cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Islles Vírxenes Britániques
Demografía
La población de les islles ye d'alredor de 21 730 habitantes en 2003. La mayoría de la población (el 83 %) ye negra, descendiente de los esclavos traíos a les islles polos británicu. Otros grupos étnicos mayoritarios son los d'orixe británicu y européu (datos de 2003). thumb|250px|Baños de la islla [[Virxe Gorda, Islles Vírxenes Britániques.]]
Según el censu del añu 1999 la población ta estructurada de la siguiente manera:
La relixón mayoritaria ye'l cristianismu, del cual el 33 % ye metodista y el 17 % católicu anglicanu.
Según estadístiques del añu 2003 la población xube a unes 21.730 persones, que na so mayoría son de raza negra (83%) y practiquen el cristianismu protestante (86%).
Educación
Nes Islles Vírxenes Britániques opera un sistema escolar idénticu al que s'utiliza nel restu del Reinu Xuníu, onde les escueles públicu y priváu coesisten. Amás esiste una universidá comuñal, H. Lavity Stoutt Community College, que s'alcuentra na punta esti de Tórtola. Esta universidá foi nomada asina n'honor al H. Lavity Stoutt (xefe ministru). L'índiz d'alfabetización de les Islles Vírxenes Britániques ye alto, yá que más del 98% de la población mayor a los diez años sabe lleer y escribir.
Llingua
El principal idioma ye'l inglés, anque nun ye un dialeutu llocal. L'español ye faláu por inmigrantes puertorriqueños y dominicanos.
Música
La música tradicional de les Islles Vírxenes Britániques llámase quimbombó, y ye tocada por unos preseos llamaos fungos. El soníu especial de los fungos deber a una fusión única ente la música llocal, africana y europea. Funciona como un mediu de la historia y el folclor local y por tantu ye una forma d'espresión cultural, bien querida polos sos habitantes, que forma parte del plan d'estudios nes escueles de les Islles Vírxenes Britániques. Les bandes de fungos, tamién llamaes "bandes de tasca y gana", qu'empleguen preseos que van dende l'usu de calabaza, tabla de llavar, bongos y el ukelele, a los preseos occidentales más tradicionales como'l tecláu, banjo, guitarra, baxu, triángulu y el saxofón. Amás de ser una forma de música de baille festivu, los fungos de cutiu contién humorísticos comentarios sociales, según la historia oral de les Islles Vírxenes Britániques. El popular cantante Iyaz ye de les Islles Vírxenes Britániques. Nel videu musical pal so cantar de Replay, tenía la bandera de les Islles Vírxenes Britániques al fondu.
Deportes
Por cuenta del so clima y llocalización, les Islles Vírxenes Britániques fueron un destín constante pa los prauticantes de la vela. Ello ye que los atletes del archipiélagu suelen tener bones resultaos en competiciones internacionales. Esto debe a que les agües seles y l'oral constante aproven unu de los meyores escenarios nel Caribe pa la vela. Munchos campeonatos de vela celebren cada añu nes agües del país, siendo'l Spring Regatta el más importante de toos ellos. Como parte del legáu británicu, deportes como'l fútbol y el críquet son llargamente practicaos. Ello ye que nel archipiélagu entama un campeonatu de fútbol añalmente.
Premios Óscar de 1953
La 26ª Ceremonia d'entrega de los Premios de l'Academia realizóse'l 25 de marzu de 1954 nel RKO Pantages Theatre de Los Angeles, conducida pol actor Donald O'Connor.
Molde FK
El Molde FK, ye un equipu de fútbol de la ciuá de Molde, en Noruega. Foi fundau el 19 de xunu de 1911.
Historia
Dende l'añu 1974 ye asiduu a la Tippeligaen, máxima categoría del fútbol noruegu, de la que sólo falta en contades ocasiones (1979, 1981, 1983, 1994 y 2007).
Ente sos inversores alcuéntrase Kjell Inge Røkke, qu'aporta grandes cantidaes de dineru, tantu pa mercar xugadores comu pa la construcción de l'actual estadiu.
En 1999 xuega la Lliga de campeones.
Estadiu
Conociu hasta mayu de 2006 comu Molde Stadion, l'Aker Stadion inagurau en 1998 foi construyíu principalmente con fondos de Kjell Inge Røkke. El nome d'Aker stadion vien d'una de les empreses d'esti home de negocios: Aker Kvaerner. Al pasar a ser todes les llocalidaes sentaes, queda con una capacidá de 11.167 espectadores.
Ricardo Duque de Estrada
Ricardo Duque de Estrada y Martínez de Morentin foi un historiador, naturalista, políticu, mecenes, escritor y arqueólogu ástur, nacíu en Navarra, que desenvolvió'l so llabor n'Asturies.
Foi Conde de la Vega del Sella, Marqués de Canillejas, Marqués de Gastañaga y Marqués de Deleitosa.
Biografía
Nacíu en Estella (Navarra) en 1870, pertenecía a una familia noble d'orixe ástur-cántabra, yera fíu de los condes de la Vega del Sella, Ricardo Benignu Duque de Estrada y Bustamante y Francisca de Paula Remigia Cirila Felipa Ana Joaquina Martínez de Morentin y Galarza. Tres la muerte del so padre en 1876, pasa a ostentar el títulu d'octavu conde. Nacíu nel senu d'una familia de corte lliberal, los sos primeros estudios tienen llugar nel colexu de los Chére Frêres de Bayonne, Francia, onde la so llegada provoca cierta movición. La so residencia ellí debíase a la persecución que'l pretendiente carlista exercía sobre ellos (prindando inclusive la so casa de Tolosa (Guipúzcoa) pa usala como la so residencia) obligando al so padre a exiliase a dicha ciudá de Bayonne, onde vive cola so familia, y finalmente fina na casa de la Rue du Port Neuf nᵘ 16; y hasta que les condiciones polítiques nun ameyoren nel País Vascu, cola derrota de los Carlistes, nun vuelven a Guipúzcoa. Asina que tola so formación primaria yera francesa y de ende -y laude'l so interés poles ciencies naturales, y el so calter sistemáticu y científicu.
