cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cuartel del Simancas
Asediu del Cuartel
La Guerra Civil Española dio un protagonismu inesperáu a esti cuartel, llegándose a convertir n'unu de los mitos de la guerra, comparándose a los asedios del Alcázar de Toledo y Cuartel del Monte de Madrid, anque ensin algamar les cotes de fama d'estos postreros.
En xunetu de 1936, les fuercies militares de Xixón corresponder a les tropes del reximientu Simancas y a les del VIII batallón d'inxenieros con guarnición nel cercanu cuartel de "El Coto" (a solo unos cientos de metros de distancia). El xefe d'esti reximientu yera'l coronel Antonio Pinilla Barceló, comprometíu colos sublevaos. El cuartel poner de parte de los sublevaos y tres la cayida del cuartel del Cotu sumáronse-y los sobrevivientes del batallón d'inxenieros.
Tuvo llugar entós un asediu que duró hasta'l 21 d'agostu, en que les milicies obreres, col sofitu d'aviones y artillería, entraron nes ruines del antiguu colexu. L'asaltu foi perduru y la resistencia aportunante. Someter al edificiu al bombardéu aereu, al cañoneo d'artillería de distintos calibres y dinamita pa baltar los murios del cuartel. La flota del bandu golpista allegó n'auxiliu de los sitiaos, especialmente'l cruceru Almirante Cervera. A esti episodiu de conozlu como la xesta del Asediu del cuartel de Simancas, convirtiéndose n'unu de los mitos de la Guerra Civil pola durez de los combates y de les circunstancies que nél se dieron.
Reconstrucción
L'edificiu quedó en ruines. Nel añu 1941 foi devueltu a los sos antiguos propietarios, la Compañía de Xesús, y empezóse la so reconstrucción el 24 d'agostu de 1942, calteniendo les formes y llinies constructives de l'anterior edificación nel mesmu allugamientu. El xeneral Franco visitó les ruines en setiembre de 1939 y concedió al colexu la Cruz Gallardoniada de San Fernando, máxima condecoración militar española. Dicha cruz apaez nel escudu del actual colexu.
El 25 de xunetu de 1958 inaugúrase'l monumentu a los héroes del Simancas, obra de Manuel Álvarez Laviada, asitiáu nuna de les esquines de la plaza d'entrada al centru. Na ilesia, nos llaterales de la nave topen dos talos monumentos colos restos de los defensores, cola imaxe de dos ánxeles portando un ramu de lloréu y una placa colos nomes de los cayíos nel asediu. Mientres munchos años nun yera infrecuente que mientres la construcción de viviendes pela redolada del edificiu atoparen restos de proyeutiles d'artillería.
Máquina tragaperres
thumb|300px|Máquina tragamonedas de 1960. Les máquines tragaperres son máquines qu'en cuenta de una cantidá de dineru apostáu dan un tiempu de xuegu y eventualmente un premiu n'efeutivu.
Estes máquines pueden ser de dos tipos: Esisten distintos apuestes nuna máquina. Tamién puede xugase a senciellu, doble, triple, quíntuple. Cuanto más alta sía l'apueste, los premios tamién aumenten. Esisten tamién tragamonedas progresives. Les tragamonedas progresives ufierten un gran potencial de ganar interesantes botes. Cada vez que daquién xuega un xuegu de tragamonedas progresiva, amiéstase cada vez más dineru al bote y por eso llamar “progresivu”. Anguaño tánse imponiendo les máquines dixitales, que sustitúin a los tradicionales rodiellos. Hai tamién máquines mistes, nes que se combinen rodiellos nel xuegu inferior y un sistema dixital nel superior.
Etimoloxía
El términu tragaperres, ye una pallabra compuesta derivada de les monedes o “perres” que s'introducen o que se "traga" la máquina.
La perra ye la forma coloquial de denominar a unes antigües monedes españoles, que'l so valor podía ser de 5 céntimos de peseta, llamada "[perra chica]]", o de 10 céntimos de peseta, siendo entós "perra gorda".
Tipoloxía
Esisten distintos tipos de máquines recreatives. N'España les especificaciones y carauterístiques de funcionamientu ya instalación de les recreatives o tragamonedas vienen afitaes pol Reglamentu de máquines recreatives y d'azar, publicáu nel BOE. Al empar les Comunidaes Autónomes tienen prerrogativas específiques qu'afecten tamién a la llexislación de les máquines recreatives y d'azar.
No que se refier a los criterios xenerales, recoyíos nel citáu Reglamentu, estrémense tres tipos distintos de máquines.
Máquines tipo A o recreatives
Según el BOE, tratar de “toes aquelles de meru pasatiempu o recréu que se llinden a conceder al usuariu un tiempu d'usu o de xuegu a cambéu del preciu de la partida, ensin que puedan conceder nengún tipu de premiu en metálicu, n'especie o en forma de puntos canjeables por oxetos o dineru”. Esto ye, que'l so usu ye namái recreativu. Tamién s'inclúin nesti tipu de máquines aquelles qu'ufierten como aliciente añedíu la posibilidá de que, por habilidá del xugador, concédese-y un tiempu extra de xuegu. Pero en nengún casu contempla la posibilidá de llograr un premiu en metálicu o canjeable por dineru. L'únicu interés d'esti tipu de recreatives ye, pos, el tiempu de xuegu. Son como exemplu del tipu A les recreatives de dardos, futbolín, billar y similares.
Máquines tipo B o de premiu programáu
Aparte del tiempu de xuegu con un elementu d'interés: ufierten al xugador la posibilidá de ganar un premiu en metálicu (yá se llame jackpot o reciba otru nome) o canjeable en dineru. O como les define'l BOE, les máquines recreatives son «aquelles que, a cambéu del preciu de la partida, conceden al usuariu un tiempu d'usu o de xuegu y, eventualmente acordies con el programa de xuegu, un premiu en metálicu». Amás el Ministeriu del Interior puede incluyir como máquines tipo B aquelles que considere oportunes ente les distintes máquines qu'incluyan elementos de xuegu, d'apueste, de envite o d'azar. Por tantu y volviendo a la definición principal, les máquines tipu B son aquelles qu'amás de dar xuegu ufierten una compensación económica programada. Dependiendo del tiempu de xuegu o del orde de xugaes, el xugador llogra un premiu. Ye'l tipu de máquines más estendíu en chigres, cafeteríes, locales de restauración y hostelería.
