cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Getafe Club de Fútbol
El Getafe Club de Fútbol ye un club de fútbol d'España de la ciudá de Getafe, na Provincia de Madrid, y xuega na Primer División d'España. Foi fundáu per primer vegada'l 19 de mayu de 1923 como Sociedad Getafe Deportivo, sumiendo en 1933 y fundándose de nuevu'l 24 de febreru de 1946 como Club Getafe Deportivo, designación que se caltuvo hasta 1983, cuando l'equipu eslleióse, siendo entós refundado como l'actual Getafe Club de Fútbol el 8 de xunetu de 1983. Foi'l 58ᵘ equipu n'incorporase a Primer División, siendo la so primer participación na temporada 2004/05. Anguaño, ocupa'l puestu 25ᵘ de la clasificación histórica de la máxima categoría.
Oríxenes y antecedentes
L'actual Getafe CF ye herederu del estinguíu Club Getafe Deportivo fundáu n'avientu del añu 1945 por dellos vecinos de la llocalidá axuntaos nel desapaecíu chigre La Marquesina anque oficialmente la fecha de fundación del equipu ye'l 24 de febreru de 1946 nun actu nel Cine Palacio. So esta denominación llegar a xugar la promoción a segunda división en 1958.
El Club Getafe Deportivo, de la mesma, yera herederu del Sociedad Getafe Deportivo, fundáu pol dibuxante y escultor Filiberto Montagud en 1923. Ésti, en xugando delles temporaes en categoría rexonal, sumió en 1933. Nun foi hasta yá pasada la guerra civil española y parte de la posguerra cuando se refundó, anque se caltuvieron los mesmos colores y símbolos.
Amás del Club Getafe Deportivo la llocalidá de Getafe tenía otros equipos, como'l Club Peña Madridista Getafe,  inscritu con esi nome tantu nel Conseyu Cimeru de Deportes como na Federación Territorial Castellana'l 1 de setiembre de 1976, y que a partir de 1981 pasó a denominase Club Deportivo Peña Getafe.
Renacimientu del club
Na temporada 1981-1982 el Club Getafe Deportivo que militaba en 2ª División per sestu añu consecutivu, acaba en puestos de descensu a 2ªB, pero pola mor del escalabru económicu nel que s'atopa'l club que-y obliga al impagu de les sos deldes, ye baxáu a Tercer División. Previendo la próxima desapaición del equipu, realiza la fusión del so equipu filial, Club Getafe Promeses, col equipu Club Deportivo Peña Getafe creando'l 10 de xunetu de 1982 un nuevu equipu denomináu Club Deportivo Getafe Promeses que va competir igual que los sos antecesores na categoría de 2ª Rexonal.
Ante la imposibilidá de cumplimientu colos sos acreedores y de la mesma que tamién fixeron el Burgos C.F. y l'A.D. Almería, el 1 de xunetu de 1983 eslleir llegalmente la sociedá Club Getafe Deportivo afogáu poles deldes. Tol estamentu deportivu incorporar dende l'equipu desapaecíu al Club Deportivo Getafe Promeses y con sofitu del conceyu llocal, n'asamblea d'asociaos celebrada'l 8 de xunetu de 1983, decídese'l cambéu de denominación pol de Getafe Club de Fútbol.
De Rexonal a Segunda División
Dende la so refundación, temporada 82/83 y en llogrando l'ascensu consecutivamente dende la Rexonal, añu tres d'añu, con una total autoridá sobre rivales y categoríes, l'equipu vuelve ilusionar. El club realizó consecutivamente un ascensu de categoría añu tres d'añu hasta llegar a competir na campaña 1987/88 na categoría de 2ªB quedando nun bien meritoriu tercer puestu.
Na temporada 1990/91 el Getafe C.F. remata en cuartu puestu na lliga regular apostando la promoción col Real Racing Club de Santander, Cartagena F.C. y Córdoba C.F., quedando l'equipu azulón en tercer posición del grupu y xubiendo el Racing. Na temporada 1992-1993 vuelve quedar cuartu na fase regular pero esta vegada ye superáu na promoción pol Real Murcia, apostando tamién l'ascensu col Barakaldo C. F. y el Granada C.F.
Ascensos y descensos
La temporada 1994/95 ye la primera del Getafe C.F. na Segunda División y sufre el cambéu de categoría llogrando un decimoctavu puestu con namái 5 victories y hasta 20 empates. Pero'l descensu y posterior realmisión en Primer División por problemes económicos del Sevilla F.C. y del Real Club Celta de Vigo fai que los clubes Albacete Balompié y Real Valladolid C.F. que baxaren recuperen la categoría y qu'en Segunda División queden dos puestos vacantes. La RFEF decide retornar al C.D. Leganés y al Getafe C.F. a la Segunda División. Por causa de que el club taba preparáu tantu en presupuestu como n'equipu pa xugar en 2ª B, la temporada 1995/96 baxa quedando en decimonovena posición con 32 puntos, 7 victories, 11 empates y 20 derrotes.
Una vegada rematada la temporada 1995/96 el Getafe C.F. convertir en Sociedá Anónima Deportiva que'l so accionista mayoritariu yera'l Conceyu de Getafe.
El 13 de payares de 1997 báltase'l Estadiu Municipal de Les Margarites pa la construcción del actual campu Coliseum Alfonso Pérez, que lleva'l nome del ex xugador internacional del conceyu y que s'inauguraría los 30 d'agostu de 1998. Mientres esi tiempu l'equipu xugó nes instalaciones del Polideportivo Juan de La Cierva.
La temporada 1998/99, entrenáu por Santiago Martín Prau "Pradito" consigue la primer posición en fase regular nel grupu I de Segunda División B. Xugó la fase d'ascensu contra'l Barakaldo C. F., Real Murcia, y Sevilla B quedando primeru y xubiendo a Segunda División per segunda vegada na so historia.
Na temporada 1999/2000 gracies al descensu del Atlético de Madrid qu'obligaba tamién al descensu del filial, el 19ᵘ puestu nuna lliga de 22 equipos dexó-y al Getafe C.F. caltener la categoría. La siguiente temporada el Getafe C.F. remató en penúltima posición xugando'l so postreru partíu yá baxáu a Segunda División B nel Coliseum contra'l Atlético de Madrid que lluchaba por un ascensu que nun consiguió aquella temporada.
