cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Francisco de Zurbarán
El conventu de San Pablo'l Real
En 1626, el conventu de San Pablo'l Real, encargó-y ventiún cuadros (catorce d'ellos basaos na vida de Santu Domingu, séptimu de los Doctores de la Ilesia). Los cuatro primeros doctores yeren: Ambrosio, Jerónimo de Estridón, Agustín de Hipona y Gregorio Magno; los Dominicos añedieron como tales a Domingo de Guzmán, Tomás d'Aquino y Bonaventura. Namái se caltienen cinco d'estos cuadros. D'esti ciclu solamente dos llenzos tán nel edificiu pal que se realizaron, esto ye, na ilesia sevillana de La Madalena, ente que nel Muséu de Sevilla atopen trés de los cuatro Padres de la Ilesia. Los llenzos que se caltienen na ilesia de La Madalena tienen como temes l'Apaición de la Virxe a los monxos de Sorianu y el Sanamientu milagrosu del beatu Reginaldo de Orleáns.
Santu Domingu de Portacoeli
D'esti conventu, destruyíu nel sieglu XIX caltiénse, nel Muséu de Belles Artes de Sevilla, un Bonaventuráu Henri Suso, dominicu alemán. El discípulu de Meister Eckhart ta n'éxtasis, debaxo, grabáu sobre'l so pechu, con un estilete, el nome de Xesús. Detrás d'él, les escenes de la so vida tán asitiaes nun formosu paisaxe claro.
Los encargos reales
thumb|300px|La defensa de Cádiz [[1634 (302 x 323 cm.), Muséu del Prado, Madrid]]
En 1634, Zurbarán atopar en Madrid, y foi convidáu pol rei por que, n'unión d'otru pintores —ente ellos Velázquez—, decorara'l Salón de Reinos del nuevu palaciu real del Bon Retiru. De los dolce victories militares del reinu, él pintó una; La Defensa de Cádiz contra los ingleses (Muséu del Prado). Amás ilustró diez episodios de la vida d'Hércules (Muséu del Prado), ancestru míticu de la caña española de los Habsburgu. Estos cuadros, pintaos a la mayor gloria de Felipe IV y d'Olivares, nun constitúin, verdaderamente, lo meyor de la so obra, una y bones l'héroe tenía de representase semidesnudo, y Zurbarán nun apoderaba l'anatomía, pola so mayoritaria producción relixosa.
Los particulares
Dexando aparte les representaciones de les Vírxenes mártires, de les que se va falar más palantre, ye precisu constatar que les obres destinaes a los particulares son más repetitives que les obres destinaes a los conventos. Jonathan Brown escribe, de forma un tanto irónica, que, a cuenta del so nome, «el taller del artista yera una especie d'oficina de pintures devotes». (Catálogu de la esposición de 1988 del Gran Palaciu, p.36).
La teoloxía mariana de Sevilla: la Inmaculada Concepción
thumb|La Inmaculada Concepción, [[1630 (128 x 89), Muséu del Prado Madrid]]
La Inmaculada Concepción yera la tema preferida de los sevillanos d'aquella dómina. Aldericábase, inda, alrodiu de esti dogma marianu. L'alderique centrar en si la Virxe María fuera concebida ensin que pesara sobre ella'l pecáu orixinal, o bien fuera concebida como tolos seres humanos, marcada, dende la concepción, col pecáu orixinal, y sería purificada por Dios cuando inda s'atopaba nel senu de la so madre. La doctrina de la Inmaculada Concepción oponer a la doctrina de la santificación. Nes cais de Sevilla aldericaba sobre esti puntu, y cuasi se provocó un motín cuando un dominicu predicaba la doctrina de la santificación. Los soberanos españoles ciscaben al papa que tomara partíu a favor la doctrina de la Inmaculada Concepción. Les obres de Zurbarán, como la Inmaculada de Barcelona (1632) ilustren esta posición, que nun foi dogma de fe pa los católicos hasta'l sieglu XIX.
Suplicios y pudor: les Vírxenes mártires
N'oposición a los pintores renanos, que sosteníen que la vista del sangre yera necesaria pa la esaltación de l'alma, Zurbarán nun se complacía na exhibición de les feríes y con muncho pudor trataba los tormentos con elles rellacionaos. Consideraba que nun yera necesariu aguiyar les turbies pasiones sádiques del espectador.
Zurbarán nun yera masoquista: el dolor nun ye, de por sí, un valor moral. Valga como exemplu'l cuadru de San Serapio.
El cuadru nun representa la llocura que convirtió en mártir al compañeru inglés d'Alfonso VIII de Castiella. El pintor trata de provocar la empatía. El San Serapio de Zurbarán ufiértanos la manifestación sensible d'una alma qu'abandona la vida coles mesmes qu'él s'abandona tamién, al nun atopar yá la razón pola qu'esistir. Serapio, ¿confía inda nési ser más poderosu qu'él, en "eso" prometíu que lu espera? ¿Qué piensa? Si ye que puede pensar inda. Una obra sanguinolenta nun nos amosaría más que'l grau de maldá de los torturadores y el so preste. La tentación del voyeurismo foi evitada.
Habría que realizar un estudiu estético y psicolóxico alrodiu de la diferencia sexual na iconografía del martiroloxu.
Santa Águeda
thumb|Santa Águeda, [[1630-1633, (127 x 60 cm.), Muséu Fabre Montpellier.]] Dempués del Concilio de Trento el cardernal Paleotti encargó a los pintores los cuadros de siete santes, ente elles Santa Águeda. Les lleis romanes prohibíen matar a les moces vírxenes; un prefeutu sicilianu, nun pudiendo seducir nin esforciar la virxinidá milagrosamente protexía de santa Águeda, fíxo-y cortar los pechos y encarcelar. San Pedro apaecer a la nueva y curó les sos feríes.
Por cuenta de la naturaleza del so supliciu esta santa namái apaez, en segundu planu, en tres cuadros del Sieglu d'Oru. Pero tantu la Orde de la Mercé, como los conventos hospitalarios queríen tener una imaxe d'ella: Santa Águeda, patrona de les nodrizas, piadosa auxiliadora de la lactancia, la que podía asegurar la subsistencia a los más débiles y a los más probes.
