cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lliteratura de Portugal
Poesía
Ente los primeros siguidores de Almeida Garret atópase Alejandro Herculano, que la so poesía ta llena de motivos patrióticos y relixosos, y de reminiscencies de Lamennais. El movimientu volviós'ultrarromántico en manes d'autores como Castilho, un maestru del versu escasu d'idees, o nos versos de João de Lemos o del murniu Soares de Passos. Thomas Ribeiro, autor del poema patrióticu D. Jayme, ye sinceru nos sos conteníos, pero sigue los escesos d'esta escuela nel so gustu pola forma y la melodía.
En 1865, un grupu de nuevos autores lideraos por Antero de Quental, y pol futuru presidente Teófilo Braga, remontar contra la dominación de les lletres portugueses ostentada por Castilho, y, influyíos por enclinos estranxeros, proclamó l'alianza de filosofía y poesía. Una feroz guerra de panfletos contribuyó a la cayida de Castilho, y la poesía ganó con ello en fondura y realismu, volviéndose tamién anti-cristiana y revolucionaria. Como poeta, Quental dexó unos sonetos elegante pero pesimista, inspiraos nel neo-budismu y nes idees agnóstiques provenientes d'Alemaña, ente que Brada, positivista, creó una épica de la humanidá, Visão dos Tempos.
Guerra Junqueiro ye recordáu principalmente como'l poeta irónicu de Morte de D. João, pero en Patria tamién llogró remembrar a la Dinastía de Braganza en delles escenes poderoses, y en Vos Simples interpretó la naturaleza y la vida rural a la lluz de la so imaxinación panteísta. António Gomes Leal, pela so parte, ye un poeta anti-cristianu con toques de Baudelaire, ente que João de Deus, unu de los poetes más importantes de la so xeneración, nun pertenecía a nenguna escuela, y tomaba la so inspiración de les muyeres y la relixón; los sos primeros poemes, axuntaos en Campu de Flores, tán marcáu por una tenrura y un misticismu sensual bien portugueses.
Otros poetes interesantes d'esta dómina son el sonetista João Penha, el parnasiano Gonçalves Crespo o'l simbolista Eugénio de Castro.
Teatru
En produciendo delles traxedies clásiques, la meyor de les cualos ye Cato, Almeida Garrett propúnxose reformar la escena portuguesa dende un puntu de partida independiente, anque tomó dalgunes de les sos idees de la escuela anglu-alemana. Coles mires de crear un teatru realmente nacional, escoyó temes de la hestoria portuguesa y, empezando por Un autu de Gil Vicente, creó una serie d'obres en prosa que remataron con Hermanu Luiz de Sousa, una auténtica obra maestra. Los sos asonsañadores, Mendes Leal y Pinheiro Chagas, cayeron nel ultra-romanticismu, pero Fernando Caldeira y Gervasio Lobato escribieron pequeñes comedies vives y atélites, y João da Camara obres de calter rexonal qu'algamaron l'ésitu inclusive fora de Portugal. Más tardíes son les obres de Lopes de Mendonca, Julio Dantas, Marcellino Mesquita o Eduardo Schwalbach, que siguen la nueva llinia empecipiada por Almeida Garrett.
Novela
200px|thumb|Eça de Queirós. La novela decimonónica portuguesa empecipiar con obres históriques al estilu de Walter Scott, escrites por Alejandro Herculano, al que siguieron Rebello da Silva con A Mocidade de D. João V, Andrade Corval, y otros. La novela de costumes deber en Portugal a Camilo Castelo Branco, un ricu impresionista que describe la vida de la primer metá del sieglu en Amor de Perdição, Novellas do Minho y otros. Joaquim Guilherme Gomes Coelho (más conocíu como Júlio Dinis), foi un escritor idealista, románticu y suxetivu, conocíu sobremanera pola so obra As Pupillas do Sr. Reitor, una novela que describe ambientes llabradores. Pero ensin dulda el mayor artista del realismu portugués ye José Maria de Eça de Queiroz, al que puede considerase fundador del naturalismu portugués, y autor d'obres como Primu Basilio, Correspondencia de Fradique Mendes o A Cidade e as Serras. Los sos personaxes siempres son criatures vives, y munchos de los sos pasaxes descriptivu y satíricu convirtiéronse en clásicos. Ente los novelistes menores d'esta dómina cabo señalar, a lo último, a Pinheiro Chagas, Arnaldo Gama Luiz de Magalhães, Teixeira de Queiroz y Malheiro Dias.
Otros xéneros en prosa
La hestoria convertir nuna ciencia en manes de Herculano, que la so Historia de Portugal ye tan pervalible pol so conteníu como por el so estilu; la novela histórica dio testimonios importantes coles obres d'António de Oliveira Marreca, Luís Augusto Remonto da Silva, António Coelho Lousada, João de Andrade Corval, Arnaldo Gama y António Augusto Teixeira de Vasconcelos. Un xéneru bien específicamente portugués nel romanticismu foi la novela marítima, cultivada por Francisco María Bordalo y Celestino Soares ente otros. Joaquim Pedro de Oliveira Martins, pela so parte, creó interesantes personaxes y escenes nes sos obres Vos Filhos de D. João y Vida de Nun' Alvares. As Farpas, de Ramalho Ortigão, estremar pol so sentíu del humor, al igual que les obres de Fialho d'Almeida y Julio César Machado. La crítica lliteraria, per otru llau, ta representada sobremanera por Luciano Cordeiro y Moniz Barreto. La revista Panorama, dirixida por Herculano, ostentaba una importante inflúi sobre les lletres portugueses nesta dómina, influencia que foi sumiendo col pasu de los años.
Sieglos XX y XXI
thumb|200px|left|Portada del nᵘ 4 (1912) de A Águia, órganu d'espresión de la [[Renascença Portuguesa.]] A principios del sieglu XX surdió'l grupu de la "Renascença Portuguesa", en redol a la revista A Águia, y alredor del cual integrábase'l movimientu conocíu como Saudosismo, señardosu y suxetivu, y que'l so máximu representante yera'l poeta Teixeira de Pascoaes. Sicasí, el gran poeta d'empiezos del sieglu ye Fernando Pessoa, quien nun algamar un gran ésitu en vida, pero que tres la so muerte pasó a ser consideráu como'l meyor poeta portugués de tolos tiempos, en competencia namái con Camoens. La so obra poética basar na invención de distintes voces poétiques o heterónimos (Álvaro de Campos, Alberto Caeiro, Ricardo Reis o Bernardo Soares, ente otros), cada unu d'ellos con una personalidá y un estilu poéticu propios. Otru poeta d'esta dómina, que compartió páxines con Pessoa na revista modernista Orpheu foi Mário de Sá-Carneiro, poeta "malditu" que se suicidó en París en 1916. Tamién José Régio sobresalió como poeta y dramaturgu.
