cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cordia dodecandra
Descripción
Les flores con pétalos de color mariellu-acoloratáu o anaranxaos, productores de néctar, algamen un llargor de 4-6 cm y un anchu de 4 cm. El frutu de color mariellu claru y 3-5 cm de diámetru contién 25-55 g de pesu frescu y 3-6 g de pesu secu (güesu). La magaya de sabor acedo ye rica en nutrientes (14-25% lípidos y 6-14% proteína) y baxa n'azucres (5-15%). Una a dos granes comestibles (1-1.5 cm), con sabor a almendra, atópense dientro del güesu. Los frutos crecen en grupos de 2 a 15.
Delcy Rodríguez
Carrera política
Foi ministra del Espacho de la Presidencia de Venezuela ente febreru y agostu de 2006 mientres el gobiernu de Hugo Chávez. Otramiente, tuvo como viceministra de rellaciones pa Europa en 2005. Tamién ocupó'l puestu de la Coordinación Xeneral de la Vicepresidencia de la República Bolivariana de Venezuela y en 2003, Direutora d'Asuntos Internacionales del ministeriu d'Enerxía y Mines. El 3 d'agostu de 2013, Nicolás Maduro designar como ministra del Poder Popular pa la Comunicación ya Información de Venezuela, cargu qu'ocupó hasta'l 13 d'ochobre de 2014.
Ministra de Rellaciones Esteriores
thumb|250px|Rodríguez col so homólogu iranín [[Mohammad Yavad Zarif n'abril de 2015.]] thumb|250px|Rodríguez col Secretariu d'Estáu d'Estaos Xuníos [[John Kerry en Santu Domingu, República Dominicana, xunu de 2016.]] El 26 d'avientu de 2014 foi designada pol Presidente Nicolás Maduro como Canciller o Ministra del Poder Popular pa les Rellaciones Esteriores, en sustitución de Rafael Ramírez Carreño, convirtiéndose na primer muyer n'ocupar esti cargu en Venezuela.
Cordia dodecandra
Descripción
La madera d'apolazo finu y color café escuru amuesa una veta recta ya irregular testura. Na corte tanxencial presenta diferencies de color y nel radial dexa reparar rayes.
Delcy Rodríguez
Ministra de Rellaciones Esteriores
Por cuenta de l'ausencia de Maduro, el 21 d'avientu de 2015 participó de la 49° Cume de Xefes d'Estáu del Mercosur en Asunción (Paraguay). Ellí protagonizó un encruz col presidente d'Arxentina, Mauricio Macri, que lu reclamó a Venezuela la puesta lliberación de los presos políticos. Rodríguez acusó a Macri d'inxerencia nos asuntos internos venezolanos, de defender la violencia política per parte de la oposición al chavismu y d'imputar a la titular de Madres de Plaza de Mayu, Hebe de Bonafini, «por llamar a les manifestaciones pacífiques en contra del so gobiernu».
Tamién amosó fotografíes de Leopoldo López y de manifestantes opositores armaos realizando ataques a edificios públicos. Aseguró que les imáxenes fueron tomaes por axencies de noticies y afirmó que López yera'l responsable de «atentaos contra los servicios públicos esenciales y universidaes venezolanes». Coles mesmes, acusó al presidente arxentín de lliberar a represores de la última dictadura militar n'Arxentina y que vetara lleis «contra'l tratu inxustu, la tortura y les desapaiciones forzaes». Esto foi refugáu pola canciller arxentina Susana Malcorra ante una conferencia de prensa onde señaló que «toes eses acusaciones yeren errónees» y que «el Presidente [Macri] decidió que nun yera necesaria una respuesta». Amás, consideró que'l so par venezolana reaccionó «de manera bien fuerte, en función d'una información que nun ye correuta».
En xineru de 2016, Nicolás Maduro felicitó públicamente a Rodríguez por «mandar a les duches» a Macri na xunta Mercosur.
Cordia dodecandra
Floriamientu
Esiste un periodu de tiempu determináu en que'l floriamientu ye más abondosu, que empecipia en febreru ya intensifícase en marzu y abril.
Fructificación
Pueden atopase frutos cuasi tol añu, sicasí'l periodu de mayor bayura ye nos meses d'abril y mayu.
Delcy Rodríguez
Ministra de Rellaciones Esteriores
Dende 2016 hasta 2017 Rodríguez foi una abierta defensora de les aiciones internes del gobiernu venezolanu ante los llamamientos de Luis Almagro, Secretariu Xeneral de la Organización d'Estaos Americanos (OEA), nos sos intentos d'aplicar a Venezuela la Carta Democrática de la OEA.
Cordia dodecandra
Ecoloxía
Esta planta crez a unos 500 msnm aproximao y en monte verdosu o semi verdosu secu. Ye heliófita (precisa lluz pa crecer anque puede faelo tamién teniendo un techu enriba) y crez n'árees abiertes y alteriaes de forma relativamente lenta. Presenta una crecedera intensiva de los biltos al empezar les agües en mayu y xunu. Probablemente la polinización de les flores deber a colibríes y esperteyos, en cuantes que la dispersión de les granes a aves y mamíferos. La especie algama'l 75% de guañada de 15 a 30 díes dempués de la llantadera en llaboratoriu. Anguaño ye bien difícil atopar esti tipu d'árboles de forma montesa dau a baltar indebida, destrucción del so hábitat y sobresplotación.
Distribución
La distribución del siricote en Méxicu presentar na Península de Yucatán, Campeche, Quintana Roo y les partes baxes de Chiapas, Tabasco y Veracruz, tamién en partes de Belize, Guatemala.
Delcy Rodríguez
Ministra de Rellaciones Esteriores
El papel de Rodríguez como representante de Venezuela na OEA fíxo-y ganar el títulu de la Canciller de la Dignidá.
Cordia dodecandra
Historia
Nel sieglu XX, Maximino Martínez señaló'l so usu como anticatarral y antitusígeno. Más tarde, Narciso Souza establez que "cola corteza prepara un xarabe como remediu popular contra la tos ferina".
Delcy Rodríguez
Ministra de Rellaciones Esteriores
El 24 de xunu de 2016, en plenu actu de celebración de los 195 años de la Batalla de Carabobo, el presidente Nicolás Maduro condecorar cola Orde Militar de la Defensa Nacional, Grau Comendador, Primer Clase, por «defender los intereses de la nación ante los ataques de la derecha». El 16 d'avientu del mesmu añu recibió la Orde Llibertadores y Llibertadores de Venezuela, Primer Clase por llevar «con honor y amor la verdá de Venezuela al mundu».
