cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Carthamus lanatus
Descripción
Na identificación como plántula, pal so control agronómicu: tien cotiledones verdes bien escuros, orbiculares a ovales, gruesos, con llámina de 8-14 mm por 8-11 mm; una nervadura central visible; peciolu curtiu y dilatáu na base.
Distribución y hábitat
Endémica d'Europa, Siberia, la cuenca mediterránea, Irán, de 0 a 1.200 msnm, y estendida per tol mundu como maleza, fundamentalmente en rexones templaes d'América y d'Australia (llexislada la so restricción yá dende 1887 en tolos sos distritos ceberaeros), onde llegó a formar inmensos matos impenetrables salvu con machete. Puede atopase hasta a 2.000m d'altitú, concretamente na Najarra (Sierra de Guadarrama, España).
Habita árees más o menos predreses, arcenes/cunetes, llugares soleyeros, barbechos, etc...; bien resistente a seques y abondo susceptible a xelaes.
Tendría potencial pa tresmitir les sos carauterístiques de resistencia a enfermedaes criptogámicas a otres especies del xéneru, pero facer rindir menos aceite.
Historia
Una especie bien conocida por antiguos botánicos como Teofrasto, Plinio, y Dioscórides; esti postreru mentar como antídotu pa picadures d'escorpión.
Taxonomía
Carthamus lanatus describióse por Carolus Linnaeus y espublizóse en Species Plantarum, vol. 2: 830, 1753. El númberu de cromosomes ye de 2n=44 (lo mesmo pa la sub-especie creticus / baeticus) Carthamus; nome xenéricu, latinizando del árabe «Kârtum», raigañu semítica que significa «tinte», n'alusión a les sos cualidaes.
lanatus: epítetu botánicu que significa "lanudo"
Nome común
En cursiva, los más corrientes.
Castellán: abriojos, alazor, alazor montesín, azafrán bravo, azafrán rumí-montés, azotacristos, azota Cristos, cardu, cardu burriqueru, cardu cabreru, cardu chicu, cardu de Cristu, cardu de la uva, cardu d'uva, cardu espinosu, cardu herederu, cardo güesu, cardohuso, cardo-fusu, cardu matutero, cardones, cardu santu, cardu yesqueru, cardu zambombero, cartamo montascosu, primero, cartamo fuseru, cartamo selvaxe, primero, cartamo montés, cártamo montés, escayu de Cristu, espín, espín de Cristu, pinchu cambrón, pinchu de la uva, sangre de Cristu.
Clare Dennis
Carrera deportiva
Nos Xuegos Olímpicos de Los Angeles 1932 ganó la medaya d'oru nos 200 metros estilu braza con un tiempu de 3:06.3 segundos, per delantre de la xaponesa Hideko Maehata (plata con 3:06.4 segundos) y de la danesa Else Jacobsen.
San Esteban (Morcín)
San Esteban ye una parroquia del conceyu asturianu de Morcín. Ocupa, colos sos 12,95 km² d'estensión, la zona central del conceyu, y tien una población de repartíos ente los llugares de Castandiello, Penanes, La Roza, Les Vegues y Villar.
Iota Geminorum
Iota Geminorum (ι Gem / 60 Geminorum / HD 58207) ye una estrella na constelación de Xéminis de magnitú aparente +3,80. Dacuando llamada Propus —nome más utilizáu pa designar a η Geminorum—, ye tamién conocida dacuando pol nome chinu Ying Yang. Alcuéntrase a 126 años lluz de distancia del Sistema Solar.
San Sebastián (Morcín)
San Sebastián ye una parroquia del conceyu asturianu de Morcín. Estiéndese per tola fastera suroccidental del conceyu y tien, nos sos 14,21 km² de territoriu, 178 vecinos (INE, 2005), que viven nos llugares de Busloñe, La Caleya, La Carbayosa, Cardeo, La Enseca, La Melandrera, Mellampo, El Molín de la Ponte, El Pereo, El Pumar, El Tixu y La Vara.
Iota Geminorum
Iota Geminorum ye una xigante mariellu-naranxa de tipu espectral G9IIIb que la so temperatura superficial ye de 4777 K. Con una lluminosidá 52 vegaes mayor que la del Sol y un radiu equivalente a 11 radios solares, tien una masa en redol al doble de la masa solar. Fai 1400 millones d'años nació como una estrella blanca de la secuencia principal de tipu A2, y anguaño ye una xigante en que'l so nucleu'l heliu se funde en carbonu y oxíxenu. Dientro de 250 millones d'años va aumentar en tamañu de forma notable, algamando una lluminosidá próxima a los 1000 soles.
Como otres xigantes, Iota Geminorum rota amodo —la so velocidá de rotación, 1,5 km/s, ye daqué menor que la del Sol—, pero por cuenta de les sos grandes dimensiones completa un xiru en menos de 200 díes. El so metalicidá ye inferior a la solar, con una bayura relativa de fierro equivalente al 74% de l'atopada nel Sol.
Iota Delphini
Iota Delphini (ι Del / 5 Delphini / HD 196544 / HR 7883) ye una estrella na constelación del Delfín de magnitú aparente +5,42. Alcuéntrase a 177 años lluz del Sistema Solar.
Iota Delphini ye una estrella blanca de la secuencia principal de tipu espectral A2V con una temperatura efectivo de 9164 K. Al igual que'l Sol, esta clase d'estrelles llogren la so enerxía a partir de la fusión nuclear del hidróxenu, magar son más calientes y lluminoses qu'ésti. Dalgunes de les estrelles más brilloses nel cielu nocherniegu son estrelles blanques de la secuencia principal, siendo Siriu (α Canis Majoris) la más conocida; na constelación del Delfín, ζ Delphini ye otru exemplu notable.
Iota Delphini tien una lluminosidá 17 vegaes mayor que la lluminosidá solar y tien una mayor metalicidá que'l Sol, aproximao un 50% más elevada. Sicasí, unos pocos elementos —ente ellos el calciu— son menos abondosos que nel Sol y foi catalogada como estrella Am. La so velocidá de rotación ye de siquier 41 km/s —20 vegaes más rápida que la del Sol—, magar esti valor ye namái la llende inferior, una y bones la cifra real depende del enclín del so exa de rotación al respective de la Tierra. Tien una masa de 2,08 mases solares y consumió namái'l 38% de la so vida como estrella de la secuencia principal.
Iota Delphini ye una binaria espectroscópica con un periodu orbital de 11,039 díes, siendo la órbita moderadamente escéntrica (ε = 0,23).
