cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Agelaius assimilis
Comportamientu
Reproduzse namái nes barraqueres del oeste de Cuba y la islla de la Mocedá. Pasen tol añu nes barraqueres ya inclusive s'alimenten dientro de los sos territorios: nun salen d'ellos pa procurase alimentu n'árees alloñaes de los sos niales como sí faen otros ictéridos norteamericanos que se reproducen en hábitats palustres. A diferencia del tordu sarxentu, los machos y les femes de mayito de la barraquera alimenten a los sos pitucos cola mesma frecuencia. Al igual que Agelaius humeralis —otra ave caribeña con una área de distribución acutada— y a diferencia de Agelaius phoeniceus —qu'habita en gran parte América del Norte continental—, tratar d'una especie de vezos non migratorios y exhibe un comportamientu monógamu mientres la temporada reproductiva.
Reparóse-yos cantando y alimentándose en pareya mientres el periodu previu a la nidificación. Los cantares son más comunes n'interacciones intersexuales primero que les aves alcuéntrase nos sos territorios reproductivos. En contraste col tordu sarxentu, el mayito de la barraquera canta relativamente pocu y les interacciones agresives son rares cuando tán nes sos árees de reproducción. Nesta especie, los cantares del machu y de la fema son similares y pueden dase tantu en solitariu como a dúu. Esto difier de lo qu'asocede cola mayor parte de les especies que canten a dúu, nes cualos cada sexu tien cantares particulares, y apurre un interesante contraste respeutu del tordu sarxentu. El cantar del machu y la fema de mayito de la barraquera asemeyar a la del machu de tordu sarxentu. Cuando canten a dúu, el machu ta posáu percima de la fema na mayoría de los casos y suelen tar engarraos.
La Iría
La Iría ye una aldea de la parroquia de Cardo nel conceyu asturianu de Gozón.
Alcuéntrase a 3,90 km de Lluanco, la capital del conceyu, a un altor mediu de 55 msnm y tien una población de.
Chevagny-sur-Guye
Chevagny-sur-Guye ye una comuña francesa del departamentu de Saona y Loira, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Benavides
Benavides, tamién denomináu Benavides d'Órbigu, ye un conceyu y llocalidá d'España, na provincia de Lleón, comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Tien una área de 74,07 km² con una población de 2587 habitantes, según los datos del INE de 2017.
Riodinidae
Riodinidae, ye una familia de caparines que forma parte de la superfamilia Papilionoidea, compónse de 3 subfamilies.
Chevagny-sur-Guye
Tien una población de y una superficie de  km².
Benavides
Benavides d'Órbigu
Benavides d'Órbigu ye una villa de la provincia de Lleón asitiáu xunto al ríu Órbigu. Ye cabeza de conceyu, compuestu por dellos pueblos como son: Antoñán del Valle, Vega d'Antoñán, Gualtares d'Órbigu, Quintanilla del Monte y Quintanilla del Valle. Celebra les sos fiestes del 13 al 16 de setiembre n'honor al Benditu Cristu y el día de San Xuan celebren fiestes n'honor al "Barriu de San Xuan" en dicha llocalidá, amás de la fiesta del braniante n'honor a la gran cantidá de braniantes, campistes y turistes que recibe'l pueblu demientres el branu. En principiu basábase nel mercáu de ganáu y foi ganando importancia convirtiéndose en feria de diversos productos típicos y básicos de la fastera. La so economía básase principalmente na agricultura y pequeñes empreses familiares. Ye bien popular la so Fonte de los Ocho Caños, asitiada frente al Conceyu de la población. Dispón d'ambulatoriu médicu, biblioteca y piscina municipal.
Riodinidae
Destacase pol comportamientu de los adultos y les adautaciones de les canesbes que viven acomuñaes con formigues, y pola elevada diversidá morfolóxica y fenotípica ente ya inclusive dientro de los xéneros reconocíos. Sicasí son probablemente la familia de caparines menos estudiada a nivel mundial.
Benavides
Historia
L'orixe de Benavides ye bastante inciertu. Hai quien afirma que'l so orixe remóntase a más de dos mil doscientos años antes de Cristu. Argumentase cola esistencia d'unos poblaos prehistóricos nun cuetu esistente anguaño, llamáu La Chana de la Madalena. Otru argumentu ye la esistencia d'unos reis, los primeros d'Iberia dempués del diluviu universal. Unu d'esos reis llamábase Avides, voz d'orixe hebréu. Considérase qu'anteponiendo Ben, que significa fíu, tenemos el nome de Benavides, fíu de Avides. Yá tenemos población y nome. Ye posible y hasta probable que nel llugar que güei ocupa Benavides hubiera dalgún pobláu prehistóricu, dada la situación estratéxica y la bayura de recursos básicos pa la subsistencia.
Costa Rica
Costa Rica ye un país de Centroamérica. Llenda al norte con Nicaragua y al sureste con Panamá, y ta arrodiáu al este pol Mar Caribe y al oeste pol Océanu Pacíficu.
Historia
Cristóbal Colón foi'l primer européu n'aportar a la rexón nel so cuartu y caberu viaxe, en 1502. Por embargu, el so territoriu nun foi conquistáu hasta la segunda metá del sieglu XVI, dempués de que dellos esploradores, como Hernán Ponce de León y Juan de Castañeda, esploraran la so fastera caribeña. D'aquella el territoriu qu'anguañu ye Costa Rica taba pobláu polos chibchas y por otres comunidaes indíxenes más pequeñes, como los boruca, los caribes, los chorotecas y los nahual. Estos pueblos nun aceutaren a los conquistadores, que nun tuvieron un asentamientu permanente na rexón hasta 60 años dempués de qu'aportaran por primer vegada.
Benavides
Historia
Pero lo que güei conocemos y nomamos Benavides tien un orixe antiguu, pero non tantu, según les siguientes pruebes. Cola invasión árabe, la mayoría de los habitantes de l'actual provincia lleonesa emigraron al norte. El Rei Alfonso I (739-757) reconquistó la Ciudá de Lleón. Sicasí, esti Rei destruyó cuasi toles poblaciones qu'había na provincia por non poder defendeles. Namás caltuvo Lleón y Estorga y dellos monasterios. El Rei Ordoño I (850-866) foi'l primer rei qu'entamó la repoblación de la Ciudá de Lleón y gran parte de les poblaciones de la provincia. La repoblación foi fecha con gallegos, ástures y mozárabes veníos del sur. Estos postreros, los mozárabes, teníen una doble cultura, la cristiana y la musulmana. Yeren billingües, falaben romance y árabe.