El conde llegó a Asturies pa estudiar derechu na Universidá d'Uviéu y en 1897 casóse en 1897 con Ignacia Samaniego Errazu, quien finó poco tiempu dempués, en 1890. Treslladóse entós a vivir a una de les posesiones de la familia nel conceyu asturianu de Llanes, el Palaciu de los Condes de la Vega del Sella, pasando a controlar directamente'l restu de les posesiones de la familia nel conceyu como'l palaciu de los Duque de Estrada que s'atopaba sol control d'alministradores de la familia, pos esta moraba en Navarra.
En Nueva (Llanes) integrar cola población convirtiéndose nun gran benefactor de la zona impulsando'l ferrocarril, la implantación del teléfonu o la construcción de carreteres.
Casó en segundes nupcias con María del Rosario de Vereterra y Armada, VII marquesa de Canillejas, Grande d'España, cola que tuvo seis fíos, el mayor de los cualos, Ricardo Xosé, premurió al so padre, dexando un fíu, Ricardo Duque de Estrada y Tejada, qu'asocedería al so güelu como Conde de la Vega del Sella.
Actividá política
Dientro de l'actividá política cabo destacar el so cargu de Presidente de la Diputación d'Uviéu en 1909 destacando'l so calter demócrata y senciello.
N'exerciendo esti cargu abandona la política y dedícase solamente al so llabor como científicu
Actividá científica
El so llabor investigador centróse principalmente nel estudiu de distintos xacimientos prehistóricos. Interésase sobremanera nos xacimientos prehistóricos de Cantabria y Asturies afayando ya investigando en munches de les escavaciones.
Ente les sos escavaciones son destacables les de les cueves como Cueva'l Conde, Cueto La Mina, Cueto Llera, Cueva de Rir o Cueva de Ardín.
Como culminación a los sos trabayos d'investigación crea'l Asturiense, una cultura del Epipaleolítico (fase inicial del Mesolíticu) en 1923.
Dedicar a otres facetes científiques como la botánica creando na so residencia un estensu xardín con distintes variedaes d'árboles tantu autóctonos como foranos.
En 1929 ye nomáu presidente de la Real Sociedá Española d'Historia Natural.
Ye nomáu profesor honorariu del Muséu de Ciencies Naturales de Madrid, muséu al que donó parte de la so coleición, y a que'l restu una vegada fináu foi donáu pola so vilba al Muséu Arqueolóxicu d'Uviéu.
Intereses
Ye bisagüelu paternu de Simoneta Gómez-Acebo, sobrina del rei Xuan Carlos I d'España.
Lebucquière
Lebucquière ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Lebiez
Lebiez ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
La Obra (La Plaza)
La Obra ye un llugar de la parroquia del La Plaza, nel conceyu asturianu de Teberga.
Alcuéntrase a 2 km de La Plaza, la capital del conceyu, a una altitú media de 503 msnm y tien una población de.
Ḷḷamas (La Plaza)
Ḷḷamas  ye una aldea de la parroquia del La Plaza, nel conceyu asturianu de Teberga.
Alcuéntrase a 2,50 km de La Plaza, la capital del conceyu, a una altitú media de 587 msnm y tien una población de.
Redral
Alcuéntrase a 0,30 km de La Plaza, la capital del conceyu, a una altitú media de 541 msnm y tien una población de.
Léchelle (Pas-de-Calais)
Léchelle ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Delta del ríu Mekong
El delta del ríu Mekong (đồng bằng sông Cửo Long, 'delta del ríu de los Nueve Dragones') ye un delta fluvial que se forma cuando'l ríu Mekong —y la so amplia rede de distributarios— desagua nel mar de China Meridional, nel estremu meridional de la península d'Indochina, nel suroeste de Vietnam. Tola rexón del delta forma parte d'una rexón alministrativa vietnamita conocida como Rexón Delta del Río Mekong. El delta ocupa una superficie d'unos 39.000 km², anque l'área cubierta pel agua depende de la temporada. La rexón tenía una población de 17,33 millones de persones en 2011.
Historia
180px|thumb|Pagoda Thien Hau na ciudá de Sa Dec, Dong Thap 180px|thumb|Estatua de [[Visnu atopada n'Oc Eo (sieglos VI-VII)]]
El delta del Mekong tuvo habitáu un tiempu probablemente llargu dende la prehistoria; l'imperiu de Funan y más tarde Chenla caltuvieron una presencia nel delta del Mekong mientres sieglos. Los descubrimientos arqueolóxicos en Óc Eo y otros sitios del antiguu Funan amuesen que l'área yera una parte importante del reinu de Funan, enllena de puertos comerciales y canales yá nel sieglu I e.C. y l'intensu asentamientu humanu na rexón puede llegar hasta'l sieglu IV d. C.
La rexón yera conocida como Khmer Krom (Khmer Inferior o Baxa Camboya) hasta'l Imperiu jemer, que probablemente caltuvo los asentamientos ellí sieglos antes de la so nacencia nos sieglos XI y XII. El reinu de Champa, anque s'asitió principalmente a lo llargo de la mariña del mar de China Meridional, sábese que s'estendió escontra l'oeste nel delta del Mekong, tomando'l control de Prey Nokor (el precursor de l'actual Ciudá Ho Chi Minh) a finales del sieglu XIII. Nghia M. Vo suxure qu'antes de la ocupación Khmer puede esistir nel área una presencia Champa.
A partir de la década de 1620, el rei Jemer Chey Chettha II (1618-1628) dexó a los vietnamites asitiase na zona, y estableció una aduana en Prey Nokor, que coloquialmente conocíase como Sài Gòn. Les crecientes folaes de colonos vietnamites que siguieron apinaron el reinu Khmer —debilitáu como taba por cuenta de la guerra con Tailandia— y adulces vietnamizaron la zona. A finales del sieglu XVII, Mac Cuu, un xeneral chinu anti-Qing, empezó a espandir los asentamientos vietnamites y chinos más fondamente nes tierres Khmer, y en 1691, Prey Nokor foi ocupada polos vietnamites.
