cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alianza 90/Los Verdes
Participación nel Gobiernu Federal (1998 a 2005)
Pocos meses antes de les eleiciones federales de 2002, Los Verdes aprobaron un nuevu programa de principios col títulu Die Zukunft ist grün ("El futuru ye verde"). Nes eleiciones, llograron el meyor resultáu de la so historia nunes eleiciones federales, con un 8,6% de los votos y 55 escaños. Esta resultancia foi abonda pa volver formar gobiernu col SPD, que sufriera un notable retrocesu de votos y namái empatara en votos (38,5%) cola CDU-CSU.
Dos años más tarde, Los Verdes volvieron superar la so resultancia eleutoral nes eleiciones europees de 2004, nes que consiguieron el 11,9% de los votos. Sicasí, mientres la segunda llexislatura del gobiernu federal rojiverde, Los Verdes apenes consiguieron llanzar nuevos proyeutos importantes. Sicasí, la llexislatura tuvo marcada pola crisis económica y poles reformes entamaes pol SPD de Schröder y de Wolfgang Clement, ministru d'Economía y Trabayu. Estes reformes de retayos sociales y flexibilización económica (conocíes como Axenda 2010) provocaron una fuerte cayida del SPD nes encuestes d'intención de votu a partir de 2004, pero apenes afectaron a Los Verdes.
Simplificación de los caráuteres chinos
Métodos de simplificación de los caráuteres
Sustitución d'un calter por una variante popular o por una forma arcaica. Exemplos: Imaxe:Ejemplo_1_de_caracteres_simplificados_y_tradicionales.png
Con perdón de los payasos
Con Perdón de los Payasos ye un discu del grupu Boikot, fechu nel añu 1992. Les ventes del primer discu foron bien, lo que-yos dio puxu pa facer esti segundu trabayu, de nuevu baxo'l sellu Barrabas, l'estilu de la so música ye punk-rock.
Simplificación de los caráuteres chinos
Métodos de simplificación de los caráuteres
Eliminación d'una parte del calter. Exemplos: Imaxe:Ejemplo_2_de_caracteres_simplificados_y_tradicionales.png
Alianza 90/Los Verdes
Oposición y crecedera (dende 2005)
Nes eleiciones federales del 18 de setiembre de 2005, Los Verdes llograron el 8,1% de los votos, un llixeru retrocesu frente a el resultáu de 2002. Sicasí, les perdes del SPD y l'entrada del partíu Die Linke (La Izquierda) nel Bundestag torgaron una nueva mayoría rojiverde. Poro, Los Verdes pasaron a la oposición, dando llugar a la formación d'una "gran coalición" ente CDU-CSU y SPD so la canciller Angela Merkel. Con 51 escaños, Los Verdes yeren el grupu opositor más pequeñu del parllamentu alemán, por detrás de los lliberales (FDP) y de La Izquierda. Los voceros del grupu parllamentariu verde son Katrin Göring-Eckardt y Anton Hofreiter. Los presidentes del partíu son Annalena Baerbock y Robert Habeck.
Simplificación de los caráuteres chinos
Métodos de simplificación de los caráuteres
Adopción d'una forma basada nel estilu de caligrafía cursiva. Exemplos: Imaxe:Ejemplo_3_de_caracteres_simplificados_y_tradicionales.png
Alianza 90/Los Verdes
Oposición y crecedera (dende 2005)
Mientres los últimos años, Los Verdes caltuvieron les sos bones resultaos nes eleiciones rexonales, sobremanera nel oeste del país. Sicasí, sobremanera por causa de les males resultaos del SPD, ente 2005 y 2007 yá nun participaron nel gobiernu de nengún estáu federáu. En mayu de 2007, Los Verdes llograron el so entós meyor resultancia eleutoral na eleición al Bürgerschaft (parllamentu rexonal) de Bremen con un 16,4% de los votos, lo cual dexó-yos volver a formar parte del gobiernu rexonal xunto al SPD.
N'abril de 2008, amás, formar en Hamburgu la primer coalición de gobiernu ente los Verdes y la CDU, sol Primer Alcalde Ole von Beust. Esti pactu, que pocos años antes inda paeciera impensable poles diferencies ideolóxiques, sorrayó l'acercamientu ente dambos partíos y considérase un modelu pa una posible coalición a escala federal. Sicasí, la coalición quebrar a fines de 2010. N'otru estáu federáu, en Sarre, sicasí caltuvo por más tiempu una coalición cola CDU y la FDP.
Nes eleiciones federales de 2009 Los Verdes pudieron aumentar el porcentaxe de los sos votos a 10,7 %, pero permanecieron na oposición por cuenta de la victoria de CDU y FDP. Renate Künast y Jürgen Trittin fueron designaos como candidatos principales pa estes eleiciones. Nos años siguientes, el partíu beneficiar d'un cambéu na opinión pública alemana con al respective de la enerxía nuclear, particularmente dempués del accidente nuclear de Fukushima I, consiguiendo valores de popularidá cimeres a los 20 % nes encuestes d'intención de votu, inéditos na historia del partíu, y consiguiendo entrar nos parllamentos federaos de Renania-Palatináu y Saxonia-Anhalt.
Simplificación de los caráuteres chinos
Métodos de simplificación de los caráuteres
Sustitución de la parte fonética d'un calter por otra con menos trazos. Exemplos: Imaxe:Ejemplo_4_de_caracteres_simplificados_y_tradicionales.png
Alianza 90/Los Verdes
Oposición y crecedera (dende 2005)
En marzu de 2011 los Verdes convertir na segunda fuercia político del Parllamentu Rexonal de Baden-Württemberg; nesi contestu, Winfried Kretschmann foi escoyíu Primer Ministru d'esi Estáu federal, en coalición col SPD. Por esta razón, el 27 de marzu (día en que se celebraron les Eleiciones al Parllamentu de Baden-Württemberg) foi consideráu un día históricu pal partíu. Per primer vegada esti llogró escaños abondos pa tar al frente del gobiernu d'un estáu federáu alemán, llogrando un 24% de los votos, más de doce puntos porcentuales en rellación a la so resultancia en 2006. Según la prensa, la victoria nun fuera posible de nun ser por dos factores: Per un sitiu, el Accidente nuclear de Fukushima I, causara un duru golpe a CDU, que va pocos meses roblara l'allongamientu del funcionamientu de les centrales nucleares de tol país. Otru fechu que favoreció a Los Verdes foi'l discutiniu conocíu sol nome de Stuttgart 21. Trátase d'un proyeutu pa destruyir l'antigua estación de trenes de la ciudá de Stuttgart y construyir una estación soterraña moderna. El costu eleváu d'esti proyeutu, pa munchos innecesariu, y sobremanera baltar masiva d'árboles que la construcción supondría, llevaron a los ciudadanos a manifestase en contra numberoses vegaes. Inclusive se produció una carga policial escesiva y violenta que foi duramente criticada pola totalidá de la sociedá alemana. Los Verdes manifestárense en tou momentu contrarios a esti proyeutu.
