cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Las Murias de Babia
Xeografía
Alcontráu na parte occidental lleonesa del Cordal Cantábricu. Atópase a un altor de 1.292 metros, na parte más baxa del valle de Llagu de Babia. Ye unu de los valles de menores dimensiones de Babia Alta, con menos de 5 km de llargor, que conflúi nel ampliu valle del río Lluna. Tratase d'un valle d'orixe glaciar, una caña llateral del antiguu glaciar del valle del Sil, la so cabecera foi disectada pola erosión del ríu Sil. Na so parte alta tien un tramu de valle muertu ocupáu parcialmente por una llaguna (Llaguna Grande o de Llagu de Babia). La zona de Las Murias presenta'l conxuntu morreico más completu rellacionáu col glaciar del Sil. Forma parte de la Reserva de la Biosfera de Babia (Elementu de la RB Gran Cantábrica).
La peña “La Cresta” (2067m) ye la más destacable de les qu'arrodien al pueblu. Nella ta la fonte de Michán, que les sos agües flúin de forma intermitente.
El pueblu ta bien tremáu y estrémase en dos barrios.
Toponimia
"Muria" tien el significáu de "paré"; el plural "muries" alude a restos de construcciones derruidas, o a fai referencia a montoneres de cantares que s'asitien nes tierres de llabranza pa delimitar los terrenes.
Historia
Na dómina medieval, según dellos historiadores, esistió una ermita na paraxa denominada “Los Oteros”.
Na actualidá namái s'atopa la Ilesia Parroquial de San Mamés, documentada dende 1767, pero posiblemente construyida a finales del sieglu XV o principios del XVI. Cabo destacar que la ilesia permaneció en mala traza bona parte de la so historia. Sufre una fonda remodelación nos años sesenta que lu quita de los sos retablos y puerta d'entrada orixinales. Na actualidá tien cobertoria de fibrocemento, que ruempe cola sintonía d'otres ilesies de la zona.
Na década de los ochenta produciéronse más de la metá de los robos y furtos d'arte relixoso denunciaos en trenta años na provincia de Lleón. En 1982, la Ilesia de San Mamés sufre'l robu de dos motes, un copón, dos patenas y una custodia de plata.
Anemone canadensis
Anemone canadensis, ye una yerbácea de la familia de les ranunculacees. Alcuéntrase n'América del Norte. thumb|240px|Detalle de la flor
Descripción
Ye una planta yerbácea perennifolia orixinaria de los praos húmedos, los carbaes, de los bancos de la corriente de los ríos y de los llagos nes costes d'América del Norte, estendiéndose rápido per mediu de rizomas. Les flores con 5 sépalos los y numberosos estames florien a partir de finales de la primavera hasta'l branu nos tarmos percima d'un recímanu de fueyes. Los frutos son aquenios.
Usos
En tiempos antiguos utilizábense médicamente polos pueblos indíxenes del norte d'América como astrinxente y como sanamientu pa les feríes, llagues, hemorraxes nasales, y como un lavaojos. El raigañu yera respetada por tribus de les llanures y utilizábase pa munches dolencies.
Taxonomía
Anemone canadensis, describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Systema Naturae, ed. 12 3: 231, nel añu 1768. Anemone: nome xenéricu que vien de la pallabra griega Άνεμος, que significa vientu.
canadiensis: epítetu xeográficu qu'alude a la so llocalización en Canadá.
Manolo Mesa
Manuel Mesa Quirós es un ex-futbolista y entrenador de fútbol español. L'equipu nel que pasó la mayor parte de la so carrera profesional foi'l Real Sporting de Xixón, onde tuvo doce temporaes, nes que consiguió un subcampeonatu de Lliga, na temporada 1978-79, y dos de Copa del Rei, en 1981 y 1982. Nel Sporting xugó un total del 311 partíos y metió 34 goles.
Tamién foi dos veces internacional cola seleición d'España.
L'Estadiu Municipal Manolo Mesa en San Roque lleva'l so nome.
Pancho Villa
José Doroteo Arango Arámbula, más conocíu pol so seudónimu Francisco Villa o'l hipocorísticu d'ésti, Pancho Villa, foi unu de los xefes de la revolución mexicana, que la so actuación militar foi decisiva pa la derrota del réxime del entós presidente Victoriano Huerta. Orixinariu del estáu de Durango (desconozse si yera de Ríu Grande o de San Juan del Río ), nació'l 5 de xunu de 1878 y morrió asesináu nuna emboscada en Hidalgo del Parral (Chihuahua) el 20 de xunetu de 1923. Mientres la revolución foi conocíu como "El Centauru del Norte".
Comandante de la División del Norte, foi caudiellu del estáu nortizu de Chihuahua, que, dáu'l so tamañu, riqueza mineral y tamién la proximidá a los Estaos Xuníos d'América, apurrió-y cuantiosos recursos. Villa foi gobernador provisional de Chihuahua en 1913 y 1914. Anque nun se-y aceptó nel panteón de los héroes nacionales hasta venti años dempués de la so muerte, la so memoria hónrase güei por mexicanos, norteamericanos y persones de tol mundu. Amás, numberoses cais y barrios en Méxicu y otros países fueron nomaos nel so honor.
El dominiu de Villa al norte de Méxicu romper en 1915, al traviés d'una serie de derrotes que sufrió en Celaya y Agua Prieta en manes d'Álvaro Obregón y Plutarco Elías Calles. Dempués del ataque de Villa a Columbus, en 1916, el xeneral John J. Pershing trató infructuosamente de prindar a Villa mientres un añu. Como diz el corríu popular n'alcordanza de la victoria tácita de Villa, sobre quien fuera un pocu dempués, el comandante de les tropes d'Estaos Xuníos na Primer Guerra Mundial:
Villa retirar en 1920 y dióse-y una gran propiedá qu'él convirtió nuna colonia militar pa les sos exsoldados. En 1923 decidió volver arreyase na política mexicana y como resultancia foi asesináu, probablemente por órdenes del Xeneral Plutarco Elías Calles y del Xeneral Álvaro Obregón.
Primeros años
Pancho Villa, fíu d'Agustín Arango y Micaela Arámbula, foi unu de los principales líderes y xenerales de la revolución mexicana ente 1911 y 1920, nun pudo determinase verdaderamente cuál foi'l so orixe.
