cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hemitriccus griseipectus
Hemitriccus griseipectus, tamién denomináu maria-de-barriga-branca (en portugués, Brasil), ye una especie d'ave paseriforme perteneciente al xéneru Hemitriccus qu'integra la familia Tyrannidae. Habita n'América del Sur.
Donald Richie
Donald Steiner Richie foi un actor y escritor d'Estaos Xuníos.
Hemitriccus griseipectus
Distribución y hábitat
Alcuéntrase en Bolivia, Brasil y Perú. Habita en florestas tropicales y subtropicales húmedes de baxa altitú, de tierra firme y de transición. Hasta los 850 msnm.
Comportamientu
Bien similar al de Hemitriccus zosterops.
Alimentación
Esta especie busca'l so alimentu nos estratos baxo y medio de la floresta. Ye bono de ver, cuando empieza'l so llamáu o cuando executa un curtiu vuelu hasta la xamasca cercana pa prindar inseutos.
Descripción orixinal
La especie H. griseipectus describióse per primer vegada pola ornitóloga xermanu-brasilana Maria Emilie Snethlage en 1907 sol nome científicu Euscarthmus griseipectus; llocalidá tipo «Alcobaça, Ríu Tocantins, Brasil».
Taxonomía
Foi frecuentemente considerada como conespecífica con Hemitriccus zosterops, pero los dos presenten diferencies significatives nel plumaxe y la vocalización. Hemitriccus zosterops foi estremada en H. zosterops y H. griseipectus siguiendo'l SACC (2005).
Observación: El CBRO (Comité Brasilanu de Rexistros Ornitolóxicos) asitia'l presente xéneru na familia Rhynchocyclidae (Berlepsch, 1907).
Subespecies
Reconócense 2 subespecies cola so correspondiente distribución xeográfica:
Maureen O'Sullivan
Maureen Paula O'Sullivan foi una actriz irlandesa, bien conocida pol papel de Jane nes películes de Tarzán protagonizaes por Johnny Weissmuller.
Biografía
O'Sullivan nació en Boyle, County Roscommon, Irlanda en 1911, fía deMary Lovatt y Charles Joseph O'Sullivan, un ofcial de los Connaught Rangers que sirvió na I Guerra Mundial. . Educóse nuna excuela de monxes en Dublin, más sero nel Conventu del Sagráu Corazón de Roehampton (anguaño Woldingham School). Una de les sos compañeres foi Vivian Mary Hartley, la futura actriz Vivien Leigh. Depués de finalizar los sos estudios en Francia, O'Sullivan retornó a Dublín pa trabayar colos probes.
Carrera cinematográfica
La carrera cinematográfica d'O'Sullivan entamó cuando conoció al direutor Frank Borzage que taba rodando Song o' My Heart pa 20th Century Fox, y fízo-y una prueba de cámara que resultó afayadiza y fizo un papel na película que protagonizaba'l tenor irlandés John McCormack. Ella viaxó a los Estaos Xuníos pa completar la película en Hollywood. O'Sullivan apaeció en seis películes de la Fox, y depués fizo trés más con otros estudios.
Tamién protagonizó con William Powell y Myrna Loy la película The Thin Man (1934) y interpretó el papel de Kitty en Anna Karenina (1935) con Greta Garbo y Basil Rathbone. Apaez como Molly Beaumont en A Yank at Oxford (1938), que foi escrita parcialmente por F. Scott Fitzgerald. A una petición de so, el reescribió la so parte pa da-y mayor consistencia y frescura.
Tamién interpretó a otra Jane en Pride and Prejudice (1940) con Laurence Olivier y Greer Garson, asina como a Ann Sothern en Maisie Was a Lady (1941). Depués d'apaecer en Tarzan's New York Adventure (1942), O'Sullivan pidió a la MGM que la lliberara del so contrato pa poder cuidar al so maríu qu'enfermara de fiebre tifoidees na Marina. Asina terminó retirándose del mundu del espectáculu, dedicando-y tiempu a la so familia.
En 1948, reapareció na pantalla con The Big Clock, dirixida pol so maríu pa Paramount Pictures. Continuó apaeciendo ocasionalmente nel películes del so maríu y en televisión. En 1958, el fíu mayor de Farrow y O'Sullivan, Michael, morrió nun accidente aereu en California.
L'actor Pat O'Brien animóla a tomar parte nuna compañía de branu cola obra A Roomful of Roses en 1961. Eso llevó a otra, Never Too Late, que Maureen coprotagonizó Paul Ford no que foi'l so debut en Broadway. Poco depués del estrenu en Broadway John Farrow morrió d'un ataque al corazón. O'Sullivan aferróse a la interpretación depués de la muerte de Farrow: Foi la Today Girl de la NBC por un tiempu, depués fizó la versión cinematográfica de Never Too Late (1965) pa la Warner Bros.. Foi tamién direutora executiva d'un serviciu de consultoría nupcial, Wediquette International.
En xunu y xunetu de 1972, O'Sullivan tuvo en Denver, pa participar na producción del Elitch Theatre titulada Butterflies are Free con Karen Grassle y Brandon deWilde. la representación terminó'l 1 de xunetu de 1972. Cinco díes más tarde (el 6 de xunetu), tovía en Denver, deWilde morrió nun accidente de coche.
Cuando la so fía, l'actriz Mia Farrow, entamó la so rellación con Woody Allen tanto professional como sentimental, apaeció en Hannah and Her Sisters, interpretando'l papel de la madre de Farrow. Tuvo papeles en Peggy Sue Got Married (1986) y na rareza de ciencia ficción Stranded (1987). Mia Farrow llamó a unu de los sos fíos Satchel Ronan O'Sullivan Farrow por so madre.
Muerte
Maureen O'Sullivan morrió en Scottsdale, Arizona de complicaciones coronaries el 23 de xunu de 1987. O'Sullivan foi enterrada nel Most Holy Redeemer Cemetery en Niskayuna, Nueva York.
