cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Passer domesticus
Comportamientu
Ye un páxaru sedentariu.
Sweet Home Alabama
Cultura popular
A partir de 2009, l'Estáu d'Alabama empezó a utilizar la frase "Sweet Home Alabama" como lema oficial nes matrícules de los vehículos de motor. El gobernador Bob Riley señaló que l'himnu de Lynyrd Skynyrd ye'l tercer cantar más reproducida que se refier a un llugar específicu.
Tamién utilizada nel xuegu de Activision: Guitar Hero IV World Tour.
Los vigueses Accidente Total realizaron una versión dedicada a Galicia, Miña terra galega.
L'arxentín Charly García fixo una versión p'aponderar la viveza criolla na so versión "Sweet home Buenos Aires"
Ye tamién un de los cantares de les películes Forrest Gump, Con Air y 8 Mile.
Otramiente, apaez na película de terror The Texas Chainsaw, cuando los mozos dirixir a un conciertu de dicha banda.
Tamién apaez como un cover d'una moza nel episodiu 9 de la primer temporada de Malcolm in the middle y nuna tresmisión de radiu nel episodiu 5 de la tercer temporada de la mesma serie..
Tamién suena na película "Despicable Me", na escena na que s'afaya que delles pirámides d'Exiptu fueron robaes
Tamién esiste la película de 2002 col mesmu títulu "Sweet Home Alabama" onde una moza d'Alabama va probase suerte a New York y n'algamando el visu del ésitu torna a Alabama pa dase cuenta de que ye más feliz en Alabama.
Miembros
Leon Wilkeson - Baxu * Bob Burns - Percusión Allen Collins - Guitarra rítmica * Gary Rossington - Guitarra rítmica, Guitarra acústica * Al Kooper - Productor Merry Clayton - Corista * Sherlie Matthews - Corista
Choi Yoon-so
Choi Yoon-so ye una actriz surcoreana.
Nueva Orleans
Nueva Orleans (New Orleans n'inglés), ye la ciudá de más grande de Louisiana, nos Estaos Xuníos. Ye tamién el principal puertu del ríu Mississippi. Nel añu 2000 la su población yera de 484.674 habitantes. Destruyóla parcialmente'lfuracán Katrina en 2005.
Nueva Orleans ye una ciudá multicultural del sur de los Estaos Xuníos, altamente conocida poles sos folixes y la música y la cocina.
Nueva Orleans fundáronla colonizadores franceses dirixíos por Jean Baptiste Lemoyne, Señor de Bienville, en 1718, col nome de Nouvelle-Orléans. El sitiu escoyéronlu por ser un llanu natural cerca del ríu Mississippi. Nueva Orleans convirtióse na capital de la Luisiana francesa en 1772.
Furacán Katrina
A finales d'agostu de 2005, el furacán Katrina, de categoría cuatro, tocó tierra nel estáu de Lluisiana y arrasó l'este de la ciudá. Los fuertes vientos dañaron la infraestructura física de la ciudá y provocaron inundaciones. Gran parte de los diques que separaben la ciudá del llagu Pontchartrain rompió pola fuercia del aire y les agües colaron pa la ciudá. Como resultáu, Nueva Orleans quedó somorguiada casique dafechu. El 30 d'agostu Kathleen Blanco, gobernadora de Lluisiana, ordenó la evacuación total de la ciudá.
Gore Vidal
Eugene Luther Gore Vidal , más conocíu como Gore Vidal, foi un escritor, ensayista, militar, guionista y periodista d'Estaos Xuníos, candidatu al Premiu Nobel de Lliteratura.
Biografía
Fíu d'Eugene Vidal y Nina Gore, consideraos miembros de la llamada aristocracia d'Estaos Xuníos, y venceyaos al Partíu Demócrata. Nació na famosa academia militar (West Point) de los Estaos Xuníos onde'l so padre yera instructor aeronáuticu. Darréu, Vidal adoptó como nome propiu l'apellíu del so güelu maternu, Thomas P. Gore, que fuera senador demócrata por Oklahoma.
Tres la so graduación na Phillips Exeter Academy, Gore apuntar na reserva del Exércitu de los Estaos Xuníos en 1943. thumb|right|150px|[[Batalla de Iwo Jima, escenariu de la muerte de Jimmie Trimble, que marcó fondamente al escritor.]]
Actividá profesional
En 1949 escribió la so novela En busca del rei (A Search for the King), na cual tomó la lleenda del trovador Blondel de Nesle convirtiéndolo n'amigu de Ricardo Corazón de Lleón. Ye una novela picaresca y d'aventures y, tal como davezu asocede nelles (ver, por casu, Los trés mosqueteros d'Alejandro Dumas padre), l'amistá ye la tema central.
A principios de la década de 1950, y usando'l seudónimu de Edgar Box, escribió tres noveles de misteriu que'l so protagonista yera'l detective ficticiu, Peter Sergeant. thumb|100px|[[Charlton Heston, protagonista de la película Ben-Hur.]]
La productora cinematográfica MGM contrató a Vidal como guionista en 1956. En 1959, el direutor de cine William Wyler riquió-y pa trabayar sobre'l guión de la película Ben-Hur, escritu por Karl Tunberg. Vidal aceptó trabayar con Christopher Fry p'afaer el guión a condición de que la MGM lliberára-y d'el so dos últimos años de contratu. A pesar d'ello, la muerte del productor Sam Zimbalist provocó entueyos a la d'establecer los títulos de creitu. El gremiu de guionistes resolvió'l problema col nomamientu de Tunberg como únicu guionista de la película, negando'l méritu tantu a Vidal como a Fry. Charlton Heston amosóse bien descontentu cola presunta homosexualidá d'una escena (homosexualidá cuidadosa y deliberadamente velada) que Vidal reclamaba escribir, y negó qu'ésti tuviera un papel significativu na creación del guión.
Vidal escribió tres noveles d'enforma ésitu. En 1964 publicó la meticulosamente documentada novela Xulianu, que rellata n'epístoles la vida del emperador apóstata, y de la que foi allabáu por numberosos psicólogu la so cuidadosa semeya del perfil sicopáticu al traviés de la esmolecedora figura del formosu príncipe imperial Constancio Galu. En 1967 escribió Washington D.C., centrada na política mientres la era de Franklin Delano Roosevelt; a lo último, publicó en 1968 una inesperada comedia satírica sobre la transexualidá llamada Myra Breckinridge, que sería llevada al cine con Raquel Welch y Mae West.
