cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Muga de Sayago
Ermita de Fernandiel
Llunes de Pascua de Resurrección el pueblu allega en procesión a recoyer a la Virxe de l'Asunción pa llevala a la ilesia parroquial. Pela mañana sale la procesión de la ilesia precedida pol pendón blancu, sobre'l que los quintos asitiaron pela mañana ceo un ramu verde de "cornicabra", como equí llámase la rusca. Detrás caminen los que porten la Virxe del Amor Formoso (o Virxe de les Moces) enriba d'andar y los devotos cantando cantares a la Virxe.
40 Persei
40 Persei ye una estrella blancu-azulada de la secuencia principal de tipu espectral B0.5V. Ye bien caliente, algamando'l so temperatura efectivo los 28.700 K. La so lluminosidá ye 23.600 vegaes superior a la lluminosidá solar y una gran parte de la so enerxía ye radiada como lluz ultravioleta. Tien un radiu 6,2 vegaes más grande que'l radiu solar y el so periodu de rotación ye inferior a 10 díes. Con una masa de 14 mases solares devasa la llende a partir del cual les estrelles rematen la so vida españando como supernoves. Por ello, dempués de que 40 Persei complete'l so nucleu d'heliu, va aumentar en tamañu hasta convertise nuna superxigante colorada que va fundir el so heliu interior, al traviés de neón, magnesiu y azufre, pa formar n'última instancia fierro. Puesto que la fusión nuclear nun puede progresar más allá del fierro, va producise'l colapsu del nucleu y l'esplosión en forma de supernova. La edá actual de 40 Persei ye de cuasi 12 millones d'años.
Al igual qu'otres estrelles de la constelación como Menkib (ζ Persei) o X Persei, 40 Persei forma parte de l'Asociación estelar Perseus OB2. Alcuéntrase a 1055 ± 72 años lluz de distancia del Sistema Solar.
Muga de Sayago
Ermita de Fernandiel
Bien comíos y bebíos, báillase la xota, el charru y el agarrao al son de la flauta y el tamboril y si el tiempu acompaña xueguen neños y mayores a xuegos tradicionales como la lluria-tira, la comba o'l pañuelu. Al toque de "la campanina" toos vuelven a la ermita: sale la procesión cola Virxe de l'Asunción y la de les Moces escontra'l pueblu. El pendón vuelve per delantre, depués la cruz de Fernandiel y la pendonica verde y colorada, más tras la Virxe de l'Asunción y d'últimes la de les Moces. Rezar el rosariu pel camín y al llegar a la ilesia parroquial del pueblu canta la salve con devoción.
Cruceros
Esisten numberoses cruces pedreses nesti conceyu, vamos atópase en casi tolos caminos, siendo dalgunes d'elles d'especial guapura. D'elles destaquen l'asitiada en direición a la ermita de Fernandiel, otra na ruta escontra Villar del Buey y, cuantimás pola so guapura, el cruceru instaláu na plazuela de la Ilesia. D'esti postreru hai que destacar la gran orixinalidá nel so diseñu, formada por una columna cilíndrica rematada en pedestal sobre'l que s'atopen cuatro volutes calaes que, de la mesma, suxeten una minúscula columna sobre la que se sofita la delgada cruz del remate. Ésta, a pesar d'escarecer d'iconografía, hai de ser considerada como un exemplar d'especial interés.
Pyronia bathseba
Pyronia bathseba ye una caparina de la familia de les Nymphalidae. (Fabricius, 1793). Habita na Península ibérica (escasa en zona cantábrica), Francia, Marruecos y Arxelia.
Hábitat
Puede vese esnalando en fasteres, zones abruptes y arbustives, frecuentemente en monte abiertu. Les sos canesbes aliméntense de gramínees, particularmente del xéneru Brachypodium. Vuela de 300 a 1700 metros.
Periodo de vuelu
Univoltina, Fin d'abril a xunetu, según la llocalidá.
Bioloxía
Brachypodyum sylvaticum, B.phoenicoides, Poa trivialis.
Aspeutu
Tien l'anversu anaranxáu con cantu marxinal marrón bastante anchu y un gran ocelu nel ápiz de doble pupila blanca. Presenta ocelos menores na nala posterior. El machu presenta una marcada androconia. L'aviesu ye marrón escuru na base, con ancha banda posdiscal blancu-mariella siguida de cinco ocelos negros de pupila blanca arrodiaos de mariellu.
Especies asemeyaes son la Pyronia tithonus, con pequeños ocelos nel aviesu y ensin ellos nel anversu de la nala posterior y qu'habita nel norte d'Europa, y la Pyronia cecilia, ensin ocelos nes ales posteriores.
Tamañu
Tien un valumbu alar de 36–38 mm. Vuela de mayu a xunetu, dependiendo de la llocalización.
Ciclu vital
Les canesbes aliméntense de plantes de gramínees de la familia de les Poaceae, principalmente de la especie Brachypodium.
Francis Abascal
Francisco José Abascal Alonso, conocíu como Francis Abascal, ye un xugador y entrenador de fútbol asturianu retiráu que xugaba de defensa.
Tours
Tours ye una ciudá francesa, capital del departamentu d'Indre-et-Loire. La so población ye de 142.000 habitantes, y la población del conxuntu de la so área metropolitana ye de 297.631 habitantes.
Los sos habitantes llámanse los Tourangeaux y les Tourangelles (antiguamente los Turons y les Turonnes). La rexón ye davezu llamada "El xardín de Francia". Tours ye clasificada comu "Ciudá d'Arte y d'Historia". Ye atravesada por el ríu Loira.
Susan B. Anthony
Susan Brownell Anthony foi una feminista y sufraxista d'Estaos Xuníos. Defensora de los derechos civiles, xugó un importante papel na llucha polos derechos de la muyer y el derechu de votu femenín nel sieglu XIX n'Estaos Xuníos.
Susan Anthony y otres 14 muyeres consiguieron rexistrase pa les eleiciones presidenciales de 1872 y votar. Fueron arrestaes una selmana dempués por votar illegalmente.
Viaxó dellos miles de quilómetros al traviés de los Estaos Xuníos y Europa dando de 75 a 100 discursos per añu sobre'l sufraxu y el derechu de la muyer al mesmu mientres 45 años aproximao. Viaxó en carruaxes, vagones, trenes, mules, bicicletes, dilixencies, tresbordadores y, n'ocasiones, en trinéos.
