cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ninfa Salinas Sada
Trayeutoria política
En payares de 2013, presentó una iniciativa que buscaba facultar a la Secretaría de Mediu Ambiente y Recursos Naturales, por qu'identifique les rutes de les especies migratories dientro del territoriu nacional; señalando'l nome científicu y el nome común más utilizáu de les especies, l'allugamientu xeográficu de la ruta migratoria y la metodoloxía emplegada pa llograr la información.
Como Senadora, foi designada pa presidir la Comisión del Mediu Ambiente y Recursos Naturales del Senáu. Amás integra les Comisiones de Xusticia, d'Enerxía y de Rellaciones Esteriores p'asuntos d'América del Norte.
Rhipidura rufifrons
Rhipidura rufifrons ye una especie d'ave na familia Rhipiduridae, la que s'atopa n'Australia, Indonesia, Nueva Guinea y les islles Salomón. Nestes zones habita monte lluviosos y húmedos, banzaos y manglares.
Sundamys muelleri
Sundamys muelleri ye una especie de royedor de la familia Muridae.
Rhipidura rufifrons
Esisten numberoses subespecies del abanicu acoloratáu. L'abanicu acoloratáu ye fácilmente estremable pol so llombu, grupa y base de la cola de color naranxa-acoloratáu-marrón. El so pechu ye blancu y negru que se tresformen nun tonu blancu nel gargüelu.
Sundamys muelleri
Distribución xeográfica
Alcuéntrase n'Indonesia, Malasia, Myanmar, Filipines, Tailandia, y Borneo.
Rhipidura rufifrons
Son aves migratories, muévense al sureste d'Australia na primavera pa reproducise, y al norte na seronda.
Ninfa Álvarez
Ninfa Álvarez ye una deportista chilena que compitió en yudu, ganadora d'una medaya de bronce nel Campeonatu Panamericanu de Yudu de 1994, y una medaya de plata nel Campeonatu Suramericanu de Yudu de 2005.
Rhipidura rufifrons
Tienden a alimentase d'inseutos pequeños que prinden nes zones baxes de la foresta. Son aves bien actives, que realicen frecuentes vuelos curtios. Tamién peguen saltitos ente la xamasca o nel terrén, mientres s'alimenten.
Ninfa Álvarez
Foi premiada l'añu 2005 como yudoca del añu pol Circulo de Periodistes Deportivos de Chile.
Rhipidura rufifrons
Magar créese que la so población atópase n'amenorgamientu, l'amplia zona na qu'habiten y la so bayura faen que seya consideráu una especie so esmolición menor pola UICN.
Especies similares
Les sos carauterístiques físiques de diagnósticu tan nel envés, rabadilla y base de la cola de color naranxa, acoloratáu o marrón asina estremase fácilmente d'otres cola d'abanicu, amás, puede estremase de otres coles d'abanicu similar, yá que tiende a buscar el so alimentu en rexones avisiegues y húmedes de hábitats cercanos al suelu.
<!--
Subespecies
L'abanicu acoloratáu ye una superespecie que toma 18 subespecies reconocíes. Les mesmes son: -->
Parana
Parana ye una parroquia del conceyu asturianu de Ḷḷena. Ocupa l'estremu centruoriental del conceyu, y llenda: al este, nordeste y sureste col conceyu d'Ayer, al suroeste cola parroquia de Cabezón, al oeste cola de Las Puentes y al noroeste cola de Congostinas. Tien una estensión de 23,33 km² y una población (INE, 2010) de 40 habitantes. Estos repártense ente'l pueblu homónimu (38 habitantes) y les caseríes de Santandrés, que tien dos habitantes, y les de Navidiiḷḷu, La Polea y Viḷḷar, anguaño deshabitaes.
El pueblu de Parana ta dividíu en dos barrios, Ḷḷugar de Riba y Ḷḷugar de Baxu, qu'arrodien al nucleu de La Casona, un caserón que ye nomáu tamién L'Hospital, porque cuenten que nelli hebo un albergue pa los caminantes que baxaben de los altos de Pendilla o de los de Payares. El calter principal d'esta casona queda perafitáu cola esistencia d'otru topónimu, Solaviḷḷa, que fala, xunto cola etimoloxía del nome del pueblu, de que'l llugar quiciabes fora, en tiempos, una villa.
Bassella
Bassella ye un conceyu asitiáu na parte meridional del Alto Urgel (provincia de Lleida), na comunidá autónoma de Cataluña. Llenda colos conceyos de Peramola, Oliana, Odén, Castellar de la Ribera, Pinell, Vilanova de l'Aguda, Tiurana y La Baronia de Rialb.
Historia
thumb|left|250px|Entidaes de población de Basella Apaez citáu en documentos de 1084, siendo feudu de la familia de los Basella.
El pueblu de Basella foi unu de los más afeutaos pola construcción del banzáu de Rialb. L'antiguu nucleu urbanu, conocíu como Castellnou de Bassella sumió so les agües.
Cultura
La ilesia parroquial ta dedicada a la Virxe de l'Asunción. Ye d'orixe románicu y foi reformada en dómina barroca. Tien cubierta de bóveda de cañón y un ábside rectangular.
Economía
Les principales actividaes económiques son l'agricultura y la ganadería. Destaquen los cultivos de pataques y maíz. Los fataos principales son de vaques llecheres.
Ahuy
Ahuy ye una comuña francesa del departamentu de Côte-d'Or, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Nikka Graff Lanzarone
Nikka Graff Lanzarone ye una actriz, cantante y baillarina d'Estaos Xuníos. Fía d'Ilene Graff y Ben Lanzarone. El so roll mas notable en broadway foi nel 2010 cuando interpreto a Marissa en Muyeres en cantu un ataque de nervios basada na película de Pedro Almodovar titulada sol mesmu nome. Nació en Los Angeles, California.
Carrera
Graff graduar nel Conservatoriu de Boston con una llicenciatura en Teatru Musical. La so primer actuación profesional dempués de la so educación taba en Peepshow de Jerry Mitchell en Las Vegas. Broadway vio'l so debú como Marisa en Mujeres al borde de un ataque de nervios, basáu na película de Pedro Almodóvar del mesmu nome. La so última actuación en Broadway foi en Chicago como'l icónico Velma Kelly.
Creitos en Broadway
Broadway
Familia Graff
Graff nació en Los Angeles, fía d'Ilene Graff, una actriz en Hollywood y cantante, y Ben Lanzarone, músicu y compositor. El so güelu Jerry que fallecio en 2008 músicu y actor, El so tio ye'l direutor y actor Todd Graff, Graff ye prima de la Cantante y Actriz Randy Graff.
