cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tracios
Tracios y micénicos
Del 21 al 26 de setiembre de 1984, celebróse'l Cuartu Congresu Internacional de Tracología nel Muséu Boymans-van Beuningen de Rotterdam, (Países Baxos). El Congresu foi entamáu pola Fundación Henri Frankfort, institución privada que'l so principal propósitu ye aumentar l'estudiu de la prehistoria y protohistoria mediterránees. L'apertura del simposio foi'l 24 de setiembre y foi dirixíu pol Ministru d'Educación y Ciencia, Dr. W. J. Deetman.
Nel simposio, que'l so nome foi "Tracios y Micénicos" sostuviéronse discutinios relativos a les potenciales interrellaciones, étniques, culturales, relixoses y llingüístiques ente los prototracios y los protogriegos (por casu los micénicos). Llegar a la creencia de qu'ente dambos grupos, yá que vivieron na mesma zona xeográfica, esistieron interrellaciones nel pasáu. Según Alexander Fol, el conceutu de "Tracia micénica" foi desenvueltu per primer vegada en 1973 pa esplicar la relativa unidá cultural ente los tracios y los micénicos.
Tribus tracies
thumb|400px|Mapa de la distribución de les tribus tracies. Derseos
Les siguientes tribus fueron, non con total certidume, tracios:
Ceterach officinarum
Ceterach officinarum, Asplenium ceterach o doradilla ye una especie de felechu perteneciente a la familia Aspleniaceae.
Descripción
Trátase d'una planta con un rizoma gruesu y curtiu, del cual remanecen unes frondes, en fascículos trupos, que tienen una llámina pinnada ua vegada, verdosa, glabra pol fexe, con un indumento plateáu pol viesu; felicidaes pinnas son alternes, ovaes. El peciolu ye menor en llargor que'l llimbu. Los sos soros, carentes d'indusio, son lliniares. 2n=144.
Distribución y hábitat
Trátase d'una especie propia d'Europa occidental y central, incluyendo la rexón mediterránea hasta Asia, na so zona templada. El so hábitat preferente consiste en fisuras de roques, especialmente sobre sustratos caliares.
Tien aplicaciones en medicina popular como diuréticu.
Propiedad
Principio activos: describióse la presencia de taníns, ácidos orgánicos y mucílagos.
Indicaciones: usu popular como: diuréticu, colerético, hipotensor, hipoviscosizante, tónicu xeneral y antitusivu. Indicáu pa estaos nos que se riquir un aumentu de la diuresis: afecciones genitourinaries (cistitis, ureteritis, uretritis, oliguria, urolitiasis), hiperazotemia, hiperuricemia, gota, hipertensión arterial, edemes, sobrepesu acompañáu de retención de líquidos. Prevención de l'arteriosclerosis; disquinesias biliares. Bronquitis, gripe, resfriaos.
Úsense les partes aérees. Recoyer de mayu a agostu. Fervinchu: 1 cuyarada per taza; dos o tres taces al día, dempués de les comíes.
Taxonomía
Ceterach officinarum describióse por Carl Ludwig Willdenow y espublizóse en Anleitung zum Selbststudium der Botanik 578. 1804. Númberu de cromosomes de Ceterach officinarum (Fam. Aspleniaceae) y táxones infraespecíficos: 2n=144
Nava de Francia
Nava de Francia ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Llión. Intégrase dientro de la contorna de la Sierra de Francia. Pertenez al partíu xudicial de Ciudad Rodrigo y a la Mancomunidá Les Deveses.
Hiroki Bandai
Hiroki Bandai (萬代 宏樹, ) ye un futbolista xaponés.
Nava de Francia
El so términu municipal ta formáu poles llocalidaes de Nava de Francia y El Casarito, ocupa una superficie total de 16,51 km² y según los datos demográficos recoyíos nel padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu, cuenta con una población de habitantes.
Demografía
Les fiestes patronales son n'honor al Santu Cristu y celébrense del 18 al 20 d'agostu. Nava ("tierra ensin árboles y llana, dacuando pantanosa, asitiada xeneralmente ente montes"), a la que'l topónimu alude, na parte nororiental del monte sagráu de los serranos; la Peña de Francia, que s'acolumbra dende tolos rincones de la llocalidá. Pero a pesar de enclavarse na contorna de la Sierra de Francia, nun comparte les carauterístiques que define esta zona, nin na so arquiteutura, nin nes sos tradiciones, nin nel so llinguaxe.
Nunca foi un pueblu de gran índiz poblacional, pero agora escaeció casi la so propia identidá pa esperar la vuelta de tantos fíos del pueblu que, sobremanera dende la década de los 60 del sieglu pasáu, fixeron les sos maletes en busca de meyores condiciones de vida. Precisamente, les cases nueves d'estos emigraos, que tornen al pueblu en fines de selmana o mientres periodos vacacionales, oldeen coles vieyes construcciones, munches d'elles abandonaes y n'estáu de ruina, lo qu'intensifica una estructura del cascu urbanu bien esvalixada, metanes un términu municipal que casi ocupa les 1.700 hectárees, onde tamién ta enclaváu "El Casarito", anexu de Nava de Francia dende hai dos centuries.
Nucleos de población
El conceyu estremar en dos nucleos de población, que teníen la siguiente población en 2015 según l'INE.
Historia
thumb|[[Alfonsu IX de Llión creó'l conceyu de Miranda nel sieglu XIII, del que pasó a depender Nava de Francia]] El pueblu tien los sos oríxenes n'asentamientos prehistóricos. Asina, apocayá afayóse el dolmen de La Morisca. Na parte más alta del cuetu alcontróse un túmulu circular de diez metros de diámetru y cincuenta centímetros d'altor, que bien pudiera ser un sepulcru megalíticu. Pela so parte, Santoja alude al llugar denomináu Casa del tíu Nava apuntáu por César Morán Bardón como un megalitu.
