cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
UlforceVeedramon
Digimon Adventure V-Tamer 01
Zeromaru comparte munches de les carauterístiques de la personalidá de Taichi —una voluntá d'aceru, pero con sentíu del humor bastante cómicu, hasta'l puntu de cayer na ridiculez. Zero repuna ser subestimado, y anque almite que munches de les sos batalles solo les gana gracies a les estratexes de Taichi, ta determináu a demostrar el so potencial en tou momentu. UlforceVeedramon ye la forma definitiva de Zero, y la que caltién hasta'l final de la manga.
Data Squad
UlforceVeedramon ye l'únicu Digimon de la llinia Veedramon que fizo apaición nel anime. En Data Squad, apaez xunto a los demás Caballeros Reales cuando Marcus y los demás van en busca de Rei Drasil. Cuando Rei Drasil ordena la destrucción del Mundu Real, UlforceVeedramon ye unviáu a Exiptu, onde lidera a un grupu de Knightmon. Ellí, ye vistu destruyendo les Pirámides. Cuando Rei Drasil ye espulsáu del cuerpu de Spencer Damon, él ye unu de los Caballeros en notalo. Na batalla final en contra de Rei Drasil, UlforceVeedramon xunir a los otros Caballeros, quien desafían al so Dios, al duldar de les sos verdaderes intenciones. A la fin de la serie, UlforceVeedramon torna al Digimundo xunto a los demás caballeros.
UlforceVeedramon namái tuvo una sola llinia de diálogu en Data Squad, y otra manera la so personalidá foi bien silenciosa y obediente, acatando les órdenes de Rei Drasil ensin duldar, hasta'l final de la serie.
Xros Wars (manga)
Na manga de Xros Wars, que tien una hestoria distinta a la del anime, UlforceVeedramon ye unu de los Caballeros Reales que llucharon en contra de Bagramon. UlforceVeedramon ye unu de los primeros Caballeros en ser ganaos por Tactimon, cuando ésti llibera'l verdaderu poder de la so espada, siendo unviando al mundu humanu xunto a trés pequeños aprendices de caballeru que taben al so cuidu (Spadamon, Coronamon y Lunamon) nel mesmu intre en que Tactimon estremaba'l Digimundo en 108 zones. Mientres la batalla contra Tactimon, UlforceVeedramon queda mancáu de gravedá, y debíu al poder de la espada de Tactimon, felicidaes mancaes nun pueden ser curaes de nenguna forma.
UlforceVeedramon y los trés Digimon neños, ensin nenguna forma de volver al Digimundo, son forzaos a despintase nos suburbios de Tokiu, hasta'l momentu en que Spadamon atopar con Taiki. Spadamon lleva al neñu ante UlforceVeedramon, quien depués de recibir noticies del Digimundo, cúnta-y d'una ominosa profecía fecha pol Dios de los Digimon, na que'l Digimundo y Mundu Humanu seríen destruyíos en dos meses a partir d'esi momentu. Tamién-y pide a Taiki que de ser posible, llevar a él y a los pequeños Digimon de regresu al Digimundo. Mientres la batalla del Xros Heart y el Blue Flare contra Blastmon nel distritu de Odaiba, UlforceVeedramon y los sos pequeños apaecen pa ver la batalla. UlforceVeedramon cree que la presencia d'Omega Shoutmon ye similar a la del so queríu amigo y compañero Omegamon, quien taba desapaecíu dende la primer batalla contra Bagramon. Una vegada Blastmon ye ganáu por Shoutmon X6, UlforceVeedramon y los suyos xúnense a l'acabante crear Armada Xunida Xros Heart (la combinación de les fuercies del Xros Heart y el Flue Flare).
De regresu al Digimundo, UlforceVeedramon llogra curase de les sos mancaes gracies al poder del Xros Loader, y asina puede xunise a la batalla final contra l'Exércitu Bagra, onde se realcuentra colos sos demás compañeros de los Caballeros Reales, quien vieno ayudar a l'Armada Xunida Xros Heart. Mientres la batalla, UlforceVeedramon confirma los sos barruntos de la muerte de Omegamon a manes de Tactimon y Bagramon, y de que, de dalguna forma, Shoutmon ye la reencarnación de Omegamon.
Tamién ye reveláu que'l UlforceVeedramon d'ésti manga ye Zeromaru de V-Tamer, cuando ésti revéla-yos a Taiki y los demás, que cuando él foi nuevu, tamién tuvo un compañeru humanu y salvó el Digimundo nes sos propies aventures. Cómo pagu por esos actos, el Dios de los Digimon nomólu Caballero Real.
A la fin de la manga, UlforceVeedramon dexa que Nene y Kotone llevar a Sparrowmon, Monimon, Spadamon, Coronamon, Lunamon y Baronmon de regresu al mundu humanu, por si un nuevu incidente rellacionáu colos Digimon preséntase.
Videoxuegos
Nos videoxuegos, UlforceVeedramon solo apaeció en 3 xuegos.
En Digimon Story: Lost Evolution ye la evolución mega secreta del árbol evolutivu de Veemon en dichu xuego. Pa llogralo, ye necesariu un códigu especial (UFVD2002; como datu interesáu, esi foi l'añu de salida del Digimon Pendulum Progress 1.0 Dragon's Roar, onde UlforceVeedramon debutó na saga Digimon). Depués d'aceptar la misión que desbloquia esi códigu, vas tener que lluchar contra'l UlforceVeedramon xefe que vive na Pradería Patch, que te va dar como compensa al vencelo les plaques alfa y beta de UlforceVeedramon, dexando que Veemon recupere esa digievolución perdida.
En Digimon Story: Super Xros Wars Blue & Rede, UlforceVeedramon ye la DigiFusión (DigiXros permanente) de AeroVeedramon, Grademon y Garudamon. Pa poder aportar a esta Digixros, ye necesariu consiguir el DigiScore de UlforceVeedramon, que llógrase al ganar a AeroVeedramon nel Valle Stealth.
En Digimon Masters ye la evolución Burst Mode del Veemon tipu Veedramon.
UlforceVeedramon Súper Mega
UlforceVeedramon Súper Mega (o Future Mode, como ye conocíu na manga), ye la evolución definitiva de Zeromaru en V-Tamer. Ye unu de los pocos Digimon del nivel Súper Mega que fueron confirmaos y el miembru más poderosu de la llinia Veedramon. Anque'l kanji del so nome traduzse como Ulforce V-dramon Súper Mega (アルフォースブイドラモン超究極体 Arufōsubuidoramon Chō Kyūkyokutai), la so forma escrita en furigana diz Ulforce V-dramon Future Mode (アルフォースブイドラモン フューチャーモード Arufōsubuidoramon Fyūchā Mōdo). Ye necesariu'l poder del Digimental pa desbloquiar esta digievolución. Nel Future Mode, UlforceVeedramon tien accesu al verdaderu poder de la "Ulforce".