Na dómina d'Alfonso III (866-910) los moros tentaron de reconquistar Lleón en dos ocasiones, nos años 882 y 883, pero nun lu algamaron y arrenunciaron de reconquistar el terrén perdíu. Ye a partir d'estos años cuando entama la repoblación o fundación de munches de les poblaciones lleoneses actuales, ente les que s'atopa Benavides.
El nome Benavides vien de la pallabra árabe Bana-Vidas y Bane-Vidas, derivaos de Bani-Vidas, que significa fíos de Vidas. Estos nomes yá apaecen inclusive antes del añu 900 y el definitivu Benavides apaez per primer vegada nel añu 1194, según afirma don Ramón Menéndez Pidal. Arriendes d'ello, cabe suponer que la población de Benavides tien de tener el so orixe ente los años 850 y 900 y más concretamente ente los años 883 y 900.
Benavides yá yera a los cien años de la so fundación la población más importante de la Ribera del Órbigu, formando un territoriu de soberanía real, lo que llámase realengu. Foi bien posiblemente en tiempos del Rei Alfonso IX (1188-1230) cuando foi creáu'l Señoríu de Benavides. Dalgún historiador afirma que l'apellíu Benavides tien sangre real, d'unu de los fíos d'Alfonso IX y que esti fíu foi'l primer Señor de Benavides, Dalgunu hasta-y pon nome a esti primer Señor, Pedro Fernández de Lleón. La lleenda, sicasí, axudica esti primer títulu a don Mendo de Benavides. Esti asegura que l'escudu d'armes del Señoríu de Benavides tien el so orixe nun privilexu d'Alfonso IX (un lleón con gules) escontra'l so propiu fíu al igual que'l so güelu Alfonso VII dio un lleón como escudu al Rei de Zaragoza pola so reconocencia como vasallu al ser coronáu Emperador d'España.
En tiempos del Rei Pedro I (1350-1369) Juan Alfonso de Benavides aportó a Mayor del Rei en Xusticia y Notariu Mayor d'Andalucía. El 7 d'agostu de 1358, por aiciones de combate na Batalla del Salado concédese-y al Señoríu de Benavides el títulu de Mayoralgu caballerescu. El 14 de setiembre de 1408 el Señor Sánchez de Benavides presenta en Valladolid ante'l Rei Xuan II la carta fundacional del Mayoralgu de Benavides. Esi día 14 yera'l día de la Esaltación de la Santa Cruz, fiesta patronal de Benavides.
La influyencia de los Benavides decai ante la preponderancia de los Condes de Ḷḷuna. El primeru d'ellos, Diego Fernández Quiñones y la so esposa Xuana Enríquez fundaron en 1460 el Conventu Franciscanu que perduró hasta la desamortización de Mendizábal, 18 de febreru de 1836. De la fortaleza y del palaciu de los Condes namái queda'l nome Prao Palaciu y del conventu de los Franciscanos caltiénense entá unes ruines.
Infraestructures
En creciente desendolcu, cuenta con una escelente flota d'autobuses que comuniquen al pueblu coles grandes capitales españoles como Barcelona, Madrid, Sevilla... Benavides cunta amás con un ambulatoriu municipal que abarca tola ribera (aprox. 12.000 persones), tamién cunta con un polideportivu municipal, un auditoriu y escuela de música y una piscina municipal que según fontes oficiales ye visitada por hasta más de 800 persones diaries nos meses branizos.
Mercáu de los xueves
En dicha llocalidá celébrase un mercáu tolos xueves dende hai 800 años, desque nel añu 1306 el rei Fernandu IV concediera dichu privilexu a la villa de Benavides d'Órbigu dándo-y una gran importancia económica a la llocalidá poniéndose al nivel de ciudaes como Lleón, Estorga y Sahagún. Nel añu 2006 celebróse'l 7º centenariu del mercáu y pa conmemoralo hubo numberosos acontecimientos como la retresmisión del sortéu de la llotería de Navidá dende'l pueblu.
Nucleos de población
El conceyu de Benavides ta formáu por 6 nucleos de población, siendo Benavides el principal. Teníen la siguiente población en 2016 según l'INE.
Carreteres
Benavides comunícase con delles carreteres llocales, la LE-420 y la LE-443. A escasos quilómetros atópase un accesu a la rede d'alta capacidá na AP-71.
Tresporte aereu
L'aeropuertu de Lleón, qu'entró en serviciu nel añu 1999, ye l'aeropuertu más cercanu, atopándose a 31 quilómetros de Benavides. Según les estadístiques de Aena, en 2008 l'aeropuertu movió 122.809 pasaxeros, 5.700 operaciones y 15,9 tonelaes de carga. Caltién vuelos con Madrid, Barcelona , Valencia, Tenerife y París tol añu, que se refuercen en temporada braniza con enllaces a Palma de Mallorca, Málaga, Eivissa, Gran Canaria y Menorca. Atópase somorguiáu amás nunes obres d'ampliación que se centren na construcción d'una nueva área terminal y na duplicación de la superficie actual de la plataforma.
Economía
La economía de la villa de Benavides de Órbigo básase nel sector servicios, nel que cabe destacar el pesu que tien la restauración con más de 40 llocales d'esti tipu. Tamién son importantes l'agricultura (col cultivu del lúpulu y el maíz, sobremanera) y la industria (fábriques cerámiques y del dulce, ente otres).
Riodinidae
Diversidá
Los Riodínidos representen aproximao'l 8% de les especies conocíes de caparines del mundu, y xunto colos Hedylidae son les úniques dos families de Papilionoidea que tán principalmente acutaes a una única biorrexón, con casi 90% de les especies nel Neotrópicu.
Morfoloxía
Los Riodínidos tienen una marcada diversidá de órganos androconiales, incluyendo dellos órganos únicos dientro de les caparines verdaderes. Envalórase que'l 25% de les especies tienen dalgún tipu de órgano androconial (alar, abdominal o apendicular), pero son más frecuentes ente les especies paleotropicales de la subfamilia Nemeobiinae, ente les que predominen les androconias alares.
Plantes güespedes
Namái se tien rexistru de plantes güespedes pa 199 especies de Riodinidos (un 14% del total d'especies conocíes), la mayor parte de les plantes reportaes provienen de los órdenes Fabales, Myrtales y Malpighiales, pero tamién s'atopen Apiales, Aquifoliales, Asparagales, Asterales, Caryophyllales, Celastrales, Dilleniales, Ericales, Fagales, Gentianales, Lamiales, Laurales, Magnoliales, Malvales, Oxalidales, Poales, Polypodiales, Proteales, Pteridales, Ranunculales, Rosales, Santalales, Sapindales, Saxifragales, Solanales, Vitales, Zingiberales y Zygophyllales.
