cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Medina Azahara
El conxuntu de Madinat al-Zahra
Aprovechando perfectamente'l desnivel del terrén, la ciudá palatina de Medina Azahara foi distribuyida en tres terraces; la cortil de la ciudá adopta un trazáu rectangular, frente a la idea llaberíntico y caótico carauterística del urbanismu musulmán. De 1500 m de llau en sentíu esti oeste y unos 750 m de norte a sur, vese tan solo deformado nel llau norte poles necesidaes d'adaptación a la difícil topografía del terrén. La topografía xugó un papel determinante na configuración de la ciudá. El so allugamientu sobre la falda de Sierra Morica dexó diseñar un programa urbanu, nel que l'allugamientu y la rellación física ente les distintes construcciones resultaren espresives del papel de caúna d'elles nel conxuntu del que formen parte: El palaciu allugarse na parte más alta, gradiando les sos edificaciones pela fastera del monte, nuna situación de clara preeminencia sobre'l caserío urbanu y la mezquita aljama, estendíos pola llanura.
Siguiendo la disposición en terraces atopamos que la primera correspuende a la zona residencial del califa, siguíu pela zona oficial (Casa de los Visires, cuerpu de guardia, Salón Ricu, dependencies alministratives, xardinos...) para finalmente allugar a la ciudá propiamente dicha (viviendes, artesanos...) y la Mezquita Aljama, dixebraes de los dos terraces anteriores por otra muralla específica p'aisllar el conxuntu palatín. La investigación, reveló una morfoloxía urbana carauterizada pola esistencia de grandes árees non edificaes, vacíos que se correspuenden con tol frente meridional del Alcázar, garantizando asina'l so aislamientu y el caltenimientu de la so apertura visual sobre'l paisaxe del campu creando un paisaxe idílico. Ello ye que los únicos espacios edificaos nesti nivel inferior son dos amplies franxes estremes: la occidental, con una trama urbana d'ordenación ortogonal, y l'oriental, con un urbanismu menos ríxidu.
Ottavio Bottecchia
Bottecchia nació nun pequeñu pueblu de la rexón italiana de Frioui a finales del sieglu XIX. De familia humilde y casi analfabetu empezó a trabayar d'arbañil hasta qu'aprendió a montar en bicicleta mientres la Primer Guerra Mundial.
Ganó les ediciones del tour de Francia de 1924 y 1925. Morrió en xunu de 1927 en Peonis-Trasaghi a unos 5 km de Cremona del Friulli (Udinenze, Italia), foi atopáu contra un muriu cola cara estrozada; de primeres fálase d'un accidente "confundir con un lladrón de mazanes" depués "que se cayó de la bicicleta" que ye atopada aparcada contra'l muriu, finalmente d'un fusilamiento a manes de milicies fascistes. La postrera ye más creíble Bottecchia yera abiertamente socialista nunca lo oculto y esto lo desfavoreció n'Italia onde nunca corrió'l Giro con un equipu profesional. L'asesinatu foi reconocíu por un policía llocal nel so llechu de muerte.
Palmarés
1923
1924
Medina Azahara
Contestu históricu
Col reináu de Hisham II (976-1016) el verdaderu protagonismu tenerse el “hayib” o primer ministru Almanzor, xeniu militar na so llucha que caltuvo en xaque a los reinos cristianos del norte llegando a entrar en Llión, Pamplona, Barcelona o Santiago de Compostela onde se llevó les campanes del templu prerrománicu dedicáu a Santiago hasta Córdoba.
Al morrer Almanzor nel 1002 d.c los problemes socesorios desaguaron nuna “fitna” o guerra civil nel añu 1010 d.c hasta qu'en 1031 d.c decide acabase col califatu pasando a ser agora Al-Ándalus un compendiu de distintos pequeños reinos o reinos de Taifas, perdiendo la so hexemonía y dando llugar a un mayor emburrie per parte de los reinos cristianos.
Ottavio Bottecchia
Palmarés
1926
Medina Azahara
Contestu históricu
Foi mientres la “fitma” cuando Medina Azahara abandonóse y empezó la so progresiva destrucción con saqueos y finalmente el so olvidu total. Los almorávides, qu'aprucieron dende'l norte d'África n'Al-Andalus en 1086 y unificaron los reinos taifas sol so poder, desenvolvieron la so propia arquiteutura, pero ye bien pocu lo que sobrevivió, una y bones la siguiente invasión, la de los almohades, impunxo un islamismu ultraortodoxo y destruyó práuticamente tolos edificios almorávides importantes, xunto con Medina Azahara y otres construcciones califales.
Arquiteutura
Por cuenta de la topografía del suelu, que s'atopa en pindiu, la ciudá construyóse sobre tres terraces superpuestes, que correspondíen a trés partes de la ciudá separaes por murios. La residencia califal apoderaba tola área dende la terraza cimera asitiada al norte. La escampada media allugaba l'alministración y les viviendes de los más importantes funcionarios de la corte. La inferior taba destinada a la xente del pueblu y los soldaos, ellí atopábense la mezquita, los mercaos, los baños y tamién los xardinos públicos.
Puerta Norte
miniaturadeimagen|200x200px|La Puerta Norte. La puerta norte abrirse nel centru de la muralla septentrional, ye'l puntu de llegada del denomináu camín de el Nozales, la vía de comunicación cola ciudá de Córdoba na dómina califal. La puerta presenta una disposición acoldada pa facilitar la defensa de la mesma, a lo que se añedirse el habitáculo del cuerpu de guardia dende onde se controlaba l'accesu. La puerta norte según el restu de la muralla ta constituyida sillares de piedra bien formaos asitiaos a lluria y carbonizu.
Edificiu basilical superior
miniaturadeimagen|200x200px|La Casa Militar. La función d'esti edificiu nun ta clara, razón pola cual recibe munchos nomes: casa militar o del exércitu (Dar al-Yund), casa de los visires (Dar al-Wuzara) o, de forma más xenérica, edificiu basilical superior. Esti edificiu, asitiáu na parte oriental del alcázar, tien planta basilical constituyida por cinco naves, más una sesta nave perpendicular a les anteriores nel so llau sur.
El suelu de la cortil, qu'entá se caltién, yera de lladriyu. Los murios taben pintaos de blancu y el zócalo en almagre, siendo dambos colores utilizaos tamién na decoración de los arcos. Les columnes alternen fustes de colores coloráu y gris, tando los de color azul coronaos por capiteles d'aviesperu y los de color coloráu por capiteles compuestos.
