cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aeropuertu de Trondheim-Værnes
thumb|250px|Terminal del aeropuertu. L'Aeropuertu de Trondheim-Værnes (Trondheim lufthavn, Værnes) ye un aeropuertu internacional que s'atopa en Stjørdal, a 19 km al este de Trondheim, Noruega. Operáu pola empresa estatal Avinor, comparte instalaciones cola Base Aérea de Værnes de la Real Fuercia Aérea Noruega. En 2013, l'aeropuertu tuvo 4 313 547 pasaxeros y 60 830 operaciones, faciendo d'él el cuartu más ocupáu del país. Tien dos terminales: la terminal A data de 1994 y úsase pal tráficu nacional, ente que la terminal B ye la más antigua, foi anovada en 1982 y úsase pal tráficu internacional. Anguaño tien una sola pista de 2999 metros, según otros dos en desusu, una estación de ferrocarril integrada y un hotel.
Les principales llinies aérees nel aeropuertu son Scandinavian Airlines (SAS), Norwegian Air Shuttle y Widerøy, y toes elles utilizar como unu de los sos centro d'operaciones. La principal ruta ye'l serviciu a Oslu, operada tantu por SAS como por Norwegian, que ye la décima ruta más transitada d'Europa. Dambes operen tamién servicios a Bergen, Bodø y Tromsø con aviones Boeing 737. SAS tien dellos servicios nacionales adicionales como al so hub nel Aeropuertu de Copenḥague-Kastrup ente que Norwegian tien delles rutes internacionales de baxa frecuencia. Widerøy opera un avión rexonal Bombardier Dash 8 a seis aeropuertos en Helgeland, amás de al so hub nel Aeropuertu de Sandefjord-Torp. Krohn Air apurre servicios a Molde. Una ruta internacional diaria a Ámsterdam, Östersund ye ufiertada por KLM y una a Estocolmu-Bromma por Nextjet. A lo último, Icelandair empezó a emprestar servicios al so centru de conexón en Reikiavik dende xunu de 2010. L'aeropuertu tamién tien servicios chárter, principalmente al Mediterraneu.
Aereollinies y destinos
Scandinavian Airlines ye l'aereollinia col mayor númberu de vuelos rexonales a Trondheim-Værnes. La principal ruta ye escontra'l so centru de conexón en Oslo; ufierta tamién otros servicios a Bergen, Bodø, Stavanger, Tromsø y Ålesund, toos ellos con Boeing 737. Internacionalmente ufierta un vuelu selmanal a Alicante y unu diariu a Copenḥague.
Norwegian Air Shuttle ye una compañía de baxu costu que los sos vuelos principales son a Oslo, Bergen, Bodø y Tromsø, tamién con Boeing 737. Tamién realicen vuelos a destinos internacionales d'ente unu y tres vuelo selmanales a 11 ciudaes europees.
Widerøy ye una aereollinia rexonal filial de SAS. Utiliza Bombardier Dash 8 Q400. Los sos destinos son Sandefjord, Trondheim y otros seis aeropuertos en Trøndelag y Helgeland. KLM realiza tres vuelo diarios a Ámsterdam por aciu el so filial KLM Cityhopper con aviones Embraer 190.
Tráficu y estadístiques
thumb|Zona de facturación na Terminal A
Fatu Hiva
miniaturadeimagen|Monte de Fatu Hiva. 300px|miniaturadeimagen Fatu Hiva (en marquesano Fatuiva) ye la islla más meridional de les Marqueses. Ta asitiada a 75 km al sur de Hiva Oa. Les sos coordenaes son: -10.48333°N, -138.65°W -10.48333°N, -138.65°W﻿ / ﻿-10.48333°N, -138.65°W.
La islla ta constituyida por dos antiguos volcanes que formen una cadena montascosa que remata nel monte Tauauoho con 960 metros d'altitú. Al oeste abren dos badees: Hanavave y Omoa. La badea de Hanavave yera conocida polos navegantes como badea de les Vergas, yá que s'atopen unes formaciones predreses con forma fálica. Los misioneros católicos, interpretando que se trata de los velos de les vírxenes, camudaron el nome a badea de les Vírxenes, añediendo una "i" en francés: V(i)erges. La mariña este  caracterizase por estrechos valles serrapatosos y inaccesibles. La superficie total ye de 80 km².
Fatu Hiva foi afayada por Álvaro de Mendaña y Neira la vixilia de Santa María Madalena de 1595, y llamóla Islla Madalena. L'investigador noruegu Thor Heyerdahl instalóse en 1936, y empezó a desenvolver equí les sos teoríes sobre los saleos prehistóricos. Describi la so esperiencia nel llibru Fatu-Hiva: Back to Nature.
Patagioenas flavirostris
La palombu moráu, Palombu piquirroja, o palombu piquirroja (Patagioenas flavirostris) ye una especie d'ave columbiforme de la familia Columbidae. Ye nativu de Belize, Costa Rica, El Salvador, Guatemala, Hondures, Méxicu, Nicaragua y los Estaos Xuníos. El so hábitat consiste de monte tropical y subtropical.
Subespecies
Estrémense les siguientes subespecies:
Clara Paget
Lady Clara Elizabeth Iris Paget, conocida a cencielles como Clara Paget, ye una ex-modelu y actriz inglesa. Ye conocida polos sos papeles en películes como St Trinian's 2: The Legend of Fritton's Gold y Fast & Furious 6 y la so interpretación como la pirata Anne Bonny na serie de televisión Black Sails.
Saint-Poncy
Saint-Poncy ye una comuña francesa del departamentu de Cantal, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Clara Paget
Biografía
Paget nació en 1988, fía de padre artista, Charles Paget, octavu Marqués de Anglesey, y madre escritora, Georgeanne Elliot Downes.
Carrera
Ufiertóse-y un papel dempués de ser fichada por un caza talentos nuna fiesta d'amarutes. Paget recibió aponderamientos pol so papel como Anne Bonny, una representación ficticia de la histórica pirata, na serie Black Sails.
Saint-Poncy
Tien una población de y una superficie de  km².
Florange
Florange ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Arcu iris de borrina
Un arcu iris de borrina ye paecíu a un arcu la vieya, pero debíu al tamañu diminutu de les gotes d'agua que causen la borrina, menores de 0,05 mm, los arcos iris de borrina tienen colores bien débiles, un cantu esterior colloráu y un interior azuláu. En dellos casos cuando les gotitas son bien pequeñes paez blancu. Un arcu iris de borrina puede vese en nubes, típicamente dende un avión mirando hacia baxo y entós llámase "arcu iris de nube".
