cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Real Sitio de San Ildefonso
Historia
A finales de mayu de 1937, mientres la Guerra civil española, nes cercaníes de La Granxa tuvo llugar la Ofensiva de Segovia. Les tropes republicanes de la 21ª Brigada Mista tuvieron a puntu de tomar la llocalidá y el palaciu real, pero la intervención de los regulares marroquinos atayó la operación.
Épila
Palaciu de los condes de Aranda o Duques de Híjar
La concesión del grandor d'España en 1626 pol rei Felipe IV a los condes de Aranda venía reconocer les empreses edilicias de los mesmos, tantu nel palaciu, como nel conventu ya ilesia de relixoses descalces de la Inmaculada Concepción. Entós yeren condes de Aranda don Antonio Ximénez de Urrea y doña Luisa de Padilla y Manrique.
Real Sitio de San Ildefonso
Historia
Anguaño la población de Real Sitio de San Ildefonso vive del turismu que xenera'l Palaciu Real y el Muséu del Vidriu, lo mesmo que de les actividaes pal caltenimientu de los mesmos. Pero tamién crea puestos de trabayu la nueva fábrica de vidriu (construyida nos años 70 del sieglu XX), les maderes del pinar del Valsaín, y cada vez más del turismu rural gracies a los montes de la sierra de Guadarrama y la monta de caballos.
Épila
Palaciu de los condes de Aranda o Duques de Híjar
Constitúin tantu'l palaciu como'l conventu ya ilesia unu de los conxuntos más notables del sieglu XVII n'Aragón. La fachada más noble del palaciu nun ye la principal, con esceición de la portada, sinón la posterior, que da a la güerta y forma ángulu, nuna amplia escampada, cola portada del conventu, onde los condes concentraron tol ornatu. Esta fachada posterior en trés plantes sobre un basamento, resulta sobria y grande de concepción nun estilu protobarroco, con matices mudéxares tardíos.
Real Sitio de San Ildefonso
Demografía
Según información proporcionada pol INE, añu 2016, la población de Real Sitio de San Ildefonso ye de 5.702 habitantes que se distribúin de la siguiente forma:
Épila
Palaciu de los condes de Aranda o Duques de Híjar
Na redolada del pueblu y contorna nómase-y al palaciu pola so casa nobiliaria orixinal que fueron los Urrea o Condes de Aranda pero tres la so desapaición dinástica ya incorporación na casa de Híjar. Los sos descendientes a nivel alministrativu pasaron a ser l'apellativu del palaciu. Causa que n'ocasiones se busque'l Palaciu como del Conde Aranda y sucesos como'l so desmatelamiento apaezan sol nome del Duque de Híjar. Ye nel periodu más cercanu en vida de don Alfonso güelu de doña Cayetana d'Alba cuando se dota al edificiu de comodidaes propies del so tiempu como servicios y agua caliente. Que'l segundu fíu de la duquesa llámese Alfonso, ye un homenaxe al so güelu de Cayetana, Alfonso de Silva, que pasaba llargues temporaes en Épila, alministrando les sos estenses propiedaes na ribera del Jalón. Y gustaba vivir na población en contra posición al so fíu que gustaba de vivir en grandes ciudaes como Madrid o Sevilla. L'esfuerciu de recuperación de la ruina tres la guerra civil, en que quedó l'emblema de los Alba que ye'l palaciu de Liria. Llevó a qu'adulces los Alba fueren vendiendo posesiones pa faer frente al costu de la recuperación d'esti palaciu. La empresa tres la desapaición del so padre la continuu la so fía Dña Cayetana. Motivu que ta detrás de la venta final de toles grandes posesiones que disponíen na ribera del Jalón. Cola venta d'estes tierres el tar alministrándoles, que yera'l motivu nel que sofitaba les sos estancies el güelu. Dexaron de ser necesaries y mientres un tiempu'l palaciu quedó n'espera mientres un alministrador caltener. La visita que tres el so segundu matrimoniu fixeren Doña Cayetana y el so home a la llocalidá y palaciu cola escusa de viaxe de novios. Fíxo-yos entender el valor real del inventariu que l'inmueble disponía nuna dómina de transición y de volver tener una identidá como comunidá. Esta creciente identidá como pueblu pudo asustar a los Alba qu'ante la conocencia del valor de lo que'l palaciu atesoraba y sol paragües de ser priváu. Decidieren ponéselo a recaldu ente los sos palacios que más habitaben y usaben dexando desprovistu de cualquier mueble o pertenencia de valor o utilidá al palaciu. Hasta'l puntu de dir dexando'l so caltenimientu pol so altu costu al nun faer pequeños arreglos y amenaciar pol so deterioru cola ruina. Momentu en que pola so obligatoriedá dende 1984 al ser patrimoniu protexíu de reparalo. Dexar simbólicamente por una peseta por que'l conceyu fixera cargu como propietariu del so caltenimientu y restauración o saneamientu.
Real Sitio de San Ildefonso
Demografía
La población de Real Sitio de San Ildefonso foise amontando gradualmente a lo llargo del sieglu XX a partir de los 3388 habitantes del censu de 1900. Llama l'atención el sópitu descensu acusáu ente los años 30 y los años 40 de la pasada centuria, que ta rellacionáu tantu col empiezu de la Segunda República, como cola proximidá del frente mientres la Guerra Civil española. El descensu poblacional de los años 60 acomuñar al éxodu rural que sufre nesti periodu tol centru peninsular. Les medríes de población que tienen llugar a partir del añu 2000 son comunes con otros conceyos de l'Alfoz de la ciudá de Segovia y rellaciónense cola medría de la inmigración de dichu periodu.
