cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Erwin Rommel
Muerte de Rommel
Llegaron notes de pésame de toes partes d'Alemaña, con dos interesaes esceiciones: Keitel y Jodl. Nengún de los dos unvió'l pésame a la vilba nin fixo actu de presencia nel funeral. Himmler fixo llegar a la esposa de Rommel una nota na que declaraba conocer los detalles de la muerte del so home y afirmaba tar totalmente espantáu polo asocedío, añediendo que nunca s'emprestó a daqué asemeyáu.
Burgdorf suicidar mientres la cayida de Berlín. Maisel sobrevivió a la guerra, sufrió'l correspondiente xuiciu de desnazificación y quedó en llibertá en 1949, morriendo en 1978. Mientres el xuiciu declaró la realidá de la muerte de Rommel, confirmada entós públicamente pola so vilba, el so fíu y Aldinger. Esto supunxo un fuerte impautu na opinión pública, especialmente ente los veteranos que sirvieron con Rommel. Unu d'ellos, el xeneral Hans Cramer, declaró a Desmond Young que Me gustaría poder coyer ente les mios manes a esi Maisel».
Rommel ye l'únicu miembru del Tercer Reich que tien un muséu dedicáu a la so persona.
La personalidá de Rommel
El calter de Rommel yera, según la so familia y amigos, el del típicu suabu (totalmente opuestu al del so vecín bávaru): tranquil, calmu, respetuosu, colos pies nel suelu y pocu dadu a sentimentalismos nin grandes efusiones, anque con un puntu de poeta. Cuidadosu col dineru, raspiando inclusive la tacañería. A nivel personal sentía una gran pasión pel campu y los deportes rellacionaos col mesmu, como la equitación, el alpinismu, el remu y l'esquí. Yera tamién apasionáu de les motocicletes y la mecánica: dempués de desarmar y volver montar la so primer motocicleta pieza a pieza, llevar a la so esposa de viaxe con ella pela zona norte d'Italia p'amosa-y los llugares onde combatiera. Amás de la so vida familiar, nun paecía tener otru interés na vida más allá del so oficiu, a la que dedicaba toles sos enerxíes. El xeneral Speidel, el so postreru xefe d'Estáu Mayor, afirmaba que nun creía que Rommel lleera na so vida otra cosa que nun fueren llibros sobre táctica militar y les cartes de la so muyer y fíu. Sicasí, tenía tamién enforma sentíu del humor y solía bromiar cola tropa en cuanto tenía ocasión.
Erwin Rommel consideróse siempres a sigo mesmu como un soldáu profesional. Nes escases ocasiones nes que falaba cola so esposa y fíu sobre'l so tiempu de campaña, dicía siempres que la guerra yera «una ocupación estúpido y brutal», a la que sicasí se dedicaba con pasión. Totalmente devotu de los sos homes, esfrutaba col entrenamientu continuu y yera teníu por un xefe duru y esixente, pero siempres cercanu y responsable. De fechu acostumaba a ser más queríu pola tropa que polos sos oficiales. Decididamente nun yera un típicu militar prusianu con ascendencia noble, sinón un oficial de tropa d'orixe burgués. Nunca formó parte de la camarilla d'oficiales que lideraba'l Estáu Mayor Xeneral alemán, colo que se ganó ensame d'enemigos nesa redolada, lo que-y resultaría fatal nos sos últimos díes.
Foi unu de los xenerales que meyor entendió y asumió'l conceutu de Blitzkrieg, precisamente porque yá dende la Primer Guerra Mundial prauticar como frutu de les sos propies reflexones. Basta ver les sos aiciones de guerra mientres esi periodu, incluyendo les que-y fixeron ganar la Pour -y Mérite, pa dase cuenta de que mientres la Segunda Guerra Mundial nun fixo más que repitir los mesmos conceutos que na Primera, con meyor material y mayores efeutivos. El tipu de reaición per sorpresa y la rapidez de decisión riquíos por una guerra ofensiva móvil yeren la base del calter y la forma de ser de Rommel. thumb|left|upright|L'uniforme de la campaña del desiertu de Rommel y la so mázcara funeraria espuestos nel Muséu Alemán del Tanque, allugáu na llocalidá alemana de Munster.
Nel tratu yera humilde y direutu. Detallaba tolos sos planes de forma metódica y concisa. Al tresmitilos, facer siempres de forma didáctica, dando les esplicaciones pertinentes y repitiendo les partes más importantes con cuenta de que enfatizarlas. Tenía siempres l'enclín a tomar direutamente'l control de les operaciones cuando la creía necesariu; inclusive siendo mariscal de campu, nun yera raru ve-y al mandu d'un batallón liderando una meyora. Eso ameyoraba de forma bultable la so rellación cola tropa, qu'almiraba l'exemplu dau pol so xeneral, pero foi vistu non poques vegaes como una intromisión per parte de los oficiales temporalmente movíos.
A pesar d'esa humildá, Rommel fíxose conocíu tantu poles sos propies tropes como polos sos enemigos. Curiosamente, nel so periodu n'África, tantu los soldaos británicos como'l alemanes referir a él como «esi bastardu de Rommel» y tamién-y llamen el Xefe», dambos col mesmu tinte d'almiración y envidia. Lo estraordinario de los sos llogros, xuníu al innatu sentíu de xuegu llimpiu del que siempres presumen los británicos, llevó al mariscal Sir Claude Auchinleck a emitir, en 1941, una orde na qu'encamentaba a tolos oficiales del cuerpu espedicionariu británicu n'Oriente Mediu, ente otres midíes, a nun referise nunca a Rommel. Nun lo fixo por una falta de respetu o desllealtá escontra él, pos ente dambos esistía un mutuu respetu y almiración. Con ésta midida pretendía amenorgar la imaxe de xeneral invencible» que se taba creando'l foín del desiertu. thumb|upright|Bustu de Rommel nel Muséu de la batalla d'El Alamein, Exiptu.
El mesmu Rommel yera bien consciente del valor de la imaxe y la sonadía y usó los suyos con frecuencia pa primir a los so xefes direutos nun intentu por consiguir los suministros que precisaba. El mesmu enclín agresiva que tantes victories supúnxo-y en batalla, fizo que munches vegaes saltara la cadena de mandu normal, aprovechando'l so especial contautu con Adolf Hitler. Eso reportó-y poques ventayes y punxo na so contra a gran parte del Altu Estáu Mayor alemán, quien lu víen como un egocéntricu con enfotu de protagonismu.
