cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Wuppertal
Schwebebahn
Una de les hestories que tienen que ver col tren colgante o Schwebebahn ye la de Tuffi l'elefante, que mientres una realización de delles semeyes por unos periodistes, esti asustóse, abrió la puerta del tren y cayó al ríu, pero a pesar d'esta cayida, sobrevivió al accidente.
Personaxes pernomaos
Friedrich Bayer Creador de la aspirina, fundador de Bayer Silvana Koch-Mehrin Johannes Rau ex Presidente d'Alemaña * Günter Wand direutor d'orquesta * Tom Tykwer direutor de cine * Grete Stern fotógrafa * Gerd Knäpper artista cerámicu * Hans Donner Diseñador gráficu * Udo Dirkschneider Cantante y ex vocalista de la banda Accept
Vaite
Vaite ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Stockton
Stockton ye un borough del condáu de Hunterdon, nel estáu de Nueva Jersey. Llenda con.
Demografía
Tien una población de y una superficie de  km².
Yoichiro Kakitani
Yoichiro Kakitani (柿谷 曜一朗, ), ye un futbolista xaponés.
Númberu
Tipos de númberos
miniaturadeimagen|414x414px|Esquema de los tipos de númberos más conocios.
Númberos naturales
Son los más familiares. Son infinitos y el so símbolu ye N. Dellos exemplos: ...
Númberos racionales
Son tolos númberos que puen expresase como una fraición de enteros, recordando que los enteros tamién son racionales ya que puen ponese como fraición namás que dividiéndolo por 1. El conxuntu de tolos númberos racionales denótase por Q.
El soconxuntu de los númberos racionales con un númberu finitu de cifres decimales na representación decimal llamense fraiciones decimales o númberos decimales, raramente puede vese denotao por D.
Númberos reales
Los númberos reales, R, puen tener un númberu infinitu y non periódicu de cifres decimales. Los númberos reales que nun son racionales llamense númberos irracionales.
Otros númberos
De los númberos reales puen obtenese por extensión los númberos complexos C, col que ya tenemos un cuerpu alxebraicamente cerráu nel que tou polinómiu con coeficientes complexos puede ser factorizáu.
Tamién se usa pa los conxuntos anteriores la notación:
Coles unidaes imaxinaries de los complexos obtenemos los cuaterniones H, perdiendo la commutatividá de la multiplicación, y depués podemos llegar a los octoniones, perdiendo l'asociatividá y amás dexándonos un álxebra de división.
Numberales y numberación
Hai qu'estremar los númberos de los numberales, que son los símbolos colos que representamos los númberos. La notación de los númberos como símbolos pue vese en los sistemas numberales.
Helmetta
Helmetta ye un borough del condáu de Middlesex, nel estáu de Nueva Jersey. Llenda con.
Demografía
Tien una población de y una superficie de  km².
Cranioleuca marcapatae
Cranioleuca marcapatae ye una especie d'ave Passeriformes de la familia Furnariidae endémica de Perú. Ta na llista de caltenimientu como en proteición.
La Vaivre
La Vaivre ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Jyoti Singh Pandey
Jyoti Singh Pandey (1989-2012) pasante de fisioterapia, foi la víctima de violación y asesinatu nel famosu casu de violación en grupu de Delhi en 2012. Dichu casu produció'l 16 d'avientu de 2012 en Munirka, barriu asitiáu na parte sur de Nueva Delhi, cuando Jyoti, de 23 años d'edá, foi cutida y violada brutalmente por un grupu de persones nun autobús nel que viaxaba col so compañeru Awindra Pratap Pandey, que sufrió graves mancaes pero pudo sobrevivir.
Casu
Trece díes dempués del sucesu, Jyoti finó por cuenta de les sos severes feríes mientres yera sometida a un tratamientu d'emerxencia en Singapur. Tolos arreyaos fueron arrestaos y acusaos d'asaltu sexual y asesinatu. Unu d'ellos foi encontado muertu na comisaría, al paecer asesináu.
Tripolitania
thumb|250px|Mapa de les trés rexones de Libia. Tripolitania o Tripolitana (qu'en llatín significa «el país de les trés ciudaes», d'onde procede'l nome actual: n'árabe, طرابلس; trans., Tarābulus) ye una rexón histórica cultural del Magreb, que correspuende anguaño a Libia occidental, centrada na ciudá costera de Trípoli.
La rexón foi orixinalmente habitada pola etnia bereber. Nel sieglu VII e. C. los fenicios instalaron colonies a lo llargo de la mariña, siendo la más espolleta la ciudá de Leptis Magna, que más tarde pasaría a tar sol control de Cartago. Los numidios, aprovechando la derrota de los cartaxineses polos romanos, invadir y prindaron el 146 e. C. Los romanos llegaron un sieglu más tarde, faciendo de Tripolitania una próspera rexón. Los vándalos asumieron el control de la rexón en 435 y nel sieglu VI fueron suplantaos pol Imperiu bizantín.
thumb|left|200px|Sellu del corréu aereu de 1 [[llira italiana|llira. Representa a un caballeru árabe señalando un aeroplanu a lo cimero. Foi utilizáu en 1937.]]
Los árabes facer col so control nel sieglu VII hasta l'añu 1553, cuando los turcos otomanos, quitando'l curtiu dominiu de Carlos V en Trípoli, asocediéron-yos calteniendo la rexón como vilayato de Trípoli hasta 1911, cuando los italiaprindar mientres la guerra ítalo-turca. A la fin de la guerra, n'ochobre de 1912, Turquía dexó Cirenaica y Trípoli (que se rebautizó como Tripolitania) a Italia. En 1934, Italia xunió dambos territorios na colonia italiana de Libia.
Italia concediólu oficialmente l'autonomía a Tripolitania dempués de la guerra, pero ocupó gradualmente la rexón. Alministrada orixinalmente como una sola colonia, Tripolitania foi una única colonia dende'l 26 de xunu de 1927 hasta'l 3 d'avientu de 1934 cuando pasó a formar parte de Libia.
Mientres la Segunda Guerra Mundial foi ocupada polos aliaos y hasta 1947 Tripolitania y Cirenaica fueron alministraos pol Reinu xuníu, Italia arrenunció formalmente esi mesmu añu a la so demanda sobre'l territoriu.