Tres la conclusión de la campaña francu-española de la Cochinchina na década de 1860, l'área convertir na Cochinchina, la primer colonia francesa en Vietnam, y más tarde, formó parte de la Indochina francesa. Empecipiaes mientres el periodu colonial francés, los franceses patrullaron y llucharon nes víes acuátiques de la rexón del delta del Mekong colos sos Divisiones navales d'asaltu (Dinassaut), una táctica que s'enllargó a lo llargo de la primer guerra d'Indochina, y que más tarde foi emplegada pola Mobile Riverine Force de la Marina de los EE.XX. Mientres la guerra de Vietnam —tamién conocida como la Segunda Guerra d'Indochina— la rexón del delta vivió una llucha selvaxe ente los guerrilleros del Viet Cong (NLF) y les unidaes de llanches rápides y hovercrafts (PACVs) de l'Armada de los Estaos Xuníos.
Fernando De Ornelas
Fernando De Ornelas ye un futbolista venezolanu, apodáu "El Trotamundos", xuega de mediucampista o delanteru y el so club actual ye'l Zulia Fútbol Club de Venezuela.
Convocáu diverses vegaes cola Seleición de fútbol de Venezuela.
Delta del ríu Mekong
Xeografía
El delta del Mekong, como rexón, atópase darréu al oeste de la Ciudá Ho Chi Minh, cuasi formando un triángulu que s'estiende dende la ciudá de Mỹ Tho, nel este, hasta Châu Đốc y la ciudá de Hà Tiên, nel noroeste, hasta llegar a la ciudá de Cà Mau y el mar de China Meridional nel estremu sur de Vietnam, pasando pola islla de Phú Quốc.
Fernando De Ornelas
Na Copa América 2007 fixo dupla atacante con Giancarlo Maldonado.
Odds Ballklubb
L' Odd Grenland, ye un equipu de fútbol de la ciudá de Skien, en Noruega. Ye l'equipu ganó en más ocasiones la Copa Noruega de Fútbol, l'última en 2000.
Delta del ríu Mekong
Xeografía
La rexón vietnamita del delta del Mekong amuesa una gran variedá de paisaxes físicos, que van dende los montes y les tierres altes, nel norte y l'oeste, a les amplies llanures anubiertes, nel sur. Esta diversidá de terrén foi en gran parte productu del llevantamientu teutónicu y plegamientu provocáu pol choque hai unos 50 millones d'años de les plaques tectóniques Índica y de la Euroasiática. El suelu del delta inferior compónse principalmente de sedimentos del Mekong y los sos afluentes, depositaos mientres miles d'años, cuando'l ríu camudó'l so cursu por cuenta de la planitud del terrén que lu arredola.
Odds Ballklubb
Historia
Foi fundau el 31 de marzu de 1894.
Delta del ríu Mekong
Cuestiones que concernen al cambéu climáticu
Al ser una rexón costera de baxa altitú, el delta del Mekong ye particularmente susceptible a los hinchentes como resultáu de la elevación del nivel del mar debíu al cambéu climáticu. El Climate Change Research Institute de la Universidá de Can Tho, estudiandoo les posibles consecuencies del cambéu climáticu, adelantró que, amás de sufrir la seca provocada pol amenorgamientu estacional de les precipitaciones, munches provincies del delta del Mekong van ser anubiertes hacia l'añu 2030. Los casos más graves prevese que sían les provincies de Bến Tre y Long An, de les cualos espérase que sían anubiertes nun 51% y 49%, respeutivamente, si'l nivel del mar va aumentar en 1 metru.
Odds Ballklubb
Historia
Tres una llarga temporada nes divisiones inferiores, en 1999 vuelve a la Lliga Noruega de Fútbol.
Delta del ríu Mekong
Demografía
Los habitantes de la rexón del delta del Mekong son en gran parte de la étnia Viêt, con poblaciones minoritaries jemer que viven principalmente nes provincies de Trà Vinh y Sóc Trăng, y musulmanes Chăm en Tan Chau, na provincia d'An Giang. Tamién hai importantes poblaciones Hoa (etnia d'orixe chinu) nes provincies de Kiên Giang y Tra Vinh. La rexón tenía una población de 17,33 millones de persones en 2011.
Odds Ballklubb
Historia
En 2007 desciende de categoría tres perder la promoción frenti al FK Bodø/Glimt.
Estadiu
En payares de 2006, l'estadiu reformase completamente, colo que l'aforu llega a los 13.500 espectadores. Pasa a nomase Skagerak Arena, debío a que les obres foron llevaes a cabu mediante'l patrociniu de l'empresa lléctrica Skagerak Energi.
Delta del ríu Mekong
Demografía
La población del delta del Mekong tuvo creciendo de manera relativamente lenta nos últimos años, debíu principalmente a la emigración. La población de la rexón amontar en solu 471.600 persones ente 2005 y 2011, ente que 166.400 persones emigraron solo en 2011. Xunto coles rexones de la mariña central, tien unu de les crecedera de población más lentos del país. Les tases de crecedera de la población fueron d'ente un 0,3% y un 0,5%, ente 2008 y 2011, ente que pasaron de más del 2% na vecina región Sureste. La migración neta foi negativa en toos estos años. La rexón tamién tien una tasa de fertilidá relativamente baxa, con 1,8 fíos per muyer en 2010 y 2011, frente a los 2,0 en 2005.
Economía
La rexón ye famosa por ser una gran zona de crecedera del arroz. Produz alredor de la metá del total de la producción d'arroz de Vietnam, que ye'l segundu mayor esportador d'arroz a nivel mundial dempués de Tailandia. Ello ye que el delta produz más arroz que Corea y Xapón xuntos. Amás, la rexón ye'l llar d'una gran industria acuícola de pescáu Basa, Tra bagre y camarones, qu'en gran parte espórtase.
El 12 d'abril de 2010 completóse la construcción de la ponte de Can Tho, una ponte atirantada que crucia'l mayor distributario del ríu Mekong, trés años dempués d'un derrumbe que mató a 54 persones y mancó a cuasi 100 trabayadores. La ponte reemplaza al sistema de tresbordadores qu'anguaño se realiza a lo llargo de la carretera nacional 1A y enllaza la provincia de Vinh Long y la ciudá de Cần Thơ. El costu de construcción envalorar en 4.842 billones de đồng vietnamitas (unos 342,6 millones de dólares), polo que ye la ponte más cara de Vietnam.
