cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dama dama
Distribución y hábitat
Esta especie prefier los montes de fueya caduca relativamente húmedos, onde s'alimenta preferentemente de fueyes d'árboles y arbustos y en menor midida de yerbes. Na antigüedá, el gamo se convertío nuna presa acobiciada polos cazadores, sobremanera los pertenecientes a les clases altes. Esto, paradóxicamente, contribuyó al so caltenimientu ya introducción en dellos llugares onde antes nun taba presente o s'escastara mientres la postrera era glacial. La mayor espansión producíose mientres l'Imperiu romanu y la Edá Media, cuando la especie foi introducida n'Europa central, les islles britániques y el sur de la península escandinava y Finlandia. Al so pariente, el gamo persa (Dama mesopotamica), foi-y inclusive peor, y llegó a creese estinguida hasta que se redescubrieron unes cuantes cabeces nuna rexón remota del sureste d'Irán. Los gamu europeos suelen ser habitantes habituales de los parques y xardinos de dellos países, onde se críen con fines ornamentales.
Reproducción
El gamo ye una especie polígama. La dómina d'apareyamientu tien llugar a principios de seronda, acabante terminar la de los venaos, esti periodu recibe'l nome de la ronca, en referencia al soníu qu'emiten los machos para alvertir a los sos oponentes y atraer a les femes. Los machos adultos marquen el so territoriu y compiten con otros machos pol dominiu y derechu a cubrir a les femes. El periodu de xestación dura 8 meses y xeneralmente tienen una cría per cada embaranzu, produciéndose los partos a partir de finales de mayu.
Aeropuertu de Megido
L'Aeropuertu de Megido (n'hebréu: מנחת מגידו) (IATA: N/A, ICAO: LLMG) (conocíu como Shachar 7 poles Fuercies de Defensa d'Israel) ye un aeropuertu asitiáu cerca de Meguido a 3 km ( 1,9 milles) al suroeste de Afula nel valle de Jezreel nel país asiáticu d'Israel. Inauguráu en 1942. Desempeñóse como un campu auxiliar de Ramat David. Na actualidá encargar de los vuelos priváu y agrícola. Antes sirvió como base de la Fuercia Aérea d'Israel pero foi dada de baxa a mediaos de la década de 1980.
Koji Gyotoku
Koji Gyotoku (行徳 浩二, ) ye un ex-futbolista y entrenador xaponés.
Saint-Voir
Saint-Voir ye una comuña francesa del departamentu d'Allier, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Warneton (Nord)
Warneton ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Wasnes-au-Bac
Wasnes-au-Bac ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Saint-Yorre
Saint-Yorre ye una comuña francesa del departamentu d'Allier, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Veguín (parroquia)
Veguín ye una parroquia del conceyu asturianu d'Uviéu.
Tien 6,48 km² nos que viven un total de ) repartíes ente les poblaciones de L'Abedul, Alperi, Arguañes, L'Argomal, Aviño, La Braña, El Caborniu, El Cutulapila, La Cueva, Entrepeñes, Les Muries, La Pandiella, La Presa, Les Quintanes, La Roza, Tudela Veguín, El Valle, Veguín de Baxo y Veguín de Riba.
La so principal población ye Tudela Veguín, na qu'habita cásique'l 80% de la parroquia.
Pertenecía al conceyu de Tudela hasta qu'en 1857 esti aconceyó col d'Uviéu.
Xeografía
El Regueru Veguín, El Reguiru Vaoto, La Riega Rozaventi, El Ríu Nalón, L'Alto'l Trampón, El Cantu'l Palicio, Payuste, La Peña la Roza, La Peña les Quintanes y El Picu Llaniellu.
Warlaing
Warlaing ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Afshin Ghotbi
Afshin Ghotbi ye un ex-futbolista y entrenador d'Irán.
Sainte-Thérence
Sainte-Thérence ye una comuña francesa del departamentu d'Allier, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Francisco Molinero
Francisco José Molinero Calderón ye un.
Xugó nel Real Sporting de Xixón les temporaes 2018-2019 y 2019-2020.
Seleición nacional
Foi internacional con España nes categoríes sub-19, sub-20 y sub-21.
Los Fayos
Datos básicos
miniaturadeimagen|Vista de la presa. Llenda col conceyu de Tarazona. Al llau del pueblu ta construyíu'l banzáu del Val (1996), nel cual se embalsa l'agua del ríu Val y del Queiles, gracies a un túnel que pasa l'agua del ribayu del Queiles al Val, gracies a una pequeña presa construyida nel mesmu calce. L'altor de la presa del banzáu del Val ye d'unos 96 metros, allugando en redol a 28 hectómetros cúbicos d'agua tando llenu. Desque se concluyó esta obra, los habitantes del pequeñu pueblu lleven esperando a que s'acometan les obres que s'alcordaron cola construcción del banzáu, que se llevaron a cabu en parte tres dellos contenciosos xudiciales cola Confederación Hidrográfica del Ebro y l'Alministración.
La imaxe al llegar al pueblu dende Torrellas ye impresionante: un pequeñu pueblu pegáu a les parés del monte y enriba, aprovechando'l ribayu, llevántase la mole de formigón que fai les vegaes de presa del banzáu del Val. El Conceyu del pueblu nun recibe nenguna compensación económica por allugar esta mole, al contrariu de lo qu'asocede n'otros llugares arriquecíos por allugar molinos de vientu nos sos términos municipales o otres obres menos peligroses.
Nel mesmu pueblo'l ríu Val desagua nel Queiles, siendo'l so principal afluente.
Etimoloxía
La etimoloxía de Los Fayos ye la forma llingüística arcaica de "Los Fallos", correspondiente a fenómenos teutónicos qu'aniciaron la paré predresa que caracteriza la redolada del pueblu.
Historia
Estos apuntes de la hestoria de los Fayos nun son un estudiu científicu, son unes llinies de posible investigación histórica ellaboraes por un home que quier y conoz dende va años el pueblu. Sirvan por tanto como orientación.
Según dellos estudios non cabo dulda de que los covarones que se multipliquen en toles parés predreses fueron habitaes y usaes pol home prehistóricu. Atoparíamos por tantu n'unu de los asentamientos más antiguos de la zona.