Ilene, Randy, Todd Graff y Nikka Graff Lanzarone compartieron creditos xuntos como cantantes nel especial de navidá darréu de Ben Lanzarone nel pianu en Graff Family holiday special realizáu'l 14 y 16 d'avientu de 2013 en Nueva York.
Theda Bara
thumb|Theda Bara en [[Cleopatra (película de 1917)|Cleopatra.]] Theodosia Burr Goodman, conocida artísticamente sol seudónimu de Theda Bara; foi una actriz d'Estaos Xuníos.
Biografía
Nació a mediaos de la década de 1880 nuna familia de clase media baxa d'inmigrantes que vivíen nel barriu xudíu de Avondale, en Cincinnati. Bernard Goodman (1853-?), el padre, yera un comerciante xudíu procedente de Polonia, y la so madre, Pauline DeCoppett (1861-?) una suiza. Tenía dos hermanes (una d'elles, Lori, en realidá llamada Esther, llegó a faer pequeños guiones en delles películes).
Dende mozu, Theo amosó un gran enclín a les artes escéniques, hasta'l puntu que, n'acabando los sos estudios decidió atopar trabayu nel mundu del espectáculu en tiñiéndose el pelo, originariamente rubiu, de negru. Nun tuvo demasiao ésitu de primeres, encasillándose a principios de sieglu en pequeñes obres de teatru ambulantes. Una vegada en Los Angeles, en 1914, empezó a trabayar como extra (la primer película foi The Stain, estrenada en 1915) hasta que llegó la so gran oportunidá.
Ésta llevaba'l nome de A fool there was y taba dirixida por Frank Powell. Anque Theda yá taba considerada como vieya pa protagonizar un papel (tenía trenta años, nuna dómina na que nun se concebía una protagonista mayor de venticinco), la so especial personalidá fizo que los productores afitar nella y la "crearen" : Theo convertir na primer estrella prefabricada por unos estudios cinematográficos, qu'esplotaron la so imaxe de vamp y camudáron-y el nome a Theda Bara, anagrama de Arab Death (muerte árabe). Pal gran públicu, Theda naciera en 1890 fía d'una concubina exipcia y el so amante, un artista francés, en plenu Sahara, ya inclusive conocía misteriosos rituales máxicos orientales. Foi tou un ésitu.
1915 dio llugar a seis películes más protagonizaes por Theda, que remató l'añu con una de les sos obres más famoses, Carmen, pero, ensin dulda, la película que la catapultaría a la fama absoluta sería Cleopatra de J. Gordon Edwards en 1917, una de les primeres adautaciones de la vida de la reina d'Exiptu.
En 1919, en rematando'l rodaxe de The lure of ambition, Theda foi despidida pola productora que la creara, la Fox. La moda de les vamps rematara pa dar pasu a les allegres flappers. Dos años dempués, en 1921, y tres el so matrimoniu con Charles Brabin, Theda retiróse, anque collaboró nel rodaxe de Madame Mystery en 1926, poniendo entós el puntu final definitivu a la so carrera, que se fixo efectivu cuando, na década de 1930, fracasaron tolos sos intentos pa volver al teatru y, na de 1950, de crear una biopic cola so vida. La razón del so retiru foi que Brabin nun deseyaba qu'ella actuara; n'efeutu, toles sos collaboraciones en películes dende'l so matrimoniu facer ensin el consentimientu del so maríu, mientres ésti topábase nel estranxeru.
A la edá de 69 años, Theda finó nun hospital de Los Angeles por causa de un cáncer abdominal.
Filmografía
thumb|175px|Dibuxu de [[Theda Bara nun cartelu promocional de la película Salomé.]] thumb|175px
Cathy Podewell
Catherine Ann Podewell, más conocida como Cathy Podewell, ye una actriz d'Estaos Xuníos.
Kuehneromyces mutabilis
Kuehneromyces mutabilis ( sinónimu : Pholiota mutabilis ), comúnmente conocida como cogorda nameko y matu de los montes envainada, ye un fungu comestible que crez en grupos sobre tueros d'árboles o otra madera muerta.Describiéronse delles otres especies del xéneru Kuehneromyces, pero K. mutabilis ye, con muncho, la más común y la más conocida.
Cathy Podewell
Carrera
Na secundaria foi miembru de la banda y animadora. Empezó la so carrera d'actriz en series de televisión. En 1988 protagonizó la película d'horror Night of the Demons. Esi mesmu añu integrar al repartu de la serie de televisión Dallas, onde interpretó'l papel de Cally Harper Ewing ente 1988 y 1991. Tamién participó en series de televisión como Growing Pains, Murder, She Wrote y Beverly Hills, 90210, ente otres.
Vida personal
En 1989 casóse con Steven Glueck, con quien tien trés fíos.
Bertha Benz
Bertha Benz, nacida como Bertha Ringer, foi una cabezalera de la industria automotriz alemana. Foi la esposa y compañera de negocios del inventor del automóvil Karl Benz, que'l 29 de xineru de 1886 solicitó la patente n° 37.435 al gobiernu alemán para un vehículu motorizáu de trés ruedes, llamándolo Benz Patent-Motorwagen. N'agostu de 1888 volvióse la primer persona en conducir un automóvil nuna llarga distancia, al faelo, catapultó l'inventu del so maríu a la fama mundial, consiguiendo para la compañía de dambos les primeres ventes del vehículu.
Vida temprana y matrimoniu
derecha|miniaturadeimagen|Bertha Benz, a los 18 años. Bertha Ringer nació en 1849 nel senu d'una familia de perres de Pforzheim, Gran Ducáu de Baden.
Dos años antes del so matrimoniu con Karl Benz, usó parte del so patrimoniu pa invertir nuna compañía constructora de fierro. Al ser una muyer soltera foi capaz de faelo, pero dempués de que contraxera matrimoniu con Benz el 20 de xunetu de 1872, acordies cola llexislación alemana de la dómina, Bertha perdió la so poder llegal para actuar como inversora. Como'l so maríu treslladóse a una nueva empresa de fabricación, Benz & Cie, él siguió utilizando'l patrimoniu de Bertha como sofitu económicu. Terminó'l so proyeutu del primer carruaxe ensin caballos n'avientu de 1885. A pesar de que la so esposa financiara'l procesu de desarrollu, y caltendría los derechos de patente en virtú del derechu modernu, como muyer casada nun se-y dexó solicitar la patente. El so coche de trés ruedes taba propulsáu por un únicu cilindru de 2,5 caballos de fuercia de combustión interna utilizando un motor de cuatro tiempos, y podía algamar una velocidá máxima de 40 quilómetros per hora (25 milles per hora).
