cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jamie Vardy
Trayeutoria
A diferencia d'otros futbolistes profesionales ingleses, Jamie Vardy foi afayáu a una edá tardida. Cuando tenía 16 años foi lliberáu del Sheffield Wednesday y tuvo que fichar por un conxuntu amateur, el Stocksbridge, del que foi'l delanteru más destacáu a lo llargo de siete temporaes. Naquella dómina'l so salariu nun superaba les 30 llibres selmanales y tenía de compaxinar el deporte con un emplegu como téunicu nuna fábrica de férulas. A empiezos de la temporada 2010-11 foi contratáu en cuenta de 15.000 llibres pol Halifax Town (Conference North) onde marcó 29 goles en 41 partíos y consiguió l'ascensu. Na campaña 2011-12 colar al Fleetwood Town (Conference Premier) pa espuntar con 31 goles en 36 partíos, vitales nel ascensu llográu a la League Two.
Leicester City F.C.
El 17 de mayu de 2012 fíxose oficial que'l Leicester City F.C. había pagu 1 millón de llibres pol so trespasu. Esto convertía al delanteru de Sheffield, a los 25 años, nel fichaxe más caru hasta la fecha d'un mozu procedente de categoríes inferiores a la Football League. Cuatro meses antes, el Fleetwood refugara una ufierta del Blackpool F.C.
Temporada 2015/16
Na temporada 2015/16, el nuevu entrenador Claudio Ranieri apostó por Vardy y Okazaki, delanteru xaponés. La bona racha de resultaos del Leicester, que aportó a el campeón revelación de la Premier League, coincidió col meyor momentu de forma del ariete. N'ochobre de 2015 la lliga concedió-y el premiu al «Xugador del mes d'ochobre», y dende el 29 d'agostu hasta'l 5 d'avientu marcó siquier un gol por partíu. El 28 de payares estableció un récor individual como l'únicu futbolista que marcó en 11 xornaes siguíes de la Premier, superando la marca anterior de Ruud van Nistelrooy.
El descubrimientu tardíu de Jamie Vardy amenó comparances con otros delanteros que vivieron una situación similar a la suya, como Ian Wright, Antonio Di Natale y Salvatore Schillaci.
El bon desempeñu del ariete coincidió cola meyor temporada del Leicester City F.C. dende la so fundación en 1884, pos se proclamaron campeones de la Premier League per primer vegada na so hestoria. Vardy recibió'l Premiu FWA al futbolista del añu y amás foi escoyíu miembru del equipu del añu de l'Asociación de Futbolistes Profesionales (xunto con Wes Morgan, Riyad Mahrez y N'Golo Kanté). Anque'l so rendimientu llegó a motivar negociaciones con otros clubes, ente ellos l'Arsenal F.C., Vardy confirmó la so renovación col Leicester en xunu de 2016 por cuatro temporaes.
Temporada 2016/17
El 10 d'avientu de 2016 marca'l so primera 'hat-trick por Premier League dempués de 15 partíos ensin anotar gol, facer na victoria 4 a 2 sobre'l Manchester City como locales onde seria la figura del partíu.
Temporada 2017/18
Comiendo la nueva temporada'l 11 d'agostu pola primer fecha de la Premier League marcando doblete na derrota 4.3 en casa del Arsenal FC.
Seleición nacional
Vardy ye internacional cola seleición nacional d'Inglaterra, a la que foi convocáu per primer vegada'l 21 de mayu de 2015 pa dos partíos: un amistosu contra Irlanda y un xuegu de clasificación pa la Eurocopa 2016 ante la seleición de Eslovenia.
El so debú llegó'l 7 de xunu frente a la seleición d'Irlanda (0-0), siendo'l reemplazu del capitán Wayne Rooney nos postreros 15 minutos de xuegu. Dende'l 30 d'agostu de 2015, Vardy volvió ser convocáu pa los alcuentros clasificatorios de la Eurocopa 2016 ante San Marín y Suiza, convirtiéndose nun habitual del escoyíu al coincidir col so meyor momentu de forma. El primer gol en partíu oficial marcar frente a Alemaña'l 26 de marzu de 2016 (partíu que ganó Inglaterra por 3-2). Volvió anotar en dos amistosos ante les seleiciones d'Holanda y Turquía.
Nel so debú na Eurocopa 2016, entró como reserva nel duelu frente a Gales y marcó el gol del empate, que sirvió a la so seleición pa remontar l'alcuentru (2-1).
El 16 de mayu de 2018, Gareth Southgate incluyir na llista de 23 pa participar na Copa Mundial de Fútbol de 2018.
Partíu xudicial de Llangréu
right|thumb|250px|Mapa de los [[partíos xudiciales d'Asturies.]] El partíu xudicial de Llangréu ye'l partíu xudicial asturianu qu'abarca el conceyu de Llangréu.
Jamie Vardy
Clubes
Datos según: Transfermarkt.
Partíu xudicial de Llangréu
Muérganos xudiciales
Ufre los muérganos xudiciales que vienen darréu:
Jamie Vardy
Seleición absoluta
20px| Actualizáu al postreru partíu xugáu'l 27 de marzu de 2018.
Datos según: Transfermarkt.
UCI WorldTeam
UCI WorldTeam (n'ocasiones tamién UCI ProTeam, o a cencielles ProTeam) ye'l términu utilizáu dende 2005 pola Xunión Ciclista Internacional (UCI) pa denominar a un equipu ciclista de la máxima categoría del ciclismu en ruta masculín a nivel mundial. Per debaxo atópense los equipos de categoría Profesional Continental y Continental, consideraos el segundu y tercer pasu del profesionalismo respeutivamente.
Dientro de la reestructuración entamada pola UCI pa 2005 y años posteriores, decidió crease una categoría qu'allugara a los meyores equipos del mundu (los UCI ProTeams) que tendríen la participación garantizao y obligatorio nes meyores carreres del calendariu, arrexuntaes de la mesma nuna nueva competición denominada UCI ProTour. N'años socesivos el sistema de competición sufrió diversos cambeos, desaguando nel actual UCI WorldTour (dende 2011), anque no relativo a la categoría de los equipos l'organismu federativu considerar un continuu.
