cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Parque nacional del ríu soterrañu de Puerto Princesa
Flora
El Parque cunta con una gama de formaciones forestales que representen 8 de los 13 tipos de montes atopar n'Asia tropical, esto ye, los montes sobre suelos ultramáficos, los montes sobre suelos de piedra caliar, el monte montano, monte de banzáu d'agua duce, les tierres baxes selva tropical siempres verde, monte riberanu, monte de la sablera y el monte de manglar. Los investigadores identificaron más de 800 especies de plantes de 300 xéneros y 100 families. Estos inclúin siquier 295 árboles apoderada pol tipu d'especies dipterocarpáceas. Na selva baxa, los árboles grandes, tales como'l tau ("Dao dracontomelon"), ipil (bijuga Intsia), dita ("Alstonia scholaris"), amugis ("Koordersiodendrum pinnatum"), y Apitong ("Dipterocarpus gracilis") son comunes. Especies forestales inclúin el bitaog ("Calophyllum inophyllum"), ("Pongamia pinnata") y "Erynthia orientalis". Otres especies de plantes notables inclúin almáciga ("Agathis philippinensis"), kamagong ("Diospyros pulganensis") pandan ("Pandanus sp.") anibong, y el ratán ("Calamus sp.")
Fauna
Tamién hai unes 30 especies de mamíferos que se rexistraron (Madulid, 1998). La mayoría de los casos reparaos nel dosel del monte y l'alimentación a lo llargo de la mariña mientres la marea baxa ye'l macacu de cola llarga ("Macaca fascicularis"), l'únicu primate qu'esiste na zona. Otres especies de mamíferos nel Parque son el gochu barbudu ("Los sos barbatus"), Bearcat ("Binturong arctictis"), Palawan fedor melandru ("Mydaus marchei") y el puercuspín Palawan ("Hystrix pumilus")
19 especies de reptiles fueron identificaes, de les cualos ocho son endémicos (Madulid, 1998). Especie común na zona son los grandes depredadores como'l pitón reticulada Común ("Phython reticulatus"), el llagartu monitor ("Varanus salvator") y la cresta llagartu verde ("cristatella Bronchocoela"). la fauna d'anfibios inclúin diez especies. Los montes de Filipines xaronca (Xaronca acantos) ye'l más dominante y los entueyos más habituales. Una especie, busuangensis Barbourula, endémica de Palawan tamién se reparó na zona.
Notables son los nueve especies d'esperteyos, dos especies de vencejos y gatuñar llátigu (sp Stygophrynus.) Atopáronse na cueva, y la vaca Mar (dugon) y la tortúa carey ("Chelonia mydas") que s'alimenten na zona costera del Parque.
Shemar Moore
Franklin Shemar Moore ye un actor ganador d'un Emmy y ex-modelu masculín. Conocíu pol so papel como Malcolm Winters en The Young and the Restless y en Soul Train', anguaño encarna al Axente Especial Derek Morgan en Criminal Minds.
Primeros años
Shemar Franklin Moore nació'l 20 d'abril en Oakland, California, de madre -Marilyn Wilson- d'ascendencia irlandesa y francu-canadiense y padre -Sherrod Moore- d'ascendencia afroamericana. El so nome de pila, Shemar, ta formáu poles trés primeres lletres de los nomes de los sos padres. Representa l'harmonía del so patrimoniu blancu y negru, la unión del so amor y el so calter.
A los seis meses d'edá, Shemar y los sos padres camudar del país, una y bones aquellos pensaron que sería difícil sobrevivir como una familia interracial, cuando'l movimientu de derechos civiles nun yera tan frecuente. Asina foi como mientres los trés primeros años de la so vida Shemar vivió en Dinamarca; depués la familia camudar a Bahrein, una islla árabe nel Oriente Mediu. Darréu, Shemar y la so madre siguieron viaxando y visitaron distintos sitios, como Londres, Paquistán, les Islles Vírxenes, Ghana y Grecia, lo cual dio-yos la oportunidá de frecuentar a persones y cultures distintes.
Volvieron a los EE.XX. cuando Shemar tenía un pocu más de seis años y finalmente estableciéronse nel norte de California. Ellí Shemar asistió a la Henry M. Gunn High School en Palo Alto y más tarde graduóse na Universidá de Santa Clarina con un Bachilleratu n'Artes de la Comunicación con especialidá n'Artes Teatrales. Tamién foi xugador de béisbol llanzador y xardineru- becáu pola universidá mientres los cuatro años de cursada.
Carrera
Moore desempeñó'l papel de Malcolm Winters en  Young & Restless mientres ocho años. En payares de 2004, tornó a  Y&R dempués d'entamar primeramente abandonar la serie, pero dempués d'unos meses la so intervención amenorgar de nuevu a la condición de personaxe habitual p'abandonala definitivamente en setiembre de 2005. Nel 2007, dixo, "La mio etapa en Y&R acabóse. Yá lu dediqué 8 años de la mio vida a Malcolm".
Él foi'l anfitrión del sindicáu versión de la serie Soul Train dende 1999 hasta 2003, y apaeció en 2000 la película Los Hermanos. Tamién encarnó al detective Jesse Reese na serie de televisión Aves de Presa de 2002 a 2003.
Moore desempeñó'l papel de Emery Simms en 2004 na película Motivos xunto a Vivica Fox y Golden Brooks, y tuvo un papel secundariu na película Diariu d'una chiflada. Tamién interpretó al noviu de Kelly Rowland na comedia romántica "El llena butaques" y anguaño interpreta a Derek Morgan en Criminal Minds na canal AXN.
Ganóse munchos fans por cuenta del so constante trabayu como modelu onde apaez de cutiu desnudu de torso pa enriba o en fotografíes erótiques. Trabaya cola axencia DNA Model management de Nueva York.
Shemar ganó un Premiu Daytime Emmy por Meyor Actor de Repartu nuna Serie Dramática en 2000 y tamién foi nomáu a los Emmy diurnos na categoría más nueva escepcional actor principal nuna serie dramática en 1996 y 1997 y Meyor Actor Principal nuna Serie Dramática en 1999. Shemar tamién ganó siete premios NAACP Image.
