cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
José María Figueres Olsen
Dempués de la presidencia
El 2 d'abril de 2016 arrenunciu a la presidencia del Partíu Lliberación Nacional, confirmando asina la so presentación como precandidato a la Presidencia de Costa Rica pol so partíu.
Posiciones n'organismos ya iniciatives internacionales
Al terminar el so mandatu en 1998, Figueres funda Entebbe – Fundación Costa Rica pal Desenvolvimientu Sostenible. Esta organización promueve y lidera iniciatives y proyeutos d'algame nacional ya internacional, que fomenten la incorporación y l'usu de nueves teunoloxíes p'ameyorar la calidá de vida nes sociedaes llatinoamericanes. La fundación creó y desenvolvió programes pioneros como LINCOS (Pequeñes Comunidaes Intelixentes), APVE (Alternatives de Tresporte Llimpiu) y CENTAIRE (Centru pal Monitoreo y l'Evaluación de la Calidá del Aire en Centroamérica). Una amplia gama d'organizaciones académiques, sociales y comuñales, según socios del sector priváu, contribuyeron al desenvolvimientu d'estos programes. Nel mesmu ámbitu de la promoción del desenvolvimientu al traviés de nueves teunoloxíes, Figueres, xunto con Nicolas Negroponte y Jeffrey Sachs, fundó'l Consorciu de Naciones Dixitales, programa auspiciado pol Llaboratoriu de Medios del Institutu Teunolóxicu de Massachusetts (MIT) (ríquese cita). En 1999 foi convidáu pol Secretariu Xeneral de les Naciones Xuníes, Kofi Annan, a presidir un grupu de trabayu sobre teunoloxíes de la información y la comunicación (TIC). Más tarde sería escoyíu Presidente del Grupu de Trabayu de les Naciones Xuníes sobre Teunoloxíes de la Información y la Comunicación (TIC).
Nel añu 2000, Figueres foi nomáu direutor executivu del Foru Económicu Mundial, una organización internacional independiente, dedicada a la meyora del estáu del mundu, que xune a líderes internacionales col fin d'establecer aliances que puedan influyir les axendes industrial, rexonal y global. Tres años dempués, Figueres convertir nel primer Conseyeru Delegáu (CEO) del Foru Económicu Mundial. Ente los sos reponsabilidades taba la coordinación xeneral de la prestixosa Xunta Añal del Foru de Davos, Suiza, que rexunta a renombraos líderes empresariales y xefes d'Estáu y de Gobiernu, según respetaes personalidaes de los ámbitos académicu, cultural y relixosu. Dende marzu de 2005, Figueres ye conseyeru delegáu del Grupu Felipe IV, con sede en Madrid, España. Esta organización sofita y collabora con instituciones que promueven el desenvolvimientu, el diálogu y los valores democráticos nel mundu. A partir de mediaos del 2008, Figueres asume'l cargu de Conseyeru Delgado de Concordia 21, un vehículu d'inversión social qu'axunta a inversores sociales de tol mundu, que'l so Presidente del Conseyu de Principales ye Kofi Annan, antiguu Secretariu Xeneral de les Naciones Xuníes. Figueres formó parte de diverses xuntes direutives nel campu medioambiental. Presidió los grupos LEAD (Líderes pal Ambiente y el Desenvolvimientu) y FUNDES Internacional (Fundación de Desenvolvimientu Sostenible). Coles mesmes, foi direutor de distintes organizaciones, ente elles el Fondu Mundial pa la Naturaleza (WWF), l'Institutu d'Investigación Botánica de Texas (BRIT), l'Institutu de los Recursos Mundiales (WRI), y l'Institutu del Medioambiente d'Estocolmu (SEI). Na actualidá, ye miembru de les xuntes direutives del Conseyu de la Tierra de Xinebra, de la Global Fairness Initiative, del Conseyu de Lideralgu d'Ex alumnos del Decanu de la Escuela de Gobierno John F. Kennedy de la Universidá de Harvard, del Thunderbird Board of Fellows, del Comité Asesor del Dubai Recycling Park, de Abraaj Capital, de FRIDE, de DARA, y de la Xunta d'Estratexa y Mercadéu de Birtish Telecom. Ye tamién miembru fundador del Club de Madrid. Tamién ye miembru del grupu de trabayu del Lideralgu Global pa l'Aición Climática (LGAC) del Comité Asesor del Índiz de Respuesta Humanitaria (HRI)., y ye sociu fundador de Amovens, una iniciativa que fomenta la práutica del coche compartíu (carpooling) coles mires de promover una movilidá más sostenible y llindar les emisiones de CO2.
Participò el 14 y 15 de mayu de 2012 en San josè de Costa Rica nun Foru de Sostenibilidá y Felicidad xunto al tamién ex-presidente Bill Clinton.
Caso Chemisse
Figueres foi acusáu polos hermanos David y José Manuel Romero nun llibru tituláu El casu Chemise d'asesinar a un narcotraficante mientres esti atopábase deteníu so custodia policial. La tema salió a resurdir en precampaña y en campaña cuando foi aspirante presidencial. Figueres demandó a los autores por injuria y llevantos, pero'l autores fueron absueltos.
Pasáu militar
Costa Rica nun tien exércitu dende 1948, depués de que fuera constitucionalmente abolíu pol entós Xefe de la Xunta Militar y vencedor de la Revolución de 1948, José Figueres Ferrer, padre de José María Figueres. Sicasí de joven José María emprestó servicios voluntarios na policía de Costa Rica. Tamién se graduó de paracaidista na República de Panamá. Depués de trabayar unos años al concluyir los sos estudios de secundaria, ingresó na Academia Militar de West Point (USMA) d'onde se graduó en 1979. Esto emprestóse por que Figueres fuera duramente atacáu de forma recurrente mientres años posteriores de serviciu públicu, achacar comportamientos militares. Mientres la campaña eleutoral que la escoyó Presidente de la República, la oposición política ataca a Figueres constantemente referíase a él como “el militar”, que reinstauraría l'exércitu en Costa Rica.
Relixón
Mientres la so campaña presidencial, allegamientos anónimos de que Figueres pertenecía a la secta Ciencia Cristiana arrobináronse llargamente y fueron acoyíes pelos medios de comunicación. Naquel momentu, la población costarricense de relixón católica yera del 82% y, anque nun ye obligatoriu ser católicu pa exercer un cargu públicu (el padre del propiu Figueres, José Figueres, yera agnósticu y foi presidente trés vegaes) había medrana de la so adhesión a una secta. Los güelos maternos de Figueres yeren devotos Científicos Cristianos y de ende los allegamientos. Pa estenar los fuertes rumores, Monseñor Román Arrieta, entós Arzobispu de San José y Presidente de la Conferencia Episcopal de Costa Rica tuvo que pronunciase pa confirmar que José María Figueres fuera bautizáu na Ilesia católica. .