Les primeres 3 temporaes del UCI ProTour (2005-2007) los equipos nésta categoría yeren 20, númberu que s'amenorgó a partir de 2008 a 18 equipos sacante nes temporaes 2013 y 2015 en qu'hubo 19 y 17 equipos respeutivamente. Estes escuadres tán obligaes a participar en toles carreres del WorldTour, anque pueden participar amás en carreres de los cinco Circuitos Continentales.
Equipos
Pal 2018 los equipos UCI WorldTeam son 18, igual númberu que la edición anterior. Pa esta temporada na máxima categoría camudaron de nome por ingresu de nuevos patrocinadores los equipos EF Education First-Drapac y Mitchelton-Scott.
Antecedentes
Hasta 2004 la UCI clasificaba los equipos por divisiones (Primer, Segunda y Tercer) en función de les sos resultancies. Los primeros equipos de la máxima categoría solíen tener garantizada la so participación nes meyores competiciones, como'l Tour de Francia, ente que'l restu quedaben por cuenta de llograr dalguna de les invitaciones de los organizadores.
Sistema actual
Na actualidá l'organismu realiza un ranking del méritu deportivu según una serie de puntos de méritu coleutivos (del equipu) ya individuales (la suma de los puntos de méritu acumulaos nos dos temporaes anteriores polos dolce meyores ciclistes en plantía pal siguiente añu). Estos puntos de méritu nun se correspuenden colos puntos WorldTour, y al contrariu qu'éstos el so asignación y cuantificación realícense de callao pol organismu rector; esisten sicasí axencies especializaes qu'ufierten esi serviciu a los equipos comenenciudos en conocer la so situación.
Amás d'esos quince places, la Comisión de Llicencies concede 3 llicencies más ente los cinco siguientes del ranking (los asitiaos ente'l decimosestu y el ventenu). D'ente esos cinco conxuntos, los comenenciudos en llograr una llicencia tienen de realizar una presentación ante la comisión defendiendo la so candidatura, detallando la so estructura y respondiendo a les entrugues que se-yos formulen. La decisión sobre a qué trés escuadres s'asignen les llicencies restantes rexir por criterios deportivos, económicos, alministrativos y éticos.
A la fin del procesu, la Comisión de Llicencies fai pública una llista colos 18 equipos almitíos, y decide tamién por cuánto tiempu concede dicha llicencia. El tener la llicencia da preferencia a la de ser ProTeam siempres que se quede ente los 20 primeros del ranking, esaniciando requisitos.
Per otra parte, pa la temporada 2015 otorgar 17 llicencies ProTeam y diéronse dellos discutinios nesti sentíu, yá que hubo dellos problemes pa la receición de les llicencies por delles de les escuadres. Asina, l'equipu Astana que'l so manager xeneral ye l'ex ciclista Alexandre Vinokourov, sufrió un llargu procesu d'almisión por cuenta de les investigaciones abiertes debíes a asuntos de dopaxe, dándose-y una llicencia provisional. Darréu la UCI llegó a reclamar nun comunicáu del 25 de febreru de 2015 la retirada de la llicencia una vegada recibíos tolos documentos riquíos per parte de la escuadra patrocinada pol Gobiernu de Kazakstán, anque finalmente nun asocedió pero caltener al equipu so un estrictu control.
Calendariu
Los equipos ProTeam tienen garantizáu'l so concursu en toles carreres englobadas nel UCI WorldTour (antes UCI ProTour), tando de fechu obligaos a participar en toes elles. Esi calendariu inclúi les principales carreres del mundu, tantu no relativo a vueltes per etapes (les tres grandes vueltes inclusive) como a clásiques d'un día, que s'apuesten na so mayor parte n'Europa. La UCI incluyó amás carreres de recién creación en países extraeuropeos con una menor tradición d'acoyer eventos de ruta, dientro de la so estratexa de globalizar el ciclismu como lu son Australia, Canadá y China. Amás d'acoyer obligatoriamente a los 18 equipos ProTeam, los organizadores de cada carrera pueden convidar a dellos equipos más de menor nivel (Profesionales Continentales).
Amás de participar nes carreres del WorldTour, los equipos ProTeam pueden correr en carreres de menor entidá, englobadas dientro de los cinco Circuitos Continentales, siempres que sían pruebes de categoría .HC (máxima dientro d'éstos circuitos) o .1 (segundu nivel), pero nun pueden participar de les .2 (categoría de menor nivel).
Campanula rapunculus
La ye una planta de la familia de les campanulacees. thumb|240px|Flor. thumb|240px|Ilustración
Calteres
Yerba bienal, col raigañu napiforme. Tarmos erectos, simples, glabros o llixeramente arispios, d'hasta 100 cm d'altor. Fueyes basales obovaes, peciolaes, les cimeres linear-llanceolaes. Flores arrexuntaes nuna inflorescencia racemosa; dientes del mota erectos, setiformes; corola acampanada o en forma d'embudu, de color azul claro, daqué más llarga que los dientes de la mota; ovariu asitiáu en posición inferior con respectu al restu de les pieces florales: Frutu en cápsula en forma de conu invertíu, que s'abrir por pequeñu furos.. Floria en primavera y branu.
Hábitat
Praos, montes, en melojares y pinares.
Distribución
Gran parte d'Europa, sacante Islandia, Irlanda y Noruega. Introducíu en Dinamarca, Suecia y Gran Bretaña.
Usos
El rapónchigo usóse como cicatrizante de feríes y como astrinxente. El so raigañu ye comestible y emplégase como aperitivo na preparación d'ensalaes.
Les fueyes d'esta planta son unu de los ingredientes del preboggion, amiestu de yerbes típica de la cocina de Liguria.
Taxonomía
Campanula rapunculus describióse por Carolus Linnaeus y espublizóse en  Species Plantarum 1: 164. 1753. Campanula: nome xenéricu que remanez del llatín onde "campanula" significa "pequeña campana".
rapunculus: epítetu
Adília Lopes
Adília Lopes, pseudónimu lliterariu de María José da Silva Viana Fidalgo de Oliveira, ye una poeta, cronista, y traductora portuguesa.
Lacapelle-Barrès
Lacapelle-Barrès ye una comuña francesa del departamentu de Cantal, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Güevos encapotaos
Historia
La primer referencia escrita d'esta preparación atopase nel Almanaque de Conferencies Culinaries de 1874 d'una carta empobinada a Ángel Muro procedente del periodista de Blanco y Negru Andrés Miralles. Según autores el nome puede debese a los colores de la bandera carlista. Ye posible qu'esistieren antes d'esta fecha y la denominación «güevos con capota», faciendo alusión al recubrimientu de la segunda fritura como una capota o cubierta.