Cultura
La vida nel delta del Mekong xira enforma alredor del ríu, y munchos de los pueblos suelen ser accesible per ríos y canales, en llugar de per carretera.
La rexón ye'l llar de la cai luong, una forma d'ópera popular vietnamita.
Cypselomorphae
Los cipselomorfos (Cypselomorphae) son un cladu d'aves qu'inclúi les families Caprimulgidae y Nyctibiidae y a los órdenes Apodiformes y Aegotheliformes.
Manuel Costas Arce
Manuel Costas Arce foi un políticu peruanu. Foi Ministru de Gobiernu y Presidente del Conseyu de Ministros d'agostu a ochobre de 1864, mientres la crisis con España. Miembru del Partíu Civil, acompañó al presidente Manuel Pardo como primer vicepresidente de la República y en tal calidá exerció la presidencia interina de Perú de payares de 1874 a xineru de 1875, por ausencia del presidente, ocupáu na debelación d'una insurrección nel sur del país encabezada por Nicolás de Piérola.
Biografía
Fíu de Juan Manuel Costas Gauna y de Martina Arce, nietu paternu de Francisco Manuel Costas Parcero de Llira y de María Ignacia Ruiz de Gauna Pedrosa. El so padre, salteño, afitara la so casa en Puno por motivos políticos y depués en Abancay (entós nel departamentu del Cuzco). Estudió n'Arequipa, consagrándose depués a l'agricultura y al comerciu na so provincia natal, llabrándose una bona posición económica. El so estudios secundarios realizar nel Colexu de Ciencies y Artes de Puno.
Mientres la revolución constitucional de 1843-1844 foi nomáu subprefecto de Chucuito, cargu qu'exerció mientres dellos años. Tiempu dempués sumóse en Puno a la revolución lliberal de 1854 encabezada pol mariscal Ramón Castilla contra'l gobiernu del xeneral José Rufino Echenique.
Como candidatu a la segunda vicepresidencia de la República, sofitó la candidatura a la presidencia del doctor Juan Manuel del Mar, fórmula civil qu'enfrentó a la encabezada pol mariscal Miguel de San Román, qu'a lo postrero resultó trunfador nes eleiciones de 1862.
Mientres el conflictu provocáu pola ocupación española de les islles Chincha en 1864, el gobiernu del xeneral Juan Antonio Pezet nomar Ministru de Gobiernu y Presidente del Conseyu de Ministros, por cuenta de la influencia que tenía sobre los parllamentarios de los departamentos del sur, lo que hipotéticamente podría contribuyir a que'l gobiernu llograra un entendimientu col Congresu. Exerció dicha función del 11 d'agostu al 16 d'ochobre de 1864, y el so gabinete tuvo integráu por Julián de Zaracondegui (Facienda); el xeneral Isidro Frisancho (Guerra); José Simeón Tejeda (Xusticia) y Toribio Pacheco (Rellaciones Esteriores). Esperar d'él una política belicista frente a España, tal como lo reclamaba la opinión pública, a tal puntu que s'escuchaba constantemente nes places y cais: «''¡A les islles!, ¡A les islles! ''». Nel parllamentu, dicha posición maximalista taba encabezada pol mariscal Castilla. Pero Costa asumió una política moderada y caltuvo les negociaciones pa llegar a una solución pacífica, anque simultáneamente foi preparando al país pa la guerra, favoreciendo l'adquisición d'elementos bélicos n'Europa. Ante la hostilidá del Congresu que torgaba una fluidez en tomar de decisiones del gobiernu, los ministros solicitaron facultaes estraordinaries, pidíu que primeramente cuntó col sofitu de Pezet, anque depués retratóse. Viendo que perdiera l'enfotu del presidente, Costas y el so gabinete arrenunciaron, tres dos meses d'exerciciu ministerial. Inclinóse depués escontra la posición de Castilla, y cuando ésti foi prindáu'l 6 de febreru de 1865 al ser implicáu nuna rebelión contra'l gobiernu, tamién foi aprehendido Costas.
Superáu'l conflictu internacional y la crisis interna, Costas foi escoyíu senador por Puno, cargu qu'exerció de 1868 a 1872. Afiliar al flamante Partíu Civil, qu'en 1871 llanzó la candidatura a la presidencia de la República de Manuel Pardo, a quien acompañó como candidatu a la primer vicepresidencia. Suscribió nel Senáu la protesta contra la rebelión de los coroneles Gutiérrez en 1872. Tres el fin d'esta sangrienta revuelta, el Congresu revisó les actes de los colexos eleutorales y proclamó presidente a Pardo por llograr la mayoría absoluta de los votos; como primer vicepresidente foi designáu Costas, y como segundu Francisco Garmendia.
Gobiernu
Manuel Pardo asumió'l poder el 2 d'agostu de 1872, acontecimientu que foi acompañáu de celebraciones apoteósicas.
Na so calidá de primer vicepresidente, Costas exerció interinamente el Poder Executivu del 28 de payares de 1874 al 16 de xineru de 1875, cuando'l presidente Pardo viaxó escontra Arequipa pa encalorar la sulevación del caudiellu Nicolás de Piérola, llamada «Espedición del Talismán».
Descendencia
Formó con María Dolores Urbina la so familia, que se xuniría en xeneraciones futures cola familia del presidente Mariano IgnacioPrado Ochoa y de la so esposa María Madalena Ugarteche Gutiérrez de Cossio, d'onde baxen les families dePrado Ugarteche - Peña Costas; Von der Hyde Ugarteche - Peña Costas y Terreriros Costas.
Referencies
Basadre Grohmann, Jorge: ''Historia de la República de Perú. 1822 - 1933'', Octava Edición, correxida y aumentada. Tomos 4, 5 y 6. Editada pol Diariu "La República" de Lima y l'Universidá "Ricardo Palma". Impresu en Santiago de Chile, 1998.
