cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Momentu d'inercia
Ecuaciones del momentu d'inercia
Esti conceutu desempeña nel movimientu de rotación un papel análogu al de masa inercial nel casu del movimientu rectillinio y uniforme. La masa inercial ye la resistencia que presenta un cuerpu a ser aceleráu en traslación y el momentu d'Inercia ye la resistencia que presenta un cuerpu a ser aceleráu en rotación. Asina, por casu, la Lleis de Newton: tien como equivalente pa la rotación: onde: ye l'aceleración angular. Siempres y cuando la distancia con respectu al sistema de referencia permaneza constante.
La enerxía cinética d'un cuerpu en movimientu con velocidá v ye, ente que la enerxía cinética d'un cuerpu en rotación con velocidad angular ω ye , onde I ye'l momentu d'inercia con respectu a la exa de rotación.
El caltenimientu de la cantidá de movimientu o momentu llinial tien por equivalente'l caltenimientu del momentu angular :
El vector momentu angular, polo xeneral, nun tien la mesma direición que'l vector velocidad angular. Dambos vectores tienen la mesma direición si la exa de xiru ye un exa principal d'inercia. Cuando una exa ye de simetría entós ye exa principal d'inercia y entós un xiru alredor d'esa exa conduz a un momentu angular empobináu tamién a lo llargo d'esa exa.
Teorema de Steiner o teorema de les exes paraleles
El teorema de Steiner (denomináu n'honor de Jakob Steiner) establez que'l momentu d'inercia con al respeutive de cualquier exa paralela a una exa que pasa pel centru de masa, ye igual al momentu d'inercia con respectu a la exa que pasa pel centru de masa más el productu de la masa pol cuadráu de la distancia ente los dos exes:
La demostración d'esti teorema resulta inmediata si considérase la descomposición de coordenaes relativa al centru de mases C inmediata:
onde'l segundu términu ye nulu yá que la distancia vectorial permediu de masa en redol al centru de masa ye nula, pola mesma definición de centru de masa.
El centru de gravedá y el centru de masa pueden nun ser coincidentes, yá que el centru de masa namái depende de la densidá de masa que tenga'l cuerpu, sicasí, el centru de gravedá depende del campu gravitacional nel que ta somorguiáu dichu cuerpu.
Momentos d'inercia d'oxetos simétricos
Los siguientes momentos d'inercia tán escritos para cuerpos ríxidos de composición uniforme y que los sos exes de rotación pasen al traviés d'un planu de simetría (esto ye, perpendiculares a dichu planu) del cuerpu que contién al centru de mases.
Tensor d'inercia d'un sólidu ríxidu
Cuando s'estudien problemes con sólidos 3D que xiren nel espaciu, polo xeneral ye necesariu, usar un conceutu un pocu más xeneral d'inercia rotacional, llamáu tensor d'inercia. El tensor d'inercia d'un sólidu ríxidu, ye un tensor simétricu de segundu orde, qu'espresáu nuna base ortonormal vien dau por una matriz simétrica, que les sos componentes tensoriales son:
Onde son les coordenaes cartesianes rectangulares.
Los elementos reciben el nome pel momento d'inercia respeuto a la exa x_i, y son les componentes diagonales del tensor. Les componentes del tensor d'inercia nun sistema de coordenaes cartesianes rectangulares son:
Y los trés productos d'inercia según les mesmes exes:
Toles formes anteriores pueden derivase de la definición del tensor pel momento d'inercia faciendo :
El momentu con al respeutive de cualesquier otra exa puede espresase como combinación llinial anterior de les anteriores magnitúes:
Onde la matriz ye'l tensor d'inercia espresáu na base XYZ y ye'l vector paralelu a la exa según el cual pretende atopase el momentu d'inercia.
Daigo Kuroiwa
Daigo Kuroiwa (黒岩 大吾, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Aeropuertu de Herzliya
L'Aeropuertu de Herzliya (n'hebréu: שְׂדֵה הַתְּעוּפָה הֶרְצְלִיָּה) (IATA: HRZ, ICAO: LLHZ) ye un aeropuertu asitiáu na ciudá de Herzliya, nel centru d'Israel. L'aeropuertu ye utilizáu principalmente poles escueles de vuelu y pa l'aviación xeneral. Nun tien nenguna terminal.
Herzilya foi utilizáu pol escuadrón 101 ( el primer escuadrón de combate de la Fuercies de Defensa d'Israel) como una base temporal, de xunu a ochobre de 1948. A principios de 2008, un nuevu sistema de seguridá instalar nel aeródromu. Los planes de los xestores de l'Autoridá d'Aeropuertos d'Israel y de l'aviación civil p'ampliar el campu de vuelu escontra'l sur por 100 dunams (10 hectárees) fueron refugaos. Pela cueta, l'ex alcalde de Herzliya Yael alemán abogó por un cerrar por completu l'aeropuertu, col argumentu de que'l so usu pon en peligru a los residentes locales.
N'avientu de 2015, anuncióse que l'aeropuertu podría dar pasu a un nuevu espaciu residencial ya industrial.
Vescours
Vescours ye una comuña francesa del departamentu d'Ain, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Malincourt
Malincourt ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
La Lastrilla
La Lastrilla ye un conceyu de la provincia de Segovia, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón (España).
Símbolos
120px|left|Escudu de La Lastrilla
L'escudu heráldicu y la bandera que representen al conceyu fueron aprobaos oficialmente la. L'escudu se blasona de la siguiente manera:
La descripción testual de la bandera ye la siguiente:
Xeografía
El términu municipal de La Lastrilla atopar al nordeste del de Segovia y a una distancia averada de 3 km del acueductu de Segovia, llendando colos términos municipales d'Espirdo (al norte), Trescasas (al nordeste), Palazuelos de Eresma (al este y sureste), Segovia (al sur) y Bernuy de Porreros (al oeste).
Tien una altitú averada de 1000 metros y l'estensión del términu municipal ye de 940 hectárees.
El xentiliciu de los habitantes d'esti pueblu ye «lastrillanos».
En 1996, con 1.375 habitantes, La Lastrilla yera'l 14º conceyu más pobláu de la provincia de Segovia; en 2013, con más del doble de población: 3.492, ye'l 7º.
