cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
John Maynard Keynes
Vida y obra
El 1942 Keynes algamó'l títulu de Barón Keynes de Tilton.
Keynes, el magu les finances
Dende 1928 hasta 1945, pente una caída masiva del Crack de 1929, los fondos alministraos por Keynes medren hasta nun 13,2% añal (l'índiz xeneral del mercáu británicu tenía tases de crecimientu negatives d'un 0,5% añal).
Los principios adoptaos por Keynes a la hora de facer les inversiones puen resumise acordies colo que vien darréu:
Val-et-Châtillon
Tien una población de y una superficie de  km².
Grupos de rexones d'Italia
thumb|200px|[[NUTS 1 n'Italia.]]
Antecedentes
Xeográficamente el territoriu italianu estremar en trés partes, una área continental (al norte), una área peninsular  y les islles. Nel casu de les islles, magar ser dambes (Cerdeña y Sicilia) dafechu distintes, tender a arrexuntar por esti fechu xeográficu, no que se denomina la Italia insular.
El casu de les otres 4 grandes árees correspuende a la situación antes de la unificación na segunda metá del sieglu XIX. Italia meridional correspuende a la parte de la península que formaba parte del Reinu de les Dos Sicilies (ensin Sicilia) y Italia noroccidental correspuende los reinos d'El Piamonte-Cerdeña (ensin la islla) y Lombardía.
La Italia nororiental correspuende al restu del área continental, al norte de los Apeninos, teniendo como centro'l Vénetu ya incluyendo los territorios que fueron parte del Imperiu austrohúngaru, d'últimes la Italia central correspuende aproximao a lo que nesi momentu yeren los Estaos Pontificios, xunto cola Toscana y la República Romana.
ISTAT
L'Institutu Nacional d'Estadística Italianu utiliza les siguientes divisiones  xeográfiques nel censo.
NUTS
N'Italia les árees de nivel 1 del NUTS, nun correspuenden a entidaes alministratives, sinón que se trata de subdivisiones puramente estadístiques equivalentes a les usaes pol ISTAT pero con distintu nome. NUTS ye la nomenclatura estadística de la Xunión Europea (Eurostat).
Otres divisiones
N'otres divisiones usaes Abruzos y Molise son parte del centru. Y en la macrorrexón del Mezzogiorno inclúyese amás de la Italia meridional les grandes islles.
Valhey
Valhey ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Keigo Numata
Keigo Numata (沼田 圭悟, ) ye un futbolista xaponés.
.rs
.rs ye'l dominiu de nivel superior xeográficu (ccTLD) pa Serbia (que surde de la disolución en dellos Estaos de l'antigua Yugoslavia, qu'emplegaba'l dominiu .yu).
Voyage autour du monde, entrepris par ordre du roi, . . . éxécuté sur les corvettes de S. M. l'Uranie et la Physicienne
'''Voyage autour du monde, entrepris par ordre du roi,. . . éxécuté sur les corvettes de S. M. l'Uranie et la Physicienne, (embrivíu Voy. Uranie, Bot.'''), ye un llibru ilustráu con descripciones botániques escritu pol botánicu francés, Charles Gaudichaud-Beaupré. Espublizóse en doce partes y un atles nos años 1826-1830 col nome de ''Voyage autour du Monde, entrepris par Ordre du Roi,. . . Execute sur les Corvettes de S.M. l'Uranie et la Physicienne. . . par M. Louis de Freycinet. Botanique. . .''.
.sg
.sg ye'l dominiu de nivel superior xeográficu (ccTLD) pa Singapur.
V382 Carinae
Posición
V382 Carinae ye parte de la quilla del buque na constelación de Carina, Nel planu de la Vía Lláctea, la constelación, puede reparase casi tol añu dende'l hemisferiu sur. Dende Europa, la estrella nun apaez nunca nel cielu nocherniegu. La distancia de V382 Carinae al Sol ye d'unos 6000 años lluz, la mayoría de la lluz al so alredor, o ente la estrella y el sol debilitar cola presencia de nubes de polvu y l'estrella por tanto, apaez nel cielu muncho más escura. Hasta'l momentu non pudo establecese claramente si V382 Carinae ye parte d'un cúmulu estelar. El centru de la Nebulosa de Carina (NGC 3372), la rexón alredor de la lluminosa estrella binaria Eta Carinae y HD 93 129 V382 ye d'aproximao 2000 años lluz de distancia. Namái se pudo topar un púlsar cada 0,253 segundos xirando a una distancia d'unos 20 años lluz hasta'l momentu. Esto tamién podría indicar que V382 Carinae ye una de les últimes estrelles actives d'un cúmulu d'estrelles anterior.
Propiedaes Físiques
Les propiedaes físiques de V382 Carinae son, con frecuencia les mesmes de les principales estrelles d'esta clase, y polo tanto nun pueden ser claramente definíes. V382 Carinae ye una estrella xigante y pola so lluminosidá apaez nel diagrama de Hertzsprung-Russell con lluminosidá 0 clasificaos Sí, Les sos propiedaes tán percima del nivel d'una superxigante típica, anque V382 Carinae nun rellume tanto como Rho Cassiopeiae o V509 Cassiopeiae, ye una hiperxigante con temperatura superficial cume. Ye como'l Sol de la clase espectral G, pero con un G0 nun subtipo anterior. La masa de V382 Carinae envalórase en 50 vegaes la del Sol, el so diámetru ye probablemente de cerca de mil millones de milles. Si V382 Carinae pudiera tar nel centru del nuesu sistema solar, tomaría hasta la órbita de Xúpiter. V382 Carinae ye una de les cefeides clásiques, una división de Pulsantes, nome de la estrella Delta Cephei, el prototipu d'esta clase. La temperatura de la superficie d'estes estrelles varia de manera puramente periódica, y polo tanto tamién varia'l so tipu espectral, nel casu de V382 Carinae, G0 a G4. Pa esti tipu d'estrelles variables, ye inusualmente fuerte. Por exemplu, comparable a V509 Cassiopeiae una estrella variable semirregular. V382 Carinae nun ta a la fin de la so vida y podría llegar a aumentar el so aguaxe y lluminosidá.
