cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Peter Sellers
Carrera artística
La so última película en vida The Fiendish Plot of Dr. Fu Manchu (El diabólicu plan del Dr. Fu Manchu) foi terminada namái unes selmanes enantes de la so muerte, y estrenada póstumamnte un mes dempués, n'agostu de 1980. Nesta comedia una vegada más protagonizó dos personaxes distintos y de volao, unu adicional.
Personalidá y consumu de drogues
A pesar de la so aguada risible, no personal foi señaláu como inestable y con enclín a abusu de sustances sicotrópiques. Inclusive, presentó pequeñes depresiones pol fracasu de delles películes. Dalgunos creen que l'abusu del nitrito de amilo contribuyeron al ataque de corazón que sufrió en 1964.
Consultaba dacuando al astrólogu Maurice Woodruff, quien paeció exercer muncha influencia nel actor. Fora como fora, la so fuerte personalidá lleváronlu a aldericar con otros actores y direutores. Inclusive, col so amigu Blake Edwards (direutor de La pantera rosa y La fiesta inolvidable o El guateque), foi nesta última película que la rellación ente dambos quebróse, se dejarón de falar delles vegaes y col qu'evitó trabayar mientres siete años. La so segunda muyer, l'actriz sueca Britt Ekland, quexar del comportamientu obsesivu y los celos de Sellers. Seique por ello, l'actor culpábase de cutiu del fracasu del so matrimoniu. Tantu foi asina que nuna entrevista almitió que «nun ye fácil convivir conmigo».
Matrimonios
right|200px|thumbnail| Peter Sellers con Britt Ekland en 1964.
La so primer muyer foi Anne Hayes (1951-1961), cola cual tuvo a los sos fíos Michael y Sarah. En 1964 cásase cola actriz sueca Britt Ekland, cola que tuvo a la so fía Victoria y de la que se dixebró cuatro años más tarde. Xuntos actuaron en Carol for another Christmas (1964), After the fox (1966) y The bobo (1967).
En 1970 cásase cola modelu australiana Miranda Quarry, de la que se dixebró en 1974 y quien agora ye condesa de Stockton. La so última muyer foi l'actriz inglesa Lynne Frederick, cola que se casó en 1977.
Muerte
Con 38 años diagnosticáron-y una cardiopatía. En 1964 sufrió trelce ataques al corazón en pocos díes, polo que Ray Walston reemplazó-y nel rodaxe de Bésame, tontu. De magar, la salú de Sellers nunca foi la mesma.
En 1977 foi-y enllantáu un marcapasos y tomóse un añu sabáticu pa relaxase. Pero, l'actor nun tardó en camudar d'idea y quixo siguir rodando películes. El 21 de xunetu de 1980 esbarrumbar na habitación del luxosu hotel londinense Dorchester y entró en coma. Dos díes más tarde, con 54 años, morrió nun hospital de la capital británica.
Curiosamente, el 30 de xunetu (nueve díes dempués) d'esi mesmu añu tenía programada una ciruxía de corazón en Los Angeles.
En 1998 cuando Robin Williams gano los Premiu Óscar al meyor actor secundariu dedicó-y el so premiu.
Sorghastrum nutans
Sorghastrum nutans ye una especie de planta yerbácea perteneciente a la familia de les poáceas.
Descripción
thumb|Sorghastrum nutans thumb|Detalle de la planta thumb|Vista de la planta Sorghastrum nutans ye una planta perenne, prominente na ecorrexón de les praderíes de camperes altes, xunto con Andropogon gerardii, Schizachyrium scoparium y Panicum virgatum.
Ye la yerba oficial del estáu d'Oklahoma y Carolina del Sur.
Ecoloxía
Sorghastrum nutans ye nativa de los hábitats de les praderíes. El so periodu de floriamientu ye a finales de primavera. Ye intolerante a la solombra. Vuelve crecer con anovada vitalidá dempués de les quemes, utilícense quemes controlaes, en sustitución de los grandes herbívoros escastaos o abrasaos (esto ye: el bisonte), pa la renovación del hábitat.
Taxonomía
Sorghastrum nutans foi descrita por (L.) Nash y publicáu en Flora of the Southeastern United States 66, 1326. 1903. Sorghastrum: nome xenéricu que deriva de les pallabres: Sorghum (otru xéneru de mesma familia) y de la pallabra latina astrum (una probe imitación), refiriéndose a la semeyanza ente los xéneros.
nutans: epítetu llatín que significa "con cabeces de flores"
Adele Goldberg
Adele Golberg ye una empresaria ya informática que participó nel desarrollu del llinguaxe de programación Smalltalk-80 y tuvo delles aportaciones na programación empobinada a oxetos.
Estudios
Graduóse na Universidá de Michigan como matemática y dempués consiguió un doctoráu n'informática en 1973 na Universidá de Chicago. Tamién trabayó como investigadora pa la Universidá de Stanford, onde tamién tuvo trabayando na so tesis doctoral titulada “La instrucción asistida por ordenador: l'aplicación del analís de la respuesta adaptativa demostráu por teorema” en Stanford En 1998 recibió un doctor honoris causa de la Universidá Abierta del Reinu Xuníu poles sos contribuciones nes ciencies de la computación; en 2014 recibió un títulu honoríficu en Ciencies pola Universidá de Michigan
Trabayu n'informática
En 1973 empieza a trabayar como investigadora pal Centro d'Investigación Xerox en Palo Alto, California (PARC n'inglés), onde formó parte d'un equipu nel desarrollu del llinguaxe de programación Smalltalk. Dellos de los conceutos desenvueltos por ella y el so equipu, ente los que s'atopaba Alan Kay, ocupar nos patrones de diseños usaos en software de diseñu, remplazando el sistema linear que s'usaba antes Smalltalk usóse como prototipu de la interfaz WIMP (ventanes, iconos, menús y apuntadores), los entamos pa les interfaces gráfiques modernes. En 1979 volvióse mánager del Llaboratoriu de Sistemes de Conceutu.
Empresaria
Dexa PARC en 1988 pa fundar ParcPlace Systems nun intentu por promover Smalltalk; la empresa dedicar a crear ferramientes p'aplicaciones basaes nesi programa. Foi presidenta y xefe executiva de la mesa directiva hasta 1992, cuando William P. Lyons toma'l so llugar y ella queda como presidenta de la xunta hasta 1995 cuando ParcPlace unificar con Digitalk y decide que va dexar la compañía
En 2006 funda Neometron, compañía que trabaya de consultoría, desenvuelve teunoloxía y brinda sofitu Intranet pa compañíes autogestionadas. Trabayó con Celtic Pharma, Agile Mind. Foi direutor de Neometron dende xineru del 2006 y direutora de Vertro dende agostu tamién del 2006.
