cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Las Rozas de Valdearroyo
Alministración
miniaturadeimagen|280x280px|Vista de Las Rozas de Valdearroyo. Les siguientes tables amuesen los resultaos de les eleiciones municipales celebraes nel añu 2003 y 2007.
Fernando Morán
Fernando Morán puede referise a:
Movimientu LGBT
thumb|195px|[[Bandera arcoíris, símbolu del movimientu LGBT.]]
Llámase movimientu LGBT al movimientu social y políticu que llucha contra la discriminación y la homofobia, y a favor de la equiparación y reconocencia de derechos de les persones lesbianes, gais, bisexuales, tresxéneros y transexuales. Nos últimos años el movimientu incluyó tamién otros coleutivos rellacionaos cola sexualidá, como los qu'integren les persones intersexuales, queer, osos, poliamoroses, ente otres. Ye habitual afirmar que'l movimientu LGBT empecipiar n'Occidente col «movimientu de lliberación LGBT», que de normal se considera surdíu en 1969 colos disturbios de Stonewall n'Estaos Xuníos. Sicasí diverses investigaciones fueron revelando en diverses cultures, qu'esisten dende'l mundu antiguu, movimientos impulsaos por persones que coinciden colos términos modernos de la sigla LGBT. Una de les principales aiciones del movimientu LGBT ye'l Día del Arguyu LGBT, usualmente por aciu manifestaciones multitudinaries, dedicaes centralmente a exteriorizar ante la sociedá l'arguyu que sienten les persones participantes de ser coherentes colos sos deseos, orientaciones ya identidaes.
Los siete sabios del monte de bambú
thumb|250px|[[Rouen Ji (210–263), el mayor poeta del so tiempu y unu de los primeres activistes precursores del movimientu LGBT.]] Los siete sabios del monte de bambú fueron un grupu de filósofos, poetes y músicos chinos, de la corriente qingtan (pura conversación) del taoísmu, nel entamu de la dinastía Jin (265-420). L'historiador Louis Crompton comparar col movimientu hippie surdíu n'Estaos Xuníos nel sieglu XX. El grupu xeneró un movimientu cultural críticu de les intrigues, la corrupción y la agobiante atmósfera de la vida cortesana mientres les lluches polítiques del periodu de los Tres Reinos, proponiendo un estilu de vida senciellu y llibertariu, basáu na amistá y la comunión cola naturaleza. Dientro del espíritu llibertariu del movimientu taben almitíes les rellaciones homosexuales. Siquier dos de los siete sabios, Xi Kang y Rouen Ji -consideráu un activista antisistema y el mayor poeta del so tiempu-, caltuvieron una rellación amoroso y sexual (similar a lo que n'Occidente se denominaría homosexualidá dellos sieglos dempués) sobre la qu'escribieron testos de celebración.
La comunidá hijra
thumb|250px|Grupu de [[hijra|hijres en Bangladesh.]]
Nel subcontinente indiu esiste dende antiguu una comunidá identificada por un xéneru llamáu "hijra" (pronunciáu /jishra/) o "aravanis": "Nun son homes nin muyeres. Puramente nun son transexuales nin travestis. Tampoco son necesariamente eunucos, nin intersexuales, nin homosexuales. Más bien considérense 'transgender'". Trátase d'identidaes que nun tienen un equivalente exactu na terminoloxía occidental sobre xéneru y sexu.
Les persones hijras tienen un fundamentu relixosu y rellacionen la so identidá con una creencia del sieglu IX, según la cual el dios Krisna, al oyer a Iraván que se llamentaba por ser virxe, tresformar na diosa Mojini. Por esta razón cada añu realiza una pelegrinación de hijras a Kutayan, al sur de la India, pa celebrar les sos bodes col dios. Pa esta ocasión, vistir con gales de novia. Como'l maríu guerreru muerre, les hijras convertir en viudes, y corten les sos pulseres y adornos festivos. Per otra parte, les persones hijras usualmente sienten devoción pola diosa Bahuchara Matu y Shiva, anque tamién esiste un importante grupu que pertenez al Islam. Considérase que tienen los sos oríxenes nos testos del Ramayana y el Mahabharata.
Mientres los sieglos d'invasión mongola, les hijras ocupaben emplegos de toa condición: dende neñeres hasta puestos d'altu rangu, como'l de conseyeru d'Estáu del emperador mongol. Nesa dómina les hijras llegaben a tener tierres, palacios, templos y sirvientes a la so disposición ya inspiraben fe y respetu. Delles hijras realicen un ritu de iniciación tradicional llamáu nirwaan, mientres el cual dar# en la remoción del pene, l'escrotu y los testículos.. Cola invasión británica de la India, les autoridaes occidentales buscaron erradicar a les persones hijras, consideraes como "una fienda na decencia pública". Dispúnxose la so penalización como "tribu criminal" y aplicóse-yos la Llei de Tribus Criminales (Criminal Tribes Act) de 1871, sometiéndoles a rexistru compulsiva, monitoreo estrictu y estigmatización pa tola vida. Depués de la independencia disponer en 1952 la so despenalización pero l'estigma siguió. A fines del sieglu XX relaxóse la persecución d'esti coleutivu, llegando una jisra a ser electa alcalde d'un pueblu de la India. Magar ello la discriminación sigue siendo una constante, anque popularmente la comunidá ye bien respetada por cuenta de que atribúyese-y el poder de bendicir o arrenegar les nacencies. En Paquistán, India y Bangladesh, les persones hijras son oficialmente reconocíes como un tercer xéneru poles lleis.
Kukai y el shudō
thumb|250px|El monxu xaponés [[Kūkai (774–835) foi unu de los primeres activistes conocíos precursores del movimientu LGBT.]]
Kūkai (空海?) conocíu tres la so muerte como Kōbō-Daishi (弘法大師?) (弘法大師 El Gran Maestru Propagador de la Enseñanza Budista), foi'l fundador de la secta de budismu Shingon en Xapón nel sieglu IX. Atribúyese-y tamién la creación del shudō (衆道), una corriente promotora de la homosexualidá y la bisexualidá masculina estructurada pola edá, que prevaleció na sociedá samurái hasta'l fin del sieglu XIX. La pallabra ye una abreviatura del términu wakashudō (若衆道), «El camín del nuevu home» o lliteralmente dichu, «La vía del "mozu"' (若 waka) "home" (衆 shū)». A pesar de l'atribución del amor masculino a Kūkai, los raigaños de la valoración positiva de la homosexualidá nel Xapón remontar a dalgunos de los primeros testos en xaponés tales como'l Kojiki (古事記) y el Nihon Shoki (日本書紀).
