cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cork
Industria
Cork ye tamién see europea d'Apple Computer, onde se producen los sos ordenadores y atiéndese a veceros de toa Europa. EMC Corporation tien emplegaos a 1600 trabayadores nos sos 52 000 metros cuadraos, ufiertando los sos servicios téunicos. Tamién ye sede de Heineken, Murphy's Irish Stout y Beamish and Crawford, que tán na ciudá dende delles xeneraciones tras.
Mientres munchos años la compañía Ford tuvo fábriques en Cork, que producíen automóviles nel área de los muelles antes de cerrar. El güelu de Henry Ford yera de Cork, y foi esta la principal razón p'abrir una fábrica nesta ciudá. Pero la teunoloxía sustituyó l'antiguu negociu de fabricación nos 70 y 80 y los trabayadores dir a les otres fábriques de la ciudá.
Los suburbios de Cork tamién tien un bon númberu de fábriques, con bonos enllaces per carretera y telecomunicaciones modernes, qu'atraen tantu inversiones locales como estranxeres d'Europa, EE.XX. y Xapón. Apocayá instaláronse nel Parque de Negocios del Aeropuertu de Cork Amazon.com y Motorola.
Aereu
270px|thumb|[[Aeropuertu de Cork]]
L'aeropuertu xuega un rol importante nel desenvolvimientu de la ciudá, el condáu de Cork y la so contorna y aumenta los servicios a la Europa continental. Pero la política nacional de que los vuelos tresatlánticos aterricen nel Aeropuertu Internacional de Shannon, en adición al relativamente pequeñu tamañu de les pistes d'aterrizaxe del Aeropuertu de Cork enzancaron los esfuercios pa desenvolver vuelos tresatlánticos. El recién discutiniu al respective de la nueva terminal ta en primer plana, yá que la so apertura n'agostu de 2006 provocó una delda masiva de 180 millones d'euros.
Urbanu
El tresporte públicu de la ciudá de Cork ye del operador nacional Bus Éireann. Les llinies conecten el centru de la ciudá colos suburbios, universidaes, centros comerciales y llugares d'interés. Hai tamién dos llinies urbanes, la 1 y la 19, que conecten colos distritos norte y sur de la ciudá respeutivamente.
Suburbano
Los autobuses al extrarradio, como Ballincollig, Glanmire, Midleton y Carrigaline salen de la terminal d'autobuses de Parnell Place nel centru de la ciudá. Los servicios suburbanos inclúin un autobús al Aeropuertu Internacional de Cork (llinies 226 y 249). Hai tamién facilidá pal Park and Ride (que promueve l'usu del tresporte urbanu frente a coches privaos) nos suburbios del sur, que dexa bon accesu al centru de la ciudá. Esto ye especialmente popular ente los estudiantes y trabayadores que van diariamente a Cork non yá del extrarradio sinón tamién de les ciudaes d'alredor.
Llarga distancia
thumb|left|350px|El ríu Lee al so pasu por Cork
Ferry
El ferry que crucia'l ríu, dende Rushbrooke a Passage West, xune'l R624 col R610. Esti serviciu ye bien útil pa evitar el tráficu de Great Island (Cobh). El Ferryport ta asitiáu en Ringaskiddy, 16 km SE via N28. Hai enllaces marítimos escontra Roscoff (Francia) y Swansea (Gales) al traviés de Brittany Ferries y Swansea Cork Ferries, respeutivamente. Hai disponible un serviciu d'autobús dende'l centru de la ciudá pa llegar al Ferryport. Hai tamién planes d'un taxi acuáticu que llibere a trabayadores d'otres ciudaes y turistes del tráficu urbanu.
Carreteres
L'área de Cork vio ameyorada la so infraestructura vial nos últimos años, especialmente nes carreteres nacionales primaries. L'Autovía del Sur, construyida a principios de los 80, y que xune la rotonda Kinsale col centru de la ciudá, foi la primera de munches meyores. Poco tiempu dempués, inauguráronse les primeres seiciones de la South Ring Road, una doble autovía. El trabayu siguió a lo llargo de la década de los 90 n'estender la South Ring Road cola apertura del Túnel Jack Lynch sol ríu Lee, lo que foi l'ampliación más importante. La carretera elevada Kinsale inaugurar n'agostu de 2006 pa evitar los embotellamientos nel camín al Aeropuertu de Killarney. Tamién progresaron los trabayos nos 90 no que se refier a la doble autovía escontra Midleton y la doble autovía de circunvalación N8 Glanmire. Otros proyeutos completaos son la carretera de circunvalación N20 Blackpool y los proyeutos viales de Cork a Mallow N20. La doble autovía de circunvalación N8 Glanmire a Watergrasshill inaugurar en 2002. La doble autovía de circunvalación N22 Ballincollig, qu'enllaza col estremu oeste de la Southern Ring Road, estrenar en 2004. Les meyores viales del centru de la ciudá inclúin el proyeutu pa faer piatonal la cai Patrick. L'autopista de peaxe de circunvalación M8 Rathcormac a Fermoy (17.5 km.) foi apocayá completada y abierta n'ochobre de 2006.
La tradición de los trenes y tranvíes
Otres rutes ferroviaries que rematen en Cork o la traviesen son la Cork, Blackrock and Passage Railway, llinies escontra Macroom y Blarney, según la Cork, Bandon and South Coast Railway que conecten Bantry, Skibbereen, Clonakilty y munches otres ciudaes al este de Cork. Los trenes d'esta última ruta lleguen a Albert Quay, cruciando'l ríu dende la Estación Kent. Dientro de la ciudá hubo dos red de tranvíes en funcionamientu. La propuesta pa desenvolver una tranvía a caballu (enllazando col términu de la llinia ferroviaria) foi fecha pol norteamericanu George Francis Train, en 1860. Estes idees poner en práutica en 1872 pola Compañía de Tranvía de Cork. Sía que non, la compañía dexó de funcionar en 1875 dempués de que la Corporación de Cork refugara'l permisu p'ampliar la llinia.
N'avientu de 1898, una tranvía llétricu empezó a operar nes rutes Blackpool-Douglas, Summerhill-Sunday's Well y Tivoli-Blackrock. L'anchu de les víes yera de 90.2cm, y taba diseñáu pa ser igual que la Muskerry Railway (anque nunca hubo tráficu ente los dos).