Poderes y habilidaes
UlforceVeedramon Súper Mega ye muncho más poderosu que'l so contraparte Mega, polo que les sos habilidaes tán percima del estándar, un exemplu ye que ganó a Daemon Super Mega ensin enforma esfuerciu (quien ganó fácilmente a UlforceVeedramon momentos antes de la so evolución a esta forma).
UlforceVeedramon X-Antibody
UlforceVeedramon X-Antibody ye la evolución de UlforceVeedramon cuando instala'l X-Antibody nel so cuerpu. Al utilizar el X-Antibody, UlforceVeedramon llibera'l so verdaderu potencial, algamando'l nivel de poder del Future Mode. Amás, fíxose muncho más rápido, y ye posible que sía'l Digimon más rápidu qu'esista nel Mundu Dixital. Al llograr el X-Antibody, UlforceVeedramon tien accesu al verdaderu poder de la "Ulforce".
V-Pets
UlforceVeedramon fixo apaición nes siguientes versiones de los Digimon V-Pets:
R Lyrae
R Lyrae (R Lyr / 13 Lyrae) ye una estrella variable de magnitú aparente media +4,20 na constelación de Llira. D'alcuerdu al nuevu amenorgamientu de los datos de paralax de Hipparcos, alcuéntrase a 298 años lluz del Sistema Solar.
Carauterístiques
La midida por interferometría del so diámetru angular en banda K ye de 13,60 ± 0,60 milisegundos d'arcu. Sicasí, n'otra midida realizada na rexón del espectru centrada a 0,8 μm llogróse un diámetru enforma mayor de 18,02 milisegundos d'arcu. Considerando un valor entemediu, el so diámetru real ye unes 150 vegaes más grande que'l del Sol, siendo ésti namái un valor emponedor.
Variabilidá
R Lyrae ye una variable semirregular de tipu SRB con una variación de rellumu ente magnitú +3,88 y +5,00. El periodu principal ye de 46 díes, pero esisten otros periodos más llargos de 378 y 1000 díes.
Ríu Ohio
L'Ohio ye un ríu del este de los Estaos Xuníos que flúi en direición sureste polos estaos de Pennsylvania, Ohio, Indiana, Illinois —forma'l llende sur d'estos trés últimos—, Virxinia Occidental y Kentucky —forma'l llende norte d'estos dos— desaguando nel ríu Mississippi cerca de la ciudá de Cairo (Illinois). Tien un llargor de 1579 km, pero con una de les sos fontes, el ríu Allegheny, llega hasta los 2108 km, que lo asitien ente los 10 mayores ríos de los Estaos Xuníos. Drena una cuenca de 490 601 km², d'un total de 14 estaos, la mayoría del nordeste del país.
Tien una importancia capital na historia de los Estaos Xuníos, tantu pa les tribus amerindies como pa los colonos europeos yá que constituyó una vía de tresporte privilexada mientres la conquista del Oeste. Los sos principales afluentes son el Tennessee, pela esquierda, y el Wabash, pela derecha. Nel sieglu XVIII constituyía la frontera meridional de los estaos del Norte, marcando de facto la llende ente los estaos que practicaben la esclavitú y los que la abolieren.
Xeografía
200px|thumb|left|El ríu Ohio al so pasu por Indiana. thumb|200px|left|Confluencia de los ríos Ohio (a la derecha, de color marrón) y [[ríu Mississippi|Mississippi (a la izquierda, color verde escuru); la ciudá que se repara ente dambos ye Cairo (Illinois)]] thumb|200px|left|El ríu Ohio al so pasu por [[Parkersburg (Virxinia Occidental)]]
El ríu formar a partir de la confluencia de los ríos Allegheny y Monongahela, en Point State Park, Pittsburgh. Flúi un curtiu tramu escontra'l noroeste antes d'efeutuar una media vuelta sópita escontra'l sur-sureste formando la frontera sur de los estaos d'Ohio, Indiana y Illinois y la frontera norte de Virxinia Occidental y Kentucky, hasta desaguar nel ríu Mississippi xunto a la ciudá de Cairo (Illinois). A esti nivel, el Ohio ye más anchu que'l mesmu Mississippi.
El ríu Ohio entiende numberosos afluentes, y la so cuenca hidrográfica drena más 490.000 km², qu'entienden parte de los estaos d'Illinois, Indiana, Ohio, Nueva York, Pennsylvania, Maryland, Virxinia Occidental, Kentucky, Tennessee, Virxinia, Carolina del Norte, Georgia, Alabama y Mississippi.
Formación
El ríu formar por un glaciar mientres l'últimu periodu de la edá glaciar, llamáu la glaciación de Wisconsin (glaciación de Würm pal periodu correspondiente a los Alpes). Cuando'l glaciar retiróse, una barrera de materiales asitiada cerca de Louisville (Kentucky) apexó al Ohio mientres ciertu tiempu, lo que creó un gran llagu. La presa depués venció, y el Ohio tomó'l so cursu actual, reemplazando'l ríu Teays qu'esistía antes del periodu glaciar.
Historia
Los nativos americanos consideraben al Ohio como un ríu dende la so fonte hasta'l mar, y non como un afluente del Mississippi. Efeutivamente, ésti tresporta'l volume d'agua más importante de tolos afluentes del Mississippi.
El valle del Ohio foi controláu polos franceses nel senu del territoriu de Nueva Francia. Entós llamóse-y el Ríu Bellu». La so importancia yera estratéxica, porque dexaba xunir la Luisiana francesa con Canadá. Foi fortificáu entós poles autoridaes del llugar.
El 19 de mayu de 1749, el rei Jorge II de Gran Bretaña autorizó a la Compañía d'Ohio pal comerciu de pieles nos terrenes cerca del ríu. La ciudá de Louisville, en Kentucky, foi darréu fundada cerca de la única torga natural al navegación, los tabayones del Ohio. Trátase d'una serie de rabiones onde'l ríu fluyía sobre caliar bien dura, rica en fósiles. Pa vadear la torga, construyeron esclusas. Nos nuesos díes, les esclusas y una presa hidroeléctrica, la presa McAlpine, tán instalaes nesti llugar.
Dempués de la independencia de les Trece Colonies (1776), una serie de disposiciones entamaron el retayu de los territorios nel norte del Ohio, vencíos por Virxinia a los Estaos Xuníos. La disposición de 1785 entamó'l retayu en townships de los territorios asitiaos nel noroeste. Ohio foi unu de los primeros estaos entamaos según esti sistema.