Nena
Gabriele Susanne Kerner (nacida'l 24 de marzu de 1960 en Hagen, Renania del Norte-Westfalia) o más conocida como Nena, ye una cantante alemana, qu'algamó la fama gracies a el cantar "99 Luftballons" ("99 Rede Balloons" na versión n'inglés). Col rellanzamientu de los sos propios ésitos, la carrera de Nena esperimentó un segundu periodu d'ésitu nel añu 2002.
Biografía
thumb|250px|Nena (esquierda) El so verdaderu nome ye Gabriele Susanne Kerner, nació'l 24 de marzu de 1960 en Hagen, Alemaña. Pasó la primer parte de la so infancia en Breckerfeld y más tarde vivió en Hagen. Adquirió'l so llamatu, basáu na pallabra "nena", que significa "neña pequeña", a los trés años d'edá, nunes vacaciones n'España colos sos padres. Tien dos hermanos menores: una hermana y un hermanu. Nena pasó los primeros cinco años de la so infancia en Breckerfeld. Dempués camudóse cola so familia a Hagen, onde foi al colexu Pelmkegrundschule (güei Centru de Cultura Pelmke) en Wehringhausen pa dempués dir al institutu Christian-Rohlfs, qu'abandonó tres l'oncenu cursu. Acordies con el deséu de los sos padres, completó la so formación como orfebre.
En 1987 conoció al actor Benedict Freitag, que ye'l padre del so fíu mayor y de los sos ximielgos. Con Philipp Palm, batería y productor de música, tuvo dos fíos más. La familia vive en Hamburg-Rahlsedt.
As Ellas
As Ellas (Eljas n'español) ye un conceyu español, perteneciente a la provincia de Cáceres, na comunidá autónoma d'Estremadura. Ta asitiáu al Oeste de la comarca de la Sierra de Gata y ye unu de los trés conceyos nos cualos fálase la fala xalimesa. Con daqué menos de 1000 habitantes, ye'l quintu conceyu más pobláu de la comarca. Nel so términu municipal alcuéntrase la pedanía d'El Soto. El pueblu ye conocíu pol Castiellu d'As Ellas.
República Federativa Socialista de Yugoslavia
La República Federativa Socialista de Yugoslavia (en serbocroata y macedoniu: Социјалистичка Федеративна Република Југославијa/ Socijalistička Federativna Republika Jugoslavija), embrivíu RFS de Yugoslavia o RFSY, foi l'estáu yugoslavu qu'esistió dende'l final de la Segunda Guerra Mundial hasta la so disolución en 1992, mientres les llamaes "Guerres Yugoslaves". Trátase d'un estáu socialista compuestu pola federación de seis repúbliques menores: Bosnia y Herzegovina, Croacia, Eslovenia, Macedonia, Montenegru y Serbia.
A pesar de tar alliniáu primeramente col Bloque del Este, a partir de la Ruptura Tito-Stalin de 1948 el país adoptó una política de neutralidá y foi unu de los estaos fundadores del Movimientu de Países Ensin Alliniar. Hasta 1980, Yugoslavia foi gobernada na práutica por Josip Broz Tito, quien caltuvo un distanciamientu colos países del Pactu de Varsovia y criticó les intervenciones soviétiques n'Hungría (1956), Checoslovaquia (1968) y Afganistán (1979).
Tres la muerte de Tito en 1980, l'ascensu de los movimientos nacionalistes nes repúbliques constituyentes a finales de los años 1980 llevaron al desencuentro ente los múltiples grupos étnicos, siguíu pol fracasu de les conversaciones ente les repúbliques pal tresformamientu del país y tamién pola reconocencia d'independencia fechu por dellos estaos europeos en 1991. Amás esto producíase nuna dómina na que'l país sufría una fuerte crisis económica y llaboral. A última hora, toos estos fechos llevaríen a un colapsu del Estáu yugoslavu, de la so desintegración y cayida final en 1992, clisáu tou ello col empiezu de les Guerres yugoslaves.
Denominaciones oficiales
El nome del estáu yera en realidá común yá antes de la so institución oficial, siendo esti pocu usáu fora del ámbitu oficial. "Yugoslavia" provenía del serbocroata Jug (sur) y Slavia (territoriu eslavu), términu pol que se designaba dende'l sieglu XIX a los eslavos del sur, anque de normal ensin incluyir a los búlgaros. Yugoslavia orixinalmente formárase en 1918 como'l Reinu de los Serbios, Croates y Eslovenos, anque en 1929 el país foi renombráu como Reinu de Yugoslavia, siendo la primer vegada que se faía usu oficial d'esti términu. Tres la Segunda guerra mundial, el nome completu del país varió significativamente a lo llargo de la so esistencia. Ente 1945 y 1992 caltuvo delles denominaciones oficiales:
L'estáu foi conocíu más comúnmente por esta últimu denominación, que foi la que se caltuvo n'usu mientres el periodu más llargu de toos. En munches ocasiones tamién s'utilizó'l términu "Yugoslavia socialista". Por cuenta de el llargor del términu, los medios de comunicación recurrieron al usu de abreviaciones como RFSY o RFS de Yugoslavia.
Oríxenes y formación del nuevu estáu
El 6 d'abril de 1941, les potencies del Exa invadieron Yugoslavia y en menos de dos selmanes facer col control de tol país. Amás del establecimientu de dellos réximes collaboracionistes (n'especial, el Estáu Independiente de Croacia), tamién surdieron dellos movimientos de resistencia contra la ocupación alemana: los "Chetniks" serbios, mandaos por Draža Mihajlović, y los "Partisanos" comunistes, mandaos por Josip Broz Tito. El rei, Pedro II, y los principales líderes yugoslavos establecieron en Londres un gobierno nel exiliu. Sicasí, esti gobiernu nunca foi realmente efectivu y viose frecuentemente paralizáu poles disputa de la vieya clase política yugoslava, cuando nun surdíen problemes coles intromisiones del nuevu rei Pedro. Los británicos empezaron a cansase d'esta situación, y confiaron más nes aiciones de la resistencia nel interior que nel gobiernu del exiliu. Nel ámbitu internu, orixinalmente les partíes de Chetniks cuntaron cola reconocencia y sofitu de los Aliaos na llucha contra alemanes ya italianos, pero los Chetniks yeren fondamente anti-comunistes y n'ocasiones llegaron inclusive a collaborar colos alemanes (que yeren teóricamente'l so principal enemigu) na llucha contra los partisanos. Los partisanos de Tito, a pesar de faer frente a una enorme presión, llograron entamar una eficaz resistencia y llegaron a lliberar amplies zones del control alemán, llegando a establecer el llamáu Conseyu Antifascista de Lliberación Nacional de Yugoslavia (AVNOJ) en Jajce ente'l 29 de payares y el 4 d'avientu de 1943.
thumb|Partisanos yugoslavos, tres la lliberación de [[Mostar (marzu de 1945).]]