Xefes coloniales de Tripolitania
(Los datos en cursiva indiquen continuidá nel cargu)
Llingües omótiques meridionales
Les llingües omótiques orientales o aroides son una de los dos divisiones de la caña omótica de les llingües afroasiátiques falaes íntegramente n'Etiopía.
Comparanza léxica
Los numberales para distintes llingües omótiques meridionales son:
Hopewell
Hopewell ye un borough del condáu de Mercer, nel estáu de Nueva Jersey. Llenda con.
Demografía
Tien una población de y una superficie de  km².
Vaivre-et-Montoille
Vaivre-et-Montoille ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Malcolm David Kelley
Malcolm David Kelley ye un actor d'Estaos Xuníos, nacíu'l 12 de mayu de 1992 en Bellflower, California. Ye un actor y músicu d'Estaos Xuníos. Representó'l papel protagonista de Lil' Saint na película You Got Served (2004), anque ye más conocíu pol so papel de Walt Lloyd na serie de televisión Lost. Tamién fixo apaiciones en Judging Amy, Law & Order: Special Victims Unit y My Name Is Earl.
Dacelo gaudichaud
Dacelo gaudichaud ye una especie d'ave coraciforme de la familia Halcyonidae que vive en Nueva Guinea ya islles circundantes. Recibe'l so nome científicu n'honor del naturalista francés Charles Gaudichaud-Beaupré.
Descripción
La mayor parte de la so cabeza ye negra, sacante una llista postocular blanca. Tamién ye blanca l'ancha franxa alredor del so pescuezu. El so pechu y banduyu son de color castañu acoloratáu y el so picu ye de color ablancazáu, lo que los estrema del restu de cucaburras que los sos picos son más escuros, anque los xuveniles tener gris escuru. Como na cucaburra aliazul, dambos sexos pueden estremase pol color de la so cola: azul nos machos y ablonda nes femes y neñones. Les cucaburras ventrirrufas son menores qu'otres especies de cucaburras, con medies de 28 cm de llargor y 143 gramos de pesu, frente a los respeutivos 46 cm y 335 g del cucaburra común. A pesar de lo cual rexistráronse híbridos (infértiles) de cucaburra ventrirrufa con otres especies de cucaburras, anque los estudios xenéticos amuesen claramente que ye la más alloñada xenéticamente de les demás.
Distribución y hábitat
Ta llargamente distribuyida poles selves de tierres baxes de Nueva Guinea. Amás alcuéntrase en delles de les pequeñes islles circundantes como les islles Aru, Yapen, Waigeo, Misool, Batanta y Gam. Tamién se rexistró na islla Saibai, d'Australia.
Xacimientu arqueolóxicu
thumb|right|350px|Xacimientu arqueolóxicu en [[Saqqara, Exiptu.]] Un xacimientu arqueolóxicu o sitiu arqueolóxicu ye una concentración de vestixos arqueolóxicos (materiales, estructures y restos medioambientales). N'élli podemos atopar restos d'actividá humana y tá constituíu pola presencia d'erbíes, preseos y elementos estructurales, soyáu d'ocupación y otres anomalíes. Estos restos pueden encontrase mediante una mera prospección de superficie, o si l'asentamientu fuere enterráu con una prospección de subsuelu.
Dacelo gaudichaud
Distribución y hábitat
Ye una especie pocu común que vive na selva trupa, en contraposición a los demás cucaburras que prefieren especios abiertos, y tampoco viven en grupos familiares sinón que s'atopen solos o en pareyes. Les cucaburras ventrirrufas suelen atopase nel estratu mediu de la selva, dende onde pueden llanzase dende les sos perchas p'atrapar a les sos preses. A pesar de que suelen volar en llinia recta son capaces de maniobrar y xirar rápido ente los árboles del so hábitat.
Comportamientu
La cucaburra ventrirrufa aliméntase principalmente d'inseutos grandes, y anque se sabe que tamién pueden atrapar pequeños vertebraos, facer con menos frecuencia que los sos parientes más grandes, y pueden ser espantaes por otres aves con mayor facilidá cuando intenten faese colos sos güevos o polos. Los machos son bien agresivos cuando defenden el so territoriu, que tienen un tamañu ente 2 y 2,5 ha y dacuando lluchen violentamente colos intrusos.
Como los sos parientes más grandes cría en montículos de termites. La temporada de reproducción suel ser ente mayu y ochobre, anque los xuveniles nun s'esvalixen totalmente hasta febreru y nun se rexistró que les pareyes intenten una segunda puesta nel mesmu añu. Suelen poner dos güevos blancos, que'l so periodu d'incubación desconozse. Los xuveniles nun permanecen nun permanecen nel nucleu familiar p'ayudar a criar a la siguiente puesta, como occurre n'otros cucaburras.
Xacimientu arqueolóxicu
Clasificaciones de xacimientos
Los xacimientos arqueolóxicos clasifíquense güeyando a dellos criterios:
Cavadura arqueológica
Puede ser mesmo terrestre que subacuática, entendida como la saca de tierra y l'análisis d'estructures fechu con metodoloxía científica, destinada a descubrir y esquisar toda clas de restos históricos.
Calicata arqueolóxica
Ye la esploración superficial y sistemática realizada con metodoloxía científica, mesmo terrestre que subacuática, dirixida al estudiu, investigación o detección de vestixos arqueolóxicos o paleontolóxicos.
Coryphaspiza melanotis
Coryphaspiza melanotis ye una especie d'ave paseriforme, monotípica del xéneru Coryphaspiza qu'integra la familia Thraupidae, clasificada por dalgunos na familia Emberizidae. Vive n'América del Sur. thumb|left|200px|Coryphaspiza melanotis; ilustración de 1838.
Descripción
En permediu mide 13,5 cm de llargor. El picu ye negru enriba y anaranxáu embaxo. El machu tien el pileu, les zones loreal y auricular y les mexelles, negres; les ceyes, el gargüelu y les partes inferiores son blanques, con dos manches negres a los llaos del pechu; la nuca ye gris, l'envés ye color marrón, con llinies fines escures; les ales son olivacees con mariellu nes primaries; la cola ye llarga y graduada, color negru coles plumes esternes con puntes blanques bien visibles en vuelu. La fema ye más parda, cabeza gris, con ales más verdoses, dafechu marrón nel envés y con menos blancu na cola.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase n'Arxentina, Bolivia, Brasil, Paraguái y Perú. Vive en pacionales húmedos, en praderíes con árboles y arbustos, ente yerbes altes y carbes, alredor de los 1200 m d'altitú.