Épila
Palaciu de los condes de Aranda o Duques de Híjar
Na actualidá atópase baleró de conteníu dende 1978 como recoyera'l periódicu Andalán que puede güeyase nos enllaces ensin previu avisu al conceyu o diputación llevar a cabu un desallugu de les pertenencies del conde col amparu de ser propiedá privada. Como recueye esti reportaxe'l montante real de lo que'l palaciu tenía nun se va saber dafechu nunca. Pero constatáu'l pervalible tapiz heráldicu de David Teniers y una coleición de tapices de Pannemaker, sobre dibuxos de Michel Coxcie amás d'un conxuntu de pieces de cerámica de Alcora (Valencia) del sieglu XVIII. Caxes de llibros y documentos, muebles de dómina, relós, pieces de bronce, llámpares y un númberu ensin determinar de cuadros y tapices. Magar ello tánse llevando a cabo restauraciones que producieron la desapaición d'unes celosías mudéxares tardíes nes ventanes de les galeríes ciegues próximes al pasu escontra'l conventu, que se restituyeron por unos retruques nueves cola mesma xeometría peculiar que perduraba en trés, en mala traza. miniaturadeimagen|Estáu actual Patiu del palaciu dempués de la restauración. La intención ye que los vecinos y turistes vuelvan esfrutar de les belles ya interesantes celosías pa estudiar el mudéxar tardíu n'Aragón, al igual que les asitiaes nel conventu al que s'apuerta pol pasadizo eleváu col que comunica. Estes galeríes ciegues yeren comunes nes zones de tránsitu de xente noble o nos bistechos de los grandes palacios. Al igual qu'asocedía nes zones musulmanes o cristianes onde había muyeres, dexaben ver al traviés d'elles pero nun ser vistos con claridá dende l'esterior o, en casu de los bistechos, entrar l'aire fresco que ventila les cubiertes, ensin el riesgu de que pudiera entrar naide por ellos.
Como brillantemente espón Don. José Antonio Tolosa Destaca nel interior del palaciu nel estáu actual, el salón principal col alfarje pintáu del sieglu XVII, onde se representen les armes de los Urrea. Tamién hai alfarje pintáu nel despachu del conde onde como curiosidad fruto de la güasa d'un restaurador aprovechando la figura d'un dibuxu floral del artesonado incorpórase una figura humana con traxe. Y el tercer y últimu alfarje de los que se caltienen nel palaciu cubre la segunda cámara auxiliar a la que s'apuerta dende l'anterior. Pel otru estremu d'esta estancia comunicar con un pequeñu pasiellu que lleva hasta'l pequeñu bloque llateral del edificiu que foi añedíu al empar que se construyía'l Conventu de la Concepción (1624-1629) p'averar el palaciu al Conventu al traviés d'un pasu eleváu sobre la cai y había. Sumir a esti patrimoniu nos techos de delles de les sos estancies. Grandes vigues ente tramos de cielu rasu que cubre'l so parte cimeru y l'espaciu ente elles con remates en pequeños canes o ménsulas con decoración tallada de tipu claramente renacentista. L'últimu espaciu de los que nos interesen dientro d'esti palaciu atópase na planta entresuelo del edificiu. Nestes estancies ocuparon hasta'l so esmantelamientu l'Archivu Ducal de Hijar y les vitrines que guardaben la coleición de traxes reales que tenía la Casa de Hijar. Estes estancies allúguense xusto debaxo de los trés sales de los alfarjes y de la capiya amiesta al Salón Principal. Desgraciadamente dende 1978 esta desmanteláu, al igual que les vitrines onde taben guardaos la coleición de traxes del rei y l'archivu. Lo más interesante d'esta zona atopar, al igual que nos dos estancies anteriores, nos sos techos que presenten llargues vigues dispuestes en sentíu tresversal na so parte interior y d'escudos heráldicos pintaos al frente, probablemente añedíos o retocaos a partir de 1930 cuando s'instalen equí les vitrines y l'archivu, y que recueyen un variadísimo repertoriu de blasones heráldicos, de xuru pertenecientes a families emparentaes d'una o otra manera cola Casa de Hijar. Los traxes llevar col desallugu mentáu y simbólicamente col cumplimientu del 200 años de muerte del últimu Conde Aranda, en 1998 pa nun faer frente a la so costosa y obligada restauración al ser consideráu Bien públicu, lo cedierón al pueblu en ruines y esmanteláu. Al puntu que los alicatados de porzolana de delles habitaciones o chimenees sumieron, dexando siquier una muestra o testigu por que se supiera como yeren. El palaciu tenía, amás, desperfectos nel so teyáu y cubriciones. L'archivu, sicasí, foi vencíu pa consiguir meyores fiscales.
Real Sitio de San Ildefonso
Alministración
{| width="100%"
Épila
=
Archivu Nobiliariu y Traxes del Rei Conocíu na actualidá sol nome d'archivu de la Casa Ducal de Híjar ye en realidá la resultancia del agregamientu de dellos archivos señoriales que, por una serie de circunstancies familiares, fueron confluyir na Casa d'Alba. Atopábase depositáu nel antiguu palaciu del conde de Aranda, instaláu en cinco Salas, dispuestes en redol a un Muséu del Traxe Real (yera prerrogativa de los Fernández de Híjar recibir como regalo'l traxe col que fuera coronáu'l rei d'España). Con toa seguridá, una parte d'esti fondu, el de Híjar, provenía de Madrid de la llamada Capiya del Obispu de Palencia, una fundación de la familia Salazar en Madrid. Otra parte del fondu taba constituyida por el mesmu archivu condal de Aranda, que al paecer siempres tuvo la so sede en Épila.
Real Sitio de San Ildefonso
Fiestes
thumb|200px|Plazuela en San Ildefonso
Sanssat
Sanssat ye una comuña francesa del departamentu d'Allier, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Real Sitio de San Ildefonso
Tradiciones
thumb|200px|[[Judión de la Granxa|Judiones de la Granxa cocíos.]]
Épila
=
Tantu nésti como n'otros fondos nobiliarios, hubo un trabayu archivísticu d'organización en dalgún momentu del sieglu XVIII, y caltiénense los preseos de descripción resultantes en forma de grandes Índices. La casa ducal siempres dispunxo d'un archiveru al so serviciu, y entá güei tener. En 1950, tres la visita al palaciu de Épila del entós Direutor General d'Archivos y Biblioteques, realizóse un primer Inventariu mecanografiado de los fondos documentales per parte de trés facultativos de la Biblioteca Universitaria de Zaragoza, que concluyeron el so llabor de enlegajar y rexistrar los 1301 paquetes n'avientu de 1951. L'archivu asina entamáu foi accesible a los investigadores, previu permisu de los titulares y alcuerdu col archiveru de la casa. Los duques d'Alba determinaron la entrega d'esti fondu documental a la Comunidá Autónoma d'Aragón, so esceiciones y meyores fiscales. Y decidióse entós depositalo nel Archivu Históricu Provincial de Zaragoza, onde ingresó en seis fases, ente 1988 y 1992, que supunxeron la entrega socesiva de los 1301 legajos que lo integren.
Sanssat
Tien una población de y una superficie de  km².