Pa mediaos 1944, los partisanos convirtiérense indiscutiblemente na principal faición que s'oponía a la Exa, ente que Mihajlović y les sos chetniks perdieron tou enfotu. Arriendes d'ello, y so presiones de los británicos y estauxunidenses, el Primer ministru nel exiliu, el croata Ivan Šubašić, nomó a Tito líder de tola resistencia yugoslava a finales d'agostu de 1944. A instancies de los angloamericanos, empecipiáronse conversaciones ente los partisanos y el gobiernu del exiliu. El 1 de payares Tito y el primer ministru Šubašić algamaron un preacuerdo, pol que'l AVNOJ convertiríase primeramente nel parllamentu yugoslavu y formaríase un gobiernu de concentración con dieciocho ministros. Aquel día l'Exércitu partisanu, nuna operación conxunta xunto al Exércitu Soviéticu, había lliberáu Belgráu, según gran parte de Serbia y Macedonia. Esto supunxera un claru refuerzu pa Tito, de la que ésti establecía rellaciones col líder soviéticu Josif Stalin pa coordinar les operaciones militares n'otros territorios yugoslavos. Šubašić y el so gobiernu llegaron a Belgráu el 16 de febreru de 1945, ente que'l rei aceptaba dar poderes a Tito y creábase con un Conseyu de Rexencia pa xestionar el trespasu de poderes. Pedro II, que permaneció en Londres, aceptó la nueva situación a remolera y namái so presiones de los aliaos occidentales, más comenenciudos nel entendimientu con un posible futuru gobiernu lideráu por Tito.
El 9 de mayu, siete díes dempués de que l'Exércitu soviéticu tomara Berlín, los partisanos entraron en Zagreb, ensin atopar resistencia. Aquel día yá se produxera la rindición de l'Alemaña nazi, pero a pesar d'esto los combates inda s'allargar na zona d'Eslovenia mientres dellos díes más, hasta la tarde del 15 de mayu.
Posguerra y rotura con Stalin
El nuevu estáu yugoslavu fundóse sobre los cimientos de la resistencia partisana contra la ocupación alemana, daqué que tuvo presente mientres les siguientes décades. Ello ye que salvo delles ayudes llindaes de los británicos y la cooperación soviética mientres la lliberación de Belgráu, Yugoslavia foi unu de los dos países europeos que se lliberar de la ocupación nazi polos sos propios esfuerciu.
Yugoslavia, un casu singular
right|thumb|Mapa xeográficu de Yugoslavia.
Yugoslavia, a diferencia d'otros países comunistes d'Europa, escoyó un camín independiente de la Xunión Soviética y nun foi un miembru del Pactu de Varsovia nin de la OTAN. Sicasí, foi unu de los países fundadores del Movimientu de Países Ensin Alliniar nel añu 1956.
El más significativu cambéu nes llendes de la RFSY asocedió en 1954, cuando'l Territoriu llibre de Trieste foi eslleíu pol Tratáu de Trieste. La Zona B Yugoslava, que cubría 515.5 km², pasó a ser parte de la RFSY y foi darréu ocupada pol Exércitu Nacional Yugoslavu.
Crisis de los años 1980
Les tensiones ente les repúbliques y naciones de Yugoslavia intensificar mientres la década de los años 1980. Les causes que llevaron al colapsu del país fueron acomuñaes colos nacionalismos, los conflictos étnicos, dificultaes económiques, frustración col Gobiernu burocráticu, la influencia d'importantes figures nel país o la política internacional. Con éses el nacionalismu foi vistu particularmente por munchos como la principal causa de la rotura yugoslava.
Dende la década de los años 1970 el réxime comunista yugoslavu viose severamente desafiada por numberoses disensiones internes que diben dende la faición nacionalista-descentralizadora liderada polos croates y eslovenos, que sofitaba una federación descentralizada que concediera mayor autonomía a Croacia y Eslovenia, hasta la faición centralista liderada polos serbios, que sofitaba una federación centralizada qu'asegurara los intereses de los serbios n'a lo llargo de tola federación, yá que nel conxuntu del país constituyíen el principal grupu étnicu. Dende les protestes de 1967 a 1972 en Croacia y les Kosovu de 1981, les aiciones y doctrines nacionalistes empezaron a constituyir una causa de desestabilización nel ámbitu internu. La represión de los movimientos nacionalistes pol réxime comunista posiblemente contribuyó a que los movimientos nacionalistes fueren identificaos como la principal alternativa al comunismu, de la mesma forma que contribuyó a fortalecelos. Asina, a finales de la década de 1980, la élite de Belgráu faía frente a una fortalecida oposición; aquel día los principales movimientos d'oposición taben protagonizaos poles protestes de nacionalistes kosovares y montenegrinos, ente que la "intelligentsia" crítica de Serbia y Eslovenia demandaben más reformes polítiques.
Hasta entós el lideralgu de Tito llograra que les tensiones nacionalistes peracabárense como tales. Pero'l so fallecimientu marcó un saltu cualitativu nos enfrentamientos ente les distintes faiciones del partíu comunista, qu'a partir d'esi momentu viose ausente d'un lideralgu efectivo y carismático.