Ye tutora nel institutu d'investigación ViewPoints y miembru de SF Exploratorium
Jeff Allen
Jeffrey Lee Allen ye un ex-xugador de baloncestu estauxunidense. Con 2,08 d'estatura, el so puestu natural na cancha ye'l de pívot.
Korscheltellus lupulinus
Korscheltellus lupulina ye una poliya de la familia Hepialidae. Foi asitiáu primeramente nel xéneru Hepialus. Ye una especie europea abondosa y común. miniaturadeimagen|Montáu. miniaturadeimagen|Gata. El machu tien un valumbu d'unos 30 mm coles ales anteriores de color marrón escuru con rayes blanques xuníes apical y basalmante pa faer una forma de 'v'. Les ales posteriores son de color marrón claru. La fema ye más grande (valumbu sobre 40 mm) con patrón similar a la masculina, pero xeneralmente más pálidu y menos clara. Los adultos vuelen de mayu a xunetu nes Islles britániques, y siéntense atraíos pola lluz. La especie pasa l'iviernu como canesba.
Les canesbes aliméntense de los raigaños d'una amplia variedá de plantes (ver llista embaxo) y puede ser una plaga pa l'agricultura.
Wendell Alexis
Paul Wendell Alexis  ye un ex xugador de baloncestu estauxunidense. Con 2,03 metros d'estatura, xugaba na posición d'aleru.
Ente 1996 y 2002 defendió los colores del Alba Berlin de la Bundesliga, apostando un total de 341 partíos y anotando 5.922 puntos, lo que-y convertiríen nel máximu anotador de la historia del club alemán, qu'en setiembre de 2012 decidió retirar la camiseta col so dosal n'homenaxe a la so trayeutoria.
Internacionalidades
Internacional con Estaos Xuníos. Participó en Mundial de Baloncestu 1998, consiguiendo la medaya de bronce. Los xugadores profesionales de la NBA nun participaron nesti mundial, por cuenta de problemes llaborales na so lliga, y los norteamericanos escoyeron xugadores profesionales que xugaben daquella n'Europa, CBA y NCAA.
Randolph Scott
George Randolph Scott foi un actor d'Estaos Xuníos.
Escudería
thumb|250px|Monoplaza de F1 nel box del equipu [[Renault F1.]]
Conozse como escudería al conxuntu de persones y oxetos que formen un equipu conxuntu dientro de dalgún deporte de motor, seya rallyes, Fórmula 1, motociclismu, etc, y que ta formáu por un conxuntu de vehículos y pilotos. Tamién puede amenorgase esta definición al conxuntu d'automóviles d'un mesmu equipu de competición. Según la definición italiana, idioma dende onde provién el términu, una escudería ye una organización deportiva qu'alluga a los autos de competición que compiten na mesma casa y apurren asistencia téunica a los pilotos.
Randolph Scott
Biografía
Llegó a Hollywood en tiempos del cine mudu, en busca de fama, y respondíu por pola so amistá col magnate Howard Hughes, con quien coincidiera na Universidá de Carolina del Norte, onde Randolph graduárase como inxenieru testil. Empezó a participar en delles películes como figurante a finales de los años venti. Tres la so apaición en The Virginian foi afayáu polos axentes de la Paramount, quien lu contrataron, colo qu'empezó a protagonizar películes, especialmente comedies romántiques, drames, películes d'aventures y dalgunos westerns. Nos años trenta destaca sobremanera una serie de westerns empobinaos por Henry Hathaway y el so papel de Güeyu de Ferre nuna versión de The Last of the Mohicans, de George B. Seitz.
En 1939, ente delles películes nes qu'intervieno, destaca Jesse James, de Henry King, na que tien un papel importante, siendo un honráu xérif qu'escuerre a los hermanos James, y el so papel de Wyatt Earp en Xérif de la frontera, del direutor Allan Dwan. Mientres los años 1930 fixo gran amistá con Cary Grant, con quien protagonizó My Favorite Wife, xunto a la gran amiga de dambos Irene Dunne, y con quien compartió una casona hasta los sos respeutivos matrimonios, lo que dio llugar a munches especulaciones sobre la orientación sexual de dambos. El prostitutu Scotty Bowers afirmó nes sos memories publicaes en 2012, Full Service, que Scott y Grant calteníen una sólida rellación sentimental y sexual. Sicasí, el fíu adoptáu de Scott, Christopher, desafió a los rumores. Tres la muerte de Scott, Christopher escribió un llibru tituláu Whatever Happened to Randolph Scott?, nel cual él refuga rumores sobre la presunta homosexualidá del so padre. Budd Boetticher, el direutor más de cutiu venceyáu col trabayu de Scott, dixo alrodiu de los rumores: "Mentira". (Anque Boetticher nun conoció a Scott hasta que l'actor tenía 58 años). La insistencia de Grant de que nun tenía "nada en contra de los gais, yo namái nun soi unu" trátase largamente nel llibru de Peter Bogdanovich d'ensayos sobre actores, Who the Hell's in It.
Escudería
En dellos países como España, les escuderíes amás de competir pueden d'entamar pruebes de rally. Pa ello tien de cumplir la normativa de la federación del so país, presentáu'l so rally meses antes de la so celebración, una guía onde s'establecen los tramos, horarios, quilometraxe, plan de seguridá, premios, etc. El día de la so celebración la federación competente guarda la prueba al traviés d'un comisariu que xixila que tou cumplir según la normativa. Amás la federación establez un coeficiente a la prueba, a mayor coeficiente meyor va ser la prueba, mayores van ser los premios (en metálicu), más reputación va adquirir la prueba, amás de poder ser puntuable a campeonatos de categoría cimera.
Escuderíes famoses
thumb|250px|Camión pa tresportar material del equipu [[EmiliodeVillota Motorsport.]]
Randolph Scott
Biografía
Nos años 1940 la so estrella nun dexa de crecer; va especializándose cada vegada más nos westerns, sobremanera Sienda siniestra, de George Marshall, Belle Starr, d'Irving Cummings, y sobremanera Western Union, del gran Fritz Lang. Amás de los westerns ye de destacar la so participación nel clásicu del cine de pirates El capitán Kidd, xunto a Charles Laughton.
