cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Justizia Euskaraz
Proyeutu EPAIBI
El proyeutu EPAIBI impulsar el Gobiernu Vascu.
Proyeutu Auzia Euskaraz
El proyeutu Auzia Euskaraz (Pleitu o Pleitu n'euskera, traducíu) foi impulsáu tamién pol Gobiernu Vascu. Dientro d'esti proyeutu destácase l'aplicación “Auzia Euskaraz”, una ferramienta dixital creada pol equipu de normalización llingüística de l'Alministración de Xusticia coles mires d'impulsar el euskera na Xusticia.
Eman Zure Euskara!
Eman Zure Euskara! (Da'l to euskera, traducíu) ye otru proyeutu que s'integra nel proyeutu Auzia Euskaraz. Esti proyeutu pretende crear la primer comunidá íntegramente n'euskera nel ámbitu de la xusticia.
Asociación Justizia Euskaraz
L'asociación Justizia Euskaraz (Justizia Euskaraz Elkartea) ye una asociación creada en 2004 pa la defensa de los derechos llingüísticos na Alministración de Xusticia. El presidente de l'asociación ye Esteban Umerez. Dientro de l'asociación hai llexisladores, abogaos, procuradores, xueces, maxistraos, profesores de Derechu...
Participantes
En toos estos proyeutos participen abogaos, fiscales, xueces, maxistraos... Ente los xueces, juezas, maxistraos y maxistraes que participen nestos proyeutos, tán:
Cinzia Giorgio
300px|thumb|derecha|Cinzia Giorgio.
Cinzia Giorgio ye una escritora italiana.
Biografía
Cinzia Giorgio ta llicenciada en Lliteratura Moderna na Universidá de Nápoles Federico II, la so tesis foi sobre la Historia del Renacimientu. Tamién dispón d'una segunda llicenciatura n'Idiomes Orientales y ta especializada n'Estudios de les Muyeres y arqueoloxía. En 2001 casóse con Giovanni Scattone, un ex profesor condergáu pol homicidiu de la estudiante Marta Russo en 1997.
En 2002 ganó una beca de la Fundación Bellonci en Roma, qu'entama'l Premiu Strega.
Anguaño ye profesora d'estudios y Historia del Arte de la Muyer en Roma y tien un doctoráu en Lliteratura Comparada pola Universidá de Roma III. Tamién ye la direutora de la escuela d'escritura creativo de Roma, Scuola Romana di Scrittura.
Publicó artículos en periódicos como Poste italiane (la oficina postal italiana) y Special Olympics. Publicó artículos en revistes: como Anna (una de les más importantes revistes italianes), AIFI, Espíritu, Nuovi Orizzonti, Grand Hotel y Confidenze.
Trabayó col selmanariu Neus Deux escribiendo noveles franceses y cuentos. Tamién trabayó con Warde Jones, col direutor Massimo Tonna y cola oficina de prense de la Basilicata.
Anguaño escribe pa la revista online Sherlock Magacín y enseña escritura creativo. Tamién ta escribiendo obres de teatru y tien la so propia revista lliteraria en Pink Magazine Italia.
N'avientu de 2007 foi convidada en Niente di Personale, un programa d'entrevistes d'espardimientu na televisión italiana La7, onde presentó la novela Sotto il fiume.
El 4 d'agostu y el 17 d'ochobre de 2009 foi la invitada del programa de noticies de la nueche La7, onde presentó les sos noveles I Custodi dell'Acqua y Incógnito.
Dende marzu de 2010 collabora cola web Velut Lluna Press, especializada en revistes lliteraries.
En 2011 ye una de los cinco candidatos al Mondadori Mystery Award, Premiu Tedeschi cola novela L'Enigma Botticelli publicada en 2013.
Cinzia tamién ye la organizadora del Roman Salon Littéraire -conferencies lliteraries- na Academia Leusso.
En payares de 2014 publicó un ensayu sobre la hestoria erótica d'Italia, Storia d'Italia Erotica, publicáu por Newton Compton.
Númberu de Reynolds
thumb|right|250px|Una [[cai de vórtices de von Kárman|cai de vórtices alredor d'un cilindru. Esto asocede alredor de los cilindros, pa cualesquier fluyíu, tamañu del cilindru y velocidá de fluyíu, siempres que tenga un númberu de Reynolds d'ente 40 ~ y 10³. ]]
El conceutu foi introducíu por George Gabriel Stokes en 1851, pero'l númberu de Reynolds foi nomáu por Osborne Reynolds (1842-1912), quien popularizó'l so usu en 1883. En bioloxía y en particular en biofísica, el númberu de Reynolds determina les rellaciones ente masa y velocidá del movimientu de microorganismos nel senu d'un líquidu carauterizáu por cierto valor de dichu númberu (líquidu que polo común ye agua, pero puede ser dalgún otru fluyíu corporal, por casu sangre o linfa nel casu de diversos parásitos mótiles y la orina nel casu de los mesozoos) y afecta especialmente a los qu'algamen velocidaes relativamente alzaes pal so tamañu, como los ciliaos predadores. Pa los desplazamientos na agua d'entidaes de tamañu y masa entá mayor, como los peces grandes, aves como los pingüinos, mamíferos como foques y orques, y por cierto los navíos submarinos, la incidencia del númberu de Reynolds ye enforma menor que pa los microbios rápidos. Cuando'l mediu ye l'aire, el númberu de Reynolds del fluyíu resulta tamién importante pa inseutos voladores, aves, esperteyos y microvehículos aéreos, siempres según la so respeutiva masa y velocidá.
Definición y usu de Re
El númberu de Reynolds puede definise como la rellación ente les fuercies inerciales (o convectivas, dependiendo del autor) y les fuercies mafoses presentes nun fluyíu. Ésti rellaciona la densidá, mafa, velocidá y dimensión típica d'un fluxu nuna espresión adimensional, qu'intervien en numberosos problemes de dinámica de fluyíos. Dichu númberu o combinación adimensional apaez en munchos casos rellacionáu col fechu de que'l fluxu pueda considerase llaminar (númberu de Reynolds pequeñu) o aturbolináu (númberu de Reynolds grande).
