cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xavi Hernández
Seleición nacional
Mientres la fase de clasificación de la Eurocopa 2008, foi l'autor del gol númberu 1.000 na historia de la seleición española (el so primer gol en partíu oficial cola seleición), nun partíu frente a Irlanda del Norte en Belfast, que finalmente acabó con derrota por 3-2 d'España y supunxo el postreru partíu de dellos internacionales de la vieya guardia reticente al seleccionador, como Raúl, Michel Salgado o Cañizares. Tres esi partíu y ganar frente en Estocolmu que comprometen la clasificación, encadénase'l récor d'imbatibilidá de 35 partíos consecutivos ensin perder, qu'empieza en 2007 con una prestixosa victoria en Old Trafford ante  y sigue colos dos enfrentamientos clave ante  (rival direutu nel grupu): el del 24 de marzu nel Bernabéu, con victoria por 2-1 y meses más tarde en ganando ente medies tolos partíos, el del 13 d'ochobre en Århus (1-3), que dexaba empobinada la clasificación pa la Eurocopa y que ye consideráu como'l partíu del empecipió del tiki-taka, tres la culminación d'una xugada de 27 pases qu'acabó nel gol de Sergio Ramos. En concluyendo la fase de clasificación como primeros de grupu, la seleición encaraba la Eurocopa 2008 como'l tornéu de confirmación d'una talentosa y anovada xeneración, na que Xavi xugaba un papel fundamental. Marca'l so primer gol na Eurocopa'l 26 de xunu de 2008 nel partíu frente a la quedando la resultancia 0-3 a favor d'España. Esti gol ye'l númberu 500 desque empezó'l tornéu en 1960.
El 29 de xunu de 2008, Xavi al pie del so compañeru proclamóse campeón de la Eurocopa 2008 ante. Apostó los 90 minutos de la final y asistió a Fernando Torres por que marcara l'únicu gol del alcuentru. Xavi foi escoyíu meyor xugador de la Eurocopa 2008 pola UEFA, reconociendo'l so llabor mientres tol campeonatu.
El 11 de xunetu de 2010, Xavi ye campeón mundial cola nel Mundial de Sudáfrica 2010. Foi escoyíu nel once ideal del campeonatu.
El 25 de marzu de 2011, Xavi algama les 100 internacionalidades con España, nel alcuentru de fase de clasificación de la Eurocopa 2012 apostáu nel Nuevu Los Cármenes de Granada, frente a Chequía.
El 5 d'agostu de 2014, Xavi anuncia la so retirada cola seleición española tres una trayeutoria de 14 años (2000-2014) y 133 internacionalidades, pa siguir n'activu namái como xugador de club.
Estilu de xuegu
miniaturadeimagen|derecha|220px|Xavi apuesta'l balón con [[Riccardo Montolivo|Montolivo, mientres la Final de la Eurocopa 2012.]] Xavi empezó xugando al fútbol desempeñando la posición de delanteru centru. Mientres la so estancia nel fútbol base del Barça y probablemente por cuenta del so altor y complexón física (1,70 metros) retrasaron la so posición a la de mediocentro, de forma que'l so estilu de xuegu centrar en distribuyir el balón por tol campu y apurrir asistencies a los xugadores más adelantraos.
De magar, Xavi siempres desempeñó un llabor bien claru nel centru del campu: recuperar balones, faelos circular y caltener la posición. Cuando Frank Rijkaard llegó al Barcelona nun cuntaba con Xavi dientro del once inicial por el so estilu de xuegu y les sos aptitúes futbolístiques. Al xugar como'l mediocampista más atrasáu, les sos carauterístiques nun-y dexaben rindir nesa posición yá que nun ye un mediocentro defensivu al usu: nun ye un portentu físicu nin tien grandes dotes pa la recuperación de balón.
Cola llamada de Xavi a la Seleición Española de 2008 el xuegu de Xavi sufre un puntu d'inflexón trascendental na so carrera. Luis Aragonés arma un equipu que'l so exa ye la circulación de balón, con Xavi como direutor d'orquesta. Adelantra unos metros la so posición de manera qu'agora ye otru mediocampista (nesi tornéu, Marcos Senna) quien-y guarda les llombos mientres él fai correr el balón y puede sumase al ataque llegando dende segunda llinia. La so visión de xuegu, la precisión nel pase y l'estraordinaria capacidá de protexer el balón que tien otorgar el títulu de MVP del tornéu. Darréu, cola llegada de Guardiola al Barça, en 2008, Xavi sigue ostentando'l mesmu rol de mediocentro organizador o interior. Nun ta tan fondiáu a llabores defensivos y puede surtir más balones a los homes de riba. Ye agora cuando Xavi estrume tol so potencial y asítiase non solo como unu de los meyores centrocampistes del mundu, sinón como unu de los meyores xugadores de tolos tiempos desempeñando la función d'organizador.
La definición de Xavi como xugador ye intelixencia. Nun destacar por velocidá, nin por físicu, nin por regate. Les sos cualidaes son otres. Una xenial visión de xuegu que-y dexa ver con una simple güeyada los espacios que xeneren los sos compañeros pa meter un balón en fondura, camudar un balón a la banda contraria cuando la presión ye constante o a cencielles realizar una finta y esviar l'atención del contrariu escontra él y non escontra'l balón. El pase, obviamente, ye otra de les sos virtúes. Les sos estadístiques ponen n'evidencia que ye unu de los xugadores con más aciertu de pase con un permediu de más del 90% de pases acertaos. Yá sía en curtiu o en llargu, Xavi tien un repertoriu de pase casi ilimitáu. La so capacidá d'asociación dexar tirar parés y pasar n'espacios bien amenorgaos ensin perder precisión na socesión de pases, de forma qu'apurre siempres balones al pie o al espaciu. A pesar de nun ser un regateador, Xavi tien una téunica bien refinada y un control del balón terrible. Gustar con calcañaes, amagos, controles empobinaos y "sombreros", y siempres teniendo en mente progresar col balón o apurrir un pase pa solliviar la presión. Entá siendo un xugador baxu y pa nada trabáu, Xavi ye unu de los xugadores que meyor protexe'l balón. Ye bien difícil arrampuña-y l'esféricu ensin face-y falta yá que fai un fantásticu usu del cuerpu pa interponelo en tou momentu ente les entraes atacantes y el balón. Tamién destacar por ser un gran llanzador de faltes y córneres. Ello ye que él apurrió les asistencies del 2-6 nel Real Madrid-Barcelona de la temporada (2008/2009) y del 1-0 a Alemaña na Semifinal del Mundial de 2010, dambos de Puyol. Los sos llanzamientos suelen ser curvados y con efeutu al par de milimétricamente precisos, anque ello nun-y torga realizar llanzamientos duros y secos, anque esti tipu de disparos soler realizar llegando dende segunda llinia y con balones muertos na frontera del área.