Cordia dodecandra
Historia
Na cultura yucateca emplegar los frutos del siricote, cosiéndolos en almíbar pa ellaborar llambionaes. Estos dulces fueron típicos pa les novenes (nueve díes mientres los cualos se devotan a los santos de la relixón católica por aciu rosarios), al igual que duces como melcocha, cocu campechanu o negru, cocu blancu y rosáu, mazapán, dulce de pebida, etc. son clásicos d'esta rexón. La recueya del miel, que se precisa pa ellaborar estos dulces, ye probablemente un costume prehispánica na cual axúntense a les families.
Delcy Rodríguez
Ministra de Rellaciones Esteriores
Mientres la XXV Cume Iberoamericana de Xefes d'Estáu y Gobiernu realizada en Cartagena de Indias, Colombia, espresó «al presidente de Perú, Pedro Pablo Kuczynski, lo emplazamos a que se quitar el traxe d'empresariu estauxunidense y vea más a la realidá de los pueblos d'América Llatina, a los pueblos de Suramérica, hai muncha delda social en Perú».
Cordia dodecandra
Historia
Na llocalidá de Petén los antiguos mayes nomar como coktée. En Yucatán conozse como Trompillo, Cópite, Chakopté y Kopté.
Usos
El so principal productu ye la madera, que s'utiliza pa la fabricación de moblame, durmientes de trapiches y artesanía. Encamentar pa fabricar forga y culates p'armes de fueu. Cultivar poles sos flores de color coloráu-naranxa intensu. como planta de solombra y ornatu en jardínes. Los frutos del siricote utilizar na ellaboración de dulces y auries. El cocimientu de la madera y de la corteza puede utilizase como medicina casera pal remediu pa la tos, catarru y respigos.
Delcy Rodríguez
Ministra de Rellaciones Esteriores
El 14 d'avientu de 2016, Rodríguez intentó participar d'un cume del Mercosur en Buenos Aires, Arxentina, xunto al canciller de Bolivia, David Choquehuanca, magar que Venezuela foi suspendida del organismu polos gobiernos d'Arxentina, Brasil y Paraguay (fechu negáu por Rodríguez). Al intentar ingresar al Palacio San Martín —sede de la Cancillería Arxentina— miembros de la Policía Federal Arxentina nun la dexaron ingresar y presuntamente recibió un golpe nel antebrazu derechu. Según denunció, el canciller bolivianu tuvo de glaya-y a un policía que frenara los dichos "ataques". Finalmente llograron ingresar pero'l restu de los cancilleres del Mercosur decidieron axuntase n'otru sitiu. Coles mesmes, Arxentina recibió la Presidencia pro tempore del Mercosur, magar que Venezuela nun reconoció esto y siguir exerciendo, hasta'l 30 d'avientu de 2016.
Cordia dodecandra
Taxonomía
Cordia dodecandra describióse por Alphonse Pyrame de Candolle y espublizóse en Systema Vegetabilium 4: 466–467. 1819. Cordia: nome xenéricu dau n'honor del botánicu alemán Valerius Cordus (1515-1544).
Delcy Rodríguez
Ministra de Rellaciones Esteriores
Rodríguez dexó'l cargu en xunu de 2017 pa postulase como candidata a l'Asamblea Nacional Constituyente d'esi añu. Primeramente, foi designada miembru de la Comisión Presidencial pa la Constituyente. Antes de dexar el cargu, el 22 de xunu Maduro dio-y la orde Sable del Llibertador Simón Bolívar de la Batalla de Carabobo.
Cordia dodecandra
Taxonomía
dodecandra: epítetu llatín ;Sinonimia:
Nome común
Trompillo;(Maya); Yucatán: chak k'oopte, k'oopte' .
Delcy Rodríguez
Constituyente
El 30 de xunetu de 2017 foi electa diputada per Caracas a l'Asamblea Nacional Constituyente y el 4 d'agostu al instalase la ANC, nel Palaciu Federal Llexislativu, foi electa como presidenta de la mesma.
Movimientu Somos Venezuela
El 27 de xineru de 2018 ye anunciada pol mandatariu venezolanu Nicolás Maduro como presidenta del partíu que se llegalizaría denomináu Movimientu Somos Venezuela. El 7 de febreru arrenunciu al Partíu Socialista Xuníu de Venezuela ya incorpórase a les files del MSV, siguiendo l'estatutu onde establez que la doble militancia nun ta dexada nel país.
Llinguaxe
Delcy Rodríguez foi criticada en numberoses ocasiones pol so usu del llinguaxe, yá qu'en dellos d'el so discursos nun lu hai moderáu y, otra manera, profirió insultos contra delles personalidaes reconocíes, a pesar de la Llei contra l'Odiu, pola Convivencia Pacífica y la Tolerancia, sancionada pola Asamblea Nacional Constituyente de 2017 qu'ella mesma presidía, que prohibe esta conducta.
Christopher Plummer
Arthur Christopher Orme Plummer, conocíu como Christopher Plummer, foi un actor de Canadá.
Idioma inuvialuktun
Inuvialuktun ye una pallabra usada pa describir les variedaes de la llingua de los inuits falada nel norte de Canadá, nos territorios llamaos Inuvialuit polos inuits. Ye unu de los once idiomes oficiales de los Territorios del Noroeste. Ta compuestu por trés llingües:
Fredericia
Fredericia ye una llocalidá allugada nel conceyu de Fredericia na parte oriental de la península de Xutlandia en Dinamarca, nuna sub-rexón conocida llocalmente como Trekanten o 'El Triángulu'. Foi fundada en 1650 por Federico III, de quien tomó'l so nome. Fredericia cuasi foi escoyida como la capital danesa, por cuenta de la so llocalización central y el so ampliu puertu; sicasí, a la fin Copenḥague retuvo la so titularidá por cuenta de la so población masiva.
La ciudá tien 39.484 habitantes (a 1 de xineru de 2009), ente que'l conceyu de Fredericia tien una población de 49.690 (2009).
Historia
thumb|left|200px|La estatua Landsoldaten.
Dempués de la devastación causada pola Guerra de los Trenta Años nuna gran parte fortificada de Xutlandia, el rei Cristián IV diose cuenta de la necesidá de construyir un fuerte en Xutlandia, y decidió qu'esti proyeutu podría ser combináu colos sos planes pa la construcción d'una ciudá grande naquella rexón.
