cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dicrurus aeneus
Descripción
Esti drongo ye daqué menor que'l drongo negru y tien un rellumu más metálicu with a spangled appearance na cabeza, pescuezu y pechu. The lores are velvety and the ear coverts are duller. La cola ye más espodada y meyor ahorquillada coles plumes esternes abrir escontra fuera en dalguna midida. Immatures have their axillaries tipped in white. Los exemplares nuevos tienen colores más apagaos and brownish with less spangling.
La raza nomada habita n'India and extending until the northern part na península malaya. Specimens from southern India are however very similar in morphometrics to those from malayensis of Burma and the size variation may be clinal. The subspecies from China kwangsiensis is treated as synonymous with aeneus. Subspecies malayensis is found from Selangor south into, Sumatra and Borneo. Taiwan is home to braunianus in the mountains of the interior.
Behaviour and ecology
-->
Distribución y hábitat
Distribúise pola rexón indomalaya. Polo xeneral el so hábitat son los montes húmedos de fueyes grandes.
Subespecies
Reconócense les siguientes:
Jaime Morales Carazo
Jaime René Morales Carazo ye un banqueru y políticu nicaraguanu, foi Vicepresidente de Nicaragua dende 2007 hasta xineru de 2012.
Morales foi un banqueru qu'entamó instituciones económiques nel so país hasta 1979. Tres el trunfu de la Revolución Sandinista vivió exiliáu n'Hondures y en Méxicu como opositor al Frente Sandinista de Lliberación Nacional (FSLN).
Entamó la Fuercia Democrática Nicaraguana (FDN), xunto con Adolfo Calero y el ex-Coronel G.N. Enrique Bermúdez Varela, como un grupu de los Contras.
En 2002 foi disidente del PLC y en 2006 aceptó la invitación de Daniel Ortega pa ser el so candidatu a vicepresidente en formular presidencial de l'alianza "Xunida, Nicaragua Trunfa", ganando les eleiciones d'esi añu.
Partíu Comunista de Brasil
El Partíu Comunista de Brasil (Partíu Comunista do Brasil), conocíu poles sigles PCdoB, ye un partíu políticu brasilanu que'l so códigu eleutoral ye'l 65. Ta identificáu con el color coloráu y el so símbolu ye el focete y el martiellu.
Foi fundáu en 1958 como una nala disidente aliada al stalinismo dientro del Partíu Comunista Brasileiro (PCB), que, naquella dómina, oponer a les reformes defendíes por Nikita Khrushchov mientres el XX Congresu del Partíu Comunista de la Xunión Soviética en 1956. En 1962 el PCdoB surde como partíu politico tres una dixebra n'en el senu del Partíu Comunista Brasilanu (PCB), suponiendo una de les primeres grandes rotures nun partíu comunista producíes tres la Rotura Sinón-Soviética. El PCdoB oponer a la desestalinización de la XRSS y defendía les figures de Stalin y Mao Zedong. Na década de 1970 averar al Partíu del Trabayu d'Albania y al so líder, Enver Hoxha.
Dende 2002 ye aliáu del Partíu de los Trabayadores y de los sos presidentes Lula y Dilma Rousseff, polo qu'anguaño engloba la oposición al gobiernu de Michel Temer.
Edita la so prensa llamada A Classe Operária y la revista Princípios, internacionalmente, ye miembru del Foru de São Paulo. y movimientu estudiantil, entama en base a la Union de Mocedaes Socialistes (UJS)
Orixe
El nome de Partíu Comunista de Brasil foi utilizáu per primer vegada pol ex PCB, fundáu'l 25 de marzu de 1922. Más tarde, el PCB camudó'l so nome a Partíu Comunista de Brasil. Cuando se fixo la división internacional nel movimientu comunista, a partir del XX Congresu del PCUS en 1956, el PCB rompió con dichu partíu nel V Congresu en 1960, y esta rotura llegáu a la direición del PCB, qu'apaeció na Conferencia Mantiqueira en 1943, con Mauricio Grabois, Pedro Pomar, Diógenes Arruda Casa y João Amazonas, ente otros. Esta división llevó a la creación del PC do B, qu'adoptó'l nome orixinal de la PCB: Partíu Comunista de Brasil. Hai de solliñar que'l PC do B, a pesar de ser una disidencia, siempres reivindicó ser la continuidá natural del PCB orixinal, razón pola cual utiliza la fecha de fundación d'aquel como so, y afirma ser el partíu más antiguu de Brasil. El so primer congresu, realizáu en 1960, foi llamáu de 5º Congresu, pa siguir la cronoloxía del partíu del que s'anició.
La Quinta Conferencia Nacional Estraordinaria del Partíu Comunista de Brasil celébrose'l 18 de febreru de 1962, en São Paulo. Alli reorganizóse'l partíu, adoptóse la sigla PCdoB, y proclamó a sigo mesmos los herederos y socesores lexítimos del Partíu Comunista - Seición Brasilana de la Internacional Comunista (PC-SBIC), lo que popularmente conocer pola sigla PCB. Poro, el so adopta la fecha de la so fundación, el 25 de marzu de 1922. La conferencia conto cola participación de delegaos de Guanabara, São Paulo, Rio de Janeiro, Rio Grande do Sul y Espírito Santo. Esta Conferencia, que tuvo la importancia d'un Congresu poles cuestiones que resolvió, marcó la completa rotura de los marxistes-leninistes col llamáu grupu revisionista de Prestes, qu'había, segun ellos, usurpáu la direición partidista y tresformao el Partíu nuna "organización kruschevista". A diferencia de la llinia revisionista del V Congresu, la Conferencia aprobó'l Manifiestu Programa, que trazó una llinia revolucionaria; reintrodució l'Estatutu aprobáu nel IV Congresu; aprobó un resolución sobre la unidá de los comunistes, roblando'l principiu de qu'en cada país namái puede esistir un únicu partíu marxista-leninista; decidió reeditar "La clase obrera", ex órganu central del Partíu; aprobóse la rotura cola Xunión Soviética; y finalmente escoyóse un nuevu Comité Central. Estos resolvimientos históricos marca non yá la rotura completo y decisivo colos revisionistes, sinón tamién el propósitu de reorganizar la "verdadera vanguardia marxista-leninista en Brasil". Participáu nesta Conferencia, João Amazonas, Mauricio Grabois, Ferreira Casa, Mário Alves, Jacob Gorender, Miguel Batista y Apolonio de Carvalho.
