cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aprendizaxe
Clasificación de los estilos d'aprendizaxe
Tipu d'Intelixencia
Lóxicu-matemáticu: emplégase'l razonamientu y la deducción, tiénense la capacidá pa remanar los númberos de manera precisa razonando de manera lóxica. Empleguen el so hemisferiu esquierdu. Utilizada polos matemáticos y físicos
Llingüísticu-verbal: ye la que s'utiliza, pa emplegar les pallabres de manera efectiva, facilitando la comunicación yá seya de forma oral o escrita. Utilizada polos escritores o oradores
Corporal-kinestésico: emplegar pa espresar tou tipu de sentimientos ya idees faciendo usu del so cuerpu y manes, desenvuélvense les habilidaes físiques. Utilizada por deportistes, baillarinos, artesanos, etc.
Espacial: Ye la capacidá de percibir y pensar imáxenes en tres dimensiones, utilizada p'alluganos nel espaciu onde movemos. Utilizada por escultores arquiteutos o pintores.
Musical: Ye la sensibilidá escontra los ritmos, tonos y timbres, que nos habiliten pa percibir, crear o tresformar los soníos y la música. Utilizada por compositores o músicos.
Interpersonal: Ye la capacidá pa interrelacionanos, faciéndonos más sensibles, pa percibir el llinguaxe corporal de les demás persones. Utilizada por psicólogu, políticos, vendedores, etc.
Intrapersonal: Ye l'habilidá pa entendenos y valoranos a nós mesmos, onde s'inclúi l'autocontrol, l'autoestima y la autocomprensión. Utilizada polos filósofos, teólogos, etc.
Naturista: Ye la capacidá y sensibilidá pa utilizar y convivir el nuesu mediu ambiente, incluyendo redolada, y seres vivos como son plantes y animales. Utilizada por ecoloxistes, botánicos y persones qu'amen la naturaleza.
Procesamientu de la información (Kolb)
Activu: Persones que primero actúen y dempués piensen, dispuestos a esperiencies nueves, gústa-yos trabayar cola xente encabezando l'actividá.
Reflexivu: Son observadores y analistes, faciéndolo refechamente, antes de llegar a una conclusión, son precavíos no que faen.
Pragmáticu: Son más esperimentales, gústa-yos probar idees, teoríes y téuniques nueves, y comprobar si funcionen na práutica.
Teóricu: Usen la lóxica y la racionalidá, analizando y sintetizando la información, realicen teoríes complexes, siguiendo'l pasu a pasu.
Teoríes d'aprendizaxe
L'aprendizaxe y les teoríes que traten los procesos d'adquisición de conocencia tuvieron mientres esti últimu sieglu un enorme desarrollu debíu fundamentalmente a les meyores de la psicoloxía y de les teoríes instruccionales, que trataron de sistematizar los mecanismos acomuñaos a los procesos mentales que faen posible l'aprendizaxe. Esisten diverses teoríes del aprendizaxe, caúna d'elles analiza dende una perspeutiva particular el procesu.
Dalgunes de les más espublizaes son:
Teoríes conductistes:
Teoríes cognitives: Teoría del procesamientu de la información:
Biella
Biella (piamontés: Bièla) ye una ciudá italiana de, capital de la provincia homónima de la rexón d'El Piamonte.
Orixe del nome
L'antiguu nome de Biella yera Bugella Civitas. Contrariamente a lo que podría pensase, nun provién del llatín. Según dellos estudios la "g" ta puesta de manera que suene como "bujella". Quiciabes deriva del nome "Bruticella", como se llamaba un antiguu romanu.
Otres versiones dicen que deriva del nome "Betulla" ("Biolla" nel dialeutu llocal), o "Biel" (dios de la vexetación), y d'últimes "Bag" (o "Bhag"). Na antigua llingua indo-europea significaba haya, árbol d'espardimientu nos montes y llombes de Biella. Nun ye casualidá qu'esti árbol apaeza nel escudu de la ciudá.
Xeografía
Biella ta asitiada a los pies de los Alpes Bielleses, al centru d'un relieve montascosu ricu en recursos (Massiccio del Bo, monte Mucrone - montes col mesmu nome - El Camín corazón de los Prealpes Biellanos) regueros qu'alimenten al Elvo oeste de la ciudá. Oropa y Cervo al este.
José Gregorio Monagas
José Gregorio Monagas Burgos foi un políticu y militar venezolanu, presidente de Venezuela ente 1851 y 1855. Xunto col so hermanu José Tadeo Monagas, marcó una etapa de nepotismu en Venezuela conocida como la Oligarquía Lliberal o'l Monagato.
Mientres la guerra d'emancipación de Venezuela, Monagas participó en delles campañes importantes en contra d'españoles lleales a Juan Domingo de Monteverde y José Tomás Boves. Por cuenta de la so participación valiente na Batalla de Carabobo, l'héroe d'independencia venezolana Simón Bolívar bautizólu 039;'Primer Llanza del Oriente''.
En 1851, José Gregorio Monagas trunfó con ayuda del so hermanu José Tadeo Monagas como Presidente de Venezuela. Mientres la so presidencia, Monagas proclamó Venezuela pa ser una nación llibre d'esclavitú, nun decretu que robló'l 24 de marzu de 1854. Esta decisión yera una de les causes principales de la Guerra Federal.
En 1858, Monagas foi prindáu en Barcelona pol xeneral Xusto Briceño. Foi unviáu al Castiellu de San Carlos del Zulia. En xunetu, el gobernador de Zulia, José Serrano ordenólu pa ser tresferíu a Maracaibo, onde muerre a la so llegada'l 15 de xunetu de 1858.
Gascuña
Gascuña (Gasconha, ; Gascogne, ; Gaskoinia) ye una rexón histórica del suroeste de Francia que, mientres l'Antiguu Réxime (periodu anterior a la Revolución francesa), formó parte de la provincia de Guyena y Gascuña. Les llendes de la rexón variaron enforma a lo llargo de la historia, pasando peles provincies d'Aquitania y Novempopulania, del ducáu de Vasconia y del ducáu d'Aquitania. Considérase la entidá histórica, llingüística y cultural ta llendada pel cantu del ríu Garona al este y al norte, la frontera española al sur y l'océanu Atlánticu al oeste, nel territoriu del País Vascu francés. Anguaño la rexón ta dividida alministrativamente ente les rexones d'Aquitania y Occitania.
