cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Espín (botánica)
Otros nomes del espín común
aguapero, amajueta, amayuelo, arajolas, arance, arsino, artu, artu blancu, artu de manzaneta, artu motillonero, babatxi, bizcoba, bizcoda, bizcodeña, botironero, cachimironero, camicherón, carcabollero, carcabollo, cerecico de pastor, zrezal de pastor, cuesco, escajo, escambrón, escuero, escayu, espinablo, espinaral, espinalbo, espinaula, espineira, espinera, espinera blanca, espinera brava, espinera de monte, espín, espín albar, espín amuleto, espín biscobeño, espín bizcobeño, espín bizcodeño, espín blancu, espín de amayuelo, espín de flor arumosa, espín de flor blanca, espín de majoleta, espín de majuelas, espín de majuelo, espín de majuelos, espín de golor, espín garaminal, espín graminal, espín machugal, espín macoleto, espín maholeto, espín majolero, espín majoletero, espín majoleto, espín-majoleto, espín majuelero, espín majuelo, espín-majuelo, espín majuetero, espín majueto, espín majuleto, espín-marjoleto, espín negru, espín picón, espiñuelo, espiñuelos, flor d'espín, flor de tila, ganaperu, gapamina, garamita, gorrillón, gramina, guapero, guindes de pastor, guindita de La nuesa Señora, guinditas de La nuesa Señora, ilurri, lilois, machuga, maculeto, majolero, majoleta, majoletas, majoletero, majoleto, majolino, majoreto, majuela, majuela (frutu), majuelas (3), majuelero, majueleta, majuelines, majuelo, majueta, majuetal, majuetas, majueto, majuleta, majuletas, majuleto, mangorlita, manjoletas, manjoleto, manjolina (frutu), manzaneta de Manuel, manzaneta de pastor, manzaneta de San Juan, manzanilla, manzanillas, marjolero, marjoleta, marjoleto, matapiojo, matapiojos, mato albar, mauletas, maulinar, maulino, mayuela, mayuelo, mejuela, mochuetas, mojolino, motillonero, paraísu (en Chile), peres de la Virxe, perica, pericón, peruy, peruyes, peumo alemán (en Chile), pinchu de majoleto, pirlitero, tamañuela, tamañuelas, tila, tila d'espín, tilera, tilero, tilal, vizcaes, vizcoba, vizcoda, artu majoleta, artu majueleta.
Sinonimia
Sennen * Crataegus brevispina Kunze Rozier * Crataegus inermis Sennen
Sturm * Mespilus crataegus Borkh.
Distritu federal del Noroeste
Noroeste (en rusu: Северо-Западный федеральный округ) ye unu de los ocho distritos de la Federación Rusa, formáu polos siguiente once suxetos (entidaes subnacionales): Arcánxel, Vólogda, Kaliningráu, Carelia, Komi, Leningráu, Múrmansk, Nenetsia, Nóvgorod, Pskov y San Petersburgu. La so capital ye San Petersburgu. Llenda al norte colos mares Blanco y de Pechora (dambos pertenecientes al mar de Barents, océanu Árticu), onde tien los archipiélagos Tierra de Francisco José y Nueva Zembla, al este con Ural, al sur con Volga y Central, y al oeste con Bielorrusia, Letonia, Estonia, el mar Bálticu y Finlandia. Amás Kaliningráu atópase enclaváu ente Polonia, Lituania y el mar Bálticu. Dende'l 1 de payares de 2003 el representante del presidente de Rusia nel distritu ye Ilyá Klebánov.
Natalie Dormer
Natalie Dormer ye una actriz británica, más conocida por haber interpretáu a Ana Bolena na serie The Tudors y a Margaery Tyrell na serie Game of Thrones.
Biografía
Estudió na escuela secundaria Chiltern Edge, antes de camudase a la Reading Blue Coat School, una escuela independiente pa moces, pal sixth form. Mientres la so etapa escolar estudió danza na Allenova School of Dancing, antes d'entrar a l'Academia d'Arte Dramático Webber Douglas, en Londres. Dormer practica esgrima y ye miembru de la London Fencing Academy.
Carrera
En 2006 apaeció nes series Distant Shores y en Rebues onde interpretó a Phillippa Balfour.
En 2007 interpretó a la periodista Cassie na película Un plan brillosu interpretada por Michael Caine y Demi Moore, esi mesmu añu saltó a la fama cuando se xunió al repartu principal de la serie The Tudors onde interpretó a la reina Ana Bolena, la segunda esposa del Rei Enrique VIII d'Inglaterra mientres les primeres dos temporaes, hasta 2008 dempués de que'l so personaxe morriera degolláu. Darréu apaeció de nuevu mientres la cuarta temporada en 2010 cuando'l monarca suañó coles sos antigües esposes.
En 2009 apaeció na película Miss Marple: Why Didn't They Ask Evans? onde interpretó a Moira Nicholson, tamién fixo un papel en Masterwork y en City of Life onde interpretó a Olga. Emprestó la so voz pal personaxe de Serafina de la novela de Sarah Dunant Sagraos Corazones, Serafina ye una neña de 16 años que vive na Italia renacentista.
En 2011 llogró'l papel principal na película Shadowland 3D, una adautación de la novela homónima de Peter Straub. Esi mesmu añu interpretó a la soldáu Lorraine na película Capitán América: el primer vengador, protagonizada por Chris Evans, tamién interpretó a Elizabeth Boyles-Lyon na película W.E. y a la periodista Celeste Chevalier en Poe. Al respective de la pequeña pantalla, apaeció de forma recurrente na serie dramática Silk.
N'abril de 2011 xunir al repartu del drama de terror The Fades onde interpretó a Sarah, una muyer que puede ver el futuru, sicasí'l so habilidá meter en problemes con "The Fades" y dempués de que de secute sume, empiecen a pensar que ta muerta y los barruntos cayen en contra del so ex-maríu Mark (Tom Ellis).
En 2012 xunir al repartu de la serie Xuegu de tronos onde interpreta a Margaery Tyrell, la esposa de Renly Baratheon, el pretendiente al tronu de Poniente, y tres la muerte d'ésti la prometida de Joffrey I Baratheon, el rei de Poniente, y posteriomente como esposa del rei Tommen Baratheon
En 2013 xunir al repartu recurrente de la primer temporada de la serie Elementary onde interpreta a Irene Adler. Esi mesmu añu interpretó a la enfermera Gemma na película Rush basada na temporada de Fórmula 1 de 1976 y el duelu pol títulu ente James Hunt y Niki Lauda.
