cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Colunga
Edá contemporánea
Ye nel sieglu XIX, cuando la guerra de la Independencia traxo la invasión de Colunga per dos vegaes, escalando la villa y quemando l'archivu municipal. Mientres esti sieglu'l conceyu quedó fora del procesu de industrialización y la so estructura económica va tar basada na agricultura. El so nuevu puertu de Llastres nun traxo'l tráficu mercantil esperáu, seique por haber otros enclaves portuarios meyor dotaos y meyor asitiaos.
Nel sieglu XX, tuvieron un importante papel les fortunes traíes d'América polos indianos, materializáu nun progresu del sector constructivu. Na Guerra Civil, Colunga quedó dientro del territoriu republicanu hasta la cayida del frente norte. Anguaño ye un conceyu práuticamente rural y ganaderu, sigue'l puertu de Llastres siendo'l cuartu n'importancia d'Asturies.
Xeografía
Les sos víes de comunicación son: l'autovía A-8 ( Autovía del Cantábricu), la N-632 que traviesa'l conceyu y la so capital, d'este a oeste, l'AS-257 que va a Llastres, l'AS-258 que va Lliberdón y l'AS-330 que va a Villaviciosa. Ta a una distancia de la capital del Principáu de 58 quilómetros.
La so población actual ye de 3440 habitantes y los sos principales nucleos por númberu d'habitantes son: la villa de Colunga la so capital, Llastres, Lluces, Loroñe, La Isla, Lliberdón y Llue.
El so relieve ta marcáu en distintes zones, al suroeste ta la zona Protexida del Paisaxe del Sueve con altores que nun superen los 1.000 metros d'altitú salvando El Picu Pienzu de 1.159 metros, Al norte hai una especie de pandu d'ente 100 y 200 metros.
Arte
Tien una de les ilesies del arte asturiano más importantes, ye la de Santiago de Gobiendes, ye representativa de la última etapa del prerrománicu asturianu. La ilesia foi reformada en 1853 d'una manera bestial, ensin respetar la so estructura antigua, construyendo un ábside más ampliu y con pórticu a los pies, quedando restos sueltos de la so antigua rellumanza como capiteles, fustes, ventanes. L'edificiu actual ye de planta basílica de trés naves, con cabecera en trés capiyes y pórticu. Para el so columnes utilicen les primitives, la metá inferior del fuste ye l'orixinal y el so capitel ye retayáu y convertíu en tambor cilíndricu. Les capiyes llaterales sobrevivieron, son estreches y allargaes y comuniquen cola nave por un arcu de mediu puntu de lladriyu. Les capiyes allumar por vanos rectangulares, enmarcaos por sillares monolíticos. La nave central ta dixebrada de les llaterales por cuatro arcos semicirculares, de lladriyos sofitaos en pilastres con capiteles de tipu corintiu. L'empléu de columnes y pilastres nes arquerías de separación nun ye típicu asturianu y ye probable que seya obra mozárabe. Les naves llaterales son estreches, cubiertes con armadura de madera, dende caúnu d'elles hai dos puertes con arcos sobro dintel. El pórticu primitivu ta incluyíu nel últimu tramu de la nave. La ilesia ye Monumentu Históricu Artísticu, na Guerra Civil foi amburada y reconstruyida en 1964, tuvo dempués otra restauración.
Ente otres obres a destacar tán:
La casa de la familia Alonso Covián en Colunga, d'estilu renacentista del sieglu XVI. Ye un bloque macizu rectangular de composición simétrica. Destaca'l balcón principal sobro'l que ta'l blasón familiar y na esquina apaez la ventana n'esquina con columna típica de la dómina.
El palaciu de Gobiendes, ye Monumentu Históricu Artísticu. Partió d'una torre medieval, pertenecía a la Mitra Uvieína hasta que Felipe II, vender a Gonzalo Ruiz de Xuncu. L'edificiu foise ampliando. Güei tien dos ales perpendiculares, la so fachada principal tien una puerta central con saeteras nel baxu y balcones enrasados nel primer pisu col escudu. A un llateral adósase la capiya con bóveda de cañón y comunica col edificiu al traviés del coru.
La ilesia parroquial de Santa María de Sabada, d'una sola nave y cúpula sobro cruceros y dos capiyes llaterales con bóveda d'aresta. Tien dos pórticos llaterales. La torre ye de base cuadra, calada por trés arcos de mediu puntu, sobro'l pisu entemediu'l cuerpu del campanariu onde hai un altu tambor de planta octogonal con cuatro balcones en voladizu que remata en cúpula de piedra. El templu tien un estilu elegante con amiestu del neoclásicu y de barrocu. El so retablu mayor ye neoclásicu con cai central y con columnes xóniques y frontón.
La torre del sieglu XVIII, ye una unión de torre vigía y de campanariu. Ye de planta cuadrada y cuatro pisos separaos por impostas, la torre ye bien cerrada sacantes l'últimu pisu, con vanos pa les campanes. La torre tien restos que podríen ser del sieglu XV.
El conceyu, na so fachada tien el blasón de la familia Álvarez de Colunga, que pasa a ser l'emblema del conceyu. L'edificiu tien cuerpu central y dos llaterales, tien dos pisos nel inferior con ventanes y el superior con balcones. Ye de techu planu rematáu con boles.
La ilesia parroquial de San Cristóbal, ye de trés naves rodada por pórticu abiertu, con torre nel centru rematada con aguya.
Otres obres arquiteutóniques a destacar son: la casa de los Pablos, la ilesia de Santa María de la Islla y les escueles de Lliberdón.
Demografia
Tien una población censada de 3440 habitantes. en 1920 tuvo la so cota máxima con 8241. Dende equi entama una pérdida de población que llega hasta los nuesos dies.
Problemes de Hilbert
Los problemes de Hilbert conformen una llista de 23 problemes matemáticos compilada pol matemáticu alemán David Hilbert pa la conferencia en París del Congresu Internacional de Matemáticos de 1900. Los problemes taben toos por resolver naquel momentu, y dellos resultaríen ser bien influyentes na matemática del sieglu XX. Hilbert presentó diez de los problemes (1, 2, 6, 7, 8, 13, 16, 19, 21 y 22) na conferencia, nun actu'l 8 d'agostu en La Sorbona. La llista completa publicóse más palantre.
