cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Problema del viaxeru
miniaturadeimagen|Solución a un symmetric TSP con 7 ciudaes qu'utilicen brute busca de fuerza. Nota: Númberu de permutaciones: (7-1)!/2=360 El problema del vendedor viaxeru (problema del vendedor ambulante, problema del axente viaxeru o problema del viaxante, TSP poles sos sigles n'inglés (Travelling Salesman Problem)) respuende a la siguiente entruga: dada una llista de ciudaes y les distancies ente cada par d'elles, ¿cuál ye la ruta más curtia posible que visita cada ciudá exactamente una vegada y al rematar torna a la ciudá orixe? Este ye un problema NP-Hard dientro na optimización combinatoria, bien importante n'investigación operativa y en ciencies de la computación.
Ciudá Heroica
Ciudá Heroica (en rusu: город-герой, górod-gueroy) ye un títulu honoríficu soviéticu que premió'l destacáu heroismu demostráu polos habitantes de diferentes ciudaes na Gran Guerra Patria ente 1941 y 1945. Foi dau a 12 ciudaes de la Xunión Soviética y a la Fortaleza Brest, a la que se-y concedió'l títulu equivalente de "Fortaleza Heroica". Esta condecoración equival a la estremadura individual d'Héroe de la Xunión Soviética. Actualmente 4 d'elles alcuéntrense nel territoriu d'Ucraína, 2 (incluyida la Fortaleza Heroica) en Bielorrusia y el restu en Rusia.
D'alcuerdu col estatutu, a la ciudá heroica concedíase-y dafechu la Orden de Lenin, la Estrella d'Oru y el certificáu de l'hazaña heroica (grámota) por parte'l Presidium del Sóviet Supremu de la XRSS. Asina, instálase'l correspondiente obeliscu na ciudá.
Estáu soberanu
miniaturadeimagen|300x300px|Estaos miembros de les [[Organización de les Naciones Xuníes|Naciones Xuníes, toos ellos Estaos soberanos, anque non necesariamente tolos Estaos soberanos son miembros de la ONX.]] Un estáu soberanu, según la llexislación internacional, ye una entidá xurídica representada por un gobierno centralizáu que tien soberanía sobre una determinada área xeográfica. Les lleis internacionales definen a los Estaos soberanos por cuatro condiciones fundamentales: tener una población permanente, un territoriu definíu, un gobiernu y la capacidá d'establecer rellaciones con otros Estaos soberanos. Teóricamente tamién se considera qu'un Estáu soberanu nun depende nin ta sometíu a cualesquier otru estáu o poder cimeru.
La esistencia o la desapaición d'un estáu ye una cuestión de fechu. Ente que según la teoría declarativa de los Estaos, un Estáu soberanu puede esistir ensin ser reconocíu por otros Estaos soberanos, los estaos non reconocíos de cutiu atopen grandes dificultaes pa suscribir trataos internacionales n'igualdá de condiciones y p'establecer rellaciones diplomátiques plenes con otros estaos soberanos.
Orixe de los estaos
Los Estaos surdieron cuando les persones "tresfirieron gradualmente la so llealtá d'un soberanu individual (como un rei, un duque, o un príncipe) a una entidá política territorial intanxible, l'Estáu". Los Estaos nun son más qu'unu de les varios sistemes políticos remanecíos de la Europa feudal, como lo fueron les ciudaes-estáu, les confederaciones o los imperio con invocaciones universalistes al conceutu d'autoridá.
El conceutu de soberanía tres la Paz de Westfalia
Tres la Paz de Westfalia en 1648, impúnxose'l conceutu modernu de estáu-nación, basáu na plena soberanía de cada Estáu sobre'l so territoriu (onde ye independiente de la influencia d'otros Estaos), dándose la so forma inicial al sistema internacional d'Estaos que perduró hasta l'actualidá.
La soberanía ye un términu del que s'abusa con frecuencia. Hasta bien entráu'l sieglu XIX, el conceutu radicalizáu d'un "estándar de la civilización" foi utilizáu rutinariamente pa determinar que ciertos pueblos del mundu nun yeren "civilizaos" porque escarecíen de sociedaes entamaes. Esta posición quedó reflexada y encontóse na idea de que ciertos pueblos escarecíen por completu de "soberanía", o siquier esta tenía un calter inferior a la de los pueblos "civilizaos". Lassa Oppenheim señaló que "Quiciabes nun esista nenguna concepción política más revesosa que la del sentíu de soberanía. Ye un fechu indiscutible qu'esta concepción, desque introducióse na ciencia política hasta'l día de güei, nunca tuvo un significáu que fuera aceptáu universalmente." D'acordies con H. V. Evatt, miembru del Tribunal supremu d'Australia, "La soberanía tampoco ye una cuestión ello ye que nin una cuestión de llei, si non una cuestión que nun se plantega n'absolutu."
Darréu, la soberanía asumió un significáu distintu col desenvolvimientu del principiu de autodeterminación y col cuestionamiento de l'amenaza o del usu de la fuercia como normes ius cogens del derechu internacional modernu. La Carta de les Naciones Xuníes, el Borrador de la Declaración de los Derechos y los Deberes de los Estaos, y los estatutos de distintes organizaciones internacionales rexonales espresen el puntu de vista de que tolos Estaos son iguales jurídicamente, y que polo tanto esfruten de los mesmos derechos y tán suxetos a los mesmos deberes, basándose nel pixín fechu de la so esistencia como suxetos sol derechu internacional. El derechu de les naciones pa determinar el so propiu sistema políticu y exercitar la soberanía permanente dientro de les llendes de les sos xurisdicciones territoriales ye llargamente reconocíu.
En ciencia política, la soberanía ye de normal definida como l'atributu más esencial del Estáu, en forma de la so completa autosuficiencia nel marcu d'un ciertu territoriu, nel qu'exerz la so supremacía política con independencia d'Estaos estranxeros.
El sistema de soberanía estatal establecíu tres la Paz de Westfalia, según Bryan Turner, supunxo "una separación de fechu más o menos clara ente relixón y Estáu, y reconoció el derechu de los príncipes a 'confesionalizar' l'Estáu, esto ye, a determinar l'afiliación relixosa de los sos reinos nel principiu pragmáticu de cuius regio, eius religio."
Esti modelu de soberanía estatal foi darréu cuestionáu como un sistema impuestu pol Colonialismu Occidental. La idea de subordinar la relixón a la política, causó considerables problemes nel mundu islámicu, porque conceutos como la "separación ente la relixón y l'Estáu" o la "conciencia individual" nun son xeneralmente reconocíos nel mundu islámicu como parte del so sistema social.