La práctica del shudō goció d'alta estima na cultura xaponesa y foi afalada, especialmente dientro de la clase samurái. Consideróse que yera beneficiosu pa los homes nuevos, enseñándo-yos la virtú, la honestidá y l'apreciu de la guapura. El so valor oldeaba cola desvalorización del amor ente varones y muyeres, al que se-y atribuyía l'efeutu negativu de feminizar a los homes.
Gran parte de la historia y la lliteratura de ficción de la dómina emponderó la guapura y valor de los mozos fieles al shudō. Ente elles destácase El Gran Espeyu del Amor ente Homes (男色大鏡 Nanshoku Ōkagami) d'Ihara Saikaku, publicada en 1687, una de les obres dedicaes a emponderar la homosexualidá más importante de la lliteratura mundial.
Col aumentu nel poder y la influyencia de los comerciantes, el shudō foi adoptáu tamién poles clases medies, y les espresiones homoerótiques en Xapón empezaron a tar más estrechamente acomuñada colos actores itinerantes kabuki conocíu como tobiko (飛子), "mozos voladores", que trabayaben como prostitutos. Nel periodu Edo (1600-1868), el shudō conflúi con otru movimientu que combinaba homosexualidá ya identidá tresxéneru, espresada nos actores de kabuki conocíos como onnagata -forma femenina- pola so la reproducción de roles femeninos), según colos kagema, prostitutos que trabayaben en chamizos especializaos llamáu kagemajaya (陰間茶屋: cases de té kagema). Tanto los actores kabuki como los kagema fueron bien solicitaos polos nobles de la dómina, que nun refalgaben la práctica danshoku/nanshoku, o d'amor masculino. El Monte Koya, onde s'atopa'l monesteriu de Kobo Daishi, foi históricamente un símbolu del amor masculino.
A partir de la restauración Meiji y la occidentalización de Xapón dende fines del sieglu XIX, el cristianismu empezó a influyir fuertemente nel cambéu de los valores tradicionales, dando llugar a una cultura de desvalorización y persecución de la homosexualidá, que llevó a la declinación del shudō.
Ghulamiyyat
En Persia mientres los sieglos VIII y IX, esistieron les ghulamiyyat (declinación femenina de ghulam, un tipu de varones nuevos eternamente célibes, que según el Corán van tar al serviciu de les muyeres xustes cuando lleguen al Janah el día del Yaum al-Qiyamah), nueves muyeres que combinaben munches carauterístiques del xéneru masculín (vistimienta, corte de pelo, bigotes pintaos, nomes varoniles), simultáneamente con otres carauterístiques del xéneru femenín (maquillaxe, llabios pintaos, ceyes depiladas, usu de xoyes). Les ghulamiyyat considerábense muyeres, nun despintaben nin faxaben los sos pechos, calteníen rellaciones amoroses con varones, que los sos nomes pintaben nes mexelles y tába-yos dexáu participar n'eventos prohibíos pa muyeres, como les engarradielles de perros, les carreres de caballos y los xuegos d'axedrez.
Les ghulamiyyat apaecieron en tiempos del sultán Harun al-Rashid (766-809) y según la historiadora Shereen El Feki, tuvieron de moda y algamaron una gran aceptación social en Bagdag. Fueron protagonistes d'un xéneru lliterariu especialmente dedicáu a elles, que'l so máximu esponente foi'l poeta Abu Nuwas (747-815), célebre pola so poesía en llingua árabe de celebración del amor non heteronormado.
Sociedá de la Orquídea Dorada
La Sociedá de la Orquídea Dorada (金兰会), tamién conocida como Amigues del Corazón, foi un movimientu femenín secretu fundáu alredor de 1644 na provincia de Guangdong, China, p'acoyer a les muyeres que se negaben a aceptar el matrimoniu heterosexual, col fin de formar comunidaes puramente femenines, qu'incluyíen les uniones sexual y amorosu ente muyeres, formalizaes por aciu l'aprobación familiar, una ceremonia matrimonial y un pactu de fidelidá. Les persones contrayentes yeren denominaes "esposa" y "home" y nes sos rellaciones sexuales solíen utilizar dildos. Les muyeres xuníes en matrimoniu lésbicu recoyíen el so pelo en rodetes pa exteriorizar la so condición. La Sociedá almitía tamién rellaciones lésbiques de muyeres casaes en matrimonios heterosexuales. Les pareyes del mesmu sexu podíen formar families, por aciu l'adopción de neños güérfanos o abandonaos, ya inclusive podíen adoptar neñes que tomaren el xuramentu d'adoptar los valores lésbicos de la Sociedá. La Sociedá de la Orquídea Dorada emponer polos valores xenerales del budismu, qu'aceptaba la posibilidá de que dos persones destinaes a tar xuntes reencarnaran en persones del mesmu sexu. La Sociedá sumió a empiezos del sieglu XX, cuando la influencia occidental promovió una fuerte represión de la homosexualidá. Na sociedá china actual, la espresión "hermanes orquídea dorada" significa "amigues de l'alma dispuestes a morrer pola otra".
Secta de Hu Tianbao
thumb|250px|El to'er Shen, Dios Coneyu o Dios de los Homosexuales, deificación de [[Hu Tianbao.]]
La secta de Hu Tianbao ye un movimientu relixosu taoísta entá esistente en China, col fin de promover y amparar l'amor homosexual. Surdió mientres los primeros años de la dinastía manchú Qing, cerca de 1644, arriendes de la deificación de Hu Tianbao, un mozu namoráu d'un funcionariu de la provincia de Fujian, que foi castigáu por esti postreru hasta morrer, depués de que lo afayara espiándolo. Fujian ye una rexón de China na que los matrimonios ente varones tienen una llarga tradición y aceptación cultural.
