cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Perth
Xeoloxía y relieve
Perth atópase xunto al ríu Swan, que recibe'l so nome por cuenta de los cisnes negros (Black Swans n'inglés) por Willem de Vlamingh, capitán d'una espedición neerlandesa y nombrador de la islla de Rottnest d'Australia Occidental. Esti ríu foi tradicionalmente conocíu pola habitantes locales como Derbal Yerrigan. En 1697 una espedición neerlandesa encabezada por Willem de Vlamingh llegó al estuariu del ríu buscando agua duce, el segundu al mandu de la espedición, Gerritt Collaert, bautizó al ríu por cuenta de los cisnes negros que lu habitaben. El centru de la ciudá y la mayoría de los suburbios tán asitiaos na llanura costera del Swan (Swan Coastal Plain), ente los Montes Darling y l'Océanu Índicu. Los suelos d'esta zona son bastante infértiles. L'área metropolitana estender dende Yanchep al norte, hasta Rockingham al sur, hai una distancia de 90 km per carretera. Dende la mariña al oeste, hasta Mundaring al este, la distancia ye d'unos 50 km per carretera. L'área metropolitana de Perth tien una superficie de más de 5386.4 km². thumb|Imaxe satelital de Perth.
Gran parte de Perth foi construyida orixinalmente nuna serie de güelgues d'agua duce que van de Herdsman Lake nel oeste al traviés de Claisebrook Cove nel este. Envaloróse qu'hasta un 80% de Perth foi construyíu nes güelgues recuperaes.
Los barrios costeros beneficiáronse de la llocalización costera de la ciudá y de les llimpies sableres. Al este la ciudá ta arrodiada por una baxa escarpia llamada Darling Scarp («Escarpia Darling») o Darling Ranges («Montes Darling»). Xeneralmente la ciudá atopa sobre un terrén llanu o onduláu, principalmente por cuenta de gran cantidá de tierra arenosa y el fondu llechu de roca. La bayura de sable fizo que los australianos occidentales reciban el nome de sandgropers (sand ye arena n'inglés) per parte de los habitantes del restu del país. L'área metropolitana de Perth cunta con dos cuenques fluviales o sistema de drenaxe principales; el primeru d'ellos formáu pel ríu Swan y el Canning. El segundu pol ríu Serpentine y el Murray, que descarguen na ensenada de Peel en Mandurah.
Campu de les Ufriendes
Les referencies más antigües, nos "Testos de les Pirámides", son un pocu confuses tocantes a la so llocalización; namái queda claro qu'entós la so versión celestial topar en dalgún puntu del hemisferiu norte, y que dende la mesma dempués podía pasase a les "Campos de Aaru". Pero nos "Testos de los Ataúdes o Sarcófagos" alcontrar nel Poniente, esto ye, nes paraxes per onde'l Sol Ra -nel so aspeutu como Atum- ponse (Htp). Tal como sostién el reputáu exiptólogu, Leonard H. Lesko, catedráticu del Department of Egyptology at Brown University, el "Campu de Hetep" o "Campu de les Ufriendes" d'Osiris atopar nel Oeste
Perth
Clima
Los iviernos son relativamente frescos y abondo húmedos, con munches agües. La temperatura más frío rexistrada foi -0,7 °C, el 17 de xunu de 2006. Anque la mayoría de les precipitaciones produzse pel hibiernu, los díes más húmedos.
El patrón d'agües camudó en Perth y el suroeste d'Australia Occidental dende mediaos de 1970. Reparóse un amenorgamientu significativu nes precipitación ivernices, con un mayor númberu de precipitaciones estremes nos meses de branu, según nubes de movimientu lentu, el 8 de febreru de 1992 rexistráronse 120.6 milímetros d'agua, la más alta rexistrada, una nube severa'l 22 de marzu de 2010 axuntó 40.2 milímetros y causó importantes daños nel área metropolitana.
Demografía
Perth ye la cuarta ciudá más poblada d'Australia, superando a Adelaide a principios de la década de 1980. Nel censu de 2006, cuntáronse unos 1 445 079 residentes nel área estadística de Perth. Escontra 2011 había aproximao 1.83 millones de residentes nl'área metropolitana.
Grupos étnicos
La población de Perth ye mayoritariamente d'ascendencia europea. La ciudá foi fundada polos británicu ya irlandeses, y les Islles Britániques siguieron siendo casi la única fonte d'inmigrantes hasta mediaos del sieglu XX. En 1971 los residentes d'orixe británicu constituyíen el 31 % de la población total de Perth.
En 2006, los grupos d'ascendencies mayoritaries les árees metropolitanes de Perth fueron: ingleses (534 555 o 28,6 %), australianos (479 174 o 25,6 %), irlandeses (115 384, 6,2 %), escoceses (113 846 o 6,1 %), italianos (84 331 o 4,5 %) y chinos (53 390 o'l 2,9 %). Había 26 700 aboríxenes australianos na ciudá.
La población de Perth ye notable pola alta proporción de residentes nacíos nel Reinu Xuníu. Nel censu de 2006, cuntáronse 142 424 residentes nacíos n'Inglaterra, por pocu detrás de Sydney (145 261), a pesar de que Perth tenía namái'l 35% de la población total de Sydney. Según el censu de 2001, 23,5 % de los residentes nel distritu de Joondalup de la ciudá nacieron nel Reinu Xuníu, siguíos de cerca por Rockingham nel sur con 19,8 %. La proporción d'orixe británicu nl'área metropolitana de Perth nel so conxuntu en 2001 foi 12,4 %, o 164 488 persones. Esto ye significativamente más altu que la proporción nacional, que ye del 5,5 %.
La composición étnica de Perth camudó na segunda metá del sieglu XX, cuando un númberu significativu d'inmigrantes europeos continentales llegaron a la ciudá. Antes d'esto, la población de Perth fuera casi totalmente de composición étnica anglu-celta. Como Fremantle foi la primer tierra n'Australia pa munchos buques d'emigrantes procedentes d'Europa nos años 1950 y 1960, Perth empezó a esperimentar una arribación diversa qu'incluyó neerlandeses, alemanes, croates, serbios, polacos, checos, rusos, macedonios y munchos otros. Perth tamién tien una pequeña comunidá xudía, na so mayoría asquenazíes, sumando un total de 5082 individuos en 2006, quien emigraron principalmente d'Europa del Este y, más apocayá, de Sudáfrica.
Perth tien tamién importantes comunidaes d'inmigrantes d'otres partes d'Europa; los italianos son el tercer grupu más grande d'inmigrantes, yá que la so cifra xube a 20 611 (el 1,6 %) en 2001.