Pravia (capital)
Pravia ye una villa de la parroquia del mesmu nome nel conceyu asturianu del mesmu nome.
Alcuéntrase a 40 km d'Uviéu, la capital d'Asturies, a un altor mediu de 38 msnm y tien una población de.
Medina Azahara
Gran Pórticu
miniaturadeimagen|200x200px|El Gran Pórticu. El Gran Pórticu yera la entrada oriental a la cortil del alcázar, asitiada frente a la plaza d'armes. Orixinalmente taba constituyíu por quince arcos, siendo l'arcu central de ferradura y los otros catorce arcos escarzanos. Darréu foi remocicáu, esaniciándose dellos de los arcos más septentrionales del pórticu. El pórticu tenía unes dimensiones averaes de 111,27 metros de llargu, 2,92 metros d'anchu y 9,46 metros d'altu.
Salón Ricu
derecha|miniaturadeimagen|Salón Ricu. derecha|miniaturadeimagen|Esterior del Salón Ricu. derecha|miniaturadeimagen|Planta del Salón Ricu. El denomináu como salón de Abd al-Rahman III, salón oriental o a cencielles salón ricu constitúi la parte más pervalible de tol conxuntu arqueolóxicu, tantu pola so calidá artística, como pola so importancia histórica, siendo consideráu ensin discutiniu dalgunu l'auténticu símbolu y emblema de tol conxuntu califal de Madinat Al-Zahra.
Naide pon en dulda na actualidá qu'esti salón yera la exa central de la cortil palaciega, consideráu por unanimidá ente los especialistes como'l salón de les grandes ceremonies palatinas, fiestes, ceremonies, receición d'embaxadores estranxeros y salón del tronu, por eso, nun tien d'estrañar nos la suntuosidá y riqueza de la so decoración, de la que derivó l'apellativu de salón ricu. Abd al-Rahman III, amante del parabuxel cortesanu, gustaba d'impresionar a los sos visitantes, a los que xeneralmente recibía equí, por eso'l luxu y el virtuosismu del arte califal algamen el so puntu culminante nestes habitaciones.
La construcción del salón duró tan solu trés años, tal que investigadores pudieron pescudar poles inscripciones epigráficas apaecíes nes bases y pilastres del so interior, que nos dan una cronoloxía que va del añu 953 al añu 957. Per otru llau, la brevedá cronolóxica y l'efímera vida de Madinat Al-Zahra asegúrennos sicasí tar ante la presencia d'un conxuntu decorativo y arquitectónico bien unitariu, lo que nos dexa almirar nesti salón, ensin agregos posteriores, l'arte califal omeya del reináu de Abd al-Rahman III en tou la so rellumanza.
El salón ricu nun ye puramente un únicu espaciu diáfano, tal que la so denominación puede llevanos a creer, sinón qu'en realidá se trata d'un conxuntu d'espacios y sales compartimentadas, formando toes elles en xunto la morfoloxía d'un únicu salón estremáu por arcaes. Estructuralmente, la sala tien planta basilical de tres naves llonxitudinales con otra tresversal na so entrada que fai les vegaes de pórticu, con unes midíes esteriores de 38 × 28 metros. Les cabeceres d'estos trés naves llonxitudinales apaecen remataes por arcos ciegos de ferradura, n'unu de los cualos, el central, supónse que taría asitiáu'l tronu dende onde'l califa dirixía'l ceremonial palatín. La exa central del conxuntu ye la nave central llonxitudinal, dixebrada de les restantes naves llaterales por un conxuntu de seis arcaes de ferradura a entrambos llaos, ente que de la tresversal, dixebrarse por tres arco tamién de ferradura. Xunto a estos trés naves centrales y en paralelu, flanqueando dambos llaos, asítiense dos naves esteriores estremaes en trés cámares de desigual tamañu.
Si en daqué destaca'l salón ricu, como yá diximos enantes, ye pola so campanuda decoración. En primer llugar hai que destacar el constante usu del arcu de ferradura califal con policromía bicolor y cola tan carauterística alternación de dovelas n'acoloratáu y en tono carne provenientes de la piedra arenosa orixinal destinada a la construcción, bien asemeyaes a les esistentes na mezquita (actual catedral) de Córdoba. Los arcos tán sosteníos de la mesma por columnes de mármol de primerísima calidá qu'alternen los tonos rosados colos azules claros, produciéndose d'esta miente un interesáu xuegu de colores. Los fustes de les columnes apaecen remataos polos carauterísticos capiteles d'aviesperu.
El restu de la superficie de la paré anubríase íntegramente con finos paneles decorativos tallaos en mármol. La tema escoyida pa los paneles tenía un altu simbolismu cosmolóxicu, daqué bien en concordanza cola cubrición de madera qu'anubría la estancia, onde taben representaes les estrelles nuna clara alusión al firmamentu. El motivu llabráu nos paneles representaba l'árbol de la vida, un motivu esportáu dende'l vieyu oriente. Los tableros yeren executaos de manera simétrica sobre una exa. Per otra parte, el relieve cortáu verticalmente apurría-y a la decoración una calidá gráfica astracta, ente que la decoración interna, cortada tamién de manera dura, taba constituyida por facetes y cogollos de fueyes, según motes de flores, que son motivos bien típicos del arte hispano-omeya.
Mezquita Aljama
miniaturadeimagen|200x200px|Mezquita Aljama. La Mezquita Aljama alcuéntrase fora de la cortil cercada, asitiada al este del Xardín Altu. Según distintes fontes, la so construcción realizarsse ente los años 941 y 945.
L'edificiu ye de planta rectangular, con unes averaes de 25 metros de llargu y 18 metros d'anchu. El templu, a diferencia de la Mezquita de Córdoba, construyóse bien empobináu escontra La Meca. La so planta estremarse en dos partes principales, la sala d'oración y el patiu d'abluciones. La sala d'oración consta de cinco naves llonxitudinales, dixebraes por arquerías formaes caúna por ocho arcos de ferradura perpendiculares al muriu de la qibla. El patiu d'abluciones alcuéntrase porticado en trés de los sos llaos. El minarete ye de planta cuadrada vista dende l'esterior y de planta octogonal nel so interior, allugándose al pie de la puerta norte del accesu al patiu.