Costa Rica
Historia
El desendolcu de Costa Rica durante la dómina colonial tuvo conseñáu pol aisllamientu relativu nel que vivió respeutu d'otros enclaves españoles na rexón. Como colonia nunca foi rica nin bayurosa. De fechu, el país foi nenguneáu y despreciáu polos colonizadores que cuasi s'escaecieron d'él pola mor de la so falta en minerales.
Chevagny-les-Chevrières
Chevagny-les-Chevrières ye una comuña francesa del departamentu de Saona y Loira, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Costa Rica
Historia
No cabero del sieglu XVIII, Costa Rica tuvo subordinada a Nicaragua, pesie a que la Corona española elevare a la categoría d'intendencies les sos otres posesiones centroamericanes. En 1821, cuando Méxicu se declaró independiente d'España, Costa Rica xunióse, con otros dominios centroamericanos, al feble imperiu mexicanu. En 1823, el país formó parte de les Provincies Xuníes d'América Central, pero en 1838 decidió separtase de la federación centruamericana y constituyóse n'estáu independiente col caudillu Francisco José Morazán como cabezaleru.
En 1890, elixóse a José Joaquín Rodríguez pa la presidencia, nes que tan consideraes les primeres eleiciones llibres dafechu nel continente. Asina, hebo una tradición democrática que nun amenorgó en tola historia sacantes dos vegaes: primeru, cuando l'aventureru norteamericanu William Walker, tres d'apoderiase de Nicaragua, intentó enantar el so dominiu al restu de Centroamérica, y foi derrotáu polos costarricanos; y segundu, cuando pola mor d'un fraude eleutoral hebo una guerra civil na que s'impunxeron les fuercies del líder opositor José Figueres. Un añu dempués promulgóse una Constitución presidencialista qu'esanició la formación d'exércitos. Figueres convirtióse en líder democráticu del área centroamericana, llarada de dictadures que diben durar entá 40 años más.
Metanes la década de los ochenta, la Revolución Sandinista ya se configurara como un fenómenu políticu con repercusiones en tola rexón, y foi a traviés de les sos propuestes pa solventar la crisis rexonal, cola ablucante amenaza d'invasión norteamericana, que'l socialdemócrata Óscar Arias Sanchez ganó les eleiciones de 1986. El denomáu «plan Arias», propunxaba l'altu'l fueu en Nicaragua, la fin de les aides norteamericanes a la "contra" y un calendariu de reformes polítiques en Nicaragua, qu'incluyía'l facer eleiciones y que foi adoptáu pol gobiernu Sandinista. En febreru de 1990, Rafael A. Calderón, del Partido Unidad Social y Cristiana (PUSC) algamó la presidencia.
A partir de la fundación del PUSC en 1983 xestóse en Costa Rica el sistema bipartidista qu'imperó dende entós hasta'l 2002, au los dos partíos mayoritarios y oscilantes nel poder, el PLN y el PUSC, hexemonizaben la política nacional (polo que se-yos aplicó el nomatu de PLUSC). En 1987, l'entós presidente de Costa Rica, el Dr. Óscar Arias Sánchez, consiguió'l Premiu Nobel de la Paz.
== Política y gobiernu ==
Organización política
thumb|180px|[[Luis Guillermo Solís, presidente actual de Costa Rica.]] L'actual Constitución, que define al país como una república democrática, foi promulgada'l 7 de payares de 1949.
El poder llexislativu reside na Asamblea Llexislativa. Esta compónenla 57 diputaos, que son elixíos tamién por cuatro años y nes mesmes eleiciones que'l presidente.
El muérganu cimeru del poder xudicial ye la Corte Suprema de Xusticia. Esta ta formada por 22 maxistraos, nomaos pa un mandatu mínimu d'ocho años pola Asamblea Llexislativa.
Gobiernu
La presidenta de la república ye, dende'l 8 de mayu del 2014, Luis Guillermo Solís. El so vicepresidente primeru ye Helio Fallas Venegas, y el segundu Ana Helena Chacón Echeverría. El presidente de l'Asamblea Llexislativa ye Marcial Rodríguez Conejo, y los 17 ministerios qu'había n'abril de 2012, colos sos titulares, son los que vienen darréu:
Partíos políticos y sindicatos
Los principales partíos políticos del país son los que vienen darréu. Ente paréntesis figura'l nome del so presidente:
No que cinca a los sindicatos, los principales son la Confederación Rerum Novarum, que'l so secretariu xeneral ye Rodrigo Aguilar, y l'Asociación Nacional d'Emplegaos Públicos, que tien a Albino Vargas como'l so secretariu xeneral.
Xeografía
right|225px|thumb|Provincies de Costa Rica
Organización territorial
El país ta dividíu nes siguientes provincies:
== Demografía ==
La población del país, según los datos del censu de 2011, ye de 4.301.712 habitantes. D'ellos, según el mentáu censu, el 86,8% son blancos, el 7% mestizos y el 6,2% pertenez a otres races non especificaes.
Les principales ciudaes del país pol númberu los sos habitantes son les siguientes:
Cultura
thumb|160px|[[Óscar Arias Sánchez, ex-presidente y Premiu Nobel de la Paz.]]
A Lleira
A Lleira ye un llugar de la parroquia de Penafonte nel conceyu asturianu de Grandas de Salime.
Alcuéntrase a 10 km de Grandas de Salime, la capital del conceyu, a un altor mediu de 701 msnm y tien una población de.
Distritos federales de Rusia
Toles divisiones alministratives de la Federación de Rusia tán arrexuntaes n'ocho distritos federales (федеральные округа, singular: федеральный округ). Ca un d'ellos ye alministráu por un representante nomáu direutamente pol presidente de Rusia.
Llista de distritos federales
right|410px|
Xenealoxía
Xenealoxía (del llatín genealogia, genea > del griegu genos, triba, nacencia, descendencia, + -loxa > del griegu logos, ciencia, estudiu) ye l'estudiu y siguimientu de l'aniciu y descendencia d'una persona o familia. Tamién llámase asina al documentu que rexistra dichu estudiu, davezu espresáu como árbol xenealóxicu. Asina mesmo la xenealoxía ye una de les Ciencies Ausiliares de la Historia.
