cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Corvus moneduloides
Ye endémicu de Nueva Caledonia y foi introducida nes islles de la Llealtá. Habita nos montes anque-y la puede ver en zones más abiertes.
Ye omnívoru y davezu aliméntase en pareyes o en pequeños grupos familiares, pero viéronse bandaes d'hasta 30 individuos. Los sos métodos p'aprovise de comida son únicos ente les aves y atópense solo nel home y dalgunos de los sos parientes cercanos. Ye capaz de crear y modificar pequeñes ferramientes qu'usa pa estrayer el so alimentu de furacos y resquiebros.
Usu y Fabricación de Ferramientes
Nel so hábitat natural, estos cuervos crean ferramientes a partir de cañes y tarmos, qu'utilicen p'algamar inseutos y canesbes escondíos en pequeños furacos. Tamién demostraron la capacidá de fabricar gabitos a partir de maleza, lleña, vide y felechos. Esta ye la única especie onde se reparó la fabricación de gabitos amás d'en el ser humanu.
El Cuervu de Nueva Caledonia ye la única especie non-primate onde se repara un desenvolvimientu cultural tocantes a la fabricación de ferramientes. Esto quier dicir que la especie añede innovaciones a ferramientes esistentes y comparte la conocencia con otros grupos culturales, tal que reparó Gavin R. Hunt y los sos collaboradores na Universidá d'Auckland.
Esta especie de cuervu tamién ye capaz de crear ferramientes a partir de materiales que nun esisten na naturaleza y colos que nun tuvo contautu en tola so vida. Tal que demostraron los cuervos “Betty” y “Abel” de la Universidá d'Oxford, qu'utilizaron bonalmente alambre pa crear pinchos y gabitos colos qu'algamar premios en forma de comida. La única otra especie que demostró esta habilidá pa utilizar materiales artificiales ye l'humanu, y chimpancés sometíos a esperimentos similares demostraron grandes dificultaes pa superar les pruebes.
La interacción con actividá humana tamién foi documentada. Los cuervos dexaron nueces en carreteres con abondosu tráficu y esperaron a que los coches pasaren percima pa romper el duru pulgu.
Anque otros animales, como los primates, amosaron la capacidá d'utilizar ferramientes p'algamar comida, esperimentos recién demuestren que los cuervos de Nueva Caledonia tamién son capaces d'utilizar ferramientes non yá pa llograr comida, sinón pa consiguir ferramientes más eficientes, andando a la tema coles meyores execuciones vistes en primates.
Nun esperimentu creáu pola Universidá d'Auckland, al cuervu presentábase-y un pequeñu palu y una caxa que contenía comida la cual yera inalcanzable con dicha ferramienta. Otra caxa de cristal con un mecanismu de seguridá, contenía un palu más llargu fayadizu p'algamar la comida. El cuervu utilizó'l palu de pequeñu tamañu pa desactivar un mecanismu y consiguir el palu más llargu, col que pudo algamar la comida. Esti complexu comportamientu que demuestra la capacidá pa entender que les ferramientes sirven pa llograr ferramientes más eficientes y non yá comida, ye desaxeradamente inusual y namái foi reparáu en dellos primates.
Otres investigaciones demuestren que los cuervos utilicen distintes ferramientes pa esaminar oxetos potencialmente peligrosos ensin tocalos.
L'usu d'Espeyos Dalgunos cuervos en cautividá demostraron la capacidá d'utilizar espeyos pa reparar oxetos que s'atopaben fora del so campu de visión normal. Los páxaros nun paecieron reconocese nel espeyu la primer vegada, pero sí darréu. Ye posible qu'esto se deba a que yera la primer vegada nes sos vides que s'atopaben con un espeyu.
Tatiana Dmítrieva
Tatiana Borísovna Dmítrieva (Татья́на Бори́совна Дми́триева; ) foi una siquiatra y política rusa.
Dmítrieva escribió mientres la so carrera de más de 300 trabayos téunicos. Foi miembru de l'Academia Rusa de Ciencies Médiques y foi homenaxada tamién cola Orde del Méritu a la Patria.
Domnom-lès-Dieuze
Domnom-lès-Dieuze ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Eirías (parroquia)
Eirías ye una parroquia del conceyu asturianu d'Eilao, qu'ocupa la fastera suroriental d'él. Estiéndese per 25,65 km², y tien.
Roannes-Saint-Mary
Roannes-Saint-Mary ye una comuña francesa del departamentu de Cantal, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Clara Luz Álvarez González de Castilla
Clara Luz Álvarez González de Castilla, ye Llicenciada en Derechu, Maestra en Derechu Comparáu, Maestra en Ciencies Xurídiques y Doctora en Derechu. Docente, conferenciante ya investigadora en Derechu de les Telecomunicaciones y Radiodifusión.
Como activista, dedicóse a defender a les audiencies por aciu litigio estratéxicos pa esixir el cumplimientu de los Derechos de les Audienciessobremanera de les neñes y de los neños en contra de la exhibición de conteníos p'adultos n'horarios non aptos pa menores ante instancies tantu del poder executivu como llexislatives y xudiciales.
Nes sos publicaciones dexó constancia de les sos opiniones, analises y teoríes qu'espliquen y cuestionen la evolución del ordenamientu xurídicu que rixe'l sector de telecomunicaciones y radiodifusión en Méxicu dende una postura garantista o de Derechos Humanos.
Trayeutoria académica
Ye Llicenciada en Derechu pola Universidá de les Amériques de Puebla (1996), Maestra en Derechu Comparáu pola Universidá de Nueva York (1997), Maestra en Ciencies Xurídiques (2009) y Doctora en Derechu (2010) pola Universidá Panamericana. Ye integrante del Sistema Nacional d'Investigadores (nivel 2) dende 2015.
De 2012 a 2014 foi investigadora nel Institutu d'Investigaciones Xurídiques de la Universidá Nacional Autónoma de Méxicu. Dende 2015 ye investigadora y docente na Universidá Panamericana.
Ye parte del conseyu asesor del Center for Media, Data and Society y del Conseyu Consultivu del Programa Interdisciplinariu de Regulación y Competencia Económica (PIRCE) del Centru d'Investigación y Docencia Económiques, A.C. y non-resident scholar nel Mexico Center del Baker Institute.
