cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ríu Columbia
Nueves folaes d'esploradores
L'esplorador anglocanadiense David Thompson, de la Compañía del Noroeste, pasó l'iviernu de 1807-1808 na Kootenae House cerca de la fonte del Columbia na actual ciudá d'Invermere (Columbia Británica). Nos siguientes años esploró gran parte del ríu y los sos afluentes septentrionales. En 1811 viaxó pol Columbia hasta l'océanu Pacíficu, llegando a la boca xusto dempués de que la Pacific Fur Company de John Jacob Astor fundara Fort Astoria. Al so regresu al norte, Thompson esploró la parte restante del ríu qu'entá nun había vistu, convirtiéndose nel primer occidental que viaxó tol cursu del ríu.
Nel Tratáu de 1818 los Estaos Xuníos y Gran Bretaña alcordaron que dambes naciones pudieren esfrutar de los mesmos derechos nel país d'Oregón mientres los siguientes 10 años. En 1828, cuando s'anovó la llamada «ocupación conxunta» por un periodu indefiníu, paecía probable que la parte baxa del ríu Columbia pudiera ser col tiempu la frontera. Mientres años, la Compañía de la Badea de Hudson caltuvo con ésitu'l control del ríu Columbia y los intentos d'Estaos Xuníos pa consiguir un puntu de sofitu fracasaron. Na década de 1830, sicasí, delles misiones relixoses d'Estaos Xuníos establecer en llugares de la rexón del baxu Columbia. Y en la década de 1840 una migración masiva de colonos d'Estaos Xuníos socavó el control británicu. La Compañía de la Badea de Hudson trató de caltener el dominiu moviendo les sos actividaes dende'l comerciu de pieles, que s'atopaba en francu cayente, a la esportación d'otros productos como'l salmón y la madera. Intentáronse planes de colonización, pero nun llograron igualar la escala del poblamientu d'Estaos Xuníos. Los norteamericanos, polo xeneral, establecer al sur del Columbia, principalmente nel valle del Willamette. La HBC trató d'establecer asentamientos al norte del ríu, pero casi tolos colonos británicos treslladar al sur hasta'l valle del Willamette. La esperanza de que los colonos británicos pudieren esleir el sabor d'Estaos Xuníos del valle falló dada la inmensa mayoría de colonos d'Estaos Xuníos. Estos fechos alicaron la tema de la ocupación conxunta y la disputa de llendes. Mientres dellos intereses británicos, especialmente los de la HBC, llucharon por una frontera a lo llargo del ríu Columbia, el Tratáu d'Oregón de 1846 estableció la llende nel paralelu 49ºN. El ríu Columbia convertir na frontera ente los territorios de los EE. UU. d'Oregón y de Washington. Oregón convertir nun estáu de los Estaos Xuníos en 1859 y Washington facer en 1889.
Xeografía
Mapa topográficu de la cuenca del Columbia.|miniatura|upright=1.8 Polos valles de los montiegos montes del oeste de Canadá y el noroeste de los Estaos Xuníos escurre unu de los ríos más llargos y caudalosos y que xenera mayor cantidá d'enerxía hidroeléctrica del subcontinente norteamericanu: el Columbia. El ríu Columbia naz nos Montes Rocosos de Columbia Británica, Canadá. Nes sos de percorríu baxa en direición sur pola provincia canadiense, crucia la frontera de los Estaos Xuníos y traviesa l'estáu de Washington, bordiando la cordal de les Cascaes. Dende la pequeña ciudá de Pasco, el ríu toma la direición oeste. Mientres un llargu trayeutu sirve de frontera ente los estaos de Washington y Oregón, darréu baña la ciudá de Portland y desagua nel océanu Pacíficu, cerca de Astoria (Oregón), Oregón.
La cuenca del Columbia drena una superficie de. Los sos principales afluentes son el Kotenay, el Snake , el Pend Oreille-Clark Fork , el John Day , el Deschutes , el Okanogan y el Yakima. Ye un ríu bien caudalosu, namái superáu en Norteamérica pol Mississippi, el Mackenzie y el San Llorienzo. El réxime fluvial ye de tipu pluvionival.
Cursu canadiense
El ríu Columbia naz nel sur de la trinchera de los Montes Rocosos, na provincia canadiense de la Columbia Británica, siendo les sos cabeceres el llagu Columbia y los güelgues de Columbia. La trinchera ye un ampliu, fondu y llargu valle glaciar ente los Montes Rocosos canadienses y los montes Columbia, na Columbia Británica. Mientres les sos primeros, el Columbia flúi escontra'l noroeste a lo llargo de la trinchera, travesando'l llagu Windermere (de de llargor) y la ciudá d'Invermere ( en 2006), una rexón conocida en BC como'l valle del Columbia. De siguío, sigue escontra'l noroeste hasta llegar a la ciudá de Golden y el llagu Kinbasket. N'arrodiando l'estremu norte de la cordal Selkirk, el ríu xira sópito escontra'l sur pola rexón conocida como'l Big Bend Country (país de la gran curva), pasando pol llagu Revelstoke y depués llegando a la pequeña ciudá homónima de Revelstoke, xusto so la presa y na confluencia col ríu Illecillewaet. Llega aína a la parte de los llagos Arrow, el Upper y el Lower, un llargu tramu enbalsado de más de  de llargor. (Revelstoke, el Big Bend, y el valle del Columbia, combinaos, denominar na xíriga de BC como'l Columbia Country.)
Per debaxo de los llagos Arrow, el Columbia pasa peles ciudá de Castlegar, allugada na confluencia pela esquierda col ríu Kootenay , el principal afluente del cursu altu, y depués por Trail , dos grandes centros de población de la rexón de West Kootenay. El Pend Oreille-Clark Fork xúnese, pela esquierda, al Columbia a unes  al norte de la frontera ente Estaos Xuníos y Canadá.
Benejúzar
Benejúzar ye un conceyu de la Comunidá Valenciana, España. Asitiáu nel sur de la provincia d'Alicante, na contorna de la Vega Baxa del Segura. Cuenta con 5.398 habitantes (INE 2015).
Ríu Columbia
Cursu n'Estaos Xuníos
Alministrativamente, el ríu n'Estaos Xuníos ye siempres llende:
Beaunay
Beaunay ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Benejúzar
Xeografía
A pies de la Sierra de Benejúzar, el términu municipal de Benejúzar ye travesáu d'Oeste a Este pol ríu Segura. Benejúzar cunta con una Paraxa natural de monte mediterraneu repobláu con vexetación autóctona.
Beaunay
Tien una población de y una superficie de  km².