Nes eleiciones de 2013 foi'l cuartu partíu más votáu con cerca del 8% de los votos y 63 diputaos -unu menos que La Izquierda, el terceru más votáu-.
Simplificación de los caráuteres chinos
Métodos de simplificación de los caráuteres
Nesti casu, los caráuteres de la fila de baxo esisten tamién nel sistema tradicional. El sistema simplificáu fundi lo que yeren dos o más caráuteres, con significaos distintos, pero con pronunciación igual o similar, nun solu calter. Esto amenorga'l númberu total de caráuteres.
Magnitú de les ondes de cuerpu
La magnitú de les ondes de cuerpu (M_b) ye una forma de determinar el tamañu d'un terremotu usando l'amplitú de la onda de presión inicial pa calcular la magnitú. La onda P ye un tipu d'onda de cuerpu que ye capaz de viaxar al traviés de la tierra a una velocidá d'alredor de 5 a 8 km/s, y ye la primera onda d'un terremotu que llega a un sismómetro. Por cuenta de esto, el cálculu de la magnitú de les ondes de cuerpu puede ser el métodu más rápidu pa la determinación del tamañu d'un terremotu que tea a una gran distancia del sismómetro.
Simplificación de los caráuteres chinos
A favor
Los defensores de los caráuteres simplificaos argumenten que los caráuteres simplificaos son muncho más fáciles de memorizar, de lleer y d'escribir por cuenta del so menor númberu de trazos. Ésti foi l'argumentu orixinal que motivó la reforma. Na siguiente seición del artículu esponen delles crítiques a esti planteamientu.
Alianza 90/Los Verdes
Oposición y crecedera (dende 2005)
Nes eleiciones de 2017 ameyoró llevemente les sos resultaos.
Magnitú de les ondes de cuerpu
Les llimitaciones nel métodu de cálculu significa que la magnitú de les ondes de cuerpu encher en redol a 6-6,5 M_b; esto ye, esta magnitú caltién igual inclusive cuando la magnitú pel momento pue ser mayor.
Simplificación de los caráuteres chinos
A favor
Amás, los caráuteres simplificaos son muncho más rápidos d'escribir a mano. Anque esta idea paez indiscutible, los detractores afirmen que les formes simplificaes pueden ser útiles na escritura manuscrito de tipu personal, de la mesma que n'español muncha xente escribe "q" en llugar de "que" o "tmb" en llugar de "tamién" nes sos notes personales, pero esta rapidez na escritura manuscrito nun sería un argumentu válidu pa reemplazar les formes tradicionales na escritura impreso o en formatu electrónicu.
Alianza 90/Los Verdes
Presencia nos estaos federaos
[[Ficheru:Grüne Landtage.svg|250px|thumb| Representación de Los Verdes nos parllamentos rexonales.
]] Gobierna cola CDU en:
Simplificación de los caráuteres chinos
En contra
Los detractores de la simplificación argumenten que los caráuteres chinos son una parte fundamental de la cultura china, que la so forma permaneciera a les traces inalterada hasta la reforma llevada a cabu pola República Popular. En contra de la propaganda de les autoridaes del Continente, que de cutiu presentaron la reforma como un meru exerciciu d'estandarización de formes populares tamién antigües, los detractores apunten al fechu de qu'una gran parte de los caráuteres simplificaos son formes inventaes o marxinales. Los caráuteres tradicionales representaríen les formes ortodoxes de los caráuteres chinos tal como fueron mandaos por una tradición cultural milenaria. Los defensores de la simplificación retruquen que toa llingua evoluciona. De la mesma que'l mandarín faláu anguaño ye bien distintu de la llingua vernácula de va dellos sieglos, nun habría nada malu en reformar el sistema d'escritura pa faelo más afechisca y senciellu na sociedá actual.
Alianza 90/Los Verdes
Presencia nos estaos federaos
Ye sociu de gobiernu del SPD en: Ye sociu de gobiernu del SPD y el FDP en: Ye sociu de gobiernu de la CDU en: Ye sociu de gobiernu del SPD y Die Linke en: Ye sociu de gobiernu del SPD y la CDU en: Ye sociu de gobiernu de la CDU y el FDP en: Ta na oposición en:
Simplificación de los caráuteres chinos
En contra
Tamién hai persones qu'acoten que los caráuteres simplificaos son feos en comparanza colos tradicionales. Esta idea, sicasí, ye bien suxetiva. Otros retruquen que son los caráuteres tradicionales los que resulten más feos por una recarga escesiva de trazos.
Alianza 90/Los Verdes
Presencia nos estaos federaos
Nun tien representación parllamentaria en:
Simplificación de los caráuteres chinos
En contra
Munchos chinos educaos nel sistema tradicional consideren que los caráuteres simplificaos son más difíciles de discernir porque, al cuntar con menos trazos, abonden les paecencies ente caráuteres que orixinalmente yeren bien distintos. Por casu, los caráuteres 广 y 厂 (guǎng y chǎng, respeutivamente) estrémense namái por un pequeñu trazu na so forma simplificada, ente que nes sos versiones tradicionales, 廣 y 廠, son muncho más fáciles d'estremar. Hai munchos exemplos similares.
¿Son los caráuteres simplificaos realmente más fáciles d'aprender?
La idea básica subxacente a la reforma de los caráuteres chinos ye qu'un menor númberu de trazos fai qu'éstos sían más fáciles de recordar.
