cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Acrópolis d'Atenes
Elementos sumíos de l'Acrópolis
Na Acrópolis esistieron otros elementos artísticos que fueron destruyíos o treslladaos. De dalgunos d'ellos esisten descripciones proporcionaes por autores de l'Antigüedá.
Ente ellos destacaba la enorme estatua de bronce realizada por Fidias d'Atenea Promacos, asitiada a la entrada de l'Acrópolis, y de la que Pausanias señala que:
Otra estatua destacada realizada por Fidias pa l'Acrópolis foi l'Atenea Lemnia, asina llamada porque un grupu de colonos de la islla de Lemnos unviaren a Pericles dineru por qu'alzara una estatua dedicada a Atenea.
El antiguu templu de Atenea allugaba una xoana perantigua realizada en madera d'olivar que representaba a la diosa. Esta estatua yera bien venerada yá que se creía que cayera del cielu na dómina d'Erecteo. Salvar del escalo persa yá que foi treslladada a Salamina y darréu volvió ser allugada na Acrópolis, nel Erecteión. Yera vistida con un peplo nuevu cada añu y tenía xoyes d'oru.
thumb|Relieve, topáu na Acrópolis, que posiblemente representa a Hermes acompañáu poles [[cárites (sieglu V e.C.), Muséu de l'Acrópolis d'Atenes.]] Una representación escultórica de les cárites atopábase ante la entrada de l'Acrópolis.
Pausanias tamién da la noticia d'una construcción asitiada al llau del teatru de Dioniso, de la que diz:
Na aguada norte de l'Acrópolis esistió un santuariu dedicáu a los dioscuros (los anakes, esto ye, 'los señores'). D'ende'l so nome, el Anaceo (Anákeion) o «templu de los señores». Tenía De ser de grandes dimensiones, pos paez qu'ellí teníen lugar reunión militares. Según Pausanias, Polignoto pintó ellí la boda de les fíes de Leucipo, y Micón representó a Jasón y los argonautas.
Cerca atopábase l'Aglaureión, que yera un santuariu asitiáu nuna cueva debaxo del Arreforión nel que se rindía cultu a Aglauro.
Na aguada meridional de l'Acrópolis había una cabeza dorada de Gorgona, asitiada sobre una muralla llamada Noto.
Un pocu más arriba del Teatru de Dionisio, al pie d'esta fastera, esistía una cueva enriba de la cual hubo un trébedes nel que taben representaos Apolo y Artemisa asesinando a los fíos de Níobe. A la fin d'esta aguada, dempués del Asclepeion, alzóse un templu dedicáu a la diosa Temis. Ante él taba la tumba de Hipólito. Tamién esistieron unos santuarios de Gea Curótrofa ('nutricia') y de Deméter Cloe ('verdeante').
Espoliu y escavaciones arqueolóxiques
thumb|Fotografia del añu [[1866 nunes escavaciones na Acrópolis, cola figura d'El Moscóforo en primer términu.]]
Mientres los cuatro sieglos d'ocupación otomana nun se realizaron escavaciones nin reformes na Acrópolis. La desinformación fizo que se nomara'l Partenón como "Panteón" y templu d'un dios desconocíu n'Europa, según consta nel volume Turcograecia, publicáu por M. Kraus nel añu 1584. L'embaxador de Lluis XIII de Francia en Constantinopla describió Atenes nel so llibru Voyage du Levant (París, 1632), onde rellata que'l Partenón "atopábase como si acabar de faer".
Establecióse un consuláu francés nel añu 1658, y empezáronse a tener los primeros visitantes estranxeros. L'embaxador francés en Constantinopla, nel añu 1674, encargó al artista Jacques Carrey que realizara una serie de dibuxos del Partenón y de les sos escultures, que sirvieron darréu pa la documentación del llugar antes del ataque que sufrió en 1687 polos venecianos, sol mandu de Francesco Morosini, que, amás intentó llevase les escultures de les cuadrigues del frontón oeste, cola resultancia d'una destrucción completa, pola cayida que sufrieron les escultures poles rimada de l'Acrópolis. Dalgunos de los sos restos fueron recoyíos por otros militares y son los que s'atopen en diversos museos d'Europa: Roma, Venecia, Copenḥague.
Mientres el sieglu XVIII los franceses entamaron un mercáu d'antigüedaes n'Atenes y consiguieron tresportar una metopa y la llábana del frisu del Partenón a París. A mediaos d'este mesmu sieglu, la Society of Diletanti de Londres encargó al arquiteutu Nicholas Revert y al pintor James Stuart que midieren y dibuxaren los edificios y les escultures d'Atenes; como resultáu d'ello, en 1762, publicóse'l primer volume de les Antigüedaes d'Atenes, con un gran trabayu científicu y unos magníficos dibuxos. thumb|left|Recreación idealizada de l'Acrópolis nun cuadru de 1846 del artista alemán [[Leo von Klenze.]]
Cuando en 1834, Grecia llogró la independencia, empezáronse les primeres escavaciones empobinaes polos arquiteutos Schaubert y Kleanthes, supervisaos por Leo Klenze, conseyeru del rei Lluis I de Baviera (padre del entós rei de Grecia Otón I). La Sociedá Arqueolóxica d'Atenes, nel añu 1837, so la direición de Panagiotis Kavadias, fixo retirar toles cases turques que se construyeren dientro de l'Acrópolis.
En 1866 Charles Ernest Beulé afayó un foso, nel que, mientres la invasión persa nel añu 480 e.C., escondiérense catorce escultures de kuroí, de la que ye una de les pieces principales el Moscóforo de tamañu natural. El restu de les escavaciones facer ente los años 1885-1890, dirixíes por Panagiotis Kavadias xunto colos arquiteutos Wilhelm Dörpfeld y Georg Kawerau.
Restauración
thumb|Trabayos de restauración nos [[propileos.]] Los datos más significativos de les restauraciones llevaes a cabu a partir del sieglu XX dientro de l'Acrópolis empezaron cola propuesta de Nikolaus Balanos nel añu 1921, pa la reconstrucción de les columnes del Partenón, procesu que duró hasta l'añu 1933.