Nel casu del teatru, y tamién a mediaos del sieglu XX cabo destacar les figures de Júlio Dantas, Raúl Brandão y José Régio. El contestu políticu de la dictadura fomentó darréu una nueva lliteratura "d'intervención", que se popularizó gracies a nomes como Bernardo Santareno, Luiz Francisco Rebello, José Cardoso Pires o Luís de Sttau Monteiro.
A principios de los años 1970, en plena dictadura, publicáronse una serie d'obres en prosa y en versu de Maria Isabel Barreno, Maria Teresa Horta y Maria Velho da Costa que publicaron una gran polémica, por cuenta del so conteníu eróticu y feminista; la so publicación foi prohibida, y namái pudieron reimprimirse tres la cayida de la dictadura. Otra poeta destacable d'esta mesma dómina foi Sophia de Mello Breyner, autora d'una amplia obra poética.
Nos últimos años del sieglu XX, y a empiezos del XXI, la lliteratura portuguesa en prosa demostró una gran vitalidá, gracies a escritores como António Lobo Antunes y sobremanera el Premiu Nobel de Lliteratura José Saramago, autor de noveles como Ensayu sobre la ceguera, L'Evanxeliu según Xesucristu o El covarón.
Hemaris beresowskii
Hemaris beresowskii ye una poliya de la familia Sphingidae.
Vuela nel Suroeste de China.
Hai una célula discal  tresparente nes nales delanteres qu'esta xeneralmente estremáu longitudinalmente por una plega esguiláu vestigial. La parte posterior de la nala ye bien similar a Hemaris ottonis.
Enllaces esternos
Boldsystems, Hemaris beresowskii.
Charlotte Becker
Charlotte Becker ye una deportista alemana que compitió en ciclismu na modalidá de pista, especialista na prueba de persecución por equipos; anque tamién apuesta carreres de ruta.
Ganó una medaya de bronce nel Campeonatu Mundial de Ciclismu en Pista de 2008 y una medaya de plata nel Campeonatu Européu de Ciclismu en Pista de 2011.
Participó en dos Xuegos Olímpicos de Branu, en Londres 2012 ocupó'l 8ᵘ llugar na prueba de persecución por equipos y apostó la carrera de ruta, pero ensin llegar a terminar, y en Rio de Janeiro 2016, terminó nel 9ᵘ llugar en persecución por equipos.
La so hermana mayor, Christina, tamién foi ciclista profesional, coincidiendo nel mesmu equipu nos años 2004 y 2005.
Pista
2004 (como amateur)
2005 (como amateur)
2007
2008
2010
2011
2015
2016
Carretera
2005 (como amateur)
2006 (como amateur)
2007
2008
2009
2010
2011
2012
2014 3ª nel Campeonatu d'Alemaña en Ruta 15px
2016
2017 3ª nel Campeonatu d'Alemaña en Ruta 15px
2018 1 etapa del Tour de la Islla de Zhoushan
Resultaos en Grandes Vueltes y Campeonatos del Mundu
Mientres la so carrera deportiva consiguió los siguientes puestos nes Grandes Vueltes femenines y nos Campeonatu del Mundu en carretera: -: nun participa
Ab: abandonu
X: ediciones ensin celebrar
Elías Fernández
Elías Fernández Albano foi un abogáu, diputáu, ministru d'estáu y vicepresidente de Chile en 1910.
Familia
Foi fíu de Juan de Dios Fernández Gana y de María del Pilar Albana Vergara. Nieto de Juan Albano Cruz y bisnietu de Juan Albano Pereira Márquez y Juan de la Cruz y Bernardotte. En 1871 casóse con Mercedes Barañao Ochagavía, con quien tuvo cuatro fíos: Arturo, casáu con Blanca Beauchef Nisssen; Sara, casada con Julio Valdés Barros; Ester, casada con Carlos Valdés Barros; y Laura, casada con Julio Garcés Vera.
Estudios
Fixo los sos estudió segundarios nel Instituto Nacional, depués los sos estudios cimeros fueron na Facultá de Derechu de la Universidá de Chile, titulándose como abogáu'l 15 de mayu de 1869.
Carrera política
Ingresu a la carrera política representáu al Partíu Nacional o Monttvarista. Pese al ingresar de dichu partíu, siempres ocupó cargos ministeriales en gobiernos de distintu partíu al que pertenecía.
Ministru d'estáu y Vicepresidente de la República
So la presidencia del vice almirante Jorge Montt Álvarez asumió la Cartera d'Industries y d'Obres Públiques, ente'l 7 d'avientu de 1894 al 1° d'agostu de 1895. Reasumió esti ministeriu'l 24 de payares de 1895 hasta'l 18 de setiembre de 1896. El presidente Federico Errázuriz Echaurren nomar ministru de guerra y marina, ente'l 20 de payares de 1896 hasta'l 26 de xunu de 1897; ministru de facienda ente'l 25 d'agostu de 1897 al 23 de setiembre de 1897 y ministru del interior ente'l 27 de payares de 1899 al 3 de payares de 1900. Ocupó'l cargu de Vicepresidente de la Republica ente'l 11 de xunu al 11 d'ochobre de 1900.
Actividaes privaes
Foi direutor de la Caxa de Creitu Hipotecarios mientres dellos años.
Presidente Pedro Montt Montt
thumb|left| Presidente [[Pedro Montt Montt]] Per segunda vegada na so carrera política asumió como vicepresidente por cuenta de la grave enfermedá del presidente Pedro Montt Montt quien tenía de faer un viaxe a Bremen onde darréu finó.<Br/> Nel Ministeriu del Interior atopar nesi momentu Agustín Edwards McClure, más los sos enemigos convencieron al presidente de nun dexalo na cartera d'interior (al tar ausente'l presidente'l Ministru d'Interior convertir en Vicepresidente). El presidente enfermu nun pudo aguantar y destituyo a Edwards de la cartera y mandu a llamar nel so reemplazu Elías Fernández Albano, diputáu nacional de 65 años de adad. El presidente Montt foi acompañáu por Elías Fernández Albano camín a la estación de trenes pa tomar camín de Bremen dende Valparaíso. El presidente Pedro Montt Montt morrió en Bremen, y al poco tiempu Fernández Albano siguiólu tamién, productu d'una pulmonía que se tomaría mientres los funerales del presidente, Fernández amaneció muertu'l 6 de setiembre, el país quedó varáu pos faltaben dos selmanes pa les fiestes del centenariu de la independencia, y nun había presidente pa celebrala.