Pero sería nos años 1950, en creando la so propia productora, y collaborando col direutor Budd Boetticher y el guionista Burt Kennedy, cuando algamaría'l cumal de la so fama con dellos westerns de baxu presupuestu pero llenos d'autenticidá, como en Los Cautivos (1957).
En 1962 trabayaría na so última película, Duelu na Alta Sierra, empobinada por Sam Peckinpah y coprotagonizada por otra estrella del western: Joel McCrea.
Luis Antonio de Francia
Luis Antonio de Francia (Louis-Antoine de France; Versalles, 6 d'agostu de 1775 - Gorizia, Austria, 3 de xunu de 1844) foi'l postreru delfín de Francia ente 1824 y 1830, fíu primoxénitu de Carlos X y María Teresa de Saboya. A la so nacencia, el so tíu, el rei Lluis XVI de Francia, dio-y el títulu de duque de Angulema.
Infancia, primer exiliu y Restauración
thumb|left|150px|Corona de Luis Antonio como delfín de Francia (data de 1824), semeya de [[1906.]] Nació en 1775, fíu de Carlos Felipe de Borbón, Conde d'Artois y hermanu menor del entós nuevu rei Lluis XVI y de María Teresa de Saboya.
Abandonó Francia colos sos padres en 1789, por cuenta de los acontecimientos revolucionarios y pasó gran parte de la so vida nel exiliu. Casóse cola so prima hermana María Teresa de Francia con quien nun tuvo socesión, anque años más tarde la pareya crió como fíu al so sobrín Enrique de Artois, duque de Burdeos y conde de Chambord. Tornaron a Francia cuando cayó'l Primer Imperiu Francés (Napoleón I) y el so tíu Lluis XVIII xubió al tronu.
Yera primu de Fernandu VII, y en 1823 encabezó l'exércitu de los Cien Mil Fíos de San Luis, unviáu a España p'ayudar a Fernandu VII a restablecer la monarquía absoluta. La espedición nun atopó nenguna oposición militar importante, salvu a la de sitiar Cádiz onde salió victoriosu de la batalla de Trocadero, que favoreció la finalización del Trieniu Lliberal español y la vuelta del absolutismu del rei Fernandu VII. Asina nel manifiestu del Puerto de Santa María, fecháu a 1 d'ochobre de 1823, que dirixó a D. Víctor Sáez, el rei dicía:
Fernandu VII ufiertó-y el títulu de príncipe de Trocadero y ufiertó-y el palaciu de Buenavista, ufiertes ambes que refugó'l duque de Angulema, diciendo nel casu del títulu que xulgaba que: "'Un Fils de France est au dessus de cela' (Un fíu de Francia taba percima d'eso)"De siguío nuna carta llevada al so primu per mediu de Louis Justin Marie de Talaru, embaxador de Lluis XVIII de Francia en Madrid, refartaba en términos bien duros al monarca los escesos del so reináu y encamentába-y a redimilos, una vegada recuperáu'l poder absoluto. Ente otros tuvo como menino al conde de Osmond, hermanu de la célebre memorialista Mme. de Boigne.
El 16 de setiembre de 1824, al xubir el so padre al tronu como Carlos X, convertir en delfín de Francia, y por tanto herederu de la corona. El 30 de xunetu de 1830, nel ámbitu de la Revolución de xunetu, Carlos X foi depuestu. El 2 d'agostu de 1830, Carlos abdicó en Rambouillet los sos derechos en favor del so nietu'l duque de Burdeos, Enrique de Artois; minutos más tarde, Luis Antonio tamién arrenunció los sos derechos en favor de dichu duque. Esto provocó la división nos monárquicos legitimistas ente los que consideraben dicha abdicación como nula (carlistes) y por tantu Carlos X siguiría siendo'l rei lexítimu; y los que la consideraben válida (enriquistas), y por tanto, el so nietu Enrique sería'l rei lexítimu.
Segundu exiliu y muerte
La familia real hubo de colar al exiliu mientres el duque d'Orleans y Llugarteniente Xeneral del Reinu foi escoyíu poles Cámares y proclamáu rei de los franceses como Lluis Felipe I.
Al morrer el so padre Carlos X en Praga en 1836, una parte de los legitimistas consideráron-y como nuevu rei col nome de Lluis XIX, por considerar inválides les abdicaciones de 1830. A pesar d'adoptar la xefatura de la Casa real y la titularidá de rei, caltúvose estremáu de la política y emplegó el títulu de conde de Marnes.
Morrió nel exiliu en 1844. Ta soterráu na cripta de la ilesia del monesteriu franciscanu de Kostanjevica (Nova Gorica, Eslovenia).
Partíu Asturianista
El Partíu Asturianista (PAS) ye un partíu políticu asturianu de calter «asturianista y de progresu» según los sos propios estatutos. Fundáronlu en 1985 Xuan Xosé Sánchez Vicente, Sabel Tuñón, Xesús Cañedo, Carlos Rubiera y otros. Les sos mocedaes denómense Xuventú Asturianista.
Ente los sos oxetivos taba un proyeutu de reforma del Estatutu d'Autonomía del Principáu d'Asturies nel que se proponía la so reconocencia como nacionalidá histórica, la oficialidá del asturianu, les competencies máximes d'autogobiernu permitíes pola Constitución española de 1978, y permitir a determinaos conceyos de fuera de les llendes actuales d'Asturies formar parte de la Comunidá autónoma (llegando a tener representación institucional n'Oseya de Sayambre, Lleón).
Nacencia (1985-1988)
Tres la salida de Xuan Xosé Sánchez Vicente del PSOE en 1983, ésti xunto a persones de l'asociación Andecha Asturianista como Carlos Rubiera, Sabel Tuñón, y otres funden el Partíu Asturianista en payares de 1985 rexistrándose en febreru de 1986.
En 1988 el partíu celebra la 1ª Conferencia Nacional, de la que sal aprobáu'l documentu fundacional del partíu y decídese concurrir a les eleiciones autonómiques d'esi añu, de les cuales saldría como la quinta fuercia política asturiana. El 26 de setiembre de 1988 presenta nel rexistru na Xunta Xeneral del Principáu d'Asturies una iniciativa llexislativa popular proponiendo'l cambéu del Estatutu d'Autonomía.
