cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Constantín III
Cola sobre Italia
Esi añu foi la prueba de fueu pal ésitu de Constantino. Los bárbaros, qu'en setiembre rompieren les defenses del Rin, pasaron los dos años anteriores afarando los sitios per onde pasaben en direición a la Galia, cruciaron los Pirineos, onde travesaron les guarniciones de Constantino y llegaron a Hispania. Mientres ésti preparábase pa unviar al so fíu de vuelta pa combatir la crisis, llegó la noticia de que Geroncio remontárase, alzando a unu de los sos homes a la dignidá imperial, Máximu de Hispania. A pesar de los meyores esfuercios de Constantino, les medranes d'un ataque dende la península veríense confirmaos al añu siguiente, cuando'l xeneral avanzó col sofitu d'aliaos bárbaros.
Coles mesmes, los pirates saxones atacaron Britania, que Constantino había dexáu indefensa. Entendiendo que l'emperador yá non podría defender más, los habitantes de Britania y Armórica remontáronse y espulsaron a los sos oficiales.
La respuesta a esti estrechu círculu d'enemigos foi un apueste final desesperada; col restu de les sos tropes fieles, coló sobre Italia, envalentonado poles continues instancies a ello d'un tal Allobico, que quería reemplazar a Honorio por un gobernante más capaz. Pero esta invasión acabó en desastre; Allobico morrió, y Constantino viose forzáu a tornar a la Galia al acabar la primavera de 410. La posición d'ésti fixo más desesperada. Les sos fuercies en Hispania fueron ganaes por Geroncio en Vienne (411), onde'l so fíu Constante foi prindáu y executáu. El so prefeutu del pretorio, Decimio Rústicu, que sustituyera a Apolinario dellos años antes, abandonar pa xunise a la rebelión de Jovino na frontera del Rin. Geroncio acorrexó a Constantino n'Arles, qu'empezó a sitiar.
Rindición y execución
Mentanto Honorio atopó a un nuevu xeneral que pudiera sofitalo. El futuru Constancio III, llegó a Arles, punxo en fuga a Geroncio y siguió él mesmu l'asediu. Constantino aguantaba, esperando'l regresu del so xeneral Edobico, que reclutaba tropes nel norte de la Galia ente los francos, pero al regresu d'ésti foi ganáu ensin munches dificultaes. La última esperanza de Constantino esmorecióse cuando les sos tropes del Rin abandonar pa xunise a Jovino, y viose forzáu a rindise. A pesar de la so promesa de dexa-y vivu, confináu nun monesteriu, Constancio encarceló al antiguu soldáu y degollar n'agostu o setiembre de 411.
Anque Geroncio suicidar en Hispania, y Constancio suprimió darréu la revuelta de Jovino, el poder romano nun volvería a Britania tres la muerte de Constantino III: como diría depués Procopio de Cesarea, "aquel tiempu recuérdanos a (el gobiernu de) la tiranía."
Leyenda
Constantino III tamién ye conocíu como Constantino II de Britania. Méntase-y como Rei de los Bretones nes cróniques galeses y na altamente popular y pañadora de mitos Historia Regum Britanniae, de Godofredo de Monmouth, na cual cúntase que llegó al poder tres el reináu de Gracianus Municeps, que fuera asesináu. Godofredo sostién que Britania taba en crisis tres la so muerte, asina que'l pueblu pidió ayuda a los sos parientes de Bretaña. El rei de Bretaña naquel tiempu, Aldroeno, nun se sentía capaz de gobernar dambes rexones y mandó al so hermanu por que él facer como Constantino II. Él aceptó la corona y espulsó a hunos y pictos qu'invadieren el país, y pocu dempués del so accesu, tuvo trés fíos: Constante, Ambrosio Aureliano y Uther Pendragon. Unvió a Constante a un monesteriu y a los sos dos fíos restantes a Bretaña, onde fueron aclamaos gobernantes de los bretones. El so reináu duró diez años, pero foi apuñaláu na espesura por un sirviente traidor pictu probablemente a les órdenes de Vortigern, qu'acabó per asoceder -y nel tronu. N'otres versiones de la lleenda, ésti yera la so senescal.
Esta hestoria repitir en munchos rellatos del ciclu artúrico, incluyendo'l Merlín de Robert de Boron y el ciclu de Lancelot y el Santu Grial, anque la lliteratura contradiz lo que conocemos d'esti periodu.
Pinaroloxias inornata
'''Pinaroloxias inornata ye l'únicu de los pinzones de Darwin non nativu de les Islles Galápagos, y l'únicu miembru del xéneru Pinaroloxias.
Taxonomía
Dacuando ye clasificáu na familia Emberizidae, pero estudio más recién demostraron que pertenecen a la familia Thraupidae.
Constantín IV
Constantino IV (en llatín: Flavius Constantinus Augustus; griegu: Κωνσταντίνος Δ' [Kōnstanpito IV]; 649-685) foi un emperador bizantín que reinó ente 668 y 685. Llogró estabilizar les fronteres del Imperiu bizantín y recuperar parte del prestíu perdíu a lo llargo del sieglu VII.
Primeros años
Constantino yera'l fíu mayor del emperador Constante II. Foi nomáu coemperador al pie del so padre en 654, cuando entá yera un neñu y convirtióse n'emperador dempués de que Constante II fuera asesináu en 668 en Siracusa. Los sos hermanos menores Heraclio y Tiberio tuvieron acomuñaos con él al tronu imperial. Devolvió la capitalidad del Imperiu a Constantinopla, que la perdiera mientres el reináu del so padre.
Pinaroloxias inornata
Descripción
Trátase d'un pinzón d'un gruesu de 12 cm de llargu, con un pesu averáu de 12,5 gramos y con un picu curvu apuntiáu de color negru. El machu ye dafechu negru, ente que la fema ye marrón con munches rayes, con una superficie inferior más pálidu. Los mozos son similares, pero tienen picos mariellos. El embrague estándar ye de dos güevos color marrón con llurdios blancos, que son guaraos nun nial más o menos esféricu, construyíu a la fin de la caña d'un árbol.
Hábitat
El Pinzón de Cocos ye l'ave terrestre más abondoses de la Islla del Cocu. Pue atopase en tolos hábitats de la islla y come una gran variedá de plantes y aliméntase d'inseutos.
