cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fay Wray
Películes de terror y King Kong
El malváu Zaroff foi siguíu pola película más memorable de Wray, King Kong, estrenada nel Radio City Music Hall y nel Roxy Theatre. Acordies con Wray, Jean Harlow fuera l'actriz escoyida primeramente por RKO pero nun tuvo disponible por cuenta de que MGM poner so contratu esclusivu mientres la preproducción de la película. El direutor Merian C. Cooper ufiertó-y a Wray desempeñar el papel de Ann Darrow, la cautiva de King Kong, so un sueldu de 10 000 USD por diez selmanes de trabayu. L'actriz recordó cómo Cooper «llamóme a la so oficina y amosóme esquises d'una selva. Dempués díxome: "Vas trabayar col galán más altu y escuru de Hollywood". Bonu, yo pensé que me falaba de Clark Gable. Sicasí, depués amosóme'l dibuxu d'un simiu xigantescu, del tamañu del edificiu del Empire State, y díxome: "Este ye'l to galán"». La película foi un ésitu comercial y Wray, que solo vio King Kong cuatro veces, sintióse arguyosa de que'l so llabor salvara a RKO de la bancarrota. El filme recaldó 90 000 USD mientres los primeros cuatro díes, una cifra por demás alzada si tener en cuenta qu'Estaos Xuníos taba restableciéndose de la crisis de 1929 y les entraes cinematográfiques costaben 15 centavos. La película permaneció amestada per siempres a la carrera de l'actriz, qu'amás foi emponderada pola crítica pola so combinación de sensualidá, vulnerabilidá y capacidá pa glayar. The New York Times publicó: «Imaxinen a una bestia de quince metros con una moza nes sos garres, esguilando pel esterior del edificiu Empire State, y que dempués de dexala nun saliente, trate de garrar a los aviones y que dempués, éstos disparen bales de les sos ametralladores al cuerpu de la bisarma». Magar la mayoría de les crítiques fueron favorables, Joe Bigelow de la revista Variety afirmó que King Kong sería una bona película d'aventures si «l'audiencia acostumar a los movimientos mecánicos, a los desperfectos espuestos del animal y a la falsa atmósfera de la película».
Nel filme Wray representó a Ann Darrow, una actriz desemplegada qu'apuerta a tomar un trabayu con una empresa de cine que se dirixe a filmar nuna islla misteriosa. King Kong ye'l xigantescu simiu qu'habita na islla y siéntese atraíu pola actriz, motivu pol que la secuestra. Una vegada treslladáu a Nueva York, muerre dende lo alto del Empire State. Sicasí, Wray siempres foi consciente de que sería recordada pola culminación del filme na que'l simiu xigante alzar a la parte cimera del edificiu, asitiar selemente sobre una cornisa, acomete con roxura a los aviones de combate que lu acribillen a balazos y finalmente cai muertu dende'l rascacielos de 102 pisos.
thumb|right|270px|Fay Wray nuna escena xunto a [[King Kong (1933).]]Wray recordó que la parte más peligrosa de la filmación de King Kong foi cuando sintió que taba a puntu de cayer por cuenta del enclín de la mano del gorila xigante a afloxar la so garres mientres taba suspendida bien percima de los sets de filmación. Nesa escena -y imploró al direutor Merian C. Cooper que la baxara al suelu pa folgar unos minutos enantes de ser asegurada una vegada más na mano y alzala de nuevu. A pesar de que King Kong representaba dellos metros d'altor na película, na realidá consistía de 18 centímetros de tela, metal y cauchu que los sos efeutos especiales tuvieron al cargu de Willis O'Brien. La única parte de la bisarma que yera de tamañu natural yera'l brazu de seis metros de llargu y la pata. Les estremidaes exhibir mientres un tiempu nel Muséu d'Historia Natural de Los Angeles.
Per otru llau, Wray pasó un día enteru grabando de forma adicional berros estridentes y quexumosos qu'un editor ensertó darréu na banda sonora y qu'inclusive, fueron utilizaos pa otres películes de terror. Al preguntar cómo foi capaz de reproducir esos berros, respondió: «Fixi creer a mi mesma de que la esperanza de rescate más cercana posible taba a lo menos a una milla de distancia».
Wray manifestó nuna entrevista de 1993 que llegó a sentir que Kong «foi daqué bien especial pa munchos, pero tamién pa mi. Anque él tenía una fuercia terrible y el poder de destruyir, dalgún tipu d'instintu fíxo-y apreciar lo qu'él vía como tan formosu». Tamién manifestó que la película «puede afectar a homes de toles edaes. Apocayá, un neñu de 6 años d'edá, díxome: "Tuvi esperando la metá de la mio vida pa conocete"». Nuna entrevista de 1987, Wray confesó que recibiera un guión pa interpretar un pequeñu papel na remake de 1976 de King Kong, na que Jessica Lange yera la coprotagonista. El columnista Roderick Mann manifestó nel mesmu añu que «el King Kong orixinal yera tan estraordinariu, tan llenu d'imaxinación y efeutos especiales que nunca va ser igualáu».
Carrera posterior
Wray probó escribir obres teatrales en 1939 y collaboró con Sinclair Lewis na pieza Angela is 21, que foi afecha pa cine per Universal como This Is the Life en 1944, pero'l so enfotu apenes foi llixeramente esitosu. Lo mesmo asocedió cuando protagonizó en Broadway Nikki y The Brown Danube en 1931 o cuando apaeció en Golden Wings y Mr. Big en 1941. Siguió como protagonista de delles películes anque na década de 1940 les sos apaiciones fixéronse menos frecuentes. Retirar de l'actuación en 1942 dempués de contraer matrimoniu en segundes nupcies. Sicasí, por cuenta de dellos problemes económicos, siguió la so carrera actoral mientres les siguientes trés décades, nes que trabayó en cine y de forma frecuente en televisión.
thumb|left|270px|Fay Wray y Paul Hartman nel ciclu televisivu The Pride of the Family (1953).Wray foi escoyida pa la sitcom producida por ABC mientres 1953-54, The Pride of the Family, nel rol de Catherine Morrison. Paul Hartman recreó al so home, Albie Morrison, ente que Natalie Wood y Robert Hyatt interpretaron a los sos fíos, Ann y Junior Morrison respeutivamente. Tamién apaeció en tres episodios del drama xudicial Perry Mason, el primeru de los cualos, The Case Of The Prodigal Parent (episodiu 1-36), salió al aire'l 7 de xunu de 1958. Un añu dempués interpretó a Tula Marsh nel episodiu The Second Happiest Day de la serie antolóxica Playhouse 90 de la CBS. Nel mesmu añu intervieno nun episodiu de Alfred Hitchcock Presents tituláu The Morning After.