Rotura y disolución
Dempués de la muerte de Tito en 1980, y metanes una crisis económica, les tensiones ente los pueblos del país crecieron, de la mesma que les potencies europees repensaben geoestrátegicamente la zona. Asina les coses y tres l'ascensión de partíos nacionalistes al poder, dos de les sos repúbliques constituyentes, Eslovenia y Croacia, declararon la so independencia. Poco dempués siguiríen-yos la República de Macedonia y Bosnia-Herzegovina. Ye l'empiezu de les primeres Guerres Yugoslaves. La República Federativa Socialista de Yugoslavia foi reemplazada pola nueva República Federal de Yugoslavia, yá namái integrada por Serbia y Montenegru. De la mesma, ésta foi eslleida en 2003, cola creación de la unión d'Estáu de Serbia y Montenegru. Esti estáu tamién foi desintegráu tres un plebiscitu montenegrín nel añu 2006, dando llugar a les repúbliques independientes de Montenegru y de Serbia.
Gobiernu y política
A principios de los años 90, tres un procesu de reforma del Estáu y privatización lleváu a cabu dende la muerte de Tito, realizáronse eleiciones multipartidistas nes distintes repúbliques. Los partíos comunistes, en munchos casos estazaos o renombraos, perdieron el poder.
Organización políticu-alministrativa
Internamente, l'estáu foi estremáu en 6 repúbliques socialistes, y 2 provincies socialistes autónomes que yeren parte de la RS Serbia. La capital federal yera Belgráu. Repúbliques y provincies fueron (n'orde alfabéticu):
Política esterior
Sol gobiernu de Tito, Yugoslavia adoptó una política de neutralidá mientres el periodu la Guerra fría. Desenvolvióse tanto una estrecha rellación colos países en desenvolvimientu como'l caltenimientu d'unes rellaciones cordiales colos Estaos Xuníos y los países d'Europa occidental. Yá primero qu'adoptara esta política, Stalin considerara a Tito un traidor y haber condergáu en públicu, dando llugar a la división Tito-Stalin en 1948. En 1968, dempués de la ocupación de Checoslovaquia pola Xunión Soviética, Tito añedió una llinia defensiva adicional nes fronteres de Yugoslavia colos países del Pactu de Varsovia. A lo llargo del periodu de la Guerra Fría, el país dirixó un cursu independiente, fundando'l Movimientu de Países Ensin Alliniar, en collaboración con Exiptu y la India.
El 1 de xineru de 1967, Yugoslavia foi'l primer país comunista n'abrir les sos fronteres a tolos visitantes estranxeros y abolir los requisitos de visitáu.
Yugoslavia caltuvo rellaciones mistes col réxime d'Enver Hoxha n'Albania. Primeramente les rellaciones albanu-yugoslaves yeren próximes, yá que Albania adoptara un mercáu común xunto con Yugoslavia y esixera l'estudiu del serbocroata a los estudiantes locales. Amás, entós daquella taba siendo aldericada ente Yugoslavia, Albania y Bulgaria la posibilidá de crear una Federación Balcánica. Pero a partir de 1948 les rellaciones ente dambos países fueron empiorando: tres la rotura Tito-Stalin, la Xunión Soviética sofitó a Albania frente a los yugoslavos. La rotura peracabóse cuando en 1950 el gobiernu de Tito retiró a los sos diplomáticos de Tirana.
Economía
Económicamente el país foi entamáu so les directrices del socialismu autoxestionario (una de les espresiones más conocíes del denomináu socialismu de mercáu). Esistía la posibilidá de crear empreses d'hasta cinco trabayadores, dedicaes a ciertos sectores. El restu d'empreses yeren públiques, y taben controlaes polos mesmos trabayadores de cada empresa, quien decidíen cómo entamase ya invertir, y ente quien se partíen los beneficios y perdes. Los productos de les empreses estatales yeren darréu vendíos nel mercáu priváu, lo cual llevó n'ocasiones a la competencia ente elles pa poder ayudar. A pesar del orixe común, la economía de la Yugoslavia foi bien distinta a la economía de la Xunión Soviética y el restu de países del bloque del Este, especialmente dempués de la rotura de les rellaciones ente la URSS y Yugoslavia (1948). Mientres el periodu de posguerra la rede de comunicaciones tuvo que ser llargamente reconstruyida por cuenta de los daños que sufriera mientres la guerra, especialmente la rede de ferrocarriles.
220px|thumb|Llocomotora de vapor de los [[Ferrocarriles Yugoslavos (JŽ), escontra 1971. A pesar de la modernización del país, la economía tuvo munchos vaivenes hasta la década de 1990.]]
A pesar de que l'estáu yera dueñu de les principales compañíes, estes empreses cooperatives de producción yeren remanaes y entamaes socialmente polos mesmos trabayadores en forma asemeyada a los kibbutz d'Israel. A diferencia del restu de los países del bloque soviéticu, la economía yugoslava nun yera centralizada. La ocupación y la llucha mientres la segunda guerra mundial afararon la infraestructura. Inclusive, los llugares más desenvueltos del país resultaben ser llugares bien rurales, con poco o total ausencia d'infraestructura industrial (secundaria a los daños de la guerra).
Con esceición de la recesión a mediaos de la década de los años sesenta del sieglu pasáu, la economía del país tuvo un bon desenvolvimientu mientres los años de Tito. La Crisis del petroleu de 1973 magnificó los problemes económicos del país, anque'l gobiernu trató de resolver la situación con un ampliu endeldamientu esternu. A pesar de qu'estes aiciones resultaron nuna tasa razonable de crecedera mientres unos años (el PNB creció a 5.1% añal), esta crecedera na práutica yera insostenible una y bones la tasa d'endeldamientu esternu creció a un ritmu añal del 20%.
Por cuenta de la neutralidá del estáu Yugoslavu y el so lideralgu nel Movimientu de países ensin alliniar, Yugoslavia tenía la capacidá d'esportar escontra los mercaos occidental y oriental. Les compañíes yugoslaves fueron capaces de crear numberosos proyeutos industriales n'África, Europa y Asia.
