cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Llatín contemporaneu
El llatín vivu
En Roma creóse de la mesma la Academia Latinitati Fovendae que nuclea reconocíos profesores de filoloxía clásica. Esta entamó nel añu 1966 en Roma un Congresu Internacional que rexuntó unos quinientos participantes. A partir d'esa fecha entamó dellos congresos internacionales que tuvieron llugar en Bucuresti, Malta, Dakar, Erfurt, Berlín, Madrid, y en munches otres ciudaes, axuntando especialistes provenientes de tol mundu. La tema del XI Congresu celebráu ente'l 24 y el 28 de xunu de 2006 en Alcañiz foi La enseñanza del llatín como llingua viva dende'l sieglu XIV hasta l'actualidá. La llingua oficial d'esta Academia ye'l llatín.
En Francia, darréu dempués del congresu de Avignon, l'editor Théodore Aubanel empecipió la publicación de la revista Vita Llatina que prosigue hasta los nuesos díes acomuñada al CERCAM (Centre d'Étude et de Recherche sur les Civilisations Antiques de la Méditerranée) de la Universidad Paul Valéry de Montpellier. Hasta hai bien pocu tiempu, publicábase íntegramente en llatín.
N'Alemaña, la revista Vox-Llatina foi fundada en 1956 por Caelestis Eichenseer (1924-2008) so la égida de la Universidá del Sarre en Saarbrücken, y publicar trimestralmente íntegramente en llatín.
Un periódicu en llinia íntegramente en llatín, Ephemeris, fundáu en Varsovia, trata temes d'actualidá, incluyendo comentarios y ensayos. Una radio alemana, Radio Bremen, y otra finlandesa, YLE Radio 1, realicen emisiones regulares en llatín. Una estación de radio privada d'Érfurt (Alemaña) presenta tamién toles selmanes una emisión en llingua llatina llamada Erfordia Llatina.
El gobiernu de Finlandia, mientres les sos presidencies de vez de la Xunión Europea, decidió la traducción y publicación de los sos comunicaos oficiales en llatín amás de les llingües oficiales de la Unión. Magar el xestu nun suponía la intención de oficilizar l'usu del llatín, nun dexaba de tener un conteníu simbólico.
Pronunciación
La corriente del llatín vivu favorez polo xeneral la pronunciación clásica, tal como fita por especialistes tales que Edgard H. Sturtevant y el profesor W. Sidney Allen, quien s'empunxeron básicamente polos lineamientos fitos por Erasmu de Rotterdam en De recta Latine Graecique sermonis pronuntiatione dialogus y Alcuino de York en De orthographia.
Les bases esenciales de la pronunciación llatina clásica fueren definíes al empiezu del sieglu XIX (por casu nel llibru de Konrad Leopold Schneider Elementarlehre der Lateinischen Sprache, 1819), pero tal enclín normalizante foi aguantada en numberosos países nesa dómina. Nel ámbitu de la docencia del llatín, la pronunciación clásica foi adoptada oficialmente nos planes d'enseñanza nos Estaos Xuníos a partir de 1907.
Motivación y orientaciones
Una orientación concibe'l papel del "llatín vivu" como un preséu pedagóxicu, como un preséu pa una mayor eficacia nel aprendizaxe del llatín. Otros acolumbren la posibilidá d'una verdadera renacencia del llatín en cuantes que llingua vehicular, que podría ser d'utilidá na comunicación internacional académica, científica y diplomática, como asocedió n'Europa hasta empiezos del sieglu XIX. o a lo menos como una llingua internacional auxiliar. Finalmente, dalgunos concebir como una simple amenidad de tipu cultural.
Pedagoxía del llatín vivu
El promotores del llatín vivu (en llatín latinitas viva o latinitas recens), coinciden na necesidá de modernizar la pedagoxía del llatín, per mediu de l'aplicación de métodos análogos a los utilizaos pal aprendizaje de les llingües contemporánees. Los defectos y efeutos negativos de los métodos antiguos fueren puestes de manifiestu yá dende l'añu 1915 por W. H. S. Jones nos Estaos Xuníos, quien nel so llibru Via Nova realizaba un analís pormenorizáu de la situación proponiendo una serie de pautes metodolóxiques p'ameyorar la pedagoxía del llatín. N'Europa, un precursor d'esta orientación foi'l llamáu Métodu Inductivu-Contextual desenvueltu a partir de 1953 pol profesor Hans Henning Oerberg. Darréu surdieron revistes didáctiques destinaes a neños y adolescentes cola cuenta de familiarizar a estos de manera amena y contextual col llatín vivu. Cola mesma finalidá desenvolver n'Alemaña'l métodu Piper Salve - Cursus Vivae Latinitatis nel cual les lleiciones se estructuran talo como como podríen selo les d'un métodu pal aprendizaxe del inglés o del francés actual. La nueva pedagoxía escuerre dexar tras la aridez carauterística de los métodos antiguos, presentando situaciones amenes y familiares nun contestu modernu, l'usu d'elementos lúdicos y l'incorporación de vocabulariu actual. Tamién s'ufierten anguaño, tantu n'Europa como nos Estaos Xuníos, cursos, seminarios y/o alcuentros de "inmersión total".
Ente los más prominentes miembros d'esti enclín pueden citase a los profesores Caelestis Eichenseer, yá mentáu, Luigi Miraglia, de l'Academia Vivarium Novum, Terentius Tunberg (Terence Turnberg), de la Universidá de Kentucky, Alexis Hellmer, de Studium Angelopolitanum. Coles mesmes, favorecíos pola xeneralización d'Internet, numberosos círculos llatinos, "blogues" y páxina web de los más diversos países, promueven la práctica y l'enseñanza del llatín vivu.
L'usu actual del llatín na Ilesia católica
El llatín sigue siendo unu de los idiomes oficiales de la Santa Sede, colo cual ye la única entidá estatal na que'l llatín caltién un calter oficial. La pronunciación del llatín eclesiásticu difier en dellos puntos de la pronunciación clásica, que ye la favorecida polo xeneral polos partidarios del llatín vivu, ensin que tales diferencies tengan mayor entidá (variantes na pronunciación de dellos diptongos, pronunciación de la c y de la g).
