cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Imperiu azteca
Mexicas en Puebla
Puebla foi una provincia de los azteques de la cual salíen productos que sirvíen p'alimentar a la población. Por cuenta de esto, Puebla foi atacada en delles de les sos ciudaes non solo por ser quien aprovía la mayoría de los alimentos y materies con que se comerciaban, sinón tamién por ser toles sos ciudaes fieles al imperiu. Al ser llugares onde los azteques podíen llograr alimentos y homes pa la batalla, estes ciudaes convertir nun enemigu potencial. Por cuenta de esto la ciudá de Cholula foi atacada cola sida d'asesinar a un unviáu de los tlaxcaltecas.
Mexicas en Tlaxcala
A la llegada de los españoles a Tlaxcala, los azteques llevaben imponiendo un bloquéu comercial sobre los tlaxcaltecas dende faía 60 años. Pero eso non siempres foi asina, una y bones los tlaxcaltecas antes yá ayudaren a los azteques a ganar a los tepanecas, que nesi entós controlaben el centru de Méxicu. Dempués d'haber derrotáu al enemigu, los azteques tomaron el control y los tlaxcaltecas remontáronse. A esto los azteques respondieron con un bloquéu comercial. Pa llograr ser lliberaos del bloquéu, axustaron un alcuerdu por aciu el cual dexábase-yos caltener la so independencia en cuenta de que participaren nes guerres floríes.
Con esti tratu, Tlaxcala nun pagaba nin tributos, nin dexaba'l so gobiernu si participaba nestos eventos, que sirvíen a los azteques pa entrenar a los sos exércitos. Amás de qu'aprovía de víctimes pa los sacrificios humanos, manipoliaba a los tlaxcaltecas, evitando l'aumentu de la población y infundiendo mieu pa evitar que se remontaren.
Mexicas en Veracruz
Los mexicas fueron los postreros en llegar a Mesoamérica. Pero a pesar d'ello en 1325 establecer na cuenca del valle de Méxicu y fundaron la Ciudá de Méxicu-Tenochtitlan. Progresaron rápido, fixéronse poderosos y conquistaron otros pueblos. Influyeron na llingua y la cerámica ceremonial. Los mexicas teníen guarniciones pa controlar los sos dominios y almacenes pa los tributos. Dalgunos de los sos puestos de vixilancia en Veracruz taben en Xalapa, Jalcomulco, Huatusco y Coscomatepec, una de les primeres poblaciones de los mexicas en Veracruz foi Ixtaczoquitlán, yá que nel añu que se creó foi nel añu 1300. D'equí unviáronse tributos como pexes que comía l'emperador xunto con conches marines. Tamién sirvíen estes d'ufrienda a los dioses.
Los mexicas llograron controlar gran parte del actual estáu de Veracruz. D'equí aprovíase a la capital con productos tropicales amás de pexes y cachos de petones. Posiblemente hubo puertos prehispánicos pa recibir productu de tol golfu de Méxicu. Como llegó a dicir Cristóbal Colón que viera una canoa cargada con mercancía bien estravagante.
Mexicas en Tabasco
Equí los azteques llindar a construyir un campamentu comercial, que yera'l mediu de contautu ente l'Imperiu azteca y los reinos estazaos de los mayes. Nesti campamentu los antiguos comerciantes azteques viaxaben pa llograr delles de les materies más valoraes, pola alloñanza dende onde se traíen y la dificultá.
Mexicas en Michoacán
El so nome provién del náhuatl Michhuahcān o (llugar de pescadores), una de los cuatro provincies del Reinu Purépecha con capital en Tzintzuntzan, mui cerca del llagu de Pátzcuaro.
Por cuenta de esto los azteques solo conquistaron una fracción d'esti estáu, pequí ye onde s'alcuentra la mayor cantidá de fortaleces y guarniciones azteques. Anque equí hubo un intercambiu cultural entra dambes naciones, tantu que se llegaron a considerar como pueblos hermanos.
Cerca de 1473 les tropes azteques fueron a la frontera esti del reinu tarasco, precisamente en Taximaroa, encabezaos por Axayacatl, mesmu que recibió una ferida mortal na cabeza. Esta foi la única tentativa d'imposición militar per parte de los azteques en Michoacán. D'esta rexón llegaba al imperiu, maderes y artesanos de los metales.
Mexicas nel Estáu de Méxicu
L'actual territoriu del estáu Méxicu foi'l principal y mayor tributariu de maderes, carnes y vexetales del Imperiu azteca. Y de onde se llogró parte de lo que foi la cultura azteca. Que según s'inspiraron de los teotihuacanos y tolteques.
Anque con Chalco tuviéronse fregadures pos ellos aguantábense a ser sometíos pero ensin tener grandes consecuencies, pos siempres yeren de nuevu sometíos.
Referente a la hidrografía, lo que güei son l'estáu de Méxicu y el Distritu Federal compartíes el sistema de llagos de la cuenca del valle de Méxicu o de Anáhuac los cualos yeren los llagos de Zumpango, Xaltocan, Texcoco y Chalco.
Mexicas na Ciudá de Méxicu
Nel sieglu XIV, dempués d'una pelegrinación de más d'un sieglu, los azteques llegaron a la cuenca del abargane de Anáhuac (o valle de Méxicu) p'asitiase primero nes sos veres y dempués nun castru d'onde salieron pa crear el so imperiu. Cuando llegaron yeren conocíos como «azteques», que quier dicir «los que vienen d'Aztlán», que significa «llugar de garces». Cuando por fin estableciéronse, recibieron el nome de «mexicas», que, según dellos autores, quier dicir «Fíos de la Lluna» —por estensión del significáu de la pallabra Mexihco; de MEtztli («lluna»), XIctli («embelicu») y CO («llugar»), esto ye: «El llugar del embelicu de la lluna»—.
Monte San Valentín
El monte San Valentín (tamién conocíu como monte San Clemente) con una altitú de 3.910 msnm ye'l monte de mayor altor de la Patagonia chilena y la más alta al sur de los 40ºS fora de L'Antártida. Ta na cabecera de los Campos de Xelu Norte, ente'l llagu Xeneral Carrera y la laguna San Rafael, na Rexón d'Aysén del Xeneral Carlos Ibáñez del Campo.
Imperiu azteca
Mexicas en Morelos
Los azteques llograben d'esta rexón, na so mayoría, productos del campu. D'otros llugares llograben productos tropicales, anque nesta zona'l clima faía posible amás cultivar l'árbol del cacáu.