Real Sitio de San Ildefonso
Tradiciones
Selmana Santa
Épila
=
L'Archivu Ducal de Híjar yera una pieza fundamental d'el treme de propiedaes de quien ostentaben el títulu nobiliariu en cada momentu. Los sos documentos demostraben que podíen presentar títulos de propiedá sobre tierres, edificios y xentes. La Casa de Híjar tornó bien les socesives desamortizaciones del sieglu XIX porque sofitaba con pruebes escrites toles sos posesiones.
Real Sitio de San Ildefonso
Tradiciones
Salida dende la plaza de los Dolores
Épila
=
Posesiones que llegaron inclusive a Zaragoza, onde los duques de Híjar tuvieron nel sieglu XVI, nel Cueso, un edificiu no qu'agora ye la sede de la Caxa Rural. Y hasta la provincia d'Huesca, pos Cayetana d'Alba ye descendiente de Pedro Pablo Toma de Bolea, el conde de Aranda (1719-1798), que nació en Siétamo y morrió en Épila.
Real Sitio de San Ildefonso
Tradiciones
Les imáxenes que salen dende la ilesia de La nuesa Señora del Rosario son: Estos dos últimos sacar los neños más pequeños de les confreríes.
Épila
=
La importancia de los traxes que'l Duque de Híjar tenía en custodia nel Palaciu. Quedó inclusive reflexáu nun reportaxe d'un periódicu de dómina de nome la estampa, qu'en 1929 el 15 de xineru nun artículu robláu por Don Pedro Massa y fala de los 50 traxes de los reis d'España que curia. La reproducción integra del reportaxe esta a disposición embaxo nel apartáu d'enllaces.
Real Sitio de San Ildefonso
Tradiciones
Sicasí los estandartes y penitentes coles sos cruces salen dende la capiya de San Franciscu d'Asís VOT. La Selmana Santa ye bien simbólica, porque los penitentes salen con grandes cruces de madera y cadenes enriba.
Épila
Conventu de la Inmaculada Concepción
thumb|150|left|Fachada principal del Conventu de la Inmaculada Concepción. thumb|150|right|Frescu de [[Juan Galván.]] thumb|150|right|Conxuntu celosías en galeríes con arcu de mediu puntu na fachada llateral del conventu de la Inmaculada Concepción. La ilesia y conventu axuntos al palaciu de los condes de Aranda fundar en 1621 ya inauguraron en 1629. Destaca la portada doble con arcos de mediu puntu con frontones partíos coronándoles. Ente dambes portaes asitióse una águila bicéfala coles armes de los condes de Aranda. Tamién destaca la galería d'arcos con yeserías de tradición mudéxar na parte cimera que percuerre toles fachaes. Siendo xunto coles del Palaciu'l sellu mudéxar que nos queda na llocalidá y polo que nos inclúin en patrimoniu mudéxar d'Aragón. Señalándolo na entrada del pueblu con un cártel visible dende la carretera.
La ilesia ye de planta de cruz llatina, abovedada con lunetos nel presbiteriu, brazos del cruceru y dos tramos de la nave, mientres el cruceru cerrar con cúpula sobre pechinas y llinterna. A los pies, una tribuna sirve de coru altu conventual. Toles bóvedes y n'especial la cúpula fueron pintaes por Juan Galván, quien robla la obra. Constitúi ésta unu de los conxuntos murales más novedosos del sieglu XVII español (realizáu hacia 1628-29), incorporando'l perspectivismo romanu, onde Galván formárase. Nel presbiteriu hai dos llenzos d'interés, una Resurrección y una Epifanía, de tradición manierista y de la dómina fundacional.
Casona de Mareca
Llugar de retiru del Conde de Aranda, perteneció a los señores de Mareca que, d'orixe árabe, tener qu'abandonar, faciéndose cargu d'ella la orde de los Xesuites. Cola espulsión d'estos, en 1767, al igual qu'asocediera col so primer propietariu fíxose cargu d'ella'l Condáu de Aranda. Convirtiéndose en llugar de retiru veraniegu del conde. Nel so interior atopa la tumba d'unu d'estos condes de Aranda.
Recién estudios de la Universidá de Zaragoza, realizaos por Álvaro Cantares Carnicer y Héctor Giménez Ferreruela (puestu l'enllaz del so estudiu en pdf dientro del apartáu enllaces), demuestren la esistencia d'esi orixe islámicu de torre vigía o defensiva en Mareca.
Falta del pueblu unos pocos quilómetros, tando dientro de la paraxa denomada Mareca. Aportar a él pela carretera comarcal al altor de la fábrica de farina. Na actualidá ye de propiedá privada y ta desdexada al puntu d'amenaciar ruina y tener delles muries derruidas magar tar recoyida como d'interés patrimonial. Sumieron l'escudu heráldicu, l'interior de la capiya y la casa y solo queden les ruines qu'atestigüen el so porte señorial. Lamentablemente, nin dende'l conceyu nin dende'l gobiernu rexonal faise nada por que los sos dueños actúen pa savaguardarla.
Restos de Muralla - Torreón
Como en toos conceyos con una llongura pasada históricu esta villa tuvo delles muralles que sían alloriáu aumentando y destruyendo según el pasu del tiempu y la crecedera demográfica y periodos de paz esistentes na zona.
Na actualidá solo esiste un tramu visita de la muralla, que ye un torrexón defensivu. Como yera costume nuna zona onde nun abonda la piedra de sillar o de construcción, colos llargos periodos de paz y la crecedera extra murios de los conceyos usaben les piedres de la muralla como muriu o fachada de les cases solariegas pudientes que se podíen costear la so compra o s'utilizaba'l pañu de la muralla, pa un muriu de les cases extra murios, menos pudientes que s'adosaben lliteralmente al muriu defensivu. Esta ye una de les razones poles qu'en casones del pueblu saber de la esistencia de parte de la muralla o de piedres d'esta. Pero visibles al turista solo ta'l torrexón. Que per otra parte, pertenez a una sociedá cultural que yá restauró la fachada principal y el mesmu del torrexón. La sociedá cultural anguaño ta xestionando rehabilitar un pañu, (que supón de muralla), ente'l torrexón y la fachada principal.
Mirador de la cruz del Castiellu
Nel cabezo que predomina sobre la villa, en tiempos esistió un castiellu que yá en tiempos del Conde Aranda foi baltáu pa la construcción del palaciu citáu enantes. Nel llugar que s'alzó'l castiellu musulmán, darréu reconvertíu en cristianu, na actualidá álzase una cruz, sobre los cimientos de piedra simbolizando la cristiandá ganada a los infieles pol rei y el so vasallaxe al condáu de Aranda, encargáu del so defensa al dexar lo'l mesmu rei.
