cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jalisco
Xeografía
Subprovincia de Chapala Esta subprovincia algama una magnitú significativa en afallamiento acomuñáu con manifestaciones volcániques y grabens (árees fundíes ente sistemes de falles). Tiense equí a 1.500 msnm el mayor llagu del país, que les sos agües ocupen un enorme graben allugáu ente sistemes de grandes falles esti oeste y otres más pequeñes empobinaes burdamente de norte a sur. Per otru llau, el vulcanismu desenvolver a lo llargo de delles llinies de falles y llevantó les sierres que bordien el llagu. La resultancia ye un paisaxe d'orixe unitariu pero de morfoloxíes combinaes qu'apurren una notable singularidá a la provincia.
Na subprovincia de Chapala estrémense 4 rexones o sectores:
1. Una rexón occidental con importantes sistemes de falles noroeste-sureste y norte-sur que xeneraron grabens con esos mesmos aldos y que formen los vasos de los llagos Atotonilco, Zacoalco, San Marcos y Sayula, asitiaos a una altitú de 1.350 msnm.
2. El mesmu llagu de Chapala y les Sierres de Fasteres d'Escarpia de falla que la arredolen, más la so estensión buelguiza al este: La Ciénega de Chapala. El llagu, abondo someru, calteníu fundamentalmente por apurrir del ríu Lerma al que recibe nel estremu oriental.
4. Les sierres afalladas y la rexón de lomeríos al sur de los llagos
Dientro del estáu de Jalisco la subprovincia de Chapala presenta los siguientes sistemes de topoformas: Sierres de Fasteres Abruptas con Cañaes; Sierra de Fasteres Tendíes; Sierra con Fasteres d'Escarpia de Falla; Sierra con Fastera d'Escarpia de Falles y Pandos; Escudo-Volcanes Aisllaos o en Conxuntos; Sierra Volcánica con Pandos; Lomeríos Acomuñaos con Llanos; Lomeríos Nidiu (tobas); Lomeríos Nidios (conglomeraos y arenisques); Valle de Fasteres Tendíes; Valle de Fasteres Tendíes con Terrenes Ondulaos; Depresión; Gran Llanu; Pequeñu Llanu Aislláu y Llanu Salín. thumb|250px|Huentitán. thumb|250px|Neváu de "Colima". thumb|250px|Mariña del sur. thumb|250px|[[Sierra Madre Occidental.]] Subprovincia de Guadalajara Esta pequeña subprovincia queda toa dientro del estáu de Jalisco ocupando'l 3,73% de la superficie. Cubre totalmente los conceyos d'Antonio Escobedo, L'Arenal, Guadalajara y Zapopan, Ahualuco de Mercáu, Amatitán, Etzatlán, Hostotipaquillo, Madalena, San Marcos, Balta, Tequila, Teuchitlán, Tlaquepaque y Tonalá.
Subprovincia de les Sierres de Jalisco Esta subprovincia enserta totalmente nel estáu de Jalisco, ta constituyida por dos tipos básicos de topoformas xenerales: montes y pandos. Ente los sos estremos norte y sur, les cadenes montascoses atópense afeches talmente que describen la forma d'una burda lletra "S".
Dientro del área arrodiada pola curva cimera de la lletra quedaríen agospiaos los sistemes de topoformas más occidentales de la vecina subprovincia de les Sierres de Jalisco. Dellos cumes de los nucleos montascosos de roques ígnees que componen la sierra llevántense percima de los 2.000 msnm, en cuantes que les superficies más baxes atopar a una altitú de 800 msnm.
La subprovincia de les Sierres de Jalisco presenta los siguientes sistemes de topoformas: Gran Sierra Volcánica Complexa o Grandes Estratu-Volcanes, Sierra de Fasteres Abruptas, Sierra de Fasteres Tendíes, Sierra de Fasteres Tendíes con Llanos, Sierra Complexa, Escudo-Volcán Aislláu, Pandu Lávica, Pandos Lávicas asociaes con cañaes, Pandos Gradiaos acomuñaes con lomeríos, Pandos Pequeños con lomeríos, Lomerío Nidiu acomuñáu con cañaes, Valle de Fasteres Serrapatoses, Valle de Fasteres Tendíes, Valle de Fasteres Tendíes acomuñáu con lomeríos, Cañón y Pequeñu Llanu Aislláu.
Subprovincia de les Sierres Neovolcánicas Nayaritas Un pequeñu rincón d'esta subprovincia de la Exa Neovolcánico, enfusa nel estremu norte del estáu de Jalisco, del qu'ocupa'l 0,007% de la superficie, alcontráu en parte del conceyu de Hostotipaquillo y distribuyíu en tres sistemes de topoformas que son: una Sierra de Fasteres Tendíes, un Pandu Lávica con Cañaes y un Valle Tendíu con Terrenes Ondulaos.
Provincia Mesa Central Enfusa al estáu de Jalisco pel noroeste; ocupa'l 3,44% de la superficie total estatal y nella preséntense parte de tres subdivisiones de la provincia que correspuenden a la subprovincia Llanos de Ojuelos y les discontinuidaes fisiográficas Sierra de la Cuatralba y Valles Paralelos del suroeste de la Sierra de Guanajuato.
Estes subdivisiones de la provincia tienen patrones carauterísticos de topografía y morfoloxía; presencia y distribución de suelos y vexetación distintes, polo que la descripción de suelos, vexetación, posibilidaes d'usu agrícola, ganaderu y forestal, y l'estáu actual de les formes de producción agrícola, atópase referida por rexones
Esta provincia cunta con una subprovincia llamada Llanos de Ojuelos.
Subprovincia Llanos de Ojuelos Esta subprovincia enfusa al nordeste del estáu y llinda al sur colos Altos de Jalisco; darréu al norte d'Encarnación de Díaz. Entiende una porción pequeña de la entidá (2.310,297 km²), que cubre totalmente el conceyu de Ojuelos y parte de los d'Encarnación de Díaz y Lagos de Moreno. Los sistemes de topoformas más representativos de la subprovincia, dientro del estáu son: Les Llanures de Pisu Predresu, cubiertes per suelos someros d'ábanu y chiscaes de pequeñes llamargues; y los Pandos con Cañaes que s'atopen ente les llanures. Les Sierres Baxes y los Lomeríos probablemente deriváronse de la erosión de pandos similares a les yá mentaes; les sos fasteres son rectes y la so elevación ye de 2.300 y 2.250 msnm respeutivamente. Polo xeneral, la litoloxía d'estos sistemes de topoformas ta constituyida por roques d'orixe volcánicu, riques en xil.
Provincia de la Sierra Madre Occidental Esta provincia cunta con dos subprovincies: La de les Sierres y Valles Zacatecanos y la de Los Pandos y Cañones del Sur thumb|Agave, Capiya de Guadalupe Jalisco
Subprovincia Pandos y Cañones del Sur Esta Subprovincia atópase en casi tola estremidá norte de Jalisco hasta'l llende sur del estensu cañón que formó'l Ríu Grande de Santiago, quedando la so frontera sur-oriental nel estáu al norte de la ciudá de Tequila; toma la totalidá de los conceyos Bolaños, Huejuquilla l'Altu, Mezquitic, Teocaltiche y Villa Guerrero, y parte de los conceyos de Colotlán, Chimaltitlán, Hostotipaquillo, Huejucar, San Martín de Bolaños y Tequila.
Forma parte de la "escayu dorsal" de la Sierra Madre Occidental. El so paisaxe ta constituyíu por altos pandos, dalgunes d'elles enormes, que s'atayen abruptamente por fondos cañones.
La superficie total d'esta subprovincia ye de 8.165,349 km² y representen el 10,35% con al respeutive de la superficie total del estáu. Los sistemes de topoformas que s'atopen nesta subprovincia dientro del estáu de Jalisco son: Superficie Disectada de Gran Pandu, que son agrupaciones de pandos de tamañu pequeñu; Pequeños Pandos; Acomuñaes a Cañaes; Lomeríos, que s'atopen como pequeños grupos aisllaos nos Pisos de Valle, xeneralmente amplios; Lomeríos y Cañaes, Pisu de Valle con Terraces; Pisu Ampliu de Valle con Lomeríos y d'últimes Cañones.
Población
Según les resultaos que refundió'l II Censu de Población y Vivienda, realizáu pol Institutu Nacional d'Estadística y Xeografía (INEGI) con fecha censal del 12 de xunu de 2010, l'estáu de Jalisco cuntaba hasta esi añu con un total de 8 079 782 habitantes, de dicha cantidá, 4 064 941 yeren homes y 4 014 841 yeren muyeres. La tasa de crecedera añal pa la entidá mientres el periodu 2005-2010 foi del 1,7%. Según indica esti censu, 4.434.252 de los jaliscienses viven na zona metropolitana de Guadalajara. La población aumentó aproximao 750.000 habitantes dende'l postreru conteo, realizáu en 2005. Anguaño, la población del Estáu representa'l 6,5% del total del país.
Vivienda
Según el XII Censu de Población y Vivienda 2010, realizáu pol INEGI en Jalisco, hai 1.801.306 viviendes particulares, de les cualos 1 697 299 disponen d'agua corriente dientro o fora de la vivienda, pero nel mesmu terrenal, lo que representa'l 94,2%; 1.754.481 tienen drenaxe, lo qu'equival al 97,4%, y 1.182.473 cunten con enerxía llétrica, esto ye, el 65,6%.
Llares
Según el XII Censu de Población y Vivienda del 2010 (INEGI), en Jalisco hai 1.802.424 llares, de los cualos el 25% (443 000 llares) tienen xefatura femenina, esto ye, son dirixíos por una muyer, y el 75% (1.359.424 llares) tienen xefatura masculina, esto ye, son dirixíos por un home.
Grupos indíxenes
thumb|200px|left|[[Nahuas|Pueblo náhuatl.]] thumb|200px|derecha|[[Huichol|Pueblu wixárika.]]
Marcu socioeconómico
A mediaos del sieglu pasáu, la medría de la población de Jalisco nel periodu 1950-1960, presentó una tasa de crecedera añal del orde del 3,4%. El periodu qu'entiende 1970-1980 amuesa un descensu con al respeutive de la década precedente, enclín que se caltién darréu. Reparóse l'amenorgamientu nel ritmu de crecedera hasta llegar a un 1,33% del añu 2000 al 2005. Nel Altu Santiago, atópase la Zona Metropolitana de Guadalajara (ZMG), que ye'l principal centru de población de la entidá. Una serie de factores xeneró la conurbación de la ciudá de Guadalajara colos conceyos estremeros, lo qu'aceleró la crecedera de la so población.
Acordies con cifres de INEGI, pal añu 1950 la población total del estáu de Jalisco yera un pocu más de 1,7 millones d'habitantes, nel añu 2005, ésta xube a más de 6,7 millones, xunto a esti significativu aumentu fuéronse dando diversos tresformamientos demográficos a nivel subrexón, cuantimás nel Altu Santiago, que pasó d'una participación relativa na concentración de población del 46,6% al 71,2% nesti periodu de tiempu. Con base nel últimu rexistru oficial del añu 2005, la población total de la entidá suma 6.752.113 habitantes, lo cual representa'l 6,5% de la población total del país (103,3 millones); no que se refier a la población rural, ésta representa'l 13,9% de la población total del estáu y la población urbana equival al 86,1%.
Educación
thumb|250px|Edificiu de la rectoría de la [[Universidá de Guadalajara|U. de G..]]
La ciudá de Guadalajara, capital de Jalisco, ye la sede de la segunda universidá fundada en Méxicu, la Universidá de Guadalajara. Esta entidá educativa pública ye la segunda en cantidá d'estudiantes nel territoriu (dempués de la UNAM), (195.116 estudiantes de profesional mediu, bachilleratu, téunicu cimeru, llicenciatura y posgráu).
Tamién ye sede de la que ye la primer universidá privada de Méxicu, la Universidá Autónoma de Guadalajara, poles sos sigles O.A.G. La sede principal de la Universidá Autónoma de Guadalajara ye Ciudá Universitaria, allugada nel conceyu de Zapopan; en dichu llugar atopa la rectoría y la mayoría de les carreres que s'imparten. Cunten tamién col Institutu de Ciencies Biolóxiques, UAG campus Santa Anita (Tlaquepaque), UAG Campus Tepic, UAG Campus Tabasco, Institutu Autónomu d'Educación de Tecomán (IAETAC), el sistema d'educación básica y media José Vasconcelos en Baxa California, y la primaria Antonio Caso más Santa Anita.
Cuenta con dos campus de la universidá privada más importante del país, el Institutu Teunolóxicu y d'Estudios Cimeros de Monterrey (Tec de Monterrey).
El Institutu Teunolóxicu y d'Estudios Cimeros d'Occidente (ITESO), ye una universidá privada con sede na ciudá de Tlaquepaque, Jalisco, Méxicu. Esta institución educativa foi fundada nel añu de 1957 y pertenez al Sistema Universitariu Xesuita (SUJ) que de la mesma forma parte de la Compañía de Xesús. Nesti sentíu la universidá tamién ye nomada como la Universidá Xesuita de Guadalajara pero ye conocida comúnmente como'l ITESO.
Ufierta 26 programes de llicenciatura, 2 d'especialidaes, 13 de maestría y 3 doctoraos. La matrícula del ITESO ye d'alredor de 8.000 estudiantes. La Universidá cunta namái con un campus, que ta allugáu al sur de la Zona Metropolitana de Guadalajara na redoma de Tlaquepaque onde s'atopen les sos diverses instalaciones.
Trés campus de la Universidá del Valle de Méxicu, trés campus del TecMilenio (Tlaquepaque, Zapopan y Executivu), la Universidá del Valle de Atemajac con trés campus (Zapopan, Lagos de Moreno y Puerto Vallarta), la Universidá Panamericana, la Universidá Cuauhtémoc, la Universidá Marista de Guadalajara el Institutu Teunolóxicu Superior de Arandas, el Institutu Teunolóxicu Superior de Chapala, el Institutu Teunolóxicu Superior de Cocula, el Institutu Teunolóxicu Superior d'El Grullo, el Institutu Teunolóxicu Superior de la Güerta, el Institutu Teunolóxicu Superior de Lagos de Moreno, el Institutu Teunolóxicu Superior de Mascota, el Institutu Teunolóxicu Superior de Puerto Vallarta, el Institutu Teunolóxicu Superior de Balta, el Institutu Teunolóxicu Superior de Tamazula, el Institutu Teunolóxicu Superior de Tequila, el Institutu Teunolóxicu Superior de Zapopan y el Institutu Teunolóxicu Superior de Zapotlanejo. Amás, esiste'l Centru d'Investigación y Asistencia Teunolóxica del Estáu de Jalisco CIATEJ.
D'estos centros educativos 18 tienen carreres d'inxeniería y otres carreres allegaes a la industria de la electrónica, como inxeniería electromecánica, inxeniería en teunoloxíes electróniques, en teunoloxíes de la información y comunicaciones, inxeniería industrial, inxeniería de sistemes, teleinformática, alministración de teunoloxíes de la información, y teunoloxíes computacionales, ente otres.
Asina mesmu, na llocalidá de Atequiza, Ixtlahuacán de Los Marmiellos; cuenta con La Escuela Normal Rural Miguel Hidalgo, fundada a partir de los ideales de la Revolución, ye una institución formadora de docentes pal ámbitu rural, atendiendo gratuitamente a fíos de llabradores y obreros.
Economía
thumb|left|200px|Plantíu d'[[agaves en Atotonilco.]] thumb|links||200px|[[Puerto Vallarta]]
Jalisco, el séptimu Estáu n'estensión y el cuartu más granible de la república mexicana (dempués de Ciudá de Méxicu, Estáu de Méxicu y Nuevo León), esperimentó una importante crecedera na so actividá económico y comercial mientres los últimos años. Ente los principales productos que formen parte de la comercialización del estáu destaquen los cosméticos, aparatos electrónicos, teunoloxía, farmacéuticos, construcción, testiles, tabacu, alimentos y bébores, artículos deportivos, etc. Asina mesmu, el sector de servicios tamién creció con intensa pujanza, al igual que'l sector turísticu y el financieru.
Esti desenvolvimientu intensivu del sector comercial na entidá ye superáu pela Ciudá de Méxicu, l'Estáu de Méxicu y Nuevo León. La población económicamente activa nel sector agropecuariu menguó, ente que nel sector terciario y secundario amontó la so demanda, sobremanera nos servicios y nel comerciu. Sicasí, l'estáu estremar pol cultivu de granos como: maíz, sorgu, frijol, arroz, cebada, trigu, caña d'azucre, algodón, cártamo, soya, alfalfa, melón, papa, jitomate, papaya, café, mangu, aguacate, plátanu, guayaba, sandía y llimón agriu. Esiste ganáu porcino, bovín utilizáu pa abasto, y llecheru, ovín, caprino y equín. L'actividá pesquera realizar nos puertos de Barra de Navidad, consideráu puertu de cabotaxe, en Puerto Vallarta, consideráu puertu d'altor, y na laguna de Chapala. Les especies que se llogren son: huachinango, charal, pexe blanco, tortúa, bagre, carpa, camarón, tiburón, mojarra, xaronca y popocha. La so actividá industrial ye extractiva, mineru metalúrxica, siderúrxica, maquinaria, equipu y material de tresporte, productos químicos, madera, testil, llétrica y electrónica, material fotográfico, alimentaria, bebíes, tequila, cerveza y calzáu.
Turismu
El turismu en Jalisco creció d'una manera significativa nos últimos años.
Zones arqueolóxiques
thumb|Ruines de pirámide en Teocaltitlan thumb|Guachimontones de Teuchitlan Guachimontones (o Huachimontones) ye'l nome d'un centru ceremonial y antiguo asentamientu prehispánicu allugáu na ciudá y conceyu de Teuchitlán, aproximao a una hora al oeste de la ciudá de Guadalajara nel estáu de Jalisco. Esti asentamientu foi bautizáu asina pol nome del llugar onde s'afayó esti primer sitiu arqueolóxicu, darréu afayáronse otros asentamientos de la mesma Tradición Teuchitlán,1 una complexa sociedá qu'esistió probablemente dende 300 e.C. hasta 900 d.C. Esti centru ceremonial inclúi delles construcciones con un estilu arquiteutónicu peculiar, ente elles dellos túmulos cónicos gradiaos o pirámides arrodiaes de patios circulares, dos xuegos de pelota, un anfiteatru y delles terraces y edificios. La pallabra Teuchitlán derivar de la voz Teotzitlán o Teutzitlán que s'interpreta como “llugar dedicáu a la divinidá”, “llugar del dios Tenoch” o “llugar dedicáu al dios reverenciado”.
Posiblemente la fundación del pobláu remontar a los azteques que lu alzaron nun cuetu denomináu Huachimontón, al norte del so actual asientu.2 Foi fundáu por integrantes de les tribus Nahuatlacas que colonizaron el centru de Méxicu nel periodu postclásico, sicasí sábese que les construcciones vecines a Teuchitlán son anteriores a tal colonización. La cultura creadora de les construcciones en Guachimontones recibe'l nome de Tradición Teuchitlán, y tuvo el so periodu d'apoxéu ente los años 200 y 400 d. C, sumiendo hacia l'añu 900 d. C., posiblemente antes del apuerto de los colonizadores náhuatl.
Amás, de dichu asentamientu, nel centru del estáu y en Los Altos de Jalisco alcuéntrense restos de poblaos yá en deterioru nos poblaos de Valle de Guadalupe, Zapopan, Atotonilco l'Altu, Cuetu del chiquihuitillo en Pegueros, Cuetu encantáu en Teocaltiche y Teocaltitlan de Guadalupe en Jalostotitlan, que la so mayor influencia arquitectónica tuvo relatividá a los pueblos chichimecas y a la cultura chupicuaro del estáu de Guanajuato.
Pueblos máxicos
de Moreno *Talpa de Allende
Centros Relixosos
Basílica de La nuesa Señora del Rosario/ o de Talpa (Talpa de Allende)
Infraestructures
Jalisco cunta colos siguientes destinos carreteros: Guadalajara-Mazatlán-Nozales; Ciudad Juárez-Zacatecas-Lagos de Moreno-Oaxaca-Tapachula y Guadalajara-Méxicu-Veracruz. Cuenta con instalaciones portuaries qu'aprovechen les condiciones naturales del esteru El Saláu en Puerto Vallarta, dientro de la badea de Banderes. Coneutar colos puertos de Manzanillo y Mazatlán. Tien dos aeropuertos internacionales: el de Guadalajara y Puerto Vallarta, que asitien a Jalisco dientro de les rutes internacionales más importantes.
Turismu
Jalisco ye unu de los estaos más típicos del país, yá que ye'l símbolu de la tequila, mariachi, charrería y muyeres belles. Ye un estáu xeográficamente privilexáu yá que cunta con sableres como Puerto Vallarta, Barra de Navidad, Melaque, Costalegre y Tenacatita. Asina mesmu cuntamos col llagu más grande de Méxicu que ye Chapala onde pueden atopase pueblos típicos como Chapala, Ajijic, Jocotepec y Tizapan l'Altu. Nel ámbitu de turismu relixosu cuntamos con trés de los centros Marianos más visitaos en Méxicu; San Juan de los Lagos (Virxe de San Juan), Zapopan (Virxe de Zapopan) y Talpa de Allende (Nuesa Señora del Rosario), otros centros relixosos como'l Santuariu de Santu Toribio Romo (Mártir de la revolución cristera) en Jalostotitlán. thumb|Hotel Estancia Real Capiya de Guadalupe Jalisco
Comunicación y tresporte
thumb|250px|[[Dawn Princess en Puerto Vallarta.]]
Les comunicaciones y tresportes son dos actividaes importantes pal desenvolvimientu social y económico del Estáu, yá que la so función primordial ye la de facilitar la integración social y xeográfico del territoriu pal treslláu de persones y bienes.
L'allugamientu xeográficu de Jalisco nel Occidente de la Nación Mexicana ye estratéxica, lo que-y valió una privilexada comunicación, tantu col Centru, Sur, Este, Norte de la Nación, como colos Puertos del Pacíficu, coles entidaes vecines y al interior del Estáu.
La participación de les comunicaciones na formación del Productu Internu Brutu xeneró'l 6% del Estáu. La estructura interna d'esti sector esperimentó dellos cambeos, yá que la evaluación de les actividaes tradicionales de correos y telégrafos, viose compensada ante la rápida crecedera de la infraestructura telefónica, actividá qu'aumentó la so importancia de manera considerable pa 1997. Esti aumentu pon de manifiestu la integración ya intercomunicación qu'al traviés d'esti mediu ta teniendo la entidá.
Carreteres
right|200px|thumb|Carretera estatal númberu 71 nel so tramu de xubida a La Barca a les comunidaes sobre'l pandu. thumb|right|Plaques vehículares del estáu de Jalisco.
L'Estáu atópase comunicáu por una amplia rede de carreteres, al traviés de les cualos integra a la entidá col restu del país y que, conxuntamente coles carreteres estatales, dexa comunicación coles 124 cabeceres municipales de la entidá, nuna estensión de 25.303,098 km, de los que: 5.148,28 km correspuenden a carreteres llibres; 5.148,28 km de rede Federal y 3.095,46 km de rede Estatal; carreteres de cuota 566,10 km; 5.433,70 km a caminos rurales y 14.155,90 de fiendes. Les sos principales víes de comunicación venceyen a la entidá col interior de Jalisco, cola capital de la República y colos principales centros industriales, tales como Monterrey, N.L., Saltillo y Torrexón, Coah.; Querétaro, Qro.; León y Salamanca, Gto.; San Luis Potosí y el Noroeste, Centru y Sur del país.
La meyora llograda na construcción de caminos, impulsó notoriamente a los conceyos que se venceyaron a la rede carretera, los qu'esperimentaron un aumentu nel so nivel de desenvolvimientu, dau principalmente nes rexones d'altu potencial, lo que tuvo un efeutu acelerador de la dinámica social y económico de les zones favorecíes ente les rexones.
La Capital del Estáu cunta con una eficiente rede vial, sobremanera nes víes d'entrada y salida a la ciudá, lo mesmo que de víes rápides que la crucien, nes que s'alcuentren los pasos a desnivel nes cruces de les víes de ferrocarril y en víes rápides.
Igualmente esiste la vía cuota y llibre a Colima, que coneuta conceyos como Sayula y Zapotlán El Grande cola capital del Estáu.
La carretera León-Lagos de Moreno-Aguascalientes y la continuación de la carretera Lagos de Moreno- San Luis Potosí. Asina mesmu, la carretera Guadalajara-Colotlán, colos ramales a San Martín de Bolaños y Mezquitic, qu'integren a la rexón Norte col restu del Estáu.
Rede ferroviaria
Na rede ferroviaria converxen tres eje ferroviarios, que xune a la entidá coles rexones del Norte de la república, hasta la frontera colos Estaos Xuníos de Norteamérica; al Sur dexando comunicación col Puertu de Manzanillo y col Centru de la república al traviés de la llinia Guadalajara-Méxicu. L'Estáu cunta con un llargor de rede ferroviaria de 153,22 km de víes. El sistema ferroviariu na entidá establez vinculación al traviés de les llinies: Guadalajara-Ocotlán- La Barca-Méxicu, Llinia en que s'alcuentra la mayor parte de la industria de Jalisco, yá que establez comunicación col Corredor Industrial del Saltu. La segunda llinia n'importancia venceya a Guadalajara col puertu de Manzanillo, Colima, xuniendo a Guadalajara con Zacoalco de Torres, Sayula, Zapotlán El Grande y Tuxpan. La tercera comunica a Guadalajara col noroeste del país escontra la frontera norte colos Estaos Xuníos de Norteamérica por Mexicali, B.C. y Nozales, Son.
Infraestructura aérea
thumb|200px|[[Aeropuertu Internacional de Guadalajara.]] Ye innegable la importancia de la crecedera de la infraestructura aérea, a pesar de les bones comunicaciones terrestres na entidá. Esta medría vese reflexáu non yá en cuanto al movimientu de pasaxeros, sinón tamién nel de tresporte de express y carga. L'aviación comercial comunica al Estáu per mediu d'un importante númberu de compañíes aérees nacionales y estranxeres. Pa ello cunta con dos aeropuertos internacionales operaos pol grupu aeroportuario del pacíficu, l'aeropuertu internacional de Guadalajara Don Miguel Hidalgo, l'aeropuertu internacional de Puerto Vallarta Lic. Gustavo Díaz Ordaz, l'aeropuertu nacional d'Unión de San Antonio, Lic. Primu de verdá y Ramos según tamién una aeropista de medianu algame en Colotlan, Tuxpan, Mascota y apocayá en Tomatlan.
L'Aeropuertu Internacional de Guadalajara "Miguel Hidalgo", allugáu nel conceyu de Tlajomulco de Zúñiga, atopar a 13 km de la ciudá de Guadalajara.
El tresporte aereu nel interior Estáu toma tamién relevancia, yá que cubre les árees onde la comunicación terrestre atópase escasamente desenvuelta. Esti tresporte d'aeronaves pequeñes, sofitar nuna terminal amiesta al Aeropuertu Internacional de Guadalajara y en 63 aeropistas alcontraes nos diversos destinos dientro del Estáu, coneutando a llugares como: Zapotlán el Grande, Talpa, La Barca, Mascota, Autlán, Barra de Navidad, ente otres.
Comunicación marítima
Jalisco cunta con un Puertu Marín: Puerto Vallarta, consideráu tantu pesqueru y de turismu, como de tráficu d'altor; últimamente adquirió cierta importancia comercial. Sicasí, la producción de Jalisco mover escontra los mercaos esteriores al traviés del Puertu de Manzanillo alcontráu nel estáu de Colima a 313 quilómetros de Guadalajara pela autopista Guadalajara-Colima, que apurre servicios d'altor y cabotaxe. Cola reconstrucción y modernización del puertu mentáu, asegúrase un tráficu marítimu más fluyíu y una proteición y cuidu mayor a les mercancíes.
Telecomunicaciones y correos
Les telecomunicaciones tuvieron un ampliu desenvolvimientu nos últimos años, tando Jalisco comunicáu pola rede nacional y col restu del mundu.
L'Estáu cunta con una eficiente rede telegráfica y postal, según con un ampliu sistema telefónicu que dexe la comunicación fluyida de mensaxes, tantu al interior del Estáu como al restu del país y internacionalmente, y con un sistema de radiocomunicación que dexa integrar aquella área onde la instalación d'otros servicios resulta demasiáu onerosa.
La Zona Metropolitana de Guadalajara atópase xunida a la rede nacional ya internacional de telmex y microondes que constitúi la columna vertebral de les telecomunicaciones nel país, enriáu al traviés del sistema de servicios de teleseñalización, telecontrol, teleinformación y al sistema telefónicu de llarga distancia, lo que-y dexó una comunicación mayor con otres grandes ciudaes del interior del país y el restu del mundu.
Polo xeneral toles cabeceres municipales tienen serviciu de corréu, quedando por ser incorporaes delles llocalidaes debíu a la medría na población.
Teléfonos
El serviciu telefónicu ye l'actividá que presenta más participación y mayor dinamismu na so crecedera: (7,5% permediu añal del sector). N'avientu de 1997, la cobertoria telefónica amontar en más de 51.000 llinies con al respeutive de 1996; nesti últimu añu quedaron digitalizadas el 100% de les llinies na Zona Metropolitana de Guadalajara. El serviciu concentrar na parte central del Estáu, principalmente na Zona Metropolitana de Guadalajara qu'en marzu de 1998 absuerbe 409.969 llinies residenciales instalaes, 61.259 llinies comerciales instalaes y cuenta con 52.435 llinies disponibles. Nes árees rurales viose amontáu'l serviciu, tratando d'integrar a les zones más aisllaes, y nes urbanes, considérase suficiente pa cubrir la demanda.
En 1998 nel Estáu esistíen 13,47 llinies per cada mil habitantes.
Cultura
thumb|left|200px|Torta afogada, platillo típicu tapatío. thumb|200px|Arte de los [[huicholes de Jalisco.]] thumb|200px|[[Mariachi tìpico de Jalisco.]]
Gastronomía
Dalgunos de los platillos más representativos son: la birria, el pozole blancu o colloráu, los sopes, el guacamole, frijoles charros, el menudu, les tortas afogaes, la carne nel so zusmiu, les enchiladas coloraes y verdes, los tamales de elote, el borregu al pastor y los tamales de frijol ente muncha más variedá. Unu de los platillos que s'incorporaron nes últimes décades son los tacos al pastor, sobremanera nel conceyu de Atotonilco l'Altu anque'l conceyu de Arandas ye tamién reconocíu polos sos tacu.
Ente que nes sos bebíes la tequila, aguamiel, pulque, tejuino y agües fresques d'horchata y de frutes naturales, marquen la distinción.
La cocina jalisciense ye un espaciu nel que se xunen, per un sitiu la ellaboración de platillos, nos que s'estremen los guisaos, mueyos, entá les más picantes, duces y bébores que se destacar pola so apariencia y esquisitu sabor, per otru llau los instrumentos y productos necesarios pa la so preparación.
Música
El mariachi por excelencia, destacar el más vieyu ya internacional " Vargas de Tecalitlán ", que'l so fundador foi don Montés Vargas.
Traxe típicu
Ye variable d'alcuerdu al conceyu, pero ye predominante na totalidá d'ellos, el traxe de charru pa los homes y pa les muyeres, el vistíu de llistones, yá que s'utilicen delles vegaes pa baillar con esa vistimienta , como'l son de la negra , la culiebra , el tranchete , etc
Artesanía
thumb|Cascarones de güevos pintaos de colores, llenos de confeti, ellaboraos por manos de neños del pueblu y utilícense para celebrar les tradiciones más importantes d'[[Ajijic.]] En Jalisco produzse una gran variedá d'artesaníes que dieron fama a numberosos pueblos, como los equipales de Zacoalco, les conserves y lácteos de Tapalpa, los bordaos y dulces de los Altos, los artículos de "pita" de Colotlán, la cerámica de Tlaquepaque y Tonalá, ente otres. Los artículos artesanales son de tal guapura y calidá que fueron perbién aceptaos nel estranxeru a onde espórtense. Estos oxetos son ellaboraos en talleres afechos nes viviendes onde xeneralmente participa tola familia y la téunica pa la so realización ye tresmitida de xeneración en xeneración. Ente les artesaníes atopamos: Ropa típico de vistir que tien demanda internacional, xoyería, huaraches y sandalies de sablera, muebles de madera, intereses de conches y alfarería, aretes y pulseres, aniellos y collares de chaquira, alfarería, talabartería; sielles de montar, bordaos de tela y pita en petrines, fundas portanavajas, febielles de cueru, morrales etc. (piteado), lloza de folla, petates y canastes de carrizu, sombreros de soyate y palma, texíos de llana (sarapes y gabanes), deshilados, rebozos, etc.
Deportes tradicionales
thumb|left|200px|La [[charrería ye consideráu un deporte nacional en Méxicu y l'emblema del estáu de Jalisco.]]
Con frecuencia dizse que'l deporte nacional de los mexicanos ye la charrería, nun s'atribúi'l so orixe dientro del estáu pero si ye l'estáu de Jalisco el que mayor emblema dio-y a esti deporte. Ye deriváu de les xeres de los caporales nes faciendes ganaderes. El so orixe data de la dómina colonial, y atribúyese a Maximiliano d'Habsburgu, segundu emperador de Méxicu, la creación del traxe de charru na so forma definitiva. La práutica de la charrería ta llindada a un sector bien pequeñu de la población, debíu al eleváu costo de la mantención del caballu y de los preseos necesarios (indumentaria, accesorios). La reconocencia como deporte nacional ye más bien honoríficu, porque como otros supuestos símbolos mexicanos, nun tien declaración oficial. La versión popular de la charrería ye'l jaripeo, presente en casi toles fiestes de los pueblos.
Deportes profesionales
El Fútbol ye'l deporte con más afición na entidá. Los dos clubes profesionales más populares son el Club Deportivo Guadalajara (Chivas) y Atlas de Guadalajara (Foinos), que se destacaron na Primer División Mexicana y enfréntense nel Clásicu Tapatío. En tantu, los Leones Negros de la Universidad de Guadalajara apuesten anguaño la Lliga d'Ascensu.
Tocantes a béisbol, los Charros de Jalisco ganaron la Lliga Mexicana de Béisbol en 1967 y 1971. Na temporada 2014-15 pasó a apostar la Lliga Mexicana del Pacíficu.
Otros deportes y espectáculos
El boxéu y la llucha llibre gocien igualmente de bona reputación. Na primer disciplina hai boxeadores jaliscienses.
La fiesta taurina ye tamién bien siguida, sobremanera nel centru del país, siendo la plaza más importante: La Monumental Plaza de Toros de Guadalajara, tamién conocida como Plaza de Toros "Nuevu Progresu" del arquiteutu tapatío José Manuel Gómez Vázquez Aldana y otres places importantes como la de Jalostotitlán y Autlán de Navarro nos sos antroxos.
Participación de Jalisco nel mundu
Otramiente, Guadalajara foi sede del eventu de fútbol más grande del orbe, el Mundial, pos nel mundial Méxicu 1970 tanto como nel mundial Méxicu 1986 l'Estadiu Jalisco allugo diversos partíos de felicidá xusta mundialista.
Estaos hermanos
Colima (2008)
Montse Tomé
Montse Tomé Vázquez ye una ex-futbolista asturiana que xugaba de mediocampista.
Trayeutoria
Formada nes categoríes inferiores del Uviéu Modernu. Na temporada 2006/07 pasó a englosar les files del Levante U. D. de la Superliga, onde ganó la lliga na temporada 2007/08. Pel branu de 2010 fichó pol Futbol Club Barcelona equipu de la Superliga. Dos años dempués, en setiembre de 2012, vuelve al Uviéu Modernu, club onde se formó como xugadora.
Selección nacional
Xugó mientres dos años cola Selección española Sub-18 nos Campeonatos d'Europa, apostando un total de 16 alcuentros. Foi 4 vegaes internacional na Selección absoluta, cola que participó ente 2003 y 2005 na fase de clasificación pa la Eurocopa de 2005.
A Secret Vice
«Un viciu secretu» (“A Secret Vice” nel orixinal inglés) ye'l títulu d'una conferencia dada por J. R. R. Tolkien en 1931 nun congresu esperantista. Venti años dempués de la so presentación, Tolkien revisó'l manuscritu pa una segunda presentación.
«Un viciu secretu» trata sobro les llingües construyíes en xeneral, y la rellación de cada mitoloxía col so llenguax. Tolkien contrasta les llingües auxiliares colas llingües artístiques construíes por gustu estéticu. Tolkien tamién discute la fonoestética de diversos idiomes, mencionando'l griegu, el finés y el galés como exemplos d'«idiomes que poseen una mui carauterística y, caún al so mou, bella formación de pallabres».
Masaomi Nakano
Masaomi Nakano (中野 雅臣, ) ye un futbolista xaponés.
Charles Eaton
Charles Eaton foi un actor teatral y cinematográfico d'Estaos Xuníos, el miembru masculín más importante del grupu d'intérpretes y hermanos conocíos pol apellativu de Los Siete Pequeños Eaton. Tolos hermanos actuaron n'unu o otru momentu nes Ziegfeld Follies representaes ente 1918 y 1923.
Organización territorial de Malasia
Malasia ye una federación de 13 estaos (negeri-negeri, singular - negeri) y 3 territorios federales («wilayah-wilayah persekutuan», singular - «wilayah persekutuan»). Once d'esos estaos tán sitados na península Malaya y los otros dos na Islla de Borneo.
Charles Eaton
Biografía
Nacíu en Washington, D.C., debutó, siendo un neñu, como actor teatral nel circuitu de Broadway xunto a la so hermana Doris en 1918, na pieza Mother Carey's Chickens. La so confirmación teatral llegó en 1928 en Broadway cola producción Skidding, que tuvo un total de 472 representaciones. Eaton actuaría a lo llargo de la so carrera en diez shows representaos en Broadway, ente ellos The Awakening, The Ziegfeld Follies de 1921, nel que trabayó con W. C. Fields, A Royal Fandangu, con Ethel Barrymore, Peter Pan, y Tommy. Tamién fixo vodevil nel Teatru Palace, y viaxó en xires con obres como Don't Count Your Chickens, con Mary Boland.
Como actor cinematográficu, Eaton trabayó en más d'una docena de filmes ente les décades de 1920 y 1930, munchos d'ellos d'escasa calidá. Empezó en 1921, xunto a Wallace Reid, en Forever, primer versión filmada de la obra de George du Maurier Peter Ibbetson. Tuvo ésitu na transición al sonoru, y trabayó con Helen Twelvetrees na comedia The Ghost Talks (1929), que foi la primer cinta falada de Fox Film Corporation, y con Marguerite Churchill en Harmony at Home (1930). La so última película foi la producción británica "Sons of the Sea".
Les ufiertes de Broadway y Hollywood menguaron cola llegada de La Gran Depresión, y finalmente Eaton cayó nel alcohol, como asocedió coles sos hermanes Pearl y Mary Eaton. Tiempu dempués de rematada la so carrera artística, Eaton foi capitán del Cuerpu Aereu del Exércitu de los Estaos Xuníos en Foggia, Italia mientres la Segunda Guerra Mundial. Tres la guerra fixo negocios cola so hermana Doris Eaton Travis, que dirixía una franquicia de los Arthur Murray Dance Studios en Detroit, y que tenía ocasionales contactos teatrales. En 2003, xunto a Doris, escribió unes memories de la familia Eaton titulaes The Days We Danced.
Charles Eaton finó nel añu 2004 en Norman (Oklahoma), por causes naturales. Tenía 94 años d'edá.
Universidade Tecnológica Federal do Paraná
La Universidade Tecnológica Federal do Paraná o UTFPR ye la más antigua universidá de Paraná, asitiada en Curitiba (Brasil).
Cuenta con 1.697 profesores y 21.092 estudiantes.
Polygonatum multiflorum
El sellu de Salomón (Polygonatum multiflorum) ye una planta de la familia de les liliacees. thumb|Ilustración
Descripción
Planta viviega de 30 a 60 (80) cm, con rizoma rastreru y tarmos glabros de seición circular. Fueyes alternes asitiaes en 2 files, enteres, non abarzadoras y de forma oval o oblonga. Flores colgantes, ensin golor, dirixíes escontra un llau y aconceyaes en grups de 2 a 5 (6) nes axiles de les fueyes. Periantu campaniforme daqué más estrechu nel mediu que na base, con 6 lóbulos blancos, verdes nel ápiz. Estambres colos filamentos pubescentes. Frutu en baga negru-azulada. Floria mientres tola primavera.
Hábitat
Zones avesees de montes caducifolios y carbes. Típicamente acomuñada a fayedal, pero tamién apaez en montes mistos y sotobosque d'ablanar, pládanu y carbayu con o ensin fayes. La planta sume so tierra mientres parte del añu y puede pasar desapercibida hasta que vuelve brotar en primavera.
Distribución
Gran parte d'Europa sacante Portugal, Irlanda ya Islandia.
Taxonomía
Polygonatum multiflorum describióse por (Linneo) All. y espublizóse en ''Flora Pedemontana 1: 131. 1785.
Poa pratensis
Poa pratensis, llamada comúnmente campera azul de Kentucky, poa de los praos, grama de prau, poa común o zacate poa, ye una especie de gramínea. thumb|240px|Ilustración
Orixe
Ye nativu de práuticamente toa Europa, Asia nortiza y montes d'Arxelia y de Marruecos.
Carauterístiques
thumb|240px|Espécime de ''Poa pratensis. thumb|240px|Vista de la planta thumb|240px|Granu Ye una yerbácea perenne, crez de 30 a 60 cm (dacuando hasta 90) d'altu. Fueya fines, lliniales, de 20 cm de llargu y 3-5 mm d'anchu, pulíes o llixeramente rugosas, con lígula arredondiada a truncada de 1-2 mm de llargu. Flores en panícules de 10-20 cm de llargu, cóniques, coles sos bases con 3-5 ramines; espiguillas ovales, verdes, 3-6 mm de llargu, con 2-5 flores.
Dixebrar polos rizomes y les sierpes y forma un verde trupu. Los biltos (los rizomes y les sierpes) prodúcense sobremanera na primavera y el branu tardíu.
Mientres finales de primavera y branu, los biltos crecen argutos y verticales, ente que, en primavera temprana apuerten a más recostaos.
Mientres los meses del iviernu poques fueyes nueves prodúcense. La mayoría de los rizomas, sicasí, conviértense debaxo de la superficie del suelu como biltos d'otros rizomas. Los rizomas pueden ramificar delles vegaes mientres l'añu. El cursu de vida de rizomas individuales estiéndese comúnmente con dos estaciones de crecedera siendo'l cursu de vida total d'un rizoma y del so llanzamientu terminal ye xeneralmente menor a dos años. Tien un carauterísticu color verde azuláu.
Nomes vulgares
Poa de los praos, Poa pratense, Grama de los praos, Grama azul, Campera azul, Zacate azul, Cañuela ente otros.
Hibridación con Poa arachnifera
Mientres los años 1990, esperimentar con híbridos d'esta especie con Poa arachnifera, creando con ésitu una campera resistente al calor y a la seca.
Delles variedaes toleren climes meridionales meyor qu'otros (Adelphi, Fylking, Glade, Victa y Warrens A-34).
Interés forrajero
La so producción ye inferior a la d'otres gramínees pratenses de la zona templada anque presenta una bona capacidá de rebrote y respuende bien a los pastoreos intensivos. La so calidá nutritiva ye bona y resulta una campera bien apetecedora pa ganáu ovín, vacunu y equín. L'aptitú forrajera ye bona, la meyor ente les del so xéneru y una de les escelentes ente'l restu de les plantes, da un bon verde. Ye planta bonal que non precisa resiembra y aguanta almirablemente l'apatayo y llendo intensu.
Società Sportiva Calcio Napoli
La Società Sportiva Calcio Napoli ye un club italianu de fútbol de la ciudá de Nápoles, fundaú'l 1 d'agostu del añu 1926. Xuega na Serie A italiana.
Poa pratensis
Espardimientu
Arrobínase al traviés de granes. Los semaos nuevos riquen lluz, riego frecuente (2 a 3 vegaes per día pa les primeres 2 selmanes). Dempués de l'apaición de la planta la frecuencia de riego pue ser amenorgada.
Società Sportiva Calcio Napoli
La so vistimienta ye camiseta azul y pantalón blancu, polo que se los conoz col nomatu de "azules".
Xueguen nel estadiu "San Paolo", que tien capacidá pa 60.240 persones.
Poa pratensis
Usos, distribución y zones de cultivu
Ye bien utilizáu en canches de fútbol y tamién en parques y xardinos. Hasta apocayá, esta especie utilizábase bien pocu n'España, al ser les variedaes disponibles de bien mala calidá, con xamasca bien gruesa y que tomaba un aspeutu amarellentáu pocu curiosu nel iviernu. Ideal pa tou tipu de xardinos y n'especial pa campos deportivos y de golf, producción de tapín, de bien recién llogru, fina y de baxu caltenimientu. Suelse utilizar como especie integrante de les camperes pa caballos y oveyes n'Estaos Xuníos. Úsase en verdes pa xardinería pública y privada y en verdes capaces de soportar actividaes deportives inclusive en campos de deporte con apatayo intensu(fútbol, hípica, rugby) y nes cais (fairways) y salíes (tees) de los campos de golf (CIRERA, 1996).
Società Sportiva Calcio Napoli
El so presidente actual ye Aurelio De Laurentiis y el so entrenador Luciano Spalletti.
Poa pratensis
Enfermedaes
Les enfermedaes importantes del verde nes zones de transición inclúin delles enfermedaes como Fusarium, Helminthosporium, moho y moho polvoriento. Esta especie ye abondo sensible a rucar y a la helmintosporiosis. Puede presentar infeición por fungu endófitos productores de micotoxinas.
Società Sportiva Calcio Napoli
Palmarés
Nel historial futbolísticu cunta con:
Poa pratensis
Requerimientos ambientales
Climes templaos (C3). Tolera perbién el fríu y les xelaes. En condiciones de calor intenso paraliza la so crecedera. Poco tolerante a la falta d'agua, prefier condiciones de bonu llume pero tolera la solombra.
El so temperamentu edáfico ye ampliu, y el so óptimo de pH asítiase en redol a 6-7,5. Soporta testures pesaes y terrenes mal drenáu, anque los prefier bien drenaos y fértiles. Tolera abondo bien el calor y la seca, con un escelente comportamientu ivernizu.
Montse Torrent
Montserrat Torrent Peña ye una actriz española afincada en Sevilla, que trabaya en teatru, danza, cine y televisión. Dirixó los talleres de llectura y escritura poético na provincia de Cádiz. Tien nel so haber el Primer Premiu d'Interpretación Femenina n'Andalucía, del Festival de Teatru de Palma del Río (Córdoba), el Primer Premiu Atenéu de Córdoba de Monólogos (2002) y el Primer Premiu nel Festival de Teatru Universitariu de Sevilla, pola obra "Casina", de Plauto, que dirixó. En Danza llogró'l Premiu a la meyor coreografía en 1992, pola so obra Fedra, que dirixó ya interpretó, estrenada nel Festival "La Nuova Tradicione", xunto a Katsuko Azuma.
Poa pratensis
Requerimientos ambientales
Ye pocu esixente en nutrición mineral pero rique suelos ricos en materia orgánico, magrizos y húmedos.
Intereses
El nome d'esta planta, Kentucky Bluegrass ye l'orixe del nome del subxéneru de la música country "Bluegrass".
Janville (Calvados)
Janville ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Susan Peters
Carrera
thumb|left|Escena de [[Random Harvest (1942)]]
Nos sos dos primeros años como actriz utilizaba'l so nome de nacencia, faciendo papeles pequeños, y de cutiu ensin creitos, en filmes como Meet John Doe (1941). Pero la so engañadora actuación con un papel de repartu na cinta de MGM Tish valió-y un contratu. El so primer papel d'importancia, en Random Harvest (1942), valió-y la nominación al Óscar a la meyor actriz de repartu.
Poa pratensis
Taxonomía
thumb|Ilustración thumb|Nel so hábitat thumb|Inflorescencia Poa pratensis describióse por Carolus Linnaeus y espublizóse en Species Plantarum 1: 67-68. 1753. Númberu de cromosomes de Poa pratensis (Fam. Gramineae) y táxones infraespecíficos: n=14. 2n=28-124
Susan Peters
Carrera
Impresionaos con ella, en MGM empezaron a preparar pa faer papeles protagonistes, dándo-y delles producciones menores con cuenta de que dir consolidándose como actriz. Un papel protagonista en Song of Russia (1943) valió-y l'aplausu de la crítica, anque'l filme nun tuvo ésitu comercial. Sicasí, en 1944 foi una del grupu de diez intérpretes en ser alzáu de la categoría de "actor de repartu" a la de "estrella" oficial del estudiu. Los otros fueron Esther Williams, Laraine Day, Kathryn Grayson, Van Johnson, Margaret O'Brien, Ginny Simms, Robert Walker, Gene Kelly, y George Murphy. Nuna semeya oficial tomáu a los actores de MGM d'esa dómina, puede trate a Peters compartiendo la primer fila col xefe del estudiu, Louis B. Mayer, y con intérpretes como James Stewart, Mickey Rooney, Margaret Sullavan, Katharine Hepburn, Hedy Lamarr, y Greer Garson.
Accidente y fallecimientu
thumb|right|Escena de Tish (1942). Peters casóse col direutor y actor cinematográficu Richard Quine el 7 de payares de 1943. La pareya adoptó un fíu al que llamaron Timothy Richard Quine. Peters y el so home taben cazando patos el 1 de xineru de 1945 cuando una arma disparóse por fuercia y l'actriz resultó mancada, agospiándose la bala na migollu espinal. L'accidente produció-y una paraplexía permanente que-y obligaba a usar una siella de ruedes. A pesar d'ello, Peters intentó siguir cola so carrera nel cine.
MGM siguió pagando'l so salariu pero, incapaz d'atopar proyeutos fayadizos, Peters hubo de dexar l'estudiu. Aun así, volvió a la pantalla pa faer el primer papel na película de Columbia Pictures The Sign of the Ram (1948), anque la cinta nun tuvo bon resultancia de taquilla. En 1951 actuó, nel papel d'una abogada, na serie televisiva Miss Susan, que tampoco tuvo ésitu. Como actriz teatral, actuó en xira coles obres El zoo de cristal y The Barretts of Wimpole Street, siendo perbién valoraes les sos actuaciones, anque la so discapacidá faía bien difícil la busca de papeles apropiaos pa ella.
Por causa de tou ello la so carrera esmorecía y, en dixebrándose del so home en mayu de 1948, Peters sufrió una depresión. La so salú siguió deteriorándose, complicada con una anorexa nerviosa, que-y xeneró una enfermedá renal y una neumonía. Finó en 1952, a los 31 años d'edá, en Visalia (California). Foi soterrada nel Campusantu Forest Lawn Memorial Park de Glendale (California).
Janville (Calvados)
Tien una población de y una superficie de  km².
Susan Peters
Accidente y fallecimientu
Pola so contribución a la industria cinematográfico, Susan Peters recibió una estrella nel Paséu de la Fama de Hollywood, nel 1601 de Vini Street.
Poa pratensis
Taxonomía
Poa: nome xenéricu deriváu del griegu poa = (yerba, sobremanera como forraxe).
pratensis: epítetu llatín que significa "de los praos".
oligeria'' Steud.