cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Industria testil
Industria testil en Tailandia
Tailandia, xunto con Bangladex y otros países asiáticos, tien una fuerte presencia de la industrial testil polos baxos costos llaborales, l'amplia fuercia de trabayu, escases esixencies medioambientales, bona llocalización n'Asia y cooperación ente'l gobiernu del país y el sector priváu. La industria testil da emplegu a más d'un millón de persones y cuenta con 4592 fábriques nel área d'influencia de Bangkok. Xeneralmente les fábriques son propiedá d'empresarios tailandeses que subcontraten con compradores internacionales o de les empreses internacionales más destacaes que prefieren tener les sos propies fábriques. Delles empreses son propiedá de los trabayadores como respuesta a les pésimes condiciones de trabayu. Asina ocurrre con Dignity Returns y Try Arm.
Segmentu F
200px|thumb|[[Mercedes-Benz Clase S, un automóvil de luxu del segmentu F.]]
El segmentu F ye un segmentu d'automóviles que s'alluga percima del Y. Estos vehículos miden a lo menos 5,00 m y típicamente son más potentes, luxosos y costosos que los de segmentos anteriores.
Un automóvil de turismu del segmentu F casi siempres tien carrocería sedán. Delles formes alternatives de nomalos son «berlina de luxu», «automóvil suntuosu» y «automóvil de representación». Polo xeneral, los turismos tán diseñaos pensando nel confort de los pasaxeros más que nel del conductor.
Dellos modelos presentes nel mercáu actual son los Mercedes-Benz Clase S, Honda Legend, Toyota Crown, Nissan Cedric, el Chevrolet Caprice, Chevrolet Impala, el BMW Serie 7, el Lincoln MKS, el Cadillac DTS, el, el Audi A8, el Aston Martin Rapide, el Xaguar XJ, el Cadillac STS, el Lexus LS, el Maserati Quattroporte, el Volkswagen Phaeton,los Rolls-Royce, los Bentley Flyng Spur y Azure (y la so variante, el Brooklands), el Kia K9, el Hyundai Equus y el Porsche Panamera.
Serviciu d'Investigación Criminal Naval
El Serviciu d'Investigación Criminal Naval (n'inglés: Naval Criminal Investigative Service, NCIS) ye la principal vía de seguridá contra l'espionaxe y na llucha contra'l terrorismu. Ye la organización socesora del antiguu Serviciu d'Investigación Naval (NIS).
Aproximao la metá de los 2500 emplegaos de NCIS son axentes especiales civiles especializaos y tán preparaos pa llevar a cabo multitud de xeres en llugares de tol mundu. Los axentes especiales del NCIS tán capacitaos pa realizar investigaciones policiales federales, y de cutiu una coordinación con diverses axencies gubernamentales de los Estaos Xuníos. Los axentes especiales del NCIS tienen ayuda d'analistes y otru tipu d'espertos en diverses disciplines como, forenses, analistes informáticos y exámenes con polígrafo.
Oríxenes
El NCIS tien los sos raigaños na orde xeneral del Departamentu de Marina 292 de 1882, roblada por William H. Hunt, Secretariu Naval, qu'estableció la Oficina d'Intelixencia Naval (ONI). Primeramente, la ONI encargar de axenciar la información sobre les carauterístiques y l'armamentu de los buques estranxeros, la cartografía de pasaxes estranxeros, ríos y los movimientos nel estranxeru de fortificaciones, plantes industriales, y estelleros.
Antemanando la entrada de los Estaos Xuníos na Primer Guerra Mundial, les responsabilidaes de la ONI espandir pa incluyir l'espionaxe, el sabotaxe, y toa clase d'información sobre los potenciales adversarios de la Marina; y na Segunda Guerra Mundial, la ONI fíxose cargu de la investigación de sabotaxe, l'espionaxe y cualquier tipu d'amenaza pa l'Armada.
NCIS y la Guerra Fría
El gran esplegue d'axentes especiales civiles empecipiar cola Guerra de Corea en 1950, y siguió al traviés de la Guerra Fría. En 1966 adoptóse'l nome de Serviciu d'Investigación Naval (NCIS) pa estremar la organización del restu de la ONI, y en 1969 los axentes del NCIS fueron reclasificadas d'emplegaos a contrataos y convirtiéronse n'axentes estremaos de los sos servicios civiles.
En 1982, asumió la responsabilidá de NCIS pa la xestión de la Llei de la Marina la execución y la seguridá física del Programa y de la Información de la Marina y el Personal del Programa de Seguridá. Amás, en 1982, dos clases d'axentes especiales del NIS fueron entrenaos na Aplicación de la Llei Federal de Centru de Capacitación (FLETC), Glynco, Xeorxa, nuna evaluación de la capacidá FLETC pa capacitar a los investigadores militares. Antes d'esto y, darréu, hasta 1984 la formación especial d'axentes del NIS atopar na sede de la ONI, Suitland, MD.
Dos meses dempués d'ochobre de 1983 bombardéu del cuartel de los marines en Beirut, l'axencia abrió'l Centru d'Alerta Antiterrorista Armada (ATAC). La ATAC foi un centru 24-hores al día d'intelixencia operacional qu'emitió les indicaciones y alvertencies n'actividá terrorista pa la Marina y los comandos de la Infantería de Marina. ATAC foi la instalación na que Jonathan Pollard taba trabayando cuando cometió los actos d'espionaxe pol que foi condergáu en 1987. En 2002, la ATAC convertir nel Centru d'Alerta contra amenaces múltiples (MTAC).
En 1985, Cathal L. Flynn convertir na primera Almirante pa dirixir NCIS. El comandu qu'asumió foi la responsabilidá adicional d'Información y el Personal de Seguridá. En 1986, el Departamentu de la Marina Central d'Axudicación de Fondu (Don CAF) foi establecíu y puestu so l'axencia, como l'axencia yera una de les más responsables de la contratante d'autorizaciones de seguridá. DON CAF hai aproximao 200 000 determinaciones de elegibilidad al añu pal [Departamentu de la Marina de los Estaos Xuníos].
