cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Batalla de Vézeronce
Escavaciones
En 1871 atopóse un cascu d'un contendente nuna tumba principesca nel banzáu d'alteria de Rippes de Pillardin, Saint-Didier, al norte del sitiu de batalla. Na actualidá caltener nel Muséu del Antiguu Obispáu de Grenoble. El cascu ye d'artesanía bizantino y pertenecía, probablemente, a un cacique francu.
«Mollard de Coyne», una elevación del terrén na zona nuna redolada d'llanures, foi consideráu según la lleenda la tumba del rei. Sicasí, investigaciones recién paecen acreitar que'l montículo ye natural.
Ríu Barrea
El ríu Barrea ye un ríu asturianu que pasa pelos conceyos de Morcín y La Ribera.
Naz nel picu d'Ordiales, a unos 600 msnm y desemboca nel ríu Nalón depués de recorrer 5,1 km.
El principal afluente que tien ye'l ríu de Les Arroxines, de 1,7km, que-y vierte les agües xusto enantes del banzáu d'Alfilorios
Ford F-100
La Ford F-100, parte de les Ford F-Series, foi un modelu de carroceta (Pickup) (pick-up n'inglés), de tamañu completu, fabricáu por Ford Motor Company, que foi vendíu de forma continua a partir del añu 1948 n'Estaos Xuníos, y en variaes feches en Canadá, Méxicu, Brasil, Arxentina, Perú, Chile, Colombia y Venezuela. Foi unu de los vehículos más vendíos y esitosos del mundu. amás de ser, el más comercializáu n'Estaos Xuníos mientres los postreros 43 años.
right|thumb|Ford F-1 (1948 - 1952)
Historia
A partir del so ésitu inicial, fueron faciéndose-y meyores diverses, les qu'impactaron na salida de nuevos re diseños, toos presentes a partir del añu 1953. Na xeneración del modelu 1957 al 1960 incorporar a la producción la nueva fábrica de la Ford na Arxentina. Lo primero que se produció na nueva planta del Centru Industrial Xeneral Pacheco foi un motor V8 de 292 pulgaes cúbiques que se montó nuna F-100 na vieya planta, y dichu actu tuvo llugar el 16 de marzu de 1961, amás de les que yá veníen fabricando esta carroceta ya incorporándose dos fábriques más n'Estaos Xuníos. Dende'l so llanzamientu tuvo distintes xeneraciones hasta la década de 2010.
Xeneraciones
thumb|1948 Ford F-1 La carroceta Ford F100 tuvo munches xeneraciones a lo llargo de la so trayeutoria, y los periodos de tiempu polos que puede estremase son más o menos los siguientes:
Ente cada unu d'estos periodos foise viendo la evolución que tuvo la Ford F-series (conocida más pol so primer designación, la de F-100) en distintes games de carrocería, motores, y una amplia variedá d'opciones como coles (automática y manual), frenos, rodaduras, direición, suspensión, amortización, seguridá, parachoques, lluces, tapizaos, electrónica, y distintos cambeos estéticos que lu añedir cada vez más aerodinámica, y dende los 70 sistemes d'audiu, amás de que'l so confort y clase siempres fueron aspeutos, amás de cosméticos; distintivos en cada xeneración que salió al mercáu, tou ello pa competir colos sos rivales la Dodge D-100 y la Chevrolet C-10.
Primer xeneración (1948-1952)
thumb|1950 Ford F-1 La carroceta F-Series de primer xeneración (conocida como Built Bono-Ford) introducir en 1948 como un reemplazu pa la llinia de captación previa basada nel carru introducíu en 1942. El F-Series foi vendíu n'ocho clasificaciones de pesu distintos, cola recoyida, el panel de camión, motor de cabina sobre (COE), camión convencional y d'autobuses escolares estilos de carrocería del xasis. thumb|1951 Ford F-1 thumb|1952 Ford F-1 La 2ª Guerra Mundial terminara, dar militarización de los civiles llegaba al so fin y la xente volvía a les sos rutines normales cuando Ford presentó la so primer carroceta verdaderamente nueva desque empezó la guerra, que foi anunciada col eslogan “Bonus Built … Built Stronger to Last Longer”, daqué según: “fabricada más fuerte…por que dure más”. Por dalguna razón que nun pudi establecer estes carrocetes fueron designaes como la Serie F (les primeres carrocetes Ford en llevar esa designación). El compradores podíen escoyer cualesquier de los dos nuevos motores, dambos con más potencia que los instalaos nes carrocetes Ford anteriores. Ufiertábase un motor de 6 cilindros en llinia de 226 CI (3.7L) y 95 hp y un V-8 de 239 CI (3.9 L) y 100 hp. Les designaciones pa los trés categoríes d'estes nueves carrocetes yera: F-1, carrocetes con capacidá de media tonelada; F-2, carrocetes con capacidá de trés cuartos de tonelada y F-3, (Heavy Duty) carrocetes con capacidá d'una tonelada. En 1951 introducióse un nuevu motor básicu de 6 cilindros en llinia de 215 CI (3.5 L) y 101 hp. La so publicidá anunciaba un ameyoramientu del 14% nel consumu de combustible. Agora'l conductores podíen remanar dende una cabina más amplia, sobre un asientu muncho más cómodu y un parabrís d'una sola pieza que daba meyor visibilidá. Ford denominar “la cabina del millón de dólares”. Amás de ser más amplia internamente, la contorna esterior de les sos llinies yera más nidia y traía los faros integraos. Esti modelu siguió hasta 1952 con dellos cambeos cosméticu y mecánicu, tales como los distintos insertamientos na persiana o parrilla, un motor d'arranque o encendíu dafechu impermeable qu'ameyoraba'l rendimientu y enllargaba la so vida útil. Ford amestó a les sos nueves carrocetes un nuevu paquete de suspensión pa les cabines, que fueron montaes sobre un xasis más fuerte y resistente capaz de soportar les cansoses hores de trabayu nes faciendes y les carreteres rurales de los Estaos Xuníos. Nuevos mecanismos ya innovadores materiales desenvueltos mientres la guerra faíen agora parte de la teunoloxía de les nueves carrocetes Ford.