No que fai al so usu oficial, el departamentu de llatín del Secretaría d'Estáu de la Santa Sede (d'antiguo la Secretaria Brevium ad principes et epistolarum latinarum) ye l'encargáu de traducir al llatín los escritos del Sumu Pontífiz. Nella desempéñase'l reconocíu llatinista Fr. Reginald Foster.
Hasta 1960, los sacerdotes católicos estudiaben teoloxía en llatín, y tamién yera'l llinguaxe de dellos seminarios. Darréu cayó gradualmente en desusu. El llatín utilizar en xuntes internacionales de líderes de la Ilesia hasta nel Conciliu Vaticanu II inclusive y úsase entá nos cónclaves pa la eleición papal. La X Asamblea Xeneral Ordinaria del Sínodu d'Obispos de 2004 foi la postrera qu'utilizó'l llatín pa los discutinios de grupu.
Nel aspeutu puramente llitúrxicu, depués de les reformes del Conciliu Vaticanu II, prevaleció l'usu de llingües vernácules, pero Benedictus XVI a partir del so motu proprio Summorum Pontificum (7 de xunetu de 2007) autorizó la celebración de mises en llatín nun xestu conciliador escontra los sectores tradicionalistes.
No que respecta al resguardu del llatín, Paulo VI creó en 1976 la Opus Fundatum Latinitas (fundación Latinitas) cola cuenta de promover el so estudiu y usu. La fundación efectúa una publicación cuatrimesteral en llatín, la revista "Latinitas" y caltién actualizáu'l vocabulariu llatín por aciu la incorporación de neoloxismos pa cubrir les necesidaes de nuevos vocablos.
Benedictus XVI fundó (por aciu el "motu proprio" Llatina Llingua, 11 de payares de 2012) la Pontificia Academia de Llatinidá Pontificia Academia Latinitatis pa potenciar el llatín en tol mundu, en sustitución de la fundación Latinitas.
Llatín científicu
El DRAE recueyi como «llatín científicu» el «de los términos acuñaos a la manera llatina na nomenclatura científica y téunica modernes».
En numberosos campos de la ciencia, como les matemátiques, la física, l'astronomía, la medicina, la farmacia y la bioloxía, el llatín sigue apurriendo nomes internacionalmente aceptaos de conceutos, fuercies, oxetos y organismos del mundu natural.
L'usu más destacáu ye la clasificación de los seres vivos na nomenclatura binomial empecipiada por Carolus Linnæus, anque les regles de nomenclatura utilizaes na actualidá dexen la construcción de nomes que difieren considerablemente de les normes llatines hestóriques.
Tamién s'estableció l'usu del llatín pa los símbolos de la mayor parte de los elementos químicos (Au pal oru -aurum-, Ag pa la plata -argentum-, Fe pal fierro -ferrum-, Cu pal cobre -cuprum-, Pb pal plomu -plumbum-, Na pal sodiu -natrium-, S pal azufre -sulphurum-, Sb pal antimoniu -stibium-, etc.), según pa denominar provisionalmente los que nun recibieron un nome definitivu, o nin siquier afayáronse entá pero tienen una posición prevista na tabla periódica: Ununniliun (númberu 110, anguaño denomináu Darmstadio), Ununoctium (númberu 118), Unbipentium (númberu 125), etc.
Otra continuidá nel usu del llatín ye la denominación de les constelaciones y otros oxetos celestes (denominación de Bayer), según la nomenclatura planetaria y de los satélites, que los sos accidentes superficiales denominar con toponimia llatina dende'l sieglu XVII (selenografía). Probablemente la más recién innovación nesti campu ye la propuesta del astrofísicu Gerard Bodifee, que pretende que la denominación de los oxetos más significativos del universu dexe de faese pol actual códigu alfanumbéricu (combinaciones de lletres y númberos) ya inspire la imaxinación humana más allá de les bases de datos de los especialistes; asina se daría nomes llatinos (o en griegu llatinizado) a un millar de galaxes del Catalogue of Named Galaxies (CNG, 2010), <ref name="Bodifee2010">G. Bodifee - M. Berger (2010) Catalogue of Named Galaxies*Website of Gerard Bodifée Sede also Wolfgang Steinecke * siguiendo un sistema de nomenclatura binomial, con una primer parte qu'identificara la galaxa (por dalguna carauterística destacada) y una segunda que nomara la constelación (rexón del cielu visible dende la Tierra) na qu'aparentemente s'alcuentra. Asina, por casu, la galaxa anguaño denominada M87 pasaría a denominase Jaculatrix Virginis ("arrojadora" -pol so remexu- de la constelación Virgo), y UGC 10214 sería Gyrinus Draconis ("renacuayu" de la constelación Draco).
En cuanto al usu del llatín como llingua de comunicación en ciencia, inda la revolución científica del sieglu XVII facer con obres en llatín (Novum Organum -Bacon, 1623-, Ethica more geometrico demonstrata -Spinoza, 1677- Philosophiæ naturalis principia mathematica -Newton, 1687-); anque yá Descartes alternaba'l francés (Discours de la méthode, 1637) y el llatín (Principia philosophiae, 1644), Leibniz el llatín (Dissertatio d'arte combinatorio, 1666, Nova Methodus pro Maximis et Minimis, 1684), el francés (Nouveaux essais sur l'entendement humain, 1704) y l'alemán (Protogaea -póstuma-), y Galileo escribía les sos obres n'italianu (Dialogo sopra i due massimi sistemi del mondo, 1632) anque depués fuera traducíu al llatín. Les primeres revistes científiques nun usaben el llatín, sinón el francés o l'inglés (Journal des sçavans, Philosophical Transactions of the Royal Society -1665-). A partir de la Ilustración del sieglu XVIII, los principales científicos escribíen direutamente en llingües vulgares. Un precursor nesi enclín foi Christian Thomasius, espulsáu de la universidá de Leipzig por dar clase n'alemán en cuenta de llatín (1687-1690). Inda la obra de Linneo (Systema naturæ, 1735) escribir en llatín; dempués de L'Encyclopedie (1751-1772), ye difícil atopar daqué asemeyáu.
