cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aston Martin
Historia
Aston Martin Lagonda El nuevu Aston Martin Lagonda lleva un estilu claramente inspiráu pol so antecesor y va tener un nivel de exclusividad pa andar a la tema cola del one-77 superdeportivu. Aston Martin confirmó que namái'l coche de fechu va construyise como parte d'un programa especial, namái por invitación, a midida. Va tar basáu na arquiteutura VH de la empresa, tener poder V12, y paneles de carrocería de fibra de carbonu. Los númberos van ser bien llindaos, y van producise nel mesmu edificiu qu'allugaba one-77. Nun fai falta dicir que cada vehículu va ser construyíu a mano. el coche ufiértase namái a los veceros del mercáu mediu Oriente. Aston diz que ye onde esiste la demanda. Nun hai precios. http://www.roadandtrack.com/go/first-looks/first-look-2015-aston-martin-lagonda-super-seden
El futuru del Aston Martin apeligra por problemes de financiamientu de la delda.
El DB5 de James Bond
thumb|200px|El Aston Martin DB5 de James Bond. thumb|200px|right|[[Aston Martin DB AR1, modelu d'edición llindada producíu en 2003.]]
El DB5 ye'l más famosu coche de Aston Martin, por cuenta del so usu por James Bond en Goldfinger (1964). Anque Ian Fleming asitiara a Bond nun DB Mark III na novela, el DB5 yera'l modelu más nuevu de la empresa cuando la película taba realizándose. El coche utilizáu na película foi'l prototipu orixinal DB5, con otru coche estándar utilizáu p'acrobacies.
Ello ye que James Bond amuesa'l so escelente gustu polos coches conduciendo dellos modelos distintos de Aston Martin. Nes más recién películes del axente británicu más famosu, Bond conduz automóviles de la marca inglesa. En Casino Royale l'axente Bond conduz un DBS forníu con teunoloxía piquera, dempués en Quantum of Solace conduz otru elegante DBS a toa velocidá peles cais d'Italia mientres fuxe d'una persecución, lo qu'ensin dulda benefició la popularidá d'estos coches, pos 007 ye un iconu mundial na cultura popular y ye acomuñáu cola aición y l'elegancia. El mesmu modelu apaez na más recién entrega del axente 007 Skyfall escontra'l clímax de la película, 007 fuxe con M a Skyfall pa face-y frente a Raoul Silva y les sos maleantes. El DB5 que nun puede ser rastrexáu a diferencia de coches modernos, ye forníu con ametralladores so los sos faros colos cualos 007 acaba con dellos secuaces de Silva; depués un helicópteru destrúi'l vehículu.
Dinastía Tang
La dinastía Tang (618-907) foi la socesora de la dinastía Sui y predecesora del periodu de los Cinco Dinastíes y los Diez Reinos en China. La dinastía foi atayada pola segunda dinastía Zhou (690-705), cuando la emperatriz Wu Zetian usurpó'l tronu y fundó la so propia dinastía. La dinastía Tang, cola so capital en Chang'an (actual Xi'an), la ciudá más poblada del mundu nesi entós, ta considerada polos historiadores como un momentu de rellumanza de la civilización china, igual —o inclusive cimera— al del periodu Han.
thumb|250px|Personaxe occidental nun camellu, Dinastía Tang, [[Muséu de Shanghai.]]
Historia
Al cayer la dinastía Han, nel añu 220 d. C., China vivió un llargu periodu de desunión, caos social, desorde políticu, aislamientu económicu y cultural ente'l sur y el norte. El país se reunificó nel 589 cola dinastía Sui y entró nuna etapa de prosperidá y estabilidá hasta l'apaición del despotismu y la burocracia mientres el reináu del cruel, estravagante y llicenciosu gobernante Yang Di. "Los chinos aceptaron siempres que'l mandatu del cielu puede retirase y ser dau a un revolucionariu", sostién el sinólogu Guillermo Dañible Ribatto, quien amiesta: "nesti casu'l vencedor foi Li Shimin (597-649), quien, por piedá filial, punxo al so padre nel tronu antes d'asumir él mesmu la función d'emperador y fundar la dinastía Tang".
El territoriu Tang, adquiríu por aciu conquistes militares d'el so primeres gobernantes y devastadoras guerres que provocaron la muerte de millones de persones, foi mayor que'l de la dinastía Han. Aguiyada pol contautu con India y Oriente Mediu, l'imperiu vivió una puxanza de la creatividá en numberosos campos. El budismu, que surdiera n'India na dómina de Confucio, siguió floriando mientres el periodu Tang y foi adoptáu pola familia imperial, convirtiéndose nuna parte esencial de la cultura tradicional china. El desenvolvimientu de la imprenta de bloques estendió l'espardimientu de les obres escrites a públicos más amplios.
El periodu Tang foi la edá dorada del arte y la lliteratura china (vease arte de la dinastía Tang). Un sistema de gobiernu sofitáu por una gran clase de lletraos confucianos escoyíos al traviés de los exámenes de l'alministración foi perfeccionáu mientres el gobiernu Tang. Magar esti procedimientu competitivu foi diseñáu pa captar a los meyores talentos pal gobiernu, una esmolición seique mayor pa los gobernantes del periodu Tang, conscientes de que la dependencia imperial de poderoses families aristocrátiques y xefes militares podía acarretar consecuencies desestabilizadoras, yera la de crear un cuerpu d'oficiales profesionales ensin bases de poder autónomes territoriales nin funcionales. "Foi la última dinastía qu'esixó a los sos dirixentes apoderar les artes marciales. Les carreres civil y militar nun s'estremaben; el predominiu de les virtúes civiles nun yera absolutu: fueron en verdá poetes y funcionarios, escritores y políticos".
Estos funcionarios eruditos ganaron un ciertu estatus nes sos comunidaes llocales, según llazos familiares y valores compartíos que los conectaben a la corte imperial.
La máxima rellumanza de la dinastía tuvo llugar mientres el reináu de Li Shi Min (en chinu,李世民,599-649), célebre emperador nel que s'auníen habilidá política y dotes de gobiernu beneficioses pa la población. Daqué que caracteriza a esta dinastía foi que la mayoría de los emperadores pensaron na vida de la población que teníen condiciones de vida realmente males poles continues guerres. Li Shi Min foi cuestionáu abondo polos historiadores pola forma na que xubió al tronu. Li Shi Min asesinó al so hermanu mayor, al que proclamaren socesor, y al so hermanu menor pa obligar al so padre a noma-y socesor. Esto foi bien cuestionáu polos historiadores pero gracies a que reinó de forma brillosa, en China recuérdase-y como un emperador grandiosu.