En 2011, los axentes del NCIS encargar de la investigación del escándaluTailhook, qu'implicaba delitos sexuales y acoso per parte d'oficiales de la Marina y del Cuerpu de Marines en Las Vegas, Nevada.
Historia Recién del NCIS
En 1992, la misión de NIS esclariar de nuevu y convirtióse nuna axencia de, na so mayoría, civiles. Roy D. Nedrow, un ex del Serviciu Secretu d'Estaos Xuníos (USSS), foi nomáu'l primer direutor civil y camudóse el nome de Serviciu d'Investigación Naval por Serviciu d'Investigación Criminal Naval. Nedrow supervisó la reestructuración de NCIS nuna axencia d'aplicación de la llei federal con 14 oficines sobre'l terrén, y el control de les operaciones de campu en 140 puntos del mundu. En 1995, presentó'l NCIS el Casu Abiertu na Unidá d'Homicidios.
En mayu de 1997, David L. Brant foi nomáu Direutor del NCIS de Secretariu de la Marina de los Estaos Xuníos. El direutor Brant retirar n'avientu de 2005. Foi asocedíu pol Direutor Thomas A. Betro que foi nomáu Direutor del NCIS en xineru de 2006, pol secretariu de la Marina Donald C. Iviernu. Betro retiróse en setiembre de 2009. El 13 de setiembre de 2009, Direutor Axuntu d'Operaciones de Gregory A. Scovel foi nomáu Direutor en funciones pol subsecretariu de la Marina Robert Trabayo. Desempeñó simultáneamente el trabayu como Direutor Adxuntu d'Operaciones hasta que'l nuevu direutor foi escoyíu.
thumb|250px|right|Placa del Serviciu d'Investigación Criminal Naval.
En 1999, el NCIS y el Cuerpu de Marines de los Estaos Xuníos siendo la División d'Investigación Criminal del Cuerpu de Marines (CID) roblaron un alcuerdu pidiendo la integración d'un Cuerpu de Marines de CID en NCIS. (USMC CID sigue esistiendo pa investigar delitos menores y otros delitos per debaxo del estragal d'investigación del NCIS. )
En 2000, el Congresu concedió autoridá civil a los axentes especiales del NCIS pa executar les órdenes y realizar arrestos. Práuticamente tolos investigadores NCIS, penal, contrainteligencia, y el personal de fuercia de proteición ser agora emprestando xuramentu de personal civil con autoridá pa detener y orde de serviciu. Les esceiciones son un númberu amenorgáu de la fuercia reserva los elementos militares qu'intervienen na llucha contra la intelixencia de sofitu.
Una crecedera de l'amenaza a la que s'enfrenta'l cambéu de Departamentu de la Marina nel sieglu 21, remató col terrorista USS Cole (DDG-67) en Yeme y los ataques del 11 de setiembre de 2001, dirixida pol NCIS a tresformar la llucha contra'l terrorismu nel Centru d'Alerta contra amenaces múltiples (MTAC) en 2002.
Los axentes del NCIS fueron los primeres de EE.UU, nes fuercies del orde na escena del USS Cole (DDG-67), len l'atentáu de Limburgu y ataque terrorista en Mombasa, Kenia. El númberu de casos abiertos del NCIS que se resolvieron son 50 homicidios dende 1995 - unu de los cualos tenía 33 años d'antigüedá.
El NCIS llevó a cabo investigaciones de fraude cola resultancia de la recuperación de más de quinientos millones de dólares y la restitución al gobiernu de Federal de los Estaos Xuníos y la Marina d'Estaos Xuníos dende 1997. NCIS investiga toles muertes qu'asoceden nun buque de l'Armada o la Marina o aeronave del Cuerpu de Marines o la instalación (sacante cuando la causa de la muerte ye atribuyible a enfermedá médica o por causes naturales).
Les misiones actuales de NCIS inclúin investigaciones criminales, fuercia de proteición, frontera, llucha contra la droga, la llucha contra'l terrorismu, fraude nes alquisiciones importantes, contra intelixencia.
L'axente Especial del NCIS Pedro Garza realizó la primer orde de la corte d'Internet, al traviés de la intervención telefónica nos Estaos Xuníos.
El 14 de febreru de 2010, Mark D. Clookie convertir nel cuartu direutor civil del NCIS, siendo nomáu pal cargu pol Secretariu de la Marina Ray Mabus. El direutor alministra una axencia compuesta por unos 2.500 funcionarios civiles y militares que tien presencia en más de 150 llugares en tol mundu. Ye responsable de la execución d'un presupuestu operativu añal d'aproximao 460 millones de dólares.
Armamentu
Les armes de fueu del NCIS fueron la edición estándar 9x19mm, SIG Sauer P228. La so pistola estándar actual ye la SIG Sauer P229R DAK. El so fusil d'asalto edición estándar pa misiones nel estranxeru ye la Close Quarters Battle Receiver.
Humanismu cristianu
El humanismu cristianu ye una téunica social que defende una plena realización del home, de la muyer y de lo humano dientro d'un marcu de principios cristianos. Ente los sos principales esponentes atópase Jacques Maritain.
Efeutivamente, la visión cultural —o filosofía política d'inspiración cristiana— que Maritain desenvolvió con estraordinaria precisión y fondura en delles de les sos obres, particularmente en Humanismu integral y en L'home y l'Estáu, que son el fundamentu principal de lo que güei llamamos 'Humanismu Cristianu', el que, de la mesma, ye una de les primaries del desenvolvimientu mundial del estamentu políticu demócrata cristianu, empecipiáu n'América, Asia y nel Norte Llatín na primer metá del sieglu XX.
Hai de solliñar equí la importancia de dos conceutos fundamentales en dicha visión cultural: 'filosofía política' y 'humanismu fibral', porque sobre ellos fuelga, nel orde filosóficu, l'Humanismu Cristianu contemporaneu.
Filosofía política
El conceutu filosofía política, ye presentáu qu'en les mesmes pallabres de Maritain:
Humanismu integral
Pela so parte, el conceutu humanismu integral pasó a formar parte plena de la doctrina social de la Ilesia a partir del fechu, verdaderamente inusitado, de que Pablo VI na so encíclica Populorum progressio (1967), citando como exemplu precisamente'l llibru Humanismu Integral, declarara: "42. Tal ye'l verdaderu y plenu humanismu que s'hai de promover".