Joseph L. Mankiewicz
Biografía
El so padre, Franz Mankiewicz, xudíu berlinés qu'emigró a los 17 años d'Alemaña en 1885, aportó a nos Estaos Xuníos un famosu profesor nel New York City College. Enseñó llingua, teoloxía hebrea y educación; amás frecuentó la élite cultural de Nueva York. Tuvo tres fíos con una muyer xudía proveniente de Curlandia. El mayor, Herman Mankiewicz (n. 1897), sería un importante guionista y productor de cine, autor del guión de la película Citizen Kane. Tres la so hermana Erna, nació'l redrueyu, Joseph Leo; Franz quixo que toos ellos tuvieren una esmerada formación.
El mozu Joseph empezó la carrera de medicina, na caña de la psiquiatría, pero la baxa puntuación nuna asignatura torgó-y terminar esos estudios, anque lleería depués enforma psicoanálisis. Por contraste, en 1928 estudió la caña d'Arte de la Universidá de Columbia. A los 19 años, una vegada terminaos los estudios, viaxó a Berlín pa estudiar, unviáu pol so padre, pero empezó a aficionase pol teatru —entusiasmáron-y Max Reinhardt, Piscator y Brecht—, y el cine —naquellos momentos taba en plenu apoxéu la corriente espresionista del cine alemán—. Trabayó como corresponsal del Chicago Tribune y foi traductor de intertítulos pa la productora UFA. Foi la so única aportación al cine alemán. En 1929, el so hermanu Herman llamar dende Hollywood, onde trabayaba como guionista, asina que Joseph, abellugáu en París con escasos medios, decidió aceptar la invitación del so hermanu y dir a Hollywood.
Los primeros pasos nel cine d'Estaos Xuníos dar nos estudios Paramount onde'l so llabor foi secundaria y apenes ensin relevancia profesional. Poco dempués, y yá so contratu de la Metro-Goldwyn-Mayer, llogró'l so primer ésitu profesional al collaborar nel guión del melodrama negru Manhattan Melodrama (1934) dirixida por W. S. Van Dyke, película que consiguió'l Óscar al meyor guión, anque'l premiu foi concedíu a Arthur Caesar, yá que foi quien robló finalmente'l guión. Pero aquel primer pasu dio resultancies positives, que se consolidaron con otros dos guiones pal mesmu direutor pensaos como vehículos pal llucimientu de l'actriz Joan Crawford: Forsaking All Others (1934) y Vivu la mio vida (1935).
Afaláu pol so ésitu inicial, intentó que Louis B. Mayer dexar dirixir los sos propios guiones, pero ésti sopesaba bien la valía de cada unu de los sos emplegaos enantes d'embarcalos nun proyeutu distintu al que davezu desempeñaben. A pesar de que nun venció a los sos intentos, Mayer aportó sicasí a nomalo productor y desempeñó bien notablemente esti cargu ente 1935 y 1942, periodu mientres el cual produció 19 filme pa MGM, ente los que destaquen dos títulos: Fury (1936), dirixida por Fritz Lang, alegatu contra la intolerancia y el racismu nuna llectura claramente política, y The Philadelphia Story (1940), una comedia sobre la llucha de sexos dirixida por George Cukor.
Decepcionáu por Nun poder dirixir les sos propies películes, Mankiewicz dexó la MGM y púnxose al serviciu de la 20th Century Fox. Nesti estudiu realizó la so ópera prima como direutor, El castiellu de Dragonwyck (1944), dirixendo a la fascinante Gene Tierney con secundarios del calibre de Jessica Tandy o Vincent Price. En 1947 llogró otra obra maestra cola poética La pantasma y la señora Muir, con Gene Tierney, Rex Harrison y una Natalie Wood d'ocho años, más una escelente fotografía de Charles Lang y una impagable música de Bernard Herrmann. Aprendió de Ernst Lubitsch, el so maestru, que lu enseñó lo que nun hai que faer»
En 1949 estrenó A Letter to Three Wives, película onde se pon de manifiestu'l so interés pola psicoloxía femenina y cola que llogró dos Premiu Óscar, el d'meyor guión adautáu y el d'meyor direición; cuenta coles interpretaciones de Kirk Douglas y Linda Darnell nuna historia tan innovadora como Sunset Boulevard tocantes a narrativa fílmica.
L'ésitu que llogró foi refrendáu cola so siguiente película, unu de los consideraos clásicos del séptimu arte, All About Eve (1950), sobre les ambiciones ensin piedá nel mundu teatral. Con esti filme, Mankiewicz llogró seis Óscar, ente ellos el d'meyor película, meyor direición y meyor guión adautáu; l'ésitu de la película fizo que se creara'l premiu «Sarah Siddons» qu'él inventara pal rellatu.
Depués asocediéronse otres películes destacaes y de bien distintu tipu (ello ye que foi denomináu un direutor inclasificable»), como 5 Fingers (1951), con James Mason y Dannielle Darrieux, d'espíes; un clásicu, Julius Caesar (1952), con dalgunos de los meyores actores de la dómina nel repartu (Marlon Brando, James Mason, Deborah Kerr, Greer Carson y Louis Calhern); The Barefoot Contessa (1954), sobre'l mundu devorador del cine, cola meyor actuación d'Ava Gardner hasta esi momentu; Ellos y elles (1955), l'únicu musical que dirixó, y De sópitu, l'últimu branu (1959), adautación a la pantalla d'una historia de Tennessee Williams.
Pero llegó lo que Mankiewicz llamaría la so «velea»: Cleopatra. Tres un desastrosu prólogu en Londres, pos tuvo que refugar tol material filmado, en setiembre de 1961 reiniciar en Roma el rodaxe de la epopeya histórica basada na vida de la reina exipcia, y que'l so rodaxe enllargar hasta 1963. Foi la primer vegada qu'una actriz (Elizabeth Taylor) cobraba un millón de dólares pol so trabayu, lo qu'encareció'l proyeutu. Amás, desastres de toa índole qu'arrodiaron la preparación y el rodaxe del filme frayaron la salú de Mankiewicz, quien precisó dos años pa recuperase, anque en mediu dirixó una película pa la TV. Magar la espectacularidá de Cleopatra, decepcionó a crítica y públicu nel so estrenu, convirtiéndose n'unu de los mayores desastres de taquilla de la historia.