Naturaleza ya influencia de los problemes
Anque se producieron intentos de repitir l'ésitu de la llista de Hilbert, nengún otru conxuntu tan variáu de problemes o conxetures tuvo un efeutu comparable nel desenvolvimientu de la tema y llográu una fracción importante de la so celebridá. Por casu, les conxetures d'André Weil son famoses pero fueron pocu espublizaes. Quiciabes el so propiu temperamentu evitó qu'él intentara ponese en posición de competir con Hilbert. John von Neumann produció una llista, pero nun llogró reconocencia universal.
A la primer vista, esti ésitu podría atribuyise a la eminencia del autor de los problemes. Hilbert taba nel cumal del so poder y reputación naquel momentu y siguió dirixendo'l sobresaliente escuela de matemática na Universidá de Göttingen. Un exame más cuidadosu revela que l'asuntu nun ye tan simple.
La matemática d'aquel tiempu yera entá discursiva: l'enclín a sustituyir pallabres por símbolos y apelaciones a la intuición y conceutos por aciu axomática pura siguía apoderada, anque se volvería fuerte mientres la siguiente xeneración. En 1900, Hilbert nun pudo allegar a la teoría axomática de conxuntos, la integral de Lebesgue, los espacios topolóxicos o la tesis de Church, que camudaríen los sos respeutivos campos de forma permanente. El analís funcional, fundáu en ciertu mou por el mesmu Hilbert como noción central de los testigos del espaciu de Hilbert, nun s'estremara entá del cálculu de variaciones; hai na llista de problemes de matemática variacional, pero nada, como podría asumise inocentemente, sobre teoría espectral (el problema 19 tien una conexón cola hipoelipticidad).
La llista nun foi predictiva nesi sentíu: nun consiguió afigurar o antemanar l'acandilante ascensu qu'esperimentaríen la topoloxía, la teoría de grupos y la teoría de la midida nel sieglu XX, según nun previo la manera en que diba avanzar la lóxica matemática. Por tanto, el so valor documental ye'l de ensayu: una visión parcial, personal. Suxure dellos programes d'investigación y delles direiciones por siguir ensin fin concretu.
Ello ye que munches de les entrugues daben una falsa idea del matemáticu profesional del sieglu XIX, o inclusive de 1950, en que la forma d'una solución a una bona entruga tomaría la forma d'un artículu publicáu nuna publicación matemática. Si esti fora'l casu de tolos ventitrés problemes, simplificaríase'l comentariu hasta'l puntu de poder dar una referencia a una revista, o considera la entruga como abierta inda. En dellos casos el llinguaxe usáu por Hilbert sigue considerándose un tanto "negociable", en cuanto al significáu real de la formulación del problema (n'ausencia, repitimos, de fundamentos axomáticos, basaos en matemática pura, empezando con el mesmu trabayu de Hilbert sobre xeometría euclidiana, pasando pol Principia Mathematica, y terminando col grupu Bourbaki y el "terrorismu intelectual" pa terminar el trabayu). Los problemes Primeru y Quintu atópense, quiciabes sosprendentemente, nun estáu de formulación d'una claridá menos que total (veanse les notes). En casos como'l Ventenu, el problema podría lleese de forma razonable nuna versión "interna", relativamente accesible, na que'l llector puede saber a qué taba apuntando Hilbert; o como una clarixa "esterna" y especulativa.
Dicho too esto, poro, la razón más importante ye la gran rapidez cola qu'aceptó la llista de Hilbert la comunidá matemática d'aquel momentu (lo que ye una fórmula menos convencional qu'agora, yá que daquella había pocos líderes investigadores, que xeneralmente s'atopaben nunos pocos países europeos y conocíense toos ente ellos). Los problemes estudiar con gran atención; resolver unu llabró reputaciones.
L'estilu foi siquier tan influyente como'l conteníu de los problemes. Hilbert solicitaba clarificaciones. Pidió soluciones en principiu a entrugues algorítmicas, non a algoritmos práuticos. Pidió un fortalecimientu de los cimientos de partes de la matemática qu'a los non prauticantes entá s'antoxaben empuestes por intuiciones opaques (el cálculu de Schubert y la xeometría enumerativa).
Estes actitúes fueron adoptaes por munchos siguidores, anque tamién fueron aldericaes, y siguen siéndolo. Trenta años dempués, Hilbert endureciera la so postura: vease ignorabimus.
Los problemes como manifiestu de Hilbert
Ta abondo claro que la llista de problemes, y la so forma de discutiniu, taben pensaes pa ser influyentes. Hilbert nun falló a les mires de l'academia Alemana tocantes a construcción d'imperios, verbu programáticu, y establecimientu esplícitu d'una direición y reclamu de territoriu pa una escuela. Naide fala yá de la 'escuela de Hilbert' nesos términos; nin gociaron los problemes de Hilbert del so momentu como si fixo'l programa de Erlangen de Felix Klein. Klein foi colega de Hilbert, y en comparanza la llista d'esti postreru yera muncho menos prescriptiva. Michael Atiyah caracterizó'l programa de Erlangen como prematuru. Los problemes de Hilbert, otra manera, amosaron la capacidá del espertu de buscar el momentu fayadizu.
Si la 'escuela de Hilbert' tien un significáu, posiblemente refiérase a la teoría d'operadores y al estilu de la física teórica que tomó los volumes Hilbert-Courant como canónicos. Como se señaló antes, la llista nun establez direutamente problemes sobre teoría espectral. Tampoco-y dio relevancia al álxebra conmutativa (entós conocer como teoría d'ideales), la so contribución alxebraica más importante y mayor esmolición nos sos díes de la teoría de invariantes; lo cual, podría dicise, taría más na llinia de Klein. Nin, siquier superficialmente, predicó contra Leopold Kronecker, l'oponente de Georg Cantor, del qu'aprendiera enforma pero que les sos actitúes casi repunaba (como queda documentáu na biografía de Constance Reid). El llector podría estrayer amplies conclusiones de la presencia de la teoría de conxuntos en cabeza na llista.
