cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xeografía de Bulgaria
Xeografía económica
Bulgaria yera un país bien probe hasta la Segunda Guerra Mundial. Dempués cayó na órbita del comunismu, que desenvolvió industrialmente el país. Entró na Xunión Europea el 1 de xineru de 2007, esperimentó una crecedera añal de más del 6% dende 1996 hasta 2008, lideráu por significatives cantidaes d'inversión estranxera direuta.
Anguaño, l'agricultura apurre'l 7,5% del PIB de Bulgaria y emplega al 7,5% de la población activa. Produz hortolices, frutes, tabacu, vinu, trigu, cebada, xirasoles y remolacha azucrera. Un cultivu tradicional yera'l cultivu de roses pa la industria de los arumes. Hai ganadería. La industria apurre'l 27,6% del PIB y emplega al 35,5% de la población activa. Hai producción d'lletricidá, gas, agua; comida, bébores, tabacu; maquinaria y equipamientu, metales comunes, productos químicos, carbón de coque, petroleu refináu y combustible nuclear. El sector servicios ye'l qu'apurre mayor parte del PIB, 64,9% (est. de 2009) y emplega al 57% de la población activa (est. de 2007).
Rovigo
Rovigo ye un conceyu italianu de na provincia homónima de la rexón del Vénetu.
Los habitantes llámense rodigini, pero dalgunos diccionarios d'italianu acepten tamién el xentiliciu rovigotti.
La ciudá ye tamién conocida como Ciudá de les roses gracies a la descripción que d'ella fixo Ludovico Ariosto na so obra Orlando furiosu na que la fai derivar del llatín Rhodigium y del griegu ρόδον (rhòdon), esto ye, rosa:
« La terra, il cui produr di rose -y dié piacevol nome in greche voci » (Cantar 3, 41, vv. 1-2)
Esta derivación considérase una fantasía poética pola mayor parte de los historiadores, sicasí la rosa ye unu de los símbolos de la ciudá de Rovigo.
Klagenfurt
División alministrativa
· I-IV Innere Stadt (Centru de la ciudá)
· V St. Veiter Vorstadt
· VI Völkermarkter Vorstadt
· VII Viktringer Vorstadt
· VIII Villacher Vorstadt
· IX Annabichl
· X St. Peter
· XII St. Martin
· XIII Viktring
· XIV Wölfnitz
· XV Hörtendorf
· XVI Welzenegg
Clima
En Klagenfurt impera un clima continental moderáu, con variaciones na temperatura ente distintes estaciones del añu relativamente grandes. La so situación na cuenca de Klagenfurt determina la influencia del fenómenu meteorolóxicu de la inversión térmica, que produz abondosos bancos de borrina. Nos empiezos y mediaos de seronda trátase principalmente de borrines superficiales, ente que a finales de seronda y nel iviernu son borrines altes.
Llomba Capitolina
La Llomba Capitolina (Capitolinus Mons), ente'l Foru y el Campu Marcio o de Marte, ye una de les más famoses y altes de les siete colina de Roma.
Antigüedá
Primitivamente yera llamáu monte de Saturno, que yera la principal divinidá de Roma. Nuna de los visos, pos consta de dos (llamaes Arx, la del norte, y Capitolium, la del sur), alzar no que se cree foi enantes un templu etruscu dedicáu a Veiovis, un templu dedicáu a la Tríada Capitolina compuesta por Xúpiter-Saturno-Minerva (tres la influencia etrusca, yá que antes taba dedicáu a Xúpiter-Marte-Quirino). La edificación foi destruyida y darréu reconstruyida en delles ocasiones, siendo la primera sol reináu de Lucio Tarquino Prisco y l'última obra de Tito y Domiciano. Del templu etruscu de Veiovis, una especie de Xúpiter infernal, calteníense la estatua y dellos restos.
Klagenfurt
Clima
El típicu fríu iviernu austriacu puede n'ocasiones ser anidiáu por cuenta de los vientos procedentes de los montes Karavanke asitiaes al sur, al traviés del efeutu Foehn.
Llomba Capitolina
Antigüedá
Nel otru visu, conocida como Arx, había un templu dedicáu a Juno Moneta y la depresión entemedia yera'l llugar nel que la lleenda asitiaba l'abellugu orixinal construyíu por Rómulo. Había tamién otros templos y llugares importantes na llomba, como'l llugar onde se guardaben los archivos y conocíu como Tabularium (del que se caltién los cimientos y que foi construyíu por Lucio Cornelio Sila escontra 82 e. C.), altares de la gens Julia o la prisión de Tullianum.
La Llomba Capitolina ta tamién xunida a la hestoria siniestra de Roma. Nella atopaba'l peñascu dende'l que, según la lleenda, mientres la guerra colos sabinos, refundiaron a la virxe vestal Tarpeya, fía de Espurio Tarpeyo y que collaboró con Tito Tacio por que los sabinos entraren na ciudá, siendo la primer persona que pagaba'l crime de traición siendo refundiada pol peñascu y cayendo a les serrapatoses roques qu'había embaxo, colo que dio nome al llugar, conocíu d'equí p'arriba como Roca Tarpeya.
El conxuntu taba cercáu, constituyendo una pequeña ciudadela que, en 387 e.C., sirvió d'abellugu ante la invasión de los galos celtes. Ello ye que el mesmu Brutu y otros de los que tomaron parte nel asesinatu de Xuliu César abellugar dientro del templu de Xúpiter Optimus Maximus de la llomba, a la que'l mesmu Xuliu César allegara de rodíes seis meses antes como amuesa de sumisión a Xúpiter en sufriendo un accidente mientres la celebración de la so Trunfu y que s'entendió como un presaxu de que'l dios nun aprobaba les sos aiciones na guerra civil.
Murville
Murville ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Llomba Capitolina
Dómina medieval
Nel mesmu visu onde s'atopaba'l templu de Juno Moneta llevantar mientres la Edá Media la ilesia de Santa Maria d'Ara Coeli, en que la so base atopar los restos d'una ínsula romana, de la que pueden apreciase dende callar cuatro de les tiendes que la ocuparon. Nesta dómina'l calter sagráu de la Llomba Capitolina piérdese a favor de les nueves funciones de calter políticu y centru de gobiernu de Roma, qu'alica como comuña nel sieglu XI y onde s'establez la sede del nuevu senáu en 1144. La ciudá topábase pocu dempués so la completa dominación del papáu, y la Llomba Capitolina foi escenariu en delles ocasiones de la resistencia de los ciudadanos, como la reinstauración de la república por Cola di Rienzo. Pal sieglu XVI la plaza del Capitoliu yá s'atopaba arrodiada de los edificios güei conocíos.
Renacimientu
thumb|Estatua de Marco Aurelio, asitiada nel centru del Campidoglio. A instancies del papa Pablo III llevar a cabu una fonda reforma planiada por Michelangelo Buonarroti, unu de los mayores xenios del Renacimientu. La reforma empecipióse porque'l Papa quería impresionar a Carlos V, emperador del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu, que diba visitar la ciudá en 1538. Magar los proyeutos y les obres empezaron en 1536 nun terminaríen hasta munchos años dempués, nel sieglu XVII. La plaza del Campidoglio foi empobinada escontra la basílica de San Pedro, camudando la so orientación orixinal al Foru y cargando asina de nuevu simbolismu a la plaza, qu'agora paecía reconocer na Ilesia a la máxima autoridá de Roma. Nel so centru atópase güei día una reproducción de la Estatua ecuestre de Marco Aurelio.
En redol a la plaza del Campidoglio dispúnxose la construcción del Palaciu de los Conservadores y el Palaciu Nuevu (sedes de los Museos Capitolinos), según tamién el Palaciu del Senáu (conceyu de Roma), ésti sobre les ruines del Tabularium, dando al conxuntu una uniformidá constructiva acorde cola monumentalidad propia de l'antigua Roma.
Tamién se construyeron unes nueves escaleres d'accesu, conocíes como Cordonata y que dexaben l'accesu a la plaza a caballu.
So la balaustrada instaláronse les estatues de Cástor y Pólux, de les qu'anguaño hai reproducciones.
Klagenfurt
Clima
La temperatura medio añal calculada ente 1961 y 1990 ye de 7,1 °C, ente que'l valor mediu del añu 2005 xube a 9,3 °C.
Población
La población de Klagenfurt ye de 99.790 habitantes (1. xineru 2017), y atrai, amás, diariamente a numberosos estudiantes, universitarios y trabayadores de la contorna.
Idiomes
Según el censu efeutuáu en mayu de 2001, un 89,4 % de la población utiliza'l alemán como idioma habitual. El segundu idioma más emplegáu ye'l croata con un 3,3 % de la población, siguíu del eslovenu con un 1,9 %. Esto debe a qu'aproximao'l 10 % de la población eslovena de Carintia mora en Klagenfurt.
Le Verneil
Tien una población de y una superficie de  km².
Klagenfurt
Relixón
En Klagenfurt tien la so sede la diócesis de Gurk.
La fe mayoritaria ye la de la Ilesia católica, profesada por un 68,8 % de la población de Klagenfurt. Sígue-y la Ilesia evanxélica con un 7,5 % de la población. Un 3 % profesa la relixón musulmana, un 1,5 % sigue a la Ilesia ortodoxa, un 0,6 % a los Testigos de Xehová y un 0,6 % a la Ilesia católica antigua. El porcentaxe de población ensin confesión relixosa ye del 16,1 %.
Orixe llexendariu de la ciudá
El nome de Klagenfurt provién del cercanu ríu Glanfurt (güei llamáu Sattnitz), que traviesa Klagenfurt pel sur. La primer población d'esta zona, llamada Furt (n'español vau), taba arrodiada de banzaos, onde había munchos xuncos. Les persones que salíen de nueche por esta rexón dicíen escuchar horribles voces ente la borrina, polo que s'empezar a creer que se trataba de los llamentos de les persones atrapaes nes barraqueres. D'ende vien el nome (Klagen an der Furt, que significa lliteralmente "llamentos nel vau", esto ye, la rexón del ríu Glanfurt. Encurtiándolo queda Klagenfurt). Probablemente los ruios nun fueren otra cosa más que'l soníu del vientu serondiegu, que al soplar xiblaba al azotar los xuncos de los banzaos.
Edá Media
thumb|Vista de la ciudá en 1649 thumb|Bernhard von Spanheim, fundador de la ciudá
Pela redolada del ríu Glan, establecióse una población pol duque de Carintia Hermann von Spanheim, p'asegurar les víes comerciales Este Oeste y Norte-Sur. Nun principiu Klagenfurt apaez nos documentos mentáu como “Forum Chlagenvurth” ente 1193 y 1199. La llocalidá fundada establecer na zona de crecida del ríu Glan, polo que cada ciertu tiempu resultaba anubierta. Ello llevó a Bernhard von Spanheim a volver fundar la ciudá nel añu 1246 fuera de la zona de crecíes, estableciéndose esta vegada alredor de l'actual Alte Platz (plaza antigua) y adquirió yá nel añu 1252 el Stadtrecht (situación xurídica de ciudá).
Los siguientes sieglos fueron un periodu bien duru pa la población de Klagenfurt, que tuvo qu'enfrentase a diverses quemes, terremotos, una plaga de llagostes y al primer llevantamientu llabrador producíu en zona xermánica.
Edá Moderna
thumb|Mapa de Klagenfurt en 1735
Nel añu 1514 la ciudá viose casi dafechu destruyida por una quema. Por cuenta de que el káiser Maximiliano I nun tenía dineru pa reconstruyir la ciudá, apurrió la ciudá al Landstände, esto ye, a les Cortes, entendíes como representación de los distintos estamentos, fechu ensin precedentes na historia xurídica xermana.
Los nuevos señores de la ciudá reconstruyeron los edificios xamuscaos, y modernizaron, aumentaron y fortificaron la ciudá. Munchos de les families nobles y de los prelado de la ciudá llevantaron entós los sos palacios.
Napoleón
En 1797 Klagenfurt foi tomada poles tropes franceses, y Napoleón presentóse personalmente na ciudá. Les negociaciones de paz estender mientres dellos años. Con anterioridá a que los franceses retirárense, fixeron volar toles muralles de la ciudá, en 1809. Na actualidá namái queden unos pequeños restos de la muralla y una puerta d'entrada, la Völkermarkter Tor.
En 1849 concluyó la etapa de gobiernu per parte del Landstände en Carintia, y pollo tamién en Klagenfurt. Un censo de la dómina envaloró una población de 13 712 habitantes.
Industrialización
La ciudá sufrió un revés importante en 1896 cuando l'alministración municipal refugó realizar la instalación d'una rede llétrica en Klagenfurt, según la sede de la direición del ferrocarril. La eletricidá acabó llegando nel añu 1902, magar la direición del ferrocarril instalar en Villach, lo que convirtió dicha ciudá nun importante centru ferroviariu.
Segunda Guerra Mundial
thumb|Torre de Kreuzbergl
En Kreuzbergl hai una construcción verde en forma de tonel con una cúpula arrondada na parte cimera. Nella hai numberoses fotografíes de los horrores de la Segunda Guerra Mundial, y una inscripción col siguiente testu:
“Esta torre protexe la salida d'aire del abellugu antiaéreo de 354 metros de llargor. Ye'l más grande de los construyíes pela ciudá de Klagenfurt pa la proteición de los sos ciudadanos ente los años 1943 y 1945, so la direición d'Albert Rothmüller. Nél entraben hasta 6000 persones qu'apertaes buscaben proteición día y noche ante los 48 ataques aéreos qu'estrozaron 443 edificios, estropiaron de considerancia otros 1132, y mataron a 612 persones.”
Posguerra
La ciudá convertir nuna pionera al ser la primer ciudá austriaca n'establecer una zona piatonal, en 1961. En 1973 Klagenfurt absorbió a cuatro municipios colindantes dexándo-y asina aumentar el so tamañu. En 1986, la ciudá foi gallardoniada, xunto cola neerlandesa Arnhem, col Premiu d'Europa, una distinción dada añalmente pol Conseyu d'Europa, dende 1955, a aquellos conceyos que fixeren notables esfuercios pa promover l'ideal de la unidá europea.
Apocayá Klagenfurt presentó una candidatura conxunta con Eslovenia y la rexón italiana de Friuli-Venecia Julia pa entamar los Xuegos Olímpicos d'Iviernu de 2006, anque la eleición acabó recayendo na ciudá de Turín. Per otru llau, Klagenfurt acoyó trés partíos de la pasada Eurocopa de fútbol en 2008.
thumb|Fuente símbolo de la ciudá El símbolu de la ciudá ye una escultura del llexendariu dragón muertu, que según la lleenda apavoró la zona. L'escultor Ulrich Vogelsang utilizó como modelu pa la cabeza de la criatura un monstruosu craniu que foi atopáu en Carintia en 1582 y que se tuvo nesa dómina polos restos d'un dragón auténticu. Na actualidá conozse que se trataba del craniu d'un rinoceronte lanudo de la Edá de Xelu.
Economía
thumb|Conceyu de Klagenfurt
Los sectores económicos más importantes son la industria llixero, les empreses comerciales medianes y el turismu. En Klagenfurt estableciéronse delles multinacionales como Siemens AG y Philips.
Esiste un importante parque teunolóxicu, Lakeside Science & Technology Park, creáu nes cercaníes de la universidá Alpen-Adria-Universität. Esti parque teunolóxicu dexa una cooperación económica y d'investigación cola cercana universidá y tien como meta establecer a Klagenfurt y a Carintia como una zona d'industria d'alta teunoloxía.
Feries
En Klagenfurt tienen llugar diverses feries, como les feries de tresporte internacional, de la madera, de mercancíes, según otres de temes más específiques, como por casu la familia y la proteición al mediu ambiente.
Comunicaciones
El tresporte públicu dientro de la ciudá realízase al traviés de delles llinies d'autobús. Ente los años 1891 y 1963 había tamién en Klagenfurt un serviciu de tranvíes, lo mesmo que de trolebuses.
No que se refier al tresporte per carretera, por Klagenfurt pasa l'autopista A2, que comunica a la ciudá con Viena y Graz al Norte y con Villach al Este, polo que ye de gran importancia pa la ciudá. Una gran parte de l'autopista cercana a Klagenfurt ta formada por túneles. La comunicación con Eslovenia puede realizase al traviés d'un puertu de monte o dando un rodiu al traviés de Villach por aciu un túnel que traviesa los montes Karavanke.
Klagenfurt cunta con un aeropuertu internacional. Trátase del Aeropuertu de Klagenfurt, tamién llamáu Aeropuertu de los Alpes Adriáticos.
Per otru llau, atópase en construcción la llinia de ferrocarril Koralmbahn, que va dexar xunir Klagenfurt con Graz y Viena, amenorgando los tiempos de viaxe de l'antigua llinia.
Educación
Ente les instituciones más importantes atópense la Universidá Alpen-Adria-Universität Klagenfurt, y l'Escuela Téunica Fachhochsule Technikum Kärnten. Amás hai una gran ufierta d'Institutos y colexos con distintes especializaciones y niveles de formación, ente los que s'atopa'l Europagymnasium, l'Institutu más antiguu d'Austria, y una Academia de Comerciu pa los eslovacos de Carintia.
Cultura y visites turístiques
El Teatru municipal de Klagenfurt, Stadttheater Klagenfurt, construyóse por cuenta de la celebración del 60 aniversariu de gobiernu del Emperador Francisco José I. Foi construyíu según los planos de Fellner und Helmer, teniendo la mesma planta el teatru que los construyíos na ciudá de Gießen (Alemaña) y Jablonec nad Nisou (República Checa).
El teatru adquirió un gran cartelu na escena musical gracies a la direición d'Herbert Wochinz (1968-1992) y de Dietmar Pflegerl (dende 1992).
Ringstraßen y parques
Klagenfurt tenía hasta la llegada de les tropes franceses nel añu 1809 de muralles con un foso, que, cola forma d'un cuadráu, arrodiaben el cascu antiguu, teniendo cada llau aproximao un quilómetru de llargor. Tres la destrucción de les muralles, crear nel so llugar cuatro calles, los cuatro Ringstraßen (cais de circunvalación) con numberosos parques a los que se dio'l nome de poetes y compositores. D'ellos destaquen el Koschatpark (n'honor a Thomas Koschat) en Viktringer Ring, el Schillerpark (n'honor a Friedrich von Schiller) en Villacher Ring, el Goethepark (n'honor a Johann Wolfgang von Goethe) na esquina ente Villacher Ring y St. Veiter Ring, o'l Schubertpark (n'honor a Franz Schubert).
Otres visites thumb|Schloss Ehrenbichl
· Pela redolada de Klagenfurt hai diversos castiellos y palacios, dalgunos nes veres del Wörthersee. Dalgunos d'ellos son el Schloss Ehrenbichl, el Schloss Maria-Loretto, el Schloss Tentschach y el Schloss Welzenegg. thumb|Interior del Conceyu Antiguu
· Conceyu antiguu, construyíu alredor de 1600, y nel que destaca'l patiu interior colos sos arqueríes. thumb|Catedral de Klagenfurt
· Catedral de Klagenfurt, que foi protestante hasta 1604, cuando pasó a ser católica, construyida acordies con l'estilu de Vorarlberg, y siendo la más antigua d'esi estilu. Ta consagrada a San Pedro y a San Pablo. thumb|Landhaus Klagenfurt
· Landhaus Klagenfurt, sede del Parllamentu de Carintia. Foi construyíu ente 1574 y 1594 por cuenta de la reconstrucción y fortificación de Klagenfurt.
· Stadtpfarrkirche, la Ilesia más antigua de Klagenfurt, remocicada en 1659.
thumb|Lendkanal pel hibiernu Amás otres visites interesantes inclúin el Xardín Botánicu, nes cercaníes de Kreuzbergl, el Christkindlmarkt (mercadín de Navidá) en Alten Platz dende mediaos de payares hasta mediaos de xineru, el Lendkanal, canal que traviesa'l centru de la ciudá y llega hasta'l Wörthersee, Minimundus, un parque-muséu onde hai reconstrucciones en miniatura de monumentos de tol mundu y el City-Arkaden, un centru comercial.
Museos
· Kärntner Landesmuseum (Muséu de Carintia) Esti muséu tien diverses coleiciones d'arqueoloxía, arte, historia, cultura popular, botánica, zooloxía, xeoloxía y de preseos musicales. Nel parque del muséu hai un Lapidarium.
· Museum moderner Kunst Kärnten (Muséu d'Arte Moderno de Carintia) Sobre una superficie de cerca de 1000 m² hai diverses esposiciones sobre arte moderno, con especial importancia no referente al arte moderno de Carintia, incluyéndose obres d'artistes rexonales ya internacionales.
· Bergbaumuseum im botanischen Garten (Muséu de minería, nel xardín botánicu) El muséu centrar nel papel de la minería na historia de Carintia. Atopar nel monte Kreuzbergl, a llau del xardín botánicu.
· Koschatmuseum (Muséu de Koschat) Thomas Koschat foi un compositor y un poeta que fundó'l primer quintetu de la Hofoper Wien, col qu'adquirió importancia internacional. Nel muséu hai un archivu con fotografíes, manuscritos y oxetos personales.
· Robert Musil Literaturmuseum (Muséu de Literatura Robert Musil) La casa de nacencia del famosu escritor Robert Musil ye güei un muséu lliterariu con esposiciones sobre la so persona, según sobre Ingeborg Bachmann y Christine Layant, con fotografíes, manuscritos, documentación y una biblioteca con obres de los trés escritores.
· Diözesanmuseum (Muséu Diocesanu) El muséu Diocesanu amuesa l'arte relixoso de Carintia dende la Edá Media hasta'l sieglu XVIII.
· Gustav Mahler Komponierhäuschen (Casa de Gustav Mahler) Gustav Mahler pasó dellos branos nes veres del Llagu Wörthersee, nos que trabayó arduamente na composición. Dalgunos d'esos trabayos pueden atopase anguaño na so antigua casa.
· Landwirtschaftsmuseum Ehrental (Muséu de l'Agricultura) El Muséu de l'agricultura amuesa una amplia coleición d'antigües ferramientes agraries.
Eventos
Añalmente tien llugar en Klagenfurt la entrega del premiu Ingeborg Bachmann, premiu lliterariu qu'atrai a Klagenfurt a numberosos escritores, críticos lliterarios, investigadores, periodistes y editores de tol mundu.
Nos meses de branu vienen músicos de toles edaes a Klagenfurt, a l'antigua abadía cisterciense de Viktring, onde tien llugar el Foru de Música Viktring. Nél los músicos atienden a conciertos o a clases con maestros de la música. Nel ámbitu d'esti foru de música otorgar tamién dos premios musicales, el premiu del Musikforum y el premiu Gustav Mahler.
Deporte
En Klagenfurt tienen llugar tolos años dos importantes eventos deportivos de rangu internacional. De primeres, la segunda prueba de triatlón más importante d'Europa por detrás de Roth n'Europa, llamáu Kärnten Ironman Austria, nel qu'hasta 2000 participantes percuerren una distancia de 3,8 quilómetros a nadu, 180 quilómetros en bicicleta y 42,2 quilómetros corriendo.
El segundu eventu ye'l tornéu de Grand Slam de vóley sablera, nel que participen los meyores del mundu, na sablera del llagu Wörthersee.
Tien Klagenfurt, amás, un bien esitosu equipu de ḥoquei sobre xelu, el EC KAC que ganó en 28 ocasiones el campeonatu austriacu, lo que-y convierte nel equipu más gallardoniáu n'Austria. Tamién cunta con un importante club de fútbol, el FC Kelag Kärnten que compite na Erste Lliga (Segunda división) na temporada 2006-2007.
Coles mesmes, Klagenfurt foi sede de trés partíos de la ronda preliminar na Eurocopa de 2008 que se celebró n'Austria y Suiza. Pa ello construyó'l nuevu Wörtherseestadion, onde s'apostaron los partíos, con una inversión de 66,5 millones d'Euros.
A lo último, hai que señalar que'l remu ye un deporte con tradición na ciudá, practicándose nel cercanu Wörthersee.
Personalidaes de la ciudá
Ente les persones más importantes nacíes na ciudá atopa les siguientes:
Nelly Meden
Nelly Meden foi una actriz arxentina de cine, teatru y televisión.
Los sos entamos na actuación
De neña xugaba a cantar, baillar, dicir testos y amarutase cola ropa que-y daben el so tíes. D'adolescente esfrutaba del cine nuna dómina en que pasaben tres películes al día. Dende bien nuevu foi atraida pola actuación y a los 17 años integró el repartu d'una radioemisora de la so ciudá natal hasta que dos años dempués nel intre d'una xira, l'actriz Aída Luz afalar por que se treslladara a Buenos Aires. Ellí presentóse en 1947 nun concursu entamáu pol críticu Chas de Cruz pa cubrir unu de los personaxes del filme Los secretos del buzón, que dirixía Catrano Catrani y foi escoyida, colo que dio empiezu a la so carrera actoral. Esi mesmu añu empecipiar nel teatru dirixida por Narciso Ibáñez Menta nel teatru Presidente Alvear nun papel de mucama na comedia musical Lluna de miel pa trés, de Sixto Pondal Ríos y Carlos Olivari, que protagonizaben Francisco Canaro, Gloria Marín, Jorge Negrete y Blanquina Amaro.
Continuación de la so carrera
Nelly Meden foi una de les actrices convocaes en 1958 por Orestes Caviglia pa integrar el repartu de la Comedia Nacional. Na so carrera teatral trabayó xunto a actores y direutores de primer nivel: en Meses separaes tuvo acompañada por Francisco Petrone, en Petit Café foi dirixida por Juan Carlos Thorry, en Historia d'una escalera dirixir Antonio Cunill Cabanellas y en Una rapacina de Valladolid acompañó l'actuación d'Alberto Closas y José Luis López Vázquez.
La so actuación en Méxicu
El 26 d'avientu de 1967 al nun llograr trabayu n'Arxentina viaxó a Méxicu, onde debutó nel teatru dirixida por Luis G. Basurto na obra La vida difícil d'una muyer fácil. La so primer telenovela nel país foi Cuatro muyeres p'Adán (1968), depués vinieron La semeya de Dorian Gray con Enrique Álvarez Félix; Ponte d'amor (1969) con Angélica María y Ernesto Alonso; La Constitución (1970) con María Félix; Mochacha italiana vien casase (1971) con Angélica María y Ricardo Blume; El carruaxe con José Carlos Ruiz; Les ximielgues (1972) con Maricruz Olivier y Guillermo Murray; La Hiena (1973) con Amparo Rivelles; El chofer (1974) con Jorge Rivero y Linda Cristal; Mañana va ser otru día (1976) con Jacqueline Andere; La vengación (1977) con Helena Rojo y Enrique Lizalde; Pecáu d'amor (1978) con Jacqueline Andere, Enrique Álvarez Félix y Ernesto Alonso; Secretu de confesión (1980) con Silvia Derbez y Gustavo Rojo; y Infamia (1981) con Susana Dosamantes y Julio Alemán. Nelly Meden llogró grandes ésitos actorales nos dieciséis años que permaneció en Méxicu.
Últimos años
En 1983 tornó a vivir a Arxentina onde trabayó con intermitencies hasta remanecer en 1997 como protagonista de Telón de solombres de Justino Caumont nel Teatru del Globu, coprotagonizada y empobinada por Rolando Alvar nel personaxe de Tula, una actriz septuaxenaria que vive un pocu de glories pasaes, de calter tremendamente fuerte, que caltién una conflictiva rellación col so fíu y enxamás se desaposia del so ego. Sicasí, el so estáu depresivu y dellos deterioros na so salú física obligar a espaciar les sos actuaciones. Tamién actuó nes telenoveles Yolanda Luján (1984) y Amor prohibíu (1987) dambes protagonizaes por Verónica Castro. En 2001 foi una de les actrices gallardoniaes na seición El Cine y la Muyer del Festival Internacional de Cine de Mar del Plata y recibió en 2002 el premiu Cóndor de Plata a la trayeutoria dau pola Asociación de Cronistes Cinematográficos de l'Arxentina. Nunca se casó, vivía acompañada de la so vieya madre Betsabé, la so perra y los sos amigos. En permaneciendo internada dellos meses nel Sanatoriu Colexales de Buenos Aires por carecer de cáncer finó'l 7 de payares de 2004 y los sos restos fuelguen nel panteón de l'Asociación Arxentina d'Actores, nel Campusantu de la Chacarita.
Valoración
Nun reportaxe publicáu en 1997 Nelly Meden recordaba a los direutores que lu habíen marcáu en forma especial:
Sobre Nelly Meden dixo la nota necrolóxica de La Nación:
Filmografía
Orde de matar dir. Román Vignoly Barreto (1965).
Televisión
La nueche del sábadu (1978) Serie.... Imperia Mañana va ser otru día (1976) Serie.... Patricia * El chofer (1974) Serie.... Alicia * La hiena (1973) Serie.... Jacqueline Almeyda Les ximielgues (1972) Serie.... Lidia * Mochacha italiana vien casase (1971) Serie.... Analía de Castru * La Constitución (1970) Serie.... Fernanda Pérez Lozano de Fernández de la Piedra * Ponte d'amor (1969) Serie * La semeya de Dorian Gray (1969) Serie.... Elizabeth La so comedia favorita  (1965) Serie * Silvia muerre mañana (1962) Serie
Concepción Silva Bélinzon
Concepción Silva Bélinzon foi una poeta uruguaya. Especializóse tantu en sonetos, na llira y n'oda sáfica. Empezó a publicar na década del 40, y el so primer llibru foi El regresu de la samaritana.
Biografía
Realizó collaboraciones nes revistes Alfar d'Uruguái, Caballu de Fueu y Atenea de Chile y Espiral de Colombia
Les sos obres fueron lleíes y comentaes por un grupu selectu d'escritores de la dómina como Jules Supervielle, Ramón Gómez de la Serna y Oliverio Girondo
Yuki Matsubara
Yuki Matsubara (松原 優吉, ) ye un futbolista xaponés.
Templu d'Edfu
El Templu d'Edfu ye un templu d'Antiguu Exiptu allugáu na ribera occidental del Nilu na ciudá d'Edfu que mientres el periodu grecorromanu foi conocida como Apolinópolis Magna, dedicada al dios de los dioses, Horus-Apolo. Ye'l segundu templu más grande d'Exiptu dempués de Karnak y unu de los meyor calteníos. El templu, dedicáu al dios ferre Horus, foi construyíu mientres el periodu helenísticu ente 237 y 57 e. C. Les inscripciones nes sos parés apurren información importante sobre'l llinguaxe, la mitoloxía y la relixón mientres el mundu grecorromanu n'Antiguu Exiptu. En particular, los sos testos inscritos sobre la construcción del templu "aproven detalles de la so construcción y tamién caltienen información sobre la interpretación mítica d'ésti y otros templos como la Isla de la Creación". Tamién esisten "escenarios ya inscripciones importantes del Drama Sagráu que rellacionaron el conflictu perantiguu ente Horus y Seth". Fueron traducíos pol Proyeutu-Edfu alemán.
Historia
Edfu foi unu de dellos templos construyíos mientres el periodu helenísticu, incluyendo Dendera, Esna, Kom Omribo y File. El so tamañu reflexa la prosperidá relativa del periodu. El templu actual, que foi empezáu "el 23 d'agostu de 237 e. C., primeramente foi compuestu d'un antepar con pilastres, dos antepares tresversales y un santuariu arrodiáu por capiyes". La construcción empezar mientres el reináu de Ptolomeo III y terminóse en 57 e. C. mientres el reináu de Ptolomeo XII. Construyóse'l templu nel emplazmiento d'un templu más antiguu y pequeñu, tamién dedicáu a Horus, anque la estructura previa taba empobinada esti oeste en cuenta de norte-sur como l'actual. Un pilono en ruines ta asitiáu xusto al este del templu actual; atopóse inscripciones qu'amuesen un programa de construcción so los reinos del Imperiu Nuevu Ramsés I, Seti I y Ramsés II.
El templu d'Edfu foi dedicáu por Ptolomeo VIII el 10 de setiembre de 142 e. C. El frente foi edificáu ente'l 140 y 124 e. C. y la construcción d'un patiu circunscrito por una columnata y pilonos que tien 36 m d'altor tuvo llugar ente 116-71 e. C. Los pilonos alluguen un entrevesgáu sistema d'escaleres y cámares, que reciben la lluz al traviés de ranuras dispuestes na fachada. Nel llau oriental del patiu queden restos d'un pilono de Ramsés III, que ta frente al cai del Nilu.
Una naos de Nectanebo II, un restu del anterior edificiu, caltener nel interior del santuariu, y permanez exentu, mientres los demás santuarios del templu tán arrodiáu por capiyes nueves.
El templu d'Edfu cayó en desusu como edificiu relixosu dempués del edictu de Teodosio I que prohibió'l cultu non cristianu dientro del Imperiu romanu en 391 d. C. Igual que n'otros llugares, munchos de los relieves tallaos del templu fueron afaraos polos cristianos que llegaron a apoderar Exiptu. Créese que'l techu anegrazáu del antepar hipostilo, inda visible, ye resultáu de les quemes provocaes pa destruyir imáxenes relixoses que nesi momentu fueron consideraes paganes.
Anguaño, Edfu ta casi intactu y ye l'exemplu meyor calteníu d'un templu del Antiguu Exiptu. La importancia arqueolóxica y el grau de caltenimientu del templu haber convertíu nuna atraición turística d'Exiptu y una parada frecuente pa munchos barcos que faen cruceros pol Nilu. En 2005, l'accesu al templu foi anováu añedir una oficina d'información y un aparcamientu pavimentado. Un sistema de llume sofisticáu foi añedíu a finales de 2006 pa dexar visites nocherniegues.
Significancia relixosa
El templu d'Edfu ye'l templu más grande dedicáu a Horus y Hathor de Dendera. Foi'l centru de delles fiestes sagraes dedicaes a Horus. Cada añu, "Hathor viaxaba al sur del so templu en Dendera pa visitar a Horus en Edfu, y esti acontecimientu que marcaba'l matrimoniu sagráu yera la ocasión pa una gran fiesta y pelegrinación".
The Genera of South African Flowering Plants
The Genera of South African Flowering Plants (embrivíu Gen. S. Afr. Fl. Pl.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu, taxónomu, curador sudafricanu; Edwin Percy Phillips y espublizáu nun primer edición nel añu 1926 y una segunda edición en 1951.
Savinia
La rexón de Savinia (n'eslovenu Savinjska regija) ye una de los dolce rexones estadístiques nes que se subdivide Eslovenia. N'avientu de 2005, cuntaba con una población de 257.375 habitantes.
Componer de los siguientes conceyos:
Neufmaisons
Neufmaisons ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Xeografía de Burundi
Burundi asítiase nel África central en plenu gran Valle del Rift. Partiendo con la República Democrática d'El Congu y col llagu Tanganica al oeste, con Ruanda al norte y con Tanzania al este y al sur.
Orografía
Burundi ye na so mayor parte un pandu onduláu con una altitú media de 547.09553 m esta baxa escontra l'oeste a la depresión del valle del Rift. Onde s'asitia la zona más baxa del país a veres del llagu Tanganica a unos 772 m. El monte Heha con 2670 m ye'l máximu altor, otros montes importantes son el monte Kavumu de 2.634 m o'l monte Mukike de 2.600 m. De norte a sur el país ye travesáu pola cadena montascosa de Crête du Nile.
Hidrografía
thumb|200px|left|El [[ríu Ruzizi en Burundi.]] Los principales ríos son el ríu Ruzizi que constitúi la frontera col Congo desaguando nel llagu Tanganica, el Malagasari y el Ruvuvu. El Kagera que ye consideráu la fonte más remota del ríu Nilu naz nel norte del país dende onde se dirixe escontra'l lago Victoria. El principal llagu ye'l llagu Tanganica que comparte con Tanzania, el Congo y Zambia. Aparte cunta con munchos otros llagos nel norte como Mwungera, Narungazi, Rwihinda, Cohoha, Rwera y Kanzigiri son los ríos más grandes.
Clima
El clima ye ecuatorial, moderáu pola altitú de la mayor parte del país. La temperatura medio añal ye de 21,1 °C nel pandu y 24,4 nel Rift Valley La estación seca va de xunu a agostu. La precipitación media ye de 1500 mm.
Mediu ambiente
Sicasí'l país fai frente a grandes problemes medioambientales que tienen como orixe l'alta densidá de población y l'estrema probeza de los sos habitantes. Hai una gran deforestación, por cuenta de la estensión de les tierres agrícoles y al usu de la madera como únicu combustible disponible. Tamién s'emprobeció'l suelu como resultancia del mal usu agrícola y la deforestación. Per otru llau, la inestabilidá política y la probeza punxo en peligru d'estinción hasta 28 especies d'animales.
Datos estadísticos
Situación: En África Central al este de la República Democrática d'El Congu.
Coordenaes xeográfiques: -3.5°N, 30°W
Referencies de mapa: África
Superficie:
tierra: 25.650 km²
agua: 2.180 km²
Fronteres terretres: 974 km
Países fronterizos:
Ruanda 290 km
Tanzania 451 km
Clima: Ecuatorial; Ye un pandu altu con gran variación d'altor (772 metros a 2.670 m); La temperatura varia cola altitú de 23 a 17 °C pero ye moderada xeneralmente a altores medios. La precipitación media ye de 150 cm; la estación húmeda va de febreru a mayu y de setiembre a xineru.
Terrén Con llombes y montascosu, mengua l'altor escontra l'este, delles llanures
Estremos d'altitú:
el puntu más baxu: Llagu Tanganika 772 m
el puntu más altu: Heha 2.670 m
Usu de la tierra:
tierra cultivable: 35,03 %
cultivos permanentes: 14,02 %
otros: 50,93 % (2001)
Tierra irrigada: 740 km² (1998 est)
Amenaces Naturales Hinchentes, fanes de tierres y seques.
Mediu ambiente– temes actuales:. La erosión del suelu debíu al sobre llendo y a la estensión de los cultivos en terrenes marxinales; deforestación (queda poca superficie arbolada por cuenta de la esplotación de la madera como combustible); la perda d'hábitat.
Vuelta a España
La Vuelta a España, Vuelta Ciclista a España o simplemente La Vuelta ye una competición ciclista per etapes que se disputa principalmente por carreteres d'España anque, en delles ediciones, amplió'l so percorríu per tierres de Francia, Andorra, Portugal, Países Baxos y Bélxica.
La Vuelta entamó la so andadura en 1935. Tien una duración típica de tres selmanes, lo que la fai formar parte, xunto col Tour de Francia y el Giro d'Italia, del grupu de carreres conocíes como Grandes Vueltes. Al contrario qu'eses dos carreres La Vuelta nun caltuvo una fecha única nel calendariu que foi variando dependiendo de la conveniencia de la sociedá que la entama.
Melanodryas cucullata
Melanodryas cucullata, ye una especie d'ave Passeriformes, perteneciente a la familia Petroicidae, del xéneru Melanodryas.
Llocalización
Ye una especie d'ave endémica d'Australia.
Abejar
Abejar ye un conceyu de la provincia de Soria, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón (España). En 2006 tenía 406 habitantes y el so términu municipal ocupa 23,17 km². Ta asitiáu a 28 km de Soria.
Presidente del Gobiernu d'España
El presidente del Gobiernu d'España ye'l xefe de Gobiernu español, a quien correspuende dirixir l'acción del Executivu y coordinar les funciones de los demás miembros del mesmu, como establez la Constitución española. El so invistidura realizar nel Congresu de los Diputaos, la Cámara Baxa de les Cortes Xenerales, y ye nomáu pol rei, ante'l cual empresta solemnemente juramento o promesa.
El 1 de xunu de 2018 Pedro Sánchez, del Partíu Socialista Obreru Español, ye investido nel cargu pol Congresu de los Diputaos dempués de ganar una moción de censura contra Mariano Rajoy que se banciar# ente el 31 de mayu y el 1 de xunu, colos votos favorables de PSOE, Xuníos Podemos, PNV, ERC, PDeCAT, Compromís, EH Bildu y Nueva Canaries.
Eleición
La eleición del presidente del Gobiernu d'España realizar de forma indireuta al traviés del Congresu de los Diputaos, Cámara Baxa de les Cortes Xenerales. Les eleiciones xenerales celebrar de forma ordinaria cada cuatro años. El Gobiernu saliente cesa'l día de les eleiciones pero caltiénse en funciones hasta que'l siguiente xura'l so cargu. Por aciu el procesu de invistidura, el rei propón a un candidatu, que recibe l'enfotu del Congresu de los Diputaos y ye finalmente nomáu presidente del Gobiernu pol rei, como establez la Constitución española.
Invistidura
El procesu de invistidura del presidente del Gobiernu realizar tres les eleiciones xenerales y nos demás supuestos de cese del Gobiernu: perda del enfotu parllamentariu, dimisión o fallecimientu del presidente del Gobiernu. L'artículu 99 de la Constitución española establez el funcionamientu del procesu de invistidura.
Pa empezar el procesu de invistidura, el rei entrevistar colos representantes designaos polos grupos políticos de la Cámara Baxa. Al términu d'esta ronda de contactos, el rei propón un candidatu a la presidencia del Gobiernu al traviés del presidente del Congresu de los Diputaos. El candidatu propuestu pol rei nun tien que ser necesariamente un diputáu: puede ser cualquier ciudadanu español mayor d'edá. Sicasí, na práutica siempres foi asina.
thumb|Alderique de invistidura de Mariano Rajoy na [[XII llexislatura d'España|XII llexislatura (2016)]]
La Constitución nun preve un alderique de invistidura posterior a tal esposición, magar el Reglamentu del Congresu dexa qu'un representante de cada grupu parllamentariu intervenga mientres un máximu de trenta minutos. Coles mesmes, dexa veces ilimitaes de retruque per parte del candidatu, y posteriores veces de contrarréplica a los representantes, que disponen d'un máximu de diez minutos.
Si'l Congresu de los Diputaos, por mayoría absoluta de votos afirmativos, da'l so enfotu al candidatu, el rei nomar presidente del Gobiernu. En casu contrariu, sométese la mesma propuesta a nueva votación 48 hores dempués de l'anterior. Nesta segunda votación la enfotu otorgar si'l candidatu llogra una mayoría simple de votos afirmativos.
Si'l candidatu propuestu nun llogra l'enfotu de la Cámara Baxa nos dos votaciones desusdiches, dicha candidatura queda refugada. El rei, previa nueva ronda de consulta a los grupos políticos, puede faer socesives propuestes de candidatos a la presidencia del Gobiernu o inclusive volver proponer dalgún yá refugáu si entiende que yá cunta col respaldu abondu. Sía que non, si trescurríos dos meses dende la primer votación de invistidura nengún candidatu llogró'l respaldu de la cámara, les Cortes queden automáticamente disueltes y convóquense nueves eleiciones xenerales que se deben celebrar 47 díes dempués.
Solo nuna ocasión el candidatu propuestu pol rei nun llogró l'enfotu del Congresu de los Diputaos nos dos votaciones y tuviéronse que convocar eleiciones, aplicando'l puntu 5 del artículu 99 de la Constitución española: na llexislatura (2016) el Congresu refugó la invistidura de Pedro Sánchez.
Tocantes a los demás miembros del Gobiernu, estos van ser nomaos y cesaos pol rei, a propuesta del so presidente. Nin el Congresu nin el Senáu tienen capacidá pa vetar de dalguna manera'l nomamientu de nuevos ministros.
Toma de posesión
250px|thumb|tigth|[[José Luis Rodríguez Zapatero prometiendo'l so cargu ante'l rei Xuan Carlos I (abril de 2008).]]
Tomar de posesión realizar el presidente nun escritoriu asitiáu xunto al rei, nel que s'asitia un papel cola fórmula de toma de posesión, un exemplar abiertu de la Constitución española y un exemplar de la Biblia y un crucifixu nel casu de que'l presidente deseye xurar sobre ellos. Poniendo la mano sobre la Constitución, el presidente pronuncia la fórmula de toma de posesión. Esta fórmula ta regulada nel Real Decreto 707/1979 y diz asina:
Cese
El cese del Gobiernu d'España producir tres la celebración de les eleiciones xenerales, por perda del enfotu parllamentariu por aciu el refugu d'una cuestión d'enfotu o l'aprobación d'una moción de censura per parte del Congresu de los Diputaos, o por dimisión o fallecimientu del presidente del Gobiernu.
L'artículu 113 de la Constitución española de 1978 establez la manera de funcionamientu de la moción de censura. Tien que ser propuesta siquier pela décima parte de los diputaos, y hai d'incluyir un candidatu alternativu a la presidencia del Gobiernu. Nel casu d'aprobación de la moción de censura por mayoría absoluta, el Gobiernu presenta la so dimisión al rei d'España, que noma presidente al candidatu incluyíu na moción.
En casu de dimisión o fallecimientu del presidente del Gobiernu, tol Gobiernu cesa pero caltener en funciones hasta la toma de posesión d'un nuevu Gobiernu, como establez l'artículu 101 de la Constitución española. Según lo dispuesto pola Llei del Gobiernu, les funciones del presidente son asumíes polos vicepresidentes o, nel so defectu, polos ministros. En tal casu, empecípiase'l procedimientu pa la invistidura d'un nuevu presidente del Gobiernu. Solamente nuna ocasión producióse la dimisión del presidente del Gobiernu na España democrática actual: en 1981 Adolfo Suárez, el primer presidente de la democracia, dimitió y Leopoldo Calvo-Sotelo foi investido.
La persona del presidente del Gobiernu
thumb|right|150px|Distintivu usáu pa señalar la presencia del presidente del Gobiernu, ente otres autoridaes civiles.
Pa ser presidente del Gobiernu ríquese ser español, mayor d'edá, esfrutar de los derechos de sufraxu activu y pasivu, según nun tar inhabilitáu pa exercer emplegu o cargu públicu por sentencia xudicial firme. Nun hai llimitación de mandatos.
Les sos funciones establecer nos artículos 97 al 116 de la Constitución. Nun puede exercer nenguna actividá profesional nin mercantil mientres tea nel exerciciu del so cargu.
Responsabilidá política
El presidente del Gobiernu, previa deliberación del Conseyu de Ministros, puede plantegar ante'l Congresu de los Diputaos la cuestión d'enfotu sobre'l so programa o sobre una declaración de política xeneral. El Congresu de los Diputaos otorgar la enfotu cuando vote a favor de la mesma la mayoría simple de los Diputaos. Si la Cámara Baxa niega l'enfotu al Gobiernu, este va presentar la so dimisión ante'l rei y va empecipiase un nuevu procesu de invistidura.
Una décima parte del Congresu de los Diputaos puede proponer una moción de censura, proponiendo de la mesma un presidenciable. La moción adoptar pola mayoría absoluta de la Cámara; nesi casu, el Gobiernu va presentar la so dimisión ante'l monarca y el presidenciable va entendese investido. Si la moción nun espolleta, les sos signatarios nun van poder proponer otra nel mesmu periodu de sesiones.
Responsabilidá penal
La responsabilidá penal del presidente ye esixente namái ante la Sala de lo Penal del Tribunal Supremu, según establez l'artículu 102 de la Constitución. Si l'acusación fora por traición o por cualesquier delitu contra la seguridá del Estáu nel exerciciu de les sos funciones solo va poder ser plantegada pela cuarta parte de los miembros del Congresu de los Diputaos y cola aprobación de la mayoría absoluta del mesmu.
Sía que non nun va poder recibir el derechu de gracia per parte del rei nesos supuestos.
Estructura Presidencia del Gobiernu
Acordies con el Real Decreto 766/2017, de 28 de xunetu, pol que se reestructura la Presidencia del Gobiernu, la estructura de l'actual Presidencia del Gobiernu ye:
Residencia oficial
thumb|Periodistes a les puertes del [[Palaciu de la Moncloa (avientu de 2005).]]