Trayeutoria profesional
Foi titular del Área Xeneral d'Asuntos Xurídicos de la Comisión Federal de Telecomunicaciones (COFETEL).
Fungió como Comisionada de la COFETEL.
Foi relatora de la Unión Internacional de Telecomunicaciones (UIT) d'accesibilidá a les Teunoloxíes de la Información y Comunicaciones (TIC) por persones con discapacidá.
Foi Abogada Xeneral de la Universidá de les Amériques de Puebla (2010-2011) y profesora de tiempu completu de la mesma institución de 2011 a 2012.
Formó parte del Conseyu Consultivu de COFETEL.
Formó parte del primer y segundu Conseyu Consultivu del Institutu Federal de Telecomunicaciones.
Premios
En 2014 fíxose acreedora del Premiu Nacional de Periodismu na categoría de divulgación de la cultura democrática pola conducción del programa "Código Democracia" de la Canal del Congresu.
Llibros
Como coordinadora:
En coautoría:
Artículos
En coautoría:
Tomoyoshi Ikeya
Tomoyoshi Ikeya (池谷 友良, ) ye un ex-futbolista y entrenador xaponés.
Conspectus Florae Africae
Conspectus Florae Africae (embrivíu Consp. Fl. Afr.) ye un llibru ilustráu con descripciones botániques escritu conxuntamente por Théophile Alexis Durand & Hans Schinz. Espublizóse en Bruxeles en 2 volúmenes nos años 1895-1898 col nome de Conspectus Floræ Africæ; ou, Énumération des plantes d'Afrique.
Publicación
El restu de los volúmenes nunca foi espublizáu.
Llingües bata-bachama
Les llingües bata-bachama o bata constitúin un subgrupu del grupu biu-mandara de la caña chádica de les llingües afroasiátiques. Tán formaes por ocho llingües falaes nel este de Nixeria y el norte de Camerún.
Comparanza léxica
Los numberales en distintes llingües bata-bachama son:
Panyptila sanctihieronymi
El so hábitat consiste de monte tropical y subtropical, y carbes. Nun tien subespecies reconocíes.
Aglahe Leyva
Aglahé Leyva Macías ye una baillarina y presentadora de televisión mexicana famosa pola so participación nel programa Si puédese de Televisa Monterrey.
Carrera Profesional
Aglahe ye egresada de la carrera de comunicación nel Centru d'Estudios Universitarios de Monterrey (CEU). empecipió trabayando como baillarina de XV años nel ballet del so hermanu Avyel Leyva. El so entamu na televisión diose depués de qu'en 2008 riquir pal programa de Sí se puede, una baillarina por un tiempu indefiníu, yá que Palombu, la baillarina anterior, tuvo que salir por causes de fuercia mayor.
Aglahe, adulces, foi creciendo nel programa de Lore Lore, de ser una baillarina pasu a ser co-presentadora del programa, amás de ser la encargada de bumperiar (tresmiti-y al teleauditorio lo que sigue al tornar de la corte).
En 2009 recibió'l llamatu de la Chongo rápidu por cuenta de qu'afayóse que podía mover el so piniellu como si fuera una especie d'abanicu al ritmu del cantar La Guedeya de la Banda MS, imponiendo esti baille dientro del programa infantil.
En xunetu de 2009 participó nel concursu entamáu pol programa Que nueche intensa tituláu Estrelles del baille al pie del so compañeru de Si puédese, Eduardo Hinojosa, ganando'l cuartu llugar a lo llargo d'ocho selmanes de trabayosu trabayu y entrenamientu dancístico. Tamién tuvo la oportunidá de conducir xunto a Lore Lore el programa de Radio Xúnite a la bola de la estación de radio Xénesis de Nucleu Radio Comunicaciones.
A principios de 2012 participó nel programa vespertín El Club y foi presentadora nel programa Les más bones de la canal de música Teleritmo de Multimedios.
Enllaces esternos
Videu de Parchis Estrelles del baille http://www.youtube.com/watch?v=pv88oeX7D9Y * Videu de Quebradita Estrelles del baille http://www.youtube.com/watch?v=CXTaC9MrnNM
Vuelta a Asturies 2016
La 59ª edición de la Vuelta a Asturies (nome oficial Vuelta Asturies Julio Alvarez Mendo), foi una carrera de ciclismu en ruta per etapes que se celebró ente'l 30 d'abril y el 2 de mayu de 2017 n'Asturies con entamu na ciudá d'Uviéu y final na cai Uría de la misma ciudá sobro un percorríu de 461 quilómetros.
La carrera foi parte del UCI Europe Tour 2016, dientro de la categoría UCI 2.1
La carrera foi ganada pol corredor británicu Hugh Carthy del equipu Caja Rural-Seguros RGA, en segundu llugar su compañeru d'equipu Sergio Pardilla y en tercer llugar Dani Moreno (Movistar Team).
Percorríu
La Vuelta a Asturies fueron trés etapes que formaben un percorríu total de 461 quilómetros.
Salvador Lara Zamora
Salvador Lara Zamora exerció en forma interina la presidencia de la República.
Foi fíu de José Antonio Lara Arias, costarricense, y Procopia Zamora Guerrero, nicaragüense. Casó en primeres nupcias el 21 de mayu de 1862 en Alajuela con Ana Von Chamier Von Pascher, nacida en Sensburg, Prusia,(güei Mrągowo, Polonia), fía de Ludwig von Chamier und von Schwieder y Augusta von Pascher, y en segundes el 1ᵘ de febreru de 1874 en San José vegada con Josefa Iraeta Guzmán, fía de Pedro Iraeta y Larrete y Margarita Guzmán y Guzmán, salvadoreños.
Foi diputáu por Alajuela (1863-1868), Gobernador de la provincia d'Alajuela (1868-1870), Subsecretariu de Gobernación, Xusticia, Policía, Agricultura ya Industria (10 d'ochobre de 1870 a 8 de mayu de 1872), Secretariu d'Obres Públiques (1° d'avientu de 1873 a 15 de febreru de 1875 y del 5 de payares al 1° d'avientu de 1875), Secretariu de Facienda y Comerciu (9 d'ochobre de 1877 a 21 de marzu de 1882) y encargáu interinamente de la Secretaría de Gobernación y carteres amiestes (22 de xineru a 7 de febreru de 1879) y de la Secretaría de Guerra y Marina (17 a 19 de xunetu de 1880), miembru por Alajuela de l'Asamblea Constituyente de 1880 y Segundu Designáu a la Presidencia (1881-1882).