Nun ta claro, sicasí, qu'esta idea sía correuta. Munchu opositores de la reforma afirmen qu'un númberu de trazos menor nun fai necesariamente que los caráuteres sían más fáciles d'aprender. Otres considerancies, como la simetría del calter, o la so rellación con otros similares, desempeñen un papel importante nel procesu de memorización. Por casu, hai quien atopen más fácil recordar 車 que 车 (chē, "coche") pola mayor simetría del primeru. A partir d'esti calter' fórmase 轟 (hōng), que podemos fácilmente recordar como'l "triple coche". Tres la simplificación, esti calter convirtióse en 轰, que consiste nun coche sobre un par de manes. Anque los trazos son menos, la complexidá estructural ("tres coches" frente a "un coche sobre dos manes") paez aumentar nel calter simplificáu. Otru casu sería'l calter 錢 (qián), qu'arrexunta'l calter 金 (jīn, "oru"), y el calter 戈 (gē, "llanza"), repitíu dos veces. Los caráuteres simplificaos caltienen los caráuteres jīn y gē talo como, pero introducieron formes amenorgaes pa jīn cuando apaez como componente esquierdu d'un calter y pa la combinación de dos gē. Asina, 錢 (oro + dos llances) convirtióse en 钱 ("oru embrivíu + doble llanza embrivida"). De nuevu, nun ta claro que la forma simplificada sía realmente más simple de memorizar. Nos casos de sustituciones de la parte fonética d'un calter, munches vegaes los componentes básicos nun fueron simplificaos, polo que la reasignación de parte fonética, entá cuando faiga que'l calter s'escriba a mano más rápidu, nun aumentar la so facilidá pa ser memorizado. Un exemplu sería'l calter 種 (zhǒng) (= 禾 + 重), que pasó a ser 种 (= 禾 + 中). Yá que tantu 中 como 重 esisten como caráuteres independientes, paecería que los dos combinaciones han de ser igual de fáciles, o difíciles, d'aprender. Por estes razones, quien estudien caráuteres simplificaos acaben, tarde o aína, aprendiendo práuticamente les mesmes combinaciones de trazos básiques que se dan nos caráuteres tradicionales.
Tien De apuntase, amás, qu'esisten numberoses incoherencies nos caráuteres simplificaos. Por casu, el calter 復 (fù) foi simplificáu a 复, ente que la forma orixinal pervive nos derivaos 覆 (fù) y 履 (lǚ). Esto debe, en gran midida, a que'l procesu de simplificación quedó conxeláu, debíu al cambéu de clima políticu, no que nel so momentu pensábase que yera un estadiu provisional de transición, non definitivu.
Situación nes comunidaes chines fuera de la República Popular
A pesar del so reincorporación a China, Ḥong Kong y Macáu siguen utilizando'l sistema tradicional de caráuteres, inclusive nel ámbitu alministrativu. Antes de la retirada del Reinu Xuníu y Portugal de les citaes antigües colonies pensábase que les autoridaes chines podríen llevar a cabu una política activa de promoción o imposición de los caráuteres simplificaos nestos dos territorios tres la so integración na RPC. Hasta'l momentu nun foi asina, y estos dos territorios siguen utilizando casi puramente caráuteres tradicionales.
En Taiwán utilícense solamente los caráuteres tradicionales. Por cuenta de la rivalidá histórica ente'l réxime de la islla (denomináu oficialmente República de China) y el Partíu Comunista de China, los caráuteres simplificaos fueron consideraos como una reforma comunista, una agresión más a la cultura tradicional per parte del réxime enemigu. Esta visión politizada de la cuestión torgó cualquier tipu d'alderique puramente llingüísticu sobre la simplificación.
Singapur ye l'únicu territoriu fora de la China continental qu'adoptó los caráuteres simplificaos de manera oficial. Asina, la prensa singapuriense en llingua china utiliza caráuteres simplificaos. Sicasí, l'usu de los caráuteres tradicionales ye abrumadoramente mayoritariu nos rótulos comerciales en chinu, y les llibreríes vienden munches ediciones de llibros chinos en caráuteres tradicionales.
El casu de Malasia ye más complexu. Nesti país los chinos son minoría y nun hubo una política oficial de promoción d'un sistema sobre otru. La prensa sinófona utiliza frecuentemente un amiestu de caráuteres simplificaos y tradicionales, usando los primeres nel cuerpu de los artículos, y los segundos nos titulares. La publicidá tamién utiliza mayoritariamente los caráuteres tradicionales.
Tocantes a les comunidaes chines n'otres partes del mundu, puede dicise que l'usu de los caráuteres tradicionales sigue siendo mayoritariu nos países onde hubo una comunidá china dende va delles décades como Estaos Xuníos, Australia o'l Reinu Xuníu, ente qu'en países onde la inmigración china ye recién, como España, predomina l'usu de caráuteres simplificaos.
Conclusión
La llingua china atópase na actualidá nuna situación de cisma al respective de la so forma escrita. Ente que la China continental utiliza los caráuteres simplificaos, Taiwán, Ḥong Kong y Macáu siguen utilizando'l sistema tradicional. Nun paez probable qu'esta situación vaya a camudar nun futuru cercanu.
Selmana de Vacunación nes Amériques
La Organización Panamericana de la Salú proclamó la última selmana d'abril  Selmana de Vacunación nes Amériques .
Celebración
La Organización Panamericana de la Salú proclamó la última selmana d'abril Selmana de la Vacunación nes Amériques.
Cai 42
200px|thumb|right|Cai 42 La Cai 42 (42nd Street) ye una de les cais de negocios más animaes de Manhattan central, ciudá de Nueva York. Tien una llonxitú d'unos 3,5 quilómetros y traviesa toa la islla dende'l East River fasta'l ríu Hudson. Ye'l centru del Distritu del Teatru de Nueva York.
Tenzompa
Tenzompa (el huichol: "muyer bonita"), ye una comunidá al sur del conceyu de Huejuquilla El Alto (Jalisco, Méxicu). Tien una población de 734 habitantes según del censu de Méxicu de 2020,y ta allugada a 33 km de Hueyuquilla el Alto y a 400 km de Guadalajara.
