Bisarma_de_Frankenstein
Descripción y calter
Na novela, la Bisarma apaez como una criatura humanoide d'enorme estatura (yá que «la pequeñez de les partes constituyía una gran torga pa la rapidez del mio trabayu», según pallabres del propiu Victor Frankenstein), d'unos ocho pies d'altu (2,43 m, aproximao). De forma antemanada, los detalles del procesu la so creación déxense imprecisos, anque resulta implícitu que'l so creador valir de fragmentos de cadabres procedentes de les sales de diseición, patíbulos y mataderos. Ésti describir nos siguientes términos:"«¡Cómo espresar les mios emociones ante aquella catástrofe, nin describir al desdicháu al que con tan infinitos trabayos y curiaos esforciárame en formar! Los sos miembros yeren proporcionaos, y escoyera unes traces formoses pa él. ¡Formosos! ¡Dios mio!""»La so piel amarellentao apenes cubría la obra de músculos y arteries que quedaba debaxo; el pelo yera negru, sueltu y abondosu; los dientes teníen la blancura de la perlla; pero estos detalles nun faíen sinón oldear espantosamente con unos güeyos aguanosos que paecíen cuasi del mesmu color que les órbites blancucies que los agospiaben, una piel apargaminada y unos llabios espurríos y negros. [...] ¡Ah! Nun había mortal capaz de soportar l'horror d'aquel semblante. Una momia a la que dotaren nuevamente d'animación nun podría ser tan espantible como aquel desdicháu.»"Cuasi darréu dempués de nacer, ye capaz de ponese de pies, de caminar y d'usar ropes: ye pos, en contra de lo que davezu amosó'l cine, un ser bastante intelixente. Amás ye bien sensible y emocional, nagua por la compañía y el ciñu y el so únicu oxetivu ye compartir la so esistencia con otru ser dotáu de sentimientos, asemeyáu a él. Ye bien elocuente y articuláu, llegando a falar y a escribir con gran correición en francés, y posiblemente tamién n'alemán y n'inglés. Almira la guapura, y el so mayor prestar ye ver «les flores, los páxaros y toles allegres gales del branu». Tien enclinos pacíficos, y anque conoz l'usu de la carne, prefier alimentase de raigaños, bayes y nueces qu'atopa pel campu, siendo vexetarianu. Gústa-y lleer, y dellos de los llibros que llee son El paraísu perdíu de Milton (a que'l so héroe, Satán, almira, y col que llega a comparase "tendría de ser el to Adán, pero soi'l to ánxel cayíu", lléga-y a dicir a Frankenstein, y que de camín-y sirve pa entender les nociones de creación y divinidá), Les desventures del nuevu Werther, de Goethe (que tamién escita grandemente la so almiración ya introduzlu nel mundu de les rellaciones humanes) y Les vides paraleles, de Plutarcu (que-y dexen llegar a conocer los fechos históricos más notables de l'Antigüedá). Sicasí, el continuu refugu de que ye oxetu, fai convertir nun ser solitariu, amarguríu y vengatible. A pesar d'eso, ye de cutio acoradáu por reconcomios, que lo estremen d'otres bisarmes de la lliteratura gótica, como Drácula o'l vampiru Lord Ruthven de Polidori, quien enxamás esperimenten arrepentimientu. En ciertos aspeutos, guarda un gran paecíu col arquetipu lliterariu, frecuente naquella dómina, del "bon xavaz", popularizáu mientres la Ilustración por Rousseau y otru escritores, quien afirmaben que l'home ye bonu por naturaleza, y que ye la sociedá la que lo malva.