Otra fola más recién de llegaes inclúi minoríes europees del África meridional (destacar Sudáfrica y en menor midida Namibia y Zimbabue). La población d'orixe sudafricano, na so mayoría bóer y d'orixe británicu) superó a los nacíos n'Italia pa convertise nel cuartu grupu d'orixe más grande dempués de 2001. En 2006, había 18 825 sudafricanos en Perth, que representen el 1,3 % de les persones de la ciudá. Mientres los años 1980 y 1990, la inmigración sudafricana foi tan fuerte que se terminó acomuñando la frase "empacando pa Perth" con aquellos sudafricanos que deciden emigrar al estranxeru, dacuando ensin importar el destín. La ciudá foi descrita como «la capital de los sudafricanos nel exiliu». La razón de que Perth sía tan popular ente los sudafricanos blancos foi de cutiu l'allugamientu (ye la ciudá australiana de más importancia más cercana a África qu'otres grandes ciudaes del país), la gran cantidá d'espansión y nel espaciu, y el clima llixeramente más calorosu en comparanza con otres grandes ciudaes d'Australia - Perth tien un clima mediterraneu como l'área alredor de Ciudá del Cabu, Sudáfrica. Unu de los senadores del estáu, Andrew Murray, emigró de Zimbabue en 1989.
Dende finales de la década de 1970, el sureste d'Asia convirtióse nuna fonte cada vez más importante d'inmigrantes, coles comunidaes de Vietnam, Malasia, Indonesia, Tailandia, Singapur, Ḥong Kong, China continental, y la India yá bien establecíes. Había 53 390 persones d'orixe chinu en Perth nel añu 2006, constituyendo ésta'l 2,9 % de la población de la ciudá.
La comunidá india inclúi un importante númberu de parsis qu'inmigraron dende Bombay, yá que Perth ye la ciudá australiana más cercana a la India.
Economía
Por cuenta de la so población y el so rol como centru alministrativu gubernamental y de negocios, Perth apodera la economía d'Australia Occidental, a pesar la gran industries mineres, petroleres y esportadores de productos agropecuarios allugaos n'otres partes del estáu. La ciudá funciona como capital del Estáu, la so base económica y el tamañu de la so población crearon oportunidaes de desenvolvimientu pa munches otres empreses empobinaes a los mercaos locales diversificaos.
La economía camudó a favor de les industries de servicios dende 1950. Anque unu de los principales conxuntos de servicios qu'ufierta tán rellacionaos cola industria de los recursos y en menor midida a l'agricultura, anque la mayoría de les población nun tán rellacionaos a éstes, yá que los sos emplegos tán empobinaos a aprovir servicios a terceros.
Como resultancia del relativu aislamientu xeográficu, la ciudá nunca tuvo les condiciones necesaries pal desenvolvimientu d'importantes industries manufactureras distintes de les de sirvir a les necesidaes inmediates de los sos habitantes, la minería, l'agricultura y delles árees especializaes nos últimos tiempos como la construcción y caltenimientu naval. Ye cenciellamente más baratu importar los bienes necesarios fabricaos a partir de cualesquier de los estaos del este o nel estranxeru.
L'emplegu industrial influyó na xeografía económica de Perth. Dempués de la Segunda Guerra Mundial la ciudá esperimentó una espansión suburbana ayudada polos altos niveles de propiedá d'automóviles. La Fuercia Llaboral y les meyores nel tresporte, fixeron posible l'establecimientu d'empreses manufactureras a pequeña escala nos suburbios. Munches empreses aprovecháronse del baxu costo de la tierra pa construyir espacioses plantes en zones suburbanas, onde'l estacionamiento, l'accesu y la conxestión del tráficu yeren mínimos.
Polígonos industriales como Kwinana, Welshpool y Kewdale fueron añedíos dempués de la guerra y contribuyeron a la crecedera del sector manufacturero al sur del ríu. La creación de la zona industrial de Kwinana foi sofitada pola normalización del gálibu ferroviariu de carga esti oeste que xune Perth col este d'Australia. Dende la década de 1950 la industria pesao apoderó na posición xeográfica, incluyendo una refinería de petroleu, una fábrica de laminación d'aceru en altu fornu y refinación d'aluminiu, una central llétrica y una refinería de níquel.
Gobiernu
thumb|left|250px|Parllamentu d'[[Australia Occidental en Perth.]]
Perth, en cuantes que capital del Estáu, alluga la sede del Parllamentu d'Australia Occidental, según del Gobiernu d'Australia Occidental. En virtú de la nueva llei de votu, d'un valor de les lleis d'escaños en zones de la ciudá y el país va ser aproximao d'igual tamañu de la población, lo que significa que 34 de l'Asamblea Llexislativa de 57 escaños va basar en Perth na próxima eleición estatal. Perth ta representada por 11 escaños na Cámara de Representantes Federal. L'área metropolitana estremar en más de 30 órganos de gobiernu locales.
La Corte Suprema d'Australia o Tribunal Cimeru d'Australia celebra regularmente sesiones en Perth, con operaciones permanentes del Tribunal Federal. El más altu tribunal d'Australia Occidental en virtú de la llei, el Tribunal Supremu, tien la so sede en Perth, xunto col de Distritu, el de Familia y los tribunales de maxistraos.
El Plan de la Rexón Metropolitana (MRS) ye'l plan de tierres que toma la rexón metropolitana de Perth. Trátase d'un gran plan d'urbanismu pal usu de la tierra nel área metropolitana. El MRS tuvo en funcionamientu dende 1963 y apurre la base xurídica pa la planificación na rexón metropolitana de Perth.
Educación
thumb|200px|La Universidá d'Australia Occidental ta allugada Crawley.
La Universidá d'Australia Occidental, que foi fundada de 1911, ta reconocida como una de les instituciones líderes n'investigación nel continente. La monumental arquiteutura neoclásica de la universidá, la mayoría de la cual ta realizada en piedra caliar, ye un notable destín turísticu na ciudá.
La Universidá de teunoloxía de Curtin ye la universidá más grande por población estudiantil d'oeste d'Australia. Foi conocida dende la so fundación en 1966 hasta 1986, como'l Institutu de Teunoloxía d'Australia Occidental hasta que se amalgamó cola Escuela de Mines Australiana Occidental y el Institutu Muresk.
La Universidá de Murdoch foi establecida na década de 1970 y ye el campus xeográficamente más grande d'Australia, con 2,27 km², lo necesario p'afaer la única escuela de veterinaria d'Australia Occidental.