Naranxal (dixebra)
El naranxu o la naranxal ye'l nome de:
Las Garbas
Las Garbas ye un llugar de la parroquia del La Plaza, nel conceyu asturianu de Teberga.
Alcuéntrase a 1 km de La Plaza, la capital del conceyu, a una altitú media de 535 msnm y tien una población de.
Islles de Calamianes
Xeografía
Les principales islles del grupu, de norte a sur, son:
thumb|200px|left|Una cala na islla de Coron Amás d'estes islles, hai más d'un centenar de pequeñes islles de coral y otros castros.
Les islles principales son xeneralmente montascoses y tán densamente poblaes. Les ocupaciones principales de los sos habitantes son, históricamente, l'agricultura y la pesca de subsistencia, a la que s'añedieron nos últimos años la industria del turismu, atraíu pola guapura natural de les islles, una y bones dalgunes de les meyores sableres, islles y llugares turísticos del país atopar nesti grupu d'islles.
L'asentamientu principal ye Corón (tamién llamada Corón Ciudá), allugáu nel sureste de la islla de Busuanga, frente a la islla de Corón.
Tamién s'atopen nestes islles la masa d'agua interior más pura de les Filipines, el llagu Kayangan, y la islla de Calauit, que sirve de llar a delles especies d'animales africanos en peligru d'estinción.
Nel archipiélagu habita una especie de cérvidu única, en peligru d'estinción, el venáu de los Calamianes (Axis calamianensis), según una pequeña musaraña, la tupaya de les islles Calamian (Tupaia moellendorffi) y una especie de varano acuáticu (el varanus salvator marmoratus).
Historia
Históricamente, les islles de Calamianes constituyíen la provincia políticu-militar española de Calamianes. España mercó más tarde la parte continental de Paragua al sultán de Borneo. Mientres la ocupación estauxunidense, l'antigua Provincia de Calamianes foi eslleida y alministrada conxuntamente cola islla de Paragua como la nueva provincia de Palawan.
Dende'l réxime estauxunidense y hasta apocayá, les Calamianes sirvieron d'acoyida a la colonia de malatos de Culion, qu'agora ye un conceyu ordinariu de les Filipines.
El secretu de bucéu meyor guardáu del mundu, los restos de los naufraxos xaponeses fundíos na Segunda Guerra Mundial, tamién s'atopen en silenciu ente les sos agües, como testimoniu d'un pasáu tarrecible, la mayoría de los cualos tópense a fondures accesibles.
Oualata
Oualata (17.3°N, -7.02667°W) (n'árabe: ولاته) ye una ciudá del sureste de Mauritania allugada na rexón de Hodh el Charqui. Créese que ye la primer ciudá estable onde s'asitió la cultura agru-pastoril de la tribu Soninké. La ciudá actual fundar nel sieglu XI, cuando yera parte del Imperiu de Ghana. Foi destruyida en 1076 y refundada más tarde en 1224. Convertir n'importante zona de camín transahariana y centru comercial d'intercambiu col actual Sahel. Ye'l más importante centru d'escueles coránicas del mundu islámicu.
Les sos carauterístiques edificaciones, d'adobe acoloratáu, llográu con un amiestu de morteru de folla, pornada de vaca, agua y pigmentu d'oligisto, dexáron-y ser declarada Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco en 1996.
Les actividaes económiques principales son la ganadería, l'agricultura (que'l so productu principal ye'l tomate, qu'una vegada ensugáu vender en Néma, la población más cercana, a unos 100 quilómetros) y el turismu.
Jenny Shipley
Jennifer Mary Shipley (nacida'l 4 de febreru de 1952 en Gore, Nueva Zelanda), foi primer ministra de Nueva Zelanda dende avientu de 1997 hasta avientu de 1999. Foi la primer muyer n'exercer esti cargu.
Jenny Shipley nació nel pueblu sureñu de Gore na Isla Sur. En 1971 graduóse como profesora d'enseñanza básica y trabayó n'escueles primaries hasta l'añu 1976.
Shipley militar nel Partíu Nacional, un partíu de centru derecha, y darréu foi escoyida como miembru del parllamentu nes eleiciones nacionales de 1987. Cuando'l Partíu Nacional ganó la eleición de 1990, Shipley asumió'l cargu de Ministra de Trabayu Social.
Nes eleiciones nacionales de 1999, el so partíu foi derrotáu y el Partíu Llaborista de Nueva Zelanda asumió poder sol lideralgu de Helen Clark.
Ledinghem
Tien una población de y una superficie de  km².
Universidá Brigham Young
La Universidá Brigham Young (BYU), alcuéntrase en Provo, Utah, Estaos Xuníos y ye una universidá privada y que la so titularidá pertenez a la Ilesia de Xesucristu de los Santos de los Últimos Díes y cuerre baxu la direición del Sistema d'enseñances de la Ilesia. Aproximao’l 98% de los 34.000 estudiantes en BYU son miembros de la Ilesia SUD. Amás, dos tercios de los estudiantes estauxunidenses son de fora del estáu d'Utah. El foco primariu de la universidá ta na educación universitaria pero en tamién tien 68 programes de maestría y 25 programes de doutoráu (incluyendo'l programa de doctor en drechu). La universidá ufierta tamién una gran variedá de clases de llingües estranxeres.
Día Mundial de la Llibertá de Prensa
En 1993 l'Asamblea Xeneral de les Naciones Xuníes a iniciativa de los países miembros de la Unesco, proclama'l 3 de mayu como Día Mundial de la Llibertá de Prensa, cola idea de "fomentar la llibertá de prensa nel mundu al reconocer qu'una prensa llibre, pluralista ya independiente ye un componente esencial de toa sociedá democrática". La fecha recuerda la instauración de la Declaración de Windḥoek sobre llibertá d'exerciciu del periodismu.
Cada añu la Unesco conmemora esta fecha, rindiendo tributu d'esta manera a los numberosos periodistes alredor del mundu que por decisión profesional ponen en peligru les sos vides nel esfuerciu d'informar a les sos sociedaes y de promover el llibre fluxu de la información.