Carauterístiques
Esta preparación consiste nuna doble fritura de güevos, na primera consíguese un simple güevu estrelláu llixeramente crudu, lo suficiente por que cuaye la yema nel aceite ferviendo. Ye habitual faelo nuna especie de presilla (o molde) en ficies de que quede redondu. Tres el so primera fritura estremar nun papel secante en ficies de que pierdan l'aceite de la so superficie. Cuando s'esfrecieron anubrir d'un mueyu (ye habitual una beschamel llixeramente caliente) por que pueda empanarse y dar en una segunda fritura n'aceite ferviendo hasta que llogren dorase. Les recetes que menten a los güevos como encapotados describen al mueyu de la segunda fritura como «mueyu de encapotar» (pasta de tostar ). Pueden presentase solos o nun mueyu de tomate. Sábese que tán bien ellaboraos si queden con forma de croqueta y al rompese sale esparnada la yema.
Club Deportivo Mirandés
El Club Deportivo Mirandés, S.A.D. ye un club de fútbol español con sede na ciudá de Miranda de Ebro (provincia de Burgos) España.
Clara Hughes
Clara Hughes ye una ciclista y patinadora de velocidá sobre xelu canadiana. Ganó cuatro medayes olímpiques en patinaxe y dos en ciclismu.
A pesar de la so historia deportiva, na so mocedá nunca pensó en ser atleta, de fechu yera fumadora, consumía alcohol. El deporte camudó la so vida y ye por ello la so dedicación n'ayudar a moces, por qu'al traviés del deporte puedan superase.
Pertenez al selectu grupu de persones que ganaron medayes tantu nos xuegos d'iviernu como nos de branu. Casóse con Peter Guzman.
Foi portadora de la bandera de Canadá na ceremonia d'apertura nos Xuegos Olímpicos de Vancouver 2010. Considerada la meyor atleta olímpica canadiense de tolos tiempos ganó seis medayes olímpiques: 2 son de bronce, nos Xuegos Olímpicos de branu en 1996 y 4 medayes (una d'oru, una de plata y dos de bronce), en tres Xuegos Olímpicos, consecutivos, d'iviernu.
Gallardones
Recibíu la Orde de Manitoba y ye Oficial de la Orde de Canadá. Ella ta venceyada con Cindy Klassen como les más gallardoniaes de forma olímpica de tolos tiempos de Canadá, con seis medayes caúna. Na actualidá forma parte de la Xunta Directiva de la organización humanitaria Right To Play.
Bitche
Bitche ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Islla Yeye
250px|miniaturadeimagen La islla Yeye (en francés: île Yeye; n'inglés: Yeye Island) ye una islla del atolón Peros Banhos nel archipiélagu de Chagos del Territoriu Británicu del Océanu Índicu. Tratar de la islla de les Chagos que ta más cerca de la nación insular de Maldives al norte de la islla Petite Ile Coquillague y la Grande Ile Coquillague y al este de la islla Manoël. La islla ta asitiada na Reserva Natural Estricta del atolón Peros Banhos (Peros Banhos Atoll Strict Nature Acute).
HD 44594
HD 44594 (HR 2290 / HIP 30104 / SAO 217861) ye una estrella na constelación de Puppis —la popa del Argo Navis— de magnitú aparente +6,59. Ta asitiada nel estremu suroeste de la constelación, al noroeste de Canopo (α Puppis), nordeste de β Pictoris y oeste de τ Puppis.
HD 44594 alcuéntrase a 83,8 años lluz de distancia del Sistema Solar. Les estrelles conocíes más próximes a ella son los sistemes estelares HD 41700 y HD 41742, dambos a menos de 8 años lluz.
Martyn Bennett
Martyn Bennett foi un músicu escocés anque nació en San Xuan de Terranova, Canadá. Ye una importante referencia no tocante a la fusión de música tradicional con sones electrónicos.
Entamó a tocar la gaita a los 10 años y a los 12 ganó dellos concursos de gaita n'Escocia, en categoríes infantiles. Entamaría al poco a tocar el violín y el pianu y a componer con 15 años na Escuela de Música de la Ciudá d'Edimburgu, siguió estudiando na Real Academia Escocesa de Música y Drama en 1990.
En 1993, al poco de graduase, diagnostiquen-y un cáncer nos testículos. En 1994 dexa de llau la so formación en música clásica y entama a dedaca-y más tiempu otra vegada a la música tradicional, y al poco entamó a esperimentar con sones sintéticos. Tocó nel primer pase mundial de la película Braveheart.
En 1996, asoleyó'l primer álbum que llevaría el so propiu nome. En 1998 asoleya Bothy Culture, el so trabayu más exitosu. En 2000, y nel prestíu de la so carrera, diagnostiquen-y linfoma de Hodgkin.
Muerre'l 30 de xineru de 2005, depués d'una llarga llucha col cancer.
Characteres Essentiales Familiarum
Characteres Essentiales Familiarum, (embrivíu Char. Ess. Fam.), ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu, micólogu y pteridólogu rusu Paul Fedorowitsch Horaninow y espublizáu nel añu 1847 col nome de Characteres essentiales familiarum ac tribuum regni vegetabilis et amphorganici ad leges tetractydis naturae conscripti accedit enumeratio generum magis notorum et organographiae supplementum, auctore Paulo Horaninow...
Festival de Cannes 1997
El 50 Festival de Cannes desenvolver ente'l 7 y el 18 de mayu de 1997. La Palma d'Oru correspondió a El sabor de les cereces d'Abbas Kiarostami y a L'anguila de Shōhei Imamura. El Gran Premiu del Xuráu foi pela so parte pa El duce porvenir d'Atom Egoyan y el Premiu del Xuráu pa les Western de Manuel Poirier. Pela so parte, el premiu al Meyor Actor foi para Sean Penn, protagonista de She's So Lovely, el de Meyor Actriz para Kathy Burke pol so papel en Los golpes de la vida y la reconocencia al Meyor Direutor correspondió al realizador Wong Kar-wai por Happy Together. La presidenta del xuráu foi l'actriz francesa Isabelle Adjani.
