cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Roger Waters
George Roger Waters, más conocíu como Roger Waters, ye un músicu y compositor británicu. Ye famosu por ser unu de los fundadores y miembru del grupu musical Pink Floyd, convirtiéndose tres la partida de Syd Barrett nel principal compositor y líder conceptual de la banda. Amás de ser el baxista, tamién compartió'l llugar de cantante principal, amás d'esperimentar con sintetizadores; loops; guitarra llétrica y acústica. Con él, Floyd algamó ésitu mundial na década de 1970 gracies a les sos álbumes conceptuales The Dark Side of the Moon, Wish You Were Here, Animals y The Wall. Dexó la banda en 1985 por cuenta de diferencies creatives y llegales colos otros integrantes. Resuelta la disputa en 1987, pasaron casi 18 años por que volviera tocar cola banda. Escontra 2010, el grupu vendería más de 250 millones de discos;  solo n'Estaos Xuníos 74 millones d'álbumes.
Grabó n'estudiu trés discos solistes: The Pros and Cons of Hitch Hiking (1984), Radio K.A.O.S. (1987) Y Amused to Death (1992). En 1986, contribuyó na banda sonora de la película Cuando'l vientu sopla. En 1990, entamó unu de los conciertos con más asistencia de la historia, The Wall - Live in Berlin, con 300 000 espectadores.
En 1996, foi almitíu nel Salón de la Fama del Rock d'Estaos Xuníos y del Reinu Xuníu como miembru de Pink Floyd. Dende 1999 fixo delles xires. Dende 1989 trabayó na ópera Ça Roxura, estrenada en 2005, pero qu'un añu enantes tuvo'l so prémiere nes celebraciones de la entrada de Malta na Xunión Europea. El 2 de xunetu de 2005, axuntar colos sos ex compañeros de Floyd pal conciertu benéficu Live 8, la única apaición de Waters cola banda dende la so última actuación faía 24 años.
En 2010, dio empiezu The Wall Live, una xira mundial onde interpreta The Wall al completu. Mientres la mesma, el 12 mayu de 2011, nel The O2 Arena, Gilmour y Mason volvieron tocar con Waters, Gilmour tocando «Comfortably Numb» y Gilmour y Mason xunto a Waters en «Outside the Wall».
Waters casóse cuatro veces y ye padre de trés neños. En 2004, comprometer cola actriz y direutora Laurie Durning; casóse en 2012.
Mocedá (1943–1967)
Roger Waters, el más nuevu de dos hermanos, nació en Great Bookham, Surrey, fíu de Eric Fletcher Waters y Mary. El so padre, nietu d'un mineru del condáu de Durham y destacáu líder del Partíu Llaborista, yera maestru d'escuela, cristianu devotu, pacifista y, más tarde, miembru del Partíu Comunista. En 1939, previu a la guerra, Eric Fletcher, abiertamente pacifista dende una perspeutiva cristiana, foi declaráu oxetor de conciencia, polo que condució una ambulancia mientres los Blitzkrieg (bombardeos nazi sobre'l Reinu Xuníu) y mientres los primeros años de la Segunda Guerra Mundial. Más palantre, abandonó'l so pacifismu impulsáu pol so militancia comunista y antifascista y xunióse a la infantería de l'Armada británica. Morrió en combate xunto a la Compañía Z, 8º Batallón del Reximientu d'Infantería Royal Fusiliers mientres la batalla de Anzio, Italia, en febreru de 1944, cuando Roger cuntaba con cuatro meses d'edá. Dempués de la muerte del so padre Eric Fletcher, la so madre Mary, tamién maestra, camudar xunto a los sos dos fíos a Cambridge.
Waters asistió en Cambridge al Morley Memorial Junior School y dempués al Cambridgeshire High School pa Mozos (renombrada como Hills Road Sixth Form College) onde conoció a Syd Barrett, ente qu'otru de los sos futuros compañeros musicales, David Gilmour, vivía cerca y asistía a The Perse School. A los quince años presidió en nome de Cambridge la Campaña Añal pal Desarme Nuclear (YCND, n'inglés), pa la cual diseñó los pósters publicitarios y participó viviegamente na organización. A pesar de ser bon deportista y un miembru destacáu de los equipos de críquet y rugbi, según Waters, a la so esperiencia educativa faltába-y daqué:
Ente que Waters conoció a Barrett y Gilmour en Cambridge, a los otros dos miembros fundadores de Pink Floyd, Nick Mason y Rick Wright, conocer na escuela d'arquiteutura de la Universidá de Westminster, Londres, onde entró en 1962 dempués de realizar una serie de pruebes vocacionales, que dexaben entever que podría ser un campu fayadizo pa él.
Formación y dómina Barrett
Cuando Metcalfe y Noble abandonaron pa formar otra banda en setiembre de 1963, el restu pidió a Barrett y al guitarrista Bob Klose que se xunieren al grupu. En xineru de 1964 la banda empezó a llamase The Abdabs o The (Screaming) Abdabs. Mientres el periodu serondiegu de 1964 usaron diversos nomes; Leonard's Lodgers, The Spectrum Five y finalmente, The Tea Set. En dalgún momentu d'esa seronda 1965, The Tea Set empezaron a llamase Pink Floyd Sound, dempués The Pink Floyd Sound, y finalmente, pa empiezos de 1966, Pink Floyd.
Pa empiezos de 1966 Barrett convirtiérase nel guitarrista, principal compositor y líder de Pink Floyd. Del so álbum debú The Piper at the Gates of Dawn, llanzáu n'agostu de 1967, compunxo o coescribió toes los cantares, sacante una. Waters contribuyó al álbum col cantar «Take Up Thy Stethoscope and Walk», la so primer composición en solitariu hasta la fecha. Sicasí, pa finales de 1967, los problemes mentales de Barrett y el so creciente comportamientu erráticu, -y incapacitaron «consciente o inconscientemente» pa siguir siendo'l guitarrista líder y compositor principal de la banda. Llegó un momentu en que trabayar con Barrett yera demasiáu difícil, polo qu'a empiezos de marzu de 1968 Pink Floyd caltuvo una xunta coles sos mánagers Peter Jenner y Andrew King de la productora Blackhill Enterprises p'aldericar sobre'l futuru del grupu. Tres les negociaciones, Barrett aceptó abandonar Pink Floyd y la banda llegó a un alcuerdu con Blackhill Enterprises por que esti pudiera siguir cobrando poles actividaes pasaes». El nuevu mánager de la banda, Steve O'Rourke, fixo un anunciu públicu sobre la marcha de Barrett y la llegada de David Gilmour n'abril de 1968. En 1969, Waters cásase cola so novia de tola vida Judy Trim; nun tuvieron fíos y dixebráronse en 1976.
