cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Danny Trejo
Carrera
Tou empezó cuando l'actor presentar al plató de Runaway Train (El tren del infiernu, 1985) pa ufiertar asesoramientu a un home a quien tuviera ayudando. Ufiertóse-y de momentu un papel como convicto. De magar, Danny apaeció en docenes de películes, cuntándose ente elles Blood in Blood Out; Desperado (La balada del pistoleru, 1995); tola triloxía de From Dusk Till Dawn; Heat (1995); Six Days, Seven Nights (Six Days, Seven Nights, 1998); Reindeer Games (Operación reno, 2000); Spy Kids 2 (2001), etc. thumb|left|Trejo en [[Muscle Beach.]]
Emo
Actitú de los grupos emos
Mientres los shows, les bandes emo carauterizar por tocar ensin un escenariu definíu, prefiriendo'l suelu en locales pequeños pa tar más cerca del públicu.
L'Himnu nacional de Sudáfrica
Suena'l llamáu a xuntar
Danny Trejo
Carrera
En 2000, Danny fundó la so propia compañía de producción, Starburst. Esi mesmu añu participó como coproductor (al pie del so amigu Edward Bunker) y actor en Animal Factory, dirixida por Steve Buscemi y protagonizada por Willem Dafoe, Edward Furlong y Mickey Rourke.
Nel añu 2001 trabayó en The Salton Sea. Tamién tuvo papeles secundarios en xXx (2002) y en Once Upon a Time in Mexico (2003). Trejo apaeció tamién en munchos programes televisivos como The District, NYPD Blue (1996 y 1998), The X-Files (2000), Resurrection Blvd. Coles mesmes foi coprotagonista en Ática de Showtime. Tamién participó nun papel d'asesín a sueldu en The Devil's Rejects de Rob Zombie.
Apaez en 2 episodios de la serie estauxunidense Breaking Bad, faciendo d'un narcu llamáu "Tortúa". (2009 y 2010 - 1 episodiu de la 2ª y 1 de la 3ᵉʳ temporada)
Los personaxes qu'interpreta Trejo suelen tener nomes d'armes blanques como Machete en Spy Kids, Razor Charlie y Razor Eddie na serie de películes From Dusk Till Dawn, Navayes en Desperado, y Cuchiellu en Predators. En 2010 protagonizó la película Machete, dirixida por Robert Rodriguez, onde interpreta al personaxe que lleva'l mesmu nome.
Nel videoxuegu Call of Duty: Black Ops apaez como unu de los personaxes principal y afechiscu col so mesmu nome nel mapa del DLC Escalation: "Call of the Dead" de la manera Zombies. En Grand Theft Auto Vice City y Grand Theft Auto Vice City Stories dobla al xefe de la mafia cubana Umberto Robina. En Fallout New Vegas dobla al Necrófagu Raul Tejada. Tamién forma parte del videoxuegu Def Jam Fight for NY col so personaxe propiu.
Machete
Orixinalmente creáu como un trailer falsu qu'apaecería ente los films Planet Terror y Death Proof, Machete convertir nun proyeutu cinematográficu empobináu por Robert Rodriguez. El filme estrenó'l 3 de setiembre de 2010.
Emo
Actitú de los grupos emos
Anguaño, el términu emo ye utilizáu, amás de para esti estilu de música, para la tribu urbana que se basa na ropa escuro y los sentimientos de sufrimientu. Acomuñáu coles persones que carecen de depresión y practiquen autolesiones.
Emilio Tuya
Emilio Tuya García foi un abogáu asturianu, xefe mayor del Cuerpu Pericial d'Aduanes, alcalde de Xixón, presidente del Real Sporting de Xixón, presidente del Real Club Astur de Regatas, y sociu fundador del Real Grupo de Cultura Covadonga
Emo
Historia
A lo llargo de la so historia, el emo pasó por delles etapes. A finales de la década de 1980 el términu emo utilizar pa calificar a les bandes de la escena musical underground de Washington D.C. como Rites of Spring y Embrace, ente otres. A mediaos de los años 1990, el xéneru adoptó'l patrones sonoros creaos por Sunny Day Real Ta. Anguaño, el términu ye equivocadamente utilizáu pa etiquetar bandes de diversos estilos como'l pop punk, el post-hardcore ya inclusive el metalcore. Anque usualmente, el emo ta acomuñándose a una nueva resurdimientu de bandes Indie Rock nacíes a fines de la década del 2000, que siguen el soníu clásicu del emo de la década de 1990 ente'l nordés y el centru d'Estaos Xuníos.
Les bandes más populares usualmente catalogaes dientro d'esti estilu musical son Dashboard Confessional, American Football, Mineral, Thursday, Jimmy Eat World, The Academy Is..., Penfold, Texas Is The Reason, Senses Fail, ente otros. Pa la nueva aguada del emo sumir Brave Bird, Dowsing, Free Throw, Empire! Empire! (I Was a Lonely Ta), Joie de Vivre, Football, Etc., Annabel, Snowing y Into It. Over It., ente otros.
L'Himnu nacional de Sudáfrica
and united we shall stand
y xuníos mos apararemos
Viviremos y llucharemos pola llibertá
Emo
Historia
De resultes del cambéu sustancial y la poca rellación ente'l soníu de les bandes de la escena emo-core de los años 1980 y entamos de los [Años 1990|1990]] col de les bandes anguaño etiquetaes dientro del xéneru, xeneráronse dos vertientes nel usu del términu "emo". Mientres unos afirmen que'l xéneru sumió a fines de la década de 1990 (Xunto col álbum Clarity de Jimmy Eat World), otros acepten el so usu pa catalogar l'estilu de diverses bandes de la escena popular.
L'Himnu nacional de Sudáfrica
in South Africa, our land
Danny Trejo
Machete
Machete ye tamién el nome del personaxe que Danny Trejo interpreta na triloxía de Spy Kids. Trejo apaez nuna serie de comerciales de la marca Mountfield (trés en total) interpretando a Machete.
Emo
Primer xeneración
Nel so orixe, el términu emo yera usáu pa describir el soníu de los grupos de post hardcore de mediaos de los años 1980 na escena de Washington D.C.. Foi definíu como emo-core -abreviación de emotive hardcore- pola carga emocional de les lletres d'estes bandes y pola espresividá y espontaneidá qu'éstes exhibíen nos sos conciertos.
