cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Video CD
Especificaciones téuniques
El resolución de pantalla d'un VCD ye de 352 × 240 píxeles pal formatu NTSC o de 352x288 pixeles pal formatu PAL, aproximao la cuarta parte del resolución normal de televisión. El videu y el audiu d'un VCD codificada en formatu MPEG-1; el videu almacenar a una tasa de 1150 kilobits per segundu, l'audiu a 224 kbit/s. Polo xeneral, la calidá ye comparable a la del formatu VHS, anque los efeutos de la compresión pueden ser apreciables.
Yá que la tasa de bits conxunta (1374 kbit/s) ye similar a la tasa de bits d'un CD d'audiu normal, la duración del videu que puede ser almacenáu ye similar a la del CD d'audiu: un CD estándar de 74 minutos puede almacenar aproximao 74 minutos de videu en formatu VCD.
Un estándar ameyoráu, Super Video CD (SVCD), emplega compresión MPEG-2 y una tasa de compresión variable pa llograr mayor calidá na grabación.
Implementación
Anque nunca se llegó a imponer nos Estaos Xuníos o Europa, los VCD comerciales fueron bien populares n'Asia debíu al baxu preciu de los reproductores, la so gran tolerancia al mugor (un problema grave de los VHS y similares) y el menor costu del soporte. Ello ye que el menor costu provocó una puxanza de la "piratería" neses zones, lo qu'esplicaría por qué la industria nunca trató d'imponelos n'Europa y los EEXX. La llegada de los CD grabables y de reproductores de baxu preciu provocó una rápida medría de la so aceptación, una y bones la mayoría de los reproductores de DVD almiten el formatu VCD.
El VCD ta siendo gradualmente reemplazáu pol DVD, qu'ufierta la mayoría de les ventayes del VCD pero con muncha mayor calidá n'imaxe y soníu, por cuenta de la so mayor capacidá d'almacenamientu. Sicasí, el VCD tien inda dellos puntos al so favor:
Versiones ameyoraes de VCD
Asina mesmu esisten otros formatos de VCD non convencionales como los llamaos KVCD qu'utiliza un bitrate variable pero con un algoritmu de compresión más optimizaos (i-p-b) colo que se consiguen películes d'hasta 120 minutos con calidá cimera al VCD estándar, inclusive con mayores resoluciones. Por casu, un resolución de 352x576 en formatu PAL o 320x480 en NTSC.
Tamién esiste en China un formatu llamáu China Video Disc (CVD) utilizáu pa retresmisiones de televisión como na venta de películes. El formatu ye MPEG-2 con bitrate variable, con cuatro pistes posibles d'audiu y con un resolución 352x576 y audiu dende 64 a 384 kbps. Esti sistema ye utilizáu en China porque ye unos de los pocos países del mundu que nun quixo pagar pola llicencia de DVD, y promovió un formatu nuevu que cubriera les sos necesidaes.
Sicasí ta siendo movíu por otros sistemes de compresión MPEG-4 más eficaces, como Xvid o DivX, qu'en menos espaciu dexen una mayor calidá d'imaxe y soníu. El MPEG-4 foi'l códec que s'utilizó pal formatu socesor de DVD, High definition DVD (HD DVD) agora descontinuado, o'l Blu-ray de Sony más conocíu como H.264/MPEG-4 AVC.
Otros formatos similares
El DVCD o DOUBLE VCD ta diseñáu pa consiguir el máximu rendimientu d'un CD. Ye un CD non estándar grabáu más allá de la so capacidá nativa pa incluyir hasta 100 minutos de videu. Esti formatu ye bien popular en China (anque puede atopase raramente fuera d'esti país). Sicasí, delles unidaes de CD-ROM y reproductores tienen problemes pa lleer estos discos, na so mayor parte por cuenta de que la franxa de separación ta fora de les especificaciones y el láser del servo nun ta en condiciones de lleer eses pistes. El logo de DVCD puede ser confundíu fácilmente col de DVD. La lletra «C» apaez más angosta que'l restu, pero falta'l dibuxu del discu debaxo de les lletres.
Tasa de bits
N'informática y telecomunicaciones, el términu tasa de bits define'l númberu de bits que se tresmiten por unidá de tiempu al traviés d'un sistema de tresmisión dixital o ente dos dispositivos dixitales. Con éses ye la velocidá de tresferencia de datos.
Factores
Los siguientes son dalgunos de los factores que determinen la tasa de tresferencia:
Eleición
L'anchu de banda teóricu de la rede ye una considerancia importante nel diseñu de la rede, porque la tasa de tresferencia de la rede nunca ye mayor que dichu anchu de banda, por cuenta de les llimitaciones puestes pol mediu y a les teunoloxíes de rede escoyíes.
Unidaes
Que la unidá utilizada sía'l bit/s, nun implica que nun puedan utilizase múltiplos del mesmu:
Ejemplo
8 kbit/s — calidá telefónica convencional
Tasa de bits n'internet
Les velocidaes de conexón a Internet son brutes. Na práctica, la velocidá neta disponible pal usuariu, sueli ser ente un 10% y un 15% menor, debíu al anchu de banda consumíu poles cabeceres y les coles de los protocolos. Los consumidores xeneralmente son los perxudicaos al pagar por una velocidá d'Internet y recibir otra menor, tendría d'establecese un porcentaxe mínimu de perda almitible como control calidable.
Bit per segundu frente a baudio
Un error frecuente ye utilizar el baudio como sinónimu de bit per segundu. La velocidá en baudios, o baud rate, nun tien de confundir se cola tasa de bits. La velocidá en baudios d'una señal representa'l númberu de cambeos d'estáu, o eventos de señalización, que la señal tien nun segundu. Cada eventu de señalización tresmitíu puede tresportar unu o más bits. Namái cuando cada eventu de señalización tresporta un solu bit coinciden la velocidá de tresmisión de datos en baudios y en bits per segundu.
Tipos de tasa de bits
La velocidá de tresferencia de datos puede ser constante o variable.
Constante
CBR aplica una cuantificación uniforme, polo que nun tien en cuenta si na señal hai zones con mayor o menor densidá d'información, y cuantifica tola señal por igual.
Variable
VBR aplica una cuantificación non uniforme que sí fai diferenciación ente les zones con mayor o menor densidá d'información, y la cuantificación resulta más eficaz.
