Reinos_xermánicos
Los tresformamientos nel mundu romanu
El gobiernu de Teodosio había enriáu los enfotos de protagonismu políticu de los más ricos ya influyentes senadores romanos y de les provincies occidentales. Amás, la dinastía había sabíu encauzar alcuerdos cola poderosa aristocracia militar, na que se enrolaban nobles xermanos qu'allegaben al serviciu del Imperiu al mandu de soldaos xuníos por llazos de fidelidá escontra ellos. Al morrer en 395, Teodosio confió'l gobiernu d'Occidente y la proteición del so mozu herederu Honorio al xeneral Estilicón, primoxénitu d'un noble oficial vándalu que contraxera matrimoniu con Flavia Sele, sobrina del propiu Teodosio. Sicasí, cuando nel 455 morrió asesináu Valentiniano III, nietu de Teodosio, una bona parte de los descendientes d'aquellos nobles occidentales (nobilissimus, clarissimus) que tanto confiaren nos destinos del Imperiu paecieron yá resabiar del mesmu, sobremanera cuando nel cursu de dos decenios pudiérense dar cuenta de que'l gobiernu imperial recluyíu en Rávena yera cada vez más presa de los esclusivos intereses ya intrigues d'un pequeñu grupu d'altos oficiales del exércitu itálicu. Munchos d'éstos yeren d'orixe xermánicu y cada vez confiaben más nes fuercies de los sos séquitos armaos de soldaos convencionales y nos pactos y aliances familiares que pudieren tener con otru xefes xermánicos instalaos en suelu imperial xunto colos sos propios pueblos, que desenvolvíen cada vez más una política autónoma. La necesidá d'afaese a la nueva situación quedó evidenciada col destín de Gala Placidia, princesa imperial rehén de los mesmos saquiadores de Roma (el visigodu Alaricu I y el so primu Ataúlfo, con quien finalmente se casó); o col de Honoria, fía de l'anterior (en segundes nupcias col emperador Constancio III) qu'optó por ufiertar se como esposa al propiu Atila enfrentándose al so propiu hermanu Valentiniano. thumb|left|155px|Alaricus rex gothorum, [[sellu d'Alaricu II.]] Precisaos de caltener una posición de predominiu social y económicu nes sos rexones d'orixe, amenorgaos los sos patrimonios fundiarios a dimensiones provinciales, y naguando un protagonismu políticu propiu del so llinaxe y de la so cultura, los honestiores (honestos), representantes de les aristocracies tardorromanas occidentales acabaríen por aceptar les ventayes d'almitir la llexitimidá del gobiernu de dichos reis xermánicos, yá bien romanizados, asitiaos nes sos provincies. A lo último, éstos, al mandu de los sos soldaos, podíen ufierta-yos abondo mayor seguridá que l'exércitu de los emperadores de Rávena. Amás, el avituallamiento de diches tropes resultaba abondo menos gravoso que'l de les imperiales, por basase en bona midida en séquitos armaos dependientes de la nobleza xermánico y alimentar con cargu al patrimoniu fundiario provincial de la qu'ésta yá diba tiempu habíase apropiáu. Menos gravoso tantu pa los aristócrates provinciales como tamién pa los grupos de humiliores (humildes) que s'arrexuntaben xerárquicamente en redol a dichos aristócrates, y que, a última hora, yeren los qu'habíen veníu soportando'l máximu pesu de la dura fiscalidá tardorromana. Les nueves monarquíes, más débiles y descentralizaes que'l vieyu poder imperial, taben tamién más dispuestes a compartir el poder coles aristocracies provinciales, máxime cuando'l poder d'estos monarques taba bien llindáu nel senu mesmu de les sos xentes por una nobleza basada nos sos séquitos armaos, dende'l so non bien alloñáu orixe nes asamblees de guerreros llibres, de los que nun dexaben de ser primus inter pares.