Ríu Columbia
Cursu nel estáu de Washington
El Columbia entra nos Estaos Xuníos pol estremu nordés del estáu de Washington, fluyendo en direición suroeste por un valle llindáu pol cordal kettle, al noroeste, yá na cola del gran banzáu del llagu Franklin D. Roosevelt, creáu más de 240 km agües embaxo pola presa Grand Coulee, construyida en tre 1933 y 1942. Nesti tramu embalsado se delimitó en 1946 l'área de recréu nacional llagu Roosevelt, que protexe les riberes del banzáu. El ríu ye acompañáu pol ferrocarril Nortport-Waneta Railroad y pela carretera 25, dambos pola ribera esquierda, pasando poles pequeñu llocalidá de Northport, Marcus y Kettle Falls , onde recibe pela marxe derecha, llegando del norte dende Canadá, al ríu Kettle. Recibe dempués pela esquierda, al ríu Colville, marcando depués pola ribera derecha los llendes este y sur de les fronteres de la reserva india de Colville y depués, de volao, pola otra ribera, la frontera occidental de la reserva india de Spokane. Nesti tramu en que s'emponer yá escontra'l sur pasa por Rice, Daisy, Inchelium, Gifford y Hunters , recibiendo depués pela esquierda, y llegando del este, al ríu Spokane , cerca de la pequeña llocalidá de Miles, onde taba l'hestóricu Fort Okanogan, el puestu comercial fundáu en 1811 pola Pacific Fur Company y primer puestu d'Estaos Xuníos nel futuru estáu de Washington. Equí la I-25 abandona'l valle.
Benejúzar
Llocalidaes estremeres
El so términu municipal llenda colos d'Algorfa, Almoradí, Jacarilla y Orihuela.
Ríu Columbia
Cursu nel estáu de Washington
El ríu xira escontra l'oeste, nun tramu nel que recibe n'unu de los brazos del banzáu, pela marxe derecha, llegando del norte dende Canadá, al ríu Sanpoil. En bombiando agua por aciu una canal, pela marxe esquierda, al banzáu del llagu Banks , llega a la gran presa Grand Coulee, que con un altor de y un llargor de, tien una potencia instalada de , siendo la instalación que xenera más enerxía hidroeléctrica de los Estaos Xuníos. Xusto na marxe esquierda, antes de la presa, ta la pequeña llocalidá homónima de Grand Coulee ( fundada pa les obres de construcción de la presa. Mientres les hinchentes de Missoula, hai ente tras, la mayor parte de l'agua del hinchente tomó una ruta más direuta al sur, formando un antiguu llechu de ríu conocíu como la Grand Coulee. Dempués de los hinchentes, el ríu atopó'l so cursu actual, y la Grand Coulee quedóse seca. La construcción de la presa anubrió'l ríu, formando'l llagu Roosevelt, dende'l que se bombió agua al secu Coulee, formando'l banzáu del llagu Banks.
Benejúzar
Historia
El nome de Benejúzar, d'orixe árabe, fai remontar los sos oríxenes a esti periodu.
Ríu Columbia
Cursu nel estáu de Washington
Sigue'l Columbia la so meyora al oeste, pasando pola pequeña Elmer City y Bridgeport, llegando a lo cabero d'un nuevu banzáu, el llagu Rufus Woods , creáu pola presa Joseph Dam, construyida ente 1946-1955, xusto dempués de la confluencia col ríu Okanogan (el sistema Okanogan—llagu Okanogan algama les ), que tamién llega dende Canadá. Na presa ta la ciudá de Brewster. De siguío el Columbia volver escontra'l sureste, acompañáu pola U.S. Route 97 pela marxe esquierda, pasando por Pateros onde recibe pela marxe derecha al ríu Methow  y depués pela pequeñu ciudá de Chelan, onde recibe pela marxe derecha al curtiu ríu Chelan, de solu 6,6 km, l'emisariu de la llongura llagu Chelan. Pasa por Entiat y Orondo, recibiendo pela marxe derecha al ríu Wenatchee, que llega del oeste pela marxe derecha, en que la so confluencia ta la ciudá de Wenatchee. Esti segmentu del ríu en forma de «C», yá na parte central del estáu de Washington, tamién ye conocíu como la Big Bend.
Sigue'l Columbia la so meyora algamando Rock Island, onde ta la homónima presa Rock Island. Pasa dempués el ríofrente al The Gorge Amphitheatre, un anfiteatru natural pa consideráu'l meyor escenariu al campu de los Estaos Xuníos y de los meyores del mundu,  propiedá de Live Nation. Depués el ríu algama una área designada como parque estatal Monte Petrificado Ginkgo, onde ta la pequeña llocalidá de Vantage, y depués recibe, pela esquierda, al regueru Crabs. Llega a la presa de Priest Rapids (rematada en 1959) y sigue dempués per una zona que foi designada Abellugu Selvaxe Nacional Saddle Mountain, xusto frente a la reserva nuclear de Hanford, establecida en 1943 como parte del Proyeutu Manhattan col fin d'apurrir el plutoniu necesariu pal desenvolvimientu de les armes nucleares. Totalmente dientro de la reserva ta Hanford Reach, l'únicu tramu del ríu nos EE. UU. en qu'escurre llibremente, ensin torgues como preses o diques y non como una marea d'estuariu.
Benejúzar
Historia
Encalorada la rebelión mudéxar de 1264, poles huestes castellanes, cola ayuda de los aragoneses del infante Don Pedro y del rei Don Xaime I d'Aragón, dexaron dexar ensin efectu'l pactu de 1243, polo que Alfonsu X el Sabiu, hubo de tomar les midíes necesaries, pa incorporar Orihuela a la Corona de Castiella. Y una d'estes midíes, sería la confirmación, el 15 de xunetu de 1266, del so términu y xurisdicción, tal como lo tuviera nel periodu almohade: Orihuela, Abanilla, Albatera, Arrabalde y Guardamar.
Ríu Columbia
Cursu nel estáu de Washington
Llega depués al área metropolitana conocida como Tri-Cities —formáu por Richland, Kennewick  y Pasco —, onde recibe pela marxe derecha al ríu Yakima  y dempués, pela marxe esquierda, y llegando del este, al principal de los sos afluentes. el llargu ríu Snake, na ciudá de Burbank. A partir d'equí'l ríu ye acompañáu en dambes marxes nuevamente pol ferrocarril, y per delles carreteres.
Algama'l Columbia aína la pequeña llocalidá de Wallula, na confluencia col ríu Walla-Walla , que lu enceta pela marxe esquierda. El Columbia describe una curva escontra l'oeste, yá na frontera Washington–Oregón, que va marcar nos últimos del so cursu.