Tien una población indíxena huichol del 6,54%, el nome d'esta comunidá ye debíu al ríu Tenzompa qu'arrodia la comunidá, ente que al norte ta arrodiada pola cordal homónima, parte de la Sierra Madre Occidental. El so añu de fundación ye anguaño desconocíu anque se sabe que foi fundada enantes de la llegada española y por tar fundada nun cuetu a 3 km del so allugamientu actual por cuenta de delles ruines.
Merck-Saint-Liévin
Merck-Saint-Liévin ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Unificación alemana
La unificación d'Alemaña foi un procesu históricu que tuvo llugar na segunda metá del sieglu XIX n'Europa Central y que remató cola creación del Imperiu alemán el 18 de xineru de 1871 axuntando diversos estaos hasta entós independientes (Prusia, Baviera, Saxonia, etc.).
Antes de la formación d'un Estáu nacional unificáu, el territoriu d'Alemaña atopábase estremáu nun mosaicu políticu de 37 Estaos. Ente ellos destacaben, pola so importancia económica y política, l'Imperiu austriacu y el Reinu de Prusia.
La situación alemana tres 1815
thumb|Revolución lliberal de 1848 en [[Berlín, los rebeldes utilicen yá como colores alemanes al negru, colloráu y mariellu]] Dende principios del sieglu XIX, tres les guerres napoleóniques, foi imponiéndose la idea d'unificar les distintes organizaciones polítiques herederes del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu nun solu Estáu alemán. Un pasu importante nesti procesu foi la formación d'un mercáu únicu na rexón. A ello contribuyeron, tantu los junkers, esto ye, l'aristocracia terrateniente prusiana, como la burguesía industrial de la cuenca del Ruhr.
En 1834, producióse la unificación aduanera que sumó Prusia a otros Estaos alemanes primeramente acomuñaos nesta materia. Sicasí, por cuenta de les diferencies ente Austria y Prusia, el procesu d'unificación política nun pudo llevase a cabu na primer metá del sieglu XIX. Dende 1848 foi cada vez más intensa l'actividá de grupos nacionalistes qu'afalaben la formación d'un únicu Estáu pa tolos alemanes ante la crónica debilidá de los pequeños Estaos xermanos entós esistentes. Sicasí, el lliberalismu yera una gran amenaza pa les intenciones monárquiques d'Austria y Prusia, polo que n'Europa creáronse aliances pal control gubernamental de cada nación:
Prusia y Austria yeren bien distintes nos aspeutos económicos, sociales y políticos. Austria taba configurada como un imperiu centralista y autoritario que gobernaba un territoriu habitáu por distintos pueblos —eslavos, alemanes, húngaros, rumanos ya italianos— con distintes llingües, relixones y costumes. Esta situación motivó frecuentes sulevaciones nacionalista contra la monarquía austriaca. La población prusiana, sicasí, yera muncho más homoxénea.
No económico, Austria nun cuntaba con una burguesía poderosa capaz de llograr un desenvolvimientu industrial propiu. El caltenimientu d'un exércitu y una alministración que garantizaren la unidá imperial creó-y graves dificultaes financieres. Prusia, sicasí, esperimentó un desenvolvimientu económicu bien intensu n'el so parte occidental que lu convirtió nel referente de la crecedera industrial de los territorios alemanes. L'aumentu de la producción d'aceru, carbón y fierro na segunda metá del sieglu XIX asina lo demostró.
Tou ello, xuníu a la revolución de los medios de tresporte y de les comunicaciones —ferrocarriles, barcos de vapor, telégrafos— fixo posible la formación d'un activu mercáu económicu y traxo consigo otres consecuencies: l'afitamientu d'una burguesía industrial, aliada de los terratenientes junkers, y el predominiu nel so gobiernu de les idees lliberales, que buscaben la formación definitiva d'un Estáu nacional.
La Confederación Xermánica
miniaturadeimagen|derecha|Bandera de guerra de la Confederación. Foi una unión establecida en 1815 pol Congresu de Viena qu'arrexuntó a 39 Estaos alemanes nuna confederación d'Estaos soberanos so la presidencia de la Casa d'Austria, pa reemplazar al estinguíu Sacru Imperiu Romanu Xermánicu destruyíu por Napoleón.
La Confederación nun suponía nenguna concesión al creciente nacionalismu alemán, yá que taba sol control de la nobleza y de les cases reales, ayenes al lliberalismu nacionalista. Esto reflexábase na so Dieta, que nun yera un parllamentu de representantes escoyíos pol pueblu, sinón un congresu de delegaos nomaos polos gobiernos de los estaos. La Dieta tenía la so sede en Frankfurt del Main, y foi la so única entidá central; anque en 1834 creóse la Unión Aduanera d'Alemaña y, con ello, un mercáu internu unitariu pa la mayoría de los Estaos.
L'españíu de la Revolución alemana de 1848-1849 y l'entusiasmu popular producíu por ella amosó que, tarde o aína, los diversos Estaos alemanes (39 en total) quedaríen unificaos nun solu Estáu, pero taba entá por definise si tal proyeutu sería dirixíu por Prusia o per Austria, dando entamu al Dualismu Alemán.
La Confederación solo funcionó cuando coincidíen les posiciones d'Austria y Prusia, que la so confrontación condució finalmente a la guerra de les Siete Selmanes. Tres el trunfu prusianu, la Confederación Xermánica quedó eslleida y foi sustituyida nel añu 1867 pola Confederación Alemana del Norte.
Dos potencies contrapuestes: Prusia y Austria
miniaturadeimagen|derecha|Bandera del Imperiu Austriacu
miniaturadeimagen|derecha|Bandera del Reinu de Prusia
Hubo dos propuestes pa unificar los Estaos y estes fueron:
Antecedentes económicos
miniaturadeimagen|derecha|Unión aduanera alemana ([[Zollverein).]] Les principales causes económiques fueron:
La burguesía prusiana empieza a apoderar la economía del Estáu y empieza a aportar a una nueva forma de poder; tres el fracasu de les Revoluciones de 1848 n'Alemaña, esta burguesía impon el lliberalismu nel terrén económicu pero rehúsa enllantar una democracia masiva qu'incluya a la clase obrera. Empieza a surdir en paralelu un clase obrera en Prusia o'l tresformamientu de los antiguos llabradores siervos n'obreros urbanos: la creciente industrialización fai que los capitales dirixir a la industria y yá nun busquen la simple acumuladura de tierres.