Cifres relevantes y récores
Xugador con más partíos oficiales: el 5 de xineru de 2011, algamó los 550 partíos oficiales, superando l'anterior marca qu'ostentaba Migueli (549) dende 1989. El 15 de marzu de 2015, cumplió 750 partíos oficiales como azulgrana.
Xugador con más partíos apostaos en competiciones europees de clubes: el 15 d'abril de 2015, nel Parque de los Príncipes de París, algamó los 169 partíos en competiciones europees, superando asina los 168 de Paolo Maldini. El 13 de setiembre de 2017, el so compatriota Iker Casillas superó'l so rexistru total de 173 partíos, ostentando'l récor dende entós.
Vida privada
Xavi ye fíu del ex-futbolista Joaquim Hernández y María Mercè Creus y tien tres hermanos, Óscar, Alex y Ariadna. El 14 de xunetu de 2013, casóse cola periodista Nuria Cunillera en Girona, cola que tien una fía llamada Asia, nacida en xineru de 2016.
Sablera de la Llosera
La sablera de la Llosera atopar nel conceyu asturianu de Valdés y pertenez a la llocalidá de Villar, dientro de la Mariña Occidental d'Asturies y enmarcada nel Paisaxe Protexíu de la Mariña Occidental d'Asturies.
Descripción
La sablera tien forma rectillinia, un llargor d'unos 170 m y un anchor medio d'unos 25 m, el llechu ye de sable de granu escuru y tamañu gruesu con dalgunos cantares rodaos y roques qu'aprucen a la superficie. Tamién ye conocida como «La Xousera» o del «Camping» y ta protexida por unos cantiles bien elevaos. La so redolada ye residencial y una peligrosidá baxa. L'accesu piatonal ye d'unos quinientos m de llargor dende'l camping próximu, llamáu de «Los Cantiles», del que son la mayoría de los pocos visitantes que tien esta sablera. Tamién dalgún pescador de caña qu'apuerta pela parte occidental que ye la menos difícil. Les actividaes encamentaes son la pesca submarina y la recreativa.
Los nucleos de población más cercanos son Ḷḷuarca y Villar. La villa marinera de Ḷḷuarca merez una visita pa esfrutar de les sos ufiertes de diversión y ociu según ver los edificios más notables d'ella.
Jaberg
Jaberg ye una comuña suiza del cantón de Berna, asitiada nel distritu de Berna-Mittelland. Llenda al norte cola comuña de Wichtrach, al este con Kiesen, al sur con Uttigen, y al oeste con Kirchdorf.
Hasta'l 31 d'avientu de 2009 taba asitiada nel distritu de Seftigen.
Apus bradfieldi
Apus bradfieldi ye una especie d'ave apodiforme de la familia Apodidae que vive nel suroeste d'África.
Distribución
Alcuéntrase n'Angola, Botsuana, Namibia y Sudáfrica.
Acanthus montanus
Descripción
Ye una planta perenne erecta y espinosa que puede algamar hasta 2 m d'altor. El tarmu ye gordu, maderizu y pocu ramificáu. Les fueyes son opuestes, fondamente pinnado-lobulaes, d'hasta 20 cm de llargu y 10 cm d'anchu. Los lóbulos tienen escayos y la superficie cimera ye brillosa de color verde escuru. La inflorescencia consiste nuna espiga cilíndrica d'hasta 20 cm de llargu. Les flores son vistoses, de color rosado-blancu con grandes bráctees espinosos y cimeru ye más grande que la inferior. El mota ye bilabiáu mientres la corola ye unilabiada. Los estames son por pares desiguales con anteres peludas y la base del estilu del xinecéu ye una vaina peluda. El frutu ye una cápsula de 2,5 cm de llargu.
Distribución
Nativa d'África: Camerún, República Centroafricana, Gabón, Santu Tomé y Príncipe, Zaire, Benín, Nixeria y Angola.
Introducida nel restu del mundu como planta ornamental y, en ciertes zones de Malasia, convirtióse nuna plaga.
Prefier los llugares de solombra y riegos fondos ocasionales, pero tolera les situaciones secu y soleyeru.
Composición química
Contién cantidaes significantes de b-sitosterol.
Nos sos países d'orixe n'África
En dellos países d'África occidental, onde esta planta ye endémica, les fueyes de A. montanus utilizáronse nel tratamientu de la hipertensión y de disfunciones cardiaques. Los nixerianos utilicen les fueyes, ente que'l pueblu Geviya de Gabón fai usu de los biltos nuevos, que se comen con sal pa tratar les enfermedaes del corazón. La hipertensión trátase dándo-y al paciente una decocción de les fueyes.
Les fueyes de A. montanus en forma de té ye utilizáu pola xente de Gabón y les del sureste de Nixeria pa tratar la tos.
Les fueyes maceraes utilizar na tribu Geviya de Gabón pa inducir la vultura nos neños. A Les muyeres con dolor d'estómagu y estomagaes dánse-yos biltos tienros cocinaos con mantega de maní -que se llama mo-dika- que-yos apurre aliviu. Los dolores abdominales solliviar al beber la decocción de les fueyes y les fueyes y los tarmos utilizar pa solliviar los dolores de gastritis aguda y supónse que ye un antiácido. Les fueyes tamién s'utilicen pa tratamientu de la hepatitis y hepatomegalia en ciertes zones d'África.
Los habitantes de Aguambu-Bamumbu del Camerún traten les irregularidaes menstruales, tomando les fueyes maceraes de A.montanus per vía oral. Los de la selva del valle Nyong cimeru, en Camerún, usen les fueyes pa tratar la dismenorrea. Mientres les muyeres del sureste de Nixeria faen usu de los raigaños en llugar de les fueyes pa tratar la dismenorrea.