Dómina Waters
thumb|right|Pink Floyd tocando Dark Side of the Moon en Earls Court en 1973. Dempués de la marcha de Barrett en marzu de 1968, Waters enllenó'l buecu tomando les riendes de la direición artística de Pink Floyd. Convertir nel principal compositor, lletrista, amás de compartir los llabores de vocalista principal con Gilmour, convirtiéndose asina nel líder de la banda hasta la so marcha en 1985. Waters compunxo les lletres de los cinco discos de Pink Floyd previos a la so marcha, empezando conThe Dark Side of the Moon (1973) y terminando con The Final Cut (1983), mientres exercía cada vegada más el control sobre la banda y la so música. The Dark Side of the Moon ye unu de los discos más esitosos del rock contemporaneu de tolos tiempos. Permaneció nes llistes 749 selmanes (catorce años), siendo asina l'álbum que más tiempu permaneció en llistes de la historia. En 2004 siguía vendiendo unes 8000 unidaes per selmana. Según el biógrafu de Pink Floyd Glen Povey, Dark Side ye'l tercer discu más vendíu a nivel mundial y el ventenu primeru más vendíu n'Estaos Xuníos.
Waters produció idees temátiques que se convierton nel escayu dorsal de los álbumes conceptuales The Dark Side of the Moon (1973), Wish You Were Here (1975), Animals (1977) y The Wall (1979) —compuestos casi dafechu por Waters— y The Final Cut (1983) —compuestu íntegramente por él—. Una tema recurrente nos sos trabayos ye la guerra y los sos costos y la muerte del so padre en combate con cantares como «Corporal Clegg» del discu A Saucerful Of Secrets, «Free Four» de Obscured By Clouds, «Us and Them» de The Dark Side of the Moon o «When the Tigers Broke Free», compuesta pa la película The Wall de 1982, incluyida más palantre xunto a «The Fletcher Memorial Home» en The Final Cut, álbum dedicáu a la memoria del so padre. La temática y composición de The Wall tuvo influyida pola so educación dientro d'una sociedá británica apinada d'homes foliaos pola Segunda Guerra Mundial.
Waters compunxo The Wall casi íntegramente, basáu en gran parte na vida personal del músicu. El discu vendió más de 23 millones de copies solo n'Estaos Xuníos y según la RIAA ye unu de los trés discos más vendíos de la historia del país. Pink Floyd contrató a Bob Ezrin pa la coproducción del mesmu y al dibuxante Gerald Scarfe pa crear la portada. La banda tocó per última vegada en direutu The Wall el 16 de xunu de 1981, en Earls Court, Londres, siendo la última apaición de Waters con Pink Floyd hasta la curtia xunta del 2 de xunetu de 2005 pal conciertu Live 8 nel Hyde Park de Londres, 24 años dempués.
thumb|right|El gochu volador patentáu que Roger Waters sigue usando nos sos conciertos.
En marzu de 1983, llanzar al mercáu la última collaboración Waters, Gilmour y Mason, The Final Cut. Subtitular al álbum «un réquiem pal suañu de posguerra de Roger Waters, interpretáu por Pink Floyd». Waters apaez acreditáu como únicu compositor y lletrista del discu. Les sos lletres pal discu critiquen el gobiernu del Partíu Conservador del Reinu Xuníu de la dómina de Margaret Thatcher, llegando inclusive a mentala pol so nome. Nel momentu d'empezar, Gilmour nun tenía material preparáu pal nuevu álbum, polo que-y pidió a Waters que retrasara les grabaciones pa tener tiempu de componer, a lo qu'esti negóse. Según Mason, dempués d'una llucha de poder dientro de la banda y discutinios creativos sobre'l discu, el nome de Gilmour «sumió» de los creitos de producción, a pesar de que siguió cobrando lo mesmo. En reseñar del discu fecha pola revista Rolling Stone recibió la máxima puntuación posible y Kurt Loder denominar «un llogru superlativu» y «una pieza maestra d'art rock». Loder consideró'l discu como «un álbum en solitariu de Roger Waters».
Waters abandonó Pink Floyd en 1985, metanes les diferencies creatives dientro de la banda, dando empiezu a una batalla llegal pol usu del nome del grupu y el material grabao. N'avientu de 1985 Waters acoyer a la claúsula «miembru saliente» del so contratu con EMI y CBS. N'ochobre de 1986, empecipió tramitaciones ante la xusticia pa eslleir formalmente Pink Floyd. Nel so alegatu ante los tribunales dixo que Pink Floyd yera «un ente acabáu creativamente». Gilmour y Mason opunxéronse y anunciaron la so intención de siguir cola banda. Waters diz que foi forzáu a arrenunciar como lo fixo Wright unos años enantes y decidió dexar Pink Floyd basándose en considerancies llegales, diciendo: N'avientu de 1987, Waters y Pink Floyd llegaron finalmente a un alcuerdu.
Waters llibrar de les obligaciones contractuales con O'Rourke y caltuvo los derechos d'autor del conceutu de The Wall y del gochu inflable con marca rexistrada. Pink Floyd editó dos discos d'estudiu so la direición de Gilmour: A Momentary Lapse of Reason (1987) y The Division Bell (1994). A fecha de 2006, envalórase que Pink Floyd vendiera más de 250 millones de discos a nivel mundial, incluyendo 74 millones y mediu d'ellos n'Estaos Xuníos.
Tocantes a la so vida personal en dicha etapa, en 1974, dempués de la so rotura con Judy Trim, comprometer con Lady Carolyne Christie, la sobrina del xugador de tenis Lawrence Dundas, marqués de Zetland. Con Christie tuvo un fíu, Harry Waters, teclista de la banda de direutu del so padre dende 2006, y una fía, India Waters.
Carrera en solitariu 1984 d'equí p'arriba
thumb|220px|Roger Waters en solitariu en 2011 mientres la xira [[The Wall Live.]]