Pa un fluyíu que circula pel interior d'una tubería circular recta, el númberu de Reynolds vien dau por:
onde: velocidá carauterística del fluyíu :D: diámetru de la tubería al traviés de la cual circula'l fluyíu o llargor carauterísticu del sistema :\mu: mafa dinámica del fluyíu :\nu: mafa cinemática del fluyíu (m²/s) Como tou númberu adimensional ye un cociente, una comparanza. Nesti casu ye la rellación ente los términos convectivos y los términos mafosos de les ecuaciones de Navier-Stokes que gobiernen el movimientu de los fluyíos.
Por casu, un fluxu con un númberu de Reynolds alredor de 100 000 (típicu nel movimientu d'una aeronave pequeña, salvu en zones próximes a la capa llende) espresa que les fuercies mafoses son 100.000 vegaes menores que les fuercies convectivas, y polo tanto aquelles pueden ser inoraes. Un exemplu del casu contrariu sería un cojinete axial lubricado con un fluyíu y sometíu a una cierta carga. Nesti casu'l númberu de Reynolds ye enforma menor que 1 indicando qu'agora les fuercies dominantes son les mafoses y polo tanto les convectivas pueden despreciase.
Otru exemplu: Nel analís del movimientu de fluyíos nel interior de conductos apurre una indicación de la perda de carga causada por efeutos mafosos.
Re y el calter del fluxu
Amás el númberu de Reynolds dexa predicir el calter aturbolináu o llaminar en ciertos casos.
En conductos o tuberíes (n'otros sistemes, varia'l Reynolds llende):
Fluxu sobre la capa llende en problemes d'Inxeniería Aeronáutica
N'inxeniería aeronáutica el fluxu sobre la capa llende de la corriente d'aire ye por demás importante:
Amás, sabemos que'l númberu de Reynolds depende de la dimensión carauterística del oxetu que se mueve nel fluyíu, per ende podemos considerar lo siguiente: De toes formes, podemos considerar la laminaridad de la capa llende cuando:
Fluxu sobre la capa llende en problemes d'Hidráulica
En problemes onde'l fluyíu consideráu ye l'agua, demostróse por aciu esperimentación en llaboratoriu qu'ente un númberu de Reynolds de 2.000 a 3.000 atópase la etapa de transición llaminar-aturbolináu nel fluxu de la capa llende.
Sicasí, pa efeutos práuticos considérase:
Groombridge 1618
Groombridge 1618 (GJ 380) ye una estrella na constelación del sietestrellu de magnitú aparente +6,61.
Distancia y llocalización
Groombridge 1618 alcuéntrase a namái 15,89 años lluz de distancia del Sistema Solar. Alcuéntrase al suroeste de Merak (β Ursae Majoris), al norte de Tania Australis (μ Ursae Majoris) y al este de Talitha Borealis (ι Ursae Majoris). Catalogada por Stephen Groombridge na década de 1830, el so movimientu propiu alto convertir nuna de les primeres estrelles na cual midióse la so paralax (1884).
El sistema estelar más cercanu a Groombridge 1618 ye Gliese 412, a 3,1 años lluz. Sígenlu Struve 2398 a 5,2 años lluz, GJ 1116 a 7,3 años lluz, y AD Leonis a 8,1 años lluz.
Carauterístiques
Groombridge 1618 ye una nana naranxa de la secuencia principal de tipu espectral K8V, tamién catalogada como K7V. Tien una temperatura efectivo de 3947 ± 12 K y un radiu equivalente al 65% del radiu solar. Con una masa envalorada en redol al 64% de la del Sol, tien una lluminosidá de namái'l 4,6% de la lluminosidá solar. El so metalicidá —bayura relativa d'elementos más pesaos que l'heliu— paez ser similar a la del Sol ([Fe/H] = -0,03).
Islles Babar
Les Islles Babar  (n'indonesiu: Pulau-pulau Babar) atopase na provincia de Moluques, n'Indonesia ente les llatitúes 7 graos 31 minutos sur a 8 graos 13 minutos sur y los llargores de 129 graos 30 minutos al este a 130 graos 05 minutos esti. Tepa (con una población de 2000 habitantes) ye la capital del conceyu de les Islles Babar ("Kecamatan Pulau-Pulau Babar") en realidá agora ye de tamañu amenorgáu pos toma namái la metá occidental de Babar, la Islla Wetang y la islla de Dai. La ciudá de Letwurung nel llau este de la islla Babar ye la capital del nuevu conceyu denomináu "Babar del este" ("Kecamatan Babar Timor") na metá esti de les islles Babar, que consiste na metá oriental de la Islla de Babar, l Marsela, Islla Dawera y la islla Dawelor. 300px|miniaturadeimagen|Islles Babar
Sari-d'Orcino
Sari-d'Orcino ye una comuña francesa del departamentu de Córcega del Sur, na rexón de Córcega. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Groombridge 1830
Groombridge 1830 (CF Ursae Majoris / GJ 451) ye una estrella subenana mariellu-naranxa na constelación del sietestrellu, asitiada al nordeste d'Alula Borealis (ν Ursae Majoris) y Alula Australis (ξ Ursae Majoris). Alcuéntrase a 29,7 años lluz de distancia del Sistema Solar. Foi catalogada por Stephen Groombridge na década de 1830 y el so altu movimientu propiu foi señaláu por Friedrich Wilhelm Argelander en 1842.
Como correspuende a una estrella subenana, Groombridge 1830 ye especialmente tenue pa la so tipu espectral (G8). Con una masa 0,6 de mases solares y un radiu de 0,64 radios solares, la so lluminosidá apenes supón el 19% de la del Sol. Al igual que la Estrella de Kapteyn ye una estrella del halo galácticu; éstes apenes suponen ente'l 0,1 y el 0,2% de les estrelles más próximes al Sol. Dempués de la Estrella de Barnard y de la citada Estrella de Kapteyn, Groombridge 1830 ye la estrella que tien un movimientu propiu más altu. Al tar considerablemente más lloñe que dambes significa que la so velocidá tresversal ye mayor. Ello ye que ye'l Sol el que sigue'l movimientu de rotación de la galaxa alredor del centru de la Vía Lláctea; les estrelles de halo, como Goombridge 1830, nun participen d'esti movimientu, permaneciendo «quietes» y paeciendo que se mueven en direición retrógrada a gran velocidá. Al igual qu'otres estrelles de halo, presenta una metalicidá baxa, ente'l 3 y el 10% de la del Sol. Suelen ser estrelles bien antigües, y la edá de Groombridge 1830 puede superar los 10.000 millones d'años.
