cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
IPod touch
Fixéronse pidíos na tienda online d'Apple dende dellos países y les entregues empezaron en tol mundu'l 28 de setiembre de 2007, pero pa ingleses y estauxunidenses los sos pidíos empezaron a apurrise a partir del 17 de setiembre de 2007. Los pidíos d'Australia apurrir a partir del 22 de setiembre de 2007.
El iPod touch ta forníu con conexón Wi-Fi 802.11b/g/n, y al igual que l'iPhone tien una versión pa dispositivos móviles del navegador Safari. Tamién puede comprobase la bandexa d'entrada del e-mail cola aplicación Mail d'Apple. El Wi-Fi puede utilizase pa descargar música del iTunes Store y miles d'aplicaciones de l'App Store, usar aplicaciones que rican accesu a Internet, etc.
Con iOS 9, la última versión disponible pal iPod Touch 5G, inclúyense toles funcionalidades qu'esta ufierta, estrumir al máximu'l chip A5 y los gráficos (y xuegos) ameyoren notablemente.
La tan rumoreada y silenciosa actualización del hardware del nuevu iPod Touch fai'l so debú faciéndolo 6 vegaes más rápidu que'l so antecesor, otorgando'l poder del yá conocíu procesador A8 del iPhone que gocia d'enforma potencial sobremanera en xuegos, yá que ye compatible cola API Metal. Distribúyese anguaño con iOS 8.4.1, y de xacíu, recibe la nueva versión de iOS 9 (al igual que'l so antecesor el iPod Touch 5G).
Aplicaciones
Orixinalmente, el iPod Touch nun incluyía dalgunes de les aplicaciones del iPhone, tales como: Tiempu, Mapes, Mail, Notes y Bolsa. Pero dende l'actualización 1.1.3, estes aplicaciones podíen ser añedíes con previu pagu de $20 dólares (17,99 €) ya incluyiríase de serie nos nuevos iPods del mes de xineru de 2008.
Apple anunció en marzu de 2008 el SDK pal iPod Touch y el iPhone, que dexaría instalar aplicaciones de terceros nos dispositivos, que tendrán de ser distribuyíes al traviés de iTunes. Esta función vendría incluyida nuna actualización disponible a partir de xunu del 2008, que sería gratuita pal iPhone y de pagu pal iPod Touch (9,95 dólares), anque hai otra alternativa a esta actualización de pagu, como ye'l firmware 1.1.5.
Nel firmware 2.0 incluyóse una aplicación que dexa l'ingresu a la App Store, según aplicaciones qu'hasta esi momentu namái taben incluyíes nel iPhone. Na 3.0, amestóse Spotlight (un buscador que dexa atopar aplicaciones, contactos, cantares y otros de manera rápida); tamién s'añedir les funciones copiar, cortar y pegar, autorrelleno de formularios, una aplicación de serie pa grabar notes de voz, y control per voz (esta postrera ye namái na tercera y cuarta xeneración). Ente que na versión 4.0 (tamién llamada iOS 4) añedióse la capacidá p'arrexuntar les aplicaciones en carpetes, la multitarea y el fondu de pantalla. Estes últimes dos prestaciones solo tán disponibles oficialmente pa la tercera y cuarta xeneración. Na actualización iOS 4.1, añedióse l'aplicación "Game Center" (namái en iPod 2G, 3G, 4G y 5G, iPhone 3GS, 4, 4S y 5); esta app dexa xugar coles apps descargaes y competir online con otros xugadores sobre esto
El Jailbreak del iPhone/iPod touch/iPad dexa "lliberar" de cualquier tipu de llimitación a estos aparatos, pudiendo dende añedir temes, camudar la fonte de les lletres, descargar aplicaciones ensin pagar, hasta amestar un videu como fondu de pantalla. Tou esto ye descargable por aciu una tienda llamada Cydia. Anque Apple tuvo munches disputes con estes temes, cada vez intenta faer versiones de software y aparatos más seguros tocantes a esti tipu de "hacks".
Por cuenta de la demanda que se tuvo de Jailbreak escontra'l iOS 4.0, creóse una manera senciella de desbloquiar ensin equipos alternos, Jailbreakme. Esti hack realizábase aportando a una páxina web, que solo yera accesible dende'l dispositivu que se-y deseyaba aplicar solamente "desbloquiando" una barra de desplazamientu. Esta web utilizaba un furacu de seguridá, que dexaba la execución del códigu maliciosu al abrir un documentu .pdf nel navegador d'Internet nativu Safari.
Dichu procesu sollertó a munchos usuarios de iPhone y iPod touch, por cuenta de la falta seguridá del navegador de dichos dispositivos. Apple, por esa razón, y p'amenorgar el Jailbreak nos sos productos, llanzó una actualización del IOS 4 iguando dichu defectu.
Apocayá apaeció una forma de faer Jabreak a la versión 8.1.2, cola ayuda d'una ferramienta llamada "Taig" nesti casu ye una aplicación pa
Especificaciones
Les especificaciones van d'alcuerdu al sitio web d'Apple:
Formatos aceptaos
El iPod touch puede reproducir los siguientes formatos d'audiu y videu:
Ye posible visualizar otros tipos de formatos de videu cola instalación d'aplicaciones de terceros que lu dexen. Anque esto fuerza'l harware del reproductor, produciéndose munches vegaes un altu consumu de la batería y que'l videu nun seya proyeutáu eficientemente. Un exemplu d'una aplicación d'esti tipu ye "OPlayer" que reproduz nel iPod formatos como wmv., aac., flv., real media y avi. Más apocayá surdieron nueves aplicaciones d'apariencia prestosa y aparente bon funcionamientu, una d'elles ye "Buzz Player" que facilita al iPod nueves funcionalidades y meyor manexu pol usuariu.
Idiomes
Ta disponible n'alemán, árabe, catalán, coreanu, chinu simplificáu, chinu tradicional, danés, español, finés, francés, inglés, italianu, xaponés, neerlandés o holandés, noruegu, polacu, portugués, rusu y suecu.
Ye compatible con tecláu internacional p'alemán, árabe, cherokee, coreanu, danés, español, finés, francés, francés canadiense, inglés británicu, inglés estauxunidense, italianu, xaponés, neerlandés, noruegu, polacu, portugués y suecu, y compatible con diccionariu, francés canadiense, inglés británicu, inglés estauxunidense, italianu y neerlandés.