Saelices de Mayorga
Saelices de Mayorga ye un conceyu y llocalidá de la provincia de Valladolid, Castiella y Llión, España. Ye un pequeñu pueblu de que ta asitiáu a 7 quilómetros de Mayorga. Tien un chigre, una farmacia y una tienda. Les fiestes patronales son l'últimu fin de selmana de xunetu y son celébrense n'honor de San Pedro ad Vincula.
Salvador de Zapardiel
thumb|Casa consistorial. Salvador de Zapardiel ye un conceyu y llocalidá d'España, na provincia de Valladolid, comunidá autónoma de Castiella y Llión.
Demografía
Tien una población de.
La Ren
La Ren ye un llugar de la parroquia de Cardo nel conceyu asturianu de Gozón.
Alcuéntrase a 4,30 km de Lluanco, la capital del conceyu, a un altor mediu de 89 msnm y tien una población de.
Aricoris erostratus
Aricoris erostratus ye una especie de caparina, de la familia de los riodínidos, que foi descrita orixinalmente col nome de Anatole erostratus, por Westwood, en 1851, a partir d'exemplares procedentes de Venezuela.
Distribución
Aricoris erostratus tien una distribución acutada a la rexón Neotropical y foi reportada en Venezuela, Colombia y Panama.
Ecoloxía
Aricoris erostratus puede aportar a llocalmente abondosu en zones de sabanes, pacionales y cultivos en rexones seques o semi-grebes.
Les canesbes d'A. erostratus aliméntense de plantes lleguminoses y mientres parte del so ciclu de vida son protexíes y alimentaes por formigues del xéneru Camponotus.
Etnia
Una etnia (del griegu ethnos, "pueblu") ye una población humana na que los miembros s'identifiquen ente ellos, davezu en base a una real o presunta xenealoxía y fonduxe común, o a otros llazos históricos reales o maxinarios. Les etnies tán tamién normalmente xuníes por unes práutiques culturales, de comportamientu, llingüístiques, o relixoses comunes.
Kazuaki Tasaka
Kazuaki Tasaka (田坂 和昭, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Etnia
Diches comunidaes comúnmente reclamen pa sí una cadarma social, política y un territoriu.
Clasificación
Ente los grupos cimeros de pueblos inclúinse:
Anque si se toma namás que la so traza, podríen esbillase asina:
Agelaius humeralis
Agelaius humeralis, Mayito  ye una especie d'ave de Cuba y La Española. Pertenez a la familia Icteridae del orde Passeriformes.
Nomes
Agelaius en griegu significa “gregariu”, humeralis en llatín significa “del costazu”, pol costazu con parche. ‘Mayito’ y ‘totí’ son los nomes que se-yos apliquen en Cuba a dellos páxaros negros. N'Haití ye llamáu merle.
Descripción
Mide unos 20 cm de llargu (la fema ye más pequeña). Dambos sexos son negros con parches pardu-anaranxaos nos costazos, pero más pequeños y apagaos na fema. El neñón ye negru apagáu y col parche del costazu bien pequeñu y opacu. Los güeyos son castañu-escuros y el picu y les pates son negros. Tienen vezos bien gregarios y ye común velos en grandes bandaes cuando hai alimentu abondoso como nos arrozales maduros. Comen granes gramínees, frutos, inseutos, llagarteses pequeñes y néctar.
Nial
Añeren d'abril a agostu, ente la ramasca trupa d'árboles, sobre pencas de palmes o sobre bromeliacees epífitas. Constrúin el nial en forma de copa, con payes, fibres, pelos y plumes. La puesta ye de trés o cuatro güevos blancu-verdosos con delles manchitas pardes, más na parte más gruesa. Los güevos miden 3,3 por 1,7 cm.
Penafonte
Penafonte ye una aldea de la parroquia del mesmu nome nel conceyu asturianu de Grandas de Salime.
José Ramón Cuervo-Arango
José Ramón Cuervo-Arango Martínez ye un médicu y fotógrafu español.
Biografía
Nació en Xixón onde realizó los sos estudios primariu y secundariu, nel Colexu de la Inmaculada. En 1965 treslladar a Salamanca pa estudiar Medicina. A partir de los años setenta, mientres realizaba los sos estudios d'especialización médica en Murcia, Uviéu y Santander, empezó a interesase pola fotografía y adulces empezó a amosar un interés creativu na mesma. En 1980 conoció a Aaron Siskind en Barcelona, lo que coincidió cola decisión d'esponer los sos trabayos fotográficos.
Mientres la década de los ochenta intensifica la so actividá fotográfica: entra a formar parte del equipu de la revista PhotoVision, participa nos Alcuentros de Arles, viende la so obra a instituciones como la Biblioteca Nacional de Francia y la FNAC. La so obra apaez en diverses publicaciones como Nueva Lente o Arte Fotográfico y ye espuesta en múltiples espacios. El IVAM tien obra so, según el Museo Xovellanos de Xixón y el Muséu de Belles Artes d'Asturies.
La so obra foi publicada en diverses ocasiones: en 1987 el Muséu de Belles Artes d'Asturies realizó una publicación sobre una esposición y en 1998 apaeció'l so llibru "Fotografíes : 7 marzu-12 abril 1998" y en 2003 "Al otru llau del espeyu". En 2009 foi premiáu nel XL Certame Nacional d'Arte de Ḷḷuarca. De resultes realizóse una esposición itinerante de la so obra tres siete años ensin esponer, según una publicación.
30 Urania
30 Urania ye l'asteroide númberu 30 de la serie, descubiertu en Londres por John Russell Hind (1823-1895) el 22 de xunetu de 1854.
Chittagong
Chittagong ye la segunda mayor ciudá de Bangladex. Ta asitiada na parte oriental del país, cerca de la frontera con Birmania. La ciudá foi construyida a veres del ríu Karnaphuli. Cuenta con aproximao 4 millones d'habitantes.
Ye'l mayor puertu marítimu del país, siendo'l principal puntu pal comerciu esterior de Bangladex.
Cuenta con una universidá dende 1966. Un gran númberu de cristianos sigue viviendo nel vieyu barriu portugués de Paterghatta.
Chittagong ye una ciudá cercana a la mayor sablera natural del mundu, el Bazar de Cox, de 120 quilómetros de llargor.
Mediu ambiente
El puertu de Chittagong ye tamién conocíu por ser un fantasmal "campusantu" nel qu'ensame de trabayadores van desguazando pieza a pieza los grandes barcos que derruempen los mares. Estos barcos lleven nel so interior grandes cantidaes de materiales tóxicos como'l amiantu (5 o 6 tonelaes de media per barcu), pintures con plomu y cadmiu, qu'afecten gravemente la salú de decenes de miles de trabayadores, principalmente de la India y Bangladex. Los trabayadores de los esguaces alienden ensin proteición perfines fibres d'amiantu, al empar que los producen cáncer y enfermedaes respiratories. Al puertu de Chittagong tamién se-y conoz por ser el llugar concentráu más contamináu del mundu.