Censura a Ministru Juan Diego Castro
Mientres l'alministración Figueres Olsen se sucitó unu de los más bultables fregadures ente'l Poder Executivo y Lexislativo cuando l'entós ministru de Seguridá Pública, l'abogáu Juan Diego Capo, entamó una protesta policial qu'arrodió l'Asamblea Llexislativa ya inclusive fixo acusaciones contra los diputaos, esto pa primir pola reforma al Códigu Penal. La polémica manifestación causó alarmes sobre autoritarismu per parte del gobiernu y dures crítiques de los diputaos y de diversos actores políticos, incluyendo l'entós presidente del Partíu Lliberación Nacional (mesmu al que pertenecía Figueres) Rolando Araya Monge. Tamién se dieron fregadures fuertes ente'l presidente del Congresu Antonio Álvarez Desanti, tamién liberacionista, y Capo. L'Asamblea nun fechu ensin precedentes censuró a Castru con 55 votos a favor, y Capo arrenunció al so cargu pocu dempués.
Caso Alcatel
A finales de 2004 los medios de comunicación masiva sopelexaron que Figueres Olsen recibiera US $ 900 mil provenientes de la compañía francesa Alcatel. La mesma empresa que foi acusada de sobornar a otru ex-presidente, siendo nesti casu Miguel Angel Rodríguez Echeverría, según a dellos direutivos del Institutu Costarricense d'Eletricidá. Executivos d'esa compañía atópense en prisión por dar sobornos a funcionarios costarricenses. Figueres alegó que se trataba de llabores de consultoría, que llevó a cabu en xunto con Roberto Hidalgo y Carmen Valverde, ex secretaria xeneral del Partíu Lliberación Nacional. Figueres Olsen viose obligáu a arrenunciar al so cargu nel Foru Económicu Mundial. Figueres Olsen foi contratáu pola empresa H. F. Desenvolvimientos Interdisciplinarios S. A. (H.F. DISA), que pertenecía a Roberto Hidalgo Araya, quien foi asesor presidencial na so alministración. (1994-1998).
Amás de Figueres, con recursos de Alcatel, H. F. DISA pagó tamién una suma averada a los $900.000 a Carmen Valverde Acosta, exsecretaria xeneral del Partíu Lliberación Nacional (PLN) al cual pertenecía Figueres Olsen cuando foi electu presidente. Ella como filóloga profesional emprestó servicios de correición de testos por aciu la so empresa Grupu d'Asesores Llingüísticos Asociaos. Ella yera hermana del exgerente de la empresa Alcatel en Costa Rica, Édgar Valverde Acosta.
Figueres, al traviés del so hermanu Mariano Figueres, presentó a Tributación Direuta una declaración por ingresos non declaraos y pagó ¢67,2 millones el 1.° de payares del 2004, trés díes depués de que'l diariu costarricense La Nación reveló pagos provenientes de Alcatel pal exgobernante.
En 2004, el Fiscal Xeneral de Costa Rica abrió una investigación oficial contra los expresidentes Rafael Ángel Calderón Fournier y Miguel Ángel Rodríguez Echeverría, por presuntes irregularidaes financieres. Dambos fueron entrugaos, y depués deteníos. Poco tiempu dempués, dellos medios de comunicación locales declararon que Figueres tamién recibiera sobornos de Alcatel.
Naquél momentu Figueres moraba en Suiza asina que nun foi indultáu. Una Comisión Llexislativa qu'investigaba l'asuntu convocó formalmente a Figueres pa dar declaraciones pero'l ex-presidente negar a comparecer, ufiertando faer una videoconferencia, lo que nun foi aceptáu polos diputaos. Finalmente la Fiscalía retiró los cargos contra Figueres. Figueres namái tornó al país una vegada que los cargos nel so contra prescribieron.
Cementazo
Figueres foi señaláu como una de les figures polítiques venceyaes al escándalu del «Cementazo» cuando se fixo públicu que participara en viaxes privaos xunto al empresariu beneficiáu Juan Carlos Bolaños.
Red Nacional de los Ferrocarriles Españoles
La Red Nacional de los Ferrocarriles Españoles (RENFE) foi un organismu paraestatal español de tresporte ferroviariu existente como tal ente 1941 y 2004. En 2005 dividióse n'ADIF, ente gestor de les infraestructures ferroviaries españoles, y Renfe Operadora, compañía que se quedó cola esplotación de los ferrocarriles.
Foi fundada'l 24 de xineru de 1941 a raíz de la nacionalización de diverses compañíes ferroviaries españolas, ente les que destacaben la Compañía de los Caminos de Hierro del Norte d'España (1858–1941), la Compañía de los Ferrocarriles de Madrid a Zaragoza y Alicante, M.Z.A, (1856–1941) y la Compañía del Oeste y la Ferrocarriles Andaluces, ya baxo tutela estatal, dende 1928 y 1936, respeutivamente.
L'oxetu de la creación de RENFE foi rehabilitar la rede ferroviaria española, gravemente dañada como consecuencia de la Guerra Civil, ante la situación de quiebra económica de les empreses ferroviaries qu'hasta entós habíen explotao la rede. RENFE explotó la rede ferroviaria española dende la so creación en réxime de monopoliu hasta'l día 31 d'avientu de 2004.
A partir de la década de los 1970 y principalmente en la de los 1980, RENFE entamó a rexise por una política de rentabilidá económica, polo que toes aquelles llinies que nun yeren rentables fueron zarrándose al tráficu progresivamente. El 1 de xineru de 1985 zarráronse más de 900 km de víes y llinies. Sirvan como exemplu el Santander-Mediterráneo, Andalucía–Levante (ferrocarril del Almanzora), el Valladolid–Ariza, la Vía de la Plata, etc.
División de RENFE
El 1 de xineru de 2005 finalizó el monopoliu llegal de RENFE y la empresa dividióse en dos:
A causa de les nueves directives económiques de la Xunión Europea, l'Estau debía abrir la rede ferroviaria a la competencia, po lo que se dispuso una nueva llexislación pal sector ferroviariu (LSF, Ley 39/2003 del Sector Ferroviario), qu'en principiu debía entrar en vigor el 1 de xunu de 2004, pero que se retrasó cola asunción del Gobiernu de José Luis Rodríguez Zapatero al 1 de xineru de 2005.