Muerte
Pudi afirmase que la so actuar facer posesor d'una personalidá d'home d'estáu, sirviendo en cargos ministeriales a cuatro presidentes de la república. El presidente Federico Errázuriz Echaurren llamar La Canela, por qu'en les tierres d'El Huique había un postillón llamáu La Canela que yera l'únicu que podía sacar los carros y autos que s'atopaben empantanado. Por eso cuando'l gobiernu fundir na folla del parllamentu solo cabía llamar a Fernández Albano por que'l gobiernu recuperaba'l so movimientu y siguiera la so marcha.
A la so muerte nomóse como reemplazante na vicepresidencia a Emiliano Figueroa Larraín ministru que durara más tiempu na cartera de xusticia, depués alcordóse nun realizar eleiciones, amás les delegaciones internacionales repararon el so funeral al llegar y pensóse que si se faíen eleiciones podíen pensar mal.
Homenaxes
Nel so honor, una de les principales arteries viales de la comuña de La Cisterna denominóse Avenida Fernández Albano.
Hrvatski Nogometni Klub Hajduk Split
El H. N. K. Hajduk Split (en croata: Hrvatski Nogometni klub Hajduk Split), conocíu a cencielles como Hajduk Split ye un club de fútbol croata de la ciudá de Split, fundáu en 1911. El club apuesta los sos partíos como llocal nel estadiu Poljud, inauguráu en 1979 y con capacidá pa 35.000 espectadores. Los colores tradicionales de la entidá y el so uniforme son camisetes blanques y pantalones azules. El Hajduk caltién una gran rivalidá col club de la capital, el GNK Dinamo Zagreb, col cual apuesta'l "Derbi Eternu de Croacia".
Ente los años 1920 y 1940, el Hajduk participó nel campeonatu nacional del Reinu de Yugoslavia. Tres la Segunda Guerra Mundial y la formación del sistema de lligues yugoslavu en 1946, el Hajduk participó na máxima competición mientres el periodu de la RFS de Yugoslavia. Tres la desintegración de Yugoslavia, el club foi unu de los equipos que formaron y participaron na temporada inaugural de la Primer división croata en 1992. El Hajduk ye unu de los clubes más esitosos de Croacia y l'antigua Yugoslavia y na so palmarés cuenta con nueve lligues yugoslaves y seis croates, nueve Copes yugoslaves y cinco Copes croates.
El 12 de febreru de 2011, el club celebró'l so centenariu con una serie de grandes eventos na ciudá de Split y en toa Dalmacia, na que participaron los xugadores y los aficionaos.
Oríxenes (1911-1941)
thumb|220px|Los fundadores del Hajduk, na tabierna [[O Fleků de Praga.]] El club foi fundáu nel históricu pub O Fleků de Praga —entós parte del Imperiu austrohúngaru— por Fabijan Kaliterna, Lucijan Stella, Ivan Šakić y Vjekoslav Ivanišević, un grupu d'estudiantes de Split. Tres asisitir a un partíu ente'l AC Sparta y el Slavia SK fueron al pub y decidieron que na so llocalidá natal tenía d'esistir un club profesional.
El club foi oficialmente rexistráu ante les autoridaes el 13 de febreru de 1911. Al tratar de dar un nome al club, los estudiantes fueron al profesor Josip Barač pa ser aconseyaos y decidieron que'l nome "Hajduk" simbolizaba "lo meyor del nuesu pueblu: valentía, humanidá, amistá, amor a la llibertá, el desafíu al poder y proteición de los débiles. Sé dignu d'esi gran nome".
Los Hajduks fueron bandíos románticos que llucharon contra l'imperiu de los turcos otomanos. Especúlase que'l famosu hajduk Andrija Šimić, quien llegó triunfante a Split en 1902 vitoreado poles mases (dempués d'una llarga temporada nuna prisión d'Austria), foi seique la inspiración pal nome. Los fundadores darréu diseñaron l'escudu del club y un grupu de monxes católiques d'un monesteriu de Split crearon y partieron les copies a los aficionaos. thumb|left|220px|Imaxe del Hajduk antes d'un partíu frente al Zrinjski Mostar el 13 d'agostu de 1939. El club cuntó cola simpatía de los ciudadanos del partíu pro-croata de Split, sindicalistes croates o puntari. Ye por eso que'l club tien en concretu'l nome de "Hrvatski nogometni Klub" (n'español: Club de fútbol Croata) y tien l'escudu de Croacia nel so emblema. El club en sí taba en contra de la política del gobierno austro-húngaru de nun dexar la unificación de les provincies croates y caltenelos separaos (el gobiernu y l'emperador nun dexó la xunta de Dalmacia col restu de Croacia). El primer rival del Hajduk foi'l Calcio Spalato, el club d'un partíu autonomista que vivía en Split, nun partíu que terminó en victoria, 9-0, pal Hajduk. El primer gol foi de Šime Raunig.
En 1912, el Hajduk xugó'l so primer partíu en Zagreb contra l'HAIŠK y perdió 3-2. El primer partíu internacional contra un rival destacáu foi en 1913 contra'l Slavia de Praga checu, qu'humildó al acabante formar conxuntu croata por 1-13. Dempués de la formación del Reinu de los Serbios, Croates y Eslovenos, el Hajduk xugó per primer vegada nuna Lliga yugoslava en 1923, ensin demasiao ésitu.
El Hajduk algamó'l so primer periodu de gloria a finales de los años venti, cuando ganó dos campeonatos de Yugoslavia (1927 y 1929), y clasificóse p'apostar la Copa d'Europa central. Dalgunos de los meyores xugadores mientres esti tiempu fueron Leo Lemešić y Vladimir Kragić. Mientres la Dictadura del 6 de xineru l'axetivu "croata" nel "Club de Fútbol de Croacia" foi reemplazáu por fuercia pol axetivu "yugoslavu". Per otra parte, la década de 1930 foi bien probe tocantes a resultaos deportives pal club. El so próximu títulu foi mientres la era de la Banovina de Croacia en 1940-41.