Casa del Banzáu
derecha|miniaturadeimagen|Casa del Banzáu. La casa del Banzáu atoparse al oeste de la casa de Yá'far y al sur del patiu de les pilastres. El nucleu del edificiu ye un patiu central con un banzáu, que da nome al edificiu. Caltiénense dos de les arquerías que daben al patiu, formaes caúna por trés arcos de ferradura que s'atopaben profusamente decoraos con atauriques. Caltiénse tamién el bañu de la vivienda, d'unos 80 metros cuadraos. Créese que nesta casa moraba'l califa Alhakén II.
L'arte mueble
Madinat Al-Zahra nun ye solo arquiteutura, sinón qu'allugó, nos sos momentos de mayor rellumanza una esquisita coleición d'arte mueble en forma de pieces d'amenorgáu formatu. Anguaño, la mayor parte de les pieces tán tremaes por coleición y museos de tol mundu, yá que la so guapura y exotismo convertirse en pieces codiciadísimas per parte de los coleicionistes. Espónense equí, de siguío, dalgunos de los exemplos d'artes decoratives más célebres y representativos de la ciudá califal.
La cerámica zoomorfa de Madinat al-Zahra
miniaturadeimagen|306x306px|La Cerámica zoomorfa de Madinat al-Zahra. Esta interesada pieza, que según investigadores formó parte de la cacía de gala de dalgún de los conxuntos palaciegos de la ciudá de Medina Azahara, foi adquirida pol estáu español en nome de la xunta d'Andalucía n'abril del 2003 tres el desembolsu d'un importe de 220.000 euros a una sala de puyes londinense. Poles sos traces morfolóxicos, los espertos albidraron qu'esta pieza de pequeñes proporciones quiciabes pudiera tratase d'una xirafa. Sobre'l so usu específicu, piénsase que pudiera sirvir pa vertir dalgún tipu de líquidu. La decoración ta realizada a base de vidráu blancu, según pequeños estaces de verde y manganesu. Al respective de la so cronoloxía, dicir que ye datada, por casi tolos espertos, nos años centrales del sieglu X.
L'Aguamanil del Louvre
Tratarse d'una pieza zoomorfa que tuvo de salir d'España tres el saquéu francés mientres la guerra de la independencia, atopándose anguaño nes vitrines del muséu parisín del Louvre, onde ye una de les estrelles de les sales d'antigüedaes islámiques. Tratarse d'un aguamanil nel que s'estrema ensin nengún tipu de duldes la figura d'un pavu real. Sobre l'usu d'esta pieza, tal que el so nome indica, tratarse d'un recipiente destináu al almacenamientu d'agua pal posterior lavatorio de les manes. Presenta l'interés de contener sobre la so superficie una inscripción billingüe (n'árabe y llatín) que nos indica'l nome del artista y la fecha de la so execución, polo que podemos datar a la pieza ensin nengún tipu de problemes nel añu 972.
Otru oxetu importante topáu foi la caxa de marfil con inscripciones llamada Píxide d'A el-Mughira, que se caltién nel muséu del Louvre. derecha|miniaturadeimagen|243x243px|La Píxide del Príncipe Al-Mughira, espuestu nel Muséu del Louvre, [[París.]]
Puesta en valor
Nos últimos años el xacimientu de Medina Azahara ta siendo sometíu a unos intensos llabores de restauración que pretenden, magar les grandes perdes de materiales per parte de los espolios medievales, devolve-y la rellumanza perdida col qu'ablucó a tolos que la visitaron mientres la Edá Media, cuando Medina Azahara yera see unu de los centros gubernamentales más importantes del mundu.
Muséu
En mayu de 2012, foi-y otorgáu'l premiu "Muséu Européu del Añu" pol Foru Européu de Museos. Esti gallardón reconoz cada añu a los nuevos museos que realizaron meyores ya innovaciones nel ámbitu museísticu. El muséu gallardoniáu alluga mientres un añu la estatua de Henry Moore "The Egg", que simboliza'l premiu.
Aphelocephala nigricincta
Aphelocephala nigricincta, ye una especie d'ave Passeriformes, del xéneru Aphelocephala, que pertenez a la Superfamilia Meliphagoidea (de la familia de los Pardalotidae, perteneciente a la subfamilia Acanthizidae), endémica d'Australia.
Nevado Sajama
El Neváu Sajama ye un estratovolcán en Bolivia, allugáu nel Parque nacional Sajama al oeste del país nel departamentu d'Oruro. Forma parte de la Cordal Occidental y ye el picu más altu del país (6542 msnm). Les fasteres del neváu atópense habitaes pola queñua (Polylepis tarapacana), formando un monte abierto y achaparrao, que ye consideráu como unu de los montes más altos del mundu.
La estructura del picu ye complexa, con domos de llava de andesita significa que ye un estratovolcán andesitico, la so primer ascensión foi'l 4 d'ochobre de 1939 polos austriacos Wilfrid Kühm y Josef Prem.
Nun se tien con certidume la fecha de la so última erupción, sicasí, considérase-y un volcán estinguíu, pero eso nun puede garantizase, pos en dalgún momentu del futuru podría entrar n'erupción.
Una parte del volcán ta al descubiertu con una paré de basaltu, que pudo ser de la resultancia d'un esbarrumbamientu por causa de una gran erupción.
El visu del volcán tien un glaciar, pero nun se conoz qu'haya un ríu que naza d'esi glaciar.
Enllaces esternos
Vista 2D/3D del Neváu Sajama con teunoloxía Google Earth
Beta Gruis
Beta Gruis (β Gru / HD 214952 / HR 8636) ye la segunda estrella más brillosa de la constelación de Grus con magnitú aparente +2,07, namái superada por Al Nair (α Gruis). Entá siendo la 60ª estrella más brillosa del cielu —l'orde exautu puede variar llixeramente d'una a otra clasificación— nun tener nome propiu habitual, anque dacuando ye conocida como Gruid o Alphaulka.
Beta Gruis una xigante colorada fría de 3400 K de temperatura superficial y tipu espectral M5III. Considerando la radiación emitida nel infrarroxu —importante nel casu d'estrelles coloraes— la so lluminosidá ye unes 3900 vegaes mayor que'l Sol. El so diámetru ye de 0,8 UA, esto ye, nel llugar del Sol estenderíase más allá de la órbita de Venus. Amás ye una estrella variable, clasificada como irregular, que'l so rellumu bazcuya ente magnitú +2,0 y +2,3.
Estudios d'interferometría suxuren que Beta Gruis puede tener una tenue compañera a menos de 0,22 segundos d'arcu, qu'a los 170 años lluz de distancia que nos dixebra d'ella, equivalen a 11 UA de separación al respective de la estrella principal.
