cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Allison Janney
Biografía
Allison Janney nació en Ohio, fía d'una ex-actriz y ama de casa llamada Macy y de un promotor inmobiliariu y músicu de Jazz llamáu Jervis Spencer Janney. Tien dos hermanos mayores llamaos Hai y Hal. Estudió na escuela Miami Valley School de Dayton onde foi nomada alumna distinguida en 2004. Depués estudió en Kenyon College, el mesmu onde lo fixo tiempu tres l'actor Paul Newman. Tiempu dempués colóse a estudiar Teatru nel Neighborhood Playhouse de Nueva York onde coincidió col actor Dylan McDermott. Tres esto, terminó los sos estudios nel Royal Academy of Dramatic Arts de Londres.
Mata-Utu
Carauterístiques
Na redoma de la pequeña ciudá de Mata-Utu, hai dos pequeños sitios arqueolóxicos d'una importancia considerable como son Talietumu y Tonga Toto.
Allison Janney
Carrera profesional
Participó en delles películes d'enforma ésitu, como American Beauty pol cual foi otorgáu'l premiu del Sindicatu d'Actores al meyor repartu, La Nube Perfecta o Primary Colors ya inclusive emprestó la so voz en cintes d'animación como Finding Nemo onde interpretaba'l papel de la Estrella de Mar del Acuariu. Sea comoquier, el so papel más notable foi'l de C.J. Cregg nel drama televisivu ''La Nala Oeste. En 2013 participó na serie Masters of sex polo cual llevóse un emmy d'actor convidáu en 2014. Dende'l 2013 ye protagoniza la comedia Mom, papel que-y trocó un emmy en 2014.
Mata-Utu
Xeografía
El centru de la ciudá ta asitiáu na mariña norte de la islla Wallis, a un altor de 6 metros sobre'l nivel del mar. Tien una población de 1.124 habitantes según el censu realizáu'l 21 de xunu de 2008, y los idiomes falaos son el francés y el walisiano.
Flora y fauna
La ciudá y la islla polo xeneral ta arrodiada por una llaguna delimitada por una cinxa de petones de coral, cuntando con una importante fauna marina de corales y peces tropicales.
Na fauna esiste una especie endémica de llagartu, amás d'una gran variedá d'aves qu'habiten na islla.
Tocantes a la flora, ta compuesta fundamentalmente de cocoteros y árboles del pan, tantu na ciudá como nel país.
Llugares d'interés
derecha|miniaturadeimagen|250x250px|Llagu Lalolalo. Al igual que munches islles oceániques, estos llugares caracterícense por tener una abondosa flora lo cual fai que sían llugares formosos pero alloñaos o de mal accesu. Amás, cuenta con dos edificios d'interés, unu d'ellos declaráu monumentu nacional de Francia.
Edificios estatales y otros
Los siguientes edificios son los más importantes de cuantos atópense establecíos na ciudá.
20th Century Studios
20th Century Studios (enantes conocida como Twentieth Century Fox Film Corporation o 20th Century Fox) ye ún de los principales estudios de cine, asitiáu nel área de Century City en Los Angeles, Estaos Xuníos, xusto al oeste de Beverly Hills. Esti estudiu ye una subsidiaria de News Corporation, el conglomeráu mediáticu controláu por Rupert Murdoch.
Historia
La compañía ye'l resultáu d'una fusión en 28 d'avientu de 1934 ente Fox Film Corporation creada por William Fox en 1912, y Twentieth Century Pictures, creada en 1933 por Darryl F. Zanuck, Joseph Schenck, Raymond Griffith y William Goetz. William Fox, foi un pioneru na creación de cadenes de sales de cine, entamó a producir películes en 1914, y en 1917 atopó una mina d'oru al ufrir la sensación del cine mudu, Theda Bara. Foi más un empresariu qu'un home d'espectáculu, Fox concentróse n'alquirir y construyir sales; les películes yeren secundaries. Cuando'l soníu aportó al cine, Fox alquirió los derechos d'un procesu alemán pal soníu nes películes que nomó "Movietone", en 1926 empecipió a ufiertar proyeiciones con grabaciones de música y d'efeutos. L'añu siguiente dio aniciu a "Noticies Fox Movietone", una presentación selmanal de noticies que se presentó hasta 1963. La creciente compañía necesitaba espaciu, y en 1926 Fox alquirió trescientos acres nún tarrén ermu al oeste de Beverly Hills ú construyó "Movietone City", l'estudiu meyor equipáu de la so dómina.
Cuando'l so rival Marcus Loew morrió en 1927, Fox intentó mercar les propiedaes de la familia; Loew's Inc., que controlaba más de doscientes sales asina como tamién l'estudiu MGM. Cuando la familia accedió a vender, la fusión de Fox y Loew's Inc. anuncióse en 1929. Pero'l xefe l'estudiu de MGM Louis B. Mayer -que nun incluyóse nel tratu- refugó, usando conexones polítiques, fizo un llamáu a la Xunidá anti-monopolios del Departamentu de Xusticia pa que bloquiara la fusión. Cola fortuna favoreciendo a Mayer nuna curiosa forma, Fox sofrió un accidente automovilísticu, y pa en cuando se recobró, la cayía de la bolsa de 1929 escosara cásique tola so fortuna, y punxo fin a la so ansiada fusión.
Sobre-espardíu y vera de la bancarota, Fox foi-y arrebatáu'l so emperiu. Fox Film Corporation, con más de quinientes sales, foi puestu embaxo alministración xudicial; una reorganización regulada pola banca apropióse de la compañía por un tiempu, pero yera nidio qu'una fusión yera la única alternativa pa que la corporación pudiere sobrevivir.
En Warner Brothers, el direutor de producción Darryl Zanuck alcontrábase nuna griesca pol dineru; el puñu duru de los Warner amenoragaren costos na presión baxando los salarios. Cuando Zanuck pidió'l so pagu dafechu, refugaron y el renunció. Díes depués anunció la creación d'una nueva compañía -Twentieth Century Pictures, n'asociación con Joseph Schenck, presidente d'United Artists. Entamó a aperar a mediaos de 1933, estrenando de cuatro a seyes películes al añu al traviés d'United Artists, Twentieth Century foi un ésitu, en parte por mor del sofitu financieru de L. B. Mayer y Nicholas Schenck, l'hermanu de Joseph y direutor de Loew's Inc.