Filmografía
Llargumetraxes:
Curtios:
Llista d'asteroides/54501–54600
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Saint-Geoire-en-Valdaine
Saint-Geoire-en-Valdaine ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Histoire Physique, Naturelle et Politique de Madagascar
Histoire Physique, Naturelle et Politique de Madagascar (embrivíu Hist. Phys. Madagascar) ye un llibru ilustráu con descripciones botániques escritu pol esplorador y naturalista francés, Alfred Grandidier. Espublizóse en 1886-1903 col nome de Histoire Physique, Naturelle et Politique de Madagascar Publiee par Alfred ... Grandidier.
L'Histoire politique, physique et naturelle de Madagascar. Esti trabayu foi posible en cooperación con otros como Alphonse Milne-Edwards y Leon Vaillant. Tal trabayu algamó los 40 volumen y les sos últimes obres fueron publicaes póstumamente pol so fíu, Guillaume Grandidier (París, 1873- id., 1957), que siguió'l so llabor esplorador na islla africana
El so trabayu llamó l'atención del gobiernu francés escontra Madagascar, que sería anexonada por completu en 1895 en ganando a la reina Ranavalona III (esta se exilió un añu dempués), de la que s'instituyía un mandatu militar francés y Madagascar yera proclamada colonia francesa.
Ente 1865 y 1870 viaxó casi ensin faer paraes nel intre de la espedición, faciendo cuidadosos analises, recoyendo y clasificando especímenes de minerales, plantes y animales. Ente unu de los sos más grandes apurras al estudiu de la islla ta la determinación con exactitú d'una posición de 26 grandes poblaciones al traviés d'observaciones astronómiques. Amás yera frecuentemente vistu como un hechizero por cuenta de les sos actividaes científiques y porque en dos causes llogró persuadir a xefes tribales salvando la so propia vida.
Mientres les sos esploraciones crució Madagascar en tres oportunidaes, viaxando alredor de trés mil quilómetros nel interior y dos mil quinientos na mariña. Tamién fixo observaciones que dieron como resultáu un mapa de la islla pa futures espediciones. Esploró la rexón d'Antananarivu, crució de mariña a mariña la islla en repitíes ocasiones ensin dexar de llau la mariña de la islla.
Cuando en 1870 dexó la islla pa combatir per Francia na Guerra Franco-Prusiana, tenía recoyíos una enorme cantidá de datos que dexaren trazar el primer mapa de Madagascar.
Kerteminde
Kerteminde ye una ciudá danesa na islla de Fionia, na mariña del Gran Belt. Ye la capital y mayor llocalidá del conceyu de Kerteminde, na rexón alministrativa de Dinamarca Meridional. En 2013 tenía una población de. Ye'l principal puertu pesqueru de Fionia.
Historia
El nome de la ciudá apaez per primer vegada na hestoria en 1350 como Kertenemunde y significa "desaguada del Kirta". Kirta ye'l nome que d'antiguo se daba al fiordu de Kerteminde.
Kerteminde surdió como un pobláu pesqueru. Foi la última llocalidá fioniana en recibir privilexos de ciudá comercial (købstad), en 1413. Dende'l sieglu XV, Kerteminde aprovechó'l so llocalización nel Gran Belt y les males condiciones del puertu d'Odense y sirvió de puertu d'esta ciudá hasta'l sieglu XVII. Anque esto últimu favoreció la economía de Kerteminde, la ciudá nun crecer significativamente.
La crisis de les ciudaes daneses del sieglu XVII y l'establecimientu del puertu d'Odense hacia 1800 causaron l'estancamientu económicu de Kerteminde.
Nel sieglu XIX l'actividá pesquera repicó, y pal cambéu de sieglu Kerteminde yera yá'l mayor puertu pesqueru de Fionia. La industrialización, que yera incipiente a finales del sieglu XIX, creció mientres el sieglu XX (fundición de metales, industria alimentaria), gracies a la conexón ferroviaria con Odense en 1900. La población creció de manera lenta pero constante dende principios del sieglu pasáu, cuando cuntaba con pocu menos de 2.500 habitantes. La cercanía d' Odense llindó'l desenvolvimientu de la ciudá, pero coles mesmes ésta cobró cierta relevancia turística.
El conceyu de Kerteminde creóse en 1970 y en 2007 foi ampliáu, lo que fixo de l'alministración pública una importante fonte d'emplegos.
Cultura
miniaturadeimagen|left|130px|Amanda, estatua que remembra'l cantar Min Amanda var fra Kerteminde ("La mio Amanda yera de Kerteminde"). miniaturadeimagen|Muséu Johannes Larsen col molín Svanemøllen. La ilesia de San Llorienzu ye'l principal templu luteranu de Kerteminde. Foi construyida na segunda metá del sieglu XV n'estilu góticu de lladriyos. Tien un ricu inventariu renacentista y barrocu. Otra ilesia ye la ilesia d'Emaús, tamién luterana, n'estilu neogóticu de 1869.
Nel cascu antiguu de la ciudá caltiénense delles cases de lladriyos y de treme de madera, que pertenecieron a comerciantes o a pescadores y daten de los sieglos XVII y XVIII. Una d'estes cases ye Farvergården, construyida hacia 1650, sede del muséu llocal de Kerteminde.
Al sur de la ponte atópase Amanda, una estatua de granitu de 1954 d'una nueva pescadera que representa un famosu cantar y que convirtióse en símbolu de la ciudá.
Al sureste de Kerteminde, na oriella sur del fiordu atópase'l muséu de sitiu del barcu de Ladby, un famosu barcu funerariu viquingu del sieglu X.
Fjord&Bælt ye una atraición turística y coles mesmes una institución d'investigación sobre la vida marina n'agües daneses. Destaca polos sos botos en cautiveriu.
Haderslev
Haderslev (Hadersleben) ye una ciudá del sur de Xutlandia, en Dinamarca, con una población de 21.396 habitantes en 2012. Dende 2007 la ciudá ye sede del nuevu conceyu de Haderslev, formáu pola fusión de siete municipios más pequeños. Haderslev pertenez a la rexón de Dinamarca Meridional, y ye sede d'una de les 11 diócesis de la Ilesia de Dinamarca.
Historia
Haderslev ye mentada per primer vegada na Xesta Danorum. D'alcuerdu a ésta, esistía un rei de nome Hather, de quien la ciudá tomaría'l nome. Flaires dominicos establecieron equí un monesteriu en 1228. Haderslev foi amburada mientres la guerra ente'l rei Erico IV de Dinamarca y el duque Abel de Schleswig. Llogró privilexos de ciudá en 1292 de manes del duque Valdemar IV.