La Universidá de Notre Dame d'Australia foi establecida nel añu 1990. Foi establecida como una universidá católica con un campus principal en Frematle y un gran campus en Sydney. Ye la única universidá del oeste d'Australia con un campus n'otra ciudá australiana mayor. El so campus en Fremantle ta nel llau oeste de Fremantle ente edificios históricos construyíos na década de 1980, dándo-y a Notre Dame una atmósfera d'universidá europea. Notre Dame ta afiliada cola Universidá de Notre Dame en Indiana, EE. XX. Ye tamién parte de la universidá más grande n'Australia.
Los institutos d'educación téunica aproven entrenamientu vocacional, incluyendo cursos a nivel de diploma. Estos institutos fueron formaos na década de 1970 p'aprovir cursos téunicos primeramente ufiertaos por otres universidaes.
Cultura
En Perth pueden atopase diversos llugares de cultura y recréu; ente los más importantes ta'l Art Gallery of Western Australia, Alexander Library, State Record Office y Perth Institute of Contemporary Art (PICA). Nesta ciudá tamién se celebra cada añu'l Perth International Arts Festival, siendo un importante festival cultural n'Australia dende 1953.
Parques
Destaca'l Kings Park, cerca de la University of Western Australia consideráu amás del más grande de la ciudá, unos de los más estensos del mundu, con aproximao 4,06 km². El llamáu Perth Zoo, ye un zoolóxicu asitiáu nel sur con importante aportación na biodiversidá global; ente los sos animales más exóticos atópase'l numbat, el dibbler, el chuditch y la tortúa del Banzáu Oeste.thumb|200px|Vista del [[Hyde Park]]
Música y centros d'arte
Perth cunta col West Australian Ballet y el West Australian Symphony Orchestra, que la so guarda ye importante ente los habitantes de la ciudá. Tamién en formación y oportunidá pa moces cabo mentar al Western Australian Youth Orchestras, el WA Youth Philharmonic Orchestra y el WA Youth Symphonic Band and Youth Chorale. Como sala de conciertos, la organización pública utiliza principalmente'l Black Swan State Theatre Company y el Perth Theatre Company. El distritu de Northbridge ye tamién un llugar importante pa la producción musical na ciudá con dellos estudios y teatros, otros espacios relativos son el Perth Convention Exhibition Centre (completáu en 2005), His Majesty's Theatre, Burswood Dome, Subiaco Oval y Members Equity Stadium.thumb|300px|L'hestóricu His Majesty's Theatre (Teatru de La so Maxestá). La escena artística de Perth ta relativamente aisllada del restu d'Australia, sicasí hai bastantes grupos que consiguieron fama y prestíu, ente ellos atópense John Butler Trio, Eskimo Joe, End of Fashion, Little Birdy, Jebediah, The Sleepy Jackson, The Panics, Tame Impala, Karnivool y Birds of Tokyo, la mayoría con gran influencia del Rock. En materia de Hip Hop y R&B tien relevante presencia Che'Nelle y Samantha Jade. L'importante grupu hard rock AC/DC tamién se formó en Perth.
Relixón
En Perth predominen les iglesisa católica y anglicana, nes últimes encuestes un 23 % de la población considerábase católica, polo tanto la ilesia anglicana tenía más adeptos con un 28 % de los encuestaos. Aproximao 1 de cada 5 habitantes de Perth nun profesa nenguna relixón. Un total de 20 000 persones practicaben l'Islam y el Budismu, los ortodoxos y protestantes figuraben n'otres 20 000, la proporcionalidad del Bahaísmo yera de 150 persones y finalmente 20 000 de los encuestaos profesaben el Hinduismu.
Deportes
Los West Coast Eagles son un equipu de fútbol australiano que xuega na Australian Football League dende 1986, llogrando tres títulos.
El Perth Glory FC ye un equipu de fútbol de la ciudá de Perth, fundáu en 1996 y xuega na A-League.
L'equipu de rugbi ye'l Western Force, que xuega dende 2006 nel Super Rugby del hemisferiu sur.
Tresporte
L'Aeropuertu de Perth sirve a la ciudá pa vuelos rexonales ya internacionales, l'Aeropuertu de Jandakot ye usáu pa vuelos curtios.
Perth tien una rede de 3 autopistes y nueve autopistes metropolitanes.
El tresporte públicu metropolitanu de Perth inclúi trenes buses y ferris, éstos son operaos por Transperth, enllacen coles zones rurales de Transwa. Hai 70 estaciones de tren y 15 estaciones de bus.
Ciudaes hermanaes
Perth tien alcuerdos d'hermanamientu con nueve ciudaes, amás tien una carta d'amistá mutua con Seocho City, Corea del Sur dende'l 1 d'ochobre de 2008 y Perth, Escocia dende'l 2006.
Cassida stigmatica
Cassida stigmatica ye un inseutu coleópteru de la familia Chrysomelidae.
Distribúise pel paleárticu.
Lladines
Lladines ye una aldea de la parroquia de Villaperi, nel conceyu asturianu d'Uviéu.
Situación
Allúgase na fastera norte del Naranco, a 7 km d'Uviéu, la capital del conceyu, y a un altor de 291 m sobre'l nivel de la mar.
Población
Tien una población de
Blemios
thumb|250px|right|Una falambaldre representación de blemio según les [[Cróniques de Nuremberg (1493).]] Los blemios (n'exipciu antiguu: brhm; en griegu: Βλέμμυες Blemmyes o Βλέμυες Blemyes, llatín blemmyæs o blemmytæ), tamién conocíos como blemitas o bleminges, fueron un antiguu pueblu primeramente nómada, qu'habitó dende'l segundu mileniu e. C. hasta'l sieglu V d. C. primeramente na Baxa Nubia. Los blemios terminaron per mover se socesivamente a les rexones montascoses del desiertu oriental del Alto Exiptu y l'Alta Nubia, y asina pudieron apoderar el Dodekaschoinos (Dodecascoenus en llatín).
Mientres el so periodu d'apoxéu, na dómina del Imperiu blemio, paez haber evidencies de que siquier una parte d'ellos (los cuadros alministrativos) se sedentarizaron. Nesi periodu la so capital en Khalābsha mientres los sieglos III y IV, y en Shimalo (anque esti últimu nome podría ser el de Kalābsha en llingua blemia) mientres el sieglu V.
Son l'orixe del mitu sobre un pueblu fantásticu d'homes acéfalos conocíos como blemias.
