cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Valdeavero
Historia
Nun hai documentos qu'acrediten un asentamientu musulmán, pero paez que la población foi fundada polos árabes como granxa de llabor. Daquella Valdeavero pertenecía, xunto con otres aldegues (Galápagos, Ribatejada, Torrejón...), a Alcolea de Torote. Hai constancia de la esistencia de posiciones defensives musulmanes en Alcolea que fueron atacaes polos cristianos nel sieglu X. Reconquistáu por Álvar Fáñez (1047-1114), estos territorios pasen a Alfonsu VI, quien dexa la plaza de Alcolea de Torote, xunto coles sos aldegues ente les que s'atoparía Valdeavero, al Conde García Ordoñez. En 1174 la vizcondesa Ermesenda de Narbona (1128-1177) viende la metá de Alcolea al Monesteriu de la Vide. Ta en manes de los monxos hasta'l 5 de marzu de 1311, cuando la plaza ye permutada per tierres y cai en manes de les monxes de Santa Clara de Guadalaxara. Nel documentu de trespasu apaez citáu per vegada primera'l nome de Valdeavero. Pocos años dempués, el 3 de xunetu de 1323, pertenez al arzobispáu de Toledo (señoríu prelaticio).
Nel sieglu XVI ye Villa de la Corona, y figura nes rellaciones filipenses como posesión del rei Felipe II, solo dependiente de la Corona y pudiendo llevantar forca y picota. "La segunda metá del sieglu XVI foi tiempu de prosperidá pa la villa y el so templu. L'aldega se desmiembra del arzobispáu de Toledo y de la cabecera de Alcolea de Torote, pasando a la xurisdicción real, consiguiendo'l so allampáu privilexu de villazgo".
Otra manera, el sieglu XVII ye dómina d'epidemies, colleches míseres y de tributos reales abusivos. Arriendes d'ello, la Villa pierde población y los tributos y alcabalas afogar. Pa remedialo, el pueblu viende parte de les sos tierres amás de la so xurisdicción, el bien más preciáu, al Marqués de Campoflorido que la tener dende 1715 a 1724. La vilba del marqués viende les propiedaes a don Nicolás Fernández de Córdoba (1682-1739), X Duque de Medinaceli. La Casa de Medinaceli quixo rentabilizar les finques, pero los resultaos nun fueron los esperaos. Asina qu'en 1774 vienden el señoríu y el vasallaxe de Valdeavero a Don Martín de Martiarena Zamarquilena, ricu indianu procedente de Chile. Cuando en 1785 muerre Don Martín, les tierres pasen a los sos nietos como mayoralgu. En 1861 l'II Conde de la Cimera, titular nesi momentu del mayoralgu, viende la facienda de Valdeavero a Don Antonio de Hompanera y Enríquez por 400 mil reales de vellón.
Pola división provincial de 1833, Valdeavero quedaba dientro de la provincia de Madrid. Pero en 1850 inda figura como perteneciente a la provincia de Guadalaxara según el Diccionariu de Madoz (1846-1850), pg. 255 del Tomu XV:
Monumentos
La capiya del Rosario, del sieglu XVII, con cúpula sobre mutilos y rexa con escudu (1675) de Francisco Antonio de la Peña, el so fundador.
Fiestes
Qu'inclúin amás de la procesión del día 14:bailles populares y refrescu a cargu del hermanu mayor. Acomuñáu a esta fiesta, festexos taurinos na segunda selmana de setiembre.
Educación
'''En Valdeavero hai 1 colexu públicu d'educación infantil y primaria.
Xanthorrhoeaceae
Les xantoroeacees (Xanthorrhoeaceae) son una familia de plantes anxospermes monocotiledónees pertenecientes al orde de les asparagales. Esta familia foi reconocida pola mayoría de los taxónomos pero la so circunscripción varió enforma al traviés del tiempu.
Dende l'añu 2009 aceptóse, sobre la base d'analís filoxenéticos, una definición en sentíu ampliu de la familia. La mesma inclúi trés clados con categoría taxonómica de subfamilies: Hemerocallidoideae, Asphodeloideae y Xanthorrhoeoideae.
La familia presenta una amplia distribución xeográfica, anque esvalixada, al traviés de los trópicos y rexones templaes del globu. Munches de les especies cultívense como ornamentales. Dalgunes d'elles cultívense comercialmente como flor cortada. Dos especies del xéneru Aloe cultivar poles propiedaes melecinales y cosmétiques del zusmiu de les sos fueyes.
Filoxenia
Nel pasáu la clasificación de Xanthorrhoeaceae en sentíu estrictu incluyó diez xéneros, que figuren na Flora of Australia. Esti llistáu amenorgóse al traviés del tiempu hasta qu'anguaño entiende un solu xéneru, Xanthorrhoea, ente que los otros nueve xéneros fueron incluyíos n'otres families, como Laxmanniaceae y Dasypogonaceae.
Tripura
Tripura ( en bengalí ত্রিপুরা, tr. Tripura) ye unu de los ventinueve estaos que, xunto colos siete territorios de la Unión, formen la República de la India. La so capital ye Agartala. Ta allugáu al este del país, llindando al nordeste con Assam y Mizorán y en toles demás direiciones con Bangladex. Con 3 673 917 habitantes en 2011 ye l'octavu estáu menos pobláu —per delantre de Megalaya, Manipur, Nagaland, Goa, Arunachal Pradesh, Mizorán y Sikkim, el menos pobláu— y con 10 486 km², el terceru menos estensu, per delantre de Sikkim y Goa, el menos estensu.
Historia
Según la crónica real de Tripura, 184 reis gobernaron el país. El penúltimu rei foi Bir Bikram que morrió'l 17 de mayu de 1947 asocediéndo-y el so fíu menor d'edá Kirit Bikram Kishore de 15 años. Como resultáu de la partición de la India, miles de bengalíes non musulmanes mover escontra Tripura nesta dómina.
