cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ty Cobb
Tres el so retiru como xugador
La xera de ser maríu y padre nunca foi fácil pa Ty Cobb. El so fíos considerar esixente, anque capaz de ser xentil y desaxeradamente templáu. El so fíu James dixo en 1969 al cronista deportivu Roxura Berkow que «el siempres quería qu'esforciáramos al máximu que pudiéramos en tou los que faíamos» «tal como él facer». Cobb siempres esperó que los sos fíos fueren atletes escepcionales, especialmente nel béisbol, Ty jr. foi espulsáu de la Universidá de Princeton y prefiriera ser tenista que xugador de béisbol, polo xeneral Cobb considerar una decepción.
En febreru de 1936, recibió un prestu personal, cuando s'anunció la primer eleición pal Salón de la Fama, Cobb apaeció en 222 de les 226 papeletes de votación, a gran distancia de Babe Ruth, Honus Wagner, Christy Mathewson y Walter Johnson, los otros xugadores que llograron el 75% de los votos esi añu, porcentaxe necesariu pa ingresar al mesmu. El porcentaxe de 98,2 llográu por Cobb permaneció como récor hasta 1992 cuando Tom Seaver llogró un 98,8% (darréu tamién Nolan Ryan superó'l porcentaxe de Cobb, con un 98,79 % en 1999). Esta resultancia demostró que, magar a munches persones nun los prestaba Cobb no personal, respetaben lo que llograra como xugador. En 1998 la revista The Sporting News asitiar como'l terceru de los 100 meyores xugadores de tolos tiempos.
A mediaos de la década de 1930, Cobb bebía y fumaba fuertemente, pasando gran parte del so tiempu quexándose del colapsu del béisbol dende la llegada de Ruth.
Tamién foi conocíu por ayudar a surdir a nuevos xugadores; foi primordial la so mediación p'ayudar a Joe DiMaggio a axustar el so contratu colos Yankees, según el contratu de novatu de Ted Williams, magar l'amistá con esti postreru terminó cuando Williams suxurió que Rogers Hornsby fuera meyor bateador que Cobb.
Otru momentu memorable na vida de Cobb asocedió'l 4 d'abril de 1947 cuando tornaba d'un tornéu Masters de golf en compañía del cronista deportivu Grantland Rice. En deteniéndose nuna llicorería en Carolina del Sur, Cobb diose cunta que la persona qu'atendía'l local yera Joe Jackson, quién fuera espulsáu del béisbol casi trenta años enantes pol escándalu de los Medies Negres de Chicago y quién paeció nun reconocer a Cobb. Cuando finalmente ésti pescudó-y: «yo te conozo, tu yes Joe Jackson, ¿Nun me reconoces Joe?...», ésti respondió-y claro que te conozo Ty, pero nun taba seguro que tu quixeres falame. Munchos nun lo faen».
Últimos años
A los 62 años Ty Cobb volvió casase, esta vegada con Frances Cass, de 40 años; esti matrimoniu tamién fracasó. Según los alegatos de Cass, yera a cencielles bien difícil tratar con él cuando taba bébedu. Comoquier Cobb ganó la demanda de divorciu.
The present state of mathematics
The present state of mathematics (n'asturianu: L'estáu actual de les matemátiques) foi un discursu dáu por Félix Klein nel Congresu Matemáticu Internacional, l'eventu previu a los Congresos Internacionales de Matemáticos en 1893.
Ty Cobb
Últimos años
Cobb sabía amás qu'otra forma de compartir la so riqueza yera asegurándose de que les sos biografíes fueren verídiques, y enseñaren a los nuevos aficionaos como xugar al béisbol. L'escritor John McCallum pasó un tiempu con Cobb pa escribir un llibru, metá autobiografía mitad texto d'enseñanza. McCallum llegó como casi toos a la conclusión de que Cobb yera nos sos meyores díes una persona bien difícil, y nos sos malos imposible. Aliégase que'l llibru publicáu pola collaboración de dambos en 1956 yera, por dicir lo menos, inesactu.
The present state of mathematics
Discursu
Nuna gala con 45 persones, Felix Klein mentó dalgunos de los asuntos de les matemátiques más relevantes del momentu. Tocantes a la matemática aplicada, Klein dixo que "los famosos investigadores del periodu anterior, Lagrange, Laplace, Gauss, fueron lo suficientemente grandes para abrazar toles cañes de les matemátiques y les sos aplicaciones".
Ty Cobb
Últimos años
Dempués de la partida de McCallum, Cobb atopar de nuevu solu y añorando volver a Georgia. Foi mientres un viaxe de cacería cerca de la so casa nel llagu Tahoe cuando, tres un colapsu por dolor, foi-y diagnosticáu cáncer de próstata, diabetes mellitus, presión alta y la enfermedá de Bright. Tornó a la so cabaña nel Tahoe cargáu d'analxésicos y güisqui pa tratar d'apangar el constante dolor. Comoquier, y pola rocea escontra'l diagnósticu inicial, dirixir a Georgia, onde médicos qu'él conocía confirmaron la presencia de cáncer na próstata. Los médicos extirparon la próstata nel hospital de Emory, pero esto pocu fixo p'ayudar a Cobb, quien pasaría'l restu de los sos díes travesando'l país ente la so cabaña del llagu Tahoe y un hospital en Georgia.
The present state of mathematics
Impactu
Dempués del Congresu Internacional de Matemátiques celebráu en Chicago, Félix Klein dio dos selmanes de conferencies sobro l'estáu actual de les matemátiques. El discursu impulsó la organización de los Congresos Internacionales de Matemáticos ya intentó prevenir la crisis de los fundamentos de les matemátiques.
Ty Cobb
Fallecimientu
Nos sos últimos díes Cobb pasó dalgún tiempu col comediante Joe Y. Brown, falando alrodiu de les eleiciones qu'esti realizara a lo llargo de la so vida; Cobb díxo-y a Brown que sentía cometer dellos errores y que fixera les coses de manera distinta si pudiera. Que xugara con fuercia y viviera de la mesma manera, que nun-y quedaben amigos qu'amosar por esa razón y que se llamentaba d'eso. De toes formes, públicamente Cobb clamaba nun tener nengún arrepentimientu: "...fui afortunáu. Nun tengo derechu a sentir arrepentimientu polo que fixi" (Newsweek, 31 de xunetu de 1954).
