cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Manuel Blanco Encalada
Viaxes a Europa y los sos asignaciones en Chile
El 25 de xunu de 1847 foi nomáu pol ministru Manuel Camilo Vial, mientres el creciente gobiernu de Manuel Bulnes, comandante xeneral de marina ya intendente del puertu de Valparaíso. Con esti últimu cargu impulsó nel puertu delles obres renovadores d'utilidá pública como hospitales, meyoramientu del pavimentu de les cais, contratos de gas y agua potable, y la primer piedra del ferrocarril de Santiago a Valparaíso.
En 1851 al españar una revolución lliberal en contra del gobiernu de Manuel Montt, el vicealmirante ya intendente de Valparaíso Blanco Encalada participó personalmente nel sofocamientu d'un motín nel puertu'l 28 d'ochobre d'esi añu. Vencida la revolución, foi nomáu ministru de Chile en Francia ante la corte de Napoleón III, el 27 de xineru de 1853, como premiu a los sos servicios pal Estáu. Con esto, visitaba por cuarta y última vegada Europa xunto a la so familia.
En Francia, tuvo bastante amestáu por parentescu y amistá colo más escoyío de la nobleza francesa y tamién cola familia imperial por una vieya y estrecha amistá que lo xunía cola familia de la emperatriz Eugenia de Montijo, al ser el padre de la emperatriz Cipriano Palafox y Portocarrero, un compañeru de Blanco Encalada n'España mientres la so mocedá. Mientres la so misión en Francia, el so fíu Florencio casóse cola princesa rusa Olga Basilevna Trubetzkoy y la so fía Teresa con Francisco Echeverría Guzmán, siendo los padrinos d'esta postrera pareya Napoleón III y la so muyer, Eugenia de Montijo.
En 1854 foi comisionado xunto al contralmirante Roberto Simpson pa estudiar les propuestes y contratos pa la construcción d'un buque de guerra n'Europa. Esti buque que sería una corbeta empezar a construyir n'avientu d'esi añu n'Inglaterra, nos estelleros d'Enrique Pritcher, Northfleet, Condáu de Kent. Depués, en xunu de 1855 foi oficiáu a una misión especial en Roma, ante la Santa Sede p'afaer un concordatu sobre temes de llibertá relixosa pero nun se llegó a nengún alcuerdu.
El 26 de xunu de 1855, al respeutive de la corbeta que se taba construyendo n'Inglaterra, denominóse-y col llexendariu nome de Esmeralda, n'alcordanza del buque prindáu por Cochrane na rada del Callao, y dióse-y el lema de “Gloria y Victoria” que sirvió de santu y seña a la división d'abordaxe de l'aición mentada. El costo de la corbeta foi de 217.461 pesos de la dómina, y el 18 de setiembre foi llanzáu a l'agua siendo los sos padrinos Blanco Encalada y la señora Tránsitu Yrarrázabal de Guzmán. El buque zarpó al mandu de Simpson de Falmouth, aportando en Valparaíso el 7 de payares de 1856. Nesi añu Blanco Encalada, gracies a les sos habilidaes diplomátiques pa exercer les sos funciones n'Europa y la so rellación con altos personaxes de la dómina, ye condecoráu pola reina Sabela II d'España cola Gran Cruz de la Orde Carlos III.
Cumplíu'l so ministeriu en Francia, volvió a Chile en xunu de 1858 y al siguiente añu adquirió la chacra de Apoquindo, en que la so casa permanecería llargues temporaes. Él y la so familia al volver de Francia traxeren a la sociedá chilena'l “esprit” del Segundu Imperiu Francés, espresáu nes sos actividaes sociales. Tamién al so regresu ocupó dellos puestos honoríficos nel país siendo'l más destacáu'l de senador en 1864, magar la so avanzada edá de 74 años. Depués tuvo qu'abandonar voluntariamente el cargu pola enfermedá que-y aflixir nesi momentu y que nun-y dexaba tomar parte n'alderiques.
Na guerra contra España
En 1865, por cuenta de la guerra contra España, ufiertó los sos servicios al país. Esti conflictu anició l'añu anterior, cuando la escuadra española al mandu del almirante Luis Hernández-Pinzón Álvarez apoderar de les islles Chincha de Perú dempués d'un incidente nuna facienda d'esi país, onde se vieron afeutaos residentes españoles. Estes islles yeren unu de los principales centros productores de guanu de Perú. En Chile, al igual que n'otros países de l'América Española, esti fechu foi consideráu como una agresión inxustificada per parte d'España, inclusive, tarrecióse qu'estos secesos fueren l'empiezu d'una aventura que pretendiera reconquistar les antigües colonies. El gobiernu chilenu tomó la decisión de negar tou tipu de suministru a la escuadra española y sofitar a Perú. Esto xeneró que'l comandante de la escuadra española'l vicealmirante José Manuel Pareja, qu'asocedió a Pinzón y al ministru español en Chile, esixera al gobiernu chilenu'l llevantamientu de les restricciones a la so escuadra y los debíos prestos al honor español, de nun aceptales, él procedería cola so escuadra a bloquiar y hostilizar les mariñes chilenes.
Estes esixencies y amenaces llevaríen al gobiernu de Chile a declarar la guerra a España'l 24 de setiembre, magar les desventaxes qu'había frente a les fuercies navales españoles yá que Chile al empezar la guerra solo cuntaba con dos buques de guerra que yeren la corbeta de héliz Esmeralda y el vapor armáu Maipú. El gobiernu chilenu tamién formalizó una alianza militar col Perú, faciendo qu'esti país xuniera les sos fuercies navales coles de Chile pa faer frente a los españoles. D'igual manera convidar a otros países del continente pa formar una alianza suramericana contra los españoles, respondiendo al llamáu Bolivia y Ecuador que-y declararon la guerra a España a empiezos de 1866. Magar estos dos últimos países nun participaron viviegamente nes operaciones militares, los sos puertos agora nun podríen ser usaos pa reabastecer la escuadra española.