Pela so parte, Xuan Pablo II non solamente ratificó esa declaración na so encíclica Sollicitudo rei socialis (1987), conmemorativa de los venti años de la Populorum progressio, sinón que convirtió'l conceutu 'humanismu integral' en parte sustancial de la so esmolición por "la cuestión cultural de los nuesos tiempos, tema central del so Pontificáu... Xuan Pablo II sirvió como centinela na tradición de Maritain; siguió los esfuercios de Maritain pa establecer les bases intelectuales d'una teoría personalista de la democracia y de un 'humanismu integral'.".
Maritain propunxo l'ideal del Humanismu Integral o de la denomada Nueva Cristiandá: «Esti nuevu humanismu, ensin común midida col humanismu burgués y tantu más humanu cuanto nun adora al home, sinón que respeta, real y efeutivamente, la dignidá humana y reconoz derechu a les esixencies integrales de la persona, concebir empobináu escontra una realización sociu-temporal d'aquella atención evanxélica a lo humano que debe non yá esistir nel orde espiritual, sinón encarnase, tendiendo al ideal d'una comunidá fraterna»
Crítiques
El filósofu anarquista rusu Mijail Bakunin sostién que la espresión "humanismu cristianu" ye un oxímoron, yá que, según él, "mientres haya un tiranu nos cielos, l'home va ser esclavu na Tierra".
Según el filósofu español Fernando Savater: "El humanismu finca nel convencimientu de que l'home ye l'inventor y garante de los valores; de que l'individuu ye'l suxetu de la opción moral basada na llibertá ya inspirada pola razón. L'humanismu sostién que los homes nun tienen la obligación de cumplir los designios de los dioses nin son el simple xuguete de la necesidá natural o histórica".
Sicasí, l'autor Vicente Alejandro Guillamón apurrió en 1997 una nueva visión del Humanismu Cristianu, rebautizada como Neo Personalismu Cristianu, que entronca direutamente con tesis más lliberales o llibertaries, que pueden traducise en clares opciones polítiques tantu actuales como de futuru.
Esti autor entiende que'l significáu de persona, dende'l pensamientu cristianu, atribúi a caúna de les persones individualmente la dignidá suprema, ensin poner a una percima d'otra, al contrariu que Mounier y Maritain, quién esplicaben que'l personalismu comuñal equival a dicir que'l ser humanu adquier la so personalidá básicamente nel grupu en cuantes que un miembru de la comunidá, y non por sigo mesmu.
¿En qué s'estrema pa esti autor el personalismu del individualismu? En que l'individualismu ye una filosofía que endiosa al home convirtiéndo-y nel centru del universu, ente que'l personalismu parte de la concepción cristocéntrica del cristianismu.
Altu representante de la Xunión p'Asuntos Esteriores y Política de Seguridá
El alto representante de la Unión p'Asuntos Esteriores y Política de Seguridá (AR), tamién conocíu informalmente pelos medios como alto representante, xefe de la diplomacia europea, Mr. PESC o ministru d'Asuntos Esteriores de la Unión (según la terminoloxía de l'atayada Constitución Europea), ye l'altu funcionariu européu encargáu de dirixir y executar tola política esterior de la Xunión Europea. La creación d'esti cargu constitúi una de les principales innovaciones institucionales del Tratáu de Lisboa, que busca dar llugar a una mayor coherencia, influyencia y visibilidá a la Unión na escena internacional y en más pesu nes sos rellaciones con otros países y organismos institucionales.
L'altu representante ye'l xefe de la diplomacia comuñal, coordina l'aición esterior de la Unión nel senu de la Comisión Europea como unu de los sos vicepresidentes y ye l'encargáu de les rellaciones internacionales y, como mandatariu del Conseyu, dirixe y executa la política esterior y de seguridá común de la Unión (incluyendo la política común de seguridá y defensa), ye xefe y dirixe el Serviciu Européu d'Aición Esterior.
Na actualidá esti cargu ta ocupáu pola socialista Federica Mogherini, que xunto col Conseyu va velar pola unidá, coherencia y eficacia de l'aición de la Xunión Europea. Ye asistida polos servicios de la Comisión y del Conseyu, que la so formación d'asuntos esteriores correspuénde-y presidir.
Historia
Javier Solana fuera ministru en dellos de los gobiernos socialistes de Felipe González n'España, faciéndose cargu socesivamente de les carteres de Cultura, Educación y Portavocía del Gobiernu y, finalmente, Asunto Esteriores, departamentu ésti que dirixó mientres cuasi cuatro años. Al cabu d'esti tiempu, Solana foi promovíu a la política internacional col sofitu de Felipe González y del entós Presidente de los Estaos Xuníos, el demócrata Bill Clinton, colos que caltenía un estrechu venceyu personal, siendo designáu en 1992 Secretariu Xeneral de la OTAN, puestu dende'l qu'alcordaría y coordinaría los bombardeos a les fuercies de Slobodan Milošević na antigua Yugoslavia. La so esperiencia nel sable internacional, y bien particularmente n'asuntos de seguridá global, supunxeron un importante bastión sobre'l que pudo sofitase nos sos primeros tiempos la PESC, qu'otra manera escarecía d'una plataforma mesmu sobre la que poder desapegar políticamente, más allá de los contactos internacionales del so xefe. Amás, la so conocencia sobre asuntos y capacidaes militares y el so especial venceyu con los Balcanes, estrozaos y políticamente desmembrados tres dos guerres civiles, empobinó llueu la política esterior escontra la idea de la estratexa y les misiones combinaes, civiles y militares, lo que favoreció nel intre l'apaición y posterior institucionalización d'una llamada política europea de seguridá y defensa.