En xunu de 1961 rexistrar por última vegada nel hospital de Emory, trayendo consigo cerca d'un millón de dólares nuna bolsa de papel xunto cola so pistola Luger. Esta vegada la so primer esposa, el so fíu Jimmy y otros miembros de la familia fueron a acompañalo nos sos díes finales. Morrió un mes dempués, el 17 de xunetu de 1961.
Al funeral namái se presentaron unes cuantes personalidaes del mundu del béisbol, el deporte qu'apoderó por más de 20 años: trés vieyos xugadores y un representante del Salón de la Fama. Tamién tuvieron la so primer esposa, Charlie, los sos dos fíes, el so fíu Jimmy, los maríos de les sos fíes y la so nuera colos sos dos nietos. La relativamente esvalixada asistencia oldeó cola multitudinaria presencia de dolientes que se presentaron nel estadiu de los Yankees y la Catedral de San Patriciu de Nueva York pa despidir al gran rival de Cobb, Babe Ruth, en 1948.
Nel so testamentu dexó un cuartu de les sos posesiones al Fondu Educativu Cobb, y el restu de los sos 11.000.000 dólares d'Estaos Xuníos distribuyir ente los sos fíos y nietos. Cobb foi soterráu nel campusantu de Royston, Georgia. Hasta l'añu 2005 el Fondu Educativu Cobb distribuyera más d'once millones de dólares en beques a moces de Georgia.
Mandáu
Los esfuercios por crear un Memorial a Ty Cobb en Royston fallaron primeramente, principalmente porque la mayor parte de les sos pertenencies relatives al béisbol alcuéntrase en Cooperstown, nel Salón de la Fama, y esti pueblu de Georgia foi vistu como bien remotu pa faer un memorial que valiera la pena. El 17 de xunetu de 1998, nel 37° aniversariu de la so muerte, foi inauguráu'l Muséu Ty Cobb en Royston, Georgia. N'agostu de 2005 xugóse un partíu recreando'l béisbol de 1905 n'honor al centésimu aniversariu del primer partíu xugáu por Cobb nes Grandes Lligues. Nel mesmu participaron descendientes de Cobb y ciudadanos de Royston, según el bat boy que lo acompañó nes mayores mientres años, quien fixo'l primer llanzamientu y guardó el xuegu.
Cobb nel cine
En 1994 Ron Shelton dirixó una película sobre los últimos díes del xugador, tomando de referencia'l so periplu col escritor McCallum. Llamada como'l xugador, Ty Cobb foi protagonizada por Tommy Lee Jones (recién ganador del Oscar pol so papel en The Fugitive) como'l mesmu Cobb y Robert Wuhl como Al Stump, un periodista de segunda fila al que Cobb llapada personalmente por qu'escriba la so biografía. Stump (la versión de McCallum na película) vive con Cobb mientres ésti va dictándo-y adulces el llibru, ente que los peores secretos y ficies que-y diz les apunta de callao mientres dellos meses en que Stump vive y viaxa con Cobb. Finalmente Cobb afaya'l doble xuego de Stump y viéndose enfermu y derrotáu ante la picardía de Stump, autorízalu a publicar lo que quiera. Stump finalmente publicó'l llibru (entemeciendo tantu les sos notes secretes como les dictaes por Cobb) ente que Cobb morrió finalmente del cáncer de próstata diagnosticáu.
Fernando Llort
Infancia y mocedá
Los sos padres son Baltasar Llort y Victoria Choussy. Creció na ciudá de San Salvador xunto a los sos cinco hermanos, y realizó los sos estudios de bachilleratu nel Llicéu Salvadoreñu. Dende pequeñu interesar nes actividaes manuales, y yá en 1964 recibía clases de cerámica col maestru César Sermeño. Darréu ingresó a la Universidá d'El Salvador onde estudió Arquiteutura.
Sicasí, Fernando tenía interés en convertise en sacerdote, polo qu'empecipió estudios relixosos en Medellín, Colombia, en 1966, y darréu en Francia. Precisamente, foi mientres la so estadía en dichu país cuando decidió faer del arte'l so oficiu, y realizó la so primer esposición con evocaciones de la cultura maya. Dempués siguió los sos estudios de Teoloxía en Lovaina, Bélxica, y tamién viaxó a Baton Rouge, Luisiana, Estaos Xuníos, pa reasumir l'Arquiteutura, pero retornó a El Salvador pa dedicase a la pintura y formar un centru d'arte.
Residencia en La Palma
A principios de los años 1970, n'El Salvador desenvolvíense importantes tresformamientos políticos so los réximes militares en vez. En 1971, Llort espunxo na galería Forma de Julia Díaz y tamién integró un grupu musical llamáu Banda del Sol con influencies del movimientu hippie. Un de los cantares de la banda yera El planeta de los gochos, de conteníu antimilitarista, y pola que foi encarceláu por trés díes.
Col idealismu a flor de piel y munches ganes de pintar, en 1972 decidió morar na llocalidá rural de La Palma, Chalatenango, un llugar que visitara na so infancia y que lu traía bones alcordances, pos la so familia tenía ellí una propiedá. Dizse que ciertu día caminaba nel pueblu, cuando vio a un neñu qu'estregaba una grana de copinol. La superficie que s'amosaba nel oxetu yera blanca y dura, polo que-y surdió la idea de crear un productu artesanal. Llueu empecipió una cooperativa-escuela na que se trabayaba artesaníes en madera, y tamién surdió'l taller que tomaría por nome «La grana de Dios». Colos primeros artesanos empezó'l trabayu colos materiales rústicos de la zona: la mesma grana de copinol y la madera de pinu, que los sos dibuxos yeren pintaos con témpera y darréu barnizaos. Por cuenta de la demanda de les artesaníes, qu'amás dio orixe al estilu palmeño», el númberu de trabayadores aumentó y la cooperativa acabaría formalizándose nel añu 1977.
En La Palma l'artista casóse con Cercu Chacón, con quien procrearía a trés fíos: Juan Pablo, María José y Fernando. Pa 1979 la familia tuvo de treslladase Méxicu por cuenta de les amenaces recibíes presuntamente por delincuentes comunes. A los seis meses retornó a El Salvador y nel añu 1985 abrió na capital el centru cultural «L'árbol de Dios», onde siguieron llegando los artesanos de La Palma a formase. Amás el centru entendería una sala d'esposiciones, tienda d'artesaníes, y tamién daría pasu a charres y conciertos.