Chiddes (Saona y Loira)
Chiddes ye una comuña francesa del departamentu de Saona y Loira, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
31 Euphrosyne
31 Euphrosyne ye l'asteroide númberu 31 de la serie, descubiertu dende Washington el 1 de setiembre de 1854 por J. Ferguson.
Hugo Pratt
Ugo Eugenio Prat, conocíu como Hugo Pratt, foi un dibuxante de cómic, novelista y guionista italianu, creador del personaxe Corto Maltés, unu de los más internaciones del fumetto italianu.
Infancia y mocedá
thumb|200px|Vista de Harar. Magar tener nacío nuna aldea averada a Rimini, Hugo Pratt considerábase venecianu, por ser Venecia la ciudá na que se crió. Nel añu 1937 la so familia treslladóse a Etiopía, depués de la ocupación por parte de la Italia de Mussolini. Ellí so padre trabayaría nuna oficina dedicada a la producción de carreteres. Cuando estalló la guerra, so padre alistóse nun batallón de defensa nacional. En 1943, so madre y él fueron evacuaos d'Etiopía, pero so padre foi capturáu polos franceses en Harrar, morriendo en 1944 de cáncer de fégadu nun campu de prisioneros.
La revista atraxo a munchos xóvenes con talento como Dino Battaglia, Rinaldo D'Ami, Giorgio Bellavitis. Pratt atendió la invitación de la Editorial Abril con otros amigos del gruppo di Venezia, y marchó a vivir a la ciudá de Buenos Aires onde tuvo trece años.
Estancia n'Arxentina
En 1949 Pratt asitióse en Buenos Aires, Arxentina, onde trabayó como editor pa la Editorial Abril. Na revista d'aventures Misterix conoció a artistes arxentinos como José Luis Salinas, José Muñoz y Francisco Solano López, pero sobre tod, a la persona que más influiría na so carrera posterior, l'inventor del oficiu de guionista d'historietes, Héctor Germán Oesterheld col que collaboraría dibuxando pa él Sargento Kirk (1952), Ticonderoga (1957-58) y Ernie Pike (1957-59).
Al mesmu tiempu que trabayaba pa la Editorial Frontera d'Oesterheld, daba clases, xunto con Alberto Breccia, de dibuxu na Escuela Panamericana d'Arte, en Brasil, alternando l'actividá didáctica con frecuentes escursiones a l'Amazonía, al Mato Grosso y otros llugares exóticos. A lo llargo d'esti periodu va facer el so primer cómic como autor completu Anna de la jungla, que va ser seguíu por Capitan Cormorant y Wheeling. L'últimu va ser completáu depués de tornar a Italia.
Ente 1959 y 1960 treslladóse a Inglaterra, onde asoleyó pa Fleetway Publications, mientres asistía a clases na Real Academia d'Acuarela.
Regresu a Italia
Como Arxentina taba atravesando un momentu económicamente abegosu, Pratt tornó a Italia en 1962. Ellí trabauó na revista infantil Il Corriere dei Piccoli. En 1967 entamó Corto Maltés, que trata sobre les aventures d'un pirata románticu y, a la so manera, caballerosu. Esti personaxe sería el que-y daría la fama a Pratt. L'éxitu de Corto espardióse dende Francia, onde yeren editaos por Publicness, hacia Italia y, pasu ente pasu, otros países. En total fizo 29 histories sobre esti personaxe.
En 1967 entamaría una nueva serie: Gli scorpioni del deserto.
En 1970 y 1973, Pratt tornaría a Etiopía, alcontrando la tumba de so padre en Harrar.
Tabla añal del sieglu V e.C.
Sieglu V e.C.
Tabla añal del sieglu VI e.C. - Sieglu VI e.C. | Sieglu IV e.C. - Tabla añal del sieglu IV e.C.
Romadonga
Romadonga ye una aldea de la parroquia de Cardo nel conceyu asturianu de Gozón.
Alcuéntrase a 4,00 km de Lluanco, la capital del conceyu, a un altor mediu de 90 msnm y tien una población de.
Douglas Hyde
Douglas Hyde (en gaélicu Dubhghlas de hYde, seudónimu: An Cribín Aoibhinn') (Castlerea, Roscommon, 17 de xineru de 1860 – Dublín, 12 de xunetu 1949) foi un llingüista y políticu irlandés. Foi'l primer presidente de la República d'Irlanda, cargu qu'exerció ente'l 25 de xunu de 1938 y el 24 de xunu de 1945.
Foi'l tercer fíu del reverendu Arthur Hyde y de Elizabeth Oldfield. Condució una llucha constante pol estudiu y la revitalización de la llingua irlandesa y en 1893 foi unu de los fundadores de la "Lliga Gaélica", una organización non política anque trescalada pola renacencia del espíritu nacional irlandés.
La grabación de la so declaración d'oficiu como Presidente d'Irlanda en 1938, en idioma irlandés con acentu del Condáu de Roscommon, permanez como la única grabación de daquién falando nesi dialeutu.
Obra lliteraria
Hyde publicó una escoyeta de lliteratura popular irlandesa, "Beside the fire" ("Al llau del Fueu"), 1899. Publicó depués "Love Songs of Connacht" (Cantares d'Amor de Connacht) en 1893, escoyeta de les sos poesíes n'irlandés, con traducción al inglés y "Religious Songs of Connacht, 1906 ("Cantares Relixosos de Connacht"). Autor amás de Una Historia Lliteraria d'Irlanda'' ("A Literary History of Ireland" 1899) y de un drama teatral d'un solu actu n'irlandés.
Conradh na Gaeilge
El movimientu Conradh na Gaeilge (la Lliga Gaélica), que paecía de primeres una inocua asociación d'intelectuales excéntricos, ganó rápido'l consensu del pueblu d'Irlanda. Hyde escribió un folletu que tituló The Necessity for De-Anglicising Ireland (La Necesidá de Desanglificar Irlanda), nel cual proponía que por aciu la educación el pueblu irlandés se reapropiarse de la so propia tradición llingüística y lliteraria.