Nel Erecteion ente los años 1979 y 1987 empezar a asitiar armadures de titaniu y copies de partes arquiteutóniques que se calteníen nel Muséu Británicu, sustituyéndose tamién por copies les cariátides y treslladándose éstes so la custodia del Muséu de l'Acrópolis. Tamién a partir d'entós tase llevando a cabu una nueva anastilosis de les columnes del Partenón, esto ye, recupérense columnes esbarrumbaes y reorganizar en distintos puntos cola ayuda d'elementos esvalixaos. Por aciu esta téunica tán sustituyéndose los tambores emplegaos por Balanos por otros de mármol pentélico y realízase el desmontaje y montaxe de grandes bloques pertenecientes al templu que se fueron recuperando y clasificando.
L'Acrópolis d'Atenes foi declarada Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco en 1987.
Unu de los proyeutos más ambiciosos de les autoridaes griegues foi la construcción del Muséu de l'Acrópolis Nuevu Muséu de l'Acrópolis, qu'alluga munches obres d'arte que tuvieron que dexar de tar asitiaes nel so allugamientu orixinal na Acrópolis por diversu circunstancies. Tamién esiste una continua reivindicación sobre los mármoles de Elgin, en poder del Muséu Británicu, pa la so torna a Grecia.
Avillers (Meurthe-et-Moselle)
Avillers ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Notre-Dame-du-Pré
Notre-Dame-du-Pré ye una comuña francesa del departamentu de Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Prodromus Florae Norfolkicae
Prodromus Florae Norfolkicae (embrivíu Prodr. Fl. Norfolk.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu d'Austria, numismáticu, políticu, y sinólogu, Stephan Ladislaus Endlicher. Espublizóse nel añu 1833, col nome de ''Prodromus Florae Norfolkicae; sive, Catalogus stirpium quae in insula Norfolk annis 1804 et 1805 a Ferdinando Bauer collectae et depictae, nunc in Muséu caesareo palatín rerum naturalium Vindobonae servantur. Vindobonae''
Harmonía
En música, l'harmonía ye tolo que ta rellacionáu colos soníos simultanios (acordes). Pue entendese com l'aspeutu "vertical" de la música, demientres que la melodía sería l'aspeutu "horizontal".
Llingües gurunsi
Les llingües gurunsi, gurũsi o grũsi son un grupu de les llingües gur (centrales), qu'inclúin cerca d'una ventena de llingües falaes poles etnies gurunsi. Les llingües grũsi falar nel norte de Ghana y les rexones axacentes de Burkina Fasu y Togu. La llingua grũsi demográficamente más importante ye'l kabiyé, faláu en Togu central, que tien aproximao 1 200 000 persones (de los cualos unos 550 mil tener como llingua materna y el restu como segunda llingua).
Clasificación
Les llingües grũsi estremar en tres subgrupos:
Harmonía (dixebra)
col nome d'Harmonía podemos referinos a:
Llingües gurunsi
Comparanza léxica
Los numberales reconstruyíos pa distintos grupos de llingües grũsi orientales son: ! rowspan=2| GLOSA ! colspan=8|Oriental ! Bago- Kusuntu !! Chala !! Delo !! Kabiyé !! Lama !! Lukpa !! Tem ! PROTO-GRŨSI ORIENTAL
! rowspan=2| GLOSA ! colspan=6|Septentrional ! Kasem !! Lyélé !! Nuni septent. !! Nuni merid. !! Pana ! PROTO-GRŨSI SEPTENT.
! rowspan=2| GLOSA ! colspan=10|Occidental ! Chakali !! Deg !! Paasaal !! Sissala !! Tumu- lung !! Tampul- ma !! Winye (Kõ) ! PROTO-GRŨSI OCCIDENTAL
Xuegos Paralímpicos de Vancouver 2010
Los Xuegos Paralímpicos de Vancouver 2010 fueron los décimos Xuegos Paralímpicos d'Iviernu y celebráronse en Vancouver, Canadá, ente'l 12 y el 21 de marzu de 2010. Son les segundes Paralimpiaes celebraes en tierres canadienses, tres los Xuegos Paralímpicos de Toronto de 1976.
Deportes
Los xuegos consisten nel desenvolvimientu de 58 eventos en 4 deportes, nun total de 5 disciplines.
Países participantes
44 países participaron nestes competiciones. Esto supón un aumentu de cinco de los 39 representaos nos Xuegos Paralímpicos de Turín 2006. El númberu ente paréntesis indica'l númberu de participantes de cada NPC. Un total de 506 atletes participaron nos Xuegos. Esti ye un aumentu de los 476 atletes que participaron en 2006.
Lessonia ablonda
Lessonia ablonda ye una especie d'ave paseriforme perteneciente a la familia Tyrannidae.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase n'Arxentina y Chile, y vagamundea en Bolivia, sur de Brasil, Paraguái, Uruguái y les Islles Malvines. El so hábitat natural son los llagos d'agua duce y les marismes salines.
Avrainville (Meurthe-et-Moselle)
Avrainville ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Lia Rumantscha
La Lia Rumantscha (LR) ye una institución suiza que nuclea a toles organizaciones de la llingua romanche.
Fundada en 1919, tien la so sede en Coira, na Chasa Rumantscha.
Dedicar al fomentu de la llingua y cultura romanches.
Filiales
Uniun Romontscha Grischun Central para Oberhalbstein y Sutselva, * Uniun dals Grischs para Engadina, Münstertal y Bravuogn, * Societad retorumantscha, fundada en 1885, que dende 1938 ta al cargu de la edición y publicación del «Dicziunari Rumantsch Grischun» (www.drg.ch), * Uniun per la Litteratura Rumantscha (ULR).
Llista d'asteroides/59001–59100
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Novalaise
Novalaise ye una comuña francesa del departamentu de Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Avricourt (Meurthe-et-Moselle)
Avricourt ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Liaison
En llingua francesa, la liaison ye un tipu de sandhi esterna (alteración de la pronunciación de les pallabres en función de les pallabres vecines conteníes nel mesmu enunciáu) que consiste nel insertamientu ente dos pallabres allegantes de les cualos fonéticamente, la primera terminar y la segunda empieza por una vocal, d'una consonante que nun apaez cuándo esos dos pallabres son pronunciaes aislladamente. Por casu, ente'l determinante "les" [le] y el sustantivu "enfants" [ɑ̃fɑ̃], tou falante nativu va ensertar una [z] d'enllaz. Dende'l puntu de vista de la fonética, la "liason" ye una forma de paragoga depués d'una meta-plasma.