Estudios actuales
A la vista de los usos tradicionales de la planta pa toa una gama de dolencies, empezóse apocayá a estudiar seriamente les sos eventuales propiedaes farmacolóxiques reales n'aguarones y cobayes, con resultaos sosprendentemente positivessobremanera nos campos siguientes:
Taxonomía
Acanthus montanus describióse por (Ness)T.Anderson y espublizóse en Journal of the Proceedings of the Linnean Society 7: 37. 1864.
montanus: epítetu llatín que significa "de los montes".
Cerezal de Aliste
Cerezal de Aliste ye una llocalidá española allugada nel conceyu de Muelas del Pan, na provincia de Zamora, Castiella y Llión.
Etimoloxía
El topónimu de los llugares denominaos "cerezal" tien el so orixe nel asturllionés "zrezal", que fai referencia a lo qu'en castellanu se denomina "el cerezo". Mientres la Reconquista nel Reinu de Lleón foi bien común fundar poblaciones sol topónimu d'árboles, plantes o frutos.
Clairmarais
Clairmarais ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Harry el suciu
Harry el suciu (orixinalmente n'inglés: Dirty Harry) ye una película de 1971 dirixida por Don Siegel ya interpretada por Clint Eastwood, Andrew Robinson, Reni Santoni, John Vernon y Harry Guardino nos papeles principales. Basóse nun casu verídicu, el del Asesín del Zodiacu.
Gisela Dulko
Gisela Dulko ye una tenista arxentina retirada. El 20 de xunu de 2005 algamó'l puestu 26 n'individuales na clasificación mundial y el 1 de payares de 2010 aportó a númberu 1 del mundu en dobles. En 2011 ganó l'Abiertu d'Australia en dobles xunto con Flavia Pennetta. El 27 de febreru de 2011 ganó l'Abiertu d'Acapulco, depués de trés años ensin ganar un tornéu en individual. La so última pareya en dobles foi la so compatriota Paola Suárez, que volvió xugar por petición d'ella pa competir nos Xuegos Olímpicos de Londres 2012. El 18 de payares de 2012 anunció'l so retiru del tenis profesional, alegando que "yá nun sentía les mesmes ganes qu'antes".
Harry el suciu
Doblaxe n'asturianu
Doblada al asturianu por Gonzali Producciones estrenóla la Radiotelevisión del Principáu d'Asturies nuna emisión el 2 de xineru de 2015. Esta empresa fizo un casting ente más de cien persones pa escoyer al repartu del versionáu, que formaron 34 dobladores. Illán Gonzali dirixó y produció'l versionáu.
Argumentu
Harry Callahan (Clint Eastwood) ye un policía que se crió na cai. Los sos compañeros nómenlu «Dirty Harry» polos particulares métodos qu'emplega na llucha contra’l crimen y porque siempres s’encarga de los trabayos más desagradables. En San Francisco, un francotirador mató yá a dos persones. Harry va ser l'encargáu de resolver el casu.
Comentarios
Clint Eastwood contribuyó col so carisma a perfacer un personaxe que diba convertise n'iconu. Amás, el so antagonista en pantalla, Andy Robinson, llogró ún de los psicópates más famosos de la historia del cine. L'ésitu en taquilla de la película condució a la producción de cuatro secueles. Harry Callahan tamién contribuyó a facer popular el revólver Modelu 29 calibre .44 Magnum de Smith & Wesson. El filme tuvo prohibíu en Finlandia hasta 1972 y censuráu en Noruega y Portugal. Les escenes rodáronse n'esteriores reales de la ciudá de San Francisco; sacante la del atracu del bancu, que se filmó nuna cai falsa d'estudiu.
Rivaldo
Vítor Borba Ferreira Gomes, más conocíu como Rivaldo, ye un ex-futbolista brasilanu. Foi consideráu como unu de los meyores futbolistes del mundu d'ente finales de los años 1990 y principios de los años 2000.
Cola Seleición Brasilana ganó la Copa América de 1999 y la Copa Mundial Corea del Sur-Xapón 2002. En 1999 llogró'l Premiu RSS al meyor futbolista del añu, el Balón d'Oru d'Europa y el Premiu FIFA World Player como xugador del FC Barcelona.
Rivaldo, desempeñar nes posiciones de delanteru o mediapunta, yera un futbolista maniegu dotáu d'una téunica esquisita, gran habilidá nel regate, potente remate y una gran facilidá goliadora. A pesar de retirase del fútbol profesional en 2013, tornó a les canches pa poder ayudar deportivamente al equipu del que ye propietariu, el Mogi Mirim Esporte Clube por cuenta de les males resultancies. Retiróse definitivamente en 2015.
Foi un especialista nel llanzamientu de faltes y penaltis. La so infinidá de recursos como la rabona o la chilena convertir nun xugador imprevisible.
Biografía
Nacíu nel estáu de Pernambuco, Rivaldo vivió mientres la so infancia nes faveles del puertu de Recife. La probeza na que vivía quedó reflexada nel so físicu: sufrió malnutrición y la perda de dellos dientes. El so padre, Romildo, finó nun accidente de tráficu en 1989.
En 1993 casóse cola so actual pareya Rosa, cola que tien cinco fíos: Rivaldinho (únicu nacíu en Brasil), Thamaris (nacida en La Coruña), los ximielgos Rebeca y João Vitor, y Isaque (nacíos los trés n'Atenes).
Entamos
Rivaldo empezó la so carrera a los 16 años, cuando fichó pol Paulistano en 1989. Sicasí, los téunicos del equipu pernambucano pensaron que yera demasiáu débil pal fútbol profesional por cuenta del so físicu sonce. En 1991 fichó pol Santa Cruz Futebol Clube de la Serie B. Un añu más tarde camudóse a São Paulo pa xugar nel Mogi Mirim Esporte Clube, anotando 13 goles en 31 partíos.
Palmeiras
Rivaldo llegó al Palmeiras en 1994 fixo bien bones actuaciones y eso llevar al Deportivo de La Coruña dos años dempués.El Deportivo de La Coruña fícho-y por 2,4 millones d'euros.