Negociaciones de coalición y eleiciones (1989-1991)
En 1989 el PAS preséntase a les eleiciones al Parllamentu Européu dientro de la candidatura Izquierda de los Pueblos de partíos nacionaliegos progresistes de toa España (como Euzkadiko Ezkerra, Chunta Aragonesista, Entesa dels Nacionalistes d'Esquerra, etc) y a les Cortes.Poco dempués entama formar una coalición eleutoral (Coalición Asturiana) con otru partíu nacionaliegu, l'UNA. En 1991 celebra'l so primer congresu nacional nel qu'aprueba'l Documentu d'Ideoloxía y Estratexa. Nes eleiciones del 25 de mayu d'esi añu la coalicción algama un diputáu na Xunta Xeneral na persona de Sánchez Vicente y seis conceyales en cinco conceyos distintos. Ye la primer vegada dende la restauración de la democracia na qu'un miembru d'un partíu nacionaliegu consigue un puestu na Xunta.
Negociaciones de fusión y frayamientu de Coalición Asturiana (1991-1992)
Dempués de les eleiciones entamaríen negociaciones pa xuntase dambes organizaciones nun mesmu partíu, anque esto nun finaría bien y foi la sida del frayamientu de la coalición, amás de la engarradiella política ente los llíderes de dambes Xuan Xosé Sánchez Vicente y José Suárez «Felechosa».
Espoxigue y Llei d'usu del asturianu (1992-1998)
El 14 d'ochobre vio refugada na Xunta Xeneral del Principáu d'Asturies la so proposición non de llei pa convidar a la Universidá d'Uviéu a introducir nos nuevos planes d'estudiu de Filoloxía Hispánica l'asignatura de llingua asturiana, en calidá d'optativa; nesta proposición tamién convidaben a que se dotara a la llingua asturiana d'una especialidá. Nesi mesmu añu tamién presenta propuestes d'incorporación de conceyos de la provincia de Llión (como por exemplu Valdeón o Ḷḷaciana) a la Comunidá Autónoma d'Asturies
Los resultaos nes autonómiques de 1995 medraríen, onde amás llogróse l'alcaldía de Nava. Por mor del Referendu d'independencia de Quebec de 1995, esi mesmu día, apaez en La Voz de la Selmana de fecha 30 d'ochobre de 1995 un artículu de Xuan Xosé Sánchez Vicente dando'l sofitu al drechu a la llibre autodeterminación de los pueblos y a la solución de los discutinios de manera pacífica y democrática. El 8 de setiembre de 1996 por mor del Día de la Nación Asturiana nuna tribuna d'opinión roblada por Xuan Xosé Sánchez Vicente nel periódicu La Voz de Asturias asemeya la situación d'Asturies cola d'una colonia: En 1998 sofita la convocatoria de fuelga xeneral del 12 febreru y la manifestación d'Uviéu.
Demientres la llexislatura de 1995 a 1999 el PAS sofitó delles veces al gobiernu de Sergio Marqués pa sacar alantre los presupuestos xenerales. Gracies a esti sofitu aprobóse una llei de promoción del asturianu (Llei d'usu y promoción del bable/asturianu de 1998), pasu previu encamináu a la futura oficialidá de la llingua, lo que ye ún de los mayores llogros de la formación. Nel segundu y tercer congresos nacionales del partíu, en 1994 y 1998 respeutivamente, apruébense documentos como la Ponencia d'Empobinamientu Políticu y les estratexes polítiques del partíu.
Maurice Richard
Joseph Henri Maurice Richard, moteyáu como Rocket Richard, foi un xugador canadiense de ḥoquei sobre xelu que xugó como atacante derechu nos Canadiens de Montréal, dende 1942 hasta 1960. Rocket ta consideráu como unu de los mayores goliadores na hestoria de la NHL: foi la primer persona qu'anotó más de 500 goles en tola so carrera (544 tantos), y tamién consiguió ser el primeru n'anotar 50 goles en solu 50 partíos d'una temporada regular (añu 1944-45).
Día Internacional de la Visibilidá Transxéneru
El Día Internacional de la Visibilidá Transxéneru ye una conmemoración añal que tien llugar el 31 de marzu, dedicada a la celebración de les persones trans y la sensibilización en contra de la discriminación escontra les persones trans en tol mundu. La festividá foi fundada pola activista transxéneru de Michigan Rachel Crandall en 2009, como una reaición a la falta de díes de fiesta LGTB que celebren la visibilidá de les persones trans, debío a que la única conmemoración conocida centrada nes persones transxéneru yera'l Día Internacional de la Memoria Transexual, que fai alcordanza de les persones transxéneru víctimes de crímenes d'odiu, pero nun reconoz nin celebra la visibilidá de les persones vives d'esta comunidá.
N'Asturies, nos caberos años, vien habiendo actividaes y actos reivindicativos, centraos na falta d'aprobación d'una Llei Trans Asturiana. undefined
Floyd Allen
Floyd Dean Allen ye un ex xugador de baloncestu estauxunidense. Con 2,06 d'estatura, el so puestu natural na cancha yera'l de pívot. Ye l'hermanu del tamién xugador de baloncestu Jim Allen.
Maurice Richard
Richard ganó la Copa Stanley con Montreal n'ocho causes, y foi'l capitán del equipu nos cinco copes consecutives llograes dende 1955 hasta 1960. Nel so honor, dende 1998 la LNH apurre un troféu llamáu Troféu Maurice Richard, que s'otorga a la persona que más goles anotó en tola temporada regular.
Biografía
Richard empezó a xugar profesionalmente al ḥoquei sobre xelu en 1942, colos Canadiens de Montréal. Anque empezó a xugar col dorsal númberu 15, llueu lo camudó pol númberu 9. Facer n'honor al so primer fíu, Huguette, que pesó 9 llibres (4,08 kg) al nacer. Pudo faelo porque, mientres la Segunda Guerra Mundial, l'exércitu de Canadá refugó'l so ingresu en trés causes; dos comos soldáu rasu (por diversu mancadures) y una como mecánicu, por non tener titulación a pesar de que trabayó nello dende los dieciséis años. Pa cuando Maurice llogró sacase'l títulu de mecánica na Escuela Téunica de Montreal, la guerra terminara.