En 1967 dirixó The Honey Pot, película que foi recibida fríamente pola crítica y el públicu; en 1970 realizó'l so únicu western, There Was a Crooked Man.... Y en 1972 punxo fin a la so carrera cinematográfica al filmar l'adautación de la obra teatral d'Anthony Shaffer Sleuth.
Mankiewicz pasó los sos últimos años de vida retiráu na so granxa de Willow Pond, arrodiáu de les alcordances que guardaba de toles sos películes, y finó el 5 de febreru de 1993 en Bedford (Nueva York) cuando taba a puntu de cumplir 84 años, por causa de un ataque al corazón.
La Piñera (Morcín)
La Piñera ye una parroquia del conceyu asturianu de Morcín. Situada na parte norte del conceyu, comprende nel so territoriu el banzáu d'Alfilorios, qu'abastez d'agua potable a la ciudá d'Uviéu. Tien una estensión de 7,01 km² y una población de. Pertenecen a ella los siguientes llugares: L'Ablaneru, L'Alfiloriu Baxo, L'Alfiloriu Riba, L'Alfiloriu'l Medio, El Cogollo, Les Cortes, La Cuesta, Los Duernos, Les Gonzales, Llavandera, Otero, El Río y El Vallín.
Chaudebonne
Tien una población de y una superficie de  km².
La Chaudière
La Chaudière ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Phaeochroa cuvierii
El colibrí de Cuvier (Phaeochroa cuvierii) ye una especie d'ave apodiforme de la familia Trochilidae, nativa d'América Central y Méxicu. Ye la única especie del xéneru monotípicu Phaeochroa.
Subespecies
Estrémense les siguientes subespecies reconocíes:
Alan Parker
Biografía
Los sos empiezos nel cine coinciden col so alcuentru col productor David Puttnam, quien produció en 1971 la película Melody, unu de que los sos guionistes yera Parker. En delantre, Puttnam produciría dellos films de Parker, incluyendo L'espresu de Medianueche (1978), que supunxo'l so despegue como direutor, y que ye una película ambientáu nuna cárcel turca, que-y ganó l'aponderamientu de la crítica y que foi escoyíu aspirante a dellos Premiu Óscar de l'academia de Hollywood, ente ellos los de Meyor Direutor» y «Meyor Película». Más tarde, Parker volvería ser nomáu aspirante al premiu a Meyor Direutor por Mississippi Burning (1988).
Lelling
Lelling ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Alan Parker
Biografía
Tamién dirixó dellos musicales, tales como Bugsy Malone (1976), Fame (1980), Pink Floyd The Wall (1982), The Commitments (1991) y, en 1996, Evita.
Lelling
Tien una población de y una superficie de  km².
Alan Parker
Biografía
Foi nomáu comendador de la Orde del Imperiu Británicu na ceremonia correspondiente al añu 2002. Tamién recibió en 2005 un Doctoráu Honoris Causa en Belles Artes pola Universidá de Sunderland, que'l so rector ye David Puttnam. Parker ye un siguidor del club de fútbol Arsenal.
Frisones
Los frisios o frisones son un grupu étnicu d'Europa, habitantes d'una contorna conocida como Frisia.
En tiempos romanos
Frisia yá fuera establecida, con evidencia de construcciones empezaes antes del 700 e.C. Los frisones fueron mentaos pol historiador romanu Cornelio Tácito y antes d'él por Pliniu'l Vieyu. D'alcuerdu a les inscripciones atopaes en Gran Bretaña, sirvieron na armada romana. La espansión escontra'l sureste asocedió probablemente antes del añu 70, cuando les partes más alloñaes escontra l'oeste fueron abandonaes. Emigraron escontra Flandes y Kent de forma pacífica en xunto cola xurisdicción romana y probablemente tuvo poder nos años 250. Alredor del 290 los frisones fueron denominaos como pirates por Constancio Cloru, pero nos añales dizse que depués dexaríen de ser llamaos d'esa manera. L'idioma frisón ye l'idioma sobreviviente más cercanu al inglés.
L'historiador romanu Tácito, nel so Germania, mentó a los frisones ente xente qu'él arrexuntó como los ingvaeones. Dos distintos tipos o clases son mentaos por Tacitus, los frisii mayores y los frisii menores. Estremaos pel suelu de les sos tierres d'aráu, los frisii mayores o frisones del magre poblaron el magre fértil amontando'l tamañu de los sos cultivos, ganáu y postura. Los pequeños y relativamente probes frisii menores (frisones del sable) cultivaron en tierres arenoses, y, consecuentemente, les sos colleches menguaron en tamañu o númberu en comparanza coles de los frisones mayores. Acordies con Tácito inclusive los exércitos de los mayores fueron más grandes y meyor forníos.
Probablemente fueron un pueblu de navegantes. El mar del Norte travesando dende Gran Bretaña escontra Dinamarca del este foi llamáu como Mare Frisia nesi entós. Pequeños grupos de frisios asítiase nes tierres aledañas y los sos asentamientos fueron rastrexaos hasta Inglaterra, Escocia, Dinamarca, Alemaña, Bélxica, Francia y obviamente hasta los Países Baxos.
El so territoriu bordió la mariña del Mar del Norte dende la boca del ríu Rin hasta la del Ems, el so cantu esti acordies cola Geographica de Ptolomeo. Pliniu'l Vieyu declara en Bélxica que fueron conquistaos pol xeneral romanu Drusu'l Mayor nel añu 12 e.C., dempués de delles sulevaciones que fueron mentaes por Tácito. La más notada d'elles ye la so participación na Rebelión de los batavos. Dempués d'eso los frisones mayormente fundir na escuridá histórica, hasta entrar en contautu colos imperios merovinxu y carolinxu n'espansión.
Nel sieglu V, mientres esti periodu de silenciu históricu, munchos d'ellos de xuru xuniéronse a la migración de los anglosaxones quien fueron al traviés del Territoriu Frisón pa invadir Gran Bretaña, mientres los que se quedaron nel continente espandir nes apocayá abandonaes tierres primeramente ocupaes polos anglosaxones. Pal final del sieglu VI los frisones ocuparon la mariña hasta la boca del Weser. Estendiéronse más lloñe nel sieglu VII, escontra'l sur a Dorestad ya inclusive Bruxes. Esta gran estensión de territoriu frisón ye conocíu como Frisis Magna.