Yá que el Ohio escurre escontra l'oeste, yera una vía ideal pa los pioneros na conquista del oeste. Una vegada algamada la desaguada del Ohio, éstos remontaben el Mississippi hasta Saint Louis, en Missouri. A esti nivel, dalgunos remontaben el Mississippi, otros el Missouri, y otros tomaben víes terrestres. Los pirates aprovechar de la situación, y esixíen rescate a los viaxeros antes d'encetar los sos barcos en Cave-in-Rock, nel sur d'Illinois. thumb|center|750px|Una vista del ríu Ohio dende [[Ripley (Ohio)|Ripley, Ohio]] Dixebrando los estaos del norte de los estaos confederaos, el Ohio yera la frontera que los esclavos travesaben pa faese llibres, como cunten les noveles de Harriet Beecher Stowe o Toni Morrison. Nos nuesos díes, el Ohio dixebra más bien a los estaos del Midwest y los Grandes Llagos de los estaos del Sur.
Fronteres
thumb|240px|Confluencia de los ríos [[ríu Wabash|Wabash (el que vien de riba abaxo) y Ohio; la ciudá que se repara sobre orellar norte del Ohio ye Mount Vernon (Indiana)]] La frontera del territoriu de Virxinia nun s'afitó en mediu del ríu (como ye habitual coles fronteres fluviales), sinón hasta la otra vera, lo que fai que tol ríu tuviera asitiáu nesti territoriu. A partir de Virxinia formaron los estaos de Kentucky y de Virxinia Occidental, y, por tanto, tol ríu pertenez-yos, incluyida la parte que constitúi la frontera ente estos estaos y los estaos d'Illinois, Indiana y Ohio. Kentucky intentó un procesu contra Indiana a principios de los años 1980, porque quería construyir la central nuclear de Marble Hill n'Indiana, qu'arramaría les sos agües de refugaya nel ríu. La Corte Suprema de los Estaos Xuníos resolvió que la xurisdicción de Kentucky (y, implícitamente, la de Virxinia Occidental) estendíase namái hasta la señal de marea baxa de 1793 (importante porque'l ríu foi extensivamente represado pa la navegación, de cuenta que l'actual vera del ríu ta al norte de la vieya señal de marea baxa).
De manera similar, nos años 1990, Kentucky apostó'l derechu d'Illinois de recaldar impuestos por una embarcación-casín atracada en Metrópolis, Illinois, argumentando'l so control sobremanera'l ríu. La empresa Aztar abrió la so propia embarcación-casín qu'atracó en Evansville, Indiana, aproximao coles mesmes. Anque los cruceros nel ríu Ohio circulaben de primeres siguiendo un modelu oval de riba abaxo a lo llargo del ríu, l'estáu de Kentucky llueu protestó y los cruceros fueron llindaos a dir escontra alantre, dempués inverten la marcha y van escontra tras, solo a lo llargo de la vera d'Indiana.
Afluentes del ríu Ohio
El ríu Ohio tien munchos afluentes, siendo los más importantes los que recueye la Tabla siguiente. Los afluentes ordenar xeográficamente, siguiendo'l ríu dende la so nacencia hasta la boca, estremando'l cursu del ríu en tramos según los estaos que traviesa. Sicasí, los subafluentes ordenar según van apaeciendo al percorrelos ríu arriba, esto ye, dende la boca a la fonte.
Wushu (términu)
thumb|150px|Wǔshù, en [[chinu simplificáu.]]
Wushu (chinu simplificáu: 武术; chinu tradicional: 武術; pinyin: wǔshù) significa lliteralmente "arte marcial". Ye un términu más afechiscu que kung fu, sicasí inda más usáu, que pue significar lo mesmo arte marcial qu'"habilidá": un artesanu tien que ser curiosu pa exercer el so oficiu, ye dicir posiar un bon "kung fu". D’esta miente dizse tamién qu'un prauticante de wushu tien bon "kung fu" na so práutica del wushu. Nel so sen más ampliu, la pallabra wushu pue ser la manera de los falantes de chinu pa nomar cualesquier arte marcial del mundu, anque na práutica refierse al deporte modernu denomináu "wushu", tamién conocíu como "wushu modernu" o "wushu contemporaneu"; o inclusive a los estremaos estilos d'Artes marciales de China.
Traducción
La pallabra wushu fórmenla dos caráuteres chinos: 武 (wǔ), que significa marcial o militar, y 術 (shù), que se torna a arte, habilidá o métodu. Amestaos dan 武術 "wǔshù" o "arte marcial".
Histoire Naturelle des Fraisiers
Histoire Naturelle des Fraisiers (embrivíu Hist. Nat. Frais.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol agrónomu y botánicu francés Antoine Nicolas Duchesne y espublizáu en París nel añu 1766.
Takafumi Mikuriya
Takafumi Mikuriya (御厨 貴文, ) ye un ex-futbolista xaponés.
R Monocerotis
R Monocerotis (R Mon / BD+08 1427 / PLX 1550) ye una estrella na constelación de Monoceros, el unicorniu. Alcuéntrase aproximao a 2500 años lluz de distancia del Sistema Solar.
R Monocerotis ye una estrella masiva asitiada nel estremu sur de la nebulosa mista d'emisión y reflexón NGC 2261, conocida tamién como «Nebulosa variable de Hubble». Ye una estrella T Tauri bien nueva —en procesu de formación— con una edá que puede ser de namái 300.000 años. Ta arrodiada d'un discu de polvu que'l so tamañu ye similar al del Sistema Solar, que'l so rellumu camuda de forma irregular reflexando o volviendo radiar la enerxía proveniente de la estrella. Esti aniellu toroidal qu'arrodia la estrella provoca un fluxu bipolar asimétricu del mesmu tipu que'l reparáu n'oxetos Herbig-Haro. Amás, R Monocerotis ye una estrella variable que'l so rellumu varia ente magnitú +11,00 y +13,80.
La estrella principal tien una compañera más pequeña ya invisible, probablemente de la mesma edá. La masa de la estrella principal pue tar en redol a 10 mases solares con un radiu'l doble que'l radiu solar, ente que la masa de la estrella secundaria pue ser 1,5 vegaes mayor que la del Sol. La distancia ente dambes ye de 500 UA.