Dende esta llomba, acolúmbrase tol valle del Jalón al so pasu pola llocalidá y nel horizonte asoma la serranía de Rodanas, El Moncayo y más próximes el barriu de l'Azucrera y la paraxa de Mareca y les tierres de los Condes de la Viñaza.
Restos d'un antiguu Molín
thumb|150|right|Molín fariñeru de la cai Gil Sastre.
thumb|150|left|Detalle de la placa del Molín del añu y quien lo mando construyir.
N'el treme urbanu de la villa, no qu'un día fueron barrios de nueva creación al amparu d'una especie de viviendes de proteición oficial. Perdura como una alcordanza del pasáu un vieyu molín que como indica la placa asitiada na so fachada data de 1843 y foi construyíu por cuenta de Don Alejandro Biesa. La so fuercia motriz yera l'agua qu'esviaba de la acequia qu'entá perdura en parte tapada dende la travesía. Ta asitiáu a la fin de la cai Gil Sastre, sobre'l númberu 10, detrás d'una muria de lladriyu. El so estáu ye ruinosu pero solemne del so pasáu gloriosu. Na zona tamién esistía otru molín d'aceite que sumió al amparu de la urbanización de la zona.
Noria Industrial
Na paraxa llamada como la noria esiste nel empiezu de cabecera d'una acequia una pequeña noria de fierro en procesu de deterioru que sirvía pa electrificar una finca y pa llevantar agua de riego. Como pequeña noria preindustrial ye coqueta de ver magar el so estáu polo que significo pa los sos propietarios el disponer de lluz gracies a ella.
Serranía de Rodanas
Solo'l percorrer les sos rutes y caminos ente la so vexetación y campos llabraos merez la pena. La so proximidá con Zaragoza fai d'ella una serranía de recréu pa la ciudá amás de para les llocalidaes que tienen parte nos sos términos. El aúje del cicloturismo, el running y el senderismo o la caza, fai que raru ye la fin de selmana que nun hai xente pel monte. La so gran dimensión y la so confrontación con munchos términos municipales fai que delles llocalidaes tengan como patrona a la virxe de Rodanas y como llugar de recréu a la serranía.
Los Reds Beds de Rodanas
La simple traducción de la pallabra al español, ensin contestu, ye cames coloraes de Rodanas. La suma d'esta combinación de pallabres nun signifiquen nada fora de la xeoloxía que ye'l so llugar d'usu y compresión. Como tou que tien que ver cola xeoloxía, hai que contextualizarlo en millones d'años pa falar nel so idioma. Y como compresión de lo que'l profanu a la xeoloxía ve como simples piedres con dalgún fósil. Esta denominación de Reds Beds recibir zones xeolóxiques qu'a manera de compresión xeneral atraparon mientres la so formación restos orgánicos vexetales que retubierón el so osíxenu interno. Ente que na tierra producía una sobre esposición d'osíxenu qu'afecto a tol planeta modificando la so composición pol poder oxidativo d'esti componente. Formándose grandes sumidorios d'óxidu de fierro como contautu col osíxenu. Les plantes que mientres esa dómina fueron confinaes so folles o tierres fosilizar con un característicu color coloráu producíu pol óxidu de fierro.
En zones onde esiste una gran concentración d'estos bancales de fósiles y produzse una erosión per aire o agua. La imaxe que produz el color acoloratáu nos atapeceres ye una estampa difícil d'escaecer.
La fonte de Texer y Agües Vives
Asitiada na serranía de Rodanas dientro del términu de Épila. Esti antes de llegar al santuariu de la virxe esiste un camín qu'esti antes de llegar a la ponte del ribayu a mano derecha si xubes. Esti manantial tien la particularidá que se construyó una aceiquia financiada pol conceyu de Lumpiaque p'abastecer d'agua a esti pueblu. Pero'l so discontinudad de fluxu según años fizo que s'abandonara esta idea. Quedando pa l'alcordanza la acequia que cuando lleva caudal abastez a los campos polos que pasa. La zona d'Agües vives denominar al regatu que d'esta fonte surde cuando se embalsa naturalmente nuna balsa de la que parte la acequia y esti regatu que da vida a la zona.
Valdearco
Al igual que lu pasa a los güeyos. El pertenecer a otru términu municipal como ye'l de Tabuenca nun torgar que por tar dientro de la serranía de Rodanas y compartir por proximidá términu municipal con Épila. Reséñese como visitable y de riqueza paisaxísticu esta paraxa. Ta dientro de la serranía y ye un arcu natural causáu pola erosión. El so expectacularidad mora si visitar n'atapeceres que zarren nel so arcu al sol. Y nes sos proximidaes esisten pintures rupestres que van deteriodandose pola so falta de proteición albentestate.
=
La cueva del Gatu Próxima a les mines de Rodanas atópase esti particular covarón pa valientes. Na actualidá ta cerrada pa les visites pol peligru qu'elles traen de perdete o de causar serios problemes. Expedeologicamentes fueron pocu esploraes. Pero nel so interior se descubrierón restos de ser emplegada como espaciu de convivencia d'humanos. Puede vese la cueva dende esta videoguía de les referencies.
La buitrera
Ye'l picu más altu de la serranía. Como'l so nome indica esiste un eleváu númberu de niales de buitre razón pola que magar les sos parés verticales por unu de los sos llaos onde s'atopen los niales. Esti prohibida la esguilada. Dende la parte de tras del monte puede xubise caminando pese que nel tramu final la rimada sía pronunciada. L'ascensu a esti míticu picu de la llocalidá merez la pena poles vistes de la serranía que s'esfruten dende ellí.
La Carrasca y olivares centenaries
Dientro del complexu del Santuariu atopa un chigre que nos sos oríxenes foi una paridera que con intuición y visión de negociu ampliarón y reconvirtieron en chigre y restorán de caricote. Antes de la so entrada y ente los cualos atópense les olivares centenaries que son de los pocos que sobreviven al tar casi protexíos pol Conceyu y el ciñu de los pueblos qu'en romería van a Rodajas. Y sobremanera que los sos propietarios nun vencieron a la fiebre de ventes d'olivares vieyes pa xardinos y glorietes de Francia y Alemaña qu'antes de la crisis del 2008 hubo na contorna. Sumáu al baxu preciu del aceite.