Nomamientu y cese
Según lo dispuesto nel Tratáu de la Xunión Europea (TUE), nel so artículu 17 y siguientes, el AR va ser nomáu pol Conseyu Européu por mayoría cualificada cola aprobación del Presidente de la Comisión, mientres el plazu de duración de cinco años. Sicasí, esto nun significa qu'ostente yá'l cargu, yá que el AR, xunto col presidente y demás miembros de la Comisión, van sometese colegiadamente al votu d'aprobación del Parllamentu Européu, axuntáu en sesión plenaria tres la so constitución dempués de les eleiciones europees.Sobre la base de dicha aprobación, la Comisión xunto col altu representante van ser nomaos pol Conseyu Européu por mayoría cualificada, onde van emprestar xuramentu. A esti propósitu y con anterioridá a tomar de posesión el reglamentu del Parllamentu Européu preve una fase d'audiencies y evaluación previa de los Comisarios designaos y del altu representante antes de sometese a la invistidura conxunta del mesmu pol plenu del Parllamentu, ante les comisiones parllamentaries concerníes, al envís de comprobar la so fayadiza capacidá pa desempeñar la cartera que-y foi asignada pol Presidente (que nesti casu va ser, por imperativu constitucional, una Vicepresidencia p'Asuntos Esteriores) y conocer el so programa d'actuación y el so proyeutu políticu. El nomamientu del AR puede sintetizase nos siguientes cinco puntos clave:
En casu de dimisión voluntaria, cese o fallecimientu, el AR´va ser sustituyíu pol restu del so mandatu. El Parllamentu Européu en casu de que se-y someta a una moción de censura sobre la xestión de la Comisión, solo va poder pronunciase sobre dicha moción trancurridos tres díes a lo menos dende la fecha de la so presentación y en votación pública. Si esta ye aprobada por mayoría de dos tercios de los votos emitíos que representa, de la mesma, la mayoría de los diputaos que componen el Parllamentu Européu, el AR tendrá de dimitir del cargu qu'exerz na Comisión.
El Conseyu va afitar el sueldu, dieta y pensión del Altu Representante.
Funciones y poderes
Podríen estremase con cierta claridá dos ámbitos competenciales que, rixéndose por mecanismos y procedimientos bien distintos na so articulación y funcionamientu, tán sicasí, dende la entrada a valir de Lisboa, sometíos dambos a una mesma arquiteutura institucional y a l'autoridá, más o menos asitiada, de l'Alta Representante. Estos dos ámbitos competenciales son: representar al Conseyu en cuestiones de política esterior y de seguridá común, y actuar como Comisariu al mandu de la cartera d'asuntos esteriores de la Comisión, como responsable de política esterior y política de defensa común, preside les xuntes periódiques de los Ministros d'Asuntos Esteriores. Amás, representa a la Unión na escena internacional n'asuntos rellacionaos cola Política Esterior y de Seguridá Común (PESC) y ta asistíu por un nuevu Serviciu Européu d'Aición Esterior compuestu por funcionarios del Conseyu, la Comisión y los servicios diplomáticos nacionales.
AR pa la PESC
thumb|350px|left|Conferencia de Seguridá de Múnich Nel Tratáu de Lisboa, la PESC caltién la so singularidá y va rexise por disposiciones específiques. Correspuende al Altu Representante pa AA.EE. dirixir y executar la política esterior y de seguridá común de la Unión (PESC), qu'inclúi una política común de seguridá y defensa (PCSD), nos términos alcordaos pol Conseyu de la XE nel marcu de les directrices y orientaciones polítiques xenerales definíes pol Conseyu Européu. Nesta calidá correspuénde-y:
Vicepresidente de la Comisión
L'Altu Representante va ser unu de los vicepresidentes de la Comisión, va velar pola coherencia de l'aición esterior de la Unión, va encargase, dientro de la Comisión, de les responsabilidaes que incumben a la mesma nel ámbitu de les rellaciones esteriores y de la coordinación de los demás aspeutos de l'aición esterior de la Unión. Nel exerciciu d'estes responsabilidaes dientro de la Comisión, y puramente, polo que respecta a les mesmes, el AR va tar suxetu a los procedimientos polos que se rixe'l funcionamientu de la Comisión. Pa tou ello, el AR cunta cola asistencia alministrativa que como vicepresidente del Colexu de Comisarios emprésta-y la Secretaría Xeneral de la Comisión y los sos Servicios Comunes, según los miembros de la Comisión adscritos al área esterior que la so coordinación tien encamentada.
Otros cargos inherentes
Los cargos que con calter nato y permanente acomuñar a la figura del Altu Representante de la Unión p'Asuntos Esteriores y Política de Seguridá en rellación coles sos funciones son pos, esquemáticamente:
El Serviciu Européu d'Aición Esterior
El AR va sofitar nun serviciu européu d'aición esterior nel ámbitu internu y el de les rellaciones internacionales, emprestando asistencia a la so política y a l'aición esterior de la Unión. Como Xefe del Serviciu Esterior, el AR noma, coordina y supervisa a los Delegaos de les Misiones Diplomátiques de la Xunión Europea acreditaos ante tercer países o organismos internacionales y a los Representantes Especiales de la Unión destacaos a determinaes árees xeográfiques o polítiques de singular relevancia estratéxica. La estructura personal, organizativa y funcional del Serviciu Esterior ye afitada por decisión del Conseyu d'Asuntos Esteriores adoptada a propuesta del so presidente, el AR, previa consulta al Parllamentu Europeo y previo aprobación de la Comisión.
El AR tien un Gabinete priváu d'asesores políticos que anguaño cunta con 11 persones, y que ta dirixíu por un Xefe de Gabinete. L'actual Xefe de Gabinete de la AR ye'l diplomáticu británicu James Morrison.
Llista d'Altos Representantes
Lleenda:  [     ] Centru izquierda leaning (PES) - [     ] Independiente - [     ] Centru derecha leaning (PPE)
Lliberalismu clásicu
El lliberalismu clásicu o primer lliberalismu ye un conceutu usáu pa englobar les idees polítiques qu'asoceden mientres los sieglos XVII y XVIII, contraries al poder absolutu del Estáu y la so intervención n'asuntos civiles, l'autoridá escluyente de les ilesies, y cualesquier privilexu políticu y social, coles mires de que'l individuu pueda desenvolver les sos capacidaes individuales y la so llibertá nel ámbitu políticu, relixosu y llibertá de comerciu económicu. Ye una caña del lliberalismu qu'aboga poles llibertaes civiles sol imperiu de la llei. Los lliberales clásicos centrar nes postures más tradicionales del lliberalismu, estrechamente rellacionaes col libertarianismo y col capitalismu de llibre mercáu.
