cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Carlos Sierra
Biografía
De primeres de la década de los 70 vivió na islla d'Eivissa, Islles Baleares, ellí empezó la so conexón cola filosofía oriental. Escontra mediaos de los 70 vuelve a Uviéu, onde anguaño sigue trabayando nel so estudiu de la cai Uría. La so obra ta presente en numberoses coleiciones privaes y públiques, el so oleu Edificiu en construcción, de 1976, atópase, ente delles obres sos, nel Muséu de Belles Artes d'Asturies. Tamién realizó semeyes de munchos personaxes tales como'l rectores de la Universidá d'Uviéu Alberto Marcos Vallaure y Santiago Gascón. El exalcalde uvieín, Antonio Masip, considéra-y, nel so llibru Dende la mio ventana..., unu de los pintores asturianos más importantes de tolos tiempos.
Non bien gustante a les esposiciones de les sos obres, l'artista sierense protagonizó n'abril de 1997 l'antolóxica La realidá allumada nel Centru d'Arte Moderno Ciudá d'Uviéu, que superó los 15 000 visitantes, comisariada por Luis Feás, críticu d'arte qu'años tras, en 2006, escribiera sobre La oriental sensibilidá de Carlos Sierra. El catálogu editáu en 1997 por cuenta de la esposición La realidá allumada, de 207 páxines y profusamente ilustráu, contién testos de Javier Barón, daquella xefe del Departamentu de Pintura del Sieglu XIX del Muséu del Prado.
Carlos Sierra, ta consideráu como'l pintor asturianu más importante de la nuesa dómina, ente los grandes maestros asturianos de tolos tiempos, y unu de los más xenuinos representantes del realismu español contemporaneu.
== Esposiciones ==
Manuel B. Gonnet
Gonnet ye una llocalidá arxentina del partíu de La Plata na provincia de Buenos Aires.
Alcuéntrase a unos 6 km al noroeste del centru de la ciudá de La Plata, llocalidá cabecera del partíu homónimu.
Forma parte del conxuntu de llocalidaes que se desarrollaron na llinia del entoncies Ferrocarril del Sur (llueu Ferrocarril General Roca) qu'axunta a La Plata con Buenos Aires, de la mesma manera que Tolosa, Ringuelet, City Bell y Villa Elisa.
Anse aux Pins
Anse aux Pins ye un distritu alministrativu de Seixeles. Alcuéntrase na islla de Mahé.
Tien una población de y llenda con.
Tá dixebrao en 6 subdistritos: Anse Faure, Anse Aux Pins Central, Bodamien, Cayole Estate, Capucin, y Reef Estate.
Anse Boileau
Anse Boileau ye un distritu alministrativu de Seixeles. Alcuéntrase na islla de Mahé.
Tien una población de.
Ringuelet
Ringuelet ye una llocalidá arxentina del partíu de La Plata na provincia de Buenos Aires.
Alcuéntrase a 11 km al noroeste del centru de la ciudá de La Plata, llocalidá cabecera del partíu homónimu.
Población
Tien una población de 15.312 habitantes (2001).
Jimmy
Jaime Suárez Juesas, más conocíu como Jimmy, ye un. Foi unu sde los capitanes del Real Uviéu na temporada 2021/22 xunto a Arribas, Sangalli y Mossa.
9 Hydrae
9 Hydrae (9 Hya / HD 74137 / HR 3441) ye una estrella na constelación d'Hidra de magnitú aparente +4,87. Alcuéntrase a 212 años lluz del Sistema Solar.
Como munches estrelles del cielu nocherniegu, 9 Hydrae ye una xigante naranxa, siendo'l so tipu espectral K0IIICN. Na mesma constelación d'Hidra, Alfard (α Hydrae), λ Hydrae, ν Hydrae y π Hydrae son tamién estrelles d'esta clase. Les lletres «CN» nel tipu espectral de 9 Hydrae indiquen que, al igual que θ Herculis, ye una estrella rica en cianóxenu (CN), onde los elementos creaos nel so nucleu por fusión nuclear algamen la so superficie.
9 Hydrae tien una temperatura efectivo de 4688 ± 5 K y ye 49 vegaes más lluminosa que'l Sol. Tien un diámetru 11 vegaes más grande que'l diámetru solar, comparable al de la conocida Pólux (β Geminorum), la xigante naranxa más cercana al Sistema Solar. Xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada de 19 km/s. Amuesa un conteníu metálico comparable a la solar, siendo'l so índiz de metalicidá [Fe/H] igual a +0,01. Ye una estrella del discu finu con una edá envalorada de 4570 millones d'años.
Cemboing
Cemboing ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Villares de Órbigo
Villares de Órbigo ye un conceyu y llocalidá d'España, na provincia de Llión, comunidá autónoma de Castiella y Llión.
Cenans
Cenans ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Carlos el Calvu
Carlos II de Francia, llamáu el Calvo, foi rei de Francia Occidental de 843 a 877 y emperador carolinxu de 875 a 877.
Mocedá
Yera'l menor de los fíos del rei Lluis I el Piadosu (tamién llamáu Ludovico Pío) y de la so segunda esposa, Judith de Baviera, y, por tanto, nietu de Carlomagno.
Rei y emperador. El tratáu de Verdún
En 840, al morrer l'emperador Lluis I, empezaron de momentu les guerres ente los sos fíos con cuenta de partise el vastu imperiu fundáu por Carlomagno.
Luis el Xermánicu, fíu de Lluis I el Piadosu nel so primer matrimoniu con Ermengarda de Hesbaye, se alía con Carlos el Calvo contra'l primoxénitu Lotario I del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu na batalla de Fontenoy-en-Puisaye (841), na cual Lotario ye vencíu. Los Xuramentos d'Estrasburgu, primer testimoniu escritu nuna llingua romance, recueyen esta alianza en protofrancés y proto altu alemán. El tratáu de Verdún en 843 estrema definitivamente l'imperiu, que solo fugazmente se reunificará.
A Lotario I corresponderá-y una faxa que tomaba Italia, los valles del Ródano, del Saona, el Mosa, el Mosela y el cursu baxu del Rin; foi llamada pol so nome, Lotaringia. Caltenía'l títulu d'emperador (anque ensin tener autoridá sobre los sos hermanos) y tenía sol so control los dos capitales imperiales, Aquisgrán y Roma.
