cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Marie Osborne
Primeros años
Ella volvió al cine quince años más tarde – a pidimientu del direutor Henry King – p'actuar na película de 1934 Carolina, que protagonizaben Janet Gaynor y Lionel Barrymore. A lo llargo de los siguientes 16 años, Osborne trabayó como extra, siendo tamién stand-in (sustituta enantes de rodaxe) d'actrices como Ginger Rogers, Deanna Durbin, y Betty Hutton. En participando en más d'una docena de películes, ella fixo la so última actuación pa la pantalla en Bunco Squad (1950), actuando xunto a Robert Sterling y Joan Dixon.
Últimos años
Nos años 1950 empecipió una nueva carrera, como diseñadora de vestuariu de Western Costume, una empresa qu'aprovía vestuariu a la industria del cine. Asina, Osborne trabayó col vestuariu de películes como La vuelta al mundu n'ochenta díes (1956), How to Murder Your Wife (1965), The Godfather Part II (1974), y Harry and Walter Go to New York (1976). En 1963 trabayó nel vestuariu d'Elizabeth Taylor pa la cinta de gran presupuestu Cleopatra. Finalmente, Osborne retirar en 1977, camudándose a San Clemente (California).
Vida personal
Osborne casóse con Frank J. Dempsey el 2 de mayu de 1931. Tuvieron una fía, Joan, nacida'l 13 de mayu de 1932. La pareya divorcióse en 1937. Osborne casóse'l 14 de xunu de 1945 con un actor de 36 años, Murray F. Yeats, diendo dambos a vivir a Sepulveda, California. Dambos permanecieron xuntos hasta la muerte d'él, asocedida'l 27 de xineru de 1975.
Marie Osborne finó'l 11 de payares de 2010 en San Clemente, California, seis díes dempués de cumplir 99 años. Foi soterrada nel Campusantu Mission San Luis Rei, en Oceanside (California). Sobreviviéron-y la so fía y cinco nietos.
Oxford
Oxford ye una ciudá universitaria británica allugada nel condáu d'Oxfordshire, n'Inglaterra, y ye la sede de la Universidá d'Oxford, la universidá más antigua nel mundu anglófono. Según el censu de 2015, la so población ye de 168.270 habitantes, aproximao. El so allugamientu xeográficu ye llatitú 51°44'29N y llargor 1°16'38O (que correspuende al allugamientu de la Torre Carfax, a la que se considera'l centru de la ciudá).
Conocer como "la ciudá de les aguyes de suañu", espresión acuñada por Matthew Arnold pa describir l'harmonía na arquiteutura de los edificios universitarios. Siempres foi un asuntu d'enforma interés la rellación dacuando enterria ente "el pueblu y l'academia", qu'en 1355 derivó nuna revuelta con dellos estudiantes universitarios muertos. A diferencia del so gran rival, Cambridge, Oxford ye una ciudá industrial, acomuñada principalmente cola industria automotriz nel suburbiu de Cowley.
Medieval
Oxford establecer por primer vegada nos tiempos saxones y foi conocida primeramente como "Oxenaforda", que significa "Ford of the Oxen" ("vau de los gües") (según la Sociedá de les nomenclatures de llugares d'Inglaterra, que se basen nuna referencia na obra de Florence de Worcester, Chronicon ex chronicis); los vaos yeren más comunes que les pontes nesi momentu. Empezó col establecimientu d'un encruz nel ríu pa los gües alredor del 900 d.C. Nel sieglu X, Oxford convertir nuna importante frontera militar ente los reinos de Mercia y Wessex y en delles ocasiones foi atacada polos danos.
Oxford foi fuertemente estropiada mientres la invasión normanda de 1066. Dempués de la conquista, la ciudá foi asignada a un gobernador, Robert D'Oyly, quien ordenó la construcción del Castillo d'Oxford pa reafitar l'autoridá normanda sobre la zona. Créese que'l castiellu nunca foi utilizáu con fines militares y los sos restos sobrevivieron hasta los nuesos díes. D'Oyly estableció una comunidá monástica nel castiellu consistente nuna capiya y cuartos pa los monxos (St George in the Castle). La comunidá nunca creció enforma, pero ganó'l so llugar na historia como unu de los llugares más antiguos d'educación formal de Gran Bretaña. Foi ellí onde en 1139 Godofredo de Monmouth escribió'l so Historia Regum Britanniae, una escoyeta de materia de Bretaña.
Tresporte
Oxford ta asitiada a unos 80 quilómetros (50 milles) al noroeste de Londres; les ciudaes tán xuníes pela autopista M40, que tamién enllaza al norte con Birmingham.
Por aciu tren puede dise a Londres, (Paddington o Marylebone), Bournemouth, Worcester (al traviés de la Cotswold Line), y Bicester. La ciudá tamién tien servicios regulares de tren escontra'l norte a Birmingham, Coventry, Mánchester, Escocia etc. El serviciu ferroviariu que conectaba Oxford y Cambridge, conocíu como la Varsity Line (Llinia universitaria), dexó de funcionar en 1968.
La Canal d'Oxford coneuta col ríu Támesis en Oxford.
L'aeropuertu d'Oxford en Kidlington ufierta servicios aéreos de negocios y xenerales
Lliteratura en Oxford
thumb|200px|[[Bicicleta en Oxford: Tresporte Alternativu.]] Dalgunos de los autores famosos d'Oxford son:
Oxford foi usada por munchos escritores como escenariu de les sos noveles. Dalgunes d'elles son:
Hermanamientos
La ciudá d'Oxford tuvo, a lo llargo de la so historia, diversos hermanamientos con ciudaes de dellos continentes: De toes elles, la única que nun ye una ciudá universitaria ye Oxford, Michigan.
Sorcy-Saint-Martin
Sorcy-Saint-Martin ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Euphorbia hyberna
Euphorbia hyberna L., ye una especie fanerógama perteneciente a la familia de les euforbiacees. thumb|240px|Inflorescencies
Distribución y hábitat
Distribúise per Europa occidental atlántica. Na Península Ibérica apaez principalmente nel N y NO, anque arralez na zona central del Pirinéu. Crez nos montes húmedos (fayedales, abetales, pinares de pinu ruco), les sos orles y comunidaes de megafórbias n'altores de 900 a 1200 msnm.