L'aumentu del usu de coches y autobuses en 1929 condució al amenorgamientu de pasaxeros de la tranvía, y el 31 de marzu de 1931 dexó de funcionar. Sía comoquier, unes selmanes dempués del so zarru, rescampló que la Irish Omnibus Company nun tenía abonda capacidá pa cumplir cola demanda, y la tranvía empezó a funcionar de nuevu n'abril. Pero foi namái temporal: l'últimu tranvía circuló'l 30 de setiembre de 1931. Dellos nomes de rutes inda permanecen, como Tramway Terrace en Douglas.
Rutes actuales
Nacionales. La Estación Kent ye la principal de la ciudá. Dende ellí, puede llegase a destinos de toa Irlanda. La llinia principal de Cork a Dublín, que ye la más transitada del país, tien ocho salíes diaries y un gran númberu de conexones. La Irish Rail entama qu'aumente'l serviciu y qu'haya salíes cada hora en 2006. Los servicios del Direct InterCity tán disponibles pa Kerry, con servicios direutos a Killarney y Tralee (dos diarios), anque na mayoría de los servicios hai que faer transbordo en Mallow.
Suburbanas. El Cork Suburban Rail tamién sale de la Estación de Kent y aprove de conexones frecuentes cola mayoría d'árees del Cork metropolitanu, con servicios al norte y este de la ciudá incluyendo Little Island, Mallow, Fota y Cobh. Esta llinia ferroviaria suministra un tresporte esencial a los trabayadores que diariamente se tienen que mover dende les contornes hasta'l centru. L'este de la ciudá ye tamién una ruta que coneuta delles islles del puertu col centru. El tren ta encamentáu pa viaxar a la Islla Fota y visitar el parque de flora y fauna, el arboretum, el club de golf y el Cobh Heritage Centre. En payares de 2005, el gobiernu irlandés anunció la reapertura de la llinia ferroviaria ente Glounthaune (na llinia de Cobh) y Midleton como parte del plan de desenvolvimientu del país a 10 años.
Educación
thumb|270px|Universidá de Cork (University College Cork)
Cork ye un importante centru educativu n'Irlanda. Na Universidá de Cork (University College Cork), miembru de la Universidá Nacional d'Irlanda, díctense cursos d'Arte, Comerciu, Inxeniería, Derechu, Medicina y Ciencies. La universidá foi nomada "Universidá irlandesa del añu" pol diariu inglés The Sunday Times en 2003–2004 y 2005–2006. L'Institutu de Teunoloxía de Cork (Cork Institute of Technology) ufierta cursos de tercer grau en Matemátiques, Informática, Ciencies Empresariales ya Inxeniería, inclúi tamién a la Escuela de Música (Cork School of Music) y l'Institutu Crawford d'Arte y Diseñu (Crawford College of Art and Design). La Universidá Marítima Nacional d'Irlanda (National Maritime College of Ireland) ye unu de los pocos llugares del país onde puede cursase estudios náuticos. L'Institutu de Comerciu (Cork College of Commerce) ye'l mayor institutu de posgráu d'Irlanda. Hai institutos de tercer grau privaos, como'l Griffith College Cork, fundáu en 1884.
Deportes
El fútbol gaélico, el hurling, el soccer (fútbol) y el rugbi son los deportes más populares en Cork.
Deportes gaélicos
Hasta 2005, Cork ganó 30 campeonatos irlandeses de hurling. L'equipu llocal foi esaniciáu na semi-final en 2006. Hai munches Asociaciones Atlétiques Gaéliques na ciudá. Los estadios más populares son el Páirc Uí Chaoimh y el Páirc Uí Rinn.
Fútbol
Cork City FA ganó la Lliga irlandesa de fútbol en 2005 y llegó a la final de la Copa d'Irlanda (FAI Cup). Algamaron el cuartu puestu na temporada 2006, eliminatoriu pa la Copa Intertoto de la UEFA. Xueguen nel estadiu Turners Cross, allugáu nel llau sur de la ciudá, y regularmente atraen la mayor cantidá de públicu na lliga.
Rugby
El rugby xugar en dellos niveles, dende escolar hasta la lliga senior. La Cork Constitution (dos veces Campeón de Lliga de Toa Irlanda) xuega en Ballintemple. Otros clubes de rugby son Dolphin, Highfield, Sunday's Well y UCC. A nivel escolar, el Christian Brothers College y Presentation Brothers College son dos de les escueles de rugby más conocíes del país.
Munster Rugby xuega la metá de los sos partíos de casa de la Celtic League nel Musgrave Park en Ballyphehane. En pasaes Heineken Cup, los partíos xugáronse tamién en Musgrave Park pero, por cuestiones de capacidá, agora xuéguense en Thomond Park en Limerick. Dende mayu de 2006, el Campeón de la Heineken Cup ye Munster Rugby, que tien munchu xugadores de la ciudá y del condáu de Cork.
Otros deportes
Hai tamién clubes de baloncestu (Neptune and UCC Demons), vóley (CIT and UCC), remu (Shandon Boat Club), golf, minigolf, ḥoquei, tenis y atletismu. La ciudá ye tamién llar de los bolos de carretera, que se xuega en cais pequeñes axacentes a los suburbios del norte y del sureste.
El patrimoniu marítimu de la ciudá y el condáu caltiénse al traviés de los clubes náuticos. El Royal Cork Yacht Club en Crosshaven, nes contornes de la ciudá, ye'l más antiguu del mundu.
Ciudaes hermanes
Cork empezó'l so primera programa de hermanamientu cola ciudá de Coventry en 1969. Dende entós foi hermanada coles siguientes ciudaes:
Opole
Opole ye una ciudá del sur de Polonia, a veres del ríu Oder. La so población ye de 129.553 habitantes y ye la capital de la Voivodia de Opole. Ye tamién la sede del Condáu de Opole (powiat opolski). Ye la capital histórica de l'Alta Silesia. La ciudá formó parte a lo llargo de la historia de diversos Estaos alemanes, y n'esti idioma ye conocida como Oppeln. Anguaño, munchu alemanes d'Alta Silesia y polacos d'ascendencia alemana viven na rexón de Opole y en la mesma ciudá.
Historia
Antes del sieglu V la rexón qu'arrodia Opole taba habitada por vándalos y seique burgundios. Tribus eslaves occidentales ocuparon la zona una vegada que los xermanos abandonar pa invadir l'Imperiu romanu. La rexón de Opole foi'l trubiecu de la tribu de los opolanos, que s'integró nel Estáu Polacu acabante crear en 966.