Estáu de caltenimientu
La estensiva perda d'hábitat indica qu'esta especie ta, probablemente, tornando rápido y consecuentemente la IUCN calificar como “vulnerable”.
Los pacionales naturales fayadizos tán siendo rápido destruyíos pola agricultura mecanizada, la pecuaria intensiva, reforestación, camperes invasivos, escesu d'usu de pesticidas y quemaes añales (Stotz et al. 1996, Parker y Willis 1997). Escontra 1993, dos tercios de la rexón de zarráu fueren moderada o seriamente alteriaos (Conservation International 1999), cola mayor destrucción asocediendo dende 1950 (Cavalcanti 1999). Les quemes son el mayor problema nel Beni y el fueu empecipiáu por estancieros de cutiu sale fuera de control. A pesar de que la especie aparenta amosar dalguna tolerancia a les quemaes, la so preferencia por hábitats de camperes altes fai presumir qu'esto seya una significativa amenaza (C. Hesse in litt. 2007). En Paraguái, la reserva privada natural de Llaguna Blanca falló en protexer esta especie, que ta amenazada pola continua conversión de pacionales naturales en camperes exótiques y plantíos d'Eucalyptus (H. del Castillo in litt. 2012).
Alimentación
Aliméntase de granes, frutos ya inseutos. Xeneralmente busca alimentu nel suelu.
Reproducción
Constrúi la so nial nel suelu.
Vocalización
El llamáu ye un “tsilili” débil, malo d'alcontrar y que se confunde con un inseutu.
Descripción orixinal
La especie C. melanotis describióse per primer vegada pol naturalista neerlandés Coenraad Jacob Temminck en 1822 sol nome científicu Emberizoides melanotis; llocalidá tipo «Ipanema, São Paulo, Brasil».
Taxonomía
Dellos autores o clasificaciones considerar dientro de la familia Emberizidae, pudiendo citar ITIS y IUCN. Sicasí, Clements Checklist 6.8, Zoonoomen y el SACC considerar integrando la familia Thraupidae.
Aspeutos del plumaxe, perfil de la cola, plumaxe xuvenil y cantar suxuren que pue tar rellacionada colos xéneros Embernagra y Emberizoides.
Subespecies
Reconócense 2 subespecies cola so correspondiente distribución xeográfica:
Vezdemarbán
Vezdemarbán ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Zamora, na comunidá autónoma de Castiella y Llión.
Allugamientu
Vezdemarbán ye'l típicu pueblu d'enllanada, na so mayoría de campos de secanu pa la producción de cebera, anque tamién cunta na so contorna con belles redolaes naturales como la Fonte Oteru y la Fonte de riba. El so cascu urbanu amuesa edificaciones antigües entemecíes con modernes, amosando'l pasáu y el presente d'esta llocalidá, siendo los sos edificios más notables les ilesies de Santa María de la Cuesta y de San Miguel Arcánxel.
Historia
La presencia humana d'esta zona foi bien temprana, a xulgar polos afayos de dómina prerromana nel pagu de Les Cabanes, o polos restos de dómina romana apaecíos tantu dientro del pueblu como na paraxa de Fonte de San Pedro.
L'actual Vezdemarbán, sía que non, deber a les repoblaciones llevaes a cabu polos reis de Llión na Alta Edá Media. Asina, la llocalidá apaez denomada Marvan nel añu 1005, Mez de Marvane en 1029, Mece Marban en 1048 o Vece de Marvan en 1099, formes en qu'apaez citáu en documentos del Monesteriu de Sahagún. D'esta miente, el nome de la llocalidá paez venir de un nome mozárabe, de resonancies arábigues, Maruan.
A mediaos del sieglu XI, el llugar yera propiedá de Fronilde Obequiz, quien la apurrió en donación al Monesteriu de San Salvador de Villacet (actual Belver de los Montes). De los siete ilesies y dos ermites que llegó a tener, namái queden dos de pies.
Per otru llau, dende les Cortes lleoneses de 1188, Vezdemarbán foi una de les llocalidaes representaes pela ciudá de Toro en Cortes, siendo una de les qu'integró darréu la provincia de Toro, dependiendo dende la Edá Media del arciprestalgu toresano.
Economía
Los vecinos de la llocalidá que s'atopen n'activu dedíquense principalmente a l'agricultura y la ganadería na so mayor parte. Tamién esisten fábriques de testil, de carpintería, sector servicios, empreses constructores y los sos derivaos. Esta llocalidá tuvo, dende tiempos antiguos, una gran tradición industrial, llegando a tener nel sieglu XX dolce fábriques de texíos de cobertores y alforxes, bien reconocíes en tola provincia. Pero ye conocida sobremanera pola so tradición chicolatera, abrir la primer fábrica a finales del XIX (1870), dende onde s'arrobinó a otres llocalidaes vecines.
Servicios básicos
El pueblu tien el so propiu Conceyu, consultoriu médicu, colexu d'educación primaria, farmacia, club del xubiláu, piscina municipal, parques públicos, comercios, bancos y caxes d'aforros pal desenvolvimientu económicu de los sos vecinos.
Comerciu y hostelería
Cuenta con cinco bares pal ociu, de los cualos, unu ye un pub pa la xente más nuevo, el discobar "Como Tu".
La población dispón d'una serie de tiendes especializaes en droguería y calzáu, panadería y bollería, peluquería, confitería y tiendes d'alimentación. Esisten dos amplios establecimientos (tipo supermercado), onde s'ufierten la mayoría de los productos. Les carniceríes esistentes y la pescadería desempeñen un papel importante pa l'alimentación de la población.
Nel pasáu foi conocíu poles fábriques de chocolates y texíos, productos con gran aceptación nos pueblos cercanos y na contorna.
Tradiciones y fiestes
Les celebraciones más importantes d'esta llocalidá son los Antroxos, en febreru y la fiesta patronal de la Virxe de la Cuesta, el 8 de setiembre.
Ye bien destacable el fuerte enraigono que tienen les persones que tuvieron qu'emigrar.