El 31 d'avientu de 2004 RENFE fusionóse col entós Gestor d'Infraestructuras Ferroviarias (GIF) y, minutos más tarde, el día 1 de xineru de 2005, la Entidá Pública Empresarial Renfe-Operadora desprendíase de RENFE, qu'a partir d'esi momentu entamó a llamase Entidá Pública Empresarial Administrador d'Infraestructures Ferroviaries (ADIF). Renfe Operadora especializose na prestación de servicios de tresporte, mientres que ADIF se quedó coles funciones d'atribución de capacidaes, mantenimientu y construcción d'infraestructura de la Red Ferroviaria d'Interés General (RFIG).
Halothamnus glaucus
Halothamnus glaucus ye una especie de planta yerbácea del xéneru Halothamnus, qu'agora ta incluyíu na familia Amaranthaceae, (enantes Chenopodiaceae). Ye orixinaria d'Asia.
Descripción
Halothamnus glaucus ye un subarbusto qu'algama un tamañu d'hasta 1 m d'altor, les cañes son de color azuláu-verde claru con rayes. Les fueyes son mediu-cilíndriques, carnoses, lliniales y d'hasta 50 mm de llargor y 0,7-2,0 mm d'anchu. Les bráctees y bractéolas de les flores inferiores son asemeyaes a les fueyes, les bráctees tienen marxes membranosos basales. Les flores son de 3,5-5,0 mm de llongura colos tépalos llanceoláu-ovales, los estigmes tán arredondiaos nes puntes. El frutu ye aláu de 11-17 mm de diámetru. El tubu del frutu ye, polo xeneral, cilíndricu, de cutiu dilatáu na so base.
Distribución
La distribución de Halothamnus glaucus estender dende l'este de Turquía hasta Xeorxa, Armenia, Azerbaixán, Turkmenistán, el norte d'Irán, Kazakstán, Usbekistan, Kirguistán a China (Dzungaria, posiblemente Kashgar y Mongolia). Crez nos secos semidesiertos o estepes de monte, en piedra o tierra magriza, en parte tamién, en suelos salinos, a una altitú d'hasta 2000 metros sobre'l nivel del mar.
Giuseppe Garibaldi
Giuseppe Garibaldi foi un revolucionariu, condottiere e xeneral del movimentu italianu nomáu Risorgimento. Aidó nel procesu de formación de la Italia moderna a partir de los numberosos estados, munchos dominaos por potencies foriates, qu'esistieron fasta'l sieglu XIX. Tamién contribuyó a definir el movimientu européu en pro d'una democracia popular nun estáu republicanu. Foi un mozu siguidor de Giuseppe Mazzini, tamién desempeñó un papel crucial nel camín faza'l Estáu italianu, pero esti reinu alloñábase abondo de la república anhelada por Mazzini.
Halothamnus glaucus
Cultivu y usos
Halothamnus glaucus ye una importante planta forrajera pa los camellos, oveyes y cabres y ye llocalmente cultivada. Nos sieglos pasaos, la potasa yera estrayida de les cenices de les plantes. Los raigaños y partes aérees de la planta contienen alcaloides.
Taxonomía
Halothamnus glaucus describióse por (M.Bieb.) Botsch. s.l., y espublizóse en ''Novosti Sistematiki Vysshchikh Rastenii 18: 157, nel añu 1981. Halothamnus: nome xenéricu que deriva de les pallabres griegues ἅλς (halo) = "salín" y θαμνος (thamnos) = "arbustu" lo que significa "arbustu del sal", y refierse tantu a los llugares de crecedera de cutiu salaos, según l'acumuladura de sal nes plantes.
glaucus: epítetu llatín que significa "glauco, de color verde-azuláu''. La especie ta clasificada en tres subespecies:
Asdod
Asdod ye un importante centru industrial de la rexón. El puertu d'Asdod ye'l mayor puertu d'Israel onde s'importa'l 60% de los bienes nel país.
El primer asentamientu documentáu con feches de la ciudá de Asdod a la cultura cananea ye del sieglu XVII e.C., lo que ye una de les ciudaes más antigües del mundu. Asdod ye mentáu 13 vegaes na Biblia. Mientres la so hestoria, la ciudá foi apoderada socesivamente polos filisteos, los israelites, exipcios, griegos, romanos, los bizantinos, los cruzaos, los árabes, los otomanos, los británicos y finalmente el nuevu estáu modernu d'Israel.
La moderna Asdod foi fundada en 1956 nes llombes de sable cerca del sitiu de l'antigua ciudá, ya incorporada como ciudá en 1968, con un terrén arenosu d'aproximao 60 quilómetros cuadraos. Al ser una ciudá planiada, la espansión siguió una principal plan de desarrollu, lo que facilitó'l tráficu y la prevención de la contaminación del aire nes zones residenciales, a pesar de la crecedera de la población. Según la Oficina Central d'Estadístiques d'Israel, Asdod tenía una población de 221.591 habitantes a finales de 2016, ye la sesta ciudá más grande d'Israel, y tenía una superficie de 47.242 quilómetros cuadraos).
Historia
=== Edá de piedra afayaron trés ferramientes de piedra que daten de la era del Neolíticu, pero nun s'atopó otra evidencia d'un asentamientu de la Edá de Piedra en Ashdod, lo que suxure que les ferramientes fueron depositaes ellí nun periodu posterior.
Edá del bronce y del fierro
El sitiu d'Asdod na Edá del Bronce y les Edaes de Fierro atopar nun llugar al sur de la ciudá moderna. Foi escaváu por arqueólogos en nueve temporaes ente 1962 y 1972. L'esfuerzu foi lideráu mientres los primeros años por David Noel Freedman del Pittsburgh Theological Seminary y Moshe Dothan. Les temporaes restantes fueron encabezaes por Dothan pa l'Autoridá d'Antigüedaes d'Israel.