Debíu al últimu viaxe efectuáu a Europa pol Presidente don Tomás Guardia Gutiérrez, gobernó interinamente Costa Rica como Segundu Designáu del 10 de xunu de 1881 al 23 de xineru de 1882.
Foi académicu correspondiente de la Real Academia Española de la Llingua (1882-1912).
A la so muerte'l gobiernu del Presidente don Ricardo Jiménez Oreamuno declaró oficiales los sos exequias y entierru, y rindiéronse-y los honores militares correspondientes a los xenerales de división. El Secretariu de Gobernación y carteres amiestes don Carlos María Jiménez Ortiz pronunció'l discursu aciagu a nome del gobiernu.
El so fíu Carlos Lara Iraeta foi Ministru de Rellaciones Esteriores y carteres amiestes (1917-1918) y el so nietu Fernando Lara Bustamante foi Presidente de l'Asamblea Llexislativa y tres veces Ministru de Rellaciones Esteriores (1952-1953, 1966-1967 y 1967-1970).
Roffiac
Roffiac ye una comuña francesa del departamentu de Cantal, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Donjeux (Moselle)
Donjeux ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Xío
Xío ye una parroquia del conceyu asturianu d'Eilao, asitiada na parte norte del mesmu. Tien una estensión de 5,5 km² d'estensión, y viven nella los 41 habitantes de Xío, únicu nucleu de población que comprende.
Ye parroquia sólo a efeutos alministrativos, y non eclesiásticos.
Oahu
Oahu (en Ḥawaianu Oʻahu) ye la islla más poblada de Ḥawai. La ciudá más grande ye Honolulu, la capital del estáu. Tola islla ta so l'alministración de la Ciudá y Condáu de Honolulu, anque la ciudá en sí namái ocupa una parte al sureste de la islla. Otros llugares d'Oahu con sonadía internacional son: Waikiki, Pearl Harbor y Diamond Head.
Xeografía
Oahu ta formada por dos volcanes, Waiʻanae y Koʻolau, con un ampliu valle ente ellos. L'altitú máxima  dase nel Mount Kaʻnala de Waiʻanae con 1.225 m sobre'l nivel del mar. con una superficie total de 1.545,3 km² ye la tercer islla más grande del Archipiélagu de Ḥawai.
Nel censu de 2000 la población total yera de 876.156 habitantes, un 75% aproximao del total del estáu. La Ciudá y Condáu de Honolulu alministra, amás del conceyu, tola islla de Oahu y les Islles de Sotaventu, sacante'l atolón Midway.
Historia
Oahu foi la primera de les islles Hawaii qu'afayó l'inglés James Cook el 18 de xineru de 1778, mientres el so tercer viaxe al Pacíficu. Dirixíase dende les islles de la Sociedá escontra'l norte per una ruta supuestamente similar a la que siguieren les antigües migraciones polinesies. Dempués d'esplorar tol Pacíficu Sur quedóse sosprendíu d'atopar unes islles altes nel mediu del Pacíficu Norte, cola mesma cultura que s'estendía hasta Nueva Zelanda y la islla de Pascua.
El rei Kamehameha III treslladó la so capital de Maui a Oahu en 1845. Palaciu 'Iolani ye una muestra de la presencia de la monarquía.
Anguaño, Oahu ye un destín turísticu internacional con más de cinco millones de visitantes  cada añu, principalmente de los Estaos Xuníos continentales y de Xapón. Ensame de películes y series de televisión filmáronse na islla, por casu Magnum P.I., Hawaii Five-O o Lost. Tamién ye la islla protagonista del videoxuegu Test Drive Unlimited.Y la película The Descendants.. miniaturadeimagen|Waikiki. miniaturadeimagen|Diamond Head.
Donnelay
Donnelay ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Conspectus Florae Angolensis
Conspectus Florae Angolensis (embrivíu Consp. Fl. Angol.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu portugués Luis Wittnich Carrisso y espublizáu en Lisboa en 4 volúmenes nos años 1937-1970.
Boris Johnson
Alexander Boris de Pfeffel Johnson ye un políticu, periodista ya historiador británicu. Ye líder del Partíu Conservador y, dende'l 24 de xunetu de 2019 hasta setiembre de 2022, primer ministru del Reinu Xuníu. Foi alcalde de Londres de 2008 a 2016 y ministru d'Asuntos Esteriores ente 2016 y 2018. Nacíu nel Upper East Side de Manhattan, Nueva York de pas británicos polo que tien doble nacionalidá del Reinu Xuníu y los Estaos Xuníos. Estudió con una Beca Real nel elitista Eton College, pasando de siguío al Balliol College de la Universidá d'Oxford.
En 1987 trabayó como becariu en The Times. Sicasí, tres falsificar una cita del so propiu padrín, Colin Lucas, foi despidíu pol editor del diariu Charles Wilson
Capparicordis tweediana
Capparicordis tweediana, sacha marmiellu, palo comadreja, muicure-caá, ye una especie de planta con flor de la familia de les Capparidaceae.
Llocalización
Ye endémica d'Arxentina, Bolivia, Paraguái.
Ecoloxía
Ye un arbustu inerme, de flores marielles, perteneciente a la comunidá clímax del monte de quebracho coloráu santiagueño, "Distritu Chaqueño Occidental", Provincia Chaqueña
Usos
Usa'l so raigañu pa tinción de buxu, y los sos fueyes como antidiarreico, contra viruela, sarampión, varicela; pa curar forúnculos. Amás antidisénterico.
Taxonomía
Capparicordis fascicularis describióse por (Eichler) Iltis & Cornejo y espublizóse en Brittonia 59(3): 251, f. 1A–F, 3A–H. 2007.
Clara Mariño
Clara Mariño ye una periodista y presentadora arxentina, ganadora del Premiu Konex de periodismu en 1997 nel rubro Producción Periódística Audiovisual.