Mexicas n'Hidalgo
Cerca del sieglu XII d. C. los azteques, procedentes de Aztlán, establecer en Tula, antes de siguir por Atlitlalaquia y Apizaco. Darréu Tula foi reverenciada polos habitantes tenochcas.
Monte San Valentín
El glaciar que cubre'l monte San Valentín ye'l más altu de la rexón (unos 3.900 msnm), y al tener forma de planicie, ye ideal pa estudiar cambeos climáticos (paleoclimatología) por aciu la perforación de les sos xelos, convirtiéndose nun importante destín pa expedición científiques.
Imperiu azteca
Mexicas n'Hidalgo
De les zones sometíes veníen les fibres de maguey de la más alta calidá.
Mexicas en Guatemala
Los únicos llugares que se conoz hasta'l momentu que fueron conquistaos polos mexiques nel actual suelu guatemalianu son los departamentos del monte, mariña y zona fronteriza con Méxicu.
Monte San Valentín
Ye'l segundu cume más alta de tola Patagonia, namái superada pol volcán Domuyo, casi nel estremu norte de la Patagonia arxentina.
Muiana Tanto
Muiana Tantu ye una deportista indonesia que compitió en yudu, ganadora d'una medaya de bronce nel Campeonatu Asiáticu de Yudu de 1981 na categoría de –48 kg.
Linouse Desravine
Linouse Desravine ye una deportista haitiana que compitió en yudu, ganadora d'una medaya de plata nel Campeonatu Panamericanu de Yudu de 2011 na categoría de –52 kg.
Jorge Montt
Jorge Montt Álvarez foi un marín chilenu, Vicealmirante de l'Armada. Presidente de la Xunta de Gobiernu de 1891 mientres la Guerra Civil d'esi añu. Presidente de la República ente 1891 a 1896.
Primeros años de vida
Foi fíu de José Antonio Montt Ojeda y de María Álvarez; perteneció a la emblemática familia Montt. Ingresó a la Escuela Naval en 1858, enrolándose na Marina trés años dempués. Na Guerra con España, tomó parte nel combate de Papudo (1865), nel que foi prindada la corbeta «Cuadonga».
Matrimoniu y fíos
Casóse con Leonor Frederick Ledesma, en Valparaíso el 15 de payares 1877, cola cual tuvo trés fíos; Elisa, Teresa y Leonor. La so vida matrimonial trescurrió ente Valparaíso y Santiago, viviendo ellos les vicisitúes de que-yos toco vivir, combatiéndo en dos victoriosos conflictos bélicos con países estranxeros (Guerra contra España, 1865, y Guerra del Pacíficu, 1879 -1883).
Comandante de la "Esmeralda" en 1877, al españar la guerra del Pacíficu incorporar a les misiones realizaes pola Armada nel norte. Participó nel combate naval de Angamos el 8 d'ochobre de (1879), na toma de Pisagua (1879) y dirixó'l bloquéu del Callao (1880). Escontra 1891, yera capitán de navío.
Conforme foise averando'l conflictu de 1891, los congresistes averar a él. Tomó'l control de la escuadra y lideró el movimientu contra José Manuel Balmaceda.
Foi nomáu presidente de la Xunta de Gobiernu de Iquique, y tomó el mandu en Santiago pocu antes del suicidiu de Balmaceda. Rematada la guerra civil, fixo pública la so intención de nun siguir al frente del bandu vencedor.
La llucha política
Convocar a eleiciones parllamentaries, municipales y presidenciales pal 18 d'ochobre de 1891.
Montt foi escoyíu candidatu presidencial por una convención lliberal-radical, siendo tamién sofitáu polos conservadores, pos él nun pertenecía a nengún partíu políticu. Venció cola unanimidá de los 255 eleutores.
miniaturadeimagen|Fotografia de Jorge Montt. El conservadores, que mientres el gobiernu de Balmaceda tuvieron una representación casi nula, llograron 39 representantes, lo que causó molestia ente ciertos grupos lliberales. Esto seria'l primera quebre na unión sagrada” basada na oposición a Balmaceda y el deséu d'implementar el parllamentarismu.
Al nun tener nengunu de los partíos una mayoría aplastante y pol deséu de caltener la unión sagrada” cohesionada, Montt realizó'l so primer gabinete con miembros de tolos partíos. El primeru d'ellos tuvo encabezáu por Ramón Barros Luco, que se caltuvo 4 meses nel poder.
Empecipiábase la rotativa ministerial, causada poles facultaes que tenía'l parllamentu pa destruyir ministerios que nun tuvieren l'enfotu de dambes cámares (nos parlamentarismos normales, ye una sola la cámara que fiscaliza) y la presión que se-y fai al presidente cola amenaza de nun aprobar la llei de presupuestos, ensin la cual el país nun podía funcionar.
La unión sagrada romper n'abril de 1894, los radicales y los lliberales terminaron la so alianza con el conservadores y como ocupaben la mayoría nel parllamentu, fixeron cayer al ministeriu (el cuartu, dirixíu por Pedro Montt) pa remplazarlo con unu que correspondiera a la mayoría parllamentaria, onde solo cupieren lliberales y radicales, dirixíu por Enrique Mac Iver.
Siguió-yos otra separación de los nacionales (ministeriu Recabarren), que retornaron pal últimu ministeriu (l'octavu, dirixíu por Osvaldo Rengifo).
En permediu, la duración de los sos ministerios foi inferior a los nueve meses, tiempu en que nengún gabinete puede establecer un verdaderu plan de gobiernu; empecipiábase l'atrofia del sistema parllamentariu chilenu.
Destacable ye dicir que'l balmacedismo derrotáu na guerra civil reorganizóse como'l partíu Lliberal Democráticu, y en virtú de la llibertá eleutoral, llograron venti diputaos y seis senador.
Lo irónico ye qu'esti partíu seria unu de los más apegaos al xuegu parllamentariu y el so xefe, Juan Luis Sanfuentes, sería'l rei de faer y desfaer gabinetes.
Gobiernu de Jorge Montt (1891-1896)
Sicasí, realizáronse ciertes coses d'importancia, como la creación del conseyu de defensa fiscal, el términu de les obres del dique de Talcahuano, la torna al réxime de moneda metálica, la llei de comuña autónoma en 1891, el nuevu edificiu de la Escuela Naval y l'amnistía a los balmacedistas que cometieron crímenes mientres la guerra civil. Como pendiente quedó la construcción d'un nuevu hospital pa Coquimbo, proyeutu entrampado pol alderique parllamentariu y les constantes rotatives ministeriales.
