cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Combayadura Ritsema
Jacoba Johanna Ritsema o Combayadura Ritsema foi una retratista neerlandesa del sieglu XIX.
Muséu del Hermitage
Pintura occidental
Contién una coleición de pintura impresionista y espresionista, sobremanera francesa y alemana, de más de 1000 obres. Inclúi siete obres de Monet, seis de Renoir, dos de Camille Pissarro y dellos dibuxos de Degas. Tien decenes d'obres mayores de Cézanne, Paul Gauguin y van Gogh, 32 cuadros de Matisse y 31 de Picasso. Amás, amuesa una bien importante coleición de cuadros de los simbolistes franceses, y munchos cuadros de les escueles alemanes de Múnich, Berlín y Düsseldorf, lo mesmo que de pintores rusos, d'ente los que sobresal Kandinsky.
Escultura occidental
thumb|upright|left|[[Michelangelo: Rapazu agacháu.]] La coleición d'escultura, ye una de les más importantes d'Europa. Inclúi obres d'Escultura Italiana, ente la que destaquen 15 obres d'Antonio Canova, escultor de los sieglos XVIII y XIX, ente les que s'atopen Cupido y Psique, Madalena penitente o Hebe, y de los sos socesores, como Lorenzo Bartolini. Nun tien escultures de Bernini, pero sí dellos de los sos moldes y los sos modelos que lu sirvieron pa la construcción de delles de les sos grandes escultures. Amás, atesora la única escultura de Michelangelo en Rusia, Mozu Agacháu o Neñu en cliques, que tuvo destinada nun principiu pal panteón de los Médicis. Tamién contién escultures d'otru autores renacentistes y de los sieglos XVIII y XIX, al igual qu'escultures d'autores franceses, como Étienne-Maurice Falconet, Antoine Houdon, François Girardon. Amás hai cinco escultures de Rodin, ente les que s'atopen dos pieces d'escayola, una como modelu pa la so Edá del Bronce y otra ye una semeya de l'actriz xaponesa Hanako, y tres pieces de mármol, La primavera eterna, Romeo y Julieta y El poeta y la musa. Tamién siete escultures de Matisse, de les 70 que realizó en tola so vida. Cuenta coles mesmes con una importante coleición d'escultures renacentistes alemanes.
Artes decoratives
El muséu caltién un peramplia coleición d'arte mueble. Dende oxetos en metal, xoyería, cristalería, muebles, porzolana, tapices o cacíes, relicarios, pomos de puertes o incensiarios en metal. La coleición de porzolana ye bien importante, con más de 20 000 pieces, procedentes sobremanera de la familia real rusa y de l'aristocracia de San Petersburgu. La mayoría son manufactures franceses, ingleses y alemanes, pero tamién hai pieces españoles, italianes o sueques. Inclúi una coleición de pieces de art déco.
Combayadura Ritsema
Biografía
El so hermanu estudió na Academia de Düsseldorf dende los quince años, la mesma edá na que Combayadura empezó a entamar el so camín na caña artística. El so hermanu foi profesor de dibuxu na Escuela de Haarlemse voor Kunstnijverheid dende 1891 hasta 1893. La so hermana Catalina trató de convertise nuna pianista -y más tarde foise una intérprete de viola- y el so hermanu Johan estudió litografía como'l so padre. Dende 1893 hasta 1897, Combayadura estudió a la Rijksacademie van Beeldende Kunsten n'Ámsterdam, onde aprendió nuna clase especial pa les muyeres artistes.
Muséu del Hermitage
Arsenal
Inclúyense 15 000 pieces d'armes y armadures d'Europa Occidental y de Rusia, dende la Edá Media hasta'l sieglu XX. La coleición d'armes y armadures ruses provién de la coleición personal del emperador Nicolás I de Rusia. Les d'Europa Occidental, vienen de países como España, Francia, Alemaña o Reinu Xuníu. Tamién tien una estensa coleición d'armes orientales, provenientes d'Irán, India o Turquía. Ente les armes, pueden atopase armes de fueu, espaes, llances, escudos, cuchiellos, y un llargu etcétera.
Combayadura Ritsema
Biografía
Les obres de Ritsema fueron descrites en 1947 pol críticu Johan van Eikeren como si «pudieren ser producíes por un home» -una cosa que se consideraba como un aponderamientu naquellos tiempu-. Los sos trabayos solíen vendese bien, a pesar de que nun podía dase'l luxu de negase a faer ciertes concesiones. Combayadura taba bien xunida al so hermanu Jacob, y cuando él morrió de secute el 1943, costó-y superalo - Jacob yera tamién un pintor, y ella consultábalu enforma nel so trabayu. L'añu 1957 ganó'l premiu Rembrandt, un premiu concedíu pela ciudá d'Ámsterdam cada cinco años. Na so vieyera caltúvose activa, anque'l so estudiu nun yera de bon accesu pa una persona d'edá como ella, vivía nun cuartu pisu y tenía sielles asitiaes en cada planta, pa poder folgar nelles. Nos sos últimos años vivió en Pro Sinecure al Vondelstraat Ámsterdam, onde morrió por cuenta del so débil corazón en 1961.
Muséu del Hermitage
Arte oriental
Contién el muséu más de 190 000 oxetos provenientes d'Oriente, d'Exiptu, Mesopotamia, China, Irán, India o Turquía. Los oxetos son bien variaos. Tien una estensa coleición de petroglifos y tablillas mesopotámiques, dende'l Tercer mileniu antes de Cristu. Tien oxetos de toles dómines del Antiguu Exiptu, como cercos, escultures, vasíes, papiros, relieves o xoyes. Contién 120 000 oxetos del Imperiu bizantín, la segunda mayor coleición del mundu, qu'inclúi tou tipu d'iconografía, monedes, mosaicos, vasíes, dípticos y trípticos. Contién una coleición d'oxetos del Imperiu sasánida, n'Irán, con gran cantidá de cacíes completes de plata, monedes y piedres precioses que s'atoparon engarzadas n'aniellos. En total, más de 1000 oxetos.
Combayadura Ritsema
Biografía
Les obres de Ritsema tán n'exhibición al Muséu Teyler y Mesdag van Calcar, pero tamién tien una sala-esposición individual nel Frans Hals Museum.
Muséu del Hermitage
Arte oriental
Amás, contién una gran cantidá d'obres d'arte islámico d'ente los sieglos VII y XIX proveniente de países como Exiptu, Siria, Turquía o Irán. Por casu, tien 700 pieces de bronce, 500 de cerámica y 450 pintures d'Irán; cerámica, cristaleríes y oxetos de bronce y plata d'Exiptu; platos de plata y oxetos de cristal de Siria; y alfombres y sedes y terciopelos o cacíes de Turquía.