Siguiendo la ruta marcada per esi campu llegar al monumentu vexetal que nos amuesa la guapura del pasu del tiempu nuna encina o carrasca como se denominen equí.
La Cascarrera
Ye un mantial tan próximu al ríu Jalón que la so agües pasen direutamente a formar parte del ríu en cuanto salen a la superficie. Asitiada nes próximidades de la fábrica de Farines y na redolada de Mareca. Dispón d'una pequeña sablera de ríu y ye un paísaje selvaxe de sotu de ríu. Lamentablemente dende'l conceyu o CHE nun acondicionaron la paraxa pal esfrute turísticu.
Les sableres de Mareca
Ye un conxuntu de sableres fluviales que tola vida fueron el sitiu de recréu de la mocedá del pueblu. Les condiciones de contaminación del ríu y la dejaded nel caltenimientu de la zona. Faen que magar siguir esistiendo dexaren de ser el recréu de la mocedá del pueblu.
Güeyos de Pontil
Magar nun pertenecer a Épila la so demarcación territorial y términu que pertenecen a Rueda. La so proximidá a la llocalidá y la so particular sensación qu'exerz al que la visita pel hibiernu sobremanera, coles sos gurrianes. Al esistir un contraste ente la temperatura ambiental iverniza y les sos agües termaneles que siempres salen a 22º. Sumáu a que dende'l conceyu de Rueda fixeron l'esfuerciu d'acondicionar la zona con merenderos y la so entrada gratuita solicitandolo nel teleclub. Ye una visita obligada.
La balsa del plantel.
Nacida como balsa de riego pa una agrupación de nuevos llabradores acomuñaos pelos años 60 que llograba l'agua de la acequia principal del valle del Jalón mediu que ye la de Mareca. Entamaron la empresa de faer regadíos na falda de la sierra de Rodanas aprovechando'l caudal d'escesu que daquella tenía esta acequia que vien dende los árabes. Na actualidá esta balsa perdió l'usu principal porque la propiedá actual d'esta finca llamada Plantel na llocalidá. Hai decido abastecese de los sos propios pozos evitando'l tener que faer frente a costos fixos d'abastecese d'agua regulada pol banzáu de la tranquera como ye la que vien de la acequia y el tener que tar supeditaos al mandatu de sindicatos de riegos que son los qu'ordenen y alministren la vez y derechos de los regantes. Esto nun torgó que dende la confederación oblíguen-yos a que'l caudal mínimu pa la sobrevivencia de los animales qu'esisten nella sía respetáu y el pequeñu sotu que lo acovez sían protexíos por ellos. Ye interesáu llegar hasta ella bordiando la vía del tren y el secarral que la acompaña y ver un oasis. Próximes a la Casa de Mareca, a la Azucadera y a la güerta del ríu Jalón ye una llástima que'l fechu de ser quitaes inda y el riesgu que toa acumuladura d'agua tien d'afogamientos. Nun dexen cola instalación d'unos merenderos pasar un ratu nelles.
Festividaes
Les festividaes empiecen el 17 de xineru coles fogueres nocherniegues conocíes como de San Antón, n'honor a San Antonio Abá, pa siguir el 24 de xineru coles de San Babil, n'honor a les muyeres.
Esisten dos fiestes claves na llocalidá:
Pola que quiciabes más sía conocida la llocalidá y más enraigonada na tradición esti son los Antroxos en febreru colos sos mascarutas. Dende'l xueves Lardero y la celebración de la merienda de llonganices al pucheru, el domingu, llunes y martes d'Antroxu que nun sumió nin mientres la dictadura. Despidir cola quema'l domingu de piñata, del Zaputero, un moñecu amarutáu, que nos indica la próxima llegada de Selmana Santa y el final de la fiesta.
En Selmana Santa produzse La baxada de la cruz de Cristu per parte de los cofrades nos oficios el Vienres Santu, la representación de los alabarderos escoltando al ánxel, que más tarde cerrara na plaza'l ataúd de Cristu tres el lavatorio poles trés Maríes o'l pasu de la muerte, precediendo al Cristu crucificáu. Amás del Santu Encierre del Alcalde na so casa, al portar nuna cadena la llave que guarda al Santísimu que guarda nel templu'l so entierru.
Na actualidá recuperóse les fiestes de los Mayos, a principios de mayu que consiste en rondallas xoteres que van canta-yos a les reines y moces del pueblu n'edá de rondar y a los mozos, les xoteres que queríen empareyar.
Aeropuertu de Marsella-Provenza
L'Aeropuertu de Marsella Provenza (en francés Aéroport de Marseille Provence) ye un aeropuertu alcontráu al noroeste de Marsella, dientro del territoriu de la comuña de Marignane, dambes llocalidaes pertenecientes al departamentu de Boques del Ródano, na rexón francesa de Provenza-Alpes-Costa Azul. Tamién ye conocíu pol nome de Aeropuertu de Marsella-Marignane. Les instalaciones inaugurar en 1922, y dende 1934 son alministraes pola Cámara de Comerciu ya Industria de Marsella Provenza (CCI).
thumb|Llocalización del aeropuertu, n'orellar sureste del [[Estanque de Berre.]] L'aeropuertu asítiase na vera oriental del Estanque de Berre. Falta 27 quilómetros de Marsella, dando serviciu a les llocalidaes de les aglomeraciones de Marsella, Aix-en-Provence, Arles, Salon-de-Provence y Istres.
Épila
Festividaes
O una de les más antigües y sumida mientres tiempu y güei recuperada que consiste na Bendición de los Términos, el 1 de mayu, que consiste en dir en procesión hasta'l mirador de la cruz del castiellu. Y dende equí, con agua bendito a bendicir la llocalidá y los sos términos.
Aeropuertu de Marsella-Provenza
Los dos terminales del aeropuertu son accesibles a cuerpu la una dende la otra. Trátase del tercer aeropuertu francés, escluyendo los de París, por tráficu de pasaxeros, por detrás de los de Niza y Lyon, y el segundu por carga de tráficu. Pol aeropuertu pasaron 8.295.479 pasaxeros en 2012, l'aeropuertu tuvo'l cuartu mayor crecedera n'Europa anguaño.