L'imperiu que surdió dempués de la cayida del Imperiu romanu d'Occidente foi gobernáu por un rei o duque. El documentu más recién que se refier a un estáu independiente gobernáu por un rei ta datáu nel añu 678. Anteriores tentatives de cristianizar Frisia nun tuvieron ésitu en convertir a los fieros paganos frisonos y dellos monxos fueron asesinaos o sumieron, por casu, l'asesinatu de Bonifacio en Dokkum. El rei Radbod foi capaz de ganar al poderosu Carlos Martel en 714 pa caltener la independencia. Venti años dempués Carlos Martel llogró la so vengación y apoderó al Imperiu Frisón enteru. Los francos cristianos obligaron la cristianización y n'Utrecht nomar a un obispu p'atender los asuntos cristianos en Frisia. Nun foi hasta l'añu 800 cuando pudieron recuperar dafechu la so independencia respeuto del xugu francu. El cristianismu pudo sicasí enraigonase y foi adoptáu pola mayoría de los frisones.
Reyes o duques de les tierres frisias
Los príncipes frisonos na temprana Edá Media fueron:
Los últimos trés fueron verdaderamente figures históriques. Los cuatro primeros pueden ser solamente llexendarios. Cuálos fueron los sos títulos exactos dependen de les fontes. Les fontes franceses tienden a llamalos duques; otres fontes frecuentemente llamar reis.
Llibertá de los frisones, Llei Frisona
Nel sieglu VIII, Carlomagno lliberó al pueblu frisón en xurando llealtá a señores feudales estranxeros: «Que tolos frisones seríen totalmente llibres, los nacíos y non nacíos, mientres el vientu sople dende'l paraísu y los neños lloren, la campera creza verde y les flores florien, mientres el sol sala y el mundu permaneza».
Esto ye del testu llegal del sieglu XII escritu en frisón antiguu usando un estilu de saga poética d'épiques escandinaves. Hai un númberu sustancial de testos xurídicos frisones esistentes y dalgunos d'estos entá nun fueron estudiaos. Hai anguaño un proyeutu frisón na Universidá d'Ámsterdam que ta estudiando la historia antigua de Frisia, que probablemente va afayar una gran cantidá de fechos fascinantes.
thumb|200px|Vista satelital del Ensenada Alemán.
Pero los tormentosos retazos d'historia frisona conocíos revelen un pueblu non bien dau a dexar la so marca na historia, sacante cuando fueron provocaos, qu'engarraron con llexendaria fiereza pa protexer la so llibertá.
Migraciones frisones
El pueblu frisón tamién migró a otra zones d'Europa. Les migraciones a Inglaterra mientres la Edá Media temprana (xunto colos anglos, saxones y xutos) fueron particularmente bien caracterizaes al traviés de la xenética, la llingüística y l'arqueoloxía 1. La llingua frisona tien enforma de mancomún col inglés antiguu.
Historia moderna
Los remanentes de Frisia Magna (reinu frisio) son pequeños y esvalixaos. La mayoría d'ellos fueron apoderaos polos sos vecinos n'espansión: los saxones (quien se taben moviendo al norte y l'oeste) y los francos (quien taben primiendo escontra'l norte y l'este). Frisia Occidental y Media son sólides dientro del modernu estáu de los Países Baxos quien agora inclúi'l corazón de la tierra frisona dende la mariña del mar del Norte en Alkmaar na moderna provincia de Holanda Septentrional, a lo llargo de les mariñes de les modernes provincies de Frisia y Groningen, y enriba hasta la boca del Ems.
Culturalmente, contráxose embaxo a la provincia de Frisia solamente. La llingua frisona ye agora falada ellí y en parte de les islles de Terschelling y Schiermonnikoog del mar de Frisia (Llingua frisona occidental), na municipalidá Alemana de Saterland (Llingua frisona de Saterland) y en partes del distritu alemán de Frisia del Norte (Llingua frisona del norte) na mariña de Jutland. La llingua de Frisia del Norte ta baxu fuerte presión del baxu alemán, la llingua alemana culta y el danés y enfrenta una posible estinción. El saxón baxu de Frisia del este (un dialeutu del baxu saxón) ye faláu en Frisia del Este.
Cameron Mitchell (actor)
Cameron Mitchell foi un actor d'Estaos Xuníos de películes, televisión y teatru en Broadway.
Biografía
thumb|left|Fotografia de Cameron Mitchell como "Buck Cannon" y l'actriz convidada [[Patricia Barry nel programa de televisión The High Chaparral, xunetu de 1968.]]
Foi fíu de Charles y Kathryn Mitzell. Ente la Primera y la Segunda Guerra Mundial, mientres los sos años como mozu actor na Compañía Nacional de Teatru Alfred Lunt y la Compañía de Teatru Lynn Fontanne, Fontanne afirmó que l'apellíu Mitzel sonába-y un pocu demasiáu a los hunos» y aportunó en que lo camudara por Mitchell, más estauxunidense. La so carrera empezó con roles menores en películes del añu 1945, anque llueu saltó a la fama como estrella nueva xunto a actores como Wallace Beery en The Mighty McGurk, Doris Day y James Cagney en Love Me or Leave Me, Lana Turner y Spencer Tracy en Cass Timberlane, Clark Gable y Jane Russell en The Tall Men, y Marlon Brando y Jean Simmons en Desiree.
En teatru destacó la so participación nel estrenu en Broadway de la obra d'Arthur Miller Death of a Salesman en 1949.
Dalgunes de les sos películes más conocíes fueron l'adaptación de Death of a Salesman (1951, qu'anició'l papel de "Happy" en Broadway), Los miserables (1952), la comedia Cómo casase con un millonariu (1953), con Marilyn Monroe, y la versión cinematográfica de Carousel (1956).
Mientres los años sesenta, Mitchell actuó en numberoses películes italianes de terror fantasía y suspensu, delles de les cualos fueron dirixíes por Mario Bava: Erik el Conquistador (1961), Sangre y encaxe negru (1964), y Los cuchiellos del vengador (1966). En 1985 representó al xeneral derechiegu Edwin A. Walker en Prince Jack.
Foi na televisión onde Mitchell tuvo'l mayor efeutu mientres la última parte de la so carrera, y ye más recordáu pol so papel como'l tíu Buck na serie de The High Chaparral. Tamién fixo una apaición nun episodiu de Bonanza y en Swat. Foi artista convidáu na serie Swiss Family Robinson y nel episodiu "Landslide" de la serie Movin' on (1975). Apaeció nun capítulu (Ain't we got fun), de la serie "Los Intocables". Na seronda de 1976 apaeció na serie de curtia vida Spencer’s Pilots, de Gene Evans, en CBS. Fixo la voz de Jesús de Nazaret en La túnica.