En delles publicaciones biográfiques, surdíes a finales de los años 1940, afírmase incorreutamente que Rommel perteneció a los Freikorps, que foi miembru del partíu nazi cuasi dende la so fundación, que yera amigu personal d'Adolf Hitler y unu de los sos primeros llugartenientes, que fuera policía mientres la República de Weimar, que foi miembru fundador de les SS, o qu'estudió Derechu na Universidá de Tubinga nel periodu d'enteguerres. L'orixe de la mayoría d'estes falsedaes provién d'un artículu publicáu en 1941 en Das Reich, el periódicu controláu por Joseph Goebbels. Rommel lleó l'artículu tando n'África y quedó tan indignáu pola imaxe sesgada que se daba nel mesmu qu'escribió a la so esposa diciendo que presentara una reclamación formal nel Ministerio de Propaganda, esixendo esplicaciones al respeutu.
Firme defensor del conceutu de que los militares nun teníen d'entemeter se en política, nun tuvo contautu col partíu nazi en tola so carrera, anque foi riquíu en delles ocasiones por que se diera d'alta nel mesmu. La esposa de Rommel namái recuerda oyer al so home falar de los nazis enantes de 1939, y foi pa dicir que-y paecíen una banda de matones caleyeros. Ye una llástima qu'Hitler tenga que trate acomuñáu con ellos». Ello ye que nun principiu Rommel almiraba a Hitler poles sos cualidaes como líder. Hasta l'entamu del derrumbe del Afrika Korps en 1942 nun empezar a criticar al Führer pola so falta de visión estratéxica, y entá tímidamente de primeres, asegurando que «tien que tar mal informáu de lo que realmente asocede equí». La imaxe que tenía del líder victoriosu de Checoslovaquia en 1938 y en Polonia en 1939, que tuvo ocasión de ver bien de cerca, nun sumió hasta finales de 1943, cola Campaña n'África del Norte cayida del norte d'África.
Fueya de serviciu
thumb|upright|Erwin Rommel dando indicaciones en xunu de 1942, mientres la campaña africana.
20-8-18/8-9-18 1º batallón artillería pesada de la Landsturm del XX Cuerpu del Exércitu
Xuegos rellacionaos
La figura de Rommel y les sos campañes formen parte de numberosos xuegos a lo llargo del mundu, por casu:
Enllaces esternos
{| border=1 align="center" width=55% ~ 1938 ¿? ¿? 1938-5 de febreru de 1940 ¿? Xeneral der Kavallerie Georg Stumme 15 de febreru de 1940-13 de febreru de 1941 Xeneral der Panzertruppen Hans Freiherr von Funck Cargu creáu |width="40%" align="center"|18px Comandante del Afrika Korps 19 de febreru de 1941-15 d'agostu de 1941 Generalleutnant Ferdinand Schaal Cargu creáu |width="40%" align="center"|22px Comandante del Grupu de Ejército África 22 de febreru de 1943-9 de marzu de 1943 Generaloberst Hans-Jürgen von Arnim Generalfeldmarschall Maximilian von Weichs Comandante del Grupu d'Exércitos B 14 de xunetu de 1943-19 de xunetu de 1944 Generalfeldmarschall Günther von Kluge
4U 0142+61
4U 0142+61 (PSR J0146+61 / 1RXS J014621.5+614509) ye un púlsar asitiáu na constelación de Cassiopeia con un periodu de rotación de 8,69 segundos. Alcuéntrase a 13.000 años lluz de distancia del Sistema Solar. En 2006 afayóse un discu circumestelar alredor d'esti oxetu.
4U 0142+61 ye un remanente estelar resultante de la esplosión d'una supernova. La masa inicial de la estrella envalórase ente 10 y 20 mases solares, esistiendo como estrella mientres unos 10 millones d'años, pa finalmente colapsar hai unos 100.000 años y españar como una supernova. En concretu, 4U 0142+61 ye un magnetar, una estrella de neutrones con un fuerte campu magnéticu. Trátase d'una variedá de púlsar que la so carauterística principal ye la emisión, nun curtiu periodu, d'enormes cantidaes d'alta enerxía en forma de rayos X.
Observaciones nel infrarroxu col Telescopiu Espacial Spitzer amosaron la presencia d'un discu circumestelar a 1,6 millones de km de la estrella (unes 0,01 UA) que puede contener materia equivalente a 10 vegaes la masa de la Tierra. Formáu por material espulsáu pola supernova, piénsase que nun futuru dichu material puede entestase pa formar planetes, siendo la primer vegada que se detecta un discu protoplanetariu nuna estrella qu'esplotó. Dalgunos de los escombros de la esplosión eventualmente asítiase nun discu orbitando el remanente estelar. El discu descubiertu pue ser el primer pasu na formación d'un nuevu y exóticu tipu de sistemes planetarios; a diferencia de los sistemes conocíos, estos planetes pueden ser de los llugares más inhóspitos pa la formación de vida, dada la intensa radiación que reciben de la estrella de neutrones.
Ta Seti
thumb|Ta-Seti (el de riba) na [[Capiya Blanca de Karnak.]] thumb|250 px|Mapa de los nomos del [[Alto Exiptu.]]
Ta Seti o Ta-Seti ("Tierra del arcu", tamién Ta Jentit, "Tierra de frontera") foi unu de los 42 nomos (nomoi, división alministrativa) del Antiguu Exiptu. Ta Seti yera'l primeru de los esistentes nel Alto Exiptu, el que taba asitiáu más al sur na frontera con Nubia. En sentíu ampliu, non yá aplícase al nomo más meridional sinón tamién a la Baxa Nubia, ente la primera y segundu tabayón del Nilu.
Historia
Cada nomo taba gobernáu por un nomarca (especie de gobernador provincial) que respondía direutamente ante'l faraón. Esti nomo pertenez na actualidá a la gobernación d'Asuán.
L'área del territoriu yera d'aproximao 2 cha-ta (aproximao 5.5 hectárees) y aproximao 10,5 iteru (aproximao 112 km) de llargor. La so capital (Niwt) foi Abu / Elefantina (parte de l'actual Asuán) y ente otres ciudaes destaquen P'aaleq / Filae (l'actual File), Sunet / Syene (actual Asuán) y Pa-Sobek / Omboi (actual Kom Ombo).