Deportivo de La Coruña
Nel branu de 1996 foi tresferíu al Real Club Deportivo de La Coruña de la Primer División d'España por 1000 millones de pesetes, convirtiéndose nel fichaxe más caru de la historia del equipu gallegu. Heredó'l dosal 11 dexáu pol so compatriota Bebeto. El so estrenu en Primer División producióse'l 31 d'agostu de 1996 en Riazor ante'l Real Madrid. Estrenóse como goliador na tercer xornada de Liga ante'l Atlético de Madrid, contribuyendo asina a la victoria del Dépor nel Vicente Calderón. Remató la so primer temporada n'España con 21 goles en 41 partíos, quedando como cuartu máximu realizador del campeonatu empatáu con Raúl. El 15 d'agostu de 1997, últimu día pa inscribir xugadores na Lliga de Campeones, Rivaldo foi trespasáu al Futbol Club Barcelona polos 4000 millones de pesetes (24 millones d'euros) de la so clausa de rescisión.
Futbol Club Barcelona
El 31 d'agostu, nel so debú como culé na primer xornada de Lliga, realizó un doblete na victoria del so equipu ante la Real Sociedad por 3-0. Na so primer temporada nel Barcelona, anotó 19 tantos en 34 partíos, convirtiéndose nel segundu máximu goliador de la temporada, na que l'equipu consiguió'l doblete de Lliga y Copa del Rei.
La temporada 2000-2001 ye especialmente recordada pol gol que marcó ante'l Valencia nel postreru partíu de Lliga, un gol de chilena dende fora del área que clasificó al equipu pa la siguiente edición de la Lliga de Campeones de la UEFA; según el hat-trick que lu marca al A.C. Milan n'ochobre del 2000 pola Champions..
Anotó'l so últimu gol cola camiseta del Barça'l 20 d'abril de 2002 na trigesimoquinta xornada de Liga ante'l Celta de Vigo en Balaídos. Los sos problemes coles mancadures y, especialmente, la so mala rellación col téunicu Louis van Gaal fixeron que'l 21 de xunetu rescindiera'l so contratu col Barcelona.
Associazione Calcio Milan
Mientres tol branu de 2002, el nome de Rivaldo tuvo venceyáu a clubes como la Lazio o'l Real Madrid. Finalmente, el 28 de xunetu llegar a un alcuerdu col Milan por trés temporaes y cuatro millones d'euros netos per añu. Debutó colos rossoneri el 14 de setiembre ante'l Modena Football Club nel Stadio Alberto Braglia. Ingresó al terrén de xuegu nel minutu 68 de partíu sustituyendo a Jon Dahl Tomasson. Marcó'l so primera tantu col Milan na sesta xornada de la Serie A frente al Atalanta nel Stadio Atleti Azzurri d'Italia.
Gracies a la victoria na Champions, pudo apostar, nel so segundu añu nel club lombardu, la Supercopa d'Europa, proclamándose campeón en ganando al Porto. Na Supercopa d'Italia, celebrada nel Giants Stadium, el Milan gano a la Juventus, nos penaltis. La llegada del so compatriota Kaká fixo que'l téunicu milanista Carlo Ancelotti cuntara cada vez menos con Rivaldo, polo que n'avientu de 2003 rescindió'l so contratu col equipu italianu.
Cruzeiro
En xineru de 2004 fichó pol Cruzeiro, tornando a Brasil ocho años dempués. Debutó col equipu de Belo Horizonte el 24 de xineru nel primer partíu del Campeonatu Mineiro, que terminó con derrota del so club por 0-1 ante'l modestu Valeriodoce. Anotó'l so primer gol col Cruzeiro el 21 de febreru contra'l Mamoré. Pocu más d'una selmana dempués, abandonó por sorpresa l'equipu depués de la destitución del téunicu Vanderlei Luxemburgu.
Olympiakos
El 22 de xunetu de 2004 fíxose oficial el so fichaxe pol Olympiacos d'El Pireo. Foi recibíu por unes 3.000 persones nel Aeropuertu d'Atenes-Eleftherios Venizelos. Con esti equipu conquistó trés Lligues y dos Copes grieges.
Bunyodkor
N'agostu de 2008, el PFC Bunyodkor d'Uzbequistán anunció'l fichaxe de Rivaldo. Dos años dempués, el xugador anunció en Twitter que dexaba l'equipu.
Vuelta a Brasil, últimos años
El 18 de payares de 2010, torna al Mogi Mirim, con 38 años, club del qu'amás ye presidente. El 23 de xineru de 2011, ficha como xugador pol São Paulo FC. N'avientu d'esi añu, el club anunció que prescindía de los servicios de Rivaldo. A pesar d'ello, el xugador afirmó que nun tener# cuenta de retirase. Con 39 años, anunció'l so fichaxe pol Kabuscorp Sport Clube de la Primer División d'Angola en xineru de 2012. Anotó un total de 11 goles en 21 partíos col equipu angoleñu, qu'abandonó en rematando'l so contratu d'un añu.
El 16 de xineru de 2013 fichó pola Associação Desportiva São Caetano pa xugar el Campeonatu Paulista y la Serie B del Brasileirão.
El 22 de xineru de 2014, a los sos 41 años, Rivaldo volvió a les canches pa defender al club Mogi Mirim EC mientres la segunda fecha del Campeonatu del estáu de São Paulo. El 20 de febreru cumplió col so deséu de xugar col so fíu Rivaldinho de 18 años nun partíu contra XV de Piracicaba, pol Campeonatu Paulista. Casi un mes dempués de dichu alcuentru, el 15 de marzu, Rivaldo anunció na so cuenta d'Instagram que se retiraba definitivamente de la práutica del fútbol. Sicasí, el 22 de xunu de 2015, Rivaldo decide volver xugar al fútbol la edá de 43 años y dempués de colgar les botes. En xunetu de 2015, anotó de penal pal Mogi Mirim Esporte Clube, partíu nel que'l so fíu Rivaldinho tamién marcó. El zurdu anunció'l retiru del deporte que-y dio tou. El domingu 16 d'agostu de 2015, la so última función.
Seleición nacional
Rivaldo debutó cola seleición brasilana el 16 d'avientu de 1993 en Guadalaxara ante Méxicu. Anotó l'únicu gol del alcuentru nel minutu 18 de la primer parte.