En 1960 apaeció como Clara nel episodiu Who Killed Cock Robin? de la serie detectivesca de la ABC, 77 Sunset Trip. En 1963 interpretó a la señora Brubaker nel episodiu You're So Smart, Why Can't You Be Good? de The Eleventh Hour, un drama médicu alrodiu de la psiquiatría producíu por NBC. Terminó la so carrera como actriz na película pa televisión Gideon's Trumpet (1980) con Henry Fonda anque siguió escribiendo obres de teatru que se producieron en teatros rexonales.
Muerte
thumb|right|190px|Balta de Fay Wray nel Hollywood Forever Cementery. En 2004, el direutor Peter Jackson ufiertó-y faer un pequeñu caméu na remake de King Kong de 2005. Wray axuntar con Naomi Watts, que diba interpretar el papel de Ann Darrow, y tornó cortésmente la propuesta. Sicasí afaló a Watts bisbisar: «Ann Darrow ta en bones manes». Primero que la filmación empezara, Wray finó de causes naturales mientres dormía'l 8 d'agostu de 2004 nel so apartamentu de la Quinta Avenida de Manhattan a los 96 años. El so amigu Rick McKay dixo que s'esmoreció silenciosamente como si fora dormir». Los sos restos fueron soterraos nel Hollywood Forever Cementery en California.
Dos díes depués de la so muerte, les lluces del Empire State fueron apagaes mientres 15 minutos na so memoria.
Vida personal
El so primer maríu, John M. Saunders, foi guionista de les películes Wings y La escuadrilla de l'aurora. Permaneció casada con él dende 1928 a 1939 y confesó que «tenía esta cuestión na so vida de vivir peligrosamente y morrer nueva». Saunders yera muyeriegu, alcohólicu y drogadictu. Wray divorcióse depués de que-y inyectara drogues mientres dormía. Finalmente Saunders vendió la so casa y los sos muebles, guardó'l dineru y sumió por un tiempu cola pequeña fía de dambos, Susan, que foi recuperada más tarde por Wray nun hotel neoyorquín. Mientres los once años que permanecieron casaos, cada unu ganó mediu millón USD pero nada quedó d'ellos. Saunders aforcar en 1940 depués d'un periodu d'enfermedá.
El so segundu home, Robert Riskin, col que tuvo casada dende 1942 a 1955, escribió les comedies de Frank Capra It Happened One Night y Mr. Deeds Goes to Town. En 1950, Riskin careció una seria apoplexía y tuvo de ser internáu nun asilu, periodu nel que Wray acompañar hasta la so muerte cinco años dempués.
Mientres la so estadía en California, cuando Wray cuntaba con 14 años, tuvo acompañada mientres un curtiu ralu pol noviu d'una de les sos hermanes, el fotógrafu William Mortensen (27 de xineru de 1897-12 d'agostu de 1965), quien-y confesó'l so amor y manifestó-y que tenía sentimientos firmes por con ella que nun esperimentara nunca cola so hermana. Nuna ocasión Mortensen tomó fotografíes artístiques de Wray na sablera y estes llegaron a la madre de Fay, Elvina, que llegó enfurecida a California pa esixir una esplicación. Unu de los hermanos de Wray, Joseph, foi internáu nun sanatoriu por cuenta de un trestornu mental pero escapóse y suicidóse refundiándose a les víes de la tranvía en Stockton, California, el 4 de xunu de 1928. Los sos otros hermanos fueron Victor, Richard, Vaida y Willow.
Wray convirtióse en ciudadana naturalizada d'Estaos Xuníos a principios de la década de 1930. Na so autobiografía, By the Other Hand (1989), confesó que simpatizaba col Partíu Republicanu.
Honores
thumb|left|180px|Estrella de Wray nel [[Paséu de la Fama de Hollywood.]]thumb|right|180px|Estrella de Wray nel [[Paséu de la Fama de Canadá.]]L'Academia de Cine de Ciencia Ficción, Fantasía y Terror dio-y un premiu especial a Wray en 1975. En 1989, recibió'l premiu «Women in Film Crystal» y foi honrada col «Legend in Film» apurríu en 2003 mientres el Festival Internacional de Cine de Palm Beach. Pola so contribución a la industria cinematográfico, Wray foi homenaxada con una estrella nel Paséu de la Fama de Hollywood nel 6349 de Hollywood Boulevard en 1960. Tamién, recibió una estrella póstuma nel Paséu de la Fama de Canadá en Toronto el 5 de xunu de 2005 ya inauguróse un pequeñu parque col so nome cerca de Llees Creek en Cardston, Alberta, la so ciudá natal. Un pequeñu cartelu nel cantu del parque sobre la cai principal tien una figura de King Kong que recuerda'l so papel nesa película. En mayu de 2006, Wray foi unu de los cuatro primeros artistes en ser honraos con un sellu de correos en Canadá. Per otra parte, el cantante Jimmy Ray fixo mención a Wray nel cantar «Are You Jimmy Ray» de 1998.
L'escritor Anthony Slide escribió nel so llibru Silent Players que Wray «yera escoyida polos cineastes porque yera competente, cumplidora y, sobremanera, intelixente. Entendió la importancia de King Kong na so carrera pero yera feliz falando d'otres películes».
Phalacrocorax carbo
Descripción
La mobeya grande ye un páxaru negru d'unos 77-94 cm de llargu y 121-149 cm de valumbu. Tien una cola llarga y un gargüelu amarellentáu. Los adultos llucen plumes blanques nes pates mientres la estación de cría. N'Europa pue estremase de la so pariente mabea de moñu (Phalacrocorax aristotelis) pol so mayor tamañu, constitución más robusta, picu más gruesu, escarez de cresta y el color de les sos plumes ye escuru, ensin reflexos verdosos. La cola de la mabea de moñu tien 12 plumes remeres, la de la mabea grande 14. El final del quexal inferior del picu acaba primero que'l güeyu y na mabea grande acaba dempués del güeyu. En Norteamérica estrémase del mabea oreyuda (Phalacrocorax auritus) porque tamién ye más grande y pesada y el gargüelu d'esta postrera tien un color mariellu más intensu.