Xuntos tuvieron cinco fíos: Eugene (1873), Richard (1874), Clara (1877), Thilde (1882), y Ellen (1890).
Primer viaxe n'automóvil al traviés del país
Anque l'aparente propósitu del viaxe yera visitar a la so madre, Bertha tenía otros motivos: demostra-y al so home, que yá nun consideraba la comercialización de la so invención, que l'automóvil nel qu'invertieran dambos fuertemente, convertiríase nun ésitu financieru una vegada que se demostrara lo útil que podría ser pal públicu e xeneral; y pa da-y tamién al so maríu l'enfotu de que les sos invenciones teníen un futuru prometedor.
Ella y los sos fíos partieron de Mannheim a l'amanecida, resolviendo numberosos problemes mientres el viaxe. Ensin tanque de combustible y con namái un suministru de 4,5 llitros de gasolina nel carburador, tenía qu'atopar ligroína, el disolvente de petroleu necesariu pa que l'automóvil funcionara. Esi amiestu líquidu namái taba disponible'n botiques, polo que se detuvo nuna farmacia de la ciudá de Wiesloch para mercar el combustible. L'automóvil emplegaba un sistema de termosifón pa esfrecer el motor, polo que'l suministru d'agua foi una gran esmolición a lo llargo del viaxe; pa iguar esi problema, Bertha y los sos fíos añadieron agua de cada fonte qu'atopaben. Usó una pinza del pelu pa reparar el sistema d'encendíu y tamién una de les lligues pa cubrir un cable llétricu peláu. Darréu precisó l'ayuda d'un ferreru pa reparar una cadena de tresmisión. Utilizó una anfiler del so sombreru, llargu y rectu, para llimpiar una tubería de combustible, que se bloquiara. Nes rimaes que teníen que travesar, comprobaron que les dos velocidaes y l'escasa potencia del motor nun yeren abondos para xubiles, polo que Richard y Eugen tuvieron que posase y emburriar el vehículu. Benz llegó a Pforzheim un pocu dempués del atapecer, y avisó al so home per telegrama sobro l'ésitu del percorríu. Ella mesma guió pa tornar a Mannheim dellos díes dempués.
Nel camín delles persones asustáronse pol automóvil y los rellatos del viaxe recibieron una gran cantidá de publicidá, tal como lo buscara Benz. El viaxe foi un acontecimientu clave nel desarrollu téunicu del automóvil. La pareya cabezalera introdució delles meyores dempués de les esperiencies de Bertha y los sos fíos. Ella Informó de too lo que-yos asocediera nel camín y fixo importantes suxerencies, tales como la introducción d'un engrane más para xubir llombes y forros de cueru p'ameyorar la potencia del frenu. El so viaxe probó-y a la naciente industria automotriz que los paseos de prueba yeren esenciales para'l progresu del negociu.
Honores
izquierda|miniaturadeimagen|Monumentu a Bertha Benz en [[Wiesloch, llugar onde fixo una parada para mercar combustible na farmacia de la ciudá. Anguaño ye denominada como "la primer estación de serviciu del mundu". ]] En 2008, el Bertha Benz Memorial Route foi aprobada oficialmente como ruta del patrimoniu industrial de la humanidá. Esta sigue'l camín que Bertha Benz realizó mientres el primer viaxe de llarga distancia n'automóvil del mundu describíu primeramente. Ye posible alicar los 194 km a partir del siguimientu de les señales qu'indiquen la ruta dende Mannheim (vía Heidelberg) hasta Pforzheim (travesando la Selva Prieta), y el so correspondiente trayeutu de regresu.
Sundasciurus brookei
Distribución xeográfica
Alcuéntrase n'Indonesia y Malasia.
Hábitat
El so hábitat natural son: zones tropicales o subtropicales, de montes grebos.
Estáu de caltenimientu
Alcuéntrase amenazada d'estinción pola perda de la so hábitat natural.
Aignay-le-Duc
Aignay-le-Duc ye una comuña francesa del departamentu de Côte-d'Or, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Fuentelespino de Moya
Fuentelespino de Moya ye un conceyu español de la provincia de Cuenca, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha. Tien una superficie de 65,72 km² con una población de 118 habitantes (INE 2016) y una densidá de 1,80 hab/km². thumb|Vista parcial de Fuentelespino de Moya (Cuenca), con detalle del pilón correspondiente a la Estación XIII del Viacrucis: Jesús ye baxáu de la cruz.
Historia
Nes Rellaciones unviaes a Tomás López (25 d'ochobre de 1785) respondió en 1787 Gregorio Rafael López Merín: “Al poniente de la Villa de Moya y distante una llegua y media, tópase Fonte l'Espín (sic) con 116 vecinos. Tien una ilesia moderna de bona fábrica. Tien tamién les Granxes de riba y Embaxo, a la marxe d'un regueru, y les Torres de don Alonso y Ben Gamar. Abonda'l términu na más fina tea de la Serranía, camperes, fabrica pez y, por frutu singular, los nabos… Ta Fonte l'Espín sobre una llomba, anque non bien alta bien fría”.
Completamos estos datos oficiales diciendo que se tien, por tradición oral, que tres la repoblación de les Tierres (que se van llamar de Moya) por Alfonsu VIII (1210), los pueblos qu'agora les habiten tienen el so alloñáu orixe nos colonos d'esta repoblación.
Yá habíen estáu ocupaes na Prehistoria, siquier dende'l Neolíticu, según demuestren los afayos arqueolóxicos d'una docena d'asentamientos: cueves, abrigos roqueros, llugares al campu, etc. Hai buelgues de pobláu íberu (El Toril), árabe (Fonte del Villar), tardorromano (Los Villares/El Piquillo) amás de les Torres citaes. Esiste un esbozu de carta arqueolóxica, con señalización cartográfica sobre planu, y una coleición de pieces nes vitrines de la Casa de la Cultura del conceyu.
Los antiguos caminos de ferradura y llanta fueron sustituyíos, en tiempos de Primo de Rivera, pela carretera CM-215, Cañete-Utiel, que pon en comunicación gran parte de la Serranía Baxa. Sufrieron estes tierres, nes últimes décades, el severu impautu de numberosa emigración, al escarecer de industrialización. Con tou, los qu'aguantaron, viven bien ameyoraes les sos actuales condiciones de vida. Ye un llugar, pol so altor, vexetación, paisaxes, comunicaciones, etc., bien aparente pa pasar nél les dómines de calor branizo con actividaes de senderismo, caza, visites arqueolóxiques, pintures rupestres, ruta de los majanos, truébanos, etc.
thumb|Plafón cerámicu cola representación de la Virxe del Carmen» en Fuentelespino de Moya (Cuenca).