Poder de vetu del Conseyu de Seguridá de les Naciones Xuníes
thumb|400px|Salón del Conseyu de Seguridá de la ONX El poder de vetu del Conseyu de Seguridá de les Naciones Xuníes referir al poder de vetu exercíu puramente polos cinco miembros permanentes del Conseyu de Seguridá de les Naciones Xuníes (China, Francia, Rusia, Reinu Xuníu y Estaos Xuníos), dexándo-yos evitar l'aprobación de cualquier resolución "sustantiva". L'astención o l'ausencia d'un miembru permanente nun torgar l'aprobación d'un resolución. Sicasí, el poder de vetu nun s'aplica a los votos de procedimientu, entá si dalgún miembru permanente vota en contra. Un votu negativu d'un miembru permanente tamién va bloquiar la eleición d'un Secretariu Xeneral, anque se trate d'una "encamientu" a l'Asamblea Xeneral en llugar d'un resolución.
Gore Vidal
Actividá profesional
Tres dos obres de poco ésitu: Weekend (1968) y An Evening with Richard Nixon (1972), y l'estraña novela semi-autobiográfica Dos hermanes, Vidal centróse principalmente nes sos obres d'ensayu y en dos tendencies distintos nes sos noveles: la novela histórica relativa a la hestoria estauxunidense como Burr (1973), 1876 (1976), Lincoln (1984), Imperiu (1987), Hollywood (1989), La Edá d'Oru (2000), y una nueva incursión nel mundu antiguu: Creación (escrita en 1981 y publicada en versión estendida en 2002). Tamién creó delles risonderes y, con frecuencia, despiadaes invenciones satíriques como Myron (1975), una secuela de Myra Breckinridge, Kalki (1978), Duluth (1983), En direutu del Gólgota (1992) y La institución smithsoniana (1998).
Cesc Fàbregas
Francesc Fàbregas Soler, más conocíu Cesc Fàbregas, ye un futbolista español que xuega como mediocampista nel Chelsea F.C. de la Premier League d'Inglaterra.
Poder de vetu del Conseyu de Seguridá de les Naciones Xuníes
Esti control de facto sobre'l Conseyu de Seguridá polos cinco gobiernos foi vistu polos críticos como la causa principal de la inaición internacional en crímenes de guerra y crímenes contra la humanidá, por cuenta de que "los 5 grandes" buscaron la proteición de los sos propios intereses.
Gore Vidal
Actividá profesional
Volvió escribir de forma ocasional pal cine y la televisión, incluyendo un telefilme sobre Billy el neñu con Val Kilmer, y una mini-serie sobre Abraham Lincoln. Tamién escribió'l guión orixinal pa la revesosa película Calígula, pero darréu'l so nome foi suprimíu pol direutor, y el productor reescribió'l guión camudando'l tonu y la temática del mesmu. Irónicamente, nun intentu fallíu por restaurar la visión orixinal de Vidal mientres la posproducción, la película terminó convirtiéndose en daqué que nin Vidal, nin Tintu Brass o Malcolm McDowell imaxinaren.
Cesc Fàbregas
Formáu nes categoríes inferiores de C.E. Mataró y F.C. Barcelona hasta 2003, a los 16 años fichó pol Arsenal F.C. d'Inglaterra (2003-2011), faciéndose cola titularidá nel primer equipu de los «Gunners» dende la temporada 2004/05 y siendo nomáu capitán del equipu na 2008/09. En 2011 torna a Barcelona, permaneciendo trés temporaes nel equipu azulgrana (2011-2014), para volver de nuevu a Londres en 2014, en siendo trespasáu al Chelsea F.C., nel que lleva cuatro temporaes.
Gore Vidal
Actividá profesional
Ye posible que, contrariamente a los sos propios deseos, Vidal seya más respetáu como ensayista que como novelista. Los sos escritos traten principalmente sobre política, hestoria y temes lliteraries. Ganó'l «National Book Award» en 1993 por Estaos Xuníos (1952-1992), de la cual publicóse depués una secuela estendiendo la hestoria hasta 2000, llamada L'últimu imperiu. De magar, publicó dellos panfletos altamente críticos escontra l'alministración de Bush-Cheney, según el testu sobre los padres fundadores» d'Estaos Xuníos Inventando una nación. Publicó tamién unes memories con bona acoyida pol públicu: Memoria (Palimpset) (1995) y, según delles informaciones, siguió trabayando nuna continuación de les mesmes.
Cesc Fàbregas
Ye internacional absolutu cola dende 2006, algamando'l 12 d'ochobre de 2015 y como capitán, les 100 internacionalidades. Con ella haise proclamáu campeón d'Europa en 2008 y 2012, y campeón del mundu en 2010.
Gore Vidal
Actividá profesional
Na década de 1960, Vidal treslladóse a Italia, actuando nun caméu na película de Federico Fellini Roma. Les sos postures polítiques lliberales tán bien documentaes, y en 1987 escribió una serie d'ensayos titulaos Armageddon, onde esplora los pericuetos del poder nos Estaos Xuníos contemporáneos, y onde critica de forma despiadada al ex-presidente Ronald Reagan, al cual describe como «El trunfu del arte d'embalsamar».
Cesc Fàbregas
Estilu
miniaturadeimagen|Cesc apuesta un balón con Chiellini na Final de la Eurocopa 2012. Nun principiu l'Arsenal adquiriólo por que desenvolviera les sos aptitúes na copa, pero les mancadures de Vieira, Gilberto Silva y Edu, qu'acabaron col mediocampo del equipu londinense, convirtiéron-y nun home clave. Del mediocampista destaca la so creatividá y el so pase, por causa de lo cual ye una de les máximes estrelles del fútbol mundial, en redol a la cual construyóse el primer equipu del Arsenal. Apurre visión, creatividá y una increíble capacidá nel dominiu del espaciu, colo qu'amuesa unu maduror innatu para la so edá. Coles mesmes, ye un notable llanzador de saques d'esquina y tiros llibres.[cita
El mediocampista español declaró nuna entrevista qu'anque Vieira foi'l so modelu y el so mentor, intenta desempeñase como'l so compatriota Josep Guardiola —al que Cesc almira dende neñu—. Nesti sentíu nun se paez a los que-y precedieron nel Arsenal, que primaben la intensidá sobro la maña. Primeramente, esto llevólu a recibir numberoses crítiques por cuenta del so menor combatividad nel mediu campu, inclusive del so ex-compañeru Ashley Cole que censuró duramente al español na so autobiografía.