Finó en Rochester, Nueva York, el 13 de marzu de 1906. Anguaño, los sos restos atópense soterraos nel campusantu de Mount Hope.
Referencies
miniaturadeimagen|Páxina 2 de la carta escrita por Susan B. Anthony a favor del Derechu de Votar de la Muyer
Giro d'Italia 1930
La 18ª edición del Giro d'Italia apostar ente'l 17 de mayu y el 8 de xunu de 1930, con un percorríu de 15 etapes y 3907 km, que'l vencedor completó a una velocidá media de 23,878 km/h. La carrera empezó en Messina y terminó en Milán.
Tomaron la salida 115 participantes, de los cualos 67 terminaron la carrera.
Per primer vegada, el Giro llega a Sicilia, onde s'apuesten los trés primeres etapes.
Luigi Marchisio, vencedor de dos etapes, foi'l ganador d'esta edición, quedando per delantre de Luigi Giaccobe y Allegro Grandi.
Segunda guerra civil liberiana
La Segunda guerra civil de Liberia empezó en 1999 cuando un grupu rebalbu sofitáu pol gobiernu de la vecina Guinea, los LURD de Sekou Conneh, invadió'l norte liberianu.
Desenvolvimientu
En 1997, el pueblu liberianu escoyó a Charles Taylor como presidente dempués de qu'él entró na capital, Monrovia, pola fuercia. El malestar implícito manifestáu mientres finales de los años 1990 ye emblemáticu na decadencia económica nacional aguda y la venta frecuente de diamantes y madera en cuenta de armes portátiles.
Tres les eleiciones nes que Taylor foi escoyíu presidente llogróse la desmovilización de los combatientes y la pacificación del país. Pero otros líderes fueron obligaos a dexar el país, y delles fuercies de ULIMO reformaes como'l LURD, qu'empezó a lluchar nel El Condao Lofa coles mires de desestabilizar el gobiernu y ganar el control de los campos de diamante locales, empecipiando la guerra. Los años d'enfrentamientos, coneutaos col vuelu de la mayor parte de negocios, atayaren l'actividá económica formal.
A principios de 2003, un segundu grupu rebalbu, el MODEL, al mandu de Thomas Nimely, surdió nel sur, y ente xunu y xunetu d'esi añu, el gobiernu de Charles Ghankay Taylor namái controlaba una tercer parte del país.
Ente'l 14 de xunetu y el 18 d'agostu el LURD sitio la capital, Monrovia, so control del gobiernu. La batalla costó la vida de más d'un millar de civiles solo terminó cola intervención de fuercies internacionales que detuvieron los combates y empecipiaron los procesos de paz.
La guerra terminó n'ochobre de 2003, cuando les Naciones Xuníes y los militares estauxunidenses intervinieron pa parar l'asediu calteníu polos rebeldes a Monrovia (18 de xunetu-14 d'agostu d'esi añu) y desterrar a Charles Taylor a Nixeria. En 2005 se relizarón eleiciones democrátiques, les primeres dende 1980. La nueva presidenta, Ellen Johnson-Sirleaf, foi investida nel so cargu en xineru del añu siguiente y el Gobiernu de Transición Nacional de Liberia terminó la so poder.
Adrián López Álvarez
Adrián López Álvarez ye un. Ye'l xugador español que más goles anotó nuna mesma temporada en competición europea. Mientres la Europa League 2011-12 llogró anotar 11 goles qu'ayudaron al so club a consiguir el títulu.
Adrián debutó como futbolista nel Real Uviéu en 2005 con tan solo 17 años. Fichó pol Deportivo de La Coruña pel branu de 2006 col que debutó en Primer División. Cinco años dempués fichó pol Atlético de Madrid con quien consiguió la Europa League y la Supercopa d'Europa en 2012, la Copa del Rei en 2013 y la Lliga en 2014.
Inicio
Empezó como futbolista nel Club Deportivo Covadonga pasando n'edá cadete a les categoríes inferiores del Real Uviéu. Debutó en Segunda División B mientres la temporada 2005-06 con tan solo 17 años, de la mano d'Antonio Rivas. Apostó un total de 30 partíos y marcó 3 goles. Nel branu de 2006 foi ficháu pol Deportivo de La Coruña anotando'l so primer gol en Primer División nun partíu de Lliga contra'l FC Barcelona. La temporada 2007-08 empezar nel equipu coruñés anque se foi vencíu al Deportivo Alavés de Segunda División nel mercáu d'iviernu. Nel club vascu anotó tres goles qu'ayudaron al equipu a caltener la categoría. Na campaña 2008-09 foi vencíu nuevamente, esta vegada al Málaga, onde marcó tres goles en 28 partíos xugaos.
Vuelta a La Coruña
En 2009 tornó al Deportivo de La Coruña consiguiendo afitase nel equipu titular y ameyorando les sos cifres goliadores. Sicasí, l'equipu coruñés terminó baxando a Segunda División a la fin de la temporada 2010-11.
Anque'l so contratu remataba'l 30 de xunu de 2011, el Deportivo de La Coruña decidió prorrograrlo unilateralmente. La Lliga Nacional de Fútbol Profesional y la Real Federación Española de Fútbol designaron un árbitru pa resolver esti conflictu y el so resolución dexó ensin efeutu esta ampliación de contratu. Finalmente, el 19 de xunetu de 2011 l'Atlético de Madrid anunció oficialmente'l so fichaxe.
Ésitu européu
El 28 de xunetu de 2011 debutó cola camiseta raxona nel partíu d'ida de la tercer ronda de clasificación de la UEFA Europa League, rematando l'alcuentru con una victoria atlética por dos a unu; Adrián participó nos dos goles dando dos tales asistencies a José Antonio Reyes. Na vuelta, el 4 d'agostu, invirtiéronse tornar y foi Adrián el que consiguió'l so primer gol en competición europea a pase de Reyes. El partíu remató con victoria del Atlético de Madrid por cero a dos, consiguiendo'l pase pa xugar la cuarta ronda del tornéu.