La incorporación a l'Aición Popular Marxista Leninista - APML (1975)
Dempués de los golpes duros de la represión y les numberoses baxes na Guerrilla de Araguaia, el PCdoB perdió delles figures importantes. Nesti periodu, de linea maoísta, el partíu recibió'l sofitu de la mayor parte de l'Aición Popular (Izquierda Cristiana), un grupu socesor de la esquierda católica, que se xuniera al socialismu chino. Dempués de grandes alderiques internos, esa organización decidió incorporase al PCdoB, reconstituyendo dellos espacios que se perdieren poles ausencia de grandes cuadros.
La direutriz maoísta (1962-1969)
Ente que el PCB abandona definitivamente la figura de Stalin, el PCdoB caltuvo l'ex líder soviéticu como una de les sos referencies teóriques (al llau de Marx, Engels y Lenin). Coles mesmes, la crisis ente la Xunión Soviética y China algamó'l so puntu máximu cuando'l líder chinu Mao Zedong criticó'l procesu de desestalinización que punxo en marcha na Xunión Soviética, y acusó a Khruschev de les esviaciones "comenenciosu" y "reformistes".
Sicasí, l'adhesión al maoísmu incluyó un cambéu nes estratexes siguíes pol PCdoB. Siguiendo'l principiu de la guerra popular enllargada, el PCdoB comprometer a tresferir les sos imáxenes al campu, a partir de la formación d'un exércitu llabrador. Esta concepción de la llucha revolucionaria en contraste tantu coles táctiques tradicionales de la PCB (que, fiel a la "vía pacífica, oponer a la llucha armada contra la dictadura) y col foquismo de les nueves fuercies como Aición de Lliberación Nacional (ALN) y el Movimientu Revolucionariu 8 d'ochobre (MR-8), que dio prioridá a la guerrilla urbana y al enfoque como una forma de llucha contra'l gobiernu militar establecíu en 1964.
L'adhesión definitiva del PCdoB al maoismo diose recién en 1966, nel so 6º Congresu. Al añu siguiente, el grupu ellaboró una declaración de sofitu a la Revolución Cultural que taba en marcha en China. En 1966, el PCdoB sufrió dos divisiones internes: la Nala Colorada PCdoB (favorable pa centrase táctica estractor) y el Partíu Comunista Revolucionariu (PCR).
La guerrilla del Araguaia (1969-1976)
Dende 1966, el PCdoB buscaba la formación d'un nucleu de guerrilla nel campu. La zona escoyida pa la irradiación d'un futuru exércitu llabrador (siguiendo les llinies maoístes) foi la rexón sur de Pará, cerca de la frontera con Tocantins. Envalórase que'l partíu axuntó unos 70-80 guerrilleros na zona sol mandu militar.
El más eficaz de la columna guerrillera PCdoB (sol nome de "guerrilla de Araguaia") taba compuestu por estudiantes de la escuela secundaria o de la universidá, entamaos en redol a la Unión Patriótica Xuvenil (UJP, el brazu xuvenil rota), y profesionales trabayadores procedentes principalmente de São Paulo y Minas Gerais. Como haia poca adhesión ente los locales, el partíu creó la Unión pola Llibertá y los Derechos de les Persones (ULDP), en que'l so manifiestu figura la base programática de la guerrilla.
En 1971, unidaes del Exércitu afayaron l'allugamientu del nucleu guerrilleru y esplegar a agordonar la zona, torgando'l so funcionamientu y un desplazamientu escontra'l norte de l'Amazonia. Les operaciones de represión a la guerrilla empezaron en 1972, con tres expedición militares que movilizaron a 25 mil soldaos. Siendo repelidas los dos primeres, ente que la tercer espedición ganó a los últimos focos de resistencia. La mayor parte de los guerrilleros morrieron n'enfrentamientu coles fuercies del Exércitu, incluyendo Osvaldão y Maurício Grabois, quien morrieron nel enfrentamientu col Exércitu'l 25 d'avientu de 1973. Finalmente, Araguaia comprometió a una derrota na organización del partíu, pero al empar estableció'l mitu de la guerrilla, reconocida como la más efectiva esperiencia de llucha armada a la Dictadura. La mayor parte de los muertos na represión del réxime militar ente 1964 y 1979 fueron de militantes del PCdoB.
L'abandonu del maoísmu (1976-1979)
Dende finales de la década de 1960, los militantes d'Aición Marxista-Leninista (APML), un grupu deriváu de la izquierda católica, adoptara la ideoloxía maoísta y averóse al PCdoB. La fusión de los dos grupos realizar en 1975, tres el fin de la llucha armada. PCdoB tamién atraxo a los graduaos del Partíu Comunista Brasilanu Revolucionariu (PCBR) y del Movimientu Revolucionariu Ocho ochobre (MR-8).
El 16 d'avientu de 1976, el DOI-Codi-SP allanó una casa na cai Pio XI, de São Paulo, asesinando nel llugar, a Pedro Pomar y Angelo Arroyo, este peracabo muertu na tortura, y calteniéndose como vida a Juan Bautista Drumond, hasta llograr l'amnistía de los presos Wladimir Pomar (fíu de Pedro), Aldo Arantes, Haroldo Lima y Elza Monnerat (dambos graduaos, PA). Esti espisodio se lo conocio como Masacre Masacre y de Lapa. Nun clima onde la oposición empezaba a ganar fuercia, la prensa informó del crime, que topetó y trescaló, dientro y fora de Brasil. La direición del Partíu, duramente cutida, funcionó, hasta l'amnistía, sobre la base d'un nucleu nel exiliu.
Años dempués, afayóse que la operación cuntaba cola ayuda d'un informante arrestáu esi añu, el líder del PCdoB Manoel Jover Teles (PCB DC ex miembru y ex PCBR), que foi espulsáu del partíu en 1983.
Mientres esti periodu, una división interna del PCdoB llevó a la construcción d'un nuevu partíu, el Partíu Revolucionariu Comunista (PRC), dirixíu por José Genoíno y Tarsu Genro, quien más tarde se xuniría al Partíu de los Trabayadores (PT), dientro del llamáu nala colorada.