Na Edá Media hubo un castiellu nel oriente de la ciudá, llamáu Haderslevhus, posiblemente construyíu dende'l sieglu XIII. La ciudá taba fortificada, y el banzáu de Haderslev foi construyíu p'activar les turbinas d'un molín d'agua y coles mesmes pa sirvir de proteición a la ciudá, aproviendo agua pa los fosos de les muralla de partir norte. Haderslev aportó a una de les más riques de la rexón, y la so ilesia, sede d'un capítulu colexal, la segunda más grande del ducáu de Schleswig, namái detrás de la catedral de Schleswig.
El rei Federico I de Dinamarca dio-y al so fíu Cristián (coles mesmes Cristián III de Dinamarca) la posesión de la ciudá, y de esta manera Haderslev sería una de les primeres ciudaes del reinu en convertise nun centru del luteranismu. Cuando Cristián III convertir en rei de Dinamarca y duque de Schleswig y Holstein, tuvo que compartir el poder nos ducaos colos sos medios hermanos Juan el Viejo y Adolfo. Juan recibió'l ducáu de Schleswig-Holstein-Haderslev, qu'incluyía la rexón nordeste de Schleswig y delles llocalidaes en Holstein. El duque Juan reemplazó'l vieyu castiellu de Haderslevhus por un magníficu castiellu renacentista qu'algamaría un tamañu similar a Kronborg, y nos terrenes del antiguu monesteriu dominicu construyó un hospital. Al morrer el duque Juan ensin fíos, los sos territorios estremar ente los sos dos hermanos, quedando Haderslev na porción gobernada direutamente pola corona danesa. El castiellu de Haderslev foi una de les propiedaes familiares de Cristián IV: equí celebró'l rei les sos bodes y equí nacieron dellos de los sos fíos.
En 1627 Haderslev foi estropiada por una quema. Les guerres suecu-daneses del sieglu XVII tamién afectaron a la ciudá. El castiellu foi destruyíu por una esplosión de pólvora mientres un asaltu suecu en 1644. El castiellu nunca foi reconstruyíu y los sos restos sirvieron pal arreglu del castiellu de Kolding. La canal que dixebraba al castiellu del restu de la ciudá foi atayáu en 1729. La dificultá de los barcos de gran caláu pa maniobrar nel estrechu fiordu restó importancia comercial a Haderslev, amás de la competencia de Christiansfeld, fundada en 1773 a namái 13 km al norte.
5 de setiembre
Abreviatures
° : fecha de nacencia
Haderslev
Historia
En 1759 una nueva quema destruyó parte de la ciudá. Nel sieglu XIX espandióse'l puertu y creáronse nueves industries, pero la Segunda guerra de los ducaos supunxo un duru golpe a la economía. Como parte de Schleswig y con una parte de la so población de llingua alemana, Haderslev viose arreyada nel conflictu dano-alemán de Schleswig-Holstein. La ciudá pasó a manes prusianes y darréu formó parte del Imperiu Alemán.
5 de setiembre
† : fecha de la muerte
Santoral Católicu
San Vitorinu y Santa Vitorina.
Haderslev
Historia
Mientres la etapa alemana hubo un repique de la industria na ciudá; construyéronse escueles y un cuartel, pero Haderslev foi utilizada tamién como ciudá de retiru. Inauguróse una llinia ferroviaria de Haderslev a Vojens que se comunicaba cola llinia que corría de Fredericia a Hamburgu.
Al terminar la Primer Guerra Mundial y realizase los plebiscitos de Schleswig en 1920, la población de Haderslev votó mayoritariamente en favor de la incorporación a Dinamarca, anque una minoría alemana siguió morando na ciudá.
En 1922 Haderslev convertir en sede episcopal de la Ilesia de Dinamarca. Na Segunda Guerra Mundial hubo escaramuzas que causaron la muerte de dellos soldaos daneses.
El conflictu étnicu ente daneses y alemanes solucionar en 1955 coles Declaraciones de Copenhague y Bonn. Anguaño hai en Haderslev una guardería, una escuela primaria y dellos clubes de llingua alemana.
En 1959 asocedió la mayor traxedia de la historia moderna de Haderslev, cuando un barcu turísticu amburar nel banzáu, causando la muerte de 57 persones.
Hermanamientos
Les siguientes ciudaes tán hermanaes con Haderslev:
Hemitriccus inornatus
Hemitriccus inornatus ye una especie d'ave paseriforme de la familia Tyrannidae que vive en Brasil y Surinam.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase acutáu en tres rexones de selves inundables del norte de Brasil y l'interior de Surinam.
Enllaces esternos
Biofaces - Hemitriccus inornatus.
Unión del Pueblu Navarro
Unión del Pueblu Navarro (UPN) ye un partíu políticu español activu na Comunidá Foral de Navarra. Foi fundáu en 1979 por Jesús Aizpún y nel espectru políticu ta asitiáu nel centru-derecha y el navarrismo.
Dende la so fundación, UPN convirtióse nun referente políticu en Navarra, y presidió ininterrumpidamente el Gobiernu de Navarra dende 1996 hasta 2015 y el conceyu de la so capital dende 1999 hasta tamién 2015.
Ideoloxía política
UPN defínese como foralista y navarrista y caracterízase pola defensa de la identidá estremada de Navarra frente al nacionalismu vascu, qu'apregona la incorporación del territoriu foral a Euskadi como dexa la disposición transitoria cuarta de la constitución española.
Asina mesmu, dientro del espectru políticu ye consideráu un partíu conservador de centru-derecha, roblando en 1989 un alcuerdu de collaboración col Partíu Popular que tuvo vixente hasta'l 22 d'ochobre de 2008
Fundación y entamos (1979)
UPN foi fundáu como partíu políticu en 1979 col oxetivu primordial de que Navarra caltuviera'l so réxime foral y el calter de comunidá propia y estremada nel contestu del intensu alderique social y políticu que naquellos momentos tenía llugar en rellación a la incorporación o non de Navarra a la Comunidá Autónoma Vasca.
