cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kim Young-sam
Trayeutoria política
En 1954 foi escoyíu diputáu na Asamblea Nacional de Corea del Sur pol distritu de Geoje, dientro del gobernante Partíu Lliberal. Sicasí, a finales de los años 1950 amosar en contra del presidente Syngman Rhee pola reforma constitucional qu'esti fixo pa perpetuase nel poder. A partir del golpe d'estáu de 1961 y l'ascensu al poder de Park Chung-hee, convertir n'unu de los líderes de la oposición. En 1967 impulsó la fundación del Nuevu Partíu Democráticu (NPD), lideráu por Yun Bo-seon, y llogró un escañu nes siguientes eleiciones llexislatives.
Young-sam foi ganáu por Kim Dae-jung nes primaries del Nuevu Partíu Democráticu pa les eleiciones presidenciales de 1971.
La situación de Corea del Sur camudó en 1972, cuando Park Chung-hee decretó la llei marcial y fixo una reforma constitucional autoritaria (Constitución Yushin) que-y otorgaba plenos poderes; llindábense les llibertaes civiles, la eleición presidencial quedaba acutada a un únicu candidatu y el presidente podía nomar a un terciu de l'Asamblea Nacional. L'aición opositora quedó bien llindada y en 1976 producióse la detención de Dae-jung, quien amás foi inhabilitáu. Esto convirtió a Young-sam nel nuevu líder del NPD. Nes eleiciones llexislatives de 1978, el movimientu opositor qu'encabezaba foi'l más votáu, anque nun consiguió'l control de la cámara llexislativa por culpa de la llei eleutoral.
Arriendes de esa victoria, Young-sam pasó a ser escorríu políticamente por Chung-hee. En setiembre de 1979, un tribunal inhabilitára-y pa presidir el NPD pol so sofitu a una manifestación que terminó n'incidentes violentos. En protesta por esa sentencia, el políticu percanció sofitu internacional y concedió una entrevista al New York Times pa pidir al gobiernu d'Estaos Xuníos, lideráu por Jimmy Carter, que dexara de sofitar una dictadura tapada. Un mes dempués, el presidente surcoreanu decretó la so espulsión de l'Asamblea Nacional. Tolos diputaos del NPD dimitieron en bloque, Kim llevó a cabu una fuelga de fame de 23 díes ya inclusive el gobiernu estauxunidense retiró al so embaxador. Aun así, el gobiernu nun venció y produciéronse marches populares en Busan, Masan y Seúl pa reclamar un cambéu de réxime
Chung-hee foi asesináu'l 26 d'ochobre de 1979 pol direutor de l'Axencia Central d'Intelixencia Coreana. Sicasí, la so muerte nun abrir pasu a una mayor democracia. Nel so llugar, el 12 d'avientu de 1979 producióse un golpe d'Estáu nel senu de les Fuercies Armaes pol que'l xeneral Chun Doo-hwan asumió'l poder, y meses dempués declaróse la llei marcial. Young-Sam foi espulsáu de l'Asamblea ya inhabilitáu pa exercer la política, vetu que nun se llevantaría hasta 1985. Dende entós formó parte de movimientos democráticos que llograron una reforma constitucional en setiembre de 1987.
Les eleiciones presidenciales de Corea del Sur de 1987 fueron les primeres por sufraxu universal a les que cualquier candidatu podía presentase, con una llende de mandatu de cinco años. Young-sam lideraba'l partíu Reunificación Democrática y nun llegó a un alcuerdu col otru líder opositor, Kim Dae-jung, pa presentar una candidatura conxunta. Aprovechando esa circunstancia, el candidatu del partíu presidencial, Roh Tae-woo, foi'l ganador de los comicios col 36 % de los votos, ente que Young-sam quedó en segundu llugar col 28 %. En constituyéndose el nuevu gobiernu de La Sexta República, Young-sam arrenunció al cargu de xefe de la oposición. Bona parte de la so aición parllamentaria centrar en controlar el cumplimientu de les nueves midíes y en sofitar l'amenorgamientu de poder de la cúpula militar.
En 1990, Reunificación Democrática xunir en coalición col gobernante Partíu de la Xusticia Democrática (Roh Tae-woo) y colos Nuevos Demócrates Republicanos (Kim Jong-pil) pa crear el Partíu Lliberal Democráticu. L'alcuerdu ente les partes dexaba que Roh caltuviera mayoría parllamentaria nos sos últimos años, pos nun podía presentase a la reelección, ente que Kim sería candidatu a les eleiciones de 1992 con opciones de victoria.
Presidencia de Corea del Sur
Nes eleiciones presidenciales de Corea del Sur de 1992, la candidatura conservadora de Kim Young-sam proclamóse vencedora con casi 10 millones de votos (42 %) per delantre de Dae-jung y del empresariu Chung Ju-yung. Convertíase asina nel primer civil que gobernaba'l país tres más de tres décades de presidentes militares. Nel so programa eleutoral, Young-sam prometía fondes reformes alministratives y económiques, llucha contra la corrupción y consolidar la democracia. El so nomamientu como presidente producióse'l 25 de febreru de 1993.
Una de les primeres midíes que tomó'l nuevu gobiernu foi purgar a los militares del Hanahoe y abrir una investigación de los delitos cometíos pol altu mandu. En 1995, la fiscalía de Corea del Sur reabrió los casos contra'l ex-presidente Chun Doo-hwan y el so socesor Roh Tae-woo por presuntos delitos de tráficu d'influencies, confechu y amotinamientu: tantu nel golpe d'Estáu de 1979 como na represión del llevantamientu de Gwangju. Doo-hwan foi condergáu a muerte, anque en presentando recursu rebaxóse-y a cadena perpetua, ente que Tae-woo foi condergáu a 17 años de cárcel. Dambos debíen amás pagar una cuantiosa multa. Pa combatir la corrupción, Kim instauró la prohibición de tener cuentes bancaries con seudónimu.
Al respective de la rellación con Corea del Norte, Young-sam nun s'opunxo a axustar la reunificación de Corea. La desapaición de la Xunión Soviética dexara al gobiernu norcoreanu nuna complicada situación, magar les autoridaes del sur calteníen gran rocea porque l'exemplu internacional, la reunificación alemana, resultara más costosu de lo esperao. Amás pesaba l'amenaza de que los norcoreanos pudieren llevar a cabu un ataque nuclear. En 1994, dempués de que'l ex-presidente d'Estaos Xuníos Jimmy Carter visitara Pyong Yang, los líderes de dambes Corees alcordaron una xunta p'averar postures. Sicasí, Kim Il-sung finó en xunetu del mesmu añu y esa visita nunca se celebró.
