cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Navezuelas
Símbolos
Por Orde del 28 de mayu de 1992, apruébase l'escudu heráldicu y bandera de Navezuelas, l'espediente alministrativu va ser instruyíu pol conceyu'l 29 y 30 d'abril de 1992, onde s'espresen les razones y xustifícase el diseñu de los mesmos; va ser publicáu en DOE númberu 44 del xueves 4 de xunu de 1992, l'escudu va ser de sinople de rombu de plata y obre de castañal con corona real zarrada, la bandera, va ser rectangular de proporciones 2/3 de pañu verde con rombu blancu colos sos vértices nos puntos medios de los llaos de la bandera, col escudu municipal nel mediu.
Historia
Los oríxenes del pueblu son inciertos, si sábese que'l pueblu actual provién d'un asentamientu anterior na ribera del ríu Almonte, asitiábase unos quilómetros abargane embaxo; nel sitiu de les "Zahoderas". Según la lleenda, les víbores fueron, como n'otros munchos despoblados de la provincia de Cáceres, les causantes del so abandonu, les Sauceras o "Zahoderas" pa los paisanos formó parte de la diócesis de Plasencia a lo menos hasta'l sieglu XVI, y les causes del so abandonu anguaño son desconocíes, lo más seguro ye que fuera dalguna plaga, o algúna epidemia la que provocara l'éxodu de los sos habitantes, que instaláronse, valle enriba, en pequeños grupos humanos esvalixaos, en clanes familiares, dedicaos n'orixe a la ganadería, anguaño dalgunos sobreviven, d'ende que'l pueblu nun primer momentu denominábase les Navezuelas, ye dicir asentamientos humanos esvalixaos a lo llargo del valle de la nacencia del Almonte; el topónimu de Navezuelas refierse concretamente a esti datu a "nave" que ye la derivación de "nava" qu'amás de ser un llugar llanu, rasu ente montes, regueros o ríos, podemos da-y el significáu de llar, casa, sitiu seguru, alredor de cual apigúrase, un grupu humanu, una familia. Polo tanto delles "navas", delles families, esvalixaes, formaron les Navezuelas.
Carlotta Case Hall
Carlotta Case foi una profesora, botánica y curadora d'Estaos Xuníos.
Graduóse na Universidá de California. Xubió hasta profesora axunta de botánica na Universidá de California, Berkeley. Casóse con Harvey Monroe Hall.
Navezuelas
Historia
Quiciabes unes de les pruebes de que los Visigodos asitiar nestes tierres, va ser como señalemos enantes les traces físiques tan carauterísticos de xentes del norte y Centroeuropa.
Gran parte de la Historia de Navezuelas cuerre paralela a la de Cabañas del Castillo, sobremanera nel periodu feudal, de quien va depender, siquier dende'l medievu como una pedanía más de la primeru: Encomienda de les Órdenes Militares de Caballeros de Trujillo, tamién de los de Calatrava. Perteneció tamién a Trujillo, al Conde de Oropesa y a la diócesis de Plasencia.
A Porqueira (Santa Colomba)
A Porqueira ye una casería de la parroquia d'Santa Colomba, n'Allande.
L'INE establez qu'A Pontenova ye una casería despoblada dende 2003. El so códigu de referencia ye 33 001 111200.
Navezuelas
Historia
Escontra 1186 empiecen a recibir importantes privilexos sobre Trujillo y la so contorna; sobremanera nun testamentu de Pedro Rodríguez de Castro, quien nel so testamentu dexa a la Orde de Santiago, ente otros, Cabañas del Castillo. Esti home nun se morrió aína, pero llueu tien que fuxir colos moros acusáu de rebelde. La influencia d'esta orde se difuminará diez años dempués cola última folada árabe.
A Porqueira (Santa Colomba)
Alcuéntrase a una distancia de La Puela, capital del conceyu, de 20 km. Tien una altitú máxima de 805 m sobre'l nivel del mar. Pal añu 2001 contaba con 2 viviendes, 1 principales y 1 non principales.
Navezuelas
Historia
Trujillo conquístase definitivamente en 1232, con ello en tola contorna empieza un periodu de relativu aselu.
A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá de constitúi en conceyu constitucional na rexón d'Estremadura. Dende 1834 quedó integráu nel Partíu Xudicial de Logrosán Nel censu de 1842 figura anexonáu a Cabañas del Castillo.
En 1927 esgazar de Cabañas del Castillo faciéndose conceyu independiente. Darréu nos cincuenta presentaba una estampa de pueblu dinámicu, qu'a pesar de les sos comunicaciones, del so aislamientu, del so mediu, nun faltaba práuticamente de nada.
El golpe d'estáu de Primo de Rivera en 1923 favoreció una serie de reformes, ente otres coses nuna batería de normes que trataríen de lluchar contra'l caciquismu y la corrupción imperante nestos años, eslleiendo Conceyos y Diputaciones y estableciendo en marzu de 1924 l'Estatutu Municipal, redactáu por Calvo Sotelo. La caótica organización alministrativa y fiscal de conceyu de Cabanes, éstes reformes daríen llugar a la segregación de Navezuelas de Cabanes.
Mientres la posguerra hacia l'añu 1944 les sierres qu'arredolen el pueblu fueron escondite de los llamaos "Maquis". Estos guerrilleros pasaron d'una llucha política a ser simples bandoleros que vivíen nes zones más montascoses y menos poblaes; pagando mayores costos sociales y económicos quien vivíen en y de la sierra como cabreros, carboneros, llabradores etc… yeren bien frecuentes les visites peles nueches a les mayaes pa extorsionar, robar alimentos, ganáu, gochos, los habitantes de les cases del campu tener qu'iguar construyendo zulos nos sitios menos insospechados pa despintar la poca comida que teníen, amás del peligru de los Maquis, cualquier conducta que pudiera causar barruntu na Guardia Civil puede tener tarrecibles consecuencies. Unu de los más famosos foi Joaquín Cintes alíes Chaqueta Llarga natural de Fuenlabrada de los Montes, provincia de Badayoz, arrexuntó numberosos fuxíos allegaos a la so ideoloxía comunista, entamando una agrupación guerrillera disciplinada que percorrió Estremadura, la provincia de Toledo y el norte d'Andalucía. Safar a Francia en 1948.
El 28 de mayu de 1992, apruébase l'escudu heráldicu y bandera de Navezuelas.
