cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Día del Árbol
Historia
La primer vegada que se celebró la fiesta del árbol nel mundu foi nel añu 1805 na pequeña llocalidá estremeña de Villanueva de la Sierra (Cáceres), una iniciativa promovida pol párrocu del llugar col sofitu entusiasta de tola población.
El 30 d'abril de 1899 celebrar nel Parque de Barcelona la primera Fiesta del Árbol entamada pola Sociedá Amigos de la Fiesta del Árbol (Societat Amics de la Festa de l'Arbre), fundada pol inxenieru de montes Rafael Puig i Valls, precursor de la defensa del mediu natural en Calatuña. Esta sociedá creó una publicación, Crónica de la Fiesta del Árbol, que recoyía les cróniques de toles fiestes del árbol que se celebraben mientres l'añu. La primer publicación del añu 1900 yá recueye la referencia d'una ventena de conceyos Catalanes que celebraron la fiesta. Con esta celebración quería espublizase la importancia de los árboles como reguladores del ciclu de l'agua, proteutores contra la erosión, y moduladores del paisaxe. A la fiesta asistieron 1500 neños y neñes, y llantáronse 400 pinos. El discursu de Rafael Puig incidió na necesidá de fomentar la riqueza forestal. Tamién intervieno l'alcalde Dr Robert qu'allabó'l calter d'utilidá y rexeneración representáu nesa fiesta.
El 5 de xineru de 1915 instaurar en tol territoriu Español la Fiesta del Árbol, per aciu Real Orde del Ministeriu de la Gobernación,, y una Real Orde del Ministeriu de Fomentu, obligando a cada conceyu a afitar el día de celebración per aciu sesión ordinaria del plenu municipal.
Día en que se celebra según el país
Cada país celebra'l día del árbol según les sos condiciones naturales, cuando terminen los fríos o nel Caribe, qu'apenes hai diferencies de temperatura ente'l branu y l'iviernu, escuéyese l'entamu del branu porque yá empezó la temporada d'agües y eso facilita qu'enraigonen los árboles recién plantaos.
Como exemplu de compromisu cola naturaleza, el pequeñu pueblu de Pescueza, de tan solo 180 habitantes, entama toles primaveres una gran plantíu d'encines, lo que llamen el Festivalino promovíu pol so conceyu, la Fundación Más Árboles y la participación ciudadana, onde se xunten dellos miles de persones pa repoblar zones que s'atopen desnudes y que yá tán reponiendo la vida. Tou ello envueltu nun ambiente lúdico de fiesta, d'allegría, de música y d'anuevo. Na mente de les y los nicaragüenses entá perdura la lletra del Himnu al Árbol atribuyíu a Salomón Ibarra Mayorga qu'empieza colos siguientes versos:
Tubilla del Lago
Tubilla del Lago ye una llocalidá y un conceyu asitiaos na provincia de Burgos, comunidá autónoma de Castiella y Llión (España), contorna de La Ribera, partíu xudicial d'Aranda, conceyu del mesmu nome.
Gromejón
Nel calce del ríu Gromejón abonda la tierra caliar, d'ende vien el nome de Tubilla, deriváu del términu llatín tuillan que significa "toba". El llagu sumió.
Semeyances toponímiques
Toma como referente la toba, tamién compartíu con
Historia
Nel añu 912 población de Frolilla, nel alfoz de Clunia, depués na merindad de Santu Domingu de Silos.
Documentalmente citada per primer vegada en 1048, anexón al conventu de relixoses de la Santa Cruz de Baños de Valdearados, por voluntá de Fernando Sánchez y de la so esposa. El 1 de xineru de 1188 vuelve citase nel monesteriu de La Vide.
Nos tiempos modernos, Censo de Vecinderos de la Corona de Castiella realizáu en 1591 denominar Touilla de Lago, pertenecía al Partíu de los Arauces, incluyida na provincia de Burgos. El partíu cuntaba con 876 vecinos pecheros.
Deportes
El pueblu dispón d'un circuitu de velocidá, el circuitu Kotarr Racing, que dispón de pista multifuncional, con un llargor de 2250 metros, apta pa competiciones d'automóviles, motocicletes y karts, lo mesmo que de un circuitu pa neños.
Fiestes y costumes
El día 25 d'abril celébrense les festividaes de San Marcos y de la Virxe de la Fuente. Dir en procesión dende'l pueblu a la ermita portando la imaxe de la Virxe y ellí xúnese a la comitiva la imaxe de San Marcos. Con dambes imáxenes fai una procesión alredor de la ermita, baillando mientres el percorríu. Comida campestre y pela tarde nueva procesión y dances. Ye tradicional rematar el privilexu de poner les imáxenes nel so tronu.
Kesha
Kesha Rose Sebert, conocida a cencielles como Kesha (enantes estilizado como Ke$hai), ye una cantante, compositora, baillarina, activista y actriz estauxunidense. En 2005, a los dieciocho años d'edá, robló col sellu discográficu de Dr. Luke y empezó cantando coros y escribiendo cantares pa otros artistes. La so fama llegó a principios de 2009, dempués d'apaecer nel senciellu númberu 1 de Flo Rida, «Right Round» y nel so cantar «Touch Me». Coles mesmes, meses antes, en 2008, fixo una apaición nel videoclip «I Kissed a Girl» de Katy Perry. El so primer senciellu, «TiK ToK», llanzáu a finales de 2009, algamó'l númberu unu n'once países, y foi un gran ésitu. Hasta la fecha, «Tik Tok» ye'l segundu senciellu dixital más vendíu de la hestoria, con más de 14 millones d'unidaes vendíes a nivel internacional. Darréu, en xineru de 2010, llanzó'l so álbum debú, Animal, que debutó nel númberu unu nos EE. XX.; los sos siguientes senciellos «Blah Blah Blah», xunto cola collaboración de 3OH!3, «Your Love is My Drug» y «Take It Off», tuvieron bien bona receición nes llistes. Publicó «We R Who We R» y «Blow» cómo senciellos de los so primer EP Cannibal, llanzáu a finales de 2010. Kesha siguió escribiendo cantares pa otros artistes, como «Till the World Ends» de la cantante pop Britney Spears. A lo llargo del añu siguiente, Kesha #embarcar na so xira Get Sleazy Tour.
Dempués de cinco años, l'artista llanzó'l so tercer álbum d'estudiu, Rainbow (2017), que contién los cantares «Praying», «Woman» y «Learn To Let Go», ente otres.