Per otra parte, reparáronse fogarales en Groombridge 1830, primeramente atribuyíes a una estrella acandilante acompañante. Anguaño atribúyense a la mesma estrella, que paez tar sola: corresponderíen a un tipu d'erupciones reparaes n'estrelles del tipu espectral F8 a G8, llamaes «superllamaradas», por ser muncho más intenses que les erupciones solares. Esti tipu de fogarales reparáronse n'estrelles análogues como κ1 Ceti y π1 Ursae Majoris.
Charnas
Charnas ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Jules Verne
thumb| Jules Gabriel Verne, (Xuliu Verne n'asturianu), foi un escritor francés. La mayor parte de la so obra son noveles de ciencia ficción.
Biografía
Jules-Gabriel Verne nació en Nantes, nel barriu d'île Feydeau. Yera fíu de Pierre Verne (orixinariu de Provins), y de Sophie Allote de la Fuÿe, d'una familia burguesa nantesa de navegantes y armadores. Jules Verne yera'l mayor d'una familia de cinco hermanos: Paul (1829-1897); Anna, nacida en 1836; Mathilde, nacida en 1839; y Marie, nacida en 1842.
En 1834, a la edá de seis años, va internu a una escuela llevada por una tal Mme. Sambin. L'añu siguiente, entra col so hermanu nel Lycée Saint-Stanislas de Nantes, un establecimientu relixosu conforme al espíritu mui católicu de so padre (d'una manera xeneral, el Lycée Georges-Clemenceau nun tien una buena reputación na burguesía nantesa). Ellí atopamos delles güelgues de los sos primeros éxitos escolares: Arriendes d'eso, varios accessits de música vocal asoleyen el so gustu por esta materia, gustu que conservará a lo llargo de tola so vida.
La lleenda afirma qu'en 1839, a la edá de 11 años, el pequeñu Jules embarcaríase nun corréu con destín a les Indies, en calidá de grumete. So pá recuperaríalu in-extremis en Paimbœuf. Dizse que Jules Verne confesaría que partiera pa devolve-y un collar de coral a la so prima, Caroline Tronson, de la que taba enamoráu. Ante la reacción de so pá, prometió nun volver a viaxar más qu'en sueños. Pero eso nun ye más qu'una lleenda adornada pola imaxinación familiar.
El mesmu añu, Pierre Verne compra a Chantenay una villa pa les vacacioness, tovía existente nel 29 bis, de la rue des Réformés, enfrente a la ilesia de Saint-Martin-de-Chantenay (el Muséu Jules-Verne, asitiáu igualmente en Chantenay, ta instaláu nun edificiu ensin rellación cola familia Verne). A tola familia-y gusta axuntáse nesta casa de campu. Les vaciones de Jules pasen igualmente en Brains, na propiedá de so tíu Prudent Allotte, La Guerche. Esti últimu ye un vieyu armador solteru, que dio la vuelta al mundo y tornó pa instalase nel so país natal en 1827/1828. Ye alcalde de Brains de 1828 a 1837. Al xoven Verne presta-y xugar interminables partíes de faire d'interminables parties del xuegu de la oca col vieyu trotamundos.
thumb|Lycée Royal de Nantes (anguaño Lycée Clemenceau) onde estudió Jules Verne.
De 1844 a 1846, Jules y Paul entren al Lycée Royal (anguaño Lycée Clemenceau]]). Jules Verne frecuenta en compañia de los sos compañeros el Cercle des externes du Collège Royal que s'aconceya na llibrería del Père Bodin, Plaza del Pilori. Depués de terminar les clases de retórica y filosofía, pasa les pruebes del bachilleratu en Rennes y recibe la mención « assez bien », el 29 de xunetu de 1846.
En 1847, Jules Verne ye enviáu a París por so padre, prioritariamente pa que continúe colos sos estudios, pero tamién pue ser col fin d'alloñalu de Nantes. N'efeutu, Caroline Tronson (1826-1902), la prima de Jules, de la que ta enamoráu, cásase'l 27 d'abril del mesmu añu con Émile Dezaunay, un home de cuarenta años. Jules Verne sentirá un amargor fondu.
Los Viaxes estraordinarios
thumb|Cubierta de les ediciones [[Pierre-Jules Hetzel|Hetzel : Les Aventures du Capitaine Hatteras au Pôle Nord.]]
En 1862, Jules Verne somete al editor Pierre-Jules Hetzel (1814-1886) la so novela Cinq semaines en ballon (Cinco selmanes en globu), que s'asoleya en 1863 y conoz un gran éxitu, incluso más allá de les fronteres franceses. Firma entós un contrato con Pierre-Jules Hetzel que lu xune por venti años a esti editor; comprometiéndose a proporcionar noveles especialmente pal Magasin d'éducation et de récréation, revista destinada a la mocedá. Asina Jules Verne va trabayar a lo llargo de cuarenta años nos sos Voyages extraordinaire] (Viaxes estraordinarios) que comprendieron 62 noveles y 18 narraciones curties. En 1863, Jules Verne escribió Paris au XXe siècle (París nel sieglu XX), que nun apaecería hasta 1994.
El 27 de febreru de 1863 ye admitíu como miembru de la Sociedá d'autores y compositores dramáticos.
Le 26 d'avientu 1863, Verne asoleya un artículu nel Musée des familles un artículu relatando la 'esperiencia del so amigu Nadar a bordu d'un globu xigantescu, el Géant. el fotógrafu crea la Société d'encouragement pour la locomotion aérienne au moyen d'appareils plus lourds que l'air (Sociedá de sofitu pala locomoción aérea por medio d'aparatos más pesaos que l'aire), na que Jules Verne ye censor.
Per esti tiempu, descubre l'universu d'Edgar Poe a través de les traduciones de Charles Baudelaire. L'escritor americanu fascínalu, hasta'l puntu que-y consagra l'únicu estudiu lliterariu qu'escribió, apaecíu en 1864 nel Musée des familles, Edgar Poe et ses œuvres.
En 1864 Jules Verne publica les noveles Les Aventures du capitaine Hatteras, qu'apaez primeramente nel Magasin anantes de ser asoleyada en volume y Voyage au centre de la Terre.
Per otru llau, dexa'l so emplegu d'axente de cambiu y treslládase a Auteuil.
En 1865, conviértese en miembru de la Société de géographie.