Un analís visual de la paré predresa qu'abriga'l pueblu déxanos acolumbrar, anque bien foliaos pola erosión, un corredores que comunicaben los covarones y los buecos que s'abrir na paré. Destaca pol so tamañu la llamada Cueva de Cacu que de xuru en dómina medieval sirvió d'albergue militar. Afayar muertes de la esistencia de tres pisos dientro de la cueva y tou un sistema hidráulicu con barcal incluyíu. Destaquen, anque inaccesibles si nun ye por un sistema de cuerdes, delles cueves con distintes sales y nes que destaca la mano del ser humanu; atopamos camastros de piedra, estantes y marcos de puerta cincelados a golpe de ferramientes.
De les dómines celtíbera y romanes nun atopamos nenguna muerte historiográfico nin arqueolóxico que demuestre la esistencia d'esti pueblu, de xuru pola so consolancia política y económica. De la dómina visigótica nun hai documentos históricos pero puede conxeturase qu'apaez la vida eremita nesti periodu de la historia como confirma la Lleenda de san Atilano, patrón de Tarazona.
Mientres la dominación musulmana, Los Fayos axúntase alredor del monesteriu de San Benitu. Nesta dómina'l pueblu representa un apartaz minoritariu cristianu, probe y rural. La primer referencia historiográfica qu'atopamos ye un reglamentu sobre riegos que data del 1106.
De la dómina medieval destaquen los restos del castiellu, yá en ruines nel sieglu XVI cuando quedaba una torre o talaya de vixilancia (1148). La conquista cristiana del territoriu musulmán de la península traxo consigo un movimientu de les fronteres escontra'l sur y la necesidá de crear enclaves defensivos ya informativos nes zones de frontera pa defender los castiellos y el territoriu. Anguaño namái queden los cimientos de dicha talaya.
Na guerra de los Pedros del añu 1386, el rei de Castiella, Pedru IV, conquista Los Fayos, que pertenecía al rei aragonés, y refuerza esti destacamentu militar fronterizu.
Otra cita historiográfica dar nel sieglu XIV nel Llibru de Chantre, onde se cita a Los Fayos como propiedá de la Catedral de Tarazona.
Les primeres "quinque libri", los llibros sacramentales qu'ellaboren los párrocos, daten de 1564. Posiblemente en redol a esta fecha construyiría la parroquia. Nel postreru terciu del sieglu XVI fai'l primer contratu de la construcción de la nueva Ilesia, siendo Los Fayos propiedá de la catedral. Ye interesáu cómo cinco años dempués, na ellaboración del segundu contratu de construcción de la Ilesia, nun apaez la Catedral sinón el conceyu llocal; y amás atopamos con otru proyeutu de construcción. ¿Taba nesti momentu en manes de los duques de Villahermosa como dueños de les tierres de los Fayos? De fechu nel retablu mayor de la Ilesia parroquial apaez l'escudu de los duques nun llugar destacáu.
La hestoria demuéstranos que na segunda metá del sieglu XVII los duques de Villahermosa apaecen como dueños de les tierres de Los Fayos y manden construyir el palaciu del Señoríu y la Capiya allegante pa usu del mesmu, xunto a los "Callejares", que formaben el nucleu del asentamientu del orixe anterior. Y arrodiar tou con un muriu de proteición al estilu de los asentamientos rurales d'esta dómina, con una única salida y entrada al altor de la cai Aurora.
Chlorophanes spiza
Descripción Física
thumb|left|150px|Fema. El mieleru verde mide unos 14 cm de llargu y pesa alredor de 17 g. Polo xeneral, ye una ave de picu llargu, fuerte y curvado, col quexal inferior mariella y la cimera escura. La cola ye relativamente curtia y les pates son grises.
El machu ye principalmente de plumaxe azul-verde cola cabeza negra (sacante la nuca y el gargüelu). La cola y les ales son escures, pero coles plumes bordiaes de verde. El güeyu ye de color coloráu.
Gliese 656
Gliese 656 (GJ 656 / HD 154577 / HIP 83990) ye una estrella de magnitú aparente +7,41. Ta encuadrada na constelación d'Ara, l'altar, y alcuéntrase a 44,6 años lluz del Sistema Solar. Gliese 615 alcuéntrase a 6,1 años lluz d'ella.
Chlorophanes spiza
Hábitat
L'hábitat d'esta especie allúgase en zones tropicales, dende'l sur de Méxicu hasta'l sur de Brasil, y Trinidá.
El mieleru verde ye menos dependiente del néctar que los sos parientes del xéneru Cyanerpes, siendo los sos principales alimentos la fruta (60%), néctar (20%) y inseutos (15%).
Gliese 656
Gliese 656 amuesa un índiz de metalicidá bien baxu ([Fe/H] = -0,56), siendo'l so conteníu metálico —entendiendo por metales aquellos elementos más pesaos que'l heliu— igual al 28% de la solar. Metales como sodiu, níquel y fierro son muncho más escasos que na nuesa estrella; como exemplu, la bayura d'esti últimu elementu ye namái un 20% de la esistente nel Sol. Coles mesmes, nun se detectó escesu nel infrarroxu que pudiera indicar la presencia d'un discu circumestelar de polvu.
Chlorophanes spiza
Anidación
La fema del mieleru verde constrúi un pequeñu nial na copa d'un árbol, y guara unos güevos marrones-blancos mientres 13 díes.
Jenny McCarthy
Jennifer Ann McCarthy, más conocida como Jenny McCarthy, ye una modelu, comediante, actriz y escritora d'Estaos Xuníos. Apaeció per primer vegada na revista Playboy n'ochobre de 1993 y foi nomada Playmate d'Añu na edición de xunu de 1994. Darréu, empecipió la so carrera na televisión y nel cine. Nel añu 2004 empezó a escribir una serie de llibros sobre embaranzu y maternidá, motivada pola nacencia del so fíu Evan dos años enantes.
Vida temprana
McCarthy nació en Chicago, Illinois. Vivió xunto a la so familia de clase media nel barriu West Elsdon. Ye la segunda de cuatro fíos, les sos hermanes son Joanne, Amy y Lynette. La so prima ye Melissa McCarthy, actriz de la serie de televisión Gilmore Girls. La madre de McCarthy, Linda, yera dueña de casa y guardiana de cortes y el so padre, Dan McCarthy, yera'l xefe d'una fábrica d'aceru. Jenny allegó a la Escuela Primaria San Toribio al sur de Chicago. Na so adolescencia, McCarthy foi a la Escuela Secundaria d'Artes Lliberales Madre McAuley -que'l so suéter vistió nes páxines de Playboy- y participó como porrista nes escueles secundaries Hermanu Rice y San Llorienzo. Depués de la graduación, allegó a la Universidá del Sur d'Illinois Carbondale pa estudiar Enfermería. Les necesidaes económiques motivar a unviar la so fotografía a la revista Playboy pa ganar dineru. Foi aceptada y convirtióse en modelu.