Esta especie ta calificada como vulnerable por cuenta de la so pequeña distribución.
Charles King (actor)
Charles King foi un actor cinematográficu d'Estaos Xuníos.
Constantín IV
Primeros años
El primer retu al que se tuvo qu'enfrentar Constantino IV foi'l rearmamientu del poder árabe. Los árabes habíen estáu sumíos nos últimos años nuna guerra civil del que resultó finalmente triunfante'l califa omeya Muawiya I. Los árabes acabaren la so guerra civil y el nuevu Califatu Omeya decidió atacar a los bizantinos pa gana-yos definitivamente.
Charles King (actor)
Nacíu n'Hillsboro, Texas, el so nome completu yera Charles Lafayette King Jr. Actuó en más de 400 producciones ente 1915 y 1953. Según Internet Movie Database, la so primer actuación tuvo llugar en The Birth of a Nation, anque'l datu nun ta confirmáu.
King finó en 1957 en Hollywood, California, por causa d'una cirrosis hepática. Foi soterráu nel Campusantu Oakwood de Whitesboro, Texas.
Constantín IV
Sitiu de Constantinopla (674-678)
En 674 la flota árabe atacó Constantinopla per mar sometiendo la ciudá a un asediu que duraría 4 años. Mentanto, los eslavos atacaron Tesalónica. En 678 los bizantinos llograron finalmente refugar l'asediu árabe n'emplegando'l fueu griego contra la flota árabe na batalla de Syllaeum. Foi una de les primeres vegaes que s'utilizó esta arma en combate. Los árabes fueron refugaos al ser simultáneamente vencíos n'Anatolia. La derrota árabe aumentó'l prestíu de los bizantinos, que roblaron la paz col Califatu Omeya en cuenta de un tributu añal que'l califa tenía de pagar al emperador.
Últimos años
En 680 Constantino convocó'l VI Concilio Ecuménicu (conocíu tamién como Tercer Concilio de Constantinopla), que reafitó la doctrina alcordada nel Concilio de Calcedonia (451). La mayor parte de los monofisitas, que constituyíen la mayoría relixosa en Siria y Exiptu, quedaren fora de les fronteres del Imperiu, polo que nun tenía sentíu buscar un compromisu ente esta herexía y la ortodoxa cristiana no referente a la naturaleza de Cristu. Les doctrines del monotelismu y el monoenergismu que fueren creaes como soluciones de compromisu y que los anteriores emperadores impulsaren como una forma d'atopar la paz relixosa dientro del Imperiu, fueron condergaes pol Concilio. Esto dexó reconciliar al emperador col Papa y el cristianismu occidental que s'opunxera firmemente a cualquier esviación de la ortodoxa alcordada nel Concilio de Calcedonia.
thumb|left|100px|Constantino IV nuna moneda de la dómina A pesar de los ésitos de Constantino IV al llograr la paz colos árabes y la reconciliación con Occidente; nun tuvo tanta suerte al defender les fronteres danubianas del Imperiu. Los búlgaros yeren un pueblu nómada procedente de les estepes ruses que llegaron al Danubiu escontra'l 670. Mientres los años nos que Constantinopla taba sometida al asediu árabe, los búlgaros se infiltraron al sur del Danubiu y asitiáronse nel territoriu de la moderna Bulgaria, onde sometieron a les tribus eslaves que vivíen na rexón. Esi territoriu pertenecía formalmente al Imperiu bizantín, anque los desastres acaecíos a lo llargo del sieglu, había dexáu estensos territorios de los Balcanes fuera del control imperial. Una vegada llograda la paz colos árabes Constantino volvió la so mirada escontra'l norte y unvió una espedición en 680 destinada a desallugar a los búlgaros del territoriu al sur del Danubiu. La espedición sufrió una derrota desastrosa y eso forzó a Constantino a reconocer la esistencia del Primer Imperiu búlgaru en 681.
Los hermanos de Constantino IV; Heraclio y Tiberio fueren coronaos xunto a él como augustos, a demandes de la población, pero en 683 Constantino cortó-yos la llingua de tala forma que quedaron inhabilitaos como posibles candidatos al tronu. Ello aseguró la socesión na figura de Justiniano II, fíu de Constantino, que foi coronáu emperador en 685 cuando'l so padre morrió de disentería.
Kaia Kanepi
Kaia Kanepi (pronunciación: KEYE-ah ka-NEP-I; Tallin, Estonia, 10 de xunu de 1985) ye una tenista profesional d'Estonia.
Les Hays
Les Hays ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Takao Nishiyama
Takao Nishiyama (西山 孝朗, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Millie Bobby Brown
Millie Bobby Brown ye una actriz británica nacida n'España. Empezó la so carrera na actuación cuando se camudó a Orlando (Florida) en 2011. Actuó na serie de la BBC Intruders y apaeció en diverses series de televisión, incluyendo Once Upon a Time in Wonderland, NCIS, Modern Family y Grey's Anatomy. Ye mayormente conocida pol so papel d'Eleven na serie Stranger Things de Netflix, pola que recibió una nominación del Sindicatu d'Actores de Cine al premiu pa la meyor interpretación femenina nuna serie dramática, y ganó, xunto col restu del repartu, el gallardón a la meyor interpretación del repartu d'una serie dramática. Coles mesmes, foi nomada a la edá de 13 años nos Premios Emmy a meyor actriz de repartu nuna serie, convirtiéndose na actriz más nueva en llogralo.
En 2017 foi anunciada la so contratación pa un papel protagonista en Godzilla: King of the Monsters.
Vida temprana
Millie Bobby ye la tercera de cuatro neños nacíos de padres ingleses, Kelly y Robert Brown. El so padre ye un axente inmobiliariu. Los hermanos de Brown llámense Paige, Charlie y Ava. La familia camudar a Bournemouth (Dorset) cuando Brown tenía cuatro años d'edá y cuatro años dempués emigró a Orlando (Florida). El so padre inscribir nuna escuela de fin de selmana onde Millie desenvolvió les sos habilidaes d'actuación, baille y cantar. Nesta escuela Millie foi atopada por un axente que-y suxurió que tenía de dir a Hollywood.