Poder de vetu del Conseyu de Seguridá de les Naciones Xuníes
Oríxenes del poder de vetu
La idea de que los Estaos tuvieren un vetu sobre les aiciones de les organizaciones internacionales nun yera nueva en 1945. Dende la fundación de la Sociedá de Naciones en 1920, cada miembru del Conseyu de la Lliga, sía permanente o non permanente, tenía un vetu en cualquier votu que non fora de procedimientu. A partir de 1920 había 4 miembros permanentes y 4 non permanentes, pero pa 1936 el númberu de miembros non permanentes aumentara a 11. Con éses había a valir 15 vetos. Ésti yera unu de dellos defectos de la lliga que fixeron imposible l'aición en dellos asuntos.
Cesc Fàbregas
Estilu
Les estadístiques del catalán fueron a más añu a añu, ya inclusive adoptó una mayor agresividá nel so estilu. L'importante papel que desempeña nel equipu na zona de creación vese evidenciado nes 16 asistencies que dio mientres la temporada 2006/07. Nos primeros años que tuvo en Londres cuasi nun marcó, lo que se convirtió nun problema sintomáticu del equipu mientres les temporaes 2005/06 y 2006/07. Esto camudó radicalmente na temporada 2007/08, cuando anotó once tantos en 16 alcuentros; ello ye que l'entrenador del equipu declaró que los númberos del español hasta'l momentu yeren debíos a un problema mental, non téunicu, ya inclusive lu comparó con Michel Platini, recordáu polos sos espectaculares cifres anotadoras. Teniendo en cuenta la so curtia edá y l'enorme númberu d'alcuentros qu'apostó col Arsenal y con España esiste la posibilidá de que l'escesu de minutos llévenlu a una mancadura importante, anque'l mediocampista nun tuvo más qu'una grave, que lu caltuvo estremáu seis meses mientres la temporada 2008/09.
Poder de vetu del Conseyu de Seguridá de les Naciones Xuníes
Oríxenes del poder de vetu
La disposición de la Carta de les Naciones Xuníes pa la unanimidá ente los miembros permanentes del Conseyu de Seguridá (el vetu) foi la resultancia d'un estensu discutiniu, efectuada nes conferencies de Dumbarton Oaks (agostu-ochobre 1944) y Yalta (febreru de 1945). La evidencia ye que'l Reinu Xuníu, los Estaos Xuníos, la Xunión Soviética y Francia favorecíen el principiu de la unanimidá y que taben motivaos nesto non yá pola creencia na conveniencia de que les grandes potencies actuaren xuntes sinón tamién pola esmolición de protexer los sos propios derechos soberanos ya intereses nacionales. Harry Truman, que aportó a presidente de los Estaos Xuníos n'abril de 1945, llegó a escribir nes sos memories: "Toos nuesos espertos, civiles y militares, favorecer, y ensin esti vetu nengún alcuerdu sería aprobáu pol Senáu."
Cesc Fàbregas
Estilu
Mientres la temporada 2011/12 nel F. C. Barcelona, Pep Guardiola esplotó les sos cualidaes goliadores, yá que nos primeros partíos de la temporada marcó un gol por partíu, inclusive un gol al Real Madrid nel so propiu estadiu, viendo l'arcu n'ocho causes consecutives. Énte les ausencies de #dellos xugadores por mancadura, especialmente les d'Andrés Iniesta, punxo un puestu por que'l xuegu creativu, de recuperación y ataque de Fàbregas por que va sofitar a la dinámica del Barça.
Poder de vetu del Conseyu de Seguridá de les Naciones Xuníes
Oríxenes del poder de vetu
El vetu foi impuestu a tolos demás gobiernos per Estaos Xuníos, Reinu Xuníu, China, Francia y la Xunión Soviética. Nes negociaciones pa la creación de la ONX, el poder de vetu foi resentíu per munchos países pequeños y, ello ye que foi obligáu poles naciones proponentes del vetu al traviés d'una amenaza qu'ensin el vetu nun habría ONX. Esti puntu fíxose claro na Conferencia de San Francisco cuando Tom Connally, senador estauxunidense y miembru de la delegación del so país, dixo a los delegaos de los países opositores al vetu que "Podríen dise a casa d'esta conferencia y dicir que ganaron al vetu. Pero, ¿cual va ser la so respuesta cuando se-yos preguntar ónde ta la carta?". Darréu, Connally rompió una copia del borrador de la Carta de les Naciones Xuníes.
Cesc Fàbregas
Campeonatos internacionales
(*) Incluyendo la seleición.
Gore Vidal
Actividá profesional
N'agostu de 2004, el periódicu The New York Times informaba que Vidal, de 79 años, vendía la villa italiana que fuera la so residencia mientres 30 años, por motivos de salú, y que se camudaba de forma permanente a la so casa de Los Angeles.
Poder de vetu del Conseyu de Seguridá de les Naciones Xuníes
Oríxenes del poder de vetu
El sistema de vetu del Conseyu de Seguridá de les Naciones Xuníes foi establecíu pa prohibir a la ONX tomar cualquier aición futura direutamente contra los sos principales miembros fundadores. Una de les lleiciones de la Sociedá de Naciones (1919-1946) foi qu'una organización internacional nun puede funcionar si toles grandes potencies nun son miembros. La espulsión de la Xunión Soviética de la Sociedá n'avientu de 1939, dempués del so ataque de payares de 1939 a Finlandia pocu dempués del españíu de la Segunda Guerra Mundial, foi namái unu de los munchos acontecimientos na llarga historia de membresía incompleta de la Sociedá.
Yá en 1944 decidiérase que'l Reinu Xuníu, China, la Xunión Soviética, los Estaos Xuníos y, "al so debíu tiempu", Francia seríen miembros permanentes de cualesquier Conseyu recién formáu. Francia fuera ganada y ocupada per Alemaña (1940-44), pero'l so papel como miembru permanente de la Sociedá de Naciones, la so condición de poder colonial y les actividaes de les fuercies de la Francia Llibre nel llau aliáu dexó-y un llugar nel conseyu coles otres cuatro.
Gore Vidal
Actividá profesional
Nuna entrevista en payares de 2007 pal periódicu mexicanu La Jornada, dixo que taba escribiendo un llibru sobre la guerra d'Estaos Xuníos contra Méxicu en 1848. Comentó que'l xeneral Ulysses S. Grant declaró más tarde que consideraba que la Guerra de Secesión foi'l castigu de Dios contra esti país pola inxusticia y la barbarie cometíes contra Méxicu en 1848.
