cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Máxima Acuña
Cronoloxía
En 2012, les protestes contra'l proyeutu Conga volviéronse masives en delles partes de la rexón Cajamarca, y en xunetu, cinco protestantes morreríen. El 21 d'ochobre, Acuña daría-yos la bienvenida a los protestantes por que tean nes sos tierres. Una selmana dempués, sería sentenciada a pagar S/. 200 soles (aproximao US$70) a Yanacocha, dexar les sos tierres dientro de los siguientes 30 díes y a trés años de cárcel suspendida, por ocupar illegalmente terrenales de la minera. Les sos apelaciones ente 2012 y 2014 nun tendríen ésitu, y los xulgaos reafitaríen la sentencia inicial.
El 5 de mayu de 2014 la Comisión Interamericana de Derechos Humanos (CIDH) de la OEA pidió-y al gobiernu peruanu adoptar midíes preventives pa salvaguardar los derechos de 46 líderes comuñeros y ronderos, incluyendo a la familia Chaupe.
N'avientu de 2014, les denuncies de Newmont contra los Chaupe por actos criminales fueron refugaes, y en febreru de 2015 les fuercies de seguridá de la minera destruyeron les cimentaciones d'una casa qu'entamaben construyir los Chaupe. Les protestes estender escontra Lima y internacionalmente. Amnistía Internacional movilizar nel so defensa. La CIDH pidió al estáu peruanu midíes de proteición pa los Chaupe, pero ésti nun tomó aición dalguna.
El 18 d'abril de 2016, Máxima Acuña foi gallardoniada col Premiu Medioambiental Goldman pola so llucha en defensa del mediu ambiente.
24 Hores por Relevos de La Fresneda
Les 24 Hores por Relevos de La Fresneda ye una carrera a cuerpu por relevos que se celebra añalmente na llocalidá del mesmu nome, que s'atopa nel conceyu de Siero, n'Asturies. Anguaño va pol so 9ª edición dende los sos empiezos en 2001, y nella participen dende neños o persones mayores de 80 años, vecinos del pueblu y aficionaos hasta campeones olímpicos. La competición inclúi repartu de distintos premios ente los corredores y el sortéu d'otros de mayor categoría pa los participantes, siendo'l so dosal el númberu col que participen en dichu sorteo.
Dinámica de la competición
L'eventu deportivu desenvolver na Milla del Ultrafondista Jose Manuél García. Esti circuitu mide esautamente 1609 metros, esto ye, una milla, y gana el corredor que nel tiempu de 24 hores percuerra una mayor distancia. Esto nun significa qu'haya que correr les 24 hores siguíes, ye más, los corredores pueden folgar cuantes vegaes quieran, dise del circuitu y volver cuando lo deseyen. Los organziadores atópense asitiaos nun puestu de control nel metro 0 del circuitu, y los corredores encargar de caltenelos actualizaos sobre'l númberu de vueltes que dieron, pos nun ye necesariu informar vuelta a vuelta, sinón que ye posible por motivos d'axilidá, dar delles vueltes y depués comunicar les que se dieron a la organización, que de xacíu tendrá d'oldear esos datos y asegurase de que son veraces.
Solo una minoría participa nesti eventu con ánimu competitivu, ello ye que nun se premiaba al corredor y la corredora que más vueltes daba hasta la edición de 2008, hasta entós el aliciente pa participa yera practicar y reivindicar la práctica del deporte en La Fresneda, especialmente del atletismu. La mayoría de los participantes siguir viendo asina. Tamién s'utilizó l'eventu pa reivindicar la unión y harmonía ente los seres humanos seyan del llugar que sían.
Otru oxetivu de los corredores ye llograr la mayor distancia total percorrida posible. Ye nesti oxetivu onde los corredores non profesionales xueguen un papel más importante coles sos pequeñes aportaciones. Ye tamién unu de los elementos que más motiva a participar a persones ensin comprometer col atletismu. La distancia total nun fixo más qu'aumentar edición tres edición.
Edición de 2006
Esta edición foi presentada'l día 19 de mayu de 2006 y celebróse ente los díes 26 y 27 de mayu. Participaron 700 corredores qu'algamaron una distancia total de 2653 milles, 4267,27 quilómetros, con una media de 3,79 milles por corredor. Esta distancia ye abonda pa travesar Los Estaos Xuníos de mariña a mariña. Esta edición goció d'alta participación por cuenta de les bones condiciones climatolóxiques, tamién nes hores nocherniegues, onde la participación suel ser amenorgada. Esto debe a la participación d'un grupu de monte que percorrió 150 milles ente les 3 y les 5 de la mañana.
L'eventu cuntó cola participación d'equipos d'atletismu importantes a nivel provincial, como ye l'Uviéu Atletismu, o'l mesmu equipu d'atletismu de La Fresneda, que realizó les postas básiques p'asegurase de que mientres les 24 hores siempres hubiera daquién corriendo, independientemente de la participación. Tamién participaron personalidaes del deporte en tolos niveles, dende'l rexonal al internnacional como la ex-olímpica Ana Amelia Menéndez, el futbolista Keit Thomson, l'árbitru Hugo Novoa, o Rocío Gamonal ente otros. Nesta edición cuntar cola antorcha olímpica de Barcelona 92, que foi encendida de nuevu p'allumar la competición.
Edición de 2007
Nesta edición, que tuvo llugar nel mes de mayu de 2007 y que tamién cuntó con bones condiciones climatolóxiques, la participación foi de 739 persones, un aumentu bien pequeñu respectu del añu pasáu, d'apenes 39 participantes. Sicasí, lo que si aumentó descomanadamente foi la distancia percorrida, que llegó hasta les 3654 milles, 5879 quilómetros, con una media de 5 milles por corredor. Esta distancia dexa llegar hasta Varsovia y tornar dende la llocalidá de La Fresneda.
Esta vegada fueron cuatro los equipos que cubrieron los relevos básicos de les 24 hores, Fórum Sport, Llanera 2007, Fitness Place y C.A.F. Fresneda. Otros equipos que fixeron la so apaición ensin cubrir tolos relevos fueron Atletismu Ivan, Grasias, Nava Atletismu, Corresiero y Máster Sport. Tamién participaron deportistes ex-olímpicos como Elisardo de la Torre.
Edición de 2008
La prueba tuvo llugar los díes 28 y 29 de xunu de 2008, con bon tiempu y un nuevu récor de distancia, 4.100 milles, con 800 participantes, calteniendo la mesma media que l'añu pasáu aproximao. La salida foi filmada dende un helicópteru ensin tripular, lo que representaba una novedá respeuto de les anteriores ediciones. Fueron 6 los equipos que corrieron toles postas, Fitness Place, Patronatu Deportivu Municipal de Siero, Arenas, a que la so cabeza diben Noelia Fernández, campeona del mundu de Kárate y José Blanco, paralímpicu y doble medayista en Sydney, campeona del mundu de Kárate Ocla, Llanera 2007 y Galgalugones. Tamién participaron Centru Asturianu d'Uviéu, Master Sport, Corvera y dellos más.
Otra novedá introducida anguaño pa fomentar la participación d'aficionaos foi l'eventu El mio primera Mediu maratón, qu'animaba a los equí inscritos a completar 21 quilómetros, 13 vueltes al circuitu. 25 corredores consiguir. Nun tuvo tanto ésitu la modalidá Maratón, qu'animaba a correr nada menos que 26 milles, y que solo foi completada por Hilda Morán, emplegando daqué más de 5 hores.
Pa fomentar la participación infantil, creóse un nuevu eventu denomináu carrera de llinternes. Trátase d'una carrera pa neños y neñes a les 12 de la nueche usando d'elles p'allumase. . Presentar na llinia de salida 60 participantes, lo que cuasi enche les previsiones.
Geranium caespitosum
Geranium caespitosum ye una yerba perennifolia nativa del oeste d'Estaos Xuníos y norte de Méxicu. La so distribución n'EE.XX. incluyi Arizona, Colorado, Nevada, Nuevu Méxicu, Texas, Utah y Wyoming. thumb|240px|Detalle de la fueya thumb|240px|Vista de la planta nel so hábitat
Descripción
La flor tien un color púrpura a colorada con 5 estames, y los sépalos los acuminaos, estrechándose con una perspeutiva a llargu. Les fueyes son palmotiáu lobulaes. El frutu ye un esquizocarpo compuestu por 5 mericarpos. Crez en suelos húmedos, como nel sotobosque de los montes de coníferes.
Usos
La planta utilízase como un astrinxente y una decocción del raigañu pa tratar la foria. Los Keres utilicen los raigaños esmagayaos nuna pasta pal tratamientu de úlceras, y tola planta como alimentu pa los pavos.
Taxonomía
Geranium caespitosum describióse por Edwin P. James y espublizóse en Account of an Expedition from Pittsburgh to the Rocky Mountains 2: 3. 1823. Geranium: nome xenéricu que remanez del griegu: geranion, que significa "grulla", aludiendo a l'apariencia del frutu, que recuerda al picu d'esta ave.
caespitosum: epítetu llatín que significa "como verde".
Oriolus chinensis
'''Oriolus chinensis ye una especie d'ave paseriforme de la familia Oriolidae que vive n'Asia. Esisten delles poblaciones distintes a lo llargo de la so amplia área de distribución y nel pasáu incluyir a la filomena picofina (Oriolus tenuirostris) ente les sos subespecies. Estrémase de la filomena europea que solo tien una estrecha llista loral negra pela so ancha banda negra que va dende la base del picu al traviés de los güeyos y xúnese na nuca. Los machos y les femes tienen un aspeutu similar, anque la parte cimera de les ales de les femes ye más verdoses. El so picu ye rosáu y más robezu que'l de la filomena europea.
Descripción
thumb|left|Machu maculatus en [[Selangor (Malasia).]] thumb|left|Fema diffusus en [[Hyderabad (India).]] thumb|Llamaes de O. c. diffusus pel hibiernu. La filomena china ye una ave de tamañu mediu col plumaxe na so mayor parte mariellu, col picu rosa y un anchu antifáz negru que llega hasta la nuca, tamién tien negres les plumes primaries y secundaries y la mayor parte de la cola. Los machos adultos tienen les plumes centrales de la cola coles puntes marielles y les llaterales con mayor parte mariella. Les femes tienen la parte cimera de les ales verdosa. Los xuveniles tienen les partes inferiores motudes. Los pitucos son d'un verdosu apagáu con vetes pardes. La so cabeza y nuca son más amarellentaes y les coberteres de la parte inferior de la cola son marielles. Esisten variaciones na estensión del color negru y l'intensidá del mariellu nel plumaxe de les distintes subespecies.
La so llamada corriente ye un miaa nasal y el so cantar (diffusus) ye un iwii wii wii-liow.
Distribución y hábitat
thumb|left|Inmaduru en [[Kolkata, Bengala Occidental, India. ]] thumb|Los machos estrémense xeográficamente pola estensión del negru de la so cabeza, ales y cola. La filomena china alcuéntrase nos montes, plantíos y xardinos del este y sur d'Asia. Aliméntase de frutos ya inseutos nes copes de los árboles. La subespecie diffusus cría nel este de Siberia, Ussuriland, el nordeste de China, Corea y el norte de Vietnam y pasa l'iviernu en Tailandia, Myanmar y partes de la India. T. C. Jerdon describió una ave na rexón Malabar qu'identificó como Oriolus indicus y agora considérase que ye Oriolus chinensis diffusus. Oriolus chinensis invisus alcuéntrase nel sur d'Annam. La subespecie nominal ye mesma de les Filipines. Describiéronse delles subespecies insulares como suluensis (Joló), melanisticus (Talaud), formosus (Sangihe), frontalis (islles Sula), sangirensis (islles Sangihe), saani (Moluques), mundus (Simalur), sipora (Sipura), richmondi (Siberut y Pagi), insularis (Kangean), broderipii (Lombok, Sumba, Sumbawa, Flores y les islles Alor), lampochryseus (Masalembo y islles Keramian), oscillans (islles Tukangbesi), boneratensis (islles Bonerate, Djampea y Kalao), maculatus (Pulau Ujong, Sumatra, Billiton, Bangka, Nias, Xava, Bali y Borneo), yamamurae (Filipines centrales y meridionales, dacuando considerada idéntica a la nominal), celebensis (norte de Célebes) y macassariensis (sur de Célebes). Les subespecies tán rellacionaes cercanamente y el grupu forma un clado cola filomena europea y la filomena india.
Les poblaciones que críen nel este d'Asia pasen l'iviernu en rexones tropicales del sureste asiáticu. La subespecie diffusus amás migra dacuando a munches partes del sur de la India y ye vista más regularmente nos Ghats Occidentales. En Singapur créese que críen solo dende los años 1920 y anguaño son comunes inclusive nos xardinos de la ciudá. Ente que nos años 1880 considerábense rares.
Comportamientu
thumb|left|La filomena china aliméntase de frutos ya inseutos. thumb|upright|O. c. broderipii, ilustración de 1850. Rexistróse que les filomenes chines aliméntase d'una gran variedá de frutos como los del Trema orientalis y Ficus, ente otros, y tamién d'inseutos. Suxurióse que contribuyeron a la dispersión de les especies de Ficus na isla de Krakatoa onde s'establecieron ente les primeres especies colonizadores. N'India reparóse que peracaben néctar de les flores grandes como les Salmalia y Erythrina. Dacuando pueden depredar nos niales atrapando pitucos pequeños.
La so dómina de cría ye d'abril a xunu (xineru–marzu nes Nicobar) y el so nial tien forma de concu fondu qu'asitien na base de les cañes de los árboles. La puesta consta de dos o tres güevos, de color salmón chiscaos con llixos acolorataos y llurdios más escuros. Con frecuencia constrúin el so nial nes proximidaes del nial d'un drongo real. Les femes pueden construyir dos o tres nidos y finalmente escueyen unu d'ellos pa poner los güevos. Los machos dacuando pósense xunto a los niales refugaos. La incubación ye realizada solo pola fema. Los güevos eclosionen tres 14 o 16 díes, y los pitucos tarden dos selmanes más en desenvolvese. Les femes caltiénense cercanes al nial, contribúin a la so llimpieza llevándose los sacos fecales de los pitucos, estornen a los depredadores y alimenten a los pollos. Los machos desempeñen un papel más activu na alimentación y guarda. El gorrión molineru y el bulbul negru dacuando pueden aprovechar los sos niales abandonaos. Ente los depredadores que pueden atacar el so niales atopen los cuervos, les pegues y les aves de presa. En munches partes del sureste asiáticu son prindaes y vendíes como mascotes.
Cristina Pato
Cristina Pato ye una gaitera y pianista española residente en Nueva York dende l'añu 2004.
Trayeutoria
Cristina Pato ye Doctor of Musical Arts pola Mason Gross School of the Arts de la Rutgers University (EE.XX.), onde estudió arcea pola Fundación Barrié de la Maza. Doctorada con honores, la Mason Gross School of the Arts de la Rutgers University concéde-y la Edna Mason Scholarship y el premiu Irene Alm Memorial Prize a la excelencia como investigadora ya intérprete. Cristina Pato tien amás la Titulación Cimera de Pianu, la Titulación Cimera de Teoría de la Música, Tresporte y Acompañamientu y la Titulación Cimera de Música de Cámara, toes elles pol Conservatoriu Cimeru de Música del Llicéu de Barcelona. Amás realizó'l Master n'Artes Dixitales de la Universidá Pompeu Fabra de Barcelona especializándose en Composición (música dixital, electroacústica)
Dio más de cuatrocientos conciertos n'España, India, Portugal, el Reinu Xuníu (Celtic Connections, Glasgow), Francia, Italia (Etnofestival, San Marín), Alemaña (Ibero-Amerikanisches Institut, Berlín), Méxicu (Palaciu de Belles Artes) o Estaos Xuníos (Carnegie Hall, Lincoln Center y el Metropolitan Museum); munchos d'ellos grabaos y emitíos per medios como la BBC, TVG, PBS o TVE y aclamaos per medios gráficos como The New York Times, El País, La Voz de Galicia o The Scotsman.
Collaboró col violonchelista Yo-Yo Ma nel so discu Songs of Joy and Peace (2008) y en programes de televisión como Colbert Report (Comedy Central) o The Early Show (CBS). Como miembru del Silk Road Ensemble de Yo-Yo Ma tocó nel Carnegie Hall, el Harman Center, la ONX y nel Lincoln Center (PBS Live From Lincoln Center Series). Tamién participó nos estrenos absolutos de delles obres sinfóniques, como Rose of the Winds (2007) d'Osvaldo Golijov, cola Orquesta Sinfónica de Chicago y el Silk Road Ensemble.
Discografía
Álbumes d'estudiu propios:
Y como artista convidada:
Y duos:
Indian Forester
Indian Forester, ye una revista ilustrada con descripciones botániques que ye editada na India dende l'añu 1875.
Franco Sbuttoni
Franco Sbuttoni ye un futbolista arxentín.
Debbie Reynolds
Debbie Reynolds foi una actriz y cantante d'Estaos Xuníos, famosa polos sos papeles en Singin' in the rain (1952), In & Out (1997) y por interpretar a Aggie en Halloweentown (1998).
Primeros años
Debbie Reynolds nació col nome de Mary Frances Reynolds n'El Paso, Texas, siendo la segunda fía de Raymond Francis Reynolds (1903 - 1986) y Maxine N. Harman (1913 - 1999). La so familia treslladar a Burbank, California en 1939.
Trayeutoria
A los 16 años, Reynolds ganó'l concursu de guapura de Miss Burbank, un contratu cinematográficu y adquirió el nome col que la conoz.
Reynolds apaeció en pequeños papeles en dos películes de la Warner y, darréu, robló un contratu cola Metro-Goldwyn-Mayer, onde participó nes películes Three Little Words, protagonizada por Fred Astaire y Red Skelton, Two Weeks with Love, onde recibió bien bones crítiques, y Mr. Imperium, con Lana Turner.
En contra de la oposición inicial de Gene Kelly y de la so falta d'habilidá pal claqué, Reynolds protagonizó Singin' in the rain, al pie de Kelly y Donald O'Connor.
Dende 1999 hasta l'actualidá, interpretó'l papel de la madre de Grace, Bobbi Adler, na serie de la NBC Will & Grace.
Matrimoniu y fíos
Reynolds tuvo casada tres veces. Col popular cantante Eddie Fisher casóse en 1955 y divorcióse en 1959. Fisher abandonar pa casase cola actriz Elizabeth Taylor, lo que causó unu de los mayores escándalos de la dómina. D'esti matrimoniu nacieren dos fíos: l'actriz y guionista Carrie Fisher (conocida pol so papel de Princesa Leia na saga de Star Wars) nacida en 1956, y Todd Fisher (1958). Darréu, Debbie Reynolds casóse con Harry Karl, un magnate del mundu del calzáu, en 1960, anque se dixebraron en 1973. Esti matrimoniu tamién resultó ser desastrosu, por cuenta de los problemes col xuegu de Karl. Finalmente, Reynolds casóse con Richard Hamlett en 1984. Esti matrimoniu tamién terminó en divorciu en 1994.
NGC 117
NGC 117 ye una galaxa lenticular alcontrada na constelación de Cetus.
Debbie Reynolds
Reconocencies
Les buelgues de Reynolds tán impreses nel Grauman's Chinese Theatre de Hollywood. Amás tien una estrella nel Paséu de la Fama de Hollywood, nel 6654 de Hollywood Boulevard.
Oriolus kundoo
'''Oriolus kundoo ye una especie d'ave de la familia Oriolidae. Alcuéntrase nel subcontinente indiu y el centru d'Asia. D'antiguo considerábase qu'esta especie yera una subespecie de la filomena europea, pero foi identificada como una especie de plenu derechu por causa de les sos diferencies tocantes a morfoloxía, plumaxe, llamaes y al fechu de que dambes non s'entecrucen. Los machos adultos estremar de la filomena europea por que la raya negra nel so güeyu enllargar más allá del mesmu. La filomena india migra parcialmente. Reproduzse en Paquistán, Uzbequistán, Turkmenistán, Kazakstán, Kirguistán, Taxiquistán, Afganistán y Nepal, como gran parte de la India. La población de la India ye en gran parte residente ente que les otres poblaciones migren.
Descripción
thumb|left|upright|Machu vistu dende embaxo. Ye bien similar a la filomena europea pero la so cola ye más mariella y ye más pálidu'l colloráu del iris y el picu. Nel machu la raya negra del güeyu estiéndese más allá del güeyu, amás tien un gran carpal patch na nala y estremos mariellos grandes nes plumes secundariu y terciariu. Les streaks na zona inferior de les femes ye más definida que nes femes de la filomena europea. La especie europea ye más grande, les sos ales miden 149-162 mm n'adultos comparáu con 136-144 mm en O. kundoo. Tamién la fórmula de la nala ye distinta siendo la primaria 2 más llarga que 5 en O. oriolus ente que la primaria 5 ye más llarga que la 2 en O. kundoo. Charles Vaurie concluyó qu'una población denomada baltistanicus yera indistinguible de kundoo ente que turkestanica paez basar nun espécime típicu de Oriolus oriolus.
Distribución y hábitat
La filomena reproducir dende Baluchistán y Afganistán polos Himalayes hasta Nepal. Delles poblaciones reproducir na rexón peninsular pero son locales n'estremu. Les poblaciones del norte pasen l'iviernu nel sur de la India, dellos exemplares lleguen hasta Sri Lanka. Nun esisten certificaciones rigoroses de los rexistros sobre avistamientos en Maldives y les islles Andaman.
La filomena india mora en diversos hábitats incluyíos montes caducifolios abiertos, montes casi siempreverdes, zona de arbustos, manglares, terrenes abiertos con dellos árboles esvalixaos, parques, y plantíos.
Comportamientu y ecoloxía
thumb|left|upright|Machu nel nial (Hyderabad, India). Les filomenes aliméntase de frutos, néctar ya inseutos. Pueden esvalixar les granes de numberoses plantes de bagues incluyida la Lantana camara invasora. Esiste un rexistru d'una filomena atacando un Draco dussumieri. El so vuelu ye curtiu pero poderosu y determinóse que lleguen a algamar velocidaes d'unos 40 km/h. Dacuando báñense zambulléndose en pequeños estanques d'agua. Un exemplar anillado en Gujarat foi recuperáu en Taxiquistán más de nueve años dempués.
La temporada de reproducción va d'abril a agostu, el nial ye una pequeña taza allugada nuna bifurcación d'una caña cerca del estremu de la caña. De cutiu los niales son construyíos en proximidaes del nial d'un drongo real. La puesta consiste polo xeneral de dos a tres güevos blancos con manchitas acolorataes, pardes y negres. Dambos padres ocupar del cuidu del nial y los pichones, defendiendo'l nial d'aves intruses tales como chicras y cuervos.
Anthy-sur-Léman
Anthy-sur-Léman ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Árabe shíji
El árabe shíji o chíji ye un dialeutu de la llingua árabe faláu na península de Musandam.
Ye faláu por unes 27 000 persones nos Emiratos Árabes Xuníos y Omán.
Muchedent
Muchedent ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Nesle-Hodeng
Nesle-Hodeng ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Muchedent
Tien una población de y una superficie de  km².
Nesle-Hodeng
Tien una población de y una superficie de  km².
Árabe chadianu
El árabe chadiano ye un dialeutu del árabe que se fala principalmente en Chad, pero tamién en Camerún, República Centroafricana, Níxer y Nixeria.
Según estimaciones del añu 2006, el total de falantes del árabe chadiano yera de 1.139.000 persones, de les cualos falar en Chad 896.000 persones. Les rexones d'esti país onde se fala son Salamat, Ouaddaï, Wadi Fira, centru y oeste de Batha, gran parte de Chari-Baguirmi, Mayu-Kebbi y norte de Tandjilé. En Camerún falar en 2007 unes 75.000 persones nel norte. En Níxer falar en 1998 unes 5.000 persones nel este. En Nixeria falar en 1973 unes 100.000 persones en Borno, Dikwa, Konduga, Ngala, Bama, Yobe y a lo llargo de les rutes de la alzada.
Otros nomes que se-y dan son árabe choa, chowa, árabe del Chad, shua y suwa; en francés l'arabe du Tchad, y n'inglés Chad arabic. En Camerún, Níxer y Nixeria llamar shuwa.
Los dialeutos dependen de si los falantes son nómades o sedentarios, llabradores o urbanos, y de les rutes de migración. En delles zones del sur, como en Mayu-Kebbi fálase una variante llamada árabe bongor.
Llista d'asteroides/69501–69600
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Patricia Burford Ryan
Patricia Burford Ryan ye una escritora d'Estaos Xuníos de noveles romántiques como Patricia Ryan, de noveles de misteriu como P.B. Ryan y de noveles erótiques como Louisa Burton. Pat ye amás hermana ximielga de la tamién escritora romántica Pamela Burford.
Biografía
Patricia Burford ye descendiente de "Little John", el meyor amigu del llexendariu "Robin Hood". El so tíu'l doctor Thomas Guy Burford, regaló-yos a ella y a les sos hermanes, Pamela y Janice Kay, una coleición de muñeques de les esposes d'Enrique VIII. Estos fechu provocarón que Patricia sintiera dende bien neñu una gran fascinación pola histórica, al igual que pola lliteratura. La so hermana ximielga Pamela Burford Loeser (Pamela Burford), tamién escribe noveles romántiques.
Trabayó mientres enforma tiempu na industria editorial d'Estaos Xuníos tantu na ciudá de Nueva York como en Rochester, encargándose de la promoción y edición de nuevos llibros. Esi contanto col mundu de les publicaciones, increcentó el so deséu de dedicase a escribir, más gratificante, según ella, y absorbente.
Pat, casada con Mr. Ryan, mora xunto al so maríu, los sos dos fíes y los sos numberosos gatos en Rochester, estáu de Nueva York, onde tien una amplia biblioteca de llibros de temática medieval.
Pat llogró vender la so primer novela en 1995, dende enconces siguió escribiendo tantu romances históricos como actuales col so nome de casada: Patricia Ryan. Suel asitiar los sos románces históricos na Inglaterra Medieval, y encánta-y incluyir lo en sagues d'hermanos. Tamién escribió noveles curties pa la editorial Harlequin y dalgunes fueron publicaes nel nuesu país.
Tamién escribe sol pseudónimu de P.B. Ryan (iniciales del so nome de soltera y el so apellíu de casada) escribió una esitosa serie de suspense y misteriu llamada "Gilded Age", y dende 2007 empezó a escribir noveles erótiques sol seudónimu de Louisa Burton.
Preside una seición de l'Asociación d'Escritores de Novela Romántica d'Estaos Xuníos. Foi calificada como "Reina de la novela romántica medieval" pol Literary Times. Nos sos ratos llibres da clases d'escritura en Writers Y Books, centru lliterariu de la ciudá onde mora.
Cuntando col sofitu de la crítica y el llectores, los llibros de Patricia fueron publicáu en más de venti países y ganó numberosos premios como'l "Golden Heart", el "Romantic Times", y el "Romance writers of America".
Avinyonet del Penedès
Avinyonet del Penedès ye un conceyu de Cataluña, España. Perteneciente a la provincia de Barcelona na contorna del Alto Penedés. La so población según datos de 2017 ye de 1.654 habitantes. La capitalidad del conceyu correspuende a Avinyó Nou. Inclúi los nucleos de l'Arboçar, Les Gunyoles, San Sebastián dels Gorgs, Can Mitjans, Cantallops, Clariana, Collblanc y La Garrofa,
Historia
Avinyonet yera pueblu de patrimoniu real, magar nel so términu había dellos alodios eclesiásticos, pero ensin nenguna xurisdicción, nin civil, nin criminal. Nel sieglu X Avinyonet pertenecía al términu de la urbe o castiellu d'Olérdola. El castiellu d'Avignon de dominiu condal, yera encamentáu a Mayor de Gurb y, al so alredor, construyóse la ilesia de San Pedro, consagrada pol obispu Vives (975-995). El monesteriu de Sant Cugat del Vallès tenía un alodio antes del añu 1002, fecha en que Mayor yá morriera. Ramón Berenguer I, muertu en 1035, ordenó nel so testamentu la so restitución a la sede de Barcelona y en Sant Cugat del Vallès los alodios del castiellu de Avignon. L'añu 1156 Ramon Berenguer IV dio a Berenguer de Avinyó el monte d'Avignon, cola obligación de reconstruyir el castiellu y edificar cases. Alfonsu I, en 1193, dio'l castiellu, la ciudá y la parroquia de Avinyó a Guillem de la Granada, que, al morrer, en 1200, el concedió al monesteriu de Poblet, non ensin la reclamación de los templarios, que se consideraben herederos de Guillermo de la Granada. A pesar de les diverses cesiones ya inclusive l'enfotu na Pia Almoina de Barcelona, esti términu continua siendo de patrimoniu real hasta la estinción del feudalismu.
Sicasí, yá nel 971 apaez nomáu Les Gunyoles, col so topónimu de la dómina "Cegunioles" siendo posiblemente'l nucleu habitáu más antiguu del conceyu.
El topónimu "Gorgs" orixe del de San Sebastián dels Gorgs apaez nomáu per primer vegada nun documentu nel añu 976, como allugamientu del territoriu y nun sería hasta la construcción del monesteriu que tomaría'l so nome actual y habitaríase yá a partir del sieglu XI o XII.
Cultura
La Torre de Les Gunyoles construyida sobre un saliente de peña, dientro de la cortil axardináu de Can Rialb o (Ca n'Umbert), al llau d'una casa solariega d'estilu góticu (s. XIV-XV), conocida pol nome del Castillo onde ocupa una parte del xardín. Ye de planta circular, con 9 metros de diámetru, llegando la parte caltenida a un altor d'unos 11 m. El gruesu de los murios, na so parte alta, ye de 1 m, con rellenu de "opus caementicium". Ye fecha de piedra caliar y tosca, en "opus quadratum" con sillares dispuestos regularmente. Na so parte más alta, a 7,25 metros sobre'l zócalo, caltiénense restos, güei completaos, d'una moldura. El cuerpu asitiáu enriba d'esta, foi en bona parte utilizáu pa la construcción de la ilesia parroquial. Na so parte baxa presenta un zócalo de disposición irregular, parte vertical, parte troncocónica, de 2,10 metros d'altor y un resalte de 0,20. N'el so escavación alcontráronse restos d'una bóveda de formigón de cal, qu'entá caltenía la buelga del encanáu de la sintra de piedra tallada en sillares regularmente dispuestos. Anguaño namái se caltién el cuerpu inferior, d'un altor de 5'6 metros. El muriu fai 1 metru d'espesura y créese que data d'ente los sieglos I ya II. Créese que l'orixe d'esta torre hai qu'asitialo en dómina romana. Tocantes a la so función, díxose que se trataba d'una torre de vixilancia o, según otres opiniones, d'un monumentu funerariu, que na Edá Media sería aprovecháu como torre de vixilancia y de defensa. El monumentu foi restauráu pola Diputación Provincial de Barcelona.
En diversos allugamientos del conceyu atopáronse muertes del periodu neolíticu, según un pobláu ibéricu na zona del puig de la Pi de la Barba.
Ensin dulda, el descubrimientu arqueolóxicu más importante tuvo llugar nel Turó de la Font de la Canya que yera un centru de mercancíes nel tiempu de los íberos, habitáu ente los sieglos VII - I A.C. y asitiáu nel corazón del Penedès. L'almacenamientu y la distribución de les ceberes, la base de l'alimentación y l'agricultura na dómina, foi la principal actividá de la Font de la canya. Demostrar la escavación arqueolóxica de silos o depósitos de ceberes, según dellos espacios de trabayu destinaes a la xestión de ceberes y otros productos. Los materiales arqueolóxicos recuperaos, ricos en cantidá y de cutiu escepcionales, infórmanos sobre la economía de los íberos y el comerciu con distintes cultures del Mediterraneu, como'l feniciu, griegu, romanu y cartaxinés. Esto da-y un calter cosmopolita, tresformador y comercial. Les escavaciones arqueolóxiques identificaron numberosos datos rellacionaos a los principios de la vide y el vinu nel territoriu, qu'escontra'l sieglu VII A.C. y tán acomuñaos col comerciu colos fenicios. El xacimientu protohistòrica de la Font de la Canya ye emblemáticu na busca arqueològica nel Penedès y en Catalunya. Nuna secuencia de 15 años de campañes d'escavación consecutives (1999-2014) apurrió un volume de datos escepcionales, en calidá y en cantidá, que, ensin dulda, representen una aportación bien importante na conocencia de la primer edá del Fierro y de la dómina ibèrica nel territoriu municipal, ocupáu polos cossetanos ente los sieglos VII ya III e.C., anguaño n'escavación, onde s'atoparon les granes d'uva cultivada más antigües de Cataluña documentaes hasta la fecha, lo que convierte a Avinyonet del Penedés nel orixe de la viticultura del Penedés y de la mesma Cataluña.
Economía
La principal actividá económica ye l'agricultura y los sos derivaos. La mayoría de les tierres cultivar en réxime de secanu. Los cultivos principales son la viña y el piescu. Nel pasáu cultivábense ceberes, anque anguaño la so presencia ye bien migrada, como tamién asocedió colos bulbos y tubérculos (pataques, ayu y cebolla), que se cultiven namái pal autoconsumo. les lleguminoses y forrajeras sumieron. La tierra foi estremada en pequeñes esplotaciones. Na parte ensin cultivar ye pandorial y monte, onde predomina'l pinu blancu. El monte, como tol macizu del Garraf, ye metá sotobosque apoderáu por coscoja y lmata. Esisten granxes avícoles. Con al respeutive de la ganadería son les oveyes, gochos y aves de corrolada. La industria desenvolvióse de manera apreciable nes últimes décades.
Fiestes
Por nucleu, el llunes correspondiente a la respeutiva Fiesta Mayor.
Azul cobaltu
thumb|right|Vidru coloriáu con cobaltu. L'azul cobaltu ye un color fríu, qu'históricamente obteníase utilizando sales de cobaltu. La empresa más importante del mundu que lu fabricaba nel sieglu XIX foi la noruega Blaafarveværket, a cargu de Benjamin Wegner. El pigmentu ye estraordinariamente estable.
Yá nel sieglu XVI, dellos compuestos del cobaltu usábense pa da-y un tonu azul al vidru pero nun foi aisláu hasta que, en 1735, el químicu suecu George Brandt (1694-1768) lu va preparar a partir del arseniuru.
Allugamientu y usos
Siguiendo la ruta de la seda y dende Persia l'óxidu de cobaltu necesariu p'algamar el color azul na porzolana aportaba a China y les pieces blanques y azules resultantes nel sieglu XIV, cuando se va conocer n'Europa, conviértense n'oxetos de coleición mui arranaos, como lo amuesa la presencia de pieces de porzolana blanca y azul en bodegones y natures muertes de la pintura flamenca.
Arâches-la-Frasse
Arâches-la-Frasse ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Anny Cazenave
Anny Cazenave ye una científica francesa, especializada en xeodesia y n'altimetría espacial. Investigadora nel Llaboratoriu d'estudios en xeofísica y oceanografía espaciales de Toulouse foi escoyida como miembru de l'Academia Francesa de Ciencies nel añu 2004. Anguaño ye una de les principales voces internacionales na reflexón sobre'l cambéu climáticu. Tamién, ye una de los científicos líderes del proyeutu conxuntu frances-norteamericanu denomináu "satellite altimetry missions" TOPEX/Poseidon, Jason-1, y de la Misión pa la topografía de la superficie oceánica.
Mientres la so vida académica, contribuyó al entendimientu del aumentu del nivel de los océanos productu del cambéu climáticu
Educación
Cazenave llogró la so Ph.D en Xeofísica pola Universidá de Toulouse nel añu 1975.
Esperiencia Profesional
Científicu Senior nel Laboratoire d'Etudes en Géophysique et Océanographie Spatiale, (LEGOS), del Centre National d'Etudes Spatiales (CNES) en Toulouse, Francia
Nesle-Normandeuse
Nesle-Normandeuse ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Alicia Rhett
Alicia Rhett foi una pintora de semeyes y actriz d'Estaos Xuníos, recordada pol so papel d'India Wilkes na película de 1939 Gone with the Wind.
Nel momentu de la so muerte, Rhett yera la sobreviviente de más edá del repartu de la película, siguida d'Olivia de Havilland (nacida'l 1 de xunetu de 1916), qu'interpretó a la cuñada d'India, Melanie Wilkes; Mary Anderson (nacida'l 3 d'abril de 1920), qu'interpretó a Maybelle Merriweather; y Mickey Kuhn (nacíu'l 21 de setiembre de 1932) qu'interpretó a Beau Wilkes.
Primeros años
Rhett nació en Savannah, Georgia, la so madre foi Isabelle Murdoch, una inmigrante de Liverpool, Inglaterra, y el so padre Edmund M. Rhett, un oficial del exércitu ya inxenieru estauxunidense con sede en Savannah. Dempués de la muerte del so padre mientres la Primer Guerra Mundial, Alicia y la so madre camudar a Charleston, Carolina del Sur. Rhett convirtióse nuna actriz de teatru en Charleston.
=== Lo que'l vientu llevar Mientres una actuación de The Recruiting Officer en 1936, Rhett foi afayada pol direutor de Hollywood, George Cukor, quien quedó impresionáu pol so encantu y guapura. El direutor taba esplorando pa consiguir una actriz qu'interprete'l papel de Scarlett O'Hara, dempués el productor David O. Selznick mercó los derechos cinematográficos de la novela de Margaret Mitchell. Enantes, fuera suxurida pol cazatalentos Kay Brown como posible guapura sureña pa la película.
Rhett fizo una audición pal papel de Melanie Hamilton, pero'l papel foi a parar a Olivia de Havilland. En marzu de 1937, Cukor ufiertó-y el papel d'India Wilkes, hermana de Ashley Wilkes. Tres l'ésitu de Gone with the Wind, Rhett dexó Hollywood y tornó a Carolina del Sur y retiróse del cine en 1941, citando la falta de papeles fayadizos. Rhett más tarde convirtióse nuna entrenadora d'acentu pa los actores y una llocutora de radio na estación WTMA en Charleston.
Muerte
El 3 de xineru de 2014, Rhett morrió en Charleston, Carolina del Sur, a los 98 años d'edá. Nes sos esqueles, Rhett foi equivocadamente citada pelos medios de comunicación como "l'actriz más vieya que vive de Gone with the Wind", sicasí, que la distinción pasa col actor Shep Houghton (nacíu en 1914), que tuvo un papel pequeñu pero ensin acreitar na película. Rhett yera, más precisamente, l'actriz con vida acreitada más antigua de Gone with the Wind nel momentu de la so muerte.
Retratista
Antes d'apaecer en Gone with the Wind, Rhett amosó talentu como dibuxante y retratista. Ente toma y toma en Gone with the Wind, fixo bocetos y dibuxos de los sos compañeros actores. Llueu, Rhett taba creando semeyes de soldaos estauxunidenses nes cercaníes de Charleston. Dalgunes de les sos obres posteriores inclúin semeyes del Almirante Louis Emil Denfeld, y bibliotecariu Estellene P. Walker, el postreru de los cualos alcuéntrase n'exhibición na Biblioteca Estatal de Carolina del Sur.
Akira Fantini
Akira Fantini (ファンティーニ 燦; ) ye un futbolista xaponés.
Eligmodontia morgani
Eligmodontia morgani ye una especie de royedor de la familia Cricetidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase n'Arxentina y Chile.
International Dendrology Society Year Book
International Dendrology Society Year Book (embrivíu Int. Dendrol. Soc. Year Book) ye una revista con ilustraciones y descripciones botániques que ye publicada en Londres dende l'añu 1966.
Aceralia
Aceralia Corporación Siderúrxica ye un grupu siderúrxicu español integráu na multinacional ArcelorMittal y que'l so orixe remontar a la Empresa Nacional Siderúrxica (Ensidesa).
Historia
250px|thumb|right|Antigua Ensidesa d'Avilés, güei Arcelor-Mittal En 1902 naz la empresa Altos Fornos de Vizcaya en Bilbao, resultáu de la fusión d'otros trés empreses: Altos Fornos de Bilbao, La Vizcaya y La Iberia.
Darréu, en 1950, constituyir n'Avilés la Empresa Nacional Siderúrxica Sociedá Anónima (Ensidesa), constituyida al envís de reforzar el desarrollu económicu d'España na década de los 60. El 24 de setiembre de 1957 inaugúrase'l primer fornu altu de Ensidesa, llamáu "Carmen", n'honor a Carmen Polo, quien lo inauguró. Esto produció la construcción de nueves llocalidaes cercanes a la ría d'Avilés y el desarrollu de dicha ciudá. Ensidesa pasa a ser una perimportante siderurxa n'absorbiendo en 1973 a Uninsa onde taben la Fábrica de Veriña, Fábrica de Mieres y la Fábrica de La Felguera (de la empresa Duro Felguera).
N'avientu de 1994, de resultes de la execución del Plan de Competitividá Conxuntu AHV - Ensidesa, constitúyese'l grupu Corporación Siderúrxica Integral (CSI), por aciu la valorización de los activos rentables, que les sos actividaes empecipiar en 1995. La reorganización de CSI da llugar en 1997 a la creación de Aceralia Corporación Siderúrxica.
Siendo naquel momentu un grupu de capital públicu, empecípiase'l procesu de privatización de Aceralia, que cunta con importantes finxos: del Grupu Aristraín, primer fabricante español de perfiles metálicos.
Tres esti procesu Aceralia convertir nel mayor fabricante d'aceru n'España, con una producción de cuasi 10 millones de tonelaes. Darréu xúnese a los grupos siderúrxicos Arbed y Usinor pa dar llugar a la nacencia d'Arcelor, unu de los más importantes grupos siderúrxicos del mundu. El proyeutu d'integración materializó'l 18 de febreru de 2002 cola cotización en Bolsa del nuevu grupu.
Anguaño atópase fundida col conglomeráu siderúrxicu Mittal Steel qu'a partir d'entós pasó a denominase ArcelorMittal
Demografía
Tipos de Demografía:
Los dos tipos o partes de la Demografía tan interrellacionaos ente sí y la separtación ye un tantu artificial, yá que l'oxetivu d'estudiu ye'l mesmu: les poblaciones humanes.
Historia de la Demografía:
En 1798 Thomas Robert Malthus publicó la so obra llamada "Ensayo sobre el principio de la población", na qu'alvertía de la tendencia constante del crecimientu de la población humana superior al de la producción d'alimentu, ya informó de los dixebraos fautores qu'influyíen nesta medra como son: la guerra, la fame, la enfermedá, l'anticonceución.
Cherepovéts
Cherepovéts (en rusu: Череповец) ye la mayor ciudá na óblast de Vólogda, en Rusia. Esá allugada na confluencia del ríu Sheksná nel banzáu de Rybinsk. La so población yera de 311 869 habitantes (censu del 2002).
Historia
thumb|left|Mapa en [[idioma rusu|rusu del banzáu de Ríbinsk nel qu'apaez, nel so estremu norte, Cherepovéts (Череповец)]] thumb|left|Ilesia de la Natividá, construyida en 1789 thumb|left|Estación de ferrocarril de Cherepovéts Fundada en 1360 como un monesteriu por dos monxos pasó a ser col pasu de los sieglos un importante centru comercial de producción y tresporte. Foi reconocida oficialmente como ciudá en 1777 por orde de la zarina Catalina la Grande.
Deportes
La ciudá ye sede del club de ḥoquei sobre xelu Severstal Cherepovets.
NGC 118
NGC 118 ye una galaxa irregular alcontrada na constelación de Cetus.
Naruki Takahashi
Naruki Takahashi (髙橋 成樹, ) ye un futbolista xaponés.
Arbusigny
Arbusigny ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Neuf-Marché
Neuf-Marché ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Inxeniería sísmica
thumb|250px|right|[[Taipei 101, forníu con un amortiguador de masa, foi'l rascacielos más altu del mundu hasta 2010.]]
thumb|227 px|[[Torre Mayor (Ciudá de Méxicu), foi'l primer rascacielos nel mundu en cuntar con amortiguadores sísmicos, cuenta con 98 amortiguadores que lliberen siliciu pa estenar la enerxía devastadora d'un terremotu, ye consideráu l'edificiu más fuerte del planeta.]]
thumb|250px|La sede d'[[Organización de les Naciones Xuníes|ONX en Puertu Príncipe dempués del terremotu d'Haití.]]
[[Ficheru:Concurrent-testing-0-g.gif|thumb|250px|Aislamientu sísmicu a la derecha.]]
La inxeniería sísmica ye l'estudiu del comportamientu de los edificios y les estructures suxetes a carga sísmicas. Ye'l conxuntu de la inxeniería estructural y civil.
Principales oxetivos
Los principales oxetivos de la inxeniería sísmica son;
Una estructura apropiadamente diseñada nun precisa ser extraordinariamente fuerte o cara. Les más poderoses y costoses ferramientes pa la inxeniería sísmica son les teunoloxíes de control de la vibración y en particular, l'aislamientu de la base o cimentación.
Sistemes de proteición
La enerxía que recibe una estructura mientres un terremotu puede ser soportada de tres maneres distintos:
Un mesmu edificiu puede entemecer delles téuniques pa soportar un seísmu. La capacidá final d'un edificiu bien plantegáu de soportar enerxía sísmica ye la suma de les enerxíes que puede soportar cada unu de los apartaos anteriores.
Inxeniería sísmica n'España
N'España les zones de mayor riesgu sísmico atópase en Andalucía Oriental, Murcia y Comunidá Valenciana, y en Canaries por causa de que son islles volcániques. Pa la construcción d'edificios nestes rexones ye d'obligáu cumplimientu la norma de construcción sismorresistente NCSE-02.
Yosuke Nakagawa
Yosuke Nakagawa (中川 洋介, ) ye un futbolista xaponés.
Antonella Bartoli
Antonella Bartoli ye una botánica arxentina, especializada en micoloxía. Instalar n'Italia, desenvolviendo actividaes académiques nel "Departamentu de Bioloxía, na Universidá de Roma "La Sapienza".
NGC 119
NGC 119 ye una galaxa lenticular alcontrada na constelación de Fénix.
Eligmodontia typus
Eligmodontia typus ye una especie de royedor de la familia Cricetidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase n'Arxentina y Chile.
Seleición femenina de voleibol de los Países Baxos
La seleición femenina de voleibol de los Países Baxos ye l'equipu representativu del país nes competiciones oficiales de voleibol. La so organización ta al cargu de la Nederlandse Volleyball Bond (NeVoBo). Atopar nel 17° puestu nel últimu ranking mundial.
Campeonatu Mundial
Campeón  Subcampeón   Tercer puestu   Cuartu Puestu
Campeonatu Européu
'''Campeón'  Subcampeón   Tercer puestu   Cuartu puestu
Grand Prix
Campeón  Subcampeón   Tercer puestu   Cuartu Puestu
Equipu actual
La siguiente ye la llista de Países Baxos nel Campeonatu Mundial de Voleibol Femenín de 2014.
Direutor Téunicu: Gido Vermeulen
Archamps
Archamps ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Nàquera
Nàquera ye un conceyu de la Comunidá Valenciana, España. Perteneciente a la provincia de Valencia, na comarca del Campu de Turia.
Xeografía
Asitiada nes estribaciones de la Sierra Calderona, asitiada sobre un montículo de 215 m d'altitú al que s'apuerta al traviés de zona agrícoles y abondoses zones residenciales. La superficie del términu municipal ye de 3870 hai, de les cualos 1020 hai (26% de la superficie total) queden dientro de les llendes del Parque Natural de la Sierra Calderona. El términu municipal de Náquera atopar nel NE de la provincia de Valencia a una distancia de 24km de la capital valenciana.
El so clima ye de tipu mediterraneu, de nidia temperatura, con una media de 24° y escases agües, lo que favoreció a l'agricultura, enantes basada nos cultivos de secanu y na actualidá de cítricos. La zona del términu ensin cultivar ye bien montiega, con bayura de vida selvaxe y una gran diversidá de vexetación autóctona mediterránea, como la encina (Quercus rotundifolia).
Llocalidaes estremeres
El términu municipal de Náquera parte coles siguientes llocalidaes: Albalat de Taronchers, Bétera, Montcada]], Museros, El Puig, Rafelbuñol, Sagunto, Segart y Serra toes elles na provincia de Valencia
Historia
Los oríxenes del conceyu remontar a la prehistoria, tal que queda patente pola esistencia de distintos xacimientos arqueolóxicos que daten de la dómina paleolítica, eneolítica y na edá del bronce, siendo los d'esta última etapa los de mayor importancia por confirmar la esistencia d'habitantes, como'l de Trencalls o'l del Puntal dels Moros.
La Náquera islámica yera una alquería de 40 cases habitada por homes y muyeres llibres con una economía basada na agricultura de secanu y les güertes de regadío.