cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Heath Ledger
Investigación federal
El 4 d'agostu de 2008, citando fontes desconocíes, Murray Weiss, del New York Post, anunció que Mary-Kate Olsen se "negó [por aciu el so abogáu, Michael C. Miller] a ser entrevistada polos investigadores federales sobre la muerte accidental del so amigu íntimu Heath Ledger... [ensin] ... inmunidá d'acusación", y que, cuando se-y consultó sobre asoceder, Miller negar a faer declaraciones. Más tarde nesi mesmu día, dempués de que la policía confirmara la esencia del rellatu de Weiss ante la Associated Press, Miller fixo una declaración na que negó que Olsen apurriéra-y les drogues que causaron la muerte del actor y aseguró que la moza nun conocía la so procedencia. Na so declaración, Miller dixo específicamente: "A pesar de les especulaciones de los tabloides, Mary-Kate Olsen nun tuvo nada que ver coles drogues que s'atoparon nel cuerpu o na casa de Heath Ledger, y nun sabe cómo les llogró", enfatizando que "les descripciones de los medios, atribuyíes a una fonte ensin identificación, son incompletes ya inesactes".
Dempués d'un númberu considerable d'especulaciones nos medios, el 6 d'agostu de 2008 la oficina del fiscal federal en Manhattan cerró la so investigación alrodiu de la muerte de Ledger ensin presentar cargos y ensin citar a Olsen. Colos detalles de los dos médicos y de Olsen y el zarru de la investigación porque los encargaos de la oficina de lleis en Manhattan "nun creyeron qu'hubiera un oxetivu vidable", inda nun se sabe cómo Ledger llogró la oxicodona y la hidrocodona na combinación letal que la mató.
Once meses dempués de la muerte de Ledger, el 23 d'avientu de 2008, Jake Coyle, escribiendo pa la Associated Press, anunció que "la muerte de Heath Ledger foi votada como la hestoria principal de la industria del entretenimientu pol periódicu estauxunidense y el so editores entrevistaos por The Associated Press", yá que causó "sorpresa y tracamundiu" sobre "les circunstancies", porque'l fallu de la muerte foi que se trató d'un accidente causáu por "una combinación tóxica de drogues recetadas" y pola continuación de "el so legáu na so actuación llargamente emponderada como'l Joker nel ésitu de taquilla más grande del añu, The Dark Knight".
Discutiniu pol testamentu
Dempués de la muerte de Ledger y en respuesta a un númberu de noticies na prensa sobre la so testamentu (presentáu en Nueva York el 28 de febreru de 2008) y sobre l'accesu de la so fía al legáu familiar, el so padre, Kim Ledger, dixo que consideraba'l bienestar económico de la so nieta Matilda Rose la "prioridá absoluta" de la familia Ledger, y tamién el de la so madre, Michelle Williams, "una parte integral de la familia", añediendo que "fadríense cargu de faer cumplir lo que quería Heath". Dalgunos de los parientes de Ledger podríen desafiar l'estatus llegal del testamentu, robláu en 2003, yá que fuera redactáu primero que Ledger conociera a Williams y, poro, nun incluyía como beneficiaries a ella nin a la so fía, lo cual estremaba la metá de los sos bienes ente los sos padres y la otra metá ente los sos hermanos; sicasí, declararon qu'esistía un segundu testamentu, ensin roblar, que dexaría la mayor parte del heriedu a Matilda Rose. El padre de Williams, Larry Williams, tamién se sumó al discutiniu sobre'l testamentu de Ledger y la so presentación en Nueva York pocu dempués del so fallecimientu.
El 31 de marzu de 2008, encendiendo otru discutiniu relativu al patrimoniu de Ledger, Gemma Jones y Janet Fife-Yeomans publicaron un reportaxe "esclusivu" en The Daily Telegraph, nel que citaron al tíu de Ledger, Haydn Ledger, y a otros miembros de la so familia, quien "creen que'l fináu actor podría tener un fíu ensin reconocelo" cuando tenía diecisiete años d'edá, y declarando: "si se confirma que Ledger ye'l padre biolóxicu de la neña, tendría de partir el so heriedu multimillonariu ente Matilda Rose y la so fía frutu del so amor secreto". Unos díes más tarde, dempués de realizar entrevistes telefóniques colos tíos de Heath, Haydn y Mike Ledger, y cola familia de la otra neña, OK! y Us Weekly publicaron que'l rumor fuera falsu, una y bones los tíos de Ledger, la madre y el padrastru de la neña dixeren qu'a cencielles fueren esaxeraos pelos medios.
El 27 de setiembre de 2008, el padre de Ledger, Kim, declaró que "la familia aceptó dexa-y la fortuna de 16,3 millones de dólares d'Estaos Xuníos a Matilda", añediendo que "nun hai reclamos. La nuesa familia regaló-y tou a Matilda." N'ochobre de 2008, Forbes.com envaloró les ganancies añales de Ledger dende ochobre de 2007 hasta ochobre de 2008 (incluyendo'l so porcentaxe de ganancies póstumes compartíes, provenientes de la recaldación de The Dark Knight, que consta d'un total de 991 millones de dólares) en venti millones de dólares d'Estaos Xuníos.
Películes y reconocencies artístiques póstumos
El fallecimientu de Ledger afectó la campaña publicitaria de la película The Dark Knight (2008), de Christopher Nolan, y tantu la producción como la publicidá de la película de Terry Gilliam The Imaginarium of Doctor Parnassus, polo que dambos direutores decidieron rindir tributu al so trabayu en dambes películes. Anque Gilliam suspendió temporalmente la producción de la película, dende'l principiu espresó la so determinación de "salvala". Una vegada refugada la idea d'utilizar imáxenes modificaes por ordenador, decidió complementase el papel de Ledger con otros actores y dedica-y la película. En febreru de 2008, como "un tributu a la memoria d'un home que foi reconocíu como unu de los meyores actores de la so xeneración", Johnny Depp, Jude Law, y Colin Farrell roblaron pa faese cargu del papel de Ledger, creando múltiples reencarnaciones del personaxe, Tony, tresformáu en "un regresu máxicu a la hestoria de Fausto". Darréu, los trés actores donaron les sos ganancies provenientes de la película a la fía de Ledger y Williams, Matilda.