Etnogénesis: predecesores y socesores
450px|thumb|El [[Cercanu Oriente escontra'l 565 d.C, el mapa amuesa l'área de los blemios -nel mapa Blemmyes- y les sos vecindaes, al sur d'Exiptu (clicar sobre la imaxe pa ver en detalle).]]
Asina mesmu, los blemios son consideraos, de la mesma, los ascendientes de los bejas, o cuandoquier d'una fraición de los mesmos, alternativamente los Bisjarin o los ababda.
Un puntu de vista distinta, estrechu deldor de les fontes clásiques greco-romanes, considerar tribus etíopes, pero hai de tenese en cuenta que diches fontes aluden a un conceutu amplío d'Etiopía, refiriéndose a los territorios al sur d'Exiptu habitaos por poblaciones negres. Lo mesmo asocede col so adscripción como tribu libia, yá que Lybia en sentíu ampliu referir al África qu'arredola a Exiptu.
Asina mesmu esisten referencies romanes que los identifiquen como árabes, posiblemente influyíos poles sos incursiones na península del Sinaí.
Marcu temporal
Les primer referencies indubitables daten del sieglu VII e.C., nos rexistros del Napata, nel reináu d'Anlamani (620 e.C. – 600) nel templu d'Amón en Kawa, cerca del actual Kerma (Sudán) que los presenta asitiaos na Baxa Nubia.
La última referencia segura ye del 537, rellacionada col zarru del templu d'Isis en Philae, por orde de Justiniano I, y la so derrota pol rei Silko d'Axum, anque esiste una posible mención posterior en 758, en rellación al incumplimientu abbasí del baqt nubiu, que provocaría incursiones de blemios nel Altu Exiptu.
Principales fechos
Los rexistros del reinu de Napata evidencian que nel sieglu VII e.C. los blemios taben asitiaos na Baxa Nubia, onde se reconocíen como súbditos del hexemónicu reinu de Napata, lo que nun evitaba ocasionales espediciones de castigu, como les llevaes a cabu por Anlamani (623 e.C.  – 593 e.C. ) nel Desiertu Occidental.
Ente los sieglos V e.C. y V e.C.  estender pola Alta y la Baxa Nubia.
Les incursiones de los blemios tuvieron de ser considerables, dada la esistencia de preces de proteición nos rituales amónicos exipcios nel sieglu VI e.C. en tiempos de Darío I el Grande de Persia. Esisten menciones posteriores, a esta. Amás d'esta esisten otres menciones posteriores a los blemios. Heródoto fala de la so presencia nes llendes del Altu Exiptu nel sieglu V e.C.. Tamién ye conocíu que'l rei Harsiyotef de Napata (404 e.C. – 369 e.C. ) viose obligáu a batelos na Baxa Nubia. pa contener l'amenaza que suponíen. Anque l'enfrentamientu colos blemios siguió en tiempos del rei Nastasen de Napata (335 e.C. – 315 e.C. ).
La decadencia de reinu de Napata, progresivamente sustituyíu pol reinu de Meroë, lleva a una inicial despoblación de la zona, que fai que nos sieglos IV e.C. y III e.C., la Baxa Nubia, tea pocu poblada, pero nesi periodu, los blemios se reasentaron na Baxa Nubia, reconociéndose como súbditos del reinu de Meroë, que, yeren el poder dominante en Nubia y Sudán nesi periodu, pero tamién había dellos estáu independiente anque acomuñar o dependientes del reinu de Meroë.
La situación que se caltién nel sieglu I e.C. Mientres el mesmu tiempu, los Nobaítas o Nobadios son asitiaos nel sur de Meroë y la franxa oeste del Nilu. Prueba de la presencia de los blemios na Baxa Nubia, ye la construcción de la capiya de Mandulis en Kalābsha pol rei Arqamani de Meroë, ente 206 e.C. y 186 e.C. Nel sieglu I, los blemios paecen ser unu de principales pueblos de la Baxa Nubia, habitando la mayor parte de la mesma, en paralelu a lo que s'amuesa como un fuerte desarrollu económicu de reinu de Meroë. D'esti momentu paez datar la doma del dromedariu -importáu dende Asia- na zona, convirtiéndose los blemios n'unu de los primeros nómades del norte africanu n'adoptalo.
Les primeres rellaciones colos romanos que rixen n'Exiptu daten d'alredor del 165, coincidiendo con una epidemia de peste nel Imperiu romanu, los blemios empecipien una serie d'incursiones que llegaron hasta Syene, anque fueron refugaos pol gobernador Tito Flavio Titiano (164 – 167).
Mientres el sieglu III, los blemios paecen alternar ente la collaboración y l'enfrentamientu col reinu de Meroë, y asina los atopamos engarraos en 291 y aliaos contra los romanos en 297.
Dende mediaos del sieglu III, hubo quexes ininterrumpíes por cuenta de les incursiones de los blemios que paecen entamase y fortalecíu, lo que demostraron atacando Exiptu nel 250, coincidiendo con una nueva folada de peste, y escalando Philae y Elefantina, anque son refugaos pol gobernador Aurelio Appio Sabín. L'emperador Diocleciano trata de controlalos, pa lo que los convierte en foederati, pagándo-yos tributu y reconociédoles el dominiu de Wawat o Alta Nubia, hasta'l primer tabayón. Sicasí ciudaes como Prima, Foenicon, Ciris, Tafa y Talmis, son tomaes.
Mientres los sieglos III al IV, dempués del colapsu del reinu de Meroë los blemios siguieron amenaciando la hexemonía romana na zona. Asina, nel periodu del 268 al 297, coincidiendo cola crisis del Imperiu romanu (Periodu d'Anarquía Militar), los blemios incursionan regularmente, En 268 escalen el valle del Nilu, dende Syene hasta Uaset y Ptolemais (cerca del modernu Sohag). Nel 273 sofiten al usurpador Roblo, comerciante alexandrín orixinariu de Seleucia contra l'emperador Aureliano, lo qu'esplica que nel 274 apaezan mentaos nel trunfu d'Aureliano.
Nel 278 los xenerales del emperador Marco Aurelio Probo aselen una revuelta n'Exiptu promovida por Yesebojeamani caudiellu de los blemios. Nel 280 grupos de blemios son prindaos por afalar un llevantamientu contra l'emperador Probo, y van apaecer nel so trunfu en Roma.