A esti efeutu ye bien interesante ver la variedá de modelos de máquines recreatives de tipu B, que pueden ser analóxiques o dixitales, de cutiu combinando los dos sistemes (rodiellos y pantalles d'aventura gráfica) na actualidá. L'ésitu de cada unu d'estos modelos, colos sos xuegos específicos, ye variable a nivel rexonal y tamién individual y de la so popularidá depende que'l negociu que lu tenga instalada pueda saca-y rentabilidá.
Historia
right|thumb|Una máquina d'azar.
La primera “bandida d'un brazu” foi inventada por Charles Fey en San Francisco, California, Estaos Xuníos, quien escurrió un mecanismu automáticu bien simple. Munchos aseguren que Fey inventó la máquina en 1887, sicasí dalgunos creen que puede concebila en 1895. Debíu al ampliu númberu de posibles ganadores col xuegu orixinal de cartes póquer, foi práuticamente imposible tener una máquina capaz de realizar pagos automáticos pa toes posibles combinaciones ganadores. Charles Fey escurrió una máquina con trés ruedes xiratories conteniendo un total de cinco símbolos - ferradures de caballos, diamantes, espaes, corazones y una Campana de la Llibertá, que tamién dio'l nome a la máquina. Remplazando diez cartes con cinco símbolos y utilizando trés ruedes en cuenta de cinco tambores, la complexidá de lleer una victoria foi amenorgada considerablemente, dexando a Fey diseñar un mecanismu de pagu automáticu. Tres campanes en llinia producíen la mayor ganancia, diez monedes de cinco centavos.
Liberty Bell foi un ésitu atayante y dio pasu al florecimientu d'una industria de xuegos mecánicos. Anque l'usu d'estos dispositivos d'apuestes foi prohibíu nel so estáu natal tres dellos años, Fey nun pudo cola demanda de la fabricación pal xuegu n'otros llaos. La máquina de la Campana de la Llibertá foi tan popular que foi copiada por munchos fabricantes de máquines tragaperres. Pa 1907, el fabricante Herbert Mills de Chicago produció una máquina llamada Operador de la Campana o "Operator Bell". Pa 1908 munches de les máquines fueron instalaes en tiendes de cigarros, salones, boliches, barberíes y chamizos. La máquina Campana de la Llibertá orixinal puede trate inda nel “Liberty Belle Saloon & Restaurant” en Reno, Nevada.
Sittman y Pitt de Brooklyn, New York, Estaos Xuníos desenvolvieron una máquina d'apuestes en 1891 la cual foi la precursora de la máquina tragaperres. Contenía cinco tambores con 50 cartes y taba basada nel póquer. Ta máquina probó ser desaxeradamente popular y munchos chigres na ciudá teníen una o más máquines. Los xugadores metíen una moneda de cinco centavos de dólar y remanaben una palanca, que faía xirar los tambores y les cartes que contenía, el xugador esperaba por una bona mano de póquer. Nun esistía un mecanismu de paga direutu, entós si sacaba una Póquer el xugador podía llograr una cerveza gratis, o si sacaba una flor imperial podía llograr cigarros o bébores, los premios dependíen direutamente de lo que l'establecimientu ufiertara. P'ameyorar les posibilidaes de la casa, dos cartes yeren removíes de la baraxa: el diez de piques y la Sota de corazones, lo cual doblaba les posibilidaes en contra de llograr una flor imperial. Los tambores tamién s'ordenar p'amenorgar les posibilidaes pa ganar del xugador.
Otra de les primeres máquines ufiertaba premios na forma de goma de mazcar de sabores coles imáxenes de los sabores como símbolos nes ruedes. Los símbolos populares de cereza y melón deriven d'esta máquina. El símbolu BAR, qu'anguaño ye bien común nes máquines tragaperres, provenía del logotipu de la compañía "Bell-Fruit Gum Company". El pagu de premios de comida foi una téunica bien comúnmente utilizada pa evitar les lleis en contra de los apuestes en dellos estaos, y por esta razón un númberu de máquines espendedores de chicles y otros alimentos fueron miraes con rocea poles cortes. Los dos casos de Iowa del Estáu contra Ellis y el Estáu contra Striggles fueron dambos utilizaos nes clases de derechu penal pa ilustrar el conceutu d'enfotu na autoridá mientres se rellaciona col axoma ignorantia juris non excusat ("el desconocimientu de la llei nun ye escusa"). Nestos casos, una máquina espendedora de caramelo de menta foi declarada como un dispositivu d'apuestes debíu al fechu que la máquina (internamente manufacturada) tenía la posibilidá d'otorgar al siguiente usuariu de la máquina un númberu de fiches intercambiables por más carambelos. Anque la resultancia del siguiente usu fuera esplegáu na máquina, dambes cortes determinaron que "L'incentivu por que cada obra foi la posibilidá de que por que'l xuegu sería la instalación de máquines pa indicar que se pagaríen los controles na xugada siguiente. Lo qu'atraxo a los xugadores foi la posibilidá de que finalmente diba recibir daqué por nada. La máquina fixo un llamamientu a la propensión del xugador pa xugar, y que ye [un viciu]."
En 1963, Bally Technologies desenvolvió la primer máquina tragaperres electromecánica llamada Money Honey, anque máquines anteriores tales como High Hand máquina de póquer de Bally amosaba principios básicos de construcción electromecánica a principios de 1940. L'acercamientu electromecánicu na década de 1960 dexó a Money Honey ser la primer máquina tragaperres con una tolva no fondero pa un pagu automáticu, hasta 500 monedes ensin necesidá d'ayuda d'un asistente. La popularidá d'esta máquina condució a la medría de los videoxuegos, y la palanca llateral convertir en dispensable. Más tarde apaecieron tragaperres electróniques que dexaron ampliar l'abanicu de mecanismos de xuegu a ufiertar.
La primer máquina de videoxuegu n'ufiertar una "segunda pantalla" con ronda de bonos foi Reel 'Em In, desenvuelta por WMS Industries Inc. en 1996. Nesti tipu de máquina, la pantalla camuda p'aprovir un xuegu distintu onde pagos adicionales pueden ganase o atropar.
Anguaño, los xuegos de máquines tragaperres en llinia tán convirtiéndose en gran midida populares y que dexen a los usuarios xugar pagando o xugar de forma gratuita dende la comodidá de los sos llares. Decenes de sitios ufierten esta comodidá a los usuarios.