En 2014 Natalie apaeció na película The Hunger Games: Mockingjay – Part 1 interpretando a Cressida, un papel que volvió interpretar en 2015 na segunda parte de la tercer película, The Hunger Games: Mockingjay – Part 2. Ente 2008 y 2010 filmó la película Fencewalker del direutor Chris Carter, qu'entá nun foi estrenada por nun atopar distribuidora. Desconozse si la película va ver la lluz dalgún día.
A finales de xineru del 2016 anuncióse que se xuniera al repartu de la película d'espíes Official Secrets onde va interpretar a Katharine Gun, una moza oficial d'intelixencia británica. Na película va compartir creitos colos actores Paul Bettany, Martin Freeman, Anthony Hopkins y Harrison Ford. La película va tar basada nel bestseller The Spy Who Tried To Stop A War: Katherine Gun And The Secret Plot To Sanction The Iraq Invasion de Marcia y Thomas Mitchell.
En 2016 anuncióse que se xuniera al repartu de la película In Darkness onde va dar vida a Sophia, una música que tien una discapacidá visual. Na película va compartir creitos col so compañeru de Xuegu de Tronos, l'actor Ed Skrein.
Novarum et Minus Cognitarum Stirpium Pugillus
Novarum et Minus Cognitarum Stirpium Pugillus (embrivíu Nov. Stirp. Pug.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol naturalista y botánicu alemán, Johann Georg Christian Lehmann. Editóse en Hamburgu nos años 1828-1857, col nome de Novarum et Minus Cognitarum Stirpium Pugillus I-X Addita Enumeratione Plantarum Omnium in his Pugillus Descriptarum.
Katanga
Historia
A empiezos del sieglu XVII, la provincia atopábase controlada poles tribus luba y lunda. Nes acabadures del sieglu XIX, un comerciante de Tanzania llamáu M'Siri fundó un efímeru estáu, el reinu Yeke, que perduró hasta'l so asesinatu a manes de los belgues en 1891.
Colonización belga
Sol control de Bélxica dende aproximao 1884, los recursos minerales (cobre, estañu, manganesu, cinc, platiín, uraniu) fueron esplotaos por empreses d'esta nacionalidá (particularmente la Unión Minera del Altu Katanga) y la provincia desenvolvióse muncho más que'l restu del país. El cártel mineru belga emplegó tantu a mercenarios contrataos como a guardias d'arriendu con cuenta de someter a la población llocal y asegurase el tresporte ensin contratiempos de los minerales y otres materies primes fuera del país. La tribu baluba opúnxose de cutiu a les operaciones mineres na provincia, resultando munchos de los sos miembros asesinaos.
Independencia
Darréu dempués de producise la independencia del Congo ―en xunu de 1960―, Katanga rompió les sos rellaciones col nuevu gobiernu de Patrice Lumumba y declaró la so independencia sol lideralgu de Moise Tshombe, a quien sofitaben la Unión Minera y delles potencies occidentales. Lumumba foi reemplazáu na xefatura del estáu congoleñu en setiembre de 1960 tres un golpe d'estáu lleváu a cabu por Joseph Mobutu.
En xineru de 1962, Katanga creó la so propia fuercia aérea, dirixida por Jan Zumbach. Cuntaba con diez bombarderos Harvard T-6 y dos reactores Vampire, casi tolos cualos fueron destruyíos por soldaos suecos n'avientu de 1962. Unidaes armaes so la supervisión de les Naciones Xuníes (ONX) llevaron a cabu mientres dos años una campaña militar coles mires de reintegrar Katanga al Congo, operaciones que remataron con un Plan de Reconciliación Nacional en xineru de 1963.
Reunificación col Congo
En 1966, el gobiernu central congoleñu nacionalizó la Unión Minera del Altu Katanga, sol nome de Gécamines. En 1971, Katanga camudó'l so nome pol de Shaba (pallabra proveniente del suaḥili que significa 'cobre'). Mientres los años setenta, les frecuentes insurrecciones que tuvieron llugar na provincia de Shaba fueron entartallaes pol gobiernu congoleñu con ayuda de potencies estranxeres. El 12 de mayu de 1978, por casu, los rebeldes ocuparon la ciudá de Kolwezi, centru mineru de la provincia. Zaire pidió entós ayuda a los Estaos Xuníos, Francia y Bélxica pa restaurar l'orde. La operación saldar con 700 muertos africanos y 170 europeos.
En 1997, dempués de que Mobutu Sese Seko partiera pal exiliu, la provincia camudó de nuevu'l so nome pol de Katanga.
Ilesia de Santa María de Zalón
Tratase d'una ilesia d'estilu románicu d'entamos del sieglu XIII, consta d'una sola nave rectangular y ábside con bóveda, que guarda nel so presbiteriu unes importantes pintures murales de la Pasión de Cristu y Coronación de la Virxe del sieglu XVI, d'un artista desconocíu, al que se-y denomó mayestru Zalón.
Tanto la ilesia como'l so entornu tán protexíos como Bienes d'interés cultural d'Asturies.
Natalie Gal
Natasha Galkina (Rusia: Наташа Галкина) ye una modelu. Galkina ye más conocida por haber quedáu como segunda finalista nel ciclu 8 del reality show America's Next Top Model.
Primeros años
Gal nació en 1985 en Bataysk, provincia de Rostov na Xunión Soviética nel momentu de la so nacencia. [2] Ella nació na familia d'un cantante d'ópera y poeta; empecipió los sos estudios de ballet, ximnasia y arte, tocar el pianu, cantar y actuar nun teatru a la edá de 6. Estudió actuación nel Teatru d'Arte de Moscú y la Universidá de Nueva York.
Participación en America's Next Top Model
Natasha nun empezó bien na competencia; el direutor creativu Jay Manuel díxo-y mientres la sesión de semeyes de los clixés de secundaria, (episodiu 2) foi una de les más difíciles de dirixir en tola historia del programa, dempués de Ann Markley del ciclu 3. Sicasí, conforme avanzaba la competición, los xueces sosprender pol estraordinariu progresu Galkina. El so progresu empezar a faer notable dempués del episodiu 4, onde foi llamada de primera. Esta crecedera, dexáron-y a Natasha ameyorar nel concursu y llegar a la final xunto a Jaslene González. Anque perdió'l concursu, apocayá Galkina foi votada como una de les más memorables participantes d'America's Next Top Model por AOL Entertainment.
