cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cruïlles, Monells i Sant Sadurní de l'Heura
Situación de Cruilles, Monells y San Sadurní na contorna del Baix Empordà|thumb|250px|izquierda Cruïlles, Monells i Sant Sadurní de l'Heura ye un conceyu de la contorna del Baix Empordà na provincia de Girona, Cataluña, formáu nel añu 1974 cola unión de los conceyos de Cruilles, Monells y San Sadurní.
Ye'l conceyu col topónimu catalán más llargu, con 43 calteres.
Situación xeográfica
thumb|left|Situación de Cruilles, Monells y San Sadurní na provincia de [[Girona.]]
San Sadurní
Cabeza del conceyu formáu colos pueblos de Cruilles y Monells, asitiáu ente los ríos Rissec y Daró. El pueblu y el castiellu fueron del obispáu de Girona nel añu 1442. Ilesia de San Saturnino del sieglu XVIII.
Cruilles
Asitiáu a la izquierda del ríu Daró. Foi l'orixe del llinaxe y de la baronía de los Cruilles. Ilesia de Santolaya, con pintures romániques y un retablu góticu, perteneció al monesteriu de San Miguel de Cruilles. Nel centru de la plaza del pueblu queda la torre del homenaxe del antiguu castiellu de Cruilles de planta circular y d'unos 26 metros d'altor.
Monells
thumb|250px|Ilesia de San Ginés de Monells El conceyu de Monells formóse alredor del antiguu castiellu, del que solamente se caltienen les muralles. Cada rincón del pueblu amena alcordances del pasáu medieval, de nobles y caballeros, de mercaos, castiellos, barones y baroneses y reis. El mercáu de Monells yera de gran relevancia ya importancia na dómina medieval, por eso'l rei Xaime I d'Aragón, nel añu 1234, dictaminó que s'usara la mitgera de Monells como patrón de midida de les ceberes pal obispáu de Girona. Monells presume d'una guapa plaza mayor porticada y la ilesia de San Ginés, d'estilu góticu. Nesti rodóse Ocho apellidos catalanes.
Demografía
La so población ye de.
Inconsciente
Nel llinguaxe corriente, el términu inconsciente utilízase como axetivu pa calificar un estáu o disposición mental que presenta aquel suxetu que desenvuelve inadvertidamente el so comportamientu, esto ye, ensin dase cuenta, y que, polo xeneral, nun depende de la so voluntá en realizalo. Tamién puede emplegase pa describir, con una connotación peyorativa, a una persona irresponsable o desconsiderada en grau sumu, y que lleva a cabu remanes dañibles o peligroses ensin tener en cuenta les consecuencies nin los riesgos. Emplegáu per primer vegada como términu téunicu en llingua inglesa en 1751 (cola significación de non consciente) pol xurista escocés Henry Lord Kames (1696-1782), el términu inconsciente popularizóse más tarde n'Alemaña, na dómina romántica, (por casu, nun poema de Goethe A la lluna (1777) utilizar por primer vegada'l términu n'alemán: "unbewusst") designando un depósitu d'imáxenes mentales, una fonte de pasiones que'l so conteníu escapaba a la consciencia.
En psicoanálisis, l'inconsciente ye'l conceutu clave de la teoría, yá que constitúi'l so principal oxetu d'estudiu, y designa nel sentíu tópicu un sistema y un llugar psíquicu desconocíu pa la conciencia ("la otra escena") y nel sentíu dinámicu al conxuntu de los conteníos reprimíos que son calteníos al marxe, estremaos de la conciencia, entá cuando ellos amuesen una permanente efeutividá psíquica ya intensa actividá al traviés de mecanismos y formaciones específiques.
Historia del términu
Introducíu na llingua francesa hacia 1860 (cola significación de vida inconsciente) pol escritor suizu Henri Amiel (1821-1881), foi almitíu nel Dictionnaire de l'Académie française en 1878. Dende l'Antigüedá, la idea de la esistencia d'una actividá que nun fuera l'actividá de la conciencia siempres dio llugar a múltiples reflexones. Pero debióse-y a René Descartes (1596-1650) el principiu d'un dualismu cuerpu/mente que llevaba a faer de la conciencia (y del cogito) el llugar de la razón, opuestu al universu de la sinrazón. El pensamientu inconsciente apaeció entós adomáu, seya pa integralo a la razón, seya pa refugalo a la llocura.
A lo llargo del sieglu XIX, dende Wilhelm von Schelling (1775-1854) hasta Friedrich Nietzsche (1844-1900), pasando por Arthur Schopenhauer (1788-1860), la filosofía alemana adoptó una visión del inconsciente opuesta a la del racionalismu y ensin rellación direuta col puntu de vista terapéuticu de la psiquiatría dinámica. Sorrayó'l llau nocherniegu de l'alma humana y trató de faer remanecer la cara tenebrosa d'una psique soterrada nes fondures del ser. Sobre esti horizonte esplegar los trabayos de la psicoloxía esperimental, la medicina y la fisioloxía: pensamos en Johann Friedrich Herbart, Hermann von Helmholtz, Gustav Fechner, Wilhelm Wundt (1832-1920) ya inclusive Carl Gustav Carus (1789-1869).
Procesos inconscientes y la mente inconsciente
Delles investigaciones neurocientífiques sofiten la esistencia de la mente inconsciente. Por casu, investigadores del Centru Médicu de la Universidá de Columbia, atoparon qu'imaxes fugaces de rostro -imagen espeluznantes qu'apaecen y sumen tan rápido qu'escapen a la conciencia consciente- producen ansiedá inconsciente, que puede ser detectada nel celebru coles más recién máquines de neuroimagen. La mente consciente ye polo tanto cientos de milisegundos más lenta que procesos inconscientes.
Pa entender esti tipu d'investigación, una distinción tien que ser fecha ente procesos inconscientes y la mente inconsciente (los neurocientistas suelen esaminar más los primeres). La mente inconsciente y los sos conteníos psicoanalíticos supuestos tamién difieren de la inconsciencia, el coma, y l'estáu mínimu de conciencia. La diferencia nel usu de los términos puede ser esplicada, hasta ciertu grau, poles distintes hipótesis sobre'l suxetu. Una conxetura tal ye la teoría psicoanalítica.
