cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Adriane Galisteu
Carrera
miniaturadeimagen|Adriane n'eventu nel Iguatemi [[São Paulo, en 2015.]] Adriane empecipió la so carrera de modelu a los nueve años, faciendo un anunciu de la rede de restoranes McDonald's, y cuando adolescente, en 1987, participó nel conxuntu Meia Socket, un grupu nel mesmu estilu de Les Melindroses. En 1993, Adriane participó, como modelu, del videoclip de la banda de Dance / Latin pop El Simbolo, nel cantar Non te esmolezas mal. Foi un de los cantares más executaos nes radios y pistes d'Arxentina, Brasil y España esi añu. Adriane posó pa la edición brasilana de la revista Playboy d'agostu de 1995 y dende entós siguió carrera na televisión, ganando espaciu como presentadora, y nel mesmu añu llanzó'l llibru El Camín de les Camparines, onde narra'l periodu de la so rellación con Ayrton Senna. La so carrera na TV abierta empecipiar na CNT en 1995, nel programa Puntu G. Nel casu de que nun se conoza'l nome de la banda, Nel añu 2000, Galisteu treslladar a la Rede Record onde comandó el Ye Show. Nel añu 2008, Galisteu dexaba'l SBT, treslladándose a la Rede Bandeirantes, onde presentó'l Sestu. En 2011, comandó el reality Project Fashion y presentó diariamente'l programa estinguíu Enforma +, na mesma emisora. De regresu a la Record en 2013, presentó la reina del programa Domingo de la Xente. En 2016 va asumir interinamente el programa Face a Face en BandNews TV en llugar de João Dória Junior. En xunetu de 2016 robló contratu con Fox Sports, nel que presenta la Bona Nueche Fox. Galisteu desenvuelve tamién una carrera como actriz, estrenando na novela Xica da Silva, de la Rede Manchete, en 1996. Sicasí, anque la so actuación na teleno atraxo al públicu, eso diose básicamente poles escenes de desnudez que'l direutor Walter Avancini de cutiu incluyía. Cuando la obra foi repelida, años más tarde, Galisteu declaró que nun la asistía, pos tenía horror a la novela, anque reconoció qu'ella yera importante pa faela famosa. Estrenar nel teatru en 1999, cola pieza Dios páguelu, so la direición de Bibi Ferreira. De siguío, participó nel Día de les Madres. Nel cine, actuó nes películes de la Cosa de la Muyer y si fórame. 2. En 2016 estrenó'l so propiu programa en YouTube, tituláu Galisteu ensin filtru.
acesso y das rioleãs do Antroxu do Rio de Janeiro y, em 2012, a cobertura do Antroxu de Salvador.
Lenin
Lenin (Ленин), seudónimu de Vladímir Ilich Uliánov (Владимир Ильич Ульянов), dirixente revolucionariu rusu y líder del partíu bolxevique. Foi'l primer mandatariu de la Xunión Soviética y el fundador de la ideoloxía conocida como leninismu, que posteriormente derivó nel marxismu-leninismu de la mano d'Josif Stalin.
Lenin foi ún de los sos pseudónimos revolucionarios. Supónse qu'elixó esti nome como oposición a Georgi Plekhánov, quien usaba'l pseudónimu Volgin, pol ríu Volga. Ulyanov, según esta tesis, elixó'l ríu Lena, que ye más llargu y circula na direición opuesta. En cualesquier caso, Plekhánov paez que tuvo una influyencia significativa sobro Lenin naquella etapa de la so vida, de forma que la veracidá d'esta esplicación entá ta suxeta a dubies. Esisten otres teoríes sobro l'orixe del so nome, yá que'l mesmu Lenin enxamás nun desplicó porqué lu escoyó. N'occidente nomóse-y delles vegaes de forma errónea como Nikolai Lenin, anque enxamás nun foi nomáu asina en Rusia.
Los sos primeros años
Como munchos rusos, foi un mestu ente la etnia y les tradiciones relixoses. Tenía ancestros Kalmyk por ascendencia paterna, d'alemanes del Volga por parte de la so güela materna que yeren luteranos, y ascendencia xudía pol so güelu maternu (convertíu al cristianismu). El mesmu Vladimir Ulianov foi bautizáu pol ritu de la Ilesia Ortodoxa Rusa.
De pequeñu nomábase-y Volodia y amosó don de pensamientu ellaboráu y fonderu, asertivu, poco afeutivu y sarcástico. De mente perlóxica, amosóse perbón estudiante dende la más tienra neñez, los sos profesores declararon sobro él:
-"Perdotáu, siempres llimpiu ya estudiosu, primeru en toles materies, cierta tendencia a aisllase y a la reserva"- Robláu por Fiodor Kerensky (1890).
Fiodor Kerensky yera'l pá d'Alexander Kerensky quien diba ser el so compañeru revolucionariu más alantre.
Vladimir rescampló nel estudiu del llatín y el griegu. Pasó por dos traxedies na so mocedá: en 1886, el so pá morrió d'una hemorraxa celebral. Al añu siguiente, en mayu de 1887, el so hermanu mayor, Aleksandr Ulianov, foi deteníu y fusiláu pola so participación nun complot escontra'l Zar Alexandru III. Esto radicalizó les postures de Vladimir (los sos biógrafos oficiales consideren esti asocedíu como'l motivu cimeru de l'aición revolucionaria de Lenin), y él mesmu foi arrestáu al añu siguiente ya espulsáu de la Universidá de Kazan por participar en protestes estudiantiles. Continuó estudiando de forma independiente y sobro 1891 consiguió la llicencia pa la práutica de l'abogacía.
right|thumb|Semeya de Lenin, avientu de [[1895]]
El revolucionariu
En llugar d'exercer la carrera llegal, Lenin foi implicándose nos esfuercios de propaganda revolucionaria y nel estudiu del marxismu, en gran parte en San Petersburgu. El 7 d'avientu de 1895 foi arrestáu ya encarceláu poles autoridaes demientres tou un añu, y posteriormente exiliáu al pueblu de Shushenskoye, en Siberia.
En 1893, Lenin colos sos 23 años, xunióse a un grupu d'activistes y conoció nuna cena a Nadezhda Krupskaya, un añu mayor qu'él.
En 1895, conoció a Plekhánov en Xinebra, Suiza, que yera'l pá del marxismu y un ideariu pa Lenin y permaneció ellí hasta avientu, cuando tornó a San Petersburgu y foi arrestáu y deportáu a Siberia, ehí escomenzó'l so primer llibru nomáu Развитие капитализма в России (El desendolcu del capitalismu en Rusia).