El lliberalismu clásicu de Montesquieu y John Locke influyó significativamente tantu na Revolución gloriosa del Reinu Xuníu como na Independencia de los Estaos Xuníos y nos movimientos de los Girondinos na Revolución Francesa.
Carauterístiques del pensamientu
La so visión de la condición humana ye realista, suponiéndo-y una motivación fundamentalmente egoísta n'ares del prestu del propiu interés, esto venceyar a dar preferencia especial al Lliberalismu económicu o liberismo.
Dichu Llaicismu, Empirismu y Utilitarismu, mesmos del lliberalismu clásicu favorecen la convención más que la convencimientu, por aciu un programa políticu basáu nel consensu, polo que considera la llei y la institución creaciones artificiales, evaluándoles poles sos resultancies y omitiendo la so concordanza con cualquier principiu trascendente. Por cuenta de esto postreru ye qu'acepten la Monarquía constitucional siempres y cuando esta garantice la llibertá y el bien común.
Entamos
Naz n'Inglaterra a mediaos del sieglu XVII, ente la guerra civil y la revolución de 1688, cola ellaboración d'argumentos contrarios a la monarquía absoluta y el poder eclesial y la so pretensión de monopoliu sobre la verdá relixosa.
Los primeres en manifestar estes postures son los niveladores, pequeños propietarios disidentes del exércitu d'Oliver Cromwell, constituyíu en partíu políticu en 1646. Les sos idees centrales faíen referencia a la comunidá política como un conxuntu de persones llibres que comparten los mesmos derechos fundamentales, polo que'l gobiernu tenía que basase nel consentimientu de los gobernaos. Como los gobernaos son persones racionales, dichu exerciciu de gobiernu nun podía ser nin paternalista nin intervencionista, los sos poderes, polo tanto teníen que ser llindaos, con una clara vocación de proteición de los derechos individuales como la llibertá d'espresión, de relixón, d'asociación y de propiedá.
El factor relixosu tamién xugó un importante papel na formulación del lliberalismu. En llinia colo anterior, reclamábase tolerancia y llibertá relixosa per parte de los sectores inconformistes fora de la Ilesia d'Inglaterra. Hasta esi momentu, reinaba un compromisu doctrinal ente'l calvinismu y el anglicanismu que dexó la nacionalización política, compromisu qu'apurrió na práutica una dinámica de tolerancia relixosa. Pero nel sieglu XVII surdieron importantes discrepancies nel senu de la Ilesia d'Inglaterra referentes a la so tradicionalismu y autoritarismu, desaguando nel puritanismu, que les sos reclamaciones aniciaben na independencia eclesiástica y nuna organización presbiteriana o asamblearia.
Bibliografía
Van de Haar, Edwin. Classical Liberalism and International Relations Theory: Hume, Smith, Mises and Hayek. New York: Palgrave MacMillan. 2009.
Barry Seal
Adler Berriman Seal, más conocíu por «Barry Seal» foi un pilotu d'Estaos Xuníos, primer mercenariu de l'Axencia Central d'Intelixencia (CIA), traficante de droga y informante de l'Alministración pal Control de Drogues (DEA). Depués de ser arrestáu en 1984 en Fort Lauderdale (Florida) por llaváu de dineru y contrabandu de Quaalude, axustó un alcuerdu cola xusticia qu'incluyó la so conversión a informante de la DEA y testificar en contra de los sos anteriores socios colombianos, ayudando a unviar a dellos d'ellos a la cárcel. Nel puntu más álgido del escándalu Irán-Contras, fixo revelaciones sobre la forma como la CIA financió a la contra nicaragüense con recursos del narcotráficu. Foi asesináu'l 19 de febreru de 1986 en Baton Rouge, Louisiana, depués de sabese que yera un informante.
Primeros años y entrenamientu militar
Barry Seal nació en Baton Rouge, Louisiana el 16 de xunetu de 1939. El so padre, mayorista de carambelos, yera miembru del Ku Klux Klan. Dende neñu foi un fanáticu de l'aviación. Convertir nel pilotu más nuevu d'Estaos Xuníos en faer el so primer vuelu solitariu a los 15 años. En 1955 Seal xunir a patrullar Civil Aérea (CAP) en Baton Rouge. Llueu Seal tomaba parte nos entrenamientos de Patrullar en Nueva Orleans que yera dirixida por David Ferrie. Acordies con John Odom, un antiguu miembru de Patrullar, Seal foi compañeru de Lee Harvey Oswald mientres el so entrenamientu. Patrullar Civil Aérea yera un sitiu conocíu de reclutamiento de la CIA y de la ONI. En 1964 xunir al 245º Batallón d'Inxenieros con sede en Saint Louis. Foi dau de baxa en 1966. Poco dempués foise a trabayar para Howard Hughes y la TWA Corporation, onde permaneció hasta'l so despidu en xunetu de 1972, metanes una causa xudicial por contrabandu d'esplosivu plástico. La causa finalmente archivóse por errores de procedimientu, pero Seal yá perdiera l'empléu.
Según el so biógrafu, Daniel Hopsicker en Barry & 'the Boys', Seal «conviértese de primeres, nel capitán más nuevu de Boeing 707 y, más tarde nel nuevu capitán d'un Boeing 747». Barry & 'the Boys' : The CIA
Narcotraficante
Dempués de contautar pa la CIA a delles organizaciones productores de droga de Llatinoamérica, empezó a desenvolver la so estratexa de narcotráficu. Pa 1981 yá s'acomuñara con Juan David Ochoa, Jorge Luis Ochoa, Fabio Ochoa Vásquez y el Cartelu de Medellín, tresportando codalosos cargamentos de cocaína —esto d'alcuerdu al documental Frontline: Godfather of Cocaine alrodiu de la guerra de les drogues—. Convertir nel más grande traficante de droga de Norteamérica, nos Fairchild C-123 Provider propiedá de la CIA.
