cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Accidente nuclear de Fukushima I
Accidentes el 11 de marzu de 2011 y socesión d'esplosiones
Dada la magnitú del incidente, les autoridaes declararon darréu l'estáu d'emerxencia nuclear», dando en l'adopción de midíes urxentes empuestes a desaniciar los efeutos del accidente. Asina, sacupar a la población residente nes zones axacentes (con un aumentu progresivu del perímetru de seguridá) y movilizáronse les fuercies armaes pa controlar la situación. Nel intre de los díes fuéronse tomando nueves decisiones, como inyectar agua marino y ácidu bórico en dalgún de los reactores, suministrar yoduro de potasiu a la población o mover los vuelos de l'aviación civil de la redolada de la central afeutada. Les midíes adoptaes, tantu les empobinaes a controlar l'accidente nuclear como les enfocaes a garantizar la estabilidá del sistema financieru nipón, fueron sofitaes por organismos tales como la Organización Mundial de la Salú o'l Fondu Monetariu Internacional.
En xunu de 2011, confirmóse que los trés reactores activos nel momentu de la catástrofe sufrieren la fusión del nucleu.
Radiación
530px|thumb|Niveles de radiación en Fukushima detectaos pola [[NNSA el 22 de marzu de 2011.]] Tres el fallu del sistema de refrigeración de los reactores de la central nuclear realizáronse emisiones controlaes de gases radiactivos al esterior, p'amenorgar la presión nel recintu de contención. Emitir al esterior una cantidá ensin determinar de partícules radiactives.
El día domingu 27 de marzu detectar na agua del interior de les instalaciones un nivel de radiación cien mil veces percima de lo normal, posiblemente procedente d'una fuga del reactor númberu 2. Estos niveles de radiación enzancaben los llabores de los operarios. Coles mesmes los niveles de yodu radiactivo na agua de mar na redoma de la central yeren 1.850 vegaes mayores que los que marquen les llendes llegales. Tamién se detectó plutoniu fuera de los reactores, procedente posiblemente del reactor númberu 3, l'únicu que trabayaba con esi elementu
Pocos díes dempués del accidente detectóse yodu radiactivo na agua corriente de Tokiu, según altos niveles de radioactividá en lleche producida nes proximidaes de la central y n'espinaques producíes na vecina Prefeutura d'Ibaraki. Una selmana dempués del accidente pudieron detectase en California partícules radiactives procedentes de Xapón, que travesaren l'Océu Pacíficu, Dellos díes dempués detectóse yodu radiactivo en Finlandia, magar en dambos casos refugábase que los niveles de radiación detectaos fueren peligrosos.
El día miércoles 27 d'abril detectar n'España, y n'otros países d'Europa según el Conseyu de Seguridá Nuclear, un aumentu de yodu y cesio nel aire, proveniente del accidente de Fukushima. El Conseyu de Seguridá Nuclear afirmó que nun esistía peligru pa la salú.
El gobiernu xaponés reconoció que la central nuclear nun va poder volver ser operativa y que se va desmantelar una vegada que se controlara l'accidente.
Los principales elementos radiactivos arramaos son yodu-131, cesio-137 y cesio-134. D'estos, el cesio-137 tien un periodu de semidesintegración de 30 años.
Efeutos de la radioactividá
N'agostu de 2012, científicos xaponeses publicaron los sos resultaos sobre l'estudiu de mutaciones xenétiques en camparines del xéneru Zizeeria espuestes a la radioactividá na zona cercana a la central nuclear.
Arramaos radiactivos al mar
Un resquiebru na estructura del reactor empezó a lliberar material radiactivo al mar, faciendo que'l conteníu en yodu radiactivo fuera en dellos momentos nes agües circundantes d'hasta 7,5 millones de vegaes cimera a la llende llegal y que'l cesio tuviera 1,1 millones de vegaes percima d'eses llendes. Los primeros intentos de sellar el resquiebru con cementu y otros métodos fracasaron. La compañía Tepco, a entamos d'abril, empezó a vertir al mar 11.500 tonelaes d'agua contaminada radiactivamente pa lliberar espaciu dientro de la central con oxetu d'allugar otres agües entá más contaminaes del interior de los reactores.
Midíes realizaes en 2015 amuesen la presencia d'isótopos de cesio radiactivu provenientes de la central nuclear de Fukushima en muestres tomaes a de les costes de San Francisco, California anque con niveles de radioactividá 500 vegaes per debaxo del nivel consideráu peligrosu pa l'agua. Estes midíes indiquen qu'inda en 2015 había fugues de material radiactivo nel sitiu del desastre.
Daños nes persones
El día 17 de marzu, la cifra total de persones afeutaes direutamente pol incidente na central yera de ventitrés persones mancaes y más de venti afeutaes pola contaminación radiactiva. Dos persones que taben sumíes dende'l día del terremotu fueron atopaes muertes el 1 d'abril, anque la so muerte posiblemente producióse por feríes producíes pol maremotu, y non pola radiación.
El vienres 1 d'abril comunicóse que siquier 21 operarios pertenecientes al reten que permanecía en Fukushima pa intentar controlar los reactores de la planta yá sufríen una aceleración nel ritmu d'alteración del ADN por efeutu de la radiación.
Proteición de la población
El sábadu 12 de marzu, les autoridaes nipones establecieron nun principiu que l'accidente fuera de categoría 4 nun máximu de 7 na Escala Internacional d'Accidentes Nucleares. El vienres 18 de marzu, l'OIEA informó de qu'en vista de los daños a los nucleos de los reactores, l'autoridá regulatoria nuclear xaponesa resolviera alzar el nivel del accidente nos reactores 2 y 3 a categoría 5, y que la perda de funciones de refrigeración na piscina de combustible usáu del reactor 4 yera clasificada na categoría 3. El martes 15, espertos nucleares franceses cuntaben que l'accidente tenía de clasificase na categoría 6.
L'accidente finalmente foi calificáu como'l más grave dende'l accidente de Chernóbil.
Nun principiu sacupóse a más 45 000 persones nun radiu de diez quilómetros alredor de la central, empezándose a distribuyir yodu, que consumíu na so forma estable (Yodu 127) llenda la probabilidá de cáncer de tiroides deriváu de la emisión a l'atmósfera de yodu radiactivo (I-131). El 13 de marzu'l gobiernu aumentó'l radiu d'evacuación de diez a venti quilómetros, llegando a 170.000 persones sacupaes. El día vienres 25 de marzu volvió aumentar el radiu d'evacuación hasta los trenta quilómetros dende la central en vista del aumentu de la radiación pela redolada.