1984–1996
Siguiendo'l llanzamientu de The Final Cut, Waters embarcar nuna carrera en solitariu del que salieron tres álbumes conceptuales y una banda sonora. En 1984, llanzó'l primeru d'ellos, The Pros and Cons of Hitch Hiking, un proyeutu que trata sobre los suaños que tien un home una nueche. Trata los sentimientos de Waters al respective del so matrimoniu fallíu con Judy Trim, el sexu y los pros y contras de la monogamia y la vida familiar en contraposición a «la llamada de lo selvaxe». El personaxe principal, Reg, finalmente escueye l'amor y matrimoniu frente a la promiscuidá. El discu cunta cola collaboración del guitarrista Eric Clapton, el saxofonista de jazz David Sanborn y el diseñu artísticu de Gerald Scarfe. El críticu de Rolling Stone Kurt Loder describió The Pros And Cons Of Hitch Hiking como «un discu extrañamente estáticu y un tanto repulsivo». La revista concedió-y la puntuación más baxa: una sola estrella. Mike DeGagne d'Allmusic allabó'l discu pol so, «atélite simbolismu» y pol so usu brillosu del fluxu de consciencia dientro d'un reinu de subconsciencia», otorgándo-y cuatro de cinco estrelles posibles. Waters empezó una xira cola ayuda de Clapton, una nueva banda, material nuevo ya incluyó una seleición de cantares de Pink Floyd. La xira The Pros and Cons of Hitch Hiking empezó en Estocolmu el 16 de xunu de 1984. Nun vendieron les entraes previstes y dalgunos de los conciertos de cortiles grandes tuvieron qu'atayase. Según les sos propies estimaciones, perdió unes 400 000 £ por cuenta de la xira. En marzu de 1985, Waters embarcar na xira The Pros and Cons Plus Some Old Pink Floyd Stuff - North America Tour 1985 por sales de conciertu más pequeñes d'Estaos Xuníos. La RIAA concedió un discu d'oru a The Pros and Cons of Hitch Hiking en 1995.
En 1986, Waters contribuyó a la banda sonora de la película Cuando'l vientu sopla. La so banda, qu'incluyía a Paul Carrack foi bautizada como The Bleeding Heart Band. En 1987, Waters llanzó Radio K.A.O.S., un álbum conceptual basáu nun home mudu llamáu Billy, proveniente d'un aprobetáu pueblu mineru de Gales, quien tien l'habilidá de sintonizar les ondes de radio na so cabeza. Billy empieza aprendiendo a comunicase con un DJ de la radio, y finalmente consigue controlar toos el ordenadores del mundu. Enoxáu pol estáu del mundu en qu'habita, asemeya un ataque nuclear. Al llanzamientu del discu siguió-y una xira de promoción esi mesmu añu.
En xunetu de 1990, unos meses dempués de la cayida del Muriu de Berlín en payares de 1989, Waters entamó unu de los conciertos de rock más grandes de la historia, The Wall - Live in Berlin, montáu nun terrén vacíu ente Potsdamer Platz y la Puerta de Brandenburgu, con una asistencia envalorada de 300 000 persones. Leonard Cheshire foi quien-y pidió qu'entamara l'eventu pa recaldar fondos pa caridá. Artistes como Joni Mitchell, Van Morrison, Cyndi Lauper, Bryan Adams, Scorpions o Sinéad O'Connor acompañaron al artista. Waters tamién utilizó a la orquesta sinfónica d'Alemaña del Este y el so coru, una banda soviética y dos helicópteros pertenecientes a l'armada d'Estaos Xuníos. Mark Fisher diseñó un muriu d'unos 25 metros d'altu y 170 de llongura pal eventu y usáronse inflables diseñaos por Scarfe a gran escala. A pesar de que munchos artistes recibieron invitaciones pa participar nel eventu, Gilmour, Mason y Wright, nun fueron convidaos. Waters llanzó un álbum doble de l'actuación certificáu platino pola RIAA en 1992.
En 1990, Waters contrató al mánager Mark Fenwick y abandonó EMI pa roblar un contratu con Columbia. Divorciar de la so segunda esposa, Carolyne Christie, y llanzó al mercáu'l so tercer discu d'estudiu, Amused to Death, en 1992. L'álbum ta fuertemente influyíu poles Protestes de la Plaza de Tian'anmen de 1989 y la Guerra del Golfu, criticando la idea de que la querra convertir nuna tema d'entretenimientu, especialmente na televisión. El títulu basar nel llibru de Neil Postman Amusing Ourselves to Death. Patrick Leonard, quien trabayara en A Momentary Lapse of Reason, foi'l coproductor. Jeff Beck exerció de guitarrista líder na mayoría de les pistes del discu, grabáu con una enorme cantidá de Músicu de sesión músicos d'estudiu y en diez estudio discográficos distintos. Ye'l discu en solitariu de Waters con meyor receición crítica, llegándose a comparalo con dalgunos de los sos trabayos con Pink Floyd. Waters describió'l discu como un trabayu sensacional», señalándolo xunto a Dark Side Of The Moon y The Wall como unu de los meyores de la so carrera. Del discu estrayxo un esitosu senciellu, el cantar «What God Wants, Pt. 1», que llegó al puestu númberu 35 de les llistes britániques en setiembre de 1992 y al puestu númberu cinco de la llista Hot Mainstream Rock Tracks de la revista Billboard n'Estaos Xuníos. Amused to Death foi certificáu discu de plata nel Reinu Xuníu pola British Phonographic Industry. Les ventes totales de Amused to Death envalórase n'aprosimao un millón de copies vendíes y el discu nun cuntó con una xira de promoción. La primer vegada que Waters tocó dalgún cantar del discu en direutu foi siete años dempués na so xira In the Flesh. Waters foi incluyíu nel Salón de la Fama del Rock and Roll xunto a los sos compañeros de Pink Floyd en 1996, ente que nel 2005 incluyir a la banda nel Salón de la Fama del Rock and Roll del Reinu Xuníu.
1999–2004
En 1999, dempués de casi doce años ensin salir de xira y siete años estremáu de la industria musical, Waters embarcar nel In the Flesh Tour, onde tocaba cantares de la so dómina de Pink Floyd y de la so dómina en solitariu. La xira per Estaos Xuníos foi un ésitu comercial, polo que dalgunos de les cortiles tuvieron que ser camudaos por otros más grandes. Finalmente la xira allargóse casi tres años y percorrió tol mundu. Llanzóse un CD y un DVD de la xira llamáu In the Flesh Live. En munchos conciertos de la xira tocó dos nueves cantares como bises: «Flickering Flame» y «Each Small Candle».
