cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jeanne Eagels
Early life
Eagels estudió na escuela parroquial St. Josephy na Morris Public School, dexando los estudios tres el so primer comunión pa trabayar como caxera nunos grandes almacenes.
Carrera
En 1915 actuó na so primer película, faciendo tres film pa Thanhouser Company ente 1916 y 1917, y en 1918 trabayó en Daddies, una producción teatral de David Belasco.
Darréu viaxó a Europa, trabayando más palantre, ente 1919 y 1921, n'otres producciones de Broadway.
En 1922 fixo'l so primer papel como protagonista na obra Rain, basada nun rellatu de William Somerset Maugham, na cual interpretaba a Sadie Thompson. Fixo una xira con felicidá obra, representándola per última vegada en Broadway en 1926.
En 1925 Eagels casóse con Ted Coy, antigua estrella deportiva de la Universidá de Yale reconvertíu n'axente de cambéu y bolsa. Nun tuvieron fíos, y divorciáronse en 1928.
A Eagels ufiertáron-y en 1926 el papel de "Roxie Hart" na pieza de Maurine Dallas Watkins Chicago, pero nos ensayos decidió abandonar el proyeutu. Darréu actuó na comedia Her Cardboard Lover (1927), na cual trabayó n'escena xunto a Leslie Howard. Dempués, y mientres dellos meses, fixo una xira con Her Cardboard Lover. Tres nun actuar en delles representaciones de resultes d'una intoxicación alimentaria, Eagels volvió formar parte del repartu en xunetu de 1927 nun show nel Teatru Empire.
Tres una temporada en Broadway, tomóse un descansu na so actividá teatral pa rodar una película xunto a John Gilbert, la producción de MGM Man, Woman and Ensin (1927), que dirixó Monta Bell.
En 1928, tres nun presentase nuna función en Milwaukee, Wisconsin, Eagels foi vetada pol sindicatu Actors Equity, nun pudiendo actuar n'obres de teatru mientres 18 meses. La prohibición nun torgar que Eagels trabayara nel cine, rodando dos filmes sonoros para Paramount Pictures, The Letter y Jealousy (dambes estrenaes en 1929). La so actuación en The Letter valió-y a títulu póstumu la nominación al Óscar a la meyor actriz, premiu qu'esi añu consiguiría Mary Pickford pol so trabayu en Coquette. Esa nominación foi la primera que l'Academia daba a títulu póstumu a un actor. Sicasí, según datos de la institución, Eagels foi una de les varies actrices consideraes pa la nominación.
Fallecimientu
Xustu antes de la so torna al teatru con una nueva representación en Broadway, Eagels finó de manera súbita'l 3 d'ochobre de 1929 na ciudá de Nueva York. Tenía 39 años d'edá. Les causes exactes del fallecimientu nun se conocen, pero les evidencies apuntaben al alcohol o la heroína. Tres el funeral en Nueva York celebró otru na so ciudá natal, Kansas City, siendo soterrada nel Campusantu Calvary.
Pomponio Porfirión
Pomponiu Porfirión foi un gramáticu romanu nativu d'África d'ente los sieglos II y III conocíu polos sos escolios sobre Horacio bien útiles pal estudiu de les obres del mesmu, pero que probablemente sufrieren munches alteraciones y interpolaciones de copistas medievales.
José Hilario López
José Hilario López Valdés foi un militar y políticu colombianu, presidente de la República ente 1849 y 1853.
Biografía
Tres la muerte del so padre, la so madre allorió, polo que José Hilario y los sos hermanos quedaron al cuidu d'un tutor.
La Gran Colombia
Ante los sucesos que siguieron a la Combalechadura Septembrina en 1828, na so calidá de xefe del Estáu Mayor Xeneral y comandante xeneral del departamentu de Azuay, llevantar n'armes contra'l Llibertador Simón Bolívar xunto col coronel José María Obando. En momentos nos que s'empecipiaren les hostilidaes ente la Gran Colombia y el gobiernu de Perú a fines d'avientu de 1828, Bolívar dirixir escontra'l sur pola guerra con Perú y de la rebelión de Obando y López. Ellí buscó superar les torgues que l'alzamientu d'esti xefes asitiáben-y pa poder axuntase col mariscal Antonio José de Sucre y enfrentar l'agresión plantegada dende'l Perú. Pal efeutu, a finales de xineru de 1829 expedió un indultu en favor de los comprometíos nel alzamientu y unvió comisionados a Obando y a López con propuestes pa un conveniu, que se concretó nel tratáu de Juanambú, robláu'l 2 de marzu de 1829. Bolívar esplicó a los rebeldes les razones que tuvo pa desconocer la Constitución de Cúcuta, dempués de lo asocedío en Venezuela col movimientu separatista de La Cosiata empobináu por José Antonio Páez.
Sol gobiernu militar del xeneral Rafael Urdaneta, en setiembre de 1830, López y Obando remontáronse nuevamente. Rápido la so posición fortalecióse. Depués d'apoderar el sur, una vegada tomáu'l control de Popayán, López avanzó hasta Tocaima, ante'l cual Urdaneta propunxo'l cese d'hostilidaes y, dempués de negociaciones, robló'l Conveniu de Apulo, el 28 d'abril de 1831.
República de la Nueva Granada
Tres la disolución de la Gran Colombia, en 1832 mientres el gobiernu de Francisco de Paula Santander, López foi nomáu xefe militar dea Bogotá, y en 1834, gobernador de Cartaxena. Darréu ocupó les carteres de Guerra y Marina y foi embaxador ante la Santa Sede, secretariu de Rellaciones Esteriores, conseyeru d'Estáu y senador.
Gobierno
El 7 de marzu de 1849 López foi escoyíu presidente de la República, aprovechando la división de los conservadores y col sofitu de los artesanos y les sos Sociedaes Democrátiques quien, según la versión conservadora, amenaciaron de muerte a los llexisladores que debíen dirimir la eleición, si nun lu escoyíen. Salvador Camacho Roldán, un mozu por aquella dómina, dedicó dellos artículos a desmentir esa hestoria. El so gobiernu estremar por una serie de reformes polítiques, económiques y sociales: la Manumisión de los esclavos, la llei agraria, la separación de la Ilesia y l'Estáu, la llibertá de prensa y la federalización.