Mientres los años cuarenta surdieron en Tripura movimientos que s'oponíen a l'autocracia real. Primeramente constituyóse un movimienton contra l'analfabetismu, Jana Siksha Samiti (‘asamblea pola educación del pueblu'), que foi reprimíu pol estáu. Los progresistes pasaron a la clandestinidá y formaron el Mukti Parishad (Conseyu de Lliberación) y una milicia, el Shanti Sena (Exércitu de Paz), qu'utilizó la llucha armada contra'l réxime. Mukti Parishad aspiraba a establecer una sociedá democrática y reformes sociales nes comunidaes tribales. Nes zones sol control del Mukti Parishad establecióse un gobiernu popular y se ilegalizaron los trabayos forzaos, los matrimonios obligatorios ente neños, l'abusu d'alcohol, la opresión de la muyer, etc.
thumb|El rei Bir Chandra Manikya cola reina ManamohiniIncapaz d'enfrentase a la guerrilla, la rexente Maharani Kanchanprabha robló la Tripura Merger Agreement qu'incorporaba Tripura formalmente a la República d'India (9 de setiembre de 1949); l'anexón rematóse'l 15 d'ochobre de 1949.
La resistencia armada siguió hasta 1951. Mukti Parishad aliárase al Partíu Comunista de la India (CPI) y n'anguaño había dellos cambeos importantes de la estratexa de los comunistes. La llucha armada foi substituida pola llucha llegal y eleutoral. Nes primeres eleiciones parllamentaries na India independiente, los comunistes ganaron los dos escaños de Tripura. Los escoyíos Dasarath Deb y Biren Dutta fueron dambos líderes de Mukti Parishad. Mientres la campaña eleutoral Deb inda taba na clandestidad, buscáu pola policía como un líder terrorista. Deb tuvo que viaxar a Delhi amarutáu, pero cuando llegó al parllamentu, el primer ministru Nehru perdonó-y.
Mientres los trés primeres décades dempués de la independencia, la vida política en Tripura foi apoderada pol Congresu Nacional Indiu. El Congresu sofitar na mayoría bengalí, ente que los comunistes, acomuñaos al Mukti Parishad, teníen el so sofitu sobremanera nes comunidaes tribales.
En 1967 formóse un partíu de les tribus, Tripura Upajati Juba Samiti (TUJS, Asociación Xuvenil Tribu de Tripura), por una seición d'estudiantes de tribus paries. Nos primeros años foi un pequeñu partíu ensin nengún ésitu eleutoral.
En xineru de 1972, Tripura convertir n'estáu y en 1976 foi aprobada la llei de restauración de les tierres alienadas, previendo la devolución a los tripuríes de tierres ocupaes illegalmente polos emigrantes dende 1969.
En 1977 el Frente d'Esquierdes ganó les eleiciones. Los comunistes yá teníen sofitu d'una seición importante de los bengalíes. Consciente de que'l Congresu, identificáu como'l representante del xovinismu bengalí, nun podría confrontar los comunistes ente les poblaciones tribales, los líderes congresistes empecipiaron una cooperación con TUJS.
El 11 de marzu de 1993, Tripura foi puesta so alministración presidencial direuta. El partíu de la oposición, el Partíu Comunista de la India (marxista), volvió al poder el 6 d'abril de 1993. El líder comunista Dasrarath Deb, d'orixe tribal, convertir en nuevu ministru xefe siendo'l primera tribal que llegaba al cargu.
El 25 de xunetu de 1995 rindióse la Tripura Tribal Democratic Force (TTDF) dirixida por Subodh Debbarma, pero otru grupu, la Tripura Resurrection Army (TRA) sustituyólu.
El TUJS aliar al Bharatiya Janata pa gobernar l'estáu, pero mientres el primeru defendía l'establecimientu d'una zona autónoma tribal dientro de Tripura y la retirada de les tropes indies, el segundu oponíase. La metá de los pueblos tribales fueron quemaos poles fuercies del gobiernu que protexíen a los emigrantes bengalíes del so mesmu orixe y trenta mil tribales quedaron ensin llar, tou col tácito consentimientu del ministru xefe del estáu Manik Sarkar, que nun tomó nenguna midida punitiva y más bien dio pagos a los participantes na represión.
El 5 de mayu del 2000 el Indigenous People's Front of Tripura llogró mayoría absoluta nes eleiciones de les árees autónomes tribales del Estáu, dempués d'una intensa campaña de terror per parte de NLFT. Tolos partíos, menos el Frente d'Izquierda y IPFT, arrenunciaron a les sos candidatures por cuenta de les amenaces de NLFT.
Dellos cuadros y simpatizantes del Frente d'Izquierda fueron amenaciaos, secuestraos o asesinaos per parte de NLFT. El 11 de xunu del 2000 el TNV fundir al IPFT y a la Tripura Tribal Students Federation (primero dependiente del TUJS pero últimamente del IPFT).
El NLFT primió al TUJS pa xunise al IPFT pero'l TUJS prefirió'l so status de «partíu gonciu» (aliáu a dalgún de los grandes partíos) anque finalmente en 2002 una facción aceptó la fusión y el partíu unificáu pasó a llamase Indigenous Nationalist Party of Tripura (INPT).
Bonifaciu I
Foi escoyíu'l 29 d'avientu de 418 cuando yera un home yá vieyu y bien enfermu.
Coles mesmes un grupu de diáconos que taben descontentos yá dende tiempos del papa Zósimu, escoyeron a Eulaliu que s'instaló nel palaciu Laterano como antipapa.
Finalmente l'emperador Flaviu Honoriu resolvió la cuestión a favor de Bonifaciu I, que permaneció como papa llexítimu. Con esta aición, la ilesia dio la so avenida a la intervención de l'autoridá civil n'asuntos eclesiásticos.
Bonifaciu I dio'l so sofitu a Agustín d'Hipona y los obispos africanos na so campaña escontra'l pelaxanismu. Morrió'l 4 de setiembre de 422.
Antisemitismu
Antisemitismu nazi, 1933. ]] L'antisemitismu fai referencia a la hostilidá escontra los xudíos basada nuna combinación de prexuicios de tipu relixosu, racial, cultural y étnicu. En sentíu acutáu, l'antisemitismu referir a la hostilidá escontra los xudíos, definíos como una raza, non como un grupu relixosu, concepción moderna que surdiría a mediaos del sieglu XIX como una derivación del racismu y del nacionalismu, estremándose asina del "antisemitismu relixoso" anterior que dellos historiadores prefieren llamar antixudaísmu, que la so espresión más desenvuelta sería los antixudaísmu cristianu.
L'antisemitismu puede manifestase de munches formes, como odiu o discriminación individuales, ataques de grupos nucleados con dichu propósitu, o inclusive la violencia policial o estatal.
La nacencia del términu "antisemitismu" nel sieglu XIX
Anque la etimoloxía del términu antisemitismu podría dar a entender que se trata d'un prexuiciu contra los pueblos semites polo xeneral, el términu utilizar en forma esclusiva pa referise a la hostilidá contra los xudíos. Col fin d'evitar tracamundios en referencia a otros pueblos que falen llingües semítiques, dellos autores prefieren l'usu de términos equivalentes non ambiguos, como xudeofobia o antijudío, acutando antisemitismu pal so usu en referencies históriques a les ideoloxíes antijudías de la segunda metá del sieglu XIX y la primer metá del sieglu XX. (wzo.org.il, La naturaleza de la xudeofobia). L'autor arxentín-israelín Gustavo Perednik propón reemplazar el términu equívocu de "antisemitismu" pol más apropiáu de xudeofobia, acuñáu por Lleón Pinsker en 1882.
Marr desenvolvió'l nuevu conceutu de antisemitismu nel so llibru publicáu en 1879 Zwanglose Antisemitische Hefte (y Wilhelm Scherer emplegó esi mesmu añu'l términu Antisemiten en Neue Freie Presse), anque lo utilizó per primer vegada nun panfletu antisemita qu'encamentaba a la hostilidá contra los xudíos desprovistu de toa connotación relixosa. El panfletu de Marr, publicáu en Berna, tuvo enforma ésitu (doce ediciones nel mesmu añu) y fundaría unos meses dempués la Lliga de los antisemites (Antisemiten-Lliga).
En 1886 publicar en Francia unu de los llibros antisemites de mayor impautu, La France juive, essai d'histoire contemporaine d'Edouard Drumont, nel que se señala a la raza "inferior" de los xudíos que pretende apoderar a la "raza aria", como la responsable de tolos males que ta careciendo Francia y Occidente. Pa dar mayor espardimientu a les sos idees antisemites Drumont, fervosu católicu, funda un periódicu, La llibre parole, que va tener un especial protagonismu cuando españe'l casu Dreyfus na década final del sieglu XIX.
En 1905 apaeció'l libelo antisemita más conocíu, Los protocolos de los sabios de Sion, ellaboráu por un axente de la policía zarista, qu'influyó poderosamente en Mein Kampf d'Adolf Hitler, quien proponía una solución final al problema xudíu.
La nacencia del antisemitismu como corriente de pensamientu modernu tamién ta amestáu a la eclosión de los nacionalismos nel sieglu XIX européu, que tuvieron como bandera común la idea "un pueblu, un Estáu" y que ta nel orixe del conceutu de Estáu-nación. Al calor d'esa idea formáronse diversos Estaos europeos, surdíos del esmembramientu de los imperios o bien al traviés de la unificación d'Estaos con similar cultura y llingua, (como Italia y Alemaña). Paralelamente a esi desarrollu nacionalista, y travesándolo en munches ocasiones, evolucionó'l modernu antisemitismu, que n'esencia consideraba a los xudíos como pueblu apátrida, ayenos al cuerpu de la nación y enemigos potenciales d'ésta.
Antixudaísmu y antisemitismu
thumb|Representación medieval de dos xudíos alemanes, colos típicos sombreros que los identificaben, yá que yera imposible estremar poles sos traces físicos a los xudíos de los que nun lo yeren. Hai historiadores qu'acuten l'usu del términu antisemitismu a la Edá Contemporánea —cuando s'inventó'l racismu y l'antisemitismu como un deriváu so—. Pa designar l'odiu y refugu de los xudíos de dómines anteriores proponen utilizar el términu antixudaísmu. Ye'l casu del hispanista francés, Joseph Pérez, quien al referise a la discriminación de los xudíos dende los sieglos IV y V d. C. y a lo llargo de la Edá Media fala de "antixudaísmu, non antisemitismu". La so argumentación ye la siguiente:
Historia
L'antisemitismu adoptó formes diverses a lo llargo del tiempu y estes non siempres son reconocíes como tales. L'escritor arxentín Ernesto Sabato espresó en 1979 que les formes asumíes pol antisemitismu munches vegaes son dafechu incongruentes ente sigo:
Les acusaciones contra los xudíos son fundamentalmente contradictories:
Los especialistes suelen estremar tres époques claramente diferenciables na historia del antisemitismu, que dio llugar a tres tipos de naturaleza bien distinta:
Jerome Chanes señala seis fases na historia del desarrollu del antisemitismu: Chanes suxure qu'estos seis fases pueden amestase en tres categoríes: "antisemitismu antiguo", que foi de primeres de calter étnicu; "antisemitismu cristiano", de base relixosa; y el "antisemitismu racial" de los sieglos XIX y XX.
El mundu antiguu
El primer exemplu de anti-xudaísmu remontar a Alexandría nel sieglu III e.C. Alexandría yera mientres esti periodu, el llar de la mayor comunidá xudía na diáspora, y el llugar onde foi creada la Septuaginta, traducción griega de la Biblia hebrea. Manetón, un historiador y sacerdote exipciu d'esa era, escribió sobre los xudíos refiriéndose a ellos de forma humillante, dando cuerpu a los odios populares. Consideraba a los xudíos descendientes de los hicsos usurpadores, llamar "tribu de malatos" y dicía que fueron espulsaos polos sos sacrilexos y el so impiedad, yá que fueron enseñaos por Moisés a "nun adorar a los dioses". Describir como seres tardiegos, malatos, a quien los exipcios refundiaron del so país pola medrana de que contaminaren la so población. Estes temes repitir en Queremón d'Alexandría, Lisímaco, Posidonio, Apolonio Molón, y en Apión y Tácito. Agatárquidas de Cnido punxo en ridículu les práutiques de los xudíos y lo "absurdu de la so llei", burllándose de la forma en que Ptolomeo I llogró invadir a Xerusalén nel añu 320 e.C. de resultes de que los sos habitantes taben honrando'l Sabbat. Sobre esta base, los oríxenes del antisemitismu pueden remontase a Exiptu, dende onde s'espublizaría por "l'espardimientu griegu de los prexuicios del antiguu Exiptu".
Unu de los primeros decretos antijudíos foi promulgáu por Antíoco IV Epífanes aproximao ente 167-170 e.C., provocando la revolución de los Macabeos en Xudea.
El filósofu xudíu Filón d'Alexandría describe un ataque en contra de los xudíos d'Alexandría nel añu 38 d. C. nel cual morrieron cientos de xudíos. La violencia n'Alexandría puede ser causada pola semeya de los xudíos como misántropos. Tcherikover argumenta que la razón del odiu contra los xudíos nel periodu helenísticu foi la so separación nes ciudaes griegues, les polis. Sicasí, Bohak argumentó que la hostilidá temprana en contra de los xudíos nun puede ser considerada como antijudía o antisemita sacantes tenga orixe n'actitúes sosteníes solamente en contra de los xudíos, y que los griegos amosaron hostilidá en contra de cualquier grupu consideraos como bárbaros. En munches obres de los griegos y romanos pueden atopase declaraciones en contra de los xudíos y la so relixón. Edward Flannery escribió que lo que señaló a los xudíos foi la so negación n'aceptar les normes social y relixosu grieges. Hecateo de Abdera, un historiador griegu del sieglu III e.C., escribió que Moisés "como alcordanza del exiliu del so pueblu, instruyó-yos una forma de vida misántropa y inhóspita". Edward Flannery describe al antisemitismu nos tiempos antiguos como esencialmente cultural, tomando la forma de xenofobia nacionalista nel ambiente político".
Esisten exemplos de gobernantes helenísticos que profanaron el Templu de Xerusalén y prohibíu les práutiques relixoses xudíes, tales como la circuncisión, el caltenimientu del Sabbat, l'estudiu de llibros xudíos relixosos, etcétera. Otru exemplu puede atopase nes revueltes antijudías n'Alexandría nel sieglu III e.C.
Les rellaciones ente'l pueblu xudíu y los ocupantes del Imperiu Romanu yeren munches vegaes antagóniques y teníen series rebeliones como resultáu. Según Suetonio, l'emperador Tiberio espulsó a los xudíos romanos que fueren vivir ellí. L'historiador Edward Gibbon señala al añu 160 d. C. como un periodu más tolerante nes rellaciones xudeo-romanes. Sicasí, una vegada en que'l cristianismu convertir na relixón oficial del Imperiu Romanu, empioró l'actitú del estáu en contra de los xudíos.
James Carroll afirma: "Los xudíos representaben el 10% de la población total del Imperiu Romanu. Sobre la base d'esta proporción, si nun intervinieren factores tales como pogromos y conversiones, güei día deberíen d'haber 200 millones de xudíos nel mundu en llugar d'alredor 13 millones.
Persecuciones na Edá Media
Dende'l sieglu IX d. C., el mundu islámicu medieval clasificó a los xudíos (y cristianos) como dhimmi, y dexó a los xudíos prauticar la so relixón más llibremente que na Europa Cristiana Medieval. So la llei islámica, hasta fines del sieglu XI foi una era d'oru na cultura xudía d'España. Esta etapa remató cuando na península Ibérica tuvieron llugar pogromos musulmanes en contra de los xudíos, incluyendo los pogromos asocedíos en Córdoba nel añu 1011 y en Granada nel añu 1066. Numberosos decretos qu'ordenaben la destrucción de sinagogues fueron arrobinaos tamién n'Exiptu, Siria, Iraq y Yemen dende'l sieglu XI. Amás, los xudíos fueron forzaos a convertise al Islam o a enfrentase a la muerte en dellos llugares de Yemen, Marruecos y Bagdag ente los sieglos XII y XIII. Los almohades, quien tomaron el control de los territorios almorávides de Magreb y andaluces nel añu 1147, yeren entá más fundamentalistes na so perspeutiva a comparanza de los sos procederes, y trataron a los dhimmi con durez. Munchos xudíos y cristianos emigraron ante la opción ente la muerte o la conversión. Dalgunos, como la familia de Maimónides, fuxeron escontra l'Oriente, territorios musulmanes más tolerantes, ente qu'otros fueron escontra'l norte asitiándose nos reinos cristianos en crecedera.
La persecución en contra de los xudíos tuvo llugar en numberosos llugares d'Europa mientres la Edá Media, al traviés de libelos de sangre, espulsiones, conversiones forzaes y masacres. La xustificación principal de los perxuicios en contra de los xudíos n'Europa yera de base relixosa. La persecución algamó'l so primer picu mientres les Cruzaes. Na primer cruzada (1096) cientos y miles de xudíos fueron asesinaos cola llegada de les cruzaes. Este foi'l primer arranque cristianu de violencia antijudía n'Europa fuera d'España y foi citáu polos sionistes nel sieglu XI como la necesidá d'un Estáu d'Israel.
Nes segundes cruzaes (1147) los xudíos n'Alemaña fueron oxetos de numberoses masacres. Los xudíos fueron tamién oxetivos nos ataques de les cruciaes de los pastorcillos ente los años 1251 y 1320. Les cruzaes fueron asocedíes por espulsiones, ente elles, la espulsión de tolos xudíos ingleses nel añu 1290; la espulsión de 100 000 xudíos de Francia nel añu 1396; y l'espulsión de miles de xudíos d'Austria n'a l'añu 1421. Munchos de los xudíos espulsaos fuxeron a Polonia.
Na Europa medieval y renacentista, unu de los mayores factores que contribuyeron al aumentu del sentimientu antisemita y a les aiciones llegales ente les poblaciones cristianes foi la fervorosa predicación popular de les reformes de les órdenes relixoses, los franciscanos (especialmente Bernardino de Feltre) y los dominicos (especialmente Vincent Ferrer), quien percorrieron Europa y promovieron l'antisemitismu al traviés de los sos feroces advocaciones emocionales. A midida que la epidemia de peste negro diba afarando a Europa a mediaos del sieglu XIV, causando la muerte d'una gran parte de la población, los xudíos fueron usaos como chivu espiatoriu. Los rumores espardieron qu'estos yeren los causantes de la peste al traviés del envelenamientu antemanáu de les fontes d'agua. Cientos de comunidaes xudíes fueron estrozaes. Anque'l papa Clemente IV trató de protexelos por aciu la emisión de dos bula papales nel añu 1348, 900 xudíos fueron quemaos vivos n'Estrasburgu, ciudá qu'inda nun fuera afeutada pola plaga.
El sieglu XVII
Ente mediaos y fines del sieglu XVII la Mancomunidá de Polonia-Lituania (República de les Dos Naciones) foi afarada por numberosos conflictos, nos cualos la mancomunidá perdió un terciu de la so población (aproximao 3 millones de persones), y miles de xudíos atopar ente ellos. El primeru d'estos conflictos foi la Rebelión de Jmelnytsky, cuando los partidarios del atamán Bohdán Jmelnytsky masacraron a decenes de xudíos nes árees del este y del sur controlaes por esti postreru (güei día Ucraína). El númberu precisu de los muertos nunca va ser sabíu, pero l'amenorgamientu de la población d'esta dómina ta envalorada ente 100 000 y 200 000 persones, que tamién inclúi la emigración, fallecimientu por enfermedaes y el cautiverio nel Imperiu Otomanu.
Los inmigrantes europeos a Estaos Xuníos llevaron l'antisemitismu a dichu país a empiezu del sieglu XVII. Peter Stuyvesant, el gobernador danés de Nueva Ámsterdam, punxo en práutica planes pa torgar l'asentamientu de los xudíos nesta ciudá. Mientres la dómina colonial, el gobiernu americanu llindó los derechos políticu y económicu de los xudíos. Solo dempués de la revolución americana éstos llograron derechos llegales, incluyendo'l derechu del votu. Sicasí, les restricciones pa los xudíos n'Estaos Xuníos nunca fueron tan estrictes como n'Europa.
Iluminismo
En 1744, Federico II el Grande de Prusia llindó'l númberu de xudíos que teníen dexáu vivir en Wrocław a solo families xudíes "protexíes" y afaló a una práutica similar n'otres ciudaes de Prusia. En 1750 los xudíos "protexíos" fueron puestos ante l'alternativa de "abstenese del matrimoniu o abandonar Berlín".
María Teresa I d'Austria, l'archiduquesa d'Austria foi posiblemente la monarca más antisemita de la dómina yá que heredó tolos prexuicios tradicionales de los sos antepasaos a los qu'amestó otros nuevos por cuenta de la so fonda devoción relixosa. En 1750, ordenó a los xudíos a abandonar a Bohemia, pero depués camudó de postura cola condición de que los xudíos pagaren pola so realmisión cada diez años. Esta estorsión ye conocida como "malke-geld" (el dineru de la reina). En 1752, introdució la llei que llindaba a los xudíos a tener un solu fíu. En 1777 escribió sobre los xudíos: «Nun conozo mayor plaga qu'esa raza por cuenta de que la so falsedá, la so usura y la so avaricia ta llevándonos a la ruina. Poro, na midida de lo posible, los xudíos tienen de ser aisllaos y evitaos.» En 1782, Xosé II d'Habsburgu abolió la mayoría de les práutiques de persecución nel Toleranzpatent, cola condición que'l yidish y l'hebréu fueren esaniciaos de los rexistros públicos y que l'autonomía xudicial fuera anulada. Moses Mendelssohn escribió que "Dicha tolerancia… ye un xuegu entá más peligrosu na tolerancia que nuna persecución abierta".
En 1742, Rusia atayó los derechos a los xudíos del imperiu y considerar dende entós como población estranxera.
En 1772, la emperatriz Catalina II de Rusia forzó a los xudíos de la Zona d'Asentamientu a quedase nos sos shtetls y prohibió-yos tornar a los pueblos qu'habitaben antes de la división de Polonia. Un decretu de 3 de xineru de 1792 empecipió formalmente'l réxime de la empalizada d'establecimientu, según el cual los xudíos taben autorizaos a morar llibremente namái na parte más occidental del Imperiu y ensin averase a los grandes nucleos urbanos rusos. Esto empecipió una etapa d'antisemitismu informal que dexeneró en discriminación violenta nos últimos periodos del Imperiu.
Acordies con Arnold Ages, "les obres de Voltaire tán llenes de comentarios sobre los xudíos y el xudaísmu y la gran mayoría son negativos". Paul H. Meyers amestó: "Nun hai dulda de que Voltaire, especialmente nos sos últimos años, alimentó'l violentu odiu contra los xudíos y ye igual de ciertu que la so hostilidá… tuvo un considerable impautu na opinión pública de Francia". Trenta de los 118 artículos del Diccionariu Filosóficu de Voltaire taba rellacionáu colos xudíos y consistentemente describir en términos negativos.
L'antisemitismu islámico nel sieglu XIX
L'historiador Martin Gilbert escribió que foi nel sieglu XIX cuando la posición de los xudíos empioró nos países musulmanes. Benny Morris argumentó que'l fenómenu del llanzamientu de piedres a los xudíos polos neños musulmanes simboliza dicha degradación. Morris cita a un viaxante del sieglu XIX: "Vi a un homiquín de seis años d'edá, con una tropa de neños de solu trés y cuatro años enseñándo-yos a llanzar piedres a un xudíu, y un pilluelo cola mayor sangre frío avanzó escontra l'home y cuspió lliteralmente a la so gabardina. A too esto el xudíu viose obligáu a torase, si cutía al mahometanu valdríalu'l so vida".
A mediaos del sieglu XIX, J.J. Benjamín escribió sobre la vida de los xudíos de Persia, describiendo condiciones y creencies que se remontaben al sieglu XVI: "… ellos son obligaos a vivir en partes separaes de les ciudaes… So la sida de ser impuros, son trataos con muncha severidá y en casu d'entrar a una cai, habitada por musulmanes, son hostigados polos mozos y l'ensame con piedres y suciedá…".
L'antisemitismu contemporáneo o modernu
thumb|Caricatura antisemita austrohúngara de 1873. Col términu antisemitismu contemporáneo —tamién llamáu antisemitismu moderno—, faise referencia al antisemitismu surdíu na segunda metá del sieglu XIX n'Europa y que presenta importantes novedaes respeuto al antixudaísmu cristianu de los sieglos anteriores. La primera ye que los xudíos son consideraos como los enemigos de tol xéneru humanu —non yá de Cristu y de la so Ilesia, anque esa perceición caltiénse— yá que, según los nuevos antisemites, los xudíos punxeron en marcha una gran combalechadura mundial destinada a apoderar a tolos pueblos de la tierra. La segunda ye la mesma definición del xudíu, que dexa de ser identificáu con un grupu relixosu, pa pasar a selo d'una "raza", anque estos nuevos antisemites nun van dexar de recurrir a les vieyes acusaciones contra los xudíos —como profanadores d'hosties o autores de crimen rituales— mesmes de la tópica imaxe diabólica medieval del xudíu que sigue viva nel antisemitismu contemporáneo.
Na ellaboración del mitu de la combalechadura xudía desempeñó un papel esencial la novela Coningsby (1844) de Benjamin Disraeli —el futuru primer ministru británicu que yera d'orixe xudíu pero desconocía la relixón y la cultura hebrees— na que se fala de la esistencia d'un gobiernu mundial secretu de los xudíos que controla a los gobiernos, apodera les finances y remana al so antoxu a los socialistes y a los revolucionarios, y hasta a los xesuites. Otru jalón na construcción del mitu fueron les actividaes de l'Alliance Israelite Universelle fundada polos xudíos franceses p'ayudar a les comunidaes xudíes escorríes o en dificultaes, qu'alimentó la idea del xudíu cosmopolita ensin patria que namái se mueve en defensa de los sos propios intereses y que'l so fin ye apoderar el país que lu acueye.
Nos años 70 y 80 del sieglu XIX ye cuando l'antisemitismu contemporáneo desenvolver n'Alemaña, Austria-Hungría, Rusia, Francia ya Italia. N'Alemaña ye onde adquier un calter más claramente racista, ente que nel restu de los países predominó'l de raigañu cristianu. En Francia foi la publicación de la obra "La Francia xudía" d'Édouard Drumont la qu'impulsó'l movimientu antisemita —el llibru tuvo 145 ediciones en menos de dos años, y cincuenta más hasta 1914— qu'algamó'l so cenit na última década del sieglu con motivu del affaire Dreyfus.
Antisemitismu secular o racial
En 1850 el compositor alemán Richard Wagner publicó Das Judenthum in der Musik (El xudaísmu na música) ) sol seudónimu de K. Freigedank (K. Librepensamiento). L'artículu empezó con un ataque a los compositores xudíos, particularmente a los contemporáneos (y adversarios) de Wagner Felix Mendelssohn y Giacomo Meyerbeer, pero espandir a acusar a los xudíos de ser un elementu dañible y estraño na cultura alemana.
Tamién puede trate antisemitismu nos cuentos de los hermanos Grimm, publicaos ente 1812 y 1857. Los xudíos son principalmente carauterizaos como los villanos de la historia, como en "Un bon negociu" y "El xudíu nos escayos".
A mediaos del sieglu XIX vio un continuu acoso a los xudíos, especialmente nel este d'Europa so la influyencia zarista. Por casu, en 1846, 80 xudíos acometieron al gobernador de Varsovia pa caltener el derechu d'usar la so vistimienta tradicional, pero fueron darréu amonestados cortándo-yos el pelo y la barba forzadamente.
N'Estaos Xuníos, figures influyentes tales como Walt Whitman toleraben el fanatismu contra los xudíos. Mientres el tiempu nel que tuvo como editor del Brookling Eagle (1846-1848), el periódicu publicó esquises históriques nos cualos trazaben a los xudíos nuna forma negativa.
El Casu Dreyfus foi un infame eventu antisemita a finales del sieglu XIX y a empiezu del sieglu XX. Alfred Dreyfus, capitán del exércitu francés, foi acusáu en 1894 de revelar datos confidenciales a los alemanes. De resultes d'estos cargos, Dreyfus foi condergáu y sentenciáu a cadena perpetua na Islla del Diañu por delitu d'alta traición. En 1896, el coronel Georges Picquart, xefe del serviciu de contraespionaxe, comprobó que'l verdaderu espía fuera'l comandante Ferdinand Walsin Esterhazy. El fechu causó una gran movición ente los franceses, cola eleición pública de si Dreyfus yera culpable o non. L'Estáu Mayor negóse, sicasí, a reconsiderar la so decisión y sacó a Picquart de Francia destinándolo al norte d'África. L'escritor Émile Zola acusó al exércitu de malvar el sistema xudicial francés. Sicasí, el consensu xeneral sostenía que Dreyfus yera culpable: el 80% de la prensa de Francia condergar.
En 1898 el Tribunal Supremu volvió a entamar el casu, Dreyfus foi condergáu otra vegada, anque a diez años de trabayos forzaos, pero mentando qu'esistíen «circunstancies atenuantes». En 1906 la so inocencia foi reconocida oficialmente pola Corte de Casación al traviés d'una sentencia qu'anuló'l xuiciu de 1899 y Dreyfus foi reintegrado al exércitu col rangu de Comandante.
Sicasí, l'actitú mayoritaria de la población de Francia revela l'antisemitismu subxacente de tal periodu.
Adolf Stoecker, sacerdote luteranu, fundó en 1878 el partíu políticu antisemita y antiliberal llamáu'l "Partíu Cristianu-Social Obreru". Esti partíu siempres se caltuvo pequeñu y el so sofitu menguó depués de la so muerte, y la mayoría de los sos miembros xunir a grupos conservadores más grandes, como'l Partíu Nacional-Popular Alemán.
Dellos estudios consideren al ensayu de Karl Marx "Sobre la cuestión xudía" como antisemita, argumentando que nos sos escritos utilizó epítetos antisemites. Estos estudios argumenten que nos sos ensayos Marx oldea al xudaísmu col capitalismu. Dalgunos hasta sostienen que los ensayos influyeron al Nacional Socialismu y al antisemitismu soviético y árabe. El mesmu Marx tenía ascendencia xudía, y Albert Lindemann y Hyam Maccoby sostienen que taba avergoñáu de la so ascendencia. Otros argumenten que Marx sofitaba consistentemente a families xudíes de Prusia a consiguir igualdá de derechos políticos. Estos estudios argumenten que "Sobre la cuestión xudía" ye una crítica a los argumentos de Bruno Bauer nos cualos los xudíos tienen de convertise al cristianismu antes de ser desafiaos, y ye polo xeneral una crítica sobre los discursos de los derechos lliberales y el capitalismu.
Mikiharu Miyamoto
Mikiharu Miyamoto (宮本 樹明; ) ye un futbolista xaponés.
Antisemitismu
El sieglu XX
Ente 1900 y 1924, aproximao 1.75 millones de xudíos migraron a Estaos Xuníos, la mayor parte yera proveniente d'Europa del Este. Antes del añu 1900 los xudíos americanos formaben menos del 1% de la población pero alredor del añu 1930 formaben alredor del 3.5% de la población. Esti aumentu, combináu cola movilidá ascendente de dellos xudíos, contribuyó al resurdimientu del antisemitismu. Na primer metá del sieglu XX, n'Estaos Xuníos, los xudíos yeren discriminaos tocantes a emplegos, accesu a les zones residenciales y centros de recréu, membresías a clubes y organizaciones, y tamién nos cupos d'inscripción y posiciones d'enseñanza nos colexos y universidaes. Nel añu 1915, el linchamiento de Leo Frank por una notable ensame de ciudadanos en Marietta, Xeorxa focalizó l'antisemitismu nos Estaos Xuníos. Dichu caso tamién foi utilizáu pa llograr el sofitu a la renovación del Ku Klux Klan, que había estáu inactivu dende l'añu 1870.
A empiezu del añu 1940 l'aviador Charles Lindbergh y numberosos americanos destacaos llevaron a cabu'l Primer comité americanu n'oposición a cualquier participación na guerra contra'l fascismu.
Mientres la década de 1930, la Federación xermanu-americana entamó desfiles en Nueva York, onde los sos miembros usaben uniformes nazis y banderes cola cruz esvástica ente les banderes americanes. Col empiezu de la participación d'Estaos Xuníos na Segunda Guerra Mundial la mayoría de los miembros de la federación fueron asitiaos en campos de reclutamiento o fueron deportaos a finales de la guerra.
Hubo tamién disturbios raciales, como en Detroit nel añu 1943, que teníen como oxetivu'l saquéu y el quemar los negocios xudíos.
N'Alemaña, el nazismu lideráu por Adolf Hitler y el partíu nazi, que algamó'l poder el 30 de xineru de 1933, instituyó una llexislación represiva negando derechos civiles básicos a los xudíos. En 1935, Lleis de Núremberg prohibió les rellaciones sexuales y el matrimoniu ente "arios" y xudíos considerándolo como Rassenschande (vergüenza de la raza) y anuló la ciudadanía a tolos xudíos alemanes, incluyendo a los que fueren 1/4 o 1/2 xudíos (pasando a convertise oficialmente en "suxetos del Estáu").
En 1936, los xudíos fueron esaniciaos de toes los oficios, previendo que tuvieren dalguna influyencia n'educación, política, docencia universitaria ya industria. Ente la nueche del 9 al 10 de payares de 1938, tuvieron llugar una serie de pogromos conocíos como La Nueche de los cristales rotos (Kristallnacht), na cual munchos xudíos fueron asesinaos, les sos propiedaes fueron atacaes y sinagogues fueron amburaes.
El movimientu, la propaganda y les lleis antisemites fuéronse espardiendo n'Europa so la conquista del dominiu Alemán. N'Europa Oriental, el Tercer Reich obligó a los xudíos a vivir en guetos como en Varsovia, Cracovia, Leópolis, Lublin y Radomsko.
Dempués de la invasión de la Xunión Soviética en 1941, llevar a cabu l'asesinatu masivu, dirixíu pol Einsatzgruppen (grupos operativos), dando fin al xenocidiu sistemáticu ente los años 1942 y 1945: l'Holocaustu. Once millones de xudíos fueron l'oxetivu de la exterminación nazi, y aproximao seis millones de xudíos fueron asesinaos.
L'antisemitismu foi comúnmente utilizáu como un preséu de conflictos personales, empezando col conflictu ente Josif Stalin y Lleón Trotski y siguiendo al traviés de numberoses teoríes de combalechadura espublizaes pola propaganda oficial. L'antisemitismu na Xunión Soviética algamó nuevos visos depués del añu 1948 mientres la campaña en contra los "cosmopolites desarraigados" (eufemismu de "Xudíu"), na que numberosos poetes, escritores, pintores y escultores de la llingua idish fueron asesinaos o arrestaos. Esto remató no conocío como'l Intriga de los médicos (1952-1953). Una propaganda antisemita similar en Polonia provocó la fuxida de sobrevivientes xudíos polacos del país.
Darréu a la guerra, el pogromo de Kielce y los acontecimientos de marzu de 1968 na Polonia comunista representaron incidentes antisemites n'Europa. La violencia anti-xudía na Polonia de la posguerra tien los rumores de los libelos de sangre como tema común.
Nel añu 1965, el Papa Pablo VI promulgó un decretu papal d'eslleir el cultu a Simón de Trento, y el santuariu alzáu a este foi esmanteláu.
Situación actual
En marzu de 2008, un informe del Departamentu d'Estáu d'Estaos Xuníos estableció qu'hubo un aumentu d'antisemitismu alredor del mundu y que sigue persistiendo tantu la manifestación antisemita antigua como moderna.
Un reporte del añu 2012 presentáu pola Oficina de Democracia, Derechos Humanos y Trabayu del Departamentu d'Estáu d'Estaos Xuníos, tamién reparó un aumentu continuu del antisemitismu nel mundu y estableció que la negación del holocaustu y l'oposición a la política israelina munches vegaes son usaes pa promover o xustificar al evidente antisemitismu.
Mitu del deicidio
El deicidio –l'asesinatu de Dios– ye'l mitu antisemita más antiguu y el más importante, hasta la irrupción del actual mitu sobre la dominación mundial. La so base ta nuna interpretación trinitaria de. Nesti pasaxe los habitantes de Xerusalén lideraos pol sumu Sacerdote Caifás esíxen-y a Pilatos que condergue a Xesucristu. Según la doctrina de la trinidá, el matar a Jesús equivaldría a matar a Dios mesmu fechu carne. El mitu del deicidio foi invocáu per vegada primera por Melitón, obispu de Sardes, hacia l'añu 150: «Dios foi asesináu, el Rei d'Israel foi muertu por una mano israelita.» Mientres sieglos, esto foi repitíu, xeneración tres xeneración y, anque nunca foi doctrina oficial de la Ilesia, taba tan enraigonáu nos sermones cristianos que'l Conciliu Vaticanu II, en 1965, tuvo qu'ocupase d'ello. Na so declaración Nostra Aetate dispunxo que «nun puede ser imputáu indistintamente nin a tolos xudíos qu'entós vivíen, nin a los xudíos de güei. Nun s'hai de señalar a los xudíos como feltronos de Dios y malditos». Gracies al conciliu y a les tayantes intervenciones papales (tantu Xuan XXIII como Xuan Pablo II opunxéronse viviegamente al tradicional antisemitismu), pero tamién a la perda de centralidad de les disputes relixoses nes sociedaes occidentales, el mitu del deicidio ta en franca retirada.