Estrenada en xunetu de 2008, The Dark Knight rompió dellos récores de taquilla y recibió crítiques positives tantu profesionales como de parte de los espectadores, qu'emponderaron en particular l'actuación de Ledger como'l Joker. Inclusive'l críticu de cine David Denby, quien nun emponderara la película na so crítica previa al estrenu publicada en The New Yorker, evaluó positivamente l'actuación de Ledger, describiéndola como "siniestra y espantible" y "hipnotizante en cada escena", concluyendo: "La so interpretación ye un actu final heroicu y esmolecedor: esti mozu actor contempló l'abilsu". Intentando compensar les especulaciones de que l'actuación de Ledger como'l Joker haber lleváu, en cierta forma, a la so muerte (como Denby y otros suxurieren), Christian Bale, coprotagonista y amigu del actor, mentó qu'esti esfrutara llargamente enfrentar los desafíos del so papel, una esperiencia que'l mesmu Ledger describiera como "la más risondera que tuvi, y que probablemente voi tener, interpretando a un personaxe".
Los críticos de cine, los coprotagonistas Maggie Gyllenhaal y Michael Caine y dellos de los colegues de Ledger del mundu del espectáculu xunir a Bale nel so pidimientu y la so predicción d'una nominación pa los Premiu Óscar na categoría de meyor actor de repartu, en reconocencia pol so trabayu en The Dark Knight. La subsecuente nominación foi anunciada'l 22 de xineru de 2009, l'aniversariu de la so muerte; Ledger finalmente ganó'l premiu, convirtiéndose na segunda persona en ganar un premiu de l'Academia póstumamente nuna categoría d'actuación, yá que la primera foi l'actor británicu Peter Finch, quien lo ganó en 1976 por Network. El premiu foi recibíu pola familia de Ledger.
Reconocencies artístiques
Ledger llogró un Óscar, un Globu d'Oru, un BAFTA y un premiu del Sindicatu d'Actores pol so papel en The Dark Knight. Foi nomáu al premiu Óscar al meyor actor principal pola película Brokeback Mountain.
A General History of the Dichlamydeous Plants
Consta de cuatro volúmenes que fueron editaos en Londres ente los años 1831 y 1838.
Aterrizador
Colos nomes de aterrizador o módulu de descensu, n'esploración espacial, denomínase al artefautu que baxa a la superficie del oxetivu (planeta, lluna, etc.) y qu'efectúa un aterrizaxe nidiu. Esto ye, nun ye destruyíu pol #impautu cola superficie que pretende visitar.
Usáronse mayoritariamente pa llograr datos direutamente del mediu ambiente que visita. De normal precisen d'una nave de sofitu, llamada orbitador, que se caltién n'órbita del oxetu visitáu, y fai d'enllaz ente'l aterrizador y la Tierra
Apocayá tuvieron enforma ésitu, y entá siguen funcionando, los Landers más famosos, nel planeta Marte: Spirit y Opportunity. A estos landers con capacidaes móviles, denomínase "rover".
Tamién se denomina Lander al módulu que llevó a los astronautes nes misiones Apolo a la superficie de la Lluna. La diferencia ye qu'estos módulos teníen capacidá d'aterrizar selemente y d'abandonar la superficie, una vegada terminada la misión, por aciu cohetes propulsores
Glun
Glun ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Llista de conceyos de Palencia
Llista de conceyos de la provincia de Palencia:
350px|right|thumb|Mapa de conceyos de Palencia
HD 102195
HD 102195 (HIP 57370 / SAO 119033 / GC 16129) ye una estrella na constelación de Virgu de magnitú aparente +8,06 que s'atopa a 94,5 años lluz del Sistema Solar. En 2006 anuncióse'l descubrimientu d'un planeta estrasolar n'órbita alredor d'esta estrella.
HD 102195 ye una nana naranxa de tipu espectral K0V, una estrella que al igual que'l Sol llogra la so enerxía de la fusión d'hidróxenu nel so nucleu. Más fría que'l Sol, la so temperatura efectivo ye de 5290 K, siendo'l so lluminosidá aproximao la metá que la lluminosidá solar. El so radiu ye un 84% del radiu solar con una masa equivalente al 93% de la masa del Sol. El so metalicidá ye similar a la del Sol.
HD 102195 paez ser daqué más nuevu que'l Sol, envalorándose la so edá en 2400 ± 1800 millones d'años, frente a los 4600 millones d'años d'edá de la nuesa estrella. Ye una estrella variable con una amplitú de 0,015 magnitúes y un periodu de 12,3 ± 0,3 díes.
Sistema planetariu
El planeta, denomináu ET-1 o HD 102195 b, foi'l primera planeta estrasolar descubiertu utilizando'l Exoplanet Tracker (ET), interferómetro de retrasu fixu tremáu. Tien una masa mínimo de 0,49 vegaes la masa de Xúpiter y xira nuna órbita a 0,049 UA de la estrella. Trátase d'un planeta del tipu «Xúpiter caliente», con una temperatura envalorada d'unos 827 C, que'l so periodu orbital ye de 4,11 díes.
Pasu Shanhai
El Pasu Shanhai (chinu simplificáu: 山海关; chinu tradicional: 山海關.) tamién conocíu como Shanhaiguan, ye unu de los principales pasos na Gran Muralla China. Foi denomináu mientres la dinastía Ming como'l «primer pasu na Tierra». Trátase de la seición más oriental de la Muralla, traviesa los montes Yan y algama el mar Mariellu a nivel de la badea de Bohai. En 1987, foi declaráu Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco como parte de La Gran Muralla.
Allugar en Qinhuangdao, na provincia de Hebei, de la República Popular China. En 1381, mientres la dinastía Ming empecipióse la construcción de fortificaciones en Shanhaiguan pa torgar la meyora de mongoles y manchúes. Nesi periodu, el Pasu Shanhai convertir nel más fortificáu de la Gran Muralla. La muralla algamó un altor de 14 metros.
Nel área costera en Shanhaiguan, la muralla estendíase 6.5 quilómetros, tenía seis metros d'altu y trés d'anchu. Amás, taba fecha a base de lladriyos y tierra empisonada. En 1644, llevar a cabu la batalla del Pasu Shanhai, na que'l xeneral Wu Sangui ganó a Li Zicheng, n'alianza colos manchúes, quien ingresaron a la China central y establecieron la dinastía Qing. En 1961, convertir en patrimoniu históricu protexíu pol gobiernu chinu.
Bucerotinae
El, bucerótidos, son una familia d'aves bucerotiformes que engloba a los tocos y calar, aves tropicales de gran picu que se distribúin por Melanesia, la Wallacea, Asia y África.
