cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Luchino Visconti
Los sos trabayos dirixendo ópera
Trabayó en La Scala, la Ópera de París y Covent Garden en Londres nuna recordada producción de Don Carlos de Verdi con Jon Vickers. Amás de Callas, los sos máximos collaboradores fueron Leonard Bernstein, Carlo Maria Giulini y Franco Zeffirelli, el so más famosu discípulu.
En Muerte en Venecia la música volvió faese presente na figura del torturáu compositor. Al filme deber en gran parte la popularidá actual de la música de Gustav Mahler que'l so Adagietto de la Quinta Sinfonía enmarca cada escena.
Filmografía
thumb|300px| Dhia Cristiani (1921 – 1977) nun [[fotograma de la película  de 1943 Obsesión. ]]
Trayeutoria en teatru
=== Direutor de teatru en prosa Llista de columnes|2| }}
Collaboraciones (teatru en prosa)
=== Direutor d'ópera Llista de columnes|2| }}
Clarissa Molina
Clarissa Molina ye una modelu profesional, presentadora de televisión y reina de guapura dominicana. Participó nel reality d'Univision Nuesa Guapura Llatina 2016, onde quedó como tercer finalista. Nel mesmu añu foi coronada Miss República Dominicana 2015, onde representó la provincia d'Espaillat. Participó en Miss Universu representando a República Dominicana siendo una de les 10 finalistes. Participó nuevamente en Nuesa Guapura Llatina na so versión VIP del 2016, onde ganó la competencia y foi coronada pol so compatriota Francisca Lachapel.
La nuesa Guapura Llatina 2015
Molina audicionó pa el reality show d'Univision y concursu de guapura Nuesa Guapura Llatina 2015 na ciudá de Nueva York el 4 d'ochobre d'el 2014. El xuez Jomari Goyso y xueces invitaos Daniel Arenas y Verónica Bastos nun-y dieron el pase pa entrar na competencia, yá que la vieron como sobeyosa. Un par de díes más tarde el xuez principal Osmel Sousa dir a la so casa en Nueva Jersey p'apurri-y personalmente'l pase pa ser parte de la competencia. Dempués de delles eliminaciones, foi escoyida pa formar parte de les 12 finalistes qu'entren na casona de La nuesa Guapura Llatina onde se convirtió nuna de les favorites tantu ente los xueces como nel públicu. Dempués de 13 selmanes de competición, llegó hasta'l top de 4 finalistes y terminó como tercer finalista del concursu, onde quedó como ganadora'l so compatriota Francisca Lachapel.
Miss República Dominicana 2015
Clarissa participó nel concursu onde s'escueye la representante pa el Miss Universu, de la República Dominicana, representando a la provincia de Espaillat. Esa nueche foi electa la nueva embaxadora de la guapura na República Dominicana. Nel marcu d'un magno eventu'l cual rellumo pola escelente producción de Nelson Muñoz, que lo retorno a la so antigua rellumanza.
Miss Universu 2015
Clarissa participó nel concursu de Miss Universu onde se postuló como una de les grandes favorites. Finalmente llogró entrar al Top 10 cual d'alcuerdu les puntuaciones quedó en 6to llugar. Esi añu escoyó la nueva Miss Universu, la embaxadora de Filipines, Pia Wurtzbach.
La nuesa Guapura Llatina VIP 2016
En 2016 Molina volvió al reality show Nuesa Guapura Llatina pero esta vegada na versión VIP, onde 12 de les 99 finalistes que pasaron polos 9 años de programa volvieron a la competición d'esi mesmu añu. Anguaño asocedió'l primera "Back to Back" de la hestoria del concursu cuando la pasada reina Francisca Lachapel de nacionalidá dominicana, coronar como la décima reina del reality y la segunda corona pa la República Dominicana. Molina llogró na votación final del públicu un 53% de los votos en contra del 47% llográu polos sos trés contrincantes, estremaos respeutivamente.
José Ramón de Loayza Pacheco
José Ramón de Loayza Pacheco foi un políticu bolivianu y presidente interín del país ente'l 18 d'avientu y 26 d'avientu de 1828.
Biografía
Dende 1806 yera rexidor del conceyu, llogró dempués varar d'alcalde provincial en 1804. Na nueche del 16 de xunetu de 1809, cuando'l pueblu apoderárase del cuartel y pidíu Cabildru abiertu, Loayza ocupó'l so puestu como vara mayor del Cabildru según nos demás alcuerdos que tuvo esi cuerpu y enfrentóse a los rebeldes. José Ascarrunz refier que, n'unión a otros, tuvo a les órdenes de Loayza pa aprehender nuna nueche que tuvieren desdexaos a los principales cabezaleros de la revolución, Pedro Domingo Murillo, Indaburu, Medina, y apurrir el mandu al Cabildru en virtú de la orde virreinaticia.
Foi escoyíu alcalde de la ciudá de La Paz l'añu 1810, contribuyó a la construcción de la cárcel pública, fundó a la so mariña l'hospital de muyeres, lo propio fixo na ciudá de Cochabamba. El 16 de payares de 1811 suscribió l'acta de subordinación a la Xunta de Buenos Aires, años dempués emigró a Chile. Tornó a Bolivia dempués de la Batalla d'Ayacucho de 1824. Xubió al grau de coronel y foi nomáu Prefeutu del departamentu de La Paz.
Mientres la invasión del xeneral peruanu Agustín Gamarra al suelu bolivianu, Loayza xuntar a ésti y a la so política para con Bolivia. Retiráu Gamarra por aciu el tratáu de Piquiza, Loayza depunxo al Prefeutu de La Paz, Baltasar Alquiza, y dio al departamentu la denominación d'Altu Perú.
== Vicepresidente Provisorio de la República Sopelexada la nación por influencia de Gamarra, axuntar nel departamentu de Chuquisaca la Convención d'avientu de 1828, compuesta na so mayor parte de partidarios del caudiellu peruanu. La Convención nomó Presidente de Bolivia a Pedro Blanco Soto y Vicepresidente de Bolivia a José Ramón Loayza, quien ocupó la presidencia interinamente hasta la llegada del nuevu Presidente Provisorio. Pero'l xeneral Blanco Soto apenes puedo gobernó'l país por 6 díes, pos foi asesináu'l 1 de xineru de 1829 pol coronel José Ballivián Segurola (radical nacionalista). Loayza foi tomáu presu nel so mesmu despachu y foi destituyíu del cargu vicepresidencial.