Opole desenvolver a partir del sieglu X como capital rexonal de los eslavos opolanianos. Los sos primeros poblamientos fueron na islla Wyspa Piaseka nel cursu mediu del ríu Oder. A finales de sieglu Silesia pasó a formar parte de Polonia y foi gobernada pola dinastía de los Piast; les tierres fueron conquistaes pol duque Boleslao I en 1012/1013. A partir de los sieglos XI y XII tamién foi distritu. Xunto al restu de Silesia, Opole volvió formar parte del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu en 1163. Tres la muerte del duque Vladislao II el Desterráu, Silesia foi estremada, en 1163, ente les dos cañes de los Piastas: la caña Wrocławska de Baxa Silesia y la caña Opolsko-Raciborska d'Alta Silesia. Opole pasó a ser capital d'esti postreru ducáu en 1217 y unu de los centros más importantes de la Silesia polaca xunto a Legnica y Brzeg. En 1281 Alta Silesia estremóse de la mesma ente los herederos de los duques y créase el Ducáu de Opole.
Xénova
Xénova (en xenovés: Zêna; n'italianu: Genova) ye una ciudá de, capital de Liguria, rexón d'Italia, na parte noroeste del país. Tien ún de los puertos comerciales más importantes del Mar Mediterraneu.
D'orixe prerromanu, ye la capital comercial y de negocios, sede de l'Archidiócesis de Xénova y el noyu alministrativu y universitariu de la rexón.
Opole
Historia
El rei Federico II de Prusia conquistó la mayor parte de la Silesia austriaca en 1740, mientres les Guerres de Silesia. El control prusianu confirmar na Paz de Wrocław (1742). Ente 1816 y 1945 Opole foi la capital del Regierungsbezirk Oppeln incluyida en Prusia. La ciudá integrar nel Imperiu alemán mientres la unificación d'Alemaña en 1871. thumb|left|Catedral de Opole. Tres la derrota de l'Alemaña Imperial na Primer Guerra Mundial, llevar a cabu un plebiscit u'l 20 de marzu de 1921 en Oppeln pa determinar si la ciudá pasaba a formar parte de la República de Weimar o de la Segunda República de Polonia. 20 816 (94,7 %) votos fueron favorables a Alemaña, 1098 (5,0 %) a Polonia y 70 (0.3 %) nulos. La participación foi del 95,9 %. La parte oriental d'Alta Silesia, incluyendo la rexón industrial de Katowice (Kattowitz), pasó a Polonia en 1922.
Oppeln foi see alministrativa de la Provincia d'Alta Silesia ente 1919 y 1939. Cola derrota de Polonia a principios de la Segunda Guerra Mundial en 1939, la parte oriental de l'Alta Silesia se reintegró a la Provincia alemana d'Alta Silesia y Oppeln perdió la so condición de capital de provincia en beneficiu de Katowice (nuevamente renombrada Kattowitz).
Dempués de la Segunda Guerra Mundial en 1945, Oppeln pasó d'Alemaña a Polonia, siguiendo los alcuerdos de la Conferencia de Potsdam y recuperó el so antiguu nome eslavu de Opole. Integróse primero na Voivodia de Katowice (ente 1946 y 1950), pasando depués al Voivodatu d'Opole. A diferencia d'otros territorios orientales del Reich vencíos a Polonia, na rexón de Opole nun s'espulsó a la población alemana y güei esta zona ye un centru de la minoría de llingua alemana en Polonia.
Demografía
² 8.320 habitantes de nacionalidá alemana (93,7%) y 557 de nacionalidá polaca (6,3%)
³ 80% de fala alemana, 16% de fala polaca o eslava-silesiana y 4% billingües.
La minoría alemana
Xunto al alemán, munchos ciudadanos de Opole-Oppeln utilizaben antes de 1945 un dialeutu de gran influencia xermanu-silesiana conocíu como Alto Silesianu, Wasserpolnisch o Wasserpolak. Por esa razón, l'alministración polaca, tres l'anexón de Silesia en 1945, nun espulsó de manera xeneralizada a los xermanohablantes en Opole, como asocedió na Baxa Silesia, onde la población falaba puramente alemán. Fueron consideraos polacos "autóctonos" y los falantes del dialeutu Wasserpolak llograron el derechu de permanecer na so tierra natal. Munchos xermanoparlantes beneficiar d'esta decisión, dexándose-yos permanecer en Oppeln, anque dalgunos considerárense de nacionalidá alemana. La ciudá y la so contorna cunta anguaño cola mayor concentración d'alemanes y alto-silesianos de Polonia.
Ciudadanos pernomaos
Jacek Morajko - ciclista polacu * Miroslav Klose - xugador de fútbol alemano
École nationale des ponts et chaussées
La École nationale des ponts et chaussées (École des Ponts ParisTech) ye una universidá francesa asitiada en París.
Tien 500 profesores y 1700 estudiantes.
Boissonneaua jardini
Hábitat
Vive nel monte húmedu, cantos del monte y n'escamplaes con arbustos en faldes o cayentes nidios, ente los 350 y 2.200 m d'altitú.
Descripción
Mide 10,9 cm de llargor. Pesa 8 a 8,5 g. El picu ye rectu y tien 18mm de llargu. Envés verde azuláu iridiscente; cabeza gargüelu y parte cimeru del pechu negros; matices púrpures nel gargüelu y el restu del pechu y el banduyu azul a púrpura iridiscente; les coberteras internes de les ales color canela a anaranxáu; les plumes centrales de la cola negres, les esternes blanques con puntes negres. La fema ye más opaca, colos marxe de les plumes del pechu y el banduyu de color ante.
Alimentación
Aliméntase principalmente del néctar de flores de corola tubular. Tamién consume inseutos.
Reproducción
Pal cortexu, el machu fai círculos alredor de la hebra, aletea, canta y runfa d'un llau pa otru abanicando la cola. Constrúi un nial en forma de taza, utilizando mofos y liquen, sobre una caña horizontal o una horqueta fina. La fema pon dos güevos.
Nganguela
El nganguela ye una llingua estándar creada como mecigayu de cuatro llingües bantús venceyaes ente sí que foi considerada una de les llingües nacionales d'Angola dende'l momentu en que reemplazó'l sitiu oficial que tenía'l mbunda.
El ngangela foi creada pol misioneru Emil Pearson cuando va facer la traducción d'una biblia que sirviere pa les cuatro comunidaes llingüístiques. En 1970 foi espublizáu'l diccionariu nganguela-inglés. Les cuatro llingües madres del nganguela son les llingües Chokwe-Luchazis: el luvale, el lucazi, el mbunda y el luimbi.
Albianu
Albianu ye como se conoz en xeoloxía al pisu más superior del Cretácicu Inferior. Estiéndese aproximadamente dende hai 112 millones d'años hasta hai 99,6.