Hu Tianbao convirtióse entós nuna deidá relixosa, La to'er Shen o Dios Coneyu. La creencia narra que los funcionarios del submundo consideraron que la falta cometida por Hu Tianbao fuera motivada nel amor, siendo la muerte un castigu escesivu, razón pola cual decidieron reparar la inxusticia convirtiéndolo nun dios proteutor del amor homosexual. Poco dempués de la so muerte, Hu apaecer al so amáu pa dici-y les siguientes pallabres:
El templu efeutivamente foi construyíu y el cultu siguió discretamente mientres casi un sieglu antes d'atraer l'atención de l'autoridá. El primeru en dar testimoniu del cultu foi Zhu Gui (1731-1807), intendente del circuitu de tasación del granu de Fujian en 1765, nel so llibru Cultos prohibíos ya inmorales. Zhu Gui describió la estatua del templu como «dos homes abrazaos; la cara d'unu daqué canoxa pola edá y l'otru tienru y maciu». Prosigue cola descripción del cultu: Si'l pidimientu tuviera ésitu, los creyentes volvíen al templu, conocíu como «Pequeñu Templu Oficial», pa embadurnar la boca del dios con intestinos de gochu entemecíos con azucre.
La estatua y les tablillas de madera atopáu nel templu fueron destruyíes por Zhu Gui nun intentu de «ameyorar el nivel moral» de los habitantes de Fuzhou. El templu foi destruyíu polos xaponeses mientres la Segunda Guerra Mundial. Más apocayá la secta de Hu Tianbao tuvo actividá en Taiwán.
Movimientu tresxéneru nel teatru chinu
thumb|250px|Los personaxe tan (femeninos) interpretaos por varón, fixeron famosu'l movimientu tresxéneru na [[Ópera de Beixín.]]
El teatru chinu (conocíu como "ópera china") recurrió tradicionalmente a actores y actrices que representaben personaxes que nun se correspondíen col so xéneru. El costume empecipiar pa los actores varones que representaben muyeres a empiezos de la dinastía Tang (617-918) y p'actrices muyeres que representaben varones (kunsheng), siquier dende'l sieglu XIII. El teatru chinu xeneró a partir de los últimos años del sieglu XVIII un estilu que se volvería preeminente y tomaría el nome de "Ópera de Beixín". L'apaición de la Ópera de Beixín coincidió cola prohibición pa les muyeres d'actuar nel teatru y pa los funcionarios d'asistir a los prostíbulos, fechu que motivó a éstos postreros a buscar rellaciones sexuales colos homes y persones tresxéneru qu'interpretaben los personaxes tan (femeninos). La combinación d'eses circunstancies llevó non solo a ampliar la importancia de la interpretación drámática tresxéneru, sinón tamién a combinar la mesma cola homosexualidá de munchos de los actores, los procesos de feminización y les rellaciones non heterosexuales.
El movimientu tresxéneru nel teatru chinu, entepasó la so función puramente dramática, pa espresar fondes y antigües rellaciones ente la cultura china, la homosexualidá y les identidaes tresxéneru y transexuales. L'historiador Siu Leung diz que "el clímax de la figura de sexualidá ambigua del personaxe tan como una obsesión cultural, asocedió na era dorada de la Ópera de Beixín, ente los años 1920 y 1930, rematando nel cuerpu del postreru iconu Mei Lanfang (1894-1961)". La película china Farewell My Concubine de 1993 (Bàwáng Bié Jī; chinu tradicional: 霸王別姬, chinu simplificáu: 霸王别姬, que se traduz lliteralmente como El gran señor abandona al so concubina) dirixida por Chen Kaige, tien como tema la vida de dos actores tresxéneru de la Ópera de Beixín.
Movimientu tresxéneru nel teatru xaponés
thumb|250px|Akifusa Guraku, [[onnagata del teatru kabuki actual.]]
De manera similar al teatru chinu, el teatru kabuki de Xapón foi l'ámbitu en que se desenvolvió un importante movimientu homosexual, bisexual y tresxéneru, alredor de la figura de los wakashu kabuki (actores adolescentes masculinos), especialmente aquellos qu'interpreten papeles femeninos, llamaos onnagata 女形. De manera similar a lo qu'asocedió en China, el movimientu tomó fuercia depués de 1629, cuando'l Shogunato Tokugawa (Edo) prohibió a les muyeres actuar nel teatru y los personaxes femeninos fueron representaos por homes, una especialidá dramática qu'empecipiara Izumo non Okuni en 1603. El movimientu coincidió cola puxanza social de les clases comerciantes, qu'adoptaron antigües tradiciones samurái, como'l shudō. La combinación de dambos movimientos llevó a que los actores onnagata fueren oxetu del deséu per parte de los homes ricos, quien empezaron a establecer rellaciones amoroses y sexuales colos onnagata, munches vegaes en cuenta de favores económicos.
A mediaos del sieglu XVII, el gobiernu xaponés prohibió los personaxes onnagata nel teatru kabuki, pero la presión de los intereses económicos venceyaos al teatru y l'amplitú qu'algamaren les shudo, llevaron la política represiva del shogunato al fracasu y a que'l movimientu reiniciárase pocu dempués. Una de les midíes tomaes pol gobiernu, pa reprimir la homosexualidá derivada del kabuki, foi prohibir que los actores onnagata adoptaren un perfil femenín, ordenando ente otres coses que se cortaren el pelo como homes adultos. Sicasí la resultancia tuvo lloñe d'amenorgar les rellaciones homosexuales, nin les respresentaciones tresxéneru, y pela cueta tuvo como efeutu estendeles tamién ente persones adultes, estableciendo nuevos códigos eróticos y nueves representaciones de xéneru qu'enchieron les que fueren establecíes pa les muyeres.