Coloquialmente, los términos "país", "nación" y "Estáu" suelen utilizase como sinónimos; pero entendíos puramente, espresen conceutos distintos:
Reconocencia
Nun hai nengún principiu qu'obligue a los miembros de la comunidá de naciones alrodiu de los criterios pa la reconocencia d'un Estáu soberanu. Na práutica, los criterios son principalmente políticos, non llegales. L.C. Green cita la reconocencia de los nonatos Estaos de Polonia y de Checoslovaquia mientres la Primer Guerra Mundial, señalando que "de magar, la reconocencia d'un Estáu soberanu ye un asuntu discrecional, abiertu a cualquier Estáu esistente p'aceptar como estatado a cualesquier otra entidá que deseye, entá a cuenta de la esistencia d'un territoriu o d'un gobiernu establecíos."
Con tou, en derechu internacional, coesisten delles teoríes sobre la reconocencia d'Estaos soberanos.
Teoría constitutiva
La teoría constitutiva de los Estaos soberanos define un Estáu como suxetu del derechu internacional, si y solu si ta reconocíu como soberanu por otros Estaos. Esta teoría de reconocencia foi desenvuelta nel sieglu XIX. Según esta teoría, un Estáu ye soberanu si otru Estáu soberanu reconocer como tal. Por cuenta de ello, los nuevos Estaos podríen nun formar parte darréu de la comunidá internacional nin tar suxetos a les lleis internacionales, y implícitamente reconocíase que les naciones yá establecíes nun tuvieren que respetar el derechu internacional nes sos rellaciones con ellos. En 1815, el Congresu de Viena reconoció tan solo 39 Estaos soberanos nel sistema diplomáticu européu, quedando firmemente establecíu que nel futuru los nuevos Estaos tendríen que ser reconocíos por otros Estaos, lo que significaba na práutica la reconocencia por una o más de les grandes potencies de la dómina.
Una de les crítiques más importantes a esta llei ye'l tracamundiu causáu cuando dellos Estaos reconocen una entidá nueva pero otros Estaos non. Hersch Lauterpacht, unu de los principales ponentes d'esta teoría, suxurió que fora un deber de los Estaos l'otorgar la reconocencia como una posible solución. Aun así, na práutica un Estáu puede utilizar cualquier criteriu pa xulgar si tendría que dar la reconocencia o non, y nun tien obligación dalguna d'utilizar criterios prefijados. Munchos Estaos solo reconocen a otros Estaos si llogren dalguna ventaya d'esti fechu.
Teoría declarativa
Por contraste, la teoría declarativa de la condición d'Estáu soberanu define un Estáu como un suxetu del derechu internacional si satisfai los criterios siguientes: 1) un territoriu definíu; 2) una población permanente; 3) un gobiernu y 4) una capacidá d'establecer rellaciones con otros Estaos. Según la teoría declarativa, un Estáu ye soberanu independientemente de la so reconocencia por otros Estaos. El modelu declarativo foi espresáu na conocida Convención de Montevideo de 1933.
L'Artículu 3º de la Convención de Montevideo declara que la condición política d'Estáu soberanu ye independiente de la reconocencia por otros Estaos, y el nuevu Estáu nun ta suxetu a la prohibición de defendese a sigo mesmu. En contraste, como yá s'indicó nos párrafos anteriores, la reconocencia por otros Estaos soberanos ta consideráu como un requisitu imprescindible na teoría constitutiva.
Una opinión similar sobre "les condiciones nes qu'una entidá constitúi un Estáu" ta espresáu nes Opiniones de la Xunión Europea conteníes na documentación del Comité d'Arbitraxe de Badinter, que sostién qu'un Estáu definir por tener un territoriu, una población y una autoridá política.
Práutica de los Estaos
La práutica de los Estaos en rellación cola reconocencia d'otros nuevos Estaos asítiase davezu ente les opciones declarativas y les constitutives, partiendo de la base de que'l derechu internacional nun obliga a un Estáu a reconocer a otros Estaos.
La reconocencia se evira de cutiu cuando un nuevu Estáu percíbese como illexítimu o'l so establecimientu supón la rotura del derechu internacional. El cuasi universal non-reconocencia pola comunidá internacional de la república de Rodesia (presidida por Ian Smith ente 1964 y 1978) o de Xipre del Norte son bonos exemplos d'esti fechu. Nel primer casu, la reconocencia foi llargamente negáu cuando una minoría blanca usurpó'l poder ya intentó formar un Estáu alliniáu cola Sudáfrica de la política racista del apartheid, un movimientu que'l Conseyu de Seguridá de les Naciones Xuníes describió como la creación d'un "réxime illegal por una minoría racista". Nel segundu casu, la reconocencia foi llargamente refugáu por cuenta de que el Estáu creáu en Xipre del Norte foi la resultancia de la invasión militar illegal protagonizada per Turquía en 1974.
Estaos de facto y de iure
La inmensa mayoría de los Estaos soberanos ser de iure y de facto (esto ye, ser llegalmente y de fechu). Aun así, un Estáu puede ser reconocíu solo como un Estáu de iure, como nel casu del gobiernu lexítimu d'un territoriu sobre'l que nun tien control real. Por casu, mientres la Segunda Guerra Mundial, los gobiernos nel exiliu de numberosos Estaos europeos continentales caltuvieron rellaciones diplomátiques colos Aliaos, a pesar de que los sos países taben daquella so la ocupación nazi. La OLP y l'Autoridá Palestina reclamen que Palestina ye un Estáu soberanu, una reivindicación reconocida por dellos Estaos, anque'l territoriu permanez de facto sol control d'Israel. Otres entidaes pueden tener control de facto sobre un territoriu pero escarecen de reconocencia internacional; estos pueden ser consideraos pola comunidá internacional como Estaos de facto namái Tán consideraos Estaos de iure solo según les sos propies lleis y nel so casu, polos Estaos que los reconocen. Por casu, Somalilandia ye xeneralmente consideráu como un Estáu d'esti tipu. (vease la rellación d'Estaos con reconocencia parcial, onde figura una llista de les entidaes con mires de ser universalmente reconocíes como Estaos soberanos, pero que nun tienen reconocencia diplomática internacional).