Épila
Festividaes
Pol so creciente importancia y el so ámbitu festivu hai d'incluyise la celebración de la Feria Agrícola y Ganadero (VALGA) los díes 28, 29, 30 d'abril (pudiendo allargar hasta'l 1 de mayu, según el so allugamientu nel calendariu y la posibilidá de ser ponte aquel añu). Cola so séptima edición, la promoción nos medios y l'arribación de públicu qu'aumenta en cada nueva edición convirtióse nuna feria importante nel sector ganaderu de la provincia de Zaragoza.
Aeropuertu de Marsella-Provenza
En setiembre de 2006 abrióse la nueva terminal, llamada mp², dedicada a aereollinies de baxu costu.
Épila
Gastronomía
Como na mayoría d'España y países la gastronomía ta acomuñada al enclave xeográficu, redolada, al poder adquisitivu y a l'accesibilidá de mercancíes. Polo qu'Épila nun ye distintu nesti aspeutu. Un platu típicu de la llocalidá que la identifique como únicu d'ella y sirva como seña nun esiste. Y la alimentación na llocalidá siempres tuvo acomuñada a la sobrevivencia. Les tierres, como na mayor parte d'España mientres un llargu periodu de tiempu, taben so la propiedá de la nobleza y caciques. En Épila la mayor parte de la tierra cultivable taba en propiedá del Conde de Aranda o Híjar y el restu partíes ente grandes caciques que les arrendaben a la ilesia o a cases menores de nobleza. La xente del pueblu nun tuvo tierra pa güertos polo que les llegumes yeren ingrediente importante na dieta.
Aeropuertu de Marsella-Provenza
Historia
Enantes conocíu como Aeropuertu de Marsella–Marignane, foi xestionáu dende 1934 pola Cámara de Comerciu ya Industria (CCI) de Marsella-Provenza.
Épila
Gastronomía
Coles conquistes sociales del pueblu español. Los grandes caquiques de la población aumentaron les sos posesiones. Pero en Épila, bien n'arriendu o por compres; pequeños llabradores y llabradores teníen posesiones. Cola azucadera y la gran bodega partíase l'usu de la tierra de güerta y secanu ente remolacha, viña, olivares, almendrales y cebera. Poniendo polos ribazu pumares verdedoncellos, peres de roma, peres sanxuaneres o piescu Miraflores. Que yeren variedaes pocu vistoses y de poca collecha; pero de llarga duración nes tenaes. Bien pela so poca agua na magaya y el costume de dir destriándolas, al dir quitando les que diben maureciendo o poniéndose males. Na población siempres esistió l'agricultura, la ganadería y reposteros. Oficios que se reflexen na gastronomía al igual que'l paisaxe y la disponibilidad d'alimentos.
La particularidá de disponer d'un ríu próximu a la llocalidá dexába-yos tener pexes na so dieta. Son clásicos de les alcordances de los güelos les madrillas con tomate, el barbu con cámbaros en guisu con pataques o, pola so situación próximu a Zaragoza y bien comunicada con ella, Cóngaru y bacaláu secu. El tener una importante ganadería d'oveyes daba la posibilidá de disponer de les pieces carecíes o estropiaes pa la so venta, que se consumíen pa casa. Nel clásicu aragonés Ranchu con pataques del qu'hai infinidá de recetes o costielles al caricote o Ternasco con pataques a lo probe al fornu, o'l famosu guisu de pastor con güevos tontos. Práuticamente toles cases disponíen de pites, gochos y coneyos, siendo estos postreros los que nomen los güelos como platu de selmana pola so capacidá reproductiva y necesidá de buecu. Coneyu escabechado, Xudíes seques o garbanzos con coneyu, que varió, na actualidá facer con arroz.
Aeropuertu de Marsella-Provenza
Historia
En setiembre de 2006, l'aeropuertu abrió la so nueva terminal MP2 p'aereollinies de baxu costu.
Épila
Gastronomía
El tener una serranía próxima fai que la caza tamién tenga una seición na llocalidá. Con perdices escabechadas, pichones con tomate, ranchu de llebre o corzu, los paxarinos fritos y embutíos o guisos de xabalín. Pero tamién rebollones, cogordes de cardu, espárragos trigueros y otres verdures de monte, que les nomen los güelos.
Aeropuertu de Marsella-Provenza
Aereollinies y destinos
Nel branu de 2014, l'aeropuertu opera a 132 destinos d'una manera regular, la mayor ufierta de destinos de Francia tres los aeropuertos parisinos.
Épila
Gastronomía
A nivel de postres intentar por parte del conceyu qu'un postre inventáu por cuenta de la celebración de l'apaición de la virxe de Rodanas. Que combinaba agricultura ( farina), ganadería (sebu) y apicultura (miel ) incorporar na tradición del pueblu como postre. Yera una especie de galletes esponxoses. Pero non tubu ésitu y continuidá nel pueblu. Lo que podría acomuñar a les alcordances de munches xeneraciones son unos pasteles llamaos de reñón que faíen na pastelería vieya que los faíen pa Navidá. Y frutu de la señardá o de la ilusión con que se reciben estes feches nun hai nengunu na actualidá qu'iguale a la so crema interior y glaseado de chocolate negru, blancu o de café.
Aeropuertu de Marsella-Provenza
Aereollinies y destinos
thumb|right|Entrada a la terminal del aeropuertu de Marsella. thumb|right|Vista esterna de la terminal y de la torre de control. thumb|right|Vista interna de la Terminal 1.
Épila
Lleendes
Esisten delles lleendes que tienen que ver con milagros acaecíos en Épila.
Aeropuertu de Marsella-Provenza
Otres instalaciones
Dende 2013 l'aeropuertu propunxo una nueva ufierta comercial, con trenta nueves tiendes y restoranes, según el primer llocal de Burger King en Francia dende 1997. L'aeropuertu de Marignane ye tamién la base principal de proteición civil del serviciu d'estinción aereu (dependiente del Ministeriu del Interior de Francia). La sede principal d'Eurocopter ta allugada en terrenes del aeropuertu.
Épila
Apaición de la Virxe de Rodanas
Esta lleenda tien que ver cola esistencia del santuariu de Rodanas a unos 16 km de Épila. Cúntase que mientres 1546, un pastor taba col so fatáu por unu de los cuetos qu'esisten na serranía de Rodanas, cuando un rellumu presentóse-y ante los sos güeyos. El pastor nun daba creitu a lo que-y taba asocediendo y la virxe fálo-y. Fíu mio, el to pueblu y tu táis pasando calamidaes qu'ante les clamies nun puedo, pasar desapercibíes. Asina pos toma esti cantarico con aceite bendito y cuando daquién asocéda-y una calamidá, únxi-y nél y el mal va sumir.
