cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Conductividá llétrica
La conductividá llétrica ye la capacidá d'un mediu o espaciu físicu pa permitir el pasu de la corriente llétrica al so traviés. Tamién ye definida como la propiedá natural carauterística de cada cuerpu que representa la facilidá cola que los electrones son pa pasar per elli. Camuda cola temperatura. Nun ha confundise cola conductancia llétrica, que ye:
(la inversa de la resistencia)
La conductividá ye la inversa de la resistividá, por tanto:
La so unidá, nel Sistema Internacional d'Unidaes, ye'l S/m (siemens por metru).
Normalmente la magnitú de la conductividá σ ye la proporcionalidá ente'l campu llétricu \vec E y la densidá de corriente de conducción \vec J:
Pue ser que la conductividá nun seya homoxénea nin constante nel mediu, acordies cola direición del campu.
Conductividá en medios llíquidos
La conductividá en medios llíquidos (disolución) ta rellacionada cola presencia de sales en solución, qu'al disociase xeneran iones positivos y negativos capaces de tresportar la enerxía llétrica si se somete'l llíquidu a un campu llétricu. Estos conductores iónicos denómense electrolitos o conductores electrolíticos.
La base de les determinaciones de la solubilidá ye que les soluciones saturaes d'electrolitos escasamente solubles puen ser consideraes como infinitamente diluyíes. Midiendo la conductividá específica de tala solución y calculando la conductividá equivalente según ella, hállase la concentración del electrolitu, ye dicir, la so solubilidá.
Conductividá en medios sólidos
Según la teoría de bandes d'enerxía en sólidos cristalinos (ver semiconductor), son materiales conductores los que nes bandes de valencia y conducción se superponen, formando una ñube d'electrones llibres causante de la corriente al someter al material a un campu llétricu. Estos medios conductores denómense conductores llétricos.
La Comisión Electrotécnica Internacional definió como patrón de la conductividá llétrica:
al qu'asignó una conductividá llétrica de 100% IACS (International Annealed Cooper Standard, Estándar Internacional de Cobre non Aleao). A toa aleación de cobre con una conductividá mayor que 100% IACS denómase-y d'alta conductividá (H.C. poles sos sigles ingleses).
El Gran Wyoming
José Miguel Monzón Navarro, más conocíu pol so nome artísticu El Gran Wyoming o solo Wyoming, ye un humorista, presentador de televisión, actor, músicu, escritor, columnista y médicu español. Anguaño ye'l presentador del programa de televisión El Intermedio, emitíu en LaSexta.
Celia Blanco Rodríguez
Biografía
Celia Blanco Rodríguez nació'l 12 de xunetu de 1972 en Madrid, España. El so padre yera militar y la so madre maestra. Llicencióse en Periodismu pola Universidá Complutense de Madrid. Trabayó mientres munchos años en televisión. Dende 2014 presenta'l programa radiofónicu "Contigo dientro" na cadena Ser, un programa nel que fala de sexu, amás coordina y escribe el blogue "Mordigaños y tacones" n'El País.
El Gran Wyoming
Biografía
De primeres de la so carrera musical tocaba xunto al so grupu Paracelso y más palantre representaba espectáculos cómico-musicales xunto al pianista Ángel Muñoz Alonso, moteyáu Maestro Reverendo, percorriendo en xira tolos "cuchitriles" d'España mientres los años de la movida madrilana. Tamién se declaraba fanáticu y almirador del cómicu inglés Benny Hill, gustu que comparte colos sos amigos y colegues Santiago Segura y Álex de la Iglesia.
Foi presentador de dellos programes televisivos, como Silencio se juega (La 2, 1984), de José María Fraguas, La noche se mueve (Telemadrid, 1992-1993) y El peor programa de la semana (La 2, 1993), dirixíu por Fernando Trueba. Televisión Española (TVE) suspendió la emisión de El peor programa de la semana'l mesmu día en que diba ser entrevistáu l'escritor Quim Monzó, énte la medrana de que fixera chistes ofensivos sobre la familia real. El programa emitióse en directu y, por tanto, nun pudo facese. En 1996 Wyoming volvió a la televisión, pero esta vegada na canal privada Telecinco, presentando la versión española del programa arxentín Caiga quien caiga. Mientres siete temporaes foi ún de los ésitos de la cadena, gallardoniáu con una trentena de premios, como l'Ondes o'l TP d'Oru. Ún de les pilastres de Caiga quien Caiga yera la sátira a la clase política polo xeneral y al gobiernu de José María Aznar en particular.
Mentanto, nel añu 1999 crea'l sellu discográficu 18 Chulos xunto a Santiago Segura, Pablo Carbonell, Javier Krahe, Pepín Tre y Faemino. A principios de los años 2000, esti sellu va diversificase y va convertise en 18Chulos Records&Events, discográfica y axencia d'eventos.
D'enclín progresista, El Gran Wyoming foi ún de el promotores de manifestaciones escontra les polítiques del Partíu Popular mientres la so segunda llexislatura y dirixió'l segmentu Muertos de segunda nel filme colectivo de denuncia Hay motivo (2004).
En 2004 estrenó un nuevu programa en Televisión Española, La azotea de Wyoming, qu'acabó suponiendo un gran fracasu. Tres dellos cambeos d'horariu y cuotes de pantalla que llegaron al 6 %, TVE decidió retirar La azotea de Wyoming de la so parrilla.
En mayu de 2007 estrenó en LaSexta'l so primer trabayu documental propiu, El Severo duerme, un reportaxe de denuncia sobre supuestes irregularidaes médiques nel Hospital Severo Ochoa de Leganés.
Dende 2006 presenta en LaSexta'l programa nocherniegu El Intermedio, nel cual realiza comentarios satíricos de l'actualidá diaria. Amás d'actuar en televisión, escribió una columna nel periódicu Público del grupu Mediapro, llamada Asuntos & Cuestiones, na que criticaba distintes temes, tantu de política como d'actualidá. Dexó de collaborar pa Público debíu al cese del mediu por cuestiones económiques.