José Ramón de Loayza Pacheco faleció na so finca'l 8 de payares de 1839.
Alejandro Serrano Aguilar
Foi vicepresidente del Ecuador dende'l 5 de mayu de 2005 al 15 de xineru de 2007. Llegó al poder por cuenta de que el Congresu Nacional escoyer vicepresidente cuando Alfredo Palacio asumió la Presidencia d'Ecuador. Serrano desempeñó cargos como alcalde de la ciudá de Cuenca, conceyal y exerció la inxeniería civil. Serrano estudió na escuela de los Hermanos Cristianos, depués entró al colexu Borja y dempués nel colexu Loyola, de Quito. Una vegada terminada la secundaria, matricular na Facultá de Filosofía y Lliteratura na Universidá de Cuenca y tamién na Facultá d'Inxeniería Civil de la mesma universidá. Llogró dos títulos universitarios, unu en Filosofía y Lliteratura y otru n'Inxeniería Civil. Serrano trabayara como un disertante en dellos colexos: Rafael Borja, Benigno Malo, Garaicoa, Rosa de Jesús Cordero, Fray Vicente Solano, depués foi decanu de la Facultá de Filosofía y Lletres de la Universidá de Cuenca y tamién profesor de Derechu na Universidá del Azuay, onde imparte la cátedra de Lóxica Xurídica.
Amás, foi miembru de la Cámara de Representantes en Azuay. Dempués ocupó'l cargu de gobernador de la Provincia de Azuay y foi dos veces diputáu provincial nel Congresu Nacional. Serrano tamién foi alcalde de Cuenca. Serrano ta casáu con Ana Cordero Acosta y tien cuatro fíos.
Œting
Œting ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Macario Pinilla Vargas
Macario Pinilla Vargas foi un abogáu y políticu bolivianu, décimu séptimu Vicepresidente de la República de Bolivia siendo primer vicepresidente mientres el gobiernu d'Eliodoro Villazón Montaño dende 1909 hasta 1913.
Œting
Tien una población de y una superficie de  km².
Macario Pinilla Vargas
Biografía
Macario Pinilla nació na ciuad de La Paz el 24 de payares de 1855, fueron los sos padres Juan Pinilla y Eduarda Vargas. Entamu los sos estudios nel Colexu Ayacucho en 1863, recibiéndose d'abogáu en 1876. En 1877 publicó'l primer Códigu Compilado del Procedimientu Civil. Foi escoyíu diputáu por La Paz al Congresu de 1888, allegó a los trés llexislatures siguientes. Fiscal de distritu de La Paz en 1892, foi unu de los fundadores del colexu d'abogaos y el so vicepresidente.
Desempeñó la cartera de Gobiernu y Xusticia en 1896, pasando dempués a la d'Instrucción y Fomentu. Al aldericase en Sucre la llei de radicatoria del gobiernu na capital, la so actitú foi noble. Promulgada la llei, dimitió la cartera y volvióse a La Paz. Instalada la Xunta de Gobiernu Federal, el 12 d'avientu de 1899, Pinilla foi unu de los sos miembros n'unión de Serapio Reyes Ortiz y José Manuel Pando. Terminaes les funciones de la Xunta de Gobiernu Federal, el 12 d'avientu de 1899 foi nomáu Ministru ante la Corte d'España. Senador pol departamentu de La Paz en 1902 y reelecto nuevamente en 1908. Foi escoyíu Primer Vicepresidente de la República mientres el gobiernu d'Eliodoro Villazón en 1909. Foi tamién Ministru ante los gobiernos de Holanda y Francia. Morrió na ciudá de La Paz el 3 de setiembre de 1927 a los 71 años d'edá.
IW Velorum
IW Velorum (IW Vel) ye una estrella na constelación de Vela de magnitú aparente +5,91. Alcuéntrase a 336 años lluz del Sistema Solar, siendo'l error na midida del 3,2%. El so máximu acercamientu a la Tierra tuvo llugar fai 2,6 millones d'años, cuando tuvo a una distancia de 233 años lluz.
IW Velorum ye una estrella blanca de la secuencia principal de tipu espectral A2V, tamién clasificada como A4V. Tien una temperatura efectivo de 8150 K y una lluminosidá 46 vegaes superior a la del Sol. Envalórase que'l so radiu ye un 80% más grande que'l radiu solar y xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación de siquier 166 km/s. Tien una masa de 2,34 ± 0,04 mases solares y la so edá ye daqué cimera a 1000 millones d'años, lo que correspuende a 5/6 partes de la so vida como estrella de la secuencia principal.
IW Velorum ye una variable Delta Scuti con un periodu d'oscilación de 0,15 díes y una variación de rellumu de namái 0,016 magnitúes. ρ Tauri y LM Hydrae son tamién variables Delta Scuti que la so variación de rellumu ye inferior a 0,02 magnitúes.
Montbrun-les-Bains
Montbrun-les-Bains ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Catasetum expansum
Catasetum expansum, ye un especie d'orquídea epifita orixinaria d'Ecuador. thumb|240px|Detalle de la flor
Descripción
Ye una planta epifita, con pseudobulbos allargaos y fueyes delgaes, caduques y con grueses nervadures. El so inflorescencia ye basal, y presenta de 5 a 15 flores masculines o de 3 a 5 flores femenines. Ye raru, pero asocede que de la mesma inflorescencia esisten los dos tipos de flores. Tamién suelen presentar flores hermafrodites.
Esta especie en particular presenta munchu colores, nes flores: verde, mariellu, blancu, naranxa, colloráu escarlata, concho vinu y colloráu. Dalgunes presenten llurdios coloraos y de color café; el llabiu ye en forma de platillo, y la so durez ye gruesu.
Distribución
Esta planta alcuéntrase n'Ecuador nes provincies de Manabí, Esmeraldas, Guayas, Santa Elena y Carchi.
Intereses
Esta planta y Catasetum macroglosum son conocíes como suelda con suelda; son buscaes polos llabradores de la mariña del Ecuador pa curar golpes, quebres, zafaduras o cualquier dolencia rellacionada con dolores musculares o colos güesos. Los sos pseudobulbos son comercializaos en tiendes de ximistríes y populares.