La xente de Ta-Seti y la so identidá inda se ta tratando de descifrar. De lo que se sabe, créese que falaríen una llingua nilo-saḥariana.
En Elefantina atópense dos de los nilómetros calteníos más antiguos.
Nomarcas de Ta Seti
Ente los nomarcas de Ta-Seti conocíos, pertenecientes a la Dinastía XII, atópense:
Sandamías
Col nome de Sandamías podemos referinos a:
Ambrosia artemisiifolia
Ambrosia artemisiifolia ye una especie de planta yerbácea perteneciente a la familia de les asteracees. Ye orixinaria d'América del Norte. thumb|Detalle de les fueyes thumb|Inflorescencia thumb|Ilustración thumb|Vista de la planta
Descripción
Ye una yerba qu'algama un tamañu de 50 a 80 cm d'altor, que les sos cañes tienen pelillos. Les fueyes tán estremaes con pequeños picos y tán aterciopelaos. Les flores son verde-amarellentaes, formen agrupaciones nes partes terminales de les plantes, en forma de llargues espigues.
Distribución y hábitat
Orixinaria d'América boreal. Maleza común de Norteamérica y Sudamérica. Habita en climes templáu semiseco y secu ente los 200 y los 2000 metros. Cultivada en güertos familiares, ta acomuñada a vexetación alteriada derivada de monte tropical subperennifolio, carba xerófilu y pacional.
Propiedaes
Utilizada principalmente nel Estáu de Méxicu y Guanajuato, contra'l mal cultural denomináu aire que se caracteriza por dolor de cabeza, mareos y sensación de vultura. Pa la so cura encamiéntase aplicar la tintura alcohólica (estracción alcohólica) de fueyes y flores, o bien faer sahumerios, quemando les fueyes d'esta planta cuando se trate d'un mal aire. En Oaxaca ocúpense les fueyes molíes pa realizar llimpies.
Ye tamién emplegada en trestornos dixestivos, ocupando les fueyes molíes, per vía llocal pa la fiel, o'l cocimientu de les fueyes o de tola planta, per vía oral, como antigastrálgico, pa remediar la falta de mambís y contra parásitos intestinales o merucos (Ascaris lumbricoides).
Per otru llau, les fueyes estregaes usar contra'l dolor de cuerpu; pa solliviar granos de la cara (aniciaos por intoxicación, calor o polvu), aplícase una masa ellaborada con ésta y otres plantes (spp. n/r); en mezquinos, úntense les fueyes machucaes con alcohol; cuando hai dolor de pechu (pulmón) (si esta parte siéntese caliente por escesu de trabayu o por un golpe), aplíquense les fueyes machucaes con alcohol; y pa curar el dolor de cabeza, úntase ésta cola tintura alcohólica de les fueyes.
Recurrir al usu de les fueyes o cañes, pa tratar los trestornos menstruales, la inflamación de los pies y los mareos.
Nel sieglu XX, Maximino Martínez señalar como antiparasitario, antipirético y eupéptico. Finalmente, la Sociedá Farmacéutica de Méxicu la conseña como antiparasitario, antipirético, emenagogo y estimulante.
Les fueyes y el tarmu de A. artemisiifolia contienen un aceite esencial nel que s'identificaron los monoterpenos alcohol y acetona de artemisia, borneol, acetato de bornilo, alcanfor, 1-8-cineol, pa-cimeno, geraniol, limoneno, alfa y beta-pineno, piperitona, sabineno, terpinenol y gamma-terpineno; los sesquiterpenos delta-cadineno, cariofileno, copaeno, cumanín, delta y gamma-elemeno, beta-farneseno, beta-himachaleno, alfa-humuleno y peruvín; y el liganano imetil-éter-cavicol. Amás na planta completa identificáronse los sesquiterpenos acedos 4-oxo-ambrosanoliedeoico, dihidropartenólide, hidroxi y acetoxi-oxo-pseudo-guanolide, psilostachin C, cumanín y el so diacetato; los flavonoides 6-metoxi-camferol, metoxi y dimetoxi-quercetagín; amás de los componentes coronopilín y psilostachín B. Nesta planta detectóse la presencia de esteroles, triterpenos y cardenólidos.
Taxonomía
Ambrosia artemisiifolia describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 2: 988. 1753. Ambrosia: nome xenéricu que remanez del griegu “ἀμβροσία” (= ambrosìa), el nome de la comida que-y dio la inmortalidá de los dioses, deriváu del griegu άμβροτος (àmbrotos), que significa immortal.
artemisiifolia: epítetu llatín que significa "como les fueyes de Artemisia". paniculata'' (Michx.)
Nome común
N'Arxentina, descripta sol nome científicu Ambrosia elatior (sinónimu: Ambrosia artemisiaefolia) ye'l mesmu "ambrosia eliator" el nome patrón propuestu por Petetín en 1984,, ye tamién llamada "altamisa", "yerba de la oreya".
5 Canum Venaticorum
5 Canum Venaticorum (5 CVn) ye una estrella na constelación de Canes Venatici, los llebreles. Tien magnitú aparente +4,77, la quinta más brillosa na so constelación dempués de Cor Caroli (α Canum Venaticorum), Asterion (β Canum Venaticorum), 24 Canum Venaticorum y 20 Canum Venaticorum. Alcuéntrase, d'alcuerdu al nuevu amenorgamientu de los datos de paralax del satélite Hipparcos, a 386 años lluz del Sistema Solar.
5 Canum Venaticorum ye una xigante mariella de tipu espectral G6III. Diverses fontes establecen la so temperatura efectivo nel rangu de 5171 a 5210 K. Ye 182 vegaes más lluminosa que'l Sol y tien un diámetru 12 vegaes más grande que'l diámetru solar. Les sos carauterístiques son asemeyaes a les de Muscida (ο Ursae Majoris) o a les d'ο Tauri. Xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada —llende inferior de la mesma— de 6,6 km/s.
6 Canum Venaticorum amuesa un conteníu metálico mayor que la solar, siendo'l so índiz de metalicidá [Fe/H] = +0,08. Otros metales, como'l lantanu, son inda más abondosos en rellación al Sol ([La Fe] = +0,20). Ye una estrella de bariu —catalogada tamién como G7III Ba0.3—, polo que se piensa que puede tener como compañera estelar una nana blanca entá non detectada. Con una masa de 3,4 mases solares, tien una edá de 260 millones d'años.
Mabel Loza
Mabel Loza ye una científica asturiana.