Col gol que consiguió'l 15 de marzu de 2012 nel partíu de vuelta de los octavos de final de la Europa League convirtióse, empatáu con Vavá, nel roxiblancu que más tantos anotara mientres una mesma temporada nun tornéu européu. El so octavu gol significó'l primeru ante'l Beşiktaş na victoria final por cero a trés que dexaba la eliminatoria con un resultáu global favorable al Atlético de Madrid por seis a unu. Nel partíu de vuelta de la siguiente ronda anotó ante'l Hannover 96 el gol que-y convirtió, en solitariu, nel roxiblancu que más tantos anotara mientres una mesma temporada nun tornéu européu con 9 goles. El so gol significó'l momentaneu cero a unu d'un partíu que remató por unu a dos dando'l pase a los roxiblancos a la semifinal por un global de cuatro a dos. El 26 d'abril, nel partíu de vuelta de les semifinales de la Europa League ante'l Valencia, Adrián anotó un nuevu gol que-y convirtió nel xugador español que más goles anotó nuna temporada en competiciones internacionales. El so gol certificó la victoria del Atlético por cero a unu y la clasificación a la final por un global de cinco a dos. En felicidá final, el 9 de mayu de 2012, consiguió'l so primer títulu col conxuntu raxón proclamándose campeón de la Europa League al vencer por trés goles a cero al Athletic Club.
Como campeón de la Europa League, l'Atlético de Madrid apostó'l 31 d'agostu de 2012 la Supercopa d'Europa frente al Chelsea, campeón de la Champions League. En felicidá final, l'Atlético de Madrid proclamóse campeón al vencer al equipu inglés por cuatro goles a unu. Adrián foi titular y asistió a Falcao nel minutu 6 por qu'anotara el cero a unu.
Irregularidá
Mientres la temporada 2012-13 l'actuación d'Adrián baxó dellos enteros al respective de la campaña anterior na qu'amosara un nivel bien alto. Empezó la temporada físicamente un pasu per debaxo de los sos compañeros por cuenta de la so participación nos Xuegos Olímpicos y esa diferencia xunto al gran nivel amosáu polos otros dos delanteros del equipu, Diego Costa y Radamel Falcao, fixeron habitual nun ve-y nes alliniaciones titulares del equipu.
El club amosó una gran regularidá na Lliga que lu llevó a acabar terceru y consiguir la clasificación pa la Champions League 2013-14. Na Copa del Rei realizó una gran actuación que lu llevó a xugar la final el 17 de mayu frente al Real Madrid nel estadiu Santiago Bernabéu. El Real Madrid adelantróse primeru pero l'Atlético de Madrid igualó l'alcuentru. Col empate a unu llegóse a la fin del tiempu reglamentariu y na prórroga l'Atlético de Madrid adelantrar nel 98 y de esta forma proclamóse campeón de la Copa del Rei venciendo por dos a unu. Adrián nun foi titular pero saltó al campu nel descuentu de la primer parte de la prórroga.
Campeón de Lliga
Mientres el branu de 2013 hubo delles noticies qu'asitiaron a Adrián fuera del club colchoneru. Les más clara paeció ser un alcuerdu de cesión ente l'Atlético de Madrid y el Mónaco condicionáu a que l'Atlético atopara un sustitutu antes del zarru del mercáu de fichaxes. Finalmente, esto nun asocedió, Adrián permaneció nel equipu y el 17 d'avientu anunció la renovación del so contratu hasta 2018.
A la fin de la temporada, na última xornada, l'Atlético de Madrid proclamóse campeón de Lliga empatando a unu col Barcelona nel Camp Nou. Adrián nun foi titular pero nel minutu 16 Diego Costa mancóse y el xugador asturianu tuvo que saltar al campu.
Na Lliga de Campeones l'Atlético de Madrid apostó'l 24 de mayu de 2014 la final frente al Real Madrid. De nuevu, Adrián nun foi titular, pero ante la recaída de Diego Costa nel minutu 9, tuvo que volver saltar al campu.
Porto
El 12 de xunetu de 2014 anuncióse qu'Adrián fichara pol Porto. Debutó na segunda xornada de Lliga como titular na victoria por cero a unu ante'l Paços Ferreira. Na primer xornada de la Lliga de Campeones, Adrián anotó'l so primer gol cola camiseta del club portugués. El Porto venció al BATE Borisov por seis a cero y Adrián anotó'l quintu siendo este l'únicu gol na temporada y siendo titular en tan solo 8 partíos.
Villarreal
L'últimu día de fichaxes, anuncióse qu'Adrián yera vencíu mientres una temporada al Villarreal Club de Fútbol mientres una temporada. Debutó col club el 13 de setiembre na tercer xornada de Lliga. Adrián saltó al campu nel minutu 80 en sutitución de Bakambu na victoria por unu a trés ante la Granada.
Deportivo de La Coruña
Vuelta al Deportivo de La Coruña El 10 d'agostu de 2017 el Deportivo de La Coruña fai oficial el fichaxe en calidá de vencíu por una temporada del Porto
Seleición nacional
Foi internacional cola Seleición de fútbol d'España dos veces anotando un gol.
Categoríes inferiores
Apostó'l Mundial Sub-20 de 2007, celebráu en Canadá, cola Seleición española sub-20. Llogró la Bota de plata en rematando segundu máximu goliador del tornéu, con 5 tantos. En 2009 participó na Eurocopa Sub-21, apostada en Suecia, cola Seleición de fútbol sub-21 d'España.
El 25 de febreru de 2012 recibió la citación pa los Xuegos Olímpicos de Londres 2012 y el 3 de xunetu foi convocáu na llista previa de 22 xugadores pa representar a la Seleición española. Díes dempués foi incluyíu na llista definitiva de 18 xugadores que viaxaron a Londres. Ellí, l'actuación de la seleición española foi decepcionante nun consiguiendo pasar de la primer fase y tan solo llogrando un empate nun grupu nel que taben les seleiciones de, y. Adrián apostó los trés partíos como titular.
Seleición absoluta
El 15 de mayu de 2012 foi convocáu per primer vegada cola Seleición española absoluta pa los siguientes amistosos ante y. Debutó ante'l primeru d'ellos el 26 de mayu anotando un gol.
Títulos internacionales
(*) Incluyendo la Seleición.
Segunda Guerra Matabele
La Segunda Guerra Matabele ye tamién conocida como Rebelión de Matabelandia o Primer Chimurenga, llibrar ente 1896 y 1897 y enfrentó a la Compañía Británica de Sudáfrica (British South Africa Company, BSAC) colos ndebele (matabeles).