Ye'l periodu que sigue al Aptianu y precede al Cenomanianu.
Harnes
Harnes ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Daihao meizhoubao
Daihao meizhoubao (n'inglés The Puma Action, Codename Cougar o Operation Cougar) ye una película china dirixida en collaboración por Yang Fengliang y Zhang Yimou.
Harnes
Tien una población de y una superficie de  km².
Daihao meizhoubao
Argumentu
Gong Li interpreta a una azafata que viaxa nun avión secuestráu.
Aisha Dee
Primeros años
Dee nació y creció en Gold Coast, Queensland, Australia, y provién d'una familia birracial. Amás tien hermanos más pequeños.
Carrera
Dee empezó actuar en 2008 ya interpretó a Desiree Biggins na serie infantil australiana The Saddle Club. En 2011, apaeció en dos episodios de Terra Nova de Fox como Tasha. De 2014 a 2015, formó parte del repartu principal de la serie de Freeform Chasing Life interpretando Beth, la meyor amiga de April, Dee faló col so acentu australianu. Amás fixo una apaición especial na serie Baby Daddy tamién de Freeform interpretando a Olivia. Dee apaeció nun papel recurrente na serie de MTV Sweet/Vicious como Kennedy Cates que foi atayada en emitiéndose una temporada. N'agostu de 2016, Dee #xunir al repartu principal de la serie de Freeform The Bold Type interpretando a Kat Edison, la direutora de les redes sociales de la revista Scarlet, que s'estrenó'l 11 de xunetu de 2017. La serie foi anovada por dos temporaes más.
Vida personal
Dee solía tomar clases de boxéu.
Purificación Tomás Vega
Purificación Tomás Vega foi una política asturiana, fía del políticu socialista Belarmino Tomás. Na so infancia yá tuvo vocación política por cuenta de que la so familia dedicábase a la política, y llueu militó nel Partíu Socialista Obreru Español.
Mientres la guerra civil foi secretaria de la executiva femenina de Mocedaes Socialistes. El 5 de xunu del añu 1937 casóse con Rafael Fernández, ex-presidente d'Asturies con quien tuvo cinco fíos y s'exiliaría en Méxicu. En 1976 tornó a España xunto al so home, retomando'l so trabayu na política.
Nel añu 1983 foi nomada conceyal pol PSOE nel Conceyu d'Uviéu, cargu qu'exercería hasta'l so fallecimientu el 10 de payares de 1990.
Cenomanianu
Cenomanianu ye como se conoz en xeoloxía al pisu más inferior del Cretácicu Superior. Estiéndese aproximadamente dende hai 99,6 millones d'años hasta hai 93,5.
Ye'l periodu que sigue al Albianu y precede al Turonianu.
Haucourt (Pas-de-Calais)
Haucourt ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Jackie Tohn
Jaclyn "Jackie" Tohn ye una actriz y cantante d'Estaos Xuníos.
Carrera
Jaclyn Tohn nació n'Oceanside, en l'estáu de Nueva York, fía de Alan Tohn, un vendedor de documentos raros en eBay, y Bella Tohn. Empezó a actuar profesionalmente alredor de los 9 años, pero'l so primer papel principal vinu cola serie The Nanny (La neñera) cuando tenía 12 años. Asistió a la escuela Camp Lokanda, en Glen Spey, Nueva York, y a la secundaria Oceanside High School, allugada nel condáu de Nassau, tamién en Nueva York. Depués, asistió a la Universidá de Delaware mientres un semestre y especializóse n'educación primaria y na seronda de 1998 ingresó nun grupu a cappella llamáu The Deltones. En payares de 1999, protagonizó la obra de teatru d'un actu "This Property is Condemned", de Tennessee Williams, nel Chapell Street Theater.
Depués foise a vivir a Los Angeles xunto a so madre, quien yera'l so axente nesi momentu. Interpretó a Tina na obra "Tony-n-Tina's Wedding" nel Henry Fonda Theatre en Los Angeles. Tamién foi la primera n'interpretar el papel de Joanie en "Body Snatchers: The Musical" nel Oddisey Theatre de Los Angeles. En marzu de 2004, protagonizó la obra "Jewtopia" nel teatru Coast Playhouse de West Hollywood, en Los Angeles, que tuvo en cartel dende'l 8 de mayu de 2003 hasta agostu de 2004, estableciendo un récor como la obra de comedia de más duración en Los Angeles. Los productores de la obra decidieron entós treslladala al Westside Arts Theater de Nueva York, y Tohn camudar pa caltener el trabayu.
Empezó a realizar shows de guitarra acústica n'abril de 2004 y en payares de 2005 llanzó un EP llamáu "The Golden Girl", que foi grabáu nun estudiu en Tarrytown, Nueva York. Tohn tocó en llugares reconocíos como Pianos, The Living Room, CBGB, The Cutting Room y The Rothko en Nueva York, y en Higland Grounds, The Mint y Wizard Finger en Los Angeles.
En 2002 actuó na película "Dawg" (2002), tamién conocida como "Bad Boy", xunto a Denis Leary. Nel mesmu añu tamién apaeció nes películes "Deuces Wild", interpretando'l papel de Mary Ann, y "Return to Sleepaway Camp", nel papel de Linda.
En 2007 interpretó a Faith na película "Postal", y al añu siguiente apaeció na película pa televisión "Giants of Radio" (2008).
Tohn participó en dos episodios piloto, unu para MTV llamáu "Show Me The Movie", y otru pa la cadena FOX llamáu "Prudy and Judy". Amás, tuvo participaciones como convidada a series como The Sopranos, Strangers with Candy, Angel, Veronica Mars y It's Always Sunny in Philadelphia.
En 2007 actuó nos curtiumetraxes "Smile", "Discovering The Wheels", "The Malibu Myth", "The Legend of Donkey-Tail Willie" y "Catch" (nel que-y la puede ver tocando la guitarra), que fueron producíos como parte del reality show "On the Lot".
Tohn apaeció nel video musical del cantar "Been Doin' It", del artista de hip-hop Gotham Green.
American Idol
En 2009, Tohn participó de la octava temporada de "American Idol" y llogró llegar hasta la selmana de Hollywood, algamando'l Top 36 de la octava temporada. Formó parte del primer grupu de dolce participantes qu'actuaron primero, onde resultó esaniciada.