Primeramente trabayaba con cultivadores de mariguana América del Sur suramericanos. Dempués empezó a tresportar cocaína en xunto y disimuláu nos sos tresportes xenerales. En 1979 foi arrestáu n'Hondures pasando nueve meses en prisión. Una vegada lliberáu, tuvo una xunta con otru pilotu, William Roger Reaves, quien aportó presentalo a la familia Ochoa. Los Ochoa, con Jorge Luis Ochoa Vásquez y Pablo Emilio Escobar Gaviria como líder, dirixíen el Cartelu de Medellín.
Asesinatu
El 19 de febreru de 1986, foi ametralláu en Baton Rouge, enfrente d'una sede del Exércitu de Salvación. Mientres taba sentáu nel so Cadillac, un home portando una metralleta Ingram MAC-10 averar a él, balerando'l cargador en Seal y matándolo instantáneamente, lo cual remató la más importante investigación de la DEA hasta'l momentu. Dellos asesinos del Cartelu de Medellín fueron aprehendidos cuando trataben de dexar Luisiana pocu dempués d'asesinar a Seal.
Según el The New York Times, Luis Carlos Quintero-Cruz, —l'home que disparó—, Miguel Vélez y Bernardo Antonio Vásquez fueron convictos del asesinatu de Barry Seal y sentenciaos a cadena perpetua.
Na cultura popular
L'autor Daniel Hopsicker escribió'l llibru Barry & 'the Boys' : The CIA, the Mob and America's Secret History.
La canal de televisión norteamericanu HBO fixo en 1991 la película Barry Seal —Doublecrossed llamar n'inglés—.
En setiembre de 2017 estrenóse Barry Seal: El traficante —títulu orixinal American Made—, protagonizada por Tom Cruise y dirixida por Doug Llimen, con quien yá trabayó en Edge of Tomorrow. La película nun ye bien fiel a la hestoria real, sinón qu'amiesta sucesos falsos o non bien probaos pa fines de dramatismu.
Llego a apaecer na famosa serie Narcos nel mesmu episodiu nel que dexo d'apaecer, por cuenta de la so muerte prematura na serie.
Demócrata conservador
Demócrata conservador, conservadorismu democráticu, democracia conservadora y espresiones asemeyaes, faen referencia a una ideoloxía y posición nel espectru políticu que xune dos componentes que nel so orixe y evolución históricos tuvieron contrapuestos: la democracia y el conservadorismu.
Como etiqueta identificativa, aplicar a distintos partíos políticos coles denominaciones Partíu Demócrata o Partíu Conservador, bien estendíes, y que, anque nos sos oríxenes históricos pudieron recibir el nome por dalguna identificación más o menos afecha al sentíu políticu inicial d'esos términos, col pasu del tiempu, los cambeos socioeconómicos y l'evolución ideolóxica ya institucional alteriaron tales identificaciones hasta faeles difícilmente reconocibles.
En términos historiográficos, la evolución de les revoluciones burgueses de finales del XVIII y empiezos del XIX escontra los sistemes sociu-políticos posteriores facer nun sentíu qu'integró como idees compartíes llargamente les que nel so entamu yeren innovaciones radicales (como'l sufraxu universal), ente que la posición de la mesma burguesía pasó de ser revolucionaria a conservadora.
Estaos Xuníos
Antes de 1964, dambos partíos teníen les sos ales lliberal, moderada y conservadora, caúna influyente en dambos partíos. Yá na década de 1940 el Presidente Franklin D. Roosevelt propunxera una reestructuración de los partíos, pero les cañes qu'aldericaron sobre esta tema nun tomaron vuelu sinón hasta dos décades dempués. Mientres esti periodu, los demócrates conservadores formaron la metá Demócrata de la coalición conservadora. Dempués de 1964, la nala conservadora llogró una mayor presencia nel Partíu Republicanu, anque nun fueron mayoría sinón hasta la nominación de Ronald Reagan na eleición presidencial de 1980. El Partíu Demócrata caltuvo ales moderaes y conservadores al traviés de la década de 1970 cola ayuda del clientelismu políticu urbanu. Esta reestructuración política completóse cuasi por completu en 1980. Dempués de 1980 los Republicanos convertir nun partíu mayormente de derecha, con líderes conservadores tales como Newt Gingrich y Tom DeLay, ente que los Demócrates convertir nun partíu mayormente de centroizquierda, con líderes lliberales tales como Ted Kennedy y Nancy Pelosi.
El tresformamientu del Sur Fondu (Deep South) a ser una fuercia republicano foi completada efeutivamente dempués de la Revolución Republicana de 1994, la que dexó a los republicanos ganar puestos nel Congresu en tol país. En 2005, el Senador de Georgia Zell Miller, consideráu'l postreru conservador tradicional demócrata del sureste, retiróse.
Dende 1994, los demócrates conservadores entamáronse na Cámara de Representantes como los Blue Dog Democrats. Otra coalición de demócrates moderaos y conservadores nel Senáu de los Estaos Xuníos ye la Democratic Leadership Council, la que promueve posiciones polítiques de centroderecha conservadorismu social y cultural y una visión fiscal neo-lliberal.
Eslovaquia
N'Eslovaquia esiste un partíu denomináu Konzervatívni demokrati Slovenska (KDS, "Demócrates conservadores d'Eslovaquia").
Nicaragua
En Nicaragua esiste un partíu denomináu Partíu Conservador Demócrata de Nicaragua.
Maranello
Maranello (Maranèl, en dialeutu modenense) ye un pueblu del norte d'Italia, con una población de, de la provincia de Módena, na rexón d'Emilia-Romaña.
Xeografía
La ciudá ta allugada a 19 km al sur de Módena, 50 Km al suroeste de Boloña na carretera provincial 3 "Via Giardini". Ye una de les ciudaes nes estribaciones que formen parte del "complexu cerámicu" xunto con Fiorano Modenese, Formigine y Sassuolo. El cascu urbanu atopar ente les primeres depresiones que conducen a los "Apeninos de Módena" y el llanu ocupáu per campos ya industries.