En marzu de 1896, los ndebeles/matabeles alzar contra l'autoridá de la BSAC al mandu de Mlimo, un líder espiritual que convenciera a los matabeles y shones de que los colonos (unos 4.000 nesos años) yeren responsables de les seques, plagues de llagostes y la peste del ganáu que daquella afaraben diches tierres. Mlimo dicíase que yera d'unos 60 años, de piel bien escuro, de traces afilaes, los informes de noticies estauxunidenses de la dómina describir con una mirada cruel y astuto.
La llamada de Mlimo a les armes foi bien oportuna, pocos meses antes l'alministrador xeneral de Matabelandia, Leander Starr Jameson, unviara la mayor parte del so armamentu y tropes a lluchar contra'l Transvaal nuna espedición que fracasó, lo que dexara contornes enteres indefenses. Con poques tropes pa sofitalos, los colonos construyeron rápido una Laager (fuerte usando los carros) nel centru de Bulawayo y montaron patrulles con Frederick Russell Burnham, Robert Baden-Powell, y Frederick Selous. Envalórase que 50.000 Matabele retirar al so bastión de la Matobo Hills cerca de Bulawayo, una rexón que se convirtió nel escenariu de los combates más encarnizados contra patrullar de los colonos blancos. Los británicos unviaron tropes darréu, pero tardaron dellos meses en lliberar los principales asentamientos de los sos cercos y en someter a los rebeldes.
Poco dempués d'enterase del asesinatu de Mlimo, Cecil Rhodes con valentía entró desarmáu na fortaleza nes llombes de Matobo Matabele y convenció alimpi (Guerreros armaos en zulú) por que depongan les armes, poniendo asina fin a la Segunda Guerra Matabele.
Orixe de escultismu
En xunu de 1896, el Xeneral Frederick Carrington ordenó al Mayor Robert Baden-Powell qu'empecipiara un plan pa ganar a los violentos indíxenes matabeles qu'acosaben tola zona cercana a Bulawayo, onde s'asitiaba'l cuartel xeneral militar. Baden-Powell atopó munches torgues pa empecipiar la guerra, principalmente pola inaccesibilidá de los Montes Matobo, onde s'abelugaben les impis (fuercies de combate) matabeles. Con ayuda de Frederick Russell Burnham, esplorador militar estauxunidense y xefe d'esploradores (fuercies especiales) del exércitu británicu, llogró faer unes esquises del territoriu nos que se señalaben los escondites de los matabeles, lo que foi decisivu nel so sometimientu. De la rellación ente dambos militares surdiríen en Baden-Powell les idees que dieron l'orixe al escultismu.
Alternanthera sessilis
Alternanthera sessilis ye una especie de planta acuática perteneciente a la familia de les amarantacees. Úsase como planta d'aquarium. Distribúise per tol mundu. thumb|240px|Inflorescencia
Descripción
Esta especie ta clasificada como una meruxa en delles zones del sur de los Estaos de los EE.XX.. Polo xeneral (pero non siempres, especialmente n'árees d'altu mugor onde puede inclusive ser un xardín de meruxes) alcuéntrase en llugares húmedos o moyaos. Esta ye una yerba perenne con tarmos postraos, raramente ascendente, de cutiu los raigaños nos nuedos. Les fueyes obovaes a llargamente elíptiques, de xemes en cuando linear-llanceolaes, de 1-15 cm de llargu, 0.3-3 cm d'anchu, glabres a escasamente vellosas, pecíolus de 1-5 mm de llargu. Les flores atopar n'espigues sésiles, con bráctees y bractéoles blancu brillante.
Aerva lanata confundir de cutiu con Alternanthera sessilis, tamién ye de la familia Amaranthaceae, y tien una apariencia similar. Nuna observación cuidadosa te vas dar cuenta de que les flores de A. sessilis tán asitiaes sobre'l renuevu y la so forma ye redonda.
Propiedaes
Les fueyes utilícense como una verdura. Los biltos y les fueyes cómense como un vexetal nel sureste d'Asia. De xemes en cuando cultívase p'alimentu o pal so usu nos floritos.
Ye diurética, tónica y de refrigeración. El zusmiu d'esta planta, considérase beneficiosu pa los güeyos, ye un ingrediente na fabricación d'aceites melecinales pal pelo y Kohl. La variedá colorada d'esta planta ye una planta de xardín común de cobertoria, que tamién s'utiliza como verdura culinaria.
Taxonomía
Alternanthera sessilis describióse por (L.) R.Br. ex DC., y espublizóse en Catalogus plantarum horti botanici monspeliensis 77. 1813. Alternanthera: nome xenéricu que remanez del llatín alternans, que significa "alternando" y anthera, que significa "antera", faciendo referencia a la estructura floral, na que los estames con antera alternen con estaminodios ensin antera.
sessilis: epítetu llatín que significa "ensin peciolu".
Saincaize-Meauce
Saincaize-Meauce ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Francisco Pérez Muñiz
Francisco Pérez Muñiz foi un relixosu dominicu, teólogu, filósofu, profesor universitariu y escritor asturianu.
Biografía
Nació na llocalidá asturiana de Corniana, nuna familia d'humildes llabradores. Empecipió a estudiar n'Humanidaes, nel colexu de San Xuan Bautista en Courias (1916-1920). En tomando l'hábitu de la Orde de Santu Domingo (30 d'agostu de 1920) en Courias, siguió ellí los estudios de Filosofía (1921-1923), realizando'l cuartu cursu na Universidá Pontificia de Salamanca (1923-1924), y concluyendo los cursos de Teoloxía nel conventu de San Esteban en Salamanca (1924-1929), onde llogró'l grau de llector en Teoloxía y ordenóse sacerdote.
Entamó la so carrera docente nel antiguu conventu de Courias, enseñando Metafísica ya Historia de la Filosofía Antigua y Media (1929-1930). Siguió nel conventu salamanquín de San Esteban (1930-1935) impartiendo les asignatures de Metafísica, Teodicea, Apologética y Teoloxía Dogmática. Y prosiguió nes Facultaes de Filosofía y de Teoloxía de la Universidá Pontificia de Santu Tomás d'Aquinu (1935- 1959). Enantes, la Guerra civil española sorprendiólu de vacaciones n'España, onde foi fechu prisioneru. Mientres esi tiempu estudió matemátiques y llingua aramea.)