Trátase d'una máquina bien complexa que tien una gran cantidá de partes móviles y sistemes que trabayen en xunto. Les tragaperres físiques funcionen cuando se tira de la palanca. Esto pon la tensión nun muelle n'espiral que se lliberar pa faer xirar los carretes. La palanca tamién afita la tensión en cada carrete pa da-yos un tiempu aleatoriu nel que se va detener. Les ranuras pequeñes en cada carrete dexen la máquina amuese'l símbolu en que cada carrete detúvose, y esto diz-y a la máquina de la cantidá a pagar a cabu. Les tragaperres en llinia, los sistemes son un pocu distintos, pero funcionen de manera bien similar. Al pulsiar el botón “Xirar” na máquina tragaperres, un númberu totalmente aleatoriu determina cuándo cada carrete va detenese. De xacíu, ye muncho más bono de programar la máquina tragaperres en llinia pa saber qué símbolos surdieron en cada carrete, y tamién puede dase a los xugadores múltiples llinies de pagu, xuegos llaterales adicionales y más. Esta ye la razón pola que les máquines tragaperres en llinia volviéronse tan populares.
Irene Manton
Irene Manton foi una botánica, algóloga, pteridóloga británica.
Biografía
Irene Manton estudió nel Institutu Educativu Froebel, onde manifestó bien llueu una pasión poles Ciencies naturales, interés que compartiá con Sidna y sintiéronse afalaes pola so madre. Pasaba tol so tiempu llibre nel Muséu d'Historia Natural de Londres. Cola so hermana, dir a la St Paul's Girls School, onde l'alministración ver como una tonta incurable (demostrando talentu pa la música) y el conseyu de los sos padres yera atayar los sos estudios. Pero fixo casu omiso a esi conseyu y pasó los sos exámenes brillantemente. Foi entós cuando afayó'l trabayu d'Edmund Beecher Wilson (1856-1939): The Cell de 1902, que tendría gran influencia na so vida; decidiendo dedicase a la botánica y al estudiu de los cromosomes.
Irene Manton tamién se dedicó a la pintura y a la lliteratura clásica china, según a la moda. Foi nomada la Muyer del Añu en 1975, y el magacín Vogue presentar n'unu de los sos númberos. Mandó la so coleición de pintures, con obres de Paul Klee, Miró y de Braque, a la Universidá de Leeds.
Tony Becker
Ye meyor conocíu pol so papel de Daniel 'Danny' Purcell na serie Tour of Duty de CBS (1987-1990).
El primer papel de televisión de Becker taba na sitcom de curtia duración de la cadena ABC The Texas Wheelers a los 11 años. Tamién co-protagonizó la serie de The Oregon Trail y For Love and Honor y tuvo un papel recurrente como Drew en Los Walton. Tamién participó en películes d'esta serie col mesmu papel.
Amás, foi estrella convidada en numberoses series de televisión como Marcus Welby, M.D., Lou Grant, Little House on the Prairie, Knots Landing, Matlock, Walker, Texas Ranger y Melrose Place. Tamién tuvo un pequeñu papel na película de 1986 d'aición Iron Eagle.
Serinus leucopygius
Serinus leucopygius ye un pariente de color abuxáu (y llixeramente más pequeñu) del canariu montés de Canaries. El so cantar ye entá más fuerte, más melodiosu y con más estrofes.
Distribución
Encuentras en les sabanas seques del Sahel.
Historia d'Iraq
Esti artículu inclúi una descripción de la prehistoria al presente na rexón del estáu actual d'Iraq en Mesopotamia.
Antigua Mesopotamia
Unos de los primeros asentamientos humanos más conocíos y antiguos atopar no que güei se conoz como Iraq, la zona del Oriente Próximu allugada ente los ríos Tigris y Éufrates, magar s'estiende a les zones fértiles allegantes a la franxa ente los 2 ríos, y que coincide aproximao coles árees non desérticas del actual Iraq y la zona estremera del nordeste de Siria. El puntu d'encruz d'estos dos exes ye'l trubiecu de la primer civilización conocida. Viviendes, templos, instrumentos y cerámica atopaos en diversos sitios daten nel quintu mileniu antes de Cristu. Los nomes de ciudaes como Ur o Nippur, d'héroes llexendarios como Gilgameš, del Códigu Hammurabi, de los estelantes edificios conocíos como Zigurats, provienen de la Mesopotamia Antigua. Y episodios mentaos na Biblia o na Torá, como en Xardín del Eden, los del diluviu o la perda d'idiomes de la Torre de Babel, asocedieron nesta zona.
La hestoria escrita (l'antiguu nome d'Iraq, especialmente la zona entendida ente'l Tigris y el Éufrates) empecipiar colos sumerios, que pal cuartu mileniu antes de Cristu estableciérase como ciudá-estáu. Rexistros y cuentes en tablillas de magre demuestren que teníen una complexa organización económica antes de 3200 e.C. El reinu de Sumer foi impugnáu pol rei Sargón de Akkad (circa 2350 e.C. ), siguida de la cultura sumeriu-acadiu que siguió en Erech (Tall al-Warka) y Ur (Tall al-Muqayyar) hasta que foi reemplazáu polos amorreos y babilonios ( alredor de 1900 e.C. ), cola so capital en Babilonia.
Babilonia, Mitani y Asiria
El cumal cultural de la hestoria de Babilonia ta representada por Hammurabi (c.1750- alredor 1792 a.C), quien compiló un célebre códigu de lleis. Tres el colapsu de la civilización sumeria, Hammurabi venció a los príncipes rivales y fundó un reinu alredor del 1700 e.C. Mientres el so gobiernu, Babilonia convertir nel principal centru de comerciu d'Oriente Próximu. Estendió'l so imperiu escontra'l norte al traviés de los valles de los ríos Tigris y Éufrates.
Ente los años 1813 y 1780 e.C., Asiria algamó la categoría d'imperiu. Foi'l primera Imperiu Asiriu, de la mano del rei Shamshi-Adad I hasta que nel añu 1760 e.C., Hammurabi de Babilonia ganó y conquistó a los asirios.
El sieglu XVI e.C. foi un periodu d'invasiones y gran tracamundiu por toa Mesopotamia. Asiria ver sol control d'unos y otru invasores (los mitani y los hitites sobremanera), hasta'l sieglu XIV en que'l rei asiriu Ashur-uballit I lliberar de los sos opresores ya inclusive llegó a engrandar les llendes de les sos tierres. El socesores d'esti rei ampliaron más les fronteres y supieron enfrentase a los pueblos d'alredor.