La titulación en llatín d'obres científiques, anque los sos testos fueren en llingua vulgar, siguió utilizándose hasta l'empiezu del sieglu XX (Principia Mathematica, de Russell y Whitehead -1910 a 1913-, Tractatus logico-philosophicus, de Wittgenstein -1914 a 1916-).
Cine y televisión
Magar el llatín utilizóse dacuando en numberoses películes, tal usu nun pasa de ser puramente decorativu, llindándose a meres frases aisllaes o con intención graciosa, como por casu la famosa secuencia Romani ite domum, del filme de Monty Python Life of Brian.
Dos producciones, siquier, acutaron nel sieglu XX un rol protagonista al llatín:
La primera d'elles foi'l revesosu y sexualmente bien esplícitu filme Sebastiane de Derek Jarman y Paul Humfress, sobre la vida de San Sebastián. Foi rodada en 1976 y ta íntegramente falada en llatín.
La segunda foi The Passion of the Christ (Mel Gibson, 2004) na que s'utilizaron puramente les llingües orixinales de los protagonistes, esto ye, araméu, hebréu y llatín pa les escenes correspondientes. Sicasí, les variedaes escoyíes nun paecen contemporánees de les usaes en tiempu de Xesucristu. Tien De notase que'l llatín usáu ye llatín eclesiásticu, non llatín del sieglu I; y l'araméu usáu nun ye araméu palestín sinón araméu siríacu.
Traducciones d'obres modernes al llatín
Numberoses obres, artículos y revistes de too tipu traducir al llatín por reputaos llatinistes dende los años sesenta, munches de les cualos tán disponibles en llinia. Ente los personaxes resucitaos en llatín actual atópense Alicia nel país de les maravíes y Alicia al traviés del espeyu de Lewis Carroll, El Principín d'Antoine de Saint-Exupéry y Sherlock Holmes, ente los más vieyos. Ente los más recién figuren Winnie the Pooh y Harry Potter.
Una mención estreme merez el pequeñu gran combatiente galu Astérix, otrora acérrimo enemigu del imperiu y de les huestes romanes, quien se tresformó nos nuesos tiempos n'unu de los más destacaos embaxadores del llatín vivu. La casi totalidá de les sos aventures tán disponibles en llatín, acompañaes d'estenses llistes de pallabres con esplicaciones y traducción de les espresiones llatines al alemán, al inglés, al francés, al italianu y al español.
Bibliografía complementaria
N'español:
N'inglés:
En francés:
N'alemán:
Grupos de fala llatina
Nun mapa de Google puede trate una llista de grupos en tol mundu onde la xente axuntar pa falar en llatín.
Enllaces esternos
Nuntii Latini — Radio en Llatín (Finlandia)
Nothoprocta ornata
El Tinamú pisacca (Nothoprocta ornata) llamáu tamién tinamú ornatu ó inambú serranu ye una especie d'ave tinamiforme de la familia Tinamidae que s'atopa comúnmente a gran altitú en pacionales y zones d'arbustos secos en rexones subtropical y tropical d'ente 3.450 y 4.700 msnm.
Esta especie ye nativa del centru y sureste de Perú, Bolivia, l'estremu norte de Chile y l'oeste d'Arxentina.
Carauterístiques
El Tinamu ornatú ye tien un altor averáu de 32 cm. Los sos partes cimeros son marrones abuxaes. La so cabeza y pescuezu prominente enllordiáu con negru, con delgaes y curvadas. les pates son d'un color amarellentáu o buxu.
Rexón d'Anatolia Central
La rexón d'Anatolia Central (en turcu, İç Anadolu Bölgesi) ye una de los siete rexones nes que s'estrema Turquía. Atopar nel centru del país.
Provincies
thumb|250px|Rexón d'Anatolia Central.
Bursera microphylla
Descripción
Algama los 3.6-4.7 m d'altor y la so corteza ye de color gris claru y blancu, coles cañes más nueves d'un color acoloratáu. La xamasca ta compuesta de fueyes llargues, rectes y planes. Floria n'arrondaos brotos mariellos que s'abrir con pequeñes flores de color blancu o crema. El frutu ye una drupa que contién una grana mariella.
Hábitat
Orixinaria de Méxicu, habita en climes semicálidos, semisecos y secos ente los l0 y los 1500 metros, onde crez en zones planes, acomuñada a vexetación alteriada de monte tropical caducifoliu, carba xerófilu y monte d'encina.
Propiedaes
Los antiguos habitantes indíxenes de la rexón usar en sanamientu de feríes, por aciu l'emplegu de la corteza, goma y les fueyes (Sonora); llavándoles col cocimientu de les cañes y goma (Baxa California Sur), o cola decocción de les fueyes, corteza y frutitos, depués de llavar perbién la ferida, déxase ensugar al aire.
Por crónica españoles posteriores, los indigenas cocíen les cañes y goma, como un remediu casera pal dolor d'estómagu y la constipación. Un té preparáu col pulgu, tomáu caliente toles nueches, encamentar contra'l asma. Esti té, preparáu xunto cola corteza de copal (Bursera microphylla), canela y llimón sirve pal dolor de pechu causáu por enfriamientu; nesti casu, el té bébese caliente, tres veces al día y el paciente tien de curiase d'andar bien tapáu, pos se considera que la calidá d'esta planta ye bien caliente.
Amás, faise referencia del emplegu de la corteza, goma y fueya en dolores de cabeza, enfermedaes venérees y del pulmón, infeiciones del gargüelu y picadures de mantarraya. Tamién se reporta aplicación de la goma sobre granos, o'l cocimientu de cañes y goma, pa sanar les magulladuras.
Según los indios Cahuilla, la cazumbre colorada del cuajiote foi utilizáu como una panacea. Nel sieglu XVI, Francisco Hernández reportar como antidiarreico y pa curar les enfermedaes venérees.
Pal sieglu XX, Maximino Martínez señalar contra enfermedaes venérees. Descríbese actividá antibacteriana del estractu etanólico llográu de les cañes d'esta planta contra Staphylococcus aureus y Bacillus subtilis y actividá antifúngica contra Candida albicans.