La economía de Corea del Sur siguió creciendo a empiezos de la década de 1990, pero'l modelu de los grandes conglomeraos (chaebol) yá daba amueses d'escosamientu: les firmes empeñárense pa financiar la so espansión internacional, y la so xestión taba tan centralizada qu'una sola caña deficitaria podía fundir a tou un grupu diversificáu. Ello ye que KIA declarara la bancarrota en 1996. Dientro del so plan anticorrupción, Young-sam propunxo una reforma pa reestructurar los chaebol que nun salió aprobada por falta de consensu. Tou ello foi xulgáu como una señal de debilidá.
La popularidá de Young-sam fundir nel so últimu añu de mandatu. En 1997 desvelóse que la multinacional Hanbo Steel había pagu presuntes comisiones a miembros del gobiernu y al partíu. Inclusive'l fíu del presidente, Kim Hyun-chul, participó de la trama y foi deteníu. Anque Young-sam nun taba personalmente implicáu, tuvo que pidir esculpes públiques y depurar responsabilidaes. A un mes de los comicios produció l'españíu de la crisis financiera asiática, que fundió la economía nacional y provocó la cayida de Hyundai y Daewoo, los dos mayores conglomeraos. El país viose obligáu a devaluar la moneda ya inclusive tuvo que pidir ayuda al Fondu Monetariu Internacional.
Últimos años
Kim Young-sam nun podía presentase a la reelección, asina que'l socesor del Partíu de la Nueva Corea pa les eleiciones de 1997 foi'l xuez Llei Hoi-chang, salíu d'unes primaries. A pesar de que los conservadores llograron casi'l mesmu sofito qu'en 1992, la crisis financiera asiática foi determinante por que'l candidatu lliberal Kim Dae-jung (Congresu Nacional) superáralos con 10 millones de votos. Yera la primer vegada que'l partíu de la oposición ganaba unes eleiciones presidenciales, y tamién la primera ensin incidentes nel trespasu de poder, señal de que la democracia yá taba consolidada.
Díes dempués, Kim Young-sam alcordó con Dae-jung una amnistía pa Chun Doo-hwan y Roh Tae-woo como xestu de reconciliación nacional». La sanción económica nun foi perdonada, pero la so puesta en llibertá xeneró protestes en tol país.
Nos sos últimos años de vida siguió reconocíu como una figura expresidencial, ensin que se viera chiscáu por escándalos como sí asocedió colos sos antecesores, y tuvo problemes de salú derivaos de la edá.
Kim Young-sam finó'l 22 de payares de 2015 a los 87 años por una septicemia nel Hospital Nacional Universitariu de Seúl, onde fuera hospitalizáu tres díes antes.
Emilio Cotarelo
Emilio Cotarelo y Mori foi un musicólogu, bibliógrafu, cervantista y críticu ya historiador lliterariu español, padre del tamién escritor y eruditu Armando Cotarelo y Valledor (1879-1950).
Biografía
Estudió Derechu civil y canónicu na Universidá d'Uviéu. Exerció l'abogacía, pero abandonar pa consagrase a los estudios históricos y la producción lliteraria. Foi discípulu y siguidor de Marcelino Menéndez Pelayo. Publicó diversos escritos en La España Moderna, Revista Contemporánea y Revista Crítica d'Historia y Lliteratura, y artículos en periódicos como L'Alderique, El Sol y otros. Lo grueso de la so producción fueron los estudios críticos y eruditos, pero tamién publicó un par de noveles históriques en 1912: El fíu del Conde-Duque y Herenio.
En 1897 foi escoyíu miembru de la Real Academia Española, na que llegó a ocupar (1913) el cargu de secretariu perpetuu. Amás de otros importantes trabayos biobibliográficos sobre historia de la poesía y prosa española según la metodoloxía del Positivismu, convertir nun gran espertu en teatru español dende los Sieglos d'Oru al XIX y editó munches de les sos obres con portentosa erudición; nun desdexó tampoco la documentación y la biografía de los actores y actrices españoles de tolos tiempos ya igualmente editó, estudió y anotó una famosa coleición de noveles cortesanes en doce volúmenes, la Coleición selecta d'antigües noveles españoles (Madrid: Llibrería de la Vilba de Ricu y Llibrería de los Bibliófilos Españoles, 1906-1909) y estudió la hestoria de la caligrafía y del teatru musical español (zarzuela, ópera, tonadilles, bailles). Foi premiáu con medaya d'oru na Esposición Internacional celebrada en Barcelona en 1929 polos sos trabayos históricos sobre'l teatru español del sieglu XVII. En 1919 foi designáu Senador pola Real Academia Española, cargu qu'ocupó mientres tres legislatura, hasta 1923.
Al Niyat
Al Niyat (σ Sco / σ Scorpii / 20 Scorpii) ye una estrella na constelación d'Escorpiu, l'escorpión, de magnitú aparente +2,90. El so nome vien del árabe النياط an-niyāţ, y significa «les arteries» (del escorpión), en referencia a les dos estrelles que flanqueen a Antares (α Scorpii) —el corazón del escorpión—, σ Scorpii y τ Scorpii.
Al Niyat forma un sistema estelar cuádruple. Les dos estrelles principales son dos estrelles calientes, una estrella azul del raru tipu espectral O9V y una xigante azul de tipu B2III, siendo'l periodu orbital de 33 díes. Puesto que la distancia del sistema nun ye bien conocida (envalórase que ta a 735 años lluz de distancia, pero con un error de ± 134) y asumiendo que la lluminosidá de dambes estrelles puede ser similar, caúna d'elles puede rellumar como 30.000 soles aproximao, una vegada considerada la radiación ultravioleta qu'emiten. Piénsase que la xigante azul B2 ye una variable Beta Cephei, que fai que la so magnitú aparente varie cuasi imperceptiblemente ente +2,86 y +2,94 nun periodu de daqué menos de 6 hores.
Visualmente a mediu segundu d'arcu, que correspuende a una distancia real de siquier 120 UA, esiste una tercer estrella de magnitú aparente +5,2 denomada Al Niyat C. El so periodu orbital alredor del par interior ye de más de 100 años. Paez que ye una estrella de tipu espectral B.
