cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Almazbek Atambáyev
Guerra contra'l terrorismu
N'agostu de 2016, Atambayev viose envolubráu nuna pequeña polémica col entamu d'una campaña contra'l terrorismu que, según los sos detractores, afalaba a la occidentalización del país al afalar a les muyeres a utilizar prendes reveladores. Atambayev desanimó públicamente a les muyeres kirugisas a llevar la ropa tradicional islámica, como'l Hijab o'l Burka, declarando: "Les muyeres en minifalda nun se converten en terroristes suicides". Mientres una conferencia de prensa, Atambayev defendió la so postura, argumentando que taba defendiendo'l costumes nacionales del pueblu kirguís d'una posible "arabización" del país debíu al fuerte conservadorismu social impuestu pola fe islámica. Estos comentarios provocaron qu'Atambayev fuera duramente criticáu nes redes sociales.
Esi agostu de 2016, refugó les alvertencies del Presidente de Turquía, Recep Tayyip Erdoğan, quién lu comunicó que la organización terrorista Fethullahist (embrivida Fetu) taba entamando perpetuar un golpe d'estáu nel so contra, similar al intentu de faer lo mesmo en Turquía tan solo un mes tras. Atambayev alegó que tal rumor yera absurdu, que nun yera necesariu afalar a la llerza, y que, si l'alministración de Erdoğan taba tan preparada, diérase cuenta del intentu de golpe nel so propiu país. El 23 d'avientu, Atambayev recibió la visita del presidente iranín, Hasan Rouhani, siendo Kirguistán l'últimu país de la xira del mandatariu por Asia Central, nel marcu de les tentatives recién d'Irán d'ameyorar rellaciones cola Unión Económica Euroasiática. Mientres la xunta, Atambayev afirmó que culpar del terrorismu a una relixón o grupu étnicu sería "inaceptable", y alcordó col so homólogu iranín fortalecer la cooperación na llucha contra'l terrorismu, el crime entamáu y el tráficu de drogues imperante na rexón.
Fin del mandatu
thumb|230px|Atambáyev xunto a [[Nursultán Nazarbáyev, presidente de Kazakstán. Nos últimos meses de la so presidencia, Atambáyev acusó a Nazarbáyev de sofitar a la oposición nes eleiciones presidenciales.]] Les siguientes eleiciones presidenciales taben programaes pal 19 de payares de 2017. Sicasí, yá que el presidente de Kirguistán ye escoyíu por aciu un sistema de dos vueltes, y que'l mandatu de Atambáyev remataba'l 1 d'avientu, decidió adelantrase los comicios al 15 d'ochobre en casu de que fuera necesariu un desempate ente los dos candidatos más votaos. El 20 d'agostu, el Partíu Socialdemócrata de Kirguistán anunció la candidatura del primer ministru Sooronbay Jeenbekov a la presidencia. El so principal contrincante sería Omurbek Babanov, del partíu Respublika–Arreya Zhurt (fusión del Partíu Respublika de Kirguistán y l'organización Arreya-Zhurt, que'l so candidatu Kamchybek Tashiyev fuera ganáu por Atambáyev en 2011). La llexitimidá de les eleiciones foi cuestionada pol arrestu de Tekebayev y l'altu retrocesu na llibertá de prensa pa finales del mandatu de Atambáyev. Amás, la oposición acusó al mandatariu saliente d'interferir na campaña eleutoral a favor del candidatu oficialista.
El 20 de setiembre, dempués de que'l Presidente de Kazakstán, Nursultán Nazarbáyev, axuntar con Babanov, el Ministeriu d'Asuntos Esteriores de Kirguistán acusó a Kazakstán d'interferir na campaña eleutoral, lo cual foi rápido negáu pol gobiernu cazacu. Tamién acusó a los funcionarios de Kazajstán de ser corruptos al escalar los ingresos de los pensionistes. El 9 d'ochobre de 2017, Atambayev anunció que nun asistiría al cume de xefes d'estáu de la Comunidá d'Estaos Independientes en Sochi, pa evitar atopase con Nazarbáyev. Mientres el restu de la campaña y dempués de les eleiciones, Atambáyev caltuvo una postura griespa escontra Kazakstán, lo cual foi vistu como un problema en materia de política esterior qu'al nuevu presidente kirguís tocaría-y heredar una vegada qu'Atambáyev retirárase.
Les eleiciones tuvieron llugar el 15 d'ochobre, siendo los primeros comicios presidenciales competitivos na rexón. A pesar d'esto, nun faltaron denuncies de fraude eleutoral, compra de votos y intimidación a los votantes. Con esti escenariu, Jeenbekov llogró una cómoda victoria col 54.22% de los votos (un evidente cayente con al respective de la victoria de Atambáyev) contra'l 33.49% llográu por Babanov, que quedó de segundes, amenorgándose drásticamente la diferencia de porcentaxes ente los dos candidatos más votaos. La resultancia foi reconocíu pola Comisión Eleutoral y Jeenbekov foi declaráu presidente electu'l 30 d'ochobre. Atambáyev apurrió pacíficamente el cargu'l 24 de payares, realizando la primer transición ente dos presidentes democráticamente electos na historia d'Asia Central.
Retroceso na llibertá de prensa
Dempués de la Revolución, Kirguistán convertir nel primer país d'Asia Central en despenalizar la bilordiu y en garantizar la llibertá de prensa na so constitución. Sicasí, l'insultu a funcionarios públicos sigue siendo un delitu. En mayu de 2014 Atambáyev foi duramente criticáu pola comunidá internacional por convertir en llei una enmienda del códigu penal volviendo criminalizar el bilordiu. A lo llargo de 2014, el llexisladores kirguisos trabayaron nuna serie d'enmiendes que llindaben la llibertá de prensa y d'espresión dientro del país. Otra midida, duramente criticada, foi penalizar con hasta un añu de cárcel cualquier intentu per parte de la prensa de retratar de forma positiva'l comportamientu homosexual. Esta llei foi interpretada por organizaciones de llibertá de prensa como una señal de la creciente influyencia rusa sobre'l país, teniendo en cuenta la bien similar llei rusa contra la propaganda homosexual.