Al igual qu'otres mabees, tien un plumaxe pocu impermeable, polo qu'estiende les sos ales pa ensugase. Tien un vuelu aleteante y estable, con planeos ocasionales. Ye carauterística la so figura de vuelu en forma d'aspa.
Daniela Yordanova
Daniela Yordanova ye una atleta búlgara, especialista na prueba de 1500 m, cola que llogró ser medayista de bronce mundial en 2007.
Carrera deportiva
Nel Campeonatu Européu d'Atletismu de 2006 ganó la medaya de bronce nos 1500m, con un tiempu de 3:59.37 segundos, llegando a meta tres les atletes ruses Tatyana Tomashova y Yulia Chizhenko.
Al añu siguiente, nel Mundial d'Osaka 2007 gana la medaya de bronce nos 1500 metros, con un tiempu de 49.66 segundos que foi la so meyor marca personal, quedando asitiada tres les britániques Christine Ohuruogu (oru) y Nicola Sanders (plata).
Myrmia micrura
El colibrí colicorto o colibrí nanu (Myrmia micrura), ye una especie d'ave de la familia Trochilidae, orde Apodiformes.
Descripción, distribución y hábitat
Alcuéntrase n'Ecuador y Perú y habita nos montes tropical y subtropical, anque suel alimentase tamién del néctar de flores n'asentamientos humanos.
Manuel Fernández de Castro y Menéndez Hevia
Manuel Fernández de Castro y Menéndez Hevia, foi un relixosu y escritor n'asturianu, autor, ente otres xeres, de la torna al asturianu del Evanxeliu de Matéu, espublizáu en Londres en 1861, edición entamada por Luis Luciano Bonaparte. Yera conocíu popularmente col nomatu del Obispu D. Manolín.
Myrmia micrura
Descripción, distribución y hábitat
Mide 7 cm de llargor, lo que-y fai ser, xunto col Chaetocercus heliodor (colibrí Heliodoro) unu de los colibríes más pequeños d'América del Sur.
El so plumaxe ye de color verde maciu, con dos parches llaterales de color blancu. El pescuezu ye de color púrpura metálicu, arrodiáu por una franxa pectoral blanca que s'estiende a entrambos llaos del pescuezu. El pechu y banduyu son de color blancu y la cola ye curtia y de color negru. El plumaxe del machu y la fema ye bien similar.
Manuel Fernández de Castro y Menéndez Hevia
Fernández de Castro y Menéndez Hevia recibió le sagraes órdenes en 1869 y foi caderalgu de Llatín nel Seminariu Conciliar d'Uviéu. Doctoróse en Teoloxía y foi rector penitenciariu de la Catedral uvieína y fundador del Catecismu d'Uviéu, al que llamó Santa Obra del Catecismu. Pa estos neños del Catecismu escribía D. Manolín poesíes en llingua asturiana. El 30 d'avientu de 1889 foi designáu obispu de Mondoñedo, y la so ordenación como tal tuvo llugar el 13 d'abril de 1890. Nesa villa entamó'l seminariu de la diócesis y el catecismu. Al tiempu, desenvolvió llabor de periodista nel diariu carlista La Unidad xunto a bien de los cabezaleros del Partíu Carlista d'Asturies, y de traducción, cola torna del llatín de dellos textos relixosos.
Daquella primer edición del Evanxeliu editáronse 200 exemplares, de los que namás anguaño se conserven trés, ún na Biblioteca Nacional de Madrid. Los otros dos tán en manes privaes.
La torna de la bulda ta nel Vaticanu, au s'unvió nun códiz regalu del Estáu español y que contién la Ineffabilis Deus nes sos versiones n'asturianu, vascu, gallegu, catalán y valencianu.
Tomokazu Kuwano
Tomokazu Kuwano (桑野 智一; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Navares de Ayuso
Navares de Ayuso ye un conceyu d'España, na provincia de Segovia, comunidá autónoma de Castiella y Llión. Tien una superficie de 14,84 km².
Forma parte de los trés pueblos llamaos Navares, próximos ente sigo, xunto con Navares de Enmedio y Navares de las Cuevas
Sars-et-Rosières
Tien una población de y una superficie de  km².
Lusigny
Lusigny ye una comuña francesa del departamentu d'Allier, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Escultures rupestres de Dazu
Les escultures rupestres de Dazu, asitiaes nel condáu de Dazu cerca de la ciudá china de Chongqing, formen una serie d'escepcionales escultures relixoses, fechaes principalmente del sieglu VII al XIV. Fueron declaraes Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco en 1999.
Les más antigües d'estes obres daten del añu 650 pero les más destacaes fueron realizaes ente'l sieglu IX y el sieglu XII, periodu de plena espansión artística de la escultura rupestre china. En total hai 75 espacios protexíos qu'alluguen unes 50.000 estatues, inscripciones y epígrafes formaos por más de 100.000 calteres chinos.
Sars-Poteries
Sars-Poteries ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Mileniu V
El mileniu V compriende del 1 de xineru del 4001 al 31 d'avientu del 5000, dambos inclusive.
Sars-Poteries
Tien una población de y una superficie de  km².
Mileniu V
Predicciones astronómiques
La Tierra va esperimentar 2360 eclises solares.
Jonás Gutiérrez
Jonás Manuel Gutiérrez ye un futbolista arxentín. Xuega de mediocampista nel Newcastle United F.C. de la Premier League.
Magnet (Allier)
Magnet ye una comuña francesa del departamentu d'Allier, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Myrtis fanny
El colibrí Myrtis, llamáu tamién colibrí de Myrtis, colibrí hada elegante o estrellita de collar púrpura (Myrtis fanny), ye una especie d'ave de la familia Trochilidae, orde Apodiformes.
Distribución y hábitat
Vive n'Ecuador y Perú, en montes y montes de carba húmedos y zones de monte baxu a gran altitú, según en montes antiguos bien degradaos.
Koji Nakao
Koji Nakao (中尾 康二, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Chun Woo-hee
Chun Woo-hee  ye una actriz surcoreana, afiliada a Namoo Actors.
Biografía
Chun debutó como actriz en 2004, pero llamaría l'atención col papel secundariu d'una adolescente rebalba na taquillera película de 2011, Sunny. En 2014, Chun recibió aponderamientos de la crítica nacional ya internacional pol so primer papel principal en Han Gong-ju, una película indie alrodiu de una nueva traumatizada qu'intenta siguir alantre cola so vida dempués de sufrir una traxedia. Otres apareciones notables inclúin The Beauty Inside (2015), Love, Lies (2016) y The Wailing (2016).