La teoría de funciones de variable complexa, la caña del analís clásicu que tou matemáticu puru tendría de conocer, ta bastante escaecida: nin la conxetura de Bieberbach nin otra cuestión interesante, amás de la hipótesis de Riemann. Unu de los oxetivos estratéxicos de Hilbert foi poner la álxebra conmutativa y la teoría de funciones complexes al mesmu nivel; esto, sicasí, llevaría 50 años (y entá nun resultó nun cambéu de llugares).
Hilbert tenía un pequeñu grupu de pares: Adolf Hurwitz y Hermann Minkowski yeren dambos amigos cercanos ya iguales intelectuales. Hai un chisgo a la xeometría de númberos de Minkowski nel problema 18, y al so trabayu nes formes cuadráticas nel problema 11. Hurwitz foi'l gran desarrollador de la teoría de la superficie de Riemann. Hilbert usó l'analoxía del cuerpu de funciones, una guía a la teoría alxebraica de númberos por aciu l'usu d'análogos xeométricos, pa desenvolver la teoría del cuerpu de clases dientro de la so propia investigación, y esto queda reflexáu nel problema 9, hasta ciertu puntu nel problema 12, y nos problemes 21 y 22. Per otru llau, l'únicu rival de Hilbert en 1900 yera Henri Poincaré, y la segunda parte del problema 16 ye una cuestión de sistemes dinámicos al estilu de Poincaré.
Dos docenes redondes
Orixinalmente Hilbert incluyó 24 problemes na so llista, pero decidió escluyir unu d'ellos de la publicada. El "problema ventenu cuartu" (na teoría de la demostración, sobre un criteriu de simplicidá y métodos xenerales) redescubrir nel añu 2000 l'historiador alemán Rüdiger Thiele, dientro de les notes manuscrites orixinales de Hilbert.
Resume
De los problemes de Hilbert claramente formulaos, los problemes 3, 7, 10, 11, 13, 14, 17, 19 y 20 tienen una solución aceptada por consensu. Per otru llau, los problemes 1, 2, 5, 9, 15, 18*, 21 y 22 tienen soluciones d'aceptación parcial, pero esiste ciertu discutiniu al respeutu de si la solución resuelve realmente'l problema.
Nel 18 indica que la solución a la ecuación de Kepler ye una demostración asistida por ordenador, una noción anacrónica pa un problema de Hilbert y revesosa hasta ciertu puntu por cuenta de que un llector humanu nun puede verificala en tiempu razonable.
Esto dexa ensin resolver el 8 (la hipótesis de Riemann) y el 12, dambos dientro de la teoría de númberos. Nesta clasificación los 4, 6 y 16 son demasiáu folgazanes como por que dalgún día pueda declaráse-yos resueltos. El problema 24 retiráu tamién cayería nesta clase.
Información tabulada
Los ventitrés problemes de Hilbert son los siguientes:
Notes al pie
problema 2:
Goldstein da una definición d'un "sistema formal finitista":
Neuvilly
Neuvilly ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Bost (Allier)
Bost ye una comuña francesa del departamentu d'Allier, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Gamma Velorum
Nomes
Gamma Velorum recibe'l nome tradicional de Suhail al-Muhlif, que puede causar ciertu tracamundiu yá que Suhail ye'l nome de la vecina λ Velorum.
Modernamente denominó-ylo Regor, pallabra inventada como una chancia del astronauta del Apolo 1 Gus Grissom escontra'l so compañeru Roger Chaffee (Regor ye Roger al aviesu).
Gamma² Velorum
La componente más brillosa, Gamma² Velorum o Gamma Velorum A (HD 68273), ye una estrella binaria formada por dos estrelles bien masives y calientes: una estrella de Wolf-Rayet y una estrella azul de tipu espectral O7.5. La primera tien una temperatura superficial ente 57.000 y 70.000 K, ente que la de la segunda ye de 32.500 K. Les dos estrelles son estraordinariamente lluminoses, la estrella azul 180.000 vegaes más lluminosa que'l Sol, y l'estrella de Wolf-Rayet ye 100.000 vegaes más lluminosa. La estrella azul ye una estrella masiva con una masa 30 vegaes mayor que la del Sol, y el so radiu ye 13 vegaes más grande que'l radiu solar. Sicasí, la estrella de Wolf-Rayet, más evolucionada que la so compañera, yera antaño más masiva, con una masa inicial de 40 mases solares. Güei tien una masa 10 vegaes mayor que la del Sol por cuenta de la perda de masa estelar; el fuerte vientu estelar que sopla dende la so superficie fai que cada añu pierda l'equivalente a una cenmilésima de la masa solar. Con una edá d'unos pocos millones d'años, alcuéntrase nes últimes etapes enantes d'esplotar como supernova. La separación ente les dos estrelles ye d'aproximao 1 unidá astronómica (ua) con un periodu orbital d'unos 78,5 díes.
Componentes adicionales
El sistema tien delles componentes más tenues. Gamma Velorum C (SAO 219505) ye una estrella blanca de tipu F0 y magnitú +7,4, asitiada a 62,3 segundos d'arcu de Gamma² Velorum. Daqué más alloñada d'esta postrera, a 93,5 segundos d'arcu, alcuéntrase otru sistema binariu, formáu por otra estrella de tipu F0 y magnitú 9,4 —Gamma Velorum D (SAO 219506)— y otra acompañante más tenue de magnitú 13 —Gamma Velorum Y—, dambes separaes 1,8 segundos d'arcu.
Arena Lviv
L'Arena Lviv (n'ucraín: Арена Львів) ye un estadiu de fútbol de la ciudá de Lviv, Ucraína, construyíu por cuenta de la celebración de la Eurocopa 2012. L'estadiu tien una capacidá total de 34.915 espectadores sentaos y ye sede del FC Karpaty Lviv. La construcción del estadiu entamó'l 20 de payares de 2008 y foi terminada n'ochobre de 2011. L'estadiu foi inauguráu entá col nome provisional d'Arena Lviv. La ceremonia d'apertura tuvo llugar el 29 d'ochobre, con una vasta producción teatral dedicáu a la hestoria de Lviv. El primer partíu de fútbol nel estadiu xugó'l 15 de payares de 2011, ente les seleiciones de y  y el primer xugador en marcar un gol nel nuevu estadiu foi Artem Milevskiy.