Pubertá
thumb|350px|right|Ciclos de retroalimentación hormonales. 1.- [[hormona foliculoestimulante -, 2.- hormona luteinizante - LH, 3.- progesterona, 4.- estróxenu, 5.- hipotálamu, 6.- glándula pituitaria, 7.- ovariu, 8.- embaranzu - hCG (gonadotropina coriónica humana - hCG), 9.- testosterona, 10.- testículu, 11.- incentivos, 12.- prolactina PRL. Ver tamién sistema endocrín y retroalimentación negativa endocrina]] La pubertá, adolescencia inicial o adolescencia temprana ye la primer fase de l'adolescencia y de la mocedá. De normal empecípiase ente los 10 y los 16 años d'edá, y remata a los 19 o 21 años. Na pubertá llevar a cabu'l procesu de cambeos físicos, nel cual el cuerpu del neñu o neña adquier la capacidá de la reproducción sexual, al convertise n'adolescentes.
El crecedera acelerar na primer metá de la pubertá, y algama el so desenvolvimientu a la fin. Les diferencies corporales ente neños varones y neñes antes de la pubertá son casi namái les sos xenitales. Mientres la pubertá noten diferencies más grandes tocantes a tamañu, forma, composición y desenvolvimientu funcional en munches estructures y sistemes del cuerpu. Les más obvies son les carauterístiques sexuales secundaries. En sentíu estrictu, el términu «pubertá» referir a los cambeos corporales na maduración sexual más qu'a los cambeos psicosociales y culturales qu'esto trai.
L'adolescencia ye'l periodu de transición psicolóxica y social ente la niñez y la vida adulta. L'adolescencia toma gran parte del periodu de la pubertá, pero les sos llendes tán menos definíos, y refierse más a les carauterístiques psicosociales y culturales mentaes enantes.
Pubertá na muyer
Na pubertá de les neñes la hormona dominante nel so desenvolvimientu ye'l estradiol, un estróxenu. Mientres el estradiol promueve la crecedera de mames y del úteru, ye tamién la principal hormona conductora de la crecedera puberal y de la maduración epifiseal y el zarru.
Los cambeos físicos en neñes son los siguientes :
Pubertá nel varón
Nel empiezu de la pubertá nel varón producen los siguientes cambeos físicos y fisiolóxicos:
Valldemossa
thumb|250px|[[Términu municipal de Valldemossa al respective de la islla de Mallorca.]] Valldemossa (en catalán, Valldemossa) ye una llocalidá y conceyu español asitiáu na parte occidental de la islla de Mallorca, na comunidá autónoma d'Islles Baleares. Cuenta con 2.027 habitantes (INE 2012).
Pubertá
Pubertá precoz
La pubertá precoz ye la pubertá anormalmente temprana. Esti trestornu ta motiváu por una activación prematura del sistema d'hormones sexuales, en concretu, de les gonadotropines. Les causes poles que s'alterien estes hormones son, na mayoría de les ocasiones, desconocíes, sobremanera nes neñes, ente que nos neños suelse acomuñóse con frecuencia a procesos orgánicos.
Valldemossa
Les alqueríes, pallabra d'orixe árabe, yeren pequeñes comunidaes rurales. Créese que l'orixe del pueblu yera una d'estes alquerías fundaes nel valle por un noble árabe denomináu Mussa o Muça, colos años ValldeMussa convertir nel actual nome del pueblu.
Pubertá
Pubertá precoz
Nes moces apaez la menstruación cuando entá nun ta informada sobre ella, porque naide espera qu'a los 8 años surda la primer menstruación. Otres vegaes l'apaición del vellu púbicu mui a tiempu y la crecedera de los pechos y l'apaición del acné faen la neña sentise distinta a les demás amigues de la so edá. Los especialistes señalen amás qu'esa pubertá precoz puede tener consecuencies posteriores notables, y citen, por casu, la posibilidá d'atropar grases o carecer una apreciable resistencia a l'acción de la insulina, escesu de pesu o, en dellos casos, un escesu de vellu.
Pubertá retrasada
Falar de retrasu puberal o pubertá retrasada nes neñes cuando a la edá de 14 años nun s'empecipió'l desenvolvimientu mamariu (botón mamariu). Nos neños, cuando a la edá de 17 años nun empezó l'aumentu del volume testicular y ye inferior a 4 ml (midíu col orquidómetro de Prader). Esti conceutu tamién toma una pubertá con progresión bien lenta que nun algamar l'estadiu final nun tiempu normal o la detención d'una pubertá yá empecipiada.
Valldemossa
Ufierten un encantu especial les sos cais empináu y estrechu. Caltener nel pueblu la casa natal de Santa Catalina Tomás. Destaca tamién la ilesia del sieglu XIII, bien reformada nel XVIII.
Pubertá
Pubertá retrasada
La causa más frecuente ye'l retrasu constitucional de la crecedera, que se considera una variante de la crecedera normal. Sicasí, asocede con cierta frecuencia que los neños o neñes son equivocadamente encuadraos como retrasu constitucional cuando en realidá esiste una causa orgánica subxacente. Esto ye por cuenta de que los analises bioquímicos por sigo solos (tales como les analítiques sanguínees) nun resulten suficientes pa escluyir la presencia de determinaos trestornos, como asocede na enfermedá celiaca. Una baxa estatura, el retrasu na velocidá de crecedera (tantu n'altor como en pesu) y/o la pubertá retrasada pueden ser les úniques manifestaciones clíniques de la enfermedá celiaca activa, n'ausencia de cualesquier otru síntoma.
Valldemossa
La so atraición principal ye la Cartuxa de Valldemossa y l'alcordanza que nella dexó nel iviernu de 1838-39 la estancia de la pareya romántica integrada por Chopin y George Sand. Chopin compunxo ellí los sos Preludios Op. 28 y Sand escribió Un iviernu en Mallorca.
Pubertá
Pubertá retrasada
Ciertes enfermedaes cróniques pueden provocar retrasu puberal, principalmente enfermedaes gastrointestinales y sistémicas, tales como la enfermedá celiaca non diagnosticada nin tratada (que de cutiu se presenta ensin síntomes dixestivos), la enfermedá inflamatoria intestinal, la cirrosis hepática, la fibrosis quística, la insuficiencia renal crónica, la diabetes mellitus, l'hipu y hipertiroidismo, l'artritis reumatoide xuvenil, el lupus eritematoso sistémico, l'anemia de Fanconi, la talasemia mayor, la hiperprolactinemia, l'anorexa nerviosa, la bulimia y el hipogonadismo, ente otres. L'exerciciu escesivu nes atletes de competición tamién puede ser una causa de retrasu puberal.