En 1996, foi escoyíu como unu de los trés xugadores mayores de 23 años pa representar a Brasil nos Xuegos Olímpicos d'Atlanta. El combináu brasilanu tenía nes sos files a xugadores de la talla de Dida, Ronaldo, Bebeto o Roberto Carlos, polo que yeren les escamplaes favorites pa consiguir l'oru. En sufriendo una inesperada gana ante Xapón nel primer partíu, la canarinha avanzó hasta semifinales, onde foi esaniciada por Nixeria con gol d'oru na prórroga dempués de dir ganando por 1-3 a falta de diez minutos pal final del tiempu reglamentariu. Brasil consiguió'l bronce en imponiéndose a Portugal por 5-0. Rivaldo foi unu de los señalaos por ganar ante'l conxuntu africanu y tuvo más d'un añu ensin dir cola seleición, perdiéndose la Copa América 1997.
El so regresu a la seleición absoluta tuvo llugar en Salvador el 10 de setiembre de 1997 ante Ecuador apostando 70 minutos na victoria de Brasil por 4-2. Esi mesmu añu foi incluyíu na llista de Mário Zagallo pa la Copa Confederaciones celebrada n'Arabia Saudita nel mes d'avientu. Rivo participó nos dos primeros alcuentros de la fase de grupo ante la seleición anfitriona y Australia. Brasil proclamóse campeona del tornéu ganando al equipu australianu por 6-0 na final.
En siendo'l segundu máximu goliador de la Lliga anotando 19 tantos col F.C. Barcelona na temporada 1997/98, foi convocáu pa la Copa Mundial de Francia 1998. Anotó un total de tres goles: unu a Marruecos nel segundu partíu y dos en cuartos de final contra Dinamarca. Tamién foi decisivu na riola de penaltis en semifinales ante los Países Baxos, onde tresformó'l segundu de los llanzamientos que-y dieron el pase a la final a Brasil.
Na Copa Mundial de Fútbol de 2002, Rivaldo formó xunto con Ronaldo y Ronaldinho un tríu d'ataque conocíu como "los trés R's". Brasil quedó encuadrada nel grupu C con Seleición de fútbol de China China, Turquía y Costa Rica. Estrenóse como goliador nel primer partíu del tornéu na victoria por 2-1 frente a los turcos con un llanzamientu de penalti. Nesi partíu foi protagonista d'una polémica aición nos compases finales del alcuentru. Mientres Rivaldo esperaba na esquina pa sacar de córner, recibió un balonazu na pierna per parte del defensa Hakan Ünsal. Rivaldo tirar al suelu llevándose les manes a la cara, faciendo que l'árbitru espulsara a Ünsal por segunda mariella y poniendo fin al partíu. Darréu foi multáu pola FIFA con 11.670 francos suizos.
Volvió marcar nos siguientes alcuentros ante Chino y Costa Rica. Frente a Bélxica, n'octavos de final, abrió'l marcador del partíu que remató 2-0 a favor de la canarinha. Consiguió anotar per quintu partíu consecutivu nos cuartos de final ante Inglaterra. N'esaniciando a Turquía en semifinales, Brasil ganó a Alemaña na final por 2 goles a 0 onde Alemaña tenía'l tríu de "los trés oliver" (Oliver Kahn, Oliver Bierhoff y Oliver Neuville), dambes obra de Ronaldo. Tanto Rivaldo como Ronaldo y Ronaldinho fueron incluyíos nel Equipu de les Estrelles del Mundial.
Clubes
Actualizáu d'alcuerdu al postreru partíu xugáu'l 15 d'agostu de 2015.
Fonte: Transfermarkt - ESPN Deportes - Soccerway.
Seleiciones
Actualizáu d'alcuerdu al postreru partíu xugáu'l 19 de payares de 2003.
Resume estadísticu
Actualizáu d'alcuerdu al postreru partíu xugáu'l 15 d'agostu de 2015.
Hat-tricks
Partíos nos qu'anotó trés o más goles: Actualizáu d'alcuerdu al postreru partíu xugáu'l 28 de xunetu de 2012.
Marisa López Soria
Marisa López Soria ye escritora española de lliteratura infantil y xuvenil, anque nació n'Albacete moró casi tola so vida en Cartaxena y Murcia.
Biografía
Llicenciada n'Historia del Arte, funcionaria docente, direutora en centros públicos, y Asesora de Formación en Centros de Profesores. A día de güei dedícase dafechu a la lliteratura.
Cuenta con más de trenta llibros publicaos pa neños y nuevos en diverses editoriales como Edebé, Everest, Alfaguara, Hiperión, Casals, Espasa, Círculu de Llectores, Pearsons Educación, Mondadori, La Galera, Planeta, Oxford, Llaberintu.
Nomada pola Direición Xeneral del Llibru Madrina del Día de la Escritura d'el cursu 2012-2013, desenvuelve na actualidá un llabor d'espardimientu de la Llectura y Escritura per España y Europa, basada n'actividaes d'Alcuentros con Autor, según en cursos, seminarios, y Talleres de Creación Lliteraria pa neños, nuevos, y adultos en biblioteques, Universidaes, Fundaciones, Feries del Llibru, Escueles Europees ya Institutos Cervantes.
Collabora en Planes de Llectura en centros escolares y biblioteques que lleven el so nome, y en Programes Educativos de la Fundación Telefónica, La Casa Encendida, la Fundación Botín o la Fundación Cajamurcia.
Gallardoniada nos xéneros de poesía, ensayu y narrativa, foi traducida a diversos idiomes, francés, inglés, xaponés, portugués y coreanu. La so obra atópase recoyida llargamente nel “Diccionariu d'autores de la LIJ Contemporánea”.
Carauterístiques de la so obra lliteraria
Jiménez Company nel so estudiu monográficu sobre “Un piercing nel corazón”, afirma que López Soria ye una escritora singular na lliteratura infantil y xuvenil n'español, pol so emplegu de formes narratives y poétiques pocu tradicionales, nes que cabo la fusión de xéneros, l'amiestu d'estilos y la combinación tácita (o n'ocasiones espresa) de voces narratives. De la so obra, Ana Garralón afirma nel so llibru “Historia portátil de la lliteratura infantil”, que pon en primer llugar el llinguaxe y la lliteratura, percima de los argumentos y, entá más, de los mensaxes esplícitos. N'entrevista a l'autora, publicada pa revistir Educación y Biblioteca, percibe dos corrientes: una que provién del gustu de xugar coles pallabres y el cambéu de filo na narración talmente que el percorríu de la trama ye, con frecuencia, un paséu ensin sentíu evidente, pero con munchos sentíos posibles. Y otra corriente onde fala sobre la vida real de les persones, los ciños y aspeutos de lo cotidiano.