Per otru llau, la cuestión del desemplegu na Yugoslavia comunista foi un problema crónicu. Les tases de desemplegu asitiar ente les más altes d'Europa mientres la so esistencia y si nun algamar niveles críticos antes de la década de 1980 namái se debe a la válvula de seguridá proporcionada pola unviada de trabayadores "invitaos" añalmente a los países industrializaos avanzaos de la Europa Occidental. El fechu de que los yugoslavos pudieren migrar llibremente dende 1960 dexó que la clase obrera pudiera atopar trabayu n'Europa occidental. Esto de la mesma contribuyó a rebaxar los índices de paru y, tamién, actuó como una fonte de capital.
Datos económicos
Productu Internu Brutu (PIB) por rexón (de mayor a menor). Datos del Fondu Monetariu Internacional y Bancu Mundial (1990).
Na tabla puede apreciase la notable diferencia esistente ente les economíes de les distintes repúbliques y provincies de Yugoslavia. La República Socialista d'Eslovenia tenía un PIB per cápita similar al que podía atopase nes pequeñes economíes de la Europa del Este, ente que la provincia autónoma socialista de Kosovu quiciabes foi la economía más probe de toa Europa.
Deportes
La Seleición nacional de fútbol clasificar pa siete Copes Mundiales de Fútbol, llogrando'l so meyor resultáu na Copa de 1962 en Chile, quedando en cuartu llugar. El país tamién se clasificó pa cinco Eurocopes, anque solo participó en cuatro porque-y foi prohibíu participar na Eurocopa de 1992 debíu al embargu de la ONX, como resultancia del empiezu de les Guerres yugoslaves. Los meyores resultaos llograr nos campeonatos de 1960 y 1968, cuando en dambes ocasiones acabó xugando la final y en dambos casos perdió (en 1960 contra la Xunión Soviética, y en 1968 contra Italia).
Amás, l'Equipu olímpicu yugoslavu (sub-23) ganó la medaya d'oru mientres los Xuegos Olímpicos de 1960 en Roma, en llogrando delles medayes de plata consecutivamente - nos Xuegos Olímpicos de 1948 en Londres, nos Xuegos Olímpicos de 1952 en Ḥelsinki y nos Xuegos Olímpicos de 1956 en Melbourne - según la medaya de bronce mientres los Xuegos Olímpicos de 1984 en Los Angeles.
Aun así, nun pasó enforma tiempu por que l'Equipu nacional yugoslavu convertir nun contendente nel escenariu mundial. Les resultancies más notables del país fueron ganando trés Campeonatu mundiales de Baloncestu (en 1970, 1978 y 1990, una medaya d'oru nos Xuegos Olímpicos de 1980 en Moscú, amás de cinco campeonatos europeos (trés d'ellos de manera consecutiva en 1973, 1975 y 1977, siguíu por dos más en 1989 y 1991).
Céaux-d'Allègre
Céaux-d'Allègre ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
República Federativa Socialista de Yugoslavia
Deportes
Per parte de la Seleición femenina, el xuegu tamién refundió delles resultancies notables: l'equipu femenín ganó l'oru olímpico en 1984, ente que nel Campeonatu Mundial en 1973 la seleición femenina resultó campeona. Al igual que, en 1988 la xugadora Svetlana Kitić foi escoyida como la meyor xugadora del añu.
Fuercies Armaes
La JNA cuntaba con cuatro rama:
Dada la diversidá étnica, llingüística y cultural del país, el JNA xugó un papel decisivu na construcción del Estáu yugoslavu.
Enllaces esternos
La Yugoslavia de Tito: El fracasu d'un Estáu multinacional
.sy
.sy ye'l dominiu de nivel superior xeográficu (ccTLD) pa Siria.
Voyage aux Indes Orientales
Voyage aux Indes Orientales (embrivíu Voy. Ind. Orient.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol naturalista y esplorador francés Pierre Sonnerat y espublizáu en dos volúmenes nel añu 1782, con una segunda edición nel añu 1806.
Paracryphiaceae
Paracryphiaceae ye una familia d'anxospermes eudicotiledóneas perteneciente al orde Paracryphiales. La familia inclúi tres xéneros, Paracryphia, Quintinia y Sphenostemon. Son árboles pequeños a medianos, con fueyes coriacees, peciolaes, simples y enteres. Les inflorescencies alcuéntrase en panícules. Son natives de les rexones tropicales de Nueva Caledonia.
Santibáñez de Ecla
Santibáñez de Ecla ye un conceyu, una pedanía y tamién una llocalidá de la provincia de Palencia, comunidá autónoma de Castiella y Llión, España.
Demografía
Llocalidá asitiada nel Camín Llebaniegu Castellán
División alministrativa
El so términu municipal inclúi les pedaníes de:
Turismu
Destaca'l monesteriu cisterciense de San Andrés de Regueru.
Everton Kempes dos Santos Gonçalves
Everton Kempes dos Santos Gonçalves foi un futbolista brasilanu.
.lk
.lk ye'l dominiu de nivel superior xeográficu (ccTLD) pa Sri Lanka.
Valleroy (Meurthe-et-Moselle)
Valleroy ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Parnassiaceae
Parnassiaceae ye una familia de plantes del orde Rosales, subclase Rosidae, clase Magnoliopsida. Son yerbes perennes. Fueyes alternes o rosulaes, simples o enteres. flores hermafrodites, actinomorfes, pentámeras, hipóginas y solitaries. Frutu en cápsula. Unes 25 especies, de países fríos y templaos del hemisferiu septentrional.
Xálima
Xálima (Jálama n'español) ye un monte asitiáu nel oeste del Sistema Central, ente les comunidaes autónomes d'Estremadura y Castiella y Llión. Colos sos 1492 metros d'altor ye unu de los montes más altos de la Sierra de Gata. La cima del picu Xálima preside'l valle de Xálima y marca la llende ente les provincies de Cáceres y Salamanca.
Valverdi du Fresnu
Valverdi du Fresnu (Valverde del Fresno n'español) ye un conceyu español de la provincia de Cáceres, Estremadura, alcuéntrase asitiáu nel estremu N.O. de la mesma, nel interior del Valle de Xálima (ente la Sierra de Gata y la llende portuguesa).