Blanco Encalada qu'ufiertara los sos servicios al país, tamién dirixó nesos momentos con gran enerxía la Sociedá de la Unión Americana que refugaba l'agresión española. Él por cuenta de esti conflictu diría:
El gobiernu chilenu ufiertára-y un puestu, anque non el que deseyaba yá que se-y dexó como conseyeru. Sicasí, Blanco Encalada ante la falta esixó un cargu efeutivu pa poder lluchar na guerra polo que al alcordase definitivamente una alianza col gobiernu peruanu del xeneral Mariano IgnacioPrado Ochoa y al roblase un tratáu'l 14 de xineru de 1866, dióse-y el 23 d'abril el mandu de la escuadra combinada chilenu-peruana, pero nun pudo tomar el mandu d'esta fuercia darréu yá que el capitán de navío Juan Williams Rebolledo qu'exercía provisoriamente el mandu d'esta escuadra aliada dende antes del nomamientu de Blanco Encalada, atopar na ensenada de Huito esperando la llegada de los blindaos peruanos Huáscar y Independencia pa permediar les fuercies y enfrentar abiertamente nel mar a los españoles.
Cola retirada de la escuadra española al mandu del brigadier Casto Méndez Núñez (quien asocedió a Pareja debíu'l so suicidiu pola prinda de la Cuadonga y la mala situación española) depués del bombardéu de Valparaíso y el combate del Callao, Blanco Encalada pudo embarcase en Valparaíso na corbeta peruana Unión y zarpar escontra Chiloé onde s'axuntó cola fuercia naval binacional y tomó el mandu efeutivu d'éstes, volviendo con tola flota a Valparaíso pa reconcentrar les sos fuercies y esperar la llegada de los dos blindaos peruanos. Una vegada que llegaron esos blindaos esperábase empezar les operaciones ofensives contra los españoles, pero finalmente estes idees del gobiernu cesaron y darréu en 1871 llegar a un armisticiu con España.
La so última misión y fallecimientu
A finales de 1868 dictar pol congresu l'autorización pa la repatriación de los restos del llibertador Bernardo O'Higgins que s'atopaben soterraos en Lima. Blanco Encalada solicitó y llogró l'encargu de presidir la comisión de militares y funcionarios que diríen al Perú. Al llegar a aquel llugar, él tuvo un recibimientu bastante bonu per parte de les autoridaes peruanes que-y teníen abondo envalora por ser unu de los homes que lluchó mientres la independencia del so país y polos sos bonos antecedentes.
Finalmente tres un llargu periodu de serviciu'l 5 de setiembre de 1876 en Santiago, finó'l vicealmirante Manuel Blanco Encalada a los sos 86 años, llogrando a lo llargo de la so vida ser marín, militar, políticu, diplomáticu, primer presidente de la república y xefe de la primer escuadra nacional.
Monumentos
thumb|upright|Monumentu a Blanco Encalada en [[Valparaíso.]] En Valparaíso, como un homenaxe a esti prócer, inaugurar n'ochobre de 1917 un monumentu, que ye obra del famosu escultor español Antonio Coll y Pi.
Unidaes navales
left|thumb|200px|[[Almirante Blanco Encalada (FFG-15)]] L'Armada de Chile tamién honró a esti marín nomando al traviés de los años delles unidaes navales col so nome pa recorda-y. El primeru de los buques recibió'l so nome tan solo 10 díes dempués de la so muerte, camudando'l nome de la fragata blindáu de Valparaíso pol de Blanco Encalada. Esti buque participaría depués na Guerra del Pacíficu y taría presente na victoria en Angamos el 8 d'ochobre de 1879, na que se prindó al monitor peruanu Huáscar, y darréu participaría na guerra civil en 1891, onde sería fundíu'l 23 d'abril nel combate de Caldera. Este sería'l primer buque de guerra nel mundu en ser fundíu por un torpedu autopropulsado.
La segunda nave que tuvo'l so nome foi un cruceru protexíu que foi ordenada la so construcción en 1892, pa reemplazar a la fragata blindada antes mentada. Sirvió como buque d'instrucción, buque estación en Magallanes y como Escuela d'Artillería. Foi dada de baxa en 1940. El terceru foi un destructor estauxunidense de la Clase Fletcher apurríu a l'armada chilena en 1962, y que foi dau de baxa'l 8 de xunu de 1982. El cuartu buque que llevó na armada'l nome de Blanco Encalada foi un destructor portahelicóptero mercáu a Inglaterra el 7 de setiembre de 1987. Con más de 450 persones de dotación foi'l buque insinia de la escuadra hasta'l 12 d'avientu de 2003, añu en que foi retiráu del serviciu.
Anguaño'l buque que lleva'l nome del almirante ye una fragata de la Clase Karel Doorman mercada a los Países Baxos y tresferíu a l'Armada de Chile na base naval de Dean Helder el 16 d'avientu de 2005, como la fragata Almirante Blanco Encalada (FFG-15), siendo esti buque parte del proyeutu de modernización Ponte II que visualizaba'l llogru de 8 fragates pa l'armada.
Odónimos
Como una forma d'honrar la memoría del Almirante Blanco Encalada, en delles ciudaes de Chile - Santiago, Talcahuano, Quilpué, San Antonio, Quillota- recuérdase-y col nome de cais y aveníes.
Raúl Albiol
Raúl Albiol Tortajada, conociú como Raúl Albiol, ye un.
Gustave Garrigou
Gustave Garrigou foi un ciclista profesional francés que la so carrera desenvolver a principios del sieglu XX. El so principal méritu foi la victoria final nel Tour de Francia de 1911.
Palmarés
1907
Neogurelca mulleri
Neogurelca mulleri ye una poliya de la familia Sphingidae. de la que se sabe que vuela nel estáu de Guerrero, Méxicu.
Gustave Garrigou
Palmarés
1908
1909
1910
1911
1912
1913
1914
Resultaos en Grandes Vueltes
Mientres la so carrera deportiva consiguió los siguientes puestos nes Grandes Vueltes:
Enllaces esternos
Gustave Garrigou en memoire-du-cyclisme.net
Yuncos
Yuncos ye un conceyu español de la provincia de Toledo, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha.
Xeografía
El conceyu asítiase na contorna de La Sagra y llinda coles poblaciones d'Illescas al norte, Numancia de la Sagra al este, Yuncler al sur, y Cedillo del Condado al oeste, toes de Toledo.
Historia
Apaez citada per primer vegada la alquería de Yuncos nun documentu mozárabes de venta de 1181, onde moraba un personaxe llamáu Martín Raimundo, que tenía una viña en Cobisa.
La fundación de Yuncos ye siempres posterior a la de "Palomeque" o "Palomequejo" un territoriu axacente a Yuncos, onde s'asitió'l primer nucleu de población, de fundación anterior a Yuncos que-y benefició y acabó per sumir como asina lo atestigüen documentos de la dómina.