Reináu de Li Shi Min y rellumanza del imperiu Tang
thumb|right|250px|L'emperador Li Shi Min. Li Shi Min reinó dende 626 hasta la so muerte en 649. El so reináu empezó cuando pola fuercia quitó-y el tronu al so padre y dempués de matar a los sos hermanos, tal que ta esplicáu nes llinies anteriores. Al empiezu del so reináu l'imperiu yera débil y tenía que dar tributu a los xiongnu para nun ser atacáu por ellos, pero los xiongnu nun se conformaben y escalaben ciudaes constantemente. Li Shi Min decidió faer reformes nel exércitu y afaelo pa tener dalguna posibilidá de ganar a los xiongnu. L'exércitu hasta esi momentu taba formáu na so mayor parte por infantería. Li Shi Min sabía que los xiongnu yeren hábiles arqueros a caballu y que la razón pola que nun podíen con ellos yera porque la infantería china antes de llegar hasta ellos yeren atacaos poles fleches de los xiongnu,(En llibros chinos dizse que los xiongnu podíen llanzar les sos fleches a una distancia de 300 pies que ye aproximao 91 metros) la infantería yera abrasada antes de poder lluchar cuerpu a cuerpu.Por eso decidió mercar caballos a los xiongnu, que teníen caballos bien rápidos y resistentes gracies a que desque yeren potros entrenar pa la guerra. En mercando abondos y d'entrenar a un exércitu d'arqueros mientres unos trés años. Entamó campañes contra los xiongnu que tres llargues lluches nes que fueron derrotaos dexaron de ser amenaza pal imperiu.
En ganando a los xiongnu, nel imperiu vivió una dómina de rellumanza y poder.L'imperiu tenía una próspera economía y la población yera rica y taba contenta col gobiernu, poles reformes na repartu de tierres que fizo Li Shi Min. Nos llibros d'enseñanza chinos actuales dizse que mientres la dómina de Li Shi Min, anque la xente dexara la puerta de la so casa abierta naide robaríalu porque toos teníen grandes fortunes. Esto ye esaxeráu pero sí qu'hubo daqué paecíu porque nesi momentu l'imperiu yera de los más ricos y avanzaos del mundu d'entós. Ye por esto que munchu historiadores y la mayoría de los chinos recuerden a Li Shi Min como unu de los meyores emperadores de la historia de China y nun-y dan tanta importancia a cómo xubió al tronu. Que la poesía china tuviera la so máxima rellumanza nesta dinastía ye porque les persones al tener dineru dedicar a viaxar a llugares que fueren bellos y que los sirvieren pa inspirase y escribir bellos poemes.
Decadencia del imperiu Tang
Escontra mediaos del sieglu VIII, el poder Tang había ablayáu. La inestabilidá económica interna y la subsiguiente rebelión de An Lushan señaló l'empiezu del cayente militar pal imperiu Tang: "L'apreciable sistema de distribución de la tierra, que caracterizó los primeros años, sumió y los llabradores, qu'antes sofitaron a los militares pagando impuestos, fueron obligaos a movese y a lluchar nes zones de frontera. Cada vez más los recursos cayeron en poder de los caudiellos del exércitu, quien llograron gran independencia del gobiernu central y mayor control de la economía". An Lushan (de madre turca y padre sogdiano), comandante de tres rexones militares, favorecíu pola corte, remontar contra l'imperiu (755-763) y apoderóse de Luoyang y Chang´an, empecipiando cola so revuelta la decadencia definitiva del poder central y de la dinastía".
La derrota militar en 751 polos árabes na batalla del Baltes marcó'l final de l'autoridá Tang n'Asia Central.
A lo último el mal gobiernu, les intrigues de la corte, la esplotación económica y les rebeliones populares debilitaron al imperiu, dexaron al xefe militar Zhu Wen arrampuñar el tronu pa fundar la so propia dinastía nel añu 907. D'esta miente, empezó un nuevu periodu de fragmentación na historia de China: El periodu de los Cinco Dinastíes y los Diez reinos.
Cronoloxía
Antecedentes de la Dinastía Tang
Dinastía Tang
Con base na producción poética, más que n'otros factores, la cronoloxía de la dinastía Tang estremar en cuatro periodos.
Cultura de la Dinastía Tang
Poetes de la dinastía Tang
Ver tamién
Poetes de la dinastía Tang
Idioma añú
El añú ye un idioma pertenez de la familia arahuaca, faláu por dellos falantes na zona de la llaguna de Sinamaica, nel Zulia.
Hasta apocayá considerábase estinguíu, pero esperimentó una revitalización na última década. La Unicef contribuyó nesti procesu.
Lliteratura
Patte, Marie-France (1989) - Estudiu descriptivu de la llingua añun (o "Paraujano"), Univ. Católica del Táchira, San Cristóbal (Venezuela)1990 Ente Guajiros et Espagnols, Les Humains - Récits añun, Bulletin de l'IFEA XIX n°2, Lima
Universidá Internacional de Florida
La Universidá Internacional de Florida o Florida International University ye una universidá pública de los Estaos Xuníos d'América asitiada en Miami (Florida). Fundóla la colonia de Florida en 1965. Cuenta con 2.974 profesores, 30.000 estudiantes de primer ciclu y 9.000 de segundu distribuyíos en 26 facultaes.
Tetsuya Kawakami
Tetsuya Kawakami (河上 哲也; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Adriana Lucía
A los 14 años, llanzó'l so primer álbum "Enamorate Como Yo" convirtiéndose rápido nun ésitu nacional. El so cantar "Enamorate Como Yo" foi númberu unu en toles emisores vallenatas de Colombia en 1997, consolidándose a nivel internacional ufiertando conciertos en diversos países como al asistir en 1999 al Festival de Berlín, o al dir a España, Venezuela, Méxicu, Ecuador, Perú, Austria, o Estaos Xuníos, ente otros. Ye fundadora de la Fundación "El cantar de los cantores".
Biografía
Esta nueva nacida n'El Carito, un correximientu de Córdoba, débe-y gran parte del so talentu non solo a los sangre artístico qu'heredó de la so familia sinón al contautu direutu coles famoses cantadores que na so tierra natal analayen peles cais cantando y remembrando los ritmos de la so tierra. Estos iconos de la música de la Mariña caribe son muyeres natives, bullerengueras, que viven lo que canten.