Carrera
En 2013, Brown fixo'l so debú na serie dramática-fantástica de l'ABC Once Upon a Time in Wonderland, un spin-off de Once Upon a Time, interpretando'l papel de la joven Alicia. En 2014, Brown tuvo un papel protagonista en drama de suspense de la BBC America, Intruders como Madison O'Donnell. Poco dempués participa na serie NCIS como Rachel Barnes, una neña sociópata.
En 2015 Millie intervién na serie Modern Family como Lizzie. Na serie de Grey's Anatomy interpreta'l personaxe de Ruby, una neña que ta atrapada nuna cabaña cola so madre, en males condiciones, dempués d'un terremotu.
Ye protagonista d'una serie orixinal de Netflix, Stranger Things. Nesta serie tien el rol d'Eleven, una neña con facultaes telequinéticas, qu'ayuda a los neños que lu atoparon al buscar a otru amigu.
Vida personal
Brown mora ente Londres y Los Angeles. Declaró que ye una vidueña fanática de Liverpool F.C., como'l so hermanu y el so padre.
Nobuyuki Oishi
Nobuyuki Oishi (大石 信幸, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Ivory
Ivory ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Kaia Wøien Nicolaisen
Kaia Wøien Nicolaisen ye una deportista noruega que compite en biatlón, ganadora d'una medaya de bronce nel Campeonatu Européu de Biatlón de 2018, na prueba de relevu mestu.
Ivrey
Ivrey ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Jaume Nomen
Jaume Nomen Torres ye un ciruxanu maxilofacial, astrónomu aficionáu y descubridor de numberosos planetes menores. Tien trabayáu nos observatorios de L'Ametlla de Mar y La Sagra.
L'asteroide 56561 Jaimenomen foi bautizáu nel so honor.
Jean-François Champollion
Jean-François Champollion, conocíu como Champollion el Mozu, foi un filólogu y exiptólogu francés, consideráu'l padre de la exiptoloxía por consiguir descifrar la escritura xeroglífico gracies principalmente al estudiu de la piedra Rosetta. Dicía de sí mesmu: «Soi adictu a Exiptu, Exiptu lo ye tou para mi».
Biografía
Jean-François Champollion nació'l 23 d'avientu de 1790 en Figeac, un pueblu de la rexón d'Occitania, y foi bautizáu ese mesmu día na Ilesia de la Nuesa Señora del Puy. El so padre, Jacques Champollion, venía de Valbonnais, una pequeña población cercana a Grenoble, y dedicárase a la venta ambulante de llibros hasta que se treslladó a Figeac y consiguió abrir la so propia llibrería na plaza del mercáu. Ellí conoció a Jeanne-Françoise Gualieu, una moza de bona familia anque analfabeta, con quien se casó en 1773 cuando dambos teníen trenta años. Jean-François foi'l postreru de los sos siete fíos y tuvo trés hermanos: Jacques-Joseph, Guillaume, muertu al nacer, y Jean-Baptiste, fináu cuando tenía dos años; amás de trés hermanes: Thérèse, Pétronille y Marie-Jeanne.
Nacíu en plena Revolución francesa, hasta los siete años nun recibió nenguna educación formal una y bones les escueles, casi toes rexentaes por órdenes relixoses, fueren cerraes. Cola so madre frecuentemente enferma y con un padre ausente por cuenta de los sos viaxes llaborales, Jean-François tuvo al cuidu del so hermanu Jacques-Joseph, dolce años mayor qu'él, y de los sos trés hermanes mayores. Intentó aprender a lleer, escribir y dibuxar pola so cuenta, hasta que Jacques-Joseph, autodidacta y comenenciudu pola historia antigua, empezó a da-y clases, pero pocos meses dempués, en xunetu de 1798, tuvo que treslladase a Grenoble, onde'l so padre había-y consiguíu trabayu. En noviembre ingresó na escuela primaria, que reabriera de nuevu, pero anque bien intelixente, nun consiguía afaese a la esixencia escolar, yera fluexu n'ortografía y tenía iñerizu a delles asignatures, sobremanera a les matemátiques, asina que por suxerencia del so hermanu consiguióse-y un profesor particular. L'escoyíu foi Dom Calmels, un benedictín col que fizo grandes progresos nel estudiu del llatín y del griegu, anque siguía calteniendo una actitú errática y, cuando Calmels xulgó que nun podía enseña-y namás, suxurió a Jacques-Joseph que para desenvolver el so talentu tendría más oportunidaes en Grenoble. Champollion llegó a Grenoble en marzu de 1801, acabante cumplir los diez años, y col tiempu llegaría a considerar la ciudá como'l so verdaderu llar per delantre inclusive de Figeac.
Jacques-Joseph entós daquella camudárase l'apellíu por Champollion-Figeac y a Jean-François tamién lu llamaron dacuando asina, pero'l prefería estremase como «Champollion le Jeune» (Champollion el Mozu). El so hermanu primeru asignó-y un profesor particular y dempués dio-y clases el mesmu hasta que, en noviembre de 1802, inscribiólo na escuela privada del ablaya Dussert, una de los meyores y más cares de Grenoble. Ellí solo estudiaba idiomes (para les otres materies asistía a la escuela central) y al cabu del so primer cursu fixera tantos progresos en llatín y griegu qu'empezó tamién a estudiar hebréu, árabe, siríacu y caldéu.
A los dolce años d'edá conoció a Jean-Baptiste Joseph Fourier, que fuera nomáu prefeutu del departamentu d'Isère a principios de 1802, pocu dempués de tornar de la espedición de Napoleón a Exiptu. Fourier, que trabayara nel Institutu d'Exiptu en El Cairu y taba encargáu de redactar el prefaciu a la monumental Descripción d'Exiptu (Description de l'Égypte), atopóse con Champollion nuna de les sos visites d'inspección a les escueles y, impresionáu pol so interés n'Exiptu, convidólo a la prefeutura por que viera la so coleición d'antigüedaes. Dempués de contemplar los incomprensibles xeroglíficos salió d'ellí non solo decidíu a intentar descifralos sinón convencíu de que lo consiguiría.
Aeropuertu Internacional Diego Aracena
L'Aeropuertu Internacional Diego Aracena Aguilar, antes llamáu Chucumata, ta allugáu a 45 km aproximao al sur de la ciudá d'Iquique, Chile, al traviés de la nueva Autopista ruta 1, lo que supón un viaxe de 25 minutos dende la ciudá. Esti aeropuertu ye de calter públicu.