Actividá política
Amás del so güelu, Vidal tuvo otres conexones col Partíu Demócrata: la so madre, Nina, cásase con Hugh D. Auchincloss Jr., quien depués se convertiría en padrastru de Jacqueline Kennedy Onassis. Vidal foi tamién primu de Jimmy Carter y del exvicepresidente Al Gore.
Vidal consideróse siempres como un reformista radical, que la so intención ye la vuelta al republicanismu puru d'entamos de los Estaos Xuníos. Como estudiante, sofitó al movimientu America First (que s'oponía a la entrada de los Estaos Xuníos na Segunda Guerra Mundial); anque, al contrariu qu'otru siguidores d'esti movimientu, Vidal siguió afirmando, tres la guerra, que los Estaos Xuníos nun tendríen de arreyase nesti conflictu (depués opinaría, sicasí, que l'ayuda material a los aliaos foi una bona idea). Tamién suxurió que'l presidente Roosevelt afalara a los xaponeses a atacar a los Estaos Xuníos pa tener un casus belli que-y dexara entrar na guerra. Coles mesmes, cuntó que esti presidente yá disponía d'información previa sobre esti ataque.
Na so vida política, foi candidatu pol Partíu Demócrata al Congresu de los Estaos Xuníos en 1960 por Nueva York (presentándose naquella ocasión sol eslogan «You'll get more with Gore», «Vas Consiguir más con Gore»). Nestes eleiciones perdió l'escañu per escasu marxe nel distritu de Hudson River, tradicionalmente republicanu. A pesar de nun resultar escoyíu, algamó nel so distritu'l mayor porcentaxe de votos pal Partíu Demócrata en cincuenta años.
De 1970 a 1972 foi unu de los presidentes del Partíu Popular de los Estaos Xuníos, y participó en 1982 nes eleiciones primaries pal Senáu, del Partíu Demócrata por California, consiguiendo'l segundu puestu d'una llista de nueve y llogrando mediu millón de votos. Naquella ocasión presentóse sofitáu por celebridaes como Paul Newman y Joanne Woodward.
Vidal viose envolubráu nel discutiniu pola so rellación con Timothy McVeigh. Dambos intercambiaron correspondencia mientres McVeigh taba en prisión, y Vidal creía que McVeigh tuviera cómplices que-y arreyaríen nel atentáu terrorista d'Oklahoma. Tamién suxurió que l'ataque podría ser lleváu a cabu pol mesmu FBI pa consiguir lleis antiterroristes más dures. N'otra entrevista, Vidal dixo que Timothy McVeigh provocó esti atentáu como respuesta contra los Estaos Xuníos, alegando que'l FBI espiaba y asesinaba a estauxunidenses.
Puntos de vista sobre'l 11-S
Vidal foi bien críticu cola alministración de Bush, de la mesma qu'antes lo fora con anteriores gobiernos, que la so política esterior yera considerada por él, como expansionista. Frecuentemente espresó un puntu de vista en distintes entevistes, ensayos y llibros según el cual, los estauxunidenses, «tamos agora gobernaos por una xunta d'homes del Pentágonu y petroleros como dambos presidentes Bush, Cheney, Rumsfeld, etc.». Aseguró que mientres munchos años, esti grupu y los sos asociaos trataron de faese col control del petroleu n'Asia central (tres, siempres según el so puntu de vista, consiguir tomar el control efectivu del petroleu del Golfu Pérsicu en 1991). Alrodiu de los atentaos del 11 de setiembre de 2001, Vidal escribió qu'estos ataques (de los cualos asegura que les autoridaes estauxunidenses teníen noticies previes de la so inminencia) xustificaron políticamente los planes que yá tenía los gobiernu de Bush n'agostu de 2001 pa invadir Afganistán n'ochobre d'aquel mesmu añu.
Vidal aldericó sobre la falta de defenses, incluyendo'l retrasu per parte de la Fuercia Aérea n'unviar los caces pa interceptar a los aviones secuestraos, comparando esti retrasu col tiempu que cabría esperar tres informase d'un secuestru. «Si estos fallos hubiérense por cuenta de la incompetencia», dixo, «tendríen d'habese xulgáu nos tribunales militares pa destituyir a los responsables máximos». En llugar d'esto, namái s'efectuó un númberu llindáu d'investigaciones sobre cómo los fallos potenciales de les axencies federales pudieron dexar qu'estos ataques asocedieren. Esto, conclúi Vidal, abre la posibilidá de qu'ello ye que el gobiernu dexara qu'asocedieren los ataques, col fin de capitalizar o catalizar los acontecimientos, y tapar lo que fueren unos bien discutibles fines políticos, arrexuntándolos sol nome de guerra contra'l terrorismu.
Vida privada
Mientres gran parte de los últimos años del sieglu XX, Vidal estremó'l so tiempu ente Ravello, Italia, na Mariña Amalfitana, y Los Angeles. En 2003, vendió la so casa de Ravello pa pasar la mayor parte del so tiempu en Los Angeles. En payares de 2003, morrió'l so compañeru de munchos años, Howard Austen. Fueron de fechu el so homosexualidá, según les sos idees polítiques progresistes, les causes principales de la perceguera que xeneró nes distintes alministraciones estauxunidenses, siendo oxetivu marcáu dende la dómina del McCarthismo.
Gore Vidal foi sociu honorariu de la Sociedá Nacional Llaica. thumb|Gore Vidal, fotografiáu por [[Carl Van Vechten, 1948.]]
Poder de vetu del Conseyu de Seguridá de les Naciones Xuníes
Artículu 27
Anque'l "poder de vetu" nun se menta explícitamente na Carta de les Naciones Xuníes, el fechu de que les decisiones "sustantives" del Conseyu de Seguridá rican "los votos concurrentes de los miembros permanentes" significa que cualesquier d'esos miembros permanentes puede torgar l'aprobación, per parte del Conseyu, de cualquier proyeutu de resolución sobre cuestiones "sustantives".
