Constitucional, norma que la so finalidá ye garantizar los derechos reconocíos na Constitución, indica que la finalidá de les garantíes ye la proteición eficaz ya inmediata de los derechos reconocíos na Carta Magna y nos preseos internacionales de Derechos Humanos.
Pa la citada norma, les midíes cautelares busquen prevenir, torgar, o atayar la violación d'un derechu.
Cabo aprofiar que la figura como tal solo ye aplicada nos ámbitos constitucionales. Pela so parte nel ámbitu civil o alministrativu esisten figures asemeyaes qu'ayuden al accionante a precautelar el so Derechu.
Na llexislación ecuatoriana establez dos tipos de midíes cuatelares que son: les midíes cautelares personales y reales. Por regla xeneral la midida cautelar real referir a les coses o bienes y la midida cautelar personal a la persona.
Les midíes cautelares son pa faer cumplir los derechos que s'establecen nuna demanda, en derechu a alimentos n'Ecuador el 10 de mayu del 2017 hubo una sentencia pola cual declárense inconstitucional dellos artículos, que fai referencia al procedimientu sumariu del mesmu, entós ye de relevancia aprofiar sobre esti derechu y cuálos son les midíes cautelares correspondientes. Midíes Cautelares Reales La so base llegal atopar nel Códigu Orgánicu de la Niñez y Adolescencia nel artículu 26 qu'axusta que'l xuez/a decreta cualquier apremiu real qu'esti establecíu nel Códigu de Procedimientu Civil.
Nota: El Códigu de Procedimientu Civil de 2005 (Cod.2005-001. RO-S 58: 12-xunetu-2005), foi derogáu pol Códigu Orgánicu Xeneral de Procesos (RO-S 506: 22-mayu-2015).
Códigu Orgánicu Xeneral de Procesos Como ye de conocencia esti Códigu nun establez procedimientos pa cada procedimientu de les cañes de Derechu nel Ecuador, por esta razón les midíes cautelares reales nun s'atopen como tal, sinón como providencies preventives, que s'atopen nel Llibru II, nel so Capítulu X, Títulu III.
Providencies Preventives, esta ye una midida cautelar pero nun ta estrechamente rellacionáu col derechu d'alimentos, sinón más bien colos contratos polo xeneral, entós les más opcionales seríen:
-Prohibición d'ayenar bienes inmuebles. -Secuestru de bienes. -Retención de bienes.
Midíes Cautelares Personales Dientro de les midíes cautelares personales atopa l'enraigono y l'apremiu, la so base llegal atopar nel Códigu Orgánicu Xeneral de Procesos:
-Enraigono. Cabo aprofiar que l'enraigono tien concordanza nel Códigu Orgánicu de la Niñez y Adolescencia cola prohibición de salida del país. -Apremiu. Estremar n'apremiu real refiriéndose a los bienes del deldor, y nel apremiu personal hai que tener en cuenta que, dientro de los derechos de llibertá reconocíos pola Constitución Ecuatoriana determinar que nenguna persona puede ser privada de la so llibertá por deldes, mariñes, multes, tributos, nin otres obligaciones, sacante'l casu de pensiones alimenticia, entós l'apremiu personal ye la privación de llibertá del deldor.
En Chile
En materia civil, el Códigu de Procedimientu Civil establez una serie de midíes cautelares, que pueden dictase inclusive con anterioridá al entamu formal d'un xuiciu. Les más destacaes tán nel art. 290 d'esi códigu, que se conocen como midíes precautorias, y son: de celebrar actos o contratos sobre bienes determinaos.
Les midíes cautelares nel nuevu procesu penal son resoluciones xudiciales motivaes o fundaes que s'adopten contra l'imputáu pa provisionalmente llindar o acutar la so llibertá personal o la llibre alministración o disposición de los sos bienes, col fin d'asegurar o garantizar el cumplimientu efeutivu de los efeutos penal y civil de la sentencia.
En Colombia
''Pa la Corte, les midíes cautelares, son aquellos preseos colos cualos l'ordenamientu protexe, de manera provisional, y mientres dura'l procesu, la integridá d'un derechu que ye revesosu nesi mesmu procesu. D'esa manera l'ordenamientu protexe preventivamente a quien allega a les autoridaes xudiciales a reclamar un derechu, col fin de garantizar que la decisión adoptada sía materialmente executada. Por ello, esta Corporación señaló, en casos anteriores, qu'estes midíes busquen asegurar el cumplimientu de la decisión que s'adopte, porque los fallos seríen ilusorios si la llei nun estableciera mecanismos p'asegurar les sos resultancies, torgando la destrucción o afectación del derechu revesosu.''