Fiestes
Tán ente les sos fiestes tradicionales: Santa Quiteria, patrona (22 de mayu), el Cristu del Amparu (14 de setiembre), San Vicente Mártir (22 de xineru), etc. Romeríes: al santuariu de La nuesa Señora de Tejeda (8 de setiembre), a la Fuenmaría (compartida con Landete), a Tejeda, en Lletaníes, etc. Y romeríes locales a les ermites de San Roque y a la de San Bernabé, con lliturxes y repartu de molletes de pan, güevos duros y vinu. Esiste – alicada nos últimos tiempos - la confrería de Los Animeros que pide llimosna pa sufraxos pola Ánimes Bendites, vistiendo paxellos y formes tradicionales. Tamién la Asociación de Xubilaos entama numberoses actividaes pa los sos socios: asamblea xeneral y añal, comida d'hermandá, etc. Tamién la Asociación del Santu Cristu, empeñada na ocupación útil de neños y mozos en tiempu vacacional.
Bien tradicionales son los cantares de los mayos a la Virxe na nueche del 30 d'abril, a les moces (madrugada del 1 de mayu), a la Cruz (los casaos) na nueche del 3 de mayu, col agasayo testimonial de toos d'una enramada florida.
Personaxes pernomaos
Ente los personaxes notables ta la memoria de don Luis Marco Pérez, escultor famosu, muertu en Madrid en 1983. Ente los vivos cúntense: Pedro Soriano, tallista gallardoniáu, Victorina García, pintora esquisita de bodegones y paisaxes, José Gómez, carpinteru-ebanista, especialista en trabayos de taracea con maderes de sabina, Anastasio y Regino García Xuncleru, en trabayos de blima.
Museos
Pueden visitase, previu avisu, el muséu-mostrariu de P. Soriano (talles en maderes nobles), el d'Eugenio Zapata (escultura popular), l'etnolóxicu de Miguel y José Cano. Tamién la Coleición Arqueolóxica y la de Fósiles, con mostrariu de la tierra, instalaes dambes na Casa de la Cultura. Ellí mesmu, el d'alcordances (bocetos, apuntes, oxetos personales) de don Luis Marco Pérez.
Ana María Pelaz
Ana María Pelaz Mota ye una ex ximnasta rítmica española que compitió na modalidá de conxuntos, siendo olímpica en Beixín 2008. Llogró 2 medayes de plata na Final de la Copa del Mundu de Benidorm (2008) y tien amás 7 medayes en pruebes de la Copa del Mundu, ente otres preseas en diverses competiciones internacionales.
Dende 2014 ye entrenadora del conxuntu júnior de la seleición nacional de ximnasia rítmica d'España.
Etapa na seleición nacional
En 2002 foi reclamada pa formar parte de la seleición nacional de ximnasia rítmica d'España na modalidá de conxuntos. Entrenó dende entós una media de 8 hores diaries nel Centru d'Altu Rendimientu de Madrid a les órdenes primeru de Rosa Menor y Noelia Fernández, dende 2004 d'Anna Baranova y Sara Bayón y dende ochobre de 2008 de Efrossina Angelova. De primeres formaba parte de les ximnastes suplentes y nun yera convocada a les competiciones, hasta qu'en 2005 entró nel conxuntu titular. Pelaz nun sería convocada a los Xuegos Olímpicos d'Atenes 2004, anque tantu ella como Lara González, que tamién se quedó fuera del conxuntu de los Xuegos, viaxaron a Atenes y animaron a les sos compañeres dende la grada. Pa 2005, yá con Pelaz como titular, la nueva seleccionadora nacional yera Anna Baranova, siendo tamién dende entós entrenadora del conxuntu al pie de Sara Bayón. Nel Campeonatu del Mundu de Bakú, el conxuntu llogró'l 7ᵘ puestu nel concursu xeneral y el 6ᵘ en 3 aros y 4 maces. El conxuntu #formar esi añu Ana María, Bárbara González, Lara González, Marta Linares, Isabel Pagán y Nuria Velasco.
A principios de marzu de 2006, el conxuntu español llogra 3 medayes de plata nel Tornéu Internacional de Madeira. En setiembre, na prueba de la Copa del Mundu celebrada en Portimão, el conxuntu llogra'l bronce en 5 cintes y la plata en 3 aros y 4 maces, amás del 5ᵘ puestu nel concursu xeneral. Esi mesmu mes, nel Campeonatu d'Europa de Moscú llogró'l 5ᵘ puestu nel concursu xeneral y el 5ᵘ puestu na final de 5 cintes. En payares el combináu español participó na Final de la Copa del Mundu en Mie, onde llogró'l 5ᵘ puestu en 5 cintes y el 8ᵘ en 3 aros y 4 maces. El conxuntu yera prácticamente'l mesmu que l'añu anterior pero con Violeta González sustituyendo a Marta Linares.
N'abril de 2007, na prueba de la Copa del Mundu apostada en Portimão, el conxuntu consigue'l 5ᵘ puestu nel concursu xeneral y el 6ᵘ tantu na final de 5 cuerdes como na de 3 aros y 4 maces. En mayu llogra la medaya de plata tanto nel concursu xeneral como na final de 3 aros y 4 maces de la prueba de la Copa del Mundu apostada en Nizhni Nóvgorod, amás del 4ᵘ puestu en 5 cuerdes. En setiembre d'esi mesmu añu tuvo llugar el Campeonatu del Mundu de Patras. El conxuntu llogró'l 5ᵘ puestu nel concursu xeneral, lo que-yos dio la clasificación pa los Xuegos Olímpicos de Beixín 2008. Tamién llograron el 6ᵘ puestu tantu en 5 cuerdes como en 3 aros y 4 maces. N'avientu apostaron el Preolímpicu de Beixín, llogrando'l 8ᵘ puestu nel concursu xeneral. El conxuntu #titular #integrar esi añu Ana María, Bárbara González, Lara González, Isabel Pagán, Verónica Ruiz y Bet Salom.