Ente que, na escritura, la "liaison" (potencial o efectiva) ta representada pola últimu lletra de la primera de los dos pallabres que xune, na llingua oral, ye de primeres de la segunda pallabra que s'oi. Asina que por cualesquier razón, una posa ye marcada ente < > y < > dientro < > va dicise /le zɑ̃fɑ̃/ y non /lez ɑ̃fɑ̃/. la liaison ye la unión de dos vocales que son mudes y nun se pronuncien como lo ye la s qu'esta a la fin de les pallabres.
A diferencia de les consonantes siempres felicidaes "efelcísticas" (como la "t" en dándo-y), la consonante d'enllaz ta condicionada pola etimoloxía y la hestoria fonética de la llingua: ye una consonante final antigua que ye susceptible de caltenese tras d'una vocal inicial. Asina, puede considerase, sol ángulu sincrónico y gramatical, que se trata d'un cambéu de ciertes pallabres ente que, sol ángulu diacrónico y fonético, ye la sobrevivencia, en ciertos contestos, d'una pronunciación más vieya.
Natasha Thomas
Natasha Thomas ye una cantante y compositora danesa d'europop.
Pa principios de xunu de 2004 el so primer álbum "Save Your Kisses For Me" foi puestu en llibertá y como segundu single foi llanzada'l cantar “It´s Over Now” a diferencia del discu'l cantar cuntaba cola participación de Sugar Daddy.
It’s Over Now, sirvió tamién como soundtrack pal anunciu de la llinia de ropa de “Lacoste” y el single “Let Me Show You (The Way)”, que tien el mesmu soníu que "Save Your Kisses For Me", y reemplazu nel álbum a "I'm Just A Little Bit Shy" na versión Xaponesa (entá nun s'entiende la razón) foi'l cantar utilizáu pal llanzamientu del arume “Touch of Pink”, de “Lacoste”
Playin' With Fire
Pal 2006 Natsha Thomas rompiera'l so contratu con Sony Music y entama na creación de la so propia empresa discográfica cola cual realizó'l so segundu álbum tituláu “Playin' With Fire”.
Col sofitu de ZXY Music l'álbum foi distribuyíu namái en Dinamarca, Alemaña y Xapón, sicasí, nun foi puestu en llibertá n'América Llatina, como pasu col so anterior Cd.
Nuevu Álbum
Dende entós viniéronse dando actualizaciones na páxina de Myspace de Natasha Thomas.
Pal 2009 anuncióse la collaboración d'ella col cantante Tony Henry pal cantar “Solo con te”.
Amás de podese escuchar un ensin númberu de cantares que s'anunciaben formaríen parte del nuevu discu.
Pal 2011 anúnciase'l primer single del so nuevu álbum, el cantar llamáu “Alene” yá s'atopa pa la so descarga nel internet y na páxina oficial de Facebook de l'artista yá pueden vese les primeres imáxenes del video musical.
Pal 1 d'ochobre de 2011 ye publicada na páxina oficial de les sos fans el cantar "Non Gravity"
Erivaldo Antonio Saraiva
Erivaldo Antonio Saraiva ye un futbolista brasilanu.
Natasha Tiniacos
Natasha Tiniacos ye una poeta venezolana. Llicenciada en Lletres pola Universidá del Zulia dende 2005 y Magíster de la Universidá de Carolina del Sur dende 2008. Ye considerada una de les voces más esperimentales de la nueva poesía venezolana.
Nel añu 2014 foi convidada como escritora residente nel International Writing Program de la Universidá d'Iowa. Los sos poemes apaecieron en revistes nacionales ya internacionales, según representaos por compañíes de danza y teatru ya incluyíos n'exhibiciones coleutives. Ye profesora de la Escuela de Lletres de la Universidá Central de Venezuela. Nel 2002 participo nel Reality Show de RCTV "Fama y Aplausos"
El so trabayu foi traducíu al inglés, árabe y mandarín.
Enllaces esternos
]
Premiu Fernán Coronas de poesía
El Premiu Fernán Coronas de poesía ye un premiu que convoca la Sociedá Popular La Regalina, dedicáu a la figura del Padre Galo (1884-1939), clásicu de la lliteratura asturiana, al que pueden presentase obres n'asturianu. El xuráu aconceya y da a conocer el ganador nun actu públicu en Cadavéu cada 7 d'agostu, aniversariu del nacimientu del Padre Galo. La entrega del premiu tien llugar na Romería de La Regalina, l'últimu domingu d'agostu.
Le Noyer (Saboya)
Le Noyer ye una comuña francesa del departamentu de Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Academia Tahitiana
L'Academia Tahitiana (n'idioma tahitianu, Fare Vāna'a; en idioma francés, Académie Tahitienne) ye la institución oficialmente reconocida qu'afita y regula les normes de la llingua tahitiana na Polinesia francesa.
L'academia creóse'l 2 d'agostu de 1972 por iniciativa de John Martin y Martial Iorss, dempués de qu'empezaren les xestiones en 1965, nel senu d'una llinia per parte de delles fuercies políticu y social de recuperación de la llingua y cultura tahitianes. El primer presidente de la institución foi Samuel Raapoto, que s'encargó de la redaición y aprobación per parte de l'academia d'unos estatutos y de un nome en tahitianu. Escoyóse Fare Vāna'a, que yera'l llugar onde la xente grande instruyía la mocedá en base de lleendes o xenealoxíes de los cabezaleros.
Bolxevique
thumb|250px|Conceyu bolxevique Los bolxeviques (del rusu большевик, "miembru de la mayoría") yeren una faición dientro del Partíu Obreru Socialdemócrata de Rusia, dirixida por Vladímir Ilich Uliánov Lenin, contrapuesta a los menxeviques, dirixíos por Julius Martov.
Llingües gur meridionales
Les llingües gur meridionales son una de los dos grandes cañes de llingües gur, propuesta por Manessy (1975, 1979). Anguaño considérase que les llingües gur meridionales son una de les dos cañes de les llingües gur centrales.
Academia Tahitiana
Una de les primeres aiciones de Fare Vāna'a foi la de crear en 1976 una comisión encargada de redactar una gramática del tahitianu. Yves Lemaitre, Paul Prevost, Alexandre Holozet, Samuel Raapoto, Raymond Pietri, Roland Sudo y John Martin formaron esta comisión. En 1986 salió publicada la gramática. Acompañar nos años socesivos unos cursos de tahitianu (Ta'unu puta reu Tahiti) pa la educación primaria y otros pa la educación secundaria (Hei pua ri'y). Nel añu 1999 foi publicáu un diccionariu tahitianu-francés.