Vallois
Vallois ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Mimus triurus
'''Mimus triurus ye una especie d'ave paseriforme de la familia Mimidae. El xéneru d'esta especie, Mimus, fai referencia a la capacidá mímica (=imitación) de les sos especies. El nome de «calandria» recibir por analoxía cola calandria europea (Melanocorypha calandra) cola cual nun guarda más rellación que la capacidá común d'asonsañar el cantar d'otres aves. Ta llargamente distribuyida na metá sur d'América del Sur.
Distribución
Distribúise dende Bolivia, Paraguái, y sur de Brasil, pasando por tol Uruguái, y tol centru y norte de l'Arxentina onde habita nes provincies de: Buenos Aires, Ciudá Autónoma de Buenos Aires, Catamarca, Chaco, Córdoba, Corrientes, Entre Ríos, Formosa, Jujuy, La Pampa, La Rioxa, Mendoza, Misiones, Neuquén, Río Negro, Salta, San Juan, San Luis, Santa Fe, Santiago del Estero, Tucumán, hasta'l norte de Chubut. Los exemplares que pueblen la so distribución austral migren al norte nel iviernu.
En Chile ye un visitante regular pero escasu, y reportáronse exemplares solitarios o en pareyes.
Carauterístiques
Ye una ave paseriforme, d'unos 20 cm de llargu cuando adulta. Presenta un plumaje de colores apagaos, col envés pardogrisáceo cola rabadilla ablonda. Les nales son escures, con una gran y conspicua llurdiu blancu, color que presenta tamién nel cantu esternu de la cola. El banduyu y el gargüelu son ablancazaos, siendo los lladrales de color ocráceo. El picu ye llargu y delgáu, bien afechu a la captura d'inseutos. Los tarsos de les pates son llargos, indicando'l so vezu de caminador.
Vezos
La calandria ye insectívora y frugívora. Habita en zones d'estepes arbustives y montes xerófilos. Pasa parte del tiempu nel suelu, moviéndose con curties carreres a bona velocidá.
Reproducción
La reproducción tien llugar ente primavera y branu. Nidifica a empiezos de primavera, participando tantu machu como fema na construcción del nial, que ye cóncavu y fondu, d'aspeutu desprolijo. La incubación de los güevos insume unes dos selmanes, y ye llevada a cabu pola fema. Los pichones son nidícolas, y permanecen nel nial unes dos selmanes dempués de la eclosión, siendo alimentaos polos sos padres. Al abandonar el nial van despintar na xamasca, aprendiendo de los padres la captura de preses y siguiéndolos mientres un mes o más. Algamen el maduror sexual alredor del añu.
Ye víctima del tordu renegrido (Molothrus bonariensis), que parasita el so nial espulsando los güevos de la calandria real y depositando el suyu propiu, de mayor tamañu, por que aquelles criar.
Cantar
Ye una escelente cantora, con un garllo bien prestosu y la capacidá d'asonsañar el cantar d'otres aves con precisión. Emulen tamién los ruios de la redolada. Amás tien el so propiu cantar. Para Guillermo Hudson, yera l'ave de meyor cantar del mundu. Por esta razón ye prindada pa ser comercializada como ave de xaula.
Taxonomía
Foi descrita orixinalmente por Louis Jean Pierre Vieillot nel añu 1818 sol nome de: Turdus triurus con llocalidá típica: «Paraguái».
Ye una especie monotípica, similar a la tenca común Mimus dorsalis, cola cual ta estrechamente rellacionada conformando con esta seique una superespecie.
Vandelainville
Vandelainville ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Santervás de la Vega
Santervás de la Vega ye un conceyu, una pedanía y tamién una llocalidá de la contorna de Páramos-Valles, subcomarca de Vega-Valdavia na provincia de Palencia, comunidá autónoma de Castiella y Llión, España.
Situación
El Regueru Nuevu de Lagunilla de la Vega percuerri parte del conceyu.
Llocalización y el tiempu
Santervás de la Vega en Google Maps
http://goo.gl/maps/EEYSw
Fiestes
Fiestes Patronales:
Otres festividaes:
Santervás celebra delles festividaes y en toes elles hai una programación bien variada con grupos musicales y discoteca móvil hasta altes hores de la nueche.
Nunca falta la degustación de productos locales como la pancetada-chorizada de San Bartolomé o la ensundiosa fiesta de la matanza cercana a la Navidá.Tou ye de calter gratuitu.
Tamién hai actuaciones de teatru, xuegos infantiles, campeonatos de cartes como los de tute con bonos premios, chicolatada, concursos d'amarutes, etc.
Apuéstense partíos de pelota a mano profesionales y de frontenis pa quien quiera apuntase. Amás de partíos de fútbol ente l'equipu de Santervás, subcampeón de Palencia nel 2012 y el visitante que se mueva.
Les asociaciones del pueblu contribúin a la organización, ente que les peñes apurren el bon ambiente festivo.
Turismu
La redolada de Santervás de la Vega ye'l fayadizu pal turismu rural, les rutes en bicicleta o'l senderismo. Esiste tamién la posibilidá de paseos a caballu o rutes en quad, amás de cotos de caza y pesca pa los aficionaos a les mesmes. Vamos Conocer el ricu patrimoniu románicu de la provincia visitando la Villa romana La Olmeda o saborguiando la rica gastronomía del llugar.
Sirve Santervás como puntu de partida pa quien quiera realizar la Ruta de los Banzaos pola Monte palentín y esfrutar de les sableres d'estos banzaos y de unos montes como los picos Curavacas y Espigüete de más de 2500 metros d'altitú qu'esperen a quien con un pocu de preparación animar a realizar la xubida.
Llugares d'interés Villa romana asitiada a 10 km de Santervás de la Vega, declarada Bien d'Interés Cultural. Cuenta con unos mosaicos consideraos de los más importantes d'España pol so escelente caltenimientu y valor. Consultar enllaz pa ver horarios, feches d'apertura y visites empuestes. "VRO-La Olmeda"
Tresporte públicu y accesos per carretera
Santervás cuenta con una bona rede de carreteres apocayá anovaes en tola contorna y bones comunicaciones tantu a nivel provincial como nacional.