Pa esta dómina, amás de los titulares, na concentración preparatoria de los Xuegos atopaben otres ximnastes entós suplentes como Sandra Aguilar, Cristina Dassaeva, Sara Garvín, Violeta González o Lidia Redondo. En xineru de 2008, Ana María recibió'l Xuncu d'Oru al meyor deportista de Llaguna de Douru. En xunu de 2008 tuvo llugar el Campeonatu d'Europa de Turín, onde'l conxuntu llogró'l 6ᵘ puestu nel concursu xeneral y el 4ᵘ puestu tantu en 5 cuerdes como en 3 aros y 4 maces. N'agostu d'esi añu participó nos Xuegos Olímpicos de Beixín 2008. Seríen los so primeres y únicos Xuegos Olímpicos. El conxuntu solo pudo llograr la 11ª posición na fase de calificación, dempués de cometer dellos errores nel segundu exerciciu, el de 3 aros y 4 maces. Esto fizo que l'equipu nun pudiera metese na final olímpica. N'ochobre d'esi mesmu añu llograría dos medayes de plata na Final de la Copa del Mundu apostada en Benidorm, tantu na competición de 5 cuerdes como na de 3 aros y 4 maces. El conxuntu taba integráu poles mesmes ximnastes que fueron a Beixín: Ana María, Bárbara González, Lara González, Isabel Pagán, Verónica Ruiz y Bet Salom. Esi mesmu mes d'ochobre fixo cargu del equipu la nueva seleccionadora, la búlgara Efrossina Angelova, que pasaría a entrenar el conxuntu al pie de Sara Bayón (qu'en dexando l'equipu en mayu de 2009 sería sustituyida por Noelia Fernández).
Pa 2009, Ana María #convertir na capitana d'un conxuntu anováu cuasi por completu, siendo la única de les ximnastes que tuvieren en Beixín 2008 que permaneció nel mesmu. Delles ximnastes como Bet Salom decidieron abandonar la seleición por cuenta de la decisión de Angelova d'aumentar el númberu d'hores d'entrenamientos, lo que los faía incompatibles colos sos estudios. N'abril de 2009, el conxuntu encabezáu por Pelaz llogró dos medayes de plata (nel concursu xeneral y en 3 cintes y 2 cuerdes) na prueba de la Copa del Mundu celebrada en Portimão (Portugal), amás del 6ᵘ puestu en 5 aros. En setiembre, nel Campeonatu Mundial de Mie, l'equipu llogró'l 6ᵘ puestu tantu nel concursu xeneral como na final de 5 aros, y el 7ᵘ en 3 cintes y 2 cuerdes. El conxuntu #titular #formar esi añu Ana María, Loreto Achaerandio, Sandra Aguilar, Alejandra Quereda y Lidia Redondo, amás de Nuria Artigues y Sara Garvín como suplentes de primeres y a la fin de la temporada respeutivamente.
Seleición española
{| width="100%" class="" style="margin-bottom: 10px;"
Conxuntu sénior
2005
2006
2007
2007 (continuación)
2008
2009
Cathy Rattray-Williams
Cathy Rattray-Williams ye una atleta xamaicana retirada especializada na prueba de 4x400 m, na que consiguió ser campeona mundial en pista cubierta en 1993.
Hazel Marguerite Schmoll
Hazel Marguerite Schmoll foi una botánica d'Estaos Xuníos. Desenvolvió la so vida académica na Universidá de Colorado, como profesora de Bioloxía nel Vassar College Ward, Colorado.
Cathy Rattray-Williams
Carrera deportiva
Nel Campeonatu Mundial d'Atletismu en Pista Cubierta de 1993 ganó la medaya d'oru nos relevos de 4x400 metros, con un tiempu de 3:32.32 segundos, per delantre d'Estaos Xuníos (plata).
Malvaviscus arboreus
Malvaviscus arboreus ye una especie d'arbustu perteneciente a la familia Malvaceae, ye orixinaria del sureste de los Estaos Xuníos, Méxicu, Centroamérica, y Suramérica. thumb|Detalle de la flor thumb|Vista de la planta thumb|Detalle de la planta
Descripción
Ye un arbustu qu'algama un tamañu de 1.50 a 3 m d'altor. Les fueyes son más anches nes base o en forma de corazón y el cantu tien dientes nidios o marcaos y cubiertos de pelos estrellaos. Les flores broten na unión de la fueya col tarmu, son de color coloráu, de 3 a 6 cm de llargu y colos estames bien salientes, devasando la corola que casi siempres ta cerrada.
Agora ye popular en cultivu como planta ornamental. Les sos flores nun s'abrir totalmente y ayuden a atraer camparines y colibríes.
Huawei
Huawei Technologies Co., Ltd. (chinu: 华为技术公司, pinyin: Huáwéi jìshù gōngsī) ye una empresa privada multinacional china d'alta teunoloxía especializada n'investigación y desenvolvimientu (I+D), producción electrónica y marketing d'equipamientu de comunicaciones. Amás, aprove soluciones de redes personalizaes pa operadores de la industria de telecomunicaciones. Foi fundada en 1987 por Ren Zhengfei. Huawei Technologies Co., Ltd. aprove a 35 de los mayores operadores de telecomunicaciones del mundu ya invierte añalmente un 10% de les sos ganancies n'investigación y desenvolvimientu.
Malvaviscus arboreus
Ecoloxía
M. arboreus ye la planta d'acoyida de les gates de la camparina Heliopetes macaira.
Distribución y hábitat
Ye orixinaria de Méxicu a Colombia. Presente en climes templaos y semicálidos dende'l nivel del mar hasta los 1865 metros, acomuñada a vexetación alteriada de montes tropicales subcaducifolios, subperennifolios y perennifolios, pacional, montes de encino y de pinu.
Huawei
Amás de los sos centros d'investigación y desenvolvimientu en Shenzhen, Shanghai, Beixín, Nankín, Xi'an, Chengdu y Wuhan en China, Huawei Technologies Co., Ltd. cuenta tamién con centros d'I+D en: Suecia, Estaos Xuníos, Ecuador, Irlanda, Venezuela, Colombia, Méxicu, India y Rusia.
Malvaviscus arboreus
Propiedaes
Ye preferentemente utilizáu pa la tos ferina. Como remediu a esta enfermedá, en Chiapas úsase'l cocimientu de la flor acompañáu de concha d'armadíu, o'l cocimientu de les flores y fueyes. Contra la tuberculosis o tos toma un té ellaboráu coles flores y fueyes que puede entemecese con azucre, sauco (Sambucus mexicana), cinco negrinos (Lantana camara), fueyes tienres de durazno, de ciprés y de chicoria (spp. n/r).
Huawei
Nome
oficialmente se trescribi como Huawei Technologies Co. Ltd.. L'ideograma 华 significa'l país de China, tamién puede ser usáu como axetivu d'arrogante o magníficu. L'ideograma 为 significa aición o llogru. El nome Huawei podría traducise como "llogru", "actu magníficu" o "actu arrogante".
Malvaviscus arboreus
Propiedaes
Pa utilizalo como antisépticu urinariu, pela mañana córtase un raigañu en dos cachos, molíu fiérvese a poco fueu, tapando'l recipiente hasta que se concentre; dempués de ponelo al serenu per una nueche, a otru día bébese tres veces nun solu día, pela mañana, a mediudía y na nueche. Esi día, el paciente nun tien de comer nada.
