cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ellen Ochoa
Ellen Ochoa ye una física, científica y una astronauta de la NASA. Los sos güelos paternos yeren mexicanos. Foi la primer muyer d'orixe hispanu en viaxar al espaciu.
Ye miembru de la Sociedá Americana d'Óptica y del Institutu Americanu d'Aeronáutica y d'Astronomía, y foi gallardoniada pola NASA cola "Medaya al Serviciu Escepcional" en 1997. Amás recibió'l "Premiu al Heriedu Hispanu".
Biografía
Ellen nació'l 10 de mayu de 1958 en Los Angeles, California. Anque los sos padres tamién nacieron n'Estaos Xuníos, los sos güelos yeren mexicanos provenientes de Sonora.
Trayeutoria académica
Estudió física na Universidá del Estáu de San Diego. Dempués, estudió'l doctoráu n'inxeniería llétrica na Universidá de Standford y foi investigadora del Centru d'Investigación AMES de la Nasa. Darréu, investigó los sistemes ópticos pa procesar información. Ella ye la co-inventora de trés patentes sobre sistema ópticos, unu d'ellos de reconocencia d'oxetos y otru pa retirar el ruiu d'imáxenes. Como xefa del Intelligent Systems Technology Branch, supervisó a 35 inxenieros y científicos na investigación y el desenvolvimientu de los sistemes de cómputu pa les misiones aeroespaciales. Coles mesmes, Ochoa impartió diverses conferencies téuniques y publicó en diarios científicos.
Dempués de dellos intentos foi aceptada pola NASA, y el 4 d'abril de 1993 dempués convirtióse n'astronauta.
Participó en cuatro misiones al espaciu: la del Trasnbordador STS-56 en 1993, la del STS-66 en 1994, la del STS-96 en 1999, y la del STS-1 10 en 2002, polo qu'atropó cuasi 1,000 hores de vuelu.
En xineru de 2013 Ellen Ochoa foi nomada direutora del Centru Espacial Lyndon B. Johnson, siendo la segunda muyer que se desempeña nesi cargu y la primera d'orixe hispanu.
Esperiencia na NASA
Escoyida pola NASA en xineru de 1990, Ochoa convertir n'astronauta en xunetu de 1991. Realizó cuatro vuelo espaciales, rexistrando 978 hores n'espaciu. Foi especialista de misión na STS-56 y comandante de carga na STS-66, ya inxeniera de vuelu nes STS-96 y STS-110.
Moñeca
Les muñeques son xuguetes destinaos a les neñes nos que pueden recrear delles de los llabores propios de la maternidá: camudales de ropa, peñales, mecerlas, chales, etc. Pa ello, viéndense tou tipu d'accesorios rellacionaos cola moñeca: vistíos y conxuntos pa distintes dómines del añu, artículos de tocador, trubiecos, carricoches, etc. Pa les neñes, les muñeques, amás, constitúin ideales compañeres de xuegos.
A lo llargo del sieglu XX el diseñu de les muñeques foise sofisticando talmente que llanzáronse modelos qu'executen les más diverses aiciones: falar, segregar mocos, faer de banduyu o a cencielles mover dalguna parte del so cuerpu. En toos estos casos, los xuguetes van aicionaos por piles desechables. Dalgunes, como Barbie, inclusive llegaron a echase noviu (Ken) que cunta con coche, roulotte y otros oxetos que lu converten na pareya ideal.
Historia
thumb|120px|left|Muñeca romana de marfilEn tolos tiempos y en tolos países procuróse la manera de prestar a los neños. L'arqueoloxía atopó muñeques n'escavaciones de tumbes exipcies dataes del sieglu XXI antes de Cristu. Esto fai pensar que quiciabes se trate de los xuguetes más antiguos de la hestoria.
Paez que yera costume ente los antiguos soterrar a los neños colos sos xuguetes o, cuandoquier, grabalos sobre los sos sepulcros, costume que se caltuvo entá nos primeros años del cristianismu.
Tanto los romanos como los griegos disponíen yá de muñeques articulaes coles que les neñes podíen xugar. Plutarcu, Aristóteles, Platón y Horacio menten figurillas movibles per mediu de filos o alambres pa diversión de la infancia. Y sábese qu'a empiezos de la era cristiana esistíen cases de muñeques.
Les muñeques con que suelen xugar les neñes yeren tamién conocíes de los antiguos y n'especial de los romanos. Solíen faeles de marfil, boxe, yelsu y cera. Cuando les moces núbiles casábense diben colgar nos altares de Venus) les muñeques que los sirvieren pa entretenese nos primeros años.
Muñeques xaponeses
thumb|200px|Muñeca xaponesa En Xapón, les muñeques son la tema d'una celebración denomada Hina Matsuri, o fiesta de les Muñeques, que se lleva a cabu tolos años el día 3 de marzu. Esta festividá, tamién conocida como la fiesta de les neñes, “derivar de dellos costumes distintes”, señala la obra Japan—An Illustrated Encyclopedia. Y añede: “Una d'elles ye un ritu de purificación chinu que se celebraba a veres d'un ríu a principios del tercer mes llunar. Mientres el periodu Heian (794-1185), los cortesanos faíen llevar adivinos al palaciu'l tercer día del tercer mes por que los llibraren de les sos impureces, que yeren tresferíes a imáxenes de papel [...] que se refundiaben al ríu o al mar”.
Muñeques n'Europa
thumb|left|Un "Frozen Charlotte" moñeca de mediaos del sieglu XIX, na coleición permanente del [[Muséu de los Neños d'Indianápolis.]] Mientres el sieglu XIX reconocióse que'l xuegu cumple un papel importante nel desenvolvimientu infantil. Como resultancia, n'Europa espolletó la industria de les muñeques. Yá en 1824, los alemanes crearen un mecanismu que dexaba a les sos muñeques dicir “ma” y “pá”. Años más tarde, inda nel sieglu XIX, fabricaron muñeques que caminaben. L'inventor americanu Thomas Edison inclusive diseñó un tocadiscos en miniatura que llograba que delles muñeques “falaren”. Mentanto, los franceses crearon la Bébé Gourmand, que podía comer. Tamién destacaron poles sos moñeca tipu maniquín, que veníen vistíes con traxes bien ellaboraos y pa les que se vendíen accesorios como peinetes, prindes de piel, abanicos y muebles.
