cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Casa de Velasco
La Casa de Velasco ye un llinaxe nobiliariu español perteneciente a l'alta nobleza española y qu'algamó, na Edá Media y Moderna, les sos mayores cotes de poder ya influencia nel Reinu de Castiella. A pesar de tar presente dende'l sieglu XII, foi cola dinastía de los Trastámara qu'algamó'l so mayor encumbramiento, siendo yá, a la llegada de los Habsburgu, duques de Frías, condes de Haro y condestables de Castiella. Sicasí, la llegada de los Borbones marcaría la cayida de la influencia d'esti llinaxe, que sicasí, sigue hasta los nuesos díes.
Orixe llexendariu
Como toles cases nobiliaries, los Velasco tamién aludieron a oríxenes llexendarios pa xustificar y consolidar el so poder. D'ente toles lleendes que se tresmitieron d'esti llinaxe, fueron considerables les qu'aludíen al so orixe visigóticu, recursu habitual de les cases españoles. Nel casu de Velasco, el so orixe pretendía venir d'un caballeru visigodu que foi moteyáu "el Velasco" pola so habilidá nel usu de les veles de navegación. Este mesmu caballeru, según la lleenda, taría presente nel llexendariu desembarcu de Laredo y establecería la so casa solar nel Valle de Mena, o según otres fontes en Carasa, nel llugar llamáu'l Picu de Velasco. Sicasí, la mayoría de les cróniques de los sieglos XIII y XIV aseguraben que los Velasco seríen descendientes direutos de Fernán González, primer conde de Castiella, lo que xustificaría los posterior usu del patronímicu "Fernández" a pesar de la escasez de miembros del llinaxe col nome de Fernando.
Orixe documentáu
thumb|Torre medieval de los Velasco, en [[Lezana de Mena.]] El llamátigu "Velasco" esiste dende l'alta edá media como nome propiu, creando gran tracamundiu al atopalo en fontes documentales non rellacionaes col llinaxe. Sicasí, ye dende'l añu 976, cuando apaez la primer referencia documental que venceyada al llinaxe de los Velasco, yá que nel Codex Emilianensis del monesteriu de San Millán, apaez yá un "Velascus", claramente rellacionáu coles posteriores escritures de donaciones del mesmu monesteriu del añu de 1096, onde apaez, per primer vegada, un "Diego Díaz de Velasco" y la so muyer "doña Anderquina", quien donen al monesteriu los Palacios de Tripiano, una ilesia, cases, y una facienda en Alvín. Nesti documentu, figuren los padres y hermanes de don Diego Díaz de Velasco, lo que nos dexa reconstruyir una xenealoxía con mayor seguridá.
Esta xenealoxía, apurrida gracies al "Codex Emilianensis", déxanos dicir, con seguridá, que los Velasco baxaben de Diego Ruiz, señor de les cases de Velasco o Velascori pel añu 1115, quien los cronistes posteriores fixeron fíu de Fernán González. Esti Diego Ruiz tendría una única fía, llamada Sancha Díaz, qu'heredaría les cases del so padre, y casaría con Diego Álvarez d'Asturies, señor d'Oca (tamién llamáu Diego Álvarez d'Oca) fíu segundu d'Álvaro Rodríguez d'Asturies, señor de la Casa de Nava, Ricohombre de la Corte del Rei Fernando IV de Lleón, y de doña María Peláez. Esti matrimoniu procreó, ente otros, a Doña Ticla Díaz, muyer de don Lope Íñiguez, II señor de Vizcaya, a doña Elvira Díaz, muyer del conde Gonzalo Salvadórez, y don Diego Díaz, el primeru n'utilizar como apellíu "Velasco". De magar, la titularidá de les cases de Velasco, y el so apellíu, pasaría al llinaxe de los Ástures, caballeros de sangre real, y nesti casu, descendientes por varonía del Rei Don Ramiro III de Lleón.
Esti orixe ástur-lleonés, xustificaría l'usu del escudu d'armes de la Casa de Nava, venceyada a los condes de Noreña, y utilizada polos Velasco dende aquella dómina.
Los Velasco so la Dinastía de Borgoña
L'ascendencia ástur-lleonesa de los Velasco, fizo que se venceyaren primeramente a la Corona de Lleón, onde establecieron los sos señoríos. Un fíu de Diego Ruiz, llamáu Sancho Díaz de Velasco, reforzó la unión colos Ástures, casándose cola so prima, Inés Pérez d'Asturies, fía de Pedro Rodríguez d'Asturies. Malo d'esplicar ye la presencia del fíu de dambos, llamáu Díaz Sánchez de Velasco, na Batalla de las Navas de Tolosa nel añu 1212, posiblemente de parte de los voluntarios lleoneses que participaron na batalla. Sicasí, el so fíu, don Sancho Díaz de Velasco, apaez yá como Ricohombre y Merín Mayor de Castiella en redol al 1242, so la unión de les corones Castiella y Lleón baxu Fernando III el Santu. Esti Sancho Díaz, apaez tamién xunto a un grupu de ricos-homes que se remonten contra Alfonsu X el Sabiu, encabezaos pol infante don Felipe, y que la so xesta ye conocida como la Rebelión Nobiliaria de 1272. Sancho Díaz, refuerza los sos llazos castellanos casándose con doña Guiomar de Castro, descendiente del Rei Alfonso VII de Castiella, asina emparentándose nuevamente cola Familia Real.
La siguiente xeneración, encabezada por otru Sancho, fíu del anterior, y polo tanto llamáu Sancho Sánchez de Velasco, ye la que más datos nos apurre alrodiu de los señoríos qu'esta familia quiciabes yá gociaba, pero que dende él empezamos a numberar con mayor seguridá. Don Sancho yera señor del Valle de Soba y el Valle de Ruesga, de Medina de Pomar y de poblar de Arganzón, a parte d'otros tantos que los sos nomes non mentar en "les Asturies de Santillana", posiblemente los orixinarios del so llinaxe. Don Sancho, algamó tamién el prestixosu cargu d'Adelantado mayor de Castiella, según el de Xusticia Mayor del Reinu, pero morrió en 1315 n'unu de los munchos asedios a Xibraltar, intentando tomala a los musulmanes.