Cruciata glabra
Cruciata glabra (L.) Ehrend., ye una planta yerbácea perteneciente a la familia de les rubiacees. thumb| thumb|Nel so hábitat
Descripción
Ye una especie perenne que se caracteriza frente a Cruciata laevipes Opiz, por presentar los sos pedúnculos glabros o pocu pelosos, ensin bráctees, tarmos tamién glabros o pocu pelosos y fueyes pocu más curties que los entrenudos. Tamién s'estrema pol so inflorescencia en visos axilares con tan solo 3-5 flores.
Distribución
Planta principalmente eurosiberiana, que n'Europa distribuyir pel sur y centro-sur del territoriu, estendiéndose pel norte hasta Polonia y sur de Rusia. Na Península Ibérica apaez fundamentalmente pola so metá norte.
Taxonomía
glabra: epítetu llatín que significa "glabra, ensin pelo" glabra f. internodiata'' Záborský & Zahradn.
Shota Kimura
Shota Kimura (木村 勝太, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Mailly-le-Camp
Tien una población de y una superficie de  km².
Saint-Baudille-et-Pipet
Saint-Baudille-et-Pipet ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cruciata pedemontana
Cruciata pedemontana (Bellardi) Ehrend., ye una planta yerbácea perteneciente a la familia de les rubiacees. thumb|Vista de la planta
Distribución
Planta de distribución eurosiberiana, qu'apaez pel sur y centro sur d'Europa. Na Península Ibérica apaez nel Sistema Ibéricu y centru peninsular.
Hábitat
Ye una especie vexetal que forma parte de pacionales añales instalaos n'árees húmedes de monte, y en veres de manantiales y regueros, sobre sustratos de naturaleza xiliza o descarbonatada, n'ambientes de pinar, carbayera o en fayedales. Tamién puede alcontrase en gleras, roquedos o pie de peñascos n'altores de 1250 a 1750 msnm. Floria en primavera.
Descripción
Ye una especie perenne que se caracteriza frente a les demás especies del xéneru por ser una planta añal, de fueyes pequeñes, d'ente 4 y 10 mm de llargor.
Taxonomía
Cruciata pedemontana describióse por (Bellardi) Ehrend. y espublizóse en Annalen des Naturhistorischen Museums in Wien 65: 18. 1961[1962]. Cruciata: nome xenéricu que significa "con forma de cruz"
Histoire naturelle des principales productions de l'Europe Méridionale
Histoire naturelle des principales productions de l'Europe Méridionale (embrivíu Hist. Nat. Prod. Eur. Mérid.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol naturalista francu-italianu Joseph Antoine Risso y espublizáu en Estraburgu en cinco volúmenes nel añu 1826 col nome de Histoire naturelle des principales productions de l'Europe méridionale et particulièrement de celles des environs de Nice et des Alpes Maritimes.
Mascota de los Xuegos Paralímpicos
Les mascotes paralímpicas son lo mesmo de preseos que les olímpiques. La diferencia ye que nun tienen tanta popularidá.
Maison-des-Champs
Tien una población de y una superficie de  km².
Saint-Blaise-du-Buis
Saint-Blaise-du-Buis ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
25 d'agostu
Abreviatures
† : fecha de la muerte
Alexandre Pétion
thumb|Retrato litográfico de Alexandre Pétion thumb|Alexandre Pétion Alexandre Pétion foi un militar y políticu haitianu. Foi presidente d'Haití ente 1806 y 1818.
Biografía
Nació en Puertu Príncipe, fíu d'una muyer negra (la dama Úrsula) y del colonu francés Pascal Sabés. En 1788 foi unviáu a Francia pa estudiar na Academia militar de París. Adoptó'l seudónimu de Pétion n'honor de Pétion de Villeneuve, que foi miembru de la Convención y de la Sociedá de los amigos de los negros. De vuelta a la so islla natal, participó ente 1798 y 1799 na campaña d'espulsión de los británicos y de los españoles.
Tomó partíu por André Rigaud, líder de los negros llibertos, con François Dominique Toussaint-Louverture mientres la Guerra de los Cuchiellos qu'empezó en xunu de 1799. Dende payares la faición mulata atopóse acorrexada nel estratéxicamente importante puertu de Jacmel, na mariña meridional. Pétion encabezó la defensa, y Jean Jacques Dessalines dirixó l'asaltu. La cayida de Jacmel en marzu de 1800 punxo fin a la revuelta y Pétion, xunto con otros dirixentes de color, se exilió a Francia.
En febreru de 1802, Pétion volvió a Haiti con Rigaud y una armada de 12.000 franceses a les órdenes de Charles-Victor-Emmanuel Leclerc, cuñáu de Napoleón Bonaparte. Dempués de la traición de Toussaint llevada a cabu contra Francia, Pétion incorporar a les fuercies nacionalista n'ochobre de 1802, arriendes de la conferencia secreta d'Arcahaie, y dio'l so sofitu a Dessalines. El xeneral Clairveaux foi'l sofitu principal de Pétion nesos momentos. La fuercia espedicionario francesa foi ganada'l 17 d'ochobre de 1803 y Haití convertir nuna República independiente'l 1 de xineru de 1804. El 2 de setiembre de 1804, el xefes del exércitu designaron a Dessalines como «Gobernador Xeneral Vitaliciu» quien el 6 d'ochobre de 1804 proclamóse emperador.
Pétion convertir nel ideólogu del asesinatu de Dessalines n'ochobre de 1806 y, darréu, reivindicó la democracia lliberal en contra de les intenciones de Henri Christophe. Christophe, escoyíu presidente, rompió col Senáu controláu por Pétion y Haití estremar en dos Estaos. El Senáu, nun reconoció a Christophe como presidente y escoyó como tal a Pétion. El 27 de xineru de 1807 el Senáu desaposió de tolos sos cargos a Christophe, alegando qu'ésti nun xurara la presidencia de la República y dio en escoyer como primer presidente de la república a Petión. Depués, una guerra risible desenvolver hasta 1810, periodu nel cual Christophe controló'l norte, feudu tradicional de les faiciones negres radicales, en cuantes que Pétion facer nel sur.
Zafarraya
thumb|250px|[[Términu municipal de Zafarraya al respective de la provincia de Granada.]] Zafarraya ye una llocalidá y conceyu español perteneciente a la provincia de Granada, na comunidá autónoma d'Andalucía. Ta asitiáu nel estremu occidental de la contorna de Alhama, a unos 79 km de la capital granadina. Llenda colos conceyos granadinos de Loja y Alhama de Granada y colos malagueños de Periana y Alfarnate.
Alexandre Pétion
Biografía
Conociendo l'aspiración de los llabradores (antiguos esclavos) por convertise en propietarios, Pétion decidió partir los plantíos ente los antiguos colonos y el pueblu. Esta aición foi oxetu de gran aceptación popular, y el pueblu bautizar como Pá Bon-Kè, o "Pá bon corazón". Sicasí la economía haitiana, basada na esportación del azucre y del café, cayó na autarquía y pasó a ser una agricultura de mera subsistencia.
