cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Viola Barry
Biografía
Viola Barry finó en 1964 en Hollywood, California, por causa de una enfermedá cardiaca. Foi soterrada nel Campusantu Mountain View de Oakland (California).
Helen Katherine Sharsmith
Helen Katherine Myers de Sharsmith foi una bióloga d'Estaos Xuníos.
Biografía
Helen Myers yera aborixe d'Oakland. Recibió un AB y MA de la Universidá de California en Berkeley en 1927.
En 1928, trabayó como docente en Facultaes y en colexos d'enseñanza media. Conoció al so futuru maríu Carl W. Sharsmith, mientres tomaba clases na "Escuela de campu al campu de Yosemite", nel Parque nacional de Yosemite. Casáronse, y dambos defendieron les sos tesis pal doctoráu na University of California, Berkeley, el suyu en 1940.
Sharsmith foi ayudante d'investigación na Universidá de California, y una docente de bioloxía mientres estudiaba pal so grau. Depués, trabayó como bióloga asistente en Carnegie Institution de Washington, y como botánica senior en Berkeley, onde se retiró en 1969.
La so tesis de doctoráu foi más tarde publicada como llibru: Flora of the Mount Hamilton Range of California, 1945. Este foi la resultancia d'una investigación estensiva sobre'l terrén, na zona. Tamién escribió Spring Wildflowers of the San Francisco Bay Region, en 1965.
Los Sharsmiths tuvieron dos fíos:, John, nomáu dempués "John Muir", y Linnea (pol xenial Linneo). Más tarde divorciáronse.
Myers finó en 1982 nel Condáu d'Alamea, California.
NGC 5798
NGC 5798 ye una galaxa irregular (Im) alcontrada na direición de la constelación de Boötes. Tien una declinación de +29° 58' 05" y una ascensión recta de 14 hores, 57 minutos y 37,9 segundos.
La galaxa NGC 5798 afayóse'l 16 de mayu de 1784 por William Herschel.
Tatera indica
Tatera indica ye una especie de royedor miomorfu de la familia Muridae. Ye la única especie del xéneru Tatera.
Beaunotte
Beaunotte ye una comuña francesa del departamentu de Côte-d'Or, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Tatera indica
Distribución
Alcuéntrase n'Afganistán, India, Irán, Iraq, Kuwait, Nepal, Paquistán, Sri Lanka y Siria.
Tapecomys primus
El pericote yungueño (Tapecomys primus) ye la única especie del xéneru Tapecomys, un royedor de la familia Cricetidae. Habita nel noroeste del Conu Sur de Suramérica.
Taxonomía
Esta especie describióse orixinalmente, coles mesmes que'l so xéneru, nel añu 2000 polos zoólogos Sydney Anderson y Terry L. Yates.
Ye un filotini de gran tamañu, rellacionáu a los xéneros Andalgalomys, Salinomys y Graomys.
La llocalidá tipo referida ye: “Tapecua (21°26'S 63°55'W), a una altitú de 1500 msnm, departamentu de Tarija, sureste de Bolivia”. Los exemplares que sirvieron pa describir la especie fueron prindaos nel añu 1991 nuna rexón montiega.
Distribución xeográfica
Esta especie ye endémica del sur de Bolivia y de una paraxa a una altitú de 1200 msnm (24°04'S 63°55'W) de Jujuy nel noroeste de l'Arxentina.
Fueron pocos los exemplares adicionales que s'atopó desque describióse, dalgunos en Tapecua (la llocalidá tipu) y tamién n'ambiente de selva de yungas jujeñas.
Caltenimientu
Según la organización internacional dedicada a la caltenimientu de los recursos naturales Xunión Internacional pal Caltenimientu de la Natura (IUCN), al nun tener mayores peligros y vivir en munches árees protexíes, clasificar como una especie baxu “esmolición menor” na so obra: Llista Colorada d'Especies Amenaciaes.
Marguerite Pindling
Marguerite Pindling McKenzie ye una política bahamesa. Dende'l 8 de xunetu de 2014 ye la Gobernadora Xeneral de la Mancomunidá de Les Bahames, teniendo nel so gabinete como primer ministru a Perry Christie (2012-2017), y agora a Hubert Minnis, electu'l 11 de mayu de 2017. Asocedió a Arthur Foulkes nel puestu.
Ye esposa del abogáu y políticu qu'ocupó per primer vegada'l cargu de Primer Ministru nel país (1973-1992), Sir Lynden Pindling.
Llista d'asteroides/78601–78700
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Taterillus arenarius
Taterillus arenarius ye una especie de royedor de la familia Muridae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase nel sur de Mauritania y quiciabes nel suroeste de Malí.
Hábitat
El so hábitat natural son: sabanes grebes, carba grebu, clima tropical o subtropical.
Beire-le-Châtel
Beire-le-Châtel ye una comuña francesa del departamentu de Côte-d'Or, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Xipa guasú
La Xipa Guasú tamién llamada chipa guasú, ye un pastel de maíz cocíu al fornu (tatacua en guaraní), y constitúi una de les 70 variedaes identificaes de xipa, comida orixinaria de los guaranís, y polo tanto, típica del Paraguái y del Noreste arxentín (zones qu'heriedaron munches coses de la cultura guaraní).
Ye guarnición obligada nos “asaos” (xuntes de calter social y/o familiar que se realicen al rodiu la mesa na que se sirven distintos cortes de carne vacuno o gochu, chorizos y morcielles).
Como tou platu de la gastronomía paraguaya poseye, por razones d'orde históricu debidamente comprobaes, un altu valir proteicu.
Orixe del nome
La “xipa guasú” debe'l so nome a la conxunción de dos vocablos. El primeru, “xipa”, que xenéricamente noma a un conxuntu de pasteles d'estremaos tipos que tienen al maíz como base de preparación y que faen parte del denomáu “tyra”, términu guaraní que sirve pa denomar tou alimentu que se consume p'acompañar al “mate cocío”, el lleche o'l café, o que simplemente prepárase pa s'usar de complementu d'otros platos. El segundu de los vocablos qu'intervienen na formación del nome, “guasú”, significa en guaraní “grande”, de que s'albidra que la “chipa guasú” ye, de dalgún xeitu, la más grande de les xipes.
Ingredientes
Empléguense na preparación de la “xipa guasú” cebolles medianes, agua, sal fino, grasa de gochu o mantega vexetal, güevos, quesu fresco, lleche y maíz (panoya tierna de maíz).