Sicasí, en 284, nueves incursiones blemias algamen Gebtu y Ptolemais. L'Emperador Diocleciano, engarráu al continuu conflictu blemio, abandonó oficialmente'l Dodekaschoinos, un territoriu de, aproximao, 250 km. del cursu del Nilu a partir de Syene y hasta l'altor de Manque Sycaminos (actual Sayala), actual frontera d'Exiptu y Sudán, a los blemios, y, al empar, a los sos oponentes nobaitas, Amás, alcordó'l pagu d'un tributu añal, el permisu pa siguir llevando a cabu'l so cultu a Isis nel templu de Philae y la reconocencia del so derechu a caltener los sos propios sacerdotes residentes.
Diocleciano nel añu 297 derrota al usurpador Domicio Domiciano, y llega a un tratáu col reinu de Nobatia: paga un subsidiu a Nobatia y vénce-yos el Dodekaschoinos por qu'actúen como colchón ante los blemios pa defender la frontera romana, que recula hasta Syene. Ciérrase esti periodu d'inestabilidá n'Exiptu. Asina, anque l'apandamientu de Diocleciano nun acaba coles aiciones de los blemios, mientres un tiempu estos respeten la frontera de Syene, y, anque mientres el siguiente sieglu siguiríen produciéndose incursiones, seríen de calter menor, yá que les fontes nun detallen, sacante un ataque de que llega hasta Ptolemais.
Nel sieglu IV los blemios paecen tar insertos dientro del Reinu de Nobatia, socesores del reinu de Meroë, del que se reconocen súbditos, quiciabes como resultáu de que la dinastía reinante ye d'orixe blemio. Ello tamién esplicaría qu'apaezan como parte de la embaxada a Exiptu del añu 336. Aproximao en 340, Ezana rei d'Axum, na so política d'espansión territorial ya imposición del cristianismu, destrúi Meroë, rexíu por una dinastía bougateitai, o de los bugas, denominación axumita de los blemios. Les inscripciones etíopes evidencian que nos territorios meroíticus del sur la unidá política socesora principal del reinu de Meroë ye'l reinu de Nobatia, pero los blemios paecen apoderar la zona norte de la Baxa Nubia. Asina, nos dos siguientes sieglos, los blemios fortalécense políticamente.
Nel aspeutu cultural, desenvuelven una cultura sincrética con elementos d'orixe exipciu, kushita y cristianu na Baxa Nubia (horizonte cultural Tanqasi) y Alta Nubia (horizontes culturales de X-Group o Ballana), que comparte colos reinos nubios de Nobatia, Makuria y Alwa o Alodia. .
Nel postreru cuartu del sieglu IV naz el reinu blemio de mano de Patatekaye, y asina en 373 apaecen apoderando'l territoriu antes meroíticu de la Baxa Nubia, que los sirve como base p'atacar a los romanos: en 373 atacar el Dodekaschoinos romanu, y en 374 incursionan na Península del Sinaí.
El dominiu de la zona ye tal que nel añu 394 el caltenimientu de los templos paganos exipcios ta so la proteición de los blemios, y que'l templu de Malulis en Talmis taba baxu control blemio. Amás, en 394 – 395 controlen Berenice, Elefantina y Talmis (tamién conocida como Kalābsha y que'l so nome blemio ye Shimalo), onde establecen la so capital, situación que se caltién siquier hasta'l sieglu V. Sicasí, el dominoio de la zona podría ser anterior.
Mientres la segunda metá del sieglu IV los blemios apoderen la zona al sur de Syene hasta Meroë (actual Bagrawiyah), como amuesen les fontes, que refieren a la victoria sobre les tribus de los Lak, Shaqa, Nasadoke, Temey y Nakhabara y que caltién el dominiu sobre Philae y Faras. Pero tamién paecen controlar de facto la zona al norte de la frontera reconocida: nun documentu del rei blemio Jarachen o Jaramadoye señala a los sos alministradores na islla de Temsir (o Tanare) (250 km. al Norte de Syene) que “si los romanos crean dificultaes y nun paguen el tributu establecíu, nengunu de los philarchos (filarcas) o hipotyrannus (“señores/xenerales del ríu”) te va torgar primir a los romanos por que paguen”.
Sicasí, y, anque en 404, al paecer apoderen gran parte del Altu Nilu (siquier dende Syene hasta Meroë, lo que cubre unos 1.600 km.), los blemios caltienen en gran parte'l so nomadismu, llindando la so rellación cola zona a la exaición de los sometíos habitantes de la rexón.
Acontista multicolor
Acontista multicolor ye una especie de mantis de la familia Acanthopidae.
Blemios
Principales fechos
Nes décades ente 420 y 430 surde'l reinu de Nobatia, al sur del Dodekaschoinos y hasta el Tercer Tabayón, qu'alterna ente la collaboración y l'enfrentamientu colos blemios, anque'l rei blemio Yisamenive o Ícenme paez controlar la situación.
Acontista multicolor
Distribución xeográfica
Alcuéntrase n'Arxentina, Chile, Colombia, Nicaragua, Uruguái, Venezuela, Guadalupe y Trinidad.
Blemios
Principales fechos
El cambéu del marcu políticu exipciu cola división del imperiu romanu, nun afecta a los blemios que siguen cola so tradición d'incursiones, hasta'l puntu de que, en 436, los ataques algamen el Oasis de Jarga.
Nel 450 la situación pa los blemios camuda al ser ganáu'l so rei Phoenen pol rei Silko del reinu de Nobatia (socesores de Meroë nel Sur de l'Alta Nubia),
Pero los nuevos gobernantes bizantinos, una vegada asitiaos, reaccionen, a la fin nel 451 - 452, cuando l'emperador bizantín Marcianu consolida la situación n'Exiptu, y ordena al xeneral Máximu que meyora contra Nobatia. De camín, los blemios son atacaos y derrotaos. Sicasí, al añu siguiente, en 453, blemios y romanos signan el Tratáu de Philae, pol que se dexa a los blemios el cultu paganu (prohibíu nel Imperiu) nel templu de Isis en Philae, en cuenta de un estipendio y la lliberación de los prisioneros romanos que reteníen, abriendo un periodu d'estabilidá y tranquilidá ente romanos y blemios que va perdurar cuasi un sieglu.
Zarzuela de Jadraque
En 2016 la población del conceyu xubía a 39 habitantes.
Blemios
Principales fechos
Pa los blemios los problemes agora vienen del Sur, onde'l puxante reinu de Nobaida acaba per espulsar los de la Baxa Nubia.