L'inconsciente na obra de Sigmund Freud
Al combinar tradiciones de la psiquiatría dinámica y la filosofía alemana, Freud ellaboró una concepción inédita del inconsciente. Realizó en primer llugar una síntesis de les enseñances de Jean-Martin Charcot, Hippolyte Bernheim y Josef Breuer, que lo llevó escontra'l psicoanálisis y, nun segundu momentu, apurrió un andamiaxe teóricu al funcionamientu del inconsciente a partir de la interpretación de los suaños.
N'efeutu, para Sigmund Freud l'inconsciente yá nun ye una "supraconsciencia" o un "subconsciente", asitiáu sobre o más allá de la consciencia; conviértese realmente nuna instancia a la cual la conciencia nun tien accesu, pero que se-y revela nuna serie de formaciones como los sueño, los lapsus, los chistes, los xuegos de pallabres, los actos fallíos y nos síntomas. L'inconsciente, según Freud, tien la particularidá de ser al empar internu al suxetu (y a la so consciencia) y esterior a toa forma de dominiu pol pensamientu consciente.
Partiendo del conceutu d'inconsciente de la filosofía alemana de principios del sieglu XIX y que'l científicu Eduard von Hartmann recapitulara na so obra Filosofía del inconsciente, apaecía en 1868, Freud define l'inconsciente d'una manera dafechu orixinal que yá nun ye a cencielles lo opuesto al consciente: L'inconsciente freudianu ye una noción tópica y dinámica; ye un sistema psíquicu que tien conteníos y que tien mecanismos que pueden describise como específicamente inconscientes; ye un sistema que se rixe por lleis y tien una economía d'enerxía que-y son propies.
La observación de la vida normal de vixilia paecía validar esa concepción clásica del inconsciente. Pero l'analís de les formaciones sicopatolóxiques de la vida cotidiana y del suañu fixera apaecer al inconsciente como "una función de dos sistemes bien distintos". D'equí p'arriba, xunto al consciente había que concebir dos tipos d'inconsciente, dambos inconscientes nel sentíu descriptivu, pero bien distintos tocantes a la so dinámica y al aportar de los sos conteníos: los del inconsciente puramente dichu nun podíen llegar nunca a la conciencia, ente que los conteníos del otru, denomináu por tal razón preconsciente, algamaben la conciencia en ciertes condiciones, sobremanera dempués de pasar el control d'una forma de censura.
Dientro de la primer teoría de Freud alrodiu de la constitución del aparatu psíquicu, que tamién se suel denominar "la primera tópica freudiana", l'inconsciente designa unu de los trés sistemes psíquicos que conformen el siquismu (los otros dos son el consciente y el pre-consciente). El sistema inconsciente ta constituyíu en gran parte (pero non solamente) por conteníos reprimíos a los que se-yos torgó l'accesu a la conciencia, xustamente por obra del mecanismu de la represión. El conteníu del inconsciente son los "representantes psíquicos" de les pulsiones. Estos representantes, al tar investidos con enerxía pulsional, busquen permanentemente abrir pasu escontra la consciencia, no que se denomina torna de reprimir. La única manera en que llogren aportar al sistema preconsciente y a la consciencia ye al traviés de formaciones de compromisu, procurando'l máximu de prestu pulsional, pero llogrando burllar la censura.
Evidentemente, l'inconsciente namái puede conocese cuando yá nun ye inconsciente. Lo que podemos llegar a saber del inconsciente ye lo que yá hai "esperimentáu una transposición o traducción a lo consciente". El psicoanálisis consistiría según Freud xustamente neso: "El trabayu psicoanalíticu bríndanos tolos díes la esperiencia de qu'esa traducción ye posible. Pa ello ríquese que l'analizáu venza ciertes resistencies, les mesmes que nel so momentu convirtieron a eso en reprimíu por refugu de lo consciente".
A partir de la segunda tópica freudiana, vale dicir, del momentu en que Freud define les instancies psíquiques ello, yo y superyó y por cuenta de que les tópiques se superponen parcialmente, esto ye, yá que nun esiste una correspondencia unívoca ente estes instancies psíquiques y los trés sistemes definíos na primera tópica (porque hai partes del yo y del superyó que son igualmente inconscientes que'l ello) "inconsciente" pasa a tener una función más bien calificadora, axetiva.
Ye en 1920 cuando Freud fai un viraje na so teoría, más precisamente, col so testu tituláu Más allá del principiu de prestar. En dichu testu Freud afonda nos desarrollos metapsicológicos que yá asomara en delles obres anteriores, y da un sentíu filoxenéticu a les oposiciones consciencia-inconsciente, yo-instinto, principiu del prestar y principiu de realidá. Les pulsiones empobinaes nel suxetu al llogru de prestar o evitación del dolor, que Freud identificara dende los entamos del Psicoanálisis, adquieren un sentíu distintu a partir de la verificación de la so convivencia funcional con pulsiones radicalmente opuestes, esto ye, destructives y autodestructivas. Los impulsos sexuales son espuestos nesa dualidá constitutiva de fuercies empobinaes pol principiu del prestar coles mesmes que fuercies contraries a la sobrevivencia. El yo, empuestu pol principiu de realidá, a la lluz de lo que Freud llapada ananké (escasez), ye definíu como la formación d'un siquismu cimeru resultante y comprometíu cola reformulación y esviación de les demandes instintives escontra formes menos peligroses o destructives, por aciu dos procesos básicos: la represión y la sublimación. La represión de los instintos pasa, por tanto, a ser la condición necesaria (o históricamente adoptada, como va señalar H. Marcuse nel so Eros y civilización) pa la sobrevivencia de la especie, en virtú d'esa dualidá creación-destrucción a la que Freud va denominar Eros y Tánatos, y que constituyiría'l ciclu xeneral de la vida y de la esistencia de toles coses. Esta metapsicología va ser retomada y afinada hasta delinear con bastante precisión les exes d'una teoría antropolóxica, na so posterior obra El malestar na cultura.
Per otru llau, la guerra apocayá desamarrada abre la entruga sobre una fenomenoloxía particular: les neurosis de guerra. El fechu que-y llama l'atención a Freud ye qu'aquellos que tuvieron en situaciones traumátiques, tales como tar nel frente de batalla, suañen reiteradamente cola situación traumática, ye dicir qu'una y otra vez se representa nos suaños la vivencia traumática. Freud pregúntase cómo puede articulase esti fenómenu cola tesis por él plantegada de que'l suañu ye un cumplimientu de deséu. A esti altor de la so teoría Freud yá tien definíu'l conceutu de fixación de la pulsión. Hai daqué propiu de la pulsión que ye traumáticu. Esto facer# posible pensar un inconsciente non tou reprimíu, solo réstalu conceptualizar el cambéu de meta, ye dicir el displacer como meta. Cuestión que teoriza en 1923 nel so testu El problema económicu del masoquismu.