De la India, tien una coleición d'escultures dende'l sieglu II al XII, pintures, oxetos de bronce y de marfil, y distintes teles, sobremanera de seda. Tien oxetos de China que tomen dende'l segundu mileniu antes de Cristu hasta'l sieglu XIX de nuesa yera, ya inclúin unes 5000 pieces, ente porzolana, pintures, trabayos en piedres semipreciosas, plata, madera o teles. Amás, hai 8000 pieces de Xapón, sobremanera distintos esmaltes, escultures, porzolana, traxes y teles, y más de 1000 Netsukes.
Combayadura Ritsema
Biografía
Según el Rijksbureau voor Kunsthistorische Documentatie (RKD), Jacoba Johanna Ritsema foi una artista del grupu Amsterdamse Joffers y alumna d'August Allebé, George Hendrik Breitner, Carel Lodewijk Dake, Fredrik Theodorus Grabijn, Jacob Ritsema (el so hermanu), Thérèse Schwartze y Nicolaas van der Waay.
Foi miembru del Gremiu de San Lucas d'Ámsterdam y del Pulchri Studio de L'Haya, según miembru de Teekengenootschap Pictura. En 1910 ganó la medaya de bronce de la Esposición Universal de Bruxeles y en 1912 y 1923 ganó la medaya de plata de la ciudá d'Ámsterdam. L'añu 1918 tamién ganó una medaya real apurrida pola reina Guillermina de Prusia y en 1957, el premiu Rembrandt.
Muséu del Hermitage
Arte oriental
Amás, la so coleición de xoyería oriental contién más de 3000 oxetos, ente los que s'atopen tou tipu de xoyes d'oru o plata, dende aniellos hasta tobilleras, con incrustaciones de piedres precioses, como diamantes, esmeraldes o rubinos, o de piedres semipreciosas. La so coleición de xoyes indies del sieglu XVII ye única nel mundu.
Cultura rusa
La coleición de pieces de cultura rusa inclúin más de 350 000 oxetos, dende'l sieglu X al XX. Hai tou tipu d'oxetos. Hai imaginería y oxetos relixosos de toles dómines, como cruces, relicarios, motes, o llibros. Tamién hai una gran coleición de pintures medievales y cerámica d'esta dómina. Cuadros, escultures, más de 300 traxes, oxetos d'adornu, llibros o mapes que pertenecieron a Pedru I de Rusia. Tamién s'atopen los oxetos personales, cuadros, escultures, porzolanes, cacíes, muebles, traxes, xoyes y un llargu etcétera de la dómina del reináu d'Anna Ivanovna y Elizabeth Petrovna. Tamién s'atopen una enorme cantidá de cuadros, escultures, cacíes, muebles, porzolanes, xoyes y traxes de la dómina de Catalina II de Rusia. Pueden atopase tou tipu d'oxetos y obres d'arte dende la dómina d'Alexandru I hasta'l final de la dómina de los zares, con Nicolas II.
Numismática
Ye la mayor coleición del muséu, y una de les coleiciones más importantes del mundu. Les monedes tomen toles dómines, dende l'Antigüedá hasta'l sieglu XX y de bien diverses zones xeográfiques. Contién una coleición de 64 000 monedes griegues, d'un total de 120 000 de l'Antigüedá, incluyendo Roma, o Exiptu. Tien 360 000 monedes d'Europa Occidental, sobremanera de los sieglos XVII y XVIII, 220 000 del Oriente Mediu y Estremu Oriente, y 300 000 ruses. Amás, tien una coleición d'insinies y medayes de más de 80 000 oxetos y 2000 sellos.
Gatos
Dende 1789 por orde de la Zarina, 65 gatos curien y caltienen alloñaos a los royedores del muséu Hermitage Gatos del Hermitage.
Corbeny
Corbeny ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Letonia
La República de Letonia (Latvijas Republika) ye un país européu, na costa báltica, llendando al norte con Estonia, al sur con Lituania y al este con Rusia. Tien una superficie de 64.589 km² y una población de. La so capital ye Riga.
Historia
Pueblos proto-bálticos llegaron a les llanures letones nel III mileniu e.C.
De primeres de la nuesa yera, el territoriu de l'actual Letonia yera conocíu como un llugar de camín. La famosa "ruta de los viquingos a los griegos", mentada nes cróniques antigües, estender dende Escandinavia, cruciaba'l territoriu letón saleando'l ríu Daugava hasta la Rus de Kiev, y de ende siguía pol Dniéper hasta algamar el Mar Negru y Constantinopla (güei Istambul) nel Imperiu bizantín.
Los antiguos pueblos baltos d'esti tiempu participaron viviegamente na ruta comercial (la ruta del ámbare). Al traviés del continente européu, la mariña de Letonia foi conocida como un llugar pa llograr ámbare. Hasta entrada la Edá media, l'ámbare yera más pervalible que l'oru; l'ámbare letono foi conocíu hasta na Grecia antigua y l'Imperiu romanu.
Nel 900, los baltos rexir por monarquíes tribales. Gradualmente, cuatro cultures báltiques tribales formáronse: curonios, latgalianos, selonios y semigalianos (en letón: kurši, latgaļi, sēļi y zemgaļi).
La más grande de les tribus yera la de los latgalianos, que yeren los más avanzaos política y socialmente. En 1100 y 1200, los curonios caltuvieron actividaes militares con invasiones qu'incluyíen saquéu y pillaje, siendo conocíos na mariña oeste del Mar Bálticu como los viquingos bálticos. Sicasí, los selonios y semgalianos fueron conocíos como amantes de la paz y prósperos granxeros.
Durante'l sieglu XVI, el Luteranismu foi tremáu na rexón. Nel final del sieglu XVI la rexón pasó al dominiu de la República de les Dos Naciones (Polonia-Lituania).
Dempués de la guerra Polono-Sueca (1626-1629) parte de la rexón pasó al dominiu suecu, y asina permaneció hasta 1721. Solamente'l suroeste del ducáu de Livonia siguió sol dominiu de la República de les Dos Naciones, y el catolicismu tornóse la principal relixón d'esta zona.