Paul Valéry sentía gran almiración por esta Santa Águeda espuesta nel Muséu Fabre (Montpellier) que, probablemente procedía del conventu de la Mercé Calzada. Pola, como les Madonas del sieglu XVI francés, la moza presenta los sos senos puestos sobre una bandexa, ensin ostentación dalguna, amosándolos con un xestu senciello y digno. Con muncho contraste y ensin modelación, la obra puede pertenecer al periodu tenebrista de Zurbarán.
Santa Margarita
thumb|Santa Margarita, [[1631 (149 x 112 cm.), The National Gallery, Londres.]] Esti cuadru ye bien distintu al anterior, anque los güeyos y los trazos de la cara fixeron pensar a dellos críticos que se trataba de la mesma modelu que s'utilizó pa pintar a Santa Águeda. Zurbarán representa a Santa Margarita colos trazos d'una elegante preguera. El cayáu que sostién na mano, que podría pasar por un blagu de nun tar termináu por un gabitu, y la presencia esmolecedora d'un dragón, a la izquierda, indúcennos a pensar que se trata d'una traxedia.
Ye reconfortante el ver a un artista del sieglu XVII, onde dalgunos querdríen faer pasar la espiritualidá por santurronería, que nos ufierta esta María de Antioquía qu'antemana a les otres pastores que son, n'ocasiones, vírxenes mártires del barrocu bávaru tal que pueden trate, por casu, nes ilesies de les Vierzehnhiligen —apurriendo al tratamientu de les teles el mimu d'un Memling na obra El matrimoniu místicu de Santa Catalina (Muséu Memling, antiguu Hospital Saint Jean).
El maestru de les naturaleces muertes
thumb|Agnus Dei, [[1635- 1640, (38 x 62 cm.), Muséu del Prado, Madrid.]]
El maestru de La sábana de la Verónica, d'Estocolmu, nun creyó rebaxase al pintar el simple corderu coles pates ataes del Agnus Dei, del que se conocen delles versiones (dos, nel Muséu del Prado y nel muséu de San Diego). Zurbarán revelóse como un gran pintor animalista.
De nuevu puede apreciase la calidá de la testura de la llana, revelándose una vegada más como un estraordinariu maestru de les sensaciones táctiles. Remite esti Agnus Dei a la simboloxía pascual, polo que'l senciellu cuadru cobraría una trescendencia relixosa, na so concepción humilde.
Los cordureros de la Virxe
Dende'l preciosu platillo con una rosa qu'apaeció nos sos primeros cuadros: El sanamientu milagrosu del bonaventuráu Reginaldo de Poitiers (Sevilla, la Madalena), hasta los últimos frutos d'un platu d'estañu de La Virxe, el Neñu y San Xuan, de 1662, (Bilbao, Muséu de Belles Artes)» (Odile Delenda, Catálogu de la esposición de Zurbarán de 1988).
Estes cestes pueden trate en L'Annonciation de Grenoble, La Virxe neña n'éxtasis (Nueva York, Metropolitan Museum of Art), El Neñu Xesús mancándose cola corona d'escayos, tituláu La maison de Nazareth (Cleveland, Museum of Art).
La mesa de los cartuxos
thumb|300px|[[San Hugo nel refectorio de los Cartuxos, 1630-1635 (262 x 307 cm.), Muséu de Belles Artes Sevilla]] thumb|Detalle
Los siete primeros cartuxos, ente los que s'atopa san Bruno, fueron alimentaos por san Hugo, entós daquella obispu de Grenoble. Un día, esti postreru visitó a los monxos y, pa comer, pidió-yos carne. Los monxos bazcuyaben ente contravenir les sos regles o aceptar esa comida y mientres aldericaben sobre esta cuestión, cayeron nun suañu extático. Cuarenta y cinco díes más tarde, san Hugo fíxo-yos saber, per mediu d'un mensaxeru, que diba dir a visita-yos. Cuando ésti tornó díxo-y que los cartuxos taben sentaos a la mesa comiendo carne. ¡Y taben en plena Cuaresma!. San Hugo llegó al monesteriu y pudo comprobar por sigo mesmu la infracción cometida. Los monxos espertar del suañu en que cayeren y san Hugo preguntó-y a san Bruno si yera consciente de la fecha na que taben y la lliturxa correspondiente. San Bruno, ignorante de los cuarenta y cinco díes trescurríos, faló-y de la discutiniu calteníu avera del asuntu mientres la so visita. San Hugo, incrédulu, miró los platos y vio cómo la carne convertir en ceniza. Los monxos, somorguiaos nel discutiniu que calteníen cuarenta y cinco díes antes, decidieron que, na regla que prohibía los comer carne, nun cabíen esceiciones.
Na composición de Zurbarán, San Hugo nel refectorio de los Cartuxos (Sevilla, Muséu de Belles Artes) l'artista amuésanos una gran naturaleza muerta. Les verticales de los cuerpos de los cartuxos, de san Hugo y del paxe tán cortaos por una mesa en L, cubierta con un mantel que cuasi llega hasta al suelu. El paxe ta nel centru. El cuerpu encorváu del obispu, asitiáu detrás de la mesa, a la derecha, y l'ángulu que forma la L de la mesma eviten esi sentimientu de rixidez que podría derivase de la mesma austeridá de la composición.
Delantre de cada cartuxu tán dispuestes les escudielles de folla que contienen la comida y unos cachos de pan. Dos jarras de folla, un tazón pámpana abaxo y unos cuchiellos abandonaos ayuden a romper una disposición que podría resultar monótona si nun tuviera anidiada pol fechu de que los oxetos presenten diverses distancies en rellación en cantu de la mesa. La composición tien vida: son persones reales les que s'afiguren nel cuadru, non unos ánxeles xeométricos.
Los bodegones
thumb|Platu con llimones, cesta con naranxes y taza con una rosa, [[1633 (60 x 107 cm.), Muséu Norton Simon, Los Angeles]] El términu "bodegón" (por estensión naturaleces muertes), acuñáu n'España pola lliteratura del sieglu XVII, utilizar pa designar los cuadros d'esti xéneru (escenes de tabierna, mercáu, etc.), como los bodegones de Velázquez. Por estensión aplicar a los cuadros ensin personaxes: animales, flores, frutos, y tou tipu d'oxetos inanimaos.
Una verdadera naturaleza muerta, roblada y datada, ye la del Muséu Norton Simon de Pasadena (EE. XX.): cuatro llimones nun platu, seis naranxes coles sos fueyes y flores, una taza sobre un platu metálicu con una rosa nel cantu.