Dempués de que Babilonia foi destruyida polos hitites alredor de 1550 AC, los hurritas fundaron el reinu de Mitani nel norte por unos 200 años, y les casines gobernó mientres unos 400 años nel sur.
De Assur, el so bastión nel norte, los asirios invadieron Mesopotamia alredor del añu 1350 e.C. y establecieron la so capital en Nínive. La supremacía asiria foi atayada mientres sieglos XI y X e.C. polos arameos, que la so llingua aramea, convertir nel llinguaxe común na zona oriental del Mediterraneu pa esi tiempu.
Nabucodonosor II
thumb|Una pintura del sieglu XVI de los Xardinos Colgantes de Babilonia. Al fondu puede estremase la [[Torre de Babel.]]
La hexemonía asiria foi finalmente entartallada polos caldeos babilonios o Neo-babilonios, quien aliaos colos medos de Persia, destruyeron Nínive nel 612 antes de Cristu. Nabucodonosor II (rc 605 - c.560 e.C.), reconstruyó la ciudá estáu de Babilonia. Nabucodonosor II (fíu de Nabopolasar) heredó l'Imperiu de Babilonia, al qu'añedió territorios, y reconstruyó la ciudá de Babilonia.
Athemellus schneideri
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Sichuan, (China).
Megámetru
El megámetru ye la unidá de llonxitú qu'equival a 1 millón de metros.
Historia d'Iraq
Nabucodonosor II
Nel sieglu VI e.C., Nabucodonosor II conquistó Xerusalén. El Templu de Salomón foi escaláu, el rei Joaquim y parte de la población fueron deportaos a Babilonia. A Nabucodonosor II acredítase la construcción de los llexendarios xardinos colgantes de Babilonia, una de les Siete Maravíes del Mundu.
Megámetru
L'abreviatura ye Mm.
1 Mm = 1x10⁶ m
Historia d'Iraq
Dominación persa
Nel añu 537 e.C., Babilonia cai ante los perses, so Ciro el Grande de la dinastía aqueménida. Sol so fíu Cambises II, l'Imperiu Persa estender dende'l ríu Oxus (Amu Darya) Ríu hasta'l Mediterraneu, col so centru en Mesopotamia. El so poder, de la mesma, foi impugnáu polos griegos. Lideraos pol conquistador macedoniu Alexandru Magnu, ganó a los perses en 327 e.C., y enfusó en tierres perses. Los seléucidas, socesores d'Alejandro en Siria, Mesopotamia y Persia, construyeron la so capital, Seleucia, a veres del Tigris, al sur de Bagdag. Tuvieron que dexar el poder a los partos, que conquistaron Mesopotamia nel añu 138 e.C.
Conquista árabe y periodu islámicu tempranu
Los musulmanes conquistaron Iraq nel sieglu VII dempués de Cristu.
Nel sieglu VIII, el califatu abasida estableció la so capital en Bagdag, ciudá que depués se convertiría nun puestu fronterizu del Imperiu otomanu.
Monarquía y república
A finales de la Primer Guerra Mundial Iraq pasó a ser un territoriu baxu mandatu británicu, a que la so cabeza asitiar, como en Trexordania, a un miembru de la familia hachemí, nesti casu a Faysal I, hermanu del monarca transjordano. Primeramente Iraq cuntaba coles provincies otomanes de Basora y Bagdag, pero al conocese la importancia de los xacimientos petrolíferos de la provincia de Mosul, los británicu axuntar a la nueva nación.
Al aportar a la independencia en 1932 Iraq siguió siendo una monarquía constitucional. Anque'l Reinu d'Iraq foi almitida na Sociedá de Naciones como una nación soberana, la presencia militar británica y el desventayosu alcuerdu anglu-iraquín de venta de petroleu xeneró descontentu na población, especialmente nos nacionalistes árabes representaos por Rashid Ali.
En 1941, en plena Segunda Guerra Mundial, Rashi Ali, entós daquella Primer Ministru, encabezó un golpe d'estáu con sofitu de l'Alemaña Nazi. El Reinu Xuníu respondió invadiendo'l país y restaurando al Rexente 'Abd al-Ilah.
Monarquía iraquina
En 1945 Iraq xunir a la Organización de les Naciones Xuníes y convirtióse en miembru fundador de la Lliga Árabe. En 1956 el Pactu de Bagdag convirtió a Iraq, Turquía, Irán, Paquistán y el Reinu Xuníu n'aliaos, y estableció la so sede central en Bagdag.
República d'Iraq
El xeneral Abdul Karim Qasim tomó'l poder nun golpe d'estáu en xunetu de 1958. Mientres el mesmu fueron muertos el rei Faysal II y el primer ministru Nuri as-Said. El nuevu gobiernu, encabezáu por Qasim, llueu entama importantes reformes; el 27 de xunetu d'esi mesmu añu promúlgase una nueva Constitución provisional, na que se define a Iraq como “República independiente dafechu soberana” y que considera a “árabes y curdos compañeros nesa patria y colos sos derechos tradicionales dientro de la unidá d'Iraq” Entámense importantes reformes populistes qu'afecten a la propiedá de la tierra y a meyores en sanidá y educación. Nel ámbitu internacional, denúnciase'l Pactu de Bagdag, algámense importantes alcuerdos estratéxicos cola XRSS y defínese l'alliniadura anti-occidental. A pesar de l'aparente sintonía ideolóxica, les rellaciones cola República Árabe Xunida presidida por Gamal Abdel Nasser son males; prodúcense dellos llevantamientos contra Qasim ya inclusive un atentáu contra la so propia persona (nel que participa un bien nuevu Sadam Husein), detrás de los cualos paecía tar la mano de Nasser. Debilitáu tamién nel interior de resultes del fin del sofitu del Partíu Comunista (que son duramente reprimíos dende finales del 59), Qasim nun tien más remediu que desenvolver una leve apertura del réxime, cola aceptación d'otros grupos políticos; sicasí, esti acercamientu va ser insuficiente pa llograr una paz social n'Iraq, una y bones los curdos, cafiantes pola fuerte política d'arabización a la que son sometíos pol gobiernu de Qasim, sublévense en setiembre de 1961, empecipiándose asina una guerra civil. Nesti contestu los baazistas van cobrando protagonismu.