Llei d'inducción de Faraday
onde \vec{E} ye el campu lléctricu, d\vec{l} ye l'elementu infinitesimal del contornu C, d\vec{l} ye la densidá de campu magnéticu y S ye una superficie arbitraria, cuyu aresta ye C. Les direiciones del contornu C y de \vec{dA} tan daes pola regla de la man izquierda. La permutación de la integral de superficie y la derivada temporal se pue facer siempre y cuando la superficie d'integración nun cambie col tiempu. Por medio del teorema de Stokes pue obtenese una forma diferencial d'esta llei: Ésta ye una de les ecuaciones de Maxwell, les cuáles conformen les ecuaciones fundamentales del electromagnetismu. La llei de Faraday, xunto coles otres lleis del electromagnetismu, foi incorporada nes ecuaciones de Maxwell, unificando asina al electromagnetismu. nel casu d'un imponedor con N vueltes d'alambre, la fórmula anterior tresformase en:
onde e ye la fuercia electromotriz inducida y dΦ/dt ye la tasa de variación temporal del fluxu magnéticu Φ. La direición de la fuercia electromotriz (el signu negativu na fórmula) debese a la llei de Lenz.
Inquisidor xeneral
Historia
El nomamientu correspondía al papa a propuesta del rei de la Monarquía Hispánica, anque na práctica'l pontífiz llindar a confirmar a les persones designada pol monarca. Tres cada nomamientu'l papa promulgaba un curtiu pontificiu nel que delegaba la so autoridá pa reprimir la herexía nel nuevu inquisidor, según otorgába-y la condición de xuez supremu en toles apelaciones de les sentencies de los tribunales provinciales. A partir d'esi momentu l'inquisidor xeneral podía actuar ensin tar mediatizado por Roma. L'inquisidor xeneral yera en realidá un cargu de la monarquía más qu'una dignidá eclesiástica, pero'l rei nun podía destituyilo, porque nun dexaba de ser un delegáu papal, y si el cargu quedaba vacante los tribunales provinciales nun podíen actuar.
Tres el resolución de les Cortes de Cádiz nel sieglu XIX, tuvo llugar l'abolición definitiva de la Inquisición, que recibiera col llibru de Juan Antonio Llorente una crítica demoledora. Precisamente, el presbíteru canariu Cristóbal Bencomo y Rodríguez quién foi confesor del Rei Fernandu VII d'España y Arzobispu titular d'Heraclea, foi propuestu por el mesmu Rei como Inquisidor xeneral d'España (cargu refugáu pol mesmu Bencomo). Esto debió ente otres coses a que Bencomo entendía que tres la Constitución de Cádiz, el Santu Oficiu yera una institución llamada a la desapaición, pos nun cuntaba cola simpatía de la mayoría de los estamentos seglar y eclesiásticu. Ocuparía'l so llugar Jerónimo Castillón y Salas, obispu de Tarazona, quién coles mesmes, sería l'últimu Inquisidor xeneral d'España.
Llista d'inquisidores xenerales
thumb|150px|[[Tomás de Torquemada, Prior de Santa Cruz y primer inquisidor xeneral de Castiella y Aragón nel sieglu XV.]] thumb|150px|[[Diego de Deza, Inquisidor xeneral, 1498-1507.]] thumb|right|150px|[[Juan Pardo de Tavera, Inquisidor xeneral, 1539-45.]] thumb|right|150px|[[Fernando Neñu de Guevara, Inquisidor xeneral, 1600-02.]]
Los siguientes personaxes desempeñaron el cargu d'inquisidores xenerales ente 1483 y 1834: Abolición de la Inquisición (1808-1814), mientres la ocupación napoleónica d'España. 1820: Abolición de la Inquisición, mientres el Trieniu Lliberal.
Lliteratura
El Gran Inquisidor ye tamién el nome d'un capítulu de la obra lliteraria Los hermanos Karamázov, del escritor y filósofu rusu Fyodor Dostoevsky. El personaxe central de la pieza ye un Gran Inquisidor qu'arresta y procesa a Xesús de Nazaré.
Javier Alfaya, na so novela Eminencia o La memoria asonsañada (1993, ISBN 84-204-8103-3), fábula la vida d'unu de los últimos inquisidores Xenerales, Ramón José de Arce, a partir d'unes imaxinaries memories.
Eupyrochroa insignita
Eupyrochroa insignita ye una especie de coleópteru de la familia Pyrochroidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase na China.
Neil Hamilton
James Neil Hamilton foi un actor d'Estaos Xuníos conocíu pol so papel de James Gordon na serie televisiva de la década de 1960 Batman. Amás, foi un popular primer actor del cine de los años venti y trenta.
Biografía
Nacíu en Lynn (Massachusetts), Hamilton yera fíu únicu.
Hamilton robló un contratu con Paramount Pictures mediada la década de 1920, y llueu foi unu de los primeros actores más populares del estudiu. En 1926 interpretó a unu de los hermanos de Ronald Apinen nel filme mudu de Paramount Beau Geste. Tamién trabayó en Mother Machree, amás de faer de manera constante papeles de repartu pa casi tolos estudios de Hollywood.
Hamilton pasó al cine sonoru a finales de los años venti y siguió actuando en destacaes producciones cinematográfiques. Asina en 1930 intervieno en The Dawn Patrol, interpretando al comandante del escuadrón, papel lleváu a cabu por Basil Rathbone na versión de 1938. Hamilton apaeció nos títulos de creitos per delantre de Clark Gable nel filme de 1931 protagonizáu por Joan Crawford Laughing Sinners. En 1932 empecipió la so interpretación como Harry Holt, papel que fizo en Tarzán de los monos y na secuela de 1934, Tarzan and His Mate, producción de Metro-Goldwyn-Mayer. En total Hamilton fixo 268 películes, tantu mudes como sonores, trabayando xunto a estrelles de la talla de Norma Shearer, Constance Bennett, Ann Sothern, y Jean Arthur.
Na década de 1940, por razones pocu clares, menguaron les ufiertes por que Hamilton trabayara en cine de clase "A", polo qu'hubo d'aceptar actuar en seriales, en serie B, y n'otros proyeutos de prestíu menor.
A pesar d'ello, Hamilton tuvo la oportunidá de trabayar en numberoses producciones televisives nes décades de 1950 y 1960, destacando d'ente elles Perry Mason (Yvonne Craig, que sería Barbara Gordon en Batman, trabayó con él nel episodiu "The Case of the Lazy Lover"), Maverick, Mister Ed, y The Outer Limits.