Taxonomía
Bursera microphylla describióse por Asa Gray y espublizóse en Proceedings of the American Academy of Arts and Sciences 5: 155. 1861.
Bancu (mueble)
Cuando'l bancu ye de materiales senciellos como yelsu o piedra y arímase a les parés interiores o esteriores de les viviendes y edificios #denominar poyu.
Historia
El bancu de piedra, xuníu al muriu interior de dalgún edificiu atopóse nes antigües construcciones cretenses y micéniques. Con él formábense tamién los asientos dispuestos en graes de los teatros, hipódromos, circos y edificios asemeyaos de la dómina griega y romana. Pero como verdaderu mueble apenes se conoz hasta la dómina románica (sieglu XI) pos anterior a ésta tan solo caltiénse dalgún exemplar de bronce estrayíu de les ruines de Pompeya.
Mientres la Edá Media'l papel del bancu #realizar les arques y arcones tan comunes como muebles d'habitación inclusive nes sales principales. Por ello, apenes s'atopa nin nes viviendes nin en llugares públicos.
Hasta'l sieglu XIV el bancu tuvo formes bien sencielles. A partir d'entós, afátase como les sielles y de cutiu conviértese en sofá #añedir pequeños almohadones o bases acolchaes. Esisten munchos bancos afataos del sieglu XVII y XVIII que presenten escudos d'armes nel respaldu. Dende'l sieglu XV conoz el respaldu xiratoriu col cual aprovechábase alternativamente un llau y l'otru del bancu.
Nuevu Partíu Anticapitalista
El Nuevu Partíu Anticapitalista (Nouveau Parti anticapitaliste, NPA) ye un partíu políticu anunciáu en Francia el 29 de xunu de 2008, primeramente con 9.123 militantes, y finalmente oficializáu de manera formal en febreru de 2009. Nes eleiciones de 2009 llogró'l 5% de los votos.
Orixe y perspectives iniciales
El so nome fuera escoyíu orixinalmente namái con calter temporal. Pero mientres el Congresu fundacional del 6-8 de febreru de 2009, resultó ser el definitivu, en ganándo-y -col 53% de los votos- a la opción alternativa competidora, la más auténticamente marxista denominación de "Partíu Revolucionariu Anticapitalista" (Parti Révolutionnaire Anticapitaliste).
El propósitu del partíu ye intentar unificar los quebraos movimientos de la izquierda radical francesa, l'agrupación Llucha Obrera d'Arlette Laguiller, el siguidores del líder antiglobalización José Bové ya inclusive dellos miembros del históricamente importante pero eleutoralmente bien devaluáu Partíu Comunista Francés.
Asimimo tamién busca atraer nuevos activistes del espectru ideolóxicu de centru-izquierda (pa ello, la denominación oficial finalmente confirmada de NPA ye meyor que la más ideologizada alternativa derrotada de PRA).
Coles mesmes, otra idea importante ye intentar recuperar votos históricamente izquierdistes, pero "aburguesaos" o "derechizados" mientres los últimos años, debíu en parte a la incapacidá de la estremada izquierda gala de contenelos y de satisfaer a los votantes. Por casu, los partíos y coaliciones marxistes llograren un porcentaxe combináu del 10,44% de los votos nes eleiciones presidenciales de Francia de 2002, cifra que baxó notablemente a pocu más de la metá (5,75%) nes de 2007. En particular, el tradicional y dalguna vegada poderosu PCF namái llograría un 2% de sufraxos nesi importante comiciu nacional.
La parte que ta estrechamente rellacionada con Olivier Besancenot, el principal voceru del más poderosu partíu de la estrema izquierda francesa, la Lliga Comunista Revolucionaria (LCR). Ello ye que la mesma LCR francesa, xerme ideolóxicu del NPA, se autodisolvió formalmente en víspores del congresu fundacional del nuevu partíu, el día 5 de febreru de 2009. Pel so llau, el NPA apiguró a 9.123 miembros mientres la so creación, tres veces más de los que tenía la LCR.
Conferencia fundacional
El segundu documentu ye'l reglamentu provisional, que va permanecer a valir hasta la próxima conferencia.
El tercer documentu, que se refier a les perspectives, trata d'establecer les prioridaes pal añu entrante (2009-2010), amás de les demandes claves poles cualos lluchar nel futuru inmediatu.
A lo último, un anexu d'actualidá sobre les eleiciones al Parllamentu Européu espresa l'actitú del partíu escontra les eleiciones europees de xunu de 2009.
Estructura
Besancenot declaró que'l NPA nun va tener un únicu líder y, nel so llugar, el so lideralgu va tar compuestu por un cuerpu colexáu. Coles mesmes, el partíu va ser representáu polos sos voceros oficiales.
La estructura básica del partíu van ser los distintos comités locales, que va entamar les diverses actividaes partidaries locales. La política xeneral del partíu va ser coordinada por un comité nacional.
Antes de la fundación del partíu, los "450 comités pa un nuevu partíu" (izquierdista) yá taben dafechu arreyaos na actividá política de propaganda, partiendo volantes y xuniéndose a campañes localessobremanera contra'l retayu a los servicios públicos, amás de protestar contra los bombardeos israelinos sobre la Franxa de Gaza. Bastante ye que el logotipu del nuevu partíu inclúi'l dibuxu d'un megáfonu.
Ideales
thumb|Mientres una manifestación contra la reforma de les pensiones, n'ochobre 2010 en [[París]] L'oxetivu declaráu del partíu ye "construyir una nueva perspeutiva socialista y democrática pal sieglu XXI".
Olivier Besancenot dixo que'l partíu va ser de "la izquierda que llucha, anticapitalista, internacionalista, antirracista, ecoloxista, feminista, que s'opón a toles formes de discriminación. La distintiva y tradicional identificación de la LCR col trosquismu (y cola Cuarta Internacional apareyada a aquel) va ser abandonada pol NPA, a lo menos oficialmente.