Tresporte públicu
Santervás de la Vega ta comunicáu con Palencia capital y con Saldaña que ye la llocalidá cabecera de la contorna onde s'atopen la mayoría de servicios y onde tolos Martes celebra'l mercáu llocal. La compañía que realiza los desplazamientos ye "La Rexonal". Confirmar horarios ya información nel teléfonu: 983308088 o na so páxina web. La Rexonal
Santervás de la Vega-Palencia: De llunes a sábadu: 07:15 Salida de la Plaza Mayor de Santervás.Domingo ensin serviciu. Palencia-Santervás de la vega: De llunes a sábadu: 13:30 Salida de la estación d'autobuses de Palencia. Domingo ensin serviciu.
Santervás de la Vega-Saldaña: martes:10:00 Salida dende la carretera d'entrada a Santervás. Saldaña-Santervás de la Vega: martes:12.45 Salida de la estación d'autobuses de Saldaña.
Dende Saldaña diariamente hai autobuses de les compañíes:
"Folia Muralla Bus" que comunica Saldaña con Palencia con delles frecuencies horaries de Llunes a Domingo. Teléfonu de la estación d'autobuses de Saldaña: 979 891 303.
"Linecar" que xune Saldaña con Valladolid los Martes y Xueves so pidimientu llamando al teléfonu gratuitu 900204020 y los Domingos en llinia regular. Teléfonu d'información xeneral de "Linecar" 983230033.
"Alsa" que tien rutes ente Saldaña y Madrid, Barcelona, Bilbao, Zaragoza, Xixón etc. Alsa bus
Accesos per carretera
Pa llegar a Santervás de la Vega:
Referencies
1. Final del tornéu provincial de fútbol 2012 http://www.dip-palencia.es/diputacion/contenido?id=adfd1da0-bf79-11y1-88b0-fb9baaa14523
2. Fiesta de San Bartolomé http://www.palenciaenlared.es/pueblos/ver/seccion/133/333
.se
.se ye'l dominiu de nivel superior xeográficu (ccTLD) pa Suecia.
Cerzat
Cerzat ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Elettaria cardamomum
El cardamomo o grana del paraísu, Elettaria cardamomum, ye una especie fanerógama perteneciente a la familia de les zingiberacees. thumb|Detalle de les fueyes
Distribución y hábitat
Planta natural del sureste d'Asia onde crez de manera natural a la India, na islla de Sri Lanka, Malasia ya Indonesia. Crez en selves húmedes y lluvioses en llugares con claridá, pero nunca con lluz direuto.
Siempres y cuando haya bona ventilación nun tien problemes pa soportar temperatures altes, sicasí, ye conveniente evitar temperatures inferiores a 15 º C.
El cardamomo precisa ser regáu cada 2 díes pel branu y cada 10-12 al iviernu. Ye una planta bien sensible al escesu d'agua, cuando les fueyes podrecer na base ye'l primer síntoma d'escesu d'agua.
Descripción
Ye una planta yerbácea perenne y arumosa qu'algama los 2-4 metros d'altor. Les fueyes son alternes y llanceolaes de 40-60 cm. qu'envolubren el tarmu. Les flores son blanques al violeta-pálidu. La fruta ye una vaina de color mariellu verdosu de 1-2 cm. de llongura que contién granes negres. thumb|240px|Granes. thumb|240px|Ilustración
Toxicidá
Nun alministrar, nin aplicar tópicamente a neños menores de seis años nin a persones con alerxes respiratories o con hipersensibilidad conocida a otros aceites esenciales. Tampoco s'encamienta a pacientes con úlceras gastroduodenales, síndrome del intestín irritable, colitis ulcerosa, enfermedá de Crohn, hepatopatías, epilepsia, Parkinson o otres enfermedaes neurolóxiques. Encamienta abstener de prescribir aceites esenciales per vía interna mientres l'embaranzu y la lactancia.
Observaciones
El cardamomo ye unu de los ingredientes principales de dalgunos currys y p'arumar duces como la zlabia y bebíes refrescantes a base de lleche, ye bien utilizáu na cocina china y oriental polo xeneral. Nel Oriente Próximu entemezse'l café con cardamomo. Como munches otres especies atribuyíense-y propiedaes afrodisiacos. Dempués del azafrán y la vainilla ye la tercer especie más cara. La India ye'l so mayor productor. De normal les granes viéndense dientro del frutu yá que'l so sabor piérdese rápido.
Taxonomía
Elettaria cardamomum describióse por (Linneo) Maton y espublizóse en Transactions of the Linnean Society of London 10: 254–255, nel añu 1811.
Italia insular
La Italia insular correspuende a les grandes islles que, por convención, componen el territoriu d'Italia y entiende les rexones de Cerdeña y Sicilia.
Llendes
Dambes islles atópase en mediu del Mediterraneu. Cerdeña asitiada ente Córcega pel norte y Tunicia pel sur, les islles Baleares pel oeste y cruciando el mar Tirrenu la rexón del Lazio en Italia central pel este. Sicilia sicasí ta bañada pel norte pol mar Tirrenu y l'estrechu de Mesina dixebrar pol este de la rexón de Calabria na Italia meridional. Cruciando'l Mediterraneu al suroeste llegar a Tunicia y la la so Libia.
Parllamentu Européu
La rexón de Italia insular correspuende a una circunscripción eleutoral del Parllamentu Européu, con derechu a 7 escaños, lo que considerando la población de la rexón correspuende a unu por cada 943 mil habitantes.
Minla ignotincta
Minla ignotincta ye una especie d'ave Passeriforme de la familia Leiothrichidae y del xéneru Minla.
Alcuéntrase nel subcontinente indiu y sureste d'Asia. Tamién inclúi Bangladex, Bután, India, Laos, Myanmar, Nepal, Tailandia y Vietnam. El so hábitat natural ye'l subtropical y tropical húmedu.
Concha Peña Pastor
Concepción Peña Pastor foi una profesora, llicenciada en Filosofía, Derechu, Medicina, doctora en Derechu, políglota, conferenciante, escritora y política española. Foi depurada pol réxime franquista en 1941, tando yá exiliada n'América Central, encausada pol Tribunal especial de represión de la masonería y del comunismu por delitu de masonería.