Bébese'l cocimientu de les flores y fueyes contra la disentería, n'hemorraxes de la ñariz y calentura, o bien, ye emplegáu pa bañar neños naciellos. Tamién se toma n'enfermedaes del reñón, mal d'orín, como diuréticu y en casos de fluxu blanco. La única referencia apurrir Maximino Martínez, que nel sieglu XX rexistrar preséu pa les aftes, amigdalitis y como antidiarréico, antidisentérico, emoliente y pectoral.
Conozse bien pocu alrodiu de la química de Malvaviscus arboreus. Nes flores identificóse'l flavonoide pelargonidín, y nel raigañu, l'esterol, beta sitosterol, amás de la presencia de taníns.
Taxonomía
Malvaviscus arboreus describióse por Antonio José Cavanilles y espublizóse en Monadelphiae Classis Dissertationes Decem 3: 131–132. 1787. 'Malvaviscus: nome xenéricu que deriva de les pallabres llatines malva que significa "malva", y víscus lo que significa "pegañosa", en referencia a la mucilaginosa cazumbre producida polos miembros del xéneru.
Huawei
Historia
En 1994 Huawei establecer nel negociu d'equipamientu pa tresmisión de llarga distancia, llanzando la so propia rede d'accesu integráu HONET y la llinia de productos SDH.
Malvaviscus arboreus
Taxonomía
arboreus: epítetu llatín que se refier al aspeutu d'árbol d'una planta adulta.
Huawei
Historia
En 1996, Huawei gana'l so primer contratu fora de fronteres, aproviendo productos de telefonía básica a la compañía Hongkong's Hutchison-Whampoa. Depués, en 1997 Huawei llanza'l so productu GSM y espande la so ufierta a les teunoloxíes CDMA y UMTS.
Los Estaos Xuníos alegaron nel añu 2000 que Huawei instalara un sistema de telecomunicaciones n'Iraq que pudo violar les sanciones de les Naciones Xuníes. Sía comoquier, el ministru de rellaciones esteriores, Tang Jiaxuan negó qu'empreses y compañíes chines asistan a Iraq na construcción de tendíos de fibra óptica pa defensa aérea pero los Estaos Xuníos nun acusaron a los trabayadores chinos por construyir específicamente tendíos de fibra óptica.
De 1998 a 2003, Huawei contrata a IBM para gerenciamiento, consultoría y esperimenta un significante tresformamientu de la so estructura gerencial y desenvolvimientu de productos. Depués del añu 2001, Huawei aumenta la so velocidá d'espansión nel mercáu estranxeru. En 2004, les sos ventes fora de fronteres, devasaron a les ventes nel mercáu domésticu. Huawei tien uniones estratéxiques con Siemens pa desenvolvimientu de productos TD-SCDMA. En 2003, Huawei empezó una unión estratéxica llamada Huawei-3Com con 3Com pa la fabricación de ruteadores y conmutadores basaos nel protocolu d'Internet.
thumb|250px|Oficines de Huawei en [[Madrid (España).]]
Huawei y la firma en seguridá Norteamericana Symantec anunciaron en mayu de 2007 la firma de la unión que va desenvolver equipos de seguridá y almacenamientu de datos pa operadores del mercáu de les telecomunicaciones. Huawei va tener el 51% de la nueva compañía que va ser llamada Huawei-Symantec Inc. Symantec va tener el 49 % restante de les aiciones de la nueva empresa. La empresa va ser aniciada na ciudá de Chengdu.
En mayu de 2008, Huawei xunióse Optus nel desenvolvimientu d'un centru d'innovación móvil en Sydney, Australia, empuestes a acelerar l'adopción de la banda ancha móvil ya inalámbrica d'alta velocidá.
En marzu de 2009, el WiMAX Forum anunció cuatro nuevos miembros a la so Xunta Directiva incluyendo a Thomas Lee, el Vice Direutor del Departamentu de Normes Industriales de Huawei.
Grameenphone Ltd. y Huawei ganen el Green Mobile Award nel GSMA Mobile Awards 2009.
Nel añu 2012 Huawei foi blancu d'ataques en dellos de los principales mercaos en países desenvueltos. Foi acusáu por barruntos d'espionaxe en favor del gobiernu de China per parte del gobiernu d'Estaos Xuníos, pola mesma razón foi vetada como contratista del Gobiernu de Canadá y Australia y encara una investigación por supuestes práutica illegales na Xunión Europea, esto podría afectar los sos negocios según a la tamién china ZTE.
Xuiciu de Ciscu contra Huawei
El 23 de xineru de 2003, Ciscu demandó a Huawei Technologies Co.Ltd. y los sos subsidiarias Huawei America Inc. y FutureWei Technologies Inc. pola copia illegal de la propiedá intelectual de Ciscu. La demanda acusa a Huawei de "copiar illegalmente y apoderase indebidamente del software IOS de Ciscu, infringiendo numberoses patentes de Ciscu". Ciscu suspendió la demanda por infraición a la llei'l 1 d'ochobre de 2003. Darréu, Huawei alcordó'l cambéu de dalgunos de los sos productos.
Productos y desenvolvimientu de productos
thumb|right|250px|[[Huawei Y220.]]
Huawei aprove redes de telefonía fixes y móviles, comunicaciones de datos, redes óptiques, software & servicios y terminales telefónicos, incluyendo módems --- conmutadores, redes d'accesu integraes, NGN, xDSL, tresporte ópticu, redes intelixentes, GSM, GPRS, EDGE, W-CDMA, CDMA2000, una serie completa de routers y conmutadores IP, videoconferencia y equipamientu a otros campos clave de la teunoloxía de telecomunicaciones. Huawei fabrica tamién teléfonos móviles (y.j., Huawei aprove a Vodafone con teléfonos móviles 3G de marca esclusiva Vodafone, como'l Vodafone 710), 3G HSDPA tarxetes (Huawei Y620 La tarxeta HSDPA ta siendo ufiertada por operadores como Vodafone nel Reinu Xuníu y Telia en Suecia) y el so módem 3G HSDPA USB, Huawei Y220 (tamién vendíu por Vodafone como Vodafone Mobile Connect USB Modem).