Usu del poder de vetu
L'usu real del vetu, y la posibilidá constante del so usu, fueron carauterístiques centrales del funcionamientu del Conseyu de Seguridá a lo llargo de la historia de la ONX. Un miembru permanente del Conseyu de Seguridá puede evitar el vetu si la propuesta en cuestión nun llogra en nengún casu la mayoría riquida. Nos dos primeres décades de la ONX, los países occidentales fueron con frecuencia capaces de ganar los resolvimientos ensin utilizar el vetu. La Xunión Soviética taba nesta posición nos años 70 y 80. L'usu del vetu reflexó un grau d'aislamientu diplomáticu d'unu o dellos de los países con poder de vetu sobre la tema en particular. Debíu al usu o l'amenaza del vetu, el Conseyu de Seguridá podría desempeñar, nel meyor de los casos, un papel llindáu en determinaes guerres ya intervenciones nes que los sos Miembros Permanentes tuvieren implicaos, por casu n'Arxelia (1954-1962), Suez (1956), Hungría (1956), Vietnam (1946-75), la guerra sinón-vietnamita (1979), Afganistán (1979-88), Panamá (1989), Iraq (2003) y Xeorxa (2008).
Non tolos casos de inaición de la ONX en crisis debiéronse al usu real del vetu. Por casu, na guerra Irán-Iraq (1980-1988) nun s'utilizó'l vetu, pero'l papel de la ONX foi mínimu, sacante na so fase de conclusión. Asina mesmu, la llindada participación de les Naciones Xuníes na crisis na rexón sudanesa de Darfur a partir de 2003 nun se debió a nengún usu real del vetu sinón a la falta de voluntá xeneralizada p'actuar.
Dende 1990 el vetu utilizóse con moderación. El periodu entendíu ente'l 31 de mayu de 1990 y el 11 de mayu de 1993 foi'l más llargu ensin l'usu del vetu na hestoria de la ONX. Hasta finales de 1989, el númberu de resolvimientos aprobaos pol Conseyu de Seguridá yera de 646, un permediu de 15 per añu. Les cifres de los años trescurríos dende entós amuesen un picu d'activismu del Conseyu de Seguridá en 1993, siguíu d'un modestu grau d'amenorgamientu.
En 1950 la Xunión Soviética perdió una oportunidá importante pa exercer la so poder de vetu. El gobiernu soviéticu adoptara una política de "siella vacida" nel Conseyu de Seguridá dende xineru de 1950, por cuenta del so descontentu pola negativa de la ONX a reconocer a los representantes de la República Popular China como representantes lexítimos de China y cola esperanza d'evitar cualquier decisión futura del Conseyu sobre cuestiones sustantives. A pesar de la redaición de la Carta (que nun contién disposiciones p'aprobar resolvimientos cola astención o l'ausencia d'un miembru con derechu a vetu), esto foi tratáu como una astención non bloqueante. Ello ye que yá se convirtiera en práutica del Conseyu nesi entós, una y bones el Conseyu adoptara numberosos proyeutos de resolución a pesar de la falta de votu afirmativu de cada unu de los sos miembros permanentes. La resultancia de l'ausencia de la Xunión Soviética nel Conseyu de Seguridá foi que nun taba en condiciones de vetar los resolvimientos 83 (27 de xunu de 1950) y 84 (7 de xunetu de 1950) del Conseyu de Seguridá de la ONX autorizando la coalición militar dirixida per Estaos Xuníos que combatió na Guerra de Corea.
El poder de vetu tamién puede usase pa bloquiar la eleición d'un Secretariu Xeneral. Sicasí, esto nun se cunta como un vetu d'un Resolvimientu del Conseyu de Seguridá, porque'l Conseyu de Seguridá namái ta emitiendo una "encamientu" a l'Asamblea Xeneral. Dende 1981, nengún Secretariu Xeneral foi vetáu formalmente, por cuenta de que'l Conseyu de Seguridá nun vota hasta que yá s'escoyó un Secretariu Xeneral nuna serie d'encuestes. Un votu d'un miembru permanente pa "amurniar" a un candidatu considérase equivalente a un vetu, y el candidatu va retirar de la carrera ensin forzar un vetu formal. L'encamientu formal d'un Secretariu Xeneral aprobar por aclamación.
Tou miembru permanente vetó siquier a un candidatu pal cargu de Secretariu Xeneral. Estaos Xuníos refugó'l vetu soviéticu en 1950 al pidir a l'Asamblea Xeneral que votara sobre la reeleición de Trygve Lie ensin un encamientu del Conseyu de Seguridá. Sicasí, cada Secretariu Xeneral dende 1953 foi encamentáu por votu unánime de los miembros permanentes del Conseyu de Seguridá. Los vetos nun se rexistraron públicamente dende 1981, porque la encuesta facer por votu secretu. Sicasí, los países pueden anunciar los sos votos p'afalar a los miembros temporales a votar por otru candidatu.
Usu per país
Na hestoria del Conseyu de Seguridá, casi la metá de los vetos fueron emitíos pola Xunión Soviética, cola gran mayoría d'ellos antes de 1965. Dende 1966, de los 153 vetos emitíos, 119 fueron emitíos por unu de los trés miembros de la OTAN del Conseyu: Estaos Xuníos, Reinu Xuníu y Francia.
China
Ente 1946 y 1971, la representación china nes Naciones Xuníes tuvo a cargu del gobiernu de la República de China (el cual retirárase a Taiwan en 1949, en perdiendo la guerra civil) mientres el cual el so representante utilizó'l vetu namái una vegada pa bloquiar la solicitú d'adhesión de Mongolia en 1955 porque la República de China consideró al país como parte de China. Esto aplazó l'almisión de Mongolia hasta 1961, cuando la Xunión Soviética anunció que nun siendo que Mongolia fuera almitida, bloquiaría l'almisión de tolos países africanos apocayá independizaos. Frente a esta presión, la República de China dexó so protesta.
Dempués de la espulsión de la República de China de les Naciones Xuníes en 1971, el primer vetu emitíu pol actual ocupante, la República Popular de China, foi emitíu'l 25 d'agostu de 1972 sobre l'almisión de Bangladesh nes Naciones Xuníes. A partir de mayu de 2014, China usó'l so vetu 9 vegaes. Los observadores repararon una preferencia por China d'abstenese en cuenta de vetar resolvimientos que nun tán direutamente rellacionaes colos intereses chinos.