Nació'l 10 de marzu de 1957. Egresada de la Escuela Cimera de Periodismu. Cursó'l traductorado d'inglés y ye egresada de l'Alianza Francesa. Realizó seminarios na Escuela d'Estudios Cimeros de París (Francia), Escuela Económica de Londres (Inglaterra) y na Universidá de Granada y Complutense (España). Conduz los sos propios programes en radio y televisión. Desempéñase como profesora nel Institutu de Comunicación Social de la Universidá Católica Arxentina. Llogró la Beca USIS de la Embaxada d'EE.XX., con especialización en rellaciones internacionales y la beca Fundación Río de la Plata. Foi estremada colos Premiu Martín Fierro (TV), Educar (Arzobispáu).
Ámbitu llaboral
Foi becaria de la fundación Río de la Plata. Anguaño ye profesora de la Universidá Católica Arxentina. Desempeñar nes redacciones de les revistes "Extra" y "Crecer" en calter de secretaria y tuvo los sos propios programes de radio, Nunca ye tarde per Radio Continental secundada por Marío Mactas. Per televisión conduz "A poco fueu" pela Canal 26, nun primer momentu con Eduardo Serenellini como coequiper y anguaño cola presencia de Ceferino Reato. Amás produció'l programa Tiempu Nuevu del periodista Bernardo Neustadt.
En 1997 llogró un Premiu Konex de Platín y un diploma d'honor de la mesma organización por Producción Periódística Audiovisual.
Anguaño desenvuélvese como periodista en Fm Llatina 101.1 de Buenos Aires col so programa "Les coses clares" los Domingos de 9 a 11.
Islla Lépreux
La Islla Lépreux o la Islla de los Malatos (en francés: Île aux Lépreux) ye'l nome que recibe una l nel conceyu (o comuña) de Saint- Laurent- du- Maroni asitiada nel ríu Maroni na Guayana Francesa, un territoriu de Francia al norte d'América del Sur.
La islla sirvió pa dar cabida a los condergaos" pola llepra y foi'l llar de Henri Charrière (Papillon) mientres la so fuxida.
Pa la dómina nun yera raru tener que faer frente a les epidemies. Les condiciones sanitaries deficientes, el hacinamiento nes cárceles, la falta de tratamientu y l'hixene, y el clima tropical implicaben un rápidu espardimientu d'enfermedaes como la llepra.
Anguaño, llegase a la islla en barcu. Los Abellugos de los ex malatos  convertieronse en pequeñes pérgolas qu'alluguen a turistes.
Christa Miller
Christa Miller ye una actriz d'Estaos Xuníos.
Biografía
Miller nació en Nueva York; la so madre ye la modelu Bonnie Trompeter. Miller trabayó como modelu cuando yera neña, y apaeció nun anunciu de televisión comercial de Wonder Bread cuando tenía seis meses d'edá, posó para Francesco Scavullo nun anunciu de xabón Ivory y foi fotografiada pa una cubierta de Redbook. Dexó de trabayar como modelu infantil dempués d'una operación quirúrxica por un tumor oseu benignu. Dempués d'estudiar nel Convent of the Sacred Heart (en Nueva York) volvió de volao a trabayar de modelu, pero llueu tomó clases d'actuación, y abandonar cuando se camudó a Los Angeles en 1990. Tuvo na primer edición de la revista Maxim.
Carrera
El primer papel de Miller en televisión foi en Kate & Allie, que protagonizaba Susan Saint James, la so tía na vida real. Apaeció n'episodios de Northern Exposure, The Fresh Prince of Bel-Air y Party of Five. Ella fixo un papel importante nel The Drew Carey Show ente 1995 y 2002 como Kate O'Brien, y fixo la voz de Cleopatra na serie animada Clone High. Miller apaeció dos veces en Seinfeld, con dos papeles distintos. En "The Sniffing Accountant", yera la xefa del emplegador de George Costanza, y en "The Doodle" yera una muyer cola que George sale ensin ésitu.
En 2001, el maríu de Miller, el guionista y productor Bill Lawrence, concibió una nueva comedia dramática, Scrubs. Miller recibió'l personaxe de Jordan Sullivan, l'amargosa ex esposa del Dr. Cox (John C. McGinley). Orixinalmente, el personaxe diba apaecer nun solu episodiu, pero na segunda temporada'l papel volvióse recurrente. Cuando finó'l so mozu primu Teddy Ebersol (fíu de Susan Saint James y Dick Ebersol) nun accidente d'aviación en 2004, Scrubs dedicó l'episodiu "My Lucky Charm" (de la temporada 4) a él.
Miller tuvo un papel protagonista na miniserie de televisión The Andromeda Strain, en 2008.
A partir del 23 de setiembre de 2009 co-protagoniza la serie Cougar Town xunto a Courteney Cox, Busy Philipps, Brian Van Holt, Dan Byrd, Ian Gomez y Josh Hopkins. Na serie ella fai'l papel d'Ellie Torres, personaxe bien sarcásticu, pero escelente confidente y abondo aloyeru.
Vida personal
Miller tien tres fíos con Bill Lawrence: Los sos dos últimos embaranzos fueron incluyíos na serie Scrubs.
HD 75289
HD 75289 (HR 3497) ye una estrella de magnitú aparente +6,35 na constelación de Vela, asitiada'l noroeste de Suhail (λ Velorum), oeste de ψ Velorum, sureste de Naos (ζ Puppis) y nordeste de γ Velorum. En 1999 anuncióse'l descubrimientu d'un planeta xovianu n'órbita alredor d'esta estrella.
Carauterístiques
HD 75289 ye una nana mariella de tipu espectral F9V, tamién clasificada como G0V. Tien una temperatura superficial de 6174 ± 30 K y la so lluminosidá casi dobla la del Sol. El so radiu ye un 30% más grande que'l radiu solar y xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación igual o superior a 4,2 km/s. Daqué más masiva que'l Sol, la so masa ye un 20% mayor que la masa solar. Anque polo xeneral HD 75289 ye considerada una estrella nueva, nun esiste un claru consensu en cuantes la so antigüedá; diversos estudios envaloren la so edá ente 1000 y 2500 millones d'años.
HD 75289 paez tener una compañera estelar de magnitú 13 que la so distancia mínima al respective de HD 75289 ye de siquier 620 UA. Ye una nana colorada que la so masa equival al 14% de la masa solar. Emplega más de 13.000 años en completar una vuelta alredor del centru de mases común. El sistema alcuéntrase a 94 ± 2 años lluz del Sistema Solar.