Lo inconsciente coleutivu en Carl Gustav Jung
Ye precisamente la conceptualización de la teoría del inconsciente, ente otres razones de índole teóricu y personal, la que va xenerar la separación ente Freud y Jung. Va Ser esti postreru'l que replantegue y amplíe el calter personal del inconsciente freudianu, estendiéndolo «ad infinitum» a un inconsciente coleutivu que'l so conteníu primordial van ser los arquetipos. D'esta miente, y siempres dende'l marcu teóricu de la psicoloxía analítica del autor suizu, l'inconsciente va quedar estratificado en dos niveles:
Investigación
La mayoría d'esa investigación (cognitiva) sobre procesos inconscientes llevóse a cabu na tradición académica yá establecida del paradigma del procesamientu de la información. Ye opuesta a la tradición psicoanalítica, que ta dirixida por conceutos teóricos relativamente especulativos (por ser difíciles de verificar empíricamente) como'l complexu d'Edipo o'l complexu d'Electra, la tradición cognitiva n'investigación de los procesos inconscientes ta basada en relativamente poques camientos teóricos y ta bien empíricamente empobinada (p.e., ta basada en datos).
La investigación cognitiva reveló que automáticamente, y fora de tomar de conciencia, los individuos rexistren y adquieren más información que la que pueden esperimentar al traviés de los sos pensamientos conscientes (vease Augusto, 2010, pa una encuesta comprensiva recién).
Procesamientu inconsciente de la información sobre frecuencia
Por casu, una llinia d'investigación estensa conducida por Hasher y Zacks demostró qu'individuos rexistren información alrodiu de la frecuencia d'eventos automáticamente (p.e., fora de tomar de conciencia y ensin captar fontes de procesamientu d'información conscientes). Ye más, los perceptores facer inintencionalmente, realmente "automáticamente", ensin importar les instrucciones que recibieron, y ensin importar los oxetivos de procesamientu d'información que tengan. Interesantemente, l'habilidá d'inconcientemente y con relativa exactitú cuntar la frecuencia d'eventos paez tener poca o nenguna rellación cola edá del individuu, educación, intelixencia, o personalidá, polo tanto puede representar unu de los bloques fundamentales d'orientación humana nel mediu ambiente y posiblemente l'adquisición de conocencia procedural y esperiencia, polo xeneral.
Gramátiques artificiales
Otra llinia d'investigación temprana sobre procesos inconscientes foi empecipiada por Arthur Reber, usando la llamada metodoloxía "gramática artificial". Esa investigación reveló qu'individuos espuestos a pallabres nueves creaes por complexos sets de regles "gramátiques" artificiales y sintétiques (p.e., GKHAN, KHABT...), rápido desenvolvieron una especie de "sentimientu" por esa gramática y subsecuente conocencia de trabayu sobre esa gramática, como foi demostráu pola so habilidá pa estremar ente nueves pallabres gramáticamente "correutes" (p.e., consistente coles regles) y "incorreutes" (inconsistentes). Ineteresantemente, esa habilidá nun paez ser mediada, o siquier acompañada pol conocencia declarativo de les regles (p.e., l'habilidá p'articular como estremen ente les pallabres correutes ya incorreutes).
Alquisición inconsciente de conocencia procedural
Lo esencial d'estos descubrimientos tempranos (de los 70s) foi significativamente estendíu nos 80s y los 90s por investigación socesiva, demostrando que fora de la toma de conciencia los individuos non solo adquieren información sobre frecuencies (p.e., "escurrimientos" de traces o eventos) pero tamién de co-escurrimientos (p.e., correlaciones o, téunicamente falando, covariaciones) ente traces o eventos. Investigación estensiva sobre alquisiciones non conscientes d'información sobre covariaciones foi conducida por Pawel Lewicki, siguíu por investigación de D. L. Schachter (quien ye conocíu por introducir el conceutu de memoria implícita), L. R. Squire, y otros.
Na fase d'aprendizaxe d'un estudiu típicu, participantes fueron espuestos a una corriente d'estímulos ( eventos, como cadenes de lletres, díxitos, semeyes, o descripciones de persones estímulo) conteniendo una consistente pero non saliente (oculta) covariación ente traces o eventos. Por casu, cada persona estímulu presentada como "xusta" tamién tendría una cara llixeramente elongada. Resultó qu'inclusive si les covariaciones manipoliaes yeren non salientes y inaccesibles a tomar de conciencia de los suxetos, los suxetos perceptores inda adqueríen una conocencia de trabayu non consciente alrodiu d'eses covariaciones. Por casu, si na fase de prueba del estudiu, a los participantes pídese-yos faer xuicios intuitivos alrodiu de les personalidaes de les nueves persones-estímulu presentaes solamente en semeyes (ensin descripciones de personalidá), y xulgar la "xusticia" de los individuos, ellos tienden a siguir les regles non conscientemente adquiríes na fase d'aprendizaxe, y si personar estímulu tenía una cara llixeramente elongada, reportaben un sentimientu intuitivu de qu'esta persona yera "xusta".
L'adquisición non consciente d'información alrodiu de covariaciones paez ser unu de los fundamentales y omnipresentes procesos envueltos na adquisición de conocencia (habilidaes, esperiencia) o inclusive preferencies o disposiciones de personalidá, incluyendo desordes o síntomes de desordes.
Inconsciencia versus nun concencia
Na tradición cognitiva, los procesos ensin mediar por toma de conciencia son referíos como "non conscientes". Esti términu, pon énfasis na naturaleza puramente descriptiva y empírica del fenómenu (una calificación d'a cencielles "nun ser consciente") na tradición de la investigación cognitiva.
Específicamente, el procesu ye non consciente cuando inclusive individuos altamente concentraos fallen en reportalo, y fundamentalmente poques camientos teóricos son feches sobre'l procesu.
Discutiniu
Inda hai desalcuerdos fundamentales dientro de la psicoloxía alrodiu de la naturaleza de la mente inconsciente. Hai discutiniu alrodiu de la validez científica del conceutu del inconsciente, y si ye que l'inconsciente esiste foi apostáu.