Malicorne (Allier)
Malicorne ye una comuña francesa del departamentu d'Allier, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Mileniu VI
El Mileniu VI compriende del 1 de xineru del 5001 al 31 d'avientu del 6000.
Jacob Rodrigues Pereira
Jacob Rodrigues Pereira (francesáu Jacob Rodrigue Péreire) foi'l primer profesor de sordos de Francia.
Biografía
De familia d'orixe xudíu, el so llugar de nacencia ye aldericáu: per un sitiu créese que nació en Peniche, Portugal, y por otru que nació en Berlanga, España, treslladándose darréu a Portugal cola so familia.
Jacob y la so familia establecer en Burdeos en 1714, col fin d'evitar una acusación de herexía.
Nesta ciudá abrió diversos centros educativos, nos qu'almitía a persones sordes. Pa la so educación, adoptó'l alfabetu manual de Juan Pablo Bonet, añediendo 30 figures correspondientes a soníos en llugar d'a lletres. Por ello ye consideráu como unu de los inventores de la llingua manual pa sordos y atribúyese-y el ser la primer persona n'enseñar a falar a una persona sorda non verbal.
En 1759, foi nomáu miembru de la Royal Society de Londres.
Mientres la so vida dedicar a protexer el bienestar de los xudíos del sur de Francia, Portugal y España. En 1749 yera axente voluntariu de los xudíos portugueses en París. En 1777, los sos esfuercios apurrieron a los xudíos veníos de Portugal el derechu a establecese en Francia.
En 1876 los restos de Pereira fueron treslladaos del Campusantu de los Xudíos portugueses de La Villette al Campusantu de Montmartre.
En Burdeos esiste una cai nel so honor, la "rue Rodrigues Péreire"; y en Berlanga, amás d'una cai, un colexu públicu, "C.P. Jacobo Rodriguez Pereira". Na ciudá de Badayoz tamién hai una cai céntrica que lleva'l so nome.
Los sos nietos, los hermanos Péreire fueron unos famosos financieros y banqueros franceses mientres el Segundu Imperiu.
Marlee Matlin
Biografía
Nacida en Morton Grove (Illinois), fía d'una pareya xudía, Don y Libby Matlin. A la edá de 18 meses perdió gran parte de la so capacidá auditiva por causa de un ataque de roséola infantil. Perdió toa capacidá auditiva nel oyíu derechu y el 80% nel esquierdu.
Carrera
Fixo'l so debú a la edá de 7 años, nel papel de Dorothy na versión de El magu de Oz que realizó nun grupu infantil de teatru y siguió apaeciendo n'otres obres a lo llargo de la so niñez.
El so debú cinematográficu foi cola película Children of a Lesser God (1986), que-y apurrió'l Globu d'Oru a la meyor actriz dramática y l'Óscar a la meyor actriz.
Interpretó'l papel principal na serie de televisión Reasonable Doubts (1991-1993), y ganó una nominación al Emmy pola so participación na serie Picket Fences.
Tamién tuvo papeles nes series The West Wing, Desperate Housewives, Seinfeld y Law & Order: Special Victims Unit. Por estes dos últimes, ganó una nominación al premiu Emmy en 1994 y 2004 respeutivamente.
Asociación Deportivo Cali
L'Asociación Deportivo Cali ye un centenariu club de fútbol profesional de la ciudá de Santiago de Cali, en Colombia. Fundóse'l 23 de payares de 1912, disputa los sos partíos como llocal nel Estadiu Deportivo Cali. L'equipu tamién compite en baloncestu y natación, entre otres disciplines.
Marlee Matlin
Carrera
En 1996 apaeció na película It's My Party (Fiesta de despidida/La última fiesta).
Asociación Deportivo Cali
Na so rama de fútbol profesional, algamó los títulos en 1965, 1967, 1969, 1970, 1974, 1996, 1998, 2005 y 2015 convirtiéndolu nel cuartu club más ganador de la Categoría Primera A colombiana, na que xuega autualmente, Nel 2010 ganó la Copa Colombia y nel 2014 la Superliga de Colombia. Ye'l únicu equipu colombianu con estadiu propiu, siendo esti estadiu (Estadiu Deportivo Cali) el más grande de Colombia. Amás, el Deportivo Cali foi'l primer club colombianu en competir nuna final de la Copa Libertadores d'América.
Marlee Matlin
Carrera
En 2007 apaeció na cuarta temporada de la serie The L word, encarnando a Jody Lerner, una artista y profesora d'Artes na Universidá de California, ye sorda y siempres va acompañada del so intérprete Tom. Trabaya na facultá onde ye decana Bette.
En 2007 realizó un papel na serie My Name Is Earl, onde interpretaba a Ruby Whitlow, l'abogada sorda de Joy.
Dende 2011 trabaya na serie Camudaes al nacer, onde interpreta'l papel de Melody, orientadora y entrenadora de baloncestu nun colexu pa sordos. Esi mesmu añu foi una de les finalistes de la 11 edición de The Apprentice, onde recaldó más d'un millón de dólares pa The Starkey Hearing Foundation.
Vida personal
El 29 d'agostu de 1993, Matlin casóse con un policía católicu llamáu Kevin Grandalski col que tien cuatro fíos: Sarah Rose (1996), Brandon (2000), Tyler (2002) y Isabelle Jane (2003).
Mileniu VII
El Mileniu VI compriende del 1 de xineru del 6001 al 31 d'avientu del 7000.
Marcenat (Allier)
Marcenat ye una comuña francesa del departamentu d'Allier, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Matt Ross
Matthew Brandon "Matt" Ross ye un actor d'Estaos Xuníos conocíu pol so papel como Alby Grant na serie de HBO; Big Love.
Sassegnies
Sassegnies ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Shinya Tokuni
Shinya Tokuni (遠国 信也; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Llangréu
Llangréu ye un conceyu d'Asturies. Llenda al norte con Siero, al oeste con Uviéu, al sur con Mieres y al este con Samartín del Rei Aurelio.
Magar que'l nome oficial del conceyu seya "Llangréu", dellos llingüistes caltienen qu'esti ye un hiperasturianismu y que "Llangreo" ye más correcto, d'alcuerdu cola fonética del asturianu central (nesta zona la "-u" en final de pallabra altera la vocal tónica y, polo tanto, si tuviera "-u" final, el nome habría ser *"Llangríu"). "Llangreo" ye, per otru llau, la única forma llingüísticamente asturiana recoyida na tradición oral del conceyu; caltiénse güei de manera relicta ente los llangreanos de más edá.