La conferencia (del 6 al 8 de febreru de 2009) adoptó tres documentos finalmente, tres les sos respeutives enmiendes: una declaración de "principios fundacionales", un reglamentu provisional intrapartidario, y finalmente un documentu de "perspectives" pal restu del añu. El borradores d'estos documentos fueron llargamente distribuyíos y aldericaos nel senu del partíu. El proyeutu más recién alrodiu de los principios fundacionales llama a la "revolución social", pero ensin una rellación precisa con nenguna teoría o práutica histórica marxista relativa a ella. Al contrariu de los documentos anteriores de la LCR, anque la tema del feminismu ta bien presente nél, nun fai mención esplícita a la teoría patriarcal. Otres cuestiones, tales como la retirada de les tropes franceses d'Afganistán, l'aumentu del salariu mínimu, y los servicios públicos son aceptaos y consensuaos por tolos miembros del NPA. Otres cuestiones, tales como oponese a la creciente islamofobia o qué llugar precisu va ocupar la ecoloxía nel programa partidariu entá s'atopen nuna etapa d'alderique.
Aliances
Por cuenta de que, en 2009, el NPA ye una agrupación política bien nueva, l'alderique entá sigue sobre qué tipu d'aliances con otros grupos son ideolóxica y tácticamente aceptables. Sicasí, delles corrientes de pensamientu actuales dientro del NPA faen fincapié nos peligros d'aliase con fuercies que pueden terminar xuniéndose, local o nacionalmente, al tradicional y socialdemócrata Partíu Socialista francés. Otros creen qu'hai trabayu por faer n'aliances amplies y pragmátiques con otros partíos d'izquierda, como'l nuevu Partíu d'Izquierda.
Esta declaración conxunta apinó l'alderique sobre les posibles aliances, con dellos miembros alegando que dicha unidá nos movimientos coordinaos de fuelgues significa (o a lo menos suxure) una base abonda pa "compartir boletas" y dir xuntos nes eleiciones europees. Ello ye que los sos militantes más entusiastes deseyen que'l partíu sía'l precursor d'un gran partíu anticapitalista a nivel européu.
Pel so llau, otros realicen y promueven una clara distinción ente les aliances ideolóxiques con otros movimientos sociales y les que se realicen tácticamente con propósitos eleutorales.
Quintenas
Quintenas ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Adriana Urbina
Adriana Urbina (Caraques, Venezuela) ye una chef y consultora gastronómica venezolana. Foi la ganadora del primer llugar del Food network´s Competition Chopped y fundó el restorán Tepuy allugáu na ciudá de Nueva York.
Trayeutoria
Adriana Urbina empezó la so carrera a la temprana edá de 12 años cuando remata los sos estudios culinarios en L'Ecole de Cuisine Alain Ducasse en Francia y darréu al tornar a la so ciudá natal, Caraques, ingresó al Institutu Culinariu de Caraques, fundáu polos chefs Sumito Estévez y Héctor Romero.
Depués de trabayar en dellos restoranes venezolanos, toma'l so primer emplegu "internacional" como aprendiz nel restorán Martín Berasategui con trés Estrelles Michelín allugáu n'España; tamién trabayó en restoranes como'l Mugaritz (España), l'Atenes (Nueva York) con dos Estrelles Michelín y el Rougue Tomate (Nueva York y Bruxeles) con una Estrella Michelín. Mas apocayá resulta ganadora del Food network´s Competition "Chopped" llogrando'l primer llugar y un premiu de $10.000.
Fundó'l so restorán Tepuy na ciudá de Nueva York, onde mora anguaño. Empecipia col innovador estilu pop-up, un conceutu aplicáu a tiendes y restoranes onde l'espaciu dexa de ser fixu pa convertise n'itinerante y temporal. L'establecimientu recibió la reconocencia como "Meyor llugar venezolanu pa comer en Nueva York" nel añu 2015 pol Eater New York Times; “Al traviés d'eso, la xente de Food Network atopóme pal reality” comenta Urbina nuna entrevista pa Analítica. La esencia de los sos platos son los ingredientes básicos na comida venezolana, yá que tien como aspiración llevar les sos conocencies a Venezuela, “''El mio suañu doráu ye faer lo más que pueda equí y depués dime a Venezuela. Llevar tolos mios aprendizaxes p'allá''” asina comenta Urbina nunes de les sos entrevistes.
Depués de ganar el concursu fai contribuyente de les organizaciones Comparte por una Vida, que s'encarga de recoyer insumos y fondos pa llegar a la mayor cantidá d'hospitales, cases llares y escueles en Venezuela que nun cunten cola posibilidá d'alimentar a los neños qu'ellí s'atopen, y Aición Humanitaria per Venezuela, que s'encarga de garantizar comida y medicines pa neños.
Ribes (Ardèche)
Ribes ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
HD 1461
HD 1461 ye una estrella de secuencia principal de la clase G0V un pocu más masiva que'l Sol (G2V), asitiáu a unos 76 años lluz de distancia na constelación d'estrelles de Cetus. A partir d'avientu de 2009, HD 1461 ye la mayor estrella de secuencia principal con una posible Super-Tierra al so alredor.
Sistema planetariu
El 14 d'avientu de 2009, los científicos anunciaron el descubrimientu de siquier un planeta n'órbita alredor de HD 1461.
James Angulo
James Angulo, ye un ex-futbolista de Colombia.
Adriana Torrebejano
Adriana Torrebejano Giménez ye una actriz española que participó en diverses series a nivel nacional.
Nel añu 2010 formó parte de la nueva serie creada pola productora Multipark Ficción Tierra de lobos na qu'interpretó'l papel d'Isabel Lobo. Tamién participó na serie más llonxeva de la televisión n'España Hospital Central na so decimonovena temporada onde interpretó a Irene Valencia. En 2016 participó, interpretando a Sol Santacruz, na serie diaria El secreto de Puente Viejo. Nel mesmu añu, debutó nel cine con La madriguera. En 2018 interpreta a Berta Capdevila na serie d'Antena 3, Cuerpo de élite.
Biografía
Nacida'l 3 de payares de 1991 y crecida en Castellbisbal, Adriana Torrebejano Giménez, popularmente conocida como Adriana Torrebejano, ye una actriz española que realizó diverses series a lo llargo de la so carrera na televisión española.