Otros dos naturaleces muertes idéntiques (Bodegón con caciplos, 1633), impresionen pola so orixinalidá, colos elementos alliniaos de manera cuasi ceremonial; caltener nel Prau de Madrid y el MNAC de Barcelona, y curiosamente dambes fueron donaes a dichos museos pol mesmu coleicionista, Francesc Cambó.
thumb|[[Bodegón con caciplos (Francisco de Zurbarán)|Bodegón con caciplos, 1633 (46 x 84 cm.), Muséu del Prado Madrid]] Vense cuatro xarres alliniaes: dos d'elles, en dambos estremos, reposen sobre unes bandexes d'estañu. Les otres trés son de folla. La jarra de la izquierda ye de metal dorao. Los oxetos tán dispuestos nun mesmu planu.
Trátase d'una galería de formes, tamaños, materiales diversos. Cada unu d'ellos trabayáu con detenimiento, dende'l tactu de la lloza hasta la sensación de la folla cocío pasando pol fríu metal. Tamién ye un tratáu de llinies curves, volumes, el percorríu sutil de la lluz y el so distintu comportamientu en cada material.
Nenguna fantasía distrayi l'atención del espectador y nenguna simetría abálla-y. Anque nun hai nada detrás de los oxetos, solo un fondu escuru, la impresión de simplicidá, non de vacuidad, esprender de la composición: ascetismu ensin severidá, rigor ensin rixidez.
La comida en Emaús
Ye'l momentu nel que Cleofás y el so compañeru reconocen a Cristu. Nesti cuadru, abondo aveséu, tou ta pensáu pa llamar l'atención sobre esa simbólica comida. Sobre'l mantel blanquísimo, los oxetos (dos platos, una jarra, un cachu de pan) tán cuasi alliniaos, como na mesa de los cartuxos —procedimientu qu'usaba Zurbarán pa señalar el calter hieráticu d'una escena. Pero'l blancu, más blancu entá que'l del propiu mantel, del cachu de pan qu'acaba d'abrir Cristu atrai la mirada. Xesús esleir na solombra; el so cuerpu resucitáu, que namái se fai realidá frente a los sos discípulos, dexa pasu al universal ya intemporal efeutu de la transubstanciación. Sobre la mesa, los oxetos de la naturaleza muerta adquieren un tonu intensu que vien de esa rellumada qu'apostra la lluz ambiental que provién de la esquierda.
Conclusión
El so apreciu creció dempués del so fallecimientu y la so sonadía trespasó les fronteres d'España. L'hermanu menor de Napoleón, l'impopular Xosé Bonaparte, al que los españoles llamaben, compasivamente, el rei intrusu o, desdeñosamente, Pepe botelles, fixo unviar a París, pal Muséu Napoleón, dalgunes de les obres mayores de Zurbarán. Munchos xenerales del Imperiu, ya inclusive el mariscal Soult lleváronse dellos d'esos cuadros sacaos de Sevilla tres el zarru de los conventos: thumb|upright|San Andrés (1630-1632), 146 x 60 cm, [[Muséu de Belles Artes de Budapest.]]
De 1835 a 1837, Luis Felipe unvió a España al barón Isidore Taylor, comisariu Real del Teatru Francés, por qu'axuntara una coleición d'obres de Zurbarán que se topaben esvalixaes. Magar los sos 121 cuadros, Zurbarán foi, sicasí, menos apreciáu que Murillo. Namái se-y xulgó dende un puntu de vista románticu, considerándo-y, sobremanera, como'l Caravaggio español, pintor de monxos. El so San Francisco arrodillado con una calavera, llamó poderosamente l'atención.
silencieux sur les dalles des morts, ::''Murmurant des Pater et des Ave sans nome,
-y traiter ainsi, qu'a donc fait votre corps?''»
Indy Lights
Llamada orixinalmente American Racing Series, la competencia yera entamada pola CART pa promover pilotos nuevos. Los xasis yeren provistos por March Engineering hasta 1992, y Lola Racing Cars dende entós. De la mesma, los motores yeren V6 d'orixe Buick. De resultes de los problemes financieros de la CART, la categoría eslleióse depués de rematada la temporada 2001.
Francisco de Zurbarán
Conclusión
silenciosos sobre les lloses de los muertos, ::Marmullando los Pater y les Ave ensin nome,
Indy Lights
Al añu siguiente, la Indy Racing League creó una categoría bien similar pa formar pilotos que depués s'incorporen a la IndyCar Series. Dallara aprove los xasis, Firestone los neumáticos y Infiniti los motores, nesti casu V8 de 3.5 llitros. Col patrociniu d'esta última empresa, esta categoría llamóse Infiniti Pro Series nos sos primeros cuatro años, depués Indy Pro Series, y finalmente el nome más conocíu Indy Lights dende la temporada 2008.
Idioma poqomchí
El poqomchi ye un idioma maya, emparentáu col idioma pocomam. Ye faláu pola población poqomchi de Guatemala. Estrémense dos dialeutos -el poqomchi' oriental y occidental - falaos en Purulhá, Baxa Verapaz, y nes siguientes municipalidaes d'Alta Verapaz: Santa Cruz Verapaz, San Cristóbal Verapaz, Tactic, Tamahú y Tucurú. Ye tamién l'idioma predominante nel conceyu de Chicamán (El Quiché), con Alta Verapaz.
Francisco de Zurbarán
Conclusión
Escritu por Théophile Gautier, na so selección España de 1845. Curiosamente, esti Zurbarán, pintor tenebrosu d'acoradada fe, ye tamién el d'Élie Faure:
Indy Lights
Pa 2014, la serie va ser promovíu por Andersen Promotions, y Cooper Tire va reemplazar a Firestone como provisor de neumáticos,pal 2015 utilizárase'l xasis dallara IL-15.
Idioma poqomchí
Fonoloxía
El sistema fonolóxicu pocomchí consta de cinco vocales: a, y, i, o, o, que pueden ser curties o llargues, y nesi casu tienen una duración doble de la normal. El sistema de consonantes consta de 25 soníos representaos poles grafíes: b,c,ch,h,j,k,l m,n,p,q,r,s,t,w,x,y,z y les grafíes glotalizadas: c', ch', k', p', q', t', tz'.