Segunda xeneración (1953-1956)
thumb|1953 Ford F-100 thumb|1953 Ford F-100 thumb|1956 Ford F-100 Custom Cab Ford celebró'l so aniversariu númberu 50 en 1953 y collo llegó una renovación de les sos carrocetes de la Serie F, lo cual constituyó una de les importantes celebraciones del añu. La nueva imaxe vieno con nomes revisaos y d'equí p'arriba les F-1 seríen llamaes F-100, les F-2, F-250 y les versiones F-3 Heavy Duty, darréu seríen denominaes F-350. Un aspeutu un tanto más elegante apaeció nes nueves carrocetes Ford de la Serie F en 1953, col capó fluyendo escontra los guardabarros delanteros. Nesta 2ª xeneración Ford amplió la distancia ente exes, en toles sos versiones, con ballestes traseres y delantreres más llargues, ameyorando asina la calidá de conducción, pero calteniendo la capacidá de carga y arrastre. Pa 1954 el motor de 6 cilindros en llinia creció a 223 CI (3.6 L) y 115 hp. y el so potente motor V-8 de 239 CI, (3.9 L) agora tenía la brenga de 130 HP. Una opción llamada “Driverized Cab”, qu'en castellán sería daqué según “Cabina Conducible”, apurría luxos tales como'l reposa brazos, lluz nel domo, un encendedor de pitos y dos parasoles. Cambeos cosméticos menores, principalmente nel área de la parrilla, siguieron hasta 1956. La potencia tamién foi aumentada nel trescursu d'estos años, de tala forma que el motor de 6 cilindros en llinia xubió a 137 HP y el poderosu V-8 aumentó'l so tamañu a 272 CI (4.45 L) y 171 HP.
Tercer xeneración (1957-1960)
thumb|1958 Ford F-100 thumb|1959 Ford F-100 Un maquillaxe agresivo y moderno camudó la cara de la 3ᵉʳ xeneración con un capó menos abuitáu qu'agora apaecía a ras de los guardabarros delanteros. En 1957 otru cambéu estructural reparar calteniendo esti estilu hasta 1960, incorporando dos tipos de caxes: Flareside (la clásica hasta'l momentu colos guardabarros traseros a la vista) y Styleside (colos guardabarros ocultos como hasta l'actualidá). Esta serie presentaba dos motores: el conocíu V8 292sqinch y un 6 cilindros denomináu 223sqinch, que foi bien escasamente utilizáu na producción arxentina, más non asina nes series que se ensamblaran en Venezuela y en Sudáfrica. Dende l'añu 1959 empezar a ensamblar les primeres F-100 na vieya planta del barriu de La Boca, saliendo a la venta en payares del mesmu añu y conocida popularmente na Arxentina como "Lloba". Tolos modelos anteriores ingresaron a la mayoría de países a los que llegó esti modelu per mediu d'importaciones, en dellos casos per mediu d'importaciones de particulares y/o los llotes de cantidaes amenorgaes lo cual fai que güei seya difícil atopar d'esta unidaes en bon estáu a onde dicha carroceta llegara.
En 1957 primero que'l so nome fuera bien conocíu na industria, Lee Iacocca, foi nomáu direutor de mercadéu de la División de carrocetes Ford. En 1958, por regulaciones Federales, tolos vehículos fabricaos nos Estaos Xuníos teníen de tener dos faros de lluces a cada llau, obligando a toes los productores a modificar los sos diseños y la carroceta F-100 de 1958 nun foi la esceición. Tamién na metá del periodu introdució'l nuevu motor V-8 que pasó de 272 CI (4.45 L) y 171 HP a 292 CI (4.78 L) y 186 HP. Dellos historiadores argumenten qu'esti nuevu motor tuvo disponible a partir del modelu 1959, pero la realidá ye que se fabricaron munches unidaes del modelu 1958, a les que se-y asitió l'engrandáu motor V-8. thumb|1960 Ford F-100 Pa 1959 fíxose disponible la doble tracción de fábrica, un interior bi-color y otru pequeñu maquillaxe dexó una persiana más llimpia, que dio pasu al esquema de güeyos saltonos” del modelu 1960, últimu añu de la 3ᵉʳ xeneración.
En 1960, l'últimu añu de la 3ᵉʳ xeneración de la Serie F, Ford re diseñó'l tren delanteru y ameyoró los materiales utilizaos nel interior de les carrocetes. Les carrocetes de doble tracción recibieron un refuerzu adicional na zona de la cabina y alredor de les abertures de les puertes. Muelles delanteros y traseros reforzaos que s'ufiertaben como ‘opcionales' nos modelos 4WD de 1959 yeren agora parte del equipu estándar. Tamién hubo meyores nel sistema de frenos y direición.