Arizona
Arizona ye un estáu de la fastera suroccidental de los Estaos Xuníos. Ye'l sestu mayor n'estensión, y el décimuquintu más pobláu, del país. Llenda con Méxicu y colos estaos de Nuevu Méxicu, Utah, Nevada y California, y tien un puntu de frontera con Colorado, aú s'asitia el Four Corners Monument. La so llende con Méxicu, de 626 km de llargor, comunícalu colos estaos mexicanos de Sonora y Baxa California. La so capital, y ciudá más grande, ye Phoenix.
Clara Helena Enciso
Clara Helena Enciso Hernández alies "Claudia" o "La Mona" ye una ex guerrillera colombiana, ex militante del Movimientu 19 d'abril (M-19). Enciso foi la única guerrillera sobreviviente de la Toma al Palaciu de Xusticia, asocedida'l 6 y 7 de payares de 1985. Presumir que Enciso taría exiliada en Méxicu.
Arizona
Tien una población de y una superficie de  km².
Clara Helena Enciso
Primeros años
Enciso se crio nun llar modestu, con 10 hermanos. Na so infancia, los sos padres treslladar a vivir en Bogotá. En 1968 graduar del bachilleratu nun colexu públicu ya ingresó a la Universidá Nacional de Colombia pa estudiar economía, pero solo cursó dos semestres por cuenta de protestes que faíen cerrar la universidá. D'ende pasó al SENA, institutu téunicu del gobiernu, pa estudiar comerciu y en 1974 foi contratada polos Llaboratorios Farmacéuticos CIBA.
Blanche-Église
Blanche-Église ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Llingües andines septentrionales
Les llingües andines septentrionales son una unidá filoxenética hipotetizada por Greenberg dientro de les llingües andines, que'l so parentescu ye bien dudosu, y foi bien criticáu por dellos especialistes, nun siendo aceptáu pola mayoría d'americanistes.
Según Greenberg, les llingües andines septentrionales incluyiríen les siguientes llingües: Nun esiste evidencia sólida de qu'esista un parentescu xenéticu ente estes llingües, les llistes de pallabres apurríes por Greenberg son escases y nun son concluyentes.
Blanche-Église
Tien una población de y una superficie de  km².
Arizona
El sur del estáu tien un clima desérticu, con branos percaldios ya iviernos suaves. Na fastera septentrional, por embargu, hai viesques de coníferes de distintes especies; una meseta, la de Colorado; delles cordeleres, como les San Francisco Mountains; y tamién llargos y profundos cañones. Nesta fastera del estáu les temperatures braniegues son muncho más moderaes, y n'iviernu nieva n'abondanza, de forma qu'hai estaciones d'esquí en Flagstaff, Alpine y Tucson. Amás del parque nacional del Gran Cañón hai nel estáu dellos parques y viesques nacionales. Un cuartu del territoriu, amás, pertenez a diverses reserves indies nes que viven delles tribus de nativos americanos.
Clara Helena Enciso
Vida na guerrilla
Enciso entró al M-19 en 1979, pol so hermanu menor, Alejandro, que yá yera miembru del M-19 y presentó-y al comandante guerrilleru y fundador del M-19, Guillermo Elvencio Ruiz. Enciso y Ruiz empezaron una rellación amorosa. Ruiz terminó convenciendo a Enciso de enrolarse nes files de la organización guerrillera onde empezó a faer llabores de loxística y asignáron-y el nom de guerrre de "Claudia".
Toma del Palaciu de Xusticia
Dos años dempués y yá llibre, Ruiz foi escoyíu pol comandante guerrilleru Álvaro Fayad como xefe militar de la toma del Palaciu de Xusticia. Enciso pidió participar na operación pa tar cerca de Ruiz. Asignáron-y llabores de comunicaciones, con un radioteléfono y d'acompañar a unu de los comandantes guerrilleru de tomar, Andrés Almarales.
Ante la respuesta del Exércitu pa repeler tomar, los fuertes combates, y la presión de Enciso y Irma Franco, Almarales viose forzáu a dexar la salida primero de les muyeres y más tarde de los mancaos del bañu del Palaciu de Xusticia nel que terminaron arrequexaos. Almarales taba mancáu nuna pierna y escuchóse-y dicir: "Los que quedamos morremos toos". Al baxar poles escaleres dellos de los rehenes, foi asesináu d'un disparu'l Maxistráu de la Sala Civil Horacio Montoya Gil. Cuando solo quedaben nel bañu 5 guerrilleros, ente los que taben Irma Franco y Enciso, Almarales, quien taba mancáu nuna pierna, díxo-y a Enciso, "Mona, sal camuflao nel grupu de les rehenes que vamos lliberar. Tu yes la encargada de cunta-y al mundu lo que pasó equí". Tolos rehenes lliberaos yeren llevaos a la Casa del Floreru, al otru llau de la plaza de Bolívar. Irma Franco foi identificada como guerrillera por miembros del Exércitu, ente que Enciso esmorecer de la impresión, al ver a la so compañera arrestada. Enciso foi llevada a una ambulancia y yera treslladada al Hospital Militar cuando volvió en sí. Enciso llogró convencer a los paramédicos de l'ambulancia que s'atopaba bien de salú y de que la dexaren na so casa. D'esta forma Enciso llogró escapar.
Clara Haskil
thumb|Clara Haskil Clara Haskil foi una pianista suiza d'orixe rumanu.
Carrera
Reconocida como intérprete del repertoriu del clasicismu y del romanticismu ceo, Haskil ye especialmente conocida poles sos actuaciones y grabaciones de Mozart. Munchos considerar la intérprete más importante de Mozart nel so tiempu. Tamién foi conocida como una magnífica intérprete de Beethoven, Schumann, y Scarlatti. Amás, Haskil collaboró con músicos famosos, como Georges Enescu, Eugène Ysaÿy, Pau Casals, Joseph Szigeti, Géza Anda, Isaac Stern y Arthur Grumiaux, con quien realizó'l so últimu conciertu. Tocó como solista so la batuta de direutores bien importantes, como Stokowski, Karajan, Beecham, Solti, Barbirolli, Boult, Jochum, Sawallisch, Kempe, Szell, Celibidache, Klemperer, Hans Rosbaud, Monteux, Cluytens, Paray, Markevitch, Giulini, Ansermet, Münch, Kubelik, Fricsay, Inghelbrecht, ente otros munchos.
