cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Orán
Población total
Antes de la colonización francesa, había en redol a 18.000 habitantes en Orán y la so contorna. Mientres los años previos a la ocupación, anque la cifra creció, nunca se llegaron a algamar los 30.000 habitantes. Sicasí, tres la colonización de los franceses la población d'Orán doblar en tan solo 50 años tres l'empiezu de la colonización. En menos de 70 años dende'l principiu de la colonización, Orán devasó los 100.000 habitantes, convirtiéndose asina na quinta ciudá francesa. Una gran parte de los europeos que s'instalaron en Orán yeren en realidá d'orixe español. De primeres del sieglu XXI, ye una de les grandes aglomeraciones del Magreb y algámase la población intramuros del 1.000.000 d'habitantes.
Dempués de 1831, la población esperimentó tan solo una única fase de contraición importante: l'asociada a la guerra d'Arxelia, yá que tres los alcuerdos de Évian, la población europea abandonó la ciudá. La metá d'Orán atopábase entós erma y les viviendes abandonaes son rápido reocupadas tres la independencia.
Evolución de la población d'Orán
thumb|200|Evolución de la población d'Oren. Apréciase claramente'l periodu de la guerra d'Arxelia en [[1954.]] Dende 1832 la ciudá tuvo una importante presencia de población europea. El censu de 1921 cuenta con 138.212 habitantes, de los cualos 20.059 yeren arxelinos y 118.153 europeos, siendo asina que más del 85% de la población yeren ciudadanos europeos.
A tenor de la llei d'inmigración de 1889, la población aumentó rápido. Cuarenta años dempués, en 1961, la cifra total de población pasa a 433.000 persones. Pero magar que la población europea habíase dobláu, aumentando a 213.000 persones, la población arxelina multiplicar por once, hasta algamar les 220.000 persones. Si Orán yera en 1954 la ciudá más europea de toles villes d'Arxelia con un 64,5% de la so población europea, con una clara mayoría d'españoles; en 1961, la repartida de la fuercia demográfico vese claramente invertíu a favor de la población arxelina y en Orán hai más arxelinos, yá que ocuparon les cases abandonaes polos europeos.
A la conclusión de la guerra d'Arxelia Anne-Marie Duranton-Crabol afirmó que « Orán foi, poro, una ciudá europea.». Esta repartida demográfica esplica según ella la forma particular que tien la violencia de la guerra pa revertir dichu repartida. Michel Coquery mentó que« Orán [...] que foi mientres enforma tiempu una ciudá solamente europea. En menos de venti años, convirtióse nuna ciudá onde la población musulmana ye más numberosa que la de Constantina».
El principiu de la guerra d'Arxelia provoca la partida de 200.000 europeos, la población de tola ciudá colonial, marcando asina'l fin d'una dualidá de la población en Orán. Nun primer momentu, l'apropiación ye solamente física y demográfica.
Orixe de la población actual
Un estudiu en 2007 sobre 102 individuos reveló que los habitantes arxelinos y, cuantimás, d'Orán fueron en más d'un 78% d'orixe berebere o moyenne-orientale. La dualidá de la población de la dómina colonial dexó d'esistir.
Otros puntos notables
La tasa más baxa de consanguinidá n'Arxelia, foi rexistrada en Orán con una tasa del 18,5%.
Orán anguaño
Anguaño, Orán ye un gran centru portuariu y comercial. Cuenta con tres universidaes y col aeropuertu de Ye Senia. La ciudá vieya d'Orán tien una casbah y una mezquita del sieglu XVIII.
Kento Nakanishi
Kento Nakanishi (中西 健人; ) ye un.
Orán
Orán anguaño
Orán convirtióse nun gran centru de transaiciones comerciales pa una superficie amplia, qu'inclúi Arzew, les zones de puertu de petroleu/gás según Sonatrach, la compañía más grande del país de petroleu y gas. Sonalgas construyó un nuevu palaciu de congresos en Orán y en 2010 La 16º Conferencia y Exhibición Internacional de Gas Natural Llicuao tuvo llugar na ciudá d'Orán, qu'atraxo a unos 3.000 visitantes y a grandes compañíes de tol mundu. P'afaer a tolos visitantes, construyéronse nuevos hoteles y tamién se dispunxeron dellos hoteles flotantes.
Distritos
Orán ta estremáu en dolce distritos o sectores urbanos. Cada distritu dispón d'una delegación barrial qu'alministra les xestiones téuniques, polítiques y sociales.
El cascu históricu corresponder col barriu de Sidi Houari y nél asitiaron los distintos pueblos que gobernaron la ciudá: otomanos, españoles y franceses. thumb|Alfoz y distritos d'Orán.
El Hamri
thumb|right|Mezquita de Hassan Basha
El Hamri ye un gran distritu nel centru d'Orán conocíu en francés como Lamur. Equí atópase'l club de fútbol Mouloudia d'Oren.
Sidi El Houari
El distritu históricu ye un suburbiu nel norte de la ciudá d'Orán. Atópase equí l'antiguu colexu Saint-Louis, según l'antigua mezquita de Pasha construyida a les llongura del sieglu XVII. Nesti distritu atopa la piel del santu patrón de la ciudá, conocíu como "Sidi El Houari". Otros intereses turísticos: una antigua prefeutura procedente de Stalingráu, les muertes españoles que daten del sieglu XVI, y especialmente, el palaciu del Bey d'Oren.
Alfoz d'Orán
thumb|right|Fuerte Mers el-Kebir thumb|right|Oren Madagh thumb|right|La Gran Biblioteca (ex. Cathédrale d'Oren) La metrópolis d'Orán entiende diverses comunidaes.
400px|center
Mazalquivir
El conceyu de Mazalquivir n'árabe trescritu Mers El-Kebir, atopar al noroeste d'Orán, a unos siete quilómetros del centru de la ciudá. Como'l so nome indica (El Gran Puertu), tratar d'un gran puertu qu'alluga asina mesmu una base naval, residencia de l'Armada Arxelina.
Aïn-El-Turk
Aïn El Turk, que'l so nome significa Fonte de los Turcos ta tamién allugáu al noroeste d'Orán a 15 km del centru. Ye una ciudá marítimu qu'alluga diversos hoteles y curiosos turísticos.