La primer evidencia de poblamientu en Asdod data del sieglu XVII e.C., cuando l'acrópolis del Tell fortificóse. Asdod mentar por primer vegada en documentos escritos del Ugarit de la Edá del Bronce Tardío, qu'indiquen que la ciudá yera un centru d'esportación de teles y prendes de vistir de púrpura tiñida de llana. A finales del sieglu XIII e.C. los Pueblos del Mar conquistaron y destruyeron Asdod. A principios del sieglu XII e.C., los filisteos, xeneralmente consideraos como unu de los Pueblos del Mar, gobernaben la ciudá. Mientres el so reináu, la ciudá espolletó y foi miembru de la Pentápolis filistea (esto ye, cinco ciudaes), qu'incluyía Ascalón y Gaza na mariña y Ecrón y Gat en tierra adientro, amás d'Asdod.
Asdûdu lideró la revuelta de los filisteos, los xudíos, los edomitas y los moabitas contra Asiria dempués de la espulsión del rei Ahimiti, a quien Sargon instalara en llugar del so hermanu Azuri. Gath (Gimtu) pertenecía al reinu d'Asdod nesi momentu. [13] El comandante en xefe del rei asiriu Sargón II (turtanu), a quien la Biblia King James llama a cencielles "tartán", Isaías 20: 1 recuperó'l control d'Asdod en 712/711 e.C. [14] [15] y forzó al usurpador Yamani a fuxir. El xeneral de Sargon [16] destruyó la ciudá y exilió a los sos residentes, incluyíos dellos israelites que darréu s'establecieron en Media y Elam.
Mitinti yera rei nel momentu del fíu de Sargon, Sennacherib (r. 705-681 e.C.), y Akhimilki nel reinu del fíu de Sennacherib, Esarhaddon (r. 681-669 e.C.).
Hai evidencia que Psamético I d'Exiptu (r. 664 - 610 e.C.) sitió la gran ciudá Azotus mientres ventinueve años (Herodoto, ii. 157); les referencies bíbliques al remanente d'Asdod (Jeremías 25:20, cf. Sofonías 2: 4) interprétense como alusiones a esti eventu.
La ciudá absorbió otru golpe en 605 e.C., cuando Nabucodonosor conquistar.
En 539 e.C. la ciudá foi reconstruyida polos perses. En 332 e. C. foi conquistada nes guerres d'Alexandru Magno.
Peltops blainvillii
Peltops blainvillii ye una especie d'ave en lafamilia Artamidae.
Asdod
Edá del bronce y del fierro
Nel Llibru de Nehemías, los asdoditas paecen representar a tola nación de los filisteos nel sieglu VI aC. La fala d'Asdod (el cual adoptaron la metá de los neños de families mistes, según descríbese) vendría ser a cencielles el dialeutu xeneral filistéu. Hugo Winckler esplica l'usu d'esi nome pol fechu de que Asdod yera la ciudá filistea más cercana a Xerusalén
Peltops blainvillii
Distribución y hábitat
Alcuéntrase n'Indonesia y Papúa Nueva Guinea. El so hábitat natural son los montes baxos húmedos subtropicales o tropicales. thumb|220px|right|Peltopo llaneru.
Asdod
Asdod na biblia hebrea
Hai episodios bíblicos que faen referencia a Asdod, pero siguen ensin tar acotaos por afayos arqueolóxicos:
Periodu helenísticu
Una vegada helenizada, la ciudá camudó'l so nome pol griegu Azotus (griegu: Άζωτος) y espolletó hasta la Rebelión hasmonea. Mientres la rebelión, Judas Macabéu "tomar y destruyir" (Antigüedaes de los Xudíos, Llibru 12, 8: 6) El so hermanu Jonatán conquistar nuevamente en 147 e.C. y destruyó el templu de Dagón de fama bíblica (Antiquities Book 13, 4: 4; 1 Samuel 5: 1-5). Mientres el mandatu d'Alejandro Janneo, Asdod yera parte del so territoriu (Antiquities Book 13, 15: 4).
Desarrollu urbanu
Instaláronse tres zones industriales axacentes al puertu en partir norte de la ciudá, teniendo en cuenta los vientos dominantes del sur qu'alloñen la contaminación del aire de la ciudá. Sicasí, el plan tenía los sos problemes, incluyíu la crecedera asimétrica de vecinderos esclusivos y más probes y la falta d'un centru comercial y alministrativu principal dende hai enforma tiempu.
La ciudá taba prevista pa un máximu de 250,000 habitantes, y una área adicional nel sur taba acutada pa un mayor desarrollu.
En 2012, aprobóse un plan pa construyir una zona industrial en parte de les Dunes de sable d'Asdod. El plan rique que se construya un parque industrial d'alta teunoloxía, sales d'eventos y cafeteríes axacentes a la estación de tren. Va Cubrir 400 dunams (0.4 km²; 0.2 sq el mio), incluyendo 130 dunams d'espaciu urbanizáu, y el restu del área va caltenese como reserva natural. Amás, el Puertu d'Asdod ta pasando por un programa d'espansión masivu.
Xeografía
La reserva natural de dunes de sable d'Ashdod-Nitzanim ye un tramu de dunes de sable de 20 quilómetros (12 milles) nes contornes del sur d'Asdod.
Economía
miniaturadeimagen|Vista aérea del [[puertu d'Asdod.]] miniaturadeimagen|Centru comercial marín en Asdod. Asdod ye unu de los centros industriales más importantes d'Israel. Toles actividaes industriales na ciudá tán allugaes n'árees del norte, como l'área del puertu, la zona industrial norte y alredor del ríu Lakhish. El puertu d'Asdod ye'l puertu más grande d'Israel y remana aproximao'l 60% de la carga portuaria d'Israel. Ameyoróse principalmente nos últimos años y va poder apurrir amarres pa buques Panamax. Delles oficines de navieres tamién s'atopen na zona del puertu, que tamién alluga una estación d'enerxía Eshkol A y una terminal de carbón.
La zona industrial del norte atópase na carretera 41 ya inclúi delles industries, incluyida una refinería de petroleu, que ye una de los dos qu'hai nel país. La zona de la industria pesao allugada al sur del ríu Lachish foi una vegada el principal centru industrial en Asdod. Apocayá, sicasí, instalaciones d'ociu camudáronse al área. Inda hai daqué d'industria nel llugar, ente elles una planta de Teva Pharmaceutical Industries, el productor de componentes de construcción Ashtrom y, Solbar, un productor d'aceite de soya. Asdod tamién ye'l llar de Elta, una parte d'Israel Aircraft Industries onde se desenvuelven equipos de radar, sistemes de guerra electrónica y ELINT.
