cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Castrillo de la Reina
Castrillo de la Reina ye una llocalidá y un conceyu asitiaos na provincia de Burgos, comunidá autónoma de Castiella y Lleón (España), contorna de La Demanda, partíu xudicial de Salas de los Infantes, cabecera del conceyu del so nome. Atopar nel sureste de la provincia de Burgos, cerca yá de la muga cola provincia de Soria. Con una altitú de 985 msnm y unos 240 habitantes. Pueblu serranu por excelencia, atopar a les puertes de la zona de Pinares. Mientres periodos branizos dóblase la so población y mientres pontes y fines de selmana tamién crez notablemente la so población. Tien Castrillo de la Reina innumberables restos arqueolóxicos d'incalculable valor.
Comunicaciones
Travesáu pela carretera CL-117 que comunica Salas de los Infantes con Palacios de la Sierra (Burgos); tien un ramal BU-V-8222 que sirve d'accesu a la Villa de Moncalvillo de la Sierra. Hasta l'añu 1984 pasó'l Santander-Mediterraneu pola estación de Castrillo, con gran arribación de xente, pos Castrillo yera parada obligada pa los pueblos de la zona de Pinares, como Palacios, Quintanar,.. una y bones el tren dempués de Castrillo dirixir a la provincia de Soria por San Leonardo de Yagüe. Castrillo de la Reina ta estremáu en cuatro barrios: El Corralejo, El Losar, Barriu del Umbriazo y La Solana. El regueru Xaronca, traviesa parte del cascu urbanu y el ríu Ciruelos pasa pol conceyu.
INTERESES Castrillo de la Reina ye'l primer conceyu burgalés y español en dedicar una plaza a Felipe VI, proclamáu Rei d'España'l 19 de xunu de 2014, según l'alcuerdu adoptáu en plenu ordinariu de 6 de xunu de 2014
Economía y sociedá
La población ye de 220 habitantes (2014), dedicaos a l'agricultura y ganadería nel so orixe, anguaño la mayoría d'ellos algamaron la edá de xubilación; polo que la población activa ye escasa y principalmente trabaya n'industries de les llocalidaes cercanes. Xunto con Salas de los Infantes, Fexines, y el Conceyu de riba (Monesteriu de la Sierra, Terraces, Castrovido y Regueru), formen la Hermandá de Villes "Xunta de Ledanías".
El llibru Telares manuales n'España (1983) menta un exemplu d'un fusu de novia formáu por un palu y un rodete cilíndricu bastante decoráu procedente de Castrillo de la Reina.
Monumentos y llugares d'interés
Caltién una interesante ermita semirupestre (de Santiuste) perteneciente al Altu Medievu, xunto a una necrópolis y lo que punxo ser una construcción de la dómina. Tamién tien otra necrópolis no que los paisanos llamen el "Alto de la Muela", una pequeña elevación na llende del pueblu coronada pola ermita de Santa Ana. Al empar ye de destacar la ilesia parroquial de San Esteban.
Esisten delles necrópolis de l'Alta Edá Media nel términu municipal: Covacha de les Monxes, Hornillos, Saelices, El Villar y Aguamediano.
Na paraxa de Castrillo atopáronse restos fósiles, diverses buelgues de dinosaurios y árboles fosilizaos. Dende 2010, l'árbol fósil de Matalaguna, nes Entraes Castrillo de la Reina,(xurisdicción de la Hermandá de Villes) ta protexíu y ye visitable.
Hai de solliñar qu'añalmente, nel mes d'agostu, gran parte del pueblu entornar na representación teatral de "Los 7 Infantes de Lara" basáu nel testu "el Bastardu Mudarra" de Lope de Vega.
- Romería de la Muela: 40 díes dempués del domingu de Resurreición (sábadu de l'Ascensión), cola tradicional caldereta nel Altu de la Muela y Bendición de los Campos na ermita dedicada a santa Ana.
-Fiestes patronales de san Esteban: del 25 al 28 d'avientu, cola procesión de san esteban peles cais del pueblu, bailles típicos y gran animación.
Ismaël Lô
Ismaël Lô ye un músicu Senegalés nacíu en Dongo Buti (Níxer el 30 d'agostu de 1956. Al poco de la so nacencia, la familia tornó pa Senegal, d'au yera'l so pá, y s'afitaron na ciudá de Rufisque, cerca de la capital Dakar.
Na década de 1970, Lô estudió na Escuela d'Arte de Dakar, y d'aquella entamó la so carrera musical nel grupu Super Diamono. Dexó la formación en 1984 pa iniciar la so trayeutoria en solitariu. Nos cuatro años siguientes grabara cinco discos de música popular.
En 1990 Lô robla un contratu con Barclay y graba en Francia el que va ser el so sestu discu, Ismael Lo, qu'incluyía el que a la fin va ser el so mayor ésitu mundial: 'Tajabone'. Sicasí, la popularidá de la canción (inspirada nuna añada propia de Senegal) españaría dafechu en 1999 cola so inclusión na banda sonora de la película 'Todo sobre mi madre', del direutor español Pedro Almodóvar.
Lô graba en 1994 el so segundu discu d'esitu internacional, 'Iso', nel qu'afonda na reinterpretación de música tradicional senegalesa con igües que l'averen al folk. Un añu depués fai una xira per África que se recueye nel discu de 1996 'Jammu Africa'.
Nel añu 2002, Lô recibe la distinción de Caballeru de la Lexón d'honor francesa.
Aphodius luridus
Aphodius luridus ye una especie de coleópteru de la familia Scarabaeidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase nel holárticu: Europa, metá occidental d'Asia, el Magreb y Canaries.
Margaret Leslie Canby
Margaret Leslie Canby foi una botánica, y taxónoma d'Estaos Xuníos que desenvolvió actividaes académiques nel "Departamentu de Bioloxía", del Pomona College,  especializada na familia Asteraceae con énfasis nel xéneru Corethrogyne.
Llagu Baljash
El llagu Baljash o Balkash (Балқаш Көлі, Balqash Köli; Озеро Балхаш, Ozero Balkhash) ye un gran llagu endorreico qu'ocupa una depresión zarrada na zona sudoriental de Kazakstán, y que forma parte de la vasta cuenca endorreica del Asia Central qu'inclúi ente otros al mar Caspiu y al mar d'Aral. Con una superficie de, ye unu de los llagos más grandes d'Asia y el 12º llagu continental más grande del mundu. El so altor mediu ye de 320 m sobre'l nivel del mar y drena una amplia cuenca de, similar n'estensión a países como Suecia, Uzbequistán, Marruecos, Iraq o Paraguay.