A una distancia entá mayor, a 20 segundos d'arcu y más de 4500 UA, puede apreciase una cuarta estrella, Al Niyat B. Ye tamién una estrella azul de la secuencia principal anque daqué más fría que les otres y clasificada como B9. La so magnitú aparente ye +8,7.
Shenyang
Shenyang (chinu simplificáu: 沈阳, chinu tradicional: 瀋陽, pinyin: Shěnyáng, Manchú:15px Mukden) ye la capital provincial y la ciudá más poblada de la provincia de Liaoning, na República Popular de China, según la ciudá más grande del nordeste de China por población urbana. Según el censu de 2010, l'área urbana de la ciudá cuntaba 6,3 millones d'habitantes, ente que la población total del conceyu de Shenyang, que tien l'estatutu alministrativu d'una ciudá subprovincial, ye de 8,1 millones. Allugar nes riberes del ríu Liao ya inclúi los diez distritos metropolitanos de Shenyang puramente, la ciudá condáu de Xinmin, y dos condaos de Kangping y Faku.
Xunto coles sos ciudaes cercanes, Shenyang ye un centru industrial importante en China, y sirve como centru de tresporte y comerciu del nordeste de China, particularmente con Xapón, Rusia y Coria. Centru de la industria pesao en China dende los años 1930, y punta de llanza del plan de revitalización del área del nordés per parte del gobiernu central chinu, la ciudá tuvo diversificando la so industria. Nel sieglu XVII, Shenyang foi conquistada pol pueblu manchú y de volao utilizada como la capital de la dinastía Qing.
Alministración
La ciudá subprovincial de Shenyang estremar en 9 distritos, 1 ciudá municipal y 3 condaos.
Toponimia
El nome Shenyang significa lliteralmente ríu Shen, y este significa Sol, nome antiguu del ríu Hun (渾河), tributariu del ríu Liao que flúi pela ciudá y por Fushun.
Historia
Rexistros arqueolóxicos indiquen qu'esta rexón tuvo habitada mientres los postreros 7200 años.
La ciudá establecer nel periodu de los Reinos Combatientes alredor del 300 e. C. pol xeneral Qin Kai (秦开) del estáu Yan (燕国) y foi nomada Hou (候城). Na dinastía Jin conocióse-y como Prefeutura Shen (沉州) y na dinastía Yuan como ruta Shenyang (沈阳路), depués na dinastía Ming como defensa central Shenyang (沈阳中卫).
En 1625, el líder manchú Nurhaci treslladó la capital a Shenyang. La renombró Mukden en 1634. Shenyang foi la capital de los manchúes hasta que se treslladó a Beixín en 1644, cuando se fundó la nueva dinastía Qing.
A partir de 1657, Shenyang recibió'l nome de Fengtianfu. En 1914 volvió al so nome orixinal.
En 1905 producir na ciudá una importante victoria xaponesa mientres la guerra ruso-xaponesa.
El Incidente de Mukden (18 de setiembre de 1931), qu'impulsó a los xaponeses a crear l'estáu de Manchukuo, tuvo llugar mui cerca de Shenyang.
Mientres el periodu de Manchukuo, la ciudá volvió ser renombrada como Fengtian.
Na actualidá, ye unu de los principales centros industriales de China, según un importante centru de distribución na zona nordeste del país. Tien el mayor aeropuertu de la zona.
Economía
Shenyang ye un importante centru industrial non solo na rexón sinón tamién en toa China. La economía de la ciudá centróse na industria pesao, particularmente la industria aeroespacial, máquines,ferramientes, defensa, automotriz, electrónica y apocayá nel software. La industria pesao empecipiar na década de 1920 y desenvolvióse muncho primero de la segunda guerra mundial.
Nel so apoxéu na década de 1970, Shenyang foi unu de los trés principales centros industriales en China, xunto a Shanghai y Tianjin. Dempués de la década de 1980, la industria pesao menguó gradualmente y la ciudá enllancóse. Sicasí, la economía de la ciudá recuperóse significativamente nos últimos años, gracies al gobiernu central.
Estadísticamente, el PIB total de la ciudá de Shenyang ye 383,66 millones de yuanes nel añu 2009 (clasificada primer ente les 58 ciudaes y condaos na provincia de Liaoning). El PIB per cápita de la ciudá de Shenyang ye 78.490 yuanes en 2009 (puestu terceru ente les 58 ciudaes y condaos na provincia de Liaoning).
Xeografía
La ciudá de Shenyang alcontrar al norte de la provincia de Liaoning que de la mesma s'alcuentra al nordeste de la República Popular China. L'área central xaz nuna llanura aluvial del ríu Liao, ente que l'este forma parte de los montes Changbai (长白山地) que forma una barrera natural con Corea del Norte y el puntu más altu d'estes ye'l Monte Paektu. El terrén de la ciudá ye desigual, el puntu más altu ye de 400 metros y el más baxu de solu 7 m, siendo'l nivel permediu de 29 m. Al norte de la ciudá cuerre'l ríu Hun que ye'l más grande tributariu del ríu Liao.
Clima
El clima de la ciudá ye monzónicu influyíu pol clima continental húmedu que se caracteriza pelos branos calientes y húmedos ya iviernos secos pero bien fríos pol anticiclón de Siberia. El mes más tostó ye xineru con -11 ºC y el más caliente ye xunetu con 25 ºC, con una media de 9 ºC que dexa 183 díes llibre de nieve. La ciudá tien un clima con temperatures estremes que pueden superar los 35 ºC pel branu y baxar hasta los -25 °C nos meses d'iviernu. Más de la metá de l'agua bastiar de xunetu a agostu.
Aeropuertu Internacional d'Incheon
L', ye'l mayor aeropuertu de Corea del Sur, y unu de los más importantes d'Asia. Ye anguaño por tráficu de mercancíes el quintu del mundu.
L'aeropuertu ye un centru de conexón pa les compañíes aérees Korean Air, Asiana Airlines y Cargu 360. L'aeropuertu foi inauguráu a principios de 2001, reemplazando al Aeropuertu Internacional de Gimpo na so función d'operador de vuelos internacionales. Na actualidá, l'Aeropuertu de Gimpo namái opera vuelos interiores del so país, sacante vuelos al Aeropuertu Internacional de Haneda de Tokiu.
L'aeropuertu sirve como centru de conexón pal tránsitu de pasaxeros internacionales y cargues na rexón esti d'Asia. Les instalaciones de seguridá son consideraes como bien efectives y l'equipu d'inspección médica ye tamién bien avanzáu, tou ello en respuesta a los casos de terrorismu y delles epidemies que se dieron nel sureste asiáticu. Como resultancia, l'Aeropuertu Internacional d'Incheon ye consideráu l'aeropuertu más avanzáu tecnológicamente de tol contienente asiáticu.
Destinos internacionales
thumb|Aviones de [[Korean Air esperando partir.]] thumb|A330 de [[Korean Air A330 rodando nel aeropuertu.]] thumb|Terminal KTX nel Aeropuertu. thumb|Aviones de [[Korean Air esperando partir.]] thumb|Aviones de [[Korean Air esperando partir.]] thumb|Vista interior del aeropuertu. thumb|Amosadores de documentación del aeropuertu. thumb|Pasiellu norte del aeropuertu. thumb|Tiendes nel aeropuertu. thumb|Sala d'última espera del aeropuertu. thumb|Interior del aeropuertu. ^ Air India /  Ethiopian Airlines /  Thai Airways utilicen a Hong Kong como escala nos sos vuelos y tienen derechos de tráficu.
San Miguel de la Ribera
San Miguel de la Ribera ye un conceyu de la contorna de La Guareña allugáu na provincia de Zamora, perteneciente a la comunidá autónoma de Castiella y Llión, España.
Tien una superficie de 26,33 km² con una población de 356 habitantes y una densidá de 13,52 hab/km².
Asitiáu na contorna xeográfica de Tierra del Vinu anque alministrativamente adscritu a la Guareña. Tamién se-y conoz col nomatu de "L'Aldea del Palu".
Historia
left|thumb|Vista dende la L'Aldea del Palu left|thumb|Restos del monesteriu de San Pedro de Alcántara Na Edá Media, San Miguel de la Ribera quedó integráu nel Reinu de Llión, que los sos monarques acometeríen la repoblación de la llocalidá dientro del procesu repoblador lleváu a cabu na Guareña.
Xunto al pueblu de San Miguel foi alzáu un conventu per San Pedro de Alcántara auspiciado por Santa Teresa de Jesús sobre la finca de Doña Guiomar de Ulloa. El conventu y les cases en redol a él conócense como "L'Aldea del Palu" dando nome, por estensión, al restu del pueblu. Nél celebraron xuicios inquisitoriales. Na novela de Delibes "L'Herexe" refierse como'l protagonista, Cipriano Salcedo, ye prendíu pola Inquisición en L'Aldea del Palu. Dende esti conventu surden diversos pasadizos soterraños con fines probablemente evasorios en casu de necesidá. La Santa abulense pernoctó en San Miguel de la Ribera na antigua Casa del Mayoralgu sita na cai del mesmu nome, y según la lleenda, al baxase a beber agua a una fonte perdió los aniellos conociéndose güei la fonte como la Fonte de les Santanillas (Santes argolles).
Mientres la Edá Moderna, San Miguel de la Ribera tuvo integráu na provincia de Toro, siendo dende les Cortes lleoneses de 1188 una de les llocalidaes representaes pela ciudá de Toro en Cortes. Considérase que'l pueblu vivió'l so mayor desenvolvimientu económicu mientres el s. XVII gracies al cultivu de la vide y l'ellaboración de vinos que tradicionalmente fueron llevaos por tola xeografía española (güei pertenez a la D. O. Toro).
Patrimoniu Monumental
La obra civil más emblemática yera la so conceyu. En 1928 alzóse la Casa Consistorial per parte del Alcalde José Rodriguez col enfotu d'axuntar so un mesmu techu a la población d'estremada en dos tendencies polítiques. Un edificiu sobeyosu de bella factura de trazos modernistes y proporcionáu resolución interior que mientres años constituyó la obra civil más emblemática de la población sirviendo d'imaxe al conceyu. Dende él gobernó'l conceyu mientres la Guerra Civil cola resultancia de que nun hubo que llamentar nenguna baxa ente los vecinos del pueblu. A pesar de ser rehabilitáu 12 años antes, foi baltáu'l 14 de xunu de 2005, por cuenta de que dicha rehabilitación nun resultó tou lo efeutiva que s'esperaba, sol mandatu de Raquel Pascual, col sofitu de tola Corporación, en contra de la opinión manifiesta d'una parte de los vecinos, que s'aguantaben a aceptar la realidá d'un edificiu bien queríu, pero en mala traza. Güei un modernu y práuticu edificiu suple al antiguu, y la tensión, nel so momentu xenerada, unvió totalmente, escurriendo la convivencia, dientro del Conceyu, en total harmonía. Alcalde actual: Raquel Pascual na so tercer llexislatura. Otros alcaldes: José Rodriguez, Cesáreo Pérez (siquier en dos legislatura) Antolín Galindo (en dos causes), Constantino Avedillo (mientres 23 años), Eladio Riesco, Manuel Hidalgo, Dionisio Sánchez, Clodoaldo Mangues, Mario Santos, Efrén Dominguez, Alfredo Tomes Felipe Avedillo y Carmelo Romu.
Ermita del humilladero. Perdió la so estructura orixinal de madera por cuenta de la última rehabilitación, debíu al mala traza de la mesma. Parte de les sos piedres, non aprovechables, sustituyir con material apropiao, realizándose la rehabilitación a prestación personal, con vecinos de S. Miguel, que quixeron collaborar desinteresadamente, y siempres, so la direición de la correspondiente esperta en rehabilitaciones
Ilesia. Edificiu de gran valumbu construyíu en piedra de sillar. Mal caltenida y con teyáu d'uralita. Sicasí caltién un bellu Cristu románicu.
Antigües bodegues picaes en piedra (hai más de 100) güei en serio peligru de fundimientu pol mala traza de les cañeríes y alcantarielles.
Edificiu de El Cañu. Antiguu llavaderu de 1952 en llamentable estáu de caltenimientu, esistiendo na actualidá, proyeutu pa la rehabilitación del mesmu.
Nun hai munchos años fueron construyíes dos cases rurales, que se constitúin como una gran eleición pa escapaes de fin de selmana, vacaciones relaxantes y tou tipu de celebraciones privaes.
Polo xeneral el patrimoniu histórico y cultural del pueblu tópase bien deterioráu y mal calteníu.
