cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Riegu
Impautos ambientales de los sistemes de riego
Los potenciales impautos ambientales negativos de la mayoría de los grandes proyeutos de riego inclúin la saturación y salinización de los suelos; la mayor incidencia de les enfermedaes tresmitíes o rellacionaes cola agua; el reasentamiento o cambeos nos estilos de vida de les poblaciones locales; l'aumentu na cantidá de plagues y enfermedaes agrícoles, por cuenta de la eliminación de la morrina qu'asocede mientres la temporada seca; y la creación d'un microclima más húmedu. La espansión y intensificación de l'agricultura que facilita'l riego puede causar mayor erosión; contaminar l'agua superficial y soterraño colos biocidas agrícoles; amenorgar la calidá de l'agua; y, aumentar los niveles d'alimentos na agua de riego y drenaxe, produciendo'l florecimientu de les algues, la proliferación de les maleces acuátiques y la eutrofización de les canales de riego y víes acuátiques, agües embaxo. Asina, ríquense mayores cantidaes de productos químicos agrícoles pa controlar el creciente númberu de plagues y enfermedaes de los cultivos.
Los grandes proyeutos de riego que represan y esvien les agües de los ríos, tienen el potencial de causar importantes trestornos ambientales como resultáu de los cambeos na hidroloxía y limnoloxía de les cuenques de los ríos.
Al amenorgar el caudal del ríu, camúdase l'usu de la tierra y l'ecoloxía de la zona aluvial; se trastorna la pesca nel ríu y nel esteru; y déxase la invasión de l'agua salao al ríu y a l'agua soterraño de les tierres aledañas. La esviadura y perda d'agua debíu al riego amenorga'l caudal que llega a los usuarios, agües embaxo, incluyendo les municipalidaes, les industries y los llabradores. L'amenorgamientu del fluxu básico del ríu mengua tamién la dilución de les agües sirvíes municipales ya industriales que s'introducen, agües embaxo, causando contaminación y peligros pa la salú. El deterioru na calidá de l'agua, por cuenta de un proyeutu de riego, puede volvela inservible pa los otros usuarios, perxudicar les especies acuátiques, y, por cuenta del so altu conteníu d'alimentos, provocar la crecedera de maleces acuátiques que van apexar les víes fluviales, con consecuencies ambientales pa la salú y la navegación.
Los potenciales impautos ambientales negativos direutos del usu de l'agua freático para riego surden del usu escesivu d'estes fontes (retirando cantidaes mayores que la tasa de recuperación). Esto baxa'l nivel de l'agua freático, causa fundimientu de la tierra, mengua la calidá de l'agua y dexa la intrusión de l'agua salao -intrusión salina- (nes árees costaneras).
Hai dellos factores ambientales esternos qu'inflúin nos proyeutos de riego. L'usu de la tierra, agües enriba, va afectar la calidá de l'agua qu'ingresa al área de riego, especialmente'l so conteníu de sedimentu (erosión causada pola agricultura) y composición química, (contaminantes agrícoles ya industriales). Al utilizar l'agua que deposita'l sedimentu nos terrenes, mientres el tiempu, o, a cencielles, al utilizar l'agua que trai un altu conteníu de sedimentu, puede alzase el nivel de la tierra a tal puntu que se torgar el riego.
Los impautos positivos obvios del riego provienen de la mayor producción d'alimentos. Amás, la concentración y intensificación de la producción nun área más pequeña puede protexer los montes y tierres monteses, por que nun se conviertan en terrenes agrícoles. Si esiste una cobertoria vexetal mayor mientres la mayor parte del añu, o si prepara la tierra (p.ej. nivelar y contornarla), amenórgase la erosión de los suelos. Hai dellos beneficios pa la salú, por cuenta de la meyor hixene y l'amenorgamientu na incidencia de ciertes enfermedaes. Los proyeutos de riego pueden moderar los hinchentes, agües embaxo.
Saturación y salinización
La saturación y salinización de los suelos son problemes comunes col riego superficial. A nivel mundial, envaloróse que, cada añu, el riego saca de la producción una cantidá de terrén que ye igual a la porción qu'entra en serviciu baxu riego, debíu al deterioru del suelu, principalmente, la salinización. La saturación ye causada, principalmente, pol drenaxe desaparente y el riego escesivu, y nun grau menor, por fugues de les canales y acequias. El riego exacerba los problemes del salín, que, naturalmente, son más agudos nes árees grebes y semiáridas, onde la evaporación superficial ye más rápida y los suelos, más salinos. La saturación concentra los sales absorbíos de los niveles más baxos del perfil del suelu, na zona de arraigamiento de les plantes. La alcalinización (acumuladura de sodiu nos suelos) ye una forma, especialmente perxudicial, de salinización que ye malo de correxir. Anque los suelos de les zones grebes y semiáridas tienen un enclín natural de sufrir salinización, munchos de los problemes rellacionaos col suelu podríen ser atenuaos si instálense sistemes fayadizos de drenaxe. El drenaxe soterrañu ye l'elementu críticu pa los proyeutos de riego y, bien de cutiu, planiar y remanar mal. L'usu del riego por asperxadura o por pinga, amenorga'l problema de la saturación porque l'agua aplícase más precisamente, y puede llindase les cantidaes.
Maurice Yaméogo
Maurice Yaméogo foi'l primer presidente de la República de Alto Volta, actual Burkina Fasu, que'l so mandatu trescurrió ente'l 11 d'avientu de 1959 y el 3 de xineru de 1966. Proclamó la independencia de Francia el 5 d'agostu de 1960 ya intentó ensin ésitu crear una unión ente Costa de Marfil y Alto Volta. En 1966, tuvo d'abandonar la presidencial por cuenta d'una fuelga sindicalista d'amplitú nacional.
Riegu
Impautos sociales
El trestornu social causaos polos grandes sistemes de riego que cubren árees vastes son inevitables. La xente local pue ser movida pol sistema de riego, y enfrenta los problemes clásicos del reasentamiento: puede amenorgase'l so nivel de vida, podríen presentase mayores problemes de la salú, conflictos sociales, y deterioru de los recursos naturales del área de reasentamiento. La xente que permanez nel área, probablemente, va tener que camudar les sos práutiques d'usu de la tierra y modelos agrícoles. Les persones que se treslladen al área, tamién van tener qu'afaese a les nueves condiciones. De cutiu, la xente local atopa que tien menor accesu a los recursos d'agua, tierra y vexetación, como resultáu de la implementación del sistema de riego. Les demandes contradictories, con al respective de los recursos acuáticos, y les desigualdaes na so distribución pueden asoceder, fácilmente, tantu nel área del sistema de riego, como agües embaxo. Toos estos factores –les práutiques agrícoles cambiantes, y la mayor densidá de la población– pueden tener un efeutu fondu tocantes a los modelos sociales tradicionales.
