cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pop rock
Estándares
George Starostin define'l pop rock como un subxéneru de la música pop qu'utiliza pegadizos cantares pop que son sobremanera basaes na guitarra. Starostin afirma que la mayor parte de lo que tradicionalmente llámase power pop cai nel subxéneru pop rock. Afirma que'l conteníu llírico del pop rock ye "de normal secundariu a la música".
El críticu Philip Auslander argumenta que la distinción ente'l pop y el rock ye más pronunciada nos Estaos Xuníos que nel Reinu Xuníu. Auslander afirma que nos Estaos Xuníos el pop tien los sos raigaños en cantantes blancos como Perry Como, ente que'l rock tien los sos raigaños nes formes afroamericanes con influencies como'l Rock and Roll. Auslander señala que'l conceutu de pop rock, qu'entemez al pop y el rock, ta en contradicción cola concepción típica de pop y rock como opuestos. Auslander y dellos otros estudiosos, como Simon Frith y Grossberg argumenten que la música pop ye de cutiu representada como una forma inauténtica, cínica, "hábilmente comercial" y basada en fórmules d'entretenimientu. En contraste, la música rock ye de cutiu considerada como una forma auténtica, sincera y anti-comercial de la música, que fai fincapié n'escribir cantares de los cantantes y bandes, virtuosismu instrumental, y una "conexón real col públicu".
L'analís de Simon Frith de la historia de la música popular de los años 1950 y 1980 foi criticáu por BJ Moore-Gilbert, quien sostién que los académicos como Frith y otros punxeron demasiada énfasis nel papel del Rock na historia de la música popular al nomar a tolos nuevos xéneros col sufixu de "Rock"; asina, cuando surde na década de 1960 un estilu basáu nel folk, Frith denominar "folk rock", o a los estilos que beben del pop na década de 1970 les llapada "pop rock". Moore-Gilbert afirma qu'esti enfoque inxustamente pon al rock nel visu de los movimientos musicales, y fai que tou otru tipu d'influencia sía considerada como un complementu al nucleu central del rock.
Exemplos
Como asocede con munchos xéneros musicales, ye suxetivu determinar qué constituyi "pop rock" y qué non. Asina, los periodistes y críticos musicales difieren dacuando sobre la categoría en que se debería encuadrar a una banda. Con tou, dellos exemplos d'artistes o grupos davezu consideraos como pop-rock son Roxette, The Cranberries, Elton John, Dire Straits, The Police, The Beatles, R.E.M., U2, Alanis Morissette, Sheryl Crow, Avril Lavigne, Robbie Williams, Pink, OneRepublic, Coldplay, Oasis etc. Nel ámbitu hispanu puede mentase a Virus, Soda Stereo, Hombres G, Maná, La Ley, El Canto del loco, Juanes, Caifanes y munchos otros.
Marisol Ferrari
Marisol Ferrari ye una baillarina, maestra y coreógrafa venezolana.
Biografía
Nel añu 1960, empecipió los sos estudios de ballet clásicu y danza contemporánea n'Uruguái colos maestros Maxim Koch y Hebe Rosa, en 1963 cursó los sos estudios na Escuela de Danza de la Facultá d'Artes y Ciencies Musicales de la Universidá de Chile. En 1967 ingresó, por concursu d'oposición, a la Compañía Oficial de Ballet del Uruguái. Los sos maestros: William Dollar, María Ruanova, Eduardo Ramírez, Tito Barbón. Depués de rematar los sos estudios en 1967 funda'l grupu de danza contemporánea del teatru "La Mázcara" de Montevideo-Uruguái. Pola so destacada participación nes tables como baillarina, maestra y coreógrafa la prensa uruguaya en 1968 dio-y la reconocencia como Revelación del Añu como moza baillarina y coreógrafa.
El 31 d'ochobre de 1968 llegó a (Maracaibo, Venezuela) onde xunto a Cesar David Rincón, aquel día direutor de Cultura de La Universidá del Zulia (LUZ) introdució un proyeutu de ballet de cámara'l que foi realizáu pol grupu de ballet de La Universidá del Zulia.
Innsbruck
Innsbruck [] ye una ciudá del oeste d'Austria, capital del estáu de Tirol. Ta alcontrada nel valle del Inn, metanes altes montes, el Nordkette (Hafelekar, 2.334 msnm) al norte, Patscherkofel (2.246 msnm) y Nockspitze (2.403 msnm) al sur. Ye de fama internacional pola práutica de deportes ivernizos.
La central de la organización internacional Aldegues Infantiles SOS, una de les más grandes del mundu dedicaes a caridá, ta alcontrada en Innsbruck.
Historia
miniaturadeimagen|left|Vista de Innsbruck en 1495 por Durero. Los primeros documentos referíos a Innsbruck daten del añu 1187 ("Insprucke"). La mesma sirvía como un importante puntu d'encruz del Ríu Inn. Entós, la ruta al traviés del pasu del Brennero foi'l mayor venceyu de tresporte y comunicaciones ente'l norte y el sur y el camín más senciellu pa travesar los Alpes. La ciudá xeneraba ingresos yá que se convirtió nun llugar de camín, lo que produció un desenvolvimientu pa la prosperidá de la mesma.
Deportes
Los Xuegos Olímpicos d'Iviernu celebráronse dos veces en Innsbruck, en 1964 y en 1976, añu en que la ciudá sustituyó a Denver (Colorado) como sede, dempués de que los votantes de Coloráu refugaren financiar los xuegos. Del 13 al 22 de xineru de 2012 celébrense los Xuegos Olímpicos de la Mocedá.
Innsbruck foi subsede na Eurocopa 2008 de fútbol.
Por cuenta de que s'atopa metanes altos montes, Innsbruck ye'l llugar ideal pa la práutica del esquí nel iviernu, y alpinismu nel branu. Hai dellos centro d'Esquí pela redolada de Innsbruck sobre'l Nordkette.
Otros centros cercanos atopar nos poblaos de Axamer Lizum, Igls, Seefeld, Tulfes y Valle del Stubai. Nel postreru d'estos, ye posible esquiar inclusive nel branu, por cuenta de la glaciación del terrén. Igls cunta con una pista artificial esfrecida de luge y bobsleigh, que foi sede de los Campeonatos Mundiales de Luge en 1977, 1987, 1997 y 2007. Foi amás sede del Campeonatu Mundial de Bobsleigh en 1993.
Demografía
La mayoría de la población de Innsbruck ye d'ascendencia tirolesa. Sicasí, como otres munches ciudaes europees, hai minoríes que coesisten cola mayoría europea. Estes inclúin turcos, norteafricanos, hindús, xitanos ya inclusive chinos y nepaleses. Munches facetes de la so cultura pueden atopase por tola ciudá, como en mercaos, restoranes y tiendes; dalgunos inclusive inda caltienen el so idioma tradicional nel tratu diariu.