Historia
Hai afayos arqueolóxicos de la zona de Maranello pola Edá del Bronce (1800-1000 aC), ya inclusive numberosos afayos de periodos anteriores, como los restos de la Terramar de Gorzano o la necrópolis Cumarola de la Edá del Cobre (III mileniu aC). Saber con certidume qu'hubo asentamientos de persones de Liguria y les lexones romanes qu'adulces fueron ganando Italia ente 189 y 179 e. C. La confirmación de la presencia romana sigue siendo Via Claudia, una de les principales carreteres que traviesa'l país: seique yera una antigua ruta de la dómina etrusca, una alternativa a una seición de Via Emilia, que foi entamada pol Cónsul Claudio quien-y punxo'l so nome.
Bien importante foi'l descubrimientu en 1987 en Torre delle Oche de los restos d'un fornu de dómina romana. El material recuperáu esponer nel Muséu Arqueolóxicu nel Muséu Palaciu de Llargu San Agustín en Módena.
El nome de Maranello deriva probablemente del establecimientu d'una familia de Marano sul Panaro (un conceyu vecín al sur), o Arardini los Heraldos, que construyó'l castiellu qu'inda esiste, dempués de la reconstrucción tres el terremotu de 1501. Les cases alredor del castiellu son el llamáu cascu antiguu de Maranello. Dempués d'ides y veníes, la casona foi adquirida en 1936 pol profesor Giuseppe Graziosi, famosu pintor y escultor que vivió y trabayó ellí. El castiellu anguaño pertenez a privaos.
La yá citada via Gardini, ex Estatal d'Abetone tien una gran importancia loxística, yá que ye la carretera que pasa frente a la planta de Ferrari. Encargada pol duque Francesco III d'Este pa xunir al Ducáu de Módena col Gran Ducáu de Toscana y asina garantizar el desenvolvimientu económico y social del país, empecipiada en 1766 y completada en 10 años. Pa la dómina foi una obra xigantesca, con un llargor d'un centenar de quilómetros na zona de Módena, del centru a la frontera de la Toscana. Nel percorríu allugar puestos de Corréu, posaes, fontes y llugares d'abelugu pa los "viaxeros", una verdadera carretera mui a tiempu. El diseñu y xestión de la construcción fueron encargaos al inxenieru Pedro Giardini. Na obra trabayaron 3000 trabayadores. El Duque, satisfechu cola resultancia, dio-y el nome del so realizador.
Gracies a esti camín y el so allugamientu a los pies de los Apeninos toscu - emilianos, Maranello adquirió la reputación en Módena como un bon llugar pa vacacionar. Nel encruz ente la Via Giardini y la via Claudia desenvolvióse'l país tal como lu conocemos güei. Amás del nucleu central, Maranello tamién se forma poles llocalidaes de Pozza, Gorzano, Torre Maina, Torre delle Oche, San Venancio y Fogliano.
Llugares d'interés
thumb|220px|right|Ingresu de la fábrica de Ferrari. thumb|220px|right|El Cavallino rampante. Nel centru de Maranello ta la ilesia parroquial, construyida ente 1894 y 1903 como un nuevu polu d'agregamientu nel país qu'empezó a desenvolvese cerca de la interseición de les Víes Giardini y Claudia. El campanariu foi construyíu unos años más tarde, ente 1909 y 1913.
El Muséu Ferrari amuesa los modelos históricos de los coches y el deporte del motor y la competición, según trofeos y copes, monos y cascos de los pilotos que documentan la historia de la escudería de Fórmula 1.
A la entrada de la fábrica de Ferrari (tamién bien fotografiada polos turistes), atópase'l famosu restorán Cavallino, onde Enzo Ferrari tenía una pequeña habitación reservada pa él (agora ye utilizáu poles altes esferes del equipu).
Spot publicitariu
En 2009 peles cais de Maranello se filmó un comercial publicitariu pal modelu R8 de la marca d'automóviles Audi. L'estilu indiscutiblemente provocatible del comercial foi fonte de discutinios n'Europa. Nél víase a los habitantes de Maranello espantaos, tapándo-y los güeyos a los sos fíos ya inclusive ensalivando al pasu del V 10 alemán.
Sergio Marchionne
Sergio Marchionne ye un empresariu italianu y ye l'actual direutor executivu de Fiat Group, Fiat Group Automobiles y Chrysler Group LLC. En xineru de 2006 tamién foi escoyíu Presidente de l'Asociación de Fabricantes Europeos d'Automóviles (ACEA), cargu que volvería ocupar en 2012 y 2013. Ye Presidente de SGS y miembru del Conseyu d'Alministración d'UBS AG. El 21 de febreru de 2008, la mesma xunta de direutores de UBS designó Marchionne, como vicepresidente non executivu.
Marchionne xunto col Presidente de Fiat Group Luca Cordero di Montezemolo devolvió a la rentabilidá la división d'automóviles Fiat Group Automobiles en 2006 dempués de dellos años d'importantes perdíes. Xuntos fueron llargamente acreditáu cola reestructuración del grupu nuna de les compañíes de más rápidu crecedera na industria automotriz.
En 2006 foi nomáu "Cavaliere del Lavoro" pol presidente italianu, Giorgio Napolitano. Dende ye presidente de Ferrari depués del arrenunciu de Luca Cordero di Montezemolo.
Biografía
El fíu de Concezio Marchionne, natural de la ciudá de Abruzzese de Cugnoli, y María Zuccon de Carnizza en Istria, Sergio nació en Chieti, Abruzzo. A los 13 años, Marchionne, y la so familia emigró a Toronto, Canadá, onde teníen parientes. Arriendes d'ello, tien la doble nacionalidá canadiense ya italiana. Ye abogáu, procurador y contable. Él ye un miembru de los Contadores Xenerales Certificaos d'Ontario y l'Institutu Canadiense de Contadores Públicos. Los sos estudios universitarios realizar na Universidá de Toronto. Llogró'l so MBA n'Alministración d'Empreses de la Universidá de Windsor en 1980 y la so llicenciatura en Derechu de Osgoode Hall Law School de la Universidá de York en 1983.