Nesa década la obra de Llort yá se convirtiera nun símbolu d'identidá d'El Salvador, y especialmente de La Palma. A ello contribuyó l'encargu d'alzar el templete y l'ellaboración de los oxetos rituales —ente ellos una estola— pa la misa qu'ofició Xuan Pablo II en 1983 na ciudá de San Salvador. Otres creaciones entendíen un mural nel Hotel Presidente (darréu destruyíu), y la decoración de la capiya «Monseñor Romero» na Universidá Centroamericana José Simeón Cañes en 1985. 250px|thumb|El mural «L'harmonía del mio pueblu» caltener na fachada de la Catedral Metropolitana de San Salvador dende 1998 hasta finales del 2011, cuando l'arzobispu Escobar Nales decidió retiralo.
El mural de la Catedral Metropolitana
Nos años 1990, Llort foi escoyíu pa entamar lo que llamó «lo más grande» que lu pasó na so vida. En 1997 los arquiteutos españoles encargaos de concluyir la construcción de la Catedral Metropolitana, convidáronlu por que presentara alternatives pa la ellaboración d'un mural na fachada del templu. El diseñu final foi aprobáu polos mesmos arquiteutos, la empresa constructora y Fundación Catedral xunto al arzobispu Fernando Sáenz Lacalle.
El montaxe del mural duró un añu y llevaba por nome «L'harmonía del mio pueblu». Taba compuestu per cerca de trés mil azulexos, y guardaba dellos significaos como la espiritualidá, l'amor, el respetu a Dios, al trabayu y una alcordanza permanente» por Monseñor Óscar Arnulfo Romero.
La fundación Fernando Llort
L'añu 2003 l'Asamblea Llexislativa declaró al artista «Fíu meritísimo d'El Salvador». N'unu de los sos considerandos esprésase «el sobresaliente trayeutoria artística y humanista del pintor y artesanu...[que] venceyar estrechamente col desenvolvimientu d'un singular conceutu artísticu y la más universal de les imáxenes artesanales del país».
Tres años dempués entró en funcionamientu la Fundación Fernando Llort pal Fomentu del Arte y la Cultura», por iniciativa de la so fía María, anque la entidá yá fuera creada formalmente en 1989. La fundación hai promovíu, precisamente, lo que se denomina'l Métodu Fernando Llort», que'l so oxetivu foi desenvolver la creatividá individual y colectivo p'aguiyar el bienestar psicosocial y comuñal. Per otra parte, l'añu 2008 l'artesanu de La Palma» recibió un homenaxe de la Universidá Dr. José Matías Delgado y la mesma fundación.
El valtamientu del mural
El 26 d'avientu de 2011, por órdenes del arzobispu José Luis Escobar Nales, el mural qu'afatara la fachada de la Catedral Metropolitana dende 1998 empezó a ser retiráu. La decisión tomó por sorpresa a les autoridaes del Estáu, específicamente la Secretaría de Cultura, y al públicu polo xeneral.
La obra nun tenía la categoría de Bien patrimonial, anque la Secretaría alegaba que sí había un procesu en cursu pa declarala, y tamién anunció la posibilidá de sanciones. Magar les protestes de sectores amestaos al quefer cultural, el mural terminó en pedazo ocho díes dempués. El preláu defendió l'acción con dellos argumentos: espunxo que'l mural tenía dellos símbolos de masonería, que la familia Llort utilizar pa faese propaganda comercial, y tamién qu'había un supuestu deterioru de los azulexos que representaba un peligru pa los feligreses.
Pela so parte, pa Llort, en contraste coles pallabres d'allegría cuando alzara'l mural años tras, el fechu convertir en «la cosa más murnia» que lu pasara na so vida. Amás demandó la entrega de los restos pa realizar una «obra homenaxe» que se denominaría «Dignidá y Respetu a los Artesanos Salvadoreños».
Abrazu fraternu
Meses dempués del incidente, l'alcalde de San Salvador, Norman Quijano, convidólu a realizar una obra de gran formatu nel Monumentu Bienveníu a Casa allugáu nel costáu sur de la ciudá. La creación nomó Abrazu fraternu», y realizóse ente los meses d'agostu y payares de 2012. El complexu entiende trés murales (unu al frente y dos a la banda), y cuatro escultures alredor. La téunica utilizada foi de mosaicu llibre o cerámica partida. Aparte del artista, trabayaron na so ellaboración la mesma fundación, un equipu d'arquiteutos y otru grupu d'artesanos de La Palma. D'alcuerdu a les sos pallabres representa: «l'abrazu que la Madre Patria da-y a los hermanos alloñaos y a los turistes que nos visiten».
La Cruz Romero
El 23 de setiembre de 2013, na Catedral católica de San Jorge de la ciudá de Londres, nel Reinu Xuníu, foi asitiada una cruz de 4 metros d'altor, creación del artista. La obra lleva por nome «Sentir cola ilesia», o tamién «Cruz Romero», n'honor del arzobispu Óscar Romero y del sacerdote británicu Michael Evans, almirador de la vida d'esti relixosu y quien foi'l primeru qu'apurrió pa la so instalación. La cruz contién un solidéu de Romero y un fragmentu del so sotana ensangrecida que vistía'l día del so asesinatu. Asítiase metanes les capiyes de San José y San Patriciu del templu católicu.
Premiu Nacional de Cultura
El 1 d'ochobre de 2013, la Secretaría de Cultura de la Presidencia d'El Salvador, designó a Llort como ganador del Premiu Nacional de Cultura correspondiente a esi añu. Según esta entidá, el otorgamiento del gallardón basar en «los sos méritos como xestor cultural y por tresformar a la comunidá al traviés de la enseñanza de los sos diseños artísticos aplicaos a l'artesanía, lo cual desenvolvió una industria comuñal sustentable, que dio orixe a la primer cooperativa d'artesanos llamada “La Grana de Dios”».
La ceremonia llevar a cabu'l 5 de payares, na qu'espresó estes pallabres:
Obra
La obra de Fernando Llort tien influencies modernistes y del arte pop. Sicasí, trescalar de la cultura tradicional con matices precolombinos y prerrenacentistes y a la so manera incluyó lo étnico, lo local y lo relixoso, que conforma un mundu idealizáu, similar a la comunidá qu'él mesmu tuvo d'imaxinar en La Palma. El so trabayu desconoz les fronteres ente l'arte culto y popular, y tuvo prioridá la función social, la enseñanza y el beneficiu comuñal».
Les temátiques que tuvieron presente a lo llargo de la so carrera pueden resumise en tres aspecto: la identidá, lo relixoso, y l'idealismu; que se representen colos dibuxos de cases, figures con brazos abiertos, el sol, y l'harmonía nel conxuntu, ente otros.
Los materiales utilizaos nes sos creaciones varió al traviés de los años. Nos sos entamos usó'l colax, según materiales tridimensionales con enclín a l'astracción. Mientres la so estadía en La Palma aplicó la témpera barzinada sobre madera. Nos años 1980 ellaboró paneles fechos d'estireno, según grabaos. Darréu volvió a la cerámica y tamién realizó trabayos en vidriu.
Fernando Llort espunxo'l so trabayu en casa Internacional, Nueva Orleans, Estaos Xuníos (1976); Phipps Plaza, Atlanta, Estaos Xuníos (1976); Ibero Club, Bonn, Alemaña (1977); Galería Summa Artis, Méxicu (1979); Brickell Bay Club, Miami, Estaos Xuníos (1981); Muséu d'Arte Hispánico Contemporaneu, Nueva York, Estaos Xuníos (1985); Festival Llatinoamericanu, Bonn, Alemaña (1986); ya I Bienal Llatinoamericana de pintura, Cuenca, Ecuador (1987), ente otros. Nel añu 2012 realizóse la muestra «Abriendo camín» na Sala Nacional d'Esposiciones Salarrué de San Salvador, que resumía la trayeutoria del artista.
Dinan
Dinan ye una comuña francesa del departamentu de Côtes-d'Armor, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Chiara Lubich
Chiara Lubich foi una escritora, periodistta y activista italiana, fundadora y presidenta del Movimientu de los Focolares.
Biografía
A principios de los años 1940, una nueva llamada Silvia Lubich, de pocu más de venti años, enseñaba como maestra en Trento, la so ciudá natal. Matriculárase tamién na Facultá de Filosofía de la Università Ca' Foscari de Venecia, pos quería llegar a la verdá más fonda de les coses y de la vida. Sicasí, llegaron los amargos y difíciles años de la Segunda Guerra Mundial, onde la redolada d'odiu, muerte y violencia torgó-y siguir los sos estudios.
Delles etapes significatives
Por causa de les sos idees polítiques, el so padre, Gino Lubich, quedar ensin trabayu, y la familia queda sumida en graves estrechures económiques. Chiara tien que ponese a trabayar pa poder costearse los sos estudios universitarios. Asina, dende bien nuevu, empieza a dar clases particulares.
La so casa foi destruyida'l 13 de mayu de 1944, mientres unu de los bombardeos más violentos que sufrió Trento mientres la Segunda Guerra Mundial. La so familia busca amparu nos montes cercanos. Naciendo yá la primer comunidá, Chiara decide quedase na ciudá. Abrazando ente los escombros a una madre alloriada pola muerte de los sos cuatro fíos, siente que tien d'abrazar el dolor de la humanidá, y asina, xunto a un pequeñu grupu de persones que la siguen na so decisión, trata de vivir l'Evanxeliu ce por be, privilexando a los probes de la so ciudá. Axuntándose coles sos primeres compañeres nos abellugos mientres los bombardeos, lleva consigo'l pequeñu llibru del Evanxeliu. Queden impresionaes especialmente lleendo esa páxina na que Jesús fala del so Testamentu: "Padre, que toos sían unu" (Jn 17,21). Chiara afaya que pa esa páxina fuera creada y esperimenta, ante l'esbarrumbamientu de too, que l'Evanxeliu vivíu ye la más potente revolución social. Nel añu 1948 Chiara conoz nel Parllamentu italianu a Igino Giordani, un prestixosu políticu, diputáu, escritor, periodista y padre de 4 fíos. Foi él quien ayudó a Chiara nos años siguientes a encarnar na sociedá la espiritualidá de la unidá, polo que ye consideráu cofundador del Movimientu. Giordani foi pioneru del ecumenismu. La Ilesia católica empecipió va unos años la so causa de beatificación.
Nel añu 1949 Chiara Lubich conoz a Pasquale Foresi, un mozu seminarista deseosu de conxugar evanxeliu y vida na Ilesia. Ordenáu presbíteru en 1954, el P. Foresi convertir nel primer focolarino sacerdote.
En 1956 nacen los "Voluntarios", nueva caña del so Movimientu, constituyida por persones adultes comprometíes llibremente en tolos ámbitos sociales: política, economía, xusticia, salú, educación, arte, medios de comunicación, etc.
En 1966 propón a los mozos la radicalidad del Evanxeliu y naz el "Movimientu Xen" (Xeneración Nueva).
En 1991, en Brasil, siéntese impactada pol contraste social y la miseria de les "faveles", y emburriada pol so Carisma naz la Economía de Comunión, un proyeutu qu'anguaño se convirtió nuna realidá en creciente desenvolvimientu d'esta novedosa teoría y praxis económica. Sobre ella publiquen tesis y trabayos d'investigación n'universidaes de tol mundu, y centenares d'empreses yá la apliquen concretamente en toles llatitúes.
Ente 1997 y 1998 ábrense nueves perspeutives nel diálogu interreligioso: Chiara Lubich ye convidada a falar de la so esperiencia interior en Tailandia a 800 monxos y monxes budistes; en Nueva York a 3000 musulmanes negros na mezquita de Harlem, y n'Arxentina a la comunidá hebrea de Buenos Aires.
Muerte
thumb|Chiara Lubich nuna de les sos últimes apaiciones públiques, falando ante 150 artistes nuevos nel Centru Mariapoli de Castelgandolfo, en Roma (2004). A principios de marzu de 2008, internada con insuficiencia respiratoria grave nel Policlínico Gemelli, recibe la visita del Patriarca Ecuménicu de Constantinopla, Bartolomé I. Pocos díes dempués, agravándose'l so estáu, torna por espresu deseyo so a la so residencia habitual de Rocca di Papa, onde acompañada polos sos fíos espirituales de tol mundu, fina serenamente el 14 de marzu de 2008 a les 2 de la mañana.
En conociendo la noticia, el papa Benitu XVI, dixo: "Recibí con emoción la noticia de la muerte de Chiara Lubich, a la fin d'una vida llargo y fecundo carauterizada incansablemente pol so amor a Jesús abandonáu. Nesta hora de separación doliosa toi cercanu espiritualmente y espresu el mio ciñu a los familiares y a tola Obra de María -Movimientu de los Focolares-, qu'ella fundó, según a tolos qu'apreciaron el so compromisu constante pola comunión na Ilesia, el diálogu ecuménicu y l'hermandá ente tolos pueblos. Doi gracies a Dios pol testimoniu de la so esistencia dedicada al escuchu de les necesidaes del ser humanu contemporaneu na total fidelidá a la Ilesia y al papa. Mientres confío la so alma a la Bondá Divina por que la acueya nel senu del Padre, deséu que cuantos conocer y atoparon, almirando les maravíes que Dios cumplió al traviés de la so entrega misionera, sigan les sos buelgues calteniendo vivu'l so carisma. Con esos votos invoco la intercesión materna de María ya imparto a toos la mio bendición apostólica".