Empieza a surdir el nacionalismu centrípetu (consecuencia del periodu en qu'Alemaña foi conquistada por Napoleón), l'oxetivu ye unificar los Estaos pa esaniciar l'amenaza de too ataque esternu. Precisamente los rebeldes alemanes de 1848-1849 utilizaben l'alcordanza de la "Guerra de Lliberación alemana" contra la Francia napoleónica como amuesa de la urxencia d'unificar los diversos Estaos alemanes y como señal de que'l pueblu alemán, más allá de les diferencies polítiques, tenía un "oxetivu común". Específicamente, en 1862 foi designáu canciller prusianu l'aristócrata Otto von Bismarck, quien concibió la unificación d'Alemaña so la direición del Reinu de Prusia dientro d'un molde autoritario y centralista, pero asegurando pa la nueva "Alemaña unificada" non yá la solidez política sinón la prosperidá económica y el poderíu militar, aspeutos que Bismarck consideraba interdependientes. Dueñu d'una gran enerxía pal trabayu, con sangre frío pa la intriga política, y arteru diplomáticu pa calcular les medranes y enganíes de les potencies estranxeres, Bismarck convertir nel líder políticu del proyeutu d'unificación.
Guerra de los Ducaos
La Guerra de los Ducaos foi un conflictu militar qu'enfrentó a Austria y Prusia contra Dinamarca en 1864, pol control de los ducaos de Schleswig y de Holstein, de población mayormente alemana pero so soberanía danesa. Dinamarca salió ganada, polo que tuvo de vencer Schleswig-Holstein, que foi anexonáu poles otres dos potencies. Sicasí, Bismarck aprovechó'l curiosu de la Zollverein pa imponer la influencia de Prusia en tales ducaos, xeográficamente bien alloñaos d'Austria puramente dicha, alegando'l "derechu de la determinación de los pueblos", polo cual tenía de respetase'l deséu de los habitantes de los ducaos pa xunise económicamente (más tarde políticamente) a Prusia. Austria, ensin fuercies pa oponese a la penetración prusiana nos ducaos, abandonó los sos derechos sobre ellos. Indireutamente, Bismarck tamién llogró marcar la primacía prusiana sobre los austriacos ente los otros estaos xermanos (Saxonia, Baviera, o Württemberg), aumentando'l prestíu de Prusia y debilitando les posibles aliances d'Austria.
Guerra austro-prusiana
L'oxetivu de la Guerra austro-prusiana de 1866 pa los prusianos foi espulsar a los austriacos de la Confederación Xermánica y refugar toa posible "unificación" en redol a la corona d'Austria. Pa ello, Bismarck sirvir de les tensiones polítiques que va décades granaben ente dambos poderosos estaos, siendo que pa eses feches Bismarck impulsara'l desenvolvimientu industrial de Prusia pa tornala nun enemigu tarrecible ante Austria.
Mientres esti conflictu taba en desenvolvimientu, aplicóse la tesis del Zollverein: aranceles preferenciales pa los aliaos de Prusia. En paralelu, la guerra españaba'l 23 de xunu.
Guerra franco-prusiana
270px|thumb|L'Imperiu alemán de 1871. Al escluyir a Austria, Bismarck optó por una «pequeña Alemaña» (Kleindeutschland ).
Desenvolvimientu:
Consecuencies:
Afitamientu y fraccionamiento
miniaturadeimagen|Bandera del Imperiu Alemán. 300px|thumb|"Proclamación del [[II Imperiu alemán, 18 de xineru de 1871", por Anton von Werner, nel Palaciu de Versalles, 1877.]] L'Imperiu alemán foi fundáu'l 18 de xineru de 1871 tres la victoria de Prusia na Guerra franco-prusiana y supunxo la unificación de los distintos Estaos alemanes en redol a Prusia, escluyendo a Austria, sol lideralgu del canciller Otto von Bismarck. Empecipióse un periodu de gran desenvolvimientu de la nación alemana en tolos campos: económicu, xeográficu, políticu y militar.
La revolución empezó como un alzamientu de marinos en Kiel; en pocos díes arrobinar por toa Alemaña y forzó l'abdicación del Káiser Guillermu II el 9 de payares de 1918. Los oxetivos de los revolucionarios fracasaron en xineru de 1919 ante la oposición de los líderes del Partíu Socialdemócrata d'Alemaña (SPD).
Chloe Greenfield
Vida y carrera
Greenfield apaeció nel vdeo músical pal cantar "Alive with the Glory of Love" pela banda Say Anything. Greenfield interpretó'l personaxe titular Molly na nueva serie de web interactiva "Molly's Mall". Greenfield graduóse dende'l Andover Institutu en Bloomfield Hills, Michigan en xunu de 2013. Aun así, ella anguaño vive en Santa Mónica, Los Angeles. Greenfield sigue dedicandose a l'actuación.
Debú en YouTube
El 9 de setiembre de 2015 xubió'l so primer videu a la famosa plataforma YouTube. El so nome y apellíu llámase'l so canal. (Chloe Greenfield)
Paisaxe vitícola d'El Piamonte: Langhe-Roero y Monferrato
Alcuéntrase ubicáu nel centru de la rexón d'El Piamonte, el sitiu ta rexistráu como un "paisax cultural", yá que ye'l resultáu de l'aición combinada de la naturaleza y l'home. El sitiu alcuéntrase na llista de Patrimoniu Mundial de UNESCO gracies al valor exemplar de la so cultura vitivinícola que modeló'l paisax durante sieglos.
Enllaces esternos
http://www.paesaggivitivinicoli.it/index.php/en
Papiru de les mines
400px|thumb|Parte izquierda del papiru de les mines. 400px|thumb|Parte derecha del papiru de les mines.