Haskil nació nel senu d'una familia xudía sefardina en Bucuresti (Rumanía) y estudió en Viena con Richard Robert (ente que los sos alumnos atópense tamién Rudolf Serkin o George Szell) y con Ferruccio Busoni. Treslladar a París a la edá de 10 años, onde empezó a estudiar con Joseph Morpain (alumnu de Gabriel Fauré). De siguío, entró nel Conservatoriu de París, oficialmente pa estudiar con Alfred Cortot, anque la mayor parte de la so instrucción recibióla de Lazare Lévy y Mme Letarse-Giraud. Graduar a los 15 años con un Premier Prix en pianu y en violín. En graduándose, Haskil empecipió una xira por Europa, anque la so carrera atayar por una de les numberoses dolencies físiques que sufrió a lo llargo de la so vida. Les frecuentes enfermedaes que careció, xunto col intensu mieu escénico qu'esperimentó en 1920, fizo que la so situación económica empiorara. La mayor parte de la so vida atopar na probeza estrema.
En 1936 conoz al so compatriota Dinu Lipatti, con quien empecipia una gran amistá. Pero más palantre vuelve tener un seriu inconveniente: en 1941 afayar un tumor cerebral, que se -y extirpa con bien bon resultancia. Fuxendo de la guerra, Clara Haskil abellugar nel únicu país accesible pola so neutralidá y onde se concentraron gran cantidá d'artistes: Suiza.
Nun foi sinón hasta dempués de la Segunda Guerra Mundial, mientres una serie de conciertos n'Holanda en 1949, cuando empezó a ganar la fama que se merecía. En 1950 forma un dúu memorable xunto al violinista Arthur Grumiaux, con quien fixo grabaciones de gran valor musical, especialmente les sonates pa violín y pianu de Beethoven. En 1951 presentar en París, teniendo esta vegada una gran reconocencia.
Nun principiu el so repertoriu basar nos románticos (Beethoven, Schubert, Schumann) y foi la primera n'executar los trés sonates de Chopin. Más palantre, pola década de los cincuenta yá s'empobinó tamién escontra Mozart, executando dellos de los sos conciertos pa pianu y orquesta. De los compositores modernos executó solamente a Bela Bartok y Paul Hindemith.
Como pianista, les sos interpretaciones carauterizar por una pureza de tonu y fraseo que pueden venir de la so habilidá como violinista. Tresparencia y delicada inspiración fueron otres traces distintives del so estilu. Amás tenía gran musicalidá, un soníu escelente y una calidá interpretativa verdaderamente orixinal.
Haskil morrió en 1960 por causa de les feríes sufiertes por una cayida nuna estación de tren de Bruxeles, cuando se disponía a viaxar pa tocar xunto a Arthur Grumiaux nun conciertu a otru día.
Concursu Clara Haskil
El Concursu Internacional de Pianu Clara Haskil celébrase cada dos años en Vevey (Suiza). Foi fundáu en 1963 pa "honrar y perpetuar la memoria de Clara Haskil".
HD 4308
HD 4308 ye una estrella de magnitú aparente +6,55 encuadrada na constelación de Tucana. En 2005 afayóse un planeta de baxa masa n'órbita alredor d'esta estrella.
Carauterístiques
HD 4308 ye una nana mariella de tipu espectral G6V o G5V. Tien una temperatura superficial de 5644 K y la so lluminosidá ye un 2% inferior a la lluminosidá solar. El so radiu ye un 6% más grande que'l radiu solar y xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación igual o superior a 0,2 km/s. Tien una masa inferior a la masa solar nun 20%.
A diferencia del Sol, l'alta velocidá espacial de HD 4308 indica que ye una vieya estrella del discu gruesu que la so edá puede ser d'aproximao 10.900 millones d'años. Presenta una metalicidá —bayura d'elementos más pesaos que'l heliu— baxa, menos de la metá de la que tien el Sol ([Fe/H] = -0,34). Esti empobrecimientu ye entá más patente nel casu del manganesu, pero tamién ye observable, anque en menor midida, para sodiu, cromu y níquel. Per otra parte, la so bayura relativa de litiu (logє[Li] = 1,05) ye igual a la del del Sol o a la de 61 Virginis, estrella asemeyada a HD 4308 qu'alluga tamién un sistema planetariu.
Sistema planetariu
En 2005 afayóse la esistencia d'un planeta de baxa masa, denomináu HD 4308 b, n'órbita alredor de HD 4308. Tien una masa mínimo equivalente a 14 vegaes la masa de la Tierra —nel rangu d'Uranu o Neptunu—, moviéndose a una distancia de 0,12 UA al respective de la so estrella. Completa una órbita en namái 15,6 díes.
Col fin d'estudiar la mineraloxía d'hipotéticos planetes terrestres, evaluáronse les rellaciones C/O y Mg/Si en HD 4308. Asina, la rellación C/O ye 0,60, lo qu'implica que, al igual que nel Sistema Solar, el siliciu sólidu alcuéntrase como cuarzu y silicatos, predominantemente formando silicatos de magnesiu. Nel casu de HD 4308 (Mg/Si = 1,20), éstos son olivino y piroxeno, tamién como nel ámbitu solar.
Lacapelle-Viescamp
Lacapelle-Viescamp ye una comuña francesa del departamentu de Cantal, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Lacapelle-del-Fraisse
Lacapelle-del-Fraisse ye una comuña francesa del departamentu de Cantal, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Characteres Generum Plantarum
Characteres Generum Plantarum (embrivíu Char. Gen. Pl.) foi un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu conxuntamente por Johann Reinhold Forster y el so fíu Georg Forster. Espublizóse en Londres nel añu 1775 col nome de Characteres Generum Plantarum:quas in itinere ad insulas maris Australis, collegerunt, descripserunt, delinearunt, annis 1772-1775.
Otus sunia
Otus sunia ye una especie d'ave estrixiforme de la familia Strigidae mesma d'Asia. Habita en montes caducifolios secos. Polo xeneral, ye detectáu pola so llamada distintiva. Realizáronse dos rexistros d'esta especie n'Alaska.