Nes ciencies sociales, John Watson, consideráu'l primera conductista estadunidense, criticó la idea d'una "mente inconsciente", y concentróse en conductes observables en cuenta de na introspeición.
David Holmes esaminó sesenta años d'investigación avera del conceutu Freudianu de "represión", y concluyó que nun hai evidencia positiva pa esti conceutu. Dada la falta d'evidencia pa munches hipótesis Freudianes, dellos investigadores científicos propunxeron la esistencia de mecanismos inconscientes que falten enforma de los Freudianos. Falen d'un "inconsciente cognitivu"(John Kihlstrom), qu'executa procesos automáticos pero que nun tener los mecanismos complexos de represión y torna simbólica de lo reprimío.
Jean-Paul Sartre ufierta una crítica a la teoría del inconsciente de Freud en El ser y la nada, basáu nel supuestu de que la consciencia ye esencialmente autu-consciente. Sartre tamién argumenta que la teoría de represión de Freud ye internamente fallida, anque Thomas Baldwin escribe que'l so argumentu ta basáu nun tracamundiu de la teoría de Freud.
Ludwig Wittgenstein y Jacques Bouveresse argumentaron que'l pensamientu Freudianu exhibe un tracamundiu sistemáticu ente razones y causes: los métodos de la interpretación pueden dar razones pa nuevos significaos, pero son inútiles p'atopar rellaciones causales (les cualos riquen investigación esperimental). Wittgenstein dio'l siguiente exemplu: (nes sos Conversaciones con Rush Rhees): si llanzamos oxetos sobre la mesa, y damos asociaciones llibres ya interpretaciones sobre esos oxetos, vamos atopar dalgún significáu pa cada oxetu y el so llugar, pero nun vamos atopar les causes.
Otru filósofu contemporaneu, John Searle, ufiertó una crítica sobre l'inconsciente Freudianu. Sostién que la mesma noción d'una coleición de "pensamientos" qu'esiste nuna rexón privilexada de la mente tal que sían "en principiu non accesibles" a la consciencia consciente, ye incoerente. Esto nun ye pa implicar que nun hai procesos "non conscientes" que formen la base de muncha de la vida consciente. Sicasí, Searle a cencielles propón qu'asitiar la esistencia de daqué que ye como un "pensamientu" en cada detalle sacante pol fechu de que naide puede tar consciente d'él (nun puede "pensar" nél) ye un conceutu incoerente. Falar de "daqué" como un "pensamientu" o implica que ta siendo pensáu por un pensador o que podría ser pensáu por un pensador. Procesos que nun tán causalmente rellacionaos col fenómenu llamáu pensamientu son más apropiadamente llamaos procesos non conscientes del celebru. Estes idees son aldericaes con mayor fondura nel so llibru El redescubrimientu de la mente.
Otros críticos del inconsciente Freudianu son David Stannard, Richard Webster, y Ethan Watters y Richard Ofshe.
Na psicoloxía cognitiva moderna, munchu investigadores buscaron desmontar la noción del inconsciente del so heriedu freudianu, y términos distintos como "implícitu" o "automáticu" son usaos. Estes tradiciones enfatizan a que grau los procesos cognitivos asoceden fora del lente de tomar de conciencia cognitiva, y amuesen que les coses de les que nun tomamos conciencia pueden de toes formes influyir otros procesos cognitivos al igual que la conducta. Actives tradiciones d'investigación rellacionaes al inconsciente inclúin a la memoria implícita (vease primáu (psicoloxía), implicit attitudes), y adquisición non consciente de la conocencia (vease Lewicki, vease tamién la seición de perspeutiva cognitiva, más embaxo).
Bandera d'Azerbaixán
Banderes históriques
L'actual bandera usóse por primer vegada en 1918, cuando Azerbaixán algamó la independencia del Imperiu rusu, demientres la Revolución y la posterior guerra civil. Esta bandera, estremada de l'actual namái nel tamañu y la posición de la media lluna y la estrella, foi oficial hasta que, en 1920, Azerbaixán foi incorporada a la Xunión Soviética. De magar, adopta una bandera collorada cola inscripción ACCP, les sigles n'alfabetu cirílicu de la República Socialista Soviética d'Azerbaixán, na esquina superior izquierda, acompangaes d'una estrella de cinco puntes qu'encierra una foz y un martiellu. En 1937 queden soles la foz y el martiellu, y embaxu d'elles les sigles AzSSR, que correspuenden a les iniciales del nome de la república n'alfabetu llatín. En 1952, el 7 d'ochobre, camuda otra vuelta'l diseñu, desapaeciendo les iniciales y añediéndo-y una franxa azul nel estremu inferior pa estremala de la de la Xunión Soviética.
John Guidetti
John Alberto Guidetti ye un futbolista suecu que se desempeña como delanteru nel Alaves de la Lliga Santander en calidá de vencíu pol Real Club Celta de Vigo.
Nos sos primeros años Guidetti xugó al fútbol nel so Suecia natal, según en Kenia, onde'l so padre trabayaba como profesor. Volvió a Suecia en 2008 de mano la so carrera col IF Brommapojkarna llamando l'atención de ojeadores de diversos clubes piqueros d'Europa, suponiendo finalmente qu'a la edá de 16 años fichara pol Manchester City, que darréu dexar en préstamu de vuelta nel IF Brommapojkarna y darréu yá n'Inglaterra col Burnley en payares de 2010. Más palantre incorporóse al club neerlandés Feyenoord en préstamu pa la temporada 2011-12 nel qu'anotó 20 goles en 23 partíos primero que un virus terminara cola so estancia nos Países Baxos. En xineru de 2014 Guidetti pasó a formar parte del Stoke City otra vegada en calidá de vencíu hasta'l final de la temporada 2013-14. Pel branu, casi a la fin del periodu de fichaxes firma col Celtic de Glasgow consiguiendo esa temporada la Premier League d'Escocia y Copa de la Lliga d'Escocia anotando 15 goles nun total de 35 alcuentros cola camiseta verdiblanca. En xunetu de 2015, Guidetti fichó pol Celta de Vigo dempués de que'l so contratu col Manchester City terminara, ensin consiguir atopar acomodu nel club Citizen dempués d'un cientu de cesiones. Depués de dos grandes temporaes nel equipu olívico nes que llegó a les semifinales de la UEFA Europa League, en xineru de 2018 colóse vencíu al Deportivo Alavés.
Dempués de representar a Suecia en delles distintes seleiciones xuveniles, ganóse la so primer convocatoria cola seleición absoluta contra Croacia el 29 de febreru de 2012. A nivel sub-21, ganó la Eurocopa Sub-21 de 2015.
Inicio
Empezó la so carrera futbolística en 1998 na cantera del club suecu IF Brommapojkarna. En 2002, Guidetti treslladar cola so familia a Kenia, yá que el so padre tenía un trabayu ellí. Esto significaba que Guidetti tuvo que dexar el IF Brommapojkarna, y xunióse a la cantera del Impala BrommaBoys con sede en Nairobi.
Dempués d'un añu col club Impala, Guidetti xunir a la cantera del Mathare United, la organización MYSA pa l'ayuda al desenvolvimientu deportivu, nos suburbios de Nairobi. En 2004, Guidetti abandonó la organización y xunióse al Ligi Ndogo. En 2006 tornó a Suecia y volvió al club IF Brommapojkarna. En total, Guidetti pasó en redol a cinco años viviendo en Kenia, la so etapa en Kenia ayudar a desenvolvese dientro y fora del terrén de xuegu como él mesmu dixo.
Guidetti empezó la so carrera como xugador nes categoríes inferiores del Brommapojkarna. N'abril de 2008, a la edá de dieciséis años, robló un contratu por trés años col Manchester City. Inter de Milán, U. C. Sampdoria, S. S. Lazio, A. S. Roma y Ajax Cape Town, ente otros, tuvieren na competencia por llograr los servicios de Guidetti.
Manchester City
El xerente del Manchester City nel tiempu, Sven-Göran Eriksson, afayó'l talentu de Guidetti nel so Suecia natal, y de momentu fichar pa los celestes. Guidetti esfrutó d'una primer temporada bien bona col equipu xuvenil, anotando 13 vegaes en 13 apaiciones. Tamién marcó'l so debú col so equipu de reserva con un notable hat-trick contra'l Burnley.
Brommapojkarna (préstamu)
En 2010 dir a préstamu al so antiguu club, el IF Brommapojkarna, impresionando al anotar tres goles y atropar tres asistencies en namái ocho aparición.
Regresu al Manchester City
L'entrenador entós daquella del City, Roberto Mancini, quería ver cómo'l mozu respondía xunto col primer equipu de la ciudá, polo que-y dio la oportunidá de viaxar a la xira de pretemporada del club nos Estaos Xuníos mientres el branu del añu 2010. Mientres esta xira americana, Guidetti iguó pa faer el so debú col primer equipu del Manchester City, al entrar como un sustitutu na segunda metá d'un partíu contra'l Sporting de Lisboa. Dos meses más tarde, de regresu n'Inglaterra, Guidetti pasó a faer el so debú en partíu oficial col primer equipu del Manchester City, cuando foi escoyíu como'l delanteru de l'alliniación titular nel partíu de tercer ronda de la Copa de la Lliga contra'l West Bromwich Albion el 22 de setiembre de 2010, na qu'apurrió l'asistencia pal únicu gol del City nel partíu.
Feyenoord (préstamu)
Dempués d'un fallíu préstamu al FC Twente, qu'inclusive llegó a los tribunales, Guidetti, nel últimu día del mercáu de fichaxes, fichó pol Feyenoord. El Manchester City aceptó un alcuerdu de préstamu pol restu de la temporada 2011-12. Guidetti fixo'l so debú nel partíu contra'l NAC Breda el 11 de setiembre de 2011 nel qu'anotó un gol. Tamién anotó un penal nel partíu contra'l De Graafschap y 2 más nel puntu de penalti contra'l VVV-Venlo. Marcó'l so primer gol de xugada pa Feyenoord contra'l Vitesse na goliada a casa 4-0, anotando dos goles nel partíu. La selmana siguiente él anotó otru gol decisivu, el gol del empate nun trunfu 2-1 contra'l RKC Waalwijk. El 18 d'avientu de 2011 marcó un hat-trick na victoria de 3-2 del Feyenoord sobre'l FC Twente.
thumb|right|Guidetti (derecha) xugando col [[Feyenoord en 2011, desafiando al porteru del RKC Waalwijk, Jeroen Zoet.]] El 29 de xineru de 2012, anotó'l so segundu hat-trick consecutivu, anotando tres goles en De Klassieker contra Ajax, partíu nel que'l Feyenoord ganó 4-2, la so primer victoria en 6 años sobre'l so mayor rival. Esto ayudólu a ganase la condición d'héroe en Rotterdam, col entrenador Ronald Koeman describiéndolo como "fenomenal". El 12 de febreru marcó'l so tercer hat-trick desque llegó al club nun partíu en casa na victoria por 3-1 ante'l Vitesse, sumando asina 17 goles dempués de 15 apaiciones de la lliga. Este pasó a ser el tercer hat-trick consecutivu na Eredivisie partíu en casa, convirtiéndose nel segundu xugador na historia de la lliga pa llograr esto dempués de que Cees Groot fixera esto en 1963. Ove Kindvall foi'l postreru suecu pa llograr esto na lliga holandesa na década de 1970, tamién xugando pal Feyenoord. Tamién, Guidetti foi'l primer xugador del Feyenoord n'anotar trés hat-tricks nuna temporada dende Dirk Kuyt na 2004-05.
Guidetti anotó'l so 18º gol dende'l puntu de penalti nel so partíu de lliga contra'l 16o RKC Waalwijk, y celebrándolo sacándose la so camiseta, lo que-y valió'l so segunda tarxeta mariella nel partíu. El rival depués empató tres minutos antes del final, y Guidetti esculpóse más tarde del equipu, los aficionaos y l'entrenador, diciendo que yera "unu de los peores momentos de la so vida". Por cuenta de esta tarxeta colorada, Guidetti perdióse'l partíu importante na llucha pol títulu contra'l PSV Eindhoven la selmana siguiente. Un par de selmanes más tarde, Guidetti anotó'l so siguiente gol de visita a De Graafschap nuna victoria por 3-0. Anotó'l so ventenu y últimu gol de la temporada nel derby en casa sobre Excelsior Rotterdam n'abril (3:0). Guidetti depués perdió'l restu de la temporada de Lliga, según la Eurocopa 2012, dempués d'una mancadura de sensibilidá na so perna derecha.
Ensin Guidetti, el Feyenoord llogró llograr namái'l segundu llugar de la lliga, pero garantizó-yos un llugar nes rondes de clasificación pa la UEFA Champions League 2012-13. Guidetti, que vio dende la so casa'l partíu contra'l SC Heerenveen, qu'aseguró'l segundu llugar, foi depués lleváu a carranquina de dellos aficionaos del Feyenoord escontra l'estadiu De Kuip pa celebrar esti llogru. Más tarde vióse-y cantando "Feyenoord hasta que me muerra", colos aficionaos nel estadiu y el cantó un cantar de la Lliga de Campeones nel terrén de xuegu ente los otros xugadores. En total, Guidetti anotó 20 goles y apurrió ocho asistencies en 23 partíos col Feyenoord mientres esti periodu de cesión.
De nuevu nel City
Guidetti taba de vuelta nel Manchester City pal entamu de la 2012-13, pero pasó la mayor parte de la temporada lluchando por recuperar se del virus qu'amenorgó'l so conxuru nel Feyenoord. La gravedá del trestornu vio a Guidetti diagnosticáu con un nerviu infestáu, lo que-y fixo perder la sensibilidá na pierna derecha. A pesar d'esto, Guidetti robló un nuevu contratu de trés años col Manchester City el 18 d'ochobre de 2012, calteniéndolo nel Etihad Stadium hasta 2015.
Finalmente volvió xugar al fútbol el 14 de xineru de 2013, cuando xugaba na primer metá d'un partíu ente reserves del City y del Reading FC, anotando'l primer gol na victoria por 3-1. Guidetti anotó otros cinco goles nos sos próximos seis partíos pal equipu reserva.
Stoke City (préstamu)
El 14 de xineru de 2014, Guidetti xunir al Stoke City en calidá de préstamu pol restu de la temporada 2013-14 Dempués de nun xugar nel siguiente partíu de Stoke contra Chelsea FC na FA Cup, Guidetti descargó la so frustración escontra l'entrenador Mark Hughes pa los medios de comunicación suecos. Más tarde Guidetti aportunó en que nun taba siendo irrespetuosu con Hughes. Él tenía un tiempu ensin ésitu en Stoke mientres faía namái seis partíos, toos ellos como un sustitutu.
Celtic (préstamu)
El 4 de setiembre de 2014 Guidetti xunir al Celtic FC de la Scottish Premiership en calidá de préstamu pa la temporada 2014-15, pero taba inhabilitáu pal grupu de la UEFA Europa League. Fixo'l so debú nueve díes más tarde, en sustitución de Scott Brown, pa los postreros 29 minutos nuna victoria 2-1 sobre'l Aberdeen FC. El 24 de setiembre marcó'l so primer gol col Celtic, nuna victoria en casa por 3-0 sobre Heart of Midlothian na ronda d'octavos de la Copa de la Lliga d'Escocia. Tres díes más tarde, marcó los sos primeros goles na Scottish Premiership, redes, tanto como'l Celtic ganó 2-1 en St Mirren F.C. El 18 d'ochobre Guidetti abrió'l marcador na victoria por 5-0 n'amestar ante'l Ross County. Él fixo lo mesmo na victoria por 2-0 sobre'l Kilmarnock el 26 d'ochobre.
Marcó un 'hat-trick', el 29 d'ochobre, nel partíu nel que'l Celtic avanzó a les semifinales de la Copa de la Lliga d'Escocia con una goliada 6-0 sobre'l Partick Thistle. El so triplete foi'l decimoquintu hat-trick anotáu nel Celtic por un xugador suecu. Tres díes más tarde, marcó l'únicu gol na victoria ante'l Inverness Caledonian Thistle, el so novenu gol nos sos últimos siete partíos. Foi nomáu como'l Meyor Xugador del Mes d'ochobre de 2014, con 6 goles en 4 partíos, toos ellos ganaos pol Celtic.
Guidetti anotó un penalti na victoria 4-0 del Celtic n'Heart of Midlothian na cuarta ronda de la Copa d'Escocia el 30 de payares. Foi'l so 11º gol n'apenes 10 partíos pal Celtic, pero dempués el suecu embarcar nuna racha de diez partíos ensin anotar y perdió el so llugar nel once inicial. Guidetti, mientres esi plazu, rexistró cuatro asistencies en trés partíos de lliga en victories sobre St Mirren, Ross County y Ross County. Sicasí, nel segundu tiempu nel partíu de la UEFA Europa League contra'l Inter de Milán, Guidetti rescató un empate 3-3 pal Celtic nel tiempu de descuentu. Trés díes depués Guidetti punxo na acta de nuevu'l so gol nuna victoria 4-0 na lliga sobre'l Hamilton Academical.
El 15 de marzu, Guidetti ganó'l so primer troféu nel Celtic, yá que ganó a Dundee United por 2-0 na final de la Copa de la Lliga d'Escocia en Hampden Park. Depués d'esto, Guidetti vio puerta na victoria por 3-0 de nuevu ante'l Dundee United el 21 de marzu, esta vegada en competición lliguera. El 19 d'abril, nuna semifinal de la Copa d'Escocia en Hampden Park, ingresó por Griffiths nel tiempu extra y empató contra'l Inverness, anque'l Celtic finalmente perdió 2-3. Foi'l so gol nᵘ 15 de la temporada. Guidetti terminó la temporada con 15 goles tres 35 partíos col Celtic.
A la fin de la temporada 2014-15, anuncióse que'l club d'orixe, el Manchester City nun tenía la intención d'ufiertar a Guidetti un nuevu contratu, y convertiríase n'axente llibre una vegada que expirara el so contratu, xunto col so compañeru d'equipu Micah Richards.
Celta de Vigo
En xunetu de 2015, Guidetti robló pol Real Club Celta de Vigo de la Primer División d'España nun trespasu gratuitu, dempués d'aceptar un contratu de cinco años.
Tres una gran pretemporada col conxuntu celeste, el so debú producir na primer xornada de la Lliga BBVA 2015/16, al entrar como sustitutu nel minutu 69 de Hugo Mallo na victoria a casa por 1-2 ante'l Levante U.D. Na xornada 5, anotó'l so primer gol cola camiseta celeste na goliada por 4-1 ante l'actual campeón de Lliga, el F.C. Barcelona. Guidetti anotó'l gol, en saliendo 5 minutos antes del banquín, sustituyendo a Iago Aspas.
