cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zona d'Asentamientu
La práctica de aplicar restricciones a la Zona d'Asentamientu/Residencia en diferentes momentos
Les lleis de 1865, 1866, 1867 llevantaron la prohibición de los médicos xudíos que nun tienen un doctoráu.
Dende 1872, llevantóse la prohibición de los xudíos que se graduaron del cursu d'estudios nel Institutu de Tecnoloxía de San Petersburgo.
Dende'l 19 de xineru de 1879, otorgóse'l derechu de residencia ubicua a los xudíos: 1) aquellos que se graduaron d'instituciones d'educación cimera, incluyíes les médiques, 2) asistentes de farmacéuticos, dentistes, paramédicos y parteres, 3) estudiantes de farmacia, paramédicos y parteres.
La prohibición de vivir fora de la Zona d'Asentamientu/Residencia nun s'aplicaba a los artesanos de los gremios (rexistraos en gremios d'artesanos, que yeren unes instituciones estatales arcaiques) nin a los rangos inferiores retiraos qu'ingresaben al serviciu militar a manera de reclutamientu. A les persones inscrites en gremios d'artesanos concedíense-yos permisos temporales pa morar en determinaes localidaes, la mayoría de les vegaes por aciu contratos y so la supervisión de la policía local.
Les siguientes formes de salir de la Zona d'Asentmmientu/Residencia (llograr una educación y rexistrase nun taller d'artesanía) acomuñáronse coles sos propies dificultaes. Dende la década de 1880, tuvo vixente una tasa porcentual nes instituciones d'educación cimera: el máximu dexáu d'estudiantes xudíos (3% nes capitales, 5% n'otres ciudaes, 10% dientro de la Zona d'Asentamientu/Residencia). Los talleres d'artesanía en toles ciudaes de la Zona d'Asentammientu/Residencia, sacante Odessa, eslléironse na década de 1880.
El Conde II Tolstoi escribió que'l poder estatal rusu, al crear y caltener la llei sobro la Zona d'Asentamientu, partió de la premisa de que, na persona de los xudíos, tratar d'un pueblu dafechu mimáu, criminal y casi incorrexible.
En sentíu figuráu, el conceutu de " Zona d'Asentamientu" convirtióse en sinónimu de la política d'antisemitismu estatal, especialmente na segunda metá del sieglu XIX. Esti antisemitismu basábase na intolerancia relixosa y na mayoría de los casos nun s'aplicó a los xudíos bautizaos. La prohibición de l'agricultura, les restricciones d'almisión a ximnasios y universidaes, una actitú semioficial escontra los xudíos como ciudadanos con derechos llindaos, pogromos, tou esto condució, per un sitiu, a un aumentu de la migración de xudíos a los Estaos Xuníos y la so colonización agrícola d'Arxentina y Palestina, cola otra, a la radicalización del pueblu qu'alimentaba a les organizaciones y partíos revolucionarios. Munches figures culturales criticaron la política de prohibición. Vladimir Korolenko na so hestoria “Los hermanos Mendel” escribió: “La Zona d'Asentamientu esistía como un fechu dáu, infrayable y non suxetu a crítiques. Nin siquier recuerdo que la mesma palabra ' Zona d'Asentamientu' usárase nesi momentu ". David Benarier (Manevich) na so obra de teatro "Fiyascu de la vida" (1907) criticó a la zona del asentamientu y llamó a los xudíos "fiyascos de Rusia". Nel periodu de 1881 a 1914, 1,5 millones de xudíos emigraron a Estaos Xuníos dende Rusia
.Ello ye que la Zona d'Asentamientu dexó d'esistir el 19 d'agostu de 1915, cuando'l titular del Ministeriu del Interior autorizó, en vista de les circunstancies estraordinaries del tiempu de guerra, la residencia de xudíos n'asentamientos urbanos fuera da Zona d'Asentamientu, cola esceición de les capitales y localidaes so la xurisdicción de los ministros de la corte imperial y l'exércitu (esto ye, los suburbios de San Petersburgo y tola llinia del frente) L'abolición de la Zona d'Asentamientu nun representó una allandiadura de la política escontra los xudíos; otra manera, una parte significativa dela Zona d'Asentamientu cayó na zona de primer llinia, y el gobiernu creía que los xudíos, consideraos por él como un elementu pocu confiable, representaríen menos peligru n'otres árees.
La Zona d'Asentamientu foi abolía pol Gobiernu Provisional dempués de la Revolución de Febreru, anque de fechu dempués del españíu de la Primer Guerra Mundial, en 1914-1916, según l'historiador Pavel Polyan, 250-350 mil xudíos fueron desallugaos del frente. provincies occidentales (los territorios del Reinu de Polonia, Kovno, Kurland, en parte de les provincies de Grodno, Volyn y Podolsk) y treslladáronse a les provincies de Poltava, Yekaterinoslav y Tauride de Rusia. La mayoría de los xudíos desallugaos del Reinu de Polonia (hasta 80 mil persones) fuxeron a Varsovia
Sideways
Sideways ye una comedia dramática de 2004 ganadora del Óscar al meyor guión adautáu, dirixida por Alexander Payne, de la mesma autor del guión xunto a Jim Taylor. Afecha de la novela homónima de Rex Pickett, Sideways cunta la historia de dos tipos cuarentonos de personalidaes opuestes, quien faen un viaxe d'una selmana al pueblu de viñeos de Santa Barbara. Payne y Taylor, escritores del llargumetraxe, ganaron múltiples premios pol so llibretu. Paul Giamatti y Thomas Haden Church, al igual que les actrices Virginia Madsen y Sandra Oh, nel papel secundariu de dos chiques que s'arreyen sentimentalmente colos mentaos personaxes, recibieron tamién aponderamientos pol so trabayu nel filme.
Argumentu
Miles (Paul Giamatti), un divorciáu traumatizáu cola so esperiencia sentimental, novelista atayáu y aficionáu al vinu, lleva al so amigu y excompañero de cuartu de la universidá, Jack Cole (Thomas Haden Church) nun viaxe d'una selmana al traviés del valle del condáu vinícola de Santa Ynez. Miles quier beber vinu, comer comida fina, xugar golf, esfrutar el paisaxe, y faer pasar a Jack un bon momentu. Jack ye un engañador demasiáu sexual; ta buscando tastiar el so "últimu taragañu de llibertá" yá que ta a puntu de casase. Nel camín, Miles fai una parada pa ver a la so madre pol so cumpleaños, y tamién aprovechar pa saca-y un pocu de dineru qu'ella tien guardáu. Mientres la cena, queda claro que Miles entá tien munchos sentimientos pol so ex-esposa, Victoria.