Supuesta concentración de poderes
thumb|300x300px|Raisa Atambayeva, Almazbeк Atambayev, Ilham Aliyev and Mehriban Aliyeva in 2012|alt=|left El 24 d'ochobre de 2016, el Partíu Socialdemócrata de Kirguistán, Partíu de Atambáyev, abandonó la coalición parllamentaria nel poder, por cuenta de una serie de choques ente los demás partíos. El motivu d'esto foi'l qu'Atambáyev impulsara un referéndum constitucional destináu a realizase'l 11 d'avientu col propósitu de da-y mayores poderes al Primer Ministru, inda cuando la vixente constitución aprobada tres la democratización del país torgaba que se realizaren más cambeos constitucionales antes de 2020. La oposición vio esto como un intentu del Presidente por enllargar el so mandatu, una y bones la constitución prohíbe-y exercer un segundu periodu, lo que xeneró barruntos sobre'l so probable accesu al cargu de Primer Ministru. El partíu Partíu Socialista Arreya-Meken, que formaba parte de la coalición, oponer a la reforma por cuenta de que, según el so líder, Omurbek Tekebayev, el Primer Ministru tendría demasiáu poder nes sos manes. En payares, Atambáyev ordenó investigar a Tekebayev por fuximientu d'impuestos y venta illexítima de bienes por aciu una empresa propiedá de la familia de Kurmanbek Bakíev, el ex-presidente derrocáu. Tekebayev negó les acusaciones y acusó al presidente d'intentar destruyilo políticamente por habese opuestu al referéndum. El referéndum llevar a cabu'l 11 d'avientu de 2016 los cambeos constitucionales fueron aprobaos col 83,72% de los votos, nuna participación eleutoral por demás baxa, d'aproximao'l 42%. Los cambeos fueron ratificaos por Atambayev el 28 d'avientu.
Saint-Paul-de-Salers
Tien una población de y una superficie de  km².
Sociedá Misionera de Londres
Oríxenes
La propuesta de creación d'una Sociedá Misionera que promoviera l'espardimientu del cristianismu vieno de mano del ministru William Carey. Ésti suxurió al ministru bautista John Ryland xunir fuercies con otros y utilizar la causa común de la llucha contra la esclavitú pa llograr vencer les dificultaes qu'atopaben los evanxelistes el so la so obra misionera, yá que la so Ilesia taba bien atomizada y les sos misiones con demasiada frecuencia solo llegaben a un pequeñu grupu de persones y resultaben bien difíciles de sostener.
La sociedá tien por oxetu ser más eficaces por aciu la creación d'un foru nel que los evanxelistes puedan trabayar xuntos, dando a les misiones nel estranxeru más llinies de sofitu financieru y una meyor coordinación, incluyíu soporte contra los sos opositores que deseyen nun tener restricciones comerciales y/o militares nes sos rellaciones colos pueblos nativos. L'oxetivu ye consiguir que les misiones tengan viabilidá a más llargu plazu y un mayor ésitu.
El Campo de Peñaranda
El Campu de Peñaranda ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Intégrase dientro de la contorna de la Tierra de Peñaranda. Pertenez al partíu xudicial de Peñaranda.
El so términu municipal ta formáu pola llocalidá d'El Campu de Peñaranda y polos despoblados de Aldeayuste y Riolobos, ocupa una superficie total de 45,20 km² y según los datos demográficos recoyíos pol INE nel añu, cuenta con una población de habitantes.
Historia
La so fundación remontar a la repoblación efectuada polos reis de Lleón na Edá Media, quedando integráu nel cuartu de Villoria, dientro de la xurisdicción de Salamanca y el Reinu de Lleón, denominándose entós a cencielles El Campo. Cola creación de les actuales provincies en 1833, El Campo quedó encuadráu na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa, formando parte del partíu de Peñaranda de Bracamonte, llocalidá de la que coyó'l so apellíu pa nun confundise con otres llocalidaes de la provincia como El Campu de Ledesma.
Ilesia parroquial de La nuesa Señora de l'Asunción
Na plaza, güei pavimentada, álzase la ilesia, dedicada a l'Asunción de La nuesa Señora, que la da prestancia y centralidad. Pol so altor y sobremanera pola so torre sobresal y puede acolumbrase dende tola contorna.
L'esterior ye de lladriyu, construcción típica d'estes tierres. Son interesantes los dos portaes, bien bella la empobinada escontra'l norte, güei por cierto ensin usu, y en parte cubierta pola Capiya de l'Anunciación, construyida nel sieglu XVIII, toa ella de piedra arenisca. Tien muncho más interés el so interior qu'oldea cola cencellez esterior.
Resuelve l'espaciu interior en tres naves separaes por arcos carpaneles y columnes renacentistes con fuste acanaláu y nel terciu baxu rellenu de medios caños. Los capiteles con volutes y tema floral nos cuatro ángulos. Paez que foi realizada por Martín Navarro ente 1560 y 1570.
La torre y la sacristía fueron construyíes por Juan Burgueño a finales del mesmu sieglu XVI (1594). Destaquen en dambes cornises con modillones escaleriformes que dan cierta gracia y ruempen la monotonía.
L'interior de la ilesia ta cubiertu por bóvedes de lunetas y arestes.
Agnes Baden-Powell
Agnes Smyth Baden-Powell foi la hermana menor de Robert Baden-Powell, Primer Baron Baden-Powell, y destacóse por ser col so hermanu la cofundadora del movimientu xuvenil de les Mochaches Guíes como la contraparte femenina del Movimientu Scout nacíu pocos años antes.
Al pie del so hermanu Robert Baden-Powell trabayó na adautación del Movimientu Scout a les neñes y rapaces. La esperiencia llamóse Guidismo. Xuntos escribieron en 1909 el folletos Girl Guides, a suggestion for Character Training for Girls (Mochaches Guíes, una suxerencia pa la educación del calter pa neñes). Hasta 1917 presidió l'Asociación de les Guíes Scouts del Reinu Xuníu (Girl Guides Association). A partir d'esa fecha foi nomada Vice-presidenta de l'Asociación Mundial de les Mochaches Guíes y les Guíes Scouts (WAGGGS). La so cuñada, Olave Saint Claire Soames, ye quien la asocede al frente del Movimientu Guía.