Hacia l'añu 1488, los Reis Católicos vendieron un cachu de tierra de Yuncos y Palomequejo a don Pedro de Castiella y a la so muyer doña Isabel Laso. En Yuncos por privilexu real nun pagaben alcabala a la Corona. En 1634, Yuncos dixebrar de Toledo.
En 1789 l'académicu José Carnide, diz nuna de les sos obres refiriéndose a Yuncos: "Dormir nel llugar de Yuncos que'l so mesón paez que namái se fixo pa Besties y Caleseros mas escarez de toa provisión y les sos cames son infelices, por esto aconseyo al que quiera faer esti viaxe que procure nun dormir nel camín".
Escudu
Escudo d'un solu cuartel: d'oru, una faxa, de plata, perfilada d'azur y en situación de baxada, surmontada d'una rueda del so color, acompañada, a diestra y siniestra, de dos tales junqueras, de sinople. Al timbre, corona real zarrada. La creación del escudu foi encargada por alcuerdu de la corporación municipal de 16 d'ochobre de 1981 a los heraldistas ya historiador Buenaventura Leblic García y José Luis Ruz Márquez, quien basaron la so creación nel camín real de Toledo –la faxa– les ventes que nél s'establecieron –la rueda– y les junqueras, en referencia al topónimu de Yuncos.
Alministración
Nes eleiciones del 24 de mayu de 2015, los resultaos eleutorales fueron los siguientes:
Demografía
A empiezos de 2007 había pocu más de 8000 habitantes.
Monumentos
thumb|Iglesia de San Juan Bautista A destacar La Casa de Ciriaco restaurada como conceyu y la ilesia parroquial de San Juan Bautista, les Cases de la Fidalguía del sieglu y una necrópolis de la Edá del Bronce.
La ilesia de San Juan Bautista álzase'l sieglu. D'estilu renacentista, con un escelente retablu tres l'altar mayor que representa la degollación del santu. Anguaño ye la parroquia del conceyu.
Cultura
Ye unu de los 122 conceyos toledanos que formen parte de la denominación d'orixe quesu manchegu y de la indicación xeográfica protexía corderu manchegu.
Reseñes
miniatura|Plaza na llocalidá
Gary Anthony Williams
Gary Anthony Williams ye un actor d'Estaos Xuníos. Apocayá apaeció na serie televisiva Boston Legal. Adicionalmente, ye conocíu pol so papel recurrente en Malcolm in the Middle, de la cadena Fox, como "Abe" Kenarban. Fixo voces pa series animaes de Adult Swim, incluyendo Uncle Ruckus para «The Boondocks» y Coroner Rick en «Stroker and Hoop». Williams apaez nel primer show en direuto de Adult Swim, «Saul of the Mole Men». Williams ye unu de los cofundadores y direutor artísticu del festival L. A. Comedy Shorts en Hollywood (California).
Mocedá y carrera
Williams nació n'Atlanta (estáu de Georgia). Antes de camudase a Los Angeles en 1998, Williams tuvo arreyáu en teatru, comedia y televisión n'Atlanta, onde los sos creitos inclúin actuar col Georgia Shakespeare Festival, actuar y escribir pa Agatha’s: a taste of mystery y ser antiguu miembru de la troupe improvisada más vieya d'Atlanta: Laughing Matters. Williams tuvo papeles recurrentes nes series de televisión I’ll fly away y In the heat of the night, dambes filmadas nel área d'Atlanta.
Televisión
Papeles de Williams inclúin a Abraham "Abe" Kenarban (el padre de Stevie) na comedia de Fox pa televisión Malcolm in the Middle y al alguacil de la xuez Trudy en The Amanda Show de Nickelodeon. Williams tamién yera recurrente na serie de sketchs risibles de WB Televisión Network, Blue Collar TV.
Mientres la temporada trés y cuatro de Boston Legal, Williams apaeció como Clarence Bell, un abogáu part-time patológicamente cobarde que s'espresa al traviés de personaxes, incluyendo muyeres travestidas (por casu una monxa y celebridaes tales como Oprah Winfrey). El personaxe de Clarence/Clarice diba apaecer orixinalmente en namái un episodiu, pero espandir a un personaxe recurrente, y finalmente, parte del repartu permanente. Williams participa en dos shows de Adult Swim, unu siendo un téunicu de STRATA en Saul of the Molemen, y l'otru Uncle Ruckus, un afro-americanu que s'odia a sigo mesmu, en The Boondocks. Williams anguaño alcuéntrase trabayando nuna nueva serie animada de Mike Judge.
Cine
Williams apaeció en películes, como Undercover Brother, Harold and Kumar Go to White Castle, y Soul Plane. (Nel estrenu de la segunda temporada de The Boondocks, "...Or die trying", puede vese a Riley Freeman y Robert Freeman mirando'l trailer de Soul Plane 2, cuando oyen la voz de Williams y del güelu, John Witherspoon (que tien un papel en Soul Plane) teniendo una conversación nel avión.). Williams tamién foi la voz del personaxe principal na serie animada d'internet de Undercover Brother. Amás, foi la voz de Sweet, en Trumpet of the Swan. Williams va apaecer nel filme próximu a estrenase, The Factory, protagonizáu por John Cusack.
Comedia improvisada
Williams, Fuzzbee Morse y Nick Jameson actúen como'l tríu The Flying Fannoli Brothers, una banda d'improvisación. Tamién se presenta en The Groundlings Theatre en Los Angeles, nel show Cookin' With Gas, amás de tornar a Atlanta p'actuar xunto con Laughing Matters una o dos veces per añu.
Esteban Granero
Estaban Granero Molina, conociú como Esteban Granero, ye un futbolista español que na actualidá xuega nel Real Madrid.
June Clyde
June Clyde Foi una actriz, cantante y baillarina estauxunidense.
Clyde empezó la so carrera a los siete años d'edá nel teatru de vodevil, apaeciendo col nome de Baby Tetrazini. Progresó hasta llegar a tener una modesta carrera nel cine de Hollywood, enantes de casase col direutor cinematográficu inglés Thornton Freeland. Clyde treslladóse a Inglaterra col so home y actuó en dellos filmes británicos y en producciones teatrales a partir de 1934, amás de volver dacuando a los Estaos Xuníos p'actuar tantu nel cine como nel teatru.
Yasushi Mizusaki
Yasushi Mizusaki (水崎 靖, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Julie McCullough
Julie Michelle McCullough ye una modelu, actriz y humorista estauxunidense. Posu pa la revista Playboy como la Playmate del mes de febreru de 1986, ya interpretó a "Julie Costello" en Los problemes crecen.
Primeres etapes de la vida
McCullough, que ye d'ascendencia irlandesa, nació en Honolulu, Ḥawai y el so nome deber a un cantar de 1950 llamada "Oh Julie". Tien un hermanu mayor, Joey, los padres de McCullough divorciáronse cuando ella tenía 4 años. La so madre, Nancy, una ama de casa, casóse con Herman Paynter, un infante de marina un añu más tarde. Amás de vivir en Honolulu, ella creció en dellos estaos, incluyendo Carolina del Norte, Virxinia Occidental, Florida, Louisiana, Missouri, Texas, Nevada y California, según Canadá ya Italia.
Modelaje
McCullough trabayó como modelu na so adolescencia enantes de camudase a California. En 1983, graduóse na secundaria y vivía en Allen, Texas, cuando un fotógrafu averar a ella pa posar pa la revista Playboy.
Convertir nuna modelu de Playboy onde apaez en cuatro publicaciones: febreru de 1985 (na cubierta y como parte d'una revista ilustrada de "Girls of Texas"), de febreru de 1986 (como la Playmate del mes), setiembre de 1986 (na cubierta y como parte de "Farmer's Daughters") y ochobre de 1989 (una compilación post Growing Pains de los sos trés primeros llanzamientos con semeyes extras).
Actuación
McCullough atopó trabayu nuna serie de proyeutos de televisión y cine. El so trabayu incluyó Max Headroom, The Golden Girls, un papel na película de 1987 Big Bad Mama II co-protagonizada por Angie Dickinson, Superboy y la película de terror de 1988, The Blob. Amás protagonizó la serie d'aventures de Robin's Hoods como Stacey Wright xunto al cantante y actor Rick Springfield. Robin's Hoods duró una temporada na televisión.
Growing Pains
Na so autobiografía de 2008 Still Growing, Cameron indica qu'él nun llamó por que ella sea despidida y los productores del show afirmaron que'l personaxe de Julie nunca foi pensáu pa ser permanente. Sicasí, la hestoria contada ye que Cameron llamó pa la terminación de McCullough na serie por cuenta de les sos oxeciones a ella dempués d'haber posáu desnuda en Playboy, acusando a los productores del programa de promoción de la pornografía. Una década más tarde, Cameron esculpar cola so familia de la TV por dalgunos del so comportamientos anterioriores, por cuenta de la so falta de maduror.
Según infórmase'l nun reconcilió con McCullough, que diz que l'actor negar a falar con ella mientres un alcuentru posterior. Ella sigue siendo crítica con él, declarando que perdió enforma por cuenta de la reprobación pública que sufrió mientres el discutiniu. McCullough criticó la televisión evanxélica que produció Cameron, onde ella se vio nuna ocasión, diciendo na so páxina de MySpace:
Dempués del escándalu de Growing Pains, fixo delles apaiciones en televisión: Beverly Hills, 90210, Jake and the Fatman, Harry and the Hendersons y Drexell's Class.
Comedia
McCullough agora trabaya como comediante de stand-up, y presentóse nel Hollywood Improv, Palms Casino Resort y Laugh Factory. Participó nel reality show The Girls Next Door de canal E!. Tamién tuvo participación en "Under the Covers", el novenu episodiu de la primer temporada, que s'emitió n'ochobre de 2005, y "May the Horse Be With You", el segundu episodiu de la tercer temporada, que s'emitió en marzu de 2007.
Vida personal
McCullough casóse col actor canadianu David Sutcliffe el 10 de payares de 2001 y divorcióse n'avientu de 2003.
Según Dave Itzkoff, al escribir un artículu de la revista Playboy en xunu de 2006, mientres l'ascensu en popularidá de MySpace, McCullough foi "Embaxadora non oficial de Playboy na nación MySpace."
Amás la humorista celebró la so 50º cumpleaños en The Comedy Store de Hollywood con un show de comedia stand-up con entraes escoses. Ente los invitaos tuvieron Tia Carrere y Paulie Shore.
Fredrik Reinfeldt
John Fredrik Reinfeldt ye un políticu suecu qu'ocupó'l cargu de primer ministru ente 2006 y 2014, como líder del Moderata samlingspartiet (Partíu Moderáu), habiendo resultancia escoyida'l 25 d'ochobre de 2003 en sustitución de Bo Lundgren. Tres la victoria del bloque centroderechista Alianza per Suecia nes Eleiciones al Riksdag de Suecia de 2006, Reinfeldt foi nomáu primer ministru'l 5 d'ochobre de 2006 por mayoría del Riksdag.
Mocedá
Vivió la so infancia en distintes ciudaes, ente elles Bromsten, Londres y Spånga, y formó parte del equipu de baloncestu Tensta Tigers.Tamién participó en delles compañíes de teatru aficionáu. La so familia instalar nel pobláu de Täby en 1976.
Política
A la edá de 18 años, Reinfeldt xunir a la Lliga moderada de la Mocedá en 1983, y en 1992 yá xubiera al rangu de presidente, cargu qu'ocupó hasta 1995. En 1988, Reinfeldt foi escoyíu como alcalde de Täby. En 1990 realiza'l so diplomáu en ciencies económiques. Foi miembru del Riksdag dende 1991, representando'l distritu eleutoral de la so casa, Täby.
En 1994, tres la derrota de los moderaos de la coalición encabezada pol gobiernu, Reinfeldt adoptó una postura crítica contra'l partíu sol lideralgu de Carl Bildt, que se tradució nel aislamientu dientro del partíu. Sicasí, arriendes de un cambéu de direición en 1999 y un resultáu desastrosa na eleición de 2002, Reinfeldt adulces foi ganando influencia nel Partíu Moderáu.
Mientres les eleiciones llexislatives del 17 de setiembre de 2006, propunxo un programa políticu más centrista que los dirixentes precedentes del so partíu. Esto probablemente contribuyó a los progresos eleutorales rexistraos pol so partíu que, con 26,1 % de los votos contra'l 15,3 % en 2002, consiguiendo'l so meyor tantéu dende décades. La so coalición, qu'inclúi tamién el Partíu Lliberal del pueblu, el Partíu del Centru y los Democristianos, llogra'l 48,1 % de los votos y degola a la izquierda que solo se quedó a menos de dos puntos, col 46,2 %.