L'entamu de la temporada 2001/02 queda marcada pola traxedia del asesinatu de Sebastián Gómez (Sebas) el 26 d'agostu de 2001 en Castellón mientres esfrutaba d'un permisu previu al entamu de la temporada. Esto xunió enforma a la plantía dafechu anovada con Félix Barderas "Felines" como entrenador. Amás el club pasaba por una nuevu crisis económica nel que los xugadores llegaron a tar dellos meses ensin cobrar, lo que faía tarrecer nuevamente la so desapaición. A finales d'abril de 2002, un grupu d'empresarios de Getafe faen cargu del club y nómase presidente a Ángel Torres Sánchez que consigue la estabilidá económica del club. Entá con toos esos sucesos, el Getafe C.F. consigue una quinta plaza na lliga regular y gracies a que nun podía xubir l'Universidad Les Palmes por ser entós daquella filial del Unión Deportiva Las Palmas, el Getafe C.F. xugó la fase d'ascensu nel so llugar. El Getafe C.F. consigue quedar primero contra'l Motril C.F., Hospitalet y la Cultural Leonesa y retornar per tercer vegada a Segunda División.
La temporada 2002/03 empecipiar colos fichaxes de xugadores que fueron bien importantes pal equipu como "Gica" Craioveanu, Vivar Doráu o Diego Rivas ente otros, terminando aquella temporada nun traquilo decimoprimer puestu.
Primer división
La so primer temporada en Primer ye la 2004/05. L'entrenador foi Quique Sánchez Flores que tamién debutaba na categoría. El primer goliador foi José Antonio (xugador del Getafe B) 3-1 contra'l Zaragoza .Ficháronse xugadores como Mariano Pernía, Raúl Albiol, Gabi o Riki. Remata en decimotercer puestu con 47 puntos, llegando a los octavos de final de la Copa del Rei. Nesta temporada son destacables les victories nel Coliseum contra'l Real Madrid y en San Mamés contra'l Athletic Club.
La temporada siguiente, Quique Sánchez Flores colar al Valencia CF, sustituyéndo-y l'alemán Bernd Schuster. Na temporada 2005-2006, l'equipu cuaya una magnífica temporada, quedando en novenu puestu con 54 puntos. Na Copa del Rei llega a octavos de final, al igual que l'añu anterior. Esto fai-y al entrenador del Getafe CF merecedor del primer troféu Miguel Muñoz.
La temporada 2006/07 vuelve quedar novenu con 52 puntos, y sosprendentemente llántase per primer vegada na final de la Copa del Rei n'esaniciando a Xerez CD, Valencia CF, CA Osasuna y FC Barcelona, contra'l cual voltió una semifinal que se complicara enforma nel partíu d'ida (5-2 nel Camp Nou onde Messi metió un gol consideráu copia del gol d'oru de Maradona), enxaretándo-y un 4-0 nel Coliseum Alfonso Pérez. Na final, que s'apuesta col Sevilla FC, un solitariu gol del maliense Kanouté evita la consecución del primer títulu de la so historia, pero clasificar pa la Copa de la UEFA al tar el Sevilla FC yá clasificáu pa xugar otra competición internacional de más rangu, la Champions League.
Esta temporada lleva al entós entrenador azulón, Bernd Schuster, a fichar pol Real Madrid, sustituyéndo-y nel banquín Getafense Michael Laudrup. Tamién esa temporada ye-y concedíu'l troféu Zamora al porteru del Getafe CF, el "Patu" Abbondanzieri.
EuroGeta
El 20 de setiembre de 2007, el Getafe fai'l so debú na Copa de la UEFA, venciendo nel primer partíu ante'l FC Twente d'Enschede (Holanda) por 1-0, nel Coliseum Alfonso Pérez, y finalmente pasaría de ronda pese al 3-2 en contra nel partíu de vuelta, nel estadiu del FC Twente el 4 d'ochobre. El 10 d'abril el Getafe queda esaniciáu nos cuartos de final de la copa de la UEFA col F. C. FC Bayern München. Sosprendentemente, consigue un empate (1-1) nel estadiu alemán Allianz Arena. Na vuelta sufrió l'empate "in extremis" del FC Bayern München nel Coliseum Alfonso Pérez, cuando l'equipu madrilanu ganaba por 3-1 na prórroga y a 5 minutos del final. Una desafortunada intervención de la meta 'Coríu' Abbondanzieri remachada a gol pol italianu Toni, y un gol nel últimu minutu, dieron el pase a los alemanes, pol valor doble de los goles como visitante, quedando un tantéu global de la eliminatoria de 4-4. Les pallabres del téunicu del FC Bayern Múnich, Ottmar Hitzfeld, al rematar el partíu resume lo asocedío nel campu: "Pudiéronnos humildar. El Getafe merecía la victoria". Pela so parte el capitán de los alemanes, Oliver Kahn, declara al rematar el partíu a la cadena SAT 1: "Xugué 140 partíos de Copa d'Europa, tuvi perdayuri -Madrid, Milán, Londres, Barcelona- pero lo d'esta nueche ye increíble. Nun viviera daqué asina en 40 años". A pesar d'esta eliminación, en xunto el Getafe realiza una gran campaña nesta primer Copa de la UEFA qu'apuesta en tola so historia, esaniciando a equipos como'l Benfica, o'l AEK Atenes FC, amás de vencer clubes históricos como Tottenham Hotspur FC o RSC Anderlecht.
El 16 d'abril de 2008, el Getafe pierde la so segunda final de Copa del Rei consecutiva, esta vegada contra'l Valencia, con un marcador más abuitáu de 3-1, nel que'l solitariu gol azulón foi consiguíu de penalti por Granero.
El 2 de mayu de 2008, na conmemoración del 2ᵘ centenariu del llevantamientu del dos de mayu, el Getafe recibe la Medaya d'Oru de la Comunidá de Madrid, per parte de la presidenta Esperanza Aguirre, que pronuncia les siguientes pallabres: "El Getafe nun dexó d'ablucar a tolos aficionaos al fútbol. El trabayu de directivos, téunicos y xugadores dexó al equipu de la que yá ye una gran ciudá xaciase colos meyores, como'l Bayern Múnich".