Peter Radford
Peter Radford foi un atleta británicu, especializáu na prueba de 4x100 m na que aportó a medayista de bronce olímpico en 1960.
Sideways
Argumentu
Llueu dempués del so apuerto al condáu vinícola, atopar con Maya (Virginia Madsen), una camarera na que Miles taba daqué comenenciudu, y la so amiga Stephanie (Sandra Oh), una emplegada d'un viñéu. Jack prontamente igua una cita doble. Nengún de los dos cúnta-yos a les muyeres avera del inminente matrimoniu de Jack. Antes de la cita, Miles para nun paisaxe, onde recuerda señardosu antiguos momentos cola so ex-esposa. Jack cúnta-y a Miles que tuvo falando con Victoria, qu'ésta va dir a la boda d'él y que se volvió a casar va un mes. Acoradáu pola noticia, Miles abláyase; piensa n'escaecer tou y tornar a San Diego. Mientres la doble cita, Jack arreyar con Stephanie. Miles, quien ye familiar cola naturaleza impetuosa de Jack, dexar, convencíu de que la rellación nun va durar enforma. Entrín y non, afaláu por Jack, trata d'alloñar a Victoria de la so mente cortexando a Maya. Dempués de dellos incómodos pero íntimos momentos, los dos terminen arreyaos.
Al siguiente día, Miles por fuercia cúntalu a Maya'l fechu de que Jack ta llueu a casase. Ella, cafiante, cúntalu a Stephanie. Enoxada, ataca a Jack con un cascu, quebrándole por fuercia la ñariz. Miles tamién recibe les males noticies de que la so novela foi refugada otra vegada, y el so axente alviérte-y que ye inútil volver mandala. Decepcionáu, espera que'l fregáu con Stephanie haya aquietado la carga hormonal de Jack, pero ésti darréu conoz a Cammi, una camarera que la reconoz pol so trabayu d'actor. Conócense y Jack dir a la casa d'ella. Miles ye espertáu nel mediu de la nueche por Jack, quien foi atrapáu na cama con Cammi pol so maríu y tuvo que correr desnudu de vuelta al motel. Entrín y non, escaeció'l so billetera y les sos aniellos de boda na casa de Cammi. Miles, asoráu, apuerta a ayudar, entrando a la casa de Cammi mientres ésta tenía sexu col so maríu. El llogra algamar la billetera, pero ye escorríu pol maríu de Cammi desnudu, malapenes escapando.
Peter Radford
Carrera deportiva
Nos XX. OO. de Roma 1960 ganó la medaya de bronce nos relevos 4x100 metros, con un tiempu de 40.2 segundos, llegando a meta tres Alemaña con con 39.5 segundos igualó'l récor del mundu, y la Xunión Soviética (plata), siendo los sos compañeros d'equipu: David Jones, David Segal y Nick Whitehead.
Sideways
Argumentu
Pa poder esplicar la ñariz rota a la so prometida, Jack fai que l'autu de Miles topete con un árbol (y eventualmente caya nun fuexu). La so prometida cree la historia y siente llástima por él. Na boda de Jack, la ex-esposa de Miles, Victoria, presénta-y el so nuevu maríu a Miles y diz-y qu'ella ta embarazada d'él. Miles, bien afeutáu pola noticia del embaranzu de Victoria, dir a casa y toma el so preciáu Château Cheval Blanc collecha 1961, que toma ensin ceremonia dalguna nun vasu plásticu nun restorán de comida rápida.
Toa esperanza paez habese alloriáu na vida de Miles, pero un mes dempués del matrimoniu de Jack, el llega a casa pa dase cuenta que Maya dexó-y un mensaxe nel so buzón de voz. Ella estíma-y pola carta que lu escribió, y diz-y que precisa tiempu pa pensar sobremanera lo que pasó. Ella tamién diz qu'esfrutó'l so llibru y que piensa que ye un escelente escritor, anque espresara ciertu tracamundiu sobre'l final de la novela. Mientres el so mensaxe reproduzse somos quitaos de dalguna información que pueda ayudar a esplicar la perspeutiva escura del mundu que tien Miles, que aparentemente ayudó a Maya a entendelo meyor. La película termina con Miles viaxando de regresu al valle de Sanya Ynez y tocando la puerta de la casa de Maya.
Repartu
thumbnail|100px|El restorán The Hitching Post II en [[Buellton (California)|Buellton, California - onde Miles y Jack atopar con Maya per primer vegada.]]
Banda sonora
La banda sonora orixinal de la película foi compuesta y producida por Rolfe Kent. Foi nomada a un Globu d'Oru a la meyor banda sonora.
Independent Spirit Awards
L'últimu cantar ye "Behind Blue Eyes" del grupu "The Who".
Filipu II de Macedonia
Filipu II (en griegu: Φίλιππος Βʹ ὁ Μακεδών [Phílippos II ho Makedṓn], 382-336 e.C.) foi rei de Macedonia dende 359 e.C. hasta la so muerte. Foi'l padre d'Alexandru Magnu, y les sos fazañes allanaron el camín de la gloria percorríu pol so fíu. Ye posible que fora tamién padre de Ptolomeo I Sóter, fundador de la dinastía ptolemaica.
El so nome en griegu yera Φίλιππος Β', que provién del griegu antiguu Φίλος (filos): ‘amigu'; y ἵππος (ippos): ‘caballu'.
Biografía
Nacíu en Pella, Filipu yera'l fíu más nuevu d'Amintas III (394-370 e.C.) y Eurídice I. Filipu permaneció como rehén en Tebas, daquella la polis hexemónica en Grecia, mientres tres años (368-365 e.C.). Nesa dómina Filipu recibió educación militar y diplomática d'Epaminondas y vivió con Pamenes de Tebas, un entusiasta defensor del Batallón Sagráu de Tebas.
En 364 e.C. Filipu volvió a Macedonia, participando n'asuntos de gobiernu. Arriendes de la muerte de los sos hermanos mayores, los reis Alexandru II y Pérdicas III, aportó a rexente del so sobrín Amintas IV, fíu de Pérdicas III. El mozu Filipu, de 22 años, convertir nel gobernante de facto.
L'exércitu
thumb|La estrella Argéada, símbolu de la dinastía del mesmu nome.