Los productos de Huawei son instalaos en más de 100 países, incluyendo Brasil, Bolivia, Venezuela, Paraguái, Ecuador, Uruguái, Colombia, Hondures, Costa Rica, Estaos Xuníos, Alemaña, Francia, Perú, Reinu Xuníu, España, Holanda, Nicaragua, Italia, Singapur, Suecia, Ecuador Arxentina, Nepal, Paquistán, Chile, Irlanda, Australia, les Filipines, El Salvador y Méxicu. Los sos veceros inclúin Oi, VOX (Paraguái), CANTV (Venezuela), ANTEL, América Móvil, China Telecom, China Mobile, China Netcom, China Unicom, BT, Carphone Warehouse (Reinu Xuníu), Telcel (Méxicu), Tiscali (Reinu Xuníu), Movistar, Claro (Perú) TRE, TeliaSonera, Opal, BSNL (India), Cricket Wireless (EE. XX.), KPN, U2, Orange, Globe Telecom, Vodafone, Telefónica, Telfort, SingTel, StarHub, Hutchison Telecom, Total Peripherals Group, Ufone (Paquistán), Nepal Telecom (Nepal), Une (Colombia), Movistar (Colombia), Claro (Colombia), Tigo (Colombia), Tigo (El Salvador). L'equipamientu 3G de Huawei foi comercialmente instaláu n'Emiratos Árabes, Ḥong Kong, Malasia, Uruguái, Venezuela, En 2005 Huawei foi Escoyida por BT como provisor preferíu d'equipamientu de comunicaciones pa la so estratexa de rede BT's 21CN. Nel mesmu añu, Huawei robla un alcuerdu global de trabayu con Vodafone pa infraestructura de redes móviles. En 2006, Motorola robla un contratu con huawei onde Motorola distribúi ya instala equipamientu 3G de Huawei. El 15 de payares de 2006, Huawei robla un tratu con un costo de 20 millones d'Euros (38.4 millones de dólares) col operador Alemán Versatel Holding Deutschland GmbH. Huawei va construyir una rede de fibra óptica basada nel protocolu d'internet IP para Versatel, el tercer operador de llinies fixes d'Alemaña. El 1 de febreru de 2007, la revista Forbes informa que France Telecom escoyó a Huawei p'aprovir equipamientu UMTS pa la so rede de tercer xeneración. Huawei reemplaza a Alcatel/Motorola en Rumanía, y Nortel en Bélxica. El 10 de payares de 2009 Huawei robló un alcuerdu con Jazztel n'España p'apurrir a ésta serviciu de caltenimientu y ampliación de la so rede, según nuevos equipamientos pa les sos centrales de teléfonu.
Vodafone premia a Huawei en 2007 col "Global Supplier Award for Outstanding Performance".
El 29 d'ochobre de 2007, Huawei ufierta una solución WiMAX.
Posición competitiva
Los contratos de ventes de Huawei algamaron en 2006 los once mil millones de dólares (un 34% más que nel 2005), 65% d'esti ingresu provién de los mercaos internacionales. Huawei convirtióse nun vendedor líder na industria y unu de los pocos nel mundu n'aprovir soluciones 3G completes. En 2006, Huawei quedó nel Nº1 nel ranking del mercáu NGN (Infonetics), Nº1 en conmutadores por software móviles (Mobile Softswitch), Nº2 en Redes Óptiques (Ovum-RHK), Nº1 n'IP DSLAM (Infonetics), Nº2 en ruteadores d'anchu de banda converxente (Gartner).
Patrocinios
N'abril de 2015 Huawei convertir nel patrocinador oficial del Club Bolivar de Bolivia, actual Bicampeón Nacional del Fútbol Profesional Bolivianu * En payares de 2015 foi anunciáu como nuevu patrocinador del Sport Boys Warnes de Bolivia.
Ning Menghua
Ning Menghua ye una deportista china que compitió en piragüismu na modalidá d'agües seles, ganadora d'una medaya de bronce nel Campeonatu Mundial de Piragüismu de 1991 na prueba de K4 500 m.
Participó en dos Xuegos Olímpicos de Branu nos años 1992 y 1996, la so meyor actuación foi un quintu puestu llográu en Barcelona 1992 na prueba de K4 500 m.
Sundasciurus fraterculus
Sundasciurus fraterculus ye una especie de royedor de la familia Sciuridae.
Distribución xeográfica
Ye n'Endemismu d'Indonesia.
El Picazo
thumb|250px|Fotografia de la ilesia de El Picazo, dende la plaza del Conceyu.
El Picazo ye un conceyu español de la provincia de Cuenca, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha, allugáu a veres del ríu Júcar.
Tien una población de 688 habitantes (2016). Ta asitiáu a 25 km de Motilla del Palancar (a que'l so partíu xudicial pertenez), a un altor de 698 msnm. Asitiar na contorna de La Manchuela (perteneciendo a l'Asociación de Desarrollu Integral de la Manchuela conquense). Atopar a 92 km de la capital provincial, Cuenca. El conceyu tien una estensión total de 24,9 km².
Xeografía
Puede considerase montascosu na so redolada, sacante na penillanura de Sisante. El pueblu ta asitiáu nun fondu valle en forma de depresión a les veres del Júcar (nel cual atópase'l banzáu d'El Picazo), pasando tamién mui cerca de la llocalidá'l tresvase Tajo-Segura.
Esfruta d'un clima mediterraneu continentalizado d'iviernos duros y llongures, destacando fuertes xelaes, usualmente per debaxo de los -10 graos, y branos curtios y calorosos anque anidiaos pol mugor del ríu Júcar.
Ta comunicáu pela carretera N-310, atopándose l'autovía A-3 a namái 5 km de la llocalidá.
Población
Evolución de la población de derechu n'El Picazo según el INE:
Economía
Les principales actividaes económiques del conceyu centrar na agricultura (destacando los producto hortícolas, el cebera, la olivar, la vide y los árboles frutales) y ganadería (principalmente ovina).
Hai que tener en cuenta tamién la central llétrica nel banzáu d'El Picazo, y l'actividá comercial y hostelera del conceyu.
Orixe
Trifón Muñoz Soliva en 1866, na so “Historia de Cuenca” (Tomu I páx. 63) da una interesada etimoloxía del nome Picazo: “Sale de la pallabra exipciu-fenicia pica, agua. Los griegos añediéronlu 039;'zoe, vida o zoom'' animal.” Asina'l nome "Picazo" significaría "agua vital o pueblu abondosu n'agües y animales". Sicasí, dicha etimoloxía ye aldericada al nun ser probable que la primitiva población d'esta rexón tuviera muncha rellación con exipcios nin fenicios.