El 12 de febreru de 2011, el Hajduk conmemoró'l so centenariu con una serie de celebraciones en Split y Dalmacia na que participaron xugadores y aficionaos. Asina mesmu, el club apostó un partíu amistosu contra'l Slavia Praga y celebróse un conciertu tres l'alcuentru.
Segunda Guerra Mundial
N'abril de 1941, mientres la Segunda Guerra Mundial, Yugoslavia foi invadida, ocupada y partida poles potencies de la Exa, y Split pasó direutamente a Italia. Los residentes y los xugadores oponer a l'asimilación italiana, polo que'l club dexó de competir como amuesa de protesta a lo llargo de la ocupación de Split, al refugar una ufierta pa xunise al campeonatu italianu col nome de "AC Spalato". Dempués de la capitulación d'Italia en 1943, los partisanos temporalmente lliberaron Split y desarmaron a la guarnición italiana, pero los alemanes volvieron ocupar la ciudá ya impunxo el gobiernu títere fascista del Estáu Independiente de Croacia (NDH) qu'instalaren en Zagreb en 1941. L'actitú del club nun camudó cuando les autoridaes del NDH intentaron incluyir al Hajduk na Copa del Estáu Independiente de Croacia, el NDH ganóse la rensía en Split por aliase y amestase a Italia. Colos aliaos ocupando'l sur d'Italia y controlando el Mediterraneu, les islles del Adriáticu convertir n'abelugu pa la resistencia (provocando que'l Hajduk instalárase ellí en 1944).
Los xugadores del club xunir al cuartel xeneral partisanu na isla de Vis nel mar Adriáticu. El 7 de mayu de 1944 na Fiesta de San Duje, patronu de Split, el Hajduk empezó a xugar de nuevu como l'equipu de fútbol oficial de la resistencia yugoslava. Compitieron colos equipos de fútbol aliaos del otru llau del Adriáticu, n'Italia, onde ganaron a los británicos nun partíu amistosu. Nesti momentu, la direición del club adoptó la estrella colorada de los partisanos como la insinia del club nel so uniforme blanco y azul. Mientres 1945, el Hajduk embarcar nun tornéu al traviés d'Exiptu, Mandatu británicu de Palestina Palestina, El Líbanu, Siria y Malta. N'El Líbanu, Charles de Gaulle dio al Hajduk el títulu del equipu d'honor de la Francia llibre.
Cola so habilidá y "únicu espíritu de Dalmacia", el club impresionó a Tito, qu'asistía con frecuencia a los partíos. Dempués de la guerra convidó al Hajduk a treslladase a la ciudá de Belgráu, la capital yugoslava, y convertise nel equipu oficial del Exércitu Popular Yugoslavu (JNA), pero'l Hajduk negar a abandonar la so ciudá natal de Split. El club, sicasí, siguió esfrutando de la reputación de "equipu favoritu de Tito" enforma tiempu, inclusive dempués de la guerra, por cuenta de la rellación d'amistá cola resistencia de la que se benefició'l Hajduk de munches maneres. Ente otres coses, foi unu de los pocos clubes de fútbol de Yugoslavia (y l'únicu importante), que nun foi eslleíu dempués del conflictu pol gobiernu comunista (como foi'l casu d'otros munchos clubes, como'l BSK, Građanski, Jugoslavija, Concordia, HAIŠK y el Slavija).
L'equipu de Tito (1945-1969)
Dempués de la Segunda Guerra Mundial, el Hajduk siguió xugando nel campeonatu y la Copa de Yugoslavia. En 1946, ganaron el campeonatu croata y fundó la revista Hajdukov Vjesnik ("El Diariu de Hajduk"). En 1948-1949, el Hajduk viaxó a Australia y convirtióse nel primer equipu de Yugoslavia que xugaba en tolos continentes. El club ganó'l campeonatu yugoslavu de 1950 ensin una sola derrota y estableció un récor que naide llograra inda. El 28 d'ochobre de 1950, un día antes d'un decisivu partíu contra'l Estrella Colorada (saldáu con victoria por 2-1), foi fundáu Torcida Split, l'agrupación de siguidores del Hajduk, pol estudiante d'inxeniería Vjenceslav Žuvela, qu'escoyó'l nome pola famosa y entusiasta Torcida brasilana y, asina, l'asociación convertir nel primer grupu entamáu de siguidores n'Europa. Al añu siguiente reconstruyóse l'estadiu Stari Plac. thumb|left|270px|Los futbolistes del Hajduk en 1955 portando l'escudu cola [[estrella colorada.]] thumb|right|150px|Escudu del club ente 1960 y 1990. Les temporaes siguientes amosaron la supremacía del Hajduk nel campeonatu domésticu, pero tamién les manipulaciones polítiques pa evitar el so ésitu. Per un sitiu, la Torcida foi vistu como un grupu contrariu per parte de les autoridaes comunistes, pos representaba un riesgu pa la conciencia nacional del nuevu Estáu yugoslavu. La direición del Hajduk foi sancionada, el capitán del equipu espulsáu del Partíu Comunista, y Vjenceslav Žuvela foi encarceláu. Amás, nes vacaciones d'iviernu de la temporada 1952-53, el Hajduk dir de xira a Suramérica tres una invitación de Juan Perón. Esto provocó un retrasu nel regresu del club a Yugoslavia, pero'l campeonatu nun se detuvo y l'equipu xuvenil del Hajduk apostó los partíos contra'l BSK y el Spartak Subotica qu'acabaron dambos en derrota. A pesar de que'l Hajduk, darréu, venció al Estrella Colorada de Belgráu por 4-1, la Estrella Colorada convertir nel campeón. La temporada siguiente hubo polémiques similares, esta vegada, colos futbolistes Vladimir Beara y Bernard Vukas, que s'incorporaron tarde a los entrenamientos del equipu nacional, lo que resultó nuna suspensión d'un mes. Ensin estos futbolistes, esenciales pal Hajduk, el club perdió partíos importantes y el Dinamo Zagreb ganó'l campeonatu. Tou esto llevó a que la lleenda del club, Frane Matošić, apruxera nuna xunta de l'Asociación Yugoslava de Fútbol bromiando: "¿Tienen, a lo menos, un gramu d'integridá?". El 3 d'abril de 1955 en Zagreb, el Hajduk Split ganó al Dinamo por 6-0, la mayor victoria nel derbi ente los dos mayores clubes croates. En 1955, el Hajduk ganó'l campeonatu y l'Asociación de Fútbol de Yugoslavia unvió al Hajduk como'l campeones de la Copa Mitropa, ente que el Partizan foi escoyíu pa participar na primer edición de la Copa d'Europa.