A Luis el Xermánicu va otorgáse-y la Francia Orientalis o Germania (la futura Alemaña), esto ye, les zones al este de la marxe derecha del Rin, más la ciudá de Maguncia, na marxe izquierda.
Carlos el Calvo recibe la Francia occidental, Francia Occidentalis (futura Francia), esto ye, les cuenques del Escaldia, del Sena, del Loira y del Garona.
El Tratáu de Verdún, orixe de la fragmentación política d'Europa que perdura hasta los nuesos díes, foi concebíu como una solución transitoria a esti enfrentamientu d'hermanos, pero pocu dempués les sos estipulaciones fueron camudando pol encadenamientu de los fechos.
Escordada la Lotaringia, solo restaron los territorios qu'entenderíen los reinos que son la base de les actuales Francia y Alemaña, que'l so orixe tien de buscase precisamente na partición de Verdún.
Nel so reináu, Carlos el Calvo hubo d'enfrentase nel so territoriu a les invasiones normandes ente 856 y 861.
El 16 de xunu de 877 robló la capitular de Quierzy, cola que pretendía regulase la bona marcha del imperiu, estableciendo la heredá de los principaos y cargos condales, lo que da pasu a la nacencia del feudalismu.
Columba iriditorques
La palombu nuquibronceada (Columba iriditorques) ye una especie d'ave de la familia Columbidae. Alcuéntrase n'Angola, Benín, Camerún, República Centroafricana, El Congu, República Democrática d'El Congu, Costa de Marfil, Guinea Ecuatorial, Gabón, Ghana, Guinea, Liberia, Nixeria, Sierra Lleona, Sudán del Sur, Togu, Uganda y Zambia. Ye parte del subxéneru Turturoena.
Papilio machaon
miniaturadeimagen|Oruga de macaón. miniaturadeimagen|Oruga de macaón. El ye una especie de lepidópteru ditrisio de la familia Papilionidae llargamente distribuyida nel Hemisferiu Norte. Linnaeus 1758.
Describiéronse numberoses subespecies.
Distribución
Ye una de les caparines más conocíes y belles d'Europa. Sicasí, nun s'atopa nes islles atlántiques nin Irlanda, y n'Inglaterra apenes ta estendida y la so esistencia llinda a la rexón del SE (Norfolk); na Europa templada hai zones nes que puede alcontrase con facilidá; pero esti inseutu de tan bella apariencia tiende a sumir dende hai delles decenes d'años, atacaes especialmente pol usu de pesticidas nos cultivos de fenoyu y cenahoria, de los que pueden alimentase. Otra manera, ye común na Península Ibérica; habita tamién nel noroeste d'África, Oriente Mediu, Próximu Oriente, na zona templada d'Asia escontra l'Himalaya, Xapón y en distintes partes d'América del Norte, onde hai subespecies distintes. Nos países tropicales viven parientes d'esta caparina, de tamañu cimeru y coloríu más vistosu. Lamentablemente toes son especies bien buscaes polos coleicionistes, yá que figuren ente los más bellos lepidópteros.
Los macaones tán estrechamente emparentaos colos grandes ornitópteros d'Indonesia. El so hábitat toma dende'l nivel del mar hasta los 2.000 metros sobre'l nivel del mar. Según los factores altitú y llatitú, podemos atopala con unu, dos o tres xeneraciones, de febreru a ochobre. Puede apaecer en llugares tan variaos como pacionales de monte, zones de cultivu, ribayos, ruderales, parques... Son frecuentes les concentraciones de machos nos cumes de los montes, en "hilltopping".
Carauterístiques
La macaón ye una de les especies diurnes d'Europa más vistoses y más fáciles de ver na Península Ibérica. Tien ente 32 y 80 mm de valumbu y carauterízase poles sos nales de color negru y mariellu crema. Les ales inferiores presenten ocelos en colloráu y tienen unes coles, paecíes a les de les golondrines.
Reproducción
En climes septentrionales tien una sola xeneración añal; en climes templaos tien dos xeneraciones, abril-mayu y xunetu-agostu, y hasta trés en llugares más templaos como'l sur de la Península Ibérica y el norte d'África.
Nos primeros estaos les canesbes son de color negru con punteaduras en naranxa hasta que camuden.
La gata del macaón ye bien llamativa pol so coloríu, en verde mariellu, con rayes negres y punteaduras en naranxa sobre rayes negres y, si agáfase-y, puede faer salir de la parte anterior del llombu, xusto detrás de la so cabeza, un órganu de defensa glandular de color naranxa o colloráu en forma de forqueta bífida llamáu osmaterium. Esti órganu emana un golor acre y zarra un líquidu tóxico, (acedu butírico) que la so función ye torgar que les aves insectívores taramiar. La canesba aliméntase principalmente de fueyes de diverses umbelíferes como la cenahoria, el fenoyu Foeniculum vulgare, el perexil, o de rutácees como l'arruda, ente otres.
La crisálida o pupa ye xeneralmente de color verde o gris pardu.
Tolosa (Buenos Aires)
Tolosa ye una llocalidá arxentina del partíu de La Plata na provincia de Buenos Aires, que llenda cola ciudá de La Plata. Tamién se conoz coles sigles "TLS".
El 7 de xunetu de 1871 foi por munchos años considerada la fecha de fundación de Tolosa. Anguaño tiense por meyor el 20 d'avientu del mesmu añu, debío a que foi entoncies cuando s'aprobaron los planos del so trazau.
Tien 44.977 habitantes (Censu 2001).
Cantón de Turgovia
El cantón de Turgovia (n'alemán Thurgau, en francés Thurgovie, n'italianu y romanche Turgovia) ye un cantón de Suiza. Alcuéntrase nel nordeste de Suiza. La so población ye de 234.886 habitantes (2006). La capital ye Frauenfeld.
Etimoloxía
El nome oficial n'alemán ye Thurgau que significa país del Thur. El términu "país" (Gau n'alemán na edá media) designaba una rexón del imperiu carolinxu.
Xeografía
El cantón llenda al norte col llagu de Constanza, al frente del cual alcuéntrense Alemaña y Austria. El ríu Rin constitúi la so frontera noroccidental; al sur llenda col cantón de Sankt Gallen y al oeste colos cantones de Zúrich y Schaffhausen.