Aeropuertu de Marsella-Provenza
Base d'hidroaviones
Nes décades de los 1920s y 1930s, Marignane foi unu de los focos principales en Francia d'operación d'hidroaviones. Llegando inclusive a sirvir de volao como terminal pa los hidroaviones Clipper de la PanAm. Dellos otros operadores de hidroplanos fueron Aéropostale y Air Union, la postrera en treslladase dende Antibes en 1931. Marignane foi tamién el llugar escoyíu pa la fabricación d'hidroaviones por Lioré et Olivier.
Épila
Apaición de la Virxe de Rodanas
De momentu, foi al pueblu'l párrocu y este echo voz de l'apaición y dicir al pastor. De cuenta que la xente del pueblu, llevanto un santuariu onde dir venerala y una pilastra cola so imaxe, onde s'apaeció. Daquién que nun creía no asocedío, al cabu de munchos milagros socedíos pol aceite y l'intervención de la virxe, pos l'aceite bendito, nun paraba d'esquitar y nunca se terminaba. Una Familia atrever a utilizar l'aceite pa cocinar, colo que como castigu, dexó d'esquitar y curar enfermedaes.
San Frontonio
thumb|Representación del milagru de San Frontonio que foi degolláu en Zaragoza y que la so cabeza remontó'l Ebro y el Jalón hasta llegar a Épila San Frontonio ye unu de los patronos de la llocalidá. Foi unu de los innumberables mártires qu'acompañó a Santa Engracia.
La lleenda cunta que lo degollaron como castigu a la so fe cristiana, tirando la so cabeza al ríu Ebro en Zaragoza y el cuerpu nel campusantu. Como debía de ser costume naquella dómina, a los axusticiaos. De cuenta que el milagru efeutuóse cuando la cabeza, remontando'l ríu Ebro, apaeció nes veres del ríu Jalón al altor de Épila. Ante'l milagru Épila acoyer como patronu, pos escoyó esta villa pa folgar en paz.
El Cautivico
thumb|150px|right|El Cautivico. El Cautivico ye una imaxe del Neñu Jesús, venerada nel pueblu. Dicen les cróniques que'l Conde de Aranda de regresu d'unu de los sos viaxes, pasó por un mercadín. Cuando montáu nel so caballu vio nuna tienda mora un Neñu Jesús que llamó la so atención al tar na tienda d'un musulmán. Paráu frente a la tienda ésti -y increpó a mercalo, al reparar la so actitú de plasmu. El moru, alcordó'l siguiente tratu. va pagar por él el so pesu en monedes españoles d'oru, que la vuesa mercé llevara consigo? Afirmando'l tratu, dispúnxose'l moru a pesar la imaxe nuna balanza. Cuando ante'l plasmu de dambos, esta nun funcionar. Varáu'l moru, probó con otru oxetu y esta pesaba. Enoxáu'l moru, foi a otru mercader y pidió-y la balanza, comprobando dambos que funcionaba. Asitio de nuevu la imaxe y esta nun pesó nada, pos la balanza nun se movió. Sonriendo'l conde, díxo-y que'l so preciu yera baratu y que'l tratu taba pela so parte zarráu. A lo que'l moru respondió tirando la imaxe al suelu, pa rompela ensin ésitu. El conde, ante l'enoxu entá-y dio daqué. Cuando llegó a Épila y regalar al pueblu, esplicando la so historia... el pueblu reaccionó llamando'l Cautivico, pos taba presu d'un moru, esperando a qu'un cristianu aragonés lliberar.
Sobre la mesma imaxe del Cautivico, esiste otra aguada que cita, que los moros llevaron la imaxe y esixeron pol so rescate'l so pesu en plata. Pesó milagrosamente tan solo 30 reales anque en realidá pesaba arroba y media. Los secuestradores enfurecidos diéron-y a la imagen tres martellaes, que les sos señales entá pueden trate na so cabeza.
La Cueva del Gatu
Cueva del Gatu, dientro de la serranía de Rodanas.
Nome que recibe por que a'l paecer una vegada un gatu introducir nella escorriendo abellugu y alimentu. Y cruciar entera apaeciendo en Ricla. Nesta cueva esploraciones arqueolóxiques afayaron que tuvo habitada al atopase útiles y restos animales d'una elevada edá.
Refinería de petroleu
Una refinería o destilería de petroleu ye una plataforma industrial destinada a la refinación del petroleu, que por aciu un procesu fayadizu, llógrense diversos derivaos del mesmu (Gasoil, querosene, etc.). Pa llograr el so productos usa un métodu llamáu destilación fraccionada la cual consiste en calecer el petroleu a distintes temperatures pa llograr los sos derivaos.
Principales empreses petroleres
Podemos estremar ente les empreses privaes y les de propiedá estatal. En 2015, ente les petroleres privaes más importantes atópense: Exxon Mobil (EE.XX.), BP (Reinu Xuníu), Shell (Países Baxos y Reinu Xuníu), Total (Francia) y Ente Nazionale Idrocarburi (Italia), siendo más conocida fora d'Italia la so marca comercial Agip. Ente les empreses de propiedá estatal podemos mentar: PDVSA (Venezuela) YPF (Arxentina), Petroleos Mexicanos (Méxicu), Gazprom (Rusia), NIOC (Irán), Petrobras (Brasil), Ecopetrol (Colombia), Petronas (Malasia), PetroChina (China).
Historia de les refineríes
Dende finales de los años 1990 hasta 2003 producióse una concentración d'empreses multinacionales, coles fusiones de Exxon con Mobil, de Chevron con Texaco, la compra d'Amoco y Arcu por BP, la unión de Phillips con Conoco, la compra
(anque nel añu 2012 YPF foi de nuevu nacionalizada per Arxentina, espropiándose a Repsol). Toes estes fusiones tuvieron motivaes pola necesidá d'amenorgar costos, dau'l baxu preciu del petroleu y los baxos marxes de refinar qu'había entós.
Estructura d'una refinería
thumb|Refinería n'Estaos Xuníos.
Hai más de 600 refineríes instalaes nel mundu, que producen diariamente más de 13 millones de metros cúbicos de productos refinaos. Cada refinería tien una economía particular que xenera una configuración de plantes instalaes, lo que-y da carauterístiques operatives específiques. La economía nuna refinería ta determinada principalmente pol so allugamientu, la so antigüedá, la posibilidá de consiguir inversiones, los petroleos crudos de que dispón, la demanda de productos (de los mercaos locales y/o d'esportación), los requisitos calidable de los productos, la llexislación, los estándares ambientales y los requisitos del mercáu.
