cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sinaloa
Cultura
A pesar de que los pexes y mariscos formen parte importante de les especialidaes gastronómiques de Sinaloa, un platillo que destacó dientro y fora del Estáu ye ensin dulda el chilorio, carne de gochu finamente deshebrada y condimentada con mueyu de chile anchu y otres especies, llogrando un sabor único. El pollu asáu estilu Sinaloa ye otra especialidá que s'estendió a otros llugares pol so esquisitu sabor. El mochomo, carne de res tipo cecina ye otra especialidá típica de Sinaloa, d'igual manera que los pichones empapelaos, según la corte pa carne asao llamáu cabreria y, poques gracies, los camarones sinaloenses, en "aguachile", marinados en zusmiu de llimón, rellenos de quesu arralláu, envolubraos con tocín o cocíos a la parrilla, ensin dexar de mentar el pexe solmenáu.
Festivales y fiestes llocales
Sinaloa tien delles fiestes que se celebren en tol añu, estes fiestes son parte del patrimoniu cultural de los sinaloenses
Día Internacional de Solidaridá colos miembros del personal deteníos o desapaecíos
L'Asamblea Xeneral de les Naciones Xuníes proclamó'l 25 de marzu Día Internacional de Solidaridá colos miembros del personal deteníos o sumíos. Esi día, en 1985, el periodista y funcionariu de Naciones Xuníes Alec Collett ye secuestráu por estremistes libaneses, quien lo asesinen más tarde.
Celebración
L'Asamblea Xeneral de les Naciones Xuníes proclamó'l 25 de marzu Día Internacional de Solidaridá colos miembros del personal deteníos o sumíos.
Mil Mi-12
El Mil Mi-12 (en rusu: Ми-12, designación OTAN: Homer ), orixinalmente llamáu V-12 (en rusu: В-12), ye'l helicópteru de mayor tamañu que voló hasta la fecha. L'El Mi-12 caracterizase polos dos únicos rotores tresversales de réxime, qu'esanicien la necesidá d'un rotor de cola. P'aforrar esfuercios y costos de desenvolvimientu, l'equipu de diseñu Mil adoptó'l rotor principal, la tresmisión y la planta motriz del Mi-6.
Diseñu y desenvolvimientu
thumb|250px|Mi-12 nel Muséu de la Fuercia Aérea Monino Central ([[Moscú). A la so derecha ta un El so-33 y a la izquierda un MiG-29.]]
Messerschmitt Me 321
El Messerschmitt Me 321 Gigant (‘xigante’ n'alemán) foi un gran planiador de tresporte alemán desenvueltu mientres la Segunda Guerra Mundial. Foi desenvueltu nel avión de seis motores Messerschmitt Me 323, que tamién recibió'l mesmu llamatu.
Mil Mi-12
Diseñu y desenvolvimientu
Anque solo construyéronse dos exemplares del Mil Mi-12 y dambos yeren prototipos V-12, esta máquina xigante ye digna de mención como l'helicópteru de mayor tamañu que voló hasta la fecha.
Pa economizar l'esfuerciu y costu del desenvolvimientu, l'equipu de diseñu Mil adoptó'l rotor principal, la tresmisión y la planta motriz del Mi-6, utilizándoles por duplicáu ya instalando caúna de les unidaes nel estremu de dos tales nales embrionaries fuertemente arriostradas. L'empléu de rotores contrarrotativos esanició la necesidá del rotor compensador de cola, consistiendo ésta en superficies convencionales con derives de cantu marxinal nes horizontales. Los cuatro turboejes Soloviev D-25VF teníen una potencia combinada de 26.000 cv, que dexaron al V-12, voláu inauguralmente el 10 de xunetu de 1968, establecer una serie de récores en febreru de 1969 que, sometíos a homologación, fueron les primeres noticies n'Occidente de la esistencia d'esti xigantescu helicópteru al que la OTAN asignó'l llamatu de "Homer".
Messerschmitt Me 321
Historia
Mientres la Segunda Guerra Mundial, l'exércitu alemán pensó nuna posible invasión de les Islles Britániques, nuna operación que recibió'l nome alemán de Unternehmen Seelöwe Operación Lleón Marín. Al empecipiar la so preparación, el Comandu de Tresporte de la Luftwaffe decatóse rápido de que tanto la distancia a percorrer como la cantidá de carga a tresportar riquiríen d'un avión de tresporte con meyores prestaciones que'l modelu qu'hasta entós veníen utilizando, el Junker Ju 52.
Mil Mi-12
Diseñu y desenvolvimientu
A mediaos d'esi añu, el 6 d'agostu de 1969, el V-2 alzó una carga útil de 40.204,5 kg a un altor de 2.255 m, estableciendo un récor que permanez imbatíu.
Messerschmitt Me 321
Historia
Cuando n'avientu de 1940 quedaron archivaron los planes de la Operación Lleón Marín y empezaron los planes pa la invasión de la Xunión Soviética cola Operación Barbarossa, decidióse que la solución más eficaz y barata p'arreglar les necesidaes de tresporte aereu consistía n'utilizar planiadores. Arriendes d'ello, la Oficina Téunica de la Luftwaffe engargó a los fabricantes d'aviones Junkers y Messerschmitt una propuesta pal desenvolvimientu rápidu d'un Grossraumlastensegler (planiador con gran capacidá de carga). Les especificaciones indicaben que'l planiador tenía de ser capaz de tresportar un cañón de 88 mm xunto col so vehículu tractor, o bien un tanque mediu Panzer III o Panzer IV. Esti proyeutu recibió'l nome en clave de Projekt Warschau (Proyeutu Varsovia n'alemán), dándo-y al proyeutu presentáu por Junkers el nome de Warschau-Ost (Varsovia Oeste) y al presentáu por Messerschmitt Warschau-Sud (Varsovia Sur).
El diseñu de Junkers, el Ju 322 Mammut resultó refugáu, por cuenta de que taba construyíu dafechu en madera, polo que'l vencedor resultó ser el Messerschmitt Me 263.
Diseñu
El Me 263 tenía una estructura de tubos d'aceru suministrada pola compañía Mannesmann, con llistones de madera y cubierta con dope. Esto, dexaba una rápida construcción y una gran facilidá nos arreglos, según un considerable aforru de pesu. El Me 263 foi redesignado Me 321 y moteyóse-y Gigant (Xigante) por cuenta del so considerable tamañu.
Mil Mi-12
Historia operacional
A pesar d'ello, l'helicópteru al nun cumplir coles sos especificaciones de diseñu'l programa foi atayáu con namái dos exemplares construyíos. Delles fontes menten un tercer Mi-12, que s'estrelló mientres la prueba, pero esto nunca foi confirmáu por fontes oficiales. Tuvo un accidente confirmáu nun aterrizaxe duru mientres el primer vuelu, l'aparatu foi reparáu y darréu siguió volando.
Messerschmitt Me 321
Diseñu
El so morru, de 6 m d'altu, taba conformáu por dos grandes puertes d'abatimientu vertical. Estes puertes, solo podíen abrir dende dientro, momentu en -y que podíen esplegase les ramples pa dexar la entrada o salida de vehículos. Comparáu col Ju 52, el Me 321 ufiertaba una área de carga seis vegaes mayor, con una capacidá cercana a los 100 m², y yera capaz d'afaer una carga d'hasta 23 tonelaes. L'espaciu de carga, foi diseñáu pa retrucar les dimensiones del espaciu de carga de los vagones plataforma de los ferrocarriles alemanes, d'esta miente, cualquier carga que cupiera nos vagones del ferrocarril, tendría cabida nun Me 321. Alternativamente, cuando s'utilizaba como tresporte de pasaxeros, podía tresportar ente 120-130 soldaos dafechu forníos.
Mil Mi-12
Historia operacional
Unu de los restantes El Mi-12 ta n'esposición nel Muséu de la Fuercia Aérea de Monino en Rusia (50 km al este de Moscú). L'otru ta en Plantar Mil d'helicópteros Michail Leontjewitsch, en Lyubertsy-Panki cerca de Moscú, dende agostu de 2006.
Bibliografía
alert(0);
Messerschmitt Me 321
Diseñu
El primer vuelu del Me 321 V1 tuvo llugar el 25 de febreru de 1941, foi arremolcáu por un Junkers Ju 90. Foi tripuláu pol pilotu de pruebes de la compañía Messerschmitt Karl Baur, y tresportó un llastre de 3 tonelaes. Nel so informe, Baur reportó que los controles yeren pesaos, y d'escasa respuesta, motivu pol cual decidió engrandase -y la cabina de mandu pa dar cabida a un copilotu y operador de radiu, amás de fornir l'aeronave con un control dual. Igualmente, dotar al planiador de servomotores llétricos, p'asistir al movimientu de los enormes flaps. igualmente, tres nueves pruebes, decidió añedir un paracaíes de frenáu.
Los vuelos de pruebes, tuvieron llaraos de dificultaes nel despegue, una y bones los Ju 90 nun teníen l'abonda potencia, y yeren necesarios hasta trés caces pesaos Me Bf 110 usaos nuna maniobra llamada Troikaschlepp. Esta, yera una maniobra altamente peligrosa. Ernst Udet solicitó a Heinkel el diseñu d'un nuevu remolcador, que pudirea faer desapegar al Me 321. Ernst Heinkel respondió a la solicitú diseñando un remolcador meyor pa esti propósitu'l Heinkel He 111Z Zwilling (ximielgos), que, yera una combinación de dos aviones He 111-H6 xuníos por un nala entemedia, na cual, añedíase un quintu motor Jumo 211F-1. Tamién s'utilizaron cohetes en pilones asitiaos so les nales, pa collaborar colos aviones remolcadores cuando s'utilizaben pa desapegar campos de vuelu ensin preparar. thumb|left|250px|Me 321 arremolcáu por un He 111Z
Marion Ross
Marion Ross ye una actriz d'Estaos Xuníos.
Messerschmitt Me 321
Historia operacional
Los primeres Me 321A-1 producíos, entraron en serviciu en mayu de 1941 col 321 Grossraumlastensegler en Leipheim, primeramente, arremolcaos por Ju 90 y darréu, polos He 111Z o por trés Bf 110 cola disposición Troikaschlepp. La segunda y postrera variante producida del planiador, el Me 321B-1 tenía una tripulación de 3 miembros y taba armáu con 4 ametralladores MG 15 de 7,92 mm.
El Me 321 foi pocu usáu nel frente esti poles siguiente razones:
Marion Ross
Carrera
El so papel más conocíu ye'l de Marion Cunningham na serie de televisión de la ABC Happy Days, na qu'actuó dende 1974 hasta 1984 y recibió dos nominaciones al Premiu Primetime Emmy. Antes del so ésitu en Happy Days, Ross apaeció nuna variedá de películes, apaeciendo en The Glenn Miller Story (1954), Sabrina (1954), Lust for Life (1956), Teacher's Pet (1958), Some Came Running (1958), Operation Petticoat (1959) y Honky (1971), según dellos papeles menores de televisión, unu d'ellos en The Lone Ranger (1954). Ross tamién actuó en The Evening Star (1996), pola cual foi nomada pal Globu d'Oru a la Meyor Actriz de Repartu.
Dende la década de 1990, Ross foi conocida pol so trabayu de doblaxe en series de televisión animaes como King of the Hill y SpongeBob SquarePants ente otros, y papeles recurrentes en The Drew Carey Show, That '70s Show, Gilmore Girls y Brothers & Sisters.
Acacia angustissima
thumb| thumb|Frutu thumb|Detalle de la flor Acacia angustissima ye un arbustu o pequeñu árbol perteneciente a la familia de les fabacees.
Distribución
Distribúyese n'Estaos Xuníos, Méxicu y Centroamérica. Tamién s'atopa en Sudamérica, la India y Paquistán. Popularmente conocer como carboncillo, timbe, timbre o artu d'acacia.
Descripción
Algama 1-4 metros d'altor. Les flores disponer n'inflorescencies esfériques, ablancazaes, de 1,3 cm de diámetru, floria de xunu a setiembre. Los sos granes tienen un altu conteníu de proteínes y bien útiles como forraxe pa l'alimentación del ganáu. Nun se considera una especie amenazada.
Toxicidá
Les especies del xéneru Acacia pueden contener derivaos de la dimetiltriptamina y glucósidos cianogénicos nes fueyes, les granes y la corteza, que la so ingestión puede suponer un riesgu pa la salú.
Usos
La corteza utilizar na producción de bébores alcohóliques. El raigañu usar na bébora pulque en Méxicu.
Messerschmitt Me 321
Historia operacional
Na primavera de 1942 los Me 321 fueron retiraos del serviciu na Xunión Soviética n'anticipación a la planificación de la Operación Herkules, la entamada invasión de Malta polos alemanes, na cual, utilizaríase una flota de planiadores arremolcaos por He 111Z. Finalmente, el plan, foi abandonáu pola falta d'aviones remolcadores.
Acacia angustissima
Usos
Los indíxenes del Pueblu tzotzil y Tzeltal de Méxicu utilicen A. angustissima pa tratar los problemes del tracto dixestivu. Tamién lo utilicen pa tratar el dolor de mueles, artritis reumatoide y cortes de la piel. Los esperimentos demostraron que A. angustissima inhibe llixeramente la crecedera de Escherichia coli y Staphylococcus aureus.
Taxonomía
Acacia angustissima describióse por (Mill.) Kuntze y espublizóse en Revisio Generum Plantarum 3(3): 47. 1898. Acacia: nome xenéricu deriváu del griegu ακακία (akakia), que foi dau pol botánicu Griegu Pedanius Dioscorides (e. C. 40-90) pal árbol melecinal A. nilotica nel so llibru De Materia Medica. El nome deriva de la pallabra griega, ακις (akis, escayos).
Messerschmitt Me 321
Historia operacional
En 1943 los Me 321 retornaron a Rusia pa participar na proyeutada operación pa relevar al Xeneral Paulus y al exércitu sitiáu en Stalingráu, pero nel momentu de realizar la operación, nun había campos de vuelu fayadizos, polo que fueron reenviados de vuelta a Alemaña.
Tres la cancelación de la operación de Stalingráu, los planiadores Me 321 fueron puestu en reserva o desguazaos, anque dalgunos d'ellos, fueron tresformaos nuna variante motorizada, el Me 323. Otra operación refugada por cuenta de la falta de campos d'aterrizaxe fayadizos, foi la posibilidá d'usar los Me 321 qu'entá permanecíen en serviciu pa tresportar tropes hasta la islla de Sicilia.
Acacia angustissima
Taxonomía
angustissima: epítetu qu'en llatín significa la más estrecha describiendo les fueyes del arbustu.
Pera Pedi
Pera Pedi (Πέρα Πεδί) ye una villa de Xipre, nel distritu de Limasol. Tien una población de.
Sablera de Les Imeas y Los Cantones
Les sableres de Les Imeas y Los Cantones son diverses cales consecutives de forma curva con un llargor caúna d'unos 25 m y un anchor medio en redol a los diez m que tán asitiaes nel occidente del Principáu d'Asturies, nel conceyu de Valdés que pertenecen a la villa de Bustu.
Descripción
Tien una peligrosidá media y la so redolada ye totalmente virxe pudiéndose aportar a ella per dellos caminos piatonales d'un llargor inferior a un km. El so llechu ye d'arenes tostaes grueses y cantares rodaos y una ocupación bien baxa.
P'aportar a estes cales hai qu'abandonar la n-634 en direición a Queirúas y llegar a la llocalidá de Bustu siguiendo la carretera ensin coyer nenguna esviación pa llegar a un llugar que tien una llinia d'árboles los cualos dixebren los praos d'un camín de tierra. Nesti momentu hai que dexar el coche pa siguir a cuerpu per una pista que se dirixe al este de la Sablera de Cueva. Daqué más alantre hai un camín descendente pol cual vamos llegar a los dos cales. Tomando la zona riberana del ríu Esla atópase una zona conocida como «La pocha».
Como actividaes encamentaes, solo tien de faese, y con prudencia, la pesca recreativa a caña. Aconséyase que pa percorrer el camín hasta los cantiles de la sablera y aportar a ella se vaya provistu de pantalón llargu y duru pa evitar les pinchaes de les numberosos espinos y toxos que tán casi cerrando'l camín.
Autoridá Intergubernamental sobre'l Desenvolvimientu d'África Oriental
L'Autoridá Intergubernamental sobre'l Desarrollu (IGAD) d'África Oriental foi creada en 1996 pa reemplazar l'Autoridá Intergubernamental sobre la Seca y el Desarrollu (IGADD), fundada en 1986.
Estaos miembros
Kenia (miembru fundador, 1986)
Somalia (miembru fundador, 1986)
Sudán (miembru fundador, 1986)
Uganda (miembru fundador, 1986)
Eritrea (almitíu, 1993; suspendíu, 2007; readmitido, 2011)
Sudán del Sur (almitíu, 2011)
François Rabelais
François Rabelais foi un escritor francés del periodu del Renacimientu. La so obra más conocida ye Gargantua y Pantagruel que consta de 5 noveles.
Senna alata
thumb|[[Inflorescencia|Inflorescencies y xamasca]] thumb|Ilustración Senna alata, ye un importante árbol melecinal y tamién usada como planta ornamental con flores na subfamilia Caesalpinioideae.
Distribución y hábitat
Senna alata ye orixinaria de Méxicu, y puede atopase en diversos hábitats. Nos trópicos crez hasta una altitú de 1.200 metros. Trátase d'una especie invasora n'Indonesia. En Sri Lanka ye utilizada como un ingrediente de la medicina tradicional cingalesa.
Descripción
Son arbustos, qu'algama un tamañu de 1–4 m d'altu, menudamente puberulentos pero d'apariencia glabra. Fueyes 30–70 cm de llargu; foliolos 7–14 pares, acrescentes escontra riba, llargamente obovado-oblongos y obtusos, los más grandes 7–19 cm de llargu y 3.5–9.5 cm d'anchu; nectariu ausente, raquis 10–60 cm de llargu, terminando nuna llámina herbal y recurvado-conduplicada de 2.5–4.5 mm de llargu, pecíolos verdaderos amenorgaos o casi amenorgaos a un pulvínulo descoloríu de 10–35 mm de llargu, estípules triangular-llanceolaes, 6–16 mm de llargu, auriculaes y semiamplexicaules, decidues a subpersistentes. Recímanos con numberoses flores, trupos enantes de la antesis pero la exa allargar, hasta 15–60 cm de llargu, pedúnculos 6.5–17 cm de llargu, bráctees sobre les yemes florales, caduques enantes de la antesis, pedicelos 5–11 mm de llargu; sépalos los llixeramente distintos, 11–16 mm de llargu; pétalos subheteromorfos, el vexilar más llargu de 15–23 mm; anteres de los 2 estames abaxiales lunulado-llanceolaes, 9.5–13 mm de llargu, truncaes; estilu 4–5.5 mm de llargu, óvulos 44–58. Frutu ascendente, llargamente linear, rectu o casi rectu, tetragonal, 11–18 cm de llargu y 2–2.8 cm d'anchu incluyendo les nales, 2-carináu nes sutures y aláu hasta la metá de cada cáscara, les nales 4–9 mm d'anchu, crenaes, cáscares papiracees, corites; granes areolaes.
Cultivu
Les vaines son de color marrón escuru casi recta o casi negru, d'unos 15 cm de llargu y 15 mm d'anchu. A entrambos llaos de les vaines nun ye una nala que cuerre a lo llargo de la vaina. Les llegumes contienen de 50 a 60, granes esplanaes y triangulares.
Cassia alata ye bono de cultivar a partir de granes. Les granes pueden ser semaes yá sía direuta o empecipiaos nun viveru.
Usos melecinales
Cassia alata o Senna alata ye de cutiu llamada'l "arbustu de tiñir", por cuenta de les sos propiedaes funguicides bien eficaces pal tratamientu de la tiña y otres infeiciones micóticas de la piel. Les fueyes moler nun morteru pa llograr una especie de "algodón verde". Esti entemecer cola mesma cantidá d'aceite vexetal y dempués estrégase sobre la zona afeutada 2-3 vegaes al día. Una preparación fresca tien de faese tolos díes. Los sos ingredientes activos inclúin el mariellu acedu crisofánico.
El so efeutu llaxante, por cuenta del so conteníu en antraquinona, tamién ta bien probáu.
thumb|240px|Cassia alata 2n [[Malasia]] thumb|240px|Vista de la planta Les sos aplicaciones inclúin el tratamientu d'afecciones de la piel: granos graves o tlacotes (Morelos), contra jiotes y ”tiña”; muelse la fueya cruda con un pocu de sal y aplícase nel llugar afeutáu (Guerrero). Tamién ye encamentada p'atender les paperes. El Códiz Florentino, nel sieglu XVI menta: ”puestes les fueyes y los raigaños molíos n'agua ye d'utilidá pa les apostemes”. Nel mesmu sieglu, Francisco Hernández de Toledo comenta ”machucáu y untáu cura les rozadures”. Pal sieglu XX, Maximino Martínez reportar como anticrotálico, antipirético, antisifilítico, catárticu, contra dermatosis, diaforético, diuréticu y pa curar enfermedaes venérees. Nos frutos reportóse la presencia de glicósidos de rhein y aloe-emodina y nes fueyes aloe-emodina, crisofanol (oxisofanol), emodina reína, isochrysophanoly physcion-1-glycoside, y los glicósidos kaempferol y antraquinona sitosterol, emodina, reína.
Taxonomía
Senna alata describióse por (L.) Roxb. y espublizóse en Flora indica; or, descriptions of Indian Plants 2: 349. 1832.
Sevilleja de la Jara
Sevilleja de la Jara ye un conceyu español de la provincia de Toledo, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha.
Toponimia
El grupu de mozárabes que fundaron esta llocalidá diéron-y el nome de "Sevilleja", que ye un diminutivu despreciatible de "Sevilla", n'alcordanza de la so ciudá d'orixe.
Xeografía
Sevilleja de la Jara ta asitiada na contorna de La Jara. Asitiada na zona montascosa al sur de la contorna tres el picu del Cume Altu de 1274 m d'altitú. La vexetación na zona son pinares, encines, sufreres, xarales y monte baxu.
Sevilleja de la Jara ta a unos 190 km de Madrid, pela carretera d'Estremadura que s'esvia dende Talavera de la Reina al banzáu de Cíjara.
Historia
Fuxendo los mozárabes andaluces de la persecución de los almorávides, un grupu d'aquellos, al frente del cual venía Clemente, obispu electu de Sevilla, llegaron nel primer terciu del sieglu Xlll a Talavera de la Reina y dende ellí colaron a un llugar de La Jara, antiguu allugamientu Vetón, onde llevantaron les sos viviendes aniciando asina'l nuevu llugar de Sevilleja.
El barriu del Torilejo foi'l primer asentamientu, siendo les principales actividaes el colmeneo y la cría de ganáu vacuno.
Yá nel sieglu XIV citar nel Llibru de la Montería d'Alfonsu XI paraxes onde se da la caza mayor -osos y xabalinos ente otros- dientro del términu municipal. Amás de la caza, la corte de lleña, el carboneo y los truébanos son les principales esplotaciones que se realicen nestes tierres. Mientres estos años Sevilleja y los sos alquerías pertenecen a la xurisdicción de Talavera que de la mesma pertenez al señoríu de los arzobispos de Toledo. La so situación fronteriza con otros señoríos fai qu'esistan frecuentes ataques ya invasiones d'estos.
La orde militar de Alcántara apoderárase de dellos pueblos, propiedá de los arzobispos de Toledo na xurisdicción de Talavera y la so Tierra, como natural consecuencia de les lluches civiles castellanes; por eso en 1455, dase poder pol arzobispu de Toledo, don Alonso Carrillo, por que se recuperen esos pueblos, ente ellos Sevilleja, Gargantilla, Ríu Fríu y Cordobilla.
A finales del sieglu XVI Sevilleja y los sos pueblos dependientes suman unes 100 families, con 400 habitantes. La caza y la ganadería siguen siendo la so principal fonte de sustentu. Nesta dómina ye probable que se construyera l'actual Ilesia de Sevilleja. Mientres el sieglu XVII aumenta la población, averándose a los 550 habitantes.
Dende la so fundación hasta la segunda metá del sieglu XVIII ye la capital alministrativa d'un gran conceyu qu'ocupaba gran parte de la contorna de la Jara, incluyendo los actuales conceyos de La Nava del Ricomalillo, Robledo del Mazo y Anchores de los Montes (Ciudá Real). Mientres esti sieglu produz un fuerte procesu de colonización interior, lo que fai apaecer nueves alquerías y que se segreguen del términu municipal les yá mentaes.
A finales d'esti sieglu la población del términu supera los 1600 habitantes. Les actividaes económiques siguen siendo les tradicionales caza, colmeneo, ganadería y una agricultura bien aballadora, por cuenta de la escasa fertilidá de la tierra. Abonden los molinos fariñeros, sobremanera en ríu Fríu y esplótense delles mines de diversos metales dientro del so territoriu. Yá nestos años yá se menta la Ermita del Santísimu Cristu Arrodillado o Nazarenu.
Dende 1814 y hasta dempués de la primera carlista nun conocemos una actividá permanente y destacao na contorna. Los pueblos del interior siguieron sumíos nel abandonu y con una economía de subsistencia. Les tentatives de reactivación económica empecipiaes por dellos lliberales nun conducieron a nada positivu. A iniciativa de los grandes y pequeños ganaderos presentar n'ochobre de 1834 un proyeutu de llei pa eslleir les hermandaes vieyes de Toledo, Talavera y Ciudá Real, suprimir el derechu d'asadura mayor y menor (impuestu sobre'l tránsitu ganaderu que dexa'l so autofinanciación y la so pervivencia como tribunales especiales de xusticia rural mientres más de cinco centuries) y dar utilidá pública a los sos establecimientos. Dalgunos de los postreros cuadrelleros ocuparon cargos na Sociedá Económica d'Amigos del País en Toledo. Por causes abondo conocíes surden les guerres carlistes o civiles y nelles tienen el so orixe gran parte de l'actividá bandolera nos Montes que se va desenvolver hasta rematáu'l s. XIX, que la so casuística evolucionó colos intereses coleutivos ya individuales de les partíes. Avanzada la guerra, les tropes carlistes, más amenorgaes, recurrieron a la guerra en guerrilles formando grupos d'una docena d'homes aproximao llamaos “faxines oxetivos de abeyo per y acoso de les contornes.
En 1835 encabezaba les partíes carlistes qu'operaben nos Montes, el Coronel D. Cándido López, asistíu pelos sos segundos la Diosa, Galán, Perfectu y Mariano Peco. L'exércitu realista o cristino yera mandáu pol ex-guerrilleru toledanu Paralea, bon conocedor d'esti tipu d'aiciones. La derrota de Los Yébenes infligida a los carlistes de Jara pol brigadier Flinter el 19 de febreru de 1838 supunxo la muerte de 500 carlistes, 300 mancaos y 2.600 prisioneros (B.O.P 9-VI- 1838) de los cualos 396 yeren de los Montes y Jara naturales de Sevilleja de la Jara, San Martín de Montalbán, Cuerva, Navahermosa, San Pablo, Ventes con Peña Aguilera, los Alares, Casasbuenas, Aldeanueva de Barbarroya, Mohedas de la Jara, Nava de Ricomalillo, Navalmoralejo, Campillo de la Jara, Anchores y Aldeanueva de San Bartolomé. Toos fueron indultaos. Les sos edaes bazcuyaben ente los 17 y 21 años. Otros venti indultaos nel mesmu añu por abandonar les partíes carlistes, yeren na so totalidá xornaleros con edaes inferiores a los 30 años, solteros, qu'habíen estáu encuadraos nes partíes de Paliyos, Gil, Jara, Melitón y Llagu. Estos perdones nun se cumplieron en delles ocasiones, dando llugar a la torna a la facción coles rensíes oportunes, convirtiendo a los individuos en más peligrosos y sanguinarios. A midida que avanza'l conflictu la ideoloxía de munches facciones carlistes tresferir a un segundu orde y la rellación d'exércitu regular sumi dando pasu a la partida que sofitándose na llucha. busca'l botín, independiente de les órdenes que pueda recibir.
La situación d'alarma permanente na contorna lo evidencian los ataques que sufren delles poblaciones siendo especialmente graves los dos asaltos a Navahermosa realizaos poles partíes de Jara, Peco y Terceru. Asemeyaos episodios sufrieron en Gálvez, Belvís de la Jara, Puebla de Montalbán, La Estrella, San Pablo de los Montes, Les Navillas y Orgaz, que nos amuesa una situación d'inseguridá y congoxa dada la crueldá cola que se conducieron les facciones en munches de les murnies xornaes que protagonizaron.
El 13 de payares de 1839 llevantóse l'estáu de sitiu na provincia, la paz namái foi nel papel pa la contorna de los Montes que siguió infestada de partíes “facciosas” amosando la so verdadera cara ensin posibilidá d'amarutes políticos. Ente los montes quedaron 'los Paliyos 'el Valencianu', el Mestizu, Tripacana, Carniceru, Mariano Ruiz 'el Pichapelá', Francisco del Moral, Pata de Porra, estos dos últimos fusilaos en Toledo. La guerra teóricamente taba concluyida y los carlistes pudieron acoyese al indultu decretáu o salir del país, pero aquellos que nun fixeren otra guerra que la suya, optaron por quedar se nes sierres siguiendo la vida a la que s'afixeren. Pelos años cuarenta siguía Rito Flores al mandu de la partida 'Paliyos' abeyando per pelos Montes.
L'agricultura y la ganadería, xunto a la caza, siguen siendo les principales fontes de subsistencia. Queda en funcionamientu dalgunu de los molinos fariñeros y los caminos tán práuticamente abandonaos ya intransitables. Mientres estos años la difícil situación que se taba produciendo en Portugal fai que dellos portugueses asitiar en Sevilleja y la so contorna. En 1846 créase la primer Comisión d'Instrucción Pública en Sevilleja que fai aumentar de manera notable'l númberu de persones qu'aprienden a lleer y escribir.
Mientres el sieglu XX produció un importante aumentu de la población, que baxa de nuevu hacia 1940 pola Guerra Civil, que tuvo unu de los sos frentes nesta contorna.
En 1950 algámense los 3374 habitantes; a partir d'equí produzse un importante procesu migratoriu escontra les grandes ciudaes, faciendo qu'escontra finales d'esti sieglu la población ronde los 1100 habitantes.
Economía
La principal riqueza de Sevilleja de la Jara ye l'actividá cinexética. Equí atópese'l primer Cotu Social d'España.
A la entrada al conceyu, a menos d'un quilómetru atopen les instalaciones del Serviciu Nacional de Pesca Continental, Caza y Parques nacionales, entidá que va xestionar y va enriar la puesta en marcha d'esti gran cotu de caza menor qu'ocupa una superficie de más de 30.000 hectárees, entendíos los términos municipales de Sevilleja y Anchores, nes provincies de Toledo y Ciudá Real, respeutivamente. Amás d'estos pueblos, el cotu alluga les aldegues de Buenasbodas, Gargantilla, Minas de Santa Quiteria y Puerto Rey, ésti yá na llende cola provincia de Cáceres. Dada la so gran estensión, el cotu namái puede conocese faciendo'l percorríu n'automóvil. Anque los caminos son de tierra, la circulación non corada nengún riesgu. El paisaxe ye con montes chatos que ruempen la llinia d'horizonte y torguen acolumbrar cualquier nucleu de población. El banzáu del Cíjara ye la llende natural del cotu, enfusáu yá na provincia cacereña. Per estes tierres non yá atópase la perdiz, sinón tamién el venado y el xabalín. L'accesu a los permisos de caza nel cotu, consiguir por sortéu según faya sío la cría nel añu y la necesidá del control cinexéticu de la zona. Al Cotu Social de Sevilleja de la Jara y Anchores van tener accesu pos, según prescribe la nueva Llei de Caza, tolos cazadores españoles con arreglu a los sorteos y precios que se van establecer nel oportunu plan añal d'aprovechamientos. Los permisos oportunos van poder consiguise nes oficines provinciales del Serviciu o bien dientro de los conceyos de Sevilleja y Anchores, onde s'atopen los controles de vixilancia y caltenimientu de los cotos.
Hernán Crespo
Hernán Jorge Crespo, ye un ex xugador de fútbol arxentín.
Crespo comenzó la so carrera en 1993 como xugador del River Plate. Na Seleición arxentína de fútbol xugó'l so primer alcuentru'l 14 de febreru de 1995.
Monagroulli
Monagroulli (en griegu: Μοναγρούλλι) ye una villa de Xipre, en distritu de Limasol. Tien una población de 536 habitantes (2011).
Paramytha
Paramytha (en griegu: Παραμύθα) ye una villa de Xipre, en distritu de Limasol. Tien una población de 569 habitantes (2011).
Audinghen
Audinghen ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cueva de La Estación
Cueva de La Estación ye una surxencia semiactiva que s'atopa na llocalidá de Quijas del conceyu de Reocín en Cantabria (España). La cueva ta al llau de la estación de FEVE del pueblu, que se topa na base d'un cuetu caliar collindante al ríu Saja. Tien un tamañu non bien ampliu, con parés magrices y con galeríes que s'interseicionen.
Allo
Situación
La llocalidá de Allo ta asitiada na parte occidental de la Comunidá Foral de Navarra, dientro de la contorna de Tierra Estella a una altitú de 432 msnm. El so términu municipal tien una superficie de 37 km² y llenda al sur con Lerín y con Sesma, al norte y oeste con Dicastillo, y al este con Oteiza.
Cueva de La Estación
Anque nun tien un xacimientu arqueolóxicu reconocíu, el cuévanu cunta con delles pintures d'arte rupestre. Hai una gran sala que tien grabaos de tipu macarroni, ente los qu'identifíquense figures como un caballu y otres que son signos ensin descifrar. Pol so estilu perteneceríen a la dómina Auriñaciense o Gravetiense.
Allo
Barrios
Pozarrón, Calvariu, El Rasu, La Paz, Garchena.
Cueva de La Estación
Anguaño la cueva ta xestionada pola «Consejería de Cultura, Turismo y Deporte de Cantabria». Ta zarrada al públicu xeneral, y namái se dexa entrar a especialistes.
Allo
Historia
Allo foi, siquier dende'l sieglu XI, llugar de señoríu nobiliariu. Escontra 1064, Sancho IV el de Peñalén fixo entrega del monesteriu de San Miguel a l'abadía de Irache, y más palantre l'abadía recibió tamién dellos collazos y un molín na villa. A principios del sieglu XII, Allo formó parte, xunto con Aranaz, de la tenencia rexida por Sancho Fortuñones.
En 1448 el príncipe Carlos de Viana inscribió la villa nel conceyu de Lerín, al que perteneció hasta la reforma lliberal del sieglu XIX. Mientres la segunda metá del XIX y principios del XX, Allo vio progresar la so economía, y hacia 1920 cuntaba con una gran fábrica de farines, una destiladora d'alcoholes y anisados y un hospital.
Política y alministración
Unión del Pueblu Navarro gana les eleiciones, con 280 votos y 4 conceyales. La llista independiente "Allo siempres Allo" (ASA) llogra 3, quedando nel segundu llugar, ente que'l Partíu Socialista de Navarra llogra 2 conceyales, con 199 votos. L'alcalde ye Fernando Sainz, d'ASA, col sofitu socialista.
Monumentos relixosos
La parroquia de Santa María preside la villa de Allo dende'l sieglu XIX, fecha en que foi construyida con estilu neoclásicu. La ilesia presenta nave de grandes dimensiones estremada en cinco tramos y cubierta por bóvedes de mediu cañón, cruceru con brazos pocu resaltaos so una gran cúpula tambor, murios esteriores de sillería nos que s'abrir ventanes termes a gran altor y un pórticu neoclásicu de 1828 asitiáu delantre del tramu de los pies.
El retablu mayor, foi realizáu pol escultor Bernabé Imberto a finales del sieglu XVI y alluga un sagrariu poligonal de dos pisos decoráu con relieves ya imáxenes romanistas. Nos llaos de la nave, dos retablos platerescos: el de Santa Catalina, obra destacada de la renacencia navarra, y el de San Jorge, con dos belles santes titulares (Nunilo y Alodia) d'incipiente romanismo. El templu alluga tamién un interesante conxuntu de sillería, formáu por diecinueve sielles corales.
Nel so interior, el retablu barrocu del presbiteriu alluga la imaxe del santu titular, una talla románica de tamañu natural, y una talla de la Madalena de la primer metá del sieglu XVI. Na basílica atopamos tamién retablos barrocos y llenzos d'estilos diversos, según talles romanistas de San Pedro Apóstol y San Cristóbal, procedentes de les sos ermites, güei sumíes.
Monumentos civiles
La Casa del Mayoralgu, construyida en 1592, forma un gran bloque de sillería con planta n'O y dos torrexones angulares cúbicos, ente los qu'escurre una doble galería con arcos sobre pilastres y columnes. Tien dos fachaes, una a la cai presidida por un portalón de mediu puntu, y otra que da al xardín, con dos cuerpos abiertos de arquerías. Nel so interior, un cruceru romanista de finales del sieglu XVI, procedente del humilladero del pueblu.
L'edificiu del conceyu, asitiáu na Plaza de los Fueros, foi construyíu nel postreru cuartu del sieglu XVI en piedra de sillería y mampostería. D'estilu renacentista, ta formáu por dos cuerpos cimeros y un áticu, asitiaos sobre un pórticu de cinco arcos rebaxaos. El conxuntu ta presidíu por un escudu de piedra coles armes de la villa, del postreru cuartu del sieglu XVI. Tres Lumbier y Sangüesa, la de Allo ye la tercer casa consistorial activa más antigua de Navarra, siendo la única de los trés que caltién íntegra tola so fachada.
Deportes
Club Atlético Huracán
Fiestes
El 22 d'agostu empiecen les fiestes patronales de Allo, que se celebren n'honor del Santu Cristu de les Agües. Col empiezu de les fiestes puede esfrutase de la programación, y feches reservaes pa la mocedá, la muyer, los neños, los xubilaos y los calvos.nestes fiestes son toos bienveníos y son bien entreteníes pa los que nun tienen planes en vacaciones de branu. los díes de fiesta dan cita de nuevu nuna comida, nesta ocasión na cai del encierre.nestes fiestes hai munches coses por casu l'encierre,la plaza de toros,les comíes populares...
Amás de les fiestes patronales, a lo llargo del añu asocédense numberoses celebraciones. Antroxos, Selmana Santa (cerrar cola quema del Judas), Navidaes, San Isidro (15 de mayu), Les Magdalenas (21 de xunetu).
Audrehem
Audrehem ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Amazilia cupreicauda
La amazilia colicobriza o amazilia colibronceada (en Venezuela) (Amazilia cupreicauda), ye una especie d'ave de la familia Trochilidae, orde Apodiformes que s'atopa en Brasil, Guayana y Venezuela.
Taxonomía
De cutiu asitiase nel genus Saucerottia. Ta fuertemente emparentada cola Amazilia viridigaster y la Amazilia tobaci, de les que s'estrema por pequeñu variaciones na so morfoloxía, coloración y área de distribución, lo que motivó la so separación n'especies distintes.
Descripción y alimentación
Mide ente 9-10 cm de llargor y pesa en redol a los 3,5 gr. Aliméntase de néctar y de pequeños inseutos y arácnidos.
Hábitat
Vive en zones tropicales y subtropicales, tantu en montes secos como montes húmedos, tamién en montes vieyos bien degradaos.
Sablera de Les Loseras y Tostar
La sablera de La Losera y la Sablera de Tostar atopar nel conceyu asturianu de Navia y pertenez a la llocalidá españoles de Veiga .Según el Ministeriu d'Agricultura, Alimentación y Mediu Ambiente, la primer sablera llámase La Losera y ta catalogada como ZEPA y LIC. Ente que de la segunda nun presenta datos.
Descripción
La sablera de La Losera recibe'l so nome del tipu de piedres, a la manera de lloses, qu'hai tantu nel so llechu como pela redolada. Realmente esta sablera formar el conxuntu de cinco cales principales y gran cantidá d'entrantes y salientes. P'aportar a estes sableres hai que salir por Veiga per unes pistes de tierra: saliendo pela primer pista que s'atopa a la salida más al oeste de Veiga. Tomando la primer pista llegar a la Sablera de Tostar» y si toma la segunda aportar a la Sablera de La Losera.
Día Internacional de Tolerancia Cero cola Mutilación Xenital Femenina
L'Asamblea Xeneral de les Naciones Xuníes encamienta a los Estaos, el sistema de les Naciones Xuníes, la sociedá civil y tolos comenenciudos a siguir celebrando'l Día Internacional de Tolerancia Cero cola Mutilación Xenital Femenina el 6 de febreru.
Sablera de Les Loseras y Tostar
Descripción
Poles sos proximidaes pasa una sienda costera, nun tienen nengún serviciu y l'actividá más encamentada ye la pesca recreativa pero nun s'encamienta'l bañu por cuenta de los malos accesos que tienen.
Día Internacional de Tolerancia Cero cola Mutilación Xenital Femenina
Celebración
El 20 d'avientu de 2012 l'Asamblea Xeneral de les Naciones Xuníes na Resolución 67/146 encamienta a los Estaos, el sistema de les Naciones Xuníes, la sociedá civil y tolos comenenciudos a siguir celebrando'l Día Internacional de Tolerancia Cero cola Mutilación Xenital Femenina el 6 de febreru.
Audincthun
Audincthun ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Amazilia chionogaster
Amazilia chionogaster ye una especie d'ave de la familia Trochilidae. Ye un miembru del xéneru Amazilia. Distribuyir nes selves y montes del centro-oeste d'América del Sur.
Hábitat y distribución
Ye una especie común, distribuyida dende'l norte de Perú, gran parte de Bolivia, hasta'l noroeste de l'Arxentina, onde habita nes provincies de: Jujuy, Salta, Tucumán, Catamarca, La Rioxa, Santiago del Estero, y posiblemente nel estremu oeste de la del Chaco. Rexistráronse tamién poblaciones de tierres baxes nel Santa Cruz, Bolivia, nel oeste del Paraguái, y nel centru del Brasil. l'este del Paraguái,
El so hábitat natural ye'l cantu de selves, montes semixerófilos, forestas secundaries o degradaes, carbes, parques y xardinos.
Carauterístiques
Ye una pequeña ave d'unos 9 cm de llargu. Tol envés ye de color verdosu. El banduyu ye ablancazáu. Ente dambos colores preséntase un puntiáu verde, qu'en dellos exemplares llega tamién al gargüelu. El pesu de los machos ye de 5,5 gr y el de les femes 4,5 gr. Dambos sexos son iguales. Amuesa un llurdiu postocular blanca, color que tamién se presenta nel cantu esternu de la cola. El picu ye de 20 mm de llargu, afechu pa l'absorción de néctar y a la captura d'inseutos; ye delgáu, rectu, y negru, anque n'ocasiones tien el quexal inferior acoloratada.
Taxonomía
Foi descrita orixinalmente por Johann Jakob von Tschudi nel añu 1845 sol nome de: Trochilus chionogaster con llocalidá típica: «Perú».
Subespecies
Alcuéntrase integráu por 2 subespecies:
Videocinta
Video-cinta, video-casete o cinta de video ye un mediu d'almacenamientu d'imáxenes de videu acompañaes con soníu nuna cinta magnética por aciu una máquina conocida como magnetoscopiu.
En práuticamente tolos casos, utilízase'l métodu de grabación por esploración helicoidal onde una cabeza de videu rota contra'l movimientu de la cinta pa grabar la información por cuenta de que les señales de videu tienen una frecuencia alta la velocidá relativa cinta × cabeza tien de ser tamién bien alzada polo que les cabeces estátiques riquiríen que la cinta corriera a bien alta velocidá.
Esti tipu de cintes utilizar p'almacenar películes y grabaciones. Una cinta de video ye un oxetu onde pueden grabase imáxenes y soníu nuna cinta magnética. En munchos casos, un cabezal helicoidal realiza una rotación na cinta en movimientu pa grabar los datos en dos dimensiones. Al tener les señales de video un altu anchu de banda, los cabezales estáticos riquen altes velocidaes de grabación.
La cinta de videu ye una parte integral de la teunoloxía del videu qu'impactó fondamente la industria audiu visual. Primero foi controlada pola industria de la televisión y dempués espandióse a tolos sectores del mercáu, yá que constituyó una nueva manera de distribuyir la información y una nueva forma d'entretenimientu.
Pañu de cocina
right|thumb|200px|Repasador o paño de cocina. El pañu de cocina o mantel de cocina ye un instrumentu de cocina utilizáu pa llimpiar superficies nes que s'arramaren líquidos o alimentos, pa poder garrar aquellos instrumentos con un calor escesivo puestos sobre la cocina, o pa ensugar la cacía. Suel tar ellaboráu d'algodón y los motivos de decoración suelen ser cuadraos, rayes o rombos.
Pueden tener una función d'ensugáu na ellaboración de ciertos platos tales como la pasta, o na preparación de dellos pexes. Coles mesmes, puede emplegase como filtru de soluciones aguacientes na cocina, como fervinchos y sopes.
Pentakomo
Pentakomo (en griegu: Πεντάκωμο) ye una villa de Xipre, en distritu de Limasol. Tien una población de 644 habitantes (2011).
Acacia berlandieri
Acacia berlandieri ye una especie d'arbustu orixinariu del suroeste d'Estaos Xuníos y nordeste de Méxicu perteneciente a la familia de les fabacees. thumb|240px|Fueyes
Descripción
Algama un tamañu de 1 a 5 metros d'altor, con flores que son esfériques y de color blancu, que se producen ente febreru y abril. A. berlandieri contién una amplia variedá d'alcaloides y súpose pa causar tóxicos reacciones nos animales domésticos tales como cabres.
Distritu de Langley (Colombia Británica)
El Distritu de Langley, ye un distritu municipal del Distritu Rexonal del Gran Vancouver, Colombia Británica. Alcuéntrase al este de la Ciudá de Surrey, ta allugáu al sur del ríu Fraser y enconta al sur cola frontera d'Estaos Xuníos.
Acacia berlandieri
Toxicidá
A. berlandieri contién derivaos de la dimetiltriptamina y glucósidos cianogénicos nes fueyes, les granes y la corteza, que la so ingestión puede suponer un riesgu pa la salú.
Distritu de Langley (Colombia Británica)
Tien una superficie de 316 Km², estimóse una población de 120,000 habitantes para 2005.
Acacia berlandieri
Alcaloides
A. berlandieri contién un númberu de diversos alcaloides, los más abondosos de les cualos son N -metilfenetilamina , tiramina , y fenetilamina. Nun estudiu recién, los investigadores identificaron trenta y uno alcaloides en muestres de xamasca de la planta, incluyendo traces de cuatro anfetaminas que se consideren invenciones humanes: anfetamina, metanfetamina, etc.
Principios activos en Acacia berlandieri
Alcaloides nes fueyes 0.28-0.66%.
Taxonomía
Acacia berlandieri describióse por George Bentham y espublizóse en London Journal of Botany 1: 522. 1842. Acacia: nome xenéricu deriváu del griegu ακακία (akakia), que foi dau pol botánicu Griegu Pedanius Dioscorides (e. C. 40-90) pal árbol melecinal A. nilotica nel so llibru De Materia Medica. El nome deriva de la pallabra griega, ακις (akis, escayos).
Colchester
Colchester ye una ciudá d'Essex, Inglaterra, a 90 Km al nordeste de Londres. Ye'l sitiu en que s'allugó la ciudá de Camulodunum, capital de la tribu celta de los trinovantes y la más antigua ciudá d'Inglaterra. La so población d'alcuerdu al censu del 2001 ye de 104.390 habitantes.
Acacia berlandieri
Taxonomía
berlandieri: epítetu dau n'honor de Jean-Louis Berlandier, un naturalista francés qu'estudió la fauna nativa de Texas y Méxicu.
Colchester
Britania prerromana
L'aldega de Camulodunum taba asitiada na ribera sur del Ríu Colne y foi capital de los trinovantes dende'l 25 e.C. Foi conquistada por Caratacus, líder de los catuvellani, y convirtióse en capital d'esta nación.
Britania romana
Nel 43 d. C. l'emperador Claudio reemprendió la conquista romana de Britania y ocupó el territoriu de Camulodunum, onde se llevantó una fortaleza lexonaria que se tresformó rápido nuna colonia, Colonia Claudia Victricensis, que ye l'embrión de la ciudá actual. El primer templu romanu en Gran Bretaña foi construyíu nesta ciudá, el Templu del Divín Claudio.
Nel 60 mientres la sulevación de Boudica la ciudá foi dafechu destruyida. Tres la derrota de la revuelta, la capital alministrativa foi treslladada a Londinium (Londres) y Camulodunum dafechu reconstruyida, colo que la so importancia amenorgar en gran midida. Siguió esistiendo como población romana, destacada na producción de vasíes (terra sigillata), lladriyos y vinu.
Britania posromana
Tres la retirada de les lexones hai per un sitiu evidencia arqueolóxica de disposiciones defensives efectuaes alredor del 400 en Balkerne Gate y por otru del abandonu de los edificios públicos.
Nennius, un cronista del Sieglu VIII, menta la ciudá (a la que denomina Cayer Colun), na so llista de les 30 ciudaes más importantes de Gran Bretaña.
Dalgunos suxuren que la llexendaria Camelot de les lleendes d'Arturo aniciar na alcordanza de Camulodunum per parte de los britanos romanizados que recordaben el periodu como una edá dorada. Por enforma tiempu consideróse que la falta d'afayos anglosaxones nel triángulu Londres-Colchester-St Albans indicaba una zona onde se caltuvo por un tiempu la dominación británica entá dempués de la llegada de los anglosaxones. Sicasí atopáronse darréu dellos restos, incluyendo una cabaña saxona del Sieglu V construyida sobre les ruines d'una casa romana.
Finalmente ocupada polos saxones, la ciudá foi llamada Colne Ceaster, la colonia de los romanos, que se tresformaría na actual denominación.
Nel Sieglu IX la ciudá foi ocupada polos viquingos, quien caltuvieron el so control hasta'l 920 en que foi recuperada pol rei de Wessex Eduardo El Viejo.
Nel Sieglu XI los normandos construyeron el Castiellu de Colchester sobre les ruines del templu romanu.
En 1189 Ricardo Corazón de Lleón concedió a la ciudá la so Carta Real.