Rellación ente Estáu y gobiernu
A pesar de que los términos "Estáu" y "gobiernu" suel emplegase de forma indistinta, el derechu internacional estrema ente una entidá estatal y el so gobiernu: por casu, a un "gobiernu nel exiliu" ye-y aplicable nítidamente esta distinción. Los Estaos son entidaes xurídiques inmateriales, y puramente non se corresponen con nengún tipu d'organización. Sicasí, de normal solo'l gobiernu d'un Estáu puede adquirir compromisos nel so nome, como, por casu, nel casu de los trataos internacionales.
Estinción d'un Estáu
Polo xeneral, los Estaos son entidaes permanentes, anque ye posible la so desapaición, yá seya de forma voluntaria o pola imposición de fuercies esteriores, como nel casu de les conquistes militares. Puesto que los Estaos nun son entidaes xurídiques físiques, la so estinción nun puede llevase a cabu por aciu l'usu esclusivu de la fuercia físico. Na práutica, abolir un Estáu rique una serie d'actos xudiciales y sociales.
Carauterización ontolóxica del Estáu
La carauterización ontolóxica del Estáu foi una tema d'alderique filosóficu, especialmente alrodiu de si l'Estáu, una entidá inmaterial que naide puede ver o tocar, realmente esiste.
L'Estáu como entidá "quasi astracta"
Argumentóse qu'una razón potencial del discutiniu alrodiu de la esistencia de los Estaos foi que nun tienen un llugar claru na tradicional dualidá platónica de lo concreto y lo astracto. Carauterísticamente, los oxetos concretos son los que tienen una posición nel tiempu y nel espaciu (de la que los Estaos escarecen, porque anque los sos territorios tienen un allugamientu espacial, los Estaos nun son lo mesmo que los sos territorios); y los oxetos astractos son aquellos que nun tienen posición nin nel tiempu nin nel espaciu (los Estaos tienen una posición nel tiempu, pos pueden ser creaos nun determináu momentu, y escastase nun tiempu futuru). Los oxetos astractos son intrínsicamente non-causales por completu, lo que tampoco ye una de les carauterístiques del Estáu, desque pueden actuar nel mundu real y pueden causar ciertos acontecimientos (aun así, solo al traviés de les aiciones desempeñaes nel so nome polos sos representantes). Poro, razonóse que los Estaos pertenecen a una tercer categoría, lo "quasi astractu", conceutu que entronca cola área filosófica de la documentalidad, una teoría ontolóxica qu'analiza la función de los documentos pa entender por completu la realidá social. Los oxetos quasi astractos, como los Estaos, pueden ser aprehendidos al traviés de los sos actos documentales, y tamién pueden ser manipulables, como nel casu de les obligaciones derivaes de los trataos o cuando sumen como resultáu d'una guerra.
L'Estáu como "entidá espiritual"
Otra teoría de la ontoloxía del Estáu ye que se trata d'un ente espiritual o "entidá mística" col so ser propiu, distintu al de los miembros del Estáu. El filósofu idealista alemán Georg Hegel (1770-1831) foi quiciabes el más importante defensor d'esta teoría. La definición hegeliana del estáu ye: "la Idea Divina como esiste sobre la Tierra."
NGC 4656
NGC 4656, tamién conocida cómo la Galaxa del Palu de Ḥoquei, ye una galaxa irregular asitiada na constelación de Canes Venatici a una distancia d'ente 25 y 30 millones d'años lluz de nuesa galaxa.
Trátase d'una galaxa fuertemente aburuyada pola interaición gravitatoria cola so vecina NGC 4631, cola que ta xunida por una cola de gas; sicasí, otru autores nun consiguen atopar indicaciones nel ópticu de dicha interaición y consideren que ye una galaxa d'estructura asemeyada a la Pequeña Nube de Magallanes ó NGC 55
El color azul de NGC 4656 -al igual qu'en NGC 4631- amuesa una elevada tasa de formación estelar nella, y cuenta amás con una zona particularmente brillosa que recibió númberu NGC mesmu -NGC 4657-, anque dellos autores creen que ye una galaxa menor interaccionando con ella.
NGC 4656 forma parte del grupu de galaxes que tien a NGC 4631 cómo'l so miembru más brillosu, y tamién ye un miembru de la nube de galaxes Coma I. la cual ta en procesu d'acercamientu al Cúmulu de Virgu, p'acabar fundiéndose con ésti nun futuru alloñáu.
Enllaces esternos
NGC 4656 (NED)
Mandragora officinarum
Mandragora officinarum o officinalis ye una especie de fanerógama del xéneru Mandragora, familia de les solanacees, que foi usada estensamente n'Europa como planta melecinal. thumb|Vista de la planta
Descripción
Ye una planta perenne qu'algama un tamañu de 0,1 m por 0,3 m. Tien flores hermafrodites (con órganos masculinos y femeninos) y son polinizaes por inseutos. La planta ye autu-fértil. Los raigaños tienen forma de cenahoria y puede algamar hasta 1,2 metros de llargu, de cutiu estrémense en dos y suxuren vagamente la figura del cuerpu humanu. Les fueyes crecen en rosetes y son ováu-oblongues a ovales, engurriaes, de 5 a 40 centímetros de llargu. Les inflorescencies producir en pedúnculos con flores de color blancu-verde o moraes, de casi 5 centímetros d'anchu, que producen frutos globulares, de color naranxa a colloraos, paecíu a tomates pequeños. Toles partes de la planta son venenoses.
Distribución
La planta crez de forma natural nel sur y centru d'Europa y nes tierres alredor del mar Mediterraneu. Nel Campu de Xibraltar ye bien abondosu.
Cultivo
La planta rique suelos bien drenaos que sían acedos o neutros. Puede crecer en semi-solombra (la lluz del monte) o ensin solombra. Aguanta ablucantemente bien el fríu, anque non tantu'l calor, sobremanera si recibe sol direutu, a diferencia del so pariente, la M. Autumnialis. Nun precisa demasiaos cuidos, pero si caltener un nivel razonable de mugor na tierra. Si se reseca por falta d'agua ye bien difícil recuperala.
Usos melecinales
thumb|Raigaños de mandragora officinarum. thumb|Planta mitolóxica thumb|Frutos Anque demasiao tóxicu, pa utilizar en casa, los remedios qu'ésta planta tien son munchos.
Los indios americanos utilizaron el raigañu como un llaxante fuerte, pa tratar viermes, parásitos y pa numberoses otres coses.
El raigañu utilízase anguaño contra'l cáncer. La droga Etopósido non deriva del raigañu d'esta planta yá que Podophyllum peltatum nun tien nada que ver cola mandrágora.