Descripción
Ye una yerba perenne y rizomatusa que tien numberosos tarmos robustos, ± llongures (hasta 70 cm) y estriaos. Les fueyes son elíptiques, sésiles, un pocu ondulaes y llargues (les más grandes son les cimeres, que pueden llegar a los 8 cm de llargor). Les flores tán arrexuntaes en ciatos, que atópense en visos terminales de 5 radios. Les glándules del ciatio son reniformes y marronosas. El frutu ye una cápsula fuertemente tuberculada.
Enllaces esternos
http://www.ipe.csic.es/floragon/ficha.php?xenero=Euphorbia&especie=hyberna&subespecie=&variedá=
Shun Nogaito
Shun Nogaito (野垣内 俊, ), ye un futbolista xaponés.
Gobernación de Rafah
La Gobernación de Rafah (n'árabe: محافظة رفح) ye una de les 16 divisiones alministratives de l'Autoridá Nacional Palestina y una de les 5 allugaes na porción sur de la Franxa de Gaza. La so capital provincial o muhfaza ye la ciudá de Rafah na frontera con Exiptu. Según la Oficina Central Palestina d'Estadístiques, la provincia tenía una población de 171.363 a mediaos del añu 2006. Nella atopa'l Aeropuertu Internacional Yasser Arafat anguaño zarráu.
Plantae Rariores
Plantae Rariores (embrivíu Pl. Rar.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu italianu Giovanni Gussone. Espublizóse nel añu 1826.
Bourgneuf (Saboya)
Bourgneuf ye una comuña francesa del departamentu de Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Sistema urinariu humanu
El sistema urinariu humanu ye un conxuntu d'órganos encargaos de la producción, almacenamientu y espulsión de la orina. Al traviés de la orina esaniciar del organismu les refugayes nitrogenados del metabolismu (urea, creatinina, ácidu úrico) y otres sustances tóxiques. L'aparatu urinariu humanu componer de 2 reñones y un conxuntu de víes urinaries. El reñón produz la orina y encárgase del procesu d'osmorregulación. La orina formada nos reñones ye tresportada polos uréteres hasta la vexiga urinaria onde s'almacena hasta que sale al esterior al traviés de la uretra mientres el procesu de la micción. La unidá básica de filtración denominar nefrona, cada reñón tien alredor de 1 000 000 de nefronas.
Carauterístiques xenerales
L'aparatu urinariu ye un conxuntu d'órganos encargáu de la eliminación de les refugayes metabóliques, escesu de sales y toxines al traviés de la orina. Una de les principales sustances de refugaya que s'esanicien per esti mediu ye la urea. L'arquiteutura del reñón componer de pequeña unidaes llamaes nefronas nes que se produz el peneráu del sangre pa formar la orina.
L'aparatu urinariu humanu compónse fundamentalmente de dos partes que son:
Nefrona
miniaturadeimagen|Corpúsculu renal. A nivel microscópicu, el reñón ta formáu por ente d'unidaes funcionales que reciben el nome de nefronas. Ye na nefrona onde se produz realmente la filtración del plasma sanguineu y la formación de la orina; la nefrona ye la unidá básica constituyente del órganu renal. En cada reñón esisten 250 conductos colectores, cada unu de los cualos recueye la orina de 4000 nefronas. La estructura de la nefrona ye complexa, componer d'un corpúsculu renal en comunicación con un túbulo renal. El corpúsculu renal ye una estructura esferoidal, constituyida pola cápsula de Bowman y el duviellu capilar conteníu nel so interior o glomérulo. El túbulo onde s'arrama'l peneráu glomerular estremar en trés partes: Túbulo contorneado proximal, asa de Henle y túbulo contorneado distal. La nefrona constitúi l'aspeutu más fascinante del reñón y ye onde se produz el principal trabayu del órganu. En caúna d'elles entra un pequeñu vasu sanguineu, l'arteriola aferente qu'apurre sangre a los glomérulos y forma un duviellu capilar. El camín inversu del sangre trescurre al traviés de l'arteriola eferente.
Formación de la orina
derecha|270px|Fisioloxía de la nefrona
La orina fórmase básicamente al traviés de tres proceso que se desenvuelven nes nefrones. Los trés procesos básicos de formación d'orina son:
Mientres el pasu al traviés del sistema de túbulos renales, la orina primaria pierde alredor del 99% del volume inicial, principalmente por absorción d'agua, polo que la orina final contién les sustances de refugaya como urea y creatinina a una concentración muncho más alta que la inicial. D'esta forma'l reñón ye un sistema bien eficaz na eliminación de sustances de refugaya, la concentración de creatinina en sangre, por casu, bazcuya ente 0.7 y 1.3 mg por dl, ente que na orina final ye ente 100 y 160 mg por dl, 130 vegaes cimera.
Reñón
miniaturadeimagen|Aspeutu macroscópico d'un reñón completu miniaturadeimagen|Esquema del reñón seccionado: 1. [[Corteza renal, 2. Migollu renal, 3. Papila renal, 4, Pirámide renal, 5. Columna renal, 6. Cápsula fibrosa, 7. mota menor, 8. mota mayor, 9. Uréter, 10. Maxana renal, 11. Hilio renal.]] El reñón ta cubiertu por una cápsula de texíu conectivo mestu denominada cápsula renal, sobre'l so cantu medial atópase una incisura denominada hilio renal onde puede apreciase la entrada de l'arteria renal y la salida de la vena renal y l'uréter.
Si corta'l reñón paralelamente a los sos dos cares, puede reparase que ta compuestu por dos zones de color distintu, a les que se llamó medular o interna, y cortical o esterna. Na zona medular son visibles unes estriaciones de forma piramidal que se llamen pirámides de Malpighi (o renales) que presenten un vértiz empobináu escontra les motes (papiles).
