cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Coracina melanoptera
Descripción
thumb|left|Fema. El oruguero cabecinegro mide unos 20 cm de llargu. Presenta gran dimorfismu sexual nel color del so plumaxe. Los machos tienen la mayor parte de les sos partes cimeros y el pechu grises, cola cabeza negra y les plumes de les ales y cola negres con cantos blancos. El so banduyu y la parte inferior de la so cola son blancos. Sicasí les femes tienen les partes cimeres de tonos grises parduzos y les inferiores son blanques con mestu llistáu negru, y suelen presentar una llista superciliar ablancazada.
Distribución
Alcuéntrase nel subcontinente indiu (la India, Nepal, Bangladex y Sri Lanka) y Myanmar.
Coracina melas
Descripción
El oruguero negru mide alredor de 23 cm de llargu. Presenta dimorfismu sexual. El plumaxe de los machos ye na so totalidá de color negru, con rellumos violáceos, ente que el de les femes ye de tonos castaños acolorataos, más escuros nes partes cimeres y col lorum coritu y llista superciliar ocrácea. El picu de dambos sexos ye robezu y negru, y tamién son corites les sos pates. L'iris de los sos güeyos ye de color pardu escuru.
Distribución y hábitat
Atópase nes selves de tierres baxes y los manglares de Nueva Guinea, les islles Aru, Waigeo, Gam, Batanta, Yapen y castros cercanos.
Vernosc-lès-Annonay
Vernosc-lès-Annonay ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Distritu de Nantua
Tien una población de y una superficie de  km².
La so capital ye Nantua.
Vernon (Ardèche)
Vernon ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Antón de Cogollu
Antonio Álvarez Vega, más conocíu por Antón de Cogollu foi un gaiteru asturianu y, xunto con José Remis Vega (El Gaiteru Margolles, tamién nomáu Capilla, pá de José Remis Ovalle), un de los meyores constructores de gaites de la dómina nel Principáu.
Antonio Álvarez Vega ñaz en Cogollu, Les Regueres, nel añu 1883. Hereda l'afición a la gaita de la mano de so pá, Manuel Álvarez, nomáu gaiteru y fabricante de gaites.
Casóse n' Alcéu (Sotu Les Regueres) con Leonor Valdés Álvarez y vivió equí hasta la so muerte' l 30 d'avientu de 1959, a la edá de 74 años.
Radio Nacional
Radio Nacional (denomada Radio 1 hasta 2008) ye una cadena xeneralista de radio perteneciente a Radio Nacional de España, d'ámbitu nacional que pue escuchase en tol territoriu español amás d'en Xibraltar, Andorra, zones de Portugal, y rexones como Ifni y Sáḥara Occidental.
Programación
La so programación básase n'informativos y programes, xuníos pol filu argumental de l'actualidá, pretendiendo facer el máximu númberu de programes en direutu.
Anser brachyrhynchus
thumb| Anser brachyrhynchus thumb |left|Anser brachyrhynchus
El ye una especie d'ave de la familia Anatidae. Mesma d'Europa, cría en Groenlandia ya Islandia, anque, mientres l'iviernu, muévese a Gran Bretaña y Países Baxos, concretamente a zones llacustres y estuarios ricos en marismes y camperes. Tien un llargor d'aproximao 70 cm y un valumbu de 1,4 m, con un pesu mediu de 2,5 kg.
Descripción
Trátase d'un gansu col banduyu pardu y les ales gris clares con un bandiáu blancu. Les pates de color rosa, son palmenaes. El picu, pequeñu, resalta pol so color rosáu nuna tiesta bien escura, más que'l pechu. La so voz ye resonante, aguda. Nidifica de xunu a xunetu una sola vegada, poniendo de 4 a 6 güevos; el so nial ye rastreru, sobre'l suelu de la tundra, y ta tapizáu por plumón. Aliméntase de yerba, ceberes, cenahories, pataques y partes aérees de la remolacha.
Les sos poblaciones tán en continuu aumentu, por cuenta de la bayura de comida. Por ello'l so estáu de caltenimientu ye seguru.
Venzolasca
Venzolasca ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Córcega, na rexón de Córcega. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Pueblu burgundiu
Los burgundios fueron una tribu xermánica oriental orixinaria d'Escandinavia, qu'a partir del añu 200 empecipió una migración masiva escontra Europa central, siguida polos vándalos, escontra Pomerania (actuales Polonia y nordés d'Alemaña). Depués instalóse na Galia, ente los francos y los alamanes, a veres del Rin. La tribu estableció la so capital en «Borbetomagus» (actual Worms) y arrampuñó «Mogontiacum» (Maguncia) a los romanos.
A principios del sieglu V, los burgundios asitiáronse pacíficamente na zona del valle del Ródano, nun área ente les actuales Suiza, Francia ya Italia, que por ellos acabaría tomando'l nome de Burgundia (y más palantre evolucionaria a l'actual Borgoña). Nel añu 534, los francos ganaron a Gundemaro, el postreru de los reis burgundios, y anexonáronse el so territoriu tres la batalla de Tolbiac.
Les sos lleendes y sagues, base del Cantar de los nibelungos, editáu per vegada primera na Edá Media nel Sacru Imperiu Romanu Xermánicu, diéron-yos trescendencia mitolóxica. Como munches tribus xermániques, convertir al arrianismu, anque los católicos apoderaron tres la conversión del rei Gundebaldo en 500.
Población
En tiempos del emperador Graciano, cuando s'establecieron nes veres del Rin, los burgundios yeren 80.000 según la crónica de san Jerónimo pero nun especifica si cuntaba namái guerreros o tamién a los non combatientes. La primer opción tomar Albert Jahn na so Die Geschichte der Burgundionen und Burgundiens (1874), onde envalora qu'en total teníen de ser 300.000 persones (80.000 homes nel Rin, 20.000 homes quedaron nos sos llares, 50.000 muyeres casaes y 150.000 solteres, vieyos y neños). Dominique Jamet en 1996 sostién que la cifra referir al total de persones, afitando en 20.000 en númberu de combatientes, anque'l referir al añu 406. Otros cronistes dicen que yeren 40.000 a 50.000 guerreros al conquistar los territorios galos onde formaron el so reinu. A lo último, el calculo más baxu dar Jean Décarreux, quien diz que yeren apenes 25.000, de los que namái unos pocos miles yeren guerreros.