El raigañu frescu o seca contién alcaloides altamente venenosos, ente ellos l'atropina, hiosciamina, escopolamina, escopina y cuscohigrina. El raigañu ye alucinógena y narcóticu. En cantidaes abondes, induz a un estáu d'olvidu y foi utilizáu como un anestésicu pa la ciruxía na antigüedá. Nel pasáu, el zusmiu del raigañu finamente arralláu aplicábase externamente pa solliviar dolores reumáticos. Tamién foi utilizáu internamente pa tratar la murria, les convulsiones, y les zunes. Cuando se tomen internamente en grandes dosis, sicasí, dizse qu'escita'l deliriu y la llocura.
Nel pasáu, cola mandrágora faíense, de cutiu, amuletos que se creía que traen bona suerte, curar la esterilidá, etc. Nuna superstición, dizse qu'aquellos que tiren escontra riba d'esti raigañu van ser condergaos al infiernu y el raigañu de mandrágora glayaba, al ser sacada del suelu, matando a tou aquel que la oyía. Poro, nel pasáu, les persones arreyaben los raigaños a los cuerpos d'animales y depués utilizaben estos animales pa tirar de los raigaños de la tierra.
Taxonomía
Mandragora officinarum describióse por Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 181, nel añu 1753.
Trapecista
'''thumb|240px|Trapecistas. Un trapecista ye un artista de circu que realiza acrobacies sobre'l trapeciu. Los trapecistas constitúin una de les actuaciones clásiques del circu ya incluyíes ente les artes circenses. Los actos del trapecista son bien apreciaos pol públicu pol so riesgu y espectacularidá.
El llabor tradicional del trapecista ye la de realizar reblincaes de dificultá creciente sobre'l trapeciu mientres ésti bánciase. Dalgunes de les acrobacies más comunes son:
Antigny-la-Ville
Tien una población de y una superficie de  km².
Trapecista
El númberu con dos trapecios ye muncho más vistosu y espectacular. Nél participen siquier dos trapecistas unu en cada trapeciu de los cualos unu bánciase siempres pámpana abaxo y l'otru fai reblincaes nel aire pa ser recoyíu pol primeru. La inercia del exerciciu dexa al primera artista soltar el trapeciu y recuperalo nel percorríu de vuelta.
Héroe de la Xunión Soviética
Héroe de la Xunión Soviética (Герой Советского Союза, Guerói Sovétskogo Soyuza) yera'l más altu títulu honorariu y el grau de distinción superior de l'antigua XRSS. Incluyía la Orden de Lenin y, como señal d'escelencia, la medaya de la Estrella Dorada col certificáu de la fazaña (gramota), concedíu pol Presidium del Sóviet Supremu de la XRSS. El gallardón foi establecíu'l 16 d'abril de 1934.
Trapecista
Tipos de Trapecios
Los trapecios más conocíos son:
Midíes de seguridá
'''
Héroe de la Xunión Soviética
Los primeros en recibir la distinción foren los pilotos Liapidevsky, Levanevsky, Vasili Molokov, Mavrikiy Slepnev, Nikolai Kamanin, Ivan Doronin y Vodopianov, que participaron na búsqueda y rescate de la tripulación del vapor Cheliuskin, que se fundió n'agües ártiques el 13 de febreru de 1934.
Trapecista
Trapecistas famosos
Ente los trapecistas famosos destaquen:
Héroe de la Xunión Soviética
Hai casos estraños, como'l de Lev Shestakov que reclamó'l títulu al presentar pruebes de que derribara y diera muerte a Hans-Ulrich Rudel, l'as de Stuka que fizo españar al acorazáu rusu Marat en Kronstad-Leningráu.
Shestakov que taba de patrulla observó l'aterrizaxe d'emerxencia d'un Stuka y dempués cuando yá s'acercaben vio otru Stuka aterrizar, asina qu'él y los sos soldaos apuraren el pasu, pues los blancos víense "interesantes".
Trapecista
Trapecistas famosos
Families enteres dedicáronse a apoderar el trapeciu.
Vistimienta
Los trapecistas usen una vistimienta afecha pa poder realizar movimientos bien estendíos y pa tener una mayor axilidá. Lleven tamién nos puños (muñeques) viendas pa nun esnidiar y poder garrase unos con otros a pesar de les trespiración. El vestuariu suel ser bien vistosu y llamativu.
Héroe de la Xunión Soviética
Al llegar al sector onde aterrizaron los alemanes vio que los dos aparatos taben en llames y a les sos respeutives tripulaciones correr al escape, Shestakov reconoció qu'unu de los aparatos yera'l de Rudel, al que-y se punxera preciu a la so cabeza, asina que salieron entusiastamente na so persecución por espaciu de 6 km, un de los tiradores rusos abatió a un pilotu y firió gravemente'l so ametrallador, la otra pareya siguió la so escapadera hasta algamar el Dniester, al llegar a la orilla nun pudieron ver a naide na otra orilla, asina que Shestakov asumió que'l pilotu abatíu podía ser Rudel, asina que tomó partes del Stuka de Rudel y otres pruebes y pomposamente reclamó'l premiu ofrecíu por Stalin y títulu al presentase como'l rusu que derribó a Rudel y lu mató, recibiendo'l tratu de noble Shestakov y Héroe de la Xunión Soviética. Ensín querer, Rudel que sobrevivió al cruce del Dniester y llogró llegar a les sos llinies(non asina el so ametrallador Henschel) dio a Shestakov una les más altes condecoraciones ruses.
Almudena Cid
Almudena Cid Tostado ye una ex ximnasta rítmica española que compitió na seleición nacional. Participó en cuatro #Xuegos Olímpicos: Atlanta 1996, Sydney 2000, Atenes 2004 y Beixín 2008, llogrando'l diploma nos dos últimos y siendo la única ximnasta rítmica qu'apostó cuatro finales olímpiques.
Llogró l'oru nos Xuegos Mediterráneos d'Almería 2005, llogró delles medayes internacionales oficiales y consiguió 8 títulos de campeona d'España nel concursu xeneral de la categoría d'honor. A lo llargo de la so carrera tuvo a entrenadores como Aurora Fernández, #Mar Lozano, Emilia Boneva, Ana Bautista, Dalia Kutkaite o Iratxe Aurrekoetxea. Creó un elementu propiu llamáu'l Cid Tostado, un rodamientu de pies a cuerpu en posición de spagat hiperextendido. Tres 21 años de carrera deportiva, retiróse'l 23 d'agostu de 2008. Tien ente otres reconocencies la Medaya d'Oru de la Real Orde del Méritu Deportivu (2009).