L'área del cantón ye de 991 km² ésta pue ser estremada en tres mases montascoses o de llombes. La primera estiéndese a lo llargo del llagu de Constanza, en partir norte; la segunda, ta allugada al interior del cantón ente los ríos Thur y Murg; la tercera, asítiase nes llendes meridionales del cantón y fúndese col monte de Hörnli yá nos prealpes appenzelleses.
Historia
En tiempos prehistóricos, les tierres del cantón fueron habitaes pola cultura Pfyn, que anicióse nel nichu del llagu Constanza. Mientres la dómina romana, el cantón formó parte de la provincia romana de Recia en 450, depués el territoriu foi invadíu polos alamanes. Foi solu nel sieglu VIII que'l cantón vuélvese una entidá como la conocida güei. Naquel tiempu, les fronteres nun taben definíes claramente y variaben constantemente. Enantes la estensión del cantón de Turgovia yera cimeru, pero mientres el medioevo, el cantón amenorgó'l so territoriu considerablemente. Los duques de Zähringen y los condes de Kyburgu conquistaron gran parte del territoriu. Cuando en 1264, la dinastía de los Kyburgu escastóse, los Habsburgos atroparon les tierres.
La Confederación Helvética, aliada con 10 xurisdicciones del antiguu ducáu de Toggenburgu, conquistaron a los Habsburgu les tierres del cantón Turgovia en 1460. En 1798 estos territorios volviéronse un cantón de la República Helvética. En 1803 el cantón de Turgovia entra a ser miembru plenu de la Confederación Suiza.
Economía
El cantón de Turgovia ye bultable pola so bona producción agrícola, sobremanera la producción de frutes, peres, miel y verdures. La mayoría de les terraces esistentes nel cantón dedicar a la producción de sidra. El vinu ye producíu nel valle del Thur.
Tamién la industria ta presente nel cantón de Turgovia. Les principales empreses alcuéntrense nel sector de los testiles, la manufactura y l'estampáu. La mayoría de la industria atópase alredor de la capital.
Demografía
La población ye principalmente de llingua alemana. Cerca de dos tercios de la población son protestantes, el restu confiesen la relixón católica.
thumb|250px||Casa típica de la rexón de Turgovia.
Distritos
Dende'l 1 de xineru de 2011, el cantón de Turgovia ta dixebráu en cinco distritos que son llamaos según el nome de la so capital. Enantes el cantón taba estremáu n'ocho distritos, trés de los cualos fueron fundíos colos actuales cinco distritos. Los trés distritos sumíos son: distritu de Bischofszell, distritu de Diessenhofen y distritu de Steckborn.
Comuñes
Turgovia cunta con ochenta comuñes, que tán partíes nos cinco distritos presentaos na seición cimera. Amás ente les sos comuñes cunta con cinco ciudaes:
Jung Ryeo-won
Jung Ryeo-won ye una actriz y ex cantante coreana-australiana. Aportar# a conocida como miembru del grupu femenín Chakra, y gano reconocencia como actriz col drama coreanu El mio adorable Sam Soon interpretando a Yoo Hee-jin.
Tamién ye conocida polos sos papeles en Two Faces of My Girlfriend, Castaway on the Moon, y History of a Salaryman.
Primeros años
La segunda de trés fíos, Jung Ryeo-won nació en Seúl, pero emigró a Brisbane, Australia en 1992 xunto a la so familia. Sufrió de discriminación na escuela primaria por ser asiática y nun saber enforma inglés, lo que la incentivó a falar más fluyíu'l Inglés. En secundar, afíxose totalmente al estilu de vida Australianu. Dempués de graduase na MacGregor State High School, ella ingresó a la Universidá de Griffith pa estudiar la carrera de Negocios Internacionales.
Carrera
Cuando s'atopaba de vacaciones en corea nel branu de 1999, Jung foi afayada nes cais de Apgujeong por un axente, camudando asina la so vida y la so carrera. Ella nel 2000, debutó como miembru del grupu femenín "Chakra". En particular, Chakra traxo una nueva fola a la música coreana. Nel añu de debú ganaron numberosos premios de novatu, incluyíos los más prestixosos. Anque tuvieron ésitu, l'ingresu de los miembros foi práuticamente mínimu; lo que deducí, nel que los miembros abandonaron el grupu adulces. El primeru en retirase foi la primera líder Eani en 2001 (Bona xunióse y el lideralgu pasó por Hwang Bo), depués ella en 2004 y Eun en 2005. En total vendieron +600,000 copies, incluyendo 4 álbumes que fueron publicaos (col postreru "Tomato" que foi llanzáu nel 2003). El grupu llogró ésitos como "Eat to Come", "Hey O", el so hit # 1 "End", y otros como "Oh My Boy", "Come Back" y "From Me To You". Per parte de Jung, mientres el so tiempu en Chakra, dicía que dacuando se sentía alienada polos sos compatriotes coreanes, y sentíase incómoda cola ropa sexy qu'ella utilizaba cuando yera cantante. . El grupu finalmente eslleióse oficialmente nel 2006, por cuenta de dificultaes financieres. Pero ella abandono'l grupu, nel 2004, dexando tras los sos años como cantante.
Dempués d'abandonar Chakra, allegó a 11 audiciones ensin ésitu en 2004, ella empezó a duldar si la so decisión de convertise nuna actriz yera la correuta. Pero nel 2005 ella ganó'l reconocencia de los siguidores de cultu pol sitcom sobre vampiros Hello Franceska, y depués empecipió na comedia romántica con El mio Adorable Sam Soon. El Drama foi un ésitu total con audiencia promedio de más del 37%, y 50,5% nos episodios finales. Jung foi emponderada pola interpretación del so personaxe fráxil pero de bon calter que llucha pol amor, y col tiempu convertir nuna de les poques actrices esitoses del país.
Continuu colos drames con Autumn Shower que recibió baxa audiencia, pero ella recuperóse con Which Star Are You From?,na qu'interpretó a una llabradora que vivía nos montes de la pronvincia de Gangwon. Ella realizó la so primer película teniendo'l papel d'una moza con Trestornu d'identidá disociativo en 2007 con Two Faces of My Girlfriend, y anque nun foi un ésitu de taquilla, ganó'l premiu a la Meyor Nueva Actriz nos Blue Dragon Film Awards.
Llogró'l papel protagonico nel 2009 con Princess Jamyung, Jung protagonizó'l so primera Drama de dómina. Ella realizó'l papel d'una hikikomori en Castaway on the Moon, posiblemente esta ye la so película más notable hasta'l momentu.
Nel añu 2011 tuvo dos proyeutos na pantalla grande que teníen elementos de romance. Interpretó a una maestra nun pequeñu pueblu surcoreanu que conoz a un oficial norcoreanu na guerra cola comedia romántica In Love and War, y nel melodrama de Kwak Kyung-taek Pained, actuó d'una muyer con hemofilia que se namora d'un home qu'usaba l'analgesia, pa non sentír dolor fisico n'absolutu.
Jung empezó'l 2012 protagonizando'l rol d'una heroína extravangante nel drama History of a Salaryman. Interpretando unu de los personaxes femeninos más inusuales de la hestoria del Drama coreanu, ufiertó una interpretación risondera y ensin llimitaciones d'una pelirroxa que constantemente diz groseríes, egoísta ya imprudente, pero introdució nel so corazón la pura emoción nun personaxe que podía de lo contrario, ser bien desagradable.
En xineru de 2013, Jung dio a conocer la so páxina web oficial (aboutyoana.com), al traviés de la cual espera conectase coles sos fans. Los mensaxes de l'actriz atopar na seición "From rw". Ella sé reunio depués cola co-estrella de Pained Kwon Sang-woo nel Drama médicu Medical Top Team, interpretando a un ciruxana torácica carismática y ambiciosa.
Jung realizó'l siguiente rol d'una provecía y desdexada productora de radiu na serie de cable Bubble Gum en 2015; ella xunto a la co-estrella Llei Dong Wook apaecieron primeramente xuntos na sitcom Do the Right Thing nel 2003.
Otres actividaes
Ella publicó Ryeowon's Sketchbook en 2007, que contenía los sos dibuxos y escritos sobre la so fe cristiana. Anque nun recibió educación en belles artes, a Jung gústa-y espresase al traviés de los dibuxu nel so tiempu llibre. Dos de les sos pieces d'obres d'arte fueron vendíes nuna puya de caridá en 2012.
En marzu de 2014, Jung foi presentadora de Art Star Korea na canal de cable StoryOn, foi un programa d'audición/reality show con artistes contemporáneos. Tamién participó nel programa llamáu '살아 보니 어때'.
Riley Voelkel
Riley Voelkel ye una actriz d'Estaos Xuníos. Ye conocida por interpretar a Jenna Johnson en The Newsroom y Freya Mikaelson en The Originals.
Villa Elvira
Villa Elvira ye una llocalidá del partíu de La Plata, Provincia de Buenos Aires, Arxentina. Alcuéntrase al sureste d'esti Partíu, atopando coles llocalidaes d'Arana y San Lorenzo del mesmu Partíu y col Cascu Urbanu de La Plata y el partíu de Berisso.
Riley Voelkel
Biografía
Voelkel nació nos Estaos Xuníos, pero foi criada en Canadá. Ella taba bien arreyada nos deportes, formando parte d'un equipu de sóftbol mientres nueve años. A un mes de dir a la universidá, un observador de talentos taba llegando a la so ciudá y decidió probar suerte nel modelaje. Foi escoyida pol observador y viaxó a Nueva York pa conocer axencies, pero nenguna tuvo interesada nella. Como últimu intentu dir a Los Angeles, onde tuvo meyor suerte.
Voelkel camudar a Los Angeles pa empezar la so carrera como modelu, pero pocu dempués xunióse a una clase d'actuación encamentada pola so axencia.
Carrera
En 2010, Voelkel llogró la so primer oportunidá con un rol menor en The Social Network y pocu dempués llogró'l so primer papel protagonista na película independiente The Secret Lives of Dorks. En 2012 foi escoyida pa interpretar a Jenna Johnson en The Newsroom. Amás, foi convidada series de televisión como The Mentalist, American Horror Story: Coven y Glee; tamién tuvo participaciones en películes tales como Prom y Hidden Moon.
En 2014, ye escoyida pa interpretar a Lorelei Sumner en Point of Honor xunto a Hanna Manguen Lawrence, Luke Benward, Christopher O'Shea y Nathan Parsons. Tamién se da a conocer que foi escoyida pa interpretar de forma recurrente a Freya Mikaelson en The Originals. El 11 de mayu de 2015, Voelkel foi promovida al repartu principal de la serie a partir de la tercer temporada.
Cendrecourt
Cendrecourt ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
9 Pegasi
9 Pegasi (9 Peg / HD 206859 / HR 8313) ye una estrella na constelación de Pegasu de magnitú aparente +4,34. Alcuéntrase aproximao a 923 años lluz del Sistema Solar.
9 Pegasi una superxigante mariella de tipu espectral G5Ib con una temperatura efectivo de 4910 ± 100 K. A partir del valor del so diámetru angular, llográu de forma indireuta —2,57 milisegundos d'arcu—, puede envalorase el so radiu, resultando ser ésti 78 vegaes más grande que'l radiu solar. Xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada de 9,9 km/s. Relluma con una lluminosidá 1100 vegaes mayor que la lluminosidá solar; a pesar d'esta elevada cifra, ye una superxigante «menor», lo que se reflexa na b del so tipu espectral. La so metalicidá —bayura relativa d'elementos más pesaos que'l heliu— ye comparable a la del Sol ([Fe/H] = -0,03). Anque la so masa envalorada ye de 7,1 ± 0,4 mases solares, nun ye lo suficientemente masiva pa rematar la so vida españando como una supernova. Tien una edá averada de 43 millones d'años.
9 Pegasi ta catalogada como una posible estrella variable, pero la so variabilidá nun foi confirmada.
Níquel
El níquel ye un elementu químicu que'l so númberu atómicu ye 28 y el so símbolu ye Ni, asitiáu nel grupu 10 de la tabla periódica de los elementos.
Característiques principales
Ye un metal de transición de color blancu con un perllixeru tonu mariellu, conductor de la lletricidá y del calor, bien dúctil y maleable polo que se puede llaminar, apolazar y forxar fácilmente, y presentando ferromagnetismu a temperatura ambiental. Ye otru de los metales bien trupos como'l fierro, iridiu y osmiu. Atópase en distintos minerales, en meteoritos (aleado con fierro) y, en principiu, hai níquel nel interior de la Tierra principalmente nel so nucleu, onde se trata del segundu metal más abondosu por detrás del fierro, metal col que comparte numberoses característiques similares.
El níquel ye aleado con fierro p'apurrir tenacidá y resistencia al escomiu, nos aceros austeníticos el níquel ye esencial ya que al ser un metal gammágeno estabiliza l'austenita. Ye resistente al escomiu y suelse utilizar como recubrimientu, por aciu electro deposición. El metal y dalguna de les sos aleaciones, como l'aleación Monel, utilizase pa remanar el flúor y dellos fluoruros por cuenta de que reacciona con dificultá con estos productos. El so costu raspia la mayoría de les vegaes el primer puestu ente los precios de los metales comunes nos mercaos dedicaos a los metales. Ye un productu absolutamente esencial pal desenvolvimientu de la industria, amás d'unu de los metales más demandaos. Reacciona con dificultá en medios agresivos y considérase resistente al escomiu; nun sufre'l llamáu efectu "galleo" el cual sí carez el cobre, por casu.
El so estáu d'oxidación más normal ye +2. Puede presentar otros, reparáronse estaos d'oxidación 0, +1 y +3 en complexos, pero son bien poco característicos.
Bioloxía
El 87 % de les hidrogenasas contienen níquel, especialmente naquelles que la so función ye aferruñar l'hidróxenu. El níquel sufre cambeos nel so estáu d'oxidación lo qu'indica que'l nucleu de níquel ye la parte activa de la enzima.
El níquel ta tamién presente na enzima metil con reductasa y en bacteries metanogénicas.
Carlos de la Rica
Carlos de la Rica foi un poeta, editor y sacerdote asturianu, unu de los miembros del postismu.
Biografía
Nacíu de sópitu n'Asturies, la so familia vivió en Cuenca desque él namái cuntaba con dos años d'edá. Estudió en Cuenca, nel Seminariu de Santuyano y ordenóse sacerdote en 1956.
Foi párrocu nel pueblu de Carboneras de Guadazaón y la so contorna, un importante enclave históricu ya industrial nel conquense señoríu de Moya y arreyóse viviegamente nos movimientos sociales d'oposición al réxime franquista. Coles mesmes sofitó'l reformismu del Conciliu Vaticanu II.
Nel aspeutu lliterariu, comprometióse nel postismu xunto colos sos collacios poetes Ángel Crespo, Gabino Alejandro Carriedo y Federico Muelas. Collaboró nes revistes Deucalión y El Pájaru de Paja, participando nel llamáu realismu máxicu rompiendo cola llamada "poesía sacerdotal". Daquella escribió Ciudadela, publicada bien llueu en 1995 y La Casa (1960).
Nos sesenta, el so emplegu de los grandes mitos del clasicismu griegu y de la vanguardia na so poesía política -el realismu mitolóxicu- quebró cuasi definitivamente les sos rellaciones colos poetes sociales de la dómina, quienes nun almitíen nenguna vocación humanística fuera del so calter creyente, el so sofitu a la monarquía y a la causa israelina. Sicasí, el so compromisu social tampoco fizo que fuera aceptáu polos culturalistes "venecianos" o "novísimos" del 68; esi sesgu apréciase claramente en Edipo el rey (1965) y Poemas junto a un pueblo (1977).
Nos sos últimos años Carlos de la Rica volvió a los sos raigaños vanguardistes en Poemas de amar y pasar (1982) y el so Oficio de alquimista (1995), que se completó con esi xigantescu homenaxe a la cultura clásica grecollatina y xudeocristiana que fueron les sos Juegos del Mediterráneo, publicáu póstumu.
Daquella patrocinó la estética del neopostismu al traviés del grupu poéticu de «La Camama» protagonizáu por José del Saz Orozco, Manuel San Martín, Carlos Asorey y Luis Lloret, que sofitó per mediu de la fundación de la modesta editorial El Toro de Barro, fundada en 1965 y de significativu llabor na década de los ochenta. Ye la segunda editorial más antigua d'España y una de los diez más antigües del mundu dedicada n'esclusiva a la poesía. Nos sos fondos figuren obres d'Ángel Crespo, Gabino Alejandro Carriedo, Eduardo Chicharro Briones, Carlos Edmundo de Ory y Rafael Talavera, según poemarios vanguardistes de les xeneraciones más nueves de la poesía española. El so llabor editorial síguelo anguaño'l críticu Carlos Morales.
Cerre-lès-Noroy
Cerre-lès-Noroy ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ignacio Correas
Ignacio Correas ye una pequeña llocalidá rural que s'alluga'l sur del partíu de La Plata, provincia de Buenos Aires, a 19 km de La Plata.
Toponimia
So nome debese a quien fora dueñu de los terrenos nos que s'alcuentra y tien una estación ferroviaria correspondiente a la llinia F.C.G.R. cuyu ramal alcuntrase desactivau.
Lombardu
Lombardu pue referise a:
9 Lacertae
9 Lacertae (9 Lac / HD 214454 / HR 8613) ye una estrella na constelación de Lacerta de magnitú aparente +4,65. Ta asitiada a 172 años lluz de distancia del Sistema Solar.
9 Lacertae presenta una metalicidá —bayura relativa d'elementos más pesaos que'l heliu— inferior a la del Sol ([Fe/H] = -0,20). Frente a dellos elementos como oxíxenu, magnesiu, aluminiu y vanadiu, que la so bayura relativa ye comparable a la solar, otros presenten bayures que claramente difieren de los valores solares. Neodimio, cinc y sobremanera cobaltu —11 vegaes más abondosa que nel Sol— amuesen valores bien percima de les solares; nel otru estremu, níquel, estronciu y circoniu son deficitarios al respective de la nuesa estrella.
Rachel Carson
Biografía
180px|thumb|left|Estatua de Rachel Carson na fachada del [[Muséu Rocsen.]]Vivió los sos primeros años na granxa de la so familia en Springdale, Pennsylvania, xustu sobre'l ríu Allegheny. Dende bien nuevu foi una vidueña llectora y pasaba el so tiempu llibre esplorando les 26 hectárees de la granxa familiar. Empezó a escribir hestories a los 8 años (de normal rellacionaes con animales) y publicó la so primer hestoria na revista St. Nicholas Magacín a los once años. Esfrutaba lleendo esa revista amás de los trabayos de Beatrix Potter y les noveles de Gene Stratton Porter. A los diez años yá lleera a Herman Melville, Joseph Conrad y Robert Louis Stevenson. El mundu naturalsobremanera l'océanu, yera la tema común de la so lliteratura favorita. Carson asistió al colexu Springdale hasta'l décimu cursu y dempués completó la escuela secundaria nel cercanu Institutu Parnassus de Pennsylvania en 1925, graduándose la primera de la so promoción ente otros cuarenta y cinco estudiantes.