Entamos musicales
El reblincón a la fama dar cuando apenes cuntaba con 11 años d'edá, mientres una xunta na casa de la familia Zuleta, onde foi convidada pa interpretar precisamente El Jerre Jerre. Ellí non solo conocióse con grandes de la música, sinón tamién col compositor d'esta tema, el maestru Rafael Gradia, quién-y pidió a la moza qu'en casu de realizar un discu grabara esti cantar, pos-y paecía que la d'ella yera la meyor voz pa interpretala. A lo llargo d'estos díes de música y son, Adriana Lucía tuvo la oportunidá d'interpretar na Tarima de Francisco L'Home d'El Festival Vallenato la so tema bandera: El Jerre Jerre. Metanes un públicu interesao pero soriello, Alfredo Gutiérrez convidar a pasar al escenariu por que fixera la so actuación. Tres esti inolvidable show, l'interés de dellos empresarios de la música y disqueras nun se fixo esperar, lo que darréu espertó en Adriana Lucía el so deséu de cantar nes grandes lligues. Anque Lo suyo yera'l porru, esta talentosa adolescente midióse-y a interpretar vallenatos. El so primer álbum sol sellu Sonolux, dio-y un entorno total a la so vida, pos fixo de Namórate Como Yo, el primer senciellu del so discu debú, un himnu nes radios y discoteques de tol país. D'esti esitosu trabayu, vinieron tres discos más que presentó hasta antes de llegar a la mayoría d'edá y que la consolidaron como l'artista muyer númberu unu del vallenato en Colombia.
Discografía
Adriana Lucia grabó'l so primer álbum tituláu Namórate Como Yo a los 14 años d'edá y llanzóse-y a cantar música vallenata, xéneru interpretáu de normal por homes. D'esti esitosu trabayu vinieron tres discos más Rellumos d'Amor, Te Amaría y De Corazón a Corazón que la consolidaron como una de les artistes más queríes y respetaes pol públicu colombianu. Namórate Como Yo convirtióse rápido nun ésitu nacional y consolidó a Adriana Lucia a nivel internacional, ufiertando conciertos en diversos países como: Berlín, España, Venezuela, Méxicu, Ecuador, Perú, Austria, Estaos Xuníos, ente otros. Siete años fora de los escenarios, pero apurríos en cuerpu y alma a lo que más quier: la música, fueron pa Adriana Lucía, un periodu de grandes aprendizaxes, momentos d'inspiración y viaxes que desaguaron nuna gran y maraviyosa producción a la que tituló Porru Nuevu, el so segundu trabayu discográficu, editáu sol sellu Emi Music y Gaira Musical. Porru Nuevu llogró delles nominaciones tales como : Nominación al Latin Grammy 2008 na Categoría Meyor Álbum Tropical Contemporaneu, Meyor Artista Tropical Pop del añu de los premios Nuesa Tierra, Meyor Interpretación Tropical Pop del Añu pol so cantar “Quiero que te quedes” y a Meyor Artista Tropical Pop del Añu nos Premios Nuesa Tierra. Nel 2013 Adriana Lucia celebra los sos 15 años de carrera artística y pa conmemoralo prepara'l so tercer álbum CD/DVD, una escoyeta de los sos grandes ésitos más siete canciones inédites de la so autoría. Adriana Lucía presenta'l so trabayu discográficu y audiovisual "Porru Fechu en Colombia". Adriana Lucía torna col senciellu "Pa Fuera Los Dolores", la fresca y vital carta de presentación del nuevu discu d'Adriana Lucía que se va estrenar nel 2017.
Husáin ibn Ali
thumb|[[Mezquita Imam Husayn|Santuariu del Imam Husáyn, Kerbala, Iraq.]] Husáyn ibn Ali ibn Abi Tálib (حسین بن ﻋﻠﻲ بن أبي طالب), nome tamién trescritu como Hussein, Huséin, Husáin, etc., foi'l segundu fíu de Alí (Ali ibn Abi Talib) y de la fía de Mahoma, Fátima (Fátima az-Zahra). Nació'l tercer día de Shaabán 4 AH / 8 de xineru de 626, en Medina y morrió el 10 de Muharram 61 AH / 10 d'ochobre de 680, en Karbala. Ye un personaxe veneráu pol islam xiín, que conmemora'l so martiriu nuna festividá llamada Ashura (décimu día de Muharram) y ye un día de llutu pa los musulmanes chiites, y ye respetáu coles mesmes polos musulmanes sunníes pola so pertenencia a l'Ahl al-Bayt o casa de Mahoma.
Fátima morrió nuevu, dexando a Husáyn y Hasan güérfanos de madre. Paez ser que dambos hermanos tuvieron una bien bona rellación col so güelu, el profeta Mahoma, y heredaron les disputes nes que se vio envolubráu'l so padre Alí pol califato. Husáyn casóse con Shahr Banu (شهر بانو), una de les fíes del últimu emperador sasánida, Yazdgard III. Asocedió-y el so fíu Ali Zayn al-Abidin.
Adriana Lucía
Discografía
2017
Husáin ibn Ali
La roxura pola muerte de Husáin convertir nun berru de guerra qu'ayudó a socavar y finalmente derrocar al califatu Omeya.
Nacencia
Husáyn ibn Ali ibn Abi Tálib ibn Abdolmutáleb ibn Háshem, yera de la familia de Hashem (Banu Háshim) y de la tribu Quraysh. El so padre yera Ali ibn Abi Tálib y la so madre Fátima az-Zahra, la fía del profeta del Islam.
Él nació'l 3 del mes de Shaabán nel añu 4 de la Hégira, na ciudá de Medina.
Según les narraciones chiitas, Mahoma nomar Husáyn por mandatu de Dios, porque Dios escoyera esti nome. Y por lo tanto'l Profeta de Dios informó a toos que: “Dios ordenóme que yo nome a los mios fíos Hasan y Husáyn, como Aarón llamó al so dos fíos colos nomes de Shubbar y Shubayr, y los nomes de los mios fíos son los mesmos nomes de los fíos de Aarón. Tamién se me tresmitió que'l nome de Husáyn ta mentáu na Torá como Shubayr, y na Biblia como Abihú (Taab)".
Adriana Lucía
Conciertos
Dientro de la trayeutoria de la so carrera musical tien 760 conciertos y alredor de 3.5 millones de persones vieron a Adriana Lucía en conciertos en Colombia y el mundu. Collaboró y cantáu xunto con dalgunos de los artistes Llatinoamericanos más importantes incluyendo Carlos Vives, Juanes, Shakira, Aterciopelaos, Fonseca y otros. Ente los sos conciertos especiales inclúyense:
Husáin ibn Ali
Nacencia
Según delles narraciones, los nomes de Hasan y Husáyn son nomes del Paraísu y nun s'usaren antes d'Islam.
Adriana Lucía
Programa concursu
Participante de La Pista Caracol: un programa de danza onde cada grupu tien un líder, un reconocíu cantante colombianu que s'encarga de coordinar el montaxe de los sos baillarinos y d'interpretar el cantar que-yos seya asignada.
Husáin ibn Ali
Esposes y fíos
Sheij Mofid fai mención sobre los fíos del Imán, diciendo que Tuvo 6 fíos: 4 neños y 2 neñes.