Depués de vencer a los exércitos colonialistes d'Inglaterra, España y Francia, en 1815 el líder haitianu dio asilu a Manuel Dorrego y empecipió contactos con Simón Bolívar, que s'atopaba abellugáu en Xamaica, ablayáu y en cantu del suicidiu. Petión ufiertó-y al futuru llibertador armes, barcos y soldaos pa retomar la llucha pola independencia americana. Plantegó-y y asina-y lo fixo roblar- qu'en cuenta de ésti sofito los revolucionarios suramericanos teníen de decretar l'abolición de la esclavitú n'América. Bolívar asumió'l compromisu y partió al continente con soldaos escoyíos por el mesmu Petión.
Zafarraya
El conceyu zafarrayero entiende los nucleos de población de Zafarraya, El Almendral, Venta de la Leche y Rincón de los Reinas.
Alexandre Pétion
Biografía
Yá triunfante, y antes de la Entrevista de Guayaquil col Llibertador José de San Martín, Bolivar dixo:
Zafarraya
Historia
Según la mayoría de los historiadores, "Zafarraya" procede del árabe "Faha-al-ra iyya" que significa "campu de pastores", anque hai quien defende que se deriva más bien de Saiarraya que puede traducise por "llende de territoriu". Comoquier, esti llugar foi asentamientu humanu dende'l Neanderthal como demuestren los restos del llamáu ‘Home de Zafarraya' (na cueva de la Buraca de Zafarraya), dataos en 30.000 años tras. Eso foi nel Llanu o Polije. Nel segundu mileniu antes de Cristu asitióse la cultura d'El Argar, con poblaos en llugares de bonu defensa. Más tarde hubo campamentos fenicios y romanos y a mediaos del sieglu VIII llegaron los musulmanes, de la mano del príncipe Omeya Abd al-Rahman. Mientres sieglos foi pasu obligáu pa tropes y caravanes nel camín escontra Vélez, Alhama y Loja. Tres la Reconquista cristiana pasó a depender de Vélez-Málaga y Alhama de Granada empecipió con ella un perllargu pleitu que duró dellos cientos d'años y que finalmente lo ganó la ciudá de Vélez-Málaga. En 1813 Zafarraya constituyóse como villa independiente y pocu dempués como conceyu. En 1833, cola ordenación provincial que realizó Javier de Burgos, pasó a formar parte de la provincia de Granada.
Hemithraupis guira
El pintasilgo de buche negru o güira (Hemithraupis guira) ye una especie d'ave de la familia Thraupidae, que s'atopa n'Arxentina, Bolivia, Brasil, Colombia, Ecuador, Guayana francesa, Guyana, Paraguái, Perú, Surinam y Venezuela.
Zafarraya
Historia
Nel día de Navidá 1884, la ciudá de Zafarraya foi azotada por un terremotu con epicentru ente Ventes de Zafarraya y Arenas del Rey. Hubo 25 muertos y 75 mancaos, colapsando'l 30% de los edificios, ente ellos l'antigua Ilesia de la cual caltiénense los sos restos. La ciudá se reedificó nun 80% siguiendo los planos de urbanistes, convirtiendo la llocalidá nun espaciu de cais rectes y ordenaes.
Hemithraupis guira
Hábitat
Vive nel cantu o les escamplaes del monte, islles arbolaes y nos montes de galería, per debaxo de los 1.400 m d'altitú.
Alexandre Pétion
Biografía
Alexandre foi fundador del Llicéu Pétion en Puertu Príncipe. Anque nun principiu foi partidariu de la democracia constitucional, atopó engarroses les llimitaciones que-y impunxo'l senáu. En 1816 proclamóse presidente vitaliciu y ellaboró pa la república haitiana una constitución modelo, estableciendo les bases pa la reconocencia y l'independencia d'Haití. Pero en 1818, les constantes combalechadures contra él y contra el gobiernu lleváronlu a eslleir el senáu y gobernar como dictador.
Hemithraupis guira
Descripción
En permediu mide 13 cm de llargor y pesa 10 g. Presenta dimorfismu sexual. El machu tien la cara y el gargüelu negres, con una faxa superciliar mariella que s'amplía a entrambos llaos del pescuezu; nel pechu presenta un baberu anaranxáu ferrial; el banduyu ye blancu buxu, la grupa mariella y l'envés ye de color oliva. La fema presenta cabeza oliva con bien delgaos superciliar y aniellu ocular mariellos; pechu mariellu oliváceo, lladrales abuxaos y banduyu mariellu blancuciu. Saíra-de-papu-preto; WikiAves.
Zafarraya
Política
Les resultancies en Zafarraya de les postreres eleiciones municipales, celebraes el 24 de mayu de 2015, son:
Hemithraupis guira
Alimentación
Aliméntase de frutos, fueyes y néctar.
Alexandre Pétion
Biografía
Pétion morrió de fiebre mariello en 1818 y asocedió-y el so protexíu Jean Pierre Boyer.
Eisei Tomioka
Eisei Tomioka (富岡 英聖, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Maisons-lès-Chaource
Maisons-lès-Chaource ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Lex Barker
Carrera
Nació en Rye (pequeña población del estáu de Nueva York), nel somantu d'una familia acomodada, que residía nuna amplia mansión con criaos. So padre yera broker (trabayaba na bolsa de valores), unu de los sos antepasados fundara Rhode Island y otru foi gobernador de les Barbados.
En 1949 debutó na saga de Tarzán con Tarzán y la fonte máxica del direutor Lee Sholem, con Brenda Joyce interpretando el papel de Jane. Esta película foi una continuación de les qu'interpretó Johnny Weissmuller años anantes. Brenda Joyce participara como Jane en cuatro d'elles. Pola so gran estatura y buena forma física, Barker paeció ser l'actor afayadizu pal papel, y la so sobriedá espresiva paeció igualmente afayadiza pa un personaxe de diálogos curtios.
Carlemanniaceae
Carlemanniaceae ye'l nome botánicu d'una familia de plantes con flores con dos xéneros dientro del orde Lamiales. Ta más estrechamente rellacionada cola familia Oleaceae que con Caprifoliaceae. Trátase d'arbustos o plantes yerbácees perennes nes rexones tropicales del sureste d'Asia.