En febreru de 1963 Qasim foi asesináu y el Partíu Socialista Árabe Baaz (Partíu Ba'ath) tomó'l poder sol lideralgu del xeneral Ahmad Hasan al-Bakr como primer ministru y el coronel Abdul Salam Arif como presidente.
Nueve meses más tarde Arif lideró un golpe d'estáu que derrocó al gobiernu Ba'ath, empecipiando una etapa de clara influencia nasserista. N'abril de 1966 Arif morrió al estrellase'l so avión y foi reemplazáu pol so hermanu, el xeneral Abdul Rahman Mohammad Arif. El 17 de xunetu de 1968 un grupu d'individuos del partíu Ba'ath, xunto con elementos de les fuercies militares, derrocó'l réxime de Arif. Ahmed Hassan al-Bakr remaneció como presidente d'Iraq y del Conseyu del Comandu de la Revolución (CCR).
Iraq so Sadam Husein
La guerra ente Irán ya Iraq duró dende 1980 hasta 1988 y afaró la economía d'Iraq. Con esta guerra Iraq quixo recuperar unos territorios que-y pertenecieren y que fueron anexonaos a Irán pol Imperiu Británicu, amenorgando la so salida al mar. Amás puede considerase tamién una guerra casi impuesta per Estaos Xuníos y los sos aliaos occidentales, ante'l mieu a la Revolución Islámica d'Irán y l'espansión de les sos idees escontra Iraq y otros países árabes petroleros del Golfu Pérsicu. Esti mieu yera compartíu tamién pol gobiernu baathista iraquín y otros países árabes de la rexón. El país declaró la so victoria en 1988 pero, en realidá, solamente llogró una aballada vuelta al statu quo previu a la guerra. La guerra mandó a Iraq les instalaciones militares más importantes de la rexón del Golfu, pero tamién dexó tres sigos deldes enormes y una continua rebelión de los curdos nos montes del norte. El gobiernu reprimió supuestamente la rebelión usando armes químiques contra la población civil, inclusive un ataque masivu con armes químiques contra la ciudá curda de Halabja que mató a dellos miles d'habitantes.
Invasión de Kuwait y Guerra del Golfu
Iraq invadió Kuwait n'agostu de 1990, pero una coalición liderada per Estaos Xuníos, obrando acordies con resoluciones de la ONX, espulsó a Iraq de Kuwait en febreru de 1991, na denomada Guerra del Golfu.
Iraq so sanción de la ONX
Dempués de la guerra les sanciones por mandatu de la ONX, basaes nos resoluciones del Conseyu de Seguridá, esixíen que'l réxime apurriera les sos armes de destrucción masiva y atayara el so programa de reconstrucción nuclear y sometiérase a les inspeiciones de la ONX. El gobiernu iraquín cooperó colos inspeutores de la ONX y destruyó los sos arsenales. Sicasí, escontra 1998 el gobiernu iraquín acusó a los inspeutores (personal de la ONX, pero na so mayoría australianos y británicos) de ser espíes norteamericanos y nun dexó la continuación del so llabor. Qué de fechu yá había casi destruyíu tol arsenal d'armamentu non convencional qu'había nel país. Según el programa de la ONX, Petroleu por Alimentos, a Iraq dexábase-y esportar cantidaes ilimitaes de petroleu pa mercar alimentos, medicines y equipos d'ayuda humanitaria ya infraestructura de sofitu necesarios pa caltener a la población civil. La ONX, encargada de comprobar el funcionamientu del embargu, incumplió los sos deberes, afayándose apocayá una trama de corrupción ente los sos funcionarios y les empreses inspeccionaes, pol cual recibiéronse sobornos y el presidente iraquín destinó supuestamente'l dineru de la venta del petroleu al so arriquecimientu.
Invasión d'Iraq en 2003
El 19 de marzu de 2003, Estaos Xuníos sofitáu por una coalición integrada pol Reinu Xuníu, Australia, Polonia, Italia, España, Filipines, El Salvador, Kazakstán y República Dominicana, empecipió la invasión ensin sofitu de la ONX, con numberosos gobiernos de países de tol mundu en contra, y cola opinión pública mundial tamién en contra (incluyendo los mesmos ciudadanos d'Estaos Xuníos, España y Gran Bretaña).
Tres una rápida campaña de tres selmanes, la coalición llegó a una ciudá de Bagdag, que cayó nel caos pola mor del vacíu de poder que se produció col derrocamientu del gobiernu soberanu d'Iraq. El gobiernu de Sadam Husein dexó d'esistir el 9 d'abril de 2003.
Post-invasión
El 13 d'avientu de 2003 Sadam Husein foi prindáu por soldaos invasores cola ayuda d'iraquinos collaboracionistes. Darréu realizáronse eleiciones p'aprobar una nueva constitución pa dar llexitimidá al nuevu gobiernu y p'escoyer un nuevu presidente. Lo cierto ye que dende l'entamu de la invasión el país sufre un constante clima d'inestabilidá política y social, sufriendo dellos atentaos casi diarios realizaos por grupos tribales y sectarios desafranaos o, con mayor frecuencia, ataques de guerrilla convencionales, d'aquellos que refuguen la permanencia de les tropes d'ocupación nel territoriu, según tamién el constante enfrentamientu ente chiitas y sunítas, que, a partir de febreru de 2006, enfoscar hasta tar en cantu de la guerra civil. Enfrentamientu que va acompañáu tamién d'enfrentamientos pol poder ente distintes facciones xiines. Amás de los enfrentamientos colos iraquinos reclutados polos islamistes wahabies d'Al Qaeda que quieren faese fuertes nel país pa evitar que lo controle Estaos Xuníos o los xiinos. Pero con nenguna o poques probabilidaes de llegar al poder.
A pesar de que los estauxunidenses decretaron el cese de les operaciones militares béliques en mayu de 2003, pensando que yá teníen el país controláu y que ganar la guerra sería fácil, l'exércitu ocupante fixo frente a una complicada y devastadora guerra de guerrilles per parte de la Resistencia iraquina, formada por milicies y grupos guerrilleros de distintos tipos (nacionalistes baathistas o non baathistas, comunistes marxistes, islamistes suníes con o ensin rellación con Al Qaeda, islamistes xiinos con o ensin rellación colos xiinos d'Irán...)
Provincia de Mostaganem
La provincia de Mostaganem (n'árabe: ولاية مستغانم), ye una provincia (valiato) d'Arxelia. La so capital ye la ciudá de Mostaganem.