Xunión Soviética / Rusia
Nos primeros años de les Naciones Xuníes, el comisariu de la Xunión Soviética y más tarde ministru d'Asuntos Esteriores, Vyacheslav Molotov, vetó resolvimientos tantes vegaes que foi conocíu como "Señor Vetu". Ello ye que la Xunión Soviética foi responsable de casi la metá de tolos vetos enxamás emitíos, 79 nos primeres 10 años. Molotov refugó regularmente les solicitúes d'almisión por cuenta de la negativa d'Estaos Xuníos d'almitir a toles repúbliques soviétiques. Dende la disolución de la Xunión Soviética, Rusia utilizó la so poder de vetu con moderación hasta los conflictos de 2014 n'Ucraína y Siria.
Francia
Francia utiliza'l so poder de vetu con moderación. La última vegada que vetó unilateralmente un proyeutu de resolución foi en 1976 pa bloquiar un Resolvimientu sobre la cuestión de la independencia de Comores, que se fixo pa caltener la islla de Mayotte como un territoriu francés d'ultramar. Tamién vetó, xunto con Reinu Xuníu, un resolución que pide'l cese inmediatu de l'aición militar del exércitu israelín contra Exiptu en 1956 mientres la crisis de Suez. La última vegada que Francia utilizó la so poder de vetu foi n'avientu de 1989 respectu de la situación en Panamá. En 2003, l'amenaza d'un vetu francés de resolución sobre la inminente invasión d'Iraq causó resfregón ente Francia y Estaos Xuníos.
Reinu Xuníu
El Reinu Xuníu utilizó'l so poder de vetu del Conseyu de Seguridá en 32 ocasiones. El primer usu asocedió n'ochobre de 1956, cuando'l Reinu Xuníu y Francia vetaron una carta de los Estaos Xuníos al Presidente del Conseyu de Seguridá relativa a Palestina. El más recién foi n'avientu de 1989 cuando'l Reinu Xuníu, Francia y Estaos Xuníos vetaron un proyeutu de resolución que condergaba la invasión de Panamá per parte d'Estaos Xuníos.
El Reinu Xuníu utilizó'l so poder de vetu, xunto con Francia, pa vetar un proyeutu de resolución destináu a resolver la crisis de la Canal de Suez (na que Francia y el Reinu Xuníu taben implicaos militarmente) en 1956. El Reinu Xuníu y Francia finalmente retiráronse d'Exiptu dempués de qu'Estaos Xuníos, en virtú de la resolución "Unión Pro Paz", impulsó una "sesión especial d'emerxencia" de l'Asamblea Xeneral, que condució al establecimientu de la Fuercia d'Emerxencia de les Naciones Xuníes (UNEF I) por aciu el resolución 1001. El Reinu Xuníu tamién usó'l so vetu siete vegaes en rellación con Rhodesia de 1963 a 1973, siendo 5 d'elles unillaterales (Les úniques ocasiones en que'l Reinu Xuníu utilizó unilateralmente el so poder de vetu).
Estaos Xuníos
L'embaxador Charles W. Yost emitió'l primer vetu estauxunidense en 1970, en rellación con una crisis en Rhodesia, y los Estaos Xuníos emitieron un vetu solitariu en 1972 pa bloquiar un resolución que condergaba a Israel pola guerra con Siria y El Líbanu. Dende entós convirtióse nel usuariu más frecuente del poder de vetu, principalmente en resolvimientos que critiquen y conderguen a Israel y casi siempres de manera unillateral pola guerra y les violaciones de los derechos humanos. Dende 2002, aplicóse la doctrina Negroponte pal usu d'un vetu sobre los resolvimientos relativos al conflictu ente Israel y Palestina. Esta foi una constante causa de resfregón ente l'Asamblea Xeneral y el Conseyu de Seguridá. El 23 d'avientu de 2016, l'alministración Obama abstener de votar alrodiu d'un resolución pidiendo'l fin de los asentamientos israelinos, lo cual dexó que dicha resolución fora aprobáu.
Crítiques
El poder de vetu de los miembros permanentes xeneró crítiques escontra'l Conseyu de Seguridá. Na so forma actual, el vetu de cualesquier de los miembros permanentes puede detener cualquier aición que'l Conseyu pueda tomar. La oxeción d'un país, en llugar de les opiniones de la mayoría de los países, puede paralizar cualesquier posible respuesta armada o diplomática de la ONX ante una crisis. Por casu, l'espertu estauxunidense en rellaciones internacionales John Mearsheimer afirmó que "dende 1982, Estaos Xuníos vetó 32 resolvimientos del Conseyu de Seguridá que critiquen a Israel, más que'l númberu total de vetos emitíos por tolos demás miembros del Conseyu de Seguridá". Por cuenta de que los candidatos al Conseyu de Seguridá son propuestos por bloques rexonales, los países de la Lliga Árabe y los sos aliaos usualmente son incluyíos ente qu'Israel nunca foi escoyíu pal Conseyu de Seguridá. Por aciu dellos resolvimientos, el Conseyu condergó repetidamente a Israel. Per otra parte, los críticos sostienen que, ente qu'Israel confía n'Estaos Xuníos pa vetar cualquier llexislación pertinente na so contra, los Estáu de Palestina palestinos escarecen de tal poder.
Amás d'Estaos Xuníos, Rusia vetó dellos resolvimientossobremanera los intentos d'imponer sanciones a Siria mientres la Guerra Civil Siria y condergar l'anexón de Crimea per parte de Rusia en 2014. Nel casu d'esti postreru, el vetu solitariu de Rusia anuló a los 13 votos a favor de la condena. Como parte de la Xunión Soviética, Rusia tamién vetó un resolución de la ONX condergando'l valtamientu de la URSS nel vuelu 007 de Korean Air en 1983. El vetu foi señaláu como una amenaza a los derechos humanos, con Amnistía Internacional afirmando que los cinco miembros permanentes usaron el so vetu pa "promover los sos propios intereses políticos o xeopolíticos percima del interés de protexer a los civiles". Pa 2015, Amnistía Internacional suxurió qu'una solución implicaría que los cinco miembros permanentes arrenunciaren al so vetu en cuestiones de xenocidiu.