Descripción
Son yerbes perennes, arbustos o subarbustos, de cutiu un pocu carnosos; los tarmos con llinia interpeciolar. Les fueyes opuestes, peciolaes, simples, axustaes, ± asimétriques, dentaes o crenada-serrada. Flores bisexuales, llixeramente zigomorfes, n'inflorescencies terminales o visos axilares o corimbos. Mota con tubu adnato del ovariu, 4 - o 5 lóbulos, lóbulos ± desiguales. Corola con 4 o 5 lóbulos, los lóbulos inxeríos o induplicado-valvaos. Estambres 2, ensertaos en mediu del tubu de la corola; filamentos curtios, anteres linear-oblongues, abriendo lateralmente por ranuras. Frutu una cápsula secu o carnosa, 2 o 5-valvada; lóbulos de la mota persistentes. Granes numberoses (30-100), ovoides, llises, con endospermu ± carnoses.
Billund
Billund ye una llocalidá danesa nel centru de la península de Xutlandia. En 2012 tien 6.146 habitantes, siendo con ello la segunda mayor llocalidá del conceyu de Billund, tres Grindsted, na rexón de Dinamarca Meridional.
L'aeropuertu de Billund ye'l segundu más importante de Dinamarca, y foi inauguráu en 1964.
Historia
El nome de la llocalidá apaez per primer vegada na hestoria como Byllundt en 1454 y el so significáu ye "pequeñu monte con abeyes". Billund foi una pequeña comunidá rural que para finales del sieglu XVIII cuntaba con ocho granja. A finales del sieglu XIX había delles pequeñes industries en Billund y el ferrocarril llegó en 1914, pero la llocalidá nun crecer de manera importante.
La rápida crecedera de Billund dende mediaos del sieglu XX tuvo rellacionáu direutamente col ésitu de la fábrica de xuguetes LEGO, la principal fonte d'empleos, qu'estableció na década de 1960 un enorme parque de 140.000 m² y un aeropuertu priváu. En 1964 l'aeropuertu de Billund foi adquiríu por dellos conceyos; por cuenta del so llocalización, col tiempu convertir nel segundu aeropuertu más grande de Dinamarca, namái superáu pol de Copenhague-Kastrup.
Ente 1970 y 2006 Billund foi capital del conceyu homónimu. El 1 de xineru 2007, por cuenta de una reforma municipal, l'antiguu conceyu de Billund fundir col de Grindsted. El nuevu conceyu tomó'l nome de Billund, pero la so capital foi establecida en Grindsted.
Cultura y sitios d'interés
Legoland ye un parque temáticu que pertenez a la fábrica de xuguetes LEGO y qu'inclúi representaciones en miniatura de sitios daneses y del mundu fechos con bloques de Lego. El parque abrió en 1968 y anguaño tien sucursales en Reinu Xuníu, Alemaña, Estaos Xuníos y Malasia. Legoland Billund ye la principal atraición turística de Dinamarca fuera del área urbana de Copenhague, con 1,7 millones de visitantes en 2012.
Lalandia Billund ye una gran estación turística inaugurada en 2009 qu'inclúi'l mayor parque acuáticu d'Escandinavia. En 2012 ocupó'l sestu llugar ente les mayores atraiciones turístiques en Dinamarca, con 620.000 visitantes.
Billund Centret ye'l centru cultural de la llocalidá. Ye un complexu fundáu en 1973 qu'inclúi biblioteca, teatru, salón d'esposiciones, guardería, escuela de música, restorán ya ilesia, ente otros. Hasta esi añu, Billund nun cuntaba con ilesia propia y la so parroquia yera la ilesia de Grene, a 2 km de distancia.
Skulpturpark Billund ye un parque escultóricu somorguiáu na naturaleza que la so primer escultura foi asitiada en 1991.
Billund cunta con dos escueles primaries (folkeskole). La educación secundaria ye cursada de normal en Grindsted o Vejle.
Hemithraupis ruficapilla
El pintasilgo de cabeza ablonda o tangara cabecirrufa,  (Hemithraupis ruficapilla) ye una especie d'ave de la familia Thraupidae, endémica de Brasil.
Hábitat
Vive na canopia, cantos y escamplaes del monte, nel sureste de Brasil, per debaxo de los 1.500 m d'altitú.
Descripción
Mide 13 a 14 cm de llargor y pesa 13 g. El picu ye mariellu col culmen coritu; les pates son azul cian. El machu presenta cabeza color coloráu ferrial; los llaos del pescuezu son mariellos y el pechu anaranxáu; el llombu ye de color verde oliva brillosa y la cola oliva con tonos coritos y puntes blanques; la rabadilla colorada; les nales penriba son de color oliva con tonos coritos, con plumes azules nes remeres primaries y blanques per debaxo; presenta tonos azul cian nel costazu y los lladrales; el banduyu ye gris bien claro. El plumaxe de la fema ye de color verde col banduyu crema a blancuciu.
Alimentación
Aliméntase de frutos y inseutos, especialmente de canesbes qu'atopa ente la xamasca y nos tueros de los árboles.
Llingües del altu Sepik
Les llingües del altu Sepik son una subfamilia llingüística de les llingües del Sepik del norte de Papúa Nueva Guinea. Fueron identificaes como grupu filoxenéticu por Donald Laycock en 1956, que consideró que taben rellacionaes con otres llingües del ríu Sepik. Foley (2005) consideró como non confirmada la so unidá como grupu filoxenéticu, anque Ross (2005) reconstruyó los pronobmres del proto-altu-Sepik.
Pronomes
Ross reconstrúi dos conxuntos de pronomes pal proto-altu-Sepik. El conxuntu primariu ye'l conxuntu I, y amás esiste otru conxuntu con "funciones pragmátiques interpersonales especiales" (conxuntu II):
Histoire Naturelle des Quinquinas
thumb|240px|Valles de San Juan del Oru Histoire Naturelle des quinquinas J. Denis & Hugh Algernon Weddell
Histoire Naturelle des Quinquinas (embrivíu Hist. Nat. Quinquinas) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques que foi escritu por Hugh Algernon Weddell y espublizáu en 1849. Ye una monografía describiendo la Cinchona.
Marjorie Daw
Marjorie Daw foi una actriz cinematográfica d'Estaos Xuníos de la dómina del cine mudu.
Biografía
El so verdaderu nome yera Margaret House, y nació en Colorado Springs (Colorado). Daw empezó a actuar siendo adolescente pa poder salir alantre, tantu ella como'l so hermanu menor, tres la muerte de los sos padres. Daw debutó nel cine en 1914, trabayando de manera constante a lo llargo de la década de 1920. Tres la llegada del cine sonoru retirar de l'actuación, trabayando, a lo llargo de la so carrera, nun total de 68 títulos ente 1914 y 1927.