Etimoloxía
La raíz celta lanka, langa pue tar nel orixe del topónimu. Significa pliegue del tarrén, valle y n'Asturies da llugar a una llarga serie de topónimos:
Xeografía
miniatura|Ortofotomapa de Llangréu
El conceyu tá formáu pola ciudá de Llangréu, onde viven 40.039 persones (INE 2009), formada dende 1983 coles antigües poblaciones de La Felguera, Sama, Ciañu, Riañu, Lada y Barros (anguaño nomaes distritos), y otros 200 llugares habitaos (pueblos y aldees) que s'alluguen na fastera rural del conceyu (destacando ente elles Tiuya, pueblu natal del famosu futbolista David Villa).
Historia
Les traces más antigües de Llangréu correspuenden a la cultura los castros: El Picu'l Castillu, en Ciañu, y el Castillu, en Riañu.
Dende la Edá Media yá nun esisten testimonios históricos terminantes. Nel añu 857, Ordoñu I fai una donación (a la ilesia de S. Salvador d'Uviéu) coles ermites de Sta. Olaya y S. Cosme y S. Damián, toes elles del territoriu de Llangréu. En 1075, Alfonsu VI entama otra donación a la ilesia d'Uviéu de territorios del valle de Llangréu; cola confirmación posterior la reina Urraca, tol territoriu de lo que güei ye'l conceyu pasó a propiedá la ilesia d'Uviéu. thumb|250px|right|Cases d'inxenieros en La Felguera Los infanzones llangreanos pleitiaron cola corona por tar en desalcuerdu cola dominación episcopal. El fallu foi-yos desfavoratible, lo cual marcó el carauter el conceyu: nel so escudu apaecen 10 yelmos, imaxe los infanzones que refugaran dende entós el poder real. Nun foi xera cenciella la del gobiernu d'estes tierres por parte del obispáu, polo que-y foi concedíu'l fueru de Benavente por pidición popular en 1338.
Nel reináu de Felipe II, en 1581, el Términu pasa d'obispalía a realengu, por merca de los sos moradores al monarca, a la gueta de dineru pa caltener les guerres pol mundu. El conceyu de Llangréu miéntase yá nes actes les xuntes del Principáu en 1596. Nesta dómina, la importancia social y económica del conceyu taba afitada nos nucleos de Riañu y Ciañu.
Na guerra d'Independencia (entamos del sieglu XIX) rexístrense nel tarrén de Llangréu delles lluches, xeneralmente menores y ensin importancia, coles tropes napoleóniques.
Les guerres carlistes afayen tamién desendolque so'l territoriu llangreanu. En xunetu de 1874, los carlistes ataquen Sama de Llangréu, desapaeciendo nel fueu l'archivu'l Conceyu (y, per ende, el pergamín el fueru).
A finales del XIX, el conceyu conoz el desendolque mineru ya industrial. En 1917, Llangréu ye parte importante na gran güelga xeneral revolucionaria qu'afeutó a tola nación, col resultáu de graves incidentes y munchos muertos y feríos. Na dictadura de Primo de Rivera vivió Llangréu un momentu económicu bonu abondo.
El periodu la II República foi permovíu. La depresión xeneral truxo paru y llaceria pa la clase obrera y el proletariáu llangreanu manifestóse repetíes vegaes escontra'l réxime republicanu, ente otres razones pola oposición de la C.N.T (sindicatu anarquista) al socialismu gubernamental. La revolución d'ochobre de 1934 foi una dómina pertráxica en Llangréu, con numberosos muertos.
Na guerra civil, el conceyu foi mui activu na fastera'l frente popular.
Dende'l periodu de l'autarquía prodúxose'l puxu de la minería y la industria llangreana, con un incrementu demográficu perimportante, absorbíu pol espardimientu de barriaes obreres y el desendolque urbanu'l conceyu. Nel entamu los años 60, la UNESCO nomó a Llangréu, en documentu oficial, "el quilómetru más cultu d'Europa", afitándose nos peraltos procentaxes d'escolarización ya alfabetización los habitantes (casi el cien por cientu).
Demografía
Magar que'l conceyu seya billingüe casi enteru, l'asturianu nun se tien desendolcao abondo; l'éxodu de población, deriváu del mal momentu económicu, influye apriesa na so perda.
Economía
La minería y la siderurxa son, históricamente, les mayores fontes d'emplegu en Llangréu, pero les dos tán en crisis anguaño.
Novak Đoković
Novak Djokovic ye un tenista profesional serbiu, númberu 1 del ránking de l'ATP.
20 vegaes ganador de Grand Slam en 2008, 2011, 2012, 2013, 2015, 2016, 2019, 2020 y 2021 campeón del Abiertu d'Australia; campeón del Roland Garros en 2016 y 2021; campeón del Tornéu de Wimbledon en 2011, 2014, 2015, 2018, 2019 y 2021; campeón d'Abiertu d'Estaos Xuníos en 2011, 2015 y 2018. Forma parte d'Equipu de Copa Davis d'Serbia dende 2004, algamando'l trunfu Copa Davis 2010.
Ye'l tenista con más títulos de Masters 1000 individuales, con 37.
Marcillat-en-Combraille
Marcillat-en-Combraille ye una comuña francesa del departamentu d'Allier, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Vincent Curatola
Vincent Curatola ye un actor d'Estaos Xuníos d'ascendencia italiana. El so papel más conocíu ye'l del fríu y calculador Johnny Sack na serie The Sopranos. Tamién ye cantante y en delles ocasiones tocó cola so banda de rock en Chicago.
Fixo un caméu nel video de Hillary Clinton onde anuncia'l cantar de la so campaña. Foi una parodia del capítulu final de The Sopranos.
Gliese 251
Gliese 251 (GJ 251) ye una estrella que s'atopa a 18,15 años lluz de distancia del Sistema Solar. Asitiada na constelación de Xéminis, ye la estrella más próxima nesta constelación. Alcuéntrase cerca de la llende con Auriga a 49 minutos d'arcu de la brillosa θ Geminorum, anque por cuenta del so débil rellumu —magnitú aparente +9,89— nun puede ser reparada a simple vista. La estrella conocida más cercana a Gliese 251 ye QY Aurigae, distante 3,50 años lluz.