Oríxenes tribales
thumb|right|220px|Llocalización de la isla de [[Bornholm.]] Les tradiciones burgundies mentaben un orixe escandinavu y eso atopa sofitu en numberoses pruebes y evidencies arqueolóxiques (Stjerna), y munchu investigadores consideren qu'eses tradiciones paecen ser correutes. Posiblemente porque Escandinavia taba más allá del horizonte de les primeres fontes romanes, incluyendo a Tácito (que solo menta una tribu escandinava, los de los nuesos padres suiones), nada se diz nelles d'ónde podríen venir los burgundios. El primeru que les cita ye Pliniu'l Vieyu, que los vía como una tribu integrante del pueblu vándalos, y depués Ptolomeo, na so obra Geographia, na segunda metá del sieglu II, les cita como vecinos de los semnones. La primer referencia romana a la so procedencia ye a cencielles el Rin (ente otros, Amiano Marcelino, XVIII, 2, 15), yá que pa ellos los burgundios nun yeren sinón otra tribu xermánica oriental.
Anguaño créese que los los burgundios vendríen de la islla de Bornholm, yá que, hacia l'añu 300, la población sumiera en gran parte de la isla. La mayoría de los sos campusantos dexaren d'utilizase, y los qu'entá s'usaben teníen pocos enterramientos. El nome de la isla, en noruegu antiguu, ye «Burgundarholmr» («isla de los burgundios»), lo qu'acota tal procedencia.
Nicolás Maquiavelo, nel so Hestoria de Florencia, reseña que los pueblos nórdicos teníen la tradición de que cuando la rexón onde vivíen nun daba abonda pa caltener a tola población qu'había alloriáu aumentando, un terciu d'ellos, homes, muyeres, neños y ganaos, xunto coles sos autoridaes, poner en marcha buscando nueves tierres onde asitiase. Nel casu de los habitantes de la islla de Bornholm, nun teníen otra opción qu'emigrar escontra'l sur.
Les escavaciones arqueolóxiques n'Alemaña nos últimos cincuenta años punxeron de manifiestu la esistencia de dos allugamientos burgundios en Germania anteriores al so contautu col Imperiu romanu. Diéronse dos explicación sobre la so esistencia:
Primeres rellaciones colos romanos
thumb|350px|right|Llocalización de los burgundios a metá del sieglu d. C. thumb|350px|right|Rexones qu'ocuparon los [[alamanes y que darréu, al movese al este, fueron ocupaes polos burgundios. (Les feches señalen los enfrentamientos contra los romanos y la llinia negra gruesa, el llimes (frontera).]]
Les primeres migraciones burgundies llevar a establecese na marxe esquierda del cursu mediu del Óder, anque delles tribus llegaron hasta les mariñes del llonxanu mar Negru. Más tarde treslladáronse a la cuenca del Vístula, según Jordanes, l'historiador de los godos de mediaos del sieglu. A mediaos del sieglu, los burgundios tuvieren a puntu de sumir, ganaos por otru pueblu qu'habitaba la mesma zona, los gépidos, que, encabezaos pol so rei Fastida, casi los aniquilaron.
Escontra la década de 270 d. C., los burgundios empezaron nuevamente a emigrar y entraron per primer vegada en contautu colos romanos; escontra'l final del sieglu, una población bastante numberosa de burgundios ocupara les antigües tierres abandonaes de los alamanes a veres del Rin y el Meno. El pueblu alamán empezara a movese escontra l'este, hasta la frontera del imperiu (llimes xermánicu), que travesaben con cierta frecuencia pa faer incursiones en gran parte de la Galia (escontra'l 259/260), hasta que fueron derrotaos y retiráronse al otru llau de la frontera del Rin. Mientres casi un sieglu, nun causaron más problemes a Roma, pero hacia l'añu 352 retomaron les incursiones. A la fin del añu 367, cruciaron por sorpresa'l Rin y escalaron «Moguntiacum » (Maguncia).
Nel añu 369, l'emperador Valentiniano I solicitó l'ayuda de los burgundios na so guerra contra los alamanes (Amiano Marcelino, XXVIII, 5, 8-15), pero a la fin la campaña nun se llevó a cabu, una y bones los romanos empezaben a ver na llegada masiva de los guerreros burgundios una amenaza inclusive mayor que la que supóníen los alamanes. Valentiniano contraatacó en «Solicinium» y, con ayuda d'otros pueblos, ganar pírricamente, pos les baxes del exércitu romanu fueron tan numberoses que tuvo qu'abandonar la idea de siguir la so campaña contra ellos. En 374 los romanos roblaron la paz con Macriano, rei de los alamanes, que dende entós foi un fiel aliáu so. Los siguientes trés años Valentiniano reorganizó les defenses de la frontera del Rin, supervisando personalmente la construcción de numberosos fuertes.
A la fin del sieglu IV, los burgundios espulsaron a los alamanes de la rexón ente'l Taunus y el Neckar y algamaron el Rin. Aproximao cuatro décades más tarde, los burgundios apaecen de nuevu nes fontes. Tres la cayida en desgracia y posterior cautiverio y execución en Rávena del xeneral y magister militum romanu Estilicón, les tropes visigodes d'Alaricu I volvieron lluchar (406-408) contra Roma, acompañaes esta vegada poles tribus del norte, que cruciaron el Rin y enfusaron nel Imperiu. Ente estes tribus atopaben los alanos, los vándalos, los suevos y, posiblemente, los burgundios, que se supón emigraren escontra l'oeste y estableciérense nel valle del Rin, na zona próxima a «Borbetomagus» (Worms).
En 436 fueron ganaos polos hunos, perdiendo a 20.000 guerreros y el so rei Gundahario.
Cuando'l Imperiu romanu debilitóse, autorizó a los pueblos xermánicos a asitiase nel so territoriu como «federaos» (fœderati). Estos pueblos recibíen tierres y una parte del impuestu sobre la renta en cuenta de garantizar la seguridá del territoriu. Ente ellos taben los burgundios que, a pesar de la so condición de foederati, paecen tener una rellación tormentosa colos romanos, pos aprucieron nes rexones fronterices y estendieron la so influencia tou lo posible.
Al paecer hubo dacuando una rellación amigable ente los hunos y los burgundios. Un costume huna pa les muyeres llevábalos a allargar artificialmente'l craniu de les neñes por aciu fuertes vendajes cuando yeren tan solu ñácaros. En delles tumbes xermániques, atopáronse adornos hunos y tamién cranios femeninos trataos d'esa manera; al oeste del Rin, solo les tumbes burgundies contienen un gran númberu d'esos cranios.
Los siguientes años vieron la nacencia del primeru de los reinos burgundios en redol a Worms y la so posterior destrucción nel añu 436. Depués, yá dientro de les llendes del imperiu, nel añu 443 recibieron una rexón llamada Sapaudia  (la Saboya actual y gran parte del pandu de Suiza) y espandiéronse depués a la Burgundia, onde llograron crear un segundu reinu que foi'l más duraderu y el que tomó más territoriu. Este sumió nel añu 534 tres la so definitiva conquista polos francos.
José Remis Vega
José Remis Vega, conocíu como'l gaiteru Margolles foi un gaiteru asturianu amás d' un de los meyores constructores de gaites de la dómina xunto con Antón de Cogollu.
José Remis Vega ñaz en Sevares, Piloña, en 1880 y muerre' n Xixón nel añu 1963. A los nueve años prendió n' elli l' afición pe la gaita ya entós cola de casa pa dir buscar un trabayu col que poder mercar una gaita. Asina ta en Palencia trabayando tol branu n' una texera onde-y pagaron quince duros.
Cuando torna p' Asturies merca una gaita' n Colunga y entama a deprender, ensin mayestru, y escomencipia a tocar pe los pueblos, de romería' n romería y d' esfoyaza n' esfoyaza.
A los diecisiete años casó con Ramona, una rapaza del pueblu de Margolles (Cangues d'Onís), del llugar de la Capilla. Esa ye la razón de que al gaiteru Margolles tamién se lu conoza por Capilla. Ceu entama a garrar nome comu gaiteru profesional, con lo que pudo mantener una familia de catorce fíos, quince ñacíos. Los sos fíos cuenten que lu acompañaben al tambor en xires nes que percorríen Asturies delles selmanes. Dellos fíos foron grandes gaiteros como Ramón Remis o José Remis Ovalle, gaiteru Mayor d' España y d' Asturies.
El gaiteru Margolles fizo escuela de gaiteros nos primeros años del sieglu XX. Amás del so fíu José Remis Ovalle, foi alumnu suyu Eduardo Martínez (Eduardo, el de Ribeseya). La escuela Margolles-Remis ye anguaño una de les más nomaes d' ente los gaiteros tradicionales, tantu pol so repertoriu como pol so estilu.
El rei Alfonsu XIII quiso' l meyor gaiteru d' Asturies pa ser gaiteru oficial nel Palaciu Rial. Ellí unviáronse a dos de los meyores gaiteros asturianos de la dómina: Ramón García Tuero, el Gaiteru Libardón, y José Remis Vega, el gaiteru Margolles. Esti caberu yera' l que diba quedase' n Madrid pa ser gaiteru oficial d' Alfonsu XIII.
Judi Meredith
Biografía
Nacida en Portland, Oregón (Estaos Xuníos), el so verdaderu nome yera Judith Clare Boutin. Antes d'actriz, foi una esperta patinadora sobre xelu, llegando a actuar como una estrella profesional nel espectáculu Ice Follies. Sicasí, por causa de un accidente sufrió una quebra nel llombu, y más palantre una quebra de rótula, motivu pol cual hubo d'abandonar el patinaxe.
Meredith trabayaba nel teatru de repertoriu cuando foi afayada por George Burns, un humorista estauxunidense, que la escoyó pa faer el papel de Bonnie Sue McAfee en The George Burns and Gracie Allen Show (1957), y al siguiente añu en The George Burns Show. Nesi mesmu añu 1958 Meredith debutó nel cine, col filme Wild Heritage.
Na temporada televisiva 1959-1960, Meredith encarnó a Monique Deveraux na serie de la CBS de xéneru western Hotel de Paree, con Earl Holliman, Jeanette Nolan, y Strother Martin. Dende finales de los años 1950 hasta principios de los 1970, Meredith actuó en delles series televisives, incluyendo 87th Precinct, Wagon Train, Gunsmoke, Have Gun – Will Travel, Mannix, y Hawaii Five-O.
Judi Meredith finó en 2014, en Las Vegas, Nevada (Estaos Xuníos).. En 1962 casárase col direutor Gary Nelson, col que tuvo dos fíos.
Kenichi Kondo
Kenichi Kondo (近藤 健一; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Bess Meredyth
Bess Meredyth foi una actriz de la dómina del cine mudu, según guionista cinematográfica d'Estaos Xuníos.
Biografía
Nacida en Buffalo (Nueva York), foi esposa del direutor de Casablanca, Michael Curtiz, y conocida por escribir los guiones de The Affairs of Cellini (1934) y The Unsuspected (1947).
Meredyth formó parte del grupu de 36 fundadores de l'Academia d'Artes y Ciencies Cinematográfiques.
Bess Meredyth finó en 1969 en Woodland Hills (Los Angeles), California.
Frutu del so matrimoniu col actor y direutor Wilfred Lucas tuvo un fíu, John Meredyth Lucas (1919–2002), que aportó a guionista y direutor d'ésitu, trabayando ente otres producciones en distintos episodios de Mannix y Star Trek.
Coracina montana
Coracina montana o Oruguero ventrinegro ye una especie d'ave paseriforme de la familia Campephagidae endémica de Nueva Guinea.
Descripción
El oruguero ventrinegro mide alredor de 24 cm de llargu. Los machos tienen el plumaxe de la mayoría de les sos partes cimeros de color gris azuláu, incluyíu'l pileo, y les inferiores de color negru brillante, tamién son negros el so frente, cara, cola y nales, coles plumes de vuelu colos cantos grises. Les femes sicasí tienen les partes inferiores tamién de color gris azuláu y solo tienen negros la cara y el gargüelu, amás de la cola y les plumes de les ales con cantos grises, como los machos. L'apuntiáu picu y les pates de dambos sexos son coritos, y los sos güeyos son negros.
Distribución y hábitat
Atópase nes selves húmedes de los montes y los valles del Cordal Central de la islla de Nueva Guinea, ente los 600 y 1500 msnm.
Arturo Fernández
Arturo Fernández Rodríguez foi un actor asturianu d'abonda trayectoria teatral y cinematográfica.