Llocalización
La llocalidá de Navezuelas atópase enclavada en plenu corazón de Las Villuercas, cerca de la nacencia del ríu Almonte y del picu Villuercas, a una altitú de 930 msnm. Tol términu asítiase percima de los 650 msnm. La mayor cota ye'l picu Villuercas de 1601 msnm, el más altu de los Montes de Toledo.
El siguiente diagrama amuesa a les llocalidaes nun radiu de 25 km de Navezuelas: 400px|left|Llocalidaes cercanes
Hidrografía
thumb|Presa de Santa Lucía. Ye un afluente del Tajo, naz nel picu Villuercas nel términu municipal de Navezuelas, onde se construyó una pequeña presa pal suministru de dicha llocalidá. Percuerre 97 quilómetros hasta desaguar en Garrovillas, xusto en castiellu y pueblu anubiertu de Alconetar. Los sos principales afluentes son: el Gargüelu de Santa Lucía, los ríos Berzocana y Garciaz nes Villuercas; l'El Tozu, el Tamuja de Montánchez y el Guadiloba de Cáceres, estos postreros entrando dende'l sur, pela marxe derecha; pela parte izquierda apenes si tien cuenca al correr mui cerca del Ríu Tajo. El tramu de Navezuelas corresponder colos primeros quilómetros de vida, nel so ambiente más puro y virxe. Agües cristalines que nacen na cabecera del valle y que van representar los mayores caudales que reciba en tol so percorríu. El restu d'afluentes vense condicionaos pola estacionalidad y el réxime d'agües.
Ríu que naz nel picu Villuercas, nel términu municipal de Navezuelas. En percorriendo tol Valle de Vieyes, pasando paraxes virgenes de gran guapura y valor ecolóxicu, y recibir agua d'ensame de regueros y manantiales, da un fuerte xiru pa desaguar nel ríu Ibor, el términu municipal de Castañar de Ibor.
nel picu Villuercas, percuerre'l Valle del Uz y el de Santa Lucía. Ye precisamente nesti postreru onde, aprovechando'l so caudal, s'a construyíu un banzáu p'abastecer a un gran númberu de pueblos, como Trujillo. Desagua nel ríu Almonte nel términu municipal de Cabañas del Castillo, nun puntu de gran guapura.
Ta formáu por dos preses consecutives nel calce del ríu de Santa Lucía, nel valle homónimu. La primer presa construyir nel sieglu XIX p'abastecer a Trujillo, que foi una auténtica obra d'inxeniería pa la so dómina. La segunda ye más moderna y data de la década de los 90, que da más suministru tantu a Trujillo como a pueblos d'alredor d'ésti. Llegar a ella al traviés de la pista de Solana, dempués de xubir un empináu puertu.
Orografía
El pueblu de Navezuelas ta enclaváu en plenu corazón de la contorna de la Villuercas, a la solombra del picu Las Villuercas, arrodiáu d'una paraxa virxe y montascoso, ricu en flora y fauna. El términu municipal ta formáu por trés valles paralelos, empobinaos escontra'l norte y en forma d'uve zarrada. Estos valles reciben el nome de Valle del Almonte, de Santa Lucía y de Vieya, polos cualos pasa ríos que reciben el nome de los valles respeutivos.
Clima
El clima de Navezuelas ye de tipu mediterraneu continentalizado anque tamién tien traces propies d'un clima de monte. La temperatura medio ye de 14º, con branos son calorosos y secos con una media de 24º y una máxima de 35º, ya iviernos fríos y húmedos con una media de 5º y una mínima de -5º.
Les precipitaciones son xeneralmente abondoses, ente 800 y 1200 milímetros, rexistrándose más de 386 mm n'avientu de 2009 y 508 mm en marzu de 2013. Les máximes concéntrense sobremanera en primavera y seronda, produciéndose tamién dalgunes en forma de nieve mientres los meses d'avientu, xineru, o inclusive febreru. En primavera les precipitaciones producir en forma de bastios y pedriscaes, que resulten fatales pa l'agricultura. Mientres el branu les precipitaciones son escases y prodúcense xeneralmente en forma de nubes.
Naturaleza
=== Fauna y flora Toa'l pueblu ta arrodiáu d'una fauna y flora bien rica. Tien unu de los meyores paisaxes d'Estremadura, ya inclusive d'España. La meyor dómina pa visitalo son los meses de xunu y xunetu, cuando tou atópase nes sos máxima rellumanza.
La redolada de Navezuelas ye ricu en flora y fauna tantu pol so enorme diversidá, como pola relevancia de delles de les especies presentes na zona. Delles d'estes especies son endémiques, por cuenta del caltenimientu del hábitat, por eso haise declaráu Zona Z.Y.P.A (Zona d'Especial Proteición d'Aves).
Son habituales aves como los rabilargos, el glayu, la perdiz colorada, por mentar dalgunos ente la gran variedá presente.
Mención especial merez el llobu cerval, de presencia puntual y esporádica na zona. Por toos ye conocíu'l gran valor ecolóxicu d'esti bellu felín catalogáu en peligru d'estinción. Otros como l'osu pardu o'l llobu ibéricu que d'antiguo poblaben estes zones, abandonar y yá nun hai presencia d'estes especies. Na fauna doméstica destaquen la cabra, el gochu y la oveya, de les cualos llógrase lleche y carne pa consumu xeneralmente propiu.
El reptil más representativu ye la víbora hocicuda, qu'atopa les condiciones aparentes pa sobrevivir nes fasteres cascayosu y cubrir de vexetación de la zona. Tamién s'atopa presentes la culiebra bastarda y de ferradura por citar dalgunes. Son comunes los llagartos ocelados y les llagarteses colilargas.
Ente los anfibios podemos ver davezu sapos comunes, la sacavera común y la xaronca común.
Dientro de los pexes que podemos atopar nos ríos de la zona, destaca la trucha común y la carpa. No referente a los inseutos, la población toma una ingente cantidá d'especies.
Si un árbol estrema a Navezuelas, ye ensin dala dulda el castañu, el cuál representa un parte importante nos ingresos del pueblu. Pero les especies arbóreas de la zona nun se llinden a la castañal, esistiendo una gran variedá d'especies que pueblen les inclinaes fasteres d'abarganar redoma. Ente diches especies atopen el carbayu, el sufrera, la encina y otres munches.