Dende bien pequeña tuvo claro que quería dedicase a la interpretación y el so primer papel na televisión llegaría de la mano de TVE cola serie Abuela de verano, onde interpretó a Aurora, cuando tan solo tenía 12 años. Esta serie tuvo una gran acoyida per parte del públicu y l'actriz grabó 13 capítulos.
Un añu más tarde, Adriana pasa a formar parte del repartu de la serie d'Antena 3 Ellas y el sexo débil, onde interpretó a Sandra. A pesar de que la serie arrincó con bonos datos d'audiencia, bien llueu empezó a aparrar y cuando tan solo llevaba tres capítulos emitíos la cadena decidió atayala. Esi mesmu añu, l'actriz grabó tres capítulos na serie de Telecinco Hospital Central, onde interpretó a Ana.
Mientres 2008 interpretó a Lucía na serie Fuera de sitio, onde grabó once capítulos. De la mesma, n'anguaño grabó un capítulu pa la primer temporada de la serie xuvenil d'Antena 3 Física o química, onde interpretó a Cristina y tamién apaeció nun capítulu de la segunda temporada de la serie Cuenta atrás, emitida en Cuatro.
Un añu dempués, yá en 2009, Adriana realizó un cameo na serie de Telecinco Acusaos y pocos meses dempués la cadena fichar pa la so nueva serie De repente, los Gómez, onde interpretó a Cris Tamayo. Nesta serie grabó once capítulos, pero la so baxa audiencia fizo que mientres la emisión del so segundu capítulu Telecinco atayar y pasara a emitila a la so segunda canal FDF.
Nel añu 2010 llegó'l papel que lu llevaría a la fama. Adriana foi escoyida pa formar parte de la serie de Telecinco Tierra de lobos, onde interpretaría a Isabel Lobo hasta l'añu 2013. Esta serie collechó un gran ésitu na televisión y la catalana apaeció en 41 episodios de los 42 que completaron la serie (nun apaeció nel últimu capítulu).
Un añu dempués de ser fichada por Tierra de lobos tamién formó parte del repartu de la 19ª temporada de la serie más llonxeva de la televisión española Hospital Central, onde interpretó a Irene Valencia. L'actriz compaxinó les grabaciones de dambes series mientres l'añu 2011.
En 2012 grabó para Telecinco la TV movie El Rei estrenada en 2014. Nella interpretó'l papel de la Condesa Olghina.
A finales del añu 2013 fichó pola serie de televisión Ciega a citas, onde interpretó a Beatriz. Esta serie emitir de llunes a vienres en Cuatro.
En 2015 fichó pola serie de sobremesa d'Antena 3 El secreto de Puente Viejo, onde interpretó a Sol.
A lo llargo de la so carrera, Adriana realizó una gran cantidá de papeles en diverses series de televisión, pero amás d'esto, l'actriz foi compaxinando les cámares colos escenarios. Formó parte d'esitoses obres de teatru como fueron Los que besen bien o Perversiones sexuales en Chicago y La vida resuelta.
En 2016, l'actriz debutó na gran pantalla cola película La madriguera, de Kurro González y Francisco Conde.
En xunu de 2017 confírmase la so participación en Cuerpo de élite (serie de televisión), serie basada na película española Cuerpo de élite, xunto a Cristina Castaño.
Movimientu de Mozos Comunista de Francia
El Movimientu de Mozos Comunista de Francia (en francés: Mouvement Jeunes Communistes de France, MJCF), tamién conocida como Mocedá Comunista (en francés: Jeunesse communiste, JC), ye la organización xuvenil del Partíu Comunista Francés.
El MJCF fundóse en 1920, a raigañu del Congresu de Tours, onde la "Mocedá Socialista" xunióse a la Tercera Internacional pasando a llamase "Mocedá Comunista".
El so actual Secretariu Xeneral ye Camille Lainé, escoyíu na asemblea nacional (ANA) que tuvo llugar del 12 al 13 de marzu de 2016. D'alcuerdu a les sos propies cifres, el MJCF tien 15.000 afiliaos en toa Francia.
Dientro del MJCF, los estudiantes ensámense na caña estudiantil, la Xunión d'Estudiantes Comunistes, que tien les sos propies instituciones pa cumplir coles especificidaes del activismu na educación superior.
El MJCF edita una publicación trimestral denomada L'Avant-garde.
Ye parte de la Federación Mundial de Mocedaes Democrátiques (FMJD).
Siella
La siella ye un mueble con respaldu, xeneralmente de cuatro pates, que la so finalidá ye la de sirvir d'asientu a una persona. Les sielles pueden tar ellaboraes con distintos materiales: madera, fierro, forxa, plásticu o una combinación de dellos d'ellos.
Según el so diseñu, les sielles pueden ser clásiques, rústiques, modernes, d'oficina, etc. Les que son anches, con respaldu daqué alto, con brazos y balancín que denominen sillones. Les que tamién cunten con brazos pero son estreches denominense butaques, como les de comedor o de teatru. Les que son cómodes, con brazos y respaldu baxu denominense poltrones. Dacuando llámase siella de campu a les hamaques.[cita
Tipos de sielles
miniaturadeimagen|225x225px|Sillita de neñu.
HD 145825
HD 145825 (HIP 79578 / SAO 207479) ye una estrella de magnitú aparente +6,4 asitiada na constelación del Escorpión. Alcuéntrase a 71 años lluz de distancia del Sistema Solar.
HD 145825 ye una nana mariella de carauterístiques asemeyaes a les del Sol. Considerada una análoga solar —y candidata a ximielga solar pola so semeyanza col Sol—, el so tipu espectral ye G2V. Tien una temperatura efectivo de 5736 K y relluma con una lluminosidá igual al 97% de la lluminosidá solar. El so radiu ye aproximao igual al de la nuesa estrella —ente 0,97 y 1,01 radios solares, según la fonte consultada— y tien una metalicidá comparable a la solar. Les bayures relatives de fierro, sodiu, siliciu, calciu, titaniu y níquel son bien asemeyaos a les del Sol y namái el aluminiu, que'l so conteníu ye'l 65% del esistente nel Sol, estremar d'esti enclín.