A lo llargo de les temporaes foi ameyorando les sos estadístiques. Na campaña 1943-44 ganó'l so primera Stanley Cup, contribuyendo con 32 goles y 22 asistencies. Na campaña 1944-45 consiguió, per primer vegada, anotar 50 goles nos 50 partíos de la temporada regular, siendo esa la so mayor temporada n'anotación. Volvería llograr colos Canadiens el títulu de campeón en 1945-46. Mientres esos años desenvolvió una fuerte rivalidá con otros xugadores, como Gordie Howe de los Detroit Red Wings.
Richard tamién foi'l protagonista de diversos momentos históricos del ḥoquei. En 1952, mientres un partíu contra Boston Bruins, llogró reponese d'una fuerte entrada d'un defensa que lu dexó inconsciente, y consiguió anotar el gol que dio la victoria a los Canadiens coles sos facultaes inda amenorgaes. Esi mesmu añu superó al máximu goliador daquella de la NHL, Neis Stewart, al anotar el gol númberu 326 na so carrera. El so temperamentu tamién lu xugó males pasaes, siendo espulsáu en 1955 por baltar d'una puñada a un árbitru. La decisión del presidente de la LNH, Clarence Campbell, de suspende-y el restu de la temporada causó indignación n'el siguidores de Montreal, que llegaron a provocar disturbios na ciudá. A pesar de perdese dellos partíos, Maurice superó'l so récor de puntos (38 goles y 36 asistencies).
A partir de 1956 Richard empecipiaría'l so periodu de los cinco Copes Stanley consecutives, y superó la marca de 500 goles mientres la temporada regular. En perdiéndose dellos alcuentros por diversu mancadures, Maurice dio fin a la so carrera en 1960, ganando a Toronto nes series finales. Tan solo un mes dempués, los Canadiens retiraron el dosal #9 n'honor al so xugador, y en 1961 ingresó nel Salón de la Fama del Ḥoquei. N'abandonando como xugador, trató de siguir como entrenador nos Nordiques de Quebec de la World Ḥoquei Association, anque arrenunció a los dos selmanes de roblar el so contratu por motivos familiares.
Richard siguió siendo homenaxáu mientres el restu de la so vida, y tuvo consideráu como unu de los personaxes más célebres de Quebec y Canadá, llegando a recibir la Orde de Canadá en 1967. Cuando los Canadiens abandonaron en 1996 el Forum de Montreal pa treslladase a Centre Bell, decidieron homenaxar a los sos xugadores históricos que siguíen vivos. Maurice Richard recibió la ovación del públicu más llarga de la nueche, que duró dieciséis minutos. En 1998 la LNH decidió que'l premiu al máximu goliador pasara a llamase Troféu Maurice Richard, con un troféu ufiertáu polos Canadiens de Montréal. Y en 1999, una de les franquicies de la Ligue de ḥoquei junior majeur du Québec pasó a llamase Rocket de Montreal  n'honor al xugador.
Maurice Richard finó'l 27 de xunu de 2000 en Montreal. Al so veloriu asistieron más de 115.000 persones, y el gobiernu de Canadá decidió realizar un funeral d'Estáu n'honor al xugador, que foi emitíu en tol país.
Trayeutoria y estadístiques
thumb|175px|Plantía de los Canadiens en 1942(de pies, segundu a la derecha). thumb|175px|Escultura n'honor a Maurice Richard, que puede atopase en [[Gatineau.]]
Partíu Asturianista
Llei d'Usu y eleiciones de 1999 y 2003 (1998-2004)
La Llei d'Usu fizo resquiebra na unidá de la militancia del Partíu Asturianista ente los que sofitaben la llei como un cauce amañosu, un primer pasu haza la oficialidá; y los que consideraben que nun yera daqué bueno, que nun daba rempuesta a les demandes y necesidaes de normalización de la llingua asturiana. El 22 d'ochobre de 1998 l'asturianista Xuan Xosé Sánchez Vicente na Xunta Xeneral del Principáu d'Asturies presentó una proposición non de llei pa la creación d'una Comisión Especial «pa esaminar les posibilidaes que pue ufiertar» el Drechu foral-consuetudinariu asturianu, tando como presidente de la Comisión hasta'l 9 d'abril de 1999.
Nes eleiciones a conceyu, rescampla la obtención d'un conceyal fuera de les llendes oficiales de la comunidá autónoma, nel conceyu lleonés d'Oseya de Sayambre con 36 votos (13,33% del total).
Dempués de negociaciones n'agostu de 2002 fexose anuncia qu'IAS y el PAS roblaren un alcuerdu pa facer un Día de la Nación Asturiana unitariu en Cangues d'Onís. En payares d'esi mesmu añu'l conceyal asturianista d'Oseya de Sayambre remite un carta al Altu Comisionáu pa los Drechos Humanos de la ONX na que axuntaba testimoniu y una montonera de documentación llograda mientres los años d'investigación sobre la represión franquista na zona de la montaña oriental.
El 10 de xineru de 2003 el Partíu Asturianista (PAS) presentó ante'l Tribunal Superior de Xusticia d'Asturies (TSXA) una denuncia por delitu ecolóxicu con base nos daños producíos pol arramáu de fuel del Prestige na mariña asturiana. Amás nesi añu el PAS amosó la so disconformidá a l'ampliación del puertu d'El Musel aduciendo qu'afectaba «gravemente al mediu ambiente» y que yera una obra innecesaria que nun meyoraba un res la economía asturiana pal tráficu del puertu.
Nel 2004 el PAS presentose a les eleiciones al Parllamentu Européu dientro de la candidatura Coalición Europea ) na que taben mayoritariamente partíos rexonalistes conservadores de toa España (como Coalición Canaria, Unió Mallorquina, etc) quedándose la coalición ensin representación.
Unión Asturianista (2004- )
Eso sí, nes eleiciones a conceyos cola candidatura Unión Asturianista algamó 11 conceyales, colos que tien dos alcaldías nos conceyos de Villaviciosa de 15.000 habitantes (ye'l conceyu 11 de mayor población d'Asturies), y nel de Ponga de 700 habitantes (que ye Parque Natural na mayor parte). Por ponei un exemplu de la so implantación Izquierda Unida n'Asturies tien namai 4 alcaldíes más que la candidatura Unión Asturianista.
Anguaño (2008- )
El día 28 de xunu de 2008 en Xixón foi'l so V Congresu nacional del Partíu Asturianista, baxo’l lema «CADA VEZ MÁS NECESARIOS», onde foi reelixida la so Executiva y aprobada una igua de los sos Estatutos.