La introducción del sistema de riego acomuñóse con un aumentu, dacuando estraordinariu, nes enfermedaes rellacionaes cola agua. Les enfermedaes que se venceyen, más frecuentemente, col riego son esquistosomiasis, malaria y oncocerciasis, que los sos vectores abonden nes agües de riego. Otros riesgos pa la salú que se rellacionen col riego inclúin los que tán venceyaos al mayor usu de agroquímicos, el deterioru de la calidá de l'agua, y la mayor presión de la población nel área.
La reutilización d'agües negres para riego puede tresmitir les enfermedaes contaxoses (principalmente les enfermedaes helmínticas y, nun grau menor, les enfermedad bacterianes y virales). Los grupos que tán espuestos al riesgu son los trabayadores agrícoles, los consumidores de los vexetales (y la carne) de los campos regaos con agües sirvíes, y la redoma. El riego por asperxadura representa un riesgu adicional, por cuenta del espardimientu de los patóxenos pel aire. Los riesgos varien, según el grau de tratamientu que recibieron les agües sirvíes, enantes de ser reutilizaes.
Aumentu de la eficiencia
L'usu ineficaz de l'agua (esto ye, el riego escesivu) non solamente desperdicia el recursu que podría sirvir pa otros usos y p'ayudar a evitar los impautos ambientales, agües embaxo, sinón que tamién causa'l deterioru, por aciu saturación, salinización y lixiviación, y amenorga la productividá de los cultivos. La optimización del usu de l'agua, por tanto, tien de ser la esmolición principal de too sistema de riego.
Hai grandes árees de tierra baxu riego que dexaron de producir debíu al deterioru del suelu. Puede ser conveniente y, poques gracies, beneficiosu pal mediu ambiente, invertir na restauración d'estes tierres, primero qu'aumentar l'área de baxu riego.
Bois-de-Haye
Bois-de-Haye ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Elíes
Elíes foi un profeta hebréu que vivió nel sieglu IX a.Y.C. El so nome ye una forma helenizada que provién del nome hebréu Ēliyahū (אליהו) y que significa "El mio Dios ye Yahvéh". Elíes yera natural de Tishbé, na rexón de Galaad y al oriente del ríu Xordán. A él refierse la Biblia en 1 Reis 17-21 y 2 Reis 1-2.
Contestu históricu
El ministeriu proféticu de Elíes empieza na dómina del reináu d'Acab (fíu d'Omrí), quien gobernó'l Reinu d'Israel ente 874 e.C. y 853 e.C. Los autores de los Llibros de Reis citen como fonte de los sos rellatos otru llibru güei perdíu, más conocíu como "el llibru de les cróniques de los Reis d'Israel". Posiblemente de tal fonte o otra referida al profeta surde la narración sobre l'enfrentamientu ente Elíes y el rei Acab, "quien fixo'l mal a los güeyos de Yahvé, más que tolos que-y precedieren" y "tomó por muyer a una cananea, Jezabel, fía de Itobaal, rei de Sidón y foise tres Baal y Asera, sirviólu y se prosternó ante él". Non solo'l corazón de Acab esviar de los preceptos de Yahvé, sinón tamién tol pueblu, lo que provocó la execución de la mayoría de los profetes d'Israel y de resultes de la enconía, Yahvé fizo que sobreviniera una gran seca en Samaria y poro, una fame na rexón.
La primer misión
Elíes apaez sorpresivamente nel rellatu anunciando a Acab la seca. Depués, esconder nun regueru cercanu al Xordán y ye alimentáu por cuervos; dempués, por mandatu de Yahvé, va a Sarepta, un pobláu cercanu, a la casa d'una vilba, onde'l profeta multiplica la comida y resucita al so fíu. Trátase del primer casu documentáu de resurreición d'un muertu. Elíes enfrentar a Jezabel, que mandara que mataren a los profetes de Yahvé.
Elíes desafía a los cuatrocientos cincuenta profetes de Baal a qu'acepten el sacrificiu d'un güe nun altar preparáu pa ser encenráu; Elíes fai que-y preparen un altar igual y amás fai que mueyen la madera trés vegaes hasta que s'enllena un foso alredor de l'ara. Yahvé acepta'l sacrificiu de Elíes, pa tracamundiu de los profetes de Baal, y nel monte Carmelo les derrota y degollar cola ayuda del pueblu, dempués de lo que termina la seca.
Carauterístiques de Elíes
Elíes yera humanu suxetu a pasiones similares a les nueses : tres la so victoria, fuxe por medrana a la vengación de Jezabel y enfusar nel desiertu, deseyándose la muerte. Sicasí, dempués de que l'Ánxel de Yahvé da-y de comer y beber sintióse reconfortado y anduvo hasta'l monte Horeb, onde s'escuende nuna cueva.
Metanes una depresión, el profeta Elíes ora a Yahvé y demuestra un escesu de celu na so misión. Dios manifiéstase-y y sofíta-y presentándose como una voz apacible y nidio tres vientos, temblones y un fueu y da-y nueves misiones, y acaba señalando a Eliseo como'l so socesor.
La segunda misión
La maldá de Acab y Jezabel engarrada por Elíes nun se llindaba al cultu de Baal, sinón que se proyeutaba nel réfugu de los sos súbditos. L'episodiu de la viña de Nabot ye representativu de la repitida hestoria del réfugu de les tierres de los llabradores polos gobernantes y grandes propietarios. Otros profetes referir a estes situaciones: ;. Elíes espresa la sentencia divina contra Jezabel y contra la descendencia de Acab. Derrotáu y muertu ésti en combate coles tropes del rei d'Aram, a pesar de los bonos badagüeyos de los falsos profetes, asocedió-y el so fíu Ocozías, qu'anduvo pel camín del so padre y de la so madre y fixo pecar a Israel y morrió llueu.
Según tres la muerte de Ocozías, (852 e.C.) Dios trespasa l'oficiu de profeta a Eliseo, «un carru de fueu con caballos de fueu estremó a los dos; y Elíes xubió al cielu nun torbolín.» (2 Reis 2:11) a la vista de Eliseo. Eliseo toma'l mantu de Elíes y ye d'esta miente reconocíu por Yahvé como'l so profeta.
Elíes nes tradiciones xudía y cristiana
Elíes, na tradición xudía ye esperáu nos llares israelites mientres toles festividaes de Pascua y acutar un asientu na mesa. El Llibru de Malaquías prevée que Elíes va tornar el Día del Xuiciu, predicción que-y da'l estatus de símbolu del Mesíes del xudaísmu Mesíes, confiriéndo-y especial importancia na creencia xudía.
Munchos creyeron que Xuan Bautista foi'l Elíes que vieno preparar el so camín. De fechu pa reforzar esta misión, el mesmu Juan vistía como Elíes:,. Los Evanxelios sinópticos, nel pasaxe de la Tresfiguración, amuesen a Elíes y Moisés falando con Xesús. L'apócrifu Apocalipsis de Elíes amosar al llau de Henoc combatiendo contra'l fíu de la enconía que los matu, depués de lo cual ellos resuciten, en forma similar a lo qu'asocede colos dos testigos de nel so enfrentamientu cola bestia.
El títulu o nome Elíes nes escritures tamién s'emplega de diverses maneres, por casu: Elíes el Profeta (el cual descríbese más arriba) Precursor: Nesti casu Elíes ye un títulu que se da a aquel que ye un precursor, como por casu Xuan Bautista, quien foi unviáu a preparar el camín pa Xesús. Restaurador: Tamién s'aplica a persones por motivos de les misiones particulares qu'habríen de cumplir, como por casu a Juan el Revelador.
Recensio Specierum Generis Pteridis
Recensio Specierum Generis Pteridis (embrivíu Recens. Spec. Pter.) ye un llibru ilustráu con descripciones botániques editáu pol matemáticu, botánicu, micólogu, pteridólogu, y algólogu suecu, Carl Adolph Agardh. Espublizóse nel añu 1839.
Presidente de Burkina Fasu
180px|miniaturadeimagen|[[Estandarte presidencial d'Alto Volta (1960-1984).]] El Presidente de Burkina Fasu ye'l xefe d'Estáu de Burkina Fasu. L'actual presidente ye Roch Marc Christián Kaboré que tomó posesión del cargu'l 29 d'avientu de 2015.
Historia
El 11 d'avientu de 1958 el Alto Volta, antiguu nome pol que yera conocíu Burkina Fasu, convertir nun territoriu autónomu dientro de la Comunidá Francesa. En marzu de 1959 refugó xunise al proyeutu de federación conocida a partir d'abril como Federación de Malí (Sudán francés y Senegal).
El 5 d'agostu de 1960, Alto Volta llogró la so independencia y Maurice Yaméogo, foi'l líder de la Unión Democrática del Volta (UDV). La constitución de 1960 reconoció la eleición, por sufraxu universal, d'un presidente y una asamblea nacional por periodos de 5 años. En llegando al poder, Yaméogo prohibió tolos partíos políticos sacante la UDV. El gobiernu duró hasta 1966, cuando, tres tensiones sociales, l'exércitu intervieno.
Creóse un gobiernu militar provisional que dio la presidencia a Sangoulé Lamizana, militar qu'encabezó'l golpe. En 1974 creó'l puestu de primer ministru. El gobiernu de Lamizana carauterizar polos problemes de desertificación y problemes económicos que desaguaron nun intentu de golpe d'estáu; Lamizana eslleió l'Asamblea y concentró tol poder del estáu con una nueva constitución (1977).
En 1980 producióse un golpe d'estáu incruento de Saye Zerbo que suspendió la constitución y estableció un gobiernu militar. La oposición de los sindicatos foi clave na destitución de Zerbo nun nuevu golpe d'estáu (1982) qu'upó al poder a Jean-Baptiste Ouédraogo.
La oposición al réxime militar llevó al poder a Thomas Sankara en 1983, cuando cuntaba con 33 años, en virtú d'un golpe d'Estáu sofitáu por grandes capes de la población. Alto Volta camudó'l so nome por Burkina Fasu en 1984.
Mientres el so gobiernu trató d'evitar tola ayuda esterior, impulsando l'amenorgamientu de la delda odiosa, estatizando toles tierres y riqueces minerales, pa evitar el poder y la influyencia d'el FMI y del Bancu Mundial sobre la so nación. Les sos polítiques nacionales centrar en prevenir la fame con una autosuficiencia agraria y una reforma agraria, dio prioridá a la educación con una campaña nacional de alfabetización y promovió la salú pública con la vacunación de 2,5 millones de neños contra la meninxitis, fiebre mariello y el sarampión.​ Otros componentes de la so axenda nacional incluyíen el plantíu de más de diez millones d'árboles pa poner fin a la creciente desertificación d'el Sahel, la duplicación de la producción de trigu por cuenta de la redistribución de la tierra de los terratenientes feudales a los llabradores, la suspensión de los impuestos rurales y les rentes nacionales, y l'establecimientu d'un ambiciosu programa de construcción de ferrocarriles y carreteres pa "xunir a la nación".​ Amás, el so compromisu colos derechos de la muyer llevar a prohibir la mutilación xenital femenina, los matrimonios forzaos y la poligamia.
El tresformamientu del país nun estáu socialista provocó la intervención de Francia, antigua potencia colonial, como resultancia, el 15 d'ochobre de 1987 foi derrocáu y asesináu nun golpe d'Estáu lideráu por Blaise Compaoré. N'avientu de 1990 convoca a los llexisladores pa conformar un proyeutu de Constitución. En 1991 ye escoyíu presidente na primer eleición de la IV República. N'avientu de 1998 ye escoyíu por otros 7 años de mandatu.
A partir de la dictadura de Compaoré, Burkina Fasu se amoldó al modelu de país francoafricano por la corrupción, saquéu de recursos naturales como algodón, vía la empresa local Sofitex o al traviés de la empresa Sirex, nepotismu y asesinatos políticos.
Como respuesta a los sos intentos de reformar la Constitución de Burkina Fasu pa estender entá más el so periodu presidencial, que yá yera de 27 años, empecipiáronse una serie de violentes y masives protestes que'l 30 d'ochobre de 2014 llevaron al asaltu del parllamentu.​ Finalmente Compaoré declaró tao d'emerxencia y resolvió eslleir el gobiernu.​ Sicasí, el resolución de Compaoré nun foi acatada pol Exércitu, que na so mayoría sofitaba abiertamente les revueltes civiles y consideraba la decisión del presidente como una maniobra pa siguir al frente del Executivu entá nomando a nuevos miembros de gabinete.​ Compaoré abellugar en Yamusukru, la capital política de Costa de Marfil.
El 1 de payares el coronel Yacouba Isaac Zida asumió la xefatura d'Estáu y proclamó un gobiernu de transición qu'habría de liderar un nuevu procesu constituyente con cuenta de que restablecer l'orde nun plazu de doce meses naturales. En 2015 va producise un intentu de golpe d'estáu lideráu por militares aliaos del presidente Compaoré.
Eleición
La constitución de 1991 establez que cada candidatu tien de ser burkinés de nacencia, tener más de 35 años y menos de 75 años y tar en posesiones de derechos civiles y políticos (artículu 38).
El presidente escoyer por sufraxu universal y direutu, siendo escoyíu por mayoría absoluta. En casu de nun llograse dicha mayoría, en 15 díes tien de celebrase una segunda vuelta nos dos candidatos que más votos llograron na primer vuelta. El presidente va ser escoyíu por mayoría simple (artículu 39).
Mandatu
El presidente ye escoyíu pa un periodu de cinco años, pudiendo presentase a la reeleición pa un segundu mandatu (artículu 37). Les funciones de presidente son incompatibles cualesquier otru tipu d'empléu públicu o actividá profesional (artículu 42).
En casu d'incapacidá temporal les sos funciones van ser asumíes pol primer ministru. En casu de vacancia por incapacidá absoluta declarada les sos atribuciones van ser asumíes pol presidente del Senáu, que va ser l'encargáu de convocar eleiciones presidenciales (artículu 42).
Poderes
Ente les sos atribuciones esta la de xefe del estáu, velar pol respetu a la constitución, establecer les direutrices de la política estatal, encarna la unidá nacional, la independencia y l'integridá territorial.
El presidente noma al primer ministru teniendo en cuenta les mayoríes parllamentaries resultantes de la eleiciones a l'Asamblea Nacional (artículu 46). Amás como xefe del estáu preside'l Conseyu de ministros, anque pue ser sustituyíu pol primer ministru (artículu 47).
Como na mayoría de constituciones semipresidencialistas, el presidente esta facultáu pa eslleir, previa consulta col xefe del gobiernu, presidente de la cámara llexislativa y el presidente de Senáu, la disolución de l'Asamblea Nacional (artículu 50)
Tocantes a la defensa, el presidente ye'l Comandante supremu de les Fuercies Armaes Nacionales, según presidir el Conseyu Cimeru de Defensa y nomar al Mayor Xeneral en Xefe de los Exércitos (artículu 52).
El xefe del estáu ye tamién presidente del Conseyu Cimeru de la Maxistratura y puede exercer el so derechu a conceder perdón y lleis d'amnistía (artículu 53).
Saint-Cassin
Saint-Cassin ye una comuña francesa del departamentu de Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Harrison Page
Harrison Page ye un actor afroamericanu de cine y televisión. Tuvo n'activu dende 1968 hasta'l presente.
Apaeció en munchos programes de televisión populares: ente ellos, Cold Case, JAG, ER, Ally McBeal, Melrose Place, Quantum Leap, The Wonder Years, 21 Jump Street, Murder She Wrote, Fame, Gimme a Break!, Benson, Hill Street Blues, Webster, Los Dukes de Hazzard, Kung Fu, Kojak, Mannix, y Bonanza.
El so rol más famosu ye quiciabes el del malhumoráu Capitán Trunk na sátira policial de los años 80 Sledge Hammer!, xunto a David Rasche y Ann Marie Martin. Actuó tamién regularmente en C.P.O. Sharkey, protagonizáu por Don Rickles.
Page apaeció con Jean-Claude Van Damme nel ésitu de taquilla Lionheart (1990). Trabayó tamién en Carnosaur (1993).
Harrison Page cunta con almiradores poles sos apaiciones en dos conocíes películes de cultu, dambes dirixíos por Russ Meyer: Vixen! (1968) y Beyond the Valley of the Dolls (1970).
Värmdö
Värmdö ye una islla na rexón más interna del archipiélagu d'Estocolmu y toma un territoriu de 180 km², faciendo d'ella la islla más grande nel archipiélagu. Värmdö ye dempués de Gotland y Öland la tercer islla por tamañu de la mariña oriental de Suecia. La ciudá más grande y el centru alministrativu de Värmdö, ye Gustavsberg.
Värmdö ta na provincia d'Estocolmu. La mayor parte d'ella forma parte del conceyu de Värmdö xunto con otres islles, pero l'estremu occidental ye parte del conceyu de Nacka, que queda na so mayor parte na tierra principal, a la que ta coneutada por una ponte de carretera.
Boismont (Meurthe-et-Moselle)
Boismont ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Martyniaceae
Descripción
Carauterizar por tener pelos mucilaginosos que dan a los tarmos y les fueyes una sensación pegañosa o húmeda, y frutos con gabitos o cuernos. Dellos miembros del xéneru Proboscidea conócense como la "planta del unicorniu" o'l "clave del diañu" poles sos cápsules, que contienen les granes, y que presenten cuernos.
Taxonomía
La familia describióse por Paul Fedorowitsch Horaninow y espublizóse en Characteres Essentiales Familiarum 130. 1847.
Castrillo de Villavega
thumb|Castiellu de Castrillo de Villavega. S.IX-X. thumb|Una casona na plaza mayor de Castrillo. miniaturadeimagen|Ermita de La Virxe del Camín tres la rehabilitación del 2011 thumb|Ilesia de San Quirico. miniaturadeimagen|Rehabilitación de la Ermita del Cristu en Castrillo de Villavega thumb|Vista de la ponte sobre'l ríu Valdavia al so pasu por Castrillo de Villavega conocíu como Ponte Canto. Castrillo de Villavega ye una llocalidá y conceyu de la provincia de Palencia, na Comunidá autónoma de Castiella y Lleón, España.
Xeografía
El pueblu ta formáu por dos nucleos urbanos de los que Castrillo ye'l principal pol númberu d'habitantes y tamañu, nél ta asitiáu'l gobiernu municipal col so conceyu y xulgáu de paz, amás d'una ilesia. Villavega, muncho más pequeñu, cuenta con unes poques cases y una ilesia. Dambos tán dixebraos ente sigo pel ríu Valdavia, sobre'l que se construyó a principios del sieglu XIX una ponte de piedra pa faer posible el so pasu.
Traviesa'l pueblu la carretera rexonal de Villaherreros a Buenavista de Valdavia. Tien bien próximes les llocalidaes de Carrión de los Condes, Osorno, Herrera de Pisuerga y Saldaña.
Evolución demográfica
A 1 de xineru de 2010 la población del conceyu xubía a 204 habitantes, 106 varones y 98 muyeres.
Historia
La so situación xeográfica de xuru foi'l motivu pol que na Alta Edá Media construyóse un castiellu o talaya dende'l que podía controlase un vastu territoriu. Los restos qu'entá perviven, constitúin un pervalible y estrañu exemplu de Fortaleza de Repoblación, y déxanos tener una idea de como pudo ser el Castillo d'Agüeru (Buenavista de Valdavia), que sirvió de cabecera na repoblación del Valle de la Valdavia, y del cual esti castiellu de Castrillo de Villavega sirviría d'avanzadura. Castrillo tuvo de cuntar tamién con una cerca o muralla, asina paecen indicalo los nomes de delles de les sos cais como por casu la cai "Postigo". La despoblación qu'afecta a los pueblos de la zona tamién afectó a Castrillo, lo que fai qu'aumente la media d'edá de los sos habitantes.
Soto
El topónimu Soto ta abondo estendíu n'Asturies, amás Soto ye ún de los nomes polos que se conocen les viesques de ribera o viesca galería. Poro, Soto pue facer referencia a:
ST Cephei
Distancia
ST Cephei ye una estrella bien alloñada del Sistema Solar, que la so paralax nun foi midida pol satélite Hipparcos. La so pertenencia a l'Asociación estelar Cepheus OB2-B dexa envalorar la so distancia en 830 pársecs o 2715 años lluz.
Carauterístiques
ST Cephei ye una superxigante colorada de tipu espectral M3I —enantes catalogada como M2I— con una temperatura efectivo de 3600 K. Ye una superxigante de gran tamañu, con un diámetru, calculáu a partir de modelos teóricos, unes 290 vegaes más grande que'l diámetru solar; otru estudiu, sicasí, amenorga esta cifra a 175 radios solares. Considerando un radiu entemediu ente dambos valores, si topar nel llugar del Sol, la so superficie estiéndese hasta la órbita terrestre. Magar ello, el so tamañu queda lloñe de los dos conocíes hiperxigantes nesta constelación, μ Cephei y VV Cephei.
La lluminosidá bolométrica de ST Cephei ye 8400 vegaes superior a la del Sol. Tien una masa 9 vegaes mayor mases solares, na llende a partir del cual les estrelles rematen la so vida españando como supernoves. Como otres superxigantes análogues, pierde masa; el so perda de masa estelar —en forma de polvu, una y bones el gas atómico y molecular nun pudo ser evaluáu— se cuantifica en 2,5 × 10-9 mases solares per añu.
Catalogada como una estrella variable irregular LC, el rellumu de ST Cephei varia cerca de dos magnitú, ensin que se reconociera periodu dalgunu.
Limnornis curvirostris
Limnornis curvirostris ye una especie d'ave paseriforme de la familia Furnariidae que vive en Suramérica. Ye la única especie del xéneru Limnornis, anque enantes tamién s'incluyó n'este a Limnoctites rectirostris, que ye superficialmente similar, pero les pruebes xenétiques indiquen qu'ésta ta más cercana a los miembros del xéneru Cranioleuca.
Distribución y hábitat
Limnornis curvirostris alcuéntrase nos terrenes pantanosos del nordés d'Arxentina, el sureste de Brasil y Uruguái. Ocupa un nichu ecolóxicu similar a dalgunos carricerines.
Dierama pendulum
Dierama pendulum, ye una especie de planta fanerógama perteneciente a la familia Iridaceae. thumb|Flor thumb|Nel so hábitat thumb|Inflorescencia
Distribución y hábitat
Ye endémica de la Provincia Oriental del Cabu que se recueye per primer vegada en 1772 pol naturalista suecu Carl Peter Thunberg cerca Essenbos nel ríu Kromme o Kromrivier que flúi pola Langkloof. En 1845 el xéneru Dierama foi establecíu por Karl Koch (1809-1879) sobre la base d'esti espécime. Antes la planta fuera asitiada en dellos xéneros incluyendo Ixia, Sparaxis y Watsonia.
Descripción
La planta algama un tamañu d'unos 2 metros d'altor, con tarmos desaxeradamente delgaos y ñervudos, estremándose en cañes asemeyaes a pelos, con gracia curvaos sol pesu de les flores, y cabeciando con facilidá na más llixera de los orales. Como en tol xéneru, tien una gran cormo esplanáu cubiertu de capes de túniques constituyíes por fibres seques. Un nuevu cormo fórmase cada temporada de crecedera, les vieyes cormos difuntos restantes queden intactos mientres munchos años, apilaos unu enriba del otru. Crez en matos trupos y abondo estenses na Provincia Oriental del Cabu y, cuando nun ta en flor, les fueyes que son altes, delgaes y ríxides paecer a les d'una gruesa juncia. Les flores son de color rosa a blancu puru, ente que'l frutu ye una arrondada cápsula que contién numberoses granes angulares de color marrón.
Usos
Los aboríxenes del pueblu sotho del Reinu de Lesotho utilicen una decocción del cormo de Dierama péndula como un enema con fuertes propiedaes purgante.
Taxonomía
Dierama pendulum describióse por (L.f.) Baker y espublizóse en J. Linn. Soc., Bot. 16: 99. 1877 Dierama nome xenéricu que remanez del griegu: dierama, que significa "embudu", y alude a la forma de la flor.
LaWanda Page
LaWanda Page foi una actriz d'Estaos Xuníos, conocida principalmente pola so interpretación d'Esther Anderson na sitcom Sanford and Son.
Biografía
El so verdaderu nome yera Alberta Peal, y nació en Cleveland (Ohio), anque crióse en Saint Louis (Missouri).
Page empezó la so carrera nel mundu del espectáculu trabayando en pequeños nightclubs, nos que yera anunciada como "The Bronze Goddess of Fire".
Amás d'en Sanford and Son, Page tamién actuó en dellos episodios del show de Dean Martin "Celebrity Roasts," y a lo llargo de les siguientes dos décades foi artista convidada n'otros programes televisivos, incluyendo Amen, Martin, 227, Family Matters, y Diff'rent Strokes.
A principios de la década de 1990 participó en delles temes del álbum de debú de RuPaul, tituláu Supermodel of the World, destacando l'ésitu Supermodel (You Better Work). Tamién actuó en dellos videos de cantares del mesmu.
Poco primero de finar actuó nuna serie de comerciales humorísticos de Church's Chicken repitiendo la frase "Gotta love it!" Ente les sos interpretaciones pal cine figuren les que fizo nel filme de Steve Martin My Blue Heaven, un cameo en Friday, y un papel en Don't Be a Menace to South Central While Drinking Your Juice in the Hood.
Cayetano Álvarez Bardón
Cayetano Álvarez Bardón, más conocíu como Caitano, foi un militar y escritor llionés.
Anque descendía d'una familia procedente d'Oumaña y asentada en La Cepeda, Caitano nunca residió nesta comarca. Únicamente permanecería de manera temporal en dellos momentos de la so infancia. La so casa familiar de Quintana, tovía en pie, porta una placa conmemorativa colocada'l 7 d'agostu de 1999.
Obra
Cayetano Álvarez Bardón foi un estudiosu del asturllionés, procedente elli mesmu de la Provincia de Lleón. La so obra más conocida ye "Cuentos en dialecto leonés". Publicada en 1907, ta considerada l'entamu del reconocimientu per parte de la sociedá llionesa de la so llingua propia, siendo un llibru mui exitosu que se reeditó en 1920, 1971 y 1987.
El so llabor foi consideráu capital pa los estudios sobre'l l'idioma asturianu llevaos a cabu por Ramón Menéndez Pidal, ya que daba muestres de las formes dialeutales propies de La Cepeda. Inclusive güei ye tomáu como fonte de referencia en datos llingüísticos, como la propia recuperación del nome autóctonu de la rexón, qu'apaez nos sos testos na forma semicastellanizada como «Lion». Fixo bien d'escritos pa la creación d'una Historia de la Provincia de León que, llamentablemente, foron destruyíos.
Güei la so dedicación a la cultura llionesa ta honrada na ciudá de Lleón, con una cai de la capital que lleva'l so nome nel barriu d'El Ejido dende l'añu 2000.
Recherches sur la Flore Méridionale de Madagascar
Recherches sur la Flore Méridionale de Madagascar (embrivíu Rech. Fl. Mérid. Madagascar) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques que foi escritu por Henri Louis Poisson. Espublizóse nel añu 1912.
Andreas Kappes
Andreas Kappes foi un ciclista alemán especializáu na modalidá de pista, especialista nes pruebes de puntuación y madison y nes carreres de seis díes; anque tamién apostó carreres de ruta.
Biografía
Ganó cuatro medayes nel Campeonatu Mundial de Ciclismu en Pista ente los años 1996 y 1999, y dos medayes nel Campeonatu Européu de Madison, oru en 2003 y bronce en 1996.
Al concluyir la temporada iverniza 2007-08, retirar a Colonia, onde vivió hasta'l so fallecimientu, asocedíu en sufriendo un shock anafiláctico producíu pola picadura d'un inseutu, según confirmó'l Comité Olímpicu Alemán (DOSB). Nel momentu del sucesu, Kappes yera'l direutor deportivu de la Vuelta a Neuss, que s'apostaría'l 1 d'agostu.
Bandera d'España
La bandera d'España, conocida como la rojigualda, foi adotada con tolos sos elementos d'anguaño'l 5 d'ochobre de 1981 al aprobase la Llei qu'establez la cabera versión del escudu d'España. Enantes, la Constitución del 27 d'avientu de 1978 falaba nel so Artículu 4.1:
Trátase del mesmu diseñu adoptáu como bandera nacional d'España nel añu 1785, y que, a esceición del diseñu adoptáu ente l'añu 1931 y l'añu 1939 na II República, sólo camudare la triba d'escudu.
Escudu y colores
Tien de tenese en cuenta que nun esiste un escudu constitucional, sinón una bandera constitucional, que ye la bandera ensin escudu, ya que l'Escudu d'España nun apaez na Constitución, sinón nuna llei posterior.
L'escudu d'España ta reguláu pola llei 33/1981, de 5 d'ochobre, ​ y pol Real Decreto 2964/1981, de 18 d'avientu, onde s'especifica tamién la posición del escudu na bandera.
Colores
Los colores de la bandera d'España, tal como fueron especificaos nel Real Decreto 441/1981, de 27 de febreru,4​ pol que s'especifiquen téunicamente los colores de la Bandera d'España, de conformidá colos informes ellaboraos pol Serviciu de Normalización Militar, en collaboración col Institutu de Racionalización y Normalización (IRANOR), son los siguientes, cola so equivalencia a otros formatos:
Beatriz de Día
Beatriz de Día o Condesa de Día foi la más famosa del pequeñu grupu de trobairitz (trovadores) que componíen música secular nos sieglos XII y XIII. Foi fía del Conde Isoardo II de Dia, ciudá asitiada nel departamentu de Drôme.
Vida
Conózsela namás como la Comtessa de Dia ("Condesa de Día") nos documentos contemporáneos, pero sábese con certidume que'l so nome yera Beatriz y ye probable que fore fía del Conde Isoardo II de Día (un pueblu asitiáu al nordeste de Montélimar nel sur de Francia). Acordies cola so vida, taba casada con Guillem o Guilhem de Poitiers, Conde de Vienne pero taba namorada del trovador Raimbaut d'Orange (1146-1173), al que-y dedicó dalgunes de les sos obres.
Obra
El so cantar n'occitanu A chantar m'er de so qu'eu non volria ye la única pieza trovadoresca d'autoría femenina de la que la so música sobrevive intacta. La música d'A chantar atópase namái nel -y manuscript di roi, una coleición de cantares copiaos alredor de 1270 pa Carlos d'Anjou, l'hermanu de Lluis IX.
"A chantar m'er de so qu'eu non volria"
Esta ye la trescripción moderna del cantar calteniendo'l testu na llingua provenzal (Langue d'Oc). centro|500x500px|A chantar m'er en notación moderna, solo'l primer versu.
Homo erectus
thumb|left|Reconstrucción d'un Homo erectus Homo erectus o Pitecántropu (‘home tiesu'), primate estintu que pertenez a la familia de los Homínidos. Probable ancestru del Homo sapiens, atopáronse restos en Kenia, Java, Europa y China. Los primeros fósiles foron atopaos na islla de Java aú foi nomáu Pithecantropus erectus o home de Java. De calter dafechu bípedu, con volume de craniu ente 750 y 900 cm³, magar que les caberes especies lu aumentaron hasta los 1.250 cm³. Más alatre atopáronse fósiles semeyos en China (home de Beixín), n'Europa (home de Heidelberg) y n'África (Atlanthropus). El Homo erectus vivió hai 1,8 millones d'años y caltúvose hasta hai unos 50.000 años.
Foi la primer especie que salió d'Africa. El Homo erectus evolucionó a partir del Homo ergaster, espardiéndose per Asia.
Saint-Christophe (Saboya)
Saint-Christophe ye una comuña francesa del departamentu de Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Boncourt (Meurthe-et-Moselle)
Boncourt ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Recherches sur les Diptérocarpacées
Recherches sur les Diptérocarpacées, (embrivíu Rech. Dipterocarp.), ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques que foi escritu por Frédéric Louis Heim y espublizáu nel añu 1892 col nome de ''Thèses présentées à facultar des Sciences de Paris pour obtenir le grade de docteur ès sciences naturelles par le Dr. Heim. . . . 2y Thèse. - Recherches sur les Diptérocarpacées''.
Archivu Históricu d'Avilés
L'archivu ocupa l'edificiu remocicáu del Palaciu de Valdecarzana n'Avilés.
Agospia numberosos documentos rellacionaos cola villa de los que rescamplen noventa y seis pergaminos antiguos que van dende l'añu 1155 nel que ta fecháu'l fueru d'Avilés y l'añu 1498 nel que ta fechada una bulda papal d'Alexandru VI.
Otros documentos que se custodien nel archivu son los llibros d'alcuerdos nel conceyu dende l'añu 1479, declaraciones de fidalguíes y estremaes Reales Provisiones dende los Reis Católicos.
Natasha Zvereva
Natalya "Natasha" Zvereva (Наталля Зверава, Наташа Зверева), ye una tenista bielorrusa retirada. Xugó nos torneos de l'Asociación de Tenis Femenín (WTA) ente 1988 y 2002, ganando 4 títulos de la WTA en categoría individual y otros 80 en dobles. Llogró la medaya de bronce nos Xuegos Olímpicos de Barcelona en 1992. Aportó a el númberu 5 del ranking mundial el 22 de de mayu de 1989. Ganó en premios 7.792.503 dólares.
Clasificación en torneos del Grand Slam
A = Nun participó; SR = ratio de Grand Slams ganaos sobre xugaos.
Títulos (80)
Los torneos del Gran Slam amosar en negrina.
Raión de Berazino
Berazino ye un raión o distritu de Bielorrusia, na provincia (óblast) de Minsk.
Ocupa una superficie de 1 941 km².
El centru alministrativu ye la ciudá de Berazino.
Idioma miami-illinois
El miami-illionois (nativu: myaamia ) ye una llingua indíxena algonquina falada enantes n'Estaos Xuníos, primariamente n'Illinois, Missouri, Indiana, Ohio occidental y árees axacentes a lo llargo del ríu Mississippi poles tribus de la Condefederación Illinois, qu'incluyíen a los kaskaskia, los peoria, los tamaroa, los cahokia y los mitchigamea. Dende los años 1990 na tribu miami d'Oklahoma fixéronse esfuercios por alicar la llingua nun proyeutu conxuntu cola Universidá de Miami en Oxford (Ohio).
Bonviller
Bonviller ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Borville
Borville ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Raión de Chervyen
Chervyen ye un raión o distritu de Bielorrusia, na provincia (óblast) de Minsk.
Ocupa una superficie de 1631 km².
El centru alministrativu ye la ciudá de Chervyen.
Demografía
Según estimación 2010 cuntaba con una población total de 33383 habitantes.
Euphorbia portlandica
Descripción
Ye una planta perenne, glabra, glauca. Tien tarmos qu'algamen un tamañu d'hasta 10 cm d'altor, escasamente ramificaos na base. Les fueyes miden de 8-13 x 2,5-3,5 mm, son oblanceolado-oblongues, enteres, subagudas. Inflorescencia con (2-) 4-5 radios estremaos dicotómicamente l(-4) vegaes. Glándules marielles, con 2 cuernos dacuando bilobaos. El frutu en cápsules de 3 x 3,5 mm, marcadamente derrotes, con 2 bandes llonxitudinales de papiles en cada cuévanu. Granes de 1,8-1,9 x 1,4 mm, ovoideo-oblongoideas, irregulares y llixeramente alveolaes, grises. Tien un númberu de cromosomes de 2n = 16. Floria y fructifica d'abril a xunu.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase nos arenales marítimos, pastios de les dunes secundaries y terciaries, más rara en roquedos y cantiles de la mariña. Distribuyir pola mariña atlántica d'Europa, dende Xibraltar hasta Normandía, suroeste d'Escocia ya Irlanda.
Taxonomía
Euphorbia portlandica describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 458. 1753. Euphorbia: nome xenéricu que remanez del médicu griegu del rei Juba II de Mauritania (52 a 50 e. C. - 23), Euphorbus, nel so honor – o n'alusión al so gran banduyu – yá que usaba médicamente Euphorbia resinifera. En 1753 Carlos Linneo asignó'l nome a tol xéneru.
portlandica: epítetu
Recueil d'Observations sur les Jungermanniacées
Recueil d'Observations sur les Jungermanniacées (embrivíu Recueil Observ. Jungerm.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol políticu, briólogu, y botánicu belga Barthélemy Charles Joseph Dumortier y espublizáu nel añu 1835.
Digitalis canariensis
Dixital de Canaries (Digitalis canariensis) ye una especie de Digitalis endémica de les Islles Canaries, siendo relativamente abondosa en Tenerife, perrrara en La Gomera y rara en La Palma. thumb|240px|Inflorescencia
Descripción
Estrémase del restu d'especies del xéneru en Canaries (Digitalis isabelliana y Digitalis chalcantha), dambes endémica de Gran Canaria, porque les sos fueyes son ováu-llanceolaes y poles sos flores mayores, d'unos 3 cm.
Ecoloxía
Ye mesma de les zones clares de la laurisilva, y de les zones de transición ente esta y el pinar, especialmente en riscos y cantos de senderos y pistes. Ta especializada por que les sos flores sían polinizaes por páxaros (ornitofilia) para ello les sos flores producen gran cantidá de néctar.
Usos melecinales
Utilizóse tradicionalmente y de forma errónea como hipoglucemiante. Sicasí sí tien efeutos cardiotónicos potentes que pueden producir toxicidá grave, sobremanera a persones con enfermedaes cardiaques en tratamientu con digitálicos, polo que se desaconseya'l so usu.
Taxonomía
Digitalis canariensis describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 383. 1753. Digitalis: nome xenéricu del llatín medieval digitalis = la "dixital o dedalera" (Digitalis purpurea L., Scrophulariaceae). Según Ambrosini (1666), “llámase Dixital porque les flores asonsañen la forma de l'alferga (esto ye, de la cubierta de los deos de les muyeres cuando cuesen)”.
canariensis: epítetu xeográficu qu'alude a la so llocalización nes Islles Canaries.
Isaíes (profeta)
thumb|315px|[[Profeta|El Profeta Isaías. Rafael Sanzio, 1511-1512. Frescu en Sant'Agostino, Roma.]] [[Ficheru:Stamp_of_Israel_-_Festivals_5717_-_150mil.jpg|thumb|315px|"[Vais Tener ...] allegría nel corazón como quien cola al son de la flauta" (Isaías 30:29). ]]
Isaías (del hebréu, ישעיהו—Ieshaiáhu, y que significa "Yahvéh ye salvación") foi unu de los mayores profetes d'Israel, que'l so ministeriu tuvo llugar mientres el sieglu VIII e.C. El ministeriu proféticu d'Isaías tuvo llugar nel Reinu de Xudá mientres les monarquíes d'Uzías, Jotán, Acaz y Ezequíes. Profetizó mientres la crisis causada pola espansión del Imperiu asiriu. Escribió a lo menos la primer parte del llibru bíblicu que lleva'l so nome.
Vida y legáu
Isaías nació probablemente en Xerusalén escontra 760 e.C. y taba emparentáu cola familia real. Según la tradición talmúdica, Isaías posiblemente foi primu d'Ozías. A partir de les sos propies declaraciones sábese que tuvo casáu con una profetisa y tuvo con ella dos fíos.
Isaías foi fíu d'Amós y considérase-y unu de los mayores profetes hebreos, valorándose-y fundamentalmente poles escritures que mandó al so pueblu y a les subsecuentes xeneraciones.
El ministeriu proféticu d'Isaías llegó a durar casi mediu sieglu, dende fines del gobiernu d'Azaríes, rei de Xudá, hasta los tiempos del monarca Manasés. Según los llibros apócrifos Vida de los Profetes (1:1) y Ascensión d'Isaías (5:11-14), el profeta morrió serrucháu (partíu) mientres la persecución provocada pol rei Manasés; a ello la Biblia tamién paez referise.
Isaías foi un firme opositor a la política d'alianza de los reis de Xudá colos imperios estranxeros y llamó a confiar na Alianza con Yahvéh. Oponer al protectoráu d'Asiria que'l rei Acaz favoreció pa enfrentase col nortizu Reinu d'Israel y aquel de Damascu. El rei Ezequíes quixo compensar la hexemonía asiria, aliándose con Exiptu, oponiéndose Isaías tamién a ello, pero cuando les tropes asiries de Senaquerib sitiaron Xerusalén, Isaías sofitó la resistencia y anunció l'ayuda de Yahvéh: la ciudá salvóse.
La obra d'Isaías amuesa que yera un gran poeta, con estilu brillosu, precisión, composición harmoniosa ya imáxenes novedoses. Académicos y críticos coinciden en que foi l'autor de los capítulos 1 a 12, 15 a 24 y 33 a 35 del Llibru d'Isaías, en cuantes que la autoría del restu del llibru ye entá tema d'alderique. Los capítulos 36 a 39, que tán escritos en tercer persona, fueron aparentemente escritos polos sos discípulos.
La segunda parte del Llibru d'Isaías, conocida como Llibru de la Consolación d'Israel (capítulos 44-55), ye bien distintu a la primera y nun noma niundes a Isaías. L'escenariu d'estos capítulos finales supón que Xerusalén foi afarada, el pueblu xudíu ta cautivu en Babilonia y Ciro yá ye rei de Persia, que la so xesta va causar la lliberación de los hebreos. L'estilu del testu ye más oratoriu y hasta repetitivu. El conteníu rexistra una mayor ellaboración teolóxica. Ye entós probable qu'estos capítulos finales seyan obra d'un autor anónimu a la fin del destierru, dempués de 560 e.C.
Exéxetes y estudiosos aprofien sicasí, que les dos partes del llibru d'Isaías tán xuníes pola so visión mesiánica:
Estudiosu suxuren que l'usu repitíu de derivaos de נצר en dambes partes del llibru d'Isaías, ye una alusión mesiánica: natser, transcrita Nazer, traducida como "retueyu", "renuevu", "caña" o "anuevo"; y n'otros contestos como xixilar, guardar, reparar, defender, arrodiar, caltener (del peligru) o esconder (abellugar). Consideren que allo se refier cuando diz que habitó na ciudá que se llama Nazaret, y asina se cumplió lo que foi dichu polos profetes, qu'había de ser llamáu Nazarenu (נצר, Notsri).
El cristianismu envalora que'l Llibru d'Isaías anunció la nacencia, sacrificiu y gloria de Xesús y amás, l'algame universal de la salvación polo que se considera en algúnas ocasiones como'l "Príncipe de los Profetes".