División alministrativa
La provincia ta estremada en 10 daires (distritos), que de la mesma s'estremen en 32 comuñes (ciudaes). Dalgunes de les comuñes son: Ain Nouissi, Ain Tadles y Tazgait.
Historia d'Iraq
Post-invasión
Dellos países empezaron la repatriación de les sos tropes, al dase cuenta de la peligrosidá de la situación del país, l'altu costu del caltenimientu de les tropes, la imposibilidá de ganar la guerra, y el mesmu xirigonza de la mayoría de los sos argumentos iniciales.
Estaos Xuníos y Gran Bretaña, amás, viéronse chiscaos pol escándalu de les tortures na cárcel de Abu Ghraib o les palices de soldaos británicos a mozos iraquinos. Y tamién de crímenes de guerra pola muerte de cientos de miles de civiles iraquinos atrapaos nos combates y bombardeos de la guerra; na pequeña guerra civil provocada poles divisiones étniques, tribales y sectaries; y l'empeoramientu xeneral de les condiciones de vida desque s'empecipió la invasión. Iraq xunir a la ONX en 1954
Frôlois
Frôlois ye una comuña francesa del departamentu de Côte-d'Or, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Pinarejo
Pinarejo ye un conceyu español asitiáu na provincia de Cuenca, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha.
Allugamientu
Pinarejo asítiase na mancomunidá agraria denomada del Záncara, que forma parte de La Mancha Conquense, perteneciendo al Partíu Xudicial de San Clemente. Asitiáu al sur de la provincia de Cuenca y enclavada na parte alta de La Mancha, ye una villa de calter netamente manchegu. Atopar nuna zona de transición ente la serranía y La Mancha. Llenda al norte col Castiellu de Garcimuñoz, al oeste con Villar de la Encina, al sur con Santa María del Campo Rus y al este con Honrubia. La mayor parte del conceyu atopar a una altitú cimera a los 800 m. Les cotes más altes marcar el Quinquillero, con 933 m, dientro del términu municipal, y el Moyón de la Rapaza, con 959 m, na llende col Castiellu de Garcimuñoz. El paisaxe ye llanu y grebu abondando los montes baxos de marayu y chaparro. Destaquen les paraxes llamaes: La Montesina, el Cubu Pedraza, la Cuesta la Barga, el Palombu, el Quinquillero, Valderrobles, la Centinela, el Cubu Requena, la Nava (que ye una aldega dependiente de Pinarejo que cunta con ilesia propia), el Focete, el Charcón y el Moyón de la Rapaza.
En rellación col clima, Pinarejo tien clima templáu mediterraneu de matiz continental, lo que provoca iviernos bien fríos y branos bien calorosos. Les precipitaciones son escases, yá sían en forma d'agua, o en forma de nieve pel hibiernu. La temperatura medio ye d'unos 13 °C; les máximes lleguen a raspiar los 40 °C pel branu y les mínimes baxen de cero grado nos meses d'iviernu.
Demografía
thumb|Pinarejo evolución de la población En 1960 Pinarejo tenía 1400 habitantes censaos que por falta de trabayu teníen que colar a la recueya de l'aceituna n'Andalucía, principalmente a Córdoba y Xaén, saliendo n'ochobre pa volver al pueblu al términu d'ésta en marzu. Munchos de los habitantes de Pinarejo güei nacieron neses tierres. A partir d'esa fecha'l destín de los pinarejeros camuda, colando principalmente a la islla d'Eivissa, principalmente a Sant Antony de Portmay, tamién hai una amplia colonia de descendientes de xentes de Pinarejo en Valencia y el so área metropolitana, anque tamién en Madrid son bastantes numberosos.
Cuenta con una población de 238 habitantes (INE 2016). A partir de la década de 1960 y hasta finales del sieglu XX el conceyu sufre un despoblamientu progresivu de resultes de la emigración, que s'instala mayoritariamente na ciudá de Valencia y na so contorna y na llocalidá de Sant Antoni de Portmany n'Eivissa. Na actualidá, la población ta constituyida sobremanera por xubilaos.
Historia
Les primeres noticies son escures yá que yera na so nacencia aldega de Castillo de Garcimuñoz, pueblu que de la mesma taba rexíu por Alarcón. Cuando Alfonsu X el Sabiu concedió'l fueru de Cuenca (Segovia añu 1256) formóse un fuerte conceyu con un ampliu territoriu qu'había de ser repobláu, tomaba más de cien quilómetros.
El Marquesáu de Villena foi un ampliu territoriu. Don Juan Manuel heredó'l Señoríu de Villena. Los reis d'Aragón concediéron-y el títulu de príncipe de Villena (1332), más tarde el de conde (1336). Don Juan Manuel alzó en villa a Castillo de Garcimuñoz el 3 d'ochobre de 1322, quedando so la so xurisdicción "El Pinarejo" xunto con otros llugares.
Los primeros asentamientos daten del sieglu XV cuando moradores del Castiellu de Alarcón poblaron zones allegantes.
Pinarejo y El Quixote
Según el profesor D. Miguel Romero Sáiz, Pinarejo apaez yá como aldega importante en "El Quixote", a pesar de ser aldega del Castiellu de Garcimuñoz: nel so artículu "El Quixote otros caminos de llibertá", vien dicinos los siguiente: " Cuando sale de la Mancha asitiemos polo que nos atañe, Mota del Cuervo como entamu nesti capítulu de viaxe hasta Barcelona. Dempués podría ser pol Provencio y Santiago de la Torre o dende Mota polos Hinojosos, seique dende Belmonte a Pinarejo, cualesquier d'ellos sirviríanos, nun hai dulda. Si escoyemos una ruta más señorial, podemos pasar per San Clemente, cola so plaza renacentista y barroco, depués el Cañavate, escontra Honrubia, dempués vuelta a Pinarejo, Villar de la Encina y siguiendo el ríu Júcar llegar hasta Valverde". Hai constancia de que Pinarejo yera un llugar de camín de dilixencies.
Recién investigaciones dan como resultáu que l'Antiguu Campu de Montiel toma hasta más allá del actual conceyu d'El Cañavate, quedando por tanto Pinarejo dientro del perímetru de lo que se consideraba'l Llurdiu. Cabo la posibilidá qu'inclusive esi "llugar de la Mancha" sía'l vecín conceyu de Santa María del Campo Rus, siendo Pinarejo por tanto unu de los llugares quijotescos onde fácilmente pudieron tener llugar les aventures del Atélite fidalgu don Quixote de la Mancha y el so fiel escuderu Sancho Panza.