Mongui
thumb|250px|Llocalización del territoriu históricu de los monguí, na península de California. thumb|250px|Mapa físicu del territoriu monguí
Los monguis --tamién conocíos como monguíes o monquis-- fueron un pueblu indíxena qu'habitó nel centru de la península de California, Méxicu. De tradición nómada, el territoriu del pueblu mongui allugar na redoma de l'actual ciudá de Loreto, nel estáu mexicanu de Baxa California Sur. Nesi puntu, los xesuites fundaron la segunda misión evanxelizadora na península californiana nel sitiu que los indíxenes llamaben Conchó.
Historia
El xesuita tirolés Eusebio Francisco Kino, en compañía del almirante Isidro Atondo y Antillón, intentaren infructuosamente establecer una primer misión evanxelizadora que llevó'l nome de San Bruno. L'establecimientu permaneció en serviciu ente los años 1683 y 1685 (Bolton 1936). La primer misión permanente na Vieya California foi fundada en 1697 por Juan María de Salvatierra, nel área que los monguíes conocíen como Conchó.
Por desgracia pa los historiadores, en contraste con otros de los sos compañeros xesuites, los padres Eusebio Kino y Juan María de Salvatierra incluyeron bien poques referencies sobre los indíxenes nes sos notes y comunicaos. Bona parte de lo que se sabe na actualidá sobre los monguis provién de los rellatos d'esploradores incidentales que caltuvieron contautu con esi pueblu, según a los trabayos del historiador xesuita Miguel Venegas (1757, 1979).
Manifestaciones culturales
Los monguis fueron un pueblu cazador-pañador que llograba la mayor parte de los sos bienes de subsistencia de les mariñes del golfu de California, lo mesmo que de la Sierra de la Giganta, que forma parte del sistema conocíu como Sierra de California y marcaba la llende occidental del so territoriu. Desconocíen l'agricultura, l'alfarería y la metalurxa. Taben entamaos en comunidaes autónomes que constantemente engarraben ente sigo.
La cultura tradicional de los monguíes sumió probablemente antes del sieglu XVIII, sol impautu del procesu d'aculturación empecipiáu poles misiones católiques, según pola declinación demográfica debida al espardimientu d'enfermedaes natives del Vieyu Mundu que llegaron colos colonos españoles.
Llingua
L'estatus de filiación llingüística del idioma monguí ye inciertu. William C. Massey (1949) suponía que'l pueblu falaba una llingua yumano-cochimí o dalgún dialeutu del cochimí puramente dichu. Les revisiones contemporánees de la escasa evidencia disponible apunten a que probablemente falaben una llingua independiente ensin nenguna rellación col cochimí, mesma que podría tar más bien rellacionada col idioma de los sos vecinos meridionales, los guaicures (Laylander 1997).
Concepción Hernández Díaz
}}
Concepción Hernández Díaz ye una deportista paralímpica española que compitió en golbol, ganadora d'una medaya de plata nos Xuegos Paralímpicos de Sydney 2000.
Gentiana nivalis
La genciana nival (Gentiana nivalis) ye una especie de la familia de les gencianacees.
Calteres
Planta añal de 1-15 cm, erecta. Tarmos simples o ramificaos. Fueyes opuestes, enteres, ovales o elíptiques, ensin formar malapenes rosetes. Flores de color azul intensu, solitaries, terminales, d'hasta 1,5 cm de llargu; mota con 5 lóbulos apuntiaos y corola que paez tener solo 5 lóbulos, yá que los secundarios son bien pequeños. Floria pel branu.
Hábitat
Praos innivaos d'altu monte, más nos mestos que nos cascayosos, brezal indiferente al sustratu.
Distribución
Norte d'Europa y montes pel sur hasta los Apeninos, Pirineos y Bulgaria.
Taxonomía
nivalis: epítetu llatín que significa "de la nieve".
Beatriz Segall
.
Biografía
Orixinalmente yera profesora de francés; empezó a estudiar teatru a entamos de la década de 1950. Trabayó con Henriette Morineau. En París, onde prosiguió los estudios, conoció a Maurício Segall, fíu del pintor Lasar Segall, y casáronse en 1954; tuvieron trés fíos: el direutor de cine Sérgio Toledo, Mário —arquiteutu— y Paulo. Por un tiempu abandonó la carrera pa retomala en 1964.
Interpretó numberosos papeles na televisión brasilana. El más recordáu foi'l de la villana Odete Roitman en Val Tudo.
El so últimu papel na TV, foi na serie de la Rede Globo Los Esperimentaos, nel 2015.
Finó'l 5 de setiembre de 2018, por causa de una crisis respiratoria.
Televisión
2012-2013 - Llau a llau ... Madame Bensançon 1982 - Ninho da Serpente .... Noêmia (Rede Bandeirantes) 1978 - Dancin' Days .... Celina de Souza Prau Cardoso
Malzéville
Malzéville ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Xuan Bautista de La Salle
thumb|San Xuan Bautista de La Salle San Xuan Bautista de La Salle (Jean-Baptiste de La Salle) foi un sacerdote y pedagogu francés innovador, que consagró la so vida a formar maestros destinados a la educación de fíos d'artesanos y de neños probes de la dómina. Foi'l fundador de los Hermanos de les Escueles Cristianes, Institutu relixosu católicu de carácter laical dedicáu a la educación de neños y xóvenes, especialmente de los más necesitaos. El 15 de mayu de 1950 foi declaráu patronu especial de tolos educadores de la infancia y de la mocedá y Patronu universal de los educadores. pol papa Píu XII.
Dorstenia contrajerva
Dorstenia contrajerva ye una especie yerbácea perteneciente a la familia Moraceae que ye orixinaria de Méxicu, Centroamérica, les Antilles y Suramérica.
Descripción
Son plantes acaulescentes, con rizomes mayormente horizontales d'hasta 9 mm de gruesu. Fueyes sagitaes o 5–7-pinnatilobaes colos llobos más anchos escontra'l ápiz o col anchu de los llobos más o menos uniforme, de 8–18 cm de llargu y 8–24 cm d'anchu, ápiz agudu a atenuáu, base leve a fondamente llobada y mayormente decurrente sobre'l peciolu y dacuando produciendo un pequeñu par de lóbulos nel peciolu, marxe onduláu, crenáu o cuasi enteru, escasamente híspidas nel fexe, uncinado-puberulentas nel viesu, especialmente nos nervios; pecíolus 7–20 cm de llargu, puberulentos o uncinado-puberulentos, estípules 2–6 mm de llargu. Pedúnculos de 9–16 cm de llargu; receptáculu más o menos cuadráu, angular o lobáu, llixeramente cóncavu distalmente, 12–25 mm d'anchu, marxe coloráu-purpúreo.