El camín escontra la llegalización partidista (1979-1987)
L'adopción de la llinia albanesa nun significó la radicalización de la política del PCdoB. En 1978, toos pasaren a l'aición institucional al traviés del Movimientu Democráticu Brasilanu (MDB), oposición moderada al gobiernu militar. El PCdoB retomó'l so espaciu parllamentariu y escoyó a los sos primeros diputaos so la clandestinidá.
En 1979, cola apertura política y l'amnistía a los presos políticos, el PCdoB atopó un ambiente favorable pa la penetración de los sindicatos y les organizaciones estudiantiles. João Amazonas tornó del exiliu en 1979, y Diógenes Arruda morrió d'un ataque al corazón nel so coche, mientres diba de camín a un actu políticu. La refundación d'UNE (1979), con Aldo Remonto, marcó l'empiezu del partíu y la so hexemonía na política universitaria (que siguió de magar, sacante nel bieniu 1987-1988). En 1984, el PCdoB fundó la Unión de la Mocedá Socialista (UJS), el so brazu xuvenil.
En 1980, Prestes rompió col PCB defendiendo "la reorganización del movimientu comunista del Partíu Comunista" na célebre Carta a los Comunistes.
Nel sindicalismu, el PCdoB adoptó primeramente una política d'alianza col sindicatu venceyáu al PCB, xuntándose en 1983 a la Conclat, que tamién incluyó la moderación del partíu. Nesi momentu, el partíu oponer a la Central de Trabayadores (brazu sindical del PT). En 1984, el PCdoB integrar al movimientu de les eleiciones direutes, Agora (formaos por tolos partíos de la oposición), y al añu siguiente cola derrota de la enmienda Dante de Oliveira, buscó a Tancredo Nieves tratando de convencelo pa embarcase como candidatu en colexu eleutoral, na que coincidió col PCB y MR8, que considera l'aplicación decisiva pa la democratización y la llegalización de los partíos d'esquierda en 1985. Hai de solliñar que'l PT llegalizóse yá en 1980.
Nes eleiciones pa l'Asamblea Nacional Constituyente de 1987, el PCdoB consiguió seis diputaos, ente Haroldo Lima y Aldo Arantes. D'éstos, trés fueron escoyíos orixinalmente pola lleenda del PMDB, aliáu col que permaneció, como parte de la base de sofitu del gobiernu de José Sarney.
De 1987 al Programa Socialista de 1995
En 1989, xunto col Partíu Socialista Brasilanu (PSB), el PCdoB sofitáu la candidatura de Lula da Silva para presidente. L'alianza col PT pa les eleiciones presidenciales repitir nes eleiciones de 1994, 1998, 2002 y 2006, variando solo'l candidatu a la vice presidencia.
Xunto col PT, el PCdoB tamién fixo una fuerte oposición al gobiernu de Fernando Collor. En 1991, defendió'l so remoción, que producióse en setiembre de 1992 tres grandes manifestaciones, qu'incluyeron la participación de sectores estudiantiles como'l EPU, la Unión Brasilana d'Estudiantes Secundarios (UBES) y la Xunión Nacional d'Estudiantes (UNE, pol so nome en portugués). Nesa ocasión, fíxose fincapié na conducción del propiu Lindberg Farias, entós presidente d'UNE y militante PCdoB.
Paralelamente a l'adopción d'una postura más radical internamente, el PCdoB empezó a perder les sos referencies esternes. En 1990, un añu dempués de la cayida del muriu de Berlín, tamién se derrumbar el réxime d'Albania y colla l'estalinismu entro en crisis. El principal reflexu d'estos cambeos foi la decisión del PCdoB de dexar de citar a Stalin como unu de los "clásicos" del marxismu. Decisión tomada na so 8º congresu, celebráu en 1992, col lema "El Socialismu Vive".
Esta decisión abrió ideológicamente el partíu y dexó la incorporación de nuevos militantes. El PCdoB ademas volvió a entamar venceyos con Cuba. En 1995, nel so 8ª conferencia, el partíu aprobó'l so "Programa Socialista". Dellos intelectual comunista enantes xuníu a la PCB (como Nelson Werneck Sodré y Edgard Carone) averar a la PCdoB.
Nesti periodu, cola cayida del campu socialista nel este européu, el PCdoB pasó a considerar la vixencia d'una fase de "defensiva estratéxica", esto ye, un periodu de retraición de les idees socialistes y de necesidá d'acumuladura de fuercies p'avanzar a una etapa d'ofensiva.
El Programa Socialista de 2009
Nel so 12º Congresu Nacional, el Partíu Comunista de Brasil (PCdoB) aprobó'l nuevu Programa Socialista de Brasil tituláu "El fortalecimientu de la Nación ye'l camín, el socialismu ye'l cursu" onde'l partíu presentó'l "Programa Nacional del Nuevu Desenvolvimientu "(NPND) pa Brasil. Nesti programa, presentóse les reformes necesaries pa la transición d'un Brasil capitalista escontra un Brasil socialista, escontra una sociedá comunista.
De la defensiva estratéxica al Partíu Comunista de mases
El PCdoB, dende'l principiu, defendió la formación d'un frente d'esquierda pa llanzar a Lula da Silva como candidatu a la Presidencia de la República, sofitando al PT nes eleiciones de 1989, 1994, 1998, 2002 y 2006. Aliáu al PT nacionalmente na mayoría de los estaos del país, el PCdoB rexistró un llixeru aumentu de la so representación política, lo suficiente como pa caltener una banca permanente na Cámara de representantes (5 representantes en 1990; 10 en 1994, 7 en 1998; 12 en 2002; 13 en 2006, etc). Nel añu 2000, el PCdoB escoyó a'l so primera alcalde, Luciana Santos, en Olinda (Pernambuco). Dende 2001, el grupu aportó a presidíu por Renato Rabelo (ex militante AP), qu'asocedió a John Amazones, fináu al añu siguiente, a los 90 años d'edá.