La policía estableció controles nun radiu de trenta quilómetros pa torgar l'accesu de la población. Cerráronse comercios y edificios públicos y el gobiernu encamentó a los habitantes de la zona nun salir de les sos cases, cerrar ventanes y desconectar sistemes de ventilación, nun beber agua del grifu y evitar consumir productos locales. Dellos países aconseyaron nun viaxar a Xapón pol riesgu de contaminación nuclear. . Un númberu importante de persones buscaron salir del área afeutada, polo qu'aeropuertos cercanos y estaciones de trenes llegaron a enchese.
Consecuencies económiques inmediates
L'índiz Nikkei, tres dos díes d'operaciones había perdíu más del 14%, a pesar d'una inyeición per parte del Bancu de Xapón de más de 43.761 millones d'euros, magar nos díes siguientes produciéronse rebotes a l'alza de más del 5% diariu.
Pocos díes dempués, dellos estudios valoraben nunos 75.500 millones d'euros los daños producíos pol terremotu y posterior tsunami en Xapón.
El Bancu Mundial pela so parte, valoró los daños ente 87.000 y 166.000 millones d'euros. La Organización pa la Cooperación y el Desarrollu Económicu OCDE retayó a la metá la so previsión de crecedera pa Xapón, hasta'l 0,8% cuando antes yera del 1,7%.
Crítiques al Organismu Internacional d'Enerxía Atómica - OIEA
El Secretariu Executivu del Alcuerdu de Riesgos Mayores del Conseyu d'Europa, Eladio Fernández-Galiano, dempués d'abrir el cume científicu sobre'l accidente de Chernóbil en Kiev el vienres 22 d'abril de 2011 -como parte de les actividaes del 25 aniversariu de dichu accidente nuclear- declaró que los miembros de los organismos de control de la industria nuclear (OIEA y los Conseyos de Seguridá Nuclear de los distintos países -nel casu de Xapón l'Axencia de Seguridá Nuclear ya Industrial-) proveníen de la mesma industria, yeren endogámicos y, a la vista del accidente de Fukushima nun cumplieren el so llabor regulador y de control de les empreses que xestionen centrales nucleares. Dempués del accidente de Chernóbil la industria nuclear díxonos que nun diba volver a pasar.
Crítiques pol tipu de combustible MOX usáu nel reactor III
El miércoles 16 de marzu de 2011 Yuli Andreev tamién señaló que'l reactor III de la central de Fukushima I yera'l más peligrosu yá que se taba usando'l Combustible nuclear d'amiestu d'óxidos combustible nuclear MOX- amiestu d'óxidu d'uraniu y óxidu de plutoniu - que la empresa francesa Areva taba usando esperimentalmente en dos centrales nucleares xaponeses.
Greenpeace yá alvirtió en 2001 a la Comisión Reguladora Nuclear d'Estaos Xuníos que l'usu del combustible MOX - facilitáu pola empresa francesa AREVA- tenía d'abandonase pol so altu riesgu y dexar d'unviase a la central de Fukushima I, una y bones los reactores convencionales nun taben preparaos pa esi combustible. El MOX, que producía mayor rendimientu enerxéticu, demostraría la so inestabilidá y por tantu la dificultá del so control yá que sufría dos distintos reaiciones -la del uraniu y la del plutoniu- nun mesmu reactor.
Crítiques a la Organización Mundial de la Salú pol so alcuerdu cola OIEA de 1959
L'accidente de Fukushima volvió poner sobre la mesa les posibles consecuencies negatives que la firma'l 28 de mayu de 1959 del enllaz rotu|1=Alcuerdu WHA12-40 |2=http://www.independentwho.info/WHA_12_40_YE.php |bot=InternetArchiveBot }} ente la Organización Mundial de la Salú (OMS) y l'Axencia Internacional de la Enerxía Atómica (OIEA) supón pa la consecución de los oxetivos de la OMS. Según l'agrupación d'organizaciones non gubernamentales Pola independencia de la OMS dichu alcuerdu fuera bien negativu, dende la so constitución y de manera especial ante les catástrofes nucleares como'l accidente de Chernóbil y el de Fukushima. Pa la organización Pola independencia de la OMS nengún programa social nin médicu dignu d'esi nome foi puestu en práutica nes zones contaminaes de Chernóbil. Considérase que dichu alcuerdu llindó gravemente la proteición de la salú de los ciudadanos del mundu en rellación cola contaminación radiactiva. Señálase que nos países con actividá nuclear, los estudios epidemiolóxicos son raros y cuasi inesistentes y, en ciertos países como Francia, el secretu sobre les actividaes nucleares civiles y militares ye total, l'alcuerdu supón un conflictu d'intereses ente los oxetivos de la OMS y la OIEA, próxima a los de la industria nuclear.
Pal académicu suizu Jean Ziegler, vicepresidente del comité asesor del Conseyu de Derechos Humanos de les Naciones Xuníes, "el lobby nuclear consiguió que la OMS arrenuncie a ocupase de les víctimes de les catástrofes atómiques".
Daytona Beach (Florida)
Daytona Beach (lliteralmente Sablera de Daytona n'asturianu) ye un municipiu de Florida nos Estaos Xuníos d'América. So población ye de 67.000 habitantes en 2004 y so principal fonte d'ingresos ye'l turismu residencial y de sablera. Tamién un llugar importante ye Daytona International Speedway, un circuitu onde se corren les 24 hores de Daytona y les 500 milles de Daytona.
Walter Bouzán
Walter Bouzán Sánchez ye un deportista asturianu que compite en piragüismu nes modalidaes de maratón y kayak de mar.
Ganó seis medayes nel Campeonatu Mundial de Piragüismu en Maratón ente los años 2010 y 2015, y cuatro medayes nel Campeonatu Européu de Piragüismu en Maratón ente los años 2011 y 2017.
Na modalidá de kayak de mar, llogró dos medayes d'oru nel Campeonatu Européu, nos años 2016 y 2021.
Al pie de Álvaro Fernández Fiuza ganó consecutivamente ocho ediciones de 2010 a 2017 del Descensu Internacional del Sella.