Toles pallabres nesti idioma acentuar na última sílaba con esceición naquellos préstamos del español "xamána" "Xíla" "úla"; selmana, siella, hule respeutivamente
Francisco de Zurbarán
Conclusión
thumb|Francisco de Zurbarán, [[Cristu crucificáu con donante, 1640, Muséu del Prado, oleu sobre llenzu, 244 x 167,5 cm.]] Zurbarán conoció la celebridá antes de los trenta años, sobremanera dempués de pintar el so ciclu de la Mercé Calzada, encargu qu'Alonso Cano, maestru pintor dende 1626, refugara.
Zervos fala de l'actualidá de la pintura de Zurbarán. Asina ye, si analiza'l tratamientu dau al ropaje de San Andrés (Budapest), al mantu de San Xosé (El paséu de San José y el Neñu Xesús, obra maestra que s'atopa na ilesia de San Medardo (París), y al vezu del Bonaventuráu San Cirilo (Boston), entiéndese que dellos críticos falen d'una «estilización buscada, premonitoria de l'astracción cubista». (Catálogu de la esposición de 1988, p. 156). Y la naturaleza muerta de los Discípulos de Emaús ¿nun ta más próxima, nel so rigor, a la de la Naturaleza muerta de la cazuela de Cézanne (Muséu d'Orsay)? thumb|300px|[[Visión de San Pedro Nolasco, 1629 (179 × 223 cm.), Muséu del Prado, Madrid.]] Como tolos maestros, Zurbarán, nun da la impresión de conformase y llindáu a les esixencies riquíes polos encargos. Los artistes de segundu orde dicen, alto y claro, que'l xeniu reposa na llibertá d'espresión y que ser llibre ye nun obedecer a naide. Llamentable esplicación de la llibertá que conderga, ello ye que a ser el servidor de los sos deseos, de les sos pasiones y, inclusive, de les sos pulsiones. A too esto hai qu'oponer el xeniu d'un Zurbarán pal que la llibertá real consiste en trescender les prohibiciones, les regles (ensin refalgales), y tresformar toa esixencia na ocasión aparente pa crear una obra maestra. Esta actitú de non esclavizarse a les regles (esclavitú a la que s'atienen los espíritos mediocres) ye'l xerme de la creación, el que s'atopa, coles mesmes, en Jean Racine.
Pero, cuando unu llegó al cume, nun tendría de plantegar se la cuestión de xerarquíes ente los grandes pintores. ¡Pa reconocer a los xenios sería necesariu creese cimeru a ellos!. Lo meyor que puede faese ye meditar sobre les obres, intentar entender los problemes a los que s'enfrentaron y cavilgar sobre la trescendencia que pudieron tener les sos obres na historia del arte. El Greco, Zurbarán, Velázquez, Murillo, nun son competidores, o tán en competición, cada unu, a la so manera, dispón del criteriu particular que cada unu tien avera del arte, de les persones y de les coses.
Idioma poqomchí
Suxetu/Verbu
Dambos ordenes pueden ser alteriaos cuando la oración ye de tipu transitiva y deseyar marcar a la tema (re) del cual fálase seya este'l suxetu o oxetu d'una aición.
Verbos transitivos
Describen aiciones nes que participen esplícita o implícitamente un oxetu y un suxetu marcaos dientro de la oración por partícules pronominales. Ej,
Francisco de Zurbarán
Conclusión
(Catálogu de la esposición, 1988, p. 55).
Idioma poqomchí
Verbos intransitivos
Espresa aiciones nes que participa namái un suxetu ensin un oxetu al que se dirixa l'aición
Conxugación de los Verbos
Nesti idioma la información sobre l'aición centrar nel estáu de desenvolvimientu nel que s'atopa y los participantes que lu realicen :
Clíticos
Xuegu A Pueden actuar como suxetos de toa aición transitiva. Amás cumplen la función de posesivos cuando s'atopen frente a un sustantivu común.
Xuegu B Actúen como suxetos d'aiciones intransitives imperatives (ti) habituales (ensin marca) y de posible realización (y-).
Xuegu c Funcionen como suxetos de verbos intransitivos y oxetos de verbos transitivos cuando l'aición concluyó y como suxetos de verbos d'estáu.
Lal Bihari
Lal Bihari o Lal Bihari Mritak, लाल बिहारी “मृतक” ye un granxeru d'Uttar Pradesh, India que foi declaráu oficialmente muertu ente 1976 y 1994. Fundó Mritak Sangh o Asociación de los muertos n'Uttar Pradesh. Lluchó escontra la burocracia gubernamental mientres 18 años pa demostrar que taba vivu.
Bihari afayó a lo menos a otres 100 persones en situaciones asemeyaes, tando oficialmente muertes. Formó Mritak Sangh in el distritu d'Azamgarh. Él y otros miembros tuvieron en peligru de ser asesinaos por aquellos que s'apoderaron de les sos propiedaes. Anguaño l'asociación tien más de venti mil miembros en tola India. En 2004 yá llograra declarar oficialmente vivos a 4 de los sos miembros.
Mientres años Bihari intentó atraer l'atención de dellos medios. Entamó'l so propiu funeral y desixó la remuneración destinada a vilbes pa la so esposa. En 1980 amestó la pallabra mritak (muertu) a les sos cartes y roblábales como "difuntu Lal Bihari". Postulóse a eleiciones escontra Rajiv Gandhi en 1989 y perdió, pa probar que taba vivu. En 1994 llogró anuláron-y la so muerte depués d'una llarga llucha llegal.
En 2004 llogró un asientu nel parllamentu de Lal Ganj.
Bihari sigue ayudando a otres persones en situaciones asemeyaes. En 2004 patrocinó al miembru de Mritak Sangh Shivdutt Yadav cuando disputó la eleición escontra'l primer ministru hindú Atal Behari Vajpayee.
François Cevert
Albert François Cevert foi un pilotu de carreres francés, qu'apostó 4 temporaes en Fórmula 1 en March y en Tyrrell.
Yera cuñáu del tamién pilotu de F1 Jean-Pierre Beltoise.
Carrera
Dempués de ganar el campeonatu de Fórmula 3 francesa, Cevert xunir al equipu Tecno de Fórmula 2 y terminó 3º nel Gran Premiu d'Alemaña de 1969. Cuando'l mesmu Jackie Stewart intentaba evitar a Cevert nuna carrera de F2 nel Crystal Palace, esi mesmu añu Stewart comentó-y al direutor del so equipu Ken Tyrrell tener en cuenta al mozu francés.