Para Darabuc, seudónimu del escritor de lliteratura infantil y traductor Gonzalo García Rodríguez, otra carauterística recurrente en López Soria, ye la presencia de pasaxes na prosa con un claru ritmu versal, ya inclusive la esistencia de rimas. Tampoco la so poesía infantil reproduz los moldes clásicos del xéneru, nin na métrica nin nos sos conteníos.
Per otru llau, les obres d'esta autora suelen acompañase de propuestes gráfiques.
Clenleu
Clenleu ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Día Mundial de la Filosofía
La Conferencia Xeneral de la Unesco proclama'l Día Mundial de la Filosofía que se va celebrar cada tercer xueves del mes de payares de cada añu.
Celebración
El 29 de xunetu de 2005 la Conferencia Xeneral de la Unesco na Resolución 33C/45 proclama'l Día Mundial de la Filosofía que se va celebrar cada tercer xueves del mes de payares de cada añu.
Enllaces esternos
Unvia un mensaxe al futuru cola nuesa cápsula del tiempu
Clerques
Clerques ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Día Mundial de la Hixene de les Manes
Cada 5 de mayu reparar el Día Mundial de la Hixene de les Manes.
Celebración
Cada 5 de mayu reparar el Día Mundial de la Hixene de les Manes.
Enllaces esternos
pdf, 4.01MB
Cléty
Cléty ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Almendra (Salamanca)
Almendra ye un conceyu español allugáu na fastera de La Ramaxería, na provincia de Salamanca, de l'antigua Rexón de Lleón, güei la comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Asitiáu na ecorexón de les arribes, forma parte del Parque Natural d'Arribes del Dueru.
Barruecopardo
Clima
El so clima ye mesetario: llongures y fríos iviernos con frecuentes temperatures per debaxo de los cero graos, especialmente peles nueches, y con predominiu de fuertes xelaes; primaveres curties, fríes de primeres y apacibles el restu; branos curtios, calorosos y secos, algamando mientres el día temperatures cercanes a los 40 °C; les serondes llargues, fríos, secos y embruscaos. Pluviométricamente depende de los años, anque les agües suelen ser más intenses dende'l final de la seronda hasta mediada la primavera.
Berruecupardu tien un clima mediterraneu Csb (templáu con branu secu y templáu) na frontera con un clima Csa (templáu con branu secu y calorosu) según la clasificación climática de Köppen.
Historia de Rusia
thumb|200px|El monumentu [[Milenariu de Rusia na ciudá de Nóvgorod, obra de Mikhaíl Mikeshin y Víktor Hartmann (1862).]]
La historia de Rusia empieza cola llegada de los eslavos orientales, el grupu étnicu del que darréu derivaríen los rusos, ucraínos y bielorrusos.
Cola unificación que realizó nel 882 Oleg de Nóvgorod, del norte (Nóvgorod) y el sur (Kiev), diose orixe al primer estáu eslavu oriental, la Rus de Kiev. Yá nel 944 el fíu de Oleg, Ígor de Kiev, intentó una atayada incursión contra Constantinopla, anque favoreció un tratáu comercial col Imperiu bizantín. La influencia de dichu revelar na cristianización de la Rus de Kiev, empezando asina la fusión ente les cultures eslava y bizantina que caracterizaría la rusa mientres los siguientes siete sieglos. La Rus de Kiev se desintegraría finalmente en dellos principaos que competiríen ente sigo por figurar como herederos de la so civilización y pol predominiu territorial na zona y qu'acabaron baxu dominiu mongol.
Tres el sieglu XIII, el Principáu de Moscú llegó progresivamente a apoderar l'antiguu espaciu cultural. Llegáu'l sieglu XVIII, el Zarato rusu llegara a convertise nel vastu Imperiu rusu, tomando dende Polonia hasta l'océanu Pacíficu. La espansión escontra l'oeste avivó la conciencia rusa d'atrasu con al respeutive de los países europeos y acabó col aislamientu de los primeros tiempos. Los socesivos réximes del sieglu XIX respondieron a diches presiones con una combinación de reformismu cobarde y represión. El feudalismu rusu foi abolíu en 1861, pero nunos términos desfavorables pal campesinado y sirvió p'amontar les presiones revolucionaries. Ente l'abolición de la servidume y l'empiezu de la Primer Guerra Mundial en 1914, les reformes de Piotr Stolypin, la constitución de 1906 y la Duma Imperial de Rusia introducieron notables cambeos na economía y la política del país, sicasí, los zares nun tuvieron al altor de les circunstancies pa vencer poder autoritariu. L'últimu monarca, el zar Nicolás II, reinó hasta 1917.
La Historia de la Federación Rusa puramente dicha ye curtia, remontándose la so nacencia a la disolución de la Xunión Soviética a fines 1991. Sicasí, Rusia esistió como Estáu mientres más de mil años, siendo mientres gran parte del sieglu XX el nucleu de la URSS, del que Rusia ye socesor lexítimu y llegal na escena internacional.
Rusia intentó construyir una economía de mercáu por aciu l'abandonu de la planificación centralizada y la propiedá estatal y cooperativa que constituyíen la base de la organización económica soviética, con resultaos frecuentemente traumátiques. A pesar de los vaivenes, Rusia inda caltién güei una continuidá cultural y social col so pasáu zarista y depués socialista. Permanez la incógnita de cómo van evolucionar les sos nueves instituciones federales col pasu del tiempu, pos el poder executivu sigui calteniendo gran influxu sobre'l parllamentu, los gobiernos rexonales y la sociedá civil polo xeneral.
Etimoloxía
El nome de Rusia en rusu ye "Rossíya" y procede del términu "rus" (vease Rus' (pueblu)). Sobre l'orixe de dichu términu hai delles teoríes, pero nenguna d'elles ye aceptada por toos. Les versiones estremar n'hestóriques, que se basen n'autores contemporáneos, llingüístiques y toponímiques. Asina les principales hipótesis son la histórica bizantina, la indo-iranina, la llingüística finesa, la históricu-toponímica prusiana, amás de delles toponímiques.
Como exemplu, n'estoniu Rootsi tán rellacionaos con Roslagen, una rexón costera de Suecia (Ruotsi en Finés) ente que para otros deriva del nome que los eslavos daben a los viquingos, o inclusive de términos alanos. El significáu de Rus sigue siendo materia de discutiniu, y otros espertos creen que'l nome tien raigaños eslavos o perses.
Primeros eslavos orientales
thumb|300x300px|Espansión de les llingües eslaves. Los antepasaos de los rusos fueron les tribus eslaves, que'l so orixe inicial allúgase, piensen dellos espertos, nes árees montiegues de les marismas del Prípet (ente Polonia, Bielorrusia y Ucrania). Estos estendiéronse escontra l'este, entemeciéndose con delles tribus d'orixe finu-ugro; y escontra el sur, ente'l ríu Don y los Cárpatos, no que güei ye Ucraína, rexón que tres la dómina d'Atila vio'l movimientu de dellos pueblos, y en que la so costa sur Crimea caltenía un ampliu contautu cola cultura griega.
Tres la cayida del Imperiu romanu viéronse influyíos pol cristianismu griegu cuando Cirilo y Metodio, misioneros procedentes de Bizancio, evanxelizaron a los eslavos y crearon una nueva escritura (escritura cirílico, n'honor a Cirilo) pa traducir los evanxelios, qu'entá s'usa na zona oriental d'Europa pa escribir el rusu. Conforme la suerte del Imperiu bizantín entraba en cayente, la so cultura supunxo una continua inflúi sobre'l desenvolvimientu de Rusia nos sos primeros sieglos d'esistencia.
N'Oriente: Jazaria y Volga Bulgaria
Artículos principales: Jázaros y la Bulgaria del Volga
Los jázaros fueron un pueblu turcu qu'habitó les estepes del baxu Volga ente los sieglos VIII y IX. Munches tribus eslaves orientales pagaron tributu a los jázaros. El so dominiu empezó a aparrar, sicasí, a finales d'esti periodu, cuando Oleg, un guerreru varego, treslladar al Sur dende Nóvgorod pa espulsar a los jázaros de Kiev y fundaría la Rus de Kiev alredor del añu 880. Invasores de procedencia eslava y turca bastiaron la cayida final del gobiernu jázaro sobre'l sieglu X.
La Bulgaria del Volga foi un estáu non eslavu na vega media del ríu Volga. Dempués de la invasión Mongola aportó a parte de la Horda d'Oru. Los chuvashes y los tártaros de Kazán son los descendientes de los volgo-búlgaros. Alredor del sieglu X, Bulgaria del Volga abrazó'l Islam, lo que los llevó a la independencia de Jazaria. Nel sieglu XVI, Rusia conquistó les sos tierres sol reináu del zar Iván IV ('el Tarrecible').
N'occidente: los viquingos y la Rus de Kiev
thumb|290px|Tribus na dómina de llegada de los varegos, anterior a la colonización eslava.
Los viquingos, llamaos "varegos" polos bizantíns, yeren un pueblu dedicáu tantu a la piratería como al comerciu. Empezaron a aventurase remontando los ríos dende'l mar Bálticu al Este escontra a los mares Negru y Caspio. Los eslavos de la redoma de los ríos de cutiu contratar como proteutores. Acordies cola Crónica de Néstor, un varego llamáu Riúrik aportó a el príncipe de Nóvgorod alredor de 860 primero que los sos socesores treslladar al Sur y estendieren la so autoridá a Kiev. A finales del sieglu IX, el gobernador varego de Kiev yá estableciera la so supremacía sobre una vasta zona que gradualmente vieno ser conocida como Rus (a diferencia del nome de l'actual Rusia, Rossíya en rusu, establecíu por Pedro'l Grande).
La Rus de Kiev, el primer estáu eslavu oriental, remaneció nel sieglu IX na redoma del valle del ríu Dniéper, a partir d'un grupu de pequeños principaos comenenciudos en caltener el comerciu fluvial de la zona. La Rus de Kiev controlaba'l comerciu de pieles, cera y esclavos ente Escandinavia y l'Imperiu Bizantín al traviés de la ruta denomada de los varegos a los griegos. A finales del sieglu X, la minoría escandinava yá s'entemeciera cola población eslava.
Ente les principales aportaciones de la Rus de Kiev ta la introducción de la variante eslava del cultu ortodoxu, afondando entá más la síntesis de cultures bizantina y eslava que definiría a la rusa mientres los siguientes mil años. La rexón adoptó'l cristianismu en 988 nel actu oficial de bautismu públicu de los habitantes de Kiev pol príncipe Vladímir I. Dellos años más tarde introducióse'l primer códigu de lleis, la Xusticia de la Rus (Rúskaya Pravda). D'equí p'arriba, los príncipes de Kiev siguiríen l'exemplu bizantín y caltendríen la Ilesia direutamente dependiente d'ellos, inclusive n'ingresos, de manera que la Ilesia y l'Estáu tuvieren permanentemente xuníos. thumb|290px|Principaos de la Rus de Kiev (1054-1132) Mientres el sieglu XI, particularmente mientres el reináu de Yaroslav I el Sabiu, la Rus de Kiev presumía d'una economía y unos llogros n'arquiteutura y lliteratura cimeres a los qu'esistíen entós nel occidente européu. Comparáu colos llinguaxes de la cristiandá europea, el rusu tuvo bien pocu influyíu pol griegu y el llatín de les antigües escritures cristianes. Esto debió al fechu de que s'usara'l eslavu eclesiásticu pa la lliturxa nel so llugar.
La tribu túrquica de los kipchakos substituyó los pechenegos como fuercia dominante nes rexones del sur de la estepa vecines a Rus nel final del sieglu XI y fundó un estáu nómada nes estepes a lo llargo del mar Negru (Desht-y-Kipchak). El refugu de los sos ataques regulares, especialmente contra Kiev, yera una carga pesada pa les árees meridionales de Rus. Les incursiones nómades causaron una arribación masiva de la población eslava a rexones más segures, fuertemente montiegues del norte, particularmente al área conocida como Zalesie.