Fíu de don Sancho Sánchez de Velasco y de doña Sancha Carrillo Osorio, foi don Fernán Sánchez de Velasco, únicu miembru d'esti llinaxe col nome de Fernán, y polo que dalgunos atribúin el patronímicu "Fernández" al restu de miembros de la familia, anque dellos cronistes esforciar por xunilo al orixe llexendariu col conde Fernán González. Don Fernán Sánchez de Velasco asocedió al so padre nel cargu d'Adelantado Mayor de Castiella, lo que consolidó la so posición na corte, amás, casóse cola so prima doña Juana de Castañeda, señora de los Palacios y de la Casa de los Siete Infantes, descendiente ella del rei Alfonso IX de Lleón y de reinar doña Berenguela de Castiella, polo que'l so padre, don Diego Gómez de Castañeda, yera primu segundu d'Alfonso XI de Castiella, quien reinaba en dómina de don Fernán, y quien se llevó al so adelantado mayor al Sitiu d'Alxecires, onde atopó la muerte.
Los Velasco so la Dinastía de Trastámara
N'España, la caña andaluza de la familia, según l'asturiana, algamaron a apoderar una gran parte de los recursos y terrenes ástures, especialmente na zona de Xixón, na que financiaron la construcción del Puertu del Musel. Destaca tamién la parte de la familia que s'estableció na zona de Palencia, señores de les villes de Cervera, Herrera de Pisuerga, Becerril del Carpio en que'l so rollu apaez l'escudu de los Velasco, Salinas de Pisuerga o del Castillo d'Agüeru en Buenavista de Valdavia.
Escudu d'Armes
Na so versión orixinal: jaquelado de quince pieces d'oru y vevos (al usu de la casa de Nava, d'ascendencia ástur-lleonesa).
Caña principal: jaquelado de quince pieces d'oru y vevos, y bordura componada de Castiella y Lleón. Na capiya del Condestable de la catedral de Burgos hai un magníficu exemplu d'estes armes, onde la bordura ocupa cuasi la metá de la superficie del escudu, y componer amenorgar a ocho, componer de Castiella en cruz, los de Lleón n'aspa.
Homero
Homero ye'l nome atribuyíu al autor de les dos grandes epopeyes de la Grecia Antigua: La Ilíada y La Odisea. Nun se conoz gran cosa d'esti poeta, nin siquier si esistiera.
Una de les teoríes relatives a la so esistencia diz qu'Homero ye'l nomatu de los recitadores de la tradición épica oral. Sicasí, na Grecia Antigua consideraben ciertes les hestories desenvueltes na Ilíada y na Odisea.
Los últimos trabayos filolóxicos y históricos sobre La Ilíada afiten la fecha de la so creación nel sieglu VIII. L'estudiu de les menciones xeográfiques na Ilíada espeyen que l'autor conoció detalladamente la costa turca d'anguaño y, en concretu, la Samotracia y el ríu Caistro. Por embargu, les referencies a la península griega son escases y ambigües.
Década del 2120
La década del 2120 entama'l 1 de xineru de 2120 y remata'l 31 d'avientu de 2129. Una década enantes / Una década depués Sieglu: Tabla añal (Sieglu XXI - Sieglu XXII - Sieglu XXIII)
Sant Joanet
San Juan de Énova (en valencianu y oficialmente Sant Joanet) ye un conceyu de la Comunidá Valenciana, España. Pertenez a la provincia de Valencia, na comarca de la Ribera Alta. Ente 2008 y 2010 denominóse oficialmente Sant Joan de l'Ènova. Cuntaba con una población censada de 499 habitantes en 2010 (INE).
Xeografía física
El conceyu de San Juan de Énova asítiase sobre una llanura cuaternaria conformada por sedimentos arrastraos pol ríu Albaida.
Llocalidaes estremeres
Historia
El nucleu de población tien el so orixe nuna alquería que perteneció al señoríu de Benitandús y de Mompalau. Darréu pasó a manes del marqués de Bèlgida, que'l so palaciu caltiénse parcialmente y en que'l so oratoriu instalóse la ilesia parroquial en 1743.
El 21 d'ochobre de 2008 el DOCV núm. 5.875 publicaba'l Decretu 160/2008 de 17 d'ochobre del Consell, pol cual aprobábase'l cambéu de denominación del conceyu de San Juan de Énova pola forma esclusiva en valencianu de Sant Joan de l'Ènova. El 2 de febreru de 2010 el DOCV núm. 6.197 publicaba'l Decretu 26/2010 de 29 de xineru del Consell, pol cual aprobábase'l cambéu de denominación del conceyu de Sant Joan de l'Ènova pola forma esclusiva en valencianu de Sant Joanet.
Demografía
En 1572 había en San Juan de Énova 15 families de moriscos, que yeren 35 en 1609, cuando tuvo llugar la espulsión de los moriscos. La llocalidá repoblar con cristianos y pasó a tener 19 families en 1646 y 20 en 1713. Arrodiada d'arrozales, la so población nun pudo crecer hasta que nun s'ameyoraron les condiciones sanitaries: en 1787 tenía 127 habitantes, 200 en 1845 y 383 en 1900. Algamó'l so máximu de población, 531 habitantes, en 1950.
Dorothy C. Bay
Dorothy C. Bay ye una botánica, curadora, y esploradora d'Estaos Xuníos, que realizó espediciones botániques a Colombia, acomuñada col so colega Thomas B. Croat (1938-). Trabaya académicamente nel Xardín Botánicu de Missouri, y na Universidá Estatal del sur de Missouri.
Llogró'l so Ph.D. na Universidá de St. Louis. Y ye especialista en sistemática d'Araceae tropicales, caltenimientu y restauración d'árees naturales, y enfoques multidisciplinarios pa la investigación de campu.
Seleición femenina de fútbol de Bélxica
La seleición femenina de fútbol de Bélxica representa a Bélxica nes competiciones internacionales de fútbol femenín. Xugó'l so primer partíu internacional el 30 de mayu de 1976 contra la Seleición femenina de fútbol de Francia, partíu que ganó Bélxica por un gol a dos.
Partcipó nel Mundialín Femenín de 1984, celebráu n'Italia, quedando clasificada en cuartu llugar.
Nun participó entá na Eurocopa Femenina.
Hasta'l momentu nun llogró clasificase p'apostar la Copa Mundial Femenina de Fútbol, nin tampoco los xuegos olímpicos.
Xugadores con más goles
Actualizáu: 28.11.2016
Xugadores con más participaciones
Actualizáu: 28.11.2016
Taliu
El taliu ye un elementu químicu de la tabla periódica que'l so símbolu ye Tl y el so númberu atómicu ye 81. Esti metal del bloque p gris, blandiu y maleable ye paecíu al estañu, pero escolorar espuestu al aire. Ye bien tóxicu y emplegóse como rodenticida y insecticida, pero esti usu menguó o esanició en munchos países por cuenta de los sos efeutos canceríxenos. Tamién s'emplega en detectores infrarroxos.