Ilesia
La ilesia construyir a finales del sieglu XVII y principios del XVIII. Sufrió munches reformes a lo llargo de los años, ye d'estilu renacentista con planta de cruz llatina, consta d'una sola nave y un cruceru, una cúpula y dos capilla llaterales. Los arcos y les esquines son de piedra llabrada; ye alta y espodada. El retablu mayor foi destruyíu mientres la guerra civil y reconstruyío de nuevu nel añu 195O. La patrona y titular ye Santa Águeda que la so imaxe ye una guapa talla del sieglu XVIII. La torre ye cuadrada de tres cuerpos de sillería y cuatro buecos pa campanes. Tamién se guarda veneración a San Isidro llabrador.
En principiu tolos enterramientos faíense dientro de la ilesia, más tarde nel atriu y darréu nun campusantu próximu. El campusantu actual yá nun se topa allugáu xunto a ella. La ilesia sufrió grandes estroces mientres la guerra civil española qu'afectaron al so parte esterior y al interior, perdiéndose'l teyáu de madera y tamién delles imáxenes.
El molín de vientu
thumb|Reconstrucción del vieyu molín thumb|Pinarejo, antiguu molín Tien unos 100 años d'antigüedá, los vecinos usar pa moler. Col tiempu adulces dexó d'utilizase y nel so abandonu foise deteriorando y quedando en ruines, anque inda hai persones que la vieron moler. Na actualidá foi totalmente reconstruyíu siendo utilizáu como centru cultural, allugáu nun arrogante parque, nel cual atópase tamién una ermita de nueva planta.
Fiestes
Les fiestes patronales celebrábense tradicionalmente del 4 al 7 de febreru, n'honor de la patrona Santa Águeda. Empiecen con una gran foguera de lleña de encina “iluminaria” y fueos artificiales na nueche de del día 4 de febreru, siendo'l día 5 la fiesta principal, día de Santa Águeda, celebrando procesión cola imaxe de la mesma, pasando a otru día a celebrara'l día n'honor a "Santaguedilla", imaxe menor de Santa Águeda que lleven n'andes les muyeres, ente que a Santa Águeda llevar los homes. Tolos díes hai espectáculos taurinos, d'antiguo vaquillas que yeren toreaes polos vecinos nes places improvisaes feches con carros y galeres y dempués remolques, na actualidá na plaza de toros municipal, onde tamién toreen novilleros, l'últimu día celébrase una comida d'hermandá, que mientres un tiempu llevar a cabu na plaza, onde se partía la carne de los reses, cocinándola de manera coleutiva les xentes de Pinarejo, cada familia nel so sartén, andando a la tema na so preparación, pos toes pasaben a ser catadas por tou aquel que lo deseyara. Nos últimos años tamién s'instala un mercáu medieval.
Son igualmente d'interés les procesiones de Selmana Santa, cuantimás la de les Cruces (la Vía Crucis), que se celebra na mañana del Vienres Santu peles cais del pueblu, na cual recítense les estaciones en castellán antiguu, posiblemente unu de los pocos llugares de Castiella onde se caltién la tradición de recitar nel castellán del sieglu XVI.
Otres fiestes importantes, pue ser el Xueves lardero, y d'antiguo el día de San Pedro, 29 de xunu, que yera'l día de la fiesta de los segadores, únicu día de folganza d'esi duru llabor. thumb|Santa Águeda,
Otros llugares d'interés
Xunto al mentáu parque del Molín de vientu, en Pinarejo hai un segundu parque, xunto a les antigües escueles. Hai de solliñar tamién el Mirador de la divina Pastora, el centru del pueblu dende'l cual acolúmbrase la llanura manchega, el molín y el campusantu, percima de los teyaos, tamién l'antiguu campusantu, de llombu de la ilesia, foi rehabilitáu nun xardín. Tamién la paraxa de la Montesina, onde s'alluga la famosa cueva de la Montesina, tamién d'especial interés la cueva de les Grajas, el Pozu de les Pites, onde s'atopen restos fósiles o la Pisa del Güe, posiblemente una pisada de dalgún dinosauriu fosilizada.
Subcomandante Marcos
thumb|250px|right|Subcomandante Marcos en [[Chiapas]] El Subcomandante Insurxente Marcos ye'l voceru cimeru y mandu militar del grupu armáu indíxena mexicanu denomáu Exércitu Zapatista de Lliberación Nacional, que fizo la so apaición pública'l 1 de xineru de 1994, cuando llanzaron una ufiensiva militar na que tomaron seis cabeceres municipales del estáu sureñu mexicanu de Chiapas, demandando democracia, llibertá y xusticia pa los indíxenes.
El Subcomandante Marcos se destrema poles sos habilidaes lliteraries y de remanamientu de los medios. El so rostru cubiertu por un pasamontes tien percorríu'l mundu como símbolu de resistencia. Se-y tiem comparáu col arxentín Che Guevara.
Serinus menachensis
Serinus menachensis ye una especie de pinzón de la familia Fringillidae. Alcuéntrase n'Omán, Arabia Saudita y Yeme.
El Yeme serin yera enantes asitiáu nel genus Serinus pero l'analís filoxenéticu qu'utiliza ADN mitocondrial y nuclear, les secuencies atoparon que'l genus yera polyphyletic. El genus yera por tantu partíu y un númberu de les especies qu'inclúin el Yeme serin movieronse al anterior genus sCrithagra.
Desobediencia civil
La desobediencia civil ye un mecanismu de protesta social que consiste na ñegativa a obedecer les lleis y decretos de dalgún gobiernu o poder establecíu. Esta desobediencia pue ser de mena pacífica y non violenta, calteniendo una actitú de protesta escontra l'autoridá cola fin de rectificar los errores qu'a xuiciu de quienes protesten, ésta cometió.
Athemellus tryznai
Athemellus tryznai ye una especie de coleópteru de la familia Cantharidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Sichuan, (China).
Michael Beck
Vida y carrera
Nos campus empezó a entrar en contautu con unes interpretaciones participando en montaxes de delles obres Romeo y Julieta, Camelot y La gata sobre'l teyáu de cinc. En graduándose na universidá, decidió estudiar interpretación nel London's Central School of Speech and Drama.