So la influencia de dellos xéneros y artistes, Kesha foi inspirada principalmente pola música de la década de 1980. Madonna, Queen y Beck fueron mentaos como fundamentales pal so arte. Dempués d'esperimentar dellos xéneros (cómo'l country, el pop rock y la música electrónica), Kesha finalmente siguió col pop rock. La so téunica "talky" rap, cantar tirolés, y l'escesu d'autu-tune convirtiéronse na so marca rexistrada, y los trés dieron llugar a un escrutiniu sobre'l so talentu vocal. Temáticamente, la so música polo xeneral xira en redol a les llocures de les fiestes y el consumu escesivu d'alcohol, anque delles temes señaláronse como odes a la individualidá. Filantrópicamente, Kesha tuvo arreyada colos derechos de los animales y l'activismu LGBT. Dende'l so debú, Kesha foi nomada a más de cincuenta #premiu, ganando más de venti. Ente estos premios, ganó'l MTV Europe Music Award a Meyor Artista Nuevu en 2010 y dellos premios Billboard.
Callovianu
Ye'l periodu que sigue al Bathonianu y precede al Oxfordianu.
Cory Lidle
Cory Fulton Lidle foi un pitcher diestru de les Grandes Lligues de Béisbol. Xugó pa siete equipos distintos na so carrera de nueve temporaes, siendo'l so últimu equipu los New York Yankees. Solo cuatro días depués de que la temporada acabara, Lidle resultó muertu a los sos 34 años d'edá cuando l'avioneta que pilotaba se estrelló nun edificiu residencial de Nueva York.
Torcy-en-Valois
Torcy-en-Valois ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Schinus molle
Schinus molle ye una especie arbórea de fueyes perennes perteneciente a la familia Anacardiaceae, orixinaria del sur de Brasil, Uruguái, y la mesopotamia arxentina; puede llegar a midir alredor de 15 metros d'altor. Recibe, ente otros, los nomes comunes de gualeguay o anacahuita, y nel Ríu de la Plata, denominar aguaribay o aguaraibá.
Una especie similar distribuyir dende Perú hasta'l noroeste de l'Arxentina y Chile, pasando por Bolivia, tando amontesada en Méxicu, ye'l Schinus areira, que foi considerada por enforma tiempu namái como una variedá d'esta especie, llamándose polo tanto: Schinus molle var. areira; güei tratar como especie plena. right|240px|thumb|Los sos frutos. right|240px|thumb|Un exemplar cultiváu en [[Maldonado, Uruguái.]] thumb|240px|Pintura de Edward Edmondson. thumb|240px|Fueyes.
Descripción
Son árboles de tamañu pequeñu a medianu, qu'algamen un tamañu d'hasta 15 m metros d'altu y 30 cm de diámetru, cañes colgantes, corteza esterior café o gris, bien aspra, esfoliante en plaques llargues, tricomes erectos o curvaos, hasta 0.1 mm de llargu, ablancazaos; plantes dioicas. Fueyes alternes, siempres verdes o decidues, imparipinnaes o paripinnaes, 9–28 cm de llargu, 11–39-folioladas; foliolos opuestos a alternos, estrechamente llanceolaos, 1.3–5.1 cm de llargu y 0.2–0.5 cm d'anchu, ápiz agudu, obtusu o arrondáu, acumen mucronáu a uncináu, base arrondada, obtusa o cuneada, oblicua, marxes enteros a serraos, especialmente escontra'l ápiz, xeneralmente glabros, cartáceos. Inflorescencia terminal y axilar, pleiotirsos o fascículos, bráctees frondosas, de 10–25 cm de llargu, glabra a escasamente pubescente, pedúnculu 0–3 cm de llargu, pedicelos 1.3–2 mm de llargu, articulaos. Frutu globosu, de 5–7 mm de diámetru, exocarpo delgáu, deciduo, rosáu a colloráu-rosáu cuando maduru, glabro, mesocarpo carnosu y resinosu, endocarpu oseu; granes estruyíes, cotiledones planos.
Distribución
S. molle ye orixinariu del estáu de Rio Grande do Sul nel sur de Brasil, del Uruguái, Bolivia, Perú, y de la mesopotamia arxentina.
Ye una especie tolerante a la seca y a les altes temperatures, llonxeva, resistente y perenne, anque nun aguanta bien les xelaes. Por estes razones cultivar en tol mundu. N'Europa llantar en parques, paseos y aveníes. N'España ye frecuente'l so cultivu nes provincies más templaes, especialmente nel Llevante y Andalucía. Aportó a un seriu problema en munchos llugares del mundu pol so calter invasor, naturalizándose nos nuevos hábitats.
N'África del sur, por casu, S. molle invadió sabanes y pacionales y espandióse a lo llargo de cunetes y canales de riego n'ambientes semidesérticos. Tamién se considera invasiva en gran parte d'Australia, dende pacionales a montes abiertos y árees costeres. Tamién en finques abandonaes y xunto a les víes del tren. N'América del Norte, tanto S. molle como'l so pariente cercanu Schinus terebinthifolius son particularmente dañibles en Florida y Ḥawai, y pueden atopase tamién nel sur d'Arizona, sur de California, Texas, Luisiana, y Puertu Ricu.
Sistemática
Mientres enforma tiempu, a una especie similar que se distribúi dende Perú hasta'l noroeste de l'Arxentina y Chile, tando amontesada en Méxicu, considerar namái como una variedá de Schinus molle, llamándose polo tanto: Schinus molle var. areira; güei tratar como especie plena: Schinus areira.
Observaciones
Schinus ye'l nome llatín, d'orixe griegu, pa designar al llentiscu; foi aplicáu a una especie similar: el pimenteru falsu (Schinus areira), porque produz una resina goliosa bien similar a la del llentiscu, polo qu'esa especie tamién foi llamada llentiscu de Perú.
El términu molle recuerda a un antiguu nome xenéricu pa esta planta, utilizáu por Tournefort, y deriva del nome quechua mulli, non del llatín molle ("fluexu").