Un campamentu fortificáu foi construyíu nun puntu de tierra llamada Lyngs Odde, cerca del allugamientu actual de Fredericia, con una muralla que s'estendía a entrambos llaos del puntu, protexendo asina'l campamentu de los ataques. Sicasí, les fortificaciones nun yeren perfectes, y cuando'l mariscal de campu sueco Lennart Torstenson invadió Xutlandia, foi capaz de romper les muralles. Foi Federico III quien finalmente foi capaz de completar los planes de fortificación, amás d'añedir un fuerte nel lladral cerca de Bers Odde, como suxurió'l mariscal imperial danés Anders Bille.
El 15 d'avientu de 1650 el rei robló un documentu colo cual daba a la ciudá los sos privilexos, y el trabayu de les nueves fortificaciones pudo empezar. En 1651, la ciudá foi nomada como Frederiksodde ('punta de Federico'), en memoria del anterior rei, y el 22 d'abril de 1664, dióse-y el nuevu nome llatinizáu de Fredericia.
Cada 6 de xunetu la ciudá de Fredericia celebra un festival pa conmemorar la Batalla de Fredericia de 1849, na que les tropes daneses llograron una victoria sobre los rebeldes de Schleswig-Holstein que asediaban la ciudá. Unu de los mayores iconos de Fredericia ye'l Landsoldaten ('Soldáu d'infantería'), que s'inauguró'l 6 de xunetu de 1858.
El ferrocarril llegó a la ciudá en 1866 cola apertura de la llinia Fredericia-Vamdrup, y dos años dempués inauguróse la conexón ferroviaria con Aarhus. Dende la estación de ferrocarril había conexón a la terminal de tresbordadores que llevaben a Strib, al otru llau del Pequeñu Belt, y dende ende podía siguise per tren al traviés de tola islla de Fionia.
Anque la ciudá fortificada había yá perdíu la so relevancia bélica, namái hasta 1909, cuando'l so interior daba amueses de hacinamiento, abolióse oficialmente'l so papel defensivu y dexóse la urbanización nel esterior de les sos muralles. La zona norte poblóse rápido, el puertu d'amplió y en 1915 establecióse'l estelleru de Fredericia. Na ciudá estableciéronse grandes empreses industriales que coles sos descargues al mar contribuyeron a que Fredericia fuera conocida como la ciudá más contaminada de Dinamarca.
L'aumentu del tráficu ente Fredericia y Fionia foi la causa de que se construyera la primer ponte del Pequeñu Belt en 1935 xunto con una nueva estación de ferrocarril que se convirtió nun sitiu de tresferencia ente les más importantes rutes de trenes del país.
Fredericia, como'l restu del país, foi ocupada por tropes alemanes el 9 d'abril de 1940. Hubo dellos tiroteos primero que'l gobiernu danés anunciara la so rindición.
La ciudá creció apresuradamente dempués de la segunda guerra mundial. La gran cantidá d'emplegaos del DSB, el serviciu postal y l'exércitu dexaron la so buelga na ciudá, que nun desenvolvió un dialeutu propiu por cuenta de que la mayoría d'ellos yeren inmigrantes de distintos sitios del país. La ciudá creció escontra'l norte y l'oeste y eventualmente la so área urbana fundir con Erritsø y Snoghøj, que s'incorporaron oficialmente al conceyu de Fredericia en 1970. Shell abrió una gran refinería de petroleu al norte de la ciudá a mediaos de la década de 1960, y en 1984 inauguróse un nuevu oleoductu que tresporta crudu dende les plataformes del Mar del Norte hasta esta refinería. El conceyu municipal enfocóse más, dende los años 1980, a la problemática de la contaminación. En 1996 reconocer a la ciudá polos sos esfuerciu en favor del mediu ambiente.
Actualidá
El conceyu güei ye parte del área metropolitana oriental de Xutlandia con más de 1200 d'habitantes, y ye la sede del conseyu municipal de conceyu de Fredericia.
La ciudá ye un importante cuartel, sede del Reximientu de señales del Exércitu Real Danés (Telegrafregimentet), que s'atopa nos cuarteles de Rye (Ryes Kaserne) y nos cuarteles Bülow (Bülows Kaserne).
Martin Heidegger
Martin Heidegger foi unu de los más importantes filósofos alemanes del sieglu XX, xeneralmente consideráu pensador seminal na tradición continental, anque foi bien criticáu pola so asociación col réxime nazi. Tres los sos entamos na teoloxía católica, desenvolvió una filosofía innovadora qu'influyó en campos tan diversos como la teoría lliteraria, social y política, l'arte y la estética, l'arquiteutura, l'antropoloxía cultural, el diseñu, l'ecoloxismu, el psicoanálisis y la sicoterapia.
Biografía
Nació en Messkirch, distritu de Kaden, el 26 de setiembre de 1889, fíu de Friedrich Heidegger, toneleru y sacristán, y de Johanna Heidegger (Johanna Kemp de soltera). Estudió teoloxía católica, ciencies naturales y filosofía na Universidá de Friburgu de Brisgovia, onde foi discípulu de Carl Braig y de Heinrich Rickert, unu de los máximos esponentes del neokantismo de la Escuela de Baden y depués asistente d'Edmund Husserl, el fundador de la fenomenoloxía. Empezó la so actividá docente en Friburgu en 1915, pa depués enseñar mientres un periodu (1923–1928) en Marburgu. Retornó a Friburgu nesi últimu añu, yá como profesor de filosofía. Ye una de les figures destacaes de la filosofía contemporánea: influyó en tola filosofía del esistencialismu del sieglu XX, foi unu de los primeros pensadores n'apuntar escontra la destrucción de la metafísica» (movimientu que sigue siendo repitíu), en «quebrar les estructures del pensamientu alzaes pola Metafísica (qu'apodera al home occidental)», que plantegó que «el problema de la filosofía nun ye la verdá sinón el llinguaxe», colo que fizo un apurra decisivu al denomináu xiru llingüísticu, problema que revolucionó la filosofía. Caltuvo vixencia en munchos pensadores europeos —y col pasu del tiempu nos non europeos—, a partir de la publicación de Ser y tiempu (1927). L'estilu innovador, complicáu y entá escuru qu'utiliza Heidegger col fin de abrir-mundos según el pensador (y que munchos consideren que ye terriblemente escuru y casi místicu) influyó en Hans-Georg Gadamer, l'estilu singular y difícil qu'utiliza Jean-Paul Sartre en El ser y la nada, el de Jacques Lacan cuando redacta los sos Escritos, el de Jacques Derrida cola so crítica a la Guarda, Gianni Vattimo y a una gran parte de pensadores envueltos nel alderique sobre la muerte de Dios y el Ser, el nihilismu, la postmodernidad y la dómina post-capitalista.
Agora bien, la obra de Heidegger, enceta, al tratar problemes ontolóxicos, tamién problemes de tipu semióticu; ye d'esta miente qu'inflúi direutamente nos hermenéuticos: Paul Ricoeur, Rüdiger Bubner y Hans-Georg Gadamer.
Etapes
La obra de Heidegger suel entendese como separada en dos periodos distintos que la so rotura atopar nel viraje (Kehre) esperimentáu pol so enfoque filosóficu, polo que ye habitual falar de dos etapes o momentos nel so pensamientu. Digamos qu'esta dixebra señalada por estudiosos y críticos de la so obra, el filósofu nunca lu aceptó: thumb|La Mesmerhaus, en [[Messkirch, casa na que se crió Heidegger.]] Sicasí, en dambos periodos hai un mesmu oxetivu unificador: la ellaboración y consiguiente respuesta a la entruga pol sentíu de ser (Sein).
El primer periodu vien marcáu pol so principal obra, Ser y tiempu (1927), obra que pretende encetar la entruga pol sentíu de ser pero que, quedando inconclusa, centrar nel estudiu de la esistencia humana. Nesta obra conflúin, principalmente, tres tradiciones filosófiques: historicismu y hermenéutica al traviés de la llectura de Dilthey, irracionalismo (Kierkegaard) y fenomenoloxía (Husserl).
Na segunda etapa del so pensamientu, que los sos primeros síntomes percibir nel so testu sobre La esencia de la verdá, el filósofu estudia la historia de la metafísica como procesu d'olvidu del ser, dende Platón, y como cayida inevitable nel nihilismu (cuando se piensa l'ente tan solo, ésti termina per apaecer vacíu). Nesti sentíu va ser fundamental la so obra Nietzsche, obra onde se define'l so conceutu de nihilismu.
D'esta dómina son especialmente interesantes les obres en que revisa la historia de la filosofía, al traviés de les que va dir apruciendo una «nueva metafísica» que'l so xerme yá taba presente na so obra Ser y tiempu, namái qu'ellí permaneció oculta ente los diversos y caltriantes analises sobre l'home entendíu como Dasein —ser-ende o ser-el-ende—, que llevó a cabu. Dasein, na so especificidá, empieza l'interrogatoriu. Dasein ye'l ser qu'en cada situación investiga y cuestiona afechiscamente.
Ser y tiempu
thumb|[[Diagrama de Ser y tiempu (n'alemán).]]
thumb|left|Vista de la cabaña de Heidegger en Todnauberg. Ellí escribió la mayor parte de Sein und Zeit.
En Ser y Tiempu, magar ser una obra que quedó incompleta, Heidegger plantega idees centrales de tol so pensamientu. Nella, l'autor parte del supuestu de que la xera de la filosofía consiste en determinar plena y dafechu el sentíu del ser, non de los entes, entendiendo por «ser», polo xeneral, aquello qu'instala y caltién a los entes concretos na so entidá.
Na comprensión heideggeriana, l'home ye l'ente abiertu al ser, pos namái a él «va-y el so propiu ser, esto ye, caltién una esplícita rellación de co-pertenencia con él. La forma específica de ser que correspuende al home ye'l «ser-ende» (Dasein), en cuanto tópase en cada casu empuestu al mundu, lo cual define al «ser-ende» como «ser-en-el mundu» (según traduz José Gaos) o «tar-en-el mundu» (según arrama Jorge Eduardo Rivera). D'esa estructura parte l'analítica esistencial del Dasein, qu'en Ser y tiempu xuega'l papel d'ontoloxía fundamental.
La distinción de la filosofía moderna, dende Descartes, ente un suxetu zarráu en sí mesmu que s'enfrenta a un mundu totalmente ayenu ye inconsistente pa Heidegger: el ser del home definir pola so rellación col mundu, rellación que la so forma de ser nun consiste nun comerciu» ente suxetu y oxetu, o nuna teoría de la conocencia que tamién los implique, sinón que ye mesma de la esistencia (Dasein) como «ser-en-el mundu», y atopa el so fundamentu ontolóxicu nel Cuidu» (Rivera) o «Cura» (Gaos) (Sorge). Estes categoríes (en cierto, esistenciales o existenciarios [Existenzialien]) sírvenlu pa entender por ónde pasa la diferencia ente una vida auténtica, que reconoza'l calter de «cayida» que tien la esistencia (propiedá), esto ye, la imposibilidá d'apoderar el so fundamentu (el ser), y una vida inauténtica o ayenada, qu'escaez el ser en nome de los entes concretos (impropiedá).
Discutiniu en redol al nacionalsocialismu
La so eminencia dientro de la filosofía —llamada filosofía continental por dellos autores angloamericanos—, viose marcada pol discutiniu, sobremanera la de la so adhesión al Partíu Nacionalsocialista Alemán de los Trabayadores (NSDAP: Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei) al cual tuvo afiliáu. Ente los especialistes la rellación de Heidegger col nazismu vieno siendo una tema de discutiniu nel cual nun hai consensu.
El discursu del rectoráu
Según dalgunos, el discursu que pronunció en tomar de posesión del rectoráu de la Universidá de Friburgu (1933), según les sos conferencies nos seminarios de la Universidá ente 1933 y 1935, son una clara amuesa del so sofitu intelectual inicial al nazismu. L'arrenunciu al rectoráu, bien pocu dempués d'ocupalo, nun evitó qu'en 1945 fuera destituyíu como docente en Friburgu, tres la ocupación d'Alemaña polos aliaos a la fin de la Segunda Guerra Mundial. El mesmu Heidegger referir al so rectoráu n'escritos como los siguientes: ''El rectoráu, 1933–1934. Fechos y reflexones; «Entrevista del Spiegel: Conversación de Spiegel con M. Heidegger: "Yá namái un Dios puede salvanos"''». Estos testos fueron recoyíos nesta obra: Martin Heidegger: Escritos sobre la universidá alemana, Editorial Tecnos, Madrid, 2ª edición, 1996. Estudiu preliminar, traducción y notes de Ramón Rodríguez García.