L'imperiu Rusu ocupó Letonia durante'l sieglu XVIII. Los rusos intentaron remplazar el letón pol rusu durante'l final del sieglu XIX, pero la insatisfación popular produció revoltas durante la revolución rusa de 1905 qu'ellí tuvo un calter nacionalista.
thumb|left|130px|[[Kārlis Ulmanis, primer xefe de gobiernu de Letonia]]. La Primer Guerra Mundial produció una grande devastación nos Estaos Bálticos. Les primeres demandes de los letones fueron por más autonomía, pero cola Revolución rusa de 1917, el tratáu de Brest-Litovsk y el final de la guerra'l 11 de payares de 1918 asocedió un vacíu de poder, y Letonia declaróse independiente'l 18 de payares de 1918. Kārlis Ulmanis tornóse'l el primer xefe de gobiernu del país. La so primer constitución foi adoptada en febreru de 1922, pero'l 15 de mayu de 1934 Ulmanis estableció una dictadura que duró hasta'l 1940.
El 5 d'ochobre de 1940 el país tuvo que acceptar un "pactu d'ayuda mútua" cola Xunión Soviética. Pol pactu los soviéticos llograron el derechu d'aparcar ente 25.000 y 30.000 soldaos en territoriu letón. Dempués d'asemeyar un incidente na frontera, la Xunión Soviética amenació una invasión y llanzó un ultimátum el 16 de xunu de 1940 por que'l gobiernu permitise un númberu ilimitáu de soldaos soviéticos. El 17 de xunu Letonia foi ocupada, y darréu tresformada na República Socialista Soviética de Letonia.
L'añu siguiente l'Alemaña Nazi atacó la Xunión Soviética y ocupó Letonia'l 10 de xunu de 1941. Los nazistas empezaron a esaniciar los xudios y ciganos y reclutaron unos 200.000 soldaos. D'estos, 100.000 morrieron en combate. Cuándo empezó la contraofensiva soviética'l 1944 los alemanes decidieron concentrar soldaos n'Ucraína y Bielorrusia. Solamente 200.000 soldaos permanecieron en Curlandia hasta'l fín de la guerra, el 8 de mayu de 1945, cuándo'l coronel Carl Hilpert, comandante alemán, rindióse.
De resultes de la guerra, la población letona amenorgar ente 300.000 y 500.000 persones. La so infraestructura foi seriamente estropiada. Dempués de la guerra, los soviéticos deportaren aproximao 43.000 propietarios rurales y nacionalistes letones escontra Siberia. L'usu del letón foi desestimulado y l'adopción del bilinguismo foi forzáu. La situación empezó a camudar dempués que Mikhaíl Gorbachov asumió'l poder en 1985. En 1987 empezaron les manifestaciones por independencia, y finalmente dempués d'intensos protestos el 21 d'agostu de 1991 quedó novamente independiente.
Política
La constitución de Letonia, adoptada'l15 de febreru de 1922 y restablecida en 1993 determina que'l país ye una república parllamentaria. El Xefe d'Estáu ye'l presidente, escoyíu pol parllamentu pa un mandatu de 4 años, puestu anguaño ocupáu por Egils Levits. El presidente escueye'l primer ministru, y este, xunto col so gabinete, forma'l poder executivu.
El parllamentu, Saeima, ye unicameral, compuestu por 100 diputaos escoyíos pola población pa un mandatu de 4 años.
Xeografía
La xeografía letona caracterizase pola suavidá de les elevaciones montascoses (puntu más altu, Gaizins, 310 metros), la cantidá de montes, llagos y ríos, que desagüen nel mar Bálticu y el golfu de Riga, pel noroeste del país.
El mar Bálticu baña la mariña letona, na qu'abonden les sableres arenoses y dibúxase el golfu de Riga. Nel interior, casi tola superficie ta ocupada por grandes llanures, namái atayaes per nidies llombes que escasamente superen los 300 m. Los más de 2300 llagos d'orixe glaciar, de los cualos el mayor ye'l llagu Lubāns, y les turberes y árees pantanoses constitúin los elementos más destacaos del paisaxe. El principal cursu fluvial ye'l Daugava (tamién conocíu como Dvina occidental), que naz en Rusia.
El clima ye húmedu y fríu y los branos son lluviosos y curtios, con una temperatura media de 17 °C. El iviernu estiéndese d'avientu a marzu, con temperatures baxo cero, hasta estremos de -40 °C. WWF inclúi'l territoriu de Letonia na ecorrexón de monte templáu de frondoses denominada monte mistu sarmáticu.
Economía
La economía de Letonia básase principalmente na agricultura y nes industries testil y siderometalúrxico. Anguaño, el turismu perfílase como una importante fonte d'ingresos gracies al patrimoniu históricu del país. La moneda nacional yera'l lats letón hasta la entrada a valir del euru'l día 1 de xineru de 2014.
History of the Church
History of the Church ("Historia de la Ilesia") ye la historia de los primeros años del Movimientu de los Santos de los Últimos Días mientres la vida del so fundador, Joseph Smith, Jr. Ta compuesta principalmente polos ecritos de Joseph Smith Jr. y interpolaciones y comentarios de los secretarios de Smith, escribes y, después de la muerte de Smith, historiadores de La Ilesia de Xesucristu de los Santos de los Últimos Días. La historia foi escrita ente 1839 y 1856. Una parte foi publicada en Times and Seasons y n'otros periódicos de la Ilesia. Foi asoleyada más llueu en 1902 con estenses anotaciones y editaes por B.H. Roberts como parte d'una serie de siete volúmenes col títulu d'Historia de la Ilesia de Xesucristu de los Santos de los Últimos Días.
Corcy
Corcy ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Tyrannus tyrannus
Descripción
Los adultos son de color gris a coritu nel envés, mientres el banduyu y el pechu son blancos. Tienen una llarga cola negra col estremu blancu y nales llargues y apuntiaes. Tienen un llurdiu coloráu na so corona, poques vegaes reparada. Algamen ente 19 y 23 cm de llargor, 33 a 38 cm de valumbu de les ales y un pesu d'ente 33 y 55 g.
Cantar
El so llamáu tien un tonu altu, con runfíos y chirridos pocu musicales, con frecuencia en comparaos colos d'una barrera llétrica.
Niales
thumb|Nial de T. tyrannus Dellos tiranos faen los sos niales al campu, ente qu'otros esconder perbién. Nel sur de la Columbia Británica añeren en campos abiertos o nos arbustos sobre agües abiertes; a lo cimero d'árboles altos ya inclusive na parte cimera de tueros. Demostróse que les pareyes que s'escuenden los sos niales y tienden a ser menos agresives colos intrusos cerca del nial (seique en ficies de la cubierta del nial), ente que pareyes qu'añeren nel abiertu tienden a ser más abiertamente agresives contra los intrusos. Tanto'l machu como la fema participen na defensa del nial, pero les femes pueden permanecer nos niales bien ocultes.
Depredadores
Les pareyes qu'añeren al campu puede ser capaces de ver a los depredadores primero que lleguen y úsense el comportamientu agresivu pa protexer a les sos críes de depredadores como cuervos y cornejas. Son capaces d'identificar y retirar del so nial los güevos del tordu vaqueru. Sicasí dacuando llogren depredar el nial, la pega azul, el cuervu americanu, les esguiles y dalgunes culiebres. Los peñerines son depredadores probables de los adultos.
Claudia Felicidá d'Habsburgu
Claudia Felicidad d'Austria-Tirol foi la fía mayor del archiduque Fernando Carlos d'Austria y la so esposa Ana de Médici. Foi emperatriz del Sacru Imperiu, archiduquesa d'Austria, reina d'Alemaña, Reina consorte d'Hungría y Bohemia según la esposa del emperador Leopoldu I.
María Lourdes Casanovas Cladellas
Maria Lourdes Casanovas Cladellas ye una xeóloga y paleontóloga española.
Llicencióse en Ciencies Xeolóxiques 1970 na Universidá de Barcelona. y estudió col paleontólogu sabadellense Miquel Crusafont, llogrando'l doctoráu pola mesma universidá en 1975. Foi profesora de Paleontoloxía na Universidá de Barcelona de 1974 a 1978 ya investigadora nel Institutu Catalán de Paleontoloxía Miquel Crusafont.
Claudia Felicidá d'Habsburgu
Vida
Claudia Felicidad nació en Florencia na corte de la so madre, Ana de Médici. Yera la so fía mayor y la única que sobrevivió hasta llegar a la edá adulta. Los sos padres nun tuvieron un herederu masculín, d'ende que Segismundo Francisco, hermanu del so padre, asocedieren a esti al morrer Fernando Carlos en 1662.
María Lourdes Casanovas Cladellas
El so campu d'investigación científica son los mamíferos del Terciariu inferior (Eocenu). Xunto col so home –el tamién paleontólogu Josep Vicenç Santafé–, introdució l'estudiu de les buelgues de dinosaurios y otros vertebraos fósiles (paleoicnoloxía) n'España. Estudió los dinosaurios de la península Ibérica. Nel campu de la divulgación, publicó dellos artículos, la mayoría roblaos con Santafé.
Claudia Felicidá d'Habsburgu
Vida
Los sos güelos maternos fueron Cosme II de Médicis, gran duque de Toscana y María Madalena d'Austria.
Tami Stronach
Tami Stronach ye una baillarina de nacionalidá estauxunidense-israelina. La hestoria inacabable, na cual interpretó a La Emperatriz Infantil, foi la so única participación cinematográfica.
Tami tomó clases de danza dende neña, y en 1996 pasó a formar parte de la compañía de danza Neta Pulvermacher and Dancers, realizando actuaciones per tol mundu y exerciendo amás como coreógrafa. Na actualidá ye miembru de la Neta Dance Company.
María Lourdes Casanovas Cladellas
Xunto con Santafé publicó, ente otros, los llibros Xeoloxía y paleontoloxía de les capes coloraes de Morella (1982), Morella y la so fauna fósil (1988), El món dels dinosaures (1990) y Dinosaurios de la Comunidad Valenciana (1992).
Ente otros taxones, ye coautora de Aragosaurus, un xéneru de dinosaurios del Cretácicu inferior.
Claudia Felicidá d'Habsburgu
Matrimoniu y fíos
Dempués de que la so primer esposa, Margarita Teresa d'Austria, morriera en 1673, munchos na corte esperaben que l'emperador Leopoldu (1640-1705), fíu del emperador Fernandu III y de la so primer esposa, la infanta María Ana d'España, fía del rei Felipe III d'España, atopara otra esposa. Yera l'últimu Habsburgu masculín, aparte del enfermizu rei Carlos II d'España y asina tenía estrema necesidá d'un herederu masculín. Leopold llamentó fondamente la muerte de la so primer esposa, pero viose obligáu a buscar otru seis meses más tarde.
Tim Holt
thumb|Escena de [[The Treasure of the Sierra Madre (1948).]] Tim Holt foi un actor cinematográficu d'Estaos Xuníos.
Claudia Felicidá d'Habsburgu
Matrimoniu y fíos
La escoyida foi Claudia, y convirtióse na so segunda esposa'l 15 d'ochobre de 1673, en Graz. Yera nuevu, curiosa y aparentemente consciente del importante cargu que diba desempeñar. Leopoldu llamentó qu'ella nun fuera "como la mio única Margarita".
Tim Holt
Trabayu nel cine
Tim Holt tuvo unu de los principales papeles na película d'Orson Welles The Magnificent Ambersons (El cuartu mandamientu - Los magníficos Amberson) (1942). La so carrera atayar al añu siguiente, pos participó na Segunda Guerra Mundial, volando nel teatru del Pacíficu coles Fuercies Aérees del Exércitu de los Estaos Xuníos a bordu d'un bombarderu B-29, siendo condecoráu pola so participación. Volvió al cine tres la guerra, interpretando a "Virgil Earp" xunto a Henry Fonda ("Wyatt Earp") nel western de John Ford My Darling Clementine (My Darling Clementine). El siguiente papel pal que foi escoyíu ye probablemente'l más recordáu de tolos interpretaos por él, nuna película na que'l so padre tenía una pequeña intervención. Trátase de la interpretación de "Bob Curtin", xunto al "Fred C. Dobbs" de Humphrey Bogart, na película de John Huston The Treasure of the Sierra Madre, rodada en 1946. Holt fixo otros cuatro western primero que "The Treasure of the Sierra Madre" estrenar en 1948. Hasta 1952 fixo dos docenes más de western, momentu a partir del cual la popularidá del xéneru empezó a tornar. Tuvo ausente de les pantalles mientres cinco años, hasta que protagonizó en 1957 una película de terror de poco ésitu. Nos siguientes catorce años namái apaeció en dos películes más de baxa calidá.
Claudia Felicidá d'Habsburgu
Matrimoniu y fíos
Del matrimoniu nacieron dos fíos, que morrieron nuevos:
Tim Holt
Vida familiar y fallecimientu
Tuvo casáu con Alice Harrison, con Virginia Ashcroft y con Birdee Stephens. Con esta postrera casóse en 1952, y permanecieron xuntos hasta la muerte de Holt, en 1973, a los 54 años. Finó por un cáncer oseu en Shawnee, Oklahoma, onde dirixía una emisora de radio. Foi soterráu nel campusantu Memory Lane en Harrah, Oklahoma.
En 1991 Tim Holt foi ingresáu póstumamente nel Western Performers Hall of Fame del National Cowboy & Western Heritage Museum d'Oklahoma City, Oklahoma.
Claudia Felicidá d'Habsburgu
Matrimoniu y fíos
La emperatriz Claudia Felicidad morrió a la edá de 22 años en Viena. El so corazón atópase na Cripta Imperial en Viena y el so cuerpu ta soterráu na Ilesia de los Dominicos en Viena. Leopoldu casar de nuevu un añu más tarde cola condesa Leonor Madalena de Palatináu-Neoburgu.
Ancestros
Ancestros de Claudia Felicidad d'Habsburgu
María Luisa Izaguirre
María Luisa Izaguirre ye una investigadora venezolana, bióloga, dedicada a la ciencia d'agricultura y fertilización de plantes amás de nutrición animal y humana. Anguaño desempéñase como Investigadora Emérita nel Institutu Venezolanu d'Investigaciones Científiques y Profesora Visitante nel departamentu de química de la Universidá de Teunoloxía de Tshwane en Pretoria, Sudáfrica.
Praúa (Candamu)
Praúa ye una aldea de la parroquia del mesmu nome nel conceyu asturianu de Candamu.
Alcuéntrase a 4,50 km de Grullos, la capital del conceyu, a un altor mediu de 390 msnm y tien una población de.
Tyrannus verticalis
Tyrannus verticalis o Tiranu occidental, tamién denomináu tiranu pálidu y tiranu colinegro, ye una especie d'ave paseriforme de la familia Tyrannidae que vive en Norteamérica y Centroamérica.
Descripción
El tiranu occidental mide de 20 a 23 cm de llargu. Los adultos tienen les partes cimeres de color verde buxu, cola cabeza grís y una llista ocular daqué más escura. Tienen un pequeñu penachu acoloratáu que solo espleguen mientres el cortexu o cuando s'enfrenten a otres especies. El so banduyu y parte inferior del pechu ye de color mariellu ente que la parte cimera del so pechu ye ablancazada o gris. La so cola ye llarga y negra sacante les plumes esteriores que son blanques.
Distribución y hábitat
El so hábitat reproductivu son les planicies del oeste d'América del Norte. Ye una especie migratoria que se mueve en bandaes hasta Florida, les mariñes del Pacíficu del sur de Méxicu y América Central.
Comportamientu
Suelen permanecer a la chisba posaos sobre perchas en llugares estenos y llanzase p'atrapar inseutos al vuelu, dacuando acúrrense volando na so busca pa cayer sobre ellos nel suelu. Amás aliméntense de bagues.
Ye una especie agresiva que defende'l so territoriu d'otres aves, inclusive d'especies mayores qu'ellos como dalgunes aves de presa.
Constrúin niales resistentes en forma de concu nos árboles o arbustos, y delles vegaes a lo cimero de los postes y otres construcciones humanes.
Carmen Ferrero Torres
Carmen Ferrero Torres conocida como Carmina Ferrero, ye una pedagoga española que creó un modelu educativu innovador pa la educación infantil (de 0 a 4 años), nos años 80.
Trayeutoria
Ferrero llicencióse en Ciencies de la educación y especializóse en educación infantil, convirtiéndose en profesora en 1970.
Gracies a la so formación y al so trabayu, en 1985 desenvolviera un modelu educativu empobináu a neños d'ente 0 y 4 años (educación infantil), etapa de la educación que nun se tuvo en cuenta hasta esi momentu. La so propuesta educativa tuvo un calter innovador ya integral, al implicar al conxuntu de la comunidá educativa col territoriu y el compromisu local, amás de faer propuestes claves pal ámbitu rural.
Amás de la so dedicación nel ámbitu de la educación infantil, tuvo comprometida cola defensa de la escuela llaica y cola denuncia del concordatu ente'l Gobiernu español y la Ilesia católica. Foi miembru del Movimientu de Renovación Pedagóxica, y de la Escuela Abierta de Getafe. En 1970, dirixó la primer guardería municipal de Getafe que se convirtió n'Escuela Infantil en 1979. Darréu, reconocióse-y la so aportación como asesora en materia d'educación pa la Salú, nel Ministeriu d'Educación.
Tuvo una amplia esperiencia y participación política. Como cargos públicos, foi conceyal d'Educación y Primer Teniente d'alcalde del Conceyu de Getafe, ente 1979 y 1987. Foi militante del partíu socialista dende 1977, miembru de la Executiva Rexonal de la Federación Socialista Madrilana y Secretaria del Área de Formación en felicidá executiva.
Rhizophagus dispar
Rhizophagus dispar ye una especie de coleópteru de la familia Monotomidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase n'Europa.
Rexón de Murcia
La Rexón de Murcia ye una Comunidá Autónoma uniprovincial d'España. Asitiada nel sureste de la Península Ibérica, llenda con Castiella-La Mancha (provincia d'Albacete), Andalucía (provincies de Granada y Almería, Comunidá Valenciana (provincia d'Alicante) y el mar Mediterraneu. La so capital ye la ciudá de Murcia, que ye la sé de tolos muérganos institucionales rexonales sacante l'Asamblea Rexonal (parllamentu), que tien la so sé en Cartagena. La so población total ye de, lo que fai d'ella la séptima provincia más poblada d'España. Cásique un terciu de la so población vive na capital, y la metá d'ella ente les ciudaes de Murcia, Cartagena y Lorca.
La rexón ye una de les mayores productores de fruta, verdura y flores d'Europa, y tien tamién importantes estensiones de vides nos conceyos de Jumilla, Bullas y Yecla, que producen vinos con denominación d'orixe. Tien tamién un sector turísticu importante, concentráu na so costa, na que conviven sectores perdeterioraos, como la rodiada de la llaguna salada nomada Mar Menor, con otros cuasi vírxenes. Nel sector industrial destaquen les industries petroquímiques y d'enerxía (concentraes en Cartagena) y l'alimentaria. El puntu cimeru de la comunidá ta nel Macizu de Revolcadores (2.015 m sobro'l nivel de la mar).
Murcia ye una rexón histórica del sureste español, la heriede del antiguu Reinu de Murcia, que tradicionalmente articulábase como una rexón biprovincial que comprendía les provincies d'Albacete y Murcia. La primera pasó, demientres la Transición, a integrase na nueva comunidá autónoma de Castiella-La Mancha.
Las Parrucas
Las Parrucas ye una aldea de la parroquia de San Román nel conceyu asturianu de Candamu.
Alcuéntrase a 7,00 km de Grullos, la capital del conceyu, a un altor mediu de 365 msnm y tien una población de.
Prohierodula laticollis
Prohierodula laticollis ye una especie de mantis de la familia Mantidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Gabón, Camerún, El Congu y na República Centroafricana.
Coucy-la-Ville
Coucy-la-Ville ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Brenda Strong
Brenda Lee Strong ye una actriz ya instructora de yoga d'Estaos Xuníos, conocida pol so papel de Sue Ellen Mischke en Seinfeld, Mary Alice Young en Desperate Housewives y Dallas. Divorcióse'l 14 de xineru de 2011.
Carrera
Brenda nació en Portland, Oregon, onde creció y graduóse na secundaria Sandy High School, pa depués treslladase a la Universidá Estatal d'Arizona, onde llogró una llicenciatura en teatru musical. Simultáneamente empezó la so carrera como modelu ya inscribióse al Concursu Miss Arizona, que ganó en 1980. Dempués de graduase, camudar a Los Angeles, onde al poco tiempu empezó a trabayar en televisión y en cine.
En 1996 apaeció na serie de televisión "7th Heaven".
El so trabayu principal sicasí, siempres se desenvolvió en televisión, y dende los años 80, intervieno n'innumberables series, ente les postreres d'elles "C.S.I.", "Seinfeld", "Everwood" y "Desperate Housewives". Nesta postrera tamién interpreta a una madre de familia que se suicida nel primer episodiu, que la so muerte va desencadenar los eventos que s'asoceden de siguío y da llugar a ser un personaxe que conoz absolutamente tou lo que pasa nel barriu y narra lo que socede.
Tyrannus vociferans
Tyrannus vociferans o Tiranu gritón ye una especie d'ave de la familia de los tiranos, que se distribúi pel oeste d'Estaos Xuníos, en Méxicu, y en Guatemala. La parte dorsal ye de color gris y el pechu de color gris escuru, el so banduyu ye mariellu, el so gargüelu ye de color gris maciu y la so cola ye de color escuru de forma cuadrada, sacante les sos puntes, que son más claros y angostos. Suel vivir en pequeños grupos de 20.
Centru Pompidou
El Centru Pompidou ye'l nome más comúnmente emplegáu (otros son Beaubourg o Centro Georges Pompidou) pa designar al Centru Nacional d'Arte y Cultura Georges Pompidou de París (Francia), diseñáu polos arquiteutos Renzo Piano y Richard Rogers. L'edificiu, concluyíu en 1977, foi inauguráu'l 31 de xineru del mesmu añu.
El centru alluga'l IRCAM, un centru d'investigación musical y acústica; la biblioteca (Bibliothèque Publique d'Information) con un aforu de 2.000 persones, abierta al públicu; y sobremanera el Muséu nacional d'Arte Moderno (Musée National d'Art Moderne) que tien unes 100.000 obres d'arte, una de les coleiciones d'arte moderno y contemporaneu más completes del mundu xunto col Museum of Modern Art (MoMA) de Nueva York y la Tate Modern de Londres. Ente los artistes representaos tán: Pablo Picasso, Joan Miró, Brancusi, Modigliani, Matisse, Francis Bacon, Jean Dubuffet, etc.
Foi construyíu sobre un terrén sacupáu cercanu al espaciu qu'enantes ocupaba'l mercáu de Tópeslos (onde anguaño se realiza l'últimu cambéu al sector qu'alluga'l centru comercial Tópeslos) mientres el mandatu del presidente francés Georges Pompidou, que finó primero que se terminara l'edificiu. Foi'l so socesor, Valéry Giscard d'Estaing, quien lo inauguró en 1977. Rehabilitáu ente 1997 y avientu de 1999, volvió abrir les sos puertes al públicu'l 1 de xineru de 2000. Ye d'unu de los monumentos más visitaos de Francia, con cerca de seis millones de visitantes al añu.
Datos arquiteutónicos
El Centru Pompidou foi diseñáu polos entós nuevos arquiteutos Renzo Piano y Richard Rogers. L'edificiu ye d'un estilu que foi bien innovador nos años 70, cuadráu, d'estructura industrialista, y colos elementos funcionales, conductos, escaleres, etc., visibles dende l'esterior. Les conducciones d'agua, aire o lletricidá fueron pintaes de colores atrevíos y estrayíos de la parte principal del edificiu, pa dexar un interior diáfano. Anque se desamarró un discutiniu cuando foi acabáu, güei día la xente acostumóse al so peculiar aspeutu y gocia de muncha popularidá. Ye unu de los primeros edificios de l'arquiteutura high-tech.
Proyeutu
Otru edificiu perteneciente a esti plan de revitalización ye'l Centru Georges Pompidou, llamáu orixinalmente Centru Beaubourg. Ye un muséu d'arte contemporáneo, tien un gran centru cívicu y una biblioteca d'accesu públicu. El concursu pa escoyer el diseñu d'esti edificiu empezó en 1970, y el xuráu taba compuestu por distinguíos y reconocíos arquiteutos. Los que ganaron fueron Renzo Piano (*1937) y Richard Rogers (*1933), dos arquiteutos nuevos y desconocíos naquel añu, que acomuñáronse nesti proyeutu y en namái otru más. Rogers arquiteutu británicu, nacíu n'Italia egresado de la Architectural Association School of Architecture. Renzo arquiteutu italianu graduáu del Politéunicu de Milán.
Estos dos arquiteutos ganaron el concursu, amás de por el so escelente proyeutu, gracies a dos miembros del xuráu. Unu d'ellos yera Philip Johnson (1906–2005), un estauxunidense de la corriente miesiana qu'introdució l'arquiteutura europea n'Estaos Xuníos dempués de la II Guerra Mundial. L'otru foi Jean Prouvé (1901–1984), un francés de la caña de los arquiteutos franceses que xuníen la teunoloxía a l'arquiteutura nos años 1950. -y Ricolais foi un inxenieru esperimental que probaba estructures metáliques llixeres y enterriaes. Prouvé, influyíu por esti inxenieru, tuvo bien interesáu na teunoloxía y por eso gustó-y abondo'l proyeutu de Piano y Rogers. Foi Prouvé el mayor impulsor en dar la victoria a estos dos nuevos. La construcción del Pompidou empezó en 1970. Cuatro años más tarde, l'entós Presidente de Francia Georges Pompidou, finó, polo que les obres del edificiu sufrieron un importante parón. Foi la vilba del presidente francés la que fizo que se terminara con ésitu en 1977.
Influencies arquiteutóniques
El Centru Pompidou oldea descomanadamente colos edificios que lu arrodien. Asina, la forma, los colores y l'altor d'esti edificiu resulten ser estridentes pa la so redolada nel momentu que construyóse y tamién anguaño. La so función ye tamién estraña na dómina en que se fixo. Un centru qu'axunta arquiteutura, arte moderno, arte antiguo, llibros y llugares onde los neños «xueguen col arte», nun yera corriente entós. El so muséu d'arte contemporáneo ye'l más importante del mundu. Tocantes a la so apariencia esterior, el treme de barres, tubos y elementos teunolóxicos que s'ataquen nes fachaes fai que'l Pompidou paecer a un xuguete teunolóxicu, similar a un meccano. Ye llamáu polos parisinos «La fábrica de gas». Esta estridencia que tanto lo caracteriza formaba parte de les pretensiones del concursu.
Ye unu de los primeros edificios de la corriente High-tech. Ta notablemente influyíu pola arquiteutura de Mies Van der Rohe y pola del grupu Archigram. Tocantes a la influencia del arquiteutu alemán, apreciar nel edificiu'l racionalismu propiu de la so Arquiteutura Moderna nel sentíu de que l'inmueble ye entendíu como un contenedor vacíu nel que pueda metese cualquier cosa. L'interior del Pompidou ye dafechu diáfano y ye entendíu por Johnson como un contenedor con espacios interiores móviles. Les grandes lluces tán salvaes por un total de catorce enormes vigues vierendel paraleles ente sigo y perpendiculares a la fachada de la plaza. La influencia del grupu Archigram, ye bultable nes novedoses y complicaes formes que tien l'edificiu tocantes a los bien de tubos, barres y estructures qu'invaden les fachaes, usando una teunoloxía a chancia». Archigram creó numberosos diseños nos años 1960 llenos de fantasía y looks sicodélicos con influencies hippies. Nos sos proyeutos abondaben los tubos, colores y estructures metáliques esteriores.
Redolada urbana
thumb|265px|Vista de la plaza y edificios de la redolada. thumb|180px|Rue Beaubourg.
El Centru Pompidou ocupa pocu menos de la metá de la so cortil. La parte que sobra ye una enorme plaza pública considerada parte del edificiu yá que nella faen actividaes rellacionaes col centru. El diseñu d'esti espaciu esterior foi decisivu na victoria de Piano y Rogers nel concursu. Na plaza atáquense los teatros caleyeros, dibuxantes, pequeñes tiendes caleyeres y grupos de mozos, toos ellos rellacionaos col arte y la cultura. Nes llendes d'esti espaciu públicu hai asitiaos enormes tubos, dalgunos d'ellos arrexuntaos de dos en dos, que son los respiraderos del aparcamientu soterrañu qu'ocupa tou la cortil. El gran tamañu d'estos tubos de refrigeración y la so semeyanza coles víes de ventilación de los barcos conviérten-yos n'elementos propios del Centru Pompidou, ampliando les llendes del edificiu a tola plaza. El suelu d'ésta ta inclináu llixeramente escontra'l Centru Pompidou, funcionando l'edificiu de telón de fondu.
Dende la restauración del Centru Pompidou llevada a cabu dende setiembre de 1997 hasta xineru de 2000, hai más restricciones nes actividaes que se faen na plaza, habiendo más vixilancia tantu dientro como fuera del edificiu. Nesta reforma abrir al tráficu delles cais colindantes cola plaza qu'antes yeren piatonales. El restu d'edificios que formen parte de la plaza son, principalmente, de finales del sieglu XIX, d'estilu modernista y con influencies d'edificaciones más antigües. Los inmuebles que miren a la cara oeste del Pompidou tienen mansardas. En munchos d'estos edificios había galeríes d'arte que resultaben ser bien visitaes gracies a la cercanía del Pompidou. Progresivamente, estes sales d'arte dieron pasu a tiendes, que tienen enforma ésitu gracies a la gran arribación de turistes que visiten en Centru Pompidou.
Esti edificiu ye'l tercer sitiu más visitáu de París. D'esta manera, nel barriu qu'arrodia al centru d'arte hai un amiestu ente turistes y xente nuevo “canalla” y desinhibida. Tamién viven yuppies, executivos agresivos que viven en percaros apartamentos. Jean Baudrillard escribió'l llibru L'effect Beaubourg en 1977. Nél fala de lo que supón la construcción del Pompidou pal barriu en que s'atopa, una zona ablayada antes de la esistencia d'esti centru d'arte. Baudrillard diz nel so llibru que l'arte del sieglu XX ye trasgresor, secretu y que quier camudar la sociedá. Tamién apunta que'l previstu mal usu del Centru Pompidou ye una espresión del odiu que xenera esi arte contemporáneo y misterioso.
Estructura
L'edificiu tien en cada unu de los forxaos trelce buecos llindaos por catorce vigues vierendel paraleles. Estes pieces son d'un enorme tamañu y son prefabricaes, polo qu'hubo que faer un gran esplegue loxísticu pa llevales a la cortil de construcción. Les vigues son visibles nes fachaes llaterales (el norte y el sur). Les vigues de distintes plantes xunir ente sigo con tensores. Los pilastraes del Pompidou son metálicos con seición redonda. Hai una estructura inventada nesti edificiu conocida pol nome de Gerberette. Son unes pieces metáliques horizontales fondiaes a les pilastres por unu de los estremos a manera de voladizos. Tienen una seición curva y la so función ye suxetar les estructures metáliques que sobresalen de les fachaes oeste y este. El so inventor ye l'inxenieru alemán Gerberett, y diseñáronse p'ampliar la superficie de les pontes. D'esta manera, reparar que tola estructura del Pompidou ye metálica, incumpliendo aparentemente la normativa parisina contra quemes. Sicasí, esta llexislación ye respetada yá que les pilastres tán esfrecíos per agua qu'hai nel interior de cada unu d'ellos.
Nes fachaes oeste y este hai «cruces de San Andrés», unos tensores cruzaos perpendicularmente ente sigo, ya inclinaos aproximao 45º respectu del suelu, asitiaos en cada cuadráu formáu poles barres horizontales y verticales qu'hai nel esterior d'estes fachaes. Estos tensores son sosprendentemente finos y tienen muncha seguridá, esto ye, que por que la estructura que conformen fracasara habría que cortar bastantes d'estos tensores. Pa rematar el marayu de barres y estructures» qu'hai nes fachaes, na que da a la plaza suma la estructura que suxeta la escalera esterior. Hai barres y tubos de les fachaes que nun tienen función estructural, y el so únicu acometíu ye contribuyir nel caos visual qu'enzanca la comprensión del espaciu. Detrás d'esti conxuntu de barres y tubos tán les fachaes puramente felicidaes. Tienen un acristalamientu continuo, estremáu en módulos rectangulares y con carpintería metálica ortogonal.
Instalaciones
Nel centru de la fachada de serviciu (la fachada esti, la opuesta a la plaza) hai una torre con tres ascensores esteriores, y na fachada de la plaza (la fachada oeste) hai una escalera esterior que crucia l'edificiu d'izquierda a derecha (según mírase dende la plaza), que ta dientro d'un tubu tresparente y ta estremada por tramu. Ye esta fachada la única que ye mediática, esto ye, que nella s'afiten cartelos de gran tamañu con fines comerciales. El Pompidou tenía trés plantes soterrañes usaes como aparcamientos, pero dempués de la restauración de 1997 pasó a tener dos. El Pompidou tien un total de siete plantes asitiaes sobre'l nivel del suelu. La planta ye rectangular, siendo los llaos más llargos los correspondientes a la fachada de la plaza y la de serviciu. Na última planta hai un famosu restorán de comida de fusión. Tien un patiu asitiáu na esquina cimera derecha (según mírase al edificiu dende la plaza). A esta terraza aportar pola escalera esterior de la fachada de la plaza. Dientro del restorán hai pieces «gehriescas» de clara influencia deconstructivista que nun guarden rellación col estilu del Pompidou. Estes escultures fueron diseñaes por una pareya d'arquiteutos y asitiaes na reforma de 1997.
Les instalaciones y estructures del edificiu tienen una serie de colores que sirven de códigu por que'l visitante sepa la función que tien cada elementu. Les pieces pintaes de colloráu cumplen cola función de comunicación (ascensores y escaleres), l'azul ye la climatización, el verde les instalaciones de l'agua (fontanería, desaguadorios,…), el mariellu ye la lletricidá, y el blancu tomar y estracciones d'aire. La escalera esterior de la fachada de la plaza tien los sos forxaos inclinaos pintaos de colloráu. Les escaleres, que son mecániques, tán recubiertes por un tubu de seición circular tresparente. Tán estremaes en dellos tiros, y ente cada tramu hai una zona llana que comunica con una planta. Dientro del tubu hai munchos elementos teunolóxicos pa enzancar la perceición espacial.
Na fachada esti hai munchos tubos de serviciu, cada unu con el color correspondiente a la so función. La gran cantidá de barres estructurales y tubos crean «cinco capes de teunoloxía». Anque la disposición de los tubos d'esta fachada nun guarda nengún orde aparente, puede reparase que los tubos azules tán pareados, sicasí llama l'atención la esistencia d'elementos horizontales que sobresalen de la fachada frente a los verticales. Na fachada sur hai portalaes que protexen de l'agua a los transeúntes.
Interior
A pesar de que tolos tubos y barres nun dexen ver les fachaes del Pompidou, l'interior ye bastante lluminosu una y bones l'acristalamientu ye continuu. Polos techos interiores pasen toles tuberíes y elementos qu'hai nes fachaes, tando toos estos elementos a la vista. D'esta manera, dientro del edificiu consíguese esa mesma imaxe de caos y marayu d'elementos teunolóxicos mesma del esterior. Renzo Piano asitió sobre cada obra d'arte un pequeñu falsu techu pa protexela visualmente de la rede de tubos qu'hai nel techu y evitar que la mirada distrayer al contemplar la obra espuesta.
Cites sobre'l Centru Pompidou
L'arquiteutu Charles Jenks dixo en rellación col Centru Pompidou: «El Beaubourg preséntanos l'espectáculu d'un públicu que se arracima en masa al traviés de los tubos de la fachada a la vista, emburriáu pol deséu fetichista de tocar les reliquies d'una cultura nacida, sicasí, al amparu del secretismu de la transgresión». Jenks definió'l Pompidou como un centru cultural corcuspín». Esti edificiu ye'l primeru que s'esibe por sigo mesmu, amosando l'arquiteutura como un espectáculu lúdico y risondero, daqué similar a lo qu'asocede col diseñu del Muséu Guggenheim de Nueva York, que fai solombra en munches ocasiones a les obres d'arte qu'alluga.
Esposiciones
Nel Centru Pompidou espunxéronse socesives retrospectives de distintos artistes que consiguieron atraer a miles de visitantes. Asina, atraxo en 1979 a más de 840 000 persones a una esposición sobre Salvador Dalí; y na temporada 2012-2013 rexuntó a más de 790 000 mientres los cinco meses que duró otra esposición similar. Estos dos antolóxiques ostenten el récor de visitantes a una esposición nesti centru d'arte, siguíes poles de Henri Matisse, qu'en 1993 rexuntó a más de 734 896 visitantes, y la de Vasili Kandinski qu'atraxo a 702 905 visitantes nel 2009.
Otres sedes
El Centru Pompidou nel so procesu d'espansión y internacionalización cuenta con dos sedes amás de la orixinal parisina, el Centro Pompidou de Metz inauguráu en 2010, y la primer see fora de Francia, el Centru Pompidou de Málaga n'España, con apertura en marzu 2015.
Terrorismu d'estáu
El terrorismu d'estáu ye la violencia illexitima ya illegal que exerce un estáu sobro plobación civil. Tien diferencies cola definición de terrorismu porque el terrorismu d'estáu ta perpetráu por quienes tienen el poder y polo tanto el monopoliu de la violencia llexítima, pero si se vulneren les regles del derechu nacional o/ya internacional esta violencia ye inxusta ya illegal.
Hai munchos estaos que practiquen esta forma de llucha escontra los sos enemigos. Nel estáu español demientres los 80 tuvo activu los GAL, tamién en Colombia ya Israel hai grupos asemeyaos. Suel utilizase en guerres nun declaraes o nes que nun hai un obxetivu militar definíu. Esta violencia pue estremase en países democraticos en onde les regles tan feches d'una manera llexítima, nes dictadures nun somos a dixebrar ente'l terorismu d'estáu y procesu "llegal", munches vegaes esti nun esiste.