Sicasí, esto yera insuficiente pa los cambeos que se realizaben nel país, el creciente procesu d'urbanización y l'incipiente cuestión social sobre los abusos a los trabayadores.
Ministros d'Estáu
thumb|right|250px|Jorge Montt Álvarez.
Últimos años
Jorge Montt finó en Santiago en 1922, a los 77 años.
Toronto-Dominion Bank
El Toronto-Dominion Bank (en francés: Banque Toronto-Dominion) ye una corporación multinacional canadiense de servicios bancarios y financieros con sede en Toronto, Ontario. Conocíu comúnmente como TD y operando como TD Bank Group (en francés: Groupe Banque TD), el bancu foi creáu'l 1 de febreru de 1955 por aciu la fusión del Bank of Toronto y The Dominion Bank, que fueron fundaos en 1855 y 1869, respeutivamente. El númberu d'institución de TD (o númberu bancariu) ye 004.
Rachele Barbieri
Rachele Barbieri ye una deportista italiana que compite en ciclismu na modalidá de pista, ganadora d'una medaya d'oru nel Campeonatu Mundial de Ciclismu en Pista de 2017, na prueba de scratch.
Toronto-Dominion Bank
TD Bank Group ye'l segundu bancu más grande de Canadá por activos totales y unu de los 10 bancos más importantes de Norteamérica. A nivel mundial, según Standard & Poor's, ocupa'l 26º llugar ente los bancos más grandes del mundu.
El bancu y los sos filiales tienen más de 85000 emplegaos y más de 22 millones de veceros en tol mundu. En Canadá, el bancu opera como TD Canada Trust y atiende a más de 11 millones de veceros en más de 1150 sucursales. N'Estaos Xuníos, la empresa opera como TD Bank (les iniciales utilícense oficialmente pa toles operaciones estauxunidenses). La subsidiaria estauxunidense creóse al traviés de la fusión de TD Banknorth y Commerce Bank, y atiende a más de 6,5 millones de veceros con una rede de más de 1300 sucursales nel este de los Estaos Xuníos.
Umar Usman
Umar Usman ye una deportista indonesia que compitió en yudu, ganadora d'una medaya de plata nel Campeonatu Asiáticu de Yudu de 1981 na categoría de –72 kg.
Cerro Arenales
El cerro Arenales ye un estratovolcán dafechu cubiertu de xelu, allugáu na Rexón d'Aysén, nel sur de Chile. Atópase dientro del Parque Nacional Laguna San Rafael, na parte austral del Campu de xelu Patagónico Norte.
La primer ascensión al cuetu Arenales llevar a cabu en 1958 por una espedición chilenu-xaponesa encabezada pol profesor Tanaka. N'avientu de 1963, una espedición liderada por Eric Shipton, crució'l campu de xelu Patagónico Norte diendo al sureste dende la laguna San Rafael al ríu de la Colonia, completando nel trayeutu la segunda ascenbsión al Arenales.
Cien días para enamorarse
Cien para enamorarse (estilizado como 100 para enamorarse) ye una telecomedia romántica arxentina, producida por Underground por Telefe. Amás, ye la decimotercer ficción diaria d'esa producción. Empezó a grabase en febreru de 2018 y estrenóse el 7 de mayu d'esi mesmu añu. Emitir de llunes a xueves dende les 21:45 hasta les 23 hores, nel prime time de la emisora.
Creada por Sebastián Ortega y protagonizada por Carla Peterson, Nancy Dupláa, Luciano Castro y Juan Minujin. Co-protagonizada por Pablo Rago y Juan Gil Navarro. Coles actuaciones estelares d'Osvaldo Laport, Mario Pasik y Marita Ballesteros. Les actuaciones xuveniles de Maite Lanata, Franco Rizzaro y Malena Narvay. Coles participaciones especiales de Ludovico Di Santu y Michel Noher. Como actrices convidaes Jorgelina Aruzzi, Macarena Paz, Leticia Siciliani y Manuela Pal. Tamién cunta col guión d'Ernesto Korovsky, Silvina Frejdkes y Alejandro Quesada.
Argumentu
Cunta la hestoria de dos amigues, Laura (Carla Peterson) y Antonia (Nancy Dupláa), que ponen a prueba los sos venceyos amorosos. Elles son amigues de tola vida, pero son l'agua y l'aceite, adórense y compleméntense. Nes pareyes de dambes hai amor y gastadura; el pasu del tiempu atopar sosteniendo un matrimoniu de 18 años y con fíos.
La vida poner a dambes, coles mesmes, ante un nuevu desafíu. Los dos conclúin que tán nuna etapa n'ónde paeciera queda-yos namái una oportunidá por que les coses sían distintes. ¿Van Tar dispuestes a poner a prueba l'amor?
La onda espansiva de la decisión de Laura y Antonia tamién va faer que toles pareyes del grupu d'amigos del cual formen parte, empiecen a cuestionase los sos venceyos y rellaciones.
Promoción y producción
El 20 de febreru de 2018, realizáronse les semeyes y videos promocionales, ente que el 26 de febreru empezaron les grabaciones. El 11 de marzu, Martín Ortega, el productor artísticu del programa, reveló'l logotipu oficial na so cuenta de Twitter. El 12 de marzu, mientres los comerciales de la miniserie Sandro d'América, Telefe estrenó les dos primeres promociones, anunciando'l proyeutu como «bien llueu» y apaeciendo Peterson, Duplaa, Castro y Minujín en dambes. El 24 d'abril, dar a conocer la fecha y horariu d'estrenu mientres la presentación de la telecomedia onde asistió tol repartu.
Mientres la selmana previa al estrenu, dellos de los actores visitaron distintos programes de Telefe, como Morfi, toos a la mesa, Cortá por Lozano, Pampita Online y PH: Podemos Falar, pa promocionar l'estrenu de la ficción.
Crítica y receición
Cien para enamorarse salió al aire tres la emisión del capítulu final de El Sultán, y permedió na so primer entrega ensin cortes publicitarios, 16.0 puntos de rating, con un picu de 17.1, convirtiéndose no más visto del día, superando na so franxa a Simona (eltrece, 21:30 hs.), que llogró una media de 10.2.
Silvina Lamazares, pal diariu Clarín, escribió avera del estrenu: «Moderna, axilosa, con diálogos picantes y sobrevuelu por tolos estaos, propón una pintoresca semeya sobre los distintos tipos de vida conxugal, travesáu pola amistá». Sobre los personaxes, comentó que cunten con interesantes perfiles, con traces d'ironía, frescura y honestidá. De la mesma, la crítica destacó'l repartu de la tira.