Composición química
HD 75289 amuesa una metalicidá —bayura d'elementos más pesaos que'l heliu— casi'l doble de la del Sol ([Fe/H] = +0,29). Na mesma llinia tán los niveles d'elementos como aluminiu, siliciu, calciu, cromu y níquel. Per otra parte, azufre y cinc son namái llixeramente más abondosos que nel Sol. Coles mesmes, hai de solliñar que'l so conteníu de litiu ye netamente superior al de la nuesa estrella (logє[Li] = 2,66).
Sistema planetariu
En 1999 dar a conocer la esistencia d'un planeta xigante, denomináu HD 75289 b, n'órbita alredor de HD 75289. Tien una masa mínimo equivalente al 42% de la masa de Xúpiter. Con una separación de namái 0,046 UA al respective de la so estrella —un 12% de la distancia ente Mercuriu y el Sol— ye un planeta del tipu «Xúpiter caliente» qu'emplega 3,5 díes en completar una órbita. Dende esti planeta, HD 75289 ver nel cielu con un diámetru angular de casi 14º.
Manu García Alonso
En 2019 regresó al Real Sporting de Xixón, col que xugó 76 partíos ente 2019 y 2021. Na temporada 2021-2022 foi cedíu al Deportivo Alavés y nel branu de 2022 fichó pol Aris Thessaloniki FC.
Aglaé Giorgio
Foi parte de la Seleición femenina de baloncestu de Brasil cola qu'algamó la medaya de bronce nos Xuegos Panamericanos de 1955 en Ciudá de Méxicu; amás, foi vencedora del Campeonatu Suramericanu de Baloncestu femenín adultu de Brasil 1954 y Perú 1958, y participó del equipu qu'algamó'l cuartu llugar nel Campeonatu Mundial de Baloncestu Femenín de 1953 realizáu en Chile.
Rouffiac (Cantal)
Rouffiac ye una comuña francesa del departamentu de Cantal, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Roumégoux (Cantal)
Roumégoux ye una comuña francesa del departamentu de Cantal, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ébersviller
Ébersviller ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Waikiki
Waikiki (en ḥawaianu Waikīkī), ye un barriu de Honolulu. Les famoses sableres creaes pola mano del home y los sos hoteles son mundialmente reconocíos. Waikiki pertenez a la ciudá y al condáu de Honolulu na islla d'Oʻahu, nel estáu de Ḥawai.
El significáu del nome ye remexos d'agua na llingua Ḥawaiana. Esti nome provién de la dómina anterior a la colonización, na qu'esistíen numberosos regueros, estanques y víes d'agua que dixebraben Waikiki del restu de la islla. La mayoría d'ellos fueron drenados con posterioridá. La erosión costera estropió les sos sableres quedando de les mesmes pequeñes porciones escontra l'oeste y escontra la zona del Diamond Head.
Nesti famosu barriu concéntrase'l 90% de los hoteles de la capital, onde pueden atopase complexos con una amplia gama de gastronomíes a tolos niveles y de un importante catálogu internacional. Amás, ufierta una activa vida nocherniega. Unu de los principales reclamos turísticos ye la sablera de Waikiki, d'agües cristalines, arena blanca, cocoteros y surfistas tol añu. Ésta sablera nun ye una de les preferíes polos surfistas, una y bones les foles escasamente algamen gran altor. Los surfistas esperimentaos escueyen sableres como North Shore con foles más altes.
A lo llargo de los sos dos aveníes principales Kalākaua y Kūhiō dispónense la mayoría de los edificios públicos, hoteles y comercios. Ente que el sector que bordia la canal Alawai ye mayormente residencial. Waikiki ye práuticamente una península llindada per una parte pel océanu y les sos sableres y la otra la canal descrita.
Nel so estremu oriental alcuéntrase'l Kapiʻolani Park, primer parque públicu ḥawaianu, qu'amás de zoolóxicu y acuariu cunta con zones de recréu, escenarios al campu, árees deportives y ambiente festivo.
Francisco Bográn Barahona
Francisco Bográn Barahona foi'l trentenu tercer presidente constitucional de la república d'Hondures ente'l 5 d'ochobre de 1919 y el 1 de febreru de 1920.
Vida
Los sos padres fueron Saturnino Bográn Bonilla y Saturnina Barahona Leiva. Francisco yera hermanu de padre del ex-presidente d'Hondures, abogáu y xeneral Luis Bográn Barahona. Casó con Guillermina Leiva Castro, fía del ex-presidente xeneral Ponciano Leiva. Llogró'l títulu de Medicina na Universidá San Carlos de Guatemala y foi miembru del Partíu Lliberal d'Hondures.
En 1913 el doctor Francisco Bográn Barahona ganara les eleiciones como vicepresidente, na fórmula de 1913 siendo'l xeneral Manuel Bonilla Chirinos candidatu pa presidente, Bográn, dempués presentó'l so arrenunciu irrevocable y n'el so socesión facer Francisco Bertrand Barahona. El 4 d'abril de 1919 el pueblu hondureñu aportó a nueves eleiciones pa gobernar el país, el presidente Francisco Bertrand Barahona intentaría que'l so partíu quedara nel poder, polo que sofitada la candidatura del doctor Nazario Soriano. Pero, los partidistes del xeneral Rafael López Gutiérrez, empecipiaron una revuelta armada que desaguo nuna Primer Guerra Civil d'Hondures y rematando col depósitu de l'alministración d'Hondures al doctor Francisco Bográn Barahona.
Gobierno
Francisco Bográn Barahona, yera'l segundu designáu presidencial y fungía como Ministru de Rellaciones Esteriores, la so alministración como presidente empezaría'l 5 d'ochobre de 1919 cuando'l Doctor Vicente Mejía Colindres dexar nes sos manes. Nel mesmu añu 1919 citar a los hondureños pa eleiciones xenerales les cualos fueron ganaes por Rafael López Gutiérrez, quien el 6 de xineru de 1920 ye declaráu vencedor pol Congresu Nacional d'Hondures. Bográn apurro'l cargu'l 1 de febreru de 1920 al xeneral Rafael López Gutiérrez quien tien qu'enfrentar una delicada situación financiera, por cuenta de la pos guerra civil.