Bolxevique
Polémica en 1903
La xebra asocedió nel Segundu Congresu del partíu, fechu en Bruxeles y Londres en 1903. Les tesis propuestes por Lenin foron:
Academia Tahitiana
Anguaño, l'Academia trabaya na redaición d'un diccionariu francés-tahitianu.
Avril (Meurthe-et-Moselle)
Tien una población de y una superficie de  km².
Bolxevique
Polémica en 1903
Por mor de la bayura temes aldericaos, les votaciones foron en favor o en contra de les propuestes de Lenin. Foi aprobáu un programa mínimu escontra l'autocracia y un programa máxime haza'l socialismu colos puntos de vista leninistes, sacantes no que se refier al tema de tierres, pos esixíase namás que la devolución de les tierres arrebataes polos terratenientes a los campesinos. Nos temes organizativos foron aprobaes les propuestes de Martov; sicasí, na fas final del congresu, cuando diba elixise la direición del partíu, la correllación de fuercies invirtióse otra vuelta por mor del retiru de dellos delegaos, a los que'l congresu ñegó propuestes del so interés. Los nomatos de bolxevique "la mayoría" y menxevique, "la minoría", remanecen del resultáu de la eleición del Comité Central y del Comité de Redaición del periódicu Iskra, qu'ensin embargu poco depués del congresu quedó en manes de los menxeviques.
Llingües gur meridionales
Comparanza léxica
Los numberales reconstruyíos pa distintos grupos de llingües gur meridionales son: ! rowspan=2| GLOSA ! colspan=4|Grũsi ! colspan=2|Kirma-Tyurama ! colspan=3|Lobi-Dyan ! rowspan=2| PROTO- GUR Mer. ! PROTO- GRŨ. OR. ! PROTO- GRŨ. SEPT. ! PROTO- GRŨ. OCC. ! PROTO- GRŨSI ! Cerma (Kirma) ! Turka (Tyurama) ! Dyan ! Lobi ! PROTO- DL
Bolxevique
Alloñamientu colos menxeviques
Tres la derrota de la Revolución de 1905, los bolxeviques caltuvieron la so estratexa radical pol afitamientu d'una dictadura d'obreros y campesinos; no que cinca al programa agrariu esixeron la nacionalización de la tierra y la so entrega a los campesinos; no organizativo demandaron caltener les cadarmes clandestines del partíu. Too esto conduxo a la escisión de los menxeviques en 1912.
Guerra y revolución
Al españar la I Guerra Mundial los bolxeviques alliniáronse col sector "internacionalista" de la socialdemocracia europea, opuxéronse a la "defensa de la patria" (sostenida polos llamaos "defensistes") y llamaron a "refugar la guerra imperialista y convertila en guerra civil revolucionaria". Los menxeviques xebráronse entós porque los más de los sos dirixentes fixéronse defensistes, mentanto Martov encabezó un grupu internacionalista, que d'otra miente siguió organizativamente separtáu de los bolxeviques y políticamente enfrentáu por diverxencies asemeyaes a les sosteníes dende 1903.
Tres el trunfu de la Revolución Rusa de 1917, yá nel gobiernu, la faición bolxevique tomó'l nome de Partíu Comunista de Rusia (bolxevique), llueu Partíu Comunista de la Xunión Soviética (bolxevique). Nun foi hasta 1952 en qu'eliminaron la referencia "bolxevique" del nome oficial del partíu, que pasó a denomase Partíu Comunista de la Xunión Soviética.
El términu emplégase davezu como sinónimu de comunista, anque esti propiamente nun lo seya.
Idioma twi
L'idioma twi o chuí (pronunciáu "chuí" []) ye unu de los trés dialeutos importantes del idioma acano, faláu en Ghana per alredor de 7 millones de persones, los otros dos son el Akuapem Twi y el Fante. Pertenez a la familia de les llingües kwa.
Dientro de Ghana, el twi ye faláu na Rexón Ashanti y en partes de les rexones del este, oeste, centru, Volta y Brong Ahafo. 240px|right|thumb|Raphael falando en twi.
Fonoloxía
Un fechu interesante de la llingua twi ye que presenta harmonía vocálica basada nel traza ATR.
Lugo
Lugo ye una ciudá, capital de la provincia del mesmu nome, en Galicia, España.
La ciudá fundóse ente los años 26 y 12 e.C. por Paulu Fabiu Máximu, legáu de César Augusto, que nel so honor bautizola como Lucus Augusti (la pallabra llatina lucus significa "escampáu" o "bosque sagráu", según los distintos autores); si bien una de les hipótesis más espardíes remite a que los romanos fixeron suyu un topónimo anterior, que fadría referencia al Dios Celta Lug .Frutu de la política espansiva llevada a cau na dómina d'Augusto, la ciudá fundóse sobro un antiguu campamentu militar instaláu enantes de les guerres cántabres. Trátase de la capital más antigua de Galicia.
El so xentiliciu ye "lucense" o "lugués" y el so escudu ta ensamáu de dos partes: na superior apaez un cáliz con dos ánxeles nos costaos, y na inferior, una torre arrodiada por dos lleones. Nel cantu pue lleese "Hoc hic misterium fidei firmiter profitemur" (Equí, con fe firme, confesamos esti misteriu), en referencia a l'eucaristía.
Allugada nuna estaya de montes rondos, vieyos y non mui altos, ta nuna meseta a una altura d'unos 465 metros sobro'l nivel del mar, al pie de la que s'alcuentren el cursu del ríu Miño y d'un de los sos afluentes, el pequeñu Rato. Cunta con 94.271 habitantes, polo que ye la cuarta ciudá de Galicia (1 de xineru de 2006, fonte: INE).
Historia
Lugo fundóse como un campamentu romanu al mandu de Cayo Antistio Vetu, probablemente nel llugar d'un antiguu castru,16​17​ nuna campaña cola cuenta d'anexonar al Imperiu romanu'l noroeste peninsular na dómina d'Augusto, alredor del añu 25 e.C. Asina, en nome del emperador, Paulo Fabio Máximu funda Lucus Augusti sobro esti campamentu militar, y a partir del añu 50 empecípiase la espansión de la ciudá, col asentamientu de población indíxena de los castros próximos. Darréu, la ciudá convertir nun importante nucleu urbanu, representativu de la cultura y la manera de vida romanos, como s'aprecia nos restos atopaos de l'antigua ciudá, correspondientes a templos, piscines, termes, monedes o mosaicos.
Tradicionalmente consideróse que les dos víes perpendiculares que configuraben toles ciudaes romanes (el cardu y el decumano) siguíen la ruta de les actuales cais San Pedro y Rúa Nova, que se cruciaben na Praza do Campo, formando'l foru. Sicasí, recién descubrimientos arqueolóxicos demuestren qu'esistía una amplia plaza pública qu'ocupaba dende la Rúa Doutor Castro (llamada de les Dulcerías) hasta la Rúa do Progreso, incluyendo gran parte de l'actual Praza de Santu Domingu, lo que llevó a replantegase la teoría enantes citada. Caltiénense ensame de pieces, xacimientos romanos y mosaicos qu'entá na actualidá siguen apaeciendo, especialmente cada vez que se realicen obres nel cascu antiguu de la ciudá.
Nel sieglu III la ciudá foi la capital de conventus lucensis, una de les trés entidaes alministratives en que taba estremada Gallaecia. Ente los años 260 y 325, nos entamos del baxu Imperiu romanu, la ciudá arrodiar d'una muralla. Esta muralla, de 2266 m de circunferencia y declarada bien Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco nel añu 2000, ye la única fortificación romana nel mundu que caltién íntegru tol so perímetru na actualidá, y arrodia el centru de la ciudá, la catedral, el muséu provincial, la casa consistorial y otros edificios d'interés. A estos restos xune'l conxuntu monumental de Santolaya de Bóveda, onde destaquen les sos pintures pompeyanes.
Edá Media
Tres la llegada y tomar de la ciudá per parte de los suevos nel 460,​ tuvo llugar el Concilio de Lugo, nel que s'alzó a la ilesia lucense a sede metropolitana, pasando a depender d'ella los obispos de Astorga, Britonia, Iria Flavia, Ourense y Tui.17​21​ Na Hispania visigoda foi sede episcopal de la Ilesia católica, sufragánea de la archidiócesis de Braga, qu'entendía l'antigua provincia romana de Gallaecia na diócesis de Hispania. El so protagonismu históricu empezó a aparrar cola fundación d'Uviéu, el descubrimientu del supuestu sepulcru del Apóstol Santiago en Compostela y la restauración de Braga. Mientres esti periodu Lugo perdió gran parte de la so población, empezándose a recuperar nel sieglu X.
Nel 714 lleguen a Lugo los musulmanes, y nel añu 741 Alfonso I ocupa, ensin resistencia, la ciudá, y l'obispu Odoario, atopando la ciudá nun estáu llamentable, ordena soterrar los restos romanos y reconstruyir la ciudá, conscientes dambos de la importancia que nestos años va adquirir dientro del Reinu, yá que yera la única Ilesia metropolitana reconquistada y la única ciudá en tola Hispania cristiana mientres el sieglu VIII y la primer metá del IX.​ D'esta miente, la urbe romana convertir nun locus eclesiásticu, nucleu del actual burgu.
Nel añu 842 un gran exércitu gallegu axuntar na ciudá para conquistar Uviéu y xubir al tronu a Ramiro I, el primer rei de la dinastía gallega. Alfonso VI otorgar al obispáu'l señoríu de la ciudá nel añu 1088. En 1129 empezó la construcción de la catedral románica, diseñada pol maestru Raimundo de Monforte y dedicada a Santa María, llamada «Virxe de los Güeyos Grandes».
Nel sieglu VIII la ciudá yera llugar de camín de les pelegrinaciones a Santiago de Compostela y yera cabeza d'etapa de la llamada «Ruta Primitiva» del Camín de Santiago, y mientres la Edá Media foi tamién un centru de pelegrinación, yá que la catedral cuntaba col privilexu especial, qu'entá caltién na actualidá, d'esponer al públicu una hostia consagrada les venticuatro hores del día; nel añu 1669 constitúyese la Ufrienda del Reinu de Galicia al Sacramentu, entá güei festexada. Yá nel sieglu XVIII foi-y concedíu a Lugo'l privilexu d'entamar les feries de San Froilán, concretamente nel añu 1754.
En 1312 los habitantes de la ciudá de Lugo, de la que yera comendero l'infante Felipe de Castiella, sulevar contra'l so obispu, Juan Fernández, una y bones ésti intentara reponer el señoríu de la ciudá. Por ello, los habitantes de Lugo atacaron el palaciu episcopal, prindaron a la so guarnición y mancaron al obispu, quien se negó a apurri-yos la bandera y les llaves de la ciudá y foi espulsáu de la ciudá. El pleitu foi lleváu énte'l rei Fernandu IV de Castiella, quien sentenció en favor del obispu Juan Fernández y en contra del conceyu de Lugo. Amás, el rei ordenó al infante Felipe y a Alfonso Suárez de Deza, Adelantado mayor de Galicia, que fixeren cumplir el veredictu qu'emitiera a los habitantes de Lugo. Sicasí, dambos personaxes retrasaron el cumplimientu del alcuerdu. Les Cortes de Burgos de 1315 ratificaron el fallu dau por Fernandu IV de Castiella sobro'l pleitu esistente ente'l conceyu de la ciudá de Lugo y el so obispu, Juan Fernández. En diches Cortes dispúnxose que l'infante Felipe y Alfonso Suárez de Deza fixeren cumplir el fallu emitíu poles mesmes Cortes, pero en 1316 los vecinos,  con cuenta d'oponese a lo alcordao nes Cortes, apurriéron-y el señoríu de la ciudá al infante Felipe, que lo ocupó ensin dificultá. Coles mesmes, l'infante Felipe de Castiella ordenó alzar una fortaleza con dos torres na ciudá de Lugo pa defender a los lucenses de los ataques del so propiu preláu, y dexó que'l conceyu de Lugo siguiera gobernando la ciudá.
Centru urbanu
La ciudá de Lugo ye una de les poques ciudaes Españoles que cunten con trés bienes inscritos na llista mundial de patrimoniu de la Humanidá de la UNESCO: El camín primitivu de Santiago que traviesa la ciudá,La catedral de Santa María y La mesma Muralla Romana.