Gliese 251 ye una nana colorada de tipu espectral M4.0V con una temperatura efectivo de 3250 K. De carauterístiques asemeyaes a les componentes del sistema Struve 2398, a diferencia d'éstes nun esiste constancia de que Gliese 251 seya una estrella acandilante.
Gliese 251 tien una masa ente 0,35 y 0,37 mases solares, y el so radiu equival al 45% del radiu solar. Xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada de 2,4 km/s. La so metalicidá ye inferior a la solar, siendo la so bayura relativa de fierro aproximao'l 70% de la esistente nel Sol. Observaciones en llonxitú d'onda infrarroxes refuguen la esistencia d'un discu de polvu al so alredor.
James Lockhart
James Marvin Lockhart ye un historiador, caderalgu y académicu d'Estaos Xuníos que s'especializó nel estudiu de la dómina colonial en Llatinoamérica.
Biografía
Realizó los sos estudios de llicenciatura na Universidá de Virxinia Occidental y de maestría y doctoráu na Universidá de Wisconsin-Madison. Especializóse nel estudiu de les fontes históriques escrites n'idioma náhuatl y na cultura nahua de la dómina poscolonial. Ye profesor eméritu de la Universidá de California en Los Ánxeles (UCLA). Ye unu de los principales fundadores de la llamada escuela New Philology, que constrúi la hestoria en base al estudiu de les fontes escrites en llingües indíxenes de la dómina colonial de Méxicu.
Mileniu VIII
El Mileniu VIII compriende del 1 de xineru del 7001 al 31 d'avientu del 8000.
Saultain
Saultain ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Navalmanzano
Navalmanzano ye un conceyu asitiáu na provincia de Segovia, na comunidá autónoma de Castiella y Llión (España). Atopar a 37 km de la capital, y a 22 de Cuéllar, cabeza del partíu xudicial al que pertenez, según al so Comunidá de Villa y Tierra.
Símbolos
120px|left|Escudu de Navalmanzano
L'escudu heráldicu y la bandera que representen al conceyu fueron aprobaos oficialmente la. L'escudu se blasona de la siguiente manera:
La descripción testual de la bandera ye la siguiente:
Xeografía
Pertenez a la Tierra de Pinares y asitiada al noroeste de la provincia de Segovia. El so territoriu estender al sur del ríu Cega, incluyendo los términos de Sanchonuño, Gomezserracín, Chatún, Pinarejos, Navalmanzano, San Martín y Mudrián, Navas d'Oru, Samboal, Narros de Cuéllar, Fresneda de Cuéllar, Chañe, Campu de Cuéllar y Regueru de Cuéllar.
El terrén ye práuticamente llanu (la so diferencia d'altitú máxima ta próxima a los 32 m, ente'l Prau Baxu y el cuetu de “Los Canalizos”), con un perllixeru enclín escontra l'oeste, direición que siguen los cursos d'agua
Hidroloxía
El regueru Malucas lleva les sos agües al ríu Pirón. Güei ye un maciu reflexu de lo que foi. Los sos riberas tán llenes d'alcordances de pueblos qu'arriquecieron la hestoria y de una flora y una fauna de lo que tuvo de ser un vergel.
El regueru Polendos ye tributariu del Malucas. La metá del so calce ta entubado al so pasu pol pueblu.
Ensame de regueradas, bodones, fontes y llagunes, yá práuticamente seques, completaríen el panorama hidrográficu.
Climatología
Clima mediterraneu continentalizado, o d'interior
Economía
Teniendo en cuenta los datos anteriores, Navalmanzano foi y ye un pueblu que se dedicó a l'agricultura, la ganadería y a la esplotación del pinar.
Anguaño, los cultivos cerealistas de secanu pierden pujanza ante la rentabilidá de los productos de güerta: pataques, cenahories, puerros,... y, particularmente, planta de fresón. El ganáu lanar, más importante n'otru tiempu, dexó'l so primacía a los modernos cebadorios de tenrales, pollos, coneyos y, sobremanera, gochos. La decadencia de la industria resinera fixo que'l pinar sía esplotáu güei, namái, como fonte de recursos madereros. Ye bien importante pa la economía del pueblu'l mes d'ochobre, yá que ye'l mes nel que práuticamente se desenvuelve la temporada de la fresa.
Patrimoniu
thumb|Ilesia de los Santos Xustu y Pastor De finales del sieglu XIII o principios del sieglu XIV son dos de les xoyes artístiques que pueden contemplase anguaño:
Felix Mendelssohn
Felix Mendelssohn, que'l so nome completu yera Jakob Ludwig Felix Mendelssohn Bartholdy, foi un compositor, direutor d'orquesta y pianista de Música del Romanticismu música romántica alemán.
Yera nietu del filósofu Moses Mendelssohn y nació nel senu d'una destacada familia xudía que más tarde se convirtió al protestantismu, adoptando l'apellíu Mendelssohn-Bartholdy. Na so infancia foi consideráu un maravía musical, pero los sos padres nun trataron de sacar partíu de les sos habilidaes. Ello ye que'l so padre tornó la oportunidá de que Felix siguiera una carrera musical hasta que quedó claro que tenía la firme intención de dedicase seriamente a ella.
Al tempranu ésitu n'Alemaña, siguió-y un viaxe al traviés de toa Europa; Mendelssohn foi recibíu particularmente bien n'Inglaterra como compositor, direutor y solista, y los sos diez visites ellí, mientres les qu'estrenó la mayoría de les sos obres, formaron una parte importante de la so carrera adulta. Fundó'l Conservatoriu de Leipzig, un bastión de la so llucha contra les perspectives musicales radicales de dalgunos de los sos contemporáneos.
Les obres de Mendelssohn inclúin sinfoníes, conciertos, oratorios, obertures, música para pianu y música de cámara. Tamién tuvo un importante papel nel resurdimientu del interés na obra de Johann Sebastian Bach. Los sos gustos musicales esencialmente conservadores dixebrar de munchos de los sos contemporáneos más aventuraos, como Franz Liszt, Richard Wagner o Hector Berlioz. Dempués d'un llargu periodu de denigración debíu al cambéu de los gustos musicales y el antisemitismu a finales del sieglu XIX y empiezos del XX, la so orixinalidá creativa tien una bon reconocencia, foi evaluada de nuevu y convirtióse n'unu de los compositores más populares del periodu románticu.