Dortmund
Dortmund  (en baxu alemán: Düörpm; en llatín: Tremonia, nome hispánicu tradicional) ye una ciudá d'Alemaña alcontrada nel estáu federáu de Renania del Norte-Westfalia, ta asitiada na Rexón del Ruhr y ye la octava más grande d'Alemaña, con una población de 587 830 habitantes (30 de xunu de 2005). El ríu Ruhr flúi al sur de la ciudá, y el pequeñu ríu Emscher traviesa'l términu municipal. La canal Dortmund-Ems tamién acaba nel puertu de Dortmund, que ye'l mayor puertu de canal europea, y tien enllaces de Dortmund hasta'l mar del Norte. Dortmund conozse como la "metrópolis verde" de Westfalia.
Cuasi la metá del territoriu municipal componer de cursos d'agua, montes, agricultura y espacios verdes con amplios parques como Westfalenpark y el Rombergpark. Esto oldea colos cuasi cien años de ciudá del carbón, d'estensa minería y de fábriques d'aceru qu'hubo dientro de les llendes de la ciudá. Históricamente falando, Dortmund ye una parte de Westfalia. Anguaño ye una parte de la rexón europea Rin-Ruhr, rexón metropolitana, que s'atopa al norte federáu de Renania-Westfalia. Dortmund ye una ciudá independiente dientro de les llendes del gobiernu del distritu de Arnsberg. Dortmund ta formáu por 12 conceyos, de los cualos trés (Oeste, Norte y Ost) cubren l'área de la ciudá. Los otros 9 conceyos son - va escontra la izquierda y empezando nel norte - Eving, Scharnhorst, Brackel, Aplerbeck, Hörde, Hombruch, Lütgendortmund, Huckarde y Mengede.
Historia
thumb|250px|left|Ríu Ruhr. A empiezos del sieglu XIX, de resultes de les guerres Napoleóniques, el territoriu qu'entiende esti estáu pasó a formar parte de la Confederación del Rin.
Tres la Segunda Guerra Mundial l'estáu de Renania del Norte-Westfalia foi establecíu por iniciativa de la ocupación militar británica'l 24 d'agostu de 1946. Orixinalmente consistía en Westfalia y el norte de la provincia del Rin, qu'antes pertenecieron a Prusia. En 1947 l'antiguu estáu de Lippe fundir col de Renania del Norte-Westfalia, lo que condució a les fronteres actuales del Estáu. De siguío, foi ratificáu por aciu un plebiscitu la Constitución de Renania del Norte-Westfalia. A diferencia d'otros estaos alemanes Renania del Norte-Westfalia nun tenía antecesores históricos. L'atención centróse sobremanera nel deséu de los aliaos pa integrar un territoriu común, na rica rexón del Ruhr.
Atopar una identidá común de Lippe, Westfalia y Renania foi un gran desafíu nos primeros años del país. Los mayores retos na posguerra fueron la reconstrucción y l'establecimientu d'un Estáu democráticu. De siguío, debió rediseñar la estructura económica desenvuelta como resultancia del cayente de la industria minero que foi tema central de la política nacional.
Ente 1905 y 1979 Dortmund incorporó a dellos conceyos; por casu Körne, Deusen, Eving, Huckarde, Hörde, Aplerbeck y Holzen.
Xeografía
thumb|right|El [[Signal Iduna Park, l'estadiu de Borussia Dortmund ye un símbolu de la ciudá.]] Llinda: al N, E y SE con Unna (distritu) (al N cola ciudá de Lünen, al E coles ciudaes de Kamen y Unna, al SE cola municipalidá de Holzwickede y la ciudá de Schwerte ), al S cola ciudá llibre de Hagen, al SO col Distritu de Ennepe-Ruhr, al O cola ciudá llibre de Bochum, y al NO col distritu de Recklinghausen (ciudaes de Herten, Recklinghausen y Castrop-Rauxel).
Códigu Postal: 44001 hasta 44388. Códigu telefónicu 0231.
Clima
Dortmund ta asitiáu na zona de clima templáu. Los iviernos son relativamente nidios, los branos son más bien frescos. La temperatura medio añal atopar n'aprosimao de 9 a 10 °C. El total de la cantidá media añal de precipitación atópase aproximao en 800 mm. Precipitación uniforme cai mientres tol añu, l'agua constante que prevalez nel iviernu, bastios aisllaos apoderen la temporada de branu. Dortmund tien carauterístiques de zones densamente poblaes, como ye típicu l'apaición d'islles de calor urbano.
Demografía
thumb|Estación central (Hbf) de Dortmund col ICE no fondero. thumb|Opera Dortmund''. En Dortmund la población creció rápido en tiempos de la industrialización del sieglu XIX, cuando empezó'l carbón, la minería y el procesamientu d'aceru. Per primer vegada en 1904 más de 100.000 persones vivíen en Dortmund. Les cifres de población aumentaren constantemente hasta los 657.804 en 1965. Darréu, les cifres de población cayeron a aproximao 580.000 en 2011; les proyeiciones preven un descensu a 550.000 habitantes en 2030. A diferencia de les proyeiciones de les cifres de población fueron llixeramente ascendente nos años anteriores, que ye por cuenta de los beneficios netos de migración. Especialmente persones más nueves (18 a 25 años d'edá) lleguen a establecese en Dortmund principalmente poles sos universidaes o otres actividaes rellacionaes cola educación. A partir de 2012, Dortmund tenía una población de 579.012 habitantes de los cualos unos 177.000 (30%) yeren d'orixe non alemán.
Economía
Dortmund foi históricamente una zona industrial. Dortmund ye agora'l llar d'un númberu de pequeñes y medianes empreses de teunoloxía de la información, munches d'elles venceyaes al programa llocal de la universidá TechnologieZentrumDortmund. La ciudá trabaya n'estrecha collaboración colos institutos d'investigación, les universidaes privaes y les empreses pa collaborar nes iniciatives de comercialización de la ciencia.En 2012, les cámares de comerciu de Zaragoza y Dortmund roblaron un alcuerdu pa impulsar la collaboración ente pymes aragoneses y alemanes
Dortmund tien un Aeropuertu a nivel internacional y un puertu interior al Dortmunder-Ems-Canal.
Pasa'l ríu Ruhr y el Dortmunder-Ems-Canal.
Dortmund ye famosa pola so cerveza (Export) y el so club de fútbol Borussia Dortmund (BVB 09).
Tresporte
L'aeropuertu de Dortmund atopar a 13 km al este del centru, bien próximu a la ciudá de Holzwickede. Próximu a la Dortmund tamién ta'l aeropuertu internacional de Düsseldorf,terceru d'Alemaña por númberu de pasaxeros namái por detrás de los de Múnich y Frankfurt del Main. Dende l'añu 2000 l'aeropuertu de Dortmund foi esperimentando una medría del tráficu aereu gracies a les compañíes de baxu costu.