Demografía
Acordies cola Oficina Central d'Estadística d'Israel, Ashdod tenía una población d'alredor de 221,591 a fines de 2016, polo que ye la sesta ciudá más grande d'Israel. La tasa añal de crecedera de la población ye del 2,6% y la proporción de muyeres con al respective de los homes ye de 1,046 a 1,000. La distribución d'edá de la población rexistróse como 19.7% menores de 10 años, 15.7% de 10 a 19 años, 14.9% de 20 a 29, 19.1% de 30 a 44, 19.1% de 45 a 64 y 11.3% de 65 o mayor. La población d'Ashdod ye significativamente más nueva que'l permediu israelín por cuenta de la gran cantidá de pareyes nueves que viven na ciudá. La ciudá ta clasificada como mediana-baxa en calificación socioeconómica, con una calificación de 4 de 10. El 56.1% de los estudiantes de 12º grau en Ashdod fueron elegibles para certificaos de matrícula en 2000. El salariu permediu en 2000 foi de NIS 4,821 en comparanza col nivel nacional permediu de NIS 6,835.
Relixón
Más del 95% de la población d'Ashdod ye xudía; más del 30% de los cualos son relixosos. A pesar d'esto, la ciudá ye xeneralmente secular, anque la mayoría de la población non xudía ye el resultáu de matrimonios mistos. Alredor de 100 families tán afiliaes al grupu Hasídico de Pittsburg, establecíu equí en 1969 pol Gran Rabín Avraham Abba Leifer y siguíu güei pol so fíu, el Gran Rabín Mordechai Yissachar Ber Leifer. Ashdod tien munches sinagogues que sirven distintes corrientes de xudaísmu. La ciudá tamién ye llar de la comunidá karaíta más grande del mundu, unos cinco mil fuertes. Tamién hai una ilesia escandinava protestante de marinos, establecida pol pastor noruegu de Xustos ente les Naciones, don Per Faye-Hansen.
Educación
En 2013, Asdod tenía 500 escueles qu'emplegaben a 3,500 maestros. La población estudiantil yera de 55,000. El presupuestu d'educación de la ciudá yera de 418 millones NIS shekels.
Lycée français Guivat-Washington, una escuela secundaria internacional francesa, ta en Givat Washington, cerca d'Asdod.
Sanidá
miniaturadeimagen|Centro Médicu d'Asdod El Centru Médicu Assuta Asdod, l'únicu hospital xeneral de la ciudá, empezó les sos operaciones el 4 de xunu de 2017, empezando con servicios ambulatorios. Ta abriéndose per etapes y va llegar gradualmente a operación a gran escala en payares de 2017. Ye un hospital de 300 cames y el so diseñu de "abellugu de bombes" con grueses parés de concretu ufierta abonda proteición pa siguir funcionando ensin tener que tresferir Pacientes mientres un tiempu de guerra. Tamién ye un hospital universitariu afiliáu a la Universidá Ben-Gurion del Neguév. Antes de l'apertura del hospital, los residentes que precisaben hospitalización tuvieron que viaxar al Centru Médicu Kaplan en Rehovot o al Centru Médicu Barzilai en Ascalón.
Hai clíniques públiques y privaes qu'operen na ciudá, según una clínica especial operada por Hatzalah qu'opera dacuando cuando toles otres clíniques de la ciudá tán cerraes.
Deportes
miniaturadeimagen|Xuego de baloncestu del Maccabi Asdod en 2010 L'equipu de fútbol d'Asdod, el F.C. Ashdod representa a la ciudá na Ligat Hai'Al, la Premier League d'Israel. El club ye conocíu pola so esitosa escuela de fútbol. L'equipu de baloncestu más importante de la ciudá ye'l Maccabi Ashdod. L'escuadrón d'homes xuega na Primer Lliga, la primer división d'Israel, y l'escuadrón de muyeres Maccabi Bnot Ashdod xuega na máxima división.
Asdod ye sede de numberosos torneos deportivos nacionales ya internacionales, incluyendo'l Festival Internacional d'Axedrez d'Asdod. La ciudá tien un equipu de cricket, una rareza n'Israel. Ta empobináu y entamáu por ciudadanos d'ascendencia india. Les sableres d'Asdod son un llugar de deportes acuáticos, como'l windsurf y el bucéu. El Ashdod Marina ufierta servicios de yates.
Atletes reconocíos d'Asdod inclúin:
Aigueperse (Ródanu)
Aigueperse ye una comuña francesa del departamentu de Ródanu, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Affoux
Affoux ye una comuña francesa del departamentu de Ródanu, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Peltops montanus
Peltops montanus ye una especie d'ave na familia Cracticidae.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase n'Indonesia y Papúa Nueva Guinea. Los sos hábitats naturales son los montes baxos húmedos subtropicales o tropicales o les viesques montiegues húmedes tropicales.
Vittefleur
Vittefleur ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Memoranda Societatis pro Fauna et Flora Fennica
Memoranda Societatis pro Fauna et Flora Fennica (embrivíu Memoranda Soc. Fauna Fl. Fenn.) ye una revista científica con ilustraciones y descripciones botániques que ye publicada en Ḥélsinki dende (1924/25+), 1927 hasta agora. Foi precedida por Meddelanden af Societas pro Fauna et Flora Fennica.
Albigny-sur-Saône
Albigny-sur-Saône ye una comuña francesa de la Metrópolis de Lyon, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Patricia Jones
Patricia Jones foi una atleta canadiense, especialista na prueba de 4x100 m na que aportó a medayista de bronce olímpico en 1948.
Carrera deportiva
Nos XX. OO. de Londres 1948 ganó la medaya de bronce nos relevos de 4x100 metros, con un tiempu de 47.8 segundos, llegando a meta por detrás de Países Baxos y Australia, siendo les sos compañeres d'equipu: Nancy MacKay, Diane Foster y Viola Myers.
Hyosciurus heinrichi
Hyosciurus heinrichi ye una especie de royedor de la familia Sciuridae. Foi afayáu mientres una espedición de 1930 dirixida por Gerd Heinrich.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase namái nes selves montiegues nel centru de la islla Célebes (n'Indonesia).