Alí Akbar y Alí Asgar fueron martirizados na batalla de Karbala, y Alí Awsat foi'l cuartu Imán de los chiitas. Amás mentáronse otros fíos de Husáyn ibn Alí:
La llucha pol califatu
El padre de Husán, Alí, foi escoyíu califa nel añu 656, convirtiéndose nel cuartu socesor de Mahoma al mandu de la Umma o comunidá de musulmanes. La so llexitimidá foi contestada, dando llugar a una guerra civil qu'estremaría a los musulmanes en tres grupos: la shi‘at Ali o partíu de Alí (xiinos), los jariyíes y los sunníes, grupu esti postreru que se fadría col poder dando llugar al califatu omeya. Tres la so derrota, Ali fíxose fuerte na ciudá de Kufa, onde foi asesináu pocu dempués.
Los partidarios de Alí o alíes (entá ye llueu pa llama-yos xiinos, pos nun desenvolvieron una doctrina relixosa propia) nomen entós imán o xefe de la comunidá al so fíu mayor, Hasan. Ésti, sicasí, tres unes escaramuzas colos exércitos del omeya Muawiya, decide evitar de toes toes otra guerra civil y robla un tratáu de paz a resultes del cual abandona'l lideralgu de los alíes y retírase a la ciudá de Medina. Ello supón un duru golpe a la combatividad de los alíes, que se van caltener pocu activos mientres un tiempu.
Nel añu 680 Muawiya muerre en Damascu, colo que queda abierta de nuevu la cuestión de la socesión al califatu: daquella inda nun s'estableció que la dignidá de califa tenga de ser hereditaria, anque tanto los omeyes como los alíes busquen que seya asina. Hasan, el fíu mayor de Alí, morrió unos años antes, lo que dexa a Husáyn como cabeza de los alíes y probable candidatu al títulu de califa pola dignidá que-y confier ser fíu de califa y nietu del profeta. Sicasí, Muawiya antes de morrer intenta forzar el pasu d'un sistema electivu a unu hereditariu proclamando herederu al so fíu Yazid, que ye aclamáu como nuevu califa en Damascu. Esto ye sicasí contestáu en bona parte del imperiu islámicu y en concencia opónense a ello principalmente los alíes, quien conviden a Husáyn, que s'atopa en La Meca, a allegar a Kufa pa liderar una rebelión contra Yazid, a lo que Husáyn apuerta.
El gobiernu de Yazid
Yazid I antes de llegar al califatu, foi famosu como xugador, cantante, y bebedor. Puesto que bebía enforma vieno, inclusive'l so padre Muawiya, prohibió-y beber tanto vinu y por eso, cuando Muawiya quixo presentar a Yazid como'l so socesor, los musulmanes nun lu aceptaron.
Como los musulmanes nun aceptaron el so califatu, el periodu del so califatu foi un periodu convulso, y el so gobiernu tenía munchu oxetores; el so califatu duró 3 años, y nos trés años, mató a Husáyn ibn Alí y otros familiares de Mahoma, atacó Medina y quemó la Kaaba.
La reacción de Husáyn contra Yazid
Muawiya morrió nel mes de Rayab del añu 60 de la Hégira na ciudá de Damascu. Nel tiempu de muerte de Muawiya, Yazid taba en Hawarin. Cuando llegó a Damascu, la xente d'ellí yá-y xuraren llealtá, y escribió una carta al Gobernador de Medina, Walid ibn Utbay, y díxo-y: “Husáyn ibn Alí, Abdullah ibn Umar y Abd Allah ibn al-Zubayr nun xuraron llealtá al Califatu.” Walid nuna xunta dixo a Husáyn: “Yá morrió Muawiya y agora tu tienes qu'aceptar el califatu de Yazid”. Pero Husáyn como conocía a Yazid y la so conducta reprobable, respondiólu: “Como yo nun soi d'aquellos que despinta la verdá, nun voi xurar llealtá (a Yazid), y si la xente pregúntame, diré-yos qué va asoceder.”.
Finalmente Husáyn nun-y xuró llealtá, y dende Medina tomó camín de la ciudá de La Meca.
Cartes de los kufanos
Cuando la xente de Kufa supo que Muawiya yá morriera y Yazid llegó al Califatu, empezaron a oponese contra'l gobiernu de Yazid, y los chiitas de Kufa escribieron cartes a Husáyn y convidáronlu diciéndo-y: “Gracies a Dios que destruyisti al enemigu opresor. Un enemigu qu'asesinó a los meyores de la Ummah de Mahoma, tomando'l poder de la xente. Ellos partieron el Bait-ul-Mal (Ayalga) de los musulmanes ente los poderosos y sobeyosos. Agora yá nun tenéis torga nel camín pa l'alministración, (sicasí entá) Nu’man ibn Bishar, gobernador de la ciudá, caltener nel palaciu de gobiernu. Nós nun nos acomuñemos a él, como tampoco oramos detrás d'él”. Esta nun foi la única carta que recibiría Husáyn escrita por chiitas sinceros de corazón puru, yá que recibió bien de otres cartes de xente abanderada na causa de Husáyn. Llegar a documentar que fueron miles les cartes unviaes al Imam.
Finalmente Husáyn escribió y unvió una carta pal so primu, Muslim ibn Aqil que dicía:
“¡Primu Muslim! ¡Confiái en mi!, empunxi cerca de vós, hasta llegar a la redoma de la vuesa ciudá pa informame del so estáu. ¡Si aquello que m'escribieron ye correutu, voi llegar llueu a vós!
La xente de la ciudá de Kufa aceptó la carta con emoción y allegría atopadizo, mientres Muslim, que yera un musulmán de creencies pures, nun imaxinó qu'ellos (los kufanos) apautaríen (colos enemigos), y con tanta facilidá dixebrar d'él, faciéndo-y el vacíu, yá que vía a la xente de Kufa recibiendo (con allegría) la carta escrita por Husáyn. Muslim depués escribiría: “La xente de Kufa, Iraq y toles tos siguidores te esperen, la so paz depende de la to puesta llegada a Iraq.”
Movilización a Iraq
Cuando Husáyn recibió la carta de Muslim, él coles sos esposes, fíos y siguidores dir a Iraq y, per otru llau, Ubayd Allah ibn Ziyad pol mandatu de Yazid foi a Kufa.
Cuando Ubayd Allah ibn Ziyad llegó a Kufa inda Husáyn taba en camín a la ciudá. Dempués d'entráu a Kufa, empezó a amenaciar a la xente de Kufa, y buscó a Muslim. Tola xente de Kufa nun día, retratar de los sos dichos y abandonaron a Muslim. Finalmente l'escondite de Muslim foi descubiertu, y puestu a disposición de Ubayd A el·lah ibn Ziyad; mientres Hani ibn Urwa degollar, los sos familiares fueron ensobiaos con mules, en direición a los mercaos d'esclavos de Kufa. D'últimes pesquisaron casa per casa de Kufa, pa evitar cualquier acontecimientu en contra.