Nel llagu desaguan siete ríos, siendo'l principal el ríu Ili, qu'apurre la mayor parte d'agua riberano, ente qu'otros, como'l ríu Karatal, apurren agua tanto en superficie como apurriendo fluxu subsuperficial. El Ili alimentar de la precipitación (en gran parte'l destemple de primavera) de los montes de China, na rexón de Xinjiang. Los otros ríos, de menor caudal, son el Lepsa, el Aksu, el Byan, el Kapal y el Koksu.
De forma similar a como asocede nel mar d'Aral, el llagu ta menguando pola mor del usu estensivu que se fai de l'agua procedente de los ríos que lu alimenten. El llagu ta estremáu casi en dos por una península, que dexa dos sectores: la zona occidental d'agua duce, y l'oriental d'agua salao. La fondura media del llagu ye de 5,8 m, y la máxima ye de 25,6 m.
La ciudá más grande de la zona del llagu llámase tamién Baljash y tien unes. Les principales actividaes industriales na zona son la minería, el procesamientu de minerales y la pesca. El llagu permanez xeláu dende finales de payares a principios de primavera.
Historia y denominación
El nome actual del llagu provién de la pallabra «balkas» —en tártaru, cazacu y en idiomes del Altái Meridional— que significa «banzáu de cañes».
Yá dende siquier l'añu 103 e.C. y hasta el sieglu VIII, el llagu foi conocíu polos chinos como Pu-Ku o Bu-Ku. A partir del sieglu VIII, les tierres al sur del llagu, ente ésti y los montes de Tian Shan, yeren conocíes como la rexón de los Siete Ríos» (Jetisu, en turcu, y semirechye, en rusu), una rexón na que los pueblos nómades túrquicos y mongoles de la estepa entemecer coles cultures de los pueblos yá asitiaos del Asia Central.
Mientres la etapa de gobiernu de la dinastía Qing (1644-1911), el llagu foi la frontera más noroccidental del imperiu chinu. Sicasí, en 1864, el llagu y la so contorna fueron vencíos al Imperiu rusu por aciu un tratáu desigual. Cola disolución de la Xunión Soviética en 1991, el llagu pasó a formar parte de República de Kazakstán.
Orixe del llagu
thumb|left|Imaxe satelital del delta del [[ríu Karatal.]]
El llagu Baljash atópase na parte más fonda de la vasta depresión Balkhash-Alakol, que se formó pol deslizamiento al traviés de la placa de Turan nel periodu Neógeno-Cuaternariu y que, darréu, enllenar de sable de los sedimentos aluivales. La cuenca ye una parte de la cadena montascosa Dzungarian Alatau, na que tamién tán el llagu Sasykkol, el llagu Alakol y el llagu Aibi. Estos llagos son remanentes d'un antiguu mar que cubría tola depresión Balkhash-Alakol, pero que nun taba conectáu cola depresión aralo-cáspica.
Xeografía
El llagu Baljash tien una superficie d'unes (2000), polo que ye'l llagu más grande que s'atopa íntegramente nel territoriu de Kazakstán. Alzar a unes sobre'l nivel del mar y tien una forma asemeyada a la d'una media lluna en cuartu creciente. El so llargor ye d'unes y l'anchu varia dende 9–19 km na parte oriental, hasta les  na parte occidental. La península de Saryesik, alcontrada cerca de la metá del llagu, estrema hidrográficamente el llagu en dos partes bien distintos: la occidental, qu'abarca'l 58% del total del llagu y el 46% del so volume, ye relativamente pocu fonda, sele y ta llena d'agua duce; y l'oriental, que ye muncho más fonda y más salada. Dambes partes tán coneutaes pol estrechu de Uzynaral (Ұзынарал, que significa 'islla grande'), que tien d'anchu y unos 6 m de fondura.
El llagu inclúi delles cuenques más pequeñes. Na parte occidental, hai dos depresiones de 7–11 metros de fondura: una d'elles estiéndese dende la mariña occidental (cerca de la islla de Tasaral) hasta'l cabu de Korzhyntubek, ente que la segunda atopar al sur del golfu de Bertys, que ye la parte más fonda del Balkhash occidental. La fondura media de la cuenca oriental ye de 16 m y la fondura máxima de la parte oriental (y del llagu) ye de 25,6 m. La fondura media del llagu ye de 5,8 m, y el volume total d'agua ye d'unos 112 km³.
Les mariñes septentrional y occidental del llagu son altes (20-30 m) y predreses; tán compuestes de roques paleozóicas como'l pórfido, la toba, el granitu, los esquistos y la piedra caliar y caltienen trrazas d'antigües terraces. La mariña meridional, cerca del golfu Karashagan y del delta del ríu Ili, ye baxa (1-2 m) y arenosa y de cutiu anúbrese, polo qu'hai numberoses piscines d'agua. Hai tamién llombes ocasionales, con un altor de 5–10 m. La mariña ye bien curvada y ta cortada por numberoses badees y cales. Les grandes badees de la parte occidental son les de Saryshagan, Kashkanteniz, Karakamys, Shempek (l'estremu sur del llagu) y Balakashkan Ahmetsu; y les de la parte oriental les de Guzkol, Balyktykol, Kukuna y Karashigan. La parte oriental tamién inclúi les penínsules de Baygabyl, Balay, Shaukar, Kentubek y Korzhintobe.
Nel llagu hai 43 islles cola área total de, anque se tán formando nueves islles por cuenta del amenorgamientu del nivel de l'agua, y l'área de les esistentes va n'aumentu. Les islles más destacaes de la parte occidental son Basaren y Tasaral (la mayor), según Ortaaral, Ayakaral y Olzhabekaral; les de la parte oriental son les islles de Ozynaral, Ultarakty, Korzhyn y Algazy.