Dominiu intermitente ya incidente del OFK Belgráu (1970-1991)
Ente 1970-1980 el Hajduk tuvo dalgunos de los sos meyores años en RFS de Yugoslavia. La "Xeneración d'Oru" ganó cinco Copes consecutives y tres campeonatos dende 1972 a 1979. Foi'l tercer club más esitosu de Yugoslavia, bien percima del restu, incluyendo'l NK Dinamo.
El 8 de mayu de 1991, el Hajduk ganó la final de la Copa Yugoslava, ganando a los campeones d'Europa de la Estrella Colorada 1-0 col únicu gol anotáu por Alen Bokšić. Foi mientres esti tiempu que Croacia declaró la so independencia de Yugoslavia. El Hajduk finalmente foi capaz de recuperar el so emblema tradicional axedrezáu de Croacia, pero ensin la estrella colorada.
Independencia de Croacia
Nos primeros cuatro años de la Prva HNL (la lliga de fútbol de Croacia), el Hajduk apoderó'l campeonatu nacional percima de los sos rivales de Zagreb, ganando tres títulos de lliga (1992, 1994 y 1995), amás de llegar a los cuartos de final de la Lliga de Campeones de 1994—95, onde foi esaniciáu pol campeón, l'Ajax de Louis van Gaal. Nel Stadion Poljud, el Hajduk llogró empatar a cero, pero n'Ámsterdam, el Ajax golió por trés goles a cero a los croates con dos goles de Frank de Boer y Kanu. Naquella histórica temporada, el Hajduk cuntaba nes sos files con futbolistes como Mirsad Hibic, Nenad Pralija, Aljoša Asanović, Milan Rapaić o Ivica Mornar. Sicasí, pese al gran momentu deportivu del club, la direición empezó a esperimentar problemes financieros con una cuenta bloquiada, lo que supunxo una enorme carga. Cuando l'equipu nacional de Croacia llogró la histórica tercer plaza na Copa del Mundu de 1998 en Francia, nel once inicial había cinco xugadores formaos nel Hajduk.
Los próximos cinco años el Hajduk Split tuvo a la solombra de la so encarnizado rival del Dinamo Zagreb y la Lliga de Campeones yá nun taba al so algame. Tres el fracasu de la escena nacional ya internacional, el siguidores empezaron a buscar la destitución de funcionarios de l'alministración, y circularon rumores sobre la posible privatización del club que, nesi momentu, nun asocedió. Ente que el Croatia Zagreb ganaba títulos, el Hajduk tenía problemes pa fichar xugadores pa la Lliga. El descontentu ente los aficionaos creció tantu que dalgunos aprucieron nes instalaciones del club. Sicasí, el club llogró proclamase campeón de Copa en 2000 y de Lliga en 2001, pero les condiciones financieres del club yeren tarrecibles y la entidá taba en cantu de la bancarrota. thumb|left|240px|Interior del modernu estadiu Poljud. Antes de la temporada 2003-04, Igor Štimac convertir nel direutor deportivu mientres el club trespasó dellos xugadores importantes y mercó otros más modestos, argumentando que'l club precisaba los fondos pa reconstruyise a sigo mesmu. En 2005 fichó al capitán del Dinamo Niko Kranjčar y al so ex entrenador Miroslav Blažević. Con estos cambeos d'altu perfil el Hajduk ameyoró notablemente y llogró ganar les lligues de 2004 y 2005 de manera autoritaria. Sicasí, en 2006 el Hajduk acabó quintu, ensin clasificase p'apostar competiciones europees al añu siguiente. Tres entrenadores fueron contrataos y despidíos y Štimac abandonó'l so puestu como direutor deportivu. En 2007 el club fichó xugadores veteranos y oldeaos como los internacionales Igor Tudor y Florin Cernat cola esperanza d'impulsar el club, pero esta estratexa nun funcionar y llueu l'entrenador Ivan Pudar foi despidíu. Dos años más tarde el Hajduk volvió ser quintu nel campeonatu.
En xunu de 2008, Mate Peroš foi escoyíu presidente del Hajduk. Camudó'l personal profesional completu, reorganizó l'alministración y les resultaos fueron notables. El Hajduk tuvo la so primer victoria contra'l Dinamo nel estadiu Maksimir (0-2) dempués de cinco años y mediu y el primeru con más d'un gol de diferencia en 48 años. Magar ello, el Hajduk acabó la temporada en segundu llugar detrás de Dinamo Zagreb y xugó la final de la Copa de Croacia. thumb|300px|Celebraciones en [[Stadion Poljud|Poljud con motivu del centenariu del club (febreru de 2011).]] El Hajduk convertir nuna sociedá anónima con Joško Svaguša como'l nuevu presidente en 2009. Ivica Kalinić llegó al Hajduk, pero arrenunció por cuenta de un ataque al corazón. Edoardo Rexa sustituyir nel banquín, pero en febreru foi contratáu pol Lazio y el Hajduk robló a Stanko Poklepović y terminó la temporada de segundes, una vegada más detrás de Dinamo, pero ganó la Copa de Croacia na final contra'l Šibenik.
Estadiu
300px|thumb|Estadiu Poljud.
L'estadiu onde apuesta'l Hajduk los sos partíos como llocal ye'l Gradski stadion o Poljudu de Split, que cunta con capacidá pa 35.000 espectadores y atópase cerca del puertu de la ciudá. L'estadiu foi construyíu pa los Xuegos del Mediterraneu de 1979 y foi see, tamién, del Campeonatu Européu d'Atletismu de 1990 y la Copa del Mundu d'Atletismu 2010. L'estadiu ye conocíu cariñosamente polos paisanos como'l "Poljudska ljepotica". El so arquiteutu Boris Magaš, foi escoyíu ente otros venti persones nun concursu de 1975. La mayor asistencia rexistrada foi en 1980 nun partíu contra'l Hamburger SV ante 52.000 persones. Dos años más tarde, dempués de que l'estadiu foi remocicáu dafechu y la so capacidá amontar a 62.000 espectadores pal derbi contra'l Dinamo Zagreb.