Les flores d'esta especie atraen babaróns (Bombus), inseutos qu'aprecien l'arume d'estes flores: lleguen a apostase la flor más de 15 d'ellos.
Hábitat
Montes secos d'Ecuador.
Taxonomía
Catasetum expansum foi descritu por Heinrich Gustav Reichenbach y espublizóse en Otia Botanica Hamburgensia 9. 1878. Catasetum (embrivíu Ctsm.): nome xenéricu que procede del griegu "kata" = "so" y del latin "cogorda" = "seda". Polos dos apéndice prolongación de la columna, paecíos a antenes, que tán vueltos escontra baxo nes flores machu de la mayoría de les especies.
expansum: epítetu llatín que significa "espandíu", pola forma abierta de les sos flores.
La Orbada
La Orbada ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Intégrase dientro de la contorna de La Armuña. Pertenez al partíu xudicial de Salamanca y a la Mancomunidá La Armuña.
El so términu municipal ta formáu poles llocalidaes de La Orbada, La Orbadilla y Villanueva de los Pavones, ocupa una superficie total de 30,58 km² y según los datos demográficos recoyíos pol INE nel añu, cuenta con una población de habitantes (120 homes y 104 muyeres).
Historia
Fundáu polos reis de Lleón na Edá Media, La Orbada quedó encuadráu nel cuartu de Armuña de la xurisdicción de Salamanca, dientro del Reinu de Lleón, denominándose entós Lorvada. Cola creación de les actuales provincies en 1833, La Orbada quedó encuadráu na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa.
La madrugada del 28 al 29 de xunetu de 1936, foi asesináu nel monte d'esta localidá'l primer alcalde democráticamente electu de la ciudá de Salamanca, Casto Prieto Carrasco. El so execución llevar a cabu extrajudicialmente soldaos falanxistes siguiendo órdenes del so superior de Valladolid na cuneta izquierda del quilómetru 89'9 de la Carretera Xeneral Valladolid-Salamanca (güei llamada N-620). Al pie de el so restos atoparon los de José Andrés y Manso, diputáu nes Cortes nacionales pol Frente Popular, tamién executáu polos falanxistes.
Nucleos de población
El conceyu estremar en tres nucleos de población, que teníen la siguiente población en 2015 según l'INE.
IX Carinae
IX Carinae (IX Car) ye una estrella variable na constelación de Carina, la quilla del Navío Argos. De magnitú aparente media +7,45, ye una estrella alloñada que s'atopa a una distancia envalorada de 1640 pársecs (5330 años lluz). Al igual que RT Carinae, ye miembru del cúmulu estelar Carinae OB1.
IX Carinae ye una superxigante colorada de tipu espectral M2I con una temperatura efectivo de 3650 K. Tien un radiu 920 vegaes más grande que'l del Sol, lo qu'equival a 4,2 UA; si tuviera nel centru del nuesu Sistema Solar, la so superficie estenderíase casi hasta la órbita de Xúpiter. Nel espectru visible la so lluminosidá ye 35.000 vegaes superior a la del Sol pero la so lluminosidá bolométrica —considerando toles llonxitúes d'onda— algama les cifra de 133.000 vegaes la lluminosidá solar. Pierde masa en forma de polvu a razón de 2,0 × 10-9 mases solares per añu.
Catalogada como una variable semirregular SRC —que'l so prototipu ye la brillosa μ Cephei—, el rellumu d'IX Carinae fluctúa ente magnitú +7,2 y +8,5. Conócense dos periodos d'oscilación, unu principal de 408 ± 50 díes, y otru, más llargu ya imprecisu, de 4400 ± 2000 díes.
Clarissa Stadler
Clarissa Stadler ye una periodista, presentadora de televisión y escritora austriaca.
Vida
thumb|right|Clarissa Stadler xunto a [[Robert Schindel nel añu 2013.]] Crióse n'Alemaña, Bélxica y Austria, y estudió ciencies comerciales. Dende l'añu 1990 collaboró y escribió testos pal diariu Der Standard y el selmanariu Falter, según para otros Mediu de comunicación medios estranxeros. Empezó la so carrera nel estudiu de la cadena ORF de Salzburgu y más tarde trabayó nel programa de radio Die Musicbox de la emisora Hitradio Ö3. De siguío realizó una práutiques na canal franca-alemán Arte.
Dende l'añu 1997 trabaya na redaición de cultura de ORF, y presentó los programes Zeit im Bild (1999-2007) y karls.platz (2003).
Casar nel añu 2000 col periodista Robert Hochner, anque enviudó nel añu 2001.
Nel añu 2005 publicó la novela N. Eine kleine Utopie. Ente los años 2009 y 2012 presentó'l Premiu Ingeborg Bachmann y dende el 2010 facer dende Klagenfurt pa la cadena 3sat.
Nel añu 2007 empezó a presentar el programa cultural de ORF Kulturmontag; dexar nel añu 2012, y nel 2013 volvió presentalo xunto con Martin Traxl.
Ogy-Montoy-Flanville
Ogy-Montoy-Flanville ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Estrechu de Singapur
L'estrechu de Singapur (Singapore Strait; ; en malayu: Selat Singapura) ye una llongura estrecha marín del sureste d'Asia alcontráu nel estremu meridional de la península malaya, ente la islla de Singapur, al norte, y delles de les islles del archipiélagu de Riau, pertenecientes a Indonesia, al sur.
Xeografía
L'estrechu de Singapur ye una vía navegable d'agües fondes que coneuta'l sur del mar de la China Meridional, al este, col estrechu de Malaca, al oeste, una ruta obligada pa tol tráficu marítimu que venceya'l océanu Pacíficu y l'océanu Índicu polo que ye una zona de peralta densidá de navegación, yá que apurre'l pasu a les agües fondes del puertu de Singapur.
Tien un llargor de 114 km d'este a oeste y 16 km de norte a sur y nél atopen munches pequeñes islles. La frontera d'Indonesia y Singapur atopar a lo llargo de los estrechos. Na so vera norte atopa'l puertu de Singapur (Keppel Harbour) unu de los mayores del mundu tocantes a volume de carga movida añalmente.
L'estrechu encruciar escontra'l sur nos estrechos de Durian y Riau, que traviesen les islles Riau, d'Indonesia. El estrechu de Johor dixebra la islla de Singapur de la península de Malasia.