Preparación
Prepárense les cebolles nún sartén con una pizquina d'aceite y sal, y déxase enfriar. Mázase la grasa (o mantega vexetal, o bien, tamién pue utilizase aceite) hasta que quede blanco y esplumoso y amiéstense ún a ún los güevos y el quesu esfaraguyao, ensin dexar de mazar la mestura. Amiéstase la cebolla, l'agua d'ésta y el maíz rallao o pasaos per máquina de moler (tamién puen llicuase o procesar), y el lleche.
Mécese llueu too comenientemente y vértese la pasta obtenío nún recipiente pa fornu. Cocínase en fornu, llixeramente caliente (a 200 °C) per una hora y media, o hasta que, al pinchalo, ésta salga seco.
Otra variable de “xipa guasú” pue preparase ensin güevos, nesi casu se añadiráse más lleche.
Otros datos d'interés
Según dalgunos estudiosos de la historia social del Paraguái, tola gastronomía popular paraguaya que se solidifica como pequeña industria familiar llueu de la Guerra del Paraguái escontra la Triple Alianza (Arxentina, Brasil y Uruguái, ente 1864 y 1870), ye mui contundente en conteníu calóricu pos la situación que sobrevieno nel país llueu del xenocidiu que significó esi gran conflictu bélicu fizo que los alimentos escasearen, por esa razón tola cocina paraguaya tien altu conteníu proteicu atendiendo al fechu de que les comíes diaries yeren escases.
Helen Leach
Helen Leach, de nacimientu Helen Keedwell, ye una académica neocelandesa especializada n'antropoloxía alimentaria. Ye anguaño una profesora emérita na Universidá de Otago. .
Familia y vida
Helen nacida mayu Keedwell en Wellington el 3 de xunetu de 1945, Leach ye la fía de Peggy y Harvey Keedwell. La so hermana mayor, Nancy Tichborne, ye un artista d'acuarela de nome.
Dempués de camudase  cola so familia a Dunedin nos añu 1950s, Lixivia tuvo educada en Otago Chiques' Institutu. foi estudiase a la Universidá de Otago, onde se gradúa Maestra d'Artes.
Carrera
Foi parte de personal de  Otago en 1972, y otorgar una siella n'antropoloxía en 2002. Orixinalmente entrenáu n'arqueoloxía, complete un PhD en 1976 en Otago, con una tesis titulada Horticultura na prehistoria de Nueva Zelanda  : una investigación de la función de les parés de piedra de Palliser Badea.
Leach estudió la comida, comiendo, cocinando, parafernalia y equipamientu acomuñaos en Nueva Zelanda. La so gama d'intereses d'horticultura prehistórica y l'evolución de dieta humana a la hestoria de cocinar, los oríxenes de recetes según el desenvolvimientu de cocines y bateríes de cocina nel ventenu sieglu. La so coleición estensa de llibros de cocina, especialmente recetarios comuñales, apurrió un recursu significativu pa colegues' investigaciones que compensaos pa la incompletud d'aquel de la Biblioteca Nacional de Nueva Zelanda. La recensión Lixivia ye llibru más recién Cocines, Barbara Santich reparó que "Nuevu Zealanders ye de fechu afortunáu de tener Helen Lixivia tan guía, guardián y seguru-keeper del so pasáu gastronómicu", notando tamién que'l trabayu tuvo ilustráu con imáxenes de la so propia  coleición personal.
Al retirase de la Universidá de Otago en 2008, concéden-y el títulu de emeritus profesor.
Honores
Leach foi  escoyida  Socia de la Sociedá Real de Nueva Zelanda en 2004. Nos honores de Cumpleaños de 2018  foi nomada una Axente del Orde de Nueva Zelanda de Méritu, pa servicios a antropoloxía culinaria.
Vigo
Vigo ye una ciudá de la provincia de Pontevedra (Galicia, España).
Tien una salida a la ría de Vigo. Ye una ciudá turística, industrial y de servicios. Vigo ye la ciudá mas grande de la provincia y de Galicia, con.
NGC 5809
NGC 5809 ye una galaxa espiral (S0-a) alcontrada na direición de la constelación de Llibra. Tien una declinación de -14° 09' 55" y una ascensión recta de 15 hores, 00 minutos y 52,2 segundos.
La galaxa NGC 5809 afayóse en 30 de marzu de 1827 por John Herschel.
Caylian Curtis
Caylian Curtis ye una actriz porno y modelu checa.
Biografía
Curtis ye la mayor de dellos hermanos, nació en 1981 en Praga, entós Checoslovaquia. Estudió Derechu y alministración pública antes d'embarcase na so carrera de management.
Mientres el branu de 2006, tamién Curtis foi protagonista na triloxía XCalibur de Pierre Woodman antes de pasar a ser la Playmate del Mes de Playboy poques selmanes más tarde. Convertir na primer actriz porno hardcore de la edición de la República Checa de Playboy. Convertir na primer actriz con contratu esclusivu con Woodman Entertainment.
Roza Otunbáyeva
Raspia Isákovna Otunbáyeva (Ро́за Иса́ковна Отунба́ева; ) ye una política y diplomática kirguisa qu'exerció como presidenta de Kirguistán dende'l 7 d'abril de 2010 hasta'l 1 d'avientu de 2011, siendo nomada tres les violentes protestes que llevaron al arrenunciu del presidente Kurmanbek Bakíev; antes d'esto foi ministra d'asuntos esteriores del so país y líder nel parllamentu del opositor Partíu Socialdemócrata de Kirguistán.
Primeros años
Otunbayeva nació en Osh, RSS de Kirguistán, Xunión Soviética. Graduar de la Facultá de filosofía de la Universidá Estatal de Moscú en 1972 dempués de lo que treslladóse a la Universidá Nacional de Kirguistán onde se convirtió en profesora y xefa del departamentu de filosofía. Otunbayeva ta divorciada y tien dos fíos.
Huerta del Marquesado
Huerta del Marquesado ye un conceyu español de la provincia de Cuenca, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha. La so población ye de 210 habitantes (INE 2015) y atópase en plena Serranía de Cuenca a un altor de 1257 msnm siendo de 1.853 metros l'altor máximu del términu municipal nel picu conocíu como Collada Baxa.
Roza Otunbáyeva
Carrera política
thumb|left|200px|Otunbáeva, a la izquierda, en [[2006, cuando yera Ministra de Rellaciones Esteriores, d'en l'estudiu de los medios de comunicación Azattyk en Biskek, xunto a dellos periodistes.]] En 1981 empezó la so carrera política como segunda secretaria del Partíu Comunista nel Raikom de Frunze (actual Bixkek). A finales de los 80 sirvió como cabeza de la delegación soviética representante ante la UNESCO en París y dempués foi nomada embaxadora en Malasia. En 1992, Askar Akayev, líder de la yá independiente Kirguistán, escoyer como Ministra d'Asuntos Esteriores y como Vice-Primer Ministra, puestos que caltuvo hasta finales d'esi añu cuando foi unviada como embaxadora a Estaos Xuníos y Canadá. Ella tornó al so puestu en 1994, sirviendo n'este por 3 años. Ente 1998 y 2001 foi la embaxadora kirguís nel Reinu Xuníu. Otunbayeva foi xefa axunta de la misión especial de la ONX en Xeorxa ente 2002 y 2004.
Huerta del Marquesado
Llocalidaes cercanes
Al Norte, aproximao a 4 km atópase la llocalidá de Llaguna del Marquesáu, al Sur, a unos 8 km ta'l conceyu de Campillos-Sierra, y más al Sur atopa la pequeña ciudá de Cañete a unos 14 km. Otres llocalidaes cercanes son les de Valdemoro de la Sierra, Valdemeca, Tragacete, Beamud, Tejadillos o Campillos-Paravientos.
Roza Otunbáyeva
Carrera política
Al tornar a Kirguistán, a finales de 2004, Otunbayeva arreyóse viviegamente en política. N'avientu, ella y trés parllamentarios d'oposición fundaron el partíu Arreya-Jurt pa competir nes eleiciones parllamentaries de 2005. A ella prohibióse-y participar en diches eleiciones por cuenta de una llei qu'esixía a los candidatos morar nel país por siquier 5 años previos a les eleiciones. El tiempu que pasó nel Reinu Xuníu como embaxadora torgó-y cumplir con dichu requisitu.
Huerta del Marquesado
Economía
Nesti pueblu de la serranía alta atópase la embotelladora d'agua Fonte Llixera, siendo una agua conocida en toa España pola so baxa concentración de Sodiu y tar indicada pa la preparación de biberones cuando los ñácaros tienen problemes d'estriñimientu dáu'l so altu conteníu en Magnesiu. Dende la instalación de la embotelladora en 1991 la población del conceyu foi en llixeru aumentu hasta asitiase cerca de los 250 habitantes en 2001, collaborando amás col desenvolvimientu económicu del pueblu.
Roza Otunbáyeva
Carrera política
Otunbayeva foi una de les figures claves de la Revolución de los Tulipanes, que espulsó al presidente Akayev del poder. Tres esto, Otunbayeva sirvió per unos meses como Ministra d'Asuntos Esteriores mientres el gobiernu interín del aquel día primer ministru Kurmanbek Bakíev. Dempués de que Bakiev fuera escoyíu presidente, Otunbayeva nun llogró'l sofitu parllamentariu necesariu pa siguir nel so cargu. Tres esto presentóse a una eleición especial parllamentaria, pero perdió. Otunbayeva xugó un papel clave nes protestes de payares de 2006 que buscaron una nueva constitución. N'avientu de 2007, foi escoyida pal parllamentu de Kirguistán como candidata del Partíu Socialdemócrata de Kirguistán.
Presidenta de la República Kirguisa: 2010 - 2011
thumb|200px|Otunbáeva xunto a [[Barack Obama en 2010.]] El 7 d'abril de 2010, Otunbayeva foi escoyida polos líderes de la oposición como xefa del Gobiernu Provisional de la República Kirguisa, arriendes de disturbios xeneralizaos en Biskek, empecipiaos el día anterior en contra de Kurmanbek Bakíev, depués de que'l so gobiernu tamién se volviera autoritariu y corruptu. El gobiernu provisional tenía de lluchar por llograr el control del territoriu kirguiso. Bakíev, depués de que'l Ministeriu de Defensa de Kirguistán confirmara que taba na so residencia en Osh, reconoció qu'había perdíu control sobre la mayoría del territoriu kirguiso, pero de toes formes negóse a arrenunciar. Dempués d'una serie de protestes multitudinaries, y de que'l gobiernu de Otumbáeva declarara que yá llograra'l control de les Fuercies Armaes y la policía, Bakíev dimitió y fuxó escontra Kazakstán, pa depués abellugase definitivamente en Bielorrusia. El 21 d'abril, Bakíev retratar del so arrenunciu y declaró qu'inda yera presidente de Kirguistán. Otunbayeva comprometer a llevalo a xuiciu.
Como presidenta interina, Otunbáeva tenía cuatro diputaos masculinos. La eleición de Otunbáeva como presidenta foi inusual, yá que hai poques muyeres na política d'Asia Central. La so primer conversación dempués de la so llegada al poder foi col primer ministru rusu Vladímir Putin. Otunbayeva declaró que les nueves eleiciones seríen entamaes dientro de los siguientes seis meses y que ella sirviría como xefa d'estáu interina hasta entós. El 3 de xunetu de 2010 ante protestar pro-Bakíev en Jalalabad, decidió retrasase les eleiciones presidenciales para 2011, polo que Otunbaéva xuró'l cargu como Presidenta Constitucional de la República Kirguisa hasta'l 31 d'avientu de 2011 a lo más, tando previstu que se celebraren eleiciones n'ochobre d'esi mesmu añu.
La nueva constitución, que camudaba'l réxime presidencialista por unu parllamentariu, torgaba amás la reeleición presidencial, polo que Otunbayeva nun pudo participar en diches eleiciones, siendo escoyíu'l 30 d'ochobre el socialdemócrata Almazbek Atambayev. Otunbayeva remató'l so mandatu'l 1 d'avientu, trenta díes antes de lo previsto. Foi la primer xefa d'estáu de la hestoria independiente de Kirguistán en dexar el poder voluntariamente al so socesor.
Post-presidencia
En xineru de 2012, Raspia Otunbayeva estableció la Fundación Internacional Pública "Iniciativa Raspia Otunbáeva". El principal oxetivu de la Fundación ye la implementación de programes y proyeutos que contribuyan al desenvolvimientu social, políticu y económicu de la República Kirguisa. En 2016, manifestó la so desaprobación a les reformes constitucionales realizaes pol so socesor, Atambayev, p'aumentar el poder del Primer Ministru, considerándolo illegal, por cuenta de la clausa que torgaba les reformes constitucionales hasta 2020.
Premios y condecoraciones
Otunbayeva foi incluyida na llista de 150 muyeres más influyentes del mundu na edición de 2011 de la publicación Newsweek Daily Beast.
Tamién recibió'l Premiu Minerva Medallion, concedíu pol presidente d'Italia en virtú de la so "alto rol institucional en Kirguistán y les sos actividaes internacionales de promoción de la democracia y la paz".
En 2011 recibió'l premiu internacional de Muyeres con Coraxe, que concede añalmente'l Departamentu d'Estáu d'Estaos Xuníos a aquelles muyeres que destacaron pol so lideralgu, coraxe y voluntá de sacrificiu en favor de los demás, especialmente cuando promocionen los derechos de les muyeres. El 13 d'avientu de 2012, la Fundación Eurasia concedió-y el premiu Bill Maynes por amosar lideralgu visionariu nel marcu de la transición constitucional quirguiz y por dar exemplu d'una vida dedicada al serviciu públicu.
Otunbáeva ye miembru del Club de Madrid (Madrid); miembru del Conseyu d'Espertos del Grupu Internacional de Crisis (Bruxeles); Miembru del equipu directivu de la Fundación Interestatal de Cooperación Humanitaria de la Comunidá d'Estaos Independientes (Moscú); Miembru del Conseyu de Lideralgu de la Rede de Soluciones pal Desenvolvimientu Sostenible, una iniciativa de les Naciones Xuníes (Nueva York); Miembru del conseyu de la Universidá de Naciones Xuníes pa la Paz en Costa Rica; Miembru del conseyu del Institutu Mahatma Gandhi pa la Educación pa la Paz y el Desenvolvimientu Sostenible de la UNESCO (Nueva Delhi) y miembru del Conseyu Consultivu del Organismu Mundial de Migraciones (Xinebra).
Ye profesora honoraria de la Universidá de Shangái de Ciencies Polítiques y Xurídiques (China) y profesora honoraria de la Universidá Ganjavi (Azerbaixán). Tamién exerz como profesora honoraria en delles universidaes de la República Quirguiz.
Felpeyu
Felpeyu ye un grupu de música folk d'Asturies y una de les referencies na música asturiana.
Foi fundáu en 1991 en Salamanca, onde estudiaren Belles Artes los sos miembros fundacionales Ígor Medio y Ruma Barbero. Dende entós, desendolcaron una carrera musical con una bayura d'actuaciones per España, Europa y Australia.
El so primer trabayu discográficu foi'l discu homónimu Felpeyu, editáu en 1994 por Fonoastur. Pa entós, ya habíen espublizáo la maqueta Fuxide oricios (1993) y contribuyeron al recopilatoriu "V Festival de Música Folk Galega" (1993. Edicions Discográficas Galegas). Magar qu'al entamu de la so carrera desenvolvíen un repertoriu con pieces asturianes y gallegues (pola participación de los hermanos Cástor y Félix Castro), Felpeyu centróse col tiempu nos sones más averaos al repertoriu asturianu.
En 1997 apaez el so segundu discu, Tierra (Fonoastur) y enxerten una de les sos pieces del discu Felpeyu nel recopilatoriu Naciones Celtas.
En 2000 asoleyen Live Overseas (Urchin Records), discu en direutu grabáu n'Ourense pa la so xira per Australia. En 2002 espublicen el discu Yá!, el primeru d'ellos con aniciu na propia discográfica de la banda "Tierra Discos".
El 24 de xunu de 2006, el grupu sufre un accidente de tráficu cuando empobinaba dende Asturies pa Cataluña, onde diben ufrir un conciertu. Nel siniestru morrieron los componentes Ígor Medio (voz y buzuki) y Carlos Redondo (guitarra y voz), mientres que'l restu la formación -el bodhraneru Ruma Barbero, el curdioneru Xuan Nel Expósito, los violonistes Lisardo Prieto y Fernando Oyágüez, el gaiteru Diego Pangua y el téunicu de soníu Slaven Kolak-, sufrieron feríes de diversa gravedá.
Tres una temporada d'obligada inactividá, la banda resurde incorporando'l baxu lléctricu en manes de Dudu Puente, quién tamién-y pondrá voz nuevo a la formación. Más alantre tendría de llegar Moisés Suárez a la guitarra acústica. N'abril de 2008 asoleyen Canteros (Tierra Discos).
En 2017 espublizen el so últimu trabayu Cerquina, cola nueva incorporación, a la voz y al baxu, de Luis Senén Fernández.
Helen Lines
Helen Lines foi una astrónoma aficionada d'Estaos Xuníos. Nos sos empiezos, foi una observadora del cielu fondu y astrofotógrafa.
Foi una de los primeros miembros de la Sociedá Astronómica de Phoenix, y miembru de l'Asociación Americana d'Observadores d'Estrelles Variables. Ella y el so home, Richard D. Lines, construyeron un pequeñu observatoriu en Mayer, Arizona. En 1992, ellos ganaron el Premiu Llogro Aficionáu de la Sociedá Astronómica del Pacíficu pol so trabayu nel campu de la fotometría fotoeléctrica d'estrelles variables.
Mikel Laboa
Mikel Laboa Mancisidor foi ún de los más importantes cantautores del País Vascu.
Anguaño se-y considera'l patriarca de la música vasca pola influencia de la so obra nes xeneraciones de músicos más mozos.
Casi tolos sos cantares son n'euskera, magar que tien emplegáu tamién el francés, el portugués o el castellanu, ente otros idiomes, nes sos composiciones.
Biografía
Mikel Laboa naciera'l 15 de xunu de 1934 en San Sebastián (Guipúzcoa), anque pasó bona parte de la so mocedá en Lequeitio (Vizcaya). Na década de 1950 estudió medicina y psiquiatría en Pamplona y acompangó siempre la so carrera artística cola de médicu, desendolcada fundamentalmente na unidá de Neuropsiquiatría infantil del Patronato San Miguel de San Sebastián, na que trabayó casi 20 años.
Durante la so etapa d'estudiante interesóse na música influyíu por artistas como Atahualpa Yupanqui y Violeta Parra. Laboa identificaríase a sí mesmu col rol d' «artista políticu». Debutó nel Teatru Gayarre de Pamplona en 1958.
Durante la década de 1960 fundó xunto con otros artistes vascos el grupu cultural Ez Dok Amairu (Nun existe'l trece), que buscaba l'espoxigue dende estremaos ámbitos de la cultura vasca, enforma murnia durante la dictadura franquista. Nesi sen, ficieron cincapié na recuperanza y dignificación de la llingua vasca. Dentro d'esi grupu y nel planu musical, Laboa apaeció xunto con Benito Lertxundi, como máximu esponente de la nomada «nueva canción vasca».
Montferrer i Castellbò
Montferrer i Castellbò ye un conceyu de la provincia de Lleida, asitiáu na contorna catalana del Alto Urgel. Según datos de 2006 la so población yera de 944 habitantes. Ye'l términu municipal más estensu de tola contorna ya inclúi 27 entidaes de población. El conceyu crear en 1970 a partir de la fusión de los antiguos conceyos d'Arabell y el de Villa y Valle de Castellbó, a los que darréu s'amestaron tamién los conceyos de Guils y Palleróls.
Mikel Laboa
Biografía
La so música se puede definir como un amestáu de trafición poesía y esperimentalismu, al estilu de los cantautores de les décades de 1960 y 1970, pero dotáu d'un fuerte estilu y una voz peculiar. La so obra amesta vieyos cantares populares con estilos más modernos, poesíes musicaes d'autores como Bertolt Brecht y composiciones de so. Mención aparte merecen los sos Lekeitioak, canciones esperimentales cantaes a berríes y soníos onomatopéyicos.
Montferrer i Castellbò
Historia
Tol valle de Castellbó formó parte del vizcondáu del mesmu nome, creáu en 1126. Llamáu Castro Leonis hasta'l sieglu XI, dalgunos de los sos nucleos de población apaecen citaos yá na acta de consagración de la catedral de Urgel.
Mikel Laboa
Biografía
El so discu Bat-Hiru de 1974 foi escoyíu «Meyor Discu Vascu de la Historia» por una votación popular del periódicu El Diario Vasco. Delles de les sos canciones son ya clásicos populares nel País Vascu, especialmente Txoria txori («Páxaru (ye) páxaru»), que ye el so cantar más conocíu, y que fuera interpretáu por Joan Baez na so versión orixinal en vascu. Otros cantares que rescamplen nel so repertoriu son Gure Hitzak (Nuesese pallabres), Haika mutil y Baga, biga, higa.
Montferrer i Castellbò
Historia
Nel sieglu XIII el vizcondáu de Castellbó amplió los sos dominios gracies al matrimoniu de Roger Bernardo II de Foix con Ermesenda de Castellbó. Incluyía territorios en contornes vecines como la del Pallars Jussá. Nel sieglu XV la espansión del condáu siguió, algamando una superficie cercana a los 1.100 Km². El vizcondáu sumió en 1548, pasando a manes de la corona.
Mikel Laboa
Biografía
El 11 de xunetu de 2006 ufrió la so actuación cabera, teloneando a Bob Dylan nun Conciertu pola Paz que se celebró na ciudá de San Sebastián.
Montferrer i Castellbò
Cultura
En Castellbó, que foi la sede del vizcondáu, caltiénense dellos restos del antiguu castiellu. Apaez documentáu yá en 998 y foi derruido en 1513 por orde del rei Fernando'l Católicu. Queden dellos fragmentos de los sos murios. La ilesia parroquial correspuende a l'antigua colexata de Santa María. Foi fundada en 1392 y la so comunidá taba compuesta por un prior y siete monxos. La colexata sumió en 1851. L'edificiu ye de transición al góticu, de nave única rematada por un ábside y un absidiolo. La puerta asitiada na zona de poniente entá caltién los herrajes orixinales. La fachada termina nun campanariu d'espadaña. Sobre'l ríu Castellbó puede trate una pequeña ponte construyida mientres la Edá Media.
En San Juan de Erm esistió un santuariu que funcionaba tamién como hospedería gracies a la so situación, nun puertu de monte. Esistía yá en 994 y cunta la tradición que nél se caltuvo mientres un tiempu'l Santu Grial. Foi reconstruyíu nel sieglu XVIII. Sumió tres una quema provocada asocedíu n'avientu de 1936 pero entá son visibles numberosos restos.
En 1970 inaugurar en San Juan de Erm una pista d'esquí nórdicu con un total de 50 quilómetros de pistes esquiaderes. En Costoja atopábase un antiguu prioratu, el de Santa María, nel que fueron soterraos los vizcondes Arnaldo y Ermesenda. Los sos restos fueron desaterraos en 1269 una y bones la Inquisición condergar por herexes al considerar que sofitara a los cátaros. Dende 1860 l'edificiu ta práuticamente en ruines.
En San Andrés de Castellbó atópase una ilesia d'orixe románicu de nave única na que se caltienen diverses imáxenes barroques de principios del sieglu XVIII. En Albet ta la ilesia de San Martín que formó parte d'un antiguu monesteriu con una imaxe barroca de San Martín nel so interior.
Dientro del términu municipal atópesse los restos d'antiguu monesteriu de Santa Cecilia de Elins del que se caltienen dellos restos.
Tantu en Montferrer como en Castellbó, la fiesta mayor tien llugar nel mes d'agostu.
Sara Moro
Sara Moro de Faes ye una ex-ximnasta asturiana, especializada na disciplina de ximnasia artística, olímpica en Sydney 2000 y Atenes 2004. En dambos Xuegos llogró'l diploma olímpicu al ser 4ª y 5ª por equipos respeutivamente.
Montferrer i Castellbò
Economía
Les principales actividaes económiques fueron l'agricultura y la ganadería, anque la mayoría de los terrenes agrícoles utilícense como camperes.
El turismu, gracies a les pistes d'esquí y a un campu de golf, ganó importancia económica. El aeródromu de Pirineos-Andorra atópase parcialmente nel so términu municipal.
Sara Moro
Tamién tien delles medayes en competiciones internacionales, amás de tener un títulu de campeona d'España sénior (2000), ente otres preseas en campeonatos nacionales col RGCC Cuadonga de Xixón. A lo llargo de la so carrera fuéron-y concedíos delles reconocencies, como la Medaya al Méritu Ximnásticu, dada pola Real Federación Española de Ximnasia (2006). Ye una de les 5 ximnastes artístiques españoles que participaron en 2 Xuegos Olímpicos, xunto con Irene Martínez, Laura Muñoz, Eva Rueda y Laura Campos.
Entamos
Anque nacida en Guadalaxara (Méxicu), con 2 años yá vivía n'España. Empezó na ximnasia artística en 1988, a los 4 años d'edá, nel RGCC Cuadonga de Xixón. Ellí foi entrenada por Amparo Abeyón, Bibiana Carriles ya Isabel Izquierdo.
1997 - 2000: ciclu olímpicu de Sydney 2000
Entró na selección nacional en 1997, con 13 años d 'edá, entrenando dende entós nel Centru d'Altu Rendimientu de Madrid. Los sos entrenadores na selección fueron Jesús Fillo Carballo, Lucía Guisado, Almudena San José y Eva Rueda, teniendo como coreógrafa a Fuensanta Ros. Primeramente cuntó cola beca de la Federación, y dempués cola beca ADO y de una pequeña beca del Principáu d' Asturies. Nel Campeonatu d'España Individual de 1999, celebráu en Pozuelo de Alarcón, foi subcampeona d'España na xeneral, solo superada por Esther Moya (oru) y per delantre de Laura Martínez (bronce). Nes finales foi oru tanto en saltu como en suelu. Na DTB Cup foi 8ᵘ na final de suelu. Nun alcuentru Rumanía - España - Alemaña foi plata por equipos y 6ª na xeneral, ente que nel España - Rumanía volvió ser plata por equipos y plata na xeneral. Nel alcuentru Australia - España d'esi mesmu añu foi oru tanto por equipos como na xeneral. N'ochobre participó nel so primer Campeonatu del Mundu, el Mundial de Tianjin, onde foi 7ª por equipos y algamó la 10ª posición na xeneral individual.
En febreru de 2000 participó nel tornéu International Gymnastics Challenge de Sydney, siendo 5ª na xeneral, 5ª n'asimétriques y bronce en barra d'equilibriu. Na prueba de la Copa del Mundu en Cottbus foi 15ª na calificación de barra d'equilibriu y 9ª na calificación de suelu. En mayu compitió nel Campeonatu Européu de París, siendo 4ª por equipos y 7ª na xeneral, el so meyor puestu na clasificación individual d'un Campeonatu d'Europa. Nel Campeonatu d'España de 2000, apostáu en Murcia, llogró proclamase campeona d'España sénior per delantre d'Esther Moya (plata) y Laura Martínez (bronce). Amás, foi bronce en saltu, plata n'asimétriques y bronce na barra d'equilibriu. En setiembre participó nos Xuegos Olímpicos de Sydney 2000, onde consiguió'l 21ᵘ puestu na xeneral individual y llogró el diploma olímpicu al terminar nel 4ᵘ puestu nel concursu por equipos. Nesta cita Sara competiría condicionada por una mancadura nel pie. L'equipu español taba integráu en Sydney por Sara, Laura Martínez, Marta Cusidó, Susana García, Paloma Moro y Esther Moya.
2001 - 2004: ciclu olímpicu d'Atenes 2004
miniaturadeimagen|281x281px|Sara (nel centru) col equipu español de ximnasia artística nun alcuentru España - Holanda (2004). En mayu de 2001 llogró, col equipu español combináu de delles disciplines de ximnasia, la medaya de bronce nel primer Campeonatu Européu por Equipos celebráu en Riesa (Alemaña), una competición oficial de la UEG. L'equipu español nesa competición tuvo formáu amás por Alejandro Barrenechea, Víctor Cano y Laura Martínez de ximnasia artística, y por dos representantes de ximnasia rítmica: Almudena Cid y Esther Domínguez. Nel Campeonatu d'España Individual de 2001, celebráu n'Orense, foi subcampeona d'España na xeneral, tres Laura Martínez (oru) y per delantre de Marta Cusidó (bronce). Amás, llogró l'oru en saltu, barra y suelu. N'agostu de 2001 participó nel alcuentru España - Holanda en Madrid, siendo oru por equipos y na xeneral individual. Nos Xuegos Mediterráneos de 2001 en Túnez, llogró l'oru tanto por equipos como na xeneral, el bronce en saltu, el 5ᵘ puestu n'asimétriques y la plata en suelu. Nel Campeonatu Mundial de Gante en 2001 llogró'l 4ᵘ puestu por equipos, el 8ᵘ na xeneral y el 4ᵘ en barres asimétriques. Esa 8ª plaza foi'l so meyor puestu na clasificación individual xeneral d'un Campeonatu del Mundu. El 1 de marzu de 2002 Sara foi sometida a una operación de llombu por cuenta de una hernia discal, amás de sometese darréu a otra intervención de coldu. miniaturadeimagen|281x281px|Sara Moro nel so últimu entrenamientu nel CAR de Madrid (2004). Yá en 2003, foi operada nuevamente, esta vegada de la muñeca. En recuperándose de les sos mancadures tornó a la selección nacional, participando nel alcuentru España - Bielorrusia en Guadalaxara, onde foi oru por equipos. Poco dempués foi 16ª na Copa d'España en Málaga, y nel alcuentru España - Rumanía - Brasil en Pozuelo de Alarcón llogró la plata por equipos y el 18ᵘ puestu na xeneral, anque participando namái en dos aparatos. Pal Campeonatu d'España Individual de 2003 n'Alicante, foi plata n'asimétriques y bronce en barra d'equilibriu. Nel alcuentru Alemaña - España - Bulgaria - Francia celebráu en Dresde a finales de xunetu, foi plata por equipos. Nel Campeonatu Mundial de Anaheim, apostáu n'agostu, llogró'l 5ᵘ puestu por equipos, lo que clasificó al combináu español pa los XX.OO. d'Atenes 2004.
A empiezos de 2004 llogró'l bronce por equipos nel Test Preolímpicu d'Atenes. Nel alcuentru España - Holanda en Madrid foi oru por equipos, mesma posición que llogró pocu dempués nel alcuentru Italia - España, onde sería amás 10ª na xeneral individual. Nel Campeonatu Européu de Liubliana foi 4ª por equipos y 7ª n'asimétriques. Pa xunetu, nel Campeonatu d'España en Vilasar de Mar de 2004, llogró'l 12ᵘ puestu na xeneral, el bronce n'asimétriques y l'oru en barra d'equilibriu. Tamién participó nel alcuentru España - Rumanía, onde foi plata por equipos y 16ª na xeneral (faciendo solu dos aparatos), nel Memorial Joaquín Blume y nel alcuentru Francia - España, siendo plata por equipos. N'agostu compitió nos sos segundos Xuegos Olímpicos, Atenes 2004, quedando en 5ᵘ llugar nel concursu xeneral por equipos y llogrando asina nuevamente'l diploma olímpicu. L'equipu español taba integráu nestos Xuegos por Sara, Laura Campos, Tania Gener, Elena Gómez, Mónica Mesalles y Patricia Moreno.
Retirada de la ximnasia
Tres la so retirada en 2004, estudió la diplomatura de Fisioterapia na Universidá d'Uviéu y escontra 2008 exerció de volao d'entrenadora nel RGCC Cuadonga de Xixón. Foi amás miembru de l'Asamblea Xeneral (estamentos de ximnasia) y vocal de la Xunta Directiva de la Federación Asturiana de Ximnasia. Tamién trabayó nel Centru de Fisioterapia d'El Llanu (Xixón). Realizó un máster n'Osteopatía dende 2010 y en 2013 treslladar de nuevu a Madrid. En 2016 foi nomada embaxadora de «Xixón, Ciudá Europea del Deporte 2016». Na actualidá trabaya de fisioterapeuta na Clínica Mayuben d'Alcobendas (Madrid).
Selección española
{| width="100%" class="" style="margin-bottom: 10px;"
Sénior
1999
2000
2001
2003
2004
Beire-le-Fort
Beire-le-Fort ye una comuña francesa del departamentu de Côte-d'Or, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Helen Fisher
Helen Elizabeth Fisher ye una antropóloga y bióloga estauxunidense. Investigadora del comportamientu humanu na Universidá Rutgers, estudió'l amor romántico dende un puntu de vista científicu mientres aproximao 30 años. Antes de convertise en profesora ya investigadora de la Universidá Rutgers, foi acomuñada d'investigación nel Muséu Americanu d'Historia Natural, en Nueva York.
La Dra. Fisher ye una de les más reconocíes na bioloxía del amor y l'atraición. Anguaño ye la erudita más referenciada na comunidá investigadora sobre la tema del amor. En 2005 foi contratada por match.com por qu'ayudara a construyir chemistry.com, sitio web qu'usó les sos investigaciones y esperiencia pa crear sistemes d'axugamientu basaos tantu nes hormones como na personalidá. Foi unu de los principales espositores nes conferencies añales de TED de 2006 y 2008.
El 30 de xineru de 2009 apaeció nel programa especial de 20/20 d'ABC News ''Why Him? Why Her?'' («¿Por qué él? ¿Por qué ella?»), onde aldericó los sos más recién investigaciones sobre la química cerebral y l'amor romántico.
2004
Nel so llibru Why we love: The nature and chemistry of romantic love (Por qué amamos: Naturaleza y química del amor romántico), Fisher propunxo la teoría de que la humanidá desenvolviera tres sistemes cerebrales principales pal apareyamientu y la reproducción:
L'amor puede empezar con cualesquier d'estos sentimientos, según caltién Fisher. Delles persones tienen rellaciones sexuales con una persona nueva y darréu namórense. Dalgunos namórense primero, y depués tienen rellaciones. Otros empiecen con un sentimientu fondu d'apegu, que se tresforma en amor romántico y n'impulsu sexual. Pero l'impulsu sexual evolucionó hasta dexar l'apareyamientu namái con un grupu de compañeros; l'amor romántico evolucionó de tala forma que dexa enfocar la enerxía del apareyamientu sobre un solu compañeru cada vez; y l'apegu evolucionó hasta dexanos formar un venceyu de pareya y criar xuntos a los fíos como un equipu.
Fisher alderica munchos de los sentimientos del amor romántico intensu, y diz qu'empieza a midida que la persona amada adquier un significáu especial». Entós se focaliza intensamente sobre ella. La xente puede numberar les coses que nun-y gusten del so noviu o novia, pero estremar de la so mente y concéntrase no qu'adoren. Una intensa enerxía, euforia, cambeos d'ánimu, dependencia emocional, ansiedá ante la separación, actitú posesiva, y reacciones físiques qu'inclúin fuertes llatíos del corazón, respiración encurtiada y allampa, según afirma l'antropóloga, son elementos centrales d'esti sentimientu. Pero'l más importante ye'l pensamientu obsesivu. Según les sos propies pallabres, «daquién acampa na to cabeza».
Una de les idees centrales de la investigadora ye que l'amor romántico ye un impulsu más fuerte que'l sexual. Según les sos pallabres, «dempués de too, si de casualidá pídes-y a daquién que se vaya contigo a la cama y te refuga, nun entres nuna depresión nin cometes suicidiu o homicidiu —pero en tol mundu la xente sufre terriblemente tres el refugu nuna rellación romántica».
Tamién sostién que ciertos antidepresivos pueden menguar los sentimientos d'amor romántico y apegu (tamién mengüen l'impulso sexual).
Tantu los homes como les muyeres usen el curiosu físicu como una midida de cómo de 'bona' ye una persona. Según imáxenes del celebru por resonancia magnética funcional publicaes en 2004, nes etapes tempranes de namoramientu intensu apreciábense clares diferencies ente'l celebru del home y la muyer. Los homes, en permediu, tendíen a amosar más actividá en dos rexones del celebru: una asociada cola integración d'estímulos visuales, y la segunda rellacionada cola ereición del pene. Pela so parte, les muyeres exhibíen un aumentu d'actividá en delles rexones del celebru acomuñaes cola evocación de la memoria o acordanza. Fisher especuló que la fonte evolutiva de tal fenómenu atopar na necesidá de les muyeres d'identificar a los homes que'l so comportamientu a lo llargo del tiempu suxuríalos que podríen ayudar a criar a la prole.
2006
En 2006, les sos investigaciones con imáxenes por resonancia magnética, qu'amosaben que l'área tegmental ventral y el nucleu caudado volvíense activos cuando la xente taba locamente namorada, apaeció nel artículu “Love - the Chemical Reaction”, amosáu na portada del exemplar de febreru de la revista National Geographic.
Cuatro tipos de personalidá
Fisher estrema cuatro tipos de personalidá, cada unu de los cualos ella acomuña con una sustancia químico del organismu. El términu platónico correspondiente —yá que Fisher identificó los sos propios tipos— y el correspondiente temperamentu de Keirsey resultante (según la especulación de dellos llectores, non de la mesma Fisher) puede trate ente paréntesis. Sicasí, el sistema de Fisher dexa 12 combinaciones, y non 16 como Keirsey, lo cual implica que nun puede esistir una correspondencia perfecta ente dambos:
NGC 584
NGC 584 ye una galaxa elíptica na constelación de Cetus. Afayóse'l 10 de setiembre 1785 pol astrónomu alemán William Herschel.
Ta a unos 23,4 megapársecs (76,4 millones d'años lluz) de distancia.
Tubería
thumb|250px|Tuberíes nuna sala de calderes Una tubería ye un conductu que cumple la función de tresportar agua o otros fluyíos. Suelse ellaborar con materiales bien diversos. Tamién sirven pa tresportar materiales que, magar nun son puramente un fluyíu, se adecuan a esti sistema: formigón, cementu, ceberes, documentos encapsulados, etcétera.
Denominaciones
Tien De estremase ente'l términu tubería, que polo xeneral designa les conducciones de seición circular y los conductos que pueden tener otres seiciones y que nun son puramente tuberíes.
De cutiu, cuando se trata de tuberíes d'una instalación de suministru d'agua con tubería d'aceru galvanizáu, llámense cañeríes. Deber a qu'hubo antigües instalaciones que se fixeron con cañes y de ende que quedara esi términu pa les tuberíes fabricaes más antigües: les d'aceru, y el so conxuntu recibió'l nome de cañería.
Cuando'l líquidu tresportáu ye petroleu, utilízase'l términu oleoductu. Cuando'l fluyíu tresportáu ye gas, utilízase'l términu gasoductu.
Materiales
Les tuberíes fabricar en diversos materiales en función de considerancies téuniques y económiques. Suel usase'l fierro fundíu, aceru, latón, cobre, plomu, formigón, polipropileno, poliéster reforzáu con fibra de vidriu (PRFV), PVC, y termoplásticu polietilenu d'alta densidá (PEAD), etcétera.
Tubos d'aceru
Hai tres métodos de fabricación de tuberíes d'aceru:
Tubos d'aceru galvanizáu
La tubería d'aceru galvanizáu ye una tubería d'aceru (espurríu o con soldadura), como nel casu anterior, pero a la que se sometió a un procesu de galvanizáu interior y exteriormente. El galvanizáu aplícase dempués de formáu'l tubu. Al igual que la d'aceru al carbón, dóblase la placa a los diámetros que se riquir. Esisten con cordura y ensin cordura y utilízase pa tresportar agua potable, gases o aceites.
Taterillus emini
Taterillus emini ye una especie de royedor de la familia Muridae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en República Centroafricana, República Democrática d'El Congu, Etiopía, Kenia, Sudán, Sudán del Sur, Tanzania y Uganda.
Belan-sur-Ource
Belan-sur-Ource ye una comuña francesa del departamentu de Côte-d'Or, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Taterillus emini
Hábitat
El so hábitat natural son: sabanes grebes, campos de gramínees, pacionales húmedos de tierres baxes subtropicales o tropicales y tierres de cultivu.
Tubería
Tubos de cobre
Son de color anaranxáu.tienen pitos
Tubos de fibrocemento
Les tuberíes de fibrocemento empezaron a utilizase nes primeres décades del 1900, y hasta la década de 1960-1970 utilizóse llargamente tantu en sistemes de suministru d'agua potable como en sistemes de riego por presión.
N'Europa, a partir de la década de 1980 el so usu empieza a aparrar y pa la de 1990 empezar a prohibir en dellos países europeos; n'España prohibe'l so usu y comercialización a partir de xunu de 2002, una y bones la esposición frecuente al amiantu, per mediu de la inhalación de les sos pequeñes fibres, podría causar enfermedaes irreversibles, como l'asbestosis y el cáncer de pulmón. Al 2010, la mayoría de los organismos financiadores multillaterales teníen prohibíu'l so usu..
Tubos de formigón
La tubería de cementu, formigón o formigón armáu ye eficaz, económica y ecolóxica pa redes hidráuliques que trabayen en réxime llibre o en baxa presión. La esperiencia nel so usu ye amplia, una y bones l'usu del formigón como material de construcción ye bien antiguu y tuvo, a lo llargo del tiempu, munchos cambeos, tantu na composición de los materiales utilizaos pal formigón como nos procedimientos constructivos.
Los tubos de formigón pueden ser de:
Evidentemente les tuberíes de formigón, como toles otres tuberíes, tienen ventayes ya inconvenientes. Les principales son:
Tubos de materiales plásticos
Son cañeríes que pueden utilizase nos llares, y sirve pa suministrar o drenar fluyíos, como son les refugayes de too tipu y agua, tamién como tubería de ventilación.
Ente los distintos tipos de tubería de plásticu, atópense les que fueron manufacturadas con PVC, y son utilizaes pa suministrar y drenar agua.
Como son d'un material inflamable nun son aptes pa contener líquidos que se demuestren con temperatures bien altes.
La diversidá d'usos que puedes dar a esti tipu de tubería ye ampliu, por que'l so diámetru ye similar al de les tuberíes de cobre.
Usos de les tuberíes
thumb|Tubería de plomu procedente de l'antigua [[Caesaraugusta]]
Sistemes de suministru d'agua
Los materiales más comunes colos que se fabriquen tubos pa la conducción d'agua son: PRFV, cobre, PVC, polipropileno, polietileno (PEAD, aceru y fierro dúctil (ISO-2531)（GB/T13295-2008）.
Ente los sistemes de suministru d'agua, ta'l suministru a los sistemes de proteición de quemes, tantu pa llevar agua a les boques forníes (BIE) y a les ensin fornir (hidrantes de quema) como a los sistemes de rociadores que s'abrir cuando la temperatura supera ciertu nivel, dexando pasar l'agua pa controlar quemes.
Desaguadorios
Los materiales más comunes pal desallugu d'agües sirvíes son: PRFV, fierro fundíu, PVC, formigón o fibrocemento. Hasta la década de 1950-1960 utilizábense tubos de desaguadoriu en plomu.
Los nuevos materiales que tán reemplazando a los tradicionales son el PRFV (poliéster reforzáu con fibra de vidriu), PEAD (polietileno d'alta densidá) y PP (polipropileno).
Gas
Suelen ser de cobre o aceru (dúctil o llaminar, según les presiones aplicaes), según el tipu d'instalación, anque si son d'un material metálico ye necesariu realizar una conexón a la rede de toma de tierra. Tamién se tán empezando a ellaborar de PRFV, politicen reforzáu con fibra de vidriu. nel casu de tuberíes de conducción con requerimientos térmicos y mecánicos menos esixentes; amás, soporten altes presiones.
Calefacción, climatización
Tradicionalmente usóse l'aceru negro, el más fayadizu para radiadores d'esi material o de fundición. Anguaño úsase'l cobre, material bien usáu nes instalaciones nueves, pero da problemes per contautu con otros metales en presencia d'agua (escomios) especialmente con emisores d'aluminiu (bien corrosible), polo que tamién s'utilicen tuberíes de material plásticu. Nun tienen d'emplegar se tuberíes galvanizaes porque l'agua, a temperatures cimeres a 60 °C, destrúi la proteición de cinc.
En redes soterraes emplégase tubería pre-aisllada.