Santuariu de la Virxe del Oteru de Llaviana
El santuariu de la Virxe del Oteru ta asitiáu en La Pola Llaviana de que'l so conceyu ye patrona, «Dueña y Señora» de la parroquia como los sos devotos y tol pueblu la llapada. Ta colindante col campusantu y llégase hasta'l santuariu por una empináu cuesta hasta llegar «al oteru» onde ta asitiáu'l Santuariu. Ta na zona sureste de la villa de Llaviana pasando casi per delantre del santuariu la carretera AS-17 en direición a El Campu. Ye daqué posterior al sieglu XV, tien planta de cruz llatina, un interesante retablu barrocu y una espadaña rematada con una cruz. Nel añu 1801 añedióse-y un pórticu soportáu por columnes toscanes. La so construcción nuna llomba débese, según la tradición, a los milagros qu'hubo nesi llugar y del deséu de la Virxe de que se construyera precisamente nesi llugar.
Historia
thumb|Placa recuerdo al R. P. Graciano Martínez. 1869-1925 left|thumb|Fachada sur, al campusantu. Una carauterística especial del la zona de Llaviana ye'l gran númberu de «fíos pernomaos» que dio tantu a les lletres como a la Ilesia católica, etc. N'especial destaquen Armando Palacio Valdés, novelista y miembru de la Real Academia Española de la Llingua que ye natural d'Entrialgo qu'en delles de les sos obres de calter costumista aprovechaba la ocasión pa rellatar les costumes marianes de l'Asturies polular; el cardenal,  filósofu y  teólogu Zeferino González y Díaz Tuñón que nació en Villoria en 1931;  Maximiliano Arboleya Martínez, sacerdote, sociólogu y activista católicu asturianu, foi una de les figures más destacaes dientro del catolicismu social n'España, el sacerdote Joaquín Iglesias González que foi párrocu de La Pola Llaviana mientres ventiún años, ente 1940 y 1961, natural de  El Condáu y Graciano Martínez U.S.A..
El santuariu de la Virxe del Oteru foi la primitiva parroquia de la zona hasta principios del sieglu XX yá que ente los llibros atopaos nel archivu parroquial hai unu que diz:«Llibru de Fábrica de la ilesia parroquial de Santa María del Oteru, de Llaviana, que principia en 1680 y termina en 1778». Y asina siguió hasta qu'en 1905 inauguróse la nueva parroquia, d'estilu neogóticu ,estilu que se-y llamó peyorativamente «pseudogótico». Sobre la fachada hai una inscripción en llatín que fai referencia a la so condición de parroquia col nome de la Asunción de la Virxe.
Estructura y arquiteutura
La ilesia ye posterior al sieglu XV y ye bien probable que s'empezara a construyise nel sieglu XVI. El so retablu mayor data del principios del sieglu XVII y ta policromado y doráu d'estilu barrocu. Nel centru del retablu ta la Virxe del Oteru que ta vistida según l'antiguu estilu asturianu y que la so fecha de talla remóntase tamién al sieglu XVII. En 1801 añedióse-y un pórticu con columnes toscanes y hai una inscrición que diz: «''Fixo la obra d'esti pórticu 1801. Siendo cura don Manuel Álvarez natural dela Parroquia de Torazu, Condáu de Cabranes''.»
Fiestes, devociones y tradiciones
Les ceremonies relixoses empiecen el 6 d'agostu, al atapecer, col primer día de la novena nel so honor con un templu rebosante de fieles y munchos han de permanecer nel esterior por falta de sitiu. El 14 d'agostu, yá al atapecer, llévase la Virxe en procesión hasta'l templu parroquial de La Pola Llaviana polo que'l percorríu hai de travesar tola villa de Pola. Allega tal cantidá de xente que puede considerase como l'acontecimientu relixosu más importante de la cuenca del ríu Nalón. A otru día de la llegada de la Virxe al templu parroquial, onde se-y tien preparáu un tronu especialmente preparáu pa la ocasión pa destacar que ye la que los habitantes del llugar consideren la Reina y Madre», celébrase una Misa solemne a la qu'asisten les autoridaes civiles y relixoses de la zona. El domingu siguiente retorna en procesión al so santuariu que ye en realidá'l so templu y tronu.
Confrería
La Virxe del Oteru tien una antigua confrería qu'entá esiste y tien gran actividá inclusive al traviés d'Internet con dellos Blogues y Webs como son, , una y bones el conceyu tuvo muncha emigración. Tamién hai una ermita dedicada a la Virxe del Oteru en Alba de Tormes y otra en Frómista (Palencia).
Xi Jinping
Xi Jinping, ye'l secretariu xeneral del Comité Central del Partíu Comunista de China, Presidente de la Comisión Militar Central, y, dende'l día 14 de marzu de 2013, Presidente de la República Popular China.
Biografía
Xi, pertenez a la etnia han, y ye fíu de Xi Zhongxun, ex viceprimer ministru de China y ún de los fundadores de la guerrilla comunista qu'operó nel norte de China escontra'l Kuomintang. Xi nació en Beixín en 1953. Mientres la Revolución Cultural foi unviáu a trabayar al campu. Dempués estudiaría inxeniería química na Universidá de Tsinghua, en Beixín, onde tamién llogró'l doctoráu en teoría marxista na Escuela d'Humanidaes y Ciencies Sociales (Universidá Tsinghua).
Carrera política
En 1974 xunióse al Partíu Comunista de China. Na so carrera política percorrió dalgunes de les provincies costeres con mayor desenvolvimientu. En 1999 foi nomáu gobernador de la provincia de Fujian. Nel añu 2000 foi nomáu secretariu del PCCh de la provincia de Zhejiang.
N'ochobre de 2007 foi nomáu miembru (el sestu, según el protocolu), del Comité Permanente del Buró Políticu del Comité Central del Partíu Comunista de China. El 11 de febreru de 2008 foi nomáu encargáu de los Xuegos Olímpicos de Beixín 2008, confirmando de manera estraoficial que Xi sería nomáu próximu vicepresidente.
El 15 de marzu de 2008 foi escoyíu Vicepresidente de la República Popular China, na XI Asamblea Popular Nacional de China, coles mesmes que Hu Jintao foi reelixíu presidente.
EL 18 d'ochobre de 2010 Xi foi nomáu vicepresidente de la Comisión Militar Central, d'esta manera pasó a ocupar puestos destacaos nel Exércitu Popular de Lliberación, el Partíu Comunista de China y el Gobiernu.
El 14 de marzu de 2013, tres la confirmación de l'Asamblea Popular Nacional de China, Xi asumió la presidencia de la República Popular China.
José Manuel Pando
José Manuel Pando Solares foi un militar, políticu y esplorador bolivianu. Foi tamién el ventenu quintu presidente de Bolivia dende'l 25 d'ochobre de 1899 hasta'l 14 d'agostu de 1904. Mientres el so gobiernu desamarró la guerra del Acre (1899-1903) onde Bolivia enfrentóse belicamente col Brasil.
Biografía
José Manuel Pando nació na llocalidá de Luribay nel departamentu de La Paz el 25 d'avientu de 1848. Los sos padres fueron Manuel Pando y Petrona Solares. Estudió nel Colexu Seminariu de La Paz. Na Universidá Mayor de San Andrés (UMSA) siguió la carrera de medicina, pero solo llegó hasta'l sestu añu, pos la abandonó siguiendo l'impulsu de la política.
Mozu entá, a los sos 23 años, Pando combatió xunto al llau del pueblu paceño pa derrocar al gobiernu de Mariano Melgarejo el 15 de xineru de 1871, díes dempués incorporóse al exércitu bolivianu.
Dempués d'haber derrocáu al tiranu de Melgarejo, el presidente de Bolivia Agustín Morales nomó a Pando como'l so edecán personal) en 1871. Cuando'l 27 de payares de 1872, Agustín Morales fuera asesináu pol so otru edecán y al empar sobrino Federico Lafaye, Pando desconsoláu arrenunció al cargu de edecán de la presidencia de Bolivia.
En 1876 dempués del golpe de Hilarión Daza contra'l presidente Tomás Frías, Pando retirar a la vida privada a la so facienda de Luribay, pero la Guerra del Pacíficu volvió convocar a les armes.
Mientres la guerra del Pacíficu, Pando contribuyó col Exercito de Bolivia, cuando, en plena guerra, fixo xestiones al traer dende Estaos Xuníos los cañones que'l xeneral Hilarión Daza encamentára-y. Pando combatió na batalla del Altu de l'Alianza del 26 de mayu de 1880, onde foi gravemente mancáu nel brazu esquierdo y fecho prisioneru polos chilenos siendo lleváu a Santiago de Chile.
A la so vuelta a Bolivia, Pando dirixó un reximientu d'artillería hasta l'añu 1884. Entró como militante del Partíu Lliberal en 1884, partíu del que foi xefe dende 1894 (reemplazando al xeneral Eliodoro Camacho). Foi xefe del partíu Lliberal de Bolivia hasta'l fin de la so presidencia.
Jose Manuel Pando casóse con Carmen Guarachi Sinchiroca, miembru d'una familia de caciques aymaras de Sicasica. Col pasar de los años Pando convertir n'unu de los grandes terratenientes de la dómina, beneficiáu poles lleis de 1874 y 1880.
Pando foi unu de los grandes esploradores de Bolivia mientres el sieglu XIX. A él debe, en bona parte, la conocencia y l'integración del norte al país, conocíu entós como Territoriu Nacional de Colonies (güei territoriu de los departamentos de La Paz, Beni y Pando, esti postreru, precisamente, lleva'l so nome, nel so honor). Delles de les sos espediciones a la rexón (ríos Madidi, Madre de Dios, ente otros), fueron recoyíes nun estudiu que fizo sobre la tema y que foi publicáu pola Universidá de La Plata, d'Arxentina.
Como xefe del Partíu Lliberal de Bolivia (principal partíu del país), foi propuestu como candidatu a la presidencia de la república nes eleiciones de 1896, que fueron ganaes pol so contrincante del Partíu Conservador Severo Fernández Alonso. Esi mesmu añu asumió'l cargu de senador pol departamentu de Chuquisaca.
Foi protagonista del llevantamientu de 1898, al mandu de les fuercies federales de La Paz, llogrando'l sofitu de los aymares del coronel Willka, el “Terrible Willka”. Españó asina la Guerra Federal contra los conservadores. Tres cuatro meses de llucha, trunfó sobre les fuercies conservadores de Fernández Alonso na Batalla del Segundu Cruceru.
Presidente de la República
Pando tenía 50 años d'edá cuando asumió la Presidencia. Delles obres y fechos importantes del so gobiernu fueron los siguientes:
Nel aspeutu internacional enfrentó col Brasil la llamada guerra del Acre. Dicha rexón del Acre, asitiada nel norte y colindante cola frontera con Brasil, fuera invadida por colonizadores o seringueiros brasilanos, en plena fiebre del cauchu. El gobiernu bolivianu, queriendo faer valir los sos lexítimos derechos en dicha rexón, fundó en 1899 Puertu Alonso y estableció los impuestos a los esplotadores del cauchu. Pero los seringueiros remontáronse y empecipiaron un movimientu secesionista denomináu la primer revolución del Acre, que'l gobiernu bolivianu pudo apoderar. La segunda fase d'esta guerra, llamada la Segunda Revolución Acreana, asocedió sol gobiernu de Pando (1902-1903); esta vegada los acreanos pidieron la so anexón al Brasil. Los bolivianos sufrieron reveses a manes de los revolucionarios acreanos, polo que Pando coló personalmente escontra l'Acre al mandu de un exércitu de 600 a 700 homes. Esto motivó la intervención de Brasil, que consideró la zona en pleitu y decidió unviar al so exércitu, de miles d'efectivos, en sofitu de los acreanos. Esta situación desemeyada forzó a los bolivianos a entrar en negociaciones. Pando robló col Brasil el tratáu de Petrópolis pol que Bolivia dexaba territoriu nel norte en cuenta de una importante compensación económica, de dos millones de llibres esterlines.
Poco dempués de retornar a La Paz, al rematar yá'l so periodu, Pando apurrió'l poder a Ismael Montes, que yera igualmente del partíu lliberal (1904).
Post-presidencia
Foi delegáu nos territorios de colonies y comisariu de llendes col Brasil. Foi nomáu xeneral de brigada de Perú en 1911. Alloñáu del partíu lliberal, rompió con Ismael Montes y en 1915 foi unu de los fundadores del Partíu Republicanu. Retiráu a la vida privada, foi atopáu muertu nun ribayu, cerca d'El Kenko (altores de La Paz) el 17 de xunu de 1917. Pa la mayoría, tratar d'un crime políticu, perpetáu por instigación del partíu lliberal. Atribuyóse l'autoría material a Alfredo Jáuregui, Juan Jáuregui, Néstor Villegas y Simón Choque, quien fueron xulgaos y condergaos a muerte el 5 de payares de 1927. thumb|250px|Balta de José Manuel Pando nel Campusantu Xeneral de La Paz.
Modernes investigaciones, sicasí, sostienen que la muerte de Pando debióse pola mor natural, al sobreveni-y un derrame cerebral cuando diba de la so finca de Catavi a la ciudá de La Paz. Según esta hipótesis, los miembros de la familia Jáuregui (en que la so cabanu agospiar Pando pocu antes), al afayar el cadabre nel camín, tarrecieron ser culpaos de la so muerte, polo que refundiaron el cuerpu al ribayu.
Petesucos
Petesucos (en griegu Πετεσοῦχος) yera'l nome dau polos griegos al cocodrilu que vivía en Cocodrilópolis, nel Antiguu Exiptu, que'l so nome yera Pady-Sebek, y que yera veneráu como una manifestación del dios Sobek. Yera un animal mimáu que llevaba aretes d'oru nes oreyes y brazaletes nes pates delanteres. Al morrer, el so cuerpu yera momificado y sustituyíu por otru cocodrilu.
Etimoloxía
Según Hans Bonnet el nome significa nacíu de Sebek. La opinión más xeneralizada ye que yera'l nome d'un cocodrilu sagráu, veneráu en El Fayum. Ulrich Wilcken informa que nel añu 21 de Ptolomeo Auletes venerar a un cocodrilu Petesucos. Adolf Erman, sicasí, supón que yera una persona divinizada; basándose en Pliniu'l Vieyu, afirma que foi'l constructor del llaberintu de Hawara, descritu por Heródoto.
Cultu
Esta divinidá foi venerada en Per-Sobek (Cocodrilópolis), Kerkeosiris y Theadelfia, onde tán asitiaos los sos santuarios. En Karanis atopóse un templu llevantáu nel so honor y nel de Pneferos.
Na cultura popular
Nel renombráu xuegu d'estratexa Age of Mythology, los petesucos formen parte del xuegu como unidaes mítiques de los exipcios.
Fuentes
Llista de personatges de la mitologia egípcia
Philosophia Africana
Philosophia Africana ye una revista especializada na filosofía africana. Ta publicáu pola Universidá DePaul en Chicago, Estaos Xuníos. El redactor xefe ye'l filósofu nixerianu Emmanuel Chukwudi Eze. En 2002 el periódicu recibió'l títulu de "Meyor nuevu Periódicu" por Council of Editors of Learned Journals.
Enllaces esternos
Revista Philosophia Africana
14 Andromedae
14 Andromedae (14 And / HD 221345 / HR 8930) ye una estrella asitiada na constelación d'Andrómeda. La so magnitú aparente ye +5,22 y alcuéntrase a 250 años lluz del Sistema Solar. En 2008 anuncióse'l descubrimientu d'un planeta estrasolar orbitando alredor d'esta estrella.
San Fliz (parroquia)
San Fliz ye una parroquia que ta asitiada nel términu municipal de Tinéu nel Principáu d'Asturies.
14 Andromedae
14 Andromedae ye una xigante naranxa de tipu espectral K0III con una temperatura de 4813 K. Con un radiu 11 vegaes más grande que'l radiu solar, tien una lluminosidá 68 vegaes mayor que la del Sol. La so metalicidá, datu estrechamente rellacionáu cola presencia de sistemes planetarios, ye namái un 60% de la solar. Tien una masa de 2,2 mases solares y una edá envalorada de 4860 ± 2110 millones d'años. Considérase qu'antes de tresformase en xigante, 14 Andromedae yera una estrella de la secuencia principal de tipu A o F.
San Fliz (parroquia)
Demografía
Cuenta con 215 habitantes con una densidá de población de 20,3 habitantes per km cuadráu. Esta parroquia ta sufriendo un rápidu avieyamientu de la población.
14 Andromedae
Piénsase que 14 Andromedae, al igual qu'Arturu (α Bootis) o Menkent (θ Centauri), ye una estrella del discu gruesu galácticu.
San Fliz (parroquia)
Economía llocal
Esti llugar dedícase principalmente a l'agricultura y a la ganadería. Cabo destacar:
14 Andromedae
Sistema planetariu
En 2008 afayóse un planeta estrasolar masivu orbitando en redol a 14 Andromedae. El planeta, con una masa mínimo 4,8 vegaes mayor que la masa de Xúpiter, mover a lo llargo d'una órbita circular a 0,83 UA de la estrella. El so periodu orbital ye de 186 díes. Ye unu de los planetes más internos descubiertos en redol a una estrella evolucionada de masa entemedio.
San Fliz (parroquia)
Patrimoniu per llugar
Nel pueblu de Cabanas destaca la ermita de "Santa Águeda" con imáxenes del sieglu XV. Hasta va pocos años propiedá de casa "L'Inquisidor", con escudu blasón, tamién cabo mentar la casa d'ésti tamién conocida como del Estudiante" foi solar del canónigu xesuita Frai Pedro de Cabanas nel sieglu XVI.
Na aldea de La Piñeira cabo destacar el monumentu natural conocíu como "La sufreral de la Piñeira".
Na llocalidá de Eiros destaca la so ermita y cuntaba tamién col monumentu natural llamáu "Fayona de Eiros"(anguaño inesistente). Yera una faya perteneciente a la familia de Fagus sylvatica que tenía un altor de 28 metros, una copa de 30 metros, un diámetru de tueru de 4,45 metros y la so edá créese que devasa llargamente los 200 años. Foi declarada monumentu natural el día 27 d'abril de 1995.
Nel llugar de Ḷḷau'l monumentu más importante ye la ermita de San José.
Inxeniería aeroespacial
La inxeniería aeroespacial ye la rama de la inxeniería que s'ocupa del estudiu y desarrollu de les téuniques tanto de vuelu terrestre como de vuelu espacial, siendo tamién conocida esclusivamente col nome d'inxeniería aeronáutica, na que la téunica o ciencia más importante nel so desendolcu ye l'aerodinámica y la mecánica de fluyíos en xeneral.
Fuente Encalada
Fuente Encalada ye un conceyu y llocalidá española de la contorna de Benavente y Los Valles, na provincia de Zamora.
El conceyu s'en atopa asitiáu na contorna de Benavente y Los Valles, al norte de la provincia de Zamora. Cuenta con un términu municipal de 20,86 km² y, según datos del padrón municipal del INE, cuenta con una población de  habitantes.
Allugamientu
El conceyu asítiase na zona norte de la provincia de Zamora, dientro de la contorna de Benavente y Los Valles. Pertenez a la zona eleutoral de Benavente y al partíu xudicial de Benavente.
Historia
Na Edá Media, el territoriu nel que s'asitia la llocalidá quedó integráu nel Reinu de Lleón, que los sos monarques entamaríen la fundación del pueblu.
Darréu, na Edá Moderna, Fuente Encalada foi una de les llocalidaes que s'integraron na provincia de les Tierres del Conde de Benavente y dientro d'esta na Merindad de Vidriales y la receptoría de Benavente.
Patrimoniu
Del caserío que conforma'l so cascu urbanu, destaca la so ilesia, con una peculiar antoxana renacentista nel que les sos columnes con capiteles sofiten una magnífica armadura morisca. Tamién destaca la so portada, decorada con medallones, y la puerta, en que los sos cuarterones pueden trate a los cuatro evanxelistes, los apóstoles y una Anunciación. Nel interior de la ilesia destaca'l so retablu mayor, obra de Bartolomé Hernández, discípulu de Gaspar Becerra.
Fiestes
Celebra les fiestes de la Virxe de la Encalada, la primer selmana d'agostu. Ye unu de los pocos pueblos de la contorna nos qu'entá se caltién la celebración de la puesta del mayu.
Ferrán Terra
Ferrán Terra Navarro ye un ex esquiador español que participó en dos Xuegos Olímpicos d'Iviernu.
Biografía
Nos años 2005, 2006 y 2007 participó nel campeonatu del mundu júnior nes pruebes de descensu, eslalon, eslalon xigante y súper xigante, llogrando como meyor puestu un 22º nel so últimu añu de participación. En marzu de 2007 ganó'l so primer campeonatu d'España, na modalidá d'eslalon xigante. El so debú na Copa Mundial d'Esquí Alpín producióse'l 28 d'ochobre de 2007 nel eslalon xigante de Sölden, de la temporada 2007-2008. En 2009 volvió ganar el campeonatu nacional, nesta ocasión en dos #especialidad, n'eslalon y n'eslalon xigante.
Na Copa del Mundu d'Esquí Alpín de 2010/11 empezó a tener una presencia continua na competición, pero sufrió numberoses descalificaciones, siendo'l so meyor puestu un 34º en súper xigante. En 2011 ganó nuevamente dos campeonatos d'España, n'eslalon xigante y en súper xigante. La siguiente temporada de la Copa del Mundu, nun foi meyor que l'anterior, con 5 descalificaciones en 7 pruebes apostaes. En 2013 ganó'l campeonatu d'España de súper xigante.
Tamién participó en 2 Xuegos Olímpicos (en Vancouver 2010 y Sochi 2014), llogrando'l so meyor resultáu na súper combinada de 2014, cuando foi 25º. Apostó tamién 4 Mundiales (en Are 2007, Val d´Isere 2009,y Garmisch-Partenkirchen 2011 y Schladming 2013). La so meyor posición nellos foi un 16ᵘ puestu na súper combinada del añu 2011.
Saint-Léger (Pas-de-Calais)
Saint-Léger ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Chris Clark
Chris Clark ye'l nome de munches persones:
Santianes (Tinéu)
Santianes ye una parroquia del conceyu de Tinéu, Asturies.
Llocalización
Asitiada nel sureste del términu municipal, atiesta al oeste cola parroquia de Sorriba; al norte cola de La Barca; al este cola de Santianes de Molenes; y al sur col conceyu de Cangas.
Demografía
Según el padrón municipal d'habitantes de 2012, tenía una población de 111 habitantes. Según el nomneclátor d'esi mesmu añu, la parroquia entiende les aldees d'Areñas, La Regueira y Santianes de Molenes y les caseríes d'El Forcón, Posada y La Silva.
Ilesia
La ilesia, so l'advocación de Xuan el Bautista, ta compuesta d'una nave única, un presbíteru y 2 capiyes a cada llau.
Ajuga iva
Ajuga iva (L.) Schrb., ye una especie fanerógama perteneciente a la familia Lamiaceae, llamada popularmente búgula almizclada que tien les mesmes carauterístiques y propiedaes que Ajuga reptans. thumb|240px|Nel so hábitat thumb|240px|Vista de la planta
Arxentina nos Xuegos Paralímpicos
right|200px| right|200px| Arxentina participó en tolos Xuegos Paralímpicos de branu, dende la so primer edición en Roma 1960. Foi l'únicu país de fala hispana y l'únicu país llatinoamericanu presente nes primeres dos ediciones. Con al respective de los Xuegos Paralímpicos d'Iviernu, la so primer participación foi en Vancouver 2010, presentándose dende entós en toles ediciones. El país ta representáu pol Comité Paralímpicu Arxentín.
Ajuga iva
Carauterístiques
Ye una pequeña planta yerbácea perenne qu'algama los 10-40 cm d'altor. Tarmos cuadrangulares y velludos con renuevos rastreros que cada primavera formen una nueva planta. Les fueyes, ovales, peciolaes y en roseta les de la base y opuestes a pares y sésiles'l restu. Les flores en tarmos solitarios arrexuntaes en mestos verticiloss.
Arxentina nos Xuegos Paralímpicos
Les delegaciones arxentines llograron un total de 146 medayes nos xuegos, de les cualos 30 son d'oru, 59 de plata y 57 de bronce. Toes fueron ganaes n'ediciones de branu. L'Arxentina allúgase númberu 30 nel medayeru históricu de los Xuegos Paralímpicos.
Ajuga iva
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Macaronesia y rexón del Mediterraneu.
Arxentina nos Xuegos Paralímpicos
Ente los desempeños individuales destácase Silvia Cochetti, la máxima medayista de la hestoria arxentina, con 13 medayes en dos xuegos, 5 d'elles d'oru. Tamién se #destacar Susana Olarte con 9 medayes (4 oros), Dina Galíndez con 6 medayes (2 oros), Juan Sznitowski con 5 medayes (2 oros), Marcella Rizzotto con 4 medayes (2 oros), Eugenia García con 7 medayes (1 oru) y Betiana Basualdo con 6 medayes (1 oru).
Ajuga iva
Propiedaes
Principios activos: Abondosos taníns. Heterósidos iridoideos: aucubósido (deriváu del harpágido). Ácidos fenolcarboxílicos: cafeico, clorogénico. Ajugarina.
Arxentina nos Xuegos Paralímpicos
Roma 1960
La participación d'Arxentina nos Xuegos Paralímpicos de Roma 1960 foi la primer actuación paralímpica de los deportistes arxentinos, na tamién primer edición de los Xuegos Paralímpicos. La delegación arxentina presentó 9 deportistes en 8 deportes, de los cualos cuatro yeren muyeres. L'equipu paralímpicu llogró 2 medayes d'oru, trés de plata y 1 una de bronce. Nel medayeru xeneral ocupó la posición nᵘ 10 sobre 18 países participantes, siendo l'únicu país llatinoamericanu y l'únicu tamién de fala hispana. Toles medayes fueron llograes en natación.
Ajuga iva
Propiedaes
Indicaciones: Popularmente considérase astrinxente (antidiarréico, cicatrizante) y estimulante del mambís. Indicáu para fories. Inapetencia. N'usu tópicu: firíes y ulceraciones dérmiques, bucales o corneales, blefaritis, conxuntivitis, parodontopatías, farinxitis, dermatitis, eritemes, pruyiciu, vulvovaginitis.
Arxentina nos Xuegos Paralímpicos
Tokyo 1964
La participación d'Arxentina nos Xuegos Paralímpicos de Tokyo 1964 foi la segunda actuación paralímpica de los deportistes arxentinos, na tamién segunda edición de los Xuegos Paralímpicos. La delegación arxentina #presentar en 5 deportes, con 24 deportistes, de los cualos 6 yeren muyeres. L'equipu paralímpicu llogró 6 medayes d'oru, 14 de plata y 16 una de bronce, algamando un total de 36 medayes paralímpicas, la mayor cantidá de la so historia. Arxentina ocupó la 8ª posición nel medayeru xeneral, sobre 20 países participantes, siendo l'únicu país llatinoamericanu y l'únicu tamién de fala hispana. #Destacar ente los deportistes más premiaos de los Xuegos Jorge Diz con seis medayes y Silvia Cochetti con cinco medayes. Juan Sznitowski y Susana Olarte llograron caúnu cuatro medayes. La delegación arxentina llogró medayes en natación, atletismu, halterofilia, tenis de mesa y baloncestu.
Ajuga iva
Taxonomía
Ajuga iva describióse por (L.) Schrb. y espublizóse en Plantarum Verticillatarum Unilabiatarum Xenera et Species 15. 1774.
Arxentina nos Xuegos Paralímpicos
Tel Aviv 1968
La participación d'Arxentina nos Xuegos Paralímpicos de Tel Aviv 1968 foi la tercer actuación paralímpica de los deportistes arxentinos, na tamién tercer edición de los Xuegos Paralímpicos. La delegación arxentina #presentar en 4 deportes, con 22 deportistes, de los que 7 yeren muyeres. L'equipu paralímpicu llogró 10 medayes d'oru -la mayor cantidá na hestoria-, 10 de plata y 10 de bronce, algamando un total de 30 medayes paralímpicas. Arxentina ocupó la 9ª posición nel medayeru xeneral, sobre 28 países participantes, siendo l'únicu país llatinoamericanu y al pie d'España los únicos de fala hispana.
La delegación arxentina llogró medayes n'atletismu (25), natación (4) y baloncestu (1). L'equipu paralímpicu d'atletismu salió terceru nel medayeru del deporte y segundu nes competencies femenines. Ente los deportistes más premiaos destacáronse Silvia Cochetti con ocho medayes en trés deportes distintos, Dina Galíndez con seis medayes y Susana Olarte con cinco medayes.
Heidelberg 1972
La participación d'Arxentina nos Xuegos Paralímpicos de Heidelberg 1972 foi la cuarta actuación paralímpica de los deportistes arxentinos, na tamién cuarta edición de los Xuegos Paralímpicos. La delegación arxentina #presentar en 4 deportes, con 21 deportistes, de los cualos 9 yeren muyeres. L'equipu paralímpicu llogró 2 medayes d'oru, 4 de plata y 3 de bronce, algamando un total de 9 medayes paralímpicas. Arxentina ocupó la 20ª posición nel medayeru xeneral, sobre 42 países participantes, siendo con España, Méxicu y Perú los únicos de fala hispana.
La delegación arxentina llogró medayes n'atletismu (6), natación (1) y baloncestu (2). L'equipu paralímpicu de baloncestu destacóse ganando l'eventu femenín y saliendo segundu nel masculín. Ente los deportistes más premiaos destacóse Olga Richetti con cuatro medayes, trés n'atletismu y una en natación. Los varones llograron 4 medayes (1 d'oru) y les muyeres llograron 5 medayes (1 d'oru).
Toronto 1976
La participación d'Arxentina nos Xuegos Paralímpicos de Toronto 1976 foi la quinta actuación paralímpica de los deportistes arxentinos, na tamién quinta edición de los Xuegos Paralímpicos. La delegación arxentina #presentar en 4 deportes, con 22 deportistes, de los cualos 13 yeren muyeres, que compitieron en 75 eventos. L'equipu paralímpicu llogró 3 medayes d'oru, 4 de plata y 7 de bronce, algamando un total de 14 medayes paralímpicas. Ameyoróse asina'l desempeñu de los Xuegos anteriores, pero non los meyores desempeños históricos alcanzaos en Tokyo (6/14/16) y Tel Aviv (10/10/10). Arxentina ocupó la 23ª posición nel medayeru xeneral, sobre 40 países participantes, siendo con Colombia, Ecuador, España, Guatemala, Méxicu y Perú los únicos de fala hispana.
Changi
Changi (en chinu 樟宜, en malayu Changi, en tamil சாங்கி) ye una zona nel estremu oriental de Singapur. Nesta zona atopa'l Aeropuertu Internacional de Singapur/, la Base Aérea de Changi, la Base Naval de Changi según la Prisión de Changi, onde s'estableció'l campamentu xaponés de prisioneros de guerra mientres la Segunda Guerra Mundial. Ellí concentráronse los prisioneros aliaos prindaos en Singapur y Malasia dempués de la cayida de Singapur en febreru de 1942.
Arxentina nos Xuegos Paralímpicos
Toronto 1976
La delegación arxentina llogró medayes n'atletismu (4), natación (9) y baloncestu (1). Ente los deportistes más premiaos destacóse Gustavo Galíndez con cinco medayes (2 d'oru) en natación y un récor mundial en 3x25 m individual medley 3. Los varones ganaron 9 medayes (2 d'oru) y les muyeres ganaron 5 medayes (1 d'oru).
Arnhem 1980
La participación d'Arxentina nos Xuegos Paralímpicos d'Arnhem 1980 foi la sesta actuación paralímpica de los deportistes arxentinos, na tamién sesta edición de los Xuegos Paralímpicos. La delegación arxentina #presentar en 4 deportes (natación, atletismu, tenis de mesa y baloncestu), con 13 deportistes (7 muyeres), una delegación considerablemente menor a les que venía unviando a los Xuegos dende'l so llanzamientu en 1960. Arxentina compitió en 43 eventos.
Changi
Dada la so cercanía col mar, Changi alluga 2 terminales comerciales pa ferris, la Terminal de Changi Point Ferry en Changi Creek y la Terminal de Changi Ferry cerca de la Base Naval de Changi.
Arxentina nos Xuegos Paralímpicos
Arnhem 1980
L'equipu paralímpicu llogró 4 medayes d'oru, 5 de plata y 6 de bronce, algamando un total de 15 medayes paralímpicas. Ameyoróse asina'l desempeñu de los xuegos inmediatos anteriores, pero non los meyores desempeños históricos alcanzaos en Tokyo 1964 (6/14/16) y Tel Aviv 1968 (10/10/10), nin la posición alcanzada nos xuegos inmediatos anteriores (23ª). Arxentina ocupó la 24ª posición nel medayeru xeneral, sobre 43 países participantes, llogrando'l so meyor medayeru en natación, onde remató na décimu primer posición y na octava posición nes pruebes femenines.
Changi
La novel King Rat de James Clavell ta basada nes sos esperiencies como prisioneru de guerra mientres la Segunda Guerra Mundial na Prisión de Changi.
Arxentina nos Xuegos Paralímpicos
Nueva York 1984
La participación d'Arxentina nos Xuegos Paralímpicos de Nueva York 1984 foi la séptima actuación paralímpica de los deportistes arxentinos, na tamién séptima edición de los Xuegos Paralímpicos. La delegación arxentina #presentar nun solu deporte (atletismu), con solu 6 deportistes, toos varones. Arxentina compitió en 13 eventos. #Tratar de la más baxa participación na hestoria del paralimpismo arxentín y la única na que nun participaron muyeres. Como resultáu nun se llograron medayes, daqué que volvería repitise nos xuegos de 1996 y 2000.
Individualmente la meyor actuación correspondió a Aldo Reyna na prueba de 5.000 metros B1, na que llegó n'octavu llugar, llogrando asina diploma paralímpicu.
Seúl 1988
La participación d'Arxentina nos Xuegos Paralímpicos de Seúl 1988 foi la octava actuación paralímpica de los deportistes arxentinos, na tamién octava edición de los Xuegos Paralímpicos. La delegación arxentina #presentar en 5 deportes (natación, atletismu, tenis de mesa, baloncestu en siella de ruedes y esgrima en siella de ruedes), con 34 deportistes (16 muyeres), la mayor delegación unviada hasta esi momentu. Arxentina compitió en 31 eventos.
L'equipu paralímpicu llogró 7 medayes (5 de plata y 2 de bronce). Lloñe de los desempeños del periodu 1960-1980 y entá ensin llograr nenguna medaya d'oru, recuperóse parcialmente del baxón sufiertu en Nueva York 1984, a la qu'allegó con apenes 6 deportistes, ensin nenguna muyer y na que nun llogró nenguna medaya.
Arxentina ocupó la 39ª posición nel medayeru xeneral, sobre 60 países participantes. La delegación arxentina llogró medayes n'atletismu (5) y natación (4). Destacáronse individualmente Carlos Maslup con cuatro medayes en natación y atletismu, José Daniel Haylan con tres medayes n'atletismu y Beatriz Greco con dos medayes en natación. Los varones ganaron 7 medayes y les muyeres ganaron 2 medayes.
Barcelona 1992
La participación d'Arxentina nos Xuegos Paralímpicos de Barcelona 1992 foi la novena actuación paralímpica de los deportistes arxentinos, na tamién novena edición de los Xuegos Paralímpicos.
La delegación arxentina #presentar en 4 deportes (natación, atletismu, tenis de mesa y baloncestu en siella de ruedes), con 27 deportistes, pero cola llimitación de que s'incluyó a una sola yera muyer. Arxentina compitió en 31 eventos masculinos y namái dos eventos femeninos.
L'equipu paralímpicu llogró 2 medayes (1 d'oru y 1 de plata) dambes llograes n'atletismu por Horacio Bascioni. Lloñe de los desempeños del periodu 1960-1980 y con un grave retrocesu por cuenta de la esclusión de les deportistes muyeres -qu'históricamente s'averó a la metá de la delegación-, y entá considerando baxa la cantidá de medayes llograes d'alcuerdu al permediu históricu, foi positivu'l llogru de ganar una medaya d'oru, que nun se consiguía dende 1980. Arxentina ocupó la 40ª posición nel medayeru xeneral, sobre 82 países participantes.
Atlanta 1996
La participación d'Arxentina nos Xuegos Paralímpicos d'Atlanta 1996 foi la décima actuación paralímpica de los deportistes arxentinos, na tamién décima edición de los Xuegos Paralímpicos.
La delegación arxentina #presentar en 8 deportes (natación, atletismu, fútbol 7, baloncestu en siella de ruedes, vóleibol sentáu, esgrima en siella de ruedes, tenis de mesa), con 56 deportistes, anque con solu 7 muyeres, persistiendo la escasa representación femenina que caracterizara a la delegación nos últimos años. Arxentina compitió en 83 eventos masculinos y namái 18 eventos femeninos.
L'equipu paralímpicu llogró 9 medayes (2 d'oru, 5 de plata y 2 de bronce) y Arxentina ocupó la 38ª posición nel medayeru xeneral, sobre 104 países participantes. Les medayes fueron llograes pola natación (4), l'atletismu (3), el yudu (1) y el tenis de mesa (1). Los homes ganaron 4 medayes (1 d'oru) y les muyeres ganaron 5 medayes (1 d'oru). Individualmente la nadadora Betiana Basualdo destacóse ganando 3 medayes (1 d'oru), esta postrera con récor mundial.