cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Marc Márquez
Temporada 2016
Tres les primeres 5 carreres del campeonatu, Márquez sabía que nesta parte del Mundial tocába-y sumar los máximos puntos posibles ensin arriesgar enforma, yá que a la más mínima podía dise al suelu al averase a les llendes de la so Fonda. N'Italia tres una batalla épica con Lorenzo nes últimes vueltes, acabó 2ᵘ en siendo adelantráu por el mesmu Lorenzo na mesma recta de meta. En Catalunya y Holanda volvió terminar en 2ᵘ posición dambes carreres y poniéndose líder del Mundial tres dos males carreres del hasta entós líder Jorge Lorenzo. Na siguiente carrera, Marc volvió sacar un bon sacu de puntos a los sos dos rivales pol campeonatu, Lorenzo y Rossi. Márquez ganó en Saschenring nuna carrera flag to flag azogosa. A partir d'ende, con una gran ventaya de puntos, Márquez llindar a dir calteniendo'l so colchón nes carreres siguientes. Quintu n'Austria, 3ᵘ en Brno y dos cuartos puestos en Silverstone y San Marín confirmar.
John Dryden
Vida posterior y carrera
Los mayores llogros de Dryden producir cola poesía satírica: l'heroicu-burlesco MacFlecknoe, un productu más personal de los sos años como Gallardoniáu, yera una sátira que circuló en manuscritu y un ataque al dramaturgu Thomas Shadwell. Nun ye una forma despreciativa de sátira, sinón una que engrandece el so oxetu de manera inesperada, faciendo de lo risible poesía. Esti tipu de sátira política siguió con Absalom and Achitophel (Absalón y Aquitofel, 1681) y The Medal (La medaya, 1682). Na primera d'elles, “rellata la política intrigante de Shaftesbury y la desllealtá de Monmouth, creando asina la meyor de les sos sátires”. Les sos otres obres principales mientres esti periodu fueron los poemes relixosos Religio Laici (1682), escritu dende la perspeutiva d'un miembru de la Ilesia d'Inglaterra; la so edición de 1683 de Plutarchs Lives Translated From the Greek by Several Hands na qu'él presentó la pallabra biografía a los llectores ingleses; y The Hind and the Panther, (1687) que celebra la so conversión al catolicismu romanu.
Cola deposición del rei Jaime en 1688, quedó ensin sofitos na corte. Thomas Shadwell asoceder como poeta gallardoniáu, y viose forzáu a dexar los sos cargos públicos y vivir de la pluma. Dryden tradució obres de Horacio, Juvenal, Ovidiu, Lucrecio y Teócrito, una xera qu'atopaba más satisfactoria qu'escribir obres pa la escena. En 1694 empezó a trabayar no que sería'l so más ambiciosa obra como traductor: The Works of Virgil (1697), que foi publicáu por suscripción. La publicación de la traducción de Virgilio foi un acontecimientu nacional y reportó-y la suma de ₤1,400. Les sos últimes traducciones apaecieron nel volume Fables Ancient and Modern (1700), una serie d'episodios de Homero, Ovidiu, y Boccaccio, según adautaciones modernes de Geoffrey Chaucer entrepolaes con poemes propios. El Preface to the Fables (1700), considérase la más comprometida y meyor de les sos obres crítiques, y unu de los meyores ensayos n'inglés. Como críticu y traductor foi esencial pa faer accesible al públicu llector inglés obres lliteraries en llingües clásiques.
Dryden morrió en 1700 y alcuéntrase soterráu na Abadía de Westminster. La influencia de Dryden como poeta foi inmensa na so propia dómina, y la fonda perda que representaba pa la lliteratura inglesa s'evidencia nes elexíes qu'inspiró a la so muerte. La so poesía, patriótica, relixosa y satíricu-política, popularizó un tipu de versu endecasílabu que va ser el preferíu del sieglu XVIII, pos foi tomada como modelu por poetes como Alexander Pope y Samuel Johnson. Nel sieglu XIX la so reputación escayó, y entá tien de reponese por entero fora de los círculos especializaos. Unu de los sos mayores defensores, T.S. Eliot, escribió qu'él foi ‘l'antecesor de casi tou lo que ye meyor na poesía del sieglu XVIII’, y que ‘nun podemos esfrutar dafechu nin valorar afechiscamente un sieglu de poesía inglesa sacantes sepamos esfrutar dafechu a Dryden.’
Marc Márquez
Récores
Categoría máxima (500 / MotoGP)  - Actualizáu en rematando'l GP de la Comunidad Valenciana de 2017 -
Total de categoríes
John Dryden
Bibliografía selecta
Ediciones (n'inglés)
Eocenu
L'Eocenu ye una fraición de tiempu del periodu paleoxenu de la historia xeolóxica de la Tierra. Va dende los 55,8 millones d'años hasta los 33,7.
John Dryden
Bibliografía selecta
Fonte parcial
Notes
{{llistaref}
Saint-Sulpice-des-Landes (Ille-et-Vilaine)
Saint-Sulpice-des-Landes ye una comuña francesa del departamentu d'Ille y Vilaine, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Abril Campillo
Abril Campillo  foi una actriz, vedette y cantante mexicana.
Carrera
Debutó como actriz en 1978 cola película Les del Talón y ente los sos filmes más importantes tán Aguarones d'asfaltu (1978), Corrupción (1984), Testigu d'un crime (1987), Un machu nel salón de guapura (1987), Pa toes tengo (1990), El agarratodo (1990), Violencia urbana (1996), La ratonera (1999) y Imperiu d'un traficante (2000).
Tres dellos años de dedicación absoluta y esclusiva al cine y a la so carrera como cantante grabando'l primeru de los sos discos cola tema "Sol Solecito" y el segundu cola tema "El besu nel coliséu", que foi censuráu. En 1996 debutó en Televisa na telenovela Marisol y a partir d'esi momentu actuó en telenoveles como La culpa (1996), Abrazar bien fuerte (2000), Amigues y rivales (2001), Clase 406 (2003) y Amar otra vegada (2004). Nel añu 1996 participó nos programes de TV Azteca A la mexicana y Chitón.
Muerte
Finalmente, Abril Campillo finó en La Casa del Actor, allugada na Ciudá de Méxicu el 5 de marzu de 2017, debíu al cáncer de mama que carecía dende va años, y que-y fixera metástasis nos pulmones. Tamién se-y diagnosticaren célules canceroses nel celebru, polo que-y dieren solo unos meses de vida.