Uso medecinal
Trátase d'una planta llargamente utilizada pola medicina tradicional. A la so corteza y resina atribuyéronse-y propiedaes tóniques, antiespasmódicas y repulguantes y la resina ye usada pa solliviar les caries. Los frutos frescos en fervinchu tomar contra la retención d'orina. Les fueyes fervíes y los baños cola agua de les fueyes en decocción, sirven como analxésicu, cicatrizante y anti inflamatorio d'usu esternu, y les fueyes seques espuestes al sol úsense como cataplasma pa solliviar el reumatismu y la ciática.
Oxfordianu
Oxfordianu ye como se conoz en xeoloxía al pisu más inferior del Xurásicu Superior. Estiéndese aproximadamente dende hai 161,2 millones d'años hasta hai 155,7.
Schinus molle
Uso medecinal
En medicina folclórica les fueyes y les flores utilícense como cataplasmes calientes contra'l reumatismu y otros dolores musculares. Les fueyes en fervinchu xunto con fueyes d'ocalitu, y n'inhalaciones, son usaes pal aliviu d'afecciones bronquiales. La so resina atopa asemeyaes aplicaciones que l'almáciga.
Oxfordianu
Ye'l periodu que sigue al Callovianu y precede al Kimmeridxanu.
Schinus molle
Otros usos
La grana emplégase como «pimienta rosada». Al estregase na piel xenera una sustancia qu'alloña a los mosquitos. De les fueyes y la corteza estrayi un aceite esencial (bálsamu) el cual ye utilizáu en dentífricos, arumes y xabones como materia
Taxonomía
Schinus molle describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 388–389. 1753. Schinus, ye'l nome griegu del llentiscu: arbolín perenne d'esta mesma familia;
Década del 1450 e.C.
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Sieglu XVI e.C. - Sieglu XV e.C. - Sieglu XIV e.C.)
Okada Izō
Okada Izō (岡田 以蔵) foi unu de los 4 Hitokiri, una banda d'asesinos que existió na última década del Shogunato Tokugawa (1860). Él y Tanaka Shimbe trabayaron para Takechi Hanpeita como asesinos políticos, matando a tou aquél que-y diera sofitu al Shogunato Tokugawa. Okada yera un llabrador probe y ensin educación, que, poles sos habilidá y el so fuerte espíritu d'engarradiella, se distinguió, convirtiéndose nel más tarrecíu y renombráu Hitokiri. Delles películes carauterizar como protagonista, les más notables son Gosha's Hitokiri (1969) and Takashi Miike's Izo (2004).
El personaxe Udo Jin-y de la serie de manga Rurouni Kenshin foi orixinalmente basáu en Okada, pero l'autor almite que'l personaxe se terminó convirtiendo en daqué contrariu a él.
Schinus polygamus
Schinus polygamus (Huingán del mapudungún Huingan). thumb|240px|Vista de la planta thumb|240px|Inflorescencia
Hábitat
Ye endémicu d'Arxentina, Brasil, Chile, Paraguái, Perú y Uruguái.
Cultivu y usos
Multiplícase perbién por granes. Especie por demás resistente y rústica. Ye una planta melecinal.
Ye de crecedera rápida. Dende grana algama 15 dm d'altor en tres años.
Taxonomía
Schinus polygamus describióse por (Cav.) Cabrera y espublizóse en Obra del centenário del museu de La Plata 2: 269. 1937. Schinus: ye'l nome griegu del llentiscu: arbolín d'esta mesma familia;
polygamus epítetu del (griegu polys = dellos; gamu = matrimoniu, pola presencia de flores unisexuales y hermafrodites. Hai 9 formes y dos variedaes en S. polygamus.
polygamus fo. australis]] Cabrera *[[Schinus polygamus fo. chubutensis]]'' Cabrera 1938 polygamus fo. heterophyllus]] (Kuntze) Cabrera *[[Schinus polygamus fo. ovatus]] (Lindl.) Cabrera *[[Schinus polygamus fo. parviflorus]]'' (March.) Cabrera 1938 polygamus var. polygamus]]'' ''Schinus dependens var. brevifolia'' Fenzl ex Engl. Martius * ''Schinus dependens var. obovata'' Engl.
Toulis-et-Attencourt
Toulis-et-Attencourt ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Sablera de Andrín
.
Descripción
La sablera Andrín, presenta forma de concha y atópase protexía del vientu. Dende'l llechu de la sablera puede reparase tantu'l castru del castru, como'l bufón conocíu como bufón de Santa Clara, que s'atopa na punta Ballota.
La sablera presenta una cierta peligrosidá por cuenta de les corrientes esistentes pela redolada tantu del castru como de punta Ballota. Presenta como servicios tan solo duches, papelera y serviciu de llimpieza; anque mientres el periodu branizu cuenta con equipu de salvamentu.
Pires do Rio
Pires do Rio ye un conceyu de Brasil, asitiáu al sureste del estáu de Goiás. Alcuéntrase a 145 quilómetros de la capital del estáu Goiânia.
Llenda colos conceyos d'Orizona, Vianópolis, Palmelo, Santa Cruz de Goiás, Caldas Novas, Urutaí y Ipameri.
Ciudá autónoma
La ciudá autónoma ye una división alministrativa especial, a mediu camín ente'l conceyu y la comunidá autónoma. N'España tienen el rangu de ciudaes autónomes Ceuta y Melilla.
Nel añu 1995 aprobóse nes Cortes Xenerales (Parllamentu) un estatutu específicu, qu'anque nun-yos da capacidá llexislativa, sí que-yos permite proponer nes Cortes les iniciatives llexislatives que-yos paezan oportunes.
A diferencia de les comunidaes autónomes, nun tienen una asamblea llexislativa autónoma propia.
Warwick Davis
Warwick Ashley Davis ye un actor británicu conocíu polos sos papeles del ewok Wicket W. Warrick en La guerra de les galaxes: Return of the Jedi (1983), de Willow na película Willow (1988) y del profesor Filius Flitwick na saga de películes d'Harry Potter (2001-2011).
Warwick Davis carez Displasia espondiloepifisaria conxénita, un raru trestornu de los güesos en crecedera que da llugar a nanismu esqueléticu típicu.
Thad Luckinbill
Thaddeus Rowe "Thad" Luckinbill ye un actor d'Estaos Xuníos conocíu por interpretar a J.T. Hellstrom en The Young and the Restless mientres 11 años (payares de 1999-payares de 2010). La esposa de Luckinbill y la so co-estrella, Amelia Heinle, anunciaron el 24 de setiembre de 201, que Luckinbill nun anovaría'l so contratu por cuenta de que quería buscar otros papeles d'actuación.