Infancia
thumb|[[Abraham Mendelssohn, padre del compositor.]] Felix Mendelssohn, que'l so nome completu foi Jakob Ludwig Felix Mendelssohn Bartholdy, nació'l 3 de febreru de 1809 en Hamburgu (Confederación del Rin, actual Alemaña), fíu del matrimoniu ente'l banqueru Abraham Mendelssohn (apellíu que más tarde camudaría a Mendelssohn Bartholdy), nietu del famosu filósofu xudeoalemán Moses Mendelssohn, y Lea Salomon, miembru de la familia Itzig y hermana de Jakob Salomon Bartholdy. Felix tuvo tres hermanos: Paul, Fanny y Rebecca.
Abraham arrenunció a la relixón xudía, polo que Felix y los sos trés hermanos nun recibieron educación relixosa nun principiu pero fueron bautizaos como cristianos, concretamente como protestantes luteranos, en 1816 (momentu nel que Felix tomó los nomes adicionales de Jakob Ludwig). Abraham y la so esposa, pela so parte, nun fueron bautizaos hasta 1822. La familia asumió l'apellíu Bartholdy a suxerencia del hermanu de Lea, Jakob Salomon Bartholdy, que lo adquiriera en propiedá y yera el suyu propiu, cola cuenta d'evitar l'antisemitismu de la sociedá alemana de la dómina y d'esta miente poder desendolcase ensin problemes nella. Abraham esplicó más tarde esta decisión per carta a Felix como una manera de romper coles tradiciones del so padre Moses: «Nun puede haber un Mendelssohn cristianu de la mesma que nun puede haber un Confucio xudíu». Felix nun abandonó dafechu l'apellíu Mendelssohn pero en deferencia al so padre roblaba les sos cartes y tenía impreses tarxetes de visita usando la forma «Mendelssohn Bartholdy».
thumb|left|[[Carl Friedrich Zelter, de quien Mendelssohn empezó a recibir clases de composición en 1817 en Berlín, foi una gran influencia na so carrera futura.]] En 1811, cuando Felix tenía dos años, la so familia treslladóse a Berlín, onde creció y educóse dientro d'una redolada con gran influencia intelectual. Los padres, amás, recibieren una educación que-yos había proporcionáu diverses conocencies culturales; por casu, la madre falaba delles llingües, tocaba'l pianu y dibuxaba de manera almirable», habilidá esta postrera que tamién tenía los so fíu. Amás, les grandes mentes d'Alemaña visitaron con frecuencia'l llar familiar de Mendelssohn en Berlín, incluyendo a Wilhelm y Alexander von Humboldt. La so hermana Rebecca cásase col matemáticu belga Peter Gustav Lejeune Dirichlet. La educación de los hermanos Mendelssohn foi bien ríxida: los padres afixeron la creación d'una redolada de trabayu pal desenvolvimientu de los sos fíos, cola cuenta de qu'aprovecharen la gran cultura que podíen da-yos colos sos recursos económicos. Fanny convertir nuna destacada pianista y nuna compositora aficionada, y nun principiu Abraham llegó a pensar qu'ella, en llugar del so hermanu, tendría de dedicase a la música. Sicasí, nesi momentu, nun se consideró apropiáu (yá fora por Abraham o Felix) qu'una muyer tuviera una carrera musical, polo que Fanny permaneció como un músicu aficionada. Seis de los sos primeros cantares fueron publicaes darréu col so consentimientu sol nome de Félix.
Como Wolfgang Amadeus Mozart primero que él, Mendelssohn yera un neña maravía que tocaba'l pianu con maestría y componía pieces musicales. Cuando tenía seis años recibió lleiciones de pianu de la so madre y con siete tuvos una profesora de pianu, Marie Bigot, formada en París. Dende 1817 empezó a recibir clases de composición con Carl Friedrich Zelter en Berlín. Ésti foi una gran influencia na so carrera futura. Emplegaba como base de la so enseñanza musical La clave bien temperado, de Johann Sebastian Bach, pos almiraba y espublizaba ente los sos alumnos les obres d'ésti. Cuasi con total seguridá, Zelter fuera encamentáu como profesor de Felix pola so tía Sarah Levy, que fuera alumna de Wilhelm Friedemann Bach y mecenes de Carl Philipp Emanuel Bach, y yera una talentosa intérprete autodidacta al tecláu; de cutiu interpretaba cola orquesta de Zelter na Singakademie de Berlín (de la qu'ella y la familia Mendelssohn tamién yeren mecenes). Sarah axuntara una importante coleición de manuscritos de la familia Bach que mandó a la Singakademie. Zelter, que los sos gustos musicales yeren conservadores, tamién yera almirador de la música de Johann Sebastian Bach. Según Werner, esti fechu xugó un papel significativu na formación de los gustos musicales conservadores de Felix Mendelssohn. Les obres del propiu Mendelssohn amuesen el so estudiu del música del Barrocu Barrocu y los empiezos del Clasicismu. Los sos fugues y obres corales sobremanera reflexen una claridá tonal y un usu del contrapuntu, que remite al estilu de Johann Sebastian Bach, por que la so música taba fuertemente influyíu.
Maduror prematuru
En 1824, al cumplir los quince, ensayar por primer vegada la so ópera Los dos sobrinos (Die beiden Neffen oder der Onkel aus Boston, embrivíu a cencielles como Die beiden Neffen) con orquesta, terminó la so docena sinfonía xuvenil, que ye anterior a los sos cinco sinfoníes conocíes, y compunxo la so Primer Sinfonía en do menor (op. 11). Esi mesmu añu recibió clases del compositor y virtuosu del pianu Ignaz Moscheles, quien sicasí confesó nos sos diarios que tenía pocu qu'enseña-y. Moscheles convertir nun compañeru y amigu cercanu de Mendelssohn mientres tola so vida.
En 1825, a la edá de 16 años, escribió'l so Octeto en mi mayor. Esti octeto y el so obertura de conciertu A Midsummer Night's Dream, basada na obra homónima de William Shakespeare y qu'escribió un añu más tarde, son probablemente les más famoses de la so adolescencia. Escribió la música incidental pa la obra 16 años más tarde, en 1842, incluyendo la famosa Marcha nupcial. Esta obertura ye quiciabes l'exemplu más tempranu d'una obertura de conciertu», esto ye, una pieza non escrita deliberadamente para acompañar una representación nun escenariu pero que remembra una tema lliteraria na interpretación d'un conciertu. La obertura foi un xéneru que se popularizó nel Romanticismu musical.