Cuando Husáyn inda en camín, ente La Meca y Kufa, supo que'l so primu morriera, dixo estes pallabres sobre la xente de Kufa: "¡Xente mundano!, Embullaron la relixón, sabiendo que con esto nun-y dieron un meyor llugar a les sos vides. ¡Con aquello probaráse que los piadosos van ser una minoría (nel mundu)!".
Batalla de Kerbala
miniaturadeimagen|Escena de la batalla de Kerbala Entós que Husáyn refugó apautar la so llealtá con Yazid, l'exércitu de Kufa preparar pa empezar una batalla contra él, batalla que finalmente se desamarraría nel décimu día del mes de Muharram del añu 61 de la Hégira (Día d'Ashura, Eventu de Ashura).
Husáyn ibn Alí dirixir a la xente de Kufa, con unos discursos. Unu de los discursos de Husáyn foi:
¡Xente!, bástiense pa escuchar el mio discursu. ¡Quiero benevolencia pa ustedes, y dici-yos el motivu de la mio venida a la so rexón! Si escuchen el mio discursu y si son xustos, van ver que ye correutu lo que-yos tengo que dicir sobre esta batalla que puede afectanos en cualquier momentu. Si nun escuchen el mio discursu, tampoco van dir pela vía de la xusticia, perxudicándose a la so querer. ¡Oh Xente! ¿Saben quién soi? ¿Sabn quién foi'l mio padre? ¿O acasu matame pa ustedes ye lícitu? Y si fora lícitu, ¿Nun sería óptimo matame con dignidá? ¿qué ye, que yo nun soi'l fíu de la fía del so Profeta? ¿qué ye, que'l mio padre nun foi l'Albacea del Profeta, el so primu, y el primer musulmán? ¿Por casualidá escucharon el Hadiz del Profeta sobre nós col mio hermanu?: ¡Ellos dos son los mios fíos!, y ¡Ellos van ser los Señores de los mozos del Paraísu! Lo que digo ye correutu y sé que lo saben meyor (que yo). Por Dios que saben que nun mentí, y si piensen que yo miento, podríen dir preguntar a los compañeros del Profeta qu'entá viven: Yabir ibn Abdil·lah Ansari, Abu Sa’id al-Judri, Sahel Sa’adi, Zaid b. Arqam, Ans b. Málek, ellos podríen dici-yos si ye correutu o non lo que-yos dixi. ¿Quién son les persones que quieren que s'arrame la mio sangre?
Yazid, sicasí, enteráu de la rebelión que se preparar, manda a un exércitu al alcuentru de Husáyn y los 72 guerreros que lu acompañen, sosprendiéndo-y primero que llegue a Kufa, pela redolada de la ciudá de Kerbala (Iraq). Se entabla entós una batalla desigual, llamada batalla de Kerbala, que'l so ecu va tener gran importancia nel islam xiín. Los 3000 homes unviaos por Yazid dixebren a la comitiva de Husáyn de los puntos d'agua, obligándo-yos a combatir mientres dos díes so un sol encesu, al cabu de los cualos quien entá sobrevivíen, ente ellos Husáyn, fueron torturaos y asesinaos. Namái perdonóse la vida al fíu menor de Husáyn, Ali Zayn al-Abidin, y a les muyeres de la caravana, que fueron conducíes a Damascu pa ser vendíes como esclaves. El cuerpu de Husáyn foi soterráu en Kerbala, y la so cabeza llevada tamién a Damascu p'apurri-y la al califa.
Martiriu
thumb|right|300px|La Tumba del Imam Husáyn Husáyn foi martirizado el 10 del mes de Muharram (día d'Ashura) del añu 61 de la hégira na rexón de Nínive (Kerbala) n'Iraq. El día qu'él foi martirizado foi vienres. La edá de Husáyn nel momentu del so Martiriu mentóse que yera de 56 años y 5 meses, mientres otres fontes dixeron que foi a los 57 años y 5 meses y otres a los 58 años.
Significáu de Husáyn
thumb|right|200px|Representación caligráfica de Husayn Ibn Ali en Santa Sofía, Istambul, Turquía. El martiriu de Husáyn en Kerbala, el 10 de muharram del añu 60 de la Hégira (10 d'ochobre de 680), conmemórase añalmente nes zones de población xiina cola festividá llamada Ashura, na que penitentes desfilen peles cais flagelándose y cutiéndose pa remembrar el sufrimientu de Husáyn, d'una manera paecida a la celebración de la Selmana Santa en dellos países católicos. Esta celebración ye particularmente importante en Kerbala (anguaño na República d'Iraq). Hai que dicir que l'Ashura yá yera una fiesta relixosa nel momentu de la batalla de Kerbala, razón pola cual los sunníes tamién la celebren, anque otra manera y por otres razones. A Husáyn dáse-y con frecuencia'l nome de sayyid ash-shuhadā '  (سيد الشهداء) o «señor de los mártires».
El craniu de Husáyn caltiénse, según la tradición, nun mausoléu amiesto a la gran mezquita de Damascu, llugar que ye oxetu tamién de pelegrinación xiina. Una tradición, sicasí, diz que la cabeza foi llevada en dalgún momentu a Kerbala, y otra que foi llevada a El Cairu polos fatimíes, calteniéndose na mezquita llamada, nel so honor, "Al-Husáyn".
La figura de Husáyn ye central nel chiismu y ye respetada tamién polos musulmanes sunníes. La so supuesta reliquia na mezquita d'A el-Husáyn d'El Cairu foi tradicionalmente oxetu de veneración polos musulmanes exipcios sunníes (anque güei tiéndese a almitir comúnmente que'l restu calteníu nun ye'l verdaderu craniu de Husáyn).
Cubu
Un cubu, arriendes de ser un hexaedru, pue clasificase tamién como paralelepípedu, reutu y rectángulu, darréu que toles sos cares son de cuatro llaos y paraleles dos a dos, ya inclusive como un prisma de base cuadrangular y altor equivalente al llau de la base.
El hexaedru regular, cumple'l Teorema de poliedros d'Euler, darréu que tien seis cares, ocho vértices y doce aristes (8+6=12+2).
Volume, área y desenrollu
Dau un hexaedru regular d'arista a, podemos calcular el so Volume V per aciu de la siguiente fórmula: V = a^3
Y l'área total de les sos cares A (que ye 6 vegaes l'área d'una d'elles, Ac), per duana de la fórmula:
Idioma baalesi
El kacipo-balesi ye una llingua nilo-saḥariana del grupu súrmicu, falada poles etnies baale y zilmamu d'Etiopía y polos Kichepu de Sudán del Sur. Estrémense tres variedaes dialeutales: balesi (baale), kichepu y zilmamu.
Universidá de Michigan
thumb|right|El Diag. La Universidá de Michigan (UM, O de M, umich o O-M) ye una universidá pública d'Estaos Xuníos que ta allugada nel estáu de Michigan, que'l so campus principal atópase en Ann Arbor y tien otros campus menores en Flint y Dearborn. Ye una de les universidaes públiques de mayor prestíu n'Estaos Xuníos.
La Universidá de Michigan foi fundada en 1817 como una universidá pública cerca de venti años primero que Michigan convirtiérase oficialmente n'estáu, na zona de los Grandes Llagos cercana a Detroit con una espropiación de terrén a delles comunidaes natives d'América del Norte. En 1837, coincidiendo cola creación del estáu de Michigan, treslladar a Ann Arbor. En 1958 abrió un nuevu campus en Dearborn y darréu en Flint. Tien un total de 28 facultaes y escueles universitaries, con más de 55 000 alumnos matriculaos. El Dr. Santa Ono ye'l 15to presidente de la Universidá de Michigan. Convertir en presidente en xunetu del 2014 reemplazando a Mary Sue Coleman. La más antigua facultá ye la de Lliteratura, Ciencies y les Artes, y la más recién ye la Escuela de Política Pública, financiada pola Fundación Gerald Ford, que data de 1995.
Na so edición de 2007, U.S. News & World Report asitió a la receición de los estudiantes como númberu 24 nos Estaos Xuníos, y nel so más recién investigación en 1995 el Conseyu d'Investigación Nacional listó a la O de M terceru nos Estaos Xuníos estudiando a 41 graduaos de distintes disciplines p'amestar calidá nos programes de graduaos. Esta universidá tien unu de los más grandes presupuestos pa investigación ente cualesquier otra nos Estaos Xuníos y una de les más grandes plantíes de exalumnos con 420 000. La Universidá de Michigan tien amás unu de los centros médicos académicos más importantes nos Estaos Xuníos, el University of Michigan Health System. La universidá ye reconocida pola so historia nel activismu estudiantil, los sos equipos deportivos, más notablemente en fútbol americanu, baloncestu colexal y ḥoquei sobre xelu.
A pesar de ser una institución pública, la Universidá de Michigan ye conocida poles altes tases pagues polos estudiantes que vienen de fora del estáu, siendo les más costoses del país (2005). Tamién, a pesar de que la universidá defendió l'usu d'aición afirmativa ante la Corte Suprema de los Estaos Xuníos, afirmando que yeren constitucionales, en 2003, los votantes en Michigan aprobaron restricciones a l'aición afirmativa n'universidaes públiques y contratación gubernamental en payares de 2006. Esto forzó a la Universidá de Michigan a cesar l'usu d'estes práutiques.
Historia
thumb|200px|right| Campus central. La Universidá de Michigan fundar en 1817 pola llexislación del territoriu de Michigan en Detroit nun área de 7.76 quilómetros vencíos pol tratáu de Fort Meigs poles poblaciones de Chippewa, Ottawa y Potawatomi. Ann Arbor dixebró 16 hectárees qu'esperaba que se convirtiera nel llugar pa una nueva capital del estáu, pero ufiertó esta propiedá pa la universidá cuando Lansing foi escoyida como nueva capital estatal. La tierra en Detroit foi vendida, y l'universidá camudar escontra Ann Arbor en 1837. Les 16 hectárees orixinales volviéronse parte del actual campus central.
Les primeres clases en Ann Arbor tener en 1841, con seis alumnos de primer añu y unu de segundu, con dos maestros impartiendo clases. Once estudiantes tomaron parte na primer ceremonia de graduación en 1845. Para 1866, la plantía creció a 1,205 estudiantes, munchos de los cualos yeren veteranos de la Guerra de Secesión. En 1870 dexóse l'accesu a estudiantes femenines, faciendo a esta universidá la primera gran universidá en faelo y la tercera a nivel nacional dempués del Colexu Oberlin en 1883 y la Universidá Lawrence en 1847.
Facultaes
thumb|right| The Big House. Estadiu de [[fútbol americanu de la Universidá. Apocayá engrandáu.]] Anguaño, la Universidá de Michigan cunta coles siguientes facultaes y escueles:
Marmosa murina
La ye una especie de marsupial didelfimorfu de la familia Didelphidae.
Adriana Martín Lázaro
Adriana Martín Lázaro ye una arquera española. Empezó a tirar nel añu 2007, con 11 años.
Consiguió'l primer puestu, ganando la medaya d'oru, nel Campeonatu d'Europa Junior de Rumanía en 2016. Participó nos Xuegos Olímpicos de Rio de Janeiro 2016.
Participó nos Xuegos Olímpicos de Rio de Janeiro 2016 xunto colos sos compañeros, Miguel Alvariño, Antonio Fernández, Juan Ignacio Rodríguez
Kunio Nagayama
Kunio Nagayama (永山 邦夫, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Hexaedru
left|Animación d'un cubu. Un hexaedru ye un cuerpu xeométricu denomáu poliedru de seis cares. Con esti númberu de cares tien de ser a la fuercia un poliedru convexu, y les sos cares tienen de ser polígonos de cinco llaos o menos. Si les seis cares del hexaedru son cuadraos congruentes, l'hexaedru denómase Hexaedru regular o cubu, siendo entós ún de los denomaos sólidos platónicos.
Paralelepípedu
thumb|150px|Paralelepípedu oblícu. Veutores y volume Un paralelepípedu ye un poliedru de seis cares, y nes que cada una d'elles ye un paralelogramu, que son paraleles ya iguales dos a dos.
Castiellu Himeji
El Castiellu Himeji (姫路城) ye un castiellu xaponés alcontráu na ciudá costera d'Himeji na prefeutura de Hyōgo (antiguu distritu de Shikito na provincia de Harima), a unos 47 km al oeste de Kōbe. Ye una de les estructures más antigües del Xapón medieval qu'entá sobrevive en bones condiciones; foi designáu como Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco en 1993, tamién ye un sitiu históricu especial de Xapón y un Ayalga Nacional. Xunto col Castiellu Matsumoto y el Castiellu Kumamoto, ye unu de los "Trés Famosos Castiellos" de Xapón, y ye el más visitáu del país. Conózse-y dacuando col nome de Hakuro-jō o Shirasagi-jō ("Castiellu de la garza blanca") debíu a los color blancu brillante del so esterior.
El castiellu apaez frecuentemente na televisión xaponesa, como escenariu de películes y series de ficción, por cuenta de que el Castiellu Edo en Tokiu anguaño nun tener una torre principal similar a la que tien el Castiellu Himeji. Ye un puntu de referencia bien usáu dientro de la ciudá de Himeji, yá que al tar emplazado el castiellu sobre una llomba, pue ser vista dende gran parte de la ciudá.
Contestu
El Castiellu Himeji allugar na zona norte de la ciudá de Himeji, construyíu sobre los montes Himeyama y Sagiyama, y ye una de les poques zones qu'esisten en Xapón que'l so ambiente ta fuertemente acomuñáu col periodu feudal.
La historia del castiellu remontar a la Edá Media, cuando'l cla Akamatsu edificó un castiellu nel monte Himeyama (anque esisten distintes opiniones). A finales del periodu Sengoku convertir nun castiellu del daimyō Toyotomi Hideyoshi y depués mientres el periodu Edo foi la sede del gobiernu feudal del dominiu de Himeji, nun principiu pol cla Ikeda, dempués polos fudai daimyō de los clanes Honda y Sakai. Na dómina Meiji foi convertíu nun cuartel del Exércitu Imperial Xaponés, siendo ocupáu pol 10º Reximientu d'Infantería. Mientres esi periodu consideró baltase el castiellu pero primir a que se caltuviera ésti y otros col financiamiento del gobiernu. Mientres la Guerra del Pacíficu bombes incendiaries cayeron sobre'l pisu cimeru de la torre principal (tenshukaku), pero éstes nun esplotaron, resultando nun milagru que caltuvo al castiellu intactu mientres l'incidente.
Anguaño al castiellu ta formáu pol so torre principal (天守), que se compón de la torre mayor (大天守), la torre menor (小天守) y los sos ocho watariyagura (渡櫓), qu'en xunto son un Ayalga Nacional de Xapón (国宝). Adicionalmente hai unes 74 estructures (yagura (櫓), 27 watariyagura, 15 puertes (門) y 32 muralles (塀)) que fueron designaes como Propiedaes Culturales Importantes de Xapón (重要文化財). Tamién en 1993 la Unesco designó'l conxuntu como Patrimoniu de la Humanidá. Puesto que la torre principal del castiellu construyóse anterior al periodu Edo y entá esiste, forma parte del grupu de doce torres de castiellos genson tenshu (現存天守), xunto coles torres de los castiellos Bitchū Matsuyama, Hikone, Hirosaki, Inuyama, Kōchi, Marugame, Maruoka, Matsue, Matsumoto, Matsuyama y Uwajima. Adicionalmente, la torre principal ye considerada como unu de los cuatro castillos-ayalgues nacionales (国宝四城), faciendo referencia a la so condición d'Ayalga Nacional y que comparte colos castiellos Matsumoto, Hikone y Inuyama.
El llugar convirtióse nun escenariu de series jidaigeki (drama históricu) y películes asitiaos nos periodos Sengoku y Edo por cuenta del so ambiente, y sirvió como imaxe de referencia a diches dómines.
Etimoloxía y nomes
La llomba onde s'asitia la torre principal llámase Himeyama y na que s'asitia'l Nishi-no-maru ye llamada Sagiyama. Al monte Himeyama (姫山) d'antiguo conocíase-y como la llomba de Himeji (日女路の丘), nome que foi tomáu del Harima no kuni fudoki (播磨国風土記), un rexistru oficial (fudoki) de la provincia de Harima fechu a empiezos del periodu Nara, que tien escritu la primer referencia a la llomba como Himeji-oka (日女道丘) y de ende'l nome Himeji permaneció pa la zona qu'arredola dicha llomba. Nel Himeyama ye común ver floriar árboles de zrezal sakura, polo que'l monte yera conocíu tamién como Sakuragiyama (桜木山), y de ésti nome evolucionó a Sagiyama (鷺山).
Estadiu de Maracaná
Maracaná (Maracanã), formalmente Estadiu Jornalista Mário Filho (Estádio Jornalista Mário Filho), ye un estadiu de fútbol de la ciudá de Rio de Janeiro, Brasil.
Poliedru
Un poliedru ye, nel sen dau pola Xeometría clásica al términu, un cuerpu xeométricu que la so superficie ta compuesta d'una cantidá finita de polígonos planos que zarren un volume finitu y non nulu.
Estadiu de Maracaná
Ye l'estadiu más grande de Brasil y foi'l más grande del mundu mientres enforma tiempu. Foi sede de les Copes del Mundu de Fútbol en 1950 y 2014, y en dambes tamién foi sede de los alcuentros que definieron el títulu. La so direición ye Rua Professor Eurico Rabelo, s/nᵘ portão 18, Maracanã.
Castiellu Himeji
Etimoloxía y nomes
Sobre'l nome popular Hakuro-jō (白鷺城) que toma'l castiellu Himeji, esisten delles teoríes:
Tamién el castiellu ye conocíu como Shirasagi-jō (白鷺城), que s'escribe colos mesmos kanji de Hakuro-jō, pero usando una llectura alternativa. El cantante de enka Hideo Murata escribió un cantar llamáu Shirasagi no shiro (白鷺の城), refiriéndose al castiellu usando la llectura on'yomi.
Poliedru
Los poliedros concíbense como cuerpos tridimensionales, pero hai semeyantes topolóxicos del conceutu en cualesquier dimensión. D'esta miente, el polígonu ye'l semeyante topolóxicu de dos dimensiones del poliedru; y el polícor u'l de cuatro dimensiones. Toes estes formes son conocíes como politopos; polo que podemos definir un poliedru como un politopu tridimensional.
Estadiu de Maracaná
Historia
Foi inauguráu'l 24 de xunu de 1950 y, orixinalmente, denominar Estadiu Municipal do Maracanã. En 1964 dióse-y el so nome actual, Estadiu Mário Filho, n'honor al periodista fundador del Jornal dos Sports, un diariu local. Pero pa los locales el so nome foi y sigue siendo Maracanã, porque'l nome del barriu de Rio de Janeiro en que s'alluga, que provién d'un páxaru qu'habitaba'l llugar, llámase, precisamente, Maracanã.
Idioma baekje
El llinguaxe del antiguu reinu de Baekje ( 18 aC - 660 dC), unu de los Trés Reinos de Corea, ta escasamente atestiguáu; ello ye que nun ta claro que'l material esistente seya del mesmu idioma.
Estadiu de Maracaná
Historia
Nesti estadiu apostóse'l duelu definitivu de la ronda grupal final de la Mundial de 1950, ente les seleiciones de Brasil y d'Uruguái, alcuentru qu'ostenta'l récor de públicu en partíos oficiales: 199,854. El trunfu d'Uruguái, por 2 goles a 1, pasó a la historia col nome de Maracanazo, y considérase el finxu máximu de los campeonato del mundu de fútbol.