Ascendencia
El coronel francés Romain Beaugrand llega a Hondures col fin d'establecese, el so apellíu Beaugrand, foi acastellanáu a Bográn, col cual fueron rexistraos los sos demás descendientes.
Salvatierra de Esca
thumb|right|290px|Salvatierra de Esca en 2006.
Ramón Báez
Ramón Báez Machado (1858-1929) foi un médicu y presidente provisional de la República Dominicana del 28 d'agostu al 5 d'avientu de 1914. Nació en Mayagüez, Puertu Ricu y foi fíu del ex-presidente Bonaventura Báez. Desempeñóse como funcionariu públicu, incluyendo nos gobiernos del presidente Horacio Vásquez.
Salvatierra de Esca
Salvatierra de Esca (Salvatierra d'Esca n'aragonés) ye un conceyu español de la provincia de Zaragoza, perteneciente a la contorna de la Jacetania, na comunidá autónoma d'Aragón. Pertenez al partíu xudicial d'Ejea de los Caballeros. La so población ye de 235 habitantes (INE 2010).
Ramón Báez
Presidencia provisional
En 1914, el gobiernu norteamericanu impunxo un alcuerdu a les partes batalloses de la República Dominicana, pola cual el Dr. Báez foi designáu Presidente provisional con encargu d'efectuar eleiciones xenerales pa superar la crisis política qu'afectaba al país. El procesu eleccionario llevar a cabu los díes 25, 26 y 27 d'ochobre de 1914, de les que resultó electu presidente de la República Juan Isidro Jimenes sobre'l so opositor Horacio Vázquez.
A Ronda (Eilao)
A Ronda ye una parroquia del conceyu asturianu d'Eilao.
Salvatierra de Esca
Dende'l puntu de vista eclesiásticu, la so parroquia forma parte de la diócesis de Jaca que, de la mesma, pertenez a l'archidiócesis de Pamplona.
A Ronda (Eilao)
Correspuende a la fastera noroccidental del mesmu. Tien 15,6 km², onde viven repartíes ente los nucleos de población d'El Pato y Silvareye.
Salvatierra de Esca
El so términu municipal, per otra parte, inclúi la llocalidá de Lorbés, qu'ocupa'l sector oriental de dichu términu.
Tien asina la paradoxa de que pertenez xudicial y provincialmente a la provincia de Zaragoza, al empar que dende'l puntu de vista comarcal la so dependencia ye con una cabecera de contorna de la provincia d'Huesca, ente que eclesiásticamente nun depende n'última instancia de la comunidá autónoma d'Aragón sinón de la de Navarra.
Xeografía
Salvatierra de Esca ye'l conceyu de la provincia de Zaragoza asitiáu más al norte de la mesma, tando anguaño adscritu a la contorna de la Jacetania, al igual qu'otros pueblos de la provincia de Zaragoza que les sos comunicaciones son más fáciles con Jaca que con Ejea.
San Martín de la Virgen de Moncayo
San Martín de la Virgen de Moncayo ye un conceyu d'España de la provincia de Zaragoza perteneciente a la contorna de Tarazona y el Moncayo, na comunidá autónoma d'Aragón. Tien una área de 5,48 km², con una población de 286 habitantes (INE 2016) y una densidá de 52,19 hab/km².
Salvatierra de Esca
Xeografía
Atopar nel tramu final del ríu Esca, que desagua de la mesma nel ríu Aragón, procedente del Pirinéu y travesando el so términu de norte a sur, xusto a lo cabero del banzáu de Yesa.
San Martín de la Virgen de Moncayo
Xeografía
San Martín, asítiase nes faldes del Moncayo, a una altitú de 552 msnm y al oeste de la provincia de Zaragoza, y atópase a 11 km de Tarazona y 93 km de Zaragoza, y los conceyos estremeros son Tarazona y Lituénigo. Parte del so términu municipal ta ocupáu pol Parque natural del Moncayo.
Salvatierra de Esca
Xeografía
De la mesma, ye'l puntu de camín pa la salida del valle del Roncal, qu'ocupa'l valle del ríu Esca, formando parte del territoriu de Navarra. Dixebrar de territoriu navarru la llamada Foz de Salvatierra, un estrechu escobiu escaváu pel ríu.
San Martín de la Virgen de Moncayo
Historia
Nel s. XIX atopaben dos barrios el de San Martín y el de San Prudencio que pertenecíen al términu municipal de Lituénigo, que s'unificaron pa formar l'actual conceyu de San Martín de la Virxe del Moncayo. Na década de 1840 tenía 60 casa incluyida la del conceyu y la cárcel, y una escuela con bastantes alumnos. Dende 1853 San Martín, fundó la banda de música La Moncaina
Salvatierra de Esca
Xeografía
Otros cursos d'agua del so términu son el regueru de la Garona, procedente del oeste, que naz ente la sierra de Leyre y la sierra de Illón, y el ribayu de Gabarre, procedente del este.
San Martín de la Virgen de Moncayo
Llugares d'interés
de Agramonte, cerca d'esti asítiase'l Sanatoriu de Agramonte.
Salvatierra de Esca
Xeografía
El so términu municipal llinda pel norte col de Burgui (en Navarra) pel este colos de Fago y Canal de Berdún, pel sur col de Sigüés y pel oeste col de Castillonuevo, igualmente en Navarra.
San Martín de la Virgen de Moncayo
Fiestes
Les fiestes mayores celébrense la viéspora al 3 de mayu, anque les sos fiestes patronales celébrense en setiembre n'honor de la Santa Cruz
Salvatierra de Esca
Xeografía
Anque bona parte del so términu municipal ye llanu, destaquen escontra'l sur los altores de la Sierra de Orba, que'l so pico de más altor, l'Orba, tien 1236 m. El so sector norte ye igualmente montascosu, destacando'l picu de la Virxe de la Peña, con 1291 m, y la Punta de Salarina, con 1044 m.
San Martín de la Virgen de Moncayo
Fiestes
En xunu celebren una romería al santuariu de la virxe del Moncayo na que xuben la virxe y nos mese de branu los pueblos de la zona faen una romeríes en distintes selmanes y cuando fixeron la romería los demás pueblos San Martín vuelve xubir de romería a recoyer la virxe pa llevala al pueblu otra vegada.