Al añu siguiente, cuando Johnny Servoz-Gavin retiróse de sópitu del equipu Tyrrell de Fórmula 1 trescurríes los trés primeres carreres, l'equipu llamó a Cevert pa ser el so segundu pilotu, con cuenta de pudiera contribuyir a que'l campeonatu cayera de manes de Jackie Stewart. Cevert convertir nel escuderu de too un veteranu como Stewart mientres les siguientes 4 temporaes. Dempués de faer el so debú nel accidentáu Gran Premiu de los Países Baxos de 1970 nel segundu equipu de Tyrrell March, Cevert ameyoraba'l so ritmu nes carreres, amenorgando les distancies con Stewart carrera tres carrera. Consiguió'l so primer puntu na Fórmula 1 nel aciar Gran Premiu d'Italia de 1970 nel circuitu de Monza, al consiguir un sestu puestu.
En 1972 depositáronse munches esperances en Cevert y Stewart pol equipu Tyrrell, pero fueron atayaes por Emerson Fittipaldi que col so Lotus ganó mundial de pilotos y el de constructores pa la so escudería. Cevert terminó nos puntos solu 3 vegaes, con 2 segundos puestos en Bélxica y nos Estaos Xuníos, y cuartu en Francia nel Circuit de Charade. Una de les más brilloses actuaciones de Cevert nesi desastrosu añu foi'l segundu puestu consiguíu nes 24 hores de Le Mans, conduciendo un Matra-Simca 670 col neozelandés Howden Ganley.
Fórmula 1
miniaturadeimagen|Cevert sobre un [[Tyrrell Racing|Tyrrell en 1971.]](Carreres en negrina indiquen pole position)
Svitlana Haliuk
Svitlana Valentynivna Haliuk (ucraín: Світлана Валентинівна Галюк; ) ye una deportista ucraína que compitió en ciclismu na modalidá de pista, especialista na prueba de persecución por equipos.
Ganó una medaya de plata nel Campeonatu Mundial de Ciclismu en Pista de 2008, na prueba de persecución por equipos.
Mitch McConnell
Addison Mitchell McConnell, moteyáu "Mitch" ye un políticu d'Estaos Xuníos afiliáu al Partíu Republicanu. Anguaño representa al estáu de Kentucky nel Senáu y ye el líder de la mayoría republicana. Ye'l senador que más años representó a Kentucky.
Polítiques
Nel marcu de la crisis política conocida como zarru del Gobiernu de los Estaos Xuníos de 2013, l'actuación de McConnell foi fundamental pa llograr una solución al paralís políticu y habilitar la reapertura de los servicios federales en tol país.
En 2017, foi unu de los 22 senadores que robló una carta pidiéndo-y al presidente Donald Trump que saque a Estaos Xuníos del Alcuerdu de París, que busca amenorgar los efeutos del cambéu climáticu. Según la ONG Center for Responsive Politics, McConnell recibió dende 2012 más de 1.542.000 dólares de grupos d'interés de la industria del petroleu, del gas y del carbón.
Perru policía
thumb|Perros policía na exhibición del día de los [[Ánxeles custodios, patrones del Cuerpu Nacional de Policía, en Palencia (España).]] Perru policía denominar a los perros utilizaos y adomaos con fines nel usu pa la seguridá pública ya investigación policiaca. Amás considérase-yos como unu de los meyores acompañantes al momentu d'investigaciones que precisen del so gran olfatu ya instintu.
Races más utilizaes
Les races que s'usen pa realizar esta actividá son el pastor alemán, pastor holandés, rottweiler, pastor belga (Malinois), llabrador retriever. Anque pa llabores que nun incluyan defensa o ataque, como lo ye detección de drogues n'aeropuertos o llugares públicos, pueden usase tamién races como'l springer spaniel galés o beagle.
Perros de control d'orde públicu
thumb|350px|Perru policía.
Foliolu
thumb|250px|Folíolo. En botánica, llámase pinna o folíolo a caúna de les pieces separaes en que dacuando s'atopa estremáu'l llimbu d'una fueya. Cuando'l llimbu foliar ta formáu por un solu folíolo, ye dicir nun ta estremáu, dizse que la fueya ye una fueya simple. Cuando'l llimbu foliar ta estremáu en folíolos dizse que la fueya ye fueya compuesta.
Según el númberu de folíolos o pinnas d'una fueya compuesta podemos estremar:
Perru policía
Utilidá
La raza más conocida ye'l pastor alemán, la gran mayoría procedentes de llinies de trabayu yá que la escesiva fraxilidá de les llinies de guapura nun son aptes pal exerciciu intensu qu'esixe l'entrenamientu d'un perru policía, sicasí esta raza tan estendida nel mundu ta siendo sustituyida por otra menos conocida; tratar del pastor belga (Malinois), considerada por munchos especialistes na materia como la meyor raza d'utilidá del mundu por cuenta de les sos escelentes cualidaes atlétiques y a la rigorosa selección que foi sometida a lo llargo de la so historia na que los exemplares de guapura o esposición apenes cobraron protagonismu. Amás d'estes races hai que destacar otres bien conocíes como'l llabrador retriever, cocker spaniel inglés, rottweiler, schnauzer xigante, doberman y otra menos conocida como lo ye'l pastor holandés, primu llonxanu del Pastor Belga Malinois y del Pastor Alemán.
Automóvil
L'automóvil o coche ye un vehículu xeneralmente de cuatro ruedes, destináu al tresporte de persones, con capacidá ente ún y nueve asientos. Desplázase gracies a un motor d'esplosión a bas d'una mecedura de gasolina, GLP o de gasoil y aire. En dellos países la mecedura esplosiva fabrícase magar d'etanol (maíz) y d'aceite de (soya) de determinaos vexetales. Apocayá escomenzáronse a facer automóviles que funcionen con motor llétricu, si bien l'autonomía d'estos vehículos ye entá allendada por mor del pesu de les bateríes. Dende la crísis del petroleu de los 1970, munchos fabricantes entamaron les prebes de piles de combustible propulsaes por combustibles alternativos como'l metanol y l'hidróxenu. Les ruedes delanteres de los automóviles puen movese haza dambos llaos pa realizar xiros y tomar les curves.