Mientres el sieglu XX hubo una crecedera estraordinaria na producción de muñeques. L'empléu del plásticu na década de 1940 dexó fabricar modelos más baratos qu'al empar teníen munchos detalles. La moñeca Barbie de plásticu apoderó'l mercáu dende la so apaición en 1959, pos se vendieron más de mil millones d'unidaes; tan solo nel añu 1997, el so creador ganó más de 1.800 millones de dólares gracies a ella.
Preseos didácticos
thumb|right|250px|Coleición de muñeques. Los indios pueblo del suroeste d'Estaos Xuníos utilizaben moñecos kachina, tallaos en raigaños de cactus o en pinu, pa enseñar a los sos fíos sobre les deidaes de la so tribu. Mientres una ceremonia especial, un miembru de la comunidá vistíase y actuaba como unu de los dioses. Dempués, los padres daben a los sos fíos un moñecu cola forma d'esi dios por que xugaren y asina se familiarizaren col dios.
Les muñeques y moñecos “apurren una vía pa enriar los sentimientos mancaos, la roxura y otres emociones infantiles —esplica The World Book Encyclopedia—. [...] Esti tipu de xuguetes dexa a los neños ensayar los papeles qu'esperen desempeñar cuando crezan”. Mientres la fiesta del día de los Neños que se celebra en Xapón cada mes de mayu, espónse la figura d'un mozu vistíu cola armadura completa d'un guerreru tradicional. Esti moñecu utilízase como modelu p'animar a los mozos a convertise —acordies cola cultura llocal— en miembros fuertes y respetables de la sociedá.
Cualesquier que guardara dalguna vegada los xuegos infantiles sabe que sía que les muñeques tean feches de tela, papel, madera, plásticu o cualesquier otru material, son daqué más que simples xuguetes. Son les amigas, compañeres de xuegu ya inclusive confidentes de la infancia.
Materiales
thumb|right|Muñeques de trapu d'[[Ana Karen Allende de la Ciudá de Méxicu.]]
Llagu Titicaca
thumb|right|200px|Semeya del llagu El llagu Titicaca alcuéntrase nel altiplanu andinu, na llenda ente'l Perú y Bolivia.
Artemisia absinthium
Usos terapéuticos
L' ye un gran vermífugo, pero'l so sabor desagradable puede faer que los neños refugar. En tal casu, ye meyor utilizar otros vermífugos (tipos de plantes o fármacos antihelmínticos usaos nel tratamientu de les helmintiasis, ye dicir les infestaciones por viermes, helmintos o merucos).
Llagu Titicaca
Ta a unos 3.800 metros sobre'l nivel del mar. La so fondura masima ye superior a los 281 metros. Estes midíes aumenten según les lluvies.
El llagu Titicaca ye'l segundu llagu de Sudamérica en tamañu y el mayor del mundu per enriba de los 2.000 m d'altura.
Artemisia absinthium
Usos terapéuticos
Emenagogo potente: actúa sobre'l úteru (matriz) provocando la menstruación; pero amás, normaliza los ciclos. Encamiéntase, pos, pa les moces pálides y debilitaes, que usualmente carecen de regles irregulares y dolioses. Avicena, el renombráu médicu persa del sieglu XI, prescribir «p'aselar a les muyeres agries y biliosas».
Llagu Titicaca
Tien 194 km de llargu por 65 km d'anchu y ocupa 8.710 km², de los que 5.260 km² corresponden al Perú y 3.450 km² a Bolivia.
Artemisia absinthium
Usos terapéuticos
En medicina, la yerba usar pa faer un té p'ayudar a la muyer embarazada mientres el trabayu de partu. Amás faise un vinu por maceración. Como polvu fai una tintura. L'aceite de la planta puede usase como estimulante cardiacu p'ameyorar la circulación sanguínea. L'aceite puro de Artemisia ye bien venenosu, pero a una dosificación xusta, y non escesiva, nun ufierta riesgos.
Otros usos
El carauterísticu golor usar contra pestes. D'antiguo yera utilizáu como insecticida contra la poliya, qu'ataca a la ropa. Tien secreciones de los sos raigaños, exerciendo un efeutu inhibidor sobre la crecedera de plantes cercanes. Ye bien útil como empuste d'inseutos, pero nun algamar con llantar sobre'l cantu d'una área de cultivu.
Ye una de les principales plantes na ellaboración del célebre llicor d'axenxu o absenta y del vermú (el nome d'esta bébora provién del nome que recibe la planta n'alemán, Wermutkraut )
La A. absinthium procura'l sabor y principiu psicoactivo (tuyona) del axenxu o absenta, bebida que, güei día ye illegal en diversos países. Ye un potente allucinóxenu neurotóxico que, en grandes cantidaes ye adictivu y, a la fin, mortal.
Nel Norte d'África reemplaza a la menta o hierbabuena mientres l'iviernu pa la preparación del té verde.
Etimoloxía y folclor
Una interesante teoría atribúi la etimoloxía al antiguu inglés "wermōd" (n'alemán Wermut y el so deriváu Vermú). Vendría de los vocablos "wer" (home) "werewolf"), y "mōd" ("mood").
Taxonomía
Artemisia abrotanum describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 2: 848. 1753.
Hai dos teoríes na etimoloxía de Artemisia: según la primera, debe'l so nome a Artumisa, hermana ximielga d'Apolo y diosa griega de la caza y de les virtúes curatibles, especialmente de los embaranzos y los partos. Según la segunda teoría, el xéneru foi dau n'honor a Artemisia II, hermana y muyer de Mausolo, rei de la Caria, 353-352 e.C., que reinó dempués de la muerte del soberanu. Nel so homenaxe alzóse'l mausoléu d'Halicarnasu, una de les siete maravíes del mundu. Yera esperta en botánica y en medicina.
absinthium: nome llatín que significa "absenta, sabor a absenta".
Brachium
Brachium (σ Librae / 20 Librae) ye'l nome d'una estrella de magnitú aparente +3,25 asitiada na constelación de Llibra. Originariamente recibió la denominación de Bayer Gamma Scorpii, a pesar d'atopase lloñe de la llende con Escorpiu. Nun foi hasta'l sieglu XIX cuando recibió l'actual designación de Sigma Librae.
Nome
Brachium, términu utilizáu por Johann Bayer, provién del llatín, y el so significáu ye «brazu». Otru títulu que recibe esta estrella ye Zubenhakrabi, del árabe Zubān al ʽAḳrab, «la pinza del escorpión». Un tercer nome pa esta estrella ye Cornu, «el cuernu».
En China recibía'l nome de Chin Chay, el carru del campamentu».