El so nome y apellíu fueron utilizaos nos nomes de la pareya gai formada por Cameron Tucker (representáu por Eric Stonestreet) y Mitchell Pritchett (representáu por Jesse Tyler Ferguson) na comedia Modern family.
Villafranca de Ebro
thumb|300px|Ilesia de San Miguel. thumb|300px|Fonte y Palaciu del Marqués.
Villafranca de Ebro ye una llocalidá y conceyu español de la provincia de Zaragoza perteneciente a la contorna de Zaragoza y ala Mancomunidá Ribera Izquierda del Ebro, Aragón.
Situación
Asítiase a 23 km de Zaragoza.
Historia
Villafranca, con Osera de Ebro y Nuez de Ebro ente otros llugares, perteneció a la baronía de Alfajarín, que mientres el sieglu XIV perteneció a los Cornel. L'apellativu franca deber a les franquicies que-y otorgó'l 3 de payares de 1437 Alfonsu V d'Aragón, cuando Juan Mur mercó la baronía de Alfajarín.
En 1468 la baronía pasa a manes de Gaspar de Ariño, fundador de la baronía independiente d'Osera, en 1491. Al poco Villafranca pasa a los Villalpando-Funes, señores de la baronía de Quinto. Los sos socesores fueron dende 1626 Marqueses d'Osera.
Juan Miguel Iñíguez y Eraso, infanzón zaragozanu, ye nomáu primer Marqués de Villafranca de Ebro por concesión de Felipe V d'España en 1703.
Palaciu del Marqués de Villafranca de Ebro
El palaciu del Marqués de Villafranca de Ebro, declaráu Bien d'Interés Cultural con categoría de Monumentu (códigu 51 - 0006902 - 00000). L'espediente se incoó el 15 de marzu de 1982 y foi declaráu por Real Decreto'l 28 de xunetu de 1989
D'estilu barrocu, foi mandáu construyir por Juan Miguel Iñíguez Eraso sobre 1703, al ser nomáu primer Marqués de Villafranca de Ebro. Encarga la construcción a Juan de la Marca.
Consta d'un gran volume central allargáu, al que s'adosa na parte oriental delles dependencies secundaries (qu'ocupen tola parte oriental de la Plaza d'España) y na occidental l'actual Ilesia de San Miguel, primeramente capiya privada del palaciu y güei Parroquia del pueblu. El conxuntu de tres pisos, nel inferior abre una portada descentrada, nel segundu una serie de balcones y nel superior una galería de arquillos de mediu puntu doblaos. Tou rematáu con un bistechu voláu. Ta realizáu en lladriyu, lo que-y dota de gran homoxeneidá y ábrese a la Plaza d'España.
El palaciu tien, na so parte de tras, una gran güerta y xardinos con gran variedá d'especies arbóreas y un espodáu pinu que s'acolumbra dende tol pueblu y dende l'autopista. Tamién tien un depósitu eleváu d'agua. Tanto la güerta como'l palaciu y la ilesia, y los edificios axacentes, formen parte del conxuntu monumental.
La fachada de la ilesia sigue l'esquema de la del palaciu, anque s'atopa flanqueada por dos torres cupuladas, xuníes por un frontón curvu partíu. La so planta consta de dos espacios estremaos, una cabecera de planta centralizada y cubierta con cúpula y una pequeña nave d'un tramu con capiyes llaterales y coru altu sobre l'atriu d'entrada. Los trés cúpules son de color verde. Nel so interior caltién el Retablu Mayor, dedicáu a San Miguel, de finales del sieglu XVII.
Heráldica
Acordies con el Decretu 27/1997, de 19 de marzu, del Gobiernu d'Aragón
Die Cactaceae
Die Cactaceae, (embrivíu Cactaceae (Backeberg)), ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol hortalaneru y cactólogu aficionáu alemán, Curt Backeberg], especialmente conocíu pola so coleición y clasificación de cactus quien foi honorariamente invocáu como destacáu botánicu, teniendo más de 5.000 nueves descripciones d'especies y variedaes de cactos. Editóse en seis volúmenes nos años 1958 hasta 1985 col nome de Die Cactaceae: Handbuch der Kakteenkunde.
Beverley Mitchell
Beverley Ann Mitchell ye una actriz y cantante d'Estaos Xuníos. Ye meyor conocida pol so papel de Lucy Camden na serie 7th Heaven.
Biografía
Mitchell nació en Arcadia, California. Ye fía de Sharon Mitchell, una xerente d'oficina, y David Mitchell, un promotor de carreres d'autos. Los sos padres tán divorciaos y tien un mediu hermanu, Giuseppe Tomasino del segundu matrimoniu del so padre. Ella comparte daqué de mancomún cola so ex compañera de 7th Heaven, co-estrella Catherine Hicks, dambes son ex porristas de la escuela secundaria.
Dempués de graduase en Chaminade College Preparatory School en 1999, matricular en Loyola Marymount University, onde s'especializó na producción cinematográfica.
Carrera
El so primer papel más importante nel cine foi en The Crow: City of Angels, interpretando a Grace, una adolescente adicta a les drogues. Mientres el rodaxe de The Crow: City of Angels, en 1996, fizo una audición pal papel de Mary Camden en 7th Heaven. Los productores primeramente refugar. Sicasí, cuando lleó pal papel de la hermana de Lucy, llamar al intre. Ella ye realmente 14 meses mayor que Jessica Biel, quien interpretó a la so hermana mayor. La serie 7th Heaven foi bien popular, con una duración de 11 temporaes.
Rissa tridactyla
La ye una especie d'ave caradriforme de la familia Laridae, perteneciente al xéneru Rissa, que contién solu dos especies. Debe'l so nome a la carauterística del xéneru de tener el deu traseru atrofiáu, presentando namái tres deos en cada pata los individuos de la subespecie atlántica. Ye una gavilueta de tamañu mediu con pates curties y cola esmorniada, que vive en mar abiertu la mayor parte del añu, y va al mariniega pa criar en cantiles y nes parés de les cueves. Aliméntase principalmente de pequeños crustáceos y peces.
Beverley Mitchell
Carrera
Nel añu 2000, tuvo un pequeñu papel en The Amanda Show, como veceru nel puntu de Moody.