Cola victoria de Lula en 2002, el PCdoB, per primer vegada convertir en parte del gobiernu federal, ocupando la Secretaria de Deportes con Agnelo Queiroz. Esta participación ampliar en 2004 col nomamientu d'otru axuntu, Aldo Remonto, pa la coordinación de la política del gobiernu (lo que dexaría al añu siguiente pa volver al Congresu). El PCdoB tamién consiguió la participación nel Senáu. En 2005 el partíu llogra la Presidencia de la Cámara Federal col diputáu Aldo Remonto, tres l'arrenunciu de Severino Cavalcanti (PP-PE). El 16 de payares de 2002, Aldo Remonto asumió per un día la Presidencia de la República.
A finales de 2007 funda, xunto col Partíu Socialista Brasilanu (PSB) y otres agrupaciones independientes nel movimientu sindical, la Central de los Trabayadores de Brasil - CTB.
Tamién anguaño tien la so mayor ampliación nes eleiciones municipales, escoyendo a 40 alcaldes, ente ellos Edvaldo Nogueira, en Aracaju, y n'otres ciudaes como Olinda (PE), Juazeiro da Bahia y Maranguape (CE).
En 2005, realizo'l so XI Congresu y reformulo el so estatutu, ente otres innovaciones almitiendo per primer vegada la distinción ente "afiliáu" y "militante" -nesti casu, sería namái afiliáu'l que contribúi a les finances del Partíu y cumple les sos obligaciones partidistes-. Esti movimientu ye vistu como un pasu escontra la masificación del Partíu Comunista de Brasil.
En 2015, mientres la X Conferencia Nacional, la militante, Luciana Santos foi escoyíu presidente del partíu.
Fraiciones
Partíu Comunista Revolucionariu - PCR (1966) El Partíu Comunista Revolucionariu - PCR foi una división interna del PCdoB que se produció en 1966, cuatro años dempués de la reorganización del Partíu Comunista de Brasil. Foi formáu por dellos militantes del movimientu estudiantil y dellos activistes de les Lligues Llabradores.
Ente'l so fundadores atopen Manuel Lisboa y Amaro Luís de Carvalho. Les Carta 12 puntos a la Revolución Comunista, de mayu de 1966, formalizaron la rotura col partíu creáu por João Amazonas.
En 1968, el PCR yá tenía'l so programa y el so estatutu, según la definición de los sos conseyos Nacional, Rexonal, de Llucha Obrera y de Llucha Estudiantil. La so llinia foi la Guerra popular enllargada, esto ye, abarganar les ciudaes dende'l campu, y el nordés definida como la meyor zona pa desencadenar la llucha.
La sistematización del programa de la Nala yera la negación de los resolvimientos conteníos na "Unión de los Brasileiros". El testu presentáu por Nala llamábase "Entamar un partíu de nuevu tipu en función de la llucha armada". La organización tuvo presente en más Estaos que'l PCR: Rio de Janeiro, São Paulo, Rio Grande do Sul, Minas Gerais, Espírito Santo y Brasilia. La Nala Colorada de Brasil tuvo una evaluación política similar a la PCdoB, pero en dellos puntos teníu diferencies significatives, especialmente na énfasis na naturaleza capitalista de la economía de Brasil.
Esta organización tamién empecipió la llucha armada, ya inclusive foi parte del frente armáu, que se compón de les siguientes organizaciones: Aición Llibertadora Nacional (ALN), Vanguardia Popular Revolucionaria (VPR) y Partíu Comunista Brasilanu Revolucionariu (PCBR).
Partíu Revolucionariu Comunista - PRC (1979) El Partíu Revolucionariu Comunista (PRC) yera una división del PCdoB que se produció en 1979. Esta organización política brasilana desempeñar dende 1980 hasta 1989, y participó na fundación del Partíu de los Trabayadores (PT) al llau de Rede Wing.
Los sos principales líderes fueron José Genoíno que se convirtió en presidente del PT, y Tarsu Genro, qu'ocupó los ministerios del gobiernu Lula y asumió temporalmente la presidencia del partíu cola cayida de la crisis Genoíno Mensalão.
Anguaño, que funciona como un enclín internu del PT, col nome de Democracia Radical (DR); que ye la resultancia d'una fusión con otru enclín internu del Partíu de los Trabayadores y Corriente Marxista.
Frentes d'Actuación
El PCdoB actúa en diversos frentes:
Exércitu regular
Denominar exércitu regular al exércitu oficial d'un Estáu o poder llegalmente constituyíu, por contraposición a a les tropes irregulares, tales como guerrilles, exércitos privaos, mercenarios, etc. Nesti contestu, exércitu usar nel sentíu del conxuntu de les fuercies armaes.
L'exércitu regular estrémase davezu en exércitu permanente, que ta de cutio sobre les armes, ensin eslleise en tiempu de paz, y exércitu de reserva, que s'activa namái en casu d'urxencia, como mientres les guerres. Esisten dos modelos d'exércitu regular:
Na actualidá, los exércitos regulares tán xeneralmente compuestos pol exércitu de tierra (infantería, caballería, artillería, etc.), la Fuercia Aérea (aviación) y la marina o armada.
Patinaxe de velocidá sobre xelu
thumb|Paises Baxos 2008 Patinaxe de velocidá sobre xelu ye un deporte olímpicu que consiste en carreres de delles distancies sobre una pista de xelu con forma allargada y na que los competidores van provistos de patinos.
Historia
thumb|[[Nicolaas Bauer: Carrera de patinaxe de velocidá femenín na canal de la ciudá de Leeuwarden, 1809.]] Como la mayoría de los deportes d'iviernu'l patinaxe sobre xelu empezó como una necesidá, nesti casu de tresporte pa poder travesar ríos o llagos conxelaos, daqué bien habitual nes zones fríes del norte d'Europa. Na antigüedá los patinos taben fechos bien de güesos d'animales o bien de madera.
Los primeros patinos con filu de fierro daten del sieglu XVI n'Escocia, y yá en 1850 E.W. Bushnell, de Filadelfia, foi'l primeru en fabricar el patín d'aceru, muncho más llixeru y resistente.
Les carreres fueron el primer deporte que se prauticó sobre'l xelu, y el país onde mayor puxu tuvieron foi Holanda, una y bones esti país cunta con ensame de canales que se conxelen pel iviernu y tolos ciudadanos pueden prauticar el patinaxe ellí. Por eso Holanda sigue siendo entá anguaño una de les grandes potencies nesti deporte. Los primeros campeonatos del mundu celebráronse'n 1889 y el patinaxe de velocidá yá foi incluyíu nel programa de los primeros Xuegos Olímpicos de Chamonix 1924.