La guapura y sensualidá de los onnagata foi comparada colos célebres íconos femeninos. Pero Katherine Mezur, nel so llibru de 2005 Beautiful Boys/Outlaw Bodies: Devising Kabuki Female-Likeness (Mozos formosos/cuerpos illegales: el diseñu d'apariencia femenina nel kabuki) analiza refechamente la implicancia de xéneru de los onnagata, y pon de manifiestu que'l teatru kabuki nunca pretendió asonsañar el xéneru femenín, sinón construyir un xéneru orixinal d'apariencia femenina, entamáu sobre la base del cuepo masculín adolescente, con vistimientes, xestos, maquillaxe y cortes de pelo especialmente diseñaos pa xenerar fantasía y tresmitir sensualidá y erotismu de manera dramática:
Dalgunos de los más famosos onnagata fueron Murayama Sakon (act. 1624-1652), Ukon Genzaemon (act. 1655-1660), Tamagawa Senojō (act. 1648-1673), Matsushima Hanya (act. 1675-1686), Yoshizawa Ayame I (1673-1729), Sawamura Tanosuke III (act. 1845–78), Bandō Tamasaburō V (n. 1950), Taichi Saotome (n. 1990).
Mojing Dang (Partíu Tribadista)
Mojing Dang (磨鏡黨, lliteralmente Partíu d'Estregar l'Espeyu, espresión avezada pal tribadismu) foi una sociedá lésbica semi-secreta qu'actuó en Shanghai dende fines del sieglu XIX y que se consideraba descendiente de los Diez Hermanes, una asociación lésbica de monxes budistes activa en Chaozhou dende dellos sieglos antes. El clan taba lideráu por una muyer cantonesa y tuvo activa mientres unos venti años. La espresión mojing (磨鏡, de mo estregar y jing espeyu) aludía al tribadismu, práctica sexual que la cla promovía y que consiste nel frotamiento de les vulves y clítoris de dos muyeres, una cola otra. La pallabra mojing ye d'usu habitual en China pa referise despectivamente al lesbianismu.
Primer movimientu homosexual européu
Na segunda metá del sieglu XIX, la mayoría de los países del mundu yá nun castigaben o nunca castigaren los actos homosexuales o tresxéneru. Sicasí, delles potencies occidentales, ente elles l'Imperiu Británicu, Estaos Xuníos y Alemaña, calteníen figures d'orixe bíblicu de la Europa medieval, como los delitos de sodomía o de fornicación ente varones, que yeren utilizaos pa encarcelar principalmente a varones homosexuales y "travestis". Esta situación represiva fizo que, n'Alemaña y en menor midida n'Inglaterra, apaecieren nel postreru terciu del sieglu, iniciatives esixendo la despenalización de los actos homosexuales y el travestismu.
De primeres fueron aiciones individuales de los primeres activistes como les de Heinrich Hössli (1784-1864), Karl Heinrich Ulrichs (1825-1895) o Károly Mária Kertbeny (1824-1882). Escontra'l final del sieglu en Alemaña empezaron a entamase asociaciones coles mires de llograr la despenalización de les práutiques homosexuales y tresxéneru. En 1897 crear en Berlín el Comité Científicu Humanitariu (Wissenschaftlich-humanitäres Komitee, WhK) pa lluchar contra'l artículu 175 del códigu penal y pola reconocencia social de los homosexuales y persones tresxéneru, convirtiéndose asina na primer organización pública de defensa de derechos de los homosexuales y persones tresxéneru del mundu. El Comité Científicu Humanitariu consiguió axuntar unes 5000 firmes de notables ciudadanos pidiendo la eliminación del artículu 175 y llevó el pidimientu al Reichstag en 1898, pero nun foi almitida al ser namái sofitada pola minoría del Partíu Socialdemócrata. Nel Reinu Xuníu onde la presión policial yera mayor tamién surdió un amenorgáu grupu d'activistes na clandestinidá como Edward Carpenter (1844-1929) o los integrantes de la Orde de Queronea.
En 1903 creóse otra destacada organización gai la Gemeinschaft der Eigenen (Comunidá de los mesmos), fundada por Adolf Brand xunto con Benedict Friedlaender y Wilhelm Jansen, que'l so ideal yera l'amor homosexual ente homes viriles y la pederastia según el modelu griegu. Los sos miembros atopábense intelectualmente cerca de les idees de Gustav Wyneken sobre'l Eros pedagóxicu y defendíen la masculinidad de los homes gais. Refugaben de forma frontera les teoríes médiques de la dómina sobre la homosexualidá, como la teoría de los estadios sexuales entemedios de Magnus Hirschfeld y el Comité Científicu Humanitariu, al considerar qu'arrobinaben l'estereotipu d'homosexual amuyeráu; polo qu'entraron frecuentemente en discutiniu, anque tamién collaboraron de volao con ellos na década de los años 1920 pa lluchar contra'l artículu 175. La Gemeinschaft der Eigenen amás de la llucha política entamaba tou tipu d'actividaes culturales y al campu pa gais, y publicaron Der Eigene (El mesmu) la primer revista homosexual regular del mundu (1896) (antes Karl Heinrich Ulrichs publicara yá en 1870 la revista Urnings, de la que namái s'editó un númberu). Apaecieron noveles y llibros de too tipu.
Surdieron más organizaciones disidentes cola organización de Hirschfeld. Hans Kahnert, fundó nos años 1920 la Asociación de l'Amistá Alemana destinada a formar llazos de camaradería ente los homosexuales alemanes. Abrióse un centru en Berlín con xuntes selmanales y que publicaben un boletín tamién selmanal llamáu Die Freundschaft (L'amistá). En 1921 l'asociación llanzó un llamamientu a l'aición por que los homosexuales alemanes participaren na reforma llegal:
L'ámbitu cultural tamién reflexó esti clima reivindicativu. La llibertá de prensa qu'hubo mientres la República de Weimar facilitó que surdieren gran númberu de publicaciones sobre la homosexualidá. Mientres el Periodu d'enteguerres publicáronse trenta diarios, revistes y boletinos distintos dirixíos a homosexuales. En 1919 realizóse la primera de delles películes de temática homosexual n'Alemaña, Anders als die Andern (Distintu a los demás), interpretada por Conrad Veidt, que narra la hestoria d'un homosexual víctima de chantaxe, que desesperáu pide ayuda a un médicu famosu (interpretáu pol mesmu Magnus Hirschfeld) que termina suicidándose pola presión social. Y en 1921 fundóse'l grupu de teatru homosexual Theater des Eros. Inclusive en 1920 compúnxose'l primer himnu homosexual Das lila Lied (el cantar violeta).