A fecha de 2018 #dedicar al mundu de la interpretación y comenta al pie de Palombu del Ríu les competiciones de ximnasia rítmica en Teledeporte. Dende 2014 escribi Olympia, serie de cuentos infantiles que narra la so vida deportiva. Ta casada col presentador de televisión Christian Gálvez.
Entamos
Empezó a prauticar ximnasia rítmica a los 7 años nel Colexu Arantzabela Ikastola. Darréu pasó al Club Arabatxo y más tarde incorporaríase al Club Beti Aurrera de Vitoria, club del que surdieron otres ximnastes importantes como Tania Lamarca o Estíbaliz Martínez. Ellí sería entrenada tantu por Aurora Fernández del Valle como por Iratxe Aurrekoetxea nel polideportivu del IVEF (Institutu Vascu d'Educación Física), actual Facultá de Ciencies de l'Actividá Física y del Deporte de la Universidá del País Vascu. Unu de los sos primeros referentes foi la ximnasta rusa Oksana Kóstina. Nel Campeonatu d'España Individual de 1993, apostáu en Valladolid, foi 5ª en categoría júnior. Nuna entrevista en 1995, Aurrekoetxea, preguntada poles carauterístiques de Cid, señaló la so preparación téunica y destacó el so enfotu nella pal futuru:
1994 - 1996: ciclu olímpicu d'Atlanta 1996
miniaturadeimagen|Almudena Cid nel Mundial de Viena, el so debú mundialista (1995). Con 13 años, en mayu de 1994, apostó la so primer competición internacional, la Gimnasiada celebrada en Xipre, onde llogró l'oru en pelota, el bronce na xeneral y el bronce por equipos. Meses más tarde, en payares de 1994, foi reclamada pola búlgara Emilia Boneva pa entrar na seleición nacional de ximnasia rítmica d'España individual, que se concentraba permanentemente nun xalé en Canillejas (Madrid), entrenando una media de 8 hores diaries nel Ximnasiu Moscardó. Ellí foi dirixida pola entrenadora d'individuales Mar Lozano. Nesi mesmu xalé concentrábase tamién, amás d'Almudena y otres ximnastes individuales, les Neñes d'Oru, el conxuntu español que sería darréu campeón olímpicu n'Atlanta 1996 integráu por Marta Baldó, Nuria Cabanillas, #Estela Giménez, Lorena Guréndez, Tania Lamarca y Estíbaliz Martínez.
En 1996 consiguió un décimu puestu na final del concursu xeneral del Campeonatu Européu d'Asker/Oslo, según l'octavu puestu na final de cuerda, y el séptimu na final de cinta. Nel Campeonatu Mundial de Budapest consiguiría la so meyor posición nunos Mundiales, al llograr un cuartu puestu na final de cuerda, amás d'un sestu na de pelota. Esi mesmu añu diría a los Xuegos Olímpicos d'Atlanta 1996 como una de los dos ximnastes individuales del equipu, siendo la otra Alba Caride. En quedando en quintu llugar nos preliminares y novena na semifinal, Almudena consiguió metese na so primer final olímpica, acabando en novena posición y siendo la más nueva de la competición.
1997 - 2000: ciclu olímpicu de Sydney 2000
izquierda|miniaturadeimagen|Cid antes de salir al tapiz cola cuerda nel Européu d'Asker (1996). En 1997 empezó a ser entrenada na seleición por Ana Bautista, quien permanecería con ella cuasi tol ciclu olímpicu. Esi añu allegó al tornéu internacional de Prato, onde consiguió 3 bronces y una plata. Nel Campeonatu Européu de Patras, llogró un oncenu puestu nel concursu xeneral y un octavu puestu na final d'aru. Nel Campeonatu Mundial de Berlín d'esi mesmu añu, repitiría l'oncenu puestu nel concursu xeneral, y sería octava na final de maces, séptima na de cinta y, al pie d'Alba Caride y Esther Domínguez, séptima na d'equipos.
Pa 1998 participó nel tornéu Julieta Shismanova en Sofía (Bulgaria) onde llogró un bronce na xeneral y en toles finales por aparatos. Darréu alzóse col oru na xeneral y nos trés aparatos nel tornéu internacional de Portimão. Esi añu, nel Campeonatu Européu de Porto, consiguió'l novenu puestu na xeneral y el quintu por equipos. Nel tornéu masters individual, celebráu mientres el Campeonatu Mundial de Sevilla pa conxuntos, consiguió'l sestu puestu nos cuatro aparatos (cuerda, aru, maces y cinta).
En 1999, apostó'l Campeonatu Européu de Budapest, quedando n'oncena posición na final del concursu xeneral. Pal Campeonatu Mundial d'Osaka, la Federación Española de Ximnasia tenía como mayor oxetivu clasificar al conxuntu y a 2 ximnastes individuales pa los Xuegos Olímpicos de Sydney 2000. Con un equipu individual compuestu por Cid, Esther Domínguez y Alba Caride, España algamó'l so oxetivu al acabar quinta na competición por equipos. Amás, Almudena consiguió la docena posición na xeneral y la séptima na final de cuerda.
Pa 2000 yá yera entrenada por Dalia Kutkaite en sustitución d'Ana Bautista. En febreru d'esi añu participó nel tornéu International Gymnastics Challenge de Sydney, siendo 11ª na calificación. Esi mesmu añu compitió nel Tornéu Internacional Copa d'Opale de Calais, onde consiguió'l bronce na xeneral y tres #oro y una plata nes finales por aparatos. Esi añu tuvo una temporada destacada, llogrando nel Campeonatu Européu de Zaragoza un octavu puestu na competición xeneral, un cuartu puestu na competición por equipos y un quintu na final d'aru, consiguiendo ser escoyida p'asistir a los Xuegos Olímpicos de Sydney 2000. Nos mesmos compitió col meniscu rotu. Almudena llogró clasificase pa la so segunda final olímpica, quedando nuevamente na novena posición. Darréu foi operada del meniscu.A finales de 2000, el presidente y gran parte del equipu téunicu de la Federación Española dexaron los sos puestos. Por cuenta de la situación inestable de la Federación, Esther Domínguez y Almudena decidieron colase a los sos respeutivos clubes a siguir los sos entrenamientos. En Vitoria, Almudena #realcontrar cola so entrenadora del Club Beti Aurrera, Iratxe Aurrekoetxea, a la cual considérase-y l'artífiz de la renacencia» de Cid. Dambes acabaron camudándose a Barcelona pa trabayar xuntes nel Centru d'Altu Rendimientu de Sant Cugat. La Federación Española #volver a convocar al Centru d'Altu Rendimientu de Madrid, #pero Almudena consideró que lo más fayadizo p'ameyorar el so rendimientu yera permanecer con Iratxe.