The Owl House
The Owl House ye una serie animada de televisión americana. La serie foi creada por Dana Terrace pa la canal de televisión Disney Channel. La serie estrenóse'l 10 de xineru de 2020 y Península Ibérica llegó primero a España y estrenóse'l 13 d'ochobre de 2020 n'Españay y en Portugal estrenóse'l 11 de xineru de 2021 Disney Channel España y Disney Channel Portugal
Argumentu
La serie principia con Luz y su madre nela escola colo director. Luz ye una moza que-y encanta los sers de fantasía
Personaxes
Llita de personaxes:
Repartu
El repartu cuenta cola participación de Dana Terrace, la creadora de la serie, comu Tiny Nose, un personaxe secundariu que cree nes teoríes de combalechadura y cola participación de Alex Hirsch comu King, un pequeñu demoniu con aspeutu de pequeñu llobu y con una calavera na cabeza. Wendie Malick quien yá participara n'otres producciones de Disney comu Chicha n'El Nuevu Ritmu del Emperador (en España llamada El emperador y sus locuras) y comu la tía de Nita n'Hermanu Osu 2.
Recepción de la crítica
La serie receveu boas criticas i no tan bones.
Coleutivu LGTB
Bonas
Premios
La serie ta nomada a dos premios:
Referencies
Ref
Mark Shuttleworth
Mark Shuttleworth ye un informáticu y empresariu sudafricanu. Ye'l fundador de la empresa Canonical Ltd., una empresa promotora del Software llibre.
Foi'l primer africanu nel espaciu y el primer turista espacial sudafricanu.
El 25 d'abril de 2002, la nave Soyuz TM-34 despegó del cosmódromu de Baikonur haza la Estación Espacial Internacional con una tripulación formada por tres persones: el pilotu-cosmonauta rusu Yuri Gidzenko, como comandante de la misión, el cosmonauta-investigador italianu Roberto Vittori, y el cosmonauta-inxenieru sudafricanu Mark Shuttleworth.
El segundu cosmonauta "turista" na hestoria, dempués del esnalu del millonariu d'Estaos Xuníos Dennis Tito na Soyuz TM-32, prefier nun ser consideráu un cenciellu turista, y por ello punxo munchu empeñu nos aspeutos educativos y científicos de la so misión. Llevó a cau esperimentos científicos nes estayes de fisioloxía y de fenómenos de cristalización, asina como otros relativos a la investigación de les célules madre.
La fonte de la fortuna de Shuttleworth foi la venta de la so empresa de seguridá n'Internet "Thawte" por 575 millones de dólares a VeriSign en 1999.
Shuttleworth tien financiao el proyeutu Ubuntu, distribución de GNU/Linux basada en Debian.
En marzu de 2004 fundó la empresa Canonical Ltd, pa la promoción y sofitu comercial de proyeutos de software llibre.
thumb|left|400px|Mark Shuttleworth, nuna reunión con integrantes de Canonical pal desendolcu de [[Launchpad. Launchpad ye una aplicación y sitiu web de desendolcu de software llibre usáu pa Ubuntu.]]
Wanchy-Capval
Wanchy-Capval ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Peneothello bimaculata
Peneothello bimaculata, ye una especie d'ave Passeriformes, perteneciente a la familia Petroicidae, del xéneru Peneothello.
Llocalización
Ye una especie d'ave que s'alcuentra en Nueva Guinea.
Patricia Juárez
Carmen Patricia Juárez Gallegos ye una abogada y política peruana. Dirigenta del Partíu Solidaridá Nacional, del cual ye la so Secretaria Nacional de Política dende'l 2014. Nel 2013, foi vocera de la campaña pol Sí na revocatoria de los rexidores y la alcadesa de Lima. Nel 2014, participó nes eleiciones municipales de Lima siendo electa rexidora de Lima Metropolitana pal periodu 2015-2018. Dende'l 2015 desempéñase como teniente alcaldesa de la Municipalidá de Lima, sofitando la xestión de Luis Castañeda Lossio.
Mónica Cosachov
Mónica Cosachov ye una clavecinista, pianista y compositora arxentina.
Trayeutoria
Realizó estudios en composición, pianu y clave nel Conservatoriu Nacional de Buenos Aires, darréu na Academia Internacional Yehudi Menuhim y na Academia Chigiana (Italia).
Desenvolvió una intensa actividá na música de cámara. Becaria del Camping Musical Bariloche. Ye miembru fundadora y solista de la Camerata Bariloche. Na Fundación Bariloche desenvolvió una carrera académica siendo Direutora del departamentu d'Investigación y Docencia.
El so trabayu sobre nueves perspectives na formación de Músicos y científicos empobinaos a la interdisciplina y transdisciplina llevar a participar como Profesora Convidada a Universidaes y Centros d'Investigación nel estranxeru.
Ente los sos alumnos más destacaos atópense Mario Raskin y Oscar Milani.
Compunxo obres como “La Caña Dorada”, “Conciertu de Cámares”, “La Maxa de la Navidá” y otres que s'estrenaron en Teatros como la Opera de Zurich, Kennedy Center, Carnegie Hall, Teatru Reina Sofía y Teatru Colón de la Ciudá de Buenos Aires. La so obra “Los 7 Pasos Místicos” y “Los 3 estaos del Dragón” estrenar nel Festival de Música Sacra en Ljubljana, Polonia y Trieste.
Estudiosa de la obra de Johann Sebastian Bach, dirixó seminarios alrodiu de les Variaciones Goldberg, La obra pa Tecláu y música de Cámara siendo premiada por criticar pola so versión completa de La Clave Bien Temperado.
Nel 2005 foi nomada direutora del Fondu Nacional de les Artes.
Alix (Ródanu)
Alix ye una comuña francesa del departamentu de Ródanu, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Pastor roseus
L' ye una ave paseriforme de la familia de los estorninos, Sturnidae.
Descripción
thumb|left|150px thumb|Güevos de  Sturnus roseus L'estornín rosáu habita l'área entendida ente l'este d'Europa hasta la zona templada del sur d'Asia. Ye una ave migratoria que pasa los iviernos n'India y n'Asia tropical. Pel hibiernu, n'India, suel superar en númberu a los estorninos locales y a les mines.
L'adultu d'esta especie estrémase bien fácilmente, col so cuerpu rosáu, les sos pates y picu de color naranxa maciu y cola so cabeza, ales y cola negra. Los machos na temporada reproductiva tienen les plumes de la cabeza más estendíes, formando una cresta; ésta ye más curtia pel hibiernu y les árees negres desenvuelven plumes de tonos más pálidos, que sumen cuando l'ave repluma al averase la temporada de reproducción.