Association Sportive des Forces Armées Royales (AS.FAR)
L'ASFAR (en francés Association Sportive des Forces Armées Royales, n'asturianu Fuercies Armaes Reales) ye un club de fútbol marroquín de la ciudá de Rabat. Fundóse en 01 September 1958 y xuega na GNF 1.
Bostrychia hagedash
Subespecies
Reconócense trés subespecies:
Hábitat y distribución
Habita nes praderíes abiertes, sabanes y güelgues d'África subsaḥariana. Alcuéntrase en Sudán, Burundi, Etiopía, Senegal, Uganda, Tanzania, Gabón, República Democrática d'El Congu, Camerún, Gambia, Kenia, Somalia y Sudáfrica.
James Tolkan
James S. Tolkan ye un actor d'Estaos Xuníos. De cutiu nos sos personaxes, exerz el papel d'una persona sobeyosa, figura d'autoridá.
Biografía y carrera
James S. Tolkan nació en Calumet (Michigan), el so padre, Ralph M. Tolkan, yera un comerciante de ganáu. Tolkan allegó a la Universidá d'Iowa, al colexu d'arte Coe College, al Actors Studio y al Eastern Arizona College. Tolkan ye conocíu pola so interpretación na famosa triloxía de Back to the Future, como'l direutor Strickland del institutu de Hill Valley. Na primer película siempres se refería a Marty McFly y al so padre, George McFly, como "vagos". Tamién apaeció en Back to the Future II (1989) y Back to the Future III (1990), nesta última película faía'l papel del güelu del mesmu Sr. Strickland. Anque tamién apaeció n'otres películes como Top Gun, Xuegos de Guerra y Masters del universu.
Tolkan tamién fixo apaiciones como convidáu en munchos programes de televisión, incluyendo Naked City (Ciudá desnuda), Remington Steele, Miami Vice, The Fresh Prince of Bel-Air, y un miembru del repertoriu en A Nero Wolfe Mystery (2001-2002), él interpretó más d'una docena de papeles variaos na serie de TV A&Y y tamién dirixó dos episodios de A Nero Wolfe Mystery (dirixó los episodios Muerre como un perru y El siguiente testigu). Tolkan anguaño vive en Lake Placid, Nueva York.
Cirene (mitoloxía)
Na mitoloxía griega, Cirene yera la fía de Hipseo, rei de los lápites, que la enxendró al tiempu que a la ninfa Clidánope.
Cirene arrenunció a los llabores propios de les muyeres y llevó una vida xabaz, xixilando los fataos del so pa nes viesques del Pindo. Una vegada tuvo que lluchar escontra un lleón, y venciólu. Esta fazaña llamó l'atención del dios Apolu que, namoráu d'ella, secuestrola y llevola pal norte de Libia. Ellí fundó la ciudá de Cirene nel so honor. Del so amor nació un fíu, que-y llamaron Aristeu.
Marisol Argueta de Barillas
Marisol Argueta de Barillas ( ye una abogada, y política salvadoriana, y ye direutora senior, Sector d'América Llatina, nel Foru Económicu Mundial (World Economic Forum). Enantes foi Ministra de Rellaciones Esteriores d'El Salvador, nomada'l 16 de xineru de 2008 pol entós presidente Elías Antonio Saca, tres la dimisión de Francisco Esteban Laínez Rivas, hasta la renovación gubernamental el 1 de xunu de 2009.
Dirixó la XVIII Cume Iberoamericana 2008, la Conferencia Internacional sobre'l Financiamientu pal Desenvolvimientu pa los Países d'Ingresos Medios y la Firma del Alcuerdu de Paz salvadoreñu.
La so esperiencia nel sector priváu inclúi cargos como Vicepresidenta d'Inter-Publix y del grupu Newlink.
Foi una Nueva Líder Global del Foru Económicu Mundial, y recibió condecoraciones nacionales de dellos países y premios, ente ellos “Best Professional 2008” de la Universidá "Dr. José Matías Delgado" d'El Salvador. Antes de convertise en Ministra de Rellaciones Esteriores en 2008, desempeñóse como asesora del so predecesor y Direutora Xeneral de Polítiques Esteriores del Ministeriu de Rellaciones Esteriores.
Tamién ocupó cargos como Ministra Conseyera na Embaxada d'El Salvador en Washington, D.C. y como Representante Alterna na Misión Permanente d'El Salvador ante la Organización de les Naciones Xuníes en Nueva York, de 1990 a 1997.
Vicepresidente d'Angola
El vicepresidente d'Angola ye la segunda posición política más alta d'Angola; y el Xefe d'Estáu.
Turonianu
Turonianu ye como se conoz en xeoloxía al pisu del Cretácicu Superior. Estiéndese aproximadamente dende hai 93,5 millones d'años hasta hai 89,3.
Ye'l periodu que sigue al Cenomanianu y precede al Coniacianu.
Bustillo del Oro
Atopar a 35 km de la capital, Zamora, y a 20 km de Toro.
Demografía
En 1627, sábese qu'había 68 cases habitaes, lo que da a suponer qu'habríen ente 300 y 400 habitantes.
En 1846, el diccionariu de Madoz diz que Bustillo "tenía 168 cases, 177 vecinos y 681 almes".
Felipe Olmedo diznos en 1905 que componen el llugar "435 edificios y albergues y 991 habitantes (447 varones y 514 femes), de los cualos saben lleer y escribir 384 varones y 329 femes; 10 y 12 respeutivamente saben namái lleer y 84 y 193 escarecen d'instrucción namái". Pero daqué falla porque les cifres nun cuadren.
Según esto, el pueblu en 1846, al respective de 1627, dóblase práuticamente. Y en 1905 triplicaría al respective de la población de la primer metá del sieglu XVII. Más tarde enlláncase, y a partir de la segunda metá del sieglu XX empieza a menguar vertiginosamente.
Nel añu 2015, Bustillo del Oro sufre un acusáu procesu d'avieyamientu de la so población, con un 41,86% de los sos habitantes mayores de 65 años y namái un 2,32% de la so población con menos de 16 años.
Historia
thumb|[[Alfonsu VII de Lleón treslladó en 1140 a Belver de los Montes el mercáu que se celebraba en Bustillo]] L'orixe de Bustillo como nucleu de población perder na prehistoria, pos hasta d'aquelles remotes dómines atopáronse restos de civilización y presencia humana. Topóse, en 1963, nel cuetu de San Pelayo, d'un perinteresante bifaz o hachu de mano paleolítica, ellaborada en cuarcita.
