cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Buffard
Buffard ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Nino Galović
Nino Galović ye un futbolista de Croacia.
La edá de la razón
thumb|Portada d'una de les primeres tiraes del llibru de [[Thomas Paine.]]
La edá de la razón: una investigación sobre la verdadera y fabulosa teoloxía (The Age of Reason: Being an Investigation of True and Fabulous Theology) ye un tratáu deísta, escritu pol radical inglés y revolucionariu estauxunidense del sieglu XVIII Thomas Paine, que critica a la relixón institucionalizada y niega la infalibilidá bíblica. Publicáu en trés partes en 1794, 1795 y 1807, goció de gran ésitu nos Estaos Xuníos, onde causó un resurdimientu deísta de curtia duración; sicasí, el públicu británicu recibir con hostilidá por medrana a la crecedera del radicalismu políticu por cuenta de la Revolución francesa. La edá de la razón contién argumentos deístes comunes; por casu, pon de relieve la corrupción de la Ilesia cristiana y critica el so enfotu n'adquirir poder políticu. Paine aboga pola razón en llugar de la revelación, lo que lu conduz a refugar los milagros y a ver la Biblia como una simple obra lliteraria y non como un testu inspiráu pola divinidá. La edá de la razón nun ye un testu atéu, pos promueve la relixón natural y aboga por un Dios creador.
Club Natación Santa Olaya
Club Natación Santa Olaya (CNSO), "Oly", ye un club deportivu de Xixón, creáu'l 23 de setiembre de 1953, dedicáu a la natación que cunta con unos 16.000 socios. Tanto l'equipu femenín como'l masculín compiten en Primer División de la Copa d'España de Clubes de Natación.
Ente los sos llogros tán ganar la Copa Stadium en 1994, según ser unu de los pocos equipos asturianos que s'atopa na máxima categoría nacional de la so deporte. El so máximu rival na ciudá ye'l Real Grupu de Cultura Cuadonga, con quien entama dende 2006 la carrera popular Club Natación Santa Olaya - Real Grupu de Cultura Cuadonga, que se celebra en setiembre.
Foi escoyíu en delles ocasiones pa entamar competiciones a nivel nacional en distintes categoríes, como Campeonatu d'España de Natación o Copa d'España Absoluta de Natación, a onde asistieron nadadores de la Seleición Española como Nina Zhivanevskaya, Olaf Wildeboer, Erika Villaécija, Ana Belén Palombu, Mireia Belmonte o Rafael Muñoz. Inclusive, apostóse nuna ocasión, un partíu de water-polo ente les seleiciones d'España ya Italia en 1999.
Hasta'l momentu tuvo trés nadadores olímpicos: María Olay García y Eva Piñera Piñera que participaron nes Olimpiaes d'Atlanta 1996 y Marco Rivera Miranda, que participó nes d'Atenes 2004 y Beixín 2008, según dellos nadadores que fueron convocaos cola Seleición Española en distintes categoríes, en distintes competiciones internacionales, como'l Tornéu Tres Naciones Junior o'l Festival Olímpicu de la Mocedá Europea.
El 12 de xunetu de 2004, la Santa Olaya foi nomáu Asociación Declarada d'Utilidá Pública.
Entamos
De primeres el club foi un grupu d'amigos de los barrios xixoneses del Natahoyo y La Calzada, que pretendíen crear un espaciu que compensara les faltes de la zona, yá que nun esistía un club o asociación que diera posibilidaes a la mocedá pa la prática del deporte. Nuna xunta celebrada'l 22 de setiembre de 1953, constitúyese la primer directiva del club, creándose esi aquel día'l Club Natación Santa Olaya. Pa evitar que les sos xuntes fueren tomaes por illegales, yá que naquella dómina, el derechu de llibre asociación taba abolíu, inscribir na Federación Ástur-Lleonesa de Natación, polo qu'en 1954, el Club Natación Santa Olaya taba yá rexistráu como sociedá oficialmente pa cualquier continxencia a efeutos alministrativos.
Naquel momentu, el club cuntaba con más actividaes amás de la idea d'un equipu de natación, pero sería esta postrera la que saldría alantre, ente otres coses, pola idea de construyir una piscina. Asina que, ensin permisos y de forma rudimentaria, empezar a construyir (ente les zones onde anguaño s'estienden la Sablera del Arbeyal y l'Estelleru de Xuliana) una piscina de 25 metros d'agua salao. Les obres llevar a cabu ente los socios (directiva incluyida), cada unu apurriendo lo que podía. Empezaron el 26 de marzu de 1959 y terminaron el 21 d'agostu de 1960. Nesi cuasi añu y mediu d'obres, los vecinos de la zona y toos cuantos tuvieron noticies de la construcción de la piscina, nun-yos paeció de primeres que saliera alantre'l proyeutu, pero al ver que les obres siguíen, los vecinos apurríen medios pa la construcción, convenciendo cada vez de que diben en serio cola piscina. Va estendiéndose por Xixón la noticia de que la Santa Olaya ta construyendo una piscina, apaeciendo en publicaciones de la prensa llocal. El 6 d'ochobre de 1959, empezaron los entrenamientos na piscina.
Años 60
El 21 d'agostu de 1960, allegaron toos cuantos participaron nes obres, socios del club, vecinos y autoridaes llocales y rexonales a la inauguración de la primer piscina del Santa Olaya, na que se celebraron pruebes de natación. El llabor realizáu hasta'l momentu, ye cuntada polos periódicos llocales, rexonales ya inclusive nacionales, onde se destacar lo consiguío, fechu con tan pocu. A la fama consiguida, sígen-y les felicitaciones y subvenciones per parte de les instituciones.
D'equí p'arriba, trabayar nos entrenamientos y entamando pequeñes competiciones, p'atopar a mozos nadadores pal equipu, que, empieza a competir en campeonatos rexonales (onde empieza a destacar como equipu) y nacionales (onde empiecen a asistir los sos nadadores). Coles mesmes que l'equipu crez, facer tamién la fama nel barriu y la ciudá y tamién el presupuestu y el númberu de socios.
Años 70
Na Asamblea Ordinaria del 2 d'ochobre de 1970, ente otros asuntos, alcordóse la compra de parceles colindantes pa l'ampliación del club
Ente los sos ésitos deportivos, destaca la meyor marca nacional del relevu 4x50 metros estilos femenín.