Nos sos trés años d'estancia en Tebas, Filipu estudió de cerca los exércitos griegos y la so política. Diose cuenta de que la nueva táctica de la rotura que s'enseñaba a los soldaos, basada íntegramente na falanxe, podía ameyorase enforma. Nel campu político decatóse que Tebas yá nun yera la ciudá fuerte ante Atenes, que se debilitaba y dexaría d'apoderar. La idea d'esti rei yera llegar a la unidá política de tolos pueblos griegos sol so mandu.
El so primer cometíu foi entamar un bon exércitu, competente, disciplináu y numberosu, capaz d'enfrentase colos más grandes pueblos d'aquel mundu conocíu, capaz d'apoderalo, como lo fixo, a lo llargo de dos sieglos. Filipu preparó l'exércitu non con mercenarios, sinón colos sos súbditos, pal posterior trunfu d'Alexandru Magnu, de la mesma manera que Cayo Mario preparó en Roma l'exércitu que fadría trunfar a César. El biógrafu griegu Plutarcu (c. 46-125 d. C.) escribiría sieglos más tarde sobre esta coincidencia na so gran obra Vides paraleles.
El rei apurría les armes:
Filipu reorganizó l'exércitu de Macedonia, qu'hasta entós se basaba na caballería, integrada de la mesma pola nobleza. Aumentó'l númberu d'infantes, esmolecer pol so equipamientu y dotó-yos d'una arma nueva, la sarissa. Creó la falanxe, cuerpu concentráu d'infantería formáu por 16 files de soldaos, los seis primeres files baxaben la sarissa pa entrar en combate. Los lladrales taben protexíos pola caballería.
thumb|330px|Imaxe d'un [[mosaicu romanu nel qu'apaez la falanxe macedonia lluchando na Batalla de Issos.]]
Componer de:
De primeres esti exércitu componer 10 000 soldaos. Adulces foi engrosando en númberu y algamó los 30 000 efectivos. Aportó a bien cimeru a tolos demás exércitos de los distintos pueblos griegos, siendo non solo cimeru en númberu de contingentes, sinón nun aspeutu fundamental como yera la organización y la disciplina. Filipu sabía que los griegos habíense alloriáu relaxando nes sos costumes y por tantu trató de correxir los fallos y errores. Los soldaos griegos tarrecíen les grandes marches, nunca se poníen en campaña si nun yera primavera, llevaben munchos carros y sirvientes consigo, lo que faía que s'enllenaren los campos y retrasaren les marches. Dende un principiu, Filipu obligó a los sos soldaos a caminar 50 km diarios llevando les sos armes y impedimentas, prohibió llevar vehículos y solo consintió un sirviente por cada 10 homes y unu tamién pa cada caballeru. Amás fixo campañes en iviernu. Yera bien ríxidu y cuntaba cola disciplina percima de too.
Pa la llucha nel campu de batalla asítiase en falanxe, que yera la masa regular. La falanxe nun yera un inventu de Filipu, yá esistía ente los griegos, pero él supo perfeccionala. La falanxe macedonia constaba de 16 files d'homes armaos cola sarissa. Los de les 6 primeres files sosteníen colos dos manes la llanza en direición al enemigu. Per delantre d'ellos diben asomando les llances de les files de los que taben detrás, de manera que la formación quedaba asina:
Les últimes files sosteníen la so llanza escontra riba, caltener a la mira y cubríen baxes. En casu necesariu, los ocho últimes files faíen frente al llau opuestu, volviendo'l llombu a los sos compañeros. Entós formábase una agrupación impenetrable. La falanxe yera una masa pesao, de movimientos lentos, que solo podía maniobrar en llanu. Pa movimientos rápidos, esguilar altores y atrincheramientos, Filipu cuntaba con infantes que llevaben un escudu pequeñu y armes llixeres.
Otra cuestión de la que s'ocupó'l rei foi de la maquinaria de guerra, que aportó a la más completa que los historiadores conocieren hasta agora. Emplegar pa sitiar ciudaes y constaba de catapultes (que llanzaben grandes piedres y carbonizos encendíos) y torres móviles p'algamar les muralles. Con esti exércitu tan preparáu y tan bien forníu Alexandru Magnu pudo realizar los suaños del so padre Filipu: conquistar Persia.
[[Ficheru:Map Macedonia 336 BC-es.svg|thumb|350px|Estensión del reinu de Macedonia a la muerte de Filipu.
]]
Les campañes militares
Les sos idees expansionistas de Macedonia y la so capacidá militar llueu lu llevaron a llograr grandes ésitos. Darréu asitió'l poder de la monarquía macedonia tantu dientro como fora de les sos fronteres. Nel interior, acabó colos pretendientes que lu víen como un usurpador y dominó a los príncipes de les rexones altes (Lincestia, Eilimia y Orestis). Nel esterior, venció a una coalición de peonios y ilirios en 358 e.C., colo que Filipu estendió los sos dominios tierra adientro hasta'l llagu Ócrida.
Depués aprovechó la Guerra Social (o Guerra de los Aliaos) de 357-355 e.C. pa espandise. En 357 e.C. tomó la colonia ateniense d'Anfípolis, que controlaba les mines d'oru del monte Pangeo, reteniéndola a pesar de les promeses de devolve-y la a los atenienses. Esi mesmu añu, Filipu cásase cola princesa Olimpia d'Epiru, fía del rei de Molosia.
En 356 e.C. conquistó Pidna, y de siguío Potidea, ciudá qu'apurrió a la Lliga Calcídica en contra de los intereses d'Atenes. En ganando a una nueva coalición de tracios, ilirios y peonios, sofitada per Atenes, Filipu sintióse lo suficientemente fuerte como pa retardar al so sobrín, dexase de ficciones y proclamase rei de Macedonia, col nome de Filipu II.
Filipu rei
Nel mesmu 355 e.C. conquistó la ciudá de Crénidas (a la que bautizó col so nome llamándola Filipos o Filípolis) cerca de la mariña del mar Exéu, a veres del ríu Hebro y al otru llau de la zona minera del monte Pangeo. Dende esta ciudá podía tener el control absolutu de la producción d'oru y a partir d'esi momentu, Filipu pudo acuñar nesti metal y dexar de llau la plata que patrocinaben otres ciudaes.