La Unesco convoca cada 3 de mayu a tolos países miembros y a les sos sociedaes a cavilgar sobre la llibertá de prensa y los diversos tópicos qu'atañen a les temes del periodismu, la información y la comunicación.
Ente los asuntos que fueron aldericaos n'años anteriores atópense: “Los medios de comunicación y los conflictos armaos”, “Cobertoria de guerra contra'l terrorismu mundial”, “Los medios d'espardimientu como impulsores del cambéu”, “Medios de comunicación y bon gobiernu”, “¿Quién decidi cuántu s'informa?” y "Combatiendo'l racismu y promoviendo la diversidá: el papel de la prensa llibre".
Celebración del Día Mundial de la Llibertá de Prensa
Dichos actos desenvuélvense los díes 3 y 4 de mayu en dalgún país del mundu, son convocaos y entamaos pola Unesco y el país anfitrión, inaugurar col mensaxe del Direutor Xeneral de Naciones Xuníes y son presidíos pol Direutor Xeneral de la UNESCO y el Presidente del país sede.
Dichos actos fueron realizaos nos siguientes países:
El 20 d'avientu de 1993 l'Asamblea Xeneral de les Naciones Xuníes na decisión 48/432 declaró Día Mundial de la Llibertá de Prensa el 3 de mayu, aniversariu de la Declaración de Windḥoek.
Enllaces esternos
Premiu Mundial de Llibertá de Prensa UNESCO-Guillermo Cano
Enllaces rellacionaos de la UNESCO
Documentos fundamentales
Lefaux
Lefaux ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Pelmatellina
Los pelmatelinos (Pelmatellina) son una tribu de coleópteros adéfagos perteneciente a la familia Carabidae.
Xéneros
Tien los siguientes xéneros:
Chinolabus
Chinolabus ye un xéneru de coleópteros curculionoideos de la familia Attelabidae. Legalov describió'l xéneru en 2005. Habita en China. La especie tipu ye Chinolabus ningxianus. Esta ye la llista d'especies que la componen:
Ousseina Alidou
Viaxó a EE. XX. dende Níxer en 1988 pa prosiguir los sos estudios. Asina llogró'l so doctoráu en llingüística teórica pola Universidá d'Indiana Bloomington.
La so melliza Hassana Alidou foi embaxadora de Níxer en EE. XX. dende febreru de 2015.
La Favorita
La Favorita ye un llugar de la parroquia del La Plaza, nel conceyu asturianu de Teberga.
Alcuéntrase a 0,20 km de La Plaza, la capital del conceyu, a una altitú media de 511 msnm y tien una población de.
Ruta Xacobea de Tarna
La ruta Xacobea de Tarna ye una ruta histórica del Camín de Santiago del Norte que siguió'l cursu del ríu Nalón dende'l Puertu de Tarna hasta Uviéu, pasando pelos conceyos de Casu, Sobrescobiu, Llaviana, Samartín del Rei Aurelio y Llangréu. Ye una vía ensin incluyir oficialmente nel Camín de Santiago anguaño por cuenta de que tres l'Alta Edá Media esti camín foi cayendo en desusu hasta'l completu olvidu.
Historia
Según numberosos estudios, sobre'l llamáu Camín Real de Llangréu establecióse una vía xacobea procedente de Llión, dende'l Puertu de Tarna hasta Uviéu. Nun se sabe si ésti de la mesma siguía una calzada romana qu'anguaño non se caltién.
Especialmente mientres l'Alta Edá Media esti camín sufriría una importante arribación de pelegrinos, como demuestren dellos documentos o la esistencia na zona del altu Nalón d'agospeos que, tres l'abandonu del camín, seríen usaos como malaterías. El camín ta chiscáu entá güei de restos arqueolóxicos que refuercen estes hipótesis, ente ellos el Castiellu de Villamorey, que perteneció a la Orde de Santiago, los torrexones d'El Condáu, La Quintana y Lluniego, el románicu de les ilesies de San Nicolás de Villoria y San Esteban de Ciañu, y les pontes medievales d'Lluniego y El Puente d'Arcu, amás d'otres referencies a pontazgos, ilesies o monesterios que güei non se caltienen.
Jim Bolger
James Brendan "Jim" Bolger ye un políticu neozelandés que foi'l Primer Ministru del so país del 2 de payares de 1990 hasta'l 7 d'avientu de 1997.
Biografía
Bolger nació en Opunake, Taranaki el 31 de mayu de 1935, fíu de granxeros inmigrantes de Wexford, Irlanda. Abandonó la escuela a los 15 años. Bolger ingresó a la política en 1972 como miembru del Parllamentu pol Partíu Nacional de Nueva Zelanda representando a King Country. Representó esti electoráu, renombráu como Taranaki-King Country en 1996, hasta'l so retiru en 1998. En 1975 foi fechu ministru sol mandatu del Primer Ministru Robert Muldoon, sirviendo primero como Ministru de Pesca y más tarde como Ministru d'Agricultura.
Depués de la derrota del Partíu Nacional nes eleiciones xenerales de 1984, Bolger y el segundu al mandu Jim McLay retaron a Muldoon pol lideralgu del partíu. McLay ganó. En 1986 Bolger fixo un segundu intentu y llogró desbancar a Jim McLay como líder. Depués del fracasu pal Partíu Nacional nes eleiciones de 1987, el partíu, sol mandu de Bolger, ganó, en 1990, col rangu de votos más grande de la hestoria de Nueva Zelanda. Como resultancia, Bolger convertir en primer ministru.
Naranxa (frutu)
300px|right miniaturadeimagen|Naranxa La naranxa o ñaranxa ye una fruta cítrica comestible d'orixe asiáticu obtenía del naranxu dulce o Citrus × sinensis. Ye un hesperidiu carnosu de cubierta más o menos gruesa y endurecío, y el so pulgu ta ensamáu per dellos gaxos enllenos de zusmiu, que caltienen abonda vitamina C, flavonoides y aceites esenciales.
La naranxa ye un híbridu d'orixe yá antiguu, dablemente ente pomelu, (citrus maxima) y mandarina (citrus reticulata).