Anque en 1971 yá interviniera como figurante na película The Hard Ride, el so debú oficial tuvo llugar col drama "Mad Man" (1978). Esi mesmu añu intervieno na prestixosa miniserie Holocaustu.
En 1979 destacó como Swan, el carismáticu líder de la banda caleyera The Warriors na estupenda película de Walter Hill, tou un títulu de cultu del cine de finales de los 70.
Un añu más tarde intervieno nel telefilme Alcatraz: Una hestoria real y de siguío protagonizó en Xanadú, un musical con cantares de Electric Light Orchesta. Interpretó a Sonny Malone, un dibuxante que se namora de Kira (Olivia Newton-John), la so musa de la inspiración, de la que se fai amigu d'un vieyu llamáu Danny Maguire (Gene Kelly). La película nun llogró l'ésitu esperáu y recibió pésimes crítiques (anque col pasu del tiempu ganó dellos defensores). Magar que Beck demostró les sos aptitúes pal cantar y el baille, según les sos propies pallabres, esti filme cerró-y les puertes a la d'optar a bonos papeles y foi nomáu al Razzie.
En 1982 secundó a Richard Harris nel western El trunfu d'un home llamáu Caballu ya intervieno en dos films de ciencia-ficción de serie B titulaos Destructor y Megaforce, el primeru d'ellos foi un meru asonsañu de la insuperable "Mad Max: El guerreru de la carretera" de George Miller y el segundu reportó-y 039;'Megaforce'' la so segunda nominación al Razzie, nesta ocasión como Peor actor secundariu.
Darréu empezó a intervenir con frecuencia en telefilms como The Last Ninja (1983), The Streets (1984), Conxelaos (1985) de Wes Craven o Houston: The Legend of Texas (1986). En 1985 compartió cartelu con Lauren Bacall nun montaxe londinense de la obra Sweet Bird of Youth, de Tennessee Williams. En 1987 intervieno na serie policiaca Los caballeros de Houston, onde dio vida al Sarxentu Devon Lundy, un policía que tenía como compañeru al Sarxentu Joey La Fiamma (Michael Paré). La serie permaneció n'antena mientres dos temporaes y remató en 1988.
Nos años 90 siguió combinando la so trayeutoria en telefilms como Cacciatori di navi (1990), The Reckoning (1991) Deadly Game (1991), Stranger at My Door (1991) y Fade to Black (1993), con películes destinaes al mercáu del vídeoclub como Forrest Warrior (1996) y Jungle Book: Lost Treasure (1998). Mientres esta década y a principios del sieglu XXI foi actor invitáu nes series "Murder, She Wrote", In the Heat of the Night y Babylon 5.
En 2005 retornó al personaxe de Swan pa doblar el vídeojuego basáu en "The Warriors" (bien recomendable pa los fans de la película) y tamién foi entrevistáu pa la edición especial en DVD de dichu filme, siendo estos los sos dos últimos trabayos hasta la fecha. En feches cercanes allegó a conferencies de ciencia-ficción y tamién s'encargó d'emprestar la so voz como narrador de dellos audiu noveles de John Grisham y de una autobiografía del ex-presidente Bill Clinton, toes elles editaes en formatu de CD. No personal ta casáu cola compositora Cari Taylor dende 1980 y dambos son padres de dos fíos.
Xuan III Sobieski
Xuan III Sobieski (del polacu orixinal Jan III Sobieski) foi unu de los más importantes reis de la llamada Mancomunidá polacu-lituana. Rei de Polonia y Gran Duque de Lituania dende 1674 hasta la so muerte. Foi amás unu de los meyores militares del sieglu XVII al altor de grandes xenerales como Ambrosio Espínola, Raimondo Montecuccoli, Enrique de la Tour d'Auvergne-Bouillon o Carlos V de Lorena.
Oríxenes y formación
Juan Sobieski nació'l 17 d'agostu de 1629 nel castiellu de Olesko. Aquel mesmu día tuvo llugar una pimpana nube en Constantinopla y un rayu impacto n'unu de los minaretes de la Mezquita Azul convirtiendo la media lluna que coronaba la construcción en cenices, esti fechu foi tomáu polos turcos otomanos como un mal badagüeyu.
thumb|left|250px|Castillo d'[[Olesko, llugar de nacencia de Juan Sobieski]]
Los sos padres yeren Jakub Sobieski y Sofía Teófila Danilowicz. El so padre yera consideráu polos sos contemporáneos como una persona honorable. Él foi un importante parllamentariu y orador y participó en numberoses comisiones diplomátiques y n'espediciones militares como la que tuvo llugar contra Moscú en 1617-18 y na batalla de Khotym onde 45.000 polacos, lituanos y cosacos ganaron a 100.000 otomanos. Jakub y Sofía Teofíla tuvieron siete fíos pero solu cuatro llegaron a la edá adulta: dos fíos (Marek Sobieski y Juan) y dos fíos (Katarzyna y Anna).
Marek y Juan fueron criaos nel castiellu de Zolkiew y educaos nes lleis polaques y na conocencia de les táctiques militares. La so madre conducir a rezar a la tumba del bisagüelu de los neños, Stanislaw Zolkiewski, Gran Hetman de la Coronaquien finó na batalla de Cecora en 1620. Sofía Teófila quería que los sos fíos recordaren siempres la inscripción de la tumba del so güelu:
thumb|left|200px|[[Jakub Sobieski.]]
El mozu Juan Sobieski anque menos curiosu que'l so hermanu Marek yera un mozu animáu, encesu ya impetuosu que la so gran pasión ye la caza (a los nueve años yá cazara'l so primer osu). El branu de 1640 Jakub unvia a los sos fíos a Cracovia pa educase. Ellí estudien filosofía, hestoria, matemátiques y poesía. Los estudios allargar y en 1643, Juan Sobieski aportó a la facultá de filosofía de la Universidá Jaguelónica ( compaxinando los estudios col entrenamientu militar una y bones recibió lleiciones d'hípica, tiru y esgrima.
Juan y Marek terminaron los sos estudios en febreru de 1646 pero los sos padres unviar a realizar el Grand Tour per Europa y en pasando por Zamość Lublin, Kazimierz Dolny, Radom, Kalisz  y Poznan los hermanos visitaron Frankfurt del Óder, ciudá del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu tres los que pasaron a Berlín, capital de Brandemburgu.
thumb|left|150px|[[ Stanislaw Zolkiewski. Detalle de la obra ” Esteban Báthory en Psków” de Jan Matejko ]]