Bloquéu hormonal de la pubertá
Como parte del tratamientu de neños y neñes Tresxéneru encamiéntase'l retrasu de la pubertá col usu de bloquiadores hormonales, que-y dexen al individuu nun desenvolver Calteres sexuales secundarios del Xéneru asignáu.
Valldemossa
Amás de los pernomaos güéspedes que fueron Chopin y George Sand, na Cartuxa pasaron temporaes personaje de la talla de Rubén Darío, Jorge Luis Borges, Xovellanos, Santiago Rusiñol y otros munchos.
Güei moren en Valldemossa pintores de sonadía.
A 5 km de dicha llocalidá ta Miramar, antigua residencia del Archiduque Luis Salvador d'Austria. Miramar ye famosu porque ellí instaló Nicolás Calafat la primer imprenta qu'hubo na isla. Tamién Ramón Llull creó'l primer colexu de llingües orientales.
Interesantes son tamién la Ermita y el Puertu.
Aeropuertu d'Alta
L'Aeropuertu d'Alta (Alta lufthavn) ye un aeropuertu internacional qu'empresta serviciu a la ciudá d'Alta, na provincia de Finnmark, Noruega. Atópase n'Elvebakken y Altagård, n'orellar sur del Fiordu d'Alta y na desaguada del ríu Altaelva. En 2013 pasaron pol aeropuertu 353 051 persones, convirtiéndolo nel más transitáu de Finnmark.
Norwegian Air Shuttle y Scandinavian Airlines son los sos principales operadores, con vuelos regulares a Tromsø y Oslu. Amás, Widerøy realiza vuelos a dellos aeropuertos rexonales de Finnmark. Tamién hai un númberu llindáu de vuelos chárter internacionales. Inauguróse'l 4 de mayu de 1963 con rutes de Scandinavian Airlines escontra Oslo y los principales aeropuertos del norte, pero nun foi hasta 1970 cuando Widerøy empezó a volar a aeropuertos rexonales. En 1990 la importancia del Aeropuertu d'Alta amontar al convertise nun hub pa l'apocayá creada SAS Commuter. Norwegian empezó a volar equí en 2003 ya inauguróse una nueva terminal en 2009.
Instalaciones
Operáu pola empresa estatal Avinor, tien una única pista d'aterrizaxe alliniada 11-29 —aproximao esti oeste— ensin pista de rodaxe. Dambos sentíos tán forníos con un ILS de categoría I. L'edificiu de la terminal tien 5000 m², capacidá abonda pa vuelos internacionales.
Aereollinies y destinos
thumb|Bombardier Dash 8 de [[Widerøy al mediudía mientres la nueche polar]]
Coalición de centroizquierda
Coalición de centroizquierda (italianu: Coalizione di centrosinistra) referir a una alianza política activa de partíos políticos n'Italia, so delles formes y nomes, dende 1995, cuando L'Ulivo formar sol lideralgu de Romano Prodi.
Nes eleiciones xenerales de 1996, L'Ulivo consistió na mayor parte de la izquierdista Alianza de los Progresistes y la mayor parte del centrista Pactu per Italia, los dos coaliciones perdedores nes eleiciones xenerales de 1994, la primera so un sistema basáu principalmente nel Escrutiniu mayoritariu uninominal. En 2005, La Unión fundóse como una coalición más amplia p'apostar les eleiciones xenerales de 2006, que depués colapsaron mientres la crisis política de 2008, cola cayida del segundu gabinete de Prodi.
Na actualidá, la coalición de centroizquierda construyóse alredor del Partíu Demócrata, que s'estableció en 2007 a partir d'una fusión de partíos que taben afiliaos a L'Ulivo y La Unión.
1996-1998
Mientres el primer gobiernu de Romano Prodi, la coalición taba compuesta por ocho partíos:
La coalición foi sofitada externamente por:
La coalición tenía cuatro socios rexonales:
1998-2001
En 1998, el Partíu de la Refundación Comunista derrocó al segundu gabinete de Prodi. Nel periodu 1998-2001, mientres los dos gobiernos lideraos por Massimo D'Alema y unu lideráu por de Giuliano Amato, la coalición tuvo formada por ocho partíos:
Eleiciones xenerales de 2001
Nes eleiciones xenerales de 2001, la coalición, dirixida por Francesco Rutelli, taba compuesta por seis partíos:
La coalición tenía cuatro socios rexonales:
Eleiciones europees de 2004
Nes eleiciones al Parllamentu Européu de 2004, La llista Xuníes n'L'Ulivo, que llogró'l 31.1% de los votos, taba compuesta poles siguiente cuatro partíos:
La Unión (2005–2008)
Nes eleiciones xenerales de 2006, la coalición tuvo compuesta por dolce partíos:
La coalición tenía seis socios rexonales:
Eleiciones xenerales de 2008
Nes eleiciones xenerales de 2008, la coalición, liderada por Walter Veltroni, taba compuesta por dos partíos:
Eleiciones xenerales de 2013
Nes eleiciones xenerales de 2013, la coalición presentóse como Italia. Bien Común, sol lideralgu de Pier Luigi Bersani, y taba compuesta por cuatro partíos:
La coalición tenía cuatro socios rexonales:
Eleiciones xenerales de 2018
Nes eleiciones xenerales de 2018 la coalición componer de cuatro llistes eleutorales:
La coalición tien siete socios rexonales:
Alianza de los Progresistes
L'Alianza de los Progresistes (Alleanza dei Progressisti) foi una coalición eleutoral italiana d'izquierdes creada pa les eleiciones xenerales d'Italia de 1994.
El so candidatu a primer ministru foi Achille Occhetto, y tuvo compuesta pol Partíu Demócrata d'Izquierda (PDS), el Partíu de la Refundación Comunista (RC), el Partíu Socialista Italianu (PSI), la Federación de los Verdes, el Movimientu pola Democracia-La Rede, l'Alianza Democrática y Cristianos Sociales.