Biografía
Estudió Farmacia na Universidá de Santiago de Compostela. Darréu treslladóse a la Universidá d'Uviéu onde fizo'l doctoráu en 1987, con una tesis lleida en [Santiago de Compostela titulada "Comparación experimental de algunos efectos deseables e indeseables de la dipirona sódica y la dipirona magnésica", dirixida pol doctor Fernando de Andrés Rodríguez Trelles.
Realizó estancies nos departamentos de fisioloxía, biofísica y anestesioloxía del Centru Médicu Monte Sinaí de Nueva York del año 1992 al 1994.
Reconocencies
Ye académica de númberu de la Real Academia de Farmacia de Galicia dende l'añu 2013. En 2019 recibió'l Premiu María Josefa Wonenburguer.
Publicaciones
Mabel Loza espublizó dellos llibros, capítulos de llibros y artículos en revistes científiques llistaes Journal Citation Report. Ente elles:
Carru de guerra
Un carru de guerra ye un vehículu con ruedes tiráu por caballos, un tipu especial de carru usáu pa la guerra.
En llatín llámase biga a un carru tiráu por dos caballos, y cuadriga a un carru de cuatro caballos, ente que carrus (carru) usábase puramente pa carros d'usu civil. El carru de guerra foi utilizáu mientres la Edá del Bronce y la del Fierro, y tamién pa los viaxes, los desfiles militares y nos xuegos, hasta muncho depués de que'l so usu militar quedara obsoleto.
Los primeros modelos teníen dacuando cuatro ruedes, pero nun yera lo avezáu. L'inventu crucial que dexó la construcción de carros llixeros tiraos por caballos pal so usu en combate foi la rueda con radios y llanta. Los primeros carros con ruedes radiaes daten de cerca del añu 2000 e.C., y el so usu llegó al cenit escontra'l 1300 e.C. (Vease la batalla de Kadesh).
Los carros de guerra yeren naquella dómina bien eficaces sobre un campu de batalla llanu y estenu, y decidieron la resultancia de les guerres mientres cuasi siete siglos.
A midida que ameyoráronse les races de caballos en cautividá, faciéndolos más grandes y fuertes, los carros de guerra dexaron pasu a la caballería. Les razones nun yeren solamente práutiques, sinón tamién económiques: la caballería non solo podía emplegase de forma efectiva en más tipos de terrén, sinón qu'amás yera más barata al aforrase'l costu del carru. Los carros de guerra teníen dos usos tácticos básicos: como plataformes d'armes móviles, tresportando un arqueru o un llanzador de xavalines; y pa desbandar unidaes d'infantería por aciu cargues.
Les carreres de carros siguieron siendo populares en Constantinopla hasta'l sieglu VI.
Greg Holmes
Greg Holmes ye un xugador de tenis con nacionalidá americana. Na so carrera conquistó un tornéu a nivel ATP, la so meyor posición foi 22ᵘ en febreru de 1985.
Carru de guerra
Na guerra moderna, el papel tácticu de los carros antiguos ye retomáu, salvando les distancies y en ciertu mou, pol carru de combate.
Mientres la Primer Guerra Mundial, xustu antes de la introducción de los carros blindaos, los sidecares forníos con ametralladores teníen el mesmu papel que'l carru antiguu de guerra. Puede señalase tamién al tachanka rusu, qu'utilizaba de volao el conceutu de carru de caballos, que yera armáu con ametralladores, pero que de fechu yera una versión llixera de l'artillería a caballu, utilizada mientres más d'un sieglu nos campos de batalla europeos.
Primeros vehículos de ruedes en Sumeria
485px|thumb| Relieve de los primeres [[carru|carros nel Estandarte de Ur, escontra'l 2500 e.C. ]]
La primer representación de vehículos emplegaos pa la guerra atopar nel Estandarte de Ur, na Mesopotamia meridional, escontra'l 2500 e.C. Los vehículos representaos seríen llamaos más correutamente carros o carretes, entá de doble exa y tiraos por güees, asno adomaos o por onagros. Anque dacuando yeren montaos por llanceros amás del auriga, estos pesaos proto-carros, cubiertos con pieles, podríen ser parte de la recua d'equipaxe (por casu, mientres les procesiones aciages de los reis) más que vehículos de batalla. Los sumerios usaben tamién un carru más llixeru, de dos ruedes y tiráu por cuatro pollinos, anque inda con ruedes macices de madera. La rueda radiada nun apaeció na Mesopotamia hasta la metá del II mileniu e.C.
Protoindoiranios
thumb|250px|L'área en que s'atoparon carros con radios dientro de la [[cultura Sintashta-Petrovka (cultura andrónovo) ta indicada en púrpura.]]
Los primeros carros dafechu desenvueltos de los que se tenga conocencia vienen de los entierros de carros de los xacimientos andronovos, correspondientes a la cultura Sintashta-Petrovka, nes actuales Rusia y Kazakstán, cerca del añu 2000 e.C. Esta cultura derivó, siquier parcialmente, de la más temprana cultura Yamna, y construyía asentamientos fuertemente fortificaos, dedicar a la metalurxa del bronce a una escala ensin precedentes hasta'l momentu y practicaba complexos rituales funerarios que recuerden a los rituales arios conocíos al traviés del Rig-veda (el testu más antiguu de la India, de mediaos del II mileniu e.C. ). Los carros funerarios de Sintashta-Petrovka teníen ruedes radiaes. Mientres los sieglos posteriores, la cultura de Andronovo estender poles estepes, dende los monte Urales hasta'l cordal de Tian Shan, correspondiéndose probablemente coles primeres cultures indo-iranies, que más tarde s'espandiríen escontra Irán ya India nel intre del II mileniu e.C.
Los carros apaecen en forma destacada dientro de la mitoloxía indo-iranina. Tamién son importantes nes mitoloxíes hindú y persa, onde la mayoría de los dioses pertenecientes a los sos panteones son representaos montaos n'unu. La pallabra en sánscritu pa carru ye ratha, derivada del plural *ret-h- de la pallabra protoindoeuropea *rot-o- (rueda), que tamién dio orixe en llatín a rota y amás yera emplegada en xermanu, celta y bálticu.
India
Esisten delles representaciones de carros ente los petroglifos na piedra arenisca de la cordal de Vindhya. Hai dos representaciones de carros en Morhana Pahar, distritu de Mirzapur. Una muestra un tiru de dos caballos y ye visible la cabeza d'un únicu tripulante. L'otru carru ye tiráu por cuatro caballos, tien seis ruedes radiaes y amuesa a un conductor de pies nun gran carru en forma de caxa. Esti carru ta siendo atacáu por una figura con maza y escudu que s'interpon na so trayeutoria, y otra figura armada con un arcu qu'amenacia'l so lladral derechu. Suxurióse que los dibuxos rellaten una hestoria procedente de xuru de los primeros sieglos e. C., en dalgún llugar nel área de la gran llanura ente'l Ganges y el Yamuna, territoriu na dómina de delles tribus cazadores del neolíticu. Les pintures seríen por tantu un testimoniu del alcuentru d'eses tribus cola teunoloxía estranxera, comparables a les pintures rupestres de los aboríxenes australianos na Tierra de Arnhem representando a occidentales. Los realistes carros grabaos nes estupes de Sanchi daten aproximao del sieglu I.
Tradicionalmente atribuyóse la invención del carru falcado a Ajatashatru, rei de Magadha, escontra'l 475 e.C. El carru falcado yera un carru de guerra forníu con una o más fueyes afiliaes a entrambos llaos del exa que s'estendíen de forma horizontal hasta cuasi un metro de distancia del carru. La función d'estos carros yera la de cargar contra formaciones enemigues, obligando a los sos integrantes a esvalixase so pena de sufrir tarrecibles mancaes por causa de les cuchielles. Al paecer Ajatashatru usó carros falcados contra los licchavi naquella dómina. Sicasí, estudios posteriores defenden el desenvolvimientu de carros falcados polos perses como respuesta a la necesidá d'enfrentase a les formaciones fuertemente acorazaes de la infantería pesada griega, ente los años 467 e.C. y 458 e.C.
La Edá del Fierro en Mesopotamia
thumb|left|150|[[Senaquerib, rei d'Asiria. Relieve del so palaciu de Nínive.]] Probablemente a partir de los hitites y de Mitani, el carru espublizar por toa Mesopotamia y el Elam nel I mileniu e.C. Los asirios y los babilonios fixeron un gran usu d'él, anque la so utilidá militar fuera cada vez más llindada, yá que'l so apoxéu haber algamáu na Edá del Bronce Final. El carru yera naquella dómina un símbolu del poder militar y el vehículu de los reis y los líderes militares qu'inspeccionaben el campu de batalla.
Persia
thumb|[[Darío III nel so carru na Batalla de Issos. A la izquierda apréciase a Alexandru Magnu. Mosaicu de la Casa del Faunu en Pompeya, espuesta nel Muséu Arqueolóxicu de Nápoles.]]
Los perses conquistaron Elam escontra la metá del primer mileniu e.C., y pudieron ser los primeres n'engabitar cuatro caballos a los sos carros, en llugar de dos. Tamién utilizaron carros falcados, al igual que Ciro el Mozu emplegó un gran númberu d'esta clase de carros.
Heródoto menta que los libios y la satrapía del ríu Indo suministraron caballería y carros al exércitu de Xerxes I. Sicasí, la mayor movilidá y eficacia de la caballería comparada col carru de guerra y la derrota de Darío III na Batalla de Gaugamela nel añu 331 e.C., onde l'exércitu d'Alejandro'l Grande a cencielles abrió'l so llinia de formación pa dexar pasar los carros perses y ataca-yos dende tras, marcaron el final d'una era pa estos vehículos.
Creciente fértil y Anatolia
Dellos estudiosos caltienen que'l carru de guerra nació na zona del creciente fértil y Anatolia nos empiezos del II mileniu e.C.
Hitites
thumb|250px|Carru de combate hitita. L'artista exipciu representó la exa na posición qu'ocupaba nos carros exipcios. Nos hitites allugábase más palantre.
Los hitites fueron hábiles aurigues. Desenvolvieron un nuevu diseñu, con ruedes más llixeres, con cuatro radios en llugar d'ocho y capaz de tresportar a trés guerreros en cuenta de dos. La prosperidá hitita dependía en gran midida del control de les rutes comerciales y de los recursos naturales, especialmente los metales. A midida que los hitites estendieron el so dominiu por Mesopotamia, surdieron conflictos colos sos vecinos asirios, hurritas y exipcios. Mientres el reináu de Suppiluliuma I, los hitites conquistaron Qadesh y quiciabes toa Asiria. La Batalla de Qadesh en 1299 e.C. paez ser la más grande batalla con carros nunca vista, na que tomaron parte 5000 carros de guerra. Según l'historiador Francisco Gracia Alonso, l'exércitu del rei hitita Muwatalli II cuntaba con 3700 carros, de los que solo 500 yeren hitites: el restu venía de los contingentes de los dieciocho estaos aliaos.
Exiptu
thumb|[[Ramsés II combatiendo nel so carru mientres la Batalla de Qadesh.]]
El carru, xunto col caballu, foi introducíu n'Exiptu mientres el dominiu de los hicsos nel sieglu XVI e.C.
Nos restos que llegaron hasta nós del arte del Antiguu Exiptu y Asiria hai numberoses representaciones de carros nes que s'aprecia la riqueza de los sos ornamientos. Los carros exipcios y asirios, nos que la principal arma yera l'arcu, solíen dir forníos con aljabes llenes de fleches. Los exipcios añedieron el xugu a los sos carros escontra 1500 e.C. Los exemplares meyor calteníos de carros exipcios son los seis que se toparon na tumba de Tutankamon.
Nel Antiguu Testamentu
Los carros de guerra son remembraos con frecuencia nel Antiguu Testamentu, particularmente polos profetes, como símbolos de poder o de gloria. La primer mención atópase na hestoria de José, nel Xénesis.
Los carros de fierro son citaos tamién nel Llibru de Josué y nel Llibru de los Xueces como armes de los cananeos. Nesti postreru méntase que Jabín, rei de Canaán, tenía un exércitu con 900 carros de guerra. El Primer Llibru de Samuel cita los carros de los filisteos, dacuando identificaos colos Pueblos del Mar o los micénicos primitivos. Otru pasaxe del profeta Samuel menta que'l rei David desjarretó a los caballos de los carros de los filisteos. Hai más pasaxes en que los carros son citaos.