Movimientu homófilo
Denominóse movimientu homófilo al movimientu homosexual surdíu tres la Segunda Guerra Mundial, aproximao ente 1945 y finales de la década de 1960. El términu «homófilo», del griegu ομος (homos, 'igual') y φιλία (filía, 'amor'), foi adoptáu polos grupos d'esta dómina como alternativa a la pallabra homosexual, pa enfatizar l'amor en llugar del sexu, y alloñar de la imaxe negativo y estereotipao del homosexual sexualmente promiscuo. La pallabra foi creada por Karl-Günther Heimsoth na so tesis doctoral de 1924,  Hetero y homófilo .
Pretendíen consiguir l'aceptación de los homosexuales y consiguir que fueren miembros respetables de la sociedá al traviés de dos medios: l'espardimientu de la conocencia científica sobre la homosexualidá, que desterrara mitos negativos, y l'alderique pa intentar convencer a la mayoría de la sociedá de que, a pesar de les diferencies que s'amenorgaben al ámbitu priváu, los homosexuales yeren persones normales y honraes. Considerar a estos grupos políticamente moderaos y cautelosos en comparanza colos movimientos LGBT tantu precedentes como colos que-yos asocedieron. Hubo dalguna esceición más radical como'l comunista norteamericanu Harry Hay. Sicasí, pocos taben dispuestos a salir del armariu, yá que s'arriesgaben a ser encarcelaos na mayoría de los países occidentales y la homofobia imperaba na opinión pública de la dómina.
Nesti periodu formaron delles organizaciones homófilas en diversos países d'Europa y América como la holandesa COC, los daneses Forbundet af 1948 y International Homosexual World Organisation; les norteamericanes Mattachine Society y Daughters of Bilitis; y los ingleses Homosexual Law Reform Society y Campaign for Homosexual Equality. Una de les principales xeres que realizaron los grupos homófilos foi la de publicar revistes qu'espublizaren les conocencies científiques sobre homosexualidá y trataren la tema dende un puntu de vista positivu, ente estes publicaciones destacaron Der Kreis, Arcadie y ONE, Inc.
El términu homófilo cayó en desusu col cayente del movimientu y les sos organizaciones al surdir el movimientu de lliberación gai a partir de 1969.
Movimientu de lliberación LGBT
thumb|200px|Manifestantes a favor de los derechos civiles de los homosexuales en Nueva York en 1976.
Con oxetu de conmemorar el primer aniversariu de la revuelta de Stonewall, el GLF entamó una manifestación pacífica dende Greenwich Village hasta Central Park, a la qu'allegaron ente 5.000 y 10.000 homes y muyeres. Dende entós y hasta güei, la mayor parte de les festividaes del Arguyu LGBT celébrense alredor d'esta fecha, definida por D'Emilio como “la cayida d'una forqueta oyida en tol mundu”.
L'ésitu y consecuencies de los disturbios de Stonewall deber en gran midida al cambéu de mentalidá xeneral que se produxera na sociedá nos años 60, promovida pola revolución sexual, el movimientu feminista y la llucha polos derechos civiles de les minoríes raciales. Stonewall representa un puntu d'inflexón na organización de los coleutivos y la interconexón de la subcultura gai, camudando radicalmente'l so programa políticu. Ente que los activistes de les xeneraciones anteriores llucharen sobremanera por una mayor aceptación, les xeneraciones siguientes a Stonewall van esixir la reconocencia social, la integración y equiparación de derechos completa. thumb|left|200px|Bandera del arguyu esventolexando nun cielu soleyeru.
Na mayor parte d'Europa y América consiguióse la despenalización de la homosexualidá, non ensin dificultaes yá qu'en países democráticos como en EE.UU tuvo que ser el tribunal Supremu'l que derogara les lleis de sodomía que persistíen en 2003. La siguiente reivindicación de los coleutivos nos finales del sieglu XX y l'empiezu del sieglu XXI, amás de lluchar pola despenalización de les práutiques homosexuales nel restu del mundu, foi consiguir la reconocencia de les uniones civiles y el matrimoniu ente persones del mesmu sexu pa oldear los derechos de les pareyes homosexuales al del restu de los ciudadanos en materies tan comunes como heriedu, accesu a la seguridá social del compañeru, beneficios fiscales, etc.
El primer estáu del mundu en llegalizar los matrimonios homosexuales fueron los Países Baxos en 2001, produciéndose'l primer matrimoniu nel conceyu Ámsterdam el 1 d'abril d'esi mesmu añu.
Siguieron a los Países Baxos en reconocer los matrimonios homosexuales, Bélxica (2003), España (2005), Canadá (2005), Sudáfrica (2006), Noruega (2009), Suecia (2009), Portugal (2010), Islandia (2010), Arxentina (2010), Dinamarca (2012), Brasil (2013), Uruguái (2013), Nueva Zelanda (2013), Francia (2013), Luxemburgu (2015), Estaos Xuníos (2015), Irlanda (2015), Colombia (2016), Finlandia (2017), Malta (2017), Alemaña (2017) y Australia (2017). Nel Reinu Xuníu ye llegal dende'l 2014, sacante n'Irlanda del Norte. En Méxicu, el matrimoniu homosexual ye llegal en dellos estaos.
Amás munchos estaos europeos y americanos aprobaron lleis que dexen la unión civil a les pareyes homosexuales, con distintos graos de semeyanza a les uniones matrimoniales.
Nacionalismu queer
Ye un tipu de nacionalismu que se rellaciona col movimientu homosexual. Esti nacionalismu busca la emancipación d'homosexuales por cuenta de que básase na idea de que los homosexuales nun son un grupu de seres humanos con conductes sexuales minoritaries, sinón que son un pueblo por cuenta de la so cultura específica y costumes.
Les idees sobre esti nacionalismu van dende la creación d'un estáu-nación a una estructura de comunidá similar a la comunidá china Tong.
Bibliografía
Deitcher, David (ed.) (1995). The Question of Equality: Lesbian and Gay Politics in America Since Stonewall, Scribner. ISBN 0-684-80030-6
LGBTIQ
Federación d'Axedrez del Principáu d'Asturies
La Federación d'Axedrez del Principáu d'Asturies (tamién conocida poles sos sigles FAPA) ye l'organismu afiliáu a la Federación Española d'Axedrez responsable de les competiciones oficiales d'axedrez del Principáu d'Asturies. La so sede atopar en Xixón y el so presidente ye'l xugador y árbitru Mario Menéndez Menéndez.