Namái nel añu 1951 reincorporóse, magar la so actividá académica foi yá muncho menos constante. El so primer cursu na Universidá tres la so reincorporación —pa que la so concreción tuvo que ser nomáu profesor eméritu, tal como lo indica Heinrich Wiegand Petzet en Alcuentros y diálogos con Martin Heidegger, 1929–1976 (Katz Editores, Buenos Aires, 2007)—, foi recoyíu nel llibru ¿Qué significa pensar? —Was heißt denken?—, publicáu pola Editorial Trotta de Madrid, en 2006; traducción de Raúl Gabás Pallás (hai una versión previa, publicada pola Editorial Nova de Buenos Aires; segunda edición, 1964; traducción de Haraldo Kahnemann). Anque recibió de dalgunos de los sos discípulos, como Herbert Marcuse, la suxerencia insistente de que se retratara públicamente del so discursu de 1933, el filósofu tornó'l conseyu y nunca quixo dar esplicaciones nos términos pidíos por Marcuse. Sicasí, la rellación ente dambos remata d'una manera especial, según rellata Franco Volpi:
El discutiniu
El discutiniu sobre'l papel políticu de la filosofía de Heidegger foi llanzada en 1946 por Karl Löwith L'artículu posterior de Löwith sobre'l "decisionismo", los de Nicolas Tertulian sobre les Contribuciones a la Filosofía, según la publicación de los llibros Heidegger y el Nazismu, de Víctor Farías, y Heidegger: La introducción del nazismu na filosofía, d'Emmanuel Faye, avivaron el discutiniu.
Ente quien han confrontado a Heidegger atópense Jürgen Habermas, Theodor Adornu, Hans Jonas, Pierre Bourdieu, Maurice Blanchot, Emmanuel Levinas, Richard Rorty, Luc Ferry y Alain Renaut.
Magar para dalgunos nun ye posible encetar la so obra ensin reserves de calter políticu, la mayoría de los filósofos, estudiosos ya investigadores actuales prefieren tomar el trabayu de Heidegger nel so sentíu puramente filosóficu, que tamién ye revesosu, anque d'otra manera. Dende la filosofía analítica, la so obra foi criticada con durez, sobremanera por Rudolf Carnap. Otros representantes de la filosofía analítica, como Richard Rorty y Hubert L. Dreyfus dieron, darréu, una bona acoyida al so pensamientu, sobremanera esti postreru. Pero'l pensamientu heideggeriano tamién amenó adhesiones entusiastes: asina, una serie de representantes de la filosofía francesa— Jean-Paul Sartre, Maurice Merleau-Ponty, Michel Foucault, Jacques Derrida, Paul Ricoeur, Jean Beaufret y Jean-Luc Nancy. Ente los apologistas de la filosofía heideggeriana tán tamién Walter Biemel, Otto Pöggeler, Jan Patocka ya innumberables otros— qu'almiraron la capacidá de precisión del so llinguaxe, según la so aportación al discursu poshumanista.
thumb|Pidió ser soterráu nel campusantu católicu de Messkirch. En llábana relluma una estrella: “Dir escontra una estrella. Namái eso”, dixo una vegada.
Según Heleno Saña, hai quien "asonsañen al so maestru Heidegger y los sos xuegos malabares coles pallabres, que sobremanera nel Heidegger tardíu reemplacen una y otra vez a los conceutos rigorosos. D'ende que, con plena razón —dende'l puntu de vista de los detractores del gran pensador—, Pierre Bourdieu pudiera acusar al filósofu de la Selva Negra de "doble xuego" y de valise d'una "alquimia filolóxicu-filosófica" (L´ontologie politique de Martin Heidegger). Y conclúi: "El productu final del discursu de Heidegger y de los sos discípulos ye un galimatías astractu y desligado totalmente de los problemes, esmoliciones y retos de la vida real".
Víctor Farías —unu de los principales detractores del filósofu—, cola so metodoloxía aparentemente estricta, intenta poner de manifiestu la función vitalizadora que Heidegger tien nes formes totalitariu y estremista na actualidá. El subtítulu del so llibru más recién, Heidegger y el so heriedu, ye bien espresivu respectu del puntu de vista y de les intenciones del autor de felicidá obra: "Los neonazis, el neofascismu y el fundamentalismu islámicu".
Emmanuel Faye considera que nel so conxuntu la obra de Heidegger sigue espublizando a escala planetaria los fundamentos del nazismu. Pa Faye hai continuidá nel pensamientu heideggeriano anterior a 1933, ente 1933 y 1945 y dempués de 1945. En 1935 na Introducción a la metafísica Heidegger emponderara la "verdade interna y el grandor" del movimento nazi, "como l'alcuentru de la téunica determinada planetariamente y del home modernu"; Faye rellaciona la concepción heideggeriana de la teunoloxía cola so apoloxía del nazismu, tal que Heidegger espresar nuna entrevista de 1966:
Dende 1949 Heidegger oldeó "na so esencia" los campos d'estermín y la bomba d'hidróxenu cola agricultura convertida n'industria motorizada, colo cual, según Faye, trató de negar el xenocidiu y invisibilizar los sos responsables. Faye recuerda que nel cursu d'iviernu 1933-1934 tituláu De la esencia de la verdá, Heidegger presentó a los sos estudiantes los oxetivu de “esplotar les posibilidaes fundamentales del fonduxe orixinal xermánica y conducila al poder" y "enfrentar al enemigu" esternu o internu, pa lo cual la esixencia radical ye atopar l'enemigu y enfrentalo hasta esterminalo totalmente (völligen Vernichtung), "por que la esistencia nun seya entorpecida".
Faye documenta la ruta de lo que según él ye una codificación del nazismu en términos filosóficos. Parte de les conferencies de 1925 "L'actual combate por una visión del mundu histórica", nes cualos Heidegger afirmó que pa entrugase sobre "el calter del ser" ye necesariu un "suelu" (Boden) y que se riquir apoderase d'un pasáu, ellí onde seya posible "atopar los raigaños auténticos de la nuesa esistencia". Sigue con Ser y Tiempu onde refugó cualesquier esclarecimiento de la esistencia sofitáu en cultures estranxeres, pos conduz a la perda del "suelu" y consideró que la esistencia auténtica namái se realiza como "destín común" d'un pueblu. Nel cursu del iviernu de 1934-1935 sobre la Germania de Hölderlin, Heidegger esclamó sorrayando'l testu editáu: "La Patria ye ‘el ser’ mesmu" (Das Vaterland ist ‘das Seyn’ selbst). Na entrevista de 1966 declaró:
Faye anota que'l cambéu de Heidegger dempués de 1946 anició en que la historicidad qu'en 1933-1934 identificaba col presente, colo "actual", pasa a rellacionase col pensar el futuru a partir de les traces decisives de la dómina actual, en diálogu col "destín del mundu"; Hölderlin, a quien buscó convertir en "potencia agitadora del pueblu alemán", pasó a ser para Heidegger el poeta qu'enseña'l futuru, el pensamientu viniente” (die künftige Denken) qu'asume la xera de pensar la perdida de la tierra natal y de la pátria.