Ente les versiones avera del orixe de Pancho Villa atópense:
El remanar revolucionariu de Villa dar mientres los sos primeros años principalmente nel estáu de Chihuahua, nel norte de Méxicu, onde'l so ideal consistó en frenar l'abusu qu'exercíen los hacendados sobre los llabradores y en derrocar a los grupos establecíos nel poder público.
Entrada na Revolución
thumb|350px|Pancho Villa afatiáu con bandoleres.
En 1910 xunir al movimientu maderista, primero al traviés del so compadre Eleuterio Sotu, y dempués por aciu Abraham González, con quién tenía venceyos comerciales. Nesi entós Pancho Villa yera namás un cuatreru y na meyor denominación un guerrilleru ensin causa; sicasí, al conocer a Abraham González, representante políticu de Francisco I. Madero en Chihuahua, recibió d'ésti la educación básica que-y fixo abrir los güeyos al mundu políticu y camudar la so visión sobre la so propia vida y la so rellación colos que taben nel poder. El 17 de payares de 1910 atacó la Facienda de Cavaría; dende esi mesmu día dedicar a reclutar xente pa les sos tropes.
Na llucha armada maderista estremar pola so audacia y organización. La revolución maderista empezó a revelar l'inxeniu militar y la capacidá estratéxica de Pancho Villa. Nel Tecolote, engañó a les fuercies del xeneral Navarro poniendo sombreros sobre estaques p'asemeyar un contingente mayor, obligando al xeneral Navarro a la retirada.
Sobresalió como xefe de les batalles de San Andrés, Santa Isabel, Ciudá Camargo, Les Escobes y Estación Bauche, contra'l xeneral federal Manuel García Pueblita. Amás, participó nel mayor trunfo al llau de Pascual Orozco: la batalla de Ciudad Juárez contra'l xeneral Juan N. Navarro, a quién intentó fusilar inclusive en contra de Francisco I. Madero. Dempués de tomar Torrexón por unos momentos, Villa facer de los primeros trenes de les sos fuercies, que dempués sirviríen pa tresportar grandes contingentes de la División del Norte.
Primer etapa
Dempués d'intentar tomar Chihuahua y nun poder faelo, llogró la so primer victoria: la toma de Ciudad Juárez. A finales de 1910, dio amueses de la so llealtá a Francisco I. Madero, al refugar la invitación de Pascual Orozco pa remontase. Entá más, retomó les armes pa defender al gobiernu maderista. Combatió en Chihuahua y Durango, y en Torrexón incorporar a les files de la División del Norte Federal, que comandaba Victoriano Huerta. Al so llau participó nes Batalles de Tlahualilo, Coneyos y Rellanu. Pola so actuación militar foi xubíu a xeneral brigadier honorariu, dempués de que se xuntó al Plan de Guadalupe, formando parte del so exércitu cabezaleros como Tomás Urbina, Rosalío Hernández, Toribio Ortega Ramírez, Manuel Chao. Victoriano Huerta, roceanu de la so brillantez a pesar de nun ser militar de carrera y cafiante pola so independencia, cola sida del robu d'una yegua, procesar por insubordinación y ordenó la so fusilamiento. Madero salvó-y la vida por aciu la intervención del so hermanu Raúl y de Guillermo Rubio Navarrete. Como alternativa, foi unviáu a la Ciudá de Méxicu y encarceláu en Santiago Tlatelolco.
Fuga de prisión
Na so estancia en prisión conoció a Gildardo Magaña Cerda, quién lu instruyó y ayudó nel desenvolvimientu de la so educación y púnxolu al tantu de los propósitos ya ideales del agrarismo. A finales de 1912, Pancho Villa llogró fugase de prisión cola ayuda de Carlos Jáuregui, escribiente del xulgáu de la cárcel. Tomó aldu escontra Guadalaxara y Manzanillo y llogró llegar a El Paso, Texas. Nel camín el gobernador José María Maytorena ayudó-y con dineru pa prosiguir la so fuga. Ante los asesinatos de Francisco I. Madero y Abraham González en febreru y marzu de 1913, decidió retomar les armes contra'l gobiernu de Victoriano Huerta ante los llamaos de los líderes militares del norte, encabezaos pol gobernador de Coahuila, Venustiano Carranza, que llamaben a llevantase contra l'usurpador. Ayudáu una vegada más por Maytorena, crució la frontera ya internóse en Chihuahua. Con una fuercia d'escasos nueve homes empecipió la so participación nel movimientu constitucionalista.
Segunda etapa
thumb|350px|El xeneral Pancho Villa a la entrada de Ojinaga.
La nueche del 15 de payares de 1913, mientres los soldaos y oficiales federales dormíen nos cuarteles o folgaben nes cases de xuegu, una señal diminuta anunciaba l'asaltu de les tropes villistas que tomaben el cuartel, la xefatura d'armes, les pontes internacionales, l'hipódromu y les cases de xuegu. Polo socedío axuntar con Madero na Facienda de Bustillos onde recibió'l grau de coronel.
Atacó Cases Grandes y Ciudad Juárez nel estáu de Chihuahua, en payares de 1913, en setiembre constituyóse la famosa División del Norte del Exércitu Constitucionalista, na que figuraron Toribio Ortega Ramírez, Rodolfo Fierro, Juan Medina, Maclovio Herrera, Tomás Urbina y Manuel Chao, ente otros, y de la que Pancho Villa foi nomáu xeneral en xefe. El 10 de xineru de 1914 tomó la ciudá d'Ojinaga, quedando d'esta manera col control de la zona del noroeste del estáu.
Villa como Gobernador
thumb|200px|Billete de 10 pesos emitíu en Chihuahua en 1914 conocíu como «dos carites» coles semeyes de Francisco I. Madero y Abraham González. Por bien pocu tiempu foi nomáu gobernador provisional de Chihuahua, anque exerció'l poder por un periodu mayor pos dictaba órdenes al gobernador Manuel Chao, quién fuera nomáu por Venustiano Carranza.
Como gobernante Villa mandó imprimir diversos billetes, como los dos carines» y les sábanes»; embargó tiendes y sustituyó a los comerciantes venales por alministradores honorables, enllenó'l mercáu de reses de les faciendes nes qu'intervenía; abarató los precios del maíz, frijol y carne; asumió funciones federales en materia de telégrafos y ferrocarriles; espulsó del estáu a munchu españoles, acusaos de qu'ayudaren a Victoriano Huerta; reabrió l'Institutu Científico y Lliterario y decretó l'establecimientu del bancu del estáu.