Nel Antiguu Testamentu apréciase que los carros yeren una parte integral de los exércitos cananeos y, darréu, mientres el reináu de Salomón. Esti rei disponía de 1400 carros. Cuando'l Reinu xuníu llegó al so fin, mientres el reináu de Roboam, la mayoría de la fuercia de carros hebreos foi vencida al Reino d'Israel, y el Reinu de Xudá quedar cola infantería. El Reinu d'Israel ye citáu nos testos asirios como posesor de la más poderosa fuercia de carros del Mediterraneu Oriental. El rei Ajab unvió 2000 carros a la Batalla de Qarqar en 853 e.C. Los carros posteriores de Xudá yeren vehículos pesaos tiraos por cuatro caballos y con una dotación de cuatro homes ―auriga, escuderu y dos combatientes―, similares a los d'Asiria.
Johann Fischer von Waldheim
Fischer nació en Waldheim, Saxonia, fíu del propietariu d'una tejeduría de llinu. Estudió medicina en Leipzig y siguió los sos estudios en Viena y París col so amigu Alexander von Humboldt, onde tuvo como profesor a Georges Cuvier. Llogró una cátedra en Maguncia y en 1804 ocupó la cátedra Demídov d'Historia Natural, convirtiéndose en Direutor del Muséu d'Historia Natural de la Universidá Estatal de Moscú. N'agostu de 1805 fundó la Sociedá Imperial de Naturalistes de Moscú.
Carru de guerra
Urartu
Los urartios emplegaron carros pa distintos propósitos, que van dende la guerra hasta'l tresporte. Los carros urartios yeren tiraos por unu o dos caballos y llevaben a esa mesma cantidá de persones. Nel monumentu al sestu rei de Urartu, Argishti I (785-763 e.C. ), en Yereván (Armenia), el rei apaez montando'l so carru. El carru de Argishti I ye tiráu por dos caballos y tien espaciu pa una sola persona.
Johann Fischer von Waldheim
Fischer tuvo principalmente comprometíu cola clasificación de los invertebraos, resultáu de lo cual foi'l so Entomographia Imperii Rossici (1820-1851). Tamién dedicó enforma tiempu al estudiu de fósiles.
Carru de guerra
Europa del Norte
El llamáu Carru del Sol, atopáu en Trundholm, ta datáu alredor del añu 1400 e.C. El carru tien ruedes de cuatro radios y consta del propiu Sol, asitiáu na exa, un caballu sobre les ruedes delanteres y seis ruedes en total. Cabo la posibilidá de que Sol seya quien conduza al carru o que seya de fechu el carru. Sía que non, la presencia d'un carru nun contestu nórdicu na Antigüedá ye esconcertante.
Sobrevivieron dellos petroglifos, que daten de la Edá del Bronce, que representen a carros, como'l qu'apaez nuna llosa d'una tumba real del II mileniu e.C. topada cerca de la ciudá de Kivik, na rexón d'Escania, Suecia.
Europa Central, Occidental ya Islles Britániques
Del carru celta, quiciabes llamáu carpentom, tiraben dos caballos nel periodu de la Tène (cuatro nel d'Hallstatt). Midía aproximao 2 m d'anchor y 4 m de llargor. La llanta de fierro d'una pieza de les ruedes de los carros foi probablemente una invención celta. Amás de la llanta de fierro y de les beles, bocín y la barquilla (pieces tamién de fierro que cubríen el cubu de la rueda o espaciu pa la exa), el vehículu taba construyíu con madera y blima. En dellos casos, les xuntes yeren reforzaes por aros de fierro. Otra innovación celta foi la exa colgante, suspendíu de la plataforma por aciu cuerdes. Ello ameyoró la rodadura pelos terrenes con baches. Esiste la evidencia en monedes de Francia d'un sistema de suspensión de piel na caxa central, y de un complexu sistema de cuerdes anoyaes pa la so suxeción. Foi reconstruyíu por arqueólogos. Según l'escritor romanu, Tácito, yeren abondo alcontradizos nun terrén irregular.
Los bretones insulares utilizaron los carros de guerra hasta'l sieglu III. El modelu bretón yera afechiscu y dexaba a combinar l'axilidá del'essedaire (conductor del carru, nome procedente del llatín essedae, que designa al carru bretón) cola firmeza del infante. Llevaba siempres dos pasaxeros: un conductor y un combatiente. Esti postreru nun precisaba baxar pa enfrentase a un enemigu, yá que el conductor taba preparáu y sollerte pa recuperalo, pa de siguío fuxir si presentábase la necesidá. Esta táctica del carru de guerra foi sobremanera utilizáu polos britanos contra Xuliu César nel añu 55 e.C., mientres el so espedición a la islla de Bretaña.
Nun s'atestiguó l'usu del arcu compuestu nos carros nesta parte d'Europa. Xuliu César apurrió l'únicu informe, como testigu ocular, del carru de guerra británicu:
thumb|200px|Escultura de [[Thomas Thornycroft de Boudica y les sos fíes nel so carru, dirixendo a les sos tropes antes de la batalla.]]
Los carros tamién pudieron ser usaos con fines ceremoniales. Según Tácito, Boudica, reina de los icenos y d'otres tribus mientres una revuelta contra les fuercies romanes d'ocupación, dirixó les sos tropes dende'l so carru nel añu 61:
La última mención de carros nes batalles paez que foi na Batalla del monte Graupius, en dalgún llugar de l'actual Escocia, nel añu 84. Según Tácito, «les llinies de los britanos asitiárense nos llugares más altos, pa ufiertar un aspeutu más tarrecible, de forma que'l primer cuerpu, asitiáu na llanura, formaba una llinia continua colos demás, asitiaos na rimada del monte, como si alzar pa cayer sobre l'enemigu. Los carros de guerra ocupaben el centru de la llanura con ruidoses evoluciones.»
Micenas
Los micénicos utilizaron tamién los carros de guerra. Los inventarios en Llinial B, principalmente de Cnosos y Pilos, añedíos a les representaciones de dellos cercos funerarios de Micenas, otorguen un gran espaciu a los carros de guerra en stock (wokha) y a les pieces de recambiu, estremando ente los carros desmontaos y los ensamblados. En llinial B, el ideograma pal carru de guerra (B240, ð) ye un dibuxu astractu, compuestu de dos ruedes de cuatro radios.
Los carros yeren una fuercia esencial más pola calidá de los combatientes que pola so cantidá, magar qu'en les tablillas de Cnosos méntense siquier 400 carros y 700 caballos calteníos como reserva nes dependencies del palaciu.
Los carros dexaron d'utilizase pa la guerra dempués de la cayida de la civilización micénica. Na Ilíada, los héroes movíense en carru, pero baxaben d'él pa combatir al enemigu. Los carros yá namái s'emplegaben pa los concursos nos xuegos públicos, o pa los desfiles, y calteníen la mesma apariencia que los mentaos enriba. Yeren de cutiu de construcción llixera, como los describe Homero, y nun podíen llevar más qu'a una persona. La Ilíada describe tamién una carrera de carros pa los funerales de Patroclo. center|thumb|upright=2.0| Ideogrames en llinial B relativos a los carros.
Etruria
L'únicu carru etruscu atopáu en bon estáu data de la década del 530 e.C. Ta afatáu con plaques de bronce que recuerden al calderu de Gundestrup, con detallaes escenes en baxorrelieve, comúnmente interpretaes como una representación d'episodios de la vida d'Aquiles. Les ruedes tienen nueve radios. Foi topáu nuna tumba de carros en Monteleone di Spoleto (l'antigua ciudá romana de Brufa), na provincia de Perugia (Italia). Exhibir nel Muséu Metropolitanu d'Arte de Nueva York.
Antigua Grecia
thumb|250px|[[Niké (la Victoria) alada asitiando na cabeza d'un auriga una corona de lloréu, baxorrelieve de mármol dedicáu a Atenea (c. 425 e.C. ). Muséu Británicu.]] El términu griegu pa carru, ἅρμα, hárma, ye emplegáu anguaño pa designar al carru de combate, denomináu άρμα μάχης, árma mákhēs, col mesmu significáu.
La caballería esistió na Antigua Grecia, anque yera pocu eficaz, una y bones el terrén cascayosu de la Grecia peninsular yera d'igual manera impracticable tantu pa los carros llixeros como pa los caballos non ferraos.
Nes llargues distancies percorríes diariamente, los cascos de los caballos yeren foliaos o mancaos poles piedres, y hasta la invención de la ferradura, asocedía qu'una parte nada despreciable de los caballos llegaben renqueando al campu de batalla. Sicasí, el carru caltuvo un estatus privilexáu, sobremanera al traviés de la poesía épica, y foi utilizáu nes carreres de caballos de los Xuegos olímpicos o nos Xuegos panatenaicos.
Los carros griegos fueron concebíos pa ser tiraos por dos caballos asitiaos a cada llau d'un timón. Delles vegaes añedíen dos caballos, arreyaos a cada banda de la parexa principal, por aciu una simple barra montada na parte delantera del carru. Los pies del automédon (auriga), que taba sentáu, folgaben sobre una plancha montada na parte delantera, mui cerca de les pates de los caballos. La biga nun yera más qu'un simple asientu asitiáu sobre la exa, con un timón a cada llau del conductor col fin d'asegurar les ruedes.
La caxa del carru siguía siendo puesta direutamente sobre la exa. Nun tenía nengún tipu de suspensión, lo que faía que fuera un mediu de tresporte incómodu. Na parte delantera y nos llaos, una barandiella semicircular d'alredor d'un metro d'alto protexer de la eventualidá d'un ataque enemigu. La parte trasera taba abierta, lo que dexaba xubir y baxar fácilmente del carru. Sacante nos carros de carreres, nun había asientu, y l'espaciu yera bien xusto pal conductor y un pasaxeru.
Les ruedes, como la caxa, yeren de madera, reforzaes con fierro o bronce. Teníen cuatro o ocho radios y taben provistes de llantes, coles mesmes de fierro o de bronce.
Esti modelu de carru yera corriente en tola cuenca mediterránea de la dómina, y les principales diferencies moraben nos métodos de fixación.
Roma Antigua
Los romanos probablemente conocieron el carru al traviés de los etruscos, que de la mesma lo importaron de Grecia o la Galia.
Sicasí, los romanos fueron influyíos direutamente polos griegos, sobremanera dempués de la conquista de la Grecia continental (146 e.C. ).
Mientres l'Imperiu romanu, los carros nun fueron utilizaos pal combate. Taben acutaos pa los desfiles y les carreres de carros, principalmente nel Circu Máximu. La pista yera lo bastante ancha como por que pudieren rodar 12 carros. Dambos llaos de la mesma taben dixebraos por una mediana elevada, llamada la spina. La popularidá de les carreres de carros llegó hasta'l Imperiu bizantín, y teníen llugar nel hipódromu de Constantinopla, una y bones los Xuegos olímpicos fueren atayaos en 396. Les carreres de carros bizantina nun llegaron al so cayente hasta la sedición de Niká, nel añu 532.
Los romanos namái dacuando enfrentáronse a otros exércitos qu'emplegaben carros: les revueltes celtes (ver más arriba), y en 86 e.C. na Batalla de Queronea, mientres la primer guerra mitridática, contra Mitrídates VI, rei del Ponto. Equí los romanos demostraron que l'usu de los carros nes batalles quedaba desfasáu, resultando inútil frente a les trincheres y a la Lexón romana en sí.
El resurdimientu: La tachanka rusa
thumb|left|300px|[[Tachanka rusa de la Primer Guerra Mundial prindada polos alemanes y exhibida en Berlín.]] Podría dicise que l'empléu del carru de guerra resurdió mientres la Guerra Civil Rusa (1918–1920), cuando la "tachanka", un carru o carreta que tenía montada una ametralladora, esfrutó de ciertu ésitu tácticu dientro del Exércitu Colorado. Puesto que l'arma tenía de ser apuntada lloñe de los caballos, operaba nuna direición de fueu opuesta o llateral a la de la meyora de la tachanka. Mientres un home conducía los caballos, otru o un grupu de dos operaba l'arma.
Podría usase pa realizar películes que llevantaren la moral del pueblu, pero la practicabilidad de los sos disparos en movimientu tuvo de ser insignificante pola mor del colapsu de les sos ruedes comunes en comparanza con posteriores meyores (vease rueda d'artillería) y del disparu que podría recibir cualquier caballu; amás, les múltiples solmenaes restaríenlu gran parte de la so utilidá.