A pesar del ésitu musical que tenía Felix, yá s'averaba a la edá na cual tenía d'optar por una carrera y el so padre quería tar realmente seguro de que'l so fíu podía ganase la vida como músicu. Pa ello, el banqueru llevó al so fíu a París na primavera de 1825, col enfotu de conocer la opinión del famosu compositor italianu Luigi Cherubini, direutor del Conservatoriu de la ciudá. Cherubini recibió con entusiastes aponderamientos el Cuartetu pa pianu nᵘ 3 en si menor op. 3 de Mendelssohn y afirmó sobre'l mesmu «Va Consiguir enforma; en realidá, yá lo consiguió».
thumb|left|El branu de [[1825, la familia Mendelssohn treslladóse a una casona nel númberu 3 de Leipzigerstraßy, pela rodiada de Berlín (vista de la casa en 1900).]] Mientres esi branu, la familia Mendelssohn treslladóse a la so nueva casa nuna casona asitiada nes contornes de Berlín, nel númberu 3 de Leipzigerstraßy. Esti llugar foi fonte d'inspiración de munches obres del mozu Felix y tamién foi'l centru social y musical de Berlín. Na parte posterior del edificiu esistía un xardín d'unos siete acres, que originariamente formara parte del cotu de caza de Federicu II. Nel centru del xardín y en sitiu privilexáu, había una pérgola pintada al frescu con «capacidá pa dellos cientos de persones», que permanecía abierta pel branu y yera cerrada con cristales pel hibiernu, y convertíase en teatru y salón de conciertos. A estes velaes musicales en casa de los Mendelssohn asistieron delles personalidaes bien notables de la dómina, como Alexander von Humboldt, Georg Wilhelm Friedrich Hegel, Johann Gustav Droysen, Ignaz Moscheles, Friedrich August Rosen, Heinrich Heine o Adolf Bernhard Marx, ente otros.
Amás de la música, la educación de Mendelssohn incluyó l'arte, la lliteratura, idiomes y filosofía. Yera un artista espertu col llapiceru y l'acuarela, falaba (amás de la so alemán nativu) inglés, italianu y llatín, y taba interesáu na lliteratura clásica; tradució la comedia Andria, de Publiu Terenciu Africanu, en 1825 pal so tutor Carl Wilhelm Ludwig Heyse, que s'amosó impresionáu y publicar en 1826 como una obra de «el so alumnu, F***». Esta traducción tamién dexó que Mendelssohn pudiera estudiar na Universidá de Berlín, onde asistió dende 1826 hasta 1829 a conferencies sobre estética con Georg Wilhelm Friedrich Hegel, d'Historia con Eduard Gans y sobre Xeografía con Carl Ritter.
Weber y Goethe
thumb|Mendelssohn conoció a [[Johann Wolfgang von Goethe el 6 de payares de 1821 y el poeta quedó descomanadamente impresionáu con él.]] En 1821 el mozu Felix viera la ópera de Carl Maria von Weber Der Freischütz (El cazador furtivu) y amosóse almiráu con ella. La influencia de Weber foi decisiva na vocación profesional del mozu Mendelssohn y el talentu lliterario d'ésti foi tan precoz como'l so xeniu musical. El 6 de payares del mesmu añu, el so maestru Zelter llevar a visitar a Johann Wolfgang von Goethe, de 72 años, en Weimar. El mozu músicu, depués, escribió a la so madre una carta sobre'l poeta:
Goethe taba tan descomanadamente sosprendíu con Mendelssohn, que realizó la siguiente comparanza con Wolfgang Amadeus Mozart nuna conversación con Zelter:
Mendelssohn foi convidáu a atopase con Goethe en delles ocasiones darréu y musicalizó dalgunos de los sos poemes; otres de les sos composiciones tuvieron inspiraes por obres de Goethe, incluyendo a les obertures Meeresstille und glückliche Fahrt (Mar calmu y prósperu viaxe) op. 27 de 1828 y la cantata Die erste Walpurgisnacht (La primera nueche de Walpurgis) op. 60 de 1832.
Redescubrimientu de Bach
thumb|Mendelssohn recuperó la [[Pasión según San Mateo de Johann Sebastian Bach, que nun fuera interpretada dende la muerte d'ésti en 1750.]] Mendelssohn propúnxo-y a los so maestru, Zelter, dirixir en públicu la Pasión según San Mateo, de Johann Sebastian Bach, al qu'almiraba gracies al so maestru. Por razones téuniques, Zelter consideró imposible la execución d'esta obra, pero l'ímpetu de Felix impúnxose y, col sofitu de Zelter y l'ayuda d'un amigu, l'actor Eduard Devrient, interpretóse esta obra'l 11 de marzu de 1829 en Berlín. Yera la primer vegada que s'executaba dende la muerte de Bach en 1750 y Mendelssohn realizó los arreglos y dirixó la orquesta y Zelter los coros de la Singakademie de Berlín. L'ésitu d'esta representación foi un elementu importante nel redescubrimientu de Bach pal gran públicu n'Alemaña y, más tarde, en toa Europa, yá que por aquella dómina predominaba la música de Joseph Haydn, Wolfgang Amadeus Mozart, Carl Maria von Weber, Gaspare Spontini, Gioachino Rossini, Christoph Willibald Gluck, Carl Heinrich Graun, Johann Friedrich Fasch y Georg Friedrich Händel. Esti ésitu apurrió-y a Mendelssohn una gran aceptación ente'l públicu cuando namái tenía 20 años. Tamién llevó a una de les poques referencies que Mendelssohn fixo sobre los sos oríxenes: «¡Pensar que se tuvo a un actor y al fíu d'un xudíu (Judensohn) p'alicar la meyor música cristiana pal mundu!».
Viaxes a Gran Bretaña ya Italia
Tiempu dempués, siguiendo los conseyos del so padre, Felix Mendelssohn entamó una serie de viaxes pa dar a conocer el so talentu n'otres tierres. N'abril de 1829, visitó Inglaterra per primer vegada. Moscheles instalárase en Londres y presentar n'influyentes círculos musicales. Dirixó en Londres un conciertu na Sociedá Filarmónica nel qu'interpretaron el so Primer Sinfonía y que foi un gran ésitu. Los críticos aclamaron la so música y la so obra. Cinco díes más tarde, Felix fixo la so primer apaición como pianista tocando de memoria'l Konzerstück de Weber. Pel branu visitó Edimburgu, onde entabló amistá col compositor John Thomson. Nes sos siguientes visites a Londres conoció a la reina Victoria y al so home, el príncipe Alberto, dambos grandes almiradores de la so música.