Con una masa daqué mayor que la del Sol —un 8% superior—, la so edá nun ye conocida con exactitú. Entendida nel ampliu rangu que va dende 1700 a 6600 millones d'años, el valor mediu aceptáu de 4500 millones d'años supondría que se formaría na mesma dómina que'l Sol.
Petru Lucinschi
Petru Lucinschi Chiril (Пётр Кириллович Лучинский, Piotr Kiríllovich Luchinsky; ye un activista políticu y abogáu moldavu, segundu presidente del so país (1996-2001).
Nothoprocta curvirostris
Etimoloxía
Crypturellus ta formáu por trés pallabres en llatín o griegu. Kruptos significa cubiertu o ocultu, oura significa cola oura y ellus significáu diminutivu. Polo tanto Crypturellus significa pequeña cola oculta.
Petru Lucinschi
Biografía
Nació'l 27 de xineru de 1940 en Rădulenii Vechi, Rumanía (anguaño'l distritu Floreşti, Moldavia ). Tien un doctoráu en Filosofía ( 1977 ). Dende 1971, Lucinschi foi miembru del Comité Executivu del Comité Central del Partíu Comunista de Moldavia SSR. Foi l'únicu nativu de Moldavia na direición del Partíu Comunista del país nesi momentu, cuando la direición de la RSS de Moldavia estabacasi totalmente en manes de persones de fora de la república o transnistrios.
Nothoprocta curvirostris
Etimoloxía
==Taxonomía Toles perdices son de familia Tinamidae, y nel gran esquema tamién de les Ratites. A diferencia d'otres aves corredores, les perdices pueden volar, anque polo xeneral nun son bones voladores. Toles aves corredores evolucionaron dende la prehistoria a les aves que vuelen, y les perdices son el pariente vivu más cercanu d'estes aves.
Petru Lucinschi
Biografía
Dende 1978 a 1989, foi primer secretariu de Quixináu por elPartido Comunista de Moldavia. En 1978, Ivan Bodiul unviar a trabayar pal Partíu Comunista de la Xunión Soviética en Moscú , onde Lucinschi permaneció hasta 1986. Dende 1986 a 1989, Lucinschi foi segundu secretariu del Comité Central del Partíu Comunista de Taxiquistán. Al so regresu a la República Socialista Soviética de Moldavia en 1989, convertir en primer secretariu del Partíu Comunista de Moldavia.
Nothoprocta curvirostris
Subespecies
La Perdiz de picu curvu tien dos subespecies de la siguiente manera:
Petru Lucinschi
Biografía
A principios de 1991, volvió salir de la RSS de Moldavia y foise a Moscú, onde se xunió al Resolvimientu del Órganu Central de la Xunión Soviética, aportando a secretariu del Comité Central del Partíu Comunista de la Xunión Soviética.
Nothoprocta curvirostris
Carauterístiques
La Perdiz de picu curvu ye d'aproximao 28 cm (11 pulgaes) de llargor. Los sos partes cimeros son de color marrón escuru con rayes blanques y enllordiaes de negru. El so pechu ye acoloratáu y con llurdios blancos, el so banduyu ye beige leonado y la so corona ye de color negru, los llaos de la so cabeza, y el so gargüelu y parte anterior del pescuezu son de color blancu. A lo último, les pates son de color marrón.
Petru Lucinschi
Biografía
Foi Presidente del Parllamentu de Moldavia ( 1993 - 1997 ).
Nothoprocta curvirostris
Comportamientu
Al igual qu'otres perdices, la Perdiz Afatada come la fruta de la tierra o arbustos de baxa altitú. Tamién s'alimenten de pequeñes cantidaes d'invertebraos, brotos de flores, fueyes tienres, granes y raigaños. El machu guara los güevos que pueden provenir d'hasta cuatro femes distintos, y depués crialos hasta que tán llistos pa defendese por sigo mesmos, usualmente de 2 a 3 selmanes. El nial atopar nel suelu, en arbustos trupos o ente elevaos raigaños contrafuertes.
Ed McMahon
Edward Leo Peter McMahon, Jr., más conocíu como Ed McMahon, foi un comediante, presentador de programes de xuegos, y llocutor de los Estaos Xuníos. Foi famosu pol so trabayu na televisión como compañeru de Johnny Carson (1925-2005) y llocutor del programa The Tonight Show (ente 1962 y 1992). Tamién presentó la versión orixinal del show Star Search ente 1983 y 1995. Foi copresentador de TV’s Bloopers & Practical Jokes con Dick Clark ente 1982 y 1998. Tamién presentó sorteos de la empresa de venta direuta American Family Publishers (y non, como se cree comúnmente, del so principal rival Publishers Clearing House).
McMahon añalmente copresentaba la Jerry Lewis Labor Day Telethon (teletón de Jerry Lewis nel Día del Trabayu). Actuó en numberosos anuncios de televisión, sobremanera pa la cerveza Budweiser. Nos años setenta y ochenta yera'l presentador principal al qu'acompañaba un equipu de personalidaes de la NBC que realizaben la cobertoria de la Macy's Thanksgiving Day Parade (desfile del Día d'Aición de Gracies de Macy).
McMahon estudió na Universidá Católica d'América, graduándose en comunicación oral y arte dramático en 1949.
«The Tonight Show»
thumb|Johnny Carson (1925-2005) en 1957.
L'estravertíu McMahon sirvió como contrapesu al notoriamente cobarde Carson. Sicasí, McMahon dixo una vegada a un entrevistador que dempués de les sos munches décades como maestru de ceremonies, inda sentía "camparines nel estómagu" cada vegada qu'entraba n'escena, y usaba esi nerviosismu como fonte d'enerxía.
Familia
La pareya tuvo cuatro fíos: Claudia (1946-), Michael Edward (1951-1995), Linda y Jeffrey. En 1972 dixebráronse y en 1974 divorciáronse.
McMahon casó con Victoria Valentine el 6 de marzu de 1976. En 1985 adoptaron una fía, Katherine Mary.
La pareya divorcióse en 1989. McMahon pagó 50 000 dólares al mes en gastos de mantención de la so excónyuge y fíos.