El nome de Picazo, según otra teoría, derivaría per una parte del raigañu pic- proveniente del ibéricu pike, que significa “cuesta o pendiente”; y por otra del sufixu –azo (igual que –acho y –ayo) deriva del llatín -aceus, -acea, en sentíu aumentativu o peyorativu. Dambos designen el cume agudu d'un monte”, esto ye, el visu d'un cuetu o monte. Con esti sentíu apaecen diversos llugares a lo llargo de tola xeografía española. Asina apaez el picu Picacho en Talayuelas (Cuenca) el monte El Picazo y el caserío d'El Picazo en Güerta de la Obispalía (Cuenca); Picacho, aldega y faru n'Huelva; picu Picacho en Sevilla; picu Picato en Llugo; monte Picayo en Valencia, cerca de Sagunto; picu Picazo en Soria; Picazo, pueblu en Guadalaxara. Toos son llugares altos o asitiaos n'altores. Sicasí, dicha teoría atopar cola realidá de que'l pueblu ta asitiáu nun valle, y non nun monte. Dizse, entós, que probablemente l'orixe del pueblu atopar nun llugar distinto pero cercano, tal como'l cuetu de Santa Quiteria.
Otra versión del significáu del nome "Picazo" ye que derivara del usu d'esta pallabra pa designar un tayu secu fechu con un picu o ferramienta similar, que dexa una señal na superficie en forma de "V", daqué que puede tener cierta lóxica por cuenta de que'l pueblu atópase metíu na tierra, nuna zona erosionada pel ríu Júcar y enriba queden Sisante y Rubielos Baxos, dexando a El Picazo dientro d'un valle con forma de "V".
Evolución
En 1839 nel Boletín Oficial de la Provincia de Cuenca apaez col nome de Picazo de Alarcón. A partir de dichu añu salvu l'añu 1844 que se-y llama El Picazo, namái s'utiliza'l nome de Picazo.
Los sellos oficiales del Conceyu y Xulgáu de Paz llamar Picazo hasta principios del sieglu XX. A partir de 1910 amestóse-y l'artículu L'en los documentos oficiales.
La primer vegada qu'apaez esi nome nun documentu oficial ye nuna comunicación recibida del Conceyu de Campo de Criptana sobre quintes nel añu 1917. Nos años siguientes apaez en delles comunicaciones de los Conceyos de Pozu Secu (1918), Casasimarro (1919), Madrid (1920 y 1922), Almodóvar del Pinar (1923), Valencia (1924) y Manzanares (1924). Siempres qu'apaeció dichu nome haber fechu en comunicaciones empobinaes al Conceyu d'El Picazo, pero nunca en nengún documentu que saliera del Conceyu.
Per otra parte, l'agregu del artículu "El" al nome tradicional del pueblu ("Picazo") deber a los costume poner artículu a los nomes de pueblos. Asina, hai pueblos de la zona que, magar nun incorporar al so nome dichu artículu, ye frecuente oyelos dicir con artículu: el Campillo, la Motilla, el Quintanar, les Casas de Benítez, ...
Oríxenes
Los primeros restos de población que se conocen na zona son los d'un pobláu celtibéricu topaos nel cuetu de Santa Quiteria (anguaño en términu de Tébar). Los pueblos asitiaos nesta rexón fueron romanizados a lo llargo del s. II e.C. y probablemente, la primitiva población asitiada nel pobláu del cuetu, al avanzar la colonización romana y sumir la necesidá de protexese d'ataques enemigos, foi abandonando l'allugamientu primitivu nel altor del cuetu y foi baxando siguiendo la ribera de la Rambla de Tébar (que na antigüedá sería un regueru con agua la mayor parte del añu) hasta afincase definitivamente na vera del ríu Júcar, a lo llargo de la calzada romana, dexando abandonáu'l pobláu de Santa Quiteria.
De dicha dómina ta documentada la esistencia d'una vía romana secundaria que, partiendo de la ponte romana d'El Picazo n'Alarcón, llegaba hasta Chinchilla (onde se xunía cola vía que partiendo de Complutum (Alcalá de Henares) llegaba hasta Carthago Nova (Cartaxena), siguiendo los actuales caminos de Alarcón y de La Llosa. La población foise afincando por eses feches a lo llargo del camín y dando orixe al actual pueblu.
Dende los primeros documentos qu'apaecen, descríbense diverses cases de campu habitaes ente Santa Quiteria y l'allugamientu del pueblu actual (La Veguilla, Calvillos, Casa de Cardos...).
La llegada de los árabes
Cola llegada de los árabes empieza'l desenvolvimientu del nucleu de población y el so asentamientu definitivu na ribera del ríu Júcar. Magar nun queden restos d'aquella dómina, sí que perduró la so alcordanza na cultura y forma de vida d'El Picazo.
D'esta dómina provién la lleenda del peñascu de la Encantada, puexu esistente al norte del términu municipal que, según dicha lleenda, ta habitáu por una mora encantada que cada añu, el día de san Juan, baxa a la vera del ríu a peñar los sos pelos.
D'esa cultura provién diverses práutiques tradicionales nel pueblu, como la forma de matar los pollos, sangrándolos antes de comelos, según el costume islámica, y diverses téuniques de cultivu y construcción, cuantimás les preses y molinos nel ríu. Una de les sos aportaciones principales foi'l sistema de riego. Pa ello, fabricaron una azuda nel ríu, qu'acomuñada a una noria y aprovechando la fuercia de la corriente, alzaba l'agua per mediu de cangilón o arcaduces y dexaba la so distribución al traviés de les balses y canalizaciones a tola güerta. Esti inxeniu hidráulicu foi un elementu esencial na vida d'El Picazo mientres sieglos y el so sistema de riego perduró esautamente igual hasta'l postreru terciu del sieglu XX, al ser sustituyíu pola instalación de motores y riego por asperxadura.
El Picazo tres Reconquistar cristiana
La hestoria d'El Picazo va xunida a Alarcón como aldega so hasta'l sieglu XVII y como llugar dependiente de Alarcón hasta bien entráu'l sieglu XIX, cuando adquier la categoría de villa.
Alarcón foi conquistada definitivamente por D. Hernán Martínez de Cevallos en nome d'Alfonsu VIII en 1184. La villa de Alarcón, una vegada que pasó definitivamente a manes cristianes, foi reconstruyida y poblada por gran arribación de nobles. El rei Alfonsu VIII, dada la importancia de Alarcón como puntu estratéxicu de defensa de la frontera sur contra los moros, aumentó los sos defenses, repoblar y dio-y un fueru propiu. El Picazo, dada la cercanía debió de ser una de les primeres aldegues de Alarcón, bien por donación real o por ser poblada por vecinos de Alarcón dientro del so términu.
Na repartu de moneda de 1420 apaez Picazo como aldega de Alarcón. ("Alarcón y les sos aldegues Vadenebro, Villanueva, Picaço, Olmedilla, Valfermoso, Pozu Secu, Tébar, Gascas y Villalba"). De nuevu apaez l'aldega de Picazo na repartu de moneda alcordáu nes Cortes el 15 d'ochobre de 1433 pa la guerra contra los moros.