Pa saber si les sos operaciones son les fayadices, les refineríes realicen estudios comparativos de performance (benchmarking).
Nos países que disponen de mariñes, les destileríes preferentemente instálense ellí, p'aforrar gastos de tresporte y construcción d'oleoductos.
Refinería simple
Les primeres refineríes taben formaes solamente por una única unidá: la destilación atmosférica.
Esta práutica yá nun ye económicamente vidable y les refineríes más simples inclúin amás unidaes amiestes de desulfuración y de conversión, según una destilación al vaciu. Una refinería qu'entiende namái estes unidaes descríbese como  hydroskimming Refinery  n'inglés. Práuticamente nun esisten.
Les refineríes modernes inclúin amás de les unidaes anteriores, unidaes de conversión (craqueo) que dexen el tresformamientu de les fracciones más pesaes del petroleu que'l so preciu ye menos curiosu y que namái puede ser utilizáu en plantes industriales específiques, en fracciones más llixeres que puedan formar parte d'un combustible ordinariu (diésel, querosenu o gasolina).
Refinería complexa
Les refineríes complexes pueden tener, amás de les unidaes anteriores, otres unidaes de los cualos los más comunes son:
La polimerización, * El craqueo a vapor, o Steam Cracking, * La coque  (coking) .
Nesti casu, dicimos que ye una conversión fonda (deep conversion). Estes téuniques utilícense cada vez más, por cuenta de la evolución del mercáu: los crudos nel mercáu tienden a ser cada vez más pesaos, ente que la demanda mover escontra l'estremu contrariu. El mercáu de los crudu pesaos amenórgase (en parte porque de cutiu sustitúyense por gas natural) ente que'l consumu de combustible p'automóviles sigui creciendo.
Keone Young
Keone Young ye un actor d'Estaos Xuníos que participó en más de 30 películes y series de televisión.
Refinería de petroleu
Les unidaes de refino
Cada unidá de refino cuenta con un procesu industrial que polo xeneral executar por aciu una operación física o química simple.
El númberu de tipos d'unidaes y procesos utilizaos pola industria del refináu ye bien alta (alredor de 200). Poro, nun ye cuestión de revisar toes.
Keone Young
Biografía
Amás participó dende 1969 na televisión y cine. Foi un actor convidáu nel show The Bill Cosby Show, xunto a Bill Cosby.
Refinería de petroleu
Composición
La composición inicial del crudu depende de la so fonte; que va influyir fuertemente na forma en que se procesa. La gasolina foi mientres enforma tiempu la parte más valorada del crudu: tiense, por tanto, tenencia a preferir el crudu llixeru, que fácilmente da llugar a productos d'altu octanaxe. Sicasí, los crudos pesaos que contienen más compuestos de cadena llarga (que s'atopen nel betume), tán peor valoraos y riquen tratamientos adicionales pa romper les sos molécules y faelos vendibles. Les impureces como l'azufre (H2S, mercaptanos) son particularmente pocu deseyaes, polo que tán suxetes a tratamientos específicos adicionales, que se suman al costu del tratamientu.
Mercar el petroleu crudo nun mercáu global tien de responder en mayor o menor midida a les mires de los requisitos de refino. El crudu brutu, como se dixo antes, ye un amiestu de dellos cientos de productos distintos, dende'l gas metanu hasta borrafes d'alquitrán que tienen distintes carauterístiques fisicoquímiques. Como tal, úsase bien pocu porque solo ye bonu pa quemar nuna llámpara de petroleu. Col fin de dixebrar estos productos y faer que los productos sían realmente aplicables empléguense métodos físicu-químicos que se llamen polo xeneral refino.
Hai dellos tipos de crudo:
que pueden ser:
Keone Young
Biografía
Nel añu 1972 realiza una participación estelar na serie de Tv Investigación, que xunto a Hugo O'Brian, Doug McClure, Anthony Franciosa, Burgess Meredith, ente munchos más, que interpreta a Nagada.
Refinería de petroleu
Composición
Les unidaes de procesamientu non siempres son apoderaes pal tratamientu de toos estos crudos porque la so construcción nun ta diseñada pa tomar tola gama.
Chlorophonia pyrrhophrys
Chlorophonia pyrrhophrys ye una especie de páxaros perteneciente a la familia Fringillidae. Pue atopase en Colombia, Ecuador, Perú, y Venezuela.
El so hábitat natural son los montes montascosos húmedos tropicales y subtropicales.
Llista d'asteroides/48501–48600
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Keone Young
Biografía
Amás que foi un personaxe recurrente na serie Kojah como Oriental nel añu 1974, que participó con munchos fabulosos actores en principal de comedia.
Refinería de petroleu
Destilación
La destilación ye un métodu pa dixebrar distintos componentes d'un amiestu líquido según el so puntu de ebullición. Cuando se calecer un líquidu consistente en dellos productos, el vapor que s'escapa de primeres de la destilación entiende la mayor parte de los productos más volátiles, emprobeciéndose polo tanto l'amiestu inicial. Esti vapor recuéyese, y tres l'enfriamientu, vuelve a la so forma líquida: el líquidu vuelve arriquecese colos componentes más volátiles, pero nun ye puru inda.
Keone Young
Biografía
Police Story, foi una de les participaciones más vistes del públicu, yá que apaeció en tres capítulos completos, xunto a los grandes actores, Scott Brady, Mel Scott, Don Meredith, Joe Santos, Dane Clarck, ente munchos más, realizaron esta super serie de televisión.
Refinería de petroleu
Destilación
El crudu ta constituyíu por un amiestu bien grande de productos; poro, nun se trata de llograr productos puros, sinón más bien "cortes", ye dicir amiestos más simples consistentes en productos con carauterístiques homoxénees, que darréu se someten a un tratamientu afechu a les sos families, pa la fabricación d'un determináu productu. Polo tanto ye esencial la operación inicial que sufre'l crudu cuando llega a la refinería.
Destilación atmosférica
La destilación atmosférica llámase asina porque se lleva a cabu a presión atmosférica. La totalidá del productu pasa al traviés d'esti procesu. Llevar a cabu na unidá más importante de la refinería, y determina la so capacidá máxima.