Benejúzar
Historia
Coles mesmes, con más paz que discordias, va empecipiar el rei castellanu la repoblación de la cortil oriolano. Torres Fontes nel so "Repartimientu de Orihuela", trescribe'l testu del Códiz referíu al entós términu oriolano. El referíu autor infórmanos qu'en "BENEYUCEF", tuvo d'haber una parte que constitúi un "donadio", pos na tercer partición tómense seiscientes tahulles a Pedro Cornell, pa partiles ente los herederos d'esta "quadrella". Asitia a la "quadrella" de Beneyucef a la izquierda del ríu Segura y escribe: "paez que nun hai dulda tocantes a la so identidá cola actual Benejúzar, con un términu entós más amenorgáu."
Ríu Columbia
Curso frontera Washington-Oregón
El Columbia pasa pela pequeñu ciudá d'Umatilla (OR, ), onde recibe al ríu Umatilla, nuna zona onde se designó'l Abellugu selvaxe nacional Umatilla, yá na cola del homónimu y llargu banzáu del llagu Umatilla (de de llargor), rematáu en 1971 pola construcción de la presa John Day. Sigue por Irrigon (OR, ) y Arlington (OR, ), recibiendo dempués, pela marxe esquierda y llegando del sur, al río John Day. Darréu de la confluencia ta la presa John Day (que crea'l llagu Umatilla, de llargor), y depués algama al poco Rufus (OR, ), Biggs Junction (OR) y Maryhill (WA, ), onde ta'l parque estatal Maryhill y l'interesáu memorial de la I Guerra Mundial, Maryhill Stonehenge, un retruque de Stonehenge.
Benejúzar
Historia
La organización como nucleu de población hai qu'asitiala nel sieglu XIV, cuando unos caballeros d'apellíu Martí, empezaron a adquirir faciendes na llocalidá, y dieron en titulase herederos de Benejúzar.
Ríu Columbia
Curso frontera Washington-Oregón
thumb|left|200px|La [[gargüelu del ríu Columbia, mirando escontra l'este escontra Beacon Rock]] Llega dempués la confluencia col ríu Deschutes, que llega dende'l sur y xúnese al Columbia pola ribera esquierda, frente a la isla Miller. Pasa por Wishram (WA, ) y llega a The Dalles (OR, ), onde ta la presa The Dalles, que crea'l emalse del llagu Celilo. Ente The Dalles y Portland, el ríu corta al traviés de la cordal de les Cascaes, que formando la espectacular gargüelu del ríu Columbia, onde se designó l'Área escénica nacional Columbia River Gorge. Nengún otru ríu, sacante'l ríu Klamath, devasa dafechu les Cascaes —los otros ríos que flúin al traviés del cordal tamién s'anicien n'o mui cerca de los montes. La cabecera y el cursu cimeru del ríu Pit flúin al traviés de gran parte de les Cascaes; a diferencia, el Columbia corta al traviés del cordal cerca de mil quilómetros dende la so fonte nos montes Rocosos.— El gargüelu ye conocida polos sos vientos constantes y fuertes, pola so guapura escénica y pol so papel como un venceyu de tresporte importante.
El ríu sigue escontra l'oeste, pasando por Lyle (WA, ), Mosier (OR, ), Bingen (WA, ) y Hood River (OR, ), onde recibe pela marxe esquierda, llegando dende'l sur, al homónimu ríu Hood.
Benejúzar
Historia
Llugar de moriscos, el so espulsión en 1609 vieno siguida d'una carta puebla de 1611 a favor del Baille Xeneral de Orihuela Jaime Rosell y Desprats, I Señor de Benejúzar, que contrató a 32 vecinos coles mesmes condiciones que teníen los moriscos. La casa de Rosell foi la que mientres más tiempu ostentó'l títulu de señores de Benejúzar y pollo ye'l so escudu'l que foi aceptáu como escudu de Benejúzar.
Ríu Columbia
Curso frontera Washington-Oregón
Llega dempués a Carson, Stevenson (WA, ), Cascade Locks (OR, ) y North Bonneville (WA, ), onde ta la presa Bonneville, que crea'l llagu Bonneville, con 75 km de llargor. Sigue por Washougal (WA, ), Cames (WA, ) y Troutdale (OR, ), onde recibe dende'l sur al ríu Sandy.
Benejúzar
Historia
Al I Señor Jaime Rosell y Desprats asocedió-y el so fíu José Rosell y Ruiz, II Señor de Benejúzar y Caballeru de la Orde d'Alcántara. Fíu d'ésti, asocedió Alfonso Rosell y Rocamora, III Señor y Caballeru de la Orde de Calatrava, al qu'asocedió'l so fíu Jaime Rosell de Rocamora y Ruiz, IV Señor de Benejúzar, Gobernador d'Orihuela, Virréi de Mallorca, Conseyeru d'Estáu del Rei de Romanos Carlos d'Habsburgu mientres la Guerra de Socesión española y Marqués Consorte de Rafal. Nun tuvo descendencia.
Dempués el señoríu llegó a manes de Luis Rosell y Roca de Togores (Lluis I), V Señor y primu-hermanu del anterior portador, quien tampoco tuvo descendencia.
Ríu Columbia
Curso frontera Washington-Oregón
El Columbia drena una área de, qur entiende casi la totalidá del estáu Idaho, una gran parte de la provincia canadiense de la Columbia Británica y de los estaos d'Oregon y Washington, y pequeñes porciones de Montana, Wyoming, Utah y Nevada. Alredor de del ríu y el 85% de la so cuenca atopar nos EE. UU. El Columbia ye'l docenu ríu d'Estaos Xuníos más llargu y cuenta cola sesta mayor cuenca hidrográfica del país. En Canadá, onde escurre mientres y drena, el ríu ocupa'l 23º por llargor, y la so cuenca ocupa'l 13º por tamañu.
Benejúzar
Historia
Pasó entós el señoríu a Luis Roca de Togores y Moncada (Lluis II), VI Señor, que foi asocedíu pol so fíu'l VII Señor Juan Roca de Togores Escorcia.
Códigu d'aeropuertos de la Fuerza Aéreo Arxentina
El códigu d'aeródromos nacional de la Alministración Nacional d'Aviación Civil (Arxentina) ye un códigu de designación d'aeropuertos compuestu por trés lletres (A-Z) que sirve pa identificar a los distintos aeródromos (llegalmente autorizaos y habilitaos como tales pola autoridá aeronáutica d'aplicación (ANAC)) de l'Arxentina.