Carauterístiques físiques
A una distancia de 292 años lluz del Sistema Solar, Brachium ye una xigante colorada con una temperatura superficial de 3600 K. De tipu espectral M3-4III, ye 1900 vegaes más lluminosa que'l Sol. El so radiu, 110 vegaes más grande que'l radiu solar, ye equivalente a 0,52 UA; asitiada nel centru del Sistema Solar, estiéndese hasta la metá de la distancia ente la Tierra y el Sol. Piénsase que se ta tresformando en xigante per segunda vegada —agora con un nucleu inerte de carbonu y oxíxenu— nel so camín escontra una variable Mira.
Brachium ye una estrella variable semirregular de tipu SRB, con una variación de rellumu de 0,26 magnitúes a lo llargo d'un periodu de 20,0 díes.
Tom Seaver
George Thomas "Tom" Seaver foi un xugador de béisbol d'Estaos Xuníos qu'actuó como llanzador nes Grandes Lligues. Xugó dende la temporada de 1967 hasta la de 1986 con cuatro equipos distintes de Grandes Lligues, pero ye principalmente reconocíu pola so actuación colos New York Mets. Mientres la so carrera de 20 temporaes, llogró 311 victories, 3,640 ponches y un PCL de 2.86. En 1992 foi escoyíu pa ingresar al Salón de la Fama col mayor per cientu de votos de la historia (98.8%).
Seaver foi nomáu'l novatu del añu en 1967, amás, ganó tres premios Cy Young de la Lliga Nacional. Tien el record como'l llanzador con más victories de la historia de los Mets y ye consideráu por munchos especialistes de béisbol como unu de los meyores pitchers abridores de la historia.
Trunfu na Serie Mundial
En 1969, los Mets y Seaver, ganaron el so primera Serie Mundial. Seaver ganó 25 partíos mientres la etapa regular (líder de la Lliga Nacional) y recibió el so primera Cy Young.
Seaver, foi'l llanzador abridor del primer xuegu de los Mets en Series Mundiales, pero cayó derrotáu ante los Baltimore Orioles por 4-1. Depués, llanzaría un nel cuartu partíu, apuntándose la victoria al llanzar el xuegu completu, decidíu en 10 innings, pa poner a los Mets en cantu del so primer campeonatu.
Temporaes d'excelencia colos Mets
El 22 d'abril de 1970, Seaver enllantó un record para Grandes Lligues al ponchar a los postreros 10 bateadores de los San Diego Padres na victoria 2-1 de los Mets nel Shea Stadium. Amás de los 10 ponches consecutivos, Seaver empató'l record de Steve Carlton]] para Grandes Lligues de 19 ponches nun partíu de nueve innings, mientres el cual ponchó a los últimos nueve bateadores de los Padres, pa la victoria de los Mets. Los Mets, tamién ganaren el partíu onde Carlton enllantó'l record, cuando superaron a los St. Louis Cardinals 4-3, el 15 de setiembre de 1969. Esta marca foi depués superada polos xuegos de 20 ponches de Kerry Wood, Randy Johnson y dos de Roger Clements. Esa temporada, Seaver terminó como líder de la Lliga Nacional en permediu de carreres llimpies y ponches con balance de 18-12.
La temporada de 1971, foi posiblemente la meyor de Seaver, cuando lideró la lliga en permediu de carreres llimpies (1.76) y ponches (289 en 286 innings) con un balance de 20 victories y 10 derrotes. A pesar d'estos númberos, quedó segundu na votación pol Premiu Cy Young, detrás de Ferguson Jenkins de los Chicago Cubs (24 victories, 325 innings y un control escepcional).
Trespasu a los Reds (1977)
En 1977, Seaver quedaría como axente llibre y les negociaciones ente Seaver y los Mets nun colaron bien. Seaver quería amontar el so salariu y M. Donald Grant (que cuntaba con total llibertá na dómina pa remanar a los Mets) opúnxose. Como resultancia, Seaver foi trespasáu a los Reds, en cuenta de Pat Zachry, Steve Henderson, Doug Flynn y Dan Norman. Seaver remató la temporada de 1977 con 21 victories (14-3 con Cincinnati), incluyida una de 5-1 sobre los Mets nel Shea Stadium. Los Mets, convertir nel peor equipu de la Lliga y l'asistencia de públicu cayó notablemente mientres 1978, dando como resultáu que Grant fuera despidíu a la fin de la temporada.
Cincinnati Reds
Depués de llanzar 5 xuegos d'un hit colos Mets (incluyíos dos xuegos de 0 hit rotos nel novenu inning), Seaver, finalmente llanzó un xuegu de 0 hit, na victoria 4-0 de los Reds sobre los St. Louis Cardinals, el 16 de xunu de 1978. Este foi l'únicu xuegu de 0 hit de la so carrera. Seaver llanzó pa 75-46 mientres la so etapa colos Cincinnati, llanzando notablemente bien na temporada de 1979 cuando los Reds ganaron el títulu divisional.
Regresu a los Mets
El 16 d'avientu de 1982, Seaver foi trespasáu de vuelta a los Mets en cuenta de Charlie Puleo, Lloyd McClendon y Jason Felice. El 5 d'abril de 1983, empató'l record para Grandes Lligues de Walter Johnson de 14 apertures nel día inaugural de la serie (Seaver llanzaría n'otros dos partíos inaugurales colos Chicago White Sox en 1985 y 1986 pa un record total de 16 apertures). Esa temporada, Seaver terminó con record de 9-14.
300 victories
A entamos de 1984, Seaver pasó a los Chicago White Sox, depués de quedar como axente llibre. Colos White Sox, Seaver llanzaría dos temporaes y media. El 19 de xunetu de 1985, llogró la so postrera llechada nun partíu contra los Indians. Nun fechu anómalu, Seaver ganó dos partíos el 9 de mayu de 1984, llanzó'l inning 25 y final del partíu suspendíu'l día anterior, ganando como relevista, pa depués ganar como abridor el partíu previstu pa esi día. Esta victoria inesperada fixo posible unu de los momentos más memorables de la carrera de Seaver.
El 4 d'agostu de 1985, Seaver llogró la so victoria númberu 300, en Nueva York contra los Yankees, llanzando'l xuegu completu. La victoria númberu 311 y final de Seaver asocedió'l 18 d'agostu de 1986 nun partíu contra los Minnesota Twins.