Subespecies
Reconócense nueve subespecies:
Blies-Ébersing
Blies-Ébersing ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Campomanesia lineatifolia
La chamba, champa, paliyu o michinche (Campomanesia lineatifolia) ye una especie de planta perteneciente a la familia de les mirtacees. thumb|240px|Frutos
Distribución y hábitat
Ye orixinaria del piedemonte de l'Amazonia y alcuéntrase nos montes secundarios en Colombia, Venezuela, Ecuador, Perú, Bolivia y occidente de Brasil, en climes con una temperatura permediu ente 22 y 30 °C con abondosu mugor (precipitaciones pluviales añales superiores a los 1.500 mm), ente los 800 y 2.000 msnm
Descripción
Árbol con tueru llixeramente derrotu; de fuste gruesu, con 25 cm de diámetru; 8 a 10 m d'altor; corteza seca blancucia, delgada y desprendible en tires llargues. Tien fueyes opuestes de 9 por 4 cm y con nervios bien marcaos nel viesu. Les flores son de color crema de 15 mm de diámetru. Los frutos son bayes, marielles al maurecer, de 30 mm de diámetru en permediu, anque pueden algamar hasta 70 mm y hasta 140 g de pesu.
Propiedaes
La magaya jugosa, carnosa y de color crema ye comestible, llixeramente duce con pulgu acedu, apurre calciu, fósforu y vitamina C, contién 1,6% de proteína y nel so interior hai cuatro a diez granes de color castañu, esplanaes, de 1 cm de diámetru.
Taxonomía
Campomanesia lineatifolia describióse por Ruiz & Pav. y espublizóse en Systema Vegetabilium Florae Peruvianae et Chilensis 128. 1798.
Partíu xudicial de Llanes
Muérganos xudiciales
Ufre los muérganos xudiciales que vienen darréu:
Pradilla de Ebro
miniaturadeimagen|Otra imaxe del conceyu. Pradilla de Ebro ye un conceyu d'España, na provincia de Zaragoza, Comunidá Autónoma d'Aragón. Tien un área de 25,22 km² con una población de 642 habitantes (INE 2008) y una densidá de 25,46 hab/km².
Heráldica
Nel añu 1997 autorizar al Conceyu de Pradilla de Ebro a adoptar el so escudu heráldicu y bandera municipal, entamándose de la forma siguiente:
Escudu
Cuadrilongo de base circular, que trai, d'azur, una torre mudéxar octogonal, d'oru, mazonada de sable y esclariada del campu, acompañada en cada cantón d'una estrella d'oru, d'ocho puntes; campaña de sinople, fileteada de plata. Al timbre, Corona Real zarrada.
Bandera
De proporción 2/3, al estil franxa vertical verde de 1/5 del anchu total del pañu, siendo los 4/5 restantes de color azul con una torre mudéxar mariella, con ventanes azules, y en cada ángulu una estrelles d'ocho puntes mariella.
Mediu físicu
Pradilla de Ebro ta asitiada na vera esquierda del ríu Ebro, na Contorna de la Ribera Alta del Ebro, provincia de Zaragoza y Comunidá Autónoma d'Aragón. Ta adscrita al Partíu xudicial de Ejea de los Caballeros.
La llocalidá ta asitiada nel centru del Valle de Ebro, falta 46 km de Zaragoza y llevántase 228 msnm.
El Términu Municipal con 25 km² d'estensión, asitiar na marxe esquierda del ríu, toma la zona que s'estiende ente los dos curves o meandros que dibuxa'l ríu, ocupando'l términu de Los Fornazos na marxe derecha, y una zona de Monte denomada Montes y Corralizas.
Climatoloxía
Respuende a les carauterístiques propies del clima mediterraneu con una importante influencia de la continentalidad, branos bien templaos y llongures, con temperatures cimeres a los 20 °C y les medies absolutes de 31 °C, lleguen a los 38,8 °C en xunetu. Los iviernos empiecen a ser más nidios, siendo'l mes más fríu xineru con una media de 4,5 °C.
Agricultura
El 32 % de la población activa trabaya na agricultura, fundamentalmente de regadío. Los trabayadores que pertenecen al sector secundariu tamién trabayen nes sos propiedaes agrícoles con dedicación parcial.
Superficie cultivada 1606 ha, de les que 466 hai son de regadío, 8 hai tán dedicaes a praos y pacionales y 524 de superficie forestal.
Industria
Les actividaes empresariales son 39 en total, distribuyéndose les llicencies de la siguiente manera:
Chlidonias niger
thumb| Chlidonias niger niger
El ye una especie d'ave caradriforme de la familia Sternidae. Ye d'aspeutu delicáu, pequeñu, de color gris escuru, con cabeza, pechu y banduyu negros. Suel arrexuntase en bandaes, en primavera; en iviernu suel tráte-y en númberos más amenorgaos. Suel perchar en postes y boyes.
Historia natural
La so voz ye un reclamu curtiu, chirriante, baxu. Añera de mayu a xunu, poniendo trés güevos nuna única niarada, nun buecu tapizáu por xuncos, en marismes. Aliméntase d'inseutos, peces pequeños, crustáceos y canesbes d'anfibios.
Subespecies
Conócense dos subespecies de Chlidonias niger:
Ladinhac
Ladinhac ye una comuña francesa del departamentu de Cantal, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Lafeuillade-en-Vézie
Lafeuillade-en-Vézie ye una comuña francesa del departamentu de Cantal, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Carolina del Norte
Carolina del Norte ye un estáu del sureste de los Estaos Xuníos. Llenda con Carolina del Sur al sur, con Georgia al suroeste, con Tennessee al oeste, con Virxinia al norte y col océanu Atlánticu al este. Recibió'l so nome del rei Carlos II d'Inglaterra, que nomó así a esta tierra n'honor de so pa, el rei Carlos I d'Inglaterra. Ye'l ventenu octavu estáu más grande de los Estaos Xuníos, y el décimu más pobláu. Tien trés árees metropolitanes con más d'un millón d'habitantes, y una población total de.
El territoriu del estáu divídese en trés fasteres xeográfiques principales: la llanura costera, qu'ocupa'l 45% de la so estensión; la rexón de Piedmont, tamién de pocu altor sobro'l nivel del mar, qu'ocupa'l 35%; y, al oeste, una zona montañosa que compriende la rexón de los Apalaches y Foothills. El so altor va dende'l nivel del mar hasta los 2.037 m del monte Mitchell, el más altu del este de los Estaos Xuníos. No que cinca al clima, el de les llanures costeres ta perinfluenciáu pola cercanía l'océanu, y la mayoría del estáu (sacante la fastera occidental, más montañosa) inclúise na zona de clima húmidu subtropical.