La situación da un entorno cuando, recuperáu Bizancio con Justiniano, ésti ordena en 537 el zarru de los templos paganos sobrevivientes, lo qu'implica'l zarru del templu de Isis en Philae. Anque los blemios reinicien los sos ataques, l'aición paralela de Silko, rei de Axum, espulsa a nobatios y blemios de Nobatia y de los territorios dende Ibrim hasta Shellal, acabando col so dominiu nel Dodekaschoinos, lo que-y dexa alzar se nel primer rei cristianu de Nobatia. La capital blemia, Kalābsha, ye tamién ocupada, y el templu de Mandulis cristinianizado. Cuando en 540 ciérrase definitivamente'l templu de Isis en Philae, los blemios, abellugaos nel desiertu, yá nun respuenden.
La última mención a los blemios apaez nel 758 cuando los gobernantes abbasidas d'Exiptu incumplen el baqt nubiu, lo que desencadena incursiones blemias.
Cronoloxía
Pa los blemios la cronoloxía principal ye la siguiente:
Relixón
Les creencies relixoses y actividaes cultuales de los blemios teníen de ser similares a les de les cultures exipcia, napata y meroítica, dada'l so fuerte inculturación, pero solo tenemos pruebes de delles de les sos divinidaes:
Valérie Benguigui
Valérie Benguigui foi una actriz francesa y direutora de teatru. Nacida en París, tomó cursos d'actuación nel Cours Florent y l'Escuela Nacional de Teatru de Chaillot. El so primer papel nel cine foi en On a volé Charlie Spencer (1986) de Francis Huster.
El so papel de mayor ésitu en televisión foi na serie Avocats et associés, na qu'apaeció dende 2000 hasta 2005. Tamién produció y dirixó delles obres de teatru nesi momentu. En 2012, interpretó a Élisabeth na película El nome (-y Prénom), que-y valió un Premiu César a la meyor actriz de repartu, según una nominación al Premiu Molière a la meyor actriz de repartu.
Vida personal
Benguigui tuvo casada col actor y mánager de restorán Eric Wapler, a quien conoció mientres estudiaba en Cours Florent. Ellos tuvieron dos fíos.
Muerte
Benguigui morrió de cáncer de mama, a los 47 años d'edá, el 2 de setiembre de 2013 en París. Ella lluchó contra la enfermedá mientres trés años.
Crawley
Crawley ye una ciudá de los con estatus de borough nel distritu de West Sussex, Inglaterra. Asítiase a 45 km al sur de Londres y a 29 km al norte de Brighton. Ye una ciudá relevante por allugar el segundu mayor aeropuertu del Reinu Xuníu, l'Aeropuertu de Gatwick, que desempeña un papel d'enorme relevancia nel desenvolvimientu de la economía y la ciudá.
Historia
Crawley tien los sos oríxenes n'asentamientos na Edá de Piedra hai unos 7.000 años. Topáronse evidencies de tar habitáu nel Neolíticu, atopándose ferramientes d'esa dómina, según trabayos de fundición de la dómina romana ya inclusive una espada de la Edá del Bronce.
Nel sieglu V, los colonos de Saxon diéron-y a esti enclave'l nome de Crow's Leah. anque'l so nome camudó considerablemente col pasu del tiempu, l'actual nomenclatura permaneció invariable dende'l sieglu XIV.
Demografía
El borough tien una población más nueva y con más diversidá étnica que'l restu del condáu, con aproximao'l 64,5% de persones menores de 45 años, comparáu col 55% en West Sussex, y el 15.5% d'habitantes de minoríes étniques, comparáu col 6.5% de tol condáu. Xente d'India y Paquistán constitúin el 4,5% y el 3% de la población respeutivamente.
Tien una densidá de 22 persones per hectárea, siendo la segunda mayor densidá en West Sussex, por detrás de Worthing. Aproximao'l 50% de los sos habitantes pertenecen a les clases sociales alta, media alta y media-media.
L'Aeropuertu de Gatwick
L'Aeropuertu de Gatwick constituyóse orixinalmente como un aeródromu priváu nos años 30. Foi usáu mientres la Segunda Guerra Mundial como base de la RAF, hasta que retomó'l so usu civil en 1946. A finales de los años 40 hubo propósitu de cerralo, pero finalmente nun foi asina. Cerrar en 1956 pa una importante reconstrucción que lo convirtiera nun segundu aeropuertu pa Londres. Les nueves instalaciones fueron inauguraes por La so Maxestá la Reina Sabela II el 9 de xunu de 1958. Una segunda terminal, la Terminal Norte, inaugurar en 1988.
Raión de Rozdilna
El raion de Rozdilna (Роздільнянський район) ye un distritu del óblast d'Odesa n'Ucraína. El so centru alministrativu ye la ciudá de Rozdilna. La población del distritu en 2018 yera de 57.894. Según el censu d'Ucraína de 2001, la población yera 78% ucraína, 14% rusa, 5% moldava, 1% búlgara y 1% bielorrusa.
La ciudá de Lymanske y la llocalidá de Kuchurhan tán allugaos na parte este del distritu, faciendo llende cola rexón fronteriza moldava de Transnistria.
Feigneux
Feigneux ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
A Estrada
A Estrada (La Estrada en castellanu) ye un conceyu y llocalidá de la provincia de Pontevedra (comunidá autónoma de Galicia, España). Pertenez a la contorna de Tabeirós - Terra de Montes. Per otra parte ye la capital del partíu xudicial del so mesmu nome. La so altitú ye d'unos 300 metros sobre'l nivel del mar.
Etimoloxía
El nome d'A Estrada vien de la voz en llatín strata, col significáu de tierra triada, per onde s'andar, camín». Ello ye que dos caminos cruciar na plaza principal: de sur a norte xubía un camín dende Terra de Montes, Ourense y Portugal, per onde los arrieros y pelegrinos diben a Santiago de Compostela; y del este a oeste, dende tierres del Deza, Trasdeza y del interior de Galicia, per onde arrieros y, más tarde, carrilanas dirixir a la mariña.
Símbolos
left|120px|Representación heráldica del blasón aprobáu L'escudu heráldicu y la bandera que representen al conceyu fueron aprobaos en 2014. L'escudu sigue'l siguiente blasón:
La descripción testual de la bandera ye la siguiente:
Historia
La xurisdicción de Tabeirós tien el so orixe en tiempos del rei suevu Miro nel sieglu VI, y apaez citada nel Cronicón Iriense como perteneciente a la diócesis d'Iria. Nel sieglu XII, l'arzobispu de Santiago Xelmírez y el rei Alfonsu VII de Castiella intercambiaron ente sigo la tierra de Tabeirós, Tabeirolos y el castru de Faro, pasando la primera a ser posesión de la mitra compostelana. Esta xurisdicción tomaba tol actual Conceyu d'A Estrada, con esceición de les parroquies de Vea, hasta 1840, añu nel que se creó'l Conceyu y el partíu xudicial d'A Estrada (güei capital de partíu xudicial qu'abarca los conceyos d'A Estrada, Forcarei y Cerdedo).