Daw Casóse dos veces. El so primer matrimoniu foi col direutor A. Edward Sutherland en 1923. La pareya nun tuvo fíos y divorciáronse en 1925. En 1929 volvió casase, esta vegada con Myron Selznick, permaneciendo xuntos hasta 1942.
Marjorie Daw finó en 1979 en Huntington Beach (California). Tenía 77 años d'edá. Los sos restos fueron encenraos, y les cenices depositaes nel Musoleo y Crematoriu Cypress View de San Diego (California).
Caryocaraceae
Caryocaraceae, ye una familia de plantes con flores que consta de dos xéneros y alredor de 25 especies que s'atopen puramente nel trópicu.
Descripción
Son árboles (la mayoría), arbustos y subarbustos con fueyes perennes, compuestes, coriacees, peciolaes, ternaes o bipinnaes (5 fueyes). Les flores son hermafrodites arrexuntaes n'inflorescencies o recímanos terminales. El frutu ye una drupa (delles comestibles y otres venenoses).
Taxonomía
La familia describióse por Joachim Otto Voigt y espublizóse en Hortus Suburbanus Calcuttensis 88. 1845. El xéneru tipu ye: Caryocar
Henri Namphy
Henri Namphy foi un militar y políticu haitianu.
Biografía
Presidente de facto dende'l 6 de febreru de 1986 hasta'l 7 de febreru de 1988. Exerció'l nuevu réxime conocíu como «El duvalierismo ensin Duvalier».
Ocupó la presidencia d'Haití nun gobiernu interín pola xunta militar, que derrocó al dictador Jean-Claude Duvalier «Bébé Doc», poniendo fin a casi 30 años de gobiernu personalista de la familia Duvalier, pero non fin al duvalierismo. Namphy tres la so designación, caltuvo la dictadura, foi sustituyíu nel cargu pol electu Dr. Leslie Manigat el 7 de febreru de 1988; siguió como xefe del exércitu y nun golpe d'Estáu facer de nuevu col poder cuando'l presidente Manigat pasar al retiru en xunu de 1988. Pero en setiembre d'esi añu otru xeneral, Prosper Avril, espulsar de la presidencia por aciu un nuevu golpe.
Clementina Albéniz
Clementina Albéniz Pascual foi una profesora española, Inspeutora d'Estudios de l'Asociación pa la Enseñanza de la Muyer (A.E.M.).
Yera hermana del compositor Isaac Albéniz Pascual. Formóse nes Escueles d'Institutrices y Comerciu de l'Asociación, ente los años 1875 y 1877. Tres los sos estudios treslladóse a Puertu Ricu, convidada por Rafael María de Labra Cadrana, y ellí dirixó unu de los colexos de la Sociedá d'Instrucción Mayagüez.
Tuvo dos fíos, Sara y Víctor (que aportó a presidente de l'A.E.M), frutu del so matrimoniu con Víctor Ruiz Coloráu.
Tres la muerte del so home vuelve a España y dende 1881 a 1935 impartió na A.E.M. clases de Primaria, Xeografía, Francés, Gramática, Hestoria, etc.
Finó en Madrid en 1946.
Reconocencies
Como reconocencies al so llabor educativu, en 1931 concedióse-y la Medaya del Trabayu, xunto a Asunción Vela, tamién profesora y secretaria de les Escueles de Institutrices y Comerciu. En 1944 recibió la Cruz d'Alfonso X.
Castalla
Xeografía
thumb|left|Llocalización de Castalla al respective de la [[Holya d'Alcói]] El castiellu de Castalla atópase sobre una llomba qu'apodera tol valle y la llocalidá atopar a la so alredor, nes faldes de la llomba, a 680 metros sobre'l nivel del mar. La Hoya de Castalla, que la so capital histórica ye Castalla, ye un anchu valle en forma de T empobináu escontra'l sureste y encajonado ente diverses formaciones montascoses. Castalla ocupa partir oeste y suroeste de la Hoya na cual se enclavan sierres como'l Maigmó (1296 m) Catí, (1260 m) o Argenya (1230 m). El clima de la zona puédese enclavar dientro d'un clima mediterraneu de monte mediu. La temperatura medio añal ta alredor de los 13 graos. Les agües nun son abondoses, alredor de 400mm añales, magar los macizos montascosos favorecen la formación de nubosidad y de precipitaciones locales, aumentando éstes cola altitú. Les nevaes son frecuentes nos díes ivernizos de los meses de xineru y febreru.
Comunicar con Alicante y Valencia pela autovía A-7.
Historia
Nel castiellu atopáronse asentamientos del Neolíticu, la Edá del Bronce, ibéricos, romanos (que la llamaron "Capa Alta", fortaleza alta) y árabes; históricamente, el castiellu constituyó'l nucleu principal en redol al cual díbense apigurando les viviendes de la ciudá amullarada.
Xaime I d'Aragón tomó'l castiellu a los árabes tres la conquista de Biar ya integrar nel Reinu de Valencia; según el tratáu d'Almizra (1244), Castalla atópase en zona fronteriza con Castiella. Por esto mesmu, empecipióse la reconstrucción del castiellu y consagróse la primer ilesia nel llugar onde s'atopa l'actual Ermita del Sangre.
Dende la so conquista, Castalla foi axudicada como propiedá señorial a. Nel añu 1336, el rei Pedru IV d'Aragón convertir en propiedá de la Corona. Nel añu 1362 foi creada la baronía de Castalla, que foi donada a Don Ramón de Vilanova. El castiellu foi heredáu nel añu 1729 pol marqués de Dos Aguas, hasta que nel añu 1989 pasó a ser de propiedá municipal.
Mientres la Guerra de Socesión, Castalla y tola contorna tomaron partíu pol bandu borbónicu, y frutu d'ello foi que, terminada la guerra, Felipe V concediéra-y una serie de privilexos y el títulu de "Bien Noble, Fiel y Lleal".
Mientres la Guerra d'Independencia, tuvieron llugar en Castalla dos importantes aiciones militares. La Primer Batalla de Castalla, que tuvo llugar en 1812, foi una gran derrota pal exércitu español, y provocó la conquista de la ciudá per parte del exércitu francés. Sicasí, la segunda batalla, que tuvo llugar el 13 d'abril de 1813, foi un gran trunfu pal bandu español al ganar a les tropes franceses del xeneral Suchet.
En 1890, la reina rexente María Cristina dio-y a la villa de Castalla el títulu de Ciudá.
Demografía
Castalla cuenta con 10.573 habitantes (INE 2012). Según el censu del añu 2007, el 14,5% de la población de Castalla ye de nacionalidá estranxera, principalmente proveniente del Reinu Xuníu y d'Ecuador.