Les femes tienen una cresta curtia y son más pálides en xunto, especialmente ensin el contraste sópitu ente'l rosa y el negru. Los pichones pueden estremase del estornín pintu pol so plumaxe más claru y el so picu curtiu y mariellu. Presenten una versión más nidia del plumaxe adultu, ensin la cresta. Adquieren el plumaxe d'adultos al llegar al añu d'edá nes femes y a los dos años, aproximao, nos machos. Los postreros nel so segundu añu tienen un plumaxe similar a les femes adultes pero con crestes más llargues y con cantos de plumes notablemente pálidos.
L'estornín rosáu ye una ave qu'habita na estepa y nes tierres destinaes a l'agricultura. Na dómina en qu'abonden los saltapraos y otros inseutos, puede migrar lloñe del so hábitat, hasta llugares tales como Francia y el Reinu Xuníu.
Ye una especie que forma colonies, y como los demás estorninos, ye gregariu y forma grandes bandaes pel hibiernu. Tamién comparte la dieta omnívora de los demás estorninos, con una marcada preferencia polos inseutos.
Patricia Jardón
Patricia de María Jardón Díaz ye una xugadora de fútbol de la Primer División Femenina de Méxicu. Ocupa la posición de delantrera nel Club Universidad Nacional Femenil.
Pastor roseus
Descripción
El cantar ye un amiestu típico de los estorninos, con chirríos y traqueteos, acompañaos por un gran movimientu de nales.
Patricia Jardón
Trayeutoria
Empecipió la so carrera nel club de fútbol Andrea's Soccer zona Sur, equipu col cual xugó na Lliga d'Ascensu, y foi la xugadora con más goles anotaos nel tornéu mientres 2 temporaes.* Participó na final del Campeonatu de la Lliga d'Ascensu 2015, na que Patricia anotó un gol, sicasí, l'equipu Andrea's Soccer viose superáu pol club Puebla por un marcador de 3-1.
Patricia darréu empezó los sos estudios na Universidá Anáhuac, onde conoció a Ileana Dávila, actual entrenadora del Club Universidad Nacional Femenil. Yleana propúnxo-y faer pruebes nel Club Universidad Nacional, tres les cualos Patricia foi escoyida pa formar parte del equipu.
Col Club Universidad Nacional, como parte de la so preparación pal entamu de la Lliga MX, participó nel tornéu Clausura 2017 de la Lliga Mayor. El club coronóse campeón d'esti tornéu en venciendo 4-2 al equipu Leones Morelos y asina llograron el primer títulu pa la institución.
El so primer gol col equipu foi anotáu en contra del Cruz Azul Fútbol Club Femenil, con un resultáu de 4-1 a favor del Club Universidad, como parte de la Xornada 5 del Tornéu Apertura 2017, el 26 d'agostu de 2017. Anotó gol tamién nel tornéu de Copa de la Lliga, en contra de Tigres el 3 de mayu de 2017, con marcador final de 4-1.
Vida personal
Patricia estudia la carrera de Ciencies de la Comunicación na Universidá Anáhuac.
Proveniente de la familia Jardón Ramirez, Futbolistes per tradición, práuticamente tien contautu con esti deporte dende la so nacencia, empezó a xugar fútbol dende los seis años gracies a la influencia del so padre Sergio Jardón, quien milito a nivel profesional n'equipos como Cruz Azul y Puebla, anguaño ye entrenador de fútbol. Mientres los sos entamos, tuvo qu'enfrentar les dificultaes de xugar el deporte con neños.
Mientres la so estancia nel equipu Andrea's Soccer zona Sur, foi compañera de l'actual capitana del Cruz Azul Fútbol Club Femenil, Karla Barrera Leyva, de quien Patricia ye amiga cercana.
Metallica
Metallica ye una banda de Heavy metal y Thrash metal norteamericanu orixinaria de Los Angeles, pero con base en San Francisco dende febreru de 1983.
Historia
Metallica foi fundada en 1981 en Los Angeles pol batería danés Lars Ulrich y el guitarrista y cantante James Hetfield, a los que se-yos xuniríen Lloyd Grant y Ron McGovney. Estos dos músicos fueron dempués sustituyíos pol guitarrista Dave Mustaine y el baxista Cliff Burton, Mustaine foi despidíu un añu dempués d'ingresar na banda por cuenta de la so escesiva adicción al alcohol y la so actitú violenta, fundando'l so propiu proyeutu musical: Megadeth. Mustaine foi sustituyíu por Kirk Hammett, ex guitarrista d'Exodus. Per otra parte, en 1986, la muerte de Cliff Burton nun accidente d'autobús en Suecia provocó la entrada al grupu de Jason Newsted quien, tres el so abandonu quince años más tarde, sería sustituyíu pol baxista actual, Robert Trujillo.
A la fecha, la banda editó nueve discos d'estudiu. Les ventes totales de Metallica superen los 100 millones, y considérase-yos parte de los cuatro grandes del Thrash metal, xunto con Megadeth, Slayer y Anthrax, de los cualos Metallica ye claramente'l más popular, superando inclusive l'ámbitu del Heavy metal en sí mesmu, y convirtiéndose nun artista de Rock "mainstream".
Amás, el grupu consiguió numberosos premios musicales, ente los que destaquen nueve "Grammys", dos premios daos pola cadena musical MTV, dos gallardones de l'Academia de Música Americana (American Music Awards) y un premiu de la revista Billboard, amás de tener una estrella nel "Paséu de la Fama" de la revista Kerrang!
Beerseba
Beerseba (, Be'er Sheva, "Siete Pozo"; en griegu: Βηρσαβεε; en llatín: Bersabee; بئر السبع, ; Birüssebi) ye una ciudá del sur d'Israel, allugada a 108 quilómetros al sur de Tel Aviv. Ye una de les ciudaes más antigües del país, esistente yá na dómina bíblica; anguaño ye la mayor población israelina nel desiertu del Néguev y capital del Distritu Meridional. Cerca atópase Tell Beerseba, unu de los trés tells consideraos en 2005 como Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco como parte de la denominación «Tells bíblicos - Megido, Jasor y Beerseba».
La zona onde s'alluga la ciudá carauterizar pola presencia de montes baxos de piedra arenisca y llanures onde abonden quebraes y uadis nos que los ábanos ivernizos frecuentemente provoquen llenes.
Prehistoria y yera bíblica
La ciudá remontar a los tiempos del patriarca Abraham, teniendo los sos entamos nun sitiu arqueolóxicu llamáu Tell Beerseba (Llomba de Beerseba), a dellos quilómetros al nordeste de la moderna Beerseba. Tien evidencies de tar pobláu dende'l sieglu IV e.C. Foi destruyida y reconstruyida munches vegaes na so hestoria.