Cuarta xeneración (1961-1966)
El motor estándar yera'l de 6 cilindros en llinia 223 CI (3.6 L) y 137 HP, que Ford vendía col seudónimu” del “facedor de quilómetros” (milage maker). Opcional taba'l potente motor V-8 de 292 CI (4.78 L) y 186 HP, que por cuenta de la so fondura, ganóse'l llamatu “Y-Block.” Caxes manuales de trés y de cuatro velocidad taben disponibles, al igual qu'una sola opción de caxa automática de tres velocidad Ford-O-Matic. thumb|1962 Ford F100 En 1962 les carrocetes de la Serie F, recibieron bien pocos cambeos significativos. Empezar a ufiertar una caxa Styleside, non integráu a la cabina, nun principiu, solo nes carrocetes de doble tracción y al rematar l'añu de producción del modelu taba disponible pa toles versiones de la Serie F. Tamién se reemplazó la vieya caxa automática Ford-O-Matic, por una meyor, llamada Cruise-O-Matic. Ford tamién afixo meyor la persiana y fixo pequeñes meyores nel interior de la cabina. thumb|1963 Ford F-100
En 1963, les carrocetes de la Serie F tuvieron cambeos significativos, veamos:
La nueva caxa “Styleside Click” foi fabricáu con doble paré, aumentando asina la so resistencia y menguando el riesgu d'abollar la cabecera esterior. La tapa o portezuela de la caxa tamién se fabricó con doble paré y tenía un mecanismu de gabita con una manija d'apertura nel centru (en llugar de les cadenes con gabitos de los modelos anteriores). thumb|1965 Ford F100 En 1965 la superficie de la carroceta Ford F-100 de 1965 nun se vía bien distinta a la carroceta del añu anterior, sicasí, debaxo del capó pasaron munches coses. Debutaron trés nuevos motores: dos d'ellos yeren de 6 cilindros en llinia, unu de 240 CI- (3.9 L) de 150 HP y l'otru de 300 CI (4.9 L) de 170 HP y un potente V-8 de 352 CI (5.7 L) con 208 HP. Adicional mente Ford presentó la so nueva suspensión delantera “Twin I-Beam” en tolos modelos 2WD, dando a les carrocetes una conducción más asemeyada a la d'un automóvil, anque ensin dexar a un llau la potencia y la brenga d'una carroceta. Los muelles delanteros de llámina fueron reemplazaos por resortes helicoidales y les exes ximielgues yeren calteníos nel so llugar con unos brazos de gran radio. La división de les exes dexaba que les ruedes pudieren pasar polos buecos y resaltos de forma independiente, llogrando un rodaxe muncho más nidiu. Les petrines de seguridá empezaron a suxurise nel paquete d'opciones nes carrocetes con siella única. thumb|1966 Ford F-100 Custom Cab En 1966 les carrocetes 2WD, permanecieron práuticamente idéntiques a les del añu anterior, sicasí hubo cambeos importantes nes 4WD. Una nueva carroceta de Figura Baxa” presentó una caxa de tresferencia de velocidaes y una exa delantera conocíu como monu-viga. La carroceta de doble tracción yera más baxa que la carroceta típica 4WD, pero tenía un puntu de rotura de más de 2 pulgaes d'altu. La exa delantera monu-viga utilizaba muelles helicoidales y brazos de gran radio, similares a los de la suspensión “Twin I-Beam” utilizáu nes carrocetes 2WD d'esta xeneración. Los otros cambeos que se fixeron nel modelu 1966 yeren de menor importancia y principalmente cosméticos. Foi ende cuando los camuñez llograron una troca colorada f-100 del añu 66 onde llogró dellos trofeos en samalayuca con un motor 302
Quinta xeneración (1967-1972)
En 1968, les regulaciones federales riquen que tolos fabricantes d'automóviles añedan reflectores o lluces de posición llaterales, polo que Ford rediseña los emblemes pa incorporar reflectores llaterales.
El mesmu añu los camiones recibieron versiones más grandes de la familia de motores FE de Ford cola introducción de los motores 360 y 390 pulgaes cúbiques. Tamién camudaron pa 1968 los controles del calentador, apoyabrazos, manijas interiores de les puertes y ventanes rabiles, y la moldura cimera nos modelos forníos. Reflectores de posición llaterales traseros tamién s'han añedir a los paneles llaterales de la cama más baxa en 1968, poles regulaciones gubernamentales. thumb|1972 Ford F-100 En 1969, ufiertóse un paquete especial pa los camiones Ford F-Series, qu'incluyía un xenerador de 110 voltios sol capó opcional. camudáronse les Rejillas de la serie F llixeramente pa 1969.
Los componentes de la suspensión de tolos modelos de la serie F 1969 son totalmente intercambiables.
En 1970, L'emburrie gradual escontra'l confort y el luxu en camiones llixeros adquirió más impulsu en Ford cola llegada de la Ranger XLT pa ciertos modelos de la serie F. El Ranger XLT foi'l paquete cimeru con rellación a los paquetes Ranger, Custom, Sport Custom.
Sesta xeneración (1973-1979)
thumb|1973-1975 Ford F-100 La serie F sesta xeneración introducir en 1973. Esta versión de la serie F siguió siendo construyíu sobre la plataforma de la F-100 1965, pero con modernizaciones y meyores significatives. Frenos delanteros de discu, l'aumentu de les dimensiones de la cabina, tanque de gas treslladáu fora de la cabina y debaxo de la cama, ameyoró significativamente calefacción y aire acondicionáu, la construcción completa de doble cama de la paré, un mayor usu d'aceru galvanizáu. thumb|1975 Ford F-100 Ranger La rejilla pal añu 1973 cuntó con dos inserción de plásticu metálico estremáu por una barra d'aluminiu que forma parte de la estructura principal de la parrilla, coles lletres "FORD" na parte cimera de la parrilla. Se añidieron grandes faros redondos, coles llámpares de señalización de estacionamiento y direccionales asitiaos na parte cimera a entrambos llaos de la inscripción "FORD". El nuevu diseñu de la cabina incorporó un espaciu almacenamientu detrás del asientu.
En 1975, el F-150 foi introducíu n'ente'l F-100 y F-250 col fin d'evitar ciertes restricciones de control d'emisiones. thumb|1976 Ford F-100 Custom La primer ciruxía estética presentar pa 1976, cuando apaeció una nueva parrilla y los biseles de los faros cuadraes. F100 con tracción nos cuatro ruedes, motor estándar de 360 pulgaes cúbiques V-8 y la tresmisión de cuatro velocidad. Esta xeneración carauterizar pola durabilidá de los paneles de la carrocería porque Ford utilizó grandes cantidaes de chapa galvanizada pa lluchar contra l'escomiu.
Pa 1978, los faros cuadraos reemplacen a los redondos de los modelos anteriores, yeren esclusivos pa modelos con mayores paquetes d'equipamientu, como Lariat y Ranger, y en 1979 convertir n'equipu estándar. Tamién pa 1978, el Ford Broncu foi rediseñáu nuna variante de la carroceta F-Series. thumb|1978-1979 Ford F100 Custom
En 1979, Ford traxo una nueva campaña de promoción pa camiones: el famosu "Built Ford Tough". Los faros redondos fueron reemplazaos polos faros rectangulares en tolos niveles d'acabáu y se incertó una parrilla circular qu'enmarcó'l faros, agora taba disponible en negru o cromáu por que coincidiera cola del marcu de la rejilla d'aluminiu. Foi l'últimu añu que'l gran motor de bloque 460 taba disponible nuna carroceta de media tonelada.
Séptima xeneración (1980-1981)
thumb|1980 Ford F-100 Custom En 1980, les Ford F-Series fueron re diseñada con un xasis totalmente nuevu y un cuerpu más grande; este foi'l primer re diseño de baxo pa enriba dende 1965.
Dellos paquetes de decoración personalizaos taben disponibles pa carrocetes de carga llixera nos primeros años ochenta, unu de los cualos incluyeron la pintura de dos tonos y ruedes pintaes de blancu, agora considerábase a la F-Series más elegante.