Enllaces esternos
left|thumb|400px|Mapa de Carolina del Norte
Blies-Guersviller
Blies-Guersviller ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
HD 45184
HD 45184 (HR 2318 / HIP 30503 / GJ 3394) ye una estrella de magnitú aparente +6,37. Ta encuadrada na constelación del Can Mayor, visualmente a 96 minutos d'arcu de Furud (ζ Canis Majoris). Alcuéntrase a 72 años lluz del Sistema Solar.
HD 45184 ye una nana mariella que les sos carauterístiques son bien paecíes a les del Sol. De tipu espectral G1.5V, la so temperatura superficial ye de 5869 ± 14 K. La so lluminosidá supera a la del Sol aproximao nun 15% y tamién el so diámetru ye daqué más grande que'l diámetru solar, en redol a un 8%; la so velocidá de rotación proyeutada ye de 2,5 km/s. D'igual masa que'l Sol, nun paez haber consensu tocantes a la so edá; diversos estudios señalen cifres entendíes ente los 3300 y los 6800 millones d'años.
HD 45184 presenta un índiz de metalicidá comparable a la solar ([Fe/H] = +0,04). Les bayures relatives d'elementos como magnesiu, siliciu, calciu, titaniu y níquel son práuticamente iguales a les del Sol; namái'l bariu y el itriu —elementos del procesu-s— paecen ser más abondosos que na nuesa estrella, nel casu del bariu nun factor del 44%. Coles mesmes, la rellación oxíxenu/hidróxenu ye un 23% más elevada que nel Sol.
Partíu xudicial de Mieres
right|thumb|250px|Mapa de los [[partíos xudiciales d'Asturies.]] El partíu xudicial de Mieres ye'l partíu xudicial asturianu qu'abarca los conceyos de Mieres, Morcín y Riosa.
Muérganos xudiciales
Ufre los muérganos xudiciales que vienen darréu:
Bliesbruck
Bliesbruck ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Check List of Forest Trees of the United States
Check List of Forest Trees of the United States (embrivíu Check List For. Trees U.S.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu d'Estaos Xuníos George Bishop Sudworth y espublizáu en Washington DC l'añu 1927.
Alaska
Alaska (Aleut: Alax̂sxax̂; Iñupiaq: Alaasikaq; Alutiiq: Nales'kaaq; Tlingit: Anáaski; Rusu: Аляска, romanizado : Alyaska) ye un estáu allugáu nel estremu noroeste de la mariña oeste de Norte America, xusto al otru llau del estrechu de Bering dende Asia. Un exclave de los Estaos Xuníos, llenda cola provincia canadiense de Columbia Británica y el territoriu de Yukón al este y sureste, tien una frontera marítima col Okrug autónomu de Chukotka de Rusia al oeste. Al norte atopen los mares Chukchi y Beaufort del Océanu Árticu, ente que l'Océanu Pacíficu atopar al sur y suroeste.
Alaska ye l'estáu más grande d'EE. XX per área y la séptima división subnacional más grande del mundu. Ye'l tercer estáu menos pobláu y con menor densidá de población, pero con muncho, el territoriu más pobláu del continente allugáu al norte del paralelu 60, con una población de, más del cuádruplu de les poblaciones combinaes del norte de Canadá y Groenlandia. Aproximao la metá de los residentes d'Alaska viven dientro del área metropolitana d'Anchorage. La capital del estáu, Juneau ye la segunda ciudá más grande de los Estaos Xuníos per área, y entiende más territoriu que los estaos de Rhode Island y Delaware.
Alaska foi ocupada por dellos pueblos indíxenes mientres miles d'años antes de la llegada de los europeos. L'estáu considérase'l puntu d'entrada pal asentamientu d'América del Norte al traviés de la ponte terrestre de Bering. Los rusos fueron los primeres non nativos n'asitiase nel área a partir del sieglu XVIII, y finalmente establecieron la colonia d'Alaska que tomaba la mayor parte del estáu actual. El gastu y la dificultá de caltener esta posesión distante llevaron a la so venta a los Estaos Xuníos en 1867 por 7.2 millones, o lo que ye lo mesmo, aproximao dos centavos por acre ( 4.74 / km²). La rexón pasó por dellos cambeos alministrativos antes d'entamase como territoriu'l 11 de mayu de 1912. Foi almitíu como l'estáu númberu 49 de los Estaos Xuníos el 3 de xineru de 1959.
Pornografía
thumb|240px|Frescu eróticu atopáu na antigua ciudá romana de [[Pompeya.]] thumb|240px|Espectáculu pornográficu anunciáu a la entrada d'una [[sex shop.]] thumb|240px|Máquina espendedora de llibros y DVD pornográficos en [[Xapón.]] El términu pornografía o porno (na so forma embrivida) fai referencia a tou aquel material que representa actos sexuales o acto eróticos col fin de provocar la escitación sexual del receptor. Dende la década de 1970, el cine pornográficu españó hasta ser el xéneru pornográficu más típicu. Dacuando «pornografía» entiéndese como «cine pornográficu», anque n'absolutu sumieron la lliteratura y l'arte eróticu (vease historia de les representaciones erótiques).
La pornografía manifiéstase al traviés d'un ensame de plataformes, tales como l'animación, el cine, la escultura, la fotografía, la historieta, la lliteratura o la pintura, y llogró una gran puxanza nos medios de comunicación medios, como les revistes pornográfiques y inclusive l'audiu (sexu telefónico), y últimamente n'Internet.
Etimoloxía
El términu «pornografía» vien de les pallabres griegues πόρνη (pórnē, 'prostituta') y γράφειν (gráphein, 'grabar, escribir, ilustrar') y el sufixu -ία (-ía, 'estáu de, propiedá de, llugar de'), teniendo polo tanto'l significáu de «descripción o ilustración de les prostitutes o de la prostitución». Sicasí, hai que dicir que'l términu ye d'apaición recién, pos na Antigua Grecia nunca s'usó la pallabra pornografía, y l'usu más antiguu constatáu data de la década de 1800 en francés.
Historia
La pornografía y les representaciones erótiques remontar a l'antigüedá de la civilización, a tiempos tan antiguos y primitivos de la historia humana como la era del Paleolíticu. El conceutu modernu de la pornografía, que prevalez nos nuesos díes, definir a partir de la comercialización masiva de material eróticu nel sieglu XIX durante'l periodu de la Dómina Victoriana, abandonando'l so calter eróticu-artísticu y aumentando la so distribución a partir de la producción en masa que definió la Segunda Revolución Industrial. La pornografía moderna consigue'l so mayor guarda a partir de la Revolución sexual (Edá d'Oru del porno) durante los años 1970, hasta l'actualidá.
Antecedentes
thumb|right|180px|[[Venus de Willendorf (c. 25,000 A.C.).]]
Na sociedá primitiva del homo sapiens nómada, perteneciente al periodu Paleolíticu, desenvuélvese'l pensamientu máxicu y les bases empíriques como fundamentos de les relixones primitives, basando'l creacionismu humanu no que se reparaba de les capacidaes reproductives animales. Nes tribus primitives establezse'l cultu totémicu escontra les estructures anatómiques dedicaes a la procreación; el cultu escontra'l úteru (oxetu de cultu por cuenta de la so capacidá de retener al fetu y el so allumamientu) y el cultu fálicu (consideráu como "depositante de vida"). Basádose nos cultos antiguos, asumir que los figurines paleoíticos de Venus, como la Venus de Willendorf, remembren l'almiración humana polos xenitales, la maternidá, la fertilidá y l'erotismu, al traviés de mames y nalgues de proporciones esaxeraes, con una posible intención de representar pornografía.
Nes cultures clásiques de la India sobrentendíense les virtúes de la sexualidá en delles de les sos formes como'l matrimoniu, la masturbación, el sexu grupal, la poligamia y la homosexualidá. Entendíase que'l sexu, especialmente en filosofíes como'l Tantra, yera parte de la divinidá natural humana y, n'ocasiones, representaba un camín escontra'l llume espiritual. D'alcuerdu a les visiones relixoses del hinduismu, el budismu y el xainismu, gran parte de les práutiques relixoses y filosofíes espirituales magnificaban la importancia de l'actividá sexual al traviés de práutiques y rellatos con fuertes tintes eróticos; como'l Ashvamedha Yajna del Rigveda. El Kama Sutra, de Vatsyayana (c. 400-200 A de C.) ye'l epítome de la sexualidá de la India antigua, un llibru que describe les práutiques sexuales que se consideraben ideales pa una pareya heterosexual en matrimoniu.
La sociedá de la India antigua taba acostumada a la sexualidá y al nudismu, al grau d'afiguralo en gran parte del arte sagrao qu'afataba los centros ceremoniales. Nos relieves esteriores qu'afaten Khajuraho ye posible reparar distintes representaciones sexuales que representen la sexualidá humana y la sexualidá ente deidaes. Los poemes épicos Ramayana y Mahabharata (c. 1500 A.C.) conteníen delles alusiones erótiques y dambos fueron determinantes na construcción de les sociedaes sexualizadas del Oriente antiguu, influyendo direutamente nes polítiques y morales sexuales de la cultura xaponesa, la cultura china y les cultures tibetanas. En China, los primeros manuales sexuales y poemes eróticos daten de 200 A.C., basaos nes visiones teolóxiques sobre la complementación de xéneros y fuertemente influyíos polos testos de la cultura india, coles mesmes, apaecen les representaciones gráfiques del sexu nel arte popular tradicional como la pintura y la cerámica.
thumb|170px|left|Detalle sobre cerámica griega d'una prostituta y un veceru (c. 480 A.C.).
Les sociedaes clásiques na Antigua Grecia y l'antiguu Imperiu romanu adoptaron a la sexualidá humana como base de la espresión artística. Nel arte clásicu, retómase una fuerte fixación artísticu-estética pola representación de los seres mitolóxicos y la representación del cuerpu humanu, onde'l cuerpu femenín representaba los atributos de la guapura y la fertilidá, y el cuerpu masculín representaba los atributos de la fuercia y la virilidad. Dientro de la mitoloxía griega figuraben deidaes y rellatos que s'introducíen a la "sexualidá divina" y que recurríen a temes como la poligamia, la homosexualidá, la pederastia, el abusu sexual, les rellaciones amo-esclavu, el sexu grupal, el tresxéneru, la intersexualidá y la bestialidá. L'arte clásico yera frecuentemente falocéntrico, pos asitiaba los órganos xenitales nel centru de les obres (pintura, escultura, cerámica y mosaicu), nuna intención probablemente pornográfica.
La representación d'escenes sexuales yera habitual nel arte popular del Imperiu romanu, que les sos visiones sobre la sexualidá averábense moralmente a les visiones de la Grecia Clásica. Una de los exemplos más claros de la moral sexual del antiguu Imperiu romanu son los detalles de los frescos de los Baños Suburbanos en Pompeya, onde pueden apreciase escenes con actos de naturaleza sexual qu'inclúin formes del sexu grupal, el sexu femenín-femenín, el cunnilingus y el sexu añal masculín. Otros claros exemplos son los detalles homoeróticos de la Copa Warren (c. sieglu I) y la tradición romana del fascinus. Dientro de la lliteratura erótica clásica destaquen obres como Erothikos de Plutarcu, Thesmophoriazusae d'Aristófanes y Satyrikon de Petronio; amás d'autores como: Estratón de Sardes, Safu de Lesbos, Automedón, Filodemo de Gadara, Marcus Argentarius, Gayo Valerio Catulo, Propercio, Tibulo, Ovidio, Marcu Valerio Marcial, Décimu Xunu Juvenal y Priapeos.
Na Edá Media, cola dominación del cristianismu, entender a la pornografía como una forma de la lluxuria y, poro, como un pecáu mortal; la masturbación, la fornicación, la sodomía, el adulteriu y la prostitución yeren consideraes ofienses "criminales" o "innaturales" que yeren correxíes colos castigos relixosos ya inclusive cola tortura y la muerte na Inquisición. L'arte na Edá Media definir nel estilu teocéntrico, al traviés d'alusiones relixoses a pasaxe bíblicos y ufriendes qu'aponderaben la perfeición divina, polo que'l desnudu y el sexu yeren incompatibles coles imáxenes relixoses. La lliteratura erótica apaez, so discutiniu, nos últimos sieglos de la Edá Media n'obres como Decamerón (1353) de Giovanni Boccaccio, introduciendo la ficción erótica nos periodos post-clásicos, amás de Facetiae (sieglu XV) de Gian Francesco Poggio Bracciolini y Historia de Duobus Amantibus (1444) de Pío II.
Sieglu XVI
thumb|210px|Jupiter et Junon (sieglu XVI) d'[[Agostino Carracci.]]