La so referencia xeográfica ye 20°32´ de latitud sur y 70°10´de longitud oeste; la so elevación del mar ye de 47,85 metros. La so pista ye de 3.350 metros de llargu y 45 metros d'anchu, lo que convierte al aeropuertu nel segundu del país, namái superáu pol Aeropuertu Internacional Comodoro Arturo Merino Benítez de Santiago. Esiste, amás una cai de rodaxe paralela (Alfa) de 23 metros d'anchu, que ye utilizada tamién poles instalaciones de la Base Aérea Los Cóndores, onde s'asitia la I Brigada Aérea de la Fuercia Aérea de Chile. Amás, dende'l mesmu terminal opera'l Pelotón d'Aviación Nᵘ6 del Exércitu de Chile, el Grupu Aeronaval Norte de l'Armada de Chile y un hangar de la Prefeutura Aérea de Carabineros de Chile.
Les aereollinies qu'operen nesti aeropuertu son LATAM Airlines, Sky Airline ,JetSmart, Amaszonas, Aerovías DAP y Atles Air (Carga). Los modelos d'aviones qu'operen nesti aeropuertu son Airbus A320, Airbus A321, Boeing 737, Boeing 787, Boeing 777 (Carga y pasaxeros) , Boeing 747 (carga) y Embraer.
El tresporte públicu disponible nel aeropuertu ye transfer y taxi, los qu'operen hasta la llegada del últimu vuelu proveniente de Santiago.
Historia
El primer aeropuertu foi construyíu en 1973 pa reemplazar al antiguu Aeródromu Cavancha, que foi inauguráu'l 25 de marzu de 1937, y que se emplazaba nel sector sur de la ciudá. Dende esti aeródromu partió'l primer vuelu comercial ente Iquique y Santiago, al traviés d'un avión Avro748 de Lan Chile, en 1969. Debíu a la crecedera de Iquique l'aeródromu quedó asitiáu nel mediu de la ciudá, lo que causaba una serie de trestornos, amás de protagonizar numberosos accidentes por cuenta de cortar de la so pista (1.780 metros de llargor).
El nuevu aeropuertu, llamáu primeramente Chucumata pol so allugamientu xeográfica, cuntaba con una torre de control y un modestu galpón que sirvía como área d'embarque y desembarque. Los pasaxeros teníen de caminar por una banda de la llosa de estacionamiento p'aportar a la terminal o los aviones. Esto camudó en 1995, cuando se construyó la nueva terminal y l'aeropuertu foi concesionado pol estáu chilenu.
Proyeutu d'ampliación del aeropuertu
La concesión anterior terminó l'añu 2008 y, polo anterior, mientres el primer semestre del añu 2007 el Ministeriu d'Obres Públiques de Chile llamó a llicitación pa una nueva, qu'incluyía l'ampliación de les infraestructures actuales, motiváu pol aumentu de pasaxeros (484.789 pasaxeros nel añu 2001, según la Xunta Aeronáutica Civil) rexistráu nos postreros 10 años, que lo asitió como'l cuartu aeropuertu de mayor tráficu a nivel nacional, tres Santiago, Antofagasta y Calama. La llicitación foi axudicada al Consorciu AEROTAS, conformáu poles empreses TECSA, Inversiones Arrigoni ya Inxeniería y Construcciones Sifón Ltda., quien van invertir unos US$ 12 millones mientres los próximos 10 años. La terminal cuenta anguaño con 2 niveles, 3 mangues d'embarque y 3 cintes pal tresporte d'equipaxe, y servicios, amás de tresporte y arriendu de vehículos. Por aciu Decretu Supremu Nᵘ 237 de fecha 26 de xunetu de 2012, el Ministeriu d'Obres Públiques axudicó al consorciu integráu poles empreses A-port Chile S.A. y Holding IDC S.A., la concesión de la obra pública fiscal denominada "Aeropuertu Diego Aracena Iquique”. Dambes empreses, constitúin Sociedá Concesionaria Aeropuertu de Iquique S.A. con fecha 7 de payares de 2012. L'oxetu d'esta sociedá va ser la execución, caltenimientu, arreglu y esplotación de la obra pública indicada, por aciu el Sistema de Concesiones, realizando la prestación y esplotación de los servicios aeronáuticos y non aeronáuticos asociaos a ella y l'usu y gocie sobre los bienes nacionales d'usu públicu o fiscales, destinaos a desenvolver la obra apurrida en concesión y les árees y servicios que se convengan.
El porcentaxe de participación de les empreses ye'l siguiente:
alt=Boeing 747 - Atles Air descargando nel Aeropuertu Internacional Diego Aracena|miniaturadeimagen|Boeing 747 - Atles Air descargando nel Aeropuertu Internacional Diego Aracena Dende'l 1 de xineru de 2013, ta al cargu de la alministración del aeropuertu Sociedá Concesionaria Aeropuertu de Iquique S.A, que tendrá de llevar a cabu dientro de los 4 años que dura la so concesión, una serie d'inversiones, tales como l'ampliación de la Terminal de pasaxeros, que va aumentar al doble los mt2 construyíos, instalación d'una 4° manga d'embarque, nueves instalaciones sanitaries y llétriques, paisaxismu ente otres inversiones. Entós que termine esta última concesión de 4 años, llamar a llicitación nuevamente pa poder ampliar la terminal aérea y asina poder recibir 3.000.000 de pasaxeros añales polos próximos 10 años.
Tamién ta n'estudiu un proyeutu que conectaría l'aeropuertu cola ciudá de Iquique al traviés d'una autopista, debíu a la medría nel fluxu vehícular na Ruta A-1, proyeutu que foi presentáu pol MOP como inversión d'interés públicu n'avientu de 2007. Sicasí, recién nel añu 2012 empezó la construcción de l'Autopista Costera, asina'l que tránsitu va ser más expedito y va encurtiar los tiempos de viaxe ente la ciudá y l'aeropuertu.
Decapitamientu
350px|thumb|Decapitamientu de [[Pablo de Tarsu|San Pablo. Pintura d'Enrique Simonet de 1887.]] thumb|250px|Decapitación. Fascímil d'una miniatura en madera del "Cosmographie Universelle" de Munster: en foliu, [[Basilea, 1552.]] thumb|250px|Prisioneru chinu antes de ser degolláu con espada, por soldaos xaponeses, 1901. thumb|250px|Soldaos ustashi degollando a un prisioneru con un serruchu nel [[Campu de concentración de Jasenovac.]]