La pallabra naranxa remana del sánscritu "narang" o del Idioma tamil; la fruta tien típicamente 11 pieces individuales, y nel idioma Tamil la pallabra "orangu" traduzse como "6 y 5", esto ye 11. Esistía n'asturianu tamién una forma llaranxa, asemeyada a la pallabra portuguesa de "laranja" y a la gallega de "laranxa". Les naranxes orixináronse nel sureste asiáticu, na India, Vietnam o nel sureste de China. El frutu del Citrus sinensis ye denomáu "naranxa duce" para desemeyalu del frutu del Citrus aurantium, la naranxa amarguxa.
Ye más pequeña y duce que'l pomelu o toronxa y más grande, magar que menos perfumáu, que la mandarina. Hai munches variedaes de naranxes, siendo la mayoría híbridos producíos dende les especies citrus maxima, citrus reticulata (mandarina) y citrus medica (cidrón).
La naranxa ye una de les frutes más consumíes en tol mundu y colléchase especialmente en rexones de clima templáu y húmedu.
Producción
Según FAOSTAT, los mayores productores mundiales (en tonelaes) en 2005 yeren:
Leforest
Leforest ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Llista d'asteroides/11201–11300
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Entragu
Entragu ye un llugar de la parroquia del La Plaza, nel conceyu asturianu de Teberga.
Alcuéntrase a 1 km de La Plaza, la capital del conceyu, a una altitú media de 469 msnm y tien una población de.
Inxertu
L'inxertu ye un mou de propagación vexetativu artificial de los vexetales nel qu'un texíu remanáu d'una planta -la variedá o l'inxertu del que falamos- xúnese sobro otru ya afitáu -portainxertu o pie-, de tala mena que'l conxuntu de dambos xorrezca como un sólu organismu. L'inxertu emplégase sobro tou pa propagar vexetales lleñosos d'usu comercial, seyan frutales u orniamentales.
Lens (Pas-de-Calais)
Lens ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Airbus
Airbus S.A.S. (Société par Actions Simplifiée, del francés: Sociedá por Aiciones Simplificada) ye una división d'Airbus Group S.E. (Societas Europaea) que constrúi aviones civiles. La so sede ta en Blagnac, un barriu de Toulouse, Francia. La so producción y les sos manufactures tán, sobremanera, en Francia, Alemaña, España, China y el Reinu Xuníu.
Airbus empezó como un consorciu de fabricantes de naves aeroespaciales llamáu Airbus Industrie.
Centru de Conferencies (SUD)
thumb|right|250px|Vista del Centru de Conferencies dende la cai North Temple, en [[Salt Lake City.]]
Airbus
Airbus da emplegu a unes 63.000 persones en 16 llugares de cuatro países: Francia, Alemaña, España y el Reinu Xuníu. L'ensamblaxe final tien llugar en Toulouse, Francia; Hamburgu, Alemaña; Sevilla, España; y, dende 2009, y conxuntamente con otra empresa, en Tianjin, China. Airbus tien empreses subsidiarias nos Estaos Xuníos, Xapón y la India.
Centru de Conferencies (SUD)
El Centru de Conferencies ye'l principal llugar de conferencies xenerales y mundiales de la Ilesia de Xesucristu de los Santos de los Últimos Díes, alcuéntrase na ciudá de Salt Lake City, capital del estáu d'Utah, Estaos Xuníos. L'edificiu completóse a principios de 2000, en tiempo pa la primera conferencia xeneral de la ilesia SUD del sieglu XXI, n'abril de ye añu. El Centru de Conferencies tien capacidá pa 21,000 persones y reemplaza nel so usu al históricu Tabernáculo de Salt Lake que foi constríu en 1868 que fuera véncela del Coru del Tabernáculo Mormón, y usáu tamién pa les conferencies de la ilesia.
Airbus
La compañía produz y comercializa el primer avión de pasaxeros fly-by-wire, el Airbus A320 y l'avión de pasaxeros más grande del mundu, el Airbus A380. Dende l'añu 2011 ye'l mayor fabricante d'aviones y equipos aeroespaciales del mundu.
Orixe
Airbus Industrie empezó como un consorciu d'aviación européu pa competir con compañíes estauxunidenses como Boeing, McDonnell Douglas y Lockheed.
Anque munchos aviones europeos yeren innovadores, hasta los más esitosos yeren pocu producíos. En 1991, Jean Pierson, entós CEO y direutor xerente d'Airbus Industrie, describió dellos factores qu'esplicaben la posición dominante de los productores d'aviones estauxunidenses: el tamañu de los Estaos Xuníos faía del tresporte aereu la manera favorita de viaxar; un alcuerdu anglo-estauxunidense de 1942 confiaba la producción de los aviones de tresporte a los Estaos Xuníos; y que la II Guerra Mundial mandara a Estaos Xuníos una "beneficiosa, brengosa, poderosa y estructurada industria aeronáutico".
A mediaos de la década de 1960, empezaron les negociaciones preliminares pa la collaboración. Cada compañía individual tenía yá esti oxetivu; en 1959 Hawker Siddeley anunciara una versión "airbus" del Armstrong Whitworth AW.660 Argosy que "podría allugar unos 126 pasaxeros en rutes ultra-curties por unes 2 llibres per asientu y milla".
Sicasí, los fabricantes d'aviones europeos taben al tantu de los riesgos de tal desarrollu y empezaron a aceptar, xunto colos sos gobiernos, que la collaboración yera necesaria pal desarrollu de dicha aeronave y pa competir colos más poderosos fabricantes estauxunidenses. Na exhibición aérea de París de 1965 les principales compañíes aérees europees aldericaron informalmente sobre los sos requisitos pal nuevu "airbus", capaz de tresportar a 100 pasaxeros o más en distancies curties y medies a baxu costu. Esi mesmu añu, Hawker Siddley (a instancies del gobiernu del Reinu Xuníu) acomuñar coles empreses Breguet y Nord pa estudiar los diseños del airbus. El grupu Hawker Siddeley/Breguet/Nord HBN 100 convertir na base pa la continuidá del proyeutu. En 1966, los socios yeren Sud Aviation, darréu Aérospatiale (Francia), Arbeitsgemeinschaft Airbus, darréu Deutsche Airbus (Alemaña) y Hawker Siddeley (Reinu Xuníu). Los trés gobiernos fixeron una solicitú de creitu en 1966. El 25 de xunetu de 1967 los trés gobiernos alcordaron siguir alantre cola propuesta.