No estamos locos
En 2013 El Gran Wyoming escribe un llibru pa la Editorial Planeta tituláu Nun tamos llocos (n'asturianu, Nun tamos llocos) nel que fai una repasada de tola historia d'España, ente otres cuestiones, del sieglu pasáu hasta llegar al presente argumentando que lo qu'asocede agora, la situación de crisis, deber a los fechos del pasáu. Tol llibru ta llaráu d'humor ya ironía. El llibru superó los 100 000 exemplares vendíos y va pola octava edición. El mesmu Wyoming diz que con esti llibru trata de cuntar «l'orixe de por qué tamos atrapaos nesti tarrecible momentu políticu ya ideolóxicu», un llibru «que fai una burlla crítica de diálogos y situaciones reales».
Controversies
thumb|200px|El Gran Wyoming En xineru de 2009, Xavier Horcajo, nel programa Más se perdió en Cuba d'Intereconomía, comentó de Beatriz Montañez, copresentadora de El Intermedio, que lo que fai, más que periodismu, «tien que ver colos oficios más vieyos del mundu» arriendes de un sketch baxu nel que representaba'l papel d'una actriz porno. Como respuesta a dicha declaración, l'equipu d'El Intermedio grabó un videu nel que Wyoming supuestamente reprendía a una becaria por atayar un ensayu del so programa y unviar per corréu llectrónicu a Intereconomía, que-y dio credibilidá y emitir como una esclusiva. Darréu, un videu d'esta emisión foi espublizáu en YouTube y visto unes 250 000 vegaes mientres una fin de selmana, xenerando numberoses crítiques a Wyoming pol so tratu vexatoriu escontra la becaria. El 2 de febreru, Wyoming desveló que'l videu fuera solo un montaxe col fin de facer risión a Intereconomía y denunciar la so falta de rigor informativu al emitir el videu ensin comprobar enantes la so veracidá. Xavier Horcajo alegó na so defensa darréu que «les imáxenes que mos unviaron daben cuenta d'un delitu, y cuando ties un delitu ente manos nun pares a pensar si ye un montaxe» y calificó el montaxe d'«engañu».
N'avientu de 2009, tres un vídiomontaxe emitíu n'El Intermedio, nel que'l periodista Hermann Tertsch amosábase partidariu de combatir a los terroristes d'al Qaeda con tou mediu y fuercia («pa salvar la vida d'un compatriota xustifica too»), El Gran Wyoming foi demandáu por Tertsch. Pocos díes dempués de la emisión d'esti videu, Hermann Tertsch sufrió una agresión nun chigre de Madrid. Según la so propia versión, l'autor foi un desconocíu que-y dio una patada y rompió-y delles costielles. Parte de la prensa conservadora y dellos políticos como Esperanza Aguirre rellacionaron l'agresión coles sátires de Wyoming. A la fin, esclarióse'l casu y el 7 de xineru de 2010 foi deteníu'l presuntu autor de l'agresión a Hermann Tertsch, polo que quedó refugada la hipótesis del móvil políticu de l'agresión. .
Micrófonu d'oro
En marzu de 2015 ye gallardoniáu col prestixosu Premiu Internacional d'Humor Gat Perich.
Tresporte per carretera
thumb|Carretera La Cuesta El tresporte per carretera ye aquel desplazamientu realizáu nuna carretera abierta al públicu con un vehículu (bicicletes o ciclomotores, a motor o llétricu, un remolque o semirremolque, o bien vehículos agrícoles como los tractores).
Sistema Métricu Decimal
El sistema métricu decimal o simplemente sistema métricu ye un sistema d'unidaes basáu nel metru, nel que los múltiplos y submúltiplos d'una unidá de midida tán rellacionaos ente sigo por múltiplos o submúltiplos de 10.
Foi implantáu pola 1ª Conferencia Xeneral de Pesos y Midíes (París, 1889), pretendiendo con elli buscar un sistema únicu pa tol mundu pa facilitar l'intercambiu, yá qu'hasta entós cada país, y inda cada rexón, tenía'l so propiu sistema, davezu coles mesmes denomaciones pa les magnitúes, pero con distintu valor.
Amás adoptáronse múltiplos (deca, 10; hecto, 100; kilo, 1.000; y miria, 10.000) y submúltiplos (deci, 0,1; centi, 0,01; y mili, 0,001) y un sistema de notaciones pa emplegalos.
Actualmente sustituyóse pol Sistema Internacional d'Unidaes (SI), al que s'anexonaron munchos de los países que nun adoptaran nel so día'l Sistema Métricu Decimal.
Groenlandia Oriental
Tunu/Østgrønland o Groenlandia Oriental ye una de les tres rexones (amt) nes que se divide Groenlandia. La so capital ye'l principal nucleu de población, Tasiilaq.
La rexón tien dos conceyos: Ammassalik ya Ittoqqortoormiit, y amás parte del Parque Nacional de Groenlandia del noreste cubre la metá septentrional de Tunu.
Llenda al este col mar de Groenlandia, el mar de Noruega, l'estrechu de Dinamarca y l'Océanu Atlánticu. Al oeste alcuéntrase Groenlandia Occidental.
Indasclera uenoi
Indasclera uenoi ye una especie de coleópteru de la familia Oedemeridae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Taiwán (China).
Armancourt (Somme)
Armancourt ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Fabiu Rústicu
Fabiu foi contemporaneu de Claudiu y Nerón, pero pocu más se sabe de la so vida. Probablemente los sos escritos usar Tácitu y otru historiadores como Suetoniu y Josefo.
Tácitu amás cita a Rústicu describiendo los aspeutos más revesosos de la vida de Nerón o'l suicidiu de Séneca.
1458
1458 (MCDLVIII) foi un añu común entamáu en domingu nel calendariu xulianu.
Karen Elizabeth Wills
Karen Elizabeth Wills ye una botánica, y agrostóloga australiana.
La so principal área ye la taxonomía y demás estudios de la familia Poaceae.
Publica davezu en Australian Systematic Botany.
Estáu del Amazones (Brasil)
Amazones ye un estáu de Brasil. La so capital ye Manaus. Les principales ciudaes son la capital, Parintins, Manacapuru y Itacoatiara.
Base aérea de Thule
La Base aérea de Thule ta asitiada en Pituffik (llugar 76°32'N, 68°45'O), foi una aldea de caza Inuit groenlandesa hasta que los Estaos Xuníos fueron autorizaos pa construyir una Base aérea llamada Thule nel 1951. Pa 1953, tolos residentes de Pituffik y la cercana aldea Dundas fueron forzaos a movese 130 km al norte al nuevu pueblu de Qaanaaq, comúnmente coñocíu a la vez como'l "Nuevu Thule". La Base aérea de Thule ye tamién un área non perteneciente a nengún conceyu. La población yera de 235 pa xineru de 2005.