El 30 d'agostu de 2008 presentose nel Colexu Begoña de Xixón el primer númberu de la so revista que tien el nome de L'Asturianista, espublizándola pal Día de la Nación Asturiana. Anguaño anden pel númberu 5.
Por cuenta de los sos 25 años d'historia entamó dos conciertos de baldre pal públicu, el 22 de mayu de 2010 de La Coral Polifónica d'Asturies 'Cruz de la Victoria' en Xixón na ilesia de San José y el 2 d'ochobre n'Uviéu del grupu folk Tuenda
Dempués de selmanes calteniendo negociaciones el PAS cola Plataforma 8 de Setiembre pa celebrar un actu conxuntu'l Día de la Nación Asturiana pal 2010 col Bloque por Asturies y la Unidá Nacionalista Asturiana, refuga participar por discrepancies sobre'l planteamientu del actu. Considerando «qu'imposibilita la xerarquización d'organizaciones y persones y la so visualización» (al ser una concentración), talantando amás que'l Día de la Nación Asturiana tien de ser «un actu entamáu y xestionáu polos partíos políticos» y la composición de los convocantes escapaba a esa idea.
VII Congresu
El 14 de setiembre del 2019, el Partíu Asturianista celebró su VII Congresu. Nesti s'aprobaron los nuevos Estatutos.
Prefeutura
thumb|400px|Países del mundu que tienen prefeutures como subdivisiones territoriales.
El términu prefeutura foi usáu pa denominar un órganu de gobiernu o área territorial dende los tiempos del emperador romanu Constantín I, que estremó'l imperiu en cuatro prefeutures, caúna estremada en diócesis. De forma similar a un Estáu o una ciudá, teníen un ampliu autogobiernu, anque debíen fidelidá a Roma. El prefeutu yera la cabeza de la prefeutura.
Francia
En Francia, una prefeutura (préfecture en francés) ye la ciudá capital d'un departamentu (département). Por estensión, ye tamién el nome d'unu de los órganos de gobiernu del departamentu y tamién del edificiu qu'alluga tal órganu de gobiernu. Al designar una ciudá, el términu prefeutura suel emplegase tamién como sinónimu de capital del distritu (Chef-lieu). Francia cunta con 101 prefeutures. El prefeutu ye un funcionariu públicu representante del Estáu nun departamentu o una rexón, que son al empar una división alministrativa y coleutividaes locales. El prefeutu dirixe directamente'l distritu (arrondissement) alministrativu, subdivisión del departamentu, onde s'atopa la prefeutura, delegando les sos competencies al Secretariu Xeneral de la Prefeutura, que fai les vegaes de subprefecto pal distritu.
El prefeutu del departamentu onde s'atopa la capital del distritu de la rexón lleva siempres el doble títulu de «Prefeutu de la Rexón de X..., Prefeutu del Departamentu de Y...» (o viceversa), y ente los sos servicios ta la función de xixilar les llendes de les competencies rexonales.
El dominiu marítimu ye tamién igualmente de prefeutures.
Llista de conceyos d'Almería
Llista de conceyos de la provincia d'Almería (siguíos del númberu d'habitantes según el censu del añu 2006):
thumb|400px|Mapa de los conceyos d'Almería
Berik Kupeshov
Berik Kupeshov ye un ciclista profesional kazaquistanín nacíu'l 30 de xineru de 1987.
Consonante oclusiva
Una consonante oclusiva ye un tipu de soníu consonánticu obstruyente producíu por una detención del fluxu d'aire y pol so posterior lliberación. El términu consonante plosiva acutar pa les oclusives orales (non nasales), anque dellos autores clasifiquen soníos nasales como [m] o [n] non ente les oclusives, sinón ente les continuantes nasales, porque anque nel tracto vocal si blóquiase'l pasu del aire por un intre, déxase que parte del aire sala pela ñariz.
Toles llingües del mundu tienen oclusives, y cuasi toes tienen siquier toos estos soníos [p], [t], [k], [n] y [m], anque'l iroqués septentrional escarez de les llabiales [p] y [m]. L'ausencia de cualquier soníu nasal dar nel quileute (una llingua chimaku), anque esto paez ser un desenvolvimientu tipolóxicu recién.
Berik Kupeshov
Debutó como profesional l'añu 2007 col equipu belga Storez Ledecq Materiaux. En 2008 fichó pol equipu ProTour Astana.
Fusu horariu estándar de Xapón
[[Ficheru:Timezones2011 UTC+9.png|thumb|500px|UTC+09:
Historia
Enantes a la Dómina Meiji (1868–1912), cada rexón tenía la so propia zona horaria, na que s'establecía'l mediudía cuando'l Sol taba nel so cenit. Tres l'adopción de medios de tresporte modernos, como'l tren, esta práutica causaba tracamundiu. Por casu, hai aproximao 5 graos de diferencia en términos de llargor ente Tokiu y Osaka, y por causa de esti métodu d'establecer la hora, un tren que saliera de Tokiu llegaría a Osaka 20 minutos antes de la hora en Tokiu.
Ordenanza 51
"明治十九年勅令第五十一号（本初子午線経度計算方及標準時ノ件 （明治十九年七月十三日勅令第五十一号）
Acordies con esta ordenanza, el tiempu estándar de Xapón afitar en 9 hores d'adelantu con al respective de la hora de Greenwich (UTC nun s'estableciera inda). Na ordenanza, la primer clausa menta GMT, la segunda define llargor esti y longitud oeste y la tercera diz que la zona horaria estándar sería efectiva dende 1888. De casualidá, la ciudá d'Akashi, na prefeutura de Hyōgo, atópase esautamente a 135 graos de llargor esti y por eso aportó a conocida como Toki non machi (la ciudá del tiempu).
Ordenanza 167
Tres l'anexón de Taiwán en 1895, la Ordenanza 167 publicar pa camudar el nome de la hora estándar anterior al fusu horariu estándar central (中央標準時) y establecer el nuevu fusu horariu estándar occidental (西部標準時) nel llargor 120°W. El "fusu horariu estándar occidental", que foi utilizáu en Taiwán y en delles partes d'Okinawa, foi abolíu pol decretu 529 en 1937. Los territorios ocupaos per Xapón mientres la Segunda Guerra Mundial, ente ellos Singapur y Malasia, utilizaron el tiempu estándar de Xapón mientres la duración de la so ocupación, pero volvió al anterior tres la rindición de Xapón. miniaturadeimagen|Ordenanza 167
"Edictu imperial
Robláu y selláu, Mutsuhito
27 d'avientu del añu 18 de la era Meiji
Primer ministru, Principe Ito Hirobumi
Ministru d'Educación, Marquis Saionji Kinmochi
Edictu imperial Nᵘ 167
El tiempu estándar pal imperiu d'equí p'arriba va ser conocíu como fusu horariu estándar central.