Bustillo nun ta documentáu como llugar esistente na provincia de Zamora antes de 1085, atópase documentáu ente 1085 y 1157. Sobre un cuetu afayáronse restos d'una población castreña. Pero'l pueblu ye de fundación medieval, debiéndose a les repoblaciones efectuaes polos reis de Lleón, nomándose-y nun documentu de 1131 como “Bustello de Flavio”. Nel archivu históricu nacional, en Madrid, caltener en perfectu tao'l documentu en pergamín pol que, el rei Alfonsu VII de Lleón mandó en 1140 treslladar a favor del monesteriu de San Salvador de Belver de los Montes el mercáu que se celebraba en Bustillo. En 1159 nómase-y como “Bustello de Yaviu”.
Disponía tamién daquella d'un hospital pa enfermos ya itinerantes y dos parroquies. Una d'elles, San Pelayo, llegó al sieglu XVII convertida n'ermita.
Créese que Bustillo tuvo dalgún día castiellu por un manuscritu que creaba duldes, añedir el nome de delles cais que faen referencia a partes d'un castiellu. Pero, el documentu, en realidá referir a un pozu de piedra caliar que denominaben "del castiellu", pero que pol so desusu tiraron les piedres al fondu y cubrir con cementu, asítiase nel centru de la plaza que s'atopa anguaño.
El monesteriu de Moreruela tenía delles granxes en Bustillo del Oro, causa de disputes col obispáu de Zamora por cuestión de los diezmos.
A finales de la Edá Media empieza l'abandonu de numberosos nucleos de población, a lo que contribuyó la epidemia de peste negro del sieglu XIV, la primera de toa una serie qu'afaró estes tierres hasta'l sieglu XIX. Produzse una llixera recuperación nel XV, y mayor a principios del sieglu XVII. El sieglu XIX ve llegar el fin de los señoríos.
Sía que non, dende les Cortes lleoneses de 1188, Bustillo foi una de les llocalidaes representaes pela ciudá de Toro en Cortes, siendo una de les qu'integró darréu la provincia de Toro.
Al crease les actuales provincies na división provincial de 1833, Bustillo del Oro quedó encuadráu na provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa.
Historia del nome.
Hai documentos nos que se menta a Bustillo del Oro pol nome de "Bustello de Flavio" y "Bustello de Yaviu", pero nun se sabe a ciencia cierta si referir a Bustillo del Oro o a Bustillo de Chaves (Valladolid). De "Bustelo de Yaviu" dicíase: "taba asitiáu ente Araduey y Ruseco" (Valderaduey y Ruseco), pero Bustillo de Chaves atópase ende pel norte y Bustillo del Oro pel sur.
Nos documentos del sieglu XII cítase ensin batura a duldes Bustillo del Oro como Bustielo y Bustiello nun mesmu documentu del añu 1107, y Bustelo en 1136 onde s'añedir "in territoriu de Tauro", a partir de 1140 Bustello. En 1244, precísase más nomándolo como Bustello L'Aldea de Tauro. Supónse que la identificación actual, "del Oro", ye un deriváu de la precisión que faíen nel sieglu XIII "de Toro".
L'orixe de la pallabra "Bustillo" nun se sabe a d'onde procede esautamente. Según unos, vien de la pallabra llatina "bustum", que dicen que significa prau. Otros dicen que vien de la voz llatina "bustu", que significa sepultura, y "burere", que significa quemar.
Edificios destacaos
thumb|Ilesia de La nuesa Señora de l'Asunción, ss. XVI-XVIII, Bustillo d'Oru (Zamora)|276x276px
Ilesia de La nuesa Señora de l'Asunción.
Bustillo del Oro cunta con una ilesia del sieglu XVI-XVIII, denomada ilesia de La nuesa Señora de l'Asunción. La ilesia cunta con cinco grandes retablos, unu d'ellos, el del altar mayor, del sieglu XVII, construyíu ente 1602 y 1620 por Antonio de Ribera. La primer torre de la ilesia (1538) yera más ancha, saber polos restos que se víen alredor de l'actual, primero que cubrieren el suelu con cementu. Primeramente la ilesia yera bien distinta, nin si quiera tenía forma de cruz llatina como la conocemos nos nuesos díes. Pelos años 1790 foi cuando tirando les parés llaterales de la cabecera de la ilesia y la so artesonado, y construyeron los brazos de la cruz y cúpula o media naranxa alzando los arcos, pa lo cual tullieron tamién el remate del artesonado de la nave, como inda se ve claramente güei. L'edificiu actual, de planta de cruz llatina, foi realizáu fundamentalmente ente los sieglos XVI y XVIII. Al sieglu XVI correspuende la nave central, na que s'alcuentra'l magníficu artesonado. El cruceru y la cabecera son frutu d'una reforma neoclásica, trazada y executada por Cayetano Allende, maestru vecín de Villalpando.
La cubrición ye ochavada. Los faldones afatar con tres frisos de llazos d'ocho puntes formaos pola mesma estructura (apeinazados). L'espaciu planu central de l'armadura (almizate), tamién ochavado, afatar con llabor de llazu d'ocho puntes apeinazado y rematar con mocárabes; los dos de los estremos colgantes, en recímanu, y los trés centrales escontra l'interior, en cubu. El llabor talláu, yá de calter renacentista, apaez a manera d'ovas, arquillos y palmetas, llabores de foyarasca, y motivos a candelleri y antropomorfos.
Ermita del Santu Cristu.
Na plaza del pueblu, enfrente del conceyu, podemos atopanos cola ermita del Santu Cristu. Por cuenta de la so mala traza de caltenimientu, foi reconstruyida gracies a los restos de l'antigua ermita de San Pelayo y a les aportaciones económiques de los habitantes de la llocalidá. La estructura actual paez que seya del sieglu XVIII. Una de les coses a destacar ye'l retablu mayor de la dómina barroca. Amás, nella venérase una impresionante escultura del Redentor claváu na cruz, verdaderu modelu d'un cuerpu varonil perfectu, un tanto llaceriáu pol martiriu. Exhibir nun nichu encristalado, dientro del retablu barrocu realzáu con formoses columnes salomóniques cuayaes de foyarasca. Acompañáu poles figures de la Virxe y San Juan, pintaes sobre'l tableru del fondu.Tamién destaca un pequeñu y emotivu cuadru de la Piedá.thumb|Plaza del pueblu, con zona verde y fonte central.
Fiesta
Per antroxu, d'antiguo celebrábense “les vaquillas”, una mascarada bien paecida a les d'otres llocalidaes de la provincia. Güei siguen celebrándose los antroxos según San Isidro'l 15 de mayu, con misa, procesión cola imaxe y, como ye tradicional, la bendición de los campos.