Arundinicola leucocephala
Descripción
En permediu mide 12,7 cm de llargor y pesa 15 g. El machu ye dafechu negru, con cabeza blanca relativamente grande y el quexal inferior amarellentada. La fema tien les partes cimeres de color marrón y les ales y la cola negru. Los sos partes inferiores, a los llaos de la cabeza y la frente son blancu opacu. El so llamáu ye un sedik fuerte.
Tom Seaver
Reconocencies
Seaver foi escoyíu pa ingresar nel Salón de la Fama el 7 de xineru de 1992, llogrando'l mayor per cientu de votos de la historia (98.84%), depués d'apaecer en 425 de les de les 430 boletas. Nolan Ryan (98.79%, 491 de 497) y Ty Cobb (98.23, 222 de 226) son los que lu siguen nesta estadística.
BS Cancri
BS Cancri (BS Cnc) ye una estrella na constelación del Cámbaru. Ye miembru del cúmulu abiertu M44, conocíu como «El Preselbe», que s'alcuentra a unos 580 años lluz del Sistema Solar.
Arundinicola leucocephala
Alimentación
Aliméntase d'inseutos. Percha so la vexetación palustre o en cañes cerca de l'agua y caza ls inseutos na vexetación, nel aire o inclusive n'agües pocu fondes.
Tom Seaver
Reconocencies
En 1999, “The Sporting News” allugar nel puestu 32 de la llista de los 100 meyores xugadores de béisbol de la historia (100 Greatest Baseball Players), siendo l'únicu xugador en xugar la mayoría de la so carrera colos Mets n'apaecer na llista. Esi añu, foi igualmente nomáu pal Xuegu de la Centuria de les Grandes Lligues (Major League Baseball All-Century Team).
BS Cancri
BS Cancri ye una estrella blanca de la secuencia principal de tipu espectral A9V. Con una temperatura efectivo de 7277 K, la so lluminosidá ye diez veces cimera a la del Sol. Xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada de 138 ± 7 km/s. Tien una masa un 66% mayor que la masa solar y, como'l restu del cúmulu, la so edá ye d'unos 600 millones d'años; ello supón que trescurrió'l 40% de la so vida como estrella de la secuencia principal.
Arundinicola leucocephala
Reproducción
El nial tien forma de pelota ovalada, forrada de plumes, yerbes y otros materiales vexetales, con una entrada llateral porticada. Asítiase a la fin d'una caña cerca o sobre l'agua. La fema pon dos a cuatro güevos de color blancu cremosu con una manches color castañu acoloratáu. Dambos sexos guaren los güevos.
Organización territorial de Letonia
La Organización territorial de Letonia componer de trenta y nueve distritos y siete ciudaes autónomes dende 1991. Acordies cola Reforma Territorial Alministrativa de Letonia, qu'entró en vixencia'l 1 de xunetu de 2009, el país subdividir nunes 110 municipalidaes (en letón: novadi) y 9 ciudaes republicanes (en letón: Republikas pilsētas), caúna cola so propia alministración, dientro de la República de Letonia. 594px|thumb|center|Organización territorial de [[Letonia, vixente dende'l mes de xineru de 2011.]]
Conceyos
La tabla siguiente contién los cientu diez conceyos de Letonia, por orde alfabéticu:
Referencies
Tolos datos publicaos nestos artículos fueron llograos de la sigüente fonte:
Eupodotis senegalensis
Subespecies
Conócense cinco subespecies de Eupodotis senegalensis:
BS Circini
BS Circini (BS Cir) ye una estrella de la constelación de Circinus, el compás, de magnitú aparente +6,7. Alcuéntrase, d'alcuerdu al nuevu amenorgamientu de los datos de paralax d'Hipparcos, a 540 ± 50 años lluz de distancia del Sistema Solar.
BS Circini ye una estrella blanca de tipu espectral Ap o A2 SiCrSr, onde la lletra «p» indica que ye una estrella químicamente peculiar con una bayura en metales anómala, siquier nes capes esternes. La so temperatura efectivo ye de 9250 K y la so lluminosidá ye 52 vegaes mayor que la lluminosidá solar. Tien una masa 2,42 ± 0,10 vegaes mayor que la masa solar y una edá averada de 460 millones d'años.
BS Circini ye una variable Alfa2 Canum Venaticorum con una variación de rellumu de 0,140 magnitúes a lo llargo d'un periodu de 2,205 díes. Estrella Ap, la so espectru amuesa llinies d'absorción fuertes de siliciu, cromu y estronciu. Como ye característicu nesta clase de variables, tien un intensu campu magnéticu —el valor del so campu magnéticu efectivu <Be> ye 466 G—, daqué inferior al de Cor Caroli (α2 Canum Venaticorum) pero comparable al de V761 Centauri o al de HI Librae.
Bunji Kimura
Bunji Kimura (木村 文治, ), ye un ex-futbolista y entrenador xaponés.
Coelossia
'Coelossia'' ye un xéneru d'arañes araneomorfas de la familia Araneidae. Alcuéntrase n'África subsaḥariana.
Llista d'especies
Según The World Spider Catalogo, Catálogu mundial d'arañes, 12.0:
Rodrigo José Carbone
Rodrigo José Carbone ye un ex-futbolista brasilanu.
Cancán
thumb|300px|Representación del can-can por [[Henri de Toulouse-Lautrec, 1895]]
El cancán o can-can (l'usu ensin guión vien del orixinal francés: cancan []) ye un baille d'alta enerxía y esixencia física que se convirtió nun conocíu music hall na década de 1840, siguiendo la so popularidá nel cabaré francés hasta los nuesos díes. Orixinalmente bailláu por dambos sexos, ta tradicionalmente asociáu al femenín. Los sos principales carauterístiques son les pataes altes, split y reblincaes varies. La melodía que más s'acomuñar ye'l Galop infernal del Orfeo nos infiernos de Jacques Offenbach.
Orixe
El cancán apaeció per primer vegada nos salones de baille de la clase trabayadora del barriu parisín de Montparnasse alredor de 1830. Yera una versión más animada del galopie, un baille rápidu nun compás de 2/4, que solía ser la figura final na cuadriella. Poro, el cancán yera orixinalmente una danza pa pareyes, que realizaben pataes altes y otros xestos colos brazos y les entepiernes. Créese qu'éstos fueron influyíos polos movimientos d'un popular animador de los años 1820, Charles Mazurier, quien yera bien conocíu poles sos demostración acrobátiques, que incluyíen el grand écart, que más tarde sería una carauterística popular del cancán. Pa esti momentu, y mientres la mayor parte del sieglu XIX en Francia, el baille foi tamién conocíu como'l chahut. Dambos términos son franceses, cancan significa 'escándalu', ente que chahut significa 'ruiu' o 'polveru'.
A midida que los baillarinos de cancán volviéronse más habilidosos y ventureros, foi desenvolviendo gradualmente una esistencia paralela como entretenimientu amás de la forma participativa. Unos pocos homes fueron estrelles del cancán ente los años 1840 y 1860, pero les muyeres baillarines fueron muncho más populares. Estes yeren mayormente cortesanes de mediana categoría, y namái animadores semiprofesionales —a diferencia de les baillarines de los años 1890, tal como La Goulue y Jane Avril, quien yeren perbién remuneradas poles sos presentaciones nel Moulin Rouge y n'otros llugares—. Estes muyeres desenvolvieron los variaos movimientos de cancán que fueron depués incorporaos pol coreógrafu Pierre Sandrini nel espectáculu "Cancán francés", que presentó nel Moulin Rouge nos años 1920 y nel so propiu Bal Tabarin a partir de 1928. En 1924 estrenóse la primer presentación en Londres del musical "Can Can".
Regles
El cancán baillar nun compás de 2/4, y anguaño suelse baillar nun escenariu, formando una filera. Na Francia del sieglu XIX, el cancán permaneció como una danza pa baillarinos individuales, quien s'esponíen na pista de baille. Nel Reinu Xuníu, los Estaos Xuníos y otros llugares, el cancán adquirió popularidá en salones de baille, onde yera bailláu por grupos de muyeres con rutines coreografiadas. Esti estilu foi importáu a Francia nos años 1920 pal beneficiu de los turistes, y asina nació'l cancán francés —una rutina altamente coreografiada que dura alredor de diez minutos, con oportunidá por que cada baillarín amuese les sos especialidaes—.
Los principales movimientos son la patada alta o battement, el rond de jambe (rápidu movimientu rotativu de la pantorría cola rodía llevantada y la falda sostenida a lo alto), el port d'armes (xirar sobre una pierna, mientres se sostién la otra pol todíu de forma cuasi vertical), la ponte y el grand écart. Amás, la práutica del cancán cuasi siempres inclúi berros, chiflidos y trinos mientres se bailla.
thumb|center|400px|Baillarines de can can nun [[cartelu de finales.]]
Nel arte
thumb|[[Georges Seurat, Can-Can (-y Chahut), 1889-90.]]
Munchu compositores escribieron música pal cancán. La pieza más conocida ye'l galop infernal del compositor francés Jacques Offenbach en Orfeo nos Infiernos (1858). Otros exemplos pueden apreciase en ] (1905) de Franz Lehár y nel musical Can-Can (1954) de Cole Porter el cual formó la base pa la película musical de 1960 tamién titulada Can-Can, de Walter Lang, con Shirley MacLaine, Frank Sinatra y Maurice Chevalier. Dellos otros cantares que fueron acomuñaes col cancán inclúin la Danza del sable d'Aram Jachaturián y el cantar de music-hall Ta-ra-ra Boom-de-ai de Henry Sayers.
El cancán apaeció frecuentemente nel balé, siendo los más notables La Boutique Fantasque (1919) y Gaîté Parisienne de Léonide Massine, según La vilba allegre (ballet). Un exemplu particularmente bonu puede trate nel clímax de la película French Cancan (1954) de Jean Renoir.
La imaxe del cancán
thumb|Pied en l'air.El cancán cristaliza la imaxe d'una sociedá parisina frívola y canalla, que ye descrita caricaturalmente en La vie parisienne (La vida parisina) d'Offenbach. Nuna de les escenes, les muyeres amuesen la so ropa interior, llevantando los sos encaxes: la provocación entemecida con complicidá fai raxón.
Les medies negres y los portaligas tomen llamatos bien gráficos y con gran connotación sexual. El cancán simboliza ellí un primer panorama de lliberación sexual y emancipación de la muyer, que ye agora quien seduz.
La Guide des plaisirs de París (Guía de los placeres de París) de 1898, pela so parte, da la siguiente descripción de les baillarines:
Christelle Cornil
Christelle Cornil ye una actriz belga. Trabayó en numberoses películes y series de televisión. Amás ye reconocida por ganar nos premios Magritte a Meyor Actriz de Repartu.
Biografía
Ente 1996 y 1997, Christelle Cornil estudió disciplines como la interpretación, les acrobacies, el cantar, el baille y la declamación nel Institutu d'Artes d'espardimientu. Estudió dende 1997 hasta l'añu 2000 nel Conservatoire Royal de Mons (Real conservatoriu de Mons), onde llogró un primer premiu en declamación. Depués estudió nel Conservatoire Royal de Bruxelles (Real conservatoriu de Bruxeles), onde recibió'l primer premiu d'artes dramátiques nel añu 2001.
Apaez dacuando na televisión en comerciales de la compañía de teléfonos d'Orange, CIC Banca y Seguros y Beldonor (campaña pa la donación d'órganos).
Asthenes anthoides
El canastero del sur o espartillero austral (Asthenes anthoides) ye una especie d'ave de la familia Furnariidae.
Distribución y hábitat
Vive ente praos húmedos, faldeos de cuetos, pajonales y carbes de Chiliotrichum, na estepa arbustiva patagónica, en Tierra del Fueu y la zona cordillerana del sur d'Arxentina y Chile, per debaxo de los 1.300 m d'altitú. Pel iviernu migra escontra la zona costera del centru d'Arxentina y Chile.
Descripción
Mide ente 16 y 17 cm de llargor. Les partes cimeres son abuxaes con matices oliváceos y con rayes llonxitudinales negres na corona y envés; les partes inferiores son grises con tonos amarellentaos nel pechu y blancucios nel abdome; presenta nel gargüelu un llurdiu ablondu y otros llurdios ablondos nes nales; cola con plumes centrales grises de raquis negros, les llaterales gris escuru con punta acoloratada, les timoneres terminaes en punta. El picu ye coritu.
Pete Sampras
Petros "Pete" Sampras ye un ex-xugador profesional de tenis, retiráu en 2003. Na so carrera ganó catorce torneos Grand Slam de forma individual, igualáu con Rafael Nadal, y atropó 286 selmanes como númberu 1 del ránking ATP, siendo dambes les segundes meyores marques de la era open, namái superaes por Roger Federer. Amás, terminó seis años como númberu 1 del ránking ATP, siendo esti postreru'l récor vixente de la era Open.
Christelle Daunay
Christelle Daunay ye una atleta francesa, especialista na prueba de maratón na que aportó a campeona europea en 2014.
Pete Sampras
Ye unu de los siete xugadores que llograron ganar siete veces un mesmu Grand Slam, llogrando esti récor nel Campeonatu de Wimbledon. Amás, ganó'l Abiertu d'Estaos Xuníos cinco veces y el Abiertu d'Australia dos veces, en cuantes qu'algamó solamente una semifinal nel Tornéu de Roland Garros.
Christelle Daunay
Carrera deportiva
Nel Campeonatu Européu d'Atletismu de 2014 ganó la medaya d'oru nel maratón, percorriendo los 42,195 km nun tiempu de 2:25:14 segundos que foi récor de los campeonatos, llegando a meta per delantre de la italiana Valeria Straneo y la portuguesa Jéssica Augusto (bronce con 2:25:41 segundos).
Pete Sampras
El tenista llogró 11 títulos d'ATP Masters Series, ente ellos trés en Miami y Cincinnati, y algamó 19 finales. Tamién conquistó cinco ediciones del ATP Tour World Championships.
Sampras foi consideráu mientres enforma tiempu'l meyor tenista de tolos tiempos hasta la llegada de Roger Federer. Los sos duelos col so compatriota Andre Agassi ayudaron na so dómina a llevantar l'interés del públicu pol tenis y semaron una apasionante rivalidá.
Biografía
Petros Sampras, ye'l tercer fíu de Sammy y George Sampras, dos inmigrantes griegos, que llegaron a Estaos Xuníos polos problemes políticos del so país. Yá dende temprana edá, amosó estraordinaries cualidaes atlétiques. N'afayando una raqueta nel suétanu, pasaba hores cutiendo una pelota contra un frontón. En 1974 los Sampras camudáronse a palos Verdes, California, onde'l clima más benignu dexába-y xugar una mayor cantidá d'hores al mozu Pete.
La familia inscribir nel Peninsula Racquet Club, onde'l talentu de Pete fíxose evidente. A la edá de 10 años, yá incorporara al so xuegu'l sólidu serviciu, la so garra y les volees que seríen una marca rexistrada a lo llargo de tola so carrera.
Carrera
La carrera de Sampras nel circuitu profesional empezó en 1988. La so primer victoria nun tornéu asocedió en 1990 na moqueta de Filadelfia, ganando na final al ecuatorianu Andrés Gómez, quien esi mesmu añu conquistaría Roland Garros. La so primer victoria nun tornéu de Grand Slam foi nel Abiertu d'EE. UU. de 1990, onde ganó ente otros a Ivan Lendl, John McEnroe y na final a un mozu y prometedor Andre Agassi. Con 19 años y 28 díes, Sampras convertir nel xugador de menor edá en llograr el títulu masculín nel Abiertu de los Estaos Xuníos.
En 1991 Sampras conquistó 5 títulos incluyendo'l so primera ATP Tour World Championships (equivalente al actual ATP World Tour Finals) en Frankfurt. En 1992 algamó la final del Abiertu d'EE. UU., onde perdió col suecu Stefan Edberg. Tamién foi parte del equipu campeón de Copa Davis d'esi añu.
1994 ver conquistar 10 torneos, incluyendo Wimbledon (ganando na final a Goran Ivanišević) y l'ATP Tour World Championships en Frankfurt. En 1995 conquista 5 títulos, incluyendo'l so tercer Wimbledon (derrota a Boris Becker), en perdiendo na final del Abiertu d'Australia d'esi añu frente a Andre Agassi. Esi añu convertir nel primer xugador en devasar los 5 millones US$ en premios. Foi la gran figura na so tercera final de Copa Davis, ganando a los favoritos rusos na lenta pista del Estadiu Olímpicu de Moscú. Primero venció nun apasionante partíu a Andréi Chesnokov por 6-4 nel quintu set (n'acoxando mientres parte del partíu, depués del puntu que-y dio'l partíu, Pete cayó nel suelu víctima de fuertes calambres y tuvo de ser ayudáu a salir de la cancha y nunca estrechó manes con Chesnokov). Depués llogró una sorprendente victoria xunto a Todd Martin nel dobles y coronó la serie con una victoria en "singles" sobre Yevgeny Kafelnikov.
thumb| Pete Sampras na Champions Cup Boston, en [[2007.]]
1997 vio como llogra'l so cuartu títulu en Wimbledon y tamién el so cuartu troféu nel ATP Tour World Championships en Hannover.
En 1998 convertir nel primer xugador de la historia en terminar l'añu como Nᵘ1 del mundu por 6 años consecutivos (Jimmy Connors lo llograra 5 vegaes siguíes). Llogró 4 títulos, toos en superficies distintes. Ganó al croata Goran Ivanišević na final de Wimbledon, consiguiendo asina la so quinta corona de Wimbledon y la so decimoprimera de Grand Slam.
En 1999 conquistó'l so sestu Wimbledon ante Agassi, amás d'otros 4 títulos. Anguaño marcó los primeros problemes físicos importantes de Sampras que lo obligaron a folgar por 2 meses y cayendo al Nᵘ 3 del ranking. Llogró'l so 5º tornéu del ATP Tour World Championships ante Agassi, quien lo ganara primeramente na fase de round robin.
En 2000, nuna temporada de mancadures y males resultancies, trunfó nuevamente en Wimbledon, venciendo na final a Patrick Rafter en 4 sets, llogrando asina la so séptima corona de Wimbledon y superando el récor de más títulos de Grand Slam de Roy Emerson con 13. Perdió'l Abiertu d'EE. UU. ante la nueva promesa rusa Marat Safin y terminó dientro del top 3 per novenu añu consecutivu.
En 2002 algamó la gloria ganando la so 14º títulu de Grand Slam y convirtiéndose nel líder de tolos tiempos al ganar el so 5º Abiertu de los Estaos Xuníos. El siguiente añu anunció la so retirada mientres la celebración del Abiertu de los Estaos Xuníos.
Sampras xugó'l so primer partíu dempués del retiru nuna exhibición ante Robby Ginepri en Houston nel 2006, enantes de desenvolvese'l tornéu ATP d'esa ciudá. Al rematar la temporada de tenis 2007, Sampras embarcar nuna xira d'exhibiciones per Asia onde xugó 3 partíos contra l'entós Nᵘ 1 del mundu, Roger Federer, nes ciudaes de Seúl, Kuala Lumpur y Macáu. En perdiendo en Seúl y Kuala Lumpur (nesta postrera por un doble 7-6), Sampras, con 5 años d'inactividá como profesional, sosprendió a toos al superar a Federer en Macáu por 7-6(8), 6-4, dexando una escelente imaxe na xira. Federer dixo en conferencia de prensa que si Sampras siguiera xugando profesionalmente, atopar ente los 5 meyores del mundu.