Ente 1911 y 1979 el Hajduk xugó nel estadiu Kod stare Plinare, que ye utilizáu anguaño pol club de rugby RK Nada. El nome del estadiu foi Krajeva njiva y desque se camudó'l Hajduk a Poljud, l'estadiu pasó a llamase Stari Plac.
L'estadiu tamién foi sede d'un partíu ente Yugoslavia y Holanda de la fase de clasificación de la UEFA Euro 1972. Los aficionaos que más tarde restablecieron el nome una vegada prohibíu de Torcida, atopar nes graes del este. En Poljud apostáronse dende la so inauguración 3.148 partíos, con 9.542 goles a favor, 11 campeonatos y seis copes ganaes.
Afición y rivalidaes
thumb|Mosaicu de la Torcida Split mientres un [[Derbi Eternu de Croacia|derbi en 2006.]] Los aficionaos del Hajduk Split, la Torcida Split, formáronse'l 28 d'ochobre de 1950. Tomaron el so nome del grupu d'aficionaos brasilanos qu'idolatraben, nome que vien del portugués torcer que significa "animar a". Torcida Split ye'l grupu entamáu d'aficionaos de fútbol más antiguo d'Europa. Los aficionaos llamen Bili a los xugadores del Hajduk, que nel dialeutu llocal dalmáticu significa "Los Blancos". "Hajduk vive pa siempres" ye'l eslogan de los sos siguidores.
Los miembros de la Torcida y otros fervosos siguidores axuntar na grada norte del estadiu Poljud, dende onde sofiten al so club. El "Corazón de Hajduk" (en croata: Hajdučko srce) ye un premiu añal de fútbol que se creó en 1994 y ta oficialmente dau pola Torcida Split al xugador del Hajduk del añu, esto ye, al futbolista de meyor rendimientu mientres la temporada.
El mayor rival del Hajduk tradicionalmente foi, tantu por títulos como por tratase del club de la capital, el GNK Dinamo Zagreb, que los sos partíos ente los dos equipos conócense como'l Derbi Eternu de Croacia. Amás, el Hajduk tamién caltién una rivalidá rexonal col Rijeka, que los sos partíos conócense como'l clásicu del Adriáticu. Tamién esisten rivalidaes importantes colos anteriores grandes clubes de la ex Yugoslavia y agora Serbia, el Estrella Colorada de Belgráu y el Partizan, que xunto col Hajduk y el Dinamo fueron parte de los conocíos como "Los cuatro grandes de Yugoslavia", los clubes más grandes y de mayor ésitu del estinguíu país.
Teoría lliteraria
La Teoría de la Lliteratura ye, nos sos términos específicos, los mesmos de la Ciencia de la lliteratura, la disciplina xeneral, constructiva, descriptiva y teorética que s'ocupa de la Lliteratura. Constitúi, pos, y en manera establecida secularmente pola "ciencia real", el criteriu teóricu xunto al diacrónicu de la Historia de la lliteratura y el aplicativo de la Crítica lliteraria. Nel so primordial sentíu fuerte, la Teoría de la Lliteratura identificar cola techne milenaria y tradicional tratadísticamente empecipiada pa Occidente por Aristóteles por aciu los sos trataos de Retórica y Poética, ye dicir les teoríes constructives del discursu y l'obra lliteraria. Nesti sentíu, la teoría en cuantes que techne lliteraria ye definible como la serie de principios, normes y saberes alrodiu de qué ye y cómo se constrúi la lliteratura, configurando, pos, una teoría esplícita o a priori, doctrinal, prescriptiva ya ideolóxica. Pela so parte, la teoría lliteraria en cuantes qu'implícita define, a posteriori, la perspeutiva d'esa serie d'idees o pensamientos en cuanto inferíos o reconstruibles por aciu la reflexón y l'analís sobre l'oxetu lliterariu dadu.
La Teoría de la Lliteratura polo xeneral, y los dos disciplines centrales que la conformen, Retórica y Poética, nun ye sinón parte de la Filoloxía nel so aspeutu ampliu y mesmu relativu a la ellaboración de la obra verbal, y per otra parte vencéyase de manera natural cola Hermenéutica y, cuantimás, la Estética. Esta postrera representa l'horizonte más xeneral y filosóficu nel cual queda subsumida la Teoría de la Lliteratura, yá nel so sentíu normativu destináu a la consecución d'un proyeutu o un ideal poetológico, yá nel so sentíu de reconstrucción y, sobremanera, d'estudiu del pensamientu que rixe y produz la creación de la Lliteratura. La Estética ye de notar que naz, especialmente como formación disciplinar moderna y autónoma, rellacionada cola Teoría lliteraria, y por principiu cola Retórica y la Poética, tal como perfectamente atestigüen les obres fundacionales d'Alexander Gottlieb Baumgarten. Ye de notar, otra manera, qu'esiste la sintomática denomiación de "Estética lliteraria", por aciu la cual queda referíu definitoriamente l'oxetu lliterariu y, antingentemente de dalguna manera, el grupu disciplinar de la Teoría lliteraria n'esclusión del grupu tocante a les artes plástiques, la música o otres artes.
Historia
La Teoría lliteraria ye n'Occidente una creación carauterísticamente producida nel ámbitu del llamáu humanismu filolóxicu que naz del saber tanto téunicu (techne) como especulativu de l'Antigua Grecia. D'ello participen d'una o otra manera toles grandes mentes creadores del pensamientu occidental, especialmente Platón y Aristóteles, y na proyeición inmediato y perbrillante d'esa xenial tradición, los helenísticos 'Longino' y Dionisio d'Halicarnasu, los llatinos Horacio, Cicerón, Quintilianu y demás grandes maestros, notablemente los rétores. La Poética clásica fundir nos trataos Aristóteles, Horacio y 'Longino' mientres la Retórica nos de Aristóteles, Cicerón y Quintilianu. Esti postreru establez una base xeneral pa la Edá Media, na cual una amplia Gramática, fundada por Donato y el so discípulu Prisciano, va conducir una interseición cola Retórica y una difuminación de la Poética. La Gramática de los 'tradicionalistes' y los 'especulativos' namái nel sieglu XIII va dexar espaciu a unes Poetrias (Garlande, Vinsauf, Aberardo l'Alemán...) qu'empiecen a iguar ciertu tratamientu poetológico entá en forma de comentariu, davezu de Virgilio, y 'enarratio poetarum'. Namái Dante va algamar a acolumbrar en De Vulgari Eloquentia un nuevu orde de coses alloñáu de la Escolástica.