El segundu fin de selmana d'agostu, los quintos entamen les coloristes y simbóliques carreres de cintes, antaño de gallos, en que cada quintu ponía'l suyu y depués les madres cocinar.
Videoxuegu de rol
thumb|[[Captura de pantalla|Prinda del videoxuegu de rol llibre FreedroidRPG.]] Un videoxuegu de rol, n'ocasiones tamién designáu por aciu les sigles RPG (del inglés role-playing game, lliteralmente «xuegu de rol») ye un xéneru de videoxuegos qu'usa elementos de los xuegos de rol tradicionales (pero estos postreros nun son xuegos electrónicos, xugar a ellos con daos, llapiceros y fueya de papel). Los xugadores d'esta clase de videoxuegos usen de fechu bien davezu, pa los sos videoxuegos de rol, el términu tradicional de «xuegu de rol», a pesar del tracamundiu qu'ello puede causar.
Definición
«Xuego de rol» ye la traducción avezada en castellán del inglés role-playing game, lliteralmente: «xuegu d'interpretación de papeles». El videoxuegu de rol como xéneru de videoxuegos, inclúi una amplia variedá de sistemes y estilos de xuegu. Dellos elementos fuertemente acomuñaos a los xuegos de rol, como'l desenvolvimientu estadísticu de personaxes, fueron afechos llargamente a otros xéneros de videoxuegos. Anque usen la pallabra «rol», nun pueden ser consideraos como xuegos de rol en sí. La proliferación d'esti tipu de xuegos nos últimos años y l'usu de la pallabra «rol» pa nomalos fixo qu'un gran númberu de persones crea (equivocadamente) que los videoxuegos de rol son realmente xuegos de rol en sí mesmos.
Historia
El xéneru empezó a mediaos de los años 70, inspiráu por xuegos de rol de mesa como Dungeons & Dragons, publicáu en 1974 pola editorial TSR, Inc. Otres fontes d'inspiración pa los primeros videoxuegos de rol fueron videoxuegos de deportes, videoxuegos d'aventures, xuegos d'estratexa como l'axedrez, noveles de fantasía d'autores como J. R. R. Tolkien ya inclusive antigües epopeyes que siguíen la mesma estructura básica d'entamar delles misiones pa llograr un oxetivu final. Tres l'ésitu de dellos exemplares d'esti xéneru como Dragon Quest y Final Fantasy, el xéneru ramificar en dos estilos, los JRPG y WRPG, xuegos de rol xaponeses y xuegos de rol occidentales respeutivamente. Amás, ente que los primeros videoxuegos de rol yeren para un únicu xugador, la popularidá de les maneres multixugador amontar mientres la década de los 90, con videoxuegos de rol d'aición como Secret of Esquita y Diablu. Cola llegada d'Internet, munchos xuegos multixugador crecieron pa convertise en xuegos de rol masivos en llinia, por casu Lineage, "World of Warcraft", ''Final Fantasy XI o Ragnarok Online.
Anguaño, predomina la propuesta de videoxuegu onde se controla y representa cabalmente a un personaxe (o dellos), que tien de cumplir con una serie d'oxetivos o misiones bien establecíos polos programadores; usualmente, créase un mundu perteneciente a una tema de fantasía épica. Pa ello, vien utilizándose una interfaz gráfica cada vez más vistosa pa utilizar un sofisticáu inventariu de poderes humanos y sobrenaturales (que'l xugador desenvuelve adulces con práutica y munches hores de xuegu), recursos monetarios y oxetos diversos en propiedá (mercaos o atopaos de manera casual), pal llogru de les metes.
Ordenadores personales
Unu de los primeros videoxuegos de rol nuna microcomputadora foi Dungeons & Dragons, escritu por Peter Trefonas y publicáu por CLOAD (1980). Esti xuegu foi publicáu pa un TRS-80 modelu 1, ocupaba 16KB ya incluyía un analizador sintácticu per llinia de comandos, xeneración de personaxes, una tienda pa mercar equipamientu, combate, trampes que resolver y un cuartón qu'esplorar. Dalgunos d'estos primeros xuegos taben basaos nos sos contra partes diseñaes para ordenadores centrales (por casu Telengard), ente qu'otros como Ultima o Wizardry (los más esitosos) yeren adautaciones direutes de D&D. Estes primeres xeneraciones incluyíen vistes en primer persona y en tercer persona, dellos xuegos inclusive disponíen de dambes opciones. La mayoría de carauterístiques d'esti xéneru foi desenvueltu nesta dómina, anterior al llanzamientu de Ultima III: Exodus, una de les principales influencies pal desenvolvimientu de RPG pa ordenadores y consoles. Dellos exemplos d'estes carauterístiques son el combate controláu dende un menú de Wizardry, el combate tácticu nuna "pantalla de combate" especial de Tunnels of Doom y el combate en tiempu real de Dungeons of Daggorath.
Más tarde, a mediaos de los 90, fixéronse habituales los RPG empobinaos a l'aición, basaos en sprites y isométricos; con publicadores como Interplay Entertainment y Blizzard North siendo líderes con xuegos como Fallout, les sagues Baldur's Gate y Icewind Dale, y Diañu. Esta dómina tamién vio un movimientu escontra los motores gráficos en 3D, con xuegos como The Elder Scrolls: Sable y Mandate of Heaven. TSR, pocu satisfecha colos últimos productos de SSI, por casu Menzoberranzan tresfirió la llicencia de AD&D a distintos desarrolladoras y acabó dándo-ylo a BioWare, quien la usó en Baldur's Gate y dellos otros xuegos. Pal añu 2000 los motores gráficos en 3D apoderaren el mercáu.