Televisión
Amás del so papel como J.T. Hellstrom en The Young and the Restless, Thad tuvo dellos papeles como convidáu en programes de televisión, como Undressed, Buffy the Vampire Slayer, Providence, Sabrina, the Teenage Witch, Nash Bridges, 8 Simple Rules, Without a Trace, CSI: NY, Nip/Tuck, Ghost Whisperer, CSI: Miami y CSI. Apocayá acutó un papel na serie Nikita como Nathan, que se va axuntar con Lyndsy Fonseca per primer vegada en cinco años.
En 2001, Luckinbill tamién apaeció nun episodiu de True Life, y apaeció nel video de Madonna, "Don't Tell Me" como un vaqueru que ye refundiáu del so caballu a la fin del cantar.
Vida personal
Casóse col so co-estrella Young and the Restless Amelia Heinle en marzu de 2007, y los sos personaxes tamién se casaron nel programa. Convertir nel padrastru del fíu d'Amelia, August Weatherly, y la pareya recibieron el so primer fíu xuntos, Thaddeus Rowew Luckinbill, Jr. el 2 de payares de 2007. Rowe, como se-y conoz cariñosamente. Diéron-y la bienvenida al so segundu fíu'l 17 d'avientu de 2009. Thad Luckinbill tien un hermanu ximielgu idénticu, Trent, que ye 12 minutos más nuevu. Trent Luckinbill ye un abogáu que vive en Washington, D.C.
Década del 1460 e.C.
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Sieglu XVI e.C. - Sieglu XV e.C. - Sieglu XIV e.C.)
Toarcianu
Toarcianu ye como se conoz en xeoloxía al pisu más superior del Xurásicu Inferior. Estiéndese aproximadamente dende hai 183 millones d'años hasta hai 175,6.
Ye'l periodu que sigue al Pliensbachianu y precede al Aalenianu.
Portillo de Toledo
Portillo de Toledo ye un conceyu español de la provincia de Toledo, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha. Atiesta con Fuensalida, Novés y Maqueda, toos de la provincia de Toledo. Portillo de Toledo asítiase al norte de la provincia de Toledo. El so términu municipal ye de 20 km² y l'altitú ye 594 msnm. Xeográficamente, Portillo de Toledo tien una situación de ventaya yá que ta nel centru de la Península Ibérica, mui cerca de delles de les grandes víes de comunicación d'España y a 68 km de Madrid, pola autovía A-5 d'Estremadura.
Historia
Sicasí, paez seguro que'l so orixe remontar a la Plena Edá Media, a los entamos del sieglu XII, hai más de 850 años. Del so nome fundacional pocu sábese. Al paecer la población originariamente denominábase Portellu; asina apaez citada nun documentu de 1152 pol qu'Alfonsu VII (reinó ente 1126 y 1157) donaba al Cabildru de la Catedral de 'Toledo l'aldega de San Nicolás (güei sumida), “et habet terminun -dicía'l documentu- (esto ye, que'l so términu atestaba) cum L'Aldea Vetula (L'Aldea Vieya, otru pueblu abandonáu), et cum Portellu (Portillo), et cum Torrelicum (Torrijos), et cum Archicolla (Arcicollar), et cum Renales, et cum Pozuela (Renales y Pozuela yeren otros dos poblaos sumíos na actualidá), et cum omnibus istis per medium (y con toos estos por mediu)”. El términu portellu (y la so derivación portiellu) ye un diminutivu de procedencia llatina del conceutu portus (puerta), lo cual puede danos pistes sobre'l fundadores del pueblu, pos, como afirma Fernando Jiménez de Gregorio, yera una pallabra propia de la llingua que nel sieglu XII falar na zona d'Asturies, d'onde de xuru procedíen los fundadores de Portillo. Ello ye que n'otra contorna de la rexón de Toledo (en La Sisla, al sur de Toledo, non en La Sagra, al Norte, onde s'atopa'l nuesu pueblu), esistía una aldega llamada Alportel, que significa El Portillo, siendo ési'l conceutu propiu del idioma qu'usaben los mozárabes del centru de la Península Ibérica.
Nacencia del pueblu (sieglos XI-XIII)
Resulta bien difícil conocer l'orixe de Portillo. Yá nel sieglu XVI, cuando nes Rellaciones de Felipe II preguntar a los sos habitantes sobre esta cuestión, esponíen que'l so pueblu llamábase Portillo dende siempres, y que desconocíen que se llamara d'otra manera. Afirmaben, igualmente, que nun sabíen por qué llamábase Portillo, nin quién foi'l so fundador, anque tamién esponíen dos cuesas que güei confirmen los documentos que se caltienen: que Portillo ye un pueblu antiguu (tien nueve siglos d'historia), y que nun foi conquistáu a los musulmanes. Efeutivamente, tou indica que foi un grupu de cristianos el que fundó Portillo; un grupu de cristianos que vieno repoblar la rexón toledana tres la cayida de la ciudá de Toledo en manes del rei Alfonsu VI, en 1085. Anque delles noticies, nun se sabe con qué rigor histórico, falen de la esistencia d'un nucleu de población cristiana na zona onde güei ta Portillo (en plenu corazón d'Al-Ándalus) casi venti años antes de la conquista de Toledo polos cristianos, los documentos de la dómina señalen que Portillo lo fundaron los repobladores que traxo a la rexón Alfonsu VI, una vegada fíxose col control de la zona.
Nel añu 1085 esi rei, Alfonsu VI de Llión y de Castiella (reinó ente 1065 y 1109), conquistaba Toledo. Yera la primera gran urbe qu'un monarca cristianu consiguía arrampuñar los musulmanes d'Al-Ándalus, y, pa más inri, tratar de l'antigua capital de los visigodos, d'aquel pueblu que, en venciendo a los romanos y faese col control de la Península Ibérica (nel sieglu V), venciera ante l'exércitu islámicu (a partir del añu 711). Por eso les repercusiones de la ocupación de Toledo pol Cristianismu dexáronse notar en toa Europa.