Dalgunos ven que'l poder de vetu esclusivu de los cinco miembros permanentes como anacrónicu ya inxustu, yá que les Naciones Xuníes tán destinaes a representar igualmente a tolos sos Estaos miembros. El periodista Kourosh Ziabari declaró que'l vetu ye "un privilexu discriminatorio y tendencioso dadu a cinco países pa dictar la so propia voluntá a unos 200 países como lu deseyen" y llamar "la llei más inxusta y inequitativa del mundu, que dexa a una minoría poderoso y autoritario determinar el destín d'una mayoría indispensable y apoderao". Amás de les crítiques empobinaes escontra la so naturaleza sesgada, otros señalaron que'l vetu enzanca que'l Conseyu de Seguridá resuelva los problemes. Mientres se dirixía a l'Asamblea Xeneral de la ONX sobre l'anexón rusa de Crimea, el presidente ucraín Petro Poroshenko dixo lo siguiente con al respective de la ineficacia del vetu: "En cada país democráticu, si daquién robó la so propiedá, un tribunal independiente va restaurar la xusticia, los sos derechos y castigar al delincuente. Sicasí, tenemos de reconocer que nel sieglu XXI nuesa organización escarez d'un preséu efectivu pa llevar ante la xusticia a un país agresor que robó'l territoriu d'otru estáu soberanu".
Por cuenta de esa situación, denuncióse que'l Conseyu de Seguridá namái ye eficaz cuando se trata de velar polos intereses de los sos miembros permanentes, y ye incapaz d'actuar contra estos. Arriendes d'ello, los resolvimientos nes que s'autoriza a intervenir nos asuntos internos d'otros países fueron poques. Los intereses de los miembros permanentes acabaron asitiando'l conceutu de non inxerencia, a mariña del mandatu de "caltener la paz y la seguridá" col que'l Conseyu de Seguridá foi creáu. Seique porque, ente que la "responsabilidá de protexer" nun ye venceyante, la soberanía de los estaos sigue siendo prioritaria y, como señala l'especialista en rellaciones internacionales Philippe Moreau-Desfarges, "anque se violen los derechos de les sos poblaciones, namái'l Conseyu de Seguridá puede decidir si la paz ta amenazada y tomar midíes pa protexer esa paz". Asina, el Conseyu de Seguridá nun tomó midíes contundentes pa castigar a gobiernos consideraos como autoritarios, desdexando la "responsabilidá de defender a les poblaciones civiles", reconocida pola Asamblea Xeneral de la ONX en 2005.
Propuestes de reforma
Viniéronse realizando discutinios alrodiu d'ameyorar la efectividá y capacidá de respuesta de les Naciones Xuníes ante amenacies a la seguridá internacional. Usualmente, estos discutinios plantegen la necesidá de modificar el sistema de vetu. Ente les propuestes p'algamar esi fin tán les siguientes: llindar l'usu del vetu a asuntos importantes de seguridá nacional, riquir alcuerdu de dellos países antes d'usar el vetu y acabar col vetu.
En 2015, 3 propuestes pa modificar el poder de vetu ganaron considerable atención. La primera de felicidaes propuestes ye iniciativa de Francia y consiste en negar el derechu de vetu a situaciones d'otomíes en masa. La segunda de felicidaes propuestes foi plantegada pol "Grupu de Contabilidá, Coherencia y Tresparencia" (ACT, poles sos sigles n'inglés) y consiste en nun votar contra resolvimientos "creíbles" que busquen detener o prevenir aiciones de xenocidiu, crímenes contra la humanidá o crímenes de guerra. La tercera de tales propuestes foi plantegada por un grupu de notables conocíu como "The Elders" y consiste en nun utilizar el vetu en situaciones de xenocidiu o otomíes en masa ensin esplicar públicamente dalguna aición alternativa.
Sicasí, cualquier reforma del vetu va ser difícil. Los artículos 108 y 109 de la Carta de les Naciones Xuníes aproven a los miembros permanentes del Conseyu de Seguridá derechu de vetu sobre cualquier cambéu a la Carta, riquiendo aprobación d'esos países pa modificar el poder de vetu que tienen.
Vignoc
Vignoc ye una comuña francesa del departamentu d'Ille y Vilaine, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Villamée
Villamée ye una comuña francesa del departamentu d'Ille y Vilaine, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Carcéu (parroquia)
Carcéu ye una parroquia del conceyu asturianu de Valdés.
Villamée
Tien una población de y una superficie de  km².
Carcéu (parroquia)
Tien una superficie de 10,77 km² y una población de.
La Ville-ès-Nonais
La Ville-ès-Nonais ye una comuña francesa del departamentu d'Ille y Vilaine, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ada Bell Maescher
Ada Bell Harper Maescher foi una empresaria d'Estaos Xuníos, presidenta de De Luxe Building Company, una empresa de construcción y arquiteutura. Foi una de les muyeres contratistes con mayor ésitu nos Estaos Xuníos a entamos de los años 1920.
Murat Han
Murat Han ye una actor turcu.
Ada Bell Maescher
Carrera
thumb|Ada Bell Maescher, Moving Picture World de xunu de 1922 En 1922, Maescher entamó la De Luxe Film Company pa producir una película de propaganda Night Life in Hollywood, qu'amosaría les condiciones de vida reales en Hollywood. En cuenta de amosar Hollywood como una chillona y sensual Babilonia, col so conocíu comportamientu llibertín, llenu de depravación y maldá, amosar como una ciudá modelo, bella y curiosa, habitada por xente casero. La película costó aproximao 100 000 dólares d'Estaos Xuníos. Darréu entamó una gran ópera permanente en Los Angeles; como primer pasu escontra esti oxetivu financió la representación de la ópera de Giuseppe Verdi Aida nel Hollywood Bowl en 1923.
Vida personal
Maescher camudar a California en 1906 y vivió nel númberu 4652 de Mascot St., de Los Angeles. Casóse con Victor Emanuel Maescher (1874–1938) y tuvo una fía, Roxye Mae Thompson Paddison (1887–1972). Tuvo interesada na naturaleza y la preservación de les aves, y foi miembru del Southern California Nature Club, la National Audubon Society, y el Cooper Ornithological Club.
Morrió'l 2 de setiembre de 1939 y foi soterrada col so home nel Forest Lawn Memorial Park (Glendale).
Márcio Miranda Freitas Rocha da Silva
Márcio Miranda Freitas Rocha da Silva ye un ex-futbolista de Brasil.
Acquanetta
Acquanetta, tamién conocida como 'El Volcán Venezolanu', foi una actriz de serie B que se fixo famosa pola so guapura exótica.
Primeros años
Según el Censu d'EE.XX. de 1940, tenía 5 hermanos, incluyendo una hermana, Kathryn Davenport, y un hermanu, Horacio Davenport, quién yera, según l'Asociación de Barra de la Pennsylvania, "el primer xuez africanu-americanu en Condáu de Montgomery."