Ogdóada
thumb|Ogdóada. Ogdóada ye'l nome del conxuntu d'ocho deidaes primordiales, tamién llamaes "les almes de Thot", que constituyíen una entidá indisoluble y actuaben xuntes, según la mitoloxía exipcia.
Innsbruck
Clima
Por cuenta de la so altitú y posición n'Europa central, Innsbruck tien un clima hemiboreal (Köppen classification: Dfb) qu'asitia a la ciudá na mesma zona climática que Moscú, Estocolmo o Montreal. La temperatura medio añal ye de 9 °C. Los iviernos son más fríos que la mayoría de les ciudaes europees, con una temperatura mínimo media en xineru de -7 °C, que davezu lleva apareyada grandes nevaes. El clima pel branu ye impredicible: un día puede ser frescu y lluviosu, con temperatures rondando los 15-16 °C, ente que'l siguiente pue ser calorosu y soleyeru con temperatures percima de los 30 °C. De toes formes, a cualquier hora mientres les nueches de branu caltiénse abondo frescu y la temperatura n'ocasiones baxa de los 10 °C.
Ciudaes hermanaes
Innsbruck ta hermanada coles siguientes ciudaes:
Ogdóada
La primera pareya formar Nun y Naunet, "les agües primordiales", "l'océanu primordial" o "el caos"; la segunda, Heh y Heket, "l'espaciu infinitu" o "lo ilimitao" (simbolizada pel agua que s'enllanca y busca el so camín); la tercera, Kuk y Kauket, "les tiniebles" o "la escuridá" y la cuarta, Nia y Niat, "la vida", "l'indetermín espacial" o "la que se dixebra", dacuando sustituyíos por Tenemu y Tenemet, "lo oculto" o, más tarde, por Amón y Amonet, "el principiu de lo misterioso" o "l'ocultu".
Xuntos, los cuatro conceutos representen l'estáu primordial, lo que nun se ve nin se toca, l'antítesis de la vida, pero pola so concepción de pareyes de dambos sexos, representen al tiempu lo que puede ser, l'estáu fundamental del empiezu. Nel mitu, sicasí, la so interacción n'última instancia, resultó ser tan desequilibrada, que produció un cataclismu y dio como resultáu'l surdimientu d'un montículo primixeniu, en que'l so interior había un güevu cósmicu. La teoloxía hermopolitana atribúi'l sucesu a Tot, dios proteutor d'Hermópolis. El montículo convertir nuna "isla de fueu" y el güevu foise guarando, hasta que salió del mesmu'l dios del sol, Ra, que xubió hasta'l cielu. Dempués d'un llargu descansu, Ra, xunto coles otres deidaes, crearon toles demás coses del mundu.
Les omnipresencies masculines de la Ogdóada son representaes como xaronques, o personaxes con cabeza de xaronca, ente que les dioses son simbolizaes con forma de culiebra, o como muyeres con cabeza de sierpe. Tamién podíen representase como pareyes de babuinos (que representaben al dios Tot), por tar acomuñaos al dios sol, yá que anunciaben l'amanecer coles sos aullíes. Más tarde, fueron inclusive representaos como cuatro toros y cuatro vaques.
Les deidaes fueron especialmente veneraes en Hermópolis Magna, la ciudá del Alto Exiptu, qu'en idioma exipciu denominábase Jemenu, "la octava ciudá". Esiste una lleenda que diz que parte del pulgu del güevu cósmicu ta soterrada nel so templu.
Tamién teníen un santuariu en Medinet Habu, al oeste de Tebas.
Variante col güevu
La primer versión del mitu diz qu'una entidá surde de les agües como un montículo de tierra, la Vía Láctea, que foi divinizada como Hathor. Un páxaru celestial dexa un güevu sobre esti montículo. El güevu contenía a Ra. Na versión orixinal d'esta variante, el güevu ye puestu por un gansu cósmicu. Sicasí, dempués de la medría del cultu a Tot, díxose que fuera un regalu d'esti dios y que lo punxera un ibis, el páxaru col que se-y acomuñar.
Variante col lotu
Darréu, cuando Atum asimilárase a Ra como Atum-Ra, foi adoptada la cosmogonía de la Enéada, na creencia de que Atum surdió d'una flor de lotu azul exipciu y xuníu a Ra. El lotu surdiría de les agües dempués del cataclismu como un brotu, que llexaba na superficie, y adulces abrió los sos pétalos del que salió del so interior l'escarabayu Jepri. Esti dios, un aspeutu de Ra que representa al sol naciente, convertir nun neñu llorando - Nefertum (el mozu Atum), que les sos llárimes formaron a les criatures de la tierra. Más palantre, cuando'l dios Jepri foi absorbíu totalmente por Ra, díxose entós que Ra saliera del lotu, de neñu, en llugar de que Ra fuera Jepri temporalmente. Dacuando'l neñu ye identificáu como Horus, anque esto debe a la fusión de los mitos de Horus y Ra nel dios Ra-Herakty.
Enllaces esternos
Llista de personatges de la mitologia egípcia
Hesdigneul-lès-Béthune
Hesdigneul-lès-Béthune ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Nicholas Liverpool
thumb|Liverpool con [[Obama.]] Nicholas Joseph Orville Liverpool foi un políticu de Dominica. Foi Presidente de Dominica dende'l 2 d'ochobre de 2003 hasta'l 17 de setiembre de 2012.
Real Casa de la Moneda d'A Coruña
Nun hai documentación de cuando s'estableció esautamente la ceca de La Coruña. A ciencia cierta sábese que debió de ser ente 1210 y 1230 cuando s'acuñó la primer moneda, a nome d'Alfonso IX. En 1367 Fernando I de Portugal entra en Galicia, corónase rei na ciudá de La Coruña y toma la casa de la moneda, ordenando la emisión de moneda de tipu y denominación igual a la portuguesa. En 1371 la ceca coruñesa vuelve les manes de los reis de Castiella y a acuñar moneda castellana.
Nel reináu d'Enrique IV (1454-1474) la ceca de La Coruña adquier la so máxima rellumanza al emitir tolos valores que s'emitíen nel reinu. En 1471 declárase oficialmente que la concha de vieira emplegar nel aviesu como señal identificativa de les monedes acuñaes en La Coruña, daqué yá habitual nes monedes acuñaes enantes.
Hasta'l reináu de Pedro'l Cruel acuñóse principalmente moneda de vellón, darréu la plata adquirió preponderancia.