La resistencia contra l'abolición de la esclavitú (especialmente nel Cauca)provocó una rebelión armada conservadora dirixida por Julio Arbolea Pombo, que foi ganada por López. Nel sur los enfrentamientos fueron particularmente violentos, cuantimás en Cali, onde'l conflictu ente los terratenientes y la población municipal alredor de los ejidos, yera esplosivu. La derrota esclavista provocó nel Valle del Cauca un alzamientu de los antiguos esclavos y los llabradores, qu'aprovecharon pa echar embaxo los barganales de les faciendes y azotar a los sos antiguos amos. L'escándalu qu'esto provocó na prensa y los medios políticos foi contestáu por López, quien afirmó que se trataba de trebeyos democráticos.
Mientres el so alministración dio vía llibre al procesu de disolución de los Resguardos Indíxenes, toles prohibiciones pa la venta de los resguardos foi presidente de Colombia y ayudó a la política, a tener recursos Políticos. La midida que foi la primera que punxo en contradicción a López coles Sociedaes democrátiques, benefició a la élite agru esportador, yá que favoreció'l desplazamientu de mano d'obra indíxena escontra les árees productores de tabacu, que'l so comerciu fuera sacáu del monopoliu estatal. Significó, igualmente, l'aumentu nel preciu de los productos agrícoles pal consumu internu, por cuanto bona parte de la producción indíxena nos resguardos alimentara esti mercáu a baxos costos.
Una de les decisiones más discutiniu -yos que tomó mientres el so gobiernu, foi la de volver espulsar a los xesuites del país, quien apenes cinco años antes retornaren depués de ser tamién espulsaos de los sos colexos y misiones na selva.
Guerres civiles
En 1854, un añu dempués de rematáu yá'l so mandatu, xunir a les tropes conservadores y lliberales que combatieron contra la revolución de los artesanos, depunxeron al xeneral José María Melo ya impunxeron la llibre importación.
Na Guerra civil colombiana de 1860-1862 militó nes files lliberales radicales defensores de la federación y l'autonomía de los estaos. López foi escoyíu como presidente del Tolima, cargu qu'asumió al llegar a Neiva en xunetu de 1863. En 1865 aceptó la candidatura pa presidir los Estaos Xuníos de Colombia, pero foi ganáu por Tomás Cipriano de Mosquera.
En 1867 l'entós presidente Mosquera cerró'l Congresu, polo cual foi de la mesma depuestu. López foi nomáu xefe del exércitu pol nuevu gobiernu de Santos Acosta. Dempués retiróse de la vida pública.
Grisaleña
Grisaleña ye una llocalidá y un conceyu asitiaos na provincia de Burgos, comunidá autónoma de Castiella y Lleón (España), contorna de La Bureba, partíu xudicial de Briviesca, conceyu del mesmu nome.
Xeografía
Al nordeste de Briviesca con accesu pela carretera llocal BU-V-7205. Tien un área de 16,32 km² con una población de 46 habitantes (INE 2008) y una densidá de 2,81 hab/km².
Mediu rural
Vivir nel campu nun ye nada fácil, la mayoría de la superficie de cultivu ta concentrada nunes poques manes, antes una familia podía vivir con 20 hectárees, agora precisa 100 . El preciu d'una hectárea nun baxa de los 6.000 Euros.
Historia
Villa, na categoría de pueblos solos” nel partíu de Bureba xurisdicción de señoríu exercida pol Duque de Frías quien nomaba'l so Alcalde Ordinariu.
A la cayida del Antiguu Réxime queda constiuida como conceyu constitucional del mesmu nome nel partíu Briviesca rexón de Castiella la Vieya, cuntaba entós con 204 habitantes.
Presupuestu
Pal exerciciu de 2007, de 141.490,00 Euros.
Parroquia
Ilesia católica de San Andrés Apóstol, dependiente de la parroquia de Calzada de Bureba nel Arciprestalgu d'Oca Tirón, diócesis de Burgos.
Psidium guineense
Psidium guineense o Guayaba cimarrón, ye una especie d'árbol perteneciente a la familia de les mirtacees. thumb|Flor. thumb|Vista de la planta thumb|Frutu nel árbol
Descripción
Ye un árbol pequeñu qu'algama un tamañu de 1 hasta de 7 m d'altor. Les fueyes son angostes nos estremos y dacuando los cantos tán enroscaos. Les flores son blanques y los frutos globosos, de color verde-amarellentáu.
Distribución y hábitat
Planta aniciaría de Brasil. Presente en clima templáu hasta los 300 metros, acomuñada al monte tropical perennifoliu.
Propiedaes
En Chiapas, Oaxaca y Veracruz, aprovechar pa tratar diversos carecimientos dixestivos, como la foria, cuando ye líquida con restos de comida, puxo y "tenesmo"; la disentería con sangre y mocu, gases intestinales, vultura y enfermedaes bucales. Utilícense tantu les fueyes como'l frutu o'l raigañu, principalmente fervíes.
Taxonomía
Psidium guineense describióse por Peter Olof Swartz y espublizóse en Nova Genera et Species Plantarum seu Prodromus 77. 1788. Psidium: nome xenéricu que remanez del llatín y significa "granada".
guineense: epítetu
Caucasoide
thumb|180px|Tipos de europeos.
Orixe del conceutu
El conceutu de raza caucásica o Caucasia varietas desenvolvióse alredor de 1800 por Johann Friedrich Blumenbach, un antropólogu alemán. Blumenbach adoptó'l nome a partir de la xente de la rexón d'El Cáucasu, a quien consideraba como arquetipu d'esti grupu. Basó la so clasificación principalmente na craneoloxía
Na antropoloxía física
"Raza caucasoide" foi un términu usáu pola antropoloxía física para definir a grupos humanos con ciertu rangu de resultaos nes midíes antropométriques. Concebíu xeneralmente como una de les "grandes races" al pie de l'australoide, mongoloide y negroide, que se subdividía nuna serie de "subraces" que, según dellos autores, incluyía a la nórdica, mediterránea, alpina, dinárica, arábiga, turánida, iránida y armenoide. Otrus autores usaron motivos llingüísticos subdividiendo en raza aria o (indoeuropea), semites (llingües semítiques) y camita (bereberes-cushitas-exipcies)
Nel sieglu XIX la definición histórica de races na India solía considerar a los drávides como australoides non caucásicos, asumiendo un gradiente d'amiestu racial dende les altes castes aries hasta los indíxenes drávides.
Otra manera, Carleton S. Coon nel so "Les races d'Europa" (1939) clasifica a los drávides como caucasoides, según lo que llamó "estructura del craniu caucasoide" y otres traces físiques (como pelo, ñariz, güeyos). Nel so The Living Races of Man (Les races vives del home), Coon señaló que "la India ye la más oriental de la rexón caucasoide". Sarah A. Tishkoff y Kenneth K Kidd espresaron: "A pesar del desalcuerdu ente los antropólogos, esta clasificación sigue siendo utilizada entá por munchos investigadores, según por llaicos."
Tampoco entós hubo consensu xeneral na validez del usu del términu caucásicu". Thomas Henry Huxley en 1870 escribió que "l'absurda denominación de 'Caucásicu'" yera en realidá una fusión de la raza xanthocroide (nórdica) y melanocroide (mediterránea).
En 1920 H. G. Wells referir a la raza mediterránea como la raza ibérica, considerándola como una cuarta subraza de la raza caucásica, xunto coles subraces aria, semita y camita, declarando que'l principal grupu étnicu que más puramente representa l'orixe racial de la raza ibérica yeren los vascos, y que éstos yeren los descendientes del home de cromañón.
En Medicina
La respuesta a los productos farmacéuticos y a otros tratamientos podría variar considerablemente según la etnia. Esiste un alderique sobro si les variaciones raciales que son tan amplies, son médicamente válides. Delles revistes, como por casu, Nature Genetics, Archives of Pediatrics & Adolescent Medicine y la British Medical Journal, emitieron directrices qu'indiquen que los investigadores tienen de definir curioso les sos poblaciones y evitar les construcciones sociales d'amplia base, una y bones estes categoríes son más propenses a cayer na discriminación poles diferencies socioeconómicas nel accesu a los tratamientos médicos. Sicasí, hai revistes (por casu, la Journal of Gastroentorology y Hepatology and Kidney International) que siguen utilizando categoríes raciales como la caucásica.
Nos Estaos Xuníos la National Library of Medicine consideró a partir de 2004 a "caucásicu" como un términu racial obsoleto, reemplazando'l so usu en favor de la designación: "de procedencia europea" y el términu "raza" per "grupu poblacional".
Montagny-en-Vexin
Montagny-en-Vexin ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Hypocassida subferruginea
Distribución xeográfica
Distribúise pol paleárticu: Europa, norte d'África y Asia.
Arratzua-Ubarrundia
thumb|Ilesia de Arrioabe dende Mendibil. thumb|Ullíbarri-Gamboa. Arrazua-Ubarrundia (n'eusquera y oficialmente Arratzua-Ubarrundia ) ye un conceyu de la provincia d'Álava, País Vascu (España). Esti conceyu surdió arriendes de la fusión de les antigües hermandaes y conceyos d'Arrazua y Ubarrundia.
Ta compuestu por una decena de pequeños pueblos asitiaos al norte de la capital provincial, Vitoria. Nesti conceyu atopa la presa de Ullíbarri-Gamboa y la metá occidental del banzáu del Zadorra, más conocíu como banzáu de Ullíbarri-Gamboa, qu'abastez d'agua a Bilbao y Vitoria, y sirve amás de llugar de folganza pa miles d'alaveses, que practiquen nél deportes náuticos y tomen baños.
Los 10 conceyos que componen el conceyu son:
Tamién pertenez al conceyu'l pueblu de Nanclares de Gamboa (n'eusquera Langara Ganboa), perteneciente d'antiguo a Gamboa, y que foi anexonáu a finales de la década de 1950, cuando esti conceyu sumió arriendes de la construcción del banzáu. El pueblu atópase en situación de semi-abandonu, anque se revitalizó poles actividaes recreatives que se realicen a veres del banzáu. Anguaño tien 22 habitantes (2001), anque nun forma conceyu y ye alministráu direutamente pol conceyu.
Topónimu
Arrazua-Ubarrundia creóse como conceyu en 1920 pola fusión de los conceyos d'Arrazua y Ubarrundia. Ubarrundia y Arrazua apaez mentaes per primer vegada en 1025 na Rexa de San Millán como dos de los alfoz o distritos nos que s'estremaba la Álava medieval. Naquel documentu figuraben so los nomes de Ubarundia y Harhazua.
La mayor parte de les aldegues que conformaben estes alfoces fueron asignaes a les xurisdicciones de les villes de Vitoria y Villarreal nel sieglu XIV, quedando Ubarrundia y Arrazua amenorgaes a les sos dimensiones modernes. Mientres la Edá Moderna formaron dos hermandad formaes caúna por media docena d'aldegues, que nel sieglu XIX tresformar en conceyos arriendes de les reformes alministratives lliberales.
Etimológicamente dambos topónimos paecen provenir claramente del eusquera, anque'l so significáu nun seya totalmente tresparente.
Nel casu de Arrazua según Mitxelena el topónimu podría derivase de (H)ar(ri) (piedra) + -tzu (sufixu abundancial) + -a (artículu), col significáu de llugar cascayosu. Harritza significa pedregal n'eusquera modernu. Tamién presenta Koldo Mitxelena les siguientes posibilidaes (H)ar(ri) (piedra) + arsu (roca) + -a (artículu) (la roca de piedra) o bien (H)ar(ri) (piedra) + artsu (bardial) + -a (artículu) (el bardial de piedra). Esiste una llocalidá homónima en Vizcaya denomada tamién Arrazua.
Demografía
El conceyu, que tien una superficie de 57,41 km², cuenta según el padrón municipal pa del INE con  habitantes y una densidá de  hab./km².
Ente'l Censu de 1930 y l'anterior, apaez esti conceyu porque se funden los conceyos de Arrazua y Ubarrundia.
Ente'l Censu de 1960 y l'anterior, crez el términu del conceyu porque incorpora parte de Gamboa.
Evolución de la delda viva
El conceutu de delda viva contempla namái les deldes con caxes y bancos relatives a creitos financieros, valores de renta fixa y préstamos o creitos tresferíos a terceros, escluyéndose, poro, la delda comercial.
Ente los años 2008 a 2014 esti conceyu nun tuvo delda viva.
Seekport
Seekport ye un buscador d'Internet. Fundóse a finales de 2003 y ta presente n'Alemaña, España, Francia, Italia y Reinu Xuníu.
La empresa creóse n'avientu de 2003 y ta activa dende xineru de 2004. Según el so direutor, Dirk Lammerskötter, la intención de la so empresa nun ye la de competir colos portales clásicos, yá que'l so guetador empresta especial atención a la llocalización xeográfica concreta. Les resultancies ufiertaes pol portal apaecen ordenaos en función de la llingua escoyida. Asina, adauta la resultancia de la gueta al contestu del país dende'l que se fai. Por exemplu, nel casu d'España, ufierta documentos en castellán, gallegu, catalán y euskera.
Arriendes, tamién incorpora guetador de noticies, blogues, referencies, imáxenes y productos. L'usuariu tamién pue echar una güeyada a los resultaos de busca per aciu d'una ventana de previsualización de la web de cada resultancia.
Giovanni Pontano
Giovanni Pontano, llatinizáu como Jovianus Pontanus (Cerreto-di-Spoleto, 1426 - Nápoles, 1503), poeta neollatín, historiador, home d'estáu y humanista italianu.
Biografía
Créese qu'estudió en Perugia. Casóse con Adriana Sassone. Foi protexíu por Alfonsu V d'Aragón, que-y nomó'l so canciller nel Reinu de Nápoles en 1447, y depués el so secretariu ente 1487 y 1495. Nesti últimu añu axustó hábilmente una solución de compromisu colos invasores franceses. Por cuenta de la muerte d'Antonio Beccadelli en 1471, constituyir nel principal animador del cenáculo lliterariu del Porticus Antonianus que foi llamáu depués Academia Pontaniana. Dedicó los sos últimos años a correxir y editar les sos obres, años que se vieron amargaos pola muerte de la so muyer, de los sos fíos y del so amigu Pietro Golino. Pa ellos alzó en 1492 una capiya d'arquiteutura renacentista siguiendo l'esquema del Templu de la Fortuna Viril en Roma, nel Decumano Mayor de Nápoles (vía dei Tribunali).
Obra
Como humanista afayó'l Comentariu de Donato al poeta llatín Virxiliu. La so poesía neollatina apondera la puxanza erótica y coles mesmes la vida familiar. Exerció un ciertu influxu sobre Erasmu de Rotterdam. Escribió enforma: trataos d'astroloxía (taba convencíu del influxu de los astros nos mortales y sostuvo sobre ello un discutiniu con Picu della Mirandola), sobre temes morales y sobre lliteratura. Ente otres obres escribió'l so poema en cinco llibros Urania (1476); Meteororum liber (1490); De rebus coelestibus (c.1494). Sobre aspeutos morales de la vida, escribió De fortitudine (1481), De prudentia, (1496-1499) y De fortuna (1500-1501). Ocupar de la política en De príncipe y nel so De obedientia, qu'asume traces platóniques, aristotélicos y ciceronianos integraos nuna visión harmónica de la sociedá y del Estáu inspirada nes teoríes organicistas de derivación clásica, magar inclúi les innovaciones debíes a la esperimentación institucional contemporánea; fueron obres bien lleíes y reimpresas nel sieglu XVI. Viva representación de los costumes contemporánees son los sos diálogos Charon (1467-1491), Asinus (1486-1490), Antonius (c.1487), Aegidius (1501), esti últimu sobre Egidio de Viterbo, que retomen temes clásiques llatinos, pero tamién modernos, inspirándose en particular en Leon Battista Alberti y Poggio Bracciolini. Más importante ye Actius (1499), diálogu retóricu sobre l'estilu de prosistes y poetes. Ente que el famosu De sermone ye un tratáu sobre la llingua familiar que propón como ideal un home urbanu y cortesanu que seya vir doctus et facetus, esto ye, varón instruyíu y amenu. En versu escribió dos llibros de Amores (1455-1458), dos llibros d'endecasílabos Hendecasyllabi seu Baiae (1490-1500), la égloga Lepidina (1496), el poema geórgico De hortis Hesperidum (1501) en dos llibros, De amore coniugali y De tumulis. Estes obres faen de Pontano el mayor intérprete de la cultura humanística xunto con Angelo Poliziano. El so llatín ye una llingua viva y extraordinariamente dúctil, llenu d'encantu y sinceridá. Como historiador escribió De bellu neapolitano.
Norbert Jacques
Norbert Jacques, foi un escritor y guionista de cine luxemburgués.
Montagny-Sainte-Félicité
Montagny-Sainte-Félicité ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Aeropuertu d'Ámsterdam-Schiphol
L'Aeropuertu d'Ámsterdam-Schiphol (Luchthaven Schiphol, //) (IATA: AMS, ICAO: EHAM) ye l'aeropuertu d'Ámsterdam, el principal aeropuertu de Países Baxos. L'aeropuertu ta allugáu a 15 km de la ciudá. En 2009 viaxaron más de 51 millones de pasaxeros por Schiphol, lo que-y convierte nel quintu aeropuertu d'Europa y nel Llista d'aeropuertos por tráficu de pasaxeros decimocuartu del mundu. Sicasí tocantes a pasaxeros que viaxaron en vuelos internacionales en 2009, ye'l tercer aeropuertu del mundu. Hai de solliñar que la cantidá de vuelos operaos por compañíes de baxu costo ye bien pequeña, y que más del 40% de tolos pasaxeros viaxen en vuelos intercontinentales, mayoritariamente a Estaos Xuníos, Canadá y Asia. Esti porcentaxe y l'eleváu númberu de pasaxeros converten a Schiphol n'unu de los principales aeropuertos del mundu tocantes a conexones intercontinentales.
Amás ocupa'l tercer llugar como aeropuertu européu con más tonelaes de mercancíes añal (1,539,300 tonelaes) tres Frankfurt y París-CDG. Schiphol ye la base de les compañíes neerlandeses KLM, Martinair y Transavia, y tamién de la compañía d'Estaos Xuníos Delta Air Lines y ye el principal aeropuertu del continente que coneuta Europa con Estaos Xuníos y Canadá. L'aeropuertu dispón d'una gran área comercial, tantu pa los viaxeros como pa los que pasen pola so estación de tren.
Pa llegar dende l'aeropuertu a la ciudá puede optase per diversu medios de tresporte. el tren, que llega a la Estación Central d'Ámsterdam. En coche, tomando l'autopista Y19 hasta'l centru de la ciudá. Taxi o autobús, con rede de tresportes Schiphol Sternet.
Schiphol dispón de 5 grandes pistes de despegue y aterrizaxe, más una que s'utiliza p'aviación xeneral. La quinta pista (realmente la sesta) foi terminada en 2003 y yá esisten planes de mano a construyir una nueva pista más. Schiphol ta capacitáu p'absorber unos 60 millones de pasaxeros añales pero ta previstu qu'esti númberu algame los 85-90 millones en 2012. Debaxo del mesmu aeropuertu atopa una gran estación ferroviaria dafechu soterraña con serviciu de trenes 24 hores al día al centru d'Ámsterdam, a cualquier ciudá neerlandesa, delles ciudaes alemanes y a Bruxeles, Amberes y París.
La direición de Schiphol, aparte del aeropuertu d'Ámsterdam, tamién xestiona los aeropuertos neerlandeses d'Eindhoven, Rotterdam y Lelystad. A un nivel mundial xestiona tamién tol Aeropuertu d'Arlanda n'Estocolmu y partes del Aeropuertu de John F. Kennedy en Nueva York, l'Aeropuertu de Milán-Malpensa en Milán, l'Aeropuertu de Hong Kong, l'aeropuertu de Hamburgu n'Alemaña y l'aeropuertu de Brisbane n'Australia.
El 25 de febreru de 2009 un avión de la Turkish Airlines sufrió un accidente con 135 pasaxeros pela redolada del aeropuertu. Al cayer contra'l suelu l'aparatu partir en trés partes. Nueve persones finaron.
Premios
miniatura|250px|Parte de la Terminal D. miniatura|250px|La Terminal E. miniatura|250px|Vista dende la Terminal E. miniatura|250px|[[Boeing 737 d'easyJet na Terminal D.]]
En 2007 viaxaron 47 793 602 pasaxeros por Schiphol, una cifra solo superada por Londres Heathrow (68 068 554), París CDG (59 919 383) l'Aeropuertu de Frankfurt (58 161 856) y l'Aeropuertu de Madrid-Barajas (52 122 214) polo que ye'l quintu aeropuertu d'Europa por númberu de pasaxeros y el decimoterceru del mundu. Amás, tocantes a pasaxeros que viaxen en vuelos internacionales, ocupa'l tercer llugar na clasificación de tolos aeropuertos del mundu con una cifra que supera los 45 millones ente que la mesma cifra pal Aeropuertu de Madrid-Barajas solo xube a 24 millones de pasaxeros.
Schiphol ganó'l premiu de meyor aeropuertu del mundu en 1980, 1981, 1984, 1985, 1986, 1987, 1990 y 2003 y ganar mientres 15 años consecutivos como meyor aeropuertu d'Europa, dende 1988 hasta 2002. Ente otros factores pola so puntualidá, y la gran cantidá de vuelos direutos a destinos intercontinentales. Más del 40% de tolos vuelos fueron intercontinentales (105 000 operaciones) en 2007 y en total operaron vuelos direutos a 265 destinos en 91 países. Amás de dichos premios, ganó unos 100 premios más como meyor aeropuertu d'enllaz o meyor aeropuertu "business class", namái en 2005 ganó 5 d'estos premios. Schiphol destacar por consistir nuna sola terminal con una capacidá de 80 millones de pasaxeros al añu y non en dellos edificios pequeños. En Schiphol trabayen más de 57 000 persones. Pol intensu tráficu y les altes tarifes d'aterrizaxe y aparcamientu, les llamaes compañíes “low-cost” na so mayoría viéronse obligaes a allugase n'otros aeropuertos neerlandeses como Groningen, Rotterdam o Eindhoven.
Aeropuertu intercontinental
miniatura|Restorán nel aeropuertu d'Ámsterdam Schiphol. Schiphol destaca pol so gran cantidá de viaxeros y el bien eleváu númberu de vuelos intercontinentales a Norteamérica. Esti ésitu deber en parte a que Schiphol non solo sirve a la población d'Ámsterdam sinón a tola rexón llamada Randstad, el megalópolis neerlandés con más de 7 millones d'habitantes qu'inclúi tamién a L'Haya, Rotterdam y Utrecht, toes elles a menos de 60 quilómetros de Schiphol.
La compañía neerlandesa KLM ye una de les poques compañíes europees que yá dende hai más de 30 años súpose instalar nel mercáu asiáticu con ésitu. Ello esplica que Schiphol cuenta con munches llinies direutes con ciudaes asiátiques bien establecíes, dalgunes yá s'operen dende principios de los años setenta. En 2006 salíen acaldía dende Schiphol cinco vuelo direutos a Tokiu, cuatro a Ḥong Kong, cuatro a Taipéi, dos a Osaka, trés a Seúl, trés a Shanghai y trés a Beixín y viceversa, una cifra que nun ye superada por nengún otru aeropuertu européu. Amás opérense vuelos direutos a destinos comunes y esclusivos como Doḥa, Dar es Salaam, Lagos, Abu Dhabi, Adís Abeba, Nairobi, Chengdu, Manila, Xakarta, Almaty y Riyad. Amás KLM tien como base secundaria al aeropuertu de Kuala Lumpur en Malasia, a onde salen cuatro vuelo al día. Dende esi aeropuertu, KLM realiza vuelos a Australia y Nueva Zelanda.
Otru factor clave pal ésitu de Schiphol ye'l fechu de que la compañía d'Estaos Xuníos Northwest Airlines escoyólu como la so base europea en 1998. Na actualidá esa compañía opera más de 20 vuelos diarios a Estaos Xuníos, amás de los de KLM y otres compañíes americanes. Diariamente, Northwest Airlines opera cinco vuelo direutos a Detroit, cinco a Minneapolis, dos a Boston, dos a Memphis, unu a Seattle, unu a Hartford y trés a Nueva York. KLM opera tres vuelo direutos al día a Nueva York, dos (per ciudá) a Los Angeles, Atlanta, Houston, Chicago, Toronto, y Newark y unu (per ciudá) a San Francisco, Montreal, Vancúver y Washington DC. Amás de dichos destinos, esisten vuelos diarios a Miami, Filadelfia, Orlando y Calgary operaos por otres compañíes. En temporada alta tamién s'operen vuelos direutos a Denver, Cincinnati, Edmonton, Tampa y Las Vegas. KLM ye la única aereollinia non española, que coneuta al Ecuador col restu del Europa.
Aereollinies y destinos
miniatura|250px|[[Boeing 737 d'Air Europa nel aeropuertu.]] miniatura|250px|[[Airbus A318 d'Air France a puntu d'aparcar.]] miniatura|250px|[[Boeing 757 d'American Airlines.]] miniatura|250px|[[Airbus A320 de TUI Airlines Nederland desapegando na pista del aeropuertu.]] miniatura|250px|2 [[Airbus A319 d'Alitalia aparcaos en Schiphol.]] miniatura|250px|[[Airbus A320 d'Iberia Express na pista de rodadura.]] miniatura|250px|[[Boeing 777|Boeing 777F de LATAM Cargo partiendo del aeropuertu.]] miniatura|250px|Despegue d'un [[Airbus A320 de Lufthansa cola torre de control al fondu.]] miniatura|250px|[[Fokker 100 de KLM Cityhopper.]] miniatura|250px|[[Airbus A320 de Vueling aparcáu.]] miniatura|250px|[[Boeing 777 d'Emirates.]] miniatura|250px|[[Boeing 737 de Transavia empuestu pol aeropuertu.]] miniatura|250px|Varios aviones de [[KLM Royal Dutch Airlines|KLM aparcaos nel aeropuertu, en primer términu un Airbus A330.]] miniatura|250px|[[Airbus A320 d'Aer Lingus.]] miniatura|250px|Amosadores de documentación del aeropuertu. miniatura|250px|Pasiellu del aeropuertu. miniatura|250px|Pasiellu principal del aeropuertu. miniatura|250px|[[Boeing 747 de KLM nel aeropuertu.]] miniatura|250px|Sala E en l'aeropuertu. miniatura|250px|[[Boeing 747 de Delta Air Lines nel aeropuertu.]] miniaturadeimagen|Un 747-400F d'ATLES AIR rodando nel Aeropuertu de Amsterdam
Chárter
De siguío esisten vuelos a Agadir en Marruecos, Yerba y Monastir en Tunicia, Antalya, Bodrum y Dalaman en Turquía, Varna, Croacia: Dubrovnik, Apolace, Split y Lituania: Palanga, Aberdeen, Alicante, Almería, Basilea, Belfast, Bérgamo, Bergen, Billund, Boloña, Bournemouth, Brema, Bristol, Burdeos, Cardiff, Clermont-Ferrand, Colonia/Bonn, Cork, Coventry, Doncaster/Sheffield, Durham, Éxeter, Xénova, Hannover, Humberside, Innsbruck, Lamezia Terme, Leeds, Linz, Kristiansand, Medellín, Nantes, Newcastle upon Tyne, Nottingham, Norwich, Núremberg, Pisa, Prestwick, Reus, Salzburgu, Southampton, Stavanger, Tesalónica, Toulouse, Trondhem, Verona. Palma de Mallorca, Eivissa, Girona, Gran Canaria, Tenerife, Santa Cruz de la Palma y Petón, Faro nel Algarve, Funchal en Madeira Calví en Córcega, Cagliari y Olbia en Cerdeña, Catania en Sicilia, Lárnaca y Paphos en Xipre y Luqa en Malta. Hai tamién vuelos direutos a les islles griegues, pero toos son vuelos de temporada: Quíos, Corfú, Heraclión, Kavala, Cefalonia, Kos, Lesbos, Mykonos, Préveza, Rodas, Samos, Santorini, Scíathos y Zante.
Estadístiques
miniatura|derecha|[[Boeing 737 Next Generation|Boeing 737-800 d'Arkefly n'Ámsterdam.]]
Bayas (Italia)
Bayas foi una ciudá de la costa de Campania (Italia), célebre polos sos baños y agües minerales, asitiada entre'l cabu Miseno y Puteoli, abierta a una badea llamada Sinus Baianus.
Langelandia macedonia
Langelandia macedonia ye una especie de coleópteru de la familia Zopheridae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase nos territorios qu'antes llamaben Yugoslavia.
Mariapía Bevilacqua
Mariapía Bevilacqua ye una botánica, fitoxeógrafa, aerobióloga, profesora, taxónoma, curadora, y esploradora, venezolana.
Carrerea
Desenvuelve actividaes académiques nel "Institutu de Botánica Agrícola", Facultá d'Agronomía, Maracay, Estáu Aragua, Universidá Central de Venezuela.
Tamién opera como curadora nel fortalecimientu del Yerbariu de la "Facultá de Agronomía “Víctor M. Badillo”", como un centru d'investigación de la biodiversidá en Venezuela
House M. D.
House M. D.  ye una serie de televisión d'Estaos Xuníos estrenada nel añu 2004 pola cadena FOX y rematada en 2012. Esta serie foi creada por David Shore, quien amás ye productor executivu xunto a otros como Paul Attanasio, Katie Jacobs o Bryan Singer. El personaxe central ye'l Dr. Gregory House (Hugh Laurie), un xeniu médicu, irónicu, satíricu y pocu convencional ya inconformista, qu'encabeza un equipu de diagnósticu nel ficticiu Hospital Universitariu Princeton-Plainsboro de Nueva Jersey. L'argumentu foi idea de Paul Attanasio, basándose nuna columna médica escrita pola Dra. Lisa Sanders nel periódicu The New York Times, ente que la creación de los personaxes corrió al cargu de David Shore dempués de la so visita a un hospital universitariu. Les llocalizaciones tán asitiaes en Century City, un distritu de Los Angeles, California.
El Dr. House de cutiu confronta cola so xefa, l'alministradora del hospital Dra. Lisa Cuddy (Lisa Edelstein), y al so equipu de diagnósticu, por cuenta de la gran cantidá d'hipótesis que surden con al respective de la enfermedá del paciente basaes en fines o revesoses comprendories. El meyor amigu de House ye'l Dr. James Wilson (Robert Sean Leonard), quien ye xefe del departamentu d'oncoloxía. Mientres les primeres trés temporaes, l'equipu de diagnósticu de House atopábase formáu pol Dr. Robert Chase (Jesse Spencer), la Dra. Allison Cameron (Jennifer Morrison) y el Dr. Eric Foreman (Omar Epps). A la fin de la tercer temporada, l'equipu eslleióse. Na cuarta temporada, House adulces escoyó a trés nuevos miembros: la Dra. Remy Hadley o "Trelce" (Olivia Wilde), el Dr. Chris Taub (Peter Jacobson), y el Dr. Lawrence Kutner (Kal Penn); esti postreru abandonó'l programa en 2009 al aceptar un trabayu de Barack Obama pa formar parte de la oficina de rellaciones internacionales. Chase y Cameron siguieron apaeciendo en distintos papeles nel hospital hasta principios de la sesta temporada, cuando Jennifer Morrison, l'actriz qu'encarnaba a Cameron, foi despidida del programa; y Chase tornó al equipu de House. "Trelce" sume per gran parte de la séptima temporada y ye reemplazada temporalmente pola estudiante de medicina Martha M. Masters (Amber Tamblyn). Cuddy y Masters salen de seriar antes del entamu de la octava temporada, Foreman convertir nel nuevu decanu de medicina, ente que los doctores Jessica Adams (Odette Annable) y Chi Park (Charlyne Yi) xunir al equipu de House.
El 8 de febreru de 2012, los productores de la serie, David Shore y Katie Jacobs, según el so protagonista Hugh Laurie, dieron a conocer al traviés d'un comunicáu de prensa que la serie llegaría al so fin dempués d'ocho temporaes. “La decisión de terminar el programa agora o en cualesquier otru momentu, ye doliosa, pol riesgu de dixebranos de cientos d'amistaes cercanes que fiximos a lo llargo d'estos ocho años, pero tamién porque'l programa en sí mesmu foi fonte de gran arguyu pa tolos arreyaos”, empieza'l comunicáu robláu polos productores y l'actor. L'episodiu final "Everybody Dies" foi tresmitíu'l 21 de mayu de 2012 siguíu d'un documental especial llamáu "Swan Song".
Concepción
miniatura|left|[[Bryan Singer dirixó l'episodiu piloto y el tercer episodiu llamáu "La Navaya de Ockham".]] En 2004 el so creador David Shore y los productores executivos Katie Jacobs y Paul Attanasio, presentáron-y a la cadena televisiva Fox Broadcasting Company ; una especie de novela policiaca onde la enfermedá yera tomada como un crime y los médicos como detectives que tienen de resolver el misteriu, y al traviés d'una serie de pistes (síntomes), tienen de topar al culpable, la causa de la enfermedá. Attanasio inspirar na columna mensual médica Diagnosis escrita pola doctora Lisa Sanders y publicada nel periódicu The New York Times. Nos sos artículos, la doctora Sanders presenta un conxuntu atípicu de síntomes y desenvuelve una investigación pa dar finalmente cola enfermedá que los provoca y plantegar la solución. Attanasio presentó-y la idea a David Shore, escritor y productor de series como Law & Order o Due South. FOX mercó los derechos cola condición de que «nun hubieren bates blanques polos pasiellos». Jacobs argumentó qu'estes disposiciones fueron les qu'influyeron pa crear la serie.
Dempués de que FOX mercara'l programa, adquirió'l trabayu tituláu Chasing Zebras, Circling the Drain ("zebra" ye un xíriga o términu médicu pa un diagnósticu inusual o escuru, ente que Circling the Drain referir a los casos terminales, los pacientes con enfermedaes irreversibles). La premisa orixinal de la serie foi d'un equipu de médicos que trabayen en xunto tratando de "diagnosticar lo indiagnosticable". Shore consideró que yera importante cuntar con un personaxe central interesante, unu que pudiera esaminar les carauterístiques personales de los pacientes y diagnosticar les sos dolencies por pescudar los sos secretos y mentires. Como Shore y el restu del equipu creativu esploraron les posibilidaes del personaxe, el conceutu del programa centróse más nel papel principal que nel procedimientu. El personaxe principal foi nomáu "House", mesmu títulu qu'adoptó la serie. Shore desenvolvió a tolos personaxes y escribió el guión del episodiu piloto. Bryan Singer, quien dirixó l'episodiu piloto y tuvo un papel importante nel casting de los papeles principales, dixo que "el títulu del pilotu foi 'Everybody Lies', y esa ye la premisa del programa". Munchos de los misterios médicos de House nacieron de Shore, basándose nos escritos de Berton Roueché, un columnista de la revista The New Yorker, quien escribía sobre intrigantes casos médicos socedíos ente 1940 y 1990.
Shore escurrió'l conceutu de House depués de la so esperiencia personal como paciente nun hospital escuela. Shore dixo: "Sabía, apenes dexé l'habitación, que los médicos taríen burllándose de mi pola mio inorancia... y pensé que sería interesante ver un personaxe que lu fixera primero que los pacientes abandonaren l'habitación". Una idea central que permaneció dende la concepción de la serie ye qu'esti tendría de tener una discapacidá. Primeramente remanóse la posibilidá de que House anduviera en siella de ruedes, pero la FOX refugar y a la fin optaron por convertir la nuna ferida n'el so pierna que la obligara a analayar con cayáu.
Referencies a Sherlock Holmes
miniatura|Sherlock Holmes ye una de les fontes d'inspiración de la serie. Les semeyances ente'l médicu Gregory House y el detective Sherlock Holmes apaecen mientres l'intre de los capítulos de la serie. El personaxe creáu por Arthur Conan Doyle tenía en Shore un gran fanáticu, y basóse nél pa da-y vida al so nuevu personaxe; irónicamente, Doyle inspirárase nun médicu, el doctor Joseph Bell (como tamién en C. Auguste Dupin, personaxe d'Edgar Allan Poe), pa dar vida a Holmes. El productor dixo que'l so personaxe ye un "sutil homenaxe" a Sherlock Holmes. Les referencies amosaes na serie escontra Holmes fáense obvies, sobremanera pola capacidá de dambos de resolver lo imposible y pola adicción a les drogues (Holmes al opiu, a la cocaína y a la morfina; y House al Vicodin). Dambos utilicen con mapa la deducción nos sos problemes. El númberu del apartamentu en que vive House ye'l 221B, el mesmu númberu que'l del apartamentu de Sherlock, el 221B de Baker Street. Dambos lleven cayáu y son prepotentes. La so afición pola música ye daqué que comparten, el detective yera violinista, ente que'l médicu toca'l pianu y la guitarra. Inclusive la rellación que House tien col Dr. Wilson ye paralela a la que Sherlock tien col Dr. John Watson (apréciese que les iniciales tantu de Watson como de Wilson son les mesmes, J.W.), anque'l mesmu Robert Sean Leonard, quien interpreta a Wilson, piensa qu'en realidá l'equipu médicu de House ye'l qu'asume esti rol. Shore dixo que'l mesmu nome de House ye "un homenaxe sutil" a Holmes.
Apaecieron dellos personaxes na serie con nomes alusivos al universu de Holmes. Nel episodiu piloto la paciente llámase Rebecca Adler, que coincide con Irene Adler, un personaxe femenín de la primer hestoria curtia de Sherlock Holmes: "A Scandal in Bohemia." Nel capítulu 17 de la segunda temporada, "Apuesto'l restu", House ta encegoláu con una paciente que perdió va dolce años, llamada "Esther Doyle", en referencia a Conan Doyle, autor de Sherlock Holmes. Nel capítulu final de la segunda temporada, "Ensin razón", el médicu recibe un disparu de daquién acreditáu como "Moriarty", que ye'l nome del némesis del detective. Nel episodiu "Ye una maraviyosa mentira" de la cuarta temporada, House recibe un llibru de Conan Doyle como regalu de Navidá. Nel capítulu 11 de la quinta temporada tituláu "Gozu pal mundu", Wilson agasáya-y un llibru de Joseph Bell, anque antes de dase creitu por ello diz que foi unviáu por una muyer llamada Irene Adler, según l'oncólogu esta ye una supuesta paciente que namoró a House.
Equipu
Shore ye showrunner de House. Pal final de la sesta temporada, más de dos docenes d'escritores contribuyeren al programa. El más prolíficu foi Kaplow (18 episodios), Blake (17), Shore (16), Friend (16), Lerner (16), Moren (14), y Egan (13). Deran Sarafian foi'l direutor más prolíficu de les seis temporaes de la serie al dirixir ventidós episodios, quien nun participó na sesta temporada y Greg Yaitanes (17). De les más de tres docenes d'otru direutores que trabayaron na serie, namái David Straiton dirixó alredor de 10 episodios. Laurie dirixó'l decimoséptimu episodiu de la sesta temporada, tituláu "Lockdown". Elan Soltes foi'l supervisor d'efeutos especiales dende l'empiezu de la serie. La doctora Lisa Sanders, de la Facultá de Medicina de la Universidá de Yale, autora de la columna qu'inspiró la creación del programa, foi contratada como asesora téunica de la serie. La enfermera certificada Bobbin Bergstrom ye l'asesora médica del programa, y tamién tien pequeños papeles ocasionales, como enfermera, nel mesmu. Otru asesores son Harley R. Liker, Karen van Blankenstein, David Foster, Michael Giordano y John Sotos.
Audiciones
miniatura|left|[[Hugh Laurie fixo la so propia cinta d'audición mientres trabayaba nuna película en Namibia.]] Una vegada aceptáu'l proyeutu pola FOX, ufiertáron-y la direición del pilotu a Bryan Singer, quien apocayá había empobináu l'adautación al cine de X-Men. Singer quería que'l protagonista fuera un actor d'Estaos Xuníos pa nun tener problemes colos acentos. Mientres les audiciones, el actor británicu Hugh Laurie atopar nes filmaciones de la película El vuelu del Fénix en Namibia. Laurie grabó la so audición nel bañu d'un hotel, l'únicu llugar con suficiente lluz, y unviar a Singer. El británicu sintióse apenado pol so aspeutu mientres l'audición y esculpóse col direutor. Mientres esta audición Laurie improvisó, usando una sombriella como'l so cayáu. Singer quedó impresionáu cola audición y comentó lo bien qu'esti "actor d'Estaos Xuníos" (desconocía que fuera británicu), metiérase col personaxe. Magar que actores más conocíos como Denis Leary, Rob Morrow y Patrick Dempsey apostáronse'l papel, Shore, Jacobs y Attanasio quedaron igual d'impresionaos cuando Singer dio-y el papel de protagonista. Al llograr el papel, el británicu, que'l so padre Ran Laurie yera médicu, comentó que se sentía culpable "al ser meyor pagáu por convertir se nuna versión ficticia del so padre." Primeramente él pensó que House yera un personaxe secundariu y que'l protagonista yera Wilson, pero depués diose cuenta de que taba equivocáu cuando lleó'l guión del episodiu piloto.
Al actor Robert Sean Leonard unviáron-y el llibretu de House, anque tamién recibiera'l del programa Numb3rs de la cadena CBS. A Leonard paeció-y que'l llibretu de la FOX yera meyor y decidió audicionar pal papel de Wilson. Otru puntu que lu llevó a optar pol drama médicu foi que'l so personaxe en Numb3rs, Charlie Eppes, tenía demasiaes escenes y comentó que "mientres menos escenes fixera meyor." Pensó que la so audición nun foi bona, pero la so llarga amistá col productor ayudólu a entrar nel proyeutu. Sobre'l so papel, él mentó que se "sentía familiarizáu con el doctores" por cuenta que'l so suegru foi doctor. A Singer gustára-y l'actuación de Lisa Edelstein, interpretando a una prostituta, nel drama The West Wing, y unvió-y una copia del guión del pilotu. A ella atráxo-y la "intelixencia" del mesmu y fizo una audición pal papel de la Decana en Medicina Lisa Cuddy. L'axente del actor australianu Jesse Spencer suxuriólu que audicionara pal papel del Dr. Robert Chase, anque él amosábase pocu entusiasta al pensar que'l programa yera d'una corte similar a General Hospital, pero apenes lleó'l llibretu camudó de paecer; pa quedase col papel Spencer tuvo que persuadir a los productores por que'l so personaxe fora d'orixe australianu. Omar Epps, quien interpreta al Dr. Eric Foreman na serie, inspirar nel so primer papel como un problemáticu internu nel drama médicu de la NBC ER. L'actriz Jennifer Morrison fizo una audición pal papel de la Dra. Allison Cameron, anque sintió que fixera "la peor audición de la so carrera." Sicasí, Singer viera les sos participaciones en Dawson's Creek y querer pal papel.
A la fin de la tercer temporada, nel episodiu "Error humanu" House despide a Chase, ente que Foreman y Cameron arrenuncien. De resultes, House debe reclutar a un nuevu equipu de diagnósticu d'ente cuarenta aspirantes. Dempués de despidir azarosamente a dalgunos él escueye a siete; l'epidemiólogu Travis Brennan (Andy Comeau), al xenetista Jeffrey Cole (Edi Gathegi), a un ex-oficial d'almisiones d'una Facultá de Medicina llamáu Henry Dobson (Carmen Argenziano), al especialista en medicina deportiva Lawrence Kutner (Kal Penn), al ex-ciruxanu plásticu Chris Taub (Peter Jacobson), a la internista Remy "Trelce" Hadley (Olivia Wilde), y a la radióloga intervencionista Amber Volakis (Anne Dudek). Los productores de la serie entamaben primeramente contratar a dos actores de tiempu completu (col regresu de Foreman nel episodiu "Mirror Mirror"), pero a la fin contrataron a trés. Los escritores del programa despidíen a un personaxe por capítulu, resultando a la fin que nin los productores nin el repartu sabíen quien diba ser despidíu sinón hasta l'últimu minutu. Pal episodiu "Joy", foi reveláu quien integraríen a partir d'esi entós el nuevu equipu de House: Dr. Kutner, Dr. Taub y Dr. Remy "Trelce" Hadley. Magar ello, Chase y Cameron, antiguos integrantes del equipu, siguieron apaeciendo namái qu'en roles ocasionales, Chase forma parte del grupu de ciruxía del hospital y Cameron ye la xefa del Departamentu d'Urxencies. Los actores esaniciaos de la serie nun tornaron al programa, sacante Anne Dudek, qu'interpretó a Amber hasta'l final de la cuarta temporada por cuenta de que esta conviértese na novia de Wilson, según nos últimos episodios de la quinta temporada y l'últimu episodiu de la serie, siendo una allucinación de House. L'actor Kal Penn dexó'l drama na quinta temporada pa integrase a la Oficina de Rellaciones Públiques de la Casa Blanca.