La hora estándar de Taiwán y les Islles Pescadores, xunto con Yayeyama y les islles Miyako va afitar en 120 graos al este y este va ser nomáu fusu horariu estándar occidental
La presente Llei va entrar a valir el 1 de xineru del añu 29 de la era Meiji."
"○勅令
朕標準時ニ関スル件ヲ裁可シ茲ニ之ヲ公布セシム
御名　御璽
明治二十八年十二月二十七日
文部大臣　侯爵　西園寺公望
勅令第百六十七號
第一条　帝国従来ノ標準時ハ自今之ヲ中央標準時ト称ス
第三条　本令ハ明治二十九年一月一日ヨリ施行ス"
Horariu de branu
Ente 1948 y 1951 el Xapón ocupáu introduz l'horariu de branu (DST), dende'l primer domingu de mayu a les 02:00 hasta'l segundu sábadu de setiembre a les 02:00, sacante en 1949 qu'empezó'l primer domingu d'abril. Más apocayá realizáronse esfuercios pa llevar de vuelta l'horariu de branu a Xapón, pero hasta agora esto nun asocedió.
Zones horaries del Imperiu xaponés
Anguaño yá nun s'utilicen:
IANA time zone database
La IANA time zone database contién una zona pa Xapón nel archivu zone.tab, llamáu Asia/Tokyo.
Llista d'asteroides/27301–27400
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Condes y Duques d'Anjou
thumb|right|180px|Armes (modernes) del Duque d'Anjou.
Casa d'Anjou-Sicilia
En 1246 Lluis IX de Francia concedió'l condáu d'Anjou (qu'incluyía Maine) al so hermanu Carlos.
Consonante nasal
Una consonante nasal produzse cuando'l velo —la parte carnosa del cielu la boca cerca de la parte posterior— báxase, dexando que l'aire fluya llibremente al traviés de la ñariz. El cuévanu bucal inda actúa como compartimientu de la resonancia del soníu, pero l'aire nun sale pela boca ente que ye bloquiáu pola llingua. Otros tipos de consonantes pueden ser nasalizadas, pero de normal referímonos a alófonos de los archifonemas /N/ y /M/
Sicasí, les consonantes nasales tamién se consideren oclusives pola so articulación, que torga dafechu'l pasu del aire pol cuévanu bucal. Tal dualidá, un fluxu d'aire sonorante pela ñariz xunto cola oclusión de la boca, implica que les nasales pórtense como sonorantes de la que como obstruyentes (polo xeneral clases opuestes). Pa la descripción acústica polo xeneral considérense sonorantes, pero en munches llingües pueden desenvolvese a partir d'oclusives o aportar n'oclusives.
Tienen bandes d'enerxía alredor de los 200 y los 2,000 Hz
Llista de consonantes nasales:
Exemplos d'idiomes que contienen consonantes nasales:
L'inglés, l'alemán y el cantonés que contienen [m], [n] y [ŋ]
Adele Lewis Grant
Adele Gerard Lewis Grant ( - ) foi una feminista, botánica, profesora, taxónoma, curadora, y esploradora d'Estaos Xuníos.
Carrera
En 1903, llogró la so B.Sc. en botánica pola Universidá de California en Berkeley. Y el so M.Sc. y el Ph.D. en botánica pola Universidá de Washington de Sainte Louis.
Enseñó botánica mientres dellos años na Facultá Huguenot en Wellington, Sudáfrica, mientres recoyía plantes en dellos países d'esi continente: África tropical: Congo, República Democrática, Kenia central, Mozambique, Sudáfrica, Zimbabue ; continente americanu: Méxicu, Estaos Xuníos.
Ye autora na identificación y nomamientu de nueves especies pa la ciencia, a abril de 2016, tien 129 rexistros d'especies nueves pa la ciencia, especialmente de la familia escrofulariácees, y con énfasis nel xéneru Mimulus y en menor grau Erythranthe, y Diplacus (vease más embaxo'l venceyu a IPNI).
Vuelu 103 de Pan Am
El Vuelu 103 de Pan Am yera un avión de l'aereollinia internacional d'Estaos Xuníos Pan Am, que realizaba un itinerariu ente Frankfurt del Main (Alemaña) y Detroit (Estaos Xuníos), faciendo escala al traviés de Londres (Inglaterra) y Nueva York (Estaos Xuníos). Foi víctima d'un atentáu terrorista'l miércoles 21 d'avientu de 1988 cuando cubría'l trayeutu ente Londres y Nueva York, esplotando nel aire y cayendo sobre la ciudá de Lockerbie (Reinu Xuníu).
L'atentáu
250px|thumb|left|Restos del avión tres l'atentáu. El 21 d'avientu de 1988 un avión Boeing 747-121 que viaxaba nun vuelu regular (Vuelu 103) de la compañía aérea d'Estaos Xuníos Pan American World Airways esplotó nel aire. Los restos cayeron sobre la ciudá escocesa de Lockerbie. Morrieron les 259 persones que viaxaben a bordu y 11 persones más en tierra.
L'avión volaba dende l'aeropuertu de Heathrow en Londres, Inglaterra al Aeropuertu Internacional John F. Kennedy de Nueva York, Estaos Xuníos. La esplosión asocedió 38 minutos dempués del despegue, y foi debida a un esplosivu plástico d'ente 340 y 450 gramos asitiáu nun radiocassette dientro del equipaxe del compartimientu de carga anterior, desencadenando una secuencia d'eventos que llevó a la rápida destrucción de l'aeronave. La esplosión na bodega nᵘ 1, debaxo de la cabina fizo que tola parte delantera de l'aeronave, la cabina de mandu, esprendiérase dafechu del restu, causando qu'esta cayera en vuelu llibre por dos minutos antes de topetar a tierra. El restu del fuselaje despidió persones nos sos asientos al realizar una espiral y depués estrellóse nos arrabaldes de la ciudá.