Reseña Biográfica
Concha Peña terminó'l bachilleratu en 1917 y, dempués de llograr el grau de maestra nacional, cursó tres licenciatura, la de Filosofía y Lletres, seición letra, la de Derechu y la de Medicina. Llegó a llograr el grau de Doctora en Derechu. El so actividá docente desenvolver, n'España, nel Institutu de San Isidro y nel Cardenal Cisneros, onde aportó a ayudante numeraria. Coles mesmes, exerció l'abogacía y preparó, na modalidá de llibre, les asignatures de Medicina. Foi políglota, con dominiu del llatín, griegu, francés, italianu y portugués.
En 1922 almitir como socia nel Atenéu de Madrid. El 13 d'ochobre de 1923 ingresó na Real Academia de Xurisprudencia y Llexislación de que la so seición segunda aportó a secretaria. Tamién foi vicepresidenta de l'agrupación de Xuraos Mistos.
Activismu feminista
Venceyada a l'Agrupación Femenina d'Aición Republicana, perteneció a l'Asociación universitaria femenina, de que la so Xunta Directiva formó parte en 1929, siendo presidenta Clara Campoamor. Lluchó pol sufraxu femenín y polos derechos de les muyeres. En 1922 impartió charrar «Mocedá universitaria feminista». El 24 d'abril de 1928 impartió la conferencia «El divorciu na antigüedá» na Real Academia de Xurisprudencia y llexislación. En 1931 reivindicó nun Actu de l'Agrupación Femenina d'Aición Republicana que la Constitución española reconociera los derechos de les muyeres. El 4 de xineru de 1932 participó na clausura de la Selmana abolicionista de la prostitución», xunto a Carmen de Burgos, el doctor César Juarros y Hildegart Rodríguez.
Política
D'ideoloxía republicana, nes eleiciones de xunu de 1931 presentóse como candidata del Partíu Republicanu Democráticu Federal, na circunscripción de Madrid, llogrando 1.716 votos, insuficientes pa llograr l'escañu al que se postulaba.
Exiliu
Exiliada en Panamá, foi profesora na so Universidá de Derechu Civil (1941-1942) y de Derechu Romanu (1942 -1944). Y subdireutora de la Biblioteca Nacional (1951), onde s'ocupó na recuperación de les obres de destacaos políticos, intelectuales, lliteratos, filósofos y artistes.
Reconocencies
Ta incluyida nel llibru Muyeres que camudaron la nuesa hestoria, editáu pol Institutu de la Muyer de la Universidá de Panamá en collaboración col Fondu de les Naciones Xuníes pa la Infancia.
Ceyssac
Ceyssac ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Voyage Botanique le Long des Cotes Septentrionales de la Norvege
Voyage Botanique le Long des Cotes Septentrionales de la Norvege (embrivíu Voi. Bot. Cotes Norvege) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol médicu, y botánicu francés Charles Frédéric Martins y espublizáu nel añu 1846.
Mitoloxía nórdica
Los términos mitoloxía nórdica, mitoloxía xermánica y mitoloxía escandinava entienden tou lo relativo a la relixón, creencies y lleendes de los pueblos escandinavos xermanos, incluyíos aquellos que s'asitiaron n'Islandia, Britania, Galia y Hispania, onde s'axuntaron les fontes escrites de la mitoloxía nórdica. Ye la versión meyor caltenida de l'antigua mitoloxía xermana, común a tolos pueblos xermanos. La mitoloxía xermana, de la mesma, evolucionó d'una mitoloxía indoeuropea que yera más temprana.
La mitoloxía nórdica yera una coleición de creencies y histories compartíes polos pueblos xermanos septentrionales. Ye importante señalar qu'esta mitoloxía nun yera compartida polos pueblos nórdicos d'etnia urálica (fineses, estonios y lapones) nin báltica (lituanos y letones), quien teníen una propia, anque asemeyada (n'especial los bálticos yá que tamién son una caña de pueblos indoeuropeos). Nun yera una relixón revelada, pos nun había una verdá apurrida polos divinos a los mortales (a pesar que tien rellatos de persones normales aprendiendo les histories de los dioses d'una visita de, o a, ellos), y nun tenía un llibru sagráu. Esta mitoloxía yera tresmitida oralmente en forma d'una llarga y regular poesía. Dicha tresmisión siguió mientres la dómina viquinga, y la nuesa conocencia sobre ella ta basáu principalmente nes Eddes y otros testos medievales escritos mientres o dempués de la cristianización.
Nel folclor escandinavu, estes creencies duraron enforma tiempu, y en delles árees rurales delles tradiciones fueron calteníes hasta güei. Otres fueron apocayá alicaes o reinventaes como'l neopaganismu xermanu. La mitoloxía tamién permaneció como inspiración na lliteratura según en producciones escéniques o películes.
Cosmoloxía
thumb|Representación del mundu según la mitoloxía nórdica.
Na mitoloxía nórdica'l mundu ta representáu como un discu planu. El discu ta asitiáu nes cañes del árbol del mundu Yggdrasil, que sostenía los nueve mundos. Nél habitaben delles criatures, como un dragón llamáu Nidhogg nos raigaños, que, rucándoles, quería baltar a una águila ensin nome (consiguiéndolo nel Ragnarök) qu'habita na caña más alta, y dende ende xixila los nueve mundos. Esta de la mesma tien un ferre llamáu Veðrfölnir nel entrecejo, que xixila los movimientos de l'águila. Amás hai una esguil llamada Ratatösk que corriquia de los raigaños a la copa llevando noticies falses del dragón a l'águila, y viceversa, semando la discordia ente ellos. Asgard, la rexón alta del cielu, (as- indica áss/Æsir, gard ye asentamientu o residencia), onde vivíen los dioses, taba alcontráu nel centru del discu, y solamente podría llegase hasta ellí caminando pol arcu iris (la ponte Bifröst, guardáu por Heimdall, quien taba provistu d'un gran cuernu col qu'avisaba cada vez qu'un Æsir (dioses del panteón de la mitoloxía nórdica) o un Vanir cruciar. Los xigantes vivíen nun llugar llamáu Jötunheim.