Xéneros
Reconócense los 15 siguientes xéneros:
Kobaïano
Desenvuelvo
El batería y compositor francés Christian Vander formó la banda de rock progresivu Magma a fines del añu 1969, nun intentu pa enllenar el vacíu dexáu pola muerte del compositor y músicu de jazz estauxunidense John Coltrane. El primer álbum de Magma, Magma (posteriormtente rellanzáu sol nome Kobaïa) cunta la hestoria d'un grupu de refuxaos que fuxeron dende una Tierra futura y asiéntanse nun planeta ficticiu llamáu Kobaïa. Les lletres taben toes en kobaïano, un languaje que Vander construyó pal álbum, delles cantaes por solistes y otres por coros masivos casi operáticos». Mientres los trés décades siguientes, Magma siguió la mitoloxía de Kobaïa al traviés de nueve álbumes más, toos cantaos en kobaïano.
Vander dixo nuna entrevista qu'inventara'l kobaïano pa Magma porque «el francés nun yera lo suficientemente espresivu. Yá sía pa la hestoria como pal soníu de la música». Amás, reveló que'l llinguaxe desenvolver en paralelu cola música, que los soníos apaecíen mientres componía nel pianu. Vander basó'l kobaïano n'elementos eslavu-xermánicos y del scat-yodelling, estilu vocal estauxunidense del cantande de jazz de vanguardia Leon Thomas. La subsecuente espansión del llinguaxe foi un esfuerciu grupal, y como los integrantes de Magma diben camudando, nueves idees yeren incorporaes nel llinguaxe y la música.
El críticu de música británica Ian MacDonald dixo que'l kobaïano ye "fonéticu, non semánticu", y que ta basáu en "sonoridáes, non en significaos aplicaos". Unu de los cantantes de Magma, Klaus Blasquiz, describe'l kobaïano como un "llinguaxe del corazón", que les sos pallabres son "indixebrables de la música". L'espertu en Magma Michael Draine dixo que "l'astracción apurrida pol versu kobaïano paez inspirar a los vocalistas de Magma a algamar altores d'abandonu emocional raramente dexaos por lletres convencionales".
Les lletres en kobaïano de los álbumes de Magma nunca fueron traducíes, pero pistes del esplegue de la hestoria de Kobaïa fueron apurríos en francés nes notes de los álbumes. Mientres el propósitu orixinal del llinguaxe foi evitar sobrar esposición, lexicones non oficiales de kobaïano en llinia fueron creaos por fanáticos de Magma, y el mesmu Vander tradució munches de les pallabres.
Influencia
Christian Vander llamó a la música de Magma, Zeuhl ("celestial" en kobaïano), y ésta influyó a munches otres bandes, na so mayoría franceses, incluyendo a Zao (Francia), Art Zoyd (Francia) y Univers Zero (Bélxica). Darréu, el Zeuhl convertir nun xéneru musical, que usóse pa describir a la música similar a la de Magma. Delles bandes Zeuhl xaponeses apaecieron, incluyendo a Ruins y a Kōenji Hyakkei, que les sos lletres tamién son cantaes en llinguaxes construyíos similares al kobaïano.
A Guide to the Orchids of Sikkim
A Guide to the Orchids of Sikkim (embrivíu Guide Orchids Sikkim) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu Paul Johannes Bruhl y espublizáu nel añu 1926.
HD 10180
thumb|left|Animación del sistema planetariu alredor de la estrella asemeyada al Sol HD 10180. (720p) (impresión artística) Creitu: ESO
HD 10180 ye una estrella análoga solar que los científicos creen que siquier tien siete planetes, y posiblemente hasta nueve. Convirtiéndolo nel sistema exoplanetario con más planetes hasta agora descubiertu. Superando a Kepler-11, 55 Cancri y al propiu Sistema solar. Ta a 127 años lluz de distancia, na constelación meridional de Hydrus. La masa y la metalicidá de HD 10180 son del 6% y el 20% mayores que los valores del Sol.
El sistema contién cinco planetes del tamañu de Neptunu (con mases mínimes ente 12 y 25 vegaes la de la Tierra y probabilidaes de detección falses inferiores al 0'1%) nos radios orbitales de 0'06, 0'13, 0'27, 0'49 y 1'42 UA. Amás, esiste un planeta del tamañu asemeyáu a la tierra alcontráu a 0'02 UA (la masa mínimo ye de 1'4 vegaes la de Tierra; probabilidá de detección falsa de 1'4%).
Darréu añediríase un planeta del tamañu de Saturnu a una distancia de 3'4 UA (la masa mínimo ye de 65 vegaes la de la Tierra, refundiándose una probabilidá de falsa detección del 0.6%) consideráu como confirmáu por EPE.
Los posibles planetes non confirmaos son dos super tierres, unu orbitando a 0'09 UA y l'otru a 0'3 UA.
Les ratios averaos de los periodos de les órbites axacentes son (dende l'interior escontra l'esterior) de 1:5, 1:3, 1:3, 2:5, 1:5 y 3:11. Los planetes fueron detectaos per aciu l'espectrógrafu HARPS usando la velocidá radial, conxuntamente col telescopiu de 3'6 m del ESO, nel observatoriu de La Silla, Chile. Puesto que la enclín de les órbites de los planetes nun se conoz, namái pueden conocese anguaño les mases mínimes planetaries.
El sistema HD 10180. !Nome !Masa<br />(MT) !Semiexe mayor (UA) !Periodu orbital (díes) !Escentricidá
Notes
thumb|right|Órbites del sistema planetariu HD 10180, usando la configuración orbital d'un cuerpu d'ocho (la estrella y siete planetes) modelu newtoniano teniendo en cuenta la disipación de les marees.
Referencies
thumb|right|300px
Ana Wagener
Ana Wagener ye una actriz española.
Biografía
Wagener graduar na Escuela Cimera d'Arte Dramático de Sevilla, y a los 18 años Alfonso Zurro escoyer pa una figuración na ópera Carmen, fichándola tamién pa la compañía teatral La Jácara, en 1982.
Empecipiada la so carrera como actriz nel teatru, llueu la so cara fíxose conocida al participar en producciones televisives, como Querido maestro, Compañeros, El comisario o La Señora.
Tamién trabaya nel doblaxe dende los años 80 onde'l so trabayu destacóse como direutora y como actriz, llegando a doblar davezu a l'actriz Felicity Huffman.