Counozouls
Counozouls ye una comuña francesa del departamentu d'Aude, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cournanel
Cournanel ye una comuña francesa del departamentu d'Aude, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
San Martín (Francia)
San Martín ye una coleutividá d'ultramar asitiada nel Caribe. Ocupa la zona norte de la islla de San Martín y otros castros cercanos, el más grande de los cualos ye la islla Tintamarre. Llenda al sur con Sint Maarten, país constituyente del Reinu de los Países Baxos.
Esti territoriu adquirió'l so actual estatus el 22 de febreru de 2007, cuando al pie de San Bartolomé, foi dixebráu del departamentu d'ultramar de Guadalupe. Según el Tratáu de Lisboa, ye una rexón ultraperiférica de la Unión Europea.
Etimoloxía
El nome de la islla foi-y dau por Cristóbalo Colón, quien afayó la islla mientres el so segundu viaxe a América'l 11 de payares de 1493, fecha de la fiesta n'honor a Martín de Tours, santu de la Ilesia católica.
Historia
Anque foi afayada por Cristóbalo Colón en 1493, fueron los holandeses quien en 1631 ocuparon primero la islla, y estableciéronse pa esplotar los sos depósitos de sal. Los españoles retomaron el control de la islla dos años más tarde, pero los intentos d'ocupación de los neerlandeses siguieron. Los españoles finalmente dexaron la islla a los Países Baxos y Francia, quien s'estremaron el territoriu en 1648. Mientres los siguientes dos sieglos, les diferencies ente dambes naciones provocaron que la frontera camudara constantemente, por que finalmente los franceses llograren una mayor porción de la islla de San Martín (cerca del 57%). A finales del sieglu XVIII, el cultivu de la caña d'azucre introdució la esclavitú a la islla, práutica que nun s'abolió hasta 1848. En 1939 San Martín convirtióse nun puertu llibre; la industria del turismu espandióse dramáticamente mientres les décades de 1970 y 1980. En 2003, los sanmartinenses votaron por dixebrase de la rexón francesa de Guadalupe y cuatro años más tarde, #partir norte de la islla #convertir nuna coleutividá d'ultramar de Francia.
Política y gobiernu
San Martín foi mientres munchos años una comuña francesa que formaba parte de Guadalupe, que ye una rexón d'ultramar y departamentu d'ultramar de Francia y ta polo tanto na Unión Europea. En 2003 la población de la parte francesa de la islla votó a favor de la secesión de Guadalupe pa formar una coleutividá d'ultramar (COM) de Francia separada. El 9 de febreru de 2007, el parllamentu francés aprobó un proyeutu de llei qu'dio'l estatus de COM tantu a la parte francesa de San Martín como la vecina San Bartolomé. El nuevu estatus entró a valir cuando la llei foi publicada nel Diariu Oficial el 22 de febreru de 2007. San Martín ye parte de la Unión Europea[cita  El Tratáu de Lisboa, que nun ye entá d'obligatoriedá xurídica, establez que San Martín forma parte de la XE. San Martín ye'l puntu más al oeste de la XE.
Antes de 2007, San Martín tenía'l códigu GP (Guadalupe) nel ISO 3166-1. N'ochobre de 2007, recibió'l códigu ISO 3166-1 MF (#código alfa-2), MAF (#código alfa-3), y 663 (códigu numbéricu).
Xeografía
miniaturadeimagen|Mapa de la islla de San Martín.
Estos cuetos dixebren los valles de Colombier (el más fondu), Caréta, Grand-Fond, Moho, Petit-Fond, Jones-Gut, Lotterie, etc. y les llanures de: Bellevue, La Savanne, Concordia, Quartier d'Orléans (la más estensa).
Amás de la fonte Moho y de pequeñes pindies (llamargues artificiales) tremaes, dende 1975 nel llugar llamáu Hope al pie del ribayu Caréta esiste un pequeñu llagu d'agua duce creáu por una presa de gravedá.
Economía
El INSEE envaloró que'l PIB total de San Martín xubía a 421 millones d'euros en 1999 (449 millones de US$ al tipu de cambéu de 1999; 599 millones de US$ al tipu de cambéu d'ochobre de 2007). Nesi mesmu añu'l PIB por cápita de San Martín foi de 14 500 euros (15 500 US$ al tipu de cambéu de 1999; 20 600 US$ al tipu de cambéu d'ochobre de 2007), que yera un 39% menor que'l PIB mediu por cápita de la Francia metropolitana en 1999. En comparanza, el PIB por cápita na parte neerlandesa de la islla, Sint Maarten, yera de 14 430 euros en 2004.
Demografía
izquierda|miniaturadeimagen|250x250px|Mapa de la [[islla de San Martín con Saint-Martin na zona norte.]] La coleutividá de San Martín tien una superficie de 53,2 km². Nel censu francés de xineru de 2006, la población na parte francesa d'islla yera de 35 263 habitantes (namái 8072 habitantes más que nel censu de 1982). La densidá de población yera de 663 hab/km² en 2006. La islla de San Martín sufrió nos últimos años una fuerte medría demográfica, debíu al fuerte desenvolvimientu del turismu. La inmigración preponderante ye d'ascendencia haitiana, francesa y dominicana.
L'idioma oficial ye'l francés. Anque los idiomes más usaos son el francés ya inglés nes sos diverses variantes, entemecíes con dialeutos caribeños, tamién tán presentes l'español (con una estimación de cerca de 4500 hispanofalantes en tola islla, y que suponen un 13% de la población de #partir sur), el neerlandés, el papiamentu y el criollu.
Cultura
La cultura de San Martín ye un amiestu d'elementos qu'arreyen tradiciones y costumes d'orixe africanu, caribeñu y européu. A diferencia de la so contraparte neerlandesa, que se caracteriza pola so vida nocherniega, sableres, xoyería, bebíes a base de llicor y casinos, la cultura del San Martín francés ye más conocida poles sos sableres nudistes, la indumentaria, los sos mercaos y centros comerciales y pol amiestu única de gastronomía francesa y caribeña.
Deportes
El deporte más popular na islla ye'l fútbol. La seleición de fútbol de San Martín ye l'equipu representante de la comunidá y, anque ta acomuñáu a la Concacaf, nun ye un miembru de la FIFA.
Krasnodar
Krasnodar (Краснодар Krasnodár), enantes Yekaterinodar o Ekaterinodar (Екатеринодар), ye una ciudá del sur de Rusia xunto al ríu Kubán. Ye'l centru alministrativu del krai de Krasnodar (tamién conocíu como Kubán).