En xunetu de 1898 casóse con Nadezhda Krupskaya, una activista del socialismu. N'abril de 1899 espublizó'l llibru avandichu. En 1900 terminó'l so exiliu.
Termináu l'exiliu viaxó a Europa y dende Suiza, unvió una serie de cartafueyos de marcáu sesgu antizarista, roblando por primer vez como Lenin.
Viaxó dende Rusia y haza Rusia dende otros llugares d'Europa y asoleyó'l periódicu Iskra, ansí como otros trataos y llibros relativos al movimientu revolucionariu.
Foi mui activu nel Partíu Obreru Social Demócrata de Rusia (POSDR), y en 1903 lideró la faición bolxevique tres dixebrase ésta de los menxeviques, parcialmente inspiraos pol so cartafueyu Что делать? (¿Qué facer?). En 1906 foi elixíu pa la presidencia del POSDR. En 1907 treslladóse a Finlandia por razones de seguridá. Continuó viaxando per Europa y participando en munchos mítines y actividaes socialistes, incluyendo la Conferencia de Zimmerwald de 1915. Cuando Inessa Armand dexó Rusia y se mudó a París, conoció a Vladimir Lenin y otros bolxeviques que vivíen nel exiliu. Inessa Armand convirtióse na amante de Lenin.
El 16 d'abril de 1917 tornó a Petrográu dende Suiza, persiguiendo'l derrocamientu del Zar Nicolás II, y tuvo un papel relevante dientro'l movimientu bolxevique espublizando les Апрельские тезисы (Tesis d'abril). Tres una sulevación fallida d'obreros en xunetu, Lenin fuxó a Finlandia por seguridá. Tornó n'ochobre, inspirando una revolución armada col eslogan "Tol poder pa los sóviets" escontra'l gobiernu provisional rusu. Les sos idees sobro'l gobiernu esprésense nel so ensayu Государство и революция (Estáu y Revolución), que llamaba a una nueva mena de gobiernu sofitada nos conseyos d'obreros (sóviets).
Suxirióse que Lenin llegó a Petrográu dende Suiza cola aida del Imperiu Alemán. Testigos oculares aseguren que Lenin foi tresportáu nun vagón de tren selláu ya escoltáu por alemanes. Atalántase que'l mesmu Kaiser Guillermu II esperaba paralizar d'esta mena al exércitu rusu y algamar la fin de la guerra nel frente oriental, y que vio a Lenin como un personaxe que ceo perdería influyencia. N'efeutu, Guillermu II dixo al respective: "-Introduzo en Rusia'l xerme del virus pal so esfarrape-"
Xefe del Estáu Soviéticu
El 8 de payares Lenin foi elixíu Premier de la Xunión Soviética pol Congresu del Soviet Rusu. Énte'l peligru d'una invasión alemana, Lenin argumentó que Rusia había roblar de secute un tratáu de paz. Otros líderes bolxeviques como Bukharin abogaben pola continuación de la guerra como mena d'alitar la revolución n'Alemaña. Lev Trotsky, que lideraba les negociaciones, optaba por una postura intermedia, postulando un tratáu de paz que nun implicara ganancies territoriales pa denguna de les partes. Cuando les negociaciones se colapsaron, Alemaña llanzó una invasión que resultó na perda de munchos territorios del oeste de Rusia. Como resultáu d'esti xiru de los asocedíos, les posiciones de Lenin algamaron el sofitu de la mayoría de los líderes bolxeviques, y Rusia robló'l Tratáu de Brest-Litovsk en términos desventayosos (marzu de 1918).
Aceutando que los sóviets yeren la única forma d'un gobiernu d'obreros lexítimu, Lenin abolió l'Asamblea Constituyente Rusa. Los bolxeviques perdieron la votación entóncenes, ganando les eleiciones el Partíu Socialista Revolucionariu, anque más sero franóse en faciones pro y anti sóviets. Los bolxeviques teníen el sofitu mayoritariu nel Congresu de los Sóviets, y formaron coalición de gobiernu col ala izquierda del Partíu Socialista Revolucionariu. Sicasí, la coalición fundióse tres la oposición de los Social Revolucionarios al Tratáu de Brest-Litovsk, y xunieron a otros partíos guetando derrocar al gobiernu soviéticu. La situación dexeneró con tolos partíos non bolxeviques (incluyendo los grupos socialistes) guetando de mena activa'l derrocamientu del gobiernu soviéticu. Lenin retrucó tratando infructuosamente d'aparar les sos actividaes.
Conopophaga melanops
'''Conopophaga melanops ye una especie d'ave paseriforme de la familia Conopophagidae endémica de Brasil. El machu estremar por tener el pileu anaranxáu, la cara negra y el gargüelu blancu; sicasí la fema ye de tonos pardos.
Lenin
Xefe del Estáu Soviéticu
El 30 d'agostu de 1918, Fanya Kaplan, un miembru del Partíu Socialista Revolucionariu, averóse a Lenin depués de qu'ésti falara nun mitin y mentanto s'empobinaba al so coche. Llamó-y l'atención y cuando Lenin se tornó p'aresponder, disparó-y trés tiros, dos d'ellos impautaron nun costín y nun pulmón. Lenin foi tresportáu a los sos apartamentos privaos nel Kremlin y refugó ser ingresáu nun hospital, creyendo qu'otros asesinos podríen esperalu ellí. Llamóse a varios doctores, pero estos decidieron que yera demasiao peligroso estrayer les bales. Lenin recuperóse, pero la so salú resintióse de magar esti asocedíu y se creye qu'esti incidente contribuyó a los sos últimos infartos.
thumb|right|..."La verdá ye siempre revolucionaria"... En marzu de 1919, Lenin ya otros líderes bolxeviques reuniéronse colos socialistes revolucionarios de tol mundu y crearon la Internacional Comunista. Los miembros de la Internacional Comunista, incluyendo a Lenin y a los mesmos bolxeviques escindiéronse del más ampliu movimientu socialista. De magar esti momentu seríen conocíos como comunistes. En Rusia, el partíu bolxevique foi renomáu como Partíu Comunista Rusu, que darréu se convirtió nel Partíu Comunista de la Xunión Soviética.
Conopophaga melanops
Taxonomía
La especie describióse pol naturalista francés Louis Jean Pierre Vieillot en 1818. Dio-y el nome específicu de melanops que vien de los términos griegos melas «negru» y ops «cara».