Crítiques
Hubo una serie de iPods que salieron defectuosos tantu na pantalla como nel soníu de los auriculares, pero esti desperfecto namái se presentó nos iPods que'l so númberu de serie empezaba por 9C736 o 9C737.
Amás, Apple llindara'l iPod Touch d'una forma innecesaria, esaniciando la opción d'amestar eventos al calendariu, pero cola actualización a iOS 2.1, amestóse esta opción y la App Store, que dexa descargar aplicaciones direutamente dende'l iPod Touch.
Otres diferencies son que'l iPhone inclúi botones físicos p'aumentar o menguar el volume del dispositivu, cosa que'l iPod Touch nun incorporó hasta la segunda xeneración del mesmu.
El primer iPod Touch nun incluyía Bluetooth, micrófonu nin altavoces, como sí ye'l casu del iPhone. La segunda xeneración inclúi altavoces y un dispositivu Bluetooth, que creíase namái yera usáu pa Nike+iPod. Apple anunció nel 2009, que cola actualización del firmware iPhone OS 3.0 pal iPhone y iPod Touch activaríase'l Bluetooth pal iPod Touch. Y aun así tamién s'afayó que'l iPod Touch inclúi un chip capaz de recibir radio FM. La funcionalidad Bluetooth ta llindada, nun dexa unviada nin receición de ficheros; solo úsase pa comunicación con sistemes Mac OS X y pal usu d'una manes llibres. Amás d'esto nun anovar el iPod mientres 2 años y nun presentar el de sesta xeneración d'una forma oficial como se fixera enantes, pero al empar Apple foi abandonando'l iPod mientres los últimos años quitar de la tienda online. Cuando delles persones dicen que puede dar gran potencial como tener soníu beats audiu y un gran potencial pal usu de xuegos de gran potencia.
Cronoloxía del iPod
thumb|[[Lightning (conector), el nuevu conector de iPod Touch que sustitúi al conector dock]]
thumb|[[Conector dock (derecha), el primer cargador y cable de datos de iPod Touch el cual foi reemplazáu pol conector lightning. Nótese que'l conector dock cuenta con 30 pines y el lightning tan solo con 8]]
William Henry Harrison
William Henry Harrison foi un políticu y militar d'Estaos Xuníos, qu'exerció como 9u. presidente de los Estaos Xuníos (1841), siendo'l primeru en morrer nel cargu. Asumió la presidencia a la edá de 68 años con 23 díes, siendo asina'l presidente más vieyu en tomar el cargu hasta la llegada al poder de Ronald Reagan y darréu Donald Trump, y el postreru presidente en nacer antes de la Declaración d'Independencia de los Estaos Xuníos. Harrison morrió de neumonía un mes dempués d'aportar al cargu, rematando asina'l mandatu presidencial más curtiu na historia de los Estaos Xuníos. La so muerte desamarró una curtia crisis constitucional, crisis que finalmente resolvió munches duldes alrodiu de la socesión presidencial que la constitución dexaba ensin responder hasta la introducción de la vigesimoquinta enmienda en 1967.
Antes de ser escoyíu presidente, Harrison sirvió como delegáu del Territoriu del Noroeste al congresu, gobernador del Territoriu d'Indiana y como representante y senador d'Ohio. Harrison ganó fama nacional por liderar les fuercies d'Estaos Xuníos en contra de los nativos americanos na Batalla de Tippecanoe en 1811, tres la cual ganó'l llamatu de "Tippecanoe" (o "Viejo Tippecanoe"). Como xeneral na guerra de 1812, la so más notable contribución foi la victoria na Batalla del Támesis en 1813, lo que terminó coles hostilidaes na rexón.
Tres la guerra, Harrison camudar a Ohio, onde foi escoyíu en 1816 como representante a la cámara y en 1824 como senador. En sirviendo un periodu truncáu nel senáu, foi designáu ministru plenipotenciario pa la Gran Colombia en mayu de 1828. En Santafé de Bogotá, Harrison faló col presidente Simón Bolívar, pidiéndo-y adoptar una democracia al estilu d'Estaos Xuníos. Poco dempués, Harrison tornó a la so granxa en Ohio onde vivió nel retiru hasta la so nominación presidencial en 1836. Derrotáu, retiróse nuevamente a la so granxa antes de ser escoyíu presidente en 1840, y morrió n'abril de 1841, trenta y dos díes dempués d'asumir el poder. Foi güelu del ventenu tercer presidente Benjamin Harrison.
Oríxenes y educación
William Henry Harrison nació'l 9 de febreru de 1773, siendo'l menor de los siete fíos de Benjamin Harrison V y la so esposa Elizabeth (Basset). Los Harrison yeren miembros d'una prominente familia política que vivía na Plantíu Berkeley nel Condáu de Charles City, Virxinia. Harrison foi'l postreru presidente nacíu como suxetu británicu antes de la independencia d'Estaos Xuníos. El so padre foi llabrador, delegáu al Congresu Continental (1774-1777), firmante de la Declaración d'Independencia en 1776 y gobernador de Virxinia de 1781 a 1784. L'hermanu mayor de Harrison, Carter Bassett Harrison, foi miembru por Virxinia de la cámara de representantes de 1793 a 1799.
En 1787, a la edá de 14, Harrison ingresó a la presbiteriana Universidá de Hampden–Sydney. Asistió hasta 1790, aprendiendo llatín y francés. Foi retiráu pol so padre episcopal, posiblemente productu d'un espertar relixosu mientres el so pasu pola universidá. Tres esto, Harrison asistió de manera curtia a una academia nel Condáu de Southampton; ellí arreyóse con Sociedá Relixosa de los Amigos cuáqueros y metodistes abolicionistes.
Furiosu, el so padre esclavista unviar a Filadelfia, onde vivió con Robert Morris. Harrison entró a la Universidá de Pennsylvania en 1790, onde estudió medicina so la batuta de Benjamín Rush. Harrison, tal como lo espunxo na so biografía, nun esfrutaba la tema. En 1791, pocu dempués de la so llegada a Filadelfia, el so padre morrió, dexándolo ensin fondos pa siguir cola so educación. Con 18 años, foi dexáu baxu tutelar de Morris.
Carrera militar temprana
El gobernador Henry Lee de Virxinia, amigu del padre de Harrison, supo de la so situación tres la muerte del so padre y convencer de xunise al exércitu. Menos de 24 hores dempués de falar con Llei, Harrison foi comisionado como alférez del oncenu reximientu d'infantería del exércitu de los Estaos Xuníos, a la edá de 18 años. Foi asignáu a Cincinnati nel Territoriu del Noroeste, onde se desenvolvía la Guerra India Noroeste.