Controlada la ciudá de Toledo, los cristianos empecipiaron una trabayosa actividá repobladora, que pretendía atraer a la contorna de la urbe el máximu númberu de xentes de la so relixón, p'asegurase asina'l control del territoriu. Mientres, cientos de musulmanes partíen escontra La Mancha o a la rexón andaluza, medrosos de los nuevos dominadores del reinu de Toledo. Sicasí, nun diben rindir se. Sabiéndose inferiores al exércitu del rei Alfonsu VI nel campu de batalla, los musulmanes pidieron el socorru de los almorávides, un grupu islámicu ultrarreligioso que controlaba'l Norte d'África, y que, una vegada na Península, ganaría en delles ocasiones Alfonsu VI, llegando a matar al so fíu Sancho (l'herederu del tronu) nuna tarrecible llucha. Aun así, Toledo enxamás volvería ser de los musulmanes.
Ye nesta dómina na que naz Portillo: nuna dómina de guerra y de dolor, de fanatismos relixosos y d'apasionamientos políticos. Los primeros años del sieglu XII tuvieron marcaos pol enfrentamientu militar ente'l Cristianismu y l'Islam, relixones ambes que pretendíen faese col control de tola Península, una a cuenta de la otra. Sicasí, col sieglu XII diba empezar una etapa floreciente pa los territorios qu'arredolaben la ciudá del Tajo. El rei de Castiella y de Llión dio munches de les tierres de la zona a la catedral toledana (establecida sobre l'antigua mezquita mayor de los musulmanes). Amás concediéronse grandes llatifundios a importantes monesterios y a nobles. Otros territorios, pela contra, punxéronse sol control del Conceyu cristianu que diba rexir la ciudá de Toledo. La misión de tolos dueños de tierres diba ser la mesma: establecer nuevos pobladores na contorna p'afitar el poder del Cristianismu na zona; daqué a lo que s'oponíen los almorávides, qu'añalmente percorríen la redolada de Toledo llevando la devastación a aldegues y campos.
Alministración
.
Monumentos y llugares d'interés
La Ilesia Parroquial col títulu de La nuesa Señora de la Paz foi construyida en tiempos non antiguos y nada tien d'arte arquitectónico. Trátase d'un edificiu rectangular de 30 m de llargu y 10 m d'anchu, con un altor de 9,5 m, con dos capilla llaterales a entrambos llaos del altar mayor. Al llau de la ilesia esiste un terrén o espaciu que sirvió nos sos tiempos como campusantu de la villa y qu'anguaño ta ocupáu por un salón parroquial y un pequeñu xardín.
Como obres d'arte que decoren la ilesia nel so interior, esisten cinco cuadros de gran valor pictóricu, donaos pol so autor, el pintor D. Pedro Gómez, artista de la llocalidá. Estos son: “Milagru de los Santos Mártires” y “Oración nel Güertu”, orixinales, “San Franciscu d'Asís”, “L'Asunción de la Virxe” y “El Cristu Crucificáu”, copies.
Anterior a 1936 esistía un crucifixu de talla nel altar mayor, obra del escultor Martínez Montañés (1568-1648), ya igualmente una imaxe de talla de la Virxe de la Paz, esculpida n'América, según otres imáxenes tamién de talla de los Santos Mártires, que güei tendríen un incalculable valor artísticu.
Nel añu 1911 treslladar a esta villa les reliquies de les autenticas cabeces de los Santos Mártires, San Cosme y San Damián, dende'l Real Monesteriu de les Descalces de Madrid. Fueron recibíes col ceremonial de costume. El pueblu en masa salió pela rodiada d'esta villa a recibiles, acompañando al cleru y autoridaes, y güei caltiénense nel templu parroquial.
Travecy
Travecy ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Edwin B. Place
Dedicóse a estudiar el Sieglu d'Oru y dellos aspeutos de la baxa Edá Media. En 1923 publicó el so llibru María de Zayas; en 1924, en collaboración con C. C. Ayer, el volume Un viaje por España. Nel so ''Manual elemental de novelística española. Esbozu histórico de la novela corta y el cuento durante el siglo de oro con tablas cronológico-descriptivas de la novelística desde los orígenes hasta 1700'' (Madrid: Biblioteca Española de Divulgación Científica El soárez, 1926), cuestiona per vegada primera la presunta vinculación total de la novela cortesana o narrativa curtia española a la italiana, yá que ésta densedólcase como xéneru distintu ente qu'en España desenvuélvese con interferencies didácticas, satíriques, pastoriles y picaresques. El so llabor culminó, tres una serie de artículos preparatorios, na edición del Amáiís de Gaula (Zaragoza, 1508) qu'empecipia en 1959 y conclúi en 1969 (Madrid: CSIC, cuatro vols.).
Rede d'ordenadores
Una rede d'ordenadores (tamién llamada rede d'ordenadores, rede de comunicaciones de datos, rede informática) ye un conxuntu d'equipo informáticos y software coneutaos ente sigo per mediu de dispositivo físicos o inalambricos qu'unvien y reciben impulsos llétricos, ondes electromagnétiques o cualesquier otru mediu pal tresporte de datos, cola cuenta de compartir información, recursos y ufiertar servicio.
Como en tou procesu de comunicación, riquir d'un emisor, un mensaxe, un Mediu de comunicación mediu y un receptor. La finalidá principal pa la creación d'una rede d'ordenadores ye compartir los recursos y l'información na distancia, asegurar la confiabilidad y la disponibilidad de la información, aumentar la velocidá de tresmisión de los datos y amenorgar el costo. Un exemplu ye Internet, que ye una gran rede de millones d'ordenadores allugaos en distintos puntos del planeta interconectaos básicamente pa compartir información y recursos.
Historia
El primer niciu de redes de comunicación foi de teunoloxía telefónica y telegráfica. En 1940 tresmitiéronse datos dende la Universidá de Darmouth, en New Hampshire, a Nueva York. A finales de la década de 1960 y nos posteriores 70 fueron creaos los miniordenadores. En 1976, Apple introduz el Apple I, unu de los primeros ordenadores personales. En 1981, IBM introduz el so primera PC. A metá de la década de 1980 los PC empiecen a usar los módem pa compartir archivos con otru ordenadores, nun rangu de velocidaes qu'empezó en 1200 bps y llegó a los 56 kbps (comunicación puntu a puntu o dial-up), cuando empezaron a ser sustituyíos por sistema de mayor velocidá, especialmente ADSL.
Descripción básica
La comunicación per mediu d'una rede llevar a cabu en dos distintos categoríes: la capa física y la capa lóxica.
La capa física inclúi tolos elementos de los que fai usu un equipu pa comunicase con otros equipos dientro de la rede, como, por casu, les tarxetes de rede, los cables, les antenes, etc.
La comunicación al traviés de la capa lóxica rexir por normes bien rudimentaries que por sigo mesmes resulten d'escasa utilidá. Sicasí, faciendo usu de diches normes ye posible construyir los denominaos protocolos, que son normes de comunicación más complexes (meyor conocíes como de alto nivel), capaces d'apurrir servicios que resulten útiles.
La razón más importante (quiciabes la única) sobre por qué esiste diferenciación ente la capa física y la lóxica ye senciella: cuando esiste una división ente dambes, ye posible utilizar un númberu casi infinitu de protocolos distintos, lo que facilita l'actualización y migración ente distintes teunoloxíes.
Componentes básicos de les redes
Pa poder formar una rede ríquense elementos: hardware, software y protocolos. Los elementos físicos clasificar en dos grandes grupos: dispositivos d'usuariu final (hosts) y dispositivos de rede. Los dispositivos d'usuariu final inclúin los ordenadores, imprentadores, escáneres, y demás elementos que brinden servicios direutamente al usuariu y los segundos son toos aquellos que conecten ente sigo a los dispositivos d'usuariu final, faciendo posible la so intercomunicación.
El fin d'una rede ye la d'interconectar los componentes hardware d'una rede, y por tanto, principalmente, los ordenador individuales, tamién denominaos hosts, a los equipos que ponen los servicios na rede, los sirvidores, utilizando'l cableaxe o teunoloxía inalámbrica soportada pola electrónica de rede y xuníos por cableaxe o radiofrecuencia. En tolos casos la tarxeta de rede puede considerase l'elementu primordial, sía parte d'un ordenador, d'un conmutador, d'una imprentadora, etc. y sía de la teunoloxía que sía (ethernet, Wi-Fi, Bluetooth, etc.)
Hardware
Pa llograr l'enllaz ente los ordenadores y los medios de tresmisión (cables de rede o medios físicos pa redes alámbricas ya infrarroxos o radiofrecuencies pa redes inalámbriques), ye necesaria la intervención d'una tarxeta de rede (NIC, Network Card Interface), cola cual puedan unviase y recibir paquetes de datos dende y escontra otru ordenadores, emplegando un protocolu pa la so comunicación y convirtiendo a esos datos a un formatu que pueda ser tresmitíu pol mediu (bits, -ceros y unos-). Cabo señalar qu'a cada tarxeta de rede ye-y asignáu un identificador únicu pol so fabricante, conocíu como direición MAC (Media Access Control), que consta de 48 bits (6 bytes). Dichu identificador dexa dirixir el tráficu de datos de la rede del emisor al receptor fayadizu.
El trabayu del adaptador de rede ye'l de convertir les señales llétriques que viaxen pol cable (p. ej: rede Ethernet) o les ondes de radio (p. ej: rede Wi-Fi) nuna señal que pueda interpretar l'ordenador.
Estos adaptadores son unes tarxetes PCI que se conecten nes ranuras d'espansión del ordenador. Nel casu d'ordenadores portátiles, estes tarxetes vienen en formatu PCMCIA o similares. N'l'ordenadores del sieglu XXI, tantu de sobremesa como portátiles, estes tarxetes yá vienen integraes na placa base.
Adaptador de rede ye'l nome xenéricu que reciben los dispositivos encargaos de realizar dicha conversión. Esto significa qu'estos adaptadores pueden ser tantu Ethernet, como wireless, lo mesmo que de otros tipos como fibra óptica, coaxial, etc. Tamién les velocidaes disponibles varien según el tipu d'adaptador; estes pueden ser, en Ethernet, de 10, 100, 1000Mbps o 10000, y nos inalámbricos, principalmente, de 11, 54, 300 Mbps.
Sirvidores
Son los equipos que ponen a disposición de los veceros los distintos servicios. Na siguiente llista hai dellos tipos comunes de sirvidores y los sos propósitos:
Almacenamientu en rede
Nes redes medianu y grande l'almacenamientu de datos principal nun se produz nos mesmos sirvidores sinón que s'utilicen dispositivos esternos, conocíos como disk arrays (matrices de discos) interconectaos, de normal por redes tipo SAN o Network-Attached Storage (NAS). Estos medios dexen centralizar la información, una meyor xestión del espaciu, sistemes redundantes y d'alta disponibilidad.
Dispositivos de rede
Los equipos informáticos descritos precisen d'una determinada teunoloxía que forme la rede en cuestión. Según les necesidaes tienen d'escoyese los elementos fayadizos pa poder completar el sistema. Por casu, si queremos xunir los equipos d'una oficina ente ellos tenemos de conectalos per mediu d'un conmutador o un concentrador, si amás hai un varios portátiles con tarxetes de rede Wi-Fi tenemos de coneutar un puntu d'accesu inalámbricu por que recueya les sos señales y pueda unvia-yos les que-yos correspuendan, de la mesma el puntu d'accesu va tar conectáu al conmutador por un cable. Si toos ellos tienen de disponer d'accesu a Internet, van interconectar por mediu d'un router, que podría ser ADSL, ethernet sobre fibra óptica, broadband, etc.
Los elementos de la electrónica de rede más habituales son: Enrutador (router), * Ponte de rede (bridge), * Ponte de rede y enrutador (brouter), * Puntu d'accesu inalámbricu (Wireless Access Point, WAP).
Protocolos de redes
Esisten diversos protocolos, estándares y modelos que determinen el funcionamientu xeneral de les redes. Destaquen el modelu OSI y el TCP/IP. Cada modelu estructura'l funcionamientu d'una rede de manera distinta. El modelu OSI cuenta con siete capes bien definíes y con funciones estremaes y el TCP/IP con cuatro capes estremaes pero que combinen les funciones esistentes nos siete capes del modelu OSI. Los protocolos tán partíos poles distintes capes pero nun tán definíos como parte del modelu en sí sinón como entidaes distintes de normatives internacionales, de cuenta que'l modelu OSI nun puede ser consideráu una arquiteutura de rede.
Modelu OSI
El modelu OSI (Open Systems Interconnection) foi creáu pola ISO y encárgase de la conexón ente sistemes abiertos; esto ye, sistemes abiertos a la comunicación con otros sistemes. Los principios nos que basó la so creación yeren: una mayor definición de les funciones de cada capa, evitar arrexuntar funciones distintes na mesma capa y una mayor simplificación nel funcionamientu del modelu polo xeneral.
Modelu TCP/IP
Esti modelu ye l'enllantáu anguaño a nivel mundial: foi primeru utilizáu en ARPANET y ye utilizáu anguaño a nivel global n'Internet y redes locales. El so nome deriva de la unión de los nomes de los dos principales protocolos que lu conformen: TCP na capa de tresporte y IP na capa de rede.{{harvnp|Tanenbaum|2003|p=35|sp=sí Se compón de cuatro capes:
Otros estándares
Esisten otros estándares, más concretos, que definen la manera de funcionamientu de diverses teunoloxíes de tresmisión de datos. La siguiente llista nun ye completa, solo amuesa dellos exemplos:
Clasificación de les redes
Una rede puede recibir distintos calificativos de clasificación sobre la base de distintes taxonomíes: algame, tipu de conexón, teunoloxía, etc.
Por topoloxía física
thumb|200px|Topoloxíes físiques de rede.
Schinziophyton rautanenii
Schinziophyton ye un xéneru monotípicu perteneciente a la familia de les euforbiacees. La so única especie: Schinziophyton rautanenii, ye orixinaria d'África. El so nome vulgar más frecuente ye mongongo. thumb|240px|Vista de la planta
Frutu
El frutu tien forma de güevu, maurez ente marzu y mayu, y contién una fina capa de magaya comestible alredor del pulgu.
Distribución
Alcuéntrase en dellos llugares del sur d'África, dende'l norte de Namibia, al norte de Botsuana, suroeste Zambia y oeste de Zimbabue. Tamién del este de Malaui, y este de Mozambique.
Usos tradicionales
En delles zones africanes considérase un alimentu básico especialmente ente la etnia San (bosquimanos) del norte de Botsuana y Namibia onde l'arqueoloxía comprobó que los peracaben dende hai 7.000 años. Almacénense bien y caltiénense enforma tiempu.
Alternativamente les nueces recuperar del cuchu de los elefantes.
Aceite de mongongo
Tradicionalmente usóse esti aceite pal cuidu de la piel.
Aspeutu nutritivu
Los 100 gramos de nueces de mongongo contienen: 18% monoinsaturada
Taxonomía
Schinziophyton rautanenii describióse por (Schinz) Radcl.-Sm. y espublizóse en Kew Bulletin 45: 157. 1990.
Grace VanderWaal
Grace Avery VanderWaal ye una Cantante y Compositora estauxunidense. Ganadora de la oncena temporada de la competencia NBC TV America's Got Talent (AGT), que se tresmitió en 2016.
Robló un contratu discográficu con Columbia Records, sol que llanzó los so primer EP, Perfectly Imperfect, el 2 d'avientu de 2016, y llanzó el so primer álbum de llarga duración (LP) tituláu Just The Beginning el 3 de payares de 2017.
Foi gallardoniada col Premiu de Radio Disney Music de 2017 a Meyor Nueva Artista.
Primeros años
VanderWaal nació cerca de Kansas City, Kansas, fía de Tina y David VanderWaal. vivió en Lenexa nesi entós. La familia más tarde treslladóse a Suffern, Nueva York. Desque ganó America's Got Talent VanderWaal foi educada en casa ya inscribióse en cursos en llinia.
VanderWaal empezó a componer los sos primeros cantares a los trés años, usando un micrófonu inalámbricu. Como preadolescente, atopó la inspiración de la composición al ver películes ya intentar imaxinar lo qu'un personaxe taba sintiendo, y "lo que sería como si yo fuera ellos, y escribió un cantar". Ella inspiróse p'aprender el ukulele dempués de ver a un amigu de la familia xugar y ver un videu de Twenty One Pilots en YouTube, pocu dempués mercó unu, col dineru que recibiera pal so cumpleaños númberu 11 pa empezar a faer los sos primeros cantares. Ella tamién tocó'l saxofón na banda de la so escuela de marcha. Dempués d'aprender a tocar el ukulele VanderWaal empezó a actuar mientres les sesiones de Micrófonu abiertos en pequeños llugares cerca de la so casa y estudiar teoría de la música. En xunetu de 2016, dempués de la so audición en AGT, VanderWaal #presentar nel Teatru Lafayette en Suffern y na RamapoSummer Concert Series en Palisades Credit Union Park.
VanderWaal escribió cantares orixinales (incluyendo les que cantó na competencia) y #grabar, acompañándose nel ukulele, pola so canal en Youtube, "Oh Never mind It's just me". La canal tamién inclúi les sos versiones de covers de cantares populares. Julia Lennox de AndPop.com revisó 15 de les portaes de VanderWaal, emponderando los sos arreglos, entrega vocal, gustu musical y "la combinación de sass, actitú y enfotu que trai a cada cubierta".
Inclúi ente les sos influencies musicales artistes como Jason Mraz, Twenty One Pilots y Katy Perry.
2016: America's Got Talent y EP
El 7 de xunu de 2016, tresmitíu mientres la oncena temporada de la NBC AGT, VanderWaal fizo una audición col so cantar orixinal, "I Don't Know My Name". Simon Cowell llamó a VanderWaal "la siguiente Taylor Swift". Brittany Spanos na revista Rolling Stone calificó'l cantar como una melodía emocional, pegadiza y peculiar". VanderWaal siguió realizando solamente cantares orixinales nes sos presentaciones. Pa los cuartos de final el 23 d'agostu de 2016, #presentar cola so tema "Beautiful Thing", un cantar escritu pa la so hermana Olivia. USA Today caracterizó la voz de VanderWaal como "adorablemente ronca". Otros #llamar "rasposa". Pa les semifinales del 30 d'agostu, interpretó "Light The Sky", y pa les finales del 13 de setiembre, cantó "Clay", un cantar sobre cómo trepar col acoso escolar. Lindsay Peoples escribió pa New York Magazine: "Los cantares qu'escribió y realizó en AGT non solo yeren pegadices sinón emocionales y úniques pal so propiu soníu, un amiestu de crudu y popular ". Los videos de AGT de los cuatro cantares atroparon un total de más de 75 millones de vistes. El so videu d'audición foi clasificáu como'l videu númberu 5 en YouTube de 2016.
