cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Estrella acandilante
Historia
En 2004 rexistróse una gran erupción na estrella GJ 3685A qu'aumentó'l so rellumu unes 10.000 vegaes, nun fogaral de 20 minutos de duración. Inclusive pa esti tipu d'estrelles, la so intensidá foi anormalmente alta. Igualmente, en 2008 reparóse una enorme erupción na estrella EV Lacertae, miles de vegaes más grande que la mayor erupción reparada nel Sol.
Carauterístiques físiques
Les estrelles acandilantes siempres son nanes coloraes de tipos espectrales M y K-tardíos, correspondientes a temperatures ente 2500 y 4000 K, con una masa entendida ente 0,1 y 0,6 mases solares. Frecuentemente presenten llinies d'emisión deteutables d'hidróxenu y calciu nel so espectru, indicando actividá cromosférica. Estudios recién indiquen que tamién les nanes marrones puen ser acandilantes, magar hai pocos datos al respeutu. Amás, en nueve estrelles análogues solares reparáronse llaparaes asemeyaes a les de les estrelles acandilantes. Propúnxose que'l mecanismu puede ser asemeyáu al de les variables RS Canum Venaticorum, siendo los fogarales inducíos por un oxetu acompañante, un planeta xovianu invisible nuna órbita cercana.
La variabilidá nes estrelles acandilantes carauterízase por un aumentu rápidu, irregular y de gran amplitú nel rellumu estelar, siguíu d'un descensu muncho más nidiu (de minutos a hores) hasta'l nivel normal. Les mayores variaciones tienen llugar nel estremu azul del espectru visible. Tamién se repararon medríes nes rexones d'ondes de radio y rayos X del espectru, que nun coinciden necesariamente colos del espectru visible.
Piénsase que les llaparaes nes estrelles acandilantes son análogues a les erupciones solares, pero con delles diferencies importantes. Per una parte, les estrelles acandilantes son intrínsecamente febles en lluz visible, especialmente en llonxitú d'onda curties. Por ello, la erupción alza drásticamente la lluminosidá nel rangu ultravioleta-azul. De segundes, el tamañu de les erupciones puede tener un tamañu significativu en comparanza cola mesma estrella, ente que nel Sol tán llindaes a unos pocos miles de km.
Estrelles acandilantes cercanes
* Magnitúes aparentes procedentes de VizieR (SIMBAD)
Hipparcos
Hipparcos (The High Precision Parallax Collecting Satellite) foi un satélite astrométricu llanzáu pola Axencia Espacial Europea (ESA) y dedicáu a midir el paralaxe y los movimientos propios de más de 2,5 millones d'estrelles a menos de 150 pc de la Tierra. Les resultaos espublizáronse en forma d'un catálogu estelar conocíu como Catálogu Tycho.
El proyeutu Hipparcos propúnxose en 1980. Foi llanzáu por un cohete Ariane 4 el 18 d'agostu de 1989. La misión diose por finada'l 17 d'agostu de 1993.
Fanny Langdon
Fanny Y. Langdon foi una zoóloga estauxunidense conocida pol so trabayu con sistemes nerviosos y órganos sensoriales n'invertebraos.
Langdon nació en Plymouth, New Hampshire, y asistió a una escuela normal antes d'empezar los sos estudios en zooloxía y botánica pola Universidá de Michigan en 1891. Llogró la so llicenciatura en 1896 y el so grau de maestra en 1897. Dempués de rematar los sos estudios, foi profesora de botánica y zooloxía na Universidá de Michigan ya investigadora nel Llaboratoriu Biolóxicu Marín en Woods Hole, Massachusetts en 1897. Langdon finó dempués d'una operación d'apendicitis.
Mosnac-Saint-Simeux
Mosnac-Saint-Simeux ye una comuña francesa del departamentu de Charente, na rexón de Nueva Aquitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Mornac (Charente)
Mornac ye una comuña francesa del departamentu de Charente, na rexón de Nueva Aquitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Chablis (Yonne)
Chablis ye una comuña francesa del departamentu de Yonne, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Ptilonorhynchus violaceus
Ptilonorhynchus violaceus ye una especie d'ave paseriforme de la familia Ptilonorhynchidae que forma'l so propiu xéneru monotípicu, Ptilonorhynchus. Distribúise per Australia.
Subespecies
Reconócense les siguientes subespecies:
Lavandula latifolia
Lavandula latifolia ye un arbustu de la familia de les lamiacees (Lamiaceae). thumb|Vista de la planta thumb|Flores thumb|Como planta ornamental thumb|Nel so hábitat
Distribución
Ta presente n'España, el sur d'Inglaterra, y Francia, sobremanera en comunidaes de zones montascoses, en carbaes. Tamién puede atopase nos Pirineos y nos montes que dixebren Valencia d'Aragón y de Cataluña, onde conviven Lavandula latifolia y Lavandula spica, abriendo les primeres flores L. latifolia, y L. spica acabando'l floriamientu.
L'arume de Lavandula latifolia ye desagradable, y el de L. spica bien bonu; por esta razón cultivar en campos separaos.
Descripción
Lavandula latifolia ye un arbustu perenne en forma de matu. Algama los 80 cm d'altor. Les fueyes son lliniales-oblongues, d'unos 10 cm de llargor. Les flores (les cualos son polinizaes por distintes inseutos) son arumaes, hermafrodites y de color azul o violeta; apaecen n'agostu y prodúcense n'espigues terminales. Tola planta esprende un golor alcanforáu.
Composición química
La esencia de Lavandula latifolia contién linalol, alcanfor y 1,8-cineol como constiuyentes principales.
Taxonomía
Lavandula latifolia describióse por Philip Miller y espublizóse en The Gardeners Dictionary:. . . eighth edition non. 2. 1768. Lavandula: nome xenéricu que se cree que remanez del francés antiguu lavandre y n'última instancia del llatín llavara (llavar), refiriéndose al usu de fervinchos de les plantes. El nome botánicu Lavandula como l'usáu por Linneo considérase deriváu d'este y otros nomes comunes europeos pa les plantes. Sicasí, suxúrese qu'esta esplicación puede ser apócrifa, y que'l nome en realidá puede ser deriváu del llatín livere, "azuláu".
latifolia: epítetu llatín que significa "con fueyes anches".
Pteroptochos tarnii
Pteroptochos tarnii llocalmente tamién llamáu hued-hued del sur, hued-hued común', gallereta, tuta, o huez-huez (en mapuche wëd-wëd), ye una especie d'ave de la familia Formicariidae, anque yera tratáu tradicionalmente como integrante de la familia Rhinocryptidae, na cual los sos integrantes son conocíos popularmente como tapaculos''. Habita nel sur de Chile; amás nuna franxa fronteriza de l'Arxentina.
Hábitat
Esta ave ye carauterística del monte valdiviano, formaciones arbóreas con predominiu d'anxospermes siempreverdes, de fueyes anches y brilloses (laurifolias), y montes con diverses especies de fayes del sur tanto perennes como caducifolies. El sotobosque ta compuestu por distintes especies d'arbustos, a los que suel acompañar la caña colihue.
Carauterístiques
El color ablondu del so plumaxe alcuéntrase nes supracaudales, na frente, corona, y banduyu. L'ablondu del abdome ye más claru, y amuesa pequeñes y fines rayes tresversales negres. La parte alta del pechu, el pescuezu, el gargüelu, el restu de la cabeza, y la mayor parte de les sos rexones dorsales tienen tonos que van del apizarrado al negru afumáu. Tamién destaquen una notable zona auricular abuxada. Les sos grandes pates son corites al igual que'l so picu.
Nidificación
El nial construyir nuna corte de terrén bien vegetado, siempres cerca a un cursu d'agua; nesa paré natural esta ave cava una fonda cueva. Si nun llogra dar con dalguna fuécara fayadiza, allugar entós en dalgún sector trupu monte, debaxo d'un tueru cayíu, o so un gran raigañu. Nun refalga tampoco l'asitialo dientro de tueros buecos de dalgún árbol, inclusive a bastante altor del suelu. La cámara ye tapizada namái con camperes seques; deposita ellí dos güevos (raramente trés) de color blancu puru, con midíes permediu de 38 mm x 28.
Vocalizaciones
El hued-hued del sur emite tres tipos de cantares. El más conocíu ye'l compuestu por tonos baxos, que dio-y el so nome vulgar. Tien una segunda vocalización, na cual les notes van baxando una a una; finalmente'l terceru ye un estridente y potente berru.
Rellaciones col hued-hued castañal
El hued-hued del sur ye bien similar en nidificación, comportamientu, y vocalizaciones al hued-hued castañu del cual dixebrar fácilmente por tener ésti últimu'l gargüelu y pechu de color ablondu. Magar la castañal foi postuláu namái como una subespecie del hued-hued del sur el discutiniu sobre la so situación específica foi resuelta per aciu l'analís de les sos vocalizaciones, y la secuenciación de xenes del so ADN mitocondrial. Nel so geonemia de Chile, dambos hued-hued dixebrar pol calce del ríu Bíu-Bíu. Curiosamente, el llau chilenu del Pasu Pichachén, llamáu'l triángulu del Llábanu Bíu-Bíu, ye grebu, estepario, y ensin montes, esto ye, esti hábitat ye-yos desfavorable a los dos especies de hued-hued, formando asina una barrera natural que redunda en que dambes distribuciones sían alopátricas. Dambes especies son alopátricas tamién nel llau arxentín, alloñaos por un hiatu de 209 km de pacionales esteparios con parches de montes de distinta composición arbórea, non aptos pa nenguna de los dos especies.
Taxonomía de la familia
El hued-hued del sur, xunto colos otros tapaculos fueron asitiaos tradicionalmente nuna familia propia: Rhinocryptidae, pero investigaciones recién  indiquen que según l'analís de secuencies d'ADN, ye meyor tratales namái como tribu Rhinocryptini de los Formicariidae, o una subfamilia de Formicariinae sensu stricto, que se llamaría Rhinocryptinae.
Gichin Funakoshi
Gichin Funakoshi (船越 義珍 Funakoshi Gichin; ) foi un artista marcial xapones, fundador del kárate modernu.
Biografía
Yera descendente d'una familia de samurais, qu'antiguamente fueren vasallos de la dinastía Ryukyu.
A la edá de 11 años ya se fexera un nome dientro l'estilu d'arte marcial ryukyu. Empezando la so formación col maestru Azato Anko, nun tardó muncho n'igualar al so maestru n'habilidá y a compartir con él el sentimientu de ser "l'artista marcial más completu" dientro la rexón. Deprendió tamién kárate-jutsu (escritu colos kanjis que signifiquen "l'arte marcial de la mano china") col maestru Itosu Anko. Los sos dos profesores quedaron impresionaos pola so nobleza de caráuter.
A lo llargo de los años continuó la so formación, desendolcando continuamente les sos estraordinaries calidaes. El maestru Funakoshi convirtióse en presidente de la Okinawa Martial Ars Society asina como n'instructor a la escuela de formación de profesores d'Okinawa
Robert Rusler
Carrera
Robert Ruseler empezó a actuar en 1985 na serie de televisión The Facts of Life, esi mesmu añu actuó na película Weird Science xunto a Anthony Michael Hall, Kelly LeBrock y Ilan Mitchell-Smith, y en Velea en Elm Street 2: La Vengación de Freddy xunto a Mark Patton, Kim Myers y Robert Englund. En 1990 actuó en dellos episodios de la serie de televisión The Outsiders. En 1991 actuó na película Sometimes They Come Back xunto a Tim Matheson y Brooke Adams. En 1993 actuó na película Amityville: A New Generation xunto a Ross Partridge. En 2006 actuó na película The Hunt xunto a Joe Michael Burke y Cliff De Young. Robert Rusler pa 2011 va actuar na película Delivered.
Llicencia de software
Una llicencia de software ye un contratu ente'l titular del drechu d'autor (propietariu) y l'usuariu del programa informáticu (usuariu final), pa usar ésti nuna miente determinao y de conformidá con unes condiciones apautaes.
Les llicencies de software puen afitar ente otres coses: la sesión de determinaos derechos del propietariu al usuariu final sobro una o delles copies del programa informáticu, los llímites na responsabilidá por fallos, el plazu de cesión de los derechos, el ámbitu xeográficu de validez del contratu ya inclusive puen afitar determinaos compromisos del usuariu final haza'l propietariu, talos como la non cesión del programa a terceros o la non reinstalación del programa n'equipos distintos al que se instaló orixinalmente.
Llicencia de software llibre ensin proteición heriedada
Pue crease una obra derivada ensin qu'ésta tenga obligación de proteición dalguna. Munches llicencies pertenecen a esta mena, ente otres:
Llicencia de software llibre con proteición heriedada
Dalgunes restricciones aplíquense a les obres derivaes. Ente les llicencies d'esta categoría tán:
Llicencia de software non llibre
Estes llicencies tamién se conocen col nome de software privativu. Nelles los propietarios afiten los derechos d'usu, distribución, redistribución, copia, modificación, cesión y en xeneral cualesquier otra consideración que s'estime necesaria.
Esta triba de llicencies, nun dexen que'l software seya camudáu, desensambláu, copiáu o distribuyíu de miente illegal (piratería de software), regula el númberu de copies que puen instalase ya inclusive los envises concretos pa los que tien de ser usáu. La mayoría d'estes llicencies llenden fortemente la responsabilidá derivada de fallos nel programa.
Los fabricantes de programes somorguiaos a esta mena de llicencies polo xeneral ufren servicios de sofitu téunicu y autualizaciones durante el tiempu de vida del productu.
Dalgunos exemplos d'esta triba de llicencies son les denomaes CLUFs: Contratu de Llicencia pa Usuariu Final o EULAs: End User License Agreement, nes sos sigles n'Inglés.
Llicencia d'Usuariu Final
N'inglés EULA o End User License Agreement, ye una llicencia pela que l'usu d'un productu namái se permite pa un únicu usuariu (el comprador).
Llicencia de distribuidor
Nesta triba de contratu, asígnase-y derechos restrixíos a un comerciante de tipu comisionariu pa que venda'l productu (software) dando una remesa o comisión al fabricante.
Fanny Currey
Frances "Fanny" Wilmot Currey foi una botánica, hortalanera, taxónoma, y ilustradora a l'acuarela irlandesa, miembru fundante de la primer sociedá de dibuxu amateur d'Irlanda, y de la Sociedá d'Acuarelistes d'Irlanda, Currey exhibió llargamente n'Irlanda y Gran Bretaña. Y pasó a convertise nuna cultivadora de narcisos nos xardinos Warren, Lismore, más tarde na vida.
Biografía
Nació en Lismore Castle, Condáu de Waterford en 1848. Yera fía d'Anna y Francis Currey Edmund. El so padre foi emplegáu como axente de tierra a los duques de Devonshire, y yera un llográu fotógrafu tempranu. Yera prima de la escritora y artista Edith Blake amigues cercanes de Currey, y dende bien nueva yera visitante frecuente en Newtown Anner House, Condáu de Tipperary. Ye posible que Currey recibió formación artística xunto a Edith y la so hermana, amás de recibir formación en París.
Con Edith Blake, desenvolvió un interés pola botánica en tou esti tiempu, lo que correspuende nos últimos años col diseñador de los xardinos Newtown Anner Joseph Paxton. Fanny yera un visitante frecuente de la casa, al par collaborando en sobres ilustraos de 1858 a 1868.
Trabayos artísticos
Currey foi una de los miembros orixinales de la Sociedá de Dibuxu Amateur d'Irlanda, primer club de dibuxu d'Irlanda, fundada en Lismore, Condáu de Waterford en 1870.
Dalgunos de los sos dibuxos y acuareles apaecen na primer esposición del grupu en 1871. Ella yera un miembru activu del grupu, participando na totalidá de les sos actividaes, y participó nel pabellón de la esposición 1878 nel Atenéu, Cork. La sociedá recibió'l nome de Sociedá d'Acuareles d'Irlanda na so esposición de 1887 a 1888 en Belfast. Currey sirvió mientres munchos años como secretaria de la sociedá. Debutó na Real Academia Hibernian en 1877, y foi una espositora regular hasta 1896, cola mayor parte del so trabayu colos estudios de flores y paisaxes.
Currey tuvo una carrera esitosa esponiendo en Inglaterra, amosando'l so trabayu na Real Academia de les Artes, Real Sociedá de Pintores Acuarelistes, Institutu Real de Pintores al oleu y la Sociedá de Muyeres Artistes, convirtiéndose en miembru designada d'esta postrera en 1886.
La so obra foi exhibida nel Dudley Galería, Grosvenor Galería, y Nueva Galería, Galería d'Arte Walker, Liverpool y la Galería d'Arte de Manchester City. Pola década de 1880 díxose que "nun podía ser consideráu una aficionada, en nengún sentíu de la pallabra salvu unu, que nun depende de la consecución d'un mediu de vida." Viaxó llargamente, visitando y pintando n'Inglaterra, Gales y Europa. El so trabayu de 1888, A bazaar in Tangier (Un bazar en Tánger)'', suxure que visitó'l norte d'África.
Trabayos d'horticultura y últimos años
A midida que avieyó, Currey empezó a concentrase na xardinería: atención profesional de bulbos cada vegada mayorsobremanera. Yera dueña del Criadoriu Warren y xardinos en Lismore, Condáu de Waterford|Lismore, especializándose en narcisos.
Currey yera partidaria del sufraxu femenín, foi organista na catedral de Lismore, y yera una gran pescadora, tiradora, trabayadora de la madera, escultora, y fixo mosaicos. Escribió cuentos de fades "Prince Ritto", "The four-leaved shamrock" ("El trébole de cuatro fueyes") publicaos en 1877, con ilustraciones de Helen O'Hara Sophia, que vivía con ella dende 1898. Currey morrió na so casa, la Casa Mall, Lismore, el 30 de marzu de 1917.
Habib Burguiba
Habib Burguiba (n'árabe, حبيب بورقيبة Ḥabīb Būrqība, tamién conocíu pola trescripción francesa Habib Bourguiba) foi un políticu tunecín y líder nacionalista. Foi'l segundu Primer ministru del Reinu de Túnez antes de poner fin a la Monarquía y proclamar la República de Túnez el 25 de xunetu de 1957, convirtiéndose asina nel so primer presidente. Antes d'esto, xugó un papel importante nel llogru de la independencia de Francia (el 20 de marzu de 1956), terminando asina col protectoráu de 75 años.
Habib Burguiba nació en Monastir (Túnez), siendo'l fíu más pequeñu de 8 hermanos, nel senu d'una familia de clase media terrateniente. En destacando nos sos estudios, en 1907 treslladar a Túnez pa siguir la so educación nel Colexu Sadiki y depués nel Llicéu Carnot, antes de llograr el so bachilleratu francés en 1924. En 1927, graduóse como abogáu pola Universidá de París y tres el so regresu a Tunicia, Burguiba empieza a interesase pol nacionalismu independentista, integrándose, na década de 1930, nel partíu nacionalista tunecín del cual aportó a el máximu dirixente.
Con aspiraciones escontra una política moderno y reformista -cercana al socialismu, más descentralizada, y desvenceyada de les élites de la ciudá de Túnez -qu'hasta entós controlaben el movimientu-, el 2 de marzu de 1934, a los 31 años, funda un nuevu partíu: el Neo-Destour, encabezando asina'l movimientu tunecín pola independencia.
Pol so activismu pola independencia, Burguiba empezó a llamar l'atención de les autoridaes del protectoráu francés, quien-y arrestaron y obligaron a exiliase en delles ocasiones. Mientres l'españíu de la Segunda Guerra Mundial, Burguiba (que nesi momentu atopábase deteníu) foi treslladáu a distintes cárceles franceses.
En siendo lliberáu en 1942 pol Tercer Reich, decidió internacionalizar el casu tunecín y buscar el sofitu de la Lliga Árabe en El Cairu, onde vivió dende 1945 hasta 1949. Los sos intentos fueron en devanéu, una y bones los países árabes taben más esmolecíos pol conflictu palestino-israelín.
Tres el so regresu a Túnez, Burguiba empezó a axustar con Francia les condiciones de la independencia. Sicasí, les conversaciones demostraron ser un fracasu total y Bourguiba, decide presentar el casu ante les Naciones Xuníes.
En llogrando'l baturiciu de la población tunecina y l'entamu de la llucha armada contra Francia, en 1952, ye encarceláu de nuevu, mientres dos años nes Islles de la Galita, hasta que ye lliberáu y nomáu p'axustar los términos de la independencia col primer ministru francés, Pierre-Mendès France. Tres llargos discutinios, Burguiba llogra alcuerdos d'autonomía interna pa Túnez y torna triunfante a la capital tunecina'l 1 de xunu de 1955. Sicasí, l'allegría duró pocu, una y bones l'alcuerdu llográu nun presta a Salah Ben Youssef nin a los sos partidarios, quien esixíen la independencia total del Magreb.
Esti desalcuerdu da empiezu a una guerra civil ente los partidarios de Burguiba, qu'abogaben por una política gradual y modernizadora, y el conservadores partidarios nacionalistes de Ben Youssef. L'enfrentamientu termina col Congresu de Sfax de 1955 sofitando a Burguiba, quien llograría la independencia de Francia'l 20 de marzu de 1956.
Tres la independencia del país, Burguiba foi nomáu Primer Ministru pol rei Muhammad VIII al-Amin y actuó como gobernante de facto hasta anular los poderes del bey y proclamar la República, el 25 de xunetu de 1957. Darréu, ye nomáu presidente interín de Túnez hasta que se promulga la constitución y Burguiba ye escoyíu presidente permanente.
Edwin August
Tuvo activu na dómina del cine mudu.
Habib Burguiba
El so gobiernu tuvo centráu la occidentalización del país dientro del modelu del socialismu árabe, incluyendo meyores nel sistema educativu, la llucha contra la desigualdá de xéneru, el desenvolvimientu de la economía y el caltenimientu d'una política esterior neutral, lo que lo convirtió nuna esceición ente los líderes árabes. La so gran reforma foi'l Códigu Civil tunecín. Bourguiba estableció un sistema presidencial que llueu se convirtió nun estáu de partíu únicu que duró venti años y tuvo apoderáu pol so partíu, el Partíu Socialista Desturiano. En 1975, el Parllamentu tunecín proclamó-y presidente vitaliciu de la República.
Edwin August
Biografía
El so nome completu yera Edwin August Phillip von der Butz, y nació en Saint Louis, Missouri. Actuó nun total de 152 filmes ente 1909 y 1947, y dirixó 52 dende 1912 a 1919. El so hermanu foi'l tamién actor Hal August (1890-1918). Dambos coincidieron en delles películes, ente elles The Romance of an Actor (1914).
Habib Burguiba
El final del so gobiernu de trenta años tuvo marcáu por un cayente na so salú, una guerra de socesión” y l'ascensu del clientelismu y del islamismu na política. El so mandatu concluyó cola so destitución pol entós primer ministru, Zine El Abidine Ben Ali, el 7 de payares de 1987. El depuestu presidente foi calteníu so arrestu domiciliariu y alloñáu de la política, nuna residencia en Monastir, onde permaneció hasta la so muerte'l 6 d'abril de 2000.
Edwin August
Biografía
Edwin August finó en Hollywood, California, en 1964. Foi soterráu nel Campusantu Valhalla Memorial Park de Los Angeles.
Habib Burguiba
Primeros años: el postreru de los hermanos
Habib Burguiba nació en Monastir, nel senu d'una familia de clase media terrateniente, siendo l'octavu y últimu fíu de Ali Burguiba y Fatouma Khefacha. La fecha oficial de la so nacencia ye'l 3 d'agostu de 1903, anque él afirmó nacer un añu antes, el 3 d'agostu de 1902, o posiblemente en 1901. La madre de Burguiba concebir cuando tenía cuarenta años, lo que, según él, foi causa de gran vergüenza pa ella.
A pesar de les dificultaes financieres, Ali Burguiba dio gran importancia a la educación de los sos fíos. Recluta nel exércitu, Ali pasó diecinueve años de la so vida faciendo campaña, antes de retirase. Deseosu d'evita-y tal destín al so últimu fíu, asegurar de que Habib llograra'l so certificáu d'estudios primarios, documentu que lo eximiría del serviciu militar. Cuando Habib Burguiba naz, Ali convertir en conceyal, lo que-y dexa ameyorar la so situación económica y ufiertar a tolos sos fíos un futuru educativu meyor. left|miniaturadeimagen|Ali Bourguiba arrodiáu de los sos fíos Mohamed, Ahmed, M'hamed, Mahmoud y Habib.|250x250px
Habib Burguiba creció nun ambiente femenino. Pasaba los díes cola so madre, la so güela y les sos hermanes, Aïcha y Nejia, lo que-y fixo consciente de les xeres doméstiques que teníen de realizar les muyeres y de la so desigualdá frente a los homes. Cuando tenía cinco años, en setiembre 1907 y n'empecipiando la so educación primaria en Monastir, el so padre unviar a Túnez pa siguir los sos estudios na escuela primaria Sadiki. Habib viose fondamente afeutáu pola separación de la so madre a esa temprana edá. Nel momentu de la so llegada, la ciudá taba lluchando contra'l protectoráu, una fase inicial del movimientu nacional tunecín empobináu por Ali Bach Hamba. Mentanto, Habib instalar nel barriu de la burguesía comercial de Tourbet El Bey na medina de Túnez, onde'l so hermanu, M'hamed, arrienda una casa na cai Korchani.
El mozu Habib pasaba les sos vacaciones en Monastir, ayudando a los sos familiares coles xeres. A la fin de cada temporada de vacaciones, volvía a Túnez, onde dempués de les clases solía pasiar peles cais. Les protestes de 1911 y l'execución de Manoubi Djarjar, influyeron nes sos incipientes opiniones polítiques.
En 1913, Habib llogra'l so certificáu d'estudios primarios, lo qu'allegra descomanadamente al so padre. D'esta forma, el mozu llogra evitar el serviciu militar y, al igual que los sos hermanos mayores, ye almitíu como internu nel Colexu Sadiki pa cursar los sos estudios secundarios con total llibertá. Sicasí, la so allegría ye efímera porque, a empiezos de payares de 1913, cuando tien diez años, la so madre muerre.
Demanda enantada
Una curva de demanda enantada ye la suma de les curves de demanda individuales de diferentes seutores de la economía. Ye avezu mostrála comu la suma llinial de cuatro recursos:
ú
Habib Burguiba
Adolescencia y estudios secundarios
Col empiezu de la Primer Guerra Mundial, en setiembre de 1914, Habib dexa la casa del so hermanu ya instálase na residencia del Colexu Sadiki. Les restricciones presupuestaries, promulgaes pa sofitar l'esfuerciu bélicu, empioraron les condiciones de vida y, especialmente, el suministru d'alimentos. Estes circunstancies llevaron a Burguiba, y al restu d'estudiantes, a protestar contra la situación.
Les calificaciones de Habib na escuela fueron baxes y, poro, a la fin de la so educación secundaria en 1917 nun pudo llograr el certificáu escolar. A pesar de la so esixencia, el direutor del Sadiki déxa-y repitir el so sestu y últimu añu de la escuela secundaria en 1919-1920. Sicasí, el duru iviernu y la malnutrición sufierta pola guerra empioraron la so salú. Habib acabó siendo hospitalizáu dempués de sufrir una infeición y, arriendes d'ello, viose obligáu a abandonar los sos estudios y a permanecer nel hospital hasta que se recuperó. left|miniaturadeimagen|319x319px|Bourguiba en 1917
Dempués d'abandonar l'hospital, Bourguiba pasó casi dos años viviendo col so hermanu mayor, Mohamed, un asistente médicu nel hospital local d'El Kef, que tamién yera un fuerte modernista y defensor del secularismu. Mohamed vivía con una enfermera italiana que dio la bienvenida al mozu Habib y ayudó a cubrir el so vacíu emocional. La so estancia ellí, que duró ventiún meses, dende xineru de 1920, foi para Habib un importante puntu d'inflexón. Los habitantes de la ciudá ayudar a integrase: aprendió a xugar a les cartes, aldericaba estratexes militares colos soldaos ellí apostaos y empezó a interesase na figura de Mustafa Kemal Atatürk. La participación n'actividaes teatrales, qu'ensayaba col so hermanu, apurrió-y enfotu en sí mesmu.
La fundación del Destour, mientres s'atopaba n'El Kef, llevó a Burguiba a interesase pol nacionalismu tunecín, espresando la so voluntá de siguir los sos estudios secundarios pa poder cursar Derechu en Francia, y lluchar contra'l poder colonial. La xunta familiar que se celebró p'aldericar esti asuntu foi un completu fracasu: los sos hermanos consideraron que nun yera lo suficientemente bonu y que nun financiaríen los sos estudios. Solo'l so hermanu Mahmoud, de trenta años, prometió ayudar. Col so sofitu, Burguiba inscribir nel Llicéu Carnot de Túnez.
Na escuela secundaria, Burguiba llogró altes calificaciones en Matemátiques. N'aprobando la primer parte del bachilleratu con escelentes resultaos, terminó escoyendo la caña de Filosofía. Nel llicéu fíxose amigu de Tahar Sfar y Bahri Guiga, con quien formó'l "Tríu Saheliano". Al nuevu Burguiba gustába-y visitar biblioteques con avezamientu y yera un apasionáu de los llibros d'historia, anque dacuando saltábase les clases. Llueu, empezó dase cuenta de les desigualdaes qu'esistíen ente franceses y tunecinos, lo que tuvo un gran impautu nel mozu.
En 1922, cuando'l Bey Naceur amenaza con abdicar por cuenta de les manipulaciones del Residente Xeneral, la opinión pública decide movilizase. El 22 d'abril de 1922, Habib participa na manifestación de sofitu al monarca nacionalista. Marcáu por esti sucesu, el mozu empieza a participar n'alderiques y a sofitar el socialismu. El so últimu añu de bachilleratu, en 1923-1924, tuvo marcáu pol deséu de llograr una beca pa estudiar en París. El so hermanu Mahmoud sofitaría-y económicamente, unviándo-y cincuenta francos cada mes. En 1924 Habib graduar con calificaciones d'honor, ocupando'l primer llugar de la so clase. A la fin de los exámenes, Bourguiba colar a París pa siguir los sos estudios.
Educación cimera en París
Dempués de pasar les vacaciones ente Mahdía y Monastir, Burguiba torna a París pal empiezu del añu escolar de 1925-26. Treslladar al campus de la universidá ya inscríbese nel Institutu Politéunicu de París, onde empieza a asistir a clases de finances públiques. Un día de 1925, mientres ordenaba la so habitación, Burguiba atopó la direición d'una muyer, que la so mentor encamentába-y conocer. Trátase de Mathilde Lefras, una vilba de trenta y cinco años que'l so maríu morrió mientres la guerra. Burguiba y Mathilde atopar por primer vegada nel apartamentu d'ella, nel primer pisu d'un edificiu nel distritu 20 de París. Mathilde convidar a entrar y píde-y que cunte la so historia. Trescalada por ella, pide ver a Habib una vegada más y, nos meses siguientes, convidar a treslladase al so apartamentu. Habib dexa la so habitación nel campus ya instálase con Mathilde. La so nueva vida acaba alloñándolu de los demás estudiantes y tamién de la llucha en Túnez, onde naquel momentu empezaba una fuerte represión.
Nel branu de 1926, Burguiba torna a Monastir, pero yá nun-y interesen les aventures polítiques del país. El so padre muerre en setiembre y al poco tiempu recibe una telegrama de Mathilde, anunciando que ta embarazada. La muerte del so padre y la responsabilidá d'un futuru fíu angustian a Burguiba., anque finalmente decide criar al ñácaru. El 9 d'abril de 1927, Mathilde da a lluz a un neñu, al que llamen Jean Habib. Dempués, la pareya camudar a otru apartamentu en Bagneux, nos suburbios parisinos, a una habitación que funcionaba al empar como cuartu y comedor. Un mes dempués de la nacencia del so fíu, Burguiba, enfermu nesi momentu, tien que preparar los sos últimos exámenes. Burguiba aprobar y, finalmente llogra la llicenciatura en derechu.
Principios profesionales y políticos
miniaturadeimagen|Semeya de Burguiba, abogáu en Bab Soika, alredor de 1931, dempués del so regresu a Túnez.|280x280px N'agostu de 1927, Burguiba, qu'entós tenía 26 años, torna a Tunicia cola so novia Mathilde, el so fíu, Habib Jr., y con una fonda conocencia de la política francesa de la Tercer República. Mientres la so estancia en Francia fuera influyíu polos valor lliberales de la república socialista y secular francesa. Tres el so regresu a Túnez, casóse con Mathilde y acábense estableciendo en Túnez.
Nesi momentu, a Burguiba nun-y interesaba la política, sinón la so carrera profesional, yá qu'en Túnez cada nuevu lletráu tenía de faer una pasantía de trés años so la supervisión d'otru abogáu más esperimentáu. Asina, mientres casi un añu -ente ochobre de 1927 y ochobre de 1928-, Burguiba, trabayó pal Sr. Cirier, quien lo despide dempués de seis selmanes, y depués n'otru despachu onde nun-y pagarán mientres dos meses y ye llindáu a escribir informes. Burguiba resignar a trabayar pal Sr. Salah Farhat -presidente del partíu del Destour, hasta que Sebault contratar por seiscientos francos al mes, lo que lleva a Habib a trabayar pa él mientres un añu más que los trés obligatorios.
Sol clima de opresión colonial que reinaba en Túnez, Burguiba acaba sintiendo los efeutos de la discriminación, sobremanera, dempués de pasar un añu enteru nel paru. Esta desigualdá llévalu a entablar conversaciones, tantu con amigos tunecinos como con franceses sobre la necesidá de realizar reformes en Túnez que conviertan al país nun estáu como Francia: lliberal, modernu y llaicu. El 8 de xineru de 1929, Burguiba garrasti a una conferencia entamada por Habiba Menchari, una defensora de la emancipación de la muyer. Nel alcuentru, Burguiba defende l'usu del velu aduciendo que Túnez arriesgaría perder la so identidá nacional si nun se calteníen les sos costumes y tradiciones.
1930-34: Empiezu de la so carrera política
A principios de la década de 1930, Habib Burguiba decide xunise, xunto col so hermanu Mohamed y los sos compañeros Bahri Guiga, Tahar Sfar y Mahmoud El Materi, al principal partíu políticu del movimientu nacional tunecín, el Destour. Enfurecidos pola celebración del Congresu en Cartago, al que Bourguiba califica como una "violación de la tierra del islam", el nuevu grupu nacionalista decide arreyase na llucha contra Francia. Colos preparativos pa la celebración del 50º aniversariu del protectoráu y la visita programada del presidente francés, Paul Doumer, los mozos nacionalistes deciden actuar. En febreru de 1931, los dirixentes del Destour axuntar nel Hotel Orient, onde deciden fundar un comité de sofitu al periódicu de Chedly Khairallah, La Voix du Tunisien, qu'empieza a distribuyise diariamente ya integraría ente los sos editores al nuevu grupu nacionalista.
Dende esi momentu, Burguiba empezó a denunciar nos sos escritos el sistema de decretu beylical y les ventayes qu'esfrutaben los europeos que vivíen en Túnez. N'unu de los sos artículos escribiría sobre'l protectoráu, desafiando non yá los sos efeutos, tal que lo fixeren los nacionalistes, sinón tamién la so propia esistencia:
Pa una nación sano y brengoso, a quien les lluches internacionales y una crisis momentanea obligaren a aceptar tutelar d'un estáu más fuerte, el contautu con una civilización más avanzada determina nella una reaición saludable. Una verdadera rexeneración producir nella y, al traviés de l'asimilación juiciosa de los principios […] d'esta civilización, inevitablemente la so emancipación final realizar n'etapes. miniaturadeimagen|Retrato de Habib Burguiba a empiezos de la década de 1930|352x352px Gracies a la orixinalidá cola que Burguiba, Sfar, Guiga y El Materi encetaben los problemes, La Voix du Tunisien convertir nun periódicu bien popular. El so nuevu discursu non solo atraxo l'interés de la opinión pública, sinón tamién el de grandes los terratenientes y empresarios, quien exercíen una gran influencia na alministración colonial. Contrarios a les opiniones del nuevu grupu, el 12 de mayu de 1931 llogren la censura de tolos periódicos nacionalistes al traviés de la Residencia -el gobiernu colonial-.
Pocos díes dempués, Habib, el so hermanu Mohamed, Bahri Guiga, Salah Farhat y El Materi son procesaos. Llogren aplazar el xuiciu hasta'l 9 de xunu de 1931, día nel que numberoses persones alleguen a los xulgaos p'amosar el so sofitu a los acusaos. El Residente Xeneral, François Manceron, deseosu de poner fin a la cuestión nacionalista, llogra semar la discordia ente Khairallah, el dueñu del periódicu, y los mozos nacionalistes. D'esta forma, un conflictu acaba españando con rellación a la xestión del diariu, lo que lleva al comité de redaición a abandonar el periódicu.
A pesar de la división, los hermanos Burguiba, El Materi, Guiga y Bahri caltener en contautu, decidiendo fundar el so propiu periódicu gracies a l'ayuda del farmacéuticu Ali Bouhajeb. El de payares de 1932, publicar la primer edición de L' Action Tunisienne, col nuevu grupu d'amigos a la cabeza del comité de redaición. Desilusionaos cola moderación de los primeres nacionalistes, el grupu decide asumir la defensa de les clases baxes. Nos sos artículos, Bourguiba esforciar por esplicar el mecanismu d'esplotación colonial, dende los sos efeutos hasta les sos causes, amosando un gran interés polos fenómenos sociales y convidando a los trabayadores y estudiantes a entamase pa defendese meyor contra la esplotación. Coles mesmes, aportunaba na salvaguardia de la identidá tunecina.
La crisis económica, cada vez más fonda, y la moderación tan resignada de los nacionalistes más veteranos llevaron a Burguiba y los sos compañeros a plantegase la necesidá de reconstruyir el movimientu nacionalista sobre unes bases anovaes y con métodos d'aición distintos. En febreru de 1933, cuando Mohamed Chenik, banqueru y presidente de la cooperativa de creitu tunecina, causa la roxura de la Residencia, Burguiba ye l'únicu que lu defende. Lo que busca Burguiba con esta aición ye apigurar a la clase burguesa, considerada collaboradora de Francia, en redol al nacionalismu. Sicasí, la so decisión termina col arrenunciu de Guiga, M' hedhi y Bouhajeb del periódicu. Ye entós cuando Bourguiba abandona'l so trabayu como abogáu pa concentrase en sacar alantre a L' Action Tunisienne. La oportunidá pa espresase llueu apaeció: el problema de la naturalización de los tunecinos (una tema importante ente los nacionalistes, mientres la década de 1920) resurde a principios de 1933 con delles protestes en Bizerta pol entierru d'un tunecín naturalizáu francés nun campusantu musulmán. Burguiba decide participar y empecipiar una campaña de sofitu a les protestes en L' Action Tunisienne, denunciando l'intentu d'afrancesar a "tou pueblu tunecín". left|miniaturadeimagen|Campaña empobinada por L'action tunisienne tres el conflictu pola naturalización. La so postura firme, apurrió a Bourguiba gran popularidá ente los círculos nacionalistes. El congresu celebráu pol Destour los díes 12 y 13 de mayu de 1933 en Tunicia, remata a favor del nuevu equipu de L' Action tunisienne, que ye escoyíu unánimemente pa formar parte del comité del partíu executivu. La nueva condición del grupu dientro del movimientu nacionalista déxa-yos llograr una posición fuerte nel partíu y xunir a toles faiciones nun únicu frente nacionalista. Mentanto, siguen los disturbios tres l'escándalu pol asuntu de la naturalización. En respuesta, el 31 de mayu, la Residencia decide suspender tolos periódicos nacionalistes, incluyíu L' Action Tunisienne, y prohibir l'actividá Destour. Burguiba, quitáu de la so llibertá d'espresión y atrapáu dientro de la política moderada del Destour llanzar a recuperar la so autonomía.
El 8 d'agostu, españen disturbios en Monastir, dempués del entierru, pola fuercia d'un neñu naturalizáu, nun campusantu musulmán. Tres los enfrentamientos ente la población y la policía, Burguiba convence a los ciudadanos de que lo escueyan a él como'l so abogáu y, el 4 de setiembre, allega a protestar contra'l bey. La direición del partíu, que nun vía con bonos güeyos esta nueva forma d'activismu, acaba desacreditando al mozu nacionalista. Burguiba, que consideraba al Destour y a los sos líderes una torga pa les sos ambiciones dimite del partíu'l 9 de setiembre. Tres l'ésitu llográu con llevantamientu popular, Burguiba dase cuenta del fracasu de los métodos del Destour. Burguiba consideraba que solo la violencia de determinaos grupos podía faer que la Residencia reculara y aceptara axustar soluciones polítiques. Esta sería la so llinia d'aición hasta 1956.
Fundación de Neo-Destour y represión colonial
miniaturadeimagen|Líderes del primer Congresu del Neo-Destur. Tres el so arrenunciu del partíu, Burguiba vuelve atopase solo de nuevu. Nun foi por enforma tiempu, yá que los sos compañeros de L' Action Tunisienne entren en conflictu colos miembros más veteranos del partíu, terminando cola esclusión de Guiga, el 17 de payares de 1933 y la dimisión d'El Materi, Mohamed Burguiba y Sfar del Comité Executivu'l 7 d'avientu de 1933. D'esta forma, el nucleu rebalbu” del Destour xúnese y lleva a cabu una campaña por tol país col fin d'anunciar la so política al pueblu tunecín. El nuevu grupu visitaría les zones más afeutaes pola crisis económica onde tien la oportunidá d'esplicase y de precisar el so conceutu de llucha. Los discursos y la determinación a la d'actuar d'esta nueva xeneración de nacionalistes fueron perbién recibíos pola población tunecina, que nun duldar en criticar la "neglixencia de la direición del Destour a la de defender los sos intereses". Ante la negativa del comité executivu a entamar un congresu estraordinariu pa modificar la so posición política, y cola ayuda de les mases y grandes comerciantes, los separatistes” celebraron el so propiu congresu en Ksar Hellal el 2 de marzu de 1934. Mientres la sesión, Burguiba llama a los representantes a "escoyer a los homes que van defender nel so nome la lliberación del país". El congresu remata cola fundación d'un nuevu partíu políticu, el Neo-Destour, que la so presidencia ye-y confiada a Mahmoud El Materi, ente que Burguiba convertir nel so secretariu xeneral. left|miniaturadeimagen|240x240px|Habib Bourguiba y Tahar Sfar en Béja, el 25 d'abril de 1934, na formación de la primer unidá del Neo-Destur na ciudá. Tres la fundación del partíu, el Neo-Destour buscó fortalecer la so posición dientro de la escena política. El nuevu equipu enfrentar al Residente Xeneral, Marcel Peyrouton, designáu pa poner fin al baturiciu nacionalista. Pa ello, precisaben atraer a un públicu más ampliu y espublizar la so ideoloxía ente los partidarios d'un Destour inda fuerte, y ente les clases más castigaes. P'algamar el so oxetivu, Burguiba va percorrer tol país, utilizando nuevos métodos de comunicación, bien distintos a los emplegaos polos veteranos del Destour. Les clases baxes, alienadas y afeutaes pola crisis económica, rápido sintiéronse atraíes pol so discursu y decidieron xunise a la so causa, brindándo-y tol so sofitu. Créanse, asina, unidaes per tol país y se estable una nueva estructura dientro del partíu, lo que convirtirá al Neo-Destour nun movimientu más eficiente que toles formaciones nacionalistes que-y precedieren. Si los antiguos nacionalistes dirixir al opresor colonial pa espresar los sos pidimientos, los "separatistes" van dirixir al pueblu. Inclusive a nivel internacional, el nuevu partíu consigue'l sofitu de los socialistes franceses, ente ellos el del filósofu y políticu Félicien Challaye, que sofitó al Neo-Destour.
Otra manera, en Túnez, el Neo-Destour tuvo qu'enfrentase a la fuerte oposición del Residente Xeneral Peyrouton, que, anque, de primeres sofitaría la iniciativa de los "secesionistes" por considerala una forma de debilitar al movimientu nacionalista, llueu retiraría'l so sofitu en viendo los efeutos de los nuevos y esitosos métodos adoptaos pol nuevu equipu y les sos inesperaes demandes.
Burguiba y los sos compañeros alzaríen el so tonu, reclamando, nun artículu publicáu en L' Action Tunisienne, la soberanía nacional y el advenimiento d'un Túnez independiente "acompañáu d'un tratáu que garantice a Francia una preponderancia tantu nel ámbitu políticu como nel económicu frente a otros países estranxeros".
Estes reivindicaciones van causar un conflictu ente'l gobiernu francés y el movimientu nacionalista tunecín. Les tensiones lleven a la Residencia a responder a les reclamaciones nacionalistes con una serie de midíes apavoriantes. La represión nel país fíxose cada vez más violenta: el 1 de setiembre de 1934 Peyrouton prohibe siguir publicando a tolos periódicos d'esquierda. El 3 de setiembre, entámense redaes contra tolos líderes nacionalistes del país. Burguiba ye arrestáu y más tarde unviáu a Kebili, nel sur del país, so supervisión militar. L'arrestu de líderes clave va xenerar descontentu ente la población, que sale a manifestase por tol país.
NGC 6384
NGC 6384 ye una galaxa espiral barrada asitiada a unos 60 millones d'años lluz de distancia en partir norte de la constelación d'Ofiuco. La galaxa ta inclinada un ángulu de 47° al respective de la llinia de visión, a lo llargo d'un ángulu de posición de 40°. La masa envalorada de les estrelles nesta galaxa ye de 105 mil millones de vegaes la masa del Sol.
Habib Burguiba
Fundación de Neo-Destour y represión colonial
El 3 d'abril de 1935, los deteníos son tresferíos a Bordj le Boeuf. Anque s'allegraben de tar toos xuntos, nun llograben ponese d'alcuerdu na llinia que'l partíu tenía de siguir a partir d'esi momentu. Ente que la mayoría del grupu consideraba que'l llevantamientu taba en decadencia y atopábase a favor d'abandonar los métodos adoptaos en 1934, Burguiba oponer a cualquier concesión. Llueu foi acusáu polos sos compañeru d'habelos “lleváu al abismu”; namái Ben Youssef taba a favor de les táctiques de Burguiba, pero consideraba que precisaben abandonar la prisión pa intentar salvar lo qu'inda quedaba. El conflictu acabaría esmoreciéndose gradualmente por cuenta de les dures condiciones de detención que-yos imponíen les autoridaes franceses col fin de primi-yos.
Del intentu de diálogu a la confrontación
miniaturadeimagen|389x389px|Bourguiba en 1936 tres el so regresu de Bordj le Boeuf. A empiezos de 1936, la ineficaz política de Peyrouton lleva al gobiernu francés a sustituyilo por Armand Guillon. Tres dos años de baturiciu nacionalista, el 23 d'abril Guillon llogra imponer l'aselu nel país y llibera a los deteníos. Burguiba ye treslladáu a Djerba, onde ye visitáu pol nuevu Residente Xeneral, que ta dispuestu a axustar con él pa poner fin a les tensiones y aplicar una nueva política más lliberal. El 22 de mayu, Burguiba ye finalmente lliberáu. Mentanto, en Francia, el Frente Popular xube al poder cola formación del gabinete de Lleón Blum en xunu. Esta ye una gran oportunidá pa los dirixentes nacionalistes, que siempres tuvieren cerca de los socialistes. Llueu van conocer a Guillon, quien-yos promete restaurar toles llibertaes acutaes. Bien satisfechos col alcuentru, los nacionalistes tán convencíos de que l'ascensu de Blum y la llegada de Guillon como xefe del gobiernu colonial abriríen les puertes de les negociaciones que conduciríen a la independencia.
NGC 6384
Nun momentu NGC 6384 consideróse una galaxa normal, ensin actividá nel nucleu. Sicasí, agora clasifícase como un oxetu de transición (T2), que se cree que ye una galaxa de tipu LINER que'l so espectru de llinia d'emisión ta contaminada por rexones H II nel nucleu.
El 24 de xunu de 1971, una supernova de tipu Ia afayóse nesta galaxa a 27″ este y 20″ norte del nucleu. Algamó una magnitú visual máxima de 12,85 a finales de xunu. Designada SN 1971L, taba asitiada a lo llargo d'un brazu espiral, suxuriendo que'l proxenitor nun yera una de les estrelles más antigües, la población estelar más evolucionada de la galaxa.