La xestación del partíu tuvo llugar arriendes de les negociaciones polítiques llevaes a cabu pa l'aprobación poles cortes constituyentes del proyeutu de Constitución en que'l so marcu producir l'alcuerdu ente'l PNV y los principales partíos españoles (UCD, PSOE y AP) pol que s'introducía nel testu definitivu de la Constitución de 1978 un preceptu (Disposición Transitoria 4ª) que fai posible un procedimientu pa incorporar Navarra a la comunidá autónoma del País Vascu.
Esti alcuerdu de les principales fuercies polítiques cola PNV foi sentíu como inadmitible per una gran parte de la caña navarra de la UCD que decidió biforcase pa formar la UPN como nueva formación política, xuniéndose tamién al nuevu partíu parte de la militancia d'Alianza Foral Navarra.
El partíu foi oficialmente fundáu'l 3 de xineru de 1979, seis díes dempués de la entrada en vixencia de la Constitución de 1978 y la so Disposición Transitoria Cuarta, siendo los sos fundadores Jesús Aizpún, José Ángel Zubiaur, María Isabel Beriáin, Ignacio Javier Gómara, Ramón Echeverría, Anselmo Gallego, Feliciano Aramendía y Javier Chourraut, toos ellos hasta entós na órbita de la UCD.
Na presentación pública d'esti partíu Aizpún espresó:
En 1981 la UPN celebró'l so primer congresu sol lema “Navarra Xunida”, nel que ye escoyíu presidente Javier Gómara, vicepresidente Balbino Bados y secretariu José Mª Paños.
En 1982, Unión del Pueblu Navarro allegó a les eleiciones xenerales nuna candidatura conxunta con Alianza Popular. Nelles consiguió más de 76.000 votos, 2 diputaos y un senador.
Un añu dempués, nes eleiciones forales de 1983, la UPN pasó a ser la segunda fuercia político de Navarra, con 62.000 votos y 13 parllamentarios nes eleiciones forales, nuna cámara compuesta agora de 50.
Darréu, en 1984, crearíase l'asociación xuvenil del partíu cola denominación Mocedaes Navarres.
Unos meses más tarde, en 1986, celébrense unes nueves eleiciones xenerales y la coalición UPN-CP supera la barrera de los 80.000 votos, llogrando dos diputaos y un senador. En 1987, la UPN llogra 70.000 votos y 14 parllamentarios, tan solo unu menos que'l PSOE, nes eleiciones forales. Amás, per primer vegada la UPN consigue l'alcaldía de Pamplona.
La UPN cumple'l so décimu aniversariu en 1989 y celebrar coincidiendo col so tercer Congresu. El lema escoyíu reflexa la so vocación política, ser “Garantía de Futuru”. Yá en coalición col Partíu Popular, suma más de 92.000 votos y gana per primer vegada unes eleiciones, nesti casu xenerales, en Navarra.
Presidencia del Gobiernu de Navarra
Tres la llexislatura 1991-1995, pa les eleiciones de 1995 la UPN sufriría la dixebra de los siguidores de Juan Cruz Alli qu'allegaríen a los comicios creando una nuevu partíu Converxencia de Demócrates de Navarra (CDN). La UPN alzaríase nuevamente col trunfu nes eleiciones forales con más de 93.000 votos y 17 escaños, sicasí la decisión del Partíu Socialista de Navarra aliase se col CDN y Eusko Alkartasuna dexaría a la UPN fora del Gobiernu de Navarra y tamién del Conceyu de Pamplona. Sicasí, a los pocos meses de constituyíu'l gobiernu tripartitu PSN-CDN-EA los escándalos políticos de corrupción protagonizaos por dirixentes socialistes provocaríen la dimisión como presidente del Gobiernu de Navarra del líder socialista Javier Otano. Na nueva votación de invistidura Miguel Sanz Sesma, líder de la UPN, aportaría entós a la presidencia del Gobiernu de Navarra como candidatu de la llista más votada. Nes eleiciones de 1999 y 2003, calteniendo a Miguel Sanz como candidatu, la UPN revalidaría'l trunfu como llista más votada.
Nes eleiciones navarres de 2007, la UPN vuelve ser el partíu más votáu con 22 escaños y tres el fracasu de les negociaciones pa formar un gobiernu ente'l PSN y los nacionalistes vascos arrexuntaos na coalición Nafarroa Bai, Miguel Sanz volvería aportar per cuarta vegada a la presidencia del Gobiernu de Navarra.
La rotura del pactu col PP (2008)
Tres les eleiciones xenerales celebraes en 2008, a les que volvería allegar en coalición col PP, la UPN llogró'l respaldu del 39,29% de los votos emitíos, dos diputaos y tres senador. Sicasí, la situación política española fadría que la UPN plantegara llegase a dellos alcuerdos col Gobiernu d'España presidíu por José Luis Rodríguez Zapatero, desamarrando con ello la oposición del Partíu Popular con quien dende 1989 caltenía un alcuerdu de coalición política.
Coles mesmes, el 22 d'ochobre de 2008 el PP anunció que se suspendía'l pactu de collaboración institucional ente dambos partíos, alegando que la direición de la UPN defendía l'astención na votación de los Presupuestos Xenerales del Estáu de 2009, cuando'l PP pretendía votar en contra de la so aprobación. Hai que señalar que l'alcuerdu robláu pola UPN y el PP reconocía l'autonomía de los diputaos de la UPN dientro del Grupu Popular y que l'astención, de producise, de dambos diputaos, nun camudaba la resultancia final de la votación. Nesta votación unu de los diputaos de UPN, Carlos Salvador, siguió les directrices alcordaes pola UPN, absteniéndose; ente que l'otru, Santiago Cervera, votó en contra, siguiendo les conseñes del grupu parllamentariu popular. Tres estos fechos el 28 d'ochobre de 2008, el Partíu Popular anuncia la rotura del pactu de 1991 que xunía a la UPN y al PP.
En 2009 celébrase l'octavu congresu del partíu, nél Yolanda Barcina facer cola presidencia del partíu rexonalista, de la qu'Alberto Catalán y Carlos García Adanero acompañar nos puestos de vicepresidente y secretariu xeneral del partíu, respeutivamente. El lema escoyíu nesta ocasión ye “Contigo somos más”.
Con Yolanda Barcina como candidata, la UPN volvería ganar les eleiciones forales de 2011, según tamién les eleiciones municipales nos principales conceyos de Navarra, pasando a formar un gobiernu foral de coalición col Partíu Socialista de Navarra que se rompería en xunu de 2012 pasando entós la UPN a gobernar en minoría.
Magar la so rotura col Partíu Popular en 2008, anuncióse que la UPN presentar en coalición con ésti de cara a les eleiciones xenerales de 2011, ocupando la UPN el 1º y 3º puestu de la llista al Congresu y el PP el 2º, y el 1º y 2º la UPN de cara al Senáu, acutar el PP el 3º. Coles mesmes l'alcuerdu contempla la integración de los diputaos electos pola UPN nel Grupu Mistu del Congresu y el sofitu favorable d'ésti a Mariano Rajoy na so candidatura a Presidente y el so sofitu a los presupuestos de los Gobiernos del PP.
Confrides
Confrides ye un conceyu de la Comunidá Valenciana, España. Asitiáu nel interior de la provincia d'Alicante, na comarca de la Marina Baxa. Cuenta con 208 habitantes (INE 2015), partíos en dos nucleos de población: Confrides y Abdet.
Xeografía
Ta asitiáu xunto a la zona septentrional de la Sierra de Aitana y ye unu de los pueblos más altos de la provincia. Confrides alzar a los 785 m. Nel 2014 rexistróse un censu de 232 habitantes. d'altitú y ta asitiáu na parte cimera del Valle de Guadalest, na frontera ente la Marina y el monte, lo cual fai que nel so términu municipal, de 42.20km², depare munches posibilidaes pa los escursionistes. Ta la Malla del Llobu (1.360m), la Peña Alta, el Pasu de los Foinos, les Torques del Partegat, el Puertu de Confrides (960 m.), la nacencia del ríu Guadalest y les fontes de l'Árbol, de Forata, de Fuster y la de Machelis.
Dende Alicante, aportar a esta llocalidá pola AP-7 o la N-332 tomando en Benidorm la CV-70.
Clima
Tien una media de precipitación envalorada d'ente 600-700 mm. y una temperatura medio añal de 15 ºC.
Les nevaes suelen apaecer cuasi tolos años y les xelaes son frecuentes tolos años.
Llocalidaes estremeres
Parte colos términos municipales d'Alcolecha, Benasau, Beniardá, Benifato, Cuatretondeta, Fageca, Famorca, y Sella.
Historia
Tien el so orixe nun alquería musulmana denomada Aljofra; tres la so conquista l'añu 1264, Xaime I d'Aragón donó la villa a Vidal de Sarriá; anque la so población permaneció en manes de los Sarriá mientres dos generación, llueu foi vencida al Infante D.Pedro; más tarde, les families Cardona y Ariza enseñoriaron la xurisdicción de la villa; mientres la segunda metá del sieglu XIV y por cuenta de la guerra con Castiella, Confrides foi conquistada poles tropes castellanes y caltenida na so poder hasta'l 1364 qué la recuperó Pedru IV d'Aragón; a empiezos del sieglu XVI y de resultes de la guerra de les Germanies la so población musulmana, qu'entós podía alzase hasta los 120-160 habitantes, foi obligada a convertise al cristianismu. Los mudéxares de Confrides aceptaron a encomalu la so conversión forzosa y el 1526 remontar contra la decisión de la Xunta del 1525. Pocos años antes de la espulsión de los moriscos (1609), Confrides cuntaba con unos 240 habitantes; éstos, mayoritariamente moriscos, opunxeron una fuerte resistencia armada contra la espulsión y abellugar a los montes del Valle de Alauar. Confrides foi austracista mientres la guerra de Socesión.
Demografía
El padrón de 2007 (INE 2005) rexistró 303 habitantes, que viven nos dos nucleos de población del conceyu: Confrides y Abdet.
Economía
La so economía básase na agricultura, anque la so proximidá colos nucleos turísticos y al Castiellu de Guadalest tan solo fixeren surdir un cobarde nucleu del sector servicios, sofitáu pol turismu rural.
Hassan Gouled Aptidon
Hassan Gouled Aptidon (en somalín: Xasan Guuleed Abtidoon; n'árabe: حسن جولد أبتيدون) foi un políticu xibutianu, célebre por ser el primer Presidente de la República de Xibuti.
Primeros años
Gouled nació nun pequeñu pueblu, allugáu al norte de Somalia, llamáu Lughaya, el 15 d'ochobre de 1916.
Carrera política
La so postura a favor de la permanencia de Xibuti como colonia francesa camuda radicalmente, cuando'l so partíu queda ilegalizado en 1967, y conviértese nel líder d'un grupu de disidentes que demandaba la independencia del so país. A diferencia d'otros países de la rexón, Gouled optó por una campaña pácifica, na que la so lema yera buscar la llibertá  con Francia, y non en contra d'ella . Tres esta campaña, fizo que los franceses amosárense a favor de que Xibuti fuera un estáu independiente.
Presidente de Xibuti (1977-1999)
En xunu de 1977, Xibuti llogra la so independencia, y Gouled convertir por un curtiu periodu Primer ministru, y esi mesmu añu convertir nel Primer Presidente del so país. Sicasí, la so imaxe empezó a deteriorase cuando fixo una campaña xabazmente impopular de prohibir el consumu de khat, una fueya masticable que sirve como un narcóticu nidiu, pero al empar, el so consumu escesivu puede causar daños cerebrales. El discutiniu de la so campaña llegó a tal estremu, que por pocu baltaron al acabante crear gobiernu, y decidió poner fin al proyeutu. En 1981 xeneróse nuevamente otru discutiniu, cuando modifica la constitución, introduciendo la doctrina del partíu únicu y l'illegalización de partíos opositores al so gobiernu.
Ente otres midíes, foi l'aceptación de Xibuti como un estáu multiétnicu, el procesu de repatriación voluntaria de miles de refuxaos, que fuxíen de los conflictos asocedíos en países vecinos, nes qu'amás, Gouled promovía la paz naquellos países en situación de conflictu. En 1992, y depués de delles presiones, modifica nuevamente la constitución, dando pasu a la creación d'un estáu multipartidista, de la que sicasí, nun va haber una eleición presidencial multipartidista hasta 1999.
Hasta 1994, enfrentar contra'l Frente pa la Resatauración de la Unidá y la Democracia, un grupu guerrilleru, compuestu principalmente pola tribu afar (el segundu grupu étnicu más grande de Xibuti), que buscaba derrocar al gobiernu.
Tres 22 años de poder, Gouled dexa la presidencia en 1999, siendo asocedíu pol so sobrín Ismail Omar Guelleh, quién anguaño sigue nel cargu.
Finó nel so llar, el 21 de payares de 2006, por causa de una llarga enfermedá, que nun foi confirmada pola familia de Gouled.
Forbes Burnham
Los entamos
Yera'l mayor de trés fíos d'una familia probe, anque estricta, yá que el so padre yera'l direutor d'una Escuela Primaria metodista. A los once años pasa a estudiar Secundaria primero na Central High School y depués nel elitista colexu colonial Queen's College. Ellí va conocer al que más palantre va ser primer ministru y poeta, Martin Carter y la so brillantez como estudiante dexó-y llograr beques que costearan unos gastos académicos que de nenguna manera podía dexase la so familia.
Nesa dómina yá se faen notar les sos cualidaes de líder. En 1942 llogra una prestixosa beca que-y acredita como'l meyor estudiante de la colonia. Sicasí, la Segunda Guerra Mundial retrasa la so llicenciatura. En 1945 llega a Londres, onde llogra diverses reconocencies nel terrén del Derechu. Implícase entós na Lliga de los Pueblos de Color (League of Coloured Peoples, LCP) y como representante de la Unión d'Estudiantes de les Indies Occidentales Burnham va liderar una delegación nel Festival Mundial de la Mocedá que se celebra en 1947 en Checoslovaquia.
Dirixente del PPP y líder sindical
Torna a Guyana en 1949 como profesional cualificáu y comprometíu políticamente. Xunir al Partíu Progresista Popular de Cheddi Jagan dende'l principiu, y a la Unión Sindical de la Guyana Británica, el más antiguu de los sindicatos establecíos nel ámbitu de la Commonwealth. Aportó a presidente d'esti sindicatu mientres la década de los 50, ya imprimió una fuerte carga política a la so xestión.
Tres la victoria del PPP nes eleiciones de 1953, Burnham ocupa'l puestu de Ministru d'Educación. Cheddi Jagan ye movíu del executivu a pidimientu de Burnham, y el so puestu ye ocupáu por Jai Narine Singh.
La dixebra del PPP. Creación del PNC
Tres cuatro meses y mediu de gobiernu, el PPP ye estremáu del poder, y los británicos suspenden la Constitución y detienen a Jagan y otros dirixentes del PPP, ente los que nun s'atopa Burnham. Ésti ve la oportunidá de faese colos mandos del partíu y lliberar de la influencia comunista de Jagan. Unes turbies maniobres de Burnham desaguaron na dixebra del PPP, que se presentó a les eleiciones de 1957 separada.
Derrotáu nes eleiciones, Burnham retirar de la vida pública y dedícase a trabayar nos Tribunales. Al tornar a la escena política, rebautiza la so facción del PPP como Congresu Nacional Popular (People National Congress, PNC). A pesar de que de primeres el partíu tuvo una vocación multirracial, adulces foi derivando escontra un partíu empobináu a la población afroamericana, polo que'l Secretariu Xeneral, Jai Narine Singh, que representaba a la minoría India dimitió en denunciando la violación de los estatutos del PNC. En siendo derrotáu nuevamente, Burnham implicar nuna cruzada pa echar al "comunista" Jagan, enguizando de camín el sentimientu anti-indiu, dexando entever que la victoria del PPP yera un trunfu de la "raza" india. En convenciendo a los británicos de que camudaren el sistema d'elección, va consiguir trunfar nes eleiciones de 1964.
La estratexa p'algamar el poder
Pero esti trunfu foi a cuenta de envelenar notablemente la convivencia en Guyana. Ente 1961, Burnham, sofitáu nel sindicatu, sometió al Gobiernu democráticu a un acoso total, per mediu de fuelgues, sabotaxes a intereses estranxeros (cubanos ente otros), agresiones a parllamentarios del PPP y manifestaciones, nes que al paecer tuvieron implicaos los servicios d'Intelixencia de los Estaos Xuníos. Tou ello remató en pergraves conflictos raciales ente afroamericanos ya indios en 1964, con siquier 170 muertos y munchos llares destruyíos. La población foise treslladando a árees nes que au mesma raza fora mayoritaria, pa evitar les razzias. Dalgunos de los dirixentes históricos del PNC, disconformes ante'l llamáu "tribalismo" que preconizaba Burnham abandonaron el partíu.
Dando otra vuelta de tuerca a la so estratexa frentista, en mayu de 1963 Burnham acusa en Bourda Green al PPP, nuna alocución cargada de tintes racista de tar entamando un golpe d'Estáu. Pero ye'l PNC el que ye afayáu pola Policía preparando una insurrección contra'l PPP. Burnham aliega que ye violencia preventiva contra la violencia del PPP, y niégase a allegar a Georgetown a instancies del Gobernador de la colonia pa detener a los sos siguidores, cola probe escusa de nun tener gasolina.
La Comisión de la Commonwealth, sicasí, nun vio nada ilícitu na xera de Burnhom. Nesti puntu la CIA tuvo acordies cola decisión británica de camudar la forma d'elección, pa desfacer d'un incómodu Jagan. Col so "New Road", Burnham trunfa nes eleiciones de 1964. A pesar de les sos promeses conciliatorias escontra la población india, la masacre de Wismar, na que afroamericanos violaron y asesinaron nuna pequeña población de mayoría india, ente otros fechos, fixeron que nunca llegara a cuntar col enfotu d'esti grupu de población.
La independencia
A pesar de que la posibilidá de llegar a alcuerdos col PPP yera impensable, Burnham declarara que sofitaría a cualesquier que trunfara nes eleiciones pa llograr la independencia del país. El so trunfu fizo que fuera él quien axustara'l procesu d'independencia, que se fixo efectiva en 1966. Tres otra turbia maniobra na que s'introdució'l "votu d'ultramar" trunfa de nuevu nes eleiciones de 1968. Dando un sorprendente xiru, establez rellaciones preferenciales con China y los países del Bloque del Este. Mientres los años 1970, la figura de Burnham va siguir apoderando'l panorama de Guyana.
República Cooperativa
En 1970 Guyana ataya les sos rellaciones col Reinu Xuníu y establezse un réxime populista y socializante al que llama República Cooperativa, apoderáu totalmente pola figura de Forbes Burnham. Internacionalmente consigue gran repercusión: Indira Gandhi y Fidel Castro visiten Guyana. Cuba consigue inclusive que se-y autorice a utilizar el país como base pal treslláu de les sos tropes militares a Angola, tres la negativa (a instancia) de los Estaos Xuníos de Barbados a siguir faciéndolo.
Les eleiciones de 1973 empezaron col zarru del Mirror, órganu de prensa del PPP, y col anunciu de que l'Exércitu tresportaría les urnes pa la so proteición. Los disparos contra los que s'opunxeron a esta midida de presión terminaron con dos muertos. Per otra parte la policía acosaba y amedranaba a votantes indios, y el gobiernu dictaba midíes pa embrivir l'impautu del votu del PPP. Con toos estos ingredientes, nun resulta estrañu que'l PNC trunfara inclusive en dellos distritos indios.
Méry-sur-Seine
Méry-sur-Seine ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Marquinhos Paraná
Marquinhos Paraná ye un ex-futbolista brasilanu.
Saint-Geoirs
Saint-Geoirs ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Demografía d'Alemaña
La densidá demográfica media ronda los 223 hab./km² (una de les mayores del continente), siendo la 59 nación más densamente poblada del mundu. Alemaña tien una serie de grandes ciudaes, siendo Berlín la más poblada, sicasí la mayor aglomeración urbana ye la rexón Rin-Ruhr, que se contabiliza dientro de les zones más densamente poblaes a nivel global (unos 1,334 hab/km²).
La pirámide de población d'Alemaña ye de contraición:
Esto significa que ye un país bien desenvueltu con baxa natalidá y mortalidá, con alta esperanza de vida (81 años), bona atención médica, y bon sistema educativu.
Evolución histórica
Alemaña
Fronteres históriques.
Fronteres de 1871.
Imperiu Alemán
Envalórase que 8 millones d'alemanes emigren a Américasobremanera a Estaos Xuníos.
Alemaña Nazi
thumb|upright=1.0|Mapa del desenvolvimientu de población nos distritos ente 2017 y 2020
Llingües
L'alemán ye l'idioma oficial del país y falar cuasi tolos ciudadanos. Esisten dellos dialeutos rexonales, dalgunos de los cualos difieren sustancialmente del alemán estándar. La única minoría llingüística significativa ta constituyida por unos 100 000 sorabos (descendientes de les tribus eslaves denominaes wendos o vendos polos alemanes en dómina medieval) que viven na rexón de Lusacia, na que s'atopen les ciudaes de Cottbus y Bautzen, y falen una llingua eslava.
Relixón
{| ! style="background-color: #e0e0e0" |Nome ! style="background-color: #e0e0e0" |Fieles ! style="background-color: #e0e0e0" |Porcentaxe na población ! style="background-color: #e0e0e0" |Añu ! style="background-color: #e0e0e0" |Fonte |Ilesia católica |style="text-align: right"|24 179 400 |style="text-align: right"|30,30 % |style="text-align: right"|2015 |style="text-align: right"|REMID
|style="text-align: right"|24 019 800 |style="text-align: right"|30,10 % |style="text-align: right"|2015 |style="text-align: right"|REMID
|style="text-align: right"|654 000 |style="text-align: right"|0,82 % |style="text-align: right"|2015 |style="text-align: right"|REMID
|style="text-align: right"|638 400 |style="text-align: right"|0,80 % |style="text-align: right"|2015 |style="text-align: right"|REMID
|style="text-align: right"|478 000 |style="text-align: right"|0,60 % |style="text-align: right"|2015 |style="text-align: right"|REMID
|style="text-align: right"|245 000 |style="text-align: right"|0,30 % |style="text-align: right"|2005 |style="text-align: right"|REMID
|style="text-align: right"|383 040 |style="text-align: right"|0,48 % |style="text-align: right"|2015 |style="text-align: right"|REMID
|style="text-align: right"|319 200 |style="text-align: right"|0,40 % |style="text-align: right"|2005 |style="text-align: right"|REMID
|style="text-align: right"|88 000 |style="text-align: right"|0,11 % |style="text-align: right"|2005 |style="text-align: right"|REMID
|style="text-align: right"|86 500 |style="text-align: right"|0,10 % |style="text-align: right"|2005 |style="text-align: right"|REMID
Migración
Alemaña foi históricamente un país d'emigrantes ya inmigrantes (vease "Gastarbeiter").
Inmigración
El constante avieyamientu que la población alemana esperimentó nos últimos decenios, obliga al Estáu a adoptar nueves formes pa llograr un mayor fluxu inmigratorio; sicasí, Alemaña tien un sistema de lleis menos desenvueltu respectu al fluxu migratorio qu'otres naciones como Francia o'l Reinu Xuníu.
N'Alemaña viven 7 millones d'estranxeros, igual a un 8,5 % de la población. Esta cifra menguó aproximao en 600.000 individuos al respective de los últimos años, yá que aumentó'l númberu d'estranxeros qu'adquirieron un pasaporte alemán y menguó el fluxu d'inmigración debíu al endurecimientu de les lleis d'asilu.
Independientemente de que tengan o non pasaporte alemán, 15 millones de persones son inmigrantes o fíos d'inmigrantes y unu de cada cinco matrimonios ye binacional n'Alemaña.
Per otra parte, el programa llamáu Green Card llanzáu nel añu 2000 foi un fracasu y nun llogró impulsar la inmigración de téunicos cualificaos que pretendía.
Alemaña nun reconoz munchos de los estudios realizaos n'universidaes de países del Tercer mundu, entá si'l nivel académicu seya igual o inclusive cimeru al de les universidaes alemanes. Tal ye'l casu d'inxenieros informáticos provenientes de la India.
Emigración
Tan solo nel 2004 Alemaña rexistró una medría de cerca del 20 % na tasa d'emigración.
A los clásicos destinos d'emigración como Estaos Xuníos, Canadá y Australia sumir España, Reinu Xuníu, Francia, Sudáfrica y Suecia.
La mayor parte de los emigrantes son homes d'ente 25 y 44 años, persones d'educación media con oficios téunicos.
Illegales
Los illegales sufren la esclusión de los servicios de sanidá y del sistema escolar. Sicasí, hai colexos que nun s'interesen pol estáu civil del estudiante y anteponen el derechu a la educación del neñu.
Alemaña non promueve nenguna campaña de llegalización d'emigrantes illegales.
"Jobcard"
Los trabayadores nos sectores de la construcción y la gastronomía tán obligaos en tou momentu a portar la tarxeta de seguru social, na que consten los sos datos personales, según les sos contribuciones al seguru social. Esti tipu de controles trata d'inspeccionar la situación de los trabayadores in situ, lo que facilita'l control sobre'l trabayu illegal y el salariu mínimu. La policía alemana fai redaes n'empreses sospechoses d'emplegar a inmigrantes illegales, y en casu de confirmase'l barruntu, non solo son prindaos los inmigrantes illegales, sinón que se multa tamién a la empresa.
Enllaces esternos
Páxina n'alemán d'estadística relixosa
Santibáñez de Béjar
Santibáñez de Béjar ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Llión. Intégrase dientro de la contorna de la Sierra de Béjar. Pertenez al partíu xudicial de Béjar y a la Mancomunidá Ruta de la Plata.
El so términu municipal ta formáu poles llocalidaes de Santibáñez de Béjar y El Parador, ocupa una superficie total de 29,80 km² y según los datos demográficos recoyíos nel padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu, cuenta con una población de habitantes.
Na antigüedá denominábase «San Juan», nome del que procedería depués Santibáñez. L'apellíu "de Béjar" provién de la pertenencia a l'antigua Comunidá de villa y tierra de Béjar, al igual que munchos pueblos vecinos, como La Cabeza de Béjar, Fuentes de Béjar, etc. Asítiase nuna paraxa denomada de transición ente los climes mediterraneu y atlánticu o d'altu monte (namái na Sierra de Béjar). Les borrines son abondoses pel hibiernu, por cuenta de que tien dellos cursos fluviales como'l del Tormes y el Valvanera. La so altitú máxima dar nel cuetu del Berrueco, a 1.355 m. Por él trescurre la carretera SA-102, de Sorihuela a Piedrahíta, la carretera del Guijo, que trescurre dende Santibáñez hasta Guijuelo, y d'últimes la carretera de los Cumes, que se tresllada dende Santibáñez hasta l'A-66.
Polo xeneral, Santibáñez ye un pueblu ricu en flora y fauna, con riberes y montes de bellu encantu; concretamente nel so términu municipal atópase la Encina del Carrasco, el 3º árbol más antiguu de la provincia de Salamanca, con hasta 450 años y tamién con gran variedá de páxaros y mamíferos como llebres, xabalinos, qu'abonden en zones d'abondosa carba. Tamién ye unu de los conceyos con más historia y monumentos de la contorna onde s'alluga, siendo dalgunos d'ellos del s.XII, como la talla románica de la so patrona, la Virxe de Valparaíso o la Torre de Santibáñez, fortaleza del s.XII-XIII apostada por Xuana la Beltranexa y Sabela I de Castiella. Anguaño ta catalogáu como monumentu de Patrimoniu Históricu Español. Santibáñez ye una zona "billingüe", yá que se fala'l castellán y l'estremeñu, que concentra tan solo falantes nel norte de Cáceres y una pequeña franxa del sur de la provincia Salmantina, (40.000 falantes en total). Santibáñez de Béjar ye un conceyu relativamente industrializáu y desenvueltu tocantes a la economía llocal, siendo habitual nun pueblu de menos de 1000 habitantes, los sos vecinos dedíquense mayormente al sector primariu. Nel casu de Santibáñez, el 55% de la población trabaya nel sector terciariu, el 30% nel sector secundariu y el 15% restante nel sector primariu.
Xeografía
Dende Santibáñez puede reparase la sierra de Béjar, l'Abeyaderu, Cabeza Búha, la serranía de Neila, Cuetu del Berrueco, ónde s'atopen restos barrocos y romanos y el cañón del ríu Tormes, que s'atopa a escasos 4 km de la llocalidá. Tamién pasa cerca'l ríu Valvanera.
El términu municipal ye de 29.80 quilómetros cuadraos y estiéndese al norte hasta'l ríu Tormes, que sirve como barrera juriscipcional ente los conceyos de Cespedosa y Santibáñez; al oeste hasta L'Abeyaderu; al sur hasta un pocu más embaxo del encruz de Medinilla y al este hasta aproximao'l Cuetu del Berrueco. L'altitú mínima ye de 869 msnm, a la vera del ríu Tormes, y la so cota más alta ye nel cume del Cuetu del Berrueco, llegando a los 1.352 msnm. La densidá de población ye de 17,55 habitantes per quilómetru cuadráu (2011). El términu partir en zones rústica y urbana. La urbana ocupa 19 hectárees, un 0.6% del total. El suelu rústicu ocupa 2.920 hectárees, y polo tanto un 99.4% del términu municipal.
Cuetu del Berrueco
thumb|El Cuetu del Berrueco dende Santibáñez de Béjar El Cuetu del Berrueco ye un poblamientu y xacimientu arqueolóxicu, que s'asitia a 1.354 m d'altitú nel llende sureste de la provincia de Salamanca y d'Ávila, ente los términos de Medinilla, Puente del Congosto y el Tejado de Béjar. El paisaxe ye graníticu y abrupto, casi inaccesible peles zones más altes. Al norte, oeste y esti del cuetu la topografía camuda, con predominiu de deveses llanes poblaes de encines y col cursu del ríu Tormes a poca distancia en direición este.