El séptimu arte tendió-y la mano nel añu 2000 con La Bola, d'Achero Mañas y dende entós la so trayeutoria cinematográfica nun fixo más que crecer. 7 vírxenes, AzulOscuroCasiNegro, Tomar el cielu, El patio de mi cárcel, Biutiful o La voz dormida son otres de les cintes nes que participó. Y concretamente estos trés últimes brínden-y dos tales nominaciones a los Premios Goya, siendo premiada en 2011 por La voz dormida.
Filmografía
(C) - Curtiumetraxe
Primer Ministru de Yeme
thumb|200px|Blasón d'Yeme. Esta ye la llista de xefes de gobiernu de Yeme de 1990 hasta l' actualidá.
Postreros falantes conocíos de llingües muertes o amenaciaes
Una llingua muerta ye aquella qu'escarez de falantes nativos o competentes, esto ye, una llingua que yá nun ye la llingua materna de naide (anque eventualmente dalgunos llingüistes o otres persones la conozan de forma secundaria).
Anguaño, unes 500 de les cerca de seis mil llingües vives esistentes, tán seriamente amenaciaes y próximes a la so estinción, d'estes la mayoría namái tienen un puñáu de falantes vieyos que les falen, y nun esisten persones nueves que la conozan bien o lo falen con fluidez. Esta llista recueye los nomes documentaos de los postreros falantes de diverses llingües o bien extintas o bien severamente amenaciaes.
Hayley McFarland
Hayley McFarland (n. 29 de marzu de 1991 n'Edmond, Oklahoma, Estaos Xuníos) ye una actriz, baillarina y cantante d'Estaos Xuníos. Dende 2009 trabayó na serie Lie to me, interpretando a Emily Lightman. En 2013 trabayó na película d'horror The Conjuring.
Biografía
Nació y creció en Edmond en Oklahoma. De neña, participó en delles obres teatrales como Titanic, El violinista nel teyáu y The Sound of Music. Mientres años educar nes artes escéniques cola so instructora Michelle Long na ACTS (Casting d'Actores y Servicios de Talentu poles sos sigles n'inglés).
John Adams (dixebra)
El nome John Adams puede referise a:
Políticos estauxunidenses:
Músicos:
Otros:
Kobane
Kobane o Kobanê (Kobanî o Kobanê) o Ayn al-Arab (عين العرب ʿAyn al-ʿArab, que significa güeyu del árabe) ye una ciudá na gobernación de Alepo, al norte de Siria. Cuenta con una población de 62.634 habitantes, según el censu de 2010. Ye habitada mayoritariamente por curdos (89%) y tamién por árabes (5%), turcos (5%) y armenios (1%).
Historia
El pobláu surdió alredor de la estación de tren construyida en 1912 pola empresa alemana Koban Railway Company pal Ferrocarril de Bagdag, en redol a la cual los curdos de les zones cercanes fueron construyendo viviendes. En 1915, refuxaos armenios que fuxíen del xenocidiu en Turquía estableciéronse al llau de la estación. Dempués de la demarcación de la frontera con Turquía en 1921, una parte del pobláu quedó nel otru llau de la frontera, güei incorporáu nel distritu turcu de Suruç, como Mürşitpınar. La infraestructura de la ciudá foi entamada y construyida mientres el mandatu francés de Siria y una serie d'edificios franceses caltiénense de pies y son utilizaos hasta anguaño. A mediaos del sieglu XX, había tres ilesies armenies na ciudá, pero la mayoría de la población armenia emigró a la República Socialista Soviética d'Armenia na década de 1960.
Guerra Civil Siria
Les Unidaes de Proteición Popular (Yekîneyên Parastina Xel YPG) curdes tomaron Kobane el 19 de xunetu de 2012. Les YPG y los políticos curdos esperen llograr una autonomía pa la zona, que consideren parte del Curdistán siriu. El 2 de xunetu de 2014, la ciudá y pueblos de la contorna fueron oxetu d'un ataque masivu del Estáu Islámicu d'Iraq y el Llevante (EIIL). El 16 de setiembre de 2014 l'EIIL volvió a entamar l'asediu de Kobane, con un asaltu a escala completa dende l'oeste y sur de la ciudá. Cerca de cien mil curdos sirios abellugar al otru llau de la frontera. El día 6 d'ochobre de 2014 les tropes del EIIL ingresaron na parte este de la ciudá.
El 29 d'ochobre alredor de 200 combatientes llegaron a la ciudá, p'ayudar a defender el llugar del asediu del Estáu Islámicu. Los refuerzos pertenecen al Exércitu Llibre Siriu, hasta mediaos de 2013 aliáu del EIIL contra'l gobiernu de Siria. Otru grupu de combatientes, milicianos peshmergues curdos procedentes d'Iraq, foi unviáu a Kobane. De los 130 combatientes curdos, la metá viaxó n'avión al sureste de Turquía y depués partió escontra la frontera nun convói que foi escoltáu por fuercies militares turques. El restu mover nuna caravana pel norte d'Iraq llevando pieces d'artillería.
Paralelamente, más de 200,000 refuxaos Sirios fuéronse movíu a suelu turcu. Sicasí, les fuercies de seguridá turques nun dexaron qu'integrantes de les Unidaes de Proteición Popular(YPG) y otros voluntarios cruciaren dende Turquía a Kobane, utilizando pa torgar gas lacrimógeno y cañones d'agua. Numberoses protestes entamar en distintes ciudaes turques por cuenta de la falta de sofitu del gobiernu turcu escontra la población curda. Les autoridaes turques respondieron a les protestes utilizando gas lacrimógeno y cañones d'agua. Mientres estes protestes les fuercies de seguridá turques mataron a 12 manifestantes. Y acabaron cola vida de 31 persones más nos disturbios posteriores. El Presidente Erdogan declaró que nun contemplaba participar nes operaciones contra'l EIIL en Siria, si éstes nun se dirixíen tamién contra'l réxime de Assad. Mientres el 1 de payares celebró'l día mundial de movilizaciones ciudadanes, en solidaridá cola población curda de Kobane. 5,000 persones manifestar na ciudá turca de Suruç, a 10 km de Kobane. A lo menos 15000 persones manifestar na Diyarbakir, principal ciudá curda en Turquía y dellos miles tamién n'Istambul, ensin que se rexistraren incidentes. El 7 de payares informar de qu'una muyer curda de 28 años, Kader Ortakaya, foi disparada na cabeza por soldaos turcos, nel llau turcu de la frontera con Kobane. Informóse que participaba nuna manifestación pacífica por que Turquía dexara'l pasu dende Turquía, de los voluntarios y voluntaries con mires de xunise a la llucha contra'l EIIL en Kobanê. thumb|Kader Ortakaya
Mientres febreru de 2015, l'exércitu curdu recuperó totalmente la ciudá, intentando dar vuelta a la normalidá tres les graves estroces (el 80% de la ciudá ta destruyida). Informóse que miles de persones refuxaes volvieren a la ciudá, y que les tropes recuperaren otres 300 llocalidaes cercanes a Kobane.
Masacre de Kobane
La masacre de Kobane foi una combinación de misiones suicides y ataques a civiles curdos pol Estáu Islámicu d'Iraq y el Llevante na ciudá curda de Kobani qu'asocedió, a partir del xueves, 25 de xunu y terminó'l vienres 26 de xunu de 2015. . Los ataques provocaron 223-233 civiles muertos, según 35-37 milicianos curdos y siquier 79 asaltantes EIIL. Foi la segunda mayor masacre cometida por EIIL yá que declaró un califatu en xunu de 2014.
Meropidae
Los merópidos (Meropidae) son una familia d'aves del orde Coraciiformes qu'abarca los abeyarucos, (  Merops apiaster)  especializaos en comer inseutos voladores, sobremanera abeyes. La mayoría de les especies atópense n'África pero tamién esisten nel sur d'Europa, Madagascar, Australia y Nueva Guinea. Carauterícense polos sos plumaxes de ricos colores, cuerpos delgaos y davezu coles con plumes centrales llargues. Toos son coloríos y tienen picos curvaos escontra baxo y nales apuntiaes, que-yos dan aspeutu de golondrines cuando se ven de lloñe.
Gourdon (Ardèche)
Gourdon ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Meropidae
Historia natural
Amás de les abeyes, como suxure'l nome, comen aviespes y cualquier inseutu volador qu'atrapen en vuelu súbitu dende una percha estenada. Pero les abeyes melíferes son la so dieta predominante. La distribución de los abeyarucos ye casi idéntica a la distribución natural orixinal de les cuatro especies d'abeyes más comunes. Fry et al. planteguen que 20 estudios separtaos de les dietes de 16 tipos d'abeyarucos, amuesen que los Hymenoptera (formigues, abeyes y aviespes) constitúin del 20 al 96 % de tolos inseutos comíos, y que les abeyes melíferes yeren en permediu alredor d'un terciu de los himenópteros consumíos.
Antes de tragase la presa, un abeyarucu quíta-y l'aguiyón cutiendo repitidamente l'inseutu escontra una superficie dura. Nesti procesu, la presión que-y aplica al inseutu va estrayendo la mayor parte del velenu. Notablemente, los abeyerucos namái prinden les sos preses en vuelu, pero si esos mesmos inseutos nun tán volando inórenlos.
Los abeyarucos son gregarios. Formen colonies añerando en túneles escavaos nos llaos de banquines arenoses, como les que se formen al colapsar los cantos d'un ríu. Gran númberu d'estos furacos pueden vese de cutiu xuntos, coles buelgues blanques, pol regueru de los sos deposiciones, acentuando les entraes. La puesta ye de 2 a 9 güevos (dependiendo de la especie) blancos. La mayoría de les especies son monógames y dambos padres curien los sos fíos.
Taxonomía
La familia Meropidae contién 27 especies en trés xéneros distribuyíos en dos subfamilies, Nyctyornithinae (que nes caberes versiones de la llista de Charles Sibley dixébrense col estatus de familia Nyctyornithidae) y Meropinae (los abeyarucos típicos).
Subfamilia Nyctyornithinae
Subfamilia Meropinae
Lécera
miniaturadeimagen|Ilesia de Santa María Madalena, Lécera. Lécera ye un conceyu d'España, na provincia de Zaragoza, Comunidá Autónoma d'Aragón.
Patrimoniu
Destaquen la ermita de Santu Domingu y la ilesia de Santa María Madalena.
Matvej Ivanovitj Afonin
Matvej Ivanovitj Afonin (Матвей Иванович Афонин; ) foi un botánicu rusu.
Cinnyris jugularis
Anthus chacoensis, ye una especie d'ave paseriforme perteneciente a la familia Motacillidae.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase en Tailandia, Myanmar, Camboya, Laos, Vietnam, República Popular China, Indonesia, Malasia, Brunéi, Sarawak, Islles Salomón, Papúa Nueva Guinea y Australia. El so hábitat natural son les praderíes templaes, arbustos, viesques y pacionales.
Enllaces esternos
Distribución Xeográfica, Cinnyris jugularis (Linnaeus, 1766)
Distribución Xeográfica.
Micropholcommatidae
Los microfolcommátidos (Micropholcommatidae) son una familia d'arañes araneomorfes, que formen parte de la superfamilia Archaeoidea, xunto a les Pararchaeidae, Archaeidae, Mecysmaucheniidae Micropholcommatidae y Holarchaeidae.
Distribución
Son xéneros reinales de Nueva Zelanda, Australia, y en la islla de Papúa Nueva Guinea, cola esceición de dos xéneros, Teutoniella y Tricellina, que s'atoparon en Chile y Brasil, n'Sudamérica.
Sistemática
Cola información recoyida hasta'l 31 d'avientu de 2011, esta familia cunta con 66 especies descrites entendíes en 19 xéneros:
Haplogrupu I-M253
L'haplogrupu I-M253, tamién conocíu como I1, ye un haplogrupu del cromosoma Y. Los marcadores xenéticos confirmantes como identificadores de I-M253 son los SNPs M253,M307.2/P203.2, M450/S109, P30, P40, L64, L75, L80, L81, L118, L121/S62, L123, L124/S64, L 125/S65, L157.1, L186, e L187. Ye'l principal ramal del haplogrupu I-M170 (I*).
L'haplogrupu algama el so picu de frecuencies en Suecia (52% de los homes en Condau de Västra Götaland) y de Finlandia Occidental (trespasa el 50% en provincia de Satakunta ). En términos de medies nacionales, I-M253 alcuéntrase'n 35-38% de los homes suecos, 32,8% de los varones daneses, camín de 31,5% de los noruegos y cerca de 28% de los fineses de sexu masculín.
L'haplogrupu I-M253 ye'l principal ramal del haplogrupu I* (I-M170), tando presente n'Europa desde los tiempos antiguos. El principal ramal de I* ye'l I-M438, tamién conocíu como I2.
Tres ser reclasificau 2008, l'haplogrupu yera conocíu como I1a, un nome que ya se-y atribuyera a un ramal primariu, l'haplogrupu I-DF29. Los otros ramales principales de I1 (M253) son I1b (S249/Z131) y I1c (Y18119/Z17925).
Procedencia
D'alcuerdu con un estudiu publicau en 2010, el I-M253 formóse va ente 3.170 y 5.000 años, nel periodu Calcolíticu n'Europa. Un nuevu estudiu, en 2015, estimaba la fonte de 3.470 a 5.070 años, o ente 3.180 y 3.760 años, gastando dos téuniques diferentes. Paez habese espardío inicialmente partiendo del territoriu que guei ye Dinamarca.
Un estudiu de 2014, n'Hungría, reveló restos de nueve individuos de la Cultura de la Ceramica de Bandes, un d'ente ellos llevando el SNP M253 definidor del haplogrupu I1. Piénsase qu'esta cultura foi presente va ente 6.500 y 7.500 años.
Estructura
I-M253 ( M253, M307.2/P203.2, M450/S109, P30, P40, L64, L75, L80, L81, L118, L121/S62, L123, L124/S64, L 125/S65, L157.1, L186, e L187 ) o I1
Distribución territorial
I-M253 alcuéntrase na so mayor densidá nel Norte d'Europa y d'otros países que sofrieren intensa migración del Norte d'Europa, bien nel Periodu de Migración, bien nel periodu viquingu o bien en tiempos modernos. Atópase'n tolos sitios invadios polos antiguos pueblos xermánicos y viquingos.
Na dómina moderna, poblaciones significatives del I-M253  tamién echaren raigañu nes naciones d'inmigrantes ex-colonies europees, tales como los USA, Australia y el Canadá.
Gran Bretaña
[[Ficheru:Weal.png|miniaturadeimagen|Mapa amuesando la distribución de cromosomes Y nuna seición tresversal d'Inglaterra y País de Gales, del trabayu "Cromosoma Y: evidencia de migración masiva d'anglo-saxones". los autores atribuen les diferencies en frecuencia del haplogrupu I a la migración anglo-saxona en masa pa Inglaterra, magar non seya ansí en casu del País de Gales.]] En 2002 asoleyóse un artículu escritu por Michael E. Weale y colegues presentando evidencia xenética de les diferencies ente les poblaciones inglesa y galesa, incluindo un nivel peracentuablemente mas altu d'haplogrupu I-ADN n' Inglaterra que nel País de Gales. Viose esto entós como una evidencia convincente de la invasión anglo-saxona masiva del oriente de Gran Bretaña a partir del Norte d' Alemaña y Dinamarca, pa contra el Periodu de Migración. Los autores asumen tener fundaose les poblaciones con fuertes proporciones d' haplogrupu I n'Alemanha del norte o nel sur d'Escandinavia, sobremanera de Dinamarca, y migrar los sos antepasaos pel Mar del Norte cabo les migraciones anglo-saxones y viquingues daneses. La principal reivindicación de los investigadores foi: que diba ser necesaria d'aquella un eventu d'inmigración anglo-saxona afectando al 50-100% del fundu xenéticu de los homes de la Inglaterra Central. Observamos, mentanto, nun nos dexar diferenciar los nuesos datos un eventu cenciellamente adicionau al fundu xenéticu autóctonu de los homes de la Inglaterra Central d'otru onde los homes autóctonos fueren dixebraos ayures o u os varones nativos fueren reducíos en númberu ... Esti estudiu amuesa que la raya galesa yera mas una barrera xenética pal cromosoma Y y pal fluxu de xenes anglo-saxon que'l mesmu Mar del Norte ... Estos resultaos indiquen ser una frontera política mas importante que una xeofísica nuna estructuración xenética de la población. miniaturadeimagen|Distribución los haplogrupos del cromosoma Y de Capelli et al. (2003).L' haplogrupu I anda presente'n toles poblaciones, coles frecuencies mas altes       n' oriente y baxes frecuencies      n'occidente. Paez nun haber una llende discontinua como apercibío por Weale et al. (2002) En 2003, un artículu asoleyau por Christian Capelli y colegues apoyara, magar que modificaes, les conclusiones de Weale y colegues. Esi trabayu, que presentó especímes de Gran Bretaña e d'Irlanda en cuadriella, atopó una menor diferencia ente amueses galeses ya ingleses, con una diminución gradual na frecuencia nel haplogrupu I empobinándose escontra occidente nel sur de Gran Bretaña. Los resultaos indiquen a los autores tener influío a esgaya los invasores viquingos noruegos la parte norte de les Islles Britániques, magar tener toles amueses ingleses y escoceses de Gran Bretaña influencia alemana y/o danesa.
Miembros prominentes del I-M253
Alexander Hamilton, per xenealoxía y prueba xenética de los sos descendientes (figurándose cierta la paternidá que-y correspuende pola so xenealoxía), foi mangau dientro l'haplogrupu Y-ADN I-M253.
Birger Jarl, 'Duque de Suecia"  de la Casa los Godos de Bjalbo, fundador d' Estocolmo, colos sos restos inhumaos nuna ilesia testaos en 2002, y resultando ser I-M253.
Ocupantes del Mayflower William Brewster, Edward Winslow e George Soule per pruebes de DNA
Marcadores
miniaturadeimagen|[[Ácidu desoxirribonucleicu|ADN: modelu: cadena 1 difier de la cadena 2 nún únicu par de base local (un C >> T del polimorfismu).]] Les que siguen son les especificaciones téuniques de les mutaciones de los SNP y STR conocíos del haplogrupu I-M253.
Nome: M253 Nome: M307 Nome: P30 Nome: P40 Bancos de datos haplogrupu I
Federación Mundial de la Mocedá Democrática
La Federación Mundial de la Mocedá Democrática (FMJD) ye una organización xuvenil reconocida pola Organización de les Naciones Xuníes (ONX) como una ONG xuvenil internacional. Foi fundada en 1945 en Londres al rematar les sos sesiones la Conferencia Mundial Xuvenil, como un ampliu movimientu internacional de mocedaes nel marcu del fin de la Segunda Guerra Mundial. Sicasí, nin bien empezó la llamada Guerra Fría, práuticamente toles organizaciones de países capitalistes retirar de la FMJD pola so asociación con partíos comunistes y socialista alliniaos cola Xunión Soviética. La so actual direición ta formada pol secretariu xeneral, que ye José Angel Maury de Toro, de la Unión de Mozos Comunistes (UJC) de Cuba; y el so presidente Nicolas Papademetriou, de la Organización Unificada de la Mocedá Democrática (EDON) de Xipre.
Cuando se desarticuló la XRSS y el llamáu Bloque del Este ente 1989 y 1992, la FMJD entró en crisis. Apaecieron discutinios y conflictos internos sobre'l calter de la organización pola mor del vacíu de poder creáu pola desapaición del so miembru más importante, el Komsomol soviéticu. Dalgunos puxaron por una estructura más apolítica, ente qu'otros amosábense a favor d'una organización abiertamente d'izquierdas. La FMJD pudo, sicasí, sobrevivir a la crisis y ye anguaño una organización xuvenil activa que realiza actividaes regulares.
La sede mundial de la organización ta allugada en Budapest, la capital de Hungría. El principal eventu entamáu pola FMJD ye'l Festival Mundial de la Mocedá y los Estudiantes, que la so última edición tuvo llugar na ciudá de Sochi, en Rusia, país qu'acoyó'l festival con motivu del primer centenariu de la Revolución Bolxevique de 1917.
Orixe de la FMJD
El 10 de payares de 1945, pocu dempués del final de la Segunda Guerra Mundial, la Conferencia Mundial Xuvenil remató les sos sesiones en Londres. Esta Conferencia, convocada pola iniciativa del Conseyu Mundial de Mocedá, que se fundó mientres la Segunda Guerra Mundial pola mocedá de los países aliaos, axuntó per primer vegada na historia del movimientu internacional xuvenil a representantes de más de 30 millones de mozos de distintos enclinos políticos y relixoses procedentes de 63 países distintos.
La Conferencia Mundial Xuvenil fundó la FMJD. Ésta adoptó un compromisu pola paz y la Constitución de la FMJD.
Miembros activos
La siguiente ye una llista de les organizaciones qu'a 2017 formen parte de la Federación Mundial de la Mocedá Democrática.
Suguru Hino
Suguru Hino (日野 優, ) ye un ex-futbolista xaponés.
A Hand-book to the Flora of Ceylon
A Hand-book to the Flora of Ceylon (embrivíu Handb. Fl. Ceylon) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu, médicu y pteridólogu, ciudadanu del reinu Xuniu, Henry Trimen. Editóse en Londres en 5 volúmenes nos años 1893-1931 col nome de Hand-book to the Flora of Ceylon, Containing Descriptions of all the Species of Flowering Plants Indigenous to the Island, and Notes on Their History, Distribution, and Uses. Trimen robla los trés primeres partes, y l'obra ye terminada por Sir William J. Hooker (1785-1865) y por Arthur H.G. Alston (1902-1958).
Estrechos turcos
miniaturadeimagen|275x275px|Los Estrechos Turcos. El Bósforu, en colloráu, y los Dardanelos, en mariellu, completen col mar de Mármara la vía de comunicación ente'l mar Negru y el mar Exéu. Los Estrechos Turcos (en turcu Türk Boğazları) son un conxuntu de víes navegables asitiaes nel noroeste de Turquía que conecten los mares Mediterraneu y Exéu col mar Negru. Confórmenlo l'estrechu de los Dardanelos, el mar de Mármara y l'estrechu del Bósforu: toos ellos formen parte del territoriu marítimu soberanu de Turquía, y ríxense pol réxime xurídicu de les agües interiores d'esi país. Asitiaes na fastera occidental d'Eurasia, los Estrechos Turcos son consideraos, por convención, la llende ente los continentes d'Europa y Asia, y también la llinia de dixebra ente la Turquía europea y la Turquía asiática. Los estrechos tienen xugao, pola so gran importancia estratéxica nel comerciu y la política internacional, un papel importante na historia europea ya mundial a lo llargo de la historia. De magar 1936 gobiérnense acordies colo pactáu na Convención de Montreux.
Xeografía
miniaturadeimagen|320x320px|Estrechu del Bósforu (imaxe de la [[Estación Espacial Internacional, 2004). Al norte ta'l mar Exéu, y al sur el mar de Mármara. Puede vese na imaxe les dos mitaes, europea a la izquierda y asiática a la derecha, d'Estambul.]] Los Estrechos Turcos son un conxuntu de víes navegables que conecten dellos mares que ponen en comunicación el Mediterraneu oriental, los Balcanes, Oriente Próximu y Eurasia occidental. Más concretamente, los estrechos permiten la conexón marítima del mar Negru colos mares Mediterraneu y Exéu, y al traviés d'ellos col océanu Atlánticu al traviés del estrechu de Xibraltar y col océanu Índicu al traviés de la canal de Suez, lo que lu convierte nún puntu d'importancia estratéxica vital pa la llegada y salida de bienes y mercancíes a y dende Rusia.
El términu Estrechos Turcos compriende les siguientes víes navegables, que formen un continuum:
Réxime xurídicu
miniaturadeimagen|275x275px|Estrechu de los Dardanelos (imaxe de satélite). Arriba a la manzorga, el mar Exéu, y arriba a la mandrecha el mar de Mármara. La península allargada ye la de Gallipoli, asitiada n'Europa, y la tierra de la fastera inferior pertenez a la península de Troad, asiática, na que s'asienta la ciudá de Çanakkale. Los estrechos tienen una grandísima importancia estratéxica de magar el sieglu XII e.C., cuando se desarrolló la guerra de Troya cerca la entrada del mar Exéu. Nos díes de decayencia del Imperiu otomanu, nel sieglu XIX, la cuestión de los estrechos enfrentó a los diplomáticos d'Europa colos del Imperiu.
Montes Huang
Los montes Huang o Huangshan (lliteralmente, montes mariellos) son una cadena de montes asitiaos al sur de la provincia china d'Anhui. Dende l'añu 1990 ta considerada como Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco. La zona ye conocida pola guapura de los sos picos de granitu, polos sos montes de coníferes y pola vista qu'ufierten les nubes a lo cimero. Los montes sirvieron de modelu a numberosos pintores.
Estrechos turcos
Réxime xurídicu
Acordies colos términos de la Convención de los Estrechos de Londres, roblada'l 13 de xunetu de 1841 poles grandes potencies europees (Rusia, Reinu Xuníu, Francia, Austria y Prusia) y l'Imperiu otomanu, reestableciose la norma antigua del Imperiu, pola que se pesllaben al tráficu pa tolos barcos de guerra en cualesquier circunstancia, sacante los de los países aliaos del sultán en tiempu de guerra. Esto benefició la potencia naval británica frente a la rusa, una y bones la marina rusa perdió l'accesu direutu dende les sos bases nel mar Negru al Mediterraneu. La Convención fue'l caberu de los trataos que trataron la cuestión, y ye'l testu final de los varios qu'hebo dende'l tratáu, secretu, de Hünkâr İskelesi, robláu en 1833, pol que l'Imperiu otomanu garantizaba l'usu exclusivu de los estrechos pa les marines de les potencies del mar Negru (los imperios otomanu y rusu) en casu de guerra xeneral.