Senador y Presidente de la República
Anque Hyde nun militó nel Sinn Féin mientres el movimientu independentista, aceptó ser designáu al Seanad Éireann, la cámara alta del Oireachtas (Parllamentu irlandés) a instancies del so amigu, el presidente del Conseyu Executivu William Cosgrave, dempués de la creación del nuevu Estáu irlandés. Sicasí, la so presencia nel Oireachtas duró poco tiempu, pos en payares de 1925, al presentase a les eleiciones, la Catholic Truth Society of Ireland (CTS) atacar por ser protestante (el so padre yera reverendu de la Ilesia d'Irlanda) y acusar de sofitar el divorciu. El secretariu xeneral de la CTS escribió delles columnes na so contra nel periódicu Irish Independent, polo que perdió'l so cargu.
Foi profesor de llingua irlandesa nel University College de Dublín, onde unu de los sos alumnos foi'l futuru fiscal xeneral y tamién Presidente d'Irlanda, Cearbhall Ó Dálaigh.
Por suxerencia del Fine Gael, entós na oposición, nes negociaciones interpartidarias col Fianna Fáil del entós Taoiseach (primer ministru) Éamon de Valera, foi escoyíu por alcuerdu de dambos partíos como primer Presidente de la República d'Irlanda en 1938, cargu del cual retiróse pola so avanzada edá y diversos problemes de salú en 1945, pa morar na antigua casa del "Señor Teniente d'Irlanda", agora denominada Casa Ratta, onde finó en 1949.
Chissey-en-Morvan
Chissey-en-Morvan ye una comuña francesa del departamentu de Saona y Loira, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Penafurada
Penafurada ye una aldea de la parroquia de Penafonte nel conceyu asturianu de Grandas de Salime.
Alcuéntrase a 13 km de Grandas de Salime, la capital del conceyu, a un altor mediu de 729 msnm y tien una población de.
Fórnols de Matarranya
Fórnols de Matarranya o Fórnols, en catalán, o Fórnoles, en castellán, ye una llocalidá y conceyu de la provincia de Teruel, comunidá d'Aragón, España, na contorna de Matarraña. Tien una población de 103 habitantes (INE 2008) y tien una estensión de 32,5 km².
Personaxes pernomaos de Fórnoles
Fórnoles ye'l pueblu natal d'Andrés Piquer, famosu catedráticu de medicina que foi médicu Real de Fernandu VI en 1752. Como compensa a los numberosos años al serviciu, el monarca financió en Fórnoles la construcción de la ilesia cola torre más alta de tola provincia.
Fórnoles vio nacer al escritor Braulio Foz, autor de La Vida de Pedro Saputo editada en 1844. En xunetu de 2006 inaugurar en Fórnoles un centru de visitantes dedicáu a esti lliteratu na so casa natal, en llevando a cabu un cuidáu llabor de rehabilitación.
La Cabaña (Eres)
La Cabaña ye una aldea de la parroquia d'Eres nel conceyu asturianu de Gozón.
Alcuéntrase a 3,60 km de Lluanco, la capital del conceyu, a un altor mediu de 60 msnm y tien una población de.
Uusimaa
Uusimaa (o Nyland, en suecu, Nueva Tierra) ye una rexón de Finlandia allugada na so provincia meridional. Llenda con Finlandia del Suroeste, Tavastia Propia, Päijänne Tavastia y Uusimaa Oriental.
Conceyos
La rexón tien como subdivisiones les subrexones de Helsinki, Lohja y Ekenäs que contienen les siguientes ciudaes:
Subrexón de Helsinki:
Subrexón de Lohja:
Subrexón de Ekenäs:
Consonante líquida
Una consonante líquida ye una clase de consonantes qu'inclúi tantu a les consonantes llaterales como a les consonantes vibrantes o róticas.
Descripción
Tantu les llaterales como les vibrantes tienen propiedaes fonotácticas similares en munches llingües, por tanto, resulta útil arrexuntales nuna clase, la clase de les líquides. Por casu en munches llingües les líquides son les consonantes que tienen una mayor llibertá d'escurrimientu en grupos consonánticos. En delles llingües como'l xaponés o'l coreanu esiste un únicu fonema líquidu que según el contestu realízase como llateral o como vibrante, esto ye, esisten alófonos llaterales y vibrantes d'esi fonema.
N'español y munches otres llingües europees, esisten fonemes llaterales y róticos n'oposición fonémica. N'ataque silábicu cuasi toles variantes d'español estremen cuatro líquides /, en posición de coda silábica la oposición amenorgar a // y //. Otres llingües europees como'l italianu o'l serbocroata tienen más de dos fonemes líquidos n'oposición. Munches llingües con trés líquides tienden a tener típicamente y llingües como'l rusu tienen sistemes pocu frecuentes como.
Ente les llingües del mundu lo más frecuente ye qu'esistan dos líquides n'oposición, sacante ente les llingües indíxenes de Norteamérica y les llingües aboríxenes d'Australia. En Norteamérica, les llingües suelen escarecer de vibrantes y por contra esiste una amplia variedá de llaterales, anque frecuentemente son obstruyentes y non aproximantes. La mayoría de llingües aboríxenes d'Australia tienen un conxuntu bien ricu de líquides, llegando delles llingües a tener siete líquides distintos (incluyendo dentales, alveolares, retroflexes, patalates y hasta trés vibrantes distintos). Esta esuberancia de consonantes líquides nes llingües australianes compensa llargamente l'amenorgáu númberu de vocales y l'escasez de fricatives nestes llingües.
Per otra parte, hai munches llingües amazóniques y del este de Norteamérica qu'escarecen por completu de consonantes líquides, y tamién delles poques d'Asia y África. Les llingües polinesies típicamente tienen una única líquida, que puede ser una llateral o una vibrante.
Etimoloxía
El gramáticu Dionisio de Tracia usó la pallabra griega ὑγρος (hugros 'húmedu') pa describir los soníos del griegu clásicu. La mayoría de comentaristes asumen qu'esta denominación referiríase al efeuto "esmucidizu" sobre la métrica del griegu clásicu, onde una líquida o nasal pueden apaecer como la segunda consonante d'un grupu consonánticu. El términu hugros 'húmedu' foi oxetu d'un calcu en llatín como liquidae [consonantes], y de ende'l términu heredáu pola tradición llingüística europea.
Ed Bradley
Biografía
Nació en Filadelfia el 22 de xunu de 1941. Ente'l so trabayos más recién y más reconocíos son los dedicaos a los abusos sexuales na Ilesia Católica.
En 1987 fixo un pequeñu papel na película Russkies empobinada por Rick Rosenthal.
Morrió'l 9 de payares de 2006 a los 65 años nun hospital neoyorquín víctima de leucemia.
José Ramón Pérez Ornia
José Ramón Pérez Ornia foi un periodista y profesor universitariu asturianu. Foi direutor xeneral del ente públicu de comunicación del Principáu d'Asturies (la RTPA), profesor de la Universidá Complutense y direutor del Anuariu de la TV qu'edita GECA. Como académicu estudió les rellaciones ente'l poder políticu y la televisión. Allugáu na órbita del PSOE, formó parte del equipu que preparó la concesión de llicencies de televisión privada n'España a finales de los años ochenta. Darréu foi nomáu Direutor Xeneral de Telemadrid (1991), yá que ocupó hasta 1994. D'ende pasó al Ministeriu de la Presidencia como Direutor Xeneral de Comunicación. Dexó'l cargu en 1996 ya incorporóse a la empresa GECA -Gabinete d'Estudios de Comunicación Audiovisual- dedicada al analís y el plantegamientu d'estratexes en televisión y que publica un Anuario de la Televisión dirixíu por el mesmu Ornia. En xineru de 2005, tomó posesión como Direutor Xeneral de RTPA.
32 Pomona
32 Pomona ye l'asteroide númberu 32 de la serie, descubiertu dende París el 26 d'ochobre de 1854 por Hermann Mayer Salomon Goldschmidt (1802-1866).
Ríu Yamuna
El ríu Yamuna (delles vegaes trescritu como Yamunā, Jamuna o Jumna) (en sánscritu, यमुना; n'urdu, جمنا) ye un llargu ríu del norte de la India que flúi en direiciones S, SE y Y, al traviés de los estaos de Haryana, Himachal Pradesh, Uttarakhand, Uttar Pradesh y el territoriu de Delhi, hasta desaguar nel ríu Ganges —del que ye'l so principal afluente— xunto a la ciudá d'Allahabad.
Naz a un altor de 6387 m, nel glaciar Yamunotri, nes fasteres suroccidentales de los picos Banderpooch, nel Himalaya inferior, y percuerre un llargor total de 1376 km, antes de desaguar en Triveni Sangam, Allahabad, llugar cada dolce años de la pelegrinación Kumbha Mela. En Triveni («tres ríos», una y bones los hindús creen qu'ellí tamién conflúi l'invisible ríu soterrañu Sáraswati, que yá apaez nomáu nel perantiguu Rig-veda (el testu más antiguu de les escritures de la India, de mediaos del II mileniu e.C.), les agües del Yamuna son abondo tresparentes, ente que les del Ganges son más amarellentaes. Drena una amplia cuenca de 366 223 km² (el 40,2% de tola cuenca del Ganges).
El Yamuna recibe munchos afluentes nel camín, incluyendo los ríos Giri, Tons —el so afluente más llargu y más grande na parte alta—, Hindon (400 km), Chambal (1050 km), Betwā (610 km), Mandakini, Sindh (470 km) y Ken (427 km). El más importante ye'l Chambal, que recibe de la mesma munchos afluentes, siendo los principales los ríos Khan, Kshipra, Kalisindh, Parbati y Banas. Les ciudaes de Baghpat, Nueva Delhi, Noida, Mathurā, Agra, Firozabad, Etawah, Kalpi, Hamirpur y Allahabad atópase nes sos veres y frente a él atópase numberosos edificios importantes, destacando ente toos el Taj Mahal, n'Agra.
Chissey-lès-Mâcon
Chissey-lès-Mâcon ye una comuña francesa del departamentu de Saona y Loira, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Ríu Yamuna
Al igual que'l Ganges, el Yamuna tamién ye bien veneráu nel hinduismu y adoráu como la diosa Iamuna a lo llargo del so cursu. Na mitoloxía hindú, convertir a l'antigua diosa Iamí nesta personificación del ríu Yamuna. Iamí yera la fía de Vivasuat (el dios del sol), y hermana ximielga d'Iama, el dios de la muerte. Por eso, bañase nes agües sagraes del Yamuna llibera de los tormentos de la muerte.
L'agua del Yamuna ye razonablemente de bona calidá nel tramu de 375 km ente Yamunotri, nel Himalaya, y Wazirabad, en Delhi, onde s'arramen les agües residuales al traviés de 15 desaguadorios ente la barrera Wazirabad y la barrera Okhla, que faen que depués el ríu tea bien contamináu. Un funcionariu describe'l ríu como un colector d'agües negres», cola demanda bioquímica d'osíxenu (DBO) en valores que van de 14 a 28 mg/l y con un altu conteníu de coliformes. El ríu sufre por trés fontes principales de contaminación: los llares y l'eliminación de les agües residuales municipales; la erosión del suelu resultante de la deforestación pa dar pasu a l'agricultura, xunto cola llavadura de los derivaos químicos de los fertilizantes, yerbicíes y pesticidas; y la escorrentía de l'actividá comercial y de los polígonos industriales.
El Yamuna en Uttarakhand
left|250px|thumb|Los picos Banderpoonch, onde tán les fontes del Yamuna, vistos dende [[Mussoorie]] left|250px|thumb|El templu de [[Yamunotri a veres del ríu, un santuariu dedicáu a la diosa Yamuna.]] right|250px|thumb|Cursu del ríu Yamuna, na [[llanura Indo-Gangética]]
Les fontes más alloñaes del ríu Yamuna atopar nel glaciar Yamunotri, a un altor de 6387 metros, nes fasteres suroccidentales de los picos Banderpooch, parte de la cordal Mussoorie del So Himalaya. Alministrativamente, el ríu naz nel distritu de Uttarkashi del estáu d'Uttarakhand, daqué al norte de la ciudá santa de Haridwar. En arrexuntándose dellos pequeños ríos y regueros de monte, considérase que'l Yamuna, como tal, naz en Yamunotri, a 3.293 m, onde s'atopa unu de los santuarios más sagraos del hinduismu, dedicáu a la diosa Yamuna y que ye parte del Chota Char Dham, el circuitu de pelegrinaxe o Yatra. Tamién a cuerpu, cerca del templu, nuna caminada de 13 km que sigue la vera derecha del ríu, atópase'l Markendeya Tirtha, onde'l sabiu Markandeya escribió'l Markandeya Purana.
Chissey-lès-Mâcon
Tien una población de y una superficie de  km².
Ríu Yamuna
El Yamuna en Uttarakhand
A partir d'equí'l Yamuna flúi escontra'l sureste mientres un tramu d'unos 200 km al traviés de los Baxos Himalayas y el cordal Shivalik, acompañáu nel valle pela carretera NN-94. El ríu pasa por pequeñu llocalidá de monte como Bharkot, Paunthi, Muren, Naugoan, Kuwa, Nambagh y Kalsi. Nesti tramu altu del valle atopen depósitos morrenaicos nes sos empinaes fasteres, con destacaos accidentes xeomorfolóxicos como espolones enxareyaos, bancos serrapatosos de roca y secuencies de terraces aluviales (que pueden vese cerca de Naugoan).