En acabando la guerra civil española, regresó a Roma onde continuó enseñando nel Angelicum hasta que l'españíu de la Segunda Guerra Mundial sosprendiólu n'España. En Madrid, ensin poder tornar a Roma, foi profesor de Teoloxía Dogmática d'Álvaro del Portillo, José María Hernández Garnica y José Luis Múzquiz —los tres primeros miembros del Opus Dei— que se ordenaron el 24 de xunu de 1944.
En 1946 la Orde dio-y el títulu de maestru en Teoloxía. Pérez Muñiz escribió diversos artículos en Revista Española de Filosofía, en Ciencia Tomista y en La Vida Sobrenatural y contribuyó dafechu a la publicación del testu billingüe de la Summa theologiæ de Santu Tomás d'Aquinu, ediyada pola Biblioteca d'Autores Cristianos. Pérez Muñiz redactó les introducciones particulares, anotaciones y apéndices a los volumes I y III.
N'acabando'l cursu académicu 1958/59 enfermó y treslladóse a Madrid, onde falleció'l 26 de marzu de 1960.
Dirhamphis
Dirhamphis ye un xéneru con dos especies perteneciente a la familia Malvaceae. Ye orixinariu de Méxicu y Suramérica.
Describióse por Antonio Krapovickas y espublizóse en Darwiniana 16(1-2): 223, nel añu 1970. La especie tipu ye Dirhamphis balansae Krapov.
Utleya
Utleya ye un xéneru monotípicu de plantes fanerógames perteneciente a la familia Ericaceae. La so única especie: Utleya costaricensis ye orixinaria de Costa Rica.
Taxonomía
Utleya costaricensis foi descritu por Wilbur & J.L.Luteyn y publicáu en Brittonia 29(3): 267–270, f. 4. 1977.
Julissa
Julissa (Ciudá de Méxicu, 8 d'abril de 1944), nome artísticu de Julia Isabel de Llano Macedo, ye una cantante y actriz mexicana.
Trayeutoria
Empezó la so carrera a los 14 años cantando nel grupu de rock The Spitfires, que ganó'l 2ᵘ llugar nuna competencia de la radio y como resultáu d'esto robló contratu cola CBS. Dende entós grabó dellos hits de rock y participó en numberoses telenoveles y en más de 55 películes.
Telenoveles
TV Azteca
Programes
Dende Gayola (2002-2009).... Luchis (Menopáusica 1)/La Nena
Vida familiar
Ye fía de Luis de Llano Palmer y de l'actriz Rita Macedo y hermana del productor de telenovela Luis de Llano Macedo. Casóse col actor y músicu Benny Ibarra, con quien tuvo a Benny Ibarra, Alejandro Ibarra, Verónica Ibarra y Andrea Ibarra. Con él dirixó la obra teatral Vaselina en 1974, pero depués la pareya divorcióse.
Samory Touré
Samory Touré con foi un conquistador africanu llegó a crear un gran imperiu nel África Occidental. Los sos intentos d'imponer l'Islam na zona y, sobremanera, la so agresiva oposición a la colonización francesa, terminaron provocando'l fin al so imperiu en 1898.
Biografía
Samory nació escontra 1830 nel sureste de l'actual Guinea. El so padre, Lafiya Ture (Laafiya Touré) yera un llabrador y ganaderu dyula, ente que la so madre, Masorona Kamara, yera d'orixe malinké (mandinga).
N'otres dómines, les migraciones de malinké paganos poblaren la sabana ente'l ríu Volta y el Futa Djalon; nel so senu estableciérase una rede de mercaderes dyula islamizados que formaron un activu conglomeráu de traficantes ente'l ríu Níxer y la selva. Col pasu de los años, munchos d'estos dyula fueron adoptando otres formes de vida y otru costumes. Asina, los antepasaos de Samori abandonaren el comerciu pa convertise en llabradores y ganaderos, dexando tamién de llau los preceptos del Islam. Poro, Samori creció como un típicu neñu llabrador nun pueblu paganu, pero con escamplaes –anque tenues- antecedentes musulmanes dyula.
Samory creció tamién nun Africa Occidental que taba en plenu tresformamientu por causa de los crecientes contactos colos europeos. El comerciu con estos volvió ricos a dellos Estaos africanos, mientres l'accesu creciente a les armes de fueu camudó los tradicionales modelos africanos de faer la guerra.
Ambiciosu ya imaxinativu, el mozu Samory intentó aprovechar les nueves oportunidaes brindaes pol comerciu, dedicándose a les actividaes mercantiles. Pero, escontra 1850, la so madre foi prindada nel cursu d'una guerra y esclavizada por Séré-Burlay, unu de los fíos de Moriule Cissé, qu'intentaba crear un Estáu poderosu. Esti infortuniu camudó la suerte de Samory, que se vio obligáu a apuntase nel exércitu del clan Cissé pa rescatar a la so madre de la esclavitú. Ye entós cuando se dio cuenta que la so verdadera vocación nun yera'l comerciu, sinón la guerra. Según la tradición, él permaneció al serviciu de los Cissé "siete años, siete meses y siete díes", antes de fuxir, xunto cola so madre, un día de 1858 o 1859. Reputáu en delantre como militar, entró darréu al serviciu de los Bérété, otra cla poderosa, opuestu al de los Cissé; mas permaneció apenes dos años xunto a los Bérété, antes de formar la so propia fuercia armada. D'esta miente, Samory pasó de ser un simple soldáu a ser un xefe militar cuasi-independiente, y darréu el comandante d'un gran exércitu formáu polos sos propios siguidores.
Con escepcionales dotes de mandu, mientres la década de 1860 Samory llogró entamar una eficaz fuercia militar y ellaborar los medios d'un xuegu políticu que-y dexará crear un verdaderu imperiu, que va dir ampliando col tiempu, esaniciando a los sos rivales y a los sos antiguos aliaos. Asina, en 1874-75 conquistó Wassulu (Ouassoulou), en 1876 Sankara y, darréu la rexón de Bure (na frontera ente les actuales Sierra Lleona y Guinea) con ricos xacimientos d'oru. Estableció la so capital en Bissandugu y entabló rellaciones polítiques y comerciales colos sos vecinos tocolor y fulani.
En 1879, dempués de numberoses lluches, Samory pudo consiguir el control de la importante metrópolis mercantil de Kankan, nel ríu Milo superior. Kankan yera un centru del comerciu de les nueces de cola, y taba bien asitiada p'apoderar les rutes comerciales en toles direiciones.