Cultura
La ciudá tien una llarga tradición na música y el teatru. La orquesta foi fundada en 1887 y agora llámase Dortmunder Philharmoniker. La primer casa d'ópera foi construyida en 1904, destruyida na Segunda Guerra Mundial y abrióse de nuevu en 1966 como Opernhaus Dortmund. Ye operada pol teatru Dortmund xunto con otros llugares, incluyendo (dende 2002), el Konzerthaus de Dortmund. El Dortmund O-Tower, qu'una vegada foi una fábrica de cerveza, ye agora'l centru de les industries creatives y el Ostwall Museum am. La ciudá toma'l so nome de la cerveza Dortmunder estilu y ye el llar de la fábrica de cerveza Dortmunder actio.
Alministración
Dortmund ye estructurado en doce distritos municipales:
Cáncer (constelación)
Cáncer (el cámbaru) ye una de les doce constelaciones del zodiacu. Cáncer ye pequeñu y pocu rellumante, y pa munches persones nun s'asemeya un res a un cámbaru. Allúgase ente Xéminis al oeste y Lleo al este. Nel norte allúgase Lynx y al sur Canis Minor y Hidra.
Carauterísticas
La estrella más rellumante ye β Cancri; nomada Al Tarf (el fin de la pinza del cámbaru), nuna distancia averada a 200 años lluz. Otres estrelles son Acubens (&alfa; Cancri) y las Asellis (los burros), Asellus Borealis (γ Cancri) y Australis δ Cancri que se correspuenden colos burros que Bacu y Silenu montaron na batalla. Amás la estrella 55 Cancri tien un sistema planetariu con dos planetes, en referencia a Xúpiter el primeru ye 0,84 vegaes y el segundu cinco vegaes la masa d'aquél.
Oxetos
Ye perafamada por tener la Praesepe (M44), un enxame estelar de forma carauterística, que contién a η Cancri. Ta a 520 años lluz y ye de sesta magnitú. Tamién ta l'enxame estelar de M67, ún de los más vieyos y ta a 2.700 años lluz y ye de sétima magnitú.
Mitoloxía
Yera un pequeñu cangrexu qu'unvió la diosa Hera p'acabar cola vida d'Heracles mentanto esti lluchaba escontra la Hidra. 150px|thumb|left|Representación medieval de Cáncer
Astroloxía
Ta rellacionada col signu astrolóxicu de Cáncer (21 de xunu-22 de xunetu). Ta asociáu al elementu de l'Agua, xunta Escuripión y Piscis. El so opuestu ye Capricorniu.
Barry Kelley
Barry Kelley (19 d'agostu de 1908 – 15 de xunu de 1991), dacuando acreditáu como Barry Kelly, foi un actor teatral, cinematográficu y televisivu d'Estaos Xuníos.
Biografía
Siempres en Broadway, encarnó a Ike Skidmore na comedia musical ¡Oklahoma! (con Alfred Drake y Celeste Holm), música de Richard Rodgers y direición de Rouben Mamoulian), representada dende marzu de 1943 a mayu de 1948.
Nel cine debutó, con un pequeñu papel non acreditáu, nel filme Bumerán !, d'Elia Kazan (con Dana Andrews y Jane Wyatt), estrenáu en 1947. En total, a lo llargo de la so carrera trabayó en cincuenta y nueve películes estauxunidenses (westerns incluyíos), de cutiu interpretando papeles de repartu con personaxes como policías, detectives o shériffs. El so útima película foi The Extraordinary Seaman, de John Frankenheimer (con David Niven y Faye Dunaway), estrenada en 1969, y tres la cual retiróse.
Ente les sos películes merecen destacar Llamái a cualquier puerta (de Nicholas Ray, 1949, con Humphrey Bogart y John Derek), The Asphalt Jungle (de John Huston, 1950, con Sterling Hayden y Louis Calhern), Carrie (de William Wyler, 1952, con Laurence Olivier y Jennifer Jones), Buchanan Rides Alone (de Budd Boetticher, 1958, con Randolph Scott y Craig Stevens), o Jack the Giant Killer (de Nathan Xuren, 1962, con Kerwin Mathews y Judi Meredith).
Pa la televisión, amás d'un telefilme emitíu en 1966, Barry Kelley participó ente 1952 y 1968 n'ochenta y tres episodios de series de televisión, ente elles Wanted: Dead or Alive (dos episodios, 1960, con Steve McQueen), The Addams Family (dos episodios, 1964-1965, con John Astin y Carolyn Jones), y Mister Ed (once episodios, 1962-1966, con Alan Young).
Barry Kelley finó en Los Angeles, California (Estaos Xuníos), en 1991, a los 82 años d'edá.
Xibia
Los sepíidos (Sepiida) son un orde de moluscos cefalópodos conocíos n'asturianu col nome de xibia, chocu o chopu. Son un exemplu de la modificación de la concha carauterística de la mayor parte de los cefalópodos: ye mui reducida y queda oculta debaxo la cara dorsal del cuerpu, cubierta polos pliegues llaterales del mantu. Nel casu de la xibia esa concha tien forma de cuyar. De los sos tabiques orixinales nun queden más qu'unes lámines calcárees, que parten de la capa córnea pa descender oblicuamente hacia la zona ventral del cuerpu.
Algama los 30 a 40 cm de lonxitú. Vive nel fondu de mares poco profundos, xeneralmente entre l'ocle. Ta bien adaptada pa nadar ente dos agües, actividá que practica intensamente. Desplázase mediante una ondulación progresiva de los pliegues llaterales del mantu. N'ocasiones tamién recurre a la enerxía reactiva, expulsando l'aire de la cavidá paleal pel tubu del embudu. En casu de peligru, esti modu de locomoción permite una rápida fuxida, efectuando verdaderos saltos nel agua. Ye una especie comestible.
Come pequeños moluscos, cámbaros, pexes y otros de la so mesma especie, que mastica gracies al so picu triturador, usado otres veces como defensa d'últimu remediu. Ente los sos predadores inclúyense les toliñes, tiburones, pexes, foques y otros de la so misma especie. Viven d'unu a dos años.