Formada como bióloga, siguió estudiando la so maestría en Zooloxía que terminó en xunu de 1932. Intentaría estudiar un doctoráu, pero en 1934 Carson viose obligada a dexar la Universidá Johns Hopkins pa tomar un puestu de profesora a tiempu completu p'ayudar a la economía familiar.
En 1935, tres la muerte del so padre, entró al serviciu de l'Alministración de Pesca y Vida Selvaxe (O. S. Fish and Wildlife Service), pa la qu'exerció como autora de testos divulgativos, incluyíos guiones radiofónicos. Publicó munchos artículos y dellos llibros sobre temes marines, que llegaron a tener enforma ésitu ente los críticos y el públicu xeneral.
camudándose por razones familiares al campu de Maryland empezó a reparar los devastadores efeutos que los pesticides, sobremanera el DDT, teníen sobre la vida montesa. Animada tamién pol fechu que funcionarios, científicos y activistes desenvolvieren la mesma esmolición, empecipió la ellaboración de la so obra más influyente, Primavera silenciosa, que vio la lluz al cabu de cuatro años, en 1962. Ye notable la oposición que recibió entá enantes de la so publicación, tantu por instancies oficiales como pola industria, aportando a acusada de comunista. El llibru tuvo una enorme influencia, apurriendo unidá y fuercia a lo qu'hasta entós yera una conciencia incipiente y esvalixao, ayudando a que se cristalizara'l movimientu ecoloxista.
Carson morrió a los 56 años por un cáncer de mama, enantes de ver realizaes les consecuencies que contribuyeron al cambéu na llexislación y na conciencia pública. Nesti postreru sentíu, la so obra marca'l momentu en que socialmente entiéndese que la naturaleza ye un tou complexu, que les sos partes tán intrincadamente rellacionaes y que les consecuencies indireutes de cualquier aición, tamién pa la salú humana, son difíciles de predicir y tienen de ser xixilaes. La mayor crítica que recibió confirma precisamente esti puntu de vista; referir a que la prohibición del usu del DDT dio llugar a una recuperación de les elevaes tases de morbilidad por malaria anteriores a la so introducción. Lo cual, xeneró un fuerte alderique mediáu por intereses económicos, sociales y ambientales.
Sía que non, la obra y el testimoniu de de Rachel Carson foi la qu'ayudó a la creación, años dempués de la so muerte, de l'Axencia de Proteición Ambiental d'Estaos Xuníos (Environmental Protection Agency), a controlar l'usu del DDT y d'otros pesticidas, a la celebración del Día de la Tierra, a les lleis que se dictaron en munchos países del planeta sobre pesticidas, insecticides, funguicides, rodenticidas y productos similares y al desenvolvimientu del movimientu filosóficu y políticu que güei ye conocíu como ecoloxismu.
Steven Chu
Steven Chu (28 de febreru de 1948), científicu d'Estaos Xuníos que xunto a Claude Cohen-Tannoudji y William Daniel Phillips, recibió'l Premiu Nobel de Física en 1997 pol so trabayu independiente y pioneru nel enfriamientu y atrapáu d'átomos usando lluz láser.
Chu graduar na Universidá de Rochester, Nueva York, en 1970, con un B.S en física y un A.B. en matemática. Consiguió'l so doctoráu en físiques en 1976, na Universidá de California, Berkeley, d'onde foi "postdoctoral fellow" ente 1976 y 1978.
Incorporar a la plantía de los Llaboratorios Bell de Murray Hill, Nueva Jersey, en 1978. Más tarde convirtióse en direutor del departamentu d'investigación en electrónica cuántica nos Llaboratorios AT&T Bell de Holmdel, Nueva Jersey, en 1983.
Entró na facultá de la Universidá de Stanford en 1987.
En 1985, Chu y los sos colegues emplegaron una matriz de fexes láser entecruzaos pa crear un efeutu que denominaron melaza óptica, que causaba un amenorgamientu de la velocidá de los átomos oxetivu dende 4000 km/h a cerca d'un km/h, como si los átomos mover por una trupa melaza. La temperatura de los átomos frenaos averar al cero absolutu.
N'avientu de 2008, Chu foi escoyíu pol presidente Barack Obama pa ocupar el puestu de secretariu d'enerxía (equivalente a Ministru d'Enerxía) de los Estaos Xuníos nel so gabinete.
John Vivyan
John Vivyan  foi un actor d'Estaos Xuníos, principalmente activu ente 1957 y 1970. Foi conocíu pol so papel del honestu y elegante xugador de la serie d'aventures de la CBS Mr. Lucky.
Biografía
El debú en pantalla de Vivyan tuvo llugar a los 39 años d'edá, nel episodiu de 1949 "Two Sharp Knives" de la serie televisiva Studio One. En 1957 encarnó a Richard Goff, actuando xunto a Broderick Crawford nel episodiu "Nitro" de la serie televisiva Highway Patrol, y esi mesmu añu foi Hewitt nel capítulu "The Laura Hunter Story" del show de la CBS The Millionaire. Otros programes nos que participó nos años cincuenta fueron Harbor Command, State Trooper, y el show de Loretta Young pa la NBC, pal cual foi Mack Barron nel episodiu "The Little Witness".
Más palantre actuó en trés series de Warner Brothers emitíes pola ABC, Colt .45 (como George F. Foley en "The Mirage"), Sugarfoot (como Victor Valla en "Deadlock"), y 77 Sunset Strip (como Mitch en "The Girl Who Couldn't Remember").
Ente les actuaciones de Vivyan na dómina figuren les siguientes: como LeBow en "Duel at the Oaks", del show western de la CBS Yancy Derringer, con Jock Mahoney; dos intervenciones como Mike deGraff en The Life and Legend of Wyatt Earp, de la ABC, serie protagonizada por Hugh O'Brian; dos actuaciones como Toby Clark en Rawhide, producción de la CBS; otros dos actuaciones nel show de la NBC Bat Masterson, con Gene Barry; cuatro trabayos, toos ellos con distintos personaxes, nel show western de la ABC Maverick, ente 1957 y 1959; una actuación en Tombstone Territory, nel capítulu "Desert Survival"; dos trabayos como Jason Hemp pa la miniserie western Texas John Slaughter, emitida dientro del programa de la ABC Disneyland.