Tercer etapa
El 23 de xunu, desobedeciendo les órdenes del primer xefe movió a la división del norte, na Batalla de Zacatecas, ganando al xeneral federal Luis Medina Barrón.
Les discrepancies tuvieron un receso temporal col pactu de Torrexón, del 8 de xunetu de 1914, celebráu ente la División del Norte y el Cuerpu del Exércitu del Nordeste. A Pancho Villa representar Miguel Silva, Manuel Bonilla y José Isabel Carbayos; A Pablo González Garza: Antonio I. Villarreal, Cesáreo L. Castro y Luis Caballero. Alcordóse que Villa presentaría sides a Venustiano Carranza, quién siguiría como primer xefe; a Pancho Villa otorgaríase-y el grau de xeneral de división, anque independientemente d'Álvaro Obregón y Pablo González Garza. Villa reconoció a Venustiano Carranza, pero impúnxo-y limitantes, como asumir la presidencia interina y convocar a una Convención de xenerales y gobernadores revolucionarios pa señalar la celebración d'eleiciones y formular un programa de gobiernu.
Los alcuerdos nun fueron aceptaos na so totalidá por nenguna de les dos partes. Los exércitos revolucionarios ganaron a Huerta, quien robla la so carta d'arrenunciu'l 15 de xunetu de 1914. A pesar de la victoria, Villa taba cafiante con Venustiano Carranza, quien lo despreciaba pola so reputación de bandoleru, yá que nunca lu concedió a la División del Norte el grau d'Exércitu nin a Villa'l grau de xeneral de división.
Obregón treslladóse a conferenciar con Pancho Villa, pero, tratando Obregón d'atacar a les tropes Villistas per un sitiu y llograr una alianza pol otru, ye afayáu por Villa quien manda a fusilalo, pero Serrano y Raúl Madero eviten qu'Álvaro Obregón seya fusiláu aceptando les condiciones de Villa y roblen un alcuerdu, llogrando escapar a Chihuahua y, a mediu camín de la fuxida obregoncista, Villa recibe una telegrama de Venustiano Carranza onde ésti refuga l'alcuerdu faciendo que Villa escuerra a Obregón ensin llograr algamar, lo cual anicia que ruempa definitivamente con Carranza.
Convención d'Aguascalientes
En 1914, Venustiano Carranza citó a una convención de les fuercies revolucionaries, pa llimar aspereces ente elles, ensin llograr el so oxetivu, pos Villa fortalecer na Convención d'Aguascalientes. Como resultancia, Venustiano Carranza y Obregón rompieron cola Convención. Villa tomó la Ciudá de Méxicu, a nome del gobiernu de la Convención, xunto col so aliáu Emiliano Zapata, n'avientu de 1914. Instalar na Convención na Ciudá de Méxicu, y el día 10 treslladóse a Aguascalientes. Tuvo entós llugar el Pactu de Xochimilco, nel que Pancho Villa aceptó'l Plan de Ayala no relativo al problema de la tierra y nel que conveníen llevar a la presidencia a un civil identificáu cola Revolución.
Llucha contra Venustiano Carranza y Álvaro Obregón
Carranza nun se plegó a los dictaos villistas de la Convención y fuxó a Veracruz pa encabezar dende ellí la so contraataque. Pa ello tuvo d'aliáu al xeneral Álvaro Obregón. Mientres 1915 Villa foi ganáu por Álvaro Obregón y los constitucionalistas na famosa batalla de Celaya, na que Obregón llogró ganar a la División del Norte nel Bajío. El poder de la caballería de Villa nun foi efectivu pa ganar a les trincheres, l'artillería y ametralladores del exércitu de Obregón.
Villa perdería dempués la batalla de Trinidá, la batalla de León y la batalla d'Aguascalientes en xunu de 1915, polo que tendría que replegase otra vegada escontra'l norte del país.
Pa fines d'esi añu decidió invadir l'estáu de Sonora; sicasí, los constitucionalistas, meyor pertrechados, los repelieron, ganándolo n'Agua Prieta, sol mandu de Plutarco Elías Calles y nel Alamito, comandados pol xeneral Manuel M. Diéguez.
Invasión y Batalla de Columbus
thumb|250px|right|Columbus (Nuevu Méxicu, Estaos Xuníos) dempués de ser atacáu por Villa. Dempués de la so derrota militar, Pancho Villa replegar a Chihuahua, dende onde cuayó un golpe militar que lu sirviría p'atacar a Estaos Xuníos dempués de qu'esti país optara por dar el so sofitu a Venustiano Carranza y n'especial contra Woodrow Wilson pol usu que fizo Obregón de faros xigantes, alimentaos con enerxía llétrica d'Estaos Xuníos, pa repeler l'ataque nocherniegu de les tropes villistas al pueblu fronterizu d'Agua Prieta, Sonora el 1 de payares de 1915. En xineru de 1916, un grupu de villistas al mandu del xeneral de orden Ramón Banda Quesada emboscaron un tren del Méxicu North Western Railway (Compañía del Ferrocarril Noroeste de Méxicu), cerca de Santa Isabel, Chihuahua, y masacró a 18 emplegaos d'Estaos Xuníos de la compañía minera ASARCO.
Antes del amanecer del 9 de marzu de 1916, un grupu d'aproximao 1500 homes (el reporte oficial del exércitu d'Estaos Xuníos mentó ente «500-700 participantes») del exércitu de Villa, al mandu del xeneral Ramón Banda Quesada, atacó'l pueblu de Columbus (Nuevu Méxicu), como represalia a la reconocencia oficial del réxime carrancista per parte d'Estaos Xuníos y en busca del comerciante Sam Ravel (provisor que, según Villa, robar). La invasión de Pancho Villa a Nuevu Méxicu foi la única invasión que tuvieron los Estaos Xuníos nel so territoriu dende la Guerra ente Reinu Xuníu y Estaos Xuníos de 1812.
La Espedición Punitiva
Ante los fechos socedíos na batalla de Columbus, el Presidente d'Estaos Xuníos Woodrow Wilson unviaría'l 14 de marzu de 1916, tropes encabezaes pol xeneral «Black Jack» Pershing (el mesmu que comandaría les fuercies d'Estaos Xuníos na Primer Guerra Mundial) a la captura de Villa. La busca de Villa llevaría a les tropes d'Estaos Xuníos finalmente unos 600 km dientro de territoriu mexicanu, llegando hasta la ciudá de Parral, onde, dempués d'un conflictu encabezáu pola maestra Elisa Griensen y onde participaron los neños del pueblu, l'exércitu d'Estaos Xuníos habría de recular a los sos campamentos allugaos al norte de Méxicu.