Cultura y Fiestes
Les sos fiestes mayores celébrense por cuenta de la festividá de San Miguel Arcánxel el 29 de setiembre, onde son obligatorios los toros, pos ye un conceyu onde esiste una fuerte tradición taurina.
Otres fiestes son "Les Águedas" y "Los gallos" en febreru nos cualos destaquen les "Rellaciones de quintos".
Costumes de San Miguel de la Ribera
Mientres la selmana cultural n'agostu, ye de tradición faer xuntes y fiestes de quintos cuando cumplen 50 y 60 años.
Pa los mozos que nel añu faen los 19, llanten el mayu, cuerren el bollu, cuerren el gallu'l domingu gordu d'antroxos.
Tamién son otru costumes les meriendes nes bodegues, la vendimia per setiembre y la matanza del gochu per Navidá.
Aeropuertu Internacional de Gimpo
Aereollinies y destinos
L'aeropuertu internacional de Gimpo opera principalmente vuelu de cabotaxe y ciertos vuelos internacionales a países cercanos.
Ástor García
Ástor García Suárez ye un profesor y políticu comunista español. Ye'l secretariu xeneral del Partíu Comunista de los Trabayadores d'España dende marzu de 2019, cuando surde esti partíu.
Entamos y PCPE
Llicencióse en Drechu pola Universidá d'Uviéu y entamó la so militancia comunista a principios de los anos 2000, participando nes protestes d'estudiantes contra la LOU. Nes Eleiciones municipales d'España de 2007 formó parte de les llistes del Partíu Comunista de los Pueblos d'España a l'alcaldía d'Uviéu. Pocu dempués pasó a ser el responsable políticu del PCPE na Rioxa y miembru del Comité Central, y nes Eleiciones xenerales de 2008 foi cabezaleru al Congresu pola provincia de La Rioxa. Foi tamién el cabezaleru del PCPE nes eleiciones autonómiques al Parllamentu de La Rioxa de 2011 y 2015.
Dixebra nel PCPE
En 2017 de produxo una dixebra nel sen del PCPE, que llevó a qu'una parte del partíu escoyere como nuevu secretario xeneral a Ástor García, en sustitución a Carmelo Suárez, secretariu xeneral dende 2002. García contó col sofitu de la práctica totalidá de los Coleutivos de la Mocedá Comunista y de parte de les organizaciones territoriales del partíu, pero non como del Comité Central, que sofitó mayoritariamente a Carmelo Suárez y denunció la eleición de García como un "acto fraccionario". 220 militantes del PCPE y CMC amosaron un documentu que sofitaba les decisiones llevaes pola direición liderada por García, subscribindo un alcuerdu de cinco puntos en defensa'l partíu, mientres que delles organizaciones territoriales emitieron declaraciones en defensa de la nueva direición, incluyendo les de País Vascu, d'Asturies, de Cantabria, de Galicia, de Madrid, de les Islles Baleares, de Canaries, de Castiella y Llión y parte de Cataluña.
PCTE
Finalmente, el 3 de marzu de 2019 de resolvio'l problema pola vía llegal la duplicidá de sigles. El sector encabezáu por Ástor García adoptó un nuevu nome, el Partíu Comunista de los Trabayadores d'España (PCTE), según lo dispuesto nel so XI Congresu extraordinariu. Ye dende entós el so secretariu xeneral.
A mediaos de marzu de 2019, foi elixíu pol Comité Central del PCTE, por unanimidá, como candidatu presidencial pa les eleiciones xenerales d'esi añu y encabezó la llista al Congresu pola provincia de Madrid.
Nes Eleiciones al Parllamentu Européu de 2019, encabezó la llista del PCTE, llogrando 19.081 votos (un 0,09%).
Luis Muñiz González
Luis Muñiz González foi un futbolista asturianu que xugaba como delanteru. Xugó 8 temporaes na Primer División, nes que marcó un total de 14 goles.
Rafael Biempica
Rafael Biempica Álvarez foi un futbolista asturianu que xugaba como delanteru.
Eurofighter Typhoon
L'Eurofighter Typhoon ye un caza polivalente, bimotor y de gran maniobrabilidad, diseñáu y construyíu pol consorciu d'empreses europees Eurofighter GmbH, creáu en 1983 y compuestu poles compañíes Airbus, BAE Systems y Alenia Aeronautica. Realizó'l so primer vuelu'l 27 de marzu de 1994, entrando en serviciu'l 8 d'abril de 2003 n'Alemaña. El so diseñu con configuración ala en delta-cantilever paecer al d'otros aviones de combate modernos tales como'l Dassault Rafale, de Francia, y el Saab 39 Gripen, de Suecia. Diseñóse pensando en que la so combinación d'axilidá, capacidaes furtives y sistemes d'aviación avanzaos lo categorizaran como unu de los meyores caces en serviciu anguaño.
La producción en serie del Eurofighter Typhoon foi estremada en tres fases (o tranches), con un aumentu gradual de les capacidaes del avión en caúna d'elles. Ta en serviciu cola Royal Air Force británica, la Luftwaffe alemana, la Fuercia Aérea Italiana, l'Exércitu del Aire d'España y la Fuercia Aérea Austriaca. Arabia Saudita robló un contratu por valor de 4430 millones de llibres (aproximao 6400 millones d'euros de 2007) por 72 aviones.
Jasney
Jasney ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Eurofighter Typhoon
Desarrollu
thumb|[[Escarapela aeronáutica del consorciu Eurofighter, formáu per Alemaña, España, Italia y el Reinu Xuníu. Nótese que caúna de les porciones representa a cada unu de los países fundadores.]]
thumb|Eurofighter Typhoon DA2, unu de los prototipos de desenvolvimientu británicos, anguaño nel Muséu de la [[Royal Air Force|RAF de Londres.]]
Jasney
Tien una población de y una superficie de  km².
Francisco Méndez Alonso
Francisco Méndez Alonso ye un ex-futbolista asturianu que xugaba de delanteru.
Eurofighter Typhoon
Desarrollu
El proyeutu empecipiar por un requerimientu téunicu de dellos países pa sustituyir a los SEPECAT Xaguar ( RAF), Panavia Tornado (RAF), McDonnell Douglas F-4 Phantom II (RAF y Luftwaffe), Lockheed F-104 Starfighter (Italia) y Dassault Mirage F1 (España) de diverses fuercies aérees europees. El detonante pa l'apaición d'esti nuevu caza foi, ente otros, la información que se taba recibiendo alrodiu de los nuevos prototipos soviéticos RAM-K y RAM-L, que darréu se conoceríen como El so-27 Flanker y MiG-29 Fulcrum. L'avión diseñóse teniendo en cuenta los requerimientos téunicos de les fuercies aérees de dellos miembros de la OTAN como Alemaña, Francia y el Reinu Xuníu; orixinalmente la espresión "Eurofighter" nun obedecía a una nave en particular sinón a la necesidá de cuntar con esti caza d'usu común, sicasí, col abandonu del proyeutu per parte de la fuercia aérea francesa y el emponer a construyir la so propia versión d'un "Eurofighter" con un avión a la so midida onde Dassault liderara'l diseñu y los otros socios llindar a financiar conxuntamente el proyeutu, amás, la Armée del Air nun taba conforme con diseños como'l TFK-90 o'l P110.B, nos que se basa'l Eurofighter Typhoon, prefiriendo un avión daqué más pequeñu y embarcable, polo que Francia abandonó'l proyeutu d'avión européu, pa crear el so propiu caza, el ACX (sigles de Avion de Combat Expérimental ), que darréu pasaría a ser conocíu como Rafale A.
D'esa manera, en 1982 presentóse'l programa ACA (Agile Combat Aircraft) nel que Italia, Alemaña y el Reinu Xuníu apaecíen como socios. Intentóse iguar un programa pa un demostrador teunolóxicu llamáu EAP (Esperimental Aircraft Programme), pero'l gobiernu británicu nun lu financió y a la fin tuvo que ser la mesma BAe (British Aerospace) la que financiara'l proyeutu, aprovechando partes como la seición de cola del Tornado y los sos motores RB199. El EAP realizó'l so primer vuelu en 1986 y tuvo un ésitu inmediatu. Hubo delles voces que quixeron qu'esi mesmu avión entrara en serviciu na Royal Air Force (RAF), pero'l desenvolvimientu del más conservador Tornado F.Mk3 paró'l financiamientu del proyeutu. Sicasí, Alemaña tamién desenvolvía entós daquella el X-31 xunto cola compañía d'Estaos Xuníos Rockwell pa disponer de teunoloxíes aplicables al futuru ACA, anque la más novedosa, la tobera orientable 3D del mesmu nun fornió al Eurofigther, siquier nun primer momentu. El Eurofighter parte en gran midida de teunoloxíes probaes nel EAP.
España xunir al proyeutu'l 2 de setiembre de 1985, anque yá siguiera con interés la evolución de los acontecimientos. A partir d'entós al proyeutu conocióse como EFA (European Fighter Aircraft) y constituyéronse dellos consorcios pa realizar les diverses partes del avión Eurofighter: pa la célula ya integración de sistemes, pa los motores Eurojet, pal sistema de seguridá EuroDASS, etc. A partir d'entós, el proyeutu sufrió un parón debíu a la fin de la Guerra Fría y a los altos costos de la reunificación alemana, lo que supunxo que'l proyeutu retrasárase unos cinco años. Mentanto, los socios aldericaben la forma d'amenorgar el preciu del avión, según el costo xeneral del programa, esaniciando sistemes del avión (por casu: la percara proteición contra pulsos de radiación electromagnético), o amenorgando'l númberu de prototipos. Finalmente, el 27 de marzu de 1994, el primer prototipu DA01 voló dende la factoría de MBB en Manching pilotáu pol pilotu de pruebes Peter Weger. Mientres 8 años los siete prototipos del programa realizaron numberoses hores de vuelu pa llegar a la fase de fabricación a principios del añu 2001.
Cuando se robló'l contratu de producción final, les ventes revisaes fueron: Reinu Xuníu 232 aparatos, Alemaña 180, Italia 121 y España 87 (por un importe total de 10795 millones d'euros). La producción se redistribuyó según los siguientes porcentaxes: British Aerospace (37%), DASA (29%), Aeritalia (19,5%) y CASA (14%).
El desenvolvimientu ye responsabilidá d'Eurofighter Jagdflugzeug GmbH, con base en Múnich, una compañía que pertenez dafechu a BAE Systems (parte de British Aerospace) nel Reinu Xuníu, Alenia Aerospazio n'Italia, EADS Deutschland Aerospace Group (perteneciente a DaimlerChrysler en conxunción con DASA) y EADS España (antes CASA).
El 2 de xunetu de 2002, el gobiernu austriaco anunció la decisión de mercar el Typhoon como'l so nuevu avión de defensa aérea. La compra de 18 Typhoon rematóse'l 1 de xunetu de 2003. El costu foi de 1959 millones d'euros ya incluyía 18 aeronaves, entrenamientu pa pilotos y tripulación de tierra, loxística, caltenimientu y un simulador. El costu d'un avión Typhoon llistu pa volar ye de 62,9 millones d'euros. Dichu pidíu viose menguáu darréu a 15 aparatos.
Giro d'Italia 1979
La 62ª edición del Giro d'Italia apostar ente'l 17 de mayu y el 5 de xunu de 1979, con un percorríu de 19 etapes y 3301 km, que se percorrieron a una velocidá media de 36,887 km/h.
Eurofighter Typhoon
Desarrollu
El proyeutu foi nomáu y renombráu delles vegaes dende la so nacencia, siendo conocíu como EFA (European Fighter Aircarft), Eurofighter, EF2000 (Eurofighter 2000) y Typhoon («tifón»).
Producción
thumb|Prototipu del Eurofighter Typhoon amosáu nel Dubai Air Show de [[1998.]] thumb|Eurofighter presentáu pa la so esposición na [[Aeropuertu de Rostock-Laage|Base Aérea de Rostock-Laage.]] thumb|Eurofighter na esposición [[Exhibición Aeroespacial Internacional (ILA) de 2002.]]
Giro d'Italia 1979
Nun hubo participación española nesta edición del Giro d'Italia.
Giuseppe Saronni imponer na clasificación xeneral, per delantre de Francesco Moser y Bernt Johansson.
Eurofighter Typhoon
Producción
El Eurofighter Typhoon ye l'únicu avión de combate modernu que tien llinies de montaxe distintos (el F-16 solo produzse internacionalmente so llicencies llindaes). Cada sociu ensambla los sos propios aviones, anque constrúi les mesmes partes de toles aeronaves que se producen.
La producción estremar en trés modelos o fases (o tranche na denominación oficial), con un aumentu gradual de la capacidá en caúna d'elles (ver tabla inferior).
Reinu Xuníu trespasó 16 aparatos de los que tenía contrataos al pidíu d'Arabia Saudita y en xunu de 2011 anunció la retirada en 2018 de 55 Eurofighters de les primeres fases, por cuenta de la carestía de la so actualización a la Fase 3, colo que'l so actual inventariu ye de 144 aviones, pudiéndose ver amenorgáu a 89 nel futuru. En payares de 2011 EADS propunxo a los países socios de programa, atayar los pidíos de la Tranche 3B en cuenta de que consigan nuevos contratos en campañes d'esportación ya invertir esi dineru na reactivación del programa Talarion. Ante la tensión con Rusia la RAF replantégase activar dos escuadrones de los aviones retiraos, dedicándose puramente a defensa aérea al corresponder a la versión más antigua. La RAF y BaE Systems tán investigando cómo ameyorar les capacidaes del avión, en misiones d'ataque.
Según la propuesta del consorciu, si la filial alemana de Cassidian llogra'l contratu del Concursu MRCA que ta liderando n'India, el país nun tendría obligación d'adquirir los 37 aviones de la Trancha 3B que tien axustaos. A cambéu, EADS pide que s'invierta esi dineru na compra del UAV européu. Lo mesmo asocedería cola campaña de la que ye responsable España y qu'abandera en Corea o al Reinu Xuníu cola de Xapón.
Costos
El programa Eurofighter tuvo un costu de 60000 millones d'euros, de los cualos cuasi 12.300 coresponden al so desenvolvimientu, teniendo un costu de despegue envaloráu en 2008 de 63 millones d'euros, con un costu de compra de 88,4 millones d'euros. El costu d'adquisición varia en función de la configuración que cada país escoyera pal so avión, yá qu'en cada unu ye distintu, el costu total de llogru del Typhoon británicu en 2011 foi de 126 millones de llibres.
Como referencia, el costu per hora de vuelu ye de 43000€ en 2010, y el costu añal de caltenimientu nel periodu 2009-2019 sería de 15 millones d'euros. Proyeutándose les siguientes cifres:
Esportaciones
thumb|upright=1.5|
Austria
thumb|Eurofighter Typhoon de la [[Fuercia Aérea Austriaca.]]
El 2 de xunetu de 2002 el gobiernu austriaco anunció la decisión d'adquirir el Typhoon como'l so nuevu avión de defensa aérea. L'encargu de 18 Typhoon rematóse'l 1 de xunetu de 2003, incluyendo amás de los aviones, entrenamientu de pilotos y personal de tierra, loxística, caltenimientu y un simulador. El futuru d'esti pidíu foi cuestionáu pol Parllamentu austriacu.
El 26 de xunu de 2007 el ministru de Defensa austriacu Norbert Darabos anunció un amenorgamientu del pidíu inicial, que pasó de 18 a 15 unidaes. El primeru de los Eurofighter pidíos per Austria foi apurríu'l 12 de xunetu de 2007, entrando a formar parte de la Fuercia Aérea Austriaca.
Arabia Saudita
thumb|Eurofighter Typhoon de la [[Real Fuercia Aérea Saudina.]]
El 18 d'agostu de 2006 anuncióse que Arabia Saudita adquiriría 72 Typhoon pa fornir a la Real Fuercia Aérea Saudina. En payares y avientu informar de qu'Arabia Saudita amenaciara con mercar Rafale franceses pola investigación del casu Al Yamamah qu'empezó nos años 1980. Sicasí, el 17 de setiembre de 2007, Arabia Saudita confirmó'l pidíu de 72 Eurofighter Typhoon por 4.430 millones de llibres esterlines.
El 11 d'agostu de 2008 Arabia Saudita empezó les negociaciones con BAE Systems pa l'adquisición d'un segundu llote de 72 o más aparatos.
Los aviones saudites vieron combate real en Yemen, realizando misiones d'ataque al suelu.
Omán
El 21 d'avientu de 2012 anuncióse que Omán roblara un alcuerdu de compra nel que s'incluyíen 12 caces Typhoon y 8 entrenadores Hawk pa fornir a la Real Fuercia Aérea d'Omán, valoráu en 2.500 millones de llibres.
Ventes atayaes
En 1999 el gobiernu griegu alcordó la compra de 60 Typhoon pa reemplazar los sos aviones de combate de segunda xeneración. A pesar de qu'en xunu de 2006 el gobiernu anunció un plan d'adquisición multianual por 2.200 millones d'euros col enfotu de consiguir l'adquisición d'un caza de siguiente xeneración (siendo candidatos el Typhoon, el Dassault Rafale y el Lockheed Martin F-35 Lightning II, la compra retardóse indefinidamente por cuenta de los problemes económicos agudos presentaos nel tercer llustru del sieglu XXI.
El Typhoon participó n'India nel programa pa escoyer un nuevu avión de combate denomináu Indian MRCA Competition (n'español: Competición pa l'adquisición d'un nuevu avión de combate polivalente), al traviés del cual podríen vendese 126 aviones. Hubo informes qu'indicaben que'l Typhoon podría ser el ganador del concursu, sicasí finalmente foi axudicáu al Dassault Rafale.
El Eurofighter Typhoon yera candidatu en Xapón nel concursu p'aprovir a la so fuercia aérea d'un caza de nueva xeneración, compitiendo colos estauxunidenses F/A-18Y/F Super Hornet y F-15Y Strike Eagle, pero'l gobiernu nipón decidióse finalmente pol Lockheed Martin F-35 Lightning II.
Evaluó la compra del Eurofighter Typhoon pa sustituyir a los sos Northrop F-5Y Tiger II, nun concursu nel que compitió col Dassault Rafale y el Saab Gripen NG, finalmente nun se realizó nengún pidíu de nengún aparatu.
Diseñu
Les carauterístiques del Typhoon son una bona amuesa del so desenvolvimientu. La célula del Typhoon foi diseñada de manera que fuera inestable en vuelu (con canards y nala delta truncada), lo que-y apurre una gran maniobrabilidad. P'arreglar el problema de la inestabilidá recurrir a un sistema de control de vuelu cuádruple redundante Fly-by-wire.
thumb|Motor [[EJ200 con emburrie vectorial.]]