Anguaño Reinfeldt ye'l presidente de la organización de la Iniciativa de Tresparencia na Industria Extractiva (EITI pol so nome n'inglés) el cual ye un programa p'aumentar la tresparencia alrodiu de pagos por empreses privaes de los sectores mineru o petroleru a los gobiernos y entidaes amestaes a los gobiernos según tamién aumentar la tresparencia sobre los ingresos recibíos pelos países nos cualos eses industries tán asitiaes.
Antonio Adán
Antonio Adán Garrido, conociú como Antonio Adán, ye un futbolista español que xuega de porteru.
Theretra timorensis
Theretra timorensis ye una poliya de la familia Sphingidae. Vuela na islla de Timor, llau occidental, Indonesia.
Vadillo
Xeografía
220px|thumb|left|Términu municipal de Vadillo.
Tien un área de 14,08 km².
Historia
Nel términu municipal de Vadillo topáronse de casualidá diverses ferramientes visigodes, que s'atopen depositaes nel Muséu Numantinu, y que evidencian l'antigüedá del poblamientu d'esi llugar. En documentos del sieglu XIII apaez yá citáu como Vadellum, y a esta dómina tien de pertenecer la pila románica que se caltién na ilesia. Darréu, na Edá Moderna, Vadillo formaba parte de la Cabaña Real de Carreteros de la contorna de Burgos-Soria.
Nel Censu de 1879, ordenáu pol Conde de Floridablanca, figuraba como llugar del Conceyu de San Leonardo del Partíu de Tierra de Roa na Intendencia de Burgos, con xurisdicción de señoríu y so l'autoridá del Alcalde Pedáneo, nomáu pol Duque de Veragua. Cuntaba entós con 130 habitantes.
A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá de constitúi en conceyu constitucional na rexón de Castiella la Vieya que nel censu de 1842 cuntaba con 29 llares y 112 vecinos.
Demografía
A 1 de xineru de 2010 la población xubía a 144 habitantes, 86 homes y 58 muyeres.
Patrimoniu
El Conceyu, construyíu en redol a 1930. Destaca la Ilesia parroquial católica de la Natividá de La nuesa Señora, asitiada pela rodiada del pueblu sobre una llomba, que foi construyida a mediaos del sieglu XVII. De grandes dimensiones, consta de tres naves con cruceru, retablu barrocu, pila bautismal románica y un órganu del sieglu XVIII.
Cerca de la ilesia allúgase la ermita de San Roque, xunto a la cual celébrase la fiesta de "la Caridá" el 16 d'agostu.
Turismu
Allugue municipal. Ye reserva rexonal de caza, y cotu priváu de caza menor.
Costumes
Mientres les fiestes celébrense partíos de pelota, bolos, cucañes, calva, tanguilla, mus, y guiñote amás de la caldereta, que la faen los homes del pueblu.
Anthoscopus flavifrons
Anthoscopus flavifrons ye una especie d'ave paseriforme de la familia Remizidae que vive n'África occidental y central.
Distribución
Alcuéntrase nes selves de Camerún, República Centroafricana, El Congu, República Democrática d'El Congu, Costa de Marfil, Gabón, Ghana, Liberia y Nixeria.
Donald Tusk
Donald Franciszek Tusk  ye un políticu polacu líder de la Plataforma Cívica, ex primer ministru de Polonia y actual presidente del Conseyu Européu.
La carrera pública de Tusk empezó como activista na so ciudá natal de Gdansk, como xefe de l'Asociación Independiente d'Estudiantes (Niezależne Zrzeszenie Studentów, NZS), que sofitaba a la organización Solidarność. Cola esceición d'un periodu de cuatro años, Tusk sirvió de cutio nel parllamentu de la Tercer República dende les sos primeres eleiciones en 1991. Foi vicemariscal (vicepresidente) del Senáu de 1997 a 2001 y vicepresidente del Sejm de 2001 a 2005.
Tusk foi designáu oficialmente primer ministru de Polonia'l 9 de payares de 2007 y asumió'l cargu'l 16 de payares siguiente. El so gabinete ganó un votu d'enfotu nel Sejm el 24 de payares de 2007. Foi'l primer ministru de la Tercer República de Polonia que más años se caltuvo nel cargu. N'ochobre de 2011, la Plataforma Cívica de Tusk ganó una mayoría d'escaños nes eleiciones parllamentaries de Polonia, lo que supunxo la primer vegada qu'un primer ministru yera reelixíu dende la cayida del comunismu en Polonia.
El 30 d'agostu de 2014, anunciar nuna xunta estraordinaria del Conseyu de la XE que Tusk sería'l próximu presidente del Conseyu Européu. El 9 de setiembre, Tusk presentó'l so arrenunciu al cargu de Primer Ministru.
Biografía
Nacíu en Gdańsk, Polonia, ye fíu de Donald Tusk (1930-1972) y de Ewa Tusk (1934-2009). Los güelos de Tusk tantu per vía paterna como materna pertenecíen a la minoría étnica de los cachubos na ciudá de Danzig que fueron escorríos pol réxime nazi. Donald Tusk ta casáu con Małgorzata Tusk, tien un fíu, Michał, y una fía, Katarzyna.
Estudió historia na Universidá de Gdańsk.
Trayeutoria política
En 1991, Tusk fundó (con Jan Krzysztof Bielecki) el Congresu Lliberal Democráticu (Kongres Liberalno-Demokratyczny). Depués en 1994 foi un vicepresidente de l'Alianza de la Llibertá (Unia Wolności). De 1997 a 2001 foi'l vicepresidente del Senáu (Senat), y de 2001 a 2005 foi'l vicepresidente de Sejm. En 2001 fundó con Maciej Płażyński y Andrzej Olechowski un nuevu partíu: la Plataforma Cívica. Dende 2003 ye'l presidente de la Plataforma Cívica. En 2005 Donald Tusk perdió les eleiciones presidenciales de Polonia.
Primer ministru
Dempués de que'l so partíu ganara les eleiciones llexislatives de 2007, Tusk encabeza'l nuevu executivu na función de Primer Ministru. Foi reelixíu nes eleiciones llexislatives de 2011, siendo'l primeru, de los distintos Primeros Ministros polacos, en ser reelixíu dende la cayida del comunismu.
Ente xunetu y avientu de 2011, Polonia presidió sol gobiernu de Tusk la Presidencia del Conseyu de la Xunión Europea. En virtú de la so tenencia de la Presidencia, Polonia sofitó y dio la bienvenida a l'adhesión de Croacia a la Xunión Europea al traviés del Tratáu d'adhesión de 2011.
Presidencia del Conseyu Européu
miniaturadeimagen|Donald Tusk y l'actual [[presidente de la Comisión Europea, Jean-Claude Juncker.]]
Nel cume européu del 30 d'agostu de 2014, nomar a Tusk presidente del Conseyu Européu dempués de que'l Conseyu de xunetu anterior cerrar ensin alcuerdu.
El so mandatu presidencial nel Conseyu Européu empezó'l 1 d'avientu de 2014.
Tusk foi criticáu polos sos probes conocencies d'inglés y francés. Pero fala'l alemán con fluidez.
Socratea exorrhiza
Función de los raigaños aéreos
thumb|Cómo se propunxo que los raigaños aéreos irguir tres ser baltaes por otra planta. 1 - la palmera crez con normalidá. 2 - un árbol balta a la palmera y estrume el tueru. 3 - fórmense nuevos raigaños aéreos a lo llargo del antiguu tueru y los raigaños orixinales empiecen a morrer. 4 - la palmera sigue creciendo con normalidá, pero moviéndose del so llocalización orixinal En 1961, Corner formuló la hipótesis na que los estraños raigaños aéreos de S. exorrhiza yeren una adautación pa dexar a la palmera crecer n'árees pantanoses de la selva. NUN esisten pruebes de que sían una adautación a los hinchentes, suxuriéndose funciones alternatives. Bodley suxurió en 1980 qu'ello ye que dexaben a la palmera "caminar" más allá del puntu de germinación si cai otru árbol na plántula y baltar. Si eso pasa, la palmera produz un nuevu raigañu aereu vertical y puede irguise ente que los raigaños orixinales podrécense. Radford escribió n'avientu del 2009 nel Skeptical Inquirer que "sería interesante pensar que cuando naide ta alredor los árboles caminen pel suelu selvático, ye un meru mitu", y citó dos detallaos estudios pa llegar a esta conclusión. Propunxéronse otres ventayes de los raigaños aéreos en comparanza coles demás. Swaine propunxo en 1983 que dexaría a la palmera colonizar árees con munches refugayes (por casu, tueros muertos) al poder evitalos moviendo los sos raigaños. Hartshorn suxurió en 1983 que los raigaños aéreos dexaríen a la palmera crecer escontra riba p'algamar la lluz ensin tener qu'aumentar el diámetru del tueru. Lar raíz faen a la palmera más estable y polo tanto déxa-y crecer más altu y rápido que si non les tener. Tamién-y dexa usar menos biomasa en raigaños soterraños qu'otres palmeres, dexando polo tanto más enerxía en crecer percima del suelu. Tamién-y conferiría una ventaya al crecer nuna rimada, anque nun s'atoparon pruebes nesti casu.
Iriartea ventricosa tien raigaños similares a S. exorrhiza.
Epifitos
thumb|Fueya de S. exorrhiza thumb|Vista de los raigaños aéreos Atopáronse munches especies de epifito creciendo en S. exorrhiza. Un estudiu de 118 árboles individuales en Panamá atopó 66 especies de 15 families nelles. Les briofitas cubríen el 30% de los tueros, proporción qu'aumentaba si'l diámetru del tueru yera mayor. Alredor de la metá de los árboles estudiaos tenía epifitos vasculares creciendo nellos. Atopáronse más de 85 individuos de 12 especies nuna palmera, y otru árbol foi colonizáu por un total de 16 especies distintes. Los epifitos más comunes fueron tres especies de felechos, Ananthacorus angustifolius, Elaphoglossum sporadolepis y Dicranoglossum panamense, presente nel 30% d'individuos rexistraos. Otres especies comunes representen el 5% de los individuos descubiertos, incluyendo Scaphyglottis longicaulis (Orchidaceae), Philodendron schottianum (Araceae) y Guzmania subcorymbosa (Bromeliaceae). Sicasí, casi la metá de les especies rexistraes yeren pocu comunes, registrandose solo 1 de cada 3 individuos en toles plantes. Afayóse una clara distribución vertical ente les distintes especies: dalgunes crecen nel sotobosque, otres nel estratu mediu y otros nel dosel arbóreo. El númberu d'árboles con epifitos yera significativamente mayor qu'aquellos nos que taben ausentes. Esto suxure que les palmeres algamen cierta edá enantes de ser colonizaes; por casu, envalórase que les palmeres tienen d'algamar los 20 años enantes de ser colonizaes por epifitos vasculares.
Descripción
Esti árbol crez hasta los 12 metros d'altor. El so tueru ye usáu na construcción de cases y d'otres estructures. Usualmente pártese llonxitudinalmente enantes de ser usáu, pero tamién puede ser acovanáu escontra fuera y ser usáu como un tubu.
Morfoloxía de la fueya
Les fueyes de S. exorrhiza que crecen sol sol son más anches, tienen más tricomas y estomas qu'aquelles que crecen na solombra.
Depredadores
El pecarí barbiblanco alimentar de gran cantidá de granes de S. exorrhiza y xuega un papel importante en llindar la so población.
Reproduccción
S. exorrhiza floria mayoritariamente mientres la estación seca y considérase que ye polinizáu por escarabayos, siendo frecuentemente visitáu por una especie de Phyllotrox (Derelomini) y Mystrops (Nitidulidae). Les granes pesen unos 3.5 g y miden 2 cm de llargor y 1,5 cm d'anchu, granando solo un 45% d'elles y de estes, morriendo la cuarta parte.
K. C. Clyde
Vive en Los Angeles, cola so esposa RaeAnn, y el so fíu Craig Clyde. Ye miembru de La Ilesia de Xesucristu de los Santos de los Últimos Díes.
Socratea exorrhiza
Usos
El tueru utilizar pa la construcción de cases y otres estructures, según llances de caza. Polo xeneral, estrémase llonxitudinalmente enantes d'usala, pero puede balerase y usase como tubu. La parte interna de los raigaños aéreos ye usada como afrodisiacu masculín. Los raigaños son tamién fervíes n'agua pa faer un té pa tratar la hepatitis. Les frutes marielles son comestibles.