Monedes
1.- Acuñamientos de vellón: Alfonsu X de Castiella y Llión: Dineru Alfonsí, Meaja, Dineru Seisén, Dineru Pepión, Dineru Noven, Pujesa 200px|miniaturadeimagen|Cornáu de Sancho IV. Fernando I de Portugal: Barbuda, Mediu Barbuda * Enrique II de Castiella y Llión: Real, Cruciáu, Cornáu * Xuan I de Castiella y Llión: Cornáu * Enrique III de Castiella y Llión: Blanca, Cornáu, Dineru Noven Enrique IV de Castiella y Llión: Cuartu o Cuartiyu, Mediu Cuartu o Mediu Cuartiyu, Maravedín, Dineru, Mediu Dineru, Blanca, Media Blanca * Felipe IV: 16 Maravedinos, 8 Maravedinos, 4 Maravedinos, 2 Maravedinos
2.- Acuñamientos de plata:
3.- Acuñamientos d'oru:
4.- Acuñamientos de cobre:
Rafael Menéndez de Luarca
Rafael Tomás Menéndez de Luarca y Queipo de Llano foi obispu de la Diócesis de Santander dende 1784 hasta la so muerte; promotor de numberoses obres pías (hospitales, orfanatos, escueles, etc.); rexente de la provincia de Cantabria mientres la Guerra de la Independencia Española; escoyíu diputáu por Asturies en 1813; Gran Cruz de la Orde de Carlos III.
Orixe familiar
Nació nuna familia de fidalgos con casa solariega en Setienes, parroquia de Santiago, conceyu de Valdés, Asturies, mui cerca de la capital municipal, Ḷḷuarca. Fíu de Lope Matías Menéndez de Ḷḷuarca y d'Avilés y Rosa María Queipo de Llano. Creció nun ambiente familiar de fonda relixosidá y apegu a la tradición. De los 18 fíos del matrimoniu, vivieron 12 hasta edá adulta y dellos toos salvu'l primoxénitu consagrar a la Ilesia: siete monxes y un monxu benedictinos y tres sacerdotes, ente ellos Rafael. El so hermanu Gabriel (1742-1812) foi canónigu penitencial n'Ávila y conocíu poles sos publicaciones doctrinales, especialmente la so edición comentada del Catecismu d'Astete. La casa familiar de Setienes foi destruyida por una quema en 1795.
Carrera eclesiástica
Estudió teoloxía nes Universidaes d'Uviéu, Salamanca, Santu Tomás de Villanueva de Ávila y Alcalá de Henares. Definir a sigo mesmu como "teólogu escolásticu; filósofu peripatéticu".
Empecipió la so carrera eclesiástica en 1770, cuando ganó la plaza de Canónigu Maxistral de l'Archidiócesis d'Uviéu, na so Asturies natal. En 1783 foi nomáu Arcedianu de Grau. En dambos cargos demostró una gran vocación predicadora y misionera.
En 1784 recibió de Carlos III el nomamientu d'obispu de Santander, cargu que caltuvo hasta la so muerte, arrenunciando a los nomamientos d'arzobispu de Méxicu y arzobispu de Sevilla.
Obispu de Santander
Foi'l terceru n'ocupar esta see, tres la so creación en 1754. El so pontificáu duró 35 años, unu de los más llargos d'esta diócesis.
En 1791, fundó'l Hospital de San Rafael, que funcionó hasta la creación en 1928 de la Casa de Salú Valdecilla, precursora del Hospital Universitariu Marqués de Valdecilla. L'edificiu, unu de los más antiguos que se caltienen en Santander, ye dende 1984 sede del Parllamentu de Cantabria.
Vida política
En política, foi defensor del absolutismu y fiel partidariu de Fernando VII. Coincidió con Xovellanos, asturianu como él y de la so mesma edá, tantu na Universidá d'Uviéu, como na de Santu Tomás y nel Colexu Mayor de San Ildefonso d'Alcalá de Henares. Sicasí, les sos posiciones ideolóxiques y polítiques nun podíen ser más distantes.
Omiero
El Omiero ye un líquidu, fechu a partir de yerbes con propiedaes sanativas que correspuenden a los denominaos "Orishes" del panteón Yoruba.
Rafael Menéndez de Luarca
Vida política
Menéndez de Ḷḷuarca adquirió la so mayor relevancia cuando tuvo al frente del llevantamientu de la provincia de Cantabria contra les tropes napoleóniques, con títulu de rexente. Modesto Lafuente narra asina l'episodiu del so nomamientu:
Omiero
Estes yerbes primeramente desapósiense y rezar el signu se Ifá Irete sukankola pa da-y el "ashe", (poder) del Sacerdote oficiante (nel casu que sía una consagración de Ifá), Los Babalorisas, Yyalorisas tamién ellaboren el omiero con patrones asemeyaos, ensin rezar el signu de Ifá antes mentáu. Ye revitalizador dau a les sustances fitoterapeúticas mesmes de cada planta usada y la enerxía dada pol Orisa dueñu de cada planta (n'ocasiones usáronse hasta trenta plantes) anque nun ye lo avezáu, lo más normal ye en númberu de diez y seis. Esti líquidu ye d'usu común nes relixones de les cultures negroides xestaes n'África, nos pueblos de fala Yoruba y d'igual designación étnica.
Rafael Menéndez de Luarca
Vida política
Entamó'l llamáu "Armamentu Cántabru" que foi ganáu polos franceses. Fuxó a Asturies y darréu a Galicia, Portugal ya Inglaterra. Nun tornó a la so sede hasta la vuelta de Fernando VII a España y el reestablecimientu del Absolutismu, en 1814.
Omiero
== Usos Toles ceremonies de iniciación nel cultu Osha/Ifá riquen l'usu del Omiero.
El Omiero pa la iniciación del asientu, ye ellaboráu con yerbes de fundamentu y otros ingredientes. Esti líquidu sagrao ye usáu pa bañar al Iyawó o empecipiáu mientres la ceremonia, llavar los Otán (piedres) consagraos a los Orishas (les deidaes na Regla Osha) y los cascoxos (cauris), collares, pulseres (idés) y pa beber..
A les plantes esistente na naturaleza, poles sos carauterístiques y propiedaes, atribuyéronse-yos cualidaes máxiques y fueron acomuñaes a determinaos Orishas. Esti Omiero, amás de lo yá mentao, usar en delles ocasiones tamién pa dase baños de purificación, y p'enfrescar la cabeza, na llavadura de les representaciones físiques de los Orishas, l'aséu de la casa o negociu, la llimpia de ferramientes relixoses, etc.