Drosay
Drosay ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Orán
Bir-El-Djir
Esta comunidá depende de Bir-El-Djir y entiende los suburbios d'Is d'Orán (nun llugar amás de los distritos). Trátase de la población que ta esperimentando un mayor desenvolvimientu social nos últimos años. Inclúi diversos edificios que son la sede de compañíes nacionales y locales, con una arquiteutura modernista (Sonatrach, en construction), el nuevu Complexu hospitalariu "1 de payares de 1954", el Palaciu de Congresos, la Universidá de ciencies y teunoloxía (concebida pol arquiteutu xaponés Kenzo Tange (1913–2005)), l'Institutu de ciencies médiques, y les cortes de Xusticia. Esta comunidá ye la estensión urbana al este de la ciudá d'Orán, a 8 km del centru, con una población de 118.000 habitantes. Ente los proyeutos nesta área atopa l'estadiu olímpicu de 50.000 places. El so nome significa Mina de Magre.
Misserghin
Esta ye una pequeña ciudá nel estremu oeste de la metrópolis.
Boutlélis Boutlélis
thumb|centre|1040px|Panorámica del mar frente a Orán, Arxelia.
Cultura
Hai que destacar los llazos culturales que xunen la ciudá d'Orán cola ciudá española d'Alicante, cola cual ta hermanada. Oren recibió gran parte de los moriscos espulsaos del Reinu de Valencia y dalgunes pocu costumes d'esos yeren similares a los de la población valenciano y alicantino cristiana Na dómina colonial, inclusive consta que se llegaron a celebrar en Orán les Fogueres de San Juan. A la fin de la guerra civil, dellos republicanos pudieron escapar d'Alicante cola ayuda de barcos arxelinos d'Orán, principal motivu de la hermandá. Ente Alicante y esti puertu arxelín tamién hai un especial contautu na actualidá, una y bones dambes ciudaes xunir el Ferry Arxelia, na operación Paso del Estrechu.
La música folk conocida como Raï tuvo'l so orixe en Orán.
Museos
El muséu Ahmed Zabana, l'antiguu muséu Demaeght foi creáu en 1885 pola Sociedá de xeografía y arqueoloxía de la provincia d'Orán. Los edificios actuales daten de 1933. El muséu foi puestu en 1986 baxu tutelar del Ministeriu de Cultura y foi rebautizado como « Muséu Nacional Ahmed Zabana». Componer de siete seiciones centraes en Orán y la so rexón: belles artes, El Moudjahid, numismática,  prehistoria, vieyu Orán,  etnografía y historia natural.
El Muséu de Moudjahid d'Orán asitiar nel barriu d'USTO, cubre la memoria de la batalla pa la independencia nacional mientres la Guerra d'Arxelia.
Música
La cultura musical de la ciudá remontar a la etapa d'entreguerras y nel fenómenu de la ciudadización del beduín, con cantantes como Cheikh Hachmi Bensmir o Cheikh Hamada, l'estilu Oranés, Wahrani, ye'l más recién. L'amiestu del arte del melhoun colos elementos beduinos y españoles, ye la más conocida en tol mundu. L'estilu de moda de los años 60 foi marcáu polos cantantes Ahmed Wahby y Blaoui El Houari antes del desenvolvimientu más tardíu del cantar oranesa, Cheikh Fethi.
Oren, capital del raï
miniaturadeimagen|"Discu Maghreb", 2017 Oren ye la capital del raï, estilu musical procedente d'antigües tradiciones arxelines. Como'l cantar wahrani y los cantares beduinos, el raï foi consideráu mientres enforma tiempu como una música vulgar antes del so desenvolvimientu y esplotación nos años 60 y 70 por cantantes como Bouteldja Belkacem y Senhaji Mohamed. L'estilu foi revolucionáu polos cantantes oraneses (Mohammed Maghni, Rachid Baba Ahmed) dende'l principiu de los años 1980.
Festivales y eventos
right|thumb|right|Logo del festival nacional del cantar Raï Oren entama dellos festivales. Los más célebres son ensin dulda el Festival del Raï y el Festival International del Film Árabe que son entamaos cada añu en Orán.
El Festival de la música y del cantar oranesa impon a cada artista la obligación de participar con en siquier un nuevu cantar. Tien llugar pocu dempués el festival del cantar Rai, del 26 al 31 d'agostu. Finalmente, el salón nacional de la pintura de neños ye entamáu pola asociación El Pincel Llibre nel Palaciu de la Cultura Zeddour Mohamed Brahim Kacem. Esti eventu axunta a neños de 48 villes arxelines, y un permediu de 3000 neños.
El Festival del cuentu entamáu dende 2007 n'Oren pola asociación El Pequeñu Llector axunta cuentos de tola mariña mediterránea.
El festival de películes de bolsu d'Arxelia entamáu dende 2010 polos Centros culturales franceses d'Orán y Tlemcen cola ayuda de l'asociación Génération oranesa, ye un concursu de películes tomaes con teléfonu móvil y cámares de semeya con videu.
Educación
Orán ye un polu universitariu importante, la ciudá y les sos contornes contienen dellos campus universitarios como la Universidá d'Orán-Es Sénia, la universidá de Ciencies y Teunoloxíes, construyíu pol arquiteutu xaponés Kenzo Tange, según la Escuela cimera de maxisteriu téunicu d'Orán (ENSET). La ciudá cunta asina mesmu con dellos establecimientos d'educación cimera como'l Centru d'Investigación n'Antropoloxía Social y Cultural (CRASC), l'Institutu Nacional de Telecomunicaciones y de Teunoloxíes de la Información y de la Comunicación, l'Institutu hidrometeorológico de formación y d'investigación(IHFR) de la cultura africana, l'Institutu de Ciencies Médiques y la Escuela preparatoria de les ciencies y téunicos.
La ciudá cunta amás, con delles escueles de comerciu y xestión, ente les que pueden mentase la escuela de formación en xestión, informática y comerciu Ibn Sina (EGIC Ibn Sina), l'Institutu de Desenvolvimientu de los recursos Humanos (IDRH) y l'Institutu International de Xestión (INSIM) ·.
Tres l'añu universitariu 2007/2008, Oren cuntaba con 63094 estudiantes.
Biblioteques
Amás de les biblioteques universitaries, Orán cuenta con cinco biblioteques principales:
Esiste una biblioteca asociativa xuvenil creada y xestionada polos miembros de l'asociación El Pequeñu Llector, primer biblioteca consagraes puramente nel públicu xuvenil de 4 a 16 años.
=== Orán na lliteratura Numberosos escritores formaron parte de la escena de teatros poles hestories de los sos llibros. El célebre fidalgu Don Quixote de Cervantes contién una etapa en Orán. Una parte del romance Clovis Dardentor de Jules Verne desenvolver na ciudá.
Fiestes populares
La fiesta del día del bereber Yennayer llamada llocalmente "Ennayer" vien de la dómina bereber preislámica ye anguaño celebrada en Orán. Con ocasión d'esta fiesta los oraneses preparen un platu tradicional conocíu como "chercheme" y los neños alleguen a esta fiesta como precedente de l'Aïd el-Fitr o l'Aïd el-Adha. Magar que esta fiesta ye refugada anguaño por delles corrientes relixoses, la so celebración ye bien importante na ciudá.
Ficción
Na comedia El gallardo español (1615) de Miguel de Cervantes, apaez dramatizado un históricu intentu de toma del Orán español per parte de turcos y berberiscos.
La novela d'Albert Camus, La peste (1947) tien llugar nun Orán de ficción.
Arturo Pérez-Reverte ambienta dellos capítulos del so llibru "Corsarios de Levante" de la serie del Capitán Alatriste nel Orán del sieglu XVII.
Na saga de los Caballeros del Zodiacu Jabu el caballeru d'Unicorniu recibe'l so entrenamientu en Orán.
Clima
Orán cuenta con un clima semiárido, con iviernos nidios y húmedos y branos templaos y secos. La ciudá tien influencies nel clima mediterraneu, sicasí la combinación d'una temperatura medio añal alta y la precipitación añal relativamente baxa tórga-y cayer nesa categoría clima. Oren promedia 326 mm de precipitación al añu, la mayor parte de les cualos asítiase ente avientu y mayu. Los branos son calorosos y secos con temperatures medies nel mes más templáu cerca de los 32 graos centígrados. Los iviernos son nidios con altes temperatures nel mes más fríu con alredor de 17 graos Celsius.
Videnskabelige Meddelelser fra Dansk Naturhistorisk Forening i Kjøbenhavn
Videnskabelige Meddelelser fra Dansk Naturhistorisk Forening i Kjøbenhavn (embrivíu Vidensk. Meddel. Dansk Naturhist. Foren. Kjøbenhavn) ye una revista ilustrada con descripciones botániques que ye editada en Copenḥague (Dinamarca). Publicar dende l'añu 1849.
Andréa Onofre de Araújo
Andréa Onofre de Araújo, ye una botánica, curadora y profesora brasilana.
En 2000, llogró una llicenciatura en Historia natural, pola Universidá Estatal Paulista; y, tantu la maestría en Bioloxía Vexetal, en 2003; y, el doctoráu pola Universidá de São Paulo, en 2007.
Ye investigadora de la Universidá Federal del ABC, y del Institutu de Botánica de la Universidá Estatal Paulista.
Duclair
Duclair ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Vierteljahrsschrift der Naturforschenden Gesellschaft in Zürich
Vierteljahrsschrift der Naturforschenden Gesellschaft in Zürich (embrivíu Vierteljahrsschr. Naturf. Gues. Zürich) ye una revista ilustrada con descripciones botániques que ye editada en Zurich dende l'añu 1856.
Ras Gharib
Ras Gharib (en árabe exipciu رأس غارب Rās Ġāreb) ye'l más septentrional de los markazes (conceyos) de la Gobernación del Mar Coloráu, Exiptu, asitiáu na parte africana del Golfu de Suez, a unos 180 quilómetros al sur de Suez.
Mientres un tiempu foi la capital de la Gobernación del Mar Coloráu. Tien una superficie de 10,464.46 km². Nel censu nacional d'Exiptu 2006, tenía una población de 32.369 habitantes.
Ye unu de los principales centros de producción de petroleu n'Exiptu, allugando les principales petroleres, primero l'Anglu-Egyptian Oil Company (una subsidiaria de la Royal Dutch Shell) y depués la compañía nacional d'Exiptu, la Egyptian Xeneral Petroleum Corporation que ye la que xestiona tamién el puertu, el más importante dempués del de Suez, pa la carga de petroleu.
Cristina García Rodero
Cristina García Rodero ye una fotógrafa española. Miembru de la Real Academia de Belles Artes de San Fernando y la primera y única persona de nacionalidá española integrante de la prestixosa Axencia Magnum.
Estudios y trabayu
Llicenciada en Belles Artes pola Universidá Complutense de Madrid, empezó la so carrera docente en 1974 dando clase de dibuxu na Escuela d'Artes y Oficios de Madrid. En 1983 empezó a impartir clases de fotografía na Facultá de Belles Artes de la Universidá Complutense de Madrid, actividá que realiza hasta 2007. Compatibilizó la so xera docente cola creación fotográfica y la collaboración en diverses publicaciones periódiques españoles y estranxeres. Nel 2005 consiguió entrar a formar parte de l'axencia fotoperiodística Magnum, siendo la primera y única persona de nacionalidá española que lo consiguió. En Sesión Plenaria Estraordinaria celebrada pola Real Academia de Belles Artes de San Fernando el llunes 18 de febreru de 2013, foi escoyida como Académica de Númberu pa la Seición de Nueves Artes de la Imaxe, ocupando la Medaya vacante que tuviera Luis García Berlanga.
Trayeutoria artística
Les sos primeres obres apaecen nos concursos universitarios a finales de los años sesenta. En 1973 plantégase la xera de fotografiar costumes y fiestes por toa España para lo que recibe una beca. Darréu realizó reportaxes sobre tradiciones en distintos países.
La so obra fotográfica podría enmarcase nel reportaxe, anque dende un puntu de vista bien personal.
La so obra atopar en diverses coleiciones permanentes:
Esposiciones
Realizó numberoses esposiciones de la so obra, tantu individuales como coleutives en distintos países. La so primer esposición individual realizar en Méxicu col títulu de Fiestes Tradicionales n'España. La so esposición titulada 'España despinta' percorrió múltiples espacios: Muséu d'Arte Contemporáneo en Madrid, Alcuentros fotográficos de Arles, Carcassonne y Braga, Fotofest'90 en Houston, Photographers' Gallery en Londres, Diaframma en Milán, Photokina de Colonia, Zentrum fur Audiovisuelle Medien en Sttutgart, Münchner Stadtmuseum en Múnich, Museo Álvarez Bravo d'Oaxaca, Muséu de Belles Artes de Caraques, Médiathèque Centre Jean Renoir en Dieppe ...
Otres esposiciones tuvieron por títulu: Pratiques Religieuses en Pays Mèditerranéens, Old World, New World, Europa: Fiestes y Ritos, Eye of Spain, "Grabarka. El Monte de les 6.000 cruces. Una pelegrinación ortodoxa en Polonia", ''Cristina García Rodero. Historia d'una pasión, Lo Festivo y lo Sagrao, Aquaria'', pero'l so últimu proyeutu de trabayu ye Ente'l cielu y la tierra que pretende que seya un testimoniu gráficu de la vida al traviés de los festivales de música, erotismu y sexu.
Nes sos esposiciones coleutives representó la fotografía española, asina la so primer esposición en 1985 titulábase: Contemporary Spanish Photography y realizóse en Albuquerque; o en Photographen Aus Spanien en Essen; After Franco en Marcuse Pfeiffer Gallery de Nueva York; Cuatro Direiciones de la Fotografía Contemporánea Española en Madrid; Chefs d'Oeuvre de la Photographie, Les Années 70 en Lausana; Xéneros y enclinos nos alboreceres del sieglu XXI en Alcobendas; De la Rebelión a la Utopía (Fotografía de los años 60-70) en Barcelona; ''Visión mediterránea. 12 fotógrafos y el Mediterraneu español'' en Murcia; ...
Ye una representante de les fotógrafes españoles, participando en diverses esposiciones: Artistes Españoles n'Europa en Waino Aalronem Museum de Finlandia, París y Nueva York; Femmes photographes en París; ...
Premios
1989, 1990 y 1991 Premiu Meyor Fotógrafu del Añu. Revista Semeya Profesional de Madrid.
Shun Sato
Shun Sato (佐藤 隼, ), ye un.
Táliga
thumb|Llocalización del conceyu de Táliga. Táliga (Talega) ye un conceyu español, perteneciente a la provincia de Badayoz (comunidá autónoma d'Estremadura).
Myriam Seco
Myriam Seco Álvarez ye una arqueóloga y exiptóloga española. Destacáu referente ente profesionales de la exiptoloxía, autora de dellos llibros de referencia y responsable d'escavaciones n'Oriente Mediu y Exiptu. Consiguió poner en marcha importantes proyeutos arqueolóxicos y dirixilos a bon puertu. Ente ellos, cabo citar al de la escavación y restauración del templu de Millones d'Años del faraón Tutmosis III (sieglu XV e.C.). La llamada Indiana Jones española cuenta con una trayeutoria profesional bien prolífica, y con amplia presencia internacional.
Táliga
Situación
Táliga asitiar al sur de la contorna de los Llanos de Olivenza. Llenda colos conceyos d'Alconchel al oeste y Barcarrota al este, colos que ta comunicáu al traviés de la carretera EX-313.
Myriam Seco
Formación académica
Estudió Historia na Universidá de Sevilla, onde se llicenció cola especialidá de Historia Antigua en 1990. Dempués siguió los estudios de doctoráu y realizó la tesina titulada “La familia nel Exiptu Antiguu”. Dende l'añu 1992 hasta'l 1995 tuvo nel Institutu d'Exiptoloxía de la Universidá de Tubinga, Alemaña, y en xineru de 1995 doctorar n'Historia na Universidá de Sevilla cola tesis titulada: “Representaciones de neños nes tumbes privaes de Tebas mientres la XVIII dinastía n'Exiptu”. En 1998 empecipió la so formación n'arqueoloxía submarina col Institutu d'Arqueoloxía Náutica de Texas, nel Mar Coloráu, nel xacimientu de Sadana Island.
Táliga
Situación
Pertenez a la contorna de Llanos de Olivenza y al partíu xudicial d'Olivenza.
Historia
Formó parte de Portugal mientres más de cinco siglos, hasta la so incorporación a España en 1801, constituyíu como una parroquia (freguesia) del conceyu d'Olivenza col nome de La nuesa Señora de l'Asunción de Táliga (Nossa Senhora da Assunção de Talega [o Táliga]).
Myriam Seco
Investigación
La doctora Seco desenvolvió una amplia actividá profesional.
Ente los sos primeros trabayos de campu n'España, figuren el que realizó en 1995 nun xacimientu feniciu de Cuetu del Villar, Málaga, cola Dra. Eugenia Aubet de la Universidá de Barcelona; el que fizo en 1996 en Carratraca, Málaga, cola Universidá de Málaga; y l'efectuáu en 1997 en Sevilla col Dr. Ramón Corzu de la Universidá de Sevilla.
En 1996, trabayó nun xacimientu arqueolóxicu medieval de la llocalidá alemana de Reutlingen, cola Dra. Scholkmann de la Universidá de Tübingen, Alemaña.
N'Exiptu realizó un ampliu llabor a lo llargo de más de venti años, cabo citar una de les sos primeres escavaciones ellí en 1996 nel xacimientu de Sharuna, col Dr. Farouk Gomáa de la Universidá de Tübingen, pero depués vinieron munches más; la escavación de 1998 na necrópolis del Segundu y Tercer Periodu Entemediu na Heracleópolis Magna cola prestixosa exiptóloga Carmen Pérez Díe del Muséu Arqueolóxicu Nacional de Madrid; les campañes arqueolóxiques ente 2001 y 2004 na pirámide romboidal según nel templu funerariu de Seneferu y templu del valle en Dahshur, col Dr. Rainer Stadelmann del Institutu Arqueolóxicu Alemán; y les diverses escavaciones nel templu de Amenophis III en Luxor, cola Dra. Hourig Sourouzian nes que dende'l 2000 vieno trabayando nel marcu de dellos proyeutos.
El primer gran proyeutu que tuvo al so cargu empezó nel 2006 y foi nes mariñes de la ciudá de Tiru, n'El Líbanu onde tuvo al so cargu a un equipu hispanu-libanés. Trátase d'un pecio feniciu con un cargamentu d'estatues de terracota que taba siendo escaláu. Este foi un proyeutu de cooperación hispanu-libanesa ente la DGA (Direición Xeneral d'Antigüedaes Libanesa) y la Real Academia de Belles Artes de Santa Isabel d'Hungría de Sevilla. Esta investigación enllargóse mientres dellos años y refundió a la lluz importante afayos arqueolóxicos. Na so trayeutoria profesional, destaca tamién la so participación na espedición de "El Misteriu del Nilo", una película documental en formatu Imax, rodada ente payares de 2003 y Julio de 2004, que recueye les vivencies y el trabayu de campu d'una espedición científica viaxando dende la nacencia del ríu Nilo Azul (un afluente o "sector" del Nilo) hasta la desaguada d'ésti nel Mediterraneu. El Nilo Azul naz n'Etiopía y prosigue hasta Sudán, onde se xune al Nilo Blanco, l'otru afluente principal del Nilo, un ríu que'l so percorríu per Exiptu foi vital pal desenvolvimientu de l'antigua civilización exipcia. Amás de el so interés intrínsecu, esta espedición foi tamién la primera en llograr faer el trayeutu dende la nacencia del Nilo Azul hasta la desaguada del Nilo, un percorríu de más de cinco mil quilómetros. Amás de Myriam Seco, los otros integrantes de la espedición fueron: Pasquale Scaturro, guía de ríu y xeofísicu estauxunidense, conocíu polos sos otros descensos per ríos peligrosos y tamién por xubir al visu del Everest na so faceta d'alpinista; Gordon Brown, kayakista y cámara estauxunidense; Mohamed Megahed, hidrólogu exipciu; Saskia Lange, periodista xermanu-española; y Michel L’Huillier, fotógrafu chilenu-español. Na espedición, Myriam Seco ocupóse mayormente d'esplorar los venceyos ente antigües civilizaciones d'Etiopía, Sudán y Exiptu.
Trabayó tamién na esposición de “120 Años d'Arqueoloxía Española n'Exiptu” como coordinadora en Cairo, esposición que, inaugurada nel Muséu d'El Cairu n'abril de 2009, foi entamada por Sociedá Estatal de Conmemoraciones Culturales (Ministeriu de Cultura), la Direición Xeneral de Política ya Industries Culturales (Ministeriu de Cultura), el Institutu Cervantes d'El Cairu (Ministeriu d'Asuntos Esteriores y de Cooperación) y el Ministeriu d'Antigüedaes Exipciu (MOA).
A día de güei dirixe un importante proyeutu arqueolóxicu; la escavación, restauración y puesta en valor del templu funerariu de Tutmosis III, llamáu'l Templu de Millones d'Años de Tutmosis III, en Luxor.
Esti últimu proyeutu empezó nel añu 2008 y llévase a cabu cola Academia de Belles Artes Santa Isabel d'Hungría de Sevilla, en collaboración col Ministeriu d'Antigüedaes Exipciu.
Coles mesmes el proyeutu caltién un conveniu con Santander Universidaes y l'Institutu d'Exiptoloxía de la Universidá de Tübingen, que'l so oxetivu ye la investigación y la realización de tesis doctorales.
Gracies a esti múltiple financiamientu púdose trabayar mientres tres meses cada añu pa redescubrir esti templu, que fuera escaecíu dende los trabayos de Ricke nos años 30.
Docencia
Ye Académica correspondiente de la Real Academia de Belles Artes Santa Isabel d'Hungría de Sevilla dende 2006. Profesora convidada del Máster de Dibuxu de la Facultá de Belles Artes de la Universidá de Granada, dende 2009. Ye, amás, profesora nel Centru d'Estudios del Próximu Oriente y l'Antigüedá Tardida (CEPOAT), de la Universidá de Murcia, onde imparte clases de máster.
Gracies a los convenios establecíos cola facultá de Belles Artes de la Universidá de Granada y col departamentu de Prehistoria y Arqueoloxía de la Universidá de Sevilla, los alumnos de posgráu pueden realizar práutiques nel so xacimientu. Per otra parte, en collaboración con Santander Universidaes (Banco Santander) realizáronse cursos de formación práutica y téunica in situ, qu'impartieron profesores de la Universidá de Granada y que taba dirixíu a los inspeutores del Ministeriu d'Antigüedaes, pa fomentar asina la cooperación cultural ente Exiptu y España.
Publicaciones
Ente les sos publicaciones más destacaes, que pueden consultase en www.egiptologia.net/insitu, atópense: Publicaciones coleutives sobre escavaciones:
Artículos
– Los capítulos dedicaos a la Tumba de Sennedjem y a les escavaciones nel templu de Tutmosis III en Luxor del catálogu de la esposición de “120 Años d'Arqueoloxía Española n'Exiptu”, publicaos en 2009.
Táliga
Historia
A la cayida del Antiguu Réxime la parroquia forma parte del conceyu constitucional d'Olivenza na rexón d'Estremadura. Dende 1834 quedó integráu nel partíu xudicial d'Olivenza.
Dexó de formar parte del conceyu d'Olivenza cerca de 1850. Nel censu de 1857 cuntaba con 140 llares y 510 vecinos. Los sos primeros rexistros municipales daten de 1871.
Como col restu del territoriu vencíu a España en virtú del tratáu de Badayoz en 1801, Portugal nun reconoz la soberanía española sobre Táliga, invocando'l Congresu de Viena de 1815, anque nun apuesta de forma activa la so posesión. Pela so parte, España considera que'l territoriu ye una posesión llegalmente española en virtú de dichu tratáu, que, según la posición española, nun foi anuláu nin derogáu.
Cerradomys maracajuensis
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Bolivia, Paraguái, Perú, y Brasil.
Longny les Villages
Longny les Villages ye una comuña francesa del departamentu d'Orne, na rexón de Normandía. Llenda con.
Lonlay-l'Abbaye
Lonlay-l'Abbaye ye una comuña francesa del departamentu d'Orne, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Écalles-Alix
Écalles-Alix ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Écrainville
Écrainville ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Comedor
thumb|Comedor señorial. El comedor designa un espaciu o llugar nel cual les persones axuntar pa inxerir alimentos, yá seya almuerzu, comida, cena o refrigerio. Puede haber unu o dellos comedores nuna casa, edificiu, empresa, hotel, oficina o escuela. Dependiendo del llugar, del serviciu y de los productos qu'ufierte'l comedor puede camudar de nome: restorán o cafetería, pero cumple la mesma finalidá. El comedor ye una ampliación de la cocina y polo xeneral atópase cerca d'ésta, cola cuenta d'atender bien a los comensales, y de llevar y traer ensin dificultá los enseres necesarios pa la ingesta d'alimentos: platos, cubiertos, manteles, cazos con comida, jarras, servilletas, etc. N'ocasiones, p'aprovechar l'espaciu, la cocina y el comedor atopar nun mesmu sitiu.