Tamién atacó Abdera y Maronea, na mariña de Tracia, ciudá qu'antes perteneciera a Atenes. Cola conquista de Metone, na que Filipu perdió'l güeyu derechu, remató la primer fase d'espansión pola mariña (354 e.C.). Aliáu colos Aleuadas de Larisa, intervieno en Tesalia, esgañada pola Tercer Guerra Sagrada, siendo derrotáu por Onomarco en dos causes (353 e.C.). Sicasí, na llamada batalla del Campu d'Azafrán, en 352 e.C., Filipu aniquiló por completu a les huestes de Onomarco, que foi crucificáu. Trés mil prisioneros fueron refundiaos al mar, y de resultes de la derrota, el tiranu Licofrón foi espulsáu definitivamente de Feras.
Sicasí, nun pudo enfusar na Grecia central, al tar bloquiaes les Termópilas polos focidios de Failo, sofitaos por atenienses y espartanos. Entós, reorganizó Tesalia so la so hexemonía y retiróse escontra Epiru primeru, y escontra el nordés dempués, estendiendo la so área d'influencia y sometiendo les ciudaes costeres grieges del Mar Negru hasta'l ríu Hebro (352-351 e.C.).
Antimoniu
El antimoniu ye un elementu químicu de númberu atómicu 51 asitiáu nel grupu 15 de la tabla periódica de los elementos. El so nome y abreviatura (Sb) vien de estibio, términu güei yá en desusu, que de la mesma procede del llatín stibium ("Bancu de sable gris brillante"), d'onde se deriva la pallabra estibio.
Filipu II de Macedonia
Filipu rei
Estos fechos provocaron que n'Atenes s'empezar a falar de paz, anque inda predominara l'enclín favorable a la guerra, polo que Filipu esperó a la primer ocasión favorable. Esta diose en 347 e.C., con motivu del final de la Tercer Guerra Sagrada: los beocios llamaron nel so auxiliu al poderosu Filipu, quien allegó darréu. Arriendes d'ello, los focidios apelaron nuevamente a Atenes y Esparta. Sicasí, aprovechando les disensiones internes de los focidios, Filipu llegó a un alcuerdu col so xefe Faleco, el fíu de Onomarco, que s'apostara nes Termópilas con un exércitu mercenariu. Faleco dexó pasar a Filipu y retiróse al Peloponeso. Al respective de Filipu, enfusó na Grecia central (346 e.C.), ganando a los focidios na batalla de la llanura de Crocus. Esta batalla convirtió-y nel gobernador (tagus) de Tesalia, onde reclamó tamién el control de Magnesia, que tenía l'importante puertu del Golfu de Pagasae. Focea foi espulsada de l'Anfictionía de Delfos, y los sos votos pasaron a Filipu, que foi almitíu na mesma (anque non de bien bon grau), colo qu'adquirió una sólida posición de poder y prestíu nel mundu griegu. Filipu aprovechó la so posición na Anfictionía p'apoderar los asuntos de Grecia y tener el control del Oráculu de Delfos, de suma importancia pa cualquier decisión militar o política qu'hubiera que tomar.
Antimoniu
Esti elementu semimetálico tien cuatro formes alotrópicas. Na so forma estable ye un metal blanco azuláu. L'antimoniu negro y el mariellu son formes non metáliques inestables. Principalmente emplégase n'aleaciones metáliques y dalgunos de los sos compuestos pa dar resistencia contra'l fueu, en pintures, cerámiques, esmaltes, vulcanización del cauchu y fueos artificiales.
Filipu II de Macedonia
Filipu rei
A Atenes nun lu quedó otra solución que la paz, que solicitó al monarca macedoniu al traviés de Filócrates. Nella garantizábase a cada parte los sos territorios conquistaos, y establecíase una alianza defensiva, lo que dio ocasión al orador Isócrates pa encamentar a Filipu a dirixir los sos exércitos contra los perses. Coles principales ciudaes estáu grieges sometíes, Filipu dirixir contra Esparta y unvió-yos un mensaxe:
Saint-Romain-au-Mont-d'Or
Saint-Romain-au-Mont-d'Or ye una comuña francesa de la Metrópolis de Lyon, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Antimoniu
Carauterístiques principales
Les estimaciones sobre la bayura d'antimoniu na corteza terrestre van dende 0,2 a 0,5 ppm. L'antimoniu ye calcófilu, presentándose con azufre y con otros metales como plomu, cobre y plata.
Filipu II de Macedonia
Filipu rei
La so respuesta foi afirmativa, siempres y cuando Filipu dexáralos seles. thumb|120px|Demóstenes A pesar de les alvertencies de Demóstenes, los atenienses dexaron faer a Filipu, que consolidó la so influencia en Grecia y reconoció la independencia de Mesenia y Arcadia. Coles mesmes, asitió los sos dominios en Iliria, reorganizó de nuevu Tesalia (343-342 e.C.), intervieno en Epiru, espulsando a Arribas y entronizando a Alexandru d'Epiru, y robló un tratáu col gran rei de los perses, Artaxerxes III (343 e.C.), lo que-y dexó estender les sos posesiones nel territoriu traciu, dirixendo una gran espedición militar que conquistó la ciudá fortificada d'Eumolpia, renombrándola Philippoupolis (güei Plovdiv). En 342 e.C., axustó un alcuerdu secretu con Hermias, tiranu d'Atarneo, asistíu por Aristóteles, al envís de tener una cabeza de ponte en casu d'invadir Asia.
Saint-Romain-au-Mont-d'Or
Tien una población de y una superficie de  km².
Filipu II de Macedonia
Filipu rei
Demóstenes allampaba la guerra contra los macedonios, consideraos unos bárbaros, y colos sos discursos solivianta y enllarga la enemistá d'Atenes con Macedonia: son les famoses Filípiques. La espansión macedonia na rexón de los Estrechos sollertó a los atenienses, que, conducíos por Demóstenes, declararon la guerra a Filipu (340 e.C.). Ésti empezó los asedios de Perinto (340 e.C.) y Bizanciu (339 e.C.), fracasaos pola so falta de fuercies navales, y vio temporalmente comprometida la so influencia en toa Grecia. Sicasí, aprovechó la Cuarta Guerra Sagrada pa decidir el conflictu en tierra. Nomáu hegemon de la Anfictionía, Filipu enfusó na Grecia central y venció na Batalla de Queronea (338 e.C.) a los tebanos y atenienses aliaos. Nesta batalla, el so fíu Alexandru, de 18 años d'edá, llevó a cabu la so primer aición militar al mandu de 1800 caballeros. Tres la victoria Filipu alzó un lleón de mármol en memoria del Batallón Sagráu de Tebas pola so valentía na batalla.