Economía
La economía de Castalla basar na industria del xuguete (como les sos vecines Onil y Ibi), de los material de construcción materiales de construcción, del mueble y de la metalurxa en fríu, amás de la agricultura (almendrales, olivares, viñes), actividá tradicional qu'ocupa gran parte del términu. Tamién ye interesante l'apueste que se ta faciendo pol turismu rural y la reconocencia a la so gastronomía (la ruta del gazpachu y los xelaos de "Ca Pana" comíos en tola "Foia de Castalla").
Comerciu
Castalla, non solamente destaca poles sos empreses, sinón que'l comerciu tamién ye una actividá importante al pueblu. Na llocalidá anguaño hai 314 comercios abiertos. Estos podemos clasificalos en dos tipos: los comercios mayoristas, que son unos 69, y los comercios minoristes, que son unos 245. Dientro de los comercios rellacionaos cola alimentación, destaquen los 28 establecimientos dedicaos al trabayu del pan, la bolleria, pastelería y confitería. Per otru llau, de los comercios que nun tienen nada que ver cola alimentación destacamos los 38 rellacionaos col equipaxe de la vivienda, bricolaxe, construcción, saneamientu, etc., En Castalla, esiste una agrupación de distintos comercios que se denomina "Comerç de Castalla". Esti conxuntu d'empreses en festividaes típiques del pueblu como ye por casu la feria de San Isidro, xúnense y ufierten la meyor representación de los sos productos.
Industria
La llocalidá cunta con un total de 400 empreses, englobando tolos sectores (industria, hostelería, etc.). Dientro d'estos sectores atopamos como exemplos más significativos les empreses rellacionaes cola fabricación de plásticos, que suman unes 28, con un total de 308 trabayadores nesti sector. Los que tán rellacionaes na construcción suman unes 30 empreses, con un total de 250 trabayadores arrexuntaos nesti sector. A lo último, el sector más destacáu de la población ye'l rellacionáu na fabricación de muebles, que cunta con 34 empreses y unos 513 trabayadores. El polígonu industrial de Castalla consta de dos partes, una d'elles tien una superficie total de 239.363 metros cuadraos, la otra ocupa un total de 416.938 metros cuadraos, entós, el conxuntu de superficie ocupada por polígonu industrial tien un total de 656.301 metros cuadraos, que correspuende al 0.57% de superficie total del términu de Castalla.
Agricultura
Castalla carauterizar pola so estensión en tierres y paraxes naturales, siendo estos la gran mayoría de superficie total qu'ocupa'l términu. El 100% del territoriu de Castalla ta estremáu ente una superficie urbana y una rústica. La primera d'éstes solamente ocupa'l 2'64%, con unes 303 ha, ente que la superficie rústica ocupa un 97'4%, con unes 11.161 ha, d'esti porcentaxe la superficie utilizada pa l'agricultura ye de 91'81%. L'agricultura de Castalla carauterizar pola so diversidá de cultivos y plantíos. Destaquen los cultivos herbales con un total de 526 ha dedicaes a este. La superficie mayoritaria y con más actividá agrícola ye la de los cultivos maderizos, esto ye, olivares y almendrales principalmente, toos ellos ocupen un total de 2.134 ha de superficie agrícola. D'ente los cultivos herbales destaquen les 199 ha dedicaes a cultivos de ceberes en granu, les 16 ha dedicaes al cultivu industrial y les 92 ha de güerta. La gran mayoría de los llabradores de Castalla formen parte d'asociaciones agrícoles, onde se xestiona'l cultivu y los productos llograos de los terrenes.
Monumentos y llugares d'interés
thumb|200px|[[Castiellu de Castalla]] thumb|castiellu de castalla thumb|200px|Ermita del Sangre
thumb|left|150px|Conceyu
Fiestes
Les fiestes mayores son les fiestes de Moros y Cristianos, que se celebren del 1 al 4 de setiembre n'honor a la Virxe de la Soledá, la patrona de la llocalidá.
Nelles participen 7 comparses, cuatro del bandu cristianu y trés del bandu moru. Per parte del bandu cristianu tán los Marineros, los Maseros, los Pirates y los Cristianos. Per parte del bandu moru tán los Moros Nuevos (Moros mariellos), Los Moros Vieyos (Moros Azules) y los Mudéxares (Moros Verdes).
El calendariu festivu de Castalla ye ampliu ya interesante; a destacar les fogueres de San Francisco, San Isidro (15 de mayu) y la so feria, el Bouet de la Sang el 5 de xunetu, San Jaime'l 25 de xunetu y del 14 al 17 d'agostu, La Vaca, n'honor de San Roque.
Ríu Orange
El so afluente más destacáu ye'l ríu Vaal, que tamién naz nel cordal Drakensberg, al este de Johannesburgu y forma la frontera ente'l Transvaal y l'Estáu Llibre, antes de xunise col Orange al suroeste de Kimberley. En xuniéndose col Vaal, l'Orange percuerre los terrenes grebos y xabaces del sur de la rexón de Kalahari y Namaqualand.
Mientres los postreros 800 km del so cursu recibe munchos regueros intermitentes y dellos wadis. El volume del caudal amenórgase considerablemente por cuenta de la evaporación. Na estación d'agües, l'Orange convertir nuna impetuosa riega.
El ríu foi afayáu por europeos en 1760 y foi bautizáu col nome de la Casa d'Orange de los Países Baxos alredor de 1777-79.
Castalla
Gastronomía
El platu típicu de Castalla ye'l gazpachu sensatu, variedá del gazpachu manchegu (vease: Gazpachos), realizáu con tortas ácimes esmigayaes, cogordes, cascoxos, carnes de pollu y coneyu y tomate y cebolla sofritos, que s'arramen sobre una torta de lleldu cocíu.
Fanø
thumb|Ilesia de [[Sønderho.]] Fanø ye la más septentrional de les islles Frisies, asitiada ente la islla de Mandø y la península de Skallingen, al este de Xutlandia.
Alministrativamente pertenez a Dinamarca, onde constitúi un conceyu de la rexón de Dinamarca Meridional. Tien una superficie de 56 km² onde viven 3.251 persones en 2012.
Castalla
Gastronomía
Destaca tamién la repostería típica, sobremanera, polos sequillos, los 'rotllets bollits', les 'tonyes' y los 'pastissets' de boniato.
Fanø
Puede aportase con tresbordador dende Esbjerg.
Llocalidaes
Namái hai dos llocalidaes con categoría de llocalidá urbana (en danés, by): Nordby —la capital—, nel norte, y Sønderho, nel sur. El restu de la población vive n'árees rurales.