Tres años antes, por culpa de los enfrentamientos ente absolutista y lliberales, destituyir de forma completa'l Conceyu de Cereixo el 17 de setiembre de 1840 y dar# en nomar una nueva corporación con en consentimientu del pueblu y de la Milicia Nacional de Tabeirós, solicitando'l nome de Conceyu d'A Estrada, que yera un encruz de caminos con cuatro cases ente Figueroa, Ouzande y Guimarei.
Dende'l sieglu XII, estes tierres que güei entienden el conceyu d'A Estrada taben políticamente estremaes en "coutos" y xurisdicciones, nes qu'o bien mandaba un señor o bien yeren propiedá de la Mitra Compostelana: xurisdicción de: Nel añu 1836 empecipiáronse les xuntes pa la unión d'estos n'otros más grandes o n'unu solu. thumb|right|Vistes de la llocalidá. El 1 de xineru de 1837 producióse la fusión de los Coutos de Vega y Oca, Viso, Codeseda y Vea con Tabeirós. El conceyu formar en Cereixo, con sede en Pernaviva, yá con cincuenta y un parroquies (incluyida A Estrada, qu'apaez per primer vegada, formada polos llugares de Figueiroa de Arriba, Figueiroa de Abaixo, Rodeiro, Regueiro, Pedregal, Vilabrasil y Vilar). En 1840 producióse la destitución del conceyu de Cereixo, solicitando'l nome de La Estrada pal conceyu, aprobándose'l 23 de xineru de 1841.
El 6 de xunetu de 1859 concedióse-y a A Estrada'l títulu de Villa por Real Decretu. En 1878, el príncipe Alfonsu XII d'España dio al conceyu'l tratamientu de Ilustrísimo y en 1912 el de Excelencia.
Nel añu 1906 sale'l primer númberu de "La Voz del Pueblu" y "L'Ecu Estradense", qu'empecipiaron a la villa na prensa propia. Más palantre xuniríense a la terna de publicaciones autóctones "La Palanca" y "La Vanguardia". El mayor esponente de la prensa llocal foi "L'Emigráu", que permaneció activu mientres 20 años, ente 1920 y 1940, añu nel que sumió por problemes obvios col nuevu réxime postrepublicano.
Festividaes
Los principales festexos d'esta llocalidá son los siguientes:
Cómo festividaes d'una relevancia menor:
Parroquies
Esti conceyu ta formáu por 51 parroquies:
Cardo
Cardo ye una parroquia del conceyu asturianu de Gozón. Situada na zona meridional del conceyu, tien una estensión de 10,39 km². Viven nella 496 persones (INE, 2008), que se reparten ente los llugares de La Iría, La Ren, Romadonga y San Zabornín.
Chelmsford
Chelmsford ye una ciudá del Reinu Xuníu y la capital del condáu d'Essex na rexón d'Este d'Inglaterra d'Inglaterra. Ta alcontrada nel área metropolitana de Londres Asitiáu a 50 km (31 milles) al nordeste de Londres y a una distancia similar de la capital en tiempos de la provincia romana de Britania, Colchester.
L'área de Chelmsford tamién la conformen los nucleos de población de Broomfield, Great Baddow, Moulsham, Widford y Springfield.
Guglielmo Marconi, el promotor de les tresmisiones de radio, construyó la primer radio del mundu en Chelmsford en 1898. Chelmsford foi tamién el llugar de les primeres emisiones radiofóniques nos años 1920.
La so población ye de 102 400 habitantes. En Chelmsford atópase la catedral más pequeña d'Inglaterra. Chelmsford ta hermanada coles ciudaes d'Anonnay, (Francia) y la de Backnang, (Alemaña).
Tresporte
Chelmsford ta xunida con Londres per una llinia de ferrocarril con una estación nel centru de la ciudá y pela autopista A12.
Folgueres
Les Carriles ye un llugar de la parroquia de Villaperi, nel conceyu asturianu d'Uviéu.
Población
Tien una población de
Ferrières (Oise)
Ferrières ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Bocines
Bocines ye una parroquia del conceyu asturianu de Gozón. Situada na fastera suroriental del conceyu, llenda coles de Lluanco y Santolaya al N y NO, cola de Cardo al oeste y col conceyu de Carreño al Sur. Tien una estensión de 10,71 km², y acueye a 521 habitantes (INE, 2008) nos llugares d'Antromero, Condres y Salines. Nel caberu d'ellos ta la ilesia parroquial, dedicada a San Martín y reconstruyida dempués de la Guerra Civil.
El so territoriu comprende, amás de la zona costera d'Antromero, el valle del regatu de La Gallega. Esti, que vierte les sos agües al Cantábricu na zona más oriental de la playa del Dique, fai que nes tierres d'esta parroquia haiga bayura d'agua. Tanta que, en tiempos, funcionaron hasta 17 molinos; güei tán toos abandonaos.
Helogale
thumb|right|Helogale o mangosta nana
Helogale o Mangosta nana ye un xéneru de dos especies de mamíferos carnívoros. Dambes son les especies más pequeñes de mangosta y son endémiques d'África. Son especies sociales y diurnes, y por cuenta del pequeñu tamañu son especies vulnerables a los depredadores.
Damián Pérez
Damián Alfredo Pérez ye un.
Na temporada 2019-2020 fichó pol Real Sporting de Xixón pa xugar en Segunda División d'España. Al acabar la temporada el club nun le renovó la opción que tinía pa otru añu más y quedó llibre, fichando depués pol Club Deportivo Godoy Cruz Antonio Tomba de la Primer División d'Arxentina.
Orde de Canadá
thumb|250px|Los trés graos de la condecoración. La Orde de Canadá (n'inglés: Order of Canada; en francés: Ordre du Canada) ye la orde civil canadiense de mayor rangu y el principal puntu de referencia del sistema canadiense d'honores. Otorgar a aquelles persones que son un exemplu del lema en llatín de la orde, tomáu de la Epístola a los Hebreos 11:16, desiderantes meliorem patriam, que significa "Ellos deseyen una patria meyor".
