cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Yamusukru
Periodu colonial
En marzu de 1983, Yamusukro convertir na capital política y alministrativa de Costa de Marfil dempués de que lo fueren enantes nel últimu sieglu Grand-Bassam (1893), Bingerville (1900) y Abidjan (1933).
El 6 de payares de 2004, l'aeropuertu de Yamusukro foi atacáu pola infantería francesa dempués de qu'un avión militar proveniente d'ellí hubiera bombardeado a los soldaos de la fuercia de paz de la ONX, amás de diversos oxetivos controlaos polos rebeldes, cola resultancia de la muerte de nueve militares franceses y un civil d'Estaos Xuníos. L'ataque francés destruyó dos Sukhoi El so-25 de Costa de Marfil y diversos helicópteros Mil Mi-24, que constituyíen la mayor parte de les fuercies aérees estatales. Ello provocó un motín contra les tropes franceses dempués de la incursión contra l'aeropuertu.
Demografía
En Costa del Marfil, la tasa de fecundidá ye de 4,5 fíos per muyer. El 40,8% de la población ye menor de 14 años, el 56,4% ta ente 14 y 64 años y el 2,8% tien más de 64 años. La esperanza de vida promedio ye de 47,7 años. La población ta compuesta principalmente de Yamoussoukro Baoules colos sos munchos subgrupos, que, con 3 millones de persones, lo que representa aproximao'l 23% de la población. Este ye un asentamientu recién una y bones los espertos creen qu'antes de 1730 Baoulés como tal esiste. Según el censu de 1998, Costa del Marfil, una de cada cuatro residentes ye estranxeru. Este ye'l casu a nivel llocal na rexón de Yamoussoukro, la población estranxera, principalmente procedente de Burkina Fasu y Malísobremanera pa trabayar nos plantíos y nel sector del comerciu. Ta previstu entamar un nuevu censu de la población en 2008.
Yamusukro tien una población urbana averada de 275.000 habitantes, la tasa d'urbanización del distritu ye del orde del 55% frente al 45% de la población que vive nes zones rurales. La tasa de crecedera añal reparada nel periodu 1988 a 1998 foi del 2.6%.
Como n'otres partes d'África la población aborixe yera animista, na actualidá estes tradiciones coesisten con otres relixones monoteístes importaes polos colonizadores del oeste d'África, como'l catolicismu y l'Islam.
Idiomes
La llingua tradicional de la ciudá ye'l baoulé. Dende la independencia, la llingua oficial en Yamusukro y en toa Costa de Marfil ye'l francés. La llingua vehicular, falada y entendida pola mayor parte de la población ye'l diula. A la ciudá lleguen, cada vez más, marfileños procedentes de toles rexones del país, y que por tanto, traen les sos llingües con ellos a la ciudá, na que se falen alredor de sesenta lengua distintes, como'l attié, l'agnis, les senufo o'l bété.
Urbanismu
thumb|La estación d'autobuses de Yamusukro, cola [[Basílica de La nuesa Señora de la Paz de Yamusukro|Basílica de La nuesa Señora de la Paz al fondu.]] La ciudá entámase alredor de la exa principal que trescurre escontra'l norte del país y onde se construyó la estación d'autobuses, que constitúi, como en toa África, un importante y animáu puntu de xunta de los habitantes de la ciudá. La ciudá cunta con cases construyíes con sillares y con teyaos recubiertos de chapa ondulada, y con barrios entamaos según el sistema del patiu coleutivu, alredor del cual constrúyense delles viviendes en adobe, que respeta la organización habitual y multisecular de les ciudaes africanes y que s'atopen arrodiaes d'una vexetación exuberante. Cuenta tamién con inmenses aveníes, anches como autovíes y siempres allumaes, pero de normal vacíes, xuniendo construcciones modernes, construyíes dempués de 1980, y que desagüen sópito na sabana. La ciudá estremar n'ocho barrios: Assabou, Habitat, Dioulako, Kokrenou, Morofe, N'zuessy, 220 Logements y Énergie.
La ciudá
Dende la estación d'autobuses, distintes compañíes d'autobuses y de taxis brousses conecten la ciudá coles llocalidaes vecines. Yamusukro dispón d'un aeropuertu (códigu AITA: ASK). L'aeropuertu internacional de Yamusukro, con una media de seiscientos pasaxeros y 36 vuelos en 1995, yera, xunto al de Dakar, unu de los dos aeropuertos del continente africanu que podíen acoyer el Concorde. Nos años 1980, l'antiguu presidente Félix Houphouët-Boigny tenía'l costume de tornar al país usando esti avión.
Departamentu
Nel departamentu hai 261 km de carreteres asfaltaes, ente qu'hai 1800 km de pistes de laterita. Nesta rexón del mundu, el costu d'un quilómetru de carretera asfaltada envalórase, de media, en 100 millones de francos CFA, lo que representa unos 1,6 millones d'euros. De les 169 llocalidaes rurales del departamentu, 88 cunten con suministru llétricu. Delles llocalidaes que nun disponen d'eletricidá cunten con grupos electróxenos.
La presa de Kossou, nel Bandama blancu, cuenta con una capacidá d'agua tan grande como'l del llagu Leman. La so construcción, a partir de 1969, provocó'l desplazamientu de 100 000 persones, principalmente escontra'l sur del país, na rexón de San Pedro, que s'atopa a 40 km de la presa. Ye la fonte principal d'eletricidá del país. Gracies a esta presa, Costa de Marfil produz la totalidá de la enerxía llétrica que consume y puede esportar los escedentes a los países vecinos, como Ghana, Togu, Benín, Malí y Burkina Fasu, gracies a la interconexón de les redes llétriques.
Sanidá
El departamentu de Yamusukro cuenta con un centru hospitalariu rexonal, 37 centros de salú, un centru de salú escolar y unu universitariu, una clínica odontolóxica, una clínica y siete farmacies. Como na mayoría de les ciudaes del continente, l'hospital nun apurre les medicines. Ye necesariu, antes d'allegar, mercar viendas, jeringuillas, termómetru, etc. na farmacia. Les autoridaes de Costa de Marfil entamen construyir un centru oncolóxicu.
La llepra entá causa estragos en delles llocalidaes de la rexón, según nos departamentos de Danané, Man, Biankouma, Touba, Tengréla, Boundiali, Korhogo, Katiola, Dabakala y Béoumi. Diagnosticáronse 856 nuevos casos en Costa de Marfil en 2007 y 1367 enfermos taben en tratamientu según les autoridaes del país. Ente 1995 y 1999, 269 nuevos casos de llepra fueren diagnosticaos nel distritu sanitariu de Yamusukro. La poliquimioterapia qu'acomuña tres medicamentos ye l'únicu tratamientu que cura verdaderamente la llepra. Eficaz y gratuitu, ta disponible en tolos centros de salú del país.
Relixón
Yamusukro ye la sede d'una diócesis católica creada'l 6 de marzu de 1992.
Agricultura
thumb|right| Granos de cacáu. thumb|right| Pescador tresportando un [[Polydactylus quadrifilis|capitaine.]] L'agricultura constitúi la principal fonte de ganancies pa la metá de los habitantes y ye l'actividá económica más importante de la rexón.
La rexón tien plantaciones de cacáu y de café. Cúntense 4000 esplotaciones de café y 5000 de cacáu na rexón.
L'agricultura local inclúi tamién l'agricultura de subsistencia: batata (133 000 tonelaes añales), plátanu (52 000 tonelaes añales), yuca (7500 tonelaes añales), maíz, arroz de riego y arroz de secanu, con un rendimientu cimeru al anterior, y que presenta la ventaya de dexar dos colleches añales. Calcúlase que la superficie total de colleches d'arroz ye de 2260 hectárees. L'arroz constitúi l'alimentu básico en Costa de Marfil, pero'l país importa hasta 750 000 tonelaes al añu.
Pesca
Gracies al banzáu de Kossou que cubre d'agua unos 1 750 km², la pesca pocu practicada tradicionalmente nel país Baoulé, conoció a partir del añu 1969 un considerable impulsu. Pésquense carpes (Cyprinus carpio) y capitaines (Polydactylus quadrifilis) destinaos al consumu local. Los llagos de la rexón cubren en total unes 15 000 hectárees y producen más de 1 000 tonelaes de pexe fresco gracies a unos 400 pescadores. Los 60 llagos hidro-agrícoles tremaos pola rexón tamién favorecen la pesca, al empar que xueguen un importante papel ornitolóxicu.
Sector secundariu
La ciudá alluga grandes depósitos d'almacenamientu d'hidrocarburos xestionaos por GESTOCI.
Prever por parte de l'axencia de cultivu de cauchu, la Agence ivoirienne de promotion de l'hévéaculture (Aiph) de Costa de Marfil, construyir una planta de procesamientu de látex.
Bancos
Casi la totalidá de los bancos marfileños tán presentes en Yamusukro: SGBCI (Société générale de banques en Côte d'Ivoire), BICICI, BNI (Banque Nationale d'Investissement), BCEAO (Bancu Central de los Estaos d'África Occidental), CECP (Caisse d'Épargne et de Chèques Postaux), COOPEC (Coopérative d'Épargne et de Crédit).
Turismu
thumb|Cocodrilos del Palaciu presidencial
Concebida según el modelu de la basílica de San Pedro de Roma, la Basílica de La nuesa Señora de la Paz de Yamusukro convirtióse nun llugar visitáu polos turistes, según los cocodrilos de Yamusukro qu'arrodien el Palaciu presidencial, principalmente escontra les 17 h, que ye cuando'l guardianes aliméntenlos.
Saint-Pierre-du-Vauvray
Saint-Pierre-du-Vauvray ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Yamusukru
Turismu
L'Hotel Président cuenta con 285 habitaciones y puede allugar a 800 persones. Dispón d'un restorán con vista panorámica na parte más alta del edificiu, una galería comercial, un cine, un solarium y una discoteca. L'hotel beneficiar d'un estatus semioficial yá que sirve d'agospiamientu a numberoses personalidaes que visiten la ciudá. Cuenta tamién con dos pistes de tenis y un campu de golf internacional con 18 fuexos. Cerca del hotel construyóse un salón de congresos que dispón d'una capacidá pa 1500 persones.
Saint-Pierre-du-Vauvray
Tien una población de y una superficie de  km².
Yamusukru
Turismu
Como na mayoría de les ciudaes d'África, Yamusukro cuenta con numberosos hoteles con precios algamadizos, maquis y allocodromes, principalmente alredor de la estación d'autobuses. El parque hoteleru ta envaloráu nunes 1000 habitaciones.
Monumento y edificios destacaos
En Yamusukro alcuéntrase'l que ye de xuru el llugar de cultu cristianu más grande de la Tierra, y la ilesia más grande d'África: la basílica de La nuesa Señora de la Paz, consagrada pol Papa Xuan Pablu II el 10 de setiembre de 1990.
Tamién son destacables la presa de Kossou, la Fundación Félix Houphouët-Boigny, la Casa del PDCI-GDR, les diverses escueles del Institutu Politéunicu Félix-Houphouët-Boigny, l'aeropuertu internacional (con una media de 600 pasaxeros y 36 vuelos en 1995, ye l'únicu aeropuertu africanu en que podría aterrizar el Concorde), el Conceyu, el templu protestante, la mezquita y el Palaciu d'Invitaos.
Parques y reserves
El Parque de Aboukouamékro, qu'ocupa una superficie de 20 430 hectárees, ye una reserva d'animales qu'acovez rinocerontes, xirafes, búfalos, búbalos, antílopessobremanera bosboks y cobos, y otres diverses especies animales. Atopar a 50 km al norte de Yamoussoukro. El parque cumple dos oxetivos: abellugar especies animales xabaces amenaciaes y la rentabilidá comercial al proyeutase como una gran zona de turismu, al exemplu de les reserves del este d'África. Fueron introducíes xirafes y rinocerontes, especies que sumieren dafechu del país. Sicasí, el parque sufre constantes folaes de caza furtiva intensiva; los especialistes envaloren ente 275 a 300 bosboks cazaos diariamente pal consumu en restoranes de la rexón.
El Parque de la Marahoué, con una superficie de 101 000 hectárees y clasificáu patrimoniu mundial de la UNESCO, alcuéntrase cerca de Bouaflé. Presenta paisaxes de sabana y monte virxe, y abelluga numberoses especies animales, sobremanera elefantes, babuinos, cocodrilos, antílopes, hipopótamos, panteres, civetes, facoceros, según más de 300 especies de páxaros. Atópase suxetu, como la mayoría de los parques del país, a dos tipos d'amenaces : la caza furtiva y la busca d'oru. Dende va dellos años, delles poblaciones instaláronse nel corazón del parque, lo que condució na destrucción d'árboles protexíos y a la caza ensin autorizar de cuniculus y gaceles que son depués vendíes a los dueños de los restoranes de la rexón.
Tradiciones
right|160px|thumb|Mázcara típica de la ètnia de los [[Gouros.]] Tradicionalmente, los habitantes de Costa de Marfil, como na mayoría de les sociedaes africanes, sábense deldores de l'asociación humana, yá atopada nel momentu de la so nacencia, que los guía y empecipia na vida. Ta bien enraigonáu un cultu a los ancestros y un respetu al pasáu. Como perdayuri d'África, la tradición oral alcuéntrase bien desenvuelta: los griots cumplen una función social esencial, guarden la memoria de los pueblos y tresmiten la historia de la rexón de xeneración en xeneración. Los conflictos y los problemes ente familiares o de vecinos son resueltos de cutiu polos vieyos, respetables «prudentes», axuntaos al pie del árbol de pallabres, de cutiu un baobab que preside cada pueblu. N'África, la pallabra vieyu» nun ye peyorativa, tou lo contrario, designa a los vieyos «qu'adquirieron sensatez». Ye la razón pola cual les sos decisiones son consideraes como sabies y efectuaes, anque ensin valor llegal nel sentíu como se considera davezu n'Europa. thumb|right|upright|Mascara [[Zaouli.]] Na mayoría de los pueblos entamen ceremonies pa «cazar el Kodiahou». En baoulé, el Kodiahou ye'l mal que, con pallabres y actos, fai tou lo posible pa desestabilizar la estructura social y los alcuerdos ente persones y entidaes, col únicu propósitu d'estropiar o pal so propiu interés.
Como en toles aldegues africanes, les mázcares tienen gran importancia y tán acomuñaos con una danza específica: les mázcares con forma d'animales son llamaes Banun Amuin (amuin del monte) o Amuin Yaswa (amuin viril). Estes mázcares de baille encarnen igualmente a unu de los sos dioses, el más tarrecible. El términu Amuin designa un arte relixoso que engloba tolos poderes y los oxetos sometíos al sacrificiu sangrientu (polo xeneral un pollu). La forma d'estes mázcares, los sos nomes y l'orde de los bailles nos que s'usen varien d'un pueblu a otru, pero nun pueden ser vistos poles muyeres y los estranxeros. Tienen los sos santuarios nel monte y realícense mientres toa una nueche. Les mázcares Bonun Amuin o Amuin Yaswa, "Dioses de los homes", y práutiques relixoses asociaes con elles, identificar cola virilidad, el monte, la rugosidad de la naturaleza. Encarnen el calter peligrosu ya implacable de la naturaleza.
Paralelamente al rápidu desenvolvimientu de les telecomunicaciones d'alta teunoloxía, el tambor sigui siendo utilizáu tradicionalmente pa tresmitir noticies de pueblu a pueblu.
Deportes
La ciudá cunta con dos clubes de fútbol, la Union Sportive de Yamoussoukro, que xuega na MTN Ligue 2, y la Société Omnisports de l'Armée, que xuega na MTN Ligue 1. Dambos clubes apuesten los sos alcuentros como llocal nel estadiu municipal.
Cuenta tamién con un club de rugby a XV, los béliers de Yamoussoukro, un club de balonmano, el Sports Plus de Yamoussoukro, y cuenta con unes prestixoses instalaciones de golf, el Président Golf Club de Yamoussoukro, que depende del Hotel Président, qu'acueye numberoses competiciones internacionales.
En 2007, Korhogo convertir na ciudá de llegada del Tour de l'or blanc. En 2008, Yamusukro acoyó una etapa d'esta prueba ciclista: la etapa Bouaflé-Yamusukro, una contrarreló por equipos, que ganó l'AS CAVEL de Koumassi.
Saint-Pierre-la-Garenne
Saint-Pierre-la-Garenne ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Rhododendron Year Book
Rhododendron Year Book (embrivíu Rhododendron Year Book) foi una revista con ilustraciones y descripciones botániques qu'editóse en Londres pola Royal Horticultural Society. Foi publicada nos años 1932 a 1946-53. Foi reemplazada pola Rhododendron and Camellia Year Book.
Veilhes
Veilhes ye una comuña francesa del departamentu de Tarn, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Park Min-ha
Park Min-ha ye una actriz infantil surcoreana.
Biografía
Park Min-ha nació'l 2 de xunetu de 2007 en Gunpo, provincia de Gyeonggi, Corea del Sur. El so padre ye'l presentador de la SBS Park Chan-min y la so madre ye Kim jin. Anguaño la so axencia ye Cube Entertainment.
Carrera
Empezó la so carrera como actriz en 2011 y participó en producciones tales como la película surcoreana de pandemia Flu (2013), la serie de televisión El Rei de l'Ambición (2013),   y el videu de musical pa K.Will "Love Blossom" (2013).
Rhodora
'''Rhodora. Journal of the New England Botanical Club (embrivíu Rhodora''') ye una revista con descripciones botániques que ye editada por New England Botanical Club dende l'añu 1899 hasta agora.
Na so publicación continua dende 1899, esta revista dedícase principalmente a la botánica d'América del Norte y acepta artículos científicos y notes rellacionaes cola sistemática, florística, la ecoloxía, la paleobotánica, o bioloxía del caltenimientu d'esta o rexones florística rellacionaes. Rhodora emítese cuatro veces al añu, polo xeneral por un total de 450 páxines impreses al añu.
Dr. Elizabeth Farnsworth ye l'Editora en Xefe de Rhodora y la Dr. Antonieta P. Hartgerink l'alministradora. Melissa Dow Cullina ye Editora de Botanists' Corner.
Cuatumonteros
Cuatumonteros ye una casería de la parroquia asturiana de Llavares, nel conceyu de Santo Adriano, n'España.
Alcuéntrase a 438 msnm, a 3,3 km de Villanueva, la capital del conceyu, y tien una población de.
Acomys chudeaui
Acomys chudeaui ye una especie de royedor de la familia Muridae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Mauritania, Marruecos y Sáḥara Occidental.
Hábitat
El so hábitat natural son: zones predreses y desiertos calientes.
Luiz Guilherme da Conceição Silva
Luiz Guilherme da Conceição Silva ye un futbolista brasilanu.
Vénès
Vénès ye una comuña francesa del departamentu de Tarn, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Fraxinus chinensis
Fraxinus chinensis, el Fresnu de China, de Corea o árbol de Urapán ye una especie arbórea del xéneru Fraxinus, perteneciente a la familia de les Oleacees orixinaria d'Asia. Foi introducíu en Colombia en 1960, llantándose a lo llargo de les cais de ciudaes y d'árees rurales.
Rangu de distribución
Ye nativa del Asia templada, Federación Rusa (Primorie, Sakhalin); China; este d'Asia: Corea; Asia tropical: Indochina, Vietnam. En Colombia foi introducíu y cultiváu ente los 1500 y 2900 metros.
Les granes-helicópteros
Depués de ser polinizaes, les flores femenines del urapán desenvolver en forma de frutos secos, allargaos y esplanaos, conocíos téunicamente como sámaras. Estos frutos tienen la grana guardada n'unu de los sos estremos, ente que l'otru tien la forma d'una nala esplanada, que los ayudar a volar y ser esvalixaos pol vientu. Cuando cayen del árbol, emburriaos seique por un fuerte vientu, los frutos van cayendo, xirando en forma circular, como la héliz d'un helicópteru. Centenares d'estos frutos atópense cayíos nel suelu so los urapanes na temporada de fructificación y resulta risonderu recoyelos y llanzalos al vaciu dende sitios elevaos, una y otra vez, pa ver cómo xiren y vuelen.
Un árbol grande y prolífico
Los exemplares maduros de urapán son árboles de porte bastante impresionante...lleguen a algamar 25 metros d'altor y alredor de 1 m de diámetru del tueru, colo que superen la estatura de la mayoría d'árboles nativos de clima fríu, sacante dalgunos de los más grandes, como'l carbayu y el cedru. Los urapanes son árboles de rápida crecedera y son notables por ser bien prolíficos. Les sos granes cayen y granen perdayures y por esto ye fácil atopar plántulas creciendo ensin cuidu en tiestos, alcantarielles y llotes abandonaos.
Designáu primeramente Fraxinus chinensis, los estudios taxonómicos recién indiquen que'l so nome correutu ye Fraxinus uhdei; una especie nativa de Méxicu (Y. Wollander, comunication personal). Los síntomes del dieback de Urapan inclúin amarilleo de fueyes, poques fueyes y patrones inusuales de la nueva crecedera de corones y de menos comúnmente nos tueros de los árboles maduros, que de cutiu dan a la xamasca un aspeutu copetudo. Estos síntomes son similares a los de mariellos de la ceniza, de la enfermedá Phytoplasma atopada en Norteamérica y especialmente el nordés d'EE. XX. y (Sinclair y Griffiths, 1996).
Árboles de Urapan con síntomes similares del dieback reparáronse en Bogotá, Medellín, Pereira, Manizales en Colombia y en Quitu, Ecuador. Usando DAPI que s'enllordiaba y PCR, infeición del Phytoplasma, coles amueses d'estos árboles que rindíen constantemente la DNA amplificada del phytoplasma por PCR usando les cartiyes universales P1/Tint y R16/R2 (Smart y otros del rDNA 16S., 1996; Lee y otros., 1993). Un productu específicu del phytoplasma de 1200 pares baxos (llograos usando'l par superelegante R16/R2) foi ordenáu y demostráu a la homoloxía de la parte'l 94% col xen 16sRNA (númberu de accesión de GenBank AF105315) de los mariellos de la ceniza (AshY3).
Hai poca información sobre enfermedaes de F. udhei pero nun hai indicación de nengunes otres causes de los síntomes carauterísticos de mariellu ceniza. En mayu de 2000 un exame de 50 árboles a partir de siete lugar en Bogotá, el 48% tenía síntomes moderaos, el 52% foi afeutáu seriamente pola enfermedá. Esto confirma l'apaición de mariellu ceniza fora de Norteamérica y tien significación considerable pa les especies de Fraxinus que se llanten estensamente n'urbanos y rurales.
Taxonomía
Fraxinus chinensis describióse por William Roxburgh y espublizóse en Flora Indica; or descriptions of Indian Plants 1: 150. 1820. Fraxinus: nome xenéricu que ye'l nome en llatín clásicu d'esti xéneru.
chinensis: epítetu xeográficu qu'alude a la so llocalización en China.
Saint-Samson-de-la-Roque
Saint-Samson-de-la-Roque ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Puertu de Pasaxeros de Riga
El Puertu de Pasaxeros de Riga (en letón: Rīgas pasažieru osta) ye un terminal de pasaxeros en Riga, la capital de Letonia, con servicios de tránsitu públicu y priváu de viaxeros per vía marítima. La terminal atopar na cai 3A Eksporta.
Ye l'únicu espaciu diseñaos específicamente pal treslláu de pasaxeros de barcos, ferries y cruceros qu'atraquen na ciudá. L'edificiu foi construyíu en 1965. En 2007 el puertu de pasaxeros de Riga, tuvo un fluxu total de 441.914 pasaxeros, en 2008 el tráficu de pasaxeros algamó 503.594, un aumentu del 13,95% con respectu al añu anterior.
Verdalle
Verdalle ye una comuña francesa del departamentu de Tarn, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Saint-Sébastien-de-Morsent
Saint-Sébastien-de-Morsent ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Juan Álvarez
Juan Álvarez Hurtado foi un militar mexicanu que foi pieza clave mientres la mayoría de los conflictos armaos del Méxicu independiente, dende la guerra d'independencia hasta'l derrocamientu del Emperador Maximiliano mientres la Segunda Intervención Francesa. Ocupó dellos rangos mientres el so serviciu al país, siendo'l más destacáu'l de Presidente de la república por un curtiu periodu en 1855, dempués de derrocar al dictador Antonio López de Santa Anna. Foi'l postreru presidente de Méxicu nacíu nel sieglu XVIII y el postreru que participó na Guerra d'Independencia.
Entamos: Guerra d'Independencia
Juan Álvarez Hurtado nació'l 27 de xineru de 1790, en Santa María de la Concepción de Atoyac, güei Atoyac d'Álvarez, na entós Intendencia de Méxicu (actual Guerrero). Foi fíu d'Antonio Álvarez y Rafaela Hurtado. N'estudiando la primaria na Ciudá de Méxicu, Álvarez volvió a Atoyac a los 17 años, pa recibir el so heriedu, que, yera de considerable magnitú y de la cual foi desaposiáu pol so tutor quien lo esclavizó nos llabores de la so propia facienda, hasta que pol so pasu pola Mariña xunir a Morelos. En 1810, a los sos curtios 20 años, sumar a la llucha d'Independencia de Méxicu, sol mandu de José María Morelos y Pavón. Mientres ta etapa foi conocíu como "El Gallego", por cuenta que'l so padre yera de Santiago de Compostela.
Estremar en munches aiciones de guerra, especialmente n'El Aguatillo y La Sabana, na que quedó mancáu. Nel asaltu de Tixtla y na Batalla d'El Veladero. Cuando Morelos foi fusiláu, sumar a les fuercies de Vicente Guerrero, quien combatía a les tropes realistes nos montes del sur de la intendencia de Méxicu. Álvarez contribuyó a la causa insurxente con dineru, homes y armes de los sos ranchos, polo que'l Gobiernu Virreinal desaposiar de les sos tierres y ganáu, llegando a declarar nel so testamentu:
Nel repliegue insurxente engarró xunto a Guerrero la guerra de guerrilles y ante el Plan d'Iguala encamentóse-y tomar Acapulco que s'atopaba en poder de los realistes, lo cual llogró con ésitu. A partir d'ende convirtióse en caudiellu de la rexón del sur, reconociéndose-y poles sos victories como les d'El Aguacatillo, el fuerte de San Diego, Tixtla, el Cuetu del Veladero y na Tierra Caliente.
Dempués de peracabase la independencia, Álvarez ocupó la comandancia militar d'Acapulco de 1821 a 1823, dempués de que Vicente Guerrero lo encamentara ante Iturbide como “el xefe de más prestíu na Mariña del Sur”. Sicasí, al considerar intolerable l'actitú y decisiones polítiques del Emperador Iturbide, combatió al Primer Imperiu Mexicanu y sofitó la presidencia de Vicente Guerrero, anque nun pudo evitar el so asesinatu.
Guerres contra Francia y Estaos Xuníos
Combatió la intervención francesa na Guerra de los Pasteles y a los estauxunidenses Estaos Xuníos na guerra de 1847, na que los sos detractores, ente ellos Santa Anna, atribúyen-y una dudosa actuación, concretamente na Batalla del Molín del Rei. Sicasí, la caballería d'Álvarez defendió y recuperó los molinos de manes de les fuercies norteamericanes, cesando namái la so actuación por cuenta de que Santa Anna, al mandu de la defensa y con quien sostenía una rivalidá, ordenólu que nun interviniera más na batalla y que se retirara a Tacuba pa entamar un ataque posterior, entá a sabiendes de qu'esto debilitaría fuertemente a los defensores. Álvarez coló escontra Tacuba, llimpiando'l camín de los contingentes estauxunidenses colos que s'atopaba. Antes de la invasión, Álvarez siempres señaló como un error que los llexisladores dexaren el llibre asentamientu de los estauxunidenses en Texas, apuntando qu'a la llarga esto produciría grandes malestares a Méxicu:
Álvarez carauterizar por ser un cacique lliberal con un poder rexonal tan importante qu'en 1849 impulsó la creación del Estáu de Guerrero, del cual foi nomáu gobernador interín, y en 1850 trunfó nes primeres eleiciones pa convertise nel primer gobernador constitucional de dichu estáu.
El plan foi modificáu'l 1 de marzu n'Acapulco, aceptáu por Álvarez y Comonfort —quien consiguió armes y municiones n'Estaos Xuníos— determinóse que tou aquel que s'opunxera a proclamar sería consideráu enemigu de la independencia de Méxicu.
Santa Anna intentara torgar la sulevación unviando al comandante Tomás Moreno, pero ésti xunióse a les fuercies d'Álvarez. A mediaos de marzu, con una fuercia de cinco mil homes, Santa Anna dirixir al puertu d'Acapulco. Intentó asaltar la plaza'l 19 d'abril pero foi refugáu, en represalia amburó les faciendes y poblaciones aledañas y tornó a la Ciudá de Méxicu. Santa Anna convocó un plebiscitu cuestionando a la población la so opinión alrodiu de siguir na presidencia y en casu contrariu a quién se debía d'apurrir el puestu. El mayor parte de la resultancia del plebiscitu favoreció a Juan Álvarez pa tomar la presidencia, sicasí, Santa Anna ordenó aprehender a quien votaren na so contra y declaró que yera voluntá de la nación siguir al frente del gobiernu.
Nos primeros meses de 1855, la Revolución d'Ayutla estender a Nuevo León, Tamaulipas, y Michoacán. Santa Anna entamó diverses espediciones pa encalorar les rebeliones, pero finalmente decidió abdicar. El 8 d'agostu nomó un triunviratu formáu por Ignacio Pavón, Mariano Salas y Martín Carrera, a mediaos del mesmu mes abandonó'l país. La revolución siguió colos pronunciamientos de Rómulo Díaz de la Vega na Ciudá de Méxicu, d'Antonio de Haro y Tamariz en San Luis Potosí y de Manuel Dobláu en Guanajuato; pero Comonfort llogró apautar la paz nuna convención celebrada mientres setiembre en Lagos.
El 1 d'ochobre de 1855, Álvarez llegó a Cuernavaca, Morelos. Expedió un manifiestu empobináu a la nación esplicando los motivos de la revolución, y nomó una xunta de representantes pa escoyer al presidente interín. La mayoría de los votos foi al so favor. El 4 d'ochobre, como presidente de la república, nomó de momentu al so gabinete.
Presidencia de Méxicu y Reforma
El so gobiernu foi fugaz pero brillosu, llogrando axuntar a una xeneración escepcional: Ignacio Comonfort nel ministeriu de Guerra, Melchor Ocampo en Rellaciones Esteriores, Guillermo Prieto en Facienda y Benito Juárez en Xusticia. Con un respaldu asina, nos escasos 2 meses que gobernó dende Cuernavaca tomó dos midíes, conocíes como Llei Juárez, que camudaríen el destín de Méxicu: la convocación al Congresu qu'ellaboraría la Constitución de 1857, y l'abolición del fueru militar y eclesiástico.
thumb|Sepulcru de Juan Álvarez na [[Rotonda de les Persones Pernomaes (Méxicu).]] Álvarez sentía un fondu refugu natural pola clase alta de la Ciudá de Méxicu por cuenta de la so ideoloxía centralista y a l'afiliación de munchos de los sos miembros al partíu conservador, pos munchos d'ellos comulgaben con aspiraciones monárquiques, enclinos oligárquicos, l'esnobismu, o bien, manifestaren antipatía y desprecio espresos escontra les clases más baxes que conteníen a la mayor parte del pueblu mexicanu. Per otra parte, Álvarez yera ayenu a la vida urbana. Por estos y otros motivos de salú personal, y depués d'haber inculcado en Ignacio Comonfort los principios de les Lleis de Reforma, decidió apurrir a ésti'l poder y tornar a los sos dominios en Guerrero. Al salir de Méxicu dixo:
Fiel a la república, vivió pa ver el so trunfu definitivu en 1867; pero antes intervieno viviegamente na Guerra de Reforma sofitando a Juárez.
Segunda Intervención Francesa
Mientres la Intervención Francesa fíxose cargu de la División del Sur, y llegó a suplir a Juárez cuando nes sos ausencies -y delegaba la responsabilidá de les operaciones. Morrió poco tiempu dempués del trunfu de les armes nacionales sobre l'Imperiu de Maximiliano, na so facienda en La Providencia, conceyu d'Acapulco, dientro del so estáu natal de Guerrero, el 21 d'agostu de 1867.
Foi'l postreru de los caudiellos de la Independencia en morrer. Los sos contemporáneos llamar La Pantera del Sur. Los sos restos fueron treslladaos con honores a la Rotonda de les Persones Pernomaes na Ciudá de Méxicu'l 27 d'avientu de 1922.
Richardiana
Richardiana (embrivíu Richardiana) ye una revista con ilustraciones y descripciones botániques que ye editada en Laval (Francia) dende l'añu 2001.
Nalda
Nalda ye un conceyu de la comunidá autónoma de La Rioxa (España), asitiáu a unos 17 km de Logroño. La so población ye de 1.074 habitantes y tien una estensión de 24,6 km². Asitiada nel Valle del Iregua y a les faldes del Moncalvillo ta enclaváu nun puntu que'l so paisaxe ye espectacular. Llenda al norte con Albelda de Iregua, al sur con Viguera, al este con Clavijo y Soto en Cameros (aldegues de Trevijano y Luezas) y al oeste con Sorzano. Cuenta con un nucleu de población asitiáu en cantu de la carretera N-111 col nome d'Islallana.
Historia
La llocalidá foi escenariu de los preliminares de la famosa Batalla de Clavijo ente árabes y cristianos nel añu 844. Apaez citada per primer vegada nel sieglu XI, del añu 1040, na rellación de propiedaes que'l rei don García'l de Nájera concedió a la so esposa Estefanía.
Nel testamentu de la Reina Doña Estefanía, vilba de García Sánchez III Rei de Pamplona llamáu el de Nájera, dexa al so fíu'l Rei Sancho el de Peñalén, trece villes, ente les cualos ta Nalda.
Nel añu 1064, el Rei Sancho'l Noble, donó al monesteriu de San Prudencio el de San Agustín de Nalda, diciendo que yera, por remediu de la so alma y por rogalo Jimeno Fortúnez. En 1067 el monesteriu de San Prudencio dar sicasí al Monesteriu de San Martín de Albelda pol de Pampaneto.
Nalda ta entendida na escritura del Señoríu de Cameros, concedíu a Don Juan Ramírez de Arellano pol rei Enrique II de Castiella en 1366. Dende entós y hasta el sieglu XIX convertir na cabecera d'esti señoríu.
En marzu de 1834, Miguel Martínez, orixinalmente Michael McMartin, llegáu en 1810 al pueblu na Guerra de la Independencia con avanzaes de les tropes de Sir Arthur Wellesley ( Duque de Wellington ) ( Guerra Peninsular), d'orixe escocés ( Reximientu d'Escoceses - 79th - Cla Cameron ) y afincáu nel pueblu tres la victoria, trabayando col so azadón nel campu , vio pasar cerca de sigo a trés carlistes armaos ( Diccionariu Xeográficu Estadísticu d'España - Pascual Madoz - La Rioxa - 1851) : refundióse sobre ellos col so azadón y -yos intimó a la rindición : pero mancáu mortalmente nun pudo peracabar la empresa. Reinar Gobernadora concedió la pensión de 8 reales diarios a la so viuda transmisible a los sos seis fíos.
Nel añu 2012 empezaron les escavaciones del "cuetu del castiellu", lo que dexó afayar la muralla orixinal y dalgunes de les sos torres, según un espectacular barcal de 4 metros de llargor, datáu nel sieglu XII. Esti castiellu foi'l centru alministrativu del señoríu de Cameros ente los sieglos XIV y XVIII.
Nesti castiellu caltúvose ellí mientres munchos años el puñal col que'l Rei Enrique II mató al so mediohermanu Don Pedru I, Rei de Castiella. Tamién caltuvo un importante archivu, del que Salazar arrexuntó muncha información pa la so hestoria xenealóxica de la Casa de los Lara.
L'abolición de los privilexos nobiliarios poles Cortes de Cádiz en 1811 llevar al abandonu.
Arte
thumb|275px|right|Ermita de Villavieja.
Demografía
A 1 de xineru de 2010 la población del conceyu xubía a 1044 habitantes, 577 homes y 467 muyeres.
Historia
Nel censu de la Corona de Castiella del sieglu XVI, apaez con 300 vecinos, 1.500 almes. Nel censu de la nueva Provincia de Logroño, con Islallana, 376 vecinos y 1.804 almes.
Deportes
Tien un equipu na tercer división rioxana, el "A.D. Nalda" qu'anguaño xuega en 2°B nel grupu II y esta lluchando para nun baxar sol mandu de Jose Angel Martinez Arcaya
Puertu de Paita
El Puertu de Paita ta allugáu nel departamentu de Piura, al norte del país.
Ye'l segundu puertu nacional, dempués del Callao, tocantes a movimientu de contenedores y el quintu en movimientu total de carga. El puertu de Paita ye'l principal puertu del norte peruanu, movilizando contenedores d'importación y esportación (principalmente productos hidrobiológicos y agrícoles) y carga xeneral.
Nel primer trimestre del 2009 foi concesionado al consorciu lusu-peruanu Terminales Portuarios Euroandinos (TPE), que robló'l contratu en setiembre d'esi añu.
Allugamientu
El puertu de Paita ta alcontráu na Provincia de Paita, a 56 quilómetros de la ciudá de Piura nel departamentu del mesmu nome. La so posición xeográfica ye 81° 6′ 23″ llargor O y 5° 5′28″ llatitú S al estremu nordeste de Perú.
L'allugamientu xeográficu del puertu determina como la zona natural d'influencia a les rexones d'Amazones, Cajamarca, Lambayeque, Piura, Baltes y San Martín.
Historia
Esti terminal portuariu foi construyíu en 1966 y remozado en 1999. Yá que nel añu 2008 foi baxáu de la categoría d'ámbitu y algame nacional a rexonal, foi suspendíu'l procesu de privatización que Proinversión empecipiara ante la solicitú de l'Autoridá Portuaria Nacional.
Remodelación del puertu
Tres el procesu de concesión la empresa Terminales portuarios euroandinos comprometer a una inversión de US$155 millones, les obres de modernización del puertu de Paita inaugurar n'ochobre de 2014, lo que dexó triplicar el rendimientu de la terminal, hasta 70 contenedores per hora/nave, dende los 22 contenedores per hora/nave del 2009.
Tou esto correspuende a la etapa 1 del contrato concesión, la construcción del muelle de contenedores qu'abarca'l dragáu a menos de 13 metros, un amarradero de 300 metros, un patiu de contenedores de 12 hectárees y l'instalación d'una grúa pórticu de muelle y dos grúes pórticu de patiu y equipamientu menor.
Servicios a la Nave
Los servicios a la nave emprestaos nel terminal entienden l'atraque, operación de carga, suministru, arreglos, zarpe y demás actividaes y/o suministros necesarios pa l'atención de les naves.
Servicios a la Carga
Entiende los servicios de descarga y/o embarque, tresferencia interna de carga, manipuleo según l'usu de la infraestructura del Terminal y cualesquier otru serviciu aplicable a la carga movilizada nel terminal.
Etapes d'inversión
Segunda Etapa En xunetu de 2016 poner n'operación tres nueves grúes pórticu nel puertu, lo cual forma parte de los compromisos d'inversión y obres de la segunda etapa d'inversión nesti terminal. Trátase d'una grúa pórticu de muelle y dos grúes pórticu de patiu na que s'invirtieron más de US$ 20.80 millones. Con estes grúes pórticu ameyorará l'atención de la carga de los agroexportadores del norte del país, amás d'amenorgar el tiempu d'estadía de les naves en terminal, lo que va llevar a amenorgar costos y aumentar la productividá del puertu.
Tercer Etapa Una vegada el Puertu algame movimientos añales de 300,000 TEUS, va empecipiase la III etapa d'inversión, proyeutada pa 2021. Nella, considera aumentar el frente d'atraque del Nuevu terminal y la compra de nuevos equipos.
Cuarta Etapa Les obres nel Puertu de Paita siguieren mientres el periodu remanente. TPE va siguir un plan d'inversiones completando los US$100 millones n'obres adicionales qu'envalore necesaries pa operar el Puertu.
Saint-Siméon (Eure)
Tien una población de y una superficie de  km².
Albertina Carlsson
Albertina Carlsson foi una zoóloga sueca. Foi la primer muyer sueca en tener estudios científicos en zooloxía.
Yera fía de Taylor A.P. Carlsson y de A.M. Jönsson. Recibió clases particulares y depués educóse nel Högre lärarinneseminariet n'Estocolmu de 1865 a 1868. Foi emplegada como maestra nos Pauli elementarläroverk för flickor ('Pauli Elemental Pa Moces') ente 1870 a 1881 y en Södermalms högre läroanstalt för flickor ('Institutu Educativu pa Moces Södermalm') ente 1881 a 1907.
Dende 1880 estudió zooloxía nel Zootomycal Institutu na Universidá d'Estocolmu. Produció unos 30 trabayos científicos principalmente sobre anatomía comparativa, publicáu en suecu, alemán y en publicaciones científiques britániques. Ella particularmente centróse nes posiciones sistemátiques y les rellaciones ente especies distintes de mamíferos. En 1884 comparte'l premiu Flormanska priset de l'Academia sueca Real de Ciencies pol so trabayu n'alemán Beiträge zur Kentniss der Anatomie der Schwimmvögel (1884). Foi honrada doctora honoraria pola Universidá d'Estocolmu en 1927.
Acomys cineraceus
Acomys cineraceus ye una especie de royedor de la familia Muridae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase n'Etiopía, Kenia, Sudán y Uganda. El so hábitat natural son: Sabanes grebes, árees húmedes, predreses, les tierres de cultivu y xardinos rurales.
Takahiro Yanagi
Takahiro Yanagi (柳 貴博, ), ye un futbolista xaponés.
Anarquismu egoísta
El anarquismu egoísta, tamién denomináu solo egoísmu, ye una corriente de pensamientu anarquista con orixe na filosofía de Max Stirner, filósofu post-hegeliano del sieglu XIX, que'l so nome ye una conocida influyencia histórica del anarquismu individualista.
Anque históricamente acomuñáu a la caña individualista del anarquismu, los defensores d'anarquismu egoísta fueron tantu individualistes como anarcocomunistas.
Max Stirner y la so filosofía
thumb|right|180px|[[Max Stirner. Semeya de Friedrich Engels.]]
Max Stirner, filósofu post-hegeliano del sieglu XIX, ye una conocida influyencia histórica del anarquismu individualista, entá cuando Stirner nun yera un teóricu de l'anarquía (filosofía práutica o orde políticu) sinón del ego (psicoloxía, moral).
El llibru de Stirner, L'únicu y la so propiedá, publicáu en 1844, argumentó que la única llimitación nel individuu ye'l so poder pa llograr lo qu'él desea. Propón que les comúnmente aceptaes instituciones sociales, incluyendo la noción d'Estáu, la propiedá como un derechu, los derechos naturales, y polo xeneral la noción mesma de la sociedá son cosificaciones de la mente. Stirner empieza afirmando que'l centru de toa reflexón, y entá de toa realidá, ye l'home. Sicasí, nun se trata del home polo xeneral, nin del representante d'una Humanidá astracta, sinón del individuu, de "mi mesmu" en cuanto "yo" únicu. El "Únicu" ye únicu non porque tea rellacionáu con nada, sinón más bien porque él, y namái él, ye'l fundamentu de toa rellación posible. Tou lo que me xune a otros, o tou lo que tengo de mancomún con otros, ye namái relativu respectu al calter absolutu de "el mio" unicidá. D'últimes, la unicidá nun paez ser en Stirner ausencia de rellación, sinón que la rellación ye ausencia d'unicidá.
Stirner proclama que toles relixones ya ideoloxíes asentir en conceutos vacíos, que superpuestos a los intereses personales (egoístes) de los individuos, revelen la so invalidez. Lo mesmo ye válidu pa les instituciones sociales que sofiten estos conceutos y que reclamen autoridá sobre l'individuu, pretendiendo faer del individuu un esclavu, sirvise d'este pa la so causa egoísta. Lo mesmo ye válidu tantu pal "Dios" de los cristianos como la "Humanidá" o la "Llibertá" de los ideólogos modernos, siempres se trata d'un ideal. Nun son más que creencies, pantasmes, pensamientos astractos destinaos a perpetuar l'estáu de servidume y a tar percima del individuu.
Como opuestu a esto Stirner llama a la conformanza d'una asociación voluntaria de persones (o como él la llapada "unión d'egoístes") que s'opón a la concepción de los grupos y coleutivos astractos y non basaos nel ego de los individuos, como son la sociedá, la nación, l'Estáu o la familia.
Europa
left|thumb|150px|[[Émile Armand, anarquista egoísta francés]]
Alemaña
N'Alemaña'l anarcoindividualista escocés-alemán y ceo activista de derechos LGBT John Henry Mackay va convertir nel principal difusor tempranu de Stirner dempués de qu'escribiera una biografía sobre Stirner según la introducción a la reedición n'alemán de L'únicu y la so propiedá. Adolf Brand foi un anarquista stirneriano y unu de los primeros activistes homosexuales y el primeru nel mundu n'editar de forma regular una revista pa homosexuales llamada Der Eigene (1896-1932). El nome remontar a la obra de Max Stirner Der Einzige und sein Eigentum (L'únicu y la so propiedá). El subtítulu yera Monatsschrift für Kunst und Leben (Revista mensual sobre l'arte y la vida). Nesi país tamién apaeció la publicación Der Einzige en 1919 y duró hasta 1925, que foi editada polos primos Anselm Ruest (pseud. de Ernst Samuel) y Mynona (pseud. de Salomo Friedlaender). El títulu de la publicación provién del nome n'alemán del llibru de StirnerDer Einzige und sein Eigentum. La publicación tamién taba influyida por Friedrich Nietzsche y taba coneutada a la espresión artística del espresionismu y la transición dende esta escontra'l dada
Francia
En Francia la filosofía de Stirner tamién foi influyencial sobremanera nel pensamientu del anarcoindividualista promotor del amor llibre Emile Armand. Armand escribió un importante ensayu d'espardimientu de la filosofía de Stirner tituláu "El Stirnerismu" nel que reporta qu'en Francia, "L'únicu y la so propiedá" apaecía en 1900 en dos traducciones, la de Robert L. Reclaire, en casa de Stock, y la de Henri Lasvigne en La Revue Blanche. En 1894, Henri Albert traduxera una parte de la obra nel Mercure de France; un pocu más tarde, Theodore Randal fixera lo mesmo nes Charles Polítiques y Lliteraries y nel Magacín Internacional, amás de que tradució en L'en dehors la crítica bien interesante que Stirner fixo de "Los misterios de París", d'Eugène Sue, y un estractu de El falsu principiu de la nuesa educación. Dempués de la Segunda Guerra Mundial anarcoindividualistas franceses arrexuntaos xunto con Emile Armand, publiquen L'Unique recuperando la figura del Únicu del llibru de Stirner L'únicu y la so propiedá. L'Unique publicar dende 1945 a 1956 con un total de 110 númberos.
Otru autor destacaos franceses seríen Georges Palante (na so aguada egoísta) y Jacques Élie Henri Ambroise Ner (na so aguada individualista).
España
N'España'l pensamientu Stirneriano tuvo siguidores ente los grupos anarcoindividualistas de principios de sieglu ente los que destaca l'escritor y activista Miguel Giménez Igualada. L'historiador catalán del anarquismu individualista español Xavier Diez reporta que "Iniciales, que se va publicar con una cierta regularidá hasta 1937 va ser la revista espresamente individualista qu'inclusive va tratar, de manera infructuosa, de poner en práutica'l principiu estirneriano de la unión d'egoístes a partir d'una federación d'individualistes." El primer traductor de Stirner ye España foi l'anarquista Pedro Dorado Montero. Igualada yera direutor de la revista anarcoindividualista la cual Diez caracteriza como alliniada con "El estirnerismu, como enclín específicu, como amuesa del individualismu más ortodoxu".
Rusia
Nel anarquismu ruso, l'anarquismu egoísta inspiráu tantu por Stirner como por Friedrich Nietzsche atraxo a intelectuales bohemios como Lev Chernyi, según a unos cuantos marxinales antisociales qu'atoparon nel crime y la violencia una forma de autoexpresión. Refugaron la organización, na creencia de que namái los individuos ensin entamar salvar de la coacción y la dominación, na creencia de qu'esto los caltendría fieles a los ideales del anarquismu.
EEXX y les Islles Britániques
thumb|left|150px|Benjamin Tucker[[Benjamin Tucker]] y una parte del círculu de Liberty, abandonaron posiciones cercanes a dereches natural y abrazaron l'egoísmu de Stirner. Estos sostuvieron que la propiedá privada surde del poder d'apoderar; Tucker sostuvo que namái esisten dos derechos: el "derechu del poder" y el "derechu del contratu". Esto provocó fondos alderiques colos anarquistes individualistes anglosaxones, tradicionalmente partidarios de la llei natural, quien al traviés d'esta xustificaben la inviolabilidad de la propiedá privada llograda al traviés del trabayu y el comerciu. Los iusnaturalistas acusaben a los egoístes de minar los principios del mesmu llibertarismu.