Derfel Gadarn
Derfel, tamién llamáu San Derfel o Derfel Gadarn ([c]adarn: "poderosu, valiente, fuerte", c. 566 - 6 d'abril de 660), foi un monxu cristianu celta del sieglu VI veneráu como un santu en Gales. Según la lleenda local galesa, Derfel foi un guerreru cortesanu del rei Arturu.
Familia
Según la tradición medieval galesa, yera fíu de Hoel, un llexendariu rei britanu de Bretaña. Na última versión del tratáu xenealóxicu Bonned y Saint ye presentáu como unu de los fíos de Hoel. La tradición galesa tamién lo rellaciona a los santos Tudwal y Armel (dambos fíos célebres de Hoel), y tamién a Cadfán, siendo esti postreru un primu so.
Vida
Derfel nacería alredor del añu 566. La crónica refierse a él como unu de los únicos siete guerreros d'Arturu que llograron sobrevivir a la batalla de Camlann. Trés de los otros seis sobrevivientes tamién seríen canonizaos. Ente que otros sobrevivieron gracies a la bona suerte, Derfel lo consiguió "pol méritu de la so fuercia".
Según la llírica medieval galesa, Derfel tuvo fama de ser un destacáu guerreru. Tudur Penllyn escribió:
Derfel siguiría l'oficiu relixosu tres el so ésitu en Calmann. Depués d'una curtia etapa como ermitañu, créese qu'ingresó nel monesteriu de Llantwit. Tamién fundó Llandderfel en Gwynedd. Coles mesmes, sería abá d'Ynys Enlli, isla Bardsey, asocediendo al so primu San Cadfán. Según la crónica, Derfel finó por causes naturales el 6 d'abril de 660.
Veneración
Derfel foi veneráu mientres sieglos nes ilesies de Llanfihangel Llantarnam, que s'axudicaron una de les sos reliquies, y en Llandderfel, onde s'había talláu una figura de madera para'l so cultu. Foi oxetu de pelegrinación nestos llugares. Na iconografía medieval ta representáu como un caballeru envueltu nuna armadura y non como un relixosu convencional. La figura de madera de Llandderfel foi requisada y esmantelada por orde de Thomas Cromwell mientres la Reforma anglicana y utilizao para quemar vivu a un sacerdote católicu, John Forest, nel distritu londinense de Smithfield. Esti fechu interpretóse como'l cumplimientu d'una profecía qu'agoraba que la figura fadría amburar a un monte (n'inglés, "forest"). Parte de la figura entá se caltién en Llandderfel.
Na ficción
Derfel Cadarn ye unu de los protagonistes de la triloxía de ficción histórica The Warlord Chronicles de Bernard Cornwell, que céntrase na vida del rei Arturu na Alta Edá Media de Bretaña.
Brunémont
Tien una población de y una superficie de  km².
Def Leppard
Def Leppard ye una banda británica de hard rock orixinaria de Sheffield, Reinu Xuníu, que dio entamu a la so carrera a finales de los años setenta, algamando gran ésitu mundial na década de los ochenta, averando al heavy metal a les emisores de radio y al gran públicu polo xeneral, gracies a un amiestu raro de hard rock melódicu con un gran trabayu vocal. Al pie de otres bandes como Bon Jovi, Scorpions, Metallica, Guns N' Roses, Iron Maiden, Etc, ye reconocida como una de les bandes de Heavy Metal superventes de los años 80. Al pie de grupos como Iron Maiden o Saxon fueron una de les bandes de cabecera de la New Wave of British Heavy Metal. Def Leppard vendió más de 100 millones d'álbumes en tol mundu, y dos de les sos producciones algamaron la certificación de Diamante de la RIAA (Pyromania y Hysteria). D'esta forma, convirtiéronse xunto a The Beatles, Pink Floyd, Van Halen y Led Zeppelin n'unu de los cinco grupos de rock con dos álbumes d'estudiu orixinales con ventes por más de 10 millones de copies solo nos Estaos Xuníos y más de 20 en tol mundu. La banda ocupa'l númberu 31 del ranking de VH1 Los 100 meyores artistes de Hard Rock y el puestu númberu 70 en Los 100 artistes más grandes de tolos tiempos. El so mayor ésitu ye'l cantar Pour Some Sugar on Me considerada pola cadena Vh1 la segunda meyor cantar de los años 80. Los sos conocíos ya influyentes álbumes d'estudiu Pyromania y Hysteria fueron incluyíos pola revista Rolling Stone na so llista de los 500 meyores álbumes de tolos tiempos según Rolling Stone. La mesma revista Rolling Stone asitió a Hysteria na primer posición na so llista de los 50 meyores discos de Glam Metal de la hestoria.