Dientro de la carba, y asitiáu nes zones más altes de la sierra atopa'l rebollar. Otros exemplos predominantes d'esti tipu de vexetación, ye la abundantísima jara, planta qu'invade darréu les zones de cultivu abandonaes, poblando en solitariu grandes fasteres, en compañía del uz blancu, el romeru y la retama. Ente les especies de cultivu, que nun son orixinaries d'equí, destaquen les xudíes, el tomate y la pataca, que dan sustentu a la gastronomía del conceyu.
Les flores son tan innumberables como formoses y ye tal la variedá esistente que dalgunes nin siquier tienen nome a nivel llocal.
Pa rematar, nun podemos dexar de mentar un árbol formoso y escaso: el loru. Les loreras, nome que reciben les agrupaciones d'estos árboles, son reliquies d'antiguos montes de borrina que fueron abondoses mientres la yera terciaria.
Zones protexíes
El 17 de setiembre de 2011 aprobóse'l Xeoparque Villuercas-Ibores-Jara, a la cual pertenez esti pueblu. Tien una situación xeográfica estratéxica, yá que s'atopa nel centru del xeoparque y de la contorna.
Demografía
D'antiguo la población atopábase bien esvalixada. Vivíen xunto a la tierra que-yos daba'l sustentu, arrexuntaos en pequeños nucleos familiares. Trés o cuatro viviendes más establos, payares y otres dependencies conformaben grupos de venti a trenta persones. De normal xunto a regueros perenals, podemos atopales partíes por tol términu municipal, pegándose a les fontes que-yos darán la vida. Anguaño la población que vive esvalixada casi sumió, y tola población arrexuntar nel nucleu principal.
Mientres principios del sieglu XX la población del conceyu creció amodo hasta los años venti cuando s'amenorga por cuenta de la gripe español y a la crisis económica, pero que volvió crecer explosivamente hasta mediaos de sieglu, cuando gran parte de la población abandonó'l pueblu buscando zones más espolletes ya industrializaes como Madrid, Cataluña o'l País Vascu n'España, y fora d'ella como a Francia, Alemaña, Suiza o los Países Baxos (Holanda). Anguaño la población sufre un fuerte avieyamientu, anque non tan alto como n'otros conceyos cercanos como Cabañas del Castillo, Berzocana o Alía. La población mengua anque de forma menos acusada qu'a finales del sieglu anterior, por cuenta de la meyora de les condiciones rurales y al regresu d'antiguos emigrantes. En 1927 el conceyu independizar colo que la so población y términu municipal mengüen, como puede vese nel gráficu.
Política
Nos años de democracia los alcaldes en Navezuelas fueron los siguientes:
Tresportes
Si queremos aportar per carretera, esisten delles víes d'entrada. La vía más fácil ye l'autovía Madrid-Lisboa (A-5) na so esviadura escontra Deleitosa, xusto pasáu'l túnel de Miravete (Salida). Esta carretera dirixir a Guadalupe y al pasar Deleitosa tenemos d'esvianos delles vegaes travesando pueblos como Retamosa y Roturas.
Dende Cáceres y Trujillo podemos dirixinos a Navezuelas al traviés de la carretera que trescurre por Zorita y Logrosán hasta la llocalidá de Cañamero, onde vamos coyer la esviadura escontra Berzocana y darréu al llegar a la glorieta esviaremos escontra Navezuelas.
P'aportar dende Mérida, utilízase la N-430 en direición Ciudá Real, y una vegada en Cañamero esviaremos pela carretera antes citada.
Educación
El colexu públicu d'educación infantil y primaria arrexuntar nel CRA Las Villuercas. Puede estudiase secundaria y bachilleratu nel IES Mario Roso de Lluna de Logrosán.
Sanidá
Pertenez a la zona de salú de Berzocana dientro del área de salú de Cáceres y cuenta con un puntu d'atención siguida. Nun hai nengún establecimientu sanitariu priváu rexistráu a fecha de 2013, polo qu'en dellos servicios sanitarios como óptiques o clíniques dentales depende de poblaciones cercanes de mayor tamañu. Nel conceyu hai una sola farmacia, que coordina les sos veces de guardia coles de Berzocana y Cabañas del Castillo.
Patrimoniu relixosu
Ta formada por una planta rectangular, con un pequeñu ábside y una sola nave de cinco tramos. El teyáu ye de texa estilu árabe a dos enagües sobre arcos apuntaos de lladriyu. Esta casi reconstruyida na so totalidá namái quedando los contrafuertes y l'ábside na so forma orixinal. A ella apuértase por aciu una escalera y una portada con arcu de mediu puntu. La fachada ta recubierta de piedres y tien una espadaña con trés buecos de campanes, nos cualos hai dos campanes. L'interior presenta unos arcos ojivales de lladriyos, que-y dan ambiente medieval. Nel ábside atopa un retablu cola figura de Santiago montáu sobre un caballu nel centru d'este. A los sos llaos tán Santa Bárbara y San José. Tamién podemos atopar a San Marcos, Santa Ana y un Cristu negru. Tien una pila bautismal de granitu, con tres vieires. Finalmente podemos atopar les talles de la Virxe del Rosario, la de Santiago Pelegrín y el Neñu Jesús, que ye de piel escuro. La ilesia pertenez a l'Archidiócesis de Mérida-Badayoz, Diócesis de Plasencia, Arciprestalgu de Logrosán.
Pequeña y moderna construcción asitiada sobre terrenal de castañales na collada que da vista a la entrada del valle de Navezuelas. Ye cuadrada d'apenes dos metros de llau, pintada en nidios tonos mariellos y con teyáu a cuatro enagües. Nella celebra'l 10 de xunetu'l día de San Cristóbal.
Arquiteutura tradicional
El pueblu ta formáu per una zona nueva creada pola bona situación sociu-económica de los postreros 30 años y otra que ye'l barriu vieyu, que d'antiguo formaba'l pueblu. Equí podemos atopar cases de tamañu mediu construyíes de piedra o adobe, con un interior de treme de maderes. Estes cases tán formaes xeneralmente por una bodega o almacén na so planta baxa, con espaciu p'animales. Na parte cimera tán la cocina y habitaciones dormitorio. Les cais pueden ser totalmente llanes y con muncha cuesta. Tán afataes con flores que-y dan un toque más bellu y con fontes que-y dan soníu.
Patrimoniu natural
thumb|Navezuelas dende'l picu Villuercas Ye un cume perteneciente a los Montes de Toledo y na cual atópense les sos mayores altitúes, por cuenta de que tien 1601 metros. Por cuenta de la so gran importancia na contorna fai que la de nome a ésta. Ta formada por cuarcites y dixebren el ríu Tajo del Guadiana. Nel so visu hai numberosos edificios, garites, base d'aterrizaxe pa helicópteru y otres instalaciones d'usu civil-militar. Debíu al abandonu de la base militar per parte de los militares, fixo qu'empezara un procesu d'abandonu y estroza hasta que tornaron los militares, que fixeron que la zona recuperárase. Mientres los últimos años instaláronse ensame d'antenes de comunicación. El clima nel visu ye fríu mientres l'iviernu, llegando a tar cubiertu mientres dellos meses. En primavera y branu pueden almirase paisaxes únicos. El branu ye la meyor dómina del añu pa visitala dende la cual puede vese gran parte de la provincia de Cáceres y Toledo, inclusive hai dalgunos qu'afirmen que puede vese Madrid. Por cuenta de los paisaxes propúnxose pa realizar actividaes turístiques y medioambientales, lo que fadría que se desenvolviera'l turismu nes Villuercas. Finalmente, puede aportase a la base al traviés dende Guadalupe, siguiendo pela carretera EX-118 en direición a Castañar de Ibor. Al llegar a la Ermita del Humilladero, siguir a mano izquierda pela pista asfaltada que xube a la base militar asitiada nel picu Villuercas, con bastantes baches nos primeros quilómetros. En xubiendo pela pista mientres aproximao 5 km, algámase la zona denomada Llanillo Buecu, onde esiste un sobreancho pa dexar el coche y onde esta'l Pozu de la Nieve, antigua construcción p'abastecer d'agua a la pedanía de Guadalupe. Tamién puede aportase al traviés de Navezuelas per una pista de formigón, que tien un gran enclín.
valle de Vieyes, escondida tres una encina de dos tueros ábrese esti impresionante furacu en roca. La estancia tien casi ocho metros de fondura y trés d'altor en dellos sitios. Tien dos cavidad, una un pocu más fonda que la otra. Apréciense la mano del home nos rotos de la roca.
Nel filu que dixebra los valles del Almonte y de Santa Lucia, xunto a la pista que xune Navezuelas con Solana a unos 1100 metros, atopamos unu de los miradores mas impresionantes del términu. Peles tierres que s'acolumbren y polo encantador del llugar. Nuna de les crestes más altes, a manera d'estancia abre una cueva bastante amplia, pocu fonda, que mira al sur. Pero lo más impresionante, ye la chimenea de 3 metros de diámetru que dende l'interior escontra al cielu. Inesplicable formación nes perdures roques de cuarcites.
N'unu de los rincones de la zona media del Valle de Vieyes, escuéndese unu de los llugares de referencia de los Montes de la Villuercas. D'unos cinco metros d'altor cai un remexu constante d'agües cristalines qu'acaben de nacer. El sitiu axunta tolos elementos suañaos por aventureros, botánicos; amantes de la naturaleza polo xeneral qu'atopen equí les claves que raramente axuntar en tan pocu espaciu. Averase a la Chorrera ye adrentarse nes fontes de la vida. Una estrecha sienda con conduz pol valle, 300 metros que paecen el doble pol difícil caminar na espesura verde que la invade tou. Namás empezar a xubir atopamos un vieyu molín casi tapáu pel monte. A partir d'equí la foresta zárranos ente los sos brazos, nel nuesu camín van afayándose ante nós, una tres otra, les esencies d'esta tierra. Ente les especies vexetales destaquen los felechos, los omeros y los loros.
Asitiar ente la banda de la Villuercas Chica y la Barrera de los Peñones. Tien una altitú que va dende los 950 metros hasta los 1500. Nél nacen ensame de regueros que formen el Gargüelu del Uz. Nella desenvuélvese la semi-industria de la xudía. Les especies arbóreas que predominen son los chopos y los fresnos.
Ye'l llugar más recóndito de les Villuercas y que s'atopa en direición norte. Esti valle tien un gran altor, y atópase zarráu por tolos sos llaos, lo cual da sensación de tar zarráu. Ye una zona húmedo y templao bien ideal pal cultivu de xudíes, tomates, pataques, pimientos, ente otros. Por esti valle pasa'l ríu Vieyes.
valle en forma d'uve zarrada que s'atopa abiertu por casi tolos sos llaos. Ye un valle partíu ente Cabañas del Castillo y Navezuelas. Les especies arbóreas que destaquen son la encina y el carbayu. Nel tramu final d'esti valle hai unes grandes pendientes pocu abruptas dende onde podemos reparar el castiellu de Cabanes. Pol pasa'l Gargüelu de Santa Lucía nel cual ta construyíu'l banzáu de Santa Lucía.
Pozu de les Nieves
Percima de los 1300 metros d'altor, ente les llendes de Navezuelas y Guadalupe, los flaires del Real Monesteriu de Guadalupe, construyeron un conxuntu d'edificaciones ente la que destaca un fondu pozu p'almacenar la nieve mientres tol añu, amás d'una edificación en piedra güei derruida.
Ésta destinábase fundamentalmente a les investigaciones que faía la escuela de medicina del monesteriu, amás del caltenimientu d'alimentos.
Arte rupestre
nel Valle de Santa Lucía, cerca del términu municipal de Cañamero. Ye una cueva de poca fondura pero con muncho espaciu. Nella podemos atopar pintures esquemátiques dataes de la Edá del Bronce. Ye difícil llegar, pero merez la pena.
Organización territorial y urbanismu
El pueblu atópase empobináu norte-sur na zona de solana y na falda d'un monte con pendiente. Nél puédense estremar dos zones, una antigua con cais estreches, enrevesaes, antigües, cases pequeñes y con un clima frescu, por cuenta del ensame de fontes qu'hai partíes por tol conceyu; y la nueva con cais anches, que fai que sían más templaes, más rectes y con cases grandes, toes elles surdíes a partir de la década de los 70 del sieglu XX por cuenta de la bona situación económica. Amás mientres principios d'esti sieglu XXI construyéronse ensame d'instalaciones públiques..
Festividaes
Destaquen delles celebraciones a lo llargo del añu:
Tradiciones
yera la única manera de llograr productos como zapatos, oxetos de madera,… Anguaño queden poques persones que se dediquen a esto y que crean tou tipu d'oxetos de cueru como zapatos y bolsos. Tamién se fabriquen texas y relós n'oxetos antiguos pa la decoración.
Ventes-Saint-Rémy
Ventes-Saint-Rémy ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Brasilia
Brasilia (Brasília) ye la capital federal de Brasil. Asítiase a 950 km al noroeste de Rio de Janeiro, nes tierres altes de la fastera centru-occidental del país. Foi proyectada ex-novo como nueva capital del país, y fundóse'l 21 d'abril de 1960, tres de 41 meses de trabayu, pol presidente Juscelino Kubitschek. Anguaño ye la tercer ciudá más grande de Brasil, y la que tien la mayor renta per cápita de toles ciudaes llatinoamericanes.
Les trés rames del poder federal del país tienen equí la so sede: executivu, llexislativu y xudicial. Amás, hai 124 embaxaes de los países colos que Brasil caltién rellaciones diplomátiques. El so aeropuertu internacional ye'l terceru con mayor númberu de viaxeros del país. Tien un estatus xurídicu estremáu al de les otres ciudaes del país; estes son conceyos, mentantu que Brasilia ye una división alministrativa. Magar qu'aveza a usase'l so nome como sinónimu del distritu federal del que forma parte esti, en realidá, compónese de 31 divisiones alministratives, de les qu'una, nomada Plano Piloto, ye la ciudá diseñada por Costa y Niemeyer. El restu d'elles conformen l'área metropolitana de Brasilia.
Junya Nodake
Junya Nodake (野嶽 惇也; ) ye un futbolista xaponés.
Medical Repository
Medical Repository, (embrivíu Med. Repos.), foi una revista ilustrada con descripciones botániques qu'editóse en Nueva York. Publicáronse 6 númberos nos años 1798-1803.
Passerella iliaca
Passerella iliaca ye una ave emberízida migratoria d'América del Norte. Componer de cuatro subespecies non siempres identificables nel campu, que dellos científicos alcen a rangu d'especies.
Descripción
Ye un miembru relativamente grande dientro de la so familia, algamando un llargor d'hasta 18 cm los adultos. D'alcuerdu a la subespecie, pue ser café escuro, gris o acoloratáu. Les partes ventrales tán bien rayaes, y el pechu, claro, estremar por tener rayes en forma de V invertida, que s'arrexunten formando un llurdiu grande nel centru del pechu.
Forrajean tascando nel suelu, lo que los fai vulnerables a gatos y otru depredadores, anque la Unión Internacional pal Caltenimientu de la Naturaleza considerar una especie abondosa. Aliméntase de granes ya inseutos principalmente, anque tamién de dellos frutos pequeños y les poblaciones costeñas tamién pueden alimentase de pequeños crustáceos.
El cantar del machu ye musical, compuestu de dos notes clares y una tercera esnidiosa. Añeren nun llugar protexíu, yá seya nel suelu, nun arbustu o sobre les cañes d'un árbol.
Sistemática
thumb|200px|P. i. unalaschensis. Estrémense cuatro subespecies, que pueden atopase xuntes nel so área d'invernación:
Folgueroles
Folgueroles ye un conceyu de Cataluña, perteneciente a la provincia de Barcelona, na comarca d'Osona y asitiáu a caballu del llanu de Vic y del entamu del macizu de les Guillerías, qu'accidenta'l sector oriental del términu municipal. El relieve nidiu de poniente, chiscáu de masíes y dellos pequeños montículos, vuélvese abrupto en llevante, con ribayos y fondalaes llenes de vexetación por onde escurren riegues como'l de Folgueroles (afluente del Gurri) o'l Lledoner.
Vovray-en-Bornes
Vovray-en-Bornes ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Folgueroles
Al norte parte colos términos municipales de Tabérnolas y Gurb, al este con San Saturnino de Osormot y Vilanova de Sau, al sur con Calldetenes y Santuyano de Vilatorta y con Vic al oeste. Falta 5 km de Vich, 37 km de Ripoll, 60 km de Girona y 75 km de Barcelona.
Vovray-en-Bornes
Tien una población de y una superficie de  km².
Folgueroles
Toponimia
El nome de Folgueroles, vien de la pallabra en catalán Falguera (felechu n'asturianu). Na forma oficial caltúvose'l radical del nome na variedá antigua (Folg-). Apaez en documentos antiguos coles siguientes formes:
Vulbens
Tien una población de y una superficie de  km².
Baxu Nalón
El Baxu Nalón ye una de les contornes turístiques nes que ta estremáu'l territoriu del Principáu d'Asturies. Ta formáu por trés conceyos, Pravia, Sotu'l Barcu y Muros, siendo la capital comarcal o cabecera la Villa de Pravia. Los consistorios pertenecientes a la mancomunidá collaboren ente sigo pa potenciar la economía na zona, basada nel turismu y l'agricultura de manera xeneral.
Situación xeográfica
La contorna asítiase nel cursu baxu del ríu Nalón y engloba los conceyos de Pravia, Sotu'l Barcu y Muros. Llinda al norte col mar Cantábricu, al oeste con Cuideiru, al sur con Salas y al este con Candamu y con Castrillón.
La ría de San Esteban atópase íntegramente nel territoriu comarcal y amás d'esti ríu pueden atopase otros cursos fluviales importantes como'l ríu Narcea o'l ríu Aranguín. Estos ríos escurren per valles bien marcaos que moldien el relieve de la zona. El más conocíu ye'l Valle d'Arango, aniciáu pel ríu Aranguín, famosu poles sos casones señoriales y la ganadería. Arrodiando los valles atópense un conxuntu de sierres de medianu altor como la Sierra de Fontebona, onde s'atopen visos como'l Picu Mirabeche, Picu Casafría y Alto del Marqués; la Sierra de Sandamías col Altu del Monxagre de 655 metros d'altitú y la Sierra de los Vientos na llende con Cuideiru, onde atopamos el techu de la contorna, Llan de Cubel, cume de 678 metros d'altitú.
Turismu
Tratase d'una zona turística tantu pol so encantu natural como pola so importancia na historia d'Asturies. Per un sitiu son bien frecuentaes les rutes de senderismu que percuerren los conceyos de Muros y Pravia, como la Sienda de la Sablera d'Aguilar o la Sienda Verde de Santianes de Molenes. Nesti últimu pueblu, Santianes de Molenes, atopábase la monarquía asturiana allá pol sieglu VIII y podemos reparar na ilesia de San Xuan Evanxelista, de planta basilical, que ye una auténtica xoya del prerrománicu asturianu. La zona tamién ye conocida poles sos sableres y pol antiguu puertu industrial de San Esteban. Pa terminar, la Colexata de Santa María La Mayor de Pravia y el Conceyu pravianu presiden la cabecera de la contorna.
Comunicaciones
La contorna ta perfectamente comunicada coles principales ciudaes asturianes. Per un llau, Avilés atópase a apenes 20 km, Uviéu a unos 50 km y Xixón a 40 km. L'aeropuertu d'Asturies alcúentrase en tierres del vecín conceyu de Castrillón. L'autovía A-8 traviesa el conceyu d'este a oeste, al igual que la N-432. Toles capitales de conceyu tienen estaciones de ferrocarril de FEVE y Pravia una estación d'autobuses con 4 dársenes. Sicasí, hay una plataforma vecinal que esixe la constucción de una pasarela enriba'l Nalón pa xunir los pueblos de San Esteban con San Xuan
Deportes
El deporte ye una actividá importante na zona, yá que esisten bastantes clubes deportivos. El más importante de toos ellos ye'l CD Praviano, club de fútbol de Pravia que na temporada 2018/19 xugaba na Tercer División d'España y xuega nel Estadiu Santa Catalina, con capacidá pa 3000 espectadores. Tien más de 400 socios. Otros clubes de fútbol del baxu Nalón son el CD Villa de Pravia, el Rey Silo FS, la SD Agones, el CD Soto del Barco, l'Atlético Arenesco y el Muros Balompié. Tocantes a otros deportes, destaquen clubes de tenis como la Villa de Pravia o'l CT Pravia; el Club Los Cuervos en piragüismu; el Club Remeros del Nalón en remu; el Club Ciclista Lin de Cubel BTT o'l Grupo de Monte Monteagudo.
Plasenzuela
Plasenzuela (Prasençuela n'estremeñu) ye un conceyu español, na provincia de Cáceres, Comunidá Autónoma d'Estremadura. Forma parte del Partíu Xudicial de Trujillo y pertenez a l'Asociación pal Desenvolvimientu Integral de Sierra de Montánchez y Tamuja.
Historia
Tien nes sos contornes abondoses restos arqueolóxicos ente los cualos atópase'l Cuetu de la Forca con materiales de distintes dómines (Neolíticu, Calcolíticu, Edá del Bronce), la necrópolis del Romazal con restos de la Edá del Fierro Final, El Guijo y delles mines con presencia d'elementos romanos. Ente ellos atopa una inscripción que recueye'l nome Lucio Julio Ibarra, lo que supón el más antiguu rexistru d'esti apellíu, y refundia ciertes duldes sobre la dómina de la formación del artículu n'euskera. Los romanos denominaron vetonos a los habitantes de la zona. Tres el periodu islámicu, con dellos rastros nel conceyu, perteneció a les tierres de Trujillo hasta que nel sieglu XVI d. Juan de Vargas y Camargo mercó'l términu pasando a ser señoríu, fechu atestiguáu pol rollu que se llevanta na so plaza. Nel sieglu XVII pasa a la familia de Tapia y nel sieglu XVIII forma parte del patrimoniu del conde de Canilleros.
En 1594 formaba parte de la Tierra de Trujillo na Provincia de Trujillo.
A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá constituyir en conceyu constitucional na rexón d'Estremadura, dende 1834 quedó integráu nel Partíu Xudicial de Trujillo. Nel censu de 1842 cuntaba con 95 llares y 520 vecinos.
En xunetu 2012, el periódicu El País escribió un artículu alrodiu de la corrupción del conceyu.
Monumentos
La Ilesia parroquial católica so la advocación de l'Asunción de La nuesa Señora, na Archidiócesis de Mérida-Badayoz, Diócesis de Plasencia, Arciprestalgu de Trujillo. Construcción (sieglos XV, XVII) formada por una nave rectangular cola capiya mayor dirixida a llevante.
La cruz del Humilladero consta d'una base cuadrángular de cuatro peldaños, un fuste d'unos cuatro metros d'altor, un capitel xónicu y la cruz. Nel so anverso figura la imaxe de Cristu crucificáu y nel aviesu la de la Virxe María. Atópase dientro d'un pequeñu recintu muráu asitiáu na carretera de circunvalación.
La fonte de los lleones, asitiada pela redolada de la ilesia parroquial, tamién ye un referente nel conceyu. En 2017 foi reparada y puesta en funcionamientu.
Carauterístiques de la zona
Asitiar na penillanura trujillana cacereña. El so paisaxe carauterizar por presentar grandes llanures con batolitos graníticos.
Política
Nel conceyu de Plasenzuela, dende 1979, el partíu que más tiempu gobernó foi'l PSOE
Stanley (ciudá)
Stanley (tamién Port Stanley según la denominación británica y Puertu Arxentín según la denominación arxentina), ye'l principal puertu y la única ciudá de les islles Malvines.
Alministrativamente, ye la capital del territoriu británicu d'ultramar d'eses islles y sede de la so Prefeutura apostólica.
Pa la República Arxentina, que reclama la soberanía de les islles Malvines, la llocalidá forma parte del departamento Islles del Atlánticu Sur de la provincia de Tierra del Fueu, Antártida ya Islles del Atlánticu Sur, que la so capital ye Ushuaia.
Denominación británica
miniaturadeimagen|left|Edward Smith-Stanley, en que'l so honor foi nomada la llocalidá. miniaturadeimagen|left|Lletreru con mensaxe de bienvenida a Stanley, a la entrada de la ciudá. miniaturadeimagen|left|Acta de fallecimientu de [[Pedro Edgardo Giachino, onde se llee «Puertu Rivero, Ex Pto. Stanley».]] miniaturadeimagen|left|Mensaxe del gobiernu arxentín a la población llocal mientres la guerra de 1982 calteníu nel [[Muséu de les islles Malvines. Utilizóse la denominación arxentina de la llocalidá, indicando «Puertu Arxentín (ex-Stanley)».]] Foi fundada como Port Stanley n'honor de lord Stanley, daquella Secretariu d'Estáu británicu pa la Guerra y les Colonies. Col pasu del tiempu foi utilizándose namái'l nome Stanley. El 2 d'agostu de 1956 l'alministrador británicu de les islles aconseyó al so gobiernu en Londres l'usu d'esti nome, por cuenta de que xeneralizárase nes islles.
N'abril de 2013, tres el fallecimientu de Margaret Thatcher, el gobiernu británicu, propunxo renombrar la ciudá como Port Margaret n'homenaxe a la ex primer ministru. La propuesta, foi vista positivamente por parllamentarios británicos y pol gobiernu llocal, ente que'l canciller arxentín Hector Timerman refugó l'acción y dixo qu'Arxentina non lo reconoz» y que ye «violatorio de los resolvimientos de les Naciones Xuníes».
Dende 1992 los isleños celebren el Día de Margaret Thatcher» cada 10 de xineru y tamién tien una avenida nel so honor nesta ciudá.
Denominación arxentina
Hasta abril de 1982 la población yera conocida n'Arxentina como Puertu Stanley, nome utilizáu tantu pol gobiernu como pelos medios de comunicación. En 1966 grupos peronistes solíen utilizar la forma Puertu Rivero, ya inclusive se rexistra na Arxentina l'usu erróneu de Puerto Soledad na década de 1960, confundiendo la ciudá col asentamientu instaláu polos franceses na mesma isla, que yera la cabecera de la gobernación arxentina al momentu de la ocupación británica en 1833.
Mientres l'alministración arxentina de la ciudá en 1982, el gobiernu militar arxentín utilizó delles denominaciones pa nomala nos comunicaos de prensa. Ente'l 3 y 4 d'abril de 1982, denominar Puertu Rivero; el 5 d'abril utilizó'l nome Puertu de la Islla Soledá; ente'l 6 y el 15 d'abril utilizóse Puertu de les Islles Malvines. Una carta fechada'l 24 d'abril y otra del 29 d'abril caltienen el nome Puertu Rivero. El nome de Rivero xenerara daqué de discutiniu, y pa la segunda selmana d'abril del 1982 yá figuraba Puertu Arxentín nes cartes náutiques de les islles.
Finalmente, el gobiernu de Leopoldo Galtieri, al traviés del decretu 757/82 del 16 d'abril de 1982, renombró la ciudá como Puertu Arxentín pa reinvindicar la so soberanía sobre les islles.
L'usu d'esti nome ye escluyente na Arxentina, pero non asina na totalidá del mundu hispanofalante, onde la denominación de Puertu Arxentín alternar cola de Puertu Stanley o Stanley.
Mientres los alcuerdos ente l'Arxentina y el Reinu Xuníu de xunetu de 1999 la delegación arxentina dixo tar dispuesta a estudiar la posibilidá d'esaniciar de la so toponimia los nomes xeográficos instauraos pol gobiernu militar mientres la Guerra, ente ellos el de Puertu Arxentín, volviendo denominase Stanley. Finalmente, nun asocedió.
Historia
thumb|250px|right|Sede de la [[Falkland Islands Company.]] thumb|250px|Tramu céntricu de la Costanera Ross. thumb|250px|[[Malvina House Hotel.]] La capital española y arxentina de les islles yera Puerto Soledad (Port Louis, pa los británicos), allugada al norte d'esta ciudá.
Tres la invasión británica de 1833, el gobernador teniente Richard Moody decidió treslladar la capital al caserío de Port Jackson, denominándola Port Stanley. El cambéu realizóse pos se consideraba que la badea de Stanley tenía una mayor fondura de anclaje pa los buques.
En 1843 empezó la construcción del asentamientu y en 1845 tresformar na capital alministrativa de la colonia. Convertir en base pa barcos balleneros y cazadores de foques nel Atlánticu Sur. En 1848 nació James Henry Falklands Sullivan en Puertu Stanley, que llevó'l nome británicu del archipiélagu. Foi'l primera descendiente de británicos y el primer ñácaru nacíu na llocalidá.
En 1849, 30 families de pensionados de Chelsea (del Royal Hospital Chelsea) asitiáronse ellí, col fin d'ayudar a la defensa de les islles y el desenvolvimientu del nuevu asentamientu. L'asentamientu creció como un puertu d'agües fondes, especializáu nel arreglu de buques. Ello ye que antes de la construcción de la Canal de Panamá, la llocalidá yera'l mayor llugar d'arreglu pa los barcos que transitaben pol estrechu de Magallanes, ayudando a impulsar la economía de les islles.
Años más tarde foi utilizada como depósitu de carbón pa la Marina Real Británica. Esto llevó a convertir a les islles en fondeadero de los buques que participaron na batalla de les islles Malvines na Primer Guerra Mundial, y na batalla del Río de la Plata na Segunda Guerra Mundial. Mientres esta última guerra foi deteníu na llocalidá'l fascista británicu Jeffrey Mosleyite Hamm.
L'aeropuertu de la llocalidá foi inauguráu'l 15 de payares de 1972 con un vuelu de la Fuercia Aérea Arxentina proveniente de Comodoro Rivadavia. La pista tenía 785 metros de llargu y 30 metros d'anchu. Los vuelos a la parte continental d'Arxentina realizaos por Llinies Aérees del Estáu (LADE) fueron suspendíos depués de la guerra de 1982, y dende 1993 entró en serviciu un vuelu selmanal dende Punta Arenas en Chile qu'opera dende la Base Aérea de Mount Pleasant, cola avenida del gobiernu arxentín ya incluyendo una escala mensual en Ríu Gallegos.
Nel so momentu, la sucursal de LADE foi la primer oficina estatal arxentina nes Malvines. Instaláu n'ochobre de 1972, se materalizó el 20 de payares nun terrén vencíu pol gobiernu colonial allugáu na Costanera Ross, la principal cai de la ciudá. Ellí designóse un Xefe d'Axencia ya instalóse un equipu de radio BLU. El gobiernu arxentín tamién construyó un edificiu en 1981 pa establecer la residencia del comodoro del aire arxentino que representaba a LADE. L'edificiu ye llamáu «casa Britannia» («Britannia house»). Años dempués de la guerra instalóse ellí'l muséu de les islles.
En 1975 instaláronse plantes de Gas del Estáu y de Xacimientos Petrolíferos Fiscales (YPF) pa brindar gas y petroleu a la población. Nesos años, el representante de Gas del Estáu nes islles, tamién yera axente de LADE y delegáu del Ministeriu de Rellaciones Esteriores arxentín.
El asocedió'l desembarcu de les Fuercies Armaes d'Arxentina, lo que derivó na guerra de les Malvines, siendo ocupada polos arxentinos hasta la rindición asocedida'l 14 de xunu de 1982. En dichu periodu'l gobiernu arxentín denominar de delles maneres, hasta qu'oficialmente se decidió pol nome Puertu Arxentín y declarar capital de la Gobernación Militar de les Islles Malvines, Xeorxa del Sur y Sandwich del Sur, que subsistió oficialmente hasta 1985. A finales de la guerra, mientres la batalla final na llocalidá, muyeres de les Islles Malvines finaron cuando la fragata británica HMS Avenger cañoneó la so casa por error.
Mientres la guerra la contorna de la ciudá fueron estensamente minaos, quedando entá güei llugares marcaos como terrenales minaos. Una de los sectores más atacaos foi l'aeropuertu de la ciudá, profusamente bombardeado polos británicu.
La llocalidá foi nomada llugar históricu nacional pol Congresu de la Nación Arxentina y por aciu el decretu 1.734 del 8 de xunu de 1984.
Carauterístiques
miniaturadeimagen|[[Gilbert House, sede de l'Asamblea Llexislativa.]] Atopar nel sector nordeste de la islla Soledá, asitiada nuna de les zones más mugor del suelu húmedes de la isla. Allugar nel centru de la rede de carreteres de la islla y ye la zona principal de merques nel archipiélagu. Delles de les tiendes y un hotel de la llocalidá son propiedá de la Falkland Islands Company. Amás ye la única población de les Malvines que tien colexu, hospital, biblioteca y una piscina.
La escuela primaria tien 250 estudiantes y abrió en 1955 y l'escuela secundaria tien 150 alumnos.
Na llocalidá, amás, alcuéntrase la sede de la British Antarctic Survey, l'axencia encargada de los asuntos antárticos británicos, qu'alministra cinco estaciones d'investigación. Tamién opera dos barcos y cinco aviones.
Dalgunes de les atraiciones de la ciudá son: el Muséu de les islles Malvines, la ilesia Catedral de Cristu (la ilesia anglicana más austral del mundu), la Casa de Gobiernu (construyida en 1845), la Casa del Gobernador, l'arcu llamáu «Whalebone» (o «Güesu de Ballena», n'español), el campu de golf, dellos monumentos alusivos a la guerra de les Malvines y llugares onde llancaron barcos.
La llocalidá ta hermanada con Whitby, allugada en Yorkshire del Norte.
La ciudá conforma la circunscripción eleutoral de Stanley de l'Asamblea Llexislativa de les islles Malvines.
Tresporte y comunicaciones
miniaturadeimagen|Vista del aeropuertu. A la llocalidá puede aportase dende l'esterior per mar y aire. Cuenta con un aeropuertu nes contornes llamáu Aeropuertu Stanley (códigu IATA: PSY) que la so pista foi construyida orixinalmente en collaboración cola Arxentina. Tamién s'apuerta dende la Base Aérea de Monte Prestosu, distante 48 km al suroeste, a onde una vegada a la selmana, un vuelu de 850 km comunicar cola ciudá chilena de Punta Arenas.
A fines de la década de 1970 nun esistíen carreteres transitables ente la ciudá y el restu de la islla Soledá. Un reporte encargáu pol gobiernu británicu consideró de gran importancia la construcción d'una carretera hasta Puertu Darwin. Rematáu'l conflictu bélicu, ameyoráronse les rutes que conecten con otres zones de la islla Soledá. Delles compañíes de taxi qu'operen dende la ciudá. Una de les cais principales ye Ross Road.
Na ciudá funciona una estación de radio, la Falkland Islands Radio Service (FIRS), una canal de televisión, la Falkland Islands Television y un selmanariu llamáu Penguin News.
Dacuando, lleguen cruceros a la ciudá.
Población
Escontra 1849, asitiárense 30 families. Anguaño, la so población presenta un baxu pero constante crecedera, qu'aumentó dempués de la guerra de les Malvines, llegando a concentrar trés cuartos (75 %) de la población total de les islles (2932 hab. en 2012). La mayoría de los sos habitantes son homes menores de 55 años, d'orixe local. Ente los inmigrantes atópense británicos, chilenos (alredor de 130 hab.), orixinarios de la isla Santa Lena y Xibraltar, etc. La ciudá tamién concentra'l 83 % de los 1650 persones habilitaes pa votar n'eleiciones.
En 1976 vivíen 1050 persones na capital, lo que representaba la metá de la población del archipiélagu. La población calteníase enllancada dende principios de sieglu.
Una estimación de 2009, refundió una población de 2184 habitantes. El censu de 2012, una población de 2121, lo que representa una medría del 0,28% frente a los 2115 habitantes (2006) del censu anterior.
En 2013 construyir nes cercaníes del cuetu Zapador (n'inglés: Sapper Hill; allugáu al sur de la ciudá) unes 32 cases (como parte de la crecedera de la ciudá), anque solu cuatro d'elles fueron ocupaes.
Clima
300px|thumb|[[Catedral de la Ilesia de Cristu.]] El clima de la llocalidá ye oceánicu subpolar y caracterízase, como nel restu del archipiélagu, por temperatures baxes tol añu, y fuertes vientos del oeste. La precipitación, ronda los 644 mm al añu, siendo relativamente baxa, y distribuyida uniformemente mientres tol añu. En permediu, siquier 1 mm d'agua puede rexistrase en 125 díes al añu. Les islles reciben 36,3 % del posible sol, o alredor de 1500-1600 h al añu, un nivel similar a delles partes sureñes de la lejanísima Inglaterra. Les temperatures diurnes son similares a otres llocalidaes a la mesma llatitú nel continente suramericanu, y les nueches tienden a ser daqué más fresques, con xelaes asocediendo nuna de cada 3 nueches (128,4 nueches). Nieva pel hibiernu pero al igual qu'a la mesma llatitú continental, non tanto como podría esperase nesta llatitú.
Les temperatures estremes varien de -11.1 C a 26.1 C pal periodu 1961-90, anque más apocayá, el 23 de xineru de 1992, cerca del Aeropuertu de Monte Pleasant rexistró 29.2 C.
Ensin cuntar con datos anteriores a 1890, el clima térmicu de les islles Malvines polo xeneral paecieren amosar un pequeñu enclín a mayores temperatures. La media diaria máxima de xineru en Monte Prestosu pa los años 1991-2011 promedian 16.5 C comparada col so permediu de 1961-90 de 14.1 C.