L'Alianza sufrió una gran gana frente al centru derecha del Polu de les Llibertaes/Polu del Bon Gobiernu. En 1996 foi asocedida por otra coalición de centru izquierda, L'Ulivo, qu'incluyía a los centristes Partíu Popular Italianu (PPI) (amenorgáu pola dixebra de Cristianos Democráticos Xuníos (CDU) en 1995), Renovación Italiana y Pactu Segni, y dexaba fuera a Refundación Comunista.
Carentoir
Carentoir ye una comuña francesa del departamentu de Morbihan, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Son Servera
Historia
Son Servera pertenecía nun pasáu a Artá, (terminoloxía árabe de Yartan) al igual que Capdepera. A partir de 1820 y pola nuevu llei que proclamaba la capacidá de crear municipalidá a cualquier nucleu de más de 1000 habitantes independizóse, anque pocu dempués, en 1824, perder y nun la recuperó hasta l'añu 1837, siendo'l so primer Alcalde D. Francisco Servera.
Dizse que'l fundadores del pueblu, camudáronse toos l'apellíu a Servera y anguaño hai muncha xente del pueblu que tien esti apellíu. Amás aquellos con apellíu Servera que nun viven nel pueblu tienen ascendentes que si lo fixeron lo que confirma en cierta manera la creencia popular.
Política y Alministración
El conceyu atópase na llocalidá de Son Servera. La policía llocal ta na llocalidá de Cala Millor y la Guardia Civil nel conceyu de Artá, anque esistiendo una Oficina d'atención al ciudadanu tamién en Cala Millor.
Etimoloxía
El nome provién del Mallorquin, llingua propia del llugar. Son Servera provién de Ço (Això) de'n Servera, bien utilizáu d'antiguo pa denominar grandes posesiones, que significa lliteralmente esto de Servera. Servera de la mesma provién del nome d'un árbol, l'alcafresnu común (qu'en catalán ye cervera), que ye l'escudu del pueblu, nun siendo asina'l del apellíu, que sobre un fondu azul, asitia a tres espueles d'oru. La etimoloxía del apellíu Servera, provién del apellíu de los primeros posesores d'estes tierres, que según Bover, constaba de 32 caballeríes, siendo los primeros propietarios, los de Benicanella, los Servera Ferri, provenientes de Porreres, conceyu de Mallorca.
Historia Natural
thumb|200px|right|Imaxe de la falda de Ser Lluc, tomada dende la cai del SolSa Fonteta ye una fonte que s'atopa nel Puig de sa Font, d'antiguo yera unu de los suministros d'agua del pueblu, anguaño ta en desusu pero entá caltién parte del so curiosu.
Cerca de la fonte hai un miniclima más húmedu, con un pequeñu encinar de quercus ilex
Arquiteutura
thumb|left|150px|S'Esglèsia Nova S'Esglèsia Nova (Ilesia Nueva), templu cristianu entá por acabar. Empezar a construyir en 1905, gracies a la ilusión de los habitantes d'esa dómina. Les últimes meyores fueron la restauración de Sa Capella Fonda, agora tánse peracabando unes meyores no que tenía de ser la Sacristía y l'almacén, del planu orixinal, traíu a esta llocalidá pol Arquiteutu discípulu de Gaudí, Rubió Bellver, ello va revertir nunos vestuarios, y en sales polivalentes, faltes que por cuenta de la cantidá d'actos culturales qu'ellí son programaos, nun tenía. Los vienres celébrase sa Revetlla eventu de baille típicu llamáu ball de bot (baille de saltu). Los Vienres Santu de la Selmana Santa, que se celebra, mayormente n'abril celebra un Descendimiento de la Cruz que lleva representándose hai unos 25 años, y acaldía aumenten la cantidá de ceremonies que se celebren por cuenta del so encantu.
thumb|left|150px|Parròquia de Sant Joan Bautista La Parroquia de San Juan Bautista ye la ilesia principal de Son Servera, construyida a partir d'una torre de defensa común a los dos posesiones que se formaron nel pueblu, cola división de dos hermanos Servera, Ca S´Hereu y Son Fra Garí, nel sieglu XVI.Güei, forma parte d'ella, siendo la so principal muerte, inda visible unes puntes de planta cuadrangular amiestes al campanariu realizáu nel sieglu XVIII. Ye onde tienen llugar la mayoría d'actos relixosos. Amás d'ensame d'eventos como conciertos, o recitales.
Hai que mentar ciertes cases que pola so antigüedá y valor cultural fueron calteníes y restauraes. Una ye Ca na Violina xustu destras del conceyu, yera l'antigua escuela de música hasta que s'inauguró la nueva escuela na antigua estación de Feve. A partir d'esi momentu empezó a ser restaurada y anguaño ta annexada al conceyu.
Los sos cases de Ca s'Hereu son una pervalible amuesa d'arquiteutura tradicional. Antigües cases de possessió (daqué según una masía, o cortixu). Siguen perteneciendo a la mesma familia que va sieglos y reciben convenciones diverses.
Pintores
thumb|200px|right|Semeya de l'agua de Cala Bona Unu de los más importantes pintores ye Miquel Vives (1937-2010), pintor con estilu ente realista ya impresionista que basa la mayor parte de la so obra en vistes del propiu pueblu.
Música
La Banda de música de Son Servera, allega a los eventos y fiestes importantes, como por casu San Antonio o San Juan. Amás de realizar dellos alcuentros con otres bandes de Mallorca y de la Comunidad Valenciana.
Ente los grupos locales cabo destacar els Anegats, grupu de pop-rock qu'algamó cierta sonadía na isla. Amás, merez una mención especial el grupu Detroit (conocíu d'antiguo como Karronya), que magar nun ser un grupu tan comercial como l'anterior, tamién allegró les nueches veraniegues en numberoses verbenes de dellos pueblos de la islla cola so rock potente y les sos lletres comprometíes.
Rhagiini
Los ragiínos (Rhagiini) son una tribu de coleópteros crisomeloideos de la familia Cerambycidae.
Xéneros
Tien los siguientes xéneros:
Dixebra
Dixebra ye un grupu de rock d'Asturies, que canta n'asturianu.
Historia
Dixebra fúndase'l 6 de xineru de 1987 n'Avilés y d'entós p'acá vien trabayando por afitar un verdaderu rock asturianu. Dende l'entamu los sos componentes tienen como oxetivu facer una música comprometida con Asturies, como amuesen nes lletres de los sos cantares y nes actitúes personales. Nos sos testos reflexen la variada y complexa realidá de la sociedá as­turiana, inspirándose en fechos de la historia recién asturiana. Poro, nun ye estrañu que nellos heba referencies constantes a la vida política, cultural o llaboral d'Asturies, ensin escaecer el compromisu internacionalista y solidariu.