Rissa tridactyla
Descripción y diferenciación
thumb|left|200px|Gaviota tridáctila volando. Son gaviluetes de tamañu mediu, gordoses y de pates curties. La especie ye físicamente bien similar al so conxénere la gavilueta piquicorta (Rissa brevirostris). Dambes tienen el picu mariellu ensin llurdios, la cabeza y el cuerpu blancu, el llombu y parte cimeru de les ales grises y les puntes de les ales dafechu negres. Les gaviluetes tridáctiles adultes son un pocu más grandes que les piquicortas, alredor de 40 cm de llongura con un valumbu alar de 90-100 cm. La gavilueta tridáctila tien el picu más llargu, los güeyos más pequeños y col gris de les ales bastante más claru que la piquicorta. El color de les pates nun ye una forma fiable de diferenciación porque anque la mayoría de les gaviluetes tridáctiles tienen les pates de color gris escuru dalgunes tener de color arrosáu y hasta coloraes como les piquicortas. Los sexos son indistinguibles visualmente.
Beverley Mitchell
Carrera
Nel 2003, Beverley interpretó a Erica Enders na película orixinal de Disney Channel Right on Track. Basar nuna historia real sobre dos hermanes que conducíen autos de carreres.
Rissa tridactyla
Descripción y diferenciación
Estrémense dos subespecies:
Beverley Mitchell
Carrera
Nel 2005, mientres una posa de la serie 7th Heaven, Mitchell actuó na película de terror Saw 2. Ella aguantóse a asumir el papel nun principiu, como ella almitió que nun ye una fan de les películes de terror.
Rissa tridactyla
Hábitat y distribución
Distribuyir por toos océanos del hemisferiu norte siendo una de les especies d'aves marines más numberoses. Les gaviluetes tridáctiles son aves d'alta mar que namái suelen averase a la mariña p'añerar.
Beverley Mitchell
Carrera
El so suañu de convertise en cantante de música country fíxose realidá cuando, nel 2006, grabó'l so álbum de debú, Beverley Mitchell col productor D. Scott Miller en Nashville, Tennessee. Ella co-escribió ocho de los cantares qu'apaecen nel álbum, incluyendo l'ésitu "Angel".
Rissa tridactyla
Hábitat y distribución
Críen en colonies que s'estienden pel Pacíficu dende les islles Kuriles, a lo llargo de la mariña del mar de Okhotsk, el mar de Bering, les islles Aleutianes, al sureste d'Alaska, y nel Atlánticu dende les mariñes norteamericanes, pasando per Groenlandia hasta les mariñes europees llegando al sur a la península ibérica y al norte a les islles del Árticu. Pel branu, mientres la so dómina de cría, son bien gregaries formando colonies bien grandes, trupes y ruidoses de cutiu compartiendo espaciu colos Uria. Al pie de los sos conxéneres les gaviluetes piquicortes son les úniques especies de gaviluetes qu'añeren puramente sobre cantiles y roques. Pel hibiernu la so área de distribución estiéndese más al sur y al interior de los mares. thumb|Detalle de la pata de R. tridactyla.
Beverley Mitchell
Carrera
Nel branu del 2007, Mitchell actuó na película de televisión I Know What I Saw, que se tresmitió pola cadena Lifetime Television. Beverley tamién tien planes de grabar un segundu álbum, y espera grabar la so propia versión del cantar "When You Say Nothing At All" nel álbum.
Rissa tridactyla
Reproducción
thumb| Rissa tridactyla
Beverley Mitchell
Carrera
Nel 2010, anuncióse que Mitchell xunir al repartu de la serie The Secret Life of the American Teenager como una conseyera de la escuela, qu'empezó en xineru del 2011.
Rissa tridactyla
Reproducción
Son puramente monógames. Críen ente mayu y xunetu en grandes colonies nos cantiles. Son capaces d'utilizar los cantiles más serrapatosos. Ponen d'unu a tres güevos, d'unos 6 cm. de llargor, de color ocre y con pintes. Faen el nial con tierra. El machu y la fema guaren los güevos ente plumón y algues 24 y 30 díes. A diferencia de les otres gaviluetes que tienen pollos motudos, los de les gaviluetes de tridáctiles tienen plumaxe ablancazáu y esponxosu, porque tienen menor necesidá de camuflase por tar menos espuestos a los depredadores al tar asitiaos en cantiles pocu accesibles. Otra diferencia colos pollos de la mayoría de les gaviluetes que son seminidífugos ye que los pollos d'esta especie permanecen instintivamente quietos y sentaos nel nial pa evitar espeñase. Son aptos pal vuelu a los cinco selmanes. Namái 24 de cada 100 mozos lleguen a los trés años, cuando s'algamar el maduror sexual. Éstos pel hibiernu tienen una franxa gris escura na parte posterior de pescuezu y una negra na punta de la cola, amás del llurdiu difusu detrás de los güeyos que-yos sale a los adultos.
Beverley Mitchell
Vida personal
El 11 d'abril de 1997, Angela, l'amiga de Mitchell, morrió nun accidente automovilísticu, a la edá de quince años. Esto afectó fondamente a Beverley. Ella escribió sobre la esperiencia de perder a la so amiga nel llibru "Chicken Soup" pa l'alma preadolescente. L'episodiu de 7th Heaven "Nothing Endures But Change" basar na so esperiencia. El so cantar "Angel" qu'apaez nel so álbum de debú tamién foi escritu por Angela.
Na viéspora d'Añu Nuevu del 2005, mientres un viaxe a Colorado, Mitchell comprometer col so noviu de llargu tiempu, contador Michael Cameron. Entamaren casase en 2007, pero decidió poner a la boda en suspensu por cuenta de la publicación del álbum debú de Mitchell. La boda tuvo llugar el 1 d'ochobre de 2008 en Ravello, Italia, na mariña d'Amalfi. Les sos ex compañeres de la serie 7th Heaven, Jessica Biel y Mackenzie Rosman, dambes sirvieron como dames d'honor. El 28 de marzu de 2013, Mitchell da a lluz a la so fía Kenzie Lynne Cameron.
Premios y Nominaciones
Teen Choice Awards
Young Star Awards
Fortriu
La pallabra mesma de "Fortriu" ye una reconstrucción moderna. Ye l'hipotéticu casu nominativu n'irlandés antiguu del caso xenitivu o dativu Fortrenn y Fortrinn. La forma picta reconstruyida tenía de ser Uerturio, y de fechu dos de les principales tribus pictes yeren denominaes polos romanos Uerturiones. El cambéu na inicial tuvo de producise por cuenta de que los falantes de llingües goidélicas tresformen les O/V, W o Gw de les llingües britóniques en F (como nel casu del gaélicu escocés Fionn, del mesmu orixe que'l galés Gwyn, "blancu").