La inspeición de la fotografía dexa determinar que la tachanka foi diseñada pa funcionar de la mesma qu'un caballu tresportaba artillería. N'otres pallabres, foi escurrida p'acompañar o preceder a la caballería, faer un altu y suprimir el fueu de la infantería enemiga mientres s'averaba la caballería. Ye interesante señalar que, na fotografía, el carru de l'arma tien ruedes d'artillería, pero'l armón non. En 1898, Vickers, Fíos y Maxim fabricó un armón de cuatro caballos qu'arremolcaba un cañón automáticu de 37 mm sobre un carru. Coles mesmes, realizaron un carru armáu de dos caballos que llevaba suministros de la so propia munición pa sofitar a l'artillería, y un carruax d'un únicu caballu similar, cola so propia munición. Estes últimes armes, de 0,303 pulgaes, fueron fabricaes por Vickers-Maxim.
Jun Ji Hyun
Jun Ji Hyun (Wang Ji-hyun, ) ye una actriz y modelu surcoreana.
Biografía
Ji-Hyun nació en Seúl, y estudió na Facultá de Teatru y Cine de la Universidá Dongguk. Empezó la so carrera como modelu en 1997, y dempués apaeció en numberosos anuncios publicitarios. El so debú en películes foi en White Valentine (1999). Este foi siguíu por un papel en Il Mare (2000), na cual les formoses tomes na Isla Ganghwa probaron ser unu de los munchos factores que contribuyeron al ésitu de la película. El so gran despegue foi en My Sassy Girl (2001), una comedia romántica cola que ganó'l "Best Actress Award" nel Festival de Cine de Daejong nel 2002. Un remake estauxunidense de Il Mare, The Lake House, estrenóse'l 14 de xunu de 2006.
Dende'l so debú como modelu para Echo, Ji-Hyun modeló pa munches compañíes de moda y, apocayá, en comerciales pa teléfonos móviles y cosméticos. Dalgunes de los sos más populares marques representaes inclúin Giordano, Laneige, y Anycall. Nel 2004, unu de los sos anuncios de Giordano foi consideráu demasiáu sexy polos censores y foi retiráu de la televisión coreana. Esi mesmu añu, foi escoyida por tener el "Best Butt in Asia", llogrando'l 41% del total de votos, ganándo-y a Llei Hyo-ri, quien solo llogró'l 30% de los votos.
Nel 2005, convertir na primer artista coreana en ser la portada de la famosa revista de modes ELLE.
La esitosa comedia romántica Windstruck (2004), coprotagonizando Jang Hyuk, axuntar col direutor de My Sassy Girl, Kwak Jae-yong.
Tamién protagonizó la película Daisy (2006).
Ji-Hyun protagonizó'l papel de Saya na versión live-action de Blood: The Last Vampire, dirixida por Chris Nahon, que s'estrenó en 2009. En 2016, estrenóse la so nueva serie protagonizada por ella y Lee Min Ho llamada "The Legend of the Blue Sea" a finales d'esi añu.
Vida personal
Más de 600 invitaos, ente ellos celebridaes y amigos cercanos y la familia de la estrella, asistieron a la so boda col banqueru Choi Jun Hyuk, el 13 d'Abril 2012 nel Hotel Shilla en Jangchung-dong, el centru de Seúl. El so maríu ye'l nietu de la famosa diseñadora de hanbok Lee Young Hee, y el fíu de la diseñadora de moda de Llei Jung Woo. El 22 de xunetu de 2015 confirmóse l'embaranzu del primer fíu de l'actriz dempués de 3 años de matrimoniu col so maríu Choi Joon Hyuk. El día 10 de febreru de 2016 dio a lluz al so primer fíu, un neñu. En xunu de 2017, l'axencia de Jun, anunció que l'actriz que ta embarazada del so segundu fíu. El 26 de xineru de 2018, dio a lluz al so segundu fíu.
Premios y nominaciones
Premios
Nominaciones
Henry Jones
Henry Jones foi un actor teatral, cinematográficu y d'Estaos Xuníos.
Antipapa Félix II
Félix II foi una antipapa de la Ilesia católica ente 355 y 365, anque mientres la Edá Media figuró ente los papes consideraos lexítimos.
Henry Jones
Biografía
El so nome completu yera Henry Burk Jones, y nació en Filadelfia, Pennsylvania. Los sos padres yeren Helen Burk y John Francis Xavier Jones, y el so güelu foi Henry Burk, componente de la Cámara de Representantes de los Estaos Xuníos escoyíu por Pennsylvania. Jones estudió na Saint Joseph's Preparatory School, centru rexíu pola Compañía de Xesús.
Antipapa Félix II
Arcediano de la ilesia de Roma, al decretar l'emperador Constancio II el destierru del papa Liberio en 355 por negase esti a condergar a Atanasio, foi consagráu pontífiz per trés obispos arrianos y anque foi reconocíu pol cleru romanu, nun consiguió'l sofitu del pueblu que siguió fiel al papa desterráu.
En 357, el desterráu Liberio conderga les idees de Atanasio nel denomináu Formulariu de Sirmio llogrando con ello que l'emperador Constancio II déxe-y tornar a Roma col enfotu de que la Ilesia tuviera gobernada tantu por Liberio como por Félix. Sicasí tres la torna de Liberio, en 358, el pueblu romanu refugu la bicefalia de la Ilesia y decantóse por Liberio obligando a Félix a abandonar Roma y abellugase en Porto onde finaría. Anque nun consta que sufriera martiriu dalgunu, el martiroloxu romanu #incluyir como tal afitando la so fiesta'l 20 de xunetu.
Henrique Pereira Rosa
Henrique Pereira Rosa, (18 de xineru de 1946 - 15 de mayu de 2013 ) foi'l presidente interín de Guinea-Bisáu dende'l 28 de setiembre de 2003 hasta'l 1 d'ochobre de 2005. El so accesu a la presidencia prodúxose a consecuencia del golpe d'Estáu militar que depunxo al entós presidente electu Kumba Ialá. El golpe foi frutu d'alcuerdos ente oficiales políticos, líderes sociales civiles, y el Comité Militar pola Restauración del Orde Constitucional y Democráticu, lideráu por Veríssimo Correia Seabra, que venció a Rosa la presidencia interina catorce díes dempués del golpe.
Henry Jones
Biografía
Jones ye recordáu pol so papel de la manines Leroy Jessup na película La mala grana (1956), un papel qu'él interpretó nel circuitu de Broadway. Otros de los sos trabayos teatrales tuvieron llugar nes obres My Sister Eileen, Hamlet, El momentu de la to vida, They Knew What They Wanted, The Solid Gold Cadillac, y Sunrise at Campobello, actuación pola cual ganó un Premiu Tony.