La fondura del estrechu de Singapur define'l caláu máximu de los buques que pasen pol estrechu de Malaca, y la clase de buques Malaccamax.
El faru Horsburgh, instaláu na islla Pulau Batu o Pedra Blanca, sirve de recalada pa cuando llégase dende l'este o'l norte
Delimitación de la IHO
La más alta autoridá internacional en materia de delimitación de mares a efeutos de navegación marítima, la Organización Hidrográfica Internacional («International Hydrographic Organization, IHO), considera l'estrechu de Singapur como unu de los sos mares, que forma parte del conxuntu estrechos de Malaca y Singapur». Na so publicación de referencia mundial, «Limits of oceans and seas» (Llendes d'océanos y mares, 3ª edición de 1953), asígna-y el númberu d'identificación 46b y definir de la forma siguiente:
Robert Wise
Robert Wise foi un montador, productor y direutor de cine d'Estaos Xuníos.
Biografía
Nacíu en Winchester, Indiana, empezó a trabayar a los 19 años na RKO, dada la crisis económica: primero nel departamentu de sonorización y más tarde nel d'edición. Trabayando como montador conoció a Orson Welles, quien-y pidió que-y montara'l so película Citizen Kane (1941). Por esta película, foi candidatu al Óscar al meyor montaxe. Depués collaboró en The Magnificent Ambersons de Welles.
Tuvo una llarga carrera que dende 1944 estender en 57 años, ye bien ecléctica: hestories d'amor, drames, westerns, policiacos, comedies musicales, temes fantástiques, de ciencia-ficción o de catástrofes, traviesen el so cine. En xunto, 40 cintes que marcaron en distintu grau la historia del cine.
Retiráu de la direición dende 1989, foi gallardoniáu colos premios honoríficos de la American Society of Cinematographers (1997) y del American Film Institute (1998). Finó'l 14 de setiembre de 2005 en Los Angeles, un día enantes del entamu del Festival de San Sebastián, qu'esi añu diba dedicalu una retrospectiva. La so esposa Millicent Wise recibió la tráxica noticia en San Sebastián, partiendo de momentu a Los Angeles.
El cineasta
Debutó na direición en 1944 con La vengación de la muyer pantera (The Curse of the Cat People, por azar: al sustituyir en 1943, a Gunther von Fritsch nel rodaxe del filme. El so cine musical, negru y fantásticu destacó pol so dominiu téunicu, sobriedá y escelente narrativa.
Fixo delles películes de serie B como la escelente El lladrón de cadabres en 1945, basada en Stevenson y con Boris Karloff o Nacíu pa matar (Born to Kill) (1947). Y en 1949 robló unu de los meyores filmes consagraos al boxéu, onde pioneramente l'acción desenvuélvese en tiempu real: Naide puede venceme, que llogra'l Prix de criticar en Cannes.
Ente les sos películes destaquen Ultimátum a la Tierra (The Day The Earth Stood Still, 1951), parábola sobre la proliferación d'armes nucleares; La casa de la llomba (The House on Telegraph Hill), 1951); La ciudá cautiva (The Captive City) (1952); Marcáu pol odiu (1956), y un filme contra la pena de muerte qu'encetaba la vida de la primer muyer executada nos Estaos Xuníos: ¡Quiero vivir!, (1958).
Depués fixo la so película más conocida,West Side Story (xunto con Jerome Robbins, 1961); cola que consiguió ocho Premios Óscar, ente ellos los de meyor película y meyor direutor en 1961. El so filme The Sound of Music (The Sound of Music), conocida en Hispanoamérica como The Sound of Music, consiguió cinco Premiu Óscar en 1965, ente los que destaquen los d'meyor película y meyor direutor, y foi un descomanáu ésitu de taquilla: costara nueve millones de dólares y recaldó más de cien en cuatro años. Sicasí nun son los sos meyores filmes.
Otrs películes sos son The Sand Pebbles, 1966), The Andromeda Strain (1971), Star Trek (1979), y Rooftops (1989).
Clarissa Tracy
Clarissa Tucker Tracy foi una botánica d'Estaos Xuníos. L'abreviatura C.Tracy usar pa indicar la so autoría al citar un nome botánicu.
Biografía
Clarissa Tucker Tracy nació'l 12 de payares de 1818 en Jackson, condáu de Susquehanna, Pennsylvania. Los sos padres yeren Stephen Tucker y Lucy Harris. Cuando tenía trés años empezó a asistir a escueles locales y empezó a dar clases en 1832, mientres siguía los sos estudios. De 1835 a 1840, yera estudiante y maestra na Academia Franklin n'Harford. Foi nomada asistente nel Ladies Seminary de Honesdale en 1840 y direutora alredor de 1842, yá que ocupó hasta 1846. Pasó un periodu en Troy Female Seminary de Nueva York en 1944. Esi mesmu añu casóse con Horace Hyde Tracy, con quien tuvo dos fíos.
El so maríu morrió en 1848. Dirixó una escuela privada en Honesdale de 1949 a 1951, tuvo acomuñada cola enseñanza de la llocalidá hasta 1956. Ente 1856 y 1859 dirixó otra escuela privada en Neenah, Wisconsin. Foi nomada supervisora al cargu de los arreglos domésticos, xefa del departamentu de dames y maestra en Ripon College en 1859. Estudió la flora local mientres cuasi trenta años, publicando un catálogu en 1889, basáu dafechu en especímenes recoyíos polos sos alumnos. Retirar en 1893, mercando una casa fora del campus, pero siguió la tutoría y caltuvo la so asociación con Ripon College hasta la so muerte en 1905.
Pedro Aguayo
Pedro Aguayo Cubillo ( ye un inxenieru y políticu ecuatorianu qu'ocupó la vicepresidencia d'Ecuador mientres el gobiernu de Fabián Alarcón (1998).
Biografía
Nació en xunetu de 1939 en Guayaquil. Realizó los sos estudios secundarios nel Colexu Salesianu Cristóbal Colón y el superiores na Universidá de Chile, onde llogró'l títulu d'inxenieru comercial. Darréu realizó un posgráu nel Institutu Llatinoamericanu de Planificación Económica y Social.