Na temporada 2009/10 proclámase sestu na 1ªDivisión en sumando 58 puntos y colla clasificase pa la Europa League (Antigua UEFA) en ganando al Club Atlético de Madrid 1-3 nel Vicente Calderón y asina peracabar una magnífica temporada so les órdenes de Míchel. En dicha temporada bátense tolos récores de la historia del Getafe. El máximu goliador del Getafe foi Roberto Soldado, qu'una temporada dempués foi ficháu pol Valencia CF al faer una bien bona campaña, al igual que Pedro Lleón, que foi ficháu pol Real Madrid Club de Fútbol. Míchel siguió al frente del club azulón.
Afitamientu en Primer
thumb|300px|Equipu del Getafe temporada 2012-13, aconceyáu momentos antes del entamu del partíu. Partíu celebráu'l 21-04-2013 ente'l Getafe - [[Real Club Deportivo Español|Espanyol correspondiente a La Lliga.]] thumb|300px|Partíu apostáu ente'l Getafe y el [[Futbol Club Barcelona|Barcelona.]]
Na siguiente temporada remata'l contratu de Míchel como entrenador y fíchase a Luis García Plaza por un periodu de 3 años. Al club retornen xugadores como Daniel Güiza, Pedro Lleón o Alexis Ruano, destacando'l canteranu Abdelaziz Barrada y el porteru vencíu pol Valencia, Miguel Ángel Moyá. Tres un mal entamu de temporada l'equipu consigue una regularidá que-y fai algamar la permanencia a 5 xornaes del final de lliga, esbardiando la oportunidá d'algamar puestos europeos nel últimu tramu de la competición.
{{AP|Temporada 2013/14 del Getafe Club de Fútbol Xugador emblemáticos que dexen el club nesta dómina son Manu del Moral na temporada 2011/12 con destín el Sevilla; Daniel Cata Díaz na temporada 2012/13 ficháu pol Atlético de Madrid y el capitán Javier Casqueru, tamién na temporada 2012/13 por rescisión de contratu. Toos ellos siendo capitanes del equipu na temporada anterior a la so marcha.
Descensu y ascensu exprés
thumb|370px|Alcuentru apostáu ente'l [[Deportivo de La Coruña y el Getafe CF.]]
El 15 de mayu de la temporada 2015/2016 de la Lliga BBVA y per primer vegada na so historia, el Getafe baxa a Segunda División tres 12 años na máxima categoría, xunto col Rayo Vallecano y el Levante. Sicasí, tres solos un añu en segunda división, el Getafe consigue'l 24 de xunu de 2017 l'ascensu a primer por 2ª vegada na so historia, en superando al C.D. Tenerife por 3 goles a 1 na segunda ronda del play-off d'ascensu. Hai de solliñar que foi ante'l mesmu Tenerife nel Heliodoro, 13 años tras, onde se consiguió'l primer ascensu.
Tres una campaña qu'empezó complicada (el Getafe llegó a tar nel penúltimu puestu de primeres de la campaña), José Bordalás faise cargu del club y, n'acabando en 3ᵉʳ posición y superar a Huesca y C.D. Tenerife nel play-off (que tamién xugó'l Cádiz esi añu) consigue'l so segundu ascensu a primer división.
Presidentes
Dende primer presidente del Getafe Club de Fútbol Antonio de Miguel Navas hasta l'actual, Ángel Torres Sánchez; la rellación de presidentes ye:
Organigrama del Club 2017/2018
''Actualizáu'l 3 de xunetu de 2017.
Vocal Tesoreru: 20px|español María Ángeles Carlos Vara ** Vocal: 20px|español Damián Jiménez Flaire ** Secretariu del Conseyu d'Alministración: 20px|español Juan Leif Pérez - Preus
Responsable Fútbol Base: 20px|España Damián Jiménez Flaire ** Coordinador Fútbol Base: 20px|España Juan Manuel Hernández Cáceres
Fisioterapeuta: 20px|España Agustín García Collada ** Recuperador: 20px|España Sergio Jiménez Rubio
Axunta comunicación: 20px|España Marta Hernández
Secretariu y Tesoreru: 20px|España Gregorio Serrano Romero ** Vocales: 20px|España José Ángel Salazar Larracoechea 20px|España Javier Asunción Alfonso
Himnu
siempres algames la victoria,
y los tos trunfos son motivu
que te lleven a la gloria.''
va xunida a la gallardía,
ye'l to emblema la hidalguia
y el to escudu ye'l valor.''
''Lucha Getafe con gallardía
los tos xugadores lleones son,
y cuando avances esclamen toos
viva'l Getafe que ye'l meyor.''
''Sigue la ruta qu'hasta agora lleves
hasta que toos dicite puedan
viva'l Getafe que ye campeón.''
''A la llucha pola gloria
va'l Getafe Club de Fútbol,
y va formando la so historia
con trunfos pal futuru''
''Los sos defenses y porteru
formen valla infranquiable,
los sos medios y delanteros
son d'emburrie arrollador.''
enllena de trunfos, honra y honor,
¡Campeón!
Otros himnos
L'himnu del Getafe CF ye una adautación de Mariano Moreno Quirós del himnu escritu por Manuel Bengoa, periodista y unu de los fundadores del Club Getafe Deportivo nel añu 1923. La música utilizada entós daquella yera la del Cantar a la Espada de la zarzuela El Güéspede del sevillanu.
''«Oh, Getafe Deportivo,
siempres algames la victoria
que te lleven a la gloria»''
Primer estrofa del himnu del Getafe Deportivo Lletra: Manuel Bengoa
Aparte del himnu oficial esisten dellos cantares de grupos musicales, que son homenaxe al Getafe Club de Fútbol y que son utilizaes como himnos alternativos del equipu.
Escudu
L'escudu oficial del Getafe CF ye una adautación del escudu de la llocalidá sobre un aru de color azul col nome del equipu y coronando con un balón de fútbol. Escudu Oficial del Club
Na temporada 2013/14, por cuenta de la conmemoración de la décima temporada en 1ᵉʳ División incorporar al escudu un marcu circular coles siguiente lleenda en lletres doraes: "2004-2014 10 AÑOS EN PRIMER" y afatáu pola representación de dos rama de lloréu doraes. Escudu conmemorativo
Uniforme
El color del uniforme principal ye l'azul escuro o azulón, similar al de la ropa profesional utilizada na construcción o les fábriques. Estos colores yeren los utilizaos pol desapaecíu Club Getafe Deportivo fundáu en 1946, y pol so antecesor homónimu fundáu en 1923.