Familia
thumb|Familia Baden-Powell: Fila posterior, de pies (izq a der): Mayor B. F. S. Baden-Powell, 1ᵉʳ Batallón, Scots Guards; Srta Agnes D. S. Baden-Powell, la única fía; Sr. Frank Baden-Powell, Pintor y Escultor; Coronel [[Robert Baden-Powell|R. S. S. Baden-Powell, 13ᵉʳ Hussars, l'Héroe del Mafeking. Fila delantera, sentaos: El fináu Sir George Baden-Powell, M.P.; Sra. Henrietta Grace Baden-Powell y una de les sos nietes; Sr. Warrington Baden-Powell, Q.C., Sala: Admiralty Court.]]
Nacida Agnes Smyth Powell, foi la novena de diez fíos y la tercera neña en llegar al Reverendu Baden Powell, destacáu profesor matemáticu qu'ocupó la Savilian Chair of Geometry na Universidá d'Oxford, y la so esposa Henrietta Grace Smyth —la tercer esposa del Reverendu Baden Powell, finando los sos dos previes esposes—. La madre de Agnes foi una música y pintora talentosa.
El so padre finó cuando Agnes solamente tenía dos años d'edá. Pa honralo, póstumamente, la familia amestó'l so primer nome Baden a los sos apellíos y, d'ellí d'equí p'arriba fueron conocíos como Baden-Powell. La muerte del Reverendu Baden Powell dexó a la familia sol cargu de Henrietta, quien tenía la determinación d'instruyir nos sos fíos el deséu de sobresalir na vida.
El Movimientu de les Mochaches Guíes
A partir de la creación del Escultismu per parte del so hermanu Robert Baden-Powell en 1909 realizóse una exhibición scout nel Crystal Palace de Londres. Cuando llegó'l momentu del desfile de les delegaciones, toos sosprender de guardar que'l fenómenu de los Scouts arimárase a les sos hermanes muyeres.
Polo xeneral, la opinión popular d'esi entós yera de ciertu prexuiciu a que les rapaces nueves realizaren les pruebes y mañes qu'executaben los varones, tarreciendo que les moces resultaren inmodestas y machorres irreverentes. Por tal razón Agnes Baden-Powell decidió escribir un folletu que promoviera una opción fayadiza pa les neñes.
En 1909, Agnes y Robert publicaron conxuntamente dos llibros que los sos títulos fueron: Folletu A: Guíes Nuevos, una Suxerencia nel Entrenamientu del Calter pa Neñes ("Pamphlet A: Baden-Powell Girl Guides, a Suggestion for Character Training for Girls")—el cual tenía información sobre como empezar un grupu—y Folletu B: Guíes Nuevos, una Suxerencia pal Entrenamientu del Calter pa Neñes ("Pamphlet B: Baden-Powell Girl Guides, a Suggestion for Character Training for Girls")—el cual detallaba los proyeutos del programa—. Estes publicaciones considérense les precursores del movimientu xuvenil femenín, que depués fueron ampliaos nun Manual pa les Mochaches Guíes.
N'abril de 1910 yá yeren 6.000 les nueves rexistraes como Girl Guides. En 1912, Agnes resultó nomada de facto Presidenta de l'Asociación de les Mochaches Guíes del Reinu Xuníu. Estos años fueron necesarios p'atropar esperiencia y poder dar a la lluz en 1912 al primer manual tituláu «The Handbook for the Girl Guides or How Girls Can Help to Build Up the Empire».
Vigna mungo
El fréxol negru, el frijol negru, la llenteya negra, el mungo o'l poroto mung (Vigna mungo) ye una llegume que se cultiva enforma nel sur d'Asia, forma parte de los dal emplegaos na cocina india, onde se denomina urd.
Descripción
Puede estremase de Vigna radiata (Linn.) Wilczek pelos pelos más llargos nes vaines y el cantu-aril plantegáu claramente alredor del hilio de les granes y el color de les granes, que ye de color verde puercu nesti casu.
Usu melecinal
Vigna mungo utilizar na medicina tradicional de la India ( Ayurveda ). Farmacológicamente, los sos estractos demostraron actividá inmunoestimulante n'aguarones.
Taxonomía
Vigna mungo describióse por (L.) Hepper y espublizóse en Kew Bulletin 11(1): 128. 1956. Vigna: nome xenéricu que foi dau n'honor del botánicu italianu Domenico Vigna que lo afayó nel sieglu XVII.
mungo: epítetu
Patagioenas fasciata
Patagioenas fasciata ye una ave de tamañu medianu d'América.
Distribución
Alcuéntrase dende la Columbia Británica, Utah y el sur de Colorado nes elevaciones más altes al traviés de Méxicu y América Central hasta'l norte d'Arxentina. Na seronda migra fuera de la parte de la so distribución al norte de California, Nuevu Méxicu y l'oeste de Texas. Les poblaciones del sur de Costa Rica dacuando ye considerada una especie separada, la P. albilinea. Atópase n'altitúes de 900 a 3.600 m (3.000 a 12.000 pies), xeneralmente en bosques de carbayu, pinu-encino y montes de coníferes. Aliméntase de granes, sobremanera abiyotes.
El Cabaco
El Cabaco ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Intégrase dientro de la contorna de la Sierra de Francia. Pertenez al partíu xudicial de Ciudad Rodrigo y a la Mancomunidá Les Deveses.
El so términu municipal ta formáu poles llocalidaes d'El Cabaco, Peña de Francia, Zarzosillo y Zarzoso, ocupa una superficie total de 47,35 km² y según los datos demográficos recoyíos nel padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu, cuenta con habitantes.
Etimoloxía
Anque na actualidá la denominación del conceyu ye la d'El Cabaco, hasta hai relativamente pocu dicíase y escribía sistemáticamente EL CAVACO, que dellos autores rellacionen con una corrupción prosódica de CAVÁU (forma romance del llatín CAVATUS) qu'enllaza col significáu de "sitiu onde se fixeron escavaciones". D'equí provendríen el restu de nomenclatura acomuñada al pueblu: Les Cavenes, grandes cabianes esistentes nel términu amestaes a escavaciones romanes a cielu abiertu; Regueru Cavaquillo y Ríu Cavín o Gabín, denominación que recibe'l regueru lindante al nucleu principal, y que tamién respuende al nome de Regueru de la Fuécara, na cartografía oficial.