Para Emmanuel Lévinas, la ontoloxía heideggeriana abre la posibilidá del "Mal elemental", que s'inscribe na ontoloxía del ser esmolecíu namái pol ser, "pal cual nel so ser ta en xuegu esi mesmu ser", ensin consiguir abrir pasu escontra la alteridad. La ontoloxía heideggeriana, según Lévinas, permanez interna al ser, apoderada pol so "inter-ye", pos abre'l yo al mundu, pero cierra la esistencia y el ser al "Otru", a la trescendencia, que ye una real exterioridad pos nun ta al serviciu del ser, sinón que ye responsabilidá ética y amor. De manera que Heidegger asina nun atalantar# que la posibilidá esencial del "Mal elemental" puede aportar pola lóxica, posibilidá "pa la cual la filosofía occidental nun taba abondo precavida".
En 2014 empecipióse la publicación de los Cuadiernos negros (Schwarze Hefte), trenta y cuatro cuadernillos con cubiertes enceraes de color negru nos que'l filósofu redactó una serie d'apuntes ente 1931 y 1976, permitiéndo asina refundiar nueva lluz sobre'l so nivel de compromisu personal col nacionalsocialismu y reevaluar la dimensión política del so pensamientu.
Cordia sebestena
L'árbol nomeolvides (Cordia sebestena) ye conocíu polos sos flores, usaes n'arreglu de parques n'árees tropicales y subtropicales, como Asunción. Ye nativu del Caribe y el norte de Suramérica. thumb|240px|Flores
Descripción
Tien fueyes verde escures, ovalaes, y tien frutos ovalaos comestibles, pero de non bien bon sabor. Tolera seca, pero ensin xelar. Reproducir por granes y estaques, ye un árbol de tamañu pequeñu pero qu'en condiciones óptimas puede llegar a 10 m, tien flores mientres tol añu. 240px|thumb Son árboles pequeños o arbustos d'hasta 8 m d'altu, con ramines glabrescentes; plantes hermafrodites. Fueyes persistentes, ovaes, 9–20 cm de llargu y 6–12 cm d'anchu, ápiz agudu, base arrondada a obtusa, escabrosas nel fexe, cuasi glabres nel viesu; pecíolus 1.5–3.8 cm de llargu, pubescentes. Inflorescencies cimosas, subterminales, 6.5–12 cm d'anchu; flores distilas, pedicelos 4–6 mm de llargu; mota tubular-campanuláu, 11–24 mm de llargu, puberulento a glabro, xeneralmente 2-lobáu pero dacuando con hasta 5 llobos irregulares; corola infundibuliforme, 30–58 mm de llargu, anaranxáu brillante, 5–7-llobada, los llobos ovaos a bien llargamente ovaos, 8–10 mm de llargu; estames 5–7, filamentos 22–33 mm de llargu, glabros, anteres oblongues, 2.8–3.8 mm de llargu; ovariu cónicu, 1.5–3 mm de llargu, estilu 13–35 mm de llargu, estigmes claviformes. Frutu drupáceo, blancu, dafechu envolubráu pola mota acrescente; güesu ovoide y 1.9–4 mm de llargu.
Delta Eridani
Xaronca ye'l nome que recibe la estrella δ Eridani (23 Eridani) na constelación d'Erídanu. El so títulu, asignáu nel sieglu XX, paez que provién de la versión llatinizada del segundu nome de Deneb Kaitos (β Ceti), «Xaronca Secunda», tresferíu por error. Tien magnitú +3,51 y alcuéntrase a 29,5 años lluz del Sistema Solar.
Cordia sebestena
Taxonomía
Cordia sebestena describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 190–191. 1753. Cordia: nome xenéricu dau n'honor del botánicu alemán Valerius Cordus (1515-1544).
Delta Eridani
Carauterístiques
Xaronca ye una subxigante anaranxada de tipu espectral K1IV. Tien una temperatura efectivo de 5075 K y la so lluminosidá ye 3,3 vegaes superior a la lluminosidá solar. El so tamañu ye 2,3 vegaes más grande que'l del Sol y xira amodo sobre sigo mesma, polo que'l so periodu de rotación pue ser d'hasta 116 díes, siendo ésti un valor máximu. Tien una masa un 20% mayor que la masa solar. Empezó la so vida hai 7500 millones d'años como una estrella F8V —como son na actualidá γ Pavonis o 111 Tauri— y, en rematando la fusión del so hidróxenu internu, s'espandió y esfreció en rellación a la so condiciones iniciales. Na so siguiente etapa evolutiva, va espandise entá más y va aumentar la so lluminosidá, al tresformase nuna verdadera xigante.
Cordia sebestena
Taxonomía
sebestena: epítetu llatín ;Sinonimia:
Delta Eridani
Carauterístiques
Xaronca amuesa un conteníu metálico superior a la solar nun 23% ([Fe/H] = +0,09). Otra manera, como correspuende a una estrella antigua, la so bayura de litiu ye namái la metá que nel Sol, una y bones esti elementu resulta destruyíu en redolaes d'elevaes temperatures.
Variabilidá
Anque Xaronca foi catalogada como variable RS Canum Venaticorum —como tal apaez nel General Catalogue of Variable Stars—, piénsase que nun ye una variable d'esta clase. Sicasí, ye una estrella activa que'l so campu magnéticu favorez l'apaición de manches na so superficie.
Novela d'aventures
La novela d'aventura ye un xéneru lliterariu que enfatiza los viaxes, el misteriu y el riesgu. Una carauterística recurrente ye l'aición presente hasta apoderar los escenarios, básica pal desenvolvimientu de la trama. A partir de mediaos del sieglu XIX, cuando creció l'alfabetización masiva, l'aventura convertir nun popular subxéneru de la ficción. Exemplos d'esti periodu inclúin a Alexandre Dumas (padre), Jules Verne, H. Rider Haggard, Emilio Salgari, Louis Henri Boussenard, Thomas Mayne Reid, Sax Rohmer, Edgar Wallace, John Ronald Reuel Tolkien y Robert Louis Stevenson. Les noveles d'aventures de cutiu se superponen con otros xénerossobremanera les noveles de guerra, noveles policiaques, hestories de mar, robinsonadas, ciencia ficción, fantasía y de Novela del oeste vaqueros. Non tolos llibros dientro d'estos xéneros son aventures. Les noveles d'aventures tomen l'establecimientu y la premisa d'estos otros xéneros, pero la trama de ritmu rápidu d'una aventura centrar nes aiciones del héroe.