2001 - 2004: ciclu olímpicu d'Atenes 2004
miniaturadeimagen|Almudena realizando'l Cid Tostado nel Campeonatu d'España en [[Leganés (2002).]] miniaturadeimagen|Cid (izqda.) y Jennifer Colino (derecha) nel Campeonatu Européu de [[Granada en 2002.]] miniaturadeimagen|Cid esperando la nota d'aru nel Européu de Riesa (2003). En 2001, la Federación Internacional de Ximnasia presentó un nuevu Códigu de Puntuación que dobló la cantidá de dificultaes riquíes. Esti nuevu sistema llevó a la retirada de delles de les ximnastes del ciclu olímpicu anterior, incluyendo la española Esther Domínguez, pero Cid consiguió afaese y pasó a ser una de les ximnastes de mayor edá del circuitu. En mayu d'esi añu llogró, col equipu español combináu de delles disciplines de ximnasia, la medaya de bronce nel primer Campeonatu Européu por Equipos celebráu en Riesa (Alemaña), una competición oficial de la UEG. L'equipu español nesa competición tuvo formáu amás por Esther Domínguez y por cuatro representantes de ximnasia artística: Alejandro Barrenechea, Víctor Cano, Sara Moro y Laura Martínez. Nel Campeonatu Européu de Xinebra presentó nel so exerciciu de pelota un elementu propiu, el Cid Tostado, nel qu'amosaba un rodamientu de pies a cuerpu en posición de spagat hiperextendido. Esti elementu foi aprobáu esi mesmu añu pola FIG y apurrió a Almudena un 0.10 n'orixinalidá en cada unu de los sos exercicios de pelota. Nesa competición llogró la séptima plaza en pelota y l'octava en maces. N'agostu apostó los Xuegos Mundiales d'Akita, llogrando la cuarta plaza nos cuatro aparatos (cuerda, aru, pelota y cinta). El 7 de setiembre actuó mientres la clausura de la Pasarela Cibeles de Madrid nel desfile de Francis Montesinos. N'ochobre, nel Campeonatu del Mundu de Ximnasia Rítmica de Madrid, tres les descalificación d'Alina Kabáyeva y Irina Cháshchina, quedó na cuarta posición por equipos al pie de Jennifer Colino y Carolina Rodríguez, na séptima posición na xeneral individual, y nel cuartu puestu na final d'aru.
En 2002, consiguió'l bronce nel Grand Prix de Thiais nel exerciciu de pelota. Cid volvió proclamase campeona d'España esi añu en Leganés superando a Jennifer Colino y Carolina Rodríguez, y consiguió la sesta plaza n'aru na Final de la Copa del Mundu de Ximnasia Rítmica, celebrada en Stuttgart. En payares d'esi añu, apostó'l Campeonatu Européu de Granada, llogrando la quinta plaza por equipos al pie de Jennifer Colino y la séptima plaza na final del concursu xeneral individual.
N'abril de 2003 apostó'l tornéu individual anexu al Campeonatu Européu de Riesa de conxuntos, onde llogró la sesta plaza n'aru, la octava en pelota, la séptima en maces y la sesta en cinta. En mayu, nel tornéu de Corbeil-Essonnes, una prueba de la Copa del Mundu, llogró la novena plaza na xeneral, la sesta en pelota y l'octava en maces. N'agostu, n'otru tornéu de la Copa del Mundu, el de Bakú, llogró la séptima plaza na xeneral, la octava n'aru, la séptima en pelota, la sesta en maces y la cuarta en cinta. En setiembre llogró la medaya de bronce na final de pelota na Vitry Cup de Zaragoza, qu'esi añu yera una prueba de la Copa del Mundu. Nesta cita llogró amás la quinta plaza na xeneral, la cuarta n'aru y la séptima tantu en maces como en cinta. Esi mesmu mes apostó'l Campeonatu Mundial de Budapest, onde llogró la decimotercer plaza na xeneral, la octava en maces y, al pie de Jennifer Colino, Carolina Rodríguez y Esther Escolar, la sesta por equipos. Amás, Cid llogró'l Premiu Longines a la Elegancia, un troféu que suel apurrir la marca de relós homónima y la FIG mientres les competiciones internacionales de ximnasia destacaes. Nesta competición, l'equipu español namái consiguió tener derechu a una plaza individual pa los Xuegos Olímpicos d'Atenes 2004.
La Real Federación Española de Ximnasia decidió que Jennifer Colino y Almudena Cid compitieren ente sigo pol puestu nos Xuegos Olímpicos. Pa ello, arbitró un sistema de clasificación que diera la plaza olímpica, que taba formáu por cuatro controles internos y cuatro competiciones internacionales. Esta decisión nun gustó a la redolada de nenguna de los dos ximnastes, yá que les obligaba a competir al máximu los meses previos a los Xuegos, faciéndoles sufrir una mayor gastadura física y mental, y aumentando el riesgu de producise dalguna mancadura. Almudena declararía al respeutu que'l sistema escaeciera la so amplia trayeutoria, y Colino dixo que pensaba qu'había favoritismu escontra Cid. En xunu de 2004, nel Campeonatu Européu de Kiev, foi quinta por equipos al pie de Jennifer Colino. En llogrando una mayor puntuación nel sistema de clasificación de la Federación, Cid llogró'l so pase a los Xuegos Olímpicos d'Atenes 2004. Nestos Xuegos, Almudena llogró clasificase pa la so tercera final olímpica, fechu que nun consiguiera entós nenguna ximnasta rítmica. Na final, apostada'l 29 d'agostu, consiguió la octava plaza y por tanto, el diploma olímpicu. En setiembre participó como modelu na Pasarela Gaudí de Barcelona.