Ente 1959 y 1961, Vivyan encarnó en nueve causes a Lepke, llamátigu del gángster Louis Buchalter, nel drama criminal de la NBC The Lawless Years. Cinco de les sos actuaciones tuvieron llugar nel episodiu "Louy K", que estremóse de la mesma en delles entregues.
De les producciones nes qu'actuó nos años sesenta destaquen les siguientes: la serie western Death Valley Days, na qu'actuó en dos causes en 1962; Empire, serie de la NBC protagonizada por Richard Egan, na qu'encarnó a Shelly Hanson nel episodiu de 1962 "Down There, the World"; The Lucy Show, sitcom de la CBS protagonizada por Lucille Ball, actuando na entrega de 1963 "Lucy Becomes a Reporter"; y Petticoat Junction, nel papel de Lane Haggard nel episodiu de 1964 "Visit from a Big Star".
A partir de 1970 Vivyan fixo bien poques actuaciones. Una tuvo llugar na serie d'Efrem Zimbalist, Jr. pa la ABC The F.B.I. Los sos últimes dos interpretaciones tuvieron llugar na CBS, una en 1982 como Mr. Mittenhoff nel episodiu "Jennifer's and Johnny's Charity" de la sitcom WKRP in Cincinnati, y la segunda en 1983 como Farley en "Betty Grable Flies Again", dientro del programa d'aventures Simon and Simon.
John Vivyan finó en 1983, a los 68 años d'edá, en Santa Monica (California). Foi soterráu nel Campusantu Westwood Village Memorial Park de Los Angeles, California.
Chagey
Tien una población de y una superficie de  km².
Wavel Ramkalawan
Wavel Ramkalawan ye un políticu seixelés presidente del so país dende'l 26 d'ochobre de 2020. Ye miembru del Linyon Demokratik Seselwa.
Giro d'Italia 1967
La 50ª edición del Giro d'Italia apostar ente'l 18 de mayu y el 9 de xunu de 1967, con un percorríu de 22 etapes, una d'elles doble, y 3.572 km, que'l vencedor completó a una velocidá media de 35,339 km/h. La carrera empezó en Treviglio y terminó en Milán.
Tomaron la salida 130 participantes, de los cualos 70 terminaron la carrera.
La d'esta edición foi la primer participación del equipu Kas nel Giro d'Italia, y dexaron buelga na carrera, ganando la clasificación por equipos, tres etapes, la clasificación del monte y portando la maglia rosa mientres once xornaes con dos ciclistes distintos. La carrera tuvo tamién marcada polos velocistes. Ente Planckaert, Altig, Zandegu y Dancelli partiéronse nueve etapes.
Al términu de la 20ª etapa, la etapa de la reina d'esta edición, el francés Anquetil vistir de rosa. Sicasí, Gimondi, qu'allegara al Giro aquexáu de bronquitis, taba mui cerca na clasificación xeneral, a menos de mediu minutu. L'italianu escapar na 21ª etapa y terminó la etapa en 4ª posición, pero con más de cuatro minutos de ventaya sobre los primeros clasificaos de la xeneral. La clasificación xeneral dio un entorno, y Gimondi axudicóse'l primeru de los trés Giros d'Italia que ganaría na so carrera.
Châlonvillars
Châlonvillars ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
El Peligro (La Plata)
Población
Tien una población de 1.862 persones (2001).
Carauterístiques
Llenda coles llocalidaes de Buchanan, Abasto, Arturo Seguí y Melchor Romero, nel mesmu partíu, comu asina tamién col partíu de Berazategui.
Allugase a 40 km al sur de l'Aeropuertu Internacional Ministru Pistarini, el principal aeropuertu internacional d'Arxentina.
Josephine Cochrane
Josephine Garis Cochrane foi una inventora estauxunidense. Inventó'l primera fregaplatos comercialmente esitosu, que construyó xunto col mecánicu George Butters.
Biografía
Josephine yera fía de John Garis, un inxenieru civil, ya Irene Fitch Garis. Tenía una hermana, Irene Garis Ransom. El so güelu, John Fitch, patentó un barcu de vapor. Creció en Valparaíso, Indiana, onde foi a un colexu priváu hasta que s'amburó.
En treslladándose al condáu de Shelby (Illinois), Josephine casóse con William Cochran, políticu y comerciante, el 13 d'ochobre de 1858. El so home morrió cuando tenía 45 años, dexándola arruinada y con deldes, lo que-y motivó pa desenvolver el fregaplatos. Caltuvo l'apellíu del so home, Cochran, pero añedió la «y» dempués de la so muerte. El matrimoniu tuvo dos fíos, Hallie, que morrió con dos años y Katharine.
El fregaplatos de Cochrane
Otros intentos fueren fechos pa producir un fregaplatos comercialmente vidable. En 1850, Joel Houghton diseñó un lavaplatos a rabil. Na década de 1860s, L. A. Alexander ameyoró nel dispositivu con un mecanismu pa xirar una bandexa con platos nuna cuba d'agua. Tampoco d'estos aparatos fueron particularmente eficaces.
Josephine diseñó'l primer modelu del so fregaplatos na cabaña detrás de la so casa. George Butters yera un mecánicu qu'ayudó na construcción del primer fregaplatos; tamién trabayó na primer fábrica de fregaplatos. Pa construyir la máquina, primero midió los platos y diseñó compartimientos de cable por que cupiera tantu platos, taces, o salseres. Dichos compartimientos introducir dientro d'una rueda que reposaba horizontal dientro d'una caldera de cobre y un motor faía xirar la rueda, coles mesmes que l'agua caliente xabonosa, proveniente de la caldera, rociaba los platos. El so fregaplatos foi'l primeru n'utilizar agua a presión en cuenta de un estropaxu pa llimpiar los platos dientro de la máquina. El so inventu esponer en 1893, na Esposición Universal de Chicago y ganó el primer premiu por La meyor construcción mecánica, duradera y afecha al ritmu de trabayu». La noticia del so inventu espublizóse, y llueu recibió pidíos de la so llavadora de platos pa restoranes y hoteles d'Illinois, patentó'l so diseñu y empezar a producir. El negociu de la so fábrica, Garis-Cochran, empezó en 1897.
Nun ye hasta 1949 cuándo'l so fregaplatos aportó al típicu instrumentu de casa. Empezó a ser más conocíu y la mayoría de los llares teníen la capacidá pa tener unu d'esos fregaplatos naquella dómina. Estos primeros fregaplatos riquíen una gran cantidá d'agua caliente, les cases tienen de ser modificaes cola apropiada fontanería pa estes nueves teunoloxíes.
Bárcabo
thumb|left|Ilesia de Bárcabo.
Parte del so términu municipal ta ocupáu pol Parque natural de la Sierra y los Cañones de Guara.
Xeografía
El términu municipal de Bárcabo tamién inclúi los pueblos d'Almazorre, Betorz, Eripol, Hospitaled, Lecina, Santa María de la Nuez y Suelves.
Komuch
Miembros del Komuch, d'esquierda a derecha: Iván Brushvit, Prokopi Klímushkin, Borís Fortunátov, Vladímir Volski (presidente) ya Iván Nésterov.|thumb|right El Komuch o Comité de Miembros de l'Asamblea Constituyente (Комуч, acrónimu de Комитет членов Учредительного собрания, Komitet chlénov uchredítelnogo sobrániya) foi un Gobiernu rival al Gobierno bolxevique establecíu primero en Petrográu y más tarde en Moscú tres la Revolución d'Ochobre. El Gobiernu del Komuch, controláu polos socialrevolucionarios, duró cerca de cuatro meses antes de ser esaniciáu polos bolxeviques en setiembre de 1918, y tuvo la so sede na ciudá de Samara, xunto al Volga.
Antecedentes
Los socialrevolucionarios (SR o eseristas), qu'habíen perdíu gran parte del sofitu del que gociaben al empiezu del periodu revolucionariu rusu, aprobaren nel so IV Congresu d'avientu de 1917 defender l'Asamblea Constituyente Rusa, inclusive coles armes y enfrentándose a los bolxeviques si fuera necesariu. El Congresu aprobara tamién un resolución que prohibía nueves aliances con fuercies conservadores como la que caltuvieren nel Gobiernu Provisional Rusu antes de la Revolución d'Ochobre, consideraes perxudiciales pal partíu. Namái contemplábense pactos con otres formaciones socialistes. A pesar de la decisión de los socialrevolucionarios, l'Asamblea foi eslleida ensin problemes polos bolxeviques a empiezos de 1918 y los diputaos tornaron a les sos provincies, mientres el Comité Central socialrevolucionario permanecía na capital entamando cómo enfrentase al Gobiernu y axuntar de nuevu l'Asamblea. El partíu sopesó la posibilidá d'axuntar l'Asamblea en territoriu ensin controlar polos bolxeviques y, dempués de refugar Ucraína y el Don, decidir pola rexón del Volga, de tradición socialrevolucionaria y onde los bolxeviques taben atopando problemes. En febreru una delegación de venti diputaos de l'Asamblea viaxó a la rexón pa preparar l'alzamientu y entrar en contautu con otros grupos opuestos a los bolxeviques. Los primeros meses l'actividá foi infructuosa y los informes favorables a la oposición al Gobiernu resultaron esaxeraos, pero a finales d'abril y empiezos de mayu, les perspectives de llograr un alzamientu contra los bolxeviques ameyoró pa los socialrevolucionarios cola llegada de los destacamentos encargaos de requisar alimentos de los llabradores, que fueron recibíos con hostilidá y violencia por estos. Les midíes del Gobiernu bolxevique en Samara, que disgustaron a la guarnición y a la clase media, aumentaron el descontentu. Ante los nicios de tensión creciente, los socialrevolucionarios decidieron entamar un alzamientu pa setiembre. El VIII Congresu del partíu, celebráu a mediaos de mayu en semiclandestinidad pola persecución de la Cheka, aprobó la llucha armada contra'l Gobierno soviéticu y los Imperios Centrales; amosándose favorables non solo la corriente más conservadora del partíu, sinón tamién la más izquierdista. D'esta miente, unviáronse miembros del Comité Central a les rexones del Volga y de los Urales pa entamar el llevantamientu.
El 25 de mayo unidad de la Lexón Checoslovaca alzar contra los bolxeviques y empezaron a prindar llocalidaes a lo llargo del ferrocarril transiberianu. La revuelta condució a la formación de diverses autoridaes polítiques antibolcheviques que surdieron nos meses posteriores. El llevantamientu de los checoslovacos fixo variar los planes de los socialrevolucionarios, y los dirixentes socialrevolucionarios de Samara, na clandestinidá, solicitaron el sofitu de les tropes de la Lexón Checoslovaca, acantonaes na cercana ciudá de Penza, pa tomar el poder en Samara, xunto al Volga. Los SR de la ciudá infringían asina'l resolución del so Octavu Congresu, celebráu en mayu, que prohibía la inxerencia de tropes estranxeres nel conflictu rusu. Les negociaciones con mencheviques y kadetes pa llograr el so sofitu al alzamientu fracasaron, a pesar de les simpatíes de dambos partíos pol oxetivu d'espulsar a los bolxeviques de la ciudá. Tres cierta renuencia, los checoslovacos aceptaron atacar la ciudá. Dempués d'unes curties escaramuzas conocíes como la batalla de Samara», que se saldaron con escases baxes per dambes partes, los dos mil guardias coloraos fueron espulsaos el 8 de xunu polos ocho mil checos bien armaos, que llegaren a la ciudá'l día anterior y recibieron l'ayuda d'una unidá socialrevolucionaria y otra d'oficiales. A pesar de l'allegría pola espulsión de los bolxeviques, la población polo xeneral nun sofitó tomar del poder polos alzaos.
==Establecimientu Tres tomar de la ciudá de Samara, formóse entós un nuevu Gobiernu que trató de legitimarse faciendo referencia a la disuelta Asamblea Constituyente Rusa. Proclamar realizar cinco diputaos socialrevolucionarios na duma de la ciudá, so proteición militar de los checoslovacos. Nos sos primeros llamamientos a la población a empiezos de xunu tres el so establecimientu, el Komuch convocó a la población a defender l'Asamblea y el país contra l'imperialismu alemán y lo que consideraba claudicación a este per parte de los bolxeviques. La llucha contra estos dos enemigos tenía de ser la xera del nuevu «Exércitu Popular».