Demografía
Evolución demográfica
Historia
Según Francisco Javier Mosácula María, doctor n'Historia pola UNED, l'orixe del conceyu paez atopase nun puestu avanzáu pal cobru de tases d'accesu a la ciudá. Alredor d'esti puestu formaría un nucleu de población mientres el procesu de colonización castellana (del sieglu X al sieglu XII). Nestes asitiaron les xentes provenientes de los valles cántabros, vascos y navarros que s'entemecieron colos apartaces poblacionales autóctonos.
Los documentos escritos dannos cuenta de la esistencia de La Lastrilla dende hai aproximao unos 800 años, pero esiste un pasáu prehistóricu del que nos informen los testimonios topaos de resultes de les escavaciones de los xacimientos poblacionales onde vivieron los nuesos antepasaos más remotos. N'efeutu, esta constatada la presencia de grupos humanos que fai miles d'años tuvieron como asentamientu de los sos poblaos los terrenes del actual términu municipal de La Lastrilla. Asina lo prueba'l xacimientu escaváu apocayá na paraxa denomada como “Les Zumaqueras”, onde apaecieron restos d'un pobláu de la Edá del Bronce que la so antigüedá podemos datar hacia l'añu 1200 e. C., aproximao.
Pa los tiempos romanos posteriores, la meyor prueba del poblamientu de les tierres segovianes constituyir la presencia del acueductu de Segovia. Especúlase que la piedra necesaria pa la so construcción pudiera salir de los bolos de granitu” que s'estienden a flor de tierra pol barriu de San Llorienzo de Segovia y n'El Sotillo, nucleu poblacional perteneciente a La Lastrilla.
La primer vegada que se menta a La Lastrilla con esti nome, correspuende a un documentu eclesiásticu escritu ye nel añu 1247, de resultes de les rellaciones de préstamu efectuaes pola mesa episcopal y pola de los canónigos a los colonos que trabayen les tierres propiedá de la Ilesia.
La segunda noticia apurrir les Ordenances que regulen el consumu de l'agua de la Cacera del ríu Cambrones per parte de la Noble Xunta de Cabezuelas, ellaboraes nel añu 1401, y que podríen sustituyir a otres anteriores conocíes dende tiempu inmemorial. Nesti documentu mentar a La Lastrilla como titular de los derechos de Ojalvilla, población anguaño sumida pero qu'ente'l sieglu XI y sieglu XIV asítiase nos terrenes nos que güei lo fai El Sotillo. La tercer noticia escrita data de los primeros años del sieglu XVI. Apurrir el documentu fecháu nel añu 1533 que'l so conteníu ye'l Paecer sobre les averiguaciones de les vecindaes de la provincia de Segovia, y nel que se menta a La Lastrilla como arrabalde de Segovia.
Les tierres de llabor pertenecientes al términu municipal del pueblu son eminentemente agraries y la dedicación de los sos vecinos, por tanto, siempres tuvo rellacionada colos llabores propios de la economía agrícola y ganadera. Por esti motivu, cuando s'iguó'l Catastru del Marqués de la Ensenada, escontra la metá del sieglu XVIII, quedaron reflexaes en dichu documentu munches y bien variaes noticies sobre la economía y les costumes sociales d'esta pequeña aldega segoviana.
A partir d'estes feches les noticies sobre La Lastrilla son abondoses y nel sieglu XIX infórmennos sobre la independencia del pueblu a partir del añu 1833, tres la nueva reorganización provincial efectuada pol ministru Javier de Burgos. Les fontes d'información más riques pa conocer el pasáu recién del pueblu, atopar nos Llibros d'Actes del Conceyu y nos Llibros Sacramentales de la parroquia de San Juan Bautista.
La esistencia del pueblu deber a la presencia de la fonte de San Frutos nes sos cercaníes. D'ella hanse abastecíu los sos habitantes a lo llargo del tiempu, lo que condicionó les posibilidaes de crecedera del pueblu, yá que dicha fonte solamente yera capaz d'aselar la sede d'un númberu bien llindáu de vecinos. Por esta razón, la población de La Lastrilla nunca superó los 250 habitantes, hasta que nos últimos años foi modernizada la rede de suministru d'agua domiciliario. Les nueves infraestructures dexaron una importante crecedera de la población y una gran diversidá no qu'a les actividaes económiques refierse, pudiendo afirmar que na actualidá La Lastrilla ye unu de los conceyos con mayor crecedera de la provincia de Segovia.
Alministración
thumb|Casa consistorial
Monumentos
thumb|Ilesia de San Juan Bautista
Chester Withey
Chester Withey foi un actor, direutor y guionista d'Estaos Xuníos, activu na dómina del cine mudu.
Biografía
Nacíu en Park City, Utah, los sos padres yeren Chester Henry Withey y Mary Y. Kelso. Withey empezó la so carrera nel cine mudu como actor en 1913, trabayando nun filme producíu por American Film Manufacturing Company y empobináu por Wallace Reid. Ente les películes nes qu'actuó figuren títulos como The Wharf Rat (1916).
Nel mesmu añu del so debú como actor escribió'l so primer guión, An Assisted Proposal, filme que dirixó Lorimer Johnston. A partir d'entós, Withey intervieno nel guión de 15 filmes.
Chester Withey retirar de la direición en 1928, finando'l 6 d'ochobre de 1939 en California. Había estáu casáu con Virginia Philley, una guionista que n'ocasiones tamién trabayó como actriz.
Canis lupus familiaris
El ye un mamíferu que pertenez a la familia Canidae, lo mesmo que'l llobu, raposu y coyote.
La pallabra 'perru' úsase pa nomar a la castra domesticada (Canis familiaris) del llobu, qu'en realidá son la mesma especie, ya que los cruces ente perru y llobu dan como resultáu individuos fértiles.
Viven ente 12 y 15 años, dependiendo del tamañu'l perru. Cuanto más grande ye, menos años vive.
Los perros son mamíferos domésticos que presenten una gran bayura de tamaños, formes y pelaxes, pola mor del gran númberu de cruces de que fuera oxetu p'algamar les desemeyaes races. Habita, xunto al home, en toles rexones de la Tierra, axeitáu a les estremaes condiciones xeográfiques.
XXIV Concursu de Tonada Ciudá d'Uviéu
La XXIV edición del Concursu y Muestra de Canción Asturiana “Ciudá d'Uviéu” que tuvo llugar na capital asturiana en 2016, entamáu pol diariu La Nueva España y el Conceyu d'Uviéu, contó cola participación de 132 concursantes. Contó con estayes dedicaes a la tonada (masculina, femenina y moza), monólogos, parexes de baile y gaiteros. Los vencedores d'esta vixesimocuarta edición fueron :
Yuji Nakatsuru
Yuji Nakatsuru (中津留 裕二, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Saltu ecuestre
thumb|150px
El saltu ye una disciplina dientro de la equitación que consiste nun acontecimientu sincronizáu xulgáu na capacidá del caballu y del caballeru de saltar sobre una serie de torgues, nun orde dau. Esta disciplina ye una de les más populares de los deportes ecuestres y la más usada polos caballeros d'anguaño, amás ye la más moderna especialidá del deporte ecuestre, que vieno convertir al deporte clásico de la equitación nun deporte espectáculu.
Al conxuntu de caballu y jínete o amazona tamién se-yos denomina «binomiu», y nos reglamentos de competiciones de saltu'l caballeru o amazona que compiten apaecen igualmente cola denominación de «atletes» (aludiendo a la etimoloxía del términu en griegu).
Historia
thumb|350px|Manera de devasar torgues verticales a caballu antes de la introducción de la postura actual pal saltu y de los cambeos na siella de montar, los estribos y les riendes, por [[Federico Caprilli en 1902. Imáxenes tomaes por Eadweard Muybridge en 1887.]] thumb|150px|[[Federico Caprilli devasando una torga en 1903.]] Nun esisten referencies específiques del orixe del saltu como deporte ecuestre, pero yá na segunda metá del sieglu XVIII el saltu a caballu yera una parte imprescindible del deporte de la caza. Nel sieglu XIX, la caza al traviés de campos abarganaos aumentó, tantu en Gran Bretaña como nel continente. Ye a partir d'esta dómina cuando s'ameyoren les races de caballos, consiguiendo una mayor habilidá física dexando galopiar y saltar en velocidá, lo que daba les bases pa los concursos modernos de saltos. Los primeros itinerarios realizaos con una suerte de torgues dispuestes, qu'había que devasar más rápido posible y que consistíen en barreres y ríes y montículos de tierra naturales.
Les carreres de torgues nun yeren del tou populares una y bones los espectadores nun podíen siguir el desenvolvimientu de les mesmes. Polo qu'empezaron a realizase competiciones n'escenarios que fueren cortiles acutaes. Esto conocióse como 'lepping'. Asina, el primer concursu de saltu de torgues (clase 'lepping') celebrar n'Irlanda en 1865 nel marcu del Dublin Horse Show. Quince años más tarde, les competiciones de saltu de torgues (clase 'lepping') llegaron a Inglaterra y para 1900, nes islles bitánicas la mayoría de los espectáculos ecuestres más importantes teníen concursos de saltos.
De dellos documentos esprender que la nacencia de los Concursos de Grand Prix producir en París en 1866. En 1900, nel marcu de la Esposición Universal de París (1900), incluyir mientres los Xuegos Olímpicos de 1900 la primer competición internacional de saltos ecuestres con trés pruebes individuales pa caballeros, concursu de saltos, saltu altu mistu y saltu llargu mistu. En 1906 los deportes ecuestres fueron propuestos pa incorporase de manera definitiva a los Xuegos Olímpicos, fechu qu'asocede a partir de los Xuegos Olímpicos d'Estocolmu 1912, y pa los Xuegos Olímpicos de París 1924 inscribiéronse 99 caballeros de 17 países.
Per otra parte, a partir de 1902 Federico Caprilli, consideráu'l introductor de la equitación moderna cola monta en suspensión, téuniques de cabalgadura que sollivien el llombu del animal y harmonicen al caballeru col movimientu natural del animal, apurre innovaciones na postura del caballeru col enclín del bustu escontra alantre al tiempu del saltu, na disposición adelantrada de la siella de montar, nos llargores curtios de los estribos y llargues de les riendes, lo que fizo que pudieren superase torgues cada vez de mayor altor. D'esta manera Federico Caprilli consiguió'l récor mundial de saltu alt u'l 24 de mayu de 1902 montando a «Melapo», al bater un altor de 2,08 m (6 ft 9⅞ in).
Al fundase en 1921 la Federación Ecuestre Internacional (FEI), se homologaron les reglamentaciones de les disciplines ecuestres y de les distintes competiciones internacionales oficiales, incluyendo les de los Xuegos Ecuestres Mundiales y los Xuegos Olímpicos.
Con anterioridá a la Segunda Guerra Mundial, la mayoría de les competencies ecuestres internacionales yeren exclusividad d'oficiales del arma caballería de los distintos exércitos nacionales. Desque los eventos ecuestres fueron incluyíos nel programa olímpicu nos Xuegos Olímpicos de París 1900 y depués dende la so continuación dende los Xuegos Olímpicos d'Estocolmu 1912 hasta los xuegos de Xuegos Olímpicos de Ḥélsinki 1952 (nos cualos el francés Pierre Jonqueres d´Óriola ganó les preseas doraes), fueron militares los qu'apoderaron les presentaciones olímpiques. Nos xuegos de Xuegos Olímpicos de Melbourne 1956 introducir por primer vegada la participación de les amazones na equitación, siendo esti unu de los deportes de gran aceptación nes cites olímpiques.
Concursos normales
thumb|300px|Diagrama qu'amuesa una disposición de les torgues nun concursu normal de saltos.
Regles
Les regles fueron variando dende la so implantación como disciplina ecuestre, teniendo cada federación nacional la capacidá de determinar distintes modalidaes y regles, anque ye la Federación Ecuestre Internacional (FEI) la que dicta'l reglamentu pa los concursos internacionales oficiales, los xuegos ecuestres mundiales, los concursos de los xuegos olímpicos y los récores mundiales de saltu altu y de saltu llargu.