Entamos (1977 - 1980)
Nel añu 1977, el baxista Rick Savage, el guitarrista Pete Willis y el batería Tony Kenning, toos ellos estudiantes de la escuela Tapton, de Sheffield, (Reinu Xuníu), xunir pa formar una banda de rock a la que denominaríen Atomic Mass. Darréu, xunir a ellos quien sería los so vocalista, Joe Elliott, quien orixinalmente fizo una audición pa ser el guitarrista de l'agrupación. Mientres la so mocedá, Savage foi consideráu como un nuevu talentu nel fútbol. Inclusive, foi seducíu pa xunise al Sheffield United, a pesar de ser fanáticu del equipu rival, el Sheffield Wednesday". Sicasí, xugó unos años nel United, pero depués, escoyería tomar el camín de la música.Conformada la banda, adoptaríen el nome de Deaf Leopard (Lleopardu Sordu) inspiraos nuna antigua idea de Elliott, pero depués, tomaríen la suxerencia de Tony Kenning de modificar llixeramente a Def Leppard, col fin d'evitar que los conectaren con bandes de punk rock''.
Mientres perfeccionaben el so soníu, ensayando nuna fábrica de cuyares, la banda decidiría contratar a otru guitarrista, Steve Clark, en xineru de 1978. Darréu, Kenning retiraríase, a finales del mesmu añu, xusto primero qu'entraren al estudiu pa grabar el so primera Extended Play, sería reemplazáu por Frank Noon, quien solamente taría xunto a la banda pa la grabación de lo que se convertiría nel famosu Def Leppard EP.
Les ventes de dichu EP alzaríense, gracies a l'espardimientu de la tema Getcha Rocks Off que daría los Dj de la BBC Radio John Peel, consideráu nesi momentu, como una autoridá nel punk rock y de la música new wave. Finalmente, en payares de 1978, xunir a la banda, el batería Rick Allen, que nesi entós namái cuntaba con 15 años d'edá.
Nel trancurso del añu 1979 la banda diría ganando una fiel fanaticada ente'l públicu metalero del Reinu Xuníu, y seríen consideraos como los líderes iniciales del movimientu denomináu como New Wave Of British Heavy Metal, venciendo, col pasu del tiempu, esi puestu en favor d'Iron Maiden. Esta popularidá emerxente resultaría nun contratu discográficu col sellu Phonogram/Vertigo.
On Through the Night y High 'N' Dry (1980 - 1983)
El so álbum debú, On Through the Night, saldría al mercáu'l 14 de marzu de 1980. A pesar del ésitu del so EP anterior y l'ésitu comercial de On Through The Night, los fanáticos de la banda refugaríen la clara intención del grupu d'ingresar nel mercáu estauxunidense. Esto quedaría n'evidencia en temes como Hello America. Tal sería los refugu de los fanáticos británicos, que nel Festival de Reading el públicu daría la bienvenida a la banda refundiándo-y refugayes al escenariu.
La banda capta l'atención del productor Robert John “Mutt" Lange quien trabayaba con AC/DC. Este aportaría a producir el segundu trabayu discográficu denomináu como High 'N' Dry, que foi editáu en 1981. Lange llogró potenciar de bien bona manera les carauterístiques de cada unu de los miembros de l'agrupación. Esti trabayu consiguió ventes más probes que'l so predecesor, pero'l videu del cantar Bringin' On The Heartbreak foi unu de los primeres videos de heavy metal de 1982 emitíos na cadena de televisión MTV. Esto dio-y a la banda enforma reconocencia nos Estaos Xuníos.
Pyromania y accidente de Rick Allen (1983 - 1987)
Phil Collen, guitarrista de la banda glam rock llamada Girl, reemplaza a Pete Willis, quien foi despidíu'l 11 de xunetu de 1982 por problemes d'alcoholismu. Esto asocedió mientres la grabación del so trabayu Pyromania, que saldría al mercáu'l 20 de xineru de 1983. Esti discu tamién foi producíu por "Mutt" Lange.
El primer senciellu Photograph convirtió a Def Leppard nuna banda reconocida mundialmente. Amás apoderaron los charts estauxunidenses mientres seis selmanes. Pyromania vendió más de 20 millones de discos en tol mundu, incluyíos más de 10 solo nos EE.XX. siendo certificáu como Álbum de Diamante nesi país, y llevándolo al estatus de clásicu de heavy metal. Por desgracia, el batería Rick Allen pierde un brazu nun accidente automovilísticu nel día d'añu nuevu de 1985, quedando la banda fora de la escena musical hasta 1987.