El decapitamientu (tamién escabezamientu o decapitación ) ye la separación por cercenamiento de la cabeza y el cuerpu d'un oxetu o organismu viviente. Típicamente refierse al actu efectuáu de forma intencional, por casu: na execución d'un asesinatu o una pena de muerte; sirviéndose de dalgún preséu cortante como un hachu, espada, motosierra, cuchiellu, o por aciu una guillotina.
El decapitamientu accidental sueli ser resultáu d'una esplosión, un accidente industrial, aereu, o automovilísticu o otra mancadura violenta. El suicidiu por decapitamientu ye raru, pero non desconocíu.
La seición de la cabeza al restu del cuerpu humanu produz la muerte: anicia una gran salida de sangre del cuerpu degolláu y de la cabeza, causando un amenorgamientu masivu de la presión sanguínea, rápida perda de conciencia y consecuentemente la muerte cerebral. Entá si la salida de sangre fuera detenida, la falta de circulación pa suplir osíxenu al celebru traería la muerte cerebral. Por ello, la efectividá na intervención médica apuerta a insuficiente pa tratar a un paciente degolláu.
Unu de los asuntos más obtusos ye si una cabeza degollada caltiénse consciente dempués de la separación del cuerpu. Aldericóse munches vegaes, especialmente nel contestu de si'l decapitamientu ye o non una forma humana d'execución. Nun se dio una respuesta definitiva a esto. Munchos argumenten que la perda de conciencia puede ser virtualmente instantánea como resultáu de la perda masiva na presión del sangre nel celebru, o debíu al impautu del implemento. Sicasí, por aciu evidencies anecdótiques, de dellos graos de credibilidá, circuló mientres sieglos el que delles cabeces degollaes pueden, so delles circunstancies, retener la conciencia por siquier unos pocos segundos.
Como forma d'execución, el decapitamientu utilizóse dende l'antigüedá. De primeres, yera la forma utilizada preferentemente a reos de calter noble, yá que se trata d'un sistema que provoca un menor sufrimientu nel condergáu. En Roma, por casu, yera una execución reservada a persones cola ciudadanía romana. Tres la Revolución francesa se instituyó la guillotina como forma más humanitaria d'executar a un condergáu.
Nel Xapón feudal ya inclusive na era moderna, el decapitamientu prauticar na segunda parte del Seppuku por aciu un Kaishakunin quien terminaba cola agonía del suicida. Nel África suroriental, les guerres tribales del sieglu XX dexaron un gran saldu de degollaos y tullíos por machetes.
Per otru llau, en países como Estaos Xuníos, utilízase preferentemente la inyeición letal; en Méxicu, el númberu de decapitamientos amontóse arriendes de la violencia y la guerra del narcotráficu qu'azota a esi país.
Famosos decapitamientos
Mientres esta etapa aturbolinada, morrieron degollaos na guillotina dellos nobles, aristócrates, políticos, pensadores y revolucionarios polo xeneral, ente los que se cunten:
Natalia Dyer
Carrera
En 2009, Dyer interpretó a Clarissa Granger en Hannah Montana: The Movie, siendo este'l so debú cinematográficu. En 2011, actuó en The Greening of Whitney Brown xunto a Brooke Shields y Aidan Quinn, onde interpretó a Lily. Más tarde, Dyer protagonizó I Believe in Unicorns, una película independiente estrenada'l 9 de marzu de 2014 en South by Southwest.
Jeurre
Jeurre ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Benavente
Benavente fai referencia a dellos artículos:
Natalia Dyer
Carrera
N'agostu de 2015, Deadline.com informó que Dyer foi escoyida pa interpretar a Nancy Wheeler, quién intenta atopar un equilibriu ente los sos valores, emociones y responsabilidaes, na serie Stranger Things emitida pola cadena de Netflix. La serie tuvo'l so estrenu'l 15 de xunetu de 2016, recibiendo crítiques positives per parte de la prensa y llogrando l'aceptación del públicu.
Estrechu de Malaca
thumb|250px|El nuevu faru (1999) de One Fathom Bank. L'estrechu de Malaca ye una llongura estrecha de mar del sureste d'Asia alcontráu ente la mariña occidental de la península malaya y la islla indonesa de Sumatra, un importante corredor marítimu que xune, al norte, el mar de Andamán, mar marxinal del océanu Índicu, y al sur el mar de la China Meridional.
Estrechu de Taiwán
L'estrechu de Taiwán o estrechu de Formosa ye un estrechu que dixebra la China continental de la islla de Taiwán. La distancia media ente dambes mariñes ye de 180 km, con un mínimu de 130 km ente los puntos más próximos. L'estrechu ye parte del mar de la China Meridional y coneuta col mar de la China Oriental al nordeste.
Al este del estrechu ta la islla de Taiwán y nel centru atopa'l pequeñu archipiélagu de les islles Pescadores o Penghu. Al oeste del estrechu atopa la provincia de Fujian de la República Popular China, según delles islles importantes como Kinmen y Matsu, que tán so soberanía de la República de China, el réxime políticu sol que s'atopen tamién Taiwán y el Pescadores.
Historia
Dende 1949, cuando'l gobiernu chinu del Kuomintang, lideráu por Chiang Kai-shek, abellugar en Taiwán tres la derrota na Guerra Civil China frente a los comunistes de Mao Zedong, l'estrechu foi l'escenariu d'una fuerte tensión político, inclusive de bombardeos de les islles de Quemoy y Matsu, ente los réximes engarraos de la República Popular China y la República de China.
Mientres munchos años, los contactos ente dambos llaos del estrechu tuvieron totalmente prohibíos polos dos réximes engarraos. A partir del 2001, el gobiernu de la República de China autorizó dellos servicios de ferry que xunen Quemoy y Matsu col continente, en principiu llindaos a los residentes d'eses islles y a persones con autorización especial.
Nel 2008 estableciéronse vuelos direutos y nel 2009 intensificáronse les rellaciones comerciales y la collaboración en materia de seguridá na zona.