2005 - 2008: ciclu olímpicu de Beixín 2008
miniaturadeimagen|Exerciciu d'aru nel Mundial de Patras (2007). En 2005 Cid combinó la ximnasia con otres facetes, apaeciendo nun capítulu de la serie televisiva Un paso adelante. Convirtióse amás n'imaxe de Nike Women, la llinia de ropa deportivo femenina de Nike, siguiendo siéndolo hasta 2008, y foi modelu pa la coleición iviernu 2006 de la firma de ropa Love Store. En mayu foi octava na final de cinta del tornéu de Corbeil-Essonnes, una prueba de la Copa del Mundu. En xunu, nel Campeonatu Européu de Moscú, quedó sesta por equipos al pie de Jennifer Colino y Esther Escolar. Esi mesmu mes apostó los Xuegos Mediterráneos de 2005 n'Almería, nos que consiguió faese col trunfu final y por tantu la medaya d'oru con una puntuación de 61,650, per delantre de Delphine Ledoux (57,250) y Eleni Andriola (56,575). Tres esti llogru foi bautizada per dellos medios como la Novia d'Almería. N'ochobre, nel Campeonatu Mundial de Bakú (Azerbaixán) foi oncena na final de la xeneral, octava en maces y, al pie de Jennifer Colino, Carolina Rodríguez y Esther Escolar, sesta na final por equipos.
En marzu de 2006 llogró la medaya de bronce na xeneral del Tornéu Internacional de Madeira, competición onde llogró amás el Premiu a la Elegancia. Esi mesmu mes produció una quebra por estrés nel pie esquierdu. Antes de los Campeonatos d'España la seleccionadora comunicólu que nun sería convocada al Campeonatu Européu de setiembre, qu'esi añu diba volvese a celebrar en Moscú, al considerar que nun tendría'l tiempu abondu pa recuperase. En xunu, nel Campeonatu d'España Individual de Lleón, Cid #resentir de la mancadura nel primer exerciciu, el de cuerda, polo que se retiró de la competición. Almudena decidió entós tomase un descansu y participar nel programa televisivu El desafíu baxo cero, nel que llogró'l trunfu final. El 19 de payares participó na primer edición del Euskalgym, que tuvo llugar en Durango.
Cid volvió a la competición en 2007 con nuevos montaxes, teniendo como oxetivu clasificase pa los sos cuartos Xuegos Olímpicos. Mientres anguaño representó a España en tolos torneos internacionales con Carolina Rodríguez, una y bones Jennifer Colino taba mancada. N'abril, na Copa del Mundu de Portimão, queda octava na final d'aru. En mayu, n'otru tornéu de la Copa del Mundu en Corbeil-Essonnes, llogra la cuarta plaza tantu na final d'aru como na de cinta. En xunu, nel Campeonatu d'Europa de Bakú, quedó décima na xeneral, sesta en cuerda y octava n'aru. En setiembre, nel Slovenian Rhythmic Challenge de Liubliana, otra prueba de la Copa del Mundu, llogra la séptima plaza na final d'aru. Esi mesmu mes nel Campeonatu Mundial de Patras, quedó oncena na xeneral, amás de ser decimoquinta por equipos al pie de Carolina Rodríguez, Loreto Achaerandio y Nuria Artigues, llogrando España clasificar de nuevu a una ximnasta pa los Xuegos Olímpicos. El 10 de payares volvió participar nel Euskalgym, celebráu nuevamente en Durango, colos sos exercicios d'aru y de maces. Amás, dende 2007 empezó a participar na empresa StarDreams, integrada por dellos destacaos deportistes como #Estela Giménez, Gervasio Deferr, Julio Salinas, Albert Ferrer, Antonio Maceda, Blanca Fernández Ochoa, Martín Fiz, Amaya Valdemoro, Fernando Romay o Xavi Torres y dedicada principalmente al asesoramientu a direutivos y executivos na meyora del rendimientu llaboral.
En marzu de 2008, na Deriugina Cup de Kiev, prueba puntuable de la Copa del Mundu, llogró la docena plaza na xeneral y la séptima na final d'aru. N'abril, llogró la octava plaza na final de cinta del tornéu de Portimão, otra prueba perteneciente a la Copa del Mundu, onde se-y concedió amás el Premiu Dvillena a la Elegancia. En mayu, Almudena llogró la medaya de bronce na final d'aru del tornéu de Corbeil-Essonnes, qu'esi añu yera tamién una prueba de la Copa del Mundu. Nesta competición tamién llogró'l quintu puestu tantu en cuerda como en cinta. En xunu llogró la novena plaza na final del concursu xeneral del Campeonatu Européu de Turín. N'agostu foi portada de la revista FHM España. Finalmente, Cid foi la escoyida pa dir n'agostu a los Xuegos Olímpicos de Beixín 2008, les sos cuartes y últimes Olimpiaes. Na calificación, el 22 d'agostu, llogró cola décima meyor nota clasificase pa la so cuarta final olímpica, convirtiéndose asina na única ximnasta rítmica que lo consiguió. El 23 d'agostu de 2008, el día de la final, punxo fin a la so carrera deportiva quedando octava na mesma y llogrando por tantu'l diploma olímpicu. El so últimu exerciciu foi'l de cinta, que tenía como música una adautación de l'aria Nessun dorma de Giacomo Puccini, y el so xestu final como ximnasta foi dibuxar un corazón nel tapiz y besalo. N'avientu d'esi añu, mientres la celebración en Madrid de la Final de la Copa del Mundu de Ximnasia Artística, recibió un homenaxe per parte de la FIG, onde'l so presidente Bruno Grandi apurrió a Cid un troféu especial en reconocencia a la so estensa carrera deportiva.
Retirada de la ximnasia
En setiembre de 2008 participó como profesora nel programa de televisión Circus, más difícil inda de Cuatro, y tamién presentó una seición nel programa de la mesma cadena El Hormiguero, presentáu por Pablo Motos, nel qu'ufiertaba'l parte meteorolóxicu por aciu movimientos de ximnasia rítmica. miniaturadeimagen|Almu y Rubén Orihuela nel Euskalgym 2014. miniaturadeimagen|Cid (3ª a la derecha) na Gala 20ᵘ Aniversariu del Oru d'Atlanta (2016). En marzu de 2009 presentó'l programa de Telecinco Guerra de sesos al pie de Jesús Vázquez. N'abril de 2009 concedióse-y la Medaya d'Oru de la Real Orde del Méritu Deportivu. Darréu protagonizó la campaña de promoción d'una coleición de moda baño de la cadena de supermercaos Carrefour. El 15 de payares participó na cuarta edición del Euskalgym, celebráu per primer vegada en Bilbao, onde actuó al pie d'Ortzi Acosta (Cid yá participara nel eventu en 2006 y en 2007). En 2010 protagonizó la campaña nacional d'imaxe de #Marca Estremadura xunto al deportista José Manuel Calderón y el cantante Huecco. El 14 de payares d'esi añu volvió actuar nel Euskalgym al pie d'Ortzi Acosta.