Otra de les principales señes d'identidá de Dixebra ye l'emplegu esclusivu de la llingua asturiana, siendo esti ún de los fauto­res que-y da más carauter; cuntando amás como collaboradores nes lletres con renomaos escritores de la lliteratura asturiana como Boni Pérez, Pablo A. Marín Estrada y sobre manera Xandru Fernández. Nel so últimu discu incorpórase un nuevu lletrista: Quique Faes. La tercer premisa que define a esta banda ye la incorporación na so instrumentación de la gaita y la inclusión de melodíes tradiciona­les na so música, too ello endolcáu nun rock potente con múltiples influyencies: ska, punk, folk, reggae, rap... L'estilu de Dixebra pue definise como un soníu fuerte, con un ampliu mestizaxe musical, influyenciáu pola música tradicional y con testos comprometíos en llingua asturiana.
Nestos años Dixebra dio bayura de conciertos per toa Asturies y fuera (Galiza, Euskadi, Cantabria, Castiella, Aragón, Cataluña, Bretaña...). Rescampla que nel añu 1997 actuaron como representantes asturianos nel afamáu Festival Intercélticu de Lorient en Bretaña, onde collecharon perbones crítiques por parte de los medios especializaos, siendo la primer vegada qu'un grupu de rock asturianu participaba en tan importante alcuentru musical celta. Amás esi mesmu añu celebraron los sos 10 años de vida con un espectáculu nel que la tradición y la modernidá dábense la mano. Cuntaron cola participación de la Banda de Gaites Tabladar, diversos collaboradores musicales, la compañía d'animación teatral Tres Ruedas, el coleutivu de creación videográfica Bebés Furiosos y los personaxes tradicionales del conceyu Siero Los Sidros. Esti espectáculu tuvo una repercusión impor­tante nel mundu musical asturianu.
Tocante a les grabaciones, aparte d'apaecer en vanes, casetes y discos compartíos, el so primer LP llegó en 1990 y llevaba'l títulu de "Grie-ska" (FonoAstur); darréu d'ello vinieron "¿Asturies o trabayes?" (L'Aguañaz 1993), "Apuntate a la llista" (L'Aguañaz 1995), "Dieron en duru" (L'Aguañaz 1997) "Glaya un país" (L'Aguanaz 2000) y “Sube la marea” (L'Aguañaz 2002). Nel añu 2004 editen un recopilatoriu con versiones y remezcles d'una esbilla del so repertoriu, "Cróniques d'un pueblu", acompañáu d'un llibru que resume los sos 17 años de vida. Llueu diba venir otru trabayu discográficu, "Ensin novedá" (L'Aguañaz 2005), onde siguieron evolucionando musicalmente, aportando nuevos matices a la so particular propuesta, llogrando con él mui bones crítiques. Nel 2006, pol so venti aniversariu, ficieron un conciertu na so ciudá natal, Avilés, onde axuntaron a unes 3.000 persones y grabaron un discu en direutu N'aición (L'Aguañaz). L'añu siguiente, a finales del 2007, asoleyóse un discu homenaxe onde ventiún grupos estremaos del panorama musical asturianu facíen versiones de cantares del grupu, ¡Salú ya Dixebra! Perversiones (L'Aguañaz).
En 2008 Dixebra representó a Asturies nel concursu musical de llingues minorizaes Liet international, celebráu en Laponia, onde algamaron la segunda posición col tema "Indios".
Músicos collaboradores
Demientres los sos más de 30 años d'historia, el grupu cuntó con abondes collaboraciones, nes sos grabaciones y conciertos, de músicos de dellos ámbitos como:
Aphelocoma californica
Aphelocoma californica ye una especie d'ave paseriforme de la familia Corvidae nativa del oeste d'América del Norte. Estiéndese dende'l sur de Washington hasta'l centru de Texas y el centru de Méxicu. Ye una especie non migratoria y puede atopase nes zones urbanes. Nos últimos años amplió la so gama escontra'l norte na rexón de Puget Sound, Washington.
Subespecies
Reconócense les siguientes subespecies:
Abogáu
right|thumb|Abogáu inglés, entamos del s. XX.
Abogáu o abogada ye aquella persona qu'exerz profesionalmente la defensa xurídica d'una de les partes en xuiciu, según los procesos xudiciales y alministrativos causaos por ella. Amás, asesora y da conseyu en materies xurídiques. Na mayoría de los ordenamientos de los diversos países, pal exerciciu d'esti oficiu ríquese tar inscritu nun Colexu d'Abogaos, o bien tener una autorización del Estáu pa exercer. Cuando realicen nuevos aportes orixinales a les Ciencies Xurídiques, llogren el doctoráu.
Volcán Tupungato
El Volcán Tupungato (voz huarpe: 'mirador d'estrelles') ye un estratovolcán allugáu na cordal de los Andes, na frontera de l'Arxentina y Chile. Col so gran altor gánase'l privilexu de ser unu de los más altos de Suramérica. Métodos precisos de midida refundiaron una altitú de 6570 msnm.
Descripción
Ye'l monte más altu de los Andes al sur del Aconcagua y apodera la contorna col so enorme tamañu y representativu conu devasando por munchos metro los cumes vecinos. Ye consideráu xeolóxicamente un volcán estinguíu del pleistocenu, anque'l volcán holocénico Tupungatito, asitiáu darréu al suroeste y col que dacuando se lo confunde, atopar n'estáu d'actividá con siquier dieciocho erupciones rexistraes dende 1829, les postreres de les cualos fueron emisiones nidies de ceniza en 1980 y 1986.
Esti volcán ye visible dende los valles del centro-norte de la Provincia de Mendoza; dende la ciudá de Santiago de Chile la so visión ye atrabancada polos numberosos gordones antepuestos, anque dende l'estremu sur de la capital chilena (ponte Maipo del norte - sur) ye posible velo. De les sos faldes naz el ríu Coloráu que finalmente desagua les sos agües nel ríu Maipo.
Ascensu
thumb|El suizu [[Matthias Zurbriggen coronó per primer vegada, xunto a Stuart Vines, el Tupungato en 1897.]] Consideráu como unu de los volcanes más altos del mundu, esti macizu ye un desafíu seriu p'aquellos montañistas que busquen esperiencia n'altor: ye un seismil alto, aislláu, téunicamente simple, anque tan duru como'l Aconcagua. El so cascu de xelu perenne enzanca, sicasí, los últimos metros d'ascensión. L'aproximamientu a esti monte realizar por tres rutes, llamaes Norte, Oeste y Sur, siendo toes elles asemeyaos si comparar en términos de distancia y dificultá.