La organización del imperiu
En 1881, Samory yá entamara partir sur de la sabana sudanesa, dende'l norte de l'actual Sierra Lleona hasta'l ríu Sassandra na Costa de Marfil, nun únicu imperiu que taba so la so incontestable autoridá. La conquista d'esa zona dexara tamién a Samory fornir un poderosu exércitu relativamente bien pertrechado con armes europees. Esti exércitu taba estremáu en dos ales, la nala d'infantería (sofa) qu'en 1887 cuntaba con ente 30.000 y 35.000 homes, y la nala de caballería que nesa fecha nun cuntaba con más de 3.000. La infantería taba estremada n'unidaes permanentes de diez a venti homes, conocíes como les sé (pies) o kulu (ensames) comandadas por un kuntigi (xefe), y diez sé formaben un bolu (brazu) empobináu por un bolokuntigi.
La caballería taba estremada en grupos de cincuenta homes llamaos sèrè. El bolu formaba la principal fuercia de choque ente que un sèrè acaballaba al llau de cada bolu. Yá que caúna d'estes unidaes yera permanente, los sos miembros desenvolvieron sentimientos de camaradería, ente ellos mesmos, y de llealtá, primero escontra'l so líder local y dempués escontra Samory. Asina, l'exércitu llueu adquirió “un calter casi nacional por causa de la notable homoxeneidá que llograra”. Pero les carauterístiques úniques del exércitu de Samory yeren les sos armes y el so entrenamientu. A diferencia de la mayoría de los exércitos del Africa occidental, esti exércitu non solo yera virtualmente profesional sinón que taba armáu pol mesmu Samory. Hasta 1876, este armó a les sos tropes con vieyos fusiles que podíen ser reparaos polos mesmos ferreros locales. Pero, a partir d'entós empezó tamién a mercar armes europees más modernes, provenientes principalmente de Sierra Lleona, y estudiar curioso pa saber cualos yeren les más apropiaes pa la so zona. D'esta miente, a partir de 1885 reemplazó los fusiles Chassepot, que los sos cartuchos de papel estropiábense llueu en condiciones de mugor, polos fusiles Gras, más apropiaos y con cartuchos metálicos, y polos Kropatschek de repetición. Siguió col enfotu de estos fusiles hasta la década de 1890 yá que pudo entrenar a un grupu de ferreros pa fabricar bones copies. Añedió tamién a les sos esistencies dellos nuevos rifles de tiru rápidu y en 1893 tenía cerca de 6.000 d'ellos qu'usó hasta la so derrota en 1898. Sicasí, nunca adquirió artillería dalguno, lo que va significar una gran desventaxa nes sos campañes contra los franceses. Les compres d'armes yeren financiaes cola venta de marfil y d'oru estrayíu de los campos de Bure, nel sur, y col intercambiu d'esclavos por ganáu y caballos nes rexones del Sahel y de Mossi. L'exércitu taba, sicasí, non solo bien armáu, sinón tamién perfectamente entrenáu y disciplináu y desenvolvió un eleváu “espíritu de cuerpu”.
Les lluches contra los franceses
Rescampla que, cuando Samory tomó contautu per primer vegada colos franceses en 1882, topábase virtualmente nel cenit del so poder. En febreru d'esi añu, llamar el teniente Alakamessa, quien-y echar# voz de la orde de l'alta comandancia del Altu Senegal-Níxer de retirase de Kenyeran, un importante centru comercial, cerrando a Samory el camín a les zones mandingas. Tal como yera d'esperar, Samory negóse. Esto llevó a un ataque por sorpresa contra'l so exércitu, dirixíu pol teniente coronel Gustave Borgnis-Enchas, quien sicasí se vio obligáu a recular rápido. L'hermanu de Samory, Kémé-Brema, atacó a los franceses en Weyako, cerca de Bamaku, n'abril. Anque ganó la batalla, el 2 d'abril, foi ganáu'l día 12 por un exércitu francés muncho más pequeñu. Samory intentó entós evitar conflictos colos franceses y dirixó la so aición escontra Kenedugu.
Ye posible que Samory roblara esti segundu documentu cola esperanza de que los franceses ayudárenlu contra Tieba, el faama de Sikasso, quien lo atacó n'abril de 1887 con un fuerte exércitu de 12.000 homes, ente que los franceses roblaren l'alcuerdu porque precisaben torgar cualquier alianza ente Samory y Mamadou Lamine, con quien taben lluchando. Cuando Samory vio qu'en llugar de portase como los sos aliaos y aidalo, los franceses taben más bien aguiyando la disidencia y la sulevación nes zones apocayá apoderaes, y qu'intentaben torgar llograr suministros d'armes en Sierra Lleona, preparar pa tomar les armes contra ellos. Reorganizó l'exércitu, concluyó un tratáu colos británicos de Sierra Lleona en mayu de 1890, que-y dexaba mercar armes modernes en cantidaes crecientes mientres los trés años siguientes y entrenar les sos tropes al estilu européu. La so estratexa consistió en dotar a les sos fuercies d'una gran movilidá, de forma que pudieren sosprender al enemigu, infligirle importantes perdes y sumir.
N'abril de 1890, el coronel Louis Archinard conquistó Segou, y nel so intentu de ganar a Samori antes de vencer a Humbert la comandancia del Altu Senegal-Níxer, atacó-y en marzu de 1891. Archinard pensaba que l'imperiu de Samory derrumbar al primer ataque. Y anque la so ofensiva tuvo como resultáu la captura de Kankan, el 7 d'abril, y la quema de Bisandougou, el so efeutu foi más bien el contrariu, yá que non solo apurrió a Samori una saludable alvertencia, sinón qu'amás-y dexó siguir atacando a los franceses en Kankan y ganalos na batalla de Dabadugu, el 3 de setiembre de 1891.
La mayor confrontación ente los franceses y Samory tuvo llugar en 1892. Intentando ganar a Samori, en xineru d'esi añu, Humbert llanzó un ataque contra la parte central del so imperiu, con 1.300 tiradores curioso escoyíos y 3.000 porteadores. Pa enfrentase con Humbert, Samori tomó personalmente'l mandu del so exércitu de 2.500 homes escoyíos pal casu. Pero, anque estos homes llucharon valientemente, fueron derrotaos y Humbert consiguió prindar Bisandougou, Sanankoro y Kerwane. Ye importante notar, sicasí, que'l mesmu Humbert almitió que los resultaos yeren bien probes en comparanza coles graves perdes que sufriera. Amás, Samory ordenara a la población que se retirara ante la meyora de les tropes franceses.