Los munchos fragmentos del mapa orixinalmente yeren consideraos como partes de tres papiro distintos que fueron marcaos como papiru Turín 1869, 1889 y 1899. El mapa reconstruyíu ta en cinco fragmento y representa la zona minera del uadi Hammamat, indicando dos caminos paralelos coneutaos por otru. Foi fechu circa 1150 e. C. pol escriba Amennjat, fíu de Iluy, que robló al envés del mesmu. Foi preparáu pa la espedición minera de Ramsés IV (1153-1147 e. C.) al uadi Hammamat, formáu por roques precambrianes de la placa etíope. El propósitu de la espedición yera llograr bloques de bejen (grauvaca) que s'utilizaba p'alzar les estatues del faraón.
Descripción
El uadi non solo yera importante pola esistencia de les canteres y les mines, sinón tamién por ser una vía d'accesu al mar Roxu. El mapa amuesa una franxa de 15 quilómetros del llechu del Hammamat, y tien imáxenes de la confluencia d'esti uadi con del Atalla y el-Sid, les llombes circundantes, la mina de bejen y la mina d'oru y l'asentamientu de Bir Umm Fawakhir. Tamién inclúi numberoses anotaciones qu'identifiquen les carauterístiques amosaes nel mapa, los destinos de les rutes del uadi, la distancia ente la cantera y la mina, la llocalización de los depósitos del oru nes llombes, y los tamaños de los bloques de bejen sacaos. La parte cimera del mapa ta escontra'l sur y la fonte del Nilu. Según lo reconstruyío anguaño nel muséu de Turín, el mapa mide 2,8 m de llongura por 0,41 m d'anchu, anque esti arreglu de los fragmentos anguaño considérase incorreutu. Una nueva y más exacta reconstrucción foi propuesta por Harrell y Brown (1992a, 1992b).
Amás de ser un mapa topográficu con un aspeutu ablucantemente modernu, el papiru de Turín ye tamién un mapa xeolóxicu (el primeru conocíu) porque demuestra esautamente la distribución llocal de los diversos tipos de roca (en color negru los xacimientos de bejen y rosa los d'oru) y la litoloxía coles diverses graves del uadi (con puntos en marrón, verde y blancu), y contién la información sobre canteres y minas. L'autor indica les carauterístiques distintives clara y curioso distribuyíes acordies cola realidá d'una área particular, amestando claridá al usar lletreros y oldeando colores. A esti respectu, el papiru de Turín puede ser consideráu como'l primera Sistema d'Información Xeográfica.
Nel papiru tamién apaecen los pozos d'agua y una cercu de Seti I, posiblemente como referencia. La llocalización amosada pol mapa s'identificó y demostró la so exactitú per mediu de semeyes de satélites: ye'l uadi Allaqi en Nubia.
Buteo buteo
El o pardón ye una especie d'ave accipitriforme de la familia Accipitridae mesma del Vieyu Mundu.
Carauterístiques
Les sos midíes típiques de 51 a 57 cm de llargor y de 110 a 130 cm de valumbu, lo que la convierte nuna ave de presa de tamañu mediu. Esta ave rapaz d'ales anches tien una amplia variedá de plumaxes, y n'Europa puede tracamundiase col buzacu pintu (Buteo lagopus) y el milán abeyeru (Pernis apivorus).
Historia natural
El so hábitat cubre la mayor parte d'Europa y estiéndese escontra Asia. De normal mora ellí tol añu sacante nes partes más fríes del so hábitat, sacantes una de les subespecies.
En llibertá llega a vivir 25 años, en cautividá puede llegar a los 30 años. La cría tien llugar nos montes, pero davezu caza n'espacios abiertos. Aliméntase principalmente de pequeños mamíferos, ya inclusive carnáu.
Xeneralmente nun formen bandaes, pero puen acolumbrase xuntos nes migraciones o n'hábitat aparentes. Según rellata William Crossing (un escritor Victorianu de Dartmoor) n'ocasiones vio bandaes de 15 o más en dellos llugares.
Comportamientu
De normal nun formen bandos, pero puen formar grupos en dómina de migración o n'habitats de bona calidá. Son bien territoriales, y anque pocu frecuentes, pueden dase engarres si un exemplar s'introduz nel territoriu d'otra pareya.
Les pareyes arréyense pa tola vida. P'atraer a la fema'l machu fai una exhibición aérea ritual enantes del empiezu de la primavera. Esta exhibición espectacular conozse como "el monte rusu '. El machu álzase bien alto pa xirar y cayer el picáu faciendo espirales y xirando mientres cai. De siguío álzase de nuevu pa repitir l'exerciciu.
Clasificación de les subespecies
Les subespecies de buzacu estrémense en dos grupos:
El grupu buteo occidental son principalmente residentes o migratorios de curtia distancia. Inclúi:
Dos formes residentes d'islles cercanes a África son de cutiu asignaes al primer grupu, pero paecen ser especies distintes más cercanes al Buteo rufinus africanu; esta afirmación ta basada en bioxeografía y estudios preliminares de datos de secuencies d'ADN mitocondrial del citocromu b:
Otros nomes comunes
Tamién conocíu como Calcabalagares, milán, ratoneru común o pardón n'Asturies.
New Haven (Connecticut)
miniaturadeimagen|275x275px|Vista del downtown de New Haven (2020). New Haven ye una ciudá del estáu norteamericanu de Connecticut. Asítiase na badea de New Haven, na fastera septentrional del estuariu de Long Island Sound. La ciudá, que pertenez al condáu homónimu, forma parte del área metropolitana de Nueva York. Según el censu de 2010 tenía una población de 129.779 habitantes, que faen d'ella la segunda mayor del estáu tres de Bridgeport. La ciudá ye'l centru del área metropolitana nomada Gran New Haven (Greater New Haven), que tenía una población total en 2010 de 862.477 habitantes. miniaturadeimagen|275x275px|Planu del Nine Square Plan, de 1638, col parque New Haven Green nel centru. New Haven foi la primer ciudá planificada d'Estaos Xuníos. Tres de la so fundación por puritanos ingleses en 1638 trazáronse ocho cais pa formar una rede cuadrangular con nueve cuadraos más pequeños: foi'l nomáu "plan de los nueve cuadraos" (Nine Square Plan). El cuadráu central ye'l nomáu New Haven Green, una plaza cuadrada arbolada, de 6 hectárees d'estensión, asitiada nel centru del downtown de New Haven.
La ciudá ye la sé de la Universidá de Yale, que ye'l mayor contribuyente n'impuestos y el mayor empleador de la ciudá, cola que ta perfectamente integrada. Na economía de la ciudá rescamplen, amás d'ella, los sectores sanitariu (hospitales ya industries biotecnolóxiques), los servicios a empreses (bufetes d'abogaos, consultoríes, márketing, arquitectura ya inxeniería), los servicios financieros y el comerciu.
Eleiciones al Parllamentu Européu de 2014
Les eleiciones al Parllamentu Européu de 2014 tuvieron llugar na Xunión Europea, ente'l 22 y el 25 de mayu, con una participación del 43,09%, similar a les de les eleiciones de 2009. Nelles escoyéronse por sufraxu universal, direutu, llibre y secretu los 751 diputaos europeos que van integrar la eurocámara y que van representar a la ciudadanía europea nel periodu entendíu dende 2014 a 2019, la VIII llexislatura de la cámara.
Fueron les primeres eleiciones tres la entrada a valir del Tratáu de Lisboa, qu'introdució cambeos na composición de la cámara y dio más poder al Parllamentu Européu. Agora ye esta cámara la que tien de nomar al Presidente de la Comisión Europea, a propuesta del Conseyu Européu en función de les resultaos de les eleiciones, por mayoría cualificada.
Por formaciones, el Partíu Popular Européu foi'l ganador de les eleiciones con 212 diputaos, perdiendo 56 en rellación a la fin de la VII llexislatura del Parllamentu Européu. Siguió-y el Partíu de los Socialistes Europeos con 184 escaños, 11 menos qu'antes de les eleiciones, el Partíu de l'Alianza de los Lliberales y Demócrates per Europa con 50 escaños, que perdió 23 asientos, l'Alianza de los Conservadores y Reformistes Europeos, que perdió trés, y l'Alianza Europea pola Llibertá, que llogró xubir 21 escaños hasta los 38 eurodiputaos.
Por grupos, el Grupu del Partíu Popular Européu volvió ser el más grande con 221 escaños, perdiendo 52 al respective de antes de les eleiciones, siguíu del Grupu de l'Alianza Progresista de Socialistes y Demócrates que se quedó en 191, perdiendo solu cinco. El Grupu de los Conservadores y Reformistes Europeos llogró la tercer plaza con 68 diputaos, superando asina al Grupu de l'Alianza de los Lliberales y Demócrates per Europa.
Aspeutos relevantes
thumb|220px|Hemiciclu del [[Parllamentu Européu en Estrasburgu, (Francia).]] thumb|220px|Hemiciclu del [[Parllamentu Européu en Bruxeles]] thumb|220px|[[Espaciu Léopold|Espacio Leopoldo, sede de trabayu del Parllamentu Européu en Bruxeles, (Bélxica).]]
Importancia sobre l'alderique federalista
El 12 de setiembre de 2012, el Presidente de la Comisión Europea José Manuel Durão Barroso realizó, mientres el so discursu sobre l'estáu de la Xunión Europea nel Parllamentu Européu, un llamamientu pa la creación d'una federación d'Estaos nación n'Europa. Non a manera d'un superestado, sinón d'una federación democrática na que se comparta soberanía por que la ciudadanía pueda exercer un mayor control.
La federación europea ye, según Durão Barroso, l'horizonte políticu de la Xunión Europea. Afirmó que pa esto va ser necesariu crear un nuevu tratáu que modifique a los anteriores y fomentar un alderique al respeutu en toa Europa, nel que les futures Eleiciones al Parllamentu Européu de 2014 van ser decisives. Antes de la celebración d'estos comicios, la Comisión Europea va presentar el so proyeutu d'estructura de la futura Xunión Europea ya idees concretes sobre'l cambéu de los trataos por que sían oxetu d'alderique. El so oxetivu ye faer que la Xunión Europea seya más abierta y democrática.
Eleición del Presidente de la Comisión
Según un eurobarómetro de xunu de 2012, el 54% de los ciudadanos europeos veríense más animaos a participar nes eleiciones europees nel casu de que les distintes aliances polítiques pudieren presentar un candidatu al puestu de Presidente de la Comisión Europea basándose nun programa conxuntu.
Nesti sentíu, y yá que pa les próximes eleiciones la eurocámara tendrá de nomar al Presidente, Barroso pidió nel so discursu que los partíos políticos europeos presentaren el so candidatu pal cargu de Presidente de la Comisión Europea coles mires d'efectuar asina unos comicios verdaderamente europeos, reforzando'l papel de los partíos, que frecuentemente presenten l'alderique políticu como si produxérase namái ente partíos políticos nacionales, y evitando la desconexón real ente les sos actuaciones nos parllamentos nacionales y nel Parllamentu Européu.
Candidatures europees
thumb|220px|[[Jean-Claude Juncker, candidatu del Partíu Popular Européu.]] thumb|220px|[[Martin Schulz, candidatu del Partíu de los Socialistes Europeos.]] thumb|220px|[[Guy Verhofstadt, candidatu del Partíu de l'Alianza de los Lliberales y Demócrates per Europa y del Partíu Demócrata Européu.]] thumb|220px|[[Ska Keller, candidata del Partíu Verde Européu.]] thumb|220px|[[José Bové, candidatu del Partíu Verde Européu.]] thumb|220px|[[Alexis Tsipras, candidatu del Partíu de la Izquierda Europea.]] thumb|220px|[[Amelia Andersdotter, candidata del Partíu Pirata Européu.]] thumb|220px|[[Peter Sunde, candidatu del Partíu Pirata Européu.]]
Los partíos nacionales de la Xunión Europea suelen entamase al traviés de partíos políticos europeos. Pa ser un partíu oficial, les agrupaciones tienen de tener una representación significativa en siquier una cuarta parte de los Estaos de la Unión, respetar los valores y principios sobre los que se funda la Xunión Europea y participar nes eleiciones europees, o manifestar la so intención de faelo.
A la fin de la VII llexislatura del Parllamentu Européu, teníen guarda un total de 15 partíos políticos europeos, o aliances informales de partíos políticos de la Xunión Europea. El Partíu Popular Européu yera'l que más presencia tenía con 269 escaños, siguíu del Partíu de los Socialistes Europeos y del Partíu de l'Alianza de los Lliberales y Demócrates per Europa con 195 y 73 eurodiputaos respeutivamente. Otros, como l'Alianza pola Europa de les Democracies o'l Movimientu Políticu Cristianu Européu teníen solo un representante.
Amás, los partíos políticos europeos formen los grupos políticos del Parllamentu Européu. Sicasí, estos grupos non siempres correspuenden totalmente colos partíos, yá que de cutiu dellos partíos políticos formen un únicu grupu o diputaos d'un mesmu partíu formen parte de grupos estremaos. Pa formar un grupu políticu precísense siquier 25 diputaos de siete países, lo que representa un cuartu de los Estáu miembru de la Xunión Europea.
Partíu de los Socialistes Europeos
El Partíu de los Socialistes Europeos (PSE) arrexuntaba en 2014 a 56 partíos d'estaos miembros de la Xunión Europea y de fora de la mesma, con ideoloxíes socialdemócrates, socialistes y llaboristes. Na llexislatura 2009-2014, el Partíu Socialista Obreru Español y el Partíu Socialdemócrata d'Alemaña con 23 escaños, según el Partíu Demócrata d'Italia con 21 escaños, llevaron el pesu del partíu nel Parllamentu Européu.
Bunbury
Bunbury pue referise a:
Eleiciones al Parllamentu Européu de 2014
Partíu de l'Alianza de los Lliberales y Demócrates per Europa
El Partíu de l'Alianza de los Lliberales y Demócrates per Europa (ALDE Party) arrexuntaba a 42 partíos de 24 países de la Xunión Europea, según otros 17 partíos de 14 países estracomunitarios. Dientro de les sos corrientes ideolóxiques internes atopen el social lliberalismu, el radicalismu, el lliberalismu clásicu y el federalismu européu. Los sos dos principales fuercies nel Parllamentu Européu en 2014 yeren el Partíu Democráticu Lliberal d'Alemaña y los Lliberal Demócrates del Reinu Xuníu con 12 eurodiputaos cada unu.
Alianza de los Conservadores y Reformistes Europeos
L'Alianza de los Conservadores y Reformistes Europeos (AECR) arrexuntaba a 19 partíos de 16 países distintos, d'ideoloxía conservadora, euroescéptica y antifederalista. El partíu con más pesu dientro del grupu yera'l Partíu Convervador del Reinu Xuníu con 25 escaños, y fundador del mesmu en biforcándose del Partíu Popular Européu, siguíu del Partíu Democráticu Cívicu de la República Checa.
Partíu Verde Européu
El Partíu Verde Européu (EGP) arrexuntaba en 2014 a 32 partíos ecoloxistes nacionales de 29 países d'Europa, con cuatro non miembros de la Xunión Europea, nuna formación de dimensión europea. Tien como raigañu ideolóxicu les polítiques verdes como la responsabilidá ambiental, la llibertá individual, la democracia, la diversidá, la xusticia social, la igualdá de xéneru, un desenvolvimientu sostenible global, y la non-violencia. Na llexislatura 2009-2014 foi la Alianza 90/Los Verdes d'Alemaña quien llevó'l pesu del grupu con 14 diputaos frente a los seis de Les Verts de Francia y los dos diputaos de Los Verdes-L'Alternativa Verde d'Austria, d'Izquierda Verde de los Países Baxos y del Partíu Verde d'Inglaterra y Gales del Reinu Xuníu.
Partíu de la Izquierda Europea
El Partíu de la Izquierda Europea (PEL) arrexuntaba a 35 partíos de 21 países de la Xunión Europea, tantu de plenu derechu como observadores. La formación ye considerada d'esquierda anticapitalista europea, siendo principalmente de les corrientes comunistes y socialistes democráticos. El Die Linke d'Alemaña, con ocho eurodiputáu, y l'observador Partíu Comunista de Bohemia y Moravia, con cuatro asiento, yeren los principales partíos del grupu.
Movimientu pola Europa de les Llibertaes y la Democracia
El Movimientu pola Europa de les Llibertaes y la Democracia (MELD) integraba en 2014 a 13 partíos políticos de 12 países de la Xunión Europea. La so ideoloxía enmárcase dientro de la estrema derecha, el conservadorismu y el nacionalismu. El partíu con mayor representación foi la Lliga Norte d'Italia con nueve eurodiputáu, hasta alliniase cola Alianza Europea pola Llibertá, siguíu d'Orde y Xusticia de Polonia con cuatro escaño.
Alianza Europea pola Llibertá
L'Alianza Europea pola Llibertá (EAF) integraba a siete partíos políticos y dos observadores de nueve países de la Xunión Europea. La so ideoloxía xira en redol al euroescepticismu y la estrema derecha. El so máximu esponente ye'l Frente Nacional francés, que consiguió tres escaño, y el Partíu de la Llibertá d'Austria, con dos eurodiputaos, amás de la Lliga Norte, con nueve eurodiputáu, que s'allinió con esti partíu en dexando'l Movimientu pola Europa de les Llibertaes y la Democracia.
Partíu Demócrata Européu
El Partíu Demócrata Européu (EDP) arrexuntaba en 2014 a 10 partíos d'ocho países europeos, según cinco partíos observadores, d'ideoloxía centrista y fuertemente europeísta. Nel Parllamentu saliente, los franceses del Movimientu Demócrata y de la Unión de Demócrates ya Independientes son los qu'ostentaben la mayor representación del partíu con cinco diputaos cada unu.
Alianza Llibre Europea
L'Alianza Llibre Europea (EFA), tamién conocíu como Partíu Democráticu de los Pueblos d'Europa, xune a 40 partíos de 16 países, cola defensa del derechu a l'autodeterminación de los pueblos como principal oxetivu. El Partíu Nacional Escocés ye'l que más fuercia tien nel Parllamentu Européu con 2 diputaos ente que Nueva Alianza Flamenca, Partíu de la Nación Corsa, el Plaid Cymru de Gales, Polos Derechos Humanos nuna Letonia Xunida y el representante de vez d'Europa de los Pueblos Verdes tienen 1 cada unu.