En 1981, toles llinies de camiones de Ford taben práuticamente ensin cambeos, anque Ford añedió la opción F-100 con un "amenorgáu" motor de 255 pulgaes cúbiques V-8. Más pequeñu qu'inclusive la pulgaes cúbiques 300 estándar de seis cilindros. Nesti mesmu añu, Ford realizó un gran cambéu nos camiones F-series n'especial na carroceta de carga llixera F-100 dexando a un llau esta denominación, pa camudala pola nominación F-150, anque en dellos países por razones de comercialización caltúvose la denominación F-100.
N'Arxentina, la Ford F-100, fabricóse xunto cola so xeneración anterior, cola que convivió hasta una serie de F-100 Ranger estauxunidenses importaes. Al términu d'esi añu dichu modelu empezar a fabricar local mente na Arxentina, pero con dellos cambeos tocantes a motores, pos tuvo un bloque diésel y una caxa mecánica, contra la versión fornida nes de procedencia venezolana y/o mexicana, que montaben caxes de marches automátiques de serie, siendo daqué opcional na versión gaucha. La mesma tenía llinies más rectes y el platón yera con llaterales de doble plásticu.
Campethera bennettii
Campethera bennettii ye una especie d'ave piciforme, perteneciente a la familia Picidae qu'habita nel sur d'África.
Subespecies
Reconócense trés subespecies
Llocalización
Esta especie atópase nel sur d'África, alcontrándose en Ruanda, Mozambique, Zaire, Angola, Uganda, Tanzania, Malaui, norte de Sudáfrica y Namibia.
Santuariu de la Virxe de los Remedios de Quimarán
El Santuariu de La nuesa Señora de los Remedios de Quimarán ye unu de los santuarios más centraos xeográficamente n'Asturies yá que ta nel pueblu de Quimarán, n'asturianu Quimarán, conceyu de Carreño a bien poca distancia d'Uviéu, Xixón y Avilés. Ta na falda del Monte Areo, tamién conocíu como «Monte de San Pablo» yá que esistía una capiya dedicada a él y de la que queda nengún restu. Pertenez eclesiásticamente a la parroquia de San Esteban de Quimarán. Un datu que llama l'atención al escritor y políticu asturianu Marino Busto García y que lo pon de manifiestu nos sos Noticies Históriques del Conceyu de Carreño ye que nin Madoz nel sieglu XIX nin Xovellanos nos sos escritos del sieglu XVIII mentar lo que pudiera faer pensar de que nun esistía naquelles feches. Sicasí, un grupu d'espertos arquiteutónicos indiquen que la ermita esistía yá por eses feches yá que les sos carauterístiques arquiteutóniques amuesen claramente que la so construcción ye anterior a la primer metá del sieglu XVIII.,
Allugamientu
Como s'indicaba, el so allugamientu ye un llugar privilexáu pos ta na falda del Monte Areo dende onde s'acolumbra una bona parte de la zona central asturiana que ye la más llana del Principáu. Ta a seis km de la llocalidá costera asturiana de Candás, marinera, gastronómica y turística por excelencia.
Historia
La ermita fundar el sacerdote D. Juan González Llión, natural de San Esteban de Quimarán de que la so parroquia depende eclesiásticamente. La ermita foi desaposiada de les sos pertenencies nel añu 1936 salvándose solamente la imaxe de la Virxe, senciella y de vistir.
Les villes de la zona teníen «capiyes y confreríes» como la de Santolaya del Valle que dende'l sieglu XVII tien confrería y capiya de la Virxe del Carmen, la de San Juan de Prevera que tamién tenía la capiya y confrería de la Virxe del Carmen, fundada en 1717, en Abandi teníen les capiyes de la Inmaculada Concepción y de l'Asunción. La de Quimarán, que ye de la qu'ocupa esti artículu, tien la de la Virxe del Rosario dende, siquier, 1799 fecha d'unos documentos na que consta que ye de fundación y axunta una rellación de rentes unviaes pol párrocu en 1799 a la Catedral d'Uviéu. Yá dende l'añu 800 figura la capiya de Nuesa Señora del Pópulo en San Juan de Carrió, parroquia del conceyu de Carreño.
Favores y milagros
Hai munchos favores atribuyíos a la mediación de la Virxe de los Remedios de Quimarán.
Fiestes, devociones y tradiciones
La práctica totalidá de les parroquies del conceyu de Carreño teníen el costume de celebrar fiestes n'honor a la Virxe nes sos más diverses advocaciones siendo les más conocíes les de la Virxe del Carmen, la de la Inmaculada Concepción y la de la Virxe del Rosario. La fiesta de la Virxe de los Remedios de Quimarán celebra l'últimu domingu de setiembre tando precedida d'una novena.
El día de la fiesta de la Virxe alleguen persones non solo de Quimarán, Carreño o Candás sinón que tamién lleguen dende Avilés, Xixón y munchos llugares más. Según el que foi cronista oficial de Carreño Marino Busto fueron les sandineras candasines les qu'estendieron la devoción a la Virxe de los Remedios de tala forma que el día de la fiesta cerraben les cases y establecimientos p'allegar a la ermita. Como la ermita ye de pequeñes dimensiones, la Misa celébrase al campu yes tradicional que sía cantada pola «Coral Aires de Candás».
Esti santuariu adquirió bien de popularidá con motivu del XXV aniversariu de la Coronación de la Virxe» celebrando la Santa Misa, con asistencia multitudinaria, el arzobispu D. Gabino Díaz Merchán el domingu 16 de setiembre de 1984.
Brunegg
Brunegg ye una comuña suiza del cantón d'Argovia, allugada nel distritu de Lenzburg. Llenda al norte cola comuña de Birr, al nordeste con Birrhard, al sureste con Mägenwil, al sur con Othmarsingen, y al oeste con Möriken-Wildegg.
Pereiro de Palhacana
Pereiro de Palhacana ye una freguesía portuguesa del conceyu d'Alenquer, con 9,12 km² d'área y 591 habitantes (2001). Densidá de población: 64,8 hab/km².
Idioma ter sami
El ter sami ye l'idioma más oriental de les llingües sami. Falábase tradicionalmente nel noroeste de la península de Kola, pero agora ye una llingua morrebunda; en 2004 solo quedaben diez falantes. Para'l 2010, el númberu de falantes menguó a dos. Ume Sami y Pite Sami yeren los dos falantes.
Historia
[[Ficheru:ZoyaGerasimovaNinaAfanasyevaInterview.jpg|izquierda|miniaturadeimagen|Zoya Gerasimova (esquierda), una de los postreros falantes de Sami ter.