Historia
El Cabaco, como pueblu entamáu, esistía yá en 1215, añu que foi amestáu por Alfonsu IX de Lleón a la xurisdicción de la cercana villa de Miranda del Castañar; la so independencia formal empecipiar en 1811, cuando'l gobiernu de la nación abolió los señoríos y la xurisdicción de Miranda sobre El Cabaco.
L'asentamientu poblacional primitivu estender pola zona lindante al ríu Gabín, a un llau y otru del cursu, comunicándose dambes zones cola construcción d'una ponte qu'entá esiste. Eses construcciones, que constitúin na actualidá'l barriu de la ponte, foi'l nucleu xerme de lo que na actualidá ye El Cabaco (S XIII y S XIV). Foi nos sieglos subsiguientes, cuando s'empezaron a construyir los barrios anexos de la Pandiella, cai Estrecha y les Güertes siguiendo la direición Oeste. Foi a partir d'esti momentu cuando empezó la construcción de la Ilesia del pueblu y el conceyu, en redol a les exes principales de la Cai Mayor y Cai Llarga (S XVI y siguientes).
Cola creación de les actuales provincies en 1833, El Cabaco quedó encuadráu na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa.
Na actualidá, El Cabaco atopar nun estadiu d'estancamientu del so nucleu urbanu (qu'algamó la so máxima estensión na década de 1960) anque empiecen a realizase construcciones na carretera de Ciudad Rodrigo y Béxar y pela zona sur-occidental (cercana a los establecimientos hosteleros del nuedu viario Salamanca - La Alberca / Béxar - Ciudad Rodrigo.
Xeografía
thumb|220px|Vista de la [[Peña de Francia nel estremu sur del términu municipal d'El Cabaco.]]
El términu municipal d'El Cabaco estiéndese principalmente en direición norte sur y contién variada xeomorfoloxía, estendiéndose pola aguada norte de la Sierra de Francia. Na zona sur atopa la Peña de Francia, que coles sos 1727 metros sobre'l nivel del mar, correspuende a la mayor elevación del conceyu; nes faldes de la mesma estiende una zona de relieve alomado con una cota media de 1000 metros. Estes estribaciones queden condicionaes polos cursos del Regueru de la Fuécara al este y el Regueru de Zarzosillo al oeste. Na zona central del términu, ente estos cursos fluviales, estiéndese una llanura conocida como "Riolo'l Potru" que ta desprovista de vexetación arbórea. Al norte atopen les llombes finales de la Sierra de la Quilama y l'entamu de la Submeseta Norte, que s'estiende a una cota d'unos 800 metros sobre'l nivel del mar.
El so términu municipal llinda al norte colos de Tamames y Puebla de Yeltes; al este con Aldeanueva de la Sierra y Cereceda de la Sierra; Al Oste con El Maíllo y al sur con Monsagro, La Alberca y Nava de Francia.
Hidrografía
Escurriendo pol términu municipal atópase'l Regueru de la Fuécara o Gabín que naz na falda norte de la Peña de Francia; dichu cursu fluvial pasa pol cascu urbanu y sigue en direición norte hasta vertir les sos agües nel Ríu Yeltes, proveniente de la cercana población de Cereceda de la Sierra.
Demografía
A 1 de xineru de 2016 la población del conceyu xubía a 248 habitantes, 127 homes y 121 muyeres.
Población por nucleu
El nucleu poblacional principal atópase na zona mediu-oeste del conceyu y desenvuélvese siguiendo les víes de comunicación principales: Les carreteres de Salamanca a les Hurdes y la de Béxar a Ciudad Rodrigo y Portugal.
Cercanu al términu municipal de Tamames, atópase'l Conventu de Puerta Coeli, perteneciente a la finca agrícola de Zarzoso, aproximao a 7 quilómetros del cascu urbanu.
Siguiendo la carretera de La Alberca, a 15 km del pueblu, atópase'l Santuariu de La nuesa Señora de la Peña de Francia y un conventu rexentáu por flaires dominicos. Atópase enclaváu a lo cimero de la Peña de Francia, xunto a una recién hospedería.
La finca de Zarzosillo, cuenta con unos accesos difíciles y ta asitiáu na zona sudoriental del conceyu.
Alministración y política
Alcaldes dende 1979 .
Vexetación
La vexetación d'El Cabaco ta rellacionada en gran midida pol clima y la morfoloxía xeolóxica de la zona. Son de gran importancia los carbayos; que dan forma a grandes estensiones de carbayeres per tol términu municipal. Esisten amás otros árboles de gran porte como castaños, nozales y, en menor midida, caxigales y encines (más abondosos na zona norte cercanu al campu charro).
Per otru llau ye importante destacar que'l clima severu de la rexón dexó a los paisanos el cultivu de productos de la güerta, árboles frutales, freses y, hasta apocayá, emplegábense grandes estensiones pa la producción cerealística, fundamentalmente trigu y cebada.
Cultura
N'El Cabaco tuvo dende siempres una gran importancia les fiestes, siempres acomuñaes a eventos agrícoles destacaos como la llantadera y la collecha. La fiesta principal del pueblu, y a la que refier el so Santu y Patrón. Ésta celébrase na última selmana d'agostu, concretamente'l día grande ye'l 25, n'honor de la Degollación de San Juan Bautista (el Martiriu de San Juan Bautista conmemórase'l 29 d'agostu, pero adelántrase unos díes pa facilitar l'arribación de xente).
Tamién tienen importancia otres festividaes como la Emperrá ( domingu de Pentecostés), la Fiesta de los Mozos (26 d'avientu), la Fiesta de les Cruces Santa Cruz( 3 de mayu) y la Selmana Santa cola xubida en procesión ( emulando'l calvariu) a la cruz asitiada nuna llomba cercana al nucleu poblacional denomada " la cuesta".
Mientres estos periodos festivos, ye común que se ponga a la vista la desenvuelta bixutería charra, frutu d'una artesanía propio del llugar con base xeneralmente en plata, y que'l so mayor esponente, sobremanera na vistimienta masculina, atopar nel botón charru (el cual remembra a un rosariu de mano coles sos 10 cuentes en forma de pequeños bárabos).
Ye tamién común l'usu de rosarios grandes, diademes, aniellos y una sobrecargada ornamentación (típica d'esta zona meridional de Salamanca) que se lluz nos bailles rexonales carauterísticos ( bailles serranos), paecíos a la xota castellana, pero con un baille más lentu.
thumb|220px|Vista d'una cai del pueblu. thumb|220px|Traxi típicu serranu.