Sicasí, el caudiellu africanu nun se faía ilusiones. Dempués de los violentos alcuentros cola columna de Humbert, nos que perdió más de mil homes de les sos unidaes de elite, ente que los franceses solo perdieron alredor de cien, convencer de la inutilidá d'enfrentase a ellos. Decidió entós abandonar la so tierra natal y treslladase escontra l'este pa crear un nuevu imperiu fuera del algame de los europeos. Siguiendo inda cola so política d'afarar la tierra, empezó a movese escontra los ríos Bandama y Comoy. Anque en 1894 perdió la última ruta que-y dexaba suministrar se d'armes modernes –la ruta de Monrovia-, siguió lluchando a pesar de toles torgues. A principios de 1895, atopar con una columna francesa proveniente del país de los baules, que taba sol mandu de Monteil, y ganar, y ente xunetu de 1895 y xineru de 1896 siguió alantre pa conquistar el reinu Abron (Gyaman) y la parte occidental de Gonja. Nesti momentu, consiguiera crear un nuevu imperiu nel interior de Costa de Marfil y de Asante. En marzu de 1897, el so fíu Sarankenyi-Mori atopó y ganó cerca de Wa a una columna británica empobinada por Henderson, ente que'l mesmu Samori atacaba y destruyía Kong, en mayu de 1897, siguiendo hasta Bobo, onde atopó una columna francesa empobinada por Caudrelier.
El final
Atrapáu ente los franceses y británicos, ya intentando en devanéu semar la discordia ente dambos, apurriendo a los primeres el territoriu de Bouna que yera acobiciáu polos británicu, Samori decidió tornar colos sos aliaos toma, en Liberia. Pero, pel camín foi prindáu en Guelemou nun ataque sorpresivu empobináu pol capitán Henri Gouraud, el 29 de setiembre de 1898, y deportáu a Gabón –vía Saint Louis (Senegal)- xunto con dellos de los sos familiares. Ellí morrió de neumonía, el 2 de xunu de 1900.
41 Arae
La estrella principal del sistema, 41 Arae A (LHS 444), ye una nana mariella de tipu espectral G8V, más fría y menos lluminosa que nuesu Sol. La so temperatura superficial ye d'aproximao 5270 K y relluma con una lluminosidá equivalente al 42% de la lluminosidá solar. El so diámetru ye un 23% menor que'l del Sol y xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada de 4,5 km/s. Con una masa de 0,90 mases solares, ye una estrella asemeyada a 61 Ursae Majoris o ξ Bootis A. La so metalicidá ye inferior a la solar, pos la so bayura relativa de fierro ye namái un 42% de la de la nuesa estrella. Otra manera, los conteníos de titaniu, siliciu y magnesiu en rellación al de fierro son significativamente mayores que nel Sol.
La componente secundaria, 41 Arae B (LHS 445), ye una nana colorada de tipu espectral M0V –K7 según otres fontes– con una temperatura efectivo de 3840 K. La so lluminosidá visual ye solamente'l 2,2% de la que tien el Sol. La separación ente dambes estrelles ye d'unes 210 UA y distintos estudios envaloren el so periodu orbital ente 693 y 2200 años.
Alsacianu
thumb|280px|right|Inscripción en alsacianu nuna ventana de la llocalidá d'[[Eguisheim: Dis Hausz sted in Godes Hand - God bewar ye vor Feyr ("Esta casa ta en manes de Dios - Que Dios protexer del fueu")]] 280px|thumb|Área d'usu del alsacianu y del conxuntu de dialeutos alemánicus. thumb|250px|[[Señalización billingüe francés-alsacianu en Estrasburgu.]] thumb|250px|"Plaza de la Ilesia": placa billingüe en [[Ensisheim.]] Alsacianu (en alsacianu y alemán Elsässisch) ye'l términu emplegáu pal conxuntu de variedaes llingüístiques o dialeutos alsacianos, reconocíos oficialmente nel so conxuntu como llingua rexonal d'Alsacia y de los países moselanos, y que d'orixe alemánicu y franconio, emparentaos col idioma alemán, falar en Alsacia y n'árees estremeres del departamentu de Moselle, en Lorena, ente l'aguada oriental de la cordal de los Vosgos y el ríu Rin.
Estes fales son mesmes de cuasi tola rexón d'Alsacia, sacante delles llocalidaes del oeste (zona estremera colos Vosgos) y del sur (zona estremera col Francu Condáu y el Territoriu de Belfort), onde tradicionalmente fálense dialeutos romances (llingües d'oïl).
El alsacianu ta emparentáu con otres fales alemániques, como'l alemán de Basilea (Suiza) y los dialeutos del estáu alemán vecín de Baden-Württemberg, y nun ye fácilmente intelixible pa falantes d'alemán estándar.
Dende'l sieglu XX, el alsacianu foi perdiendo terrenal frente al francés, especialmente nos centros urbanos, anque sigue siendo llingua habitual nes zones rurales, principalmente ente les persones de más edá.
Grupu dialeutal
Los dialeutos falaos n'Alsacia clasifíquense mayoritariamente nel grupu alemánicu (altu alemán cimeru), y dientro d'ésti, nel baxu alemánicu, sacante los dialeutos del sur (zona del Sundgau, na frontera con Suiza), que s'enmarquen nel altu alemánicu.
Pela so parte, nel estremu norte y noroeste d'Alsacia falen dialeutos del fráncicu renano, pertenecientes a la familia del alemán central occidental: na frontera col Palatináu (Alemaña) fálase un dialeutu emparentáu col palatín, y na llamada Alsace Bossue (zona de Sarre-Union) fálase fráncicu lorenés.
Oríxenes
El primer rexistru en alsacianu (alemánicu) atopar nos Xuramentos d'Estrasburgu del 842.
Disputes francu-xermanes: 1648-1945
A partir de 1648, cola asimilación progresiva d'Alsacia al reinu de Francia y la resultante nacencia de la rivalidá francu-xermana, l'usu del alsacianu vese afeutáu poles decisiones polítiques de l'alministración de vez, que van competir en radicalidad pola instrucción de los habitantes de la rexón al usu de la llingua oficial, en desterciu tou ello de la local.