Pista llarga
thumb|right|Esquema d'una pista llarga de patinaxe sobre xelu La pruebes faense nuna pista de 400 metros de llargor, asemeyada a una pista d'atletismu, con dos reutes y dos curves. Los participantes compiten de dos en dos, contra'l reló, cronometrándose'l tiempu que tarda cada unu en percorrer la distancia de que se trate. Cuando tolos participantes remataren el so percorríu gana'l que fixera'l meyor tiempu.
Una de les carauterístiques más llamatives d'estes carreres ye qu'en cada vuelta los dos participantes tienen d'intercambiar la cai pola que circulen, de manera que el que va pela cai interior tien de pasar a la esterior y al aviesu. Asina se consigue que dambos percuerran la mesma distancia nel mesmu númberu de vueltes. La cai interior y l'esterior tán dixebraes por pequeños conos, sacante na zona onde tien de faese l'intercambiu. En delles ocasiones esto puede dar llugar a accidentes al topetar dos participantes, polo que-yos convien dir bien sollertes.
Na prueba de 500 metros los participantes tienen de realizar dos carreres, sumándose los tiempos de dambes pa llograr el total de la prueba. Nel restu de distancies cada participante solo cuerre una carrera.
La prueba de persecución por equipos ye de creación recién, y celebróse por primer vegada nos Xuegos Olímpicos de Turín 2006. Paezse enforma a la persecución por equipos de ciclismu en pista. Los equipos son de tres patinadores que van relevándose y a la fin el tiempu del equipu ye'l del terceru qu'ente na meta..
Na historia del patinaxe de velocidá hubo grandes estrelles que ganaron munches medayes y batieron récores. Podemos citar al norteamericanu Eric Heiden, que ganó cinco medayes d'oru nos Xuegos Olímpicos de Lake Placid 1980, el noruegu Johan Olav-Koss, gran estrella nos Xuegos Olímpicos de Lillehammer 1994, la norteamericana Bonnie Blair, dominadora nes pruebes curties en Lillehammmer, o Lydia Skoblikova, que ganó cuatro medayes d'oru nos Xuegos Olímpicos de Innsbruck 1964.
Ver tamién
Patinaxe de velocidá sobre pista curtia
Kappa Cassiopeiae
Kappa Cassiopeiae (κ Cas / 15 Cassiopeiae / HD 2905 / HR 130) ye una estrella na constelación de Cassiopeia de magnitú aparente +4,17. Ye una superxigante azul de tipu espectral B1Iae.
Anque namái la novena más brillosa de la constelación, Kappa Cassiopeiae ye una estrella estraordinariamente lluminosa, unes 420.000 vegaes más que'l Sol. Si tuviera nel centru del Sistema Solar, la Tierra tendría que tar 650 vegaes más alloñada de como ta güei por que'l ser humanu pudiera sobrevivir. Solamente la gran distancia que nos dixebra d'ella, en redol a 4100 años lluz, fai que nun sía una de les estrelles más brilloses del firmamentu.
Amás de ser bien caliente —tien una temperatura de 24.000 K—, Kappa Cassiopeiae ye una estrella bien masiva, con una masa de 40 mases solares nel momentu de la so formación. Anguaño, debíu al vientu estelar de más de 1000 km/s que sopla dende la so superficie, pierde masa a razón de 2 millonésimes de la masa solar cada añu; esta perda de masa estelar ye más de 10 millones de vegaes mayor que la causada nel Sol pol vientu solar. Estrelles asina tienen una vida bien curtia; la edá de Kappa Cassiopeiae envalórase nunos 5 millones d'años, y yá ta na fase final de la so evolución, probablemente tresformando heliu en carbonu nel so nucleu. Esti tipu d'estrelles son llixeramente variables, tando clasificada como una variable Alfa Cygni. Ye seguro'l so final como supernova y ta na llende nel cual el nucleu remanente estelar pueda colapsar nun furacu prietu.
Saint-Julien-lès-Metz
Saint-Julien-lès-Metz ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Neuroloxía
La neuroloxía (del griegu clásicu νεῦρον, «nerviu» y del sufixu -λογία, «estudiu de») ye la especialidá médica que trata los trestornos del sistema nerviosu. Específicamente ocúpase de la prevención, diagnósticu, tratamientu y rehabilitación de toles enfermedaes qu'arreyen al sistema nerviosu central, sistema nerviosu periféricu y el sistema nerviosu autónomu. Esisten gran númberu d'enfermedaes neurolóxiques, que pueden afectar el sistema nerviosu central (celebru y espina dorsal), el sistema nerviosu periféricu, o'l sistema nerviosu autónomu.
Thomas Willis
thumb|157px||Thomas Willis. 1621-1675 Thomas Willis foi un médicu inglés, figura esencial na hestoria de l'anatomía, la fisioloxía y la neuroloxía, foi pioneru nes sos investigaciones neuroanatómicas. En 1662 foi unu de los fundadores de la Royal Society. Na so obra Cerebri Anatome, Willis sorrayó la importancia del estudiu comparativu de la estructura del celebru, determinando les semeyances ente'l celebru del ser humanu y el d'otros mamíferos, según ente'l celebru de los páxaros y los pexes. El so más notable descubrimientu foi'l Círculu de Willis un círculu d'arteries na base del celebru. En 1667 publicó Pathologicae cerebri, et nervosi generis specimen un importante trabayu na patoloxía y neurofisioloxía del celebru. N'este, el desenvuelve una nueva teoría de la causa de la epilepsia y d'otres enfermedaes convulsives y contribuyo al desenvolvimientu de la psiquiatría.