Cambiu de color
Les xibies tienen tres célules relacionaes colos colores y la reflexión de la lluz na so piel, los cromatóforos. Célules con forma d'estrella cuyos brazos son músculos y cuyu centro ye un saquín de pigmentu. Estos músculos tan direutamente coneutaos al cerebru, lo que permite a la xibia un gran control sobre ellos y un cambiu de color en 2 segundos. Cuando los músculos s'exciten, dilaten el cromatóforu, y el pigmentu faise visible na piel de la sibia.
La pesca de la xibia n'Asturies
La estadística oficial de la pesca de la xibia n'Asturies, sofitada na venta realizada nes rules ye la que vien darréu (fonte: Direición Xeneral de Pesca Marítima ):
Escavación arqueolóxica
Una escavación arqueolóxica ye la actividá realizada sobre un xacimientu arqueolóxicu mesmo terrestre que subacuática, na que a traviés de la saca de tierra y l'análisis de estructures fechu con metodoloxía científica, búscase descubrir ya investigar toda clas de restos históricos o paleontolóxicos, asina como los componentes xeomorfolóxicos rellacionados con ellos.
Vallesa de la Guareña
Vallesa de la Guareña ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Zamora, na comunidá autónoma de Castiella y Llión.
El conceyu arrexunta les poblaciones de Vallesa de La Guareña y Llamera de La Guareña, dambes pertenecientes a la contorna zamorana de La Guareña, territoriu carauterizáu por ser una altiplanicie con una cota media d'ente 800-820 m con delles pequeñes elevaciones y un ampliu valle por onde escurre'l ríu Guareña, arrodiáu de campos agrícoles dedicaos al cultivu de cebera de secanu, cultivos de regadío y viñeos.
Allugamientu
Asitiáu nel estremu más al sureste de la provincia de Zamora, una bultable particularidá ye que'l territoriu d'esti conceyu constitúi un trifinio o triple frontera xunto a otros dos provincies de la Comunidá Autónoma de Castiella y Llión, Valladolid y Salamanca. Tamién cabo destacar que s'atopa a una distancia de 183 km de Madrid polo que ta más cerca de la capital estatal que d'otru conceyu estremu zamoranu na so diagonal, como ye Porto de Sanabria, del que falta 236 km.
Hidrografía
thumb|Ponte antigua sobre'l ríu Guareña al so pasu pola llocalidá
El principal ríu que percuerre la llocalidá ye'l ríu Guareña, que pasa xunto al cascu urbanu, recibiendo cerca d'ésti les agües del regueru de Valdemoro.
Edafoloxía
Dientro del términu municipal, los terrenes predominantes correspuenden a cúmulos de tierres pardes sobre sedimentos d'arenisques en fase d'erosión. Son estos materiales paleógenos d'arenisques y margas los que componen estos estrato, de testura predominantemente arenosa y gran bayura de graves y gruesos cantares. Tienen un bon drenaxe y óptimo índiz d'escorrentía de les agües pluviales, creando terrenales d'estructura fonda y con poca materia orgánico, carauterística agravada pol cultivu agrícola intensivu y l'intensa deforestación.
Xunto a la llende del términu municipal cola provincia de Salamanca apaecen pequeños espacios o llurdios de tierres pardes degradaes, que les sos carauterístiques principales son la fondura de los sos suelos, la escasez de humus superficial y de dellos elementos químicos, como'l nitróxenu y el potasiu, que-y confieren un pH llixeramente acedu d'ente 6 y 6,5. Los cultivos preferentes afechos a estos tipos de suelos, tantu en dómina tradicional como na actualidá, son los productos agrarios de secanu, en concretu los ceberes y les lleguminoses.
D'últimes, alleguen los suelos de tipu aluvial sobre los depósitos anteriores, que rellenen los fondos planos de los valles de la rede hídrica subsidiaria y del ríu Guareña. La so testura ye llimo-arenosa y la so composición física ta nuevamente constituyida por cantares rodaos, graves y otros componentes de naturaleza aluvial conglomeraos con arcilla. Son suelos bastante aptos pal laboreo agrícola, yá que a diferencia d'otros tipos de suelos de la rexón, la so materia orgánico ye más abondosa gracies a les deposiciones orgániques de les escorrentías y cursos fluviales. D'antiguo constituyíen les zones de reserva pal cultivu intensivu tradicional del regadío, les güertes, pero la mayoría de les esplotaciones, antaño de tamañu familiar, fueron abandonaes na actualidá y namái la población vieya caltién dellos apartaces nes cercaníes de les poblaciones. Sobre ellos asítiase gran parte de los abondosos pacionales pa la ganadería actual, principalmente la bovina y l'equina.
Clima
El clima en Vallesa, al igual que'l del restu de la rexón de La Guareña, atópase definíu nel tipu de clima mediterraneu fríu, bien continentalizado y secu. Los sos calteres principales tópense influyíos pola elevada altitú media del terrén, que repercute nel descensu de les temperatures y les precipitaciones, según la proximidá de los montes de la Submeseta Norte, lo cual acentúa entá más el so aislamientu y el dominiu de les influencies climátiques continentales frente a les oceániques.
Temperatures
El iviernu ye bastante duru, con medies ente 3 y 4 ºC y oscilaciones mensuales que varien ente los 2,1 ºC de xineru hasta los 6,4 ºC de febreru. Les temperatures mínimes absolutes rexistraes son de -10 ºC en avientu, -12 ºC en xineru y -9,4 ºC en febreru, que la so consecuencia más bultable cabo señalar la concurrencia d'amplios periodos de xelaes, que s'estienden dende payares hasta finales de marzu. Estos fenómenos conxúguense por que los iviernos enllargar más que n'otres zones de la Conca del Duero, yá que suelen estendese a lo llargo de cinco o seis meses, dende payares hasta abril, mientres los cualos la temperatura medio nun suel devasar los 10 ºC.
Mientres el branu, a partir de la segunda quincena del mes de xunu suel dase un ascensu sópitu de les temperatures, rondando les más altes nuna media en redol a los 21,3 ºC. Los branos de temperatures estremes duren pocu, llegando a máximes absolutes de 38 y 39 ºC. Les temperatures medies mínimes asítiase nos meses de xunetu y agostu, algamando los 14,1 ºC, y les mínimes absolutes en redol a 7,2 ºC. Mientres les hores nocherniegues reparar un acusáu descensu de les temperatures, sobremanera mientres el mes d'agostu, de resultes de la menor esposición al solazu diariu, lo que fai que los branos sían más tolerables
Fernando Villapol
right|thumb|200px|"Rei y Reina de la nueche" Villapol, castañal, 1998. right|thumb|200px|"Pensamientos nel vértiz" Villapol, mármol, 2002.
Vallesa de la Guareña
Temperatures
Per otru llau, la primavera caracterízase fundamentalmente pola so inestabilidá, y el seronda por un sópitu descensu de les temperatures nos sos entamos.
Fernando Villapol
Fernando Villapol Parapar ye un museólogu y críticu d'arte, pero más conocíu como un escultor contemporaneu asturianu que pasó casi tola so vida en Galicia. Na actualidá vive y trabaya en Bretoña na contorna de Terra Chá lucense. Foi tamién el fundador del Muséu Etnográficu-Pedagóxicu Villapol en Bretoña, Lugo. Estudió na Escuela d'Artes Aplicaes de Lugo, anque se considera un autodidacta. Atribúi gran parte de les sos conocencies a los sos viaxes ya investigaciones escultóriques al traviés de diversos países, tales como; África, Cuba, Canadá, Dinamarca, Francia, Grecia, Italia, Noruega, Portugal, Suecia.
Vallesa de la Guareña
Pluviometría
En cuanto al réxime pluviométricu, la cayida de precipitaciones a lo llargo del añu ye desigual, escasa ya irregular, con una media que bazcuya ente los 350 y los 480 milímetros cúbicos. Hai un marcáu periodu grebu que s'estiende dende xunu hasta setiembre, lo que casi siempres vien agraváu por una elevada evapotranspiración por cuenta de los altos valores térmicos. La so irregularidá ye manifestada en forma de violentes tormenta veraniegues, que de la mesma redunden na capacidá de filtración y saturación hídrica del sosuelu, dando como resultancia fuertes procesos erosivos. El periodu máximu de precipitaciones producir mientres los meses d'iviernu, ente avientu y xineru, ente qu'en primavera puede apreciase un máximu secundariu. L'equinocciu de seronda tamién presenta un máximu secundariu de precipitaciones, concentraes nos meses d'ochobre y payares. Cabo señalar amás, y de manera bien importante, qu'al pie de les agües tamién se desenvuelven de forma esporádica precipitaciones sólides, nevaes y xarazaes, siendo más típica la so apaición ente finales del equinocciu de la seronda y mediaos de primavera, con dalgún aislláu episodiu veraniegu.
Fernando Villapol
Materiales
Les escultures de Villapol alluguen una variedá de materiales, incluyendo pero nun llindando los siguientes:
Estilu Artísticu
Les crítiques del trabayu de Fernando Villapol de cutiu definen les sos escultures como una combinación de realismo, surrealismu y estilu astractu. L'artista afirma que s'inspira nes obres de Diego Velázquez, Urbano Lugrís, Eugenio Granell, y Salvador Dalí. Apocayá, los críticos suxurieron que l'estilu de Villapol non pode ser definíu por nenguna de les anteriores categoríes, pero sí como una fusión de los trés: REalismo + ABstractismo + EL SOrrealismo. }}
Vallesa de la Guareña
Edá Media
Vallesa tuvo bien venceyáu a la orde de San Xuan de Xerusalén dende'l 3 de xunu de 1116, cuando la reina Urraca I de Llión venció a estos caballeros La Bóveda de Toro con toles sos aldegues. Donación qu'en 1125 foi confirmada por Alfonsu VII de Llión. Los sanjuanistas exercieron un dominiu casi absolutu en tou esti territoriu, calteniendo en dellos casos conflictos d'intereses col obispáu de Zamora, como en 1186, cuando l'obispu Guillermo y el prior del Hospital Pedro Areis, llegaron a un alcuerdu sobre los derechos eclesiásticos de les ilesies sanjuanistas na zona. Esta situación de dependencia caltener hasta 1875, en que por aciu la bulda Quos diversa estes ilesies del Hospital pasaron a depender de la diócesis de Zamora. Amás, la situación de conflictu tamién esistió col conceyu de Toro, cuando los vecinos de dellos sitios sanjuanistas -ente ellos los de Vallesa- negar a emprestar serviciu militar xunto colos toresanos, reticencia que se caltuvo hasta 1246, cuando l'infante Alfonso -futuru rei Alfonsu X el Sabiu- obligó-yos a emprestalo.
Fernando Villapol
Muséu Etnográficu-Pedagóxicu
El Muséu Etnográficu-Pedagóxicu ta alcontráu en Galicia nel pueblu de Bretoña, España. El muséu foi fundáu y creáu por Villapol, foi inauguráu nel 2002 alluga un ampliu conteníu d'obres d'arte contemporáneo y pieces de la etnografía rural gallega. Les pieces de la hestoria local amuesen la evolución de dellos oficios de Galicia rural de pasaes décades: zoquero, panaderu, carpinteru, zapateru, cesteru, o llabrador. Hai tamién una representación qu'amuesa una escuela típica, los preseos d'un médicu rural, d'un dentista, o d'un químicu, y toes estes escenes nel marcu del sieglu XIX. Amás, el muséu contién manuscritos orixinales d'autores como Otero Pedrayo, Vicente Risco, Bouza Brey, Antonio Cuayes, Ilesia Alvariño, Camilo García Trelles, González Garcés, y Castroviejo, según una coleición de pintures d'artistes contemporáneos: Urbano Lugrís, Laxeiro, Castrogil, Vilar Chao, Mariano García Patiño o Mayor Balboa. Otra de les coleiciones qu'alluga'l muséu son los más de 2000 sifones orixinales.
Vallesa de la Guareña
Edá Moderna
Vallesa foi una de les llocalidaes representaes pela ciudá de Toro en Cortes, pasando a integrar na Edá Moderna la provincia de Toro.
Fernando Villapol
Coleiciones Públiques
name="culturagalega" /> name="glwp">.
Vallesa de la Guareña
Edá contemporánea
En xunetu de 1812 Vallesa foi escenariu importante de la conocida como batalla de Castrillo y la posterior Marcha Paralela, una serie de combates y escaramuzas ente les tropes aliaes del Xeneral Wellington y les tropes napoleóniques mientres la Guerra d'Independencia, previos a la famosa batalla d'Arapiles.
Nel Diccionariu xeográficu-estadísticu d'España y Portugal de Sebastián de Miñano y Bedoya, del añu 1827, mientres el reináu de Fernandu VII el Felón, la descripción que se faía de Vallesa de la Guareña yera la siguiente:
Cola creación de les actuales provincies en 1833, Vallesa de la Guareña pasó a formar parte de la provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, que, como toles rexones españoles de la dómina, escarecía de competencies alministratives.
Coles mesmes, nel Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar (Pascual Madoz, 1849) describir a Vallesa d'esta miente:
Tres la constitución de 1978, Llamera pasó a formar parte en 1983 de la comunidá autónoma de Castiella y Llión, en tanto llocalidá perteneciente al conceyu de Vallesa de la Guareña de la provincia de Zamora.
Evolución de la delda municipal
La delda viva municipal per habitante a 31 d'avientu de 2015 xubía a 0 €. El conceutu de delda viva contempla solo les deldes con caxes y bancos relatives a creitos financieros, valores de renta fixa y préstamos o creitos tresferíos a terceros, escluyéndose, poro, la delda comercial.
Economía
La economía del conceyu basar na tradicional actividá agrícola y ganadera, anque tien tamién cierta actividá hostelera con chigre/restorán y un comerciu minorista. Ente los servicios disponibles atópense'l Conceyu, consultoriu médicu, polideportivu, parque infantil, centru de xubilaos, telecentro y biblioteca municipal.
Ente los productos producir y ellaborar anguaño en Vallesa destaquen los Garbanzos de Fuentesaúco, que dende'l sieglu XVI llegaron a cuntar con proteición real y dende el 2002 tópense incluyíos na Indicación Xeográfica Protexía,, según el vinu típico cultiváu na zona, que la so variedá ta dientro de la Denominacíon d'orixe Tierra del Vinu de Zamora dende 2007.
Carreteres
La CL-605 ye la principal carretera autonómica que traviesa'l cascu urbanu de Vallesa y xune el conceyu coles poblaciones de Segovia, Santa María la Real de Nieva, Arévalo, Madrigal de las Altas Torres y Zamora.
Serviciu d'Autobuses
Esiste un tresporte regular d'autobuses que comunica Salamanca y Toro cola llocalidá. Esti serviciu emprestar la empresa Hermano Martín dando serviciu de llunes a vienres y los domingos en calendariu escolar al traviés de la llinia Salamanca-Toro-Salamanca.
Patrimoniu Monumental
thumb|220px|right| Panorámica de la Ponte vieya thumb|220px|right| Portada de la Ilesia parroquial de San Juan Bautista Dellos son los curiosos d'esta llocalidá, ente otros, la so ilesia parroquial, la plaza y la so ponte vieya.
Cultura
Esiste una confrería relixosa n'honor a San Antonio, que celebra una procesión tradicional peles cais de la población el día de la so fiesta.
Igualmente celébrase cada dos años xunto a los vecinos y conceyos de les poblaciones cercanes, especialmente colos de Cañizal, un eventu de recreación histórica nel que se remembren los combates de Cañizal o batalla de Castrillo en 1812, mientres la Guerra d'Independencia.
Patrimoniu Natural
La totalidá del términu municipal de Vallesa de La Guareña atópase incluyíu dientro de la zona especial protexía d'aves, denomada oficialmente Zona ZEPA de Llanures del Guareña.
La vexetación de Monte mediterraneu ye la predominante nesta zona de la cuenca sedimentaria, llegando dalgunes de les sos especies espandise a dellos sectores de la penillanura paleozoica, yá en tierres de Sayago y Tierra del Vinu. Los suelos y parceles pocu aptos pal cultivu repobláronse con coníferes mediterránees, principalmente pinos piñoneros, magar la so presencia na zona remontar a dómines bastante remotes. Nos marxes ripuarios atopamos coles especies riberanes, principalmente llameres, fresnos, sauces, chopos y álamos negros, ocupando de normal los terrenes más enfollagaos o arenosos y menos aptos pal cultivu. La carba de monte vuelve ganar terrenal ante l'abandonu creciente de tierres de llabor y apaez representáu pola retama negra o escoba, el romeru y el tomillu, ente otros.
Jyotsna Radhakrishnan
Jyotsna Radhakrishnan ye una cantante de playback o reproducción india, que cantó en llingua malayalam pa una producción cienmatografica. Ella mora en Thrissur, Kerala.
Carrera
Jyotsana empezó la so carrera musical a una edá temprana. Ella estudió distintos estilos musicales en Mangái Natesan (A.I.R. artiste) y tamién música clásica Hindustani, sol Guru de Devdas Dinesh. Anque empezó la so carrera interpretando temes musicales en malayalam pa una producción de cine, con una tema musical tituláu "Valakilukkam Kettedee" de la película "Pranayamani Thooval" en 2002. Depués llanzóse a la fama col cantar tituláu "Sughamanee Nilavu" de la película "Nammal", dempués tuvo una intensa carrera como cantante profesional. Hasta la fecha interpretó temes musicales en casi 130 películes, incluyendo en malayalam, tamil y telugu. Tamién cola so voz, collaboró pa 200 grabaciones discográfiques. Dalgunos de los sos demás ésitos inclúin "Karuppinazhagu" de "Swapnakoodu", "Melleyonnu" de "Manassinakkare", "Meheruba" de "Perumazhakkalam" y ente otros
Le Val-de-Gouhenans
Le Val-de-Gouhenans ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Adautaciones de les aventures de Sherlock Holmes
miniaturadeimagen|Cartelu de l'adautación teatral protagonizada por William Gillette. Esti artículu allista las distintes adautaciones d'aventures de Sherlock Holmes clasificaes por mediu. Sherlock Holmes ye un detective priváu ficticiu que foi creáu pol novelista Sir Arthur Conan Doyle y utilizáu por él en dellos de los sos escritos de ficción.
Nel cine
Dende'l principiu del séptimu arte, yá a Conan Doyle repunábale que la mayoría de vegaes les investigaciones de Holmes nel cine situáronse na dómina na que'l filme realizábase, y non na dómina victoriana, que yera la dómina na que trescurríen les noveles orixinales. Aprovechando esti error de partida, surdió más tarde mientres la Segunda Guerra Mundial, l'usu del personaxe per parte de los americanos y británicos con fines de propaganda. Les obres más recientes oriéntense a recrear l'ambiente de la dómina victoriana.