L'orixe de la Nava de Francia hai que buscalo mientres la campaña repobladora d'Alfonsu VI de Llión y el so xenru'l conde Raimundo de Borgoña, nacíu socialmente na primer década del sieglu XII. Poco dempués, el conceyu foi puestu so la xurisdicción de la Villa de Miranda del Castañar pola autoridá del rei Alfonsu IX de Llión, y este mesmu rei, siguiendo la tradición de los sos antecesores nel reinu como benefactores de los monxos al monesteriu cisterciense de San Pedro del Escayu, en tierres de Valladolid. El documentu robláu pol rei en Ciudad Rodrigo el 19 de payares de 1213, ta redactáu nel baxu llatín vulgar que se falaba nos reinos españoles por aquella dómina. Bien porque hubiera problemes ente Miranda y l'abadía de San Pedro, bien porque a Miranda interesára-y tener dominiu plenu sobremanera'l términu de Nava, como lo tenía dende 1215 sobre El Cabaco y El Casarito, o bien porque al monesteriu vallisoletano nun-y interesara caltener esta alloñada facienda, el casu ye que 43 años dempués esiste un documentu pol cual deduzse'l cambéu de propiedá. Trátase del actu d'una xunta celebrada en Tordesillas el 13 d'ochobre de 1296, a la qu'asistieron, d'una parte, don Abril, Abá del Escayu, y dellos monxos, y de la otra dos vecinos de Miranda, pa buscar una solución a un contenciosu que sobre la Nava plantegárase dende diba dalgún tiempu.
D'esti documentu puede deducir que Miranda s'apoderó de la Nava, que l'abá protestara y presentara la credencial de los derechos de propiedá, y pa resolver esti conflictu alcordóse que'l monesteriu arrenunciara definitivamente a la propiedá d'esti llugar, previu pagu, per parte de la villa mirandeña, de 200 maravedinos; pequeña cantidá que puede esplicase si enantes Miranda mercara parcela tres parcela, o que yá mercara'l términu enteru y namái restaren de pagar los 200 maravedinos, siendo la xunta'l trámite formal de la venta yá negociada.
Cola creación de les actuales provincies en 1833, Nava de Francia foi incluyíu na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa, adscripción territorial que se caltuvo vixente hasta l'actualidá.
Cultura
thumb|Ilesia de La nuesa Señora del Rosario
Fiestes
Gran tradición festiva los sos habitantes. Llama l'atención el festexu de San Silvestre o "El perreru". Hasta hai non munchos años, Nava de Francia celebraba tamién los Reis Magos, Les Candeles, San Blas (d'antiguo había una ermita dedicada a esti Santu), Santa Águeda, los Antroxos, Selmana Santa y Pascua de Resurrección, el Sagráu Corazón o la Virxe del Rosario; pero la falta de xente fizo que les fiestes del pueblu concéntrense'l 18 d'agostu, cuando tolos fíos del pueblu esfruten del bon tiempu, de les verbenes, y si hai dineru, de trepar d'una vaquilla y posterior merienda cola carne del animal.
'''Fiesta del Stu. Cristu'''
Fiesta de San Montesa
Intervienen dellos personaxes escoyíos pol conceyu ente los vecinos del conceyu: mayordomos, el perreru, los alguaciles, los campaneros y los molacinos. Mientres la nueche de la viéspora, el perreru, los alguaciles y tol acompañamientu que lleven percuerren el pueblu, col tamboril y los cohetes, al empar que voltien les campanes y van cantar l'alborada ante les puertes de les cases de los mayordomos, quien depués conviden a tol grupu qu'intervieno nel cantar a una copina d'aguardiente y a unos dulces. Pela mañana, antes de la misa, el perreru, escoltáu polos dos alguaciles, percuerren tol pueblu, y col soníu de gaita y tamboril, van de casa en casa, onde son convidaos a llicor y duces y cada vecín da-yos dineru. Mientres esti percorríu'l perreru va con un llátigu y cuerre tres les moces, los neños y los rapazos. A les dolce celebra la misa, mientres la que tien llugar el ofertorio del perreru, que lleva una vela encendida y deposita lo recaldao nel peditorio de la mañana por tol pueblu. Del perreru llama l'atención la so indumentaria, con una camisola que llega hasta los pies, un collar con bogayas de carbayu y una cencerra nel so pie. El so significáu puede ser similar al que da Julio Caro Baroja al zangarrón de Montamarta (Zamora) "un personaxe de cierta importancia que tien d'asegurar la fertilidá de los campos, y les azotainas qu'executa son con suma probabilidá fertilizantes coles mesmes".
Fiesta de Santa Águeda
Fiesta, que data del sieglu XIII. Tou deber a la importante ayuda de les muyeres en reconquistar del Alcázar en tiempu de los musulmanes: les moces de la población de Zamarramala salieron a baillar al son de la dulzaina y el tamboril vistíes colos traxes de fiesta; los sarracenos, sosprendíos de tal acontecimientu, salieron del Alcázar pa veles de cerca y desdexaron la defensa de la fortaleza, lo qu'aprovecharon los homes pa entrar y faese col mandu del Alcázar. Y, dende 1227, como premiu a la collaboración, concediéron-yos a les muyeres ostentar el mandu mientres tou un día al añu, el día de Santa Águeda.
ISO 639-2
ISO 639-2 ye la segunda parte del códigu ISO 639, por que constitúi les normes internacionales de códigos de llingua. Foi publicada a fines de 1998 ya inclúi códigos de tres lletres pa 460 llingües.
Ta pensada pa les necesidaes terminolóxiques, pero tamién se dirixe a aplicaciones bibliográfiques.
La norma ISO 639-2 inclúi toles carauterizaciones de la so antecesora, ISO 639-1, pero espandir. Sicasí, añede una subdivisión (en ISO 639-2/T pa terminoloxía y ISO 639-2/B pa usos bibliográficos) que busca resolver el problema plantegáu pol usu xeneralizáu, non totalmente compatible con ISO 639-1, de la norma MARC 21 na comunidá bibliográfica.
En total esisten 23 diferencies nos códigos de llingües si tomamos en cuenta l'anterior subdivisión.
Vuelta a Austria 2013
La 65ª edición de la Vuelta a Austria, apostar dende'l 30 hasta'l 7 de xunetu de 2013. La carrera como ye habitual cuntó con 8 etapes, empezando en Innsbruck y rematando en Viena en percorriendo 1.115,2 km. De les 8 etapes, una foi contrarreló y trés remataron n'alto, la 1ª en Kühtai y la 2ª en Kitzbüheler Horn.
La carrera formó parte del UCI Europe Tour 2013-2014, dientro de la categoría 2.HC (máxima categoría d'estos circuitos); a pesar de que meses antes s'anunciara de que podría baxar de categoría por cuenta de problemes económicos.