Santolaria de Galligo
Santolaria de Galligo (en castellanu Santa Eulalia de Gállego y oficialmente Santa Eulalia de Gállego/Santolaria de Galligo)  ye una población española de la provincia de Zaragoza na comunidá d'Aragón, asitiada xunto a la ribera del ríu Gállego. Tien unes cais elevaes, y unes guapes vistes a esti ríu. Tien como nucleu acomuñáu a Sierra Estronad.
Historia
El "Pontaz", restos d'una pilastra nel centru del ríu amuesa la estructura d'una ponte inconcluso ouna base pa un pasu de madera. Les formes del "Molinaz" antigua fábrica de Farina amuesen dalgún tipu de posición defensiva pa cobru de peaxes.
Como nucleu habitáu se documenta la so pertenencia a la Villa de Murillo de Gállego hasta la so segregación nel sieglu XIX. Algamó la so máxima población a principios del sieglu XX. D'eses feches daten les sos escueles que llegaron a allugar cursos de 80 neños y 80 neñes.
L'éxodu rural escontra grandes ciudaes nun paró hasta finales del sieglu XX onde empieza una cobarde torna braniza de xubilaos y nueves con proyeutos de desenvolvimientu llocal.
Economía
La economía llocal evolucionó dende la tradicional agricultura y ganadería hasta los servicios turísticos calidable. Caltiénse una actividá agrícola bien tecnificada y mecanizada. La denominación de vinos de la tierra "Ribera del Gállego - Cinco Villes" impulsó la creación d'una bodega y la celebración de la feria del vinu nel conceyu.
Monumentos civiles
Fonte d'o lugar Ponte de Fierro nel Ríu Gállego
Fiestes
13 d'avientu Santa Lucía
Ordino
300px|miniaturadeimagen Ordino ye una parroquia y una llocalidá asitiada nel estremu noroeste del Principáu d'Andorra. La so población l'añu 2015 yera de 4687 habitantes. Ta asitiáu a una altitú de 1298 msnm, con una superfcie de 90 km² y una densidá de población de 52,7 hab/km². Los pueblos más importantes son: Ansalonga, Arans, El Serrat, La Cortinada, Llorts, Ordino, Segudet y Sornàs, que constitúin la zona menos poblada del país.
Xeografía
En Ordino podemos atopar (referente al relieve y a los sos parques naturales) el picu de Casamanya de 2.739 metros; el picu de la Font Blanca, de 2.903 m (unu de los picos más altos d'Andorra, asitiáu cerca de Arcalís), el valle de Sorteny, el valle de Rialp, el picu de Tristaina y los llagos de Tristaina y el puertu de Siguer, fronterizu con Francia, al igual que'l Port de Rat (port du rat en francés).
Los pueblos de la parroquia de Ordino ordenase a lo llargo de la exa del Valira del Norte.
Historia
300px|miniaturadeimagen Históricamente, Ordino destacó polos sos fargas. La prueba que dexa patente que Ordino foi un centru fargaire bien importante ye que bona parte de los restos que queden de la dómina fargaire n'Andorra atopar en Ordino. Podríamos poner como exemplos la Farga del Serrat, la farga Rosell (qu'anque s'asitie en territoriu masanenco, amás d'atopase na frontera cola parroquia de Ordino, pertenecía a casa Rosell, una familia ordinesa), güei convertida nun muséu; y la mina de fierro de Llorts, d'onde s'estrayía la materia primo. . La postrera farga cerró a finales del sieglu XIX, por cuenta de la feroz competencia de la industria siderúrxico y del fierro nacíes de resultes de la primer revolución industrial.
A pesar de ser el centru industrial históricu andorranu, Ordino considérase'l so centru cultural. Foi en Ordino onde s'escribió'l Manual Digest (1748), conocíu tamién como la Biblia andorrana", manual que, inspiráu na "Encyclopedie française" y el pensamientu ilustráu, fala sobre'l funcionamientu del Estáu andorranu del sieglu XVIII, la so hestoria y los sos "usos i costums" ("usos y costumes" en castellán, podríen considerase les lleis que rexíen esti pequeñu Estáu antes de la constitución de 1993). L'autor foi'l ordinés Antoni Fiter y Rossell.
En 1983 inauguróse la estación d'esquí de Ordino-Arcalís, asitiada al norte d'El Serrat, onde podemos atopar, “la coma d'Arcalís”, final d'etapa habitual nel tour de Francia.
Ordino, amás, ye la población escoyida per Ucrania p'allugar el so Consuláu Honorariu nel Principáu d'Andorra.
Clara Montes
Clara Montes Gámir, conocida artísticamente como Clara Montes ye una cantante española de cantar d'autor y copla.
Trayeutoria artística
Clara Montes ye una muyer de voz clara y diáfana, tien oríxenes gaditanos y mora en Cádiz, fuxe de encasillamientos y etiquetes musicales, tien un gran respetu escontra'l flamencu, nel que'l so padre empecipiar, antes d'arrincase como cantante en Buenos Aires en 1990 y d'aprender a tocalo en guitarra col maestru Andrés Batista.
Na trayeutoria artística inicial de Clara Montes cunten tamién los años que pasó cantando nel cuadru de danza Contrastes, dirixíu por Ana Mercedes (1991-1994). Y el Primer Premiu de Cantar Español (Certame de Participación Ciudadana de Madrid, 1992). Un gallardón al que siguió'l so pasu pol circuitu de cafés-concierto de Madrid y la so collaboración nel álbum Emboscados (1994) d'Amancio Prada, Oratoriu pa dos voces, guitarres, flauta, percusión, violín y violoncelo con arreglos de Ricard Miralles, según na xira a la que dio llugar esi trabayu (1993-1997).
Otra importante collaboración nos sos entamos ye Diván del Tamarit (1998) de Carlos Cano sobre testos de Federico García Lorca. Al cantautor andaluz homenaxaríalu darréu nel discu ''Carlos Cano. Que saleen los suaños (2001) cola tema Tangu de les madres lloques''.