-La muralla romana de Lugo ye'l principal monumentu de la ciudá. Ye la única muralla romana del mundu que caltién tol so perímetru orixinal, de les innumberables qu'esistíen nel antiguu Imperiu Romanu. Tien más de dos quilómetros d'estensión y foi declarada Patrimoniu de la Humanidá pola UNESCO'l 30 de payares del añu 2000. Dende'l día 6 d'ochobre de 2007 ta hermanada cola Gran Muralla China de Qinhuangdao.
-Otros edificios romanos: Lugo tien termes romanes y una ponte romana. Sábese qu'una calzada romana xunía la ciudá con estos dos últimos monumentos mentaos, pero ignórase exactamente'l so trazáu. Lamentablemente, una calzada medieval que probablemente siguiera'l trazáu de la romana foi baltada en feches tan recién como los años 90 del pasáu sieglu. Irónicamente, pocu antes empezara una cobarde política de recuperación de la redolada urbana qu'entá güei rique una revisión.36
-La catedral de Santa María, empezada a construyir en 1129, n'estilu románicu, con amiestes en sieglos posteriores como son el pórticu de la puerta norte, la torre del reló, el claustru, y la fachada qu'ostenta anguaño, d'estilu neoclásicu.Foi declarada Patrimoniu de la Humanidá en 2015.
-La ilesia de San Pedro d'antiguo formó parte del conventu de San Francisco. Cola so cúpula y el techu de madera de la nave principal ye unu de los raros si non l'únicu exemplu del arte mudéxar en Galicia.37
-El barriu d'O Carme caltién destacables edificios que nos últimos años y gracies a un ponderatible esfuerciu, tán siendo restauraos na so mayoría por diversu instituciones, como l'Institutu Galego da Vivenda y Solo, la diputación y entidaes privaes.Per esta zona traviesa'l camín primitivu de Santiago, declaráu patrimoniu de la humanidá pola Unesco en 2015
-La fachada del conceyu, de principios del sieglu XVIII, obra de Ferro Caveiro, destacar por ser un exemplu arquetípico del barrocu gallegu, cola so decoración pedresa a base de plaques, oreyeres, gotes y volutes. La torre del reló ye posterior y, según dellos espertos, ruempe l'harmonía de la construcción.
-Arquiteutura del sieglu XIX: Precisamente, dos emblemáticos edificios lucenses, como'l del antiguu café Monterrey na Rúa Doutor Castro y el del antiguu Casino o de La Voz de la Verdá na Rúa Conde Pallares, sufrieron desafortunaes restauraciones mientres l'últimu añu.
-El Muséu Provincial destaca pola so coleición d'orfebrería celta, los sos mosaicos romanos ya interesantes coleiciones d'artistes gallegos como Castelao, Julia Minguillón, Castro Gil, Asorey...
Periferia
Lugo pertenez a la Reserva de la Biosfera Terras de Miño y la ciudá cunta con dellos espacios d'altu valor natural:
paseos fluviales de los ríos Miño y Rato, que cunten con una gran variedá de fauna y flora autóctona. Estos postreros arrodien la ciudá pel sur, onde la urbanización apenes llegó, polo que conformen un escenariu escepcional pal ociu de los ciudadanos, sobremanera pel branu, cuando'l bon tiempu acompaña.
Contorna
A menos de diez quilómetros del centru de la ciudá pueden atopase, por casu:
Penes de Rodas: dos enormes piedres granítiques nuna formosa zona rural.38
El santuariu tardientu-romanu (sieglos III ya IV) de Santolaya de Bóveda, que caltién pintures murales úniques nel mundu.
Suburbiu
thumb|300px|[[O Temple, zona suburbana asitiada nel área metropolitana d'A Coruña, Galicia.]] thumb|300px|Suburbiu de [[Rio Rancho (Nuevu Méxicu)|Río Rancho, en Nuevu Méxicu, Estaos Xuníos, onde ye posible reparar el cul-de-sac carauterísticu de los suburbios anglófonos.]]
Suburbiu ye un términu propiu de la xeografía urbana, procedente del llatín suburbium, pa designar a les zones residenciales de la periferia urbana o extrarradio; ente que puramente en llingua española el conceutu designa a los barrios baxos, probes, marxinaos o degradaos d'eses zones perifériques alloñaes del centru de la ciudá.
Les carauterístiques de les zones suburbiales o suburbanas, nel sentíu que se-y da nel urbanismu d'Estaos Xuníos, tán determinaes pol componente social de la so población: xente nuevo de clase trabayadora, que s'establecen en multinucleos menores esvalixaos cercanos a la ciudá y comunicaos con bonos sistemes de carreteres escontra les periferies. El modelu de convivencia de la vida social ye por amistaes n'espacios públicos, escueles, places, fiestes, etc., que da uniformidá a los servicios ya instituciones y a una calidá de vida de habitabilidad cimera a la ciudá: espacios verdes, paisaxe abierto, etc., pero treslladando los mesmos problemes si nun se curia la planificación y evítense los factores que fixeron tornar a les ciudaes, delles vegaes por cuestiones de xusticia social con rellación a instituciones educatives, sanitaries y d'ociu, ente otres.
Estos ciudadanos busquen la llibertá personal como autonomía, mayores espacios ente les unidaes familiares, sobremanera n'América del Norte, que convierte les carreteres vecinales en cais empobinaes escontra autopistes rexonales y en mayor o menor grau ye'l modelu n'Europa. Estes conurbaciones algamen la so identidá como ciudaes d'un nuevu tipu: viviendes esvalixaes que disponen de centros comerciales, educativos, sanitarios y teunolóxicos, que sirven a caúna de les porciones o nucleos de la nueva área metropolitana, magnificando nel mesmu sentíu la función clásica de la ciudá principal col clásicu cometíu de centro alministrativu y de servicios con menos habitantes fixos que fueron movíos a los suburbios de viviendes más económiques o a los nucleos d'espansión a una distancia razonable del llugar de trabayu.
thumb|centro|800px|Diversos [[Vivienda pública|conxuntos habitacionales que formen los suburbios de Madrid, n'España.]] thumb|800px|center|Vista d'[[Alphaville (San Pablo)|Alphaville, unu de los suburbios de São Paulo, en Brasil.]]
Theravada
Theravāda ye una de les 19 escueles nikaya que formaron el budismu orixinal. Desenvolver na India mientres los sieglos subsecuentes a la muerte de Buda (420-368 e. C.). El nome theravāda significa 'la pallabra [doctrina] de los antiguos'. Ye la escuela más antigua del budismu, ye relativamente conservadora y la más cercana al budismu tempranu, polo cual podría considerase dientro de la ortodoxa. Basen la so tradición nel llamáu Canon Pali, compendiu onde se trescribieron los discursos que'l Buda dio a lo llargo de la so vida dempués del llume.