Maizey
Maizey ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Natalie Gal
Participación en America's Next Top Model
Lo más memorable de Galkina yera la so magnífica personalidá como la so increíble capacidá pa captar veceros, gracies a la so personalidá y cara con bones proporciones foi llevada hasta los dos últimes fnalistas; anque una de les razones poles que yera fuertemente criticada poles demás concursantes yeren les sos estrañes llamaes al so maríu americanu, nel que Galkina faía soníos de gatu pa complacer al so home, polo que se-y consideraba rara y estraña.
Vida cotidiana
Nel episodiu final del ciclu 8, Natasha reveló a Tyra Banks que la so madre nun tenía abondu dineru pa unviala a una universidá local, polo que decidió treslladase a Moscú, onde careció dures condiciones de vida. Natasha foi una estudiante universitaria antes de participar en America's Next Top Model. Ella tien una fía llamada Angelina col so ex-maríu, y dexó Texas pa camudase a Los Angeles y Nueva York onde estrema'l so tiempu pa siguir cola so carrera nel modelaje y la crianza de la so fía.
Maizey
Tien una población de y una superficie de  km².
Natalie Gal
Vida cotidiana
Divorciar del empresariu Stuart Hagler en 2009.
Llingües lunda
Les llingües lunda son una división de les llingües bantús, codificada como "zona L.50" na clasificación de Guthrie, acordies con Nurse & Philippson (2003), estes llingües constituyiría un grupu filoxenéticu válidu. Les llingües del grupu son:
Natalie Gal
Carrera
El 18 d'abril de 2007 dempués de ganar un retu nel ciclu 8, Tyra Banks anunció que Galkina sería'l so corresponsal especial en The Tyra Banks Show. Natasha anunció que va trabayar n'otru programa de televisión, anque nun pudo dar detalles al respeutu. Dende xunetu de 2007 a setiembre del mesmu añu, Natasha robló para MUSE NY y MGMT First. La modelu tamién robló para Ace Model Management, con sede en Grecia. Ella afató les portaes de Modern Luxury Houston y DC Magacín, y apaeció nun desfile de modes pal espardimientu de la revista Us Weekly del 21 de mayu de 2007. Ella modeló n'Atenes y Milán dempués d'apaecer nes editoriales de moda de les revistes Cosmopolitan, Lucky, Elle, y la griega Madame Figaro.
Vida personal
En marzu de 2014, Galkina foi vista nun café de West Hollywood nuna cena cariñosa col actor Jim Carrey.
Los estudios Gal actuación en Lee Strasberg Theatre y l'Institutu de Cine en West Hollywood, California, y vive ente les sos cases en Los Angeles y Nueva York.
Tamién fala en Rusu, Ucranianu , Español ya inglés con fluidez.
Enllaces esternos
21px 20px
Sotan Tanabe
Sotan Tanabe (田邉 草民, ) ye un futbolista xaponés.
Saint-Médard-en-Forez
Tien una población de y una superficie de  km².
Malancourt (Meuse)
Malancourt ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Villaverde de Guareña
Villaverde de Guareña ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Llión. Intégrase dientro de la contorna de La Armuña. Pertenez al partíu xudicial de Salamanca y a la Mancomunidá La Armuña.
El so términu municipal ta formáu pola llocalidá de Villaverde de Guareña y Cañadilla, ocupa una superficie total de 15,87 km² y según los datos demográficos recoyíos nel padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu, cuenta con una población de habitantes.
Historia
Fundáu polos reis de Llión na Edá Media, Villaverde de Guareña quedó encuadráu nel cuartu de Armuña de la xurisdicción de Salamanca, dientro del Reinu de Llión, denominándose entós Speola. Cola creación de les actuales provincies en 1833, Villaverde de Guareña quedó encuadráu na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa. El 2 de xunetu de 1916, la llocalidá camudó la so denominación oficial de Villaverde pola de Villaverde de Guareña.
Nucleos de población
El conceyu estremar en dos nucleos de población, que teníen la siguiente población en 2015 según l'INE.
Albert Bandura
A lo llargo d'una carrera de cuasi seis décades, Bandura foi responsable de grandes contribuciones en campos bien distintos de la psicoloxía, incluyendo la teoría social-cognitiva, terapia y psicoloxía de la personalidá. Tamién tuvo una influyencia decisiva na transición ente'l conductismu y la psicoloxía cognitiva. Ye conocíu como'l creador de la teoría de la autoeficacia, un importante contribuyente a la teoría d'aprendizaxe social, y siendo responsable del esperimentu del moñecu Bobu sobre'l comportamientu agresivu de los neños.
Recibió'l títulu de Doctor Honoris Causa n'universidaes de distintos países poles sos contribuciones a la psicoloxía, dalgunos d'estos títulos fueron daos poles universidaes de Roma, Indiana, Leiden, Berlín y Salamanca Bandura foi amás presidente de l'American Psychological Association nel añu 1974. En 1980 ye nomáu presidente de la Western Psychological Association (WPA, Asociación de Psicoloxía del Oeste) y amás nel añu 1999 recibió'l títulu de presidente honorariu de l'Asociación Psicolóxica Canadiense.
Saint-Michel-sur-Rhône
Tien una población de y una superficie de  km².
Kyohei Noborizato
Kyohei Noborizato (登里 享平; ) ye un futbolista xaponés.
Mantu terrestre
El mantu terrestre ye la capa de la Tierra que s'atopa ente la corteza y el nucleu (supón aproximao'l 87 % del volume del planeta). El mantu terrestre estender dende cerca de 33 km de fondura (o alredor de 8 km nes zones oceániques) hasta los 2.900 km (transición al nucleu). La diferenciación del mantu empecipióse fai cerca de 3.800 millones d'años, cuando la segregación gravimétrica de los componentes del protoplaneta Tierra produció l'actual estratificación. La presión na parte inferior del mantu ronda los 140 GPa (unes 1.400.000 atmósferes). Estremar en dos partes: mantu internu, sólidu, elásticu; y mantu esternu, fluyíu, mafosu.