En 1998 publica'l so primer discu en solitariu Clara Montes canta a Antonio Gala, col que se da a conocer al gran públicu y nel que presenta los poemes amorosos del escritor cordobés qu'atopen la música na so voz duce, col beneplácito del autor y con producción de Rosa León. Populariza temes como Agua dábenme a mi, Tu vas abandoname, A cuerpu van los mios sollutos o Buscador. Pedro Ruiz dar a conocer nel so programa de TVE La nueche abierta.
Nel so segundu discu Clara Montes rindió homenaxe al so orixe gaditano en El sur de la pasión (2000), nel qu'abelugándose nel mar, nel so Cádiz, preparó l'álbum empobinao y producío por Rosa León, con arreglos de Jacques Morelenbaum y temes como Por allegríes, Plata y albero, Lluna brava o Lisboa. Montes descríbese como una artista "carente de versatilidad qu'acaba llevando al so terrén -el del cantar andaluz- un fadu, una copla, una samba o una sevillana".
En 2001 collabora nos discos coleutivos: Muyer cola so interpretación de Te recuerdo Amanda y en en discu Hai que volver empezar cola tema Namái mio. Nel mesmu añu participa nes bandes sonores de Namái mio y I love you, baby.
En 2002 publica Canalla pa´bien grabáu nel Teatru Pavón de Madrid, nel que se presenta n'estáu puru, el conciertu-grabación foi coproducido ya iguáu por Nacho Mañó, de Presuntos Implicaos, y la mesma Clara Montes, y el repertoriu tuvo compuestu na so mayoría de nuevos cantares con dalguna revisión de temes de los sos discos anteriores. Clara Montes comparte escenariu con Arcánxel, Shuarma (ex Elefantes), Natalia Dicenta o Josele Santiago de Los Enemigos, ente otros, el discu inclúi Namái mio, el cantar principal de la banda sonora orixinal de la película de mesmu títulu, dirixida por Javier Balaguer.
Nesi añu tamién participa nel homenaxe que Cuba, al traviés del Teatru Nacional de L'Habana, rínde-y al cantautor y poeta granadín Carlos Cano, compartiendo escenariu xunto a artistes como Pablo Milanés o Javier Ruibal ente otros, interpretando cantares tan populares como Habaneres de Cádiz o La bien pagá. Participa nel documental El gran Gatu del direutor de cine catalán Ventura Pons, un homenaxe al rumbero Gato Pérez, nel qu'interpreta la tema Lluna brava, intervienen tamién Luis Eduardo Aute, María del Mar Bonet, Moncho, Martiriu, Kiko Veneno, Manel Joseph de la Orquestra Plateria, ente otros.
En 2004 edita Xuniendo puertos, nel qu'inclúi La mirada violeta, tema principal de la banda sonora del filme d'idénticu títulu protagonizáu por Cayetana Guillén Cuervo, amás d'una versión del fadu Extraña forma de vida o de Romance de Curru'l Palmo, el clásicu de Joan Manuel Serrat, ente otres pieces. Un discu que viaxa pol Mediterraneu y que lleva dende'l fadu portugués a la música italiana, pasando pola rumba andaluza a los soníos árabes, dexando un sabor a mar en toles sos temes.
En 2005 Clara Montes realiza una xira de seronda-iviernu en teatros y auditorios presentando l'espectáculu Memoria del Sur alternándoles coles presentaciones del so últimu discu, compartiendo repertoriu y escenariu col artista Valderrama. Amás de ser un clamor pola música del sur, el recital que van ufiertar en Madrid conxuntamente Valderrama y Clara Montes, 'Memoria del sur', álzase como una reivindicación de tolos sures. Por ello, nun ye'l suyu un espectáculu de flamencu y copla o del purismu más recalcitrante. Como mozos que son, manifiéstense a favor d'una música abierta a nuevos soplíos, a variedá y a actualidá, tal. Asina, mientres él dase a un pop texíu a golpes de caxón, a más palmes que batería y a guitarra española más qu'acústica, ella muévese por rexistros del fadu, la música italiana, la rumba andaluza y los soníos árabes, chiscaos toos ellos de la so personal voz y del so estilu. El cantar ye en 'Memoria del sur', pos, un mediu de tresporte de sentimientos, suaños y emociones del pueblu andaluz y la so proyeición universal pol Mediterraneu y América. Tamién en 2005 collabora nel discu Que te vaya guapu, un tributu a Méxicu cola ranchera Como yo te amé y nel discu benéficu ''Nun vos escaecemos. Homenaxe a les víctimes del 11-M nel que canta De Madrid al cielu xunto a María Dolores Pradera, Elena Bugedo, Javier Gurruchaga y Valderrama, amás de la tema Neños de la guerra'' en solitariu.
En 2007 edítase'l so discu Esgarrada, nel que canta nueves y vieyes coples, producíu por Joan Valent, un discu que nació de la so xira homónima y que foi evolucionando hasta ufiertar música bien direuta y bien en direutu. Tamién en 2007 participa nel discu La Zarzuela+Pop (Fundación Autor) cantando Por la calle de Alcalá.
En 2009 publica'l discu A manes llenes un homenaxe a les coples de Rafael de León y en 2010 publica'l cd+dvd Sinfónica Clara, un percorríu sinfónicu pola so carrera grabáu en direutu nel Teatru Xovellanos de Xixón el 11 d'abril de 2010 xunto a la Orquesta Sinfónica Ciudá de Xixón.
En 2017 publica Los Amores Escuros, una obra de teatru sobre'l rellatu del últimu amor de Federico García Lorca, na que Clara Montes xunto con Antonio Campos canten y actúen.
Vigna angularis
La planta Vigna angularis, conocida como xudía, frijol o poroto adzuki (o azuki) y tamién dacuando como soya colorada, ye una llegume cultivada n'estremu oriente y el Himalaya. thumb|Vista de la planta thumb|Flor thumb|Planta ornamental La so grana mide unos 5 mm y de normal tien un color coloráu intensu y uniforme con poques variaciones, anque raramente pue ser blanca, negra o gris.