El so patrocinadores principales, a lo llargo de los años, fueron: Puertes Visel, Sacresa, Centru Comercial Opción, P.S.G., Grupu Galcó, Burger King, CONFREMAR y Tecnocasa.
Uniforme temporada 2017/2018
La firma deportiva oficial mientres la temporada 2017/18 ye Joma, ente que'l patrocinadores oficiales son Tecnocasa y Granitos Buenavista.
Estadiu
thumb|250px|Coliseum Alfonso Pérez, estadiu del Getafe CF.
L'estadiu del club ye'l Coliseum Alfonso Pérez, asitiáu en Getafe (Madrid). Ye de propiedá municipal y el nome del estadiu poner n'honor del famosu ex-xugador de fútbol de la llocalidá, Alfonso Pérez, anque'l xugador nunca tuvo nenguna rellación deportiva col club. Esti estadiu foi construyíu en 1998 y anguaño, tres la so ampliación, tien una capacidá de 17.393 persones, con una asistencia media de 11.174 (65,7%) na temporada 2010/11. El Getafe CF xuega nesti estadiu dende'l 30 d'agostu de 1998, fecha na que l'equipu xugara'l so primer partíu contra'l Talavera Club de Fútbol, anque la inauguración oficial produzse unos díes más tarde, el 2 de setiembre, con un partíu triangular que cuntaría cola presencia del Club Atlético de Madrid, Borussia Dortmund y Feyenoord Rotterdam. A 200 metros del Coliseum Alfonso Pérez ta la Ciudá Deportiva del Getafe, una cortil con tres campos de fútbol y diverses instalaciones deportives nes cualos entrenen los equipos del Getafe Club de Fútbol.
Otros estadios utilizaos dende la so primer fundación en 1923 fueron:
Afición
Les carauterístiques de l'actual afición del Getafe Club de Fútbol tán bien determinaes pola recién historia del club y del conceyu que representa, y tamién de manera bien importante pola proximidá a equipos de talla internacional como'l Real Madrid C.F. y Atlético de Madrid.
Hasta'l so ascensu a Primer División nel añu 2004, el Getafe Club de Fútbol militara en divisiones inferiores, alternando la 2ª división y la 2ª división B (2ª y 3ª categoría del fútbol español), esto convertía-y en munches ocasiones nel segundu equipu de los vecinos de Getafe, de la mesma qu'asocede en munches rexones españoles onde la poca posibilidá de consecución d'un títulu de dalgún de los equipos próximos xeográficamente, entá militando en primer división, fai decantase a munchos aficionaos españoles por preferir equipos como'l Real Madrid C.F. o'l F.C. Barcelona.
El club ta asitiáu nun conceyu del área metropolitana de Madrid con una mayoría de población emigrante d'otres rexones españoles llegada nes décades de los años 1960 y 1970, munchos na so mayoría aficionaos d'otros clubes de los sos llugares d'orixe, o nel so defectu de dalgún de los grandes clubes de la lliga, cuantimás el Real Madrid C.F. o Atlético de Madrid.
Hai qu'añedir la escasísima presencia nos medios d'información deportiva, al nun disponer de cobertoria por nengún tipu de prensa rexonal tal como asocede n'otros equipos de capital de provincia, siendo ésta acopada cuasi n'esclusiva pol Real Madrid C.F., F.C. Barcelona y Atlético de Madrid.
A partir del añu 2008 empieza un fuerte cayente nel númberu d'abonaos causaos posiblemente por:
Toes estes causes provoquen qu'hubiera un descensu cercanu a los mil abonos per temporada, algamando los aproximao 6.000 abonaos de la temporada 2013/14, teniendo l'estadiu una asistencia inferior al 50% de la so capacidá. La imaxe del estadiu mediu vacíu xuníu al descreitu favorecíu per parte d'una prensa deportiva española sensacionalista, fizo que s'estigmatizara al club con una fama d'equipu ensin afición.
Sicasí, dáu'l bon desempeñu del club en segunda división na temporada 2016/17, tres el que se consiguió l'ascensu tan solo un añu dempués de baxar, y una política de precios más razonable que n'años anteriores, paez que l'estigma empieza a sumir. Tanto ye asina, que pa la temporada 2017/18 espérense más de 12.000 abonaos nel Coliseum, lo que superaría los so meyor rexistru, consiguíu más d'una década tras na so primer temporada en primer, cuando se cuntaba con unos 11.500 abonaos.
Rivalidaes
Anque'l Getafe C.F. militara en primer división y participáu en competiciones europees, el so principal rival sigue siendo l'equipu del conceyu más cercanu, el C.D. Leganés. Históricamente conocíu como'l Derbi del Sur de Madrid, los partíos ente Getafe C.F. y C.D. Leganés tuvieron la máxima espectación per parte de les aficiones de dambos clubes, remontándose esta rivalidá dende la esistencia del Club Getafe Deportivo. Esti bracéu caltúvose tamién ente'l filial, el Getafe “B”, y el C.D. Leganés mientres unos años, mientres dambos pertenecíen en 2ª división B.
Tres l'ascensu del Leganés en 2016 y el posterior ascensu express del Getafe en 2017, vivir por primer vegada'l Derbi del Sur de Madrid en primer división.
Peñes
De les peñes esistentes les más antigües son Peña L'Amistá fundada en 1970, Peña Los Perexiles fundada en 1971 y Peña San Isidro fundada en 1975. Estes peñes fueron fundaes por aficionaos del desapaecíu Club Getafe Deportivo y caltuvieron la so continuidá col nuevu Getafe C.F. Peñes Getafenses singulares son:
Amás de les reseñaes esisten más peñes d'aficionaos como:
Peñes Getafenses fora d'España (según la páxina oficial) son:
Datos del club
Nota: En cursiva, estadístiques pertenecientes conxuntamente col Getafe Deportivo.
Nomes adoptaos
Estos son los nomes utilizaos pol equipu dende la so primer fundación en 1923:
Plantía y cuerpu téunicu
=== Xugadores del Getafe C.F. vencíos a otros equipos Actualizáu'l 1 de febreru de 2018
Altes 2017/18
Actualizáu'l 2 de febreru de 2018
Baxes 2017/18
Actualizáu'l 3 de febreru de 2018
Xugadores con más partíos
Actualizáu'l 9 d'avientu de 2017.