Rafael Menéndez de Luarca
Vida política
Dellos miembros de xeneraciones posteriores de la so familia tuvieron activos en política dende posiciones bien conservadores, ente ellos, trés diputaos carlistes: el so sobrín nietu, Bartolomé Menéndez de Ḷḷuarca y Riego -escoyíu en 1834 y 1846-, el fíu d'esti postreru, Dionisio Menéndez de Ḷḷuarca y Argüelles-Quiñones (1826-1904) -escoyíu en 1858-. y Alexandrín Menéndez de Ḷḷuarca y Avello (*1835-1895) -escoyíu en 1867 y 1871.
Omiero
Tipos de Omiero
Cada Orisha tien les sos plantes; poro, cuando se va a faer el "lavatorio" de les "otanes", "elekes", "cauries", "inkines" de cada Orisha en particular, el so omiero ten de ser de les sos yerbes y non d'otres, pos resulta un sacrilexu por cuenta de qu'hai yerbes que representen tabú pa unu o otru Orisha. Cabo señalar qu'hai yerbes que sirven pa distintos divinidaes.
Destaquen el Omiero de:
Rafael Menéndez de Luarca
Publicaciones
Nel catálogu de la Biblioteca Nacional figuren les siguientes obres de la so autoría:
Omiero
Preparación
La ellaboración del Omiero, esto ye: l'usu de les distintes yerbes que lo componen, los elementos que lu complementen, "suyeres" (o cantares dedicaos principalmente a Ozain, deidá Orisha dueñu de toles yerbes, Orunmila o Orishas, según de quien se tratar) y los rituales colos que se consagra, nun suel ser bien sopelexaos ente aquellos qu'ayenos a la Regla Osha/Ifá, sicasí, hai quien d'una manera irreverente, dedicáronse,a manera de llograr dividendu, de sopelexar dalgún qu'otru secretu. Comoquier, la falta de cualesquier de los aspeutos enriba mentaos provoquen que'l omiero o líquidu revotalizador nun funcionar.
Otru requisitu pa la so ellaboración ye que namái puede ser preparáu por Sacerdotes, nivel cimeru dientro de la estructura xerárquica na Regla Osha/Ifá, y que la so consagración mesma tien de faese con muncho percuru, respetu y dedicación mientres hores.
De los elementos que complementen el Omiero puede mentase dalgunos como l'agua d'agua, ríu, mar y agua bendito, aguardiente, miel, cascariella, mantega de corojo, mantega de cacáu, ente otres más y una braza de carbón.
Rafael Menéndez de Luarca
Fallecimientu
Morrió'l 20 de xunu de 1819, a la edá de 75 años, en La Penilla de Cayón, cerca de Santander (Cantabria), mientres una visita pastoral. La Gaceta de Madrid (precursor del BOE) publicó'l 4 de setiembre la siguiente necroloxía:
Onuris
Onuris ye un xéneru de plantes fanerógames perteneciente a la familia Brassicaceae. Entiende ocho especies.
Día Naranxa
XÚNITE, la campaña del Secretariu Xeneral de la ONX pa poner fin a la violencia contra les muyeres, proclama'l día 25 de cada mes como Día Naranxa.
Celebración
En xunetu de 2013, la campaña XÚNITE pa poner fin a la violencia contra les muyeres, del Secretariu Xeneral de la Organización de les Naciones Xuníes, alministrada por ONX Muyeres, proclamó'l día 25 de cada mes como “Día Naranxa”: un día pa xenerar conciencia y prevenir la violencia escontra les muyeres y neñes.
Bubo ascalaphus
Bubo ascalaphus, tamién conocíu na nomenclatura anglosaxona como uxu faraón ye una especie d'uxu natural del norte d'África y Oriente Mediu. Puede algamar un llargor de 50 cm.
Suel añerar en buecos de los árboles o nos grandes niales abandonaos por otres aves. La niarada consiste en 2-4 güevos que son guaraos pola fema, que mientres esti periodu ye alimentada pol enllordio.
Foi descritu per primer vegada pol naturalista francés Marie Jules Savigny en 1809, que reparó la especie mientres la espedición francesa a Exiptu (1798-1801).
Subespecies
Anguaño reconócense dos subespecies:
Hesdigneul-lès-Boulogne
Hesdigneul-lès-Boulogne ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Empalme (gastronomía)
thumb|Empalmes El empalme ye un platillo típicu del Valle de les Salinas, nel estáu Nuevo León, nun se tien allugáu exactamene el llugar d'orixe de los empalmes, créese que foi nos conceyos de Salinas Victoria o Xeneral Zuazua.
Un empalme son dos tortielles con frijoles y mueyu. Llámase-y asina yá que al preparar, ponse primero una tortiella (a la cual úntase-y mantega de puercu per dambos llaos), enriba d'ella frijoles refritos y mueyu y dempués otra tortiella enriba de los frijoles (tamién untada con mantega de puercu).
El mueyu del empalme tien un sabor peculiar y prepárase con oriéganu, chile y tomate.
Real Club Deportivo Oviedo
El Real Club Deportivo Oviedo, o abreviadamente Deportivo Oviedo y popularmente como La Sportiva, foi un club de fútbol español de la ciudá d'Uviéu, fundáu en 1919 y desapaecíu en 1926 en fundiéndose col otru club esistente na ciudá, el Real Stadium Club Ovetense, pa dar pasu al Real Uviéu. Yera teníu pol equipu de les clases altes de la ciudá n'oposición al Stadium Uvieín que lo yera de les clases populares.
Uniforme
Vistía camiseta blanca o a rayes verticales blanques y azules y pantalón negru.
Estadios
Teatinos: Dempués de compartir campu col so rival local, el mayor poderíu económicu del club dexó-y construyir un nuevu estadiu alcontráu nel barriu de Teatinos. Inauguróse'l 31 d'agostu de 1919 y foi usáu por esti club y depués pol Real Uviéu hasta la construcción en 1932 del nuevu Estadiu de Buenavista, depués llamáu Estadiu Carlos Tartiere. Tenía un aforu de 10.000 persones de les qu'aprosimao 1.600 yeren d'asientu.
Historia
Foi fundáu n'abril de 1919 a partir d'una dixebra del Real Stadium Club Uvieín, apadrináu por financieros locales. El so mayor poder financieru dexó-y la contratación de bonos xugadores procedentes d'otros equipos. Sicasí les sos aspiraciones nunca pasaron de ganar el derbi llocal nel Campeonatu Rexonal d'Asturies, que yera competición oficial qu'entós se celebraba.
Na temporada 1925-26, el tercer puestu del Stadium Uvieín y la decepcionante actuación del Deportivu Uviéu en dichu campeonatu rexonal, motivó que se buscara la fusión de dambos clubes con vistes a formar un equipu más poderosu capaz d'apoderar el fútbol rexonal y más concretamente al Real Sporting de Xixón. Tres mediación d'Óscar Álvarez, porteru del Stadium Uvieín, el 14 de marzu axuntáronse les directives de dambos clubes p'afitar les condiciones del alcuerdu, el 26 de marzu volvieron axuntase pa dar el so alcuerdu final, fecha que se tien pola de fundación del nuevu club, y finalmente roblóse l'acta de fusión el 26 d'abril de 1926.