Boucé (Allier)
Boucé ye una comuña francesa del departamentu d'Allier, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Silva Jose Reinaldo Fernandes
Silva Jose Reinaldo Fernandes ye un ex-futbolista brasilanu.
República de Lucca
La República de Lucca, antiguu Estáu del centru d'Italia surdió a principios del sieglu XII y permaneció independiente (salvu en curtios periodos d'ocupación florentina o pisana nel sieglu XIV hasta 1799). Depués reconstruyóse l'Estáu nuevamente pero de facto dependiendo de dalguna de les grandes potencies, primero la Francia napoleónica (como "república hermana") y depués la Austria de los Habsburgu, que camudaron la República nun ducáu. Sicasí, la vida del Ducáu de Lucca foi curtiu, yá que pasó a formar parte (antes inclusive del periodu d'Unidá d'Italia) el 4 d'ochobre de 1847 del Gran Ducáu de Toscana.
La República de Lucca estendíase más allá de la mesma ciudá de Lucca pela zona agraria qu'arrodiaba a la ciudá, na parte noroccidental de l'actual Rexón de Toscana, nes llendes cola Emilia y la Liguria.
Historia
Mientres el sieglu XV la importancia d'esta república foi menor que la de los dos grandes repúbliques de Florencia y Siena. Nes primeres décades d'esti sieglu, Lucca foi apoderada pola familia Guinigi.
El Garrobo
Historia
En 1594 Garrobo formaba parte del reinu de Sevilla nel Axarafe y cuntaba con 113 vecinos pecheros.
Enllaces esternos
Información d'El Garrobo]
Metalist Stadium
L'Oblasny SportKomplex Metalist (n'ucraín: Обласний спортивний комплекс «Металіст»), conocíu popularmente como estadiu Metalist (ucraín: Стадіон «Металіст»), ye un estadiu multiusos alcontráu na ciudá de Kharkiv, n'Ucraína. Anguaño emplégase pa la práutica del fútbol, acoyendo los partíos como llocal del equipu de la ciudá FC Metalist Kharkiv, que ye tamién el propietariu del recintu.
L'estadiu inaugúrase en 1926, y nel añu 2009 foi sometíu a una importante renovación, pos el campu ye una de les sedes de la Eurocopa 2012, compartida ente Ucraína y Polonia. Tres la remodelación, la capacidá del estadiu pa partíos UEFA ye de 37.750 espectadores, toos ellos sentaos.
Niergnies
Niergnies ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Nieppe
Nieppe ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Denise Crosby
Denise Michelle Crosby ye una actriz d'Estaos Xuníos conocida por interpretar a Tasha Yar en Star Trek: The Next Generation. Tamién ye conocida polos sos numberosos papeles en películes y televisión, por protagonizar y producir la película Trekkies, y por ser la nieta de Bing Crosby.
Primeros años
Crosby nació en Hollywood, California, fía de Marilyn Scott y l'actor Dennis Crosby. El so güelu paternu yera l'actor cantante/comediante Bing Crosby. Asistió a LeConte Junior High School cola actriz Rita Wilson (esposa de Tom Hanks). La so eleición pola carrera se soldificó nuna edá temprana y foi influyida pola participación d'otros miembros de la so familia nel mundu del espectáculu.
Carrera
El primer papel d'altu perfil de Crosby foi como Lisa Davis na telenovela Days of Our Lives. Apaeció como la Dr. Gretchen Kelly en Lois & Clark, y como xérif en The Adventures of Brisco County, Jr., nel episodiu "No Man's Land". A principios de 1990, interpretó'l papel d'alcalde na serie Key West. Tamién apaeció en dos episodios de la serie de televisión Red Shoes Diaries, interpretando un personaxe distintu en cada episodiu. Crosby tuvo un pequeñu papel nel drama de Aaron Spelling Models Inc, un spin-off de Melrose Place.
Una de les sos apaiciones nel cine foi na película 48 Hrs. En 1986, interpretó a una inxeniera de robótica, Nora Hunter, na película de ciencia ficción Eliminators, el papel principal na película Dolly Dearest en 1992, apaeció en Pet Sematary de Stephen King y en Jackie Brown de Quentin Tarantino. Protagonizó na película Legend of the Phantom Rider en 2002. Tamién apaeció na película de 1998 Deep Impact protagonizada por Elijah Wood.
Star Trek
180px|left|thumb|Crosby na Convención Big Apple en 2008 En 1987, Crosby foi escoyida nel papel de Tasha Yar pal regresu de Star Trek a la televisión na serie Star Trek: The Next Generation. Foi escoyida pa interpretar a Deanna Troi primero que Gene Roddenberry camudara los papeles qu'ella y Marina Sirtis llograren principalmente. N'episodios como "The Naked Now" y "Code of Honor", el papel de Tasha gradualmente movióse a un segundu planu cuando otros miembros del repartu volviéronse un gran enfoce na serie. Informóse que Crosby desilusionar col so papel pol so estáu de "paecíu a Uhura"; Tasha siempres tuvo presente, anque'l so personaxe nunca foi ampliáu. N'última instancia, Crosby decidió dexar el programa. El so personaxe foi asesináu por un alien mientres l'episodiu "Skin of Evil." Apaeció en 22 episodios cuando se foi.
N'años posteriores, Crosby tuvo duldes sobre dexar el programa, y averóse al equipu de producción de TNG cola idea de retomar el so papel de Tasha Yar. Esto foi na tercer temporada en "Yesterday's Enterprise" en que se crea una llinia temporal alternativa dempués que USS Enterprise-C, adelántrase 22 años nel tiempu. Yar xunir a Enterprise-C primero que tornara al so propiu tiempu. Mientres el documental Trekkies, Crosby comentó que'l so personaxe de Tasha Yar tenía que morrer pa llograr los "meyores episodios".
Crosby tamién foi estrella convidada n'otros episodios de TNG, "Redemption" como la comandante romulana Sela, la metá humana, metá-romulana fía de Tasha Yar, que fuera prisionera nel pasáu mientres se taba a bordu de Enterprise-C. Crosby depués repitió'l papel nel videoxuegu Star Trek: Armada.