Xugadores con más goles
Actualizáu'l 15 de xineru de 2021.
Xugadores
Dáu'l variáu contestu nel que se vio envolubráu'l club a lo llargo de la so historia recién, dende los modestos entamos del club tres la desapaición del Club Getafe Deportivo en 1983 hasta la participación en competiciones europees nos años 2007 y 2010, les carauterístiques de los xugadores del Getafe C.F. fueron bien diverses. Yá nel estinguíu Club Getafe Deportivo xugó, nes temporaes 1956/57 y 1957/58, l'ex-xugador, entrenador de fútbol y ex-seleccionador nacional Luis Aragonés.
Los primeros xugadores "estrella" d'esti equipu nos años de los ascensos yeren ente otros: Collada, Rebollo, Corona, Carlete, etc. Los xugadores del Getafe C.F. por aquella dómina yeren mayoritariamente madrilanos. El xugador con meyor palmarés que xugó nel Getafe C.F., (doble campeón de la Copa d'Europa, campeón d'una Copa Intercontinental, de 2 Lligues d'España y de una Supercopa d'España col Real Madrid C.F.) foi Álvaro Benito que xugó na temporada 2002-2003 en Segunda División. L'ascensu del Getafe C.F. a Primer División traxo una política de fichaxes y cesiones de nueves promeses del fútbol nacional, mayoritariamente de les canteres del Valencia CF, Atlético de Madrid y Real Madrid. Munchos d'ellos fueron o son xugadores de les categoríes inferiores y/o absoluta de la Seleición Española, como Gabi, Moyá, Dani Parejo, Paco Alcácer, Pablo Sarabia, Emi Buendia o Álvaro Vázquez.
Tuvo dos xugadores escoyíos pola mientres la so estancia nel equipu: Mariano Pernía y Rubén de la Red. Dambos atópense retiraos anguaño.
Tamién dellos xugadores del Getafe C.F. fueron internacionales antes o dempués del so pasu pol club: Daniel Güiza, Raúl Albiol, Roberto Soldado, etc.
Dellos exemplos de xugadores estranxeros internacionales con otres seleiciones que pasaron pol club son: Veljko Paunović, Miku Fedor, Gheorghe Craioveanu, Cosmin Contra, Roberto Abbondanzieri, Oscar Ustari, Abdelaziz Barrada, Derek Boateng, Ciprian Marica, Sammir o Cata Díaz.
Fútbol base
El Getafe Club de Fútbol "B" ye l'equipu filial del Getafe C.F., y qu'anguaño xuega na Tercer División d'España.
Davezu xuega los partíos de casa na Ciudá Deportiva del Getafe C.F.
Aeropuertu de Bruxeles
L'Aeropuertu de Bruxeles-National (oficialmente Brussels-National, tamién conocíu en neerlandés: "Luchthaven Zaventem", o en francés: "Aéroport de Zaventem") ye l'únicu aeropuertu comercial de Bruxeles y el principal aeropuertu de Bélxica por tráficu y operaciones.
Carauterístiques
thumb|right|Aeropuertu de Bruxeles
Nel aeropuertu operen aproximao 260 compañíes, que nel so conxuntu, empleguen de forma direuta a 20.000 persones.
Nel 2005, l'aeropuertu foi premiáu como'l "Meyor aeropuertu d'Europa" por ACI/IATA, según una encuesta llevada a cabu ente 100.000 pasaxeros alredor del mundu.
L'aeropuertu recibió un eslogan oficial el 19 d'ochobre de 2006: "Brussels Airport, Welcome to Europe" ("Aeropuertu de Bruxeles, Bienveníos a Europa"). D'alcuerdu al operador del aeropuertu, los sos principales carauterístiques son: europea, bienvenida y eficiente.
La compañía qu'opera l'aeropuertu ye conocida como "The Brussels Airport Company N.V./S.A."; previu al 19 d'ochobre de 2006, la so denominación foi BIAC (Brussels International Airport Company).
Historia
L'aeropuertu foi construyíu mientres la Segunda Guerra Mundial poles fuercies d'ocupación nazi. Esiste una lleenda urbana que sostién que l'aeropuertu en Zaventem foi escoyíu polos alemanes depués de consultar a los pobladores respectu al llugar onde construyilo -los belgues propunxéron-y la llocalización actual por cuenta de que ye una zona que davezu ta cubierta de borrina.
Tres la ocupación, l'Armada belga tomó'l control del aeropuertu. Cuando'l vieyu aeropuertu civil en Harén volvióse demasiao pequeñu, decidió utilizase el terrén en Zaventem pal nuevu aeropuertu internacional. En 1948, l'edificiu de la nueva Terminal foi construyíu pa reemplazar el vieyu edificiu de madera.
En 1955, construyóse una llinia de tren que lu coneuta con Bruxeles. N'abril de 1957, empecipióse la construcción d'una nueva terminal, pa preparar l'aeropuertu pa la Esposición Mundial de 1958. Mientres l'apoxéu de l'aviación comercial nes décades de 1960 y 1970, dellos hangares fueron construyíos. Una nueva Terminal de Cargues completar en 1976. En 1994, se construyó una terminal nueva axacente a la Terminal de 1958. Dos vieyos muelles fueron destruyíos y reemplazaos por otros más modernos. Nel 2002, metanes el tracamundiu qu'envolubraba a la desapaición de l'aereollinia nacional Sabena, inauguróse un muelle nuevu. Esti Muelle A ta destináu a sirvir a los vuelos qu'operen nel área Schengen.
Nel 2005, l'aeropuertu foi utilizáu por 16,2 millones de pasaxeros, un aumentu del 3,5% con al respective de 2004. El volume de carga mientres el mesmu añu algamó les 702.819 Tn, una medría del 5,8% al respective de 2004.
La perda de Sabena significó una importante cayida nel tráficu de pasaxeros, y de la que l'aeropuertu namái se ta recuperando amodo. El futuru del aeropuertu ye inciertu, por cuenta de desalcuerdos ente los gobiernos de Flandes y la Rexón Capital de Bruxeles con respectu al tráficu nocherniegu.
L'Aeropuertu de Bruxeles ye operáu por The Brussels Airport Company, orixinalmente conocida como BIAC (Brussels International Airport Company), que foi creáu por una llei belga que fundió BATC colos departamentos d'operación en tierra de RLW/RVA.