Anguaño los clubes pertenecientes a esta federación son Axedrez Valdesva, Alfil Atenéu La Calzada, Atenéu Obreru 1881, Agrupación Deportiva El Frontón, Uviéu 93, Antonio Rico, Casino de la Felguera, Centru Social Ciudá Naranco Axedrez, Club Axedrez Al Pasu, Club Axedrez Candás, Club Axedrez Siero, Club Axedrez Heladeria Ferretti, Club de Axedrez Pablo Morán, Club Deportivo Universidá d'Uviéu, Grupu 64, Grupu de Axedrez Mieres del Camín, Grupu d'Empresa Ensidesa d'Axedrez, Peña Ajedrecística Gradense, Real Uviéu Axedrez, Real Grupu de Cultura Cuadonga, Club Axedrez San Juan Bautista y Torre de Llanes.
Los clubes con cuenta de que la temporada 2015 ganaron el Campeonatu d'Asturies por equipos son el Universidá d'Uviéu (14 vegaes), el Grupo Cuadonga (12 vegaes), el Centru Asturianu de Xixón (7 vegaes), el Ateneo Xovellanos (6 vegaes), el Ensidesa (4 vegaes), el Campus de Viesques (3 vegaes), el Real Uviéu (3 vegaes), l'Halesa (2 vegaes), l'Asociación Atlética Avilesina (2 vegaes), el CTD Naranco (2 vegaes) y el Dama Negra (1 vegada).
Ente los campeones del Campeonatu d'Asturies individual figuren dellos conocíos a nivel español como Román Torán Albero o Antonio Rico González.
Xuliu César Xermánicu
right|200px|thumb|Xulio César Claudianu Xermánicu. Nerón Claudiu Drusu (Roma, 24 de mayu de 15 e.C.. - Antioquía, 10 d'ochobre de 19 dC.), dende'l 27 de xunu de 4|4 dC, Xuliu César Claudianu, noble y militar romanu que gobernó y pacificó la provincia de Xermania, obteniendo'l nomatu de Xermánicu, col que foi universalmente conocíu, pola mor de les sos victories.
Foi sobrín del emperador Tiberiu, padre de Calígula y hermanu de Claudiu, que-y sucederíen nel tronu ente los años 14 y 54 de la nuesa dómina.
Saint-Seine-l'Abbaye
Saint-Seine-l'Abbaye ye una comuña francesa del departamentu de Côte-d'Or, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Xerez de la Frontera
Xerez de la Frontera ye una ciudá y conceyu d'España asitiáu na provincia de Cádiz, na comunidá autónoma d'Andalucía. La llocución «de la Frontera» alude a la Frontera de Granada, territoriu fronterizu asitiáu ente l'antiguu reinu nazarí de Granada y la Corona de Castiella.
Con una población de 212 830 habitantes en 2016, ye'l conceyu más pobláu de la provincia de Cádiz, el quintu d'Andalucía y en 25ᵘ d'España. Amás, ye la ciudá más poblada del área metropolitana de la Badea de Cádiz-Xerez, tercer conglomeráu urbanu d'Andalucía con una población de 639 994 habitantes y una estensión de 2026,3 km².
Ta asitiada al sur de la península ibérica, asitiada a 12 km del océanu Atlánticu y 85 km del estrechu de Xibraltar. Asitiada nuna posición céntrica y bien comunicada na provincia, Xerez convirtióse nel principal nuedu de comunicaciones y n'unu de los centros loxísticos y de tresportes d'Andalucía occidental. El so tamañu y capacidá de crecedera otorgar mayor dinamismu económicu que'l de la capital provincial.
Los cuatro señes d'identidá de Xerez de la Frontera son el vinu, el caballu, el flamencu y el motociclismu. La ciudá foi y ye internacionalmente conocida dende va sieglos como la capital del vinu pol so famosu Xerez, yá que ta allugada nuna zona fértil pa l'agricultura y la ganadería. Otra de les sos señes d'identidá ye'l caballu, que tien como principal curiosu la crianza del caballu cartuxanu, o tamién denomináu caballu xerezanu, una llinia de cría de caballu andaluz que data del sieglu XV. A la ciudá reconózse-y como'l trubiecu del flamencu dando grandes artistes como José Mercé o Lola Flores ente otros munchos. El Gran Premiu d'España de Motociclismu, celebráu en Xerez de la Frontera, ye unu de los más vistos y visitaos del mundu, rexuntando a cientos de miles de moteros na ciudá xerezana y el conceyu vecín d'El Puerto de Santa María mientres una selmana al añu.
El 27 de mayu de 2009 el Parllamentu d'Andalucía aprobó por unanimidá la declaración del conceyu baxu réxime d'organización de la llei 8/08 Ciudaes de gran población, conocida como llei de grandes ciudaes andaluces. Gran parte del centru históricu de la ciudá ye Bien d'Interés Cultural cola denominación de Conxuntu Históricu Artísticu.
Topónimu
El nome llatín clásicu de Estil Regia, ensin conexón col nome actual, aplicar a una antigua ciudá que s'atopa güei en Meses d'Estil, a unos 11 km del centru de Xerez.
El nome de "Xerez" ye orixinariu de la denominación de Xera, que los fenicios confirieron a la zona onde anguaño s'atopa la ciudá. Darréu, los romanos denominar Ceret o Seret y, tres la llegada de los visigodos, pasaría a denominase "Seritium" o "Xeritium". Cola invasión musulmana, l'asentamientu empezó a consolidase como ciudá y la so denominación evolucionaría a la forma árabe شريش Sherish. Cuando'l Reinu de Castiella tomó Xerez el 9 d'ochobre de 1264 a los musulmanes nel periodu conocíu como la Reconquista, la ciudá pasa a denominase Xerez en castellán medieval, representando'l fonema (similar a la sh inglesa) col grafema «X», como yera regla na dómina. Otros casos similares son Méxicu y Texas. A Xerez añediríase-y al poco tiempu de la Frontera, al atopase na Frontera col Reinu de Granada, y ser escenariu habitual de escaramuzas y enfrentamientos ente dambos reinos. Más de dos sieglos más tarde, tres la conquista de Granada en 1492, Xerez pierde la so condición de ciudá fronteriza definitivamente, pero nun pierde tal denominación. Nel sieglu XVI, el fonema notáu «X» (Xerez) evoluciona hasta'l fonema actual  (j|jota), y nel sieglu XVIII la reforma ortográfica de la Real Academia sustitúi la «X» pol grafema «J» (Jerez).