Descripción
Son yerbes añales, erectas o trenzaes qu'algamen un tamañu de 30-90 cm d'altor. Tarmos angulares, esparcidamente pilosos. Axustes peltaes, llanceolaes, de 8 mm, puntu d'unión allargáu; foliolos ovaos o romboidales-ovaos, de 5-10 x 5-8 cm, esparcidamente pilosos en dambes superficies, ápiz llargamente triangular o subredondeáu, fueyuques llaterales oblicues, enteres o llixeramente con 3 lóbulos. Les inflorescencies en recímanos axilares con 5 ó 6 flores, con pedúnculos. Mota acampanada, de 3-4 mm. Corola mariella de 15 mm. Llegumes cilíndriques, de 5-8 x 0,5-0,6 cm, glabres o casi. Granes d'un colloráu opacu o con otru colores, oblonga, de 5-6 x 4-5 mm, atayar o subredondeada en dambos estremos. Fl. jun-jul, fr. setiembre-ochobre.
Distribución
Llargamente cultivada y montesa en China [orixinaria d'Asia; introducíu n'América, África y otros llugares].
Gastronomía
Pol so sabor duce, utilizar en delles gastronomíes pa la repostería na forma de pasta (en xaponés anko). En Malasia usar en xeláu, como Ais kacang. En Xapón y China utilícense tamién pa granar los "biltos de soya" solo que de color coloráu. Como tamién se fai pa la variedá negra (Vigna mungo) y la mariella (auténtica soya: Glycine max).
Historia
Evidencies xenétiques amuesen que'l azuki foi cultiváu primero nel Himalaya y dempués en China y Corea (dempués del 1000 e.C.), pa más tarde llegar a Xapón, onde anguaño ye la segunda llegume más popular dempués de la soya.
Nomes
El so nome occidental vien del so nome xaponés: アズキ (azuki). En Xapón tamién s'utiliza'l préstamu chinu shōzu (小豆), que significa ‘pequeña grana’ (en comparanza cola soya: 大豆 [daizu], la ‘gran grana’). Ye común qu'en kanji ye escriba shozu pero pronúnciese /azuki/.
Sicasí, n'otros idiomes hai que tener curiáu d'utilizar "xudía colorada" yá que puede llevar a tracamundios coles xudíes comunes de color coloráu.
Taxonomía
Vigna angularis describióse por (Willd.) Ohwi & H.Ohashi y espublizóse en Journal of Japanese Botany 44(1): 29. 1969. Vigna: nome xenéricu que foi dau n'honor del botánicu italianu Dominicu Vigna que lo afayó nel sieglu XVII.
angularis: epítetu llatín que significa "con ángulos, angular"
Aeropuertu de Tuguegarao
L'Aeropuertu de Tuguegarao (en tagalu: Paliparan ng Tuguegarao; n’ilocano:  Pagtayaban ti Tuguegarao) (IATA: TUG, ICAO: RPUT) ye un aeropuertu que sirve l'área xeneral de Tuguegarao, la ciudá capital de la provincia de Cagayán, nel país asiáticu de Filipines. L'aeropuertu ta clasificáu como un importante aeropuertu domésticu comercial pola Oficina de Tresporte Aereu, un organismu del Departamentu de Tresportes y Comunicaciones que s'encarga de les operaciones, non solo d'esti aeropuertu, sinón tamién de tolos demás aeropuertos de Filipines, sacante los principales aeropuertos internacionales.
Les sos principales aereollinies y destinos son
Saint-Paul-des-Landes
Tien una población de y una superficie de  km².
Saint-Pierre (Cantal)
Saint-Pierre ye una comuña francesa del departamentu de Cantal, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Flétrange
Flétrange ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Sandro Cardoso dos Santos
Sandro Cardoso dos Santos ye un ex-futbolista brasilanu.
Flévy
Flévy ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Fleury (Moselle)
Fleury ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Corvus typicus
El cuervu de Célebes o cuervu flauteru (Corvus typicus) ye una especie d'ave paseriforme de la familia Corvidae. Ye endémica de la islla de Célebes n'Indonesia. El so hábitat natural son les viesques seques de tierres baxes.
HD 85390
HD 85390 ye una estrella de magnitú aparente +8,55 na constelación de Vela, la vela del Navío Argos. Visualmente alcontrar a 3º15' al sur de HD 85622 (m Velorum), y alcuéntrase a 106 años lluz del Sistema Solar. Dende 2009 conozse la esistencia d'un planeta estrasolar n'órbita alredor d'esta estrella.
Dos Torres
Dos Torres ye un conceyu español de la provincia de Córdoba, Andalucía. Nel añu 2016 cuntaba con 2.453 habitantes. La so estensión superficial ye de 129,09 km² y tien una densidá de 19 hab/km². Los sos coordenaes xeográfiques son 38º 26' N, 4º 53' O. Asítiase na contorna del Valle de los Pedroches, a una altitú de 587 metros y a 84 quilómetros de la capital de provincia, Córdoba.
HD 85390
Carauterístiques físiques
HD 85390 ye una nana naranxa de tipu espectral K1.5V. Tien una temperatura efectivo de 5186 ± 54 K y la so lluminosidá ye menos de la metá de la del Sol. El so radiu ye un 16% más pequeñu que'l radiu solar y xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada de namái 1 km/s. Ello fai que'l so periodu de rotación seya de 44 ± 5 díes. Ye daqué menos masiva que'l Sol, con una masa de 0,76 mases solares, y tien una edá averada de 7200 millones d'años. Nun amuesa actividá cromosférica.
Dos Torres
Historia
L'actual villa ye frutu de la unión, en 1839, de les poblaciones o barrios de Torrefranca y Torremilano. Torre del Bilanu foi nel so orixe una torre aisllada que'l so redolada ser habitando ente finales del sieglu XIV y principios del XV, dando llugar a una población fronteriza ente les xurisdicciones de Córdoba y del señoríu de Santa Eufemia, que'l so titular Gonzalo Messía Carrillo II (III marqués de La Guardia) impunxo'l nome de Torrefranca al barriu dependiente. Mientres la segunda metá del sieglu XV fueron repitíos los intentos de los señores de Santa Eufemia por incorporar Torremilano a la so xurisdicción, col fin d'aumentar los sos vasallos y rentes. Foi siempres Torremilano población realenga, salvu nel periodu 1660-1747 en que, colos Siete Villes de los Pedroches, foi vendida por Felipe IV a los marqueses d'El Carpio.