Cuando les gotes que lu formen tienen toes casi'l mesmu tamañu l'arcu iris de borrina puede tener múltiples aniellos internos, supernumerarios, que tán bien fuertemente coloriaos más que l'arcu iris principal.
La falta de colores del arcu iris de borrina ye el resultáu de les más pequeñes gotes d'agua... tan pequeñes que la llonxitú d'onda de la lluz faise importante. La difraición aborrona los colores que se crearíen con gotes d'agua d'arcu iris más grandes.
Direición
thumb|Un arcu iris de borrina, [[Gloria (fenómenu ópticu)|gloria solar y espectru de Brocken observaos en San Francisco.]] Un arcu iris de borrina puede vese na mesma direición qu'un arcu la vieya, asina'l sol taría detrás de la cabeza del observador y la direición de la vista taría escontra un bancu de borrina (que puede nun estremase en direiciones alloñaes del arcu iris en sí). La so radio esterior ye llixeramente menor que'l d'un arcu la vieya.
Uviéu
Uviéu o Uvieo (Oviedo en castellanu) ye una ciudá española capital del Principáu d'Asturies. Tien el so orixe na Alta Edá Media (sieglu VIII), o enantes. Asinamesmo, ye un conceyu asturianu, siendo la so capital la ciudá del mesmu nome, Uviéu; y una parroquia de dichu conceyu, que comprende a Uviéu capital.
Esisten otres ciudaes col mesmu nome, toes elles nel continente americanu: en Baxa California, en Veracruz (Méxicu), en Paraguái, na República Dominicana y en Florida (EE. XX.).
Etimoloxía
thumb|Títulos de la ciudá d'Uviéu. Relieve allugáu na [[Casa de conceyu d'Uviéu.]] thumb|[[El Carbayón d'Uviéu que dio nome a los habitantes de la ciudá, tronzáu en 1879.]] Uviéu o Uvieo ye'l topónimu tradicional del conceyu. Nes cróniques medievales del Reinu d'Asturies denoma alternativamente a la ciudá Ovetao u Oveto. Asina nel Testamentu d'Alfonsu II llámasela Ovetdao, Ovetao na Crónica Albeldense y Oveto nel Pautu monásticu de San Vicente y nes Cróniques d'Alfonsu III, tanto nes sos versiones rotense, como sebastianense.
Etimolóxicamente nun ta claro l'orixe del nome de la ciudá. Ramón Menéndez-Pidal atribuyó-y al topónimu un orixe celta. Tamién se-y atribuyeron significados estremaos n'euskera. Delles teoríes apunten a que remanez del llatín medieval Urbs Vetus, que significa «ciudá vieya». Propuesto por Luis Alfonso de Carvallo (Padre Carvallo). Dalgunes fontes, como Xosé Lluis García Arias, dulden d'esta propuesta pos urbs yera femenín y vetus neutru y, polo tanto, nun se podría falar d'una "ciudá vieyo", nun siendo qu'urbs seya consideráu como dalgo non contable. Propuesto por Floriano Cumbreño y Recio García, l'orixe trataríase de la unión de Ovis col sufixu -etum, que significa «llugar abondosu n'oveyes», anque esto nun parez mui fundamentáu. Otres esplicaciones consideren que iovetano ye xetivu de Iove (que significa Xúpiter, polo que'l llugar pudiera ser un llugar de veneración a Xúpiter), o que remanez del idioma celta. Joaquín Manzanares propunxo la esplicación de que'l nome de la ciudá provién del llatín Albetum (blanquín), debío a la color de l'atalaya onde s'asitiaba'l nucleu orixinal de la ciudá; esto coincide cola descripción que fizo del llugar el Padre Carvallo. Asina, surde otra posible interpretación del orixe del nome de la ciudá, qu'indica qu'Uviéu vien de Alvietum (de la unión de Alveum y la terminación -etum), que significa «llugar abondosu en ñores» y que tamién coincidiría cola descripción dada por Padre Carvallo.
Xentiliciu
El xentiliciu de los habitantes d'Uviéu ye uvieín, anque popularmente tamién se los conoz como carbayones, n'alcordanza d'un árbol que foi per munchos sieglos símbolu de la ciudá. Un carbayu, un árbol que yera sagráu pa los antiguos ástures. Ún d'ellos, delles veces centenariu, yera conocíu col nome d'El Carbayón, y crecía no que, hasta mediaos del sieglu XIX, yeren les afueres de la ciudá. La necesidá de coneutar el cascu vieyu de la ciudá cola nueva Estación del Norte (a la que llegaben los trenes provenientes de la Meseta Central) llevó a la corporación conceyera a afalar a un ensanche qu'obligó a tronzalu, yá que la so presencia torgaba que la qu'anguaño ye cai d'Uría tuviere'l trazáu rectilliniu que pretendíen los impulsores d'esti ordenamientu de l'arredolada de la ciudá. Pesie a la oposición de gran parte de los ciudadanos, el carbayu foi tronzáu finalmente en 1879.
En 1950 el conceyu llantó otru carbayu a la vera del Teatru Campoamor, al que se-y dio'l nomatu d'El Carbayín, pero secó pocos años dempués. En 1970 sustituyóse por otro trayíu de San Llázaru de Paniceres (conceyu d'Uviéu), que güei entá se llevanta na parte trasera del teatru, dando nome a la plaza que lu acueye. Amás, nel llugar onde taba El Carbayón orixinal colocóse, sobre l'acera, una placa conmemorativa en marzu de 1959.
Símbolos
Los símbolos del conceyu d'Uviéu son l'escudu, nel que figuren los títulos qu'ostenta la ciudá alredor de la Cruz de los Ánxeles y timbráu por una corona real, y la bandera, de color azul col escudu nel centru.
Historia
thumb|A la espera d'un estudiu fondu, too paez indicar que'l fragmentu de la muralla integráu nes muries del [[Monesterio de San Pelayu correspuende a la primitiva muralla prerrománica construyida pol rei Alfonsu II d'Asturies a principios del sieglu IX.]]
Edá Media
thumb|Parte trasera de la Ilesia de San Tiso. thumb|Edificiu históricu de la [[Universidá d'Uviéu.]]
thumb|[[Casa de la Rúa, l'edificiu civil más antiguu d'Uviéu.]]
La ciudá d'Uviéu fundóse en 761, según el rellatu que se fai de la mesma nel Pautu monásticu de San Vicente, datáu en 781 y conserváu en copia del sieglu XII nel Archivu del Monesteriu de San Pelayu, sobre una llomba asitiada na encruceyada qu'unía, de norte a sur, Llión con Lucus Asturum, l'actual Lugo, pasando pel puertu de Payares, y el que s'empobinaba al oeste en direición a Galicia. La llomba, nesi momentu desierta, llamada Ovetao o Oveto, foi ocupada polos monxos Máximu y Fromestanu onde construyeron un monesterio que dedicaron a San Vicente. Posteriormente, nuna data imprecisa y probablemente pa confirmar la posesión de la llomba polos monxos de San Vicente, el rei Fruela I visitó'l llugar y decidió llevantar una basílica dedicada a San Salvador y otres dependencies, nes que nacería so fíu, el futuru Alfonsu II el Castu.
Anque históricamente consideróse que la fundación de la ciudá se remonta al sieglu VIII, vieno especulándose dende mediaos del sieglu XX cola posibilidá de la esistencia de dalgún poblamientu del llugar nel periodu romanu, deduciéndolo fundamentalmente a partir d'una llectura crítica del mentáu Pautu monásticu de San Vicente. Esta suposición foi cobrando cada vuelta más fuercia con recientes descubrimientos arqueolóxicos obteníos nes obres d'ampliación del Muséu de Belles Artes d'Asturies en 2008, dataos nel sieglu IV.
Alfonsu II el Castu treslladó la capital del reinu d'Asturies a Uviéu nún momentu indetermináu, pero enantes de 812, data del Testamentu d'Alfonsu II, que se guarda nel Archivu de la Catedral d'Uviéu, y onde yá cita a la ciudá como llugar onde reside. Convirtióla en sede episcopal, fortificóla y dotóla de palacios, ilesies y otres estructures. La muralla que protexía la ciudá, de la que güei malapenes queden partes visibles en dellos emplazamientos, llindiaba una figura circular afayada a la llomba, ocupando un área de 11 ha qu'acoyía a unes 6.000 persones distribuyíes en trés barrios bien diferenciados: La Villa, qu'axuntaba los edificios más antiguos relixosos y civiles; Cimavilla, mercantil y venceyada a les pelegrinaciones; y Socastiellu.
Al tiempu del so reináu descubrióse en Compostela un cabuercu que se supunxo del apóstol Santiago (nel 812). Esti rei foi'l primeru en visitalu partiendo dende Uviéu, colo qu'Alfonsu II se convirtió nel primer pelegrín a Santiago, inaugurando'l primer camín de pelegrinos, como se pue lleer nún documentu d'Alfonsu II datáu nel 4 de setiembre del añu 829, onde se concede a la ilesia de Santiago de Compostela l'espaciu comprendíu nún radiu de trés milles alredor d'ésta, construyida pa venerar a les sagraes reliquies, y onde d'esta manera se cuenta cómo'l rei s'enteró del descubrimientu y cómo acudió colos maiores del so palaciu; anque anguaño se sabe que ye falsu, supónse que se debe basar n'otru verdaderu d'Alfonsu II que yá nun se conserva.
Darréu el so contautu cola corte de Carlomagno, entamó a fluyir dende'l reinu d'ésti un ríu de pelegrinos qu'entraben pelos Pirineos y pel norte diben hasta Uviéu y dende ehí pa Santiago, colo que'l camín norte ye la ruta más antigua de los pelegrinos a Santiago de Compostela. Si los primeros pelegrinos usaben esta vía débese a que más al sur el camín nun yera seguru nesa dómina, ya que se trataba d'un territoriu en que, anque yá conquistáu a Al-Andalus, yeren frecuentes les incursiones musulmanes. De fechu, el camín del sur ye posterior, yá que namái reis posteriores fueron a alloñar los musulmanes hasta más allá del Dueru.
Nel añu 1075 visitó Uviéu en calidá de pelegrín el rei de Llión y de Castiella, Alfonsu VI. Abrió solemnemente l'Arca Santa na ilesia de San Salvador, que contenía munches y mui bones reliquies que tuvieren escondíes nel monte Monsacru, por mor de la conquista musulmana. A partir d'esti fechu, Uviéu y les sos reliquies fueron famoses internacionalmente, hasta'l puntu que los pelegrinos que veníen a Santiago de Compostela s'esviaben en Llión y s'empobinaben al norte pa facer un altu nesta ciudá asturiana y venerar les reliquies. De fechu hai un refrán antiguu que diz Quien va a Santiago y nun a San Salvador, visita al siervu y dexa al Señor, indicando poro qu'Uviéu yera ruta obligada pa los pelegrinos del camín.
El rei Xuan I, en 1388, funda'l Principáu d'Asturies, títulu inauguráu pol infante don Enrique, fíu d'aquelli, y que dende entós corresponderá a los socesores a la Corona; Uviéu tórnase, entós, na capital del Principáu. Al empar surdía la Xunta Xeneral del Principáu d'Asturies, institución de drechu públicu que como Xunta de Conceyos funcionó con calter permanente n'Asturies dende mediaos del sieglu XV hasta 1834, añu nel que dio pasu a les Diputaciones Provinciales.
Edá Moderna
Nestos sieglos la ciudá vivió una época d'inmovilización económica por mor d'un ciertu aisllamientu y pola mengua del númberu de pelegrinos qu'aportaben a la ciudá camín de Santiago de Compostela. Destaca nesti tiempu el fueu que, na Nuechebona de 1521, arrasó la capital. P'axudar a la reconstrucción, el rei Carlos I-y concede, en 1525, el drechu a celebrar un mercáu llibre d'impuestos los xueves. Reconstrúise la ciudá, aprovechando tamién pa facer delles obres non direutamente rellacionaes colo destruyío pol fueu: fízose l'acueductu de les Pilastres, acabóse la torre la catedral y construyéronse los conventos de los dominicos y los xesuites. La reconstrucción aprovechose, tamién pa reordenar el trazáu urbanu, camudando'l planu radial anterior por otru ortogonal.
El fechu más destacáu nel sieglu XVII foi la fundación de la universidá en 1608. La donación póstuma de Fernando de Valdés Salas pa que se creara tardó bien de tiempu n'usase (l'inquisidor y arzobispu yá morriera en 1568), pero camudó pa siempres la vida cultural de la ciudá. Esta conoció, nesti sieglu, ciertu crecimientu demográficu. Pesie a ello, y a que va convirtiéndose nel llugar de residencia de la nobleza y l'altu cleru, nun pasaba de los 7.000 habitantes al finar el sieglu.
Na Guerra de Socesión española la ciudá caltúvose fiel a Felipe V. Esti, años dempués (1717), fundó la Real Audiencia d'Asturies como tribunal d'apelación escontra les decisiones, munches veces arbitraries, de la Xunta Xeneral, controlada pola nobleza. Esti sieglu, d'otra banda, foi de gran actividá cultural; nella rescampló la figura de fray Benito Jerónimo Feijoo, una de les figures cimeres de la cultura española d'esti sieglu que provocó colos sos ensayos, qu'elli nomaba discursos (axuntaos nes obres Teatro crítico universal y Cartas eruditas y curiosas, ente más otres) y escribía na so celda del conventu de San Vicente (anguaño sede del Muséu Arqueolóxicu d'Asturies), grandes polémiques na so época. Creóse tamién nesta dómina la Sociedá Económica d'Amigos del País que llegó a ser un grupu con un ciertu prestixu cultural y influyencia política.
Sieglu XIX endelantre
thumb|Edificiu de la [[Xunta Xeneral del Principáu.]] N'ochobre de 1807 tuvo llugar la invasión francesa comandada por Napoleón. Al llegar a Asturies les noticies de los socesos del 2 de mayu de 1808 en Madrid, y tres el llevantamientu de la población, la Xunta Xeneral del Principáu d'Asturies aconceyó'l 9 de mayu pa tomar les primeres midíes qu'asegurasen la defensa del país, en rebeldía énte les órdenes del Gobiernu Central en manes yá de los franceses. Les noticies fueron asocediendo, sobre too les abdicaciones de Bayona, polo que finalmente'l 24 de mayu, y con gran presión popular, y tres la espulsión de los miembros contrarios a la guerra, la Xunta declaróse soberana, convirtiéndose na Xunta Suprema de Gobiernu del Principáu d'Asturies, y declarando la guerra a Francia.
Económicamente nesti sieglu hebo un surdimientu económicu n'Asturies, que se reflexó na capital a partir de 1850, cuando se maquinizó la Fábrica d'Armes (qu'ocupaba a mil obreros), lo qu'ayudó a que s'instalaren fundiciones metalúrxiques como La Amistad y Bertrand, la Fábrica de gas y una tabacalera. Sicasí, la xera d'Uviéu nel desenrollu capitalista d'Asturies foi la de centru organizador. La so privilexada llocalización ente les cuenques hulleres y los puertos foi apoyada pola so fuerte capacidá d'inversión (enantes de 1897 abriérense cuatro bancos), capacidá que foi incrementada col retornu de capitales cubanos tres la Guerra de Cuba en 1898.
El sector terciariu de la ciudá empezó a ser significativu a principios del sieglu XX, cuando se frenó'l puxu industrializador, y creció rápidamente; en 1930 había operatives 874 llicencies comerciales, de les qu'una de cada trés taba na cai Uría. En parte debióse a la meyora de les comunicaciones, que permitió ampliar l'área económica de la burguesía uvieína. El tráficu del sistema ferroviariu incrementóse sobremanera: hasta 42 trenes llegaben diariamente en 1924 a les trés estaciones coles que la ciudá cuntaba entóncenes. Al empar, la rede de carreteres tamién enantó, creándose llinies regulares de viaxeros y mercancíes; en 1926 operaben na ciudá dolce compañíes d'autobuses, anque hasta 1956 nun esistieron autobuses urbanos.
Na revolución d'ochobre 1934 llibráronse diez díes d'intensos combates dientro de la ciudá que l'afararon en bona parte: resultaron dañaos en mayor o menor midida, ente otros edificios, el de la Universidá, nel que la so biblioteca guardaba fondos bibliográficos d'estraordinariu valir que nun se pudieron recuperar, el Teatru Campoamor y munches cases particulares, especialmente de la zona de la cai Uría. La Cámara Santa na Catedral, pola so parte, foi dinamitada. Tovía ensin tener concluyío dafechu la reconstrucción de les zones afeutaes, la ciudá alcontróse cola sulevación del Exércitu en 1936 que dio llugar a la Guerra Civil. El coronel Aranda llevantóse, y foi la única ciudá de tol cantábricu que quedó en manes de los sulevaos, arrodiada dafechu por tropes y milicianos lleales a la República. Pronto la ciudá quedó asitiada, y asina permaneció per noventa díes hasta que l'exércitu franquista que venía de Galicia rompió'l cercu, creando un pasiellu que permaneció abiertu hasta la fin de la guerra nel norte, un añu dempués. Esto foi la fin de la guerra n'Uviéu, que nun volvió a sofrir más operaciones militares. Nestos trés meses d'asediu, l'efeutu de l'artillería y de les lluches dientro de la ciudá foi la destrucción del 75% de la so capacidá d'agospiu. Dellos barrios, como El Campillín, quedaron arrasaos y gran parte del patrimoniu cultural foi dañáu, quemáu o destruyíu. A partir de 1941 la ciudá s'acueye al Plan d'Urbanización o de Reconstrucción Nacional de Valentín Gamazo, siendo'l cascu vieyu declaráu zona monumental en 1955. Tres una prollongada etapa franquista, celebráronse les primeres eleiciones democrátiques el 3 d'abril de 1979. El 24 de setiembre de 1980 créase la Fundación Príncipe d'Asturies, qu'ente otres coses celebra los Premios Príncipe d'Asturies dende 1981.
Xeografía
El conceyu allúgase nel centru d'Asturies, ocupando 186,65 km² ente los ríos Nalón y Nora (los ríos más importantes del conceyu, xunto al ríu Trubia), anque nengún d'ellos crucia'l cascu urbanu. Llenda al norte colos conceyos de Les Regueres y Llanera, al sur con Mieres y Ribera d'Arriba, al este con Siero y Llangréu y al oeste con Grau y Santo Adriano.
L'altura del conceyu varía ente los 80 msnm que marca'l ríu Nalón y los 709 msnm qu'algama L'Escobín, nel macizu de La Grandota, asitiáu na llende con Llangréu. La ciudá ta protexida de los vientos del norte pol Monte Naranco; al sur ta la sierra L'Aramo, Na que s'alcuentra'l puertu de L'Angliru, famosu pola so dureza pa los ciclistes y popularizáu por ser final d'etapa de la vuelta ciclista a España en delles ocasiones. El cascu urbanu ocupa una topografía accidentada, que se traduz en bruscos desniveles de más de 100 metros ente'l barriu d'El Cristu (315 m) y La Tenderina (190 m); normalmente s'utiliza como referencia pal cascu urbanu l'altura a la que s'alcuentra'l Teatru Campoamor (227 m). Pesie a esta topografía, el conceyu representa'l primer ámbitu de cierta horizontalidá al norte de la Cordelera Cantábrica, que ye continuada polos conceyos de Llanera y Siero.
Clima
thumb|Vista de la ciudá dende'l [[Monte Naranco|Naranco.]] Climatolóxicamente, como na mayor parte d'Asturies, domina un clima oceánicu con branos seles y iviernos frescos y una pluviosidá bien repartida a lo llargo del añu, predominando n'iviernu y primavera. El clima ta daqué continentalizáu debío a qu'Uviéu nun te una ciudá llitoral, sinón interior, polo que les temperatures fluctúen más que nes zones costeres.
Dixebra alministrativa
El conceyu d'Uviéu dixébrase en 30 parroquies qu'arréyense a continuación xunto cola so población a 1 de xunu de 2005.
Llista d'alcaldes
thumb|260px|[[Casa de conceyu d'Uviéu.]] Dende 1979, el partíu que más tiempu gobernó nel conceyu d'Uviéu foi'l Partido Popular, que lo fai dende 1991 (6 llexislatures). Consiguió mayoría absoluta siempres, sacante na primer llexislatura 1991-1995 y na actual 2011-2015.
Patrimoniu
thumb|right|Samiguel de Lliño. thumb|right|Santuyano. right|thumb|La Rexenta y la Catedral de San Salvador. thumb|Fachada del muséu de Belles Artes d'Asturies.
Prerrománicu asturianu
Uviéu, como capital del antiguu Reinu d'Asturies, acueye la mayor cantidá d'edificios representativos del llamáu Arte prerrománicu asturianu, que se desenrolló al tiempu de la esistencia d'esi reinu pelos sieglos IX y X. Fueron declaraos Patrimoniu mundial pola Unesco, en 1985 y 1988, cola denomación «Monumentos d'Uviéu y del Reinu d'Asturies». N'Uviéu s'alcuentren:
Escultura urbana
thumb|Estatua a tamañu natural de [[Woody Allen.]] El paisaxe urbanu vese completáu con obres escultóriques, xeneralmente monumentos conmemorativos dedicaos a personaxes d'especial relevancia nún primer momentu, y más puramente artístiques dende finales del sieglu XX. Mención aparte merez l'homenaxe que la Xunta Xeneral del Principáu d'Asturies-y fizo en 1798, tovía en vida, al ilustráu Gaspar Melchor de Xovellanos, llevantando'l primer monumentu a una persona privada n'Asturies. El Monumentu a Xovellanos pue vese na Cai Xovellanos nún costáu del Monesteriu de San Pelayu.
Nel Campu de San Francisco puen vese bien d'homenaxes colocaos a principios del sieglu XX. El más destacáu ye'l monumentu a José Tartiere Lenegre, aniciador de la industrialización d'Asturies, obra de los escultores uvieínos Víctor Hevia Granda y Manuel Álvarez Laviada en 1933. Otru homenaxe importante ye'l dedicáu a Leopoldo Alas «Clarín», obra de los mesmos autores en 1931. El Campu acueye tamién un gran bustu de Sabino Fernández Campo, obra de Víctor Ochoa Sierra. Ún de los homenaxes más visitaos dende la so instalación en 2005 ye la estatua a tamañu natural de Woody Allen que se-y dedicó tres la entrega del Premiu Príncipe d'Asturies de les Artes que recibió en 2002.
Otres obres, más puramente artístiques, d'estremaes autores tán distribuyíes per tola ciudá. Puen destacase: El regresu de William B. Arrensberg, Culis Monumentalibus y Los llibros que mos axunten, esta última como homenaxe al filólogu Emilio Alarcos Llorach, obres d'Eduardo Úrculo, Monumentu a la Concordia y Afrodita II d'Esperanza D'Ors, El diestru y Torsu de Fruela I de Miguel Ortiz Berrocal, Amigos de Santiago de Santiago y La Maternidá de Fernando Botero.
Música Clásica
thumb|[[Teatru Campoamor.]] thumb|[[Auditoriu Príncipe Felipe|Auditoriu-Palaciu de Congresos Príncipe Felipe, sede de la Orquesta Sinfónica del Principáu d'Asturies.]] thumb|[[Teatro Filarmónica, sede de la Sociedá Filarmónica d'Uviéu y de la orquesta Uviéu Filarmonía.]] thumb|[[Plaza d'El Fontán.]] A mediaos del sieglu XIX la naciente burguesía industrial asturiana residente n'Uviéu tomó la música como forma d'ociu y exerció un llabor de mecenalgu mui activu que se traduxo nel apoyu financieru a la educación musical y a músicos llocales como Baldomero Fernández, Eduardo Martínez Torner, Saturnino del Fresno, Manuel del Fresno o Víctor Sáenz. La Sociedá Filarmónica d'Uviéu fundóse en 1907 y organiza dende entón, col único paréntesis de los años de la Guerra Civil, una temporada añal de conciertos, gracies ésta, pudo vese n'Uviéu a músicos y intérpretes como Emil von Sauer, Manuel de Falla, Pau Casals, José Iturbi, Arthur Rubinstein, Jascha Heifetz, Andrés Segovia, Sergei Rachmaninoff, Maurice Ravel, Béla Bartók o Ataúlfo Argenta. Dende 1944 la Sociedá cuenta con un teatru propiu, el Teatru Filarmónica.
En 1892 inauguróse'l Teatru Campoamor, sustituyendo al antiguu Teatru del Fontán que describiera Leopoldo Alas Clarín. Lleváronse a cabu nelli tou tipu d'espeutáculos desde teatru y conciertos hasta zarzuela y ópera. El teatru tamién acueye temporaes de zarzuela, de danza, un concursu de música asturiana y tamién de la ceremonia d'entrega de los Premios Príncipe d'Asturies.
Nel Auditoriu Palaciu de Congresos Príncipe Felipe, arriendes d'una gran actividá congresual, tamién se deserollen un Ciclu de conciertos y les Xornaes de Pianu «Luis G. Iberni».
Orquestes
N'Uviéu tienen la so sede dos orquestes sinfóniques. La Orquesta Sinfónica del Principáu d'Asturies ocupa l'Auditoriu Príncipe Felipe. Los sos oríxenes remóntense a 1939 anque la formación actual data de 1991. A principios de la segunda década del sieglu XX los direutores titulares son Jesse Levine y Maximiano Valdés y anteriormente tuvo a cargu del direutor Víctor Pablo Pérez. Despliega una gran actividá, non solo n'Asturies, sinón tamién nel restu d'España y nel estranxeru.
Uviéu Filarmonía foi una iniciativa del Ayuntamientu d'Uviéu puesta en marcha en 1999 al envís de cubrir les necesidaes musicales de los eventos d'esti organismu. El so direutor titular ye Friedrich Haider y la so sede alcuéntrase nel Teatru de la Filarmónica.
Dambes orquestes cubren la «Temporada d'Ópera», el Festival de Danza y el Festival de Teatru Llíricu del Teatru Campoamor, la temporada de conciertos y les Xornaes de Pianu «Luis G. Iberni» del Auditorio Príncipe Felipe, y collaboren de contino otres instituciones, como la Sociedá Filarmónica d'Uviéu, y tán presentes n'otros eventos como la entrega de los Premios Príncipe d'Asturies
Amás d'estes orquestes sinfóniques, Uviéu cuenta con otres formaciones musicales: la Banda de Gaites "Ciudá d'Uviéu", de la que depende otra infantil llamada «Vetusta», formada en 1992 y con presencia nes Fiestes de San Mateo, el desfile del Día d'América n'Asturies y la ceremonia d'entrega de los Premios Príncipe d'Asturies. La Banda de Música "Ciudá d'Uviéu", creada tamién en 1992, tien gran presencia nos eventos culturales de la ciudá y ufre conciertos selmanales nel quioscu del Paséu del Bombé nel Campu de San Francisco.
Música moderna
En cuantes a música moderna, ente otros munchos músicos nacíos nel conceyu d'Uviéu, destaquen: Melendi, Tino Casal o Cristina del Valle. Amás, a lo llargo de los caberos años, munches bandes y cantantes importantes pasaron pelos escenarios uvieínos: U2, Elton John, Deep Purple, Ramones, The Offspring, Blink-182, Michael Jackson & Slash, Beach Boys, Status Quo, The Prodigy, Iggy Pop, WarCry, Mägo de Oz, Paco de Lucía, Barón Rojo, Green Day, El Canto del Loco, Mike Oldfield, Dizzy Gillespie, La Oreja de Van Gogh, Lou Reed, Mónica Naranjo, Hevia, Les Choristes, Miles Davis y otros músicos nacionales y internacionales.
Zones comerciales
right|thumb|Edificio Xirafa na zona comercial de la ciudá. La más importante zona comercial d'Uviéu ye, ensin dubia, la cai Uría, exe nel qu'istalen les sedes de bancos, compañíes de seguros, asina como grandes almacenes (El Corte Inglés, Zara, etc.) y milenta tiendes.
Tres los planes de choque de peatonalización del centru, otres cais circundantes tornárense tamién n'exes comerciales importantes, ente les que coye citar la cai de Gil de Jaz, d'Independencia, de Doutor Casal, Cuadonga, Melquiades Álvarez o la cai del Nueve de Mayu, onde asítiase'l Centru Comercial Salesas.
Esisten amás diverses grandes soperficies:
Gastronomía
250px|thumb|Cartel anunciando'l Menú d'El Desarme. El platu típicu por escelencia ye, al igual que nel restu d'Asturies, la fabada cola sidra como bébora reina. Mención especial amerita la repostería: los carbayones que lleven el nome de los habitantes de la ciudá. Tamién son de reconocíu renome les moscovites, tortes de carambelu con frutos suchos esfarrapaos y con una capa de chicolate.
Rescamplen otres exitoses festividaes gastronómiques como son:
Vida nocherniega
250px|thumb|Plaza de Trescorrales, tremada de mesones y sidreríes. 250px|thumb|Ilesia de [[Ilesia de San Isidoru (Uviéu)|San Isidoru el Rial, na plaza del Ayuntamientu.]]
Deportes
thumb|250px|[[Fernando Alonso durante la clasificación del Gran Premiu de los Estaos Xuníos de 2005.]] El fútbol ye'l deporte por excelencia y l'equipu más representativu ye'l Real Uviéu, que militó durante 38 temporaes na Primer División d'España, siendo en tres ocasiones el tercer clasificau. Tamién ye de destacar el so primer presidente y fundador, Carlos Tartiere, cuyo nome tamién posee l'estadiu del equipu. Nel Real Uviéu tamién xugaron munchos uvieínos destacaos ente los que se encuentren por exemplu Oliverio Jesús Álvarez González ("Oli"). Amás n'Uviéu ñacieron dalgunos de los meyores xugadores asturianos de los últimos tiempos como Enrique Castro González ("Quini"), Javier Paredes o Luis García Fernández. Otros clubes de fútbol importantes de la ciudá son l'Astur Club de Fútbol, l'Universidá d'Uviéu, el Centru Asturianu d'Uviéu, el Masaveu C.F., el Cuadonga, el Pumarín Club de Fútbol, el APA Santa Teresa CD, el Vallobín, el Juventud Estadiu o el CD Peña Oviedo Berto.
El club más representativu de la ciudá en baloncestu ye el Oviedo Club Baloncesto, que participa na Lliga LEB Oru, la segunda división del baloncestu d'España.
Individualmente destaquen Fernando Alonso, bicampeón del mundu de Fórmula 1, y tamién Samuel Sánchez, medayista d'oru nos Pekin 2008 na prueba de ciclismu en ruta.
Ver tamién
thumb|Plaza de Trescorrales
Saint-Projet-de-Salers
Saint-Projet-de-Salers ye una comuña francesa del departamentu de Cantal, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
La entrevista de Lluis XIV y Felipe IV na islla de los Faisanes
La entrevista de Luis XIV y Felipe IV na islla de los Faisanes (en francés, Entrevue de Louis XIV et de Philippe IV dans l'île des Faisans, ye una pintura al oleu sobre llenzu obra del pintor Jacques Laumosnier en 1660.
Historia
La Guerra de los Trenta Años qu'enfrentaba a los reinos de los Habsburgos y los sos aliaos contra aquellos reinos contrarios al poder d'estos, enfrentó a España y Francia por esti motivu. La guerra ente dambos reinos duró diez años y remató cola derrota española na batalla de les Dunes de 1658 y cola firma del Tratáu de los Pirineos el 7 de xunetu de 1659 na islla de los Faisanes, asitiada sobre'l ríu Bidasoa que dixebra dambos países.
Descripción
miniaturadeimagen|300px|Tapiz de Charles Lee Brun representando la mesma escena asitiáu na Embaxada de [[Francia en Madrid. ]] La pintura representa l'alcuentru ente'l rei Lluis XIV de Francia y Felipe IV d'España na islla de los Faisanes el 7 de xunu de 1659, nel cual el monarca español apurría a la so fía María Teresa al francés cómo esposa. L'alcuentru sirvió tamién pa roblar el Tratáu de los Pirineos, que ponía fin a la guerra de los Trenta Años.
Pel llau francés pueden trate a la reina viuda Ana d'Austria, hermana del rei d'España y madre del francés. Tamién apaecen el duque Felipe I d'Orleans y el cardenal Jules Mazarin –plenipotenciario del rei–.
Pela parte española, el rei Felipe IV apaez acompañáu de la so fía María Teresa, el so fíu y herederu Carlos, el Conde-Duque de Olivares Luis de Haro –plenipotenciario del rei–, y unu de los organizadores del alcuentru Diego Velázquez, que nesi momentu cuntaba con sesenta años d'edá.
Fuente-Tójar
Fonte-Tójar ye un conceyu español de la provincia de Córdoba, Andalucía. Nel añu 2016 cuntaba con 711 habitantes. La so estensión superficial ye de 23,66 km² y tien una densidá de 30,05 hab/km². Los sos coordenaes xeográfiques son 37º 30' N, 4º 08' O. Asítiase na contorna de la Subbética Cordobesa, a una altitú de 600 metros y a 96 quilómetros de la capital de provincia, Córdoba.
Demografía
Número d'habitantes nos últimos diez años.
Fiestes populares
Fonte Tójar ye conocida polos sos peculiares "Danzantes" y la so danza que s'executa na Feria de San Isidro (15 de mayu), que data del sieglu XII. El 19 de marzu celebra San José. Les Fiestes de La Alcaparra, tienen llugar el 2º domingu d'agostu y el 7 d'ochobre celebra a la Virxe del Rosario.
Fuente la Lancha
Fonte la Llancha ye un conceyu español de la provincia de Córdoba, Andalucía. Nel añu 2016 cuntaba con 355 habitantes, siendo naquel padrón el conceyu con menor población de tola provincia. La so estensión superficial ye de 7,83 km², siendo'l términu municipal más pequeñu de la provincia cordobesa. La so densidá de población ye de 45,34 hab/km². Los sos coordenaes xeográfiques son 38º 25' N, 5º 25' O. Asítiase na contorna del Valle de los Pedroches, a una altitú de 556 metros y a 82 quilómetros de la capital de provincia, Córdoba.
Historia
Fonte la Llancha tuvo de surdir en redol al añu 1480 como aldega d'Hinojosa. Nun hai noticies anteriores referentes a nucleos de población allugaos ellí. La procedencia del so topónimu, La Llancha, atópase tamién nel sieglu XV dómina na que surde la población por cuenta de la fuerte espansión demográfica que se dio na comarca de Los Pedroches. L'historiador de les Cases-Deza cree que'l so nome puede venir de dalguna fonte que se llamara de la Llancha, lo cual confirma la denominación del próximu regueru Lanchar o Llanches.
En 1594 formaba parte de la Tierra de Belalcázar na Provincia de Trujillo.
Fonte la Llancha foi aldega de Hinojosa del Duque hasta que mientres l'añu 1820 algamó plena independencia municipal, previa solicitú de los sos vecinos, apaeciendo yá col títulu de villa.
Mientres la guerra civil, el XXII cuerpu del exércitu republicanu acampó per tierres pertenecientes al términu de Fonte la Llancha, siendo'l so suelu participe d'una de les postreres grandes batalles terrestres de la guerra: la ofensiva d'Estremadura. El cuerpu del exércitu marroquín tomó posesión de Fonte la Llancha pal bandu rebalbu'l 26 de marzu de 1939, xunto a Hinojosa del Duque, Belalcázar, Villanueva del Duque, el Viso, etc
Demografía
Número d'habitantes nos últimos diez años.
HD 88955
q Velorum (q Vel / HD 88955 / HR 4023) ye una estrella na constelación de Vela de magnitú aparente +3,84. Nun tien de ser confundida con Q Velorum (HD 88206).
Asitiada a 103 años lluz de distancia del Sistema Solar, q Velorum ye una estrella blanca de la secuencia principal de tipu espectral A2V. Tien una temperatura superficial de 8707 K y un radiu 2,2 vegaes más grande que'l del Sol. Rota con una velocidá proyeutada —valor mínimu que depende del enclín del so exa de rotación— de 103 km/s. La so lluminosidá ye 22 vegaes superior a la lluminosidá solar. Les sos carauterístiques físiques son bien paecíes a les d'Alfecca Meridiana (α Coronae Australis) o ι Delphini, siendo la so masa 2,2 vegaes mayor que la del Sol. La so edá envalórase en 300 millones d'años.
A diferencia de delles estrelles de tipu A, q Velorum nun ye una estrella químicamente peculiar y amuesa una metalicidá —bayura relativa d'elementos más pesaos que'l heliu— similar a la del Sol ([Fe/H] = +0,06). Los conteníos de carbonu, oxíxenu, siliciu y calciu son igualmente cercanos a les solares, pero esta semeyanza sume pa elementos como sodiu, escandiu, itriu o estronciu, muncho más abondosos en q Velorum. Por exemplu, la bayura relativa de estronciu ye 4,5 vegaes más elevada que nel Sol.
Santed
miniaturadeimagen|Vista del conceyu y del castiellu. Santed ye un conceyu d'español de la provincia de Zaragoza, comunidá autónoma d'Aragón. Tien una área de 17,79 km², con una población de 63 habitantes (INE 2008) y una densidá de 3,54 hab/km².
Parte del so términu municipal ta ocupáu pola Reserva natural dirixida de la Llaguna de Gallocanta.
Historia
Nel añu 1248, por privilexu de Xaime I, esti llugar se desliga de la dependencia de Daroca, pasando a formar parte de Sesma del Campo de Gallocanta, na Comunidad de Aldeas de Daroca, qu'en 1838 foi eslleida.
Resultaos eleutorales
miniaturadeimagen|left|Ilesia de Santiago, Santed.
Alegoría de la victoria de los holandeses sobre la flota española en Xibraltar, 25 d'abril de 1607
Alegoría de la victoria de los holandeses sobre la flota española en Xibraltar, 25 d'abril de 1607, ye una pintura al oleu sobre tabla del pintor neerlandés Adam Willaerts. Pintada ente 1615 y 1630 na ciudá d'Utrecht, la pintura caltenerse nel Rijksmuseum d'Ámsterdam.
Descripción
La pintura ye una alegoría de la victoria neerlandesa sobre los españoles mientres la batalla de Xibraltar, que tuvo llugar el 25 d'abril de 1607 nel contestu de la Guerra de los Ochenta Años. Na pintura puede vese en primer planu a un neerlandés y un español lluchando ente ellos por una barra de madera, mientres un inglés y un venecianu reparar. No fondero puede reparase la batalla naval nes proximidaes del Peñón.
Marisa Miller
Marisa Miller ye una modelu famosa poles sos apaiciones en Sports Illustrated y los sos desfiles de ropa interior para Victoria's Secret. Dempués d'una temporada posando pal fotógrafu Mario Testino pa revistes de moda como Vogue, Miller empezó a trabayar pa dambes empreses en 2002. A finales de 2007, ye una de les "ánxeles" de Victoria's Secret y foi portada de Sports Illustrated, llogros que lu han lleváu a ser moteyada como una de les grandes supermodelos d'América."
Ella ye tamién conocida polos sos contratos con empreses como Harley-Davidson, y por algamar na revista Maxim el primer puestu de la llista "Hot 100" de 2008.
Primeros años
Naz en Santa Cruz, California, sol nome Marisa Lee Bertetta; foi afayada a la edá de 16 años por Mario Testino nuna sablera de California. El cual tomó unes semeyes mientres-y dixo qu'ella sería una TOP. A les poques selmanes taba en Nueva York posando pa les cámares. En 1997 Miller foi llogrando l'atención del públicu tres d'apaecer na revista Perfect 10. Sicasí ella terminó nel tercer puestu detrás de Ashley Degenford y Monica Hansen na primer busca añal de modelos de la revista Perfect 10, Dempués d'esto apaeció repetidamente nos siguientes exemplares, incluyíes les portaes de les ediciones d'Iviernu 1998, Agostu/setiembre de 1999, y seronda 2004.
Agnes Chan
thumb|right|John Roos, Susan Roos, Agnes Chan y Ken Hayami Agnes Chan, tamién conocida como Agnes Miling Kaneko Chan (chinu tradicional: 陳美齡; chinu: 陈美龄, pinyin: Chén Měilíng, cantonés: Chan4 Mei5 Ling4, xaponés アグネス・チャン, Ḥong Kong, 20 d'agostu de 1955), ye una cantante, actriz, autora, profesora y ensayista china nacionalizada como xaponesa. Dende 1988, foi una embaxadora de la Cominsión de la UNICEF, participa nuna corporación xaponesa privada que sofita a la UNICEF.
Carrera
Mientres los años de la escuela secundaria en Hong Kong, Agnes empezó a cantar y tocar la guitarra, trabayando como voluntariu n'eventos de caridá. El so primer ésitu foi nun cover de The Circle Game de Joni Mitchell, na que participó tamién la so hermana, l'actriz Irene Chan. Con esti cantar, y la participación con dellos reconocíos como Chang Cheh, participó en películes como Young People y The Generation Gap, Agnes popularizar en toa Asia oriental.
Obres escrites
2003 camín Esto lleva a la llomba (traducción al xaponés)
El Cubo de Don Sancho
El Cubo de Don Sancho ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Intégrase dientro de la contorna de Vitigudino y la subcomarca de la Tierra de Vitigudino. Pertenez al partíu xudicial de Vitigudino.
El so términu municipal ta formáu poles llocalidaes de Cuarto del Pino, El Coneyal, El Cubo de Don Sancho y Ituero de Huebra según polos despoblados de Rollanejo y Villoria de Buenamadre, ocupa una superficie total de 91,14 km² y según los datos demográficos recoyíos nel padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu, cuenta con una población de habitantes.
Historia
El términu municipal d'El Cubo tuvo pobláu dende la Edá del Fierro y la calzada de los Mártires que pasa pol mesmu atestigua la presencia romana nel mesmu. Na Edá Media dase la repoblación de l'actual llocalidá per parte de los reis de Lleón, datando de principios del sieglu XIII, nel reináu d'Alfonsu IX de Lleón les primeres referencies escrites del conceyu, conocíu entós a cencielles como "El Cubo".
L'actual nome de la llocalidá tomar nel sieglu XVIII, al añedir el "de Don Sancho", según un autores pol rei Sancho IV y según otros pol infante Don Sancho "El Mudu", fíu d'Alfonsu XI de Lleón, que tuvo zarráu na fortaleza esistente na llocalidá.
Nel sieglu XV El Cubo perteneció al maestre de la Orde de Santiago y a Fernán Nieto, pasando nel sieglu XVIII a manes del Marqués de Cerralbo. Cola creación de les actuales provincies en 1833, quedó encuadráu na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa.
Flournoy Miller
Flournoy Eakin Miller, dacuando acreditáu como F. E. Miller, foi un artista afroamericanu, actor, lletrista, productor y dramaturgu d'Estaos Xuníos. Ente 1905 y 1932 formó un popular dúu xunto a Aubrey Lyles, Miller and Lyles. Descritu como "un innovador que dio una importante meyora a la comedia y al mundu del espectáculu negru," y como "una de les figures fundamentales nel desenvolvimientu del teatru musical afroamericanu en Broadway", escribió munchos espectáculos de vodevil d'ésitu y obres representaes nel circuitu de Broadway, ente ellos l'influyente Shuffle Along (1921), amás de trabayar en dellos race films (películes de raza) ente los años 1930 y 1950.
Biografía
Nacíu en Columbia, Tennessee, yera'l segundu fíu del editor d'un periódicu negru. El so hermanu mayor, Irvin C. Miller, tamién foi un destacáu artista de vodevil y productor teatral. Estudió na Universidá Fisk en Nashville, Tennessee, onde empezó a actuar formando parte d'un dúu risible, Miller and Lyles, que formaba xunto a un amigu de la infancia, Aubrey Lyles. A partir de 1905, Miller y Lyles fueron contrataos por Robert Mott pa ser dramaturgos de la compañía de repertoriu Pekin Theater en Chicago. Ellos actuaben cola compañía en blackface (cara maquillada de negru), y nel show The Colored Aristocrats presentaron los personaxes de Steve Jenkins (Miller) y Sam Peck (Lyles), colos cualos trabayaron mientres dellos años.
El Cubo de Don Sancho
Xeografía
El ríu Huebra traviesa esti términu municipal de 91,14 km².
Flournoy Miller
Biografía
Con Marion A. Brooks, Miller fundó la compañia de repertoriu Bijou en Montgomery (Alabama) en 1908. Una de les primeres compañíes teatrales negres del Sur d'Estaos Xuníos, sumió pocu dempués, y Miller volvió a Chicago. En 1909, Miller y Lyles viaxaron a Nueva York, onde empezaron a actuar nel circuitu de vodevil, en ficies de los númberos risibles más que nel cantar y el baille. Desenvolvieron idees risibles que más tarde fueron copiaes por otros artistes, tales como'l númberu de boxéu ensin guantes que xugaba col contraste ente la gran estatura de Miller y la pequeña de Lyles, o la finalización de les frases del compañeru. En 1915 actuaron na producción d'André Charlot Charlot's Revue n'Inglaterra, y de vuelta a los Estaos Xuníos trabayaron con Abbie Mitchell en Darkydom, un musical con banda sonora de James Reese Europe que foi la primera gran producción risible musical negra.