Ríu Columbia
Caudal
Con un caudal mediu na desaguada d'unes, el Columbia ye'l ríu más grande en volume que desagua nel Pacíficu de toa América del Norte y ye el cuartu más grande por volume nos EE. UU. El caudal mediu cuando'l ríu crucia la frontera internacional ente Canadá y los EE. UU. ye de y con una cuenca hidrográfica de 103.000 km², qu'equival a cerca del 15% de tola cuenca del Columbia. El caudal más altu rexistrada nel Columbia, midíu en The Dalles, foi de en xunu de 1894, primero que'l ríu fora represado. El caudal más baxu rexistráu en The Dalles foi de, el 16 d'abril de 1968, y foi causáu pol zarru inicial de la presa de John Day, agües enriba. ] The Dalles ta a unes de la boca: el ríu nesti puntu los desaguadorios sobre  o'l 91% del total de la cuenca). Los caudales nel Columbia vense afeutaos por munchos grandes banzaos enagües enriba, munches derivaciones pal riego, y, nos tramos inferiores, pol revertir del fluxu de la marea del océanu Pacíficu. El National Weather Service mide les marees n'ocho lugar a lo llargo del ríu ente Astoria y la base de la presa de Bonneville.
Códigu d'aeropuertos de la Fuerza Aéreo Arxentina
D'antiguo l'autoridá aeronáutica d'aplicación yera'l Comandu de Rexones Aérees que dependía de la Fuercia Aérea Arxentina dende la década del 60 cuando unu de los gobiernos militares del país eslleió la Direición d'Aviación Civil y apurrió tola so alministración a encomalo Aérea. Esto foi revertíu en 2007 cuando se creó l'Alministración Nacional d'Aviación Civil.
Benejúzar
Historia
A ésti asoceder el so fíu Luis Roca de Togores y Varcárcel (Lluis III), VIII Señor de Benejúzar y últimu portador del títulu, que quedó abolíu en 1812.
En 1628 dixebrar d'Orihuela.
Mientres l'añu de 1648, la contorna entera foi violentamente azotada por una gran epidemia de peste, onde morrió más del 63% de la población. Esto foi una de les causes, non la única, de la perda de la llingua valenciana nel Baxu Segura al producise un considerable vacíu demográficu que foi cubiertu coles migraciones de ciudadanos de Murcia a la Vega Baxa a partir de la segunda metá del sieglu XVII.
La hestoria d'esta población sufrió, xunto con toa España, les consecuencies de la Guerra Civil española (1936-1939) estremándose la so población en dos bandos engarraos. Dalgunos de los confinaos na cárcel d'Alicante confiar en brazos de quien ellos consideraben el so únicu sofitu daes los sos fondos raigaños católicos, la madre de Dios nel so advocación del Pilar. Al términu de la guerra, los sobrevivientes tornaos a Benejúzar introducieron el cultu a esta advocación y a día de güei inda se celebra la romería que nel so honor, como agradecimientu, promovieron aquellos homes.
Economía
Asitiada nel centru de la contorna, la so economía básase nel cultivu de los cítricos, especialmente la naranxa y el llimón; tamién tien importancia la construcción.
Códigu d'aeropuertos de la Fuerza Aéreo Arxentina
Esisten tamién los IATA (qu'identifiquen a aeropuertos con serviciu aereu comercial regular o irregular de pasaxeros y/o carga, y l'OACI que ye'l códigu qu'asigna OACI a los aeropuertos más importantes; pero los aeródromos de menor categoría (aeroclubes, aeródromos privaos, y/o aeródromos d'usu esclusivu d'aviación xeneral) nun tienen asignaos códigos IATA nin OACI por non revistir la importancia mínima riquida. Por eso TOlos aeródromos HABILITAOS na República Arxentina tienen en primer llugar un códigu dau pola autoridá aeronáutica d'aplicación (anguaño la Alministración Nacional d'Aviación Civil (Arxentina)) nel momentu de la habilitación. De la mesma si l'aeropuertu reviste la importancia riquida, l'Autoridá asigna de la mesma un códigu OACI tamién. El códigu IATA depende d'una organización comercial d'orde priváu y asígnase namái cuando l'aeropuertu tien l'actividá que torna necesaria la asignación d'un códigu que determina'l so ingresu al circuitu d'operadores comerciales afiliaos a la organización.
Seljalandsfoss
miniaturadeimagen|Seljalandsfoss vista de llau.miniaturadeimagen|Vista posterior. 225px|miniaturadeimagen|izquierda Seljalandsfoss ye una catarata d'Islandia. El ríu Seljalandsá, el ríu líquidu, cai cerca de 60 metros no que n'otres dómines yera una escollera sobre l'océanu (qu'anguño alcuéntrase a dellos quilómetros) y que güei marca la llende ente les Tierres Altes y el restu del país. Ye posible xubir la cuesta de la cascada y contemplar el panorama dende'l puntu en que l'agua llánzase al vaciu.
Seljalandsfoss asítiase na zona sur de la islla, non lloñe de Skógar nin de la catarata Skógafoss, nel percorríu del ríu Skógá.
Ríu Columbia
Principales afluentes
right|250px|thumb|El [[ríu Deschutes nel so confluencia col Columbia]]
El ríu Columbia recibe más de 60 afluentes importantes. Los cuatro mayores que baleren direutamente nel Columbia (midíos por caudal o por tamañu de la cuenca hidrográfica), son el ríu Snake (qu'escurre na so mayoría por Idaho), el ríu Willamette (nel noroeste d'Oregón), el ríu Kootenay (na so mayoría na Columbia Británica), y el ríu Pend Oreille (na so mayoría nel norte de Idaho y Washington), tamién conocíu como la parte inferior del ríu Clark Fork). Cada unu d'estos cuatro ríos descarga más de y drena una superficie de más de.
Apéndiz. Afluentes
Na tabla siguiente recuéyense tolos ríos de la cuenca del Columbia que la so llargor supera los 200 km, anque pueden faltar dalgunos. Ordenóse siguiendo'l ríu enagües embaxo, dende la fonte hasta la desaguada, estremando'l cursu nos dos partes (Columbia de Canadáy Columbia d'Estaos Xuníos) en que davezu se fai y depués según l'estáu nel que tea la desaguada nel ríu.
Polo xeneral, naquellos casos en que nun esiste usu habitual de la treslliteración al español, úsense los anglicismos de los nomes de los ríos más comúnmente utilizaos. Tien de tenese curiáu a la del usu de los datos de la tabla, yá que distintes fontes apurren desigual información. En rellación al llargor, hai que tener presente que se construyeron munches preses pa regular el caudal y evitar los hinchentes, lo que provocó l'amenorgamientu de dellos cursos, en dellos casos de forma bien importante al haber quedáu somorguiaos llargos tramos trabancosos y meándricos. Esto ten de ser estudiáu con cuidu al utilizar fontes antigües. (Ver tamién: Determinación del llargor.)
Brassac-les-Mines
Brassac-les-Mines ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Aconitum vulparia
thumb| Aconitum lycoctonum subsp. vulparia thumb|Detalle La ye una especie perteneciente a la familia de les Ranunculacees.
Ye nativa d'Europa y Asia, n'España alcuéntrase nos montes septentrionales. Ta bastante espublizáu pelos montes, montes y tallares húmedos.
Descripción
Ye una planta yerbácea perenne qu'algama los 50-150 cm d'altor. Les fueyes son de color verde claro, retayaes en segmentos y les flores son iguales a les de Acónito napelo pero de color mariellu maciu.
Toxicidá
Ye una planta tóxica, al igual que les demás especies del xéneru Aconitum. El raigañu tien licaconitina asemeyáu a les propiedaes de l'aconitina.
Taxonomía
Aconitum vulparia, describióse por Ludwig Reichenbach y espublizóse en Uebers. Aconitum 70 1819. Númberu de cromosomes de Aconitum anthora (Fam. Ranunculaceae) y táxones infraespecíficos : 2n=32 Aconitum: nome xenéricu que remanez del griegu antiguu akòniton (= "planta venenosa"). Ello ye que la planta ye conocida pola so alta toxicidá dende l'antigüedá homérica. Esti nome probablemente indicaba una planta venenosa endémica que'l so hábitat yera común ente les roques serrapatoses en delles zones de Grecia. Hai dos raíz que s'atribúin al so nome: akone (= "piedra"), en referencia al so hábitat; y koné (= "matar"), obviamente faciendo referencia a la so toxicidá. Tamién foi utilizáu como un símbolu negativu (maldición o vengación) na mitoloxía de los pueblos mediterráneos. Según otres fontes ( Pliniu'l Vieyu ) el nome Aconitum derivar d'un antiguu puertu nel Mar Negru, llamáu "Aconis". El nome científicu anguaño aceptáu ( Aconitum ) foi propuestu por Carl von Linneo (1707-1778), biólogu y escritor suecu, consideráu'l padre de la moderna clasificación científica de los organismos vivos, na publicación de Species Plantarum de 1753.
Beine-Nauroy
Beine-Nauroy ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Bubión
Arquiteutura
L'arquiteutura de Bubión, según la de tolos pueblos de l'Alpujarra Granadina alta, carauterizar por cases ensin teyaos. Dende la dómina d'ocupación árabe, les cases empezar a construyir con launa, surdiendo los terraos. Dizse que tienen forma horizontal pa torgar l'acumuladura de nieve nes salíes de la casa; d'esta forma la nieve quedar nel terrao. Otres versiones apunten a que los terraos nacen pola imposibilidá de consiguir texas por cuenta de la mala calidá del magre d'esa zona; les úniques cases con texas yeren les de les families más acomodaes, que podíen dexase adquiriles y tresportales hasta'l llugar indicáu. Tamién son bien carauterísticos de la zona los balcones llenos de tiestos con plantes y flores, apurriendo un gran coloríu a les cais. left|200px|200px|Bubion alpujarra granada
Nel cascu históricu de Bubión atópense les cases más antigües, colos sos portales alpujarreños, conocíos como tinaos, y les sos cais apinaes de flores. Nel percorríu principal del pueblu ye posible atopase na parte baxa del mesmu, onde s'asitien la Ilesia de La nuesa Señora del Rosario, el conceyu y el muséu alpujarreño. Esti muséu foi enantes una casa construyida na Plaza de la Ilesia en feches próximes a la Reconquista; sirviendo anguaño como muséu con decoración y muebles alpujarreños.
La ilesia ye d'estilu mudéxar, que la so torre foi castiellu y amás sirvió de baluarte a los siguidores d'Abén Humeya. La so construcción producir nel sieglu XVI. La torre foi destruyida por un terremotu y foi darréu reconstruyida por un arquiteutu de la zona. Nesta torre pueden atopase dos campanes, de les cualos la más grande tien una inscripción col añu de la so creación: 1771. Nesta inscripción fai referencia al patrón, San Sebastián, y a la Virxe del Carmen. La campana de menor tamañu conozse como campanillo.
La ilesia ta dedicada a la Virxe del Rosario, aspeutu desconocíu hasta que se fixo una restauración del edificiu, porque hasta entós teníase consideráu que taba dedicada a San Sebastián. Los puntos de gran interés pola so arquiteutura y hestoria son la Ermita de San Antonio, el muséu alpujarreño, los llavaderos públicos, el camín del ríu Poqueira o les eres.
Historia
Los oríxenes de Bubión remóntense posiblemente a la dómina de los romanos, pos nel sieglu XIX topáronse restos d'enterramientos d'esta civilización. Tamién consten datos de Henríquez de Jorquera qu'atribúin a los godos un pequeñu asentamientu nesta zona a finales del sieglu IV. Sicasí, ye colos árabes cuando algamó una mayor relevancia. Dende'l sieglu XIII el pueblu yera la cabeza de la Taha de Poqueira, que tomaba los pueblos de Capileira, Pampaneira, Bubión y el desapaecíu pobláu de Alguástar, siendo'l primer conceyu en ser constituyíu.
Tres la Conquista de Granada en 1492 polos Reis Católicos, la población viose pasu ente pasu sometida a una presión que llegó a convertise n'intolerable y, en 1568, un ricu terrateniente de la zona, Fernando de Válor, que tomó'l nome d'Abén Humeya, llevantar n'armes contra Felipe II, provocando una revuelta xeneral el 24 d'avientu ente los moriscos de tol Reinu de Granada. Les disensiones internes ente los mesmos moriscos, que, en 1569, dieron muerte a Abén Humeya, dexaron que Juan d'Austria acabara llueu col llevantamientu. Los moriscos seríen definitivamente espulsaos en 1609. El pueblu foi repobláu con colonos y llabradores procedentes de Galicia, Lleón, Asturies y Castiella.
Na actualidá, Bubión ye un conceyu típicamente rural d'altu monte na Alpujarra Granadina. Tol so términu ta declaráu Parque Natural y Parque nacional de Sierra Nevada y ye por esto que'l so nucleu gocie d'una especial proteición, al tar declaráu como conxuntu históricu-artísticu. thumb|left|240px|Vista de Bubión.
Política
Les resultaos en Bubión de les postreres eleiciones municipales, celebraes en mayu de 2015, son:
Festividaes
En Bubión celébrense dos fiestes al añu n'honor al patrón del pueblu, San Sebastián, y al copatrón, San Antonio Abá. Nel so orixe, les fiestes namái yeren celebraes nel mes de xineru, pero la creciente emigración del pueblu llindó los sos visitantes, creando otres fiestes n'agostu pal esfrute de la xente del esterior.
Les primeres fiestes celebrar na fin de selmana de xineru más cercanu a la festividá de San Sebastián, el día 20, añedir tamién la celebración del chisco de San Antón del día 17, per San Antonio Abá. Pel branu estes fiestes topar na penúltima fin de selmana del mes d'agostu, habiendo una mayor concurrencia de visitantes.
Adenostyles alliariae
La calabacera (Adenostyles alliariae) ye una yerbácea de la familia de les asteracees. thumb|240px|Ilustración thumb|240px|Flores
Calteres
Yerba viviega, tarmos erectos, robustos, ramificaos na parte cimera, d'hasta 150 cm d'altor. Fueyes basales simples, de triangular-acorazonaes a reniformes, cuasi glabres o con pelosidad aracnoidea nel viesu, irregularmente dentaes, de 20-40 cm d'anchor; fueyes cimeres del tarmu más pequeñes, sésiles o cuasi. Inflorescencies formaes por numberosos capítulos cilíndricos arreyaos.; 3 a 8 bráctees involucrales oblongues, glabres; flores tubulares d'acolorataes a purpúreas. Frutu en aqueniu más o menos cilíndricu, d'unos 3 mm de llargor; miriguanu formáu por 2 ó 3 flas de pelos. Floria dende finales de primavera y mientres el branu.
Hábitat
Bien frecuente nos megaforbios de los montes d'Europa.
Taxonomía
Adenostyles alliariae describióse por (Gouan) A.Kern. y espublizóse en Oesterr. Bot. Z. 21: 12. 1871
Porzana parva
thumb |Porzana parva thumb| Güevos de Porzana parva
Descripción
thumb|left|Machu adultu. La gallineta ratera mide de 18 a 20 cm de llargor. Ye llixeramente menor que la gallineta pedresa, de la que s'estrema por escarecer de les llistes escures nos lladrales y los llixos en partes inferiores. La gallineta pedresa tien el picu curtiu y rectu, de color mariellu y con un llurdiu coloráu na base. A diferencia d'otres especies del so xéneru la gallineta pedresa presenta un notable dimorfismu sexual. El machu tien les partes cimeres veteaes en distintos tonos de pardos, con delles vetes blanques, y coles partes inferiores y la cara de color gris azuláu. Paezse a los machos de la gallineta nana (P. pusilla), que son daqué menores y tienen los lladrales llistaos, y amás los sos plumes primaries son más llargues y poro sobresalen más con al respeutive del so cuerpu que na moza. Sicasí la fema tien les partes inferiores anteaes y namái tienen abuxada la cara. Les femes paécense más a les gallinetes de P. flaviventer de los trópicos americanos. Les críes de gallineta pedresa aseméyense a les femes pero tienen la cara y el pechu blancos. Los pitucos tán recubiertos por plumón negru, como ye típicu nes rallidae.
Taxonomía y etimoloxía
La gallineta pedresa clasifícase nel xéneru Porzana, que pertenez a la familia Rallidae, una familia d'aves acuátiques y semiacuátiques de tamañu mediu, anque pequeñes en comparanza col restu de Gruiformes. Les rallidae suelen tener la cola curtia, pates robustes con deos llargos, plumaxes discretos y el pescuezu muncho menos llargu que les grúes. Los miembros de Porzana carauterícense por nun presentar conspicuos escudos fronteros como'l restu de rállides y ser más pequeños.
La gallineta pedresa describióse científicamente pol naturalista tirolés Giovanni Antonio Scopoli en 1769, col nome científicu, Rallus parvus. Darréu foi treslladada al xéneru Porzana, creáu pol zoólogu francés Louis Jean Pierre Vieillot en 1816. Nun se reconocen subespecies de Porzana parva:
Porzana ye la llatinización del términu vénetu sporzana usáu pa nomar a les gallinetes, ente que parva en llatín significa «pequeña».
Distribución
La gallineta pedresa ye una ave migratoria que cría nes güelgues con estensos carrizales y vexetación de ribera alta d'Europa (especialmente nel este) y l'oeste d'Asia, y muévese a África y el sureste d'Asia pa pasar l'iviernu. Los cuarteles ivernizos africanos son principalmente los llagos tremaos pol Sahel y la cuenca del Nilu. Na península ibérica ye rara y de reparar especialmente mientres los sos pasos migratorios.
Comportamientu
Les gallinetes rateres busquen alimentu sondiando col picu na folla o les agües someres, y tamién picotiando lo que ven ente la vexetación. Aliméntense principalmente d'inseutos y pequeños animales acuáticos. Son aves bien tornes mientres la dómina de cría y ye más probable poder sentiles que reparales, y ye más fácil veles mientres la migración, entós son más ruidoses y emiten llamaes de tipu kua. Añera en sitios secos ente los carrizales y suel poner ente 4–7 güevos.
L'Antártida Occidental
L'Antártida Occidental, o L'Antártida Menor, (-79°N, -100°W) ye una de los dos grandes rexones en que se suel estremar L'Antártida, correspondiendo a la masa continental, islles y barreres de xelu que s'atopen del llau de los montes Tresantárticos qu'enfrenta al océanu Pacíficu y en menor midida al océanu Atlánticu. Entiende básicamente la Tierra de Marie Byrd, la Tierra de Ellsworth, la península Antártica y les barreres de xelu Filchner-Ronne y Ross con toles islles conteníes nelles. Sacante un sector menor d'esta postrera barrera de xelu, toa L'Antártida Occidental queda dientro del hemisferiu occidental. El nome L'Antártida Occidental tamién suel ser utilizáu pa referir a tola parte del continente antárticu que pertenez al hemisferiu occidental, incluyendo asina a sectores de L'Antártida Oriental o Mayor.
L'Antártida Menor ta dixebrada de la masa principal del continente, L'Antártida Oriental, pol mar de Ross y el mar de Weddell, asemeyando una xigantesca península que s'estrecha dende'l Polu Sur escontra l'estremu meridional d'América del Sur.
La diferenciación ente los dos sectores antárticos esistió dende hai más de 100 años (Balch, 1902; Nordenskjöld, 1905), pero'l so usu xeneralizáu empezó col Añu Xeofísicu Internacional (1957-1958) una y bones les esploraciones revelaren que los montes Tresantárticos constitúin una útil separación rexonal de L'Antártida. L'Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN, de los Estaos Xuníos) aprobó'l nome (n'inglés, West Antarctica) en 1962.
L'Antártida Occidental ta mayormente cubierta por una masiva capa de xelu referida como capa de xelu de L'Antártida Occidental, que forma parte del casquete polar continental conocíu como Indlandsis de L'Antártida. Esta capa de xelu ta dando muestres de retrocesu glaciar. L'Antártida Occidental tien un relieve bien accidentáu con costes irregulares apinaes de fiordos y otros accidentes costeros. El relieve montascosu ta constituyíu por roques sedimentaries plegaes de la Edá Mesozoica y Cenozoica. Esta parte de L'Antártida tien islles que son un allongamientu de la cordal de los Andes (cordal Antartandes). En L'Antártida Occidental, so la corriente de xelu Ferrigno na zona de les tierres altes subglaciales Ellsworth, allúgase'l que quiciabes seya la canga más xigantesca de la superficie terrestre con fondures de 1500 m a 3000 m, un llargor d'aproximao 300 km y un anchor de 25 km. Tal cañón deberíase principalmente a la erosión y paez ser una de les causes principales (xunto al calentamientu global) de la gran perda de xelos que ta asocediendo en gran parte de L'Antártida Occidental.
Lambda Piscium
Lambda Piscium ye una estrella blanca de la secuencia principal de tipu espectral A7V con una temperatura efectivo de 7646 K. Al igual que'l Sol, esta clase d'estrelles llogren la so enerxía a partir de la fusión nuclear del hidróxenu, magar son más calientes y lluminoses qu'ésti. Munches conocíes estrelles como Siriu (α Canis Majoris) o Denébola (β Leonis) son estrelles blanques de la secuencia principal; γ Crateris, na pequeña constelación de Crater, ye una estrella casi idéntica a Lambda Piscium. Esta postrera tien una masa de 1,84 mases solares y una edá de 700 millones d'años.
Diverses estimaciones cifren el diámetru de Lambda Piscium ente un 20% y un 80% más grande que'l del Sol. La so velocidá de rotación ye de siquier 63 km/s, magar ésti ye una llende inferior, una y bones el valor real depende del enclín de la so exa al respective de la Tierra. Respectu al Sol amuesa un emprobecimientu en metales como fierro y níquel, siendo esti enclín más acusáu nel casu del magnesiu.
Códigu de referencia aeroportuario
La Organización d'Aviación Civil Internacional (OACI), clasifica'l códigu de referencia aeroportuario en términos de les dimensiones máximes d'una aeronave que puede operar nun determináu complexu aeroportuario. Un únicu aeropuertu puede tener delles instalaciones con distintes clasificaciones.
Clasificación
El códigu de referencia aeroportuario consta d'un númberu y una lletra. El códigu combináu de númberu y lletra clave de referencia indica qué aeronaves pueden operar nel aeródromu al que fai referencia.
Hiroyuki Komoto
Hiroyuki Komoto (河本 裕之, ) ye un futbolista xaponés.
Cestrum diurnum
Cestrum diurnum ye una especie d'arbustu del xéneru Cestrum perteneciente a la familia de les solanacees. Ye orixinaria de les Indies occidentales. thumb|Flores thumb|Frutu thumb|Fueyes
Descripción
Ye un arbustu qu'algama un tamañu de 1 a 5 m d'altor o hasta 10 m d'altor como árbol. Les cañes son, de cutiu, colgantes, les cañes son delgaes, glabres o más o menos peludas. Les fueyes son allargaes o oblongues elíptiques, membranoses d'hasta 15 cm de llargu y 6,5 cm d'anchu, agudes a acuminaes, la base estrechar.
Les panículas de les inflorescencies son tan llargues como les fueyes más o menos o más curties. Componer de delles flores que son fragantes na nueche. Los tarmos de les flores son de 1 a 7 cm de llargu. La mota ye de 3 a 4,5 mm de llargu y cubiertu con lóbulos triangulares en forma de campana. La corona ye de color blancu a blancu verdosu de 12 a 17 mm de llargu. Los frutos son bayes de color púrpura-azul al negru, elíptiques y de 6 a 7 mm de llargu.
Distribución y hábitat
La especie alcuéntrase na América tropical, nes Antilles, Puertu Ricu, Les Bahames, Cuba, Xamaica, les Islles Caimán y La Española. Crez a lo llargo de los ríos y nos cantos de carreteres n'altitúes baxes.
Propiedaes
Les fueyes deCestrum diurnum son reportaes como fontes de vitamina D3. Tamién s'informó que les partes aérees tienen actividaes citotóxiques y trombolítiques.
Taxonomía
Cestrum diurnum describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 191. 1753. Cestrum: nome xenéricu que remanez del griegu kestron = "puntu, picadura, buril", nome utilizáu por Dioscórides pa dalgún miembru de la familia de la menta.
diurnum: epítetu llatín que significa "diurnu".
Distancia disponible en despegue
La distancia disponible en despegue, conocida comúnmente como TOA (Take Off Distance Available) ye la distancia total disponible pal despegue del avión hasta qu'esti algama un altor de 35 pies AGL (sobre'l terrén).
Ye dicir: supón la suma de pista disponible en despegue y la Zona llibre de torgues.
James Henderson Ross
James Henderson Ross ye un botánicu sudafricanu, autoridá na familia Fabaceae.
Parque nacional Skaftafell
325px|miniaturadeimagen El parque nacional de Skaftafell ta asitiáu na rexón de Austurland, nel sureste d'Islandia. Atópase dientro del parque nacional Vatnajökull desque esti creaose en 2008.
Carauterístiques
Fundóse'l 15 de setiembre de 1967 y engrandóse en dos causes. El parque tien 4807 km², que lo convierten nel segundu parque nacional más grande d'Islandia.
Nel so territoriu alcuéntrase la cascada Svartifoss, arrodiada por columnes basáltiques negres d'orixe volcánicu.
Brenat
Brenat ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Lambda Serpentis
Lambda Serpentis (λ Ser / 27 Serpentis / HD 141004 / GJ 598) ye una estrella de magnitú aparente +4,43 que forma parte de la constelación de Serpens. Ta asitiada nel centru de Serpens Caput —la cabeza de la culiebra—, a pocu más de 1º d'Unukalhai (α Serpentis). Alcuéntrase a 38,3 años lluz de distancia del Sistema Solar.
Lambda Serpentis ye una nana mariella de tipu espectral G0V que les sos carauterístiques físiques dexen definila como una análoga solar. Tien una temperatura efectivo de 5877 K y una lluminosidá el doble de la lluminosidá solar. El so diámetru ye más grande que'l del Sol, ente'l 33% y el 39% mayor, y la so masa envalórase en 1,08 mases solares. Coles mesmes, presenta una metalicidá comparable a la del Sol; les bayures relatives de diversos elementos químicos —fierro, sodiu, calciu o magnesiu, ente otros— son práuticamente iguales a les del Sol.
Lambda Serpentis paez tener una edá de 5600 millones d'años, siendo unos 1000 millones d'años más antigua que'l Sol. La so edá envalorada per aciu xirocronoloxía —basada na so periodu de rotación de 25,8 díes— ye tamién bien similar, aproximao 5570 millones d'años. Nun se detectó la presencia d'un campu magnéticu na so superficie.
Les estrelles conocíes más cercanes a Lambda Serpentis son γ Serpentis y Gliese 585, respeutivamente a 6 y 8 años lluz de distancia.
ECASA
ECASA (Empresa Cubana d'Aeropuertos y Servicios Aeronáuticos SA) ye una empresa pública qu'opera aeropuertos en Cuba, incluyendo Aeropuertu Internacional José Martí de L'Habana.
Le Breuil-sur-Couze
Le Breuil-sur-Couze ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Belval-en-Argonne
Tien una población de y una superficie de  km².
Masafumi Yoshida
Masafumi Yoshida (吉田 真史, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Enzo Ferrari
Enzo Anselmo Ferrari foi'l fundador de la Scuderia Ferrari y más tarde de la marca d'automóviles que llevaría'l so nome, Ferrari. Foi conocíu dientro de los siguidores de Ferrari como «Il commendatore».
Biografía
Enzo Ferrari creció nuna granxa nel valle del Po al norte d'Italia. El padre de Enzo, Alfredo Ferrari, trabayaba nuna empresa d'estructures metáliques. Alfredo deseyaba que los sos fíos Enzo y Dino Ferrari dedicar a siguir col negociu familiar, pero Enzo afirmaba querer ser periodista o cantante d'ópera.
Dino aceptó los estudios y un añu dempués seria unviáu al frente cuando Italia entra na Primer Guerra Mundial, morriendo de fiebre tifoideo. Alfredo Ferrari morrió en 1916, colo que la empresa familiar quebró cuasi de momentu.
thumb|250px|Alfa Romeo 8C 2300 de la Scuderia Ferrari.
Enzo Ferrari quedó práuticamente solo y saltó d'un trabayu a otru mientres más d'un añu. En 1917 foi reclutado pol exércitu. Anque intentó demostrar les sos dotes como mecánicu, el so superiores nun lu tuvieron en cuenta y destinar a ferrar mules. Enzo contraxo pleuresía, una enfermedá comúnmente mortal, pero que llogró superar.
A los 20 años Enzo terminó'l so serviciu nel exércitu, pero atopar con una Italia de posguerra totalmente en crisis. Enzo consiguió una carta d'encamientu del coronel del so reximientu y dirixióse a Turín, capital automovilística italiana, pa buscar suerte. Solicitó trabayu en Fiat, pero nun-y lo tuvo en cuenta.
Un añu dempués, llogró consiguir trabayu nuna pequeña empresa de fabricantes de coches llamada CMN, en Milán. Ellí Ferrari mercó un Alfa Romeo usáu pa competir en carreres, llamando l'atención de los directivos d'Alfa Romeo, quien lo convidaron a trabayar na marca y competir colos sos coches de carreres. Enzo compitió en delles pequeñes carreres de 1920 a 1924, pero les sos resultaos nun fueron destacables. Ferrari pidió a Alfa Romeo que-y dexara convertir se nun vendedor de la marca.
Nesta actividá Ferrari conoció a Laura Dominica Garello, con quien se casó en 1923.
Alfa Romeo tenía pensáu competir con un coche llamáu P1 nel Gran Premiu d'Italia celebráu nel circuitu de Monza. Ferrari, xunto con dellos mecánicos que llogró convencer por que dexaren la Fiat y empezaren a trabayar col, llega a Monza un día enantes de la carrera. Ugo Sivocci foi'l pilotu escoyíu, pero na vuelta de reconocencia salar del circuitu y muerre. Ferrari sufre una fuerte crisis emocional.
thumb|250px|Pilotos d'Alfa Romeo xunto con Enzo Ferrari.
El P1 fracasara, Ferrari precisaba rediseñarlo polo que llogra traer de Fiat al inxenieru Vittorio Jano, un xeniu de la Mecánica. Xuntos rediseñan el P1 y bautizar P2. Al volante ponen a Antonio Ascari. El P2 gana la carrera, llogra'l récor de vuelta y la velocidá más alta en pista. Ferrari entós propón-y a Alfa Romeo que lo dexe al cargu de les actividaes de competición de la compañía, lo qu'Alfa Romeo acepta. El 1 d'avientu de 1929, Ferrari abre les puertes de lo que se convertiría na Scuderia Ferrari.
A pesar de los sos ésitos profesionales la so vida familiar nun yera nada placentera, la so madre y la so esposa Laura repunábense mutuamente. En 1932 Laura da a lluz al so primer fíu Dino Ferrari, sicasí cuasi de momentu'l neñu ye diagnosticáu con distrofia muscular. Enzo sufre terriblemente el nun poder faer nada pol so fíu, ya intentó en devanéu detener la enfermedá con distintes dietes y con delles medicines importaes de dellos países. Finalmente Dino muerre en 1956 a los sos 24 años causando un intensu dolor en Enzo Ferrari. Dende entós Enzo visita toles mañanes la tumba del so primer fíu enantes de dir trabayar.
En 1939 la segunda guerra mundial empieza y Mussolini xunto con Alemaña llanzar a la invasión. Alfa Romeo ruempe llazos cola Scuderia de Enzo, polo qu'esti vese obligáu a trabayar col gobiernu fascista, pa sobrevivir financieramente tantu él como la Scuderia.
Asina en 1940 naz Autu Avio Construzioni Ferrari que trabayaba cola compañía nacional d'aviación en Roma, para Piaggio y para RIV. En 1943 mientres la II Guerra Mundial, la fábrica Ferrari treslladóse de Módena a Maranello por orde del gobiernu, pa protexela de los bombardeos aliaos. Aun así la fábrica foi bombardeada en 1944 y reconstruyida en 1946, añu nel cual empezó'l diseñu y fabricación del primer Ferrari.