El primer discu consideráu "emocore" foi l'álbum de debú homónimu de Rites of Spring en 1985. Nél, el grupu redirixió la pasión y la rabia propies del hardcore escontra temes como la soledá o la añoranza del pasáu en llugar d'escontra la revolución social como fuera lo común hasta entós en dichu xéneru.
Otru grupu importante nesta dómina foi Embrace, lideraos por Ian Mackaye, ex integrante de Minor Threat, grupu qu'años antes yá inspirara'l movimientu Straight Edge. En dambos casos, Ian McKaye desvenceyar de les etiquetes rellacionaes: en cuanto al straight edge, nun se considera creador d'un movimientu al que siguir, y en cuanto al emo, nos sos entamos consideró la etiqueta una tontura, porque, según él, el hardcore punk yá ye de por sí música llena d'emoción.
MacKaye y dos miembros de Rites of Spring, el vocalista y guitarrista Guy Picciotto y el batería Brendan Canty formaríen l'altamente influyente Fugazi quien, magar tar escasamente rellacionaos o coneutaos col términu "emo", nun son comúnmente reconocíos como una banda de emo.
Segunda xeneración
A partir de mediaos de la década de 1990 el emo empezó a estremase del post-hardcore, evolucionando en dos rama claramente diferenciables. La primer corriente siguió un camín persistiendo nel influxu del hardcore punk, pero adoptando ciertes cualidaes del powerviolence, y partes melódiques. Grupos como Indian Summer, y Portraits of Past empezaríen a faer música d'esta manera, la que sería un preludiu a lo que na segunda metá de la década de 1990 sería conocíu como screamo. Más tarde, una banda proveniente de Mens, Francia, llamada Anomie empecipiaría la escena screamo n'Europa a mediaos de los años 1990.
A diferencia de la corriente enantes mentada, la segunda estremar de la primera por cuenta del so soníu más sele que'l so predecesor, guitarres disonantes y harmóniques, les velocidaes de ritmu (de lentu a rápidu y viceversa), les melodíes apacibles que dacuando españaben d'una forma eufórica y la cantidá de bandes que siguíen la filosofía del DIY (Jawbreaker, Sunny Day Real Ta, Cap'n Jazz, Braid, The Movielife).
Mientres esti periodu, Sunny Day Real Ta foi abriendo un nuevu abanicu de ciertes bandes que complementaríen el emo, ente estes, Christie Front Drive, Jimmy Eat World, Mineral (quien establecería más tarde el soníu definitivu del emo), Texas Is The Reason, The Promise Ring, Knapsack, ente otros.
Mientres esta influencia espandíase, otra banda dende Chicago, Cap'n Jazz consolidaría'l verdaderu soníu del emo, estableciendo como base'l soníu post-hardcore y el indie. Asina foi reflexáu nel so primer álbum llanzáu en 1995 Burrinos, Inspiration Point, Fork Balloon Sports, Cards In The Spokes, Automatic Biographies, Kites, Kung Fu, Trophies, Banana Peels We've Slipped On and Egg Shells We've Tippy Toed Over, más conocíu como Schmap'n Schmazz. Cuatro años más tarde, en 1998, llancen el so discu d'antoloxía llamáu Anaphabetapolothology que reflexa'l claru soníu del emo a partir del post-hardcore y el indie rock.
Causa d'esta influencia, sumáronse bandes claves nel soníu'l emo como The Blacktop Cadence, Joan of Arc, Owls, Owen (proyeutu del solista Mike Kinsella) y American Football, Algernon Cadwadaller, The Jazz June, ente otros.
Más tarde, una banda proveniente de Texas, "Mineral", establecería'l verdaderu soníu definitivu del emo acompañáu de melodíes apacibles qu'españaben con cierta roxura heredaos del punk y del indie rock. El so discu The Power of Failing traería los primeros cimientos sonoros pal emo pero ye col so segundu y postreru álbum d'estudiu EndSerenading quien se llevaría tol creitu y pondría significativamente el soníu definitivu del emo que, una década más tarde, bandes de la zona céntrica d'Estaos Xuníos tomaríen influencies de Mineral y revitalizaríen el soníu del emo que dalguna vegada tener nos años '90. Causa d'esto, al igual que Sunny Day Real Ta y Cap'n Jazz, abriríen un ampliu abanicu musical de bandes Indie Rock nacíes a fines de la década de los 2000.
Esta escena sobrevivió hasta fines de los '90, cuando la mayoría de les bandes dixebráronse o camudaron el so estilu, bien nuna direición más mainstream, popular o comercial, o bien escontra estilos de más difícil catalogación. thumb|250px|[[Jimmy Eat World en conciertu.]] thumb|250px|[[Taking Back Sunday en conciertu.]]
Tercer xeneración
A finales de los años 1990 la escena underground emo práuticamente sumiera. Sicasí, el términu siguía siendo utilizáu dientro del mainstream, cuasi siempres amestáu a les poques bandes sobrevivientes de la decada de 1990, incluyendo a Jimmy Eat World.
Cuando'l públicu empezó a conocer avera del términu emo y supo que Jimmy Eat World taba acomuñada con él, la banda siguió siendo clasificada como tal. Poro, los grupos más nuevos que sonaben como Jimmy Eat World y bandes más melódiques de los tardíos años 1990 como The Get Up Kids, fueron rápido incluyíes nesi xéneru.
De magar, el términu emo camudó pa describir una música dafechu distinta a la de los sos antepasaos, tomando reminiscencies del pop y la música electrónica y camudando les sos llíriques por unes muncho más populistes y, poro, más comerciales. Y, d'una manera entá más xenérica que na década de 1990, la pallabra vieno designar una gran variedá de bandes, munches de les cualos teníen bien pocu de mancomún, como ye'l casu de My Chemical Romance, Hawthorne Heights, Brand New, Something Corporate, A Static Lullaby, Thursday, Emery, Finch, Saves The Day, The Xuliana Theory y Forever Losing Sleep.
L'epicentru de la tercer xeneración camudó tamién. Mientres nos años 1990 los sos principales oríxenes fueren California y Arizona, este camudara de mariña. La meca del emo yeren les periferies que bordiaben la ciudá de Nueva York, Nueva Jersey y Long Island. La mayoría d'eses bandes (y subsecuentemente, les sos tempranes bases de fans) aniciar nesta rexón y progresaron escontra l'esterior.
Screamo
El screamo ye un subxéneru del hardcore punk y del emo. La pallabra screamo vien de scream (berru n'inglés) y de emo. Básicamente ye una fusión de hardcore caóticu llenu de lletres que traten temes esistencialistes con gran carga intelectual, pesimista y delles vegaes temes políticos. El screamo aniciar n'Estaos Xuníos a finales de la década de 1990, y caracterízase principalmente por vocales o berros fuertes, munches vegaes violentu y dramáticu. A diferencia del hardcore punk, los cantares y los berros son más lentos, los berros duren más y tienden a ser más agudos.
Los álbumes más representativos del emo
Nel númberu 179 de la revista española Rockdelux publicóse una retrospectiva sobre'l emo-core onde s'escoyeron los dolce discos más representativos del xéneru. Estos álbumes fueron los siguientes:
Santuariu de la Virxe de Pastur
Allugamientu
Llegar dende Navia, una vegada cruciáu la ponte sobre la ría pela carretera AS-12 de Bual a Eilao (o Eilao) y tomando la esviación nesti pueblu al altor del área recreativa de Folgueirou (Xolgueireu en bable) y esviadura a la izquierda según señalización escontra la diminuta aldega de Pastur mientres 15 km. Ye unu de los centros de mayor pelegrinación del occidente asturianu mientres tol añu, a pesar de la cierta dificultá que corada'l percorríu a realizar pa llegar a él.
Pa llegar a Pastur, si nun tamos cerca yá porque nun atopamos en dalguna población próxima, lo meyor ye dirixise al Altu d'El Gargüelu (Vilanova d'Ozcos) y dende la glorieta esistente nel altu tomar la esviadura escontra Eilao a traves d'unes pistes con un firme en bien bon estáu y siguir les indicaciones esistentes que nun dan llugar a error. Hai que tener curiáu pos ye una zona onde la borrina apaez con muncha frecuencia y fai la ruta bastante peligrosa.
Historia
Cúntase, por aciu la tradición pasada d'una xeneración a otra, que la Virxe apaecer a una pastora del llugar y prometió que quien visitaren el so santuariu nun sufriríen mal dalgunu nes sos persones y ganaos. Los habitantes de Pastur quixeron llevar a la imaxe a una pequeña ermita cercana, a la Casa del Río de entrerríos, a lo cimero d'un montículo, pero cada vez que la llevaben, la Virxe apaecía a otru día nel pueblu. Estes traslaciones nocherniegues d'imáxenes de la Virxe y de dellos santos como asocede cola de «Santuyano de Xio» son recurrentes nesti conceyu y n'otros munchos d'Asturies.
La imaxe de la Virxe
La imaxe de la Virxe, de tipu barrocu popular del sieglu XVIII, ye de vistir y solo tán trabayaes les partes vistes del Neñu y la cara de la Virxe, siendo lo demás una estructura de madera. Ta presidiendo'l retablu de la ilesia. La Nuesa Señora de la Soledá Virxe de la Soledá, titular d'esti santuariu, tien la teatralidad barroca que foi bien popular a partir del sieglu XVII y tien l'estilu de la realizada por Gaspar Becerra en 1565 pal Conventu de los Mínimos» de Madrid. La Virxe ta de rodíes, coles manes enllazaes al altor del pechu en posición orante y baxa la mirada en direición a una cruz que tien a la so derecha con dos espaes cruciaes. Vístise tocada por dos túniques, una blanca y otra, a manera de mantu, de color negru. L'altor ye de, aproximao 1,20 m. Los primeros datos documentales de la imaxe tener nel postreru cuartu del sieglu XVIII yá que figura nel Llibru de fábrica del santuariu la donación d'un familiar de los Fernández Entrerrios y Pastur, incluyida nel citáu llibru por orde del Visitador del añu 1777. A cambéu, el documentu indica que tendrá de dicise una Misa añal el día de Santa Isabel o bien un «octavario» pol alma de Domingo Fernández Entrerríos y los sos descendientes. Tamién axustaba'l documentu los estipendios y llimosna al cura que celebrara la misa y que yeren siete reales por Misa y trés pol cura que lo asistiera. Estaa cantidaes teníen de ser satisfeches pol mayordomu del santuariu. El documentu tien fecha del 16 d'agostu de 1975 onde se cita la donación de la imaxe y la cesión de los derechos al santuariu.
De too lo anterior deduzse l'antigüedá de la devoción a la Virxe de la Saledad de Pastur pero nada diz alrodiu de l'antigüedá de la imaxe que güei se venera. Escarecer de descripción física de la imaxe qu'ayude a deducir la cronoloxía d'ella puédense faer camientos sobre la base de les fotografía esistentes: si ye la que donó la familia Fernández Entrerríos y Pastur a finales del sieglu XVIII ye bien probable que fuera adquirida n'Uviéu y que l'autor fora dalgunu de los discípulos d'Antonio Borja (1661-1730), famosu escultor que traxo a Asturies el gustu poles que se llamaben «imáxenes de vistir», con cantidá de postizos y complementos. L'otru camientu ye que, dada la semeyanza cola imaxe de Becerra, traer dende Madrid anque nesti casu hai que considerar como inconveniente'l gastu que tal empresa supondría.
El templu
La única nave tien cubierta de madera con aguaes a dos enagües, ábside, pórticos, campanariu y sacristía. El coru ta a los pies. El retablu ye d'estilu barrocu del sieglu XVII anque tien delles talles contemporánees. Tien una espadaña fechada nel sieglu XVIII, de trés buecos, con frontón na so parte cimera. La fachada tien trés figures bien espresives llabraes en piedra, colos güeyos tresmandaos y la boca bien abierta. A estes figures llámase-yos «mazcarones». La «casa de la Novenes», costeada por una persona devota de la Virxe de Pastur, magar ta en ruines, caltién la fachada principal que da idea de la importancia que tuvo en tiempos pasaos. Esta casa sirvía d'albergue y abellugu a los pelegrinos que veníen p'asistir al novenario.
Tamién sufrió reformes nos años 1967 y 1968. El 8 de setiembre de 2005 foi un día de bien murnia alcordanza, una y bones los miles de veles y cirios qu'encendieron los pelegrinos por cuenta de los pidimientos que-y faíen a la Virxe fueron la causa de que s'amburara'l suelu de madera y afarara a la ilesia entera. Foi la nueche del 8 al 9 de setiembre. La posterior rehabilitación dexó afayar el suelu orixinal de piedra y recuperar les maderes ocultes que taben nel presbiteriu. Tamién se recuperaron pintures murales y otros ornamientos, según la talla de la virxe que resultó bien estropiada.
Favores y milagros
Los pelegrinos alleguen con veles que depositen en gran númberu a los pies de la Virxe pidiendo poles sos necesidaes. Paez que, tradicionalmente, les madres ufiertaben a la Virxe los sos fíos lloramicadores. Tamién llevaben exvotos de cera d'animales que se puyaben xunto a les ufriendes que los romeros traíen el día 28 d'agostu a efeutos de recaldar fondos pal caltenimientu del Santuariu.
Fiestes, devociones y tradiciones
Nel templu y contorna tienen lugar dos «romeríes» importantes al añu:
Pura sangre
Pura sangre puede referise a:
Santuariu de la Virxe de Pastur
Fiestes, devociones y tradiciones
D'antiguo les fiestes empezaben el 28 d'agostu y duraben hasta'l 8 de setiembre, dedicando esti periodu a la novena n'honor de la Virxe, agospiándose los pelegrinos na yá citada «Casa del pelegrín». Pa estos dos romeríes concentrar nesti llugar romeros de los conceyos d'Eilao, los Oscos, Pezós, Allande, Bual, Llugo, Villayón, etc. En dambos casos, dempués de la fiesta relixosa, los romeros celebren la comida tradicional xunto al ríu das Mosques, bellu llugar onde les castañales y carbayos dan solombra a los pelegrinos. Tienen tradición de curatibles les agües d'esti ríu.
FK Kauno Žalgiris
El FK Kauno Žalgiris (Futbolo klubas Kauno Žalgiris) ye un club de fútbol asitiáu en Kaunas, Lituania.
Historia
Foi fundáu en 2004 como «Spyris».
Caliechthrus leucolophus
El koel coroniblanco o Caliechthrus leucolophus, ye una especie d'ave cuculiforme de la familia Cuculidae mesma de Nueva Guinea y la islla vecina de Salawati. Ye la única especies del xéneru Caliechthrus. Nun se conocen subespecies.
Joachim du Bellay
Joachim du Bellay foi un poeta renacentista francés, fundador con Ronsard del grupu de poetes de la Pléiade.
Cacomantis variolosus
Cacomantis variolosus ye una especie d'ave cuculiforme de la familia Cuculidae qu'habita n'Oceanía ya islles más orientales del Sureste Asiáticu.
Descripción
thumb|200px|left|Xuvenil en Queensland. Mide una media de 24 cm de llargu. Nos adultos el plumaxe de la mayor parte del so cuerpu ye de color pardu buxu uniforme, de tonos más claros nes partes inferiores col banduyu beige. Los xuveniles tienen el plumaxe de les partes cimeres pardu con llistes clares y les partes inferiores barradas en blancu y negru.
Hábitat y población
Ye nativu de la mariña este d'Australia, Indonesia, Papúa Nueva Guinea, islles Salomón, Timor Oriental. Anque la so población nun foi cuantificada considérase una especie común y estable.
Ford Crown Victoria
El Ford Crown Victoria foi un automóvil tamañu completu de Ford, fabricáu pola Ford Motor Company n'Estaos Xuníos y en Canadá. El primeru d'estos coches en salir al mercáu foi producíu nel añu 1955 n'Estaos Xuníos, y a partir del añu 1992 fabricar na planta automotriz de Ford en Canadá hasta 2011.
Ye un vehículu bien utilizáu n'Estaos Xuníos como taxi (el famosu de Nueva York) y como coche de policía.
Historia
Los primeres Ford Crown Victoria producir a mediaos del añu 1955 y hasta l'añu 1956, n'Estaos Xuníos. Darréu, volvió fabricase un vehículu con esti nome nel añu 1992 na fábrica de Ford en Canadá, llamada St. Thomas Assembly, na actualidá de la década del añu 2010, siguen desenvolviéndose estos modelos de Ford. A partir del añu 2008, solo fabríquense como coches de flota, pa la policía, pa taxis y pa coches d'arriendu, los que son incorporaos a los mercaos d'Estaos Xuníos y Canadá principalmente. Esti modelu de Ford ye bien apreciáu pol so motor V8, pol so tracción trasera y por tar montáu sobre un xasis, lo que dexa face-y arreglos económicos. Na actualidá de la década del añu 2010 comparte la so plataforma y componentes col Lincoln Town Car, fabricáu n'Estaos Xuníos pola Ford Motor Company, enantes nel añu 1979-1980 sobre la plataforma del Ford Crown Victoria de Canadá, fabricar n'Estaos Xuníos un modelu que se llamó Ford Panther, depués pasu a llamase Ford LTD Landau. Ente los años 1983 y 1991 fabricóse sobre la mesma plataforma'l Ford Granada.
Parque nacional de Mana Pools y árees de safari de Sapi y de Chewore
El Parque Nacional d'Esquita Pools y árees de safari de Sapi y de Chewore tán asitiaos nel distritu de Hurungwe, na rexón de Mashonalandia Occidental, en Zimbabue, xunto al ríu Zambeze y a la frontera con Mozambique. Pola so guapura natural y riqueza en fauna, fueron inscritos pola Unesco, nel añu 1984, na llista del Patrimoniu de la Humanidá.
Carauterístiques
El conxuntu, con una área de 676.600 ha (15°37'-16°25'S, 29°08'-30°20'Y), foi declaráu zona de caltenimientu en 1995 y los parques constituyíos en 1963 y 1964. Esta parte del valle del ríu Zambeze, dende'l banzáu de Kariba hasta la frontera con Mozambique, inclúi grandes porciones del cañón del Zambeze, colos enormes cantiles que lleguen a tener 1000 m d'altitú percima del nivel del valle. Esquitar Pools son antigües canales del Zambeze, formando'l Parque Nacional Esquita Pools, en cuantes que l'área protexida de Chewore atopar xunto al gargüelu de Mupata, con cerca de 30 km d'estensión, formando les árees protexíes d'área de safari de Sapi y área de safari de Chewore.
La vexetación ye del tipu sabana arbolada de mopane del Zambeze, con dominancia de Colophospermum mopane y la fauna inclúi grandes poblaciones d'elefantes, búfalos cafres, lleopardos, lleones, hienes y guepardos. Esisten tamién una rica selección d'antílopes, incluyendo munches especies protexíes, como'l gran kudú (Tragelaphus strepsiceros) y el antílope sable (Hippotragus niger). Nel ríu atopa una importante concentración de cocodrilos y de delles especies de peces de grandes dimensiones, como'l pez tigre (Hydrocynus vittatus), la tilapia del Zambeze (Oreochromis mortimeri), el pexe gatu xigante (llamáu llocalmente vundu, Heterobranchus longifilis) y Protopterus annectens.
Fauna.- Mientres la estación seca y cuando les numberoses Acacia Albida arramen les sos vainas riques en proteínes. hai grandes concentraciones de mamíferos nos estanques que permanecen mientres tol añu. Los mamíferos inclúin al rinoceronte negru (Chewore tien una de les poblaciones más numberoses d'África), elefante, hipopótamu, lleón, lleopardu, hiena enllordiada, melandru del miel, xabalín africanu o facoquero, potamoquero, cebra, guepardu, licaon, gran kudu, bosbock, nyala, eland, cob acuáticu, antilope sable, grysbok del Cabu y steenbok o raficero comun. El cocodrilu de Nilo ta presente. El Parque ye prolíficu n'aves, con 380 especies distintes clasificaes incluyendo Agapornis lilianae, Nicator sp., Glareola nuchalis, Circaetus sp. y Erythrocercus livingstonei. La fauna del ríu inclúi pez tigre, tilapia, vundu, nkupe, chessa y pez pulmón.
Planques
Tien una población de y una superficie de  km².
Tomás Bobadilla
Tomás Bobadilla y Briones foi un escritor, intelectual y políticu dominicanu. Foi'l primera gobernante de la República Dominicana por aciu la Xunta Central Gubernativa mientres la Primer República, tuvo participación significativa nel movimientu d'independencia dominicana.
Biografía
Nació en Neiba el 30 de marzu de 1785, fíu de Vicente Bobadilla Amaral, y Gregoria Justina Briones Pérez de Bobadilla. Dedicar a la vida política y la escritura.
En 1810, al algamar la mayoría d'edá vixente na dómina (25 años d'edá), llogró la so certificación de "Llimpieza de Sangre", pos tolos sos güelos paternos y bisagüelos maternos nacieren n'Europa, lo que-y dexó aportar a cargos públicos de l'alministración colonial acutaos a peninsulares.
Dende'l periodu de la España Boba, ocupó cargos bien importantes. Foi amigu de José Núñez de Cáceres y Alborecer y participó en política mientres la Independencia Efímera.
Desempeñó la posición d'Escribán Públicu en 1811, y depués, el mesmu añu, foi Notariu Mayor del Arzobispu Pedro Valera (quien yera primu segundu del so padre).
Mientres la Independencia Efímera, proclamada por Núñez de Cáceres, en 1821, ocupó'l cargu d'Oficial Primeru de la Tesorería Xeneral del Estáu; depués, en 1830, foi nomáu Defensor Públicu y Notariu de Santu Domingu, en 1831.
Al enterase de los planes de los trinitarios sobre la Independencia, foi atraíu a esti movimientu independentista. Bobadilla atraxo a munches persones por que participaren de remanar pro-independencia. Considérase-y l'autor de la Manifestación del 16 de xineru de 1844, l'acta d'Independencia de la República Dominicana. La nueche del 27 de febreru de 1844, tuvo presente na Puerta del Conde.
Participó nos acontecimientos del 27 de febreru de 1844, xunto a Francisco del Rosario Sánchez y Matías Ramón Mella.
Al empecipiase la organización del Estáu Dominicanu, dempués de proclamada la Independencia Nacional, los lliberales trinitarios y el conservadores francesaos, conformaron una Xunta Gubernativa Provisional, qu'encabezó Francisco del Rosario Sánchez y de la cual formó parte Bobadilla, pa más tarde ser escoyíu como presidente de la Xunta central Gubernativa definitiva, conformada en marzu d'esi añu.
Poles sos idees d'amestar el territoriu dominicanu a Francia o buscar el so protectoráu, el presidente Bobadilla foi depuestu'l 9 de xunu de 1844, por un golpe d'Estáu executáu polos patriotes encabezaos por Francisco del Rosario Sánchez y Matías Ramón Mella. El xeneral Pedro Santana contestó al golpe d'estáu patrióticu, con un contragolpe, imponiéndose como presidente ya integrando a Bobadilla como un miembru más de la Xunta.
De 1844 a 1847, ocupó importantes posiciones dientro del Estáu, hasta ser unviáu al exiliu'l 12 de xunu de 1847, pol presidente Santana.
En 1849 tornó al país y se congració con Santana, agora presidente per segunda vegada. Foi nomáu Procurador Fiscal de la Suprema Corte de Xusticia, ocupando dichu puestu pa 1851. Ministru Plenipotenciario pa la Negociación y Estradición colos Estaos Xuníos de Norteamérica. Tamién foi miembru de la Cámara del Conseyu Conservador, Procurador Fiscal y Xuez de Residencia pal Tribunal d'Apelación.
El 3 de xunu de 1851, ocupó la Presidencia de la Suprema Corte de Xusticia, hasta'l 17 de xineru de 1853; depués, de 1853 hasta 1859, periodu de los gobiernos de De Regla Mota, Desiderio Valverde, Bonaventura Báez y Pedro Santana, desempeñó cargos importantes.
Mientres l'anexón a España foi designáu Maxistráu de la Real Audiencia de Santu Domingu. Con Santana trató de restablecer la Constitución de 1844. Al decretase l'Anexón a España en 1861 un decretu Real designó-y Maxistráu de la Real Audiencia. A bien avanzada edá, foi nomáu pol Triunviratu que sustituyó a Báez, miembru de La Xunta Auxiliar del Gobiernu. Tamién se-y confió la Revisión del Códigu Penal.
En xineru de 1868, partió per segunda vegada al exiliu, estableciéndose en Puertu Ricu, en 1871, y depués n'Haití, morriendo nesi mesmu añu en Puertu Príncipe, a la provecta edá de 86 años, los sos restos nun fueron atopaos, polo cual nunca poder repatriar por que reposaren na so patria.
Plouvain
Plouvain ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Rwanda Nziza
Rwanda Nziza ("Fermosa Ruanda" en Kinyarwanda) ye l'himnu nacional de Ruanda dende l'1 de xineru, 2002. Esti reemplaza a Rwanda Rwacu, que yera l'himnu nacional dende 1962.
Julie Garwood
Julie Garwood foi una escritora de noveles romántiques, una autentica superventes dientro del subxéneru históricu mientres catorce años, anque dende 2000 empezó a publicar noveles contemporánees de suspense. Tamién publicó noveles p'adolescentes, y usáu el seudónimu de Emily Chase.
Una de les sos noveles, For the roses, foi adautada a la televisión como Rose Hill.
Biografía
Julie nació nel añu 1946 na ciudá de Kansas, estáu de Missouri (Estaos Xuníos). Proveniente d'una familia católica d'ascendencia irlandesa bien numberosa, ella ye la sesta de nueve hermanos, tien nada menos que siete hermanes Sharon, Mary Kathleen, Marilyn, Mary, Mary Colette "Cookie", Joanne y Monica, y un hermanu Tom.
Julie tubu una infancia con una salú bien delicada, y nun pudo allegar con regularidá a la escuela. Ella tenía d'allegar a un colexu catótico, pero nun foi hasta los once años, que la so profesora de matemátiques, la Hermana Elizabeth, pudo enseña-y a lleer, daqué que-y abrió les puertes a un mundu inimaxinable pa ella. Apasionada de la hestoria decidió estudiar Hestoria Rusa.
Ella casóse bien nuevu con Gerry Garwood, el matrimoniu tuvo trés fíos, dos varones Gerry Jr. y Bryan Michael y una fía Elizabeth (n'honor a la so profesora), colos que moren en Leawood, estáu de Kansas.
Nos años 80 cuando'l terceru de los sos fíos foi a la universidá empezó a escribir. A principios de los 80 publicó como Emily Chase, los sos dos primeres noveles, destinaes a públicu xuvenil.
Nun foi hasta 1985, cuando sol seudónimu de Julie Garwood, publicara la so primer novela romántica: "Gentle warrior". Dende entós consiguió asitiar once títulos nes llista de super-ventes del New York Times. Maestra na recreación d'ambientes históricos, y dotada d'una especial sensibilidá pa retratar personaxes llenos de pasión y con sutil sentíu del humor. Nes sos últimes noveles sicasí, dende 2000 enfusóse nel suspense-románticu contemporaneu, con considerable ésitu tamién.
Catharine Beecher
Catharine Esther Beecher foi una educadora d'Estaos Xuníos que moldió y popularizó un movimientu conservador con fines glorificantes del rol de la muyer nel entornu familiar.
Yera la fía del ministru y activista Lyman Beecher y hermana de la conocida escritora Harriet Beecher Stowe y de Henry Ward Beecher. Catharine ayudó a fundar el Hartford Female Seminary en 1823 y otres organizaciones consagraes a la educación femenina. La so popular obra de 1841 A Treatise on Domestic Economy for the Use of Young Ladies at Home and at School, sirvió pa estandarizar les costumes del llar reforzando la creyencia de que'l llugar apropiáu pa una muyer yera la casa.
Perry Como
Pierino Ronald Como, de nome artísticu Perry Como foi un cantante de música popular, unu de los llamaos crooners, actor y presentador de televisión d'Estaos Xuníos d'orixe italianu. De la mesma xeneración de Frank Sinatra, Dean Martin, y l'únicu sobreviviente d'esa dómina que sigue n'activu ye Tony Bennett.
Biografía
Fíu de Pietro Como y Lucía Como Travaglini, inmigrantes de Palena, Italia. Séptimu de trece hermanos, de bien nuevu empezó ganando unos pocos centavos nuna peluquería de Canonsburg, na que trabayaba acaldía al salir de la escuela. Poco dempués, mientres asistía a la escuela secundaria, empezó a trabayar na so propia peluquería.
La so carrera d'artista empezó actuando en bodes y otres funciones, onde demostraría la so capacidá pa cantar. A mediaos de los años 30 sería cantante de la Freddie Carlone's Band y más tarde de la Ted Weems Orchestra. El so primer ésitu individual consiguir en 1945 con Till the end of time. A partir d'entós algamaría la fama con numberosos ésitos y númberos unu como Prisoner of love, en mayu de 1946, Chi-Baba, Chi-Baba (My Bambino Go to Sleep), en xunetu de 1947, Some Enchanted Evening, agostu de 1949, If, en marzu de 1951 y Wanted, n'abril-mayu de 1954. Tendía dos ésitos más conocíos: Magic Moments y Round and Round de 1958 que-y daría'l so únicu númberu unu de la llista de Billboard.
A lo llargo d'una carrera de más de 50 años, Como grabó puramente pa la compañía RCA Victor en roblando con ella en 1943. Vendió millones de discos y foi pioneru de los espectáculos televisivos de variedaes, sentando les bases pal xéneru que resultaría ser unu de los más esitosos de la historia de la televisión. La combinación d'ésitu televisivu y musical nun tuvo comparanza en nengún otru artista de la so dómina.
Juan Lechín Oquendo
Biografía
Lechín foi fíu d'un inmigrante libanés casáu con una boliviana. Nació en Coro Coro, departamentu de La Paz, en 1914. Foi trabayador en Catavi en minar estañu de propiedá de Simón Iturri Patiño.
Foi'l segundu de cinco hermanos. La so hermana mayor Victoria morrió cuando él yera nueva. Siguíen-y el so mediu hermanu Juan Delgadillo, la so hermana Cristina, la so hermana Clara y el menor llamáu José.
La so hermana Clara, dempués casaríase con Eduardo Dehne, industrial mineru bien abaratáu en Oruro, descendiente de Alexander Dehne, militar alemán col grau de Coronel que llegó contratáu pol exércitu Bolivianu na guerra del Pacíficu, que sería nomáu héroe pol gobiernu Bolivianu. Eduardo Dehne foi un personaxe bien importante y conocíu na ciudá d'Oruro, aportando a alcalde d'esta ciudá en delles oportunidaes, collaboró con Juan Lechín nes sos aspiraciones polítiques, gracies a los sos contactos cola élite boliviana de la dómina.
Participó na guerra del Chaco en 1935.
Tuvo una destacada carrera como deportista anque les feches son un pocu imprecises enagora. Xugó nel equipu de la llocalidá onde moraba llamáu Racing Club Catavi onde foi reparáu por dirixentes del Club The Strongest, equipu del que yera hincha y col que xugó nel puestu de defensor siquier ente los años 1935 y 1937. Tamién foi xugador nos equipos de voleibol y baloncestu d'aquella institución.
Na década de 1940 participó de la organización del movimientu obreru bolivianu y xunióse al Partíu Obreru Revolucionariu (POR), d'enclín trotskista. En 1944 participó nel congresu mineru de Huanuni, Oruro, que fundó la Federación Sindical de Trabayadores Mineros de Bolivia (FSTMB).
Mientres la Revolución de 1952 Lechín foi designáu como Ministru de Mines y Petroleu. Simultáneamente promovió la creación de la Central Obrera Boliviana (COB), siendo escoyíu secretariu xeneral. Desempeñó un papel central na revolución, aportunando constantemente na entrega d'armes a les milicies obreres pa garantizar la estabilidá del gobiernu contra la posibilidá d'una restauración de los grupos militar y oligárquicu, y volvióse por demás popular. Foi'l nala más izquierdista del gobiernu revolucionariu lo que lo llevó a confrontar con otros miembros.
En franca discrepancia colo qu'él vía como polítiques cada vez más conservadores del Presidente Hernán Siles Suazo empezó a formar un partíu d'esquierda cerca del final de la década de 1950 pa oponese al Movimientu Nacionalista Revolucionariu (MNR), el partíu de gobiernu.
P'amenorgar estes tensiones y prevenir la fragmentación Víctor Paz Estenssoro foi persuadíu de retornar a l'actividá política y presentase como candidatu del MNR nes eleiciones presidenciales de 1960. Esti de la mesma, con un fin conciliatorio, escoyó a Lechín como candidatu a Vicepresidente, aparentemente cola promesa de que sería candidatu a presidente dean 1964.
Sicasí mientres el periodu 1960-1964 les diferencies ente'l presidente Paz Estenssoro y el vicepresidente Lechín agraváronse al puntu tal qu'aquel empobinó la espulsión d'esti del MNR na convención de 1964. Lechín fundó entós el Partíu Revolucionariu de la Izquierda Nacionalista (PRIN).
Estes divisiones emburriaron a Lechín a sofitar el golpe d'Estáu militar de 1964 que derrocó al MNR. A pesar d'ello, él mesmu tuvo que exiliase.
En 1971 volvió al país y foi escoyíu presidente de l'Asamblea Popular, un congresu revolucionariu creáu pol xeneral reformista Juan José Torres. Lechín volvió a polarizar la situación política al intentar crear un gobiernu paralelu sofitáu en sindicatos y asamblees populares. Torres foi derrocáu por un nuevu golpe militar esi añu y Lechín volvió a exiliase hasta 1978.
En 1978 foi escoyíu secretariu xeneral de la Central Obrera Boliviana (COB). En 1980 foi'l candidatu presidencial del PRIN pero una vegada más los militares realizaron un golpe d'estáu, esta vegada encabezáu por Luis García-Meza) forzando a Lechín a escapar al exiliu otra vegada.
Volvió en 1982 cuando s'abrir el procesu democráticu. Criticó duramente la política económica del presidente democráticu Hernán Siles Zuazo (1982-85) y promovió una socesión de fuelgues. Darréu caltuvo la so posición radical frente a les polítiques neolliberales implementaes por Víctor Paz Estenssoro (1985-1989), presidente per cuarta vegada. Mientres la so alministración munches mines d'estaños fueron cerraes, por cuenta de la so producción declinante y al colapsu de los precios nel mercáu mundial.
Morrió n'agostu de 2001, a la edá de 87 años.
Manuel Calvo Pumpido
Manuel Calvo Pumpido foi un empresariu español. Yera fíu de Luis Calvo Sanz, fundador del Grupo Calvo en 1940, del que yera vicepresidente y conseyeru delegáu.
Fue el 31.º presidente del Real Sporting de Gijón.
Tinía una empresa de publicidá Hizarco Publicidad y Marketing, S.A. cola que llevaba la publicidá estática d'estadios de fútbol, ente ellos El Molinón, del Real Sporting de Xixón. En 1992 el club tresformóse en Sociedá Anónima Deportiva y esta rellaición llevó-y a comprar aiciones en cantidá suficiente pa entrar al primer conseyu d'alministración de la sociedá y más tarde, en 1994, a ser el so presidente
Santuariu de la Virxe de Villaoril
El Santuariu de la Virxe de Villaoril ye un santuariu de la Ilesia Católica, que éstá asitiáu nel pueblu de Villaoril, perteneciente al conceyu de Navia, nel occidente asturianu y ellí alleguen el día de la so festividá pelegrinos de la «mariña» o mariña lucense y de too l'occidente asturianu. Eclesiásticamente depende de la parroquia de San Salvador de Piñeira, del arciprestalgu y conceyu de Navia. Alcuéntrase a 4 km de Navia y ta asitiada na CN-634, direición Ribadeo-Uviéu. Anguaño nun tien más allá de cien vecinos.
Historia
El nome del pueblu, Villaoril, que nel llinguaxe, «la fala», de la zona ye Viyauril, ye posible que derive del románicu «Villa Aurelii» que podría significar daqué paecíu a «Villa Aurelio» pudiendo ser el tal «Aurelio» un romanu más bien adineráu que construyó ellí la so sede que, col pasu del tiempu, dio vulgarmente'l nome de Viyauril pasando'l nome del pueblu al actual Villaoril. Ye bien probable qu'esistiera nesta paraxa un oratoriu o capiya nel sieglu X. Básase esta afirmación nel afayu nel Santuariu actual d'una llábana sepulcral cristiana con un testu que contién la fecha de 31 de marzu de 926.
Lleenda
En toa hestoria, sobremanera si tratar de va munchos sieglos, los datos de los que se dispón han de calificase como lleenda, tradición oral que pasó por xeneraciones hasta los nuesos díes. Hai que calificala asina pos nun se tienen otres fuentas d'información que la citada. Nel casu de la Virxe de Villaoril ye la siguiente: Un vecín de Villaoril atopar a unos 300m del Santuariu rozando maleza nuna carba cuando atopó una imaxe de la Virxe y foi apriesa a recoyela cola mala fortuna que se rompió un brazu, curándose milagrosa y instantáneamente de la so doliosa mancadura. Coles mesmes, los vecinos decidieron cayar el fechu y treslladala a otru llau; sicasí la Virxe volvía apaecer nel llugar primitivu. Convencíos del fechu sobrenatural del que taben siendo testigos los vecinos, decidieron entronizarla na Capiya de la Virxe
Historia recién
A mediaos del sieglu XX atopó una lauda sepulcral pedresa cola siguiente inscripción en llatín: «Hobit famula dei aragonti confessa pridie klos apriles yera DCCCCLXI» que la so traducción al castellán ye: «finó la sierva de Dios Argonti, monxa, el día antes de la kalendas d'abril de la era 961». Esta fecha corresponder col día antes citáu 31 de marzu de 926. lo que paez indicar qu'a mediaos del sieglu X yá llegara'l cristianismu a estes tierres y alzárense capiyes, ermites o santuarios.
En 1613 el santuariu o capiya taba bien deteriorada y pollo don Juan Alonso, miembru de la familia del Marqués de Santa Cruz, «restauró y reparó la capiya de La nuesa Señora de Villaoril por tar la vieya bien deteriorada y casi en ruines...» como afirma Luis Navia Osorio Castropol na so obra Datos pa una hestoria. En 1701 otru miembru d'esta familia, Baltasar Fuentes mandó «imprimir a la so mariña» un cuadru onde figuraren tolos milagros que los habitantes de la rexón atribuyeren a la mediación de la Virxe de Villaoril.
Nel mesmu llugar onde s'apaeció la Virxe, los vecinos afayaron una fonte —esto yá nun ye lleenda sinón realidá— de la qu'esquitaba agua escontra riba y que la llamavos «Fonte Santa». Darréu y pa conmemorar esti fechu, llevantóse una peana y sobre ella una cruz, dambes de granitu. La cruz tien llabrada la imaxe de Cristu crucificáu per un sitiu y la de la Virxe María por otru. L'antigüedá ye tal que se desconoz la fecha de la construcción d'esti monumentu. Na parte inferior de la peana que soporta la cruz y xustamente sobre'l biltu de l'agua hai una inscripción en versu, una poesía a la Virxe nun quintetu, tamién llabrada nel granitu, que diz asina:
.
Estructura y arquiteutura
La primitiva capiya del sieglu IX o X tuvo en ruines mientres dellos sieglos y ye l'el sieglu XVII cuando una noble señora de la zona encargó-y a un pariente nel so testamentu que restaurara la capiya. En 1968 llevar a cabu l'ampliación de la cortil, quedando de l'antigua capiya, de corte clásicu, el presbiteriu y el retablu d'estilu barrocu cola imaxe de la Virxe nel centru. La talla ye de madera, d'apenes un metro d'altor vistíu col mantu y la corona. Esta imaxe foi retocada nos años 1846 y 1924.
Por suscripción popular asitiáronse vidreres de bien digna factura.
Favores y Milagros
Los cuadros encargaos por D. Baltasar Fuertes pa resaltar los favores y milagros atribuyíos a esta Virxe formen un conxuntu de cuarenta y ocho fechos bien populares y portentosos. Tales cuadros o llámines fueron reimpresos nel añu 1857 tal que indica'l Llibru de Fábrica del Santuariu.
Ensin entrar nel estudiu de los milagros y unviándose a la tradición, espónse de siguío unu d'ellos: «María de la Vega de Píndolas taba dende neña totalmente sorda, vieno llavase a la fonte y dexó Nuesa Señora quedase bona».
Tamién la «fonte santa» ye elementu importante nos distintos milagros y sanamientos como'l d'un llabrador de la zona que tenía una grave afección cutanea en dambos brazos. Cansáu d'allegar a médicos ensin topar solución, allega a la Fonte Santa», llavóse los brazos y enseñar a los presentes viendo que sumieren les señales de la infeición. Ye la «fonte santa» de la que se fala nel sub-capítulu: Lleenda.
Fiestes, devociones y tradiciones
El gran conocedor d'Asturies Fermín Canella yá escribía nel sieglu XIX:«De los santuarios tien fama en tola parte occidental, y en muncha parte de Galicia, l'antiguu de La nuesa Señora de Villaoril, parroquia de Piñera, con cuatro romeríes concurridísimas y a diariu visitáu por infinitos devotos».
Yá nel añu 1759 el papa Clemente XIII concedión unes «indulxencies» a les persones que rezaren ante la imaxe de la Virxe la Salve, una Avemaría y les Lletaníes marianes.
Los fieles amuésen-y a la Virxe'l so agradecimientu y devoción de maneres bien diverses y populares como dir andando descalzu l'últimu tramu del camín, entrar de rodíes nel Santuariu, llevar exvotos que tean rellacionaos colos favores recibíos, etc. Por cuenta de la gran arribación de gallegos devotos de la Virxe so esta advocación de Villaoril, llamar mientres enforma tiempu les «festas das galegas». L'arribación de pelegrinos y romeros ye tal que la prensa d'Uviéu fixo ecu d'ello'l día 29 de setiembre, comentando que'l día 28 asistieron unes 50.000 persones.
The Adventures of Tom Sawyer
The Adventures of Tom Sawyer ye una novela del autor d'Estaos Xuníos Mark Twain espublizada ente 1876 y 1878. Ye considerada una obra maestra de la lliteratura. Rellata les aventures de la infancia de Tom Sawyer, un guaḥe que crez enantes de la Guerra de Secesión en «St. Petersburg», una población ficticia de la costa del ríu Mississippi, inspirada en Hannibal, onde creció l'autor.
Edgar Allan Poe
Edgar Allan Poe foi un escritor d'Estaos Xuníos del sieglu XIX, autor de poemes, noveles y rellatos. Ta consideráu como ún de los precursores de la lliteratura fantástica, policiaca y de la ciencia-ficción moderna. Foi renovador de la novela gótica, recordáu especialmente polos sos cuentos de terror. Consideráu l'inventor del rellatu detectivescu, contribuyó asinamesmo con varies obres al xéneru emerxente de la ciencia-ficción.
Foi bautizáu como Edgar Poe en Boston, Massachusetts, y so padre y so madre morrieron cuando yera neñu. Foi recoyíu por un matrimoniu adineráu de Richmond, Virxinia, Frances y John Allan, aunque nunca foi adoptáu oficialmente. Pasó un cursu académico na Universidá de Virxinia y posteriormente enrolóse, tamién por pocu tiempu, nel exércitu. Les sos rellaciones colos Allan franceríense nesa dómina, debío a les continues desavenencies col so padrastru, que venía desoyendo les sos peticiones d'ayuda y acabó desheredándolu. La so carrera lliteraria entamó con un llibru de poemes, Tamerlane and Other Poems (1827).