En 1979, dellos socios reclamen, que magar el club ta dedicáu a la natación, quieren poder emplegar les instalaciones pa practicar otros deportes amás de la natación
Años 80
Nesi añu, con un Reglamentu de Réxime Internu aprobáu, unes situació económicamente favorable, el númberu de socios n'aumentu y los éxtios que va consiguiendo l'equipu, el club entama estender los terrenes escontra'l mar, que tendríen que ser donaos pol Ministeriu d'Obres Públiques y pol Puertu de Xixón. Amás, realiza la compra de terrenales colindantes, previstes dientro del proyeutu d'ampliación.
En 1981, torna al club, como ayudante del entrenador, Luis Armando Menéndez, ex nadador del club. Amás, en sustitución d'Adolfo Carbajosa, y con mires a oxetivos deportivos más altos, contratar a Manolo Escudero.
El 23 de payares de 1982, recibir el permisu de cesión de la superficie pa realizar l'ampliación. Les obres empezaron en febreru de 1983, n'aprobando los presupuestos pa l'ampliación.
N'agostu d'esi añu, tres la marcha d'Escudero como entrenador, por non llegar a un alcuerdu na so renovación, sustitúyelu Carlos Carnero.
Reinu (bioloxía)
thumb|200px|Xerarquía de la clasificación sistemática Nel ámbitu de la bioloxía, reinu ye caúna de les grandes subdivisiones nes que se consideren distribuyíes los seres vivos, por mor de los sos carauteres comunes.
Club Natación Santa Olaya
Años 80
El 8 de xunu de 1984, incorpórase como ayudante del entrenador el exnadador José Luis Sánchez "Josín".
El 25 de xineru de 1985, celébrase'l primer Festival de la Natación CNSO, tradición nel club dende entós. Nesi mesmu mes, Cesar Sanmartino, Victoria Maclanda y Pilar Fernández, son escoyíos pa participar cola selección española absoluta en diverses competiciones, xunto col entrenador Carnero y el xerente del club como delegáu.
En marzu de 1986, anuncióse qu'en curtios abrir nel club un serviciu médicu tantu pal equipu, como pa los socios. A finales d'añu, surde la idea de faer una piscina de 50 metros.
El 3 de marzu de 1988, ye instaláu na piscina cubierta de 25 metros, el marcador electrónicu y unos díes dempués, ye rexistráu'l nome y l'escudu del Club Natación Santa Olaya.
Reinu (bioloxía)
La primer organización en reinos débese a Aristóteles (sieglu IV e.C.), qu'estrema toles entidaes de la natura nos reinos animal y vexetal.
De magar la división fecha en 1990 por Woese et al, na qu'estremaben tres reinos (Bacteria, Archaea y Eukarya), Cavalier-Smith en 1998 divide a Protista en 2 nuevos reinos: Chromista del grupu filoxenéticu del ocle pardo-dorao y Protozoa de los protozoos.
Por mor de l'alta variedá de la vida estableciéronse numberosos niveles de clasificación denomaos taxones. El nivel de Reinu yera hasta hai poco'l nivel cimeru de la clasificación biolóxica. Nes clasificaciones modernes el nivel cimeru ye'l Dominiu o Imperiu; caún d'ellos subdivídese en Reinos, los Reinos, al mesmu tiempu, puen organizase en Subreinos, etc. Los niveles cimeros de la clasificación biolóxica amuésense darréu:
Club Natación Santa Olaya
Años 80
Nos primeros meses de 1989, ye presentáu un estudiu de construcción de la piscina de 50 metros, que tuvo variaciones al respeutive del so allugamientu.
Años 90
El 23 de febreru de 1990, ye escoyíu como presidente Jorge Luis Espinosa.
En 1992, el club entamó la Copa d'España de primer División, onde llograron el so primer ascensu a División d'Honor y a finales d'anguaño, tres los trámites debíos, empezaron les de construcción de la piscina de 50 metros.
Na edición del Troféu Internacional Villa de Xixón, del añu 1993, participaron nadadores estauxunidenses como Jon Olsen, Mark Henderson y nacionales como María Peláez; tamién tien llugar n'anguaño la participación de María Olay nel Campeonatu d'Europa Junior cola selección nacional.
El 4 de mayu de 1994, el Club Natación Santa Olaya foi gallardoniáu cola Copa Stadium y el 19 de payares de 1994 inauguróse la piscina de 50 metros, según el cronómetru col que cuntaba.
En 1996, los nadadores del Santa Olaya, María Olay García y Eva Piñera Piñera, fueron les primeres nadadores asturianes en participar nunos Xuegos Olímpicos, onde participaron nes sos pruebes individuales y nel relevu de 4x100 metros estilos.
En 1997, cola nueva directiva acabante constituyir, el club travesó una mala etapa cuando, por una falta d'entendimientu por causa de desalcuerdos ente la directiva y el téunicu Carlos Carnero. Nesti tiempu en que se desenvolvió esti fechu, produciéronse encierres de los nadadores nes instalaciones, amosando asina'l so sofitu al téunicu; esti postreru colóse xunto con nadadores que decidieron dise con él en conociendo la so decisión. El club entró asina nuna crisis deportiva que lu llevó inclusive hasta baxar a Segunda División. En sustitución a la marcha de Carnero, vieno Juan Carlos Vallina "Kimbo" pa ponese al frente del equipu absolutu.
Años 00
Les incorporaciones pa la temporada 2001-2002 fueron: Elba Fernández, Hernán García y Roberto Rúa del Real Grupu de Cultura Cuadonga y Sergio García del C. N. Sabadell.
Nel añu 2003, la Santa Olaya celebró'l so cincuenta aniversariu, entamando actos, como la Gala del Club nel Teatru Xovellanos de Xixón, o la organización de la Copa d'España Absoluta de Natación onde los equipos masculín y femenín llograron l'ascensu a División d'Honor al ganar nes sos respeutives categoríes de 1ᵉʳ División. N'anguaño, y tamién dientro de les conmemoraciones del so cincuenta aniversariu, presentó la so candidatura al Premiu Pueblo Exemplar de la Fundación Príncipe d'Asturies, que perdió ante la llocalidá de Navelgas.
Nel añu 2006, el relevu de 4 x 200 metros llibre, llogró la medaya de bronce nos Campeonatos d'España Absolutu de Branu, celebraos n'Almería.
Mientres esti tiempu, constrúyense y remociquen dalgunes de les instalaciones.
Pa la temporada 2007-2008, el club fichó a Marco Rivera Miranda, procedente del Club Valencianu de Natación, a Gregorio García Alonso "Goyo", procedente de l'A. D. Manuel Llaneza y a Victor Manuel Mendoza "Pizo", procedente del Club Natación Carballo. Sicasí, la nadadora Sonia González, colar al Club Tenis Elx. Na Copa d'España Absoluta de Natación, celebrada nes instalaciones del C.N. Hospitalet, l'equipu masculín proclamóse campeón de primer División, colo que llogró l'ascensu a División d'Honor. Otra manera, na Piscina del Centru de Natación M-86 de Madrid les moces baxaron de División d'Honor a Primer División. Díes dempués, Marco Rivera foi escoyíu pa participar cola selección nacional nos Xuegos Olímpicos de Beixín 2008
Piscines
Instalaciones al campu ===
Records y Meyores Marques
(solo apaecen los que tán vixentes)
Bugny
Bugny ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Karlo Bručić
Karlo Bručić ye un futbolista de Croacia.
Nadezhda Chizhova
Nadezhda Chizhova ye una atleta soviética retirada, especializada na prueba de llanzamientu de pesu na que aportó a campeona olímpica en 1972.
Carrera deportiva
Nos XX. OO. de Múnich 1972 ganó la medaya d'oru en llanzamientu de pesu, llegando hasta los 21.03 metros que foi récor del mundu, per delantre de l'alemana Margitta Gummel y la búlgara Ivanka Khristova.
NGC 469
NGC 469 ye una galaxa espiral de la constelación de
Foi afayada'l 3 de payares de 1864 pol astrónomu Albert Marth.
Yuta Higuchi
Yuta Higuchi (樋口 雄太, ) ye un futbolista xaponés.
Fred Armisen
Fred Armisen ye un actor y músicu d'Estaos Xuníos conocíu poles sos collaboraciones en Saturday Night Live y por interpretar a dellos personaxes estranxeros en películes como Eurotrip, Anchorman: The Legend of Ron Burgundy y Cop Out. Ye tamién coproductor al pie de la so compañera: Carrie Brownstein del programa de sketches Portlandia.
Vida temprana
Armisen nació en Hattiesburg, Mississippi y camudóse a Nueva York cuando yera un ñácaru. Crióse en Valley Stream, Long Island. Tien raigaños venezolanes per parte materna y xermanuxaponesa per parte paterna.
Estudió na Escuela d'Artes Visuales de Nueva York hasta qu'abandonó los sos estudios pa tocar como batería nun grupu. Nuna entrevista concedida a New York Magazine, declaró que dende neñu siempres quixo ser artista musical en viendo actuar a los grupos The Clash y Devo.
Vida privada
En 1998 tuvo casáu cola cantautora inglesa Sally Timms hasta 2004.
En xineru de 2009 comprometer cola actriz Elisabeth Moss en conociéndose n'ochobre de 2008 nel programa Saturday Night Live presentáu por Jon Hamm, compañeru de repartu de Moss na serie Mad Men y cola que participó en dellos sketches. N'ochobre de 2009 contraxeron matrimoniu en Long Island. N'agostu de 2010 informaron a los medios de comunicación que s'habíen separáu. El 20 de setiembre de 2010, Moss pidió-y a Armisen el divorciu y tramitar de separación presentáronse'l 26 de xunu hasta que'l 13 de mayu de 2011 dar por rematáu'l procesu de divorciu. El divorciu remato'l 13 de mayu de 2011.
N'agostu de 2010, dellos medios informaron que Armisen tuvo saliendo col miembru de Saturday Night Live: Abby Elliot, que la so rellación terminó un añu dempués.
Nuna entrevista realizada nel programa Real Time with Bill Maher declaró ser atéu.
Músicu
En 1984, Armisen debutó como batería nuna banda local xunto con dellos amigos del Institutu de Valley Stream hasta que se dixebraron poco tiempu dempués. En 1988 prosiguió la so carrera y treslladóse a Chicago pa tocar con Trenchmouth, y en 1990 con Blue Man Group como contra-baxu
En 2007 collaboró en trés singles del álbum Let's Stay Friends de Les Savy Fav.
Tamién participó nel álbum de Wandering Lucy: Leap Year
Actor
Mientres actuaba con Trenchmouth, Armisen empezó a interesase pola interpretación. En 2006 declaró nuna entrevista: "Quiero participar en cualquier programa de televisión. Siempres pensé que por dalguna razón, podría siguir otru camín; nun sabía que podría faer comedia y actuar en Saturday Night Live. A cencielles quería faer daqué distintu".
Delles apaiciones televisives sos fueron cameos en sketches que recordaben al estilu d'Andy Kaufman, nel programa Late Night with Conan O'Brien al igual qu'en Crank Yankers y otros programes d'Adult Swim, colos que llogró un papel como collaborador en Saturday Night Live, hasta qu'en 2004 pasó a formar parte del repartu principal.
Na gran pantalla apaeció en papeles secundarios o cameos en producciones como Eurotrip, Deuce Bigalow: European Gigolo, Anchorman: The Legend of Ron Burgundy, Deck the Halls, The Ex, The Promotion, The Rocker y Confessions of a Shopaholic.
En 2011 protagonizaría al pie de Carrie Brownstein, el programa de sketches Portlandia.
Na actualidá, emprésta-y el so voz al personaxe de los Looney Tunes: Speedy Gonzalez.
Bulle (Doubs)
Bulle ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Myosciurus pumilio
Myosciurus pumilio ye una especie de royedor de la familia Sciuridae.
Hábitat
El so hábitat natural son: tierres de baxa altitú subtropicales o tropicales montes húmedos.
Sterlitamak
Sterlitamak (en rusu: Стерлитамак) ye la segunda ciudá más grande de la República de Baskortostán, Rusia, con una población de 264.362 habitantes (censu de 2002). Ta allugada en 53 ° 38'N 55 ° 57'Y / 53.633 ° N 55,95 ° Y / 53.633, 55.95. Sterlitamak foi fundada en 1766 nes veres del ríu Bélaya como un puertu pa la distribución de sal minaes hasta'l ríu. Güei ye un importante centru de producción química.
Historia
thumb|left|Mapa en [[idioma rusu|rusu del ríu Bélaya (Бе́лая) —afluente del Kama— nel qu'apaez Sterlitamak (Стерлитамак)]] thumb|left|Edificiu de l'alministración, Sterlitamak Fundar a empiezos del sieglu XVIII como una oficina postal na carretera ente Ufá y Oremburgu. So orde o decretu de Catalina la Grande creóse un puertu sobre'l [ríu Ashkadar]] que fizo crecer la población del asentamientu. Güei la ciudá ye famosa pola industria química.
L'Aaiún
L'Aaiún (n'árabe: العيون, Al-`Ayyūn/El-Aiun; en francés: Laâyoune; en bereber: -yɛyun; en hassanía: لعيون, Laʕyūn) ye la ciudá más importante d'El Sáḥara Occidental. Ta asitiada nel interior del territoriu, a 28 km de la mariña norte, xunto al calce secu del ríu Saguia el Hamra, na rexón homónima.
Historia
La presencia del primer asentamientu permanente no que güei ye la ciudá de L'Aaiún data de 1928, cuando s'afitó un puestu de vixilancia perteneciente a la tribu izarguien. Los españoles nun entamen la ocupación efeutiva del interior del territoriu hasta 1934, cuando'l comandante Antonio de Oro y el capitán Galo Bullón Díaz llegaron hasta'l puestu de vixilancia de los izarguien, paeciéndo-yos óptimu'l llugar pa un afitamientu permanente, porque nun taba lloñe de la mar y bien comunicáu con Tarfaya y Cabu Juby, y cuntaba con un suministru garantizáu d'agua duce gracies a los pozos de la vera izquierda del Saguia el Hamra, gracies a la balsiadura nel so calce mientres la dómina d'agües. Cuatro años dempués, en 1938, dambos oficiales decidieron l'afitamientu d'un puestu militar fixu, y alzáronse entós los primeros edificios permanentes del asentamientu. En 1940 designóse oficialmente ciudá capital o cabecera d'El Sáḥara Español, recibiendo por tantu una dotación de Partíes Específiques (pa la construcción d'edificios ya infraestructures) perteneciente a los Presupuestos Añales independientes pa la rexón Ifni-Sáḥara. El so desenvolvimientu foi lentu hasta los años sesenta, cuando tuvo un desendolque espectacular convirtiéndose nuna ciudá moderna. miniaturadeimagen|Centru de la ciudá miniaturadeimagen|Avenida Meka de L'Aaiún Foi la capital del antiguu Sáḥara Español hasta avientu de 1975, cuando tres la marcha pacífica de miles de marroquinos escontra El Sáḥara –planiada pol rei Hasan II– que dempués se denominó "marcha verde", robláronse los Alcuerdos de Madrid, polos que España dexó El Sáḥara a Marruecos y a Mauritania, que tuvieron qu'enfrentase depués col Frente Polisariu saḥarianu, sofitáu por Arxelia. Los marroquinos ocuparon la ciudá a principios de 1976, causando un éxodu de saḥarianos escontra Arxelia pa escapar de les represalies marroquines pol so sofitu al Frente Polisariu. Na so persecución a la población que fuxía escontra'l suroeste d'Arxelia, les fuercies aerees marroquines utilizaron napalm, fósforu blancu y bombes de fragmentación contra los refuxaos.
El censu de 2004 rexistró una población de 183.691 habitantes, la de mayor población de too El Sáḥara Occidental. La so crecedera débese en bona midida a la movilización militar y la política de marroquinización (asentamientu de colonos) que'l gobiernu de Marruecos prauticó dende l'anexón del territoriu saḥarianu.. En 1979 Mauritania arrenunció a la parte de territoriu que-y correspondía, que se anexonó Marruecos unillateralmente, robló la paz col Frente Polisariu y, de la mesma, reconoció a la RASD.
En 2005, la ciudá foi escenariu de graves protestes en contra de la ocupación marroquina y en sofitu de la independencia y del Frente Polisariu. Estes protestes tamién les hebo n'otros nucleos urbanos d'El Sáḥara Occidental, y en dellos centros universitarios de too Marruecos. La ciudá foi reconocida como la capital de la República Árabe Saharaui Democrática por 82 estaos.
Demografía
miniaturadeimagen|[[Catedral de San Franciscu d'Asís (L'Aaiún)|Catedral de San Franciscu d'Asís. La misa de los domingos realízase n'inglés. ]]
La ciudá rexistró una población de 183.691 habitantes mientres l'últimu censu que foi realizáu en 2004. Según estimaciones calcúlase que nel 2009 tien una población de 194.668 habitantes polo que s'asitia como la principal ciudá d'El Sáḥara Occidental. La ciudá sufrió l'éxodu de miles de saḥarianos que fuxíen de Marruecos en direición a los campamentos de refuxaos que s'atopen nel país vecín de'[Arxelia]] polo que la so población na actualidá viose amenorgada, pero aínda aumenta añu a añu por cuenta de la gran natalidá esistiente.
Economía
La ciudá cunta con pocos recursos naturales y nun tien abondes precipitaciones como p'abastecer la mayoría de les xeres agrícoles. La so economía centrar nel llendo nómada, la pesca y l'estracción de fosfatos, de los que constitúi'l mayor xacimientu del mundu. La mayoría de los alimentos pa la población urbana tienen de ser importaos. Tol comerciu y otres xeres económiques tán controlaes pol gobiernu de Marruecos. Los ingresos y estándares de vida atópense sustancialmente per debaxo de los de Marruecos pero tamién s'atopen sustancialmente percima de los del restu d'El Sáḥara Occidental. La ciudá tamién cunta con pequeños ingresos procedentes de l'ayuda internacional ya ingresos entá más amenorgaos procedentes del turismu.
Pelos sos términos, crucia'l tresportador móvil que sale de Bucraa hasta'l puertu de Marsa. Considérase como'l tresportador móvil más llargu del mundu.
Clima
Como nel restu del desiertu d'El Sáḥara, el clima de la ciudá ye bien secu y calorosu, rexistrando unes precipitaciones bien baxes tol añu. Los meses más calorosos son xunetu y agostu que son tamién los que menos precipitaciones tienen y los meses de la estación de les agües son los más frescos y tienen la gran mayoría de les que cayen a lo llargo del añu. De siguío amuésense los permedios climáticos de la ciudá:
Gobiernu y política
thumb|Puestu militar en L'Aaiún. L'estatus llegal del territoriu y la cuestión de la soberanía tán por resolver. Atópase na so gran mayoría sol control de Marruecos, pero'l Frente Polisariu, que constituyó en 1976 la República Árabe Saharaui Democrática, dispúta-ylu. Dende entós los dos bandos enfrentáronse militar y diplomáticamente en delles ocasiones y con diversos graos d'intensidá. La ciudá cunta colo que podría considerase un alcalde que s'encarga de tomar les decisiones importantes sobre lo qu'hai que facer en cada momentu. Esti alcalde anóvase cada cuatro años democráticamente escoyíu pola población. Enantes méntase lo que podría considerase un alcalde pero que ye en realidá una figura al serviciu del rei de Marruecos (Mohamed VI).
Tresporte
La ciudá ta más o menos bien comunicada coles ciudaes y nucleos de población vecinos yá que tien carreteres que la comuniquen qu'anque nun gocien d'una calidá del asfaltu perfecto si que pueden usase por cualesquier vehículu. La ciudá cunta amás pa movese pel so interior colos tresportes carauterísticos d'otres ciudaes de pequeñu tamañu como son los autobuses y taxis que s'atopen disponibles casi les 24 hores del día.
No que cinca al tresporte a mayor escala, la ciudá cunta con un aeropuertu, l'aeropuertu Hassan I, nes sos cercaníes que cunta con estremaos vuelos regulares tantu a España –principalmente Canaries– como a delles ciudaes importantes de Marruecos.
Nel apartáu del tresporte marítimu la ciudá cunta con una carretera que la comunica cola llinia marítima (a tan solo 28 km), colos pueblos costeros Feim L´wad y Marsa o más frecuente L´Blaya que ye l'únicu cai de la ciudá.
Deporte
Na ciudá prautíquense un cientu de deportes ente los sos habitantes pero'l que podría considerase como deporte rei o deporte preferíu pola gran mayoría de la población ye, como nel restu d'El Sáḥara Occidental y tamién Marruecos, el fútbol. El principal club deportivu de la ciudá ye'l Jeunesse Sportive d'El Massira que milita na Botola, primer categoría marroquina. La ciudá tamién cunta con clubes que prautiquen otros deportes magar estos nun son tan importantes o nun tienen tantos siguidores como los que prautiquen el fútbol. Na ciudá va va xugar tamién (en cuanto cunte con reconocencia oficial) los sos partíos la Seleición de fútbol d'El Sáḥara Occidental.
Campos de refuxaos
200px|thumb|Vista d'unu de los campamentos de refuxaos de [[Tindouf.]] La ciudá tamién apurre'l so nome a una de los cuatro wilayas nes que s'encadarmen los campos de refuxaos saḥarianos de les RASD pela redolada de la ciudá arxelina de Tindouf y ye amás la sede de la operación MINURSO (Misión de Naciones Xuníes pal referendu n'El Sáḥara Occidental) de la ONX.
Burgille
Burgille ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Nadezhda Dvalishvili
Nadezhda Dvalishvili, tamién llamada Nadyezda Khnykhina, foi una atleta soviética, especializada na prueba de saltu de llonxitú na que aportó a medayista de bronce olímpico en 1956.
Carrera deportiva
Nos XX. OO. de Ḥelsinki 1952 ganó la medaya de bronce nos 200 metros, con un tiempu de 24.2 segundos, llegando a meta tres l'australiana Marjorie Jackson y la neerlandesa Bertha Brouwer (plata).
Cuatro años dempués, nos XX. OO. de Melbourne 1956 ganó la medaya de bronce nel saltu de llonxitú, con un saltu de 6.07 metros, siendo superada pola polaca Elżbieta Krzesińska que con 6.35 metros igualaba'l récor del mundu, y l'estauxunidense Willye White (plata con 6.09 metros).
Dirixible
Un dirixible ye un aeróstatu con propulsión y capacidá de maniobrar col envís de que pueda remanase llibremente como si fore una aeronave.
La so forma ye davezu la d'un globu allargáu ovaláu pa ufiertar una menor resistencia aerodinámica nel avance. El gas sustentador que-y val pa llevantase ye davezu l'heliu.
Historia
Los aeróstatos de mano taben venceyaos al movimientu del vientu. Emplegaben bien de métodos pa ser a controlar la direición y nun depender del vientu emplegando unes ales y remos qu'enxamás dieron resultaos, hasta que finaron por aplica-yos motor, faciendo asina que foren dirixibles.
Foi'l primer artefautu volador capaz de ser controláu nun vuelu llargu. El so usu principal ocurrió aproximao ente 1900 y la década de 1930: p'amenorgar, pasu ente pasu, cuando les sos capacidaes fueron superaes poles de los aeroplanos, y arriendes d'ello, depués de sufrir varios accidentes de relevancia, el más notable d'ellos foi ensin duda l'incenciu del Hindenburg. Anguaño utilícense nuna riestra d'aplicaciones secundaries, especialmente publicitaries.
Nadezhda Fiódorova
Nadezhda Fiódorova (en rusu, Надежда Фёдорова, ) ye una deportista rusa que compite en llucha estilu llibre, ganadora una medaya de bronce nel Campeonatu Européu de Llucha de 2014, na categoría de 48 kg.
Awshari
El awshari ye un quesu tradicional típicu del Curdistán y propiu de la zona de monte. Ellaborar con lleche d'oveya cruda y adopta una forma arrondada, como una pelota. Presenta al corte furacos, tanto mecánicos como gaseosos. Anque'l so grau de sanamientu y polo tanto la so durez, ye variada, ye propiu d'esti tipu de quesos el qu'algamen gran durez por un enllargáu periodu de sanamientu, polo que, pa poder comelo, ye precisu antes macerarlo. L'arume ye intensu, pungente, y depende en parte de les especies que s'añedieren al cuayo.
Pipilo maculatus
Pipilo maculatus ye una especie d'ave paseriforme que pertenez a la familia Emberizidae. Ye nativa de Canadá, Estaos Xuníos, Méxicu y Guatemala. El so hábitat natural compónse de monte templáu, monte húmedu montiegu subtropical y tropical y carbes.
Tien 21 subespecies reconocíes.
Subespecies
Estremense les siguientes subespecies:
Pipilo fuscus
Pipilo fuscus ye una ave paseriforme de la familia Emberizidae, que se distribúi por Estaos Xuníos y Méxicu.
Ye un páxaru gordosu d'ente 19 y 22 cm de llargor dende'l picu hasta la cola. El plumaxe ye pardu buxu, siendo la cola y les ales de tonalidaes llixeramente más escures. Les plumes del gargüelu son llixeramente acolorataes. Bordiando'l gargüelu hai dellos llurdios escuros. Les partes ventrales son abuxaes, pero les plumes cobertores inferiores de la cola son de color acoloratáu. Ye bien asemeyáu al P. aberti, (de tonalidaes más cercanes al rosa) y al P. crissalis, (col banduyu gris escuru y el color acoloratáu más fuerte), col que llegó a considerase una sola especie. Les trés especies tienen, sicasí, distribución alopátrica.
Los individuos xuveniles son pardos, más claros nes partes ventrales, y con abondoses rayes escures; presenten amás barres acolorataes nes nales.
Habita en llugares secos y templaos, en desiertos, en carbes y en viesques de monte, onde esisten arbustos o foyarasca. Ye tamién común en parques y xardinos, inclusive en grandes ciudaes. Aliméntase de granes ya insectos y puede formar pequeños grupos alimenticios. Distribúise dende'l sur de los Estaos Xuníos (estaos d'Arizona, Colorado y Texas) escontra Méxicu, onde s'estiende dende Sonora y Coahuila escontra'l sur, hasta la Exa Neovolcánica y la Sierra Mixteca de Puebla y Oaxaca.
La fema pon tres güevos blancu-azulaos con pequeños llurdios grises, pardos o negros.
Bob Pettit
Robert E. Lee "Bob" Pettit ye un ex-xugador de baloncestu. Xugó 11 años na NBA, toos ellos en Milwaukee/St. Louis Hawks (1954-1965). Foi'l primer xugador en consiguir el MVP de la temporada, y foi nomáu nel meyor quintetu de la NBA en diez causes, y una vegada nel segundu quintetu. En 1971 foi incluyíu nel Basketball Hall of Fame.
Empiezos
La carrera de Pettit tuvo un empiezu bien humilde. Nel institutu de Baton Rouge foi cortáu del equipu de baloncestu tanto en freshman (estudiante de primer añu) como en sophomores (de segundu añu). El so padre, xérif de la Parroquia de East Baton Rouge, primió-y por qu'ameyorara les sos habilidaes nel patiu traseru de la so casa. Y trabayó nello, hasta convertise en titular en categoría junior, y liderando nel so añu senior a Baton Rouge al so primer Campeonatu Estatal en más de 20 años.
Universidá
thumb|left|160px|Pettit en LSU. Tres l'institutu, Pettit aceptó una beca pa xugar na Universidá de Luisiana State. Foi en trés causes escoyíu nel meyor quintetu de la Conferencia Suroeste, y dos veces All-American mientres los sos trés años ellí. Permedió 27.8 puntos per partíu naquellos años. Tamién foi miembru del Zeta Zeta Chapter de Delta Kappa Epsilon en LSU, y del Hall of Fame de Luisiana.
NBA
thumb|right|180px|Pettit, cola camiseta de los Hawks. En 1954, Milwaukee Hawks escoyó a Pettit na primer ronda del Draft de la NBA. Los novatos, como ye normal, lluchen mientres tola temporada por afaese al xuegu, pero esti nun foi'l casu de Bob Pettit, que permedió aquel añu 20.4 puntos y 13.8 rebotes, siendo'l Rookie del Añu. Tres esa temporada, los Hawks camudar a St. Louis. Al añu siguiente, Pettit ganó'l so primera títulu de máximu anotador de la competición con un permediu de 25.7 puntos per alcuentru, liderando tamién la lliga en rebotes con 1.164, y un permediu de 16.2. Tamién foi nomáu MVP del All-Star Game n'anotando 20 puntos y recoyer 24 rebotes. En 1958 y 1962 volvió ganar idénticu troféu. Amás, foi nomáu como'l MVP de la temporada, gallardón que darréu recibiría una vegada más en 1959. En 1958, Pettit, Ed Macauley y Cliff Faigan lideraron a los Hawks a les Finales de la NBA, ganando nelles a los Boston Celtics de Bill Russell y convirtiéndose en campeones. Dambos equipos tamién s'atoparíen nes Finales de 1957, 1960 y 1961, ganándoles toes elles los Celtics.
Pettit fixo un permediu de siquier 20 puntos per partíu y siquier 12 rebotes per partíu en caúna de les sos 11 temporaes na NBA. Nengún otru xugador retiráu na historia de la NBA hai promediado más de 20 puntos en caúna de les temporaes que tuvo n'activu (Michael Jordan permedió 20 puntos exactos na so última temporada). Na 1960-61, Pettit permedió más de 20 rebotes per partíu, siendo unu de los cinco xugadores capaces de llograr esta proeza na historia de la competición. La siguiente temporada consiguió'l so meyor rexistru anotador con 31.1 puntos per choque.
Pettit retirar en 1965, convirtiéndose nel primer xugador en degolar la marca de los 20.000 puntos (20.880 por un permediu de 26.4). Los sos 12.849 rebotes fueron la segunda meyor marca cuando se retiró, y el so permediu de 16.2 la meyor tercera solamente detrás de Wilt Chamberlain y Bill Russell.
En caúna de les sos temporaes, Pettit xugó'l All-Star Game. Los sos 26 rebotes en 1958 y 27 en 1962 siguen siendo los dos meyores marques nun All-Star, y tocantes a permediu de puntos ta entá na segunda posición (20.4), detrás d'Oscar Robertson.
Revolucionando'l "ala-pivot"
Pettit ye acreditáu n'ocasiones como'l revolucionador de la posición de "power-forward" (ala-pivot) na NBA. Por cuenta de la so habilidá anotadora y reboteadora, ye consideráu'l predecesor d'Elgin Baylor, Jerry Lucas, Elvin Hayes, Bob McAdoo, Kevin McHale, Charles Barkley, Karl Malone, Tim Duncan, Kevin Garnett, Dirk Nowitzki y de tolos grandes xugadores na posición de ala-pivot que llegaron dempués.
Racismu
Con tou este palmarés profesional (miembru del Hall de la Fama de la NBA, posesor de récores y revolucionador de la posición de "ala-pivot"), Pettit siempres foi racista. Cuando llegó al equipu de los St. Louis Hawks el afroamericanu Cleo Hill en 1961, sintió'l refugu racista de los sos compañeros, principalmente comandados por Bob Pettit y Cliff Faigan que se indispusieron colos dueños del equipu, lo que causó que'l mánager camudára-y de posición. Obviamente Cleo Hill nun lo aceptó y foi despidíu del equipu, ante l'allegría de Pettit y Faigan. Lo irónico d'esti asuntu, ye que nel momentu actual, les principales estrelles de la NBA son afroamericanos.
Neodimiu
El neodimiu ye un elementu químicu de la tabla periódica que'l so símbolu ye Nd y el so númberu atómicu ye 60.
A la temperatura ambiente, atopar n'estáu sólidu. Ye parte del grupu de tierres rares. Foi afayáu en 1885 pol químicu austriacu Carl Auer von Welsbach.
Carauterístiques principales
Ye una tierra rara que compón el metal de Misch aproximao nun 18% siendo una de les tierres rares más reactives. Tien un rellumu metálicu-plateado y brillosu. Escurez rápido al contautu col aire formando un óxidu. Pertenez a la familia de los elementos de transición interna y contién na so forma estable 60 electrones y el so isótopu más conocíu ye Nd-142
Aplicaciones
Delles aplicaciones del neodimiu:
Historia
El neodimiu foi afayáu por Carl Auer von Welsbach, un químicu austriacu, en Viena nel añu 1885. Dixebró'l neodimiu, según el praseodimiu, d'un material denomináu didimio per mediu d'analís espectroscópicos. Sicasí, esti metal nun foi aislláu enantes de 1925. El nome neodimiu provién de les pallabres griegues neos didymos, que signifiquen nuevu ximielgu (neos, nuevu) (didymos, ximielgu). El praseodimiu y el neodimiu afayáronse xuntos y por eso llamóse-yos ximielgos; a esti llamóse-y nuevu yá que al otru diérase-y el nome de ximielgu verde.
El neodimiu anguaño ye llográu por un procesu d'intercambiu iónicu del sable monacita ((Ce, La, Th, Nd, Y) PO4), un material rico en tierres rares, y por electrólisis de les sos haluros.
Bayura y llogru
El neodimiu nunca s'atopa na naturaleza como elementu llibre. Atópase en minerales como l'arena de monacita ((Ce, La, Th, Nd, Y) PO4) y bastnasita ((Ce, La, Nd, Y) (CO3) F), que presenten na so composición pequeñes cantidaes de tolos metales de les tierres rares. Tamién puede atopase nel metal de Misch. Ye difícil dixebralo d'otros elementos de les tierres rares.
Graos de neodimiu
Los imanes de neodimiu clasificar según el material col que tea combináu (N35, N38, N42, N38SH...). Como regla xeneral, cuanto más altu ye'l grau (el númberu que sigue a la “N "), más fuerte ye l'imán. El grau más altu de dichu imán, anguaño, ye'l N52. Les lletres que siguen ésti grau, pertenecen al grau de temperatura del imán. Si nun sigue nenguna lletra, quier dicir que la temperatura del imán ye l'estándar. Dellos graos de temperatura pueden ser: - M - H - SH - UH - EH.
Compuestos
Los compuestos de neodimiu inclúin:
Isótopos
El neodimiu natural ta compuestu por 5 isótopos estables: 142Nd, 143Nd, 145Nd, 146Nd y 148Nd, siendo'l más abondosu (con un 27.2%) el 142Nd, y dos radioisótopos, 144Nd y 150Nd. Caracterizáronse en total 31 radioisótopos del neodimiu, siendo'l más estable'l 150Nd con un periodu de semidesintegración (T½) de más de 1.1×1019 años, el 144Nd con unu de 2.29×1015 años, y el 147Nd con unu de 10.98 díes. Los demás isótopos radiactivos tienen periodos de semidesintegración per debaxo de los 3.38 díes, y la mayoría son inferiores a los 71 segundos. Esti elementu tamién presenta 4 estaos metaestables, siendo los más estables: el 139Ndm (T½ = 5.5 hores), el 135Ndm (T½ = 5.5 minutos) y el 141Ndm (T½ = 62 segundos). La manera principal de desintegración al isótopu estable más abondosu, el 142Nd, ye la captura electrónica y la principal manera tres ésti, ye la emisión beta. El principal productu de desintegración del 142Nd ye'l (praseodimiu) y el principal productu siguiente ye'l (prometiu).
Temporada 1965 de Fórmula 1
Resume de la temporada 1965 de la Fórmula 1, na cual Jim Clark llogró'l so segundu títulu.
Sumariu
Axudicáronse puntos a los seis primeros llugares (9, 6, 4, 3, 2, 1). Pa la cuenta final del campeonatu namái se cuntaron los seis meyores resultancies de diez posibles.
Posiciones finales de Campeonatu de pilotos de 1965
Señálense los puntos que cuntaron pal campeonatu y ente paréntesis amiéstense los puntos llograos en carreres fora del calendariu.
Daichi Hayashi
Daichi Hayashi (林 大地; ) ye un futbolista xaponés.
The Big Short
Sinopsis
La obra sigue a persones que creíen que la burbuya diba españar, como Meredith Whitney, quien predixo la desapaición de Citigroup y Bear Stearns; Steve Eisman, xerente de los fondo de cobertoria; Greg Lippmann, un comerciante de Deutsche Bank; Eugene Xu, un analista cuantitativu que creó'l primer mercáu de CDO, faciendo coincidir el compradores y vendedores; los fundadores de Cornwall Capital, qu'empecipiaron un fondu de cobertoria nel so garaxe con US$110000 y aumentó hasta llegar a los US$120 millones cuando'l mercáu esbarrumbóse; y el Dr. Michael Burry, un ex neurólogu que creó Scion Capital a pesar de sufrir ceguera nun güeyu y síndrome d'Asperger.
El llibru tamién destaca'l papel de delles persones arreyaes nes mayores perdes aniciaes pola cayida del mercáu: los US$300 millones que Merrill perdió por cuenta de la CDO del xerente Wing Chau; Howie Hubler, infamemente conocida como la persona que perdió nueve mil millones de dólares nun comerciu, la mayor perda na hestoria; y AIG Financial Products de Joseph Cassano, que sufrió más de noventa y nueve mil millones de dólares en perdes.
Desenvuelvo
En 2013, Paramount adquirió los derechos del llibru The Big Short: Inside The Machine Doomsday de Michael Lewis pa desenvolvelo nuna película, que Brad Pitt produciría al traviés de Plan B Entertainment, la so productora. El 24 de marzu de 2014, Adam McKay foi escoyíu pa escribir y dirixir la película, que trata sobre la vivienda y la burbuya económica.
Casting
El 13 de xineru de 2015, Variety informó que Brad Pitt, Christian Bale y Ryan Gosling fueron escoyíos pa protagonizar la película, con Pitt produciendo la película xunto a Dede Gardner. Plan B Entertainment va financiar la película, ente que Paramount Pictures encargar de la distribución. Antes d'esto, Pitt yá protagonizara otra adautación del autor, Moneyball, pol que foi nomáu a un Óscar. El 14 de xineru, anuncióse que Steve Carell sería tamién protagonista de la película. El 21 d'abril de 2015, más miembros del repartu fueron revelaos por Deadline incluyíos Melissa Leo, Marisa Tomei, Tracy Letts, Hamish Linklater, John Magaro, Byron Mann, Rafe Spall, Jeremy Strong, y Finn Wittrock. Charles Randolph escribiera'l primer borrador pa l'adautación cinematográfica, ente que Pitt y Gardner taben producir xunto a Jeremy Kleiner. Max Greenfield foi amestáu al repartu de la película'l 23 d'abril de 2015. El 8 de mayu de 2015 Karen Gillan twiteó alrodiu de la so participación na película.
Rodaxe
La fotografía principal de la película empezó'l 18 de marzu de 2015, en Nueva Orleans, Louisiana. Christian Bale foi vistu nel set de filmación el 23 de marzu de 2015. El 25 de marzu, el rodaxe llevar a cabu polo xeneral De Gaulle Boulevard na seición Algiers de Nueva Orleans. El 8 de mayu, Gillan confirmó qu'ella taba filmando les sos escenes na película. Selena Gomez foi vista nel set realizando un cameo el 11 de mayu de 2015. El 20 de mayu de 2015, el rodaxe tuvo llugar en Mercer, ente Prince Street y Spring Street en Manhattan, Nueva York. El 22 de mayu, l'equipu de producción recreó les oficines de la firma Lehman Brothers nel antepar del Departamentu de Servicios Financieros del Estáu de Nueva York en Manhattan. Un abogáu asistente del Departamentu de Servicios Financieros interpretó a unu de los extras.
Crítica
The Big Short recibió aponderamientu per parte de la crítica. En Rotten Tomatoes, la película tien una calificación de 88% basada en 257 comentarios, con una puntuación permediu de 7.8/10. En Metacritic, la cinta tien una calificación de 81 sobre 100, basada en 45 comentarios, indicando "aclamación universal".
Críticos de diverses páxines web especializaes nel ámbitu cinematográficu espresaron lo siguiente:
Hierocles
El nome Hierocles puede referise a:
Martín Alonso de Lastres
Martín Alonso de Lastres (16?? - Llastres (Colunga) - 16?? Córdoba)
Escritor y noble asturianu, caballeru de la orde d'Alcántara que vivió na seguna metada del sieglu XVIII. Ye’l autor conocíu de la obra ‘’Memorial genealógico de la casa de Pinedo. Córdoba 1695’’.
Fermín Canella reséñalu col nome de Martín Alonso.
Velocidá supersónica
thumb|200px|Un F/A-18Y/F Super Hornet en vuelu [[Velocidá transónica|transónico.]]
Una velocidá ye supersónica cuando ye mayor que la velocidá del soníu, esto ye, mayor que 1.225 km/h o a 340,3 m/s al nivel del mar. Munchos aviones de combate son supersónicos. Les velocidaes mayores a 5 vegaes la velocidá del soníu son delles vegaes llamaes hipersónicas.
Rompiendo la barrera del soníu
En aerodinámica, la barrera del soníu usualmente refierse al puntu nel cual un oxetu (aeronave) mover dende una velocidá transónica a supersónica. Foi un términu aeronáuticu empezáu a usar mientres la segunda guerra mundial cuando aeronaves empezaron a atopar los efeutos de la compresibilidad, un efeutu aerodinámicu non conocíu. Cuando un avión averar a la velocidá del soníu, la forma en que l'aire flúi alredor de la so superficie camuda y conviértese nun fluyíu compresible, dando llugar a una resistencia mayor. En 1947, Chuck Yeager convertir na primer persona en cruciar la barrera del soníu a bordu d'un Bell X-1. Escontra los años 1950 les aeronaves rutinariamente "rompíen" la barrera del soníu.
Teresa Robledo Colunga
Teresa Robledo Colunga foi una relixosa asturiana nacida en Llastres que foi monxa clarisa en Lleón. Fundó la escuela parroquial de neños na so villa de nacencia, aportó los fondos pa la construcción de la pernomada torre del Reló de Llastres en 1751, y fizo obres de caridá pa les doncelles probes y güérfanes del pueblu.
El so nome foi recoyíu por Fermín Canella na monografía dedicada al Conceyu de Colunga de la so obra ''Asturias. T. III. Xixón 1900.'''
Myospalax aspalax
Myospalax aspalax ye una especie de royedor de la familia Spalacidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en China y Rusia.
Benito Lué y Riega
Benito Lué y Riega foi un eclesiásticu asturianu, obispu de Buenos Aires na fas cabera de la colonización española n'América. Foi un notoriu opositor a la revolución de mayu de 1810 y al procesu d'independencia arxentina, sofitando'l bandu realista.
Biografía
Nació en Llastres, el 12 de marzu de 1753, fíu de Cosme de Lué y de María Josefa de Riega. Na mocedá foi oficial d'exércitu, pero en enviudando garró la carrera eclesiástica. Estudió teolonía'n Santiago de Compostela y foi deán de la catedral de Lugo.
Obispu de Buenos Aires
El Conseyu d'Indies propúnxolu al rei pa ocupar la sde de Buenos Aires y el 9 d'agostu de 1802 foi nomáu obispu d'esa ciudá pol Papa Píu VII. Aportó a Montevidéu'l 30 de marzu de 1803 y a Buenos Aires el 22 d'abril. El 29 de mayu de 1803 foi consagráu en Córdoba pol obispu Ángel Mariano Moscoso.
Autuación política
Na Revolución de Mayu de 1810 defendió la tesis de que'l Virreinatu del Río de la Plata yera una colonia d'España. Mantúvose nuna postura firmemente llegalista, sofitando la xura del Conseyu de Rexencia. Cuando los patriotes quixeren contradecilu, contestó-yos qu'elli nun fuere llamáu a reñer, sinón a dicir llibremente la so opinión. Curiosamente, tolos eclesiásticos que votaren dempués d'elli fixérenlo a favor de la Revolución de Mayu.
Años caberos
Non opuso nenguna resistencia, de pallabra nin de fechu, a la Primer Xunta, y acató en públicu al nuevu gobiernu. Un mes sero quixo entamar una xira pastoral, pero la Xunta torgó-ylo, camentando qu'en realidá rondaba fuxir a Montevidéu, ónde la Xunta nun yera reconocida. En xunetu torgóse-y falar en públicu y confesar a los fieles. Pero siguió siendo l'obispu, y nun apertó a los sacerdotes de la diócesis escontra la Xunta. El Primer Triunviratu desterrólu al pueblu de San Fernando, al norte de Buenos Aires.