Semeya tomada en 2006. ]] Al final del sieglu XIX, había seyes villes de sami ter, na parte oriental de la península de Kola, con una población de 450 aproximao. En 2004, había aproximao 100 ter samisr, de los que solo dos vieyos falaben la llingua; el restu camudó la so llingua pola rusa. El rápidu cambéu del númberu de falantes debióse a la Coleutivización na Xunión Soviética, mientres la que se prohibió l'usu de la llingua n'escueles y llares. En 1930, la mayor villa de ter sami, Yokanga, declaróse "ensin perspeutiva" y  obligaron a los sos habitantes a movese a la base militar de Gremikha.
Documentación
El primer documentu conocíu en ter sami ye un curtiu vocabulariu recoyíu pol esplorador británicu Stephen Burrough en 1557; publicáu por Richard Hakluyt.
Sistema d'escritura
La llingua escribióse usando l'alfabetu llatín basáu na ortografía del skolt sami en 1930, pero tres la segunda guerra mundial, ésti camudóse pol alfabetu cirílicu basáu nel de kildin sami.
Les Cabañes (Tamón)
Les Cabañes ye una casería de la parroquia de Tamón nel conceyu asturianu de Carreño.
Alcuéntrase a 9,10 km de Candás, la capital del conceyu, a un altor mediu de 80 msnm y tien una población de.
Remilly-Wirquin
Remilly-Wirquin ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Parque nacional de Mosi-oa-Tunya
Les catarata Victoria, "Victoria Falls", n'inglés, anque son conocíes llocalmente como Mosi-oa-Tunya, el fumu que truena. Son la parte más espectacular del cursu del ríu Zambeze - la mayor cayida d'agua del mundu, con una estensión de 1,7 km y un altor de 108 m y alcuéntrense na frontera ente Zambia y Zimbabue.
El Parque Nacional de Mosi-oa-Tunya, con una área averada de 6600 hai, ta alcontráu nel sur de Zambia, ente'l ríu Zambeze y la Reserva Forestal Dambwa, cerca de la ciudá de Livingstone ya inclúi la parte zambiana de los tabayones. En xunto col Parque Nacional de los Tabayones Victoria, en Zimbabue, fueron inscritos pola Unesco nel añu 1989 na llista de los llugares Patrimoniu de la Humanidá. miniaturadeimagen|left|Vista aérea del parque onde s'aprecien elefantes.
Óblasts d'Ucraína
right|thumb|250ox|Mapa d'Ucraína colos óblasts. L'óblast ye la división alministrativa de primer nivel d'Ucraína. El país ta dividíu en 24 óblasts, amás de una república aútónoma (Crimea) en disputa con Rusia y 2 ciudaes con estatus especial.
Linus Pauling
right|thumb|250px|Linus Carls Pauling. Linus Carl Pauling (* Portland, 28 de febreru de 1901 - 19 d'agostu de 1994) foi un químicu de los Estaos Xuníos y una de les mentes más preclares del sieglu XX. Elli mesmu llamábase cristalógrafu, biólogu molecular ya investigador médicu. Foi unu de los primeros químicos cuánticos, y recibió'l Premiu Nobel de Química en 1954, pol so trabayu nel que describía la natura de los enllaces químicos.
Pauling ye una de les poques persones que recibieron el Premiu Nobel en más d'una ocasión yá que tamién recibió'l Premiu Nobel de la Paz en 1962, pola so campaña contra les pruebes nucleares terrestres.
La Calle la Vega
La Calle la Vega ye una casería de la parroquia de Tamón nel conceyu asturianu de Carreño.
Alcuéntrase a 8,50 km de Candás, la capital del conceyu, a un altor mediu de 52 msnm y tien una población de.
Jean Simmons
right|thumb|250px|Jean Simmons. Jean Merilyn Simmons foi una actriz británica nomada en dos ocasiones al premiu Óscar. Ente les sos películes destaquen Hamlet (la versión dirixida por Laurence Olivier), Spartacus de Stanley Kubrick y Elmer Gantry.
Carrera
Nacida nel barriu de la ciudá de Londres de Crouch Hill, dende neña quixo ser actriz y consiguió debutar nel cine na so adolescencia, apaeciendo na película Give Us the Moon (1944), de Val Guest y Caryl Brahms. La sonadía qu'algamará nel Reinu Xuníu tampoco tardaría muncho en llegar, yá que la so figura se fizo reconocible gracies a la so intervención na película de David Lean Great Expectations, de 1946.
A partir d'esi momentu les sos apaiciones multiplicaránse como en Caesar and Cleopatra, 1946, de Gabriel Pascal, Black Narcissus, 1947, de Michael Powell y Emeric Pressburger, y sobre too, la so interpretación d'Ofelia en Hamlet, 1948, l'adaptación de la obra de William Shakespeare dirixida y protagonizada por Laurence Olivier.
11 Puppis
11 Puppis (11 Pup / j Puppis / HD 65228 / HR 3102) ye una estrella na constelación de Puppis, la popa del Argo Navis. Docena en rellumu ente les estrelles de la so constelación, la so magnitú aparente ye +4,20. Alcuéntrase a unos 500 años lluz del Sistema Solar.
Nun esiste unanimidá no referente a la metalicidá —bayura relativa d'elementos más pesaos que l'heliu— de 11 Puppis; un estudiu señala una metalicidá igual a la solar, ente qu'otru trabayu señala un conteníu metálico tres veces mayor que'l de la nuesa estrella.
Esta estrella nun tien de ser confundida con HD 64760, conocida tamién como J Puppis.
Iturmendi
thumb|Fotografia d'[[Indalecio Ojanguren el 9 d'abril de 1961.]] Iturmendi ye un conceyu de la Comunidá Foral de Navarra, asitiáu na Merindad de Pamplona, na contorna de Sakana, nel valle del Burunda y a 45 km de la capital, Pamplona. La so población n' foi de habitantes (INE).
Topónimu
Iturmendi ye un topónimu tresparente. Significa monte de la fonte n'euskera, yá que provién de les pallabres itur(ri) (fonte) y mendi (monte).
Según Nicolás Arbizu, estudiosu de la toponimia y hestoria del pueblu; hasta'l sieglu XVII el pueblu denominábase Iturmendía, pero perdió la -a final que tien valor d'artículu n'euskera y que se suel perder en munchos topónimos vascos.
Iturmendi cunta con tres fuentes públiques, pudiendo tar dalguna d'elles nel orixe del nome. Sicasí, el pueblu nun s'alluga sobre nenguna pandiella o monte pudiéndose deber el nome del pueblu a dalgún monte vecín.
Escudu
L'escudu d'armes del llugar de Iturmendi tien el siguiente blasón: Esti escudu d'armes ye'l mesmu del valle de la Burunda, por mercé de Felipe IV en 1632.
Situación
La llocalidá de Iturmendi ta asitiada en partir Noroeste de la Comunidá Foral de Navarra dientro del denomináu corredor de Sakana o del Araquil y el valle de la Burunda, a una altitú de 528 msnm. El so términu municipal tien una superficie de 9,91 km² y llinda al norte col municipo d'Ataún de la provincia de Guipúzcoa y la comunidá autónoma del País Vascu, al este col de Bacáicoa, al sur cola Sierra de Urbasa y al oeste col conceyu d'Urdiáin.
Enllaces esternos
Iturmendi - Información de Pueblos d'España * Iturmendi - Gobiernu de Navarra -Información Municipal
Asamblea Nacional de Nicaragua
L'Asamblea Nacional de Nicaragua ye l'órganu de tipu unicameral qu'exerz el poder llexislativu de la República de Nicaragua. Naz dempués de l'aprobación de la constitución de 1986 reemplazando al anterior Congresu de la República.
L'Asamblea Nacional ta integrada por 90 diputaos colos sos respeutivos suplentes, escoyíos por votu universal, igual, direutu, llibre y secretu, por aciu el sistema de representación proporcional. En calter nacional acordies con lo que s'estableza na llei eleutoral van escoyese 20 Diputaos y nes circunscripciones departamentales y Rexones Autónomes 60 Diputaos.
Tamién formen parte de l'Asamblea Nacional como Diputaos, propietariu y suplente respeutivamente, el ex-presidente de la República y l'ex-vicepresidente electos pol votu popular direutu nel periodu inmediatu anterior; y, como Diputaos, propietariu y suplente los candidatos a Presidente y Vicepresidente de la República que participaron na eleición correspondiente, y llograren el segundu llugar.
Los Diputaos ante l'Asamblea Nacional van ser escoyíos pa un periodu de cinco años, que se va cuntar a partir de la so instalación, el nueve de xineru del añu siguiente al de la eleición.
Tolos diputaos gocien de la inmunidá parllamentaria nel exerciciu de les sos funciones como diputáu. Enantes a la Revolución Sandinista, el poder lexislativo yera llamáu congresu y la so sede atopar nel Palaciu Nacional de Nicaragua, actual Palaciu de la Cultura, na capital Managua.
Xunta direutiva de l'Asamblea Nacional
El 9 de xineru de 2017 escoyéronse los siguientes cargos pa constituyir la Xunta Direutiva pal periodu 2017-2018:
Presidencia de l'Asamblea Nacional: Gustavo Eduardo Porres Cortés (FSLN)
Vicepresidencia tercer: María Haydée Osuna (PLC)
Primer Secretaria Xeneral: Loria Raquel Dixon Brautigan
Segundu Secretariu: Carlos Wilfredo Navarro Moreira
Tercer Secretariu: Alejandro Mejía Ferreti
Repartu actual d'escaños 2017-2021
Repartu d'escaños tres el resultáu eleutoral del 6 de payares de 2016
Presidentes de l'Asamblea Nacional de Nicaragua
De 1985 - 1990: Cmdte. Carlos Nuñez Téllez Frente Sandinista de Lliberación Nacional (FSLN)
De 1991 - 1991: Miriam Arguello Morales Unión Nacional Opositora (UNU)
De 1992 - 1992: Alfredo César Aguirre Unión Nacional Opositora (UNU)
De 1993 - 1993: Gustavo Tablada Zelaya Partíu Socialista Nicaragüense (PSN)
De 1994 - 1995: Luis Alberto Guzmán Partíu Popular Social Cristianu (PPSC)
De 1997 - 1998: Iván Escobar Fornos Partíu Lliberal Constitucionalista (PLC)
De 2002 - 2002: Arnoldo Alemán Llacayu Partíu Lliberal Constitucionalista (PLC)
De 2003 - 2003: Jaime Cuadra Somarriba (QEPD) Partíu Lliberal Constitucionalista (PLC)
De 2004 - 2004: Carlos Noguera Pastora Partíu Lliberal Constitucionalista (PLC)
De 2005 - 2005: Santos René Nuñez Telléz Frente Sandinista de Lliberación Nacional (FSLN)
De 2006 - 2006: Eduardo Goméz López (QEPD) Partíu Lliberal Constitucionalista (PLC)
De 2012 - Setiembre 2016: Santos René Nuñez Téllez (QEPD) Frente Sandinista de Lliberación Nacional (FSLN)
De Setiembre 2016 - 8 Xineru 2017: Iris Marina Montenegro Blandón (Presidenta Per Llei tres el decesu del Ing. Santos René Nuñez Téllez) Frente Sandinista de Lliberación Nacional (FSLN)
Escudu de Zimbabue
L'escudu de Zimbabue foi aprobáu'l 21 de setiembre de 1981, un añu y cinco meses depués de la bandera nacional.
L'escudu de Zimbabue ta compuestu por un campu de sínople (verde) surmontáu por una franxa con quince ondes de plata (blancu o buxu) y d'azul asitiada nel xefe.
Nel campu de sínople (verde), una representación del antiguu Reinu del Gran Zimbabue de plata.
Timbra un burelete d'oru y de sínople surmontáu pol Páxaru de Zimbabue representáu d'oru. El burelete y el Páxaru de Zimbabue tán asitiaos delantre d'una estrella roxa de cinco puntes.
L'escudu ta suxetu por dos figures, tenantes o soportes, con forma de kudu y apaez colocáu delantre d'una fesoria, colocada en banda, y un rifle automáticu AK-47, colocáu en barra.
Na parte inferior del escudu apaecen representaos una porción de suelu, varies espigues de trigu, algodón, y una panoya de maíz. Escritu nuna cinta pue lleese'l lema nacional: Unity, Freedom, Work (”Xunidá, Llibertá, Trabayu”)
N'Zeto
N'Zeto  ye una comuña y tamién un conceyu (Concelho de N'Zeto) de la provincia de Zaire, nel noroeste d'Angola, rexón marítima bañada pol Océanu Atlánticu y fronteriza cola República Democrática d'El Congu nes boques del ríu Congo.
Xeografía
El términu tien una estensión superficial de ¿ km² y una población de 47 171 habitantes.
Comuñes
Esti conceyu arrexunta cuatro comunes:.
El Cascayu (Tamón)
El Cascayu ye una casería de la parroquia de Tamón nel conceyu asturianu de Carreño.
Alcuéntrase a 7,80 km de Candás, la capital del conceyu, a un altor mediu de 46 msnm y tien una población de.
Guérnesei
Guérnesei ye una islla na Canal de la Mancha, parte del archipiélagu de les islles de la Canal. Ye una posesión de la corona del Reinu Xuníu. Tien una población de 58.870 persones y la capital ye Puertu San Pedru (Saint-Pierre-Port) (en francés Saint-Peter-Port). Nel añu 933, la islla foi tomada pol Ducáu de Normandía. Cuando en 1066 los normandos invadieron Inglaterra, Normandía ya Inglaterra foron xuníes baxo una monarquía.
Amás de la islla de Guernsey, el Bailiwick de Guernsey ta formáu tamién poles islles vecines d'Alderney (población 2.400) y de Sark (población 610), y dalgunes otres islles más pequeñes. La llexislatura elixida del territoriu llámase Los Estaos de Deliberación. El xefe de gobiernu ye un alministrador elixíu, al que llamen Bailiff, y el xefe d'estáu ye'l Teniente Gobernador, que ye designáu pola reina.
La economía de Guernsey básase nos servicios financieros como paraísu fiscal, el turismu y l'agricultura. Un serviciu de ferry coneuta les islles con Gran Bretaña y Francia.
Alejandro M. Sinibaldi
Alejandro Sinibaldi foi efímeramente Presidente de la República de Guatemala. Yera un empresariu guatemalianu d'ascendencia italiana y proveniente de la clase alta-media; persona sele y bien intelixente. Por ser el primer designáu a la presidencia de la República, correspondió-y la presidencia de Guatemala nos difíciles díes que siguieron a la muerte del presidente xeneral Justo Rufino Barrios na Batalla de Chalchuapa el 2 d'abril de 1885.
Presidente interín de Guatemala
Sinibaldi Castro ocupó'l cargu de Primer designáu a la presidencia mientres el periodu entendíu a partir del 30 d'abril de 1884 al 20 de marzu de 1885. Cuando finó'l Presidente de la República, el xeneral Justo Rufino Barrios na Batalla de Chalchuapa el 2 d'abril de 1885, Sinibaldi Castro asumió la Presidencia Interina de Guatemala, ratificáu pol Conseyu de Ministros. Nun mensaxe por demás curtiu informó a los ciudadanos de la muerte del xeneral Barrios y solicitó el sofitu de toos pa la so presidencia interina; poco dempués, emitió un segundu decretu nel que dexaba al Ministru de la Guerra, xeneral Juan Martín Barrundia, qu'actuara como meyor conviniera a los intereses del país, ante ola de pasiones que se desamarró en conociéndose la muerte de Barrios.
Ante los desordes que se taben amenando —hubo quien abasnaron pela cai la semeya del fináu xeneral Barrios y quien apuraben al xeneral Felipe Cruz qu'aprovechara'l gruesu del exércitu derrotáu en Chalchuapa pa tomar el poder— Barrundia alzóse como dictador militar y decretó l'estáu de sitiu ante lo cual los ciudadanos sollertaos, recurrieron a l'Asamblea Nacional Llexislativa y al cuerpu consular por que mediara nel asuntu. El cuerpu llexislativu, dirixíu por Ángel María Arroyo y Manuel Echeverría entró n'aición y decidió aceptar l'arrenunciu de Sinibaldi y del so gabinete en plenu y pidir al segundu designáu a la presidencia qu'ocupara la primer maxistratura;. la persona señalada yera'l xeneral Manuel Lisandro Barillas Bercián, xefe políticu de Quetzaltenango a quien de momentu salieron a buscar por que tomara les riendes del Estáu lo antes posible.
Barillas llegó a la puerta del Campusantu Xeneral de Guatemala nel intre del sepelio del xeneral Justo Rufino Barrios y esixó a Juan Martín Barrundia —hasta pocos díes antes Ministru de Guerra de Barrios y principal candidatu a quedase na presidencia— que-y fora apurríu'l poder, aduciendo qu'un númberu regular de tropa venía con él, indicándo-y a Barrundia que la tropa taba acantonada a redoma de la ciudá. La tropa de la cual falaba nun esistía y asina coló al Palaciu de Gobiernu p'asumir la primer maxistratura de la Nación.
Cuando Barrundia entendió'l so error, yá yera tarde; decidió alloñar del país por un tiempu, yá que disponía de los medios necesarios pa ello, anque tornó a Guatemala en 1888, pa finalmente aniciase en Méxicu dende onde publicó folletos en contra del gobiernu de Barillas.
Campethera caroli
Campethera caroli ye una especie d'ave piciforme de la familia Picidae que vive n'África.
Distribución
Alcuéntrase n'Angola, Camerún, República Centroafricana, El Congu, República Democrática d'El Congu, Costa de Marfil, Guinea Ecuatorial, Gabón, Ghana, Guinea, Kenia, Liberia, Nixeria, Sierra Lleona, Sudán del Sur, Tanzania, Uganda y Zambia.
Rémy (Pas-de-Calais)
Rémy ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Parque nacional de Nouabalé-Ndoki
Parque Nacional de Nouabalé-Ndoki (en francés: Parc National de Nouabalé-Ndoki) ye un parque nacional na República del Congo. Establecíu en 1993, nel norte del Congo, ta principalmente pobláu d'elefantes, monos, que van dende goriles de tierres baxes occidentales hasta los chimpancés y los bongos. Tien 3.921,61 quilómetros cuadraos de selva virxe tropical, ensin presencia humana nel so interior y con dellos pobladores nos pueblos periféricos. Los montes tienen una rica bio-diversidá de 300 especies d'aves, amás de 1.000 especies de plantes y árboles nes que s'inclúin les caobes en peligru d'estinción.
Parque nacional de Richtersveld
El Parque Nacional de Richtersveld allugar na provincia Septentrional del Cabu, en Sudáfrica. El parque ta llenu de variaos paisaxes, de les llanures arenoses planes, a les montes serrapatoses. En 2007 el Paisaxe cultural y botánicu de Richtersveld foi clasificáu Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco. Les temperatures son estremes, y pel branu pueden algamar más de 50 ° C. L'agua ye un acontecimientu bien raru.
La so vexetación caracterízase principalmente por unos árboles de gran altor qu'almacenen nel so interior gran cantidá d'agua en vexigues, disponiendo de bulbos soterraños, son de de gran coloríu. Na so corteza contienen pelos pegañosos p'atrapar el sable y protexese del vientu.
Campethera cailliautii
'Campethera cailliautii'') ye una especie d'ave, na familia Picidae (de los picatueros).
Distribución
Alcuéntrase n'Angola, Burundi, Camerún, República Centroafricana, El Congu, República Democrática d'El Congu, Guinea Ecuatorial, Etiopía, Gabón, Ghana, Kenia, Malaui, Mozambique, Nixeria, Ruanda, Somalia, Sudán, Tanzania, Togu, Uganda, Zambia y Zimbabue.
Giordano Bruno
Giordano Bruno
Ye, ensin dulda, la figura más representativa de la llucha de la razón sobre la fe o de la filosofía sobre la teoloxía, qu'apaez nel escomienzu del Humanismu y na dómina de les Guerres de Relixón qu'asolaron Europa na Edá Moderna. A la moza edá de 17 años toma los hábitos dominicos nel monesteriu de Santo Domenico Maggiore y dende esa edá emprincipien a columbrase les sos ideees cimeres que lu llevarán nuna fuxida contina de la Inquisición per tola Europa Reformista, Suiza, Francia, Inglaterra y la República Checa. Nestos países enfréntase tanto a católicos romanos como a protestantes espardiendo les idees heliocéntriques copernicanes del Universu frente a les d'Aristóteles o santu Tomás d'Aquinu, que yeren la base del sistema de creyencies científiques de la dómina.
Engañáu, asilose en Venecia de la que esperaba -y defendiera del Vaticanu cosa que nun fixo y en 1593 la república adriática entrégalu al Santu Oficiu quien lu torturará, xulgará y condergará por heréticu. Sentenciáu a morrer na foguera, Giordano será amordazáu enantes d'executalu pa que nun pueda esplayase nes sos ideees racionales. Enantes d'esto pronunció una de les frases más célebres de la Historia, dirixéndose a los que-y xulgaben dixo, "quiciabes tenéis más llercia vos quien xurdís esta sentencia que yo que la recibo".
La gran figura sirvió como exemplu para Galileo Galilei quien viéndose xulgáu y a puntu de ser condergáu a una pena asemeyada decidió nun siguir los pasos de Bruno y retráctase ante'l Santu Oficiu. Y son estos dos personaxes italianos xunto a Copérnicu los que cimenten las bases de la Ciencia Actual.
Pensamientu
Son munches las aportaciones que Giordano Bruno fai a la ciencia y a la filosofía modernes, pero d'ente toaes destaquen:
Estrechu de Bering
right|thumb|400px|Semeya satelital del estrechu de Bering. Vense perfechamente, nel medio d'elli, les islles Diomedes. L'estrechu de Bering (en rusu Берингов пролив o Beringov proliv, y en llingua yupik Imakpik ) ye un estrechu que coneuta los océanos Pacíficu y Árticu y que s'asitia ente Rusia y los Estaos Xuníos. Nomáu asina n'honor de Vitus Bering, un esplorador danés al serviciu del Imperiu rusu, asítiase un poco al sur del Círculu polar árticu, a unos 65° 40' de llatitú norte. La so llende este-oeste, que separta'l territoriu rusu del d'Estaos Xuníos, ta a 168° 58' 37" de llonxitú oeste.
Considérase, magar que como hipótesis non completamente confirmada, qu'esti estrechu foi'l llugar pol que los humanos aportaron a América dende Asia. Tendríenlo fecho al traviés d'una llingua de tierra, nomada Beringia, nún momentu nel que'l nivel de los océanos, más baxu porque al ser el clíma más fríu habría más cantidá d'agua conxelada, permitía qu'esistiera una comunicación terrestre ente los dos continentes nel actual estrechu y nes tierres al norte y al sur de so. Esta hipótesis pa desplicar la llegada del home a América tien sío la dominante nes caberes décades, y sigue siendo la más aceptada polos espertos.
Dende 2012 la costa rusa del estrechu ye una zona militar d'accesu restrinxíu. Puede visitase en viaxes organizaos tres obtener los correspondientes permisos, y siempres tres de aportar a la zona per aire, nel aeropuertu de Provideniya, o nún cruceru qu'atraque nel puertu d'Anadyr. Los viaxeros non autorizaos qu'aporten a ella tres de cruzar l'estrechu, inclusive magar que tengan visáu, pueden ser deteníos, multaos y deportaos, perdiendo amás el derechu a que se-yos conceda otru visáu posteriormente.
Xeografía
L'estrechu de Bering tien un anchor, nel so puntu más estrechu, de 82 km. Esti asítiase ente'l cabu Dezhnev, na península rusa de Chukchi, que ye'l puntu más oriental del continente asiáticu (169° 43' W), y el cabu Príncipe de Gales, nel estáu norteamericanu d'Alaska, que ye'l puntu más occidental d'América del Norte. La so fondura media ta ente los 30 y los 50 m. El so anchor total ye de 53 km, y el so puntu más fondu ta namái a 90 m embaxu del nivel actual del mar. Coneuta'l mar de Chukchi, que ye una sodivisión del océanu Árticu, al norte, col mar de Bering, que forma parte del océanu Pacíficu, al sur.
La llinia internacional de cambéu de fecha pasa per ente les dos islles Diomedes (la mayor, de Rusia, y la más pequeña, d'Estaos Xuníos), y dexa a dambes con díes diferentes nel calendariu; el cabu Dezhnev ta 21 hores per delantre de la fastera d'Alaska más averada a elli. Per esta singularidá del archipiélagu les sos islles reciben tamién los nomes de islla del mañana (la mayor de les Diomedes, de soberanía rusa) y islla del ayeri (la menor, de soberanía d'Estaos Xuníos). right|thumb|250px|Vista aérea de Nome (Alaska).