HD 85390
Composición química
HD 85390 tien una metalicidá bien paecida a la del Sol ([Fe/H] = -0,07). Elementos como carbonu, siliciu y magnesiu presenten bayures relatives similares a les solares. Col fin d'estudiar la composición d'hipotéticos planetes terrestres, evaluáronse les rellaciones C/O y Mg/Si en HD 85390. La rellación C/O ye 0,98, lo qu'implica que, a diferencia del Sistema Solar, el carbonu atoparíase formando grafitu y carburos (carburu de titaniu y carburu de siliciu). Coles mesmes, la rellación Mg/Si igual a 0,95, trai la esistencia de piroxeno, fierro metálicu y feldespatos.
Dos Torres
Arquiteutura
El principal monumentu de Dos Torres ye la Ilesia de l'Asunción, templu góticu de tres naves que daten de la segunda metá del XV; la central caltién un artísticu artesonado de tradición mudéxar. Al pie de la cabecera del templu alza una torre coronada por campanariu de lladriyu, de dómina barroca. Nel distritu de Torrefranca caltiénse la so antigua parroquia de Santiago. Na redolada del cascu urbanu álcense ermites, fechables nel sieglu XVI. La más interesante d'elles ye la de la patrona, La nuesa Señora de Loreto, que nos sos oríxenes tuvo dedicada a la advocación de Santa Ana, d'ende que la ponte próxima a ésta, según la paraxa y la pilastra onde s'alluga reciba'l nome de Santa Ana. Otres ermites son les de San Bartolomé, San Roque, Cristu de la Caridá y San Sebastián, ensin dulda la más antigua, que regala una bona vista del pueblu.
Per otru llau, asitiáu na paraxa de la ermita de San Sebastián atopamos el conocíu como "Pozu de la Nieve" utilizáu p'allugar alimentos y remedios nel sieglu XVIII. De probable orixe precristianu, considérase un inmueble de gran valor históricu. Foi unu de los monumentos más desconocíos pa la población hasta terminada la so reforma y restauración.
D'acordies col so pasáu, caltién Dos Torres, y especialmente el distritu de Torremilano, delles cases de finales del XV o del XVI, con belles portaes de granitu que revelen la maña de los antiguos canteros. L'exemplu más vistosu ye, ensin dulda, el númberu 7 de la plaza Padres Redentoristas. Al pie de esto, cabo resaltar tamién los escudos de delles fachaes, amuesa de la nobleza y fidalguía de dalgunos de los sos vecinos. La emblemática heráldica que preside dalgunos de les sos dinteles tenía la finalidá de señalar que se trataba d'una familia d'altu rangu social, prestíu y poder económicu.
Demografía
Número d'habitantes nos últimos diez años.
HD 87883
HD 87883 (HIP 49699 / SAO 61890 / BD+34 2089) ye una estrella na constelación de Leo Minor que s'alcuentra 1º al sur de 21 Leonis Minoris. De magnitú aparente +7,57, nun ye visible a simple vista. Dende 2009 conozse la esistencia d'un planeta estrasolar n'órbita alredor d'esta estrella.
HD 87883 ye una nana naranxa de tipu espectral K0V —una estrella de la secuencia principal similar al Sol pero más fría y tenue— distante 59,0 años lluz del Sistema Solar. Les sos propiedaes físiques son asemeyaes a les de 12 Ophiuchi o Gliese 75, magar, a diferencia d'éstes, nun esiste constatación de que HD 87883 seya variable. Con una temperatura superficial de 4980 K, la so lluminosidá equival al 32% de la lluminosidá solar. Tien un radiu menor que'l del Sol —un 76% del mesmu— y una masa de 0,82 mases solares. Rota con una velocidá de 2,2 km/s y emplega aproximao 41,2 díes en dar una vuelta completa. La so edá envalórase en 9800 millones d'años, más del doble de la edá del Sol.
HD 87883 tien un conteníu relativo de fierro mayor que la solar ([Fe/H] = +0,093). Les bayures d'oxíxenu, magnesiu y titaniu son comparables a les de la nuesa estrella, namái'l conteníu de siliciu paez ser más eleváu.
Sistema planetariu
El planeta que xira en redol a HD 87883, denomináu HD 87883 b, ye un planeta de llargu periodu orbital —7,54 años— y muévese nuna órbita bien escéntrica; la so separación al respective de la estrella bazcuya ente 1,69 y 5,51 UA.
Corvus tristis
Descripción
Les plumes de la cola son relativamente llargues y gradiaes, y les sos pates son relativamente curties. L'adultu tien un color negru con delles plumes de les ales y coles con llurdios blancos aleatories. una amplia zona alredor del güeyu alcuéntrase desnuda ensin plumes y la piel ye de color rosáu siendo los güeyos de color azulino-blancu. El so picu ye bien variable, dellos exemplares tienen un quexal cimeru azulada y l'inferior ablancazada-rosada, ente que n'otros tol picu ye de color ablancazáu-rosado col estremu más escuru. Los furacos nasales que son bien prominentes n'otros cuervos nesta especie son de menor tamañu.
Los exemplares xuveniles tienen un plumaxe de tonu pareyu d'un tonu pardu claru a crema, ente que les nales, cola y plumes primaries son pardes-corites y la cabeza y partes inferiores de cutiu son cuasi blanques.
Distribución y hábitat
Esta especie habita na islla de Nueva Guinea y les islles vecines, mora en monte primarios y secundarios tantu en montes baxos como montiegos hasta elevaciones de 1350 m.
Dieta
Aliméntase tantu a nivel del suelu como nos árboles. La so alimentación ye bien variada. Una parte bien importante de la so dieta son frutes, magar tamién inxer animales pequeños tales como xaronques y canesbes d'inseutos acuáticos que prinda n'agües pocu fondes o bancos de sable nos ríos.
Combate de muyeres
Combate de muyeres ye una pintura de José de Ribera realizada n'oleu sobre llenzu. Caltenerse nel Muséu del Prado en Madrid.
La pintura, fechada y roblada, foi realizada en Nápoles en 1636, como parte d'un ciclu de más de trenta obres sobre la historia de Roma encargada a Giovanni Lanfranco, Domenichino, el mesmu Ribera y otros artistes.
Represéntase un episodiu llexendariu asocedíu en Nápoles en 1552: dos muyeres, Isabella de Carazzi y Diambra de Pottinella, en presencia del Marqués del Vasto, retarse a un duelu pol amor d'un home llamáu Fabio Zeresola. La tema de la pintura tamién foi interpretáu como una alegoría de la llucha ente'l Viciu y la Virtú.
Flocourt
Flocourt ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².