Ye'l centru económico y cultural del Distritu Federal Sur y del Cáucasu Norte, amás de ser el centru de la rexón histórico y xeográfico del Kubán. Según datos de RBC Information Systems, en 2013, Krasnodar yera la ciudá rusa con mayor crecedera en volume de negocios.
La llocalidá forma una entidá municipal alministrada direutamente pol krai, estremada en cuatro ókrugs, llamada Ciudá de Krasnodar.
Xeografía
left|thumb|Krasnodar nun mapa del [[ríu Kuban]] thumb|left|Krasnodar y contorna, nuna semeya del satélite [[Sentinel-2]] La llocalidá topar nes llanures de la vera derecha del ríu Kubán, darréu dempués del banzáu de Krasnodar. D'antiguo confluyía equí nel Kubán l'afluente ríu Karasún, güei un conxuntu d'estanques na zona sureste de la ciudá. Na mesma zona hai un conxuntu de llagunes formaes por un brazu muertu del ríu, que se conoz como Stáraya Kubán. La ciudá estender escontra'l norte, escontra les tierres baxes de Kubán-Azov.
Falta ente 100 y 120 km al este y sureste, respeutivamente, del mar Negru y el mar d'Azov y a 1340 km al sur de Moscú, la capital de la Federación Rusa.
Na otra vera del Kubán tópase la república d'Adigueya, a la que pertenecen llocalidaes como Yablonovski y Tliustenjabl, allongamientos de la capital del krai, que constitúin la so periferia sur.
Historia
thumb|left| Semeya del sieglu XIX del obeliscu construyíu en [[1897 pa conmemorar el centenariu de la presencia de los cosacos en Yekaterinodar.]]
Etimoloxía
Foi fundada como Yekaterinodar o Ekaterinodar (en rusu: Екатеринодар). El nome orixinal significaba "el regalu de Catalina", en reconocencia a Catalina la Grande, quien amplió oficialmente la tierra de la rexón cosaca de Kubáñ hasta'l mar Negru y en reconocencia de Santa Catalina d'Alexandría, la Mártir, considerada patrona de la ciudá.
Tres la Revolución Rusa de 1917, Yekaterinodar pasó a llamase Krasnodar n'avientu de 1920. Esisten dos potenciales significaos pal nuevu nome que se-y dio a la ciudá: Krasno- (Красно-), que significaba 'bonitu' (ye un raigañu más antiguu) o 'colloráu' (especialmente relevante teniendo en cuenta les condiciones polítiques de la dómina); y -dar (-дар), que significa 'regalu'. Polo cual, el nome de la ciudá significa «regalu guapu» o «regalu coloráu» (por 'regalu de los colloraos').
Fundación
El 30 de xunu de 1792 la zarina concedió una patente real a los cosacos del Mar Negru, descendientes de los cosacos de Zaporozhia, que sirvieren y moraren nel territoriu pola que se-yos concedía la propiedá de la Tierra del Kubán, delimitada pol ríu Kubán y el mar d'Azov y pel este pela llinia Yeisk-desaguada del Labá. D'esa manera, asitiaba la propiedá rusa de Circasia, apostada pol Imperiu otomanu na guerra rematada nesi añu.
Los cosacos, al añu siguiente (1793) fundaron la llocalidá de Yekaterinodar, primero como campamentu militar y más tarde como fortaleza. El so primer alcalde militar, escoyíu en 1795, foi Danil Savinovich Volkorez.
El 18 de setiembre de 1794 l'agrimensor del hetman empezó a delimitar les llindes y a abrir les cais de la ciudá según el plan del gobernador xeneral de Táurida Semión Semiónovich Zhegulin. Conforme a esti plan a la vera del ríu Karasún asitiábase la fortaleza militar, en que'l so centru asitiar la ilesia, y alredor d'ésta, les viviendes y cuarteles. Escontra'l norte de la fortaleza baltáronse los montes y edificáronse les cases habitaes polos cosacos del Mar Negru. D'alcuerdu al censu del conceyu del 11 de payares de 1794, en Yekaterinodar vivíen 586 persones, llegando pocu dempués a los 370 llares. Na antigueda ellí taba la población Griega de Fanagoria. Recientemnete atopóse un cercu de la dómina del Rei Persa Dario I.
Sieglu XIX
thumb|Obeliscu conmemorativo n'honor de los soldaos del [[Exércitu Coloráu que lliberaron Krasnodar en 1920.]] Na primer metá del sieglu XIX, Yekaterinodar creció como un centru dinámicu de los cosacos del Kubán.
En 1860, Krasnodar foi designada como centru del recién creáu óblast de Kubán, y en 1867 recibió'l estatus de ciudá.
La construcción del ferrocarril del Cáucasu Norte (Tijoretsk-Krasnodar-Novorosíisk) nes décades de 1870 y 1880 supunxo un gran impulsu al desenvolvimientu de la ciudá. Para 1888 cerca de 45.000 persones vivíen na ciudá y convirtiérase nun puntu vital de comerciu pal sur de Rusia.
En 1897 alzóse un obeliscu en conmemoración de los 200 años de la fundación de los cosacos del Kubán (tomando 1696 como entamu).
Guerra civil rusa y periodu d'enteguerres
thumb|[[Estructura hiperboloide|Torre de hiperboloide, inxenieru Vladímir Shújov.]] Pela Guerra Civil Rusa, la ciudá foi la capital de facto del Movimiento Blanco nel sur de Rusia. Munchos cosacos fueron antibolcheviques que sofitaron a esti movimientu.
Foi asaltada na Primer Campaña del Kubán del Exércitu de Voluntarios del xeneral Lavr Kornílov ente'l 9 y el 13 d'abril de 1918, pero la muerte del xeneral causó'l llevantamientu del asediu y la decisión d'Antón Denikin de caltener el frente na llinia del Don. Sicasí, cinco meses más tarde, pela Segunda Campaña del Kubán el xeneral Denikin tomó al asaltu la ciudá el 16 y 17 d'agostu del mesmu añu.
Nos siguientes años, 1919 y 1920 siguió operando de manera clandestina'l comité del Partíu, a la cabeza del cual atopábense Vladímir Chorni, A. A. Limanski, M. Kochin y M Masiliev, coordinando l'actividá de delles organizaciones clandestines, grupos de combate y partisanos coloraos.