El ríu depués señala la frontera ente la parte suroccidental del estáu de Himachal Pradesh y Uttarakhand, un curtiu tramu nel que'l ríu baxa a los llanos de valle de Doon, non lloñe de Dehradun, la capital estatal, alcontrada al oeste a apenes 30 km. El Yamuna llega a les llocalidaes de Dakpathar, Vikasnagar y Herbentpur. Al entamu d'esti tramu, por aciu una presa alliviaderu, l'agua del Yamuna ye esviada a una canal pa la xeneración d'enerxía, y pocu más embaxo, onde'l Yamuna ye encetáu pel ríu Assan, ta la barrera o dique Assan, qu'alluga un santuariu d'aves. Depués el Yamuna recibe, pela derecha y procedente del norte, al ríu Tons l'afluente más llargu y más grande del altu Yamuna, y que drena la parte d'ésta cuenca alta que pertenez a Himachal Pradesh, un total de 2.320 km². El Tons naz nel valle Hari-ki-dun y na confluencia col Yamuna lleva más enagua que la corriente principal. El sistema de drenaxe completu del ríu estender ente la cuenca del Giri-Sutlej, en Himachal, y la cuenca Yamuna-Bhilangna, en Garhwal, y de fechu la cresta sur del Shimla tamién arrama nesti sistema.
Otros afluentes de la rexón son los ríos Giri, Rishi Ganga, Kunta, Hanuman, Ganga y Bata, que drenan la parte alta de la vasta cuenca del ríu Yamuna.
Dempués de pasar Paonta Sahib, la ciudá de pelegrinación Sikh, el ríu sale del estáu pel estremu suroccidental del Parque Nacional de Kalesar y algama Tajewala, nel distritu de Yamuna Nagar del estáu de Haryana, onde en 1873 construyóse una presa que ye l'orixe de dos canales importantes, la canal Yamuna Occidental y canal Yamuna Oriental, que irrigan los estaos de Haryana y Uttar Pradesh. La canal de Yamuna Occidental (conocíu por WYC, les sos sigles, del inglés Western Yamuna Canal).
El Yamuna en Haryana-Uttar Pradesh
Antes de llegar pasa frente a la planta de tratamientu de Haiderpur, que deriva parte de les sos agües pal suministru urbanu de Delhi, amás de recibir tamién les agües residuales de les ciudaes de Yamuna Nagar y Panipat. El Yamuna reponer de nuevu dempués d'esto peles agües qu'arramen nél dellos regueros estacionales y peles agües soterrañes acumulaes, yá que ello ye que mientres la estación seca, caltiénse secu en munchos tramos dende Tajewala hasta Territoriu Capital Nacional de Delhi, onde entra cerca del pueblu de Palla dempués de percorrer 224 quilómetros.
Contaminación
Lamentablemente, el ríu Yamuna ta sumamenete contamináu, tantu que representa una amenaza pal mesmu Taj Mahal, pos hai estudios que suponen que la contaminación enfusó, y pudiera tar podreciendo los sos cimientos. Si esto ye ciertu, cuerre'l riesgu de derrumbar, si ye que nun se fai nada pel ríu.
El Yamuna dempués de Delhi
right|250px|thumb|El Yamuna cerca de [[Delhi]] right|250px|thumb|El ríu Yamuna en [[Agra.]] right|250px|thumb|La ponte Nueva Yamuna, en [[Allahabad.]] right|250px|thumb|El [[Triveni Sangam, confluencia del Yamuna y el Ganges.]]
Una vegada superada la capital, el Yamuna continua describiendo un arcu cada vez en direición más suroeste, pasando cerca del circuitu onde se va celebrar nel añu 2011 per vegada primera'l Gran Premiu de la India, cerca de la ciudá industrial de Gran Noida, onde'l Yamuna recibe pela esquierda al Hindon (400 km). Continua agües abjo pasando por Hassanpur (14.089 en 2009) y depués yá s'enfusa definitivamente nel estáu de Uttar Pradesh. Sigue por Shergarh, Vrindavan (56.618 hab.) —una ciudá santa del hinduismu na que sobresal el templu Krishna Balaram Mandir— y l'importante ciudá de Mathurā (298.827 hab.). Continua'l ríu virando cada vez más escontra l'oeste, algamando la reserva Forestal de Babarpur, xustu antes de llegar a la ciudá d'Agra (1.430.055 hab.), onde nes sos veres atópase unu de los edificios más famosos del mundu, el Taj Majal.
Sigue la so meyora, llegando a les pequeñes ciudaes de Rudmuli, kachaura y depués a Etawah (141.460 hab.). Al poco recibe pela derecha, procedente del suoeste, al más importante de tolos sos afluentes, el llargu ríu Chambal. Casi darréu, en Bhajanpura, recibe pola mesma mano al ríu Sindh (470 km). Pasa dempués por Kalpi (42,858 hab.), la ciudá fortaleza de Chapar Ghata y Hamirpur (32.035 hab.), onde recibe pela derecha al ríu Betwā (610 km). En Glaya Ghat recibe a otru de los sos afluentes importantes, tamién pela derecha, el ríu Ken (427 km).
Prosigue, yá na parte final del so llargu percorríu, y algama la ciudá d'Allahabad y al poco, apurre les sos agües al Ganges, pela derecha, nun llugar sagráu conocíu como Triveni Sangam dempués de percorrer una distancia de 1376 km. Equí los pelegrinos viaxen en botes a les plataformes alzaes metanes la corriente pa ufiertar les sos oraciones. Mientres el Kumbh Mela, celebráu cada 12 años, los ghats de tol Sangam rexúntense y tomen el bañu nes agües sagraes de la confluencia.
right|250px|thumb|Un mapa de 1908 del ''Doab', qu'amuesa les subrexones de "Alto Doab", "Mediu Doab," y "So Doab." Xunto col Ganges, al que sigue casi en paralelu dempués d'algamar la llanura Indo-Gangética, la más grande llanura aluvial fértil nel mundu, el Yamuna crea'l Doab Ganges-Yamuna, una franxa de tierra que conforma una rexón de 69.000 km², un terciu de tola llanura, anguaño conocida polos sos productos agrícoles, ente los que destaca'l cultivu del arroz Basmati. La mesma llanura soporta un terciu de la población de la India al traviés de la so producción.