cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Joe Walsh
Historia
Walsh, casar por cuarta vegada con Denisse Driscoll, más tarde de Hell Feezes Over. Mientres el matrimoniu agora ye termináu, ella dio-y dos fíos.
Walsh casóse per quinta vegada'l 13 d'avientu de 2008 cola so esposa actual Marjorie Bach, hermana de Barbara Bach.
Dispón de llicencia de radioaficionáu, WB6ACU.
Joe Walsh en voz (The Eagles)
Nota:Otros cantares del catálogu de The Eagles que fueron cantaes y escristas por Walsh, inclúi "Life's Been Good" y "All Night Long", y na carrera en solitariu que s'incluyeron en "The Eagles Live" son "Funk# 49" y "Walk Away" con James Gang. Tamién "Rock Mountain Way" y "One Day at a Time" incluyíos nel DVD "Farewell 1 Tour". Estes nun son cantares de The Eagles, sicasí, los nomes d'estudios provinieron sol nome de "The Eagles"
Villageriz
Villageriz ye un conceyu y llocalidá española de la contorna de Benavente y Los Valles, na provincia de Zamora.
Cuenta con una superficie de 7,18 km² y, según datos del padrón municipal del INE, cuenta con una población de  habitantes.
Allugamientu
Villageriz atópase allugáu al norte de la provincia de Zamora y de la contorna de Benavente y Los Valles, sobre una fastera de les estribaciones de la sierra de Carpurias, dende la que s'apodera una gran parte del valle que-y da nome. Pertenez a la contorna de Benavente y Los Valles, atopándose asitiada a unos 32 km de Benavente y a 91 km de Zamora, la capital provincial.
Orografía
Villageriz cuenta con una orografía peculiar y de contrastes, condicionada pola presencia nel so términu d'una parte de la sierra de Carpurias y d'una parte del valle de Vidriales, lo que da llugar a la esistencia d'un bellu paisaxe.
Historia
Na Edá Media, el territoriu nel que s'asitia la llocalidá quedó integráu nel Reinu de Llión, que los sos monarques entamaríen la fundación del pueblu.
Darréu, na Edá Moderna, Villageriz foi una de les llocalidaes que s'integraron na provincia de les Tierres del Conde de Benavente y dientro d'esta na Merindad de Vidriales y la receptoría de Benavente.
Sicasí, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, la llocalidá pasó a formar parte de la provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, quedando integrada en 1834 nel partíu xudicial de Benavente.
Patrimoniu
Cunta con un nucleu urbanu nel que convive l'arquiteutura tradicional de piedra y adobe, xunto coles nueves y modernes construcciones. Del so caserío, destaca la ilesia parroquial de San Pedro, restaurada nel añu 2009, lo que dexó atopar dalguna viga de sustentación que ta fechada nel sieglu XV.
Economía
La so economía tuvo tradicionalmente venceyada cola agricultura y la ganadería. Na actualidá, el so escasu censu municipal ta formáu na so mayor parte por vecinos que superen los sesenta años d'edá, polo que los servicios municipales del conceyu sofitar coles rentes percibíes del parque eólicu Les Llabraes.
Fiestes
La fiesta principal ye la de San Pedro, patrón de la llocalidá, celebrada nel segundu fin de selmana de xunetu por ser treslladada dende la so fecha orixinal del 29 de xunu. Otra de les fiestes grandes ye San Antonio, el 13 de xunu.
Marcus Stephen
Carrera deportiva
De primeres, xugó pal equipu llocal de fútbol australianu "los Ases", pero optó por siguir cola halterofilia como deporte. En 1989 fundóse la Federación de Llevantamientu de peses del Nauru (NWF), principalmente pa dar a Stephen, l'únicu pesista de primer nivel en Nauru nesi momentu, la oportunidá de competir internacionalmente.
En 1992 participó nos sos primeros Xuegos Olímpicos, en Barcelona. Pa ello tuvo que solicitar la nacionalidá samoana yá que Nauru nun tenía Comité Olímpicu nesos momentos. A partir de 1993, al fundase'l comité, pudo participar col so país nes siguientes olimpiaes: Xuegos Olímpicos d'Atlanta 1996 y los Xuegos Olímpicos de Sydney 2000. Nos xuegos de Sidney foi portador de l'antorcha olímpica al so pasu por Nauru.
Nos Xuegos de la Mancomunidá Británica de 1990 sosprendentemente ganó una medaya d'oru nel arranque na categoría d'hasta 60 kg. Nos Xuegos de la Mancomunidá Británica de 1998 y na categoría d'hasta 62 kg recoyó tres medayes d'oru. Nos sos últimos Xuegos, los de 2002 en Mánchester llogró tres medayes de plata na división hasta 62 kg.
El so mayor llogru foi ser subcampeón mundial d'envión nel eventu disputáu n'Atenes en 1999, tamién na categoría hasta 62 kg.
Carrera política
Dende 1997 foi'l Tesoreru del Comité Olímpicu de Nauru. El 3 de mayu de 2003 Stephen foi escoyíu al Parllamentu de Nauru con una cuenta d'un pocu más de 215 puntos, algamando'l primer allugamientu n'Ewa y el distritu eleutoral Anetan. Mientres la presidencia de René Harris Stephen foi Ministru d'Educación y Ministru de Finances de Nauru (del 8 d'agostu de 2003 al 22 de xunu de 2004), un yá que tuvo qu'abandonar cuando Ludwig Scotty convirtióse nel nuevu presidente. N'ochobre de 2004 foi reelixíu al parllamentu.
Giro d'Italia 1993
La 76ª edición del Giro d'Italia apostar ente'l 23 de mayu y el 13 de xunu de 1993, con un percorríu de 21 etapes y 3702 km, que se percorrieron a una velocidá media de 37,712 km/h.
El gran favoritu yera l'español Miguel Indurain, ganador de los dos últimos Tour de Francia y del Giro d'Italia 1992. Como aspirantes, tola lexón de grandes corredores italianos, compuesta por Franco Chioccioli, Gianni Bugno, Marco Giovannetti y, a la cabeza de toos ellos, l'incombustible Claudio Chiappucci.
Belenois aurota
Belenois aurota ye una especie de caparina, de la familia de les pieridae, que foi descrita orixinalmente col nome de Papilio aurota, por Fabricius, en 1793, a partir d'exemplares procedentes de la India.
Giro d'Italia 1993
El Giro empezó con una etapa doble, compuesta por una primer prueba en llinia y, de siguío, un prólogu de 9 km. L'italianu Moreno Argentin, que s'axudicó la prueba en llinia, foi la primera maglia rosa d'aquel añu.
Belenois aurota
Plantes güespedes
Los canesbes de Belenois aurota  aliméntense de plantes de la familia Brassicaceae. Ente les plantes güespedes reportaes atópense Boscia albitrunca, Boscia oleoides, Capparis fascicularis, Capparis sepiaria, Capparis tomentosa, Maerua angolensis, Maerua cafra, Boscia senegalensis, Capparis cartilaginea, Capparis sicula herbacea, Capparis baducca, Capparis spinosa, Maerua cylindrocarpa.
Giro d'Italia 1993
Na decimocuarta etapa, tres una gran selección nel altu monte, Indurain recuperaría la so condición de líder de la carrera. Aquel día decidió qué corredores diben lluchar realmente pola victoria final nel Giro. Indurain, Chiappucci y el letón Piotr Ugrumov, alloñar en menos d'un minutu. Daqué más retrasaos, Massimiliano Lelli, Pável Tonkov y Vladimir Poulnikov entá calteníen delles posibilidaes.
Les etapes de monte de los díes siguientes nun diben establecer nueves diferencies, y asina se llegó a la cronoescalada a Sestriere, de 55 km, que decidiría casi con toa probabilidá la clasificación xeneral. Tal que s'agoraba, Indurain volvió, una vegada más, a afarar na llucha contra'l cronómetru. Namái Ugrumov pudo aguantar la so maestría y quedar a menos d'un minutu. Chiappucci perdió más de cuatro minutos, a pesar de lo cual consiguiría caltener la tercer posición final. La etapa siguiente, penúltima, resultó bien movida, y Ugrumov intentó poner n'apuros al líder de la carrera. A la fin, anque consiguió rebaxar la desventaxa en daqué más de mediu minutu, Ugrumov terminaría siendo segundu del Giro d'Italia, a 58 segundos de Indurain.
Asina, Miguel Indurain ganaba'l so segundu Giro consecutivu, acompañáu nel podiu de Milán pol letón Piotr Ugrumov y l'italianu Claudio Chiappucci, ganador de la clasificación del monte.
Francisco Acebal
Francisco López Acebal foi un escritor y periodista asturianu.
Biografía
miniatura|left|Velada lliteraria en «Blanco y Negro»: [[Carlos Fernández Shaw|Fernández Shaw, Moret, Sinesio Delgado, Acebal y Luca de Tena (7 de febreru de 1901)]] miniatura|left|Retratáu por [[Joaquín Sorolla|Sorolla (1908)]] Nacíu'l 5 d'abril de 1866 na ciudá asturiana de Xixón, empecipió los sos estudios nel Instituto Xovellanos de la so villa natal y prosiguir colos Escolapios de Madrid. Llicencióse en Lleis pola Universidá Central.
Anque yá empezara la so carrera lliteraria a los trelce años nel diariu xixonés El Comercio, el so primer ésitu lliterariu algamar en 1900, cuando ganó cola so novela curtia Aires de mar el primer premiu d'un concursu de la revista Blanco y Negro, en que'l so xuráu taben José Echegaray, Benito Pérez Galdós y José Ortega Munilla. Dende esa fecha collaboró nos meyores periódicos y revistes d'España (Blanco y Negro, Helios, Fueyes Selectes, ABC, La Ilustración Español y Americano, etc.) y Hispanoamérica (Diario de la Marina de L'Habana y La Nación de Buenos Aires).
Foi nomáu en 1907 vicesecretariu de la Xunta p'Ampliación d'Estudios ya Investigaciones Científiques, onde ayudó al so secretariu José Castillejo a formar a nueves xeneraciones de científicos.
N'el so teatru faen patentes les influencies de Benito Pérez Galdós y de la comedia de Jacinto Benavente; afixo a la fórmula dramática delles noveles del primeru, como El amigo Manso, bien celebrada nel so estrenu nel teatru Odeón el 20 de payares de 1917, o Misericordia. Más importante ye la so narrativa, d'un cuidáu llinguaxe, con noveles que fueron traducíes al inglés (Doliosa, por casu, de 1904), francés, portugués y holandés. Dexó bastante obra inédita.
Finó en Madrid el 5 de setiembre de 1933.
Obres
miniaturadeimagen|210px|De bona raza (1900). Portada d'[[Apeles Mestres.]]
Noveles
miniaturadeimagen|210px|Rosas místicas (1909). Portada de [[Rafael Romero Calvet|Romero Calvet.]]
Comité Olímpicu Internacional
El Comité Olímpicu Internacional (COI) con sé en Lausana (Suiza), creóse'l 23 de xunu de 1894 pol Barón Pierre de Coubertin en París col envís d'alitar los antiguos xuegos olímpicos griegos.
Na so primer integración taben representaos dolce países:
El COI coordina les actividaes del Movimientu Olímpicu. Arriendes ta encargáu de supervisar y alministrar tol tocante a los Xuegos Olímpicos. Ye dueñu de tolos derechos asociaos a los símbolos olímpicos, la bandera, himnu, lema, xuramentu y los xuegos. Remana los derechos de tresmisión de los xuegos, la publicidá y demás actividaes d'alcuerdu a la Carta Olímpica. Arriendes ye l'organismu internacional encargáu d'organizar y escoyer les ciudaes que van ser sedes de los Xuegos Olímpicos cada 4 años.
Hécate
Hécate (Εκάτη) yera una de les dioses griegues de mayor presencia, pero que nun foi considerada como una de les grandes. Amás foi una de les poques divinidaes primordiales que pasaron pa les creyencies olímpiques.
Alvocación
Y como'l so nome indica, εκατρις significa baille de manes; sobre la so proteición y alvocación taben tamién la maxa, xeomancia y l'aldovinación.
Nun yera davezu representada, pero describíasela con trés tiestes, una de perru, una de caballu y una de sierpe, amás llevaba na frente un creciente llunar, ún o dos hachos nes manes y sierpes en cuellu. Rindíase-y cultu nes encrucixaes de caminos; esto heredólu'l so equivalente romanu Trivia, onde dexáronse sacrificios hasta bien entrada la Edá Media.
Si bien nun taba nel Panteón Olímpicu, los griegos teníenla como una de les dioses principales tando penriba d'Artemisa na consideración de los sos fieles como representación de la Lluna, amás como diosa ctónica tenía poder sobre la vexetación y sobre l'otru mundu, de tal manera qu'ella aconseyaba a los xueces de los Muertos.
La rellación cola Hekat exipciana, con funciones y atributos asemeyaos, lleva a pensar qu'esta divinidá yera una representación común nes cultures matriarcales mediterránees antigües como alegoría de la Lluna y la fertilidá y pasó a les posteriores cultures heléniques como heriede na figura d'Hécate la fía de los titanes Perséu y Asteria; anque'l so orixe fora anterior y habría considerala una divinidá primordial.
Al tar rellacionada col matriarcáu prehistóricu, nel pasu d'esti al patriarcáu ella devieno tolo escuro, la maxa, los fechizos ya incluso la muerte. Asina, Hécate, ye una de les poques divinidaes, que tenía poder nel cielu, na tierra y nel Hades, lo qu'amuesa'l so gran poder y importancia na relixosidá antigua griega.
Descendecia
Hécate xunióse primero a Forcis tuvo a Escila, a Aestes; con quien enxendró a les bruxes Circe y Medea.
Triada llunar
Esti tríu formábenlu les trés divinidaes representantes de la Lluna:
Ricardo Arias Calderón
Ricardo Arias Calderón foi un profesor universitariu, filósofu y políticu panamiegu.
Estudios
Dempués de concluyir la Llicenciatura d'Humanidaes na Universidá de Yale y la Llicenciatura de Filosofía na Universidá de París, llogró'l grau de Doctor en Filosofía en École Pratique des Hautes Études.
Actividá académica
Académicu d'oficiu, foi caderalgu universitariu y conferenciante convidáu n'universidaes y otros centros académicos n'América Llatina, Estaos Xuníos y Europa; tamién Decanu d'Humanidaes y Vicepresidente Académicu de la Universidá Internacional de Florida.
Vida política
Mientres les dictadures de los Xenerales Torrijos y Noriega (1968-1989), destacóse como unu de los principales líderes de la oposición civilista, siendo candidatu vicepresidencial de l'Alianza Democrática d'Oposición Civilista, coalición qu'a pesar del fraude y l'anulación intentada pola dictadura, ganó les eleiciones xenerales de mayu de 1989. En razón de la so llucha pola democracia panamiega foi escluyíu de la Universidá de Panamá, encarceláu delles vegaes, espulsáu del país y en diverses ocasiones atentar contra la so vida.
Nel exerciciu de la función pública (1989-92) foi Vicepresidentes de Panamá Primer Vicepresidente de Panamá (1989-92) y Ministru de Gobiernu y Xusticia (1989-91). Na so calidá de Ministru de Gobiernu y Xusticia asumió la xera de desmilitarizar les estinguíes Fuercies de Defensa de Panamá y promover la reforma constitucional que consagró esti fechu.
Eatontown
Eatontown ye un borough del condáu de Monmouth, nel estáu de Nueva Jersey. Llenda con.
Ricardo Arias Calderón
Vida política
N'abril de 1991, por diferencies col presidente Guillermo Endara, rompió l'alianza de gobiernu y el Partíu Demócrata Cristianu foi espulsáu. Depués en 1992, presentó'l so arrenunciu como vicepresidente ante l'Asamblea Nacional.
Eatontown
Demografía
Tien una población de y una superficie de  km².
Ricardo Arias Calderón
Vida política
Nes eleiciones de 1994, por razones de salú (detectóse-y enfermedá de Parkinson), nun pudo presentase como candidatu presidencial del so partíu, nin pudo prosiguir la so actividá política nel planu eleutoral, anque la siguió dende'l puntu de vista intelectual.
En 1954, recibió la distinción Phi Beta Kappa de la Universidá de Yale. En xineru de 1998 foi-y impuesta la Gran Cruz de la Orde del Méritu Civil d'España. Recibió la Medaya Arístides Calvani, que ye la más alta condecoración de la Internacional Demócrata de Centru Internacional Demócrata Cristiana dada a dirixentes políticos que s'estremaron pola so contribución de primer orde a la democratización del so país y de la so rexón, que foi-y concedida'l 21 de payares de 2001 en Méxicu, en presencia del presidente de Gobiernu Español, José María Aznar, y del presidente, Vicente Fox, de Méxicu. En 2005 foi condecoráu pol presidente de la República de Panamá, Martín Torrijos Espín, cola Orde de Vasco Núñez de Balboa en grau de Gran Cruz, pol so serviciu a la so Patria como educador y políticu exemplar.
Formó parte del Conseyu Nacional de Rellaciones Esteriores de la República de Panamá (2004-2009).
Júlia Coromines
Júlia Coromines i Vigneaux foi una médicu, siquiatra y psicoanalista española.
Dempués de la Guerra Civil Española se exilió, primero en París, onde se diplomó como puericultora pola facultá de medicina (1939), y dempués n'Arxentina, hasta qu'en 1944 retornó a Madrid, pa realizar el cursu de doctoráu y al añu siguiente establecer en Barcelona. En 1947 consiguió una beca del gobiernu español pa estudiar psiquiatría y sicoterapia na Clínica Tavistock de Londres. Ellí afayó'l psicoanálisis y la posibilidá de formase nesa disciplina.
Escontra fines de los años 1950, introdució'l psicoanálisis n'España, xunto con Pere Bofill y Pere Folch. De magar, la so contribución nesti campu foi ininterrumpida. Foi fundadora y depués presidenta de la Sociedá Española de Psicoanálisis (1971-77), fundadora del Institutu de Psicoanálisis de Barcelona (1971), direutora de la Revista Catalana de Psicoanálisis (1984) y cofundadora del Centru de Sicoterapia Psicoanalítica (1986). Amás creó, y mientres un tiempu dirixió'l primer Centru Piloto de Paralís Cerebral d'España.
Son destacables los sos estudios sobre'l desenvolvimientu psicolóxicu na primer infancia y fixo notables aportaciones nos campos de la psicoloxía arcaica y el desenvolvimientu precoz. En 1977 foi-y concedida la Cruz de Sant Jordi.
Premiu 'Pepe Campo'
El Premiu 'Pepe Campo' ye un gallardón convocáu pola Sociedá d'Humanitarios de Samartín de Morea (Ayer) en collaboración cola Conseyería de Cultura del Gobiernu d'Asturies, pasando por delles modalidaes hasta convertise en certame pa monólogos que traten temes d'actualidá social, política y cultural, en prosa o en versu, siempres en llingua asturiana.
En 1997 la Sociedá d'Humanitarios de Samartín convócalu como concursu de narrativa:
Palmarés como premiu pa rellatos
-Xandru Martino Ruz, de Ribeseya, por “Tienes unos güeyos que manquen”
-Accésit a Maria Belén Quirós López, de Vayu, (Grau), por “Tres nueches en La Fontona”, de “Caxigalines”
-María Meana Fernández, de Candás por “Alcordances”
-Accésit a Pablo Rodríguez Medina, de L’Entregu, por “Los guardianes del mármole”.
-Pablo Rodríguez Medina por “Los Paraísos perdíos”
-Naciu Varillas,de Xixón, pol testu “Nun t’esmolezas que siempres te voi entender”.
-Pablo Rodríguez Medina, con “Esparabanes nel silenciu”
Palmarés como premiu de narrativa pa rapazos
Pola mor del probetayu númberu d'obres que se presenten, decídese cambiar les bases de la convocatoria y empobinar el Concursu “Pepe Campo” a rapazos d'hasta 20 años. Tanto na edición de 2002 como la de 2003, el premiu queda ermu al ver que les obres presentaes nun tienen calidá suficiente.
Palmarés como premiu pa monólogos
Ye nel 2004, aprovechando la fornada de nuevos monologuistes y la ruina acoyida del concursu na so modalidá anterior, cuando Los Humanitarios entamen el Concursu de Monólogos, respetando’l nome del escritor costumista, que tamién trabayó esti xéneru. Esi mesmu añu nun hai participación y el premiu, otra vuelta queda ermu.
El premiu paez anguaño afitáu como l'únicu entamáu pal monólogu asturianu, ún de los xéneros con más tradición na lliteratura asturiana, y que vive na década última un momentu d'importante renovación y ésitu.
Fonética
300px|thumb|[[Espectrograma de les vocales ingleses [i, o, ɑ]: f1, f1.]] La fonética (del griegu φωνή fōnḗ "soníu" o "voz") ye l'estudiu de los soníos físicos del discursu humanu. Ye la caña de la llingüística qu'estudia la producción y perceición de los soníos d'una llingua con al respective de les sos manifestaciones físiques. Les sos principales cañes son: fonética articulatoria, fonética acústica y fonética auditiva o perceptiva. Dende otru puntu de vista, tamién se fala de la fonética esperimental como caña estreme.
Fonética esperimental
La fonética esperimental son les propiedaes acústiques y físiques de los soníos de la fala, axuntando y cuantificando los datos sobre la emisión y la producción de les ondes sonores que configuren el soníu articuláu. Utiliza preseos como l'espectrógrafu, el nasómetro, el glotógrafo, el palatógrafo, etc., qu'amuesen bien seya les ondes sonores de la fala provenientes de la boca o de la ñariz o de la larinxe, yá descompuestes, o les distintes zones del cielu la boca onde la llingua tocó El conxuntu de los datos analizaos al midir los soníos, depende namái de la precisión de la presea, lo mesmo que de otres conocencies conexes. Nos estudios esperimentales, partir de la fala de dellos informantes y utilícense medios estadísticos pa establecer los enclinos xenerales na naturaleza de los soníos.
Gracies a la fonética esperimental sábese que la mayoría de los soníos, cuantimás les vocales, tán constituyíos por combinaciones d'unes poques frecuencies, los llamaos formantes, que dexen al escuchu reconocer dichu soníu. La esistencia de formantes ta rellacionada col fechu de que dichos soníos son de fechu ondes sonores. Otros soníos como les fricatives escarecen de formantes y presenten una combinación d'ondes aperiódicas nuna banda amplia de frecuencies.
Fonética articulatoria
Ye la qu'estudia los soníos d'una llingua dende'l puntu de vista fisiolóxicu; esto ye, describe qué órganos orales intervienen na so producción, en qué posición s'atopen y cómo eses posiciones varien los distintos caminos que puede siguir l'aire cuando sale pela boca, ñariz, o gargüelu, por que se produzan soníos distintos. Nun s'ocupa de toles actividaes qu'intervienen na producción d'un soníu, sinón qu'escueye namái les que tienen que ver col llugar y la forma d'articulación. Los símbolos fonéticos y les sos definiciones articulatories son les descripciones embrivíes de tales actividaes. Los símbolos fonéticos que s'usen más frecuentemente son los adoptaos pola Asociación Fonética Internacional nel alfabetu fonéticu internacional (A.F.I.) que s'escriben ente corchetes.
Los órganos qu'intervienen na articulación móviles los llabios, la quexal, la llingua y les cuerdes vocales, que dacuando reciben el nome d'órganos articulatorios. Cola so ayuda'l falante modifica la salida del aire que vien de los pulmones. Son fixos los dientes, los alveolos, el cielu la boca y el velo del cielu la boca. Los soníos prodúcense cuando se ponen en contauto dos órganos articulatorios, por casu el billabial (p), qu'esixe'l contautu ente los dos llabios; tamién cuando se ponen en contautu un órganu fixu y otru articulatoriu, y el soníu nomar colos órganos que producen la juntura, o puntu d'articulación, como por casu el soníu labiodental (f) qu'esixe'l contautu ente'l llabiu inferior y los incisivos cimeros. Cuando ye la llingua l'órganu móvil nun se fai referencia a ella na denominación del soníu. Asina, el soníu (t), que se produz cuando la llingua toca la parte posterior de los incisivos cimeros, llámase dental.
Fonética acústica
Ye l'estudiu de la fonética dende'l puntu de vista de les ondes sonores. Ocupar de la midida científica de les ondes de soníu que se crean nel aire cuando falamos. Según a los fonemes atribuyímoslos unos traces articulatories, a los soníos podremos atribuyi-yos unes traces acústiques: vocálicu/non vocálicu y consonánticu/non consonánticu, compautu/difusu sonoru/sordu, nasal/oral, intercepto/continuu, estridente/mate, grave/agudu. Estes midíes reflexar n'espectrogrames, nos que queden reflexaos los distintos formantes en que se descomponen los soníos.
Fonética auditiva
La fonética auditiva ye una de los trés cañes básiques de la fonética, xunto a la fonética articulatoria y l'acústica, qu'estudia'l soníu dende'l puntu de vista del receptor, esto ye, estudia los mecanismos de la perceición del soníu.
La fonética auditiva, tamién denomada fonética perceptiva, trata de la perceición al traviés del oyíu de los soníos de la fala (George Yule). Considera la fonética dende'l puntu de vista del oyente. Estudia la manera cómo l'oyíu reacciona ante les ondes sonores (audición) según la interpretación de tales ondes (perceición).
El oyíu ye un dispositivu que tien como misión recoyer la enerxía, que lleva una onda acústica, nel tímpanu y convertila n'impulsos nerviosos. Consta de trés partes: oyíu esternu, oyíu mediu y oyíu internu.
Fonoloxía y fonética
Los fonemes tán configuraos tamién por unidaes mínimes que los estremen ente sigo y son los llamaos traces distintives. La única diferencia qu'esiste ente'l fonema /p/ que correspuende a una consonante billabial, oclusiva, sorda y el fonema /b/ que correspuende a una consonante billabial, oclusiva sonora, ye la so sonoridá: sorda la primera, frente a la segunda que ye sonora. Non siempres se caltienen como fonemes distintos les diferencies que vienen de un solu traza distintiva, por casu la primera <d> de la pallabra <deu> correspuende a una consonante dental oclusiva sonora [d], y la segunda ye dental fricativa sonora [ð]. Nesti casu nun tamos ante dos fonemes sinón ante dos valores del mesmu fonema.
Dacuando dos fonemes distintos nuna llingua dada son el mesmu n'otra, por casu l'español caltién la diferencia fonético y fonolóxico ente los soníos [r] y [l], pero'l xaponés non.
Acordies con tou esto hai qu'estremar ente soníos (fonos), fonemes y lletres (grafemes), anque esisten munches coincidencies tamién hai desalcuerdos bien importantes que sofiten esta diferencia. El fonema ye un conceutu mental, el fono ye descriptible en términos de fonética articulatoria y acústica y l'escritura ye un sistema convencional pa representar el nivel fonolóxicu. Sicasí, la escritura basada xeneralmente en grafemes o "lletres" xeneralmente nun ye una representación na que cada grafema correspuenda a un fonema. Por casu, la lletra <v> del español actual correspuende al fonema /b/ que ye una consonante billabial, oclusiva, sonora; pero'l fonema /v/ que correspuende a una consonante labiodental, fricativa, sonora sumió nel sistema fonéticu actual, sobre'l que s'alderica si tuvo presente nel castellán antiguu. Amás hai lletres que nun representen fonema dalgunu como ye'l casu de la lletra <h> que ye muda na nuesa llingua. Escribir como alcordanza histórica d'una aspiración o d'una <f> inicial del llatín, pero nun tien valor fonéticu. Per otru llau, delles lletres representen dellos soníos, como la <c>: [θ] y [k] n'España, y [s] y [k] en Hispanoamérica, zones d'Andalucía y Canaries.
Fonética y comunicación
Estudiando la comunicación y el so procesu puede captase meyor ónde y cuándo intervién cada área fonética. Dubois indica que la comunicación ye'l procesu en que'l so intre la significación qu'un interlocutor acomuña a los soníos ye la mesma que la que l'oyente acomuña a esos mesmos soníos.
El proceso de comunicación tien seis elementos fundamentales: emisor, receptor, códigu, mensaxe, canal y fenómenos extralingüísticos. L'articulación, que ye la última etapa del mensaxe nel emisor, estudiar la la llamada fonética articulatoria. Avanzóse enforma nel área acústica. Esta pertenez al dominiu de la física, una y bones el fenómenu del soníu ye un fechu puramente físicu, na etapa que va de la boca del emisor al escuchu del receptor. La fonética auditiva estudia'l comportamientu de la onda sonora nel oyíu, pos se sabe qu'hasta l'oyíu internu sigue tando la onda sonora; a partir del órganu de Corti, que coneuta col nerviu auditivu, yá nun van esistir ondes sonores, sinón solu impulsos nerviosos.
Poro, la fonética articulatoria rellacionar col emisor del mensaxe. Esti tresmitir por una canal en forma d'ondes sonores (fonética acústica). Y la fonética auditiva acomuñar al receptor del mensaxe. Cola fonética articulatoria l'emisor codifica el mensaxe; cola fonética auditiva'l receptor descodifica dichu mensaxe.
Anque se fale de trés fonétiques, nun hai que pensar que son tres aspectos separaos. La fonética ye una sola. Esos trés partes son tres puntos de vista del mesmu fenómenu. En cada momentu podrá adoptase el puntu de vista más fayadizu pa describir un fenómenu, pero por fuercia esa perspeutiva va tar rellacionada colos otros dos aspeutos. Ello ye que la onda sonora, anque fuera asitiada fora del emisor y del receptor, aniciar nel primeru y ye recibida pel segundu.
Melora Walters
Melora Walters ye una actriz d'Estaos Xuníos.
Inicio
Walters nació en Riyad, Arabia Saudita. El so nome significa compañerismu nel idioma yoruba.
Asistió y graduóse na Lake Forest Academy, en Lake Forest (Illinois).
Carrera
Formó parte de les reparties de Paul Thomas Anderson, apaeciendo principalmente en Boogie Nights, como Jessie St. Vincent, y en Magnolia, como Claudia Wilson Gator. Tamién apaeció en series como Roseanne, Seinfeld, NYPD Blue y CSI.
En 2003, interpretó a Lila en Cold Mountain. En 2004 interpretó a Andrea Treborn en The Butterfly Effect. Participó como artista convidada en 2007 en Desperate Housewives (Desperate Housewives) como Sylvia Greene. Anguaño interpreta a Wanda na serie de la HBO, Big Love.
Dendrocopos macei
Dendrocopos macei ye una especie d'ave piciforme de la familia Picidae que vive na rexón Indomalaya. Enantes considerábase que'l picu de banduyu veteado (Dendrocopos analis) yera una subespecie d'esta especie.
Descripción
thumb|left|Fema en [[Bengala Occidental, India.]] El picu de Mazé ye un picatueru de tamañu mediu. El plumaxe de les sos partes cimeros ye negru con llistes blanques, ente que les sos partes inferiores son ablancazáu anteadas cola parte inferior de la cola colorada y ciertu veteado gris más trupu nos lladrales. Les sos mexelles son ablancazaes con llargues bigoteras negres. Los machos tienen el pileu y la frente coloraos, ente que les femes tener negros.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase nel sureste asiáticu, tantu continental como nes islles de Xava, Bali, el sur de Sumatra y les islles Andamán, amás de los montes del norte y esti del subcontinente indiu, distribuyíu por Bangladex, Bután, Nepal, India, Myanmar e Indonesia. El so hábitats naturales son los montes tropical y subtropical tantu de monte como de rexones baxes.
Francisco Antonio Meléndez
Francisco Antonio Meléndez, foi un pintor barrocu español especializáu en semeyes en miniatura.
Biografía
Fíu de Vicente Meléndez y de Francisca Díaz de Luxio y hermanu menor de Miguel Jacinto Meléndez, en 1699 coló a Italia pasando per Xénova, Milán, Venecia, Roma y Nápoles onde, faltu de sofitu económicu, ensin dexar l'estudiu de la pintura apuntóse como soldáu d'infantería y moraba en 1705 «nel serviciu del so Magestad» según la declaración de probe de la so madre fechada nesi añu con fines testamentarios. En Nápoles casóse con María Josefa Durazo y Santu Padre. Casáu y con dos fíos —el menor, el que sería célebre pintor de bodegones Luis Egidio Meléndez—, al cayer Nápoles en poder de los austriacos treslladar a Roma, onde nació una tercer fía, Ana, tamién pintora, y dellí retornó a España en 1717.
Instaláu en Madrid, en 1725 foi nomáu pintor de miniatura de la Real Casa a títulu honoríficu, en faciendo, según Ceán Bermúdez, les semeyes de los reis Felipe V y Isabel de Farnesio y d'otros miembros de la familia real pa ser asitiaos en xoyes y regalaos a los embaxadores y emisarios de les potencies estranxeres n'España. Asina lo declaraba'l mesmu Meléndez en 1743, al dirixir un memorial al rei nel que solicitaba asignárase-y un sueldu alegando como méritu los 24 años que llevaba al so serviciu pintando les semeyes de los miembros de la familia real p'adornu de brazaletes y sortíes.
Proyeutu pa una academia d'arte
En xunetu de 1751 finó la so esposa Josefa Durazo. Los sos fíos refugaron el testamentu, redactáu por el mesmu Meléndez con poder de Josefa pa testar nel so nome, dando empiezu a un pleitu que s'allargar hasta 1756. En setiembre d'anguaño alcordó un matrimoniu por poderes cola hermana d'un racionero de la catedral de Toledo, anque ye probable que'l matrimoniu finalmente nun se llevara a efeutu, y en setiembre dictó'l so propiu testamentu.
Yungipicus maculatus
Yungipicus maculatus o Picu filipín ye una especie d'ave piciforme de la familia Picidae endémica de Filipines.
Descripción
El picu filipín mide alredor de 14 cms de llargu. El plumaxe de les sos partes cimeres ye principalmente negru, con un llistáu blancu, ente que les sos partes inferiores que son ablancazaes con un veteau negru. Presenta llargues llistes superciliares blanques que s'enllarguen pol pescuezu, y tamién bigoteres blanques. Los machos tienen la parte posterior del pileu de color coloráu. El so picu ye apuntiáu y de color gris escuru cola punta negra.
Taxonomía
Enantes incluyíase nesti taxón al picu de Joló (D. ramsayi), qu'anguañu considerábase una especie separada. Estes dos especies xunto col picu de Célebes (D. temminckii) formen una superespecie. Suponen l'allongamientu sureste del gran grupu de D. moluccensis, la mayor radiación de Dendrocopos nel sureste asiáticu.
Villafáfila
Villafáfila ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Zamora, na comunidá autónoma de Castiella y Llión.
Yungipicus maculatus
Distribución y hábitat
El Picu filipín atópase na mayor parte del archipiélagu filipín, sacante los subarchipiélagos de Joló y Palawan, al sur y oeste respeutivamente. El so hábitat natural son los montes húmedos tropicales.
Villafáfila
El so términu asítiase en plena Tierra de Campos zamorana, integráu na reserva natural de Llagunes de Villafáfila. De la mesma, esti espaciu natural cuenta cola proteición específica qu'ufierta la so declaración como reserva de caza, zona LIC y Ramsar. El conteníu y calidá del sal d'estes llagunes determinó la so esplotación dende dómina prehistórica.
Etimoloxía
El so nome vien de la conxunción de «villa» y del antropónimu xermánicu «Fáfila» o «Fávila», al que dellos llingüistes consideren un hipocorísticu. Villafáfila se documenta ensin variantes dende fecha bien temprana: «Villa de Fafila» nel 936; «Villa Fafila, in Lampreana» nel 954; «Villa Fafila» nel 1143; «Villa Fafila» en 1181, 1182 y 1208. El antropónimu ye abondosu n'Asturies dende'l sieglu VIII, onde ye conocíu'l rei Favila d'Asturies, tamién ye común en Galicia, citándose dende'l sieglu IX. Nel sieglu XII se documenta en Braga (Portugal), con una presencia menos trupa y más tardida, y nel área de Sahagún. De resultes, la toponimia acomuñada ye abondosa: Fafiás, Fafián y Fafiá en Galicia; Fafilán n'Asturies; Fáfilas en Llión; Fafiãye, Fafiás y Fafião en Portugal, ente otros.
Símbolos
El plenu del conceyu de Villafáfila, en sesión celebrada'l 3 d'ochobre de 2001, alcordó, por unanimidá de los asistentes, aprobar l'escudu heráldicu y la bandera municipal. La so descripción ye la siguiente:
Historia
La presencia humana nel términu de Villafáfila remóntase siquier al Neolíticu. Asina lo atestigua un fragmentu de cerámica topáu pela redolada del pagu de la Fuente de San Pedro», consistente nuna asa de cinta afatada con motivos incisos ya impresos. Esta muerte ronda los 6000 años d'antigüedá, siendo por tanto unu de los primeros testimonios de la ocupación prehistórica de Villafáfila y de la provincia de Zamora.
L'enclave de Molín Sanchón II, asitiáu dos quilómetros al oeste del cascu urbanu de Villafáfila, en cantu mesmu de la canal que comunica la Salina de Barillos y la Salina Grande, tamién foi ocupada mientres la dómina prehistórica pa la esplotación del sal, amás de ser en dómina posterior una necrópolis cristiana de inhumación en fuesa.
Atopáronse restos de dómina romana nes paraxes de San Pedro, Wamba y Valorio, siendo especialmente remarcable el mosaicu de la fonte romana de San Pedro, según la ponte de Villarigo.
thumb|250px|left|[[Cruz patada|Crucies pataes del Tesorillo de Villafáfila, de dómina visigoda. Muséu de Zamora.]]El descubrimientu del tesorillo de Villafáfila, de dómina visigoda, amuésanos la esistencia de poblamientu humanu nel conceyu en dómina goda. Esta ayalga atopar de manera casual en 1921, datando de mediaos del sieglu VII, y anguaño caltiénse nel Muséu de Zamora. Consta de trés pequeñes crucies pataes afinaes retayaes en llámina d'oru y dos pequeñes pieces en bronce, una que posiblemente sía'l mangu d'una patena y un incensariu, de que la so tapa solo caltiénse un fragmentu con decoración calada.
Sía que non, la primer mención documentada de Villafáfila como tal población data del reináu de Ramiro II de Llión, tando rellacionada cola venta de sal de les salines nel añu 936. A partir d'ende son diversos los documentos que atesiguan la esistencia de Villafáfila, como la donación de delles heredaes de Villafáfila al monesteriu de Eslonza en 1155 per parte d'Alfonsu VII de Llión.
En 1181 el rei Fernandu II de Llión donó a la Orde de Santiago la llocalidá de Villafáfila, que pasó a depender de la encomienda de Castrotorafe, fechu confirmáu por Alfonsu IX de Llión, qu'en 1229 amplió los derechos de la orde santiaguista en Villafáfila y Castrotorafe.
Yá na Edá Moderna, el 27 de xunu de 1506, Fernando'l Católicu robló na llocalidá un alcuerdu históricu col so xenru Felipe'l Formosu, conocíu como Concordia de Villafáfila por tener llugar nesta llocalidá.
Coles mesmes, en 1529 el papa Clemente VII concedió autorización pa poder desmembrar bienes de la Orde de Santiago a la Corona, fechu pol cual Carlos I d'España desmembró Villáfila de la encomienda santiaguista de Castrotorafe en 1541 ya incorporar como dominiu propiu de la Corona.
1542 Carlos I apuráu poles crecientes necesidaes financieres de la corona pa sufragar los gastos a los que-y obligaba la política imperial, fai una venta El 31 de marzu de 1542, don Bernardino Pimentel Almansa y Quiñones (5º fíu del 3º Conde de Benavente D. Alonso Pimentel), 1º Marques de Távara, tomó posesión del señoríu de Villafáfila y los sos anexos de San Agustín del Pozo y Revellinos en virtú de la compra que, por importe de 13.634.186 maravedinos, fixera al rei D. Carlos I d'Austria, como Maestre de la Orde Militar de Santiago y procedente de la so Maestral. Villafáfila y los sos anexos, en delantre sería "señoríu" del Marquesáu de Távara y los sos vecinos vasallos del mesmu. So que la so xurisdicción permanecieron hasta l'abolición de los señoríos, en 1811, mientres la guerra de la Independencia, y definitivamente en 1836.
Villafáfila dende esi momentu formaba parte d'un señoríu de tipu económicu (el teníu hasta entós, cola Orde Militar de Santiago yera de tipu d'encomienda), nel cual, al "señor", solo interesába-y, sobremanera lo demás, esti aspeutu.
Había na compra una esceición por cuenta de la realeza: la renta de les tercies y alcabalas, moneda forera y la suprema apelación de la xusticia a la cual allegó Villafáfila.
Villafáfila formó parte de la provincia de Zamora tres la reforma de la división territorial d'España en 1833. D'esta forma siguió encuadráu dientro de la rexón lleonesa, magar esta postrera escarecía de cualquier tipu de competencia o órganu común a les provincies qu'arrexuntaba, teniendo un meru calter clasificatorio, ensin pretensiones de operatividad alministrativa. Tres la constitución de 1978, y la diversa normativa que la desenvuelve, Villafáfila pasó a formar parte en 1983 de la comunidá autónoma de Castiella y Llión, en tanto conceyu adscritu a la provincia de Zamora.
Economía
Con una economía tradicionalmente centrada na agricultura y la ganadería, nos últimos años asistió a una medría de la importancia del sector servicios.
Llagunes
thumb|250px|[[Reserva Natural de Llagunes de Villafáfila|Llagunes de Villafáfila.]] Nel términu municipal atópase parte del complexu lagunar de Villafáfila. Les Llagunes de Villafáfila fueron declaraes Reserva de Caza en 1986. A lo llargo del tiempu y dende dómina prehistórica tuvieron relevancia como unes de les poques salines interiores n'esplotación. Fueron propiedá de particulares, monesterios y reis. Anguaño, Villafáfila ye un destín turísticu popular por cuenta de les aves acuátiques y esteparias que frecuenten la contorna. El complexu ta incluyíu nel conveniu de Ramsar, ye Zona LIC y Reserva Natural de Caza por cuenta de la so importancia como aguazal nel contestu del norte peninsular. Destaquen dos ecosistemes na zona, el lagunar frecuentáu por azulones, porrones moñudos, patos cuyar, cercetas carretona, avefrías, cigüeñuelas y limícolas y sobremanera, ansares comunes. Los ansares rexúntense pel hibiernu formando la segunda población invernante d'España, pero puede vese grandes concentraciones dependiendo la dómina del añu y l'acumuladura d'agua. L'otru ecosistema importante ye'l estepario, onde l'ave más representativa ye l'Avutarda onde se concentra la mayor población mundial un 10%. Otra atraición turística ye la colonia de Peñerines Primilla nel pueblu anexu d'Otero de Sariegos, onde tamién se pueden ver sisones y gangues.
Masao Takada
Masao Takada (高田 正夫, ), foi un futbolista xaponés.
Villers-Pater
Villers-Pater ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Manasquan
Manasquan ye un borough del condáu de Monmouth, nel estáu de Nueva Jersey. Llenda con.
Demografía
Tien una población de y una superficie de  km².
Colotis agoye
Colotis agoye ye una caparina perteneciente a la familia Pieridae. Ye orixinaria de la ecozona afrotropical. (Wallengren, 1857
El valumbu de ales ye de 30-44 mm nos machos y de 32 a 45 mm nes femes. Los adultos vuelen mientres tol añu en zones templaes, con un picu de marzu a xunu.
Subespecies
Son reconocies les siguientes especies:
Villers-sur-Port
Villers-sur-Port ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Villers-sur-Saulnot
Villers-sur-Saulnot ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Censu
El términu censu puede referise a los siguientes artículos:
Idioma eblaíta
El eblaíta ye un estinguíu idioma semíticu oriental que se faló nel Tercer mileniu e.C. na antigua ciudá d'Ebla, en Siria. Ta consideráu l'idioma semíticu más antiguu.
L'idioma, estrechamente rellacionáu col acadiu, ye conocíu poles aproximao 17 000 tablillas escrites en escritura cuneiforme y que fueron atopaes ente 1974 y 1976 nes ruines de la ciudá de Ebla. Les tablillas fueron interpretaes en primer llugar por Giovanni Pettinato.
Worldwide Universities Network
La Worldwide Universities Network (WUN) ye una rede de 16 universidaes d'investigación qu'alcordaron collaborar na investigación y l'enseñanza. El WUN apurre universidad miembro financieres y estructurales dexa l'intercambiu d'estudiantes y el personal, el desenvolvimientu curricular internacional o trabayos d'investigación en xunto.
Neptune City
Neptune City ye un borough del condáu de Monmouth, nel estáu de Nueva Jersey. Llenda con.
Demografía
Tien una población de y una superficie de  km².
Francisco Alonso-Fernández
Francisco Alonso-Fernández foi un médicu siquiatra, neurólogu y psicólogu asturianul.
Freehold Borough
Freehold Borough ye un borough del condáu de Monmouth, nel estáu de Nueva Jersey. Llenda con.
Francisco Alonso-Fernández
Biografía
Foi discípulu de Juan José López Ibor, completando la so formación en Zúrich y Viena. En 1949 llogró por concursu-oposición una plaza de médicu xefe de la seición de psiquiatría ya hixene mental del Institutu Provincial de Sanidá de La Coruña. En 1965 llogró por oposición la plaza de sicotécnicu-direutor d'institutos provinciales de Psicoloxía Aplicada. Llogró la cátedra de Psiquiatría de la Universidá de Sevilla por aciu oposición en 1970.
Pertenez a delles asociaciones médiques y ostenta dellos cargos honoríficos: ye miembru de la Real Academia Nacional de Medicina, de l'Academia Nacional de Medicina de Perú (1983) y de la Real Academia de Belles Artes de San Fernando (2000). Presidente de la seición VI. académicu correspondiente del Institutu Mexicanu de Psiquiatría (1979). Foi nomáu presidente d'honor de l'Asociación Ibero-llatinoamericana de Psiquiatría, de la Sociedá Europea de Psiquiatría Social (2005) y de la Sociedá de Psiquiatría de Jalisco (2006). Direutor acomuñáu de la Fundación ACTA de Psiquiatría y Psicoloxía d'América Llatina, Buenos Aires (2005). Ye, amás, miembru d'honor de sociedaes científiques de psiquiatría de catorce países europeos o americanos. Colexáu d'honor de los colexos médicos de Les Palmes, Madrid, Santa Cruz de Tenerife y Jalisco. Foi'l primer presidente de la Sociedá Española contra l'Alcoholismu y les Drogodependencias (1972-74). Honorary fellow de la American Society of Hispanic Psychiatrists (1988). Direutor del Institutu de Psiquiatres de Llingua Española y profesor honoríficu d'esta institución, dende 1992.
Foi nomáu Doctor Honoris Causa poles universidaes de Montevideo, Santu Domingu, Maimónides de Buenos Aires y Fernando Pessoa de Porto) y Profesor Honorariu por siete universidaes (Méxicu DF, Lima, L'Habana, Carabobo de Venezuela, Guadalaxara de Méxicu, Eivissa Internacional y Autónoma de Madrid).
Dendrocopos mahrattensis
Dendrocopos mahrattensis ye una especie d'ave piciforme de la familia Picidae qu'habita nel subcontinente indiu y el sureste asiáticu.
Francisco Alonso-Fernández
Biografía
Dende 1977 ocupó'l cargu de catedráticu xefe del Departamentu de Psiquiatría y Psicoloxía Médica na Universidá Complutense de Madrid y, dende 1990, ye caderalgu eméritu d'esi mesmu departamentu.
En 1990 rexistró una solicitú de patente sobre un métodu pa la detección, el diagnósticu, la clasificación y el siguimientu de la depresión.
Obra
Collaboró en numberoses publicaciones especializaes españoles y estranxeres, y al so trabayu néstes xúnense, ente otres, les siguientes obres apaecíes en volume:
Dendrocopos mahrattensis
Descripción
thumb|left|Machu en [[Hodal, India.]] Ye un picatueru de tamañu mediu, col plumaxe de les partes cimeres principalmente de color negru densamente motudu en blancu. Los sos partes inferiores tán veteadas en pardu y blancu, anque los machos presenten el banduyu coloráu. La so cara ye anteado, la frente, el pileo y la nuca de les femes son amarellentaes, ente que los machos solo tienen amarellentáu la parte frontera amarellentada, siendo la posterior de la so pileu y la nuca colorada.
Delias aganippe
Delias aganippe, ye una especie de caparina, de la familia Pieridae (subfamilia Pierinae, tribu Pierini). (Donovan, 1805)
Francisco Alonso-Fernández
Obra
En total escribió 49 llibros y realizó numberosos trabayos en revistes médiques, como Sicopatoloxía, revista de la que foi fundador y direutor mientres 26 años. Dirixó la edición d'una Enciclopedia de Pedagoxía y Psicoloxía en 7 tomos.
Lisa Ann Walter
Lisa Ann Walter ye una actriz, comediante, escritora y productora de películes d'Estaos Xuníos. Apaeció en delles películes como la versión del añu 1998 de la película The Parent Trap, según en Bruce Almighty, Shall We Dance? y Guerra de los Mundos nel papel de Cheryl. Walter tamién creó y protagonizó el programa de comedies Life's Work realizáu ente los años 1996-1997. Tamién se desempeña como xuráu na serie de reality show de la cadena norteamericana de televisión ABC The Next Best Thing: Who Is the Greatest Celebrity Impersonator? |Dance Your Ass Off.