Uréter
Los uréteres son dos conductos o tubos d'unos 21 a 30 cm de llargu, y ente 3 y 4 milímetros de diámetru, anque'l so anchor nun ye uniforme y presenten dellos estrechamientos. Tresporten la orina dende la maxana renal a la vexiga, en que la so base desagüen formando los meatos ureterales, que tienen una estructura en válvula que dexa a la orina pasar gota a gota del uréter a la vexiga, pero non en sentíu contrariu. La paré del uréter ta formada por delles capes, una d'elles contién músculu llisu que al contraer provoca'l peristaltismo ureteral que facilita la meyora de la orina.
Uretra
La uretra ye'l conductu que tresporta la orina dende la vexiga urinaria hasta l'esterior. Ye marcadamente distintu ente los dos sexos. La uretra masculina mide alredor de 20 cm de llargu, tien doble función, pos sirve pa la espulsión del semen y l'orina, estremar en dellos segmentos: uretra prostática, uretra membranosa, uretra bulbar y uretra peneana. Esta última porción traviesa'l pene arrodiada polos cuerpos cavernosos y esponxosos, desaguando al esterior nel meato uretral. La uretra femenina ye más curtia que la masculina, mide ente 3 y 4 cm de llargu y termina na vulva, per delantre del furu vaxinal, la so función ye namái urinaria.
Micción
miniaturadeimagen|Esquema de la vexiga urinaria. Llámase micción al actu de vaciamiento de la vexiga urinaria y l'espulsión de la orina al esterior al traviés de la uretra. La vexiga urinaria dilátase progresivamente a midida que enllénase d'orina, por aciu la distensión de les sos fibres musculares. Cuando l'estiramientu ye máximu produzse la necesidá de balerar la vexiga, pa lo cual la estimulación de fibres nervioses procedentes del sistema nerviosu parasimpáticu causa la contraición del músculu detrusor y la relaxación del esfínter uretral esternu. Esti procesu ye automáticu, productu d'un reflexu espinal, anque ta controláu per centros cerebrales superiores que pueden tornar el reflexu o facilitalo, polo que l'actu convertir en voluntariu.
La frecuencia de les micciones varia d'un individuu a otru por cuenta de qu'en ella intervienen factores personales como son el vezu, l'estáu psíquicu d'allegría o tensión, el consumu d'agua y la sudoración. La cantidá d'orina emitida en 24 hores ye por permediu 1500 cm³. La vexiga urinaria tien gran capacidá de distensión, en casu de retención por obstrucción puede atropase nel so interior más d'un llitru d'orina, sicasí si esiste cistitis puede apaecer deséu de mexar cuando la vexiga contién namái 50 ml.
Otros órganos excretores
Anque los reñones son los órganos más importantes pa la función excretora, hai otros órganos que contribúin a esta función. Ente ellos destaquen la piel, los pulmones y el fégadu.
Guy Scott
Guy Lindsay Scott ye un políticu de Zambia y presidente interín tres la muerte del presidente Michael Sata el 28 d'ochobre de 2014. Primeramente foi vicepresidente de Zambia dende 2011 hasta 2014. Ye'l primer blancu n'asumir una xefatura d'estáu n'África desque Frederik de Klerk dexara de ser el presidente de Sudáfrica.
Primeros años y llogros profesionales
Guy Lindsay Scott nació en 1944 en Livingstone, Zambia. El so padre, Alec Scott, emigró a Zambia dende Escocia en 1927, ente que la so madre, Grace, emigró d'Inglaterra en 1940.
Completó la so educación en Peterhouse, Rodesia del Sur (Güei Zimbabue) y el Reinu Xuníu na Universidá de Cambridge y la Universidá de Sussex, onde llogró una llicenciatura n'economía y un doctoráu en ciencies cognitives respeutivamente. La so participación na política de Zambia foi inspiráu pol so padre, quién yera un aliáu de los nacionalistes y unu de los fundadores de los periódicos del gobiernu anti-coloniales. Mientres la década de 1950, el so padre yera un miembru del Parllamentu Federal de Lusaka.
Dempués de graduase nel Trinity Hall, en Cambridge en 1965, Scott xunir al gobiernu de Zambia, onde se desempeñó nel Ministeriu de Facienda como un planificador. Tamién foi'l direutor axuntu de La Economía y negocios d'África oriental y central mientres esti periodu.
En 1970, Scott creó Walkover Estates. Esta yera una empresa agroindustrial, que s'aventuró en cultivos d'altu valor, tales como'l trigu de regadío, les freses, y una amplia gama fora del grupu de verdures. Darréu, pasó a estudiar robótica na Universidá d'Oxford mientres la década de 1980.
Completó un doctoráu n'Intelixencia Artificial de la Universidá de Sussex y foi gallardoniáu col títulu de doctor en 1986. El Títulu de la tesis de Scott foi "interpretación local y global de les imáxenes en movimientu".
Ta casáu con Charlotte Scott y tienen 4 fíos.
Carrera política
Foi escoyíu miembru del Parllamentu nel circuitu de Mkipa pola tolda del MMD mientres la eleición de 1991 y foi nomáu darréu como Ministru d'Agricultura, Alimentación y Pesca. En presidiendo una serie de reformes polítiques, tuvo que faer frente a la Seca del Sieglu ente xineru y febreru de 1992 que dexó tol sur d'África ensin colleches de maíz, polo que Scott impulsó'l plan de vanguardia pa treslladar dende l'estranxeru cantidaes de maíz en víes ferroviaries en mala traza escontra Zambia.
En 1996 dixebrar del MMD pa formar xunto a Ben Kapita el Partíu Lima. Más tarde fundiríense'l Partíu Lima y otros partíos incluyendo ZADECO de Dean Mungomba y formen ZAP. En 2001, tornó a la política y xunióse al Frente Patrióticu, volviendo a l'Asamblea Nacional dempués de ser escoyíu diputáu por Lusaka na eleición xeneral de 2006.
Vicepresidente y presidencia interina
La eleición presidencial llevar a cabu'l 20 de setiembre de 2011, y les resultaos finales anunciáronse'l 23 de setiembre amosando'l candidatu presidencial del Frente Patrióticu, Michael Sata, ganador percima de MMD del presidente saliente, Rupiah Banda, per un ampliu marxe. Guy Scott foi darréu juramentado como Vice-Presidente de la República de Zambia, el 29 de setiembre de 2011.