Jerife de La Meca
La pallabra jerife (sharif, n'árabe) significa «noble» y refierse a persones que son descendientes de Mahoma per mediu de la so fía Fátima y el so primu (y xenru) Ali. Nun sentíu tribal tamién puede aplicase a quien ye proteutor de los miembros de la tribu o d'un territoriu. Nel casu de los jerifes de La Meca dábense dambes carauterístiques.
El títulu recayó dende 1201 en miembros de la familia de los hashimíes o hachemíes, quien exerceríen el cargu hasta la desapaición del mesmu. En 1517 el jerife de La Meca reconoció l'autoridá del califa otomanu, a pesar de lo cual los jerifes caltuvieron una amplia autonomía.
En 1916 el postreru jerife, Husayn ibn Ali, y los sos fíos encabezaron un llevantamientu contra'l poder otomano al que se daría'l nome de Rebelión Árabe y a resultes del cual la rexón del Hiyaz convertir nun Estáu independiente. El jerife Husayn proclamóse entós califa. Sicasí, en 1924 el Hiyaz foi ocupáu pola cla de los Banu Saud, rexentes del vecín territoriu de Nechd, en Arabia central. Los hachemíes fueron desallugaos del poder y el Hiyaz anexonáu al Nechd pa formar el nuevu Estáu d'Arabia Saudina en 1932. La dinastía de los saudín nun ye jerife, esto ye, nun baxa de Mahoma, polo cual el monarca del nuevu Estáu nun podía reclamar pa sí'l títulu de jerife de La Meca. D'esta miente sumió'l títulu, qu'esistiera ininterrumpidamente dende los primeros tiempos del Islam. Nun intentu de remedialo, crear de nuevu cuñu la dignidá de guardián de los Santos Llugares, que va acomuñada a la figura del rei d'Arabia Saudina.
<!-- Llista de los Jerifes de La Mecca (967-1925)
Mientres l'Imperiu Mamelucu (1254–1517)
During Ottoman Empire (1517–1916) Flag of Ottoman Hejaz Muhammed bin Abdulmuin, Sharif of Mecca, as pictured in 1848-book by William Francis Lynch
During Kingdom of Hejaz (1916–1925) Flag of Kingdom of Hejaz
Cagliari Calcio
El Cagliari Calcio ye un club de fútbol d'Italia, de la ciudá de Cagliari en Cerdeña. Foi fundáu en 1920 y qu'anguaño xuega na Serie A italiana.
Los mayores ésitos deportivos del Cagliari son el campeonatu de Serie A consiguíu na temporada 1969-70 y el subcampeonatu llográu año antes. Nel planu internacional, llegó a octavos de final de la Copa d'Europa 1970-71 y semifinales de la Copa de la UEFA 1993-94.
L'equipu ocupa'l puestu 14º na clasificación histórica de la Serie A y ye, xunto a Bologna, Genoa, Napoli y Hellas Verona, unu de los cinco clubes italianos que foi campeón de lliga en primer, segundu y tercer nivel.
Historia
El 20 d'agostu de 1920, Fichera, funda l'equipu Cagliari Football Club. En 1934 fundir col Club Sportivo Cagliari y naz la Unione Sportiva Cagliari. Finalmente l'equipu llámase Cagliari Calcio.
Na temporada 1968-69, Cagliari lluchó hasta'l final pol Scudetto col AC Milan y la Fiorentina. Finalmente Fiorentina quedar col títulu y Luigi Riva consagróse como goliador del tornéu. Cagliari remató 2° con 41 puntos y clasificóse a la Copa de Feries. Nesa mesma temporada, Cagliari llegó a la final de la Copa Italia, que perdió contra del AS Roma.
Na temporada 1969-70, ganó'l so primera y únicu scudetto. Esi añu l'equipu tan solo perdió dos alcuentros y encaxó 11 goles (hasta agora récor pa un tornéu de 16 equipos). Riva ganó'l troféu de máximu goliador. Munchos de los xugadores campeones del Cagliari fueron convocaos p'apostar el Mundial de 1970, nel que llegaron a la final.
Estadiu
El Cagliari xugaba de llocal nel Estadiu Sant'Elia. Foi inauguráu en 1970 y la so superficie ye de campera. Tien una capacidá pa 23.486 espectadores y foi una de les sedes de la Copa Mundial de Fútbol de 1990. Les sos dimensiones son de 105 x 68 m. En 2017 foi baltáu pa dexar pasu a un futuru estadiu nos mesmos terrenales.
El Cagliari construyó en 2012 el so nuevu estadiu prefabricáu denomináu Is Arenas. Foi inauguráu'l 2 de setiembre de 2012 nel partíu frente a Atalanta, pola segunda fecha de la Serie A y que remató con empate a unu. Solo usóse na campaña 2012/2013 mientres el Sant'Elia remocicar por esixencies de la Serie A.
Na campaña 2017/18 l'equipu sardu va usar un estadiu prefabricáu, el Sardegna Arena mientres el nuevu feudu ye construyíu nel terrén que dexó'l vieyu Stadio Sant'Elia.
Glaciar San Quintín
El glaciar San Quintín, tamién llamáu San Tadeo, ye'l mayor de tolos glaciares que s'esprenden dende Campos de Xelu Norte, nel Parque Nacional Laguna San Rafael. Flúi escontra l'oeste onde'l so frente forma un lóbulu (pie espandíu), que sale del monte y forma un semi ciclu a la manera d'un gran conu de deyección nel Ismu d'Ofqui, que comunica la península de Taitao col continente. El so frente atopar a 20 quilómetros al suroeste del glaciar San Rafael y a 100 quilómetros al este de la península Tres Montes, dixebráu d'ésta per mediu del golfu de Penas.
Historia
El primer rexistru del glaciar llogróse l'añu 1834, cuando foi visitáu por Charles Darwin nel so viaxe a bordu del Beagle. Darréu, en 1921, la zona foi mapeada por Reichert mientres la so travesía pol Campu de Xelu Norte. Como ye normal na mayoría de los glaciares del planeta, el San Quintín atópase en retrocesu, sicasí, a empiezos de la década de los 90 esperimentó una meyora que se caltuvo hasta l'añu 1993. A partir d'esa fecha, el Glaciar San Quintín esperimentó una importante perda de masa col consiguiente colapsu de parte del so frente principal, qu'alimenta a un llagu proglacial formáu pol retrocesu d'ésti. Esti fechu foi confirmáu nuna nueva midida realizada nel añu 2002.