Palaeoptera
Los paleópteros (Palaeoptera*, del griegu palaeos, "antiguu" y pteron, "nala") son un grupu d'inseutos pterigotas qu'incluyó tradicionalmente los grupos más primitivos d'inseutos alaos (la mayoría escastaos), que nun pueden plegar les nales sobre l'abdome, lo cual ye una carauterística esclusiva de los neópteros. La complexidá del plegáu alar, según la mecánica de les ales mientres el vuelu (gracies a músculos de vuelu indireutos), amuesen claramente que tolos inseutos neópteros baxen d'un antepasáu común y formen, poro, un grupu monofiléticu.
El problema anicia en que la incapacidá de plegar les nales ye un calter plesiomórfico, esto ye, ancestral, colo que, según la cladística, nun ye válidu pa definir grupos monofiléticos. Asina, los dos grupos actuales de paleópteros (Ephemeroptera y Odonata) nun tienen otra carauterística de mancomún que pueda indicar que baxen d'un antepasáu común. Poro, los paleópteros apaecen como un grupu parafiléticu, y por tanto, artificial que tendría d'abandonase.
Saint-Sulpice-la-Forêt
Tien una población de y una superficie de  km².
Idioma purépecha
L'idioma purépecha, tarasco o michoacano (autoglotónimu: P'urhépecha, pronunciación: []), ye una llingua falada polos miembros del pueblu purépecha del occidente de Méxicu.
El purépecha presenta munches carauterístiques llingüístiques que la faen paecer un idioma singular, bien distintu d'otres llingües de Mesoamérica. Ello ye que la llingua p'urhépecha foi clasificada como una llingua aisllada, yá que hasta agora nun se pudo establecer nenguna rellación d'orixe común con dalguna de les llingües que se falaron, o falen, en Méxicu o otru país, anque Morris Swadesh, suxurió dalguna similaridad remota de tipu léxicu con otres llingües d'América. Esta propuesta nun tuvo demasiada aceptación ente los especialistes nestes otres llingües.
El purépecha ye una de les llingües indíxenes de Méxicu con mayor vitalidá. Estremar en trés variantes dialeutales: la de la rexón llacustre, la central y la serrana (dalgunos inclúin una cuarta, la de la Barraquera). Acordies con cifres del XII Censu Xeneral de Población y Vivienda de 2000, esisten unos 121 409 falantes asitiaos en 22 conceyos y siendo un 25 % de los mesmos monollingüe en purépecha y el restu billingües n'español. Na actualidá fálense 56 idiomes a lo llargo y anchu del territoriu mexicanu. Les estadístiques oficiales (INEGI 1996) indiquen que nel estáu de Michoacán fálense 38 llingües indíxenes col siguiente númberu de falantes:
La so puxanza repicó partir de 1895, añu dende'l cual diose entamu a un movimientu de sofitu al traviés de l'Academia de la Llingua Purépecha (P'urhe Uandakueri Juramukua) pol cual consiguióse el fortalecimientu y espardimientu d'esta llingua. El purépecha ye, anguaño, una llingua lliteraria por cuenta del gran espardimientu que tuvieron los Concursos Rexonales de Cuentu en Llingües Indíxenes coordinaos pola Direición Xeneral de Cultures Populares ya Indíxenes y los estaos d'Hidalgo, Querétaro, Michoacán y Méxicu, que fortalecieron tamién el calter lliterariu de les llingües náhuatl, otomí y mazahua.
La clave ISO 639-2 pal idioma ye nai.
Clasificación
El purépecha considérase davezu una llingua aisllada de Mesoamérica. Caltién delles traces tipolóxiques pocu frecuentes nel área llingüística mesoamericana como la presencia de dos fonemes vibrantes: la vibrante simple // y la retroflexa //. De los cinco traces típiques del área llingüística mesoamericana, el purépecha namái tien de manera inobjetable unu, el sistema vigesimal de numberación.
Sicasí, Greenberg considera qu'esta llingua tien ciertu parentescu col chibcha, anque esta idea ye refugada pola mayoría de llingüistes especialistes en llingües americanes, como Campbell, quien la considera una llingua aisllada.
Distribución xeográfica
thumb|450px|Distribución actual del P'urhépecha nel estáu de [[Michoacán.]] El purépecha fálase principalmente na parte occidental y central del estáu, principalmente nel área entendida ente'l llagu de Pátzcuaro y la sierra al occidente d'ésti conocida como la Pandu Tarasca. El territoriu toma a 22 conceyos del estáu de Michoacán, qu'en xunto ocupen una área de 8.370 km², lo cual representa'l 14 % de la superficie del estáu, de los cualos, 14 tienen una proporción significativa de falantes de la llingua. Estos son: Chilchota, Charapan, Nahuatzen, Paracho, Tangamandapio, Cherán, Quiroga, Erongarícuaro, Coeneo, Los Reis, Tzintzuntzan, Tingambato, Pátzcuaro y Uruapan.
En Morelia fálase namái polos migrantes d'estes rexones, pos nun ye una llingua madre de dicha ciudá. D'estos migrantes la mayoría son estudiantes de la Universidá Michoacana de San Nicolás d'Hidalgo, que cunta con esta llingua dientro del so departamentu d'idiomes.
El centru del antiguu reinu tarasco atopábase alredor del llagu de Pátzcuaro, qu'entá ye un centru importante de la comunidá purépecha. Esti reinu tomaba casi tol estáu de Michoacán y partes considerables de Guanajuato y Guerrero, según porciones de los estaos de Méxicu, Querétaro y Jalisco.
Variantes
Tradicionalmente reconócense cuatro variedaes xeográfiques o dialeutos: la del Pandu o Sierra, la de la zona llacustre, la de la Cañada y la de la Barraquera. La rexón del Pandu concentra aproximao'l 62 % de los falantes, y de fechu foi hasta los años 1980 la zona menos comunicada del territoriu. La zona llacustre concentra'l 17.8 % de los falantes, la Cañada o Rexón de los Once Pueblos el 14.7 %, y la Barraquera namái'l 5.2 %.
Ethnologue estrema dos variedaes: el dialeutu central faláu aproximao por 120 000 persones (1990) alredor de Pátzcuaro y el dialeutu occidental de les tierres altes faláu nes cercaníes de Zamora, Los Reyes de Salgado, Paracho, y Pamatácuaro, toos ellos nes vecindá del volcán Paricutín.
Usu
Ye una de les llingües más llargamente usaes pol grupu étnicu que la sofita como parte de la so identidá y ye una de les poques llingües indíxenes que llegó a tener la so propia academia de la llingua. Sicasí, ye una llingua que ta esperimentando una contraición paulatina y en dellos poblaos amenorgóse al mínimu y nuna o dos generación va perder por completu si sigue l'actual procesu d'abandonu de la llingua.
Estatus oficial
Esta llingua, xunto con toles llingües indíxenes de Méxicu y l'español, fueron reconocíes como "llingües nacionales" por cuenta de la Llei Xeneral de Derechos Llingüísticos de los Pueblos Indíxenes promulgada y publicada nel añu 2003.
Normalización
El purépecha empezar a escribir dende'l sieglu XVI, cuando los flaires lenguatarios afixeron les grafíes llatines pa ello. Los intentos de normalización moderna remontar al Proyeutu Tarasco (1939), cuando s'empezar a aldericar delles propuestes ortográfiques. Anguaño nun esiste inda consensu nesa cuestión, anque tien ciertu pesu l'estándar propuestu pola Academia de la Llingua Purépecha y la propuesta de la Secretaría d'Educación Pública (SEP). Esta postrera ye la usada pola Direición Xeneral d'Educación Indíxena pa los llibros escolares.
Fonoloxía
Nos siguientes cuadros amuésense los fonemes del purépecha colos sos principales alófonos. L'inventariu vocálculo ta formáu poles siguiente unidaes: ! ! Anterior ! Central ! Posterior ! Zarrada ! Media ! Abierta
Los dos vocales medies /y, o/ son pocu frecuentes, de fechu /o/ ye bastante inusual. Pela so parte l'inventariu consonánticu ta formáu por:
!colspan="2"| ! Billabial ! Alveolar ! Postalveolar o Palatal o Retroflexa ! Velar ! Labiovelar
!rowspan="2"| Oclusives ! simple ! aspirada !rowspan="2"| Africada ! simple ! aspirada !colspan="2"| Fricativa !colspan="2"| Nasal !colspan="2"| Rótica !colspan="2"| Aproximante
Gramática
Morfolóxicamente el purépecha fai estensu usu de la flexón y tien una complexa morfoloxía. Dende'l puntu de vista tipolóxicu tratar d'una llingua aglutinante na que les pallabres amuesen una llende clara y son segmentables fácilmente en morfemes esistiendo xeneralmente una correspondencia unívoca ente morfema y función qu'ésti desempeña como en:
Unu de los subsistemas más granibles dientro de la llingua purépecha ye'l de los clasificadores o llocativos corporales. Los llocativos corporales son en dellos casos unidaes léxiques y n'otros casos partícules gramaticales. La so función ye interesante, una y bones delimitan y nomen oxetos que non necesariamente tienen qué ver direutamente col cuerpu humanu, sicasí dotar de brazos, piernes, boca, cabeza, etc. Tamién faen referencia a la parte del cuerpu que recibe o exerz l'acción d'un verbu.
Dellos exemplos de llocativu corporal:
El verbu “cortase la mano” esiste como tal, onde puede identificase la partícula k’o, que se refier a la palma de la mano. Vemos tamién que nesti casu namái hai yuxtaposición y prescíndese de la presea jimbo (“con”), que tendría que dir xusto dempués de tsakapu (“piedra”).
El verbu “afalagar” ye putini, de manera que putimukuni ye daqué según afalagar cola boca. Ye precisamente a la boca a los que se refier la partícula mu, que ta totalmente enserta na morfoloxía del verbu. El restu de la frase ye daqué de rutina, un sustantivu amestáu con casu aplicativo.
El purépecha ye una llingua dotada de casu morfolóxicu. Dende'l sieglu XVI, fecha en que se documentó per primer vegada la llingua detéctense ciertos desarrollos históricos. Por casu el marcaje de ciertos casos por aciu clíticos o postposiciones ta dando pasu a xenuines marques de casu, que s'añedir a los casos yá presentes nel sieglu XVI. El purépecha ye una llingua puramente sufijante, Swadesh identificó hasta 150 sufixos.
Sintaxis
El alliniadura morfosintáctica ye de tipu nominativu-acusativu col suxetu ensin marca esplícita (morfo cero) y l'oxetu (indireutu o direutu) marcáu con -nin:
El orde sintácticu ye claramente unu, nel que'l suxetu preciede al verbu (hai ciertu discutiniu adicional sobre si ye más básicu SOV o SVO), por casu: tenemos casa'
Flexón nominal
La flexón nominal en purépecha inclúi númberu y casu (nun esisten diferencies de xéneru gramatical). La categoría de númberu estrema ente plural y non-plural, el plural marcar con -echa o -cha (el primeru en formes que la so forma singular acaba en /o/ o /a/ (esta se elide nel plural), ente que la otra forma apaez tres formes acabaes en /i, ɨ, y/ nel singular), dellos exemplos: ! Singular !! Plural 'el perru' || wíchu-echa 'los perros' 'el señor' || acháti-cha 'los señores' 'la muyer' || warhíti-cha 'les muyeres' La flexón de casu estrema los siguientes casos: ! nominativu | (ensin marca) ! oxetivu | -nin ! xenitivu | -eri ! llocativu | -rhu ! comitativo ! presea | jimbó Los casos comitativo y presea de fechu nun son casos puramente dichos yá que son postposiciones escrites tres el nome non afixos.
Ver tamién
thumb|Llibro d'oración nel idioma de J. J. Apolonio Maya fecha 1849
Dorothy Vaughan
Dorothy Johnson Vaughan foi una matemática afroamericana que trabayó na NACA (National Advisory Committee for Aeronautics), axencia que precedió a la NASA, onde se destacar nos diversos grupos nos que trabayó como'l grupu West Computing, na División d'Analís, y en Computación, onde se fixo una esperta nel llinguaxe de programación FORTRAN, y nel proyeutu pa llanzar satélites al espaciu SCOUT, hasta'l so retiru de la NASA en 1971. Foi la primer supervisora y manager afroamericana de la CANA y NASA. Antes d'ingresar a la NACA exerció como profesora de matemátiques.
Primeros años
A los 7 años los sos padres, Leonard y Anne Johnson, camudar a Morgantown, Virxinia Occidental. Dorothy graduar na escuela secundaria Beechurst High School en 1925, y en 1929 recibir de Llicenciada en Ciencies Matemátiques na Universidá Wilberforce.
Trayeutoria
Antes de trabayar nel Langley Research Center de la NACA en 1943 gracies a la Orde Executiva 8802 del Presidente Franklin D. Roosevelt qu'obligaba a nun discriminar por raza o relixón pa defender la industria, Vaughan foi profesora de matemátiques na escuela secundaria Moton High School en Farmville (Virxinia). Una vegada incorporada al centru d'investigación, ella taba convencida de que sería un trabayu temporal namái hasta'l final de la guerra, pero siguió y en 1949 Vaughan fíxose cargu de la direición de la West Area Computers, un grupu de trabayu segregáu compuestu puramente de muyeres afroamericanes, especialistes en matemátiques. Esti grupu foi orixinalmente riquíu a utilizar instalaciones separaes pa la xinta o los baños, de manera que nun usaren el mesmu que les muyeres blanques. Col tiempu estes muyeres matemátiques estremáronse tantu individualmente como en grupu polos sos apurras en cuasi toles árees d'investigaciones en Langley. Con too y con eso esto, Vaughan intervieno en favor de diverses muyeres blanques d'otros grupos de computación qu'ella creía que merecíen ascensos o aumentos de sueldu.
Dorothy Vaughan encabezó'l grupu West Computing por cuasi una década hasta qu'al pie de miembros d'el so grupu xunió la nueva División d'Analís y Computación la cual yá yera diversa tantu en races como en sexos depués de qu'en 1958 cuando la NACA fixo la transición a NASA, les instalaciones segregaes incluyendo la oficina West Computing, fueron abolíes. Especializar mientres el restu de la so carrera en computación y en programación en FORTRAN. Trabayó na División d'Analís y Computación del Centru d'Investigación de Langley, y tamién participó nes pruebes del proyeutu SCOUT (Solid Controlled Orbital Utility Test system) na instalaciones de la Wallops Flight Facility.
Mientres la so trayeutoria Vaughan non solo foi una respetada matemática, sinón que tamién foi la primer persona afro-americana en llegar al cargu de mánager nel NACA, y dempués na NASA. Na so última década na NASA trabayó enforma con Katherine Johnson y Mary Jackson, quien trabayaron nel so grupu de calculadores afroamericanes antes de ser tresferíes a otres árees, pa trabayar nes ecuaciones pa poner n'órbita al astronauta John Glenn. Retirar de la NASA en 1971.
Morrió'l 10 de payares de 2008 con 98 años.
Homenaxes
La vida de Vaughan ye una de los trés histories protagonistes que se cunten nel llibru Hidden Figures (Figures ocultes), y la película de mesmu nome, sobre'l grupu de matemátiques afroamericanes que collaboraron en forma decisiva colos programes Mercury y Apollo de la NASA.
Rexón d'Imericia
La rexón de Imereti (იმერეთის მხარე, Imeretis mjare) ye una de los diez rexones alministratives (mjare) en que s'entama Xeorxa dende 1996, que se correspuende en gran midida cola rexón histórico y xeográfico d'igual nome. Entiende un teritorio de y tien una población de
Imericia asitiar na parte central de Xeorxa, na cuenca de los tramos medios del ríu Rioni y los sos afluentes. La so capital y ciudá más grande ye Kutaisi, que ye la segunda ciudá más grande de Xeorxa. El xeorxanu ye la llingua materna de tola población de la rexón, tamién una parte importante fala en rusu especialmente nes ciudaes.
Imericia estrémase alministrativamente nuna ciudá Kutaisi (capital) y en 11 distritos que tomen el nome de los sos centros alministrativos: Distritu de Vani, Distritu de Bagdati, Distritu de Zestafoni, Distritu de Samtredia, Distritu de Sachjere, Distritu de Terjola, Distritu de Tkibuli, Distritu de Kharagauli, Distritu de Joni, Distritu de Tskhaltubo y Distritu de Chiatura. thumb|250px
Leandro Damião
Leandro Damião ye un futbolista de Brasil.
Ypresianu
Ypresianu ye como se conoz en xeoloxía al pisu inferior del Eocenu. Estiéndese aproximadamente dende hai 55,8 millones d'años hasta hai 48,6.
Christopher Marlowe
Vida
Nació en Canterbury. Fíu d'un zapateru, estudió en Corpus Christi College, Cambridge y llogró'l so bachilleratu n'Artes en 1584. Siguiendo los sos estudios en Cambridge, en 1587, les autoridaes universitaries negáron-y el títulu de llicenciáu por cuenta de les sos llargues ausencies y al rumor, según el cual, Marlowe convertiríase al catolicismu y viaxaría a Reims col fin de preparar el so sacerdociu. Sicasí, recibióse una orde del Conseyu priváu de la reina al so favor, emponderándolo pola so fidelidá y servicios a la reina:
Tres esti comunicáu, a Marlowe dióse-y la llicenciatura.
Acabaos los sos estudios, Marlowe mover a Londres onde va morar los seis años que lu restaríen de vida. Ellí, créese que s'incorpora a la compañía de teatru del conde de Nottigham, siendo esta compañía la qu'estrenó la mayoría de les sos obres. Tamién pertenecería a la, entós conocida, "Escuela de la Nueche, grupu de "llibrepensadores" integráu, ente otros, polos matemáticos Thomas Harriot y Thomas Allen, Robert Hues, el filósofu y alquimista Walter Warner y Walter Raleigh y el conde de Northumberland que lo liderar.
Conozse un episodiu de la so vida que la llevó a la cárcel. Amigu del poeta Thomas Watson, col que compartió casa mientres dalgún tiempu, viose arreyáu nun casu d'homicidiu, probablemente un duelu, a resultes del cual acabaría muertu'l fíu d'un mesoneru enemistado con Watson. Consideróse que la muerte produxérase en defensa propia. Marlowe que lo guardó y probablemente participó en primer instancia, pasó quince díes na cárcel, ente que Watson, autor de la muerte, pasaría 5 meses hasta recibir el perdón real.
El 30 de mayu de 1593, a primeres hores de la mañana, Marlowe atopar nuna posada de Deptford (la posada de Eleonor Bull) en compañía de Ingram Frizer, Nicholas Skeres y Robert Poley, cuestionables personaxes pola so rellación col espionaxe y les confabulaciones. Frizer sería un home al serviciu de Thomas Walsingham, primu de Sir Francis Walsingham, secretariu d'estáu y responsable de los servicios d'espionaxe. Igualmente, Marlowe podría tar, nesos momentos, al serviciu de Walsingham, una y bones los díes posteriores a la detención de Thomas Kyd taría agospiáu na so finca de Scadbury. Los cuatro, pasaron tol día na posada, ensin apenes salir del aposentu. Acabante cenar, aniciaríase una agarrada y a resultes de la mesma, Marlowe resultó muertu.
Tiense'l detalle de asoceder por un documentu atopáu en 1925 pol profesor Leslie Hotson. Según esti documentu, dempués de la cena, aniciaríase un discutiniu sobre la cuenta. Nun momentu, Marlowe arrampuñaría la daga a Frizer cola que-y causaría dellos cortes. Frizer revolvióse y forzando a Marlowe, él mesmu habríase travesáu'l güeyu cola daga habiéndo-y llegáu, ésta, al celebru, causándo-y la muerte instantánea.
Marlowe foi soterráu'l 1 de xunu de 1593 nuna tumba anónima n'el mesmu Deptford. Y Frizer, dempués d'un procesu nel que se consideró qu'actuara en lexítima defensa, a los cuatro selmanes, recibió n'indultu real.
Diversos críticos y estudiosos nun se sintieron satisfechos con estos pormenores sobre la so muerte y afirmaron que Marlowe nun morrió nesti incidente, que se trató d'un montaxe pa face-y sumir y evitar, asina, que s'enfrentara a la xusticia. Igualmente, afirmen que siguió escribiendo y que les sos obres representar cola firma de William Shakespeare. Estes especulaciones son conocíes como la Teoría Marlowe.
Marlowe: el dramaturgu
El panorama del teatru inglés nel que s'atopa Marlowe podría calificase de desolador; compuestu, principalmente, por traducciones y pieces menores, con escasu testu, bien centraes na música y el baille, intrescendentes y de marcáu calter medieval. Marlowe contribúi a modernizar el panorama teatral inglés, con él empecipia una dómina floreciente, conocida como dómina isabelina, qu'algamaría la so cenit con William Shakespeare.
Marlowe consiguió trunfar nos escenarios londinenses per primer vegada cola obra Tamerlán el grande, la historia del conquistador Timur en 1587, a la que llueu-y siguiría la so segunda parte: ''Tamerlán el grande. Parte II''. La so siguiente obra puede ser Doctor Fausto, la primer adautación dramática de la lleenda de Fausto. Otres obres qu'escribió son: El xudíu de Malta; Eduardu II, una obra que trata la cayida d'Eduardu II y l'ascensión al tronu d'Eduardu III; y La matanza de París, que retrata los acontecimientos asocedíos mientres la Masacre del Día de San Bartolomé en 1572. Dido, reina de Cartago paez ser una obra temprana, posiblemente escrita con Thomas Nashe.
Ente los sos otros trabayos inclúyese la pequeña épica Hero y Leandro (inacabada y publicada en 1598), la llírica popular El pastor apasionáu, y traducciones de les Escoyíes d'Ovidiu y la primer parte de Farsalia'' de Lucano.
Les dos partes de Tamburlaine fueron publicaes en 1590 y tolos sos otros trabayos dir tres la so muerte. En 1599 prohibióse la so traducción d'Ovidiu, munchos de que los sos exemplares fueron quemaos en públicu. Esto asocedió nel marcu de resultes de les midíes represives del arzobispu John Whitgift contra lo que consideró material ofensivo.
Dedicación al espionaxe
Sábese que nos sos tiempos d'estudiante tuvo al serviciu de la reina, y que estos servicios, siquier, consistieron en dellos viaxes a Reims, naquella dómina orixe de confabulaciones católiques en contra de la Corona. Y sábese tamién que, yá en Londres, caltuvo contactos con Thomas Walsingham (primu de Sir Francis Walsingham, secretariu d'Estáu y responsable de los servicios d'espionaxe).
Saint-Symphorien (Ille-et-Vilaine)
Saint-Symphorien ye una comuña francesa del departamentu d'Ille y Vilaine, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Christopher Marlowe
Dedicación al espionaxe
Estos nicios dexaron especular sobre una enllargada dedicación de Marlowe al espionaxe.
Saint-Symphorien (Ille-et-Vilaine)
Tien una población de y una superficie de  km².
Christopher Marlowe
Supuestu ateísmu
Marlowe foi acusáu pol so amigu Thomas Kyd d'atéu, pero estes acusaciones realizar tando sometíu a tortura. Tamién foi acusáu pol informador Richard Baines ante'l Conseyu Priváu de la reina. Según estes segundes acusaciones, Marlowe proferiría blasfemies del tipu: "Cristu yera un bastardu y la so madre una ramera" o que caltenía rellaciones carnales con Mª Madalena, y manifestaría diverses interpretaciones herétiques sobre la Biblia.
Estes acusaciones, la so pertenencia a la "escuela de la nueche" y dellos conteníos de les sos obres, principalmente en Fausto, dexaron a dalgunos, conxeturar sobre'l so ateísmu.
Supuesta homosexualidá
A Marlowe describióse-y n'ocasiones como homosexual. Asina foi acusáu pol so amigu Thomas Kyd y pol informe que nel so contra presentóse ante'l Conseyu Priváu.
En distintos pasaxes de la so obra poética quixéronse ver traces d'esa homosexualidá. Diversos versos falen de l'atracción ente homes o del amor "griegu" y na so obra Eduardu II, la trama, centrar nos amores d'ésti col so favoritu Gaveston.
Sía que non, na so curtia biografía nun se-y conocen amores nin d'unu nin d'otru sexu.
Supuestu calter violentu
Conozse l'incidente que protagonizó xunto col so amigu Thomas Watson, nel que como resultancia del mesmu morrió un contricante d'ésti últimu. Esti incidente pudo tratase d'un duelu, daqué frecuente naquella dómina. Y especulóse sobre, siquier, otru incidente: una engarradiella que-y produciría una colera.
Trivia
Marlowe apaez na película de 1998 Shakespeare in Love interpretáu por Rupert Everett. Ye retratáu como'l más respetáu escritor de teatru de la dómina, por quien Shakespeare faise pasar pa nun ser escorríu por Lord Wessex. L'actor Edward Alleyn (Ben Affleck) apaez presumiendo de los personaxes de Marlowe qu'interpretó. Unu de los momentos más dramáticos de la película ye aquel nel que Shakespeare y los actores de los Admiral's Men reciben la noticia de la muerte de Marlowe, creyendo Shakespeare que morrió por culpa so.
Tamién la historia de Fausto apaez na película A Murder of Crows, traducida al español pa la so distribución n'América Llatina como Nial de cuervos: una historia d'abogaos y de una familia que sufre pola inxusticia y falta d'escupulicios de los litigantes protagonizada por Cuba Gooding Jr. y Tom Berenger. Nesta historia de fai referencia a "El sr. Marlowe" y a "Goethe" nel casu d'un profesor de teatru que se fai pasar por dellos personaxes tratando de faer xusticia pola so propia mano.
Rexón
Una rexón ye un términu xeográficu usáu con una gran gama de significaos, qu'en términos xenerales designa una área o estensión determinada de tierra más grande que les subrexones o subdivisiones que la constitúin, yá se trate d'un continente como Europa, Asia, América, África, según una parte de dichu continente (Europa Central o América del Sur), un país o conxuntu de países, una cuenca, como la cuenca del Orinoco o del Danubiu, un cordal o rexón montascosa, etc., y mayor qu'un sitiu específicu. Asina, una rexón puede ser vista como'l conxuntu continuu d'unidaes más pequeñes (por casu, "los países d'América Llatina") o como la seición d'un tou más grande (como "les rexones polares de la Tierra"). Asina, el conceutu de rexón ta indisolublemente amestáu al d'escala, polo que podemos considerar la esistencia de rexones de bien diversu tamañu, dende rexones supranacionales (por casu, Comunidá Europea, Rexón Andina, etc.) hasta pequeñes contornes o un amenorgáu valle de monte.
Les rexones son definíes de manera astracta delimitando árees d'una o más carauterístiques comunes, yá sían d'orde físicu, humanu o funcional. Como una forma de describir árees espaciales, el conceutu de rexones ye importante y llargamente usáu ente les munches cañes de la xeografía, caúna de les cualos puede describir árees en términos rexonales. Por casu, el términu ecorrexón ye un términu usáu en bioxeografía, rexón cultural na xeografía cultural, rexón natural en xeografía física, ente otros exemplos. L'estudiu de les rexones en sí mesmes ye oxetu de la xeografía rexonal.
Na organización territorial de munchos países, el términu rexón designa una división política del territoriu d'un Estáu a partir del espaciu rexonal definíu según los criterios establecíos oficialmente, que xeneralmente pueden ser carácter étnicos, demográficos, históricos, cultura-yos, económicos o circunstancies especiales de clima, relieve o topografía, alministración, gobiernu, etc.
Una rexón, en xeometría, ye un cachu del planu que ta entendíu ente trés o más rectes.
Rexón xeográfica
Nun principiu fai referencia a la xeografía física d'una área qu'amuesa dellos traces común como la son el clima, el relieve, la vexetación natural, les cuenques hidrográfiques y otros. Ye por ello que tamién se denomina rexón natural. Tuvo gran importancia nel pasáu, en dómines nes que la influencia del mediu físicu-natural yera muncho más poderosu qu'en tiempos recién. El Reinu d'Aragón, desenvueltu na cuenca del ríu Ebro, podría considerase como una rexón natural que se desenvolvió na Baxa Edá Media. Otru exemplu seríen les rexones naturales de Colombia, divisiones territoriales realizaes a partir de carauterístiques heteroxénees tocantes a relieve, clima, vexetación, y clases de suelu.
Rexón económica
Ye una rexón d'un país definida por una economía específica predominante: rexón petrolera, ganadera, agrícola, agropecuaria, industrial, etc.
L'especialista n'estudios rexonales, Leonid Hernández, especifica qu'una rexón vista dende la concepción económica ye aquella estructura espacial dende la cual les fuercies granibles y les rellaciones de producción atopar en función de la resultancia d'un productu común a un territoriu concretu. Esti constituyir en tradición ya identidá rexonal dientro del procesu de la producción a lo llargo de la historia rexonal, funcionando dende la base económica territorial como sistema homoxéneu y coherente, anque non exentu d'irregularidaes, debíu al calter suxetivu qu'algama'l procesu de la producción y la resultancia de la mesma en términos históricos y identitarios. Asina, podemos identificar rexones tipu con resultantes granibles: rexones vinícoles, rexones ganaderes, rexones madereres, rexones cañeras. El productu económicu qu'identifica a cada rexón, otorgar sentíu al procesu dinámicu de les rellaciones socioculturales del territoriu, lo que fai que la mesma conviértase nun cuerpu homoxéneu distintu a otros de la so mesma naturaleza.
Exemplos: el Corn Belt nel Mediu Oeste norteamericanu (Petrina del maíz, rexón agropecuaria y d'industries cárnicas), el Cotton Belt (Petrina del algodón) nel sur de los Estaos Xuníos, el valle del Ruhr en Alemaña (rexón siderúrxica ya industrial), Los Llanos colombo-venezolanos y la Pampa n'Arxentina (rexones agropecuaries), el Xura en Suiza (rexón llechera y reloxera), los campos d'agricultura y ganadería en Méxicu, les cuenques petroleres en Méxicu, según munches otres.
Rexón cultural
Les distintes cultures qu'esisten nel mundu resulten de la integración de numberoses traces sociolóxiques, históricos, económicos, llingüísticos, ambientales y políticos que se desenvuelven al traviés del tiempu con cierta independencia de les rexones vecines, polo que se va creando una diferenciación aniciada por esi aislamientu (absolutu o relativu) con rellación a diches rexones vecines. Podemos dicir que l'aislamientu xenera diversidá ente que'l contautu siguíu xeneren una mayor homoxeneidá cultural, lo cual ye perfectamente esplicable. Con muncha frecuencia, les fronteres culturales resulten ser más poderoses que les físiques, económiques o polítiques. Na cuenca del Danubiu pueden vese los problemes que confrontan munchos países con cultures distintes (recordemos les guerres recién nos países de l'antigua Yugoslavia), a pesar de compartir una mesma xeografía física y unes bases económiques similares. Ye un exemplu, como puede vese en dichu artículu, d'una serie de naciones y rexones por demás heteroxénees dende'l puntu de vista cultural, lo que se tradució nun altu nivel de conflictividá a lo llargo de la historia.
Como exemplos de rexones culturales pueden citase: la provincia de Quebec en Canadá, El País de Gales nel Reinu Xuníu, Valonia en Bélxica y munches otres.
Rexón social
Ye un conceutu d'orixe marxista que se refier al espaciu construyíu por unes determinaes rellaciones sociales de producción. Ye conceptualmente más ampliu y completu al arreyar aspeutos económicos, políticos ya ideolóxicos.
Na so investigación alrodiu de los conceutos sobre la rexón, l'investigador cubanu Leonid Hernández, plantega qu'una rexón social toma en cuenta'l conxuntu de comunidaes qu'habiten en determináu territoriu y que la so particularidá anicia precisamente na confluencia de rellaciones comunes nel exerciciu del poder, resultantes estes de les condiciones natural y económicu yacentes nes llendes xeográfiques rexonales. El cojunto de les rellaciones socioclasistas nel marcu de les rexones tipu, son les encargaes de promover el desenvolvimientu sociocultural basándose la plataforma de tradiciones o costumes, comunidá d'idioma, ya influencies esteriores que nestos sentíos pudieren afectar en mayor o menor grau l'estáu de coses o la estructura comuñal yá esistente.
Conceyu, contorna y rexón
Como se señaló antes, el conceutu de rexón ta indisolublemente amestáu al d'escala. D'equí que les subdivisiones que pueden faese d'una rexón tamién pueden variar de tamañu, carauterístiques y de funciones, tantu económiques como alministratives o urbanes.
Rexonalismu
Pierre George define'l rexonalismu como una ideoloxía política que'l so oxetivu ye la promoción de l'autonomía rexonal. L'exemplu d'España ye bien interesante nesti sentíu, como puede constatase acaldía cola simple llectura de munchos artículos de la Wikipedia.
Bibliografía
En Venezuela:
Enllaces esternos
Revista electrónica Arbil: El Conceyu, la Contorna y la Rexón.
Bartonianu
Bartonianu ye como se conoz en xeoloxía al pisu del Oligocenu que s'estiende aproximadamente dende hai 40,4 millones d'años hasta hai 37,2.
Ye'l periodu que sigue al Lutenianu y precede al Priabonianu.
Provincia de Rímini
Rimini (Provincia di Rimini) ye una provincia de la rexón de la Emilia-Romaña, n'Italia. La so capital, y ciudá más poblada, ye la ciudá de Rimini.
Lutenianu
Lutenianu ye como se conoz en xeoloxía al pisu del Oligocenu que s'estiende aproximadamente dende hai 48,6 millones d'años hasta hai 40,4.
Provincia de Rímini
Historia
La provincia de Rimini foi creada en 1992 con partes de l'anterior provincia de Forlì, qu'entós camudó'l so nome al actual de Forlì-Cesena.
Lutenianu
Ye'l periodu que sigue al Ypresianu y precede al Bartonianu.
Provincia de Rímini
Historia
Depués d'un referendu en 2006, los municipíos de Casteldelci, Maiolo, Novafeltria, Pennabilli, San Leo, Sant'Agata Feltria y Talamello pasaron de la provincia de Pesaro y Urbino a la provincia de Rimini el 15 d'agostu de 2009.
Xeografía
thumb|Mapa de la provincia de Rimini. La provincia de Rimini tien una superficie de 864,88 km², siendo la menor provincia de la Emilia-Romaña. Nel territoriu de la provincia estrémase cuatro zones:
Llendes
La provincia de Rimini llinda al norte cola provincia de Forlì-Cesena, al sur cola provincia de Pesaro y Urbino (rexón de les Marche) y la República de San Marín, y al oeste cola provincia d'Arezzo (rexón de Toscana). Al este de la provincia atopa'l Mar Adriáticu.
Población
Al 1 de xineru de 2016, la población de la provincia yera de 335 463, pa una densidá poblacional de habitantes/km². Los conceyos con más habitantes son Rimini (147 750 habitantes) y Riccione (34 965 habitantes). El conceyu con menor población ye Casteldelci con 407 habitantes.
Evolución de la población na provincia de Rimini † Población envalorada al 1 de xineru de 2016
Saint-Thual
Saint-Thual ye una comuña francesa del departamentu d'Ille y Vilaine, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Exopterygota
Los exopterigotas o exoterigotos (en llatín Exopterygota), tamién llamaos hemipteroideos (Hemipteroidea) o hemipterodeos (Hemipterodea) son un superorde d'inseutos neópteros, probablemente parafiléticu, qu'inclúi los órdenes con metamorfosis simple o incompleta (hemimetábolos), esto ye, aquellos que'l so desenvolvimientu porta dos estadios similares ente sigo, el de ninfa y el de imagu (adultu). Nos inseutos hemimetábolos, los esbozos de nales constitúin biltos esternos del tórax mientres los estadios ninfales y pollo son llamaos exopterigotas.
Enfrentase al grupu de los endopterigota. Inseutos con metamorfosis completa (holometábolos), esto ye, aquellos que'l so desenvolvimientu porta cuatro estadios: güevu, canesba, pupa  y imagu (adultu). En toles especies alaes, les nales tán presentes namái nos imagos o adultos, d'ende'l so nome que quier dicir nales internes, porque los esbozos de les ales tán dientro del cuerpu mientres los estadios llarvales de desenvolvimientu.
Nun paez que se trate d'un grupu monofiléticu, una y bones la única carauterística que tienen de mancomún ye la mentada metamorfosis incompleta, un calter ancestral (plesiomórfico) y nun comparten nenguna (apomorfía) que xustifique la so monofiletismo. Ello ye que los paleópteros (efemerópteros y odonatos) tamién tienen metamorfosis incompleta, pero estremase de los exopterigotos por non poder plegar les nales sobre l'abdome cuando l'inseutu pósase.
Zagreb
Historia
250px|thumb|right|Plaza del Mercáu thumb|250px|Zagreb
Los habitantes eslavos meridionales de les fasteres de la actual Croacia central tomaron les tierres del Sava nos sieglos VI-VII.
La primera mención de Zagreb data del sieglu XI, añu nel que'l rei húngaru Ladislao fundó un monesteriu no que güei ye'l centru de la ciudá. Xunta'l monesteriu xurdió la futura ciudá, que sufrió les consecuencies de les invasiones mogoles de 1242. Tres les inavasiones el rei Bela IV fixo a Zagreb ciudá real del reinu húngaru.
Nyx
Nyx (tamién Nix y Nicte) yera na mitoloxía griega la personificación de la nueche. Nació de forma espontánea del Caos primordial.
Nun yera una divinidá que tuviera un cultu entamáu como otres deidaes, la única referencia paez ser la del oráculu de Megara. Si qu'asina si que taba rellacionada colos cultos dionisiácos, citereos o los órficos. Tamién paez qu'hebo un cultu establecíu n'Esparta a los ximielgos Suañu y Muerte, fíos de la diosa. Preséntase, en munchos casos, como daqué escuru, más averada a los temibles dioses ctónicos que como una representación d'una figura primordial.
Fuercies Aérees del Exércitu de los Estaos Xuníos
Les Fuercies Aérees del Exércitu d'Estaos Xuníos (n'inglés: United States Army Air Forces, USAAF o AAF) fueron l'arma d'aviación militar independiente del Exércitu de los Estaos Xuníos mientres y darréu dempués de la Segunda Guerra Mundial, esta yera la socesora del Cuerpu Aereu del Exércitu de los Estaos Xuníos y foi la precursora direuta de l'actual Fuercia Aérea de los Estaos Xuníos, y esistió formalmente ente 1941 y 1947. La AAF yera un componente del Exércitu d'Estaos Xuníos, qu'en 1942 foi estremáu funcionalmente por orde executiva en trés fuercies autónomes: les Fuercies Terrestres del Exércitu, los Servicios de Loxística (que nel añu 1943 convertir nes Fuercies de Loxística del Exércitu) y les AAF. Caúna d'estes fuercies tenía un xeneral comandante que dependía direutamente del Xefe d'Estáu Mayor del Exércitu de los Estaos Xuníos.
La AAF alministraba tolos componentes de l'aviación militar qu'enantes taben distribuyíos ente Cuerpu Aereu del Exércitu, el Cuartel Xeneral de la Fuercia Aérea y los comandantes d'área de los cuerpos de les fuercies terrestres, y d'esta forma convirtióse na primer organización aérea del Exércitu d'Estaos Xuníos en controlar les sos propies instalaciones y personal de sofitu. Na práutica, la AAF yera virtualmente autónoma al interior del Exércitu. Nel so tamañu máximu la AAF tenía más de 2,4 millones d'homes y muyeres emprestando serviciu y cerca de 80.000 aviones nel añu 1944, y 783 bases doméstiques n'avientu de 1943. Pal Día VE tenía 1,25 millones d'homes aparcaos n'ultramar y operaba más de 1.600 aeródromos nel mundu.
Unidá nos problemes de comandu nel Cuerpu Aereu
Los raigaños del AAF surdieron na formulación de les teoríes del bombardéu estratéxicu na Escuela Táctica del Cuerpu Aereu les que dieron nuevu impulsu a los argumentos por una fuercia aérea independiente. A pesar d'una perceición de resistencia o inclusive obstrucción pol Estáu Mayor del Departamentu de Guerra, enforma de lo cual yera atribuyible a la falta de fondos, el Cuerpu Aereu realizó grandes meyores na década de 1930, tanto organizacionalmente como en doctrina. D'esta forma surdió una estratexa que enfatizaba el bombardéu de precisión de blancos industriales por aciu l'usu de bombarderos de llargu algame fuertemente armaos, formulada polos homes que se convertiríen darréu nos sos comandantes.
En marzu de 1935 diose un importante pasu escontra llograr una fuercia aérea separada cuando'l mandu de toles unidaes aérees de combate n'Estaos Xuníos continental foi centralizáu nun solu cuartel xeneral llamáu Cuartel Xeneral de la Fuercia Aérea. Dende l'añu 1920, el control de les unidaes d'aviación morara nos comandantes del área de cuerpu (un pasu alministrativu en tiempos de paz de les fuercies terrestres), siguiendo'l modelu establecíu pol xeneral John J. Pershing mientres la Primer Guerra Mundial. Nel añu 1942 l'Estáu Mayor Xeneral planió l'activación d'un Cuartel Xeneral del Exércitu (embrivíu n'inglés GHQ), similar al modelu usáu poles Fuercia Espedicionario Estauxunidense mientres la Primer Guerra Mundial, con un cuartel xeneral de la fuercia aérea como un componente subordináu. Dambos fueron creaos nel añu 1933 cuando paecía posible una guerra con Cuba dempués d'un golpe en dichu país, pero nun fueron activaos.
L'activación del Cuartel Xeneral de la Fuercia Aérea representó un compromisu ente los partidarios d'un poder aéreo estratéxicu y los comandantes de les fuercies terrestres que demandaben que la misión del Cuerpu Aereu permaneciera atada a la de les fuercies terrestres. Los partidarios del poder aereu llograron un control centralizáu de les unidaes aérees so un comandante aereu, ente que'l Departamentu de Guerra estremó l'autoridá al interior de l'arma aérea y aseguró una siguida política de sofitu de les operaciones terrestres como'l so rol principal. El Cuartel Xeneral de la Fuercia Aérea entamó alministrativamente a los grupos de combate nuna fuercia d'ataque de tres ales esplegaes nes mariñes del Atlánticu, el Pacíficu y el Golfu de Méxicu. El cuartel xeneral de la Fuercia Aérea yera pequeñu en comparanza coles fuercies aérees europees. Les llinies d'autoridá, nel meyor de los casos, yeren complicaes, yá que el cuarte xeneral de la fuercia aérea controlaba solo les operaciones de les sos unidaes de combate ente que'l Cuerpu Aereu entá yera responsable pola doctrina, l'adquisición de los aviones y l'entrenamientu. Los comandantes del área de cuerpu siguíen controlando tolos aeródromos y el personal de sofitu que los remanaba. Ente marzu de 1935 y setiembre de 1938, los comandantes del cuartel xeneral de la fuercia aérea y el Cuerpu Aereu, los mayores xenerales Frank Andrews y Oscar Westover respeutivamente, enfrentáronse filosóficamente sobre la direición en que l'arma aérea tendría de movese, aumentando les dificultaes d'esta complexa organización.