A los 29 años convertir nel rector más nuevu de la historia de la Universidá Católica de Santiago de Guayaquil, ocupando'l cargu ente 1968 y 1972. Otros cargos que desempeñó inclúin: presidente de la Xunta Nacional de Planificación y Coordinación Económica del Ecuador (1972-1975), representante d'Ecuador nel Bancu Interamericano de Desenvolvimientu (1975-1980) y presidente executivu de la Fundación Ecuador.
Continua recibiendo una pensión vitalicia per parte del gobiernu ecuatorianu de 28.000 forgares americanos añales.
Montchenu
Montchenu ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ommeray
Ommeray ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Aeropuertu de Zadar
L'Aeropuertu de Zadar (Zračna luka Zadar) ye un aeropuertu qu'apurre los sos servicios a la llocalidá de Zadar, en Croacia. Ta alcontráu en Zemunik Donji, a 8 km de la estación ferroviaria de Zadar. Nel aeropuertu atopa la escuela de vuelu de l'aereollinia alemana Lufthansa, y tamién ye la principal base d'entrenamientu de la Fuercia Aérea Croata.
Aereollinies y destinos
Amás esisten numberosos vuelos chárter coneutaos con aeropuertos d'Europa qu'operen mientres los mese de branu.
Tráficu
thumb|right|250px|Mapa qu'amuesa l'allugamientu de los [[Aeropuertos de Croacia.]]
Ríu Chao Phraya
El Chao Phraya (แม่น้ำเจ้าพระยา ) ye un llargu ríu de Tailandia, el principal ríu del país que flúi dende la rexón montascosa del norte del país hasta'l golfu de Tailandia, cerca de Bangkok. Ye importante pal tresporte de les esportaciones del país y tamién parte d'un valle agrícola altamente granible. El nome aplícase puramente namái al trayeutu baxu del ríu, que s'empecipia na confluencia de los ríos Nan (740 km) y Ping (658 km).
Tien un llargor de 372 km, anque'l sistema fluvial Chao Phraya-Nan, llega a los 1112 km y drena una gran cuenca de 160 400 km², más d'un terciu del país, y similar a a países como Túnez, Surinam, Nepal o Bangladex.
Xeografía
El Chao Phraya empecipiar na confluencia del ríu Ping y del ríu Nan, en Nakhon Sawan (tamién llamáu Pak Nam Pho) na Provincia de Nakhon Sawan. Percuerre de norte a sur 372 quilómetros dende les llanures centrales hasta Bangkok y el golfu de Tailandia. En Chainat, el ríu estremar nel cursu del ríu principal y el ríu Tha Chin, que flúi en paralelu al ríu principal y desagua nel golfu de Tailandia a unos 35 quilómetros al oeste de Bangkok, en Samut Sakhon. Na baxa llanura aluvial qu'empieza agües embaxo de la presa Chainat, dixebrar del ríu principal munches pequeñes canales (khlong). Los khlongs utilizar pal riego de los arrozales de la rexón.
Asentamientos nel ríu
Les principales ciudaes a lo llargo del Chao Phraya, ordenaes de norte a sur, son les siguientes: Nakhon Sawan, Uthai Thani, Chainat, Singburi, Ang Thong, Ayutthaya, Pathum Thani, Nonthaburi, Bangkok y Samut Prakan. Estes ciudaes atopar ente los llugares de más importancia histórica y más densamente poblaos de Tailandia, precisamente por cuenta del so accesu a la vía acuática.
Tributarios
Los principales afluentes del ríu Chao Phraya son los siguientes: ríu Tha Chin, con 765 km;
Cuenca hidrográfica del Chao Phraya
thumb|right|250px|Orixe del Chao Phraya en Nakhon Sawan. thumb|right|250px|El ríu cerca del [[puente Rama VIII.]] miniaturadeimagen|Muelle nel ríu Chao Phraya, Bangkok. La estensión del ríu Chao Phraya y los sos afluentes, esto ye, el sistema fluvial del Chao Phraya, xunto col terrenal sobre'l cual drena l'agua que cai nestos cuerpos d'agua, formen la cuenca Chao Phraya. La cuenca del ríu Chao Phraya ye la cuenca más grande de Tailandia, qu'entiende aproximao'l 35 % del país, y drena una área de 157 924 km². La cuenca estremar nes siguientes subcuencas:
La frontera natural montascosa de la cuenca hidrográfica forma una divisoria, qu'aislló históricamente, hasta ciertu puntu, Tailandia d'otres civilizaciones del sureste asiáticu. Ello ye que nel norte de Tailandia, la divisoria correspuéndese aproximao con una llarga seición de la frontera política de l'actual Tailandia. Los tramos de la frontera meridional de la divisoria correspuéndense menos cola frontera política de la nación, una y bones l'aislamientu nesti ámbitu foi torgáu pola facilidá del tresporte a lo llargo de les tierres baxes qu'arrodien el golfu de Tailandia, lo que dexó qu'una civilización tailandesa unificada estendiérase sobre la cuenca ensin nengún problema.
Delta
El ríu Tha Chin ye'l distributario principal del ríu Chao Phraya. La estensión del Chao Phraya y el ríu Tha Chin y los sos distributarios, empezando nel puntu en que diverxen los distributarios, xunto cola tierra en mediu del triángulu formáu poles rexones ultraperiféricas y distributarios más internos, formen el delta del Chao Phraya. Los munchos distributarios del delta Chao Phraya tán interconectaos por canales que sirven tantu pal riego como pal tresporte.
Oriocourt
Oriocourt ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Emerxencia Malaya
La Emerxencia malaya ye'l nome que recibe'l conflictu colonial na Malasia británica que se llibró nos años 1948-1960. El opositores al Reinu Xuníu, el Partíu Comunista Malayu (MCP), y la so organización militar, l'Exércitu de Lliberación Nacional Malayu (MNLA) denominar guerra de Lliberación Nacional Antibritánica. La emerxencia» foi unu de los primeros acontecimientos violentos de la Guerra Fría y contemporánea de la guerra d'Indochina qu'enfrentó a Francia colos guerrilleros del Vietminh. Na historia del Imperiu británicu, la guerra foi parte del procesu de la descolonización, que socedió ente'l otorgamiento de la independencia a la India en 1947 y a Israel en 1948 y el discursu «Vientu de Cambéu» del primer ministru Harold Macmillan. En 1957 los británicos entamaron el procesu de desmantelar el gobiernu colonial y establecer un Estáu independiente, al dexar la formación d'un gobiernu presidíu por Tunku Abdul Rahman. Al contrariu lo qu'asocedió en Vietnam y el restu d'Indochina, la insurxencia en Malaca apoderar una minoría étnica: los tusán, chinos d'ultramar nacíos na rexón.