Jean-Martin Charcot
thumb||150px||Jean-Martin Charcot. Neurólogu y profesor d'anatomía patolóxica. Jean-Martin Charcot ye conocíu como'l fundador de la neuroloxía moderna, punxo n'evidencia la rellación esistente ente les mancadures de ciertes partes del celebru y la afectación de les habilidaes motrices. Nomó y foi'l primeru en describir la esclerosis múltiple, resumiendo reportes previos, amestando les sos propies observaciones clíniques y patolóxiques. Tamién reparó cambeos cognoscitivos, describiendo a los sos pacientes como si sufrieren una «marcada debilitación de la memoria» y «concepciones que se formen amodo». Investigó les funciones de distintos partes del celebru y el papel que tienen les arteries na hemorraxa cerebral. Ente 1868 y 1881 los estudios de Charcot fueron un puntu de referencia nel entendimientu de la enfermedá de Parkinson. Ente otres meyores el realizó la distinción ente rixidez, debilidá y bradicinesia.
Fundó la escuela de neuroloxía del Hôpital de la Salpêtrière, onde impartió clases,de les que recueye una muestra importante na so obra (en tres volúmenes) Leçons sur les maladies du système nerveux faites à la Salpêtrière que fueron publicaes ente 1885 y 1887. Freud foi unu de los sos alumnos, según Joseph Babinski, Gilles de la Tourette, Gilbert Ballet y Jean Leguirec inventor del métodu Benedicte. Médicos de munchos países allegaron a trabayar con él y recibir les sos lleiciones. Fueron relevantes les sos investigaciones sobre la histeria.
Edward Flatau
thumb||130px||left|| Edward Flatau, 1868-1932. thumb||100px||Semeya. Atles del celebru. Edward Flatau foi un neurólogu y psiquiatra polacu, cofundador de la moderna neuroloxía de Polonia, autoridá na fisioloxía y la patoloxía de la meninxitis. Cofundador de les revistes médiques Neurologia Polska y Warszawskie Czasopismo Lekarskie. Estableció'l principiu de la llocalización de les fibres llargues nel migollu espinal en 1893, y con Sterling (1911) publicó un documentu de principios en tiemblu de torsión progresiva nos neños y suxurieron que la enfermedá tenía un componente xenéticu y en 1912 escribió un llibru fundamental sobre la migraña.
En 1894 publicó'l Atles del Celebru Humanu y el trayeutu del nerviu-fibres, basar en fotografíes de llarga esposición de les seiciones del celebru frescos (hasta 10 minutos pa plana y 30 minutos pa superficies irregulares, per mediu de pequeños diafragmes). Estos estudios llevar a cabu en Berlín col profesor Emanuel Mendel.
Individualismu
L'individualismu ye la posición moral, filosófica, política ya ideolóxica, o a cencielles un puntu de vista social, que enfatiza «la dignidá moral del individuu». Los individualistes promueven l'exerciciu de los oxetivos y los deseos propios y en tantu la independencia y l'autosuficiencia mientres s'oponen a la mayoría de les intervenciones esternes sobre les opciones personales, sían estes sociales, estatales, o de cualesquier otru tipu de grupu o institución. Nel llau opuestu atopamos el coleutivismu.
Neuroloxía
Métodu clínicu na neuroloxía
L'oxetivu del métodu clínicu na neuroloxía ye sirvir como base pal tratamientu o la prevención de dalguna enfermedá neurolóxica. Na mayoría de los casos el métodu consiste en cinco etapes, que son: thumb||400px||Pasos pa diagnosticar una enfermedá neurolóxica. Principios de neuroloxía por Adams y Víctor El métodu precedente pal diagnósticu de les enfermedaes neurolóxiques puede trate resumíu na diagrama asitiáu nesta seición. Esti enfoque sistemáticu dexa identificar de manera confiable la llocalización y de cutiu el diagnostico precisu de la enfermedá. Cabo recordar que non siempres ye necesariu plantegar d'esta forma la solución a un problema clínicu, una y bones delles enfermedaes neurolóxiques tienen cuadros clínicos bien carauterísticos.
Albolote
Albolote ye una llocalidá y conceyu español asitiáu na parte centro-norte de la contorna de la Vega de Granada, na provincia de Granada. Llenda colos conceyos de Peligros, Maracena, Atarfe, Colomera, Iznalloz, Deifontes, Cogollo Vega y Calicasas. Otres llocalidaes cercanes son Monteluz y Pulianas.
Neuroloxía
Esploración neurolóxica
Mientres un exame neurolóxicu, el neurólogu revisa la historia médica del paciente, con especial atención a les sos condiciones recién. Dempués realíza-y un test neurolóxicu. De normal, esti test mide l'estáu mental, funciones de los nervios craniales (incluyendo la visión), fuercia, coordinación, reflexos y sensaciones. Esta información ayuda al neurólogu a determinar si'l problema topar nel sistema nerviosu y el so llocalización clínica. La llocalización de la patoloxía ye la clave del procesu pol cual los neurólogos desenvuelven los sos distintos diagnósticos. Pueden ser necesarios estudios posteriores pa confirmar el diagnósticu, y finalmente una guía y terapia apropiada.
Individualismu
L'individualismu fai del individuu'l so centru y en tantu empieza «cola premisa fundamental de que l'individuu humanu ye d'importancia primaria na llucha pola lliberación. Los derechos humanos y la llibertá son la sustancia d'estes teoríes. El lliberalismu, l'esistencialismu y l'anarquismu individualista son exemplos de movimientos que tomen al individuu humanu como unidá central d'analís».
Albolote
El conceyu alboloteño ye una de los trenta y cuatro entidaes que componen el Área Metropolitana de Granada, y entiende los nucleos de población de Albolote —capital municipal—, El Aire, El Chaparral, Parque del Cubillas y Pretel. Amás, hai delles urbanizaciones esvalixaes a lo llargo del términu municipal, como Llomba Verde, Villes Blanques, El Torrexón, Monte Elvira, Sierra Elvira y Buenavista.
Individualismu
Tamién foi usáu como términu denotando «la cualidá de ser un individuu; una peculiaridá» L'individualismu ye tamién acomuñáu con intereses y estilos de vida artísticos y bohemios onde esiste un enclín escontra la autocreación y l'esperimentación en tantu opuesta o elusiva de la tradición o les opiniones y comportamientos populares o de mases y en tantu con una posición filosóficu-ética humanista.