La Rus de Kiev acabó desintegrándose como estáu pola mor les disputes armaes ente los miembros de la familia principesca, que colectivamente detentaban el poder, siendo la cabeza d'ellos, el mayor y rotándose nos puestos secundarios según la edá. El Gran príncipe de Kiev Vladímir II Monómaco ye consideráu'l postreru gobernante de la Rus de Kiev unificada. Tres la desintegración de la Rus de Kiev, tantu Vladímir, ciudá qu'él fundó, como Súzdal (que darréu formaríen el Principáu de Vladímir-Súzdal) y la República de Nóvgorod al Norte y el Principáu de Hálych-Volynia al Suroeste ganaríen poder ya independencia.
La conquista pol Imperiu mongol llevada por aciu una política expansionista por Genghis Khan, nel sieglu XIII foi'l momentu final, quedando'l sur baxu dominiu mongol y el norte sometíu a vasallaxe. La división ente los príncipes llocales fixo fácil y corta la conquista. Kiev sería afarada, la zona occidental va ser absorbida pola Mancomunidá Polacu-Lituana y el norte cayería so la influencia sueca. La rexón de Súzdal, apoderada polos mongoles, y l'independiente ciudá báltica de Nóvgorod, estrechamente xunida a les redes comerciales alemanes y sueques, estableceríen les bases pa la Rusia moderna.
La invasión mongola de la Rus de Kiev
thumb|290px|Principaos de la Rus de Kiev en 1237. Los mongoles aceleraron la fragmentación de la Rus de Kiev. En 1223, enfrentar a un destacamentu del exércitu del Imperiu mongol nel ríu Kalka, saliendo claramente derrotaos. En 1237-1239 los mongoles afaren los principaos de Kiev, Riazán, Vladímir (Principáu de Vladímir-Súzdal), Pereyáslavl, Chernígov, Yúriev-Polski, Rostov, Yaroslavl, Úglich, Kozelsk, Múrom. En 1240, los mongoles escalaron la ciudá de Kiev y treslladáronse al oeste, sobre Polonia y Hungría. Aquel día yá conquistaren la mayor parte de los principaos de la Rus de KIev. De los que formaben parte de la Rus de Kiev solu Nóvgorod escapó de la ocupación.
L'impautu de la invasión mongola de los territorios de la Rus de Kiev nun tuvo precedentes, siendo asesinada la metá de la población. Centros urbanos como Kiev enxamás se recuperaron de la devastación del ataque inicial. Los inmigrantes qu'abandonaron la Rus meridional escapando de los mongoles treslladáronse principalmente al nordeste, onde'l clima yera más fríu, el suelu yera más probe y les comunicaciones anteriores comerciales con Europa fueron complicaes. Esta rexón constituyiría'l nucleu del estáu rusu modernu nel periodu medieval tardíu. Sicasí, Nóvgorod siguió espolletando y una nueva entidá Moscovia, que llueu se convertiría nel Principáu de Moscú, anque foi afarada dos veces polos mongoles, empezó a amontase rápido dempués de 1327.
Cuando'l Imperiu mongol se desintegró, dellos principaos de la estazada Rus de Kiev pasaron a depender de la Horda d'Oru.
La Horda Dorada
thumbnail|146px|left|Aleksandr Nevski
Los mongoles apoderaron Rusia dende la so capital occidental de Sarai, na ribera del Volga, cerca de l'actual ciudá de Volgográu. Los príncipes de la Rusia meridional y oriental tuvieron que pagar tributu a los mongoles, o tártaros, o la Horda Dorada. A cambéu recibíen un documentu, el yarlyk (Jarlig), que los certificaba como gobernantes en representación del Kan. Polo xeneral, los príncipes gociaben d'una considerable llibertá pa gobernar al so antoxu. Unu d'ellos, Aleksandr Nevski, príncipe de Vladímir, algamó entidá llexendaria na metá del sieglu XIII como resultáu de les sos victories sobre los caballeros teutonos, los suecos y los lituanos. Pa la Ilesia ortodoxa y casi tolos príncipes, los occidentales significaben un mayor peligru pal so estilu de vida que los mongoles. Nevski llogró proteición y asistencia mongola na so llucha contra los invasores del Oeste qu'intentaron aprovechase d'un supuestu colapsu rusu pa ganar tierres. Coles mesmes, gracies al sofitu mongol llogró afitase nel dominiu de la entós secundaria ciudá de Moscú, que los mongoles apurriríen a la so descendencia. Magar tou, el socesores de Nevski desafiaríen más tarde el poder tártaro.
Los mongoles non solo esixíen pesaos tributos de los principaos rusos, sinón que de cutiu los invadíen, escalándolos y faciendo esclavos. Por casu, les invasiones de 1252 y 1293 significaron práuticamente la ruina, al igual que la invasión de Batu Kan nos años 1237-1241.
Los mongoles dexaron la so buelga ente los rusos en ciertos campos como les táctiques militares y el desenvolvimientu de rutes comerciales. So la ocupación mongola, Moscovia tamién desenvolvió un sistema postal per carretera, el censu, recaldación d'impuestos y una organización militar. La influencia oriental permaneció viva hasta bien entráu'l sieglu XVIII, cuando los mandatarios rusos llevaron a cabu un esfuerciu pa occidentalizar el so país.
La puxanza de Moscú
La fecha exacta de la fundación de Moscú ye desconocida. La primer mención escrita de la ciudá ta na Crónica de Ipátiev so 1147. 04 d'abril 1147 Yuri Dolgoruki convidó Seversky príncipe Sviatoslav II de Kiev na xunta militar :
"Vengan a mi, hermanu, nel Moscú! ". Dempués de nueve años ellí, el so principáu na frontera, na confluencia del ríu Moskvá y el Neglínnaya Yuri Dolgoruki decidió construyir un castiellu -fortaleza y cronista escribió En 1156, a veres del ríu Moskvá nuna llomba llevantó la primer fortaleza de la paré de madera -. Kremlin de Moscú.
Moscú nuevu yera parte alloñada de Vladimir- Suzdal principáu.