Tasha Yar foi presentada nel últimu episodiu de la serie tituláu "All Good Things..." en que'l Capitán Picard va y vien nel tiempu, y alcuéntrase a Tasha mientres los eventos xustu enantes del episodiu piloto.
Crosby produció y narró el documental de 1997 Trekkis, siguíu d'una secuela en 2003, Trekkies 2. Dambes películes protagoniza Crosby, que conduz entevistes colos devotos de Star Trek, más comúnmente conocíos como trekkies.
Trabayu dempués de Star Trek
Crosby apaeció nel videu musical de Chris Isaak, "Dancin'". En 1986, apaeció nel videu musical para Black Sabbath, en "Non Stranger to Love."
Le Bouchaud (Allier)
Le Bouchaud ye una comuña francesa del departamentu d'Allier, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Denise Crosby
Trabayu dempués de Star Trek
En xineru y febreru de 2010, Crosby presentóse xunto a Gale Harold y l'ex-modelo Claudia Mason en Los Angeles. La producción y el repartu recibió crítiques positives na so mayoría en Los Angeles Times, diciendo, "Harold, idealmente fundíu, enciende maraviosamente con Crosby, que la so interpretación non convencional ye una revelación afeutiva."
Vida personal
Crosby casóse con Geoffrey Edwards (fíu del direutor Blake Edwards) dende 1983 hasta 1990. Apaeció en delles películes de Blake Edwards, incluyendo 10, Skin Deep, Trail of the Pink Panther, y Curse of the Pink Panther. Crosby anguaño ta casada con Ken Sylk. Tienen un fíu, August William Sylk.
Llingües celtes insulares
El célticu insular ye un subgrupu qu'entiende les llingües céltiques de Gran Bretaña ya Irlanda más el bretón, faláu en Bretaña (norte de Francia), que'l so orixe ye insular. En comparanza coles llingües céltiques continentales, del célticu insular tiense una conocencia muncho más precisa. Anque esisten datos d'estes llingües que provienen de fontes clásiques, como inscripciones en alfabetu llatín y ogham dende finales del s. VIII al IV e.C. y topónimos principalmente, ye al traviés de manuscritos en llingua irlandesa dende'l s. VII d. C. y más tarde en llingües britániques, d'onde provién una gran fonte d'información con respectu al célticu insular.
== Clasificación Toles llingües celtes insulares baxen del proto-celta al igual que les llingües celtes continentales (galu, lepóntico, celtíberu). El celta insular forma un grupu xeográficu claru que se desenvolvió íntegramente nes islles britániques (y namái tardíamente el bretón pasó al continente). Per otra parte el celta continental ye peor conocíu yá que ta estinguíos dende dómina romana. Esiste ciertu discutiniu sobre la rellación ente'l celta insular y el celta continental. Pa dellos autores el celta insular de les islles britániques constitúi un grupu filoxenéticu o caña del celta que baxaría d'un proto-celta insular. Sicasí otru autores consideren que'l celta insular ye namái una clasificación xeográfica y realmente nun constitúi por sigo mesmu una caña xenuina del celta. Los autores atópense estremaos en dos asities:
Celta insular como grupu filoxenéticu
La hiótesis del celta insular postula que les llingües britóniques y goidélicas evolucionaron históricamente d'un ancestru común más o menos uniforme que llegó a les islles britániques a diferencia de les llingües celtes continentales que seríen evoluciones independientes del celta insular.
Los autores de la hipótesis del celta insular como grupu filoxenéticu (ente los cualos tán Cowgill 1975; McCone 1991, 1992; y Schrijver 1995) señalen la esistencia d'innovaciones compartíes ente les llingües celtes insulares que nun tán presentes nel celta continental. Ente estes innovaciones inclúin les preposiciones flexionadas, l'usu compartíu de ciertes partícules verbales, l'orde básicu VSO y la diferenciación ente formes absolutes y conxuntives nes terminaciones verbales bien estendíes tantu en antiguu irlandés como en galés mediu. Esti autores consideren que la evolución de la labiovelar a llabial ( > ) compartida poles llingües britóniques y el galu ye secundaria y pudo producise tardíamente en dambos grupos independientemente.
Celta insular como área llingüística
La hipótesis del área llingüística, refuga que'l celta insular venga de una protollingua distinta del protocelta y por tantu de dalguna manera considera que delles llingües celtes insulares filoxenéticamente tán más estrechamente emparentaes col celta continental, que col restu de llingües celtes insulares. Por casu comúnmente consideren que les llingües britóniques tienen un orixe más cercanu al galu qu'a les llingües goidélicas. Sicasí, esta teoría precisa esplicar los elementos comunes al celta insular, y polo xeneral recúrrese al argumentu de que son la resultancia d'un fenómenu d'evolución converxente o d'área llingüística.
Acordies con dellos defensores d'esta hipótesis nel periodu post-romanu produciéronse numberosos contactos y présamos léxicos ente les llingües goidélicas y britóniques. Por casu esiste evidencia histórica de la presencia del irlandés antiguu no qu'anguaño ye Gales ya Inglaterra, y tamién esisten evidencies de la presencia de falantes britónicos n'Irlanda mientres el mesmu periodu. Les evidencies arqueolóxiques tamién suxuren qu'esistió un contautu sustancia ente Bretaña ya Irlanda yá en tiempos prerromanos.
Ranko Matasović iguó una llista de los cambeos qu'afectaron a les dos cañes del celta insular (anque nun hai evidencia de que se remonten a un antepasáu común): Creación de formes particulares d'imperfectu ** Creación del manera condicional Uso de núemros ordinales nel sentíu de "unu de".
Llingües goidélicas
Puede falase de delles etapes nel desenvolvimientu de les llingües goidélicas:
Les llingües d'esta caña seríen:
Llingües britóniques
El britónicu o británicu (pallabra procede del galés brython, de la que se deriva la denominación de la islla y de los sos habitantes y tribus antigües) foi faláu en Gran Bretaña al sur de los ríos Forth y Clyde hasta'l sieglu VI d C. La so hestoria puede estremase en tres periodos:
La información de la que se dispón respectu al britónicu en dómina tantu romana como prerromana basar en fontes griegues y romanes que namái recueyen nomes y pallabres aisllaes. Nun s'atoparon testos britónicos de gran estensión, disponiéndose namái de material epigráfico consiste de pequeñes inscripciones con calteres llatinos sobre piedra, metal o cerámica. Darréu les fontes del britónicu son nomes celtes inscritos en piedra en llatín dende los sieglos V al VII en Gales. Tamién se llegó a falar na islla de Man magar que más tarde foi sustitruido pol goidélico.
El britónicu col tiempu dixebrar en dellos dialeutos que daría les futures llingües britóniques:
Cola invasión de los escotos dende Irlanda per un sitiu y de los anglos por otru dende'l sur d'Inglaterra llegaron hasta Escocia, formáronse bolses de falantes que crearon los sos propios dialeutos. Asina se formaron dos árees llingüístiques principales n'Escocia: la zona xermánica (scots, emparentáu estrechamente col inglés) y la zona gaélica (erse, términu que los escoceses utilizaron pa referise a los irlandeses o gaélicos).
Coles mesmes fueron falantes de llingua britónica los qu'en nos sieglos V y VI emigraron al continente européu calteniendo la so cultura y llingua celta particular, estableciendo colonies na actual Bretaña. Anque ye probable qu'entá quedaren muertes de dalguna llingua céltica continental nesa zona (el galu, por casu), sería bien ventureru dicir poles fontes de les que se disponen y sobremanera pola dómina, que'l bretón, evolución continental de falantes de cornuallés y galés, pudiera tener dalguna influencia clara na llingua.
Aeropuertu de Jyväskylä
L'aeropuertu de Jyväskylä (Jyväskylän lentoasema) ye un aeropuertu civil y militar asitiáu nel asentamientu de Tikkakoski, a unos 23 quilómetros del centru de Jyväskylä. L'aeropuertu terminose de construyir en 1939. Nel 2010 tuvo 89 000 pasaxeros. La guarnición de Luonetjärvi, perteneciente a encomalo aérea Finlandesa opera cerca del aeropuertu.
Marazoleja
Símbolos
120px|left|Escudu de Marazoleja
L'escudu heráldicu y la bandera que representen al conceyu fueron aprobaos oficialmente la. L'escudu se blasona de la siguiente manera:
La descripción testual de la bandera ye la siguiente:
Alministración
thumb|Casa consistorial
Nieurlet
Tien una población de y una superficie de  km².
Bergenia stracheyi
Bergenia stracheyi, ye una especie de planta del xéneru Bergenia que s'atopen nel Himalaya occidental, a una altitú de 2700-4700 metros n'Afganistán y Taxiquistán. thumb|240px|Inflorescencia
Propiedaes
Bergenin y norbergenin son compuestos químicos que pueden aisllase a partir de rizomas de B. stracheyi.
Taxonomía
Bergenia stracheyi describióse por (Hook.f. & Thomson) Engl. y espublizóse en Botanische Zeitung (Berlin) 26: 840–842. 1868.
Maderuelo
Maderuelo ye un conceyu y villa monumental que s'atopa nel norte de la provincia de Segovia, na comunidá autónoma de Castiella y Llión (España).
Símbolos
120px|left|Escudu de Maderuelo
La descripción testual de la bandera ye la siguiente:
Historia
Maderuelo foi repobláu orixinalmente tres la conquista cristiana pol conde Fernán González nel sieglu X. Nel sieglu XII cuntaba con diez parroquies y convirtióse en cabeza de Comunidá de Villa y Tierra de la Comunidá de Villa y Tierra de Maderuelo. La población entró en decadencia, sicasí, a finales del sieglu XIII y sobremanera nel XIV perdiendo parte de la so población que partió a repoblar el sur de la península.
Xeografía
El so términu municipal de 94,19 km², atiesta cola provincia de Soria y la provincia de Burgos. Tien una población de 136 habitantes (INE 2012). El ríu que lu traviesa ye'l ríu Riaza.
Ye un pueblu con una ilesia medieval que contién una momia d'una moza atopada pola contorna. Xusto al llau de la ilesia, hai un trabuquete que nun s'usa sacante nes fiestes medievales que se celebren pel branu.
La hospedería alluga un gran llugar na economía del pueblu, cuntando con siquier siete establecimientos dedicaos a esti fin. El pueblu ta a lo cimero d'una llomba y arrodiar un banzáu, tamién llamáu banzáu de Llinares, que nel so interior guarda una antigua ponte que foi tapáu pel agua al construyise'l banzáu.
Nel conceyu asítiase una apeaderu de ferrocarril de la llinia Ferrocarril_directu_Madrid-Burgos denomada Maderuelo-Llinares, llinia zarrada al tráficu.
La llocalidá sirve d'escenariu pa la serie de televisión Tierra de lobos.
Gamma Volantis
Gamma Volantis (γ Vol) ye una estrella binaria na constelación de Volans, el pexe volador. Visualmente dambes componentes tán dixebraes 14,1 segundos d'arcu con una magnitú aparente conxunta de +3,60, lo que la convierte na estrella más brillosa de la constelación. Alcuéntrase a 142 años lluz del Sistema Solar.
Maderuelo
Cultura
thumb|Puerta de la Villa. thumb|Ilesia de Santa María.
Fiestes patronales
Celébrense l'últimu domingu de setiembre, n'honor a La nuesa Señora de Castroboda, la so patrona. Dende'l vienres hasta'l martes la fiesta transciende les muralles con un amiestu de devoción, baille y amistá.
Gamma Volantis
Carauterístiques
γ1 Volantis ye una estrella blancu-mariella de la secuencia principal de tipu espectral F2V con una temperatura efectivo de 7000 K. Tien una lluminosidá 7,9 vegaes mayor que la del Sol y un radiu 1,9 vegaes más grande que'l radiu solar. Xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada de 35 km/s. El so conteníu metálico ye un 60% superior a la solar ([Fe/H] = +0,20). Con una masa un 60% mayor que la del Sol, tien una edá de 600 - 700 millones d'años.
Maderuelo
Santa Águeda
La fin de selmana próxima al 5 de febreru, les muyeres celebren antigües tradiciones. Merienda, baille y cantares.
Gamma Volantis
Carauterístiques
Pela so parte, γ2 Volantis ye una xigante naranxa de tipu K0III con carauterístiques non bien distintes a les d'otres xigantes de la constelación como β Volantis o ζ Volantis. Tien una temperatura superficial d'aproximao 4700 K y una lluminosidá 71 vegaes mayor que la del Sol. El so radiu ye 12,7 vegaes más grande que'l radiu solar y tien una masa de 2,5 vegaes mases solares. Piénsase que ye una variable pulsante llixeramente inestable.
Maderuelo
Fiesta medieval
Dende l'añu 2000 lleva celebrándose la última fin de selmana d'agostu la Fiesta Medieval».
Extramuros
thumb|Vista de la ermita de la Vera Cruz.
Patrimoniu natural
Nel so términu municipal atópase'l banzáu de Llinares y los focetes del ríu Riaza fundaes por Félix Rodríguez de la Fuente conxuntamente col términu de Montejo de la Vega de la Serrezuela.
Dalgunos de los animales que moren pela redolada son: la utre, el coneyu, el foín, el escasísimo alimoche, etc.
Contorna: Riaza, Ayllón, Sepúlveda, Alconadilla, Alconada, Aldealengua de Santa María, Languilla, Valdevarnés, etc.
Banzáu de Llinares
thumb|center|800px|El [[banzáu de Llinares nes cercaníes de Maderuelo.]] thumb|center|800px|Maderuelo, vista del banzáu de Llinares.
Ducáu de Ferrara
El ducáu de Ferrara foi un antiguu estáu italianu, esistente ente 1471 y 1598. El so gobiernu tuvo mientres cuasi tola so historia so la casa d'Este, que lo perdió a manes de los Estaos Pontificios en 1598.
Xeografía
Taba asitiáu na parte septentrional de la península itálica, nel tramu final del valle del Po, xunto al golfu de Venecia. Atestaba al este col mar Adriáticu, al norte cola república de Venecia, al oeste col ducáu de Mantua, el ducáu de Módena y Reggio y la ciudá estáu de Mirandola, y al sur con Boloña y los Estaos Pontificios. Les sos principales ciudaes yeren Ferrara, Comacchio y Cento; con una superficie averada de 2.000 km², tenía una población d'ente 80.000 y 100.000 habitantes.
Historia
Desque en 1196 establecióse'l Marquesáu de Ferrara, la rexón permaneció sol poder de la familia de los Este. En 1452 Borso d'Este foi nomáu duque de Módena pol emperador Federico III d'Habsburgu y en 1471 el Papa Pablo II alzó'l marquesáu a ducáu.
Sicasí, ente 1482 y 1484 tuvo llugar la guerra de Ferrara, ente Hércules I d'Este y la República de Venecia, que supunxo un gran revés pa la ciudá, una y bones los Este tuvieron que dexar parte del territoriu. Tamién se enemistaron col papa Sixto IV qu'en volviendo a Roma, intentaba reorganizar los Estaos Pontificios. A pesar d'estos reveses, 1492 foi l'añu de mayor crecedera urbanística de la ciudá gracies al proyeutu Addizione Erculea de Biagio Rossetti, qu'amplió la ciudá escontra'l norte con un esquema racional de víes y palacios. Este constitúi unu de los primeros proyeutos urbanísticos nuna ciudá europea. thumb|left|160px|Hércules I d'Este Mientres el reináu de Hércules I d'Este, Ferrara creció como centru cultural pos nella vivieron: grandes pintores como Dosso Dossi, Ticianu o Giovanni Bellini y lliteratos como Ludovico Ariosto, Petrarca o Torquato Tasso. Pero sobremanera, destacó nel ámbitu musical, prueba d'ello foi la composición de Missa Hercules dux Ferrarie, de Josquin des Prez. Tamién destacaron músicos como: Jacob Obrecht o Antoine Brumel.
Sol reináu d'Alfonso I d'Este, dende 1505 hasta 1534, forxáronse aliances con Francia y España contra'l Papáu. Alfonso d'Este tuvo casáu con Lucrecia Borgia y como yá fixo'l so padre enantes, creó en Ferrara una arrogante corte qu'atraxo a famosos artistes de la dómina. La so preferencia pola música instrumental llevó a Ferrara a convertise nun centru importante de composición pa llaúd.right|thumb|[[Alfonso I d'Este.]] Entró primeramente na Lliga de Cambrai contra Venecia (1508) y permaneció como aliáu de Lluis XII de Francia, inclusive cuando'l papa Xuliu II hubo robláu un alcuerdu de paz con Venecia. Julio II llegó inclusive a escomulgar a Alfonso en 1510. Ente 1526 y 1527 Alfonso participó na espedición del emperador Carlos V, contra'l Papa Clemente VII, que ratificó a Alfonso como duque de Ferrara.
Hércules II d'Este, fíu d'Alfonso y Lucrecia, siguió engrandando Ferrara y tuvo que resolver el problema de les rellaciones col Papa, con un alcuerdu axustáu mientres el 1539 pol so hermanu Francisco. Cuando Enrique II de Francia retomó l'actividá militar na península itálica en 1551, Hércules II sofita al francés, asumiendo'l mandu de la lliga formada per Francia, los Estaos Pontificios y Ferrara contra'l poder imperial. Pero mientres l'exércitu francés atópase en Nápoles, el duque abandonó l'alianza y llegó a un alcuerdu con España que-y dexaba íntegramente los sos dominios. Nos años del so gobiernu, Ferrara convertir n'unu de los principales centros de la Reforma n'Italia, yá que la so muyer, Renata de Francia, yera calvinista.
Christine and the Queens
Héloïse Letissier conocida pol so nome artísticu Christine and the Queens, ye una cantante francesa. En 2012 robló col sellu independiente Because Music. El so trabayu combina música, videoarte, dibuxu y fotografía.
Carrera
En 2014 Letissier identificóse como pansexual.
Marcia Cross
Marcia Anne Cross ye una actriz y activista d'Estaos Xuníos.
Ta casada con Tom Mahoney dende'l mes de xunu de 2006 y tienen dos fíos, Eden y Savannah nacíes el 20 de febreru de 2007.
Anguaño Marcia abandonó l'actuación pa dedicase por tiempu completu a la so vida privada y al so llabor altruista como Embaxadora de la campaña "Because i am a Girl" de Plan International dende'l 2012 y dende mayu del 2013 como embaxadora de Stand up to Cancer y Safeway Foundation pa la detección oportuna del Cáncer de próstata.
Corvera
Demografía
La población de Corvera medró enforma al instalase en Tresona, en 1957, la planta de procesáu del aceru d'Ensidesa (anguaño ArcelorMittal). Anguaño tien.
Historia
La historia de Corvera como conceyu independiente entama nel sieglu XVI, al dixebrase del d'Avilés. Pa ver información anterior a esa época vea la historia d'Avilés.
Nel sieglu XIII l'alfoz de Gauzón pasa a ser conceyu d'Avilés cola mesma distribución xeográfica. Anque Corvera ya apaez como conceyu nesi sieglu, nun ye quién a independizarse de la villa avilesina, y vese obligáu a pagar un tributu añal de 660 maravedinos pa poder esfrutar del Fueru d'Avilés. Va ser nel sieglu XVI cuando apaezca el primer conceyu d'habitantes de Corvera, que se celebró en Cancienes. Nél siguieron faciéndose les reuniones vecinales hasta que, a mediaos del XVII, se tresllada la casa'l conceyu a la Casa de los Bango en Nubleo. Pesie a la tardía formación y organización alministrativa del conceyu -nun se conocen ordenances d'elli hasta finales del sieglu XVIII- Corvera yá taba representáu, dende'l sieglu XV, por dos diputaos na Xunta Xeneral del Principáu d'Asturies.
Hasta los últimos años del sieglu XIX la principal actividá del conceyu yera l'agricultura, dirixida principalmente a abastecer a la villa d'Avilés y a la exportación a la Bretaña francesa, principalmente al puertu de Brest (les embarcaciones salíen de Tresona pa evitar el pago de tributos forales a Avilés). Esa dedicación agrícola nun quitó pa que hubiera, por guerres, enfermedaes y males colleches, tiempos de muncha fame nel conceyu. Pa fuxir d'ella muncha de la so población coló pa Cuba o Méxicu. Tocántenes a la industria, a finales del sieglu XIX hai noticia de qu'había una ferrería en Tresona, una cobrería en Cancienes y delles canteres.
Ye na segunda metada del sieglu XX, depués de sufrir les consecuencies de la Revolución Minera d'Asturies en 1934 y de la Guerra Civil Española (1936-1939) cuando camuden les condiciones demográfiques y económiques del conceyu cola implantación de la siderurxica ENSIDESA (güei ArcelorMittal), en Tresona. El conceyu pasa de ser emigrante a recibir xente de Galicia, Castiella, Lleón, Andalucía y Estremadura. Tala fue la cantidá de trabayadores foriatos que'l conceyu viose desbordáu, llegando a alquilase paneres y horros a delles persones, que compartíen les cames por turnos pa poder dormir.
Árticu
Descripción
Esisten numberoses definiciones de rexón ártica. La llende del área xeneralmente ye consideráu en círculu polar árticu (66° 33’N), que ye la llende del Sol de Medianueche y del osu polar. Otres definiciones tán basaes nel clima y l'ecoloxía, como la isoterma de los 10 °C del mes de xunetu, que correspuende aproximao a la llinia arbórea na mayor parte del árticu. Social y políticamente la rexón ártica inclúi los territorios más nortizos de los ocho estaos árticos (Canadá, Dinamarca, Estaos Xuníos, Finlandia, Islandia, Noruega, Rusia y Suecia), incluyendo Laponia, magar pa les ciencies naturales, poles sos carauterístiques gran parte d'esti territoriu ye consideráu subárticu. L'árticu ye na so mayor parte un estensu océanu cubiertu d'una banquisa, arrodiáu per tierres despobladas d'árboles y sosuelu xeláu. Tresvierte de vida, incluyendo organismos viviendo nel xelu, pexes, y mamíferos marinos, páxaros, y delles sociedaes humanes. Pola so naturaleza la rexón ártica ye una área única. Les cultures de la rexón y los naturales del llugar afixéronse a les condiciones estremes y al fríu. Dende la perspeutiva del balance físicu, químicu y biolóxicu, ta nuna posición clave. Reacciona de forma sensible particularmente a los cambeos del clima, qu'apurre un reflexu global del estáu de la redolada. Dende la perspeutiva de la investigación nel cambéu climáticu, este ye consideráu un sistema d'alerta temprano.
Corvera
Historia
Más alantre llegaríen al conceyu otres industries, como la fábrica de Fertiberia, y centros d'ociu y comerciales. Toos ellos s'asitiaron en Tresona, y son la principal fuente d'ingresos impositivos del ayuntamientu. Un ayuntamientu que, sieglos depués, vuelve a tar na órbita de la Villa del Adelantáu, ya que tanto Tresona como Les Vegues y Los Campos formen parte de la conurbación d'Avilés.
Árticu
Toponimia
Árticu provién de la pallabra griega αρκτος, osu, y ye una referencia a la constelación Osa Menor, de la cuál l'estrella alfa o Polar (que s'atopa a una alloña angular menor a 1º del Polu Celeste Norte), exerz de marcador o señal del Polu Norte xeográficu. De la mesma forma falamos de "Antárticu" al referinos al llugar diametralmente opuestu al Árticu.
Corvera
Eleiciones 2015
17 conceyales:
Eleiciones 2011
17 conceyales:
Árticu
Población y economía
El grupu racial predominante ye'l inuit, que tien dos cultures distintos: Los dorset y los thule. Munchos esquimales dependen de los mamíferos que cacen pa la so subsistencia. Pel branu viven en tiendes de piel y pel hibiernu en iglús. Aliméntense casi puramente de carne y pexe. La so organización nun ye tribal: llindar a formar grupos d'una o delles families. Los esquimales atópase en dificultaes de transición ente una cultura primitiva y otra moderna, con valores, téuniques y costumes distintes.
Disputes territoriales
thumb|upright=1.5|right|La llinia colorada define la llende. Por cuenta de que solo estudiáronse fragmentos del Árticu, con ruempexelos o submarinos nucleares, diversos países tán entamando nueves espediciones cartográfiques pa reclamar el mayor territoriu posible.
Corvera
Eleiciones 2011
Gobernó'l PSOE.
Eleiciones 2007
17 conceyales: