cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gorgias
Biografía
Gorgias, fíu de Carmántides, orador, discípulu de Empédocles, maestru de Polu de Agrigento, de Isócrates y Alcidamante, hermanu de Heródico, nació na ciudá griega de Leontinos, Sicilia, hacia l'añu 487 a.C aproximao. La so vida, polo xeneral, trescurrió momentos esitosos. Gracies a la so llonxevidá (vivió cientu ocho años en perfecta lucidez y salú física), en parte, y tamién pola ingente fortuna que supo ganase ente los griegos, pudo viaxar per toa Grecia. Asina, munchos afirmen que Gorgias nunca tuvo un llugar definíu por llargu tiempu, sinón que saltaba de charcu en charcu croando y enseñando, pa utilizar una metáfora que Aristófanes aplíca-y. Prueba de la so gran fortuna y del so constante dir y venir danos les siguientes pallabres de Isócrates, el so discípulu más destacáu y predilectu:
Phelotrupes davidis
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Sichuan (China).
Gorgias
Biografía
“Pero'l que mayor fortuna amasó, de cuantos sofistes recordamos, foi Gorgias de Leontinos. Ésti, anque vivió en Tesalia na dómina en que los sos habitantes yeren los más ricos de Grecia, y a pesar de vivir una vida bien llarga, dedicáu a esa actividá codalosa, y nun habitar d'una manera estable nenguna ciudá, polo que nun tuvo que contribuyir a los gastos del estáu nin se vio obligáu a pagar impuestos, y, amás, nun casó a nenguna muyer nin tuvo fíos, sinón que se vio exentu d'esa contribución, la más constante y costosa (…)”
L'orador algamó tan gran fama ente los griegos que, en poco tiempu, llogró una pléyade d'alumnos que la so prosapia pertenecía a l'aristocracia, a quien cobraba nada menos que cien mines. Esta fama llograr cuando, n'ocasión de que la so ciudá yera hostigada polos siracusanos, foi unviáu como cabeza d'una embaxada a Atenes, col fin de convencer a los xefes y al pueblu de que los protexeren y formaren con ellos una alianza. Finalmente, los atenienses, impresionaos pol so arte, aliar con Leontinos. Dempués d'esti fechu, Gorgias tuvo entrada llibre na gran ciudá, onde amasó lo más grueso de la so fortuna, al puntu de que se fixo llevantar en Delfos una estatua d'oru macizo, costeado pola so propia bolsa.
Una raza zaguina de llinguarexes,
Que vendimian, semen y faen collecha
Cola so llingua y tamién recueyen figos.
Bárbaros de nación, los Gorgias y los Filipos.”
Como orador tien de consideráse-y fundador de la oratoria “epidíctica”. Los discursos que nos fueron calteníos son: un Epitafiu, un Olímpicu, un Pítico, un Aponderamientu de los eleáticos, toos ellos en fragmentos. Quédanos, sicasí, el testu íntegru de los exercicios sofísticos, l'Aponderamientu a Helena y l'Apoloxía de Palamedes. En toos ellos, Gorgias fai ostentación de la so habilidá dialéutica.
Finalmente, Gorgias fina en Larisa, alredor del añu 380 e.C.
Filosofía
Según Platón na so Gorgias o Sobre la Retórica, Gorgias define'l so arte como arte oratorio y afirma que ta dispuestu a formar en tal arte a toos aquellos que quieran. Se vanagloriaba de contestar a cuantes cuestiones habíense-y propuestu, ufiertándose dempués a verificar lo argumentao. Hai de solliñar que, a diferencia de lo qu'asocede nel diálogu Protágoras (que'l so protagonista ye'l tamién sofista Protágoras), onde los sos argumentos son presentaos como notablemente hábiles afirmaciones, nel Gorgias de Platón, el sofista apaez sosteniendo unes tesis bien débiles y fácilmente rebatibles que lu lleven a ser fechu risión por Sócrates. Por ello, gran parte de les carauterístiques de les postures de Gorgias sigue n'entredichu.
Forma parte de la primer xeneración de sofistes xunto con Protágoras con quien compartió'l presupuestu básicu de la so filosofía: el relativismu y l'escepticismu. Movemos nel mundu de la mera opinión, siendo la verdá pa cada unu de nós aquello que nos persuade como tal. La retórica ye la téunica de la persuasión, y el sofista, el maestru de la opinión.
El relativismu de Protágoras pasa a ser en Gorgias escepticismu, sosteniendo tesis nihilistes (del llatín nihil, nada) tesis que sostién l'ausencia de convencimientos verdaderos lo mesmo que de los valores. Nel casu de Gorgias, niégase la esistencia de nada permanente no real al declarar falses toles opiniones.
Tesis 1: Nada esiste
La primer tesis defender de la manera siguiente: si daqué esiste debería o bien ser eternu o nun selo. Si fora eternu, habría de ser infinitu y, si fora infinitu, nun podría tar en nada. Pero, lo que nun ta en nada nun esiste. Per otra parte, si nun fora eternu, tendría d'empezar a ser (tendría de nacer, ser creáu), pero, pa empezar a ser, antes debería nun ser, lo que ye imposible, una y bones el nun ser nun ye (lo que nun esiste nun puede niciar la esistencia). Asina, nin ye eternu nin tien orixe y, por tanto, nun ye. Nada puede esistir.
El tamién escépticu Sestu Empíricu, quien conoció los escritos gorgianos, recueye l'argumentación nel so llibru "Contra los matemáticos" d'esta miente:
"Que nada esiste ye argumentáu d'esta miente. Si esiste daqué, o bien esisti lo que ye o lo que nun ye, o bien esisten tantu lo que ye como lo que nun ye. Pero nin lo que ye esisti, como va demostrar, nin lo que nun ye, como va esplicar, nin tampoco lo que ye y lo que nun ye, puntu ésti que tamién va xustificar. Nun esiste nada, en conclusión.
''Ye claro, per un sitiu, que lo que nun ye nun esiste. Pos si lo que nun ye esistiera, esistiría y, coles mesmes, nun esistiría. En cuantes que ye pensáu como non esistente, nun va esistir, pero, en cuantes qu'esiste como non esistente, en tal casu va esistir. Y ye de tou puntu absurdu que daqué esista y, coles mesmes, nun esista. A última hora, lo que nun ye nun esiste. Ya inversamente, si lo que nun ye esisti, lo que ye nun va esistir. Pos unu y otru son mutuamente opuestos, de cuenta que si la esistencia resulta atributu esencial de lo que nun ye, a lo que ye convendría-y la inesistencia. Mas nun ye ciertu que lo que ye nun esiste y, por tanto, tampoco lo que nun ye va esistir.''
''Pero ye que tampoco lo que ye esiste. Pos si lo que ye esisti, o bien ye eternu o niciáu, o eternu o ingénito al tiempu. Mas nun ye eternu nin niciáu nin dambes coses, como vamos amosar. A última hora, lo que ye nun esiste.''
''Porque si ye eternu lo que ye -hai qu'empezar por esta hipótesis- nun tien principiu dalgunu. Pos tou lo que naz tien dalgún principiu, en cuantes que lo eterno, pol so ingénita esistencia, nun puede tener principiu. Y, al nun tener principiu, ye infinitu. Y si ye infinitu, nun s'atopa en parte dalguna. Yá que si ta ayures, esi sitiu nel que s'atopa ye daqué distintu d'él y, en tal casu, nun va ser yá infinitu'l ser que ta conteníu, ente que nada hai mayor que l'infinitu, de cuenta que l'infinitu nun ta en parte dalguna. Agora bien, tampoco ta conteníu en sí mesmu. Pos continente y conteníu van ser lo mesmo y lo que ye unu va convertir en dos, n'espaciu y materia. N'efeutu, el continente ye l'espaciu y conteníu, la materia. Y ello ye, ensin dulda, un absurdu. En consecuencia tampoco lo que ye ta en sí mesmu. De cuenta que, si lo que ye eternu, ye infinitu y, si infinitu, nun ta niundes, nun esiste. Por tanto, si lo que ye, ye eternu, tampoco la so esistencia ye n'absolutu.''
''Pero tampoco lo que ye pue ser niciáu. Yá que si foi niciáu, vien de lo que ye o de lo que nun ye. Mas nun venir# de lo que ye. Yá que si la so esistencia ye, nun foi niciáu, sinón que yá esiste. Nin tampoco vien de lo que nun ye, una y bones lo que nun ye nun puede niciar nada, yá que l'ente creador debe necesariamente participar de la esistencia. En consecuencia lo que ye nun ye tampoco niciáu.''
''Y por les mesmes razones tampoco son posibles los dos alternatives, que sía, al tiempu, eternu y niciáu. Pos dambes alternatives destrúyense mutuamente, y, si lo que ye, ye eternu, nun nació y, si nació, nun ye eternu.''
''Y, per otru llau, si esiste ye unu o ye múltiple. Mas nun ye nin unu nin múltiple, según va demostrase. Poro, lo que ye nun esiste, yá que si ye unu, o bien ye cantidá discreta o continua, o bien magnitú o bien materia. Mas, en cualesquier de los supuestos nun ye unu, yá que si esiste como cantidá discreta, va poder ser separáu, y, si ye continua, va poder ser estremáu. Y, por manera asemeyada, si ye pensáu como magnitú nun dexa de ser xebrable. Y, si resulta que ye materia, va tener una triple dimensión, yá que va tener llargor, anchor y altor. Mas, ye absurdu dicir que lo que ye nun va ser nenguna d'estes propiedaes. A última hora, lo que ye nun ye unu. Pero verdaderamente tampoco ye múltiple. ''
Pos, yá que la multiplicidá ye un compuestu de distintes unidaes, escluyida la esistencia de lo uno, queda escluyida, por lo mesmo, la multiplicidá.
''Que nun esisten, pos, nin lo que ye nin lo que nun ye, resulta bono de demostrar. Yá que si tantu lo que nun ye como lo que ye esisten, lo que nun ye va ser idénticu a lo que ye tocantes a la esistencia. Y, por ello, nengunu de los dos esiste. Que lo que nun ye nun esiste ye cosa convenida. Y quedó demostráu que lo que ye, na so esistencia, ye idénticu a lo que nun ye. Por tanto, tampoco él va esistir. Arriendes d'ello, si lo que ye idénticu a lo que nun ye, nun pueden esistir l'unu y l'otru. Porque, si esisten dambos, nun hai identidá y, si esiste identidá, nun pueden dambos esistir. D'ello síguese que nada esiste."''
Tesis 2: Si daqué esistiera, sería incognoscible
La segunda tesis parte de l'afirmación de Parménides según la cual nun ye posible pensar el nun ser. Pero, si'l nun ser nun pudiera ser pensáu, afirma Gorgias, nun esistiría l'erru. Puesto que l'erru esiste, infierse que puede pensase'l nun ser. Asina, podemos dicir qu'hai coses non pensaes qu'esisten, y coses non esistentes (como personaxes míticos, por casu) que pueden ser pensaes. D'esta manera señala qu'esiste una división ente pensamientu y ser y, por tanto, si daqué esistiera, nun podría ser pensáu. “Si lo pensao nun esiste, lo esistente nun ye pensáu”
En pallabres de Sestu Empíricu:
''"De siguío tien de demostrase que, entá nel casu de que dalguna cosa esista, ésta ye incognoscible ya inconcebible pal home (...). Ye una deducción exacta ya impecable ésta: "si lo pensao nun esiste, lo esistente nun ye pensáu" (...) Rescampla que les coses pensaes nun esisten. Pos, si n'efeutu, les coses pensaes esisten, toles coses pensaes tienen d'esistir, dempués que daquién les piense. Lo que ye inverosímil, pos, de fechu nun ye verdá que si unu piensa homes voladores o carros que cuerren pel mar, por eso solo un home vuele o los carros cuerran sobre'l mar. Polo cual nun ye verdá que lo pensao esista. Amás, si lo pensao esiste, lo non esistente nun va poder ser pensáu, porque a los contrarios correspuéndenlos atributos contrarios (...) por ello, si a lo esistente correspuénde-y el ser pensáu, a lo non esistente corresponderá-y el nun ser pensáu. Pero esto ye absurdu, porque se piensa tamién a Escila y la Quimera y munches otres coses irreales. Polo cual el ser nun ye pensáu (...)"''
Tesis 3: Si daqué fora cognoscible, sería incomunicable
La tercer tesis defende que la pallabra nun comunica más que soníos. Por aciu el llinguaxe nun tresmitimos colores, sabores, tamaños, etc., sinón solamente soníos (esto ye, nun tresmitimos les coses en sí sinón solo pallabres). Y, al igual que la vista nun ve los soníos, l'oyíu nun oi'l colores. Con ello pon de manifiestu'l divorciu esistente ente signu y significáu (ente'l términu que designa y l'oxetu designáu), y destaca la imposibilidá de tresmitir la realidá por aciu la pallabra.
Esto podríase resumir en: 1) antítesis ente la exterioridad (al respective de nós) de la subsistencia de los oxetos y l'interioridá de la pallabra; 2) imposibilidá, por ello, de que la pallabra tenga la función de representar l'oxetu esterior, que, sicasí, tien la función de revelanos a nós la pallabra, amenándola per mediu de les impresiones sensibles (los sentíos); 3) diferencia ente la subsistencia visible (los oxetos) y auditiva (la pallabra), y irrepresentabilidad recíproca.
Diz Sestu Empíricu:
''"Porque'l mediu colo qu'espresamos ye la pallabra y ésta nun ye lo subsistente y el ser. Por tanto, nun espresamos los seres reales al nuesu próximu, sinón pallabres que son distintes a la realidá subsistente. Pos, tal como lo visible nun puede tresformase n'oyible y viceversa, asina'l ser nun puede tresformase en pallabra nuesa, pos subsiste fora de nós. Y nun siendo pallabra lo real nun puede ser manifestáu a los demás. La pallabra, n'efeutu entámase poles impresiones de los oxetos esteriores sobre nós, esto ye, poles sensaciones, pos de l'acción del sabor, surde en nós la pallabra qu'espresa tal cualidá, y de la impresión del color, la pallabra del color. Si esto ye verdá, nun ye la pallabra representativa del oxetu esternu, sinón que l'oxetu esternu ye revelador de la pallabra. Y poro, nin entá puede dicise que, tal como subsisten los oxetos visibles y los oyibles, asoceda asina cola pallabra tamién; de manera que pueda, por ser subsistente y real, revelar los oxetos subsistentes y reales. Porque si tamién subsiste la pallabra, en tal casu, ye cosa diversa de los otros subsistentes (de les coses mesmes), y sobremanera, difieren los cuerpos visibles de les pallabres: pos lo visible percibir con un órganu distintu al que percibe la pallabra. Por ello, la pallabra nun puede espresar la mayor parte de los oxetos subsistentes, de la mesma manera que nin entá éstos pueden manifestar unos la naturaleza de los otros."''
Fabian Picardo
Fabian Raymond Picardo ye un abogáu y políticu gibraltareño, líder del Partíu Socialista Llaborista de Xibraltar (GSLP) y ministru principal del Peñón dende'l 9 d'avientu de 2011, tres la victoria de l'alianza ente'l GSLP y el Partíu Lliberal de Xibraltar nes eleiciones llexislatives celebraes un día antes.
Biografía
Picardo cursó los sos estudios primariu y secundariu en Xibraltar, de cuenta que se benefició de la política de beques universitaries instaurada pol Gobiernu de Xibraltar en 1988 pa dexar a cualesquier mozu gibraltareño cursar los sos estudios universitarios nel Reinu Xuníu. Estudió Derechu nel Oriel College de la Universidá d'Oxford, graduándose en 1993. Tres ello, estudió p'habilitase como abogáu, consiguiendo la colegiación en 1994, con llicencia pa exercer como abogáu en Xibraltar y nes Islles Vírxenes Britániques. En concluyendo los sos estudios universitarios volvió al Peñón, siendo contratáu darréu pol bufete de Joshua Hassan, una de les firmes d'abogaos más importantes del territoriu británicu. Primeramente, participó en diversos casos rellacionaos col desenvolvimientu políticu del territoriu, como la demanda pa llograr el derechu de los gibraltareños al votu nes eleiciones al Parllamentu Européu ante'l Tribunal Européu de Derechos Humanos. Darréu dedicóse a l'abogacía comercial, aportando a sociu del bufete de Hassan.
Políticamente, Picardo foi unu de los fundadores del Partíu Nacional de Xibraltar, en 1991. Permaneció nel partíu (que darréu se tresformó nel Partíu Lliberal de Xibraltar) hasta 2003, cuando pasó al Partíu Socialista Llaborista de Xibraltar (GSLP), lideráu pol históricu dirixente gibraltareño y ex-ministru principal Joe Bossano. Nes eleiciones d'esi añu foi escoyíu diputáu, siendo'l tercer miembru de la so candidatura en votos (tres Bossanos y el líder lliberal Joe Garcia). En 2007 revalidó'l so escañu, siendo'l segundu candidatu de la so llista en votos, y unu de los dos únicos candidatos del GSLP que quedó per delantre de candidatos del ganador GSD. Mientres la llexislatura 2007-2011 foi ministru na solombra de Mediu Ambiente, Emplegu y Servicios Financieros.
N'abril de 2011 anuncióse la retirada de Joe Bossano como líder del GSLP. Bossano escoyó como socesor a Picardo, el cual foi escoyíu ensin oposición líder del GSLP. Como tal, foi líder de la oposición y candidatu a ministru principal de l'alianza GSLP/Lliberales nes eleiciones llexislatives d'avientu de 2011. La victoria de l'alianza sobre'l ministru principal saliente Peter Caruana llevó a Picardo al puestu de ministru principal, tomando posesión el 9 d'avientu.
Una de les sos güeles yera española, exiliada republicana llegada a Xibraltar tres el fin de la Guerra Civil Española y casada con un gibraltareño.
Wesley Snipes
Wesley Trent Snipes ye un actor, productor y prauticante d'artes marciales d'Estaos Xuníos, que creció nel barriu de Bronx, en Nueva York.
Biografía
Wesley Snipes estudió na escuela d'actuación High School for the Performing Arts, pero dexar al camudase cola so madre a Orlando. Ellí fundó'l grupu de teatru Struttin'Street Stuff. Nos 80 volvió a Nueva York y estudió interpretación na Universidá del Estáu de Nueva York.
Memoria d'accesu aleatoriu
La memoria d'accesu aleatoriu (Random Access Memory, RAM) utilízase como memoria de trabayu d'ordenadores y otros dispositivos pal sistema operativu, los programes y la mayor parte del software. Na RAM cárguense toles instrucciones qu'executa la unidá central de procesamientu (procesador) y otres unidaes del ordenador, amás de contener los datos que manipolien los distintos programes.
Denominar d'accesu aleatoriu» porque puede lleese o escribir nuna posición de memoria con un tiempu d'espera igual pa cualquier posición, nun siendo necesariu siguir un orde p'aportar (accesu secuencial) a la información de la manera más rápida posible.
Wesley Snipes
Biografía
Spike Lee foi quien lo llanzó al estrellalgu, al incluyilo en delles películes sos. Spike Lee afitar nun videoclip de Michael Jackson, Bad, dirixíu por Martin Scorsese nel que Wesley participaba.
Nos años 1990 consagróse como estrella del cine d'aición con delles películes. Ye espertu en artes marciales, en concretu, ye 5º Dan de karate estilu shotokan. Tamién ye 2º Dan de Hapkido y amás entrenó Capoeira, Kung-fu shaolin y Jiu-jitsu.
Memoria d'accesu aleatoriu
Historia
thumb|290px|Integráu de siliciu de 64 bits sobre un sector de memoria de nucleu magnéticu (finales de los 60). thumb|left|290px|4MiB de memoria RAM pa un ordenador [[VAX de finales de los 70. Los integraos de memoria DRAM tán arrexuntaos enriba a derecha y esquierda.]] thumb|left|290px|Módulos de memoria tipo [[SIPP instalaos direutamente sobre la placa base.]]
Unu de los primeros tipos de memoria RAM foi la memoria de nucleu magnéticu, desenvuelta ente 1949 y 1952 y usada en munchos ordenadores hasta'l desenvolvimientu de circuitos integraos a finales de los años 60 y principios de los 70. Esa memoria riquía que cada bit tuviera almacenáu nun toroide de material ferromagnético de dellos milímetros de diámetru, lo que resultaba en dispositivos con una capacidá de memoria bien pequeña. Primero que eso, los ordenadores usaben relés y llinies de retardo de dellos tipos construyíes pa implementar les funciones de memoria principal con o ensin accesu aleatoriu.
Wesley Snipes
Biografía
Un xuez d'Estaos Xuníos sentenció al actor Wesley Snipes el 25 d'abril de 2008 a tres años de prisión, la pena máxima por fuximientu d'impuestos.
Memoria d'accesu aleatoriu
Historia
En 1969 fueron llanzaes una de les primeres memories RAM basaes en semiconductores de siliciu per parte d'Intel col integráu 3101 de 64 bits de memoria y pal siguiente añu presentóse una memoria DRAM de 1024 bytes, referencia 1103 que se constituyó nun finxu, yá que foi la primera en ser comercializada con ésitu, lo que significó'l principiu del fin pa les memories de nucleu magnéticu. En comparanza colos integraos de memoria DRAM actuales, la 1103 ye primitiva en dellos aspeutos, pero tenía un desempeñu mayor que la memoria de nucleos.
Wesley Snipes
Biografía
El 9 d'avientu de 2010 Snipes presentóse ante'l xuez federal pa empezar la so sentencia de tres años nel Institutu Correccional McKean, una prisión federal del estáu de Pennsylvania. El 8 d'abril de 2013 foi puestu en llibertá.
Memoria d'accesu aleatoriu
Historia
En 1973 presentóse una innovación que dexó otra miniaturización y convirtióse n'estándar pa les memories DRAM: la multiplexación en tiempu de la direiciones de memoria. MOSTEK llanzó la referencia MK4096 de 4096 bytes nun barafuste de 16 pines, mientres los sos competidores fabricar nel barafuste DIP de 22 pines. L'esquema de direccionamientu convertir nun estándar de facto por cuenta de la gran popularidá que llogró esta referencia de DRAM. Pa finales de los 70 los integraos yeren usaos na mayoría d'ordenadores nuevos, soldábense direutamente a les plaques base o s'instalaben en zócalos, de manera qu'ocupaben una área estensa de circuitu impresu. Col tiempu fíxose obviu que la instalación de RAM sobre l'impresu principal, torgaba la miniaturización, entós escurriéronse los primeros módulos de memoria como'l SIPP, aprovechando les ventayes de la construcción modular. El formatu SIMM foi una meyora al anterior, esaniciando los pines metálicos y dexando unes árees de cobre n'unu de los cantos del impresu, bien similares a los de les tarxetes d'espansión, de fechu los módulos SIPP y los primeres SIMM tienen la mesma distribución de pines.
A finales de los 80 l'aumentu na velocidá de los procesadores y l'aumentu nel anchu de banda riquíu, dexaron arrezagaes a les memories DRAM col esquema orixinal MOSTEK, de manera que se realizaron una serie de meyores nel direccionamientu como les siguientes:
thumb|200px|Módulo formato SIMM de 30 y 72 pines, los postreros fueron utilizaos con integraos tipu EDO-RAM.
FPM RAM
Fast Page Mode RAM (FPM-RAM) foi inspiráu en téuniques como'l Burst Mode usáu en procesadores como'l Intel 486. Enllantóse una manera direccionamientu nel que'l controlador de memoria unvia una sola direición y recibe a cambéu esa y delles consecutives ensin necesidá de xenerar toles direiciones. Esto supón un aforru de tiempos una y bones ciertes operaciones son repetitives cuando se desea aportar a munches posiciones consecutives. Funciona como si deseyáramos visitar toles cases nuna cai: dempués de la primer vegada nun sería necesariu dicir el númberu de la cai namái siguir la mesma. Fabricar con tiempos d'accesu de 70 ó 60 ns y fueron bien populares en sistemes basaos nel 486 y los primeres Pentium.
EDO RAM
Extended Data Output RAM (EDO-RAM) foi llanzada al mercáu en 1994 y con tiempos d'accesos de 40 o 30 ns supónía una ameyora sobre FPM, la so antecesora. La EDO, tamién ye capaz d'unviar direiciones allegantes pero direcciona la columna que va utilizar ente que se llee la información de la columna anterior, dando como resultáu una eliminación d'estaos d'espera, calteniendo activu'l búfer de salida hasta qu'empieza'l próximu ciclu de llectura.
BEDO RAM
Burst Extended Data Output RAM (BEDO-RAM) foi la evolución de la EDO-RAM y competidora de la SDRAM, foi presentada en 1997. Yera un tipu de memoria qu'usaba xeneradores internos de direiciones y aportaba a más d'una posición de memoria en cada ciclu de reló, de manera que llograba un 50 % de beneficios, meyor que la EDO. Nunca salió al mercáu, yá que Intel y otros fabricantes decidir por esquemes de memoria sincrónicos que magar teníen enforma del direccionamientu MOSTEK, amiesten funcionalidades distintes como señales de reló.
Nomenclatura
La espresión memoria RAM utilízase frecuentemente pa describir a los módulos de memoria utilizaos nes ordenadores personales y servidores.
La RAM ye solo una variedá de la memoria d'accesu aleatoriu: les ROM, memories Flash, caxé (SRAM), los rexistros en procesadores y otres unidaes de procesamientu tamién tienen la cualidá de presentar retardos d'accesu iguales pa cualquier posición.
Los módulos de RAM son la presentación comercial d'esti tipu de memoria, que se compón de circuitos integraos soldaos sobre un circuitu impresu independiente, n'otros dispositivos como les consoles de videoxuegos, la RAM va soldada direutamente sobre la placa principal.
Módulos de RAM
thumb|200px|right|Formatu [[SO-DIMM.]]
Los módulos de RAM son tarxetes o plaques de circuitu impresu que tienen soldaos chips de memoria DRAM, por una o dambes cares.
La implementación DRAM basar nuna topoloxía de circuitu llétricu que dexa algamar densidaes altes de memoria por cantidá de transistores, llogrando integraos de cientos o miles de megabits. Amás de DRAM, los módulos tienen un integráu que dexen la identificación de los mesmos ante l'ordenador per mediu del protocolu de comunicación Serial Presence Detect (SPD).
La conexón colos demás componentes realizar por mediu d'una área de pines n'unu de los filos del circuitu impresu, que dexen que'l módulu al ser instaláu nun zócalo o ranura apropiada de la placa base, tenga bon contautu llétricu con el controladores de memoria y les fontes d'alimentación.
La necesidá de faer intercambiable los módulos, y d'utilizar integraos de distintos fabricantes, condució al establecimientu d'estándares de la industria como los Joint Electron Device Engineering Council (JEDEC).
Teunoloxíes de memoria
La teunoloxía de memoria actual usa una señal de sincronización pa realizar les funciones de llectura/escritura de manera que siempres ta sincronizada con un reló del bus de memoria, a diferencia de les antigües memories FPM y EDO que yeren asíncronas.
Tola industria decantar poles teunoloxíes síncronas, porque dexen construyir integraos que funcionen a una frecuencia cimera a 66 MHz.
Tipos de DIMM según la so cantidá de contactos o pines:
SDR SDRAM
Memoria síncrona, con tiempos d'accesu d'ente 25 y 10 ns y que se presenten en módulos DIMM de 168 contactos. Foi utilizada nos Pentium II y nos Pentium III, según nos AMD K6, AMD Athlon K7 y Duron. Ta bien estendida la creencia de que se llama SDRAM a seques, y que la denominación SDR SDRAM ye pa estremala de la memoria DDR, pero nun ye asina, a cencielles estendióse bien rápido la denominación incorreuta. El nome correutu ye SDR SDRAM yá que ambes (tantu la SDR como la DDR) son memories síncronas dinámiques. Los tipos disponibles son:
RDRAM
Presentar en módulos RIMM de 184 contactos. Foi utilizada nos Pentium 4. Yera la memoria más rápida nel so tiempu, pero pol so eleváu costo foi rápido camudada pola económica DDR. Los tipos disponibles son:
DDR SDRAM
Memoria síncrona, unvia los datos dos veces per cada ciclu de reló. D'esta miente trabaya al doble de velocidá del bus del sistema, ensin necesidá d'aumentar la frecuencia de reló. Presentar en módulos DIMM de 184 contactos nel casu d'ordenador d'escritoriu y en módulos de 144 contactos pa los ordenadores portátiles.
La nomenclatura utilizada pa definir a los módulos de memoria de tipu DDR (esto inclúi a los formatos DDR2, DDR3 y DDR4) ye la siguiente: DDRx-yyyy PCx-zzzz; onde x representa a la xeneración DDR en cuestión; yyyy la frecuencia aparente o efectiva, en Megaciclos per segundu (MHz); y zzzz la máxima tasa de tresferencia de datos per segundu, en Megabytes, que puede llograse ente'l módulu de memoria y el controlador de memoria. La tasa de tresferencia depende de dos factores, l'anchu de bus de datos (polo xeneral 64 bits) y la frecuencia aparente o efectiva de trabayu. La fórmula que s'utiliza pa calcular la máxima tasa de tresferencia per segundu ente'l módulu de memoria y el so controlador, ye la siguiente:
Tasa de tresferencia en MB/s = (Frecuencia DDR efectiva) x (64 bits / 8 bits por cada byte)
Por casu:
1 GB DDR-400 PC-3200: Representa un módulu de 1 GB (Gigabyte) de tipu DDR; con frecuencia aparente o efectiva de trabayu de 400 MHz; y una tasa de tresferencia de datos máxima de 3200 MB/s.
4 GB DDR3-2133 PC3-17000: Representa un módulu de 4 GB de tipu DDR3; frecuencia aparente o efectiva de trabayu de 2133 MHz; y una tasa de tresferencia de datos máxima de 17000 MB/s.
Los tipos disponibles son:
DDR2 SDRAM
thumb|290px|Módulos de memoria instalaos de 256 MiB cada unu nun sistema con doble canal. Les memories DDR 2 son una meyora de les memories DDR (Double Data Rate), que dexen que los búferes d'entrada salida trabayen al doble de la frecuencia del nucleu, dexando que mientres cada ciclu de reló realicen cuatro tresferencies. Presentar en módulos DIMM de 240 contactos. Los tipos disponibles son:
DDR3 SDRAM
Les memories DDR 3 son una meyora de les memories DDR 2, apurren significantes meyores nel rendimientu en niveles de baxu voltaxe, lo que lleva consigo un amenorgamientu del gastu global de consumu. Los módulos DIMM DDR 3 tienen 240 pines, el mesmu númberu que DDR 2; sicasí, los DIMMs son físicamente incompatibles, por cuenta de un allugamientu distintu de la mozqueta. Los tipos disponibles son:
Rellación col restu del sistema
thumb|250px|Diagrama de l'arquiteutura d'un ordenador.
Dientro de la xerarquía de memoria, la RAM atopar nun nivel dempués de los rexistros del procesador y de los caxés tocantes a velocidá.
Los módulos de RAM conéctense llétricamente a un controlador de memoria que xestiona señalar entrantes y salientes de los integraos DRAM. Les señales son de tres tipos: direccionamientu, datos y señales de control. Nel módulu de memoria eses señales tán estremaes en dos buses y un conxuntu misceláneo de llinies de control y alimentación. Ente toes formen el bus de memoria que coneuta la RAM col so controlador: Dellos controladores de memoria en sistemes como PC y servidores atópense enfiñíos nel llamáu ponte norte (North Bridge) de la placa base. Otros sistemes inclúin el controlador dientro del mesmu procesador (nel casu de los procesadores dende AMD Athlon 64 y Intel Core i7 y posteriores). Na mayoría de los casos el tipu de memoria que puede remanar el sistema ta llindáu polos sockets pa RAM instalaos na placa base, a pesar que'l controladores de memoria en munchos casos son capaces de conectase con teunoloxíes de memoria distintes.
Una carauterística especial de dellos controladores de memoria, ye'l manexu de la teunoloxía canal doble o doble canal (Dual Channel), onde'l controlador remana bancos de memoria de 128 bits, siendo capaz d'apurrir los datos de manera entrepolada, optando por unu o otra canal, amenorgando les llatencies vistes pol procesador. La meyora nel desempeñu ye variable y depende de la configuración y usu del equipu. Esta carauterística hai promovíu el cambéu de los controladores de memoria, resultando na apaición de nuevos chipsets (la serie 865 y 875 d'Intel) o de nuevos zócalos de procesador nos AMD (el 939 con canal doble, reemplazo'l 754 de canal senciella). Los equipos de games media y alta polo xeneral fabríquense basaos en chipsets o zócalos que soporten doble canal o superior, como nel casu del zócalo (socket) 1366 d'Intel, qu'usaba una triple canal de memoria, o'l so nuevu LGA 2011 qu'usa cuádruple canal.
Detección y correición d'errores
Esisten dos clases d'errores nos sistemes de memoria, les falles (Hard fails) que son daños nel hardware y los errores (soft errors) provocaos por causes casuales. Los primeres son relativamente fáciles de detectar (en delles condiciones el diagnósticu ye equivocáu), los segundos al ser resultáu d'eventos aleatorios, son más difíciles de topar. Na actualidá la confiabilidad de les memories RAM frente a los errores, ye abondo alta como para nun realizar verificación sobre los datos almacenaos, a lo menos p'aplicaciones d'oficina y caseres. Nos usos más críticos, aplíquense téuniques de correición y detección d'errores basaes en distintes estratexes:
Polo xeneral, los sistemes con cualquier tipu de proteición contra errores tien un costu más altu, y sufren de pequeñes penalizaciones en desempeñu, con al respective de los sistemes ensin proteición. Pa tener un sistema con ECC o paridá, el chipset y les memories tienen de tener soporte pa eses teunoloxíes. La mayoría de plaques base nun tener dichu soporte.
Pa los fallos de memoria pueden utilizase ferramientes de software especializaes que realicen pruebes sobre los módulos de memoria RAM. Ente estos programes unu de los más conocíos ye l'aplicación Memtest86+ que detecta fallos de memoria.
RAM rexistrada
Ye un tipu de módulu usáu frecuentemente en servidores, tien circuitos integraos que s'encarguen de repitir les señales de control y direiciones: les señales de reló son reconstruyíes con ayuda del PLL que ta allugáu nel módulu mesmu. Les señales de datos coneutar de la mesma forma que nos módulos ensin rexistrar: de manera direuta ente los integraos de memoria y el controlador. Los sistemes con memoria rexistrada dexen coneutar más módulos de memoria y de una capacidá más alta, ensin qu'haya perturbaciones nes señales del controlador de memoria, dexando'l manexu de grandes cantidaes de memoria RAM. Ente les desventaxes de los sistemes de memoria rexistrada tán el fechu de que s'amiesta un ciclu de retardo pa cada solicitú d'accesu a una posición non consecutiva y un preciu más altu que los módulos ensin rexistrar. La memoria rexistrada ye incompatible con el controladores de memoria que nun soporten la manera rexistrada, a pesar de que pueden instalase físicamente nel zócalo. Pueden reconocese visualmente porque tienen un integráu medianu, cerca del centru xeométricu del circuitu impresu, amás de qu'estos módulos suelen ser daqué más altos.
Mientres l'añu 2006 delles marques llanzaron al mercáu sistemes con memoria FB-DIMM que nel so momentu pensáronse como'l socesores de la memoria rexistrada, pero abandonó esa teunoloxía en 2007 yá que ufiertaba poques ventayes sobre'l diseñu tradicional de memoria rexistrada y los nuevos modelos con memoria DDR3.
Chanel St. James
Chanel St. James ye una actriz porno d'Estaos Xuníos. Apenes rodó una decena de películes desque debutara nel porno en 2005.
Biografía
Chanel nació y siempres vivió en Phoenix, Arizona. Antes d'empezar la so carrera como actriz porno, trabayaba como estríper en Phoenix, trabayu al que se dedicó mientres dellos años.
En lleendo l'autobiografía de l'actriz porno Jenna Jameson, Chanel interesar pola industria X y decidió que quería faese unes semeyes. Gracies al so trabayu como estríper, Chanel conociera a Jenna, y cuando s'interesó pola industria del porno, contautó con ella por que la empobinara. Esto coincidió col rodaxe de la película Provocateur, que dirixía la mesma Jenna Jameson. Esta, al saber que Chanel taba interesada nel porno, convidólu a asistir al rodaxe. Cuando Chanel allegó al rodaxe, en payares de 2005, acabó faciéndose semeyes profesionales para ClubJenna, y foi convidaba a rodar cola protagonista de la película : McKenzie Lee. Chanel rodó la escena y Jenna ufiertó-y un contratu esclusivu con ClubJenna, qu'aceptó, xuniéndose a ClubJenna. La so primer película, Provocateur, foi llanzada al mercáu n'ochobre de 2006.