Tradicionalmente, creíase que'l reinu de Fortriu tenía de tar nel centru d'Escocia, con capital quiciabes en Strathearn, hasta'l puntu de que la comunidá académica considerar daqué comúnmente aceptáu. Sicasí, nueves investigaciones llevaes a cabu pol historiador Alex Woolf paecen esaniciar dichu consensu, ya inclusive la idea mesma del allugamientu de Fortriu. Como apunta Woolf, la única base pal antiguu allugamientu de Fortriu yera una batalla cerca de Strathearn na que los "homes de Fortriu" habíen tomáu parte. Esti argumentu yera sonce por dos motivos: de primeres, esisten dos Strathearn, unu nel norte y otru nel sur d'Escocia; amás, nada torga que los "homes de Fortriu" tuvieren engardiendo lloñe del so propiu territoriu. Entá más, una enumeración de pueblos incluyida na Crónica anglosaxona dexa bien claro que Fortriu asitiar al norte del Mounth (esto ye, de los Montes Grampianos), nel área visitada por San Columba. La Profecía de Berchán tamién nos informa de que'l rei Dubh d'Escocia morrió na "Llanura de Fortriu". Otra fonte, la Crónica de los reis d'Alba, diznos que dichu rei morrió en Forres, una población de Moray. Amás, ciertes amiestes a la Crónica de Melrose confirmen que Dubh morrió a manes de los homes de Moray, en Forres.
thumb|200px|[[Sueno's Stone Asitiáu en Forres, esti xigantescu monumentu pictu conmemora dalguna victoria militar]] El llargu poema conocíu como Profecía de Berchán, escritu alredor del sieglu XII, pero que contién una profecía que se supón fecha na Alta Edá Media, asegura que "Mac Bethad, el gloriosu rei de Fortriu, va apoderar Escocia", Puesto que Macbeth d'Escocia foi Mormaer de Moray antes de ser Rei d'Escocia, nun puede quedar dulda de que na Alta Edá Media inda s'identificaba a Moray con Fortriu.
Iota Herculis
Iota Herculis (ι Her / 85 Herculis / HD 160762) ye una estrella na constelación d'Hércules de magnitú aparente +3,79. Alcuéntrase a 495 años lluz de distancia del Sistema Solar.
Iota Herculis ye una subxigante azul de tipu espectral B3IV y 17.800 K de temperatura. 2500 vegaes más lluminosa que'l Sol, tien un radiu 5,3 más grande que'l radiu solar. Tien una masa 6,5 mayor que la masa solar; les estrelles masives evolucionen rápido y, anque la so edá ye de namái 45 millones d'años, yá clausuró —o ta a puntu de faelo— la fusión del so hidróxenu internu. Dientro de les estrelles de tipu B, Iota Herculis rota amodo —la velocidá de rotación midida ye de 10 km/s—, lo que suxure que la so exa de rotación ta empobináu escontra la Tierra.
Coles mesmes, Iota Herculis ye una estrella B pulsante lenta (SPB), una clase de variables asemeyada a les variables Beta Cephei. Conozse un periodu principal, de 4,48 díes, en combinación con otros trés periodos, siendo les variaciones de rellumu demasiáu pequeñes pa ser percibíes pol güeyu humanu.
Iota Herculis ye una binaria espectroscópica con un periodu orbital de 113,804 díes, implicando una separación ente los dos componentes de 1 UA. Conozse la esistencia d'una segunda compañera, aproximao a 30 UA de la binaria, que'l so periodu orbital ten de ser d'aproximao 60 años. Visualmente a 2 minutos d'arcu, puede reparase una tenue estrella de magnitú +11,8; paez tamién amestada al sistema, tando dixebrada de les otres trés componentes siquier 18.000 UA, polo que puede emplegar un millón d'años en completar una vuelta alredor d'elles.
Crescencio Gómez Valladares
Crescencio Gómez Valladares (*Tegucigalpa, 1833 - 1921) Abogáu y políticu d'enclín conservador, Presidente Provisional de la república d'Hondures ente los díes 15 de mayu al 1 de setiembre de 1865; y ente'l 13 de xunu al 12 d'agostu de 1876.
Biografía
Crescencio Gómez Valladares, nació na ciudá de Tegucigalpa, Hondures el 19 d'abril de 1833, siendo fíu del matrimoniu ente: Juan Bautista Gómez Rodríguez y María Santos Valladares. Crescencio Gómez recibió los sos estudios de primeres lletres na escuela de Tegucigalpa y dempués asistió a l'Academia Lliteraria de Tegucigalpa (actual, Universidá Nacional Autónoma d'Hondures) de la cual graduóse d'Abogáu en 1855. En 1862 casóse con Damiana Gálvez. Foi Secretariu de la Universidá Nacional d'Hondures y Catedráticu y Decanu de la Facultá de Xurisprudencia.
Presidencies
El Xeneral José María Medina deposita la presidencia interinamente nel so Ministru de Guerra, l'abogáu Crescencio Gómez Valladares ente'l 15 de mayu al 1 de setiembre de 1865, foi la primer vegada que Gómez asume a la primer alministración del estáu.
La segunda vegada qu'asumió dichu cargu, foi ente 2 d'ochobre de 1865 al 1 de febreru de 1866. Gómez Valladares fungía como senador cuando'l Xeneral José María Medina diéra-y la oportunidá de dirixir d'alcuerdu a lo establecío na Constitución Política de 1865. Les eleiciones llevar a cabu'l 18 d'ochobre de 1865, mientres, Medina treslladárase a la ciudá de Gracies a esperar la resultancia favorable.
La tercer oportunidá realizar ente 5 d'abril de 1872. Cuando'l Xeneral Medina cola a dirixir les sos tropes personalmente na frontera con El Salvador; los salvadoreños gana a Medina y esti retirar con unes columnes escontra'l norte d'Hondures, los salvadoreños al mandu invaden Tegucigalpa, el 9 de mayu de 1872. El 16 de xunetu d'esi añu'l Xeneral Juan Antonio Medina Orellana, ordena al Llicenciáu Gómez Valladares que roble un Decretu dexando'l poder, que nun-y duraría al militar, sinón hasta'l 26 de xunetu de 1872. El mesmu Crescencio Gómez apurriría'l gobiernu al abogáu Carlos Céleo Arias, quien se proclamara presidente con ayudes de los gobiernos de Guatemala y El Salvador. Primeramente'l Xeneral Medina fuera ganáu en Comayagua, Santa Bárbara y fuxendo escontra Omoa, onde foi arrestáu.