Lenin
Xefe del Estáu Soviéticu
Mentanto, una guerra civil asolaba Rusia. Un bayura movimientos políticos y los sos siguidores tomaron les armes pa sofitar o derrocar al gobiernu soviéticu. Magar qu'había munches faciones estremaes involucraes na guerra civil, les dos fuercies cimeres foron l'Exércitu Bermeyu (comunista) y l'Exércitu Blancu (monárquicos). Les potencies foriates como Francia, Gran Bretaña, Estaos Xuníos y Xapón intervinieron tamién nesta guerra (n'aida del Exércitu Blancu). L'Exércitu Bermeyu ganó la guerra, derrotando a les fuercies de la Rusia Blanca y a los sos aliaos en 1920 (magar qu'esto, delles tropes pequeñes continuaron la llucha demientres munchos años más).
Nos caberos meses de 1919, los ésitos escontra les fuercies del Exércitu Blancu comencieron a Lenin de que yera'l momentu d'estender la revolución haza l'oeste, pola fuercia si fuere necesariu. Cuando la recién independizada Segunda República de Polonia escomenzó afitar los sos territorios orientales, anexonaos por Rusia nes particiones de Polonia a fines del sieglu XVIII, engarróse coles fuercies bolxeviques pola dominación d'estes árees, lo que contribuyó al españíu de la guerra Polaco-Soviética de 1919. Cola revolución alemana y la Lliga Espartaquista en plenu auxe, Lenin vio esto como la oportunidá perfeuta pa caltrizar n'Europa coles bayonetes del Exércitu Bermeyu. Lenin vía a Polonia como la ponte que l'Exércitu Bermeyu había cruciar pa xunir la Revolución Rusa colos siguidores comunistes de la Revolución Alemana, y p'aidar a otros gobiernos comunistes n'Europa Occidental. La derrota de la Rusia soviética na guerra polaco-soviética, sicasí, invalidó estos planes.
Conopophaga melanops
Descripción
El jejenero carinegro ye un páxaru pequeño y gordoso y con cola curtia que mide unos 11,5 cm de llargu. Presenta dimorfismu sexual, los machos tienen un plumaxe llamativu ente que les femes son principalmente de tonos pardos. Los machos tienen la cara negra qu'oldea cola so pileu naranxa y el so gargüelu blancu. Los sos partes cimeros son parduces y les inferiores de color gris claro, coles plumes del banduyu más clares y los lladrales tirando a crema. Les femes son pardes nes partes cimeres con una llista superciliar ablancazada y coles partes inferiores pardu acolorataes, asemeyándose al jejenero acoloratáu.
Lenin
Xefe del Estáu Soviéticu
Los llargos años de guerra cobráronse'l so tributu en Rusia, y gran parte del país taba en ruines. En marzu de 1921, Lenin reemplazó la política económica denomada comunismu de guerra (que fuera emplegada demientres la guerra civil) cola Nueva Política Económica (NEP), nun intentu de reconstruyir la industria y especialmente l'agricultura, pero'l mesmu mes vio la represión d'una protesta de marineros en Kronstadt (La Rebelión de Kronstadt).
Conopophaga melanops
Distribución y hábitat
Alcuéntrase nel este de Brasil, dende Paraíba hasta Santa Catarina. El so hábitat natural ye'l suelu y el sotobosque de les selves húmedes tropicales. El so área de distribución peles zones costeres de Brasil alcuéntrase estazada pola aición humana. A pesar del so llamativu plumaxe esta especie, como los demás jejeneros, ye discreta y malo de ver.
Comportamientu
Los jejeneros carinegros son monógamos y territoriales, con territorios con tamaños d'unes 2,94 hectárees de media. Críen a lo llargo de tres meses y constrúin niales planos sobre les cañes de los arbustos o les palmes cerca del suelu. Suelen poner dos güevos por puesta.
Lenin
La so prematura muerte
La salú de Lenin fora severamente dañada pol intolerable estrés de la revolución y la guerra. L'intentu d'asesinatu xunióse a los sos problemes de salú. Entá llevaba la bala nel cuellu, demasiao a la veriquina del espinazu pa ser estrayida poles téuniques quirúrxiques d'aquella dómina. En mayu de 1922, Lenin tevo un primer infartu. Quedóse parcialmente paralizáu (nel so llau drechu) y el so papel nel gobiernu declinó. Tres el so segundu infartu n'avientu del mesmu añu, retiróse de l'actividá política. En marzu de 1923, tres sofrir el tercer infartu quedó postráu na cama ensin posibilidá de falar.
Lenin morrió'l 21 de xineru de 1924. Tres la so muerte orixináronse rumores sobro que sofría de sífilis. La causa oficial que se dio sobro la muerte de Lenin foi arterioesclerosis o infartu cerebral (el cuartu), pero de los 27 médicos que lu trataron, namái ocho roblaron les conclusiones de l'autopsia. D'esta mente diose pie pa que xurdieren otres teoríes sobro la so muerte. Por exemplu, un analís postmortem fechu por dos psiquiatres y un neurólogu recientemente espublizáu na Revista Europea de Neuroloxía afirmaba amosar que Lenin morrió realmente de sífilis.
Conostoma aemodium
'''Conostoma aemodium ye una especie d'ave paseriforme de la familia Sylviidae que vive n'Asia. Ye la única especie del xéneru Conostoma, qu'enantes tuvo clasificáu dientro de la familia Paradoxornithidae.
Lenin
La so prematura muerte
thumb|Póster informativu soviéticu sobro la muerte de Vladimir Lenin.
Documentos desclasificaos tres la cayida de la Xunión Soviética, xunto coles alcordances de los médicos de Lenin, suxeren que foi tratáu de sífilis yá en 1896; estos documentos tamién suxeren qu'a Alexi Abrikosov, el patólogu a cargu la autopsia, se-y ordenó probar que Lenin nun morrió de sífilis. Abrikosov nun mencionó la sífilis na autopsia, sicasí, el dañu vascular, la paralís y otres incapacitaciones que citó yeren típiques de la sífilis. Tres un segundu asoleyamientu del informe de l'autopsia, nengún de los muérganos, arteries principales o árees del cerebru usualmente afeutaes pola sífilis yeren citaes.
Conostoma aemodium
Descripción
Mide alredor de 27 cm de llargu, incluyida la so cola que ye relativamente llarga. El so plumaxe ye abondo uniforme, cuasi na so totalidá de tonos pardu buxos, daqué más claros y buxos nes partes inferiores. Presenta'l lorum coritu y el so frente ye ablancazada y se difumina na parte frontera del pileu. El so picu anaranxáu ye curtiu, robezu y curváu escontra baxo.
Lenin
La so prematura muerte
En 1923, los doctores trataron a Lenin con arsénicu, la única droga usada entós de mena específica pa tratar la sífilis, y con ioduru de potasiu, que tamién yera típicu nel tratamientu d'esta enfermedá.
Anque probablemente tevo la sífilis, tamién la tenía per entós una considerable parte de la población rusa de la dómina. Tamién ye cierto que nun tenía les llesiones visibles nel so cuerpu qu'acompanguen a les caberes fases de la enfermedá. La mayor parte de los historiadores entá tán d'alcuerdu en que la causa más probable de la so muerte foi un infartu producíu pola bala allugada nel cuellu dende'l so intentu d'asesinatu.
La ciudá de Petrográu foi renomada Leningráu na so alcordanza; nome que la ciudá conservó hasta la cayida de la Xunión Soviética en 1991, cuando se tornó a poner el vieyu nome de la dómina imperial, San Petersburgu.
Conostoma aemodium
Distribución
Alcuéntrase nos montes del Himalaya, los sos estribaciones orientales y demás montes qu'arrodien la pandu tibetanu pel este y el sureste, distribuyíu por Myanmar, Bután, China, el norte de la India y Nepal.
Lenin
La so prematura muerte
Tres el so primer infartu, Lenin espublizó una serie papeles indicando les direutrices futures pal gobiernu. El más famosu d'ellos ye'l Testamentu de Lenin, nel que, ente otres coses, critica a comunistes d'altu rangu como Lev Trotski y Josif Stalin. De Stalin, que yera Secretariu Xeneral del Partíu Comunista dende abril de 1922, Lenin dicía que tenía l'«autoridá illimitada concentrada nes sos manes» y suxería a los camaraes sacar a Stalin d'esti puestu. Sobro Trotski dixo: "quiciabes seya l'home más capaz del actual Comité Central, pero ta demasiao ensoberbecíu y demasiao atrayíu pol aspeutu puramente alministrativu de los asuntos". Tamién alvierte del peligru de que les engarradielles ente los dirixentes yá citaos conducieren a una escisión. Tamién pidía un mayor respetu haza les naciones non ruses federaes na XRSS, afirmando que nun facer esto podría conducir a una actitú imperialista y, poro, incoherente. La vilva de Lenin descubrió'l papel nel estudiu de Lenin y lleólu al Comité Central que, anque tando d'alcuerdu con delles de les sos partes, nun lu tuvieron en cuenta, y d'esta mena, estes incisives crítiques sobro'l partíu foron llargamente tapecíes.
A la escontra de los naguamientos espresaos por Lenin enantes de la so muerte de que nun se construyeren memoriales nel so nome, dellos políticos trataron d'ameyorar la so propia posición asociando la so imaxe a la de Lenin tres la so muerte. El personax foi eleváu a un estatus cuasi místicu, construyéndose estatues, monumentos y memoriales nel so honor.
Australian vegetation
Australian vegetation (embrivíu Austral. Veg.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol médicu, destacáu botánicu y xeógrafu alemán Ferdinand von Mueller y espublizáu nel añu 1867 col títulu d'''Australian vegetation, indigenous or introduced, considered especially in its bearings on the occupation of the territory, and with a view of unfolding its resources. Intercolonial Exhibition, 1866-7''.
Lenin
La so prematura muerte
Na Plaza Bermeya de Moscú edificóse en 1924 el nomáu Mausoléu de Lenin xunto a los muros del Kremlin onde reposen los sos restos mortales embalsamaos. El mausoléu ta abiertu al públicu y, demientres décades, yeren frecuentes les coles pa rindir visita al calabre momificáu del fundador de la Xunión Soviética. Por mor de la desapaición de la XRSS, dellos partíos políticos y delles personalidaes ruses -Mikhaíl Gorbachov, ente elles-, tienen pidíu'l desmantelamientu del mausoléu y que los restos de Lenin seyan enterraos. Estes iniciativas nun recibieron hasta la data'l sofitu del Gobiernu de la Federación Rusa y el mausoléu sigue abiertu a les visites.
Saint-Mélany
Saint-Mélany ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Lenin
L'estudiu del cerebru de Lenin
El cerebru de Lenin foi estrayíu enantes d'embalsamar el so cuerpu. Los gobernantes soviéticos contrataron a un conocíu neurocientíficu alemán, Oskar Vogt, pa estudiar el cerebru de Lenin y llocalizar les célules cerebrales responsables del so xeniu. Con esti envís creóse l'Institutu del Cerebru en Moscú. Vogt espublizó un artículu sobro'l cerebru en 1929 onde esponía que delles neurones piramidales na tercer capa del tueru cerebral de Lenin yeren perllargues. Pesie eso, la conclusión de la so relevancia nel xeniu de Lenin foi mal recibida. El trabayu de Vogt foi consideráu poco satisfactoriu polos soviéticos. A lo postrer l'equipu soviéticu continuó efectuando investigaciones, pero estos trabayos sobro'l cerebru de Lenin yá nun foron asoleyaos.
Los anatomistes contemporáneos nun creyen que la morfoloxía del cerebru por sí mesma seya quien pa determinar la so funcionalidá.
Ríu San Isidru
El San Isidru ye un ríu del sur de la zona central d'Asturies. Ye afluente del ríu Ayer, esti a la so vez afluente del ríu Caudal y esti del ríu Nalón.
Nacencia: na Cordillera Cantábrica, cerca del Picu Toneu (2.094 m), nel conceyu asturianu d'Ayer.
Afluentes principales: nengún
Poblaciones qu'atraviesa: Felechosa, Pola del Pinu, Yanos, Coḷḷanzo y Santibanes de la Fuente.
Estrella colorada
thumb|150px|[[Asturina]] La estrella colorada de cinco puntes, un pentagrama ensin el pentágonu interior, ye un símbolo del socialismu y el comunismu que representa los cinco deos de la man del trabayador y los cinco continentes. Una versión menos frecuente suxer que les cinco puntes de la estrella representen a los cinco grupos sociales que posibilitaríen el tránsitu al socialismu, a saber: la mocedá, los militares, los trabayadores industriales, los campesinos agricultores y los intelectuales.
La estrella bermeya ye y foi usada en banderes y escudos d'estaos socialistes, lo que pue verse na bandera de la República Federal Socialista de Yugoslavia, tamién ye usada por grupos y partíos independentistes de tendencia socialista, como la bandera estelada en Cataluña, la estreleira en Galicia, l'Asturina n'Asturies. Delles veces la foz y el martiellu son puestos dientro o debaxo de la estrella. Dende la esapaición del Bloque del Este, la estrella bermeya foi prohibida en dalgunos países, como Hungría.
El periódicu militar de la Xunión de Repúbliques Socialistes Soviétiques tamién se denomaba Estrella Colorada, n' rusu Krasnaya Zvezda, nome que caltién anguaño como voceru del Ministeriu de Defensa de la Federación Rusa. De la mesma, el muérganu oficial del Ejército Revolucionario del Pueblo (ERP), grupu guerrilleru arxentín d'orientación marxista activu mientres los años 1970, llamábase Estrella Colorada(en castellán Estrella Roja. Dellos clubes deportivos d'estaos socialistes usaron la estrella roja como emblema, esistiendo al menos dos con ese nombe:
Otros usos
Tamién tienen una estrella encarnada como logo o emblema el proyeutu Mozilla, la cerveza Heineken y l'estáu de California, ensin nenguna connotación socialista.
San-Gavino-d'Ampugnani
San-Gavino-d'Ampugnani ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Córcega, na rexón de Córcega. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Australian Orchids
Australian Orchids (embrivíu Austral. Orch.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol médicu, biólogu y botánicu holandés Robert D. FitzGerald y espublizáu en 2 volúmenes estremaos en partes nos años 1875-1894. La parte nᵘ 5 del 2ᵘ volume foi editada postumamente por Henry Deane
De 1875 a 1882 axuntóse con Arthur James Stopps, llitógrafu y FitzGerald publicando siete partes de la so obra Australian Orchids.
Les esquisites planches litografiaes detallen les sos diseiciones d'orquídees, coloriaes a mano por artistes siguiendo les sos amueses ya instrucciones.
Conopophaga roberti
El jejenero encapucháu o toco toco encapucháu (Conopophaga roberti) ye una especie d'ave de la familia Conopophagidae, endémica de Brasil.
Distribución y hábitat
Vive nel oriente de l'Amazonia, a menos de 300 m d'altitú, nel nivel inferior monte húmedu y carbes axacentes de los estaos de Pará, Ceará, Maranhão y Piauí.
Descripción
Mide aproximao 12 cm de llargor. El plumaxe del envés ye de color castañu y el banduyu abuxáu. El machu presenta a cabeza, nuca, gargüelu y pechu de color negru, cola apariencia d'un capiellu. La fema tien la cabeza color ablondu ferrial; el gargüelu blancuciu y el pechu abuxáu. Frecuentemente presenta una llinia posocular blanca.
Vespa velutina
El ye una especie d'aviespa de la familia de los véspidos orixinaria de Sureste Asiáticu.miniaturadeimagen|Vespa velutina nigrithorax - [[Toulouse.]] Esti tártagu, al igual qu'otros del so xéneru, aliméntase d'inseutos (formigues, camparines, pulgones, etc.), pero tamién d'abeyes, anque esta especie ye más agresiva qu'otres. Ye fácilmente estremable pol so tórax y el so abdome de color negru, salvando'l cuartu segmentu, de color mariellu. Les sos pates de color marrón destaquen pelos sos estremos mariellos. Les sos ales son d'un color escuru. Ye una especie diurna. Ta naturalmente aclimatada a un mediu ambiente subtropical templáu. Atópase nel continente asiáticu hasta'l norte de la India y nos montes de China, nes zones xeográfiques onde'l clima ye similar al del oeste d'Europa (esto esplica la so bona adautación n'Europa).
Reina
La reina puede llegar a midir unos 3,5 cm, y algamar un añu de vida. A partir de febreru, la reina sal de la so diapausa y empieza de nuevu la so actividá. A partir de marzu, tresna un nial provisional. Les primeres obreres nacen mientres el mes de mayu, y son elles les que se van faer cargu del caltenimientu y funcionamientu de la colonia. La reina va dedicase a partir d'esi momentu solamente a la puesta de güevos. A la fin del branu, les nueves femes y los machos salen del nial p'apariase. Sólo les femes entren en diapausa, y les femes fecundaes van poder fundar una nueva colonia y convertise en reines.
Obrera
La obrera ye la clase más pequeña de Vespa velutina, con un tamañu poco mayor a los 2,5 cm. Los machos, sicasí, pueden llegar fácilmente a los 3 cm. Estes obreres tamién protexen a la matriarca, adquiriendo la función de soldaos.
Nial
La reina fundadora de la colonia crea un nial provisional (que nun ye un truébanu). Esti nial nun ye más grande qu'una pelota de tenis. Si la situación del nial provisional ye afayadiza, esti va sirvir de base a la construcción del nial de la colonia. De lo contrario, les primeres obreres van construyir unu nuevu nun llugar lo más lloñe posible del suelu (p. ex., na pica d'árboles). Tamién, pero menos frecuentemente, pueden construyir el so nial n'edificios antiguos o muralles, en cuévanos nel suelu o en matos d'artos y felechos. Los niales son construyíos con frebes de madera mazcao, y pueden algamar un metru d'altor y 80 cm de diámetru. Los niales más grandes son calteníos per miles d'individuos. Xeneralmente, estos niales son de forma esférica, y tienen un furacu de salida llateral, al contrariu de los del tártagu (Vespa crabro), que tienen la so salida na parte baxa. Cada nial grande ye'l llar de cerca de 2 000 aviespes, con cientu cincuenta fundadores, qu'al añu siguiente van crear siquier seis truébanos. Les obreres y los machos muerren enantes del final de la seronda; les reines y les femes entren en diapausa en llugares protexíos, asina que van dexar los niales vacíos y nun los van usar l'añu siguiente.
Dada la so situación na pica de los árboles, a más de 15 m del suelu, los niales son difíciles de ver y atopar demientres la primavera y el branu, cola xamasca.
Dieta
El tártagu asiáticu adultu nun s'alimenta d'abeyes, nin tampoco d'otros inseutos. Sicasí, son voraces cazadores d'abeyes porque les prinden p'alimentar a los sos bárabos, que viven nos niales.
P'alimentar los bárabos, el tártagu asiáticu prinda munchos tipos d'inseutos y otros invertebraos (abeyes, viéspores, mosques, arañes, guxanos, formigues, caparines y pulgones), pero les abeyes formen el 84 % de la so dieta (principalmente pa l'alimentación de los sos bárabos). Otros estudios envaloren que nes zones urbanes ya industriales les abeyes representen hasta un 65 % de les preses prindaes, nes zones agrícoles y forestal el porcentaxe amenorga al 33 %.
El tártagu adultu aliméntase de fruta maduro (mazanes, cirueles, uves, etc.), al igual que la viéspora común, pero en mayor cantidá, pudiendo estropiar güertos. Les principales fontes d'alimentu de los tártagos asiáticos son el néctar de les flores y la fruta maduro de los árboles, poro nun ye raro que frecuenten llugares como viñeos o que na primavera atopemos a les reines sobro les flores de les camelies o n'otres plantes d'orixe asiáticu.
Depredadores
N'Europa, el tártagu européu (Vespa crabro) tien depredadores como'l Picanzu roxu (Lanius collurio), el milán abeyeru (Pernis apivorus) y l'abeyarucu européu (Merops apiaster), que son potenciales depredadores del tártagu asiáticu. Aves como la pega, y les pites, podríen tamién ser depredadores.
Defensa de les abeyes
Les abeyes asiátiques, que lleven conviviendo enforma tiempu col tártagu asiáticu, nun carecen tanta depredación como les europees. Esto ye por cuenta de que delles abeyes asiátiques deprendieron a defendese usando una téunica que consiste en crear un ensame alredor del tártagu pa provoca-y un aumentu de la temperatura corporal. D'esta miente llogren matales porque les abeyes son a aguantar más de 45 graos, sicasí los tártagos nun toleren esa temperatura.
Anque'l métodu de defensa principal ye'l mentáu enantes, tamién se repararon otros sistemes consistentes n'usar soníos de baxa frecuencia o provocándo-yos asfixa.
Les abeyes del miel introducíes nel continente asiáticu tamién deprendieron a defendese anque d'una manera muncho menos eficiente que les asiátiques.
Les abeyes europees empiecen a desenvolver la mesma estratexa de defensa que les sos homólogues asiátiques. La so defensa consiste en cubrir al tártagu invasor provocando la so muerte por hipoxia al cabu de dellos minutos.
Peligrosidá pal home
El tártagu asiáticu (Vespa velutina), al igual que'l européu (Vespa crabro), puede inocular el so velenu al ser humanu. Según los datos recopilaos n'Europa, el tártagu asiáticu nun representa más peligru que'l so homólogu européu; dambos prefieren la fuxida primero que l'ataque. Xeneralmente ataquen en defensa del nial; nun primer momentu, si'l nial ye solmenáu o estropiáu, los individuos salen al esterior y pósense sobro él pa reparar qué asocede. Si'l nial ye nuevamente fadiáu, una o delles aviespes combaten al intrusu picándolu aína, inclusive al traviés de la ropa, y reculen posándose otra vegada nel nial. La so pauta ye defender el nial de toes toes, hasta tal puntu que si s'aplica fueu nél, les aviespes arriesguen la so vida defendiéndolu y pueden llegar a morrer.
Vespa crabro
El tártagu européu (Vespa crabro) ye más grande y más coloríu. Los sos colores coloraos y mariellos constrasten col espectru más escuru de Vespa velutina. El so truébanu ye menos voluminosu que'l de Vespa velutina, siempres con una apertura escontra baxo (l'orificiu d'entrada del truébanu de Vespa velutina ta nel llateral del truébanu), y atópase n'árboles vieyos, debaxo d'un teyáu, pero nunca na pica de los árboles.
Caesalpinia sappan
Sappanwood, Sapanwood, o Suou en (xaponés) (Caesalpinia sappan) ye una especie d'árbol perteneciente a la familia Fabaceae. Ye nativa d'Asia Sudoriental y l'archipiélagu malayu. Pertenez al mesmu xéneru que (C. echinata), y foi orixinalmente llamáu "madera brezel" n'Europa.
Vespa velutina
Vespula germanica y Vespula vulgaris
La viéspora alemana (Vespula germanica) y la viéspora común (Vespula vulgaris) son más pequeñes y tienen un color mariellu más intensu que Vespa velutina. Suelen añerar en suelu, en arbustos o baxu techos d'edificios abiertos. El nial puede algamar 1 m, y tien una apertura na so base, como'l de Vespa crabro. El tamañu de Vespula germanica y el de Vespula vulgaris ye de menos de 2 cm.
Caesalpinia sappan
Hábitat y distribución
Orixinaria de Myanmar, China y Vietnam. Nun riquir curiaos especiales, precisa agua y soporta bien el secañu.
Propiedaes
Esta planta tien munchos usos. Tien propiedaes como anti-bacterial y pola so llucha contra les propiedaes coagulantes. Tamién produz un tipu de tinte acoloratáu llamáu brazilina <SMALL>(brasilina)</SMALL>, usáu pa tiñir les teles, según la fabricación de pintures y tintes de color coloráu.
Sappanwood yera oxetu d'un comerciu importante mientres el sieglu XVII, cuando s'esportó dende naciones del sureste asiáticu (especialmente Siam) a bordu de buques de sellu coloráu hasta Xapón.
Principios activos: De la madera estrayi un aceite esencial, ácidu gálico y delles saponinas.
Vespa velutina
Llegada a Europa
Esti tártagu compórtase como especie invasora n'Europa dende la so llegada al suroeste francés en 2004, aportando nun barcu de carga procedente del continente asiáticu. De magar, tomaron unos 120 000 km² y atacaron truébanos, causando importantes daños y alarma social nos llugares afeutaos. En 2010 confirmóse la so llegada a la península ibérica al traviés de los Pirineos, como confirmaron les asociaciones d'apicultores de Guipúzcoa y l'Institutu Neiker n'Irún, n'atopando los primeros exemplares. En 2011 fixo la so apaición en Galicia. En 2013 informóse de tártagos asiáticos en Catalunya y Aragón. N'avientu de 2014 atópase'l primer nial d'aviespa asiática nel Altu Najerilla, en La Rioxa. . N'ochobre de 2015, atopóse'l primer nial en Mallorca. En 2018 yá se tien constancia dél n'Asturies.
Caesalpinia sappan
Propiedaes
Indicaciones: ye astrinxente, emenagogo. La madera tien propiedaes como bactericida y hemostático. Nos sos llugares d'orixe comen les granes crudes y usáronse en casos de fories, contra les vultures de sangre y les hemorraxes uterines.
Otros usos: Xardinería (parques, arbolees, barreres, etc.). La madera usóse como colorante coloráu, ye tan dura como'l ébanu.
thumb|corteza
Vespa velutina
Llegada a Europa
N'Europa creáronse proyeutos pa defendese d'esti problema.
Especie invasora n'España
Según la llexislación española, en concretu según la Llei 42/2007 del 13 d'avientu, del Patrimoniu Natural y de la Biodiversidá, defínese como especie exótica invasora aquella que s'introduz o s'afita nun ecosistema o hábitat natural o seminatural y que ye un axente de cambéu y amenaza pa la biodiversidá biolóxica nativa, bien sía pol so comportamientu invasor o pol riesgu de contaminación xenética.
Caesalpinia sappan
Taxonomía
Caesalpinia sappan foi descritu por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 381. 1753. Caesalpinia: nome xenéricu que foi dau n'honor del botánicu italianu Andrea Cesalpino (1519-1603).
sappan: epítetu
Vespa velutina
Especie invasora n'España
Por cuenta del so potencial colonizador y a que constitúi una amenaza grave pa les especies autóctones, los hábitats o los ecosistemes, esta especie foi incluyida nel Catálogu Español d'Especies Exótiques Invasores, aprobáu por Real Decretu 630/2013, de 2 d'agostu. Pa España definiéronse un conxuntu d'estratexes de xestión, control y posible erradicación.
Amás del tártagu asiáticu, podemos mentar otros casos d'especies invasores en España como por casu l'alga argazu, el plumeru o "yerba de la pampa", el moxón cebra, l'amasuela asiática o'l visón americanu.
Contopus albogularis
Distribución y hábitat
Atópase nes selves húmedes tropicales de rexones baxes de Brasil, la Guayana francesa y Surinam.
Aeropuertu de Rovaniemi
L'Aeropuertu de Rovaniemi (Rovaniemen lentoasema) ye'l cuartu mayor aeropuertu de Finlandia por númberu de pasaxeros añales, y atópase a diez quilómetros al norte de la ciudá de Rovaniemi na provincia finlandesa de Laponia. El Círculu polar árticu, que se mueve amodo al sur, crucia la pista principal (03/21) cerca del final norte. El Pueblu de Santa Claus y Santapark tán a unos 2–3 quilómetros. thumb|200px|[[Solsticiu d'iviernu de 2004 nel aeropuertu de Rovaniemi, Círculu Árticu.]]
Historia
Amás del tráficu civil, la pista ye utilizada por caces interceptores F-18 de Lapin lennosto (Comandancia Aérea de Laponia). La Rovaniemen vartiolentue (Unidá aérea de fronteres de Laponia) tamién ta allugáu equí.
L'aeropuertu de Rovaniemi ye unu de los trés aeropuertos de Finlandia que dispón de pasareles d'accesu a aeronaves (los otros dos son el Aeropuertu de Ḥelsinki-Vantaa y l'Aeropuertu de Oulu ). L'aeropuertu ta xestionáu por Finavia. Ta conectáu con Rovaniemi al traviés de taxis y hai tamién un bon númberu de llinies de bus a diversos puntos de Laponia, incluyendo los principales centros deportivos.
Melissa McBride
Melissa Suzanne McBride, ye una actriz d'Estaos Xuníos y antiguo direutora de casting. Ye conocida pol so papel de Carol Peletier na esitosa serie The Walking Dead.
Carrera
Mientres la década de los '90 McBride tuvo dellos roles secundarios en delles películes pa televisión, como por casu Her Deadly Rival (1995) xunto a Annie Potts y Harry Hamlin, Close to Danger (1997) con Rob Estes y Pirates of Silicon Valley (1999). En 1996 apaez na miniserie de la CBS A season in purgatory, basáu na novela homónima de Dominick Dunne. Ente 2000 y 2010, McBride trabayó como direutora de casting de películes y comerciales.
The Walking Dead
En 2010, McBride xunir al repartu de la serie dramática de televisión de AMC: The Walking Dead basada na serie de cómics del mesmu nome, interpretando a Carol Peletier (una vilba de mediana edá, victima de violencia familiar y madre cariñosa de la so fía Sophia Peletier). Foi una actriz recurrente mientres la primer y segunda temporada de la serie. En 2012 xunir al repartu Co-Protagonico xunto con Scott Wilson na Tercer Temporada. Finalmente en 2013 ye xubida al repartu principal al igual que Scott Wilson na Cuarta Temporada.
L'actuación de McBride recibió crítiques positives mientres la tercera y cuarta temporaes de la serie, especialmente pol episodiu The Grove, que ta centráu nel so personaxe.
Accidente cerebrovascular
Los términos accidente o ataque cerebrovascular (ACV), infartu cerebral, derrame cerebral o, menos frecuentemente, apoplexía son utilizaos como sinónimos del términu ictus.
Etioloxía principal o causes principales d'un ACV
La principal causa ye la presión arterial elevada, a la causa anterior síguelu'l sedentarismu (poca movilidá corporal, cuantimás de les estremidaes inferiores: falta de caminaes que duren siquier media hora al día), l'altu consumu de radicales provenientes ente otros del tabacu, frituras o grases hidrogenadas, a lo que puede sumase'l consumu d'alcohol por demás, fumar tabacu, consumir drogues, carecer problemes cardiacos como la fibrilación auricular o otres afecciones primeramente non cardiaques nin vasculares como: diabetes, distrés; cualesquier d'estos factores o más d'unu coles mesmes son factores nocivos predisponentes pa ACVs.
Melissa McBride
The Walking Dead
thumb|Melissa McBride en 2012
Accidente cerebrovascular
Tipos de ACV
L'ataque cerebrovascular tien dos formes bien estremaes: Les enfermedaes cerebrovasculares constitúin, anguaño, unu de los problemes de salú pública más importantes. Son la tercer causa de muerte nel mundu occidental, la primer causa d'invalidez permanente ente les persones adultes, y una de les principales causes de déficit neurolóxicu nel vieyu. Sicasí, demostróse que los ataques cerebrovasculares (ACV) en neños de 0 a 14 años son los que tienen mayor tasa de recuperación, por cuenta de que tienen un celebru flexible y nuevo.
El dañu cerebral supón una rotura na trayeutoria vital del paciente y, pol so eleváu costu sociosanitariu, condiciona les situaciones familiares, sociales ya institucionales.
Epidemioloxía
Prevalencia: Incidencia per edá y sexu: Mortalidá: Morbilidad: Otros problemes que presenten derivaos del ictus #referir a: epilepsia, espasticidad, incontinencia urinaria, problemes intestinales, úlceras de decúbito, etc.
El númberu de persones afeutaes, la duración, gravedá y variedá de les remortines, la so repercusión na calidá de vida de los afeutaos y les sos families, les sos consecuencies #económicu y #granible converten al dañu cerebral adquiríu nun problema sociosanitariu de primera magnitú.
Clasificación
miniaturadeimagen|Seición de celebru procedente d'un difuntu que sufrió un ataque cerebrovascular (ACV) a nivel de l'arteria cerebral media. Según la so etioloxía, un ataque cerebrovascular (ACV) tien dos variantes: isquémicos (embólico y trombótico) y hemorráxicos. El cuadru clínicu ye variáu y depende del área encefálica afeutada.
Ictus isquémicu
miniaturadeimagen|Ilustración d'un ataque cerebrovascular (ACV) embólico qu'amuesa la torga apexada nuna arteria. Un ataque cerebrovascular isquémicu o ataque cerebrovascular oclusivu, tamién llamáu infartu cerebral, preséntase cuando la estructura pierde la regación sanguínea por cuenta de la interrupción súbita ya inmediata del fluxu sanguíneo, lo que xenera l'apaición d'una zona infartada y ye nesi momentu nel cual asocede'l verdaderu “infartu cerebral”, y débese namái a la oclusión de dalguna de les arteries que irrigan la masa encefálico, yá seya por acumuladura de fibrina o de calciu o por dalguna anormalidá nos eritrocitos, pero xeneralmente ye por arteriosclerosis (tamién ateroesclerosis, d'ateroma) o bien por un émbolu (embolia cerebral) que vien de otra llocalización, fundamentalmente'l corazón o otres arteries (como la bifurcación de la carótidas o del arcu aórtico). La isquemia de les arteries cerebrales puede producise polos #siguiente mecanismos y procesos:
D'orixe vascular o hemodinámico
Estenosis de les arteries (vasoconstricción) reactiva a ensame de procesos (vasoespasmo cerebral). Con frecuencia #deber a un amenorgamientu del gastu cardiacu o de la tensión arterial grave y caltenida, lo que xenera una estenosis y el consecuente so fluxu cerebral.
D'orixe intravascular
Fórmase un coágulo nuna de les arteries que irrigan el celebru (trombu), lo que provoca la isquemia; esti fenómenu vese favorecíu pola presencia de plaques d'aterosclerosis nes arteries cerebrales. Ye consecuencia d'un coágulo formáu nuna vena d'otra parte del cuerpu (émbolu) y que, en esprendiéndose total o parcialmente, viaxa escontra'l celebru al traviés de la riega sanguínea. Tamién puede debese a otru material llegao a la riega circulatoria por distintos motivos. Davezu ye un coágulo formáu nel corazón, o tamién una quebra (embolismo grasu), un tumor (embolismo metastásico), un fármacu o inclusive una burbuya d'aire. Al llegar a les pequeñes arteries cerebrales, l'émbolu queda llancáu cuando'l so tamañu supera'l calibre d'estes, dando llugar al fenómenu isquémicu.
D'orixe extravascular
Estenosis por fenómenos compresivos sobre la paré vascular: abscesos, duviesos, tumores y otros.
Ictus hemorráxicu
miniaturadeimagen|Un sangráu intracerebral (flecha inferior) con edema circundante (flecha cimera).
La hemorraxa conduz al ataque cerebrovascular (ACV) por dos mecanismos. Per una parte, quita de riego al área cerebral dependiente d'esa arteria, pero per otra parte el sangre extravasada exerz compresión sobre les estructures cerebrales, incluyíos otros vasos sanguíneos, lo qu'aumenta l'área afeutada. Ulteriormente, por cuenta de les diferencies de presión osmótica, l'hematoma producíu atrai líquidu plasmático, colo qu'aumenta nuevamente l'efectu compresivo local. Ye por esti mecanismu polo que la valoración de la gravedá y el pronósticu médicu d'una hemorraxa cerebral retrásase 24 a 48 hores hasta la total definición del área afeutada. Les causes más frecuentes d'hemorraxa cerebral son la hipertensión arterial y los aneurismas cerebrales.[cita
Cuadru clínicu
Los síntomes d'un ataque cerebrovascular son bien variaos, en función del área cerebral afeutada: pueden ser síntomes puramente sensoriales o puramente motores o una combinación de dambos (sensitivomotores). Los más frecuentemente diagnosticaos son: Sicasí, numberosos cuadros d'ataque cerebrovascular (ACV) de baxa intensidá y duración pasen inalvertíos, por cuenta de lo anodino de la sintomatoloxía: parestesias, debilidá d'un grupu muscular pocu específicu (la so actividá ye suplida por otros grupos musculares), episodios amnésicos curtios, pequeña desorientación y otros. Son estos síntomes menores los más frecuentes, y tienen una gran importancia, porque dan un avisu prematuru alrodiu de la patoloxía subxacente.
Primeros auxilios
Pa considerar la esistencia d'un ACV, por leve qu'esti seya ―ye necesariu recordar qu'un ataque cerebrovascular (ACV) leve puede tresformase n'unu grave―, tien de tenese en cuenta'l siguiente cuadru sintomáticu, llamáu n'inglés FAST (‘rápidu’, na traducción al asturianu, yá qu'ante estos síntomes l'atención médica ten de ser urxente), que n'inglés son les iniciales de Face Arm Speech Test, ‘prueba de cara (face), brazos (arms) y fala (speech)’, que consiste no siguiente:
Rehabilitación
Otru grupu que se ve afeutáu depués d'un ACV son los familiares y amigos de la persona quien riquen d'orientación sobre la meyor manera d'acompañar a la persona que se ta recuperando del so ataque cerebral. Esto fundamentalmente porque, ante la incertidume y congoxa na que s'atopen, pueden actuar atrabancando'l procesu de rehabilitación.
Día mundial
El 29 d'ochobre ye'l Día Mundial de Llucha contra'l ACV.
Programes Sociales
En 2016, el programa La Marató de TV3 fixo una campaña pa consiguir dineru pa investigar sobre l'Ictus y les mancadures #medular y #cerebral traumátiques.