Ye'l casu del emplegu oficial esclusivu del alemán "académicu" Hochdeutsch, nel periodu de 1871 a 1919 y especialmente, el d'asimilación al III Reich de 1940 a 1945 que llega a prohibir l'usu de pallabres d'orixe francés al falar en alsacianu.
De la mesma, les alministraciones franceses qu'impulsaron l'usu de la llingua de Molière hasta l'anexón de 1871, volver# a entamar con particular énfasis dende 1919, llegando los sos partidarios más intransixentes a considerar el alsacianu como una llingua anti-patriótica.
Dende 1945 y Xunión Europea
Dende la década de 1960, nel contestu de la reconciliación francu-alemana, la recuperación del usu de la llingua alsaciana —hasta entós en retrocesu— foi l'oxetu d'interés de la cultura alsaciana, col resurdimientu de les representaciones teatrales en alsacianu, l'usu na televisión llocal o'l so emplegu por figures relevantes de la cultura alsaciana.
Sicasí, a nivel de l'alministración del Estáu francés sigue favoreciéndose la enseñanza del Hochdeutsch, impulsáu dende 1992, con clases billingües paritarias de francés y alemán en secundaria, y dexando l'accesu a los estudios cimeros n'universidaes de dambos países al traviés del Abibac, amiestu del Abitur alemán y del Baccalauréat francés.
Usu
Según un estudiu de 2012 de la Oficina pa la Llingua y la Cultura Alsaciana (OLCA), falaben alsacianu unes 800.000 persones n'Alsacia, lo que supón el 43% de la población de la rexón. Ello ye que l'estudiu amuesa que:
Esta proporción ta en francu cayente dende l'añu 1900:
La proporción de los falantes de alsacianu crez cola edá. Ente los mozos, la conocencia ye enforma menor. Según dichu estudiu, entienden el alsacianu, según el grupu d'edá: el 74% de los alsacianos de más de 60 años, el 54% ente los de 45-59 años, el 24% ente los de 30-44 años, el 12% ente los de 18-29 años y el 3% ente los de 3-17 años.
A partir del sieglu XX, l'usu del alsacianu entra en retrocesu como resultáu de les polítiques d'usu del francés, dientro del contestu de los dos guerres mundiales, y magar anguaño ye emplegáu pola población de mayor edá y nel mundu rural, nes ciudaes (especialmente nes grandes aglomeraciones d'Estrasburgu, Mulhouse y Colmar) el so usu ye enforma menor. L'usu ye mayor nes llocalidaes fronterices con Alemaña y Suiza, y el porcentaxe de falantes va menguando a midida que vamos alloñando de la frontera.
El alsacianu, consideráu pol 95% de los alsacianos como la llingua rexonal, contra un 1% que piensa que ye l'alemán (sondéu de Dernières Nouvelles d'Alsace, DNA, 22 de setiembre de 1999), puede, sicasí, ser enseñáu nes guarderíes y na escuela primaria, pero permanez inda como una llingua mayoritariamente d'ámbitu familiar.
Una carauterística importante ye la práutica ausencia del alemán como llingua estándar y escrita n'Alsacia, pos nun foi nunca una llingua falada (los alsacianos utilicen puramente la so fala local). Otru factor a considerar ye, en comparanza con otres minoríes llingüístiques, la perda de la práutica de la llingua pol fechu de que los falantes reconocen la identidá nacional del estáu nel que viven (Francia). Con tou, y a pesar del fuerte sentimientu de pertenencia a Francia, esiste un importante movimientu cultural y políticu en defensa de la llingua, y la so vitalidá ye comparativamente bona en comparanza con otres llingües minoritaries de Francia, como por casu el bretón.
Nos últimos años, resurdió un ciertu interés pol alsacianu y anguaño pueden trate plaques de cais cola so denominación tradicional en alsacianu xunto a les plaques en francés en munches llocalidaes.
Ortografía y fonética
Como dialeutu alemánicu, nun dispón d'unes regles d'ortografía y la fonética puede variar d'un pueblu a otru. Amás el alsacianu nun siguió la mesma llinia d'evolución que'l restu de dialeutos xermánicos que se falen n'Alemaña yá qu'ésti haise entemecíu constantemente col francés.
Lexicoloxía
El léxicu del alsacianu recuerda al de les zones vecines de fala alemánica, como la Suiza germanófona o Baden, n'Alemaña. La diferencia más importante ente Alsacia y estes rexones (especialmente la segunda) ye la menor influyencia per parte del alemán como la llingua estándar escrita n'Alsacia, lo que dexó'l caltenimientu de munches pallabres consideraes arcaiques o cayíes en desusu n'otros llugares. Amás, el alsacianu presenta una permeabilidá constante al francés, única llingua oficial y de la vida pública.
Anna Anderson
Anna Anderson foi la más conocida de delles muyeres qu'afirmaron ser la gran duquesa Anastasia de Rusia. Fía mas moza del zar Nicolás II —últimu zar de la Rusia Imperial— y la so esposa, la zarina Alejandra, quien fueron asesinaos polos bolxeviques el 17 de xunetu de 1918, en Ekaterimburgu, pero la llocalización del so cuerpu desconocíase.
Anderson fuera internada nun hospital psiquiátricu en 1920, dempués de qu'intentara suicidase en Berlín. De primeres foi rexistrada col nome Fräulein Unbekannt —lliteralmente n'alemán «señorita desconocida»— por cuenta de que refugó revelar la so identidá. Más tarde usaría l'apellíu Tschaikovsky y depués, Anderson. En marzu de 1922, les declaraciones de que yera una gran duquesa rusa atraxeron per primer vegada l'atención pública. La mayor parte de los miembros de la familia de Anastasia y los que la conocíen, incluyendo al tutor de la corte Pierre Gilliard, dixeron que yera una impostora, pero otros taben convencíos de que yera Anastasia. Una investigación privada financiada pol hermanu de la zarina, Ernesto Luis de Hesse-Darmstadt, gran duque de Hesse, realizada en 1927, identificar como Franziska Schanzkowska, una obrera polaca con un historial d'enfermedaes mentales. Dempués d'un pleitu llegal que s'enllargó por delles décades, los tribunales alemanes resolvieron que Anderson nun llograra demostrar que yera Anastasia. Sicasí, la so reclamación algamó «notoriedá» por cuenta de la amplia cobertoria que recibió de los medios de comunicación.