Primer automóvil n'Asturies
Nel mes de setiembre foi alquiríu pol Conde de la Vega del Sella, tratábase d'un modelu Mors de 18 caballos y presentóse como una "fazaña"'l fechu de qu'esti vehículu tardare cinco hores y media en facer el trayeutu Uviéu-Cangues d'Onís.
Escrutiniu mayoritariu uninominal
El sistema eleutoral de sufraxu direutu, sistema de representación direuta o escrutiniu mayoritariu uninominal (tamién conocíu pol so nome inglés, first-past-the-post) ye un sistema eleutoral nel que'l votante puede escoyer un únicu candidatu d'ente los que se presenten, proclamándose ganador aquel que recibe'l mayor númberu de votos, esto ye, una mayoría simple o pluralidá.
Nes eleiciones parllamentaries o llexislatives, la nación estremar en distritos eleutorales xeográficamente definíos dientro de los cualos preséntense diversos candidatos y el votante escueye'l candidatu pa representar esti distritu. El candidatu que reciba'l mayor númberu de votos, ye designáu'l representante (o diputáu) del distritu eleutoral, y el parllamentu conformar pola asamblea de tolos candidatos ganadores por sufraxu direutu.
El sistema uninominal mayoritariu utilizar pa escoyer a los miembros del parllamentu en sistemes parllamentarios como'l Reinu Xuníu y Canadá. Tamién s'emplega en sistemes presidencialistes como Estaos Xuníos pa escoyer a los miembros de la Cámara y del Senáu.
Enllaces esternos
انتخاب فردي Majoritar seçki sistemi Votadeg unanv gant un dro hepken Většinový volební systém Plurality voting system 小選挙区制 Daugumos atstovavimas Đầo phiếo đa số tương đối
Xeneración Bullenbeisser
thumb|250px|L'antiguu bulldog foi utilizáu pa la creación de nueves races. thumb|250px|Friedrich Robert, Elard König y Rudolf Hogner; los responsables d'esti esperimentu La llamada Xeneración Bullenbeisser ye un acrónimu que fai referencia a un conxuntu de races canines creaes a partir de xenes de la estinguida raza Bullenbeisser.
Consideraos descendientes y representantes de la raza tocantes a usu y aspeutu, tienen enclín a la xenética heredada pol bulldog pero col aspeutu y usu del bullenbeisser.
Nel casu del Gran Danés orixinalmente entemecer con sangre 50/50 pol Mastín inglés y el Lloberu irlandés, con agregu de Dálmata y Pointer alemán.
Hai de solliñar equí que'l bóxer ye bien utilizáu pal encruz con otres races. El bóxer tien races híbrides que son reconocíes pol Club Híbridu Canín Americanu, como'l Bull bóxer (crucia con Bulldog americanu), el Boxador (crucia con Llabrador retriever) y el Boxita (crucia con Akita Inu).
Carauterístiques
Llabiu cimeru parcialmente cayíu * La so cabeza presenta prognatismo Tienen gran axilidá y fortaleza Enclín a la xenética (sacante'l boerboel)
Friedrich von Wieser
Friedrich von Wieser foi un economista y sociólogu austriacu. Foi unu de los más destacaos del so tiempu. Consideráu, xunto con Carl Menger y Eugen von Böhm-Bawerk, unu de los fundadores de la Escuela austriaca, ente que per otru llau sería la cabeza visible del denomináu nuevu lliberalismu (términu peyorativu usáu per parte de dellos lliberales pa descalificar a lo qu'ellos consideren socialistes "lliberales") dende'l criteriu de Mises. Yera partidariu del socialismu fabiano y sofitaba el individualismu económicu como vía escontra la economía social», a mediu camín ente'l lliberalismu clásicu y les corriente económiques socialistes.
Biografía
Nacíu en Viena'l 14de xunetu de 1851, pasó tola so infancia y adolescencia en dicha ciudá. Interesar dende la so mocedá nel derechu, la historia y la socioloxía. Y en 1868 entró a estudiar derechu na Universidá de Viena. Dempués de la llectura de Herbert Spencer, Einleitung in das Studium der Soziologie (Introducción al estudiu de la socioloxía), empezó a interesase pola economía política. Nel añu 1875 Wieser, ál cabu de trabayar 10 años como emplegáu del gobiernu, recibió una beca pa la Universidá de Heidelberg, n'Alemaña, pa estudiar economía política xunto a Eugen von Böhm-Bawerk, de quien yera amigu de la mocedá y más tarde sería cuñáu. Dambos pasen a ser discípulos de Carl Menger, siendo esti postreru 11 años mayor que Wieser. A pesar de que nengún de los dos fuera alumnu direutu, recibieron la so influencia al traviés de la llectura de los Grundsätze (1871), obra que los emponer finalmente escontra l'estudiu de la economía política. Los trés son consideraos como la primer xeneración de la Escuela Austriaca. 200px|thumb|left|Los dos figures influyentes en Wieser por excelencia: el so maestru [[Carl Menger y el so amigu y cuñáu Eugen von Böhm-Bawerk.]] Dempués d'una calificación acertada na habilitación postdoctoral en 1884 con Über dean Ursprung und die Hauptgesetze des wirthschaftlichen Werthes (Sobre l'orixe y les lleis principales del valor económicu), que sería preludiu del so teoría del valor, foi designáu nesi mesmu añu como profesor acomuñáu na universidá alemana de Praga onde asocedería na so cátedra a Carl Menger hasta 1903. Foi profesor d'estraordinarios economistes como Ludwig von Mises, Joseph Alois Schumpeter y el so más fiel discípulu, Friedrich August von Hayek.
En 1889 recibe l'aprobación como ordentlicher Professor (catedráticu titular) y publica la so obra Der natürliche Wert (El valor natural), cola cual empecipia l'alderique sobre'l valor económicu y de que'l so trabayu estrayer una de les sos mayores aportaciones, la so teoría del valor y el so teoría de la imputación. Motiváu por introducir les sos innovaciones na Escuela Austriaca, en 1891 publica Die österreichische Schule und die Wert Theorie (La Escuela Austriaca y la teoría del valor) y en 1892 Die Wert Theorie (La teoría del valor). Darréu collabora na dogmática económica con trabayos como Die Wiederaufnahme der Barzahlungen in Österreich-Ungarn (Continuación de pagos al contao n'Austria-Hungría -1893-) y Die Theorie der städtischen Grundrente (Teoría de les rentes provenientes del suelu urbanu -1909-), y como redactor en Palgrave pal Diccionariu d'economía política colos artículos Die österreichische Schule der Wirtschaft (La Escuela austriaca d'Economía) y Böhm-Bawerk, dambos en 1884.
En 1911 vuelve publicar un trabayu, Das Wesen und der Hauptinhalt der theoretischen Nationalökonomie (La naturaleza y el conteníu principal de la economía nacional teórica), que va ser el previu a la so otra gran aportación: la teoría del costu alternativu o d'oportunidá, que s'estrayi del so estudiu Theorie der gesellschaftlichen Wirtschaft («Teoría de la economía social») publicáu en 1914, onde acuña'l términu de costu d'oportunidá. Atribúyese-y tamién la creación del términu d'utilidá marxinal (Grenznutzen) debíu en gran midida a la influencia de Léon Walras y Vilfredo Pareto, dambos de la Escuela de Lausana, lo que motivó que les sos últimes obres nun fueren consideraes por dellos eruditos como pertenecientes a la Escuela Austriaca. Inclusive Ludwig von Mises, discípulu so, afirmó nos sos Apuntes de Mises y alcordances (1978) que Wieser entendiera mal la idea esencial del suxetivismu de la Escuela Austriaca y que yera en realidá un miembru de la Escuela de Lausana. Pero en dambos trabayos tamién se presenta un claru individualismu metodolóxicu y un refugu del historicismo de la Escuela Alemana, polo qu'en principiu ye fráxil la base que xustifique la so esclusión de la Escuela Austriaca. En 1914 muerre Eugen von Böhm-Bawerk, lo que supón un duru golpe pa Wieser. 200px|thumb|Placa recordatoria na Universidá de Viena.
Wieser foi un maestru qu'enseñó a trabayar, non en que creer, como magníficamente resumir Wesley Mitchell, na introducción a la segunda edición inglesa de Social Economics:
“Afalar na so Economía Social a los sos llectores a un pensamientu independiente ye, poques gracies, el so gran méritu ... Foi Carauterísticu de Von Wieser como profesor, amosar a los estudiantes cómo trabayar en llugar de lo que creer ... probablemente los sos alumnos que fueren atraíos por un tipu distintu de teoría economía aprovecharon les enseñances de Wieser, al igual qu'aquellos que pueden ser llamaos los sos discípulos”
Muerre'l 22 de xunetu de 1926 en Salzburgu, onde tamién s'atopa soterráu. Publicar dos obres póstumes con conteníu hasta entós inéditu: Geld (Dineru -1927), que sintetiza'l so teoría monetaria y Gesammelte Abhandlungen (Ensayos Completos -1929). Con posterioridá dedícase-y un llibru como homenaxe nel que collaboren prestixosos economistes, ente otros Knut Wicksell, pero la obra ye censurada mientres la Segunda Guerra Mundial.
Relevancia del personaxe
150px|thumb|left|Acuñó los términos d'[[utilidá marxinal y costu d'oportunidá.]]
Les sos contribuciones más bultables son la teoría de la imputación estrayida de la so obra Der natürliche Wert (El valor natural - 1889); y la teoría de costu alternativu o d'oportunidá estrayida de la so obra Theorie der gesellschaftlichen Wirtschaft (Teoría de la economía social - 1914) na cual acuña'l términu de costu d'oportunidá. Atribúyese-y la distinción económica ente bienes públicos y los bienes privaos que darréu utilizaría Friedrich August von Hayek, discípulu so, y l'acuñamientu del conceutu d'utilidá marxinal (Grenznutzen).
La teoría del valor foi revolucionaria porque creó l'alderique sobre la cuestión del valor económicu, introduciendo un cálculu oxetivu nuna teoría suxetiva. Foi una de les primeres soluciones matemátiques al problema de determinar los precios de los factores. La so teoría de la imputación enmendó los posibles errores de la teoría del so maestru Carl Menger y entá anguaño úsase en microeconomía nel estudiu de los consumidores pal cálculu de la sustitución discontinua de los factores. 300px|thumb|Los sos trés meyores discípulos, [[Ludwig von Mises, Friedrich August von Hayek y Joseph Alois Schumpeter. En cada unu puede reparase la indiscutible influencia de Wieser.]] Otra de les aportaciones fundamentales de Wieser a la economía ye la teoría del costu alternativu, agora llamada teoría de costu d'oportunidá, que fuera inorada por Alfred Marshall y los economistes británicos. Basándose nos estudios de Pareto, creó los conceutos d'utilidá marxinal y costu d'oportunidá y por aciu ellos dirixó la economía escontra l'estudiu del analís de la escasez y la asignación de recursos escasos.
D'esta manera Wieser perfeccionó la teoría de Carl Menger introduciendo una definición de costu, el costu d'oportunidá, compatible cola teoría de la utilidá marxinal. Tamién utilizó la teoría monetaria de Menger a partir de la cual escurrió una teoría monetaria propia que presentaba un estudiu sobre les posibles influencies nel valor monetariu que pueden exercer cambeos nes rellaciones ente la economía natural y la monetaria.
Pero lo más importante de tola so aportación ye que, gracies a la so introducción na socioloxía, combina la teoría austriaca de la utilidá con una teoría evolutiva de les instituciones proponiendo soluciones a la paradoxa ente la propiedá privada y la maximización de la utilidá. Wieser sorrayó que los modelos idealizaos clásicos y neoclásicos desdexen conceutos fundamentales tales como la posibilidá d'apaición de monopolios y l'esistencia d'economíes d'escala Wieser refuga que modelos ideales bien refinaos por sigo solos, puedan tener un valor pa la política económica, desenvolviendo polo tanto una solución de segundu óptimo. Entós entra en xuegu'l conceutu de «economía socia»l (Gesellschaftliche Wirtschaft) qu'ellaboró genialmente nel so tratáu Theorie der gesellschaftlichen Wirtschaft («Teoría de la economía social»), tomándolo como prueba patrón normativa pa evaluar la eficacia del intervencionismu en ciertos casos.
