cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Leonardo de Pisa
Mocedá colos matemáticos árabes
El llamatu de Guglielmo (Guillermo), padre de Leonardo, yera Bonacci (simple o bien intencional). Leonardo recibió póstumamente el llamatu de Fibonacci (por filius Bonacci, fíu de Bonacci). Guglielmo dirixía un puestu de comerciu en Bugía, nel norte d'África (güei Bejaia, Arxelia), y según delles versiones yera'l cónsul de la República de Pisa. De neñu Leonardo viaxó ellí p'ayudar, y foi onde aprendió'l sistema de numberación árabe.
Consciente de la superioridá de los numberales árabes (con un sistema de numberación decimal, notación posicional y un díxitu de valor nulu: el cero), Fibonacci viaxó al traviés de los países del Mediterraneu pa estudiar colos matemáticos árabes más destacaos d'esi tiempu, tornando escontra'l 1200.
En 1202, a los 32 años d'edá, publicó lo qu'aprendiera nel Liber abaci («abaci» nel sentíu d'aritmética y non del ábaco como preséu). Esti llibru amosó la importancia del nuevu sistema de numberación aplicándolo a la contabilidá comercial, conversión de pesos y Unidá de midida midíes, cálculu, intereses, cambéu de moneda, y otres numberoses aplicaciones. Nestes páxines describe'l cero, la notación posicional, la descomposición en factores primos, los criterios de divisibilidad. El llibru foi recibíu con entusiasmu ente'l públicu cultu, teniendo un impautu fondu nel pensamientu matemáticu européu.
Na corte de Federico II de Sicilia
Leonardo foi güéspede del emperador Federico II, que s'interesaba nes matemátiques y la ciencia polo xeneral.
Nel añu 1225 publicó'l so cuartu llibru, y el más famosu de toos ellos: Liber Quadratorum (El llibru de los númberos cuadraos), arriendes de un desafíu d'un matemáticu de la corte de Federico II, Teodoro de Antioquía, que-y propunxo atopar un cuadráu tal que si se -y sumaba o restaba'l númberu cinco diera como resultáu en dambos casos númberos cuadraos. Curiosamente, l'añu de publicación del llibru ye un númberu cuadráu.
Na parte orixinal de la obra introduz unos númberos que denomina congruentes (Proposición IX) y que define, en terminoloxía actual, como, onde m y n son enteros positivos impares tales que m > n. D'esta forma, el menor d'ellos ye 24. Enuncia y amuesa que'l productu d'un númberu congruente por un cuadráu ye otru númberu congruente.
Utiliza estos númberos como ferramientes pa les sos posteriores proposiciones y facer intervenir nuna identidá que ye conocida como identidá de Fibonacci (Proposición XI). La identidá ye:
Esta dexa pasar con facilidá d'un triángulu rectángulu a otru.
Leonardo de Pisa utiliza frecuentemente les proposiciones precedentes como lemas pa les siguientes, polo que'l llibru lleva un encadenamientu lóxicu. Les sos demostraciones son del tipu retóricu y usa segmentos de recta como representación de cantidaes. Delles proposiciones nun tán rigorosamente demostraes, sinón que fai una especie d'inducción incompleta, dando exemplos práuticos y específicos, pero'l so dominiu algorítmico ye escelente y tou lo qu'afirma pue ser demostráu coles ferramientes actuales. Nun s'atopen errores importantes si fai esceición de la incompletitud de delles demostraciones. El conteníu del llibru supera a la respuesta al desafíu recibíu y amuesa l'estáu de la matemática de la so dómina.
Final de la so vida
En 1240, la República de Pisa honrar concediéndo-y un salariu permanente (sol so nome alternativu de Leonardo Bigollo) n'agradecimientu a los sos servicios asesorando en materies de contabilidá a la ciudá y enseñáu a los ciudadanos. Nun esisten más referencies sobre la so vida dempués d'esta fecha, créese que finó con posterioridá na ciudá de Pisa.
El so apurra a la matemática
La llista de les sos obres ta tomada del llibru El Llibru de los Númberos Cuadraos:
Ver tamién
Triángulu aritméticu de Fibonacci
Lavigera coronata
Lavigera coronata ye una especie de moluscu gasterópodu de la familia Thiaridae nel orde de los Mesogastropoda.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en República Democrática d'El Congu y Tanzania.
Estáu de caltenimientu
Alcuéntrase amenazada d'estinción pola perda del so hábitat natural.
Quimbanda
El vocablu quimbanda o kimbanda provién del kimbundu (idioma bantú de la zona d'Angola) y ye rellacionáu col doctor tradicional o "curanderu" de les zones d'Angola. El significáu ye: "Aquél que se comunica col Más allá" o tamién aquél que puede comunicase col "arte de curar", una y bones esi ye otru de los significaos de la terminación "MBANDA". La Mbanda, ye'l tipu de ritual practicáu pol kimbanda n'Angola pa efectuar sanamientos y invocaciones a ancestros espirituales (otros kimbandas o tatas) que podríen comunicase coles persones al traviés del so cuerpu, talo como lo faen los espíritos al traviés d'un médium.
Verchin
Verchin ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Quimbanda
Dellos entendíos afirmen que la pallabra Mbanda en Brasil tresformar en "Umbanda" por razones fonétiques, términu que col que se fundó un cultu nel que determinaos Espíritos de mestrones africanos y xamanes indíxenes, ente otros, pueden tomar contautu colos creyentes al traviés del trance mediúmnico, col fin de traer paz, esperanza, caridá y ayuda espiritual a los adeptos.
Oríxenes de la Quimbanda como cultu en Brasil
Esti tipu de rituales y práutiques llegaron al Brasil al traviés de los esclavos traíos dende les rexones bantúes dende Angola y Congo. Yá en Brasil afacer al mediu y aquellos esclavos que yeren kimbanderos o kimbandas, empiecen a recibir influencies de les creencies indíxenes locales, d'otros grupos d'esclavos como los Nagó, los Fon, Malés, ente otros y amás del home blancu, de quien tomen emprestáu'l conceutu del mal identificáu como'l Diañu o Demoniu, que ye usáu xustamente p'asustar al propiu amu. De too esi crisol surden diverses formes de cultos denominaos "macumbas" o "makumbas", ente ellos un tipu de macumba que finalmente termina siendo denominada "kimbanda". Antiguos sacerdotes curadores provenientes de les tribus d'Angola (kimbandas) yá podíen vese nos rituales de Umbanda. Estos llegaben col nome d'Exú (machu) y Pomba-Xira (fema); lo que fai la Kimbanda ye da-yos un cultu propiu a estes entidaes espirituales.
Verchin
Tien una población de y una superficie de  km².
Quimbanda
El Cultu de los Exú en Quimbanda
La Kimbanda nun tien un credo, sinón que ye un cultu compatible con otres relixones afro que religuen a cosmovisiones más amplies alrodiu de la divinidá. La pallabra "exu" provién del nome del Orixá Exu, Bará pal Batuque, Exú pal Candomblé, quien ta encargáu de fiscalizar esti cultu. Esti cultu nun ye dependiente de la Umbanda, sinón que ye más allegáu de dalguna manera a les corrientes africanes (yá que equí si hai asentamientos, l'usu del sangre, los "axés" que s'apurren, ente otres coses). Esti cultu nun fala del camín del bien o'l mal una y bones estos viven en cada persona, sinón qu'estos espíritos emponen a les persones al traviés de los pasos o decisiones más convenientes na so vida. El ritual ye naturalista, utilícense símbolos una y bones la kimbanda ye simbolista, na so forma, tou tien un significáu.
Consagraciones
En kimbanda nun esiste'l bautismu o "llaváu de cabeza" y tampoco se fai borí (alimentar espiritualmente la cabeza de daquién, como parte del Ser Humanu que representa a la divinidá), yá que Exu nun recibe cabeces, esto ye, nun tien "fíos de orixá", pos Exu nun ta consideráu como un "orixá"; pero si hai una llinia de xerarquía, una y bones la entidá en xefe nun ye la qu'abre pasu al restu d'entidaes "nueves", sinón que ye l'Axente Cósmicu Universal que regula l'equilibriu de toles coses y fai posible que se dea'l movimientu y la transmutación nel mundu material y espiritual. Siendo asina, la cabeza de la persona que practique kimbanda siempres ye "llavada en orixá" y nunca ye tocada en kimbanda anque verdaderamente esiste un filo conductor que xune nun mesmu llinaxe o llinia a toles entidaes que recibe un medium col so orixa rexente. Les consagraciones en kimbanda facer del pescuezu escontra baxo y la "casa" onde habitaría exu nel cuerpu de los mediums prepararíase al traviés del "cruzamientu per dientro" y esti parte del sincretismu del ritual. Cada entidá tien les sos particularidaes pero na Kimbanda puramente dicha, la meyora astral de la entidá y del medium faise al traviés d'obligaciones, puede vese cuan avanzáu ta esi espíritu al traviés de pruebes que va demandar el Xefe de Kimbanda´del llugar, depués d'aprobada cada prueba va otorgáse-y a esa entidá y al médium que lu recibe una "imperial" o collar que va llevar según el grau d'aprendizaxe qu'esta entidá tien. Cada "imperial" va dicir que grau tien esi Exú como tamién el llugar al que pertenez según los colores qu'esta tenga. Les "obligaciones son rituales de pasaxe de grau, por dicir, nun tienen un fin, esa entidá ye siempres perteneciente a una familia y siempres fai obligaciones p'avanzar nel so astral. Como munchos cultos espiritistas, los espíritos nun tán solos sinón que son acompañaos polos sos "families" astrales.
Entidaes
Les Entidáes que lleguen na Kimbanda son toes denominaes genéricamente "Exu", asina se presenten como espíritus masculinos o femeninos. Sicasí, pa estremar les enerxíes, a los Exu femeninos o Exu-Mulher llámase-yos "Pomba-Xira". Estes entidaes incorporen nos médiums de kimbanda a traer conseyos, paz, adoctrinar y a ayudar espiritualmente a tolos adeptos. Cuando tán presentes nos sos médiums o "cabalhos" usen vistimientes típiques de la dómina en que vivieron, por eso ye común ver qu'usen capes, galeres, capelines y vistíos de dames antigües. Yá que ye una relixón desenvuelta en Brasil, l'idioma que xeneralmente utilicen les entidaes pa comunicase ye'l portugués.
Quimbanda como ritual
miniaturadeimagen|Quimbanda en Brasil El ritual más común dientro d'esti cultu ye la "Xira de Exú" onde los médiums axuntar pa realizar incorporaciones espirituales, estos espíritos son invocaos al traviés de variaos cantaraes (dalgunos bien eufóricos y otros non tantu) bien populares ente los sos adeptos que narren hestories y lleendes d'estes entidaes espirituales mientres la so vida terrenal, estes cantaraes son acompañaos de dellos preseos tradicionales del cultu afro como tambores, Xequerês y Agogo; Mientres la incorporación los médiums vistíos con ropes d'estilu colonial antiguu, que reflexen costumes d'estos entes, son prestaos con distintos bebíes, habanos y pitos; los concurrentes y espectadores que nun pertenecen a la lliturxa averar a parolar colos médiums pol so principal peculiaridá de realizar trabayos d'unión de pareya, apertures de caminos, llimpieces, proteición, etc.
Savannah (Georgia)
Savannah ye una ciudá de l'estáu de Georgia, capital del condáu de Chatham, a orilles del océanu Atlánticu, xunto a la boca'l ríu Savannah.
Fundada nel sieglu XVIII, ye la tercera ciudá del estáu de Georgia por númberu d'habitantes, siendo'l más importante puertu marítimu d'esti estáu.
Según el censu de población del añu 2005, tien 131.510 habitantes, que lleguen hasta los 313.000 na so área metropolitana.
Climatoloxía
Savannah tien un clima subtropical, aunque suavizáu por mor de la so cercanía al océanu Atlánticu. Les temperatures medies, pal periodu de 1961-1990, son de 9,4 °C en xineru y de 27 °C en xunetu. La media de lluvia anual ye d'unos 130 cm al añu, cayía especialmente en xunetu y agostu, siendo los meses más secos los d'ochobre y payares.
Celeus elegans
Celeus elegans ye una especie d'ave piciforme de la familia de los picatueros (Picidae). El so área bioxeográfica entiendi Colombia, Venezuela, sur de Guyana, Ecuador, Bolivia y norte de Brasil, y Trinidá.
El so hábitat ye la selva zarrada. Constrúi'l nial nun árbol muertu; ye una cámara de 30 centímetros de fondura onde pon tres güevos blancos.
Esta especie mide 28 centímetros de llargu y pesa 127 g. Les parte cimeres son de color castañu castañal colos lladrales amarellentaos y una cresta mariella. Les ales y cola son negres y el picu mariellu marfil. El machu tien una raya malar colorada, el restu del plumaxe nun presenta dimorfismu sexual.
Aliméntase principalmente nos árboles y arbustos d'inseutos, inclusive termites, y frutes. Ye una especie ruidosa nel so cantar con un aspru gazníu. Dambos sexos tamborilean.
Vendin-lès-Béthune
Vendin-lès-Béthune ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Congresu de la República del Perú
El Congresu de la República de Perú o Congresu Nacional de Perú, ye l'órganu qu'exerz el poder llexislativu na República de Perú, ocupando una posición principal dientro del Estáu Peruanu. Ye, dende 1995, un congresu unicameral por cuanto ta conformáu por una sola cámara llexislativa primeramente de 120 congresistes y partir del 28 de xunetu de 2011 por 130 congresistes, escoyíos por múltiple distritos (por cada departamentu d'alcuerdu a la población eleutoral) pa un periodu de cinco años, coincidiendo col periodu presidencial. El sistema eleutoral aplicáu ye'l del votu proporcional preferencial. L'actual congresu instalóse'l 26 de xunetu del 2016.
La so sede principal ye'l Palaciu Llexislativu de Perú, allugáu nel centru históricu de Lima, a escases cortes de la Casa de Pizarro.
L'actual Presidente del Congresu ye Pedro Olaechea, representante de Lima.
Historia
Depués de la proclamación protocolar de la Independencia de Perú en 1821, José de San Martín convocó a eleiciones pa la conformanza d'un Congresu Constituyente que sancionara una Carta Política pal país n'acurres. Esti congresu constituyente, presidíu por Francisco Xavier de Luna Pizarro, redactó la Constitución de 1823 que previo pal naciente Estáu Peruanu un sistema llexislativu de calter unicameral.
Les diferencies ideolóxiques -sobre'l tipu de réxime republicanu o pro monárquicu- ente'l Proteutor y el cuerpu llexislativu, motivó l'arrenunciu y retiru del país, per parte de San Martín. La mesma suerte corrieron José de La Mar y José de la Riva Agüero.
Rick Jason
Carrera
Nacíu na Ciudá de Nueva York EE. XX.. Mientres la segunda guerra mundial, Jason desempeñar na U.S. Army Air Corps, dende l'añu 1943 hasta 1945.
Congresu de la República del Perú
Historia
En 1824, Simón Bolívar llegó al Perú y el Congresu de la República diolu ampliu poder. Con Bolívar se estructuró una nueva constitución presidencialista y estableció un Congresu con trés cámares. La de diputaos, como la cámara baxa, la de senadores como la cámara alta, y la de tribunos como una suprema cámara. Esta constitución, llamada "vitalicia", nun llegó a rexir na práutica político y social, al retirase'l Llibertador apuráu por asuntos de Nueva Granada.Cf.(1)
Rick Jason
Carrera
Dempués de la guerra, asistió a l'Academia Americana d'Arte Dramático. Debutó en cine na película Sombreru (1953) con Ricardo Montalban. Foi conocíu por interpretar el papel del teniente Hanley, na popular serie de televisión: Combat! con Vic Morrow, que s'emitió ente 1962-1967. Tamién protagonizó la serie de detectives: The Case of the Dangerous Robin, onde interpreta al investigador priváu Robin Scott. Como actor invitáu pasó por Rawhide, The Virginian, Police Woman, Matt Houston, Airwolf, Dallas, Moonlighting y Murder, She Wrote ente munches.
Congresu de la República del Perú
Historia
La constitución de 1828, promulgada por José de la Mar estableció la bicameralidá, la mesma que se caltuvo de manera ininterrumpida -salvu pol periodu de la Confederación Perú Boliviana- en toles constituciones de Perú hasta l'añu 1992. Mientres esos años, el congresu foi un protagonista principal de la solmenada vida política de Perú. Delles vegaes el so llocal foi clausuráu, les sos asamblees disueltes y el so presidentes nomaos como mandatarios del gobiernu.
Rick Jason
Filmografía
The Saracen Blade Combat! -tv serie *1968: Teppo denraiki Love and the Midnight Autu Supply
Congresu de la República del Perú
Historia
En 1956 escoyer por primer vegada a nueve representantes muyeres: Irene Silva de Santolalla, María Mercedes Colina Lozano de Gotuzzo, María Eleonora Silva y Silva, Juana Ubilluz de Palacios, Lola Blanco Montesinos de La Rosa Sánchez, Alicia Blanco Montesinos de Salinas, Manuela C. Billinghurst López, Matilde Pérez Palaciu Carranza y Carlota Ramos de Santolaya.
En 1968, el Xeneral EP Juan Velasco Alvarado dio un golpe d'estáu- Alegando la perda de la páxina once del contratu col IPC- destituyendo al Presidente de la República Fernando Belaúnde Terry y eslleió el Congresu de la República, el mesmu que nun volvió abrir les sos puertes sinón hasta 1978. Ye nesi añu en que'l Presidente Francisco Morales Bermúdez, Xeneral EP, vese forzáu poles circunstancies sociales y polítiques del momentu, a establecer un mecanismu por que el Perú retorne a un réxime de gobiernu escoyíu, y a una democracia formal.
L'Asamblea Constituyente de 1978, liderada por Víctor Raúl Haya de la Torre, estableció una Constitución nel plazu d'un añu, dando llugar asina a la Constitución de 1979. En dicha asamblea, el Partíu Aprista y el Partíu Popular Cristianu tuvieron les mayoríes.
Esa constitución estableció un Congresu Bicameral onde la Cámara de Senadores escoyer por distríto únicu y la Cámara de Diputaos per distritu múltiple (per cada Departamentu, güei Rexones). Esti congresu tuvo en funciones hasta abril de 1992, siendo'l que rixó mientres los gobiernos de Fernando Belaúnde Terry, Alan García Pérez y hasta cuasi la metá del primer gobiernu d'Alberto Fujimori en 1992.
El 5 d'abril de dichu añu, Fujimori eslleió'l Congresu de la República pa neutralizar a los sos opositores Partíu Aprista Peruanu y Frente Democráticu. La so disolución diose metanes la Crisis constitucional de 1992, destituyendo asina a Roberto Ramírez del Villar como Presidente de la Cámara de Diputaos y a Felipe Osterling Parodi como Presidente del Senáu.
En 1993 convocar por última vegada a l'Asamblea Constituyente (Congresu Constituyente Democráticu - CCD) quien sancionó la Constitución de 1993 (anguaño vixente). Esta Constitución estableció'l modelu vixente del congresu con una sola cámara y 120 congresistes, darréu ampliáu a 130. En 1995 la congresista Martha Chávez foi la primer muyer na historia peruana d'exercer la Presidencia del Congresu.
Nos últimos cincuenta años varios Presidentes de la República de Perú, tamién fueron parllamentarios electos: Fernando Belaúnde Terry, diputáu independiente (1946); Alan García Pérez, diputáu aprista (1980); y Valentín Paniagua Corazao, presidente de la Cámara de Diputaos y presidente del Congresu.
Mientres el 2005 y 2006 falóse bien siguíu sobre la posibilidá de restituyir la Carta Magna de 1979, anque ensin mayor ésitu, una y bones esta nun contemplaba organismos anguaño vixentes como la Oficina Nacional de Procesos Eleutorales o la Defensoría del Pueblu.
Constitución de 1993
So l'actual Constitución de 1993 el Perú adoptó un sistema unicameral. Coles mesmes, acordies con el Reglamentu Internu del Congresu (Art. 47°) un periodu parllamentariu tien una duración ordinaria de cinco años qu'entiende dende la instalación d'un nuevu Congresu escoyíu por sufraxu popular, hasta la instalación del escoyíu nel siguiente procesu eleutoral. Coles mesmes, establezse (Art. 48°) que'l periodu añal de sesiones entiende dende'l 27 de xunetu d'un añu hasta'l 26 de xunetu del siguiente añu.
Cada vez que s'escueye un nuevu Congresu fórmase una Xunta Preparatoria, que'l so Presidente ordena que se llea l'Acta de la resultancia de la votación de Congresistes unviada pol Xuráu Nacional d'Eleiciones, les normes reglamentaries pertinentes, l'avisu de conformanza de la Mesa Direutiva de la Xunta Preparatoria publicáu pola Oficialía Mayor del Congresu y, finalmente, el testu de la citación publicada nel diariu oficial, y de momentu declara instalada y en sesión permanente la Xunta Preparatoria del Congresu y presenta l'axenda.
La sesión de Xunta Preparatoria ye siguida hasta que se cumpla colos asuntos de l'axenda. Antes namái puede ser suspendida. En primer llugar dar# en la incorporación formal de los Congresistes electos por aciu el xuramentu, y depués nos díes socesivos a la eleición de la Mesa Direutiva del Congresu. Escoyida ya incorporada la Mesa Direutiva del Congresu ya incorporaos los demás Congresistes, o'l númberu d'ellos cimeru a sesenta incorporaos hasta la fecha de la instalación de la Xunta, el Presidente del Congresu declara constituyíu'l Congresu pal periodu parllamentariu correspondiente y llevanta la sesión de Xunta Preparatoria, citando a los señores y les señores Congresistes a la sesión d'instalación del Congresu y del periodu añal de sesiones, pal 27 de xunetu.
Sedes
thumb|Fachada principal del [[Palaciu Llexislativu de Perú|edificiu del Congresu.]] thumb|Fachada posterior del edificiu. Mientres el sieglu XIX, el parllamentu tuvo dos sedes: la Cámara de Diputaos celebraba les sos sesiones nel antiguu local virreinal de la Universidá de San Marcos, y la Cámara de Senadores na sede del estinguíu Tribunal de la Santa Inquisición, dambos na actual Plaza Bolívar, antes conocida como Plaza de los Trés Virtúes, del Congresu o de la Inquisición. Tres la baltadera del antiguu local sanmarquino y la construcción del Palaciu Llexislativu actual, dambes cámares del parllamentu empiecen a axuntase en dicha sede.
Mientres la historia del país, el congresu convocar en dellos llugares ya inclusive, mientres la Guerra con Chile facer de incógnito.
Nel sieglu XX el Congresu de la República treslladar al so actual llocal del Palaciu Llexislativu de Perú nel centru de la ciudá de Lima frente a la Plaza Bolívar a escases cinco cuadres al este del Palaciu de Gobiernu.
Apocayá foi inauguráu una nueva sede llexislativa con instalaciones a costa fecha pa caúna de les comisiones de trabayu y otres pal cumplimientu d'otros llabores del Parllamentu. L'edificiu recibió'l nome del líder aprista "Víctor Raúl Haya de la Torre"
Propuestes de reforma
Ente les propuestes más modestes cúntense la renunciabilidad del cargu pa los parllamentarios reelectos -propuesta impulsada por Javier Valle Riestra-, y la vacancia nel cargu pa los que falten repitida y injustificadamente a les sesiones del Plenu impulsada pol otrora presidente de la Cámara Luis Gonzales Posada-; esto postreru col fin d'asegurar un ampliu quorum pa tales sesiones, onde de normal apenes si cumple'l reglamentariu. Otra propuesta renovadora, plantegada pol ex presidente del Parllamentu Henry Pease, ye sancionar severamente el transfuguismo al interior del hemiciclu.
Un puntu que se tocó ye'l votu preferencial nes eleiciones congresales: la so esistencia "focaliza la política nel congresista y non nel partíu como actor principal nel xuegu democráticu " (Alberto Adrianzén), y xenera graves conflictos y braceos intestinas qu'esgañen los partíos políticos y les bancaes congresales. Cada congresista tien d'engarrar el so curul col so propiu correlixonariu y cuando lleguen al Congresu, el individualismu reina. Sicasí, pa la eliminación de dichu mecanismu -propuesta qu'atopó ecu nes voces de políticos como Felipe Osterling, Susana Villarán y Henry Pease -, riquiríase implementar una verdadera democracia interna nos partíos políticos, pa lo que fueron presentaos dos talos proyeutos de reforma ante'l Congresu con cuenta de la ONPE entame les eleiciones internes y seya el JNE quien alministre la xusticia eleutoral nesos casos.
Otru asuntu propuestu ye la restitución de la bicameralidá, reforma que nel Congresu foi impulsada pol Partíu Aprista, el Partíu Popular Cristianu y Aición Popular, principalmente. La propuesta, sicasí, nun gocia de muncha simpatía na población, principalmente porque se cree qu'implicaría un mayor presupuestu. A favor de la propuesta atópense distintos argumentos, como'l que dos cámares llexislatives representaríen meyor a la población pol so númberu y la so diferencia de naturaleces, y que coles mesmes elles viabilizarían lleis meyor analizaes y de mayor calidá xurídica. Munchos xuristes coinciden en que si s'implementaren dambes cámares, con clares diferencies n'atribuciones y naturaleza -una reflexiva (el Senáu) y otra más política (la Diputación), como'l fechu de que les iniciatives llexislatives tramítense namái na segunda-, esto sería positivu.
Con respectu a la manera d'eleición de les eventuales cámares, hai consensu en que la Cámara baxa heredaría la manera d'eleición del actual Congresu; mentanto, nel casu del Senáu, propunxéronse'l distritu eleutoral únicu nacional, y l'esistencia d'un númberu igual de senáures -dos o trés- pa cada rexón del país.
Otru puntu importante ye l'amenorgamientu del mandatu parllamentariu: renovación por tercios del Parllamentu unicameral o, yá na bicameralidá, un Senáu escoyíu cada cinco años y una Diputación que s'anueve por mitaes cada dos años -un mandatu de cuatro años de cada diputáu-. Coles mesmes, propúnxose treslladar la simultaneidá de les eleiciones presidenciales y congresales, a la segunda vuelta eleutoral cola cuenta d'asegura-y mayoría al nuevu presidente; otros, otra manera, taríen a favor de desligar dafechu la eleición presidencial y la congresal.
Otres propuestes son: la incorporación los partíos y movimientos rexonales a la política nacional; el financiamiento estatal de los partíos políticos nel Perú; l'adopción de la institución del ombuds o "Defensor de la Política" na Llei de Partíos, por que cautele la ética política y reciba les quexes ciudáanas de quien son representantes o funcionarios d'enfotu, etcétera.
Alepidea peduncularis
Alepidea peduncularis ye una especie de planta yerbácea comestible y perenne, nativa de les camperes de monte del este d'África n'Congo, Sudán y Etiopía hasta'l sur de Sudáfrica a 1220 - 2440 metros.
Descripción
La planta tien un tarmu floral d'unos 70 cm d'altor, y una roseta basal de fueyes colos márxenes ciliaos. Les fueyes son comestibles, y los raigaños usar na medicina.
Alchornea floribunda
Alchornea floribunda ye una especie de planta melecinal perteneciente a la familia de les euforbiacees. Ye una planta orixinaria de Sudán, Uganda, Camerún, República Centroafricana, El Congu, Guinea Ecuatorial (incl. Bioko), Gabón, Santu Tomé y Príncipe, la República Democrática d'El Congu, Costa de Marfil, Ghana, Guinea, Liberia, Nixeria y Sierra Lleona.
Descripción
Ye un pequeñu arbustu con fueyes curtiu peciolaes, moderadamente firme, oblongues o oblongo-oblanceolaes, pocu y acuminaes, enteres o crenaes, con una base arrondada. Les inflorescencies masculines n'espigues paniculaes, escasamente simples, terminales. Les flores femenines n'espigues terminales laxas simples. El frutu en forma de cápsula de 3 celdes.
José Alencar
José Alencar Gomes da Silva, tamién conocíu como José Alencar, el Resistente, foi un empresariu y políticu brasilanu.
Alchornea floribunda
Usos melecinales
La planta tien propiedaes sicodéliques y aafrodisiaques. El raigañu y la corteza en polvu utilizar pa la medicina tradicional.
José Alencar
Biografía
Empecipióse como comerciante na so adolescencia, espolletando gracies a negocios de teles y ceberes. Venceyáu al Partíu Lliberal, fixo carrera como líder gremial siendo Presidente de la Federación de les Industries de Minas Gerais y Vicepresidente de la Confederación Nacional d'Industria. En 1994 pierde les eleiciones pa Gobernador de Minas Gerais, y en 1998 ye escoyíu Senador; en 2002 el so partíu apauta una coalición col Partíu de los Trabayadores de Lula da Silva pa les eleiciones presidenciales y Alencar ye proclamáu candidatu a la Vicepresidencia de Brasil; tomen posesión de los sos cargos el 1 de xineru de 2003. Ente 2004 y 2006 exerz como Ministru de Defensa y nesti últimu añu ye reelecto Vicepresidente nuevamente en fórmula con Lula.
Alchornea floribunda
Principios activos
Compuestu que contién Alchornea floribunda:
José Alencar
Biografía
Finó'l 29 de marzu de 2011, tres una llarga llucha que combatía contra'l cáncer.
Alchornea floribunda
Taxonomía
Alchornea floribunda describióse por Johannes Müller Argoviensis y espublizóse en Journal of Botany, British and Foreign 2: 336. 1863.
18 Delphini
Asitiada a unos 238 años lluz del Sistema Solar, 18 Delphini ye una xigante mariella de tipu espectral G6III con una temperatura superficial de 4980 K. Con una lluminosidá equivalente a 40 soles, ye intrínsecamente menos lluminosa qu'otres xigantes más conocíes como Vindemiatrix (ε Virginis) o Nekkar (β Bootis), siendo igualmente de menor tamañu qu'éstes, con un radiu 8,5 vegaes más grande que'l radiu solar. La so masa ye 2,3 vegaes mayor que la masa solar, con un conteníu de fierro respectu al d'hidróxenu llixeramente inferior al del Sol ([Fe/H] = -0,05). La so lluminosidá en rayos X suxure una llixera actividá cromosférica. La edá de 18 Delphini envalórase en daqué menos de 800 millones d'años.
Sistema planetariu
El planeta, denomináu 18 Delphini b, ta asitiáu a 2,6 UA de la estrella, completando una órbita cada 993,3 díes. La so masa ye de siquier 10,3 vegaes la masa de Xúpiter. Afayóse por espectroscopia Doppler dende'l Observatoriu Astrofísicu d'Okayama en Xapón.
Anthopterus
Anthopterus ye un xéneru de plantes fanerógames perteneciente a la familia Ericaceae. Entiende 20 especies descrites y de estes, solo 12 aceptaes. Distribuyir dende Costa Rica al NE. Perú.
Descripción
Son arbustos de vezos terrestres o epifíticos. Fueyes alternes, subopuestas, o verticiladas, perennes, peciolaes, plinervias o pinnatinervias, los márxenes enteros. Inflorescencies axilares, racemosas; bráctea floral 1, xeneralmente pequeña y inconspicua; pedicelos continuos cola mota; bractéolas 2, basales. Flores 5-meres, ensin arume, la estivación valvada; mota sinsépalo, el tubu 5-aláu opuestu a los senos, el llimbu suberecto; corola simpétala, subcilíndrica, cilíndricu-urceolada o subglobosa, anchamente 5-alada opuesta a los llobos, delgadamente carnosa; estambres 10, iguales, cuasi de la llongura de la corola; filamentos distintos o la base llixeramente connata, iguales, los conectivos ensin espolones; anteres iguales, el texíu de desintegración ausente, les teques llises, los túbulos 2, distintos, xeneralmente más llargos que les teques, dehiscentes por hendiduras allargaes; polen ensin filos de viscina; ovariu ínfero. Frutos en bagues; granes numberoses, pequeñes.
Taxonomía
El xéneru foi descritu por William Jackson Hooker y publicáu en Icones Plantarum 3: ad t. 243. 1839. species
Especies aceptaes
De siguío bríndase un llistáu de les especies del xéneru Anthopterus aceptaes hasta febreru de 2014, ordenaes alfabéticamente. Pa caúna indica'l nome binomial siguíu del autor, embrivíu según les convenciones y usos.
Grace Park
Grace Park ye una actriz canadiense nacida nos Estaos Xuníos.Conocida principalmente pol so papel como Sharon Valerii Boomer na serie Battlestar Galactica y pola serie canadiana Edgemont. Na actualidá, Grace Park interpreta a la detective Kono Kalakaua nel remake de la serie Hawaii Five-0, de la CBS.
Biografía
La so familia treslladar a Canadá cuando Grace tien namái 22 meses. Se gradúa na escuela Magee Secondary School y estudia psicoloxía y español. Tamién fala coreanu, un pocu de francés y cantonés. Vive anguaño en Vancouver col so home, Phil Kim.
Carrera
Grace Park empieza la so carrera en 2000 actuando nun pequeñu papel na película d'aición hongkongnesa Romeo tien de morrer. Empieza a dase a conocer realmente gracies al papel regular de Shannon Ng na serie televisiva Edgemont que representó mientres cinco años. En 2001, participa na serie L'Invencible, al pie de Lorenzo Lamas, pero nun ye un ésitu. Grace participa dempués en series como Dark Angel o Stargate SG 1 onde fai delles apaiciones.
Sicasí, ye con Battlestar Galactica onde realmente desapiega la so carrera. Encarna ellí a Sharon Valerii, unu de los personaxes principales.
Enllaces esternos
* n'Internet Movie Database
Amparo Rivelles
María Amparo Rivelles y Ladrón de Guevara foi una actriz española d'amplia trayeutoria teatral y cinematográfica empecipiada en 1939. Convirtióse, xunto cola actriz Aurora Bautista, na principal figura femenina del cine español de la posguerra por cuenta de les producciones de Cifesa.
Conocida como la reina de les telenoveles mexicanes ", nel país azteca tamién llogró enorme popularidá polos sos trabayos pa la televisión, amás de pertenecer a la llamada Dómina d'Oru del cine mexicanu. De vuelta al so país natal, protagonizó l'adautación de Los gozos y les solombres y foi la primer actriz gallardoniada col Premiu Goya de l'Academia de Cine, por Hai que desfaer la casa (1986).
Hasta'l so retiru en 2006 interpretó obres de #Jacinto Benavente, Enrique Jardiel Poncela, Miguel Mihura, Jean Cocteau, Fernando de Rojas, Jean Giraudoux, Oscar Wilde y Alejandro Casona, ente otros.
Biografía
Nació en Madrid nel senu d'una familia con gran tradición na escena. Fía de los actores Rafael Rivelles y María Fernanda Ladrón de Guevara, foi hermana per parte de madre de Carlos Larrañaga y tía d'Amparo Larrañaga y Luis Merlo.
Con catorce años incorporóse profesionalmente a la compañía teatral de la so madre y un añu dempués apaeció na so primer película. Al empiezu de la década de 1940 robló un contratu n'esclusiva cola productora Cifesa, interpretando papeles protagonistes n'Alma de Dios, d'Ignacio Farrés Iquino; Malvaloca, de Luis Marquina; Eloísa está debajo de un almendro, El Clavu y La fe, de Rafael Gil; Eugenia de Montijo, de José López Rubio o Alba d'América, de Juan de Orduña, que la conducen rápido al ésitu y la reconocencia.
Trabayó al empar en teatru, onde en 1947 representó A puerta zarrada, de Jean-Paul Sartre, con direición de Luis Escobar y al pie de Lola Membrives y Guillermo Marín.
Rodó a les órdenes d'Orson Welles na versión española de Mister Arkadin (1955) y de Tuliu Demicheli en La herida luminosa (1956).
Anque potenció la so carrera teatral, en 1986 consiguió'l primer Premiu Goya a la meyor actriz, pola película Hai que desfaer la casa, que rodó José Luis García Sánchez a partir de la obra de Sebastián Junyent que Rivelles representara en múltiples escenarios al pie de Lola Cardona. Con Esquilache (1989), de Josefina Molina, llogró una segunda nominación, esta vegada como actriz de repartu.
Pa televisión destacó'l so trabayu nes adautaciones de dos clásicos lliterarios: Los gozos y les solombres (1982), con Eusebio Poncela, Charo López y Carlos Larrañaga nos demás papeles principales y La Regenta (1995), de Fernando Méndez-Leite.
En 1996 recibió'l Premiu Nacional de Teatru. En 2004 recibió por votación popular l'IX Premiu Nacional de #Teatro Pepe Isbert, que concede por votación l'Asociación d'Amigos de los Teatros d'España (Amite).
No personal, escontra 1942 vivió un primer novialgu col actor Alfredo Mayu. Nunca casóse y a empiezos de la década de 1950 encaró en solitariu la maternidá de la so fía María Fernanda, que-y daría dos nietos. La so nieta Amparo, residente en Méxicu, finó nel branu de 1981 con namái ocho años d'edá víctima de lupus eritematoso.
Màrius Serra
Màrius Serra Roig  ye un escritor, periodista y críticu lliterariu español de llingua catalana.
Llicenciáu en filoloxía inglesa pola Universidá de Barcelona, ye tamién, profesor d'inglés. Presenta'l programa de televisión de llibros Alexandria, en Canal 33 y collabora na revista dixital Esguard. Tamién collabora col programa de Radio Nacional d'España, "No es un día cualquiera" ("Nun ye un día cualesquier"), con un espaciu de crucigrames. En prensa escrita, collabora como columnista nos periódicos Avui y La Vanguardia. Dende febreru del 2013 ye miembru del Institutu d'Estudios Catalanes.
Beaufort (Saboya)
Beaufort ye una comuña francesa del departamentu de Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Verchocq
Verchocq ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Jay Acovone
Jay Acovone ye un actor d'Estaos Xuníos que nació en Mahopac, Nueva York.
Carrera
Acovone protagonizó en delles películes mientres la década del 2000 y tamién apaeció en delles series de televisión incluyendo Beauty and the Beast y Hollywood Beat. Tamién apaeció como Charles Kawalsky na temporada 1, 2, 3 y 8 en Stargate SG-1. Tamién fixo d'oficial en Terminator 3: la rebelión de les máquines.
Tamién apaeció en Criminal Minds. Tamién apaeció nun episodiu de Friends. Apaeció en tres episodios de Sliders y na película Cruising.
En Independence Day interpretó a un guarda que de primeres-y niega la entrada al personaxe de Will Smith na Área 51. En 2013 interpreta al axente Gibbs nel episodiu de NCIS, "Prime Suspect."
Montecarlu
Montecarlu (italianu: Monte Carlo, en monegascu: Munte-Carlu, n'occitanu: Montcarles, en francés y oficialmente: Montecarlo) ye una parte especialmente famosa del principáu de Mónacu y una de les sos divisiones alministratives (distritu o barriu), conocida pol so casinu, el xuegu, el glamour y la posibilidá de ver a xente famoso. En munches ocasiones piénsase que Montecarlu ye la capital de Mónacu, pero yá que la ciudá y el país tienen les mesmes fronteres, Mónacu ye la so propia capital. Montecarlu acueye una parte del Circuitu de Mónacu, nel que tien llugar el Gran Premiu de Mónacu de Fórmula Unu, xeneralmente suel ser dempués de Selmana Santa, y una de les pruebes del Mundial de Rallyes más importantes: el Rally de Montecarlu.
Tamién ye sede dende 1952 del "Reinsurers Rendez-Vous", la xunta añal más antigua y famosa de la industria reaseguradora que se realiza na primer selmana de setiembre. Montecarlu dende va décades ye un llugar de xunta de miembros de la realeza, lo mesmo que de grandes estrelles de cine.
Historia
Fundada en 1866, Montecarlu tien un nome d'orixe italianu que significa 'Monte de Carlos'. Foi nomáu n'honor del príncipe reinante de la dómina, Carlos III de Mónacu.
Na década de 1850, la familia reinante de Mónacu taba casi en quiebra, de resultes de la perda de dos ciudaes qu'apurríen la mayor parte de los ingresos del Principáu col so cultivos de llimón, naranxa y aceite d'oliva. Nesta dómina, una serie de pequeñes ciudaes n'Europa taben creciendo en prosperidá con establecimientos de xuegu, especialmente en ciudaes como'l alemanes de Baden-Baden y Homburg. En 1856, Carlos III de Mónacu dio una concesión a Napoleón Langlois y a Albert Aubert pa establecer una instalación de baños de mar pal tratamientu de diverses enfermedaes y construyir un casinu d'estilu alemán en Mónacu. Sicasí, el primer casinu que fuera inauguráu en La Condamine en 1862 nun tuvo l'ésitu esperáu y, darréu, treslladóse l'allugamientu en delles ocasiones nos años que siguieron al so actual allugamientu na zona denomada "Les Spélugues" (Les Cueves) de Montecarlu. L'ésitu del casinu creció amodo, debíu en gran parte a la inaccesibilidá del área pa gran parte d'Europa. La instalación del ferrocarril en 1868, sicasí, traxo consigo una mayor arribación de persones en Montecarlu lo que lo fixo crecer en riqueza.
En 1911, la Constitución estremó'l principáu de Mónacu en tres municipios, el conceyu de Montecarlu foi creáu pal actual barriu de La Rousse / San Roman, Larvotto / Bas Moulins y Saint Michel. En 1917, tornar a división única pa tol principáu. Güei, sicasí, Mónacu estremar en 10 barrios o distritos.
El barriu de Montecarlu foi atendíu por tranvíes de 1900 a 1953, que xune delles partes de Mónacu. En 2003, un nuevu muelle de cruceros terminar nel puertu de Montecarlu.
Tarna
Col nome de Tarna podemos referinos a:
Woodland Hills
Woodland Hills pue referise a delles llocalidaes d'Estaos Xuníos:
Imperiu Antiguu d'Exiptu
L'Imperiu Antiguu d'Exiptu, tamién llamáu Reinu Antiguu, ye'l periodu de la historia del Antiguu Exiptu entendíu ente c. 2686 y 2181 e. C. Integrar les dinastíes III, IV, V y VI.
L'Imperiu Antiguu forxó y consolidó el sistema políticu, cultural y relixosu surdíu mientres el periodu protodinástico, cola apaición d'una monarquía que los sos traces más notables son la divinización absoluta del faraón y un poder político fuertemente centralizáu.
Esta dómina surde marcada pola influencia del faraón Dyeser (Zoser), quien tresllada la capital a Menfis y estiende l'Imperiu exipciu dende Nubia al Sinaí. Anque más importante que Dyeser foi'l so visir Imhotep, l'arquitectu diseñador de la pirámide gradiada de Saqqara, sumu sacerdote de Ptah, divinizado na dómina ptolemaica. Tamién les grandes pirámides de Guiza, atribuyíes a los faraones Keops, Kefrén y Micerino datar nesti periodu.
thumb|right|Estatua de [[Menkaura. Muséu Exipciu d'El Cairu.]]