Sicasí, nun ye esta la principal carauterística de la escuela theravada, cuidao qu'en toles tradiciones espirituales, les diverses variantes van axudicase la preservación de la doctrina orixinal. Como apunta l'historiador Richard Gombrich: «En términos doctrinales los theravadin esclarien qu'ellos son vibhajja-vadin, ye dicir 'analistes' que se complacen en clasificar los estaos psicolóxicos».
El budismu theravāda ye güei la creencia predominante en dellos países del sureste asiáticu, como Camboya, Laos, Birmania, Tailandia y Sri Lanka. La lliteratura sagrada budista theravada foi la primera conocida n'occidente por aciu traducciones feches nel sieglu XIX, tando anguaño completada al idioma inglés y en cursu de selo n'otros idiomes.
Calahorra de Boedo
Calahorra de Boedo ye un conceyu y llocalidá española de la contorna de Boedo-Ojeda de la provincia de Palencia, comunidá autónoma de Castiella y Lleón
Theravada
Nel mundu académicu occidental, l'estudiu del budismu theravada y del idioma pali ye'l meyor investigáu.
Filosofía
El theravāda promueve el conceutu de vibhajjavada (lliteralmente 'enseñanza del analís' en idioma palí). Esta doctrina sostién que la introspeición clara ten de ser la resultancia de la esperiencia individual, investigación crítica y razonamientu, opuestu a la fe ciega. Sicasí, les escritures tradicionales tamién enfatizan el siguir los conseyos de los sabios, porque ellos y l'evaluación de les mesmes esperiencies tienen de ser los preseos pa xulgar les práutiques.
Calahorra de Boedo
Ye una de les llocalidaes del Camín de Santiago del Norte: Ruta del Besaya.
Theravada
Filosofía
L'oxetivu theravāda ye la lliberación (o llibertá) de dukkha, según les cuatro nobles verdaes, lo que se consigue al algamar el nirvana, que tamién completa'l continuu ciclu de nacencia y muerte. El theravāda enseña que'l nirvana algama antes siendo un noble discípulu de Buda: un arahant.
Calahorra de Boedo
Historia
thumb|Casa consistorial
Theravada
Filosofía
D'acordies colos theravadas, la nirvana algamáu polos arahants ye'l mesmu que'l llográu por el mesmu Buda. Pero'l d'él ye cimeru por cuenta de qu'algamar por sigo mesmu y supo enseñar a otros. Los arahants algamen la nirvana en parte por cuenta de les sos enseñances. Los theravadines reverencian al Buda Sakyamuni, pero reconocen la esistencia d'otros Budas en tiempos pasaos y futuros. Por casu, el Canon Pali menta que Maitreia va ser un futuru Buda.
Calahorra de Boedo
Toponimia
El topónimu Calahorra provién ensin dulda del árabe Calagurra en sentíu de 'castiellu llibre', una y bones l'home horro yera llibre, o torre exenta, non xunida a otres edificaciones. Estos seríen los casos de los distintos Calahorra, de Córdoba o bien de Granada.
Theravada
Filosofía
Na creencia therāvada, delles persones prauticantes comprometíes pueden algamar el llume nuna única vida. Otres pueden precisar delles, según algamen estaos conscientes más fondos.
Calahorra de Boedo
Repoblación y Edá Media
Nel pagu de San Pedro atopáronse de la mesma restos medievales, al igual que na paraxa llamada El Torrexón. Esta zona sería repoblada nel sieglu IX pa sufrir dalgún retrasu coles campañes d'Almanzor. Yá nel sieglu XII, Nuño Pérez de Lara influyía na política de Calahorra y los sos pueblos cercanos (como en Villanuño de Valdavia o Arenuces de Nuño Pérez), pa más palantre potenciase la villa so la fortaleza de Herrera de Pisuerga ya integrase con ella en Castiella mientres el reináu de Sancho III. Nel sieglu XIV, Calahorra pertenecía al arciprestalgu d'Herrera y la so ilesia taba dedicada a Santa María. Yera entós llugar de behetría de García Duque y el so señores naturales yeren los de Lara, Quesada y Estrada.
Theravada
Canon Pali
El budismu theravāda considera al Canon Pali como la versión autorizada de les enseñances de Buda. Acordies con Bhikkhu Bodhi, esti Canon foi compilado nos trés grandes concilios budistes nos primeros trés sieglos depués de la muerte del Buda: «El primeru en Rajagaha, convocáu tres meses dempués del Parinibbana de Buda por quinientos monxos sol lideralgu del monxu Mahakassapa; el segundu en Vesali, cien años dempués y el terceru en Pataliputta, 200 años más tarde. El Canon que resultó d'estos concilios, calteníu nel llinguaxe indiu mediu agora llamáu pali, conozse como Tipitaka, 'los trés canastes' o coleiciones de les enseñanazas».
Calahorra de Boedo
Edá Moderna
A finales del sieglu XVI, Calahorra tenía 62 vecinos pecheros (que pagaben pechos o impuestos) y una población de 318 habitantes. Más palantre, a finales del sieglu XVIII, Calahorra pertenecía al Duque de Frías y cuntaba daquella con 58 vecinos, unos 175 habitantes. Pagaben impuestos al citáu Duque de Frías, al Señor de Cembrero, al conventu de Toledo, etc., tenía un hospital de probes, había ocho xornaleros y dos probes de solemnidá.
Theravada
Canon Pali
Los especialistes coinciden que'l más importante d'estos concilios foi'l de Rajagaha celebráu nel sieglu V e.C., onde los monxos, pero sobremanera'l primu carnal del Buda, Ananda, recitaron los sermones tal que recordaben escuchalos hasta que finalmente llegaron a un alcuerdu. El canon Pali estremar en tres seiciones o «canastes»:
D'estos el Sutta-pitaka compónse de la mesma en cinco nikaia o coleiciones, que son:
Pela so parte el Abhidama estremar en siete libros: el Dhammasangani, el Vibhanga, el Dhatukatha, el Puggalapaññatti, el Kathavatthu, el Yamaka y el Patthana.