La forma antigua Xerez quedó asina nel nome que se daba a la ciudá en dellos idiomes estranxeros hasta un pasáu bien recién, y güei sigue influyendo'l nome que se da al vinu de xerez: en portugués y en gallegu xerez, en catalán xerès , n'inglés sherry , en francés xérès , n'italianu xeres , etc; según a los distintos equipos de deportivos de la ciudá Xerez FC, Xerez CD y Xerez DFC.
Protohistoria y Edá Antigua
thumb|Estatua romana d'un torso masculín ya iberorromana d'un lleón procedente d'Estil Regia.
Con presencia humana na zona dende'l Calcolíticu o Neolíticu cimeru atraíos pola riqueza natural del entós esistente Lacus Ligustinus. Nun ta bien clara la identidá d'esos indíxenes colos que s'atoparon los fenicios, pero atribuyir a los tartessos el primer gran asentamientu protohistóricu de la zona alredor del tercer mileniu edC.
En recién escavaciones llevaes a cabu nel mes de xunetu de 2009 nel Alcázar de Xerez apaecieron fondos de cabañes según la buelga de la presencia d'antiguos silos que paez que correspondíen a asentamientos de dómina prehistórica, concretamente del periodu Calcolítico de hai 5000 años.
Dende entós pasaron siete cultures pol términu municipal, tartesia, fenicia, romana, visigoda cristiana, musulmana, xudía y cristiana.
El so nome remontar a la esistencia d'una Xera fenicia, Sèrès, depués intensamente romanizada col nome de Ceret, anque'l so llocalización ye desconocida inda (anque paez qu'esistía nel "Ager Ceretanus"). Foi na dómina romana cuando tuvo una gran importancia la contorna y n'especial ciudá de Estil Regia, que los sos restos arqueolóxicos atópase na barriada rural de Meses d'Estil.
Dómina tartesia-turdetana: Estil Regia
thumb|Estil Regia y otres ciudaes nel [[Tartessos|Reinu de Tartessos.]]
Anque delles teoríes con base científica entá non demostrada apunten escontra una población en Gibalbín, paez que los oríxenes de la ciudá de Xerez remontar a la ciudá d'Estil Regia, fundada polos Tartessos. Estil Regia (del llatín regĭus: real) foi una antigua ciudá asitiada na barriada rural de Meses d'Estil, a 8 km del centru de Xerez. Los sos oríxenes remontar al Bronce Final, en redol a 1200 e.C., como asentamientu fundáu pola antigua civilización tartesia, llegando a la hipótesis de que podría aportar a l'antigua capital del reinu de Tartessos. Otros estudios suxuren la posibilidá de que podría ser una ciudá de l'antigua civilización de l'Atlántida.
Estil Regia, con una estensión de 40 hectárees, asitiábase xunto al Lacus Ligustinus siendo una ciudá costera y disponiendo de puertu propiu. La ciudá yera un centru cultural y alministrativu importante y actuaba como puntu de control de los cargamentos de metales que, dende les mines de Cástulo y les riberes onubenses del Llagu Ligustino, llegaben hasta Gadir, dende onde s'unviaríen al Mediterraneu oriental.
La ciudá integrar nel círculu de Gadir por aciu una alianza comercial. Yera un emporiu abiertu al tráficu de mercancíes de procedencia púnica y griega, y nel que s'establecíen alcuerdos comerciales. Ye nesta dómina onde'l nome de la ciudá camuda a Hasta Regia, polos venceyos comerciales que tenía la ciudá. La ciudá yá estendía la so influencia a gran parte de la Turdetania occidental. La ciudá enguapecióse y consolidóse la so cortil cercada. Hasta Regia alministraba los territorios del interior de la provincia de Cádiz, ente que les factoríes libiofénices de la mariña (dende Carteia o Baelo) taríen na órbita de Gadir.
Tres la cayida de Tartessos nel añu nel 500 e.C., la notoriedá del asentamientu dependería de les rellaciones cola ciudá de Gadir. Cartaxineses y Griegos introduciríen entós un nuevu tipu de rellaciones d'intercambiu, priorizando les materies primes a la manufactoría, lo qu'aniciaría l'apaición d'una nueva clase mercantil, en desterciu de la vieya aristocracia tartesia y que desenvolvió Gadir hasta convertise en Polis.
Dómina romana, Ceret
Nel 197 e.C., cuando Roma crea la provincia de Hispania Ulterior, camudó sustancialmente la organización territorial de la Turdetania: modificó les fronteres y llevó a cabu una nueva reorganización alministrativa que supunxo la progresiva incorporación del territoriu d'Hasta Regia al Conventus Gaditanus, qu'incluyía tamién les antigües ciudaes púniques del sur de la provincia de Cádiz y les libiofénices del Mediterraneu. Hasta Regia quedaría finalmente integrada a Gades. La ciudá convertir nuna colonia dende la cual impulsóse'l desenvolvimientu de la romanización de la contorna de Xerez.
Ye na dómina romana, cuando la rexón cobra importancia. Ager Ceretanus yera una importante zona agrícola na dómina romana, dientro del actual términu de Xerez de la Frontera. Dientro del Ager Ceretanus atopábase'l nucleu urbanu Ceret, antepasáu de la ciudá xerezana. Dambos taben dedicaos a Ceres, la diosa romana de l'agricultura, les colleches y la fecundidá. Estos venceyos romanos caltener a día de güei, pudiéndose reparar una estatua a Ceres na Alamea Vieya y la denominación cola que se caltién dellos barrios xerezanos como Ceret Altu.
Colos cambeos xeográficos y políticos na dómina romana, el pobláu Ceret foise despoblando, dando pie al futuru asentamientu Sherish so denominación árabe.
Munchu historiadores sofiten la teoría que'l nucleu urbanu romanu Ceret, xunto col asentamientu d'Estil Regia, ye l'antepasáu romanu de la ciudá Xerez de la Frontera. Amás de pola traslación fonética Ceret–Seritium–Sherish–Xerez, la identificación fuelga tamién sobre la base de seguros testimonios numismáticos, otros posibles epigráficos y firmes documentos lliterarios.
Edá Media
thumb|El rei [[Don Rodrigo arengando a les sos tropes na batalla de Guadalete (Muséu del Prado).]] thumb|Ataifor andalusí datáu na segunda metá del sieglu XI. L'epigrama signfica "salú". Decorar cola téunica de [[cuerda seca.]] thumb|Vista de la Catedral na antigua collación d'[[El Salvador (Xerez de la Frontera)|El Salvador.]]
Seritium y los visigodos
Cola Cayida del Imperiu romanu d'Occidente cayida del Imperiu Romanu, toa Hispania foi invadida por pueblos bárbaros d'orixe xermánicu, quedando Hispania baxu dominiu Visigodu dende l'añu 507. Mientres un curtiu periodu de tiempu, árees del sur de la península ibérica entraron na órbita del imperiu Bizantín formando parte de la Provincia de Spania, por un curtiu periodu de tiempu, pos el Reinu Visigodu de Toledo coles campañes militares de Leovigildo y Suintila, recuperaron la mariña mediterránea unificando asina tola península so un mesmu reinu.
Sherish mientres la ocupación musulmana
Mientres la ocupación árabe (711-1264), la ciudá de Xerez de la Frontera foi conocida como Sherish, siendo una urbe de gran importancia dientro de la cora de Sidueña. Mientres los sieglos XII y XIII Xerez vivió una etapa de gran desenvolvimientu, construyéndose'l so sistema defensivu y configurándose el trazáu urbanísticu del actual cascu antiguu (incluyendo la Judería).
Nel añu 1231 producióse la guerra conocida como la batalla de Xerez, onde'l rei Fernandu III de Castiella mandó al so fíu l'infante Alfonsu X de Castiella xunto a Álvaro Pérez de Castro y Gil Manrique. Dende Salamanca y pasando per Toledo, dirixir escontra Córdoba, onde una vegada tomada y afarada la rexón dirixir escontra Xerez. La batalla, que se produció na redoma del ríu Guadalete, saldar con una victoria castellanu-lleonesa. Les tropes musulmanes fuxeron escontra la ciudá de Xerez, d'onde 33 años más tarde seríen espulsaos definitivamente.
Reconquista y dómina castellana: Xerez de la Frontera
Cola conquista de Sevilla en 1248 por Fernandu III el Santu, l'área de Sherish quedó sometida so una especie de protectoráu castellanu, ente la zona conquistada y la Frontera de Granada. En 1264, tres la revuelta de los mudéxares, una campaña militar d'Alfonsu X el Sabiu incorporó definitivamente la ciudá y el so reinu a la Corona de Castiella, concretamente al Reinu de Sevilla. Según el llibru de repartimientu de la ciudá, redactáu tres la conquista, esistíen nella ventiún casco de bodega y siete mezquites. Sicasí, delles investigaciones recién asitien reconquistar nel añu 1266 por un fueru del Rei.
Naquella dómina estableció l'actual escudu de la ciudá y na actual cai Chancillería atopar hasta la conquista de Granada'l Altu tribunal d'Apelación de Castiella.
Diego Fernández d'Herrera, pernomáu caballeru xerezanu, defendió Xerez de la Frontera de les últimes invasiones árabes. Lluchó en 1339 sol reináu d'Alfonsu XI contra los continuos asaltos d'Abú-Malik.
Cola presencia cristiana, el topónimu árabe acastellanóse, pasando a ser Xeres o Xerez. Col tiempu añedióse de la Frontera, porque'l so términu atestaba col Reinu nazarí de Granada. D'esta dómina son les Cantigues de Santa María, en delles de les cualos méntase la ciudá de Xerez.
Nel sieglu XV, Xerez vivió nuevamente un fuerte desenvolvimientu cultural, social y económicu impulsando la so agricultura, comerciu ya industria vinícola. En 1465 la ciudá foi nomada bien noble y bien lleal pol rei Enrique IV de Castiella, títulu que perdió darréu.
Edá Moderna
thumb|Mapa de Xerez en 1787.
El Descubrimientu d'América y la Conquista de Granada, en 1492, facilitaron que Xerez fuera una de les ciudaes más prósperes d'Andalucía gracies al comerciu y la so cercanía a los puertos de Sevilla y Cádiz. Ello ye que la estratéxica situación de la ciudá fizo que Felipe II plantegara construyise un estuariu navegable por que los barcos pudieren llegar del cai de la ciudá (n'El Portal) a la ciudá pol Guadalete y que la ciudá fuera incluyida ente les 480 ciudaes del mundu que formen parte del Civitates Orbis Terrarum.
Mientres el sieglu XVI, dómina del reináu de Felipe II la ciudá tenía aproximao unos 25.000 habitantes y yera una de les ciudaes más importantes de la España peninsular.
Anque nel sieglu XVII la decadencia política, económica y social de la España de los postreros Austrias dexa tamién la so buelga na ciudá, esto nun torgar que mientres el siguiente sieglu, la ciudá siga con bon ritmu una nueva etapa de modernización y desenvolvimientu, ye a partir d'entós cuando Xerez faise mundialmente famosa y reconocida polos sos vinos, vinu denomináu xerez (sherry, n'inglés), siendo de gran reconocencia les sos numberoses bodegues. center|miniaturadeimagen|700x700px|Vista de Xerez de la Frontera, por [[Joris Hoefnagel (1570). Anterior a la vista d'Anton van den Wyngaerde, la de Hoefnagel foi la primer representación de la ciudá al completu.]]
Edá Contemporánea
thumb|Grabáu de 1835 col palaciu de Villavicencio al fondu. thumb|Monumentu a [[Miguel Primo de Rivera, obra de Mariano Benlliure.]]