La Confraternidad Arxentina Xudeo – Cristiana pela so parte espresó: "el mundu pierde una muyer escepcional, madre y guía espiritual de bien de homes, la so arrogancia nel vivir la plenitú de la Pallabra de Dios foi más allá del mundu cristianu”.
Causa de beatificación y canonización
El 27 de xineru de 2015 l'obispu Raffaello Martinelli abre oficialmente la causa de beatificación y canonización de Chiara Lubich na see suburbicaria de Frascati, sufragánea de la diócesis de Roma, onde s'alcuentra'l Centru Internacional del Movimientu de los Focolares.
Obres
Les sos obres, traducíes n'español, tán editaes per Ciudá Nueva Ente otres:
Aeropuertu Internacional de Durban
L'Aeropuertu Internacional de Durban, enantes el Aeropuertu Louis Botha, ye un aeropuertu que s'atopa en Durban, Sudáfrica. Yera l'aeropuertu internacional de Durban ente 1951 y 2010, cuando foi reemplazáu pol Aeropuertu Internacional Rei Shaka.
Xeneral
Anguaño, un gran númberu d'aerollinies internacionales operen en Sudáfrica al traviés de Johannesburgu. Durban sufre un amenorgáu númberu de pasaxeros internacionales, por cuenta de una curtia pista pal despegue. Irónicamente, la cercanía de Durban al nivel del mar significa, qu'una mayor pista, fadría posible que los grandes aviones pudieren desapegar a máximu pesu de despegue, un problema frecuente poles Aeropuertu Internacional de Johannesburgu.
Nel añu fiscal 2007 (Abril de 2007-Marzu de 2008), l'aeropuertu atendió a cerca de 4,4 millones de pasaxeros.
Chiara Matraini
Chiara Matraini foi una poeta italiana del Renacimientu.
Biografía
Chiara contraxera matrimoniu con Vincenzo Cantarini, en 1531, y tuviera un fíu, Federigo. Vilba en 1542, y yá entós conocida como poeta, anque nada fuera publicáu inda de la so pluma, en 1547, viose envolubrada nun escándalu poles sos xuntes allegres con moces pisanos y con un tal Bartolomeo Graziani, quien sería finalmente asesináu por desconocíos. Tales xuntes atestiguaben el so interés pel mundu lliterariu de Lucca y Pisa, como documenta la cita de Ortensio Lando en 1552, quien la llapada noble poeta luquesa.
Finalmente, en 1555, publicar en Lucca los sos Rime y prose; en 1556, publicó la traducción del A Demonico del Pseudo-Isócrates, dedicada a Julio de Médicis. Con posterioridá va publicar diverses obres poétiques, relixoses y epistolarios, hasta la so muerte en 1604, a la notable edá de 89 años.
Bamlak Tessema Weyesa
Bamlak Tessema Weyesa ye un árbitru de fútbol d'Etiopía que pertenez a la CAF, adscritu al comité etíope. Foi nomáu árbitru FIFA en 2009.
Astérix gladiador
Astérix gladiador (Astérix gladiateur nel orixinal francés) ye l'álbum cuartu de la serie d'historietes Astérix creaes por Albert Uderzo (dibuxu) y René Goscinny (guión). Tuvo una tirada inicial de 60.000 exemplares. Foi adapatáu en dibuxos animaos en 1985, combinando argumentu d'Astérix gladiador y Astérix llexonariu nuna película col títulu Astérix y la sorpresa del César. La versión n'asturianu asoleyó en payares de 2016, cola traducción de María Xosé Rodríguez López, de manes de la Editorial Salvat.
Argumentu
El Prefeutu de la Galia, Calígula Fulerus va a l'aldea gala a visitar al so amigu'l centurión Gracus Fociconus porque va de vacaciones a Roma y quier lleva-y de regalu a Xulio César ún de los invencibles galos de l'aldea yá famosa nel mundu romanu.
Gracus Fociconus unvia a los sos homes pa que rapten al bardu Asurancetúrix, actu que ye observáu pol neñu Risondérix, que-yos lo cunta a Astérix y Obélix, y estos informen al xefe de l'aldea, Abraracúrcix. Los galos van al campamentu romanu de Petibónum a rescatar al bardu, pero ellí entérense de que'l bardu foi unviáu a Roma como agasayu a César. Deciden unviar a Astérix y a Obélix al so rescate.
Los amigos deciden faer el viaxe per mar. Embárquense nuna galera fenicia, de Tiro, que mientres la trevesía ye atacada por pirates a los que los dos galos vencen, ganándose l'agradecimientu de los fenicios. En Roma atópense con Bocácix, un galu dueñu d'un restaurante que los informa de que'l bardu ta enzarráu nel Circu pa ser tiráu a los lleones nos díes vinientes. Na posada entérense del llugar precisu nel que s'atopa enzarráu'l bardu, na mazmorra nᵘ XVIII del primer soterrañu.
A Xulio César nun-y impresionó l'agasayu del bardu, polo que fai venir a Cayus Obtusus, el preparador de gladiadores, pa que lo tire a los lleones nos xuegos vinientes.
Nos baños coincide Cayus Obtusus colos dos galos. Esti, que siempre anda buscando gladiadores, fíxase nellos, pero la suerte fai qu'estos se presenten voluntariamente pa participar como gladiadores. Cayus Obtusus aceuta y apúrrelos a Frañagüesos pa que los entrene.
Nel Circu los galos ganen a una cohorte, ganen una carrera de carros y énte la solicitú del públicu son perdonaos por César. Tornen col bardu por buque a la so aldea.
Duault
Duault ye una comuña francesa del departamentu de Côtes-d'Armor, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Altiplanu
thumb|300px|Imaxe satelital de la NASA na que pueden reparase salar d'[[Salar de Uyuni|Uyuni y Coipasa y el llagu Poopó, que s'atopen nes zones más baxes del Altiplanu andín. El norte queda a la derecha y el desiertu d'Atacama, escontra l'oeste (parte cimeru de la imaxe).]] Un altiplanu o altiplanicie ye una pandu intermontana elevada, que s'atopa xeneralmente alcontrada ente dos o más cadenes montascoses recién (del Cenozoicu o Terciariu), pero que'l so llevantamientu nun asocedió coles mesmes.
Contestu
Los cordales alpinos, que'l so llevantamientu asocedió nel Terciariu, suelen disponese en dos o más alliniaciones montascoses paraleles, xeneralmente alcontraes nel cantu d'una placa tectónica continental nes llinies de converxencia con otra placa, que polo xeneral ye oceánica. Como estos cordales nun s'alzaron esautamente coles mesmes, dacuando prodúcense valles o cuenques intermontanas ente la que se llevantó primero, que polo xeneral queda escontra l'interior del continente, y la que se llevantó dempués. Esti pandu intermontana, puede ser d'orixe volcánicu (colaes de llava y otros materiales volcánicos) y puede tar formada por materiales sedimentarios ya inclusive, como ye bien frecuente, una combinación de dambos materiales, como asocede nel altiplanu andín.
L'Altiplanu andín
thumb|left|Altiplanu [[bolivianu, 4340 msnm.]]
Constitúi una gran cuenca endorreica trevesada pol ríu Desaguadero que ye la salida natural del llagu Titicaca (3806 msnm, el llagu navegable allugáu a mayor altor nel mundu), y que desagua nel llagu Poopó (3685 msnm), y episódicamente nel salar d'Uyuni (3653 msnm), el salar más grande del mundu.
L'Altiplanu bolivianu
L'Altiplanu de Bolivia abarca a 60 conceyos de los departamentos de La Paz, Oruro y Potosí.
La vexetación altiplánica ye de puna semiárida, con praderíes que tienen predominiu de gramínees natives de baxu valor nutricional, como'l Iru ichu y otres d'altu conteníu alimenticio como'l Kauchi; esisten tamién arbustos como la Thola, la Quishuara y la Keniua.
Los suelos polo xeneral son probes en nitróxenu y fósforu, y tienen baxu conteníu de materia orgánico (menos del 3%, con altos valores salinos). Nel usu de la tierra del Altiplanu entemecen les propiedaes familiares coles comunales. La mayor parte d'elles destínense a la ganadería na crianza de llapaes, oveyes, alpaques y ganáu bovino, variando la importancia de cada especie según la rexón.
Ente los cultivos cúntense pequeñes superficies de papa, quinua, fabones, papalisa y oca, desenvueltos nes árees más protexíes y combinaos con camperes natives y cultivaos o alfalfa.
Chiara Molina
Chiara Molina Mariña ye una actriz peruana, conocida por interpretar a Mio Wong na serie de televisión Al fondo hay sitio.
Eilao (capital)
Eilao ye una villa de la parroquia del mesmu nome, capital del conceyu asturianu d'Eilao.
Alcuéntrase a 152 km d'Uviéu, la capital del Principáu, a un altor mediu de 348 msnm y tien una población de.
Éréac
Éréac (Erieg; galó: Ériac) ye una comuña francesa del departamentu de Côtes-d'Armor, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Campeonatu Européu de Ḥoquei sobre Xelu
El Campeonatu d'Europa de Ḥoquei sobre Xelu (IIHF European Championship) foi la máxima competición internacional ente seleiciones europees de ḥoquei sobre xelu, creada nel añu 1910 y pudiendo ser considerada predecesora del Campeonatu del Mundu.
Historial
Como competición independiente
Competición integrada dientro del Campeonatu del Mundu
Hudson Leick
Heidi Hudson Leick ye una actriz d'Estaos Xuníos, conocida pol so papel de Callisto na serie de televisión Xena: Warrior Princess.
Biografía
Hudson Leick o Heidi Hudson Leick nació'l 9 de mayu de 1969 en Cincinnati, Ohio, Estaos Xuníos. Mientres la secundaria, treslladóse a Rochester, Nueva York. Más tarde asistió a la Neighborhood Playhouse School de Nueva York..
Carrera
Hudson Leick empezó la so carrera como modelu en Xapón, pero decidió concentrase na actuación. Ella tomó cursos de teatru y dicción p'ameyorar la so voz. En 1992, ella apaeció nun episodiu de la serie de CBS Schoolbreak Special. Al añu siguiente, Leick apaeció nun episodiu de Law & Order.
Mario Kart 7
Mario Kart 7 (マリオカート 7) ye un videoxuegu de carreres desenvueltu por Nintendo EAD y per primer vegada tamién desenvueltu por Retro Studios para Nintendo 3DS. Ye la novena entrega de la serie Maro Kart. Séptima en consoles de Nintendo.
Mario Kart 7 foi anunciáu per primer vegada nel E3 del 2010, xunto con otros xuegos pa la nueva consola portátil Nintendo 3DS. Gracies al E3 2011, onde se dio más información sobre'l xuegu, dar a conocer que van volver les monedes, podrá volar gracies a una nala delta y dir per debaxo de l'agua gracies a una héliz incorporada detrás del kart. Nintendo anunció meses antes del so llanzamientu que Mario Kart 3DS llamaríase Mario Kart 7, siendo la primer vegada qu'un xuegu de Mario Kart, tien un númberu representando la secuencia de llanzamientos que tuvo. (7, siendo'l séptimu títulu pa consoles de Nintendo)
Carauterístiques
Mario Kart 7 ye compatible con StreetPass y SpotPass de la consola Nintendo 3DS.
Cada elementu del vehículu va conceder ventayes en determinaos circuitos. La nala delta tamién apurre velocidá y puede controlase utilizando'l joystick de la consola. Cuando se conduza so l'agua por aciu la héliz, el manexu del kart y la so velocidá varien considerablemente que cuando se conduz per tierra. Mario Kart 7 inclúi la manera de xuegu en primer persona, nesta manera'l xugador va poder conducir dende l'asientu del pilotu utilizando'l xiroscopiu de la consola como volante del vehículu.
Les motos, que fixeron la so primer apaición en Mario Kart Wii, nun van volver a Mario Kart 7. Sicasí, los trucos introducíos per primer vegada en Mario Kart Wii van volver a Mario Kart 7; estos trucos tamién pueden utilizase cuando se tien la nala delta pa coyer mayor velocidá mientres el vuelu.
Tamién s'amiesta en manera online la personalización de carreres, onde puede editase la frecuencia d'apaición d'oxetos, l'apaición de dos o más personaxes iguales, maneres de victoria y la manera espeyu online.