El 16 de marzu de 1867, en compañía del so hermanu Paul, embarca nel Great Eastern en Liverpool pa los Estaos Xuníos, editará del so viaxe la novela dUne ville flottante (1870). Jules Verne compra'l so barcu Saint-Michel en 1868, una chalupa de pesca, habilitada pa los viaxes de placer, y nella fadrá'l so despachu de trabayu.
Mobilizáu como guardacoste nel Crotoy na Guerra franco alemana de 1870, Jules Verne continúa escribiendo.
So padre, Pierre Verne, muerre'l 3 de payares de 1871, en Nantes.
Treslládase a vivir a Amiens, villa natal de la so muyer, en 1872. Nesta dómina, Amiens cuenta con delles sociedaes de sabios: d'esta miente vemos frecuentemente a Jules na Biblioteca de la Sociedá Industrial, que ta abonada a numberoses revistes científiques. El 8 de marzu de 1872, conviértese en miembru titular de l'Académie des Sciences, des Lettres et des Arts d'Amiens de la que foi elixíu Direutor en 1875 y en 1881 y, nesta ocasión, pronuncia varios discursos de bienvenía, especialmente a unu de los sos amigos, el caricaturista Gédéon Baril, que firma les ilustraciones de Dix heures en chasse, na editorial Hetzel. En cambio, nun consigue entrar na Académie française.
Dende xunu de 1867, l'Académie française corona'l Magasin d'Éducation et de Récréation, nel que Jules Verne ya asoleyara delles noveles, depués, demientres la sesión del 8 d'agostu de 1872, son los Voyages extraordinaires nel so conxuntu los qu'algamen el mesmu honor. Nesta osción, M. Patin, secretariu perpetuu de l'Académie, fai l'emponderamientu de Jules Verne que, mui contentu con esti premiu, ambiciona un sillón na honorable institución. Fracasando nel so intentu aquel añu, torna a intentalo en 1877, col fuerte sofitu Alexandre Dumas fíu. Nuevu desengañu: ye Victorien Sardo u'l que resulta elixíu. Verne nun renuncia y intenta una nueva oportunidá en 1883. Esta vez, ye'l fracasu de la obra qu'asoleyó de Kéraban-le-Têtu y qu0'escribió ensin collaboración la que-y torga'l camín. Verne retírase a Amiens, pero en 1884, presenta nuevamente la so candidatura y presiona a Dumas píu pa que lu ayude. Ye un nuevu fracasu, que lu asquea pa siempre.
En 1874, publica La vuelta al mundu n'ochenta díes y compra'l Saint-Michel II. El mesmu añu, algama pal so barcu la concesión del Yacht-Club de France, del que ye nomaáu miembru honorariu. En 1876, Honorine Verne ye víctima d'abondoses métrorraxes que paez que la van llevar a la muerte, pero ye salvada por una transfusión de sangre, casu rarísimu na dómina. Un añu más sero, Verne da un fastuosu baile de mázcares n'Amiens, cola participación del so amigu Nadar, el modelu de Michel Ardan, héroe de les sos noveles De la Terre à la Lune y Autour de la Lune. Desgraciadamente, la so muyer recae delles xornaes más tarde. L'editor desaprueba manifiestamente esi baile, que l'autor da portanto pa asentar la posición de la so muyer y los sos fíos n'Amiens.
En 1876, algama de la xusticia que'l so fíu menor Michel con un comportamientu rebelde seya metíu nun reformatoriu, la Colonie pénitentiaire de Mettray a lo llargo de seis meses. En febreru de 1878, failu embarcar pa les Indies.
Últimos años
thumb|Jules Verne en 1892.
El 15 febrery de 1887, so madre, Sophie Verne, muerre. L'escritor nun pue acudir al intierru, yá que camina con dificultá y la so curación nun avanza.
Obligáu a facese sedentariu, tresllada'l so interés pola vida de la ciudá. En 1888, Jules Verne ye elixíu pal conceyu d'Amiens sobre la lista republicana (izquierda moderada) liderada por Frédéric Petit. Ocupará'l puestu quince años. Verne nun yera un republicanu convencíu, yá que tola vida se consideró monárquicuu, pero de tendencia orleanista. Nel somantu del conceyu, foi l'encargáu, de los espectáculos, de circu y de les exposiciones. El dossier sobre'l Cirque Municipal, yá propuestu a lo llargo del mandatu anterior del Ayuntamientu, lleva-y munchu tiempu. Implícase fuertemente, a pesar de les crítiques a la construción del edificiu. Consigue sacar alantre'l so proyeutu, el 23 de xunu de 1889, pronuncia'l discursu d'inauguración.
thumb|left|El Cirque Municipal d'Amiens a entamos de sieglu y que Jules Verne inaugura con un discursu en 1889.
Caballeru de la Lexón d'honor dende agostu de 1870, Jules Verne ye promovíu al grau d'oficial el 24 de xunetu de 1892. Ye condecoráu'l 11 d'ochobre siguiente pol Prefectu de la Somme.
El 27 d'agostu de 1897, el so hermanu Paul muerre como consecuencia de trastornos cardiacos que sufría dende diba tiempu. Verne queda postráu y refuga tou desplazamientu. Escribe una carta chocante al so sobrín Maurice, que termina asina: : « Ocho de la tarde. Tengo miéu que me seya imposible dir a París ».
thumb|Casa de Jules Verne, boulevard Longueville n'[[Amiens, cola torre coronada por una esfera armilar, escultura metálica de François Schuiten fecha en 2005 .]]
En 1902, siente amenorgar les sos fuercies intelectuales. A una petición del direutor de l'Académie d'Amiens, responde: « Pídeme qu'escriba dalguna cosa pa l'Academia. Escaez usté qu'a la mio edá les pallabres vanse y les idees nun vienen ».
Boviabaxu
Boviabaxu ye un llugar de la parroquia de Güensucesu, nel conceyu asturianu d'Onís.
Jules Verne
Últimos años
En 1903, l'escritor nun escribe munco, pero confía a Robert H. Sherard que tien muncho avanzao y que nun ye tan grave que tien que trabayar lentamente. N'efeutu, dende 1892, Verne tien una lriestra de noveles escrites y les corrixe al mesmu tiempu del so asoleyamientu. A pesar de too, acepta la presidencia del grupu esperantófonu d'Amiens. Ardiente defensor d'esta moza llingua internacional, promete a los sos amigos escribir una novela na que describirá los méritos del esperanto. Entama la redación de Voyage d'étude hacia fin d'añu. Pero agotáu, Verne dexa la pluma depués de 6 capítulos. El borrador será retomáu pol so fíu Michel, pero la obra final (L'Étonnante Aventure de la mission Barsac) nun fairá mención al esperanto.
thumb|left|Jules Verne sobre'l so llechu de muerte (1905). La diabetes, que ataca la so agudeza visual, acuité visuelle, va destruyéndolu pasu ente pasu. Depués d'un fuerte ataque, hacia'l fin de 1904, una nueva crisis lu dexa ablayáu'l 16 de marzu de l'añu siguiente. Jules Verne muerre'l 24 de marzu de 1905 n'Amiens na so casa del boulevard Longueville, 44 (anguaño boulevard Jules-Verne). Los sos funerales atraen a más de cinco mil persones. Varios discursos son pronunciaos, especialmente'l de Charles Lemire de la Société de géographie. L'emperador Guillermu II envía al encargáu de negocios de la embaxada d'Alemaña a dar el pésame a la familia y sigue'l cortexu. Aquel día ningún delegáu del gobiernu francés taba presente nos funerales. . L'escritor foi enterráu nel cementeriu de La Madeleine n'Amiens.
Siete noveles de Jules Verne y una esbilla d'artículos apaecieron depués de la so muerte, publicaes pol so fíu Michel Verne, que tomará la responsabilidá de modificar los manuscritos. En 1907 una octava novela, L'Agence Thompson and Co., sera enteramente escrita por Michel pero asoleyaráse baxo l'autoría de Jules Verne.
Obres
Foi precursor de la ciencia ficción y de la moderna novela d'aventures. Foi un estudiosu de la ciencia y la teunoloxía del so tiempu, lo que —xunío a la so gran imaxinación y a la so capacidá d'anticipación lóxica — permitió-y adelantase al so tiempu, describiendo ente otres coses los submarinos (el «Nautilus» del capitán Nemo), l'helicópteru (un yate que na punta de los sos mástiles tien hélices que lu aguanten, en Robur el conquistador).
Boviabaxu
Tien una población de y alcuéntrase a 4 km de Benia, la capital del conceyu.
Jules Verne
Obres principales
thumb|Jules Verne na portada de L'Algerie
Obres de mocedá
Les noveles y narraciones qu'anticipen los Viaxes estraordinarios
Noveles póstumes
A la muerte de Jules Verne en 1905, varios de los sos manuscritos tan n'espera de publicación, col fin de respetar el ritmu d'unu o dos volúmenes por añu preferíu pol editor. Eses noveles y narraciones fueron modificaes por Michel Verne, fíu del autor, anantes de la so publicación. Les versiones orixinales nun fueron asoleyaes más que varios decenios depués. La fecha indicada ente paréntesis ye la de la redación.
Obres teatrales
Jules Verne siéntese primeramente atrayíu pol teatru, pero nun conocerá nél más qu'un éxitu mediocre hasta que dellos de los sos Voyages extraordinaires seyan llevaos a la escena. Varies de les sos pieces fueron escrites en collaboración. La fecha ye la de la primera producción, salvo indicación en contra.
Poesíes y cantares
184 poesies y cantares de Jules Verne fueron catalogaes hasta'l presente. La mayoría de los cantares apaecieron en dos esbilles de música d'Aristide Hignard: Rimes et Mélodies. Un gran númberu de poesies provienen de dos cuadernos de poesies manuscrites. Esos cuadernos fueron editaos.
Obres traducíes al asturianu
Arriendes d'este obres vertíes a la llingua asturiana, Xulio Verne foi la figura a la que se-y dedicó la segunda edición del Festival del Arcu Atlánticu, entamáu pol Conceyu de Xixón en 2013, dedicándose-y la presentación de les sos obres y una llectura pública de La vuelta al mundu n'ochenta díes.
Mongefossen
Mongefossen ye una catarata alcontrada na provincia de Møre og Romsdal, al suroeste de Noruega.
Atopar ente les 10 más altes del mundu, con unos 200 metros menos que Salto Ángel, en Venezuela.
Atópase cerca de la carretera Y136, nel trayeutu ente Åndalsnes y Dombås.
En Noruega hai delles cascaes de gran altor y esisten discrepancies alrodiu de los métodos utilizaos pa establecela, pero xeneralmente almítese que'l so altor ye de 773 metros.
Con anterioridá a 1977, el caudal del ríu esbarrumbar nuna única cayida dende la parte cimera del cantil. Depués, gran parte d'esi caudal foi deriváu a una central hidroeléctrica, lo que produció que la cascada suma gran parte del tiempu, sacante en delles ocasiones o cuando asoceden periodos de grandes agües.
Mongefossen tamién cunta cola distinción de ser la cascada más alta nel mundu que puede ser vista dende una estación de ferrocarril, nesti casu, el Ferrocarril Rauma, nel llau norte de les víes ente los poblaos de Flatmark y Marstein.
Cinclodes oustaleti
La remolinera chica (Cinclodes oustaleti) ye una especie d'ave de la familia Furnariidae. Pue atopase n'Arxentina y Chile. El so hábitat natural son les carbes seques o a gran altitú tropicales o subtropicales.
Otres denominaciones: Remolinera chica (Arxentina), Churrete chicu (Chile).
Constance Zimmer
Constance Zimmer ye una actriz d'Estaos Xuníos. Ye conocida por interpretar a Dana Gordon en Entourage, Claire Simms en Boston Legal y Quinn King en UnREAL.
Biografía
Zimmer nació en Seattle, Washington. Ye fía d'inmigrantes alemanes de l'antigua Prusia Oriental. Fala fluidamente inglés y alemán. Estudió na American Academy of Dramatic Arts en Pasadena, dempués de qu'afayó la so pasión pola actuación cuando taba na secundaria.
En 1999 casóse con artista d'efeutos especiales Steve Johnson, de quien se divorció en 2001.
El 5 de xineru de 2008, Zimmer dio a lluz a la so fía Colette Zoe, que'l so padre ye'l direutor Russ Lamoureux. El 20 de xunu de 2010, anuncióse que Zimmer y Lamoureux taben comprometíos. La pareya casóse n'ochobre del mesmu añu.
Zimmer sofita a la Fundación Make-A-Wish, el Conseyu de Defensa de Recursos Naturales, y Heifer International.
Carrera
La so carrera teatral destacar cola so premiada interpretación nuna producción de Los Angeles de Catholic School Girls, onde ganó un Dramalogue a la Meyor Actriz. Dempués de protagonizar dellos comerciales nacionales, sobremanera para Duracell, Zimmer empezó a faer apaiciones especiales en series como Ellen, Seinfeld, The X-Files, Gideon's Crossing y The King of Queens, amás de tener papeles recurrentes en The Wayans Bros., Hyperion Bay y The Trouble With Normal. Mientres esi mesmu periodu, foi escoyida pa particiapar en delles películes independientes tales como Spin Cycle, Home Room y Warm Blooded Killers.
Zimmer finalmente llogró'l so primer papel principal en Good Morning, Miami onde interpretó a Penny Barrington. Dempués de la serie foi atayada, llogró un papel recurrente na segunda temporada de Joan de Arcadia dando vida a Lilly Waters; asina mesmu participó como estrella convidada n'episodios de NYPD Blue y Jake in Progress. En 2005, participó nel curtiumetraxe Just Pray, dirixíu por Tiffani Thiessen, que foi aceptáu nel Festival de Cine de Tribeca.
De 2005 a 2011, Zimmer tamién interpretó a la poderosa executiva Dana Gordon na serie orixinal de HBO Entourage. A principios de 2006, Zimmer foi escoyida como Brianna, nel drama de l'ABC In Justice y xunióse al repartu de Boston Legal, onde interpretó a Claire Simms na tercer temporada de la serie.
Participó na obra teatral Girls Talk, xunto a Brooke Shields, Andrea Bendewald y Nicole Paggi. La obra foi escrita y empobinada por Roger Kumble. Tamién protagonizó la serie Love Bites como Colleen Rouscher y tuvo una apaición especial en Royal Pains, onde dio vida a la psiquiatra Abby Burton. En 2013 llogró roles recurrentes en Grey's Anatomy y The Newsroom.
Participó de forma recurrente en Growing Up Fisher y una participación especial en Complications. En xunu de 2014, dar a conocer que se xuniría al repartu principal de UnREAL, remplazando a Megyn Price como Quinn King.
En xunetu de 2015 dar a conocer que Zimmer tendría un papel como personaxe recurrente como la líder d'una axencia gubernamental a la caza d'inhumanos na tercer temporada de Agents of S.H.I.E.L.D. de la ABC.
Timor
Timor ye una islla al sur del archipiélagu Malayu, estremada ente l'estáu independiente de Timor Oriental, y Timor Occidental, parte de la provincia indonesa de Nusa Tenggara Oriental. El nome ye una variante de timur, pallabra qu'en malayu significa «este», llamada asina por tar alcontrada na llende oriental d'una cadena d'islles. 300px|miniaturadeimagen|Timor
Xeografía
Al sur y sureste de Timor alcuéntrase Australia. Al noroeste, les islles de Célebes, y al oeste, la islla de Sumba. Nes proximidaes atopen la islla de Flores y Alor, y al nordeste les islles Barat Daya.
Timor ta cubiertu de selves tropicales y subtropicales, con munchos árboles de fueya caduca que pierden les sos fueyes mientres la estación seca.
En Timor hubo mientres enforma tiempu un cume volcánicu, que la so lluz sirvió como faru a los marineros que saleaben los mares próximos. En 1637 producióse una gran erupción nel monte de la que nun quedó más qu'un llagu qu'agora ocupa'l so llugar.
Según la mitoloxía local, la islla de Timor yera un cocodrilu xigante.
Historia
Los portugueses afayaron Timor nel entamu del sieglu XVI, ente que los holandeses llegaron más tarde (alredor de 1600) y adquirieron del rajá de Kupang casi la totalidá de los sos estaos. Dende 1511 los dominicos establecíos en Solor unviaron a la islla dellos misioneros. Estos establecieron a mediaos del sieglu XVI una especie de gobiernu eclesiásticu que duró casi un sieglu. El virréi de la india portuguesa punxo fin a esti estáu, nomáu un gobernador de Timor en Solor. En 1719, mientres el gobiernu d'Antonio de Alburquerque, los sultanes indíxenes intentaron sublevase contra la dominación de los portugueses, pero bien llueu se vieron obligaos a capitular.
En 1731 una nueva revolución, a la cabeza de la cual atopábase un oficial portugués llamáu Varella, punxo fin a la dominación portuguesa. Toles places de la mariña cayeron en manes de los sediciosos, sacante Manatulo y Lifau, a onde retiróse'l gobernador. Gracies a nuevos refuerzos, el gobernador acabó por pacificar la islla en 1732. Ye nesta dómina cuando los holandeses empezaron a aumentar les sos posesiones. Tres una llucha bastante llarga, los portugueses fueron vencíos en 1749, y en 1752 los holandeses celebraron un tratáu col rajá de Amanubang y en 1758 col de Savu.
Mientres les guerres napoleóniques, los ingleses ocuparon la islla, pero devolviose en 1814. Depués Holanda intentó mercar la parte portuguesa, pero la so ufierta foi refugada, y en 1859 roblóse un tratáu de llendes, ensin que se llegaren mientres munchos años a ponese d'alcuerdu sobre les fronteres. En 1914 el pleitu foi sometíu al arbitraxe del ministru de Suiza en París, que la so decisión foi aceptada poles dos partes.
L'exércitu indonesiu invadió Timor Oriental el 7 d'avientu de 1975, una selmana dempués de la proclamación de la independencia de Lisboa. Dende entós hasta setiembre de 1999, rexistróse nel territoriu'l mayor xenocidiu proporcional a la población d'un país enxamás verificáu: 220 000 muertos, nuna población qu'en 1975 se calculaba en 650 000 habitantes.
Sari-Solenzara
Sari-Solenzara ye una comuña francesa del departamentu de Córcega del Sur, na rexón de Córcega. Llenda con.
Timor
Historia
Tres la so anexón por parte d'Indonesia en 1976, Timor Oriental foi llamáu Timor Timur o Tim-Tim. Jakarta considerábala la ventena sétima provincia del país, pero nunca foi reconocida poles Naciones Xuníes. Dempués d'un actu d'autodeterminación en 1999, nel que la población refugó la ufierta d'autonomía dientro d'Indonesia, Timor Oriental aportó a la independencia en 2002.
Economía
derecha|miniaturadeimagen|178x178px|Moneda d'Alfonso XIII que circuló en Timor con Cruz de Cristu y distintes marques. Por cuenta de la so precaria economía y a les sos constantes revueltes, dexóse la circulación de monedes estranxeres en tol territoriu. Pa llegalizar dicha circulación se contramarcaron les monedes con distintes marques y lleendes. Mientres el reináu de Carlos I de Portugal, por decretu de 13 de xunu de 1900, ordenóse contramarcar toles pieces mexicanes, franceses y brasilanes que circulaben na islla por valor de 1000 reis. El numerario de la islla taba compuestu por monedes de 8 reales de la República de Méxicu y de la metrópolis portuguesa. Anque se conocen tamién delles pieces de 8 reales del rei Carlos IV y monedes de 1 pesu del rei Alfonso XIII de Filipines con fecha 1897. Según l'autor portugués Mariña-Gomes el sellu consistía na Cruz de Cristu” con cuatro brazos y furacu central. El so tamañu bazcuya ente 5 y 7 milímetros, esisten variantes de los punzones con cruces. Les pieces españoles y d'otros países con esta contramarca son bien rares.
Islles Sula
Les islles Sula (n'indonesiu: Kepulauan Sula) son un grupu d'islles nel oeste de les Moluques septentrionales pertenecientes a Indonesia. Los sos trés islles principales son Mangole, (Sula Besi / xulla Besi ) y Taliabu, coles islles menores Lifamatola y Seho. Alminístrase como parte de la rexencia de Kepulauan Sula (kabupaten Kepulauan Sula), cola so capital alministrativa en Sanana na islla del mesmu nome. La so superficie ye de 9.632,92 quilómetros cuadraos y tien 132.070 habitantes (según el censu de 2010).
Sari-Solenzara
Tien una población de y una superficie de  km².
Islles Sula
Biogeográficamente se engloban nes Célebes, al quedar asitiaes al oeste de la llinia de Weber.
Chassiers
Chassiers ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Richard Dedekind
Julius Wilhelm Richard Dedekind foi un matemáticu alemán qu'exerció una fuerte influyencia nos matemáticos posteriores, especialmente nel campu de la teoría de númberos.
Biografía
Nació en Brunswick (Braunschweig), el más nuevu de los cuatro fíos de Julius Levin Ulrich Dedekind. Vivió con Julia, la so hermana soltera, hasta que finó en 1914; él mesmu tamién quedó solteru. En 1848 entró nel Colegium Carolinum de la so ciudá natal, y en 1850, con sólides conocencies de matemátiques na Universidá de Gotinga.
Dedekind aprendió matemátiques nos departamentos de matemátiques y física d'aquella universidá, siendo unu de los sos principales profesores Moritz Abraham Stern, y tamién física de la mano de Wilhelm Eduard Weber. La so tesis doctoral, supervisada por Gauss, titulábase Über die Theorie der Eulerschen Integrale (Sobre la teoría de les Integrales eulerianas), y anque nella nun se reflexaba'l talentu qu'amosó nos sos trabayos posteriores, Gauss supo apreciar el don de Dedekind pa les matemátiques. Dedekind recibió'l so doctoráu en 1852, siendo'l postreru alumnu de Gauss, y trabayó de siguío nuna tesis de habilitación, que yera necesaria n'Alemaña pa llograr la "laude docendi" (habilitación d'enseñanza docente n'universidaes alemanes).
El so trabayu sobre los númberos naturales foi tamién fundamental, sentando bases pa la teoría de conxuntos, xunto con Frege y Cantor, y dando una fundamentación bien rigorosa de los llamaos Axomes de Peano (publicaos pol italianu un añu más tarde).
Con ser importantes, eses nun fueron les contribuciones principales de Dedekind a la matemática pura: trabayó tola so vida na teoría de númberos alxebraica, qu'en bona midida creó. Y en el procesu, sentó munchos de los métodos carauterísticos de la álxebra moderna, hasta'l puntu de que Emmy Noether solía repitir que "tou ta yá en Dedekind".
La correspondencia de Dedekind con otros matemáticos resultó especialmente granible y estimulante: primero de too la correspondencia con Cantor, onde asistimos a la nacencia de la teoría de conxuntos transfinitos; pero tamién la correspondencia con H. Weber, qu'ente otres coses condució a un artículu pioneru de la xeometría alxebraica; y la que caltuvo con Frobenius, impulsando'l desenvolvimientu de la teoría de representaciones de grupos.
Negramaro
Negramaro ye una banda de pop italiana creada en 2001 y esitosa dende 2005. El so nome provién de Negroamaro, un vinu producíu na so rexón natal, Salento.
El so primer ésitu foi'l so primer senciellu «Come sempre». Participaron del festival de Sanremo en 2005 na seición nueves figures», oportunidá en que llanzaron l'álbum «Mentre tutto scorre», qu'incluyía senciellos famosos como «Ta», «Solo 3 minuti» y «Nuvole y lenzuola», esti postreru en 9ᵘ llugar nel ranking italianu. En setiembre del 2006 ganaron el meyor premiu del Festival de Verona. Un añu dempués, fueron ganadores de la final del Festival col cantar «Parlami d'amore». Nel xuegu Guitar Hero World Tour Esta'l cantar «Nuvole y lenzuola» Disponible.
Cinclodes olrogi
Hábitat y distribución
Ye un taxón endémicu del centru de l'Arxentina, en regueros serranos del altiplanu de la Pampa de Achala, nes provincies de Córdoba y sectores estremeros de San Luis. Pel hibiernu migra a sectores de menor altitú del mesmu sistema orográficu.
Carauterístiques
El so llargor total ye de 16 cm. Presenta un envés castañu con banda alar blancuciu-ocrácea carauterística. Sobre los güeyos amuesa una ceya blanca, más notable por detrás de los mesmos. El plumaxe ventral ye blancu nel gargüelu, que pasa nel pechu a acaneláu —daqué estriáu—, y finalmente a blancuciu nel abdome.
Descripción orixinal
Foi descrita orixinalmente por Manuel Nores y Darío Yzurieta nel añu 1979.
Taxonomía
Dellos autores, ente ellos: Olrog, Navas y Bó, y Chebez, consideren a esti taxón namái una subespecie de Cinclodes oustaleti, polo que la sinonimia d'esti taxón ye: Cinclodes oustaleti olrogi.
Febe (satélite)
Febe ye'l satélite irregular más grande de Saturnu. Foi afayáu pol astrónomu estaunidense William Henry Pickering en 1898. Tien un diámetru de 220 km. La so distancia sobro Saturnu ye de 12 954 000 km y la so masa ye de 4.0y+18 kg. Tien un enclín de la so órbita de 175.3º. Reflexa solo'l 6 % de la lluz solar que recibe. Tarda nueve hores en completar una rotación sobro la so exa.
Orbita sobro Saturnu nunos 18 meses (550,4 díes) en direición contraria a la de los demás satélites de Saturnu, nun planu más cercanu al eclípticu que'l planu ecuatorial de Saturnu.
Composición
Posiblemente, la superficie de Febe ta formada de xelu, dióxidu de carbonu, hidratos, silicatos y compuestos químicos orgánicos. La so composición de xelu y roca ye similar a la de Plutón y Tritón.
Primer contautu, Voyager 2
El Voyager 2 en 1981, esplora la so superficie a una distancia de 2,2 millones de km y atopó que Febe ye bastante colloráu, ye un asteroide prindáu con una composición ensin modificar desque formóse nel esterior del sistema solar. Tien forma rugosa y esférica. Tamién se paez a la clase común d'asteroides escuros carbonosos químicamente bien primitivos y piénsase que la so estructura compónse de sólidos aniciaos fuera del sistema solar, na supuesta nube de gas y polvu a partir de la cual naceríen tamién los planetes.
Segundu contautu, Cassini-Huygens
La misión Cassini-Huygens, sobrevoló Febe el 11 de xunu de 2004. Nesta ocasión averóse a tan solo 2068 km, mil vegaes más cerca que la so antecesora Voyager 2. Hasta entós, la conocencia d'esta lluna yera bien probe, pero cola llegada de les primeres imáxenes y midíes, concluyeron la so masa, la so naturaleza y les carauterístiques de los materiales que la formaben.
Gracies a estos trabayos, pudo concretase que l'orixe de Febe tuvo llugar en rexones bien esternes del sistema solar, tratándose d'un oxetu parental de Plutón y otros miembros de la Cinturón de Kuiper.
La Sonda Cassini ta amosándonos que Febe ye bien distinta a otros satélites de Saturnu, non solo no referente a la so órbita, sinón tamién a les proporciones relatives de xelu y roca que la conformen. Recuerda muncho más a Plutón qu'a cualesquier otru satélite de Saturno. Les imáxenes llegaes dende les óbitas de saturno gracies a la Cassini, desvelen claramente, una densidá de 1,6 g/cm³, les roques tienen una proporción muncho mayor, teniendo'l xelu una menor proporción (0,93 g/cm³). Tamién se detectó CO2 atrapáu nes sos roques. Estos datos revelen una composición de xelu y roca bien paecíes a les esistentes en Plutón o Tritón. El siguiente pasu va ser comprobar, si'l material escuro apreciáu nos cantos de los cráteres de Febe, ye d'una composición asemeyada a les imáxenes recibíes d'otros satélites de Saturnu.
Coherencia testual
La coherencia ye la forma de los testos bien estructurados que dexa concebilo como entidaes semánticamente unitaries, de manera que les diverses idees secundaries apurren información relevante pa llegar a la idea principal, o tema, de manera que'l llector puea atopar el significáu global del testu. Asina, de la mesma que los diversos capítulos d'un llibru, que vistos por separáu tienen significaos unitarios, rellacionense ente sí, tamién les diverses seiciones o párrafos interrelacionen pa formar capítulos, y les oraciones frases pa formar párrafos. La coherencia ta estrechamente rellacionada cola cohesión; cola diferencia de que la coherencia ye un procedimientu macrotestual y la cohesión ye un procedimientu microtestual.
Configuración del testu coherente
Los testos coherentes tán compuestos por conceutos y rellaciones.
Tipos de coherencia
Suelse falar de coherencia global, y coherencia local. La coherencia global tien que ver cola unidá temática del testu (esto ye la tema central que da sentíu al testu como totalidá); que les distintes partes caltengan rellaciones de significáu, y qu'haya una fayadiza progresión temática; y la coherencia local referise a la unidá temática de los sos segmentos (al sentíu cabal de cada enunciáu).
Diferencies d'aplicación ente coherencia y cohesión
La coherencia estremase de la cohesión nel campu d'aplicación. D'esta miente la coherencia fai referencia a la semántica del testu, ente que la cohesión fai referencia a la parte sintáctica.
Châteaubourg (Ardèche)
Tien una población de y una superficie de  km².
Mario Vaquerizo
Mario Vaquerizo Caro ye un mánager, escritor, cantante y collaborador de radio y televisión español. Llogró fama n'España pol reality show Alaska y Mario de MTV España. Nél amosóse'l so vida diaria xunto a la de la so muyer, la cantante Alaska cola que lleva casáu dende 1999 en Las Vegas y dende 2011 n'España. Tamién poles sos collaboraciones en diversos programes de radio y televisión como El hormiguero o AR, según Yu Non Te Pierdas Nada. Amás participó na película Hotel Transylvania dando voz a Frankenstein.
Biografía
Fíu del matrimoniu formáu por Ángel Vaquerizo y Ángeles Caro, pasó la so infancia y mocedá nel madrilanu barriu de Vicálvaro. El so hermanu mayor, Ángel, finó nun accidente de tráficu'l 8 d'agostu de 2004 a los 32 años. Tamién tien una hermana menor, Marta, quien ye integrante del grupu Nancys Rubias.
Trayeutoria profesional
En 2014 presenta'l so nuevu llibru, Fabiografía, un llibru que narra la biografía en primer persona de Fabio McNamara, personaxe emblemáticu de la Movida Madrilana.
Dende'l sábadu 30 d'abril de 2016 y hasta agostu de 2016 foi coach xunto cola so muyer Alaska en Llevántate All-Star en Telecinco.
Sarrola-Carcopino
Sarrola-Carcopino ye una comuña francesa del departamentu de Córcega del Sur, na rexón de Córcega. Llenda con.
Notharchus hyperrhynchus
.
El bobu de collar (Colombia), buco de collar (Méxicu) o Juan bobu pescuezu blancu (Venezuela) (Notharchus hyperrhynchus), tamién denomináu buco picogordo occidental o macuru-de-testa-branca (en portugués, Brasil), ye una especie d'ave galbuliforme perteneciente al xéneru Notharchus qu'integra la familia Bucconidae. Ye nativa del Neotrópicu.