Alfa_Romeo
Automóviles de carreres
Pa los Grandes Premios la fábrica utilizara de primeres de la década los 8C-2300 Monza, que depués fueron vencíos a la Scuderia Ferrari, que-yos aumentó'l motor a 2,6l, y más tarde fueron vendíos a privaos. Pa sustituyilos Vittorio Jano diseñó en 1932 el primer verdaderu monoplaza de la historia del automovilismu, el Tipu B Monoposto "P3", un ocho cilindros de 2654 cc sobrealimentado, qu'en 1935 xubir hasta 3822 cc, con 330CV y qu'algamaba los 332 km/h. Tamién incluyía un cientu de meyores téuniques. Unu de los más orixinales ye'l piñón asitiáu a la salida de la caxa de cambeos y les exes motores en forma de V, que dan potencia a les ruedes traseres, y el puestu de conducción nel centru. Foi'l gran trunfador nes temporaes de 1933, 1934 y siguió venciendo entá en 1935. Pa faer frente a los potentísimos coches alemanes, la Scuderia Ferrari encargó a Luigi Bazzi y Arnaldo Roselli el diseñu d'una monoplaza de dos motores: el Alfa-Romeo Bi-Motore, tenía por tanto 16 cilindros y 6330 cc que rindíen cerca de 540 CV a 5400 rpm. Los sos dos motores, unu asitiáu en posición delantera y otru en posición central ente'l puestu de conducción y la tresmisión, facer bien potente pero al empar bien pesáu (más de 1000 kg), lo cual nun yera útil pa les carreres pero sí pa los intentos de récor de velocidá. El 8C-35 Tipu C de 3825 cc foi la respuesta d'Alfa Romeo en 1935 al desafíu alemán na lloca carrera pola mayor potencia y cilindrada anque con escasu ésitu. Al añu siguiente dase una nueva vuelta de tuerca col 12C-36 de 12 cilindros en V de 60º y 4064 cc., que tampoco consiguió grandes victories, como tampoco lo fixo al añu siguiente l'últimu diseñu de Vittorio Jano, el 12C-37 de 4495 cc qu'apenes corrió y significó la rotura ente'l diseñador y la marca. Igualmente producióse la rotura ente Alfa-Romeo y la Scuderia Ferrari en 1938 poles diferencies ente Wifredo Ricart, nuevu direutor téunicu d'Alfa Corse y Enzo Ferrari, que coló a Módena. Jano foi sustituyíu en 1937 pol so antiguu collaborador Gioachino Colombo, que diseñó pa la nueva fórmula de tres litros los modelos 308, 312, y 316 de 8, 12 y 16 cilindros respeutivamente. Sicasí, l'ambiente enrarecido prebélicu (Mussolini prohibió participar a los coches italianos en Francia) y la superioridá de los Mercedes y Auto Union fizo que les sos actuaciones destacaes fueren poques. La meyor aportación de Colombo daría los sos frutos dempués de la guerra. En 1937 a suxerencia de Enzo Ferrari, Alfa Romeo encargó'l diseñu d'una "voiturette" (pequeños monoplaces de 1.5 llitros de cilindrada) a Jano, pero al tar bien ocupáu colos nuevos 3l dexó l'encargu a Colombo. Este diseñó un pequeñu ocho cilindros sobrealimentado que foi bautizáu como "158 Alfetta". Introducir nel modelu dos columnes esnidiosos pa les ballestes tresversales, una na parte delantera y otra na trasera, y un mecanismu p'amenorgar la exa del coche y, poro, el so centru de gravedá. Taba dotáu de llinies espodaes y elegantes y gran axilidá anque daqué peligrosos yá qu'en xunu de 1939 Emilio Villoresi morrió nuna demostración y namái 53 díes dempués Nando Aldrigretti matar mientres los entrenamientos de la Copa Acerbo. A pesar d'ello Alfa Romeo decide fabricar seis coches en 1940 qu'apoderaron el G.P. de Trípoli, pero cola invasión alemana fueron escondíos nuna fábrica de quesos en Melzo, y nun volvieron hasta dempués de la guerra.