Waters divorcióse de Phillips en 2001, a metá de la xira, que terminó con una actuación frente a 70 000 persones nel Glastonbury Festival of Performing Arts en xunu de 2002, onde tocó quince canciones de Pink Floyd y cinco de la so carrera en solitariu. En 2004 comprometer cola cineasta Laurie Durning, pronunciar en contra de la llei sobre la illegalización de la caza (sobremanera la caza del foín) ya inclusive asistió a marches y entamó un conciertu en sofitu de la Countryside Alliance (asociación que defende la vida nel campu, incluyendo la caza). Waters esplicó:
N'ochobre de 2005, clarificó el fechu, diciendo: «Vuelvo al Reinu Xuníu abondo de cutiu. Nun Colé como protesta pola prohibición de cazar; siguía los pasos d'un fíu tres un divorciu». Dempués de colase d'Inglaterra, instalar en Long Island, Nueva York, xunto a la so prometida Laurie Durning. A mediaos de 2004, la productora Miramax anunció que se diba a estrenar un musical de The Wall en Broadway cola participación de Waters na creación artística. Informóse que'l musical diba incluyir non solo les pistes de The Wall, sinón tamién cantares de Dark Side of the Moon, Wish You Were Here y otros discos de Pink Floyd, amás de material nuevo. El 1 de mayu de 2004, nes celebraciones por cuenta de la entrada de Malta na Unión Europea, sonaron partes de la ópera Ça Roxura incluyendo'l so obertura. Gert Hof encargar d'entemecer los pasaxes de la ópera nuna sola pieza musical que sonó como acompañamientu d'un gran esplegue de lluminotecnia y fuego artificiales sobre'l Gran Puertu de La Valeta. En xunetu de 2004, Waters llanzó dos nueves cantares al traviés d'internet: «To Kill the Child», inspirada na Invasión d'Iraq de 2003 y «Leaving Beirut», inspirada nos sos viaxes al Oriente Mediu de la so adolescencia. Les lletres de «Leaving Beirut» contienen fuertes ataques al ex-presidente d'Estaos Xuníos George W. Bush y al Primer Ministru británicu Tony Blair. Dempués del terremotu del océanu Índicu de 2004 y el subsiguiente desastre en forma de tsunami, Waters tocó «Wish You Were Here» xunto a Eric Clapton mientres un conciertu benéficu de la cadena televisiva NBC.
2005 d'equí p'arriba
En xunetu de 2005, Waters axuntar con Mason, Wright y Gilmour para lo que supondría la so última actuación xuntos nel conciertu benéficu Live 8 de 2005 nel Hyde Park de Londres. Esta foi la única xunta de Pink Floyd con Waters dende'l so últimu conciertu de promoción de The Wall en Earls Court, Londres, 24 años enantes. Tocaron seis canciones nuna actuación de 23 minutos, incluyendo «Speak to Me/Breathe»/«Breathe (Reprise)», «Money», «Wish You Were Here» y «Comfortably Numb». Waters comentó a Associated Press qu'a pesar de que la esperiencia de volver tocar con Pink Floyd de nuevu foi positiva, les posibilidaes d'una auténtica xunta seríen escases considerando les diferencies musicales ya ideolóxiques ente Gilmour y él. A pesar de que Waters tuvo diferencies d'opinión sobre los cantares que se debíen tocar, «alcordó vencer per esa sola nueche». Gilmour díxo-y a Associated Press: En payares de 2005 Pink Floyd pasó a ocupar un puestu nel Salón de la Fama del Reinu Xuníu nuna ceremonia onde Pete Townshend de The Who fixo de anfitrión.
En setiembre de 2005, Waters llanzó Ça Roxura, (en francés «tou va dir bien»; Waters añedió'l subtítulu, «hai esperanza»), una ópera en tres actos traducida al inglés del llibretu d'Étienne Roda-Gil que tien como temática la Revolución francesa. Ça Roxura llanzóse como doble álbum en CD, coles interpretaciones del barítonu Bryn Terfel, la sopranu Ying Huang y el tenor Paul Groves. Allugada a principios de la Revolución francesa, el llibretu orixinal ye obra de Roda-Gil y la so esposa Nadine Delahaye. Waters empezó a reescribir el llibretu n'inglés en 1989, y dixo sobre la composición:
Waters apaeció en televisión pa falar de la ópera, pero munches de les entrevistes acababen enfocándose na so rellación con Pink Floyd, daqué que Waters «evitaba discretamente», cosa que'l biógrafu de Pink Floyd Mark Blake diz que ye «una prueba de la so apacible edá madura o ye gracies a los sos venti años de sicoterapia». Ça Roxura llegó al puestu númberu cinco de la llista Billboard Classical Music Chart n'Estaos Xuníos.
En xunetu de 2007, tocó dende Nueva York nel conciertu Live Earth, que se llevó a cabu de forma simultánea en delles ciudaes del mundu pa concenciar a la xente sobre'l cambéu climáticu y les sos consecuencies. Na so actuación cuntó cola ayuda del coru infantil Trenton Youth Choir y esplegó el so gochu inflable. Waters cuntó a David Fricke por qué piensa que The Wall sigue siendo relevante anguaño:
En 2007, Waters convertir en voceru de Millennium Promise, una organización non gubernamental qu'ayuda a lluchar contra la probeza estrema y la malaria, pa lo cual tamién escribió un artículu d'opinión pa CNN. En marzu de 2007, el cantar de Waters, «Hello (I Love You)» apaeció na película de ciencia ficción The Last Mimzy. El cantar suena como fondu de los creitos finales. Dempués llanzar como senciellu descargable y describió la tema como «un cantar que prinda la temática de la película; el choque ente los meyores y peores instintos del ser humanu, y cómo la inocencia d'un neñu puede ganar n'última instancia».
En marzu de 2008 Roger Waters axuntar col músicu arxentín Gustavo Cerati en Nueva York pa collaborar nuna tema a beneficiu de la Fundación Nales. La sesión llevar a cabu nel estudiu Looking Glass, perteneciente al reconocíu compositor minimalista Philip Glass. Hasta'l día de güei, el destín d'aquella grabación sigue ensin revelase.