Modelaje y actuación
En siendo almitida en Playboy, la revista quería que posara pa la edición d'ochobre de 1993 y pagóse-y la suma de $30.000 dólares pola sesión fotográfica. McCarthy convertir na Playmate del Mes y depués na Playmate del Añu. En 1994 y por cuenta de la so popularidá, Jenny camudar a Los Angeles. Ellí presentó, mientres un tiempu, el programa Hot rocks de la canal Playboy TV.
En 1995, la señal de cable MTV escoyó a McCarthy por que fuera la anfitriona del show de cites Singled out, pol qu'abandonó Hot rocks. El so llabor como presentadora foi un ésitu y Playboy deseyaba que Jenny fixera más modelaje. Esi mesmu añu, apaeció en WrestleMania XI como ayudante invitada del lluchador Shawn Michaels. Esa nueche, Jenny colar del espectáculu xunto al vencedor Kevin Nash, alies Diesel. En 1996, McCarthy tuvo una curtia participación na película risible The stupids. Al añu siguiente, Jenny presentó dos programes. El primeru foi un show de sketches en MTV, llamáu The Jenny McCarthy show. La popularidá d'ésti fizo que la canal NBC contratar pa protagonizar la so propia serie, Jenny. El segundu programa ye consideráu xeneralmente una decepción y foi rápido canceláu. Tamién en 1997, Jenny apaeció nuna de los dos portaes que Playboy publicó en setiembre. Amás llanzó'l so autobiografía: Jen-X: Jenny McCarthy's open book.
En 1998, Jenny protagonizó BASEketball. Al añu siguiente estelarizó Diamons, una película empobinada pol so entós home John Mallory Asher. Nel 2000 apaeció nel filme de terror Scream 3. Dende'l 2001, McCarthy participó como estrella convidada de diversos shows, como Stacked, Charmed, The Drew Carey show, Wings, Fastlane y Dame un respiru. thumb|left|150px|Carmen Electra. Nel añu 2003, McCarthy apaeció en Scary movie 3 nuna escena xunto a Pamela Anderson. Dos años más tarde, Jenny produció, escribió y protagonizó Dirty love con Carmen Electra. Tamién presentó'l reality show Party @ the Palms, de la cadena Y!, que yera grabáu nel hotel Palms Casino Resort de Las Vegas. En marzu de 2006, ganó los premios Razzie nes categoríes "Peor actriz", "Peor guión" y "Peor película", pola so cinta Dirty love. Nesa ocasión, el so home tamién ganó'l premiu a "Peor direutor".
McCarthy siguió trabayando con Playboy al traviés de los años, como modelu y n'otros roles. Ella afató la portada de la revista en xineru de 2005 vistiendo un traxe de "conejita" con motivos de lleopardu. Na mesma edición incluyóse un reportaxe fotográficu realizáu na casona Graceland d'Elvis Presley. Jenny foi la segunda muyer, y la primera Playmate, en convertise en fotógrafa de celebridaes pal Playboy Cyber Club.
La hermana menor de McCarthy, Amy, tamién posó pa Playboy. En xineru de 2005 foi la Ciber Chica de la Selmana y la Ciber Chica del Mes.
Jenny emprestó la so voz a la caricatura de ciencia ficción canadiense Tripping the rift. Tamién participa nuna serie de cinco episodios tresmitida per Internet, llamada The motherhood, xunto a Chelsea Handler y Leah Remini. El guión del programa ta basáu nes hestories que los mesmos espectadores unvien.
Personaxe públicu
En xunu de 2007, la organización Talk About Curing Autism nomó a McCarthy como vocera. El so oxetivu ye educar al públicu sobre los tratamientos del autismu. Participó en recaldaciones de fondos, chats n'Internet y otres actividaes por que la organización ensin fines d'arriquecimientu ayude a les families afeutaes por esa enfermedá. La so primer recaldación de fondos, Ante Up for Autism, llevar a cabu'l 20 d'ochobre de 2007 en Irvine, California.
Anque Jenny fíxose popular primeramente pola so imaxe sexual, unu de los sos recursos frecuentes ye l'humor rellacionáu col retrete. McCarthy modeló una vegada pa la marca de zapatos Candy's. N'unu de los anuncios publicáu nuna revista- Jenny apaez sentada nun retrete cola ropa interior al altor de los sos todíos. N'otru de los avisos ver a Jenny espulsando gases nun ascensor llenu de xente.
Un sketch del so programa en MTV centrar nel so personaxe, una muyer de negocios, respondiendo la entruga "¿Qué xintasti?" de la que devolvía sobre una mesa. L'humor grotesco de McCarthy foi lleváu a un nuevu nivel na so película Dirty love. Nuna de les escenes del filme ver al personaxe de Jenny arramando'l so propiu fluyíu menstrual nuna piscina.
Vida personal
thumb|150px|Jenna Jameson. En 1993, McCarthy aumentó'l tamañu de los sos mames con enllantes, p'ameyorar la so apariencia como modelu de Playboy. Cinco años dempués amenorgó'l tamañu de los mesmos.
Jenny tuvo comprometida col so mánager Ray Manzella mientres un curtiu periodu en 1998. Depués de la rotura con Manzella, McCarthy empezó a salir col actor y direutor John Asher. La pareya comprometer en xineru de 1999 y casóse'l 11 de setiembre d'esi añu. Tuvieron un fíu, Evan, el 18 de mayu de 2002. N'agostu de 2005, McCarthy y Asher divorciáronse.
Nuna entrevista con Howard Stern en febreru de 2006, l'actriz erótica Jenna Jameson dixo que tuvo dos alcuentros sexuales con McCarthy. Cuando Jenny visitó a Stern dos meses dempués, negó tener sexu con Jameson, pero declaró que se besaren naquellos alcuentros. McCarthy someter a un detector de mentires -polígrafo- y pasó con ésitu les entrugues sobre Jameson. Mientres la so participación nel programa, almitió prauticar cunnilingus a muyeres y amestó qu'engañara al so home con homes y muyeres. Tiempu dempués, Jenny declaró nel show Jimmy Kimmel Live que les sos rellaciones extramaritales fueren de mutuu alcuerdu col so maríu.
N'avientu de 2005 empezó una rellación col actor Jim Carrey. El so novialgu fixo públicu en xunu de 2006. El 12 d'abril de 2008, Jenny anunció en The Ellen Dexeneres Show qu'ella y Carrey vivíen xuntos. N'abril de 2010 dambos tantu McCarthy como Carrey anunciaron que la so rellación rematara pola rede social Twitter.
Activismu
En mayu de 2007, McCarthy anunció que al so fíu diagnosticárase-y autismu dos años tras. El llibru Louder than words: A mother's journey in healing autism (n'idioma inglés, "Más fuerte que les pallabres: El diariu d'una madre na cura del autismu") foi publicáu'l 17 de setiembre de 2007. Jenny díxo-y a Oprah Winfrey que'l so fíu taba desenvolviéndose de normal hasta que foi vacunado contra'l sarampión, les paperes y la rubéola a los 15 meses de vida.
El 2 d'abril de 2008, Jenny participó nun programa especial de Larry King Live dedicáu al autismu. Ellí aldericó sobre cómo les vacunes prematures contribuyeron a la incidencia de la enfermedá en ñácaros sanos. Sicasí, la so opinión oldea cola de los científicos, quien plantegen que nun hai asociación ente l'autismu y les vacunes infantiles. Ello ye que Derek Bartholomaus, un productor de televisión y miembru del Independent Investigations Group, creó un sitiu web p'amosar la cantidá de persones que finaron, según les sos investigaciones, por siguir los encamientos de McCarthy de nun vacunase.
Otros intereses
McCarthy empezó la so carrera como escritora en 1997 cola so autobiografía Jen-X: Jenny McCarthy's open book (n'inglés, "Jen-X: El llibru abiertu de Jenny McCarthy").
Dende l'añu 2004, Jenny escribió una esitosa serie de cuatro llibros alrodiu de les sos esperiencies col embaranzu y la crianza del so fíu Evan:
McCarthy ye amás una columnista ocasional de la revista FHM. Tamién participó nun anunciu para Weight Watchers depués de baxar y caltener el so pesu post-embaranzu siguiendo esti programa.
Unión Deportiva Llanera
La Unión Deportiva Llanera ye un club de fútbol de Posada, nel conceyu de Llanera, n'Asturies. Foi fundáu en 1981, consta d'un equipu masculín (qu'anguaño milita na ), un equipu femenín que xuega en categoría rexonal y dellos equipos de cantera que xueguen en categoríes inferiores.
Historia
El primer club denomináu Unión Deportiva Llanera fundóse nel branu de 1961. Esti equipu xugó en Segunda Rexonal y apostó los sos primeros alcuentros nel campu de Les Fuelgues. La so última campaña foi en 1969/70 y rematar en penúltima posición del so grupu.
La nueva Unión Deportiva Llanera
Na temporada 1997/98 volvió a federase en Segunda Rexonal el primer equipu del club.
Na temporada 2002/2003 volvió xugar en Primera Rexonal, pero baxó esi añu. Tornó a Primera Rexonal na 2007/2008.
Jacob Young
Jacob Wayne Young ye un actor y cantante d'Estaos Xuníos, meyor conocíu por interpretar a JR Chandler na telenovela de All My Children y anguaño por dar vida a Rick Forrester en The Bold and the Beautiful.
Biografía
Ye'l fíu menor de Rhonda and Michael Young, Sr. Los sos padres divorciáronse y la so madre volvió casase con Edward Vasquez. Jacob tien un hermanu Michael y dos hermanes Tiffany y Charity.
Unión Deportiva Llanera
Historia
Na temporada 2015/2016 xubía a Tercer División per primer vegada na so hestoria. Nesi mesmu añu, David Villa inauguraba la so escuela de fútbol en collaboración con esti club.
Jacob Young
Biografía
Jacob nació en Renton, Washington y foi criáu en Loveland, Colorado y en Roy, Washington, camudándose a los 17 años a San Diego cola so madre.
N'abril de 2006 comprometer cola so novia, Christen Steward, una modelu. La pareya casó'l 13 de mayu de 2007 nel Country Club Westmount en Woodland Park, Nueva Jersey. El 25 de payares de 2008 diéron-y la bienvenida al so primer fíu, Luke Wayne Young y a la so fía Molly Lynn Young el 29 d'agostu de 2013.
Carrera
El 31 d'avientu de 1997 xunir al repartu principal de la telenovela The Bold and the Beautiful onde interpretó a Rick Forrester hasta 15 setiembre 1999, Jacob tornó a la serie'l 26 de setiembre de 2011 y dende entós apaez nella. Pol so papel Jacob foi nomáu pa un premiu Daytime Emmy como "Meyor Actor Nuevu nuna Serie Dramática" en 1999. Jacob ye'l segundu actor n'interpretar a Rick, siendo'l primeru l'actor Justin Torkildsen quien dio vida al personaxe de 1999 hasta 2006 y l'actor Kyle Lowder de 2007 hasta 2011.
El 1 d'ochobre de 2003 dio vida a Adam "JR" Chandler Jr. na telenovela All My Children hasta setiembre de 2011.
El 25 de febreru de 2000 xunir al repartu de la telenovela interpretó General Hospital onde interpretó por trés años a Lucas Lorenzo "Lucky" Spencer, Jr. hasta'l 10 de febreru de 2003.
En 2001, foi nomáu "Estrella de xabón más sexy" por revistir People.
En 2005, foi nomáu otra vegada pa un Premiu Daytime Emmy como "Meyor Actor Mozu" y en 2009 foi nomáu a "Meyor Actor de Repartu nuna Serie Dramática".
Reinu indogriegu
El Reinu indogriego surdió tres les conquistes d'Alexandru Magnu como un desprendimientu del Reinu grecobactriano. Tal estáu cubrió, como'l so nome indicar, delles partes noroccidentales y septentrionales del subcontinente indiu ―para más referencies vease l'artículu Bactriana y reinu grecobactriano.
Mientres los dos sieglos del so dominiu, los reis griegos d'India combinaron les llingües griegues ya indies y símbolos, como puede reparase nes sos monedes, y entemecieron la cultura griega antigua, cola ―tamién antigua― hinduista, especialmente les sos creencies relixoses (fuerte influxu del budismu) tal como lo atestigüen los restos arqueolóxicos de les sos ciudaes y nos cercos nes cualos esprésense indicaciones del so sofitu al budismu. Los reis indogriegos paecen algamar un nivel de sincretismu cultural ensin otru equivalente na hestoria, que les sos consecuencies inda son perceptibles; en particular l'espardimientu y la influyencia d'arte grecobudista.
Los griegos de la cuenca del Indo y la cuenca alta del Ganges n'última instancia sumieron como una entidá política alredor del 10 d. C. dempués de les invasiones al territoriu meridional de la cuenca de mentáu ríu llevaes a cabu polos partos y, especialmente polos tocarios que fundaron nel so llugar l'Imperiu Kushana, anque los bolsones de poblaciones griegues probablemente permanecieren por dellos sieglos más, talo como se supón entá, foi'l casu de la etnies anguaño llamaes kalash y nuristaní.
Festival Internacional de Cine de Venecia de 2006
La 63ª edición del Festival Internacional de Cine de Venecia tuvo llugar ente'l 30 d'agostu y el 9 de setiembre de 2006.
Seición oficial (Fora de competición)
solo quieo saber onde se celebra ye tan difícil pescudalo
Horizons
Seición nes que s'amuesen los últimos enclinos cinematográficos.
Gabino de Lorenzo
Gabino de Lorenzo Ferrera ye un políticu asturianu que milita nel Partíu Popular. Foi alcalde d'Uviéu dende 1991 a 2012 y delegáu del gobiernu n'Asturies del 2012 al 2018.
Festival Internacional de Cine de Venecia de 2006
Curtiu Cortissimo
Curtiumetraxe realizaos en 35mm de non más de 30 minutos de duración.
La historia secreta del cine rusu
Seición retrospectiva con delles cintes ruses.
Gabino de Lorenzo
Dende'l 9 de xineru de 2012 al 22 de marzu de 2018. foi'l Delegáu del Gobiernu n'Asturies.
Festival Internacional de Cine de Venecia de 2006
Joaquim Pedro de Andrade
Seición retrospectiva cola filmografía del direutor brasilanu, restaurada pola so fía Alicia.
La historia secreta del cine italianu / 3
Seición retrospectiva con películes italianes realizaes ente 1937 y 1979.
Chlorophonia cyanea
'''Chlorophonia cyanea ye una ave de colores perteneciente a la familia Fringillidae, d'antiguo consideráu como miembru de los Thraupidae. Habita en Suramérica, onde ye una ave relativamente común.
Descripción
Ye una ave pequeño y arrondao, de color mayormente verde (cabeza y parte de les ales). El banduyu ye de color mariellu, y el so llombu, pescuezu y llinies alredor de los güeyos tienen un tonu azul celeste. Delles subespecies tienen parte de la cabeza de color mariellu. Les femes presenten una coloración más opaca que la de los machos; el so banduyu ye más verdosu y les zones azules son más pálides. El picu, les pates y los güeyos son de color negru.
Distribución y hábitat
La so distribución ye mayormente dixunta. Pueden atopase exemplares de tangará guapu nes zones selváticas del sureste de Brasil, l'este de Paraguái y el nordés d'Arxentina, y tamién nos Andes dende'l sur de Bolivia hasta'l norte de Venezuela, na Perijá y la Sierra Nevada de Santa Marta, la mariña venezolana y el Tepuy. Toles poblaciones prefieren el monte húmedu, anque tamién pueden vivir en xardinos y parques cercanos (n'especial na zona de la Viesca atlántica). La mayor parte de les poblaciones viven nes tierres altes subtropicales, anque numberosos individuos habiten cerca del nivel del mar nel Viesca atlántica.
Bosea yervamora
Bosea yervamora, ye una especie de planta melecinal perteneciente a la familia de les amarantacees. thumb|Frutos.
Descripción
B.yervamora ye un endemismu de les islles Canaries. Trátase d'un arbustu d'hasta 3 m d'altor, que s'estrema dientro d'Amaranthaceae polos sos frutos, que son pequeñes bayes carnoses. Conozse como "hierbamora o fededor".
Distribución y hábitat
Ye endémica de les Islles Canaries carauterística nos montes termófilos.
Chlorophonia occipitalis
Miden nel estáu adultu ente 11 y 14 cm. Les diferencies ente los sexos nun son bien evidentes. Dambos son de color verde, cola corona azul turquesa y una llinia en cada llau del pescuezu del mesmu color. El machu tien mariellu'l pechu, el banduyu y les plumes de les pates, ente que na fema eses partes son verdes amarellentaes. El picu, los güeyos y les pates son coritos.
Bosea yervamora
Propiedaes
Indicaciones: ye usáu como analxésicu y antiinflamatoriu.
Chlorophonia occipitalis
Vive n'ambientes húmedos, como montes tropicales, fasteres de montes y bosque de borrina, dende altitúes baxes hasta más de 1 500 m snm. Alcuéntrase dende'l sureste de Méxicu (sur de Veracruz, Oaxaca y Chiapas) hasta Nicaragua. Nun s'atopa en Belice.
Bosea yervamora
Taxonomía
Bosea yervamora describióse por (Carlos Linneo) y espublizóse en Species Plantarum 1: 225. 1753.
Bosea: xéneru dedicáu a Ernst Gottlieb Bose (1723-1788), botánicu alemán.
yervamora: epítetu que podría derivar del llatín herba, que significa yerba y moru, maurus, que significa escuru o negru, aludiendo a los color de los frutos al maurecer.
Tinamidae
Los tinamúes, yutos o inambúes son una clado d'aves paleognatas de distribución fundamentalmente neotropical. Delles especies conocer como martinetas, ente qu'en ciertos países se les llapada perdices, pola so semeyanza con dalgunos Galliformes, que se debe a una converxencia evolutiva. El grupu inclúi 47 especies, que se distribúin n'América del Sur y del Norte, dende Méxicu hasta la Patagonia, ocupando una amplia gama de hábitats.