En marzu de 2011 publicó Estupenda en 9 selmanes y media, llibru escritu xunto al entrenador Juan Arrallo. El 18 de xunu d'esi añu foi homenaxada al pie de la so antigua entrenadora Iratxe Aurrekoetxea nel II Troféu Internacional Ciudá de Barcelona de Ximnasia Rítmica, y el 12 de payares volvió actuar nel Euskalgym, esta vegada al pie de ximnastes del Club Beti Aurrera. En payares de 2012 llanzó la so propia llinia de pulseres, denominada #unadealmudena. Pa xineru de 2013 foi nomada embaxadora de la Fundación Laureus España.
N'ochobre de 2014 publicáronse los dos primeros volúmenes de Olympia, una serie de cuentos infantiles escritos por ella mesma ya ilustraos pola tamién ex-ximnasta Montse Martín que tán inspiraos na so vida deportiva. El 8 de payares de 2014 actuó de forma sorpresa al pie de Rubén Orihuela y Jorge Blass nuna exhibición mientres la IX Gala Internacional de Ximnasia Rítmica Euskalgym, que se celebró per primer vegada en Vitoria.
En xunetu de 2015, Almudena #realcontrar en Bulgaria cola so antigua entrenadora, la exseleccionadora nacional Emilia Boneva, momentu que la ximnasta compartió na so web. El 7 de payares de 2015 volvió actuar nel Euskalgym de Vitoria al pie de Jorge Blass. El 23 de xunetu de 2016 foi una de les figures destacaes de la ximnasia rítmica española convidaes a la Gala 20ᵘ Aniversariu de la Medaya d'Oru n'Atlanta '96, celebrada en Badajoz. El 22 d'ochobre de 2016 actuó de nuevu con Jorge Blass nel Euskalgym de Vitoria. Un añu dempués, el 18 de payares de 2017, participó nel Euskalgym con una actuación conxunta como homenaxe a los oríxenes de la rítmica teniendo como fondu sonoru una narración de la mesma Cid y les temes «The Haunted Ocean 1» de Max Richter y l'aria Nessun dorma de Giacomo Puccini (música del so montaxe con cinta de 2007 - 2008, exerciciu final de la so carrera), esta postrera interpretada en direutu pol pianista David Juárez. Tamién actuaron na mesma Anna Bessonova, Salome Pazhava, Aleksandra Soldatova, Melitina Staniouta, Neviana Vladinova, Viktoria Mazur, Polina Berezina y Eneko Lambea.
Na actualidá dedica gran parte del so tiempu a la formación interpretativa y comenta al pie de Palombu del Ríu les competiciones de ximnasia rítmica al traviés de Teledeporte. Dende 2016 collaboró davezu amás nel programa de radio Anda yá de Los 40.
Carrera como actriz
Almudena interpretó dellos papeles como actriz, participando nun episodiu d'Un paso adelante en 2005, en series d'Internet como Becarios en 2010 o Difficult Existence en 2012, o nel episodiu 23 de la segunda temporada de La xira (tituláu «La gran escapada») interpretándose a sigo mesma, nel novenu capítulu de la primer temporada d'El don d'Alba y nel segundu capítulu de la segunda temporada de Fráxiles. Amás, protagonizó dellos curtiumetraxes, como Llárimes y sorrises (2010), Ginkgo (2010), Métodu inocente con Javier Ríos y Javier Cidoncha (2013), Tolos sentíos con Llorenç González y Mar Campra (2014) o La carta con Luis Larrodera (2014). Coles mesmes actuó na obra de teatru La cocina (2016).
Legáu ya influyencia
miniaturadeimagen|233x233px|Natalia García frente a un póster d'Almudena Cid nel CAR de Sant Cugat (2013). La excapitana del conxuntu español Ana María Pelaz declaró nuna entrevista en 2009 qu'Almudena Cid «demostró que con 28 años puede tase ende». La ximnasta de la seleición nacional Natalia García caltién dende la so infancia un estrechu venceyu y amistá con Almudena. En 2014, García manifestó asina la importancia de Cid na so carrera:La mesma Almudena falaba asina nuna entrevista en 2013 sobre la so retirada y el legáu más significativu que cree que dexó na ximnasia rítmica:
Na cultura popular
Ente otres apaiciones na cultura popular, Cid inspiróse na so propia vida pa crear el personaxe d'Olympia, que protagoniza la serie de cuentos infantiles Olympia (2014), escritos por Almudena ya ilustraos por Montse Martín. Coles mesmes, el rellatu de la vida de les ximnastes na concentración nacional mientres los primeros años n'activu d'Almudena ta presente na autobiografía novelada Llárimes por una medaya (2008), escrita por Tania Lamarca y Cristina Gallu. Una reseña de la carrera deportiva de Cid apaez nel llibru Enredando na memoria (2015) de Palombu del Ríu, y una amplia entrevista ye recoyida nel llibru 30 deportistes vascos de lleenda (2016) de Roberto Bascoy y Sergio Vegues. Almudena Cid apaez amás como una de les 5 ximnastes españoles ilustraes nel llibru Pincelaes de rítmica (2017) de Montse y Manel Martín.
A nivel de club
Cid tien 8 títulos de campeona d'España nel concursu xeneral de la categoría d'honor (1995, 1996, 1999, 2001, 2002, 2005, 2007 y 2008), siendo la segunda ximnasta que más llogró. Amás, sumando los oros del concursu xeneral y los consiguíos nes finales por aparatos, llogró un total de 40 na categoría d'honor del Campeonatu d'España.
Seleición española
Almudena ye la única ximnasta rítmica que tuvo nes finales de cuatro #Xuegos Olímpicos: Atlanta 1996 (9ª), Sydney 2000 (9ª), Atenes 2004 (8ª) y Beixín 2008 (8ª). Nos dos últimos llogró'l diploma olímpicu. Ente los sos llogros ta tamién el participar en #doce Campeonatos Europeos y nueve Mundiales. El so títulu deportivu más reseñable ye'l so trunfu na competición individual de los Xuegos Mediterráneos d'Almería 2005.
Toluca (conceyu)
Toluca ye un municipiu al oriente del Estáu de Méxicu, en Méxicu y ye la capital del estáu. Llenda colos conceyos mexicanos de Zinacantepec, Almoloya de Juárez, Metepec, Calimaya, Otzolotepec, Lerma y Temoaya. El so área ye de 108.34 km², y la población de 4.428.080 habitantes. La capital municipal ye Toluca de Lerdo, la segunda población ye Calixtlahuaca.