Dos años dempués, Joseph Schenk y la xefatura de Fox Film accordaron la decisión de facer una fusión, Zanuck diba pa direutor de producción y Schenk comu xefe executivu. Los observadores d'esta combinación mur-elefante esperaben que la nueva compañía tomare'l nome de "Fox-Twentieth Century". Pero, tomando'l nome de Twentieth Century-Fox Film Corporation, la nueva compañía creyóse en 28 d'avientu de 1934.
Amás d'una cadena de sales y un estudiu de primer clas con un gran tarrén al delláu, Zanuck y Schenck teníen la impresión de que nun había muncho más de valor na compañía Fox Film. La estrella más grande del estudiu, Will Rogers, morrió nún accidente aereu, selmanes depués de la fusión. La so estrella femenina más dominante, Janet Gaybor, taba cayendo en popularidá. Les promeses masculines más importantes, James Dunn y Spencer Tracy foron despedíos pol so escesivu consumu de bebíes alcohóliques. Entaínando Zanuck contrató a xovenes actores que seríen los que sostuvieron a la compañía per años: Tyrone Power, Don Ameche, Henry Fonda, la patinadora Sonja Henie y Betty Grable. Y na nómina alcontró dos artistes coles qu'algamaría grandes ganancies, Alice Faye y una neña de siete años nomada Shirley Temple.
Tinéu (parroquia)
miniaturadeimagen|230x230px|Casa'l Conceyu Tinéu. miniaturadeimagen|230x230px|Palaciu de los García en Tinéu. miniaturadeimagen|230x230px|Parada del Alsa y balcón dende'l que'l xeneral [[Rafael del Riego|Rafael de Riego dirixió'l so célebre discursu'l 4 d'ochobre de 1820.]] Tinéu  ye una parroquia del conceyu homónimu, nel Principáu d'Asturies. Tien una población de 3.937 habitantes (INE 2009) en 2.001 viviendes. Ocupa una estensión de 2 km².
Ta asitiada nel área centro oriental del conceyu. Llenda al norte cola parroquia de Viḷḷatresmil; al este, cola de Santolaya; al sureste, cola d'El Rodical; al sur y suroeste, cola de Ponte; y al oeste, cola d'Obona.
La Villa de Tinéu ye la capital del conceyu de Tinéu, cuenta con una población de 3715 habitantes (2006), asitíase na parte central del conceyu, les sos principales comunicaciones son:
Economía
El sector más abondosu na villa ye'l sector servicios, l'actividá agraria asitíase nes contornes y l'industrial nel complexu de la Curiscada.
Celebraciones
Les fiestes de San roque son les principales del conceyu, declaraes d'interés turísticu, celébrense a mediaos d'agostu dende'l día 12 al 18. La feria amueses nel Ferial mientres mayu, y barrios como'l viso o'l castiellu celebren la so propia fiesta estreme.
Infraestructura
Tinéu cunta con 2 colexos d'educación primaria, el "Verde amor" y el "Pascón", según un institutu d'educación secundaria y bachiller. Cuenta con un polideportivu, un campu de fútbol, bolera celta, campu de tiru, piscines y aspira a ser la ciudá del motor. Tinéu xébrase en varios barrios, El castiel.lu, El centru, La Colmena, El visu y El campu sanroque. L'Hotel Principal de Tinéu ye l'Hotel palaciu de Meres edificiu históricu rehabilitáu.
Puntos estremos del mundu
Esti ye un anexu qu'indica los puntos estremos del mundu, que son aquelles llocalizaciones de la Tierra que, en rellación a la so posición xeográfica, altor, accesibilidá o distancia a la mariña o al mar, tienen dimensiones estremes (máximes o mínimes).
Centru físicu de la Tierra
Yá que la Tierra ye casi una esfera, el so centru físicu ta a miles de quilómetros per debaxo de la corteza terrestre, a unos 6371 km, tamañu del radiu mediu de la Tierra.
Centros cartográficu de la Tierra
Podría considerase la interseición del paralelu del ecuador y el meridianu de Greenwich, allugáu nes coordenaes de cero grado, por ser el centru» del modelu estándar cartográficu (tal como se ve nun mapa), a pesar de que la eleición d'esi meridianu ye un conveniu cultural ya históricamente dependiente, en llugar de basase en razones xeolóxiques o xeográfiques. Esti puntu (0°N, 0°Y) ta asitiáu nel océanu Atlánticu aproximao a 614 km al sur d'Accra (Ghana), nel golfu de Guinea.
Puntos estremos según la so altitú
Pa determinar l'altitú, tómense como referencia puntos de la superficie de la Tierra en rellación col altor del nivel del mar.
Centru de la población
El centru de la población, el llugar nel qu'esiste la ruta media más curtia pa tolos habitantes del mundu, podría ser consideráu como unu de los centros del mundu, y ta asitiáu nel norte del subcontinente Indiu; sería un tipu de centru de mases de la población.
Puntos estremos de los asentamientos humanos
thumb|Ushuaia, Ciuda más al sur de la Tierra Los asentamientos humanos asitiaos nos puntos más estremos de la Tierra son los siguientes:
Puntos estremos según la so accesibilidá
Un polu d'inaccesibilidá ye un llugar de la superficie de la Tierra nel que la distancia a la llinia de mariña ye llocalmente máxima. Como llinia de mariña tien d'entendese la de los océanos o mares coneutaos col océanu abiertu.
Ver tamién
Pa conocer los puntos estremos de cada unu de los continentes:
Xenerales:
Referencies y notes
Notes:
Pretzel
thumb|right|300px|Muestres de Brezel Un Pretzel (n'alemán estándar Breze(l)), ye un tipu de galleta o bollu enfornáu, y retorcigañáu en forma de llazu, con un sabor llixeramente saláu. El so orixe alcuéntrase n'Alemaña, y ye abondo popular n'Alsacia, la Suiza alemana, América del Norte y Australia.
El so nome provién de la pallabra alemana Brezel o Breze, derivada del `llatín bracellus, "brazu pequeñu". Esti nome deber a que la so forma recuerda a dos brazos enxareyaos. N'Alemaña y especialmente en Baviera, llugar de la so nacencia, el brezel ye bien distintu al d'Estaos Xuníos. Forma parte de la comida típico del país y ye un tipu de pan salao.
Básicamente esisten dos categoríes: los brezel de galleta y los bretzel de pan blando. El segundu tipu puede preparar con una gran variedá de sabores, qu'inclúin almendra, ayu, etc.
Historia
El so orixe paez tar rellacionáu coles festividaes celtes que se realizaben al entamu de la primavera, cuando'l sol transita pola constelación d'Aries, el carneru, polo que la so carauterística forma representaría los cuernos d'esti animal zodiacal.
La so representación más antigua apaez nel Hortus Deliciarum, realizáu en 1190. Nuna de les miniatures del códiz apaez la escena d'una llacuada nel que participen la reina Ester y el so maríu'l rei persa Asuero/Xerxes. Sobre la mesa, reparar un brezel a la derecha del rei.
Na tradición católica del sur d'Alemaña utilizaben los "palmbrezel" p'afatar les palmes que se llevaben a bendicir a la ilesia'l Domingu de Ramos (Palmsonntag).
Ingredientes
Los sos ingredientes principales suelen ser: farina de trigu con lleldu, lleche y mantega; la masa somórguiase brevemente nuna solución d'hidróxidu de sodiu (sosa cáustica) o bicarbonatu de sodiu al 3% enantes d'enfornar, y usualmente añedir sal, anque tamién se faen dulces, arumaos con canela, vainilla, etc. Delles recetes rexonales amiesten güevu y arrayadura de llimón.
Xubida Internacional al Fito
miniaturadeimagen|Xubida al Fito 2008. La Xubida Internacional al Fito o a cencielles Xubida al Fito, ye una competición de monte que se celebra añalmente dende 1970 na xubida al monte del Fito, allugáu n'Asturies. Ye puntuable pal Campeonatu Européu de Carrera de Monte y el Campeonatu d'España de Monte.
La prueba realizar nes estribaciones de la sierra del Sueve, mui cerca de la ilesia de San Miguel. Dende equí empecípiase la escursión al picu Pienzu. Nos sos dos aguaes (norte y sur) celébrense los dos pruebes d'automovilismu de monte:
Vecinos
Vecinos pue referise a:
Granja de Moreruela
Granja de Moreruela ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Zamora, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón.
El conceyu tien una superficie de 41,54 km², cuenta según el padrón municipal pa del INE con  habitantes y una densidá de  hab./km².
Prehistoria
L'Abrigu d'El Portalón», asitiáu na marxe izquierda del ríu Esla, ye una de les poques amueses prehistóriques d'arte esquemático pintáu de la provincia de Zamora. Ye de grandes dimensiones y tien nel centru un panel nel que s'alluguen les pintures esquemátiques. El conxuntu pictóricu componer d'un antropomorfu de cuerpu arrondáu, colos brazos llevantaos, y les piernes realizáronse por aciu dos trazos serpentiformes. Ente la parte del tueru y les piernes puede estremase un trazu anaranxáu, que paez un faldellín. Na parte cimera apréciase un pequeñu círculu grabáu a manera de cabeza. Al pie de él hai un trazu de pintura, en pésimu estáu de caltenimientu, y una serie de barres na zona inferior izquierda del panel.
Edá Media
La hestoria d'esta llocalidá atópase inexcusablemente amestada al monesteriu de Santa María de Moreruela. L'actual Granja de Moreruela, nel añu 1143 yera l'antigua villa o llugar de Santoxenia, según documentu de donación a los flaires de la villa de Moreruela de Frades o Enriba pa la fundación del Monesteriu de Moreruela. El rei Alfonsu VII de Lleón donó a Ponce Cabera, y per mediu d'ésti a los monxos Pedro y Sancho, Moreruela de Frades, términu abandonáu que, según la carta de donación, rayaba colos términos de Castro Torali (Castrotorafe), Regua (Riego), Mangaineses (Manganeses), Sancta Eugenia, Pedrería, Tábara, y Santoxenia que súper Estula ripam est sita.
Santoxenia, villa donada darréu al Monesteriu, convertir na Granja de Santoxenia según la bulda d'Alejandro III del añu 1162 y na bulda d'Inocencio III del añu 1204 la granxa de Santoxenia, pasa a llamase Granja d'Opera (de la Obra) sumiendo'l nome de Santoxenia como villa integrándose'l so términu en Moreruela.
El prior y el conventu del monesteriu de Moreruela otorguen carta de poder al so abá, Pedro, por que, nel so nome, llegue a un alcuerdu col obispu de Zamora, don Rodrigo, pa poner pila bautismal na ilesia de San Juan (28 de febreru de 1332).
Edá Moderna y Contemporánea
Mientres la Edá Moderna, Granja de Moreruela foi una de les llocalidaes que s'integraron na provincia de les Tierres del Conde de Benavente y dientro d'esta na receptoría de Benavente. Sicasí, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, la llocalidá pasó a formar parte de la provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, quedando integráu en 1834 nel partíu xudicial de Benavente.
El 11 de setiembre de 1835 establezse la llei de zarru de tolos Monesterios abiertos hasta la fecha nel territoriu español, lo que significó l'abandonu del monesteriu de Santa María de Moreruela. Ante la resistencia a dicha decisión, l'abá y un monxu del mesmu fueron procesaos pol correxidor de Benavente por desafección al Réxime. Esto nun evitó que'l monesteriu y el monte axacente fueren vendíos a particulares, sufriendo diversos saqueos a empiezos a lo llargo de los sieglos XIX y XX los edificios del conxuntu monásticu.
Monumentos
thumb|left|Ruines del monesteriu El so principal curiosu turísticu son les ruines del monesteriu de Santa María de Moreruela, cenobiu del sieglu XII que perteneció a la orde del císter y que los sos restos tienen un gran valor patrimonial, tando declaráu Bien d'Interés Cultural.
Demografía
Según datos del INE del añu 2017, Granja de Moreruela cunta con una población de 280 habitantes y una densidá de población de 6,74 hab/km².
Fiestes
La Romería de la Pedrera, el día 25 d'abril, y el Cristu del Amparu, el tercer domingu de setiembre.
Bibliografía
Mª Isabel: op. cit. Tomo II, doc. nᵘ144, p. 363.
Estadiu BC Place
L'Estadiu BC Place ye un estadiu multipropósito na ciudá de Vancouver en Canadá con aforu pa 54.500 espectadores.
Historia
L'estadiu foi termináu de construyir en 1983 foi construyíu pa recibir la Expo86. Ye l'estadiu con estructura soportada per aire más grande del mundu.
Ellí xugaron de llocal los BC Lions de la Canadian Football League dende 1983.
Ye l'estadiu llocal del Vancouver Whitecaps FC de la Major League Soccer dende 2011.
En 1984, Juan Pablo II visitó la ciudá de Vancouver y realizó un eventu nel estadiu, al qu'asistieron 65.000 persones. El siguiente eventu masivu foi la Expo86.
En 2008 Madonna realizó un conciertu frente a 65.000 persones cola so xira Sticky & Sweet Tour.
En 2010, foi l'estadiu de ceremonies de los Xuegos Olímpicos d'Iviernu de 2010.
Nél añu 2011,él estadiu remocicóse, camudando él techu de domo por unu abiertu nél centru. Nueves butaques de colores Coloráu, Gris y blancu,dando ilusión a la Bandera canadiense.
Dende 2016, celébrase ellí'l Seven de Canadá. centro|miniaturadeimagen|700x700px|Imaxe panorámica del estadiu antes de la so remodelación.
Gamones (Zamora)
Gamones ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Zamora, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón.
Allugamientu
190px|thumb|left|Situación del conceyu de Gamones na [[provincia de Zamora.]]
Gamones asítiase nel suroeste zamoranu, a una distancia de 46 km de Zamora, la capital provincial; 19 km de Bermillo de Sayago, la cabecera comarcal; 32 km de Fermoselle, la capital d'aportar zamoranos; y 15 km de Miranda de l Douro, yá na vecina Portugal.
Pertenez a la histórica y tradicional contorna de Sayago. Alministrativamente intégrase dientro de la Mancomunidá Sayagua, el partíu xudicial de Zamora y la zona básica de salú de Sayago.
El so términu municipal pertenez al parque natural d'Arribes del Duero, un espaciu natural protexíu de gran curiosu turísticu, que dende'l 9 de xunu de 2015 foi declaráu reserva de la biosfera tresfronteriza pola Unesco so la denominación de Pandu Ibéricu, xunto a otres zones protexíes españoles y portugueses.
Hidrografía
Dos regueros crucien la llocalidá, los Regueros y La Rivera, que nel so día alimentaron seis o siete molinos de los que perdura unu particular y dos comuñales.
Toponimia
L'orixe del so nome paez remontase a dómines de la baxa edá media. La teoría más estendida afirma que Gamones tien el so orixe na presencia de asfódelos o gamones, un xéneru de plantes viviegues yerbácees, biañales o perennes, naturales del sur y centru d'Europa.
Historia
El so orixe ta venceyáu cuandoquier a la dómina romana, yá que por Gamones pasaba una de les víes romanes más importantes que cruciaben Sayago, la calzada Mirandesa que xunía la ciudá de Zamora con Miranda. Como testimoniu de la so esistencia, esta llocalidá caltién una cai llamada La Calzada.
Na Edá Media, Gamones quedó integráu nel Reinu de Lleón, dómina en que sería repobláu polos sos monarques nel contestu de les repoblaciones llevaes a cabu en Sayago, datando la so primer referencia escrita del sieglu XIII. Ye nesta dómina cuando la planta del gamón llegó a la Pandu Central Ibérica, dempués de la llegada del Císter, procedente de la Borgoña francesa. Los monxos traer consigo dende la so tierra d'orixe a mediaos del sieglu XII, polo que puede suponese que l'orixe del pueblu seya nesi periodu acomuñáu a dalguna propiedá eclesiástica.
Darréu, na Edá Moderna, Gamones tuvo integráu nel partíu de Sayago de la provincia de Zamora, tal que reflexaba en 1773 Tomás López en Mapa de la Provincia de Zamora.
Asina, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, la llocalidá caltener na provincia zamorana, dientro de la Rexón Lleonesa, integrándose en 1834 nel partíu xudicial de Bermillo de Sayago, dependencia que s'enllargó hasta 1983, cuando foi suprimíu'l mesmu ya integráu nel Partíu Xudicial de Zamora.
Patrimoniu
La ilesia parroquial de la Purísima Concepción asítiase nuna pequeña pandiella, xunto a la carretera, y tien amestáu un pequeñu campusantu nel copstado norte. Trátase d'un edificiu senciellu en piedra de granitu, con una interesada cabecera qu'empecipia cruceru, de manera que se conforma una planta en forma de T. Nel llau de la epístola abre un arcu escarzano y nel del evanxeliu, un arcu de mediu puntu. La nave estremar en tres tramos separaos por arcos de mediu puntu, y el de los pies en ojiva. L'edificiu sufrió diverses intervenciones y remodelaciones a lo llargo del tiempu, especialmente nel sieglu XVIII. La espadaña, asitiada a los pies, nun ye d'eleváu porte. Nel so interior destaquen una pequeña imaxe d'una Theotokos del sieglu XIII, una Piedá del sieglu XVII y unes pintures murales nel muriu de la epístola del primer tramu de la nave, amás d'una pequeña escena en intradós del arcu triunfal.
Tamién destaca la ermita de Santolaya, asitiada sobre un cuetu al noroeste de la población, y conocida comúnmente por ermita de Santa Olay. Trátase d'un edificiu modesto y afecho a la redolada, destaca pol so accesu al traviés de los pies y so un porticado, posiblemente posterior, y nel so interior una armadura de madera con restos de policromía nos tirantes. Nel so interior destaca un Cristu crucificáu vistíu del sieglu XVI y una estridente rueda de campañillas, amás de muertes nel muriu testeru, so la capa de encalado, d'antigües pintures murales.
Serantes
Col nome de Serantes podemos referinos a:
Julie de Lespinasse
Jeanne Julie Éléonore de Lespinasse, conocida tamién a cencielles como Julie de Lespinasse, foi una famosa salonnière o organizadora d'un salón de xuntes sociales influyentes en París, na Rue Bellechasse, a mediaos del sieglu XVIII.
Tournehem-sur-la-Hem
Tournehem-sur-la-Hem ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Julie de Lespinasse
Un contestu familiar particular
Foi fía illexítima del conde Gaspard Nicolas de Vichy, l'hermanu de la organizadora d'otru famosu salón parisín, Marie de Vichy-Chamrond, conocida como la Marquesa Marie du Deffand (1689–1780). La so madre foi la condesa Marie-Camille-Diane d'Albon. Julie sería la mayor de los dos fíos que la pareya tuvo de forma illexítima. Sicasí, años dempués, Gaspard de Vichy quixo casar a Diane d'Albon, fía de la condesa y, coles mesmes, el so ex-amigu y madre de Julie y del so hermanu. D'esta miente, Julie tenía de ser criada pola so madre, pero la condesa de Albon, muerre cuando la primera apenes tien 18 años. Ye por ello que Julie pasa a ser educada pola pareya formada pol so padre y la so media hermana, con quien se va quedar mientres cuatro años.
Ye a partir d'esta estraña cohabitación cuando empiecen a faese fuertes los rumores de la paternidá de Gaspard, que foi confirmada nel sieglu XX nuna biografía sobre Mademoiselle de Lespinasse. Sicasí, documentos atopaos por Pierre Y. Richard en 2013 establecen que'l verdaderu padre de Julie sería un lionés de nome Tourtier.
Julie, que foi abandonada pol so supuestu padre y la so media hermana, nun tuvo más remediu que colase a un conventu desprovista d'otru llugar onde agospiase. Foi entós cuando Madame du Deffand, dueña d'un salón parisín abondo popular, convenció a la so sobrina p'acompañala a París como la so dama llectora y de compañía.
Granucillo
Asitiada al noroeste provincial, na contorna de Benavente y Los Valles, subcomarca de Vidriales, carauterizar pola so notable riqueza paisaxística y les numberoses muertes del pasáu, con dellos dólmenes y el castiellu de los Condes de Benavente. El conceyu completar coles llocalidaes pedáneas de Cunquilla de Vidriales y Grijalba de Vidriales. Pertenez a la zona eleutoral de Benavente (Zamora).
Julie de Lespinasse
El salón de Madame du Deffand
El salón de Marie du Deffand había alloriáu creciendo hasta ser frecuentáu por escritores y filósofos como Fontenelle, Montesquieu, Marmontel, Marivaux-Jean-Antoine Roucher y Condorcet. Sicasí, una de les persones cola que más amistá tenía yera D'Alembert. Julie vese introducida nesti mundu nuevu pa ella y nel que s'integró fácilmente gracies a la so intelixencia y la so habilidá pa caltener conversaciones. El so espíritu vivu y la so dulzura seducieron rápido a los invitaos de la so tía, hasta'l puntu de qu'éstos abandonaben el salón pa terminar les llargues charres nos aposentos de Julie. Madame du Deffand empezó a sentise celosa de la so propia sobrina ya inclusive traicionada por ella, hasta'l puntu d'echala en 1763.
Granucillo
Historia
190px|thumb|left|Vista de los ortostatos y de la cámara funeraria del dolmen de «San Adrián». 190px|thumb|left|Vista de los ortostatos y de la cámara funeraria del dolmen de «Les Peñezuelas». 190px|thumb|left|Castiellu de Granucillo. Los dólmenes de Les Peñezuelas y de San Adrián, amuesen la esistencia de poblamientu humanu na llocalidá dende la Edá del Bronce.
Julie de Lespinasse
El salón de Julie de Lespinasse
Con éses Julie de Lespinasse abre'l so propiu salón en 1764, allugándolo na Rue de Bellechasse. Nél sigui recibiendo a Condillac, Condorcet y Turgot ente otros que solíen visitala al salón de la so tía. Podría dicise que'l salón de Julie foi'l "llaboratoriu de la Encyclopédie", una y bones ésta foi concebida ellí. Fueron numberosos ilustraos los que vencieron al encantu d'esta nueva, de calter encesu y pasional, pero foi d'Alembert con quien Julie desenvolvió una fonda amistá qu'aparentemente namái foi platónica. D'Alembert yera fíu illexítimu de la escritora Claudine Guérin de Tencin (1682 – 8 d'avientu de 1749) y el yá casi cincuentón Louis-Camus Destouches (1668 – 11 de marzu de 1726), oficial d'Artillería premiáu cola adscripción a delles Órdenes Militares de Caballeros de Francia. Esta amistá duró tola vida.
Granucillo
Historia
Más tarde, yá na Edá Media, Granucillo quedó integráu nel Reinu de Lleón, que los sos monarques entamaríen la repoblación de la llocalidá.
Darréu, na Edá Moderna, Granucillo tuvo integráu na provincia de les Tierres del Conde de Benavente y dientro d'esta na Merindad de Vidriales y la receptoría de Benavente, que los sos condes alzaron un castiellu y antiguu palaciu na llocalidá.
Julie de Lespinasse
El salón de Julie de Lespinasse
Julie foi amante del noble aragonés vilbu José María Pignatelli de Aragón y Gonzaga (19 d'abril de 1744 - ¿Burdeos?, Francia, 27 de marzu de 1774), 3º Duque de Solferino, fíu de Joaquín Atanasio Pignatelli de Aragón y Moncayo de Heredia, 16º Conde de Fuentes, embaxador d'España en París (1764–1772) y antes embajador d'España en Lisboa (Caltanisetta, Italia, 2 de mayu de 1724 — Madrid, 13 de mayu de 1776) y de María Luisa Gonzaga. Dambos namoráronse en 1766 y teníen entamáu casase, pero la familia Mora opúnxose y consiguió que'l matrimoniu nunca se llevara a cabu.
Granucillo
Patrimoniu
190px|thumb|left|Ermita de San Adrián en Granucillo.
Julie de Lespinasse
El salón de Julie de Lespinasse
De vuelta a España, José María careció gravemente. Dambos intercambiaben correspondencia nel que se reflexa un gran sentimientu amorosu. Pa escaecer la congoxa de la distancia, Julie frecuenta les cases de campu de numberosos amigos y conoz, en Moulin-Joli de Bezons, al coronel Guibert en 1772, de quien se namora y pol que siente una gran pasión hasta la so muerte anque, aparentemente, ésti namái sentía de primeres una gran indiferencia por ella. Mientres estos meses, Mademoiselle de Lespinasse empieza a sentir una gran culpabilidá nacida del amor escontra los sos dos amigos una y bones nun podía decantase por unu solu.
Granucillo
Patrimoniu
Granucillo cuenta col castiellu y antiguu palaciu de los Condes de Benavente, agora en ruines, y l'ermita de San Adrián. Cerca de la ermita tán los dólmenes de Les Peñezuelas y de San Adrián, dambos consideraos de la Edá del Bronce.
Julie de Lespinasse
El salón de Julie de Lespinasse
En 1774, José María Pignatelli vuelve a Francia p'axuntase con ella pero muerre, por cuenta de la consunción tuberculosa, a los 29 años d'edá. Poco antes, Guibert y Julie convirtiérense n'amantes. Cuando ella entérase d'esta coincidencia, la desesperación, la pena y los reconcomios empioren la so salú, llegando inclusive a pensar nel suicidiu tal que reflexa en delles de les sos cartes:
Granucillo
Personaxes destacaos
Justiniano Cases Peláez, notable físicu del sieglu XX, nació nesta llocalidá.
Julie de Lespinasse
El salón de Julie de Lespinasse
Xusto tres la so muerte, Guibert decide casase con otra muyer, en 1775.
Granucillo
Fiestes
San Adrián, el 16 de xunu, y el Duce Nome de María, el 12 de setiembre.
Julie de Lespinasse
El salón de Julie de Lespinasse
Mademoiselle de Lespinasse nun va sobrevivir al matrimoniu de Guibert: desesperada pol fracasu de dambes rellaciones, muerre a los cuarenta y tres años. La so correspondencia con Guibert va ser publicada pola vilba d'ésti. Toles cartes escrites por Julie constitúin un documentu psicolóxicu que reflexen perfectamente la so personalidá, que podría resumise nestes llinies:
Na cultura
Diderot convertir n'unu de los personaxes de Le Rêve de D'Alembert.
Tramecourt
Tramecourt ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
17 Virginis
17 Virginis (17 Vir / HD 107705 / HR 4708) ye una estrella na constelación de Virgu de magnitú aparente +6,46, polo que namái ye visible a simple vista con bones condiciones de visibilidá. Alcuéntrase a 97 años lluz del Sistema Solar.
17 Virginis ye una estrella binaria que la so componente principal ye una nana mariella de tipu espectral F8V. Con una temperatura de 6250 K ye unos 470 K más caliente que'l Sol; ye tamién más lluminosa, aproximao'l doble que'l Sol, siendo'l so radiu un 20% más grande que'l radiu solar. La so masa ye d'aproximao 1,22 mases solares. Ye una estrella de carauterístiques asemeyaes a HD 179949 o 94 Ceti, ésta última tamién binaria. A diferencia d'estos dos estrelles, nun se detectó hasta la fecha nengún planeta estrasolar en redol a 17 Virginis.
La componente secundaria del sistema ye una nana naranxa de tipu espectral K5V y magnitú +9,2, con una masa envalorada del 75% de la masa solar. Ye una estrella asemeyada a otres estrelles más cercanes como 61 Cygni A o Épsilon Indi A, pudiendo ser una estrella variable. Visualmente a 20 segundos d'arcu de la estrella primaria, la separación real ente los dos componentes del sistema ye d'unes 775 UA, ensin que se conoza la escentricidá de la órbita.
Arthur L. Jarrett
Arthur L. Jarrett foi un guionista y actor cinematográficu d'Estaos Xuníos.
Nacíu en Marysville, California, a lo llargo de la so carrera escribió 70 guiones cinematográficos ente 1932 y 1947, actuando en 12 producciones dende 1914 a 1950.
Trabayó per vegada primera nel teatru na obra A Royal Rival en 1902, y actuó con una compañía itinerante en Abie's Irish Rose en 1944, y nel circuitu de Broadway con The Bad Seed, representada nel Teatru Coronet en 1955.
Arthur L. Jarrett finó en Nueva York en 1960, a los 76 años d'edá.
Trestornu depresivu mayor
El trestornu depresivu mayor (MDD poles sos sigles n'inglés) (tamién conocíu como depresión clínica, depresión mayor, depresión unipolar o trestornu unipolar depresivu; o como depresión recurrente nel casu de presentase repitíos episodios) ye una enfermedá mental que se caracteriza por un estáu d'ánimu invasivo y persistente acompañáu d'una baxa autoestima y una perda d'interés o de prestar (anhedonia) n'actividaes que de normal se consideraríen entreteníes. El términu “depresión” ye utilizáu de munches formes distintes. Ye comúnmente utilizáu pa referise a esti síndrome, pero puede referise, tantu a otros diversos estaos d'ánimu o a un estáu d'ánimu n'específicu. El trestornu depresivu mayor ye una condición qu'afecta de manera adversa a los familiares, compañeros de trabayu o d'estudiu, a los vezos de suañu y alimentación y la salú polo xeneral. Nos Estaos Xuníos, cerca del 3.4% de les persones con depresión mayor llegaron a cometer suicidiu y cerca del 60% de les persones que cometieron un suicidiu, sufríen de depresión o de dalgún otru desorde d'ánimu.
El diagnósticu del trestornu depresivu basar nes esperiencies del paciente, nel comportamientu reportáu por amigos o familiares y una evaluación del estáu mental. Nun esiste una prueba de llaboratoriu que diagnostique'l trestornu de depresión mayor; sicasí, los médicos xeneralmente soliciten pruebes que revelen condiciones físiques que puedan provocar síntomes similares. Comúnmente, les persones que carecen d'esti trestornu empiecen a amosar síntomes ente los 20 y 30 años, con mayor presencia ente los 30 y los 40 años.
Les persones son trataes con antidepresivos y, en munchos casos, reciben asistencia, particularmente terapia cognitiva conductual. El tratamientu per mediu de melecines paez ser efeutivu, sicasí n'ocasiones l'efeutu vese reflexáu namái en pacientes que carecen de depresión severa. La hospitalización apuerta a necesaria en casos acomuñaos con auto-negligencia o cuando hai ciertu nivel de riesgu de dañu a sigo mesmu o a otres persones. La terapia electroconvulsiva podría ser otra alternativa pa tratar el trestornu depresivu mayor. El desenvolvimientu del trestornu varia llargamente, dende un episodiu de selmanes, hasta una enfermedá crónica. Los individuos ablayaos tienen una menor esperanza de vida qu'aquellos ensin depresión, esto rellaciónase de gran manera cola susceptibilidá a carecer enfermedaes médiques. Nun ta claru si la medicación afecta'l riesgu de cometer suicidiu. Tou tipu de pacientes, tantu actuales como aquellos que carecieron la enfermedá en dalgún puntu, pueden resultar estigmatizaos.
L'entendimientu de la naturaleza y les causes de la depresión evolucionaron a lo llargo de los sieglos, anque esti ye incompletu y dexó munchos aspeutos de la depresión como oxetu de discutiniu y d'investigación. Causes propuestes inclúin factores psicolóxicos, psicosociales, hereditarios, evolutivos y biolóxicos. L'abusu de sustances al llargu plazu puede causar o empiorar síntomes depresivos. Tratamientos psicolóxicos tán basaos en teoríes de personalidá, comunicación interpersonal y aprendizaxe. La mayoría de les teoríes biolóxiques centrar nos químicos monoaminos como son la serotonina, noradrenalina y dopamina, que atópense de forma natural nel celebru y ayuden a la comunicación ente célules nervioses. Esti conxuntu de síntomes (síndrome) foi nomáu, descritu y clasificáu como unu de los trestornos del estáu d'ánimu na edición de 1980 del manual de diagnósticos de l'Asociación Estauxunidense de Psiquiatría.
Síntomes y signos
La depresión mayor afecta significativamente a la familia y les rellaciones personales del paciente, según la so vida llaboral o escolar, la so alimentación y patrones de suañu, y la salú polo xeneral. El so impautu nel bienestar foi comparáu con condiciones médiques cróniques como la diabetes.
Una persona con un episodiu depresivu mayor usualmente exhibe un estáu d'ánimu bien so, que refléxase en tolos aspeutos de la vida, y una incapacidá d'esperimentar prestar n'actividaes que yeren esfrutaes enantes. Persones con depresión pueden tar esmolecíes, o deliberar sobre pensamiento y sentimientos d'inutilidá, culpa desaveniente, llamentu, impotencia, esperecimientu y odiu a sigo mesmu. En casos severos, les persones ablayaes puede tener síntomes de psicosis. Estos síntomes inclúin ilusiones o, menos comúnmente, allucinaciones, usualmente non placenteras. Otros síntomes de depresión inclúin concentración y memoria ineficiente (especialmente naquellos con carauterístiques murnies o psicótiques), retirase de situaciones y actividaes sociales, amenorgamientu del mambís sexual, y pensamientu de muerte o suicidiu. El velea ye común ente los ablayaos. Nel patrón típicu, una persona llevántase bien tempranu y nun puede volver dormir. La velea afecta siquier al 80% de les persones ablayaes. Hipersomnia, o dormir por demás, tamién puede asoceder. Dellos antidepresivos pueden tamién causar velea dada'l so efeutu estimulante.
Una persona ablayada puede presentar múltiples síntomes físicos como fatiga, dolor de cabeza o problemes dixestivos; quexes de dolor físicu son los problemes más comunes en países en desenvolvimientu, d'alcuerdu a los criterios de depresión de la Organización Mundial de la Salú. El mambís munches vegaes mengua, resultando na perda de pesu, anque aumentu tantu de mambís como de pesu asoceden dacuando. Familia y amigos pueden llegar a notar que'l comportamientu de la persona ye solmenáu o letárgico. Persones mayores ablayaes pueden presentar síntomes cognitivos d'entamu recién como olvidu, y más notablemente'l desaceleración de movimientu. La mayoría de les vegaes la depresión coesiste con trestornos físicos comunes ente los vieyos, como infartu, y otres enfermedaes cardiovasculares, enfermedá de Parkinson y enfermedá pulmonar obstructiva crónica.
Los neños ablayaos pueden llegar a presentar usualmente un humor enfadoso en cuenta de ablayáu, y amuesen una diversidá de síntomes dependiendo de la edá y la situación. La mayoría pierde l'interés na escuela y amuesen un amenorgamientu nel so desempeñu académicu. Pueden ser descritos como dependientes, esixentes o inseguros. El diagnósticu puede retardase o perdese cuando los síntomes con interpretaos como mal humor. La depresión puede coesistir con trestornu por déficit d'atención con hiperactividad (TDAH), complicando'l diagnostic pal tratamientu de dambos.
Comorbilidá
Depresión y dolor usualmente asoceden coles mesmes. Unu o más síntomes de dolor tán presentes nel 65% de los pacientes ablayaos, y ente'l 75% y el 85% de los pacientes con dolor van sufrir tamién de depresión, dependiendo de la contorna; hai una menor prevalencia na práutica xeneral, y una mayor prevalencia en clíniques especializaes. El diagnósticu de depresión ye comúnmente retrasáu o malinterpretado, y el desenllaz empiora. El desenllaz tamién puede empiorar si la depresión ye notada pero dafechu malentendida.
La depresión tamién ta acomuñada con una medría ente 1.5 y 2 vegaes el riesgu d'enfermedaes cardiovasculares, independientemente d'otros factores de riesgu conocíos, y ta amestáu direuta o indireutamente a otros factores de riesgu como fumar o obesidá. Persones con depresión mayor tienden a nun siguir instrucciones médiques pal so tratamientu y pa prevenir trestornos cardiovasculares, los cuálos puede amontar el so riesgu d'entueyos médicos. Amás, los cardiólogos pueden nun reconocer una depresión que s'escuende detrás del problema cardiovascular, complicando asina'l carecimientu.
Causes
El modelu biopsicosocial propón que los factores biolóxicos, psicosociales, y sociales xueguen un papel a la de causar depresión. El modelu de diátesis-estrés especifica que la depresión resulta cuando ye activada una vulnerabilidá, o diátesis, presistente, por cuenta de circunstancies estresantes de la vida diaria. La vulnerabilidá presistente pue ser xenética, implicando una interacción ente lo innato y lo adquirío, o esquemática, resultáu de les distintes formes de ver el mundu aprendíes na infancia. La depresión puede ser causada direutamente por dañu nel cerebelu, como se vio nel síndrome afeutivu cognitivu cerebeloso.
Estos modelos interactivos ganaron soporte empíricu. Por casu, investigadores en Nueva Zelanda adoptaron un enfoque prospectivu pa estudiar mientres un periodu de tiempu cómo la depresión remanecía nuna población inicial de persones ensin afectar. Los investigadores concluyeron que la variación nel xen que codifica la proteína tresportador de serotonina (5-HTT) alteria la probabilidá de les persones que treparon con eventos estresantes na so vida y van esperimentar depresión. Pa ser específicos, la depresión puede apaecer dempués d'estos eventos, pero ye más común qu'apaeza en persones con unu o dos apanfilos curtios del xen 5-HTT. Amás, un estudiu suecu envaloró que la heredatibilidá de la depresión – la proporción de la variación fenotípica atribuyible a la variación genotípica de los individuos- ta alredor del 40% pa muyeres y 30% pa homes, y la psicoloxía evolucionista suxurió que la base xenética pa la depresión xaz fondamente na hestoria d'adautaciones escoyíes de manera natural. Un trestornu d'ánimu inducíu por una sustancia asemeyando una depresión mayor foi dacuando amestáu a usu o abusu al llargu plazu de drogues, o la remoción de ciertes drogues de tipu sedante o hipnóticu.
Hipótesis monoamina
La mayoría de les melecines antidepresivos aumenten los niveles d'una o más monoaminas cerebrales, los neurotransmisores serotonina, noradrenalina y dopamina, na hendidura sináptica ente neurones nel celebru. Delles melecines afecten direutamente a los receptores de monoaminas.
Concluyir por hipótesis que la serotonina regula otros sistemes de neurotransmisores. L'amenorgamientu de l'actividá de la serotonina puede dar llugar a qu'estos sistemes actúen de forma inusual ya irregular. Acordies con esta hipótesis permisiva” la depresión surde cuando niveles baxos de serotonina promueven baxos niveles de norepinefrina, otru neurotransmisor monoamina. Dellos antidepresivos aumenten direutamente los niveles de norepinefrina, ente qu'otros alcen los niveles de dopamina, un tercer neurotransmisor monoamina. Estes observaciones dieron llugar a la hipótesis de la monoamina na depresión. Na so formulación actual, la hipótesis de la monoamina postula qu'un defectu de ciertos neurotransmisores ye la responsable de les carauterístiques acomuñaes a la depresión: “La norepinefrina puede tar rellacionada col estáu d'alerta y la enerxía, según cola ansiedá, l'atención y l'interés pola vida; (la falta de) serotonina pue tar rellacionada cola ansiedá, les obsesiones y les compulsiones; y la dopamina puede tar rellacionada cola atención, motivación, el placer, el pagu y l'interés na vida”. Los defensores d'esta teoría encamienten la eleición d'un antidepresivu que tenga un mecanismu d'aición qu'afecte a la mayoría de los síntomes más prominentes. Los pacientes ansiosos y enfadosos tienen de ser trataos con inhibidores selectivos de la recaptación de serotonina (ISRS) o inhibidores selectivos de la recaptación de norepinefrina, y aquellos qu'esperimenten una perda d'enerxía y esfrute de la vida tienen de ser trataos con fármacos qu'alcen los niveles de norepinefrina y dopamina.
Amás de los siguimientos clínicos qu'indiquen, que los fármacos qu'amonten la cantidá de monoaminas disponibles son antidepresivos eficaces, recién meyores na xenética psiquiátrica amuesen que la variación fenotípica na función de la monoamina central pue tar llixeramente acomuñáu cola vulnerabilidá a la depresión. A pesar d'estes resultancies, la causa de la depresión nun ye a cencielles el defectu de monoamina. Nes últimes dos décades, la investigación punxo de manifiestu delles llimitaciones de la hipótesis de la monoamina y dientro de la comunidá psiquiátrica sorrayóse la falta d'esplicaciones convincentes. Otru argumentu en contra básase en que l'efeutu potenciador del estáu d'ánimu de los inhibidores MAO (inhibidores de la monoaminooxidasa) y inhibidores selectivos de la recaptación de serotonina (ISRS) lleva selmanes de tratamientu pa desenvolvese, a pesar de que l'estímulu nes monoaminas disponibles producir en cuestión d'hores. Otru argumentu en contra básase n'esperimentos con axentes farmacolóxicos que causen un procesu d'escosamientu de les monoaminas; ente que l'amenorgamientu apostáu de la concentración de monoaminas disponibles d'aición centralizada puede menguar llixeramente l'estáu d'ánimu de los pacientes ablayaos non melecinaos, esti amenorgamientu nun afecta al estáu d'ánimu de les persones sanes. La hipótesis de la monoamina, yá llindada, simplificóse entá más cuando se-y presenta al públicu polo xeneral como una ferramienta de marketing masivu, xeneralmente espresáu como un desequilibriu químicu”.
En 2003 plantegóse la hipótesis d'una interacción ente xenes y mediu ambiente (GxE) pa esplicar por qué'l estrés de la vida ye un vaticinador d'episodios depresivos en delles persones, y n'otres non, en función d'una variación alélica de la rexón promotora amestada al xen del tresportador de serotonina (5-HTTLPR). Un [metaanálisis] en 2009 amosó que los eventos estresantes de la vida acomuñar cola depresión, pero nun s'atopó evidencia d'una asociación ente'l xenotipu 5-HTTLPR y la depresión. Otru metaanálisis en 2009 coincidió con esti últimu afayu. Una revisión de 2010 de los estudios realizaos nesta área atopó una rellación sistemática ente'l métodu utilizáu pa evaluar l'adversidá del mediu ambiente y los resultaos llograes de los estudios; esta revisión atopó tamién que dambos metaanálisis de 2009 fueron significativamente aburuyaos escontra estudios negativos, qu'utilizaron midíes de autoinforme de l'adversidá.