Hysteria (1987 - 1988)
thumb|180px|right|[[Phil Collen, guitarrista de Def Leppard dende 1982.]]
A finales d'agostu de 1987 llancen al mercáu l'álbum Hysteria, nel cual Rick Allen toca con un namái brazu una batería-caxa de ritmos afecha especialmente pa la so discapacidá. D'esti álbum, seis de los sos siete singles algamen el top 20 estauxunidense. Dichu álbum, xunto con Thriller y Bad de Michael Jackson, y Born in the U.S.A. de Bruce Springsteen son los únicos álbumes que llograron tener siete tarrezas dientro del US Hot 100 Singles de los EE.XX. Hysteria vendió más de 20 millones de copies en tol mundu.
El 22 d'agostu llanzar nel Reinu Xuníu el primer single denomináu Animal, que llega al llugar 6 dientro del Top 10. El día 29 del mesmu mes llánzase l'álbum y debuta nel Reinu Xuníu nel númberu 1, dando l'ésitu final al grupu na so tierra natal. Sosprendentemente n'EE.XX., onde yá gociaben d'una pergrande popularidá, nun algamar darréu esta posición, algamando de primeres el númberu 4. En rellación col lentu ascensu en tierres estauxunidenses, el 5 de setiembre'l primer single n'EE.XX., Women, llega hasta'l númberu 80. El 1 d'ochobre la banda empieza'l tour en Glens Fall, Nueva York, onde s'introduz el famosu escenariu In The Round.
El 3 d'ochobre llanzar nel Reinu Xuníu la tema Pour Some Sugar On Me el cual llega hasta'l puestu 18. El 5 d'avientu en Reinu Xuníu apaez el tercer single, Hysteria, qu'algama'l puestu 26. El 26 d'avientu llánzase'l senciellu Animal nos EE.XX. Trátase del primeru de los seis singles del álbum que van algamar el Top 20. Nesti casu esta tema algama'l puestu 19 na llista estauxunidense.
Fama Mundial y Muerte de Steve Clark (1988 - 1992)
thumb|180px|left|[[Steve Clark, guitarrista fináu en 1991.]]
El 26 de marzu llanzar n'EE.XX. el primer Top ten, Hysteria, algamando'l númberu 10. El 16 d'abril la tema Armageddon It llega al númberu 20 nel Reinu Xuníu.
El 5 de xunetu llánzase'l videu Historia que contién tolos clips hasta la fecha dende los '80. Tien tamién como un videu conmemorativo de los 18 años del grupu. El 23 de xunetu llánzase Pour Some Sugar On Me, n'EE.XX. y algama el puestu Non. 2 tres Hold On To The Night de Richard Marx, siendo certificáu con oru al algamar más d'un millón de ventes nesi país. Coles mesmes, Hysteria lidera'l US Album Chart (llista d'álbumes nos Estaos Xuníos) dempués de 49 selmanes. Ye la primer vegada qu'una banda de rock viende más de 5 millones de copies de dos álbumes consecutivos nos EE.XX.
El 30 de xunetu la balada Love Bites llega al 11 nel Reinu Xuníu. El 8 d'avientu llánzase'l quintu single nos EE.XX., Love Bites, que llega al 1 na llista US Hot 100 Singles Chart y Hysteria algama'l rangu supremu de los US Album Charts.
A finales d'ochobre remata'l tour de 225 díes, y la banda ingresa al estudiu pa grabar un nuevu discu cola promesa de qu'en 18 meses va tar llistu. D'esta forma, pretenden evitar retrasase nuevamente otros cuatro años n'editar un nuevu discu.
El 8 de xineru de 1991, el so guitarrista líder Steve Clark, muerre por cuenta de la fatal combinación de melecines con alcohol.
Adrenalize y Retro Active (1992 - 1996)
Darréu a esta dómina, y en superando la muerte de Clark, sale a la venta en 1992 l'álbum Adrenalize, nuevamente de gran ésitu, (llegó al númberu 1 n'EE.XX.) anque de menor impautu comparáu col so antecesor y esta vegada con Vivian Campbell (ex Dio y Whitesnake) como guitarrista, en reemplazu del fináu Clark. El discu vendió alredor de 8 millones de copies a nivel mundial. A partir d'esi momentu, cola apaición del grunge, Def Leppard pierde l'aceptación masiva que gociaba nos años 80's.
En 1992 actúen nel Conciertu en Tributu a Freddie Mercury, nel cual ríndese homenaxe al fináu vocalista de l'agrupación inglesa Queen, de la que se declararon fanáticos en munches ocasiones los músicos de Def Leppard.