Proactividá
La proactividad ye un conceutu de psicoloxía del trabayu y de les organizaciones definíu como l'actitú na que'l suxetu o organización asume'l plenu control de la so conducta de manera activa, lo qu'implica tomar d'iniciativa nel desenvolvimientu d'aiciones creatives y coraxoses pa xenerar meyores, faciendo prevalecer la llibertá d'elección sobre les circunstancies del contestu. La proactividad nun significa tomar la iniciativa, sinón asumir la responsabilidá de faer que les coses asocedan; decidir en cada momentu faer[cita riquida].undefined
El términu proactividad acuñolu el neurólogu y psiquiatra austriacu Victor Frankl, que sobrevivió a los campos de concentración nazis, nel so llibru L'home en busca de sentíu (1946). Años dempués el términu popularizariase en munchos llibros de autoayuda, desenvolvimientu personal y empresarial gracies al best-seller Los siete vezos de les persones altamente efectives del autor Stephen R. Covey.
Tinamidae
Descripción
Magar pueden volar, de normal pórtense como aves corredores, anque nun algamar cierta velocidá pa escapar de los sos depredadores. Por ello suelen llevantar pequeños y cabileños vuelos, lo suficientemente efectivos pa dexa-yos fuxir. Anque delles especies que viven en forestas son abondo comunes, son silenciosos, lo que los torna difíciles de detectar, ayudaos pola escuridá del sotobosque trupu onde se mueven y pola so críptica coloración, la que-yos dexa confundir se cola foyarasca del suelu. Namái se faen notar cuando emiten el so cantar, que ye inconfundible. La mayoría de les sos especies habiten en forestas tropicales y subtropicales de baxa altitú n'América del Sur. Un númberu pequeñu d'especies vive en hábitats abiertos de pacionales. Alimentar d'una variedá de vexetales, bayes, ya inclusive d'inseutos.
Proactividá
Les persones reactives
Les persones reactives" son persones que reaccionen ante un determináu estímulu. Esta reaición puede ser favorable o desfavorable pa la persona o grupu de persones que la executaron sobre un determináu grupu de persones.
Tinamidae
Descripción
Les femes ponen güevos de colores curiosos (que varien dende'l rosado hasta verde y azul) los que tienen un pulgu duru como porzolana. El pitucu ye precoz y puede correr en cuanto sale del cascarón. Les femes ponen nun solu nial y son los machos los que guaren los güevos.
Proactividá
Les persones proactivas
Mover por valores curioso meditaos y escoyíos: pueden pasar munches coses al so alredor pero son dueñes de cómo quieren reaccionar ante esos estímulos. Centren los sos esfuercios nel círculu d'influencia: dediquense a aquelles coses con al respective de les cualos pueden faer daqué. La so enerxía ye positiva, colo cual amplíen el so círculu d'influencia.
Tinamidae
Rellaciones filoxenétiques
Los tinamúes son d'orixe gondwánico y tán rellacionaos coles moas (Dinornithidae). Anque'l rexistru fósil d'América del Sur ye xeneralmente escasu, los fósiles de tinamúes remontar a 10 millones d'años, tando la so área de distribución acutada a América.
Proactividá
Qué nun ye la proactividad
La proactividad nun tien nada que ver col activismu o la hiperactividad. Ser proactivo nun significa actuar apriesa, de forma caótica y desorganizada, dexándose llevar polos impulsos del momentu.
Les persones que tienen el vezu de la proactividad nun son agresives, sobeyoses o insensibles, como defenden dellos tópicos, sinón que se mueven por valores, saben lo que precisen y actúen en consecuencia.
Islles Marqueses
Les islles Marqueses (en francés, Îles Marquises) son un archipiélagu na Polinesia Francesa. Recibieron el so nome del español Álvaro de Mendaña que les afayó en 1595, llamándoles «Islles Marqueses de Mendoza» n'honor al virréi de Perú, García Hurtado de Mendoza y Manríquez, marqués de Cañete.
Tinamidae
Rellaciones filoxenétiques
El siguiente cladograma, basáu en Bertelli & Porzecanski (2004), amuesa les rellaciones ente los distintos llinaxes de tinamúes:
Proactividá
Qué nun ye la proactividad
El conceutu opuestu ye'l de reactividá, tomar una actitú pasiva y ser suxetu de les circunstancies y, poro, de los problemes. La definición estendida por Stephen R. Covey diz que la conducta individual ye función de les decisiones propies y non de les condiciones.
Etimoloxía
El términu "proactivo" ye un anglicismu, del inglés proactive, que procede del griegu y del llatín: «pro», preposición griega que significa "a favor de"; y «active», que significa 'eficiencia d'obrar', 'dilixencia, eficacia', procedente del términu llatín activitas, activitatis.
Islles Marqueses
350px|miniaturadeimagen|Monte lluviosu de Fatu Hiva Les islles son el mayor archipiélagu de tolos que formen la Polinesia francesa, con unos 997 km² y 8712 habitantes en 2002. Tán asitiaes ente 700 y 1.000 quilómetros al sur del ecuador y a unos 1.800 quilómetros al nordeste de Tahití. Estremanse en dos grupos: el del norte, en redol a la islla de Nuku Hiva y les pequeñes Ua Pou y Ua Huka; y el grupu meridional de Tahuata, Moho Tani y Fatu Hiva, qu'arrodien la islla principal de Hiva’Oa. Considérase que los habitantes de la Islla de Pascua partieron dende les islles Marqueses. Les marqueses fueron inspiración de Herman Melville, que les sos esperiencies nes islles fueron la base de les sos noveles Typee y Omoo.
En llingua marquesana llámase Te Henua’nana nel dialeutu del norte, y Te Fenua’enata nel dialeutu del sur. Davezu traduzse como «la tierra de los homes», pero más exactu sería «el país de los marquesanos». Tamién s'utiliza Makuita como equivalente fonéticu de Marquises.
Nes Islles Marqueses afitaron la so residencia los artistes d'orixe francés Paul Gauguin y Paul Lapín.
Islles
Consta de seis islles, seis  islotes y dellos bancos de sable y estorbises, que s'estremen en dos grupos estremaos xeográfica y culturalmente. De norte a sur son (ente paréntesis otros nomes históricos):
Historia
izquierda|miniaturadeimagen|180x180px|Bandera de les islles marqueses Los primeros pobladores de Les Marqueses fueron los polinesios, alredor del añu 300 d. C. Según les evidencies etnolóxiques y les rellaciones llingüístiques, lo más probable ye que llegaren dende les islles Samoa.
El primer européu que les visitó foi l'español Álvaro de Mendaña en 1595. Nel so viaxe de Perú a les islles Salomón atopó les islles del grupu sur: Madalena (Fatu Hiva), Dominica (Hiva Oa), Santa Cristina (Tahuata) y San Pedro (Moho Tani).
Pasaron casi dos sieglos ensin más visites estranxeres hasta que llegó James Cook en 1774, pa quedase más d'un mes reposando dempués d'esplorar la mariña de L'Antártida.
En 1791, el norteamericanu Joseph Ingraham afaya les islles del grupu norte: Washington (Ua Huka), Federal (Nuku Hiva) y Adams (Ua Pou). Llapada al grupu islles Washington, estremándoles de les islles de Mendaña. Dos meses más tarde llega'l francés Etienne Marchand na segunda vuelta al mundu francesa en plena Revolución. Toma posesión del archipiélagu en nome de Francia. Bautiza al grupu norte islles Revolución y bautiza a les islles colos nomes de los sos oficiales: Marchand (Ua Pou), Baux (Nuku Hiva), Deux Frères (Motu Iti), Masse (Eiao) i Chanal (Hatutu).
En 1813, mientres la guerra anglo-americana, el norteamericanu David Porter estableció una base naval na islla Madison (Nuku Hiva), nome del presidente d'Estaos Xuníos. Pero dempués de la guerra, los Estaos Xuníos nun ratificaron tomar de posesión.
Xeografía
La superficie total ye de 1.274 km². La islla más grande ye Nuku Hiva, la segunda más grande de la Polinesia Francesa dempués de Tahití.
Cola esceición de Motu One, toles islles de les Marqueses son d'orixe volcánicu con un relieve serrapatosu y ensin petones de coral que protexan la mariña. Dende los visos y altiplanos a más de 1.100 m d'altitú baxen direutamente los cantiles hasta'l fondu del mar, atacaos y erosionados constantemente pela corriente sur-ecuatoriana del Pacíficu. La mariña tien aspeutu de muralla con fondes cueves, cortada nunes poques badees, y casi ensin planos mariniegos. Les cadenes montascoses tán cortaes por dellos valles estrechos y aisllaos.
Esta orografía con pilastres de roques basáltiques queda reflexada na toponimia: Hiva Oa, 'llarga cresta'; Nuku Hiva, 'cresta del cantil'; Fatu Iva, 'nueve roques'; Fatu Huku, 'cachu de piedra'; Ua Pou, 'dos picos', y la sorprendente badea de les Vergas que los misioneros camudaron a Vírxenes.
El réxime d'agües ye bien variable ente islles y de un añu a otru. Los vientos alisios moderen la temperatura y apurren agua. La precipitación ye más abondosa nes mariñes occidentales a sotaventu, y les mariñes orientales a barloventu tan más pelaes y son más inhóspites.
Flora y fauna
Los tiburones son abondosos nes agües fondes. La fauna terrestre endémica llindar a aves, inseutos, caparines, arañes y una especie d'esperteyu.
Los primeros navegantes polinesios llevaron perros y gochos. El contautu con europeos traxo la introducción de caballos, cabres, oveyes y aguarones, y tamién inseutos como mosquitos y scorpiones.
Hai árboles del pan y cocoteros. Les esportaciones principales son copra, tabacu, algodón y vainilla.
Demografía
El contautu colos navegantes traxo nueves enfermedaes amenorgando drásticamente la población de les islles. Nel sieglu XVI envalórase qu'había una población de 100.000 habitantes aproximao. A principios del sieglu XX amenorgárase a un mínimu de 2.000.
Mientres el sieglu XX la población foise recuperando. Nel censu del 2002 cuntábense 8.712 habitantes.
Cultura
miniaturadeimagen|Tiki Les islles Marqueses fueron un importante centru de la civilización de la Polinesia oriental. Por cuenta de la orografía de les islles, cada valle constituyía una unidá tribal col so propiu sistema social dirixíu poles xenealoxíes de los cabezaleros y de los sacerdotes. L'aislamientu de los valles provocaba interminables guerres tribales marcando'l calter guerreru de los marquesanos. Practicaben el canibalismu ritual colos enemigos prisioneros [cita
Les dómines de fame yeren frecuentes dempués de periodos de seca, pero tamién yeren provocaes poles práutiques vengatibles nes guerres, onde se destruyíen los cocoteros y los árboles del pan nos valles enemigos.
Anque la práutica de tatuase ye común en tola Polinesia, nes Marqueses llegó a un altu grau de sofisticación. Los homes tatuábense totalmente de la cabeza a los pies, adquiriendo un color azulao y feroz.
Anque les Marqueses fueron de les primeres islles qu'afayaron los europeos na Polinesia, mientres dos sieglos quedaron fora de les rutes d'esploración y de la influencia cultural occidental. La cultura nativa marquesana quedó afarada dempués de la llegada de los esploradores europeos; amás de l'actividá de los misioneros cristianos, hai qu'atribuyir el colapsu cultural a los efeutos catastróficos de les enfermedaes importaes.
A partir de la esperiencia de Herman Melville como tripulante d'un balleneru, y como desertor nes Marqueses, escribió la so primer novela, Typee, considerada como la primera del xéneru de la lliteratura de los mares del sur.
Robert Louis Stevenson y Jack London siguieron los pasos de Melville, y los sos viaxes tamién quedaron reflexaos nos sos llibros.
El famosu pintor francés Paul Gauguin y el cantante belga Jacques Brel pasaron los últimos años de la so vida nes Marqueses onde tán soterraos. Brel compunxo equí'l cantar Les Marquises.
Nava (dixebra)
Col nome de Nava podemos referinos a:
Spheniscidae
Los pingüinos (familia Spheniscidae, orde Sphenisciformes) son un grupu d'aves marines, non voladores, que se distribúin casi puramente nel Hemisferiu Sur (quitando'l pingüín de les islles Galápagos, una especie del xéneru Spheniscus: Spheniscus mendiculus, endémica de les islles Galápagos, Ecuador). El nome del orde provién del vocablu Spheniscus el cual provién del griegu σφήν (Sphen) = cuña, -iscus ye un sufixu diminutivu. Lliteralmente "cuñita", faciendo referencia a la so forma hidrodinámica al nadar.