Bañuelos
miniaturadeimagen|Ermita de Bañuelos. Bañuelos ye un conceyu español de la provincia de Guadalaxara, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha. Tien una superficie de 18,61 km² con una población de 17 habitantes (INE 2015) y una densidá de 0,86 hab/km².
Fiestes patronales
Les fiestes patronales son el 13 de xunu. San Antonio.
Seleición femenina de fútbol de Granada
La Seleición femenina de fútbol de Granada ye l'equipu nacional de fútbol que representa a Granada en torneos y competencies internacionales femeniles como la Copa d'Oru Femenina de la Concacaf. La so organización ta al cargu de l'Asociación de Fútbol de Granada, la cuál ta afiliada a la Concacaf.
Avannaa
Avannaa, en danés: Nordgrønland (Groenlandia Septentrional, tamién llamada Avannaarsua o Avanersuaq) ye una de les tres rexones (amt) de Groenlandia. La so capital ye'l principal asentamientu humanu, Qaanaaq, nucleu del únicu conceyu.
Groenlandia Septentrional divídese ente un conceyu (Qaanaaq) y dos árees non incorporaes:
Indasclera wittmeri
Indasclera wittmeri ye una especie de coleópteru de la familia Oedemeridae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Taiwán (China).
Oksana Shachko
Oksana Shachko (Оксана Шачко) ye una artista y antigua miembru del grupu Femen. Como refuxada política, mora en París dende 2013.
Datos biográficos
Comprometida contra la segregación de les estudiantes, la esplotación y el turismu sexual n'Ucraína, n'abril de 2008, fundó'l grupu Femen xunto con Anna Hutsol y Aleksandra Shevchenko, siendo, el 24 d'agostu de 2009, la primer componente de la organización que se desfacer del sostén (hasta entós, utilizaben bikinis o se tapaben los tetos con cinta de pegar) mientres una manifestación na ciudá de Kiev con ocasión del Día de la Independencia d'Ucraína:
Al añu siguiente, n'ochobre de 2010, baxóse los pantalones frente a un bañu público pa protestar polos defectos y escasez d'esti serviciu, lo que volverá repitir con otros trés activistes, en febreru de 2011, frente a la estación de tren de Kiev-Passazhyrskiy.
A empiezos de los años 2010, collaboró cola escritora francesa Galia Ackerman na redaición del llibru Femen, publicáu por Calmann-Lévy en 2013.
A principios de 2016, abandonó'l grupu pa dedicase por entero a la pintura.
Bahia (estáu)
Bahia ye un estáu de Brasil. La so capital ye Salvador. Les principales ciudaes son la capital, Feira de Santana, Ilhéus, Juazeiro, Itabuna, Vitória da Conquista, Jequié, Alagoinhas, Camaçari y Barreiras.
Karen Ellen Smith
Karen Ellen Smith ye una matemática d'Estaos Xuníos especializada en álxebra conmutativa y xeometría alxebraica. Consiguió'l so grau en matemátiques na Universidá de Princeton antes de llograr el so doctoráu na Universidá de Michigan en 1993, onde tien la cátedra Keeler de Matemátiques. Amás de les sos investigaciones, Smith escribió xunto a otru investigadores el llibru de testu An Invitation to Algebraic Geometry.
Biografía
Smith graduar con un títulu de grau en matemátiques pola Universidá de Princeton, onde tuvo como referente a Charles Fefferman, en 1987. Esi mesmu añu, foi profesora de matemátiques d'institutu y en 1988 matricular na Universidá de Michigan, onde se doctoró cola tesis Tight closure of parameter ideals and f-rationality so la supervisión de Melvin Hochster en 1993. Nel añu académicu 1993–94 cursó un postdoctorado na Universidá Purdue trabayando con Craig Huneke. En 1994, consiguió'l títulu C.L.E. Moore Instructor y dempués una plaza de profesora acomuñada nel Institutu Teunolóxicu de Massachusetts (MIT). Dende 1997, Smith ye profesora de la Universidá de Michigan.
En 1991, casóse col matemáticu finlandés Juha Heinonen que morrió en 2007. El matrimoniu tuvo trés fíos, Sanelma y los ximielgos Tapio y Helena. Smith ye profesora convidada frecuentemente pola Universidá de Jyväskylä.
Reconocencies
En 2001, Smith ganó'l Premiu Satter de Matemátiques pol so desenvolvimientu del métodu de clausura enllanca, introducíu por Hochster y Huneke, según polos sos trabayos n'álxebra conmutativa y l'aplicación d'estos métodos na xeometría alxebraica. Amás, recibió en 1997 una beca Sloan d'investigación, un premiu Fulbright, y la reconocencia de la facultá de la Universidá de Michigan dau poles sos contribuciones escepcionales como profesora, becaria y miembru de la comunidá universitaria.
Sistema téunicu d'unidaes
El sistema téunicu d'unidaes ye un sistema d'unidaes que comprende delles unidaes del primitivu Sistema Métricu Decimal, qu'inda s'utilicen porque munches d'elles son fáciles de comprender y usar.
Cuando se llegó al alcuerdu d'unificar tolos sistemes nún solu, el Sistema Internacional d'Unidaes, viose la necesidá d'evitar tresformaciones estrañes d'unes a otres unidaes y éstes foron anulaes, pero siguen utilizándose nesti Sistema Téunicu.
Básicamente ye'l sistema métricu, o más bien el que se llamó MKS (Metru, Quilogramu, Segundu), con dalguna variante como la utilización de la hora, como unidá de tiempu, en dalgunos casos.
En determinaes aplicaciones téuniques utilícense unidaes cómodes pa los cálculos, como por exemplu:
Arquèves
Arquèves ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Radical Faeries
Les Radical faeries (lliteralmente "Faes radicales") son un grupu d'organizaciones gais. Ye un movimientu contracultural y antisistema que refuga la "imitación de los heterosexuales" ya intenta redefinir la identidá gai. La so filosofía ta influyida pola forma de vida de los nativos americanos y el neopaganismu de munchos de los sos miembros.
El nome del movimientu vien del primer grupu, "Spiritual Conference for Radical Faeries" (congresu espiritual pa faes radicales), dau en 1979 polos sos fundadores Harry Hay, John Burside, Don Kilhefner, y Mitch Walker en Benson, Arizona. El movimientu estendióse fora d'Estaos Xuníos nes últimes décades paralelamente al movimientu gai, refugando la comercialización y los aspeutos patriarcales de la vida gai actual. Eponderando los aspeutos de la vida rural ambientalmente sostenible, y ellaborando rituales pa fundise na naturaleza.
Los grupos de Radical Faeries varien enforma d'un llugar a otru y de cutiu axúntense en comuñes temporales por estaciones y periodos solares, especialmente los equinocios y los solsticios. Ente les sos costumes suelen tar: faer fincapié na independencia personal enfocada a la vida en comunidá, tomar de decisiones consensuada, los círculos del corazón, la danza, el travestismu, los ritos neopaganos y práutiques máxiques.
Nun principiu el movimientu yera puramente pa homes gais anque delles comunidaes abriéronse a tolos xéneros y orientaciones sexuales.
Les faes fueron la inspiración pa la película de John Cameron Mitchell, Shortbus.
Historia
El primer grupu de Radical Faeries foi fundáu en 1979 por Harry Hay, el so compañeru John Burnside, Don Kilhefner y Mitch Walker veteranos del movimientu de lliberación gai y llamar "Spiritual Conference of Radical Faeries." Toos ellos formaron un ashram en Benson alredor de la fin de selmana de'l día del trabayu, el 1 de setiembre. L'oxetivu de los creadores del movimientu les faes radicales yera'l sanamientu espiritual, per dellos medios, del aislamientu y desconexón espiritual que creíen había nos homes gais.
Dellos miembros preguntaron qué clase de sociedá surdiría si los homosexuales permanecieren xuntos pelos sos propios medios, calteniéndose aparte del restu de la sociedá, esplorando la so voz interior somorguiaos nuna cultura dafechu gai. Esta busca llevó a les faes a realizar xuntes que duraben dende un día o dos a una selmana o más, onde nueves y bonales formes de rellación pudieren dir surdiendo.
Pa caltener les vocaciones hippie, neopagana, ecolóxica y ecofeminista les xuntes realícense al campu en paraxes naturales. Pa esti fin delles comunidaes de Radical Faeries recrearon santuarios en dellos asentamientos rurales.
Filosofía
Nun esiste nengún dogma o doctrina nes Radical Faeries. La identidá de les Radical Faeries nun ta establecida por naide. Cada individuu define la so propia naturaleza per mediu de práutiques al campu p'autu-afayase y desenvolvese.
Dalgunos caltienen que l'alma gai ta xunida al mundu natural, y que la hermandá ente homosexuales ye'l fin pa ser el guardianes del espíritu natural. Como una forma de conexón col mundu natural munchos tomen un nome ritual, conocíu como'l nome de fada. Esta tradición ta inspirada nes tradiciones de los indios americanos, onde'l xamán daba un "nome medicina" con significáu espiritual pa los individuos en ritos de iniciación. La tradición de les faes ye similar sacantes cada unu escueye'l so propiu nome de fada.
Los puntos de vista máxicos y de "humanismu radical" d'Arthur Evans, especialmente nel so trabayu Witchcraft and the Gay Counterculture (1978) influyó de forma significativa nel movimientu de les faes.
Nun artículu de la publicación de les faes, White Crane Journal, col títulu "Fairies", Mitch Walker enfatiza el significáu de la cultura queer nes faes. Proponiendo que representen el primer movimientu espiritual al empar centráu y xeneráu polos gais, onde la homosexualidá ye la idea central, más qu'una adición posterior o accidental a la tradición espiritual. Argumentando que'l Radical Faerie esploración del "espíritu gai" ye central, y que ye la fonte por sigo mesmu de la espiritualidá, sabiduría y iniciación. Estableciendo que "por causa de la so naturaleza carauterístico y centrao no gai ye un movimientu pioneru n'esplorar con seriedá y fondura na homosexualidá, d'esta miente anuncia un nuevu escenariu na lliberación gai."
Los círculos del corazón son la ferramienta central de la manera de vida de les Radical Faeries, parte de la idea del consensu. Los círculos del corazón son una idea política n'oposición a les xerarquíes, y fueron escurríos por Harry Hay del conceutu la "consciencia suxetu-suxetu". Inclúin aspeutos de terapia de grupu, grupos de desenvolvimientu del potencial humanu y de desenvolvimientu de la conciencia. Acaldía nes xuntes, el grupu da en grupos de discutiniu y de desenvolvimientu y sanación emocional. Los círculos del corazón tienen llugar pa compartir pensamientos y sentimientos, pa curar y tomar decisiones y pa desenvolver una conocencia más fonda de lo que significa ser una persona gai. Tamién pueden tener llugar pa confrontar, y faer exame de les más fondes creencies, tracamundios y faltes. El desalcuerdu, basáu na tradición del "contrariu" de los indios de les llanures, ye'l primer principiu de les faes.
Xuntes
thumb|150px|Mark Allyn, autodefinido como fada, preparando una xunta con un paxellu festivu en [[Breitenbush Hot Springs|Breitenbush.]] Les Radical Faeries celebren ocho fiestes paganes al añu: Samhain (Halloween), Yule (solsticiu d'iviernu), Imbolc (Fiesta de la Candelaria), Ostara (equinocciu de primavera), Beltane (día del trabayu), Litha (solsticiu de branu), Lugnasad (Lammas), Mabon (equinocciu de seronda). Les xuntes fáense coincidir frecuentemente con eses feches. Los rituales inclúin veles, fogueres, oraciones, cantaraes, exhibiciones de drag queens, música ritual, baños de folla, cabañes de sudu, dances alredor del fueu, tambores, carreres desnudos pol monte, bailles xiratorios y espirales. La desnudez ye común nos rituales, inspiráu como otres en costumes indíxenes.
La informalidá, la tolerancia, la estravagancia nel vistíu (o desnudez) son la norma nes xuntes de toles agrupaciones. Tradicionalmente tienen llugar na naturaleza y el mediu rural, anque dalgunes tienen llugar delles xuntes el mediu urbanu como la xunta del cuerpu verde en Vancouver que tien llugar tolos años en Canadá.
Santuarios
Los santuarios de les Radical Faeries, asentamientos en mediu rural o n'edificios en mediu urbanu, son llugares onde les faes axuntar pa vivir xuntos comunalmente. Anguaño hai dellos santuarios d'esti tipu en norte América, Europa, Asia y Australia.
Bibliografía
RFD: A Country Journal for Queer Folk Everywhere
Enllaces esternos
{| width=100%
Inopeplus syozoi
Inopeplus syozoi ye una especie de coleópteru de la familia Salpingidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Taiwán (China).
Nanortalik
Nanortalik ye'l décimu pueblu más grande de Groenlandia y ta allugáu en 60°08'31 Norte, 45°14'36 Oeste nuna pequeña islla (llamada tamién Nanortalik) aproximao 100 km de la punta meridional de Groenlandia.
Nanortalik ye tamién el centru alministrativu del Conceyu de Nanortalik que tien cerca de 15.000 km² (5.790 mi2) alredor de la punta meridional de Groenlandia. El mesmu pueblu tien 1564 habitantes (xineru 2005), y tol conceyu tien 2389 habitantes colos demás viviendo nos llugares de Narsarmijit (Frederiksdal), Alluitsup Paa (Sydprøven), Tasiusaq, Aappilattoq, Ammassivik asina como los llugares con non más de 20 habitantes cada unu como: Saputit, Nalasut, Nuugaarsuk, Akuliaruseq, Qallimiut, Qorlortorsuaq, Alluitsoq, y la estación climatolóxica de Ikerasassuaq. El nome Nanortalik tien por significáu "el llugar de osos polares".
Arrest
Arrest ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Radical lesbians
El movimientu de Radical lesbian o lesbiennes radicales (lesbianes radicales) empezó en Francia en 1980, y convirtióse n'organización en 1981 sol nome de Front des lesbiennes Radicales, (FLR). Una filial d'esti movimientu desenvolvióse pocu dempués na provincia francofona de Quebec.
Semeyances y diferencies col feminismu lésbicu
Los principios del "lesbianismu radical" d'esta organización son similares a los del feminismu lésbicu, llamáu separatismu lésbicu n'inglés, anque hai delles diferencies básiques. Nel prólogu del llibru de Monique Wittig, The Straight Mind, la lesbiana radical de Quebec Louise Turcotte esplica los sos puntos de vista de que "Les lesbianes radicales atoparon un consensu básicu en considerar a la heterosexualidá como un réxime políticu que tien de ser derrocáu." Turcotte señala que les lesbianes separatistes solu "crean una nueva categoría" (la separación de los homes y la cultura heterosexual)" y que l'oxetivu del movimientu radical lésbicu ye la "destrución del marcu esistente del réxime políticu heterosexual." Turcotte alude al discursu d'Adrienne Rich nel so emblemáticu ensayu, Compulsory Heterosexuality and Lesbian Existence, señalando que Rich describe a la heterosexualidá como una institución política violenta que tien que ser "impuestu, empobináu, entamáu, espublizáu y calteníu pola fuercia." Rich ve la esistencia de les lesbianes como un actu de resistencia escontra esta institución, pero tamién como una opción individual, ente que los principios del lesbianismu radical ven el lesbianismu como una necesidá, y considera que pa la so esistencia precisa caltenese fora de la influencia de la esfera de la política heterosexual.
Influencia de Monique Wittig
Gabriele Griffin denomina les obres de Witting "parte d'un gran alderique alrodiu de como'l heteropatriarcáu y el so opresión sobre les muyeres tien de ser aguantáu."
Lesbianes radicales en Quebec
El movimientu desenvolvióse principalmente nos años 1980 y 1990 siguiendo la influencia los periódicos francófonos lésbicos en Quebec, ente los que taben Amazones D'hier: Lesbiennes D'aujourd'hui, Treize, y L'evidante lesbienne. Esti tamién foi un periodu de gran fuercia de les publicaciones lésbiques en llingua francesa polo xeneral, con exemplos como Editions nbj y Oblique Editrices, y llibreríes como L'Essentielle en Montreal.
Tresporte aereu
El tresporte aereu o tresporte per avión ye'l serviciu de treslladar d'un llugar a otru, pasaxeros o cargamentu, por aciu l'usu d'aeronaves.
Esta manera de tresporte, en principiu, pensóse y desenvolvió namái pa pasaxeros; sicasí, gracies al usu de contenedores aéreos y al diseñu de nuevos aviones destinaos a carga, el volume de mercancíes tresportáu per esti mediu amóntase añu tres d'añu. Los adelantos de la navegación aérea, de les telecomunicaciones y de les facilidaes electróniques dexaron que l'aviación progresara de forma estelante.
Tipos d'aviones
Na clasificación de les aeronaves según el so diseñu apaecen:
Tamién puede clasificase les aeronaves según el tipu de carga que tresporten:
Servicios aéreos o aviación civil
El primer vuelu autopropulsado d'un aeroplanu tuvo llugar en 1903 y foi protagonizáu polos hermanos Orville y Wilbur Wright, consideraos padres de l'aviación moderna.
Dientro del ámbitu civil, el serviciu de tresporte aereu inclúi dos grandes categoríes:
Infraestructures del tresporte aereu
Los aeródromos son una parte necesaria pal tresporte aereu. Un aeródromu dexa'l despegue y aterrizaxe de les aeronaves.
Los aeropuertos estremar en dos partes: El llau d'aire (del inglés air-side), qu'inclúi la pista (pa despegue y aterrizaxe), les pistes de carreteru, los hangares y les zones d'aparcamientu de los aviones (zones Apron). El llau de tierra del aeródromu (del inglés land-side) ta dedicáu al pasaxeru, ya inclúi la terminal de pasaxeros, les zones de comerciu, aduanes, servicios, estacionamientos y demás.
Elementos de carga
El desenvolvimientu del tresporte multimodal obligó al tresporte aereu a disponer d'equipos qu'amenorguen los tiempos de carga y descarga p'amenorgar el costu. La IATA realizó un esfuerciu de normalización de los elementos de carga y en 1969 publicó'l so programa de «unitización» o agrupación de les mercancíes n'unidaes cimeres de carga, como'l contenedor nel tresporte marítimu.
Los elementos de carga son dispositivos que s'utilicen pa contener o suxetar la carga dientro del avión. Esisten dos tipos d'elementos de carga:
Per otra parte la unidá de midida utilizada nel tresporte de mercancía per avión ye'l «FTK» (poles iniciales n'inglés de Freight tonne-kilometre) que representa les tonelaes de carga tresportada per quilómetru.
Historia
El tresporte aereu ye la forma de tresporte modernu que más rápido se desenvolvió. Anque los pioneros de l'aviación n'Estaos Xuníos, Orville y Wilbur Wright, fixeron el primer vuelu nel aparatu más pesáu que l'aire en Kitty Hawk, Carolina del Norte, en 1903, nun foi hasta dempués de la Primer Guerra Mundial cuando'l tresporte aereu algamó un llugar destacáu en tolos países.
Tres la Segunda Guerra Mundial los tresportistes aéreos comerciales recibieron un mayor impulsu cuando'l propulsores de los aviones fixéronse más grandes y eficientes. Una meyora importante tuvo llugar en 1958 cola inauguración, per parte de les llinies aérees britániques y estauxunidenses, del avión a reacción pal tresporte comercial. Amás de los aviones supersónicos, una gran meyora nos viaxes aéreos foi la introducción, en 1970, del Boeing 747, el llamáu reactor Jumbo, que puede treslladar dende 360 hasta más de 500 pasaxeros en vuelos regulares.
N'España tamién tien gran importancia'l de tresporte aereu, tantu pa vuelos nacionales como pa los internacionales. El primeru ye básicu pa les rellaciones ente los territorios insulares de Baleares y Canaries cola Península; amás, les distancies esistentes na Península ente la capital y les ciudaes costeres fixeron rentables los desplazamientos per avión. Les conexones internacionales amontáronse por cuenta de la situación estratéxica de la Península nel mundu, sobremanera nes rellaciones ente Llatinoamérica y los países europeos y al fechu de que sía un gran destín turísticu mundial.
Tamién el tresporte aereu tuvo una gran crecedera nos postreros 40 años en Llatinoamérica. Arxentina, Brasil, Colombia, Méxicu y Venezuela son los países con mayor númberu de quilómetros volaos en llinies aérees regulares. Les grandes ciudaes llatinoamericanes (Ciudá de Méxicu, Buenos Aires, São Paulo y Rio de Janeiro) son el principal puntu d'orixe y destín de la rexón, anque regularmente les sos llinies aérees realicen vuelos escontra Estremu Oriente, Próximu Oriente, Europa, Estaos Xuníos y Canadá. Colombia, en 1919, foi'l primer país que tuvo llinies aérees comerciales.
Primeros aviones
Unu de los suaños más vieyos del home foi'l de volar y ye según empecipia una busca constante pa inventar aparatos que-y dexen derromper los aires. Lilienthal, inspirándose nos páxaros, creó un planiador con llinia aerodinámica. Tamién se considera a Leonardo da Vinci precursor de la creación d'aeronaves. Traian Vuia foi un inventor rumanu que diseñó, construyó y llogró faer volar el primer avión autopropulsado más pesáu que l'aire. Los hermanos Wright consiguieren realizar el so primer vuelu'l 17 d'avientu de 1903, trés años primero que Vuia pero emplegaron una catapulta pa llograr el despegue.
Globos aerostáticos
En 1700 empezar a esperimentar utilizando globos más llixeros que l'aire y asina s'inventó'l globu aerostáticu. Foi tantu la puxanza de los globos elevaos por hidróxenu que se creó un globu de pasaxeros, pero esti mediu de tresporte na actualidá utilízase como mediu de diversión y el turismu. Foi creáu polos hermanos Joseph y Jacques Montgolfier.
Avión de héliz y helicópteru
Surden na Primer Guerra Mundial, pero na Segunda Guerra Mundial algámase'l mayor desenvolvimientu de los aviones propulsados por héliz. Anguaño foi sustituyíu pol avión propulsado con motor de propulsión a esquita.
Aeronaves modernes
La Industria Aeronáutico, llogró algamar una relevancia importante por cuenta de que fabríquense aviones tan rápidos como la velocidá del soníu, naves esploradores del espaciu, grandes naves pa pasaxeros que dan vuelta al mundu. Ente los aviones de pasaxeros más importantes tán:
El 4 d'ochobre de 1957, Rusia mando'l primer satélite artificial de la Tierra y dende entós l'home buscó la manera de viaxar al espaciu. El 12 d'abril de 1961, alzar dende la plataforma de llanzamientu'l Vostok 1 y tres una hora con 48 minutos tornó dempués de dar la vuelta al mundu con un pasaxeru, Yuri Gagarin.
Asina na actualidá l'home busca inventar naves que la tresporten más allá del nuesu planeta. <!-- testu importáu de Tresporte terrestre, a fundir:
Historia
El tresporte aereu ye la forma de tresporte modernu que más rápido se desenvolvió. Anque los pioneros de l'aviación n'Estaos Xuníos, Orville y Wilbur Wright fixeron el primer vuelu nel aparatu más pesáu que l'aire en Kitty Hawk, Carolina del Norte, l'añu 1903, nun foi hasta dempués de la Primer Guerra Mundial cuando'l tresporte aereu algamó un llugar destacáu en tolos países.
Tres la Segunda Guerra Mundial los tresportistes aéreos comerciales recibieron inclusive un mayor impulsu cuando'l propulsores de los aviones fixéronse más grandes y eficientes. Una meyora importante tuvo llugar en 1958 cola inauguración, per parte de les llinies aérees britániques y estauxunidenses, del avión a reacción pal tresporte comercial. Amás de los aviones supersónicos, una gran meyora nos viaxes aéreos foi la introducción, en 1970, del Boeing 747, el llamáu reactor Jumbo, que puede llevar dende 360 hasta más de 500 pasaxeros en vuelos regulares.
N'España tamién tien gran importancia la manera de tresporte aereu, tantu pa vuelos nacionales como pa los internacionales. El primeru ye básicu pa les rellaciones ente los territorios insulares de Baleares y Canaries cola Península; amás, les distancies esistentes na Península ente la capital y les ciudaes costeres fixeron rentables los desplazamientos per avión. Los nuedos internacionales amontaron cada vez más la so importancia por cuenta de la situación estratéxica de la Península nel mundu, sobremanera nes rellaciones ente Llatinoamérica y los países europeos, al fechu de que sía un gran destín turísticu mundial. Tamién el tresporte aereu tuvo una gran crecedera nos postreros 40 años en Llatinoamérica. Arxentina, Brasil, Colombia, Méxicu y Venezuelason los países con mayor númberu de quilómetros volaos en llinies aérees regulares. Les grandes ciudaes llatinoamericanes (Ciudá de Méxicu, Buenos Aires, São Paulo y Rio de Janeiro) son el principal puntu d'orixe y destín de la rexón, anque regularmente les sos llinies aérees realicen vuelos escontra Estremu Oriente, Próximu Oriente, Europa, Estaos Xuníos y Canadá. Colombia, en 1919, foi'l primer país que tuvo llinies aérees comerciales.
Primeros Aviones
Unu de los suaños más vieyos del home foi'l de volar y ye según empecipia una busca constante pa inventar aparatos que-y dexen derromper los aires. Lilienthal, inspirándose nos páxaros, creo un planiador con llinia aerodinámica que s'utilicen na actualidá pa los mesmos aviones. Tamién Leonardo Da Vinci que foi precursor de la creación d'aeronaves. El primer vuelu con motor foi realizáu polos hermanos Orville y Wilbur Wright, el 17 d'avientu de 1903 que duru solamente 12 segundos.
Globos Aerostáticos
En 1700 foi cuando s'esperimento utilizando globos más llixeros que l'aire y asina s'invento'l globu aerostáticu. Foi tantu la puxanza de los globos elevaos por Hidrogeno que se creo un globu de pasaxeros, pero a lo inseguro d'esti mediu de tresporte na actualidá utilízase como mediu de diversión.
Aeronaves modernes
La Industria Aeronáutico, llogró algamar una relevancia importante por cuenta de que fabríquense aviones qu'algamen velocidaes cimeres a la del soníu, naves esploradores del espaciu, grandes naves pa pasaxeros que dan vuelta al mundu. Ente los aviones de pasaxeros más importantes atopamos:
El 4 d'ochobre de 1957, Rusia mando'l primer satélite artificial de la tierra y dende entós l'home buscó la manera de viaxar al espaciu. Ye'l 12 d'abril de 1961, cuando s'alzo dende la plataforma de llanzamientu'l Vostoki y tres una hora con 48 minutos torno dempués de dar la vuelta al mundu, ye importante una y bones tenía un pasaxeru que yera Yuri Gagarin.
Bibliografía
طيران مدني Гражданска авиация Civilna avijacija Civilní letectví Zivile Luftfahrt Πολιτική αεροπορία Civil aviation Aviation civile תעופה אזרחית 民間機 სამოქალაქო ავიაცია Burgerluchtvaart Aviație civilă Гражданская авиация Цивилно ваздухопловство Sivil havacılık Цивільна авіація 民用航空
Evagrio Escolásticu
Evagrio Escolásticu, Evagrio d'Epifanía o Epifanense, o Evagrio el Prefeutu, en llatín Evagrius Scholasticus (Epifanía, Celesiria, c. 536 d. C. - d. de 594), historiador siriu d'espresión llatina.
Nació n'Epifanía, llugar del sur de Siria cruciáu pol Orontes. Ellí instruyóse bien en gramática y retórica; establecer en Antioquía como abogáu. Ayudó al patriarca Gregorio (569-594) y defendiólu con ésitu de los cargos d'incestu y adulteriu nel concilio de Constantinopla (589). L'emperador Tiberio II dio-y el cargu de cuestor y Maurici u'l de prefeutu honorariu.
Escribió una coleición d'informes, cartes y decisiones pal patriarca Gregorio y otra colos sos propios discursos, ente ellos un panexíricu del emperador Mauriciu y el so fíu Teodosio; nenguna d'estes obres caltúvose; subsiste, sicasí, la so famosa Historia ecclesiastica en seis llibros. Sigue la d'Eusebio de Cesarea, Sócrates, Sozomeno y Teodoreto y abarca dende'l conciliu d'Éfesu (431) al decimosegundu añu del reináu de Mauriciu (593-594). Narra non yá los discutinios teolóxicos y herexíes de los sieglos V y VI (nestorianismu, eutiquianismu y últimes fases del monofisismu), sinón que tamién rexistra la hestoria civil y guerres contra perses y otros pueblos, a más de toa suerte de sucesos (calamidaes, conflagraciones, terremotos, etc.). Asina por casu na so Historia eclesiástica fálanos sobre la Plaga de Justiniano y como nos socesivos ciclos epidémicos d'esta enfermedá foi perdiendo a tola so familia: Muyer, fíos y nietos. El mesmu foi afeutáu por esta enfermedá cuando yera un escolar mientres el primer biltu d'epidemia nel 541 a 543.
Les sos fontes (Eustacio de Antioquía, Procopio de Cesarea, Juan Malalas, Juan d'Epifanía, Menandro el Proteutor, Zacarías el Rétor y otros) son usaes de forma concienzuda, con rigor y sentíu críticu al verificar la información, ganándose fama d'esactu; amuesa un xuiciu equilibrao y certero, del que nun s'escapa siquier el so gran predecesor Eusebio de Cesarea, anque nun despinta les sos preferencies. Amuésase indulxente colos herexes y, nel so defensa de Constantino, llega a negar l'asesinatu, cuntáu pol historiador paganu Zósimo, del so propiu fíu Encrespo y la so madre Faustina, orixe de la so conversión al Cristianismu; tamién da cuenta de maravíes y lleendes, por casu el rellatu del sangre que dacuando se recoyía con una esponxa del cuerpu de Santa Eufemia de Calcedonia (II, 3). Eclesiásticamente ortodoxu, ataca n'especial toa esviación del dogma de Calcedonia.
Ver tamién
Plaga de Justiniano
El Dybbuk
thumb|Hanna Rovina como Leah'-y en El Dybbuk, drama en [[ídish, c. 1920.]] El Dybbuk, o Ente dos mundos (Yid. דער דיבוק אָדער צווישן צוויי וועלטן, Der dibuk oder tsvishn tsvey veltn) ye una obra de teatru de 1914 del escritor S. Ansky, que cunta la hestoria d'una nueva novia que ye tenida por un dybbuk -un espíritu maliciosu, que se cree ye'l alma escordada d'un muertu- la nueche de la so boda. El Dybbuk, ye considerada una obra seminal na hestoria del teatru xudíu, desempeñó un papel importante nel desenvolvimientu de la cultura ídish y na cultura d'Israel.
La obra basar nel frutu de dellos años d'investigación per parte de S. Ansky, quien viaxó a diversos shtetls xudíos en Rusia y Ucraína, documentando les creencies folclóriques y hestories de los xudíos jasídicos.
Adautaciones
La obra foi afecha delles vegaes al cine:
Xuegos Olímpicos de Salt Lake City 2002
Los Xuegos Olímpicos de Salt Lake City 2002, oficialmente conocíos como los XIX Xuegos Olímpicos d'Iviernu, fueron un eventu multideportivu internacional celebráu en Salt Lake City, estáu d'Utah, Estaos Xuníos ente'l 8 y el 24 de febreru de 2002.
Na eleición de la sede, ganó a les ciudaes de Québec (Canadá), Sion (Suiza) y Östersund (Suecia).
Antorcha Olímpica
izquierda|miniaturadeimagen|Antorcha olímpica en movimientu Del 19 de payares de 2001 al 8 de febreru de 2002, 12012 relevistas llevaron l'antorcha olímpica nun percorríu de 21275 quilómetros qu'empezó en Olimpia (Grecia) y pasó per Atenes antes de tocar suelu d'Estaos Xuníos. La ruta n'Estaos Xuníos foi, a les traces, asina:
Atlanta - Miami - Nueva Orleans - Houston - Memphis - Cincinnati - Washington - Filadelfia - Nueva York - Boston - Chicago - St. Louis - Phoenix - Los Angeles - San Francisco (California) - Seattle - Juneau - Denver - Salt Lake City
Acontecimientos
izquierda|miniaturadeimagen|222x222px|Llapada Olímpica de Salt Lake City 2002
Países participantes
Los siguientes países participaron nestos xuegos:
Alemaña, Andorra, Arxentina, Armenia, Australia, Austria, Azerbaixán, Bélxica, Bermudes, Bielorrusia, Bosnia y Herzegovina, Brasil, Bulgaria, Camerún, Canadá, Chile, China, Taipéi, Xipre, Corea del Sur, Costa Rica, Croacia, Dinamarca, Eslovaquia, Eslovenia, España, Estaos Xuníos, Estonia, Fixi, Finlandia, Francia, Xeorxa, Grecia, Hong Kong, Hungría, India, Irán, Irlanda, Islandia, Islles Vírxenes d'Estaos Xuníos, Israel, Italia, Xamaica, Xapón, Kazakstán, Kenia, Kirguistán, Letonia, Líbanu, Liechtenstein, Lituania, Méxicu, Moldavia, Mónacu, Mongolia, Montenegru, Nepal, Noruega, Nueva Zelanda, Países Baxos, Polonia, Puertu Ricu, Reinu Xuníu, Chequia, Macedonia del Norte, Rumanía, Rusia, San Marín, Serbia, Sudáfrica, Suecia, Suiza, Tailandia, Taxiquistán, Trinidá y Tobagu, Turquía, Ucraína, Uzbequistán y Venezuela.
Medayeru
País organizador (Estaos Xuníos)
Eumenio
Eumenio (Eumenius; ) 240) foi profesor de Retórica en Augustodunum y unu de los panexiristes llatinos recoyíos na antoloxía de discursos panexíricos Panegyrici Latini (en concretu, del Pan. Lat. IX. Incipit quintus o Pro restaurandis scholis ).
Vida y obra
Eumenio nació en Augustodunum (la ciudá romana que se correspuende cola actual Autun), na provincia romana de la Galia Lugdunense. Yera d'ascendencia griega pos el so güelu, qu'emigrara d'Atenes a Roma, finalmente establecióse en Autun como profesor de Retórica. Eumenio probablemente reemplazó-y, y foi dende esti puestu en Augustodunum que Eumenio llegó a convertise en magister memoriae (secretariu priváu) del césar y dempués emperador romanu Constancio Cloru, a quien acompañó en delles de les sos campañes.
En 296 Constancio Cloru propúnxose restaurar les famoses escueles d'Autun (les llamaes scholae Maenianae de Autun). Mientres los desordes del sieglu III nes Galies, la instrucción nes citaes escueles cesara, quiciabes por cuenta de la falta de financiamientu o estudiantes, y los edificios ya instalaciones sufrieren enforma mientres el sitiu de la ciudá en 269. L'emperador designó a Eumenio como direutor de les escueles de la ciudá, dexándo-y caltener el rangu de funcionariu públicu senior y doblando el so salariu.
El so discursu, xeneralmente llamáu Pro restaurandis (o instaurandis) scholis (pa la restauración de les escueles), foi apurríu probablemente en 297 o 298 nel foru de la ciudá de Augustodunum o en Lugdunun ante'l gobernador de la provincia de Galia Lugdunense. El propósitu del discursu yera'l de preguntar al gobernador si Eumenio podía dedicar el so sueldu (o una gran parte del mesmu) pa reconstruyir les escueles de Autun. Nel discursu emponderaba a los emperadores (Constancio Cloru y a los sos colegues de Tetrarquía) y disponía los pasos necesarios pa restaurar les escueles al so estáu anterior d'eficacia, faciendo fincapié en qu'él se proponía sostener la obra realizada a les sos espenses. Con esti fin, Eumenio citaba la carta imperial de Constancio Cloru onde se-y concedía'l so puestu y el so llargu salariu en Autun; por cuenta de la inclusión d'esta carta imperial col nome del destinatario, caltúvose'l del autor d'esti panexíricu.
Nun hai dulda de que Eumenio foi paganu, adepto a la relixón oficial del Imperiu romanu primero que un siguidor nominal del Cristianismu, como Ausonio y otru escritores galos coetaneos.
Enantes, otros panexíricos anónimos de la coleición Panegyrici Latini tamién s'atribuyeren a Eumenio. La posición más estrema yera la d'Otto Seeck, que caltenía que toos ellos (los discursos anónimos) yeren de Eumenio. Esti puntu de vista foi, en gran parte, abandonáu anguaño, y Eumenio ye vistu solamente como l'autor de Pro instaurandis scholis.
Noni Hazlehurst
Leonie Elva "Noni" Hazlehurst A.M (n. 17 d'agostu de 1953) ye una actriz australiana conocida poles sos participaciones en televisión y cine.
Biografía
Fía de George y Eileen "Lee" Hazlehurst, tien un hermanu mayor llamáu Cameron Hazlehurst.
En 1991 convertir n'embaxadora pa "Children's Week", tamién foi embaxadora nacional pa "Barnardo's Mother of the Year".