=== Villa y los medios de comunicación Pancho Villa acostumaba faese acompañar de periodistes y d'intelectuales, como l'escritor d'Estaos Xuníos John Reed y el mesmu Martín Luis Guzmán, autor de La solombra del caudiellu, quien inclusive fungió como'l so secretariu mientres un tiempu.
Villa robló'l so contratu col Mutual Film Company de D. W. Griffith nel 5 de xineru de 1914. El representante yera Harry Y. Aitken quien distribuyó les sos obres polos Estaos Xuníos. El propósitu principal yera revelar los planes p'axorizar el Xeneral Huerta fuera de Méxicu. The Life of Xeneral Villa estrenar nel 14 de mayu de 1914 en Nueva York. Foi un ésitu pero la rellación ente Villa y los Estaos Xuníos nun duró por enforma tiempu porque'l sofitu pal exércitu de Villa foi apagáu pal fin de 1914.
Asesinatu de Villa
thumb|250px|Automóvil onde foi asesináu Pancho Villa
Adulces Villa tornó a la so actividá guerrillera y tamién foi sufriendo la escasez d'armes. Asina se caltuvo de 1917 a 1920, salvo un periodu de resurdimientu, cuando Felipe Ángeles volvió al país pa lluchar al so llau. Adolfo de la Huerta, al asumir la presidencia interina del país como frutu del movimientu d'Agua Prieta, xestionó la rindición de Pancho Villa.
El 26 de xunu de 1920 Villa robló los convenios de Sabines, en Sabines Coahuila, obligándose a deponer les armes y a retirase a la Facienda de Canutillo (en Durango), que'l gobiernu concedió-y en propiedá polos sos servicios emprestaos a la revolución.
Álvaro Obregón llegó a la presidencia de Méxicu y cuando hubo consolidáu la so posición, toleró o abiertamente promovió dellos planes p'asesinar a Pancho Villa. Mientres la Rebelión delahuertista ―que pretendía torgar la imposición del xeneral Plutarco Elías Calles―, ante la medrana de que Pancho Villa nuevamente llevantárase n'armes, decide matáselo.
El xeneral Calles contautó col coronel Lara p'asesinar a Villa; ufiertó-y cincuenta mil pesos y l'ascensu al grau de xeneral. Nun se duldar de qu'intervinieron elementos d'Estaos Xuníos na eliminación de Villa. Pancho Villa foi emboscado y asesináu la tarde del 20 de xunetu de 1923, cuando se dirixía a una fiesta familiar en Parral, Chihuahua.
El so cadabre foi degolláu. Nesta profanación intervinieron ayudantes locales y el norteamericanu Handal, pagáu pol rei de la prensa d'Estaos Xuníos, William Randolph Hearst, quien desembolsó cinco mil dólares pola cabeza de Villa, trocada en dantescu troféu.
Villa y les sos esposes
thumb|Hipólito Villa, fíu de Pancho Villa, na infancia.
Nun se sabe a ciencia cierta cuántes esposes tuvo, sicasí, dizse que se casó llegalmente unes setenta y cinco veces. Dempués de la so muerte, poques muyeres reclamaron ser les sos lexítimes esposes:
En 1946, el Congresu mexicanu reconoció a Soledad Seáñez Holguín ―con quien Villa se casó en 1919― como la lexítima esposa de Villa. Sicasí, otros medios (ente ellos la presidencia de Méxicu) apunten a que tamién lo fueron Lluz Corrolada, Manuela Cases y Austreberta Rentería.
Na cultura popular
thumb|220px|Estatua de bronce de Villa na ciudá de [[Chihuahua (Chihuahua)|Chihuahua.]]
Gitega
Gitega (antiguamente Kitega) ye una ciudá y capital de Burundi dende 2019. Ta asitiada nel centru del país, na llanura central de Burundi, y ye la segunda ciudá más poblada de Burundi. Gitega foi la capital del reinu de Burundi hasta la so disolución nel añu 1966. Cola constitución de la república de Burundi la nueva capital pasó a ser Buxumbura, hasta qu'en 2018, el presidente Pierre Nkurunziza anunció que siguiría la so promesa fecha en 2007 de treslladar la capital política de nuevo a Gitega. El cambéu fíxose oficial en 2019.
Cabrillanes
Cabrichanes en llionés ye un conceyu y llocalidá de la provincia de Llión, en Castiella y Lleón (España). Pertenez a la contorna de Babia. Llenda al norte col Principáu d'Asturies; al sur los conceyos de Murias de Parés y Riello; al oeste col conceyu de Viḷḷablinu; y al este col conceyu de Santu Michanu
Por cuenta de la so altitú,1.249 msnm, tratase del conceyu más altu de la provincia de Llión.
Esplotación minera de Mineru Siderúrxica de Ponferrada.
Esplotaciones yá zarraes, Mina Mora1bis, Esplotaciones Mineres de Caboalles, Minera Ordoño, Santa Bárbara, Alemana de Mines, Hullas La Mora, Industrial Carfema.
Amás de la capital, el conceyu inclúi otres 13 llocalidaes rurales:
Llingüística
El llionés ye la llingua propia del territoriu, con una importante presencia tantu nel usu a nivel oral como na producción bibliográfica.
Cantón de Schaffhausen
El cantón de Schaffhausen (n'alemán Schaffhausen, en francés Schaffhouse, n'italianu Sciaffusa, en romanche Schaffusa), ye un cantón de Suiza que la so ciudá principal y capital ye Schaffhausen.
Xeografía
El cantón ye'l más septentrional de Suiza, ta cuasi dafechu arredoláu por Alemaña, llendando con ésta al este, oeste y norte, y al sur colos cantones de Zúrich y Turgovia. Al oeste tien el llagu de Constanza con una superficie de 298 km². Predomina la producción agrícola.
El cantón de Schaffhausen ta estremáu en tres zones, de les cuales la más grande ye la so capital y les otres dos son enclaves del cantón n'Alemaña y na mesma Suiza.
Historia
La constitución cantonal data de 1876 y revisose en 1895.
Economía
Schaffhausen ye coles mesmes un importante nuedu ferroviariu ente Suiza y Alemaña.
Ingresos (en millones de CHF): 3 596 fr.
Demografía
En 2002 la población yera de 73.400 persones. La llingua predominante ye l'alemán. La relixón principal ye'l protestantismu.
Distritos
Antes de xunetu de 1999, el cantón taba estremáu en seis distritos:
El Tozu (Casu)
Alcuéntrase a 20,00 km d'El Campu, la capital del conceyu, a un altor mediu de 660 msnm y tien una población de.
Alavivu
Alavivu (sieglu IV-376) foi un caudiellu tervinxu mientres la entrada del so pueblu nel Imperiu romanuImperiu Romanu.
Cola invasión de los hunos, y la derrota del xuez tervinxu Atanaricu en 376, la mayoría de los tervinxos desertaron d'Atanaricu y empobinaos por Fritixernu y Alavivu foron almitíos pol emperador Valente nel Imperiu, darréu que Fritixernu fuera sofitáu por Valente en llucha escontra Atanaricu. Envalórase que cruciaron el Danubiu unos 200 000 visigodos, y Alavivu ye mentáu como'l líder de los tervinxos per delantre de Fritixernu, posiblemente porque tendría la más alta posición aristocrática.
La migración del pueblu tervinxu perpasó la capacidá alministrativa romana, y aprovechando esta situación forzaron la entrada grupos de greutungos fuxendo de los hunos: los de Farnobiu, y los de la confederación greutunga de los duces Alatéu y Safrax.
Cuando los tervinxos aportaron a Marcianópolis, hebo un conflictu que xeneró la Guerra Gótica (376–382). Alavivo ye mentáu per cabera vegada nesti momentu, y Fritixernu pasó a liderar a los tervinxos.
Edward D. Wood Jr.
Ed Wood, direutor, productor, guionista, editor y actor de cine d'Estaos Xuníos. Foi consideráu como'l peor direutor de tolos tiempos, pero anguaño ye valoráu por dellos aficionaos como direutor de cultu. Tim Burton rodó una película sobro la so vida: Ed Wood, con Johnny Depp encarnando a Wood.
Biografía
Nacíu en Poughkeepsie (Nueva York), el mozu Ed interesóse dende bien pequeñu pol cine, especialmente poles películes de terror y del oeste. A los 11 años d'edá los sos padres regaláron-y una cámara de cine, lo cual empecipió la so pasión pola industria cinematográfica.
En sirviendo na Segunda Guerra Mundial (onde años dempués confesó combatir vistiendo ropa interior de muyer y ser homosexual), establecióse en Hollywood en 1948. Llugar nel qu'empezó a actuar n'obres de teatru al empar qu'intentaba atopar productores dispuestos a financiar los sos proyeutos.
Glen o Glenda, (1953) foi'l debú cinematográficu de Ed y la única película non producida pol míticu direutor. Nella trataba'l revesosu tema del travestismu, nuna dómina na qu'esti tema nun taba bien d'actualidá.
La so segunda película, La moza de la bisarma (1955) supunxo la primer incursión del peculiar direutor nel xéneru de terror, dando'l papel protagonista a Bela Lugosi y secundáu pol lluchador suecu Tor Johnson.
En 1959 estreno la película Night of the Ghouls la secuela de Bride of the Monster. Nella podemos ver d'actor a Criswell, el vidente que predixo la muerte de Kennedy. Esta película tien momentos memorables como calabres que son cadarmes de plásticu, l'apaición d'un demoniu que ye un home de raza negra con un salacot... Dempués d'esti filme dedicóse a realizar películes semipornográfiques como Death of a travestite. Estes películes nun fueron tan conocíes como les anteriores.
Nel momentu de la so muerte, en 1978, quedara nel escaezu, hasta qu'esi mesmu añu publicóse un llibru, The Golden Turkey Awards, que lo definía como'l peor direutor de cine de tolos tiempos.
Como direutor
1948 : The Streets of Laredo (o Crossroads of Laredo) 1951 : The Sun was Setting 1953 : Trick Shooting with Kenne Duncan 1953 : Glen or Glenda 1953 : Crossroad Avenger : The Adventures of the Tucson Kid 1953 : Boots 1954 : Jail Bait 1955 : Bride of the Monster 1957 : The Night the Banshee Cried 1957 : Final Curtain 1959 : Plan 9 from Outer Space 1959 : The Revenge of the Dead (o Night of the ghouls) 1960 : The Violent Years 1961 : The Sinister Urge 1965 : Orgy Of The Dead 1970 : Excited (baxu l'alcuñu de Akdov Telmig) 1970 : Take It Out Trade 1971 : Necromania
Como actor
1948 : The Streets of Laredo 1950 : The Baron of Arizona 1953 : Glen o Glenda 1953 : ''Croosward Avenger 1954 : Jail Bait 1958 : Plan 9 from Outer Space 1961 : The Sinister Urge 1969 : The Love Feast 1970 : Take It Out In Trade 1970 : The Sensuous Wife 1974 : Five Loose Women 1977 : Meatcleaver Massacre
Ver tamién
Cine de serie b Ed Wood (película)
Colaptes rubiginosus
Colaptes rubiginosus ye una especie d'ave piciforme qu'habita dende Méxicu hasta Bolivia y el noroccidente d'Arxentina.
Hábitat
El so hábitat orixinal ye'l monte, cerca de los ríos, pero tamién s'atopa n'árboles esvalixaos, ente los 750 y 2.400 msnm.
Descripción
Mide 23 cm de llargu y pesa 68 g. Los adultos son principalmente de color doráu oliváceo percima, con delles franxes escures na cola. La corona y la nuca son de color coloráu carmesí y la frente ye corita. El picu ye de color negru. Les mexelles son blancucies amarellentaes. La grarganta ye rayada de blancu y negru, y el pechu y el banduyu de mariellu y negru. Los machos adultos tienen una franxa colorada como bigote. La fema tien corona corita, aportando a gris na parte más alta, nuca colorada y una franxa negra sobre'l picu.
Comportamientu
Duermen solitarios en furacos de tueros. Xeneralmente busquen alimentu ente la vexetación trupa, preferentemente a lo cimero, en aglomeraciones d'epífitas o en cañes con mofu. Aliméntense principalmente d'inseutos, especialmente formigues y escarabayos, y en menor midida de frutes y bagues. Constrúin el nial a un altor de 1,2 a 18 m del suelu. La fema pon 2 o 4 güevos blancos, que son guaraos por dambos padres. Los pitucos son alimentaos dacuando por regurguitación. Los pichones abandonen el nial a los 21 díes de nacíos.
Taxonomía
El carpinteru verdidorado d'antiguo yera consideráu dientro del xéneru Piculus.
Godexisiliu
Godexisiliu (359 - 406) foi rei de los vándalos asdingos. Baxo'l so mandu, los vándalos, emburriaos pola avance de los hunos, abandonaron Panonia alredor del añu 400. Morrió'l 31 d'avientu de 406 en Tréveris, mientres la batalla na que vándalos, suevos y alanos ganaron a los francos ripuarios, defensores de la frontera del Rin en sustitución de les tropes romanes movilizaes a Italia.
A Godexisiliu asocediólu'l mayor de los sos fíos vivos, Gundericu, nacíu del matrimoniu de Godexisiliu con una noble d'orixe vándalu llamada Flora, que llevó al so pueblu al traviés de la Galia y, darréu, hasta Hispania. Otru fíu de so, Xensericu, teníu con una sierva, asocedió a Gundericu l'añu 428 y reinó mientres 49 años, estableciendo un poderosu Reinu vándalu nel norte d'ÁfricaÁfrica.
Colaptes rivolii
Colaptes rivolii ye una especie d'ave de la familia Picidae que s'atopa en Bolivia, Perú, Ecuador, Colombia y Venezuela.
Descripción
Algama un llargor permediu de 28 cm. La corona, a nuca y la mayoría del envés son de color coloráu carmín, con plumes negres na parte inferior. Alredor de los güeyos y los llaos de la cabeza son de color blancu amarellentáu, arrodiáu d'una ceya y una barba, coloraes nel machu y negres na fema. Gargüelu negru, dacuando con maches blanques. La parte inferior ye de color mariellu doráu a mostaza, nel pechu con rayes negres. La cola ye de color negru. Les primaries tienen cantos de color verde oliva. Ente ellos atopa un barbudu como rayes carmesí.
Hábitat
Vive nel monte húmedu y el monte nublu, en altitúes ente los 950 y 3.500 m. Equí puedes atopar nunos pocos árboles, pero tamién nos arbustos baxos d'altor.
Comportamientu
Xeneralmente ta solitariu o en pareya y dacuando en bandes mistes con otres especies d'aves. Aliméntase de principalmente de formigues y canesbes d'escarabayu y dacuando d'arácnidos y frutos. Esplora, picotia y espiguea práuticamente en tolos estratos del monte, ente'l mofu sobre les cañes de los los árboles y les epifites. De xemes en cuando busca inseutos nel suelu.
Subespecies
Describiéronse cinco subespecies que s'estremen principalmente na so coloración y gama:
Alex Vincent
Ye conocíu pola so interpretación d'Andy Barclay nos dos primeres películes de terror de la saga "Child's play" o tamién conocida como "Chucky: El moñecu diabólicu" según tamién la so participación na película Curse of Chucky (la Maldición de Chucky) interpretando nuevamente a Andy Barclay como un home yá adultu.
Biografía
Alexander nació y creció en Maywood, Nueva Jersey, graduándose na Escuela Secundaria Hackensack en Hackensack, Nueva Jersey en 1999. Cuando llegó a la escuela secundaria, trató de vivir pola imaxe d'una estrella infantil, pero dos años más tarde decidió dar otra oportunidá a actuar.
A la edá de seis años, Vincent interpreta'l papel de "Andy Barclay" nel filme de terror de 1988 Child's Play, protagonizada por Brad Dourif, Catherine Hicks y Chris Sarandon. Dos años más tarde, mientres la filmación de Child's Play 2 de 1990, Vicent soportó llargos díes y esixendo aiciones que probaron la paciencia d'una persona mayor. Apaeció n'anuncios de televisión, obres de teatru y apaeció na película de 1989 Wait Until Spring, Bandin nel añu 2013 actuó na película Curse of Chucky (La maldición de Chucky) faciendo un pequeñu papel nel capítulu final (dempués de los creitos).
Valla de Melilla
La valla de Melilla ye una barrera física asitiada nes llendes de la ciudá española de Melilla con Marruecos, nel norte d'África y en territoriu español. El so propósitu ye enzancar o torgar la entrada d'inmigrantes illegales.
8 Herculis
8 Herculis ye una estrella blanca de la secuencia principal de tipu espectral A0Vnn. La so lluminosidá ye 44 vegaes mayor que la del Sol y la so temperatura superficial ye de 10.000 K. El so diámetru y la so masa son, respeutivamente, 2,2 y 2,5 vegaes mayores que los del Sol. Les sos carauterístiques son asemeyaes a les de Phecda (δ Ursae Majoris), Algorab (δ Corvi) o ζ Aquilae, más brilloses por tar más cerca de nós. 8 Herculis destaca pola so alta velocidá de rotación, igual o superior a 259 km/s —130 vegaes mayor que la del Sol—, completando un xiru en menos de 10,3 hores.
Valla de Melilla
La frontera de Melilla, xunto cola de Ceuta, son los dos úniques fronteres terrestres de la Unión Europea n'África.
Construcción y estructura
thumb|250px|Puestu de guardia na valla de Melilla
Empezó a construyise en 1998, primeramente yera una sola valla y más palantre dos valles paraleles de tres metros d'altor. En 2005 alzar hasta los seis metros, en 2006 realizáronse arreglos, en 2007 añedióse un sirga tridimensional de 3 metros d'altor ente dambes y en 2014 añediéronse mallas "antitrepa".
Llevantar en 1998 y el so costo foi de 5500 millones de pesetes. Consiste en 12 km de dos valles paraleles de 6 metros d'altor con alambres d'escayos enriba. Esisten puestos alternaos de vixilancia y caminos ente les valles pal pasu de vehículos de vixilancia. Cables sol suelu conecten una rede de sensores electrónicos de ruiu y movimientu. Ta fornida con lluces d'alta intensidá y videocámaras de vixilancia, según equipos de visión nocherniega. El so altor doblóse a 12 metros por cuenta de la crisis d'inmigrantes en masa en setiembre y payares del 2005 provenientes del cercanu campamentu del monte Gurugú.
Los intentos d'engatar vense atayaos poles carauterístiques retráctiles del so parte final. Ente la primera y la segunda esiste un treme a manera de tela d'araña con cable d'aceru ensin elementos cortantes, que ralentiza la maniobrabilidad.
Incorpora sensores de presencia, cámares automátiques y tola información centralizar nun puntu de xestión. Supón un aforru de personal de vixilancia que ronda'l 50%.
En 2013 y 2014 asitióse una malla metálica na que nun se pueden introducir los deos pa engatar. Tamién s'incorporó al equipu de vixilancia de la Guardia Civil un segundu helicópteru y el primeru fornir con una cámara térmica y un focu pa xixilar mientres la nueche'l territoriu marroquín. Dos Módulos d'Intervención Rápida de la Guardia Civil ocupar de repeler los asaltos.
Cuchielles
En 2005 instalar na verja alambres con cuchielles que provocaben fondos cortes nes manes y piernes de quien intentaben saltar. Tres les denuncies de distintes persones y coleutivos, y en demostrándose que causaben importantes mancadures, el presidente del Gobiernu, José Luís Rodríguez Zapatero, comprometer a quitar en 2006. Fueron retiraes en 2007 y sustituyíes por una sirga tridimensional.
En 2013, el Ministeriu del Interior volvió asitiar cuchielles nos alambres de la parte alta de la verja a lo llargo d'un terciu del so percorríu.
Saltos
La esperanza d'un futuru meyor atrai cada añu a cientos de subsaḥarianos a les proximidaes de la valla coles mires de saltala y entrar asina n'España. Los que consiguen faelo tienen derechu, según la llexislación española, a ser acoyíos temporalmente nun Centru d'Estancia Temporal d'Inmigrantes (CETI), onde se-yos apurre un techu y trés comíes al día. Pueden tamién circular llibremente per Melilla mientres se tramita per vía alministrativa'l so procedimientu d'espulsión como inmigrantes illegales que son. Una parte d'ellos son treslladaos a la península pal so ingresu en Centros d'Internamientu d'Inmigrantes (CEI), asitiaos en ciudaes como Madrid, Barcelona, Murcia, etc., onde van tar reteníos mientres un periodu máximu de 60 díes, tres los cualos van ser deportaos a los sos países d'orixe si completóse'l procedimientu, o en casu contrariu van quedar en llibertá.
2005
Diverses organizaciones de la sociedá civil como APDHA denunciaron lo asocedío ensin nengún tipu de respuesta poles autoridaes marroquines nin españoles al respeutu.
2006
Amnistía Internacional y Médicos ensin fronteres acusaron al Gobiernu de Marruecos d'abandonar a mamplén de refuxaos nel Desiertu d'El Sáḥara ensin comida y ensin agua en 2006.
2008
Tres la envernada que solmenó a Melilla n'ochobre de 2008, unes 65 persones intentaron trespasar la valla, 45 consiguir
Aprovechando los desperfectos que sufrió l'alambrada tres los hinchentes de finales d'ochobre, más de 200 persones realizaron dos asaltos masivos, repelidos poles policías española y marroquina y la Guardia Civil con material antidisturbios y gases lacrimógenos.
2010
El trés de xunetu morrieron trés persones al intentar pasar. Dos d'elles nel llau marroquín y una del llau español.
2011
Cuatro persones llograron saltar la valla en xunetu de 2011 tres dellos meses ensin rexistrase nengún intentu.
N'ochobre otra persona consiguió pasar.
2012
thumb|right|CETI. Trenta persones pasaron la doble valla n'agostu de 2012 en dos intentos coordinaos na mesma nueche (aproximao 70 y 80 persones cada unu). Los trenta que llegaron a territoriu español fueron ingresaos nel Centru d'Estancia Temporal d'Inmigrantes (CETI) dependiente del Imserso.
Cuatro díes más tarde otru grupu d'alredor de 450 persones realizó otru intentu masivu pa saltar la valla y unes 60 consiguir. La Delegación del Gobiernu en Melilla informó que toos ellos van ser deteníos y va aplicáse-yos la llei d'extranxería y van ser internaos nel Centru d'Estancia Temporal d'Inmigrantes (CETI) que va llegar a los 720 internos.
El 2 de setiembre hubo un intentu fallíu de 60 persones y otres 70 persones consiguieron aportar a la isla de Tierra, nel archipiélagu d'Alhucemas, de soberanía española. El 3 de setiembre, 160 intentar de nuevu anque namái ente 5 y diez consiguieron llegar al otru llau. Ante l'aumentu d'intentos de saltu, treslladar a Melilla n'agostu axentes del Grupu de Reserva de Seguridá (GRS) de la Guardia Civil, dedicaos al control de mases.
EL 21 de setiembre, cruciaron ente 20 y 30 persones d'un total de 150 que lo intentaron.
2013
En xunu de 2013, un grupu d'unes 300 persones intentó saltar la valla y alredor de 100 consiguir.
En xunetu de 2013, un grupu d'unes 100 persones intentó saltar la valla y alredor de 40 consiguir. Trés periodistes fueron deteníos cuando taben cubriendo la noticia.
En payares de 2013 un grupu d'ente 150 y 200 persones consiguió pasar a Melilla al traviés de la valla. Una persona finó al cayer de lo alto de la valla mientres el saltu.
N'avientu de 2013 un grupu d'unes 100 persones intentaron saltar la valla pero torgar l'actuación de la Guardia Civil.
2014
Ente xineru y febreru de 2014, más de 4000 persones intentaron saltar la valla y unes 600 consiguir.
Ante les devoluciones irregulares que la Guardia Civil realiza na valla, diverses organizaciones sociales arrexuntaes en Migreurop soliciten el fin a les devoluciones sumarias y el respetu a la llexislación nacional, europea ya internacional.
Valzer
Valzer ye una película de 2007, del direutor Salvatore Maira. La película, desenvuélvese nel Hotel NH Santo Stefano en Turín, y estrenóse nel 64u Festival Internacional de Cine de Venecia.
La banda sonora ta dirixida por Nicola Campogrande.
Colaptes rupicola
Colaptes rupicola ye una especie de picatueru d'América del Sur.
Hábitat
Alcuéntrase en pacionales, carbaes y montes de Polylepis n'altitúes de 2,000-5,000 metros (6,600-16,000 pies) nos Andes del sur del Ecuador hasta'l norte de Chile y el noroeste d'Arxentina.
Androstephium caeruleum
Androstephium caeruleum, llamada nel so llugar d'orixe blue funnel-lily, ye una especie de planta yerbácea perenne perteneciente a la familia Asparagaceae. Tien les flores son de color púrpura y algama los 35 cm d'altor. Alcuéntrase nes praderíes y fasteres cubiertes de yerbes nel so hábitat de Texas, Oklahoma y Kansas de los Estaos Xuníos. Los sos granes esvalixar pol vientu. thumb| Nel so hábitat
Descripción
Androstephium caeruleum ye una de les primeres de flores que florien (en febreru y marzu) nes praderíes del norte y centru de Texas. Esiste una gran variabilidá na forma y el color (dende color cielu azul a púrpura y blancu), tienen un golor duce llixeru descritu como "asemeyáu a la uva". La planta ye pocu común nel so hábitat, les praderíes de suelu negru, y cuasi imposible d'atopar ente la yerba de les praderíes pol curtiu tamañu al que crecen. La fructificación ye pocu frecuente, yá seya por cuenta de la perda de polinizadores nativos o pola so propia esterilidá, lo cual desconozse. Les plántulas manifiéstense como una sola fueya fina y de color verde, bien paecíu a una guedeya de pelo trupu y verde, - polo que ye fácil que se pierda ente les camperes de les praderíes nes que crez. Nel primer añu de crecedera desenvuelve un bulbu esféricu de 4 mm a 5 mm de diámetru. Nel intre de dellos años, la planta funde la so cormo progresivamente más y más fondamente nel suelu hasta que llega a una fondura de 2,5 cm a 6 cm. El cormo foi un alimentu conocíu nel oeste de Texas.
Taxonomía
Androstephium caeruleum describióse por (Scheele) Greene y espublizóse en Pittonia 2: 57 1890. Androstephium: nome xenéricu que remanez del griegu andros = "estame", y stephanos = "corona", en referencia a los filamentos fundíos que formen una corona.
caeruleum: epítetu llatín que significa "de color azul".
Daniel Bernoulli
Daniel Bernoulli foi un matemáticu, estadísticu, físicu y médicu holandés-suizu. Destacó non yá en matemática pura, sinón tamién nes llamaes aplicaes, principalmente estadística y probabilidá. Fixo importantes contribuciones en hidrodinámica y elasticidá.
Vida
Daniel Bernoulli provenía de la saga familiar de Bernoulli, que xeneró grandes meyores matemátiques a lo llargo de la historia. Yera fíu de Johann Bernoulli y nació en Groningen, Países Baxos, onde'l so padre yera entós profesor de matemátiques. En 1705, el so padre llogra una plaza na Universidá de Basilea y la familia torna a la ciudá suiza d'onde yera orixinaria.
Por deséu del so padre estudió Medicina na Universidá de Basilea, ente qu'al empar, na so casa, el so hermanu mayor Nicolau y el so padre ampliaben les sos conocencies matemátiques. Daniel remató los estudios de Medicina en 1721. En principiu intentó entrar como profesor na Universidá de Basilea, pero foi refugáu.
Nel añu 1732, vuelve a Basilea, onde ganara un puestu de profesor nos departamentos de Botánica y Anatomía. En 1738 publicó la so obra Hydrodynamica, na qu'espón lo que más tarde sería conocíu como'l Principiu de Bernoulli, que describe'l comportamientu d'un fluyíu al movese a lo llargo d'un conductu zarráu. Daniel tamién fixo importantes contribuciones a la teoría de probabilidaes.
Ye bultable que caltuvo una mala rellación col so padre a partir de 1734, añu nel que dambos compartieron el premiu añal de l'Academia de Ciencies de París. Johann llegó a espulsalo de la so casa y tamién publicó un llibru Hydraulica nel que trató d'atribuyise los descubrimientos del so fíu nesta materia.
Daniel Bernoulli foi escoyíu miembru de la Royal Society el 3 de mayu de 1750. A la fin de los sos díes ordenó construyir una pensión p'abelugu d'estudiantes ensin recursos.
8 Cancri
8 Cancri (8 Cnc / HD 66664 / HR 3163) ye una estrella na constelación de Cáncer de magnitú aparente +5,15. Magar escarecer de denominación de Bayer —por ello ye conocida davezu pol so númberu de Flamsteed—, ye la sesta estrella más brillosa de la constelación, namái superada por β, δ, ι, γ y α Cancri.
Asitiada a 211 años lluz del Sistema Solar, 8 Cancri ye una estrella blanca de la secuencia principal de tipu espectral A1V. Con una temperatura efectivo de 9462 K, la so lluminosidá equival a 40 vegaes la lluminosidá solar. Les sos carauterístiques son paecíes a les d'otres conocíes estrelles, ente les que cabo citar a Siriu (α Canis Majoris), Vega (α Lyrae), Cástor Aa (α Geminorum), Alphecca (α Coronae Borealis) o Asellus Australis (γ Cancri), esta postrera tamién en Cáncer.
El so radiu envaloráu por métodos indireutos— ye tres veces más grande que'l radiu solar. Xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación igual o superior a 191 km/s, 95 vegaes más apriesa que'l Sol. Tien una masa 2,35 vegaes mayor que la masa solar y ta na metá de la so vida como estrella de la secuencia principal. A diferencia d'otres estrelles blanques que presenten ciertes peculiaridaes na so composición elemental —Alioth (ε Ursae Majoris) ye quiciabes l'exemplu más notables—, 8 Cancri paez ser una estrella normal».
Franquicia
La franquicia ye una pallabra de derivación anglo-francesa de Franc- y utilízase tanto como un sustantivu o como verbu (transitivu). Podría definise como una concesión de derechos d'esplotación d'un productu, actividá o nome comercial, dada por una empresa a una o delles persones nuna zona determinada».
Una franquicia ye un alcuerdu ente'l franquiciador o franquiciante y el destinatario o franquiciáu o franquiciatario, por virtú del que'l primeru dexa al segundu la esplotación de los derechos d'usu de determináu nome o marca, según los sistemes de producción y mercáu de productu.
Hai dellos elementos importantes que componen la franquicia. Per una parte la marca comercial qu'estrema'l franquiciador, un determináu "saber facer" (o know-how) y la formación impartida a los franquiciados. En cuenta de la cesión, el franquiciador recibe una regalía, royalty o canon que va poder retribuir la cesión de la marca comercial, el know-how vencíu y la tasa de formación y asesoramientu.