Carauterístiques principales
Esti metal ye bien blandu y maleable; puede cortase con un cuchiellu. Al ser espuestu al aire pasa de presentar un rellumu metálicu a rápido avafase con un tonu gris azulada paecencia al plomu.
Los sos estaos d'oxidación más comunes son +1 y +3 (a diferencia del restu de los elementos del grupu, nos que namái'l +3 ye más frecuente, lo que se denomina efeutu del par inerte).
El so puntu de fusión ye más baxu de lo esperao y ye líquidu nun intervalu bien ampliu, polo que s'emplega en termómetros de baxes temperatures.
Historia
Taliu (Griegu θαλλός, thallos, significa «retueyu verde o caña») foi afayáu per mediu de espectroscopia de llapada en 1861. El nome provién del rellumu de color verde nes llinies del espectru d'emisión del elementu.
Dempués de la publicación del métodu ameyoráu de espectroscopia de llapada por Robert Bunsen y Gustav Kirchhoff y el descubrimientu del cesiu y rubidiu ente 1859 y 1860, l'analís espectroscópico convertir nun métodu aprobáu pa determinar la composición de minerales y sustances químiques. William Crookes y Claude-Auguste Lamy empezaron a utilizar esti nuevu métodu. William Crookes utilizar pa realizar determinaciones espectroscópicas de teluriu en compuestos de seleniu. En 1862, Crookes pudo aisllar pequeñes cantidaes del elementu y determinar les propiedaes de dellos compuestos. Claude-Auguste Lamy usando una téunica similar a la de Crookes pa determinar la composición d'una sustancia que contenía seleniu (que foi depositada mientres la producción d'ácidu sulfúricu a partir de pirita), concluyó que taba en presencia un nuevu elementu a partir de les llinies de color verde nel espectru. thumb|center|400px|Espectru visible del [[taliu, cola so carauterística llinia verde.]]
Llogru
El llogru del taliu tien una dificultá principal: la pequeña concentración en que s'atopa en minerales.
Llógrase principalmente de les partícules de los fumos de plomu y Cinc fundíos, y de les folles llograes de la fabricación d'ácidu sulfúricu. El metal llograr por electrólisis d'una disolución aguacienta de los sos sales. Tamién se llogra por amenorgamientu con sodiu metálicu y por precipitación.
Usu históricu
El sulfatu de taliu, que nun tien golor y insípido foi usáu pa esterminar aguarones y formigues. Dende 1972 el so usu foi prohibíu n'Estaos Xuníos por causa de la so toxicidá. Otros países siguieron l'exemplu nos años siguientes. Los sales de taliu usáronse como tratamientu de dermatofitosis, otres infeiciones de la piel y p'amenorgar la sudoración nocherniega de los pacientes con tuberculosis. Sicasí, esti usu foi bien llindáu por cuenta del so estrechu índiz terapéuticu, y el desenvolvimientu de melecines más eficientes.
Óptica
Los cristales de bromuru y el yoduro de taliu utilizar en cristales infrarroxos, por cuenta de que son más duros y tresmiten llonxitúes d'onda más llargues qu'otros materiales. Estos materiales conocer col nome comercial de KRS-5. El óxidu de taliu usar pa la confección de lentes por cuenta del so altu índiz de refraición.
Electrónica
thumb|right|Barra de taliu qu'amuesa escomiu. La conductividá llétrica del sulfuru de taliu camuda cola esposición a la lluz infrarroxo faciendo con ello los sos compuestos preseos en fotoresistores. El seleniuro de taliu usóse como bolómetro pa la detección de lluz infrarroxo.
Imagenoloxía médica
El taliu utilizar na cintigrafía pa la identificación de tumores óseos vos y nel siguimientu de la efeutividá de les terapies anticancer.
Coles mesmes, ye útil na detección d'árees isquémiques del corazón, yá que el isótopu 201 del taliu namái se xune a texíu non isquémico nin infartado, escluyendo d'esa manera al texíu con dalgún grau d'inxuria per falta de suministru d'osíxenu, lo que puede ser vistu gráficamente nuna gammagrafía. pero pa otres coses
Toxicidá
Por cuenta de la so gran toxicidá foi usáu en munchos países como raticida y pa controlar formigues, pero'l so usu ta acutáu anguaño en delles d'estes naciones. Ye consideráu como un probable canceríxenu.
Ente los sos efeutos más notables d'envelenamientu, alcuéntrase l'alopecia (lo cual favoreció que s'utilizara primeramente como depilador, enantes de conocer la so toxicidá) y mancadura de los nervios periféricos. El taliu foi un axente tóxicu utilizáu en forma efeutiva pa causar muertes per envelenamientu, primero que de conocerce los sos potencial tóxicu y el descubrimientu d'azul de Prusia como antídotu.
Fran Ryan
Fran Ryan foi una actriz d'Estaos Xuníos qu'apaeció en películes y televisión. Nació en Los Angeles, California.
Hayato Teruyama
Hayato Teruyama (照山 颯人, ) ye un futbolista xaponés.
Fran Ryan
Biografía
Fran Ryan empezó a actuar a los 16 años, nel Teatru Henry Duffy, nel norte de California. Asistió a la Universidá de Stanford mientres tres años, y mientres la Segunda Guerra Mundial foi un miembru de les tropes USO. Realizó comedia, cantando y actuando n'escenarios en California y Chicago. El so debú llegó nel episodiu 43 de Batman, en 1966, siguíu d'una parte en The Beverly Hillbillies. El primer papel en televisión foi como Aggie Thompson nos primeros episodios de The Doris Day Show. Na mesma temporada ufiertóse-y un papel de "reemplazu" na serie Green Acres como Doris Ziffel dende 1969 hasta 1971. Fran reemplazó a Barbara Pepper, quién nesi entós taba mal de salú.
Lamentablemente, Miss Peper morrió cinco meses depués d'enfermedaes al corazón, el 15 de xunetu de 1969.
Fran Ryan foi comparada de cutiu cola actriz Marjorie Main; llucíen y sonaben familiares una de la otra. Ryan morrió'l 15 de xineru de 2000, a los 83 años. Ta soterrada nos terrenes de la familia xunto a so madre, en Hayward, California.
Cynthia González
Cynthia González ye una deportista mexicana de la especialidá de bádminton que foi campeona de Centroamérica y del Caribe en Mayagüez 2010.
