cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mónica Mayer
Trayeutoria
Darréu, nel añu 1989, creó con Víctor Lerma el proyeutu d'arte conceptual aplicáu Pinto Mi Raya que'l so exa ye archivo hemerográfico especializáu en artes visuales fundáu en 1991 qu'en 20 años axuntó cerca de 40,000 crítiques, cróniques y reseñes. L'oxetivu del proyeutu ye lubricar al sistema artísticu por que funcione meyor, polo que tamién realizaron diverses aiciones y performances arreyando a los sos protagonistes (El Balcón del CENIDIAP, De Críticu, artista y llocu..., El Meyor Amigu de los Museos), conducíu programes de radio, como Pinto Mi Raya: Onde les Artes Visuales Suenen (ABCradio, 1999-2000), y participáu viviegamente en distintes lluches de la comunidá artística. Tamién imparten distintos talleres.
Foi miembru de la xeneración de 2011 del Sistema Nacional de Creadores d'Arte del Fondu Nacional pa la Cultura y les Artes de Méxicu col proyeutu De Archivos y Redes ente 2012 y 2014, y foi anováu'l sofitu pal periodu 2015-2018.
La muestra antolóxica de la so obra titulada "Si tien duldes... pregunte: una esposición retrocolectiva de Mónica Mayer" inaugurar nel Muséu Universitariu d'Arte Contemporáneo de la Universidá Nacional Autónoma de Méxicu (UNAM) el 6 de febreru de 2016.
N'ochobre de 2016 l'Institutu de les Muyeres de la Ciudá de Méxicu apurrió-y la medaya Omecíhuatl "pola so destacada participación na educación, les artes, la cultura y el deporte, qu'inspire ya impacte nel desenvolvimientu y empoderamiento de les muyeres".
Obra
Mónica Mayer fai usu frecuente del performance como puesta n'escena artística, y d'obra participativa como estratexa estética y política. Amás tien una amplia producción bidimensional a lo llargo de la so carrera que privilexa les téuniques de dibuxu, colax, cordura y entretejido.
Esposiciones (selección)
Mónica Mayer espunxo n'ensame de ciudaes y países, tantu n'esposiciones coleutives como individuales:
Publicaciones
Artículos de crítica del arte:
Llibros:
Phoenicircus nigricollis
'''Phoenicircus nigricollis ye una especie d'ave na familia 'Cotingidae', que s'atopa na cuenca occidental del Amazones, en Brasil, Colombia, Ecuador y Perú, tamién nel estáu d'Amazones, na rexón de la frontera sur de Venezuela.
Descripción
Mide 22 cm de llargor. La corona, pechu, banduyu, crísum y cola son de color coloráu escarlata; el gargüelu, mexelles, pescuezu, nuca, envés, grupa y punta de la cola son negres. La fema, en llugar de negru presenta color castañu escuru y les partes coloraes son más opacu, el crísum nun ye escarlata, y la cola ye dafechu acoloratada ensin punta negra.
Distribución y hábitat
Vive nos estratos medio y baxo del monte húmedu de tierres baxes, ente los 200 y 400 m d'altitú.
Oeste de la Cuenca Amazónica
El cotinga colorada cuellinegra alcuéntrase na cuenca occidental del Amazones en dos games distintes, una na cuenca del noroeste, y l'otru nel centru-suroeste.
La gama del noroeste de la cuenca amazónica tien el ríu Amazones como'l so llende sur, nel este llindar a la confluencia del ríu Negru cola Amazones y na so mariña occidental y más allá, agües enriba y cruciar a la zona fronteriza bien al sur de Venezuela, pero sigue escontra l'oeste a tola Amazonia sur de Colombia y Ecuador oriental. A partir d'esti rangu continuu que s'estiende escontra'l sur nel mesmu oeste de la cuenca suroeste del Amazones nel norte de Perú, y de nuevu llindar a la marxe norte del tramu inferior del ríu Ucayali, y orellar norte del ríu Marañón (l'oeste del ríu Amazones).
El segundu rangu nel centru-sur ye tamién de tamañu similar y ta llindada al oeste pela vera oriental del ríu Madeira, al norte pel ríu Amazones, y estiende el rangu d'esti llau del ríu Tapajós, na metá inferior agües embaxo.
Ye de destacar qu'otros cotinga, dos son del xéneru Phoenicircus, el cotinga coloráu guayanés tien un rangu nes Guayanes y la cuenca del Amazones oriental, sinón que namái se crucia colos rangos de Pescuezu Negru nel cuartu inferior de la cuenca del ríu Tapajós, y la so contorna.
Alimentación
Aliméntase casi puramente de frutos, como los del xéneru Trichilia. Adicionalmente consume arácnidos y inseutos.
Reproducción
Na dómina d'apareyamientu, 6 a 10 machos realicen nel bosuqe, ante les femes, exhibiciones tipo lek, qu'inclúin vocalizaciones, movimientos de la cabeza y les plumes, vuelos y ruios producíos coles ales, a un altor del suelu de 8 a 15 m. Constrúi'l so nial en forma de plataforma. La fema pon 2 o 3 güevos blancos, crema o d'un color claru con pintes escures.
Tomoya Fukumoto
Tomoya Fukumoto (福元 友哉, ) ye un futbolista xaponés.
Microryzomys altissimus
Microryzomys altissimus ye una especie de royedor de la familia Cricetidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Colombia, Ecuador y Perú.
Honckenya peploides
La arenaria de mar o yerba del sal (Honckenya peploides), ye una planta perenne de la familia Caryophyllaceae y la única especie del xéneru monotípicu Honckenya. thumb|Ilustración thumb|Detalle de les fueyes thumb|Detalle de la flor
Descripción
Ye una planta yerbácea perenne qu'algama los 10-25 cm d'altor. Los tarmos son postraos, radiales y ramosos. Les fueyes son opuestes, sésiles, ensin estípules, de 5-20 cm de llargor y 3-10 cm d'anchu, ovaes a oblongo-elíptiques. Les sos fueyes gruesu y carnosu y el so recubrimientu esterior firme protexer bien contra los golpes del sable nos airones y la bayura de sal; son opuestes; miden de 5 a 20 por 3 a 10 cm y tienen forma ovada a elíptica, agudes, con nerviu y marxe hialino o onduláu. Mide ente 10 y 25 cm d'altor. Tien tarmos ramosos postraos. Les flores hermafrodites preséntense solitaries y axilares o en visos hasta con 6 terminales, con pétalos enteros (a vecees dentaos o escotaos) de 4 por 3 mm y color blancu o verdosu. El frutu ye una cápsula carnosa de 6 a 10 mm de diámetru con 3 a 8 granes y dehiscente por unos 4 dientes. Les granes son de color castañu escuru y piriformes. les plantes formen verdaderes comunidaes a lo llargo de les llinies costeres bañaes pel agua salada, formando les típiques asociaciones estudiaes pola fitosocioloxía.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase en dunes y pedregales costeros n'Islandia, Irlanda, Gran Bretaña, norte d'Europa y América del Norte.
Uso
Los biltos recoyíos ente xunu y agostu, enantes del floriamientu son consumíos crudos o cocinaos; son ricos en vitamines A y C. Les fueyes lleldar pa usales como chucrut. N'Islandia la planta lleldar en sueru avinagráu y llógrase un llicor. Les granes úsense como arreglo en polvu p'añedir a la farina.
Taxonomía
El xéneru foi descritu por (L.) Ehrh. y espublizóse en Neues Magazin fur Aerzte 5: 206. 1783.
Yeshivá de Volozhin
miniaturadeimagen|250x250px|Una antigua semeya de la Yeshivá de Volozhin. La Yeshivá Etz Jaim Yeshiva-Volozhin comúnmente llamada la Yeshivá de Volozhin (n'hebréu: ישיבת וולוז'ין) foi una prestixosa yeshiva lituana (universidá talmúdica) con see en Volozhin, Rusia (agora Valozhyn, Bielorrusia). Fundáu pol rabín Jaim Volozhiner, un estudiante del famosu Gaón de Vilna qu'entrenó a delles xeneraciones d'eruditos, rabinos y líderes. Completóse en 1806 y foi la primera yeshivá moderna en ser establecida y conocida como la madre de toles yeshives y más tarde sirvió como modelu para toles yeshives que se abrieron en Lituania. Mientres el soapoxéu, más de 400 estudiantes de too l'Imperiu Rusu estudiaron na Yeshiva Volozhin.
La institución algamó'l so puntu máximu sol rabín Naftali Zvi Yehuda Berlin, quien se convirtió en Rosh yeshivá (decanu) en 1854. En 1892, les autoridaes ruses obligaron a aumentar l'estudiu secular de la ieshivá para nun cerrar. En menor midida, reabrió en 1899 y funcionó hasta 1939. Mientres la Segunda Guerra Mundial, los soldaos alemanes utilizaron l'edificiu como establu y darréu convirtióse nun comedor. El sitiu foi devueltu a la comunidá xudía de Bielorrusia en 1989. L'edificiu considérase un monumentu cultural y arquitectónicu y en 1998 la yeshivá de Volozhin foi inscrita na Llista Estatal de Monumentos Históricos y Culturales de Bielorrusia.
Historia
Esta yeshivá foi fundada nel añu 1803 pol Rabín Jaim de Volozhin, quien yera alumnu del Gaón de Vilna. Al morrer el Rabín Jaim, tomó posesión d'esta'l so fíu'l Rabín Itzjak (1821). Darréu foi l'encargáu'l Rabín Eliezer Fried, xunto col Rabín Naftali Tzvi Yehuda Berlín, meyor conocíu como'l Netziv, como'l so ayudante (1849). Al morrer el Rabín Fried pocu dempués en 1854, el Netziv convirtióse nel nuevu director de la yeshivá (rosh yeshiva) xunto col Rabín Berlin Yosef Dov Soloveitchik, tamién conocíu como Beis Halevi, el padre del Rabín Jaim Soloveitchik y bisnietu de Reb Jaim Volozhiner, quien yera asistente de Rosh Yeshiva. En 1865, Soloveichik foise pa convertise en rabín en Slutsk. Mientres casi 40 años, Naftali Tzvi Yehuda Berlín asumió la responsabilidá educativa y financiera de la Yeshivá de Volozhin. Los so alumnos almirábenlu enforma, quien lu víen como una figura paterna y como un modelu de dilixencia y conducta ética. Naftali Tzvi Yehuda Berlín tamién sirvió como rabín de Volozhin. Mientres el so mandatu, la Yeshivá de Volozhin atraxo a cientos d'estudiantes, delles traces de los cualos descríbense nel poema de Bialik "Hai-Matmid" (L'estudiante dedicáu). En 1886, la ieshivá quemó hasta los cimientos y Naftali Tzvi Yehuda Berlín dedicóse a la so reconstrucción.
De 1886 a 1991, los graduaos d'esta yeshivá y los sos descendientes dirixieron la sinagoga del Lower East Side en Manhattan, Nueva York, que llevaba'l nome d'esta yeshivá.
L'estudiu na ieshivá de Volozhin llevábase a cabu les 24 hores del día ensin vacaciones, un reflexu de la opinión del xudaismu tradicional de que la esistencia del mundu dependía de l'estudiu de la Torá. Dos xefes de la yeshivá compartíen responsabilidaes, cada unu dando conferencies trés díes a la selmana. Jayim Soloveichik foi'l postreru y más conocíu d'ellos; desenvolvió un estilu bien popular d'estudiu del Talmud caracterizáu por un analís fondu y una esmolición polos principios básicos.
Pieslle forzosu (1892)
El 1 de marzu de 1887, les autoridaes gubernamentales ruses y los líderes rabínicos, incluyíu'l rabín Berlin, alcordaron que pa afaese a los desenvolvimientos educativos contemporáneos, les yeshives precisaríen contratar instructores especiales pa enseñar rusu escritu y faláu, y los rabinos aprobaríen los llibros de testu. De primeres, los estudiantes negáronse a asistir, citando los estudios seculares como una distracción de los sos estudios de Torá. El rabín Berlin rogólos qu'asistieren, y señaló que'l maestru taba sentáu nuna habitación vacida mientres media hora.
En 1892, el gobiernu instituyó más estipulaciones educatives, que efectivamente desaposiaríen a Volozhin de la so identidá. Les nueves riegles axustaben que tolos profesores teníen de llograr títulos universitarios; namás podíen impartise estudios seculares ente les 9:00 am y les 3:00 pm; non podíen realizase estudios de nengún tipu pela nueche, y la cantidá total d'hores d'estudiu per día nun podía entepasar de 10. El rabín Berlin decidió a remolera cerrar la Yeshivá. La Yeshivá cerró definitivamente'l 3 de febreru de 1892, correspondiente al 4 de Shevat.
Dellos historiadores argumenten por otra razón para cerrar la ieshivá. Según l'historiador Shauel Stampfer, documentos apocayá descubiertos del gobiernu rusu confirmen que la verdadera razón del zarru foi la oposición d'otros maestros a los intentos del Rebe de Berlín de nomar al so fíu decanu de la ieshivá Volozhin. El Rebe Refael Shapiro, xenru del rabín Nats Volozhiner, redescubrió la ieshivá en 1899, anque'l númberu d'estudiantes amenorgóse considerablemente. La ieshivá de facto esistió hasta 1939. La ieshivá Volozhin convirtióse nun prototipu de la mayoría de les ieshivá lituanes del mundu.
Tiempu presente
Nel añu 2000, les autoridaes de Volozhin tresfirieron l'edificiu de la yeshivá a la Unión Relixosa Xudía de Bielorrusia. En 2007, el gobiernu bielorrusu esixó 20.000 dólares a la comunidá xudía para anovar l'edificiu, amenaciando con confiscarlo. Los fondos necesarios para la restauración del edificiu recaldáronse cola participación activa de la comunidá xudía Agudath Israel nos Estaos Xuníos.
Sainte-Paule (Ródanu)
Sainte-Paule ye una comuña francesa del departamentu de Ródanu, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Microryzomys minutus
Microryzomys minutus ye una especie de royedor de la familia Cricetidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase n'Ecuador, Bolivia, Colombia, Perú y Venezuela.
Kaito Abe
Kaito Abe (阿部 海大; ) ye un futbolista xaponés.
Micromys minutus
El ye una especie de royedor miomorfu de la familia Muridae. El xéneru Micromys ye monoespecífico, habiéndose separáu de los xéneros Apodemus y Mus nel Pleistocenu, hai unos 7 millones d'años. left|250px
Carauterístiques
Ye'l múrido más pequeñu, con una cara curtia, focico romu y oreyes redondes, visibles ente la pelame. La traza más carauterística de la especie ye la cola prensil, carauterística d'un animal trepador. De color similar al d'otros múridos, castañal acoloratada na parte dorsal y blancu na parte ventral.
Distribución
Paleártica, dende la península Ibérica hasta Corea y Xapón, ausente nel norte de Siberia y de los desiertos asiáticos. N'Europa esta ausente d'Irlanda, de la mayor parte de la Península Escandinava, de les penínsules meridionales y de les islles mediterránees. N'España alcontrar na franxa cantábrica, dende'l norte de Navarra hasta la metá esti d'Asturies, nel norte de Burgos y en Álava.
Hábitat
Nes zones de clíma atlánticu suelen ocupar praos de siega con orles de sebes vives y en cultivos cerealistas, dende los 200 metros hasta los 900 o 1000 m en zones de Burgos. thumb|left| Nial de mure espiguero.
Depredación
Ye depredáu, sobremanera, por rapazos nocherniegues siendo presa ocasional de predadores xeneralistas.
Amenaces
La siega mecanizada afectar más qu'a otru royedores, al destruyir los sos niales aéreos.
Patoloxíes
Puede ser reservorio d'organismos patóxenos, paez habese dau casos de leptospirosis.
Phoenicurus phoenicurus
El ye una especie d'ave paseriforme de la familia Muscicapidae.
Cría n'Europa ente abril y agostu, poblando montes claros, xardinos, parques y llugares semiabiertos qu'ufierten árboles con buecos aparentes p'añerar. Envierna n'África.
Hiptage benghalensis
Hiptage benghalensis, ye una especie de planta perenne, liana siempreverde, orixinaria d'India, sureste d'Asia y les Filipines. El so hábitat ye variable y prefier climes templaos o tropicales. En Ḥawai, considérase-y una meruxa, tamién s'atopa n'Australia, Mauriciu y Reunión, crez dende'l nivel del mar hasta 1.000 metros. H. benghalensis cultívase como planta ornamental poles sos flores de color blancu-rosa arumaes. Ta incluyida na llista 100 de les especies exótiques invasores más dañibles del mundu de la Xunión Internacional pal Caltenimientu de la Natura. thumb|Fueyes thumb|Flores thumb|Hiptage benghalensis thumb|Liana
Descripción
H. benghalensis ye una liana o arbustu grande, con pelos blancos o amarellentaos nel tarmu. Les sos fueyes son llanceolaes a ováu- llanceolaes y d'aproximao 20 cm de llargu, y 9 cm d'anchu; los peciolos miden hasta 1 cm de llargu. Tien cañes escandentes d'hasta 5 m d'altu.
Da flores de forma intermitente mientres l'añu, y los sos inflorescencies son fragantes y tienen de diez a trenta flores en recímanos axilares. Les flores son de color rosa a blancu, con marques marielles. Los frutos son trisámaras (trés sámaras xuníes), con nales elíptiques, de 2-5 cm de llargu, y arrobínense pol vientu o por fraes.
Distribución y hábitat
Ye nativa de la India, Sureste d'Asia y Filipines. Rexistróse como meruxa nes selves tropicales d'Australia y ye invasiva en Mauriciu, Reunión, Florida y Ḥawai onde crez nos montes de tierres baxes seques, formando carbes impenetrables y afogando la vexetación nativa.
Usos
H. benghalensis cultívase como planta ornamental nos trópicos poles sos flores curioses y fragantes, amás puede ser retayáu pa formar un pequeñu árbol o arbustu o pueden ser preparáu como una enredadera. Tamién ye cultivada n'ocasiones con fines melecinales nel la medicina alternativa práutica ayurveda: Les fueyes y la corteza ye útil nel tratamientu de crisis hepátiques, tos, sensación d'ardor, la sede y l'inflamación, sinón que tamién tien la capacidá pa tratar enfermedaes de la piel y la llepra.
Alonso de Molina
Fray Alonso de Molina, lexicógrafu español, fíu d'inmigrantes españoles na Nueva España, nació n'Estremadura, España en 1513. Construyó'l vocabulariu más completu en llingua náhuatl del cual foi base de nuevos vocabularios y diccionarios modernos d'esta llingua.
Hiptage benghalensis
Taxonomía
Hiptage benghalensis describióse por (L.) Kurz y espublizóse en Journal of Botany, British and Foreign 66: 141. 1928. Hiptage, nome xenéricu que deriva de la pallabra griega hiptamai, que significa " volar " y refierse al so frutu esclusivu formáu por trés nales conocíu como "trisámara".
benghalensis: epítetu xeográficu que deriva de la histórica rexón de Bengala, d'onde ye nativa la especie.
Alonso de Molina
Amás de les sos responsabilidaes como sacerdote, Molina dedicar al estudiu y escritura del náhuatl. Pronunció numberosos sermones na llingua náhuatl. Molina ye conocíu polos sos escritos que lo consagraron como unu de los pioneros nel área de la llingüística.
El diccionariu llamáu Vocabulariu en Llingua Castellana y Mexicana, escritu ente 1555 a 1571 ta consideráu como la so principal contribución. Más tarde, en 1571, l'incluyiría'l diccionariu español-nahuatl. Foi'l primer diccionariu impresu nel nuevu mundu y el primer acercamientu sistemáticu a un idioma indíxena. Foi de muncha utilidá pa los misioneros pero tamién foi una arma efectiva na política colonial. Molina llegó a Méxicu darréu dempués de la conquista de Hernán Cortés. Dichu diccionariu ye la base del modernu diccionariu de F. Karttunen.
Biografía
thumb|"La doctrina cristiana en mexicanu" thumb|250px|Portada del Diccionariu en Llingua Castellana y Mexicana de Fray Alonso de Molina Naz en 1513 na provincia de Cáceres, nun llugar cercanu a la Sierra de Gredos (según el prontuario menta que ye natural d'Estremadura) y desconozse la fecha exacta de la so nacencia. Otros afirmen como'l Conde de Vizaña que nació en Gradia, provincia de Toledo, Gabriel María Vergara aseguraba que yera orixinariu de la provincia de Guadalaxara y finalmente Francisco Fernández del Castillo cita que yera orixinariu de Baeza, provincia de Xaén.
Llegó a la Nueva España en 1522 con bien curtia edá traíu polos sos padres y otru hermanu, aprendió falar náhuatl rápido o a lo menos entender perbién. Alonsito Molina y el so hermanu recibieron educación cristiana d'igual manera que neños mexicanos y la convivencia con neños indíxenes de la ciudá de Méxicu rescamplaba pa suponer que Jerónimo de Mendieta nun s'equivocar al describir los primeros años de vida d'Alonso Molina.
Cronistes como Chimalpahin Cuauhtlehuanitzin, reconocieron a Alonso de Molina como'l primer maestru non indíxena de la llingua náhuatl, trabayó, estudió y convivió a llau de los relixosos franciscanos, siendo'l primer sacerdote católicu ordenáu na Nueva España a la edá de venticuatro años d'edá en presencia de Fray Juan de Zumárraga y el presidente de la segunda audiencia.
Como yera bien nuevu tenía de tar lloñe de la vida mundana, caltúvose la mayor parte del tiempu dientro del conventu de San Francisco, tocó-y vivir la difícil xera d'entender el final d'un poderosu imperiu indíxena y l'entamu d'unu nuevu, los sabios azteques oponer a que se caltuviera la so cultura o qu'hubiera persones destinaes a estudiu de la so vida ancestral. Tamién dellos españoles oponer a que s'enseñara les llingües indíxenes o que los sos fíos novohispanos tuvieren contautu dalgunu cola cultura de los naturales de Méxicu (como'l casu d'Alonso de Molina).
Salía bien pocu del conventu San Francisco nos primeros quince años de la so vida relixosa, concédese-y tiempu y recursos por qu'escribiera ya interpretara la llingua de los mexicanos, Fray Alonso de Molina basar na gramática d'Antonio de Nebrija y na de dellos otros franciscanos como Francisco Xímenez y Alonso Rangel que teníen gramátiques sencielles sobre la llingua náhuatl.
En 1555 apaez la parte castellana y mexicana, en 1571 edítase'l primer vocabulariu en llingua castellana y mexicana y mexicana y castellana onde se comprueba la so fidelidá d'escritura, ensin tener fe d'errates. Esti diccionariu ye la más completa obra que foi impresa gran cantidá de vegaes y estudiada por prestigiados investigadores como Julio Platzmann, Miguel León Portilla y el Doctor Garibay ente otros. En 1579 morrió en ciudá de Méxicu Fray Alonso de Molina, foi soterráu nel mesmu conventu franciscanu onde s'ordenar.
NGC 378
NGC 378 ye una galaxa espiral barrada de la constelación de Sculptor.
Afayóse'l 28 de setiembre de 1834 pol astrónomu John Herschel.
Chupa Chups
Chupa Chups ye una compañía española dedicada a la fabricación y venta de carambelos con palu. Foi fundada pol español Enric Bernat en 1958 en Villamayor (Asturies). La compañía pertenez al grupu italianu Perfetti Van Esmornie dende 2006.
Historia
Enric Bernat, en rematando'l serviciu militar, en 1950 inauguró la so primer empresa confitera, Productos Bernat. A esta sociedá, especializada na ellaboración de peladillas, tuvo venceyáu hasta 1954, en que l'empresariu Domingo Massanes propúnxo-y faese cargu del grupu Granja Asturies, dedicáu a la fabricación de productos rellacionaos cola mazana.
Ente 1956 y 1957 tuvo la idea de faer un carambelu que pudiera garrase con un palu. La inspiración viéno-y de dos fechos: el mayor consumidor de carambelos ye'l públicu infantil, y esti públicu acostuma a sacase'l dulce de la boca cola mano.
En 1958, introdució nel mercáu español el primer carambelu con forma de bola y con palu so la marca comercial «Chups». Un eslogan publicitariu de la marca dicía «zuca Chups» y la xente adoptólo como nome del productu.
En 1994, la marca subsidiaria Smint foi fundada por Marcos Bernat Serra, el so fíu.
En 1995 Chupa Chups convertir nel primer carambelu con palu consumíu nel espaciu.
Personaxes como Johan Cruyff, Rivaldo, Mariah Carey, Spice Girls, Harrison Ford, Esther Cañadas, Giorgio Armani, Jorge Lorenzo, protagonizaron campañes y vióse-yos en llugares públicos saborguiando Chupa Chups. Na serie de televisión de 1973, l'actor Telly Savalas interpretaba al teniente Kojak de la policía de Nueva York consumiendo estos carambelos con palu.
A partir del añu 2000, fueron baxando les ventes de los productos, lo que traxo continues perdes. Sufrió un cambéu de la direición de la compañía y una restructuración. Tou ello llevó a qu'en xunetu de 2006 la empresa italo-holandesa Perfetti Van Esmornie tomara control de la compañía, llegando a un alcuerdu colos herederos d'Enric Bernat (fináu n'avientu de 2003), p'adquirir la mayoría del capital de la empresa Chupa Chups.
Anguaño, la producción añal ye d'unes 17.000 tonelaes; la producción diaria, d'unos 12 millones d'unidaes.
En xineru de 2011, la empresa cierra la fábrica que tien en Villamayor. La decisión foi duramente criticada per parte de los trabayadores de la compañía n'España. Nun se garantizaba tampoco la continuidá de la división Chupa Chups n'España pos nun certifica la permanencia de la fábrica que-yos queda en Barcelona.
Logotipu de Salvador Dalí
Cola vista puesta nos mercaos esteriores, el productu precisaba d'un nuevu logotipu, del que, por una tarifa, encargóse-y realizar a Salvador Dalí, y que daría la vuelta al mundu.
Salles-Arbuissonnas-en-Beaujolais
Salles-Arbuissonnas-en-Beaujolais ye una comuña francesa del departamentu de Ródanu, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Seleición femenina de fútbol d'Austria
La seleición femenina de fútbol d'Austria representa a Austria nes competiciones internacionales de fútbol femenín. Xugó'l so primer partíu internacional el 25 d'agostu de 1990 contra la seleición femenina de fútbol de Suiza, partíu que perdió Austria por cinco goles a unu.
Nun participó entá na Eurocopa Femenina.
Hasta'l momentu nun llogró clasificase p'apostar la Copa Mundial Femenina de Fútbol, nin tampoco los xuegos olímpicos.
Última convocatoria
Convocatoria pa la Copa d'Algarve 2014.
Phoenicurus ochruros
thumb|Black redstart, Sector 38 West, Chandigarh, India thumb|Black redstart, Phase 7, Mohali, Punjab ,India
El ye una especie d'ave paseriforme de la familia Muscicapidae. Ye común en xardinos de pueblos y ciudaes; suel atopase, en medios más naturalizaos, en fasteres predreses con piedres y peñascos. Trátase d'una ave de 14 cm de llargor y 24 cm de valumbu, de color negru con una cola de tonu acoloratáu-anaranxáu nos machos, en primavera; en femes y neñones, el color ye gris, más pálidu. Tien un comportamientu carauterísticu d'oscilación de la cola cuando percha sobre teyaos y muro.
El so voz ye un reclamu duru, chirriante, inconfundible.
Aliméntase d'inseutos, bayes y granes que recueye del suelu, llanzándose sobre elles dende la percha.
Distribúise na mayor parte d'Europa, onde cría, salvu n'Islandia.
Subespecies
Reconócense les siguientes subespecies:
Microsciurus alfari
La esguil pigméu de Alfaro (Microsciurus alfari), tamién conocida como chiza o esguil volador, ye una especie de royedor de la familia Sciuridae. atópase nos montes húmedos de Colombia, Costa Rica, Nicaragua, y Panamá. Aliméntase principalmente de materia vexetal nos tueros de los árboles y del frutu del Dipteryx panamensis tamién llamau almendru de monte.
Sarcey (Ródanu)
Sarcey ye una comuña francesa del departamentu de Ródanu, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cunegunda d'Habsburgu
Cunegunda d'Austria, Archiduquesa d'Austria y esposa del duque Albertu IV de Baviera.
Nació en Wiener Neustadt, fía del emperador Federicu III del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu y de la so esposa Lleonor de Portugal y Aragón.
Matrimoniu y fíos
Col duque Albertu IV de Baviera tuvo 8 fíos:
Muerte
Dempués de la muerte d'Albertu en 1508 ingresa nel conventu de Pütrrich, viviendo nel claustru hasta la so muerte en 1520.
Carlos Duke
Carlos Duke (デューク・カルロス; ) ye un futbolista xaponés.
Mónica Medina
Mónica Medina Téllez ye una empresaria, ex-baillarina, presentadora de televisión, ex-llocutora de radio y política boliviana.
Trayeutoria
Mónica Medina nació na ciudá de La Paz l'añu 1964. A los sos 29 años foi alcaldesa de la ciudá de La Paz dende 1993 hasta 1995 pol partíu CONDEPA, lideráu pol so maríu Carlos Palenque, con quien tuvo dos fíos. Empecipió'l procesu de divorciu con Carlos Palenque en 1996 por desavenencies polítiques, antes de dictase la sentencia ejecutoria Palenque finó productu d'un fulminante infartu cardiacu. A razón del populismu creáu por Palenque, Medina foi acusada de ser culpable de la so muerte, esti fechu foi sofitáu pola fía de Carlos Palenque, Veronica Palenque. La cadena televisiva R.T.P. (Radio Televisión Popular) pasó a ser copropiedá so en nome de los sos fíos col 55% de les aiciones, el 35% pa los fíos del segundu matrimoniu de Palenque y el 15% pa la fía mayor Verónica Palenque.
Periodu de Gobiernu Municipal
Mientres un curtiu periodu de puxanza pal partíu políticu CONDEPA, que se debió a la cayida de popularidá del políticu Ronad Mclean Abaroa, Carlos Palenque atopó un líder nato llamáu Julio Mantiella, un compañeru de partíu que tenía un orixe humilde, consiguió con él ganar les eleiciones municipales de 1991 na ciudá de La Paz, consiguiendo amás un periodu esitosu de xestión municipal onde Julio Mantiella se caracterizo pola so eficiencia al executar proyeutos. cuando la xestión municipal foi completada en 1993, Carlos Palenque, cometió'l primer fechu qu'estigmatizo la imaxe de Medina, pos en cuenta de concede-y a Mantiella la reelección, decidió usar l'ésitu de xestión d'esti para catapultar la vida política de Mónica Medina, esto desencadeno nun enfrentamientu y más tarde nel arrenunciu de Mantiella a CONDEPA, pa depués crear el so propiu partíu políticu políticu, el MPP, Julio Mantiella tuvo'l porcentaxe de votos más altu, pero CONDEPA consiguió ganar les eleiciones aliándose colos sos antiguos rivales l'ADN, MNR y MIR. Esistía una fienda enorme ente les propuestes de Mantiella y Medina, el primeru presentaba un plan de trabayu basáu na so primer esperiencia, onde inclusive se proyeutaben obres como'l túnel de la cai Potosí, sicasí Monica asesorada por compañeru y aliaos de Palenque presentó una propuesta utópica y demagogica, llamada, "La gran Vía" que consistía nuna super autopista construyida sobre'l Rio Choqueyapu, empecipióse tamién una guerra puerca en contra de Mantiella llomándolo de "judas" y "traidor". Palenque defendía tantu a Monica que cayo nel usu d'ataques ad Hominem en contra de Mantiella nel so programa, "La tribuna Llibre del Pueblu". Nel más peculiar d'esos ataques Palenque dixo que cuando conociera a Julio Mantiella esti andaba con un "Zapatu rotu". Sicasí a mantiella resultó-y tan graciosu qu'uso esa frase pa la so campaña. Cola victoria consiguida por alcuerdos Monica Medina convertir na alcaldesa de La Paz, pero nun tuvo una xestión esitosa, nun cumplió cola so propuesta más grande de la gran autopista, magar nun incurrió en corrupción de nengún tipu, nun pudo executar n'obres el presupuestu asignáu añalmente, el so mandatu terminó en 1995, onde intento re postulase y perdió paradogicamente ante un partíu que nun tenía'l mayor porcentaxe, pero que si supo aliase.
Retiru de la vida política
Dempués del decesu de Carlos Palenque estigmatizar como culpable d'ello y decidió abellugase lloñe de les cámares.
Premios y distinciones
Foi reconocida nel Foru de Davos como Líder del Sieglu XXI, por ser alcaldesa a una curtia edá.
Takumi Kusumoto
Takumi Kusumoto (楠本 卓海, ) ye un futbolista xaponés.
Sathonay-Camp
Sathonay-Camp ye una comuña francesa de la Metrópolis de Lyon, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
NGC 379
NGC 379 ye una galaxa lenticular de la constelación de Piscis.
Afayóse'l 12 de setiembre de 1784 pol astrónomu William Herschel.
Diana Liverman
Diana Margaret Liverman ye una xeógrafa, rexente profesora de xeografía y de xeografía del desenvolvimientu, y codireutora del Institutu Ambiental na Universidá d'Arizona, EE.XX. Ye una esperta nes dimensiones humanes del cambéu ambiental global y los impautos del clima na sociedá.
Carrera
En 2003, foi nomada na "primer cátedra" en Ciencia Ambiental de la Universidá d'Oxford (onde tamién foi la primer muyer nomada nuna cátedra de la Escuela de Xeografía), y aportó Direutora del Institutu de Cambéu Ambiental, un centru d'investigaciones, enseñanza y divulgación del ambiente en Oxford Universidá. A lo llargo de cinco años aumentó l'ingresu, el tamañu y el perfil de ECI, contratando a un númberu de distinguíos académicos y trabayando con grupos como'l Tyndall Center y James Martin 21st Century School. En 2009 tornó a Arizona pa co-dirixir l'Institutu del Ambiente, col Prof. Jonathan Overpeck. Amás caltién una afiliación con Oxford.
Sirvió en dellos comités nacionales ya internacionales qu'inclúin l'Academia Nacional de Ciencies Comité de les Dimensiones Humanes de Cambéu Ambiental Global, y el NAS Comité de Clima d'América. Tamién preside'l Comité Científicu del Cambéu Ambiental Global y Sistemes Alimenticios (GECAFS) y del IHDP Sistema de Gobernanza del Tierra. A copresidido un equipu de transición pa crear una iniciativa d'investigaciones internacionales Tierra Futura, pa una Alianza d'organizaciones internacionales qu'incluya a ICSU, UNEP, y UNESCO.
Más de 60 estudiantes doctorandos estudiaron so la so supervisión.
Trabayó nos impautos humanos de la seca a principios de los 1980s, y los impautos de cambéu climáticu nos sistemes alimenticios qu'utilicen téuniques de modelización de clima y modelos de simulaciones de cultivu. Teniendo identificaes les llimitaciones a aproximamientos de modelización, realizó trabayos de campu en Méxicu, esaminando vulnerabilidá a riesgos naturales nel sector agrícola, y los impautos potenciales de cambéu climáticu en sistemes alimenticios. Liverman tamién esaminó los efeutos de neolliberalismu en sociedaes llatinoamericanes y los réximes ambientales, particularmente a lo llargo de la frontera EE.XX.-Méxicu.
Tamién dirixó dellos proyeutos d'investigaciones, financiaos principalmente por EE.XX. y axencies europees. En 2011 foi parte d'un grupu quien informaron al Dalai Lama (2011) sobre camudo climáticu.
Microsciurus mimulus
La esguil nanu d'occidente (Microsciurus mimulus) ye una especie de royedor de la familia Sciuridae. Ye atopada nos montes húmedos de Panamá, Colombia y Ecuador. Aliméntase principalmente de frutes y ciertos artrópodos.
Sathonay-Village
Tien una población de y una superficie de  km².
Phrygilus alaudinus
Phrygilus alaudinus o Yal plateru , tamién denomináu fringilo plateru o a cencielles plateru, ye una especie d'ave paseriforme de la familia Thraupidae que vive en Suramérica.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase n'Arxentina, Bolivia, Chile, Ecuador y Perú. El so hábitat natural son nes zones de carba de los altiplanos y les fasteres de los montes hasta los 2000 msnm.
Tommie Smith
thumb|Tommie Smith en 2009. thumb|Apurre de la medaya olímpica col xestu de los [[Panteres negres.]] Tommie Smith ye un atleta yá retiráu de la competición d'élite, especializáu en pruebes de velocidá. Mientres la so etapa universitaria entró en contautu col OPHR, sigles n'inglés de Proyeutu Olímpicu pa los Derechos Humanos, lideráu por Henry Edwards, un sociólogu con idees na llinia más dura de Malcolm X. Llogró la medaya d'Oru na prueba de los 200 metros llisos de los Xuegos Olímpicos de Méxicu 1968, momentu nel que protagonizó una protesta contra los conflictos raciales n'EEXX al faer el saludu de les Panteres Negres mientres la entrega de premios.
Biografía
Los sos padres yeren unos granxeros, con una familia numberosa de 12 fíos, que cultivaben la tierra d'unos blancos, de la que se percibíen una parte de la collecha. Cuando tenía seis años, camudar a California y siguió trabayando nel campu, pero yá cobrando. Yera una familia bien relixosa polo qu'allegaben frecuentemente a misa. Los neños blancos burllar d'él nel colexu porque llevaba ropa de probe.
La so vida camudó: recibieron amenaces de muerte, cartes, llamaes y los sos amigos sumieron. Tenía 11 récores del mundu pero l'únicu trabayu qu'atopó foi llavando coches nun aparcamientu. Y echar porque'l so xefe dixo que nun quería que naide trabayara con él.
Anguaño exercítase nun ximnasiu na so casa de Xeorxa y sale a correr pola contorna onde hai un parque pol que trescurren munchos de los senderos que yeren el llugar onde s'axuntaba'l Ku Klux Klan. Los negros nun podíen triar esos parques nel sur d'Estaos Xuníos y él güei vive ende. Agora les persones de color pueden vivir onde quieren y non onde los llanten. Anguaño viaxa per tol mundu pa cuntar la so vida y complementar el llabor que realizó a favor de la igualdá.
Con al respeutive de la eleición d'Obama como presidente electu de los Estaos Xuníos, referir coles sos propies paladras: "Precisábamos un cambéu asina. Non porque sía negru, sinón polo que representa, la llucha de tola mio vida". "Gracies a Obama, la llucha nun terminó. Acaba d'empezar".
Nel añu 2008, tuvo en Madrid (España) pa recibir el premiu del diariu deportivu As a los valores universales del deporte. Tommie Smith un texanu de 66 años inda s'emociona al ver aquella imaxe.
Nel añu 2010, tuvo que puyar la medaya d'oru olímpico y les zapatielles que llevaba cuando la ganó por necesidaes económiques.
Carrera deportiva
Participó y ganó la prueba de los 200 metros llisos nos Xuegos Olímpicos de Méxicu 1968 batiendo'l récor del mundu con un tiempu de 19,83 segundos, con esti tiempu foi'l segundu atleta en baxar de 20 segundos nos doscientos metros, el primeru foi'l so compatriota y amigu John Carlos. Pa valorar el so talentu y el so poderíu físicu basta comparar el tiempu col que ganó colos de los socesivos campeones olímpicos y vamos afayar que con esti tiempu sería campeón hasta los Xuegos Olímpicos de Moscú 1980, esti incluyíu.
Xugó fútbol americanu colos Cincinnati Bengals de la vieya AFL en 1969 como wide receiver. Xugó solo en dos partíos y tuvo solo una receición, esta de 41 yardes, na cual mancóse.
En 1978 foi escoyíu pa ser inmortalizado nel National Track and Field Hall of Fame de los Estaos Xuníos.
Diana Margaret Napper
Diana Margaret Napper foi una botánica, y agrostóloga inglesa.
Biografía
En 1953 llogró en Londres, la so B.Cs. en botánica. Y esi mesmu añu, trabayó nel Dto. d'Agricultura de Kenia, como asistente de llaboratoriu; y en xineru de 1954 pasa a la Estación d'Investigaciones Cafeteres en Ruiru. Y especializóse en Poaceae.
Diana Marcela Bolaños Rodríguez
Diana Marcela Bolaños Rodríguez ye una bióloga marina de Colombia, quién estudió y clasificó dellos tipos de platelmintos. Recibió la beca pa muyeres na ciencia "L'Oréal-UNESCO Fellowship" en 2010, foi escoyida como bióloga colombiana del añu en 2012, y en 2013 foi nomada pola BBC como una de los diez meyores muyeres en ciencia en Llatinoamérica.
Biografía
Diana Marcela Bolaños Rodríguez nació en 1981 en Bogotá, Colombia, y creció ellí. A la edá de 19 años matricular en la Universidá Jorge Tadeo Lozano nel campus de Santa Marta n'el Caribe colombianu. Dempués de completar el so trabayu de pregrado con una tesis en platelmintos, en 2003, Bolaños siguió la so educación na Universidá de New Hampshire (UNH) nos Estaos Xuníos. Ella recibió'l so doctoráu en zooloxía de UNH en Durham, New Hampshire, en 2008 con un Premiu pa Excelencia n'investigación del Departamentu de Zooloxía. La so busca enfocar en platelmintos policlados, un vierme marín qué ye únicu na so capacidá de xenerar texíu al traviés de célules madre.
Casóse col estauxunidense, Joseph Dunn, quien conoció mientres taba en New Hampshire, y en 2008 tornó a Colombia pa siguir la so investigación, completando una base de datos d'especies de platelmintos y los sos grupos taxonómicos. Bolaños tamién tomó un puestu d'enseñanza como profesora visitante na Universidá de los Andes (Uniandes). En 2010, foi-y dada una beca L 'Oréal-UNESCO pa Muyeres na ciencia y ella utilizó'l premiu pa completar la so investigación post-doctoral en Uniandes. Bolaños entós tomó un puestu como asistente de docencia nel Programa de Bioloxía en la Universidá de Cartagena. En 2012 foi nomada bióloga colombiana del añu y en 2013 foi nomada unu de los diez meyores científiques en Llatinoamérica pola BBC. A pesar de les dificultaes d'atopar financiamientu pa investigación, Bolaños permaneció en Colombia, en parte pa inspirar a otros comenenciudos en ciencia y en parte pa enllenar el vacíu xeneráu por tantos posgraduados de Colombia que siguen siendo parte de la diáspora. Siguió la so investigación y ta trabayando en comparances ente policlados, planarias] y otros tipos de platelmintos y les sos capacidaes de rexeneración. Amás, publicó artículos numberosos en revistes internacionales revisaes por pares, como Evolution & Development (Desarrollu y Evolución), la Revista d'Historia Natural y Zootaxa nes árees d'evolución y biolóxicu sistemática, y de la mesma siguió la so educación en cursos como la sociedá pa bioloxía del desenvolvimientu, cursu curtiu dictáu en Montevidéu, Uruguái.
Finding Neverland
Finding Neverland ye una película dramática d'Estaos Xuníos de 2004, dirixida por Marc Forster. Cunta la esperiencia de J. M. Barrie escribiendo'l clásicu infantil Peter Pan.
Argumentu
Sir James Matthew Barrie ye un escritor d'obres de teatru. Cuando les sos obres yá nun reciben bones crítiques decide escribir una nueva historia. Mientres ta nel parque conoz a Sylvia Llewelyn Davies y a los sos fíos, Peter, Jack, George y Michael. Peter ye l'únicu de los tres al que paez nun presta-y James. Barrie crea una gran amistá cola familia, pero nun ye bien vista pola so esposa Mary nin pola madre de Sylvia.
L'escritor y la familia pasen un magníficu branu xuntos nel que los mozos y él mesmu aprienden munches coses xuntos. Especialmente Peter, con quien J.M. Barrie crea un gran llazu d'amistá, indixebrable. Una vegada, nel campu, de paséu, Sylvia empieza a tusir descontroladamente y afayar que tien un problema pulmonar, pero decide nun sometese a medicaciones nin tratamientos, anque eso facer empiorar.
La esposa de James cansar de tener que compartir el so home con otra familia y decide dexalo. Sylvia empiora rápido, llegando a un puntu nel que yá nun hai munches esperances.
Barrie escribe una estraordinaria obra inspirada nes sos esperiencies xunto a la familia de Sylvia, siendo Peter el protagonista de la historia. La obra ye tou un ésitu, cautivando al públicu cola fantasía y orixinales personaxes.
La salú de Sylvia nun amuesa nengún cambéu. La nueche del estrenu'l señor Barrie va buscala, a pidi-y que dexe d'asonsañar que nun pasa nada. Pero ella da-y a entender que la so hora ta llegando y ye irremediable. Asina ye cómo un día George píde-y a la so madre que baxe al living y ellí atópase cola mesma obra, na casa. A la fin, un telón esprender de la paré de la casa y detrás d'él atópase Nuncamás. Sylvia entra ellí y ende ye onde muerre, dibuxando esa muerte tres una estadía eterna en Nuncamás. James y la señora Llewelyn Davis comparten tutelar de los neños de Sylvia.
Receición
Finding Neverland llogró una respuesta positiva per parte de la crítica cinematográfica. La película tien un 83% de comentarios "frescos" nel sitiu web Rotten Tomatoes, basáu nun total de 201 crítiques, y una puntuación de 67/100 en Metacritic.
Diferencies
Les diferencies ente hestoria real y la película son:
Antonín Píu
Titu Fulviu Boyoniu Arriu Aureliu Antonín Píu (en llatín, Titus Aurelius Fulvius Boionus Arrius Antoninus Pius), conocíu como Antonino Pío, gobernó'l Imperiu romanu de 138 a 161. Foi'l cuartu de los Cinco Bonos Emperadores. Pertenecía a la gens Aurelia. Antonino adquirió'l nomatu de Pío n'aportando al tronu y obligar al Senáu a divinizar al so predecesor Adriano.
Orixe ya Infancia
Antonino Pío yera l'únicu fíu de Tito Aurelio Fulvo, cónsul en 89, natural de la Colonia Nemauso na bien romanizada provincia Gallia Narbonensis (moderna Nimes, Francia) y d'Arria Fadilla. El so güelu foi Tito Aurelio Fulvo, consul ordinarius en 85 y prefeutu de Roma hasta la so muerte escontra 89. Cuando'l so padre morrió, Antonino Pío foi educáu pol so güelu maternu, Arrio Antonino, home de gran integridá y cultura y perteneciente al círculu d'amistaes del escritor Pliniu'l Mozu. La so madre cásase con Publio Julio Lupo, consul suffectus en 98. Frutu d'esti matrimoniu nació Julia Fadilla.
Matrimoniu y descendencia
Antonino Pío casar ente 110 - 115 con Annia Galeria Faustina la Mayor. El matrimoniu resultó ser bien feliz. Faustina yera la fía de cónsul Marcu Annio Vero y Rupilia Faustina (pariente de la emperatriz romana Vibia Sabina). Faustina foi una formosa muyer, conocida en Roma pola so sabiduría. Pasó tola so vida ayudando a los probes y desfavorecidos.
Faustina y Antonino tuvieron cuatro fíos, dos neños y dos neñes:
Antonino Pío, cuando la so esposa morrió en 141, vistióse dafechu de llutu y fixo les siguientes aiciones en memoria de la so finada esposa:
Carrera so Adriano
En desempeñando con un sorprendente ésitu los cargos de cuestor y pretor, llogró'l consuláu en 120. Foi darréu nomáu por Adriano como unu de los cuatro procónsules qu'alministraben Italia. El so llabor mientres el so proconsulado n'Asia aumentó en gran midida la so reputación gracies a la so bona conducta. Antonino Pío foi favorecíu mientres la so carrera por Adriano, que lo adoptó como'l so herederu'l 25 de febreru de 138, tres la muerte del so fíu adoptivu Lucio Aelio Vero, cola condición de que'l mesmu Antonino Pío adoptara a Marcu Annio Vero, el fíu de la muyer del so hermanu, y a Lucio, fíu de Aelio Vero, que dempués se convertiríen nos emperadores Marco Aurelio y Lucio Vero.
Emperador
200px|thumb|left|[[Sestercio de Antonino Pío cola personificación d'Italia nel aviesu.]] Al so ascensu al tronu, Antonio convertir en César Imperator Titu Aelio Adriano Antonio Augustu Pontifex Maximus. Una de les sos primeres actuaciones como emperador foi convencer al Senáu por que concediera honores divinos al so predecesor Adriano, a lo que los senadores negárense primeramente; los sos esfuercios destinaos a persuadir al Senáu pa rindir esta clase d'honores a Adriano valiéronlu'l cognomen de Pío. Les otres dos razones que xustificaben esti títulu fueron que'l so suegru sofitar nel so costazu al entrar na Cámara del Senáu y que salvó a los homes qu'Adriano condergara a muerte mientres la so etapa d'enfermedá. Construyó mientres el so reináu templos, teatros, mausoleos, promovió les artes y les ciencies y dio sueldos y honores a los maestros de retórica y filosofía.
thumb|Bustu de Antonino, Muséu Británicu. Pocu conocer de la política esterior del gobiernu de Antonino, anque a xulgar polos eventos consecuentes d'ella, nun asocedieron importantes acontecimientos mientres esti periodu, comparáu colos sos antecesores y predecesores nel tronu. Dellos historiadores defenden que trató con gran curiáu los asuntos del Imperiu, o que seique se desinteresó de los eventos qu'asocedieron nel esterior d'Italia, y d'el so inactividá deriváronse los problemes a los que se tuvo qu'enfrentar, non solu Marcu Aurelio, sinón un gran númberu d'emperadores del S. III. L'historiador alemán Ernst Kornemann escribe na so obra Römische Geschichte [2 vols., Ed. Por H. Bengtson, Stuttgart 1954] que'l reináu de Antonino entendió:
Esta teoría álzase sobre les pequeñes invasiones partas qu'asocedieron mientres el reináu de Antonino. Kornemann defende que Antonino debría llibrar una guerra preventiva contra los invasores en pos de face-yos recular. L'historiador Ivan Lissner [Poder y la Llocura; La Historia de los césares, Jonathan Cape Ltd, Londres 1958] escribió:
Antonino Pío caltuvo bones rellaciones col Senáu, en contraste col so predecesor Adriano. El so reináu, xunto col de los sos predecesores Traxanu y Adriano, y el del so socesor Marcu Aurelio, conozse como la Edá d'Oru del Imperiu romanu.