En 2008, xugó una gran exhibición ante l'alemán Tommy Haas (26º del mundu) previu al Tornéu de San José y ganar con un cómodu 6-4 6-2. El 10 de marzu tuvo una nueva exhibición ante Federer, esta vegada nel míticu Madison Square Garden de Nueva York, siendo derrotáu pol tenista suizu nesta ocasión.
Estilu de xuegu
Posiblemente pa los amantes del tenis clásicu, lo más sorprendente ye que Sampras foi un xugador "moldiáu" al tipu de tenis que yera xugáu predominantemente nos años sesenta y setenta, reivindicando esti estilu de xuegu en plenos años noventa.
El so golpe planu de derecha o "forehand" yera realizáu dende'l fondu de la pista con una empuñadura zarrada tradicional conocida como "eastern" y gracies al mesmu consiguía puntos ganadores de "groundstrokes" y de "passing shots" bien fondos y potentísimos. D'ellí salió'l llamatu de "Pistol Pete", cuando executando'l so "running forehand" paecía que desenfundaba una pistola nun duelu al estilu d'un "cowboy" del alloñáu oeste americanu cuando lo preparar enantes de la so execución. Nesti golpe Sampras - a diferencia de los golpes actuales - imprimía l'efeutu de "top spin" a la fin o nel "follow trought", bien paecíu a los "drives" de xugadores clásicos como Jimmy Connors y Chris Evert. El tenis actual utiliza mayoritariamente empuñadures ente los estilos "semi-western" y "western" que nel casu d'esta postrera aplicar cola muñeca dafechu abierta ya invertida pa imprimir un extra efeutu de rotación sobre la pelota dende l'empiezu del golpe llogrando un "heavy top spin" bien allegáu pa xugadores de canches lentes como les de magre, polvu de lladriyu o tierra batida como lo fueron los especialistes Thomas Muster y Sergi Bruguera.
Otra faceta del so xuegu yera tener un xuegu agresivu, natural, creativu, y llenu de toque de serviciu y volea bien apegáu a los llibros clásicos d'enseñanza de tenis y que perfeccionó enforma gracies a los conseyos del so compañeru de dobles nel equipu Copa Davis d'Estaos Xuníos, John McEnroe. thumb|Sampras al serviciu. El so potentísimo, variáu y natural serviciu dexaba utilizar práuticamente tolos efeutos posibles que pueden executase sobre una pelota de tenis tales como: "kick, american twist, flat y, slice" que resultaba ser devastador yá que algamaba 135 milles per hora y que ye estudiáu hasta'l día de güei nos sos aspeutos mecánicos y téunicos.
Tocantes al so revés o "back hand" de "top spin" tamién utilizaba una empuñadura "eastern" y pal so revés cortáu o de "slice" usaba la clásica "continental". Nel casu del revés de "top spin" copió casi totalmente el so golpe del mesmu Ivan Lendl, consideráu por munchos como unu de los meyores reveses de la historia, cuando entrenaba xunto a él y Petr Korda na so etapa de junior. La única diferencia yera que Lendl usaba una empuñadura "continental" nesi golpe.
La so marca personal foi'l remate volador "smash flying" o "jumping smash", que siempres llevantaba a los aficionaos de la butaca pola so espectacularidá dempués de rematar un globu o "lob" del adversariu.
El so xuegu nun tenía nenguna fisura en canches rápides como la grama, verde o "grass", forga o moqueta y canches dures de cementu o "hard courts". Sicasí, en canches lentes como'l magre, el so xuegu nun tenía la mesma ventaya tocantes a que'l so serviciu nun yera tan decisivu. Amás, nel "back side" tenía problemes en neutralizar el "kick up" de la pelota resultante de golpes pesaos de "top spin", lo cual obligar en munches ocasiones a pegar la pelota col so revés d'una forma defensiva qu'algamaba namái en dexar la pelota'l centru de la cancha del oponente con poca fondura. A pesar de tolos problemes descritos enantes consiguió convincentemente vencer a dos ex campeones nel Abiertu Francés en 1996, Sergi Bruguera y Jim Courier. Visiblemente cansáu dempués d'apostar 3 partíos siguíos de 5 sets, perdió na semifinal con Yevyeni Kafelnikov, a lo postrero campeón del tornéu nesi añu.
A pesar de los sos defectos en canches de magre'l so xuegu ye consideráu como unu de los más completos de la historia d'esti deporte, yá qu'en canches dures Sampras podía realizar práuticamente tolos golpes posible y conocer a la perfeición en situaciones d'altu riesgu y presión. Amás yera capaz de ganar un partíu xugando tantu dende'l fondu de la pista variando alternativamente con ataques ocasionales na rede o, otra manera, sirviendo y voliando na rede práuticamente tou un partíu.
Nel xuegu mental y tácticu foi creciendo nel trescurrir de los sos años de carrera, amosando determinación, coraxe y garra inusitada en momentos cruciales cuando se les ingenió parar superar a situaciones, rivales y marcadores bien adversos como tar 2 sets embaxo dende l'empiezu d'un xuegu, ganar partíos en condiciones bien difíciles como tener que xugar nes lentes, húmedes y contraries canches de magre, sentise bien ablayáu debíu al cáncer terminal diagnosticáu del so entrenador por esi entós Tim Gullikson y d'últimes tar enfermu o menguáu notablemente nel aspeutu físicu. Esto pueden atestiguar les recordaes y resonantes victories frente a Jim Courier metanes llárimes nos cuartos de final Abiertu Australianu de 1995, contra Alex Corretja sobreponiéndose a vultures nos cuartos de final del abiertu de los Estaos Xuníos de 1996, frente a Andrei Chesnokov en 1995 mientres la final de Copa Davis a pesar de sufrir calambres como yá foi indicáu con anterioridá n'otra seición d'esti artículu y pa rematar la forma tan contundente y con autoridá que la llogró llograr el so postreru Grand Slam na so carrera l'Abiertu d'Estaos Xuníos de 2002, cuando gran parte de la prensa deportiva internacional criticar pol so baxu rendimientu y clamaben pol so retiru inmediatu.
Como interés, hai de solliñar que Sampras dende bien nuevu asistía nun proyeutor de cintes antigües de películes pa la enseñanza de tenis en blancu y negru de los años cincuenta del míticu Jack Krammer, siguiendo los sos conseyos tácticos de como xugar y vencer.
Dalgunos de los más conocedores especialistes d'esti deporte, como Bud Collins, plantegen que podría entá ser consideráu'l meyor de la historia anque un Federer superar nel númberu de Gran Slam ganaos por cuenta de la xeneración de tenistes tan numberosa y talentosa en toles superficies qu'enfrento na so dómina y llograr sobresalir tan brillantemente. La gran mayoría d'estos rivales yá formen parte del salón de la fama en Newport poles sos aportaciones a esti deporte.
Familia y vida personal
Sampras casóse'l 30 de setiembre de 2000 cola actriz norteamericana Bridgette Wilson. Con ella tien dos fíos: Christian Charles y Ryan Nikolaos.
La so actitú ante la prensa y el mundu ye bien acordada polo que recibió crítiques pola so falta de carisma. Sicasí, la so ética deportiva y de trabayu son intachables y les sos resultancies falen por sigo solos.
Saber de Sampras que ye un entusiasta de les bones costumes y gústa-y tener actitúes de gran caballeru. Antes de propone-y casoriu a la so esposa llamó a los padres d'ella pa pidi-yos la so mano y la bendición.
Sampras ye un fanáticu del equipu de baloncestu Los Angeles Lakers.
Rodrigo Mendes
Rodrigo Mendes ye un ex-futbolista brasilanu.
Idioma washo
El washo (tamién washoe []) ye una llingua indíxena americana, que se clasifica usualmente como una llingua aisllada, anque s'especuló que tien parentescu remotu coles llingües hokanas.
Historia de la llingua
Na actualidá inda se fala por dellos miembros de la etnia washo que viven na frontera ente California y Nevada nos drenaxes de los ríos Truckee y Carson, cerca del llagu Tahoe, la llingua ta amenazada porque tien un peligru inminente de convertise nuna llingua muerta. Les estimaciones del númberu de falantes van dende 10 falantes fluentes hasta 252 persones con dalguna conocencia, acordies col censu estauxunidense de 2000. Esiste dos programes destinaos a aguiyar el so usu y aumentar el númberu de falantes. A finales del sieglu XX esistíen 64 individuos d'ente 5 y 17 años con conocencies razonables de la llingua, 4 d'ellos teníen una conocencia llindada del inglés por non ser ésta'l so llingua materna.
Etnográficamente, los falantes de washo pertenecíen al área cultural de la Gran Cuenca, siendo'l restu de grupos étnicos d'esa área del grupu númico. Per otra parte l'idioma washo amuesa contactos históricos cola familia utoazteca (númico), maidu y miwok estes postreres coneutaes tantu col área llingüística de la Gran Cuenca y de California.
Clasificación
El washo claramente nun ta emparentáu coles llingües del so área cultural, los trés llingües vecines son el paiute septentrional (Númico, Utoazteca), el maidu y el miwok (puramente dichos), que claramente son de families distintes. Tampoco s'atoparon parentescos claros con nenguna otra llingua, anque dellos autores apunten a un posible y remotu parentescu coles llingües hokanas J. P. Harrington atopó delles coincidencies coles llingües chumash, que dellos autores conecten coles llingües hokanas. Más apocayá Terrence Kaufman reconsideró la hipótesis hokana y consideró probable que'l washo tea conectáu coles llingües hokanas, anque consideró dudosa la petenencia del chumash al hokano. Por cuenta de l'ausencia evidencies clares otru autores como Mithun (1999) ponen en cuestión la validez del hokano, y consideren que'l washo ye una llingua aisllada.
Fonoloxía
El washo tien una harmonía vocálica regresiva o umlaut. Ye interesante notar que los mecanismos d'esta sinarmonía difieren nes variedaes septentrional y meridional.
L'inventariu consonánticu del washo vien dada por: L'inventariu vocálicu vien dau por:
Cultura de Francia
thumb|438px|La Llibertá guiando al pueblu, [[pintura d'Eugène Delacroix.]]
Idioma washo
Gramática
El washo usa la reduplicación como procedimientu morfolóxicu en verbos icónicos pa indicar aspeutu gramatical reiterativo o plural.
L'orde básicu ye SOV. El washo usa tantu prefixos como sufixos nel nome y nel verbu. La conxugación verbal inclúi un gran númberu d'afixos pal tiempu gramatical.
Cultura de Francia
Francia ye un país bien ricu y de gran diversidá cultural, que forxó a Europa y al mundu enteru en munches espresiones tantu culturales como polítiques. Los sos valores de llibertá, igualdá y fraternidá y el so Declaración de los Derechos del Home y del Ciudadanu, son heriedos que la humanidá entera recueye d'esta cultura.
Francia tien destacaos apurras a la Humanidá nos campos de les ciencies, les lletres, l'arte y demás saberes.
Carauterizada pol Protocolu y Bonos Modales, tien pervalibles tradiciones, ente elles la esquisita gastronomía, na que destaquen les sos quesos y vinos; al igual que l'Alta cordura y la so tradición d'excelencia en tolos campos.
La Cultura de Francia ye un factor presente nel desenvolvimientu de países relativamente nuevos, como Canadá y Estaos Xuníos.
Una de les principales conturbes son les comíes familiares, que se respeta a pesar del aceleráu ritmu de les sos ciudaes. Otru costume francesa ye nun comer ente comíes nin beber bébores qu'estropien el gustu polos alimentos. Si una familia convidáralu a comer, la puntualidá ye básica y ye recomendable que l'arreglu personal seya formal. Nel llar, ye costume repitir delles vegaes el platu que más gusta, ensin que por ello se desdexe a los otros platos del día.
Ente les costumes más importantes de los habitantes del país ta l'asistencia a espectáculos teatrales, musicales y cinematográficos. Siendo Francia'l trubiecu del cine, la población prefier ver la cinematografía nacional, porque, ye una traza bien propia de los galos.
La xente en Francia tien una sola costume común, la de sosprender pola so seguridá, pola so variedá y pola so facilidá pa entemecese colo nuevo ensin perder lo que caltuvieron per años. Pola mesma razón, pa conocer a los franceses hai que treslladase a les rexones más alloñaes de les grandes ciudaes. Nelles caltienen costume más antigües, más sencielles, especialmente tocantes a l'alimentación y la diversión, lo que produz un prestosu contraste cola vida urbana. La vida relixosa ye más activa nestes árees, n'ónde se celebren incontables festividaes de calter relixosu cada añu.