Bubo africanus
Bubo africanus ye una especie d'uxu de tamañu medianu, una de les menores de los Grandes Búhos reales. Algama unos 45 cm de media y pesa ente 480-850 g. El so valumbu ye de 100 a 140 cm. El discu facial ye ablancazáu o ocre pálidu y los güeyos son mariellos. Tien unos cuernucos prominentes, como munches de les especies del xéneru Bubo, l'envés ye d'un color pardu-castañal y les partes inferiores son ablancazaes con franxes castañes. Les sos preses consisten esencialmente en mamíferos, páxaros, inseutos y reptiles de pequeñu tamañu.
Ta estrechamente emparentáu col uxu vermiculado y hasta apocayá considerábense una mesma especie.
Hábitat
thumb|left El uxu enllordiáu habita la mayor parte del continente africanu al sur del desiertu d'El Sáḥara, lloñe de les selves y montes trupos. Son depredadores nocherniegos, y pasen el día ocultos n'árboles, formaciones predreses o ruines abandonaes. Suelen frecuentar zones predreses, tierres de llabranza, montes abiertos y zones semidesérticas. N'ocasiones fueron vistos en zones habitaes, cazando cerca de les carreteres, onde n'ocasiones son atropellaos. La principal amenaza humana a la especie constituyir los pesticidas utilizaos na agricultura pal control de plagues.
Reproducción
Los búhos enllordiaos apáriense pa tola vida. Son capaces de criar una niarada cada añu. Les pareyes instalen los sos niales n'árboles, roques o inclusive nel suelu o nes cornises de los edificios. La dómina d'apareyamientu empieza en xunetu y sigue hasta les primeres selmanes de febreru. La fema guara de 2-4 güevos y ye alimentada pol machu mientres esti periodu. Los mozos empiecen a volar alredor de les siete selmanes de vida. Cinco selmanes dempués abandonen el nial. Pueden vivir hasta diez años n'estáu selvaxe y hasta venti en cautividá.
Shay Mitchell
Primeros años
Mitchell nació en Mississauga, Ontario, fía de Precious García y Mark Mitchell. Los sos padres trabayen en finances. El so padre ye d'ascendencia escocesa ya irlandesa y la so madre ye filipina, ye de la provincia de Pampanga, y dexó Filipines a los 19. Ella tien un hermanu llamáu Sean. Ella ye la prima hermana de Lea Salonga, cantante y actriz de teatru ganadora del premiu Tony, conocida por haber aniciáu'l papel principal de Kim nel musical Miss Saigon. Inclusive cuando yera una neña pequeña, Mitchell taba interesáu n'artes escéniques, Declarando a los sos padres qu'ella escorrería tal carrera. Mitchell empezó clases de baille a la edá de cinco años, y ella y dellos de los sos compañeros de clase percorrieron la ciudá pa competir con una variedá d'otres escueles de baille. A la edá de 10 años, la familia de Mitchell treslladar a West Vancouver, British Columbia. Dientro d'un añu de la so llegada, una axencia internacional de modelos llevó a cabu una convocatoria abierta p'adolescentes y pre-adolescentes que taben compitiendo pola representación. Mitchell foi una de les moces escoyíes. Asistió al Rockridge Secondary School y depués foi tresferida al West Vancouver Secondary School onde se graduó. Ella consiguió'l llamatu de Shay porque ella ye una gran fan de Jennifer Lopez alies J. Lo, asina que #el so amigos #llamar "Shay Lo".
Carrera
miniaturadeimagen|Nos MuchMusic Video Awards en [[2011]]
Actuación y modelaje
A finales de la so adolescencia, Mitchell modelara con ésitu pa una variedá d'empreses en ciudaes tan variaes como Bangkok, Hong Kong y Barcelona, pero más tarde tornó a Toronto pa estudiar actuación. Dempués de roblar cola so primer axencia teatral, Mitchell apaeció na serie de drama canadiense p'adolescentes Degrassi: The Next Generation y participó en dellos comerciales nacionales. Mitchell fixo participaciones especiales na serie de Global Rookie Blue apaeció nel video musical de "Hold My Hand" del raperu xamaicanu Sean Paul. En 2010, Mitchell apaeció nun arcu argumental de 4 episodios na serie de Disney XD Aaron Stone como la porrista Irina Webber.
Caridá y activismu
Mitchell sofitó a Somaly Mam Foundation, una organización ensin fines d'arriquecimientu que lluchó contra'l tráficu sexual hasta que terminó les sos operaciones en 2014. Tamién trabayó con The Trevor Project xunto al repartu de Pretty Little Liars y NOH8 Campaign. Trabaya con WE Charity, qu'ayuda a comunidaes a desenvolver recursos educativos, y ella acompaña a Represent Clothing pa promover a adolescentes onde la metá de los ingresos foi a GLAAD.
Condal Club
El Condal Club ye un club de fútbol asturianu de la villa de Noreña. Foi fundau en 1968 y n'actualidá xuega na.
Historia
El club foi fundau nel añu 1968, anque ya esistiere un club nomáu Club Condal de Noreña que desapareciere en 1964. La pasada temporada llogró quedar clasificau na metá de la tabla (8ª posición). Na temporada 2014-15, algamó el so mayor llogru deportivu al quedar campeón del Grupu II de Tercer división española. Y xugar na siguiente campaña la Copa del Rei.
Cascante
Xentiliciu
Cascantino/Cascantina
Condal Club
Estadiu
L'equipu xuega sos partíos comu llocal nel estadiu Alejandro Ortea que tien de una capacidá pa 2.500 espectadores. Por esti estadiu pasaron equipos históricos de la Tercer División d'España asina como'l Real Uviéu considerau comu un equipu históricu a nivel nacional.
Cascante
Xentiliciu
Según apunta Javier Andreu Pintado nel so artículu, ASPEUTOS DEL POBLAMIENTU DE LA CONTORNA DE TUDELA DE NAVARRA EN DÓMINA ROMANA, tamién sería correctu'l xentiliciu Cascantense. Esti xentiliciu ye llargamente utilizáu por dellos miembros de l'asociación VICUS
Bandera
La bandera del conceyu de Cascante tien la siguiente descripción
Escudu
L'escudu d'armes de la ciudá de Cascante tien el siguiente blasón:
Situación
200px|thumb|Situación del conceyu de Cascante en Navarra. La ciudá de Cascante ta asitiada al sur de la Comunidá Foral de Navarra dientro de la rexón xeográfica de la Ribera de Navarra. El so términu municipal tien una superficie de 62,93 km² y llenda al norte con Tudela y Murchante; al este con Ablitas; al sur con Barillas, Tulebras, Monteagudo y Tarazona na provincia de Zaragoza y la comunidá autónoma d'Aragón) y al oeste con Tudela.
Relieve ya hidrografía
La ciudá de Cascante ta asitiada a 357 msnm. Les cotes d'altitú de la so términu municipal bazcuyen ente los 300 msnm del calce del Queiles, na llende col términu municipal de Tudela, y los 660 msnm de la Sierra, na llende con Tarazona. Al nordeste abonden los ábanos cuaternarios gradiaos en dellos miles de terraces fluviales y glacis d'erosión. Y a los suroeste la facies detrítica del Miocenu (conglomeraos, arenisques, magres), parcialmente recubierta polos derrubios de los glacis d'erosión que baxen de les sierres marxinales del Sistema Ibéricu.
Clima
El clima ye del tipu mediterraneu continental propiu del Valle del Ebro. Carauterizar por tener branos secos, una irregularidá pluviométrica grande y una oscilación térmica acusada.
La temperatura medio añal ta ente 13° y 14 °C, Les precipitaciones añales son de 400 mm, produciéndose unos 60 díes lluviosos al añu, y la evapotranspiración potencial ta ente los 725 y 800 mm.
Flora y fauna
Los montes amenorgar a alamees y un pequeñu pinar de repoblación de Pinus halepensis.
Víes de comunicación
Pol so términu municipal pasa la carretera N-121-C
Dende 1885 hasta 1972, tenía estación de ferrocarril de la Llinia Tudela-Tarazona, Anguaño ye la Vía verde del Tarazonica.
Prehistoria y Edá Antigua
thumb|Mapa territoriu Berón Ciudá celtíbera perteneciente a la tribu de los berones (KAISKATA) en llingua Berona ANMAX, que na segunda metá del sieglu II emitió una serie en Ae (unidaes, metaes y cuartos) con metroloxía celtibéricu-berona y marques de valor al estilu berón, amosando cabeza masculina con collar, símbolu llabráu y caballeru llanceru (unidaes) o caballu galopiando (divisores). Convertida en Municipium CASCANTVM, volvería a entamar la so actividá en tiempos de Tiberio.
Cascante foi conceyu de los romanos y tuvo el Fueru del Llaciu. Les primeres referencies históriques falen d'un pobláu celtíberu nel añu 76 e.C., que'l so nome más probable ye Kaiskat.
Edá Media
Nun puede establecese el momentu precisu del so cristianización (nel añu 465 cuntaba yá con una comunidá cristiana, qu'incluyía miembros de les altes capes sociales), nin hai noticia espresa del llugar so la dominación musulmana, anque la islamización foi considerable a xulgar pola persistencia posterior de mudéxares hasta'l sieglu XV, y el calquier árabe nel léxicu actual de regadío. Escarecen de verosimilitud les noticies sobre una supuesta comunidá cristianu-mozárabe mientres esta etapa. Como parte integrante del distritu de Tudela pasó a manes cristianes en febreru de 1119. El primer Señor de la Villa foi Damilán, probablemente francés. D'equí d'equí p'arriba perteneció a diversos llinaxes a lo llargo de la so historia, hasta que pasó a manes nobiliaries. El Príncipe de Viana vencer al Conde Lerín en 1446, pero pocu dempués Xuan II apurrir a unu de los sos collaboradores castellanos, el conde de Castro, que lo esfruto ente 1452 y 1471. En 1551 la mesma villa mercó'l señoríu por 15.000 Ducaos.
Dende mediaos del sieglu XII cuntaba con un castiellu. Les primeres noticies que güei se tienen sobre una organización municipal son de 1281, Cascante permaneció como realengu mientres tol restu de la so historia.
La primitiva Ilesia Parroquial foi la de Santa María l'Alta, (la Virxe del Romero), pero en 1476 concedióse-y la llicencia pa construyir l'actual parroquia por atopase l'anterior alloñada del centru urbanu.
Edá Moderna
En 1520, fixo ordenances pal so gobiernu y en 1630 mercó al Rei Felipe IV d'España la xurisdicción criminal y civil, trés años dempués, por Real Cédula de 18 de xunetu de 1633, dióse-y la calidá de Ciudá, asientu y votu nes cortes del reinu y el calter de población separada de la Merindad de Tudela.
En 1633, pasó de Villa a Ciudá, al da-y Felipe IV dichu títulu que daba'l derechu a asientu y votu xunto con otres ciudaes nes Cortes de Navarra, llogró la so separación xurisdiccional de Tudela, varar de la Xusticia, y el gocie de yerbes nos montes de Cerciu y Arganzón, estos privilexos costaron a los cascantinos más de 30.000 ducaos, en donativos al Rei.
Edá Contemporánea
Cuntaba yá en 1802 con molinos, fábriques, manantiales y dende 1850 con escuela y maestru. En 1920 Cascante tenía yá trujales, bodegues, tenaes y un puestu de la Guardia Civil de Caballería. Cascante tuvo centros hospitalarios dende tiempos remotos pero'l más conocíu foi l'Hospital de San Roque atendíu dende 1916 poles Hermanitas de los Vieyos Desamparaos.
Tamién esistieron dos asilos encargaos de recoyer a los vieyos y güérfanos de la llocalidá, Unu yera'l de San Leandro, fundáu en 1885, y l'otru el de La Purísima Concepción inauguráu en 1917. Anguaño esiste una residencia, atendida poles Hermanitas de Vieyos Desamparaos.
Como interés históricu, cabo destacar que Cascante allugó la primer fábrica de cerilles fosfóriques d'España, establecida en 1835 pol guipuzcoanu Pascasio Lizarbe so la razón social "Ángel Garro y Compañía", en acomuñándose con ésti; y darréu fundóse otra fábrica de la familia Guelbenzu. La producción de les cerilles duró hasta l'añu 1908 añu en que l'estáu espropió la fabricación. Nel añu 2008 al cumplise los 100 años del zarru, Ricardo Guelbenzu escribió un llibru sobre los fósforos de Cascante.
Alministración municipal
El Conceyu de Cascante ta compuestu por 11 conceyales. Na actualidá, tán representaos los siguientes partíos: PSN-PSOE (5 conceyales, 875 votos), UPN-PP ( 5 conceyales, 987 votos) y CIC (1 conceyal, 270 votos).
L'alcalde en funciones ye Antonio Irujo Redrado de PSN-PSOE, hasta que'l plenu constituyíu a partir de les eleiciones de 22 de mayu de 2011 escueya un nuevu alcalde que la so eleición va depender de posibles pactos.
Eleiciones municipales
Los porcentaxes de votos a candidatures y en blancu tán referíos sobre'l total de votos válidos, esto ye, tolos votos emitíos non nulos. Los porcentaxes de votos nulos tán referíos sobre'l total de votos emitíos. Los porcentaxes de votos emitíos tán referíos sobre'l total del censu eleutoral, esto ye, persones con capacidá d'exercer el derechu al votu. Inclúyese amás el datu de la población de derechu como referencia puramente informativa. Esti datu sirve pa establecer el númberu llegal de conceyales, que nel casu de Cascante ye 11.
Alcaldes
Estos son los últimos alcaldes de Cascante:
Economía
Enantes esistieron fábriques que fixeron que Cascante fora considerada la llocalidá más industrial, tres Tudela, de la Ribera de Navarra. La mayoría d'elles dedicaes a la Industria Testil. La de Juan Burgos Pamplona, S.A. dedicada al tresformamientu del algodón en filaos y texíos. Les de Marpil, S.A. y Cunbur, S.A., a la confección de prendes. A lo llargo del añu 2009 cerráronse los dos qu'inda producíen. El so zarru que se venía abasnando dende diba dellos años, foi motiváu por dellos factores, ente otros: l'apertura del mercáu na Xunión Europea y la lliberalización del sector, que favorecieron la irrupción nel comerciu mundial de productos testiles y de confección fabricaos en China a partir del 1 de xineru de 2005; la falta d'especialización y la crisis financiera actual.
Y la agricultura, colos sos altibaxos, va bastantes años el cultivu del espárragu predominó tamién en Cascante ya inclusive hubo delles ediciones del llamáu concursu d'espárragos pa les denominaes fiestes de primavera (mayu), el llamáu "oru blanco", anguaño lo más principal, ente otros productos, ye la vide y el olivo. La construcción tamién sufrió les derivaciones de la crisis económica mundial. Echóse en falta siempres un polígonu industrial municipal en Cascante qu'ameyorara les condiciones llaborales de los cascantinos, una y bones delles empreses coláronse de Cascante ante la falta del mesmu.
Louise Dresser
thumb|Louise Dresser en 1900 nun [[vaudeville.]] Louise Josephine Kerlin foi una actriz estauxunidense. La so carrera esténdese a lo llargo de les décades de 1920 y 1930. Foi candidata a un Óscar.
Adesmia boronioides
Adesmia boronioides, paramela, ye una especie de planta con flores de lleguminoses de la subfamilia de les Faboideae. thumb|Vista de la planta
Louise Dresser
Biografía
Louise Dresser nació baxo'l nome de Louise Josephine Kerlin, o como la llamaben de neña "Lulie", n'Evansville, Indiana, Estaos Xuníos el día 5 d'ochobre de 1878. Tomó l'apellíu profesional "Dresser" como un tributu al so buen amigu Paul Dresser. Paul yera un popular cantautor de finales del sieglu XIX.
Adesmia boronioides
Distribución y hábitat
Vive ente 2.000 y 3.500 msnm nel sur arxentín-chilenu, cola cordal de los Andes.
Descripción
Ye un arbustu más del cordal, de non más de 1 m d'altor, perenne, cañes erectas, corteza mariella, pocu espinosu, fueyes aciculares de 3-8 cm de llargu, enmanojaes, flores diminutes, marielles d'hasta 1 cm; frutos bien plumosos en recímanos.
Louise Dresser
Biografía
Morrió a causa d'una ostrucción intestinal el día 24 d'abril de 1965.
Pat Crowley
thumb|Crowley con [[Richard Denning en Michael Shayne (1961).]] Patricia "Pat" Crowley (17 de setiembre de 1933) ye una actriz de cine y televisión.
Adesmia boronioides
Usos
Adesmia boronioides tien efeutos antiinflamatorios. Utilízase como analxésicu, pa combatir dolores reumáticos y menstruales.
Louise Dresser
Premios
Premios Óscar
Adesmia boronioides
Usos
El so aceite esencial emplegar na elaboraión d'arumes.
Cascante
Monumentos relixosos
thumb|235px|Basílica de La nuesa Señora del Romero thumb|170px|Ilesia de l'Asunción de La nuesa Señora Juan * Estatua a Fray Pedro Malón de Echaide nel Parque del Romeru
Pat Crowley
Carrera
Crowley fixo apaiciones especiales en delles series de televisión nos años 1950 y 1960, ente ellos el pilotu de The Untouchables, Crossroads, Riverboat, The DuPont Show con June Allyson, The Eleventh Hour, The Roaring 20s, Mr. Novak, The Twilight Zone, The Fugitive, The Man from U.N.C.L.E., 87th Precinct y Wanted: Dead or Alive (episodiu "Competition"). Protagonizó ente 1965 a 1967 como Joan Nash na serie de televisión de NBC-MGM, Please Don't Eat the Daisies, basáu nel llibru de 1957 de Jean Kerr y la película Doris Day de 1960 del mesmu nome.
Real Club de Tenis d'Uviéu
El Real Club de Tenis d'Uviéu ye un club deportivu priváu de la ciudá d'Uviéu nel Principáu d'Asturies fundáu en 1950. Les sos instalaciones consisten en cuatro pistes de tenis de tierra batida, dos pistes de pádel acristalaes, una cancha de frontón y un ximnasiu. Nestes instalaciones celebrar en 1950 y en 1976 el Campeonatu d'España de Tenis. A día de güei, cuenta con 2.200 socios titulares más les sos families.
Cascante
Cultura
Amás del conceyu, hai munches organizaciones en Cascante qu'en mayor o menor midida promueven, poniendo'l so granín d'arena, la cultura Cascantina. Hai de solliñar asociaciones como:
Real Club de Tenis d'Uviéu
Entama importantes torneos y campeonatos de tenis en diverses modalidaes, como la Copa Masaveu, o'l tornéu internacional Copa Real Club de Tenis d'Uviéu, qu'en 2011 partió 11.100 euros en premios.
Cascante
Cultura
Asociación de Peñes y Cuadrielles "Rucar": Como'l so propiu nome indica ye una asociación creada por delles peñes y cuadrielles de Cascante coles mires de fomentar les actividaes d'ociu na Ciudá.
Real Club de Tenis d'Uviéu
En mayu de 1985 el rei Xuan Carlos I concedió al club la denominación de Real. N'ochobre d'esi mesmu añu, la xunta directiva del club nomó al Príncipe d'Asturies Felipe de Borbón presidente d'honor de la sociedá. Cuatro años dempués el Príncipe visitó'l club y les sos instalaciones.
Cascante
Cultura
Vicus: Asociación que promueve la cultura Cascantina, como cursu d'arqueoloxía, Selmana Romana, escursiones, conferencies, publicaciones. Les actividaes d'esta asociación mientres l'añu 2008 fueron bien interesantes culturalmente por cuenta de la conmemoración del 375 aniversariu del títulu de ciudá.
Real Club de Tenis d'Uviéu
Amás del tenis, el club realiza otres actividaes como ximnasia de caltenimientu o alpinismu.
Cascante
Cultura
Arfueyu: Asociación d'amigos de la naturaleza, que realicen tou tipu d'actividaes rellacionaes cola conocencia de la naturaleza, la preservación del mediu ambiente, enfocáu tou ello pela redolada de Cascante.
Candela: Asociación de muyeres que promueven les actividaes d'ociu y culturales de muyeres, pero empobináu a tol personal.
Grupu de Teatru Siete Caños: Grupu de teatru amateur qu'estrenó con ésitu delles obres en delles llocalidaes navarres y aragoneses.
Adesmia boronioides
Taxonomía
Adesmia boronioides describióse por Joseph Dalton Hooker y espublizóse en Flora Antarctica 1(2): 257. 1847. Adesmia: nome xenéricu que deriva de les pallabres griegues: a- (ensin) y desme (paquete), en referencia a los estames llibres.
Cascante
Cultura
Club de Xubilaos, Viudes y Pensionistes (Sic).
Adesmia boronioides
Taxonomía
boronioides: epítetu llatín que significa "similar a Boronia"
Cascante
Cultura
Tamién hai que nomar y reconocer a los siguientes grupos que dan la so aportación cultural a Cascante y fora de Cascante nos sos conciertos: La Banda de Música y la Coral Cais Cantum.
Pier Angeli
Anna Maria Pierangeli foi una actriz italiana.
Cascante
Fiestes
Fiesta relixosa d'orixe agrícola que, hasta l'añu 1997, celebrábase'l llunes anterior al Día de l'Ascensión, y que a partir de 1998, y pa facilitar una mayor asistencia de públicu (sobremanera local), empezó a celebrase un sábadu de Mayu. Anque anguaño la xente allega al llugar principalmente en vehículos particulares, la tradición (paralela al orixe de la romería) dicta qu'hai qu'allegar en carros, xarrés o carromatos engalanaos pa la ocasión.
Pier Angeli
La so hermana ximielga, Maria Luisa, tamién ye actriz sol nome de Marisa Pavan.
Cascante
Deportes
Anguaño, estos son los clubes que representen a Cascante en distintes modalidaes deportives:
Pier Angeli
N'actuando en delles obres de teatru, Anna Maria debutó nel cine del so país con un melodrama tituláu "Mañana va ser tarde" (1949), dirixida por Léonide Moguy y na qu'actuaba xunto a Vittorio de Sica. Tres otru filme, "Mañana va ser otru día" (1950), foi llamada a Hollywood, onde, yá convertida en Pier Angeli (llográu al traviés de la fragmentación del so apellíu), rodó en 1951 "Teresa", onde interpretó a una nueva italiana que se casa con un soldáu americanu.
Cascante
Deportes
Son unos cuantos mozos y agora tamién adultos qu'adulces, y empobinaos por unos entrenadores con muncha ilusión y enfotu, van faciéndose buecu nel deporte navarro, que tán arrexuntaos nun club denomináu CANTERA y que nel añu 2009 recibieron la reconocencia per parte de la Federación Navarra d'Atletismu dichu club, según el Conceyu de Cascante pol so sofitu y la construcción de pistes d'atletismu xunto al Centru Termolúdico Hasta la temporada 2008-2009, toles fines de selmana unes 12 equipos de mozos (y non tan nuevos) pasen la tarde del sábadu echando l'adrenalina, yá dende la temporada 2009-2010 dexó de celebrase por falta d'equipos pa la so continuidá. Hai de solliñar nesti deporte a les moces del equipu "Cantera" que l'añu 2007 aportaron a subcampeones de Navarra y Campeones en 2008; y que'l Club Deportivo Cantera sigui calteniendo los sos equipos tantu masculinos como femenios nesti deporte. Toles fines de selmana varies grupos de ciclistes parten dende Cascante nes sos modalidaes de "carretera" y de "mountain bike". Cada añu celebra'l Certame Añal d'Orientación de Cascante. Nuna tierra de secanu como ye esta, paez daqué increíble, pero esisten dellos aficionaos a l'agua que s'axunten asiduamente na Balsa de Pulguer pa prauticar los sos deportes favoritos, como son la vela, el kayak, wind-surf, piragüismu... Ensin escaecer a toos aquellos que practiquen diariamente la natación y otres actividaes nel Centru Termolúdico.
Pier Angeli
Otros títulos de la etapa hollywoodiense de Pier fueron, ente otros, "Tres amores" (1953), "Sombreru" (1953), "La mota de plata" (1954, na que debutó Paul Newman), "The Flame and the Flesh" (1954), "Marcáu pol odiu" (1956, onde volvió axuntase con Newman) y "Llocu pol circu" (1958).
Mientres el rodaxe de "Tres amores" conoz a Kirk Douglas, col que caltién un romance en 1953. Mientres tres meses del siguiente añu caltién un romance col rebelde por excelencia, James Dean.
Finalmente, primida pola so madre, abandona a Dean y el 25 de payares de 1954 Pier casóse col cantante y actor Vic Damone, del cual tien al so fíu Perry el 22 d'agostu del siguiente añu. Sicasí, el 18 d'avientu de 1958 la pareya divórciase.
L'añu del so divorciu ye'l mesmu del fin de la carrera hollywoodiense de Pier, que va siguir rodando películes, principalmente na so Italia natal. La mayoría de dichos films son pocu destacaos, mereciendo mención de la so filmografía de los 60 "Amargosu silenciu" (1960), que rodó n'Inglaterra; "Sodoma y Gomorra" (1962) y "Battle of the Bulge" (1965).
El 14 de febreru de 1962 Pier contraxo segundes nupcias col compositor Armando Trovaioli, con quien tuvo al so fíu Andrew el 8 de xineru de 1963. Esti matrimoniu nun tuvo ésitu y divorciáronse en 1969 (anque taben dixebraos dende 1966).
La so última película foi un productu de ciencia ficción tituláu "Octaman", de 1971. El 10 de setiembre d'esi mesmu añu, Pier Angeli morrió por una sobredosis de barbitúricos, a los 39 años d'edá. Al paecer, tenía un problema depresivu. Aparentemente, poco tiempu antes de la so muerte dixera que James Dean fuera l'únicu verdaderu amor de la so vida.