La Orde foi creada en 1967, coincidiendo col centenariu de la Confederación Canadiense. El sistema d'orde con trés niveles foi creáu como la pertenencia a un grupu que reconoz los llogros por méritos destacaos o servicios distinguíos per parte de canadienses, por aciu contribuciones a lo llargo de la so vida en cada campu d'actividaes, y que la so contribución foi bien relevante pa Canadá, como tamién esfuercios realizaos por persones non-canadienses que contribuyeron por aciu les sos aiciones a que'l mundu sía meyor. El monarca canadiense, anguaño Sabela II, ye Soberana de la orde, y el Gobernador Xeneral n'exerciciu, David Lloyd Johnston, ye'l so Canciller. Los candidatos a ser aceptaos na orde son escoyíos por un conseyu asesor y son formalmente designaos pol Gobernador Xeneral; escontra abril del añu 2008, 5,479 persones fueren aceptaos na Orde de Canadá, incluyendo músicos, políticos, artistes, atletes, personalidaes de la televisión y estrelles de cine, benefactores, ente otros. Dende 1994, los miembros non honorarios son los únicos ciudadanos comunes que tán habilitaos a tomar el Xuramentu d'aceptación de la ciudadanía.
Graos
Esisten tres graos o niveles de la Orde de Canadá, n'orde de precedencia son: Companion, Oficial, y Miembru. Cada unu de los trés niveles tienen iniciales identificatorias que los sos miembros tán autorizaos a utilizar xunto col so nome. El sistema contempla la posibilidá de ser promocionáu d'un nivel a otru, anque esto polo xeneral nun asocede antes de trescurrir cinco años dende'l nomamientu inicial. Por casu el direutor de películes Denys Arcand foi xubíu d'Oficial a Companion.
Terni
Terni ye una ciudá italiana de 112.735 habitantes (2009), capital de la provincia de Terni, na rexón d'Umbría.
Historia
La ciudá, asitiada nuna llanura ente los ríos Nera y Serra, foi yá morada na Edá del Bronce y del Fierro, como testifiquen dellos afayos. La primer presencia humana ta fechada nel sieglu X e. C. En 1884, mientres se construyía la acerería, foi topada una vasta necrópolis umbra, que se piensa utilizada hasta'l sieglu VI e. C. Cerca del pobláu de Rocca San Zenone atopábase seique'l oppidum umbro de Vindena.
L'orixe de la ciudá remonta al 672 e. C., como testifica una placa en llatín del tiempu de Tiberio. El nome de Interamna Nahars fai suponer que los ríos arrodiaren la ciudá, formando una defensa natural.
La conquista romana
Tres de la conquista romana del 299 e. C., Terni constituyó un desenvueltu municipium con templos, teatros, termes y anfiteatru, favorecíu tamién pola construcción de la via Flaminia, carretera que travesaba tola Italia central. Ye nesta dómina que se construyeron les muralles. Nel 271 e. C. el cónsul romanu Curio Dentato empezó obres pa la bonífica del ríu Velino, creando asina la cascada delle Marmore.
A lo llargo de la segunda guerra púnica, Terni, alliniada con Aníbal, tuvo que gastar munchos tributos a los vencedores romanos. Ocupada por Siella, mientres les lluches del I secolo e.C. qu'adelantraron el fin de la edá republicana, Terni, sol Imperiu romanu, amplió la so estructura urbanística, faciéndose tamién sede d'una comunidá cristiana (Sieglu III d.C.) liderada pol obispu Valentín. Nel 253 d.C. equí morrió, asesináu polos sos mesmos soldaos, l'emperador Treboniano Gallu.
L'alta Edá Media
Cuando se derrumbar l'Imperiu romanu, ente los sieglos VI y VII, la ciudá sufrió devastaciones y saqueos: nel 546 polos ostrogodos de Totila, nel 554 polos bizantinos de Narsés y nel 755 polos lombardos del ducáu lombardu de Spoleto. Lluchando contra Spoleto, Terni recibió al emperador Federico Barbarroja, qu'acababa de ser entronizado en Roma; ésti, nel 1159, punxo Terni a feudu, otorgándolo al cardenal Octaviano de Monticelli que poco dempués se convirtió nel antipapa Víctor IV. Los ternanos, fieles al papa, remontáronse y, de resultes, l'emperador unvió al arzobispu Cristianu de Maguncia con un fuerte exércitu que, nel 1174, destruyó la ciudá.
El dominiu papal
Reconstruyida, Terni travesó un periodu buriu, poles lluches ente Güelfos y Guibelinos y poles guerres coles ciudaes cercanes pal dominiu de los castiellos y de los centros de mayor comerciu. Sufrió por mano de les milicies de Federico II, tamién un llargu asediu que perxudicó la fuercia económico de la ciudá.
Nel sieglu XIII llevantar de nuevu, faciéndose'l centru del tránsitu del comerciu de los Florentinos col Abruzzo y volviendo escontra un nuevu bienestar económico. Nel 1408 pasó sol dominiu de Ladislao de Nápoles, tres de Braccio de Montone, nel 1420 del Estáu de la Ilesia, nel 1433 y 1445 de Francisco Sforza pa volver, definitivamente, sol papa. Ye nesti periodu qu'hubo les lluches ente nobles y burgueses, qu'acabaron cola sangrienta nueche del 25 d'agostu de 1564, na cual asocedió la "matanza" de los nobles por mano de los Banderari (facción na cual tomaben partíu casi tou'l burgueses), de la mesma reprimida pol comisariu apostólicu Monte Valenti, unviáu por papa Pio IV. Quedóse asina'l dominiu papal, constituyendo'l texíu pal desenvolvimientu industrial, qu'empezó a lo llargo del sieglu XIX.
Anexón al Reinu d'Italia
Nel 1860, amiesta al Reinu d'Italia, contribuyó a la unificación siendo'l llugar onde quedaben les espediciones contra'l morrebundu estáu Pontificiu. Nel pobláu de Collescipoli caltiénse'l barcu col que Giuseppe Garibaldi consiguió de fuxir de Caprera.
A la fin del 1800 fueron construyíes les acererias que llevaron un gran desenvolvimientu a la ciudá, llegando a tener más de 10.000 trabayadores, procedientes non solo de tola rexón, sinón tamién de tola Italia central y meridional. Anguaño'l trabayadores son sobre los 3.000, y tol establecimientu pertenez a la multinacional alemana Thyssen-Krupp.
Sieglu XX
Destruyida casi integralmente na Segunda Guerra Mundial, pol nucleu industrial, de nuevu se "arremangó" pa volver ser la más importante ciudá de la economía rexonal y una de la más importante d'Italia.