Etimoloxía y narrativa bíblica
Bíblicamente, el llugar d'asentamientu de la ciudá ye mentáu en dos de los trés histories del llibru de Xénesis como un allugamientu onde se robló un pactu de non agresión ente los filistéos, representaos pol so rei llamáu Abimelec, y los israelites. La Biblia describe'l pactu realizáu en dos momentos separaos polos israelites, una vegada representaos por Abraham y na otra pol so fíu Isaac. Beerseba ye tamién mentada nel llibru de Josué (versículu 19:2). Beerseba yera la ciudá más meridional d'Israel nos tiempos bíblicos, utilizándose la espresión "de Dan a Beerseba”, pa describir tol reinu. left|thumb|360px|[[Centru Médicu Soroka|Hospital Soroka, Beerseba.]]
Ente los dos histories de Abimelec, esisten series diferencies etimolóxiques sobre l'orixe del nome de Beerseba:
Periodu históricu
La ciudá de Beerseba foi destruyida pol rei Senaquerib d'Asiria mientres la so campaña contra Xudea nel añu 701 e.C. Mientres el sieglu VII e.C. esistió un pequeñu asentamientu nel llugar, de probe y esvalixada construcción. Concluyó cuando los babilonios conquistaron el reinu de Xudea en 587 e.C.
Los postreros pobladores de Tell Beerseba fueron los bizantinos, que la abandonaron nel sieglu VII. Los turcos otomanos que controlaron Palestina dende'l sieglu XVI solamente emprestaron interés a Beerseba dende finales del sieglu XIX. A empiezos de dichu sieglu, la ciudá foi d'interés de los europeos y de los beduinos que vivíen cerca.
Los otomanos construyeron una estación policial na ciudá a finales del sieglu XIX pa protexer a la población beduina. Ello anició l'establecimientu de pequeños asentamientos, al este de la ciudá, de grupos de beduinos que deseyaben abandonar la so vida nómada y dalgunos árabes de Hebrón, Gaza y otres ciudaes menos importantes. Los otomanos planiaron y construyeron una ciudá con cais rectes y edificios pequeños, fechos con materiales locales (munches de diches construcciones atópense anguaño ensin arreglu y non en bien bon estáu). Los otomanos tamién construyeron la estación de tren y una vía ferrial hasta les llocalidaes d'Ascalón y Gaza.
Mandatu británicu
thumb|250px|right|Beersheba mientres l'apodero [[Reinu Xuníu|Británicu conquistáu polos Otomanos. Esta área ye conocida como la "Ciudá Vieya".]] Beer Sheba desempeñó un importante papel nel Sinaí y na Campaña Británica en Palestina mientres la Primer Guerra Mundial. El 31 d'ochobre de 1917, Beersheba foi exa central de la Campaña Británica en Palestina. Alredor de 1000 soldaos de la 4ª Brigada de Caballería Llixera australiana, sol xeneral de brigada William Grant, con namái caballos y bayonetes, cargaron contra les trincheres turques, invadiendo y prindando los pozos de Beerseba, na batalla que se conoz como la batalla de Beerseba. La causa que motivó la llamada última carga de caballería de la hestoria, foi la falta de suministru d'agua y les pésimes condiciones sanitaries a les que taben sometíes les tropes en plenu ermu, teniendo sobremanera en cuenta que los únicos pozos d'agua atopábense detrás de la trincheres turques, guarecíes tres dos tales pieces d'artillería Krupp de 105 mm d'orixe alemán. La carga duró menos d'una hora costando al exércitu espedicionariu australianu una considerable cantidá de baxes, provocaes sobremanera pola artillería turca. Les baxes de la batalla atópense soterraes sobre'l cantu de la Ciudá Vieya nel campusantu de la Mancomunidá Británica, que contién tamién les tumbes de los soldaos británicos y australianos cayíos mientres la campaña. Na última fila de la derecha ta la tumba del capitán Seymour Van den Berg, de la Middlesex Hussars, un británicu xudíu que foi muertu cinco díes antes de la captura de Beer Sheba.
En 1928, al empiezu de la tensión ente xudíos y árabes sobre la Tierra d'Israel, produciéronse disturbios en gran escala que dexaron como saldo 133 xudíos muertos y otros 339 mancaos. Según el censu británicu de 1922, Beerseba tenía una población de 2.356 habitantes, productu de la suma de 2.012 musulmanes, 235 cristianos, 98 xudíos y 11 drusos. Nel censu de 1931, la población de la ciudá xubiera hasta los 2.959 habitantes, lo qu'incluyía 2.791 musulmanes, 152 cristianos, 11 xudíos y 5 bahaíes. Munchos xudíos de Beer Sheba tuvieron qu'abandonar los sos llares, anque dalgunos darréu tornaron. Col ataque árabe sobre una autobús xudíu en 1936, empezó la esguilada d'ataques árabes hasta llegar a la rebelión de 1939; la comunidá xudía que restaba en Beer Sheba tuvo qu'escapar y nun tornó hasta dempués de les batalles contra l'exércitu exipciu n'ochobre de 1948.
Mientres el periodu del Mandatu Británicu de Palestina, Beerseba convertir nun pequeñu centru alministrativu, con policía llocal y corte xudicial, onde la mayoría de los trabayadores pa los británicos yeren vecinos de la ciudá. Acordies col plan de Partición de Palestina realizáu pola ONX en 1947, Beerseba foi destinada a ser parte de la entidá árabe, tres una rectificación d'última hora.
Israel independiente
El 21 d'ochobre de 1948, como parte de la Operación Yoav na guerra d'independencia d'Israel, l'exércitu israelín ocupó Beerseba al exércitu exipciu.
Comerciu
La ciudá cunta con industries químiques, d'aviación, d'alta teunoloxía y de medicina. Coles mesmes cabo destacar que dende equí s'esporta potasiu, bromu y productos químicos agrícoles ya industriales.
Infraestructura
Beerseba espandióse considerablemente dempués de la fundación del estáu d'Israel en 1948. La ciudá ta habitada mayoritariamente por xudíos qu'emigraron a Israel dende países árabes y dende l'antigua Xunión Soviética. Beerseba ta arrodiada per numberoses ciudaes satélite: Omer, Lehavim y Meitar son ciudaes totalmente xudíes, ente que ente les poblaciones beduines destaquen Rahat, Tel-Sheva y Laqiya.