Natalia Dyer
Vida personal
Dyer ye una estudiante de la NYU (Universidá de Nueva York), onde asisti al Gallatin School of Individualized Study, una pequeña estensión de la universidá na cual los estudiantes diseñen el so propiu programa interdisciplinariu que cumple colos sos intereses específicos y oxetivos profesionales.
Estrechu de Malaca
Entiéndese que la llende occidental del océanu Pacíficu ta nel estrechu de Malaca.
L'estrechu estender en direición SE-NON y tien aproximao 930 km de llargor, con un anchor ente 38 km y 393 km. Na so parte media atópase la so mínima fondura la que condiciona'l caláu de los buques que lu traviesen (proximidaes de Port Kelang, One Fathom Bank). En partir sureste, l'estrechu comunica col estrechu de Singapur y ta cerráu por delles islla del grupu del archipiélagu de Riau que dexen la navegación por delles canales de camín.
L'estrechu de Malaca recibe'l nome pela ciudá que s'atopa a les sos veres.
Importancia económica
Dende una perspeutiva económico y estratéxico, l'estrechu de Malaca ye una de les rutes de navegación más importantes del mundu. L'estrechu ye la principal canal de tresporte marítimu ente l'océanu Índicu y l'océanu Pacíficu, y xune les principales economíes asiátiques como India, China, Xapón y Corea del Sur. Más de 50.000 buques pasen pol estrechu per añu, llevando aproximao una cuarta parte del comerciu mundial de mercancíes como'l petroleu, manufactures chines, café indonesio.
Alredor d'una cuarta parte del total de petroleu tresportáu per mar pasa al traviés del estrechu, principalmente de los provisores del golfu Pérsicu a los mercaos asiáticos como China, Xapón y Corea del Sur. En 2006, envalórase que 15 millones de barriles per día (2.400.000 m³/d) fueron tresportaos al traviés del estrechu.
El tamañu máximu de los buques que pueden faer la travesía del estrechu denominar Malaccamax. L'estrechu nun ye lo suficientemente fondu (unos 25 metros o 82 pies) pa dexar que dalgunos de los más grandes buques (la mayoría de los petroleros) utilizar. Na canal de Phillips, cerca de Singapur, l'estrechu de Malaca amenorgar a 2,8 km d'anchor, formando unu de los estrangulamientos de tráficu más importantes del mundu. Dende la erupción del Krakatoa en 1883, la navegación de grandes buques pol estrechu de Sonda nun ye segura, polo qu'un buque qu'entepase Malaccamax tien d'utilizar como alternativa'l estrechu de Lombok.
Riesgos de la navegación
Nel estrechu hubo 34 naufraxos documentaos, dalgunos que daten de la década de 1880, recoyíos nel Plan de Separación de Tráficu («Traffic Separation Scheme», TSS), la canal pa buques comerciales. Estos pecios plantegen un riesgu de choque nos estrechos y zones d'agües superficiales.
Otru riesgu ye la neblina añal causada poles quemes forestales qu'afaren Sumatra, que puede amenorgar la visibilidá a 200 m, lo qu'obliga a que los buques ralenticen el so escurrir pol allegáu estrechu. Los buques de más de 350 m utilicen de forma habitual l'estrechu.
Propuestes pa solliviar la travesía del estrechu
Tailandia ellaboró dellos planes pa menguar la importancia económica del estrechu. El gobiernu tailandés, a lo llargo de la so historia, propunxo delles vegaes cortar una canal al traviés del ismu de Kra, con un aforru d'aproximao 960 km de viaxe dende l'océanu Índicu hasta'l Pacíficu. Esto tamién cortaría Tailandia en dos, aisllando les provincies de mayoría musulmana del sur, Narathiwat, Yala y n'especial la separatista Pattani. China ufiertóse a sufragar los gastos, según un informe peneráu al diariu estauxunidense The Washington Times en 2004. Sicasí, y pese al sofitu de dellos políticos de Tailandia, los prohibitivos costos financieros y ecolóxicos suxuren que la canal nun va siguir alantre.
Una segunda alternativa ye la construcción d'un oleoductu al traviés del ismu pa tresportar petroleu a los buques qu'esperaríen al otru llau. Los defensores dicen qu'amenorgaría'l costo de la entrega de petroleu a Asia en cerca de 0,50 $/barril (3 $/m³). Myanmar tamién fixo una propuesta similar d'oleoductos. Esiste tamién una propuesta pa un oleoductu de petroleu crudo dende Oriente Mediu hasta Xinjiang (China), que la so construcción empezó n'ochobre de 2004.
L'empiezu de les rutes marítimes
Los primeros comerciantes que veníen d'Exiptu, Roma, Arabia, África, Turquía, Persia ya India, utilizaben l'estrechu pa llegar al estáu malayu de Kedah, antes de llegar a Cantón. Kedah sirvió como puertu occidental de la península malaya. Estos comerciantes saleaben a Kedah, ente xunu y payares, gracies a los vientos del monzón. Tornaben ente avientu y mayu. Kedah apurría agospiamientu, entibadores, pequeñes embarcaciones, balses de bambú, elefantes, y tamién facilitaba la recaldación de tases polos bienes que yeren tresportaos per tierra escontra los estaos orientales de la península Malaya, como Kelantan. Los buques llegaben dende China pa comerciar a estos puestos y puertos orientales. Kedah y Funan yeren yá puertos famosos nel sieglu VI, primero que les espediciones comerciales empezaren a utilizar l'estrechu de Malaca como ruta marítima.
Kenzo Yokoyama
Kenzo Yokoyama (横山 謙三, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Estrechu de Malaca
Delimitación de la IHO
La máxima autoridá internacional en materia de delimitación de mares a efeutos de navegación marítima, la IHO (International Hydrographic Organization: Organización Hidrográfica Internacional), considera l'estrechu de Malaca como unu de los sos mares, que forma parte del conxuntu estrechos de Malaca y Singapur». Na so publicación de referencia mundial, «Limits of oceans and seas» (Llendes d'océanos y mares, 3ª edición de 1953), asígna-y el númberu d'identificación 46a y definir de la siguiente manera:
Sphinx ligustri
Sphinx ligustri ye una especie de lepidópteru ditrisio de la familia de los esfínxidos.
Subespecies
Conócense les siguientes subespecies:
Boecillo
Boecillo ye un conceyu d'España, na provincia de Valladolid, comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Tien una superficie de 24,09 km² con una población de 3.928 habitantes y una densidá de 153,01 hab./km². Ta asitiáu xunto a la carretera nacional N122, alluga'l Parque Teunolóxicu de Boecillo y la zona d'eventos del Casino de Castiella y Lleón
Historia
Nun hai datos arqueolóxicos nin históricos, hasta la mención en 1156 de la donación del Monte de Boecillo- Puente Duero” a la ciudá de Valladolid por Alfonsu VII.
Otra mención ye la construcción d'una ponte sobre'l ríu Duero ente Boecillo y Llaguna polos Reis Católicos.
Nun hai más referencies hasta'l sieglu XIX en qu'apaez nel Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar” de Pascual Madoz. Nél detállase cual yera la so situación en 1850, el númberu d'habitantes, infraestructura, clima, relieve, flora y el sistema granible.
Nel so términu municipal atópase la ganadería más antigua de toros de trepa, el Rasu de Portiellu.
Tresportes
La carretera nacional N-601 pasa pol conceyu.
Demografía
Na siguiente tabla amuésase la evolución del númberu d'habitantes ente 1991 y 2010 según datos del INE. La población censada'l 1 de xineru de 2015 foi de 4016 habitantes.
La evolución que s'amuesa na demografía nos últimos años foi debíu, a la espulsión de ciudadanos de la cercana capital por cuenta de los altos precios de la vivienda y qu'atoparon na llocalidá meyores precios, por ello hanse desenvueltu munches urbanizaciones nel conceyu. El pueblu atópase englobado no que se llama Área Metropolitana de Valladolid.
Nel censu de 1857 Boecillo cuntaba con 533 vecinos.
El númberu d'emigrantes españoles con residencia en Boecillo ye de 24, según el PERE (Padrón d'Españoles Residentes nel Estranxeru) qu'ellabora'l INE a fecha de 1 de xineru de 2011. 10 varones y 12 muyeres.
Otres carauterístiques
thumb|[[Ilesia de San Cristóbal (Boecillo)|Ilesia de San Cristóbal.]] La ilesia de San Cristóbal ye d'estilu neoclásicu y construyida a finales del sieglu XIX.
Alluga la zona d'eventos del Casino de Castiella y Lleón qu'abrió les sos puertes en 1986. Asitiar nel Palaciu de los Condes de Gamazo, edificiu d'estilu neoclásicu de finales del sieglu XIX, y que sirvió de residencia a Germán Gamazo. Hasta'l 31 d'avientu de 2015 allugó nesti edificiu la sala de xuegos.
L'alcaldesa de la llocalidá ye M Ánxeles Rincón Baxu, de Ciudadanos-Partíu de la Ciudadanía, dende'l 13 de xunu de 2015.
Festividaes
Tamién son celebraes les fiestes n'honor a Santa Águeda los díes 4 y 5 de febreru
Deportes
Instalaciones
Erik King
Erik King ye un actor d'Estaos Xuníos de cine y televisión. Los sos papeles más destacaos fueron en series de televisión como Dexter, de la canal Showtime; y Oz, de HBO.
King tuvo papeles secundarios n'ésitos de taquilla como La busca o Midíes Desesperaes. Tamién trabayó en dellos episodios de series como Malcolm In The Middle, Embruxaes o CSI: Miami ente otres.
King asistió a la Universidá Morehouse, onde ganó una excelencia universitaria (varsity letter) en atletismu; y graduóse con summa cum laude.
Anguaño ye'l portador de la nueva llinia de neumáticos Michelin HydroEdge®.
Filmografía
Shake, Rattle and Roll: An American Love Story (1999)
Constantín V
Constantino V foi un emperador bizantín que gobernó dende 741 hasta 775. Foi suburdiáu póstumamente polos sos enemigos, quien espublizaron el rumor de que cuando yera un ñácaru, mientres el so bautismu, había defecado na pila bautismal, y pollo aplicáron-y el nomatu de Coprónimo ("nome d'escrementu").
Primeros años
Constantino V nació en Constantinopla, siendo fíu y socesor del emperador Lleón III y la so esposa María. Foi acomuñáu al tronu pol so padre n'agostu de 720, quien depués-y fadría casase por razones d'Estáu con Tzitzak, fía del qagan jázaro Bihar. La so nueva esposa foi bautizada como Irene nel añu 732. Tres la muerte del so padre, Constantino V aportó al tronu como únicu emperador el 19 d'abril de 741.
Guerra civil contra Artabasdo. Primeres lluches contra los iconódulos
Poco dempués del so accesu al tronu, mientres una campaña n'Anatolia contra'l califa Hisham ibn Abd al-Malik, foi sorpresivamente atacáu pol so cuñáu, Artabasdo, strategos del thema de los Armeníacos. Derrotáu, Constantino V fuxó a Isauria, abellugándose en Amorium, mientres Artabasdo entraba en Constantinopla, siendo aceptáu como nuevu emperador, n'alegando que Constantino morriera en batalla. Sicasí, ésti llogró axuntar a los sos siguidores y asediar Constantinopla en 742. A finales de 743 yá recuperara la capital y mandáu cegar a Artabasdo.
Seique por cuenta de que la usurpación de Artabasdo fuera sofitada polos iconódulos, Constantino convirtióse entós nun iconoclasta entá más fervosu que'l so padre.
Profundización de la Iconoclasia
La posición del Emperador sobre la iconoclasia foi clara:
En febreru de 754 Constantino V convocó un sínodu en Hieria, al que namái asistieron obispos iconoclastes. El Sínodu aprobó la política relixosa del emperador, y escoyó a un nuevu patriarca iconoclasta, pero refugó siguir el restu de puntos de vista de Constantino. El Sínodu confirmó l'estáu de María como Madre de Dios, reforzó l'usu de los términos "santu" y "sagráu", y condergó la profanación, quema o saquéu d'ilesies mientres la busca de iconódulos escondíos. Esti conciliábulo foi siguíu por una campaña pa esaniciar de manera definitiva los iconos de les parés de les ilesies, y llimpiar la corte y la burocracia de iconódulos.