Coles mesmes, según l'inmueble nel cual atópese'l comedor, ésti pue ser ampliu o amenorgáu, y cuntar con una o delles meses y silla onde se sientan los comensales; según con un equipamientu (cocina, instrumentos, muebles, ventilación, etc.,) y personal (meseros, cocineros, etc.) especializáu qu'atienda les necesidaes alimenticies de les persones que frecuenten el comedor. El comedor non yá ye un espaciu, los muebles que lu conformen son de fechu lo que conocemos como COMEDOR: una mesa, y siquier una siella. Polo xeneral, cualquier espaciu onde pueda comese sobre muebles que funjan como meses y sielles puede llamase comedor. Otros muebles complementarios del comedor son un trinchador, bufetero o bufetera, esto ye, un mueble con caxones, puertes o compartimientos onde polo xeneral guardar manteles, cacíes, cubiertos, etc. Y una vitrina onde llucen a la vista oxetos decorativos como xarrones o platos. El restu del espaciu del comedor puede decorase con cuadros pictóricos, cortines, tapices, alfombres, lluces, etc.
El material con que tán fechos los muebles pa un comedor ye variáu y depende tamién del tipu de llugar: hotel, escuela, oficina, etc.: madera, plásticu, poliuretano, metal, blima, ratán. Estos materiales dexen asitialos al campu o nun llugar zarráu. La decoración de los muebles y el color tamién depende del llugar, del gustu y la finalidá del comedor. Pero polo xeneral tien de crear un ambiente atopadizo y sobremanera cómodu y funcional. Nun llar, el comedor ye l'espaciu d'alcuentru y de xunta familiar que dexa la convivencia diaria o festiva. El comedor d'una casa habitación puede ser tan ampliu o pequeñu como seya la vivienda, y cuntar con muebles luxosos que combinen col restu de la decoración de la casa, o modestos, senciellos, minimalistas, tradicionales, rústicos o cuasi con cualquier material. Nuna oficina, empresa o escuela'l comedor ye'l llugar nel cual axúntense les persones qu'ende llaborien o estudien, y polo xeneral tamién sirve como un espaciu nel cual conviven, distrayer y relaxen del trabayu o queferes cotidianos. Polo xeneral, nel comedor d'esti tipu de llugares les persones tienen accesu a un fornu de microondes onde pueden calecer comida casera, o ye un llugar d'autoserviciu pa mercar comida fecha o diversos alimentos.
Myzomela eques
Myzomela eques ye una especie d'ave paseriforme de la familia Meliphagidae que vive en Nueva Guinea ya islles menores cercanes.
Distribución y hábitat
Pue atopase nes selves de Nueva Guinea ya islles menores circundantes, distribuyida tantu por Indonesia como Papúa Nueva Guinea.
Vollstandiges Pflanzensystem
Vollstandiges Pflanzensystem (embrivíu Vollst. Pflanzensyst.) foi una revista ilustrada con descripciones botániques qu'editóse n'Alemaña conjuntamente por Gottlieb Friedrich Christmann y Georg Wolfgang Franz Panzer. Publicáronse 14 númberos nos años 1777 a 1788, col nome de ''Des Ritters Carl von Linné Königlich Schwedischen Leibartzes ec. ec., Vollstandiges Pflanzensystem. Nach der Dreizehntenen Lateinishcen Ausgabe und nach Anleitung des Holländischen Houttuynischen Werks übersetzt und mit Einer Ausführlichen Erklarung Ausgefertiget. Nürnberg''
Yujiro Haraguchi
Yujiro Haraguchi (原口 祐次郎, ) ye un futbolista xaponés.
Lonlay-le-Tesson
Lonlay-le-Tesson ye una comuña francesa del departamentu d'Orne, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Vorlesungen der Churpfälzischen physicalisch-ökonomischen Gesellschaft
Vorlesungen der Churpfälzischen physicalisch-ökonomischen Gesellschaft (embrivíu Vorles. Churpfälz. Phys.-Öcon. Gues.) foi una revista con ilustraciones y descripciones botániques que s'editó en Mannheim. Publicáronse 5 númberos nos años 1786 a 1791.
Chelemys megalonyx
Chelemys megalonyx ye una especie de royedor de la familia Cricetidae.
Distribución xeográfica
Ye endémicu de Chile.
Myzomela erythrocephala
Myzomela erythrocephala ye una especie d'ave paseriforme de la familia Meliphagidae que vive n'Oceanía.
Distribución
Ye una especie que s'alcuentra nel sur de Nueva Guinea les islles Aru y el norte d'Australia.
Écretteville-sur-Mer
Écretteville-sur-Mer ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cristina García-Orcoyen Tormo
Biografía
Llogró una llicenciatura en ciencies polítiques y económiques pola Universidá Complutense de Madrid, y una diplomación en direición xeneral d'empreses pola IESE y en comerciu esterior.
De 1983 a 1996, foi secretaria xeneral de Adena/WWF-España, y dende 1993 hasta 1996 vicepresidenta del Conseyu Asesor d'Ambiente de la Xunión Europea. Amás, dende 1996 ye responsable del Comité Español del Programa de les Naciones Xuníes pal Mediu Ambiente (PNUMA, nel so acrónimu en castellán).
Écretteville-lès-Baons
Écretteville-lès-Baons ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cristina García-Orcoyen Tormo
Biografía
Foi escoyida diputada del Partíu Popular a les eleiciones al Parllamentu Européu de 1999. Dende 1999 hasta 2002, foi miembru de la Comisión d'Ambiente, Salú Pública, y Política del Consumidor; y de la Delegación poles Rellación de la Europa Sudoriental. Tamién foi xefa de la Delegación del Parllamentu Européu a la COP8 (Conferencia de les Partes sobre Cambéu Climáticu).
Championnat National 2
El Championnat National 2 (n'español: Campeonatu Nacional 2) ye un tornéu de fútbol que s'apuesta en Francia. Dientro de la organización de la lliga francesa de fútbol ye la cuarta división, detrás de la Ligue 1, Ligue 2 y el Championnat National.
Cristina García-Orcoyen Tormo
Biografía
Dende 1996, ye direutora xerente de la ONG Fundación Entorno, de la Seición española del Conseyu Empresarial Mundial pal Desarrollu Sostenible (acrónimu n'inglés, WBSCD).
Championnat National 2
Sistema de la competición
El Campeonatu Francés Amateur consiste de 72 clubes estremaos en cuatro grupos de 18 equipos cada unu. El tornéu ta abiertu por que participen los meyores clubes de reserves y los que nun son profesionales (amateur).
Namái los clubes amateur apliquen pa xubir al Championnat National. Los cuatro primeros de cada grupu reemplacen a los cuatro últimos de la tercer división. Sicasí, tantu clubes amateur como de reserves apliquen al descensu pal Championnat de France amateur 2 (CFA2).
Antares
thumb|left|200px|Comparación del tamañu d'Antares col Sol. El círculu prietu representa'l tamañu de la órbita de Marte. [[Arturu (estrella)|Arturu tamién s'alcuentra incluyía nel dibuxu.]] Antares (α Scorpii) ye una estrella de primer magnitú, la más resplandiente de la constelación d'Escuripión. Ye, con un diámetru 390 veces mayor que’l Sol, una de les estrelles más grandes que se conocen. Tien un color arroxáu pola so temperatura superficial, que ye d'unos 3600º C. Ta a unos 250 años-lluz de distancia de la Tierra.
Hiroki Sasaki
Hiroki Sasaki (佐々木 宏樹, ) ye un futbolista xaponés.
Tricio
Tricio ye un conceyu de la comunidá autónoma de La Rioxa (España), na contorna de la Rioxa Alta, cercanu a la ciudá de Nájera.
Dómina prerromana y romana
Numberoses referencies escrites de toles dómines respuenden por el perantiguu orixe de Tricio, anterior a la era cristiana. El testimoniu más antiguu apurrir, l'añu 154 e. C., Apiano Alexandrín, nomando a los tritios xunto a otres tribus que s'opunxeron al dominiu romanu. Ptolomeo, xeógrafu griegu de reconocida autoridá, cita, nel sieglu II, a Tritium Megalon, nomatu emprestáu polos conquistadores romanos qu'ufierta una idea sobre la importancia que la villa tenía na dómina. Grandor acotáu amás polos numberosos afayos arqueolóxicos de la civilización clásica, dalgunos de los cualos recueye'l Padre Anguiano nel so Compendio historial de La Rioxa: restos de muralles y de una torre fortificada, mosaicos, columnes, cerámiques y llábanes.
Nel sieglu V, apaecen los vecinos de Tricio como defensores del Obispu Silvano de Calahorra frente al Papa Hilario.
Dómina medieval
Nel añu 928, reinar doña Toa fixo una donación, documentándola na correspondiente escritura, d'una propiedá sita na villa.
Otros datos históricos posteriores
El 6 d'ochobre de 1833 el xeneral Santos Lladrón de Cegama proclamó rei a Carlos V en Tricio, dando con ello empiezu a la Primer Guerra Carlista.
Demografía
El conceyu, que tien una superficie de 6,35 km², cuenta según el padrón municipal pa del INE con  habitantes y una densidá de  hab./km².
Ente 1900 y 1910, crez el términu del conceyu porque incorpora a Arenzana de Arriba.
Evolución de la delda viva
El conceutu de delda viva contempla namái les deldes con caxes y bancos relatives a creitos financieros, valores de renta fixa y préstamos o creitos tresferíos a terceros, escluyéndose, poro, la delda comercial.
La delda viva municipal per habitante en 2014 xubía a 500,00 €.
Basílica de Santa María d'Arcos
thumb|Basílica Santa María d'Arcos.Tricio Data del sieglu V y foi construyida sobre un antiguu mausoléu romanu del sieglu III.
Tudelilla
Tudelilla ye un conceyu español perteneciente a la comunidá autónoma de La Rioxa.
La comunicación del conceyu fai vía carretera. Tien trés entraes, pel norte comunica cola nacional N-232. Les otres dos comuniquen cola LR-123 que lleva a Arnedo.
Tricio
Basílica de Santa María d'Arcos
Ye'l monumentu relixosu más antiguu de La Rioxa, cola particularidá de tar construyíu con restos procedentes d'otros edificios de l'antigua Tritium Megalon.
Tudelilla
Tien unes precipitaciones añales de 400 mm. Datu sacáu de la Comunidá Autónoma de La Rioxa, tamién de la mesma fonte comprobemos que ye un conceyu con ciertu riesgu a nubes puntuales que depositen gran cantidá de llitros en poco tiempu. Tien un riesgu baxo de nevaes, ente 3 y 12 díes de nieve al añu.
El conceyu nun cunta con nenguna rede hidrográfica natural. Pero cunta con un banzáu de 17 000 m³ qu'evita la escasez d'agua pel hibiernu. Cuenta con una EDAR pal saneamientu d'agua residencial.
Tricio
Basílica de Santa María d'Arcos
Ta declarada bien d'interés cultural dende'l 30 de marzu de 1978.
Chilomys instans
Distribución xeográfica
Alcuéntrase n'Ecuador, Colombia, y Venezuela.
Tudelilla
Tien una temperatura medio añal de 13 ºC.
Demografía
El conceyu, que tien una superficie de 19,06 km², cuenta según el padrón municipal pa del INE con  habitantes y una densidá de  hab./km². Tudelilla como tantos otros conceyos rioxanos, sufrió un continuu éxodu demográficu dende mediaos de los años 60. El descensu foi siguíu y ensin mires de parar, hasta que nos últimos años gracies a polítiques municipales y a la instalación de families nueves nel conceyu esti enclín ta camudando.
Tricio
Ilesia parroquial de San Miguel
Alluga'l mausoléu de Celedón Pardo y Agüero, médicu de cámara de Felipe IV
Tudelilla
Evolución de la delda viva
El conceutu de delda viva contempla namái les deldes con caxes y bancos relatives a creitos financieros, valores de renta fixa y préstamos o creitos tresferíos a terceros, escluyéndose, poro, la delda comercial.
La delda viva municipal per habitante en 2014 xubía a 131,76 €.
Tricio
Deporte
Añalmente, l'últimu sábadu d'abril realiza una marcha nocherniega a cuerpu d'unos 63 km que parte de Logroño escontra'l Monesteriu de Valvanera, conocida como la Valvanerada. La llocalidá collabora na so organización partiendo avituallamiento con mazanes.
Nesta población nació'l pelotari Augusto Ibáñez Sacristán, Titín III.
Fiestes llocales
thumb|Panorámica de Tricio.
Ectot-l'Auber
Ectot-l'Auber ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Lougé-sur-Maire
Lougé-sur-Maire ye una comuña francesa del departamentu d'Orne, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Myzomela erythromelas
El mieleru ventrinegro (Myzomela erythromelas) ye una especie d'ave paseriforme de la familia Meliphagidae endémica de Nueva Bretaña.
Distribución
Esta especie alcuéntrase namái na islla de Nueva Bretaña, nel archipiélagu de Bismarck.
Lonrai
Lonrai ye una comuña francesa del departamentu d'Orne, na rexón de Normandía. Llenda con.
Angela Borges Martins
Ângela Borges Martins ye una botánica brasilana.
Lonrai
Tien una población de y una superficie de  km².
Angela Borges Martins
En 1980, llogró la llicenciatura en Ciencies biolóxiques, realizando la defensa de la so tesis de maestría pola Universidá Federal de Minas Gerais. Y en 1989, na mesma casa d'altos estudios, realizó la defensa de la so tesis de doctoráu, titulada ''“ Revisão taxonômica do gênero Marcetia DC. (Melastomataceae)”''.
Nel Departamentu de Bioloxía Vexetal de la UNICAMP ye promotora del "Gradiente Funcional BIOTA" en composición florística, estructura y funcionamientu de la selva Tropical Atlántica, y específicamente del xéneru Lavoisiera DC., de les melastomatáceas de campos rupestres y del zarráu, flora de Grão-Mogol, y estudios taxonómicos en Trembleya.
Ectot-lès-Baons
Ectot-lès-Baons ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Escudu de Cangues d'Onís
L'escudu de Cangues d'Onís (Asturies) ye de creación reciente, anque esisten otros dos más antiguos que tán nel Archivu de la Xunta Xeneral del Principáu. Nun tien una sanción llegal pola casa conceyu.
Ta formáu por una ponte románica d'oru, que fai referencia al esistente na so capital. Superáu por una cruz llatina, na so base sal una bellota y una fueya de carbayu, que simboliza la cruz de la Victoria nel so estáu primitivu, enantes de ser recubierta. A los sos pies una lluna menguante en plata, ta invertida pues simboliza la victoria sobre los musulmanes nel 721.
Al timbre corona real zarrada.
Waling-Waling Review
Waling-Waling Review (embrivíu Waling-Waling Rev.) ye una revista con ilustraciones y descripciones botániques que ye editada en Filipines dende l'añu 1990 hasta agora.
Kuk Sool Won
El Kuk Sool Won (국술원) ye un sistema coreanu d'artes marciales fundáu por Suh In-Hyuk (Kuk Sa Nim o Gran Maestru) en 1958. El nome Kuk Sool Won tórnase a "Asociación Nacional d'Artes Marciales" y, magar que s’encurtia a “Kuk Sool”, la denomación kuk sool / guk sul (국술; 國術) emplégase tamién pa denomar artes marciales coreanes asemeyaes desendolcaes primero o pela mesma dómina que se formó’l Kuk Sool Won. Anguaño’l Kuk Sool Won enséñase en tol mundu, y al tar fundáu como un sistema d'artes marciales y non como un simple estilu d'artes marciales, el Kuk Sool Won nun se considera venceyáu a una única disciplina. Quier ser un estudiu de conxuntu de toles artes marciales coreanes. Dende’l puntu de vista de la filosofía d'In Hyuk Suh, el sistema quier "integrar y esplorar tol espectru de les artes marciales asiátiques esistentes, téuniques d'educación física, desarrollu mental y entrenamientu d'armes."
L’estudiu del Kuk Sool inclúi tamién munches téuniques surdíes modernamente, como la defensa contra les armes de fueu y la improvisación d'armes. El Kuk Sool tien munches facetes, y prautícase pa la defensa personal, salú, educación física, competición, entretenimientu y propósitos estéticos.
Carauterístiques
Nel Kuk Sool amiéstense munchos "estilos" distintos. Sicasí inda tien delles carauterístiques propies que lu estremen d'otres martes marciales tradicionales. Son típiques les sos postures baxes y los movimientos fluyíos y curiosos. Ponse muncho l'acentu tamién nes llaves a les articulaciones y na presión de puntos. El Kuk Sool tamién se describe como un estilu duru y suave, qu'inclúi golpes duros y potentes arriendes de movimientos suaves y circulares.
You won hwa
Un aspeutu clave del Kuk Sool xira al rodiu de la teoría del "You Won Hwa". La traducción lliteral sería "Harmonía del Círculu d'Agua". La primer parte, “you” o “cuerpu” (agua), simboliza tanto adautabilidá y suavidá como puxu. La segunda parte, “won” (círculu), suxer qu'hai un círculu personal al rodiu de caún de nosotros, y que tenemos que tar siempre activos y sollertes pa refugar l'agresión. Son típicos los movimientos circulares del Kuk Sool pa esviar los ataques. La tercer parte, “hwa” (harmonía o compañerismu), representa’l deséu d'algamar l'harmonía ente mente y cuerpu. Na práutica esto llógrase per aciu de la repetición. La idea ye combinar estos tres aspeutos y usalos pa gobernar tolos movimientos del prauticante.
Aspeutos téunicos
Ente otros, el Kuk Sool cuenta colos siguientes conxuntos de téuniques:
Estos principios y estilos guíen los siguientes aspeutos del Kuk Sool Won.
Formes
En cada grau, a los artistes marciales de Kuk Sool ríquen-yos saber una o más formes a mano vacía o "hyung". Estes formes execútense en solitario. Cada forma tien un aspeutu xeneral que guía’l so significáu, que pue dir dende l'equilibriu y el movimientu llinial a la preparación y práutica pa una forma de cuchiellu. En llogrando l'estudiante’l cintu negru, ye introducíu a les formes d'armes en solitario. Estes son asemeyaes a les de mano vacía, nun siendo qu'incorporen un arma.
Tamién al nivel de cinturón negru o per encima, l'estudiante pue deprender formes d'armes en pareya, o formes de combate. Estes fáense con dos persones nuna riestra prefixada de pruebes. Al principiu caltiénse’l cuidáu pa deprender la forma y nun mancar al compañeru, pero’l verdaderu dominiu demuéstrase (ente otres coses) pola velocidá y el contautu plenos.
Téuniques
El Kuk Sool divide sistemáticamente los principios aplicaos de les artes marciales en téuniques organizaes en conxuntos. Cada nivel de cinturón tien ún o más conxuntos que se pide que sepa’l prauticante enantes de siguir avanzando. El númberu de téuniques de cada conxuntu pue tar ente seis y más de venti, y ordénense y agrúpense por principios. Por exemplu, hai un conxuntu de téuniques de proyeición, y tamién un conxuntu de téuniques de contra-proyeición.