Distribución y hábitat
Especie orixinaria de les Antilles, onde habita en zones de climes templáu y semicálido dende los 0 a los 1300 msnm, acomuñada a vexetación alteriada de manglar, sabana, montes tropicales caducifoliu, subcaducifolio, subperennifolio y perennifoliu.
Propiedaes
En dellos estaos del sureste (Oaxaca, Quintana Roo, Tabasco, Veracruz y Yucatán) ocupar pa tratar les mordedures de víbora o culiebra. En Quintana Roo, inxeren el rizoma secu y pulverizáu. En Tabasco, beben un té ellaboráu coles fueyes. En Yucatán, preparen la yerba en fervinchu y adulzar con miel d'abeya, tomándolo cada dos hores o cada hora, según el casu; o bien, tomen el cocimientu del raigañu y fueyes, xunto con otres plantes, como contraveneno pa la mordedura de víbora, de perru rabiosu o cualquier intoxicación alimenticia.
En Quintana Roo, pa la vultura, tomen el fervinchu del raigañu; tamién lo usen como antiespasmódico y contra la dispepsia, combinando'l polvu de la contrayerba con polvu de Aristolochia maxima, y alministrar oralmente. A finales del sieglu XVI, Francisco Hernández de Toledo señala: "cura los salpullidos, los llamparones, los forúnculos y el llamáu mal gálicu, resuelve los demás tumores y sollivia otres enfermedaes, que poles propiedaes diches, fácilmente puede conocese cuálos sían".
Juan de Esteyneffer, na segunda década del sieglu XVIII usar contra la ponzoña, el toyimientu, tarbadilla, calentures tercianas, reumatismu y úlceras. Ricardo Ossado, nel Libro del Judío de mediaos del mesmu sieglu, menta: "ye remediu eficaz pa les hemorraxes que carecen les muyeres, entá pa los que sobreviven dempués del partu, y tien la gran virtú de ser tamién un preservativu bien bonu pa la colerina y entá pa la hidropesía, espulsa los pares definíes, produz y regula el periodu de los señores, cura bubas, llagues, tumores, dolores, cólicos, pa casos de foria crónica" y confirma, "pa la roxura o colerina da bien bones resultaos". A finales del mesmu sieglu, Vicente Cervantes rellata: "ye una planta de golor arumoso, sabor acre, daqué amargosu y persistente. La so virtú ye estimulante, tónica y diaforética, encamentar nes fiebres apodrellaes o adinámicas".
Pal sieglu XIX, Francisco Flores, menta: "los diviesos curar con facilidá, amás de les enfermedaes de la córnea". Polos mesmos años que Flores, la Sociedá Mexicana d'Historia Natural describir como alexitera, antipalúdica, antipirética, antipodágrica, antiséptica, diurética, emenagoga, pa empeines, fiebre tifoideo, llagues, oxitócica, estimulante y contra los panarrizos. Cuasi al rematar el sieglu, el Institutu Médicu Nacional reportar pa l'anxina gangrenosa, anticrotálica, aperitiva, carminativa, diaforética, estimulante, eupéptica, tónica y pa la viruela y la dermatosis.
Nel sieglu XX, Maximino Martínez retoma la información proporcionada pola Sociedá Mexicana d'Historia Natural y amiesta el so usu pa abscesos, como anticrotálico, antiodontálgico, antisifilítico, antitumoral y diaforético. Narciso Souza conseña que los raigaños son usaes nes fories, disenteríes ya indixestiones. Finalmente, la Sociedá Farmacéutica de Méxicu repiti parte de la información proporcionada pol Institutu Médicu Nacional: diaforético, estimulante, eupéptico, tónicu y pa la viruela. Nel raigañu identificóse'l cardenólido syriogenín y nuna muestra de fueyes y tarmu detectóse la presencia d'alcaloides.
Taxonomía
Dorstenia contrajerva describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 121. 1753. Dorstenia: nome xenéricu nomáu n'honor del botánicu alemán Theodor Dorsten (1492 - 1552).
contrajerva: epítetu
Carbonia
Carbonia (en sardu: Carbònia o Crabònia) ye un conceyu de la provincia de Cerdeña del Sur, na rexón de Cerdeña, n'Italia.
Carbonia foi fundada por Mussolini en 1938, ta asitiada na rexón minera de Sulcis. Construyir en dos años y caltién la estructura arquitectónica fascista, con inmensos edificios y anches cais que converxen na plaza Roma, onde s'atopen los edificios públicos más importantes, como'l Conceyu, la Torre Cívica y la ilesia de San Ponziano. Lo más destacable ye un campanariu de roca volcánica en dicha ilesia.
Mamey
Mamey ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Thuban
Thuban (Alfa Draconis / α Dra / 11 Draconis) ye una estrella na constelación del Dragón. Tien magnitú aparente +3,67 y, magar ostentar la denominación de Bayer «Alfa», ye namái la octava estrella más brillosa na constelación. Ta asitiada a 309 años lluz del Sistema Solar.
Nome
El nome de Thuban provién del árabe ثعبان (Th'uban, «la cabeza de la culiebra»). Este yera'l nome que los antiguos astrónomos árabes usaben pa tola constelación del Dragón, y a esta estrella posiblemente llamar Adib (Al Dhi’bah, «la hiena»).
Estrella Polar
Hai unos 4800 años Thuban foi la Estrella Polar nel hemisferiu norte, como anguaño ser Polaris (α Ursae Minoris). Debíu al movimientu de precesión, la oscilación periódica de la exa de la tierra, pasu ente pasu dexó de marcar el norte terrestre. Escontra'l 1900 e.C. la estrella Kochab (β Ursae Minoris) empezó a sustituyir a Thuban como Estrella Polar.
Escontra Thuban taben empobinaes les pirámides de Gizeh, n'Exiptu, cuando fueron construyíes.
Carauterístiques físiques
Thuban ye una xigante caliente de tipu espectral A0III con una temperatura superficial de 9840 K. Ye 300 vegaes más lluminosa que'l Sol y La midida de la so diámetru angular —0,571 milisegundos d'arcu— dexa evaluar el so diámetru real, 5,8 vegaes más grande que'l del Sol. El so conteníu metálico ye daqué cimeru a la solar ([Fe/H] = +0,12). Acordies cola so condición de xigante, nel so nucleu terminó la fusión d'hidróxenu en heliu.
Thuban ye una binaria espectroscópica, esto ye, la so naturaleza binaria establecióse pol desplazamientu Doppler de los sos llinies espectrales. Nada se sabe de la estrella acompañante, sacantes tarda 51,417 díes en completar una órbita alredor del so brillosu compañera.
Paul Sparks
Paul Sparks ye un actor d'Estaos Xuníos. Ye conocíu polos sos trabayos nel teatru y por interpretar a Mickey Doyle na serie de televisión Boardwalk Empire.
Nació y crióse en Lawton, Oklahoma, fíu d'un entrenador de fútbol americano y una maestra. Estudió inxeniería na Universidá del estáu d'Oklahoma enantes de graduase con un títulu n'actuación na Universidá de Nueva York en 1995.
Margarornis rubiginosus
Descripción
Los subepalos acolorataos adultos miden una media de 16 cm de llargu, y pesen alredor de 18 g. Tien l'apariencia d'un pequeñu ferrerín de picu curtiu anque la so cola nun ye ríxida como la d'éstos. El plumaxe de les sos partes cimeros ye castañu acoloratáu y les partes inferiores son de color canela. Tien el gargüelu y la llista superciliar blanques. Los individuos inmaduros son casi idénticos a los adultos.
Distribución y hábitat
Esta especie ye endémica de los cordales de Costa Rica y l'oeste de Panamá. El subepalo acoloratáu alcuéntrase nos montes y montes dende los 1200 m d'altitú hasta la llende del monte, siendo'l so hábitat les viesques de monte, los sos marxes y escamplaes.
Comportamientu
Aliméntase de grandes inseutos y arañes, amás de les sos canesbes y güevos. Busca a les sos preses ente'l mofu, la foyarasca y les plantes epifites.
Engata poles cañes y los tueros, anque usa la so cola como soporte menos que los trepatroncos en la so cola. Suel ser vistu solo, en pareyes, o formando parte de bandaes mistes.
Constrúi grandes niales ovalaos zarraos, nes cañes grueses de les copes de los árboles, a unos 25 metros d'altor. Camufla los sos niales con mofu y plantes epifitas y l'entrada ta na parte inferior.
Concepción Gimeno de Flaquer
María de la Concepción Gimeno de Flaquer foi una escritora, editora y feminista española.
Biografía
Según Manuel Ossorio y Bernard, Gimeno de Flaquer dar a conocer nes conxustes lliteraries d'Ayguals de Izco y collaborando en publicaciones como La Ilustración de la Muyer, La Muyer, El Corréu de la Moda de Madrid o El Ramillete de Barcelona, ente otros. D'empiezos de la década de 1870 caltiénse correspondencia so col actor Manuel Catalina. thumb|200px|Gimeno de Flaquer, [[Caras y Caretas (Arxentina)|Caras y Caretas, 1910.]] Publicó diverses obres, como la novela Victorina ó heroísmu del corazón (1873), La muyer española (1877) —con una carta-prólogu de Leopoldo Augusto de Cueto—, El doctor alemán (1880), Elina Durval (1878), La muyer xulgada por una muyer (1882), Madres d'homes célebres (1884), Supliciu d'una coqueta (1885), Evanxelios de la muyer, Vides paraleles, Muyeres de regia fonduxe o Culpa y expiación.
N'agostu de 1883, coló a morar a Méxicu, col so maríu Francisco de Paula Flaquer, onde fundó la publicación L'Álbum de la muyer: Ilustración Hispanu-americana. De vuelta a España «readaptaría» en Madrid la revista mexicana sol títulu L'Álbum Ibero-Americanu, de 1890.
Foi defensora activa de los derechos de la muyer, afirmándose que «adoptó un feminismu conservador no ideolóxico y "furiosu" na espresión, con abondo enraigono y espardimientu na alta burguesía». Según la mesma Gimeno de Flaquer: «El sieglu XIX, sieglu de les aspiraciones arrogantes, preparó'l trunfu de la causa de la muyer; el sieglu XX va coronar la obra del so predecesor».
Tentamen Pteridographiae
Tentamen Pteridographiae, (embrivíu Tent. Pterid.), ye un llibru ilustráu con descripciones botániques escritu pol botánicu, profesor de Bohemia, Karel Bořivoj Presl. Espublizóse nel añu 1836. Darréu se reimprimió cola mesma paxinación col nome de Abh. K. Boehm. Gues. Wiss ser. 4. 5: 1-290. 1837.
Mandres-aux-Quatre-Tours
Mandres-aux-Quatre-Tours ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Belluno
Belluno ye una provincia y población de la rexón de Vénetu n'Italia emplazada a unos 80 km al norte de Venecia. La población de la ciudá ye de 36.000 persones, ente que na provincia esisten más de 217.000 habitantes.
El pobláu ta allugáu cerca del ríu Piave, que crucia tola provincia. Nel paisaxe de la provincia predominen los montes de los Alpes y los Dolomites.
Nel ámbitu turísticu, la provincia destaca polos sos llugares pa esquiar, ente ellos Cortina d'Ampezzo, llamada la perlla de les Dolomites, Agordo, Alleghe, Sappada, Misurina, Falcade, Feltre. L'arquiteutura de la ciudá ye d'estilu venecianu.
Fracciones
Antole, Bes, Bolzano Bellunese, Caleipo-Sossai, Castion, Castoi, Cavessago, Cet, Chiesurazza, Cirvoi, Col di Piana, Col di Salce, Collungo, Cusighe, Faverga, Fiammoi, Giamosa, Giazzoi, Levego, Madeago, Miér, Nevegal, Orzes, Pedeserva, Pra de Luni, Rivamaor, Safforze, Sala, Salce, San Pietro in Campu, Sopracroda, Sois, Sossai, Tassei, Tisoi, Vignole, Visome.
Barrios urbanos
Baldenich, borgo Garibaldi (o via garibaldi), Borgo Piave, Borgo Prà, Cavarzano, Mussoi, San Llorienzo, Quartier Cadore, Via Feltre-Maraga, San Francesco, Lambioi, Via Montegrappa, Via Cairoli.
Historia
El nome de la ciudá deriva del célticu belo-dunum, que significa "bella llomba". El nome inspirar pol favorable allugamientu dientro del valle.
Créese que la población del área que güei ye Belluno yera en gran parte venética con una minoría celta. Cuando los romanos empezaron a dirixise escontra'l norte y los Alpes, los celtes emigraron o fueron absorbíos. Xuraron llealtá a Roma nel conflictu del 225 aC contra los galos, y tamién mientres la invasión d'Aníbal na Segunda Guerra Púnica.
Fundada alredor de los años 220-200 aC, la influyencia inicial de Roma yera militar y comercial. Estratéxicamente alcontrada, la ciudá protexía a les ciudaes del sur. Tamién se convirtió en provisora de fierro y cobre. Yá dientro de la esfera d'influyencia romana, la ciudá incorporóse xurídica y políticamente a la República Romana nel sieglu II aC.
La catedral foi bien estropiada mientres el terremotu de 1873, que destruyó una considerable parte de la ciudá, anque'l campanariu permaneció de pies.
Triángulu de branu
thumb|350px|Aspeutu del firmamentu mientres agostu, col Triángulu de branu El Triángulu de branu o Triángulu branizu, ye un asterismu (o seudoconstelación) que dibuxa un triángulu imaxinariu nel hemisferiu norte de la esfera celeste, los sos vértices son les estrelles Altair, Deneb y Vega, y coneuta les constelaciones Aquila, Cygnus y Lyra repeutivamente. L'asterismu trazóse a finales de los años venti pol astrónomu Owald Thomas quien referíase a estes estrelles como'l “Gran Triángulu” y en 1934 pasó a llamase'l Triángulu de branu.
Alcuéntrase asitiáu percima de llatitúes del mediu norte mientres los meses de branu, pero tamién puede vese mientres la primavera bien ceo pela mañana. En seronda el triángulu ye visible pela tarde hasta payares. Dende'l hemisferiu sur apaez invertíu y cerca del horizonte mientres los meses d'iviernu.
Estrelles del Triángulu de branu
thumb|left
Margarornis squamiger
The subepalo perlado, corretroncos perlado o titirí pingáu (Margarornis squamiger ye una especie d'ave de la familia Furnariidae, que s'atopa n'Arxentina, Bolivia, Colombia, Ecuador, Perú y Venezuela.
Hábitat
Vive nos Andes, ente los 1500 y 3000 msnm d'altitú, nel subdosel y cantos de viesca montiega, especialmente ente árboles con munches epifites, incluyendo parches de Polylepis cerca de la llende de vexetación.
Descripción
Mide 15 a 15,7 cm de llargor. El plumaxe de les partes cimeres ye de color castañu, que se fai acoloratáu nel envés y les nales. Presenta ceyes y gargüelu blanques y puntos perlados sobre fondu pardu olivaceu en toles partes inferiores. Cola llarga, graduada, con puntes espinoses.
Fátima Báñez
María Fátima Báñez García, más conocida como Fátima Báñez, ye una política, economista y xurista española. Dende avientu de 2011 hasta'l 1 de xunu de 2018 foi ministra d'Emplegu y Seguridá Social del Gobiernu d'España.
Margarornis squamiger
Reproducción
Constrúi con mofu un nial ye forma de bola, con una entrada llateral, asitiáu so una caña o una roca.
Fátima Báñez
Inicio
Conseyera de Radio y Televisión d'Andalucía (1997-2000), añu a partir del cual sería escoyida diputada nel PP nel segundu gobiernu de José María Aznar. Diputada de les llexislatures VII, VIII, IX y X. Llicenciada en Derechu y en Ciencies Económiques y Empresariales pola Universidá Pontificia Comillas (ICADE).
Ministeriu d'Emplegu y Seguridá Social
El 22 d'avientu de 2011, por decisión de Mariano Rajoy, convertir en ministra d'Emplegu y Seguridá Social del Gobiernu d'España, en sustitución de Valeriano Gómez.
Nel momentu en que asume la cartera ministerial el paru constitúi'l primer problema pa los españoles según el Centru d'Investigaciones Sociolóxiques. La cifra de paraos n'España algamaba 5 273 600; el númberu de llares con tolos sos miembros activos en paru asítiase en 1 575 000; la tasa de paru n'España yera del 22,85% y doblaba la tasa media de la XE; la tasa de paru xuvenil raspiaba'l 50% (48,6%); l'emplegu destruyíu n'España dende'l cuartu trimestre de 2007 yera de 2 669 400 emplegos y el porcentaxe de trabayadores temporales n'España algamaba'l 25%, unu de los más elevaos de la XE.
El vienres 10 de febreru de 2012 el so Ministeriu llanzó la primera reforma llaboral del gobiernu del Partíu Popular. Esta reforma llogró'l sofitu de la Comisión Europea, el Bancu d'España y la OCDE pero nun consiguió'l consensu de los sindicatos. Báñez amosar en tou momentu abierta al diálogu pero confirmó que les llinies básiques de la reforma llaboral nun se camudaríen. El puntu más criticáu polos sindicatos ye l'abaratamientu del despidu, yá que s'amenorga la indemnización por despidu improcedente pa los contratos indefiníos de 45 a 33 díes per añu trabayáu, ente que la indemnización nos despidos oxetivos xeneralizar a 20 díes per añu trabayáu. Les movilizaciones en contra de la reforma llaboral rematen el 29 de marzu, de 2012 cola primera fuelga xeneral del gobiernu de Mariano Rajoy y séptima de la historia de la democracia.
Mientres el so mandatu establez el complementu de maternidá en pensiones, una midida de sofitu a les madres trabayadores que, hasta la so puesta en marcha, tan solo Francia enllantara. La iniciativa reconoz l'aportación de la natalidá al sistema de pensiones, de forma que les madres trabayadores reciben un complementu d'hasta'l 15% de la pensión que-yos correspuende a la de la so xubilación.
Masius chrysopterus
Masius chrysopterus, tamién denomináu saltarín de nales doraes, saltarín moñudo o Saltarín alidorado, (Colombia) ye una especie d'ave paseriforme perteneciente a la familia Pipridae. Ye la única especie del xéneru monotípicu Masius. Ye nativu de los Andes al noroeste d'América del Sur.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase en Colombia, Ecuador, Perú y Venezuela. El so hábitat ye la maleza del sotobosque de florestas montiegues tropicales y subtropicales, ente los 1000 y los 2000 msnm.
Dorstenia drakena
Dorstenia drakena ye una especie yerbácea perteneciente a la familia Moraceae que ye orixinaria de Méxicu, Centroamérica y Suramérica.
Descripción
Son plantes acaulescentes, con rizomas erectos, qu'algamen un tamañu d'hasta 25 mm de gruesu. Fueyes sagitaes a fondamente 3–9-pinnatilobaes, de 7–27 cm de llargu y 6–20 cm d'anchu, ápiz agudu a acumináu, base fondamente llobada, mayormente decurrente sobre'l peciolu, marxe dentáu a cuasi enteru, escasamente híspidas nel fexe, uncinado-puberulentas nel viesu, especialmente nos nervios; pecíolus 8–21 cm de llargu, puberulentos o uncinado-puberulentos, estípules 2–4 mm de llargu. Pedúnculos 6–27 cm de llargu; receptáculu circular a ováu, llisu, dacuando llixeramente cóncavu distalmente, 8–48 mm d'anchu, marxe verde.
Distribución y hábitat
Ye una especie común que s'atopa nos montes secos de la zona pacífica; a una altitú de 0–300 (–800) metros de Méxicu a Costa Rica y el norte de Suramérica.
Propiedaes
Úsase-y nel estáu de Guerrero pa solliviar los granos, nesti casu'l camotito fiérvese y cola agua resultante fáense llavaos peles nueches mientres un mes. P'aprovechar los sos atributos melecinales dempués del partu, fiérvese la fueya y danse llavaos peles nueches mientres un mes, pero encamiéntase nun comer chile nin carne de puercu. Nel estáu de Sonora emplégase'l raigañu pa controlar la fiebre. Francisco Hernández de Toledo, nel sieglu XVI rellata: el zusmiu o'l llicor destiláu, tornáu na cantidá que se quiera, apanga los ardores de les fiebres, picadures venenoses principalmente la de los escorpiones, fai les vegaes de preventivu y antídotu escelente, sobremanera si tamién el raigañu mesma ye machucada y aplícase en forma de cataplasma o en plasta. Lliga, quita l'ardor de los reñones, apanga les inflamaciones del gargüelu y los dolores de pechu, mengua l'acidez de la orina, escita'l mambís y ye remediu de toles enfermedaes comoquier que s'emplegue.
Nel sieglu XX, Alfonso Herrera Fernández na so obra comenta: ye un estimulante tónicu y diaforético nes fiebres, disentería, tifoidea y foria.
Taxonomía
Dorstenia drakena describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Systema Naturae, Editio Decima 899. 1759. Dorstenia: nome xenéricu nomáu n'honor del botánicu alemán Theodor Dorsten (1492 - 1552).
drakena: epítetu
Gobiernu de Polonia nel exiliu
El Gobiernu de Polonia nel exiliu, oficialmente Gobiernu de la República de Polonia nel exiliu (en polacu: Rząd Rzeczypospolitej Polskiej na uchodźstwie), foi'l gobiernu de Polonia tres la ocupación pola Alemaña Nazi y la posterior invasión pola Xunión Soviética mientres setiembre y ochobre de 1939 que dieron l'entamu de la Segunda Guerra mundial.
El Gobiernu polacu nel exiliu dirixía a les Fuercies Armaes polaques qu'operaben en Polonia y l'estranxeru mientres la guerra. Magar nun foi reconocíu mientres enforma tiempu y nun tuvo poder efectivu tres la Segunda Guerra Mundial, siguió esistiendo hasta'l final del gobierno comunista en Polonia en 1990, cuando delegó formalmente les sos responsabilidaes al nuevu gobiernu.
Establecimientu
El 17 de setiembre de 1939, el presidente de la República de Polonia, Ignacy Mościcki, que s'atopaba entós nel pequeñu pueblu de Kosów, cerca de la frontera sur de Polonia, robló un decretu nel que señalaba a Władysław Raczkiewicz, el voceru nel Senáu, como'l so socesor. Facer d'alcuerdu al artículu 24 de la Constitución de la República de Polonia, adoptada n'abril de 1935 y que dicía lo siguiente:
Raczkiewicz, que s'atopaba en París, emprestó darréu xuramentu constitucional na Embaxada de Polonia y convirtióse en Presidente de la República de Polonia. Nomó entós al Xeneral Władysław Sikorski como Primer Ministru y Comandante en Xefe de les Fuercies Armaes polaques.
La mayoría de la marina polaca escapara a Gran Bretaña antes del 1 de setiembre de 1939, y decenes de miles de soldaos y aviadores polacos escaparen al traviés de Hungría y Rumanía o del Mar Bálticu pa siguir la llucha en Francia y nel mandatu francés de Siria. Munchos polacos tomaron parte subsecuentemente nes operaciones aliaes na Campaña de Noruega (Narvik), la Batalla de Francia, la Batalla d'Inglaterra, la Batalla del Atlánticu, el Norte d'África (sobremanera en Tobruk), Italia (na Batalla de Montecassino y Ancona), Market Garden, Wilhelmshaven y en dalgún otru llugar xunto a otres fuercies aliaes. Inclusive tres la cayida de Polonia, y antes de la entrada de la Xunión Soviética na guerra, Polonia permaneció como'l tercer aliáu más fuerte na batalla, tres Francia ya Inglaterra. (Otres unidaes militares polaques, formaes na Xunión Soviética tres la invasión d'Adolf Hitler de la Xunión Soviética en xunu de 1941 llucharon xunto a, y so la direición de los soviéticos)
Mientres la guerra
El Gobiernu de Polonia nel exiliu, establecíu primero en París y darréu en Londres, foi reconocíu por tolos gobiernos aliaos. Políticamente, yera una coalición del Partíu Llabrador Polacu, el Partíu Socialista Polacu y el Partíu Demócrata Nacional, a pesar de qu'estos partíos calteníen solo una muerte d'esistencia nes circunstancies del exiliu.
Cuando Alemaña atacó a la Xunión Soviética en 1941, el Gobiernu de Polonia nel Exiliu estableció rellaciones diplomátiques cola Xunión Soviética, a pesar del papel de Stalin nel anterior esmembramientu de Polonia fitu pol Pactu Ribbentrop-Mólotov. Cientos de miles de soldaos polacos que fueren tomaos como prisioneros polos soviéticos nel este de Polonia en 1939, y munchos prisioneros civil y deportar polacos, fueron lliberaos y autorizaos pa formar unidaes militares ("L'exércitu de Anders") y sacupaos a Irán y a Oriente Mediu, onde yeren desesperadamente precisaos polos británicos, fuertemente primíos pola Afrika Korps d'Erwin Rommel. Estes unidaes polaques formaron la base pal II Cuerpu polacu, lliberáu pol Xeneral Władysław Anders, que xunto con otres unidaes polaques primeramente creaes, llucharon al llau de los aliaos.
N'abril de 1943 los alemanes anunciaron qu'afayaren nel monte de Katyn, cerca de Smolensk, Rusia, fueses comunes de 8.000 oficiales polacos que fueren tomaos como prisioneros de guerra en 1939 y asesinaos polos soviéticos. El gobiernu soviéticu dixo que los alemanes fabricaren esi descubrimientu, acusándolos de ser los autores de la masacre. Los alemanes convidaron a la Cruz Roja Internacional a visitar el sitiu, y confirmóse que les fueses conteníen los cadabres d'oficiales polacos que fueren asesinaos con armes soviétiques. Los otros gobiernos aliaos, por razones diplomátiques, aceptaron formalmente la escusa soviética, pero'l Gobiernu de Polonia nel Exiliu refugó faelo. Stalin endureció entós les rellaciones col Gobiernu de Polonia nel Exiliu. Nuna desgraciada coincidencia, Sikorski, llargamente reconocíu como'l líder exiliáu polacu más capaz, resultó muertu nun misteriosu accidente aereu, imputáu por dellos historiadores a axentes británicos o soviéticos, en Xibraltar en xunetu de 1943. Asoceder como cabeza del Gobiernu de Polonia nel Exiliu Stanisław Mikołajczyk.
Mientres 1943 y 1944 los líderes aliaos, particularmente Winston Churchill, intentaron volver a entamar les conversaciones ente Stalin y el Gobiernu de Polonia nel Exiliu. Pero estos esfuercios fracasaron por delles razones. Una d'elles foi la Masacre de Katyn (y otres de Kalinin y Kharkiv). Otra torga yera la delimitación de les fronteres de Polonia tres la guerra. Desque tuvo claro que sería la Xunión Soviética y non los aliaos occidentales quien lliberaría Polonia de los alemanes, esta fienda tuvo aciares consecuencies pa Polonia. Stalin aportunó en que los territorios anexonaos polos soviéticos en 1939, que teníen mayoría de población ucraniana y bielorrusa, tendría de permanecer en manes soviétiques, y que Polonia sería compensada con terrenes que se anexonaría d'Alemaña. Mikołajczyk, sicasí, refugó comprometer la cuestión de la soberanía de Polonia sobre los territorios del este d'antes de la guerra. Una tercer cuestión foi la insistencia de Mikołajczyk de que Stalin nun instaurara un gobiernu comunista na Polonia de posguerra.
Guerra fría
En payares de 1944, a pesar de la so rocea nos soviéticos, Mikołajczyk resignóse, volvió a Polonia y tomó posesión del cargu nel nuevu gobiernu establecíu sol auspicio de les autoridaes d'ocupación soviétiques. Munchos polacos exiliaos oponer a esta aición, creyendo qu'esi gobiernu yera una fachada pal establecimientu d'un réxime comunista en Polonia, una visión que se probó que yera correuta pocu dempués; en perdiendo una eleición que darréu se vio que fuera fraudulenta, Mikołajczyk dexó Polonia nuevamente en 1947.
Mentanto, el Gobiernu de Polonia nel Exiliu caltuvo la so esistencia, pero los Estaos Xuníos y el Reinu Xuníu retiraron la so reconocencia'l 6 de xunetu de 1945. Les Fuercies Armaes polaques nel exiliu fueron eslleíes en 1945 y la mayoría de los sos miembros, incapaces de volver con seguridá a la Polonia comunista, establecer n'otros países. Un enclave en Emsland, cerca de Harén, Alemaña esiste dende 1948. Los polacos de Londres tuvieron que desallugar la embaxada polaca en Portland Place y dexáron-yos namái la residencia privada del Presidente, nel 43 de Earton Place. El Gobiernu nel Exiliu convertir en gran parte nel símbolu de la continuidá de la resistencia a la ocupación estranxera de Polonia, ente que caltenía dellos archivos importantes de la Polonia de preguerra. Irlanda y España fueron los últimos países, amás de la Santa Sede (hasta 1979) en reconocer al Gobiernu nel Exiliu.
thumb|100px|[[Lech Wałęsa, Presidente de Polonia (1990-1995).]]
En 1954, diferencies polítiques llevaron a una quebra nes files del Gobiernu nel Exiliu. Un grupu que reivindicaba representar al 80% de mediu millón de anti-comunistes polacos exiliaos dende la guerra, oponer a la continuidá del Presidente August Zaleski nel so cargu cuando expiró el so mandatu de siete años. Formaron un Conseyu d'Unidá Nacional el 31 de xunetu de 1954 y establecieron un Conseyu de trés pa exercer les sos funciones de cabeza del estáu que taba formáu por Tomasz Arciszewski, el xeneral Władysław Anders, y Edward Raczyński. Namái tres la muerte de Zaleski en 1972 axuntáronse dambes faiciones.
A pesar d'estos contratiempos, el Gobiernu nel Exiliu siguió esistiendo. Escontra'l fin de la República Popular, en 1989, había inda un presidente y un gabinete d'ocho que s'axuntaba cada dos selmanes en Londres, dirixendo la llealtá de la mayoría de cerca de 150.000 veteranos polacos y los sos descendientes que vivíen n'Inglaterra, incluyíos 35.000 namái en Londres.
N'avientu de 1990, cuando Lech Wałęsa convertir nel primer presidente de Polonia tres el comunismu, recibió los símbolos de la República de Polonia (la bandera colorada presidencial, los sellos presidencial y d'Estáu, les faxes presidenciales y el testu orixinal de la constitución de 1935) del postreru presidente del Gobiernu nel Exiliu, Ryszard Kaczorowski, y asina se restableció la continuidá de la república y con efeutu retroactivu reconocióse la llexitimidá del Gobiernu nel Exiliu. En 1992 fueron reconocíes oficialmente en Polonia les medayes militares y otres condecoraciones daes pol Gobiernu nel Exiliu
Golfu Trinidad
El golfu Trinidá ta asitiáu nel océanu Pacíficu na rexón austral de Chile, al sur del golfu de Penas ente los paralelos 49º 51’ y 50º 02’ de latitud sur.
Alministrativamente pertenez a la provincia Última Esperanza de la XII Rexón de Magallanes y l'Antártica Chilena.
Dende hai aproximao 6.000 años les sos mariñes fueron habitaes pol pueblu kawésqar. A empiezos del sieglu esti pueblu fuera práuticamente escastáu pola aición del home blancu.
Allugamientu
Mapa del golfu
Formar ente'l llau SO de la isla Mornington, la boca occidental de la canal Trinidad y l'estremu NO de la isla Madre de Dios, paralelos 49° 52' S y 49° 50' S. La so boca escontra l'océanu Pacíficu tien 13 milles d'anchu.
Xeoloxía y orografía
Son una socesión de tierres altes y barrancosas con numberosos cumes y puexos bien paecíos ente sigo. Los sos cabos y puntes terminen en forma abrupta.
Esisten altores bastante notables que sirven pa reconocer la entrada a los distintos senos, canales o badees. Estes tán claramente indicaes nes respeutives cartes y derrotero de la rexón.
Nel pasáu produció un fundimientu del territoriu provocáu pol alcuentru, frente a la península de Taitao, de tres plaques tectóniques: la de Naza y l'Antártica que se mueven escontra l'este, y la Suramericana que se mueve escontra l'oeste. Esta situación causó un bultable fundimientu del cantu de la placa Suramericana baxando los suelos al so nivel actual, lo que puede comprobase pola fragmentación del territoriu y la penetración del mar nos llugares fundíos, surdiendo gran cantidá d'islles.
Data de la dómina terciaria; y ye productu de la mesma causa xeolóxica que fizo apaecer primero'l cordal de la Mariña y depués la de los Andes. Na edá glacial, tomó'l so aspeutu actual siendo la continuación escontra'l sur de la cordal de la Mariña.
Ye d'orixe ígneu pola clase de roca que la constitúi y pol so relieve aspru ya irregular, característicu de les cadenes d'erupción.
Climatoloxía
La rexón ye afeutada de cutio por vientos del oeste y pol pasu frecuente de sistemes fronteros. Estos sistemes fronteros xenerar na llatitú 60° S, zona na que conflúin mases d'aire subtropical y mases d'aire polar creando una petrina de baxes presiones que forma los sistemes fronteros. Esta área tien un clima que se conoz como “templáu fríu lluviosu” que s'estiende dende partir sur de la X Rexón de Los Lagos hasta'l estrechu de Magallanes. Equí rexístrense les máximes cantidaes de precipitaciones, en isla Guarello algamáronse hasta 9.000 mm añales.
La nubosidad atmosférica ye alta, los díes estenos son escasos. L'amplitú térmica ye amenorgada, la oscilación añal ye d'aproximao 4° C con una temperatura medio de 9°C. Bastia mientres tol añu siendo más lluviosu escontra la seronda.
Esisten solu dos estaciones: branu ya iviernu. El branu empieza en setiembre y los vientos empiecen a ronden del NO al SO. Los díes empieza a ser más llargos y n'ochobre pueden haber dellos díes estenos. Nos meses d'avientu, xineru y febreru los vientos yá soplen casi puramente del SO con gran intensidá.
Les agües, nesta estación, son frecuentes pero non tan persistentes como nel iviernu y preséntense so la forma de fuertes y bayurosos bastios. La meyor dómina del añu ye la que va de febreru a abril. En mayu reparen braveces de mar que traen muncha marexada. En mayu cayen les primera nevazones les que siguen mientres tol iviernu. Les nevazones dacuando son tan trupes que la visibilidá vese amenorgada a non más de 100 metros. El vientu rondó al NO. Los meses de xunu y xunetu considérense los peores del añu. El mal tiempu ye l'estáu normal de la rexón, el bon tiempu ye un accidente transitoriu.
Na zona del golfu Trinidá mientres siete meses d'observaciones, d'ochobre a mayu, el vientu sopló casi permanentemente del norte al weste, acompañáu d'agües que la so duración media foi d'hasta 11 hores de les 24 hores del día. Les envernaes son frecuentes y vienen xeneralmente acompañaos de tiempos zarraos y bastios. El barómetru ye una guía abondo útil. Un altor barométricu estable, seya alta o baxa, ye un niciu de meyor tiempu qu'un altor inestable.
Na mayoría de los senos, esteros y canales les tierres altes faen camudar la direición del vientu verdaderu. El vientu tiende a soplar a lo llargo de les canales, siguiendo la so direición y escontra baxo nos valles.
Nos puertos y fondeaderos que s'atopen a sotaventu de les tierres altes, cuando los bastios que soplen polo alto atopen quebraes o valles, baxen por ellos en forma repentina y violenta, a estos bastios conózse-yos como “williwaws”.
El vientu dominante en tola zona según el mes ye: xineru del NO – febreru del O – marzu y abril del O – mayu ronda al S – xunu camuda al SO – xunetu y agostu ente l'O al SO – setiembre del E y del N – ochobre del O – payares del O al NO y n'avientu del ONO.
Oceanografía
Al traviés de la boca del golfu hai una aresta submarina con una fondura mínima de 26 metros como a 7 milles al sur del cabu Primeru. Na so parte oriental atópense les roques Seal.
Flora y fauna
Nes fasteres y fondalaes de los cuetos crez un monte tupiu que s'afirma nes fiendes de les roques, los árboles enxaréyense unos con otros. De normal nun se desenvuelven sobre los 50 metros sobre'l nivel del mar, pero onde ta abellugáu del vientu dominante xube hasta los 200 y 300 metros sobre dichu nivel.
Sobre la roca desnuda reparar una formación esponxosa sobre la cual crecen líquenes y mofos dende los cualos surde l'agua a la menor presión que s'exerza sobre la so superficie. Dellos árboles son l'haya, el tepú y el canelu.