Biografía
Perteneciente a una familia humilde, el so padre fuxó d'España tres la Guerra Civil por cuenta de la so condición d'anarquista. En 1950 treslladóse d'Asturies a Madrid ensin intención de dedicase profesionalmente a la interpretación y, como sustentu provisional, empieza nel cine como figurante hasta interpretar papeles pequeños en películes de Rafael Gil (La señora de Fátima, La guerra de Dios, El beso de Judas).
El so primer contautu col escenariu ye nel llamáu Teatru de Cámara y Ensayu, dirixíu por Modesto Higueras. Dempués incorpórase a la compañía teatral de Conchita Montes y más tarde a la de Rafael Rivelles.
Nel cine llogra los sos primeros papeles protagonistes a les órdenes de Julio Coll en Distrito Quinto (1957) y Un vaso de whisky (1958), participando hasta bien entrada la década de 1970 en decenes de películes como La Casa de la Troya, Rogelia, Currito de la Cruz y Camino del Rocío, de Rafael Gil; Bahía de Palma, de Juan Bosch; La viudita naviera, de Luis Marquina; Jandro, de Julio Coll; Novios 68 y No desearás la mujer de tu prójimo, de Pedro Lazaga; Tocata y fuga de Lolita, d'Antonio Drove, Un lujo a su alcance, de Tito Fernández, y la comedia de gran ésitu comercial La tonta del bote (1970), que llanza a la fama a Lina Morgan.
Constrúi un personaxe a midida de galán dacuando cínicu y siempres conquistador, que sigue desempeñando na so actividá teatral, protagonizando, ente otres, les obres La herencia (1957), Un hombre y una mujer (1961), Dulce pájaro de juventud (1962), La tercera pallabra (1966), La playa vacía (1970), Homenaje (1980), La chica del asiento de atrás (1983), La segunda oportunidad (1985), Pato a la naranja (1986), Mejor n'ochobre (1994), Esmoquin (2001), Esmoquin 2 (2003), La montaña rusa (2008) y Los hombres no mienten (2012).
Anque amenorga la so presencia na gran pantalla, aumenta la so popularidá al protagonizar la película Truhanes (Miguel Hermoso, 1983), que diez años dempués da llugar a la serie de televisión homónima, trabayando en dambes con Francisco Rabal. Tamién intervién n'El día que nací yo (Pedro Olea, 1991), Tiempos mejores (Jorge Grau, 1994) y Desde que amanece apetece (Antonio del Real, 2006).
Como intérprete de personalidá definida y proverbial elegancia, amuesa'l so meyor rexistru al tomar distancia del so propiu personaxe, representando colos años a un galán descaráu de tintes risibles y llegando cuasi a la autoparodia na serie d'Antena 3 La casa de los líos, que protagoniza al pie de Lola Herrera ente 1996 y 2000. En mayu de 2007 interpreta a dos hermanos ximielgos na serie de TVE Como el perro y el gato.
Recibe en 2003 y 2011 el premiu Micrófonu d'Oru qu'apurre la Federación d'Asociaciones de Radio y Televisión. En 2012 recibe'l Premiu de Cultura de la Comunidá de Madrid na categoría de Teatru, amás del premiu Alfonso Ussía na categoría de Personaxes del añu.
Vida personal
Según el periodista Rafael González Zubieta, Arturo Fernández caltuvo na so mocedá una rellación sentimental con Lupe Sino (nome artísticu d'Antonia Bronchales), que foi novia del toreru Manolete y que morrió'l 13 de setiembre de 1959 por cuenta de un derrame cerebral seis díes dempués de sufrir un accidente d'automóvil en Puerta de Fierro, Madrid. Según Zubieta, Arturo Fernández yera la persona que conducía l'automóvil deportivu de Lupe Sinón nel momentu del accidente.
Nel ámbitu políticu, el so padre simpatizó colos anarquistes y foi exiliáu mientres el Franquismu. Arturo Fernández amosóse próximu al Partíu Popular, sofitando públicamente al exalcalde d'Uviéu, Gabino de Lorenzo. Nes primeres eleiciones democrátiques de 1977 yá sofitó la candidatura d'Adolfo Suárez, líder d'UCD. En payares de 2012 amenaron cierta polémica los sos comentarios despreciatibles escontra les movilizaciones en contra de la política del gobiernu de Mariano Rajoy.
Finó'l 4 de xunetu de 2019 por problemes problemes de salú tres una operación d'urxencia d'estómagu fecha nel mes d'abril. Ingresara unos díes antes nun hospital de Madrid onde finalmente nun pudo superar el so delicáu estáu.
Vernoux-en-Vivarais
Vernoux-en-Vivarais ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cabrerizos
Cabrerizos ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Intégrase dientro de la contorna de La Armuña. Pertenez al partíu xudicial de Salamanca y a la Mancomunidá La Armuña.
El so términu municipal ta formáu poles llocalidaes de Aldehuela de los Guzmanes, Arenal del Ángel, Cabrerizos, Casablanca, La Carcesa, La Flecha, La Granxa, Les Dunes y Viveru Forestal, ocupa una superficie total de 11,54 km² y según los datos demográficos recoyíos nel padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu, cuenta con una población de habitantes.
Historia
La fundación de Cabrerizos remontar a la repoblación efectuada polos reis de Lleón na Edá Media, quedando integráu nel cuartu de Villoria de la xurisdicción de Salamanca, dientro del Reinu de Lleón, teniendo nel sieglu XIII la denominación Cabrarizos. Con anterioridá, l'actual despoblado de Ribas, asitiáu nel términu de Cabrerizos, fuera repobláu pol rei Ramiro II de Lleón nel sieglu X. Cola creación de les actuales provincies en 1833, Cabrerizos quedó encuadráu na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa.
Xeografía
Cabrerizos ta asitiáu a veres del ríu Tormes, al llau de Salamanca.
Demografía
Ente 1996 y 2006, Cabrerizos esperimentó un esplosivu aumentu, d'un 128,8%, na so población. Esti crecedera demográfica tresformar nel 5º conceyu de la provincia de Salamanca en cuanto al aumentu de población en dichu periodu. La so cercanía a la capital provincial, de que'l so alfoz forma parte, déxa-y recoyer parte de la migración residencial que se ta produciendo dende aquélla.
Nucleos de población
El conceyu estremar en dellos nucleos de población, que teníen la siguiente población en 2015 según l'INE.
José Remis Ovalle
José Remis Ovalle (1910 - 1987), más conocíu como Remis Ovalle o simplemente Remis, foi quiciabes el meyor gaiteru que dio Asturies, siendo Gaiteru Mayor d' España (1970) y Gaiteru Mayor d' Asturies dos vegaes (1956 y 1970).
Remis ñaz en Margolles (Cangues d'Onís) un 2 de xineru de 1910, fíu de José Remis Vega, el gaiteru Margolles, y Ramona Ovalle. Ceo, con siete años acompaña a so pa, al tambor, pe les romeríes.
El 5 d' agostu de 1956, nun concursu entamáu pol Ayuntamientu de Xixón, algama'l títulu de Gaiteru Mayor d' Asturies, siendo so pa segundu. En Payares d' esi añu marcha p' América faciendo una xira artística que lu tuvo lloñe d' Asturies por tres años. Como-y dixo nuna carta al so collaciu Javier, el d' Arroes taba percontentu por poder dir ver a la so hermana mayor que taba en Tampa, y que nun veía dende qu' ella coló' n 1918.
Yá de torna n' Asturies, en 1970, almaga otra vegada'l premiu de Gaiteru Mayor d' Asturies y el 22 d' agostu del mesmu añu faise col de Gaiteru Mayor d' España, quedando segundu Gabriel Mato Varela, gaiteru gallegu, miembru del grupu gallegu "Os Irmans Garceiras" de Melide, Pontevedra.
Con María Rosa Quero García, La Pastorina, prepara delles canciones que fizo perpopulares María Rosa, y nes que Remis toca la gaita. Les más nomaes foron Asturianos emigrantes, Ya suena la gaita o La madre del emigrante. Más tarde María Rosa diba ser nuera de Remis al casase col so fíu, José Antonio Remis Peñayos.
En xineru de 1987, el Centru Asturianu de Madrid concede-y el Urugallo Especial. El 22 y 30 de marzu del mesmu añu, Uviéu y Cangues, faen-y un homenaxe, con l' actuación de les más nomaes figures de la tonada asturiana.
Cola so muerte' l 25 de marzu de 1987 en Tornín, Asturies pierde a un de los sos meyores gaiteros.
El 22 d' agostu de 2010, cuando se cumplíen xustu 40 años del títulu de Gaiteru Mayor d' España, tien llugar na Plaza Mayor de Xixón el homenaxe ''Ya suena la gaita. 100 años de Remis Ovalle nel qu' actuaron entre otros Michael Lee Wolfe, Berto Varillas, Xaime Arias, Andrea F. Joglar, Chema Fombona, Pablo Carrera, Marco A. Guardado, Jorge Suárez Carbajal, la Banda Gaites Noega o la propia María Rosa Quero, La Pastorina''. Nel actu interpretáronse trece temes perconocíos de Remis Ovalle y La Pastorina.
Anser anser
Descripción
thumb|left|Exemplar de Anser anser anser n'Europa. thumb|left|Machu y fema. El gansu común ye'l más grande y robezu de los gansos del xéneru Anser. Carauterízase pol so cuerpu avolumáu, el so llargu pescuezu y el so picu gruesu y de color naranxa o rosáu, ente que les sos pates son rosaes. Mide ente 74 y 91 cm de llongura con un llargor d'ales d'ente 41,2 y 48 cm. Lo que-y confier una envergadura alar d'ente 147 y 180 cm. La so cola mide ente 6,2 y 6,9 cm, el so picu mide ente 6,4 y 6,9 cm de llargu, y el so tarsu ente 7,1 y 9,3 cm. Suel pesar ente 2,16 y 4,56 kg, con una media alredor de 3,3 kg. Los machos suelen ser más grandes que les femes, siendo'l dimorfismu sexual más pronunciáu na subespecie oriental rubirostris, qu'amás ye más grande de media que la subespecie nominal.
El so plumaxe ye gris parduzu, coles ales, la tiesta y pescuezu más escuros, y el pechu y banduyu más claros, con llixos negros variables, siendo'l so parte caudal inferior ablancazada. El so pescuezu ta llixeramente rayáu llonxitudinalmente. Les plumes del so envés y lladrales tienen el cantu ablancazáu y tien una llinia blanca nel lladral cimeru. Los sos coberteres tán llixeramente coloriaes en contraste coles plumes de vuelu corites.
La so voz ye bien fuerte, a manera de trompetéu de tipu hoooonk, mesmo que la de los gansos domésticos.
Distribución y hábitat
Ye un gansu de distribución paleártica ya indomalaya. Habita en cuasi toa Europa y gran parte d'Asia, en zones costeres y güelgues. Cría principalmente nel norte y este d'Europa, estendiéndose la so zona de cría por una franxa que va dende Islandia, les islles Britániques y les costes d'Escandinavia y llega hasta'l norte de China y la metá sur del Krai de Jabárovsk, nel sureste de Rusia, pasando per Asia Central y Mongolia. Pel iviernu migra al sur d'Europa, oriente mediu y el norte de la rexón indomalaya, arriendes del estremu noroccidental d'África (el norte de Marruecos, Túnez y Arxelia). La mayor parte de los gansos d'Europa pasen l'iviernu nes marismes del Guadalquivir, el llagu Ischkeul de Túnez y nel oeste d'Arxelia.
Valeriana arizonica
Valeriana arizonica ye una especie de planta perteneciente a l'antigua familia Valerianaceae, agora subfamilia Valerianoideae. Ye nativa de Norteamérica.
Anser anser
Distribución y hábitat
Los gansos domésticos amontesaron con facilidá y produxeron poblaciones estables n'Australia.
Taxonomía
La primer descripción científica d'esta especie fízola Carlos Linneo na so obra Systema naturae en 1758 col mesmu nome que anguaño, Anser anser. Reconócense trés subespecies: thumb|Detalle de la cabeza.
Valeriana arizonica
Taxonomía
arizonica: epiteto xeográficu qu'alude a la so llocalización en Arizona.
Anser anser
Comportamientu
thumb|left|Son aves de vuelu enérxicu y poderosu. thumb|Rutes de migración n'Europa. Los gansos comunes pueden ser tantu diurnos como nocherniegos. Si se-yos altera con frecuencia van aportar a les sos zones d'alimentación namái pela nueche. Los gansos comunes son aves migratories que se mueven escontra'l sur o'l suroeste pel iviernu, anque esisten poblaciones sedentaries en zones costeres o menos fríes que son sedentaries, como les que críen nel noroeste d'Europa. Esta especie ye una de les caberes n'entamar la migración iverniza. Ye carauterística de la so migración la formación en V, qu'amenorga la resistencia del aire, na que los individuos túrnense na posición de tiesta que ye na que más cuesta avanzar. Les sos rutes migratories nun tán marcaes xenéticamente sinón que los individuos de cada población tienen que deprendeles siguiendo a los veteranos. Fora de la dómina de cría los gansos formen grandes bandaes que permanecen xuntes nes güelgues y zones d'alimentación.
Alimentación
Aliméntase pastiando yerbes y biltos del suelu; dacuando escarba buscando raigaños y bulbos. Tamién recueyen plantes flotantes, pero raramente somorguien la so tiesta nel agua. Na seronda suelen restolar ente los rastroxos de los campos de maíz y a finales de branu nos de ceberes a la gueta de los enerxéticos granos. Por razones de seguridá prefieren pastiar en llugares estenaos, por eso los pacionales dedicaos al ganáu y los campos de llabor son ideales pa ellos.
Reproducción
thumb|left|Nial d'gansu común. thumb|Gansito recién eclosionado. Los gansos comunes polo xeneral empareyen pa tola vida, pero si pierden al so compañeru tróquenlu por otru. Dependiendo del allugamientu, la dómina de cría empieza ente mediaos de marzu y finales d'abril. El llugar d'añeramientu preferíu de los gansos grises son los llagos con amplies estensiones de cañaverales alredor y praos axacentes, qu'usen p'alimentase, anque tamién pueden movese lloñe pa pastiar. Los gansos comunes tamién pueden criar nos banzaos, marismes, nes islles fluviales montiegues, ríos de corriente lenta y llanures d'hinchente. Suelen reproducise en colonies pocu trupes con gran distancia ente niales.
Añera nel suelu, nun buecu que tapiza parcialmente. Namái nes zones bien húmedes los niales allúguense sobre grandes acumuladures de plantes palustres. Pon de cuatro a seis güevos nuna sola niarada per añu, siendo les puestes dende finales de marzu a principios de xunu. Los sos güevos son blancos y de forma cuasi elíptica. Polo xeneral cada güevu ponse con un espaciu de pocu más de 24 hores. La incubación faila namái la fema, ente que'l machu busca quédase cerca del nial. La eclosión produzse tres unos 27 a 29 díes, y los pitucos tarden en desenvolvese ente 50 y 60 díes. Xeneralmente los xuveniles quédense xunto a los sos padres hasta la siguiente dómina de cría y faen xuntos la migración.
Gansos domésticos
thumb|Anser anser domesticus. Esisten numberoses races doméstiques europees que se críen como aves de corrolada, anque toes considérense pertenecientes a la subespecie Anser anser domesticus. Críense especialmente pola so carne y p'ellaborar foie gras, magar que tamién se peracaben los sos güevos. Tamién son usaes como aves ornamentales n'estanques de parques y xardinos. Ente les variedaes doméstiques destaquen: Estes aves son reconocíes pola so agresividá territorial nes granxes tantu con otres aves como colos humanos, y por eso los gansos foron usaos tradicionalmente como animales guardianes nes granxes, que llogren ser inclusive más eficientes qu'un perru guardián sollertando a los sos dueños de la presencia d'un intrusu, por cuenta de que tán siempres sollertes y entamen un gran polveru de berros y gazníos en cuantes deteuten a un estrañu.
Caltenimientu
Dende les sos tases de población más baxes na década de 1970, cuando la población montesa total europea yera d'unos 20.000 exemplares, la tenencia de la so población foi aumentar, con aproximao 170.000 exemplares nos años 1980, hasta unos 250.000 gansos en 2003. Esto supunxo non solo que les sos zones tradicionales de reproducción aumentaren la so densidá, sinón que tamién s'espandieron a zones au sumieren, especialmente n'Alemaña y los Países Baxos.
Oceanodroma melania
Oceanodroma melania o Paíño negru  ye una especie d'ave marina de la familia de los paíños, (Hydrobatidae). Ye pequeña, tien un llargor de 23 cm, con un valumbu de 46-51 cm.
La especie reproduzse colonialmente n'islles lloñe de les mariñes de California del sur de los Estaos Xuníos y mar adientro nel golfu de California y Península de Baxa California en Méxicu.
Nidifica xeneralmente en resquiebros de roques y en llurigues de tierra nidia. Tamién nidifica en llurigues ensin utilizar, d'alques. Les colonies son atendíes mientres la nueche pa evitar aves depredadores; como gaviluetes, ferres pelegrinos y uxos. Como la mayoría de los petreles, la so capacidá de caminar llindar a abasnara a lo llargo de la lluriga. La fema pon un solu güevu blancu por temporada d'apareyamientu, si'l güevu pierde poques vegaes ye reemplazáu. Dambos padres comparten los deberes mientres la incubación que dura alredor de 50 díes. La fema ye guarada unos díes depués de salir del cascarón hasta que sía capaz de regular la so temperatura corporal por si sola, dambos padres encargarguense d'apurrir comida. Les femes emplumen 10 selmanes dempués de salir del cascarón.
El paíño negru pasa'l restu del añu nel mar, pero apaez cerca de les mariñes, que la mayoría d'otros petreles de les nubes. Por esta razón, pueden ser columbraos dende tierra firme. Entama un viaxe de migración dende les agües qu'arrodien les sos críes y suel, anque pocu común, tener dos terrenales pa iviernu; unu nes corrientes de California en mar adientro lloñe de les mariñes de California central; y otru más lloñe mar adientro nes mariñes d'América central escontra'l sur alredor de Colombia y Ecuador. Créese qu'estos vezos de migración tienen como fin evitar furacanes nos sos llugares de cría.
Adrienne McNeil Herndon
miniaturadeimagen|250x250px|Herndon Home Adrienne Elizabeth McNeil Herndon foi una actriz, profesora y activista d'Atlanta, Georgia. El so nome artísticu foi Anne Du Bignon. Asistió a una de les primeres facultaes afroamericanes de la Universidá de Atlanta, onde conoció a W. E. B. Du Bois y darréu trabayó con él. Xunto a Alonzo Herndon, con quien tuvo casada, formaron una pareya influyente.
Oceanodroma melania
El paíño negru ye una especie común, que xube a dellos millones de pares, nun se considera amenazada. Tuvo perdíes en delles de los llugares de críasobremanera por culpe de los gatos monteses y aguarones. Proyeutos de restauración d'islles esaniciaron esti depredadores de delles islles de reproducción.
Adrienne McNeil Herndon
Biografía
Adrienne Elizabeth McNeil nació en Savannah (Georgia) el 22 de xunetu de 1869.
McNeil graduar en 1890 na Universidá Clark Atlanta. Asistió a la Escuela d'Arte Dramático de Boston (1902-3) y a l'American Academy of Dramatic Arts de Nueva York.
Pal so proyeutu final interpretó Marco Antonio y Cleopatra, sol pseudónimu d'Anne Du Bignon, afirmando que yera d'ascendencia criollo-francesa.
Na Universidá de Atlanta, Herndon algamó'l cargu de primer direutor d'interpretación y profesor d'elocución dende 1895 hasta'l so fallecimientu en 1910. Foi una de les primeres persones afroamericanes qu'enseñó na Universidá de Atlanta (la otra foi George Towns), incorporándose dos años primero que Du Bois. Ellí entamó la recoyida de fondos y l'interpretación añal de Shakespeare per parte de los alumnos d'últimu cursu.
En xineru de 1904 debutó en solitariu nel Steinert Hall de Boston, volviendo usar el nome d'Anne Du Bignon. Herndon sofitó'l sufraxu negru. Dubois y Adrienne Herndon fueron colegues na Universidá de Atlanta. N'ochobre de 1904, Alonzo robló la Conferencia d'Ontario, encabezada por Du Bois. Adrienne Herndon agospió'l Movimientu del Niágara, tamién dirixíu por Du Bois, y el 30 de payares de 1905 tamién participó na manifestación entamada por Du Bois na Ilesia Baptista de Wheat Street a favor del movimientu del Sur”, al que se xunió nel estráu. Mientres los disturbios de Atlanta de 1906, dos emplegaos de Alonzo fueron atacaos y resultaron muertos. Tres los disturbios, Herndon y el reverendu Henry H. Proctor axuntar col alcalde y el xefe de policía p'aldericar sobre la seguridá de les víctimes y la persecución de los sublevaos.
Adrienne McNeil casóse con Alonzo Herndon. En 1894 antes d'aceptar la ufierta de matrimoniu fíxo-y prometer que sofitaría la so carrera teatral. En 1897 el matrimoniu tuvo un fíu, Norris Bumstead Herndon. Nel edificiu Herndon Home, ella foi diseñando ensin planos, pero trabayando n'estrechu contautu con un equipu d'artesanos negros.
Por desgracia, Adrienne morrió de la enfermedá de Addison xusto cuando la construcción del edificiu, que diseñara pa ser el so “primer llar de verdá”, taba rematando. Delles fontes sostienen que finó cuatro selmanes dempués de que la familia camudar a Herndon Home, pero otres sostienen que morrió una selmana primero qu'acabaren les obres. Tamién ye posible que la familia treslladar al edificiu primero qu'ésti tuviera acabáu.
Norris Herndon graduar na Universidá de Atlanta en 1919. Espandió'l negociu de seguros del so padre, que pasó d'un millón a 54 millones de dólares n'activos. En 1947, Norris estableció la Herndon Foundation pal caltenimientu de Herndon Home.
En 1973 l'edificiu tresformar en muséu. En 2000 foi declaráu Fitu Históricu Nacional.
Valeriana alliariifolia
Valeriana alliariifolia ye una especie de planta perteneciente a l'antigua familia Valerianaceae, agora subfamilia Valerianoideae. thumb|240px|Vista de la planta
Descripción
Ye una planta yerbácea qu'algama los 85-110 cm d'altor con rizoma rugoso. Tien fueyes basales con grandes peciolos, cordaes de 15-50 cm de llargor y 5-25 cm d'anchu y les fueyes cimeres son más pequeñes y sésiles. Les flores son diminutes de color blancu y bien numberoses produciéndose nel visu de la planta.
Taxonomía
alliariifolia: epítetu llatín ;Sinonimia:
Augusto Rademaker
L'almirante Augusto Hamann Rademaker Grünewald foi un militar brasilanu qu'integró a Xunta Provisoria de Gobiernu que presidió'l país del 31 d'agostu al 30 d'ochobre de 1969, dempués de la muerte presidente Artur da Costa e Silva. Darréu foi electu vicepresidente na fórmula encabezada pol xeneral Emílio Garrastazu Médici. Na dómina en qu'ocupaba'l cargu, en 1971, foi creada la banda vicepresidencial brasilana.
Biografía
Realizó cursos d'especialización realizaos nos Estaos Xuníos, participó d'operaciones na Segunda Guerra Mundial como comandante de les corbetes Camocim y Carioca y tamién como encargáu xeneral del armamentu del cruceru Bahia. Activu collaborador del golpe militar que depunxo al presidente João Goulart en 31 de marzu de 1964, foi miembru del "Conseyu Supremu de la Revolución" y Ministru de Marina na segunda presidencia de Paschoal Ranieri Mazzilli, cargu qu'exerció xunto col ministru de Tráficu y Obres Públiques (l'actual Ministeriu de los Tresportes brasilanu sería creáu en 1967). Retornó al Ministeriu de Marina nel gobiernu d'Artur da Costa e Silva, y el 31 d'agostu de 1969 xubió al poder como integrante d'una Xunta Militar que gobernó'l país hasta la posesión d'Emílio Garrastazu Médici en 30 d'ochobre d'aquel añu, con Rademaker ocupando'l puestu de vicepresidente, qu'exercen l'hasta 15 de marzu de 1974. thumb|Xunta gubernamental provisoria de [[1969: Aurélio Llira, Augusto Rademaker y Márcio Melo.]]
Investido dientro del gobiernu como integrante d'una Xunta Militar so l'Acta institucional nᵘ12/69, sicasí, nun hai rexistru oficial d'aquel fechu nel Llibru de Posesión, que dexe referencies de tal acontecimientu. Como vicepresidente de la República ocupó por trés vegaes la condición de titular por motivos de viaxes al esterior del Presidente de la República.
Casóse cola señora Ruth Lair Rist Rademaker, tamién carioca, teniendo como fíos a: Eliana Rist Rademaker, Anecy Rist Rademaker, André Rist Rademaker, Pedro Rist Rademaker (fináu al nacer), Ana Laura Rist Rademaker y Guilherme Rist Rademaker.
Oceanodroma leucorhoa
Oceanodroma leucorhoa, Paín de Leach, ye una especie d'ave de la familia Hydrobatidae propiu de la fauna d'Europa. Carauterízase pol so color similar al del sarriu, con un llurdiu nel obispillo de color blancu, y poles sos pequeñes dimensiones: mide 20 cm de llargor, 45 cm de valumbu y pesa tan solo de 40 a 50 g.
Vive n'alta mar, enfusándose namái na mariña pa criar, y, aun así, de nueche. Mientres por les torbonadaes pue ser abasnáu a tierra, y, en dómina d'aselu, puede tráte-y dende los puexos.
Cría n'islles del noroeste d'Europa. Ye propiu del Océanu Atlánticu norte, pero escasu nel mar del Norte.
Ye una ave llonxeva como la mayoría de los procelariformes, a diferencia d'otres aves del so tamañu, tien una vida media de 20 años, con un máximu rexistráu de 36 años.
Botanisches Taschenbuch
Botanisches Taschenbuch (embrivíu Bot. Taschenbuch) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu conxuntamente por Daniel Matthias Heinrich Mohr y Friedrich Weber y espublizáu en Kiel nel añu 1807 col nome de Botanisches Taschenbuch auf das Jahr 1807.
Coracina morio
El oruguero de Célebes (Coracina morio) ye una especie d'ave na familia Campephagidae.
Distribución y hábitat
Ye endémica de Sulawesi n'Indonesia. Los sos hábitats naturales son los montes baxos húmedos subtropicales o tropicales y les viesques montiegues húmedes.
HD 20868
HD 20868 (HIP 15578 / CD-34 1218) ye una estrella asitiada na constelación de Fornax, el fornu. Tien magnitú aparente +9,92, polo que nun ye observable a simple vista. En 2008 anuncióse'l descubrimientu d'un planeta estrasolar orbitando alredor d'esta estrella.
Asitiada a 159 años lluz del Sistema Solar, HD 20868 ye una subxigante naranxa llixeramente evolucionada de tipu espectral K3/4 IV. Más fría que'l Sol, tien una temperatura efectivo de 4795 K. El so radiu ye'l 79% del que tien el Sol y relluma con una lluminosidá equivalente al 30% de la lluminosidá solar.
Lee Meriwether
Lee Ann Meriwether ye una actriz d'Estaos Xuníos de teatru, cine y televisión de la década de los 60s, ye reconocida por ser Miss América en 1955 y nel papel de Gatúbela na serie Batman (película 1966).
Biografía
Lee Merywether nació en Los Angeles, la so familia treslladóse a Phoenix, Arizona ya interesóse na actuación cuando cursaba nel Washington High School, más tarde treslladóse a San Francisco. Antes d'ingresar al mundu de l'actuación, ganó dellos concursos de guapura n'Estaos Xuníos en forma socesiva, Miss San Francisco, Miss California y Miss América. Estudió actuación nel estudiu de Lee Strasberg estudiando paralelamente baille y practicando esgrima.
Foi escoyida p'actuar nel filme Batman (película 1966), substituyendo a Julie Newmar, que reemplazó nel papel de Gatúbela nos dos primeres temporaes de la serie de televisión de Batman. Esti papel foi'l so saltu a la fama. Lee Merywether ye una morica dueña d'una cara privilexada y una de les sorrises más belles de la pantalla chica de los 60 lo que-y abrió les puertes a oportunidaes na televisión.
Depués apaeció na serie El Túnel del Tiempu en 1967 como la doctora Ann MacGregor. thumb|left|150px|Andy Griffith y Lee Merywether en 1971 Apaeció na serie orixinal de Misión Imposible como la espía Tracy y tamién na serie Viaxe a les Estrelles (La conquista del espaciu, n'España). De 1973 a 1980 actuó en Barnaby Jones, personificando a la nuera Betty Jones del detective Barnaby, personificáu pol actor Buddy Ebsen, siendo la so secretaria. Foi artista convidada na serie Melrose Place.
En 1990, realizó'l papel de Lily na serie de telecomedia titulada "Los Munsters de güei", que xunto colos actores John Schuck, Jason Marsden, Howard Morton y Hilary Van Dyke, formaron parte de la reedición de la vieya serie, pero agora asitiaos nos años 1990.
Vida personal
En 1956 casóse col xugador de béisbol Joe DiMaggio hasta 1958, esi añu casóse con Frank Aletter, procreó dos fíos y divorcióse en 1976, en 1986 casóse con Marshall Borden, unión que caltién hasta'l presente. Ente los sos añorables amistaes cúntense Bill Bixby y Buddy Ebsen con quien protagonizó Barnaby Jones mientres 8 años. thumb|150px|right|Con Buddy Ebsen na serie Barnaby Jones
Vesseaux
Vesseaux ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Behgjet Pacolli
Behgjet Isa Pacolli ye un empresariu y políticu albanu-kosovar, con nacionalidá suiza. Exerció como tercer presidente de la República de Kosovu.
Foi presidente y direutor executivu de Mabetex Group, una compañía de construcción ya inxeniería civil con sede en Suiza. El grupu inclúi coles mesmes al periódicu kosovar Lajm, establecíu en 2002, y sofitó dellos equipos deportivos en Kosovu. Ye consideráu'l albanés más ricu nel mundu.
Pacolli ye presidente de l'Alianza por un Nuevu Kosovu, un partíu políticu representáu na asamblea llexislativa de dichu territoriu. Asumió como presidente de Kosovu el 22 de febreru de 2011 pero dexó'l cargu'l 31 de marzu de 2011 tres una resolución de la Corte Constitucional.
Biografía
Behgjet ye'l fíu de Isa y Nazmije Pacoli, siendo'l segundu de diez fíos, quien crecieron como la mayoría de les persones de Kosovu, ensin lluz llétrico nin agua potable. Behgjet foi fuertemente influyíu pol so padre y especialmente pol so güelu Osman pa convertise en constructor civil.
Participación política
El 17 de marzu de 2006, Pacolli fundó'l partíu políticu Alianza por un Nuevu Kosovu (AKR), participando nes eleiciones parllamentaries de 2007 onde llogró'l tercer llugar de los escaños. Mientres estes eleiciones, declaró la so propiedá por valor de € 420 millones. Pacolli convertiese en diputáu na Asamblea de Kosovu y en miembru del Comité de Presupuestu y Finances. Amás, foi conseyeru internacional del CSIS (Centru d'Estudios Estratéxicos ya Internacionales).