cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Templu de Xerusalén
El Primer Templu
Tres la muerte de Salomón, el templu sufrió profanaciones por cuenta d'invasiones estranxeres y tamién a la introducción de deidaes siriu-fenicies. Con tou, foi rededicado so les sos condiciones orixinales mientres los reinaos d'Ezequíes y Josías.
Destrucción del Primer Templu
thumb|120px|Inscripción incisa na única muerte que sobrevivió. Les tropes del rei babilónicu Nabucodonosor II destruyir en 586 e.C., llevando amás cautiva a una gran parte de los habitantes del Reinu de Xudá a Mesopotamia, cosa que dio llugar al exiliu y cautiverio de los hebreos en Babilonia.
Del Templu de Salomón solo sobrevivió un pequeñu oxetu de gran valor simbólicu, tratáse d'una granada de marfil del tamañu d'un pulgar, por demás estilizada y con inscripciones en calteres paleohebreos: iconográficamente, les granaes (rimonim n'hebréu) presentar nes cultures de l'Antigüedá como símbolos de fertilidá y esperanza, tando elles yá presentes en Jaquín y Boaz, los dos columnes esternes emplazadas delantre del Templu de Salomón; la inscripción incisa na granada de marfil per otra parte indica claramente que se trata d'un oxetu "[Perteneciente] al Templu of [Yahvé]h, consagráu a los sacerdotes".
El Muséu d'Israel en 2011 retiró de la exhibición la granada, un oxetu verdaderamente de la Edá del Bronce tardío, pero non asina la inscripción, que s'abarrunta ye una falsificación recién, anque nun haya pruebes de la culpabilidá de quien vendió la pieza al Muséu.
El Segundu Templu
thumb|350px|Planu xeneral del Templu de Xerusalén.
Reconstrucción de Zorobabel
Depués de la torna del cautiverio y col lideralgu de Zorobabel fixéronse los arreglos necesarios pa reorganizar l'afaráu Reinu de Xudá y reconstruyir el so Templu, desapaecíu pa esi entós faía yá siete décades. El grupu recién llegáu constaba de 42.360 persones xudíes, incluyendo neños, xunto a los sos 7.337 sirvientes y 200 músicos (Esdras 2:65). Completara'l llargu y lúgubre torna a casa dende les riberes del Éufrates hasta Xerusalén. Dicha xente taba animada por un fuerte impulsu relixosu y una de les sos primeres esmoliciones foi restaurar la so antigua casa d'adoración, reconstruyendo'l Templu y restituyendo los sos rituales.
Xunto cola invitación de Zorobabel, el gobernador amosó un noble xestu al contribuyir con 1.000 dáricos d'oru y otros tantos regalos. La xente apurrió amás el so parte al ayalga sagrada y facer con gran entusiasmu (Esdras 2). Primero llevantóse y dedicó l'altar de Dios nel puntu exactu onde s'atopaba'l so predecesor. Depués llimpiáronse los escombros carbonizaos que se topaben no que fuera'l sitiu de Primer Templu. Finalmente, nel segundu mes del segundu añu (535 e.C.), y ante la emoción y l'allegría del públicu ellí rexuntáu (Llibru de los Salmos 116-118), punxéronse los cimientos del Segundu Templu. Esti actu tuvo importancia pal pueblu hebréu, dando amás llugar a non poques alcordances (Zacarías 4:10).
De la ufierta samaritana a la culminación de los trabayos
Los samaritanos fixeron una propuesta de collaboración nos trabayos. Mas Zorobabel xunto col conseyu de vieyos tornaron a la ufierta yá que entendíen que Xudea tenía de construyir el Templu ensin ayuda esterna. De resultes d'ello, informes malintencionaos fueron espublizaos alrodiu de los xudíos; acordies con Esdras 4:5, los samaritanos buscaben atayar el propósitu de construyir el Templu y unviaron mensaxeros a Ecbatana y Susa, lo que causó que los trabayos de reconstrucción fueren tardiegos y eventualmente suspendíos.
Siete años dempués d'esti episodiu, Ciro el Grande, quien dexara y ordenara la reconstrucción del Templu, morrió y foi asocedíu pol so fíu Cambises. Depués Esmerdis ocupó'l tronu per cerca de siete o ocho meses. D'últimes xubió Darío I (521 e.C.) y, nel segundu añu del so reináu, retomáronse los trabayos de reconstrucción del Templu y hasta el so finalización. Ello desenvolvióse a partir del estímulu, los conseyos y les premoniciones de los profetes Hageo y Zacarías. Na primavera de 516 a .C., venti años dempués de la torna dende'l cautiverio en Mesopotamia, el Templu taba llistu pa la so consagración. Según el (Llibru de Esdras (6:15), el Templu foi termináu por completu'l tercer día del mes d'Adar, nel sestu añu del reináu de Darío I.
Renovación de Herodes
thumb|350px|Maqueta del Segundu Templu de Xerusalén nel sieglu I Y.C. thumb|350px|Piedra del Segundu Templu de Xerusalén con inscripción n'hebréu: "Escontra'l llugar onde suenen les trompetes". 350px|thumb|El candelabru de los siete brazos figura ente los espolios del Templu de Xerusalén. Relieve del [[Arcu de Tito, Roma.]] thumb|350px|El [[Muriu de los Llamentos|Kotel ye unu de les poques muertes arquiteutóniques del Templu de Xerusalén. Los grandes bloques visibles nesta fotografía remontar a l'Antigüedá. ]] thumb|350px|[[Muriu de los Llamentos, parte del muriu de contención de la escampada del Templu veneráu por cuenta de la so rellación cola presencia divina (Shejiná).]]
Alredor del 19 e.C., el rei Herodes el Grande empezó una masiva renovación y espansión del Templu. Ésti foi práuticamente baltáu y construyóse unu nuevu nel so llugar. La nueva estructura ye referida delles vegaes como'l Templu de Herodes, pero xeneralmente siguir llamando Segundu Templu. Los rituales de sacrificios fueron retomaos nél. La superficie ocupada pol nuevu edificiu ocupaba una escampada de 500 metros de llongura por 300 metros d'anchu.