Alimentación del llagu y nivel de l'agua
La cuenca Baljash-Alakol cubre una área de, y la escorrentía media d'agües superficiales ye , de los que vienen de territoriu chinu. L'área de drenaxe del llagu ye d'unes, con un 15% perteneciente a la rexón noroccidental de Xinjiang, en China, y una pequeña parte en Kirguistán. El llagu supón el 86% de la entrada d'agua de la cuenca Baljash-Alakol y el ríu Ili apúrre-y el 73-80% del total de l'agua nel llagu, con un volume total, según les fontes, de o de. El ríu Ili aniciar nos montes de Tian Shan y aliméntase principalmente polos glaciares, lo que da llugar a variaciones diaries y estacionales del so caudal con una fuerte medría mientres la temporada de derretimiento de los glaciares en xunu-xunetu. El ríu forma un estensu delta que cubre una área de y sirve como un acumulador, suministrando agua al llagu n'años de seca. La parte oriental del llagu ye alimentada pelos ríos Karatal, Aksu y Lepsa, según por agües soterrañes. El ríu Karatal aniciar nes fasteres de los montes Dzungarian Alatau y ye la segunda fonte d'agua mayor del llagu. El ríu Ayaguz, qu'alimentaba la parte oriental del llagu hasta 1950, apenes lo algamar anguaño. La diferencia añal nel fluxu nes partes occidental y oriental del llagu ye de.
L'área y el volume del llagu varien por cuenta de les fluctuaciones del nivel de l'agua, tantu a llargu como al curtiu plazu. Les fluctuaciones al llargu plazu tuvieron una amplitú de 12-14 m, que foi mínima ente los sieglos V y X, y máxima, ente los sieglos XIII y XVIII. A empiezos del sieglu XX, y ente 1958 y 1969, l'área del llagu aumentó a 18.000 ~km², y mientres les seques, por casu, a finales de la década de 1900, y nes década de 1930 y 1940, el llagu amenorgar a, ~con unes variaciones del nivel d'agua de cerca de 3 m. En 1946, l'área yera de y el volume de. Dende finales de la década de 1900, el llagu ta menguando por cuenta de la esviación de los ríos que lu abastecen, como por casu, la construcción en 190 de la central hidroeléctrica de Kapshagay nel ríu Ili. L'enllenáu del banzáu de Kapshagay desterció'l llagu Baljash, causando'l deterioru de la calidá de l'agua, especialmente na so parte oriental. Ente 1970 y 1987, el nivel de l'agua amenorgar en 2,2 m, el volume viose amenorgáu en 30 km³ y el salín de la parte occidental foi n'aumentu. Propunxéronse dellos proyeutos pa frenar los cambeos enagües embaxo del banzáu, como por casu, estremar el llagu en dos con una presa, pero fueron cancelaos debíu al cayente económicu de la Xunión Soviética.
El nivel mínimu d'agua nel llagu rexistrar en 1987 (340,65 m sobre'l nivel del mar), cuando se terminó l'enllenáu del banzáu de Kapshagay. El nivel del llagu recuperóse y llegó a los 342,5 m en xineru de 2005, lo que s'atribuyó al gran volume de les precipitaciones a finales de la década de los años 1990.
Composición de l'agua
El llagu Baljash ye un llagu semi-salín, y la composición química de les sos agües depende en gran midida de les carauterístiques hidrográfiques del banzáu. L'agua na parte occidental ye casi nueva, con un conteníu de sólidos disueltos total d'unos 0,74 g/l, y turbia (visibilidá de 1 m); utilizar pa beber y na industria. L'agua na parte oriental ye más tresparente (visibilidá de 5,5 m) y salina, con una concentración media de sal de 3,5-6 g/l. El salín mediu del llagu ye de 2,94 g/l. Al llargu plazu (1931-70) el permediu de precipitación de sales nel llagu foi de 7,53 millones de tonelaes y les reserves de sales disueltos nel llagu son de cerca de 312 millones de tonelaes.
L'agua na parte occidental tien un tinte de color mariellu-gris, y, na parte oriental, el color varia dende l'azul a la esmeralda azul.
Clima
El clima de la rexón del llagu ye de tipu continental. La temperatura medio ye d'unos 30 °C en xunetu y de -14 °C en xineru. La precipitación media ye de 131 mm/añu y la mugor relativo ye d'alredor del 60%. El vientu, el clima secu y les elevaes temperatures de branu provoquen una alta tasa de evaporación, unos 950 mm n'años fríos y hasta 1200 mm n'años secos. El vientu tien una velocidá media de 4,5-4,8 m/s, y sopla principalmente escontra'l sur en partir oeste y al suroeste na parte oriental. El vientu provoca foles d'hasta 3,5 m d'altor y corrientes constantes escontra la derecha na parte occidental.
Hai de 110 a 130 díes de sol al añu, con un permediu d'irradiancia de 15,9 MJ /m² per día. La temperatura de l'agua na superficie del llagu varia de 0 °C, n'avientu, a 28 °C en xunetu. La temperatura medio añal ye de 10 °C na parte occidental y de 9 °C na parte oriental. El llagu conxela tolos años ente payares y principios d'abril, y el destemple tien un retrasu d'unos 10-15 díes na parte oriental.
Flora y fauna
thumb|Costeres de caña. thumb|right|El llagu Baljash na primavera (2008).
Nes veres del llagu hai exemplares aisllaos de sauce y montes riberanos, na so mayoría compuestos por dellos tipos de populus. Les plantes que se presenten son phragmites (Phragmites australis), Typha angustata y delles especies de caña —Schoenoplectus littoralis, Schoenoplectus lacustris y la endémica Scirpus kasachstanicus. So l'agua crecen dos tipos de Myriophyllum — aguyes (Myriophyllum spicatum) y espiral (Myriophyllum verticillatum); dellos tipos de potamogeton — brillosu (Potamogeton lucens), perfoliado (Potamogeton perfoliatus), kinky (Potamogeton crispus), fenoyu (Potamogeton pectinatus) y Potamogeton macrocarpus, según lenticularia común (Utricularia vulgaris), hornwort ríxidu (Ceratophyllum demersum) y dos tipos de najas. El fitoplancton, que la so concentración foi 1.127 g/l en 1985, ta representada por numberoses especies d'algues.
El llagu solía tener una rica fauna, pero, dende 1970, la diversidá biolóxica empezó a tornar debíu al deterioru de la calidá de l'agua. Antes d'eso, reparáronse abondosos mariscos, crustáceos, chironomidae y oligoquetos, según zooplancton (concentración de 1,87 g/l en 1985 ), sobremanera na parte occidental. El llagu agospia cerca de 20 especies de pexes, seis de les cualos yeren natives –el Schizothorax del Ili (Schizothorax pseudoksaiensis) y el Schizothorax del Balkhash (Schizothorax argentatus), la perca del Balkhash (Perca schrenkii), el Nemachilus strauchi, el Nemachilus labiatus y la carpa del Balkhash (Phoxinus poljakowi). Otres especies de pexes foranos son carpa, barbu, dorada oriental (Abramis brama orientalis), barbu del Aral (Barbus brachycephalus), carpa siberiana, tenca, perca, bagre, diptychus, carpa prusiana y otros. La industria de la pesca concentrar na carpa, la perca, l'aspe y la dorada.
Les cañes, abondoses y trupes en partir sur del llagu, especialmente nel delta del ríu Ili, sirvieron como abellugu a les aves y animales. Los cambeos nel nivel de l'agua llevaron a la degradación del delta — dende 1970, la so área amenorgar de 3.046 a 1.876 km², amenorgando les güelgues y los montes riberanos que yeren habitaos por aves y animales. L'aprovechamientu de la tierra, l'aplicación de plaguicidas, el sobrepastoreo y la deforestación tamién contribuyeron al amenorgamientu de la biodiversidá. De les 342 especies de vertebraos, 22 tán en peligru d'estinción y numbérense nel Llibru Coloráu de Kazakstán. Los montes del delta del Ili fueron habitaos nel so día pol raru (probablemente agora estinguíu) tigre del Caspiu y la so presa, el xabalín. Alredor de 1940, se introdujó l'aguarón almizcleru de Canadá nel delta del Ili, aclimatándose rápido y alimentándose de Typha. Foi profusamente prindada pola so piel, hasta un millón d'animales al añu. Sicasí, los recién cambeos nel nivel de l'agua destruyeron el so hábitat, colo que la industria de la piel llegó al so fin.
El llagu Baljash ye tamién l'hábitat de 120 tipos d'aves, incluyendo'l mabea, la cerceta pardilla, el faisán, el águila real y la garza real, 12 d'elles en peligru d'estinción, incluyendo'l pelícanu blancu, el pelícanu ceñudu, la espátula y l'águila marina.
Desenvolvimientu económicu y ciudaes
thumb|right|Una vista dende'l llagu de les mines Balkhash y de la planta metalúrxica.
Nel añu 2005, 3,3 millones de persones vivíen na cuenca del llagu Baljash, incluyendo a los residentes d'Almaty, la ciudá más grande de Kazakstán. La ciudá más grande nel llagu ye Balkhash con 66.724 habitantes (2010). Atópase na mariña norte y tien una destacada minería y planta metalúrxica. Un gran xacimientu de cobre foi afayáu na zona en 1928-30 y desenvuélvese nes aldegues al norte del llagu. Parte de la carretera ente Bixkek y Karaganda cuerre a lo llargo de la vera occidental del llagu. Esa mariña occidental tamién alluga instalaciones militares construyíes mientres la era soviética, como dellos sistemes de radar d'alvertencia de misiles. Orellar sur ta casi despoblada y tien namái unes poques aldegues. La naturaleza y la vida montesa del llagu atraen a los turistes, y hai delles resorts nel llagu.
Pesca
La importancia económica del llagu ta sobremanera na so industria pesquero. La reproducción sistemática de peces empecipiar en 1930; la captura añal foi de 20.000 tonelaes en 1952, amontar a 30.000 na década de 1960 ya incluyó hasta un 70% n'especies pervalibles. Sicasí, nos años 1990 la producción cayó a 6,6 tonelaes per añu, con namái 49 tonelaes d'especies de valor. L'amenorgamientu atribuyir a dellos factores, incluyendo'l cese de los programes de reproducción, a la caza furtiva y al amenorgamientu nel nivel y calidá de l'agua.
Proyeutos d'enerxía
thumb|Llagu Baljash, cerca de la ciudá de Priosersk.
En 1970, foi construyida nel ríu Ili la Central Hidroeléctrica de Kapshagay, de 364 megavatios, estrayyendo agua del nuevu banzáu de Kapshagan pa la regación. Les agües del Ili tamién son llargamente utilizáu agües enriba, na provincia china de Xinjiang, pal cultivu d'algodón. Na actualidá, esiste un proyeutu pa una represa adicional contra reguladora alcontrada 23 km agües embaxo de la de Kapchagay. La Central Hidroeléctrica de Kerbulak, con 49,5 MW, va ayudar parcialmente a resolver el problema d'apurrir eletricidá a les zones del sur de Kazakstán y va sirvir como amortiguador de les fluctuaciones diariu y selmanal nel nivel de l'agua del ríu Ili.
El suministru d'enerxía a la parte suroriental de Kazakstán ye un problema antiguu, con numberoses soluciones propuestes nel pasáu. Les propuestes pa construyir plantes d'enerxía en Balkhash a finales de 1970 y de 1980 enllancáronse, y l'iniciativa d'alzar una planta nuclear cerca de l'aldega Ulken concitó la fuerte oposición de ambientalistas y residentes. Poro, en 2008 el gobiernu de Kazakstán reconsideró y anunció la construcción d'una central térmica nel Balkhash.
Navegación
thumb|right|Atraque cerca de la ciudá Balkhash.
Hai un buque de navegación regular al traviés del llagu, la boca del ríu Ili y el banzáu Kapchagay. Los atraques principales son Burylbaytal y Burlitobe. Los barcos son relativamente llixeros por cuenta de la llimitación de fondura en delles partes del llagu; utilícense principalmente pa la pesca y el tresporte de pexe y materiales de construcción. El llargor total de víes navegables ye de 978 quilómetros, y el periodu de navegación ye de 210 díes/año.
La navegación nel llagu Baljash aniciar en 1931 cola llegada de dos barcos de vapor y tres barcaces. En 1996, hasta 120.000 tonelaes de materiales de construcción, 3.500 tonelaes de mineral, 45 tonelaes de pexe, 20 tonelaes de melones y 3.500 pasaxeros fueron tresportaos nel Baljash. Sicasí, estos valores menguaron en 2004 a 1.000 pasaxeros y 43 tonelaes de pexe. En 2004, la flota del Baljash consistía en 87 buques, ente ellos 7 buques de pasaxe, 14 barcaces de carga y 15 remolcadores. El gobiernu proyeuta que pal añu 2012, el volume tresportáu na cuenca Ili-Balkhash va llegar a 233.000 tonelaes de materiales de construcción, a lo menos 550.000 tonelaes de ganáu y productos agrícoles y siquier 53 tonelaes de pexe. El desenvolvimientu del ecu-turismu espérase qu'aumente'l tráficu de pasaxeros hasta les 6.000 persones per añu.
Problemes medioambientales y políticos
right|thumb|La península central del llagu, vista dende l'aire.
A midida que la población y el grau de industrialización nel oeste de China crez, y coles tradicionalmente probes rellaciones polítiques ente la República Popular de China y Kazakstán, bien probablemente'l conflictu poles llindaes agües del ríu Ili va intensificase. Disputes similares sobre l'usu de l'agua conducieron a la desecación del mar d'Aral, y esisten series esmoliciones alrodiu de la ecoloxía del llagu, especialmente pa evitar repitir tal desastre ambiental. Dende 1970, los 39 km³ d'agua usaos pa enllenar el banzáu de Kapchagay favorecieron un amenorgamientu de dos tercios de l'alimentación del ríu Ili nel llagu. El consecuente amenorgamientu nel nivel del llagu foi d'aproximao 15,6 cm/añu, enforma mayor que'l descensu natural de 1908-46 (9,2 cm/añu). La perda de fondura de Baljash ye especialmente evidente na so parte occidental. Dende 1972 hasta 2001, el pequeñu llagu saláu Alakol, asitiáu a 8 km al sur de Baljash, práuticamente sumió y partir sur del llagu perdió unos 150 km² de superficie d'agua. De los 16 sistemes llacustres esistentes alredor del llagu namái cinco permanecen. El procesu de desertificación arreya aproximao a un terciu de la cuenca. La El polvu salino ye sopláu lloñe dende les zones seques, lo que contribúi a la xeneración de les nubes de polvu, l'aumentu de la salín del suelu y les influencies negatives nel clima. L'aumentu de la formación de llimu nel delta del ríu amenorga entá más la entrada d'agua al llagu.
Nel añu 2000 una importante conferencia, «Balkhash 2000», axuntó a científicos del mediu ambiente de distintos países, según a representantes de les empreses y del gobiernu. La conferencia adoptó un resolución y un llamamientu al gobiernu de Kazakstán y a les organizaciones internacionales, suxuriendo nueves formes de xestión de los ecosistemes de les cuenques Alakol y Balkhash. Nel marcu del Foru Ambiental Internacional de 2005 (International Environmental Forum) dedicáu al llagu Baljash, la empresa Kazakhmys anunció pa 2006 la reestructuración de los sos procesos, amenorgando asina les emisiones nun 80-90%.
Charlotte Greenwood
Charlotte Greenwood foi una actriz y baillarina estauxunidense.
Biografía
El so nome completu yera Frances Charlotte Greenwood, y nació en Filadelfia, Pennsylvania.
Greenwood empecipiar nel vodevil, actuando finalmente nel teatru en Broadway, el cine y la radio. Muyer d'elevada estatura, yera conocida peles sos llargues piernes. Según ella mesma dicía, yera la "...única muyer del mundu que podía dar un puntapié a una xirafa nel güeyu."
Trabayó con actores de la talla de Betty Grable, Jimmy Durante, Eddie Cantor, Buster Keaton, y Carmen Miranda. La mayor parte del meyor trabayu de Greenwood facer nes tables, y recibió crítiques positives de profesionales como James Agate, Alexander Woollcott y Claudia Cassidy. Unu de los sos papeles de mayor ésitu foi'l de Juno na obra de Cole Porter Out of This World, na qu'interpretaba'l clásicu de Porter "I Sleep Easier Now."
Anque'l papel escribióse pensando nella, les obligaciones cinematográfiques torgar interpretar a la "Tía Eller" nel ésitu de Richard Rodgers y Oscar Hammerstein II representáu en Broadway Oklahoma (1943). La so oportunidá llegó cola versión cinematográfica rodada en 1955, xustu antes de retirase en 1956.
Charlotte Greenwood finó en Los Angeles, California, en 1977, a los 87 años d'edá.
Tuvo casada en dos causes. La primera en 1915, col actor Cyril Ring, hermanu de l'actriz Blanche Ring, matrimoniu que remató en divorciu en 1922. El so segundu matrimoniu foi col compositor Martin Broones, y duró hasta'l fallecimientu d'él en 1971.
Elistá
Elistá (en rusu: Элиста́; en calmuco: Элст) ye la capital de la República de Kalmukia en Rusia.
Historia
thumb|left|Xugando al axedrez en Elistá 1865 considérase l'añu de fundación de la ciudá.
En febreru de 1918 establezse'l gobiernu soviéticu. En 1930 Elistá llogra'l estatus de ciudá. N'agostu de 1942, mientres la Gran Guerra Patria, Elistá foi ocupada poles tropes alemanes. El Exércitu Coloráu llibera la ciudá'l 31 d'avientu de 1942. El 28 d'avientu de 1943 la población kalmuka foi deportada a Siberia, Kazakstán y Asia Central, por acusaciones de Stalin de collaborar colos alemanes. En 1957 los kalmukos pudieron volver.
Ente 1944 y 1957 la ciudá de Elistá denominábase Stepnói.
Nos últimos años Elistá convertir nuna ciudá moderna, con un nivel eleváu de la vida cultural.
Liberec
Liberec (Reichenberg) ye una ciudá asitiada al norte de la República Checa, capital de la rexón del so nome. Ye la quinta ciudá n'estensión na República Checa, cuntando con 106,187 habitantes. A tan solo unos pocos quilómetros d'Alemaña y Polonia ye un enclave nes comunicaciones per tren y carretera nesta zona.
Historia
La primer referencia escrita que menta Liberec data de 1352, Liberec nun yera más qu'un vau sobre la carretera comercial norte-sur, alto nel camín dempués del pasu del picu del Jested. Convertir en ciudá franca sol reináu del emperador Rodolfo II en 1577. Los Redern, señores de Liberec, deben exiliase arriendes de la so derrota na Batalla del Monte Blancu.
Na década de 1930, esta ciudá predominantemente alemana convertir nel centru de la rexón de los Sudetes, y, tres los Alcuerdos de Múnich, formó parte de l'Alemaña nazi.
La Peña'l Fuelle
La Peña'l Fuelle ye una casería de la parroquia de Naranco nel conceyu d'Uviéu.
Situación
Allúgase a 5 km d'Uviéu y a un altor de 475 m.
Población
Tien una población de 9 habitantes (INE 2016) de los cuales 2 son muyeres y 7 son homes.
Beauvais
Beauvais ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Torremocha del Campo
Torremocha del Campo ye un conceyu español de la provincia de Guadalaxara, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha. Tien una superficie de 141,25 km², el conceyu, componer delles pedaníes, Torremocha, La Torresaviñán, La Fuensaviñán, Laranueva, Renales, Torrecuadrada de los Valles y Navalpotro, con una población total de 200 habitantes y una densidá de 1,55 hab/km².
Nel so términu municipal morrió nun accidente de tráficu l'ex-Vicepresidente del Gobiernu, Manuel Gutiérrez Mellado.
Mediana (xeometría)
Cualquier otra llinia que dixebre l'área del triángulu en dos metades iguales, pasa pel baricentru.
La midida d'una mediana
Usando'l teorema de Steward tenemos:
onde a ye'l llau del triángulu qu'interseuta la mediana, b y c son los otros llaos y m ye la midida de la mediana.
Marta Heflin
Marta Heflin foi una artista de cabaré y actriz teatral, cinematográfica y televisiva d'Estaos Xuníos. Fízose conocida a nivel internacional polos sos papeles nes películes A Star Is Born, A Perfect Couple, Come Back to the Five and Dime, Jimmy Dean, Jimmy Dean y The King of Comedy.
Biografía
En 1976 debutó nel cine con un papel de repartu na película musical de Frank Pierson A Star Is Born, na cual actuaben Barbra Streisand, Kris Kristofferson y Gary Busey. Dos años más tarde participó nel drama románticu de Robert Altman A Wedding, nel que tamién faía un papel de repartu. Entusiasmáu cola so fuerte presencia, en 1979 Altman dio-y el papel femenín principal, el de Sheila Shea, nel so filme A Perfect Couple, nel qu'actuó xunto a Paul Dooley.
Robert Altman volvió da-y un papel en 1982, esta vegada nel so premiáu filme Come Back to the Five and Dime, Jimmy Dean, Jimmy Dean, nel cual actuaben Sandy Dennis, Kathy Bates, Karen Black y Cher. Esi mesmu añu actuó nuna comedia de Martin Scorsese, The King of Comedy, interpretada por Robert De Niro, Jerry Lewis y Diahnne Abbott.
A lo llargo de la so dilatada carrera como actriz, Marta Heflin tamién trabayó en diverses producciones teatrales, dalgunes nel circuitu de Broadway. Ente les obres nes que participó inclúyense El violinista nel teyáu, Hair o Jesus Christ Superstar. Amás, trabayó como artista de cabaré en distintos clubes nocherniegos de la ciudá de Nueva York.
Marta Heflin finó en Nueva York el 18 de setiembre por causa de una llarga enfermedá. Los sos restos fueron encenraos, y les cenices apurríes a los sos allegaos. Ella yera sobrina del actor ganador d'un Premiu Óscar Van Heflin. Ente los sos familiares figuren artistes como'l so primu y direutor Jonathan Kaplan y los sos tíos, l'actriz Frances Heflin y el so home, el compositor cinematográficu Sol Kaplan.
Olaus Magnus
thumb|350px|[[Carta Marina de Olaus Magnus.]] Olaus Magnus, o Magni nació n'ochobre de 1490 en Östergötland y morrió el 1 d'agostu de 1557 en Roma, Italia. Fíu de Måns Petterson, el so nome verdaderu yera Olof Månsson ("fíu de Måns"), pero utilizaba l'epítetu llatín Magnus ("grande") como apellíu familiar. Foi un escritor, cartógrafu y eclesiásticu suecu, pioneru en trabayos históricos y antropolóxicos sobre'l norte d'Europa, hermanu del tamién escritor Juan Magno, o Johannes Magnus (Johan Månsson, en suecu).
La so obra fundamental foi la Historia de Gentibus Septentrionalibus, editada en 1555, en Roma, en 22 llibros, sobre la xeografía, costumes, tradiciones y lleendes de los pueblos escandinavos y de la Europa nórdica.
Al igual que'l so hermanu mayor, Johannes Magnus, llogró dellos ascensos eclesiásticos. Ente ellos una canonjía en Upsala y Linköping, y el d'archidiácono de Strängnäs. Amás foi emplegáu en dellos servicios diplomáticos, tal como una misión a Roma, a favor de Gustavo I de Suecia (Vasa), pa consiguir el nomamientu de Johannes Magnus como arzobispu de Upsala. Sicasí, col ésitu de la Reforma en Suecia la so fidelidá a la Ilesia Católica forzar a acompañar al so hermanu nel exiliu.
Asitiáu en Roma, dende 1527, actuó como secretariu del so hermanu Johannes Magnus. A la muerte de Johannes en 1544, aportó al so socesor como Arzobispu d'Upsala, almitiendo que nun yera namás que un títulu, yá que él nunca podría volver a Suecia. El Papa Pablo III en 1546, unviar al concilio de Trento; más tarde aportó a el canónigu de San Lamberto en Liexa. El rei Segismundo I de Polonia ufiertó-y una canonjía en Poznań, pero la mayor parte de la so vida, dempués de la muerte del so hermanu, paez pasala nel monesteriu de Santa Brígida en Roma, onde subsistía con una pensión que-y asignó'l Papa.
Torremocha del Pinar
Torremocha del Pinar ye un conceyu español de la provincia de Guadalaxara, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha. Tien una superficie de 50,47 km² con una población de 40 habitantes y una densidá de 0,79 hab/km².
Castrillo de Riopisuerga
miniaturadeimagen|Ilesia de San Bartolomé en Castrillo de Riopisuerga.
Datos xenerales
La llocalidá asítiase na marxe izquierda del Pisuerga, al este de Rezmondo. El so términu entiende les llocalidaes de Castrillo y Hinojal de Riopisuerga, enclaváu al norte, y asítiase a dambes marxes del ríu. La Canal de Castiella traviesa'l conceyu que tien un área de 17,44 km² con una población de 69 habitantes (INE 2013) y una densidá de 3,96 hab/km².
Comunicaciones
Carretera local  BU-V-6204 , ente Rezmondo y Zarzosa.
Fonte del Gihón
La Fonte del Gihón abastecía d'agua a Jebús, que depués se convirtió na ciudá de Xerusalén. Ye unu de los manantiales intermitentes más grandes del mundu que dexó l'asentamientu humanu en Jebús. La fonte non solamente utilizábase como suministru d'agua potable sinón tamién pa la regación de los xardinos axacentes nel Valle de Cedrón, el que de la mesma aprovía d'alimentos al antiguu asentamientu. Puesto que la fonte yera intermitente foi necesaria la escavación de la Piscina de Siloé p'almacenar l'agua necesario pa la ciudá cuando la fonte ensugábase.
En 1997, mientres la construcción d'una Oficina de turismu, afayóse que la fonte había estáu fortificada dende la Edá del Bronce medio, ocasión na que los arqueólogos toparon dos torres monumentales. Una protexía la base del Pozu de Warren y la otra el manantial mesmu.
Mientres una escavación nel añu 2009 afayóse un fragmentu d'una piedra inscrita, datada nel s. VIII e.C. Esti fragmentu, que contién unes poques lletres n'hebréu, prueba que la ciudá ostentaba inscripciones nos edificios públicos.
Testimonios bíblicos
Na segunda metá del s. VIII, los asirios facer del control de Siria y Palestina coles mires de conquistar Exiptu. Nesa ocasión, tres tomar de Laquis, Xerusalén foi amenazada por Senaquerib. Según II Cróniques 32, 1-5, previendo esta situación, el rei Ezequíes non solamente fixo reparar y alzar les muralles de Xerusalén, sinón que tamién fixo cegar les fontes y el regueru qu'aprovíen d'agua a la ciudá, y construyir el Túnel d'Ezequíes.
Importancia relixosa
La fonte del Gihón tamién ye llamada polos cristianos Fonte de Santa María” y polos musulmanes Fonte de la madre de los pasos”. Los trés relixones monoteístes asígnen-y un valor curatible a l'agua de la fonte.
Enllaces esternos
Semeyes
Artículos
Historia de Bulgaria
La historia de Bulgaria como país independiente empezó nel sieglu VII cola llegada de los búlgaros, y la fundación del Primer Imperiu Búlgaru, reconocíu en 681 pol Imperiu bizantín.
Prehistoria
Nel territoriu de l'actual Bulgaria desenvolver mientres el Neolíticu cultures como la cultura de Hamangia y la cultura de Vinča (ente'l VI y l'III mileniu a. de C.), mientres el Eneolíticu la cultura de Varna (V mileniu a. de C.), y mientres la Edá del Bronce la cultura de Ezero. La cronoloxía Karanovo sirve de referencia pa la prehistoria de tol territoriu de los Balcanes.
Los tracios
El primer pueblu históricamente documentáu que s'instaló nel territoriu de l'actual Bulgaria fueron los tracios, pueblu indoeuropéu, procedente de les estepes de Eurasia, que llegó a la zona posiblemente en redol al añu 3500 e.C.
Colonización griega y conquista macedonia
Per otru llau, dende'l sieglu VII e.C., empezó a producise la colonización griega de la mariña del mar Negru, fundándose numberoses ciudaes, munches de les cualos siguen esistiendo na actualidá, como Odessos (Varna), Mesembria (Nesebar), Anchialon (Pomorie), Apolonia (Sozopol) o Agathopolis (Akhtopol). A mediaos del sieglu V e.C. fundóse'l primer Estáu traciu que se conoz, el reinu odrisio, que se desintegraría nel sieglu siguiente en dellos estaos más pequeños.
El Primer Imperiu Búlgaru
thumb|275px|El Primer Imperiu Búlgaru na so máxima estensión territorial mientres el reinu del Zar Simeón I.
Una de les teoríes ye que los protobúlgaros yeren un pueblu nómada y belicoso procedente d'Asia Central, emparentáu colos hunos. Ello ye que los primeres janes protobúlgaros faíen remontar los sos oríxenes al hunu Atila. Yá na primer metá del sieglu VII, sol so rei kan Kubrat, formaren un reinu al norte del mar Negru, que los bizantinos denominaben Magna Bulgaria. Dempués de la muerte de Kan Kubrat l'imperiu estremar ente los sos trés mayores fíos por cuenta de lo cual una parte de los protobúlgaros mover escontra l'este, a la confluencia de los ríos Volga y Kama, que llegaríen a formar l'estáu de la Bulgaria del Volga, en cuantes qu'otru grupu establecer nel delta del Danubiu, al mandu de jan Asparukh, tercer fíu de Kubrat y una tercer parte de la población protobúlgara quedóse.
Dende ellí, los protobúlgaros hostigaban a les guarniciones bizantines. Les sos frecuentes espediciones de saquéu conducieron a la realización d'una espedición punitiva contra ellos, mandada pol emperador bizantín Constantino IV. Al fracasar esta espedición, l'Imperiu bizantín viose obligáu a aceptar la esistencia del Imperiu Búlgaru, y a paga-y un tributu añal pa evitar incursiones. L'añu 681, en que Bizancio reconoció per primer vegada al estáu búlgaru, ye consideráu la fecha de nacencia de la moderna Bulgaria.
A empiezos del sieglu IX, mientres el reináu del jan Krum, l'Imperiu búlgaru llegó a estendese per parte de Panonia y Transilvania. Los búlgaros abrazaron el cristianismu de ritu bizantín tres la conversión de Boris I (852-889). L'adopción de la nueva fe implicó tamién l'usu del eslavu como llingua de la lliturxa y de l'alministración. La cristianización y la eslavización apurrieron al Imperiu Búlgaru una área d'influencia mayor. L'estáu algamaría'l so apoxéu tantu políticu como cultural col reináu de Simeón I (893-927), que'l so plan, que tuvo cerca de ver realizáu, yera unificar sol so poder les monarquíes búlgaro y bizantino. Simeón foi'l primer monarca búlgaru n'adoptar el títulu de zar (deriváu del títulu romanu caesar, césar).
Tres la muerte de Simeón, la decadencia de l'autoridá real, les lluches dinástiques y los ataques esteriores de pueblos como los maxares y pechenegos fueron minando al estáu búlgaru, que foi conquistáu pol emperador Basilio II, llamáu Bulgaróctonos («matador de búlgaros») ya incorporáu al Imperiu bizantín. Bulgaria permanecería so l'autoridá de Constantinopla mientres casi dos sieglos, ente 1018 y 1185.
Segundu Imperiu Búlgaru
Con Ivan Rustan II como zar, l'Imperiu ocupó Albania y Belgráu. Bulgaria rompió cola Ilesia de Constantinopla, creando'l Patriarcáu Ortodoxu de Bulgaria, al que se xuntaron los distintos patriarcaos de los Balcanes. Foi un monarca honestu y humanu, que magar la rotura con Roma abrió calces de collaboración, sobremanera comercial, con Venecia y Xénova.
Mientres el sieglu XIV, la debilitada Bulgaria, que travesaba un periodu de desmembración feudal, foi presa fácil pa unos nuevos invasores, los turcos otomanos, que cruciaren a Europa en 1354. En 1362 conquistaron Plovdiv, y en 1382 Sofía. En 1396, los otomanos punxeron fin al Segundu Imperiu Búlgaru, controlando per completu'l país.
Dominación otomana
Dende finales del sieglu hasta finales del sieglu, Bulgaria nun esistió como estáu soberanu. En 1393, por voluntá del sultán de los turcos, el patriarcáu de la Ilesia de Bulgaria foi suprimíu y sometíu direutamente al Patriarca de Constantinopla, lo que provocó que la Ilesia búlgara se helenizara y abandonara l'eslavón nos sos ritos. L'aristocracia búlgara que sobrevivió a la conquista foi deportada a Anatolia o se convirtió al Islam. Sicasí, la mayor parte de los llabradores búlgaros caltuvieron la so relixón cristiana-ortodoxa, salvu nel suroeste del país, onde se concentró una minoría de conversos musulmanes –los pomacos. Los turcos instalar cola alministración nes principales ciudaes por tol país. Los otomanos convirtieron a Bulgaria nel beyerlik de Rumili, que yera rexíu por un beylerbey que moraba en Sofía. Esti territoriu, qu'incluyía Moesia, Tracia y Macedonia, foi estremáu en dellos sanjaks, cada unu de los cualos yera gobernáu por un sanjakbey, dependiente del beylerbey. Una parte importante de la tierra conquistada foi partida a los siguidores del sultán, quien fundaron feudos direutamente dependientes del sultán. A partir de la segunda metá del sieglu Rusia intervieno viviegamente nos Balcanes, primiendo al Imperiu otomanu nes sos fronteres, rompiendo l'aislamientu de los búlgaros. Mientres la guerra de 1768 los rusos travesaron Moldavia y Valaquia y aprucieron en Bulgaria, onde consiguieron la victoria militar de Chumla, obligando a los turcos a roblar la paz. El tratáu de Küçük-Kaynarca concedió a Rusia la proteición de los cristianos ortodoxos del Imperiu otomanu, lo que terminó convirtiéndose nuna escusa pa posteriores intervenciones ruses nos Balcanes. En 1829, la rebelión de los griegos llevó a los rusos a ocupar gran parte de Bulgaria y conquistar Adrianópolis. El tratáu de paz dexó a los rusos establecer un protectoráu sobre Moldavia y Valaquia. Sicasí, los búlgaros permanecieron so dominiu otomanu, anque la invasión rusa fomentó l'espertar nacionalista nos Balcanes. Mientres esta dómina la burguesía búlgara, formada principalmente por comerciantes y artesanos, abrió les primeres escueles y publicó los primeros llibros en llingua búlgara. So la presión popular, la Ilesia recuperó la lliturxa n'eslavón, y contra la voluntá del Patriarca de Constantinopla, el sultán otomanu aceptó en 1870 la creación d'un patriarcáu búlgaru independiente. A pesar d'estes concesiones, la tensión nacionalista siguió n'aumentu: la llegada de numberosos refuxaos musulmanes procedentes de los territorios conquistaos per Rusia (tártaros de Crimea y circasianos del Cáucasu) provocó un creciente descontentu, mientres los nacionalistes búlgaros empezaben a entamase en Bucuresti.
Espertar nacional
So la influencia d'idees como'l lliberalismu y el nacionalismu, a empiezos del sieglu empezó a espertase'l nacionalismu búlgaro. Tuvo una gran influencia nel espardimientu d'estes nueves idees ente los medios cultivaos de Bulgaria la rebelión griega contra los otomanos, en 1821. Sicasí, esistía tamién una fuerte rensía pol control griegu de la Ilesia Búlgara; ello ye que los primeros sentimientos nacionalistes búlgaros tuvieron empobinaos a la creación d'una ilesia búlgara independiente. Esta llucha viose finalmente coronada pol ésitu en 1870, cuando, por un edictu del sultán otomanu, se instituyó el exarcado ortodoxu búlgaru. Antim I, el primer exarca, foi'l líder natural de la incipiente nación. El Patriarca de Constantinopla respondió a la creación del exarcado con un decretu d'escomunión, lo cual reforzó entá más el sentimientu nacionalista búlgaru.
N'abril de 1876, el Comité Revolucionariu Secretu Búlgaru, con sede en Bucuresti, entamó un llevantamientu, conocíu como Sulevación d'abril. La revuelta foi reprimida con crueldá poles autoridaes otomanes tantu pol exércitu regular otomanu como poles tropes irregulares de los basi-bozuk. Innumberables aldegues fueron escalaes y les víctimes de la represión cuntar por decenes de miles, sobremanera nes ciudaes rebalbes de Batak, Perushtitsa y Bratsigovo, na rexón de Plovdiv. Les masacres provocaron la reacción de la opinión pública y la diplomacia europees: tal foi'l casu, por casu, del británicu William Gladstone, qu'empecipió una campaña contra los "horrores búlgaros". Foi tamién causa de la intervención de Rusia, qu'aprovechó les matances d'eslavos como sida pa declarar la Guerra Ruso-Turca (1877-1878), n'abril de 1877. Na guerra intervinieron tamién l'Exércitu rumanu y tropes de voluntarios búlgaros. La guerra terminó cola completa derrota de Turquía.
De l'autonomía a la independencia
Les ambiciones nacionalistes nun se conformaron cola autonomía y estendiéronse a los territorios búlgaros inda en poder del Imperiu otomanu: en 1885 l'Exércitu de Bulgaria ocupó la provincia de Rumelia Oriental, coles mesmes qu'españó la guerra contra Serbia, de la que los búlgaros salieron victoriosos. Poco dempués el rei Alejandro I cesó al so Conseyu de Ministros rusos, lo que provocó la intervención de Rusia en represalia y defensa de la so influencia. Los rusos entamaron una intriga militar en contra del rei búlgaru. A pesar del sofitu de los nacionalistes, Alejandro I foi obligáu a abdicar por cuenta de una combalechadura orquestada pol Gobiernu de Rusia. Stefan Stambolov tomó'l poder y l'asamblea búlgara escoyó en 1887 un nuevu príncipe: Fernando de Saxonia-Coburgu, qu'en 1894 consiguió la cayida de Stambolov, que constituyera una dictadura (y que morría asesináu en 1895). El 22 de setiembre de 1908, col sofitu del emperador d'Austria-Hungría, Fernandu I proclamó en Tarnovo la independencia de Bulgaria y tomó el títulu de zar.