Trayeutoria
La trayeutoria deportiva de Cynthia González identificar pola so participación nos siguientes eventos nacionales ya internacionales:
Xuegos Centroamericanos y del Caribe
Foi reconocíu'l so trunfu de ser el segundu deportista de bádminton col mayor númberu de medayes de la selección de 🇲🇽 nos xuegos de Mayagüez 2010.
Xuegos Centroamericanos y del Caribe de Mayagüez 2010
El so desempeñu na ventena primer edición de los xuegos, identificar por ser el terceru deportista de bádminton col mayor númberu de medayes ente tolos participantes del eventu, con un total de 3 medayes:
2121
2121 (MMCXXI) va ser un añu normal nel calendariu gregorianu.
Marcelo Rebelo de Sousa
Presidente de la República dende'l 9 de marzu de 2016.
Biografía
Nacíu'l 12 d'avientu de 1948 en Lisboa, ye fíu de Baltazar Rebelo de Sousa, antiguu gobernador colonial de Mozambique y ministru salazarista. Entró a estudiar Derechu na Universidá de Lisboa en 1966. Rebelo de Sousa, qu'ingresó nel Partíu Social Demócrata en 1974, foi diputáu de l'Asamblea constituyente (1975-1976). Nel VIII Gobiernu Constitucional, presidíu por Francisco Pinto Balsemão, exerció primero de Secretariu d'Estáu de la Presidencia del Conseyu de Ministros dende'l so nomamientu'l 4 de setiembre de 1981, pa darréu ser nomáu ministru d'Asuntos Parllamentarios en xunu de 1982.
Tres la resultancia de les eleiciones llexislatives de 1983 formó parte del sector del PSD contrariu a algamar un pactu de coalición col Partíu Socialista. N'avientu de 1989 la so candidatura a la Cámara Municipal de Lisboa foi ganada pola candidatura del socialista Jorge Sampaio.
Lideró'l PSD dende 1996 hasta 1999, cuando anque percanció'l sofitu internu del partíu pa conformar un gobiernu de coalición col CDS-PP de Paulo Portas sol nome d'Alternativa Democrática, arrenunció al cargu, soterrándose'l proyeutu y asocediéndo-y José Manuel Durão Barroso.
Foi candidatu nes eleiciones presidenciales de Portugal de 2016, comicios que ganó na primer vuelta con mayoría absoluta. Tomó posesión del so cargu'l 9 de marzu del mesmu añu, convirtiéndose nel séptimu presidente de la República dende la Revolución de los Claveles.
Década del 2130
La década del 2130 entama'l 1 de xineru de 2130 y remata'l 31 d'avientu de 2139. Una década enantes / Una década depués Sieglu: Tabla añal (Sieglu XXI - Sieglu XXII - Sieglu XXIII)
Fumiya Suzuki
Hai delles persones col nome Fumiya Suzuki:
2122
2122 (MMCXXII) va ser un añu normal nel calendariu gregorianu.
Cynthia García
Cynthia García ye una periodista arxentina. Trabayó en Radio Rivadavia, Radio Libertad, Radio Municipal, pal Grupu Clarín en Canal 13, Radio Nacional y para Radio Continental pero fíxose conocida cuando empezó a trabayar nel programa de la televisión pública, 6,7,8. Anguaño conduz La García Radio, de llunes a vienres de 13 a 14, per Radiu Caput.
Biografía
Nació na ciudá de San Miguel de Tucumán (provincia de Tucumán), y de neña camudar cola so familia a Buenos Aires, onde en 1989 terminó los sos estudios secundarios, na secundaria Esteban Echeverría.
Formóse trés años en Ciencies de la Educación y trés años de la carrera de Derechu, dambes na UBA (Universidá de Buenos Aires).
Empezó a trabayar en periodismu en 1994, en Radio Libertad, con Chiche Gelblung. Dempués trabayó en Canal 13 con María Laura Santillán nun talk show llamáu Causa común. Nesi equipu de producción aprendió a chequear testimonios previu a una nota. Escribió nes seiciones Sociedá y Política de los diarios Perfil y Crítica. Mientres cinco temporaes cocondujo con Guillermo Andino el programa Camín al andar, emitíu por Plus Satelital. Desenvolvió la so xera periodística en Canal 13 y nes radios Rivadavia, Libertad y Municipal.
Condució Cróniques na mesa per radio. Ente 2007 y 2016 foi columnista del programa de radio La mañana con Víctor Hugo Morales, en Radio Continental.
Amás trabayó en radio Rivadavia, a la mañana y nal canal América, en América noticies. y nel programa televisivu de Mauro Viale. De llunes a vienres de 22:00 a 24:00 condució un programa en radio Concepto AM, con Cristian Arrigoni (periodista d'América 2), Marina Chiaramonte (historiadora).
Dende setiembre de 2011, Cynthia García condució un programa de radio, La García, per radio Cooperativa AM 770, de llunes a xueves de 21:30 a 22:30.
Mientres 2011, García promovió una solicitada ―roblada por más de 700 periodistes― que se solidarizaba col xuez de la Corte Suprema, Raúl Zaffaroni, dempués de que'l diariu Perfil revelara que cuatro departamento de los que yera propietariu, pero que tenía arrendaos, yeren usaos como prostíbulos.
Dende principios de 2012 trabayó como panelista nel programa de televisión 6, 7, 8. Ellí foi panelista xunto con Orlando Barone, Carlos Barragán, Edgardo Mocca, Mariana Moyano, Dante Palma, Sandra Russo y Nora Veiras.
Crítiques y controversia
En 2015 foi declarada persona non prestosa polos trabayadores de Radio Nacional por grabar un programa con anterioridá dando en voz alta la fecha de la so emisión pa faelo pasar por una tresmisión en direuto pa boicotiar una fuelga. Ella defendióse esplicando lo que fizo:
Premios y reconocencies
En 2006 ganó'l premiu Éter na categoría «revelación periodística en radio», pol so llabor en Almuerzu continental, per radio Continental, xunto al periodista Daniel López.
Microtus socialis
Microtus socialis ye una especie de royedor de la familia Cricetidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase na China, Irán, Kazakstán, Siria, Turquía y Ucraína.
Mónica Pérez de las Heras
Mónica Pérez de las Heras ye una periodista, escritora y profesora española, direutora de la Escuela Europea d'Oratoria.
Biografía
Llicenciada en Ciencies de la Información pola Universidá Complutense de Madrid, empezó la so trayeutoria profesional como periodista de mediu ambiente, periodu mientres el cual escribió cuatro llibros sobre la tema. Tamién cunta col títulu de coach personal y de Máster-Practitioner en Programación Neurolingüística.
Darréu enfocó'l so trabayu escontra la oratoria y la so enseñanza; asina, ufiertó cursos d'oratoria y comunicación a empreses, fundaciones, centros universitarios como la Universidá Complutense de Madrid o la Universidá de Navarra, y entidaes públiques como l'Institutu Nacional d'Alministración Pública, hospitales, sindicatos y partíos políticos. Amás, en 2012 fundó la Escuela Europea d'Oratoria (EEO) en Madrid. Esi trabayu viose complementáu cola publicación de doce llibros, ente ellos dos sobre Barack Obama y Michelle Obama.
Publicaciones
Sobre mediu ambiente:
Sobre comunicación y oratoria:
Fumiya Suzuki (2002)
Fumiya Suzuki (鈴木 史哉, ) ye un futbolista xaponés.
Murasaki Shikibu
Recibiere una curiosa educación. Casóse con un noble de clas social averada a la de so, Fujiwara no Nobutaka, que murriera tres de que tuvieran una fía. Nesti contextu creó la so novela El rellatu de Genji, de calter realista, y que-y apurrió abonda popularidá que-y llevó a entrar na corte de la emperatriz Akiko como dama de compaña hasta l'añu 1013. Un añu depués morrió y la so tumba consérvase na capital antigua, Kyoto.
Ye autora del diariu (Murasaki Shikibu Nikki) y del Genji monogatari, la novela psicolóxica más vieya de la lliteratura universal y la más importante de la lliteratura xaponesa clásica.
Genji monogatari cuenta la vida y aventures amoroses del fictíciu príncipe Hikaru Genji ("Príncipe Rellumante") y les de los sos descendientes pente 54 capítulos. Sicasí, el rellatu ta enllenu de toa mena de narraciones que faen que la obra ufierte una bayura de descripciones so la sociedá xaponesa de la época.
Escribió tamién una serie de poemes que la clasificó ente los nomaos "Trenta y seis grandes poetes" de la época.
Good Will Hunting
Good Will Hunting ye una película de 1997 dirixida pol direutor Gus Van Sant. La película llogró 9 nominaciones a los Óscar (ganando dos d'ellos: unu al meyor guión orixinal, para Matt Damon y Ben Affleck y l'otru al meyor actor de repartu para Robin Williams).
Argumentu
Will Hunting (Matt Damon), de 20 años d'edá, y del sur de Boston, tien un intelectu del nivel d'un xeniu y una escelente memoria eidética; pero opta por trabayar como conserxe nel Institutu de Teunoloxía de Massachusetts y pasar el so tiempu llibre colos sos amigos Chuckie Sullivan (Ben Affleck), Billy McBride (Cole Hauser), y Morgan O'Mally (Casey Affleck). Cuando'l combinatorista ganador de la Medaya Fields, el profesor Gerald Lambeau (Stellan Skarsgård) publica un problema difícil, tomáu de la teoría de grafos alxebraicu, como un retu pa los sos estudiantes graduaos. Resuélvese'l problema rápido, pero anónimamente; en realidá, ye Will quien lo resolvió. Lambeau publica un problema muncho más difícil y lo más probable ye que Will resolver, pero él fuxe. Conoz a Skylar (Minnie Driver), una estudiante británica a puntu de graduase de la Universidá de Harvard y llograr un títulu de posgráu na Escuela de Medicina de la Universidá de Stanford, en California.
Will enfrentar a un encarcelamientu dempués d'afrellar a un home que lu había amedranáu cuando yera neñu. Lambeau encamienta y ayuda a Will pa nun dir a la cárcel, si él ta d'alcuerdu n'estudiar matemátiques so la so supervisión y ver a un terapeuta. Will ta d'alcuerdu, pero trata a los sos terapeutas con despreciu y niégase a trabayar con ellos. Na so desesperación, Lambeau píde-y ayuda a Sean Maguire (Robin Williams). Él foi compañeru d'habitación de Lambeau na universidá, tamién se crio nel sur de Boston, y agora enseña psicoloxía en Bunker Hill Community College. A diferencia de los otros terapeutas, Sean llogra comunicase más con Will superando los sos mecanismos de defensa, y dempués d'unes cuantes sesiones improductives Will empieza a abrir.
Will ta particularmente impresionáu pola hestoria de cómo Sean conoció a la so esposa: al arrenunciar al so boletu pal sestu xuegu históricu de la Serie Mundial de 1975, dempués de namorase a la primer vista. Sean nun se pena de la so decisión, nin se va penar los últimos años del so matrimoniu cuando la so esposa taba morriendo de cáncer. Esto anima a Will a tener una rellación con Skylar, a pesar de que-y miente sobre'l so pasáu y niégase a presentala a los sos amigos o amosa-y el so esgonciáu barriu. Will tamién desafía a Sean a tener una mirada oxetiva de la so propia vida, yá que nun pudo superar la muerte de la so esposa.
Will empieza a agafase so les altes mires que tien Lambeau, burllar de les entrevistes de trabayu qu'entama Lambeau pa él. Tienen un fuerte discutiniu sobre'l so futuru y eso fádialu.
Cuando Skylar pregúnta-y a Will si quier camudase a California con ella, entra en llerza, revelando qu'él ye güérfanu y que'l so padre adoptivu físicamente abusó d'él. Skylar diz-y a Will qu'ella lo amar, pero él niega'l so amor y déxalo.
Él acorádase con Lambeau, refugando la investigación matemática que tuvo faciendo. Sean señala que Will ye adepto a antemanar el fracasu futuru nes sos rellaciones interpersonales y les sabotea deliberadamente, col fin d'evitar el riesgu de dolor emocional. Cuando se niega a dar una respuesta honesta sobre lo que quier faer cola so vida, Sean amuésa-y la puerta. Will diz-y a Chuckie que quier ser un obreru pal restu de la so vida; Chuckie respuende que sería un insultu a los sos amigos porque perdería'l so potencial, y que'l so mayor deséu ye que sala a buscar daqué más grande. Will decide aceptar una de les ufiertes de trabayu entamáu por Lambeau.
N'otra sesión de terapia, Sean y Will comparten que dambos yeren víctimes d'abusu infantil, y Sean ayuda a Will p'aceptar que l'abusu que sufrió nun foi la so culpa.
Dempués d'ayudar a superar los sos problemes, Sean reconciliar con Lambeau y decide tomar un añu sabáticu pa viaxar pel mundu. Cuando los amigos de Will presentar con un Chevrolet Nova reconstruyíu pol so 21 cumpleaños, decide pasar de les sos ufiertes de trabayu codaloses y conduz a California p'axuntase con Skylar.
Desenvolvimientu
Ben Affleck y Matt Damon orixinalmente escribieron el guión como un thriller: un home nuevu nes arrudes y violentes cais del sur de Boston quien tien una intelixencia cimera ye escoyíu pol FBI pa trabayar pal gobiernu. El presidente de Castle Rock Entertainment, Rob Reiner más tarde encamentó-yos abandonar el llau thriller de la hestoria pa concentrase na rellación ente Will Hunting (Damon) y el so psicólogu (Williams). A pidimientu de Reiner, el destacáu guionista William Goldman lleó'l guión y suxurió que'l clímax de la hestoria fuera la decisión de Will de siguir a la so novia Skylar a California. Goldman negó en repitíes ocasiones el persistente rumor de qu'él escribió «Good Will Hunting» o que fuera l'encargáu de revisar el guión. Nel so llibru, Which Lie Did I Tell?, Goldman escribe que depués de lleer el guión y pasáu un día colos escritores, la so única contribución foi tar acordies colos comentarios que Rob Reiner fixera. Él escribe: «creo que la razón pola que'l mundu tan enganiosamente cree que Matt Damon y Ben Affleck nun escribieron el guión son simples celos. Ellos yeren nuevos, guapos y famosos; maten a los fíos de puta».
Castle Rock mercó'l guión por 675 000 dólares contra $775 000, lo cual significaba que Affleck y Damon podríen ganar unos 100 000 dólares adicionales si la película yera producida y ellos recibieren creitu namái como guionistes. Sicasí, l'estudiu aguantar a la idea de que Affleck y Damon tuvieren los papeles protagónicos, y munchos executivos del estudiu afirmen que queríen nel so llugar a Brad Pitt y Leonardo DiCaprio. Mientres el tiempu en que Damon y Affleck tuvieron la xunta con Castle Rock, el direutor Kevin Smith atopábase trabayando con Affleck en Mallrats y con Affleck y Damon en Chasing Amy. Viendo que dambos taben teniendo problemes con Castle Rock, Smith y el so productor en sociu Scott Mosier lleváron-y el guión a Miramax. Esto llevó a que finalmente dambos recibieren creitu como productores coejecutivos de la película. Finalmente, Miramax mercó-y el guión a Castle Rock.
Depués d'adquirir los derechos de Castle Rock, Miramax dio lluz verde pa poner a la película en producción. Munchos direutores reconocíos fueron orixinalmente consideraos pa dirixila, incluyendo a Mel Gibson, Michael Mann y Steven Soderbergh. Orixinalmente, Affleck preguntó-y a Kevin Smith si taría interesáu en dirixir la película. Smith tornó la ufierta, diciendo que precisaben a un «bon direutor» y que él namái dirixía los guiones qu'él mesmu escribía y nun yera bien bon direutor visual. Affleck y Damon más tarde escoyeron a Gus Van Sant, que los sos trabayos anteriores como Drugstore Cowboy (1989) dexaren una impresión favorable nos incipientes guionistes. Miramax foi persuadida y contrató a Van Sant pa dirixir el filme.
Cynthia Goyette
Cynthia Goyette ye una nadadora estauxunidense retirada especializada en pruebes d'estilu llibre, onde consiguió ser campeona olímpica en 1964 nos 4x100 metros estilos.
Carrera deportiva
Nos Xuegos Olímpicos de Tokiu 1964 ganó la medaya de plata nos relevos de 4x100 metros estilos, con un tiempu 4:33.9 segundos, per delantre de Países Baxos (plata) y la Xunión Soviética (bronce); les sos compañeres d'equipu fueron los nadadores: Cathy Ferguson, Sharon Stouder y Kathy Ellis.
NGC 420
NGC 420 ye una galaxa lenticular de la constelación de
Foi afayada'l 12 de setiembre de 1784 pol astrónomu William Herschel.
Thelma Ritter
Thelma Ritter foi una actriz de cine d'Estaos Xuníos de los años 40, 50 y 60.
Biografía
Ritter nació en Brooklyn, Nueva York. Dempués d'apaecer n'obres de teatru xuveniles, recibió clases d'interpretación na American Academy of Dramatic Arts. Tuvo trabayando sobre los escenarios hasta que decidió formar una familia, anque años más tarde volvió interpretar, yá a empiezos de los años 40.
La primer película de Ritter foi "Milagru na cai 34" (1947). A lo llargo de la so carrera, Ritter foi nomada seis veces a los Premios de l'Academia, anque nunca recibió nengunu. Por esti fechu, xunto con Deborah Kerr y Glenn Close, ye l'actriz que más vegaes foi nomada a un Premiu Óscar d'interpretación y nunca lo ganó. En 1954 co-presentó la ceremonia xunto al actor Bob Hope.
Quiciabes los papeles más recordaos de Ritter sían el d'enfermera de James Stewart na película "Rear Window" (1954) y el de la devota criada de Bette Davis en "All About Eve" (1950).
Poco dempués d'apaecer en The Jerry Lewis Show en 1968, Thelma Ritter sufrió un ataque cardiacu qu'acabó cola so vida.
Frances Reid
Frances Reid  foi una destacada actriz d'Estaos Xuníos. Participó en cantidá de producciones, pero foi conocida por interpretar a Alice Horton na serie de NBC Days of Our Lives, dende 1965 hasta 2007. Nel momentu de la so muerte, ella ocupó'l quintu llugar na llista de tolos tiempos de mayor antigüedá d'actores de telenoveles nos Estaos Xuníos.
Nació en Wichita Falls, Texas. Fía de Charles William y Anna May (Priest) Reid. Reid creció en Berkeley, California. La so carrera como actriz empezó en 1938 con un pequeñu papel na película Man-Proof.
Reid morrió en Beverly Hills, California, nun centru d'asistencia, el 3 de febreru de 2010, a los sos 95 años.
Phyllomyias sclateri
Phyllomyias sclateri, ye una especie d'ave paseriforme perteneciente al xéneru Phyllomyias qu'integra la familia Tyrannidae. Ye nativu d'América del Sur.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase n'Arxentina, Bolivia, y Perú. El so hábitat natural son los montes húmedos montiegos subtropicales o tropicales y antiguos montes degradaos.
Jonathan Frakes
Jonathan Scott Frakes ye un actor y direutor estauxunidense. El so papel más recordáu ye como'l comandante William T. Riker na serie de televisión Star Trek: The Next Generation.
Frakes tamién foi anfitrión de la serie de televisión "Beyond Belief: Fact or Fiction", desafiando a los espectadores a entender los sos propios rellatos. Como direutor, en 2004 dirixó Thunderbirds, versión cinematográfica de la serie de televisión animada de la década de 1960. En xunu de 2011, Frakes narró'l documental de la canal Historia "Lee y Grant". Tamién foi l'actor de doblaxe de David Xanatos nes "Gargoyles" de la serie de televisión de Disney.
Frakes dirixó y tamién actuó en "Star Trek: First Contact", según "Star Trek: Insurrection". Tamién ye autor d'un llibru llamáu "The Abductors: Conspiracy"
Biografía
Nacíu'l 19 d'agostu de 1952 nel pequeñu pueblu de Bellefonte, Pennsylvania. De mozu Johnatan tenía una fascinación cola actuación, polo que'l so estudiu na universidá estatal quedaba un pocu apostráu p'atender les producciones teatrales. El so padre, críticu profesional y fan acérrimo del cine, animar por qu'empunxera la so producción actoral, polo que se treslladó de Harvard a Nueva York, onde empezó a actuar profesionalmente, con poca fortuna la mayoría de les vegaes, llegando al estremu en 1975 d'aceptar un trabayu de visitar neños n'hospitales ya inaugurando supermercaos... amarutáu de "Captain America"
El so primer trabayu importante tener nuna obra de Broadway, "Shenandoah", y pocu dempués realizó'l so primer trabayu en televisión, la novela "El Doctores". Una vegada termináu esti trabayu, el so axente convencer de camudase a Los Angeles, onde realizó'l so primer trabayu hollywoodiano en "Fantasy Island", y que siguiría n'apaiciones esporádiques nes series "The Twilight Zone", "Falcon Crest", y los sos aclamaos trabayos nos trés miniseries "North and South" (nel rol de Stanley Hazard), "Paper Dolls" y "Bare Essence", trabayu onde conoció a la so única y actual esposa, Genie Francis, actriz reconocida nel so trabayu na famosa serie "General Hospital".
Ye ella quien lo convence de presentase al casting de "The Next Generation", yá que yera fan de la serie clásica, y quien-y espunxo l'argumentu qu'un rol principal nesa serie yera una gran llombarada pa la so carrera. Les audiciones duraron seis selmanes, depués de les cualos Gene Roddenberry decidió que la so mirada maquiavélica yera lo necesario pal rol de William T. Riker. Nesi ralu tuvo que ver dellos episodios de la Serie Orixinal porque enxamás viera daqué d'ella.
"The Next Generation" dio-y la oportunidá d'ampliar los sos horizontes cinematográficos, al sentase del otru llau de les cámares nel rol de direutor de dellos episodios de "The Next Generation", "Deep Space Nine" y "Voyager", al puntu que lo catapultaron a la direición de dos de les encarnaciones cinematográfiques: "Star Trek: First Contact" y "Star Trek: Insurrection".
Como datu interesáu, puede dicise que, tal como-y lo puede ver en dellos episodios de TNG, ye un bon músicu, dedicáu a tocar el trombón, y en 1984 participó con esi preséu na grabación del álbum "Hoist" de Phish.
Phyllomyias plumbeiceps
Phyllomyias plumbeiceps , tamién denomináu tiranuelo plomizu (en Colombia), tiranolete coroniplomizo (n'Ecuador) o moscareta de corona plomiza (en Perú), ye una especie d'ave paseriforme perteneciente al xéneru Phyllomyias, qu'integra la familia Tyrannidae. Habita nel noroeste d'América del sur.
Jonathan Frakes
Biografía
Na actualidá, xunto a Lisa J. Olin, tien una productora, "Goepp Circle Productions", coles cualos llevó a cabu les realizaciones de la serie de Ciencia Ficción "Roswell" mientres 3 temporaes, y la película pa televisión de UPN "Dying to Live". Los sos últimos trabayos tres les cámares fueron la película de Ciencia Ficción estrenada en 2002, "Clockstoppers", y poder ver dacuando como narrador de documentales sobre temes paranormales. Nel añu 2004 dirixe una remake con actores reales de la mítica serie de los '60 realizada con marionetes "Thunderbirds". Depués de morar mientres años en California, n'avientu de 2005 establecer en Maine cola so esposa y los sos dos fíos, Jameson Ivor (nacíu 20/08/1994) y Elizabeth Francis (nacida 30/05/1997), onde ta dando clases de direición en films y televisión nel Rockport College.
Phyllomyias plumbeiceps
Distribución y hábitat
Distribúyese llocalmente a lo llargo de la cordal de los Andes, dende'l centru de Colombia (cordales oriental y occidental), escontra'l sur a lo llargo del faldeo oriental, n'Ecuador hasta'l sur de Perú (hasta Cuzco). Ye incomún y llocal nel estratu mediu y na canopia de montes montiegos ente 1200 y 2200 m d'altitú.
Hydnocarpus hainanensis
Hydnocarpus hainanensis ye una especie de planta perteneciente a la familia Achariaceae. Ye endémica de China y Vietnam. Ta tratada en peligru d'estinción por perda d'hábitat.
Descripción
Son árboles de fueya perenne, qu'algamen un tamañu de 6-12 m d'altor, de corteza gris-marrón; con ramines teretes, glabres. Peciolu 1-1.5 cm; llimbu xeneralmente oblongo, con menor frecuencia elíptica, estrechamente ovaes o obovaes llixeramente, de 9-18 × 3-6 cm, 2-3 × más llargues qu'anches, la base aguda a obtusa o arrondada, cuneiforme, el marxe serruláu o serrucháu. Inflorescencia axilar o subterminal, 1.5-2.5 cm, con flores unisexuales, 15-20, en tantu entestada (especialmente flores estaminadas) en visos pocu pedunculaes. El frutu ye una baga globosa, 4-5 cm de diámetru, densamente maciu al marrón o amarellentáu tomentoso escuru, dacuando amarellentada. Granes ovoides, de 2.5 × 1.5-2 cm. Fl. Abril-mayu, fr. Xunu-agostu.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase nos montes de frondoses de fueya perenne, a una altitú de 300-1800 metros en Guangxi, Guizhou, Hainan, Yunnan y Vietnam.
Usos
En China, la especie ta amenazada pola perda d'hábitat y baltar pa la madera, que ye ​​resistente a la descomposición, ye durable, compacta, pesada y dura.
Nes frutes, les granes tienen un relativamente alto componente d'aceite de chaulmugra, llocalmente importantes pal tratamientu d'enfermedaes de la piel. La rexeneración natural ye escasa.
Taxonomía
El xéneru foi descritu por (Merr.) Sleumer y espublizóse en Botanische Jahrbücher für Systematik, Pflanzengeschichte und Pflanzengeographie 69: 15. 1938.
Phyllomyias reiseri
Phyllomyias reiseri, tamién denomináu piolhinho-do-grotão (en portugués, (en Brasil) o Mosquerito de Reiser, ye una especie d'ave paseriforme perteneciente al xéneru Phyllomyias, qu'integra la familia Tyrannidae. Habita n'América del Sur.
Guillermu d'Ockham
Guillelmu d'Ockham (inglés: William of Ockham; tamién Occam) (ente 1285-1347) foi un filósofu franciscanu nacíu n'Ockham (na redolada de Surrey, Inglaterra).
Angeln
thumb|right|250px|El mapa amuesa la península de Angeln (al este de Flensburgu y Schleswig) y la península de Schwansen (al sur de Schlei). thumb|250px|El Fiordu de Flensburgu thumb|right|250px|Les rexones xeográfiques del [[Estáu federáu (Alemaña)|estáu de Schleswig-Holstein, Alemaña]] thumb|250px|El faru de Falshöft, Pommerby thumb|250px|[[Schleswig (ciudá)|Schleswig]] Angeln o Anglia (n'alemán: Angeln, en danés: Angel, en llatín: Anglia) ye una pequeña península (dientro de la mesma de la península de Xutlandia) en Schleswig Meridional, al norte de Schleswig-Holstein, Alemaña, sobresaliendo a la Badea de Kiel. Ta dixebrada de la cercana península de Schwansen (en danés: Svans o Svansø) pola ensenada de Schlei, y pola islla danesa d'Als pol estuariu de Flensburgu. La pertenencia de la Angeln antigua a estes fronteres ye incierta. Puede ser daqué mayor; sicasí, les fontes antigües concuerden principalmente en qu'incluyía'l territoriu de la Angeln moderna. La importancia de Angeln tesciende les sos pequeñes fronteres actuales, yá que ye d'onde se cree que proceden los anglos, una tribu xermánica que migró escontra'l centru, norte y este d'Inglaterra. Esta migración llevó a que la so nueva patria adquiriera'l so nome: "Inglaterra" (Tierra de los Anglos). Tanto Inglaterra como l'idioma inglés, por tanto, reciben los sos nomes de los anglos y de Angeln.
Guillermu d'Ockham
Creador del nominalismu, dellos considerenlu'l padre de la epistemoloxía moderna y de la filosofía moderna en xeneral, pola mor de la so argumentación alrodiu de que namái los individuos existen, más que les esencies, idees, universales o cualesquier otra abstracción mental que nun exista na realidá.
Angeln
Nome
Piénsase que'l nome de los anglos deriva del nome del área qu'habitaron, Angeln. Apocayá plantegóse la hipótesis de que s'anició del raigañu xermánica pa estrechu (compárese col alemán eng = "estrechu"), que significa "l'Estrechu [d'agua]", esto ye, l'Estuariu de Schlei; el raigañu podría ser angh, "afechu". Otra teoría ye que'l nome significaba "anzuelu", como nel métodu de pesca llamáu "angling". Julius Pokorny, un destacáu llingüista del indoeuropéu, derivar de *ang-, "doblar".
Angeln ta asitiada na gran ensenada qu'enllaza la mariña báltica con Xutlandia, lo que ye principalmente la Badea de Kiel (Kieler Bucht), anque tamién la llamen Holsteiner Bucht.
Guillermu d'Ockham
Tamién ta consideráu como ún de los mayores lóxicos de la hestoria. Ye perconocida la so "Navaya d'Ockham", un principiu pol que la esplicación percenciella d'un fechu ye, probablemente, la más afayadiza.
Angeln
Nome
Los anglos formaron parte de la Federación de los Ingaevones, col so míticu ancestru y dios de la fertilidá Yngvi, y dambos términos podríen compartir el mesmu raigañu (inglish -> anglish). Pokorny aprofia'l posible usu d'esti raigañu etimolóxicu n'otros nomes antiguos, como Hardanger y Angrivarii.
Guillermu d'Ockham
Vida
Guillelmu d'Ockham siguió estudios universitarios n' Oxford onde analizó dellos años les Sentencies de Pedro Lombardu. Ellí entamó l'enseñu dende 1317. El calter innovador de les sos enseñances fizo que nunca se-y diera el grau de doctor (poro, ye tamién conocíu como'l venerable principiante) y que entrara en conflictu cola Ilesia.
Convocáu a Avignon en 1324 pol Papa Xuan XXII acusáu d'herexía, Guillelmu pasó cuatro años en prisión domiciliaria, magar que esto nun-y impidió caltener el so llabor. El problema que-y apurrió l'acusación de herexía foi'l fechu de que s'axuntara a los críticos del cesaropapismu y en favor de potenciar el votu de probitú. Ockham concluyó que'l Papa yera un heréticu, posición que defendió depués na so obra. Enantes de esperar al dictame so la herexía o ortodoxia de la so filosofía, Guillelmu abandonó Avignon el 26 de mayu de 1328 empobinando pa Pisa con Miguel de Cesena y otros flaires. Consiguieron la proteición del emperador Lluis IV de Baviera. Créese qu' a la fin foi excomulgáu, magar que les fontes nun coinciden. Ockham pasó gran parte del restu la so vida escribiendo sobre asuntos políticos, incluyendo l'autoridá y derechos de los poderes temporal y espiritual, polo que ta consideráu ún de los antecesores de la Reforma. Hasta poco enantes de la so muerte caltuvo la polémica colos papes sucesivos (Benedictu XII y Clemente VI)
Angeln
Historia temprana
La rexón foi llar de la tribu xermánica de los anglos, que, xunto colos saxones y los xutos, dexaron les sos tierres pa migrar escontra Britania nos sieglos V y VI. Mientres el periodu 449-455, la Crónica anglosaxona, escrita en 890 aprox., describe cómo'l rei Vortigern (un rei tribal britanu) convidó a los anglos a venir y recibir tierres en cuenta de ayudar a defendese de los saquiadores pictos. Los anglos cumplieron con ésitu apautar y tomaron la tierra disponible, considerando a los britanos como xente de "menos valor" ( ello ye que'l despreciu racial de los anglos escontra los britanos foi un inventu del monxu Gildas, que ye parte fundadora del orixe del mitu. El so oxetivu yera vilipendiar la decadencia del lideralgu britanu). Siguió la emigración indiscriminada de los anglos y pueblos xermánicos emparentaos.