La traición de Judas
Judas Iscariote pasó a la tradición cristiana posterior como'l traidor por antonomasia. La perceguera popular escontra'l personaxe esprésase fielmente na quema, apedriadura o linchamiento ritual de numberosos moñecos llamaos Judas en Antroxu, Selmana Santa, añu nuevu o otres fiestes populares en distintes celebraciones d'España y Hispanoamérica. Esta perceguera escontra Judas, y tamién escontra los sacerdotes xudíos que contrataron los sos servicios, foi esviada por que contribuyera al antisemitismu, facilitando la formación d'un estereotipu negativu sobre'l pueblu xudíu. A ello ayudó la semeyanza ente'l nome de persona Judas y la pallabra xudíu, términu que deriva del nome del reinu de Xudá (del hebréu יְהוּדָה, Yehudá, fíu de Jacob). La xeneralización tuvo ésitu a pesar de qu'evidentemente Judas nun yera l'únicu xudíu ente los apóstoles, de que los demás apóstoles xudíos nun traicionaron a Jesús y de que'l mesmu Jesús foi xudíu.
Lleendes antisemites
Lleendes con calter antisemita, espublizaes en tradiciones occidentales. Ente les más conocíes tán la lleenda del xudíu errante y les lleendes sobre Judas.
Libelo de sangre
Básicamente, consiste na acusación de que los xudíos asesinen a non xudíos (n'especial cristianos, o bien neños, tanto propios como ayenos) col fin d'utilizar la so sangre na Pascua o n'otros rituales. Hubo cientos de libelos basaos nesta creencia, con nueves variantes que se diben incorporando a lo llargo de los sieglos. Una primer versión ta documentada en 1182 en Zaragoza (España) y acabó incluyéndose en El Códigu de los siete partíes (1263): «Oyimos dicir qu'en ciertos llugares mientres el vienres Santu los xudíos secuestren neños y asitiar burlonamente na cruz». Nun yeren simples lleendes pa entretener a l'audiencia: esos mitos exercieron de desencadenantes de numberoses persecuciones, asañamientos y crímenes. Les espulsiones de xudíos diben precedíes d'un clima contrariu creáu por aciu esta clase de libelos.
A pesar de les sos variantes, tolos libelos de sangre siguen un esquema asemeyáu:
Otru mitu rellacionáu col libelo de sangre ye'l de la profanación de la hostia», que consistía n'acusar a los xudíos de robar les hosties de la sacristía col fin d'acoradales» y reeditar el sufrimientu de la pasión y el deicidio. Solía tener igualmente consecuencies nefastes pa los xudíos en forma de persecuciones y matances. Un exemplu ye la celebración en Segovia d'una supuesta profanación en 1415 que, dizse, provocó un terremotu y que se saldó cola confiscación de la sinagoga y l'execución de los rabinos.
Mitu del dominiu mundial
thumb|Edición alemana del El xudíu internacional de [[Henry Ford.]] Yá en 1807 el canónigu xesuita de la Catedral de Notre-Dame, Agustín Barruel, sollertó al gobiernu francés alrodiu de una supuesta intriga xudía internacional «que tresformaría ilesies en sinagogues». Sicasí, la plasmación más conocida d'esti mitu son Los protocolos de los sabios de Sion, un libelo escritu en 1902 que, magar que sábese falsu de forma fehaciente, sigue siendo reeditáu ensin fuelgu, especialmente nos países árabes. Hai otres variantes bien estendíes del mitu del dominiu mundial, como son la combalechadura xudeomasónica» (utilizada de forma recurrente pol réxime franquista) o la del «lobby xudíu» (la pretensión de que «los xudíos» son un ente homoxéneu qu'actúa coordinadamente a nivel mundial), esta postrera especialmente vixente ente la izquierda política y, polo xeneral, ente los partidarios de les teoríes de la combalechadura.
Antisemitismu actual
Mientres al añu 2013 hubo un aumentu de reportes antisemites mundial. L'Axencia de Derechos Fundamentales de la Xunión Europea (FRA), publicó un estudiu sobre la situación del antisemitismu.
L'estudiu foi realizáu en 8 países principales d'Europa nos cualos viven el 90% de la población xudía europea, aproximao un millón de xudíos: Bélxica, Francia, Alemaña, Hungría, Italia, Letonia, Suecia y el Reinu Xuníu. Na encuesta participaron cuasi 6.000 persones. Ente les principales resultaos puede vese qu'un 76% de los participantes siente que l'antisemitismu empioró nos postreros 5 años. Según los datos llograos nel estudiu un 77% de los fechos de violencia verbal o físiques nun son denunciaos pola baxa probabilidá de que tales denuncies sían trataes. 38% de los xudíos entrevistaos dicen nun salir a la cai con símbolos xudíos tales como la Estrella de David. El 33% tarrecen sufrir un ataque antisemita. El 25% sufrieron mientres l'últimu añu a lo menos un insultu verbal y el 50% tarrecen sufrir dalgún tipu d'insultu o acoso a lo llargo del siguiente añu. Ente los países nos cualos atópase'l mayor aumentu d'antisemitismu tán Hungría, Francia, Bélxica, y Suecia.
L'antisemitismu n'Internet, tamién ye un problema de los últimos años. 75% de los encuestaos nel estudiu FRA, ven al antisemitismu en sitios d'Internet tales como YouTube, blogues y redes sociales ente otros. Esto ye un problema latente nos sos países y aumentó nos postreros 5 años.
Fora de les redes sociales, cabo destacar la esistencia de páxines d'Internet antisemites bien populares que funcionen ensin perturbación dalguna.
A fines del 2013, arrobinar en Francia y depués n'otros países d'Europa y del mundu polo xeneral, el Quenelle, xestu creáu por Dieudonné M'bala M'bala (brazu estendíu escontra baxo como un saludu nazi invertíu y l'otru brazu cruzáu). Dichu xestu arrobinóse rápido al traviés del internet y principalmente nes redes sociales. Xeneralmente'l xestu ye fechu provocativamente en cercaníes de xudíos o llugares significativos pa la relixón xudía: sinagogues, campusantos, y llugares de conmemoración del Holocaustu. Tal xestu llegó inclusive al deporte cuando'l futbolista de la lliga inglesa Nicolas Anelka celebró unu de los sos goles cola tal xestu xenerando una gran polémica.