La diferencia ente les dos primeres canastes ―Vinaya Pitaka y Sutta Pitaka― y el Abhidama Pitaka consiste en qu'esti postreru nun ye'l rexistru de discursos o de plátiques qu'asocedieron en llugares reales, sinón la sistematización de la conocencia arramada pol Buda. Ye pos un estudiu refechu de les dos primeres Canastes ―compiladas nos dos primeros concilios― acompañada d'una gran reflexón filosófica con fines didácticos. De fechu el "Abhidama" foi redactáu nel tercer concilio, convocáu en Pataliputta pol Rei Ashoka aldu al añu 250 e. C.
Hinayana
Hīnayāna ye un términu sánscritu que significa 'vehículu inferior', onde vehículu (yana), referir a la forma d'atopar el llume.
Ye un términu utilizáu polos budistes mahayana (que consideren la lliberación de tolos seres sintientes como más importante que la mesma) pa referise al sistema theravada.
El términu apaez escontra los sieglos I ya II e. C. Utilizar en delles publicaciones revesoses, esistiendo inclusive distintes opiniones sobre'l so usu y significáu ente los budistes polo xeneral y los estudiantes en particular.
Contrariamente a les acusaciones del Mahayana, la doctrina del budismu theravada sostién que los arahants tamién s'esmolecen pol llume de los demás y que surden nel mundu pal bienestar de los otros seres.
Bahujanahita Sutta: “Amás, monxos, he equí que ta'l discípulu d'aquel Maestru, un Arahant, que les sos contaminaciones fueron destruyíes (...) Enseña'l Dhamma que ye prestosu nel principiu, prestosu nel mediu y prestosu a la fin, col correutu significáu y espresiones, y proclama la vida santa na so realización y completa pureza. Esta ye, monxos, la segunda [clase de] persona qu'apaez nel mundu pal bienestar de muncha xente, pa la felicidá de muncha xente, pola compasión pel mundu, pol bien, bienestar de los devas y los seres humanos.”
Historia de la tradición
Según la tradición sinhalesa, el budismu foi introducíu en Sri Lanka por Mahinda, consideráu'l fíu del emperador Maurya Asoka nel tercer sieglu e.C., como parte de les actividaes misioneres de la era imperial de Asoka. En Sri Lanka, Mahinda fundó'l Mahavihara Monastery d'Anuradhapura. Darréu biforcáu en tres grupos nomaos según los sos centros monásticos como'l Mahavihara, el Abhayagirivihara y el Jetavanavihara. En 1164, baxu tutelar de dos monxos d'una caña forestal de Mahavihara, el rei de Sri Lanka axuntó a tolos bikkhus nel so país na escuela ortodoxa de Mahavihara.
Pocos años tres la llegada de Mahinda, Sanghamitta, considerada la fía del emperador Asoka, llegó a Sri Lanka. Fundó la primer orde monástica femenina de Sri Lanka, pero estinguida en Sri Lanka nel sieglu XI y en Birmania nel XIII. Nel 429, a pidimientu del emperador chinu, fueron unviaes monxes d'Anuradhapura pa establecer la orde. La congregación espandir a Corea.
Mientres el reináu de Asoka unvióse un misioneru a Suvannabhumi, d'onde se considera que nacieron dos monxos, Soña y Uttara. Les opiniones escolástiques difieren sobre la llocalización precisa, pero créese que taba en dalgún llugar nel área ente les actuales baxa Birmania, Tailandia, Laos, Camboya y la península malaya.
Los mon fueron unu de los primeros habitantes de la baxa Birmana y créese que son theravadas dende'l sieglu III e. C. Unos descubrimientos arqueolóxicos demostraron que los mon tuvieron contautu cercanu cola India meridional y Sri Lanka. Los birmanos adoptaron la relixón y escritura de los mon (usada ellí como trescripción palí) cuando conquistaron Thaton, el reinu mon en 1057. Según lleendes locales, ésta yera l'área de Suvarnabhumi visitada polos misioneros cortesanos de Asoka. Los mon fueron tamién de los primeres n'habitar Tailandia. El tailandeses adoptaron la relixón de los mon al conquistar Hariphunchai, el reinu mon en 1292.
Sicasí, magar el so ésitu n'Asia meridional, el budismu theravada nunca enraigonó en China, sacante en delles árees fronterices colos países theravadas.
Prodromus Florae Novae Hollandiae et Insulae Van Diemen
Prodromus Florae Novae Hollandiae et Insulae Van Diemen, (embrivíu Prodr. Fl. Nov. Holland.), ye un llibru editáu en 1810 de la flora d'Australia pol botánicu Robert Brown. De cutiu conózse-y como Prodromus Flora Novae Hollandiae, o pola so abreviatura botánica 'Prodr. Fl. Nov. Holland.'. Este foi'l primer intentu d'un estudiu de la flora australiana. Onde describió más de 2040 especies, más de la metá de les cualos fueron publicaes per primer vegada.
El Prodromus de Brown foi orixinalmente espublizáu como Volume Uno, y dempués del (Prólogu) Praemonenda, na páxina de numberación empieza na páxina 145. Les ventes del Prodromus yeren tan escases, que Brown retirar de la venta. Debíu al fracasu comercial del primer volume, les páxines 1 a 144 nunca fueron emitíes, y Brown nunca produció los volúmenes adicionales qu'él entamara.
En 1813, un llibru d'ilustraciones pal Prodromus foi espublizáu por separáu por Ferdinand Bauer, sol títulu de Ferdinandi Bauer Illustrationes florae Novae Hollandiae sive icones generum quae in Prodromo florae Novae Hollandiae et Insulae Van Diemen descripsit Robertus Brown, que de normal se conoz como Illustrationes Florae Novae Hollandiae. El Prodromus foi eventualmente reeditáu en 1819, y una segunda edición modificada llixeramente en 1821. En 1830, Brown publicó un curtiu suplementu del Prodromus, tituláu Supplementum Primum Prodromi Florae Novae Hollandiae.
Ontex (Saboya)
Ontex ye una comuña francesa del departamentu de Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Sistema estelar
Un sistema estelar (binariu o múltiple) ye l'agrupación de dos o más estrelles qu'orbiten en redol a un centru de gravedá común, amestaes polo tanto pola fuercia de gravedá. Un gran númberu d'estrelles venceyaes pola gravitación denominar un cúmulu estelar o una galaxa, magar, nun sentíu estensu dambos son sistemes estelares.