Vientos de 100 nuedos (190 km/h) espardieron víctimes y escombros a lo llargo d'un corredor de 130 km sobre una área de 2189 km². El númberu total de víctimes xubió a 270 persones de 21 países, incluyendo a 11 persones na ciudá de Lockerbie.
Víctimes
Nel ataque terrorista al vuelu de Pan Am morrió'l fíu de David White (conocíu actor qu'interpretaba a Larry Tate na serie risible d'Estaos Xuníos Bewitched), Jonathan White.
Tamién morrió la poeta Joanna Walton, l'integrante de la banda Conkney Rebel, Paul Avron y la so esposa, que veníen del so viaxe de lluna de miel, amás de 35 estudiantes de distintes universidaes.
El diplomáticu suecu Bernt Carlsson, Comisionado Non 7 de les Naciones Xuníes para Namibia (el postreru comisionado) tamién finó nel atentáu; dirixir nesi momentu a la firma en Nueva York d'un alcuerdu ente Angola, Cuba y Sudáfrica sobre'l futuru d'África del Suroeste.
La investigación
Conocíu como l'atentáu de Lockerbie» o la traxedia aérea de Lockerbie» nel Reinu Xuníu, convertir nel oxetu de la mayor investigación criminal británica, dirixida pol cuerpu de policía más pequeñu, la policía llocal de Dumfries y Galloway.
Foi llargamente vistu como un ataque a un símbolu de los Estaos Xuníos, y con 189 de les víctimes siendo d'Estaos Xuníos, convertir nel más mortíferu ataque contra civiles d'Estaos Xuníos hasta los atentaos del 11 de setiembre de 2001.
Dos ciudadanos libios fueron acusaos pol atentáu, pero al nun tener bones rellaciones col Reinu Xuníu desque en 1986 aviones d'Estaos Xuníos bombardearan Trípoli, Libia negar a apurrir a los sospechosos, polo que la ONX estableció sanciones contra'l país a partir de 1992.
Les sanciones de les Naciones Xuníes contra Libia y unes enllargaes negociaciones col líder libiu Muammar al-Gaddafi dieron llugar a la entrega de los acusaos el 5 d'abril de 1999 a la policía escocesa nos Países Baxos, escoyíu como territoriu neutral. El 31 de xineru de 2001, Al-Megrahi foi condergáu por asesinatu por un tribunal formáu por trés xueces escoceses y sentenciáu a 27 años de prisión. Fhimah foi absueltu. L'apelación d'A el-Megrahi a la so condena foi refugada'l 14 de marzu de 2002 y el so recursu ante'l Tribunal Européu de Derechos Humanos foi declaráu inadmitible en xunetu de 2003. El 23 de setiembre de 2003, Al-Megrahi dirixir a la Comisión de Revisión de Casos Criminales escocesa por que la so condena fuera revisada y por que, nel so casu, fora retornada al Altu Tribunal pa una nueva apelación. Siempres sosteniendo la so inocencia cumplió la so condena na prisión de Greenock, cerca de Glasgow, hasta que'l 20 d'agostu de 2009 Abdelbaset al-Megrahi foi lliberáu pol gobiernu escocés alegando razones humanitaries; el secretariu de Xusticia escocés Kenny MacAskill esplicó que la so "sistema xudicial esixe la xusticia pero tamién se debe amosar "compasión", polo que con un cáncer terminal de próstata, el condergáu debería de dir a Libia a morrer, los médicu que lu atendíen en prisión constataron el deterioru de la salú d'A el-Megrahi acutando que tenía non más de 3 meses de vida.
N'ochobre de 2002, el gobiernu de Libia ufiertó una compensación d'unos 10 millones de dólares estadunidenses per cada víctima, y el 15 d'agostu de 2003 aceptó formalmente la responsabilidá pol atentáu. El 12 de setiembre de 2003, les Naciones Xuníes llevantaron les sanciones contra Libia que duraren 15 años.
Antecedente
El vuelu de Pan Am nun foi l'únicu avión 747 bombardeado, porque 3 años tras, el vuelu 182 de Air India (Emperador Kanishka) sufriera un atentáu nel que morrieron toos a bordu.
Acusación contra Muammar al-Gaddafi
El 23 de febreru de 2011, mientres les protestes contra'l réxime libiu, l'ex-ministru de Xusticia, Mustafa Abdel Jalil, aseguró que Muammar al-Gaddafi foi'l qu'ordenó l'atentáu terrorista de Lockerbie.
Pela so parte, la secretaria d'Estáu d'Estaos Xuníos, Hillary Clinton, dixo nel Congresu que'l so país adoptaría "cualquier aición llegal" si'l Departamentu de Xusticia comprobara que'l líder libiu ordenó l'atentáu de Lockerbie en 1988.
Consonante fricativa
Una consonante fricativa ye la que se produz por un estrechamientu o constricción de dos órganos articulatorios que modifiquen la corriente d'aire, aniciando un resfregón aturbolináu. (Nes aproximantes el fluxu nun aportar# a tan aturbolináu). Los órganos qu'estrechen el pasu del aire pueden ser el llabiu inferior y los dientes cimeros, como en ; l'envés de la llingua contra'l cielu la boca blandu, como en ; o'l llateral de la llingua contra los molares inferiores, como en. Como sinónimos menos frecuentes (y de cutiu ambiguos) de fricativa úsase espirante y estridente.
Exemplos de fricatives
Los siguientes pares denotan pares de fricativa sorda y sonora, pa distintes punto d'articulación:
Shinkansen E5
El Shinkansen E5 ye un modelu de la red ferroviaria d'alta velocidá Shinkansen perteneciente a la JR East Company qu'opera nos servicios Tohoku Hayabusa Shin-Aomori dende marzu de 2011.
La primer unidá de la serie E5 que pudo vese foi la S11 de pre-producción, que foi apurrida en 2009 y que JR East utilizó pa faer pruebes na llinia Tohoku, p'asegurase que tou funcionaría a la perfeición pa cuando les unidaes de producción entraren en serviciu. Esta unidá de pre-producción foi fabricada por Hitachi, que s'encargó de los coches 1 al 5 y por Kawasaki Heavy Industries, que s'encargó de los coches 6 al 10.
Diseñu
El Shinkansen E5, xunto col Y6, son los trenes resultantes derivaos de los esperimentales Fastech 360 S y Z.
Dambos fueron diseñaos por Pininfarina al traviés de la supervisión de Ken Okuyama.