Teoríes económiques
thumb|Naturliche Werth, 1889 De la so obra Der natürliche Wert («El valor natural»), publicada en Viena en 1889 estrayer dos de los trés teoríes más relevantes de Wieser, la teoría del valor y la teoría de la imputación, anque realmente vieron la lluz n'otros estudios previos. Tamién foi determinante la so contribución conocida como la teoría del costu alternativu o d'oportunidá publicada en 1914 en Theorie der gesellschaftlichen Wirtschaft («Teoría de la economía social»). D'últimes tamién cabo faer mención a la so teoría monetaria.
Teoría del valor
La teoría del valor de Friedrich von Wieser trata d'establecer una manera de calcular el valor económicu y afirma que los factores de la producción tienen un valor por cuenta de la utilidá qu'ellos confirieron al productu final, esto ye, utilidá marxinal, a diferencia de la teoría caltenida pol so maestru, Carl Menger, quien afirmaba que'l valor de los factores ye'l valor del postreru que contribuyó al productu final. Estrayer, xunto cola so teoría de la imputación, de la so obra "Der natürliche Wert" (El valor natural), publicada en Viena en 1889, anque l'estudiu empieza nel so estudiu postdoctoral Über dean Ursprung und die Hauptgesetze des wirthschaftlichen Werthes («Sobre l'orixe y les lleis principales del valor económicu») de 1884.
Wieser afirma que'l valor natural (der natürliche Wert) ye un fenómenu neutral, independiente del réxime económicu. La so idea de valor natural tiende a poner de relieve cómo'l valor de los bienes ta de cutio dependiendo de la distribución de la renta ente les diverses clases sociales, de cuenta que, en presencia d'una situación distante a la equidistribución, bienes o servicios dotaos d'escasa utilidá social pueden tener un gran valor, y viceversa.
La economía ocupar d'un procesu social y polo tanto tien de basase nun conceutu d'economía social (Gesellschaftliche Wirtschaft) lo cual implica ciertes actuaciones institucionales. Na primer parte del so tratáu Theorie der gesellschaftlichen Wirtschaft («Teoría de la economía social»), col mesmu títulu, esplica curioso la so visión del equilibriu xeneral de la economía. Realizando camientos idealizaos d'esta economía Wieser procura definir con precisión meridiana les condiciones nes cualos los recursos seríen asignaos p'asegurar la mayor utilidá posible. La economía social polo tanto tenía de sirvir como la prueba patrón normativa pa evaluar la eficacia de l'actuación administritativa na economía de mercáu.
Dicha afirmación basar en que pa Wieser el valor natural ye'l qu'esistiría nun estáu comunista» perfectu, por cuenta de la ausencia de desigualdaes de riqueza y d'errores. Nésti, el valor tendría que ser resultante solo de la cantidá disponible y les utilidaes. Pero, tal que él mesmu afirma, nel mundu real el valor natural nun ye más qu'un elementu na formación del preciu. Los otros factores qu'inflúin ellí son la distribución del poder adquisitivu, los errores, los fraudes y les coaiciones.
Y ye que la so idea de valor natural, que tiende a poner de relieve cómo'l valor económicu de los bienes, ta de cutio dependiendo de la distribución de la renta ente les diverses clases sociales, de cuenta que, en presencia d'una situación distante de la equidistribución, bienes o servicios dotaos d'escasa utilidá social pueden tener un gran valor, y viceversa. Poro, Wieser enuncia los sos supuestos explícitamente considerando los casos en que'l valor de cambéu (preciu) difier del valor real (utilidá marxinal):
Teoría de la imputación
Wieser basó'l so teoría la imputación nel postuláu de que los factores combinar en proporciones fixes en cada industria, pero en proporciones distintes n'industries distintes. Foi una de les primeres soluciones matemátiques al problema de determinar los precios de los factores.
Hasta entós dellos economistes como Carl Menger y la Escuela Austriaca caltuvieron que'l valor de los factores nun ye la contribución individual de cada unu d'ellos nel productu final; sinón que'l so valor ye'l valor del postreru que contribuyó al productu final (la utilidá marxinal antes d'algamar el puntu óptimo de Pareto). Asina, Wieser atopa una falla na teoría de la imputación del so maestru Carl Menger: puede incurrir na sobrevaloración si atopamos ante economíes que presenten saltos nes sos utilidaes (máximos y mínimos na so función d'utilidá, siendo la so segunda derivada igual a 0). D'esta forma Wieser suxuri como alternativa la solución simultánea d'un sistema d'ecuaciones industriales.
Puesto que un factor utilizar na producción d'una serie de bienes de primer orde, el so valor va determinar pol bien que vale menos d'ente los bienes que produz. Esti valor determinar nel marxe, pola utilidá marxinal de la última unidá del bien menos pervalible que produz el factor. En rellación cola so teoría del costu alternativu o d'oportunidá el valor asina deducíu representa un costu d'oportunidá en toles industries y los valores de los factores y de los productos queden determinaos en tol sistema. D'esta forma nun desenvuelve los determinantes de la ufierta y la demanda sinón que'l determinante del valor ye la utilidá marxinal.
Utilidá práctica
Pueden considerase aplicaciones de la teoría de la imputación de Wieser:
Teoría del costu alternativu o d'oportunidá
thumb|Weiser ellaboró la [[Friedrich von Wieser#teoría de la imputación|teoría de la imputación, la teoría del costu alternativu o d'oportunidá y la so teoría monetaria.]] Teoría d'enorme relevancia que s'estrayi de la so Theorie der gesellschaftlichen Wirtschaft (Teoría de la Economía Social) publicáu en 1914, anque se reparaben yá nicios dende la so obra Das Wesen und der Hauptinhalt der theoretischen Nationalökonomie (La Naturaleza y el Conteníu Principal de la Economía Teórica Nacional) publicada en 1911. Wieser acuña'l términu de costu d'oportunidá y realiza un estudiu detalláu sobre la materia.
Asina, si una persona tien delles opciones puede calculase el costu d'oportunidá d'escoyer una. Pero ¿podemos calcular un costu d'oportunidá universal, qu'entienda toles opciones?. La opinión más estendida yera que'l costu d'oportunidá nun podría atopar aplicación más allá d'unos recursos llindaos. Esto condució a dellos economistes a llindar l'oxetu de la economía a situaciones de recursos "escepcionales" (inda presentes en tolos manuales d'economía). Yá que se desconocen les consecuencies que podría deparar una ciencia económica, que nun tuviera unes llendes fites, fora del sistema económicu, tocantes a disponibilidad de los bienes.