Empezó la so carrera profesional en Canadá. De 1983 a 1985 desempeñóse como contador y especialista n'impuestos de Deloitte. De 1985 a 1988 foi controlador de grupu y depués Direutor de Desenvolvimientu Corporativu nel Grupu de Lawson Mardon en Toronto. En 1989 treslladar a Glenex Industries, onde trabayó mientres dos años como Executivu Vice President.
De 1990 a 1992 foi vicepresidente de Finances y Direutor Financieru en Acklands Ltd. Ente 1992 y 1994, foi nomáu vicepresidente d'Asesoramientu Xurídicu y Desenvolvimientu Corporativu y Direutor Financieru del Grupu de Lawson, que foi adquirida por Alusuisse Lonza (Algroup) en 1994.
Ente 1994 y 2000, trabayó en Algroup (Alusuisse Lonza Group Limited) de Zúrich, y finalmente convirtióse en direutor executivu en 1997. Depués foi a la cabeza de Lonza Group Ltd. de Basilea, dempués del so spin-off de Algroup, como Conseyeru Delegáu y Direutor Xeneral (2000-2001) y depués como presidente (2002).
En febreru de 2002, foi nomáu CEO de SGS en Xinebra. En marzu de 2006, foi nomáu presidente de SGS. Amás, ye miembru de la Xunta de Supervisión de Hochtief.
Antes de convertise en conseyeru delegáu de Fiat Group fuera miembru de la so Xunta de Direutores dende mayu de 2003.
Cuando Chrysler salió de quiebra'l 10 de xunu de 2009 Fiat Group consiguió una participación mayoritaria en Chrysler Group LLC. Machionne sigue siendo CEO de Fiat Group y reemplazó a Robert Nardelli como nuevu CEO del grupu Chrysler.
El 10 de setiembre de 2014 Luca Cordero di Montezemolo dimitió cómo presidente de Ferrari y foi reemplazáu por Marchionne.
Cargos actuales
A 8 de setiembre de 2011 ocupaba los siguientes cargos:
Referencies
http://www.fiatgroup.com/SiteCollectionDocuments/cv_management/Marchionne_Sergio_CV_eng_091120.pdf
Emblema nacional de Francia
El emblema de la República Francesa tien el so orixe nel sieglu XIX, anque dalgunos de los sos elementos fueron adoptaos mientres la Revolución de 1789. Como asocede n'otros países, l'emblema emplégase como unu de los símbolos del Estáu, pero nun ye consideráu un emblema oficial, yá que l'Estáu francés nun tien oficialmente emblema o escudu heráldicu. Apaez en documentos oficiales, n'uniformes policiales, na fachada de munchos edificios públicos (sían estatales o municipales), nos pasaportes o en monedes y medayes acuñaes pola República francesa, por citar dellos exemplos. El so diseñu incorpora elementos recoyíos de la tradición greco-llatina, como les fasces o fexe de lictores y les cañes de carbayu o encina y olivar (lloréu pa munchu autores).
Magar nun cuntar con un emblema oficial, yá a finales del sieglu XIX considerar de forma xeneralizada que l'emblema francés taba compuestu poles iniciales de la República, les fasces, les cañes d'olivar y de carbayu, el collar o la banda de la Lexón d'Honor (estos elementos nun apaecíen en toles versiones) y dos banderes franceses encolaes. Esti emblema apaecía representáu en grabaos de conocíes enciclopedies, como la Larousse, y en llámines y tarxetes de distintos países que reproducíen escudos de naciones de tol mundu. En 1905, por cuenta de la visita d'Estáu del Rei d'España a la República Francesa, el gobiernu decidió utilizar de forma oficiosa l'emblema coles iniciales, les fasces y les cañes. Anque nun foi reguláu llegalmente, en 1913 el Ministeriu d'Asuntos Esteriores ordenó que s'usara de forma oficial n'embaxaes y consulaos franceses.
Sellu de la República Francesa
thumb|right|Sello de la República Francesa. El 8 de setiembre de 1848 crear por aciu decretu un sellu pa la Segunda República Francesa. Esti sellu caltúvose mientres los periodos republicanos y sigue utilizándose na actualidá. El so imprenta haise estampáu nos exemplares orixinales de Constituciones franceses y en delles lleis que modifiquen el testu constitucional, pero nun llegó a convertise nel escudu o emblema nacional francés.
Nel anverso figura, en francés, la inscripción "República francesa democrática, una ya indivisible" y nel aviesu "En nome del pueblu francés" y "Igualdá, fraternidá, llibertá".
Ver tamién
Otros Símbolos Nacionales de Francia:
Bandera | Marianne | Himnu nacional | Emblemes nacionales.
Adhesión de Croacia a la Xunión Europea
Croacia solicitó l'ingresu a la Xunión Europea (XE) en 2003, y en recibiendo la so solicitú encamientu positivu per parte de la Comisión Europea, el Conseyu Européu aconceyáu en Bruxeles alcordó'l 18 de xunu de 2004 concede-y l'estatus de país candidatu. L'entamu de les negociaciones pa la so adhesión dieron empiezu, tres una demoranza de dellos meses, n'ochobre de 2005, poniéndose en marcha coles mesmes el procesu d'investigación sobre'l grau d'aproximamientu al mancomún comuñal del país candidatu. Esperábase que Croacia xuntárase en redol al añu 2010, pero les duldes surdíes en redol a l'ampliación y futuru de la XE tres el refugu d'Irlanda al Tratáu de Lisboa en referendu afectaron al calendariu previstu pa l'adhesión croata. Una vegada producida la ratificación final del Tratáu de Lisboa, les negociaciones con Croacia entraron na so fase final quedando oficialmente concluyíes el 30 de xunu de 2011 lo que dexó de la mesma la firma del tratáu d'adhesión en Bruxeles el 9 d'avientu de 2011 que foi sometíu a ratificación por aciu referendu el 22 de xineru de 2012. L'adhesión de Croacia a la XE como miembru plenu producióse'l 1 de xunetu de 2013.