Taxonomía
Socratea exorrhiza describióse por (Mart.) H.Wendl. y espublizóse en Bonplandia 8(6): 103. 1860. Socratea: nome xenéricu que foi nomáu n'honor del filósofu ateniense Socrates (470–399 BC).
exorrhiza: epítetu, 'raigaños esternos'
Monte Pissis
El monte Pissis ye un estratovolcán inactivu, asitiáu sobre un ramal del Cordal de los Andes dientro de la rexón del altiplanu puneño de l'Arxentina, allugáu ente les Provincies de La Rioxa y Catamarca. Esti volcán ye'l tercer cume de mayor altor de los hemisferios Sur y Occidental, con una altitú de 6795 msnm (22 293 pies 4 pulg).
Allugamientu
Consideráu como unu de los volcanes más altos del mundu, atópase allugáu nel cordal de los Andes, dientro de la seición sur de los Andes de Atacama y dafechu en territoriu arxentín. Políticamente tópase na llende ente les provincies de Catamarca y La Rioxa.
El so accesu sur ye complicáu y depués de transitar el camín al pasu Pircas Negres percuérrese la Quebrada del Ríu del Mediu y traviésase la cuenca del gran cráter del Inca Pillu.
El so cara norte, englaciada na so mayor parte, ye la visión más espublizada del monte y la so guapura sobresal nel desiertu nortizu. La cara sur, de selvaxe aspeutu, ta derrota por un glaciar encajonado ente escuros espolones.
La cara oeste ye la cara oculta del Pissis, solo foi percorrida la zona por dos espediciones (mexicanos 1994 y arxentinos 2009) y tien solo una ruta na so estensión. L'aspeutu de la fastera escaecida ye glaciar y ente los 5600 y 5900 msnmexiste un enorme campu de xelu de más de 40 km².
Les coordenaes del cume principal son S27º45'16,7" W68º47'56,34" y l'altor brindáu por SRTM ye 6795 msnm, ente que la oficial d'alcuerdu al Institutu Xeográficu Nacional ye de 6882 msnm.
Descripción topográfica
D'orixe volcánicu ye un monte de 6 cumes. Catalogáu como volcán compuestu la principal carauterística d'esti tipu ye la esistencia de dellos cumes y de cráteres superpuestos. Forma xunto a los sos cumes satélites la sierra o gordón del Pissis empobináu de Noroeste a Sureste. El gordón del Pissis amás del so macizu principal tien ocho cumbre alliniaes en sentíu averáu NON SE. Una d'elles (Costazu del Pissis) supera los 6400 msnm, otros trés superen los 6000 msnm y el restu los 5500 msnm. Constitúi'l cantu norte del enorme cráter del Inca Pillu. Forma parte del círculu de los volcanes xigantes xunto col Bonete, Babosu, Reclus, Ximielgos y gordones del Bonete y Pissis. Sobresal dientro del so propiu gordón y retaya na so parte más alta los sos seis cumes. Les fasteres norte del macizu cierren al sur la cuenca de la Salina de la Llaguna Verde y ye el llende norte de la cuenca de la llaguna del Inca Pillu. Dambes cuenques son les de mayor estensión nesa porción de la rexón y el Pissis adquier el mayor protagonismu dende dambes depresiones.
Consta de 5 cumes principales superiores a 6700 msnm, bautizaes nel añu 1994 por una espedición conxunta de militares y civiles arxentinos y españoles, lideraos por Jaime Suárez. Esiste un sestu cume allugáu al SO de la principal nomada como Pissis IV pola espedición polaca que realizó'l primer ascensu del monte en 1937.
D'este a oeste son: Exércitu Arxentín, UPAME, Cardenal Samoré, CAM (la más alta de toes según cotes de la carta topográfica nᵘ2769-34 ED 1, escala 1:100.000, del IGM arxentín),Xendarmería Nacional, y Pissis IV.
Cráter Corona del Inca
Escontra'l sud suroeste, a solu 16 km en llinia recta del so cume, atópase'l cráter Corona del Inca, que créese que yera'l visu d'un antiguu monte que s'esbarrumbó sobre sí mesma mientres una esplosión volcánica, o bien, que foi producíu pol impautu d'un meteoritu. Forma una abertura de 5 km de diámetru. Gracies a que l'agua de destemple depositar nel so endorreico centru, formóse'l llagu Corona del Inca, que ye navegable, siendo'l más altu del mundu d'esta condición, con 350 metros de fondura. En 2003 ellí batióse'l récor mundial de bucéu n'altor.
El discutiniu del so altor
(*) Altor entemediu ente cotes según cartografía IGM Arxentina (Monte Pissis 1:100.000)
La cartografía oficial arxentina, compilada en 1962 y vixente hasta la década de 1990, señalaba un altor de 6779 msnm. Les fontes utilizaes pol Institutu Xeográficu Militar fueron les fueyes de la Direición Nacional de Xeoloxía y Minería a escala 1:500.000, del añu 1959, la reconocencia de la Direición Nacional de Xeoloxía y Minería a escala 1:500.000, del añu 1962, el mapa de la Catamarca, Subsecretaría d'asuntos téunicos, a escala 1:500.000 del añu 1952, y la Carta Preliminar del Institutu Xeográficu Militar de Chile, a escala 1:250.000 del añu 1954. Toles fontes señalaes taben basaes nes midíes tomaes pol inxenieru xeógrafu ya hidráulicu chilenu Luis Riso Patrón, y publicaes na so obra de principiu del sieglu XX sobre Xeografía Chilena.
Anguaño los altores brindaos por SRTM (Shuttle Radar Topography Misión) son les más confiables y nun coinciden coles oficiales del IGM arxentín na zona del Pissis. Vale esclariar que n'otres árees concuerden dafechu coles brindaes pol órganu oficial d'Arxentina. La información topográfica SRTM ta basada n'imáxenes llograes pol Tresbordador espacial Endeavour, que desapegó'l 11 de febreru de 2000. La misión foi diseñada pa recoyer datos tridimensionales de la superficie terrestre pa cual añedióse un mástil de 60 metros de llargu, una antena adicional de radar y otros sistemes de navegación más precisos. Esta misión ye un proyeutu de la NASA, l'Axencia Geoespacial de los Estaos Xuníos, el Departamentu de Defensa de los Estaos Xuníos, y les axencies espaciales d'Alemaña ya Italia. La misión ta coordinada pola Direición del Programa de Ciencies Terrestres de la NASA, alcontráu en Washington D.C.. Les midíes según SRTM de los cumes del Pissis son:
En payares de 2005, p'acotar los altores SRTM y brindar mayor claridá a la midida del altor del cume principal, el austriaco Peter Schön esguiló'l Pissis xunto col belga Andy Debakker, pa realizar in situ la midida, llevando hasta'l cume un Trimble DGPS, col fin de poder llindar al máximu l'erru posible. Los altores tomaos, depués de les sos correiciones refundiaron 6795 msnm. L'erru puede ser +/- 10 metros sicasí, 6795 msnm ta acordies colos datos de SRTM qu'indica una midida llixeramente cimera a 6793 msnm. Con cuenta de esplicar d'una manera simplificada la teunoloxía utilizada, podemos estremar per un sitiu el métodu llamáu absolutu que ye l'utilizáu polos navegadores más senciellos, onde'l GPS encargar de sintonizar la señal de cada satélite, afaer el so reló, computar les distancies y calcular la posición llogrando una precisión planimétrica ente 7 m y 25 m (ensin Disposición Selectiva), dependiendo de la xeometría de la constelación y de la calidá con que llegue la señal. Per otru llau el métodu diferencial (DGPS) consiste nel usu d'un receptor móvil y una estación (o estaciones) de referencia sobre coordenaes conocíes. La idea básica pa entender el fundamentu del DGPS ye l'usu de receptores sobre puntos de coordenaes perbién conocíes; esti receptores (llamaos: estaciones de referencia), lleen en tou momentu les posiciones reportaes poles sos observaciones GPS y comparar coles posiciones teóriques de les sos coordenaes conocíes. En tiempu real, les estaciones de referencia tresmiten les correiciones a realizar a los receptores del usuariu, que tamién ta lleendo direutamente la señal GPS y que instantáneamente toma diches correiciones y aplicar a les sos midíes, colo cual ameyórase notablemente la precisión del sistema.
Nel añu 2007, una espedición francu-chilena esploró'l Pissis y el Güeyos del Saláu pa determinar les sos altitúes. Nos sos rexistros, el Güeyos del Saláu superó al Pissis (6891 msnm contra 6792 msnm, respeutivamente). Estes midíes fueron aceptaes pol Institutu Xeográficu Militar chilenu y consideraes oficiales pa esi país, ensin que'l so par arxentín fixera remisión o almisión dalguna.
Primeres ascensiones
El primer ascensu de la cume principal o CAM correspuénde-y a los montañistas polacos Stefan Osiecki y Jan Alfred Szczepański, que faen cume'l 7 de febreru de 1937. Esta espedición permaneció 2 meses na zona realizando tamién los primeros ascensos al Güeyos del Saláu, Trés Crucies (6758 msnm), Nacencia (6436 msnm), Coríos -o Trés Quebraes- (6239 msnm) y Copiapó (6052 msnm). El primer ascensu de la cume Esti o Exércitu Arxentín realizar la cordada arxentina compuesta por Pablo Ojeda y Bonnina del Campu'l 21 de xineru de 1983; el primeru de la cume UPAME completar el suizu Louis Glausser el 9 de febreru de 1986; el primeru de la cume Samoré foi la cordada del Exércitu Arxentín empobinaos daquella Teniente Coronel José Herminio Hernández, xefe del Reximientu d'Infantería de Monte 16 y los suboficiales, Suboficial Principal Ricardo González, el Cabu primeru Pedro Rodríguez y el Cabu primeru Germán Zugasti, el 19 de payares de 1999; el primeru a la cume Xendarmería Nacional fueron Guillermo Almaraz y Marcos Cocconi el 11 de payares de 1998; y el primeru a la cume Pissis IV Stefan Osiecki el 7 de febreru de 1937.
Otres ascensiones
En payares de 1994, una espedición conformada por civiles (arxentinos y españoles) y militares, dirixida por Jaime Suárez González, algamó la cume del Este o Exércitu Arxentín. Ente los integrantes militares que llegaron a dicha visu, na so mayoría pertenecientes a la Brigada de Monte VIII del Exércitu Arxentín, atopábense'l Teniente Primeru Claudio González Vergara (RI Mot 17), el Subteniente Carlos María Fraquelli (RIM 11), el Sarxentu Primeru Baqueano Fernando Roux (Ca Caz M 8), el Sarxentu Primeru Roque Reimann (RIM 16), y el Cabu 1º Esteban Montoya (Ca Caz M 8). Amás, cinco civiles (Jaime Suárez González, David Flores, Laura Suárez, Juan Herrera y Joan Rovira) tamién algamaron dicha cume cola mentada espedición, que cuntó col sofitu loxísticu del Sarxentu Primeru Arancibia y del Sarxentu Brito, dambos conductores motoristes del RI Mot 17.
En payares del 2006 la Provincia de Catamarca entamó "Pissis pal Mundu" de la cual participaron un centenar de montañistas de más de 10 países llogrando'l cume 28 d'ellos siendo, hasta la fecha, el mayor ascensu masivu a esti monte y la primer vegada que foi tresmitíu per internet dichu ascensu per mediu de Andinautas.
Rutes d'ascensu
Esisten delles posibilidaes d'ascensu por distintes aguaes:
La ruta normal del monte escurre pela fastera NE (provincia de Catamarca) y pártese dende'l campu base Mar del Plata, allugáu a 4600 metros. Na primer xornada aportar por una quebrada hasta'l puntu que s'enancha'l glaciar ya instálase el campu 1 (5300 msnm). Na segunda xornada transitar pol Glaciar de los Arxentinos (NE) hasta algamar l'allugamientu del campu 2 cerca de los 6000 metros. Nuna dura tercer xornada sálvense los postreros 800 metros de desnivel hasta la cume y tórnase al campu 2.
Na cara sur, la ruta italiana de 1990 dexa algamar la cume principal pol glaciar de los italianos.
Na cara sureste, la ruta mendocina de 1983 algama la cumbre Ejército Arxentín.
La ruta más esixente tocantes a l'aproximamientu y esguilada ye la del Glaciar Oeste, abierta recién en 2009.
Anthoscopus minutus
Anthoscopus minutus ye una especie d'ave paseriforme de la familia Remizidae. Ye propiu d'África, atopándose n'Angola, Botsuana, Namibia, Sudáfrica y Zimbabue.
Subespecies
Reconócense les siguientes subespecies:
Fårö
Fårö ye una islla de Suecia allugada nel mar Bálticu a dellos quilómetros al norte de la islla de Gotland, de la que depende alministrativamente. Fårö ye la segunda islla n'estensión de la provincia de Gotland. La so superficie ye de 111,35 km². Ellí vivió y morrió'l cineasta Ingmar Bergman.