Tres el llargu reináu del faraón Pepy II (94 años), y ante la debilidá del poder real, los nomarques (gobernadores de los nomos) fáense fuertes, y converten los sos cargos n'hereditarios. Entós Exiptu pasó a un periodu históricu nel cual descentralizóse fuertemente'l sistema políticu, siendo denomináu polos historiadores primer periodu entemediu.
El Principiu: III Dinastía
El primer faraón notable del Imperiu Antiguu foi Dyeser, de la III Dinastía, qu'ordenó la construcción d'una pirámide (la Pirámide Gradiada) na necrópolis de Menfis, l'actual Saqqara. La persona más importante mientres el reináu de Dyeser foi'l so chaty, Imhotep. Mientres esti periodu, los exipcios creíen que la naturaleza del tiempu yera cíclica, y el faraón tenía d'asegurar la estabilidá d'aquellos ciclos. Tamién se consideraben una xente especialmente escoyida, "como los únicos seres humanos verdaderos sobre la Tierra".
L'Apoxéu: IV Dinastía
thumb|[[Gran Pirámide de Guiza.]] thumb|La [[Gran Esfinxe de Guiza.]] Los faraones de la Dinastía IV algamaron el cénit del Imperiu Antiguu, qu'empezó col faraón Seneferu, quien construyó tres pirámides: la pirámide agora derruida de Meidum, la Pirámide acoldada de Dahshur, y la Pirámide Colorada, al norte de Dahshur. Utilizó una masa mayor de piedres que cualesquier otru faraón.
Seneferu foi asocedíu pol so fíu, Keops, quien construyó la Gran Pirámide de Guiza. La tradición posterior exipcia describir como un tiranu cruel, qu'impunxo'l trabayu forzáu a los sos súbditos p'alzar la so pirámide. Dempués de la muerte de Keops ye posible que surdieren disputes socesories ente los sos fíos Dyedefra y Kefrén. Esti postreru construyó la segunda pirámide y posiblemente la Gran Esfinxe de Guiza.
Los últimos reis de la IV Dinastía fueron Micerino, quien construyó la tercera mayor pirámide de Guiza, Shepseskaf y Dyedefptah.
Decadencia y colapsu: V-VI Dinastíes
La V Dinastía foi fundada por Userkaf, quien empecipió les reformes que debilitaron el poder del faraón y del gobiernu central. La persona del faraón pasó de ser considerada'l mesmu dios Ra vivu, a selo namái como Fíu de Ra (lo que se constituyiría nun títulu inherente a los faraones a partir d'esti momentu); con esto, el monarca empezó a depender de la casta sacerdotal, que ganó en poder ya influencia. El caltenimientu de los cultos y la construcción de grandes monumentos dinamitó les reserves económiques del Estáu.
Los intereses comerciales d'Exiptu en mercancíes como ébanu, mirra, inciensu, oru, cobre y otros metales útiles inspiraron a los antiguos exipcios a construyir grandes barcos pa navegar per mar abiertu.
Ellos axustaron con El Líbanu pa llograr cedru y viaxaron pol mar Roxu hasta'l Reinu de Punt, allugáu nes actuales Etiopía y Somalia pa llograr ébanu, marfil y especies arumoses. Los constructores de barcos d'aquella dómina usaben cuerdes pa trabar los sos barcos.
Dempués de los reinaos de Userkaf y Sahura, los poderosos nomarques (gobernadores rexonales) entablaron disputes ente ellos, que fueron cada vez a peor, minando la unidá y el gobiernu central. Tamién surdieron fames.
El golpe final foi una severa seca na rexón de les fontes del Nilu, causada por una drástica amenorgamientu de les agües ente 2200 y 2150 e. C., que de la mesma evitó los hinchentes normales del Nilu. La resultancia foi'l colapsu final del Imperiu Antiguu dempués de décades de fame y disturbios. Una importante inscripción na tumba d'Anjtifi, unu de los nomarcas, mientres el tempranu Primer periodu entemediu, describe l'estáu llamentable del país dempués de les fames.
El faraón y la so corte
El faraón yera consideráu oficialmente como un dios, herederu de los dioses que reinaron sobre la Tierra, curio de la xusticia y l'orde universal "Maat". Yera l'únicu que podía tener delles esposes lexítimes y otres secundaries (concubinas), madres de los futuros reis, visires xeneralmente, sumos sacerdotes nos templos de Ra, Tot y Min, con derechu a ser soterraos xunto al faraón, en pirámides menores o mastabes propies.
La sociedá
thumb|right|150px|Cercu de Shespy. Muséu d'Alexandría. La necesidá de realizar grandes trabayos hidráulicos que regularen les crecíes del Nilu obligó a crear una estructura organizativa cada vez más complexa que foi'l xerme del Estáu centralizáu exipciu.
La sociedá taba xerarquizada en trés niveles:
Anque la idea d'un faraón opulento que sometía al pueblu alcuéntrase bien estendida, nun ye del tou exacta. Los faraones donaben una serie de derechos, taba estendida la propiedá privada, esistía la posibilidá d'ascensu social y hasta que los cargos fixérense hereditarios. El faraón yera propietariu d'homes y tierres, teológicamente, pero en realidá la propiedá privada yera un derechu con garantíes xurídiques y llegales, garantizada pol Estáu si taba rexistrada, esistiendo censos biañales de bienes muebles ya inmuebles de la población:
La población urbana
La población urbana concentrábase fundamentalmente en delles poblaciones del delta y el valle del Nilu. Los nucleos urbanos yeren el motor ideolóxicu d'Exiptu. Ellí asitiábase'l comerciu, les clases altes y les élites cultes. Constituyir en centros culturales y relixosos. La ciudá más importante d'esta dómina foi Menfis, la capital.
La población rural
Yera la base de la economía. Asitiada en poblaciones menores, taba compuesta fundamentalmente por llabradores, ganaderos y trabayadores llibres que recibíen un salariu n'especie. La esistencia de mercaos implicaba que tamién ente ellos tuviera estendida la propiedá privada.