La siella de montar del caballeru o de l'amazona, indispensable por que'l movimientu posterior del caballu nel momentu del saltu sía más eficaz y asina, evitar un valtamientu per parte del caballu, nun ta reglamentada, con esceición de que les aciones y los estribos (tamién l'estribu de seguridá) tienen de colgar en llibertá de la gabita de la siella de montar y del esterior del faldón, ensin que s'almita cualesquier otru métodu de fixación y ensin que'l caballeru o amazona pueda arreyar direuta o indireutamente una parte del so cuerpu a la siella de montar. En delles modalidaes de saltu puede xulgase la manera de montar, como les de monta a l'amazona o nes de monta a pelo.
El ganador ye'l competidor que tenga menos penalizaciones y llogre un menor tiempu, a pesar de qu'esisten delles pruebes ensin cronómetru tasáu y delles pruebes ensin tiempu llende. Amás, esiste la modalidá de tiempu óptimo, que consiste que'l ganador ye'l binomiu que termina col tiempu más próximu al tiempu ideal del percorríu.
Prueba de dificultaes progresives
Probar dificultaes progresives apuéstase sobre seis, ocho o diez obstáculos, que son progresivamente más difíciles. Nun puede haber nenguna combinación de torgues. Les dificultaes nun se deben solamente al altor y fondu de les torgues, sinón tamién al trazáu dispuestu.
Prueba de derbi
La prueba de derbi desenvuélvese sobre una distancia mínima de 1.000 m y máxima de 1.300m, sobre un percorríu nel que siquier, la metá de los esfuercios son sobre torgues naturales y con un solu desempate, si asina se previo. Nun tien tiempu cronometráu pero sí tien un tiempu llende.
Prueba de dobles y triples
La prueba de dobles y triples tien de presentar un percorríu que tien d'entender seis obstáculos: unu simple como primer torga y cinco combinaciones, de les que siquier una torga tien de ser un triple. Si hai desempate, si asina ta espresáu na meyora, el percorríu tien d'entender seis obstáculos: un doble, un triple y cuatro obstáculos simples o trés dobles y trés simples, y siempres se deben de suprimir elementos de combinaciones del percorríu inicial.
Concursos de potencia y maña
thumb|300px|Concursu de potencia. L'amazona [[Ellen Whitaker con «Ladina B» devasando con ésitu un muriu de potencia de 2,18 m (7 ft 1⅞ in) nel Olympia London International Horse Show de 2008.]] La finalidá d'estes estos concursos son la de demostrar l'aptitú del caballu pa saltar un númberu llindáu de torgues, pero de grandes dimensiones.
Prueba de potencia
El concursu de potencia (del francés, 'puissance') consiste nun máximu de cinco rondes, con una ronda d'apertura siguida d'un máximu de cuatro desempates, ensin tiempu preestablecido pa cada intervención. La primer ronda componer de cuatro a seis grandes torgues individuales, incluyendo'l muriu de potencia. La primer torga tien de tener un mínimu de 1,40 m d'altor, dos torgues ente 1,50 m y 1,60 m y un muriu o torga vertical que puede tar a 1,60 m o 1,70 m d'altor. Prohíbense toles combinaciones de torgues, ríes, fosos y torgues naturales. El muriu puede tener un planu inclináu pel llau en que'l caballu bate con una distancia máxima del planu inclináu a la base 30 cm. Pa los desempates, solo hai dos torgues, un fondu o un vertical y el muriu de potencia, y les torgues verticales tienen d'alzase y los horizontales enanchase en cada ronda, si los participantes empataos pal primera puestu nun fueron penalizaos nel percorríu precedente. En casu d'igualdá dempués de la quinta ronda, los competidores comparten el primer premiu.
El muriu de potencia davezu llega a superar los 2 m (6 ft 6¾ in) d'altor. En 1983 nel concursu de saltos del "Washington International Horse Show" Washington D. C. (Estaos Xuníos), Anthony d'Ambrosio y el so caballu «Sweet & Low» saltaron un muriu de potencia de 2,33 m (7 ft 7½ in) d'altor, siendo'l récor mundial vixente en pista cubierta. En 1988 nel concursu de saltos en pista al campu de Franconville (Francia), el caballeru Markus Fuchs montando a «Pushkin» saltó un muriu de potencia de 2,35 m (7 ft 8½ in). Tres años más tarde esti récor foi superáu pol récor actual de muriu de potencia, que s'algamar el 8 de xunu de 1991 nel Concursu de Saltos Internacional Oficial celebráu en Chaudfontaine (Bélxica), nel cual calificáronse'l caballeru Otto Becker montando a «Optiebeurs Lausbub» y el caballeru Franke Sloothaak montando a «Optiebeurs Golo» y a «Optiebeurs Leonardo». Nel desempate, ente que l'otru binomiu refugó la torga, Franke Sloothaak y «Optiebeurs Leonardo» realizaron un saltu de 2,40 m (7 ft 10½ in), siendo'l récor mundial vixente en pista al campu.
Nesti concursu'l caballu tien d'amosar plenu enfotu nel caballeru una y bones los caballos nun ven lo qu'hai detrás del muriu de potencia. Nos últimos tiempos amenorgóse la participación de la competición de potencia nos concursos ecuestres, por considerase demasiáu peligrosa pa la salú del caballu si esti accidéntase, y les competiciones fuéronse reemplazando pol concursu de maña de seis barras.
Prueba de seis barras
Pa esta prueba, los caballos tienen de pasar seis obstáculos verticales dispuestos en llinia recta y separaos con una distancia de dos pasos, qu'equivalen a unos 11 m de distancia ente ellos. Tienen De construyise de forma idéntica usando solo barres del mesmu tipu. Esto obligaría a una pista con un mínimu de 96 m por que pueda ser realizable. Según el tamañu de la pista, pueden ser menos de seis. Toles torgues pueden ser asitiaos al mesmu altor, por casu a 1,20 m, o con altores progresivos, por casu a 1,10 m, a 1,20 m, a 1,30 m, a 1,40 m, a 1,50 m y a 1,60 m; o bien los dos primeros a 1,20 m, los dos siguientes a 1,30 m, y asina socesivamente. En casu de refugue o desobediencia, el competidor tien de retomar el percorríu na torga onde foi cometida la falta. El primer desempate tien d'apostase sobre los seis torgues que primeramente s'alzaron progresivamente, salvu nel casu en que los competidores empataos pol primera puestu penalizaren nel percorríu inicial. Dempués del primer desempate puede amenorgase el númberu de torgues hasta trés cuatro, siempres retirando les torgues más baxes y calteniendo la distancia ente ellos alredor de los 11 m, tal como se dispunxo primeramente. Puede asoceder que si hai múltiples desempates, l'altor de les torgues nes rondes finales alzar a más de 1,80 m.
Concursos de caza o de velocidá y conducción
La finalidá d'estes pruebes ye probar la obediencia, la conducción (o manejabilidad) y la velocidá del caballu a lo llargo de percorríos que tienen de ser tropezosos con torgues variaes. Toles pruebes d'esti tipu son denominaes pruebes de velocidá y conducción (o manejabilidad). Son llamaes pruebes de caza aquelles que contienen torgues naturales tales como terremplénes, turries, fosos, etcétera. En toes déxense torgues alternativos que dean al competidor la posibilidá d'encurtiar el so percorríu, pero saltando una torga más difícil. Nel planu del percorríu nun va tar establecíu nengún trazáu fixu a siguir, pero asitiaráse una serie de fleches indicando la direición en que se debe saltar cada torga. Tamién pueden incluyise puntos de camín obligáu solo en casos d'absoluta necesidá.
Concursos de saltu altu
La prueba de saltu alto consiste en qu'un binomiu tien de sortear una única torga. Parte dende un altor mínimu de 1,60 metros y la diferencia coles otres competencies de saltu ye que solo se sortea un saltu. El concursu de saltu alto tien una serie de normes que regulen tantu la forma y disposición de la torga vertical, que ye de forma oblicua ascendente.
El primer binomiu en devasar los dos metros d'altor nel saltu altu foi l'oficial italianu Federico Caprilli y el so caballu Melapo, quien saltaron 2,08 metros en 1902. Darréu fuéronse quebrando los récores hasta l'añu 1949 cuando l'oficial del Exércitu de Chile Alberto Larraguibel y el so caballu Huaso saltaron una torga de 2,47 metros na ciudá chilena de Viña del Mar. Dempués de munchos años ya intentos, esti récor hasta'l día de güei sigue ensin batese, tranformándose n'unu de los récores mundiales más llargos del deporte.
Campeonatu Mundial de Saltos Ecuestres
El Campeonatu Mundial de Saltos Ecuestres apostar dende 1953, y dende 1990 incluyir nel marcu de los Xuegos Ecuestres Mundiales, que son un acontecimientu deportivu que se realiza cada cuatro años.
Saltu ecuestre nos Xuegos Olímpicos
Dende los Xuegos Olímpicos de París 1900 el concursu de saltu ecuestre ta presente nos Xuegos Olímpicos de Branu. El nivel de los caballeros y caballos que compiten nestos xuegos ye de los más altos, una y bones l'altor de les torgues ye alredor de 1,60 m. Nos Xuegos Olímpicos de París 1900 realizáronse, amás del concursu individuales de saltos, les pruebes individuales de saltu altu mistu y de saltu llargu mistu.
Ver tamién
̽* Posición de saltu ecuestre
Thomas Haden Church
Thomas Haden Church ye un actor y cómicu d'Estaos Xuníos.
Porcentaxe
thumb|El símbolu del porcentaxe.|124x124px El porcentaxe ye un símbolu matemáticu, que representa una cantidá dada como una fraición en 100 partes iguales. Tamién se-y llama comúnmente tanto per cientu onde per cientu significa «de cada cien unidaes». Usar pa definir rellaciones ente dos cantidaes, de forma que el tanto per cientu d'una cantidá, onde tanto ye un númberu, referir a la parte proporcional a esi númberu d'unidaes de cada cien d'esa cantidá.
El porcentaxe se denota utilizando'l símbolu «%», que matemáticamente equival al factor 0,01 y que se debe escribir dempués del númberu al que se refier, dexando un espaciu de separación. Por casu, «trenta y dos per cientu represéntase por aciu 32 % y significa ‘trenta y dos de cada cien'. Tamién puede ser representáu: y, operando:
El 32 % de 2000, significa la parte proporcional a 32 unidaes de cada 100 d'eses 2000, esto ye:
640 unidaes en total.
El porcentaxe usar pa comparar una fraición (qu'indica la rellación ente dos cantidaes) con otra, espresándoles por aciu porcentaxes pa usar 100 como denominador común. Por casu, si nun país hai 500 000 enfermos de gripe d'un total de 10 millones de persones, y n'otru hai 150 000 enfermos d'un total d'un millón de persones, resulta más claru espresar que nel primer país hai un 5 % de persones con gripe, y nel segundu hai un 15 %, resultando una proporción mayor nel segundu país.
Idea y orixe
El conceutu de porcentaxe yá yera una ferramienta d'analís nel sieglu XV que tenía aplicación a la de calcular impuestos ya intereses, más sicasí l'usu d'esti solu provién de l'abreviatura d'una idea que databa dende faía enforma. Nel antiguu imperiu romanu l'emperador Augustu estableció un sistema d'impuestos nel que se dictaba qu'había que pagar el sobre los bienes vendíos en puyes. Yá entós pa facilitar los cálculos utilizaben fraiciones simplificaes a les centenes.
Evolución
miniaturadeimagen|El primer símbolu que faía referencia al «per cientu» La idea de «per cientu» surde de la necesidá d'embrivir l'usu de les fraiciones na cotidianidá, pos resultaba tener mayor complexidá faer referencia al \frac{2}{3} d'una cantidá que al 66 %, polo que col tiempu yera más común que se falara namái de fraiciones amenorgaes a les centenes, progresivamente foise actualizando la referencia falada hasta llegar al «per cientu» al faelo nació la necesidá d'afigurar la nueva abreviación dando al traviés del tiempu varios símbolos, el primeru provieno d'un manuscritu anónimu de 1425 nel que l'autor faía referencia al «per cientu» que se solía utilizar na dómina con un símbolu que dio evolución al actual «%».
Símbolu
Munchos creen que'l símbolu «%» evolucionó a partir de la espresión matemática
El símbolu % ye una forma estilizada de los dos ceros. Evolucionó a partir d'un símbolu similar namái que presentaba una llinia horizontal en llugar de diagonal (c. 1650), que de la mesma provién d'un símbolu que representaba «P cento» (c. 1425).
Símbolos rellacionaos inclúin ‰ (per mil) y ‱ (por diez mil, tamién conocíu como un puntu básicu), qu'indiquen qu'un númberu estremar por mil o diez mil, respeutivamente.
Tanto per cientu como fraición
El tantu per cientu estrémase ente 100 y simplificar la fraición. Exemplu:
Pa saber como se representa'l 10 % en fraición estrémase y depués simplificar:
Porcentaxe
La fraición común multiplicar pol númberu que sía necesariu por que'l denominador sía 100 y tómase el numberador, que va ser el porcentaxe.
Exemplu: Pa representar 1/10 como un porcentaxe fai la siguiente operacion:
Llograr un tanto per cientu d'un númberu
Pa llograr un tanto per cientu d'un númberu a cencielles multiplícase. Por casu, el 25 % de 150 ye. Una forma equivalente de tratar esta operación ye considerar que se multiplica pola cifra y estrémase per cien (pos 0,01 = 1/100).
Por tantu: 37,5 ye'l 25 % de 150.
Ximnasia
thumb|Ximnasta realizando'l so exerciciu nel [[caballu con arcos.]] La ximnasia ye una actividá física destinada al fortalecimientu y caltenimientu d'una bona forma física del cuerpu al traviés d'un conxuntu d'exercicios establecíos. Delles modalidaes de ximnasia prauticar como deporte de competición, nel que s'executen secuencies reglamentadas d'exercicios que riquen equilibriu, fuercia, flexibilidá, axilidá, resistencia y control. L'organismu mundial encargáu de regular les disciplines competitives ye la Federación Internacional de Ximnasia.
N'España, la ximnasia (en toles sos modalidaes) ye'l deporte más practicáu, siendo desenvuelta por un 34,6 % de prauticantes deportivos según la Encuesta de Vezos Deportivos 2010 del CSD. La disciplina competitiva de ximnasia más practicada n'España ye la ximnasia rítmica, siendo la 4ª disciplina deportiva más practicada ente neñes y adolescentes, solo superada pola natación, el baloncestu y el fútbol, según la Encuesta de Vezos Deportivos de la Población Escolar (2011), ellaborada pol CSD.
Etimoloxía
Ximnasia vien del griegu γυμναστική (gymnastiké), f. de γυμναστικός (gymnastikós), "aficionáu a exercicios atléticos", de γυμνασία (gymnasía), "exerciciu" deriváu del γυμνός (gymnós), "desnudu", porque los atletes entrenaben y pertenecíen desnudos.
Historia
thumb|[[Llanzamientu de discu Llanzador de discu. Discobolo, copia romana d'orixinal griegu de s. V e.C.]] Los romanos de la República dedicar con entusiasmu a la marcha, la equitación y otros exercicios ximnásticos. Non poques vegaes, dempués d'un exerciciu violentu refundiar al Tíber, como los espartanos al Eurotas. Plutarcu refier que César consiguió curase d'una neuralxa faciendo qu'un esclavu amasara los sos músculos. Con tou, los romanos nun prauticaron nunca la verdadera Ximnasia, la d'Atletes. Namái tomaron de Grecia los exercicios nos circos, afaciendo al so calter cruel los exercicios griegos y tresformando asina en combates de gladiadores los xuegos de los atletes griegos.
Disciplines
La ximnasia moderna, regulada pola Federación Internacional de Ximnasia (FIG), componer de seis disciplines: artística, rítmica, trampolín, aeróbica, acrobática y ximnasia pa toos. Les disciplines de rítmica y artística son les más conocíes por formar parte de los Xuegos Olímpicos de branu. La disciplina de ximnasia en trampolín forma parte de los Xuegos Olímpicos dende Sydney 2000.
Ximnasia rítmica
thumb|Irina Risenson mientres la Final de la [[Copa del Mundu de Ximnasia Rítmica|Copa del Mundu de Ximnasia Rítmica de 2008 en Benidorm, España.]]
La ximnasia rítmica ye una disciplina olímpica na que se combinen elementos de balé, ximnasia, danza y l'usu de diversos aparatos como la cuerda, l'aru, la pelota, les maces y la cinta. Nesti deporte realícense tantu competiciones como exhibiciones, nes que la ximnasta acompañar de música pa caltener un ritmu nos sos movimientos. Pueden estremase dos modalidaes: la individual y la de conxuntos. A la de puntuar faise sobre un máximu de 20 puntos.
Ximnasia en trampolín
La ximnasia en trampolín ye una disciplina que consiste en realizar una serie d'exercicios executaos en dellos aparatos elásticos, onde l'acrobacia ye la principal protagonista. Esisten principalmente tres especialidad: tumbling, doble mini-tramp y cama elástica, la postrera d'elles olímpica dende Sydney 2000.
Ximnasia aeróbica
La ximnasia aeróbica, antes conocida como aeróbic deportivu, ye una disciplina de la ximnasia na que s'executa una rutina d'ente 100 y 110 segundos con movimientos d'alta intensidá derivaos del aeróbic tradicional amás d'una serie d'elementos de dificultá. Esta rutina tien d'amosar movimientos continuos, flexibilidá, fuercia y una perfecta execución nos elementos de dificultá.
Ximnasia pa toos
La ximnasia pa toos (tamién conocida como ximnasia xeneral) ye la única disciplina non competitiva de ximnasia aceptada pola FIG. Nella participa xente de toles edaes en grupos dende 6 hasta 150 ximnastes qu'executen o faen coreografíes de manera sincronizada. Los grupos pueden ser d'un solu sexu o cualquier tipu de sexu (mistu). La ximnasia xeneral estremar en tres categoríes que son: grupos blancos, azules y colloraos. El grupu blancu ye la categoría más elemental, el grupu azul ye l'entemediu y el grupu coloráu ye'l más avanzáu. Cada unu d'estos tien ciertes regles que cumplir sobre la base d'elementos ximnásticos que tien de realizar. Ye característicu de la ximnasia xeneral l'usu d'uniformes y accesorios pa carauterizar una tema y asina realizar una coreografía amestada con elementos ximnásticos que son aptos pa cualquier edá y nivel ximnásticu. La gran ventaya que remana esta disciplina ye que puede incluyir actividaes dinámiques y exercicios de la ximnasia artística, rítmica, aeróbica, acrobática, de trampolín y baille nuna sola.
Disciplines competitives non reconocíes
Delles disciplines competitives non reconocíes pola FIG son:
Otros tipos de ximnasia
Dellos tipos de ximnasia non competitivos que nun son reconocíos pola FIG son:
Paramaribu
right|thumb|250px|Cases d'estilu colonial en Waterkant, Paramaribu. Paramaribu ye la capital de Surinam. La ciudá, que tien, alcuéntrase xunto al ríu Surinam, a unos 15 km de la costa del Océanu Atlánticu. Dende Paramaribu espórtase bauxita, caña d'azúcar, arroz, cacáu, café, ron, y maderes tropicales.
Gran Bretaña colonizó la zona en 1630 y 20 años dempués la ciudá convirtióse na capital de la colonia inglesa. Hasta 1815 en que quedó baxo poder de los Países Baxos definitivamente el territoriu fue escenariu de continues batalles ente estos últimos y los ingleses.
La mayor parte de los habitantes son d'orixe hindú, indíxena, africanu y holandés.
Salzburgu
Salzburgu (n'alemán: Salzburg, 'ciudad/castillo [de la] sal') ye la cuarta ciudá más poblada d'Austria, con 150.269 habitantes (2012), capital del estáu federáu (Bundesland) de Salzburg y de la rexón homónima, una de los nueve en que s'estrema esti país. El so nome provién de les barques que tresportaben sal nel sieglu VIII y que teníen de pagar un impuestu, usu bien común en munchos ríos d'Europa. Ye mundialmente famosa por ser la ciudá natal de Wolfgang Amadeus Mozart y polos festivales musicales que se celebren cada branu na llocalidá. Nes proximidaes de Salzburgu atópense les oficines centrales y la fábrica de Red Bull.
Situación xeográfica
Salzburgu atópase a 150 km al este de Múnich, n'Alemaña, y a 300 km al oeste de Viena. La ciudá estiéndese por dambes veres del ríu Salzach, a 25 km de les estribaciones septentrionales de los Alpes. El calter montascosu del sur de la rexón de Salzburgu oldea coles nidies ondulaciones de la so parte norte. El visu alpín más cercanu ye'l Untersberg (1.853 m), que s'atopa a tan solo unos pocos quilómetros al suroeste de la ciudá. El centru de la ciudá ta arrodiáu por dos elevaciones pedreses, el Mönchsberg y el Kapuzinerberg, que los sos montes constitúin el pulmón verde de la ciudá.
Edaes Antigua y Media
Atopáronse traces d'establecimientos que daten de tiempos bien antiguos. Particularmente, na llomba de Rainberg esisten nicios d'una ocupación siguida dende'l Neolíticu hasta la conquista romana en tiempos del emperador Augustu. Na llomba del castiellu y nel Kapuzinerberg afayáronse restos de fortificaciones de lo que na Edá del Fierro foi con toa probabilidá'l centru más importante del pueblu celta de los ambisontii.
Los romanos arrexuntaron les pequeñes comunidaes agrícoles nuna única urbe, Juvavum, nel añu 15 e. C. Ye probable que'l nome nun provenga d'una divinidá romana, sinón que fora l'adaptación d'un anterior nome celta (Iuvavo). La urbe convertir en municipium nel añu 45 dC sol emperador Claudio (Municipium Claudium Juvavum), aportando a unu de los más importantes de la provincia de Noricum. El cayente de Juvavum dempués del colapsu de la frontera de Noricum foi bien rápido, de tala forma que nel sieglu VII taba nun estáu práuticamente ruinosu.
Hacia l'añu 700 San Ruperto fundó una nueva población na cortil del antiguu Iuvavum romanu, na so busca por establecer una basílica, y convirtió nel añu 739 la población en sede d'un obispáu y en 798, Arno, en sede d'un arzobispáu.
Salzburgu foi gobernada por un Príncipe-Arzobispu hasta principios del sieglu XIX. El so últimu Príncipe-Arzobispu foi Hieronymus von Colloredo.
Llugares d'interés
El centru antiguu de la ciudá, que foi declaráu pola Unesco como Patrimoniu Cultural de la Humanidá en 1996, ye notable por: Palacio-residencia del arzobispu cola Residenzgalerie
Fora del centru históricu destaquen:
Salzburgu tamién tien importantes museos:
Cinematografía
La película musical de 1965 The Sound of Music (The Sound of Music n'España y The Sound of Music en Llatinoamérica) foi rodada en Salzburgu y la so aición asocede en Salzburgu.
Persones nacíes en Salzburgu
Leopold Mozart, padre del enantes mentáu Wolfgang Amadeus, ye principalmente conocíu pola ayuda qu'emprestó al so pernomáu fíu en delles etapes de la so vida.
Deportes
Salzburgu foi sede de la Eurocopa 2008.
Amás presentóse como ciudá candidata pa entamar los Xuegos Olímpicos d'iviernu en dos oportunidad, siendo ganada primero por Vancouver pa los xuegos de 2010 y por Sochi pa los de 2014.
Silva Maria Pita de Beauclair Guimarães
Silva Maria Pita de Beauclair Guimarães ye una ficóloga, botánica, curadora, y profesora brasilana.
Desenvuelve actividaes académiques y d'investigación, como Investigadora Asociada del Institutu de Botánica. Tien esperiencia nel área de Botánica, con énfasis nes criptógames, principalmente en: taxonomía d'algues bentóniques marines de les mariñes predreses, petones y ecosistemes de manglares, bioloxía de macroalgas marines, estudiu d'algues submareales, carauterización d'algues acomuñaes con bancos rodolitos de la mariña brasilana, y desenvolvimientu de macroalgas in vitro; na Universidá de São Paulo.
Vésines
Vésines ye una comuña francesa del departamentu d'Ain, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Eustacesia
Eustacesia albonotata ye una especie d'araña araneomorfa de la familia Araneidae. Ye l'únicu miembru del xéneru monotípicu Eustacesia. Ye orixinaria de Guyana.
Bernie Sanders
Bernard "Bernie" Sanders ye un políticu, actual senator de Vermont
Nel añu 1990 intenta infructuosamente resultar escoyíu congresista a la Cámara de Representantes de los Estaos Xuníos y en 2006 decide concurrir a les eleiciones al Senáu de los Estaos Xuníos pol so Estáu.
En mayu de 2015 Sanders anuncia la so candidatura a les eleiciones presidenciales de 2016. Nes encuestes apaecía entós superáu por Hillary Clinton, pese a que nel caucus (eleiciones primaries) d'Iowa (consideráu el principal termómetru eleutoral). Clinton algamó la victoria col sofitu del 56% de los votantes, siguíu por Sanders 43%.
Vieu-d'Izenave
Vieu-d'Izenave ye una comuña francesa del departamentu d'Ain, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Gamma Delphini
Gamma Delphini (γ Del / γ Delphini / 12 Delphini) ye una estrella binaria na constelación del Delfín. Los dos componentes, γ2 Delphini o γ Delphini A (la estrella principal) y γ1 Delphini o γ Delphini B (la estrella secundaria), atópense separaes visualmente unos 10 segundos d'arcu. Puédense resolver con un pequeñu telescopiu, constituyendo un oxetu interesante pal astrónomu aficionáu pol contraste de colores.
γ Delphini B (γ1 Delphini / HD 197963 / HR 7947) ye la menos lluminosa de los dos con magnitú aparente +5,14. Ye una estrella blancu-mariella de la secuencia principal de tipu espectral F7V y 6060 K de temperatura efectivo. El so tamañu ye daqué mayor que'l del Sol, con un radiu 2,5 vegaes más grande que'l radiu solar. La so masa ye 1,5 vegaes mayor que la masa solar y la so lluminosidá ye 7,5 vegaes superior a la del Sol.
γ Delphini A (γ2 Delphini / HD 197964 / HR 7948) ye la más brillosa del par con magnitú aparente +4,27. Trátase d'una subxigante naranxa de 4700 K de temperatura y tipu espectral K1IV. Con un radiu 7,5 vegaes mayor que'l radiu solar —tres veces más grande que'l de γ1 Delphini—, tien una masa de 1,7 mases solares. Más evolucionada que la so compañera, fai non muncho escosó la so hidróxenu internu y alcuéntrase nuna fase d'espansión con un nucleu inerte d'heliu. La edá del sistema ye d'unos 2000 millones d'años.
Dambes estrelles mover nuna órbita bien escéntrica (ε = 0,88) con una separación máxima de 600 UA y una separación mínima de 40 UA, aproximao la distancia ente Plutón y el Sol. El so periodu orbital ye de 3249 años. El sistema alcuéntrase a 103 años lluz de distancia del Sistema Solar.
Marbaix
Marbaix ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ryohei Koike
Ryohei Koike (小池 良平; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Yul Brynner
Yul Brynner foi un actor d'Estaos Xuníos d'América ñacíu en Vladivostok (Rusia) de ma rusa y pa suizo-mongol.
Entamó la so carrera artística en París, con pequeños papeles en clubs. En 1941 entama una xira teatral pelos Estaos Xuníos, debutando en Hollywood en 1949. El so papel más conocíu foi'l de rei Mongkut de Siam nes versiones teatral y cinematográfica de  The King and I (El rei y yo), pol que ganó un Óscar.
Mecicobothrioidea
Mecicobothrioidea ye la superfamilia d'arañes migalomorfes colos individuos más pequeños.
La superfamilia estremase en dos families:
Begoña nelumbiifolia
Begoña nelumbiifolia o Xocoyule, ye una especie de planta perenne perteneciente a la familia Begoniaceae. Ye orixinaria de Méxicu del Veracruz de Ignacio de la Llave estáu de Veracruz.
Descripción
Yerba de 1 a 1.5 m d'altor, dura más d'un añu y tien camote. Les fueyes son redondes y terminen nun picu, el color ye verde brillante y con un soporte llargu que sale dende'l suelu. Les flores son blanques o rosa pálidu y vistoses, tán arrexuntaes na parte terminal d'un soporte, que tamién sale de la base. Los frutos tienen ales de color verde-rosa.
Distribución y hábitat
Ye orixinaria de Méxicu onde habita en climes templaos y semicálidos ente los 100 y los 1700 metros, acomuñada al monte tropical perennifoliu.
Propiedaes
Esta planta emplégase, nel estáu de Chiapas, pal tratamientu de les hinchadures; con tal fin les fueyes moler con un pocu d'agua hasta formar una especie de masa que s'aplica sobre la parte afeutada, cubrir con un llenzu llimpiu, camúdase tres veces al día. En Puebla utilizar contra'l mal de boca, pa esto'l pedúnculu floral se macera col fin de llograr la cazumbre, mesma que s'aplica tres veces al día, hasta sanar. Nel Veracruz de Ignacio de la Llave estáu de Veracruz emplégase como antiinflamatoriu en golpes.
Taxonomía
Begoña nelumbiifolia describióse por Cham. & Schltdl. y espublizóse en Linnaea 5: 604. 1830. Begoña: nome xenéricu, acuñáu por Charles Plumier, un referente francés en botánica, honra a Michel Bégon, un gobernador de la ex Colonia francesa d'Haití, y foi adoptáu por Linneo.
nelumbiifolia: epítetu llatín que significa "con fueyes como Nelumbo".
Enllaces esternos
Data compiled from various sources by Mark W. Skinner. National Plant Data Center, Baton Rouge, LA 70874-4490 USA.
Marchiennes
Marchiennes ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Aeropuertu d'Hiróxima-Nishi
El Aeropuertu d'Hiroshima-Nishi (広島西飛行場) ye un aeropuertu nel Barriu Nishi, allugáu a 5,7 km al suroeste de la Ciudá d'Hiroshima, Prefeutura d'Hiroshima, Xapón.
Gracia Querejeta
Gracia Querejeta ye una cineasta española.
Primeros años
Querejeta ye la fía de la diseñadora de vestuario María del Carmen Marín Maikila y del productor Elías Querejeta, que-y abrió'l camín nel mundu del cine. Nunca tuvo vocación de ser actriz y estudió Historia Antigua na Universidá Complutense de Madrid.