El xeneral Anthony Wayne asumió'l comandu del exércitu occidental en 1792, tres una desastrosa derrota del so antiguu comandante, Arthur St. Clair. Harrison foi xubíu a teniente mientres esi branu gracies la so ferrial disciplina, y foi xubíu nuevamente al añu siguiente a ayudante de campu. Foi de Wayne que Harrison aprendió a remanar un exércitu nel vieyu oeste de manera esitosa. Harrison participó na decisiva victoria de Wayne na batalla de los Árboles Cayíos en 1794, que llevó a la fin de la Guerra India Noroeste. Tres la guerra, el Teniente Harrison foi unu de los firmantes del Tratáu de Greenville en 1795, que dexó la colonización per parte de colonos blancos del territoriu anguaño ocupáu por Ohio.
Tres la muerte de la so madre en 1793, Harrison heredó una porción de los bienes de la familia, incluyendo 3000 acres de tierra y dellos esclavos. Entá nel exércitu, Harrison vendió'l so terrén al so hermanu.
Matrimoniu y familia
La pareya tuvo diez fíos; d'estos, nueve vivieron hasta la adultez y unu morrió na infancia. Anna atopábase constantemente con problemes de salú a lo llargo del matrimoniu, principalmente por cuenta de los sos múltiples embaranzos. Sicasí, vivió ventitrés años más que'l so maríu, morriendo'l 25 de febreru de 1864, a los 88 años.
Créese que Harrison tuvo otros seis fíos con Dilsia, una de les sos esclaves. Cuando se presentó a les eleiciones pa presidente, nun deseyaba qu'hubiera «neños esclavos bastardos» cerca d'él, asina qu'apurrió a cuatro de los sos fíos al so hermanu, quien los vendió a un plantíu en Xeorxa. Al traviés d'esta llinia familiar, Harrison ye'l bisagüelu del famosu activista polos derechos civiles Walter Francis White, quien foi presidente de la NAACP ente 1931 y 1955.
Carrera política
Harrison arrenunció al exércitu en 1797 y empezó a realizar una campaña ente los sos amigos y familia p'algamar un puestu nel gobiernu del Territoriu del Noroeste. Cola ayuda del so amigu cercanu, el secretariu d'Estáu Timothy Pickering, Harrison foi encamentáu pa reemplazar al saliente secretariu del Territoriu del Noroeste, asumiendo'l cargu en xunu de 1798 y sirviendo hasta ochobre del siguiente añu, tiempu nel cual actuó como gobernador encargáu mientres les múltiples ausencies del gobernador Arthur St. Clair.
Refrán: Yo creo y digo que ye verdaderu sentimientu democráticu, que toles midíes del Gobiernu tán dirixíes a la finalidá de faer ricos a los ricos y los probes más probes.
Miembru del Congresu
miniaturadeimagen|236x236px|Harrison como mozu parllamentariu de la [[Cámara de Representantes de los Estaos Xuníos|Cámara de Representantes a la edá de 27 años]] Harrison tenía a munchos amigos nos más altos círculos sociales del este del país, y ganó rápido una reputación ente ellos como líder arteru del interior entá non esploráu del país. Harrison llevó a cabu una esitosa iniciativa de cría de caballos que-y xeneró aclamación a lo llargo del Territoriu del Noroeste, abogando tamién por un amenorgamientu de los precios de la tierra, principal esmolición de los habitantes del Territoriu na dómina. El Congresu de los Estaos Xuníos aprobara una política agraria que xeneraba altos costos de la tierra, política mal vista polos habitantes del Territoriu. Cuando Harrison presentar pa les eleiciones de congresu, fixo campaña a favor de camudar felicidá política p'asina promover la migración faía'l Territoriu. En 1799, a los 26 años, Harrison venció al fíu de Arthur St. Clair, y foi escoyíu como'l primer delegáu en representar al Territoriu del Noroeste nel Congresu. Harrison sirvió del 4 de marzu de 1799 al 14 de mayu de 1800. Como delegáu d'un territoriu, non d'un estáu, nun se-y dexó votar en proyeutos de llei, pero pudo participar en comités, presentar llexislaciones y aldericar.
Como delgáu, Harrison promovió de manera esitosa la Llei de Tierres de 1804. Esta llei facilitaba a los colonos la compra de tierra nel Territoriu del Noroeste al dexar qu'esta fuera vendida en pequeñes parceles. La disponibilidad de tierra barata foi un importante factor na crecedera poblacional del Territoriu. Harrison tamién sirvió nel comité que definió como estremar el Territoriu del Noroeste. El comité encamentó estremar el territoriu en dos segmentos, creando asina los territorios d'Ohio ya Indiana. L'encamientu foi enllantada y los dos nuevos territorios fueron establecíos en 1800.
Ensin informar a Harrison, el presidente John Adams nomar pa ser gobernador del nuevu Territoriu d'Indiana, basáu nes sos afiliaciones polítiques aparentemente neutres y na so conocencia «del oeste». Harrison foi escoyíu pol senáu pal puestu a otru día. Sosprendíu pola decisión, Harrison aceptó la posición solo tres el compromisu de los jeffersonianos de nun retiralo de la oficina tres la victoria d'estos nes siguientes eleiciones. Tres esto arrenunció al congresu. El Territoriu d'Indiana entendía los futuros estaos d'Indiana, Illinois, Michigan, Wisconsin y la parte este de Minnesota.
Gobernador
Harrison camudóse'l 10 de xineru de 1801 a Vincennes, la capital del acabante fundar Territoriu d'Indiana. Ellí, Harrison construyó una finca llamada Grouseland, que sirvió como centru de la vida social y política del Territoriu. Como Gobernador, Harrison tenía amplios poderes incluyendo l'autoridá pa designar a tolos oficiales y a tola llexislatura del Territoriu, y la potestá pa crear nuevos distritos nel Territoriu. Una de los sos más importantes responsabilidaes yera la de llograr los títulos de les tierres de los indíxenes nativos. Al llograr dichos títulos, facilitaríase la colonización de la rexón, amontando la población d'Estaos Xuníos y dexando al Territoriu llograr la condición d'estáu. Harrison tenía tamién razones personales pa buscar la espansión del Territoriu, yá que'l so futuru políticu dependía en parte al ascensu d'Indiana a estáu. En 1803, el presidente Thomas Jefferson autorizó a Harrison a axustar y a roblar trataos colos nativos.
Harrison supervisó'l desenvolvimientu de trelce trataos al traviés de los cualos el Territoriu mercó más de sesenta millones d'acres de tierra a líderes indíxenes, incluyendo gran parte de lo qu'anguaño ye'l sur d'Indiana. El Tratáu de San Luis de 1804 col líder nativu Quashquame llevó a la entrega, per parte de los pueblos Sauk y Meskwaki, de gran parte del actual oeste d'Illinois y partes de Missouri. Esti tratáu foi bien mal recibíu polos Sauk, cuantimás por Ferre Negru. La firma del mesmu foi la principal razón pola cual los Sauk aliar col Reinu Xuníu mientres la guerra de 1812. Harrison pensó que cola firma del Tratáu de Grouseland en 1805 apangaría a los indíxenes, pero la tensión siguió vixente nel Territoriu.
thumb|left|William Henry Harrison con ropaje militar mientres la [[Guerra ente Reinu Xuníu y Estaos Xuníos de 1812|Guerra de 1812|226x226px]]El Tratáu de Fort Wayne de 1809 caldió de nuevu los ánimos. Harrison mercó a los Miami, quien afirmaben ser los dueños de la tierra, más de dos millones y mediu d'acres de territoriu habitáu polos pueblos Shawnee, Kikapú, Wea y Piankeshaw. Harrison entainó la compra ufiertando grandes subsidios a les tribus y a los sos líderes p'asina poder tener llistu'l tratáu primero que'l presidente Jefferson dexara'l poder y camudara l'alministración. Los indíxenes que vivíen nel área taben furiosos col alcuerdu ya intentaron revocalo de manera infructuosa.
En 1803, Harrison influyó al congresu a revocar l'Artículu 6 de la Ordenanza Noroeste, coles mires de dexar la esclavitú nel Territoriu d'Indiana. Harrison argumentó que la esclavitú yera necesaria pa faer a la rexón más curiosa a los colonos faciendo al territoriu más prósperu económicamente. El congresu suspendió l'artículu por diez años mientres los cualos la rexón cubierta pola ordenanza llogró'l derechu a determinar por sigo mesma'l dexar o non la esclavitú. El mesmu añu, Harrison fizo que la llexislatura territorial aprobara un sistema de contratos forzosos. Harrison intentó asina llegalizar la esclavitú de manera direuta en 1805 y 1807; esto causó gran molestia nel Territoriu. Cuando en 1809 la llexislatura foi escoyida por votu popular per primer vegada, Harrison atopar cola victoria del partíu abolicionista. La llexislatura bloquió tou plan en busca de l'aprobación de la esclavitú nel Territoriu, y revocó les lleis de contratos forzosos que Harrison llogró enllantar en 1803.
El presidente Jefferson, el principal autor de la Ordenanza Noroeste. realizó un pactu secretu con James Lemen pa ganar al movimientu pro-esclavista lideráu por Harrison. A pesar de tener esclavos, Jefferson nun deseyaba que la esclavitú espandir al Territoriu del Noroeste, yá que creía que la práutica tenía de terminar. Sol conveniu Jefferson-Lemen, el presidente donába-y dineru a Lemen por que esti va fundar ilesies en Illinois ya Indiana encargaes de detener al movimientu pro-esclavista. N'indiana, la fundación d'una ilesia anti-esclavista llevó a los ciudadanos a roblar un pidimientu y a entamase políticamente pa ganar los esfuercios por llegalizar la esclavitú de Harrison. Jefferson y Lemen fueron vitales na derrota de los intentos de Harrison, en 1805 y 1807, en busca d'algamar l'aprobación de la esclavitú nel Territoriu. miniaturadeimagen|289x289px|Semeya de William Henry Harrison La so esperiencia anterior en política empecípiase como gobernador del territoriu d'Indiana, antes de ser un estáu, y darréu sigue como Congresista y senador pol estáu d'Ohio. Harrison consiguiera fama en tol país como héroe de guerra pola so participación na batalla de Tippecanoe en 1811, na que tropes d'Estaos Xuníos ganaren a una confederación d'indios dirixida por Tenskwatawa. Tres esta batalla recibió'l llamatu de "Tippecanoe" o "Old Tippecanoe".
Depués foi escoyíu Representante (diputáu) pol 1º Distritu congresional del Estáu d'Ohio a la Cámara de Representantes del Congresu de los Estaos Xuníos (un escañu que taba vacante pol arrenunciu del so anterior titular John McLean) como candidatu del Partíu Demócrata-Republicanu de los Estaos Xuníos; él tomó posesión del cargu'l 8 d'ochobre de 1816 y permaneció nel mesmu hasta'l 3 de marzu de 1819.
En 1824 Harrison foi escoyíu pola Asamblea Xeneral d'Ohio (Asamblea Llexislativa estatal o rexonal) como senador por Ohio al Senáu de los Estaos Xuníos; tomó posesión el 4 de marzu de 1825 y tuvo nel cargu hasta'l 20 de mayu de 1828. P'aquella dómina Harrison yera miembru del Partíu Nacional-Republicanu, surdíu de la división y desintegración del Partíu Demócrata-Republicanu.
Embaxador na Gran Colombia
Designáu como ministru plenipotenciario de los Estaos Xuníos na Gran Colombia, Harrison dimitió del Congresu y llegó a Santafé de Bogotá el 22 d'avientu de 1828. Nel so primer informe a la Secretaría d'Estáu declara que'l país taba en cantu de l'anarquía y que'l presidente Simón Bolívar taba a puntu de convertise nun dictador. Harrison critica a Bolívar, indicando que «... el más fuerte de tolos gobiernos ye'l qu'ufierta mas llibertá». Fixo un llamáu a Bolívar pa fomentar el desenvolvimientu d'una democracia representativa. En respuesta, Bolívar escribió: «Los Estaos Xuníos paecen destinaos pola Providencia a plagar l'América de tormentos en nome de la llibertá», un sentimientu qu'algamó la fama n'América Llatina. Cuando la nueva alministración del presidente Andrew Jackson asumió'l poder en marzu de 1829, volvió a los Estaos Xuníos en xunu de 1829.
Llegada a la presidencia
miniaturadeimagen|237x237px|Muerte del presidente Harrison Ante la impopularidá del presidente Van Buren (que nun terminaba de reconocer la independencia de Texas al respective de Méxicu), el partíu whig recurrió a él como candidatu presidencial por cuenta del so aura d'héroe de guerra, que foi insistentemente usada nuna campaña eleutoral de gran proselitismu que lu llevó a imponese de forma contundente nes eleiciones de 1840.
Al ser escoyíu presidente, cuntaba coles mesmes 68 años, una edá solo superada por Ronald Reagan (quien foi escoyíu en 1980 a los 69 años) y por Donald Trump (quien foi escoyíu en 2016 a los 70 años). Sicasí, al cabu de xustos trenta díes de xurar el cargu, finó, convirtiéndose asina nel presidente norteamericanu más curtiu de tola historia del so país. Al paecer, el so estáu de salú resintióse por cuenta de que pronunció el so discursu inaugural nun día de temperatures xelices ensin llevar el conveniente abrigu, venciendo finalmente a una neumonía.
Foi tamién el primer presidente en finar mientres l'exerciciu del so gobiernu. La so muerte marcó'l cayente de los whig, yá que'l so vicepresidente y socesor, John Tyler, tenía unes posiciones ya idees polítiques distintes de les de los líderes del partíu, Clay y Webster. Estes diverxencies ideolóxiques traxeron consigo serios choques y provocaron la rotura ente'l presidente y el so grupu. Foi güelu paternu del tamién presidente Benjamin Harrison.
Thaon
Thaon ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Keisuke Kurouji
Keisuke Kurouji (黒氏 啓介, ) ye un futbolista xaponés.
1744
1744 (MDCCXLIV) foi un añu bisiestu entamáu en miércoles del calendariu gregorianu, y un añu bisiestu entamáu en domingu del calendariu xulianu.
° : fecha de nacencia
Villeneuve-les-Corbières
Villeneuve-les-Corbières ye una comuña francesa del departamentu d'Aude, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Alfauir
Alfauir (oficialmente y en valencianu, Alfauir) ye un conceyu de la Comunidá Valenciana, España. Perteneciente a la provincia de Valencia, na comarca de la Safor.
Xeografía
Asitiáu ente les sierres de Ador y Falconera, el ríu Vernisa estrema'l términu en dos sectores. El terrén ye llanu, a esceición del sector sur accidentáu poles estribaciones de la sierra de Ador. Los altores principales son: Castiellos (305 m.), Cister (293 m.) y Carrero (223 m.). El Vernisa crucia'l términu d'oeste a este, sirviendo de llende con Rótova; aflúin al mesmu, pela derecha los ribayos de la Basa y Alfauir. El clima ye templáu.
Cuasi la totalidá de términu ta cubierta d'arboláu, algarrobos y frutales principalmente. El pueblu ta asitiáu a la marxe izquierda del ribayu de Alfauir. Dende Valencia apuértase al traviés de la N-332 pa enllazar cola CV-686 y la CV-60.
Llocalidaes estremeres
El términu municipal de Alfauir parte coles siguientes llocalidaes: Ador, Almiserà, Castellonet, Palma de Gandia, y Rótova, toes elles de la provincia de Valencia.
Monumentos
thumb|265px|[[Monesteriu de San Jerónimo de Cotalba.]]
Economía
El sector norte del términu constitúi'l territoriu del antiguu monesteriu de San Jerónimo de Cotalba, qu'ocupa cuasi'l 50 per cien de la superficie del términu municipal, constituyendo una sola finca de propiedá particular. El restu ta bien partíu, siendo direutamente trabayáu polos sos propietarios.
Esiste una mina de yelsu.
Salix myrtilloides
Salix myrtilloides, ye una especie de sauce perteneciente a la familia de les salicacees. Ye nativa de los hábitats banzaosos de les rexones subártices templaes y fríes del nordés d'Europa y el norte d'Asia dende'l centru de Noruega y Polonia, al este hasta les mariñes del Océanu Pacíficu, con poblaciones aisllaes más al sur nos montes de los Alpes, los Cárpatos y Sijoté-Alín.
Descripción
Ye un pequeñu arbustu caducifoliu qu'algama un tamañu de 15-60 cm d'altor. La fueyes son ovales, agudes, de 15-20 mm de llargu, con un marxe enteru o pocu dentáu, de color verde escuru pol fexe, más claru glauco o tiñida de púrpura'l viesu. La flores son producíes en amentos de 1-2 cm de llongura na primavera, coles mesmes en qu'apaecen les fueyes nueves. Les fueyes asemeyar al arándanu.
Ye bien similar, a la especie estrechamente rellacionada, Salix pedicellaris que se produz n'América del Norte, que ye clasificada como una variedá ''S. myrtilloides var. pedicellaris'' por dellos botánicos.
Taxonomía
Salix myrtilloides describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 2: 1019, nel añu 1753. Salix: nome xenéricu llatín pal sauce, les sos cañes y madera.
myrtilloides: epítetu llatín que significa "similar al Myrtus ".
Vladislao II de Polonia
Jogaila, dempués Vladislao II Jagellón (ca. 1362-1 de xunu de 1434), foi gran duque de Lituania (1377-1434) y más tarde rei de Polonia (1386-1434), primero como consorte de la so muyer Eduviges hasta 1399, y depués como monarca hasta la so muerte. Gobernó Lituania dende'l 1377.
Nació paganu pero, con cuenta de contraer matrimoniu cola reina de Polonia Eduviges I, en 1386 convertir al catolicismu y foi bautizáu col nome de Vladislao (Władysław) en Cracovia; casóse entós cola nueva reina Eduviges, y foi coronáu rei de Polonia como Vladislao II Jagellón. En 1387 convirtió Lituania al cristianismu. El so reináu en solitariu en Polonia empezó en 1399, a la muerte de la reina Eduviges, y duró trenta y cinco años más, marcando l'empiezu de la unión polacu-lituana. Foi fundador de la dinastía Jagellón polaca, que lleva'l so nome y qu'enantes se conocía tamién como dinastía gemínida nel Gran Ducáu de Lituania. La dinastía Jagellón gobernó Polonia y Lituania hasta 1572, y foi una de les más influyentes de la Baxa Edá Media y principios de la Edá Moderna na Europa Central y Oriental. Mientres el reináu de Jogaila, l'Estáu polacu-lituanu foi'l mayor del mundo cristianu.
Lituania
El Gran Ducáu de Lituania que Jogaila heredó en 1377 yera una entidá política compuesta de dos nacionalidad principales, bien distintes ente sigo, y de dos sistemes políticos: el de la Lituania «étnica» del noroeste del territoriu y el de les vastes tierres rutenas del desapaecíu Rus de Kiev, que modernamente pertenecen a Bielorrusia, Ucraína y Rusia occidental. De primeres, Jogaila —como fixera'l so padre— sofitar nos territorios oriental y meridional del ducáu, ente que'l so tíu Kęstutis, duque de Trakai, siguía como señor de la rexón noroccidental. La entronización de Jogaila, sicasí, llueu amenó tensiones nesta repartida del poder. miniaturadeimagen|Representación moderna de Vladislao II Jagellón. De primeres del so reináu, Jogaila tuvo que trepar col malestar que s'estendía peles tierres del antiguu Rus'. En 1377-78, Andréi de Pólotsk, el primoxénitu de Algirdas, desafió la so autoridá y trató d'arrampuña-y el títulu de gran duque. En 1380, Andréi y otru hermanu, Dimitri, tomaron partíu pol príncipe Dmitri de Moscú contra Jogaila, que se coligó pela so parte col emir Mamái, de facto kan de la Horda d'Oru. Jogaila sicasí dexó solo a Mamai, magar topase cerca del campu de batalla nel qu'esti sufrió una grave derrota a manes del príncipe Dmitri na batalla de Kulikovo. La victoria pírrica de los moscovitas ante la Horda d'Oru tuvo al llargu plazu una consecuencia notable: marcó'l principiu del lentu desenvolvimientu del Principáu de Moscú, qu'un sieglu más tarde yá yera'l principal enemigu de Lituania. Nel momentu, sicasí, Moscú quedó bien debilitada poles enormes perda sufiertes na batalla y gracies a ello Jogaila pudo centrase na disputa que-y enfrentaba a Kęstutis.
Nel noroeste, Lituania encaraba les incursiones constantes de los caballeros teutónicos, que la so orde fundar en 1226 pa lluchar y convertir a les tribus báltiques paganes de los de prusianos, yotvingios y lituanos. En 1380, Jogaila robló de callao el Tratáu de Dovydiškės contra Kęstutis. Cuando esti lo afayó, españó la guerra civil lituana. Kęstutis conquistó Vilnius, depunxo a Jogaila, y proclamóse gran duque. En 1382, Jogaila axuntó un exércitu de vasallos del so padre y enfrentóse a Kęstutis cerca de Trakai. Kęstutis y el so fíu Vitautas allegaron a parlamentar al campamentu de Jogaila, pero esti prindar y unvió al castiellu de Kreva, onde Kęstutis finó, probablemente asesináu, una selmana más tarde. Vitautas fuxó a la fortaleza teutónica de Mariemburgu y ellí foi bautizáu col nome de Wigand.
Jogaila robló'l Tratáu de Dubysa, nel que se comprometió colos caballeros a convertise al cristianismu y venció-yos la Samogitia al oeste del Dubysa, como premiu pola so ayuda nel conflictu con Kęstutis y Vitautas. Sicasí, cuando Jogaila nun ratificó'l tratáu, los caballeros invadieron Lituania nel branu de 1383. En 1384, Jogaila reconciliar con Vitautas prometiendo devolve-y les sos propiedaes en Trakai. Entós Vitautas acometió a los caballeros, escalando delles de les sos fortaleces en Prusia.
Bautismu y matrimoniu
La madre rusa de Jogaila, Uliana de Tver, encamentó-y a casase con Sofía, fía de Dmitri Donskói, príncipe de Moscú, quien-y esixó que primero se convertir se al cristianismu ortodoxu. Esto, sicasí, probablemente nun acabara coles cruzaes teutóniques contra Lituania, una y bones los caballeros consideraben a los cristianos ortodoxos cismáticos, apenes meyores que los paganos. Poro, Jogaila prefirió aceptar la ufierta polaca de convertise al catolicismu y casar a la reina de Polonia Eduviges, que daquella cuntaba once años. Los nobles de la Pequeña Polonia fixéron-y esti ufierta por diversu razones: queríen esaniciar l'amenaza que suponía Lituania y llograr d'ella les frutiegues tierres de Galicia-Volinia. Los nobles polacos consideraron l'alcuerdu como una oportunidá p'amontar los sos privilexos y evitar la influencia austriaca, que s'estendiera pol reinu gracies a la presencia del anterior prometíu de Eduviges, Guillermo, duque d'Austria.
El 14 d'agostu de 1385 nel castiellu de Kreva, Jogaila confirmó'l so compromisu matrimonial na llamada «Unión de Krewo» (o Unión de Kreva). Aquel incluyía la promesa de convertise al cristianismu, la de recuperar les tierres perdíes per Polonia a manes de los sos vecinos, y la de terras suas Lithuaniae et Russiae Coronae Regni Poloniae perpetuu applicare, clausa que los historiadores interpreten de delles maneres: dende una unión personal ente Lituania y Polonia a la incorporación completa de Lituania a Polonia. Les valoraciones del alcuerdu de Kreva van dende les que lo eponderen como visionariu hasta les que lo llomen d'apueste desesperáu.
Jogaila bautizar según lo prometío na catedral de Wawel en Cracovia el 15 de febreru de 1386 y dende entós utilizó'l nome de Vladislao (Władysław) o versiones llatines d'este. El matrimoniu cola reina polaca celebróse trés díes depués, y el 4 de marzu de 1386 Jogaila foi coronáu rei pol arzobispu Bodzanta. Tamién foi adoptáu pola madre de Eduviges, Isabel de Bosnia, por qu'inclusive si Eduviges finaba, caltuviera'l tronu. El bautismu real amenó la conversión de la mayoría de la corte de Jogaila y de los nobles lituanos; tamién hubo gran númberu de conversiones nos territorios riberanos de los ríos lituanos, lo que marcó'l principiu de la cristianización de Lituania. Anque la mayoría de los nuevos conversos amenorgar a la nobleza lituana —tantu'l paganismu como la ortodoxa caltuvieron gran cantidá de fieles ente los llabradores—, la conversión del rei y les sos consecuencies polítiques tuvieron gran importancia pa la hestoria tantu de Lituania como de Polonia.
Ascesión al tronu
miniaturadeimagen|250x250px|Polonia y Lituania ente 1386 y 1434. Vladislao II Jagellón y la reina Eduviges reinaron conjuntamente; anque esta probablemente gociaba d'escasu poder, participó viviegamente na política y la cultura polaques. En 1387, dirixó dos expedición militares victorioses a la Rutenia Colorada, recuperó territorios que'l so padre Luis apurriera a Hungría, y sometió a homenaxe a Petru I, vaivoda de Moldavia. En 1390, entabló personalmente negociaciones cola Orde teutónica. La mayoría de responsabilidaes polítiques, sicasí, desempeñar Vladislao, ente que Eduviges dedicóse principalmente a les actividaes cultural y benéficu poles qu'entá la almira.
Al poco de ser entronizado, Vladislao concedió a Vilnius unos fueros similares a los de Cracovia, que siguíen el Derechu de Magdeburgu; Vitautas dio privilexos a una comuña xudía de Trakai casi iguales a los que recibieren los xudíos de Polonia nos reinaos de Boleslao el Piadosu y Casimiro'l Grande. Los esfuercios de Vladislao por unificar los sistemes llegales de los dos países dieron frutos parciales, pero tuvieron resultancies duraderes. Pa cuando roblóse la Unión de Lublin en 1569, nun esistíen yá grandes diferencies ente los sistemes alministrativu y xudicial de Lituania y Polonia.
Una de les consecuencies de les midíes aplicaes por Vladislao foi l'aumentu de la influencia de los católicos en Lituania por cuenta de los ortodoxos; en 1387 y 1413, por casu, los boyardos católicos lituanos recibieron privilexos xudiciales y políticos especiales que nun llograron los ortodoxos. Esti procesu determinó l'acentuación de les diferencies ente Lituania puramente dicha y los territorios de Rus' nel sieglu.
Retos
miniaturadeimagen|[[Vitautas|Vitautas el Grande, gran duque de Lituania.]] El bautismu de Vladislao nun terminó coles cruzaes de los caballeros teutónicos, qu'afirmaben que la so conversión fuera un ardid y quiciabes inclusive una herexía; doblaron por tantu los sos incursiones cola sida de que Lituania siguía allugando paganos. De magar, sicasí, la Orde tuvo cada vez mayor dificultá pa xustificar la cruzada y tuvo qu'encarar l'amenaza creciente que suponía la lliga ente Polonia y Lituania. Vladislao favoreció la creación de la diócesis de Vilnius pol obispu Andrzej Wasilko, que fuera'l confesor d'Isabel d'Hungría. L'obispáu, que tomaba la Samogitia, daquella apoderada fundamentalmente la Orde teutónica, dependía del de Gniezno y non del teutónicu de Königsberg. Esta decisión probablemente empioró les rellaciones de Vladislado cola Orde, pero sirvió pa estrechar los llazos ente Lituania y Polonia y allanó la cooperación de la ilesia polaca cola lituana.
En 1389, Vitautas de nuevu alzar contra Vladislao pola mor del favor qu'esti concedía a Skirgaila en Lituania a les sos espenses. Vitautas desamarró una guerra civil en Lituania, cola ambición de proclamase gran duque. El 4 de setiembre de 1390, les fuercies conxuntes de Vitautas y del gran maestre teutónicu, Konrad von Wallenrode abarganaron Vilnius, que defendía en nome de Vladislao el rexente Skirgaila con tropes polaques, lituanes y rutenas. Anque los caballeros abandonaron l'asediu de la ciudá al cabu d'un mes, afararon los sos arrabaldes. El Tratáu de Ostrów de 1392 punxo fin temporalmente al conflictu: Vladislao apurrió'l gobiernu de Lituania al so primu p'algamar la paz; Vitautas gobernaría como gran duque (magnus dux) hasta la so muerte, sometíu a l'autoridá del duque supremu» (dux supremus), títulu qu'asumió'l soberanu polacu. Skirgaila perdió'l gobiernu del Ducáu de Trakai, pero nomar pa compensalo príncipe de Kiev. Vitautas aceptó'l pactu mientres un tiempu, pero depués trató d'independizar Lituania de Polonia.
La llarga guerra ente los lituanos y los caballeros teutónicos acabó'l 12 d'ochobre de 1398 cola firma del Tratáu de Salynas, que recibió'l nome de la isla fluvial del Niemen onde se suscribió. Lituania dexó Samogitia y comprometióse a collaborar cola Orde teutónica na campaña qu'esta entamaba p'apoderase de Pskov; pela so parte, la Orde aportó a ayudar a Lituania a conquistar Nǘvgorod. Pocu dempués, dellos nobles coronaron rei a Vitautas; al añu siguiente, sicasí, les sos fuercies y les del so aliáu, el kan Toqtamish de la Horda Blanca, fueron debeladas poles de los timúridas na batalla del ríu Vorskla, lo qu'esbarató los sos suaños de crear un imperiu nos territorios orientales y obligó-y a sometese nuevamente a Vladislao pa llograr la so proteición.
Primeres aiciones
El 22 de xunu de 1399, Eduviges dio a lluz a una fía a la que bautizó como Isabel Bonifacia, pero un mes más tarde los dos morrieron; Vladislao heredó'l Reinu de Polonia mas quedó ensin herederu y con escasa llexitimidá pa gobernar l'Estáu. El fallecimientu de Eduviges debilitó los derechos de Vladislao al tronu, y alicó les vieyes desavenencies ente la nobleza de la Pequeña Polonia, xeneralmente favorable a Vladislao, y la de la Gran Polonia. En 1402, Vladislao reaccionó ante'l descontentu sobre'l so gobiernu casándose con Ana de Celje, una nieta de Casimiro III; esta boda reforzó la so llexitimidá.
La Unión de Vilnius y Radom de 1401 confirmó a Vitautas como gran duque sometíu a l'autoridá de Vladislao, magar el títulu recayería a la muerte d'aquel nos fíos del rei y non nos de Vitautas: en casu de que Vladislao morriera ensin herederos, los boyardos lituanos escoyeríen un nuevu monarca. tantu Vitautas como Vladislao escarecíen d'herederos, inda se desconocía cuál sería la resultancia de la unión, pero esta sía que non estableció venceyos ente les nobleces polaco y lituano y una alianza defensiva permanente ente los dos estaos, que fortaleció a Lituania na nueva guerra cola Orde teutónica, na que sicasí Polonia nun participó oficialmente. Anque'l documentu nun modificar los privilexos de los aristócrates polacos, sí qu'aumentó los de los boyardos lituanos, que los sos grandes duques pudieren actuar ensin les llendes y cortapisas a los que sí que taben sometíos los soberanos de Polonia. La Unión de Vilnius y Radom por tantu ganó a Vladislao cierta simpatía de la nobleza lituana.
A finales de 1401, la nueva guerra contra la Orde teutónica acorvió a los lituanos, que teníen que combatir en dos frentes dempués de qu'españaren revueltes nes provincies orientales. Otru de los hermanos de Vladislao, Švitrigaila, descontentu, aprovechó'l momentu pa tizar rebeliones y arrogarse el títulu de gran duque. El 31 de xineru de 1402, allegó a Mariemburgu y llogró la collaboración de los caballeros teutónicos en cuenta de concesiones similares a les que Jogaila y Vitautas otorgáren-yos nes disputes anteriores pol poder nel gran ducáu.
Enfrentamientos cola Orde teutónica
miniaturadeimagen|150x150px|Sellu real de Vladislao II Jagellón. El Tratáu de Raciąż punxo fin a la guerra'l 22 de mayu de 1404. Vladislao aceptó vencer Samogitia y participar nos planes de la Orde contra Pskov; a cambéu, Konrad von Jungingen aportó a vender a Polonia l'apostada rexón de Dobrzyń y la ciudá de Złotoryja, arrendada a la Orde por Vladislao de Opole, y collaborar nos nuevos intentos de Vitautas por apoderase de Nóvgorod. Dambes partes teníen razones pa roblar el tratáu naquel momentu: la Orde precisaba tiempu pa fortificar les sos nueves alquisiciones; a los polacos y lituanos convenía-yos la paz pa trepar colos problemes que teníen nel este y en Silesia.
Tamién en 1404, Vladislao trató en Wrocław con Wenceslao IV de Bohemia, qu'ufiertó devolver Silesia a Polonia si aquel sofitar nes sos ambiciones nel Sacru Imperiu Romanu Xermánicu. Vladislao, sicasí, refugó la propuesta col beneplácito de los nobles polacos y silesios, yá que yera remiso a arreyase en nueves guerres nel oeste.
Guerra polacu-lituanu-teutónica
derecha|miniatura|[[Batalla de Grunwald, 1410. Pintura de Jan Matejko]] N'avientu de 1408, Vladislao y Vitautas axuntar nel castiellu de Navahrudak, onde decidieron fomentar una revuelta en Samogitia contra la Orde teutónica pa obligala a retirar les sos fuercies de Pomerelia. En cuenta de la so ayuda, Vladislao prometiólu a Vitautas que recuperaría Samogitia cuando se roblara la paz. La revuelta, qu'españó en mayu de 1409, de primeres nun esmoleció enforma a los caballeros, qu'entá nun habíen construyíu castiellos en Samogitia pa consolidar la so autoridá; en xunu los sos diplomáticos na corte de Vladislao, daquella en Oborniki, trataben de convencer a los nobles de lo inconveniente de que Polonia se viera envuelta nel conflictu ente Lituania y l'Orde. Vladislao, sicasí, resalvó la opinión de l'aristocracia polaca y alvirtió al nuevu gran maestre Ulrich von Jungingen que si los caballeros trataben d'entartallar la revuelta en Samogitia, Polonia intervendría. Esto bastió la declaración de guerra contra Polonia del 6 d'agostu, que Vladislao recibió en Nowy Korczyn el día 14.
Los castiellos que protexíen la frontera septentrional polaca taben en tan males condiciones que los caballeros teutónicos conquistaron fácilmente los de Złotoryja, Dobrzyń y Bobrowniki —capital de la rexón de Dobrzyń—; amás el burgueses alemanes de Bydgoszcz (n'alemán, Bromberg) apurriéron-yos la ciudá. Vladislao allegó a la rexón a finales de setiembre, recuperó Bydgoszcz nuna selmana, y apautó una tregua cola Orde'l 8 d'ochobre. Mientres l'iviernu, los dos exércitos se aprestaron pa retomar les hostilidaes. Vladislao instaló un almacén de suministros en Płock en Mazovia y mandó construyir un puente de pontones que treslladó al norte pol Vístula.
Mentanto, dambos bandos realizaron maniobres diplomátiques. Los caballeros unviaron misives a los monarques europeos, predicando como davezu la cruzada contra los paganos; pela so parte, Vladislao contraatacó unviando tamién cartes nes qu'acusaba a la Orde d'entamar conquistar el mundu enteru. Estes epístoles atraxeron a numberosos caballeros a los dos bandos. Wenceslao IV de Bohemia robló un tratáu defensivu colos polacos contra la Orde; el so hermanu, Segismundo de Luxemburgu, otra manera, se coligó cola Orde y declaró la guerra a Polonia'l 12 de xunetu, anque los sos vasallos húngaros negar a participar nella.
Batalla de Grunwald
derecha|miniatura|El castiellu teutónicu en [[Malbork|Mariemburgu.]] Cuando la guerra volver# a entamar en xunu de 1410, Vladislao enfusó nel territoriu teutónicu al mandu d'un exércitu compuestu por venti mil caballeru apurríos pola nobleza, quince mil peonos y dos mil caballeros bohemios mercenarios. En cruciando'l Vístula polos pontones en Czerwińsk, los sos huestes xunir a les de Vitautas, que llegara con once mil caballeru de caballería llixera, lituanos, rutenos y tártaros. Pela so parte, l'exércitu teutónicu formar aproximao dieciocho mil caballeros, casi tou alemanes, y cinco mil peonos. El 15 de xunetu, los polacu lituanos llograron una victoria aplastante na batalla de Grunwald, una de les mayores y más feroces que se llibraron na Edá Media; l'exércitu teutónicu foi virtualmente aniquiláu, incluyíos el so xefes principales, como'l gran maestre Ulrich von Jungingen y el gran mariscal Friedrich von Wallenrode. Los dos bandos sufrieron miles de muertos.
La victoria devasó'l camín de los polacu lituanos a la capital teutónicá de Marienburg, que se topaba indefensa; pero, por razones que les fontes nun esclarien, Vladislao duldó n'aprovechar la oportunidá pa conquistala. El 17 de xunetu, el so exércitu entamó una lenta meyora; llegó a Mariemburgu el 25 de xunetu, pero aquel día el nuevu gran maestre, Heinrich von Plauen, apuntara la defensa de la fortaleza. L'aparente esganu de los sitiadores, qu'abandonaron l'asediu'l 19 de setiembre, atribuyóse a distintes causes: lo inexpugnable de la plaza; les bayuroses baxes sufiertes polos lituanos; la reticencia de Vladislao a perder más homes o'l so deséu de debilitar pero nun esaniciar a la Orde pa nun esbaratar el permedio de poder ente Polonia (a la que beneficiara sobremanera la desapaición de los teutónicos) y Lituania; la falta de documentos torga dar una esplicación concluyente.