Salvatierra de Esca
Comunicaciones
Salvatierra de Esca atópase travesada pela carretera A-137, que dende la N-240 nel tramu ente Berdún y Liédena xube escontra'l norte siguiendo'l cursu del ríu Esca dende la cola del banzáu de Yesa, pasando por Sigüés. Dende Salvatierra la carretera sigue escontra'l Pirinéu pol valle del Roncal, enfusando en Navarra pola Foz de Salvatierra pa dirixise escontra Burgui, Roncal, Urzainqui y Isaba, onde remata.
Hai igualmente una carretera llocal, la CV-692, que parte escontra l'oeste hasta la llende de Navarra, onde se convierte na NA-2200, pasando por Castillonuevo pa llegar a Bigüézal.
Pa terminar, una pista, la CV-917, dirixir dende Salvatierra escontra l'este, siguiendo'l ribayu de Gabarre, pa rematar nel nucleu de Lorbés, anque un ramal de la mesma xira escontra'l norte, enfusando nel términu de Fago pa rematar cerca de la nacencia del ribayu del Sacal, afluente del ríu Aragón.
Demografía
El conceyu de Salvatierra de Esca cunta con 215 habitantes según el censu de población de 2011 del INE.
Monumentos
Salvatierra cuenta con grandes obres importantes na actualidá, anque por desgracia, non bien conocíes. Ente elles destaquen el monesteriu benedictín de Santa María de Fonfría o Fuenfría que data del añu 860 y qu'anguaño ye'l monesteriu más antiguu d'Aragón, anque lamentablemente ta en ruines.
Tamién destaca'l Dolmen de Larra, asitiáu nes cercaníes de la plana de Sasi nel monte Virxe de la Peña, el saltu d'agua de la Garona y el cascu urbanu declaráu Conxuntu Históricu-Artísticu. Tamién cunta col muséu etnolóxicu Santa Ana que se llegó a formar gracies a les donaciones de los salvaterranos y salvaterranas que collaboraron ufiertando diversos oxetos.
La ilesia parroquial d'El Salvador d'estilu tardogótico, con una torre almenada, cripta románica, un impresionante retablu barrocu, sillería del coru de piedra llabrada y unu de los órganos más antiguos del Pirinéu, del añu 1618, acabante restaurar.
La ilesia del sieglu XVIII dedicada a la Virxe del Pilar.
Capparis incana
Capparis incana ye una especie botánica de planta con flor de la familia de les Capparaceae.
Salvatierra de Esca
Monumentos
Y la ermita de la Virxe de la Peña nel cume del monte del mesmu nome a 1294 m d'altitú, onde se realicen romeríes compartíes coles llocalidaes vecines navarres de Burgui y Castillonuevo.
A lo último, cunta con dos precioses foces, la denomada foz de “Burgui” y la de “Sigües”. Anque reciban los nomes d'estos pueblos ye importante saber que dambes pertenecen a Salvatierra y que se-yos bautizó con estos nomes pol simple fechu de que pa poder estremales utilizóse como referencia los pueblos colos que mugaban.
Capparis incana
Descripción
Son arbustos a árboles pequeños, qu'algamen un tamañu de (1–) 2–8 m d'altor, con indumento tomentuloso-estrelláu acoloratáu a gris, perdayuri. Fueyes iguaes n'espiral, iguales, angosta a llargamente elíptiques a rómbiques o llanceolaes, 3–7 (–9) cm de llargu y 1–3 cm d'anchu, ápiz caudado-acumináu a arrondáu o emargináu, apiculáu, base cuneada, fai glabra, viesu gris-estrelláu, membranacees; peciolu 0.7–1.4 (1.8) cm de llargu, pulvínulos ausentes. Inflorescencies en recímanos varios, arrexuntaos nos estremos de les ramines, pedúnculos delgaos, 2–6 cm de llargu, 3–6 (–12) flores pequeñes, pedicelos 5–15 mm de llargu, namái 1 ó 2 flores per recímanu abiertes coles mesmes, yemes florales madures oblongues, ca 5 mm de llargu; sépalos los en 1 serie, en yema erectos y más llargos que los pétalos pero patentes (dexando ver los pétalos), lliniares, 3–5 mm de llargu y ca 2 mm d'anchu, rápido deciduos; glándula angostamente triangular, 2–3 mm de llargu; pétalos ovaos, 5–6 (–8) mm de llargu y 3–4 mm d'anchu, blancos, acolorataos per dientro; estames 8, 6–8 mm de llargu; ginóforo 3–4 mm de llargu. Frutos ovoides a obovoides o dacuando globosos, 1.3–1.7 (–2) cm de llargu y 1–1.3 cm de gruesu, llisos, cafés o café-acoloratáu, cuando maduros dixebrándose en 2–4 segmentos, ginóforo de 4–5 mm de llargu, pedicelo de 4–16 mm de llargu; grana 1 (en Nicaragua), 11–13 mm de llargu, con arilo coloráu brillante, carnosu, colgando d'un filo finu, embrión verde, rectu.
Propiedaes
En Oaxaca, emplégase'l fervinchu de les fueyes alministrada per vía oral pa baxar la temperatura.
Rouziers
Rouziers ye una comuña francesa del departamentu de Cantal, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Capparis incana
Taxonomía
Capparis incana foi descritu por Carl Sigismund Kunth y espublizóse en Nova Genera et Species Plantarum (quarto ed.) 5: 94. 1821. Capparis: nome xenéricu que procede del griegu: kapparis que ye'l nome de l'alcaparra.
incana: epítetu llatín que significa "canoxu, gris".
Éguelshardt
Éguelshardt ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Dios le Guarde
Dios le Guarde ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Intégrase dientro de la contorna de Ciudad Rodrigo y la subcomarca del Campu del Yeltes, que forma parte de la inmensa llanura del Campu Charro.
Éblange
Éblange ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Dios le Guarde
El so términu municipal ta formáu por un solu nucleu de población, ocupa una superficie total de 16,34 km² y según los datos demográficos recoyíos nel padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu, cuenta con una población de habitantes.
Etimoloxía
Según cuenta la lleenda, va tiempu había un monte tenebrosu, en direición a Tenebrón (d'ende'l nome) onde había munchos llobos, y cuando daquién diba a ciertu llugar travesando esti monte tenebrosu dicíase-y Dios le Guarde por que Dios protexéra-y nel camín.
Historia
La so fundación remontar a la repoblación efectuada polos reis de Lleón na Edá Media, quedando encuadráu na Diócesis de Ciudad Rodrigo tres la creación de la mesma per parte del rei Fernandu II de Lleón nel sieglu XII, denominándose entós Diosloguarde. Cola creación de les actuales provincies en 1833, Dios le Guarde quedó encuadráu na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa.
Xeografía
thumb|Depósitu d'agua Esti pueblu consta del ríu Morasverdes, que desagua nel ríu Yeltes. Ye un pueblu con práuticamente toles cais en cuesta.
Demografía
thumb|Casa consistorial El conceyu, que tien una superficie de 16,34 km², cuenta según el padrón municipal pa del INE con  habitantes y una densidá de  hab./km².
Evolución de la delda viva
El conceutu de delda viva contempla namái les deldes con caxes y bancos relatives a creitos financieros, valores de renta fixa y préstamos o creitos tresferíos a terceros, escluyéndose, poro, la delda comercial.
La delda viva municipal per habitante en 2014 xubía a 158,37 €.
Instalaciones
thumb|Ilesia de la Purísima El pueblu consta d'un Veloriu, un Frontón, un Campu de fútbol de yerba natural, una Plaza de Toros, un Centru Cultural y una Ilesia.
Fiestes
El 14 de setiembre celebra la fiesta oficial de Dios le Guarde llamada "El Cristu". Esi día hai una misa pal empiezu de les fiestes na ilesia del pueblu. L'últimu día (de normal el domingu) dir al merenderu asitiáu pela rodiada y prepárense una paella y carne pa tol que quiera. Los cocineros son voluntarios del pueblu.
Corvus nasicus
Corvus nasicus ye una ave de Cuba y les Islles Turques y Caicos. Pertenez a la familia Corvidae del orde Passeriformes.
Nomes
Corvus en llatín significa “cuervu”, nasicus significa “narizón”, pel so picu relativamente grande. Cao ye'l nome indiu cubanu de los cuervos y monteru por abondar en zones montiegues. N'inglés ye llamáu Cuban crow. Llámase de cutiu Totí por dellos cubanos que viven na islla.
Distribución
Ye común en Cuba y la Islla de la Mocedá y nos cayos mayores del norte del país. Abonden principalmente en sitios montiegos con escamplaes esvalixaes, en palmares y cantos de barraqueres.
Descripción
Miden unos 46 cm de llargu. Son dafechu negros con llixeru rellumu. Los inmaduros son más opacos. Suelen apaecer solos o en pareyes. Nes percheas comunales axuntase en grupos mayores. En bien poques ocasiones baxen al suelu. Son ruidosos, como les cotorres. La so alimentación ye omnívora (frutos de palma real, inseutos, reptiles, güevos, moluscos, granos, otres frutes, etc.). Son aves bien intelixentes, pueden n'ocasiones llegar a asonsañar la voz humana.
Aglaé de Polignac
Aglaé Louise Françoise Gabrielle de Polignac foi fía de Yolande de Polastron, favorita y confidente de María Antonieta, y del so maríu, l'I duque de Polignac.
Oríxenes
Los sos güelos paternos fueron el Marqués Louis Héracle Melchior de Polignac (1717-1792), y la so esposa, Diane Marie Adelaide Zephirine Mazzarini-Mancini (1726-1755). Los sos güelos maternos fueron Jean François Gabriel, conde de Polastron, y la so esposa, Jeanne Charlotte Hérault.
Aglaé nació nel Palaciu de Versalles, siendo la primoxénita y única fía de los duques de Polignac. Tuvo tres hermanos: Armand Jules Marie Héracle, duque de Polignac (11 de xineru de 1771-1 de marzu de 1847); Jules Auguste Armand Marie, príncipe de Polignac (14 de mayu de 1780-30 de marzu de 1847); y Camille Henri Melchior, conde de Polignac (27 d'avientu de 1781-2 de febreru de 1855).
Vida na corte
Mientres el branu de 1775, Madame de Polignac foi convidada pola so cuñada a la corte real, siendo tantu ella como'l so home presentaos nuna receición oficial a Lluis XVI y María Antonieta.
El 11 de xunetu de 1780, a los dolce años, Aglaé casóse col duque de Gramont y Guiche nel Palaciu de Versalles, convirtiéndose en duquesa y pasando a ser llamada "Guichette" pola so familia. El so fíu, Antoine Geneviève Héraclius Agénor de Gramont, convertir nel IX duque de Gramont. La so fía, Corisande Armandine Léonie Sophie de Gramont, casóse con Charles Bennet, V conde de Tankerville, ente que la so otra fía, Aglaé Angélique Gabrielle de Gramont, casar en primer llugar col xeneral rusu Alexander Lvovich Davydov y darréu col diplomáticu francés Horace Sébastiani.
En 1794, según les memories de Marie-Louise-Élisabeth Vigée-Lebrun, la pintora realizó una semeya de mediu cuerpu de la duquesa de Guiche portando un turbante azul, n'estilu Directoire. Vigée-Lebrun escribió: "...atopé cola duquesa de Guiche, que'l so formosa cara nun camudara n'absolutu".
Morrió nuna quema na so casa n'Edimburgu, Escocia, el 30 de marzu de 1803.
Eincheville
Eincheville ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Aglaja Veteranyi
Biografía
Nació nuna familia rumana d'artistes de circu. El so padre, Alexandru Veterany (1926-1995), trabayaba como payasu y quería qu'Aglaja convertir n'estrella de cine. La so madre yera trapecista (cada nueche colgar de la so llarga melena sobre la pista). Mientres tola so infancia, la so tía ocupó'l llugar de la so madre. En 1967 la familia fuxó de Rumanía. Nos años siguientes Aglaja Veteranyi viose obligada a actuar como artista y baillarina. En 1977, con quince años d'edá, abandonó a la so familia ya instalóse sola en Suiza. Anque debíu al frecuente cambéu de llugares onde viviera apoderaba'l rumanu y l'español, los sos padres nunca lu habíen unviáu a una escuela regular, polo que yera analfabeta.
thumb|160px|El padre de Aglaja Veteranyi, [[Aleksandru Veteranyi|Alexandru (1926-1995), foi un payasu reconocíu n'Arxentina.]]