Waters actuó nel festival californianu de Coachella n'abril de 2008 y debía d'encabezar xunto a otros artistes el conciertu Live Earth 2008 en Bombay, India, n'avientu de 2008. Esti conciertu atayóse por cuenta de los ataques terroristes de Bombay d'esi mesmu añu. Waters faló con durez sobre la política d'Oriente Mediu y en xunu de 2009 amosar en contra de la barrera israelina de Cixordania, diciendo que ye una «obscenidad» que «debería d'echase embaxo». N'avientu de 2009, dio'l so sofitu a la marcha pa la llibertá de Gaza. thumb|left|La banda de direutu de Roger Waters nuna actuación en Kansas en 2010.
Waters confirmó la posibilidá de llanzar un nuevu discu en solitariu que «podría llamase» Heartland y dixo que tien numberosos cantares compuestos (dalgunes yá grabaes) que pretende llanzar en forma d'álbum. En xunu de 2010, llanzó una versión de «We Shall Overcome», un cantar protesta derivada d'un estribillu d'un himnu de gospel de Charles Albert Tindley de 1901. Waters actuó xunto a David Gilmour nel Hoping Foundation Benefit Evening en xunetu de 2010, onde tocaron cuatro canciones: «To Know Him Is to Love Him» (cantar que tocaben nes pruebes de soníu de la primer dómina de Pink Floyd), «Wish You Were Here», «Comfortably Numb» y «Another Brick in the Wall (Part Two)».
En setiembre de 2010, Waters empezó la xira The Wall Live, na qu'interpreta de forma íntegra'l discu The Wall. Según el críticu de Daily Mail Cole Moreton, «esta xira ye unu de los espectáculos de rock más ambiciosos y complexos enxamás realizada». Envalórase que la xira costó unos 37 millones de llibres esterlines pa dar empiezu. Waters díxo-y a Associated Press que The Wall Tour de xuru va ser la so última xira, diciendo: «Nun soi tan nuevu como enantes. Nun soi como B.B. King o Muddy Waters. Nun soi un gran vocalista nin un gran instrumentista nin nada, pero entá tengo fueu nes tripes y tengo coses que dicir. Tengo'l cantar del cisne dientro y creo qu'esto s'acaba». En marzu de 2012 Roger Waters realizó nueve actuaciones siguíes nel estadiu de River Plate, na ciudá de Buenos Aires, Arxentina, con una venta total de 400 000 entraes, convirtiéndose nel espectáculu de rock más vistu nuna sola ciudá superando'l récor que teníen los cinco recitales que dieren Rolling Stones na mesma ciudá.
Na actualidá Roger trabaya na siguiente fase de la xira, que lu va llevar de nuevu a Europa a partir de xunetu de 2013. En rematando la xira de The Wall, Waters anunció que taba trabayando nun álbum nuevu. Nun se conocen detalles del so próximu trabayu, Waters nun participó de The Endless River, el recién álbum de Pink Floyd, llanzáu a fines de 2014, nesta oportunidá declaro que nun participaba nel álbum, amás de dexar en claro que l'álbum yera de Gilmour, el fináu Rick Wright y Nick Mason. Tamién dexo en claro que Pink Floyd pal son historia pasada declarando que hai enforma tiempu que nun se sentía parte de Pink Floyd.
Equipamientu y preseos
El preséu predominantemente utilizáu por Waters en Pink Floyd foi'l baxu llétricu. Utilizó per un curtiu espaciu de tiempu un baxu Höfner que reemplazó por un Rickenbacker RM-1999/4001S, hasta 1970, cuando decidió camudase a los baxos Fender Precision Bass. El so P-Bass negru pudo trate per primer vegada nun conciertu en Hyde Park, Londres, en xunetu de 1970. Sicasí casi nun volvió utilizar lo hasta abril de 1972, momentu en que se convirtió nel so baxu principal. N'ochobre de 2010 la compañía Fender utilizó esi mesmu preséu como base del so modelu Roger Waters Precision Bass de la serie Fender Artist Signature. Waters, tamién promociona les cuerdes d'entorcháu planu (planes) de RotoSound Jazz Bass 77. A lo llargo de la so carrera utilizó amplificadores Selmer, WEM, Hiwatt y Ashdown. Tamién usó efeutos como delay, trémolo, chorus, panning y phaser na so música. Coles mesmes utiliza EMG pickups.
Waters tamién esperimentó con sintetizadores EMS Synthi A y VCS 3 mientres la so estadía en Pink Floyd en cantares como «On the Run», «Welcome to the Machine», y «In the Flesh?» Tocó guitarra llétrica y acústica en dellos cantares de la banda usando guitarres Fender, Martin, Ovation y Washburn. Tocó la guitarra llétrica en «Sheep», del discu Animals, y guitarra acústica en delles temes, como «Pigs on the Wing 1 & 2», tamién de Animals, «Southampton Dock» de The Final Cut, y «Mother» de The Wall. Nel cantar «One Of These Days» utilizó un efeutu d'ecu Binson Echorec 2.
Islla White
Islla White (n'inglés: White Island) ye una de les islles despoblaes de Canadá na rexón de Kivalliq, nel territoriu de Nunavut, Canadá. Asitiada n'agües de la cuenca Foxe na punta norte de la islla de Southampton, tien 790 km² de superficie (57ª del país y 40ª de Nunavut).
La islla White ta dixebrada de la islla de Southampton por un estrechu de menos de 2 km llamáu Comer escontra l'oeste y l'estrechu Falcon escontra'l sur. Hai dellos cabos incluyendo'l cabu Middleton, el cabu Frigid y el cabu Des. Whale Sound y el puertu de Toms tán na mariña oriental, y el cabu Frigid ta un pocu más alloñáu. La islla White ta arrodiada por delles islles pequeñes como islla Passage, islla Whale, islla Seekoo ya islla Nas, y por munches otres que nun tienen nome. Los picos más altos algamen los 1.100 m y 1.000 m y tien munchos llagos, siendo'l más grande de 17 km de llargu.
Grindorff-Bizing
Grindorff-Bizing ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Capsicum pubescens
Capsicum pubescens ye una planta del xéneru Capsicum que'l so frutu ye conocíu como rocoto (nome utilizáu nel Perú y Chile), locoto (nome utilizáu en Bolivia y Arxentina) —del quechua rukutu o luqutu—, pimientu (nome utilizáu pa distintes clases de Capsicum pubescens y Capsicum annuum n'Arxentina), chile de cera, chile pumar (nome utilizáu en Méxicu) o perón, utilizáu como condimento picante na cocina llatinoamericana, especialmente la boliviana y peruana. El color del frutu puede variar dende'l colloráu, verde naranxal o mariellu. Comercializar nel so estáu natural nos mercaos mexicanos, arxentinos, chilenos, bolivianos y peruanos, como tamién en pasta y en polvu.
Ye un frutu relativamente picante: el so rangu na escala Scoville allugar ente 100.000 SHU a 200.000 SHU. thumb|Detalle de la flor
Orixe
thumb|Frutos maduros cortaos, evidenciando la placentación axial con semientes escures. El so orixe ye americanu, anque entá esisten discrepancies si la so procedencia ye suramericana o centroamericana. Ensin dulda ye na zona Andina – Perú y Bolivia – onde esiste una mayor cantidá de variedaes, tantu monteses como cultivaes, y cuenta con una abondosa producción. Atopáronse bagues seques del frutu en tumbes de Perú con antigüedá de 2.000 años aprox.
Cultivares
Amás de los yá citaos, esisten unos pocos cultivares - toos n'América, ente otros:
Usos
thumb|Mapa de los países productores de C. pubescens. thumb|Vista de la planta El rocoto o locoto ye parte importante de la gastronomía peruana y boliviana.
Fidel Díaz Gutiérrez
A los quince años entamó a participar nos concursos de canción asturiana y nes romerías que teníen llugar a lo llargo del Principáu. Presentóse en dos ocasiones al concursu entamáu pol diariu Región, aunque nun llegaría a algamar ningún premiu, lo que lu llevaría a nun presentase más.
Capsicum pubescens
Usos
Nel Perú, el rocoto ye la base de munchos platos típicos, especialmente na cocina del sur del país, n'Arequipa, Moquegua y Tacna. Ye usáu, por casu nel rocoto rellenu d'Arequipa, que'l so consumu ta masificáu en tol país. Amás, utilízase como un ingrediente importante na preparación del ceviche, platu nacional de Perú, dempués del ají llimo. Tamién s'usa a lo llargo del país en molíos con cebolla, aceite y ayu p'acompañar los platillos, dende sopes a guisos.
Fidel Díaz Gutiérrez
Una vez xubiláu marcharía a vivir a Torrevieja (Alicante)
Capsicum pubescens
Usos
En Bolivia ye consumíu a diariu, principalmente nes zones de los valles y el altiplanu n'ensalaes; trozáu en rodajas o cubitos p'acompañar les salteñes; entemecíu con tomates y distintes yerbes arumoses como la killkiña y la wakatea pa la preparación de la llajua ; y como acompañamientu y decoración en diveros platillos como'l Pique Machu, tradicional platu cochabambino.
El principal componente del ají ye la capsaicina [compuestu que-y otorga'l picante].
Hai 25 especies monteses, de les cualos 5 fueron adomaes. En Perú atopen les llamaes ‘Capsicum baccatum’, que se resumen en tres rames principales de ajíes. Unu ye'l ají verde, que puede venir en color mariellu o verde, y que cuando s'ensuga ye'l ají "mirasol". Otru ye'l ají coloráu, que cuando s'ensuga convertir nel "panca", y el terceru ye'l llimu o tamién llamáu "pipí de monu".
El rocoto pertenez tamién a la familia del Capsicum baccatum, poro, tien tamién la capsaicina, (alcaloide que tien efeutos nel organismu, tanto fisiolóxicos como farmacolóxicos).
Taxonomía
Capsicum pubescens describióse por Ruiz & Pav. y espublizóse en Flora Peruviana, et Chilensis 2: 30. 1799.
El Tornadizo
El Tornadizo ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Intégrase dientro de la contorna de la Sierra de Francia y la subcomarca de Las Quilamas. Pertenez al partíu xudicial de Béjar.
El so términu municipal ta formáu poles llocalidaes d'El Tornadizo y Matu de riba, ocupa una superficie total de 11,44 km² y según los datos demográficos recoyíos nel padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu, cuenta con una población de habitantes.
Fiestes
El Tornadizo celebra les sos fiestes n'honor a la Virxe del Rosariu'l día 8 de setiembre, celebrándose verbenes, xuegos, campeonatos, comíes de fraternidá, novilladas, vaquillas, etc. Coles mesmes, celebra fiestes n'honor a San Sebastián el día 18 de Xineru.
Universidá Niccolò Cusano
La Universidá Niccolò Cusano ye universidá privada italiana. Foi fundada en Roma en 2006 por Stefano Bandecchi.
Sienna Miller
Sienna Rose Miller ye una actriz, modelu y diseñadora de moda estauxunidense-británica.
Conocida poles sos actuaciones en películes como Factory Girl (2006), interpretando a Edie Sedgwick, Stardust (2007) dirixida por Matthew Vaughn, Interview (2007) dirixida por Steve Buscemi y la película pa televisión The Girl (2012), onde interpretó a Tippi Hedren, pola cual recibió la so primer nominación a los Globos d'Oru na categoría Meyor Actuación d'una Actriz nuna Mini-Serie o Película fecha pa la televisión.
En 2006, diseñó una cápsula de moda pa Pepe Jeans.
Primeros años
Miller nació en Nueva York, Estaos Xuníos, pero a los 18 meses d'edá treslladóse a Chelsea, Londres, cola so familia. Ye fía de Edwin Miller, nacíu en Pennsylvania, Estaos Xuníos, un banqueru d'inversión, y depués, un comerciante d'arte chino, que depués se xunió a un cultu espiritual y escribió un llibru de autoayuda, y de la modelu Josephine "Jo" Miller, nacida en Sudáfrica pero de sangre inglesa, que dirixó l'Academia d'Arte de Lee Strasberg en Nueva York, foi secretaria de David Bowie y depués convirtióse nuna instructora de yoga. Sienna tien una hermana mayor, Savanna, que ye diseñadora de moda. Los sos padres dixebráronse cuando ella tenía seis años d'edá. Sienna y Savannah treslladóse a Parsons Green cola so madre, que taba baxu tratamientu pal cáncer de mama. El so padre volvió casase tres veces. Unu de los sos matrimonios foi con Kelly Hoppen, una diseñadora d'interiores inglesa, cola que permanecería mientres 15 años enantes de divorciase depués treslladóse a les Islles Vírxenes. Por cuenta de estos matrimonios Sienna tien dos mediu-hermanos, Charles y Stephen; y una ex mediohermana, Natasha Corrett (fía de Hoppen).
A los 8 años, Miller asistió a Heathfield St Mary's School, un internáu en Ascot, Berkshire. Cuando cumplió 18 años, volvió a Nueva York ya inscribióse na Academia d'Arte de Lee Strasberg.
Modelu
Miller trabayó como modelu fotográfica con Tandy Anderson, de Select Model Management de Londres, y foi modelu pa marques como Coca-Cola, Vogue Italia, Prada y posó en topless nel Calendariu Pirelli 2003. Nel mesmu añu foi portada de la revista British Vogue. Sienna tamién tuvo estrechamente acomuñada col estilu de la moda que se conoció como boho chic. Miller robló un contratu de dos años con Pepe Jeans London. La campaña publicitaria de los pantalones vaqueros apaeció per primer vegada nes revistes de marzu de 2006. Nel mesmu añu posó pa la revista Vanity Fair en topless y fumando un pitu y volvió ser tapa de la revista British Vogue. En 2007 foi tapa de la revista U.S. Vogue.
En 2009, foi embaxadora del arume de muyer BOSS Orange.
En 2013 Sienna y la so pareya Tom Sturridge fueronn la cara de la nueva campaña temporada Otoño / Iviernu 2013/14 llamada "Trench Kisses" de la firma inglesa Burberry. La campaña foi fotografiada por Mario Testino y tuvo so la direición creativa de Cristopher Bailey.
Actriz
200px|thumb|izquierda|Miller na premiere de [[Factory Girl n'Inglaterra]] Nel añu 2001 fixo'l so debú en South Kensington, xunto a Rupert Everett y Elle Macpherson, y más tarde tuvo un papel recurrente na serie dramática de televisión Keen Eddie protagonizada por Mark Valley. En 2004, Miller tuvo un papel de sofitu nel remake de Alfie, con Jude Law y en Layer Cake xunto a Daniel Craig.
En 2005 tuvo un papel protagonista xunto a Heath Ledger na película de dómina Casanova. Un añu dempués protagonizó Factory Girl, una película basada na vida d'Edie Sedgwick, una rapaza de l'alta sociedá en de la década de 1960 y la musa d'Andy Warhol.
En 2007 protagonizó Interview empobinada por Steve Buscemi. La so actuación valió-y una nominación como meyor actriz nos Independent Spirit Awards d'esi añu. Tamién formó parte del repartu de la película de fantasía épica Stardust xunto a Michelle Pfeiffer y Robert De Niro.
En 2008, Miller apaeció na versión cinematográfica de la novela l'escritor Michael Chabon, The Mysteries of Pittsburgh, y filmó Na llende del amor, xunto a Keira Knightley, quien interpreta a la so amiga Vera Phillips, y a Matthew Rhys qu'interpreta a Dylan Thomas, el so maríu na ficción.
En 2009 trabayó na adautación de G.I. Joe, G.I Joe: L'orixe de Cobra, interpretando a Ana Lewis / Baroness. La película recaldó 54 millones de dólares en EE. XX. na so primer fin de selmana d'estrenu. El mesmu añu, Miller protagonizó la parodia de la película de Mamma Mia!, Comic Relief, xunto a les comediantes ingleses Dawn French y Jennifer Saunders.
En 2010 apaeció na película Hippie Hippie Shake, una producción de Working Title, protagonizada por Cillian Murphy, y desempeñó el papel protagonista de Patrick Marber After Miss Julie en Broadway.
En 2011, interpretó'l papel de Patricia na producción londinense de la trayeutoria de bengala nel Theatre Royal Haymarket.
En 2012, Sienna interpretó 5 películes. Ente elles ta la película fecha pa televisión The Girl, co-protagonizada por Toby Jones, pola cual llogró la so primer nominación a los Globos d'Oru na categoría Meyor Actuación d'una Actriz nuna Mini-Serie o Película fecha pa la televisión. La película trata sobre l'aturbolinada rellación ente'l cineasta Alfred Hitchcock y l'actriz Tippi Hedren. thumb|200px|derecha| Savannah y Sienna Miller en 2009.
En 2013 Miller co-protagonizó A Case of You xunto a Justin Long y Evan Rachel Wood. La película estrenar nel Festival de Cine de Tribeca d'esi mesmu añu.
En 2014 formó parte del Foxcatcher, un filme dramáticu empobináu por Bennett Miller y protagonizáu por Steve Carell, Channing Tatum y Mark Ruffalo que s'atopa basáu na autobiografía del medayista d'oru olímpico de llucha llibre Mark Schultz. La película estrenó'l 19 de mayu nel Festival de Cannes onde s'atopaba escoyida pa competir pola Palma d'Oru na seición principal de la competencia.
Filantropía
Miller ye la embaxadora mundial de International Medical Corps colos que viaxó a la República Democrática d'El Congu n'abril de 2009, y caltiénse un blogue sobre les sos esperiencies. Sienna tamién visitó Haití col grupu dempués del terremotu d'Haití en 2010. Miller tamién trabayó xunto a Global Cool mientres la so campaña Ecu friendly en 2007.
Sienna ye una embaxadora de la sucursal del Reinu Xuníu de Starlight Children's Foundation, que trabaya con neños gravemente enfermos y les sos families, con viaxes y estadíes a hospitales de tol mundu.
Amás, Miller, sofita a Breast Cancer Haven, un centru d'ayuda contra'l cáncer de mama qu'ufierta un programa d'ayuda gratuitu, información y terapies complementaries pa cualesquier afeutáu pola enfermedá.
Vida privada
175px|thumb|izquierda|Sienna Miller na entrega de los [[Premios BAFTA 2007]] En 2004, mientres la filmación de Alfie, Sienna conoció al actor británicu Jude Law. La rellación ente dambos foi frecuentemente oxetu d'entretenimientu pa la prensa rosa. Na navidá de 2004 la pareya comprometióse. Sicasí, el 18 de xunetu de 2005, Law esculpóse públicamente con Sienna por tener una aventura amorosa con Daisy Wright, la neñera de los sos fíos cola so ex esposa (l'actriz inglesa Sadie Frost). Coles mesmes, se rumoreaba que Sienna taba teniendo una rellación col amigu de Law, el tamién actor Daniel Craig. Dempués d'intentar salvar la so rellación, Miller y Law finalmente dixebráronse'l mes de payares del mesmu añu.
En xunu del añu 2007 empezó una rellación col actor británicu Rhys Ifans. La pareya comprometer nel añu 2008, unos meses dempués del compromisu informóse que Miller terminara la rellación con Ifans. Dambos tienen un tatuaxe d'una golondrina nes sos muñeques derecha.
En xunu de 2008, Miller tuvo una rellación bien espublizada col actor Balthazar Getty. Más tarde, Sienna demandó a dos tabloides británicos pola publicación de semeyes qu'amuesen a ella y a Getty xuntos. La rellación concluyó n'abril de 2009.
Dende'l mes d'agostu del añu 2009 hasta ochobre del mesmu añu, Sienna caltuvo una rellación con DJ George Barker.
N'avientu de 2009 dar a conocer que Miller y Jude Law, taben saliendo nuevamente depués de realcontrase, una y bones dambos protagonizaben espectáculos en Broadway a finales de dichu añu. Pasaron la Navidá de 2009 en Barbados, xunto con trés de los fíos de Law. A empiezos de 2011 anuncióse que la pareya terminara nuevamente.
Sienna tien dos pasaportes, el británicu y estauxunidense, y adquirió la so llicencia de conducir per primer vegada nes Islles Vírxenes de los Estaos Xuníos, yá que yera más fácil calificar ellí, polo tanto déxa-y conducir nos Estaos Xuníos y Reinu Xuníu.
Shitsburgh
Mientres la so estadía en Pittsburgh, Pennsylvania, mientres trabayaba en The Mysteries of Pittsburgh, fixo comentarios despreciatibles alrodiu de la ciudá, refiriéndose a Pittsburgh como "Shitsburgh" (Mierdaburgu), nuna entrevista pa la revista Rolling Stone n'ochobre de 2006. Depués esculparíase, mentando que'l so padre criar nel oeste de Pennsylvania a solu 135 quilómetros de Pittsburgh.
Escuches telefóniques
Dempués d'una audiencia nel Tribunal Cimeru en mayu de 2011, Sienna Miller manifestó la so voluntá d'aceptar £ 100,000 en daños y perxuicios de News of the World dempués de que'l periódicu almitió qu'intervieno illegalmente'l teléfonu de l'actriz. En payares de 2011 apurrió pruebes a la investigación Leveson. Al términu de la mesma, Miller declaró:
Trizac
Trizac ye una comuña francesa del departamentu de Cantal, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Islla Winter (Estaos Xuníos)
300px|miniaturadeimagen|Faru La Islla Winter ye una islla coneutada por un pasu eleváu en Salem (Massachusetts, Estaos Xuníos). Compónse d'unos 45 acres (180 000 m²). La islla tien alredor d'una docena de residencies nel estremu norte y una carretera, Winter Island Road. La islla entera foi introducidoa nel Rexistru Nacional de Llugares Históricos como Winter Island Historic District y el Distritu Arqueolóxicu en 1994.
Atraiciones
El parque Winter Island Marine ta asitiáu nel antiguu allugamientu de la Base del Fuerte Pickering, de la Guardia Costera. Ye un parque d'embarcaciones de recréu abiertu al públicu. El parque ocupa la porción sur de la península.
Los principales sitios curiosos del parque son l'hestóricu Fuerte Pickering, el faru del Fuerte Pickering, el puertu de Salem, una rampla pa botes de llanzamientu, y l'hangar de la Guardia Costera. El Fuerte Pickering enumberase por separáu nel Rexistru Nacional de Llugares Históricos.
Clara Porset
Clara Porset foi una arquiteuta y diseñadora de muebles. La mayor parte de la so carrera desenvolver en Méxicu onde diseñó los muebles pa proyeutos de viviendes de, ente otros arquiteutos, Luis Barragán y Mario Pani. En 1941 participó del concursu Organic Design for Home Furnishing entamáu pol MOMA de Nueva York ganando unu de los premios.
Trayeutoria
En 1939 tornó a Cuba, onde empezó a diseñar muebles y a sopelexar al traviés de les sos conferencies nuevos conceutos d'arquiteutura y diseñu. Realizó'l diseñu de muebles pa residencies, hospitales, escueles y clubes de L'Habana, ente ellos los de dos cases pilotos del Bancu Mendoza.
El so inconformismu, llevar siempres a nuevos horizontes, nuevos aprendizaxes, interesándose poles teoríes y práutiques de la Bauhaus, polo que buscó nel Black Mountain College, en Carolina del Norte, Estaos Xuníos a Josef Albers con quien estudió diseñu básicu y de muebles nel branu de 1934. Dende entós va caltener una amistá de tola vida con Albers y la so familia, que van visitar Méxicu en munches ocasiones.
En 1940 por cuenta de la so participación na fuelga en Cuba se exilió en Méxicu, onde afitó la so residencia, con viaxes intermitentes especialmente a Cuba y Nueva York. En Méxicu conoció a quien va ser el so maríu, el pintor y conocedor del arte popular, Xavier Guerrero. Con Xavier Guerrero llograron aunir mutuos intereses, tantu na meyora del habitar pa toles persones y el so compromisu políticu cola izquierda. En 1939 va conocer y va faese amiga de Hannes Meyer y la so familia que se treslladaren a Méxicu pa collaborar col gobiernu de Lázaro Cárdenas.
Obres
En 1935 por cuenta de la so participación na fuelga en Cuba se exilió en Méxicu, onde afitó la so residencia, con viaxes intermitentes especialmente a Cuba y Nueva York. En Méxicu conoció a quien va ser el so maríu, el pintor y conocedor del arte popular, Xavier Guerrero. Con Xavier Guerrero llograron aunir mutuos intereses, tantu na meyora del habitar pa toles persones y el so compromisu políticu cola izquierda. En 1939 va conocer y va faese amiga de Hannes Meyer y la so familia que se treslladaren a Méxicu pa collaborar col gobiernu de Lázaro Cárdenas.
El trabayu de Clara Porset enfocar nel diseñu de muebles nos que conxugaren l'astracción y l'arte popular. En 1941 participó del concursu Organic Design for Home Furnishing entamáu pol MOMA de Nueva York ganando unu de los premios. En 1948 participó n'otru concursu del muséu pa el New York Prize Design for Modern Furniture, que nun ganó pero aun así una siella d'estructura de baniella y texíu de blima foi escoyida pal catálogu.
En Méxicu va impartir cursos en distintes universidaes como la Universidá Nacional Autónoma de Méxicu, y va ser collaboradora de revistir Espacios dende'l so primer númberu en 1947. Arriendes de un viaxe a Nueva York en 1946 empieza a diseñar muebles pa Artek-Pascoe.