Montes Huang
Orografía
El cordal inclúi numberosos picos, 77 de los cualos superen los 1.000 metros d'altor. El más altu ye'l Picu del lotu (Lian Hua Feng) de 1.864 metros, siguíu del Picu del Cume Brillosu (Guang Ming Ding) de 1.840 metros y del Picu celestial (Tian Du Feng) de 1.829 metros. La zona considerada como Patrimoniu de la Humanidá ocupa una área total de 154 km².
Estrechos turcos
Réxime xurídicu
El tratáu qu'establez el réxime xurídicu actual ye la Convención de Montreux relativa al réxime de los Estrechos Turcos, roblada en 1936, que-y da a la República de Turquía el control sobre los barcos de guerra qu'entren nos estrechos pero garantiza'l tránsitu llibre de los barcos civiles en tiempu de paz.
Montes Huang
Orografía
Los montes formar mientres el periodu mesozoicu, hai unos 100 millones d'años, al sumir un antiguu mar por culpa de la elevación del terrén. Mientres el periodu cuaternariu, el terrén viose modificáu pola aición de los glaciares. A partir de la dinastía Qin conocer como Yi Shan. El so nome actual dar nel añu 747 el poeta Li Po que les llamó por esi nome nos sos escritos.
La vexetación depende de l'altitú de la zona: per debaxo de los 1.100 metros atopen montes húmedos; dende ende hasta los 1.800, montes de fueya caduca; y percima d'esi altor, la vexetación ye alpina. La flora ye tamién bien variada. Un terciu de les families de Bryophyta de China tán representaes na rexón.
La zona tien numberoses fontes d'agües termales asitiaes sobremanera na base del Picu de la nube púrpura. L'agua caltién una temperatura de 45º C mientres tol añu. Tamién s'atopen numberoses piscines naturales concentraes nel área de Songgu.
Los montes Aleluya de la película Avatar (2009) tán inspiraos nellos.
Buddleja cordata
Cultivo
La especie ye resistente al fríu nel Reinu Xuníu. Un gran exemplar crez nel The Sir Harold Hillier Garden and Arboretum en Hampshire, otru en Longstock Park Nursery, tamién en Hampshire.
Propiedaes
La especie (y el xéneru nel so conxuntu) contienen metabolitos tales como flavonoides y iridoides glucósidos que tienen promesa de ser utilizaos nel tratamientu de cánceres y una amplia gama d'otros trestornos.
El cocimientu de les cañes ye usáu en dellos estaos del centru de Méxicu, pa dar baños a les muyeres qu'acaben de dar a lluz y asina evita-yos el resfrío (V. bañu pa dempués del partu). En Puebla a esti cocimientu amiéstase-y mirto (Salvia gesneraeflora), y nel Estáu d'Hidalgo, los trés consueldes (Potentilla candicans, Potentilla rubra y Potentilla staminea), chemisa (sp. n/r), metatera (Silene laciniata), lloréu (Litsea glaucescens) y la yerba del aire (sp. n/r).
Muséu J. Paul Getty
El Muséu J. Paul Getty (n'inglés, J. Paul Getty Museum) ye un muséu d'arte nel estáu de California (Estaos Xuníos). Ye d'orixe priváu y tien dos sedes:
Tien arte dende l'Antigüedá hasta'l sieglu XX y recibe unos 1.300.000 visitantes cada añu. Ye por tanto unu de los museos más visitaos d'Estaos Xuníos.
Buddleja cordata
Propiedaes
Amás cola cocción de les fueyes fáense llavaos o s'apliquen cataplasmes en mancadures de la piel como mancaes, llagues, úlceras o pa maurecer abscesos y granos. Les fueyes calecíes sobre cenices aplíquense calientes sobre mancaes o magullones, o bien, prepárase la planta con grasa de gochu o sebu pa usala como untaza.
Muséu J. Paul Getty
Historia
En 1997 el Muséu J. Paul Getty camudó'l so allugamientu a l'actual, el Getty Center construyíu nel área de Brentwood (Los Angeles) con un costu de mil millones de dólares. El muséu orixinariu de Pacific Palisades acutar a les coleiciones d'arte griegu y romanu, y adoptó el nome de Getty Villa, siendo reformáu en 2006. El Getty Center alluga les restantes coleiciones, según centros d'investigación, sala de conferencies y la sede alministrativa del J. Paul Getty Trust, fideicomiso o fundación que xestiona tantu'l muséu como otres actividaes (ente elles, trabayos d'investigación y restauración en diversos países).
Buddleja cordata
Taxonomía
Buddleja cordata describióse por Carl Sigismund Kunth y espublizóse en Nova Genera et Species Plantarum (quarto ed.) 2(ed. quarto): 348–349, t. 185. 1818. Buddleja: nome xenéricu dau n'honor d'Adam Buddle, botánicu y rector n'Essex, Inglaterra.
cordata: epítetu llatín que significa "con forma de corazón". Sinonimia:
Gras (Ardèche)
Gras ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cinnyris lotenius
Son aves paseriformes bien pequeñes que s'alimenten abondosamente de néctar, anque tamién atrapen inseutos, especialmente cuando alimenten les sos críes. El vuelu coles sos ales curties ye rápidu y direutu.
Descripción
Son pequeñes de tamañu, namái 12-13 cm de llargu. Les ales son color marrón y la banda del pechu marrón ye visible en condiciones de bonu llume. Los machos tienen guedeyes pectorales de color mariellu entemecíu con color carmesí. El machu adultu ye de color púrpura brillante sobremanera, col banduyu gris-marrón. La fema tien les partes cimeres de color mariellu-gris y banduyu amarellentáu.
Kuanua
El kuanua o tolái ye una llingua falada pol pueblu tolái de Papúa Nueva Guinea, que viven na península de Gazelle en Nueva Bretaña del Este. (Esti llinguaxe ye de cutiu mentáu na lliteratura como "tolai". Sicasí, el tolai ye en realidá'l nome del grupu cultural. Los tolais referir a la so llingua como Atún Tinata, que se traduz como la Verdadera Llingua.)