1 Xugador
Batalla de Globos
Grand Prix
Como ye habitual en toles series de Mario Kart, Mario Kart 7 tien una manera de xuegu llamáu Grand Prix, nesta manera de xuegu, el xugador va tener que competir contra otros xugadores controlaos pola consola col fin de ganar los ocho copes qu'hai en cada dificultá (50cc, 100cc, 150cc y 150cc Espeyu)
Contrarreló
Na manera Contrarreló, el xugador va tener que percorrer cualquier circuitu nel menor tiempu posible. El xuegu va guardar la clasificación de los xugadores, y la pantasma, que ye'l percorríu que'l xugador fixo nel circuitu. Al traviés de Nintendo Network el xugador va poder intercambiar la so pantasma con otros xugadores, comparar la so clasificación ya inclusive competir contra les pantasma d'otros xugadores per mediu de StreetPass.
Batalla
Nesta manera, el xugador va poder escoyer unu de los dos maneres (Monedes, o Globos), que consta de xugar atacando a los rivales pa llograr mayor puntuación. Consta de 6 pistes y ye posible la seleición de cualquier personaxe.
Batalla de Globos
Los xugadores van competir ente sigo pa faer españar los globos de los sos oponentes nuna llende de tiempu y asina ganar puntos. Tolos xugadores empiecen con tres globos, y pa poder españar los globos de los sos oponentes tendrán d'utilizar los oxetos de les caxes d'oxetos qu'hai pel camín. Cada vez que s'españe un globu d'un oponente, el xugador va ganar un puntu. Si al xugador solo quéda-y un globu y españar, Lakitu va allegar na so ayuda y va poder siguir xugando con otros trés globos.
Nintendo Network
Coles capacidaes online de Mario Kart 7, los xugadores van poder buscar a otros xugadores pa poder xugar online con ellos. Los xugadores van tener la opción de buscar xugadores en tol mundu o del so continente. Tamién podrá xugase online colos xugadores que s'atoparon per mediu de StreetPass, yá que automáticamente van añedir a la to llista d'amigos de la consola Nintendo 3DS. Los xugadores van poder crear comunidaes o xunise a elles, cada comunidá va tener les sos propies regles. Al igual qu'en Mario Kart Wii, Mario Kart 7 va tener la Canal Mario Kart, que va amosar actualizaciones de Mario Kart 7 per mediu de StreetPass y SpotPass. Con StreetPass el xugador va poder intercambiar el so Mii, los datos pantasma de la manera Contrarreló, los nomes de los xugadores, y l'información de les sos comunidaes. Al traviés de SpotPass el xugador namái va recibir dato fantasma de los meyores xugadores de Mario Kart 7 ya información de comunidaes de xugadores.
Armazones
Kartplátano
Condaos d'Estonia
thumb|300px|Condaos d'Estonia.
Por población
Datos del 1 de xineru de 2004
Mario Kart 7
Neumáticos
Touterrén Clásicu * Esponxa * Coloráu * Xampiñón Doráu (Mariellu)
7ª etapa del Tour de Francia 2018
Abandonos
Nengunu.
Mario Kart 7
Nales Delta
Dorada (Oru)
Objeto
Mario Kart 7 cuenta con trés nuevos oxetos: La Flor de Fueu (Llanza boles de fueu, tien el mesmu efeutu que los Cascos verdes), La Super Fueya (dexa dar pequeños saltos al xugador, protexer d'oxetos y puede noquiar al contrincante cola cola) y la Ruleta del 7/7 de la suerte (saca 7 oxetos: Plátanu, Cascu verde y colloráu, Xampiñón, Estrella, Blooper y Bob-omb). Munchos de los oxetos apaecíos n'otres entregues tamién apaecen en Mario Kart 7. Nintendo reemplazó la "Nube de Rayu" (por ser cafiante y poner en desventaxa al xugador) y a la "Caxa d'Oxetos Falsa" (por cuenta de que nun protexía de nada). Los xugadores van poder usar dalgunu d'estos oxetos en coyendo una de les caxes qu'hai partíes por tolos circuitos, la consola va decidir qu'oxetu vas poder utilizar, esto escuéyese aleatoriamente y según la posición na que s'atope'l xugador na carrera. Los xugadores tamién pueden recoyer unes monedes espardíes por tolos circuitos, les monedes sirven pa mercar nueves ruedes, nuevos armazones, y nales delta. Les monedes sirven tamién p'amontar la velocidá máxima según xube'l númberu de monedes recoyíes mientres la carrera, p'algamar la velocidá máxima precísense 10 monedes. Los xugadores van poder perder delles o toes de les monedes que recoyeren si'l kart recibe un impautu por un oxetu que llanzara otru xugador.
Oxetos apaecíos n'otres apurres
Triple Plátanu * Cascu Verde * Triple Cascu Verde * Cascu Coloráu * Triple Cascu Coloráu * Cascu Azul con Pinchos Estrella * Blooper Rayo * Bob-omb
Oxetos Nuevos
Superhoja (Fueya Tanooki)
Descripción de Nintendo eShop
Mario Kart 7 tresllada la diversión automovilística por excelencia del Reino Xampiñón a un 3D que quita l'hipu y trai consigo nuevos circuitos, nueves habilidaes y karts personalizables qu'alcen la emoción hasta cotes nunca vistes.
Hasta 8 xugadores pueden esfrutar simultáneamente de carreres inalámbriques locales o online.
Receición
Mario Kart 7 recibió ente la so mayoría crítiques positives, el primer exame de Famitsu foi da-y una puntuación de 37/40, emponderóse la función de la comunidá, faciendo'l xuegu más accesible y la busca d'oponentes usando'l StreetPass no que foi un aspeutu positivu. Los estaos del revisor que ye lo suficientemente accesible qu'inclusive los nuevos xugadores pueden esfrutar d'ella. Computers and Videogames dio-y al xuegu una puntuación de 9.4/10, Eurogamer dio-y una puntuación de 8/10, Nintendo World Report dio-y una puntuación de 8.5, indicando que ye más de lo mesmo y la mecánica de deslizamiento subutilizadas sentir. Metacritic dio-y una puntuación de 85/100 sobre la base de 38 crítiques de los críticos.
Circuitos Nitro
(Demo de la Copa Xampiñón) (Demo de la Copa Flor) (Demo de la Copa Estrella) (Demo completa de la Copa Estrella) (Demo de la Copa Especial) (Demo completa de la Copa Especial)
Circuitos Retro
(Demo de la Copa Cascu) (Demo de la Copa Plátanu) (Demo de la Copa Fueya) (Demo completa de la Copa Fueya) (Demo de la Copa Centella) (Demo completa de la Copa Centella)
Circuitos de Batalla
(Demo de los Circuitos de Batalla)
Apeninos
Los Montes Apeninos (Appennino, Appennini, n'italianu) percuerren 1400 quilómetros del norte al sur d'Italia y formen la exa principal de la península italiana o apenina, dende'l golfu de Liguria hasta la península de Calabria. Los montes tán mayoritariamente cubiertes de montes, anque una cara del picu más altu, el Gran Sasso d'Italia, de 2914 metros, ta parcialmente cubierta nel so cara norte pol que ye'l glaciar más meridional d'Europa desque se derritió el glaciar del Veleta, en Sierra Nevada, a principios de sieglu XX. Les fasteres orientales que miren al mar Adriáticu son serrapatoses mientres la zona occidental termina n'llanures onde tán asitiaes la mayoría de les ciudaes históriques italianes.
Mientres la Segunda Guerra Mundial los alemanes usaron los Apeninos como barrera defensiva, denominándola la Llinia Gótica. Foi atacada ensin ésitu en setiembre de 1944.
Xeografía
El monte más altu de los Apeninos ye'l Corno Grande, nel macizu de Gran Sasso d'Italia, colos sos 2912 metros sobre'l nivel del mar nos Abruzzo. thumb|250px|La cara sur del Corno Grande. Hai 223 elevaos picos (independientes) de más de 2000 metros. Estos inclúin:
Los macizos más elevaos son:
Flora y Fauna
Gracies a los sos numberosos parques, la cadena de los Apeninos ta relativamente intacta y bien caltenida. Atópense ellí: Tamién hai foínos, melandros, papalbes, fuines, armiños, la llondra, el venáu, y el gatu montés nos Apeninos del Norte. Ente les aves podemos ver al frangüesos nos Apeninos del Sur, la chova piquirroja, el carpinteru, el carpinteru negru, el faisán y el uxu real o gran duque nel sur de los Abruzzo. Tamién esisten reptiles de los más amenaciaes n'Europa como la víbora de los Orsini, y anfibios como la sacavera. La camparina Apolo atópase tamién nos mayores macizos de la cadena. Sicasí, la marmota y la cabra montés sumieron de los Apeninos.
Deportes y recréu
Munches estaciones d'esquí tán distribuyíes en formosos valles non contaminaos. La mayor estación d'esquí nos Apeninos ye'l Roccaraso, con 100 km de pistes, nos Abruzzo. Toscana ufierta la Abetone (50 km de pistes), ente qu'Abruzzo tienen Campu Felice y Ovindoli (caúna con 30 km de pistes).
El Gran Sasso ye'l verdaderu paisaxe alpino de los Apeninos. Munchos albergues ufierten cursos d'esquí nos altos montes, escursiones, alpinismu y esguilada. Nos riegues puede practicase el ráfting o'l descensu en canoa. Amás, dende cuasi tolos picos de los Apeninos y en tiempu claro, pueden vese unu o dos mares.
thumb|center|800px|Apeninos n'Emilia (Pietra di Bismantova).
Henry Lehrman
thumb|Anuncio de 1917 Henry Lehrman foi un actor, guionista, direutor y productor cinematográficu d'Estaos Xuníos.
Biografía
Nacíu en Viena, Austria, Lehrman emigró a temprana edá a los Estaos Xuníos y, anque sobremanera ye recordáu como direutor, empezó la so carrera como actor nuna producción de 1909 de Biograph Studios dirixida por D.W. Griffith. Ganóse'l llamatu de "Pathé" pos diría que trabayara n'Europa pa la empresa francesa Pathé. Anque los executivos de Biograph podríen nun habe-y creyíu, llogró'l so primer trabayu actuando como extra nuna escena na cual tamién apaecía otru aspirante a actor llamáu Mack Sennett. Pocos años dempués Lehrman yera un actor d'ésitu, y debutaría como direutor en 1911, dirixendo en collaboración con Sennett una producción de Biograph. Cuando Sennett dexó l'estudiu pa crear la so propia compañía, Keystone Studios, Henry Lehrman xunir a él, trabayando como actor, guionista y direutor, siendo'l primeru en dirixir a Charlie Chaplin.
En 1915 Lehrman fundó una compañía propia, L-KO Kompany, cola que produció comedies de dos rollos pa Universal Studios. Lehrman yera conocíu pola so poca estima escontra los actores y el so deséu d'asitialos en situaciones de peligru, lo que-y valió'l llamatu de "Mr. Suicide." L'autor Kalton C. Lahue afirmaba que los extras y actores de repartu realmente refugaben les llamaes de L-KO.
Lehrman dexó d'actuar en 1916 pa dedicase a la direición y a la producción. En 1917 dexó L-KO Kompany y pasó a Fox Film Corporation como productor de la unidá de "Sunshine Comedies". Lehrman conoció en 1920 a una nueva actriz llamada Virginia Rappe, cola que tuvo una rellación sentimental. Sicasí, en setiembre de 1921, Rappe, de 30 años, finó en participando nuna fiesta privada que'l so anfitrión yera Roscoe Arbuckle, y que se celebró nun hotel de San Francisco. Arbuckle foi acusáu de violación y asesinatu, y Lehrman utilizó'l xuiciu pa la so propia publicidá personal. Finalmente Arbuckle foi consideráu non culpable.
Nos dos años posteriores a la muerte de la so compañera, Henry Lehrman tuvo práuticamente inactivu nel negociu del cine, y en 1922 casóse con Jocelyn Leigh, cola que tuvo un curtiu matrimoniu. En 1924 aceptó una ufierta de Fox Film Corporation pa volver dirixir la so unidá de "Sunshine Comedies", siguiendo con ésitu na direición hasta l'empiezu del cine sonoru a finales de los años 1920. Él dirixó dos filmes sonoros pa Fox en 1929, unu d'ellos un curtiu cómicu, y otru un llargumetraxe tituláu "New Year's Eve", protagonizáu por Mary Astor. Les cintes demostraron la dificultá de Lehrman p'afaese a la direición con soníu, polo que Fox prescindió de los sos servicios. Dos años más tarde fixo'l so últimu intentu nel cine sonoru, escribiendo y dirixendo un curtiu cómicu pa Universal Studios.
Henry Lehrman finó por causa de un infartu agudu de miocardiu en Hollywood, California, en 1946, y foi soterráu nel Campusantu Hollywood Forever xunto a Virginia Rappe. Tenía 60 años d'edá.
Direutor
Pa Biograph
Pa Keystone
Pa L-KO
Pa Sunshine Comedies