Antimoniu
Aplicaciones
L'antimoniu tien una creciente importancia na industria de semiconductores na producción de diodos, detectores infrarroxos y dispositivos d'efeutu Hall.
Filipu II de Macedonia
Filipu rei
Dempués d'esta gran victoria, Filipu demostró una gran sabiduría política al nun humildar a los vencíos. El macedoniu instauró la so hexemonía sobre Grecia, constituyendo la Lliga de Corinto (337 e.C.), qu'incluyía a tolos Estaos griegos, sacante Esparta. La Lliga garantizaba la paz xeneral, l'autonomía interna de cada miembru, salvu pa reprimir revoluciones, y una alianza perpetua sol mandu de Filipu, a quien la Lliga concedió'l mandu de la guerra contra Persia. Mientres se realizaben los preparativos de la espedición, cola unviada d'un exércitu a Asia Menor sol mandu de Parmenión y Arreyar, Filipu foi asesináu.
Antimoniu
Aplicaciones
Usáu como aleante, esti semimetal amonta enforma la durez y resistencia a esfuercios mecánicos de l'aleación. Tamién s'emplega en distintes aleaciones como peltre, metal antifricción (aleado con estañu), metal inglés (formáu por cinc y antimoniu), etc.
Filipu II de Macedonia
Muerte de Filipu
Nel añu 337 e.C., Filipu divorcióse de Olimpia. La so intención yera volvese a cásase con una noble macedonia, Eurídice, sobrina del xeneral Arreyar. P'aselar el descontentu de los nobles de Molosia (d'onde yera Olimpia), entama un matrimoniu de conveniencia ente la so propia fía Cleopatra y un hermanu de Olimpia, Alexandru d'Epiru, que yera rei vasallu en Molosia.
Antimoniu
Aplicaciones
Delles aplicaciones más específiques:
Filipu II de Macedonia
Muerte de Filipu
Pa la boda entamáronse grandes fiestes n'Egas (primer capital de l'antigua Macedonia). Dende l'amanecer avanzaben en procesión solemne les estatues de los dolce dioses sentaos en tronos luxosos bien afataos. Una estatua faía'l númberu trelce: yera la efixe del gran Filipu. Hubo una gran llacuada y de siguío toos dirixir al teatru pa terminar ellí l'agasayadura. Llegó Filipu, que se vistiera de blancu pa la ocasión, y cuando se disponía a entrar na cortil ensin guardaespaldes (resaltando ante los diplomáticos griegos ende presentes la so cercanía al pueblu), balancióse-y un mozu noble macedoniu y mancólu nuna banda. Morrió al intre ellí mesmu. L'asesín llamábase Pausanias (como'l famosu xeneral del sieglu V e.C. y el famosu historiador del sieglu II), unu de los sos siete guardaespaldes. L'asesín darréu intentó escapar y algamar a los sos compañeros na combalechadura, que lu esperaben con caballos na entrada de Egas. Foi escorríu por trés guardaespaldes de Filipu y morrió a les sos manes.
Les razones pa l'aición de Pausanias son difíciles de responder dafechu, yá que esiste discutiniu inclusive ente los historiadores antiguos. L'únicu rellatu contemporaneu que llegó ye'l d'Aristóteles, que comenta que Filipu foi asesináu porque Pausanias fuera ofendíu primeramente polos siguidores del xeneral Arreyar, suegru del rei.
Antimoniu
Usos metálicos
thumb|125px|Mineral d'antimoniu. Desque la batería llétrica de plomu y ácidu foi desenvuelta nel sieglu XIX, foi en gran midida la batería secundaria (o recargable) más importante per tol mundu. Úsase en vehículos de motor, o como bateríes industriales.
Filipu II de Macedonia
Muerte de Filipu
Cincuenta años más tarde, l'historiador Clitarco d'Alexandría amplió y enguapeció la historia. Sieglos más tarde la so versión sería narrada por Diodoro Sículo y por tolos historiadores que se basaron en Clitarco. Nel llibru dieciséis de la historia de Diodoro, Pausanias sería un amante de Filipu, que tendría un ataque de celos cuando Filipu camudó les sos preferencies por otru home más nuevu, tamién llamáu Pausanias. Los sos intentos por consiguir al mozu acabaríen faciendo qu'ésti se suicidara, lo que llevaría a que'l so amigu Arreyar se enemistase de Pausanias. Arreyar acabaría vengándose convidando a Pausanias a cenar, enfilándo-y y sometiéndo-y a abusos sexuales.
Antimoniu
Usos metálicos
Les bateríes llétriques industriales inclúin les bateríes d'acumuladores de traición nes llocomotores de les mines, carros del golf, y asina socesivamente, bateríes de "enerxía d'emerxencia". L'antimoniu n'aleación col plomu ye usáu pa ciertes pieces de los acumuladores llétricos pa les cualos la resistencia al escomiu ye necesaria.
Filipu II de Macedonia
Muerte de Filipu
Cuando Pausanias allegó a Filipu, el rei viose incapaz de castigar a Arreyar, yá que taba a puntu d'unvia-y a Asia con Parmenión pa preparar la invasión. Tamién se casara cola sobrina o fía d'Arreyar, Eurídice. En llugar d'ofender a Arreyar, Filipu trató de compensar a Pausanias xubiéndo-y dientro de la guardia real. Sicasí, paez que'l deséu de vengación de Pausanias daría un xiru contra l'home que nun cumpliera en vengar el so honor mancao, polo qu'entamó matar a Filipu y, dalgún tiempu más tarde, con Arreyar yá n'Asia, punxo'l so plan en marcha.
Antimoniu
Usos metálicos
N'Estaos Xuníos el so usu se confina en gran parte a la fabricación de bales y perdigones. La contaminación de l'agua soterraño, del suelu y de la cadena trófica col tóxicu plomu al antimoniu esmoleció per munchos años, y les regulaciones ambientales conducieron al reemplazu del plomu al antimoniu con una aleación de tungsteno.
Filipu II de Macedonia
Muerte de Filipu
Otru historiadores (por casu, Juniano Justino 9.7) suxuren qu'Alexandru o la so madre Olimpia yeren conocedores de la intriga, si non inclusive'l instigadores. Al paecer, según l'historiador, Olimpia estimaría a Pausanias la so aición poniendo una corona enriba del cuerpu del asesín, alzando un monumentu na so memoria y ordenando sacrificios añales nel so honor.
Antimoniu
Usos metálicos
Les aleaciones de plomu que contienen cerca del 2 al 8% d'antimoniu son resistentes al usu atmosféricu y l'escomiu polo que son utilizaes na construcción de canales y barreres del mugor. Na industria químico, les aleaciones que contienen a partir 4 a 15 % d'antimoniu apurren la proteición contra dellos estaos líquidos de los productos químicos, especialmente del ácidu sulfúricu o del azufre. Aleado con bismutu, plomu y estañu, l'antimoniu ye un componente de delles de les aleaciones fusibles usaes en dispositivos de seguridá de fueu. El metal que s'emplega pa la fabricación de calteres y demás material tipográfico llograr con una aleación de plomu, antimoniu y estañu. El plomu usar pola fácil fusión y por que l'aleación seya dúctil y compacta. L'antimoniu sirve pa dar más resistencia al metal con cuenta de nun s'entartalle tan fácilmente mientres les repitíes y numberoses tiraes. Les aleaciones son diverses, según los tamaños de los tipos y l'usu a que se destinen.
NGC 368
Afayóse'l 5 de setiembre de 1834 pol astrónomu John Herschel.
Estaos de la Tregua
Los Estaos de la Tregua, tamién conocíos como Omán de la Tregua, referir a los actuales territorios de los Emiratos Árabes Xuníos. Antes de la llegada del Imperiu británicu a la península arábiga, esistía tanta piratería na mariña, que la zona yera conocida col nome de "mariña de los pirates". Cuando los británicos empezar a interesar polos productos qu'esistíen nel territoriu, tuvieron una audiencia col xefe de la tribu árabe del llugar. Asina se decidió que l'imperiu británicu tomaría mandu del territoriu en cuenta de la seguridá de la rexón, pola alta piratería qu'esistía. Dempués d'un tiempu los británicos camudaron el nome de la mariña por "Estaos de la Tregua" nel añu de 1892. Dempués de pasar a ser territoriu británicu, amestáronse-y otros territorios más (Qatar y Baḥréin).
Filipu II de Macedonia
Muerte de Filipu
Munchos historiadores modernos entienden que tolos rellatos son improbables. Nel casu de Pausanias, el motivu que s'aliega pal crime paez bien forzáu. Per otru llau, la implicación d'Alexandru y de Olimpia refundia duldes: actuar como se supón que fixeron riquiría actuar direutamente contra la máquina militar, que yera lleal a la persona de Filipu. Lo que paez que se recueye nestes histories son los barruntos naturales que recayen nos principales beneficiarios del asesinatu. Podría inclusive haber parte de propaganda espardida polos enemigos políticos dientro de los rellatos posteriores al acontecimientu, y más teniendo en cuenta qu'Arreyar sería darréu executáu nel afitamientu del poder por Alexandru tres l'asesinatu.
Cada autor presenta la so tesis y les sos teoríes, pero l'asesinatu de Filipu sigue siendo un misteriu.
Reis, pero mortales
Pa evitar cayer nel viciu de la soberbia, el rei Filipu de Macedonia, asitió un esclavu a la puerta del so cuartu que cada mañana-y dicía: "Llevántate, rei, y piensa que nun yes más qu'un miserable mortal". De forma asemeyada, los emperadores romanos faíense acompañar nos sos trunfos d'un siervu que-yos dicía: "Recuerda que yes solo un home".
Semblanza del monarca
D'él dizse que yera un escelente caballeru, gran nadador y un soldáu bien sufiertu en campaña. De maneres bonables, conversación animada y gustu poles llacuaes.
Jonathan Meath
Jonathan G. Meath ye un cómicu y actor d'Estaos Xuníos.
Filipu II de Macedonia
Matrimonios y descendencia
1. 360 e.C.
Primer matrimoniu con Fila.
Carano, fíu varón, asesináu mientres la segunda metá de 336 e.C. depués del asesinatu del so padre mientres l'intre de la boda ente Alexandru I de Épiro y Cleopatra de Macedonia.
2. 359 e.C.
Segundu matrimoniu con Audata, princesa iliria.
Fíos:
Aproximao en 358 e.C.: d'una rellación (illexítima) con Filina, una baillarina de Tesalia, nació Filipu III de Macedonia o tamién Filipu Arrideo. Dicíase que yera la encarnación de Gaia y esa foi la razón pola que'l so mediu hermanu Alexandru Magnu nun-y asesinó al xubir al tronu, como fixo con dalgunos de los sos otros hermanos. Esta yera una práutica habitual y de costume nesa dómina. Tamién la so condición de fíu illexítimu nun constituyía riesgu político socesoriu dalgunu para Alexandru III polo cual foi l'únicu fíu varón de Filipu II que sobrevivió a la muerte del so padre mientres la segunda metá del añu 336 e.C., al asumir Alexandru Magnu como rei de Macedonia
Aproximao en 342 e.C.: d'una rellación (illexítima) con Nicesípolis de Feres (Tesalia), nació Tesalónica de Macedonia. La so madre morrió a los pocos meses de tenela, y la so madrasca, Olimpia d'Epiru, ye quien aparentemente s'ocupó tantu de la so educación como de la so propia crianza como si fuera la so propia fía, yá que al paecer Olimpia y Nicesípolis yeren grandes amigues, más allá d'esta rellación illexítima que caltenía Filipu II nesta oportunidá con Nicesípolis, siendo Olimpia d'Epiru, la lexítima reina de Macedonia.
4. 337 e.C. Cuartu y últimu matrimoniu con Cleopatra (conocida históricamente como Cleopatra Eurídice de Macedonia), sobrina d'un noble llamáu Atalo, perteneciente a la nobleza macedonia de Pella, la ciudá capital mientres el reináu de Filipu II.
Antimoniu
Usos metálicos
Asina que pa la fabricación del metal destináu a blancos, suelse usar l'aleación siguiente, denomada ordinaria: 75 partes de plomu, 20 partes d'antimoniu y 5 partes d'estañu. Cantidaes pequeñes d'antimoniu de gran pureza utilizar nos videu discos (DVD).
Usos non metálicos
La punta de los fósforos de seguridá contién trisulfuro d'antimoniu. La combustión ye una reaición exotérmica caltenida polos radicales llibres internamente xeneraos y el calor radiante. Los retardadores con halóxenu de la llapada actúen interfiriendo col mecanismu de cadena radical na fase de gas (la llapada). Cuando son utilizaos por sigo mesmos, los retardadores de la llapada del halóxenu tienen d'utilizase en cantidaes bien grandes. Esti problema ye evitáu amestando'l trióxidu del antimoniu, que trabaya de forma conxunta colos halóxenos, amenorgando la cantidá necesaria de retardante de llapada y amenorgando tamién el costu del tratamientu total. El mecanismu del trabayu conxuntu del antimoniu y los halóxenos intentóse esplicar de delles maneres, pero nenguna ye definitiva.
El trióxidu d'antimoniu utilízase como catalizador na polimerización del PET, que ye un plásticu usáu nes botelles, películes, acondicionamientu de los alimentos, y munchos otros productos. Los compuestos del antimoniu, xunto col dióxidu de xermaniu, son los catalizadores preferíos pa PET.
El dióxidu de xermaniu da un productu con una tresparencia meyor que l'antimoniu, pero que ye demasiáu costosu pa munches aplicaciones del PET. El trióxidu d'antimoniu ye utilizáu tamién como pigmentu blancu pa les pintures esteriores, onde la so resistencia a la gastadura pola aición atmosférica fíxo-y l'oxetu de valor, sicasí, al afayase la so capacidá tóxica'l trióxidu d'antimoniu foi suplantáu pol dióxidu de titaniu (TiO2).
Inda s'utiliza en cantidaes significatives como estabilizador del color, onde ye importante caltener intensidá del color y evitar el cambéu de la tonalidá, por casu nes pintures marielles usaes pa los autobuses de les escueles (estauxunidenses y sudafricanas) y nes rayes marielles aplicaes a los pavimentos del camín.
Los pigmentos conductores de la lletricidá del óxidu d'estañu (SnO) con antimoniu introduciéronse n'años recién pa incorporalos nes capes plástiques que protexen los ordenadores y otros componentes electrónicos contra la lletricidá estática.
L'antimoniu foi utilizáu en medicina, pola so bones cualidaes expectorantes, eméticas y purgantes. Y llegar a escribir trataos sobre les sos cualidaes médiques. Hasta que decidió declarase lo venenu, de forma oficial, el 3 d'agostu de 1866. En forma de sales d'antimoniu Sb(OH)2Cl (Sbv) o como antimoniu pentavalente, entá se menta como tratamientu inicial contra Leishmaniosis.
Na actualidá l'antimoniu nun tien nengún usu específicu na aeronáutica; sicasí, utilizar nes mesmes situaciones que nel restu de les industries: PET, pintures, soldadures, etc.
Historia
Estudios arqueolóxicos y históricos indiquen que l'antimoniu y los sos sulfuros fueron usaos polos humanos siquier mientres los postreros 6 milenios. Na antigüedá la antimonita o estibina, Sb2S3, la forma más común de sulfuru d'antimoniu foi'l principal ingrediente del “kohl”, una pasta negro usada polos exipciu ente otros como maquillaxe pa los güeyos. Los babilonios conocíen la forma de llograr antimoniu de los sos compuestos y usar como ornamientu pa vasíes.
El alquimista Basil Valentine (1565-1624), presentáu dacuando como'l descubridor del antimoniu, foi'l primeru en describir la estraición d'antimoniu de los sos compuestos nel so tratáu “Triumph Wagens des Antimonij” (El carru triunfal del antimoniu).
thumb|left|"Crisis médica sobre l'antimoniu" (1701) [[Diego Mateo Zapata.]] El nome antimoniu vien d'una llatinización de la pallabra árabe انتيمون ("al-ithmīd"), que de la mesma consistía nuna arabización de la pallabra llatina stibium.
Otres teoríes suxuren qu'antimoniu ye un compuestu de les pallabres llatines “anti"(mieu) y “monu” (solo); lo que fadría referencia a la so esistencia na naturaleza de normal como compuestu.
Tres la invención de la imprenta nel sieglu XVI l'antimoniu foi usáu como aleante pa los sellos tipográficos. Al esfrecer, l'antimoniu líquido tien la propiedá escepcional d'espandise mientres se solidifica. D'esta miente consigue rellenar los resquiebros de los moldes, polo que les arestes de les pieces que se llogren son bien afilaes. Por esta razón, usar pa faer tipos d'imprenta. Nel sieglu XIX la so aleación con cinc (metal inglés) foi utilizada nos cubiertos, palmatories y candelabros.
Temporada 1957 de Fórmula 1
La temporada 1957 de Fórmula 1 foi la 8ª del Campeonatu Mundial de Pilotos de la FIA. Apostar ente'l 13 de xineru y el 8 de setiembre. El campeonatu consistió en 8 carreres, 7 de Fórmula 1 más Indianapolis 500, apostada so les regles de l'AAA. Juan Manuel Fangio llogró'l so cuartu campeonatu consecutivu, el quintu y postreru de la so carrera.
Saint-Romain-de-Popey
Saint-Romain-de-Popey ye una comuña francesa del departamentu de Ródanu, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Temporada 1957 de Fórmula 1
Campeonatu
=== Sistema de puntuación axudicáronse puntos a los cinco primeros llugares (8, 6, 4, 3, 2). Un puntu pola vuelta más rápida. Pa la cuenta final del campeonatu namái se cuntaron los cinco meyores resultancies d'ocho posibles.
Filipu II de Macedonia
Matrimonios y descendencia
Fíos: Depués del asesinatu de Filipu II, foi tamién asesinada xunto col príncipe Carano y otros familiares del difuntu rei depués de mediaos del añu 336 e.C. Atribúyense toos estos asesinatos posteriores al del rei Filipu II a Alexandru III anque cabo evaluar la hipótesis más amplia de la resultancia de toa una combinación de tensiones polítiques internes nel Reinu de Macedonia que favorecieron y facilitaron tantu l'asesináu de Filipu II como la llegada del so fíu Alexandru III al Tronu, pudiendo tar arreyaos adicionalmente a Alexandru Magnu, integrantes de la nobleza macedonia y/o rivales políticos internos del propiu Filipu II nuna alianza col so fíu Alexandru III.
Investigaciones arqueolóxiques
thumb|Entrada al Gran Túmulu, Muséu Arqueolóxicu de Vérgina.
El 8 de payares de 1977, l'arqueólogu griegu Manolis Andronikos atopó, ente otres tumbes, un sepulcru real intactu na necrópolis de l'antigua Vergina na prefeutura d'Emacia. Los descubrimientos que se fixeron nesta tumba fueron amosaos al públicu nuna esposición itinerante llamada La Busca d'Alexandru, que s'amosó en cuatro ciudaes d'Estaos Xuníos ente 1980 y 1982.
Magar primeramente identificáronse como pertenecientes a Filipu II, Eugene Borza y otru historiadores suxurieron que la tumba realmente perteneciera al so fíu, Filipu Arrideo. Los discutinios avera del particular de cutiu céntrense en contradicciones ente "el cuerpu" y el "cadarma" de Filipu II, según nes fontes más fiables sobre la so vida (y les sos feríes).
En xunu de 2015 dar a conocer les resultaos d'un estudiu osteoarqueológico fondu realizáu por Theodore Antikas y Laura Wynn-Antikas que sofitaba la identificación de los güesos topaos na tumba II de Vergina colos de Filipu II de Macedonia, anque non pudo confirmase por aciu pruebes d'ADN. Per otra parte, en xunetu de 2015 publicáronse les resultaos d'otru estudiu realizáu por un equipu d'investigadores lideráu por Antonis Bartsiokas y Juan Luis Arsuaga que defende, sicasí, que los restos de Filipu II correspuenden a los d'un varón de mediana edá topáu na tumba I.
Antimoniu
Antimoniu y ambiente
L'antimoniu ye lliberáu al ambiente dende fontes naturales ya industriales. Puede permanecer nel aire xuntáu a partícules bien pequeñes per munchos díes. La mayoría del antimoniu nel aire depositar nel suelu, onde se xunta firmemente a partícules que contienen fierro, manganesu o aluminiu. Altos niveles d'antimoniu nel aire qu'alendamos por periodos bien llongures pueden causar irritación de los güeyos y los pulmones y causar problemes respiratorius, del corazón y del estómagu.
Nel aire urbano, la principal fonte d'antimoniu ye la combustión de combustibles fósiles en vehículos automotores, centrales llétriques ya incineradores.
L'inventariu tóxicu d'Estaos Xuníos de l'Axencia de Proteición del Ambiente (EPA) pal periodu a partir de 1993 a 2005 demostró que les plantes industriales d'EE.XX. llanzaron más de 900 t/añu d'antimoniu en toles formes a la tierra y cerca de 25 t/añu a l'agua soterraño. Del antimoniu llanzao a la tierra por industries importantes, los fundidores de cobre primarios suponen cerca de 60 %; fundidores primarios pa otros metales non ferrosos, 20%; fundidores non ferrosos secundarios, 7% y refineríes de petroleu, 2%. El 11% restante atribuyir a la fabricación de dellos productos del antimoniu. El llanzamientu postconsumición del antimoniu de productos refugaos del usu final ye tamién d'importancia.
Hai esmolición, especialmente n'Europa, pola lixiviación de los pigmentos del antimoniu, de los estabilizadores de calor, y de los retardadores de la llapada de productos refugaos de los plásticos. Estes esmoliciones contribuyeron a un cambéu a los estabilizadores de calciu-cinc n'Europa y a los estabilizadores basaos n'estañu n'Estaos Xuníos y el Xapón. Créese que'l país que más antimoniu llanza a l'atmósfera ye China, por cuenta de gran usu que se fai d'esti elementu nesi país, yá que tien les principales mines d'antimoniu del mundu. Sicasí, debíu al réxime políticu nun se tienen datos.
Bayura y llogru
L'antimoniu atópase na naturaleza en numberosos minerales, anque ye un elementu pocu abondosu. Anque ye posible atopalo llibre, de normal ta en forma de sulfuros; la principal mena d'antimoniu ye l'antimonita (tamién llamada estibina), Sb2S3.
Por aciu el turráu del sulfuru d'antimoniu llógrase óxidu d'antimoniu (III), Sb2O3, que se puede amenorgar con coque pal llogru d'antimoniu.
Tamién puede llograse por amenorgamientu direutu del sulfuru, por casu con chatarra de fierro:
Compuestos
Los sos estaos d'oxidación más comunes son el 3 y el 5.
"Antimoniu crudo" y "crudum" son términos aplicaos al mineral que contién más de 90% d'antimoniu, y al mineral del sulfuru llicuao, que ye esencialmente un amiestu del antimoniu-sulfuru que contién 70% o más antimoniu. El metal refinao del antimoniu, ye la forma común estable d'antimoniu.
L'antimoniu mariello o alfa-antimoniu ye producíu pola aición d'ozonu en SbH3 líquidu, -90 °C. Ye amorfu y pocu soluble en disulfuro de carbonu. L'antimoniu mariello ye bien inestable y tresfórmase fácilmente a temperatures cimeres -90 °C n'antimoniu negro, que tamién se puede formar direutamente a partir de SbH3 líquidu y osíxenu a -40 °C. L'antimoniu negro aferrúñase bonalmente n'aire y conviértese nel antimoniu romboédrico ordinariu o beta-antimoniu. La cuarta forma alotrópica del antimoniu ye l'antimoniu esplosivo que se forma a partir de la electrólisis del cloruru d'antimoniu.
Por cuenta de la so durez, fraxilidá, y falta del maleabilidad, l'antimoniu nun tien nenguna aplicación como metal por sigo mesmu sacante les cantidaes pequeñes usaes pa los bastidores ornamentales y los dispositivos de semiconductor. Sicasí, ye un componente de menor importancia en munches aleaciones del plomu y estañu.
La mayoría del antimoniu que s'utiliza nel estáu metálicu, como en bateríes del LA, la cubierta del cable, y dellos otros usos, utilízase como cierta forma de plomu antimonial, que puede contener hasta 25% d'antimoniu, pero contién más comúnmente porcentaxes d'un solu díxitu. L'antimoniu ye tamién un componente de delles aleaciones d'estañu, tales como metal de bretaña, metal antifricción y soldadures d'estañu-antimoniu-plata usada pa ensamblar tubos p'agua potable.
L'antimoniu forma un númberu bien grande de compuestos inorgánicos. Los sulfuros predominen en naturaleza y tán disponibles pal comerciu como minerales procesaos del antimoniu. En términos de les cantidaes producíes, el compuestu sintéticu más importante del antimoniu en gran midida ye'l trióxidu (Sb2O3), que ye utilizáu por sigo mesmu pa delles aplicaciones.