Historia
Los primeros europeos en reparar a estes aves fueron miembros de la primer espedición de Vasco da Gama, que los llamaron páxaros neñu o páxaros bobos pol so andar cabileñu y argutu y por ser una ave incapaz de volar. Años más tarde, cuando los primeros británicos vieron a estos animales, llamáronlos 039;'penguins (del galés penwyn, pen = 'cabeza' y gwyn = 'blanca'), que yera'l nome que daben a delles especies de la familia Acidae, como al alca xigante del Atlánticu norte (Pinguinus impennis), y al alca común (Alca torda''). Sicasí y magar les aparentes semeyances resultáu de la converxencia evolutiva, les alcas del Hemisferiu Norte nun tán rellacionaes colos Spheniscidae. Col pasu del tiempu, foi imponiéndose aplicar l'apellativu «pingüín» solo a los miembros de la familia Spheniscidae.
Taxonomía
thumb|Pingüín de penachu mariellu ([[Eudyptes chrysocome)]] thumb|Pingüín azul ([[Eudyptula minor)]]
Esiste discutiniu al respective de la cantidá d'especies qu'esisten anguaño, variando ente dieciséis y diecinueve según el criteriu utilizáu, anque'l númberu que cunta con mayor consensu ye'l de diecisiete especies. Estes especies estremar en seis xéneros bien definíos, dalgunos de los cualos tamién inclúin especies estinguíes.
Familia Spheniscidae (sensus stricto)
Especies fósiles
Distribución
Los pingüinos viven nel mar abiertu del Hemisferiu Sur; solo una especie vive sobre la llinia del Ecuador nes islles Galápagos, pero dichu archipiélagu ye incluyíu na so totalidá nel océanu Pacíficu Sur. Nidifican nes mariñes de L'Antártida, Nueva Zelanda, el sur d'Australia, Sudáfrica, toles islles subantártiques, islles Galápagos (Ecuador), Perú, Chile y la Patagonia Arxentina. Fora de la dómina de reproducción pueden ser atopaos muncho más al norte, llegando regularmente al sureste de Brasil pol Atlánticu y como vagantes a Colombia y Panamá pol Pacíficu. Nes rexones inter-tropicales atópense solo en determinaes zones de corrientes d'agua frío, como na mariña oeste d'América del Sur cola corriente de Humboldt, nes islles Galápagos cola corriente de Cromwell o en Sudáfrica cola corriente de Benguela. La mayoría de les especies habiten ente los 45 y los 60° de latitud sur; la mayor población atópase alredor de L'Antártida y nes islles cercanes, ente que la población más grande depués d'estos llugares atopar en Punta Tombo, Patagonia Arxentina, qu'alluga a más d'un millón de pingüinos de Magallanes (Spheniscus magellanicus).
Adautaciones xenerales
Los pingüinos son les úniques aves vivientes non voladores afeches al bucéu propulsado poles nales. Por ello, les sos ales convirtiéronse n'aletes con güesos fuertemente estruyíos y articulaciones ríxides que torguen el movimientu independiente de los güesos de la nala. Los güesos son más mestos que los d'otres aves, aumentando la so resistencia a los impautos y aumentando tamién el pesu de l'ave amenorgando la so flotabilidá. Les pates tán asitiaes bien tras nel cuerpu, enzancando'l desplazamientu en tierra pero actuando como timones so l'agua. Los pingüinos son capaces d'algamar velocidaes d'hasta 60 km/h, anque la so velocidá normal bazcuya ente 5 y 10 km/h. El tiempu d'inmersión aumenta con base al tamañu de la especie, siendo l'emperador (Aptenodytes forsteri) el que contién más tiempu la respiración: unos 18 minutos. Les principales reserves d'osíxenu mientres estos periodos atópense non en forma d'osíxenu pulmonar, sinón que se topa captáu na musculatura que contién altes cantidaes de mioglobina.
Los pingüinos son capaces de retener la mayor parte del so calor corporal y esta adautación déxa-yos habitar les rexones más fríes. El so plumaxe consta de trés capes, tienen una capa de grasa so la piel y un sistema de vasos sanguíneos especializaos nes aletes y pates que tempera estes rexones espuestes del cuerpu. Estes adautaciones son tan efectives nel caltenimientu del calor que les especies que viven en rexones templaes suelen sobrecalentarse, pa lo cual tienen les sos propies adautaciones, tales como la esistencia d'árees de piel desnudo na cara, aletes más llargues y pates qu'actúen como radiadores. Igualmente pasen la mayor parte del so tiempu na agua frío. Otra adautación térmica rellacionar col tamañu, una y bones les especies templaes son polo xeneral pequeñes (el pingüín de los Galápagos ye'l más pequeñu del xéneru Spheniscus) lo que los ayudar a estenar el calor más velozmente qu'a les especies de mayor tamañu.
thumb|Pingüín de Humboldt ([[Spheniscus humboldti) afechándose.]]
Comportamientu
thumb|Pingüín de güeyu mariellu ([[Megadyptes antipodes) llamando.]]
Riaza
Riaza ye un conceyu y villa española enclavada ente l'aguada norte del macizu de Ayllón y el pandu castellanu, na provincia de Segovia, na comunidá autónoma de Castiella y Llión.
Historia
Los sos entamos remontar al sieglu X, cuando foi fundada por Gonzalo Fernández, fíu del conde Fernán González, primer conde Independiente de Castiella. Sicasí, ye probable que nel llugar esistieren pequeños asentamientos dedicaos al llendo y la metalurxa. Delles cróniques falen d'un pobláu llamáu Valherreros.
Clima
Riaza tien un clima Csb (templáu con branu secu y templáu) según la clasificación climática de Köppen.
Ferrocarril
Riaza foi una de les paraes del ferrocarril direutu Madrid-Burgos, anguaño nun hai servicios ferroviarios.
Patrimoniu
thumb|300px|Ilesia de La nuesa Señora del Mantu.
Llugares próximos d'interés
thumb|300px|Plaza Mayor de Riaza.
Primer Ministru de Marruecos
thumb|120px|Blasón de Marruecos. El primer ministru ye'l Xefe de Gobiernu de Marruecos, nomáu pol Rei.
Esta ye la llista de Primeros Ministros de Marruecos de 1955 hasta'l presente.
Aeropuertu de Miskolc
L'Aeropuertu de Miskolc ye un pequeñu aeropuertu ensin asfaltar en Miskolc, Hungría. Anguaño opera como instalación deportiva (planiadores, paracaidismu, fotografía aérea, ...), pero cuntó con vuelos regulares domésticos ente 1946 y 1967.