Nos dos años siguientes a esti alcuerdu, los gobiernos británicu y francés espresaron les sos duldes sobre'l proyeutu. El memorándum d'entendimientu establecía que se deberíen haber alcanzáu 75 oxetivos pal 31 de xunetu de 1968. El gobiernu francés amenació con retirase del proyeutu por cuenta del financiamientu pal desarrollu coles mesmes del Airbus A300, el Concorde y el Dassault Mercure, pero foi persuadida pa siguir. Por causa de la esmolición pola propuesta del A300B n'avientu de 1968, y tarreciendo nun recuperar la so inversión por cuenta de la falta de ventes, el gobiernu británicu retirar del proyeutu'l 10 d'abril de 1969. Alemaña aprovechó p'aumentar el so accionariado nel proyeutu hasta'l 50 %. Dada la participación de Hawker Siddeley hasta esi momentu, Francia y Alemaña amosáronse ronciegos a faese cargu del diseñu de la nala. Por ello, dexóse qu'esa compañía británica siguiera nel proyeutu como una subcontrata priviligada. Hawker Siddeley invirtió 35 millones de llibres en ferramientes y, como precisaba más capital, recibió un préstamu de 35 millones de llibres del gobiernu alemán.
Fundación d'Airbus Industrie
miniatura|derecha|200px|[[Airbus A300, el primer avión d'Airbus.]] Airbus Industrie fundóse formalmente como una groupement d'intérêt économique (GIE), una institución similar a un consorciu, el 18 d'avientu de 1970. Crear por una iniciativa de 1967 de los gobiernos de Francia, Alemaña y Reinu Xuníu. El 50 % del accionariado inicial yera de la compañía francesa Aérospatiale y de la compañía alemana Deutsche Airbus. El nome d'Airbus yera un términu ensin propietariu usáu pola industria aeronáutica na década de 1960 pa referise a un avión comercial de ciertu tamañu, polo que foi aceptáu pol idioma francés.
Les empreses Aérospatiale y Deutsche Airbus axudicáronse un 36,5 % del trabayu, Hawker Siddeley un 20 % y la compañía neerlandesa Fokker-VFM el 7 %. Cada empresa apurriría les sos seiciones totalmente forníes y llistes pa volar. N'ochobre de 1971 la empresa española Construcciones Aeronáutiques S.A. (CASA) adquirió una participación del 4,2 % d'Airbus Industrie, lo que dexó a Aérospatiale y Deutsche Airbuscon el 47,7 % del accionariado. En xineru de 1979 British Aerospace, qu'absorbió a Hawker Siddeley en 1977, adquirió un 20 % del accionariado d'Airbus Industrie. Los accionistes mayoritarios amenorgaron el so accionariado al 37,9 %, anque CASA caltuvo'l so 4,2 %.
Construcción del A300
miniatura|left|200px|A300 de Eastern Air Lines, el primer veceru estauxunidense. Quíxose que'l Airbus A300 fuera la primer aeronave desenvuelta, construyida y vendida por Airbus. A empiezos de 1967 el diseñu del A300 proponía 320 asientos y dos motores iguales. Acordies col tratáu de los trés gobiernos de 1967, Roger Béteille foi nomáu direutor téunicu del proyeutu de desarrollu del A300. Béteille desenvolvió una división del trabayu que sería la base de la producción d'Airbus mientres los años vinientes: Francia fabricaría la cabina, el control de vuelu y la seición central inferior del fuselaxe; Hawker Siddeley, qu'usó teunoloxía de Hawker Siddeley Trident, produciría les nales; Alemaña fadría les seiciones del fuselaxe delanteru y traseru, según la seición central superior; Países Baxos fadría los flaps y los alerones y, finalmente, España (que se fixo plenu collaborador) fadría l'estabilizador horizontal. El 26 de setiembre de 1967 los gobiernos alemán, francés y británicu roblaron un memorándum d'entendimientu que dexó siguir los estudios de desarrollu. Esto tamién confirmó que Sud Aviation fuera la compañía líder, que Francia y el Reinu Xuníu tendríen un 37,5 % del trabayu y Alemaña un 25 %, y que Rolls-Royce fabricaría los motores.
Como les aereollinies sofitaron de forma tibia un Airbus A300 de más de 300 asientos, los socios propunxeron l'A250, que darréu se convertiría nel A300B, un avión de pasaxeros de 250 asientos impulsáu por motores pre-esistentes.
Esto amenorgó descomanadamente los costos de desarrollu, porque l'usu del motor de Rolls-Royce RB207, que diba ser usáu nel A300, representaba un gran porcentaxe de los costos. El RB207 tamién sufrió dificultaes y retrasos, porque Rolls-Royce concentró los sos esfuercios en desenvolver otru motor d'avión, el RB211, pal avión Lockheed L-1011 y porque Rolls-Royce entró en bancarrota en 1971. L'avión A300B yera más pequeñu pero más llixeru y más económicu que los rivales norteamericanos de trés motores.
En 1972, l'A300 realizó'l so primer vuelu y el primer modelu producíu, l'A300B2, entró en serviciu en 1974, anque'l llanzamientu del A300 viose asombráu pola aeronave supersónica Concorde. Primeramente, l'ésitu del consorciu foi escasu pero los pidíos pal avión recoyíos debiéronse, en parte, a la capacidá de comercialización del conseyeru delegáu d'Airbus, Bernard Lathière, con aereollinies n'América y Asia. En 1979 el consorciu tenía 256 encargos del A300, y Airbus punxo en marcha un avión más avanzáu, l'A310, l'añu anterior. Foi la puesta a la venta del A320 en 1987 lo que garantizó la posición d'Airbus como un competidor importante nel mercáu de los aviones. Esi avión cuntaba con más de 400 encargos primero que volara per primer vegada, en comparanza colos 15 encargos que teníen del A300 en 1972.