Consciente de que los monesterios yeren los principales bastiones de la iconodulía, l'emperador dirixó tola so fuercia contra los monxos, espropiando les sos propiedaes en beneficiu del Estáu o l'Exércitu, o obligándolos a casase nel Hipódromu coles monxes. La represión contra los monxos (que remató en 766) foi conducida principalmente pol xeneral Miguel Lachanodrakon, quien amenació a los monxos más radicales col cegamientu o l'exiliu. Un abá iconódulo, San Esteban el Mozu, foi lincháu brutalmente por una alteria a instancies de les autoridaes. Como resultáu de felicidá política, munchos monxos escaparon al sur d'Italia y Sicilia, onde práuticamente l'autoridá imperial yera inesistente.
A finales del reináu de Constantino V, la iconoclasia llegara tan lloñe que se dictaminó como herexía les oraciones a los santos y el cultu a les reliquies. N'última instancia, los iconódulos consideraron la muerte del emperador como un castigu divín. Nel sieglu IX los sos restos fueron desaterraos y refundiaos al mar.
Campañes contra árabes y búlgaros
Constantino V foi tamién un arteru xeneral y alministrador. Col fin d'embrivir l'amenaza de futuros golpes d'Estáu y ameyorar la capacidá defensiva del Imperiu, reorganizó los temes en distritos más pequeños, y creó nueves divisiones del Exércitu llamaes tagmata. Col so nuevu Exércitu embarcar en delles campañes nes fronteres principales del Imperiu.
En 746, aprovechando la inestabilidá política que sufría naquellos momentos el Califatu Omeya, que se despedazaba sol reináu de Marwan II, invadió Siria y conquistó Germanicea (actual Maras), ciudá natal del so padre Lleón III. N'entamando'l reasentamiento de parte de la población cristiana llocal en Tracia, disponer a destruyir en 747 una flota árabe qu'amenaciaba Xipre. Nel añu 752 dirixó otra invasión contra'l nuevu califa Abasí As-Saffah, tomando Teodosiópolis y Metilene (actual Malatya), sacupando nuevamente a la población llocal y asitiando a pueblos eslavos na rexón. Pese al poco beneficiu concretu d'estes campañes (aparte del reforzamientu de la frontera oriental del Imperiu), ye significativu'l fechu de que l'Imperiu pasara a la ofensiva nel Este.
Estos ésitos fixeron posible llevar a cabu una política más agresiva nos Balcanes. Col establecimientu en Tracia d'armenios y sirios cristianos, Constantino V promovió una mayor eficacia defensiva y una creciente prosperidá económica na rexón, lo qu'esmolecía al vecín septentrional del Imperiu bizantín, Bulgaria. El kan búlgaru Kormisosh empezó a realizar incursiones en Tracia, llegando hasta la Muralla d'Anastasio (fortificación que xunía'l mar Negru col mar de Mármara a lo llargo de 40 quilómetros), onde foi totalmente derrotáu por Constantino, inaugurando una serie de 9 campañes esitoses el siguiente añu contra los búlgaros, siendo la más resonante la victoria de Marcelae contra'l socesor de Kormisosh, Vinekh.
Sicasí, nuna posterior invasión en 759, l'emperador foi derrotáu rotundamente na batalla del pasu Rishki, pero los búlgaros nun supieron esplotar el so ésitu, intentando establecer negociaciones de paz en cuenta de avanzar direutamente sobre territoriu bizantín. 4 años dempués, en 763, Constantino V saleó a Anquialo con 800 buques, 9.600 soldaos de caballería y dellos infantes, llogrando otra resonante victoria sobre los búlgaros, dexándolos seriamente debilitaos, al puntu que s'asocedieron 6 monarques nun ralu de 3 años.
Sicasí, los sos ésitos nel Este y el Norte dexar coles manes ataes n'Occidente, viéndose incapaz de reaccionar frente al creciente poderíu francu y la cada vez mayor independencia del Papáu, perdiendo Ravena a manes de los lombardos en 751, pasando darréu a ser parte de los acabante crear Estaos Pontificios, poniendo fin a la dominación imperial sobre Italia central. D'esta miente, y de forma totalmente involuntaria, Constantino V sentó les bases pa la posterior creación del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu.
Nel añu 775, mientres una de les sos campañes contra los búlgaros, l'emperador foi persuadíu por aciu una treta pol gobernante búlgaru Telerig pa revelar les identidaes de los sos espíes en Bulgaria, quien fueron deteníos y executaos. Constantino V decidió, en represalia por esta traición, empecipiar los preparativos pa una nueva campaña contra los búlgaros, mientres la cual morrió'l 14 de setiembre de 775.
Les constantes guerres de Constantino V afectaron económicamente al Imperiu, amenorgando los ingresos añales de l'Ayalga bizantina a aproximao 1.800.000 nomismata, por cuenta de los grandes gastos que suponíen les sos varies campañes y les constantes correríes árabes na frontera oriental en busca de pillaje.
Jouhe
Tien una población de y una superficie de  km².
Yoshitada Yamaguchi
Yoshitada Yamaguchi (山口 芳忠, ) ye un ex-futbolista xaponés.
La Chailleuse
La Chailleuse ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Bocos de Duero
Bocos de Duero ye un conceyu d'España, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón, nel estremu más oriental de la provincia de Valladolid, partíu xudicial de Valladolid capital.
Datos
- Superficie: 6,34 km², la menor de la provincia.
- Población: 60 habitantes (25 varones y 35 muyeres).
- Densidá: 9,46 hab/km²
(Datos del Censu INE de 2017)
Na Contorna de Peñafiel, a 7 quilómetros de dicha Villa.
Ta enclaváu na paraxa natural del Valle del Cucu.
Les cepes del so términu municipal tán dientro de la Denominación d'Orixe Ribera del Duero.
Ye sede de la Parroquia de La nuesa Señora de les Nieves, Arciprestalgu de Peñafiel, Vicaría de la Zona del Duero, de l'Archidiócesis de Valladolid. Los santos patrones del pueblu son la Virxe de les Nieves (5 d'agostu) y San Miguel Arcánxel (29 de setiembre)
Xeografía
- Norte: Valdearcos de la Vega - Sur: Peñafiel y Castrillo de Duero - Oeste: Curiel de Duero - Este: San Martín de Rubiales (Burgos)
- El pueblu de Bocos, puramente dichu. - El caserío de Don Valeriano ("Finca'l Pinar" o a cencielles "el Caserío"), asitiáu a unos dos quilómetros y mediu del primeru.