Les Souhesmes-Rampont
Les Souhesmes-Rampont ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Shinji Tominari
Shinji Tominari (冨成 慎司, ) ye un futbolista xaponés.
Bozel
Tien una población de y una superficie de  km².
Ufá
Ufá (Уфа, Ufá; Өфө, Öfö) ye la capital de la República de Baskortostán, Rusia. La so población ye de.
Ufá ye unu de los centros industriales al oeste del área de los Urales, asitiada na confluencia de los ríos Bélaya y Ufá. Industries esistentes son: llétrica y equipamientu mineru, refináu de crudu, petroquímicos, goma sintética, y procesáu d'alimentos.
La ciudá foi fundada como fortaleza construyida a órdenes d'Iván IV de Rusia en 1574, y n'orixe tomó'l nome de la llomba sobre la que s'asitiaba, Tura-Tau. Empezó a ser llamada Ufá, que significa «pequeña» en turcu, poles xentes del llugar, y esi foi'l nome que perduró. En 1802, Ufá pasó a ser la principal ciudá de Baskiria.
Xeografía y clima
thumb|Ufá a -40º C nuna mañana d'iviernu La ciudá de Ufá ta asitiada nel este de Rusia europea, cerca de la so frontera con Asia, na confluencia de los ríos Bélaya y Ufá, nes llombes baxes al oeste de los Urales del sur. La ciudá estiéndese 50 quilómetros de suroeste a nordés y ocupa una área de más de 710 km².
Personaxes pernomaos
Vera Timanova (1855–1942), pianista rusa * Mijaíl Nésterov (1862–1942), pintor rusu * Gabduljái Ajátov (1927–1986), llingüista Serguéi Dovlátov (1941–1990), escritor, cuenteru y novelista rusu modernu * Vladímir Spivakov (1944), direutor d'orquesta y virtuosu violinista rusu * Anatoly Kvashnin (1946), xefe del estáu mayor rusu de 1997 hasta'l 2004 Pável Muslimov (1967), deportista rusu que compitió en biatlón Andréi Cherkásov (1970), xugador de tenis rusu * Svetlana Gladishiva (1971), esquiadora retirada * Vadim Milov (1972), axedrecista suizu d'orixe rusu * Andréi Gubin (1974), cantante, poeta, compositor y productor musical rusu * Ildar Abdrazakov (1976), so llíricu rusu * Zemfira (1976), cantante de rock rusa * Konstantín Fomichov (1977), deportista rusu que compitió en piragüismu na modalidá d'agües seles Alexandr Zhirny (1987), deportista rusu que compitió en biatlón
Souilly
Souilly ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Natasha Aguilar
Natasha Aguilar Komisarova foi una nadadora costarricense.
Souilly
Tien una población de y una superficie de  km².
Natasha Aguilar
Entamó la so carrera deportiva nel Tenis Club y llogró la so fazaña col Club Cariari. Aguilar Komisarova foi medayista de plata y bronce nos Xuegos Panamericanos d'Indianápolis en 1987 nos relevos 4 por 200 y 4 por 100 estilu llibre según atleta nos Xuegos Olímpicos de Seúl en 1988.
Finó'l 1 de xineru de 2016 a los 45 años.
Spincourt
Spincourt ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Flora
La flora ye'l conxuntu de les plantes que pueblen una rexón (por casu un continente, clima, sierra, etc.), la descripción d'éstes, la so bayura, los periodos de floriamientu, etc.Varia acordies con el clima ,de selva baxa a selva alta. Ye'l conxuntu d'especies vexetales que pueden atopase nuna rexón xeográfica, que son mesmes d'un periodu xeolóxicu o qu'habiten nun ecosistema determináu. La flora atiende al númberu d'especies ente que la vexetación fai referencia a la distribución de les especies y a la importancia relativa, por númberu d'individuos y tamañu, de caúna d'elles. Poro, la flora, según el clima y otros factores ambientales, determina la vexetación. La xeobotánica o fitoxeografía ocupar del estudiu de la distribución xeográfica de les especies vexetales; l'estudiu fitoxeográficu referíu a la sistemática de les formaciones vexetales conozse como florística.
Dende los tiempos prehistóricos la flora vieno siendo utilizada poles persones sirviendo cada vez más pal sustentu humanu y el caltenimientu d'un ecosistema favorable. Los montes ocupen aproximao'l 25% de la superficie terrestre. Ente los productos de la flora cúntense: la materia primo, tal como madera, granes, fueyes, corteces, cauchu, frutes y alimentos.
Clases de flora
Les plantes tán arrexuntaes en flores que s'enconten en rexones, periodos, mediu ambientes especiales o climes. Les rexones pueden ser hábitats xeográficamente distintos, como montes o llanures. Pueden referise a la vida vexetal d'una era histórica como la flora fósil y pueden tar subdividíes en mediu ambientes especiales:
Dacuando los organismos bacterianos inclúyense como flora. N'otres ocasiones los términos flora bacteriana y  flora vexetal utilizar por separáu.
Flores clásiques
regions in Europe (english).png|thumb|240px|Rexones florísticas d'Europa según Wolfgang Frey y Rainer Lösch.]]
Exemplos de flora:
África y Madagascar
América
► Vexetales americanos
► Flora d'América Central ► Flora d'América del Norte ► Flora d'América del Sur
Flora en Wikipedia
600px Oceanía África L'Antártida Asia Europa América del Sur Caribe América Central América del Norte
Gobernación de Ramala y Al Bireh
La Gobernación de Ramala y Al Bireh (n'árabe: محافظة رام الله والبيرة) ye una de les 16 gobernaciones de Palestina. Cubre una gran parte del centru de Cixordania, na frontera norte de la Gobernación de Xerusalén. La so capital de distritu o muhfaza (asientu) ye la ciudá d'A el-Bireh.
Según la Oficina Central Palestina d'Estadístiques (PCBS), el distritu tenía una población de 290.401 a mediaos del añu 2006. El so gobernador ye Said Abu Alí.
Acordies cola Oficina Central Palestina d'Estadístiques, la provincia cunta con 78 llocalidaes incluyendo campos de refuxaos na so xurisdicción. Trece llocalidaes tienen l'estatus de conceyu.
Conceyos
Les siguientes llocalidaes de la gobernación de Ramala y al-Bireh tienen una población de más de 5.000:
Peoniu
El peonio yera la llingua indoeuropea falada pol pueblu de los peonios, que los sos dominios asitiar al norte de Macedonia, internándose en Dardania y dacuando nel suroeste de Tracia, territoriu correspondiente a la cuenca del ríu Axio (güei ríu Vardar). Na actualidá estos territorios atópense partíos ente República de Macedonia, Grecia y Bulgaria.
Tiense testimoniu del pueblu de los peonios dende la dómina micénica, pos son mentaos na Ilíada como aliaos de Troya:
Fontes clásiques daben a los peonios un orixe frixu (Estrabón) y misio (Atenéu de Naucratis).
Nun se sabe la dómina exacta de la desapaición de la llingua, pero la influencia del griegu y la presión exercida por tracios y macedonios pudo empezar la so debilitación antes de l'anexón per parte de Roma de los territorios.
Son bien pocos los testimonios d'esta llingua, amenorgándose a topónimos (Bylázora, Astibos), antropónimo y teónimos (Dryalus, Dyalus, el Dionisos peonio) recoyíos por escritores griegos de la dómina.
Carauterístiques
La escasa información esistente dexa adicar namái delles traces de la llingua. Anque aportó a consideráu tantu ilirio (Tomaschek y Kretschmer) como traciu (Dečev), güei tiense constancia de que ye una llingua distinta a dambes.
Les traces conocíes del peonio son los siguientes: distinción de /a, o/ onde otros grupos indoeuropeos como'l xermánicu o indo-iraniu presenten /a/, * tresformamientos PIE *bh > b, PIE *dh > d, como asocede en ilirio, macedoniu, traciu y frixu, pero non en griegu.
Plantae Rariores Africanae
Plantae Rariores Africanae (embrivíu Pl. Rar. Afr.) ye un llibru ilustráu con descripciones botániques editáu pol científicu, naturalista, botánicu y zoólogu suecu, Carlos Linneo qu'estableció los fundamentos pal esquema modernu de la nomenclatura binomial. Considerau el fundador de la moderna taxonomía, y tamién se-y reconoz como unu de los padres de la ecoloxía. Espublizóse en 1760 col nome de Plantae Rariores Africanae (D. D. Plantae Rariores Africanae, quas Consens...)
Inductor
thumb|right|370px|Figura 1: Inductores, tamién llamaos bobines.
Un inductor, bobina o reactor ye un componente pasivu d'un circuitu llétricu que, debíu al fenómenu de l'autoinducción, almacena enerxía en forma de campu magnéticu.
Construcción
Un inductor ta constituyíu de normal por una bobina de conductor, típicamente alambre o filo de cobre esmaltáu. Esisten inductores con nucleu d'aire o con nucleu fechu de material ferroso (por casu, aceru magnético), p'amontar la so capacidá de magnetismu.
Los inductores tamién pueden tar construyíos en circuitos integraos, usando'l mesmu procesu utilizáu pa realizar microprocesadores. Nestos casos úsase, comúnmente, el aluminiu como material conductor. Sicasí, ye raru que se construyan inductores dientro de los circuitos integraos; ye muncho más práuticu usar un circuitu llamáu "xirador" que, por aciu un amplificador operacional, fai qu'un condensador pórtese como si fora un inductor.
El inductor consta de les siguientes partes:
Tamién pueden fabricase pequeños inductores, que s'usen para frecuencies bien altes, con un conductor pasando al traviés d'un cilindru de ferrita o granosu.
Funcionamientu d'una bobina
Aplicando la Llei de Biot-Savart que rellaciona la inducción magnética, B(t), cola causa que la produz, esto ye, la corriente i(t) que circula pol solenoide, llógrase que'l fluxu magnético Φ(t) que toma ye igual a:
Si'l fluxu magnético ye variable nel tiempu, xenerar en cada espira, según la Llei de Faraday, una fuercia electromotriz (f.y.m.) de autoinducción que, según la Llei de Lenz, tiende a oponese a la causa que la produz, esto ye, a la variación de la corriente llétrica que xenera dichu fluxu magnético. Por esta razón suel llamase fuercia contraelectromotriz. Ésta tien el valor:
A la espresión denominar Coeficiente d'autoinducción, L, el cuál rellaciona la variación de corriente cola f.y.m. inducida y, como puede vese, depende de la xeometría de la bobina y del nucleu na que ta enduvellada. Midir en Henrios.
Enerxía almacenada
La bobina almacena enerxía llétrica en forma de campu magnéticu cuando aumenta la intensidá de corriente, devolviéndola cuando ésta mengua. Matemáticamente puédese demostrar que la enerxía, almacenada por una bobina con inductancia L\,\!, que ye percorrida por una corriente d'intensidá I \,\!, vien dada por:
En circuitos
Suponiendo una bobina ideal, (figura 1), ensin perdes de carga, aplicando la segunda Llei de Kirchhoff, tiense que:
Esto ye, en toa bobina llétrica dientro d'un circuitu produzse nella una cayida de tensión:
La corriente pola bobina y por tanto'l fluxu nun pueden variar de sópitu yá que si non la tensión {v_{L}(t)} tendría de faese infinita. Por eso al abrir un circuitu onde se tope coneutada una bobina, siempres va saltar un arcu de corriente ente los bornes del interruptor que da salida a la corriente que descarga la bobina.
Cuando'l inductor nun ye ideal porque tien una resistencia interna en serie, la tensión aplicao ye igual a la suma de la cayida de tensión sobre la resistencia interna más la fuercia contra-electromotriz autoinducida.
En corriente alterna
En corriente alterna, una bobina ideal ufierta una resistencia al pasu de la corriente llétrica que recibe'l nome de reactancia inductiva, {X_{L}}, que'l so valor vien dau pol productu de la pulsación pola inductancia, L:
Si la pulsación ta en radianes per segundu (rad/s) y la inductancia en henrios (H) la reactancia va resultar n'ohmios.
Acordies cola llei d'Ohm va circular una corriente alterna que se va ver retrasada 90º (\pi /2) al respective de la tensión aplicao.
Asociaciones comunes
thumb|right|370px|Figura 2. Asociación serie xeneral. thumb|right|370px|Figura 3. Asociación paralelu xeneral.
Al igual que les resistencies, les bobines pueden acomuñar en serie (figura 2), paralelu (figura 3) o de forma mista. Nestos casos, y siempres que nun esista acoplamientu magnéticu, la inductancia equivalente pa l'asociación en serie va venir dada por:
Pa l'asociación en paralelu tenemos:
Pa l'asociación mista va venir# de forma análoga que coles resistencies.
Si ríquese una mayor comprensión del comportamientu reactivu d'un inductor, ye conveniente entós analizar refechamente la "Llei de Lenz" y comprobar d'esta forma cómo s'anicia una reactancia de tipu inductiva, que naz por cuenta de una oposición que-y presenta'l inductor o bobina a la variación de fluxu magnético.
En corriente continua
Una bobina ideal en corriente continua pórtase como un cortucircuitu (conductor ideal), yá que al ser i(t) constante, esto ye, nun varia col tiempu, nun hai autoinducción de nenguna f.y.m.
Una bobina real en réxime permanente pórtase como una resistencia que'l so valor {R_{L}} (figura 6a) va ser el del so enduvelláu.
En corriente alterna
Al coneutar una CA senoidal v(t) a una bobina va apaecer una corriente i(t), tamién senoidal, esto ye, variable, polo que, como se comentó más arriba, va apaecer una fuercia contraelectromotriz, -y(t), que'l so valor absolutu puede demostrara que ye igual al de v(t). Por tanto, cuando la corriente i(t) aumenta, y (t) mengua pa enzancar dichu aumentu; análogamente, cuando i(t) mengua, y(t) aumenta pa oponese a dicha amenorgamientu. Esto puede apreciase na diagrama de la figura 4. Ente 0º y 90º la curva i(t) ye negativa, menguando dende'l so valor máximu negativu hasta cero, reparándose que y(t) va aumentando hasta algamar el so máximu negativu. Ente 90º y 180°, la corriente aumenta dende cero hasta'l so valor máximu positivu, mientres y(t) mengua hasta ser cero. Dende 180° hasta los 360° el razonamientu ye similar al anterior.
thumb|200px|Figura 5. Diagrama [[Corriente alterna#Representación fasorial|fasorial.]] Puesto que la tensión aplicao, v(t) ye igual a -y(t), o lo que ye lo mesmo, ta desfasada 180° respectu de y(t), resulta que la corriente i(t) queda retrasada 90º respectu de la tensión aplicao. Consideremos poro, una bobina L, como la de la figura 1, a la que s'aplica una tensión alterno de valor:
Plantae Rariores Horti Academici Monacensis
Plantae Rariores Horti Academici Monacensis (embrivíu Pl. Rar. Hort. Monac.) ye un llibru con descripciones botániques escritu pol xesuita naturalista alemán, Franz Paula von Schrank. Espublizóse en 1817-1821.
Inductor
En corriente alterna
thumb|300px|Figura 6.: Circuitos equivalentes d'una bobina real en CC, a), y en CA, b) y c).
Acordies cola llei d'Ohm va circular una corriente alterna, retrasada 90º (\pi /2) al respective de la tensión aplicao (figura 5), de valor:
onde. Si representa'l valor eficaz de la corriente llograda en forma polar:
Y operando matemáticamente:
Poro, nos circuitos de CA, una bobina ideal puede asimilase a una magnitú complexa ensin parte real y parte imaxinaria positiva:
Na bobina real, va haber que tener en cuenta la resistencia de la so bobinado, RL, pudiendo ser el so circuitu equivalente o modelu, el qu'apaez na figura 6b) o 6c) dependiendo del tipu de bobina o frecuencia de funcionamientu, anque p'analises más precisos pueden utilizase modelos más complexos que los anteriores.
Comportamientu a la interrupción del circuitu
right|thumb|L'alimentación carga'l inductor al traviés la resistencia.
Esaminemos el comportamientu práuticu d'un inductor cuando s'ataya'l circuitu que lu alimenta. Nel dibuxu de derecha apaez un inductor que se carga al traviés una resistencia y un interruptor. El condensador dibuxáu en puntiáu representa les capacitancias parásites del inductor. Ta dibuxáu separáu del inductor, pero en realidá forma parte d'él, porque representa les capacidaes parásites de les vueltes del enduvelláu ente elles mesmes. Tou inductor tien capacidaes parásites, inclusive los enduvellaos especialmente concebíos pa embriviles como l'enduvelláu en "nial d'abeyes".
right|thumb|El interruptor ábrese. La corriente solo puede circular cargando les capacidaes parásites.
A un ciertu momentu el interruptor ábrese. Si miramos la definición de inductancia:
vemos que, por que la corriente que traviesa'l inductor deténgase instantáneamente, seria necesariu l'apaición d'una tensión infinito, y eso nun puede asoceder. Por esa razon la corriente sigue circulando al traviés de les capacidaes parásites de la bobina. De primeres, l'únicu camín que tien ye al traviés les capacidaes parásites. La corriente sigue circulando al traviés la capacidá parásita, cargando negativamente el puntu altu del condensador nel dibuxu. right|thumb|Nel intre el interruptor d'abri dexando la inductancia bazcuyar coles capacidaes parásites. Atopamos con un circuitu LC que va bazcuyar a una pulsación:
onde ye'l valor equivalente de les capacidaes parásites. Si los aislamientos del enduvelláu son abondo resistentes a les altes tensiones, y si el interruptor ataya bien el circuitu, la oscilación va siguir con una amplitú que se amortiguará por cuenta de les perdes dieléctriques y resistivas de les capacidaes parásites y del conductor del inductor. Si amás, el inductor tien un nucleu ferromagnético, va haber tamién perdes nel nucleu.
Hai que ver que la tensión máximo (conocida como "sobretensión") de la oscilación puede ser bien grande, una y bones el máximu de la tensión correspuende al momentu nel cual tola enerxía almacenada na bobina pasaría a les capacidaes parásites. Si estes son pequeñes, la tensión puede ser bien grande y pueden producise arcos llétricos ente vueltes de la bobina o ente los contactos abiertos del interruptor.
Anque los arcos llétricos seyan frecuentemente gafíos y peligrosos, otres vegaes son útiles y deseyaos. Ye'l casu de la soldadura al arcu, llámpares a arcu, altu fornu llétricu y fornos a arcu. Nel casu de la soldadura al arcu, el interruptor del nuesu diagrama ye'l contautu ente'l metal a soldar y l'electrodu.
right|thumb|Si la tensión ye grande pueden producise arcos nel interruptor o na bobina.
Lo qu'asocede cuando l'arcu apaez depende de les carauterístiques llétriques del arcu. Y les carauterístiques d'un arcu dependen de la corriente que la traviesa. Cuando la corriente ye grande (decenes d'amperios), l'arcu ta formáu per un camín trupu de molécules y átomos ionizados que presenten poca resistencia llétrica y una inercia térmica que la fai durar. L'arcu estena centenes de vatios y puede fundir metales y crear quemes. Si l'arcu producir ente los contactos del interruptor, el circuitu nun va tar verdaderamente abiertu y la corriente va siguir circulando. Los arcos ensin deseyar constitúin un problema serio y difícil de resolver cuando s'utilicen altes tensiones y grandes potencies.
right|thumb|Nel intre produzse un arcu que dura hasta l'intre . A partir d'esi momentu, la inductancia bazcuya coles capacidaes parásites. En puntiáu la corriente y la tensión qu'habría si l'arcu nun se produxera.
Cuando les corrientes son pequeñes, l'arcu esfrezse rápido y dexa de conducir la lletricidá. Nel dibuxu de la derecha ilustremos un casu particular que puede producise, pero que solo ye unu de los casos posibles. Ampliemos la escala del tiempu alredor de l'apertura del interruptor y de la formación del arcu.
Dempués de l'apertura del interruptor, la tensión a los bornes de la inductancia aumenta (con signu contrariu). Nel intre, la tensión ye abonda pa crear un arcu ente dos vueltes de la bobina. L'arcu presenta poca resistencia llétrica y descarga rápido les capacidaes parásites. La corriente, en llugar de siguir cargando les capacidaes parásites, empieza a pasar pol arcu. Dibuxemos el casu nel cual la tensión del arcu ye relativamente constante. La corriente del inductor mengua hasta que al intre seya demasiáu pequeña pa caltener l'arcu y esti apágase y dexa de conducir. La corriente vuelve pasar poles capacidaes parásites y esta vegada la oscilación sigue amortiguándose y ensin crear nuevos arcos, una y bones esta vegada la tensión nun va algamar valores demasiáu grandes. Recordemos qu'esti ye solamente un casu posible.
Puede esplicase por qué una persona puede recibir una pequeña descarga llétrica al midir la resistencia d'un bobinado con un simple óhmetro que solo puede alimentar unos miliamperios y unos pocos voltios. La razón ye que pa midir la resistencia del bobinado, fai-y circular unos miliamperios. Si, cuando se desconecten los cables del óhmetro, sigue tocándose colos deos los bornes de la bobina, los miliamperios que circulaben nella van siguir faciéndolo, pero pasando polos deos.
Analís de transitorios
right|thumb|El diodu sirve de camín a la corriente del inductor cuando'l transistor blóquiase. Esto evita l'apaición d'altes tensiones ente'l colector y la base del transistor.
Kazuki Someya
Kazuki Someya (染矢 一樹, ) ye un futbolista xaponés.
Brides-les-Bains
Brides-les-Bains ye una comuña francesa del departamentu de Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
La Bridoire
La Bridoire ye una comuña francesa del departamentu de Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Stainville
Stainville ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Brison-Saint-Innocent
Brison-Saint-Innocent ye una comuña francesa del departamentu de Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Exxon Building (Nueva York)
L'Exxon Building (tamién conocíu pol nome de la so llocalización, 1251 Avenue of the Americas) ye un rascacielos de la ciudá d'Estaos Xuníos de Nueva York. Forma parte de la cabera expansión del Rockefeller Center, desarrollada nos años 60 y 70 del sieglu XX. Esa expansión, nomada XYZ Buildings, ta asitiada na sesta avenida (Sixth Avenue, tamién nomada Avenue of the Americas) de Manhattan. Los planos d'esti conxuntu d'edificiu foron diseñaos, en 1963, pol arquiteutu de la familia Rockefeller, Wallace Harrison, del despachu d'arquiteutos Harrison and Abramovitz.
Gobernación de Salfit
La Gobernación de Salfit (n'árabe: سلفيت محافظة) ye una de les 16 provincies de l'Autoridá Nacional Palestina. Ta asitiada nel noroeste de Cixordania, parte con la Gobernación de Ramala y Al Bireh, al sur, Naplusa al este y Qalqilya nel norte, según, con Israel al oeste. La so capital y ciudá más grande ye Salfit. Según la Oficina Central Estadístiques de Palestina (PCBS), la provincia tenía una población de 64.129 habitantes a mediaos del añu 2006. Nel censu d'esa mesma institución realizáu en 1997, que rexistró 46.671 habitantes, los refuxaos representaben el 7,7% de la población total. Había 23.758 homes y muyeres 22.913.
Exxon Building (Nueva York)
Les lletres de los trés edificios correspuenden al so altor. L'Exxon Building ye l'edificiu X, el más altu colos sos 229 m (750 pies) y 54 plantes; foi'l segundu n'acabar de construyise, en 1971. L'edificiu Y ye'l McGraw-Hill Building, asitiáu nel 1221 de la sesta avenida; foi'l primeru en construyise, en 1969, y ye'l segundu mayor con 205 m (674 pies) y 51 plantes. L'edificiu Z, el más pequeñu y el más xoven, ye'l Celanese Building, asitiáu nel 1211 de la sesta avenida; tien 180 m (592 pies) d'altor y 45 pisos.
Parque Morazán
El Parque Morazán, en San José, Costa Rica, ye unu de los espacios urbanos más importantes d'esta capital centroamericana, pos constantemente utilízase pa ensame d'eventos y actividaes culturales. Alcontráu ente cai 3 y avenida 7, nel distritu d'El Carmen, ta arrodiáu d'importantes edificios históricos y sitios públicos, como'l Edificiu Metálicu, la Casa de les Acacies, la Escuela Vitalia Madrigal, l'Hotel Aurola Holliday Inn, la Casa Jiménez de la Guardia, el Edificiu Maroy y el Parque España. Forma parte d'una exa urbana que coneuta'l Parque Nacional col Morazán al traviés del Paséu de les Dames, una de les principales aveníes de la capital costarricense. Bautizáu n'homenaxe a Francisco Morazán, xefe d'Estáu del país mientres 1842 y caudiellu de la Unión Centroamericana, destacar pola so neoclásicu Templu de la Música, construyíu pol arquiteutu y pintor costarricense José Francisco Salazar y declaráu Patrimoniu Históricu Arquiteutónicu.
Exxon Building (Nueva York)
L'Exxon Building ye'l segundu edificiu más altu del conxuntu del Rockefeller Center dempués del GE Building. Pesie a que'l so altor fai d'elli ún de los 100 edificios más altos de los Estaos Xuníos ye imposible velu dende la distancia, porque ta arrodiáu d'edificios de más de 150 m d'altor.
Parque Morazán
Historia
Plaza La Llaguna llamóse nun principiu por llevantase en 1887 sobre un pequeñu llagu nel cual los habitantes de San José del sieglu XIX llograben la folla necesario pa faer los adobes con que construyíen les sos cases. Ellí celebrábense les fiestes d'Añu Nuevu. Del llagu, d'orixe artificial y conocíu como'l pozu de Villanueva, teníase noticia siquier dende 1790. En 1808, l'entós gobernador español de la Provincia de Costa Rica, Tomás de Acosta, apurara a les autoridaes a desecar el llugar. Al so alredor había una acequia, llamada Les Arias, polo que s'empezaren a asitiar delles families, formando un barriu que se denominó La Llaguna.
Exxon Building (Nueva York)
No que cinca a la so estructura arquitectónica, ye una torre rectangular con armadura d'aceru. La so fachada, igual a la de los otros dos edificios del conxuntu, ye de cristal separtaos por bandes verticales estreches d'aluminiu y piedra caliar. Na so decoración interior destaca, nel so atriu, una reproducción autorizada y fecha aposta pa ubicala ellí d'un tapiz fechu por Pablo Picasso pal ballet Mercure.
Parque Morazán
Historia
En finando en 1885 el presidente Próspero Fernández Oreamuno, la élite lliberal de la dómina decidió construyir un monumentu pa honralo. La obra encargóse-y al escultor Francisco A. Durini Vassalli (tíu del artista ítalo-suizu que dexó una gran buelga en Quito) y el bustu de mármol foi inauguráu'l 10 d'agostu de 1887 pol presidente Bernardo Soto Alfaro (dempués tuvo na antigua plazoleta de la Ilesia La Mercé, costáu suroeste del actual Bancu Central de Costa Rica, hasta que, a pidimientu de la so vilba Cristina Guardia Gutiérrez, foi treslladáu a Alajuela, onde s'atopa güei nel parque que lleva'l nome del exmandatario). Darréu, espropiáronse los llotes cercanos al sitiu pa consolidar l'espaciu públicu, y los miembros del Executivu, nuna decisión nunca esplicada, decidieron nomar esti espaciu públicu n'honor al xeneral honduranu Francisco Morazán, quien fuera fusiláu na Plaza Principal, güei Parque Central, el 15 de setiembre de 1842. Esto desamarró una gran polémica, debíu al contraste ente dambos militares: mientres Morazán fuera un adalid de la unión centroamericana, Fernández preparárase militarmente pa defender la independencia de Costa Rica ante la intención del guatemalianu Justo Rufino Barrios de reconstruyir la República Federal de Centroamérica pola fuercia. El gobiernu, sicasí, guardó silenciu y les obres encargaes al inxenieru Juan de Yongh siguieron.
En 1910 llevantóse un elegante quioscu de planta octogonal y estampa art nouveau, encargu de la Comisión de Fiestes Cíviques, que depués sería reemplazáu pol Templu de la Música actual.
Templu de la Música
thumb|300px|Templu de la Música. El Templu de la Música del Parque Morazán ye un retruque casi exactu del Templu del Amor y la Música allugáu nel Palaciu de Versalles, Francia. Foi construyíu pol arquiteutu y pintor José Francisco Salazar pa substituir al quioscu de madera alcontráu nel mesmu sitiu. Inauguráu'l 24 d'avientu de 1920, metanes la eleición de la reina de los festexos populares de San José, foi escenariu de numberosos discursos per parte de mandatarios, conciertos de la Sinfónica Nacional y d'otres orquestes ya inclusive d'actos de trespasu de poderes. Na actualidá ye tamién sitiu de múltiples actividaes culturales, como'l Festival Internacional de les Artes, el Transitate o'l programa Namórate de la to ciudá. Foi declaráu patrimoniu históricu-arquiteutónicu de Costa Rica en 1975.
Otros monumentos
Amás del Templu de la Música, el Parque Morazán cuenta con otros monumentos:
Plantae rariores quas maximam partem
Plantae rariores quas maximam partem (embrivíu Pl. Rar.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu alemán Christoph Jakob Trew y espublizáu nel añu 1763 col nome de Plantae rariores quas maximam partem ipse in horto adomo colvit secundum notes suas examinavit et breviter explicavit nec non depingendas aerique incidendas curavit.
Yari
Yari (槍) ye un términu xaponés usáu pa denomar la llanza, o más concretamente, la llanza de pica reuta. L’arte marcial consistente en remanar el yari llámase Sojutsu. Estes armes deriven d'antiguos modelos chinos de llanza (qiang) que más tarde desendolcáronse en Xapón con carauterístiques propies. Usáronse muncho nos campos de batalla xaponeses dende la dómina de los primeros emperadores, pero sobre too algamaron popularidá nel sieglu XIII.