Los primeres en xubir el monte fueron Matthias Zurbriggen y Stuart Vines, de la espedición Fitz Gerald. Llograr el 12 d'abril de 1897, tres meses dempués de que'l primeru de los nomaos venciera'l Aconcagua, asitiáu 80 quilómetros más al norte.
Accidente aereu de 1947
El 2 d'agostu de 1947 un Lancastrian de la British South American Airways estrellar contra un abrupto glaciar a 4724 msnm cercanu al visu del Tupungato, na so fastera nordeste (del llau arxentín). L'avión foi soterráu pol impautu y los ábanos y nevaes subsiguientes, lo que fizo imposible dar col so paradoriu mientres los trabayos de rescate y esploración. Mediu sieglu dempués, en 1998, un andinista de Tandil, afayó l'accidente aereu. Finalmente una espedición en marzu de 1999 llogró llegar al avión, tres dos díes de marcha a llombu de mula hasta la base del Tupungato y otros dos d'engatada con ayuda de piquetes, cuerdes y grampones p'aportar por fin hasta'l glaciar onde taben los restos (dalgunos d'ellos quemaos) espuestos na morrena frontera por aición de la meyora del glaciar: partes del fuselaje, la punta d'una de les ales, un motor, una héliz, tubos d'osíxenu, boínes y botes de la RAF, valijas, y cadabres tullíos soterraos nel xelu, calteníos como si l'accidente asocediera unes hores antes.
Matilde Ucelay
Matilde Ucelay (Madrid, 1912 - Madrid, 24 de payares de 2008) foi la primera arquiteuta titulada española y Premiu Nacional d'Arquiteutura d'España en 2004.
Biografía
Fía mayor del matrimoniu formáu pol abogáu Enrique Ucelay Sanz y por Pura Maórtua Lombera. Les sos hermanes fueron Lluz, Margarita y Carmen Ucelay. Pura Maórtua, que yera gran amiga de Federico García Lorca, perteneció al Lyceum Club Femenín y foi fundadora de la compañía de teatru Anfistora.
Estudió bachilleratu nel Institutu Escuela con escelentes calificaciones académiques, amás de la carrera de pianu. En 1931 ingresó na Escuela d'Arquiteutura de la Universidá de Madrid xunto con Lali Úrcula, que nun acabó la carrera, y Cristina Gonzalo. Matilde Ucelay realizó dos cursos n'unu xunto con Fernando Chueca Goitia polo qu'acabó la carrera un añu antes de lo previsto. Nos sos primeros años d'estudiante foi miembru activu de la Federación Universitaria Escolar (FOI). Terminó la carrera en xunu de 1936.
El 10 de xunetu de 1936 nel Hotel Nacional los sos compañeros y amigos rindiéron-y un homenaxe como primer llicenciada n'arquiteutura d'España nun actu nel que tuvo presente'l tamién arquiteutu Amós Salvador Carreres, entós Ministru de Gobernación. A esti homenaxe asistieron importantes figures de la dómina, como l'arquiteutu Teodoro de Anasagasti. En 1936 foi la única muyer miembru de la Xunta de Gobiernu del Colexu Oficial d'Arquiteutos de Madrid, na qu'exerció'l cargu de secretaria dende'l mes d'agostu hasta'l mes d'ochobre o quiciabes payares, fecha na que se treslladó cola so familia a Valencia. Naquel momentu al so padre cangrenárase-y una pierna y recibiera amenaces colo que la permanencia en Madrid faíase peligrosa y la familia decidió treslladase a la ciudá llevantina.
En xineru de 1937 #casar en Valencia con José Ruiz Castillo, abogáu y funcionariu del Ministeriu d'Agricultura, miembru d'una conocida familia d'editores madrilanos. El so padre yera'l dueñu de Biblioteca Nueva, que la so direición heredó l'home de Ucelay. El matrimoniu tuvo dos fíos: José Enrique y Javier.
Una vegada rematada la guerra y de resultes de la so participación na Xunta de Gobiernu del Colexu d'Arquiteutos de Madrid en 1936, foi xulgada delles vegaes en conseyu de guerra y depurada profesionalmente pola Direición Xeneral d'Arquiteutura, acusada de "auxiliu a la rebelión". Nel xuiciu presentaron testimoniu al so favor numberes persones, ente otros l'odontólogu Alberto Díaz. Foi sentenciada'l 9 de xunetu de 1942 a inhabilitación a perpetuidad pa cargos públicos, directivos y d'enfotu, con prohibición pal exerciciu priváu del oficiu mientres cinco años ya indemnización de 30 000 pesetes. El títulu llográu en 1936 nun-y foi expedíu oficialmente hasta l'añu 1946.
Na década de 1950 la so candidatura a la xunta directiva de l'Asociación de Muyeres Universitaries, de la que foi fundadora col carné númberu siete, foi vetada poles autoridaes franquistes.
En 1998 l'Asociación La Muyer Constrúi fixo una reconocencia pública de la so figura por ser la primer muyer llicenciada n'arquiteutura n'España. En 2004, llogró'l Premiu Nacional d'Arquiteutura. Dos años dempués, participó na Bienal de Venecia, nel pabellón España [f.] nós, les ciudaes, representación d'España nel eventu.
Caro (Morbihan)
Caro ye una comuña francesa del departamentu de Morbihan, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Pronga
Pronga ye una aldea de la parroquia del mesmu nome nel conceyu asturianu de Pravia.
Christa Wiese
Christa Wiese ye una atleta alemana retirada especializada na prueba de llanzamientu de pesu, na que consiguió ser medayista de bronce mundial en pista cubierta en 1989.
Carrera deportiva
Nel Campeonatu Mundial d'Atletismu en Pista Cubierta de 1989 ganó la medaya de bronce nel llanzamientu de pesu, llegando hasta los 19.75 metros, tres la tamién alemana Claudia Losch (oru con 20.45 metros) y la china Huang Zhihong.
Aldeanueva de la Serrezuela
Aldeanueva de la Serrezuela ye un conceyu d'España, nel nordeste de la provincia de Segovia, comunidá autónoma de Castiella y Lleón.
Símbolos
120px|left|Escudu de Aldeanueva de la Serrezuela