La cuarta sería ente'l 13 de xunu de 1876, Medina fai entrega de la presidencia a Gómez, quien-y la devuelve'l 12 d'agostu del corriente añu, nuevamente en Comayagua.
El periodista Paulino Valladares escribiría un artículu sobre esti personaxe políticu nel Periódicu “El Cronista” en fecha 12 de xunetu de 1915.
Obres publicaes
Necroloxía de don Francisco Planes, publicada en 1897.
Villamayor de Gállego
Villamayor de Gállego ye una llocalidá y conceyu español de la provincia de Zaragoza perteneciente a la contorna de Zaragoza, Aragón.
Crescencio Gómez Valladares
Muerte
Crescencio Gómez Valladares finaría en fecha 9 de mayu de 1921, a la edá de 88 años.
Villamayor de Gállego
Xeografía
Atopar a 10 quilómetros del centru de Zaragoza. Ta asitiáu a 226 msnm. Llenda colos conceyos de Zaragoza, La Puebla de Alfindén y Perdiguera.
El so censo nel añu 2008 ye de 2.878 habitantes: 1.438 homes y 1.440 muyeres. La so edá media ye de 41,2 años y una tasa de población d'inmigrantes del 5,42%. A pesar de la proximidá y de la dependencia al respective de la capital, Villamayor nun perdió nunca'l so calter rural.
Historia
Villamayor naz tres la conquista de Zaragoza por Alfonsu I en 1118. La fecha exacta de la so fundación desconozse, pero bien pudo asoceder a mediaos del sieglu XII (añu 1150) dientro de los planes reales d'afitar población nes zones apocayá ganaes a los musulmanes y que van sirvir tantu pa estrayer nuevos y ricos recursos de los nuevos territorios comoara asegurar aquelles tierres de nueves conquistes.
Tiense constancia que dende l'añu 1655 la familia noble infanzona Llatas tien casal na llocalidá.
Dende 1912 hasta abril de 2006 formó parte de la capital de la comunidá, en calidá de barriu rural de la mesma; segregóse de Zaragoza n'abril de 2006 por cuenta de un movimientu vecinal qu'empecipió'l procesu de segregación en 1991, tres los intentos infructuosos de segregación de 1920 y 1964. D'esta manera dende abril de 2006 ye independiente de la ciudá de Zaragoza, y empieza la so andadura como'l conceyu númberu 731 d'Aragón, formando parte de la contorna de Zaragoza. De magar, el Tribunal Cimeru de Xusticia d'Aragón, amás de concede-y la independencia, tamién-y concede'l nome históricu que tenía na antigüedá, pasando a llamase Villamayor de Gállego.
Nel añu 2006, nel que se produz la segregación, hai una gran división ente los partidarios de la segregación y los de la continuidá como barriu de Zaragoza. Nes eleiciones municipales de mayu de 2007 sale escoyíu'l PSOE-Aragón (partidariu del agregamientu a Zaragoza) con un 51,9% de los votos (1004 votos), frente al 47,1% de los votos (910 votos) del restu de les fuercies polítiques CHA, PP, PAR (toes partidaries de la continuidá como conceyu independiente).
Villamayor ye llugar de contrastes, per un sitiu el secañu y aridez de los Monegros y por otru la frondosidad de la so güerta na vega de la marxe esquierda del ríu Gállego, que ye regada pola Acequia de Camarera.
Lewis Milestone
Lev Milstein, de nome artísticu Lewis Milestone foi un direutor d'Estaos Xuníos, ganador de dos Premios Óscar como meyor direutor.
Trayeutoria
Lev Milstein nació na rexón de Besarabia, del antiguu Imperiu Rusu (ente Ucraína y Moldavia), y bien nuevu treslladóse a los Estaos Xuníos, onde camudó'l so nome a Lewis Milestone. Ellí ganóse la vida con distintos oficios hasta l'empiezu de la Primer Guerra Mundial, cuando s'apuntó nel exércitu y trabayó como ayudante de direición nos filmes d'entrenamientu de les tropes estauxunidenses.
Idioma umbru
L'idioma umbru o umbrio ye una llingua indoeuropea estinguida, perteneciente a la familia de llingües oscu-umbres, nel grupu itálicu. Foi falada d'antiguo polos umbros, un pueblu qu'habitaba la rexón italiana allugada na vera occidental del Tíber, na parte centro-septentrional de la península itálica.
Lewis Milestone
Trayeutoria
A partir d'entós, adquirió una serie de conocencies que fueron la base pa convertilo n'unu de los direutores de referencia de la década de 1920 en Hollywood.
Idioma umbru
Anguaño, el términu umbru ye utilizáu pa referise a un dialeutu rexonal del grupu italianu central faláu na actual rexón d'Aveséu, que xeográficamente ocupa solo una porción del Antiguu Aveséu. Esti dialeutu actual ye bien distintu al idioma umbru.
Lewis Milestone
Primeros filmes
Cuando acabó la guerra treslladóse a dicha ciudá pa incorporase na industria del cine. Trabayó nun empiezu como asistente de direutor, montador y guionista, hasta que'l productor Darryl F. Zanuck dio-y la oportunidá de dirixir la so primer película: Seven Sinners (1925).
Idioma umbru
Tables eugubinas
thumb|left|200px|Tabla eugubina. L'umbru ye conocíu principalmente por una gran inscripción, les llamaes tables eugubinas (en llatín Tabulæ Iguvinæ por Iguvium, l'actual Gubbio), una especie de reglamentu d'una confrería sacerdotal, del que se caltienen siete tables de los nueve que s'atoparon, escrites en parte nun alfabetu nativu deriváu del etruscu (datables escontra'l 200 e. C.) y en parte en alfabetu llatín (fechables probablemente escontra'l I e. C.).
Lewis Milestone
Primeros filmes
Dempués d'esti entamu, siguiríen-y otros títulos como De carboneru a gran señor (The Caveman) (1926) y The New Klondike (1926).
Pero'l so saltu a la fama llegaría con Two Arabian Knights (1927) (Two Arabian Knights), película protagonizada por William Boyd, Mary Astor y Louis Wolheim. Esta película valdría-y el so primer Óscar a la meyor direición de comedia na primer ceremonia de l'Academia de Hollywood. Con ella, pos tendría la so primer reconocencia mundial.
Idioma umbru
Tables eugubinas
Un exemplu: