cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Utagawa Hiroshige
Influencia
Pero foi al traviés de los coleicionistes privaos (Samuel Bing, Félix Bracquemond y el xaponés Hayashi Tadamasa), la lliteratura (Edmond de Goncourt escribió dos monografíes sobre pintores xaponeses: Utamaro en 1891 y Hokusai en 1896, y tenía proyeutaes otros once antes de la so muerte, una d'elles dedicada a Hiroshige) y les cenes xaponeses» (a les qu'asistíen Edgar Degas, Louis Gonse, Edmond de Goncourt, Félix Bracquemond, y otros) como'l pintores llegaron a conocer les obres d'arte xaponés, ente les que figuraben estampes ukiyo-e. Munchu pintores atoparon nelles una fonte d'inspiración, y d'esta forma viéronse influyíos l'americanu Whistler (La princesa del país de la porzolana), Henri de Toulouse-Lautrec (tantu nos sos cartelos como na so firma), Paul Cézanne (El monte Sainte-Victoire) o Paul Gauguin (na serie de muyeres tahitianes).
Influyir sobre Vincent van Gogh
thumb|esquierda: Hiroshige, [[La ponte Ōhashi en Atake so una agua repentino. derecha: Van Gogh, Japonaiserie: Ponte so l'agua.]]
Vincent van Gogh ye ensin dulda el pintor européu más influyíu pola pintura xaponesa. Prueba d'ello son delles semeyes (Agostina Segatori nel café de Tambourin o les semeyes del padre Tanguy, l'italianu, anque acomodaos a la moda occidental), pero tamién los sos Iris fuertemente inspiraos nos de Hokusai (Iris y billoriu de 1832 por casu), los sos árboles, etc. Aficionáu a les estampes, coleccionó dellos centenares de les que dolce yeren de Hiroshige.
Nel branu de 1887 reprodució lliteralmente tres estampes xaponeses:
Almirando y allabando la maña de los artistes xaponeses escribió al so hermanu Theo: «la so forma de trabayar ye tan senciella como alendar y faen una figura con namái dellos trazos seguros cola mesma facilidá que si s'abrocharen un chalecu».
Si la moda del xaponismu llevó a la bona sociedá a vistir con quimonos, instalar llámpares de pantalla nos salones o empecipiase na ceremonia del té, Van Gogh foi muncho más lloñe. Pela so estancia n'Amberes decoró la so habitación nel estilu propiu del ukiyo-e, en París frecuentó l'almacén del coleicionista Samuel Bing, y na primavera de 1887 presentó nel café del Tambourin en Montmartre una esposición d'estampes xaponeses coleccionaes col so hermanu Theo.
La influencia sobre Claude Monet
thumb|upright=0.7|left|Claude Monet: Madame Monet en traxe xaponés. thumb|upright=1.2|right|Izquierda, Hiroshige: Numazu, tapecer. Derecha, Claude Monet: Alamea en Epte (1891).
Claude Monet foi notablemente influyíu polos pintores xaponeses: participó nes cenes xaponeses» entamaes por Samuel Bing, faló d'arte xaponés con otru pintores y escritores, asistió a la galería Durand-Ruel de París nos años 1890, y asina los amuesen los sos cuadros. Una de les pruebes más evidentes ye la semeya de la so primer esposa, Camille Doncieux, vistida a la moda xaponesa, pero de manera xeneral tomó de los artistes xaponeses ciertos xuegos de color, temes, movimientu y encuadres.
Sicasí ye dudosu que tomara direutamente de los pintores xaponeses la idea de les sos series (catedral de Rouen, alamees, el Támesis en Londres, Venecia, etc.), pos la so ambición yera otra. Onde'l xaponeses representen un llugar dende diversos puntos de vista (como les Trenta y seis vistes del monte Fuji de Hokusai), en distintos momentos del día y so los efeutos de los distintos elementos naturales (nieve, agua, vientu, nube), Monet prefier pintar un llugar siempres dende'l mesmu ángulu, o bien cercanu, concentrándose na manera de representar l'atmósfera, l'ambiente o la lluz, y de reproducir les emociones fugaces que'l pintor capta nel momentu de realizar la so pintura.
Monet foi influyíu polos pintores xaponeses d'una manera xeneral, pero esencialmente por Hokusai y Hiroshige. Si puede alvertise la influencia de Hokusai nes sos nenúfares, la de Hiroshige surde nes representaciones de la ponte (que'l so modelu ye la ponte xaponesa que Monet fíxose instalar nel so xardín de Giverny) o de los álamos (veanse les ilustraciones comparatives), pero ensin detenese nestes anecdótiques semeyances compositivas ye la manera como'l pintores xaponeses averar al mundu, a los paisaxes, a la vexetación, a les persones, l'atención al clima psicolóxicu, la variabilidá de la visión y de los estaos d'ánimu, lo que trescaló la so pintura. Monet (o Whistler) y los impresionistes polo xeneral, al asimilar la lleición de los pintores d'estampes como Hiroshige, aportaron a particularmente sensibles a esa visión del mundu cambiante reflexáu nel ser humanu, productor de momentos preciosos, irreproducibles, pero susceptibles de ser afitaos pol arte.
Kigoma
Kigoma ye un pueblu y un puertu del oeste de Tanzania, na mariña este del Llagu Tanganica, y cerca de la frontera con Burundi. Fai de capital de la rexón de Kigoma que la arrodia y tien una población de 135.234 habitantes, según el censu del añu 2007. La so elevación sobre'l nivel del mar ye de 780 metros.
Introducción
El centru del pueblu ye bien modestu. Atopar nuna badea escelente, protexéndose d'esta forma de les tarrecibles nubes del llagu. Hai una plaza central frente a la estación del ferrocarril, una cai principal con pequeñes tiendes y mercaderes caleyeros, un modestu cuartel diplomáticu y un sector industrial qu'inclúi'l puertu de contenedores y el depósitu de gasolina.
A 8 km al sur atopa'l pueblu pesqueru d'Ujiji, onde'l esplorador Henry Morton Stanley atopó al daquella desapaecíu misioneru y esplorador David Livingstone el 10 de payares de 1871.
Puertu de Kigoma
Esisten ferries nel llagu, incluyendo'l veleru MV Liemba que va de Kigoma a Bujumbura en Burundi, el Kalundu-Uvira n'El Congo, el Mpulungu en Zambia y otros munchos más qu'interconecten pueblos al llau de la mariña del llagu.
El ferrocarril Kigoma – Dar es Salaam
La llinia de ferrocarril de la Corporación de Ferrocarril de Tanzania (Tanzania Railways Corporation) va dende Kigoma, hasta'l puertu marítimu de Dar-es Salaam na mariña del océanu Índicu, pasando por Tabora y Dodoma. Foi termináu en 1915 cuando Kigoma pertenecía a l'África Oriental Alemana. En Tabora hai conexón con Mwanza, nel lago Victoria, con conexones de ferry a Uganda.
El colonialismu alemán
Kigoma convertir nel centru de la rexón cola conclusión de les obres del ferrocarril. Tan solo hai que ver la escala de la estación del ferrocarril pa dase cuenta de la importancia que tuvieron los colonizadores alemanes nesta zona. Kigoma diba ser el centru d'un imperiu comercial que s'estendería pel interior, según ser el pueblu de Ujiji pal Sultán de Zanzíbar dellos sieglos tras.
Otres muertes del colonialismu alemán son la Kaiser House, o casa del Kaiser, na qu'anguaño mora'l gobiernu de la rexón. Espardíos pol pueblu atópense cases y edificios gubernamentales alemanes, la mayoría de los cualos anguaño atopar deshabitados por cuenta del so decrépito tao pola so antigüedá.
El cargueru Graf Von Goetzen
Como parte del plan colonial alemán pa África, los alemanes precisaben un barcu a vapor que fuera capaz tantu de llevar pasaxeros y tresportar carga de mercancíes. Por ello, l'añu 1913 construyir n'Alemaña'l cargueru Graf Von Goetzen.
Dichu cargueru pesa unes 800 tonelaes y foi mandáu a África en pieces, que fueron llevaes a Kigoma pol ferrocarril y ensambladas finalmente nel puertu. Tou esto asocedió antes de la Primer Guerra Mundial, na que pretendía llevase un contingente de 700 soldaos a Kasanga. Finalmente, dichu viaxe tuvo que ser albortáu por cuenta de la presión del enemigu. Al poco tiempu, los alemanes decidieron embarrancar el barcu nel ríu Malagarasi, por que nun cayera en manes del Imperiu británicu.
Unos años dempués de la guerra, les autoridaes britániques y belgues que controlaben los territorios de la zona realizaron una costosa misión de rescate reflotando'l barcu y rebautizándolo como'l MV Liemba, nome qu'entá lleva anguaño. Por ello ye'l cargero de pasaxeros n'activu más antiguu del mundu.
De magar, el Liemba percorrió'l llagu d'una punta a la otra de cutio mientres más de 85 años, lo que significa que percorrería'l viaxe de 1.000 quilómetros y una selmana de duración ente Kigoma y Mpulungu más de 4.000 vegaes, percorriendo más de 4 millones de quilómetros.
En 1993 el Liemba foi lleváu al puertu de Kigoma pa reemplazar el so motor a vapor por unu diésel, habiéndose perdíu munchos de los accesorios orixinales.
Noor Hassanali
Noor Mohamed Hassanali foi'l segundu presidente de la República de Trinidá y Tobagu (1987-1997). Foi xuez retiráu de la corte suprema, el presidente Hassanali foi'l primera indo-trinitariu y musulmán n'ocupar el cargu de presidente de Trinidá y Tobagu y foi'l primer xefe musulmán d'un estáu nel hemisferiu occidental.
Trayeutoria
El sestu de siete fíos, Hassanali nació en San Fernando y educóse nes Escueles Primaries de la Misión Canadiense de Canaan y Corinto (agora Presbiteriana) y nel Colexu Naparima. Dempués de graduase, enseñó en Naparima de 1938 a 1943. En 1943 viaxó a Canadá, onde estudió na Universidá de Toronto. Mientres tuvo en Canadá, sirvió como miembru del Cuerpu d'Entrenamientu d'Oficiales Canadienses dende 1943 hasta'l final de la guerra en 1945. Foi llamáu al chigre en Gray's Inn en Londres en 1948.
Noor Hassanali trabayó como abogáu na práutica privada de 1948 a 1953, cuando foi nomáu maxistráu. En 1960 foi nomáu Maxistráu Cimeru y más tarde esi añu foi nomáu conseyeru principal de la Corona nes cámares del fiscal xeneral. En 1965 foi nomáu asistente del procurador xeneral y al añu siguiente foi nomáu xuez del Tribunal Cimeru. En 1978 foi nomáu miembru del Tribunal d'Apelaciones y retiróse el 14 d'abril de 1985. Foi escoyíu presidente en 1987 tres les eleiciones que llevaron a l'Alianza Nacional pa la Reconstrucción (NAR) al gobiernu. Anque la oficina del presidente yera en gran parte ceremonial (similar a la del gobernador xeneral primero que'l país convertir nuna república) yera una figura nacional tan popular que foi reelixíu en 1992 pola alministración del Movimientu Nacional Popular (PNM).
Hassanali foi descritu como "una de les figures más neutrales, reservaes y dignes na hestoria de la política de T&T". Cuando foi inauguráu como presidente en 1987, foi descritu como "una persona de credenciales impecables que tien una reputación d'honestidá y humildá de primer orde". Como musulmán, Hassanali decidió nun sirvir bébores alcohóliques na Casa del Presidente. A pesar de les reserves per parte del entós primer ministru A.N.R. Robinson, la decisión nunca foi vista como polémica pol públicu.
L'ex presidente Hassanali morrió'l 25 d'agostu de 2006 na so casa en Westmoorings, Trinidá y Tobagu, a la edá de 88 años. Sufriera d'hipertensión l'añu anterior. Hassanali foi soterráu más tarde nel campusantu occidental en Saint James, Trinidá y Tobagu.
Oriolus percivali
Oriolus percivali, ye una especie d'ave na familia Oriolidae.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase en Burundi, República Democrática d'El Congu, Kenia, Ruanda, Tanzania y Uganda.
Los sos hábitats naturales son los montes boreales, los montes secos subtropicales o tropicales, y les viesques montiegues húmedes subtropicales o tropicales.
Potentilla tabernaemontani
Potentilla tabernaemontani ye una especie del xéneru Potentilla. Distribúise per Europa y vegeta en hábitats secos, predresos y caliares, como praos, marxes de carretera y turries. En xardinería suelse utilizar como planta de rocalla. thumb|Vista de la planta con flor thumb|Nel so hábitat
Descripción
Planta viviega rastrera que nun llevanta más de 15 cm del suelu, con tarmos baltaos o inclinaos. Fueyes peloses, palmotiaes, estremaes en segmentos como deos, dentaos y en númberu de 5 a 7. Estípules lliniales o linear-triangulares. Flores provistes d'un calículo formáu por segmentos llanceolaos, xeneralmente más curtios que los sépalos. Estos postreros ovalaos y en númberu de 5. Los 5 pétalos mariellos son más llargos que los sépalos. Estilu en maza. El frutu ye un aqueniu rugoso. Floria a principios de la primavera.
Taxonomía
Potentilla tabernaemontani describióse por Paul Friedrich August Ascherson y espublizóse en Verhandlungen des Botanischen Vereins für die Provinz Brandenburg und die Angrenzenden Länder 32: 156. 1891. Potentílla: nome xenéricu que remanez del llatín postclásico potentilla, -ae de potens, -entis, potente, poderosu, que tien poder; llatín -illa, -illae, sufixu de diminutivu–. Alude a les poderoses presuntes propiedaes tóniques y astringentes d'esta planta.
tabernaemontani: epítetu dau n'honor del botánicu Tabernaemontanus.
Montserrat Blanch
Montserrat Blanch Ferrer foi una actriz española.
Biografía
Hermana de los actores José y Modesto Blanch y tía de Jaime Blanch. Actriz eminentemente teatral. La so carrera remontar a la década de 1920. Intégrase entós na compañía de Carmen Díaz, na que compartía escenarios con actores como Rafael Bardem, Matilde Muñoz Sampedro y Julia Lajos n'obres como Mayar, de Luis Fernández Ardavín, Los duendes de Sevilla (1929), de los Hermano Álvarez Quintero, La de los claveles dobles (1930), de Luis de Vargas, o El plasmu (1933), de los Quintero. Más tarde, con Josefina Díaz de Artigas intervién en Mañana mato (1935), de Pérez Fernández y en 1937 protagoniza Electra, de Benito Pérez Galdós nel Teatru Español.
Tres la Guerra civil española retoma la so carrera y en 1940 estrena Muyeres, de Clara Boothe. Poco dempués, incorporar a la compañía d'Irene López Heredia, cola qu'interpreta El viaxe infinitu (1943), de Sutton Vane y La solombra (1944), de Darío Niccomedi.
Yá nos años 1950 en protagonizando El zoo de cristal (1952), de Tennesse Williams, xunir a Mariano Asquerino nel estrenu de La muyer de Pilatos (1956), de Rafael Martí Orberá y a Mercedes Priendes en La esconcertante Señora Savage (1959), de John Patrick.
En 1960 llogró un gran ésitu comercial col estrenu de La boda de la moza, d'Alfonso Paso y un añu más tarde vuelve interpretar El zoo de cristal protagonizáu por Berta Riaza. N'años socesivos intervién nos montaxes de Premiu pa un asesín (1962), de Frederick Knott, Los monos glayen a l'amanecida (1963), de José María Pemán, Les moces del taller (1963), de Juan Ignacio Luca de Tena, con Pastor Serrador, Don Juan Tenorio (1963), nel Teatru Español, La culpa ye to (1965), de Jacinto Benavente, con Rafael Alonso, El preciu de los suaños (1966), de Carlos Muñiz, La factura (1969), con direición de Luis Escobar y protagonizada por Conchita Montes, El escaloncito (1969), de David Turner, con Florinda Chico, nel Teatru Maravíes, Andorra (1971), de Max Frisch, y Diez negrinos (1977), d'Agatha Christie.
Pronomes relativos alemanes
Los pronomes relativos  son la base de la oración relativa alemana. El pronome relativu fai referencia a un sustantivu col que tien de concordar en casu y xéneru.
Der, das, die; die (que)
Nel casu del pronome relativu en caso xenitivu, si hai un axetivu antes del sustantivu, esi axetivu sigue la declinación fuerte:
Der Baum, dessen neuer Ast schon Blüten trägt... L'árbol que la so nueva caña yá tien flores... Pa la declinación del axetivu, vease declinación alemana d'axetivos
Welcher, welches, welche; welche (que)
Welcher ye menos usáu que der. Emplégase sobremanera pa evitar una repetición:
Pronomes relativos declinables con preposición
Cuando'l verbu na oración relativa rique una preposición, ésta asítiase antes de pronome relativu, y esti postreru toma'l casu gramatical qu'esixe esa preposición:
Ein kleines Haus, in dem (dativu) ein alter lediger Mann wohnte. Das sind die Freunde, mit denen (dativu) wir in Urlaub fahren. Kennst du Peter, ohne dean (acusativu) ich nirgendwohin gehe? Beim Unfall, infolge dessen (xenitivu) der Verkehr zusammengebrochen ist, gab ye keine Verletzten. Nel accidente dempués del cual el tránsitu colapsóse, nun hubo mancaos.
El sustantivu col que se rellaciona'l pronome relativu decide'l xéneru y el númberu:
Ein kleines Haus, in dem ein alter lediger Mann wohnte.
Na anterior frase Ein kleines Haus ye neutru singular y in ye una preposición locativa que respuende a la entruga wo?. Por ello'l pronome relativu dem ta en casu dativu singular.
Pronomes relativos indeclinables
Los pronomes interrogativos wo[r] + preposición y was tamién son pronomes relativos.
Pronomes relativos indedeclinables con preposición
Son los del tipu wo[r] + preposición.
Pronomes relativos indeclinables que se rellacionen a una oración completa
Rellaciónense non col sustantivu sinón con tola frase.
Der Skilehrer fuhr dean Berg hinunter, wobei er versuchte, seine Fahrt zu beschleunigen. Er hat mich angebrüllt, was unverzeihlich ist. Ich habe mein Geld verloren, worüber ich mich natürlich geärgert habe.
Nome o pronome inanimáu
L'antecedente ye un sustantivu o un pronome, que designa a un ser inanimáu.
Die Präsidentschaft ist etwas, wonach Herr Serpa seit langem strebt. La presidencia ye daqué a lo que el Señor Serpa aspira dende va ratu.
Sicasí, la construcción en dos pallabres, con una preposición y el pronome, por casu: mit dem, ye más avezáu que l'axuntadura nuna pallabra: womit:
Die Waffe, womit er geschossen hat. Die Waffe, mit der er geschossen hat.
Nome o pronome animáu
Pa los animaos, tien d'usase siempres preposición + pronombre.
Exemplu: mit dem en cuenta de womit.
Indicación de llugar con oración relativa
Los pronomes interrogativos wo, wohin y woher tamién son pronomes relativos. D'esta manera sustitúin la preposición in + pronome relativu:
Dort drüben ist die Garage, wo unser Autu steht.
Kennst du die Stadt, wohin wir in Urlaub fahren? Die Maus rannte in die Küche, wohin die Katze ihr nachlief. El mure salió corriendo a la cocina, onde el gatu escorrer.
Die Bude, woher diera Ware stammt, existiert nicht mehr. La boutique d'onde provién esta mercancía yá nun esiste.
Pronomes relativos indeclinables que se refieren a daqué indefiníu
Was, en cuenta de con un pronome relativu, rellacionar con una espresión como alles, nichts, viel, wenig, etc. o al pronome demostrativu das.
Ich glaube alles, was er sagt. Ich versuche, mir Klarheit zu verschaffen über das, was in meiner Kindheit für mein Leben Wichtiges geschehen ist.
Le Marais-la-Chapelle
Le Marais-la-Chapelle ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Euphorbia furcillata
La yerba del coyote o Euphorbia furcillata, ye una especie de planta fanerógama perteneciente a la familia Euphorbiaceae. Ye endémica de Méxicu.
Distribución y hábitat
Orixinaria de Méxicu. Presente en climes semisecos, secos y templaos, ente los 2000 y los 2750 msnm, acomuñada al pacional, montes de encino y de pinu.
Propiedaes
En Aguascalientes y Durango ye encamentada comúnmente contra les reumes o dolores reumáticos, ye tamién aplicada pa solliviar dolores polo xeneral. Nestos casos, aconséyase tratar la parte afeutada tolos díes pela nueche, aplicando alcohol nel que se dexaron macerar, de 4 a 8 díes, les cañes d'esta planta, anque tamién se reporta l'empléu direutu de les cañes fresques. Delles muyeres usen la cocción de les cañes, tomada como enagua d'usu, pa poder tener fíos.
Taxonomía
Euphorbia furcillata describióse por Carl Sigismund Kunth y espublizóse en Nova Genera et Species Plantarum (quarto ed.) 2: 60. 1817. Euphorbia: nome xenéricu que remanez del médicu griegu del rei Juba II de Mauritania (52 a 50 e. C. - 23), Euphorbus, nel so honor – o n'alusión al so gran banduyu – yá que usaba médicamente Euphorbia resinifera. En 1753 Carlos Linneo asignó'l nome a tol xéneru.
furcillata: epítetu llatín ;Sinonimia:
Jérica
Jérica (en valencianu Xèrica) ye un conceyu de la Comunidá Valenciana, España. Asitiáu nel interior de la provincia de Castellón, na comarca del Alto Palancia. Cuenta con 1.590 habitantes (INE 2006).
Xeografía
Jérica ta asitiada nel camín natural que xune Aragón cola Comunidá Valenciana al sur de la provincia de Castellón.
Accesos
La manera más senciella de llegar ye al traviés de l'autopista A-23 de Sagunto a Zaragoza, pola salida 42 Jérica- Caudiel, o pola N-234. El pueblu atopar a 67 km de Valencia, 74 km de Castellón de la Plana, 40 km de Sagunto y 78 km de Teruel.
Tamién ye posible aportar en tren yá que esiste una estación (Jérica-Viver) en partir norte de la llocalidá integrada na llinia C-5 del nucleu de cercaníes de Valencia Valencia-Caudiel que la conecten con Valencia y Castellón de la Plana.
Historia
miniaturadeimagen|left|Mapa del términu xeneral de Jérica, onde apaecen dibuxaes toles poblaciones y el camín d'Aragón (1717). Ta constatada la presencia humana dende'l periodu neolíticu gracies a los restos atopaos na cueva de los Ferreros. Del periodu ibéricu esisten dellos asentamientos coincidiendo unu d'ellos dientro de la cortil del castiellu.
Los restos del periodu romanu son los más numberosos de tola contorna, destacando la gran cantidá de llábanes atopaes, con especial relevancia de la conocida como Quintia Prova por cuenta de que ye la única de tola antigua Hispania na que se cita'l costo d'un arcu romanu con dos estatues.
Les primeres referencies al nucleu actual de Jérica producir mientres la dominación musulmana, siendo incluyida na Taifa de Valencia tres la desintegración del Califatu de Córdoba en 1027; en 1098 foi conquistada pol Cid. D'esta dómina entá perdura'l primer cuerpu de la torre de campanes y les zones más antigües del castiellu.
El 5 de febreru de 1235 foi conquistada poles tropes cristianes al mandu del sacristán de Girona Guillem de Montgriu, anque la población musulmana nun foi espulsada.
Nel añu 1249 producióse'l otorgamiento de Carta Puebla pa poblar los llugares de Jérica, yá que el despoblamientu yera yá evidente. En 1255 el rei Xaime I donó la villa de Jérica y los sos términos a Dª Teresa Gil de Vidaure, según tamién donó a Dª Teresa Gil, la villa d'Alcublas nel añu 1257.
El 29 de payares de 1255 el rei Xaime I dio en Calatayud el privilexu por que'l Camín Real que baxa d'Aragón a Valencia pasara por Jérica, abandonando asina l'antigua vía que nun s'atopaba cercana a la población. Los reales privilexos asocediéronse y el Rei concedió potru nel añu 1261 pol que s'amplió'l términu del castiellu y villa de Jérica. En 1272 Xaime I fixo donación en testamentu, al so fíu Jaime, del castiellu y villa de Jérica. Xaime II de Jérica aportó al señoríu nel añu 1284 y dos años dempués, en 1286, el rei Alfonso confirmó'l privilexu de franqueza de la villa. El gobiernu d'esti señor duró hasta l'añu 1321, que fizo herederu al so fíu Jaime. Siendo señor de la villa Xaime III de Jérica y por provisión del rei Alfonsu IV d'Aragón, mandóse la fortificación de la villa per mediu de la muralla de media villa, señalándose una y bones esta muralla esistía enantes.
Don Pedru II de Jérica testó nel añu 1361 a favor de los sos fíos Juan y Pedro, quedando como herederu del señoríu Juan Alfonso. Nestos momentos cuando la guerra ente los reis d'Aragón y Castiella enfoscóse, y nel añu 1363 l'exércitu castellanu entró na villa faciéndose fuerte nel castiellu y la ilesia que se taba llabrando nél.
En 1369 morrió Juan Alfonso de Jérica, últimu señor de la villa y col que s'escastó la casa de Jérica al nun dexar herederos varones. Jérica foi entós devuelta a Pedru IV el Ceremoniosu como bien real. El Rei decidió nel añu 1372 faer condáu y dar invistidura d'él al infante don Martín, en feudu y baxu pactu de volver a la Corona, al casar ésti con María de Lluna, señora de Segorbe.
La incorporación de Jérica a la Corona Real duró poco tiempu: en 1417 siendo rei Alfonsu V donar en señoríu al so hermanu, l'infante Don Juan.
El señoríu de nuevu duró pocos años y en 1431 l'infante don Juan vender de manera illegal a Francisco Zarzuela. Fueron años aquellos de descontentu pa la población, que sufrió con un gobiernu tiranu per parte d'una familia que nada tenía que ver con ellos.
Les coses siguieron asina hasta que nel añu 1479 les conversaciones de los jericanos col rei Fernando'l Católicu dieron los sos frutos y la villa foi de nuevu incorporada a la Corona.
Edá Moderna
Terminada la Guerra de Socesión, el rei Felipe V, pa premiar los servicios del duque de Berwick, vencedor en Almansa, creó'l ducáu de Liria y Jérica y conceder. El primer duque, Jacobo Fitz-James Stuart, yera fíu de Xacobu II, rei d'Inglaterra, quien-y nomara duque de Berwick y virréi d'Irlanda. Foi mariscal de Francia y capitán xeneral d'España mientres la guerra de Socesión. El tercer duque de Liria y Jérica, llamáu como'l so güelu, casó con María Teresa de Silva y Palafox Álvarez de Toledo, duquesa d'Alba. A partir d'esti momentu, el títulu de Duque de Liria y Jérica, pasa a manes de la Casa d'Alba, tando en posesión na actualidá por Cayetana Fitz-James Stuart, quien ye amás Alcaldesa Honorífica de Liria.
Con anterioridá citar nel llibru históricu de Emma Dunia Vidal Prades denomináu "La Cartuxa de Vall de Crist nel fin del Antiguu Réxime"; que la Cartuxa de Vall de Cristu tuvo terrenes, masías y cases; so la so xurisdicción, mientres los años en que tuvo vixente.
Nes Observaciones de Cavanilles a finales del s.XVIII; apaez mentada Jérica, una villa asitiada nun cuetu a una llarga llegua del poniente de Navayes, nuna posición alta y destemplada. A lo cimero del cuetu álzase un castiellu que foi respetable n'otru tiempu pola so posición. El ríu Palancia pasa fondu, dexando a la población a la so esquierda. Los cultivos d'esa villa son de dos tipos: de regadío como los árboles frutales (zrezales, pumares,…), anque per otra parte tamién hai de secanu como'l trigu, les moreres, etc. Nel pueblu habitaben unes 800 families.
thumb|Mapa del Altu Palancia nes Observaciones de Cavanilles.
Sieglu XIX
Según les observaciones de Madoz na so Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar, Jérica taba asitiáu nuna canal o vega formada pel monte de La Muela, al oeste, y el de San Antonio, al este. Sobre la ribera izquierda del Ríu Palancia, álzase un monte en que la so falda oriental tópase fundada la villa. A esta villa, pel hibiernu, combatir frecuentes y recios vientos del norte, lo cual nun dexa de producir dalguna destemplanza atmosférica, ente que pel branu preséntase un clima templao y delicioso gracies a los vientos del mar. El terrén ye daqué desigual y abondo regular. La mayor parte del so terrén topar nes sierres d'una y otra pare de la vega con tou xéneru d'aprovechamientos de les producciones naturales.
Foi nomada como villa na dómina romana y Sarracenu, puntu importante pol so castiellu y muralla devasada por munchos torrexones. Nel últimu términu del castiellu atopa la torre del homenaxe a 150 palmos d'elevación, que los sos llaos correspuenden a los cuatro puntos cardinales. Amás hai 2 places; la mayor llamada del Olmo, ye un polígonu irregular abondo capaz, na que se celebra'l mercáu selmanal y la feria añal, atopándose n'unu de los sos llaos una magnífica fonte de mármol negro llabráu con columnes de blancu; y la otra de la Ilesia, que presenta un paralelogramu, que la so llargor, ye de 35 pasos y 24 de llatitú anque hai tamién 3 plazuelas denominaes del Loreto, Tiendes y Carniceríes. Nel centru de la cai del Arrabalde ve la casa del conceyu, caltiénse la bandera, que'l so frente tomaron les tropes del Xaime I d'Aragón aquella fortaleza; nel interior del edificiu, tán les cárceles y cuartones. Había una escuela nocherniega d'adultos, a la qu'asisten 69 llabradores y 18 artesanos, otra de neños a cargu del mesmu maestru, a la qu'alleguen 80, y enséñase-yos lleer, escribir, aritmética, hestoria sagrada y doctrina cristiana, dambes pagues por fondos municipales, otra de neñes con 70 d'asistencia tamién pagaes con estos mesmos fondos y hubo basta 1829 una clase de gramática llatina. Na mesma cai l'hospital pal asilu de los probes enfermos. Tamién hai delles Ilesies, Ilesia de Santa Águeda la Nueva (Jérica), ta asitiada al sur de la población y edificada nel llocal que foi casa-palaciu del infante Xaime I d'Aragón, que dexar pa esta edificación en 1385, formosu frontispiciu de dos cuerpos d'arquiteutura, de mármol negro. Esistíen dos conventos: una'l de los Agustinos calzaos so la invocación de la Nuesa Señora del Socorru y l'otru pertenecía la orde de Capuchinos. Les Ilesies pertenecen a la Diócesis de Segorbe-Castellón. Amás hai 4 ermites: la del Ermita del Loreto (Jérica), la del Santísimu Cristu del Sangre, la de Ermita de San Roque (Jérica) y la de Santa Lucia. El campusantu asitiáu a 500 pasos de la población.
Coles mesmes pasaba la carretera de Valencia-Teruel, tamién ramal abiertu polos vecinos de Caudiel, polos qu'apuerten de pueblu a pueblu a ferradura. Tamién corréu trés vegaes per selmana, que la so alministración subalterna antes moraba en Jérica pero en 1840 foi treslladada a Viver, como cabecera del partíu xudicial.
Amás nesa dómina predominaben cultivos como: trigu, cebada, avena, maíz, xudíes, pataques, vinu, aceite, seda, cáñamos, llegumes y hortolices; y hasta principios de sieglu collechábense tamién bien bones y abondoses; pero los naturales dieron en baltar esta clase d'árboles, de que la so manera perdieron unu de los ramos de la so riqueza agrícola. Tamién había 9 texedores de llenzos comunes, una fábrica de papel, otra de tirar planches de cobres, otra de xarrón, 8 d'aguardiente, 8 molinos fariñeros de 2 mueles cada unu, 18 prenses d'aceite y otros oficios y artes mecániques. El comerciu facer colos frutos del país, tamién habíen 4 tiendes de ropa y quincalla y 2 abaceras.
En 1847, cuando Pascual Madoz redactar habitaben 825 vecinos, 2979 almes. Inclusive se caltién la bandera de les tropes del Xaime I d'Aragón, otros datos importantes yeren que se celebraba un mercáu selmanal en virtú de privilexos daos pol [[infante D. Martin dende Valencia. Según l'autor tien una impresión positiva, yá que ye oxetivu y describe el pueblu tal que yera nesa dómina y cuntar con mínimu detalle.
Mientres les guerres carlistes, los carlistes fixéronse fuertes nel so castiellu, que foi darréu baltáu poles tropes lliberales.
A lo último, la llocalidá sufrió una gran devastación mientres la Guerra civil española hasta'l puntu de solicitar la inclusión na llista de Rexones Afaraes lo que fizo que l'estáu encargar de la reconstrucción de numberosos monumentos.
Demografía
Cunta con una población de 1.589 habitantes en 2006. La mayor parte de la población mora nel nucleu de Jérica (1.488), ente que na pedanía de Novaliches moren 93 persones, según los datos del INE 2006. Jérica sufrió una llixera medría poblacional nos últimos años frutu de la inmigración dende países estranxeros, fundamentalmente de Rumanía; un 5,2% de la so población yera de nacionalidá estranxera, según el censu INE 2006.
A fecha 31 d'avientu de 2009, Jérica cuntaba con 1703 habitantes censaos, de los cualos el 8,4% yeren estranxeros. Magar tou, ye una cifra lloñe de los censos de mediaos del s. XIX, onde se llegaron a rexistrar más de 2500 habitantes.
Monumentos relixosos
thumb|200px|Torre mudéxar de les Campanes.
Fiestes
thumb|Cantares a la Virxe de los Desamparaos.
Fonte: Web oficial del Escelentísimu Conceyu de Jérica (www.jerica.es)
Xibuti
La República de Xibuti o simplemente Xibuti (en francés: Djibouti, n'árabe: جيبوتي, treslliteráu como Ŷībūtī) ye un país al este d'África asitiáu nel nomáu Cuernu d'África. Llenda con Eritrea al norte, con Etiopía al oeste y al sur, y con Somalia al sureste. Al este llenda col Mar Bermeyu y el Golfu d'Adén. El país, ún de los más pequeños d'África, tien una estensión de namái 23.200 km².
Historia
Na Antigüedá el territoriu xibutianu yera parte de la tierra de Punt. Dempués, xunta con otres zones del Cuernu d'África, formó parte de los territorios de los sultanatos medievales d'Adal y Ifat. A finales del sieglu XIX, tres un tratáu firmáu por Francia y los sultanes somalinos y afars, establecióse equí una colonia, nomada Somalia francesa, que camudó'l so nome pol de Territoriu Francés de los Afars y los Issas en 1967. Una década dempués el país votó pola independencia, qu'algamó'l 27 de xunu de 1977; tomó'l so nome actual, que yera'l de la so ciudá capital. Esi mesmu añu, el 20 de setiembre, Xibuti xunióse a les Naciones Xuníes. A primeros de la década de los 90 del sieglu XX españó una guerra pol control del gobiernu ente'l partíu nel poder, el RPP (Concentración Popular pol Progresu) y l'opositor FRUD (Frente pola Restauración de la Xunidá y la Democracia), que nun finó hasta que los dos grupos firmaron un alcuerdu pa repartise'l poder nel añu 2000.
Xeografía
thumb|right|200px|Mapa de Xibuti. El país asítiase estratéxicamente a la vera del golfu d'Adén, una de les llinies marítimes más transitaes del mundu, y controla l'accesu al Mar Bermeyu y al océanu Índicu. A resultes de la so situación ye un puntu d'aprovisionamientu pa los barcos de carga, y tamién el principal puertu marítimu d'entrada y salida de productos pal so vecín Etiopía. Pol so calter de puntu estratéxicu hai en Xibuti delles bases militares foriates, ente les que destaca Camp Lemonnier, sé del U.S. Africa Command (USAFRICOM) de la Marina de los Estaos Xuníos. La capital del país ye tamién la sé de l'Autoridá Intergubernamental pal Desarrollu (IGAD), una organización de desarrollu rexonal qu'axunta a los países del este d'África.
Estación
''El términu Estación pue referise a:
El Diario Asturiano
Col nome d'El Diario Asturiano podemos referinos a dos periódicos asoleyaos n'Asturies:
Luiz Otávio Santos de Araújo
Luiz Otávio Santos de Araújo ye un futbolista brasilanu.
Kanto (Pokémon)
Kanto (カントー地方) ye una rexón ficticia del mundu Pokémon, asitiada al este de Johto y al sur de Sinnoh. La rexón de Kanto foi introducida nos videoxuegos Pokémon Red y Green, que fixeron el so debut en Xapón en 1996. Posteriormente, la rexón apaeció n'otros videoxuegos pertenecientes a la primera, segunda, tercera y cuarta xeneración. El diseñu de la rexón básase na zona xaponesa del mesmu nome que s'alcuentra nel área xeográfica de Honshū.
Martainville (Calvados)
Tien una población de y una superficie de  km².
Kanto (Pokémon)
Información xeneral
La estructura de la rexón de Kanto estrémase de les rexones Sinnoh y Hoenn, debíu a qu'en conxuntu cola rexón Johto formen un únicu continente. Los aspirantes a Entrenador Pokémon que sían de Kanto reciben del Profesor Oak un Pokémon principiante col cual podrá realizar el so viaxe. Los Pokémon a escoyer son: Bulbasaur (tipu planta), Charmander (tipu fueu) y Squirtle (tipu agua) sicasí en Pokémon Yellow Version, esto nun asocede y l'entrenador debe escoyer únicamente a Pikachu como'l so pokémon inicial mientres que'l rival de xugador escoye como'l so pokémon a Eevee. Esta rexón ye atacada por una organización criminal llamada Team Rocket, que ta controláu por Giovanni, quien ye tamién líder de ximnasiu. Ún de los oxetivos de l'entrenador ye ganar a tolos miembros de la organización pa detener los sos planes que son efectuaos en diversos llugares de Kanto.
Marolles (Calvados)
Marolles ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Llista de personaxes de Pokémon
Esta ye una llista de personaxes del anime, manga y los xuegos Pokémon. Salvo por Pokémon específicamente notables como Pikachu les especies de Pokémon non tán llistaes equí; detallanse con más información en Llista de Pokémon.
Pa ver la llista completa de los personaxes qu'intervien na serie d'anime, véase Personaxes de Pokémon (anime)
Saintes
Saintes ye un conceyu francés, asitiáu nel departamentu de Charente-Maritime y na rexón de Poitou-Charentes. Nel añu 1999 tenía 25.595 habitantes.
Rhabdodendraceae
Rhabdodendraceae ye una familia de plantes de fanerógames con un únicu xéneru, Rhabdodendron Gilg & Pilg. que pertenez al orde Caryophyllales y tien 10 especies.
El Diario de Asturias
El Diario de Asturias foi un periódicu diariu de calter relixosu, políticu y d'intereses xenerales. El diariu, que yera de tendencia conservadora, espublizóse n'Uviéu del 22 de febreru al 11 de xunetu de 1887.
Foi fundáu por Faustino de la Vallina, que yera'l so redactor xunto con Rogelio Jove y Bravo, y foi sustituyíu por El Correo de Asturias
Ferdinando Leda
Ferdinando Leda ye un futbolista brasilanu.
Golor a coche nuevu
El golor a coche nuevu ye'l términu común col que se conoz el golor que provién de la combinación de los materiales que s'atopen nos automóviles de nueva fabricación. Delles persones atopar como un golor placentero y prestosu; anque de toes formes, esiste un ciertu alderique sobre si los componentes químicos del golor pueden suponer un riesgu pa la salú.
Composición química
Tantu l'arume como'l so orixe puede variar según el tipu d'automóvil. La mayor parte del interior d'un automóvil consiste en pieces de plásticu que se suxetar ente sigo al traviés de materiales adesivos y otros materiales sellantes. Cuando'l coche fabrícase, estos materiales déxense llixeramente inestables, polo que siguen lliberando compuestos orgánicos volátiles al aire de siguío, nun procesu conocíu como desgasificación. Estos fumos tamién pueden venir de los ftalatos o d'otros materiales plastificantes que se evaporan col tiempu.
Los científicos qu'estudiaron estos compuestos químicos lliberaos encamienten caltener los coches nuevos bien ventilados mientres la conducción, especialmente mientres el branu. Un analís realizáu en 1995 sobre l'aire del interior d'un Lincoln Continental acabante fabricar afayó más de 50 compuestos orgánicos volátiles, que les sos fontes fueron identificaes como productos llubricantes y de llimpieza, pintura, alfombres, tratamientos pal cueru y el vinilu, pegamento para látex y vapores de gasolina y gases d'escape. Un analís dos meses posterior demostró un drásticu amenorgamientu nestos compuestos. Los investigadores repararon que la toxicidá de la mayoría d'estos compuestos entrañaban un peligru potencial pa la salú humana.
Según un periódicu publicáu escontra 2000 por investigadores de la Universidá de Texas n'Austin, atopáronse unos 7,5 miligramos en total de compuestos orgánicos volátiles nun primer día de midida. Dempués d'un periodu de trés selmanes, la concentración menguó nun 90%. Alredor de 60 compuestos químicos fueron identificaos nos interiores de cuatro vehículos distintos nesti estudiu.
En dellos estraños casos, el golor puede ser un defectu de fabricación. Acordies con un documentu oficial de Bentley (BT26), esiste un "golor desagradable" nos modelos fabricaos por esta marca ente 1999 y 2002. El golor emana d'un anticorrosivo que foi usáu por Bentley mientres esi tiempu.
Riesgos pa la salú
Sía comoquier, un estudiu de 2007 pol toxicólogu Jeroen Buters de la Universidá Téunica de Múnich, n'Alemaña y los sos colegues, publicaron na revista Environmental Science & Technology qu'atoparon una toxicidá bien baxa nos golores de los coches nuevos.
Reproducción
Esisten "ambientadores de coche nuevu", que tán disponibles col propósitu de reproducir el golor d'un coche nuevu n'automóviles antiguos faciendo usu d'un pulverizador.
L'orixe más probable d'esti arume atópase más tras nel tiempu que l'usu de plásticos y materiales rellacionaos nun automóvil. Basábase a cencielles nun arume a cueru, fechu con castóreo y aceite d'alquitrán de bétula, p'asemeyar el golor d'una tapicería de cueru d'altu preciu.
Debíu al usu contemporaneu de les tapiceríes de vinilu, creció l'interés por arumalo con notes de cueru pa recuperar l'ambiente luxoso. Anguaño poca xente tien en cuenta les notes de cueru como parte carauterística d'un coche nuevu, polo que'l conceutu de "golor a coche nuevu" viose alteriáu.
Martigny-sur-l'Ante
Martigny-sur-l'Ante ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Juan Bautista García
Juan Bautista García foi un militar y políticu venezolanu.
Biografía
Ente 1858 y 1859 Bautista foi edecán d'Ezequiel Zamora, y ente 1861 y 1862 acompaña al xeneral federalista Prudencio Vásquez nes campañes de Barinas y Portuguesa.
Al añu siguiente, n'agostu 1869, xunir con Antonio Guzmán Blanco y el 14 de febreru de 1870 acompañar nel desembarcu de Curamichate, nel estáu Falcón. El 22 de febreru Guzmán Blanco noma a Bautista como secretariu xeneral y ente marzu y abril participa nes batalles de Lara y Yaracuy. En 1871 exerz como ministru de guerra y marina, encargándose de la presidencia de Venezuela en dos oportunidad, en xineru y en payares de 1871. En xunu y en xunetu del mesmu añu dirixe les campañes de Carabobo y de Cojedes como xefe d'operaciones, respeutivamente, contra los focos de resistencia de les fuercies azules.
Pal 15 de mayu de 1872 ye miembru del conseyu de guerra siguíu a Matías Salazar. En 1873 ye incluyíu na nómina de pensionados, pero nun recibe'l pagu que tien asignáu y allóñase de Guzmán Blanco. N'avientu de 1874 ye exiliáu; en xunu de 1877 torna a Venezuela por cuenta de la amnistía xeneral decretada pol presidente Francisco Linares Alcántara, pero en febreru de 1879 volver a expatriar voluntariamente dempués de la entrada a Caraques y el trunfu de la Revolución Reinvindicadora. Retiráu de la vida pública, torna al país en 1880 y ye reintegrado nel gocie de la so pensión de 600 bolívares mensuales.
Consuelo Flecha García
Consuelo Flecha García ye Doctora en Ciencies de la Educación pola Universidá Complutense de Madrid, España, y Catedráticu d'universidá Caderalga de Historia de la educación dende 1998 na Universidá de Sevilla. Desempeña un llabor docente na Universidá de Sevilla, onde ye profesora de la facultá de Ciencies de la Educación, impartiendo clases d'Historia de la Educación Contemporánea, y de Desarrollu educativu y profesional de les Muyeres.
Biografía
Consuelo Flecha nació en Bilbao en 1948, llicenciándose en Filosofía y Lletres nel añu 1970, especializándose na caña de Pedagoxía, na Universidá Complutense de Madrid. Más tarde (1982), na mesma universidá, doctorar en Ciencies de la Educación.
El so trabayu
Amás del so llabor docente, Consuelo Flecha García desenvuelve proyeutos d'investigación, formando parte del grupu d'investigación "Muyeres, Bienestar y Ciudadanía" del Departamentu de Psicoloxía Esperimental d'USAR, tando les sos investigaciones centraes nos procesos educativos de les muyeres, a lo llargo de la historia (sieglos XIX y XX principalmente) y na actualidá, convirtiéndola nuna especialista nesta materia na que publicó diversos llibros (como “Les primeres universitaries n'España”, o “Les muyeres na llexislación educativa española”) y un gran númberu d'artículos (“Muyeres y Universidá n'España y n'América Llatina”; “Repensar la educación en tiempos d'igualdá”; Revista Historia de la Educación Llatinoamericana, ISSN 0122-7238, Vol. 17, Nº. 24, 2015, exemplar dedicáu a: Ofelia Uribe de Acosta; “Muyeres nueves y educación: llogros y xeres”…).
Tamién realizó xeres docentes como profesora convidada en delles universidaes europees (en Portugal y n'Italia), iberoamericanes (n'Arxentina, Chile, Colombia, Cuba y Perú) y asiátiques (como en Taiwan). Amás compaxina'l so llabor docente cola so faceta de conferenciante en Congresos y Xuntes Científiques tantu a nivel nacional como internacional.
Ente otres instituciones forma parte del Seminariu Interdisciplinar d'Estudios de les Muyeres de la Universidá de Sevilla y pertenez a l'Asociación Española d'Investigación Histórica de les Muyeres.
El so llabor foi estremada al da-y premios como'l XII Premiu Muyer dau pol Conceyu de Sevilla nel añu 2009, 0 el Premiu Meridiana a Iniciatives que promuevan el Desarrollu de Valores pa la Igualdá ente les Persones Nueves de la Conseyería pa la Igualdá de la Xunta d'Andalucía, nel añu 2012.
Consuelo Flores
Consuelo Flores Carrera ye una abogada y política ecuatoriana. Anguaño ye conceyal cantonal de Guayaquil.
Biografía
thumb|left|Na Asamblea Nacional Realizó los sos estudios cimeros na Universidá de Guayaquil, onde llogró'l títulu de profesora, y na Universidá Metropolitana, onde llogró'l títulu d'abogada. Darréu desempeñóse como dirixente del gremiu de taxistes.
Pa les eleiciones llexislatives de 2013 intentó caltener el so puestu como asambleísta ensin llograr ganar una curul.
En 2014 participó nes eleiciones municipales como candidata a conceyal na circunscripción dos de Guayaquil pol Partíu Social Cristianu, ganando un escañu xunto a nueve miembro del so partíu.
Eddie Boland
Eddie Boland foi un actor de cine d'Estaos Xuníos. Apaeció en 112 películes ente 1912 y 1937.
Parc des Princes
El Parque de los Príncipes (oficialmente y en francés, Parc des Princes) ye un estadiu de fútbol y de rugbi asitiáu al oeste de la ciudá de París, en Francia, específicamente nel distritu XVI, na periferia parisina.
Foi inauguráu'l 18 de xunetu de 1897, pero l'actual cortil data de 1972. Pertenez al Conceyu de París anque na actualidá atópase concesionada a la empresa SESE, una sociedá filial de la estación televisiva Canal+.
El club de fútbol Paris Saint-Germain xuega nel Parque de los Príncipes dende 1974. Amás, les seleiciones franceses de fútbol y rugby xugaron ellí ente les décades de 1970 a 1990, antes de la construcción del Stade de France.