Incidentes y accidentes
L'únicu accidente importante en cercaníes del aeropuertu foi'l choque d'un Boeing 707 de Sabena el 15 de febreru de 1961. L'aeronave estrellar mientres un aproximamientu, matando a los 72 pasaxeros a bordu y un transeúnte.
El 29 d'agostu de 1998, el tren d'aterrizaxe d'un A340-211 (OO-SCW Vuelu SN542 Nueva York - Bruxeles) de Sabena colapsó mientres l'aterrizaxe. L'estabilizador horizontal derechu foi destruyíu. EL 25 de mayu, un avión de carga de la compañía Kalitta Air salir de la pista cuando taba desapegando. Afortunadamente los cinco miembros de la tripulación salieron ilesos poles ramples d'evacuación del aparatu, un Boeing 747.
El 22 de marzu de 2016, nel marcu d'una serie d'ataques terroristes coordinaos, producióse una esplosión nel Aeropuertu de Bruxeles que, a les 10:15 GMT (11:15 en Bruxeles) tenía confirmaos 23 muertos y 35 mancaos. A esti sucesu sumir esplosiones n'estaciones de metro de la capital belga.
Congresu Continental
miniaturadeimagen|260x260px|Congress voting independence, de Robert Edge Pine. Representación de la votación, nel Segundu Congresu Continental, qu'había dar llugar a la formación del nuevu estáu. El Congresu Continental foi, inicialmente, una convención de delegaos de delles colonies britániques de Norteamérica qu'aconceyó nel contestu de la Revolución Americana. Foi la representación de los habitantes de les Trece Colonies qu'acabaron formando los Estaos Xuníos d'América. Tres de declarar les colonies independientes del Reinu de Gran Bretaña en 1776 entamó a funcionar como una estructura provisional de gobiernu pa los Estaos Xuníos, magar que la mayoría de les funciones propies del gobiernu quedaron en manes de los estaos, heriedes de les colonies. El términu aplícase, en sentíu estrictu, al Primer Congresu Continental de 1774 y al Segundu Congresu Continental de 1775-1781. En sentíu ampliu, sicasí, úsase tamién incluyendo la dómina del Congresu de la Confederación (1781-89), abarcando asina les trés asamblees de les Trece Colonies y los Estaos Xuníos que se reunieran ente 1774 y la inauguración d'una nueva forma de gobiernu, derivada de l'aplicación de la Constitución de los Estaos Xuníos, en 1789.
Los Carbayinos
Los Carbayinos ye una casería de la parroquia de Sograndio nel conceyu d'Uviéu.
Congresu Continental
El Primer Congresu Continental, qu'aconceyó en respuesta a l'aprobación por parllamentu británicu de les nomaes Lleis Intolerables (Intolerable Acts) en 1774, buscó arreglar la deteriorada rellación ente'l gobiernu británicu y les sos colonies norteamericanes, pero reivindicando al empar los derechos de los colonos. El Segundu Congresu adoptó la Declaración d'Independencia en xunetu de 1776, que proclamó que les trece colonies yeren de magar estaos independientes y soberanos, non venceyaos a Gran Bretaña. Esti Segundu Congresu foi'l gobiernu provisional de los Estaos Xuníos hasta que la primer constitución del país, los Artículos de la Confederación (Articles of Confederation and Perpetual Union) entraron en vigor el 1 de marzu de 1781. Per esa primer llei el Segundu Congresu camudó'l so nome pol de Congresu de la Confederación (Congress of the Confederation). Esti cuerpu llexislativu unicameral aconceyó ocho vegaes primero de ser desaniciáu en 1789, cuando'l Congresu de los Estaos Xuníos tomó'l so llugar como muérganu del poder llexislativu del país.
Los Carbayinos
Situación
Allúgase a 9 km d'Uviéu.
Población
Tien una población de.
Historia d'Inglaterra
thumb|right|120px|Escudu d'Inglaterra Inglaterra ye'l territoriu más estensu y pobláu del Reinu Xuníu. Habitada por pueblos celtes dende'l sieglu V e.C., foi colonizada polos romanos ente'l 43 d. C. y principios del sieglu V. A partir d'entós foi invadida por una serie de pueblos xermánicos (anglos, saxones y xutos) qu'espulsaron a los celtes, parcialmente romanizados, escontra Gales, Escocia, Cornualles y la Bretaña francesa. Nel sieglu X, n'aguantando una serie d'ataques viquingos, Inglaterra unificóse políticamente. Tres l'ascensión de Xacobu VI d'Escocia al tronu d'Inglaterra en 1603 y l'anexón d'Escocia per Inglaterra en 1707 resulta menos apropiáu estremar la historia d'Inglaterra de la del restu del Reinu Xuníu.
Prehistoria
thumb|240px|[[Stonehenge, escontra'l 2300 e.C. ]]
El continente européu tien, al noroeste, un conxuntu d'islles conocíes d'antiguo como les Bretañas, siendo la Gran Bretaña la más importante pol so tamañu, lo que-y da nome. La islla yera relativamente insignificante na historia de la civilización occidental. Caltiénense pocos nicios del idioma o civilización de los primeros habitantes, tan solo monumentos megalíticos, tales como Stonehenge, que daten de la edá del bronce (escontra'l 2300 e.C. ).
Britania romana
thumb|240px|left|Principales asentamientos y calzaes de Britania. miniaturadeimagen|[[Imperiu Romanu, Sieglu III.]]
Cuatro legión fueron conquistando'l sureste y centru de la isla, ensin atopar gran resistencia. Sicasí, la conquista de Gales y del norte y oeste d'Inglaterra presentó mayores problemes a la meyora romana. Nel añu 61 la rebelión d'una tribu celta, comandada pola so reina Boudica, afaró Londinium (Londres) y otres ciudaes. Esta rebelión foi encalorada con brutalidá. Darréu, el mandatu del gobernador Agrícola ente'l 78 y el 85 foi especialmente cruel, estendiendo les fronteres de la provincia n'esterminando a delles tribus celtes.
Nel 115, los nativos sulevar contra los sos conquistadores y afararon la guarnición romana de York. Como resultancia, Adriano mandó construyir una muralla de 117 km, llamada muralla d'Adriano, que marcaría'l llende norte del dominiu romanu. Darréu, los romanos avanzaríen posiciones nos lowlands escoceses, construyendo una nueva muralla 50 km al norte, la muralla de Antonino. Sicasí, sería abandonada nel 161, marcando la muralla d'Adriano la frontera norte del imperiu mientres los siguientes doscientos años, un periodu de paz relativa.
Asina, la Britania romana consistía a grosso modo nes actuales Inglaterra y Gales. Los habitantes de Britania apenes tuvieron participación na vida política de Roma. Per otru llau nin el trigu que producíen nin los minerales qu'ufiertaben les sos mines cubríen los enormes costos debíos a la ocupación. Hubo en Britania una notable romanización, especialmente nes ciudaes, pero nun aportar# a nunca como la de Hispania o la Galia.
Alta Edá Media
Los sieglos V y VI de la historia de Gran Bretaña fueron denominaos como la «Edá escura» porque ye verdaderamente bien pocu lo que se sabe d'esi periodu históricu. Esta dómina ye, sicasí, verdaderamente crucial na formación de les naciones britániques, porque ye'l momentu nel que s'asoceden en pocos años dos fechos radicales: l'abandonu romanu de la islla y la invasión de los anglos, xutos y saxones. Esti periodu conclúi con una supremacía absoluta de lo anglosaxono, un retrocesu imparable de lo celta que, recluyíu en Gales y Escocia caltuvo l'heriedu llatina. La escasez de fontes históriques sirvió de sacalliñu pa dexar volar la imaxinación pa estos sieglos, escenariu temporal del ciclu artúrico.
Los normandos
thumb|Representación de la [[Batalla de Hastings (1066) nel Tapiz de Bayeux]] Los normandos, viquingos asitiaos en Normandía (Francia) y qu'adoptaren el francés como llingua, conquistaron Inglaterra en 1066. Guillermo'l Conquistador, que tenía derechos sobre'l tronu inglés, venció al rei saxón Harold na batalla de Hastings y foi coronáu rei. La dinastía normanda escastar con Enrique I, que la so muerte en 1135 daría pasu a l'anarquía d'Inglaterra. Esta ye un periodu mientres el cual tuvo llugar una guerra civil, sol inestable reináu d'Esteban de Blois (1135-1154), el sobrín d'Enrique I. Ésti nomara a la so fía Matilde como la so socesora nel tronu, pero a la so muerte Esteban llogró que los barones escoyer a él como rei. Una situación d'inseguridá y baturiciu enllargar mientres el reináu d'Esteban. El fíu de Matilde, que sería más tarde Enrique II, llegara a Inglaterra col enfotu de conquistala. Entós Esteban, cansáu de lluchar, decidió roblar el Tratáu de Wallingford en 1153, reconociendo a Enrique como'l so socesor nel tronu. Esteban morrió un añu dempués y Enrique II asumió'l tronu, poniendo fin a dos décades d'anarquía real.
Mientres los últimos años del sieglu XII ocupa'l tronu d'Inglaterra Ricardu I Corazón de Lleón. Este ye un periodu d'inestabilidá política. Ricardu I Corazón de Lleón cola a combatir na Tercer Cruzada, y cai prisioneru del duque d'Austria en 1192. Magar esto, el procesu de centralización del poder prosiguió. En 1199 xube al tronu Juan Ensin Tierra. Juan usurpara'l tronu mientres el cautiverio de Ricardu I Corazón de Lleón y cuntaba cola perceguera de la nobleza inglesa. Nun yera un bon guerreru y perdió los dominios francés de coronar ante Felipe II Augusto. La rebelión de los nobles contra él obligó-y a roblar, en 1215, la Carta Magna pa caltenese nel poder.
El fortalecimientu de la nobleza producir mientres l'ausencia de Ricardu I Corazón de Lleón. La so unión sirviólu pa imponer a Juan Ensin Tierra la Carta Magna y obligó-y a cumplila, a pesar de los sos intentos de derogala. Pero non yá l'alta nobleza independizárase, sinón tamién la nobleza media, que s'alió cola burguesía urbana y les ciudaes. Toos ellos aspiraben a llindar el poder del rei y a tener una mayor representación nel gobiernu del reinu. La Carta Magna foi condergada y anulada pol papa Inocencio III, lo que lu sirvió a Juan Ensin Tierra por que nun entrara a valir.
Creación del Parllamentu
thumb|left|165px|[[Xuan I d'Inglaterra|Juan ensin Tierra roblando la Carta Magna (1215).]]
Enrique III trató d'anular los alcuerdos cola ayuda del papa y de San Luis, pero nun foi capaz de someter a la nobleza, lo que condució a una guerra civil. En 1264 Simón de Monfort fai prisioneru a Enrique III y apúrrese el poder a trés eleutores y nueve conseyeros reales. El poder quedó, ello ye qu'en manes de Monfort, qu'exerció una ferrial dictadura como senescal d'Inglaterra. En 1265 axuntó a un nuevu parllamentu, nel que convocó a la nobleza, al cleru y a los condaos, Londres y puertos; colo que'l tercer estáu entraba nel Parllamentu. Pero en 1265, Monfort foi derrotáu y muertu pol príncipe herederu Eduardo. Enrique III ye restauráu y anula el Parllamentu.
Guerra de los Cien Años (1337-1453)
thumb|220px|Ilustración de Jean Froissart sobre la Batalla de Sluys. En febreru de 1328 morrió Carlos IV de Francia. Eduardu III tenía derechos por ser sobrín de Carlos, pero los nobles franceses prefirieron a Felipe de Valois, quien reinó col nome de Felipe VI. Ente 1331 y 1334, nel marcu de la guerra civil escocesa, Eduardu III sofitó a Eduardo Balliol, coronáu en 1334. David II, rival de Balliol, buscó abellugu en Francia y rindió homenaxe a Felipe VI.
En 1337, Felipe VI confiscó el ducáu d'Aquitania. Esto acabó per desencadenar la guerra abierta ente Inglaterra y Francia, que se llamaría Guerra de los Cien Años. Les primeres victories fueron pa los ingleses, superiores militarmente: en 1340, na Batalla naval de Sluys, en 1346, en batalla de Crécy, y en 1347, en Calais. Esta ciudá va permanecer en poder de los ingleses hasta 1558.