Consoles
El primer RPG nuna consola foi Dragonstomper llanzáu pa l'Atari 2600 nel añu 1982. Otru de los primeres RPG pa consoles foi Bokosuka Wars, orixinalmente llanzáu pa la Sharp X1 en 1983 y más tarde portáu a la MSX en 1984, NES en 1985 y Sharp X68000 col nome de New Bokosuka Wars. Esti xuegu estableció les bases pal xéneru SRPG al empar que foi un tempranu exemplu d'un ARPG. En 1986, Chunsoft creó'l videoxuegu de NES llamáu Dragon Quest (conocíu como Dragon Warrior n'América del Norte hasta la octava entrega), que foi calificáu como una base pa los videoxuegos de rol dende entós. En 1987 foi llanzáu Zelda II: The Adventure of Link pa la Famicom Disk System, este foi unu de los primeres videoxuegos de rol d'aición, combinando elementos del xuegu d'aición-aventura que yera'l so predecesor The Legend of Zelda con elementos carauterísticos d'un RPG basáu en veces. Munchos de los RPG d'esta dómina teníen un combate basáu en veces. El videoxuegu pa NES de Square, Final Fantasy introdució les batalles de vista llateral, colos xugadores na parte derecha y los enemigos a la izquierda, lo que llueu se volvió una norma pa numberosos RPGs de consola. En 1988, Dragon Warrior III introdució un sistema de progresión de personaxes que dexaba al xugador camudar les clases de los personaxes mientres el cursu del xuegu. Otra innovación foi la introducción de ciclo día/nueche, y personaxes, oxetos y misiones solu accesibles en partes concretes d'esti ciclu. En 1989, Phantasy Star II pa la Genesis estableció una serie de convenciones pal xéneru, incluyendo una historia épica, dramática y empobinada a los personaxes que trataba d'asuntos serios, y un sistema de combate basáu na estratexa.
La próxima gran revolución apaeció nos años 90, cola apaición de los discos ópticos na quinta xeneración de consoles. Les implicaciones d'esto pa los RPG fueron munches; misiones más complexes, audiu de más calidá y videos de movimientu completu. Esto quedó demostráu claramente en 1997 col ésitu de Final Fantasy VII, que foi consideráu dende'l so llanzamientu unu de los xuegos más influyentes de tolos tiempos. Con un presupuestu pa producción récor, d'alredor de 45 millones de dólares, Final Fantasy VII alzo les posibilidaes d'esti xéneru, col so inmensu mundu que pue esplorase, misiones munchos más llargues, numberoses misiones secundaries, numberosos minixuegos y presupuestu de producción enforma mayor. Esto últimu dio la posibilidá d'usar personaxes en 3D y redolaes pre-renderizados, batalles vistes dende munchos ángulos en llugar d'un únicu ángulu ya inclusive la posibilidá del primer video de movimientu completu CGI dafechu integráu col xuegu. Tres poco tiempu'l xuegu foi portáu a PC onde llogró muncho más ésitu, faciendo la llinia ente los RPG d'ordenador y los de consola entá más difusa.
Diferencies Culturales
A pesar de compartir carauterístiques encontales, les diferencies ente estos dos corrientes yeren grandes. Los WRPG tienden a tener gráficos más escuros, personaxes más vieyos y tán más centraos na llibertá del xugador, el realismu y les mecániques del xuegu. En contraste, los JRPG suel tener gráficos más brillosos y similares al anime, personaxes más nuevos y tán más centraos n'hestories más lliniales con trames más entrevesgaes. Ello ye que ye común que los WRPG dexen al xugador crear el so propiu personaxe dende la nada y tengan un sistema d'árbol de diálogos que dexa al xugador tomar les sos propies decisiones. Per otra parte, los JRPG llinden a los xugadores a desenvolver personaxes predefinidos y nun suelen dar la opción de crear unu propiu o faer decisiones al respective de la trama. A principios de los 90, los RPG japonenses considerábense cercanos a les noveles de fantasía, sicasí, escontra'l final de la década volviérase muncho más cinemáticos (por casu, la saga Final Fantasy), ente que los WRPG habíense vueltu más similares a noveles. A finales del añu 2000, los WRPG tamién adoptaren un estilu más cinemáticu (por casu, la saga Mass Effect).
Una razón pa la esistencia d'estes diferencies ye que munchos JRPG tempranos podíen ser vistos como una forma de "manga interactivo" o anime envolubráu en sistemes de regles occidentales, amás de la influencia de les noveles visuales. De resultes los JRPG de consola d'estremaron con una énfasis mayor na narrativa y el drama xunto con una xugabilidá más llinial. Nos últimos años estos enclinos paecen ser adoptaes por dellos WRPG, qu'empezaron a movese escontra narratives bien estructuradas, amás d'esaniciar delles regles en favor d'una xugabilidá más axilosa y similar a xuegos d'aición. Ye más, una serie de videoxuegos independientes occidentales son consideraos JRPG, sobre toos aquellos de la "yera de 16 bits", en parte por cuenta de la ferramienta de desenvolvimientu RPG Maker.
Otra de les diferencies ente estos dos subxéneros ye la prominencia del kawaisa nos JRPG y los distintos aproximamientos al respective de la estética de los personaxes. Los WRPG tienen a caltener un tonu seriu, con protagonistes masculinos exhibiendo carauterístiques físiques y personalidaes que son consideraes masculines. Los protagonistes de los JRPG tienden a ser diseñaos con una énfasis na guapura estética, inclusive dellos personaxes masculinos son andróxinos o bishōnen n'apariencia. Les diferencies n'estilu deber en munches ocasiones a l'audiencia oxetivu: Los WRPG suelen tar enfocaos a un públicu masculín adolescente o adultu, ente que los JRPG suelen estes enfocaos a una demografía muncho más amplia, incluyendo públicu femenín.
Haut-Loquin
Haut-Loquin ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Videoxuegu de rol
Diferencies Culturales
Ye habitual que los RPG xaponeses modernos amuesen batalles basaes en veces, ente que los RPG occidentales modernos suelen tener batalles en tiempu real. Nel pasáu, lo contrario solía ser verdá, les batalles d'aición en tiempu real yeren más habituales ente los RPG de consola xaponeses qu'ente los RPG d'ordenador occidentales una y bones los gamepads tán muncho meyor preparaos pa esti tipu de combate que los teclaos d'ordenador. De xacíu hai esceiciones a esto, como Final Fantasy XII (2006) y Shin Megami Tensei: Devil Summoner (1995), dos RPG orientales modernos con combate en tiempu real; y The Temple of Elemental Evil (2003), un RPG occidental modernu con combates basaos en veces.
Haut-Loquin
Tien una población de y una superficie de  km².
Videoxuegu de rol
Xugabilidá
Unos de los principales curiosos qu'escuerren los aficionaos a esta clase de videoxuegu, apréciense precisamente na xugabilidá del combate de tipu medieval cada vegada más complexu y realista en ciertos aspeutos, como nos movimientos y traces humanes más naturales polo xeneral, los bienes virtuales que se tener (n'especial armes y efeutos de guerra encantaos o máxicos, que faciliten el xuegu notablemente, o qu'a cencielles, presumir), el detalle nes estadístiques que refundia l'aventura y les reconocencies al tiempu invertíu nel videoxuegu (niveles de les habilidaes alcanzaos, que define la respetabilidad del xugador ante los otros aficionaos).