Carauterístiques
El mantu estrémase principalmente de la corteza poles sos carauterístiques químiques y el so comportamientu mecánicu, lo qu'implica la esistencia d'una clara alteración súbita (una discontinuidá) nes propiedaes físiques de los materiales, que ye conocida como discontinuidá de Mohorovičić, o a cencielles Moho, n'homenaxe a Andrija Mohorovičić, el xeofísicu que la afayó. Esta discontinuidá marca la frontera ente la corteza y el mantu.
Mientres tiempu pensóse que'l Moho representaba la frontera ente la estructura ríxida de la corteza y la zona más plástica del mantu, siendo la zona onde tendría llugar el movimientu ente les plaques de la litosfera ríxida y l'astenosfera plástica. Sicasí, estudios recién demostraron qu'esa frontera allúgase muncho más embaxo, en plenu mantu cimeru, a una fondura del orde de los 70 km so la corteza oceánica y de los 150 km so la corteza continental. Asina, el mantu que s'asitia darréu debaxo de la corteza ta compuestu por materiales relativamente fríos (aprox. 600 °C), ríxidu y fundíu cola corteza, a pesar de tar dixebráu d'ella pola Moho. Ello demuestra que la Moho ye en realidá una discontinuidá composicional y non una zona de separación dinámica.
Composición
La principal alteración mecánica nel Moho s'evidencia na velocidá de les ondes sísmiques, qu'aumenta sustancialmente, dada la mayor densidá de los materiales del mantu (una y bones la velocidá d'espardimientu d'una vibración ye proporcional a la densidá del material). Esa mayor densidá resulta, amás del efeutu del aumentu de la presión, de les diferencies na so composición química, que ye en realidá'l principal elementu diferenciador ente corteza y mantu: los materiales del mantu son bien ricos en minerales máficos de fierro y magnesiu, especialmente olivino y piroxeno. Debíu al aumentu de la proporción relativa d'esos minerales, les roques del mantu —peridotita, dunita y eclogita— comparaes coles roques de la corteza, carauterizar por un porcentaxe de fierro y magnesiu enforma mayor, en desterciu del siliciu y del aluminiu.
A Cova (Samartín)
A Cova ye un llugar de la parroquia de Samartín nel conceyu asturianu d'Allande. Tien dos cases y según el INE en 2008 había 1 persona nel pueblu.
Alcuéntrase al otru llau del ríu Oru frente a Samartín del Valledor a dos quilómetros del mesmu aproximadamente.
Mantu terrestre
Estáu del material
El material del que se compón el mantu puede presentase n'estáu sólidu o como una pasta mafoso, como resultáu de les elevaes primas. Sicasí, al contrariu de lo que pueda imaxinase, l'enclín n'árees d'alta presión ye que les roques calténganse sólides, pos asina ocupen menos espaciu físicu que los líquidos resultantes de la fusión. Amás d'eso, la constitución de los materiales de cada capa del mantu determina l'estáu físicu local. Asina, l'interior de la Tierra, incluyendo'l nucleu internu, tiende a ser sólidu porque, a pesar de les peraltes temperatures, ta suxetu a presiones tan alzaes que los átomos, al ser amaceraos, obliguen a que les fuercies de repulsión ente los átomos sían vencíes pola presión esterna. En resultancia, a pesar de la temperatura, la sustancia caltiénse sólida.
thumb|250px|Determinación de les carauterístiques del interior de la [[Tierra por aciu les ondes sísmiques.]]
Mafa
La mafa nel mantu cimeru (la astenosfera) varia ente 1021 y 1024 Pa*s, dependiendo de la fondura. Poro, el mantu cimeru muévese bien amodo, portándose simultáneamente como un sólidu y como un líquidu d'alta mafa. Ello esplica'l perlentu movimientu de les plaques tectóniques y los movimientos isostáticos de fundimientu y realzamiento (rebound) de les plaques téctónicas cuando s'alteria'l so pesu (por casu, cola formación de mases de xelu y el so posterior destemple).
Densidá
La densidá nesta rexón aumenta linealmente de 3,4 a 4,6 (nel mantu cimeru) y de 4,6 a 5,5 (nel mantu inferior). Nel mantu cimeru, la presencia de l'astenosfera marca zones de fusión parcial. Aparentemente, nel mantu inferior nun asocede nengún cambéu de fase importante, a pesar de que se dan pequeños gradientes na velocidá d'espardimientu de les ondes sísmiques a los 1.230 km y 1.540 km de fondura. D'esta forma, créese que l'aumentu na velocidá de les ondes sísmiques tien d'asoceder principalmente como resultáu de la compactación d'un material de composición uniforme.
Propunxéronse dellos modelos que suxuren que'l mantu inferior contién más fierro que'l mantu cimeru. Nesti casu, la razón Fe/Mg variaría de 0,25 nel mantu cimeru a 0,6 nel mantu inferior. L'aumentu na masa atómico media aumentaría la densidá hasta los valores reparaos, ensin necesidá de recurrir a estructures moleculares complexes.
Estos modelos xeneraron munchos discutinios, pos si'l mantu inferior ye más trupu que'l superior sería difícil la esistencia de movimientos de conveición. Per otru llau, esistiendo una conveición xeneralizada nel mantu sería difícil caltener la heteroxeneidá de la composición química mientres grandes intervalos de tiempu. Sicasí, estes aparentes incoherencies pueden llimase si consideramos la esistencia de celdes de conveición independientes nel mantu.
Subdivisiones del mantu
Magar nun esisten diferencies marcaes nin discontinuidaes obvies nel interior del mantu, pero sí gradientes que reflexen l'aumentu de la presión y de la temperatura, ye común estremar el mantu en dos capes:
Mantu cimeru
El mantu cimeru (o mantu esternu) empecipiar na discontinuidá de Mohorovičić, que ta a una fondura media de 6 km so la corteza oceánica y a una fondura media de 35,5 km so la corteza continental, anque puede algamar nésta última fondures cimeres a 400 km nes zones de subducción.
Les velocidaes de les ondes sísmiques midíes nesta capa son típicamente de 8,0 a 8,2 km/s, que son mayores que les rexistraes na corteza inferior (6,5 a 7,8 km/s). Los datos xeofísicos demuestren qu'ente 50 y 200 km (o más nes zones de subducción) de fondura asocede un amenorgamientu na velocidá de les ondes P (llonxitudinales) y una fuerte atenuación de les ondes S (tresversales), d'ende qu'esta rexón sía conocida como zona de baxa velocidá.
Evidencies basaes en datos xeofísicos, xeolóxicos y petrolóxicos, y la comparanza con cuerpos estraterrestres, indiquen que la composición del mantu cimeru ye peridotítica. Les peridotitas son una familia de roques ultrabásicas, mayoritariamente compuestes por olivino magnésicu (aprox. un 80 %) y piroxeno (aprox. un 20 %). Anque son rares na superficie, les peridotitas aprucen en delles islles oceániques, en capes llevantaes pola oroxénesis y en rares kimberlites.
Los estudios efectuaos n'ofiolites y na litosfera oceánica demuestren que la formación de la corteza oceánica (colos sos escasos 5 km d'espesura media) efectuar a partir de la porción más superficial del mantu cimeru. El grau de fusión parcial tien d'algamar un 25 %, lo qu'emprobez a esta zona en componentes de temperatura de fusión baxa. Esisten pruebes indireutes de que'l mantu vuélvese menos aprobetáu en silicatos col aumentu de la fondura.
Les peridotitas del tipu granate-lherzolita (60 % olivino, 30 % orto y clinopiroxenos, y 10 % espinelas, granates y plagioclases), representen probablemente les peridotitas del mantu primitivu, que al sufrir fusión parcial, anicien magmes basálticos, dexando como residuos harzburgites (80 % olivino, 20 % ortopiroxenos) y dunites (olivino). Teniendo en cuenta les rellaciones de presión y temperatura, la conclusión ye qu'en fondures menores la mineraloxía ta apoderada pol complexu plagioclasa-lherzolita (que s'atopa frecuentemente en ofiolitas) y que, col aumentu de la presión, va pasar a apoderar el complexu espinela-lherzolita (que forma dacuando nódulos en basaltos alcalinos). En presiones mayores, la mineraloxía más estable ye la del complexu granate-lherzolita (que forma nódulos en kimberlitas).
Mantu internu
El mantu internu (o mantu inferior) empecípiase cerca de los 670 km de fondura y estiéndese hasta la discontinuidá de Gutenberg, asitiada a 2.700-2.900 km de fondura, na transición al nucleu. El mantu inferior ta dixebráu de l'astenosfera pola discontinuidá de Repetti, siendo pos una zona esencialmente sólida y de bien baxa plasticidad.
La densidá nesta rexón aumenta linealmente de 4,6 a 5,5. Aparentemente, nel mantu inferior nun asocede nengún cambéu de fase importante, a pesar de que se dan pequeños gradientes na velocidá d'espardimientu de les ondes sísmiques a los 1.230 km y 1.540 km de fondura. D'esta forma, créese que l'aumentu na velocidá de les ondes sísmiques tien d'asoceder principalmente como resultáu de la compactación d'un material de composición uniforme. Propunxéronse dellos modelos que suxuren que'l mantu inferior contién más fierro que'l mantu cimeru.
La temperatura varia de 1.000 °C a 3.000 °C, aumentando cola fondura y col calor producíu pola desintegración radioactiva y por conducción a partir del nucleu esternu (onde la producción de calor per resfregón qu'esperimenten los fluxos que xeneren el xeomagnetismu ye grande).
Conveición nel mantu y puntos calientes
thumb|250px|Modelu informáticu nel que s'estudia como se mueven los materiales nel mantu. Por cuenta de les diferencies de temperatura ente la corteza terrestre y el nucleu esternu esiste la posibilidá térmica de formación d'una corriente convectiva que tome tol mantu. Sicasí, esta capacidá vese amenorgada pola bajísima plasticidad de los materiales del mantu inferior y pol gradual aumentu de la densidá (pola diferencia de composición y de la presión).
Sicasí, ello nun torgar que xuban en direición a la superficie diapiros plutónicos aisllaos y que fragmentos de corteza más fría y trupa fundir nes zones de subducción, formando estenses zones de re-fusión de materiales de la corteza. La baxa plasticidad fuercia a estos movimientos a una estrema lentitú, faciéndolos durar centenares de miles, o inclusive millones, d'años.
Nes zones onde los diapiros persisten y avérense de la superficie, lo que lleva a la fusión de los materiales a midida que la presión mengua col ascensu, fórmense puntos calientes (del inglés, hot spots) que dempués se traducen, na superficie, en formaciones intrusivas, en vulcanismu persistente o nun enanche de la corteza oceánica. Nes zones de subducción, la xubida de los materiales fundíos y l'efeutu de la introducción d'enormes cantidaes d'agua nel mantu lleven al surdimientu d'arcos insulares (como les Antilles o Xapón) y de cadenes volcániques (como la Cordal de los Andes).
La conveición nel mantu terrestre ye un procesu teoría del caos caóticu de dinámica de fluyíos que paez determinar el movimientu de les plaques tectóniques y, per esa vía, a la deriva de los continentes. Nesti contestu convien tener presente que lu deriva de los continentes ye solu parte del procesu de desplazamientu de les plaques tectóniques, una y bones la rixidez d'estes y los fenómenos de xeneración de nueva corteza qu'asoceden a lo llargo de los rifts y de destrucción a lo llargo de les rexones de subducción, dan a ésti un calter bien complexu.
Per otru llau, el movimientu de la litosfera ta necesariamente desligado del de la astenosfera, lo que fai que les plaques mover con velocidaes relatives distintos sobre'l mantu. D'ende que los hot-spots puedan dar orixe a cadenes d'islles (como los archipiélagos de Ḥawai y de les Azores, nos que cada islla o volcán marca la posición relativa del hot-spot en rellación a la placa litosférica nun determináu tiempu).
Dada la complexidá de los fenómenos de conveición del mantu esisten grandes incertidumes na so modelación, almitiéndose inclusive qu'esistan distintes celdes convectivas en capes distintes del mantu, creando un sistema con múltiples capes ente'l nucleu y la corteza.
A pesar de qu'esiste un enclín xeneral d'aumentu de la mafa cola fondura, esta rellación nun ye llinial y paez qu'esisten capes con una mafa enforma mayor que la esperada nel mantu cimeru y xunto a la zona de transición al nucleu esternu.
Por cuenta de la baxa mafa de la astenosfera, sería d'esperar que nun esistieren seísmo con hipocentros asitiaos a más de 300 km de fondura. Eso ye polo xeneral verdaderu, yá que los seísmos que se dan nes zones oceániques raramente tienen el so hipocentru per debaxo de los 25 km, y los seísmos nes zones continentales tienen el so focu a 30-35 km de fondura. Sicasí, nes zones de subducción, el gradiente xeotérmico pue ser sustancialmente amenorgáu, lo qu'aumenta la rixidez del material del mantu nel so alredor. D'ende que yá se rexistraron nestes rexones seísmos con fondures focales de 400 km a 670 km, magar son casos bien raros.
La presión nes capes inferiores del mantu algama los ~140 GPa (1,4 Matm). A pesar d'estes xigantesques presiones, qu'aumenten cola fondura, piénsase que, aun así, ye posible que tol mantu se deforme como un fluyíu bien mafosu cuando se consideren llargos periodos de tiempu. La mafa del mantu cimeru varia ente 1021 y 1024 Pas, dependiendo de la fondura. D'ende que cualquier movimientu nel mantu tenga que ser necesariamente hiperlento.
Esta situación d'alta mafa oldea fuertemente cola fluidez del nucleu esternu, anque tea sometíu a una presión mayor. Tal contraste resulta la composición férrica del nucleu, que'l so puntu de fusión ye bien inferior al de los compuestos del fierro esistentes nel mantu. Asina, los compuestos del fierro del mantu inferior, a pesar de tar sometíos a una presión inferior, tán n'estáu sólidu (anque, si tomamos grandes escales de tiempu como referencia, actúen como un fluyíu d'una mafa estrema), ente que'l nucleu esternu, de fierro casi puru, ta n'estáu líquidu. El nucleu internu ta n'estáu sólidu daes les presiones estremes a les que ta sometíu.
Les implicaciones d'esta diferencia ente'l mantu y el nucleu esternu (y ente ésti y l'internu) son determinantes pa la vida na Tierra, pos d'equí que naz el campu magnéticu terrestre que funciona como un escudu electromagnéticu que protexe la vida na superficie terrestre de les radiaciones ionizantes del espaciu esterior y de los vientos solares.
Esploración
La conocencia que se tien del mantu básase esencialmente n'estudios xeofísicos indireutos, cuantimás nel estudiu del espardimientu de les ondes sísmiques, y nel estudiu de muestres de roques de gran fondura que son traíes escontra la superficie pola oroxenia o pol vulcanismu (ofiolitas, kimberlitas y xenolites). D'ende l'interés por llograr muestres direutes del mantu, lo que s'intentó, en devanéu, col proyeutu de perforación oceánica denomináu proyeutu Mohole, que pretendía faer una perforación qu'algamara la discontinuidá de Mohorovičić. La mayor profunidad alcanzada nesti proyeutu, abandonáu pol so enorme costu en 1966 foi de 180 m sol suelu marín. En 2005 la tercera más fonda prospección algamó 1416 m sol fondu marín dende'l barcu de perforación JOIDES Resolution. Una nueva tentativa llevar a cabu en 2007. Esta vegada usó'l navío xaponés Chikyu pa furar 7.000 m na corteza oceánica, cerca del triple de la fondura máxima alcanzada nos fondos oceánicos, coles mires de llograr materiales de la discontinuidá y de les capes del mantu cimeru asitiaes darréu debaxo.
En marzu de 2007 una espedición compuesta por una docena de científicos liderada pol profesor Roger C. Searle (Universidá de Durham, Reinu Xuníu) esploró una rexón submarina d'unos 4000 metros de diámetru, allugada a 4900 metros de fondura nel océanu Atlánticu a mediu camín ente les mariñes d'África y Suramérica. La zona llamó l'atención de los científicos por creese que na mesma'l mantu terrestre alcuéntrase espuestu, nun esistiendo corteza detectable nesti particular llugar. Emplegando un robot esplorador empobináu por control remotu, van realizase perforaciones en tres zones distintes del área espuesta del mantu. Les perforaciones taba previstu que tuvieren 4 cm de diámetru y 1 metru de fondura. La misión duró unos seis selmanes y tuvo compuesta por xeólogos y oceanógrafos del Centru Oceanográficu Nacional (NOC, nes sos sigles n'inglés) de la ciudá inglesa de Southampton. Viaxaron a bordu del buque "RRS James Cook", llamáu asina n'honor al célebre esplorador británicu del sieglu XVIII.
Reis de Xordania
La monarquía en Xordania foi instaurada en 1921, con sofitu del Reinu Xuníu. Los fíos d'Huseín ben Alí, convertir en reis d'Iraq y de Xordania. Nesti país, el primer monarca de la dinastía Hachemita foi Abdalá I. La dinastía Hachemita provién de Hiyaz y anguaño sigue reinando en Xordania.
Euphorbia agraria
Euphorbia agraria, ye una especie fanerógama perteneciente a la familia Euphorbiaceae. Ye orixinaria de Noruega, este y sureste d'Europa, oeste de Turquía y Transcaucasia.
Taxonomía
Euphorbia agraria describióse por Friedrich August Marschall von Bieberstein y espublizóse en Flora Taurico-Caucasica 1: 375. 1808. Euphorbia: nome xenéricu que remanez del médicu griegu del rei Juba II de Mauritania (52 a 50 e. C. - 23), Euphorbus, nel so honor – o n'alusión al so gran banduyu – yá que usaba médicamente Euphorbia resinifera. En 1753 Carlos Linneo asignó'l nome a tol xéneru.
agraria: epítetu llatín que significa "que crez nos campos".
Knipolegus cyanirostris
El Knipolegus cyanirostris (tiranu negru de picu azul) ye una especie d'ave de la familia Tyrannidae. Alcuéntrase n'Arxentina, Bolivia, Brasil, Paraguái y Uruguái. El so hábitat natural son los montes templaos, viesques húmedes tropicales o subtropicales, carbes subtropicales o tropicales a gran altor y en montes bien degradaos.
Mandres-en-Barrois
Mandres-en-Barrois ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Novarum Stirpium Brasiliensium Decades
Novarum Stirpium Brasiliensium Decades (embrivíu Nov. Stirp. Bras.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu y esplorador italianu Giovanni Casaretto y espublizáu en Xénova en 10 decas nos años 1842 a 1845.
Tel Aviv
Tel Aviv-Yafo (n', n'árabe تل ابيب-يافا Tal Abīb-Yāfā), usualmente llamada Tel Aviv, ye la segunda mayor ciudá d'Israel con una población envalorada de 411.800 habitantes. Tien una superficie de 51,4 km² y ta asitiada na mariña mediterránea d'Israel. Trátase de la mayor y más poblada ciudá nel área metropolitana del Gush Dan, onde moren 3.850.000 persones. L'actual alcalde de la ciudá ye Ron Huldai.
Tel Aviv, establecida en xunetu de 1906, foi fundada oficialmente'l segundu día de Pésaj de 1909, nes contornes de l'antigua ciudá portuaria de Jaffa (en, Yafo). La crecedera de Tel Aviv fizo que llueu superara a Jaffa en población; finalmente, dambes ciudaes fundir nun solu conceyu en 1950, dos años dempués de la creación del Estáu d'Israel.
Dende 2003, el so «Ciudá Blanca» d'arquiteutura Bauhaus foi declarada Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco, yá que entiende la más grande concentración d'edificios del Movimientu Modernu del mundu.
Ye'l centru de la economía global israelina, el llar de la Tel Aviv Stock Exchange y munches oficines corporatives y centros d'investigación y desenvolvimientu, referencia de la zona conocida popularmente como "Silicon Wadi".
Tamién ta considerada la capital cultural israelina por cuenta del so calter cosmopolita y moderno y un importante centru d'artes escéniques. Les sos sableres, cafés, tiendes de luxu y estilu de vida secular convertir nun popular destín turísticu. En 2008, una encuesta de la consultora Mercer sobre'l costo de vida clasificó a Tel Aviv como la ciudá más cara nel Oriente Mediu y la 14ª más cara del mundu.
Toponimia
El so nome significa n'hebréu, lliteralmente, «la llomba (Tel) de la primavera (Aviv)», n'alegoría al llibru del fundador del sionismu políticu, Theodor Herzl, Altneuland, «Vieya Tierra Nueva». «Tel Aviv» ye tamién el nome d'un suburbiu xudíu de Babilonia del tiempu d'esti profeta.
Allugamientu
thumb|left|Tel Aviv vista dende l'espaciu Tel Aviv atopar a unos 32.08333°N, 34.8°W na llanura costera d'Israel, nel centru d'Israel, l'histórica ponte terrestre ente Europa, Asia y África. Darréu al norte del antiguu puertu de Yaffo, Tel Aviv atópase en terrenes que solíen ser dunes de sable y, como tal, tien tierres pocu fértiles. La tierra foi apandada y tien importantes pendientes, los sos accidentes xeográficos más notables son cantiles sobre la mariña del Mediterraneu y la desaguada del ríu Yarkon. Por cuenta de la espansión de Tel Aviv y la rexón de Gush Dan, les fronteres ente Tel Aviv y Yaffo y ente los barrios de la ciudá yá nun esisten.
La ciudá atópase alcontrada a 60 quilómetros al noroeste de Xerusalén y a 90 quilómetros al sur de la ciudá de Haifa. Ente les ciudaes y pueblos colindantes inclúyense Herzliya al norte, Ramat HaSharon al nordeste, Petah Tikva, Bnei Brak, Ramat Gan y Giv'atayim al este, Holon al sureste, y Bat Yam al sur. La ciudá ye económicamente estratificada ente'l norte y el sur del país. El sur de Tel Aviv ye xeneralmente más probe que'l norte de dicha ciudá, cola esceición de Nieve Tzedek y daqué de desenvolvimientu recién nes sableres de Yaffo. El centru de Tel Aviv ye'l llar d'Azrieli Center y de un importante distritu comercial y financieru a lo llargo de l'autopista Ayalon. El sector norte de Tel Aviv alluga la Universidá de Tel Aviv, el parque Hayarkon y barrios residenciales de luxu como Ramat Aviv y Afeka.
Clima
Tel Aviv tien clima mediterraneu con branos templaos, serondes y primaveres prestoses ya iviernos frescos y húmedos (Clasificación climática de Köppen). El mugor tiende a ser alta mientres tol añu por cuenta de la proximidá de la ciudá al mar. Pel hibiernu, les temperatures escasamente cayen per debaxo de 5 °C (40 °F) y asítiense, polo xeneral, ente 10 °C (50 °F) y 15 °C (60 °F). Pel branu la temperatura medio ye de 26 °C (80 °F) y, de cutiu, mientres el día les temperatures superen los 32 °C (90 °F). La ciudá tien, en permediu, más de 300 díes soleyeros al añu. El récor de temperatura de la ciudá foi de 46,5 °C (115 °F), ente que'l rexistru más baxu de la ciudá baxa foi -1,9 °C (30 °F).
A pesar del altu mugor, les precipitaciones mientres el branu son rares. La precipitación media añal ye de 673 milímetros, de normal concentrada nel periodu d'ochobre a abril. L'iviernu ye la estación más húmeda, de cutiu acompañada por fuertes agües y nubes llétriques. La nieve ye desaxeradamente rara, una y bones l'últimu rexistru de nevaes dientro de les llendes de la ciudá tuvo llugar en febreru de 1950. El mes más lluviosu rexistrar en xineru de 2000 con 424,9 mm; en cuantes que'l día más pluvioso foi'l 8 de payares de 1955 con 133 mm.
Historia
thumb|left|180px|Puertu de Yafo thumb|180px|left|El primer plan maestru diseñáu por [[Patrick Geddes de Tel Aviv - 1925]] thumb|300px|right|internacional del comerciu xustu - [[La Feria d'Oriente|Orient Fair de 1934 - el pabellón británicu]] thumb|300px|right|[[Puertu de Tel Aviv.]]
La ciudá foi establecida na Convención de Xudíos de Yafo, que tuvo llugar en xunetu de 1906, na cual, motivaos pola baxa calidá de vida de los xudíos de dicha ciudá, a la cual sumábase'l decretu conocíu como Muhram según el cual los habitantes xudíos de Yafo teníen de camudar de casa añalmente.
Escontra 1909 adquiriéronse los terrenes pa empezar la construcción de la nueva ciudá, que tendría de siguir les llinies arquiteutóniques del movimientu Garden City inglés, col enfotu de crear una ciudá de carauterístiques modernes, espaciosa y con abondosos espacios verdes, que podría ufiertar una alternativa a l'atestada Yafo. Los primeros terrenes adquiríos consistíen en 60 parceles, que fueron sorteaes ente les families interesaes el segundu día de Pésaj de 1909, fecha adoptada como l'aniversariu oficial de la ciudá.
A finales del añu 1930 empezó a desenvolvese l'área de la desaguada del ríu Yarkon, conocida como la penínsla del Yarkón. En primer llugar establecióse la central termoeléctrica xunto al Aeropuertu Sde Dov al norte de la boca del ríu Yarkon y dempués de lo que'l desenvolvimientu de la zona sur de la boca Yarkon que se paez a una Península. la "Tel Aviv International Trade Fair" que se llama: "el Orient Fair" foi construyíu pa los países pabellones polivalentes nos estilos arquiteutónicos que caractericen la ciudá, especialmente los Estilu Internacional. en partir norte-oriental de la cortil ferial internacional, construyóse la primera "Maccabiah Stadium" en 1932.
en 1937 el "Wauchope Bridge" foi construyíu sobre la boca Yarkon el nome d'Arthur Grenfell Wauchope que foi l'Altos Comisionados pa Palestina y Transjordania. él foi diseñáu pa coneutar l'alimentación de llectura cola Feria Internacional.
El 14 de mayu de 1948, en Tel Aviv, Ben Gurión proclamó'l nacencia del Estáu d'Israel. Tel Aviv foi la capital provisional hasta 1950, en que se treslladó la capitalidad a Xerusalén. La ciudá convertir nel paradigma de la modernidá n'Israel, y ye el nucleu de la Zona Centro del país, onde se concentra la mayor cantidá de población. Darréu, la ciudá unificar con Jaffa, formando güei un solu conceyu.
Tel Aviv sufrió dellos bombardeos na so historia; mientres la Segunda Guerra Mundial foi bombardeada pola aviación italiana'l 9 de setiembre de 1940; mientres la guerra d'independencia d'Israel foi bombardeada per Exiptu; en 1991, mientres la Guerra del Golfu, recibió l'impautu de misiles Scud llanzaos por Iraq; en payares de 2012, mientres el conflictu que tuvo Israel con Gaza, la ciudá recibió dellos ataques aéreos que dexaron 6 muertos y decenes de mancaos y n'agostu de 2014 la so área metropolitana foi de cutiu bombardeada dende Gaza. Amás, en xunu de 2016 sufrió un ataque terrorista nel conocíu Mercáu Sarona, que dexó 4 muertos y 6 mancaos, siendo asina'l mayor tirotéu y atentáu de la ciudá.
Demografía
D'alcuerdu a les estadístiques d'avientu de 2001, l'estatus sociu-económicu de Tel Aviv ta calificáu como alto (8 de cada 10) y el 63,1% de los estudiantes d'últimu grau de secundaria recibieron certificaos de graduación nel añu 2000. En 2000, el salariu mediu mensual yera de 6773 NIS, que ye aproximao igual a la media nacional. Na ciudá la población ta distribuyida en 22,2% menores de 20, 18,5% d'edaes entendíes ente 20-29, 24% d'edaes entendíes ente 30-44, y el 16,2% d'edaes entendíes ente los 45 y 59. 19,1% ta percima de los 60. Tel Aviv tien la mayor y más poblada área metropolitana d'Israel, inclusive per delantre de Xerusalén, anque esta postrera ye la ciudá más poblada del país.
Organización municipal
thumb|[[Parque Rabin y el Conceyu de Tel Aviv al fondu.]] L'alministración política de la ciudá realízase al traviés d'un Conceyu de xestión democrática que los sos 31 miembros escueyen cada cinco años por sufraxu universal. El censu eleutoral ta compuestu por tolos residentes empadronaos en Tel Aviv mayores de 18 años, nacionales d'Israel y con siquier un añu de residencia na ciudá. El conceyu ye responsable de los servicios sociales, los programes comuñales, la infraestructura pública, urbanismu, turismu y otros asuntos locales.
El Conceyu de Tel Aviv atopar nel Parque Rabin, y el so alcalde ye Ron Huldai dende 1998. Huldai foi reelixíu nes eleiciones municipales de 2008, ganando a Dov Henin. L'alcalde que más tiempu gobernó foi Shlomo Lahat, quien tuvo nel poder mientres 19 años; en cuantes que el que menos tuvo nel sillón principal foi David Bloch, quien tuvo nel cargu mientres dos años (1925-27). Fora de los kibutzim, Meretz recibe más votos en Tel Aviv qu'en cualesquier otra ciudá d'Israel.
Arquiteutura
thumb|left|220px|Muséu Bauhaus de Tel Aviv Tel Aviv ye la ciudá con más arquiteutura Bauhaus. Hai más edificios construyíos al estilu Bauhaus qu'en cualesquier otru llugar del mundu, incluyendo cualquier ciudá d'Alemaña. L'estilu foi lleváu nos 30 por arquiteutos xudíos europeos que fuxíen del réxime nazi. Dende 2003, "La Ciudá Blanca" ye considerada patrimoniu de la humanidá, y son más de 1500 los edificios International Style contabilizaos y suxetos a distintos planes de restauración y preservación.
A pesar d'un biltu de nuevos estilos arquiteutónicos –incluyendo modernos rascacielos– el modelu dominante de Tel Aviv dende l'aire sigue siendo'l mapa de "pequeños edificios con forma de caxa y techu blancu planu" que reflexen la tradición Bauhaus de la ciudá, munches de que les sos doctrines fueron integraes na arquiteutura contemporánea en tol mundu.
En Tel Aviv atópase'l parque Yarkon, que ye'l parque más famosu d'Israel. Ye inclusive más grande que'l Central Park de Nueva York (350 hectárees). Tel Aviv tien la estación d'autobuses más grande del mundu. thumb|Parque nel Barriu Kochav Hatzafon thumb|Parque nel Barriu Kochav Hatzafon
Ciudaes hermanaes
Tel Aviv ta hermanada con 31 ciudaes y tien una alianza con Los Angeles, California, EE. XX.:
Panorámica
thumb|1100px|center
Saint-Nizier-de-Fornas
Saint-Nizier-de-Fornas ye una comuña francesa del departamentu de Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Gordon Allport
thumb|Gordon Allport Gordon Willard Allport foi un sicólogu d'Estaos Xuníos.