La Edá Renacentista, qu'atopa nel Cuatrocientos el xenial momentu de les artes plástiques y la so teoría (Da Vinci, Alberti, Brunelleschi), va llograr nel Quinientos el so estensu y maduru ciclu poetológico nos grandes comentarios tratadísticos de Minturno, Escalígero y Castelvetro. La Retórica, de producción más profusa, tuvo como exa la visión ciceroniana de la disciplina. N'España, l'amplitú Retórica bazcuya ente la tradicionalidad de Nebrija y la flexibilidá de Juan Luis Vives, atopando en Sebastián Fox Morcillo la so construcción más sólida.
El Barrocu, que téunicamente pue ser tomáu como Conceutismu ya inclusive Manierismu en materia retórico y poética, especialmente desenvueltu n'España ya Italia, tien la so creación fundamental nel Agudez y arte d'inxeniu (1642 y 1648), de Baltasar Gracián, momentu cenital, brillosu y críticu del clasicismu áureo que tien los sos correspondientes menores italianos nes obres de Pellegrini y Tesauro.
Diferencies ente escueles
Una distinción crucial ente teoríes ye la intencionalidad, el pesu dau a les opiniones de los mesmos autores. La nueva crítica foi la primer escuela en refugar el papel del autor nos testos interpretativos, prefiriendo centrase nel testu en sí mesmu. A pesar de los munchos discutinios ente les escueles, casi toes tán d'alcuerdu en que'l trabayu del autor nun ye inherentemente más significativu que cualesquier otra interpretación.
L'ambición d'esti autor ye la universalidá y la atemporalidad de los sos principios: son y van ser siempres los mesmos. Estes son ambiciones cuestionables porque los métodos esplicativos d'una disciplina como ésta nun ta suxeta a principios fixos, nun ye nada exactu, sinón que pueden camudar.
Poro, la perspeutiva de Genett ye bien amplia, pero siempres se va atopar amenazada nes llendes del tiempu en que se fixo: el so modelu ye aplicable a gran cantidá de narraciones, pero ta llindáu.
La teoría de la lliteratura tien que tener la siguiente ambición: atemporalidad. Los críticos de los años 20 taben convencíos de que les sos teoríes diben ser siempres válides. Amás, la teoría de la lliteratura nun puede ser una. Na so propia variedá ta la so relatividá. Nun va haber principios sólidos nin fixos que tean aceptaos per tol mundu, por eso nun puede consiguise la universalidá.
Nun hai teoría de la lliteratura ensin obres concretes. La teoría de la lliteratura surde de resultes de la esistencia previa de fenómenos creativos.
Jim Carrey
James Eugene Carrey, más conocíu como Jim Carrey, ye un actor y comediante canadianu, anque la mayor parte de la so carrera desendólcala nos Estaos Xuníos. Amás de ser un destacáu actor cómicu, tamién tuvo munchu ésitu en papeles dramáticos.
El so talentu pa imitar, improvisar ya inventar personaxes de lo más estremaos convertiéronlu en pocos años nel cómicu por escelencia del cine americanu. Non toles películes fueron sinónimu d'ésitu na so carrera y, paradoxes de la vida, algamó más reconocencia polos sos dos únicos papeles dramáticos que pol restu.
Datos
Ye'l fíu menor de Percy Carrey (músicu de jazz aficionáu) que yera un altu executivu d'una importante empresa, pero cuando Jim cuntaba con 14 años, dicha empresa zarró y el so proxenitor quedose en paru y ensin perspeutives de salir del atolladeru.
Y Kathy (o Kathleen) la ma de Jim, contraxo una enfermedá de la que nun llograría curar enxamás (el so pa morrió d'Alzheimer en 1994 y la so ma a falta d'un reñon en 1995). Tien tres hermanos nomaos Patricia, Rita y John, que son mayores qu'él.
La so xestualidá cómica yá la desendolcara siendo mui pequeñu, y recuerda a la Jerry Lewis. Arranando dende guahe dedícase al humor, a los diez años mandó un curriculum vitae a The Carol Burnett Show, famosu programa de sketches humorísticos emitíu na cadena de televisión de los estaos Xuníos CBS.
Cuando la empresa na que trabayaba'l so pá s'arruinó d'esmenu, los Carrey viéronse somorgiaos na probitú, tuvieron qu'abandonar la so lluxosa vivienda de Burlington ya instalase nún modestu pisu de la periferia, tola familia treslladóse dende Toronto hasta la ciudá de Scarborough, más sero, incluso, abeyugáronse en tiendes de campaña instalaes en tarrenos d'unos familiares. Forciáu pola so familia a sobrevivir, abandona la escuela y xunto al so pá y tres hermanes mayores, trabayaron como llimpiadores nocherniegos nuna fábrica de neumáticos nomada "Titan".
En 1987 casóse con Melissa Worner, camarera d'ún de los clubes nos qu'actuó nos sos entamos como showman. Divorciáronse en 1995.
En 1996 casóse cola actriz Lauren Holly (la protagonista femenina de "Dos tontos mui tontos"), de la que se divorció en 1997.
Costco
Costco Wholesale Corporation (nasdaq: COST) ye la cadena tipu club de precios más grande nel mundu basada en venta mayorista. Ye la segunda cadena más grande del mundu na categoría de comerciu (dende 2014) despúes de Walmart y treslladando al tercer llugar a la francesa Carrefour; tamién ye la quinta distribuidora minorista n'Estaos Xuníos.
Jim Carrey
Datos
Foi mozu de la tamién actriz Renee Zellweger, de la que s'enamoró demientres el rodaxe de "Me, Myself & Irene".
Marumba quercus
Marumba quercus pallida, ye una poliya de la familia Sphingidae.
Costco
Historia
Fundada por James Sinegal y Jeffrey Brotman, Costco abrió'l so primer almacén en Seattle, Washington, el 15 de setiembre de 1983. Sinegal empecipiara nel comerciu minorista de trabayu pa “Sol Price”, tantu en “FedMart” y “Price Club”. Brotman, un abogáu d'una antigua familia de la venta al per menor de Seattle, tamién participara na venta al per menor dende una edá temprana.
Marumba quercus
Bioloxía
Les canesbes aliméntense sobre especies de carbayu, principalmente especie con fueyes seques como carbayu de corchu y encines.
Costco
Historia
En 1992, gracies a l'asociación de Price Club y Controladora Comercial Mexicana, ábrese la primer sucursal Price Club en Méxicu, en Ciudad Satélite, al norte de la Ciudá de Méxicu.
En 1993, fundir con Costco Price Club (llamáu 'Price Club' na provincia canadiense de Quebec). Costco, en modelu de negociu y tamañu, ye similar a Price Club, que foi fundada por Robert Aprecio Sol y en 1976 en San Diego California. Poro, la compañía combinada, PriceCostco, foi efeutivamente el doble del tamañu de cada unu de los sos padres. Xusto dempués de la fusión, había 206 llugares PriceCostco xenerando $ 16 mil millones en ventes añales. PriceCostco foi primeramente dirixida por executivos de dambes empreses.
El primer Price Club taba allugáu nun vieyu hangar d'aviones, enantes propiedá de Howard Hughes, y ta inda en funcionamientu anguaño (depósitu de San Diego #401).
Anguaño Costco Méxicu cunta con 32 sucursales en 18 estaos del país incluyíu'l Distritu Federal, un centru de distribución nacional y un corporativu de direición nacional. Pa ingresar y mercar en cualesquier de les sucursales Costco Méxicu ye necesariu cuntar con unu de los trés tipos de membresías que remana Costco, que son: Membresía Dorada, Membresía de Negocios y la Membresía Executiva.
Les sucursales Costco de Méxicu cunten con departamentos como: Carnicería, Panadería, Frutes y verdures, Vinos y llicores, Atarraquites, Ropa, Enseres Mayores y Menores, Centru d'Ayuda Auditiva, Semeya Reveláu, Farmacia, Óptica, Fonte de Sodas, Xoyería y Centru Llantero.
Costco nel mundu
La cadena, dende'l 1 de setiembre de 2017, cuenta con:
En total, asítiense 741 tiendes en tol mundu.
En 2005, abrióse la tienda más grande de la cadena, alcontrada en Hillsboro, Oregon, U.S.
Jim Carrey
Datos
Mantuvo una rellación con Jenny McCarthy dende avientu del 2005.
Despegue profesional
En 1977, animáu pol so pá, Carrey, empecipió a trabayar como payasu, imitaba nún cabaret de Toronto a Elvis Presley, James Stewart, y Jerry Lewis, permaneció 4 años nel cabaret y ganó dalgo de dineru pa llevantar el so llar.
A los 19 años foi descubiertu pol cómicu Roger Dangerfield, quien lu llevó a Las Vegas, y convirtióse nún de los cómicos más populares de la televisión norteamericana por mor de la serie In Living Color.
En 1984 algamó facese con un papel na serie de televisión The Duck Story, primer pasu para dar el saltu al cine. Anque emprimara en películes menores un añu enantes, de magar mediaos de los años 1980 intervino como secundariu en conocíos títulos como Peggy Sue Got Married (1986) de Francis Ford Coppola, o La llista negra(1986), con Clint Eastwood.
L'ésitu tardaría entá una década n'aportar, foi en 1991, col espaciu televisivu, In Living Color. Gracies al ésitu en televisión pasó al cine, protagonizando la so primera película, Ace Ventura en 1994. Esi mesmu añu conviértese nuna estrella tres protagonizar, amás, otres dos películes 'La Máscara y dos tontos muy tontos''.
Gana'l Globu d'Oru al meyor actor con The Truman Show (Una vida en direutu) (1998), de Peter Weir, y Man on the moon (1999), de Miloš Forman; siendo nomáu n'anteriores y posteriores ediciones.
Carismáticu, multifacéticu y perseverante, Jim ye actualmente ún de los actores más cotizaos de Hollywood. Tres permanecer varios años encaxelláu nún ciertu tipu de personaxes amosó la so diversidá ensin perdese nel camín, consolidándose ansí como ún de los meyores actores de la so xeneración.
Anguaño, Carrey, confiesa que too-y lo debe al so pá, porque foi él quien lu animó a xubir al escenariu y quien, más sero, lu emburrió haza Los Angeles.
Batocnema coquerelii
Batocnema coquerelii ye una poliya de la familia Sphingidae. Vuela en Madagascar, nes islles Aldabra y Comoro.
Ye similar a Batocnema africanus, pero'l patrón xeneral entiende una serie muncho meyor desenvuelta de bandes y romiendos. La parte cimera de les ales posteriores tien seis, en llugar de dos conspicuas rayes costales, la más apical de les cualos ye pequeña, triangular y subapical.
Super Bowl IV
El Super Bowl IV foi'l cuartu y postreru xuego de campeonatu ente la AFL y la NFL na historia del fútbol americanu profesional n'enfrentar a les dos lligues AFL y NFL. El partíu apostóse'l 11 de xineru de 1970 nel estadiu Tulane Stadium de la ciudá de Nueva Orleans (Luisiana). Ellí enfrentáronse'l campeón de la National Football League los Minnesota Vikings col campeón de l'AFL los Kansas City Chiefs. El títulu quedó en manes de los Kansas City Chiefs quien ganaron 23-7, na so segunda visita a un Super Bowl (l'anterior 1967) llograron el so primer títulu.
Resume del partíu
El primer cuartu del Super Bowl IV empezó col dominiu de los Chiefs cuando Jan Stenerud anotó un gol de campu de 48 yardes. Nel segundu cuartu Stenerud con goles de campu de 32 y 25 yardes, espurriría la ventaya. Depués Mike Garrett anotaba con una carrera de 5 yardes pa los Chiefs quien se diben al descansu enriba por 16-0. Nel tercer cuartu los Vikings descontaríen con un acarretu de 4 yardes de Dave Osborn. Pero sobre'l final d'esi cuartu los Chiefs liquidaríen el xuegu con un pase d'anotación de 46 yardes llanzáu por Len Dawson qu'atrapo Otis Taylor. Asina, terminó'l partíu con victoria de los Kansas City Chiefs por 23-7. El xugador más pervalible foi Len Dawson quien llanzo pa 142 yardes, productu de 12 pases completos (unu p'anotación)en 17 intentos.
Ver tamién
Ganadores del Super Bowl
Thanos
.
Thanos ye un personaxe de Marvel Comics y supervillano creáu por Jim Starlin y Mike Friedrich. El so nome ye en parte un xuegu de pallabres que fai referencia al términu griegu Θάνατος (Thánatos), que significa muerte, pero principalmente ye una deformación del nome del dios de la muerte non violenta, Tánatos. Él ye'l fíu de Mentor y l'hermanu de Starfox.