El 17 de marzu de 1920 Yekaterinodar foi abandonáu poles Fuercies Armaes del Sur de Rusia y ocupáu poles tropes del 9ᵘ exércitu del Exércitu Coloráu d'Obreros y Llabradores. El poder na ciudá pasó al Comité Executivu del Kubán y más tarde al Comité Revolucionariu Rexonal del Kubán. El 7 d'avientu de 1920 por decisión del NKVD de la RSFSR el nome de la ciudá camudó a Krasnodar.
El 13 de setiembre de 1937, por decisión del Comité Executivu Central de ToLes Rusias, estremóse'l krai d'Azov-Mar Negru ente'l krai de Krasnodar, con centru en Krasnodar, y el óblast de Rostov, con centru en Rostov del Don.
Posguerra y actualidá
Tres l'anulación del raión de Krasnodar el 20 d'avientu de 1935 y la cesión de parte del so territoriu pa la creación del raión de Márianskaya, el 12 de xunu de 1936 el territoriu de la ciudá de Krasnodar foi estremáu en tres distritos: Kírovski, Kaganóvichski y Stálinski. De parte del distritu Kaganóvichski creóse'l distritu Krasnogvardeiski. Los distritos Kírovski y Krasnogvardeiski fueron anulaos el 5 de payares de 1955 y el so territoriu partíu nos distritos Kaganóvichski -que'l so nome camudaría a Léninski el 12 de setiembre de 1957- y Stálinski -rebautizado Oktiabrski el 5 de payares de 1961, añu en qu'hubo revolver contra'l gobiernu de Krushchov. Los distritos Pervomaiski, Sovetski y Prikubanski formáronse'l 29 de mayu de 1958, el 10 d'abril de 1973 y el 21 de febreru de 1975, respeutivamente.
En 1971, Piotr Volinski fixo españar una bomba nun autobús nun actu terrorista. En 1973, construyir na llende suroriental de la ciudá'l banzáu de Krasnodar, construyíu coles mires de procurar recursos pal suministru agrícola y brindar proteición ante les crecíes del ríu Kubán.
La unidá municipal de la Ciudá de Krasnodar surdió al implementase la Llei federal de 1995 Sobre los principios xenerales de la organización de l'autonomía local na Federación Rusa, pola que toles ciudaes y los territorios en que los sos llendes desenvolvíase'l autogobiernu local, con propiedaes municipales, presupuestos locales y fueren órganos electivos del autogobiernu local, declarábense unidaes municipales. El 5 de xunetu de 1996 la Duma de la Ciudá aprobaba'l primer estatutu de la unidá municipal, qu'establecía la división alministrativa de la ciudá en cuatro ókrugs alministrativos. El 19 de xunetu de 2003 aprobóse un nuevu estatutu nel que delimitaba el territoriu de la ciudá de Krasnodar con respectu al del posiólok Krasnodarski y creábense nos distritos 5 conceyos rurales.
Escudu d'armes
thumb|Estatua de Catalina la Grande en Krasnodar. L'escudu d'armes de Yekaterinodar foi publicáu en 1841 pol oficial cosacu Ivan Chernik. La lletra real "Y" na metá ye por Ekaterina II (nome rusu de Catalina II de Rusia), tamién representa la fecha na que se fundó la ciudá, l'Águila de dos cabeces imperial (que simboliza'l patronalgu del zar sobre los cosacos del Mar Negru), arma d'un líder cosacu, fortaleza de Yekaterinodar, banderes coles lletres "Y", "P", "A" y "N", pola sigla inicial de Catalina II, Pablo I, Alexandru I y Nicolás I. Les estrelles marielles alredor del escudu simbolicen 59 stanitses alredor de la ciudá. Foi retomáu tres otros escudos en 2005.
Demografía
La población de Krasnodar aumentó considerablemente nos postreros 100 años. Evolución demográfica de la ciudá:
Composición étnica
De los 328 809 habitantes que tenía en 2002, el 89.8 % yera d'etnia rusa, el 3.3 % yera d'etnia armenia, el 2.1 % yera d'etnia ucraniana, el 1 % yera d'etnia adigué, el 0.4 % yera d'etnia bielorrusa, el 0.3 % yera d'etnia griega, el 0.3 % yera d'etnia tártara, el 0.2 % yera d'etnia xeorxana, el 0.2 % yera d'etnia azerí, el 0.1 % yera d'etnia alemana, el 0.1 % yera d'etnia xitana, y el 0.1 % yera d'etnia turca.
División alministrativa
thumb|Asamblea llexislativa del [[krai de Krasnodar.]] La unidá municipal estremar en cuatro distritos:
Economía
Según declaraciones del alcalde de la ciudá, Vladímir Yevlánov, el presupuestu de Krasnodar en 2010 yera de 14 mil millones de rublos. La recaldación de la ciudá creció un 5.5% en comparanza con 2009. Na ciudá trabayen más de 62 mil empreses pequeñes y medies, qu'ocupen a 204 mil persones. En Krasnodar rexístrase'l nivel más baxu de desemplegu — 0.3% de la población activa- y el sueldu mediu más altu —21.742 rublos (34.860 rublos — según los datos de 2013) del Distritu Federal del Sur. En trés causes foi declarada pola revista Forbes "la meyor ciudá de Rusia pa los negocios" y tamién polos analistes de RBC Information Systems. Na ciudá tienen sede dos compañíes asitiaes ente les 200 mayores de Rusia en 2015 según Forbes: Magnit (3er puestu) y NefteGazIndustriya (35ᵘ llugar).
En 2012 Krasnodar ocupó'l 7ᵘ llugar na Clasificación de Cualidá del Mediu Urbanu, realizada pol Ministeriu de Desenvolvimientu Rexonal de la Federación Rusa, la Unión d'Inxenieros de Rusia, l'Axencia Federal pa la Construcción y l'Alministración de Servicios Comunales (Gosstroi), el Serviciu federal pa la Supervisión de la Proteición de los Derechos del Consumidor y el Bienestar Humano, y tamién la Universidá Estatal M. V. Lomonósov de Moscú.
Industria
Krasnodar ye'l centru industrial del sur de Rusia. Na ciudá operen más de 130 empreses de tamañu medianu y grande, qu'ocupen el 30% de l'actividá de la ciudá y unes 120 mil persones. Les actividaes básiques son la instrumentación y la metalurxa, los materiales de construcción, los testiles, la fabricación de muebles, la ellaboración de tabacu, los productos alimenticios y los agrícoles. L'altu potencial económicu y el clima favorable de les inversiones atrai l'atención de los representantes del capital nacional y estranxeru. Esisten rellaciones de negocios con empreses de los EEXX, Turquía, Ucraína, Alemaña, Bielorrusia, Grecia, Italia, Francia, Israel, Austria y Xipre.
La producción de les empreses industriales de la ciudá algamó un valor en 2010 de 100.8 millones de rublos, un 26.1% más qu'en 2009. Les principales empreses son:
Construcción
El ritmu de construcción de viviendes de la ciudá topar ente los más altos de Rusia xunto a Moscú y San Petersburgu. El sector de la construcción produció 35.9 millones de rublos en 2010.
Comerciu
Krasnodar ocupa'l 1ᵉʳ llugar tocantes a volumen circulación de mercancíes del Distritu Federal Sur.
Esposiciones regulares
En Krasnodar tópase'l mayor centru d'esposiciones del sur de Rusia, KrasnodarEKSPO, onde se celebren feries d'importancia como Yugagro, Yuzhni arjitekturno-stroitelni fórum, Yuzhi turisticheski forum, Vina i napitki y otres.
Agospiamientu
Na llocalidá esisten más de 80 hoteles.
Tresporte
thumb|Tranvía de Krasnodar. El tresporte públicu en Krasnodar consiste n'autobuses urbanos, trolebuses, tranvíes y marshrutkes. Los trolebuses y les tranvíes son remanaos por aciu cables llétricos. A diferencia de Moscú y San Petersburgu, Krasnodar nun tien sistema de metro.
Entámase la construcción d'una autopista de peaxe ente Krasnodar, Abinsk y Kabardinka.
Les principales estaciones de ferrocarril de la ciudá sòn Krasnodar-I y Krasnodar-II.
Na ciudá topa'l Aeropuertu Internacional de Krasnodar (Páshkovski), xunto al mikroraión Páshkovski. Na zona noroeste de Krasnodar hai un aeródromu militar, Krasnodar-Tsentralni.
Nel sureste de la ciudá hai un pequeñu puertu fluvial de mercancíes.
Educación
thumb|Filial de Krasnodar de la [[Universidá d'Economía de Rusia Plejánov.]] Krasnodar cuenta con 15 ximnasios, 5 liceos, 67 escueles d'enseñanza media y 20 escueles d'educación especial.
Les principales instituciones educatives cimeres de la llocalidá son la Universidá Estatal del Kubán, la Universidá Estatal de Teunoloxía del Kubán, la Universidá Estatal d'Agricultura del Kubán, la Universidá Estatal de Cultura y Artes del Kubán, la Universidá Estatal de Medicina del Kubán y la Universidá Estatal de Cultura Física, Deporte y Turismu del Kubán, ente otres.
Como filiales d'otres instituciones ruses, cabo destacar l'Institutu de Socioeconomía y Derechu del Kubán, filial de l'Academia de Rellaciones Llaborales y Sociales, l'Institutu de Cooperación de Krasnodar, filial de la Universidá de Cooperación de Rusia, la filial de Krasnodar de la Universidá d'Economía de Rusia Plejánov, la filial de la Universidá Estatal de Pedagoxía de Moscú, la filial de la Universidá Estatal de Ingeniería Ferrovial de Rostov, la filial del Cáucasu Norte de la Universidá Estatal de Xusticia de Rusia, la filial de la Universidá Moderna pa les Humanidaes y la filial de la Universidá de Finances del Gobiernu de la Federación Rusa.
Biblioteques
Hai de solliñar ente otres les biblioteques A. S. Pushkin y Varava.
Teatru
En Krasnodar tópense'l Teatru Académicu de Drama de Krasnodar, Teatru de Balet de Krasnodar, Teatru de títeres del krai de Krasnodar, Teatru musical de Krasnodar, Teatru Municipal Xuvenil de Krasnodar, Circu Estatal de Krasnodar y la Filarmónica de Krasnodar Grigori Ponomarenko, ente otros espacios.
Museos
Ente los más destacaos museos de Krasnodar tópense'l Muséu de Pintura del Krai Fiódor Kovalenko, Muséu Estatal d'Historia y Arqueoloxía Yevgueni Felitsin de Krasnodar o la Sala d'Esposiciones d'Artes Plástiques del krai de Krasnodar.
Cines
Ente otros munchos, cabo destacar pola so arquiteutura'l cine-teatru Avrora.
Llugares d'interés
thumb|Fonte de la Plaza del Teatru. thumb|Teatru d'Iviernu, sede de la [[Filarmónica del Krai de Krasnodar Grigori Ponomarenko.]] En Krasnodar tópase'l monumentu federal de la Torre construyida pol inxenieru Vladímir Shújov, construyida ente 1929 y 1932.
Hai de solliñar coles mesmes l'edificiu de la Filarmónica del Krai de Krasnodar Grigori Ponomarenko, de los arquiteutos A. Kozlov y Fiódor Schechtel (1908, reconstruyíu en 1954 por A. Títov), la casa de M. S. Kuznetsov (1888-1900, na que s'asitia anguaño'l Conservatoriu.
El 24 d'abril de 2009 la interseición de les cais Krásnaya y Bábushkina, reconstruyóse'l Arcu de Trunfu d'Alexandru (12 m d'altor y 18 de llargor, por 3 d'anchor), establecíu originariamente n'honor a la llegada a la ciudá del zar Alexandru III. En primavera de 2012 instalóse un sistema de llume na fonte xunto al arcu, con coloración regulable polos ciudadanos por aciu el teléfonu móvil.
El 26 de setiembre de 2011 nel marcu de la celebración del día de la ciudá inaugurar nel Xardín Municipal el complexu "El Bon Ánxel de la Paz" na que trabayaron l'escultor Aleksandr Apólonov y el pintor Piotr Stronski, que consiste nuna columna de 9 metros d'altor coronáu pola figura dorada de 2 metros d'un ánxel. N'abril de 2013 inauguróse una estatua del xeneral Kornilov
Deportes
thumb|[[Estadiu Kubán.]] La ciudá ye sede del club de fútbol FC Kubán Krasnodar, que fai de llocal nel Estadiu Kubán, y del FC Krasnodar, que lo fai nel Estadiu de Krasnodar. Ye sede amás del club de baloncestu Lokomotiv Kuban (que tenía la so sede en Rostov del Don hasta 2009 y que compite como llocal nel Basket-Hall), del club de balonmano SKIF Krasnodar, del club de voleibol Dinamo Krasnodar, del club de rugbi Kubán, del club de fútbol femenín Kubanochka y del club de ḥoquei sobre xelu Kubán. Va Ser una de les sedes de la Copa Mundial de Fútbol de 2018.
Representación diplomática
Centro de visáu del Reinu d'España
Portable Network Graphics
Les imáxenes PNG usen la estensión .png y llograron un tipu MIME (image/png) aprobáu'l 14 d'ochobre de 1996.
Detalles téunicos
Un archivu PNG empieza con una firma de 8 bytes, los valores n'hexadecimal son: 89 50 4Y 47 0D 0A 1A 0A, los valores decimales son: 137 80 78 71 13 10 26 10; cada valor ta ende por una razón específica.
Segmentos del archivu
Dempués de la cabecera atopen una serie de segmentos de los cualos cada unu guarda cierta información alrodiu de la imaxe. Los segmentos s'autu declaren como críticos (critical) o auxiliares (ancillary) de cuenta que un programa qu'atope un segmentu auxiliar y nun lo entienda pue ignoralo ensin peligru. La estructura basada en segmentos ta diseñada pa poder ampliar el formatu PNG calteniendo la compatibilidá con versiones antigües.
Si la primer lletra ye mayúscula esto indica que la seición ye esencial, en casu contrariu va ser auxiliar. Les seiciones esenciales son necesaries pa lleer el ficheru, si'l decodificador atopa una seición esencial que nun reconoz tien d'albortar la llectura.
En casu de que la segunda lletra sía mayúscula esto va significar que la seición ye pública na especificación o'l rexistru de seiciones pa propósitos especiales, en casu contrariu va ser privada (non estandarizada). Esti usu de mayúscules y minúscules asegura que nunca haya conflictos ente seiciones públiques y privaes.
La tercer lletra tien de tar en mayúscules pa cumplir les especificaciones de PNG y ta acutada pa futures espansiones.
La cuarta lletra indica si ye seguro copiar la seición en casu de que nun sía reconocida, en casu de tar en minúscules ye seguro copiar la seición ensin importar la cantidá de cambéu que sufriera'l ficheru, si ye mayúscula solo van debese copiar si nun hai seiciones crítiques que sufrieren cambeos.
Seiciones esenciales
Un decodificador tien de ser capaz d'entender estes seiciones pa lleer y renderizar un PNG:
Seiciones de metadatos
Otros atributos que pueden ser guardaos nuna imaxe PNG son: valores de gamma, color del fondu ya información testual. PNG tamién soporta correición de color col usu de sistemes de manexu del color como sRGB.
La primer lletra en minúscules d'estes seiciones indica que nun son necesaries na especificación de PNG, la última lletra en minúscules indica que ye seguro copiales inclusive si l'aplicación en cuestión nun les entiende.
Otros atributos que pueden ser almacenaos nun PNG inclúin valores de correición gamma, color de fondu y metadatos. PNG amás tamién utiliza la correición de color qu'utilicen los sistemes d'alministración de color como'l sRGB. Dellos programes como Adobe Photoshop disponen d'esti sistema.
Fondura de color
Les imáxenes en formatu PNG pueden ser imáxenes de paleta indexada o tar formaes por unu o delles canales. Si esiste más d'una canal, toles canales tienen el mesmu númberu de bits por píxel (tamién llamáu fondura de bits por canal). Anque na especificación oficial del PNG noma la fondura de bits per canal, de normal los programes d'edición nomen namái la cantidá total de bits por píxel, esto ye, la fondura de color.
El númberu de canales depende de si la imaxe ye n'escala de grises o en color y si dispón de canal alfa (tamién llamada canal de tresparencia). La combinaciones dexaes por PNG son:
Per otra parte, les imáxenes indexadas disponen d'un tope de 256 colores a lo más. Esta paleta de colores ta almacenada con una fondura de canal de 8 bits. La paleta nun puede tener más colores que los marcaos pola fondura de bits, ye dicir 2⁸=256 colores, anque sí puede tener menos (por casu, una imaxe de 50 colores namái va almacenar 50 entraes, evitando almacenar datos que nun son utilizaos).
La tabla espuesta a la derecha indiquen la fondura de color pa cada formatu d'imaxe que soporta PNG. Ésta estrayer de la fondura de bits per canal y multiplícase pol númberu de canales. Los caxellos en colloráu representen combinaciones ensin soportar. L'estándar rique que los decodificadores puedan lleer tolos formatos disponibles, pero munchu editores d'imaxe namái pueden xenerar un pequeñu subconxuntu d'ellos.
Tresparencia na imaxe
PNG ufierta una gran variedá d'opciones de tresparencia: con color verdaderu o escala de grises, inclusive un solu píxel pue ser declaráu tresparente o puede añedir una canal alfa. Pa imáxenes qu'usen paletes puede añedir una canal alfa nes entraes de la paleta. El númberu de dichos valores almacenaos pue ser menor que'l total d'entraes na paleta, de cuenta que'l restu de les entraes van considerase dafechu opaques. La busca de píxeles con tresparencia binaria tien de faese antes de cualquier amenorgamientu de color pa evitar que dellos píxeles convertir en tresparentes por fuercia.
A diferencia de la tresparencia ufiertada por GIF que namái puede tomar 2 valores (dafechu tresparente o dafechu opacu), la canal alfa de PNG dexa utilizar mayor fondura de bits pa llograr efeutos de semi-tresparencia, propios d'oxetos tresllúcíos. Por casu, con una fondura de 8 bits pa tresparencies pueden consiguise 2⁸ = 256 graos distintos de tresparencia, como si tratar d'un color.
Compresión
El métodu de compresión utilizáu pol PNG ye conocíu como deflación (n'inglés "Deflate algorithm"). Tamién esisten métodos de peneráu. Na especificación 1.2 defínese un únicu tipu de filtru, qu'inclúi 5 maneres de predicción del valor del píxel, que resulta bien útil p'ameyorar la compresión, onde s'escueye pa cada llinia de la imaxe (scanline) un métodu de peneráu que prediz el color de cada píxel basándose nos colores de los píxeles previos y resta al color del píxel actual, el color agoráu. Los cinco métodos son: None, Sub, Up, Average y Paeth.
Estos filtros pueden amenorgar notablemente'l tamañu final del archivu, anque depende en gran midida de la imaxe d'entrada. L'algoritmu de compresión puede encargase de la fayadiza eleición del métodu que mayor amenorgamientu ufierte.
El tipu de media MIME para PNG ye "image/png" (aprobáu'l 14 d'ochobre de 1996).
Animación
APNG ye una estensión de PNG que soporta animación. Esti formatu soporta'l visionado d'una sola imaxe en casu de que'l decodificador nun entienda l'archivu. Ye aceptáu por múltiples navegadores y tien estensión .png.
Per otru llau, MNG ye un formatu d'imaxe que soporta animación y ta basáu nes idees y en delles seiciones de PNG, pero ye un sistema complexu y nun dexa'l visionado d'una sola imaxe en casu de nun esistir soporte completu nel visualizador d'imáxenes pertinente.
Comparanza con JPEG
thumb|200px|left|Imaxe compuesta comparando JPEG y PNG: nótese los artificios na imaxe JPEG versus el fondu en color sólidu pa la mesma imaxe en PNG.
PNG y JPEG son formatos que tán diseñaos pa funciones distintes, polo que namái se puede realizar una comparanza xeneralista:
Problemes de color
Delles versiones de dalgunos navegador web presenten los valores de correición gamma inclusive cuando nun tán especificaos nel PNG. Navegadores conocíos con problemes de visualización de PNG:
L'efeutu final ye que'l color amosáu nel PNG nun coincide col esquema de color del restu de la páxina web. Una forma senciella d'evitar esto ye volviendo a codificar el PNG atayando ciertos atributos. Delles utilidaes pa tal fin:
Tariego de Cerrato
Tariego de Cerrato ye una llocalidá y conceyu español de la contorna d'El Cerrato na provincia de Palencia, comunidá autónoma de Castiella y Llión.
Llocalización y llendes
Ta a una distancia de 14 km de Palencia, la capital provincial.
Esti conceyu llinda:
Historia
La villa castellana asítiase na fastera d'un cuetu, xunto a la marxe esquierda del ríu Pisuerga, apoderando un vau natural que dexaba'l pasu del ríu en dómina de estiaje. Na so redoma apaecieron gran cantidá de restos arqueolóxicos qu'indiquen que yá tuvo habitáu na Edá del Bronce. En dómina celtibérica esistió un importante pobláu, posiblemente fortificáu, que s'aguantó a la ocupación romana, pa ser más tarde romanizado.
Tres reconquistar d'esti territoriu a finales del sieglu IX, repuéblase'l llugar. Nel añu 917 yá apaez mentáu'l so castiellu, sirvía de sofitu a la cercana fortaleza de Dueñas pa controlar el pasu pol valle del Pisuerga. En 1127, figura como señor de Tariego el conde Pedro González de Lara. Más tarde, ye unu de los varios castiellos apurríos n'arres a Doña Leonor por Alfonsu VIII.
En 1217, muerre'l nuevu rei Enrique I de Castiella en Palencia. El so tutor, Alvaro Núñez de Lara, intenta despintar la noticia escondiendo'l cadabre nel castiellu de Tariego. Enterada Berenguela de Castiella, hermana d'Enrique I y heredera de la corona, abdicó a favor del so fíu Fernandu III, quién finalmente se corona rei na llocalidá d'Autillo de Campos.
D. Alvaro nun reconoz al nuevu rei y realiza diverses correríes, siendo finalmente prindáu y obligáu a apurrir delles fortaleces a la Corona de Castiella, ente elles la de Tariego.
Fernandu IV tres la rebeldía de los infantes Juan y Alfonso de la Cerda, concede en 1300 al conceyu de Palencia, el señoríu de la villa y el castiellu de Tariego, yá que mientres la guerra tomaren pal rei la fortaleza.
A finales del primer terciu del sieglu XV, 1430, el rei Xuan II da a Pedro d'Acuña, primer conde de Buendía, el señoríu de Tariego y la villa de Dueñas. A cambéu'l conceyu de Palencia recibe la llocalidá de Parés de Monte. Tando en poder de la familia Acuña ye conquistáu, en 1521, poles fuercies comuñeres na Guerra de les Comunidaes de Castiella. A mediaos del sieglu XVI siguía en poder de los Buendía. En 1591 cuenta con 81 vecinos pecheros na llocalidá.
Col nome de "Tariego de Riopisuerga" apaez na documentación de 1751, figurando como señoríu de los duques de Medinacelli.
Mientres la Guerra de la Independencia, la villa foi atacada en delles ocasiones poles tropes franceses acantonaes na zona al considerar que sirvía de sofitu a los guerrilleros qu'asaltaben los convóis de suministros del camín Real a Burgos.
Mientres la segunda guerra carlista, llevantóse una torre pa telégrafu ópticu. Primeramente empezóse a construyir nel allugamientu del castiellu, anque dempués camudóse al so allugamientu actual, na cuesta de la Butrera, al ser un puntu más eleváu que'l primeru. Formaba parte d'una de les llinies telegráfiques concebíes pa dexar comunicar les provincies vasques con Madrid, tresmitiendo, por aciu señales óptiques, noticies sobre'l desenvolvimientu de la guerra. Fueron llevantaes, remanaes y controlaes pol exércitu isabelín.
Toles torres teníen una construcción similar: forma prismática, planta cuadrada de siete metros de llau y tres pisos d'altor. Na parte inferior sobre una base de sillería ábrense delles ventanes fusileras encuadraes en lladriyu. Les plantes cimeres tán construyíes tamién con lladriyu, disponiendo d'una gran ventana en cada fachada.
L'accesu dende l'esterior hasta'l primer pisu realizar por mediu d'una escalera de mano. Nel interior una escalera empotrada na esquina Sureste dexaba la comunicación ente les distintes plantes y cola azotea, llugar onde taba instaláu'l telégrafu, que comunicaba visualmente en dambes direiciones colos dos torres más próximes, les de Villamediana y Dueñas.
Güei l'estáu que presenta la torre ye bien llamentable. Atópase sedada verticalmente nes fachaes Norte y Sur por cuenta de un llixeru fundimientu de parte de la base.
Turismu
Tariego ye bien conocíu polos sos mesones. Bien visitáu polos palentinos pola so cercanía a la capital, ye bien encamentáu pa toos aquellos que quieran esfrutar de la típica comida castellana, tantu tradicional como innovadora. thumb|left|Vista de Tariego del Cerrato
Liriu
L'aición motriz común d'estos xuegos ye la siguiente: el xugador tendrá que llevantar el liriu del suelu golpiándolu cola machorra y, una vegada tea nel aire, aventa-y otra vuelta, bien p'alloñalu lo más que se puea, bien pa empobinalu a un sitiu determináu.
Tradicionalmente, yera un xuegu de cai practicáu por neños, anque nun privativamente varones. Anguaño, cola fin de recuperar el xuegu del escaezu, tá produciéndose un procesu d'esportificación, abanderáu polos miembros del Conceyu Nacional de Liriu.
Amás, anque esti xuegu seya tradicional asturianu, nun ye privativu d'Asturies: la mesma aición motriz espárdese dende la India hasta Cuba.
El nome del xuegu: orixe confusu y variedá
Pero, anque “liriu” ye'l nome más espardíu, esti conxuntu de xuegos recibe nomes estremaos según seya'l llugar onde se xuegue: palu na Cuenca del Nalón; palill.u o paliyu, pa la zona occidental; biyarda, na zona eo-naviega; la gocha, en Teberga; salta marrana en Riosa; birlla en Meré, LLanes; birya en Cabrales. Tamién recibe'l nome de “pala” cuando la machorra se sustitúi por una paleta de madera.
Diccionariu
El liriu tien averáu un bayurosu glosariu de términos usaos. A los diferentes nomes del xuegu según los llugares onde se practica, hai que sumar los nomes de los preseos, de les téuniques y de les xugades.
1816
Abreviatures
° : fecha de nacencia
† : fecha de la muerte
Saint-Arcons-d'Allier
Saint-Arcons-d'Allier ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Capoeira
La capoeira ye un arte marcial afro-brasilanu que guaña nos métodos de combate y nes dances de los pueblos africanos de los tiempos de la esclavitú en Brasil. Estrémase de les otres artes marciales pela so vertiente llúdica y davezu acrobática. Les piernes y pies úsense enforma en combate, pero tamién pueden emplegase otres partes del cuerpu como, sobre too, les manes, la cabeza, les rodiyes y los coldos. La capoeira xuégase y/o llúchase de distintes formes, a diferentes altures y a diferentes velocidaes, acompañada de cutiu por instrumentos, cantares y palmaes.
Aniciu de la capoeira
Ye perdifícil describir con detalle’l nacimientu d'esti arte marcial de magar surdió na clandestinidá, nun dexando por ello cuasi escatafín (documentos, escritos, etc) pa contar la so hestoria.
Dalgunos consideren la capoeira africana dafechu, por mor de que tolo que la constitúi esiste, o esistió, de dalguna manera n’Africa. Ye posible que la capoeira tea mui inspirada nes téuniques de combate de los exércitos del Reinu Kongo, que comprendía los actuales República Democrática d'El Congu, El Congu, Angola y Gabón. Esti arte de guerra a mano vacía aprendíase a los guerreros que teníen que s’enfrentar a los exércitos d'ocupación. Según la Sociedá d'Historiadores del Congo-Brazzaville recibía’l nome de “Ngo-Lo” (“la fuercia de la pantera”, que yera’l tótem tradicional del pueblu Kongo). Pero otros piensen que ye brasilanu dafechu, porque nació nel territoriu de Brasil por muncho que los sos creadores fueren esclavos veníos d'África.
Ensin embargu la versión más aceutada diz que la Capoeira ye de xuru afro-brasilana: mientres hubo esclavitú en Brasil dende’l sieglu XVI, los portugueses estremaron y mezclaron distintes tribus africanes p'amenorgar los riesgos de revueltes; pueblos distintos entraron en contautu, y d'esti atropamientu heteroxeneu nació la primer forma de capoeira, una combinación de lluches y tradiciones africanes nel contestu de la sociedá colonial portuguesa nel Brasil.
Prauticar la capoeira yera una forma de rebelión contra la sociedá esclavista. Los primeros capoeiristes entrenábense na llucha atapando’l so arte marcial baxo l'apariencia d'un xuegu; d'esta miente, cuando los amos asomaben, el calter marcial quedaba esllíu pola música y los cantares, el combate tresformábase de secute nuna mena de baille en forma de xuegu áxil que tracamundiaba la rocea d'aquellos y torgábalos ver la naturaleza bélica de la capoeira al pensar que nun yera más qu'otra “brincadeira” (xuegu o trebeyu) d'esclavos.
La capoeira prauticábase tamién nos “quilombos”, abeyos secretos d'esclavos fuxíos creaos en llugares a desencomano pa escapar de los sos verdugos. El más conocíu, “O Quilombo dos Palmares”, duró más d'un sieglu y foi oxetu de numberosos cantares; el so representante más renomáu, Zumbi dos Palmares, foi ún de los cabezaleros de la resistencia de los esclavos africanos.
La capoeira suponía tamién una forma de llinguax corporal: los primeros esclavos, que falaben llingües estremaes y pertenecíen a cultures diferentes, crearíenla casualmente o non como una especie de factor de comunicación interétnica.
Les anteriores son les esplicatives emitíes más de cutiu. Munchos historiadores tentaron d'esplicar les circunstancies de la nacencia de la capoeira, pero nun paez que seya posible facelo d'una manera formal y absoluta.
Periodu poscolonial
Cada vez más conocida y definida na historia de Brasil, la capoeira va sobrevivir hasta la independencia del país en 1822 y el desaniciu (oficial) de la esclavitú en 1888, pero inda sigue siendo mal vista pola autoridá, que l'albidra peligrosa. Úsenla especialmente los lladrones y matones de toa castra, axuntaos en bandes rivales llamaes “maltas de capoeira”; la capoeira prauticábase na cai y los “capoeiristas” o la “capoeira” causaben baruyos, yá que la utilizaben davezu pa iguar les sos cuentes n’enfrentamientos sangrinos.
Cuando la Guerra de la Triple Alianza col Paraguái, Brasil unvió numberosos esclavos y condenaos a lluchar empara de la so llibertá, y munchos capoeiristes morrieron por un país que nun-yos tenía ciñu dalu.