Neuroloxía
Esploración neurolóxica
La esploración neurolóxica empecipiar cola esploración del paciente en tantu prauticar l'interrogatoriu. La manera en que'l paciente cunta la so enfermedá puede manifestar tracamundiu o incoherencia del pensamientu, trestornos de la memoria o del xuiciu ya inclusive dificultaes pa entender o espresar idees.El restu de la esploración neurolóxica tien d'efeutuase como la última parte de la esploración física xeneral a partir de, como yá se mentó, la esploración de nervios craniales, pescuezu y tueru hasta terminar coles pruebes de les funciones motora, reflexa y sensitiva de les estremidaes cimeres ya inferiores.
Individualismu
Orixe y desenvolvimientu del individualismu
Les primeres idees del individualismu surdieron de la relixón na edá media. Específicamente del conceutu de l'alma individual humana y de la salvación individual. Estes fueron la base pal conceutu más ellaboráu d'individualismu que conocemos güei. Estes idees fueron drásticamente modificaes na revolución industrial. Cuando pasó de ser una salvación individual a ser tou un sistema de trabayu individual y de ganancia individual col surdimientu del capitalismu. Esi nuevu conceutu avérase más al de l'actualidá pero tuvo que sufrir una gran serie de cambeos pa llegar a la so actual forma. Nos sieglos XX y XXI l'individualismu foi adquiriendo fuercia sobre'l coleutivismu; munchos de los países qu'optaren pol coleutivismu camudaron a sistemes más individualistes como foi'l casu d'Alemaña y China. Estos países pasaron ya inda tán pasando por un procesu d'adaptación a esti nuevu sistema. Esto por causa de la economía globalizada que sofita a los sistemes capitalistes del individualismu pero tamién por falles gubernamentales a la d'enllantar los ideales del coleutivismu. Los cualos de la mesma pudieron ser influyíos pola cayida de la Xunión Soviética. Estos factores converten al individualismu na ideoloxía dominante na actualidá (principios del sieglu XXI). La mayoría de los países del mundu afixeron un sistema individualista lo qu'enzanca'l surdimientu d'otres ideoloxíes alternes. Anque'l coleutivismu permanez esistente en dellos países.
Albolote
Como datu a señalar, dientro del conceyu atopa'l Centru Penitenciariu de Granada, popularmente conocíu como la Cárcel de Albolote, únicu na provincia y que cunta con una población recluyida d'unos 1.530 presos (2013).
Neuroloxía
Esploración neurolóxica
Dicha esploración tien de modificar según l'estáu del paciente. En concencia munches partes de la esploración nun pueden efeutuase nel paciente comatosu; neños pequeños y lactantes o pacientes con carecimientos psiquiátricos precisen esplorase de maneres especiales.
Albolote
Historia
La nacencia de Albolote como entidá de población empecipiar cola llegada al tronu del Reino de Granada de la dinastía Nazarí. Primeramente creóse pa dotar de tierres y cases a la guarnición militar que defendía'l Camín Real de Xaén, asitiando definitivamente'l primer nucleu d'habitantes que daría orixe al actual Albolote. El términu deriva del topónimu árabe "Qaryat al-Bollut", que significa «Alquería de les Encinas». thumb|left|250px|[[Banzáu de Cubillas, ente los términos municipales de Albolote y Atarfe.]]
Individualismu
Individualismu metodolóxicu
El individualismu metodolóxicu ye un método llargamente utilizáu nes ciencies sociales. Sostién que tolos fenómenos sociales —estructura y cambeos— son en principiu esplicables por elementos individuales, esto ye, poles propiedaes de los individuos, como pueden ser los sos metas, les sos creencies y les sos remanes. El so defensores ver como una filosofía-métodu destinada a la esplicación y comprensión amplia de la evolución de tola sociedá como l'agregáu de les decisiones de los particulares. En principiu ye un reduccionismu, ye dicir un amenorgamientu de la esplicación de toles grandes entidaes con referencies nes más pequeñes.
Neuroloxía
Procedimientos d'esploración y diagnósticu
thumb|Frank Netter. Pares craniales
Albolote
Historia
Nel sieglu XVII pasó como señoríu, por disposición de La so Maxestá el Rey Felipe IV, a Don Antonio Álvarez de Bohórquez, primer Marqués de los Trujillos. Nel añu 1803 S.M. el Rey Carlos IV concede'l títulu de Duque de Gor, con Grandor d'España a Don Nicolás Mauricio Álvarez de Bohórquez.
Neuroloxía
Casos polo xeneral
Los neurólogos son responsables del diagnósticu, tratamientu y manexu de toles condiciones mentaes enriba. Cuando la intervención quirúrxica ye riquida, el neurólogu puede referise al paciente como "neuropaciente". En dellos países, delles responsabilidaes llegales d'un neurólogu pueden incluyir efeutuar un diagnósticu de muerte cerebral si'l paciente fina. Suelen tratar persones con enfermedaes conxénites si la mayor parte de manifestaciones son neurolóxiques. Les punciones lumbares tamién pueden ser realizaes por estos profesionales. Dellos neurólogos desenvuelven un interés a sub-campos en particular como les enfermedaes cerebrovasculares, los trestornos del movimientu, epilepsia, cefalees, neuroloxía de la conducta y llocures, trestornos del suañu, control de dolor crónicu, esclerosis múltiple o enfermedaes neuromusculares.
Individualismu
Individualismu como un oxetu d'estudiu
Los efeutos del individualismu nos pasaos sieglos (XX y XXI) convirtieron a este nun oxetu d'estudiu común. El discutiniu esistente ente la superioridá del individualismu contra'l coleutivismu ye una de les temes más tomaes nes ciencies sociales. Esiste pos una serie d'estudios ya investigaciones que tomen tolos aspeutos d'estes temes. Aspeutos tales como l'adaptación a un nuevu sistema, la aculturación provocada por estos cambeos y más comúnmente'l discutiniu ente'l coleutivismu vs individualismu. Ye notable que provocara un gran interés n'años recién.
Albolote
Historia
El 19 d'abril de 1956 producióse un fuerte terremotu de 5,1 graos na escala Richter con epicentru nesti conceyu, dexando estropiaes la mayor parte de les edificaciones de la llocalidá, y provocando siquier trés muertos de manera direuta y ensame de mancaos. Trátase del penúltimu seísmu rexistráu n'España con víctimes mortales, tres el de Murcia en 2011.