Nos virajes caltién la enerxía perfectamente al disponer d'una rellación emburrie a pesu de 1,15, amás de que los motores EJ200 déxen-y volar en réxime de supercrucero (capacidá de volar a velocidaes supersóniques ensin utilizar postquemadores). La empresa española ITP, (Industria de Turbopropulsores, S.A.) ta desenvolviendo un sistema de tobera orientable que dexaría al Typhoon tener emburrie vectorial. Les pruebes de felicidaes toberas realizaes colos motores EJ200 fueron esitoses y solo depende de les voluntaes de los gobiernos pa fornir a los aparatos con éstes, una y bones el sistema de control de vuelu (FCS poles sos sigles n'inglés) del Eurofighter yá ta preparáu pa recibiles.
L'avión ta fabricáu en gran parte por compuestos como la fibra de vidriu o la fibra de carbonu, qu'apurren mayor rixidez estructural a la célula, lo que-y dexa realizar maniobres con valores de fuercia G bien altos. L'asitio eyectable ye del tipu Cero-Cero, construyíu pol fabricante Martin Baker, y ye capaz de eyecciones a más de 600 nuedos de velocidá (aproximao 1100km/h). Nun se refuga tampoco l'adopción de tanques de combustible conformables (CFT poles sos sigles n'inglés) na fase 3 de producción, lo que-y apurriría una mayor autonomía de vuelu, anque esto obligaría al Eurofighter a portar menos armamentu. Nes primeres fases de diseñu consideróse la posibilidá d'usar doble deriva, anque darréu refugóse pola mayor fuercia estructural que presenta derivar única. A pesar de nun buscar carauterístiques de baxa detectabilidad como requerimientu, como sí lo fixo'l F-22 Raptor, el Typhoon tien la so forma bien curiada pa tratar de ser lo menos detectable posible al llume del radar.
Sistemes
Pa la versión española:
Estructura y aviónica
thumb|Un Eurofighter Typhoon alemán.
Na construcción del Typhoon faise usu intensivu de materiales compuestos, que son resistentes y llixeros y llogren que l'avión tenga un pesu amenorgáu. La so superficie estructural ta fecha nun 82% d'estos materiales, que consisten nun 70% de compuestos de fibra de carbonu y un 12% de compuestos de fibra de vidriu. N'otra pallabres, el metal solamente representa un 15% de los materiales usaos na construcción del avión, siendo nesti casu aleaciones llixeres y titaniu. Estos materiales ufierten una vida útil envalorada de 6000 hores de vuelu.
Esti caza carauterizar pola so gran axilidá tantu en vuelu supersónicu como a baxes velocidaes gracies al so diseñu ala en delta delta/canard. Esti diseñu ye inestable en vuelu por naturaleza y foi diseñáu asina pa garantizar la so alta maniobrabilidad. Por ello dispón d'un sistema de control de vuelu fly-by-wire dafechu dixital de cuádruple redundancia encargáu d'apurri-y la estabilidá artificial, esti sistema corrixe automáticamente les maniobres del pilotu de forma que nun pueda llevar l'avión fora de les llendes de seguridá yá que el control manual por sigo solo nun podría compensar la inestabilidá inherente. De la mesma, en casos de desorientación, el sistema recupera automáticamente una posición estable del avión.
La navegación ye llevada a cabu coles mesmes por sistema d'allugamientu global (GPS) y un sistema de navegación inercial (INS), y puede utilizar un sistema d'aterrizaxe por preseos (ILS) para aterrizar con mal tiempu.
Cabina
El Eurofighter Typhoon cuenta con una cabina de “cristal” ensin nengún preséu convencional, esto ye, tola información amosar en pantalles planes. Nella inclúi trés pantalles multifunción (MHDDs; Multi-function Head Down Displays) a color que pueden ser manipoliaes por aciu les tecles qu'arrodien cada pantalla, con un cursor XY, o bien por aciu órdenes de voz (DVI, Direct Voice Input). Dispón d'una pantalla de visualización frontera (HUD) con infrarroxu de barríu fronteru (FLIR), manera de control tipu «voz + manes en mandu de gases y palanca de control» (Voice+HOTAS), sistema de simboloxía montáu en cascu (HMSS) (conocíu polos pilotos de prueba como 'el sombreru llétricu'), sistema de distribución d'información multiplicación (MIDS), un serviciu d'entrada d'información manual (MDEF, Manual Data Entry Facility) allugáu na parte izquierda del panel y un sistema d'alertes de l'aeronave dafechu integráu con un panel d'alertes dedicáu (DWP,  Dedicated Warnings Panel). Los preseos de vuelu de reserva, allumaos por LEDs, tán asitiaos na parte derecha del panel.
El tripulante pilota l'avión per mediu d'una palanca de control central y una palanca de gas del motor nel llau esquierdu. Pa escapar de la cabina en casu d'emerxencia utiliza'l asientu eyectable Martin-Baker Mk.16A, propulsado por dos motores cohete.
Fusión de sensores
Como tou armamentu modernu, el Eurofigther tien ensame de sistemes, de los que cabo destacar el FCS del tipu "Carefree Handling" desenvueltu por BAES y GEC Marconi, que controla les maniobres del avión según otros subsistemas menores, como l'almisión del aire per mediu del sistema varicrowl.
El Radar ECR 90 CAPTOR-M ta basáu nel Radar Ferranti Blue Vixen del Harrier FSR.Mk2, una y bones la frecuencia de pulsos del radar FoxHunter del Tornado F.Mk3 nun cumplía los requerimientos del avión. El radar ye del tipu multimodo de cuarta xeneración, con pulsu Doppler en banda X, que dexa identificar oxetivos a más de 150km (BVR) y con capacidá de busca y bloquéu escontra riba y escontra baxo. Ta prevista como ameyora del radar la sustitución de l'antena de barríu mecánicu por una antena de barríu electrónicu AESA (Active Electronically Scanned Array) d'aproximao 1400 módulos TR. D'esa manera'l radar va pasar a denominase CAESAR (acrónimu de Captor AESA Radar). Según el consorciu Euroradar (fabricante del Euroradar CAPTOR) les capacidaes del radar Captor vense amontaes de manera significativa cola adopción de l'antena de barríu electrónicu. Amás, según eses informaciones, puede convertise de manera senciella un radar Captor en CAESAR a cencielles camudando l'antena y actualizando el software acomuñáu al radar. thumb|left|Radar [[Euroradar CAPTOR|CAPTOR-Y n'esposición.]]