VanderWaal nuevamente interpretó "I Don't Know My Name" pal episodiu final del 14 de setiembre, depués presentó una actuación de Stevie Nicks, quien comparó'l so estilu con VanderWaal y dixo: "[...] gústanos ser un pocu distintos... Y non como cualesquier, ella #tener, pase lo que pase, Grace va al visu." El cantar foi llanzada como'l primer senciellu del so EP debú Perfectly Imperfect que foi publicáu'l 2 d'avientu de 2016 llogrando debutar nel númberu 9 del Billboard 200 n'Estaos Xuníos con 43,000 Copies vendíes aproximao. A la fin de la tresmisión del últimu episodiu de AGT, VanderWaal foi anunciada como ganadora de la temporada 11. Ella ye la segunda ganadora muyer y la segunda ganadora más nueva na hestoria del espectáculu.
2017 - presente: Álbum Debú
VanderWaal llanzó'l 3 de payares un álbum de llarga duración, que, a diferencia del"Perfectly Imperfect", ye "menos acústicu", dexando de llau'l ukelele y dando pasu a un soníu más al estilu del pop actual. Tamién s'establez pa "protagonizar un documental sobre la so carrera musical nel mesmu añu.
Discografía
SINGLES
- Moonlight (21 de xunetu de 2017)
- Sick of Being Told (11 d'agostu de 2017)
EP´s
- I don't know my name (2 d'avientu de 2016)
ÁLBUMES
- Just the Beginning (3 de payares de 2017)
Sinemurianu
Sinemurianu ye como se conoz en xeoloxía al pisu del Xurásicu Inferior. Estiéndese aproximadamente dende hai 196,5 millones d'años hasta hai 189,6.
Ye'l periodu que sigue al Hettanxanu y precede al Pliensbachianu.
Zodiacu occidental
Pa información sobre Zodiacu, polo xeneral, vease Zodiacu
El zodiacu occidental o zodiacu tropical («zodiacu» puede escribise con o ensin acentu ortográficu) tradicionalmente, na astronomía ta formáu o por trelce o catorce constelaciones; na astroloxía por dolce signos. Según l'astroloxía occidental, les persones nacíes so un signu del zodiacu tienen una personalidá y un futuru común, que depende del signu en cuestión. Los dolce antiguos signos tal que los conocemos anguaño fueron numberaos pol astrónomu griegu Claudio Ptolomeo nel sieglu II, basándose nel sistema astrolóxicu sumeriu. Dende 2011 la Unión Astronómica Internacional afitó la posición d'un decimoterceru signu denomináu Ofiuco como constelación na llinia zodiacal a partir de 1930, pero Ofiuco nun foi reconocíu pola astroloxía tradicional, d'orixe babilónicu. La inclusión de Ofiuco provocaría un desplazamientu de les constelaciones xenerando que los signos astrolóxicos yá nun tener les mesmes feches que teníen nel so orixe. Poro, na fecha na qu'antes el sol atopábase, según l'astroloxía n'Acuariu, agora atópase en Capricorniu, por casu. Estos desplazamientos podríen ser inclusive distintos si almitiérase la inclusión d'un decimocuartu signu, Cetus, constelación pola que'l sol transita apenes un día.
Anque s'utilicen los mesmos nomes pa los dolce signos astrolóxicos que pa dolce de los catorce constelaciones astronómiques del Zodiacu, hai una importante diferencia. Ente que los signos son seiciones xeométriques d'igual tamañu, que caúna abarca 30º y correspuende a un periodu averáu d'un mes, les constelaciones tienen formes más irregulares, y nun se correspuenden ente elles en nengún casu. Les feches del añu que se correspuenden colos dolce signos amosar na siguiente tabla:
Les feches astronómiques reales del Zodiacu indiquen la constelación na que ta asitiáu'l discu solar (na so totalidá o en parte) nesa dómina del añu, tal que se repara dende la Tierra. Diches feches difieren de les feches astrolóxiques sidéreas por delles razones:
Enllaces esternos
Zodiaco occidental
Día Européu de Conmemoración de les Víctimes del Estalinismu y el Nazismu
El Día Européu de Conmemoración de les Víctimes del Estalinismu y el Nazismu, tamién conocíu como la '''Día Internacional del Llistón Negru', que se celebra'l 23 d'agostu de cada añu, foi designáu pol Parllamentu Européu ente 2008 y 2009 como Día européu conmemorativo de les víctimes de tolos réximes totalitarios y autoritarios, por que sían recordaes con dignidá ya imparcialidá'', el cual reparóse añalmente pola Xunión Europea dende l'añu 2009. Col nome de Día del Llistón Negru, el 23 d'agostu tamién foi adoptáu por Canadá como'l día nacional en memoria de les víctimes del comunismu y el nazismu.
El 23 d'agostu conmemora'l día en que'l Pactu Mólotov-Ribbentrop foi robláu, cuando l'Alemaña Nazi y la Xunión Soviética estrémense Polonia ente elles, fechu descritu pol Presidente del Parllamentu Européu, Jerzy Buzek en 2010 como "la colusión de los dos peores formes de totalitarismu na historia de la humanidá". L'oxetivu d'esti día d'alcordanza ye caltener la memoria de les víctimes de deportaciones y esterminios en masa, y coles mesmes, enraigonar la democracia con más firmeza y reforzar la paz y l'estabilidá n'Europa. La propuesta del 23 d'agostu como día internacional n'alcordanza de les víctimes del totalitarismu foi propuestu pola Declaración de Praga sobre Concencia Europea y Comunismu, roblada'l 3 de xunu de 2008, por Václav Havel y otros políticos européu y activista de derechos humanos.
El día de conmemoración aniciar nes manifestaciones del Día del Llistón Negru contra la Xunión Soviética qu'un 23 d'agostu de 1986 celebrar en 21 ciudaes occidentales como Nueva York, Ottawa, Londres, Estocolmu, Seattle, Los Angeles, Perth, y Washington DC., pa llamar l'atención sobre los crímenes y violaciones de los derechos humanos sol comunismu y pa conmemorar a les víctimes de la Ocupación de les Repúbliques Báltiques. Estes protestes llegaron hasta los países bálticos dende 1987, rematando cola Cadena Báltica de 1989 nel contestu de les Revoluciones de 1989 contra'l comunismu. Los manifestantes llevaben veles y les antigües banderes nacionales báltiques decoraes con cintes negres en memoria de les víctimes del terror soviético.
Phyllis Thaxter
Phyllis St. Felix Thaxter foi una actriz d'Estaos Xuníos.