Sicasí, Guidetti nun foi titular nes siguiente xornaes debíu al altu rendimientu de xugadores como Nolito, Fabián Orellana o Iago Aspas, viéndose amenorgaes les sos opciones a la Copa del Rei, na que marca tres goles na eliminatoria ante'l Cádiz C.F.
Cola entrada del añu nuevu, Guidetti foi esencial pal Celta, ganándose un puestu como titular por cuenta de la mancadura de Nolito y convirtiendo dos goles vitales ante'l Levante U.D. na victoria por 4-3 na fecha 20 de la lliga. Tamién foi esencial nel pase a les semifinales de la Copa, al anotar un golazu nel partíu de vuelta ante'l Atlético de Madrid nel Estadiu Vicente Calderón (2:3). Nes semifinales ante'l Sevilla F.C., Guidetti falló un penalti nel partíu de vuelta, magar yá yera intrescendente pa la resultancia de la elminatoria. Sicasí, díes dempués asumió de nuevu la responsabilidá máxima na lliga, anotándola esta vegada sí ante'l F.C. Barcelona nuna goliada encaxada por 6-1. El 11/05/2017 na semifinal d'Europa League tuvo la última ocasión del alcuentru onde pudo clasificar al so equipu a la final, pero solo quedó nuna ocasión fallida y dexó que'l Manchester United pasara a la última fase.
Deportivo Alavés
En xineru de 2018 el xugador suecu robló en calidá de vencíu hasta la finalización de la temporada 2017-2018. A finales de mayu, fichó per este mesmu equipu por una cantidá de 4 millones d'euros.
Vida personal
El güelu paternu de Guidetti ye italianu y la so güela paterna ye parte sueca y parte brasilana. John Guidetti vivió en dos causes col so padre y los sos dos hermanes en Kenia. Guidetti da'l creitu de la so crecedera como futbolista xugando fútbol con neños mayores de los barrios marxinales más probes de Kibera y Mathare como un pasu importante nel so desenvolvimientu dientro y fora del campu.
Carrera internacional
thumb|right|Guidetti celebrando'l títulu de campeón de la [[Eurocopa Sub-21 de 2015.]]
Inferiores
Na Eurocopa Sub-21 de 2015 na República Checa, Guidetti empató pa Suecia, que remontó y ganó a Italia 2-1 nel so primer partíu del grupu en Olomouc. Él llanzó y anotó el primer penalti de Suecia contra Portugal na riola de desempate, que'l so equipu ganó dempués d'un empate 0-0 en Praga, siendo asina campeón cola seleición sub-21 de Suecia nel so llogru más destacáu nes categoríes inferiores. Amás, foi bota de bronce del Campeonatu.
Absoluta
Guidetti debutó col primer equipu de Suecia el 29 de febreru de 2012 nun amistosu fora de casa ante Croacia, al entrar como sustitutu al mediu tiempu. Él tuvo qu'esperar más de dos años y mediu pa la so segunda convocatoria, en sustitución de Isaac Thelin pa los postreros 23 minutos d'una derrota 1-0 nun amistosu ante Francia en Marsella el 18 de payares de 2014.
Estadístiques
Fonte: BDFutbol - World Football
Atentáu de Puente de Vallecas
El 11 d'avientu de 1995 la banda terrorista ETA faía españar un coche-bomba al pasu d'una furgoneta de l'Armada nel madrilanu barriu de Vallecas.
L'atentáu provocó mancaes a 17 persones, cinco d'elles de gravedá, y causó la muerte a seis trabayadores civiles del Parque d'Automóviles de l'Armada. Los finaos fueron: Manuel Carrasco Almansa, Santiago Esteban Junquer, José Ramón Intriago Esteban, Florentino López del Castillo, Félix Ramos Baillón y Martín Rosa Valera, que se dirixíen de regresu a los sos llares en cumpliendo la so xornada llaboral. Foi unu de los atentaos más sangrientos de los perpetaos por ETA.
Consecuencies
Un mes antes de la esplosión del vehículu, un Lancia modelu Dedra, 2 vehículos ente ellos el mesmu Lancia Dedra interceptaron na plaza de Neptunu a un vehículu militar camufláu conducíu por un soldáu de paisanu. Actuaron 3 homes, que faltando y bloquiando al coche militar, consiguieron que saliera del vehículu'l conductor al que provocaben faltándo-y y diciéndo-y "Maderu". Darréu siguieron la marcha camino de la estación de Atocha ensin más incidencies. Nos 2 vehículos qu'interceptaron al Opel Corsa militar, viaxaben 3 homes, y probablemente estos 3 fueren Juan Antonio Olarra Guridi, Rufino Arriaga Arruabarrena y Jon Bienzobas Arretxe "Karaka". Miembros del Comandu Madrid xunto a Ainhoa Múgica Goñi. Anque pa españar una bomba nun fai falta más d'una persona, rescampla qu'esti atentáu tuvo preparándose mientres más d'un mes, y collaboró tol Comandu Madrid. Toos estos 4 identificaos poles pruebes del pisu francu d'esta en Callar Doctor Fleming nᵘ51.
Lamentablemente nun se consiguió identificar a los componentes del comandu d'ETA, anque esiste un testigu que los vio. Poles feches ye bien posible que participara Jon Bienzobas, alies Karaka, integráu nel comandu Madrid y qu'asesín a Tomás y Valiente, maxistráu del Tribunal Constitucional.
Xuiciu
El xuiciu empezó una hora más tarde por cuenta de que Olarra Guridi foi llamáu a declarar ante'l xuez que taba de guardia de l'Audiencia Nacional, nesti casu'l maxistráu Fernando Andreu, pola so presunta implicación n'otru atentáu, l'allugamientu d'una bomba nuna comisaría d'Irún (Guipúzcoa) en 1991.
L'etarra negar a declarar. Tantu Olarra Guridi como Múgica Goñi llindar a proclamar en vascuenciu que nun reconocíen a l'Audiencia "llexitimidá pa xulgar a militantes". Al coincidir na sala de vistes los dos etarres saludar con un besu na boca y mientres tola vista nun dexaron de falar en tol procesu nel que'l so abogáu defensor tampoco fixo nengún comentariu nin realizó nenguna entruga.
Dambos terroristes fueron deteníos en Francia en 2002 cuando formaben la cúpula d'ETA, tán acusaos de 44 delitos de tentativa d'asesinatu tantos como mancaos hubo nel atentáu-, seis d'asesinatu peracabáu, unu de pertenencia a organización terrorista y otru d'estragos terroristes.
Mientres la sesión allegaron a declarar familiares de les víctimes del atentáu del 11 d'avientu de 1995. Unu d'ellos recordó esi día como'l día en que "asesinaron a seis padres de familia que'l so únicu delitu yera trabayar pa l'alministración xeneral del Estáu" y recordó la muerte del so padre como "daqué devastador, como un terremotu que solmenó los nuesos cuerpos y les nueses vides se desmoronaron como un castiellu de naipes".
Ante los rellatos de dolor de les víctimes, los etarres siguieron actuando con total indiferencia, impasibles ante les llárimes de les víctimes. "A pesar de qu'asesinen, chantajeen ya intenten desestabilizar la democracia nun la van a consiguir tenemos una sociedá fuerte y xusta que refuga'l terrorismu y vós lo único que tenéis ye la cárcel", enfatizó el fíu d'unu de los asesinaos nun momentu del so testimoniu que fizo que'l presidente del tribunal solicitára-y que nun se dirixiera de manera direuta a los acusaos.
Nel xuiciu tamién comparecieron los policías qu'intervinieron na inspeición ocular de la zona na que se produció l'atentáu destacaron el "caos total que reinaba nuna zona que yera bien transitada". Otru de los axentes recordó'l "escenariu dantescu de cadabres na redoma de Puente de Vallecas" onde esplotó'l vehículu.
Condena
Finalmente'l 30 d'ochobre de 2007 l'Audiencia Nacional impunxo una condena conxunta de cuasi 2.500 años de cárcel a los etarres Juan Antonio Olarra y Ainhoa Mugica pola so participación nel asesinatu, n'avientu de 1995, de los seis funcionarios civiles de l'Armada al so pasu xunto a la ponte de Vallecas.
Limonium brasiliense
Limonium brasiliense ye una especie botánica de planta ornamental na familia de les Plumbaginaceae. Ye endémica del sur de Suramérica. El so hábitat natural son güelgues y marismas.
Entoloma sinuatum
Entoloma sinuatum ye un fungu basidiomicetu de la familia Entolomataceae, que se crecer de normal en suelos magrizos y caliares, preferentemente en montes de fayes, carbayos o mistos, y contorna. Ye venenosu y conózse-y vulgarmente como cogorda engañosa o zaguín, pos ye bien confundible con delles otres especies de fungos comestibles. El so basónimu ye Agaricus sinuatus Pers., 1801.
Limonium brasiliense
Propiedaes
Raigañu bien rica en tanín, resines, aceites esenciales, pectines, colorantes, alcaloide baicurina.
Entoloma sinuatum
Descripción
A güeyu, el cuerpu granible d'esti fungu tien una forma clásica d'un fungu de campu, y puede llegar a midir hasta 19 cm d'altu. Constituyir por un tueru semigrueso que sostién el chapín que la so cutícula presenta un color gris claru cremosu, anque puede presentar coloraciones que van dende'l marfil hasta l'ocre. Un pocu menos legible pueden apreciase pequeñes fibrillas radiales. Nos fungos nuevos la estructura del cuerpu ye incurvada —col cantu plegáu escontra adientro—, pero dempués va ser plana y ondulada. Les llámines son de color blancu con tonos amarellentaos o salmón, escotaes, llibres y tupies. La so carne ye consistente y de color ablancazáu, con una testura fibrosa. Tien un golor fariñento y prestosu.
Limonium brasiliense
Taxonomía
Limonium brasiliense describióse por (Boiss.) Kuntze y espublizóse en Revisio Generum Plantarum 2: 395. 1891. Limonium: nome xenéricu que procede del griegu leimon, que significa "pradería húmeda", aludiendo al hábitat de munches de les especies del xéneru. brasiliense: epítetu xeográficu que se refier a la so llocalización en Brasil.
Entoloma sinuatum
Comestibilidad
Esti fungu ye tóxicu, y ye una de les cogordes con más rexistros d'envelenamientu pol so consumu. Ye bien bono de confundir con otru tipu de fungos comestibles pos ye bien paecíu a otros miembros de la so familia.
Intoxicación
Na mayoría de los casos preséntase un cuadru de vultures y foria intensa, según encarnizamientos en dellos llugares del cuerpu.
El Gaviotu
El Gaviotu ye un personaxe gráficu creáu pol dibuxante pixuetu Juan Martínez García-Rovés (Cuideiru, 6 de setiembre de 1906 – Xixón, 1978).
La primera viñeta de El Gaviotu asoleyóse nel diariu xixonés Voluntad (perteneciente a la Prensa del Movimientu) el día 17 de febreru de 1952. Cola integración d'esti periódicu en La Nueva España, d'Uviéu, (tamién perteneciente a la Prensa del Movimientu) el personaxe continuó apaeciendo nel diariu uvieín. A partir d'esa primera viñeta El Gaviotu y Rovés convirtiéronse en cronistes de la vida cotidiana de Xixón sofitándose nel humor playu del personaxe, siendo'l barriu de Cimavilla y la playa los escenarios preferidos de les sos correríes. Tamién el fútbol ye otru de los motivos de les viñetes de El Gaviotu, faciendo balance de l'actualidá del Sporting.
Buena parte de los alredor de 7.500 chistes asoleyaos por Rovés y nos que El Gaviotu yera'l personaxe central, recoyéronse en dos publicaciones: “400 chistes del Gaviotu” y “Coses del Gaviotu de Rovés”.
Lilium martagon
Descripción
Tien un bulbu pequeñu y amarellentáu, con un tarmu gruesu que puede llegar al metro d'altu, sobre él asítiense les fueyes, llanceolaes en verticiloss, sobremanera na zona central del tarmu. Les flores arrexuntar nun ramillete de 3 a 8 floruques colgantes, de tonalidá rosa-violáceo y pequeños llurdios púrpures superpuestes. Los sos tépalos arquiar escontra riba formando una especie de corona. Nel centru de ven grandes estames y el pistilu de color anaranxáu. Despiden un arume bien intenso desagradable que ye una adautación a la polinización por mosques. Floria en primavera y branu. El frutu ye una cápsula de tonalidá ablancazada y testura de papiru. thumb|Inflorescencia
Hábitat
Montes, maleza, y dacuando nes fisuras fresques y húmedes de les zones montascoses. De cutiu cultivada.