El ganador final foi Riccardo Zoidl (que gracies a esta victoria facer col lideralgu del UCI Europe Tour 2012-2013). Acompañáron-y nel podiu Alexsandr Dyachenko y Kevin Seeldraeyers (vencedor de les clasificaciones del monte y por puntos), respeutivamente.
Nes otres clasificaciones secundaries impunxéronse Sergei Chernetski (moces) y Astana (equipos).
Equipos participantes
Tomaron parte na carrera 18 equipos: 9 de categoría UCI ProTeam; 4 de categoría Profesional Continental; y los 5 austriacos de categoría Continental. Formando asina un pelotón de pelotón de 144 ciclistes anque finalmente fueron 143 tres la baxa d'última hora de Grégory Rast (RadioShack Leopard), con 8 corredores cada equipu (sacante'l mentáu RadioShack Leopard que salió con 7) de los qu'acabaron 136.
Brandonvillers
Tien una población de y una superficie de  km².
Branscourt
Branscourt ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Exposition des Familles Naturelles
Exposition des Familles Naturelles (embrivíu Expos. Fam. Nat.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu y esplorador francés Augustin François César Prouvençal de Saint-Hilaire y espublizáu en París en 2 volúmenes nel añu 1805.
Chambon-sur-Lac
Chambon-sur-Lac ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Isavia
Isavia ohf ye la empresa provisora y xestora nacional d'aeropuertos y navegación aérea d'Islandia. La compañía opera tolos aeropuertos públicos y servicios de navegación aérea del nordés del Atlánticu. La sede central atopar nel Aeropuertu de Reikiavik en Reikiavik.
Historia
La empresa foi fundada en 1945 como la Alministración d'Aviación Civil Islandesa (Flugmálastjórn Íslands). Cola creación de la compañía pública Flugstodir ltd. en 2006, los sos servicios fueron dixebraos de la mesma alministración. El 31 de xineru de 2010 Flugstodir and Keflavik International Airport Ltd. foi convertida nuna empresa privada formando Isavia como xestora pública.
Aeropuertos
Isavia opera tolos aeropuertos públicos d'Islandia. Un total de 2,165,423 de pasaxeros estranxeros y 781,357 pasaxeros residentes pasaron por estos aeropuertos en 2011.
Armenia Wilsoniana
thumb|Proyeición ortográfica con zoom de l'Armenia Wilsoniana. 180px|thumb|Mapa de l'Armenia Wilsoniana como foi prometida mientres la división del [[Imperiu Otomanu nel Tratáu de Sèvres.]] L'Armenia Wilsoniana referir al proyeutu d'Estáu armeniu a mariña del Imperiu Otomanu mientres la partición del Imperiu Otomanu y dempués de la so derrota na Primer Guerra Mundial, según el Tratáu de Sèvres robláu por Turquía y dalgunos de los Aliaos, el 10 d'agostu de 1920, -pero nunca foi ratificáu- que dexó la delimitación de la frontera en manes del Presidente de los Estaos Xuníos Woodrow Wilson. El tratáu final, sicasí, nun foi robláu polos Estaos Xuníos, y anque aceptáu por un Imperiu Otomanu n'absoluta descomposición, foi refugáu polos turcos, dando llugar a una nueva guerra.
El proyeutu d'Estáu incorporaba les provincies d'Erzurum, Bitlis y Van, que yeren partes de la rexón denominada Armenia otomana (conocida tamién como la Armenia Occidental). Ésta rexón ampliar escontra'l norte, hasta la zona oeste de la provincia de Trabzon p'apurrir a la República Democrática d'Armenia una salida al mar Negru nel puertu de Trabzon.
La Guerra d'Independencia Turca, na que los turcos vencieron a los armenios y a los griegos, obligó a los Aliaos a volver a la mesa de negociaciones antes de la ratificación del Tratáu. Les partes roblaron y ratificaron el Tratáu de Lausana en 1923, qu'anuló'l Tratáu de Sèvres, y tamién estableció les actuales fronteres de Turquía. Les fronteres orientales llograr por mediu del Tratáu de Alexandropol el 2 de payares de 1920, y por aciu el Tratáu de Kars, robláu'l 23 d'ochobre de 1921 y ratificáu en Yereván el 11 de setiembre de 1922, con Armenia y la Xunión Soviética, confirmando'l Tratáu de Lausana. El Tratáu de Lausana y artículos rellacionaos nun son reconocíos pol actual gobiernu de la República d'Armenia.
Negociaciones
"Seguridá de desarrollu autónomu de les nacionalidaes non turques del Imperiu otomanu, y l'Estrechu de los Dardanelos llibres pa toa clase de barcos."
La Comisión King-Crane encetó la cuestión de si tendría d'haber un Estáu armeniu, y con independencia de qu'esti Estáu tendría de ser creáu con un mandatu d'EEXX. La Comisión King-Crane llegó a la conclusión de que tien d'haber unu. Señalóse que los argumentos que la Comisión propunxo pa xustificar la creación d'un estáu armeniano fueron bien similares a los argumentos que más tarde se daríen pa la esistencia d'Israel, dempués de la Segunda Guerra Mundial.
Argumentos armenios
La Federación Revolucionaria d'Armenia (ARF), utilizando la so posición de dirixentes del movimientu nacional armeniu, dixo que "ésta rexón nun tenía de ser parte del Imperiu Otomanu". Afirmaron que "los armenios tienen la capacidá de construyir una nación". Armenios tenía'l de facto control d'una rexón en redol a la provincia de Van del Imperiu Otomanu mientres cuasi 3 años (1915-1918). La ARF declaró que yera natural amestar esta rexón a la República Democrática d'Armenia (1918-1920), el primer establecimientu d'una moderna república d'Armenia, que se creó dempués de la cayida del Imperiu Rusu.
Otru argumentu desenvueltu mientres esti periodu foi que la población yera cada vez más mayor d'Armenia, los armenios nun yeren una minoría, sinón una pluralidá, y movelos a otra zona tenía de ser considerada como una opción. En 1917, unos 150.000 armenios treslladóse a les provincies d'Erzurum, Bitlis, Muş y Van. Los armenios empezaron la construcción de les sos viviendes y la creación de les sos tierres de cultivu.
La conclusión de Wilson
Woodrow Wilson alcordó tresferir lo que se va denominar como "Armenia Wilsoniana" a los armenios nel Tratáu de Sèvres. Wilson nuna carta d'aceptación (pa marcar la frontera) na Conferencia de Paz de París en 1919, dixo: "El mundu espera de los armenios que dean tol aliendu y ayuda al so algame a los turcos refuxaos que deseyen tornar a los sos antiguos llares nes provincies de Trabzon, Erzurum, Van, Bitlis y, recordando qu'estos pueblos, tamién, sufrieron enforma." Anguaño, como una continuación de la meta inicial, la creación d'un país llibre, independiente, xuníu y consistente en tolos territorios designaos como Armenia Wilsoniana pol Tratáu de Sèvres, según les rexones d'Artsakh, Javakhk, y Najicheván, ye'l primer oxetivu de la Federación Revolucionaria d'Armenia, independientemente del fechu de que munchos d'estos territorios agora son ocupaos polos pueblos turcu y curdu.
Remortina
Nos siguientes meses demostrábase que la Comisión King-Crane nun analizara afechiscamente la situación. Delles fontes inclusive afirmaben que nin siquier pasó'l tiempu abondu. El Tratáu de Alexandropol y, de siguío, el Tratáu de Kars fueron los primeros bloqueos a esta idea.
André de Montbard
André de Montbard foi'l quintu Gran maestre de la Orde del Temple., función que desempeñó ente 1154 y el 17 d'ochobre de 1156.
Hideki Okochi
Hideki Okochi (大河内 英樹; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Braux-Saint-Remy
Braux-Saint-Remy ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
LHS 292
LHS 292 ye una de les más tenues nanes coloraes de la nuesa redolada, con magnitú absoluta +17,32. La so masa ye apenes el 8,3% de la masa del Sol y la so lluminosidá ye namái una cenmilésima de la lluminosidá solar. Pertenez al tipu espectral M6.5V, siendo les sos carauterístiques asemeyaes a les de DX Cancri. Xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada de 3,0 km/s.
LHS 292 ye una estrella acandilante, esto ye, dacuando sufre erupciones que faen aumentar drásticamente el so rellumu, magar nun tien asignada una denominación d'estrella variable. Estudios recién suxuren que ye una estrella binaria espectroscópica con una de les componentes más tenue que la otra.
Champagnat-le-Jeune
Tien una población de y una superficie de  km².
Masatoshi Higuchi
Masatoshi Higuchi (樋口 昌俊; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Dolospingus fringilloides
Dolospingus fringilloides ye una especie d'ave paseriforme de la familia de les tángaras (Thraupidae), endémica d'América del Sur. Enantes yera clasificáu na familia Emberizidae, pero estudio recién demostraron que pertenecen a la familia Thraupidae. Ye l'únicu miembru del xéneru Dolospingus.
Distribución y hábitat
Ye orixinariu del norte de Brasil, esti de Colombia y sur de Venezuela. El so hábitat natural son les carbes seques subtropicales.
Beniarrés
Beniarrés ye un conceyu de la Comunidá Valenciana, España. Asitiáu nel norte de la provincia d'Alicante, na comarca del Condáu de Cocentaina. A 1 de xineru de 2015 cuntaba con 1.208 habitantes (INE 2015).
Xeografía
Asitiada nel valle de Perpuchente, al que crucia'l ríu Serpis. Falta 20 km d'Alcói y puede aportase dende Planes o Muro d'Alcói.
Llocalidaes estremeres
El so términu municipal llenda colos de Gayanes, L'Orxa, Planes, Beniatjar y Salem.
Alministración
Nes eleiciones municipales de 2007 el PP consiguió 5 rexidores, 3 el PSPV-PSOE y 1 el Bloc Nacionalista Valencià.
Demografía
Dende principios del sieglu XX produzse una medría de la población, y nes décades de los 50-60 baxa notoriamente por cuenta de una gran emigración escontra Francia; nos años 70 estabilizar nunos 1.712 habitantes. Algama'l so mayor cifra en 1991 con 1.445 pero va baxando hasta los 1.271 de 2012.
Economía
L'agricultura que favorez el Serpis y la industria de Cocentaina son les pilastres de la so economía.
Monumentos y llugares d'interés
Puede visitase el banzáu de Beniarrés que s'atopa cerca de la población. Ye de propiedá estatal (pertenez a la Confederación Hidrográfica del Júcar) y el so principal oxetivu ye'l riego. Tien una presa de gravedá d'un altor de 53 metros y una estensión d'agua de 260 Hectárees. La capacidá total d'agua embalsada puede llegar a los 31 Hectómetros cúbicos que provienen principalmente del ríu Serpis El llugar ye una inmensa cloaca d'agües residuales de too tipu, con un altu índiz de contaminación, debíu principalmente a los arramaos de los polígonos industriales polos que trescurre'l ríu. Nes sos agües solo podemos atopar a la carpa y la perca sol. Lo habitual son exemplares d'ente 250 y 500 gramos, pero que pueden llegar a un máximu 5 kg yá que se pudieron afaer a esti difícil mediu. Nél puédese atopar tamién una discreta población d'aves acuátiques. Tocantes a la so redolada ye un sitiu prestosu, anque les sos veres tán arrodiaes de cantidaes ingentes de basures por cuenta de los arramaos incontrolaos.
Un llugar d'especial interés históricu ye la Cueva del Oru, afayada por Rafael Pardo Ballester destaca polos sos afayos de cuyares de güesu trabayáu, adornos personales, instrumentos de piedra pulida, ceberes carbonizaes, restos d'animales domésticos y de cerámica neolítica de singular guapura. La prueba del carbonu 14 de dalgunos de los oxetos asítiase nel 4.670 e.C. Anguaño'l material topáu esponer nel Muséu de Prehistoria de Valencia y nel Muséu Camil Visedo d'Alcói.
Los amantes de la naturaleza pueden visitar el Ribayu de la encantada y la Cueva dels nou forats o'l mesmu monte del Benicadell.
Otros monumentos d'interés son la Ermita del Santu Cristu o la Ilesia Parroquial (edificada'l sieglu XX sobre una antigua ilesia gótica).
Vía verde del Serpis: Vía verde pol antiguu trazáu del ferrocarril Alcói-Gandía construyíu en 1892, al so pasu por Beniarrés.
Braux-Sainte-Cohière
Braux-Sainte-Cohière ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Bréban
Bréban ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Narita International Airport Corporation
Organización d'aeropuertu NAA, que les sos sigles n'inglés que signifiquen Narita International Airport Corporation (成田国際空港株式会社) ye una compañía responsable de la xestión d'Aeropuertu Internacional de Narita. NAA ye'l socesor de New Tokyo International Airport Authority (新東京国際空港公団) que s'estableció'l 30 de xunetu de 1966. NAA foi privatizada en 1 d'abril de 2004.
ISO 639-5
ISO 639-5 ye la quinta parte del códigu ISO 639 que constitúi les normes internacionales de códigos de llingua. Foi publicada en 2008 ya inclúi códigos de tres lletres (alfa-3) pa 114 families de llingües y grupos. La Biblioteca del Congresu d'Estaos Xuníos ye l'axente rexistrador d'esta parte de les normes.
ISO 639-5 inclúi y estiende el grupu de códigos "collectivos" d'ISO 639-2. Desígnense dos tipos d'estos códigos de ISO 639-2 qu'esisten tamién en ISO 639-5. Dalgunos signifiquen "grupos de llinguaxes" y tienen el mesmu significáu en dambes normes. Los otros signifiquen "grupos de llinguaxes restantes" en ISO 639-2 pero en ISO 639-5 signifiquen los grupos enteros. Por casu, en 639-2 el códigu  (un "grupu de llinguaxes restantes") significa solamente "Llinguaxes Afro-Asiáticos (Otros)", pero en 639-5 significa toos "Llinguaxes Afro-Asiáticos".
Champeix
Champeix ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Necrofilia homosexual nel ánade real
miniaturadeimagen|Un ánade real machu. Unu de cada diez ánades reales son homosexuales. La necrofilia homosexual nel ánade real fai referencia a un comportamientu documentáu per primer vegada en 1995 nos Países Baxos. La necrofilia n'animales asocede cuando un animal vivu copula con un animal muertu. El casu más conocíu ye'l vió Kees Moeliker del Muséu d'Historia Natural de Rotterdam al reparar n'actividaes sexuales fuera de la so oficina ente un ánade real vivu y otru muertu. Dos ánades machos (unu de cada diez ánades reales ye homosexual) taben executando un vuelu de violación, típicu comportamientu na conducta sexual de los ánades, cuando topetaron contra la so ventana. «Cuando unu d'ellos morrió, l'otru foi a por él y nun recibió nenguna respuesta negativa (bono, nun recibió nenguna respuesta)». Moeliker describió'l casu como «necrofilia homosexual». Informóse científicamente del mesmu en Deinsea 8-2001, al pie d'unes semeyes, y por él Moeliker llogró'l premiu Ig Nobel en bioloxía, dau a la investigación risondera.
Amás, reparóse un comportamientu paecíu n'otres especies. Por casu, los sapos de caña machos copulan con otros sapos de caña muertos, ya inclusive con oxetos inanimaos.
Psilopogon faiostrictus
Megalaima faiostricta ye una especie d'ave piciforme de la familia Megalaimidae que vive nel sureste asiáticu.
Descripción
El barbudu orejiverde mide ente 24,5–27 cm de llargu. Ye una ave col pescuezu y cola curtios y la cabeza proporcionalmente grande. El plumaxe de la so cabeza y pechu ye ablancazáu veteado en pardu verdosu, sacante un llurdiu verde clara ensin veteado al altor de les coberteres auriculares. El plumaxe del restu de partes cimeros ye de color verde llisu y el so banduyu ye amarellentáu con vetes verdes. El so picu ye gris escuru y ta arrodiáu de goches como nel restu de barbudos. Dambos sexos tienen un aspeutu similar, al igual que'l xuvenil. Esta especie paezse al barbudu llistáu, anque ye menor y estrémase pola distintiva llurdiu verde llisa al altor de los oyíos, porque'l so picu ye más escuru, y el so aniellu periocular ye coritu en llugar de mariellu.
El cantar territorial del machu consiste nun altu tuk-a-prruk. Amás emiten llamaes del tipu pooouk.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase n'Indochina y rexones próximes, distribuyíu pel sur de China, Camboya, Laos, Tailandia y Vietnam. Ye una especie de les selves y montes de fueya ancha perenne y montes mistos hasta los 900 m d'altitú. Suel añerár nos buecos de los árboles.
Cacín
thumb|250px|[[Términu municipal de Cacín al respective de la provincia de Granada.]]
Cacín ye una llocalidá y conceyu español asitiáu na parte septentrional de la contorna de Alhama, na provincia de Granada, comunidá autónoma d'Andalucía. Llenda colos conceyos de Moraleda de Zafayona, Chimenees, Alhama de Granada, Ventas de Huelma, Agrón y Arenas del Rey. Cacín atópase enclaváu nel valle del ríu que lleva'l mesmu nome.
El conceyu cacileño entiende los nucleos de población de Cacín y El Turrio, siendo esti postreru una entidá llocal autónoma —con conceyu propiu, la mayoría de competencies del ámbitu llocal, ya inclusive participación nos ingresos del Estáu— dende febreru de 2013.
Toponimia
La mayoría de les teoríes apunten a que'l nome de "Cacín" vien de un antropónimu, yá que dende'l sieglu VIII esistió una tribu árabe, "Gassin", de gran influencia n'Elvira en dómina de Abd al-Jaliq al-Gassani que foi nomáu cadí de la cora.
Otru topónimu qu'apaez con frecuencia nes actes municipales de Alhama en rellación con Cacín ye "Algar", dacuando como una alquería más de la ciudá. Nel Diccionariu de Madoz esplícase qu'una vegada axuntaos los cinco ríos, na zona qu'agora ocupa'l banzáu de los Bermejales, a la nueva corriente dábase-y «el nome de ríu Algar, hasta llegar a los tajos de Cacín, onde se denomina ríu de Cacín».
Historia
Sufrió fiero les consecuencies del terremotu qu'afaró la rexón na navidá de 1884. Por cuenta de esto tuvo que ser reconstruyíu en gran parte.
Breuil-sur-Vesle
Tien una población de y una superficie de  km².
Cacín
Demografía
Según l'Institutu Nacional d'Estadística d'España, nel añu Cacín cuntaba con  habitantes censaos.
Xeografía
La población de Cacín asitiar nuna llanura asitiada na vera derecha del ríu del mesmu nome, lo que fai que les sos cais sían rectillinies. Pela redolada destaquen los tajos de Cacín por ente los que cuerre'l ríu dende la so salida del banzáu de los Bermejales hasta pocos quilómetros antes de llegar a la llocalidá. Como puntos más elevaos d'esti conceyu tán el Cuetu de la Talaya de Agrón (1.168 m), la Llomba Coscojas (1.051 m) y el más conocíu'l Pingurucho (918 m), ente otros. En Cacín la temperatura media añal xira en redol a los 14 °C. Los meses d'avientu y xineru son los más fríos, nos que la media ronda los 6 °C; ente qu'en xunetu y agostu algamen temperatures medies d'unos 23 °C. Tando la precipitación media añal en redol a los 400 mm. Poro, el clima ye templáu-templáu o mediterraneu.
Ecosistema
El so ecosistema terrestre ufierta una diversidá florística con romeru, tomillu, retama, pinu y árgoma. Tocantes a la fauna destaquen la perdiz colorada, el coneyu, la llebre, el malvís, la palombu torcaz, la palombu zurita y la tórtola. Toles especies nomaes tienen valor cinexéticu.
Cacín cunta con un magnifico río'l segundu en categoría del Poniente Granadín y afluente del Genil, onde se prinden salmónidos como la trucha fario, o la trucha arco iris con valor cinexéticu; suélense celebrar campeonatos provinciales de pesca ensin muerte. A veres del ríu hai cultivos ceberaistas y pequeños bancales que producen hortolices y frutales.
El ecosistema acuáticu da una variedá d'especies predominantes no qu'a flora se refier, como blimal, álamu negru, álamu blancu, carrizu, taraje y ocalitu. Y no que fai a la fauna, cuenta col coríu, la gallineta, el mierlu y el ruiseñor. Amás de la trucha y el barbu, tamién destaca'l cámbaru de ríu autóctonu, yá cuasi escastáu.
Política
Les resultaos en Cacín de les postreres eleiciones municipales, celebraes en mayu de 2011, son:
Economía
Cacín ye un pueblu principalmente agrícola nel que se trabaya l'almendra, la olivar y el álamu y la so madera, según la vega colos cultivos de tomate cherry, alcachofa, habichuelas, calabacino, coliflor, pepinu, etc. Cacín tien cada vez más cultivos ecolóxicos, sobremanera d'almendrales y espárragos.
Monumentos
Ente los monumentos cacileños destaquen:
Fiestes
Les fiestes populares celebrar a principios del mes d'agostu n'honor de San Sebastián, anque la so festividá relixosa nel calendariu sía'l 20 de xineru. Tien una duración de cuatro díes nos que se faen campeonatos de fútbol sala, tenis, dominó, futbolín, diana, etc.
A la persona con más edá del pueblu homenáxase-y. Esa tarde toes los mayores celebren una fiesta na que se-yos agasaya con una merienda. Esi mesmu día tien llugar la eleición de Miss y Míster Cacín.
Ye tamién tradición que'l grupu de baille de les neñes del pueblu faiga una exhibición. Pa los neños y mozos del pueblu mientres los cuatro díes, na Plaza del Conceyu o nel Paséu de la Ilesia fáense distintos xuegos, como les cucañes, les carreres de cintes con bici, les carreres de cintes en moto o les carreres de sacos; cabo destacar la gran paellada —carauterística del Llevante peninsular— que tien llugar el sábadu de feria pa tolos vecinos y visitantes.
El día 20 de xineru celebra la festividá conocida como Día de les Merendicas, una especie de romería na qu'esfruten los vecinos del campu en familia, comen, beben y canten nuna xornada de convivencia.
Na nueche previa al 2 de febreru tien llugar la celebración de les tradicionales candelarias, onde se faen diverses fogueres formaes por palés, muebles vieyos, etc, que van recoyendo los mozos mientres les selmanes anteriores.
Una vegada prendíes les fogueres proceder al mancheo, esto ye, a xirar verticalmente'l enllordio, que ta formáu por tocha (espartu secu) y unes cuantes fueyes verdes tamién d'espartu. Los manchos tienen forma de tea, siendo la resultancia d'arrexuntar gabillas de tocha arreyar llargorinalmente por aciu les fueyes verdes d'espartu. Finalmente se trenza unu de los estremos y faise un nuedu na punta, de forma que tol conxuntu seya resistente al xiru vertical.
Pa manchear hai qu'averar l'estremu "barbudu" del enllordio en cantu de la foguera hasta qu'empieza a prender. Entós realízase esa especie de "círculos de fueu" carauterísticos del mancheo, que puede durar ente diez y quince minutos en función del so llargor. Esta costume ta bien estendida pela zona centro-oeste de la provincia de Granada.
Psilopogon flavifrons
El barbudu frentigualdo (Psilopogon flavifrons) ye una especie d'ave piciforme de la familia Megalaimidae endémica de Sri Lanka.
Descripción
thumb|left Mide unos 21 cm de llargu. Ye una ave gordosa cola cabeza relativamente grande y un picu recto y apuntiao. El plumaxe de la mayor parte del so cuerpu ye de color verde, más claru nes partes inferiores, cola cara y el gargüelu azules, y la frente y les bigoteras marielles. Presenta ciertu motudu ablancazáu nel pechu y la parte posterior de la cabeza. El so cantar ye un repitíu kow-kow-kow-kow.
Comportamientu
El barbudu frentigualdo ye una especie arborícola que vive nos montes y arbolees, inclusive nos xardinos, y que s'alimenta principalmente de frutos pequeños y solo dacuando atrapa inseutos. Añera nos buecos de los árboles onde pon de 2 a 3 güevos.
Claudia Islas
Claudia Islas ye una actriz mexicana. El so nome de nacencia ye Elizabeth Islass Brasdefer, y ye fía de Luis Roberto Islles y María Luisa Brasdefer.
Biografía
Claudia realizó estudios d'actuación y darréu empecipió la so carrera como modelu p'anuncios de televisión, lo que-y abrió la posibilidá d'ingresar al cine, depués trabayó na televisión y el teatru.
Claudia foi considerada una de les actrices más belles mientres la dómina de los años 60's y 70's.
Debutó na pantalla grande en 1967 cola cinta Los años verdes y actuó en películes como: Despidida de casada (1968), Alerta, alta tensión (1969), Alfayate de señores (1969), Mozos de la zona rosa (1970), Águiles d'aceru (1971), La hora desnuda (1971), Tolos pecaos del mundu (1972), Los indomables (1972), Los dolce malditos (1974), Más negru que la nueche (1975), Gypsy (1979), Les tentadores (1980) y Les piernes del millón en 1981.
Atópase retirada de l'actuación y anicia en Miami (Estaos Xuníos).
Telenoveles
Corazón selvaxe (1993/94) - Sofía Molina Vda. d'Alcázar y Valle Tania (1980) - Tania Cartes ensin destín (1973) - Procopia "Mesma" Ensin pallabres (1969) - Nathalie
Cine
La pachanga (1981) - Carmen Les tentadores (1980) Xuegos d'alcoba (1971) - Sofía ¡Escuérriles y... algamar! (1969) - Nelly La Marcha de Zacatecas (1969) - María Isabel Alerta, alta tensión (1969) - Orquídea * Despidida de casada (1968)
Premios ACE 1994
Premiu Arlequín 1998 "Claudia Islles (trayeutoria en Cine, Televisión y Teatru)".
Denni Rocha dos Santos
Denni Rocha dos Santos ye un futbolista brasilanu.
LHS 4040
LHS 4039 (L 577-71), de magnitú aparente +12,8, ye la componente principal del sistema. Ye una nana colorada de tipu espectral M4V —igual al de la estrella acandilante Ross 128—, visualmente a 6,5 segundos d'arcu de la nana blanca. La separación real ente dambes estrelles ye d'unes 150 UA, 5 vegaes mayor que la distancia esistente ente Neptunu y el Sol.
La componente secundaria, LHS 4040 (WD 2351-335 / L 577-72), ye una nana blanca de magnitú aparente +13,56 y tipu espectral DA. Tien una temperatura efectivo d'aproximao 8070 K y una lluminosidá equivalente al 0,079% de la lluminosidá solar. La so masa ye igual al 49% de la masa solar y tien una edá envalorada —como nana blanca— de 810 ± 50 millones d'años.
El tercer oxetu, APMPM J2354-3316C, ye una tenue nana colorada de magnitú +20,7. De tipu M8.5V, paez ser una estrella activa que presenta ciertes semeyances con LHS 2397a. La so separación al respective de la binaria LHS 4039/LHS 4040 ye d'unes 2200 UA.
Takeshi Iseki
Takeshi Iseki (井関 武志; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Cordal Sentinel
thumb|300px|right|El macizu Vinson, que forma parte del cordal Sentinel, vistu dende l'espaciu, fotografía de la NASA.
La cordal Sentinel ye la mayor cordal ente les asitiaes al norte del glaciar Minnesota y forma la metá norte de los montes Ellsworth en L'Antártida. El cordal ta empobinada de norte-noroeste al sur-sureste y estiéndese a lo llargo de 185 km con un anchor de 48 km. Munchos de los sos picos álcense percima de los 4.000 m y nel macizu Vinson algámense los 4.892 m, en partir sur del cordal, siendo la mayor elevación del continente.
El cordal foi columbrada y fotografiada per primer vegada dende l'aire, asocedió'l 23 de payares de 1935, mientres un vuelu realizáu pol esplorador norteamericanu Lincoln Ellsworth, esti trabayu reconocióse-y como bien importante yá que el cordal ye unu de los puntos de referencia más significativos de la zona. El cordal foi visitada y parcialmente esplorada y cartografiada en xineru de 1958 polos miembros del equipu que realizó la travesía de la Tierra de Marie Byrd liderar por Charles R. Bentley. El cordal foi cartografiada dafechu pol USGS a partir de les fotografíes aérees tomaes pola Marina de los Estaos Xuníos mientres los años 1958-1961.
Le Breuil (Marne)
Le Breuil ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Concursu de Tonada de La Nueva (XXII Edición)
El XXII Concursu de Tonada de La Nueva tuvo llugar na llocalidá llangreana de La Nueva, finalizando'l domingo 17 d'abril de 2016 cola entrega de los premios a los campeones. Nesta edición del concursu tomaron parte un total de 160 intérpretes nes estremaes modalidaes.
Nesta edición los vencedores nes categoríes absolutes fueron Celestino Rozada, en masculina y Cristina Sánchez, en femenina. No tocante a los cantantes mozos, el primeru foi Alicia Villanueva, na categoría de cantantes aficionaos el premiáu foi Francisco Fernández, en canción allerana el vencedor foi Álvaro Fernández Corte y en canción minera, Manuel Roza Llera y Belén Arboleya. El premiu al meyor gaiteru del concursu recayó en Fernando Vázquez Cárcaba
Breuvery-sur-Coole
Breuvery-sur-Coole ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Solidaridá
El términu solidaridá puede referise a:
Navales
Navales ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Llión. Intégrase dientro de la contorna de la Tierra d'Alba. Pertenez al partíu xudicial de Salamanca y a la Mancomunidá Tierres del Tormes.
El so términu municipal ta formáu poles llocalidaes de Navales y Revilleja, ocupa una superficie total de 17,17 km² y según los datos demográficos recoyíos nel padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu, cuenta con una población de habitantes.
Historia
La so fundación remontar a la repoblación efectuada polos reis de Llión na Edá Media, denominándose entós "Nabares", de lo que se deduz una posible repoblación de la llocalidá con xente procedente de Navarra, quedando Navales integráu en dicha dómina nel cuartu de Cantalberque de la xurisdicción d'Alba de Tormes, dientro del Reinu de Llión. Como parte de l'alfoz albense pasó a integrar el Señoríu d'Alba en 1430, alzáu darréu a Ducáu d'Alba. Cola creación de les actuales provincies en 1833, Navales quedó encuadráu na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa, formando parte del partíu xudicial d'Alba de Tormes hasta la desapaición d'ésti y la so integración nel de Salamanca.
Nucleos de población
El conceyu estremar en dos nucleos de población, que teníen la siguiente población en 2015 según l'INE.
David Lloyd George
thumb|right|220px|Escudu del 1° conde Lloyd-George David Lloyd George foi un políticu británicu, primer ministru ente 1916 y 1922, mientres la última etapa de la Primer Guerra Mundial y los primeros años de la posguerra.
Biografía
Nació en Mánchester el 17 de xineru de 1863, nel senu d'una familia galesa, fíu d'un maestru rural. Crióse nel condáu de Caernarvon y trabayó como pasante d'un despachu d'abogaos na so mocedá. Participó na política galesa desque empezó a exercer l'abogacía y foi escoyíu diputáu pol Partíu Lliberal na Cámara de los Comunes en 1890. Defendió una política radical en materia social, sofitó'l nacionalismu galés y opúnxose a la intervención británica nes guerres anglo-bóer.
En 1905 foi nomáu ministru de Comerciu del Gobiernu lliberal y pasó a ser ministru de Facienda en 1908. Presentó un presupuestu en 1909 nel que s'asignaba una gran partida pa proyeutos sociales, polo que tuvo que faer frente a l'atayante oposición de los conservadores y de la Cámara de los Lores, que finalmente lo refugaron. En 1909 pronunció un discursu nel distritu de Limehouse pa defender el so presupuestu y censuró firmemente la postura de los sos adversarios.
Poco dempués, aprobóse la Llei Parllamentaria de 1911, que prohibía a la Cámara de los Lores el so vetu sobre los proyeutos de llei presupuestarios, y adoptáronse munches de les reformes propuestes por Lloyd George, como la creación d'un sistema de seguros sociales d'enfermedá, invalidez y desemplegu, que fueron consideraes como la base en qu'años más tarde s'asitiaría nel so país el llamáu Estáu de bienestar.
Primer Guerra Mundial
El primer ministru lliberal, Herbert Henry Asquith, presentó la so dimisión n'avientu de 1916 y Lloyd George pasó a ocupar el so puestu nun gobiernu de coalición con el conservadores. Creó un gabinete de guerra acutáu a cinco miembro y lluchó por llograr un mandu unificáu nel bandu aliáu, que finalmente consiguió na primavera de 1918. Otra decisión importante de Lloyd George daquella foi la orde dada al xeneral Edmund Allenby de tomar Xerusalén, oxetivu que se cumplió a finales de 1917.
Mientres el primer trimestre d'esi añu encaró l'empiezu de la guerra submarina irrestricta per parte de los alemanes, que tuvo a puntu de poner en cantu del colapsu a los aliaos. La solución que se dio foi'l sistema de convóis, al que primeramente yera opuestu Lloyd George, pero que s'emplegó con gran ésitu a partir de mayu de 1917.
Lloyd George aplaudió la Revolución de Febreru cayida del zar en marzu de 1917. Un ministru del nuevu gobiernu rusu suxurió que Gran Bretaña diera asilu al monarca depuestu, a lo que'l primer ministru negóse. Más tarde culparíase-y pol asesinatu de la familia del zar nel branu de 1918.
Nel branu de 1917, aprobó de mala gana realizar una ofensiva en Flandes (la tercer Batalla de Ypres), que remató na gran ofensiva de Passchendaele. Sicasí, les resultaos llograes fueron bien escasos pal gran costu en vides que supunxo. Dalgunos cúlpenlu de dexar que siguiera sabiendo que fracasaría col fin de desacreditar a los xenerales británicos y asina caltenelos baxu control.
La ofensiva alemana de la primavera de 1918 decidió a Lloyd George a imponer el reclutamiento obligatoriu tamién n'Irlanda, que se sublevara na Selmana Santa de 1916. Aquello dio ales a la revuelta, sofitada polos obispos irlandeses, que promovieron la insumisión. Munchu irlandeses ingresaron nel Sinn Féin, la so principal fuercia independentista.
Finalmente la ofensiva alemana foi contenida gracies a l'ayuda de les tropes recién llegaes d'Estaos Xuníos mientres la Ofensiva de los Cien Díes, lo cual foi'l preludiu a la derrota de los xermanos en payares.
Poco dempués del armisticiu, Lloyd George convocó eleiciones p'avientu de 1918, que ganó con una peramplia mayoría.
Versalles y el gobiernu de la posguerra
thumb|200px|left|Lloyd George (primero dende la izquierda) al [[Tratáu de Versalles (1919)|tratáu de Versalles.]] Acabáu'l conflictu, participó na Conferencia de Paz de París, empecipiada en xineru de 1919, y na ellaboración del Tratáu de Versalles, alcordáu en xunu d'esi añu. George contribuyó decisivamente a que'l tratáu adquiriera un fuerte tinte antigermano.
Tamién presentó un proyeutu d'Home Rule para Irlanda en 1920 que dexó dos años dempués la proclamación del Estáu Llibre d'Irlanda, tres la firma en 1921 del Tratáu anglo-irlandés.
Mientres los años de la posguerra aprobáronse diverses reformes, como la Llei d'Educación de 1918 (qu'ampliaba la enseñanza obligatoria y pos-obligatoria), la Llei de Viviendes y Urbanismu de 1919, que facilitaba la construcción de cases barates, la Llei de Seguros de Paru de 1920, qu'ampliaba los seguros yá esistentes a tolos trabayadores, diverses lleis qu'ampliaben les pensiones y los seguros sanitarios (esto postreru complementar cola creación d'un nuevu Ministeriu de Sanidá), diverses lleis que llindaben el trabayu de los menores d'edá, y especialmente les lleis qu'aprobaben el sufraxu femenín y dexaben a les muyeres ser diputaes.
Venta de títulos nobiliarios y dimisión
David Lloyd George usó la venta de títulos nobiliarios pa enllenar les arques del so partíu, esquifu tres la Gran Guerra. El conservadores abandonaron el gobiernu de coalición en 1922 en protesta pol Home Rule irlandés y pol sofitu que Gran Bretaña brindó a Grecia na so guerra contra los turcos. Lloyd George dimitió y convocáronse unes eleiciones xenerales que dieron la victoria a los Conservadores. Una vegada rota la coalición gobernante poles desavenencies polítiques qu'obligaron a Lloyd George a dimitir, los antiguos socios conservadores acometieron contra les operaciones con honores y títulos y aprobaron la llamada Acta d'Honores (prevención d'abusos) en 1925, que pasó a illegalizar estes ventes.