Idioma baekje
Desque Baekje foi establecíu por inmigrantes de Goguryeo (el Buyeo-Baekje / Puyo-Paekche), presuponse que falaben en idioma goguryeo, y delles pallabres atestiguaes sofiten esta idea; sicasí, inclusive si ye verdá, nun se sabe qué idioma falaben los indíxenes Samhan (Han-Baekje), o si'l material atestiguáu pueda ser un amiestu de Goguryeo y Samhan. La Confederación Gaya, sicasí, foi fundada por una de les tribus Samhan, asina que ye posible que l'antiguu idioma Baekje language tuviera rellacionáu col Gaya; basáu n'evidencies toponímiques, pue ser entós que Buyeo-Baekje taba rellacionáu con Coreanu y Han (Silla), que col xaponés, a pesar del nome.
Estadiu de Maracaná
Historia
Nel clásicu Fla-Flu del 15 d'avientu de 1963 producióse'l récor d'asistencia de públicu en partíos de clubes, con 194,603 espectadores.
Pol so verde pasaron grandes ídolos del mundu futbolísticu: Ronaldo, Pelé, Rivelino, Garrincha, Martín Palermo, Ademir, Reinaldo Merlo, Zico, Fernando Morica, Tostão, Pablo Aimar, Gérson, Jair, Ariel Ortega, Obdulio Varela, Javier Saviola, Schiaffino, Maradona, Ángel Di María, Eusébio, Lionel Messi, Gianni Rivera, Nelson Gutiérrez, Roberto Bonano, Hugo Ibarra, Giovanni Trapattoni, Alberto Tarantini, Américo Gallego, Antonio Alzamendi, Juan Román Riquelme, ente munchos otros.
Castiellu Himeji
Etimoloxía y nomes
Otros nomes especiales que recibió'l castiellu son:
Estadiu de Maracaná
Historia
Tamién realizaron recitales importantes figures musicales como Queen, Paul McCartney, Cyndi Lauper, Madonna, Kiss, Megadeth, Aerosmith, Guns N' Roses, Frank Sinatra, Foo Fighters, U2 y l'estrella del rock Tina Turner.
Castiellu Himeji
Historia
350px|thumb|Pintura antigua qu'amuesa'l sistema de llaberintos del castiellu, destacar la torre central sobre'l monte Himeyama. Les fortificaciones del Castiellu Himeji remontar a la yera Nanbokuchō, específicamente en 1346, cuando Akamatsu Sadanori ordenó la so construcción; esta historia ye aceptada xeneralmente pela ciudá de Himeji y pol llibru Himeji-jōshi (姫路城史). Mientres el mandatu del cla Akamatsu dicha fortificación yera bien pequeña pa ser considerada como "castiellu", sicasí, nel sieglu XVI Kuroda Shigetaka fixo una fortificación a manera de castiellu col fin de protexer la llanura de Harima, anque esta opinión ye aldericada.
Estadiu de Maracaná
Historia
El 19 de xunetu de 1992, tando apináu l'estadiu nun xuegu de lo Campeonatu Brasilanu de 1992 ente Flamengo y Botafogo, derrumbóse parte d'una de les graes cayendo al vaciu alredor de mediu centenar d'aficionaos. Morrieron trés persones nel accidente. L'estadiu, que orixinalmente tenía cupu de 200,000 persones, foi reacondicionado p'allugar a 130,000.
Castiellu Himeji
Historia
Himeji taba nun puntu estratéxicu del cursu cimeru del camín San'yōdō, polo que'l cla Kuroda y Toyotomi Hideyoshi convertir en señores feudales de la zona. Nel periodu Edo, mientres el réxime d'Ikeda Terumasa, construyóse la torre principal. Tanto Terumasa como los sos descendientes fueron consideraos como shinpan daimyō, o daimyō emparentaos col shogunato Tokugawa y llograron una posición hereditaria como fudai daimyō, o daimyō d'alta categoría, gobernando'l castiellu y zones aledañas. Darréu, el mandatu del castiellu foi pasáu a los tozama daimyō, "rivales" del shogunato Tokugawa, calteniéndose hasta'l final del periodu.
Periodu Muromachi y Azuchi-Momoyama
La historia del castiellu remontar a la yera Nanbokuchō, cuando Akamatsu Norimura del cla Akamatsu, foi nomáu shugo de la provincia de Harima en 1336 al sofitar la cayida de la Restauración Kenmu y l'ascensu del shogunato Ashikaga. Norimura yera un budista devotu y construyó el templu Shōmyō (Shōmyō-ji) na base del monte Himeyama. Cuando foi asocedíu pol so segundu fíu, Sadanori, ésti construyó una fortificación nel visu del monte escontra 1346. Esta cla ocupó la edificación hasta la so cayida en 1441, cuando fueron ganaos na Guerra de Kakitsu. El cla Yamana ocupar de volao hasta la Guerra de Ōnin (1467 - 1477) cuando foi debilitáu pol cla Hosokawa, lo que provocó que la cla Akamatsu llograra reconquistar la fortificación.
Estadiu de Maracaná
Historia
El 8 d'ochobre de 2006, el grupu mexicanu RBD fixo un conciertu de 2 hores, pa más de 50,000 persones y grabaron el DVD Live in Ríu.
El 16 d'avientu de 2006, l'artista bahiana Ivete Sangalo dio un conciertu de 4 hores y media de duración, al qu'asistieron más de 60,000 persones y nel que se grabó un DVD. Foi la primer artista de la Axé Music en dar un conciertu nel Maracanã.
Castiellu Himeji
Periodu Muromachi y Azuchi-Momoyama
Na primer metá del sieglu XVI construyóse mui cerca, na zona de Himeji, el Castiellu Gochaku, que foi ocupáu pol cla Kodera, cla tributaria de los Akamatsu y que taba xenerando una influencia mayor sobre la zona de la llanura de Harima. Por esa razón, Kuroda Shigetaka construyó un nuevu castiellu sobre'l visu del Himeyama. Shigetaka entamó espandir la capacidá de la fortaleza orixinal, reconstruyendo'l sitiu y alzando un castiellu, aprovechando la topografía del monte Himeyama.
Estadiu de Maracaná
Historia
En xunetu de 2007 l'estadiu foi palcu pa les ceremonies d'apertura y clausura de los Xuegos Panamericanos.
El 2 de xunetu de 2008 foi l'escenariu onde se xugó la segunda final de la Copa Libertadores, na que'l Fluminense cayó ganáu na definición por tiros penales ante Lliga Deportiva Universitaria de Quito (Ecuador), ante 87,000 persones.