Pujawati Utama
Pujawati Utama Susila Rahayu ye una deportista indonesia que compitió en yudu, ganadora d'una medaya de bronce nos Xuegos Asiáticos de 1990 na categoría de –72 kg.
Llista d'asteroides/37701–37800
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Llista d'aeropuertos d'Asia
La siguiente ye una llista non refecha de aeropuertos d'Asia, ordenada per países.
Elisa Balsamo
Elisa Balsamo ye una deportista italiana que compite en ciclismu na modalidá de pista, especialista na prueba de persecución por equipos; anque tamién apuesta carreres de ruta.
Ganó una medaya de bronce nel Campeonatu Mundial de Ciclismu en Pista de 2018 y tres medayes nel Campeonatu Européu de Ciclismu en Pista, nos años 2016 y 2017.
Palmarés en ruta
'''2018
David Crosby
David Van Cortlandt Crosby foi un guitarrista y cantautor d'Estaos Xuníos Foi miembru fundador de los grupos The Byrds y de Crosby, Stills, Nash & Young.
Lluis XI de Francia
Lluis XI de Francia, moteyáu el Prudente y monarca absolutista, rei de Francia ente 1461 y 1483. Tola so aición política emponer a l'afirmación de l'autoridá del monarca frente a los derechos de la nobleza y el cleru derivaos de privilexos feudales; al tomar parte activa na construcción d'una monarquía autoritaria, centralista y absoluta, ganóse la enemistá de parte de la nobleza tradicional.
Mocedá
thumb|left|150px|Margarita Estuardo d'Escocia, primer esposa de Lluis XI. Mientres la so infancia foi criáu por Catalina de Isle-Bouchard. El 24 de xunu de 1436, a la edá de 13 años, casóse con Margarita Estuardo, quien cuntaba con 11 años y yera fía de Xacobu I d'Escocia. Dende esi momentu Luis empezó a tener más pesu políticu. Viaxó a Lyon (Vienne) pa recibir el xuramentu de llealtá de los sos habitantes. En febreru y mayu de 1437 visitó la provincia de Languedoc y dirixó ensin ayuda reconquistar de les fortaleces ingleses de Velay. Acompañáu pol so padre, realiza una entrada triunfal en París, apenes reconquistáu pol Condestable Arturo de Richemont.
En mayu de 1439, Carlos VII nomar Llugarteniente Xeneral en Languedoc. Luis pudo escoyer personalmente a los sos conseyeros y capitanes. N'avientu d'esi mesmu añu foi tresferíu a Poitou, esta vegada ensin poder decisoriu. En febreru del añu siguiente, tres un alcuentru con Xuan II Duque de Alençon, xunir a la Praguerie, revuelta de los grandes señores que s'atopaben insatisfechos, que taba compuesta polos Condes Jean de Dunois, el Mariscal La Fayette y Jorge de la Trémoille. La rebelión del Delfín puede esplicase pola falta de responsabilidá a la que lo sometió'l so padre, quien constatara los efeutos desastrosos de los herederos del tronu a la unidá de los reinos. La so oposición foi rápido reprimida, Luis tuvo que faer un actu de sumisión en Cusset y apurrir otres garantíes pa caltener la so Delfinado.
En 1441 Luis retoma la llucha contra les faiciones ingleses y borgoñesas, comandando al Exércitu Real na Batalla de Pontoise y dos años más tarde condució una campaña contra Xuan IV de Armagnac, un gran vasallu rebalbu. En 1444 recibe l'encargu de sacar del reinu a les compañíes de soldaos mercenarios (los armañaques o Écorcheurs, degolladores) que se quedaren ensin soldada y que vivíen del pillaje, y dirixóse a Alsacia y Suiza. El 26 d'agostu d'esi mesmu añu tomó parte na Batalla del Birs a les puertes de Basilea, na que foi aniquiláu un contingente de confederaos que saliera al so alcuentru. El Delfín axustó'l Tratáu d'Ensisheim que llevó a la paz el 26 de setiembre d'esi mesmu añu. Por esto foi compensáu col nomamientu de Proteutor del El Condao Venaissin. thumb|left|150px|Carlota de Saboya, segunda esposa de Lluis XI. Mentanto, dende 1437, recibía una pensión real de 21.000 llibres. Cabo añedir les subvenciones concedíes polos estaos nos que cobraba pol usu de la carretera. Sicasí, quedóse insatisfechu cola so situación. Sentíase atayáu, yá que se retirara la Praguerie del Delfinado. En 1446, dempués de conspirar contra Agnes Sorel y Pierre de Breze (favoritu del Rei), foi espulsáu de la corte y abellugóse nos sos dominios.
Furiosu, Carlos VII llevantó un exércitu pa colar contra'l Delfinado y Saboya. Luis, sicasí, llogró axustar una tregua col so padre, lo que nun-y torgar orquestar una campaña de llevantos en contra del rei, acusándolo de disoluto. Como midida de precuru, unvió delles embaxaes al so padre pa xustificase. Carlos VII nun se dexó embullar y unvió a Antoine de Chabannes a la cabeza d'un exércitu pa quitar el Delfinado. El 30 d'agostu de 1446, Luis fuxe al Francu Condáu y dempués a Lovaina, na rexón de Borgoña. Foi bien recibíu, y n'ochobre, Felipe III de Borgoña rínde-y homenaxe.
Esi mesmu añu muerre la so esposa, Margarita. Luis, provecíu por tener un herederu, casóse'l 2 de febreru de 1451 con Carlota de Saboya, fía de Luis de Saboya, quien tenía daquella ocho años. La princesa traxo consigo una enorme dote de 200.000 escudos, de los cualos 12.000 yeren n'efeutivu. Sicasí, Luis ver en dificultaes pa cobrar la suma completa. Xunto cola firma del matrimoniu, Luis y el Duque de Saboya fixeron un pactu d'alianza esclusiva, coles mesmes el Delfín aprovechó'l sofitu del Papa pa entemetese nes eleiciones episcopales. Esto, sumáu a les dificultaes que yá travesaba col so padre, llevó a que la so rellación col rei fuera ambigua y llena d'intrigues.
Xubida al tronu
Dende 1456 a 1461 Luis vivió na corte de Felipe III de Borgoña, onde se-y conocía como "L'Araña" pola so capacidá de texer combalechadures en contra de los sos enemigos. El 22 de xunetu, Carlos VII morrió en Mehun-sur-Yèvre. Foi coronáu en Reims el 3 de setiembre y fai la so entrada en París recién el 30 d'agostu.
Una vegada convertíu en Rei'l so principal adversariu foi Carlos el Temerariu, quien yera socesor de Felipe III de Borgoña.
El 15 de xunetu de 1459 naz el so primer fíu Joaquín, quien finó al poco tiempu, la so segunda fía, Ana nació en 1461 quien se casaría con Pedro II de Borbón. La so tercer fía, Juana, nació en 1464 y al poco tiempu rescampló que la pequeña yera deforme. Por esto decidió casala rápido col so primu alloñáu Lluis d'Orleans, futuru Lluis XII de Francia como estratexa pa torgar qu'esti primu que yera una competencia pal tronu, tuviera descendientes que se convirtieren n'amenaza.
La Lliga del Bien Públicu
thumb|right|150px|[[Carlos el Temerariu|Carlos I de Valois, conocíu como El Temerariu.]] Pa llindar el poder de l'aristocracia francesa intentó favorecer a la pequeña nobleza y a la burguesía.
En Francia, en marzu de 1465, formóse la Lliga del Bien Públicu, bien similar a la Praguerie empecipiáu por Carlos, duque de Berry, quien esixía más poder. El detonante foi un incidente colos borgoñeses: en 1463 Luis decidió recuperar les ciudaes de Somme que fueren vencíes al ducáu de Borgoña nel Tratáu d'Arres de 1435 pa compensar l'asesinatu de Xuan I de Borgoña. Esta noticia resultó nuna viva hostilidá per parte de la corte de Borgoña.
En contra de la Lliga del Bien Públicu, el soberanu condució personalmente una gran ofensiva. Dempués de la cayida de Moulins los borgoñonos sometiéronse. Lluis XI volvió a París amenaciando a bretones y borgoñonos. Enfrentáronse nuevamente en batalla en Montlhéry el 16 de xunetu de 1465, nun alcuentru confuso y sangriento en que tuvo que replegase en París que foi asediada. El monarca axustó una paz na que nun concedía nenguna reforma al Estáu pero concedía'l gobiernu de Normandía al so hermanu, ésti sicasí, nun llegó a tomar posesión del gobiernu y tien de retirase. El 10 de setiembre de 1468 nel Tratáu d'Ancenis, Carlos y Francisco II roblaron la paz rompiendo con Borgoña.
Rellación con Carlos I de Borgoña
Carlos el Temerariu propunxo pola so cuenta al soberanu francés una negociación y convidó a Luis al so Castiellu de Péronne. Mientres les conversaciones preliminares Liexa remontar al dominiu de Borgoña y rescamplaba que l'exércitu real taba infiltrado na revuelta. Carlos, furiosu, remontar contra'l rei amenaciándolo direutamente, el soberanu so presión viose obligáu a roblar un tratáu que-y yera desventayosu y sofitar a Borgoña en contra de Liexa y vela amburar el 30 d'ochobre de 1468. Amás tuvo que prometer la donación de Champaña-Ardenas. Una vegada que partió, Luis refutó el tratáu y concédelu a Carlos solamente la Guyena, provincia faía poco pacificada y bien malo de gobernar.
Sacru Imperiu Romanu
Luis aliar col rei Eduardu IV d'Inglaterra p'amenorgar el poder de los grande vasallos. En 1472, Carlos el Temerariu invadió nuevamente la Picardía pero foi deteníu en Beauvais por Juana Hachette. En 1477 al morrer Carlos, Luis intentó apoderase de les sos posesiones, pero atopar con que Maximiliano I d'Habsburgu, maríu de la fía de Carlos, María de Borgoña, reclamara l'heriedu pa sigo.
Últimos díes y muerte
Ente 1480 y 1481 estendió les sos posesiones amestando'l Ducáu d'Anjou, Maine, Provenza, ente otres rexones. En 1482 Luis llogró recuperar Picardía y Borgoña gracies al Tratáu d'Arres. Pa llograr consolidar el poder de la monarquía sirvióse, cuando yera necesariu, de cualquier preséu que-y resultara útil, asina sía la corrupción, diplomacia, intrigues, traición y la guerra.
Carecióse gravemente y nun tuvo resultancies positives a los numberosos tratamientos a los que foi sometíu polos médicu de la corte, y al oyer de la gran santidá y capacidá milagrosa de San Francisco de Paula, pidió-y al santu que lu visitara. Al negase'l santu, a quien nun-y gustaba alloñar de la so tierra, el rei ruéga-y al Papa Sixto IV, sabiendo que San Francisco nun podría desobedecerle al Supremu Pontífiz. El santu allega a la orde del so superior, pero la so visita nun traxo consigo la salú física del soberanu, sinón la espiritual. El rei Luis píde-y antes de morrer qu'empunxera tamién los pasos del so fíu Carlos, herederu al tronu.
Lluis XI espandió les bases del absolutismu en Francia y coles mesmes promovió la industria y el comerciu, amontando la riqueza del país. A la so muerte dexó'l país coles sos fronteres bien similares a les que presenta anguaño.
Asoceder el so fíu Carlos VIII de Francia.
Matrimonio y fíos lexítimos
Luis casar en primeres nupcias en 1436 con Margarita Estuardo fía de Xacobu I d'Escocia, con quien nun tuvo fíos.
Al quedar vilbu, casóse'l 14 de payares de 1451 con Carlota de Saboya, fía de Luis de Saboya, con quien tuvo ocho fíos:
Elly Amalia
Elly Amalia ye una deportista indonesia que compitió en yudu, ganadora de dos medayes nel Campeonatu Asiáticu de Yudu de 1981 nes categoríes de –66 kg y abierta.
Aix galericulata
miniaturadeimagen|Pareya de coríos mandarín miniaturadeimagen|Güevos d'Aix galericulata - MHNT Aix galericulata ye una especie d'ave anseriforme de vivos colores de la familia Anatidae oriunda de China, Xapón y Siberia que s'introduxo en dellos puntos d' Europa y que ye mui apreciada pola so belleza, polo que tiénenla en numberosos parques de tol mundu. Reconócense delles subespecies.
Descripción
Elegante y de constitución robusta, pue llegar a midir 45 cm de llargor, presentando un dimorfismu sexual bien acusáu; namái paécense fema y machu cuando esti ta protexíu pol so plumaxe d'eclís.
El machu ye una ave inconfundible: presenta un copete coloráu con rellumos metálicos de color verde sobro la frente y dos franxes llaterales de color blancu o crema bien claro, nes que destaquen los güeyos escuros y el picu d'un tonu coloráu coral. Asemeyándose a unes barbes, tien unes plumes d'un color naranxa cobrizu. El pechu y el gargüelu son de color moráu; el banduyu ye blancu, y los llaterales son d'un tonu crema con dos bandes azulaes, que dan pasu a dos tales franxes anaranxaes curvaes escontra riba.
La fema ye bastante paecida a la del Aix sponsa; tien un plumaxe muncho más discretu: tonos pardos y ocres nos sos partes cimeros, un aníu y una banda blanca alredor del güeyu, y les partes inferiores más pálides, colos lladrales motudos.
Distribución y hábitat
Esta especie tuvo nel so día bien estendida per toa Asia oriental, pero les esportaciones masives (pa parques y colecciones) y la destrucción del so hábitat amenorgaron les sos poblaciones nel este de Rusia y de China per debaxo de 1000 pareyes en caúna de les dos rexones; en Xapón, sicasí, envalórase qu'esisten unes 5000 pareyes. Estes poblaciones asiátiques son migradores y enviernen nes tierres baxes del este de China y del sur de Xapón.
La so población mundial envalórase ente 65 000 y 66 000 individuos.
El coríu mandarín suel habitar zones forestales trupes cerca de llagos pocu fondos, llamargues o llagunes.
Comportamientu
Pel hibiernu puen formar pequeños grupos, pero raramente acomuña con otros coríos.
Aliméntense tantu en tierra como n'agua. Comen sobremanera plantes y granes, especialmente de fayes. Suelen comer escontra l'atapecer, permaneciendo nos árboles o nel suelu mientres el día.
Añeren en furacos d'árboles cercanos a l'agua. A diferencia d'otres especies, el machu permanez cola pareya apariada hasta que los güevos eclosionen ya inclusive ayuda nel cuidu de les críes.
Creencies
N'Asia Oriental los coríos mandarinos taben consideraos animales portadores de bona fortuna, y d'amor y ciñu conxugal; ye por ello qu'en China regálase una pareya d'estos coríos como regalu principal nes bodes más importantes.
Aix sponsa
miniaturadeimagen| Aix sponsa - MHNT El, ye una especie d'ave anseriforme de la familia Anatidae, una de les dos especies del xéneru Aix.
Carauterístiques
Mide en redol a trés cuartos de la talla d'un coríu real, cerca de 50 cm, con unu valumbu de 75 cm. Esta anátida presenta un marcáu dimorfismu sexual: el machu tien vivos colores carauterísticos na tiesta, lo que fai que la especie seya de cutiu usada en cautividá, el plumaxe de la fema ye muncho más apagáu.
Hábitat y distribución
Atópase principalmente sobro les mariñes este y oeste de los Estaos Xuníos au frecuenta llagos y banzaos. Tamién s'atopen poblaciones d'esta ave en Cuba y Puertu Ricu. La especie foi introducida en diversos países d'Europa pero nun s'aclimató como'l coríu mandarín.
Historia natural
Esta especie precisa árboles pa nidificar yá que ponen los güevos nun cuévanu del árbol o un nial artificial. La so forma d'añeramientu dexó al coríu arboreu ver a les sos poblaciones desenvolvese nos Estaos Xuníos dempués d'una caza abusiva a principios del  .
Les variedaes roxes y blanques tán consideraes como doméstiques.
Cártel de Sinaloa
El Cártel de Sinaloa, tamién conocíu como Cártel del Pacíficu, ye una organización criminal mexicana dedicada al narcotráficu. Establecida principalmente en Culiacán, Sinaloa, les sos operaciones atopar en más de la metá de los estaos de Méxicu y en cuasi tola frontera con Estaos Xuníos; sicasí, compite na demanda y movimientu de droga internacional cola facción de los sumíos Zetas "Cartelu del Nordeste" y, a nivel nacional, compite col Cártel Jalisco Nueva Xeneración pol control de places y el tráficu y comercialización de allucinóxenos nestes, causando una guerra ente los dos organizaciones que, a 2017, entá se caltién. En llibrando guerres con otres organizaciones, llogró apoderase de los territorios qu'apoderaben nel pasáu los cartelos de Juárez y Tijuana, agrupaciones que quedaron debilitaes y sumíes col dominiu del Cartelu de Sinaloa. El mandu visible de la organización criminal ye Ismael Zambada, alies "El Mayu", máximu líder dende la captura (per tercer ocasión) y estradición a Estaos Xuníos de Joaquín "El Chapo" Guzmán.
Magar la competencia col Cartelu del Nordeste y el Cártel Jalisco Nueva Xeneración, el Cartelu de Sinaloa ye consideráu'l cartelu más grande ya importante de Méxicu y una de les organizaciones criminales más influyentes nel mundu por cuenta de los contactos internacionales que tien pa la compra d'armes y narcóticos como metanfetaminas, que merca n'Asia pa ingresales a Estaos Xuníos igual que la cocaína, que merca en Colombia a grupos armaos irregulares como'l Clan del Golfu y disidencies del EPL y de les FARC (concretamente, el Frente Oliver Sinisterra, dirixíu por alies Guacho); en Venezuela, fai negocios de cocaína col llamáu "Cartelu de los Soles", conformáu por miembros corruptos del gobiernu bolivariano y de les fuercies armaes d'esti país. Tien el control cuasi total del tráficu pela frontera con Estaos Xuníos de heroína, cocaína, metanfetaminas y mariguana; d'esta postrera, el so tráficu quedó cuasi desapaecíu pola llegalización, con fines melecinales, en dellos estaos de la unión americana. N'Europa, realiza negocios de narcóticos y armes utilizando rutes pol África Occidental, sofitáu por organizaciones criminales de los dos continentes, coles mires de nun depender dafechu de la demanda de drogues d'Estaos Xuníos.
Historia
Pedro Avilés Pérez foi un pioneru de la droga nel estáu de Sinaloa a finales de 1960. Él ye consideráu como la primer xeneración de los principales traficantes de drogues mexicanos de mariguana, que marcó la nacencia del tráficu de drogues a gran escala en Méxicu. Tamién foi pioneru nel usu d'aeronaves pal contrabandu de drogues a los Estaos Xuníos.
Década de los 80
La segunda xeneración de traficantes de Sinaloa, como Ernesto Fonseca Carrillo, Miguel Ángel Félix Gallardo y el sobrín d'Avilés Pérez, Joaquín Archivaldo Guzmán Loera (meyor conocíu como Joaquín El Chapo Guzmán), aprendieron tou lo que sabíen sobre'l narcotráficu mientres sirvíen na organización d'Avilés. Miguel Ángel Félix Gallardo, que col tiempu fundó'l Cártel de Guadalajara, foi arrestáu en 1989. Mientres taba encarceláu, siguió siendo unu de los principales traficantes de Méxicu, calteniendo la organización al traviés de teléfonu móvil hasta que foi treslladáu a una prisión de máxima seguridá na década de 1990. Nesi momentu, la so antigua organización estremar en dos facciones: el Cártel de Tijuana empobináu polos sos sobrinos, los hermanos Arellano Félix, y el Cártel de Sinaloa, dirixíu polos ex tenientes Héctor Luis Palma Salazar, Adrián Gómez González y Joaquín Guzmán Loera.
A finales de 1980, El Cartelu de Sinaloa creíase que taba venceyáu al Cartelu de Juárez nuna alianza estratéxica pa compensar la collaboración de los sos rivales, los cartelos del Cartelu del Golfu Golfu y Tijuana. Tres el descubrimientu d'un sistema de túneles utilizaos pal contrabandu de drogues al traviés de la frontera Méxicu - Estaos Xuníos, el grupu acomuñóse con esti mediu de tráficu de drogues.
Década de los 90
Cuando Héctor Luis Palma Salazar (tamién conocíu como El Güero) foi deteníu'l 23 de xunu de 1995 por elementos del Exércitu Mexicanu, el so compañeru, Joaquín Guzmán Loera, tomó'l lideralgu del cártel. Guzmán foi prindáu en Guatemala el 9 de xunu de 1993 y estraditáu a Méxicu, onde foi encarceláu nuna prisión de máxima seguridá, pero'l 19 de xineru de 2001, Guzmán escapóse y recuperó el mandu del Cártel.
Entamu de sieglu
En 2005, el Cártel de los Beltrán Leyva, que taba alliniáu enantes col Cártel de Sinaloa, biforcar d'esti postreru, yá que llegara a apoderar el tráficu de drogues al traviés de la frontera con Arizona. Pal añu 2006, el Cártel de Sinaloa esaniciara toa competencia del cártel rival na frontera, y abarruntábase que lo llograron sobornando a funcionarios del gobiernu estatal.
En xineru de 2008, el cártel supuestamente estremóse en delles facciones en llucha, por cuenta de la epidemia de violencia que Méxicu vio nos últimos años.
Nos últimos años Atlanta foi utilizáu como un centru de distribución importante dientro EE.XX. pal Cártel de Sinaloa, lo que traxo la violencia despiadada a esa zona.
Arrestos y desarticulaciones
El 11 de mayu de 2008, Alfonso Gutiérrez Loera, primu de Joaquín "El Chapo" Guzmán y 5 traficantes de drogues fueron deteníos tres un tirotéu cola Policía Federal en Culiacán, Sinaloa. Xunto colos sospechosos prindaos, 16 fusiles d'asaltu, 3 granaes, 102 cargadores y 3.543 rondes de municiones fueron confiscadas.
El 25 de febreru de 2009, el gobiernu d'EE.XX. anunció l'arrestu de 750 miembros del Cártel de Sinaloa al traviés de los EE.XX.. Tamién anunciaron la prinda de más de $ 359 millones n'efectivu y numberosos vehículos, aviones y barcos.
En marzu de 2009, el gobiernu mexicanu anunció l'esplegue de 1.000 oficiales de l'Axencia Federal d'Investigación y 5.000 soldaos del Exércitu Mexicanu pa restablecer l'orde en Ciudad Juárez, estáu que sufrió'l mayor númberu de víctimes nel país.
El 20 d'agostu de 2009, la DEA desarticuló una operación de droga en Chicago, na que se vieron arreyaos dellos miembros importantes del cártel. Esta operación anuló una rede de distribución principal, operada polos hermanos Margarito y Pedro Flores, yá que, supuestamente, introducíen de 1,5 a 2 tonelaes de cocaína per mes a Chicago y millones de dólares yeren unviaos al sur de la frontera.
Nel mes de xunu de 2011, foi alcontráu nel Estáu Jalisco unu de los más grandes narcolaboratorios, mesmu que dirixía Héctor Monory Villalobos, alies "El Ranger". Elementos del exércitu mexicanu realizaron l'afayu d'esti llaboratoriu; asina mesmu, detuvieron a diverses persones que s'atopaben nel interior ellaborando drogues sintétiques.
Aliances
Dende febreru de 2010, los principales cárteles mexicanos alliniárense en dos bandos, unu integráu pol Cartelu de Juárez, Cartelu de Tijuana y los Beltrán Leyva; l'otru, integráu pol Cártel del Golfu, Cartelu de Sinaloa, Los Caballeros Templarios y los drogodependientes, terminando los dos aliances col dominiu, cuasi total, del Cartelu de Sinaloa nos territorios d'influencia de los sos antiguos enemigos y aliaos. N'Estaos Xuníos, el cartelu tien una alianza cola Mafia Mexicana. En Colombia, principal productor de cocaína nel mundu, tien aliances pa merca-y el productu al Clan del Golfu, disidencies del EPL y de les FARC; en Venezuela, axusten cocaína colombiana col Cartelu de los Soles. Tamién tien contactos n'Asia pa la compra de metanfetamines al mercáu d'Estaos Xuníos.
Los Ántrax
Esti grupu foi fundáu y comandado pol Chinu Ántrax hasta'l momentu en que foi atrapáu en Holanda el 30 d'avientu de 2013. Dempués de la captura del Chinu, Luis Eduardo Zambada, alies "El Venado", convertir n'unu de los líderes de Los Ántrax.
Dizse que foi creáu pa protexer a los fíos del Mayu Zambada, y que los sos integrantes viven nel estáu de Jalisco, principalmente en Zapopan y Guadalajara. Lo qu'estrema a los sos miembros ye un aniellu de calavera sobre brillosos, que implica lideralgu, muerte y poder.
Lideralgu
Guzmán cuntaba con dos collaboradores cercanos, Ismael Zambada García y Juan Jose Esparragoza Moreno. Enantes, Ignacio Coronel Villarreal (meyor conocíu como Nacho Coronel) foi otru collaborador cercanu, pero foi ablayáu'l 29 de xunetu de 2010 en Zapopan, Jalisco nun tirotéu a manes del Exércitu Mexicanu. Guzmán, Zambada y Esparragoza yeren los capos de la droga más importantes de Méxicu dende 2003, tres la detención del so rival, Osiel Cárdenas, del Cartelu del Golfu. Hasta'l momentu, Zambada y Esparragoza safaron éxitosamente les operaciones na so contra pa prindalos, pero los familiares de Esparragoza manifiesten qu'esti finó en 2014 d'un infartu, lo cual nun se pudo confirmar per parte de les autoridaes mexicanes.