Carrera
Acquanetta empezó la so carrera como modelu na ciudá de Nueva York con Harry Conover y John Robert Power. Robló colos Estudios Universales en 1942 y actuó mayoritariamente en películes de serie B, incluyendo Nueches árabes, La Espada de Monte Cristo, Muyer Selvaxe Cautiva y Muyer de Xungla, na qué Universal intentó crear una franquicia de película de monstruo hembra con Acquanetta como un simiu.
Dempués de que'l so contratu con Universal haya expirado, Acquanetta robló con Monogram Pictures pero nun apaeció en nenguna película. Entós decidió roblar con RKO onde actuó na so única película de gran presupuestu, Tarzan y la Muyer de Lleopardu.
Vida privada
En 1948, Acquanetta y el “millonariu mexicanu xudíu” Luciano Bashuk tuvieron un fíu, Sergio, quién morrió en 1952 a la edá de 4 años. Tuvo un amargosu divorciu en 1950, yá que perdió la metá de la fortuna del so home porque nun pudo probar la esistencia de nengún rexistru del so matrimoniu.
En 1950, Acquanetta volvió casase, esta vegada col ilustrador y pintor Henry Clive; y tamién tornó al trabayu.
En 1953, decidió retirase de la industria cinematográfico, y exercer solo como discu jockey pa la cadena radiofónica KPOL (SOI) en Los Angeles, CA. Dempués volvió casase, esta vegada con Jack Ross, un propietariu d'un concesionariu de coches. La pareya afitó la so residencia en Mesa, Arizona, onde algamó ciertu grau de popularidá dempués d'apaecer con Ross nos sos anuncios televisivos locales. Tamién actuó como presentadora d'un espectáculu televisivu local llamáu Acqua's Corner que s'emitía antes de les películes de cada vienres tarde-nueche. La pareya taba considerada como 'ciudadanos prominentes', yá que donanron cantidaes considerables de dineru a la Sinfonía de Fénix, la construcción de Mesa Lutheran Hospital y fundando el Teatru Stagebrush. Ella y Ross tuvieron cuatro neños, y divorciáronse en 1980. En 1987, Acquanetta vendió les ruines de Mesa Grande a la ciudá de Mesa.
Acquanetta tamién escribió un llibru de poesía, El Silenciu Oyible, ilustráu por Emilie Touraine (Flagstaff, Arizona): Northland Prensa, 1974.
Nunca fumó, nin bebió alcohol, té, o café.
En 1987, un grupu musical formáu solo por muyeres afixo'l so nome al de 'El Aquanettas', como tributu a esta actriz.
Acquanetta venció a los entueyos de la enfermedá d'Alzheimer el 16 d'agostu de 2004, en Hawthorn Tribunal en Ahwatukee, Arizona. Tenía la edá de 83 años.
Una de les lleendes urbanes de Fénix cunten qu'Acquanetta enllenó'l descapotable del so home, un Lincoln Continental, de cementu, cuando s'enteró de les sos infidelidaes.
The French Connection
The French Connection ye una película d'Estaos Xuníos de 1971, dirixida por William Friedkin y protagonizada por Gene Hackman, Roy Scheider y Fernando Rey nos roles principales. Basada nel llibru The French Connection: A True Account of Cops, Narcotics, and International Conspiracy, de Robin Moore, foi un enorme ésitu de crítica y públicu: ganó 5 Premiu Óscar y 3 Globos d'oru, y con un costu de 1,8 millones de dólares recaldó casi 52 en cines, y darréu otros 75 millones por arriendos y ventes en formatu VHS.
Sinopsis
Dos policías de narcóticos de la ciudá de Nueva York, Jimmy “Popeye” Doyle (Gene Hackman) y Buddy “Cloudy” Russo (Roy Scheider) albidren la llegada d'un importante cargamentu de heroína proveniente de Marsella, Francia, entamáu pol traficante francés Alain Charnier (Fernando Rey) y el so contautu nos Estaos Xuníos, Sal Boca (Tony Lo Bianco).
La Conexón francesa
La llamada Conexón francesa foi un plan empobináu por mafiosos corsus pa introducir heroína nos Estaos Xuníos nes décades de 1960 y 1970.
Phil Lord
Philip A. "Phil" Lord ye un direutor de cine, guionista, actor y productor de televisión d'Estaos Xuníos.
Empiezos
Según el New York Times, Phil Lord ye de Miami; la so madre ye una psicóloga d'orixe cubanu, y el so padre apocayá retiróse del negociu de l'aviación y enantes d'eso dirixó una compañía de danza llamada Fusion mientres por 10 años. Phil Lord xunto a Christopher Miller crecieron faciendo curtiumetraxes con una afinidá pa l'animación. Conocer nel primer añu de la universidá Dartmouth College y fixéronse amigos depués d'un incidente nel que Chris prendió-y fueu por fuercia a pode de la novia que Phil tenía nesi entós. Nel campus, los dos teníen una columna nel periódicu escolar. Lord yera miembru de Amarna, una sociedá d'alumnos de pregrado, ente que Miller formaba parte de la fraternidá Alpha Chi Alpha. Años dempués Phil Lord y Miller dedicar al cine y fixeron la so primer película: Cloudy with a Chance of Meatballs (titulada en Llatinoamérica Agua de hamburgesas).
Amasuela
thumb|Amasueles de Carril, almeja fina (Ruditapes Decussatus)
Visseiche
Visseiche ye una comuña francesa del departamentu d'Ille y Vilaine, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Amasuela
Amasuela ye'l nome col que se-y conoz a dellos moluscos bivalvos que viven enterraos nel sable o barru de les orielles de los ríos y océanos.
Llogren enterrase per duana de los movimientos d'un pie musculosu que s'asemeya a una llingua. Ésti ta endolcáu por dos valves xuníes ente sí por un pequeñu lligamentu que facilita l'apertura y pieslle de la cónxara.
Entiérrase aproximadamente ente 5 y 30 cm de la superficie y aguanta temperatures de 5 a 35 ºC, la baxamar y los cambeos de salinidá.
N'Asturies, les amasueles tienen dellos nomes, según seya la so clase.
Especies
Esisten delles especies d'estos moluscos:
Stefán Karl Stefánsson
Stefán Karl Stefánsson, foi un actor cómicu islandés conocíu por interpretar a Robbie Rotten, antagonista de la serie de televisión LazyTown. Amás de ser conocíu mundialmente por esti papel, tenía a cargu una fundación en contra del acoso escolar.