En 1960 Hamilton reemplazó a Richard Cromwell, que finó por causa de un hepatocarcinoma, p'actuar na producción de 20th Century Fox The Little Shepherd of Kingdom Come, na que trabayó xunto a Jimmie Rodgers y Chill Wills.
Sicasí, el papel pol cual ye probablemente más recordáu Hamilton ye'l de James Gordon na serie televisiva Batman. Nesta producción, protagonizada por Adam West, actuó nun total de 120 episodios.
Como actor teatral, na década de 1940 y entamos de la de 1950, Hamilton trabayó nel circuitu de Broadway en shows como Many Happy Returns (1945), The Men We Marry (1948), y Late Love (1953).
Vida personal
Hamilton tuvo casáu con Elsa Whitmer dende 1922 a 1984, añu nel que finó l'actor. El matrimoniu tuvo un fíu. Hamilton yera un primu llonxanu de Margaret Hamilton, conocida pola so participación en El magu de Oz (1939). Sicasí, y contra los rumores populares, nun tuvo emparentáu col actor John Hamilton.
Neil Hamilton finó en 1984, con 85 años d'edá, por causa de un ataque d'asma, en Escondido (California). Los sos restos fueron encenraos y les cenices espardíes nel mar.
Corbin Bernsen
Ye conocíu por interpretar a Arnold Becker en L.A. Law. Tamién por ser repartu principal na serie Psych, onde interpretó al padre del protagonista.
Biografía
thumb|200px|Bernsen nos premios Emmy Awards en 1987. Ye fíu de los actores Jeanne Cooper y Harry Bernsen. Ye hermanu del tamién actor Collin Bernsen y de Caren Bernsen. Nel añu 1983 casóse con Brenda Cooper y divórciense nel añu 1987.
Nel añu 1988 conoz a l'actriz Amanda Pays, y cásense esi mesmu añu. El 14 de marzu de 1989 tienen al so primer fíu llamáu Oliver Miller, El 19 de marzu de 1992, nacen los ximielgos Henry Pays y Angus Moore. Y el 9 de xunu de 1998 naz el so últimu fíu llamáu Finley Cooper Bernsen.
Carrera
Dalgunes de les sos participaciones en televisión son ABC Afterschool Specials, Historia policial, Azafatas del aire, Ryan's Hope, Ciñu de papel, Divorciaos, The Extraordinary, The Larry Sanders Show, The Young and the Restless, ente otros. Ente les sos películes producíes tán, 3 Day Test, 25 Hill, Solombres na alma y Dead Air.
Filmografía
Trabayos na televisión
Savigny-sous-Mâlain
Savigny-sous-Mâlain ye una comuña francesa del departamentu de Côte-d'Or, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Noemí María Girbal-Blacha
Noemí María Girbal-Blacha, ye una científica arxentina ya historiadora.
Desempeñóse como direutora del CONICET ente los años 2001 y 2008, y como la primer vicepresidenta de la institución ente los años 2008 y 2010.
Recibió'l gallardón Doctor honoris causa de la Université de Pau et Pays de l´Adour en 2007 y el premiu Cervantes a la trayeutoria en ciencies sociales y humanidaes dau pola Asociación Española de Socorros Mutuos. Tamién foi declarada Doctor Honoris Causa na Universidá Nacional de San Juan y ciudadana pernomada 2012 de la municipalidá de Quilmes.
Trayeutoria profesional
Desempeñóse como presidenta de l'Asociación Arxentina d'Historia Económica ente los años 1996 y 2001. Foi la primer vicepresidenta del CONICET ente los años 2008 y 2010, cargu que se-y dio cuando se desempeñaba como direutora (2001 y 2008) nel mesmu institutu.
Joanna Charlotte Davy
Joanna Charlotte Davy, nacida Flemmich, foi una naturalista, pintora, y pañadora botánica inglesa. Foi una figura reconocida en círculos botánicos británicos na primer metá del sieglu XX; y foi miembru activa en delles sociedaes qu'incluyíen la Sociedá Botánica de les Islles Britániques, que la fixo miembru honoraria en 1950. Mientres esi periodu foi xeneralmente conocida como Lady Davy o, en rexistros formales, Johanna Charlotte Davy.
Biografía
Nacida en Londres, en febreru de 1865, de Charlotte y John Flemmich, un comerciante, y creció en Roehampton. Dempués de casase con James Stewart Davy (1848-1915) en 1886, y vivió en Sussex y Surrey. El so home yera un funcionariu implicáu na alministración pública de les lleis de probes quien foi nomáu caballeru en 1902. Tuvieron dos neños.
Botánica a campu
El so mayor interés sobre la flora británica desenvolver en camudándose a Copyhold, Cuckfield en 1893. El botánicu G. Claridge Druce foi'l so amigu y visitante frecuente con quien Davy esploraba'l campu alredor de la so casa, contribuyendo a numberosos afayos de la flora de Sussex. En 1899, xunir a la Wild Flower Society aumentáu'l so interés y contactos con otros entusiastes de la flora. Vivió en Pyrford dende 1909, hasta 1922 que se camudó a West Byfleet, onde caltuvo'l so "casa abierta" pa botánicos de distintos niveles y edaes. Foi una collaboradora regular de los rexistros de la flora de Surrey.
Percorrió les Islles Britániques n'espediciones de recueyes botániques en grupos que dacuando dirixía. Nun viaxe a Escocia con Gertrude Bacon, afayaron a Carex microglochin Wahlenb. nunca antes vista nel Reinu Uníu. Dalgunos de los sos especímenes de plantes topar nel Herbario J. Y. Lousley de la Universidá de Reading, y otros en Oxford Universidá y Kew Gardens. El Muséu d'Historia Natural, Londres tien 48 acuareles d'orquídees de Davy, nes sos coleiciones.
Noemí María Girbal-Blacha
Trayeutoria profesional
Dende'l 1999 desenvuélvese como investigadora principal del CONICET. Ye tamién parte de la Organización de los Estaos Iberoamericanos pa la Educación, la Ciencia y la Cultura onde desenvuelve xeres d'investigación dende 2008. Coles mesmes, foi direutora ordinaria del CEAR-Universidá Nacional de Quilmes ente los años 2010 y 2016.
Iván Duque Márquez
Iván Duque Márquez ye un abogáu y políticu colombianu y presidente electu de Colombia pol Partíu Centru Democráticu pal periodu 2018-2022. Exerció como senador de la República de Colombia  dende'l 20 de xunetu de 2014 hasta'l 10 d'abril de 2018. Trabayó como representante de Colombia ante'l Bancu Interamericano de Desenvolvimientu BID.
Duque ye abogáu con estudios mayores de Filosofía y Humanidaes de la Universidá Sergio Arbolea. Cursó maestría (LLM) en Derechu Internacional Económicu de l'American University y Xerencia de Polítiques, Públiques de la Georgetown University. Cuenta con estudios executivos en negociación estratéxica, polítiques de fomentu al sector priváu y xerencia de capital de riesgu de curtia duración na Escuela de Negocios y Gobiernu la Universidá de Harvard.
El 11 de marzu de 2018, Duque resultó vencedor ante Marta Lucía Ramírez y Alejandro Ordóñez na Gran consulta per Colombia, siendo escoyíu como'l candidatu de la derecha a les eleiciones presidenciales de 2018. Esi mesmu día anuncióse que Ramírez sería la fórmula vicepresidencial de Duque. El 27 de mayu de 2018 ganó la primer vuelta presidencial col 39,14 % de los votos, que correspuenden a 7,569,693 votos, la votación más alta na hestoria d'una primer vuelta presidencial en Colombia. El 17 de xunu de 2018 resultó vencedor na segunda vuelta presidencial col 54 % de los votos, que correspuenden a 10,373,080 votos contra 8,034,189 del so rival Gustavo Petro, la votación más alta na hestoria d'una segunda vuelta presidencial en Colombia.
Biografía
Iván Duque Márquez ye'l fíu de la politóloga Xuliana Márquez Tonu y del abogáu Iván Duque Escobar (1937-2016), quien se desempeñó como gobernador d'Antioquia ente 1981 y 1982, ex ministru de mines y enerxía y quien amás foi rexistrador nacional del estáu civil mientres el Gobiernu d'Andrés Pastrana. Ye maríu de María Xuliana Ruiz, padre de Luciana, Matías y Eloísa. Hermanu d'Andrés y mediohermano de María Paula Duque Samper, esposa del periodista Néstor Morales.
Empecipió la so carrera profesional en 1999 como consultor na CAF-Banco de Desenvolvimientu d'América Llatina, depués desempeñóse como asesor pal Ministeriu de Facienda de Colombia mientres el gobiernu d'Andrés Pastrana. Darréu, ente 2001 y hasta 2013 trabayó nel Bancu Interamericano de Desenvolvimientu (BID) como conseyeru principal pa Colombia, Perú y Ecuador nos direutorios del Bancu Interamericano de Desenvolvimientu, la Corporación Financiera d'Inversiones IIC y el Fondu Multillateral d'Inversiones del grupu BID y foi xefe de de la división de Cultura, Creatividá y Solidaridá.
Duque desempeñóse como asesor internacional del ex-presidente Álvaro Uribe Vélez, dedicáu a la defensa de la democracia y la promoción de Colombia nel esterior. Ente los años 2010 y 2011 foi asesor de la Organización de la Organización de Naciones Xuníes (ONX).
Ye autor de los llibros Maquiavelo en Colombia, El futuru ta nel centru, IndignAcción y coautor del llibru L'Efectu naranxa. Foi columnista del periódicu Portafolio de la casa editorial El Tiempo en Colombia.
Trayeutoria política
Pa les eleiciones llexislatives de 2014, Duque Márquez formó parte de la llista zarrada al Senáu de la República del movimientu políticu Centru Democráticu, encabezada pol ex-presidente Álvaro Uribe; Duque ocupó'l séptimu renglón de dicha llista y resultó escoyíu senador pal periodu 2014-2018. Tomó posesión del so cargu'l 20 de xunetu de 2014.
Mientres el so periodu como senador, foi autor de cuatro Ley de la República:
El 10 d'avientu de 2017 foi escoyíu candidatu a la Presidencia de la República de Colombia pol partíu Centru Democráticu pa les eleiciones previstes en 2018. Duque foi escoyíu con un sistema d'encuestes que realizó la coleutividá, con un 29,47 per cientu frente a los otros dos precandidatos, Carlos Holmes Trujillo que llogró'l 20,15 per cientu y Rafael Nieto, col 20,06 per cientu.
En xineru de 2018, anuncióse que la Coalición del Centru Derecha, onde participó na consulta interpartidista denominada La Gran Consulta per Colombia, colos candidatos Iván Duque, Marta Lucía Ramírez y Alejandro Ordóñez. El 11 de marzu de 2018, Duque ganó la Consulta con un total de cuatro millones de votos, Marta Lucía Ramírez en segundu llugar con un millón y mediu de votos y Ordóñez en tercer llugar con 385 mil voto. Mientres el so discursu Duque anunció a Marta Lucía Ramírez como la so fórmula presidencial.
Eleiciones presidenciales de 2018
Mientres la campaña presidencial de 2018, Duque señaló a Gustavo Petro de ser partidariu del castrochavismo. declarando
y que
Dellos integrantes del partíu Centru Democráticu, incluyéndolo, afirmaron que'l so llabor va tar enfocada en «vencer l'amenaza de la esquierda, y combatir la miseria que trai'l socialismu a Colombia». Afirmando que la posible llegada al poder de Petro llevaría a que Colombia se convierta nuna “segunda Venezuela”.
Pela so parte, dellos analistes políticos afirmaron que diches declaraciones faen parte d'una estratexa político y publicitario pa ganar adeptos per mediu del mieu y la desinformación sobre les polítiques propuestes por Petro.
Per otra parte, anque Petro nel so momentu allabó la propuesta de cambéu pacíficu» que representó Hugo Chávez para América Llatina, refugó qu'esti plantegara que la redistribución de la renta petrolera fuera socialismu y afirmó que «la riqueza naz d'economíes granibles y modernes». Nesti sentíu, Petro declaró qu'en Venezuela
Per otra parte Duque foi rellacionáu cola Organización Odebrecht. Investigaciones realizaes del casu Odebrecht confirmaron que Duque tuvo axuntáu col polémicu empresariu Dulda Mendonça, xunta na que tamién tuvo Óscar Iván Zuluaga y pola cual esti postreru enfrenta un procesu xudicial. El casu ye materia d'investigación per cuenta de la xusticia colombiana y la xusticia brasilera.
Obra lliteraria
Iván Duque tamién foi columnista de los diarios El Colombianu, Portafolio y El Tiempo, de la Casa Editorial El Tiempu y El País d'España. Llibros:
Llista d'asteroides/81801–81900
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Santiurde de Reinosa
Santiurde de Reinosa ye un conceyu y llocalidá de la comunidá autónoma de Cantabria (España). Atópase na contorna de Campoo-Los Valles y llinda al norte col conceyu de Bárcena de Pie de Concha, al sur con Campoo de Yuso y Campoo de Enmedio, al oeste cola Hermandad de Campoo de Suso y al este con Pesquera y San Miguel de Aguayo.
Toponimia
El topónimu Santiurde ye frecuente en delles zones d'España, anque especialmente nel norte, onde atopamos nomes similares como Santurtzi (Santurtzi) na provincia de Vizcaya o Santiurde de Toranzo en Cantabria. Anque hai duldes sobre l'orixe, podría ser una derivación del patrón San Jorge, festividá que precisamente se celebra en Santiurde de Reinosa el 23 d'abril.
Eupyrochroa limbaticollis
Distribución xeográfica
Alcuéntrase na China.
Santiurde de Reinosa
Paisaxe y naturaleza
Santiurde char nuna fastera perfectamente empobinada al sur so la qu'escurre'l Besaya que, al poco, da llugar a un primer focete, adelantu de lo que va ser l'espectacular gargüelu de Bárcena. El paisaxe nun difier enforma del que vemos en Lantueno. Los montes de frondosas (haya y carbayu) adquieren quiciabes más fondura que naquel casu, nes aguaes de los ribayos de Santiurde y de la Valleja Negra, al oeste y sur del caserío, respeutivamente.
Patrimoniu históricu
thumb|Ilesia de San Jorge, Santiurde de Reinosa La historia recién de Santiurde ta rellacionada cola construcción del Camín Real o Camín de Reinosa na metá del sieglu XVIII, causando l'activación económica de l'aldega mientres esta centuria y parte de siguiente hasta la construcción del calimatoso tramu de ferrocarril ente Reinosa y Bárcena de Pie de Concha nel añu 1866. Les mires creaes pola apertura del Camín impulsaron la ceración d'una ferrería que tuvo en funcionamientu hasta mediaos del sieglu XIX, cuanto entraron en crisis esti tipu d'instalaciones al nun poder competir cola producción de los nuevos altos fornos. La ferrería reconvertir en fábrica fariñera, negociu más codalosu naquel momentu de trasiegu constante de carros cargaos de trigu con destín al puertu de Santander. Fai bien pocos años, sumió'l portentosu edificiu d'esta antigua instalación preindustrial de la que tan solo queden restos del calce y la represa que se construyeron pa la ferrería, según los cimientos de les carboneres y les dependencies de la forxa y la molienda. La ilesia parroquial de San Jorge data de 1899 y ye un edificiu funcional y desornamentado que poco apurre al patrimoniu de la zona. Daqué similar asocede nos dos ermites qu'atopamos nel cascu urbanu, con advocaciones a La nuesa Señora de Los Dolores y La nuesa Señora del Bon Sucesu, desaxeradamente sencielles.
Historia
L'historiador Mateo Escagedo Salmón asitia la ciudá o territoriu de Primorías nesti conceyu, cerca de Somballe, concretamente nel monte Termuda. Esta ciudá sería una de los cinco places fuertes que defendíen la frontera sur de la Cantabria altomedieval, siendo repoblada por orde del rei Alfonsu III el Magno.
Economía
La ganadería ye l'actividá predominante nel conceyu, dedicándose un 39,4% de la población al sector primariu. El sector secundariu ye bastante escasu, con un 16% de la población que se dedica a la construcción y un 13,8% a la industria. El sector terciariu acútase casi puramente al turismu, especialmente al agospiamientu rural, ocupando al 30,9%.
Demografía
Como gran parte del interior de Cantabria y de la contorna de Campoo-Los Valles el conceyu sufre una constante perda de población nes últimes décades, que se traduz nun problema de despoblación cada vez más bultable. A principios del sieglu XX el conceyu rondaba'l millar d'habitantes. A partir de los años 60 y frutu del éxodu rural la población empezó a cayer d'una forma bien acentuada, descensu que s'enllancó a principios del sieglu XXI mientres el cual la baxada foi más paulatina pero aun así constante hasta llegar a unes cifres que s'atopen na actualidá per debaxo de los 300 habitantes, cifra que la convierte n'unu de los conceyos menos poblaos de Cantabria.
Fonte: INE
Alministración
thumb|Conceyu de Santiurde de Reinosa Borja Ramos (Partíu Popula PP) ye l'actual alcalde del conceyu. Les siguientes tables amuesen los resultaos de les eleiciones municipales celebraes nel añu 2003 y 2007.
Ophioglossum vulgatum
La ye un felechu de la familia botánica de les Ophioglossaceae. Trátase d'una planta melecinal d'interés como vulneraria y astrinxente.
Descripción
Trátase d'una planta rizomatusa, con un rizoma fibrosu y curtiu, del que remanez una sola fueya, raramente dos, con dos segmentos. El segmentu maneru ye oval-llanceoláu, con nerviación reticulada; el fértil, opuestu al estéril, tien esporanxos dispuestos en forma d'espiga, opuestos ente sigo. Los esporanxos tienen dos valves que faciliten la so apertura.
Distribución y hábitat
Crez en casi tol Hemisferiu Norte: norte d'América, norte d'Asia, Europa y norte d'África; tamién n'África del Sur. Na Península Ibérica atópase nos Pirineos, Montes Universales, sierra de Gredos ya inclusive nos montes béticos. Na Comunidá Valenciana considérase en peligru d'estinción.
La ecoloxía de la especie ye mesma de terrenes encharcaos: praos, yerbazales, siempres sobre suelos hidromorfos.
Cecilia Vignolo
Cecilia Vignolo ye una artista visual, docente y comunicadora uruguaya.
Amueses individuales
2009 2006 2005 2002 1998 1996 1995
Premios
2013 2007 2002 2001 1999 1997 1995 1992 1984 1977
Savoisy
Savoisy ye una comuña francesa del departamentu de Côte-d'Or, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
1267
Abreviatures
° : fecha de nacencia
† : fecha de la muerte
Euscelophilidius burmanus
Euscelophilidius burmanus ye una especie de coleópteru de la familia Attelabidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Myanmar y China.
Savilly
Savilly ye una comuña francesa del departamentu de Côte-d'Or, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Diferencies ente'l diasistema serbocroata
Les diferencies ente'l diasistema serbocroata, entendíu poles llingües establecíes como estándares, bosniu, croata y serbiu, detállense les fundamentales, ente los trés lengua estándares del diasistema serbocroata.
Escritura
Forma d'escribir l'idioma:
Llei de Lenz
La polaridá d'una FEM inducida ye tal, que tiende a facer una corriente, cuyu campu magnéticu s'opone siempre a les variaciones del campu esistente producíu pola corriente orixinal.
Diferencies ente'l diasistema serbocroata
Escritura
Denominar al idioma d'esa manera (croatoserbio o serbocroata) por cuenta de que los croates y serbios yeren les dos naciones más numberoses que falaben l'idioma. Nun se debe escaecer qu'en Bosnia y Herzegovina utilízase una fala con traces y munches grafíes traíes polos idiomes turcu y árabe.
Les diferencies que definíen a una o otra variante consistíen en:
N'efeutu la variante "chacava" del croato faláu en Dalmacia, especialmente na capital Split (antigua "Spalato"), tien más del 59,4% de pallabres tomaes de llingües neollatines
Llei de Lenz
El fluxu d'un campu magnéticu uniforme al traviés d'un circuitu planu vien dau por: donde: • Φ = Fluxu magnéticu. La unidá nel SI ye'l weber (Wb). • B = Inducción electromagnética. La unidá nel SI ye'l tesla (T). • S = Superficie del conductor. • α = Ángulu que formen el conductor y la direición del campu. Si'l conductor ta en movimientu'l valor del fluxu será: Nesti casu la Llei de Faraday apobina que la FEM inducida en cada instante tien por valor: El signu '-' de la espresión anterior amuesa que la FEM inducida opónse a la variación del fluxu que la produz. Esti signu correspuendi a la llei de Lenz. Esta llei llámase asina n'honor del físicu xermanu-bálticu Heinrich Lenz, quien la formuló nel añu 1834.
Patty Shepard
Patty Moren Shepard (67 años), conocida artísticamente como Patty Shepard, foi una actriz de cine estauxunidense que trabayó fundamentalmente na década de los años setenta n'España ya Italia.
Biografía
Nacida en 1945 nos Estaos Xuníos, treslladóse a España con tan solo 18 años col so padre militar, destináu na base estauxunidense de Torrejón de Ardoz. En faciéndose famosa como modelu n'anuncios publicitarios de televisión, dio'l saltu a la gran pantalla con un pequeñu papel na película La ciudad no es para mí, que'l so papel principal yera interpretáu por Paco Martínez Soria.
Interpretó una serie de spaghetti westerns y películes de terror de baxu presupuestu; compartiendo cartelu en delles ocasiones col iconu del terror español, Paul Naschy.
En 1967 casóse col tamién actor Manuel de Blas.
Finó'l día 3 de xineru de 2013, a les edá|1|10|1945|3|1|2013}}, víctima d'un infartu cardiacu.
Savolles
Savolles ye una comuña francesa del departamentu de Côte-d'Or, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Joanna Mytnik-Ejsmont
Joanna Mytnik-Ejsmont ye una botánica polaca; del Departamentu de Taxonomía y Caltenimientu de la Naturaleza, de la Universidá de Gdańsk.
Ye autora na identificación y nomamientu de nueves especies pa la ciencia, a abril de 2015, tien la prodixosa cifra de 454 nuevos rexistros d'especies, especialmente de la familia Orchidaceae (xéneros Angraecoides, Boryangraecum, Irenea, etc.) (vease más embaxo'l venceyu a IPNI).
Ver tamién
--
Euscelophilidius camelus
Euscelophilidius camelus ye una especie de coleópteru de la familia Attelabidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase na China.
Incuna
thumb|logo de fundación incuna INCUNA (Asociación Arqueoloxía Industrial, Patrimoniu Cultural y Natural. Máximo Fuertes Acevedo) ye una entidá ensin ánimu arriquecimientu y organización non gubernamental fundada nel Principáu d'Asturies qu'aspira a arrexuntar en sí mesma a toles persones comenenciudes na proteición, estudiu y fomentu del patrimoniu industrial a partir de los siguientes oxetivos: conocer y sopelexar l'arqueoloxía industrial y los museos venceyaos al so preservación y promoción, y conocer y sopelexar los aspeutos históricos de l'arqueoloxía industrial y de los citaos museos.
Onopordum acanthium
thumb|Onopordum acanthium [[Amédée Masclef, Atlas des plantes de France, 1891]]
Incuna
Incuna basa la so actuación en diversos grupos de trabayu con un coordinador al frente del trabayu realizáu: "Arte ya Industria", "Archivos y Patrimoniu Industrial", "Patrimoniu Industrial, Metalúrxicu y Siderúrxicu", "Arquiteutura Industrial". Tien la so sede en Xixón (Asturies, España) y entama cada añu, dende 1999, nel mes de setiembre unes xornaes internacionales de patrimoniu industrial que cunta con espertos de tol mundu. Cola editorial CICEES publica frecuentemente obres d'investigación sobre patrimoniu y hestoria industrial y collabora con otres tantes publicaciones d'Europa y América.
Jon Bernthal
Ye conocíu polos sos papeles na serie de televisión The Walking Dead y na película The Wolf of Wall Street. Interpretó más de 30 obres rexonales y off-Broadway. Tamién apaeció en delles series como Law & Order: Criminal Intent (2002), The Class (2006-2007) y The Pacific (2010). En 2013 interpretó al Detective Joe Teague na serie Mob City (2013), tamién de Frank Darabont.
Onopordum acanthium
Onopordum acanthium, llamáu comúnmente cardu burriqueru, alcachofa burriquera, ansarina o toba, ye una planta de la familia de les asteracees, que se naturalizó en tolos continentes.
thumb|Cipselas sueltes thumb|Inflorescencia
Jon Bernthal
Primeros años
Jon nació y crióse en Washington D.C. Estudió en Sidwell Friends School y siguió na Escuela d'Arte Teatral, en Moscú, Rusia, onde tamién xugó al béisbol profesional na federación profesional europea de béisbol. Mientres taba en Moscú, foi reparáu por un direutor de la Universidá de Harvard, nel Teatru de Formación Avanzada nel Teatru Repertoriu Americanu y foi convidáu a llograr la so maestría ellí.
Carrera
Desque se graduó en 2002, actuó en más de 30 obres a nivel rexonal y fora de Broadway. Agora vive en Venice, California, col so perru, Boss. Protagonizó en The Class en CBS ente 2006 y 2007. En marzu de 2010, Bernthal llogró'l papel de Shane en The Walking Dead, l'adaptación en serie de televisión del cómic del mesmu nome que s'atopa so la direición de Frank Darabont.
Onopordum acanthium
Descripción
Ye una planta biañal, que produz una gran roseta espinosa nel primer añu. Les plantes suelen granar na seronda, dempués de les primeres agües y esisten como rosetes en tol primer añu, formen una gruesa y carnosu raigañu pivotante que puede estendese hasta 30 cm o más pa reserva d'alimentos.
Nel segundu añu, la planta crez hasta algamar los 0.5-2.5 (-3) m d'altor y un anchor de 1,5 m. Les fueyes son de 10-50 cm d'anchu, son alternes y espinoses, de cutiu cubiertes de pelos blancos llanudos y cola superficie inferior más densamente cubierta que la parte cimera. Les fueyes son fondamente lobulaes con escayos llargos y ríxides a lo llargo de los marxes. Los pelos finos dan a la planta una apariencia abuxada. El tarmu principal pue ser de 10 cm d'anchu na base, y ta ramificáu na parte cimera. Cada tarmu amuesa una fila vertical de nales anches y espinoses (visible en forma de cinta de material de fueyes), polo xeneral de 2-3 cm d'anchu.
Les flores son en forma de globu, de 2-6 cm de diámetru, de color rosa escuru a lavanda, y prodúcense nel branu. Les yemes florales fórmense primero na punta del renuevu y más tarde na punta de les cañes axilares. Apaecen soles o en grupos de dos o trés na punta de les cañes. Les plantes son andróxines, tantu con pistilos y estames. Dempués del floriamientu, l'ovariu empieza la hinchadura y forma de 8.400 a 40.000 granes per planta.
Distribución y hábitat
Nativu d'Europa Occidental y África del Norte hasta Asia y el Subcontinente Indiu.
Naturalizáu, y hasta cultiváu, n'otres partes del mundu onde apuerta a consideráu como plaga (ex.gr. n'Estaos Xuníos onde inclusive ta prohibíu en ciertos estaos (i.y. Arizona).
Ye emblema nacional d'Escocia, onde, curiosamente dúldase que sía realmente nativu.Ser tamién de la ciudá de Nancy, en que'l so escudu apaez, y de Lorena, en Francia.
Propiedaes y usos
Contién alcaloides, glucósidos flavónicos, aesculina (una saponina bien tóxica pa home y animales), taníns y otros principios amargosos. Tradicionalmente, los llabradores usar como ximistría contra la tos, les dolencies de la vexiga y les feríes mal encarnaes; tamién, el zusmiu lleldáu de los sos tarmos emplegar p'animar les fiestes y los antroxos.
Los receptáculos de los capítulos son ricos en inulina y comestibles de la mesma manera que l'Alcachofa (Cynara scolymus). Son tamién comíos polos pollíns: d'equí unos de los sos nomes vernáculos, y quiciabes tamién l'orixe del nome del xéneru en Griegu/Llatín.
Taxonomía
Onopordum acanthium describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 2: 827. 1753. El nome xenéricu vien del llatín ǒnǒpordǒn/ǒnǒpradǒn, deriváu del Griegu όνόπoρδoν, de όνό «pollín» y πορδον «peu», ye dicir «peu de pollín», aludiendo a la supuesta propiedá de la planta de producir gases a estos animales cuando la comen, referenciáu como tal en Pliniu'l Vieyu, Historia naturalis (27, 110, LXXXVII: "Onopradon cum ederunt, asini crepitus reddere dicuntur.").
El epítetu llatín acanthium significa «espinosu».
Caspar Commelijn
Caspar Commelijn o Caspar Commelin foi un botánicu y micólogu nerlandés.
Biografía
Yera fíu d'un llibreru, historiador y publicista, Casparus Commelijn y la so primer muyer Margrieta Heydanus. Se enroló el 12 de setiembre de 1692, en Leiden como estudiante de Medicina; graduándose'l 27 de febreru de 1694, cola defensa de la so tesis De lumbricis («Alrodiu de los merucos», Ludg. Bat. 1694). Depués de graduase, allugar na so ciudá natal. Cuando Peter Hotton parte pa Leiden en 1696, Caspar foi designáu nel puestu de botánicu del Hortus Botanicus Amsterdam. Va Asoceder al so tíu Jan Commelin (1629-1692), quien xunto con Joan Huydecoper fundan el Hortus Botanicus Amsterdam.
thumb|left|300px|Inspeutores del "Collegium Medicum" - 1724, por [[Cornelis Troost (de izq. a der.) Hendrik van Bronkhorst, Jeronimo de Bosch, Daniël van Buren, Martinus Haesbaert, Caspar Commelijn, Joost ter Pelkwijk]]
Caspar trabayó en llibros qu'habíen quedáu incompletos pol decesu del so tíu Jan Commelin, y col sofitu de Nicolaes Witsen. Ruysch fixo arreglos por qu'en la ciudá d'Ámsterdam pudiera financiase la publicación. En 1703, publicó una obra sobre la sistemática de plantes rares exótiques. En 1706, va ser designáu como profesor na Athenaeum Illustre. Frederik Ruysch y Commelijn estrémense'l trabayu, asina Ruysch facer coles plantes indíxenes, y Commelijn coles exótiques. Jan Commelin, basó'l so trabayu nel sistema taxonómicu escurríu por John Ray.
Commelin vivió nel vecinderu d'O.Z. Achterburgwal, y hasta el so primer matrimoniu, nel Singel y depués del so segundu en Keizersgracht, cerca de Leidsestraat. En 1724, Caspar Commelijn, mientres yera inspeutor nel Collegium Medicum, tuvo la so semeya pintada por Cornelis Troost. Güei puede trátela nel Amsterdams Historisch Museum. Pal so decesu, foi asocedíu por Johannes Burman.
Santiurde de Toranzo
Santiurde de Toranzo ye un conceyu español de la comunidá autónoma de Cantabria. Llenda al norte con Santa María de Cayón, Castañeda y Puente Viesgo, al sur con Vega de Pas y Luena, al oeste con Corvera de Toranzo y al Este colos conceyos de Villafufre y Villacarriedo. Atópase allugáu na contorna del Pas-Miera (o Valles Pasiegos) y pol so territoriu escurre'l ríu Pas.
Formó parte del Valle de Toranzo xunto a Luena, Corvera de Toranzo y Puente Viesgo, hasta la constitución de los conceyos constitucionales, dientro de la Merindad d'Asturies de Santillana.
Economía
Un 18,7% de la población del conceyu dedicar al sector primariu, un 20,1% a la construcción, un 21,9% a la industria y un 39,3% al sector terciariu. Nel conceyu la tasa d'actividá ye de 43,3% y la tasa de paru ye de 11,1%, ente que la media en Cantabria ta en redol al 52,5% y 14,2% respeutivamente. Predomina por tantu nel conceyu'l sector servicios.
Demografía
Al igual que la mayoría de los conceyos del interior de Cantabria, Santiurde de Toranzo presenta un perfil demográficu avieyáu y que tiende escontra'l despoblamientu.
Fonte: INE
Alministración
Estanislao (PRC) ye l'actual alcalde del conceyu. Les siguientes tables amuesen los resultaos de les eleiciones municipales celebraes nel añu 2003 y 2007.
Patrimoniu
Dientro del so patrimoniu artísticu, destaquen trés bienes d'interés cultural con categoría de monumentu: Amás, hai un Bien d'interés local, el Santuariu de La nuesa Señora del Sotu, en Iruz.
Diferencies de xéneru nel idioma xaponés
L'Idioma xaponés ye inusual ente los idiomes más falaos nel altu grau de distinción qu'esiste ente'l llinguaxe de les muyeres y el de los homes. Les diferencies de la forma en que les moces y mozos usen l'idioma puede detectase en neños de tan solo trés años.
Según les diferencies son dacuando llamaes "llinguaxe de xéneru." En xaponés, la forma de falar carauterística de les muyeres denominar n'ocasiones onna kotoba (女言葉, "pallabres de muyeres") o joseigo (女性語, "llinguaxe de muyer"). Equí l'usu del "xéneru" fai referencia al papel de xénerus, non al xéneru gramatical. Un home qu'usa pallabres femenines pue ser consideráu amuyeráu, anque les sos frases podríen ser perfectamente correutes dende'l puntu de vista gramatical. Polo xeneral, les pallabres y espresiones consideraes masculines considérense coles mesmes axataes, vulgares o dures, ente que les pallabres y espresiones femenines denotan una forma de falar más formal, deferente o nidies.
Nun hai diferencies de xéneru na escritura xaponés (sacante en voces citaes), y cuasi nun s'estremen los rexistros formales (teineigo), sacante cuando s'usa dacuando wa (y sacante pol fechu de que ye más habitual que les muyeres empleguen un rexistru formal).
Pallabres pa "tu"
Vease tamién Pronomes xaponeses
Carauterístiques tradicionales del llinguaxe femenín xaponés
L'axetivu onnarashii (女らしい), que puede traducise como "mujeril" o "femenín", fai referencies a la manera de falar de la muyer.
Ser onnarashii supón portase de manera particular y siguir un estilu particular de falar que los sos traces son, según Eleanor Jorden, "repitíos como una lliturxa nos escritos de toes partes". Dalgunes de les carauterístiques de la manera de falar de la muyer son l'empléu d'un rexistru más eleváu, l'usu de más formes educaes en más situaciones y l'usu particular de pallabres "intrínsecamente femenines" (Mangajin).
La fala femenina inclúi l'usu de pronomes personales específicos (vease la tabla de riba), la omisión de la cópula da, l'usu de partícules a la fin de frase tales como wa y un usu más frecuente de los prefixos honoríficos o y go.
Según Katsue Akiba Reynolds, la fala femenina sirve pa caltener a les muyeres xaponeses nos sos roles tradicionales y reflexa el conceutu de la sociedá xaponesa de la diferencia ente homes y muyeres. Por casu, un conflictu potencial pa la muyer nel trabayu consiste en que, pa ser onnarashii, una muyer tien de falar educada, sumisa y humildemente, pero pa infundir respetu en calidá de superior, ten de ser asertiva, segura de sigo mesma y direuta, inclusive cuando fala con subordinaos varones.
Carauterístiques tradicionales del llinguaxe masculín xaponés
Al igual qu'hai maneres de falar y de portase que se consideren intrínsecamente femenines, tamién les hai intrínsecamente masculines. Nel llinguaxe faláu, otokorashii (男らしい, "varonil" o "masculín") significa falar nun rexistru inferior, usando menos formes formales y en menos situaciones, y usando pallabres intrínsecamente masculines.
En particular, los homes utilicen determinaos pronomes personales masculinos, usen l'informal ("da") en llugar de la cópula desu, usen partícules masculines a la fin de frase como zo, y usen prefixos honoríficos con menos frecuencia que la muyer.
Diferencies de xéneru na sociedá moderna
A midida que la muyer foi conquistando papeles de lideralgu na sociedá xaponesa, les nociones de onnarashisa y otokorashisa, esto ye, el comportamientu que s'espera d'homes y muyeres, evolucionaron col tiempu. Anque hai movimientos relativamente más estremistes que clamen pola eliminación de les diferencies de xéneru nel idioma xaponés, la converxencia nel usu del idioma ye pocu probable y pue que nin siquier seya deseable. En llugar d'ello, los enclinos nel usu real indiquen que les muyeres siéntense más cómodes usando carauterístiques tradicionales del discursu femenín (como'l wa) al empar que caltienen una actitú asertiva de pies d'igualdá colos homes. N'otres pallabres, hai una disociación progresiva de la llingua y les mires culturales tradicionales.