Oríxenes y causes de la revuelta
El sistema de gobiernu del Imperiu británicu en Malaca hasta 1948 basar nun conxuntu de reinos locales encabezaos por sultanes, que gobernaben nos sos territorios baxu patrociniu de l'alministración colonial. Sistemes similares esistíen nel golfu Pérsicu y África entós, por casu nos emiratos de Dubái y Qatar. En 1895 los británicos ayudaron a cuatro estados grandes, Perak, Selangor, Negeri Sembilan, y Pahang, a formar la Federación d'Estaos Malayos. Al contrariu de los demás estaos de Malaca, Singapur taba poblada por tusán, descendientes de chinos que s'asitiaren nella na Edá Media ya inclusive antes. Na Segunda Guerra Mundial, Singapur y Malasia fueron ocupaos por Xapón ente los años 1941 y 1945; pa combatir al Exércitu Imperial Xaponés, los Aliaos fomentaron el surdimientu de bandes rebalbes indíxenes nestos territorios, según n'otres colonies ocupaes pol enemigu. El mayor grupu en Malaca, l'Exércitu Popular Antixaponés Malayu (MPAJA), mandar el malayu chinu Chin Peng, y siguió el modelu del Partíu Comunista de China de hostigar por aciu táctiques de guerrilla a los ocupadores. El MPAJA desempeñó un papel crucial p'atayar la ocupación de Malaca y collaboró intensamente colos miembros de los comandos británicos, como Freddie Spencer Chapman.
Como resultáu de la guerra, les rellaciones ente'l Reinu Xuníu y los pueblos de Malaca siguieron siendo bones, al contrariu de lo qu'asocedió na Indochina francesa, el Reinu de Grecia y el Mandatu Británicu de Palestina, nos que les autoridaes engardir en conflictos guerrilleros coles organizaciones coles que cooperaren mientres la guerra. Otru factor que paecía indicar que nun habría revolver na colonia yera que los nobles malayos nun amosaben interés en gobernar los sos territorios con total independencia. Sicasí, les autoridaes britániques pasaron per alto daqué, especialmente en Singapur: el factor étnicu.
Esperiencia de los chinos en Singapur
thumb|150px| Un monumentu n'alcordanza del Sook Ching La ocupación de Singapur per Xapón creó situaciones distintes pa los chinos y los demás malayos, por cuenta de la amenaza que los primeres representaben pola so rellación col mayor enemigu de Xapón antes de 1941, la República de China. Unu de los crímenes d'esi periodu, la matanza Sook Ching (un términu cantonés pa la purgación por aciu llimpieza»), costó la vida de millares de chinos singapureses, ente venticinco y cincuenta mil según fontes imparciales. Les aiciones del espionaxe militar xaponés en Malaca, el kenpeitai, centráronse más n'esaniciar l'amenaza china na zona qu'en primir a los demás malayos. Esi foi un factor que contribuyó a que, en rellación a otros sectores de la población, el sofitu chinu a la resistencia antijaponesa fuera'l principal.
Posguerra
Cola derrota de Xapón situación en Malaca retornó al estáu previu a la guerra; el Reinu Xuníu caltuvo'l sistema de clases sociales pa caltener la capacidá económica del país nel imperiu. Malaca yera bien importante como una fonte d'árboles de ficus para goma y mines d'estañu; los colonos británicos nes Colonies del Estrechu (British Straits Settlements n'inglés) (BSS), taben venceyaos a dambos sectores, y l'importancia estratéxica de Singapur y otros puertos navales yeren consideraos d'altu valor por Londres.
Empiezu de la emerxencia
Pa preparar a los sos siguidores, Chin Peng nun precisó realizar cambeos na so organización, el MPAJA dio llugar al Exércitu Malayu de Lliberación Nacional (MNLA) nos años 1945-48, pero calteniendo los mesmos campamentos y xoriles de la guerra anterior. Tomóse como referencia los sucesos de les Filipines, onde los guerreros de Hukbalahap, antiguos aliaos d'EE. XX., fixeron una emerxencia contra'l presidente del país apocayá independiente, Manuel Roxas y los sos socesores, y en Indochina Francesa onde los Vietminh causaron munchos daños contra les fuercies coloniales.
El plan del MCP foi centráu n'amenorgar la capacidá económica del país, asaltando a granxes de goma y mines d'estañu. De los 3 millones de chinos malayos, hai estimaciones que 500.000 fueron simpátizantes del MCP, o participaron na rede Min Yuen de suministros. Otres persones de la Min Yuen realizaron funciones d'intelixencia, escoyendo blancos p'ataques.
La seición militar del MCP, el MNLA, utilizó na so infraestructura bien establecida campamentos y xoriles na selva tropical de la península, y reclutó amás a malayos, indios, y miembros d'otros grupos de Malaca. La organización foi estremada por rexones y reximientos, que fueron cabezados por comisarios, profesores, y una policía interna. Los reclutes fueron adoctrinaos nel marxismu-leninismu y publicaron periódicos nes sos zones d'actividá. Pa llindar los efeutos del MNLA sobre les vides de llabradores, los comisarios tuvieron l'autoridá d'aprobar o negar rellaciones sexuales ente guerrilleros y civiles. Un fracasu importante del MCP foi na so aspiración de controlar zones llimpies d'influencia estatal. Nel cursu del conflictu, los guerrilleros afayaron que los británicos non yá tomaron exitosamente les árees rurales de Malaca, sinón que traxeron adulces cantidaes mayores de tropes y policías, una ventaya conque'l MCP nun pudo competir. A diferencia de la Guerra n'Indochina, los campamentos del MCP taben lloñe de los centros de reclutamiento, y fueron pocos los malayos indíxenes de les zones de guerra que tuvieron dispuestos a ayudar a un grupu encabezáu por chinos.
La respuesta
L'arquiteutu de la política anticomunista na guerra foi Xeneral Sir Harold Briggs. Hasta la introducción de les sos táctiques, les fuercies del gobiernu concentrar en protexer les mines y granxes de los ataques del MNLA. Briggs señaló que la fortaleza del otru llau yera na so capacidá de recibir suministros ya información de los sos partidarios, la Min Yuen. Como resultáu d'eso, el Xeneral Briggs articuló'l Plan Briggs ".
Treslláu de los llabradores
La parte más importante del Plan Briggs foi basáu na Segunda Guerra Bóer, en que la población civil foi treslladada a asentamientos nuevos, forníos con reflectores, torres de vixilancia, y alambre d'escayos. En Malaca, la política foi esitosa, y 500.000 persones fueron treslladaes de los sos pueblos tradicionales a llares nuevos y bien construyíos. Cola perda de les sos fontes de suministru, les escuadres de MNLA tuvieron de buscalos n'otros llugares.
Efeutu de Corea
Nel 25 de xunu de 1950 Corea del Norte crució'l Paralelu 38o ya invadió a Corea del Sur, empezando la Guerra de Corea. Por cuenta de los sos compromisos cola OTAN, Gran Bretaña unvió 38.000 soldaos a la península coreana. Australia unvió diecisiete mil soldaos más. El pronósticu del Xeneral Briggs de que l'allugamientu de munchos soldaos en Malaca resultaría nun debilitamientu de les fuercies britániques polo xeneral foi confirmáu. De primeres de la Emerxencia, trece batallones actuaben en Malaca, d'ellos siete yeren de Gurkhes nepaléses, trés británicos, dos del Real Reximientu Malayu, y unu d'artillería. P'aumentar les sos fuercies, el Reinu Xuníu traxo unidaes como los Real Marines y los Rifles Africanos del Rei, y reformó el Special Air Service pa escorrer l'enemigu na selva trupa de la península malaya.
El gobiernu enfocóse tamién en ganar los corazones y mentes de los llabradores en Malaca, y hasta 1950 los guerrilleros tuvieron que recular entá más al interior de la xungla; la perda de les sos fontes de suministru obligó a la insurxencia a llogralos por aciu la estorsión a grupos indíxenes tribales como los Semang. Mientres el MNLA usualmente liquidaba a los sos prisioneros, los rebalbos cautivos fueron de cutiu convertíos n'esploradores d'avanzada pa los británicos.
Vencer los llamaos de Chin Peng
Na alministración de Malaca creóse un Serviciu d'Informaciones de la Emerxencia (EIS), y unu de los sos oficiales foi C. C. Too, un chinu malayu. Él encabezó la Seición de Guerra Psicolóxica en 1955, y empezó una campaña de ganar los comunistes traviés la información y desinformación. Con libretas distribuyíes nel aire y aviones forníos con altoparlantes, el serviciu de C.C. Too consiguió en desmoralizar al enemigu. Tamién tuvo la ventaya de conocer a los líderes, mientres la guerra, del MPAJA, inclusive a Chin Peng.
Terminando la violencia
Nel 6 d'ochobre de 1951 l'altu comisariu de Malaca, sir Henry Gurney, foi asesináu pol MNLA. Al contrariu de les predicciones rebalbes, l'asesinatu nun llamó a les voluntaes a xunise al so movimientu; una y bones munchos malayos sentieron que l'amenaza escontra ellos mesmos aumentaría con retaliaciones tres el crime. El MNLA intentó afaese al Plan Briggs colos sos "Resolvimientos d'Ochobre". Pero'l socesor de Gurney, teniente gral. Gerald Templer, fixo otros cambeos, como la concesión de del votu a los chinos y la crecedera del exércitu malayu. Declaró que les aiciones del MCP yeren la estobisa más seria pa la independencia del país. Asina mesmu, tamién premió a civiles que collaboraren nel allugamientu de guerrilleros.
Nel 8 de setiembre de 1955 el gobiernu del Primer Ministru Tunku Abdul Rahman declaró una amnistía a los comunistes que se rindieren, col gobiernu de Singapur faciendo concesiones similares. Los términos de l'amnistía fueron:
El gobiernu se esforzo en publicar l'amnistía y convencer a los comunistes rindise emplegando la Min Yuen. En munchos llugares el pueblu aprobó estos edictos y fixo manifestaciones en favor de la rindición de los guerrilleros. Pero namái un puñáu de los blancos de la campaña respondieron. Chin Peng agorara la estratexa de los británicos, y como respuesta apertó los torniellos nos sos propios siguidores insopinaos. Voces en favor de negociaciones col MCP, pa recibilo nel procesu políticu non violentu aumentaron, y Tunku Abdul Rahman recibió pidimientos del Partíu Llaborista y del so propiu grupu, l'Alianza, compuesta pola Asociación Malayu China (MCA) y l'Organización Xunida Nacional de Malayos (UMNO).
Negociaciones en Baling
Chin Peng sintió tamién la presión nel so xoril selvática, y pidió un referendu pa decidir el futuru de Malaca. Nel 28 d'avientu de 1955 dambos llaos atópase na Escuela Inglesa Gubernamental en Baling. El MCP foi representáu por Chin Peng, Rashid Maidin, el secretariu xeneral, y Chen Tien, el propagandista del movimientu. El gobiernu mandó a Tunku, a Tan Cheng-Lock y el Xefe Ministru de Singapur David Saul Marshall, un abogáu astutu. La ineficacia de les negociaciones causó un agravamientu del conflictu, según la adición de tropes y aviones neozelandéses.
Tunku atayó la so ufierta d'amnistía'l 8 de febreru de 1956, y declaró que taría dispuestu a atopase de nuevu con Chin Peng o los sos representantes namái cuando se produxera la rindición total del MNLA. Pero entós, el MCP entornar a pidir negociaciones, en forma cuasi desesperada, ensin respuesta del gobiernu malayu; esti concentrar en erradicar la insurxencia traviés una "guerra popular". En xunetu de 1957 el MCP apurrió un pidimientu más a Tunku, namái selmanes antes del otorgamiento oficial de la independencia a la Federación de Malaca, con dos puntos principales:
Tunku nun refalgó la ufierta y la razón orixinal de la insurxencia perdióse entós cola partida de les últimes muertes del dominiu colonial. Tantes les mines y finques rurales de colonialistes fueron trespasaos a persones natives de Malaca. En 1958 la resistencia del MNLA foi quebrada nos banzaos del área de Telok Anson, y el restu de la fuercia fuxó a la frontera de Tailandia con Malaca.
Declaración del términu de la emerxencia
Nel 31 de xunetu de 1960 el gobiernu de Malasia, entá encabezáu por Tunku, remató l'estáu d'emerxencia. Chin Peng dexó del so xoril en Tailandia y camudóse a Beixín, onde siguió abogando en favor del comunismu na so patria y en tol sureste d'Asia. Les estadístiques de la guerra incluyeron 6.710 guerrilleros del MRLA asesinaos, 1.287 prisioneros, 2.702 apurríos, y otros 500 que s'apurrieron al cabu de la emerxencia. De les tropes del gobiernu 1.345 morrieron como resultancia del conflictu, según 519 ciudadanos de la Mancomunidá. Les perdes civiles incluyeron 2.478 muertes y 810 sumíos.
Efeutos y lleiciones de Malaca
La lleenda del ésitu en Malaca ye una fonte d'arguyu en Reinu Xuníu y Australia, y n'años siguientes los dos aprovecharon les lleiciones del conflictu p'adquirir ventayes en situaciones similares, como la Revuelta de Dofar (1962-1975) n'Omán. Munchos críticos despreciatibles del esfuerciu estauxunidense na Guerra de Vietnam citen l'exemplu de Malaca como una situación en qu'un gobiernu occidental combatió'l comunismu con menos tropes y enforma sofitu indíxena. Pero hai diferencies cruciales ente dambos conflictos que son escaecíes:
Malaca nel Sureste d'Asia
De 1967 hasta 1989 el siguidores de Chin Peng tornaron a Malasia y participaron n'otra guerra, llamada la guerra de la Insurxencia Comunista en Malasia.
Montclar-sur-Gervanne
Montclar-sur-Gervanne ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Delothraupis castaneoventris
Tangara Castañu de banduyu de monte (Delothraupis castaneoventris ye una especie d'ave na familia Thraupidae. Ye l'únicu miembru del xéneru Delothraupis.
Distribución
Alcuéntrase en Bolivia y Perú. El so hábitat natural son los montes húmedos de montes tropicales o subtropicales.
Siberut
Siberut ye la más grande y más septentrional de les islles Mentawai, a 150 quilómetros al oeste de Sumatra nel océanu Índicu. Forma parte d'Indonesia, siendo'l llugar más habitáu de les Mentawai. La metá occidental de la islla foi dixebrada como'l Parque nacional Siberut en 1993. Gran parte de la islla ta cubierta de selva tropical, pero ta suxeta a la esplotación forestal comercial.
Ormersviller
Ormersviller ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Siberut
Pequeñes islles axacentes a Siberut inclúin Karamajet y Masokut que s'atopen nel estrechu Bungalaut nel sur de la isla.
Ormersviller
Tien una población de y una superficie de  km².
Siberut
La islla ye conocida pola so variedá de primates, incluyíu'l Gibbon Kloss (Hylobates klossii), el langur de cola de gochu (Simias concolor), el langur de Mentawai (Presbytis potenziani) y el Macacu de Siberut (Macaca siberu).
Siberut viose afeutada pol tsunami y terremotu del Océanu Índicu de 2004, pero ensin perdes conocíes de vides humanes. Un informe diz que la islla pudo ser alzada dos metros dempués del terremotu.
Dissertatio...De Plantis Esculentis Insularum Oceani Australis
Dissertatio...De Plantis Esculentis Insularum Oceani Australis (embrivíu Diss. Pl. Esc.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol naturalista, etnólogu, escritor viaxeru, periodista y revolucionariu alemán Johann Georg Adam Forster y espublizáu nel añu 1786.
Orny (Moselle)
Orny ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Montéléger
Montéléger ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Nivaldo Lourenço da Silva
Nivaldo Lourenço da Silva ye un ex-futbolista brasilanu.
Islles Mentawai
Les islles Mentawai son un pequeñu archipiélagu d'islles volcániques d'Indonesia alcontráu a unos 150 km de la parte central de la mariña occidental de la islla de Sumatra, de la que la dixebren les agües del estrechu de Mentawai. Ye un claru exemplu de arcu insular.
Les islles principales son Siberut (la mayor del archipiélagu, con 4 030 km²), Sipura (845 km²), Pagai del Sur (Pagai Utara) (622 km²) y Pagai del Norte (Pagai Selatan) (900 km²). La so capital ye Tua Pejat, llocalidá de la islla de Sipura.
Últimamente tán bien de moda ente los amantes del surf y el bodyboard, yá que suel haber bones foles pa la práutica d'éstos deportes haya les condiciones climatolóxiques qu'haya.
Biodiversidá
La flora y la fauna de les Mentawai alluguen dellos endemismos, destacando dellos primates: el gibón de Mentawai (Hylobates klossii), el macacu autóctonu (Macaca pagensis), el langur de mentawai y el langur cola de gochu.
Aeropuertu de Zemun Polje
Nel sieglu XX, Zemun foi sede d'un aeropuertu internacional, el Aeropuertu de Zemun-Bežanija (el primeru de la ciudá de Belgráu) y una base militar de l'antigua Yugoslavia, onde se desenvolvieron importantes acontecimientos y que foi see principal de la Real Fuercia Aérea Yugoslava.
Usu
L'Aeropuertu de Zemun Polje, tamién conocíu como Aeropuertu 13 de mayu, atopar xunto a la carretera Belgráu-Novi Sad, en paralelu a les víes del ferrocarril, y próximu a la carretera de Batajnica, onde s'atopa la Base Aérea de Batajnica de les Fuercies Aérees de Serbia. L'aeropuertu ye utilizáu principalmente pa l'aviación deportiva y d'aficionaos.
Oron (Moselle)
Oron ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Montélier
Montélier ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ottange
Ottange ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
J Centauri
j Centauri (j Cen / HD 102776 / HR 4537) ye una estrella de magnitú aparente +4,31 encuadrada dientro de la constelación de Centauru. El nuevu amenorgamientu de los datos de paralax del satélite Hipparcos asitia a esta estrella a 595 años lluz del Sistema Solar. Ye miembru de l'asociación estelar Scorpius OB2, que la so edá ta entendida ente los 4.000 y los 15.000 años.