En 1341 David II tornó a Escocia. Los ingleses ganar en Neville's Cross n'ochobre de 1346 y caltener prisioneru once años. La paz establecer por aciu el Tratáu de Berwick.
En xunetu de 1348 Inglaterra careció la peste negro.
El fíu d'Eduardo, del mesmu nome que'l so padre, pero que la historia conoz pol Príncipe Negru, afaró Armañac en 1355. Foi hasta'l Mediterraneu y volvió afarando tou cuanto atopó nel so pasu. En 1356 llogró una gran victoria ante los franceses en Poitiers, faciendo prisioneru a Xuan II de Francia.
En 1360 Eduardu III robló la Paz de Brétigny, pola cual amenorgábase'l rescate por Juan, los ingleses pasaben a apoderar dende los Pirineos al Loira y Eduardo arrenunciaba a los sos derechos sobre la corona francesa.
Llista d'asteroides/3001–3100
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Paul Henreid
Paul Henreid (Paul Georg Julius Hernried Freiherr von Wassel-Waldingau, ) foi un actor y direutor de cine y televisión. Solía apaecer en delles películes como Paul von Hernreid o Paul von Hernried. De xuru el so papel más destacáu foi na película Casablanca, na qu'interpretó al xefe de la resistencia antinazi Victor Laszlo.
Historia d'Inglaterra
Guerra de los Cien Años (1337-1453)
En 1372 la flota castellana destruyó a la inglesa en La Rochelle adquiriendo la hexemonía sobre l'Atlánticu que correspondiera hasta entós a Inglaterra de forma indiscutida. Castiella y Francia escalen o amburen numberosos puertos ingleses ente 1377 y 1380, añu nel que Castiella llega inclusive a amenaciar Londres.
En 1369 los franceses volvieron a hostigar Aquitania y en 1375 roblóse una tregua de dos años en Bruxes. Inglaterra caltenía solamente Calais y una estrecha franxa dende Burdeos a Bayonne.
El Príncipe Negru morrió en 1376. Contraxo una enfermedá mortal mientres la so estancia n'España en 1367 y retiróse en 1371. Eduardu III morrió en 1377, afeutáu d'una senilidad que nun-y dexó controlar la Corte y les intrigues del so amante Alice Perrers.
Xubió al tronu Ricardu II (1377-1399), fíu del Príncipe Negru, a los diez años d'edá. En 1381 se instituyó un impuestu pa defendese d'una potencial invasión francesa. Esto causó una revuelta de los llabradores de la zona más rica d'Inglaterra. Ricardo enfrentar a esti fechu con valentía: el 14 de xunu allegó cola Corte a Mile End, onde abolió la servidume. Los rebeldes fueron ganaos el 28 de xunu en Billericay. John Ball y otros líderes fueron condergaos a muerte. A partir de 1381, Ricardo escoyó los sos propios conseyeros. Amaba la lliteratura, yera autoritariu y veleidoso y ganóse la enemistá de los nobles.
Provisor de servicios de navegación aérea
Un provisor de servicios de navegación aérea (ANSP) ye la organización que dixebra aeronaves en suelu o en vuelu, nun bloque dedicáu de espaciu aereu, en representación d'un Estáu o de dellos Estaos.
Historia d'Inglaterra
Guerra de los Cien Años (1337-1453)
En 1387 los condes d'Arundel, Warwick, Derby y Nottingham acusaron de traición a dellos favoritos del rei. Enrique Bolingbroke, conde de Derby, yera primu de Ricardo, fíu de Juan de Gante. En 1388 Ricardu II viose obligáu a aceptar les demandes conocíes como Merciless Parliament. Los partidarios de Ricardu II fueron executaos o exiliaos.
Paul Henreid
Biografía y carrera
Henreid yera fíu d'un aristocráticu banqueru vienés; nació na llocalidá turística de Trieste, entós perteneciente al Imperiu austrohúngaru y depués anexonada a Italia.
Dives (Oise)
Dives ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Paul Henreid
Biografía y carrera
Formóse como actor de teatru en Viena y debutó n'escena so les órdenes de Max Reinhardt. Empezó la so carrera nel cine nos años 30, actuando en películes alemanes, pero dexó Austria pa colase a Gran Bretaña onde siguió la so carrera, hasta que col españíu de la Segunda Guerra Mundial tarreció que fora deportáu o deteníu. Sicasí, Conrad Veidt medió por él y foi-y dexáu permanecer llibre n'Inglaterra.
Dives (Oise)
Tien una población de y una superficie de  km².
Paul Henreid
Biografía y carrera
En 1939, Henreid marcha a Hollywood pa realizar un pequeñu papel na primer versión de Adiós, Mr Chips de Sam Wood, y en 1942 apaez nos sos dos películes más importantes. Una ye Now, Voyager (Now, Voyager) d'Irving Rapper, onde trabaya con Bette Davis y Claude Rains, onde protagoniza una famosa escena na qu'enciende dos pitos na mano unu pa él y otru pa ella. La otra película ye la güei llexendaria Casablanca de Michael Curtiz, interpretando a Victor Laszlo, l'heroicu líder de la resistencia anti-Nazi.
Historia d'Inglaterra
Guerra de los Cien Años (1337-1453)
En 1400 Enrique IV ordenó la muerte de Ricardo. Hasta 1408, tuvo que faer frente a delles revueltes de los nobles, executando a Tomás Percy, conde de Worcester, y Scrope, arzobispu de York. El conde de Northumberland, Enrique Percy, terminó la so revuelta asesináu en Bramham Moor en 1408.
En 1400 los rebeldes galeses proclamaron príncipe de Gales a Owain Glyn Dwr, quien ente 1403-1405 afaró delles ciudaes fieles a Inglaterra, pero la so marcha sobre Worcester fracasó y en 1407 los ingleses recuperaron los castiellos perdíos y Owain fuxó.
En 1407, ingleses y franceses roblaron una nueva tregua.
Fíu d'Enrique IV, Enrique V (1413-1422) confirmó los sos derechos al tronu francés y reactivó la guerra. En 1415 llogró la victoria d'Azincourt y en 1417 tomó Caen. En 1420 roblóse'l Tratáu de Troyes, pol qu'Enrique V d'Inglaterra casóse con Catalina de Valois, fía del rei de Francia. Enrique yera reconocíu amás herederu al tronu francés. Enrique V morrió en 1422, primero que'l rei francés Carlos VI.