Llingües dhimáliques
Les llingües dhimáliques o dhimal-toto ye una pequeña familia llingüística formada por dos llingües tibetano-birmanes el dhimal y el toto dambes falaes n'India oriental y Nepal.
La so clasificación dientro de la familia tibetanu-birmana ye incierta, para van Driem ye parte d'una hipotética caña "sal" que engloba a les llingües dhimálicas amás d'otres llingües báricas.
Tour de Francia 1976
El 63ᵘ Tour de Francia apostar ente'l 24 de xunu y el 18 de xunetu de 1976 con un percorríu de 4017 km. estremáu nun prólogu y 22 etapes, de les que la quinta y la ventena segunda tuvieron estremaes en dos sectores y la decimoctava constó de tres sectores. Participaron 13 equipos de 10 corredores, de los que namái unu llogró rematar la prueba con tolos sos integrantes. El vencedor cubrió la prueba a una velocidá media de 34,518 km/h.
Merrey-sur-Arce
Merrey-sur-Arce ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Llingües del ríu Ramu
Les llingües Ramu constitúin grupu ampliu de llingües papúes, d'unos trenta llingües, posiblemente rellacionaes ente sigo. El nome procede del ríu Ramu en que la so cuenca falar estes llingües.
Clasificación
El parentescu d'esta familia foi identificáu por John Z'graggen en 1971. Donald Laycock rellacionar coles llingües Sepik en 1973. Laycock (1973) incluyera les llingües arafundi, sobre evidencia anecdótica unaque el arafundi conozse pocu. Stephen Wurm (1975) consideró que les llingües del Ramu xunto coles llingües del Sepik formaben el grupu de llingües Sepik-Ramu. Malcolm Ross (2005) reclasificó a toes estes llingües como una caña de les llingües Ramu-so Sepik qu'amenorgaba'l grupu anterior, y suxurió que les llingües Piawi podríen ser tamién parte de la familia. Z'graggen incluyó amás a les llingües Yuat, pero dicha inclusión paez agora dudosa. Ethnologue (2009) dexa fora de les llingües Ramu a les llingües yuat, les llingües Mongol–Langam y les llingües arafundi (que la so inclusión Ross acepta), clasificándoles como families separaes. Tamién Foley (2005) refuga la inclusión del arafundi dientro de la familia Ramu como proponíen Laycock y Ross. Finalmente les llingües piawi que fueron incluyíes por Laycock son consideraes por tolos demás especialistes como una familia estreme.
Clasificación interna
Les pequeñes families llistaes de siguío en negrina son unidaes filoxenétiques probaes. Les primeres cinco, dacuando clasicadas como grupu del baxu Ramu, paecen más estrechamente rellacionaes dende'l puntu de vista léxicu, y la so unidá como grupu filoxenéticu ye llargamente aceptada anque nun puede dase por definitivamente probada Los otru cuatro grupos de les llingües Ramu namái paecen rellacionaes al traviés del so paradigma pronominal y, ello ye que Ethnologue solamente considera dientro de les llingües Ramu el grupu tamolano y Annaberg. Les llingües del grupu Ottilien comparten les marques de plural coles llingües nor-pondo.
Ethnologue (2009) considera les llingües mongol-langam como una familia independiente.
Pronomes
Los pronomes reconstruyíos por Ross pal proto-ramu son:
Comparanza léxica
Los numberales en distintes llingües del ríu Ramu:
Cynanchum acutum
thumb|Frutos inmaduros in situ. thumb|Frutu maduru abiertu y granes alaes con penachu. thumb|Flores thumb|Nel so hábitat Cynanchum acutum, el matacán —ente otros nomes comunes—, ye una especie de planta de la familia Apocynaceae.
Descripción
Ye una yerba perennifolia trepadora d'hasta de 4 m d'altor con tarmos pelosos y cambiadizos. Les fueyes tienen 2-8 por 1-6 cm, son opuestes, triangulares, basalmente cordaes o llobaes, con lóbulu basal de 0,5-3 cm, enteres, peloses y con un peciolu de 1-2,5 cm. Les inflorescencies son visos axilares, con 15-30 flores, con pedúnculos de 12-20 mm, pelosos. Les bráctees, d'unos 1-2 por 0,2-0,4 mm son lliniares, prontamente caedizas. Les flores tienen pedicelos de 4-8,5 mm. El mota presenta 5 lóbulos de 1-2,5 por 0,4-1,5 mm, triangular-llanceolaos, escasamente pelosos. La corola tien 5 pétalos de 5-7 por 2-3 mm, triangular-llanceolaos, erectos, glabros o con pelos espardíos na so cara adaxial, blancu-rosaos; la corona, doblemente pentámera, ye de color rosáu o purpúrea, con apéndice estaminales de 4,5-7 mm, parcialmente adnatos a los filamentos estaminales y terminaos nun apéndiz agudu, con otros interestaminales de 2,5-4 mm, fundíos. Los frutos son folículos, de 8-20 por 7-9 mm, fusiformes, pendilexos, inermes (pero daqué tomentosos cuando inmaduros), pardos na maduración, con granes de 6-7 por 2,5-4 mm, piriformes, esplanaes, alaes, pardes, de superficie crespa, y con miriguanu apical d'unos 3 mm, sedosu, de color blancu. Númberu de cromosomes: 2n = 18.
Hábitat y distribución
Ye una especie nativa del Mediterraneu hasta los Urales y el subcontinente indiu. Na Península Ibérica, ta partida en tol territoriu, sobremanera nel Norte y la mariña del Mediterraneu, y ye bien rara nel Oeste
Abonda en llugares húmedos y arenales, vegues, alcores y mariniegues. Floria de xunu hasta setiembre, dende'l nivel del mar hasta los 900 m d'altitú.
Usos y propiedaes
El latex contién cinancol, amiestu de cinancocerina y cinanchina; cuayar nuna masa parduzo que tien propiedaes purgantes.
Taxonomía
Cynanchum acutum describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 212. 1753. Cynanchum: nome xenéricu que provién del llatín cynánchum, -i, deriváu del griegu κύναγχον, kýnanchon que, según Dioscórides, ye otru nome pal ἀπόκυνον, apókynon del cual les fueyes «amasaes con exundia y daes a comer a los perros, a les panteres, a los llobos, a los raposos, matar»; del Griegu κυνο-, kyno- "perru" y el verbu ἄγχω, ánkhō "esgañar, afogar", esto ye Matacán, que ye unu de los nomes vernaculares de la especie C. acutum en Castellán, especie corriente n'España.
acutum: epítetu llatín
Sinonimia:
Propiedá
L'oxetu del derechu de propiedá ta constituyíu por tolos bienes susceptibles d'apropiación. Por que se cumpla tal condición, polo xeneral, ríquense trés condiciones: que'l bien sía Valor d'usu útil, yá que si nun lu fora, escarecería de fin l'apropiación; que'l bien esista en cantidá llindada, y que sía susceptible d'ocupación, porque otra manera nun va poder actuase.
Davezu considérase que'l derechu de propiedá plenu entiende tres facultaes principales: usu (ius utendi), gocie (ius fruendi) y esfrute (ius abutendi), distinción que provién del derechu romanu o de la so receición medieval. Tien tamién orixe romanu la concepción de la propiedá en sentíu suxetivu, como sinónimu de facultá o atribución correspondiente a un suxetu.
Otra manera, en sentíu oxetivu y sociolóxicu, atribuyir al términu'l calter d'institución social y xurídica y, según señala Ginsberg, pue ser definida la propiedá como'l conxuntu de derechos y obligaciones que definen les rellaciones ente individuos y grupos, con al respective de qué facultaes de disposición y usu sobre bienes materiales correspuénden-yos.
Teoría de la propiedá
El derechu de propiedá ye'l más completu que puede tenese sobre una cosa: la propiedá tópase sometida a la voluntá, exclusividad y a l'acción del so propietariu, ensin más llendes que los que marca la llei o los provocaos por "la concurrencia de dellos derechos incompatibles nel so ilimitáu exerciciu" (llimitaciones de calter estrínsecu). Sicasí, la reconocencia de que la propiedá, como institución, ta empobinada a una función social, implica que na actualidá esistan llimitaciones intrínseques o inherentes a dereches; según obligaciones que se deriven de la propiedá en sí.
En doctrina xurídica, especialmente aquellos ordenamientos con importante influencia llatina, considérase que'l dominiu o propiedá ta integráu por trés facultaes o derechos:
Ius utendi
El ius utendi ye'l derechu d'usu sobre la cosa. El propietariu tien el derechu a sirvise de la cosa pa los sos intereses y acordies cola función social del derechu, siempres y cuando eses conductes nun violen preceptos llegales yá establecíos o causen mancadures a los derechos d'otros propietarios.
Por casu, sol principiu del ius utendi nun podría un propietariu d'un bien inmueble xustificar la tenencia d'un plantíu de mariguana, al tar prohibida pola mayoría de los ordenamientos xurídicos. De la mesma forma, un empresariu nun puede xustificar so esti principiu ruios escesivos típicos d'una actividá industrial nuna zona residencial, que faigan intolerable la vivencia de los demás vecinos.
Ius fruendi
El ius fruendi ye'l derechu de gocie sobre la cosa. Na so virtú, el propietariu tien el derechu d'aprovechar y disponer los frutos o productos que xenere'l bien. La regla xeneral ye que'l propietariu d'una cosa ye tamién propietariu de too aquello que la cosa produza, con o ensin la so intervención.
Los frutos pueden ser naturales o civiles. Los frutos naturales son aquellos que la cosa produz natural o artificialmente ensin desterciu de sustances. Nesi aspeutu estremar de los denominaos "productos" asina: tratándose d'un mazanar, les mazanes son frutos naturales y la lleña de los árboles son los sos productos.
Los frutos civiles tán constituyíos por aquelles sumes de dineru que recibe'l propietariu por vencer a otru l'usu o gocie de la cosa. Usando l'exemplu anterior, el frutu civil que percibe'l propietariu del manzanar ye la renta que-y ye pagada al dalo en arrendamientu. Tratándose de dineru, los frutos que percibe'l so propietariu son los intereses.
Ius abutendi
El ius abutendi ye'l derechu de disposición sobre la cosa. El propietariu, so la premisa de que la cosa ta so la so dominabilidad (poder de fechu y voluntá de posesión), puede faer con ella lo que quiera, incluyendo estropiala o destruyila (disposición material), sacantes esto sía contrariu a la so función social: por casu, el propietariu d'un bien integrante del patrimoniu cultural nun tien de destruyir lo y, ello ye que tien de tar obligáu al so caltenimientu.
De la mesma, puede'l propietariu disponer del so derechu real (disposición xurídica): asina, puede ayenar la cosa, vendela, donala y, polo xeneral, desligarse del so derechu de propiedá y da-y lo a otra persona; o inclusive arrenunciar a dereches o abandonar la cosa, que pasaría a ser res nullius. Son tamién actos de disposición aquellos nos que'l propietariu constitúi en favor d'otra persona un derechu real llindáu, como'l usufructu, la servidume, la prinda o la hipoteca.
En conclusión tien el derechu real de dominiu quien tenga estos trés principios (Usu, Gocie y Disposición)
Calteres del derechu de propiedá
El derechu de propiedá ye un moral, esclusivu y perfectu poder, pero con calter de llimitación y subordinación, según tamién perpetuu.
Clasificación
Puédese esquemáticamente presentar la división de les varies especies de propiedá, d'alcuerdu a lo siguiente:
Por suxetu
Coleutiva privada, cuando'l derechu ye exercíu por delles persones
Por oxetu
Propiedá de bienes de producción
Maneres d'adquirir la propiedá
Los maneres d'adquirir la propiedá son aquellos fechos o negocios xurídicos que producen la radicación o traslación de la propiedá nun patrimoniu determináu. A esta manera d'adquirir la propiedá llámase-y tamién "títulu" y esisten diverses clasificaciones, por casu:
Virtual
Surde per mediu de la pallabra de los contratantes al apurrir el documentu que denota la propiedá y non la posesión. Al cumplise cola entrega virtual y al momentu de que'l causante da-y la posesión del bien al causahabiente, constitúyese la entrega física. La tresmisión física de la propiedá, refier que'l bien mueble o inmueble, ye esistente y ta dientro del comerciu, yá que jurídicamente esta figura ye regulada pol derechu.
Xurídica o Real
Procede respectu de bienes muebles inscritos y namái surte efeutos dende la so inscripción nel rexistru públicu de la propiedá. Refierse que tien d'esistir y débese constituyir pa la so realización con un ordenamientu xurídicu del derechu positivu, yá que ye verificable, compatible y nun ye contradictoriu cola esistencia del derechu. Ye posible o xurídica cuando'l suxetu ye capaz jurídicamente na rellación del oxetu nel contratu.