En mayu de 2007 el so contratu con ClubJenna remató y nun foi anováu.
Amás, Chanel apaeció na portada de la revista Club International y nel reality show de la cadena de televisión d'Estaos Xuníos FOX My Bare Lady.
Converxencia Democrática de Cataluña
Converxencia Democrática de Cataluña (CDC; en catalán: Convergència Democràtica de Catalunya), conocíu como Convergència o por Convergents, ye un partíu políticu español d'ámbitu catalán, anguaño ensin actividá política, d'enclín independentista catalán nos sos últimos años. Foi orixinalmente creáu en redol a la figura de Jordi Pujol en 1974, primeramente como un pequeñu partíu políticu, y nun foi inscritu nel rexistru de partíos hasta 1977. Converxencia Democrática de Cataluña foi considerada como l'articulación política del pujolismo.
Ente 1980 y 2015, CDC formó parte de la federación Convergència i Unió (CiU), constituyida xunto a la democristiano Unión Democrática de Cataluña. Mientres esos trenta y cinco años ambos partíos allegaron a toles cites eleutorales so la marca eleutoral de CiU, lo qu'en Cataluña significó que se convirtiera nel primer grupu políticu, y nel partíu que tuvo al mandu de la Xeneralidá mientres más de dos décades. En 2015 producióse quebrar ente dambes formaciones polítiques, lo que significó que ambaos partíos recuperaren la so plena identidá.
El 8 de xunetu de 2016, se «refundó» nun nuevu partíu que'l 10 de xunetu de 2016 adoptó'l nome de Partíu Demócrata Catalán, pasando l'actividá política de CDC a la nueva formación, magar sigui teniendo personalidá xurídica.
Historia
Más allá de la so proyeición catalanista, tien presencia estatal, al collaborar tantu colos gobiernos socialistes (1982-1996) como na etapa en que gobernó'l PP (1996-2004), dando'l so sofitu a unu y otru partíu pa poder formar gobiernu. Col gobiernu socialista de Felipe González desenvolvióse'l Estáu autonómicu y empecipiáronse les bases del financiamientu autonómicu. Tamién ye de destacar el so sofitu a les midíes liberalizadoras y de control presupuestariu del Gobiernu de José María Aznar, que dexaron la incorporación d'España na primer fase d'adopción del euru. Coles mesmes, según recuéyese nel Pactu del Majestic ente CiU y PP, alcordáronse, ente otros asuntos, el desenvolvimientu del financiamientu autonómicu yá empecipiada na etapa socialista, la supresión del serviciu militar obligatoriu y el trespasu de competencies.
Dende la retirada política de Jordi Pujol en 2003, el so dirixente foi Artur Mas, quien fuera mano derecha de Pujol y amás encabezó la llista nes eleiciones autonómiques pola coalición Convergència i Unió. Nueve años más tarde, nel XVI congresu de CDC na ciudá de Reus el 24 de marzu de 2012, Oriol Pujol, fíu de Jordi Pujol, foi nomáu nuevu secretariu xeneral del partíu, ente que l'anterior secretariu, Artur Mas, asumió'l cargu de presidente. Jordi Pujol recibió'l títulu de presidente fundador del partíu. Nesi mesmu congresu, los sos dirixentes declararon abiertamente que l'oxetivu al mediu plazu de CDC yera la consecución del estáu propiu, esto ye, la independencia de Cataluña.
Dende l'añu 2012 el partíu tien la so sede central de la cai Córcega de Barcelona embargada a raigañu del escándalu de corrupción conocíu como Casu Palau.
Pa les eleiciones xenerales d'España de 2015 allega so la denominación Democràcia i Llibertat. Al añu siguiente allega en solitariu, ente que Demòcrates de Catalunya (DC) y Reagrupament (RI.cat) nun se presentaron a les eleiciones y pidieron el votu pa CDC, anque dalgunos de los sos miembros van nes llistes de CDC como independientes.
El sábadu 21 de mayu de 2016, el partíu convocó un autollamado "superdissabte" (supersábado) nel marcu del procesu abiertu de rexeneración democrática, onde los militantes y simpatizantes del partíu podíen votar si refaer CDC o impulsar la creación d'un nuevu partíu. Al empar, esi mesmu día, los militantes participaben nes primeres primaries del partíu pa escoyer al so candidatu de les eleiciones xenerales del 26 de xunu; Francesc Homs o Sílvia Requena, venciendo'l primeru, y cola opción de fundar un nuevu partíu como la opinión mayoritaria de los participantes na votación.
El 8 de xunetu de 2016 realizóse l'últimu congresu de CDC nel cual alcordóse'l so refundación nel Partíu Demócrata Catalán. Primeramente habíense propuestu dos nomes pal nuevu partíu: Més Catalunya y Catalans Convergents, pero distintes facciones del partíu manifestaron el so refugu a dambes propuestes, y el 9 de xunetu presentáronse otres trés propuestes denominaes de consensu: Junts per Catalunya, Partit Demòcrata Català y Partit Nacional Català.
Chanel West Coast
Chelsea Chanel Dudley, más conocida artísticamente como Chanel West Coast, ye una rapera, cantante, compositora de cantares, actriz y modelu d'Estaos Xuníos, conocida pola so participación nel programa de televisión de la MTV Ridiculousness.
Biografía
El so padre ye rusu y la so madre ye d'Estaos Xuníos. Cuando yera neña, recibió clases de cantar y baille col sofitu de la so familia. Más tarde decidió estudiar violín pa llograr una formación musical. Estremó'l so tiempu ente North Hollywood cola so madre y Nueva York col so padre, d'oficiu DJ.
Púnxose formalmente detrás del micrófonu nel estudiu de Hollywood Hills del llexendariu Marvin Gaye. A los 17 años d'edá, llanzó la so primer páxina de música en MySpace sol nome de Channel West Coast. Lil Wayne convidar al so estudiu de Miami pa tocar delles de los sos cantares. Robló un contratu con Young Money Entertainment/Cash Money Records. La primer amuesa de la so producción musical en YMCMB ye'l cantar «Karl». Dende 2011, apaez nel programa d'humor Ridiculousness de MTV. La so pasión siempres foi'l hip-hop: «quiero ser reconocida pola mio carrera como cantante y rapera y non como una estrella de TV».
Gremiu
thumb|300px|Los 15 escudos d'armes de los gremios de la República Checa, colos sos símbolos tradicionales en toa Europa.
Gremiu ye l'agrupación formada por persones que desenvuelven una mesmu oficiu, oficiu o actividá. Trátase d'organizaciones que suelen tar rexíes por estatutos especiales y distintes ordenances.
Historia
Nel so orixe, n'Europa y depués n'América, los gremios o «guildas» fueron asociaciones relixoses qu'arrexuntaben a los artesanos y comerciantes d'un mesmu oficiu, y que surdieron nes ciudaes medievales hasta finales de la Edá Media cuando fueron tresformaos y en dellos casos abolíos. Tuvieron como oxetivu consiguir un equilibriu ente la demanda d'obres y el númberu de talleres activos, garantizando'l trabayu a los sos asociaos, el so bienestar económico y los sistemes d'aprendizaxe.
En dellos aspeutos podríen ser consideraos como un precedente de los colexos profesionales, les asociaciones patronales y los sindicatos modernos, pos arrexunten a persones del mesmu oficiu. Por esa razón modernamente denominar gremiu al "conxuntu de persones que tienen un mesmu exerciciu, oficiu o estáu social".
Estructura de los gremios
La escala llaboral del gremiu se estructuraba en trés niveles: aprendices, oficiales, maestros.
Los aprendices yeren aquellos que s'empecipiaben nel oficiu o oficiu. La formación verificábase al traviés de la firma d'un contratu d'aprendizaxe”, documentu de naturaleza xurídica onde interveníen un maestru que se comprometía a enseñar y un mozu que quería aprender. Los contratos teníen les siguientes clauses:
fidelidá al maestru.
El oficiales constituyíen el pasu entemediu del escalafón. Trátase d'una categoría non perbién definida na que se maurecía y adquiría perfeición nel oficiu. Nun tenía tiempu fixu de duración, xeneralmente la metá del periodu d'aprendizaxe, pero yera meyor la so posición xurídica, con tolos derechos y deberes.
Funcionamientu del gremiu
thumb|Seis oficio gremiales: canteros, alfareros, mimbreros (cestería), panaderos, boteros y zapateros; na [[azulexu d'oficios|azulejería catalana.]] El gremiu ocupar de:
Vida espiritual ya instituciones relixoses
Tamién yera potestá del gremiu: Nuna fase tardida de la Edá Media tien llugar un ciertu ascensu na valoración social ya intelectual del artista.
Anulación de la competencia
Los gremios consiguieron permediar la ufierta y la demanda al traviés de l'anulación de la competencia. Nun mercáu llibre, los oferentes compiten por satisfaer la demanda básicamente al traviés de dos armes: el preciu y la calidá. El preciu depende del volume de la ufierta (que va venir dau de la mesma pola mano d'obra y la materia primo emplegada) y polos costos de producción (que son función de la teunoloxía usada). La calidá depende del remangu del artesanu, del material usáu y de los procedimientos de fabricación.
Los gremios desarticularon la competencia actuando tantu sobre'l preciu como sobre la calidá. El preciu consiguióse afitar controlando'l volume de la producción (númberu fixu de talleres y d'artesanos) y controlando los costos de producción al traviés de regulaciones qu'afectaben al procesu de fabricación y a los salarios. La calidá controlábase gracies al sistema de formación de la mano d'obra, seleición del material y a los vendedores qu'a manera d'auditores medievales velaben pola bondá del productu.
N'España
El gremiu más antiguu documentáu n'España, foi'l de canteros y albañiles, establecíu en Barcelona nel añu 1211. La espansión de los gremios sería favorecida nel sieglu n'Aragón, ente que nel de Castiella fueron prohibíos. Dellos estudios sobre la España Medieval, amás de les figures xerárquiques d'aprendices, oficiales y maestros, estremen a los “veedores” o “los maestros y veedores”, encargaos de redactar les ordenances (estatutos), que seríen sometíes a l'autoridá real y al Cabildru de la so ciudá o villa.
Un casu con nomenclatura variable foi'l de los Maestru mayor d'obres maestros d'obres, encargaos de la execución material de la fábrica arquitectónica y la calidá del trabayu, y que de la mesma teníes al so cargu personal d'otros gremios de maestru d'oficios maestros d'oficios. Similares xeres correspondíen a los alarifes d'orixe musulmán, desenvueltos nel contestu del arte mozárabe y el mudéxar y espresamente citaos n'Ordenances d'albañilería como les de Sevilla, que yeren «designaos pol Cabildru a propuesta del gremiu». Pela so parte, los alarifes de les Ordenances de Granada y Málaga yeren de la mesma veedores, como “maestros esaminaos de los primu”, esto ye de tol alarifazgo o arte de l'albañilería, como espertu en xeometría, peritaxe, tasación y xuez de pleitos del oficiu. Un tercer gremiu rellacionáu y dacuando estremáu yera'l de los apareyadores, que les sos primer antecedente de ‘oposiciones' se documenta n'abril de 1620, cuando un tribunal escoyó y escoyó al alarife Francisco de Potes como apareyador de les obres reales de l'Alhambra de Granada.
Chanelle Price
Chanelle Price ye una atleta estauxunidense especializada na prueba de 800 m, na que consiguió ser campeona mundial en pista cubierta en 2014.
Carrera deportiva
Nel Campeonatu Mundial d'Atletismu en Pista Cubierta de 2014 ganó la medaya d'oru nos 800 metros, llegando a meta nun tiempu de 2:00.09 segundos, per delantre de la polaca Angelika Cichocka y la bielorrusa Maryna Arzamasava (bronce con 2:00.79 segundos que foi la so meyor marca personal).
Grzegorz Schetyna
Grzegorz Juliusz Schetyna (Opole, 18 de febreru de 1963), políticu polacu de la Plataforma Cívica, que pel branu de 2010 desempeñó mientres un mes el cargu de presidente en funciones de la República de Polonia.