El 25 de setiembre de 2007, l'arqueólogu Yuval Baruch, xunto cola Autoridá d'Antigüedaes d'Israel, anunciaron el descubrimientu d'una de les canteres qu'apurrieron a Herodes les piedres pal Templu. En felicidá cantera fueron atopaes monedes, pieces d'alfarería y postes de fierro, los que son dataos escontra 19 e.C.. Otru arqueólogu, Ehud Nesher, confirmó que les contornes llargues de les roques evidencian que se trató d'un proyeutu públicu masivu nel que probablemente trabayaron cientos d'esclavos.
Carauterístiques del Segundu Templu
Nel Segundu Templu nun taben el Arca de l'Alianza, nin el so conteníu qu'entendía les Tables de la Llei y la midida de maná, los Urim y el Thumim, la culiebra de bronce (destruyida por Ezequíes yá nel Primer Templu) y varar d'Aarón. Estos oxetos sagraos sumieron dempués de la destrucción de Xerusalén por Nabucodonosor.
Al igual que nel Tabernáculo, el Kodesh Hakodashim (Santu de los Santos) taba dixebráu por cortines, había una sola Menorá nel Hejal (Santu), amás d'una mesa pa los panes de la proposición y un altar de los inciensos; calteníense tamién vasíes d'oru que pertenecieron al Templu de Salomón y, anque fueren llevada a Babilonia, les mesmes fueron depués devueltes al Templu de Xerusalén por Ciro.
El Segundu Templu estremar del so predecesor porque presentaba árboles nel so patiu y tenía amás una área reservada pa los xentiles.
Destrucción del Segundu Templu
Nel 66 d.C., la población xudía remontar en contra del Imperiu romanu. Cuatro años dempués, el 70, les lexones romanes so les órdenes de Tito reconquistaron y depués destruyeron la mayor parte de Xerusalén y el Segundu Templu. El arcu de Tito, llevantáu en Roma pa conmemorar la victoria de Tito en Xudea representa los soldaos romanos llevándose la Menorah del Templu. Xerusalén foi afarada pol Emperador Adriano nuevamente en 135.
La tradición cristiana y el Templu
El Templu de Xerusalén ye, según una tradición cristiana, la espresión preparatoria pal nuevu Templu: Cristu. Ella sostién qu'en cuantes que morada de Dios ente los homes, el Templu jerosolimitano prefigura la morada definitiva que s'encarna na figura del Redentor. La base d'esta noción tien el so principal referente nel Evanxeliu: "el verbu fixo carne, y punxo la so morada ente nós" (San Juan 1, 14).
A ello sumir la profecía de Jesús sobre la destrucción del Templo ante los sos discípulos, almiraos ante la guapura del Templu de Herodes:
Pocos años dempués, nel añu 70, el Templu foi destruyíu polos romanos so les órdenes de Tito. Lo único que quedó son restos del muriu de la escampada, non del templu en sí. De toes formes sigue siendo dende entós un "monumentu símbolu" y el sitiu de referencia más sagráu pal xudaísmu.
La tradición islámica y el Templu
Anque nun sía una mezquita nel sentíu estrictu del términu, el Domo de la Roca ye de xuru un llugar de veneración pa los musulmanes. L'edificiu islámicu alluga l'asina llamada "Roca Fundacional", que la so significación ye de suma importancia pal credo musulmán.
thumb|left|180px|L'asina llamada "Roca Fundacional" (hebréu: אבן השתייה, Even Hashetiá; árabe: صخرة, Sajrah), caltenida nel interior del [[Domo de la Roca.]]
La Roca Fundacional ye reverenciada por numberosos monoteístes como'l llugar onde Abraham diba sacrificar al so fíu; sobre dicha formación pedresa allugábase la cortil más sagrada del Templu de Salomón; y nesi mesmu sitiu, sieglos dempués de la destrucción del Templu y según sostién la tradición islámica, el profeta Mahoma xubió a los cielos, siendo portáu por buraq, caballu aláu con cabeza humana qu'ellí lo condució nuna "travesía nocherniega".
Presenta coles mesmes la Roca Fundacional un importante calquier que, según la tradición islámica, foi fecha por Buraq al xubir a los cielos o, según otra versión islámica, el arcánxel Gabriel grabó na Roca'l mentáu calquier. Un buecu so la roca, sostién la tradición musulmana, ye reminiscente del turbante de Mahoma, quien, al llevantase, reincorporándose dempués d'orar, cutiríase la cabeza cola piedra de nun habese ésta esllandiáu instantáneamente.
Consideráu tamién santu polos hebreos, el llugar en cuestión ye non menos veneráu polos musulmanes, quien construyeron el Domo de la Roca pa caltener dichu sitiu y lo que'l mesmu arreya, yá que ye por demás significativu dende un puntu de vista monoteísta.
Por cuenta del so valor históricu y simbólico, la Cúpula de la Roca figura como una imaxe constante y dominante en numberoses representaciones de la cultura islámica.
Pa los musulmanes inclusive les graes del Domo de la Roca tienen un valor simbólicu importante. Ocho graes que muerren so unes arcaes conducen dende cuatro lado escontra lo alto de la Cúpula de la Roca; los musulmanes llamen a estes arcaes "mavazin", les balances. Según una lleenda islámica, el día del Xuiciu Final va tendese una gocha de caballu dende les "balances" al Monte de les Olivares y tolos resucitaos tendrán de pasar por sobre ella: quien cometiera inxusticies va cayer a la perdición eterna.
El Templu de Xerusalén nel imaxinariu coleutivu
Imáxenes entamaes en secuencia lóxica de los fechos bíblicos que representen (y non según cuándo fueron realizaes).
Campeonatu Suramericanu 1922
El Campeonatu Suramericanu de Seleiciones 1922 foi la sesta edición del Campeonatu Suramericanu de Seleiciones, competición que darréu sería denominada como Copa América y que ye'l principal tornéu internacional de fútbol por seleiciones nacionales n'América del Sur. Desenvolver en Rio de Janeiro, Brasil, ente'l 17 de setiembre y el 22 d'ochobre de 1922.
Nun principiu el tornéu diba realizase en Chile, pero la sede foi-y asignada a Brasil, que la solicitó pa la conmemoración del centenariu de la Independencia de Brasil.
Aquel día yá cinco países intervinieren nel tornéu: Arxentina, Uruguái, Brasil, Chile y Paraguái y esos mesmos cinco escoyíos viaxaríen a territoriu brasilanu pa competir na sesta versión del tornéu continental.
Equipos participantes
Participaron los cinco asociaciones afiliaes a la Confederación Suramericana de Fútbol nesa dómina.
Campeonatu Suramericanu 1924
El Campeonatu Suramericanu de Seleiciones 1924 foi la octava edición del Campeonatu Suramericanu de Seleiciones, competición que darréu sería denominada como Copa América y que ye'l principal tornéu internacional de fútbol por seleiciones nacionales n'América del Sur. Desenvolver en Montevidéu, Uruguái, ente'l 12 d'ochobre y el 2 de payares de 1924.
Uruguái foi see nuevamente y retuvo el so títulu de campeón suramericanu.
Sistema de disputa
Apostar por aciu sistema de toos contra toos a una rueda. Dos (2) puntos daos por una victoria, un (1) puntu per empate, y cero (0) por derrota.
Equipos participantes
Participaron cuatro de los cinco asociaciones afiliaes a la Confederación Suramericana de Fútbol nesa dómina.
Campeonatu Suramericanu 1921
El Campeonatu Suramericanu de Seleiciones 1921 foi la quinta edición del Campeonatu Suramericanu de Seleiciones, competición que darréu sería denominada como Copa América y que ye'l principal tornéu internacional de fútbol por seleiciones nacionales n'América del Sur. Desenvolver en Buenos Aires, Arxentina, ente'l 2 y el 30 d'ochobre de 1921.
Problemes internos torgaron la participación de Chile. La seleición paraguaya, qu'acababa d'afiliase a la FIFA, participó per primer vegada. El so primer partíu foi una victoria, ganando al campeón vixente, la seleición uruguaya. Al haber namái 4 participantes les posiciones definiéronse al traviés d'un sistema de puntuación.
See
El tornéu xugar nel Estadiu del Club Sportivo Barracas, na ciudá de Buenos Aires.
Equipos participantes
250px|thumb|right|Equipu d'Arxentina campeón del Sudamericanu de 1921. Participaron cuatro de los cinco asociaciones afiliaes a la Confederación Suramericana de Fútbol nesa dómina.
Campeonatu Suramericanu 1916
El Campeonatu Suramericanu de Seleiciones 1916 foi la primer edición del certame, competición que darréu sería llamada Copa América y que ye'l principal tornéu internacional de fútbol apostáu por seleiciones nacionales n'América del Sur. Desenvolver en Buenos Aires, Arxentina, ente'l 2 y el 17 de xunetu de 1916.
La disputa del tornéu coincidió colos festexos pol centenariu de la declaración d'independencia de l'Arxentina. Amás, la realización de la copa foi de vital importancia pa la fundación de la Confederación Suramericana de Fútbol, que se realizó a mediaos de la competición, el 9 de xunetu de 1916.
Sedes
L'Estadiu GEBA yera l'escenariu escoyíu p'apostar tol tornéu, pero por cuenta de los incidentes producíos al empiezu del postreru partíu, ente y, que determinaron la so suspensión a los 5 minutos d'empezáu, los restantes 85' xugáronse a otru día, nel antiguu estadiu de madera de Racing, llugar del futuru estadiu Presidente Perón.
Equipos participantes
Participaron les seleiciones de les cuatro asociaciones afiliaes a la Confederación Suramericana de Fútbol nesa dómina.
Pione Sisto
Pione Sisto Ifolo Emirmija ye un futbolista danés d'orixe ugandés. Xuega como estremu y el so actual equipu ye'l Celta de Vigo de la Primer División d'España. Ye internacional absolutu pola seleición de fútbol de Dinamarca.
Biografía
Pione Sisto nació en Soacha, Cundinamarca de forma circunstancial: los sos padres yeren emigrantes de Sudán del Sur que fuxíen de la guerra civil. Cuando solo tenía dos meses, tola familia pudo emigrar a Dinamarca con estatus de refuxáu y establecieron la so residencia en Skive, onde Pione pasó parte de la so infancia colos sos siete hermanos; cuatro varones y tres muyeres.
F.C. Midtjylland
La familia Sisto treslladóse dempués a Herning por motivos llaborales y Pione empezó a xugar al fútbol con 7 años nun modestu club local, el Tjørring IF. Años más tarde llamó l'atención de los ojeadores del equipu más importante de la ciudá, el FC Midtjylland, col que robló un contratu pa les categoríes inferiores. El 2 d'avientu de 2012, con solu 17 años, fixo'l so debú profesional nun alcuentru de la Superliga contra'l F.C. København.
A partir de la temporada 2013-14 ye xubíu al primer equipu del Midtjylland, y el 19 de xunetu de 2013 consiguió'l so primer gol como profesional contra'l Aarhus GF. Nel so añu de debú aseguró'l puestu d'estremu derechu titular, con un total de 6 goles en 27 partíos. Gracies a eses actuaciones, foi votáu «meyor xugador del añu» pola Asociación de Futbolistes de Dinamarca. El so rendimientu ameyoró na campaña 2014-15: el Midtjylland conquistó'l títulu de lliga y él anotó 8 goles en 22 partíos.
Consideráu unu de los mozos más prometedores del fútbol danés, la prensa internacional destacó de Sisto la so téunica, la so cuto de falta y visión de xuegu. Nel branu de 2015, el Midtjylland refugó ufiertes del Celta de Vigo (4,5 millones d'euros), y del Ajax d'Ámsterdam (7 millones).
Celta de Vigo
El 31 de xunetu de 2016 fíxose oficial que'l Celta de Vigo fichara a Pione Sisto por 6,7 millones d'euros. El so debú en partíu oficial foi na primer xornada de Primer División, el 23 d'agostu frente al Club Deportivo Leganés (0-1). Anota'l so primer gol oficial como celeste frente al Español en Lliga'l 25 de setiembre.
Seleición Sub-21
Pione Sisto ye internacional pola seleición de fútbol de Dinamarca. Anque siempres amosó interés por xugar con ellos, nun pudo cumplir el so suañu hasta que se-y concedió la nacionalidá danesa n'avientu de 2014. L'estremu foi animáu ente otros pol seleccionador danés, Morten Olsen, quien espresó'l so deséu de llama-y pa l'absoluta. La FIFA autorizó la so internacionalidad el 8 de mayu de 2015.
La seleición sub-21 fíxo-y debutar nun amistosu'l 23 de xineru contra'l Dinamo de Bucuresti, del que foi protagonista al marcar un hat trick na victoria por 7-1. El 17 de xunu apostó'l so primer partíu oficial contra la República Checa, correspondiente a la Eurocopa Sub-21 de 2015, y marcó un gol.
Clubes
(1) Inclúi datos de Copa de Dinamarca y Copa del Rei. (2) Inclúi datos de Champions League y Europa League. (3) Nun inclúi goles en partíos amistosos.
Campeonatu Suramericanu 1935
Depués d'un receso de seis años dio entamu al Campeonatu Suramericanu de Seleiciones. Nuevamente fueron solu cuatro seleiciones les que participaron, , y  que foi premiáu como sede. A esti certame dióse-y calter de estraordinariu.
El 6 de xineru de 1935 empezó ganándo-y a  4-1. debutó'l 13 de xineru frente a con un angustiosu trunfu de 1-0. Depués golió a  4-1 en tantu los  vencieron, tamién con dificultá, a  2-1.
Asina, y  enfrentar colos mesmos puntos pero con meyor diferencia de goles a favor que. El ganador del alcuentru foi por 3-0 coronándose campeón suramericanu per séptima vegada.
Decidióse que'l campeón y el subcampeón clasificaren a los Xuegos Olímpicos de Berlín 1936, que resultaron ser y, pero por cuenta de problemes económicos,  tomó'l llugar de dambos.
El goliador del certame foi l'arxentín Herminio Masantonio, ente que'l meyor xugador del tornéu foi l'uruguayu José Nasazzi.
Equipos participantes
Participaron cuatro de los ocho asociaciones afiliaes a la Confederación Suramericana de Fútbol nesa dómina.
Guillermo Ochoa
Francisco Guillermo Ochoa Magaña ye un futbolista mexicanu, xuega como porteru y el so actual equipu ye'l Standard de Liège de la Pro League de Bélxica.
Asistió a 4 mundiales cola seleición mexicana. Nos dos primeros nun llogró participar, siendo tercer porteru n'Alemaña 2006 y segundu porteru en Sudáfrica 2010. Para Brasil 2014 foi escoyíu como porteru titular.
América
Na siguiente temporada, la seleición mexicana nun calificó a la Campeonatu Mundial Xuvenil Holanda 2005, y el nuevu téunicu del Club América, Oscar Ruggeri, que contratara a los porteros Sebastián Saja y Ricardo Martínez, apostró a Ochoa. Pero cola destitución de Ruggeri y la llegada de Mario Carrillo a la direición téunica, Ochoa tornó a la titularidá.
180px|left|miniaturadeimagen|Ochoa col [[Club América|América, nel 2005.]]
L'América llogró'l títulu del tornéu Clausura 2005, y el lideralgu xeneral del Apertura 2005 con una racha de 28 partíos ensin derrota ente los dos torneos de lliga, destacar la participación de Ochoa naquelles temporaes. El 14 d'avientu de 2005, Ochoa integró al equipu principal de la seleición nacional nun partíu frente a Hungría. Y depués de la mancadura del porteru titular Oswaldo Sánchez, quedar cola titularidá.
En 2008 foi llamáu pa xugar cola seleición del Restu del Mundu nun partíu amistosu contra Iraq celebráu en Milán, Italia, xunto a figures del fútbol mundial como Roberto Carlos Abbondanzieri, Carles Puyol, David Beckham, Alessandro Nesta, Ronaldinho, Cristiano Ronaldo, Raúl González y Javier Zanetti, ente otros.
Ye l'únicu xugador mexicanu qu'apaeció na llista del Balón d'Oru 2007 apurríu pola revista francesa France Football al meyor xugador del añu y quedó na posición númberu 30. Col América xugó un total de 239 partíos na lliga.
AC Ajaccio
200px|derecha|miniaturadeimagen|Guillermo Ochoa nun partíu col [[AC Ajaccio.]]
El 8 de xunetu de 2011, confirmóse'l fichaxe de Ochoa, roblando un contratu por trés años col AC Ajaccio de Francia, siendo asina la contratación fuerte del club pa dicha temporada.
Los sos primeros 2 partíos fueron amistosos, el primeru foi ante'l FC Bordeaux nel que perdió l'equipu de Ochoa por 2-1. El segundu foi ante la Real Sociedad, que tamién perdieron pero esta vegada por un 4-0. Fixo'l so debú na Ligue 1 contra'l Toulouse FC. Perdió por 2-0.
El 23 d'ochobre ye derrotáu 2-0 pol Olympique de Marseille onde fixo 13 atayaes, lo que ye la meyor marca del añu n'Europa, y valió-y tar nel 11 ideal de la xornada pal prestigiado diariu L'Équipe. El 18 y el 21 d'Avientu, consiguió los sos dos primeres victories col club francés. Tamién contribuyó na victoria por 3-0 contra'l Etoile Fréjus Saint-Raphaël na Copa de Francia. El 14 de xineru de 2012, ayudó na victoria por 2-1 sobre'l AJ Auxerre, y el 29 de xineru xugó contra'l Valenciennes FC en que volvió ganar por 2-1 y llogró sacar al so equipu fora de la zona de descensu a la Ligue 2. Ganó 2-1 ante'l Dijon FCO. El 9 de marzu de 2012, ganó 1-0 en casa contra'l Olympique de Marseille. El postreru partíu de Ligue 1, el Ajaccio precisaba ganar contra'l FC Toulouse pa salir de la zona de descensu, llograron vencer por 2-0 y caltenese na Ligue 1 de Francia. A la fin de la temporada foi nomáu como'l meyor xugador del equipu según los aficionaos, tamién nomáu'l 2ᵘ meyor porteru de la lliga, solo detrás de Hugo Lloris dando asina la vuelta al mundu y ser consideráu como'l meyor porteru de Méxicu, del continente americanu, y unu de los meyores del mundu. El porteru mexicanu foi la principal figura del Ajaccio a lo llargo de la temporada y unu de los xugadores más destacaos de la Ligue 1 nesa posición, pos foi'l porteru con más paraes del tornéu con 151 nos 37 partíos qu'apostó (solo perdióse unu por mancadura).
Campeonatu Suramericanu 1946
El Campeonatu Suramericanu de Seleiciones 1946 foi la 19ª edición del Campeonatu Suramericanu de Seleiciones, competición que darréu sería denominada como Copa América y que ye'l principal tornéu internacional de fútbol por seleiciones nacionales n'América del Sur. Desenvolver en Buenos Aires, Arxentina, ente'l 12 de xineru y el 10 de febreru de 1946.
José María Medina d'Uruguái foi'l máximu artilleru con 7 goles.
Guillermo Ochoa
AC Ajaccio
Ochoa foi titular nel primer partíu del Ajaccio de la temporada 13-14, el 11 d'agostu de 2013 contra'l Saint-Etienne. El Ajaccio perdió'l partíu 0-1. El 18 d'agostu, Ochoa xugó los 90 minuto ante'l Paris Saint-Germain nel Parque de los Príncipes, col Ajaccio poniéndose per delantre, anque'l gol d'Edinson Cavani nel minutu 86 costaría tener que conformase con un empate 1-1. El rendimientu de Ochoa foi emponderáu, reparando con munchos que'l mexicanu salvara 12 de los 39 tiros totales del PSG. El 18 de xineru de 2014 Ochoa xugó'l so partíu númberu 100 n'Europa nuna derrota del Ajaccio 0-2 ante'l OGC Niza. Dempués d'una derrota 1-2 ante'l SC Bastia el 20 d'abril, el Ajaccio confirmó'l so descensu matemáticu a la Ligue 2 dempués de pasar trés años na máxima categoría. Ochoa xugó'l so postreru partíu col club el 17 de mayu na derrota por 1-3 ante'l Saint-Etienne.
Historial en competencies
Málaga C.F.
El 3 d'avientu de 2014 debuta col Málaga C.F. na Copa del Rei, dempués de cuatro meses de llegar a dichu equipu, el partíu termina con empate 1-1 contra'l RC Deportivo de La Coruña. El 5 de marzu de 2016 debuta nun partíu de Lliga, entrando nel minutu 38 pol mancáu Carlos Kameni, nel empate 3-3 ante'l Deportivo de La Coruña en Riazor.
Historial Competencies
Granada C.F.
Competencies
Standard de Liège
El 9 de xunetu de 2017 faise oficial al traviés de la cuenta de Twitter del club que'l xugador foi ficháu pol club belga. Presentáu col dosal #8 y por 3 temporaes hasta'l 31 de xunetu de 2020 con Stardard Liexa.
Seleición nacional
Dempués del alcuentru contra, nel cual debutó'l 15 d'avientu del 2005 como porteru del equipu mayor de Méxicu el, Francisco Guillermo Ochoa foi lleváu al añu siguiente al Mundial d'Alemaña 2006 como tercer suplente de Oswaldo Sánchez, el segundu yera José de Jesús Corona. Al terminar la xestión de Ricardo Lavolpe, foi consideráu nes convocatories de Hugo Sánchez pa integrar el plantel nacional, Ochoa foi capitán de la seleición en delles ocasiones.
280px|derecha|miniaturadeimagen|Xugando un partíu ante. Nel 2007 xugó nel primer oldeo de la Copa Oru en contra de Cuba, nel que s'impunxo'l tricolor por 2-1. Más tarde, na Copa América tendría la so oportunidá contra Chile nun alcuentru ensin goles y contra Uruguái nel duelu pol 3ᵉʳ llugar onde'l cuadru azteca venció a los charrúas por 3-1. A partir de los alcuentros contra Colombia, Panamá, Brasil, Nixeria y Guatemala el xugador del Club América ganó más minutos como titular.
Nel 2008, Guillermo Ochoa foi convocáu pa enfrentar a Estaos Xuníos, consiguiendo un empate a 2 tantos y darréu reportóse al equipu Sub-23 qu'apostaría'l Tornéu Preolímpicu de la CONCACAF con mires a llograr el derechu de participar nos xuegos olímpicos de Beixín 2008 como capitán del grupu. Tres nun llograr el pase a los Xuegos Olímpicos, Ochoa tornó cola verde mayor empobinada por Jesús Ramírez pa formar parte de la llista con cuenta de xugar los alcuentros contra China, Arxentina y Perú con calter de preparación y dempués l'equipu enfrentaría a Belice na Eliminatoria Mundialista de la CONCACAF. Cola llegada del entrenador suecu Sven-Göran Eriksson, Ochoa permaneció constante na llista de llamaos al equipu.
Nel 2009, el cancerbero americanista volvió a la titularidá nel partíu contra Bolivia con resultancia de 5-1 y más tarde participó nel hexagonal final en venciendo a Costa Rica por 2-0 y sufrir una gana ante Honduras por 3-1. Con Javier Aguirre llogró la oportunidá de xugar contra Venezuela con marcador de 4-0 y allinió en tolos cotejos de la Copa Oro colos qu'a lo postrero se coronó campeón. De regresu al hexagonal, el jalisciense apostó tolos alcuentros colos que se llogró la clasificación a la Copa Mundial de Sudáfrica 2010, na xira per Europa xugó nel partíu contra Holanda onde recibió 2 goles na derrota 2-1.
Nel Mundial de Fútbol de 2010, (onde la seleición Mexicana algamó los octavos de final), foi nuevamente convocáu por Javier Aguirre anque de nueva cuenta nun xugó nengún partíu oficial siendo apostráu al banquín, Y como titular nel so llugar punxo al veteranu Oscar Pérez, lo cual causo muncho discutiniu pol fechu de que toos pensaben qu'a Ochoa polo que desempeñó yera quien se merecía defender los trés postes nesti mundial.
right|miniaturadeimagen|250px|Guillermo Ochoa atayando un balón nun partíu de la copa del mundu contra
Sicasí dempués del primer partíu en Copa Oru 2011, dar a conocer les resultaos d'un antidoping realizáu selmanes previes a la copa, nel cual él y 4 xugadores más de la seleición mexicana de fútbol dieron positivu a la prueba. La sustancia que s'atopó nos 5 xugadores foi clembuterol. Esto provocó que los 5 xugadores afeutaos salieren de la seleición, metanes la Copa Oru 2011. El vienres 1 de xunetu, foi exonerado de los cargos de dopaxe xunto colos otros 4 xugadores.
El 13 de xunu de 2014, fai'l so debú en Copes del Mundu xugando'l partíu como titular, la resultancia final foi de 1-0 favor.
El 17 de xunu de 2014, enfrentar nel segundu partíu de la fase de grupos a  onde Ochoa n'atayando cuatro remates escamplaes de gol foi escoyíu como'l xugador del partíu.
Títulos Internacionales
(*) Inclúi la Seleición.
Otros medios
La empresa EA Sports incluyir, xunto a Ronaldinho, na portada del videoxuegu multiconsola FIFA 08 y FIFA 09 na so versión pa Méxicu y Estaos Xuníos.
Campeonatu Suramericanu 1929
thumb|right|250px|Seleición Arxentina que llogró'l títulu.
El Campeonatu Suramericanu de Seleiciones 1929 foi la 12ª edición del Campeonatu Suramericanu de Seleiciones, competición que darréu sería denominada como Copa América y que ye'l principal tornéu internacional de fútbol por seleiciones nacionales n'América del Sur. Desenvolver en Buenos Aires, Arxentina, ente'l 1 de payares y el 17 de payares de 1929.
El tornéu entamáu para 1928 non pudo realizase, pos naquella dómina dos seleiciones de Suramérica (Uruguái y Arxentina) participaben nos Xuegos Olímpicos n'Ámsterdam. Por esto, la Copa América reiniciar al añu 1929 n'Arxentina.
Los escoyíos que se fixeron presentes fueron: Arxentina, Paraguái, Uruguái y Perú.
Equipos participantes
Participaron cuatro de los ocho asociaciones afiliaes a la Confederación Suramericana de Fútbol nesa dómina.
Campeonatu Suramericanu 1937
El Campeonatu Suramericanu de Seleiciones 1937 foi la 14ª edición del Campeonatu Suramericanu de Seleiciones nel cual per decimosegunda vegada poner en xuegu la Copa América. A partir de 1987 cuando per primer vegada'l certame cuntó un patrocinador qu'adquirió los derechos de televisión y publicidá (la empresa Traffic de São Paulo) por razones de marketing y comercialización -y tamién porque concluyeron la organización de torneos estraordinarios onde nun taba en xuegu'l troféu-, la competición pasó a ser denominada Copa América y que ye'l principal tornéu internacional de fútbol por seleiciones nacionales n'América del Sur. Desenvolver en Buenos Aires, Arxentina, ente'l 27 d'avientu de 1936 y el 1 de febreru de 1937. Per tercer vegada na hestoria la definición del títulu esixó un partíu extra de desempate. Nesa ocasión ente Arxentina y Brasil qu'igualaron el primer puestu en cantidá de puntos llograos.
Los participantes fueron seis:, , , , y.
La Marsellesa
thumb|280px|La Marseillaise nuna película sonora de 1907. thumb|351px|Rouget de Lisle canta La Marsellesa per primer vegada.
«La Marsellesa» (La Marseillaise) ye'l himnu nacional de Francia, oficialmente dende'l 14 de xunetu de 1795. Foi escritu en 1792 por Rouget de Lisle. Foi prohibíu mientres l'Imperiu y la Restauración. Vuelve ser l'himnu nacional dende la III República. Mientres 1940-1945 foi nuevamente prohibíu, y el so cantar yera consideráu como un elementu de resistencia a la ocupación alemana y al gobiernu collaboracionista de Vichy. Ye tocada en parte de la obra Obertura 1812 de Piotr Ilich Chaikovski.
Oríxenes
El 20 d'abril de 1792 declarar en París la guerra a Austria. Cuando l'alcalde d'Estrasburgu supo la noticia, convidó a cenar a la so casa a un grupu d'oficiales, na nueche del 24 del mesmu mes. Nesti grupu d'oficiales atopábase Claude-Joseph Rouget de Lisle, capitán d'inxenieros de la guarnición d'Estrasburgu. Nesa xunta, l'alcalde pidiólu que creara un himnu patrióticu pal acontecimientu que celebraben. Rouget de Lisle compunxo dichu himnu y dio-y el títulu de Chant de guerre pour l'armée du Rhin («Cantar de guerra pal exércitu del Rin») y dedicar al mariscal Luckner.
El 22 de xunu, un futuru xeneral del exércitu d'Exiptu llamáu François Mireur, acabante titular de la facultá de medicina de Montpellier, atopar en Marsella encargáu de preparar la marcha de los voluntarios de Montpellier y de Marsella. Oyera l'himnu en Montpellier mientres dellos funerales oficial y presentar a la so xente col títulu de Chant de guerre aux armées des frontières («Cantar de guerra pa los exércitos de les fronteres»). La tropa de los obligaos aprender y usar como cantar de marcha. Y asina entraron en París el 30 de xunetu de 1792, entonando marcialmente l'himnu compuestu tres meses tras por Rouget de Lisle. Los parisinos acoyer con gran entusiasmu y bautizaron la cantarada como «La Marsellesa».
Mientres la Primer República, la Marsellesa foi un himnu bien popular ente soldaos y civiles, ente que mientres los dos Imperios, la Restauración y la Segunda República, foi llixeramente escaecíu. Na Tercer República recuperó'l protagonismu y foi interpretáu peles bandes militares en tolos actos oficiales. Nel sieglu XX, el Gobiernu de la Francia lliberada dio-y una especial importancia xunto col himnu oficiosu llamáu le Chant des Partisans («El cantar de los partisanos»).
Finalmente, na Constitución del 4 d'ochobre de 1958, la Marsellesa foi declarada himnu nacional.
«La Marsellesa» aponderaba dende los sos empiezos l'ánimu patrióticu, hasta tal puntu que Napoleón Bonaparte dixo nuna ocasión: «Esta música va aforranos munchos cañones».
El 24 de xineru de 2003, aprobóse la Llei de Programación pa la Seguridá Interior (Lopsi), propuesta por Nicolas Sarkozy, que creaba'l delitu d'ultraxe a la bandera y al himnu nacional franceses, sancionándolos con penes d'hasta seis meses de prisión y 7500 euros de multa. Delles asociaciones y ciudadanos protestaron, considerando esta llei un atentáu a la llibertá d'espresión. El Conseyu Constitucional de Francia llindó les posibilidaes d'aplicación de la llei, los actos dientro d'un círculu priváu, y los actos realizaos en manifestaciones ensin entamar poles autoridaes públiques o non reglamentadas por elles.
Debíu al altu desconocimientu del himnu ente munchos mozos franceses, la llei Fillon pa la reforma de la educación adoptada en marzu de 2005, inclúi la obligación del aprendizaxe de la Marsellesa na educación infantil y primaria.
Música
La versión oficial ta disponible nel sitiu de la Presidencia de la República.
Campeonatu Suramericanu 1947
El Campeonatu Suramericanu de Seleiciones 1947 foi la 20ª edición d'esa competición, dempués denominada Copa América, y que ye'l principal tornéu internacional de fútbol por seleiciones nacionales n'América del Sur, y el más antiguu del mundu. Desenvolver en Guayaquil, Ecuador, ente'l 30 de payares y el 31 d'avientu de 1947.
La Marsellesa
Lletra
Nota: anguaño en Francia solo cántase la primera estrofa —y dacuando la sesta y séptima— y l'estribillu. Édith Piaf grabó una versión na qu'entona La Marsellesa cantando la primera, quinta y sesta estrofes, amás del estribillu.
Campeonatu Suramericanu 1947
Foi la primer vegada qu'Ecuador entamó la Copa. L'eventu cuntó cola participación de 8 equipos. De los 10 actuales miembros de la Conmebol ausentáronse (decidió nun participar) y  (inda nun yera miembru del ente suramericanu).
La Marsellesa
Lletra
La violencia de la lletra criticar na mesma Francia, a pesar del so calter puramente defensivu. Por cuenta de ello, hubo numberosos intentos de reescribila, destacando los d'Alphonse de Lamartine, Victor Hugo, Mireille Mathieu, Serge Gainsbourg o Yannick Noah con Aux rêves citoyens !
La espresión «sangre impuro» interprétase de cutiu como racista, pero esta interpretación nun ye nueva. Ta copiada d'un cantar anti-inglesa bien popular mientres la Guerra de los Siete Años.
«Aux armes citoyens!» figura tamién en Ode aux Français («Oda a los Franceses») roblada por Ecouchard en 1762.
Campeonatu Suramericanu 1919
El Campeonatu Suramericanu de Seleiciones 1919 foi la tercer edición del Campeonatu Suramericanu de Seleiciones, competición que darréu sería denominada como Copa América y que ye'l principal tornéu internacional de fútbol por seleiciones nacionales n'América del Sur. Desenvolver en Rio de Janeiro, Brasil, ente'l 11 y el 29 de mayu de 1919.
Esti tornéu taba programáu para 1918, pero una epidemia de gripe qu'azotó a la ciudá carioca retardó la so realización. Sicasí, la postergación del tornéu foi bona pa los brasilanos, yá que-yos dio tiempu de remocicar l'Estadiu das Laranjeiras.
El llocal,, llogró'l so primer títulu, evitando'l tricampeonatu de los uruguayos.
La nota murnia del tornéu foi la muerte del arqueru uruguayu Roberto Chery, asocedida'l 30 de mayu (un día dempués de la final), nun hospital de Rio de Janeiro. El decesu producióse por cuenta de que el 17 de mayu, nel partíu ente y, sufrió una estrangulación d'hernia depués de faer un gran esfuerciu pa evitar un gol chilenu. L'alcuentru terminó con victoria uruguaya por 2 a 0, y Roberto Chery xugó los 90 min.
Árbitros
Joaquim Antônio Leite de Capo * Adilton Ponteado
Campeonatu Suramericanu 1927
El Campeonatu Suramericanu de Seleiciones 1927 foi la 11ª edición del Campeonatu Suramericanu de Seleiciones, competición que darréu sería denominada como Copa América y que ye'l principal tornéu internacional de fútbol por seleiciones nacionales n'América del Sur. Desenvolver en Lima, Perú, ente'l 30 d'ochobre y el 27 de payares de 1927.
Pa esta edición, participa per primer vegada siendo l'organizador del tornéu. Sicasí namái participen cuatro equipos. Los equipos que nun participaron son:, y  por razones deportives y económiques.
La fecha d'inauguración foi'l 30 d'ochobre de 1927 nel Estadiu Nacional de Lima. Pa faelo más interesante, les federaciones decidieron que quien terminara primeru y segundu representaríen a Suramérica nos Xuegos Olímpicos d'Ámsterdam de 1928.
Organización
280px|thumb|Arxentina y nun partíu del Campeonatu Suramericanu 1927 que concluyiría 3 a 2 pa los arxentinos. 150px|thumb|Imaxe del troféu apurríu al campeón.
Campeonatu Suramericanu 1919
Equipos participantes
Participaron les seleiciones de los cuatro asociaciones afiliaes a la Confederación Suramericana de Fútbol nesa dómina.
Desarrollu
thumb|right|250px|Equipu de Brasil que se consagró campeón. La competición empecipió'l 11 de mayu de 1919 cola goliada del llocal,, frente a por 6 a 0. Dos díes depués llograría una afecha victoria frente a. Na segunda fecha y  confirmaron el so favoritismu al vencer a  y  respeutivamente. La última fecha empecipiar col alcuentru ente y, onde goliaron los primeres, anque dichu resultáu nun incidía nes posiciones de vanguardia. L'alcuentru definitoriu ente y  terminó con empate a 2, polo cual tendríase qu'apostar un alcuentru pa desempatar el primer allugamientu que compartíen dambos. El 29 de mayu de 1919 quedaría marcáu como'l día en que se desenvolvió'l partíu más llargu de la historia de la Copa América: 150 minutos de xuegu. N'empatando a cero nos 90 minutos iniciales, y  tuvieron de xugar la prórroga, que constó de dos tiempos de 15 minutos cada unu. Al persistir l'empate, tuvieron de xugase dos tiempos extras más d'igual tiempu. Nos primeros minutos del primeru tiempu de la segunda prórroga (el terceru en total), Arthur Friedenreich anotaría l'únicu gol del alcuentru, que daría-y el so primer títulu a.
Campeonatu Suramericanu 1949
El Campeonatu Suramericanu de Seleiciones 1949 foi la 21ª edición del Campeonatu Suramericanu de Seleiciones, competición que darréu sería denominada como Copa América y que ye'l principal tornéu internacional de fútbol por seleiciones nacionales n'América del Sur. Desenvolver en Brasil ente'l 3 d'abril y el 8 de mayu de 1949.
La revelación del campeonatu foi, que, de nun ser ganáu por , saldría campeón del tornéu. Dicha gana obligó a xugar un partíu de desempate col dueñu de casa, consagrando a campeón per tercer vegada na so historia.
La selección de retiróse por cuenta de diferencies cola dirigencia del fútbol brasilano.
Ademir Marques de Menezes de Brasil foi nomáu'l meyor xugador del campeonatu y Jair Rosa Pinto, tamién de Brasil, foi'l máximu artilleru con 9 goles.
Con esti llogru, la Seleición de Brasil cortó una racha de 27 años ensin llograr un títulu oficial de la so selección absoluta, yá que el so últimu llogru fuera na Copa América 1922, tamién realizada en suelu brasilanu.
Mass Effect
Mass Effect ye un videoxuegu de rol d'aición y disparos en 3ª persona de ciencia ficción para Xbox 360, Microsoft Windows y darréu PlayStation 3, desenvueltu por BioWare, el famosu desarrollador de xuegos de rol como Jade Empire, Star Wars: Caballeros de l'Antigua República, Neverwinter Nights y la saga Baldur's Gate. La edición de Xbox 360 presentar a nivel global en payares de 2007, publicada por Microsoft Game Studios. La edición pa Microsoft Windows presentóse'l 28 de mayu del 2008 y foi publicada por Electronic Arts. La edición pa PlayStation 3 presentóse'l 4 d'avientu de 2012 dientro del recopilatorio Mass Effect Trilogy, que la so conversión a la consola de Sony corrió al cargu de la empresa Edge of Reality y foi publicada por Electronic Arts.
El xuegu ta ambientáu nel añu 2183, y tresllada al xugador a ocupar el llugar del Comandante Shepard, un soldáu d'élite de la flota de l'Alianza de Sistemes (una organización qu'apigura a toles antigües naciones de la Tierra) nuna trama que, adulces, arreyará-y nun intriga de dimensiones galáctiques. L'orde de les misiones principales pue ser alteriáu pol xugador y asina camudar l'orde nel que se desencadenen los acontecimientos de la hestoria.
El xuegu Mass Effect foi nomáu "Xuegu del añu 2007" por The New York Times y llogró'l primer puestu na llista de meyores xuegos de Xbox 360 por IGN.
“Mass Effect”
El direutor del proyeutu, Casey Hudson, esplicó'l términu Mass Effect ("efeutu de masa") de la siguiente manera: Dientro del universu del xuegu, el efeutu de masa ye un fenómenu físicu apocayá descubiertu (polos humanos) que tien propiedaes similares a les d'otres fuercies como la gravedá y l'electromagnetismu. Ye lo que los físicos na vida real llamen "enerxía escura" como una esplicación de l'aceleración de la espansión del Universu.
Temes
La hestoria de Mass Effect recái principalmente nel xéneru de la ópera espacial o Space opera y esplora temes como la colonización del espaciu, la intolerancia, vigilantismo y l'Intelixencia Artificial. La hestoria, con elemento Hombre vs Máquina, foi comparada, tantu coles noveles Berseker, de Fred Saberhagen y Battlestar Galactica, según a les noveles Pórticu de Frederik Pohl. Acordies con Casey Hudson, el direutor del proyeutu en Bioware, Aliens, Blade Runner, Star Wars, Final Fantasy: La Fuercia Interior y Star Trek sirvieron d'inspiración pal xuegu.
Situación inicial
El xuegu tien llugar principalmente en dos escenarios: El prototipu de fragata SSV Normandía y la Ciudadela, una xigantesca y antigua estación espacial supuestamente construyida polos Proteanos y qu'anguaño actúa como centru de la civilización galáctica. Sicasí, a lo llargo del xuegu'l xugador puede navegar, por aciu la Normandía, a dellos planetes, llunes y otros destinos.
Nel xuegu la humanidá formó la Alianza de Sistemes Humanos, unu de los munchos organismos independientes que componen el coleutivu del Espaciu de la Ciudadela, esti postreru ye gobernáu por un órganu conocíu como'l Conseyu de la Ciudadela, que se compón d'un miembru de caúna de los trés races más poderoses y destacaes: Turianos, Asari y Salarianos.
Personaxes
El xugador asume'l papel del Comandante Shepard, un soldáu de l'Alianza. Ésti pue ser personalizáu pol xugador. L'apariencia del personaxe tamién varia en función de les armes y armadures que'l xugador utiliza. Amás de la personalización y apariencia de Shepard, el xugador puede escoyer tamién la fonderada del personaxe, lo qu'inflúi nel diálogu a lo llargo del xuegu, según les distintes clases de misiones que pueden tar disponibles. El xugador principal (Shepard) siempres ta acompañáu por otros dos personaxes que-y sofiten nel combate y contribúin nel diálogu. Estos personaxes nun son creaos pol xugador y el control sobre ellos llindar a la direición del equipu (Avanzar, arrexuntase, cubrir) y l'usu de les sos habilidaes teunolóxiques y bióticas. A bordu de la Normandía el xugador puede construyir y reforzar les rellaciones ente Shepard y estos personaxes. Hai personaxes que se xunen a lo llargo de la historia, cada unu cola so propia hestoria y les sos propies razones p'ayudar al personaxe principal. Trés de los personaxes son humanos y los otros cuatro son estraterrestres: un turiano, una asari, un krogan y una quariana.
Miembros de pelotón:
Aliaos:
Enemigos: La Thoriana
Especies
El descubrimientu de ruines proteanas en Marte en 2148 foi la primer prueba de qu'había civilizaciones avanzaes nel universu. Cuando s'afayó en 2149 que Caronte, la lluna xelada de Plutón, yera en realidá un xigantescu relé de masa, foi cuando pudo llegase a mundos hasta entós desconocíos. La primer colonia humana fuera del sistema solar establecer en Eden Prime, pos tenía semeyances cola Tierra. En 2157 la humanidá activaba cualesquier relé de masa qu'afayaba, práutica considerada irresponsable poles especies del Conseyu de la Ciudadela. El primer contautu con una especie alienígena diose cuando una patrulla turiana afayó a la flota humana intentar activar un relé de masa (prohibíu pol Conseyu), esta llanzó un ataque del cual solo sobrevivió una nave humana que se retiró a la colonia de Shanxi, dando empiezu a la guerra del primer contautu. Cola victoria de la humanidá, les especies del brazu de perseo vieron como yera la primer especie que s'igualaba en civilización y potencia militar a los turianos, antes pensaos invencibles. En 2165 concédese-y a la humanidá una embaxada na Ciudadela. La velocidá cola que ganó poder ya influencia espertó la rocea na comunidá galáctica. N'apenes pocos sieglos, los humanos aumentaron la so esperanza de vida hasta los 150 años. Esto debe a la meyora teunolóxica de la especie, yá que se dexaron curar munches enfermedaes y evitar guerres, siquier ente les naciones más prósperes.
Son orixinarios del planeta Tierra.