Nothoprocta curvirostris
Distribución y hábitat
Esta perdiz vive en Los Andes del centru y sur d'Ecuador y el norte y centru de Perú. Prefieren les praderíes de 2,800 a 3,700 m (9,200-12,100 pies) d'altitú. Tamién pueden atopase en zones de arbustos y pacionales de gran altor.
Ed McMahon
Familia
El 22 de febreru de 1992, tres meses primero que terminara'l so Tonight Show, nuna ceremonia que tuvo llugar cerca de Les Vegas, McMahon casóse con Pamela Pam Hurn, una muyer de 37 años d'edá que tenía un fíu llamáu Lex. Katherine McMahon (fía de Ed) foi unu de los testigos na boda. McMahon adoptó al fíu de Pam, quien adoptó'l nome de Lex McMahon. Pam Hurn McMahon enviudó en 2009 cola muerte de Ed McMahon, y faló nel so funeral.
Nothoprocta curvirostris
Caltenimientu
La llista de la UICN asitia a esta especie como d'esmolición menor, con una distribucíon de 30.000 km² (12.000 milles cuadraes).
Ed McMahon
Películes de cine
thumb|McMahon nel estrenu de la película [[Air America (película)|Air America, en 1990.]]
Petru Lucinschi
Biografía
Lucinschi foi escoyíu como segundu Presidente de Moldavia en 1996. Foi hasta 2001 cuando convocó eleiciones antemanaes, y el Parllamentu votó a favor de Vladimir Voronin. Lucinschi casóse con Antonina Lucinschi (2006), una maestra xubilada cola que tien dos fíos, Sergio y Chiril.
Legáu árabe-marroquín na llingua castellana
L'español ye faláu de manera oficial o cooficial en 20 países del mundu  Siendo la segunda llingua más falada del mundu, pertenez al grupu de les llingua romance, concretamente a aquelles que proceden del llatín vulgar na so mayor parte. Sicasí, nesta tamién influyeron otres llingües como'l griegu, árabe, inglés y xermanu. Asina, mientres el 60% del vocabulariu español ye incorporáu del llatín, el 40% restante provién d'otres llingües. Rafael Lapesa afirma que son más de 4.000 pallabres del nuesu diccionariu les que tienen procedencia árabe. Estes son principalmente topónimos, pero tamién s'atopen nel campu de los oficios, l'agricultura, l'agua o los alimentos ya instrumentos.
Introducción
Anque'l grau d'influencia entá ye oxetu d'alderique, ye innegable la importancia que la presencia árabe marroquina na Península Ibérica.
Recordamos que la presencia árabe na Península tuvo llugar ente l'añu 711 y el 1609, fecha en que tuvo llugar la espulsión de los moriscos, lo cual significó un contautu cultural de casi 800 años, pol cual entemeciéronse los dos idiomes, influyendo asina l'árabe al español y viceversa.
El dialeutu románicu castellán, del cual procede l'idioma, tien el so orixe nel norte peninsular, más concretamente nel condáu de Castiella na Edá Media. Los testos más tempranos que se recoyeron nesta llingua pertenecen dalgunos d'ellos al sieglu IX, fecha na que la presencia arabófona nel territoriu peninsular yera bien elevada. Más tarde, mientres el reináu d'Alfonsu X de Castiella, sería cuando esta llingua tendría un gran impulsu por cuenta de la popularidá de cantar de xesta. Esto supunxo una evidente influencia na llingua dende los sos empiezos.
Anque la presencia arabófona nel norte peninsular foi menos notable, esto nun torgó la so espansión. Ello ye que inda na antigua Corona d'Aragón, conquistada tardíamente, esiste un gran númberu de pallabres, principalmente en '' ponimia, procedentes de la llingua árabe.
L'árabe y el cristianismu
El viaxe del Pablo de Tarsu a Arabia supón la primer referencia per parte de la relixón cristiana al territoriu árabe.
El cristianismu convivió cola cultura árabe dende'l sieglu IV,  fecha en qu'un gran númberu de cristianos emigró a la Península del Sinaí, Mesopotamia y Arabia, ya inclusive dempués de la conquista islámica, tres la cual munchos decidieron guardar les sos creencies en llugar de convertise al Islam, pudiendo practicar la so relixón llegalmente ensin que se recurrieren a persecuciones de nengún tipu, en cuenta de un impuestu especial. Ello ye que créese que'l primer emperador cristianu en Roma  foi de procedencia árabe, anque s'alderica si tratar de Filipo l'Árabe o Abgar VIII de Edesa.
Lliteratura
La lliteratura árabe ye considerada una de les más importantes y de les que se llogra mayor influencia,  superior a la romanaesquita en duración y espardimientu . Les jarchas y moaxajas fueron el mediu d'espardimientu del testimoniu del romance peninsular que s'atopaba ente llinies nes composiciones pertenecientes a esta lliteratura.
'' Pero si l'influxu de la cultura árabe foi grande n'Europa, nun cupió pequeña parte a los árabes españoles. La so lliteratura foi'l nexu d'esta influencia, como la dominación de los árabes n'España'l primer camín que s'abrir los sarracenos pa la so influencia n'Occidente. ''
Per otru llau, la lliteratura medieval castellana, compuesta poles gloses silenses y emilianenses, entá siendo escrites en llatín, supunxeron l'empiezu del gran enclín prosificadora posterior que, según afirma Mar Gómez y Celia del Moral, amás d'asonsañar los modelos grecorromanos, incorporó dalgunes de los costumes semítiques
Léxicu
Gran parte del vocabulariu estrayíu de la llingua musulmana ta rellacionáu cola guerra. Sicasí, a los árabes tamién se-yos atribúi una gran influencia na agricultura. Asina, introducir na Península plantes como'l azafrán, la caña de azucar, l'albahaca, los llimones, les toronjas y los albaricoques.
Tamién se-yos reconoz la so habilidá nos negocios y por ser l'orixe de l'albañilería, que surdió tres la construcción d'un gran númberu de palacios y otres obres arquiteutóniques. Amás, tamién destacaron en cerámica y alfarería, produciendo xoyes como les alcazarras, batees y jarras.
Términos d'orixe árabe: