cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
David Fincher
2010s: The Social Network, The Girl with the Dragon Tattoo, Gone Girl y carrera en televisión
Fincher ye productor executivu de la serie de televisión de Netflix House of Cards; tamién dirixó los dos primeros episodios. La serie recibió aponderamientos de la crítica, recibiendo nueve nominaciones Emmy, incluyendo Meyor Serie Dramática, y Fincher por Meyor Direición d'una Serie Dramática pol primer episodiu, que ganó.
Fincher dirixó l'adautación de la novela de Gillian Flynn Perdida. La producción empezó en setiembre de 2013, y la película foi estrenada'l 3 d'ochobre de 2014. Fincher robló un contratu de trés series con HBO para Utopía, Shakedown y Living on Videu. Yera pa remanar los deberes Direición y escritura pa la primer temporada de l'adautación de la utopía, una serie de televisión británica de HBO, pero les disputes presupuestaries ente HBO y Fincher llevó a que'l proyeutu atayar en xunetu de 2015.
Trabayu futuru
Shakedown, un drama criminal-noir-ish, ambientada en Los Angeles na década de 1950, tratar d'un mundu sensacionalista y la parte más vulnerable de Los Angeles na década de los 50s y céntrase nun detective priváu de la vida real. Fincher va producir la serie, ente que l'autor James Ellroy va ser el que desenvuelva la serie. Este va ser el segundu proyeutu de televisión de Fincher dempués de House of Cards en Netflix, que tamién atraxo l'actor Kevin Spacey. Living on Videu, una comedia ambientada na década de 1980, va siguir a Robby, un ex estudiante de colexu, escorriendo'l so suañu como un direutor de cine de Hollywood. L'actor Charlie Rowe, de Rede Band Society, va xugar el papel principal dempués de que Tyler Ross retiróse por cuenta de los conflictos. Fincher axuntar a dirixir otra serie de televisión de Netflix, Mindhunter, protagonizada por Jonathan Groff y Holt McCallany. La serie ta basada nel llibru Mind Hunter: Dientro de la Unidá de Crime de serie Elite del FBI.
Vida privada
Fincher casóse cola modelu y fotógrafa Donya Fiorentino en 1990 y divorciáronse en 1995. Tienen una fía. Fiorentino casóse col actor Gary Oldman. Fincher foi puestu nuna rellación al llargu plazu cola productora Ceán Chaffin, quien pasó a producir toles sos películes a partir de 1997 con The Game.
Nuna entrevista cola revista Empire en 2008, Fincher nomó les siguientes películes como los sos favoritos: Alien (1979), All That Jazz (1979), All the President's Men (1976), American Graffiti (1973), Being There (1979), Butch Cassidy and the Sundance Kid (1969), Cabaré (1972), Chinatown (1974), Citizen Kane (1941), Days of Heaven (1978), Dr. Strangelove (1964), 8½ (1963), The Exorcist (1973), The Godfather Part II (1974), The Graduate (1967), Jaws (1975), Lawrence of Arabia (1962), Mad Max 2 (1981), Monty Python and the Holy Grail (1975), National Lampoon's Animal House (1978), Paper Moon (1973), Rear Window (1954), Taxi Driver (1976), The Terminator (1984), The Year of Living Dangerously (1982), y Zelig (1983).
Premios
Premiu Óscar:
Premios BAFTA:
Premiu Globu d'Oru: Premios Primetime Emmy:
Villaharta
Villaharta ye un conceyu español de la provincia de Córdoba, Andalucía. Nel añu 2016 cuntaba con 669 habitantes. La so estensión superficial ye de 11,96 km² y tien una densidá de 55,94 hab/km². Los sos coordenaes xeográfiques son 38º 08' N, 4º 54' O. Asítiase na contorna del Valle del Guadiato, a una altitú de 580 metros y a 38 quilómetros de la capital de provincia, Córdoba.
Demografía
Número d'habitantes nos últimos diez años.
Historia de Villaharta
L'orixe de la llocalidá asitiar nel sieglu I, a partir de dalguna de les múltiples ventes que, como centros d'agospéu pa viaxeros y mercaderes, jalonaban el camín de Córdoba a Belmez y el de Córdoba a Los Pedroches por Villaharta.
La hestoria del pueblu tien rellación con que ta enclaváu en Sierra Morica, y guañáu cola tierra y la contaminación. La villa de Villaharta o Villa-alta ta asitiada xeográficamente a 38 km de Córdoba, en Sierra Morica, cercana al ríu Guadalbarbo y al Guadiato, de suelos aspros y montascosos, favorez pa la encina milenaria y l'altivu olivo de sierra, amás de los viñeos. El so orixe bien pudo ser pobláu célticu o ibéricu-romanu de nome Casóbriga.
Villaharta, l'Alta, tien un llugar estratéxicu por ser llugar d'encruz de rutes ente'l norte de la provincia y Estremadura, llugar de suministru y de descansu. L'historiador Idrisi aseguraba, con certidume, que pequí pasaba un camín árabe mientres los sieglos X y XI que dende la cuesta de la Matanza treslladaba viaxeros por Los Pedroches escontra Toledo y Castiella la Vieya y que, con posterioridá, sería vía pecuaria de la Cañada Real Soriana.
La más moderna Villaharta tuvo'l so orixe nel mayoralgu feudal de Fernández de Valenzuela, señor de Albendín, que darréu dexó'l so derechos a la so hermana María en 1380, al que s'amestaron les ventes del Lopillo, que tamién se conocieron como les ventes de Páez, n'honor del so comprador Páez de Castillejo.
El Rei Felipe IV, en 1616, fíxo-y la mercé de da-y xurisdicción civil y criminal. Nel añu de 1630, nomar al primer alcalde d'esta nueva villa, na persona de Miguel Molina. Esta primer villa de Villaharta taba dispuesta de la siguiente manera: con namái 11 cases en redol a una pequeña ilesia o ermita, con una capiya llateral y una posada, formando una exa redial alredor del llugar sagráu.
Nel Boletín de la Provincia de Córdoba de 1835 faise una referencia a la villa de Villaharta como términu d'una llegua, perteneciente al Ducáu d'Alba, qu'escarecía de médicu y de maestru d'escuela, con un pósito de granu común col de Obejo y unes escelentes agües melecinales, les llamaes agües de fierro de Villaharta o "aguagria", conocíu vulgarmente. thumb|Fonte de aguagria.
Xustos a menos de dos km de Villaharta ta l'enclave d'un grupu de manantiales d'agua ferrial, denominaos Los Manantiales o Balnearios de Fonte Agria, la esplotación de les sos agües ferriales y carbonataes, bien beneficioses pa la salú, dio un gran impulsu a la economía de la zona a lo llargo de la primer metá del sieglu XX. Dende l'añu 2009 celébrase "Aguosto", una fiesta que lleva nel so nome dos reclamos turísticos del pueblu: agua, y agostu, el mes por excelencia escoyíu polos braniantes pa pasar unos díes de vacaciones. Nesti proyeutu, acaldía del "Aguosto", celebrar con actividaes tantu pa neños, como títeres y magos, tanto como para non tan neños, como Dj, verbena, senderismo, marches nocherniegues, etc.
Fuentes de Aguaria
Inda se pueden admiFuente de Malos Pasosrar dalgunos de los curiosos templetes qu'acovecen los manantiales mineromedicinales de fama mundial nel sieglu XIX.
Otres fontes que pueden visitase pela redolada de Villaharta son les de San Rafael, Fuenteagria, San Elías, La Lastrilla, La Lastra, Los Anxelinos y El Cura.
Los grifos
Tienen el so orixe nel añu 1955. La so agua provién, al traviés d'una galería soterraña, d'un manantial asitiáu xunto a la Plaza de la Constitución. El Conceyu de Villaharta rehabilitó la redolada, calteniendo los azulexos orixinales d'una imaxe del Arcánxel San Rafael y un azulexu cola fecha d'inauguración. Nel so orixe, cuando nun esistía agua corriente sirvía p'abastecer d'agua a los vecinos de la llocalidá.
Monumentu a San Rafael
El responsable, Aurelio Teno, realizó un estudiu minuciosu del llibru de Tobías nes Sagraes Escritures y consiguió afigurar el calter viaxeru del personaxe, la so estrema probeza, arrodiándolo de simboloxía pa espresar lo que cunta la so hestoria. Na so mano derecha cayáu col güeyu de Dios, na so esquierda'l pexe que sanó, y obró, ente otros milagros, la ceguera de Tobías padre.
El monumentu asitiar nel Parque Elías Cervelló, a la entrada del pueblu, mui cerca de la Cañada Real Soriana y el Camín de Santiago.
Mirador de les Zahurdillas
Asitiáu al suroeste de Villaharta, na Paraxa de les Lagunillas atopamos nun espaciu, recuperáu pol Conceyu, pal esparcimientu y contemplación del paisaxe. Denomináu Les Zahurdillas pol so orixe, dedicáu a la instalación de zahúrdas, tamién foi una era pública, que los vecinos utilizaben pa triar y aventar les mieses.
Parque Elías Cervelló y Chinesta
Debe'l so nome al inxenieru valencianu que llogró que les agües de Villaharta fueren conocíes por toa España y nel estranxeru. Plantes arumoses, xardinos bien curiaos, zona infantil, unes vistes panorámiques de Sierra Morica y Villaharta faen d'esti parque un llugar ideal pa esfrutar de la naturaleza en tou la so rellumanza.
Monesteriu de Pedrique
El Monesteriu de Pedrique foi dende'l sieglu XIII llugar de meditación y retiru espiritual pa ermitaños.
Yá nel sieglu XVIII, adquirióse esta finca qu'entós yera una olivar vieya y un güertu. La inversión en repoblar la olivar y trabayar el güertu, fixo del monesteriu un llugar autosuficiente y próspero.
L'arte d'Aurelio Teno fundir cola naturaleza y l'arquiteutura, gracies a la so esposición esterior, que chisca los patios d'esti formosu llugar cola so serie Inseutos, les Cabres y presidiendo los patios, ta'l gran Quixote, como símbolu de la llingua castellana y la constante llucha del home.
Na sala Gris asitiada na planta baxa del edificiu, pueden vese les esculto-pintures. Escultura y pintura xunir pa crear una obra única y mística. Un exemplu d'esto ye La ufrienda a San Onofre.
Tamién los xamanes y les bruxes recreen el mundu máxicu de Pedrique. Na planta 1ª tán les famoses águiles de Teno, realizaes en bronce, cuarzu y geodas.
La planta baxa de la sala Rosa amuesa la obra cronolóxica del escultor Teno: dende les maquetes de los monumentos que realizó pa distintes instituciones internacionales, hasta les escultures de la so dómina en París na década de 1960.
La planta cimera alluga seriar “Tauromaquia” como un homenaxe a la bravura y el dolor del toru.
El pueblu
Villaharta ta asitiada nel plenu corazón de Sierra Morica, dende la Cuesta de la Matanza vese fondiáu na falda del cuetu de la Solana. El so cascu urbanu, recortáu sobre'l Cuetu, ye quebráu en dos metaes pela Avenida d'Andalucía de la que surden a un llau y otru del so percorríu les cais de Villaharta, toes elles pendientes. Les sos blanques cases y les sos llimpies cais ufierten al turista un llugar llenu de rincones pa perdese y conocer esti pueblu de sierra. Aprovechando enanchar y les plazoletas del cascu urbanu surden fontes y pozos públicos peruquier (La Fragua, La Fonte, La Modesta, La Pilastra, etc).
Cais peculiares
Al asitiase Villaharta nes faldes d'un Cuetu, el so cascu urbanu configurar en cais empinaes que dende les Cais San Rafael y Guadalquivir, traviesen l'Avenida Andalucía y algamen el so mayor altor na Carretera de Pozoblanco, son callar Calvariu, Real, Pozu, Palaciu y Antonio Machado.
N'otru estremu del pueblu, al nordeste, surdieron nueves cais cola proliferación viviendes protexíes, qu'algamen el Cuetu de la Solana partiendo de la Cai Virxe de la Piedá: Víctimes del Terrorismu, Séneca, Picasso, Miguel Hernández y Federico García Lorca.
La Cai Ángel, que coloquialmente ye conocida como la Caseta, convertíase n'otres dómines na Caseta de la Feria, que se celebraba na Cai de la Ilesia (Antonio Machado). La Cai Pilar Viejo caltuvo'l so nome, ésti debía a la esistencia d'una Pilastra nella y güei día ye una de les cais que se remocicaron, apaeciendo empedriada y ensin ceres, sumiendo les barreres arquiteutóniques.
Na Cai Yeres, tamién remocicada, allugóse una pequeña plazoleta en redol al so antiguu pozu con asientos de piedra.
Candelaria
El segundu día de febreru celebrar nel nuesu pueblu la Festividá de la Candelaria, yera entós cuando se quemar los tomillos na máxica nueche que trescurría ente los díes 1 y 2 de cada añu. Na actualidá vien celebrándose la fin de selmana más próxima a la fecha del día 2.
Antes, cuando empezaba'l colexu a mediaos de setiembre, empecipiábense los preparativos pa formar los grupos d'amigos y entamar les candeles de caúna de les cais.
Una de les xeres encamentaes n'esclusiva a les rapaces yera iguar un moñecu relleno de sal y vistíu de papel, que se sería quemáu na candela meciéndolo con una cuerda y que primeramente s'esponía al públicu unos díes antes, nun balcón.
Llegáu'l Día de la Candelaria, que solía ser un día máxicu pa los vecinos del pueblu, sobremanera pa los más nuevos, a media tarde asitiábense con delicadeza y ritual tolos fexes de tomillos metanes la cai. Cola llegada de la escuridá y la nueche, encendíense les candeles, quemábase la muñeca o moñecu, que significaba la purificación de los malos espíritos, la quema de too lo malo de la vida, yera entós el momentu más estimulante cuando toos poner a danzar con allegría al corru alredor del gran fueu. Ente xuegos, cantes y bailles, cada grupu percorría les restantes candeles del pueblu.
Güei día celebra'l fin de selmana más próxima al 2 de febreru. Nesti día, cola llegada de la nueche, enciéndense les candeles. La foguera mayor ye la que prepara'l Conceyu nun solar anexu a la casa Consistorial. Un costume recuperada, rellacionada coles fogueres, ye la confección de muñeques rellenes de sal, y sofitaes por un palu en forma de forqueta llamáu "cálbiro". Colgada d'una cuerda que sostienen dos persones, la muñeca suspende sobre la foguera, xubiéndola y baxándola hasta que se priende y quémase, en mediu del chisporroteo producíu pol sal.
Antroxu
Amarutar más corrientes yeren pa los homes, vistise de muyer y pa les muyeres, vistise d'homes. Otros más estravagantes, que nel so día tuvieron gran ésitu yeren el del neváu, una persona vistida de negru que se ponía enriba un algodón cosíu qu'asemeyaba la nieve.
Ente les murgues cabo destacar la más conocida de toes, la de los “Los Pañeros” que surde p'asonsañar a unos comerciantes que vendieron a les muyeres de Villaharta unos paños que por ser de bien mala calidá rompiéronse de momentu. Tamién quedó na memoria coleutiva de los villaharteños otra murga que faía referencia al discutiniu surdíu por cuenta de la construcción d'una molina pol arramáu de alpechín al regueru. Los sos componentes xubíos a un pollín, amarutaos de alpechineros y coles cares tisnaes formaben dos grupos. Unos dicíen: “Tachin, tachin, tachin pol regueru del Lagarazo nun va pasar el alpechín”. Los otros respondíenlu: “Tachin, tachin, tachin pol regueru del Lagarazo si va pasar el alpechín.”
L'Antroxu ye una fiesta popular que siempres goció d'una gran tradición en Villaharta, que, anque hai ablayáu nos últimos años, el Conceyu, ta intentando la recuperación d'esta fiesta ayudando económicamente a los participantes nos gastos del vestuariu, al igual que promoviendo los premios del concursu que se celebra nel Edificiu d'Usos Múltiples.
Día d'Andalucía
Nesti día prepárense diverses actividaes pa conmemorar la fiesta autonómica.
Ente elles, l'actu oficial pa conmemorar el la Festividá andaluza, cola participación de neños y neñes, nueves y Adultos. Amás celébrense xornaes de convivencia vecinal nes que participen les asociaciones locales del conceyu.
Selmana Santa
Conmemora Villaharta la Selmana Santa con dos sencielles procesiones acompañaes pela Banda de Cornetes y Tambores, que salen el Xueves y Vienres Santu colos titulares de la Confrería del Cristu del Perdón y la Virxe de los Dolores. La procesión del Vienres ufierta la peculiaridá de que les imáxenes del Cristu y de la Virxe dixebrar tres salir de la ilesia, realcontrándose na Vía Crucis, concretamente na confluencia de callar Calvariu y Guadalquivir.
Merendilla
Esta fiesta vien celebrándose dende principios de los años cuarenta. Tien el so orixe nuna comida, consistente nuna tajadita de llombu y un hornazo de pan daes a los neños que se confesaben por faer la comunión. Esta comida foi acoyida con gran entusiasmu per parte de los padres que se fueron incorporando a la celebración apurriendo les sos comíes. Anguaño esta celebración fai'l Sábadu de Gloria. Como datu anecdóticu, esta fiesta tien un componente paganu: ye una romería ensin santu y consiste en pasar un día de convivencia nel campu cantando, baillando, xugando...
Corpus Christi
La festividá de Corpus Christi ye una fiesta relixosa que se celebra 62 díes dempués del Xueves Santu, fecha de la Última Cena. Nella los neños vistíos de comunión pasen en procesión xunto al párrocu por unes alfombres de serrín de preciosos dibuxos y llenes de coloríu que les vecines encargar d'afatar.
Les selmanes previes a la fecha les vecines de cada cai escueyen los sos dibuxos, merquen los tintes y encárguense de tiñir sacos de serrín de distintos colores, que guarden en dalguna cochera, corrolada o llocal de dalgún vecín. El día anterior a la celebración del Corpus marcar na cai con tiza'l dibuxu escoyíu y a otru día, de madrugada, les muyeres más nueves y aquelles que pueden faelo encargar de rellenar con serrín el dibuxu marcáu.
Les persones más mayores que, pola so edá, nun pueden agachase nin faer otros esfuercios (treslladar los sacos, agachase, etc.), collaboren barriendo'l serrín que pudiera enchise de los sacos, asitiando les juncias y sacando los sos tiestos p'afatar los llaterales de l'alfombra, etc. Tamién collaboren afatando los altares, que son vistíos con preciosos manteles d'encaxes o con dibuxos referíos a la festividá, nos que presiden imáxenes de santos pequeños y dalgunos bien antiguos, acompañaos pol arume d'un ramu de flores. Al pie del altar, de normal, asítiase un reclinatorio. Otres vecines, collaboren apurriendo un ensundiosu almuerzu a les madrugadores, basáu en chocolate o café caliente con dulces típicos.
Finalmente, cuando tou ta llistu, los balcones vistir de gala con mantones qu'afaten el pasu de la procesión. En delles cais destaquen los pétalos de rosa espardíos sobre l'alfombra, faciendo recordar la téunica anterior al serrín pal adornu de les cais. Esta tradición, que siempres foi sostenida por muyeres, nos últimos años tamién recibió l'ayuda de dellos homes que, anque son pocos, ye un fechu lloable que merez la pena de destacar.
Feria n'honor a La nuesa Señora del Carmen
La Feria de Villaharta, celebrábase'l día 7 de mayu hasta 1967, por ser ésta la fecha de l'apaición de San Rafael al padre Rúcales.
Entós la Feria allugar na cai principal, la de la ilesia, na que se montaben les casetes y los puestos de turrón. El baille asitiábase de primeres de la cai Guadalquivir, o na cai Ángel (por eso ye conocida polos mayores como la caseta).
Anguaño la Feria celebren honor a La nuesa Señora del Carmen ye una de les fiestes mayores qu'hai nel conceyu. Durantes estos díes el Conceyu de Villaharta entama diverses actividaes deportives y culturales pa neños, nuevos y mayores qu'ocupen la mayor parte del el día y pela nueche la fiesta continua na Caseta Municipal con un gran baille amenizado por diversu orquestes. El Sábadu de feria, al mediudía tien llugar l'actuación d'un Grupu Rociero, onde la xente préstase comiendo y baillando.
Aguosto
Con esti fin ellaboremos un programa d'actividaes calidable, variáu y empobináu a tolos públicos, un programa afilvanáu por una serie de personaxes: el aguaor, que va distribuyir agua peles cais del pueblu, Rafalito Paniagua que va cuntar hestories de Villaharta y el Balneariu, el Vinagreru, que con dalguna travesura va animar la espera hasta l'empiezu de los actos y la seca que va ser escorrida peles cais del pueblu p'acabar con ella y collo dar llugar a un periodu de fecundidá y rellumanza: AGUOSTO, un nuevu mes que s'añedir al calendariu de Villaharta.
San Rafael
Esta festividá celébrase'l 7 de mayu y el 24 d'ochobre, siendo esti postreru'l día nel que se dar# en la eleición d'un nuevu hermanu mayor. Tres la eleición, los cofrades de San Rafael celebren una comida d'hermandá. D'antiguo la fiesta grande de San Rafael en Villaharta yera'l 7 de mayu, fecha na que s'apaeció n'Arcánxel en Córdoba. Por esa fecha celebrábase la feria n'Honor al Arcánxel Custodio ( darréu treslladada a xunetu pol mal tiempu). El día 24 d'ochobre nun pasaba desapercibíu pa los villaharteños, faíase misa y procesión como'l día 7 de mayu, y tres la celebración relixosa los hermanos convidar a una chicolatada con churros nun local cercanu a la ilesia. Anguaño, el día grande de San Rafael pasó a ser el día 24 d'ochobre ente que'l día 7 de mayu fainos recordar una tradición.
Día del café
El día de San Diego yera costume celebrar la llamada fiesta del café, na que les rapaces casaderes axuntar pa convidar a los mozos, non yá a cafés, sinón a chocolate con churros y otros manxares; los mozos solíen corresponder con bébores y carambelos. Yera una forma de rellacionase dambos sexos en tiempos de menos permisividad, que favorecía l'entamu de novialgos. Güei caltiénse esta tradición gracies al Conceyu y a delles asociaciones como'l AMPA, que cuando llega la fecha faen por alicar la tradición y enseña-y les a les nueves xeneraciones.
Enllaces esternos
Semeyes de Villaharta] - Fotografíes de Villaharta - Córdoba
Veyrières (Cantal)
Veyrières ye una comuña francesa del departamentu de Cantal, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Larus fuscus
La ye una especie d'ave Charadriiforme de la familia Laridae. Ye una de les gaviluetes más comunes na fauna del Mar Mediterraneu. Ave migradora, alcuéntrase-y tamién n'África, onde envierna. Tamién pueden vese envernando nes mariñes América del Norte norteamericanes a exemplares procedentes d'Islandia.
Subespecies
Esisten cuatro subespecies de gavilueta aveseda:
Referencies
thumb|left|220px|Exemplar xuvenil y adultu. thumb|Larus fuscus graellsii
Guinglange
Guinglange ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Orexa
Orexa ye un conceyu de la provincia vasca de Gipuzkoa (España). Tien una población de
Vézac (Cantal)
Tien una población de y una superficie de  km².
Fratercula arctica
El ye una especie d'ave caradriforme de la familia Alcidae.
Ye l'únicu frairucu nativu del Océanu Atlánticu; dos especies rellacionaes, el frairucu copetudo y el frairucu con cuernos, atopar nel nordeste del Pacíficu. El frairucu atlánticu cría n'Islandia, Noruega, Groenlandia, Terranova y munches islles nel norte del Atlánticu. Nel sur y oeste, la so actividá llega hasta Maine y a les Islles britániques nel este. El frairucu atlánticu tien una gran población y una amplia gama. Nun se considera en peligru d'estinción, anque hai amenorgamientu nel númberu. En tierra, tien la típica postura arguta d'un alcidae. Nel mar, naden na superficie y aliméntense principalmente de pequeños pexes, que atrapen somorguiándose na agua, utilizando les sos ales pa la propulsión.
El frairucu atlánticu tien una corona y llombu negru, mexelles gris maciu y “pantalones” blancos. Ye anchu, con un picu coloráu y negru visiblemente marcáu y pates naranxes qu'oldeen col so plumaxe. Ésti muda de piel tando nel mar pel hibiernu y dalgunes de les carauterístiques faciales con colores brillosos piérdense. L'apariencia esterna del machu y la fema adultos ye idéntica, sacante que'l machu ye llixeramente más llargu. El mozu tien plumaxe similar pero les sos mexelles son gris escuru. El mozu nun tien ornamientos de colores brillosos na cabeza, el so picu ye menos anchu y ye gris escuru con una punta amarellentada y café, y les sos pates tamién son escures. Los frairucos de poblaciones del norte son típicamente más llargos que los sos equivalentes en partes más al sur. Xeneralmente considérase qu'estes poblaciones son distintes subespecies.
El frairucu atlánticu pasa la seronda y l'iviernu en mar abiertu de los fríos mares del norte y torna a la mariña cuando empieza la dómina d'apareyamientu na primavera. Añera nel puntu más altu del cantil en colonies, cavando una lluriga nel que solamente pon un güevu blancu. El pitucu alimentar de pexe entero y crez rápido. Aproximao dempués de seis selmanes yá tien el plumaxe adultu y ábrese pasu de nueche escontra'l mar. Nada dende la mariña y nun torna a la tierra continental per dellos años.
Les colonies tas principalmente n'islles onde nun hai depredadores terrestres, sinón aves adultes y los pitucos tán en peligru de ser atacaos nel aire por gaviluetes y cágalos. Dacuando un páxaru como'l cágalu árticu pue acoradar a un frairucu llegando con pexes, causando que dexe cayer la so presa. L'aspeutu llamativu, el gran pico coloríu, marcha de coríu y el comportamientu d'esta ave dio llugar a llamatos como "payasu del mar" y "pericu del mar". Ye'l símbolu d'ave oficial de la provincia de Canadá de Terranova y Llabrador.
Taxonomía y etimoloxía
El frairucu Atlánticu ye una especie d'ave marítima que pertenez a los Charadriiformes. Atópase na familia de los Alcidae, qu'inclúi a los guillemots y los mérgulos y los “Puffins” son familiares cercanos, dambos componen la tribu Fraterculini. El frairucu Atlánticu ye la única especie nel xéneru Fratercula que s'atopa nel Océanu Atlánticu. Otros dos especies pueden atopase al nordeste del Pacíficu, el Fratercula cirrhata (Fratercula cirrhata) y el Fratercula corniculata (Fratercula corniculata), el segundu siendo'l familiar más cercanu al “Atlantic Puffin”..
El nome científicu Fratercula provién del Llatín medieval fratercula, flaire, que fai referencia al plumaxe negru con blancu qu'asemeya les togues utilizaes nos monesterios El nome específicu “Arctica” referir a la distribución nel norte de l'ave, siendo deriváu del Griegu άρκτος ("arktos"), the bear, l'osu, qu'asina mesmu fai referencia a la constelación del norte, la sietestrellu. Inda cuando la especie ye conocida como'l frairucu común, "frailecillo Atlánticu" ye'l nome Inglés encamentáu pol Congresu Ornitolóxicu Internacional.
Esisten tres subespecies: La única diferencia morfolóxica ente los trés, ye'l so tamañu. El llargor del cuerpu, de les ales y del picu amonta mientres la llatitú amonta. Por casu, un Frairucu del norte d'Islandia (subspecie naumanii) pesa alredor de 650g y tien una apmplitud de nala de 186 mm ente que los Faroes (subspecie grabae) pesa 400 g y el llargor de les sos ales mide 158 mm. Los individuos del sur d'Islandia (subspecie arctica) tienen un tamañu entemediu ente los otros dos. Ernst Mayr argumentó que les diferencies nel tamañu son clinal y son típicos de variaciones atopaes na población periférica y que nun hai subespecies tienen de ser reconocíos.
Descripción
alt=Head of a puffin showing its colourful beak|thumb|Los frairucos adultos tienen picos coloríos mientres la temporada d'apareyamientu. El frairucu Atlánticu tien una estructura sólida con un pescuezu gordu y nales y cola curties. Tien de 28 a 30cm de llargor dende la punta del so gruesu picu hasta la cola desafilada. El so valumbu ye de 47 a 63cm y na tierra ta a unos 20cm d'altor. El machu ye, xeneralmente, un pocu más llargu que la fema, pero'l colores son los mesmos. Al frente na cabeza, la corona y nuca son de color negru brillante, según les nales y la cola. Un collar anchu y negru estiéndese alredor del pescuezu y el gargüelu. De cada llau de la cabeza hai una gran área en forma de rombu de color gris maciu. Estos parches” na cara estender hasta un puntu en que cuasi s'atopen na parte posterior del pescuezu. La forma de la cabeza una plega que s'estiende dende'l güeyu hasta cada parche, dando l'apariencia d'una llinia gris inferior. El güeyu paez cuasi de forma triangular gracies a una área pequeño y picudo de piel calloso color azul-gris na parte de riba y un parche rectangular na parte de baxo. L'iris ye café o azul bien escuro y cada unu tien un aniellu coloráu alredor. Los “pantaloncillos” de l'ave, el pechu, el banduyu y la parte de baxo de la cola son blancos. A la fin de la temporada d'apareyamientu, el plumaxe negru pue perder el rellumu tomar una tonalidá café. Les pates son curties y atópense na parte tras del cuerpu, dando a l'ave la postura arguta na tierra. Dambes pates son de color naranxa brillante, y hai un contraste coles sos garres negru y afiláu.
El picu ye bien distintivu. De llau, el picu ye anchu y triangular, pero vistu dende enriba ye estrechu. La metá cercana a la punta ye coloráu-anaranxáu, y la metá cercana a la cabeza ye gris cayuela. Hai una cresta mariella en forma de V dixebrando dambes partes y una tira carnosa mariella na base del picu. Na articulación de los quexales hai una ventana engurriao y mariello. Les proporciones exactes del picu varien según la edá de l'ave. Nel casu d'un individuu inmaduru, el picu llegó al llargor máximu, pero nun ye tan anchu como'l d'un adultu. Col tiempu, el picu afóndase, el cantu cimeru de vuelve curvu y xenérase una plega na base. Conforme l'ave avieya, una o delles ranuras de lleguen a formar na parte colorada. L'ave tien una poderosa taragañada.
left|thumb|alt=Beak before and after moulting|Apariencia del picu y güeyos mientres la temporada d'apareyamientu (esquierda) y dempués de la mesma (derecha). La carauterística placa del picu anaranxáu brillante y otres carauterístiques faciales desenvuélvense en primavera. Al rematar la temporada d'apareyamientu, los revestimientos son esaniciaos nuna muda parcial. Esto fai que'l picu paeza menos anchu, la punta menos brillosa y basar color gris más escuru. Los ornamientos del güeyu piérdense y los güeyos aparenten ser redondos. Coles mesmes, les plumes na cabeza y el pescuezu son reemplazaes y la cara vuélvese más escura. Esti plumaxe d'iviernu poques vegaes ye vistu por humanos, porque cuando dexen a los sos pitucos, les aves, dirixir al mar y nun tornen a la tierra hasta la siguiente temporada d'apareyamientu. L'ave nueva ye similar al adultu en plumaxe, pero polo xeneral, ye más apagáu, con una cara gris muncho más escura y la punta del picu y les pates de color mariellu-café. Dempués de llograr les sos plumes, dirixir a l'agua y vanse al mar, y nun tornen en dellos años. Mentanto, cada añu'l picu enánchase, la cara se empalidece y les pates y el picu tórnense anaranxaos.
El frairucu atlánticu tien un vuelu direutu, típicamente 10m sobre'l nivel del mar y más altu qu'otros álcidos sobre l'agua. Muévese remando de manera eficiente coles sos pates palmotiaes. Cuasi siempres ye silenciosu nel mar, sacante los leves ronroneos que fai n'ocasiones al volar. Na colonia d'apareyamientu ye calláu nel suelu, pero na lluriga ruñe de manera similar a una sierra llétrica siendo acelerada.
Distribución
El frairucu atlánticu ye una ave d'agua frío nel Norte del Océanu Atlánticu. Cría nes mariñes del noroeste d'Europa, los flecos árticos y hasta l'este de Norteamérica. La colonia más grande ta n'Islandia onde'l 60% de los frairucos atlánticu del mundu añeren. La colonia más grande nel oeste del Atlánticu (envalorando más de 260,000 pares) atópase na Reserva Ecolóxica de Witless Bay, al sur de San Xuan de Terranova. Otres locaciones principales d'apareyamientu inclúin les mariñes norte y oeste de Noruega, les islles Faroe, les islles Shetland y Orkney, la mariña oeste de Groenlandia y les mariñes de Terranova. Colonies más pequeñes tamién s'atopen en British Islles, l'área Murmansk en Russia, Novaya Zemlya, Spitzbergen, Llabrador, Nova Scotia y Maine. La islles paecen particularmente curioses pa les aves pa criar, comparaes con sitios nel continente.
Cuando ta nel mar, l'ave estiéndese estensamente al traviés del Océanu Atlánticu del Norte, incluyendo'l Mar del Norte, y llega a entrar al Círculu Árticu. Nel branu, la llende al sur estender del Norte de Francia a Maine y nel iviernu l'ave llega a estendese hasta'l Mar Mediterraneu y Carolina del Norte. Les agües oceániques tienen una estensión de 15 a 30 millones de quilómetros cuadraos (6 a 12 millones de milles cuadraes) entós cada ave tien más d'un quilómetru cuadráu a la so disposición y nun ye sorprendente qu'escasamente sían vistos fuera del mar. En Maine, xuniéronse localizadores GPS a les pates de los frairucos, almacenando información de la so llocalización. Les aves tienen de ser prindaes de nuevu pa poder tener accesu a la información, lo qu'enzanca la xera. Afayóse qu'una ave había cubiertu 4,800 milles del océanu n'ocho meses, viaxando al norte del Mar de Llabrador depués al sureste hasta la metá del Atlánticu enantes de tornar a la tierra.
N'aves de llarga esperiencia de vida con pequeñu tamañu como'l frairucu Atlánticu, la tasa de sobrevivencia d'un adultu ye un factor importante qu'inflúi nel ésitu de les especies. Solamente'l 5% de los frairucos anillanados que nun pudieron apaecer de nuevu na colonia, facer na dómina de reproducción. El restu perdió un tiempu ente'l momentu en que salieron de la tierra pel branu y el momentu en que tornaron la siguiente primavera. Les aves pasen l'iviernu espardíos nel océanu, anque hai una los individuos de distintes colonies tienen l'enclín a pasar l'iviernu en distintes árees. Sábese pocu del so comportamientu y la so dieta nel mar pero nun s'atopó nenguna correlación ente factores ambientales, como los cambeos de temperatura y la so tasa de mortalidá. Una combinación de la disponibilidad de comida pel hibiernu y branu puede influyir la sobrevivencia de les aves, yá que los individuos qu'empiecen pel hibiernu en condiciones probes tienen menos probabilidá de sobrevivir qu'aquellos con bones condiciones.
Comportamientu
Como delles aves marítimes, el frairucu Atlánticu pasa la mayor parte del añu lloñe de la tierra continental, en mar abiertu, y solo visita la mariña pa criar. Ye una ave sociable y usualmente cría en grandes colonies.
Nel mar
thumb|300px|alt=A puffin taking off from the sea|Frairucu alzando vuelu nes Islles Farne, Inglaterra. thumb|alt=A puffin floating on the sea|Frairucu nes foles de la mariña norte de Noruega. Los frairucos Atlánticos lleven esistencies solitaries cuando s'atopen nel mar y esta parte de les sos vides foi pocu estudiada, una y bones la xera d'atopar una ave nel mar ye terrible. Cuando tán nel mar, el frairucu Atlánticu muévese como un corchu, propulsando al traviés de l'agua con poderoses turniaes de les sos pates y calteniéndose voltiáu escontra'l vientu, inda cuando aparentemente fuelguen y duermen. Pasa enforma tiempu nel día afechándose pa caltener les sos plumes ordenaes y esparcen aceite de la glándula. El nidiu plumaxe baxu permanez secu y aprove aislamientu térmicu. De mancomún con otres aves marítimes, la superficie de riba ye negra y la de baxo ye blanca. Esto dexa'l camuflaje, con depredadores aéreos incapaces de reparar a l'ave contra'l fondu escuru d'agua y atacantes submarinos que nun los estremen gracies a que s'entemez col brillosu cielu percima de les foles.
Cuando desapiega, el frairucu Atlánticu cute la superficie de l'agua mientres bate les sos ales, enantes de llanzase escontra l'aire. Pa caltener el vuelu, les nales tienen de movese rápido, delles vegaes per segundu. El vuelu de l'ave ye direutu y baxu sobre la superficie de l'agua y puede viaxar a 80km per hora. L'aterrizaxe ye estrañu; o s'estrella contra la cresta d'una fola o, n'agües más seles, fai una baxada rápida. Mientres s'atopa nel mar, el frairucu Atlánticu, lleva a cabu'l so muda añal. Les aves de tierra pierden les sos plumes primaries, un par al empar, pa poder siguir volando, pero'l frairucu camuda toles primaries d'una sola vegada y dexa de volar per completu un mes o dos. La muda, xeneralmente da llugar ente xineru y marzu pero les aves nueves pueden perder les sos plumes un pocu dempués nel añu.
Na tierra
thumb|Frairucos atlánticos nun cantil en Skellig Michael, Condáu de Kerry, Irlanda. thumb|alt=Birds on rocks|Colonia de frairucos relaxada. Na primavera, les aves madures tornen a la tierra, de normal a la colonia onde salieron del cascarón. Aves que fueron llevaes a otros llaos cuando yeren pitucos amosaron ser fieles al puntu onde fueron lliberaos. Axúntense unos díes nel mar en pequeños grupos enantes de tornar al picu del cantil. Cada colonia de frairucos subdividir en sub-colonies según estándares físicos. Los primeres en llegar tienen el control de los meyores allugamientos, los llugares p'añerar más deseables son les llurigues empaquetadas en fasteres y tán cubiertes de yerba, enriba nel cantu del cantil onde ye más fácil desapegar. Les aves de normal son monógamas, pero esto ye resultáu de la fidelidá que tienen a los sos llugares de anidación, más qu'a les sos pareyes. Los postreros en llegar a la colonia atopen los meyores sitios ocupaos y tienen que dir a los cantos, onde hai más riesgu de ser preses. Aves más nueves pueden salir de l'agua per un mes o un pocu más dempués de los adultos y nun atopen un sitiu disponible. Nun críen hasta'l siguiente añu, anque s'atopó que si la tierra que cubre la contorna de la colonia mengua primero que los sub-adultos lleguen, la cantidá de pareyes de anidación esitosos puede aumentar.
thumb|alt=Establishing dominance|Frairucos estableciendo dominiu. Los frairucos Atlánticos son precavíos cuando s'averen a la colonia y a nengún ave gústalu la tierra de llugares onde nun haya otros frairucos. Faen dellos circuitos na colonia enantes de baxar. Nel suelu pasen enforma tiempu afechándose, espardiendo aceite de la glándula sebácea y l'asitiando cada pluma nel so llugar, ayudar col picu o les garres. Tamién pasen tiempu de pies xunto a la entrada de les sos llurigues ya interactuando coles aves que pasen. El dominiu demostrar cola postura arguta, les plumes del pechu esponxaes y una caminada exageradamente lenta. Aves sumises agachen la cabeza y caltienen el cuerpu de forma horizontal y aflétense, pasando ente los individuos dominantes. Les aves de normal señalen la so intención de dise baxando'l so cuerpu, y dempués cuerren pola rimada, ganando impulsu. Si una ave asústase y vase inesperadamente, puede causar llerza na colonia de llanzase nel aire y xirar alredor. La colonia ye más activa na nueche, con aves de pies fora de les llurigues, folgando na campera o pasiando. Les pistes balerar na nueche, cuando les aves vuelen escontra'l mar, onde pasen la nueche.
Los frairucos son enérxicos inxenieros de lluriga y reparadores y les fasteres cubiertes de yerba pueden ser minaes por una rede de túneles. Esto fai que la campera ensugar mientres el branu, la vexetación muerre y el suelu secu seya lleváu lloñe pol vientu. Les llurigues n'ocasiones colapsen, y los seres humanos pueden faer qu'esto asoceda por caminar, ensin tener cuidáu, al traviés de rimaes de anidación. Una colonia en perdióse por cuenta de la erosión cuando había tan pocu suelu que nun podíen formase llurigues. Colonies nueves de normal nun empecipien de forma bonal, porque esta ave solo añera en sitios onde otres tán presentes. Sicasí, la sociedá Audubon tuvo ésitu en “Eastern Egg Rock Island” en Maine, onde, dempués de noventa años, frairucos fueron reintroducíos y empezaron a reproducise de nuevu. En 2011 yá había más de 120 pares añerando na pequeña isleta. Na islla de May del otru llau del Atlánticu, solu cinco pares de frairucos taben reproduciéndose en 1958 mientres venti años dempués había 10,000 pares.
Reproducción
thumb|Típicu frairucu atlánticu n'Islandia. thumb| Fratercula arctica arctica
El frairucu Atlánticu ye sexualmente maduru a la edá de cuatro, o cinco años. Estes aves añeren en colonies, escaven llurigues en cantiles pastosos o reutilizando furacos primeramente escavaos, tamién pueden añerar en resquiebros o cerca de roques y quixarros. Coles mesmes compite con distintos animales poles llurigues. Tien l'habilidá d'escargatar el so propiu fuexu o movese a unu yá caváu por un coneyu y ye conocíu por picotiar y sacar al ocupante orixinal. Dalgunes pardelas tamién añeren debaxo de la tierra y viven nes sos propies llurigues xunto a los frairucos, y les sos actividaes nes llurigues pueden provocar que s'abrir pasu escontra les llurigues de los frairucos, de tal manera que se pierde'l güevu. Son monógamos (tienen una sóla pareya pa tola vida) y curien de manera biparental a la cría. El machu pasa más tiempu curiando y calteniendo el nial mientres la fema dedicar a la incubación y alimentación del pitucu.
Los pitucos riquen de 34 a 50 díes pa emplumecer, el periodu depende de la bayura de la comida. Nos años en qu'hai pocu pexe, tola colonia esperimenta mayor periodu de plumaxe, anque lo normal ye de 38 a 44 díes, pa esti momentu, el pitucu algamó 75% del so pesu. El pitucu puede defecar na entrada de la lluriga, pero de normal nun sale al campu y paez tener un iñerizu inicial escontra la lluz hasta que cuasi tien toles sos plumes. Anque'l suministru de pexe de los adultos mengua nos últimos díes nel nial, el pitucu nun ye abandonáu, como asocede coles pardelas. En delles ocasiones, un adultu ye reparáu llevando provisiones a un nial inda cuando'l pitucu foise. Mientres los últimos díes debaxo de la tierra, el pitucu desaposiar de la tierra y el plumaxe xuvenil ye reveláu. El so picu relativamente pequeñu y les sos pates son de color escuru yá que escarez de los llurdios faciales blanques del adultu. El pitucu abandona'l so nial na nueche, cuando'l riesgu de depredación ye menor. Cuando llega'l momentu, dixebrar de la lluriga, polo xeneral, per primer vegada, y camina, cuerre y fai el so camín escontra'l mar. Nun puede volar correutamente, polo que baxar del cantil ye peligrosu; cuando llega a l'agua rema, y puede tar a tres quilómetros (dos milles) de distancia de la mariña a l'amanecida. Nun se xunta con otros de la so especie y nun torna a la tierra en dos o tres años.
Guinkirchen
Guinkirchen ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Reinu d'Essex
El Reinu d'Essex (Ēst Seaxna, "saxones orientales"), unu de los siete reinos tradicionales de la llamada Heptarquía Anglosaxona, foi fundáu alredor de 600 dC y cubría el territoriu anguaño ocupáu polos condaos d'Essex, Hertfordshire y Middlesex. El primer documentu históricu sobre'l reinu remontar a la Historia Eclesiástica de Beda, que reflexa la llegada del obispu Mellitus a Londres en 604.
Oríxenes del Reinu d'Essex
El Reinu d'Essex produz relativamente poques "Cartes" de los reis anglosaxones en comparanza colos sos vecinos y nun hai una versión de la Crónica anglosaxona (ASC) sobre Essex. Como resultancia, la historia del reinu y del so orixe permanez relativamente escura. La lleenda (creada nel sieglu X), atribúi la fundación d'Essex a Æscwine qu'apaez per primer vegada nuna xenealoxía orixinal de Wessex de finales del sieglu IX, que se caltién en Londres, Esta información ye ampliada por escritores de los sieglos XII y XIII como Enrique de Huntingdon (Historia Anglorum), Roger de Wendover (Flores Historiarum) y Matthew Paris (Chronica Majora). Wendover y París, nómenlu como Erkenwine y fechen la fundación del reinu nel 527 y el so reináu duró hasta'l 587, cuando muerre y ye asocedíu pol so fíu Sledd. La llonxevidá del reináu (60 años) y el mesmu nome, l'únicu de los reis d'Essex que nun empieza por S, faen abarruntar que Æscwine ye un personaxe llexendariu, análogamente a los Hengest y Horsa de Kent, Ælle y Cissa de Sussex o Cerdic de Wessex.
Les escavaciones arqueolóxiques en diversos llugares d'Essex (Mucking o Prittlewell, por casu) demuestren que yá había presencia saxona a principios del sieglu V y que la imaxe d'una invasión violenta de Britania ta bastante alloñada de la realidá. Los saxones primeru como federaos y más tarde como colonos, llegaron a Essex dende finales del sieglu IV, y fueron asimilaos fácilmente pola población britanorromana. Los primeros asentamientos producir na desaguada de Támesis, y nes zones alredor de Londinium. Los saxones que fueron asitiándose escontra l'este, a lo llargo de la vía romana ente Londinium y Camulodunum, fueron conocíos como estseaxni (saxones orientales) y taben formaos por diversu grupos tribales colos sos propios líderes y estructures polítiques. D'estos grupos yenos conocíu dalgunos de los sos nomes, de que les sos denominaciones saldríen darréu les de les provincies o distritos del futuru reinu:
Na segunda metá del sieglu VI, Kent, el vecín sur de los saxones orientales llevara a cabu la so unificación, camudando la tradicional estructura política xermánica de cles rexíes por un xefe electivu n'asamblea popular (folkmoot o folkmote), a la d'una monarquía semihereditaria aconseyada por una asamblea de nobles o homes pernomaos (witenagemot o witan). Ethelberto de Kent, en que'l so códigu de lleis caltiénse la primer referencia escrita a un witan, apoderaba como señor superior la mayoría de los territorios de los saxones orientales. Ethelberto sería'l catalizador pa la formación d'un Essex unificáu. Ye lóxicu suponer que nun fuera casual la eleición de Sledda, el so cuñáu y maríu de la so hermana Ricula, como primer rei de los saxones orientales, que'l so reinu taría supeditáu al del propiu Ethelberto en Kent.
Xeografía
L'antiguu reinu d'Essex estender polos condaos históricos d'Essex, Middlesex, Londres y el sur de Hertfordshire, na división actual tomaría 22 de los 32 conceyos del Gran Londres, amás de too Essex y parte de Hertfordshire. Al este partir# con el Mar del Norte y la frontera norte, con Estanglia, facer el ríu Stour tal como anguaño marca la frontera ente Essex y Suffolk. Tamién la frontera sur del reinu permanez inalterada hasta güei, siendo'l ríu Támesis lo que marca la llende ente Essex y los territorios de Surrey y Kent. La frontera oeste foi la más variable a lo llargo del tiempu, anque Essex nun principiu controlaba Middlesex, parte de Surrey ya inclusive llegó a controlar el sub-reinu de Kent Occidental, escontra'l 730 piérdese definitivamente'l control sobre Londres y la so rexón que pasa manes d'Ethelbaldo de Mercia. Igualmente piérdense los territorios al oeste del ríu Lea. 300 px|thumb|Mapa del Reinu d'Essex y Middlesex.