Neuroloxía
Árees destacaes
Hai superposición d'otres especialidaes, variando de país en país ya inclusive nun área xeográfica local. El traumatismu craneoencefálico (ETC) agudu ye más comúnmente tratáu por neurociruxanos, ente que remortines de traumas craneoencefálicos pueden ser trataos por neurólogos o especialistes en rehabilitación médica. Anque los casos d'accidente celebru vascular (ACV) fueron tradicionalmente trataos por médicos internistas o hospitalarios, el surdimientu de neuroloxía vascular y neurólogos intervencionistes crearon una demanda pa especialistes en ACV.
La organización de JHACO centru certificáu n'accidentes cerebro vasculares amontó'l papel de los neurólogos nel tratamientu d'accidentes cerebro vasculares en munchos centros d'atención primaria, según n'hospitales de tercer nivel. Dellos casos d'enfermedaes infeicioses del sistema nerviosu son trataos por especialistes n'enfermedaes infeicioses. La mayoría de los casos de dolor de cabeza son diagnosticaos y trataos principalmente por médicos xenerales, siquier los casos menos severos. De la mesma, la mayoría de los casos de ciática y otres radiculopatías mecániques son atendíos por médicos xenerales, anque pueden ser unviaos a neurólogos o ciruxanos (neurociruxanos o ciruxanos ortopédicos). Los trestornos del suañu xeneralmente son trataos n'unidaes multidisciplinares nes que participen neurólogos, neumólogos y psiquiatres. Un paralís cerebral ye primeramente atendida por pediatras, pero'l tratamientu puede ser tresferíu a un neurólogu d'adultos dempués de que'l paciente algama una cierta edá.
Los neuropsicólogos clínicos son usualmente consultaos pa realizar una evaluación funcional del comportamientu y funciones cognitives cimeres, rellacionada cola asistencia en diagnósticos diferenciales, la planificación d'estratexes de rehabilitación, el rexistru de fuercies y debilidaes cognitives, y la midida de cambeos nel tiempu (por casu, pa identificar anomalíes d'avieyamientu o llevando'l progresu d'una llocura).
Rellaciones a la Neurofisioloxía clínica
En dellos países como Estaos Xuníos y Alemaña, los neurólogos pueden especializase en neurofisioloxía clínica, en electroencefalografía, o nel estudiu de la conducción nerviosa, en Electromiografías y potenciales remembraos. N'otros países, ye una especialidá independiente (por casu nel Reinu Xuníu y Suecia).
Superposición cola psiquiatría
A pesar de que les enfermedaes mentales son consideraes por dalgunos de ser desordes neurolóxicos afectando'l sistema nerviosu central, tradicionalmente clasificar por separáu, y son trataes por psiquiatra. Nel añu 2002, nuna reseña del American Journal of Psychiatry, el profesor Joseph B. Martin, decanu de Harvard Medical School y neurólogu d'oficiu, escribió que: «la división en dos categoríes ye arbitraria, de cutiu influyida por creencia más que por observaciones científiques verificables. Y el fechu de que'l celebru y la mente sían unu solo, fai qu'esta división sía solamente artificial de toes formes». Esta perspeutiva favoreció un progresivu acercamientu ente dambes especialidaes nes últimes dos décades, que finalmente se materializó en 2004 cola reconocencia, n'EEXX, de la subespecialidad en 'Neuroloxía de la conducta y Neuropsiquiatría'. Anguaño, los médicos d'esta subespecialidad encargar del estudiu, diagnósticu y tratamientu de les alteraciones de la conducta y los trestornos mentales atribuyibles a enfermedaes neurolóxiques.
Les enfermedaes neurolóxiques de cutiu tienen manifestaciones psiquiátriques, como por casu psicosis, depresión, zuna y ansiedá. Estos síndromes neurosiquiátricos son relativamente habituales en pacientes con ictus, enfermedá de Huntington, Parkinsonismos, enfermedá d'Alzheimer, enfermedá por cuerpos de Lewy, enfermedá de Pick, encefalitis infeicioses, encefalitis autoinmunes, según en dellos tipos d'epilepsia, por nomar solo dalgunes.
Efeutos del avieyamientu sobre'l sistema nerviosu
thumb|180px||Vieyera, Emily Samson na bienvenida al nuevu mundu De tolos cambeos venceyaos cola edá tienen una enorme importancia los que tien el sistema nerviosu, dellos signos neurolóxicos del avieyamientu son: los signos neurooftalmológicos, perda de l'audición perceptiva progresiva, amenorgamientu del sentíu del olfatu y menor estensión del gustu, amenorgamientu de la velocidá y magnitú d'actividá motora, tiempu de reacción lentu, trestornos de coordinación y axilidá, amenorgamientu de la fuercia muscular y endelgazamientu de los músculos, cambeos de los reflexos tendinosos y finalmente trestornos del sentíu de vibración nos deos de los pies y en todíos. thumb||130px|| Pareya de vieyos. Roger Hsu.
Neuroloxía cosmética
L'emerxente campu de la neuroloxía cosmética señala'l potencial de terapies p'ameyorar cuestiones como la eficacia llaboral, l'atención na escuela, y una mayor felicidá na vida personal. Con too y con eso, esti campu dio tamién llugar a entrugues alrodiu de la neuroética o la psicofarmacoloxía.
Albolote
Xeografía
thumb|250px|Situación de Albolote (en moráu) al respective de la [[Vega de Granada; La ciudá de Granada en moráu claru.]] Pol so términu municipal escurren los ríos Cubillas, Juncaril, Colomera y Magon.
Tamién destaca'l banzáu de Cubillas, con una estensión de 194 ha, y construyíu en 1956.
Clima
El clima de Albolote ye de tipu mediterraneu continentalizado: frescu en iviernu, con abondosos xelaes; y calorosu en branu, con máximes sobre los 35 °C. La oscilación térmica ye grande mientres tol añu, superando munches vegaes los 20 °C nun día. Les agües, ausentes pel branu, concentrar nel iviernu y son escases mientres el restu del añu.
Demografía
Según l'Institutu Nacional d'Estadística d'España, nel añu Albolote cuntaba con  habitantes censaos.
Política
Les resultaos en Albolote de les postreres eleiciones municipales, celebraes en mayu de 2015, son:
Kappa Ceti
Kappa Ceti (κ Cet) puede referise a dos estrelles distintes na constelación de Cetus: