cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nuevos movimientos sociales
Identificación de los nuevos movimientos sociales
Los analises de los movimientos sociales centrar n'estudiar cómo y por qué los integrantes d'un movimientu social permanecen xuníos y por qué valoren la so actuación como la más apropiada. Ponse énfasis en conocer los procesos polos que los individuos doten de sentíu'l so aición coleutiva y deciden participar nel movimientu. Ye por eso que se da tanta importancia a la interaición simbólica nes interaiciones.
L'autor Alberto Melucci concebía a los movimientos sociales como axencies de significación coleutiva qu'espublicen nuevos significaos na sociedá al traviés de formes d'aición coleutiva, polo que propón considerar tres aspectos pa identificar un NMSs."1. Apelar a la solidaridá: capacidá de los miembros del MS pa definir y reconocer un nós pa construyir una identidá coleutiva, como resultáu d'atribuyir significáu nes rellaciones y motivar l'aición coleutiva.""2. Detéctase un conflictu social que se foi percibiendo como condición problemática ya inxusta que legitima y xustifica l'aición coleutiva.""3. L'aición coleutiva busca romper les llendes del orde nel qu'actúa. La capacidá del movimientu pa romper fronteres del poder na aición política ye básica pal NMS yá que se busca producir cambeos nel sistema de normes y nes rellaciones sociales."
Exemplos
Dalgunos nuevos movimientos sociales son:
Metzeresche
Metzeresche ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Clarice Loguercio Leite
Clarice Loguercio Leite ye una micóloga, curadora y profesora brasilana.
Na actualidá ye profesora acomuñada de la Universidá Federal de Santa Catarina, nel Centru de Ciencies Biolóxiques, Departamentu de Botánica, Llaboratoriu de Micoloxía. Tien esperiencia en taxonomía en micoloxía (sistemática de fungos y morfofisiología) qu'actúa sobre les siguientes temes: taxonomía, Basidiomycetes, lignocelulolíticos y biodiversidá. Y en l'actualidá desenvuelve actividaes na enseñanza de la micoloxía.
Llogró una patente sobre un nuevu procedimientu pa la vixilancia ambiental de les yerbicíes por Fusarium oxysporum.
Liga Komunista Iraultzailea
LKI ye l'acrónimu de Liga Komunista Iraultzailea (n'euskera, n'asturianu Lliga Comunista Revolucionaria). Yera un partíu político vasco surdíu na década de 1970 y que esapaeció (tres xunise a EMK) a entamos de de los años 90 del sieglu pasáu pa dar orixe a Zutik y Batzarre.
El partíu yera d'ideoloxía comunista y taba integráu na Lliga Comunista Revolucionaria, de filiación trotskista y hermana de la LCR francesa.
Willem Dafoe
William "Willem" Dafoe ye un actor d'Estaos Xuníos de cine y teatru, coproductor y miembru fundador de la compañía teatral The Wooster Group. Nomáu en dos causes al premiu Óscar como meyor actor de repartu, tuvo papeles en películes como To Live and Die in L.A., Platoon, Born on the Fourth of July, The Last Temptation of Christ, Mississippi Burning, Wild at Heart, The Boondock Saints, The English Patient, Inside Man, The Life Aquatic with Steve Zissou, Spider-Man, The Aviator, American Psycho, Antichrist y emprestó-y el so voz a personaxes de Fantastic Mr. Fox, Finding Nemo y a Nathan Dawkins nel videoxuegu Beyond: Two Souls; nesti postreru tamién s'utilizó la so cara pa la carauterización del personaxe.
Datos biográficos
Foi'l sestu d'ocho fíos del doctor William Alfred Dafoe, ciruxanu, y Muriel Isabel Sprissler, enfermera nativa de Boston. El so nome al nacer foi William Dafoe pero camudar llegalmente a Willem Dafoe, por que nun lo llamaren "Billy". Estudió arte dramáticu na Universidá de Wisconsin–Milwaukee; depués formó parte del grupu avant-garde llamáu Theatre X.
Trayeutoria
Dempués de faer una xira con Theatre X y Emil Aguilera mientres cuatro años n'Estaos Xuníos y Europa, camudar a la ciudá de Nueva York y xunióse al Performance Group. La so carrera nel cine empezó en 1980, en Heaven's Gate, anque'l so papel foi esaniciáu mientres la edición de la película. A mediaos de la década de 1980 foi escoyíu por William Friedkin pa protagonizar To Live and Die in L.A., onde Dafoe interpreta al falsificador Rick Masters. Un añu más tarde interpretó al líder d'una banda de motociclistes en The Loveless (y más tarde fixo un papel similar en Streets of Fire), pero'l papel que lu consagró como actor foi'l del caritatible sarxentu Elias en Platoon (1986), película pola cual recibió la so primer nominación al Óscar como meyor actor de repartu.
En 1988, Dafoe protagonizó otra película ambientada mientres la Guerra de Vietnam, esta vegada como l'axente Buck McGriff en Off Limits. Dende esi entós tresformóse nun popular "actor de calter". De cutiu foi escoyíu pa interpretar personaxes inestables o villanos, como'l Duende Verde na serie de películes de Spider-Man. Antes d'esto, foi consideráu por Tim Burton y Sam Hamm pal papel de The Joker en Batman (1989). El direutor y el guionista pensaben que Dafoe paecíase físicamente al Joker, pero'l rol finalmente foi para Jack Nicholson. Sicasí, Dafoe tamién enfrentó desafíos al ser encasillado en papeles como villanu. En 1988, interpretó a Xesús de Nazaré en The Last Temptation of Christ, de Martin Scorsese, recibiendo l'aclamación de la crítica a pesar del discutiniu relixosu xenerada pola película. Dafoe declaró: "Hasta'l día de güei, nun puedo creer que fui tan descaráu en pensar que podía llograr faer el papel de Xesús". Nos años siguientes participó en películes de gran ésitu de taquilla, como Born on the Fourth of July (1989), Wild at Heart (1990), The English Patient (1996).
Nel añu 2000 foi nuevamente nomáu al Óscar al meyor actor de repartu por La solombra del vampiru, pa la que se sometió a llargues sesiones de maquillaxe pa interpretar a Max Schreck, actor protagonista del clásicu del cine de terror Nosferatu, de F.W. Murnau. En 2002 dio vida na pantalla a Norman Osborn y la so álter ego'l Duende Verde en Spider-Man, de Sam Raimi, na que tamién tuvo de sometese a un gran esfuerciu de carauterización. Remaneció puntualmente encarnando'l mesmu personaxe nes remortines Spiderman 2 (2004) y Spiderman 3 (2007).
En 2006 interpretó al detective del NYPD Stan Aubray que sigue los rastros d'un asesín serial nel thriller Anamorph, xunto a Scott Speedman y Peter Stormare. Tamién trabayó xunto a Rowan Atkinson na secuela de Bean (1997), Les vacaciones de Mr. Bean (2007).
En 2012-2013 interpretó a un personaxe nun videoxuegu de drama interactivo Beyond: Two souls, col papel de Nathan Dawkins nel departamentu d'actividá paranormal (DPA).
thumb|right|200px|Dafoe na Table of Free Voices en Berlín (2006)
Willem Dafoe destacó en numberoses películes por interpretar a personaxes de calter. Pal críticu Tomás Obregón "Willem Dafoe va pasar a la historia pola fonderada perversu y la so maquiavélica sorrisa de demoniu qu'imprime nos sos personaxes del llau escuru y por protagonizar la película más revesosa de la historia".
Vida privada
Dafoe conoció a la direutora Elizabeth LeCompte na Performance Group. LeCompte y Dafoe formaron parte de la reestructuración de la Performance Group, volviéronse collaboradores profesionales amás de miembros fundadores de The Wooster Group y empezaron una rellación. En 1982 la pareya tuvo un fíu, Jack. Nel añu 2004 dixebráronse. El 25 de marzu de 2005, Dafoe casóse cola direutora y actriz italiana Giada Colagrande. La pareya pasa la mayor parte del añu n'Italia.
Práutiques de resistencia
thumb|Les práutiques de resistencia manifestar na población de múltiples maneres. Les práutiques de resistencia son el conxuntu de movimientos qu'efectúa un grupu de persones en protesta sobre daqué que-yos cafia.
Principales teóricos
El conceutu de práutiques de resistencia salea de los analises que Michel Foucault realiza sobre los nuevos movimientos sociales surdíos a partir de 1968, interesándose poles estratexes d'oposición a una realidá que s'asume como natural. Dichos movimientos tienen de mancomún el fechu de plantegar la so llucha fora de los criterios tradicionales de reivindicación que xiraben, hasta entós, en redol al esquema identidá-opresión-lliberación. Ye al traviés de les sos reivindicaciones que s'empezar a dotar de significáu políticu a lo qu'hasta entós yera consideráu del planu priváu. D'esta manera ruempen colos llendes de establecer como política, asumiendo que «tou ye políticu».
La resistencia, sobre la base de la teoría foucaultiana, sería una resistencia activa, creativa, que la so principal ferramienta taría en práutiques que dexen «esprendese» d'unu mesmu, lliberar de l'actual suxetividá pa construyir una nueva y distinta. A estes postreres, Foucault denominar «práutiques de sigo», y consistiríen en pequeños cambeos en redol a práutiques convencionales y culturalmente establecíes col fin de xenerar nueves práutiques y poro, nueves formes de subjetivación. D'esta manera, Foucault asume la posibilidá d'aición (entendida como resistencia potencial) de tolos individuos pa modificar el statu quo.
Cyornis superbus
Cyornis superbus ye una especie d'ave paseriforme na familia Muscicapidae.
Práutiques de resistencia
Principales teóricos
Pa los teóricos de les práutiques de resistencia (Ranciere, Touraine, Giroux, Bourdieu, etc.), los desafíos de la nueva sociedá tienen de ser respondíos depués d'una crítica social de los conteníos que definen tal intervención al enfrentase a les nueves formes de configuración de lo social. Dende cualquier marcu teóricu, la conocencia de los actuales tresformamientos y del deber éticu-políticu de tomar partíu y participar nel desencadenamiento del cambéu va depender la efectividá de la intervención. Va Haber tres eje básicos nos cualos ármase la teoría base de les práutiques de resistencia, sobremanera en llatinoamérica]]:
Cyornis superbus
Distribución y hábitat
Ye endémica de les selves montiegues de Borneo.
Práutiques de resistencia
Educación
Una tema central en toa teoría de les práutiques de resistencia ye la educación. Asina, llógrase establecer un tercer venceyu cola desigualdá na lóxica de poder y privilexu. Cuando funcionen como esclusión, les categoríes d'igualdá y educación nel analís de los movimientos sociales, les práutiques de resistencia tienden al encha popular que n'última instancia apuerta n'inestabilidá política y falta de claridá nos oxetivos. Por eso, primero que superponer el control social a les práutiques de resistencia, ye importante entender la lóxica de les demandes de les poblaciones inscrites como suxetos sociales pa tener un clima consistente de participación, preparación y de seguridá sobre los planteamientos.
Popkewitz señala qu'esisten munches acepciones del conceutu de resistencia y apurre delles distinciones interesantes: «El conceutu de resistencia ye estructural y esplora la diversidá de respuestes a un mundu de rellaciones desiguales de poder. Cuando'l conceutu resistencia tien un nucleu teóricu, define un mundu dualista de dominadores y apoderaos. En cuanto al conceutu empíricu, la resistencia esplora de qué formes se caltién, confier y plantégase la oposición al poder. Otres vegaes, la resistencia ye una idea política referida a los llugares nos que puede intervenise pa movilizar grupos».
Giroux, al trabayar el conceutu de resistencia nel ámbitu de la práutica, enfatiza les rellaciones desiguales de poder. Pa él les resistencies son aquelles conductes d'oposición frente a les estratexes esternes o obligaciones cotidianes, que nacen del interés emancipatorio y tienen por oxetivu desarticular formes de dominación esplícites o implícites del sistema escolar y social. Puede entendese el términu tamién como mecanismu de proteición social, consciente o inconsciente, que puede superar la mayoría de les vegaes a les estratexes de dominación que se manifiesten al traviés del control social.
Laval-d'Aix
Laval-d'Aix ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Dale Midkiff
Dale Alan Midkiff ye un actor d'Estaos Xuníos.
Primeros años
Midkiff nació en Chance, Maryland, fíu de Joyce y Thomas Midkiff. Asistió a Edgewood High School cerca de Baltimore. La so primer esperiencia d'actuación foi interpretando a Jack nuna producción de Jack and the Beanstalk pa un teatru de neños local. Los sos papeles próximos fueron en The Intruder y Room Service. Dale graduóse en 1977 y ganó un premiu de drama na so secundaria. Midkiff depués asistió a la Universidá Salisbury en Maryland, con títulu n'Artes de la Comunicación con una especialización n'Inglés y Filosofía. Siguíu a la so graduación, foi a Nueva York onde tuvo dellos trabayos.
Carrera
Midkiff actuó n'obres off-Broadway como Mark Medoff en The Wager. El so primer papel nel cine foi en Streetwalkin interpretando a un proxeneta llamáu Duke. Él dixo n'entrevistes que mientres la so familia nunca entendió'l so interés d'actuar, ellos nunca lo amurniaron: "Los amu por dexar qu'un neñu creyeron nos sos suaños".
El so ésitu foi cuando tuvo'l papel de John Ross "Jock" en Ewing in Dallas: The Early Days. Foi siguíu de lo que munchos consideren el so meyor papel hasta la fecha, como Elvis Presley, na mini-serie de cuatro hores Elvis and Me, y por Dream Street, una serie en Nueva Jersey. Los papeles de Midkiff van dende un golpeador de la so muyer en A Cry For Help: The Tracey Thurman Story, al "bon mozu" policía qu'afaya que'l so compañeru meyor amigu ye un asesín en Vixilante cop, al heroicu policía en Time Trax, al proteutor de ciudá y atenta coles dames en The Magnificent Seven. Tamién ye conocíu por interpretar a "Louis Creéi" na película de 1989 del llibru de Stephen King Pet Sematary.
Vida personal
Amás, Midkiff ye cristianu conversu, y foi bautizáu.
Filmografía
... aka Vixilante Cop
Herguijuela de la Sierra
Herguijuela de la Sierra ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Intégrase dientro de la contorna de la Sierra de Francia. Pertenez al partíu xudicial de Béjar y a la Mancomunidá Sierra de Francia.
El so términu municipal ta formáu poles llocalidaes de Herguijuela y Rebollosa, ocupa una superficie total de 31,52 km² y según los datos demográficos recoyíos nel padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu, cuenta con una población de habitantes.
El so términu municipal atópase dientro del Parque natural de Las Batuecas - Sierra de Francia.
Historia
Los sos oríxenes remóntense a la repoblación llevada a cabu na Edá Media polos reis de Lleón, siendo donáu en 1188 pol rei Alfonsu IX de Lleón al arzobispáu de Santiago de Compostela Cola creación de les actuales provincies en 1833, Herguijuela de la Sierra quedó encuadráu na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa.
Clima
Herguijuela de la Sierra tien un clima mediterraneu Csa (templáu con branu secu y calorosu) na frontera con un clima Csb (templáu con branu secu y templáu) según la clasificación climática de Köppen.
Topónimu
Rexístrase en 1188 como Ecclesiola; en 1215, Ecclesia; en 1629, Erguijuela. Nun tien rellación col topónimu Guijuelo, a pesar de lo sostenío nun documentu anterior por el mesmu Llorente (ibid., p. 106, 247). El so orixe ta nel llatín "ecclēsĭŏla, diminutivu de "ecclēsĭa", esto ye, "iglesita". Rexístrase metátesis del grupu consonánticu -cl- > -gr-, y palatalización de la "s". Ye interesante unviar a la tesis espuesta por Juan Flores, pa quien nesti tipu toponímicu puede tase aludiendo a les pequeñes ilesies y oratorios de dómina paleocristiana y visigótica.
Nucleos de población
El conceyu estrémase en dos nucleos de población, que teníen la siguiente población en 2015 según l'INE.
Metzervisse
Metzervisse ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Llista d'asteroides/96301–96400
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Ípsilon Librae
Nome
Anque Ípsilon Librae nun tien nome propiu habitual, dacuando ye llamada Derakrab Borealis, que significa «la del norte del brazu del Escorpión». La pallabra Derakrab ye una contraición del títulu árabe Al-Dhira al-Akrab (الذراع العقرب), «el brazu del Escorpión», ente que la pallabra llatina Borealis especifica «la del norte».
Carauterístiques
Ípsilon Librae ye una xigante naranxa tipu espectral K5III con una temperatura efectivo de 4150 K. Les xigantes naranxes son frecuentes nel cielu nocherniegu, siendo Aldebarán (α Tauri) y Arturu (α Bootis) dos de les más conocíes. Ípsilon Librae, 319 vegaes más lluminosa que'l Sol, tien una lluminosidá entemedia ente dambes.
La midida del diámetru angular de Ípsilon Librae, una vegada consideráu'l escurecimientu de llimbu, ye de 4,27 ± 0,05 milisegundos d'arcu. Esti valor, xunto a la distancia a la que s'atopa, dexa evaluar el so radiu, siendo ésti 31 vegaes más grande que'l radiu solar. Per otra parte, evidencia una metalicidá inferior a la del Sol en casi un 20% ([Fe/H] = -0,09).
Ípsilon Librae constitúi un sistema binariu con una compañera visualmente separada d'ella 3,3 segundos d'arcu. Esta acompañante relluma con magnitú +10,8.
Xuegos Mundiales
Los Xuegos Mundiales o Xuegos Olímpicos de la COI son eventos deportivos multidisciplinarios nos que participen atletes de tol mundu, y les sos pruebes son deportes que nun participen nos Xuegos Olímpicos.
Tan organizaos pola Asociación Internacional de los Xuegos Mundiales, col patrociniu del Comité Olímpicu Internacional.
Historia
L'orixe de los Xuegos Mundiales encuentrase en 1980, cuando Un Yong Kim, presidente de la Federación Mundial de Taekwondo (Estilo WTF), invitó a otros líderes de distintes federaciones deportives, non presentes nos Xuegos Olímpicos por aquel entós, a un alcuentru en Corea del Sur. Kim propusó crear unos nuevos xuegos internacionales pa aquellos deportes ensin representación olímpica, cola intención de ganar una mayor publicidá d'estes competiciones. Cola intención de ser una organización complementaria al COI, quien reconoció'l nuevu organismu, esi mesmu añu creóse'l Conseyu para los Xuegos Mundiales. Más tarde seria renombrao como Asociación Internacional de los Xuegos Mundiales.
La primera sede de los Xuegos Mundiales foi Santa Clara nel añu 1981, y participaron más de 1.200 atletes y 18 deportes. A partir d'entós, celebranse xuegos cada cuatro años y el númberu de deportes, atletes y paises en competición aumentó.
Deportes
Los deportes nos que compitese nos xuegos puen ser cualesquiera que nun sía parte de les olimpiaes. Dalgunos participantes nes primeres ediciones, como'l taekwondo o'l Triatlón, pasaron a ser reconocíos como deportes olímpicos con posterioridá y como consecuencia ya nun celebran competiciones nel eventu. Otros que foron reconocíos pol COI como'l Béisbol y el Softbol perdieron la so categoría olímpica posteriormente y volverán a ser parte de los xuegos mundiales.
Adicionalmente les disciplines olímpiques pueden celebrar eventos en pruebas que nun sían parte de la olimpiada, tal foi'l casu, en dalgunes ediciones, de la halterofilia o'l polu acuáticu femenín.
Deporte de motor
Deporte de fuercia
Deporte de precisión
Deportes de vanguardia
Artes marciales
Artísticos y baille
Metzing
Metzing ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
La Laupie
La Laupie ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Phalacrocorax capillatus
Ye una de les especies de mabees que fueron adomaes por pescadores nuna tradición conocida en Xapón como ukai (鵜飼). Ye llamáu umiu (ウミウ mabea de mar) en xaponés. El pescadores del ríu Nagara trabayen con esta especie particular p'atrapar ayu.
Laveyron
Laveyron ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Lemps (Drôme)
Lemps ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Mey
Tien una población de y una superficie de  km².
Lens-Lestang
Lens-Lestang ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Mittelbronn
Mittelbronn ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Clarice Pignalberi de Hassan
Clarice Pignalberi de Hassan foi una limnóloga y bióloga arxentina, investigadora cimera del Conseyu Nacional d'Investigaciones Científiques y Téuniques (CONICET).
Trayeutoria
En 1961 empecipió los sos trabayos nel acabante fundar Institutu de Limnoloxía de Santa Fe, nel ámbitu del CONICET. Empezó como becaria de Perfeccionamiento, y con una beca esterna viaxó al Insitituo italianu de Hidrobioloxía, en Pallanza. Y en 1964 ingresó al Sistema Científicu del CONICET, del que se xubilaría en 1991. Ente 1974 y 1988 foi Direutora del Institutu Nacional de Limnoloxía.
Reinu viquingu de York
El reinu viquingu de York o Jórvík foi un antiguu estáu d'Europa qu'esistió nel periodu dende'l 866 hasta'l 954. Los viquingos orixinarios de Dinamarca establecieron un potente estáu na islla de Gran Bretaña con capital en York, que nun principiu se llamó Jórvik. La rexón en redol a esta ciudá conocióse como Danelaw, términu que s'aplicó tamién a la xurisdicción detentada polos daneses mientres la segunda metá del sieglu X.
Territoriu tamién conocíu como la York Escandinava, términu usáu polos historiadores pa identificar al reinu de Northumbria a finales del sieglu IX y primer metá del sieglu X, mientres la dominación escandinavasobremanera sol reináu de los reis viquingos.
Etimoloxía
El nome Jórvík ye una escandinavización de Eoforwic, que ye'l nome en inglés antiguu de la capital de Northumbria conocida como York nel sieglu X. El prefixu jór- en nórdicu antiguu vien de la pallabra jofurr que tien el mesmu significáu del inglés antiguu, eofor (xabalín o caudiellu). El sufixu wic procede del protoindoeuropéu y significa campamentu o asentamientu (en llatín: vicus), reemplazáu pol nórdicu antiguu vík (puertu o badea). El sentíu de la pallabra, poro, pa los escandinavos sería: «puertu del caudiellu o de los caudiellos».
Historia
York foi fundada polos romanos como fortaleza y bautizada Eboracum, más tarde ocupada y alicada polos anglosaxones como'l emporiu comercial de Eoforwic. La primer incursión viquinga conocida foi en payares de 866 y liderada por Ivar el Deshuesado, unu de los fíos del llexendariu Ragnar Lodbrok y unu de los caudiellos qu'encabezaron la conquista d'Inglaterra col gran exércitu paganu polos cronistes anglosaxones, que dende Anglia Oriental coló escontra'l norte, sofitáu por caballos que llograron mientres la retirada del rei Edmundo Mártir mientres la guerra civil ente aspirantes pol tronu del reinu anglu de Northumbria y los territorios de Bernicia y Deira. Tres una tregua, el anglosaxones xunieron les sos fuercies pero fueron incapaces de reconquistar York en marzu de 867 y tres la derrota Deira someter al control danés obligando a la corte de Northumbria a escapar y atopar abellugu en Bernicia. Sicasí una turniada viquinga contra Mercia fracasó y tolos esfuercios contra Wessex nun collecharon los frutos esperaos pola fuerte oposición del rei Etelredo I y el nuevu príncipe Alfredo. Paez que l'arzobispu de York collaboró colos viquingos, polo que foi espulsáu temporalmente cuando los northumbrianos recuperaron la ciudá en 872; más tarde recuperó la so plaza que caltuvo hasta la so muerte. El rei viquingu Guthred foi soterráu na catedral de York, un indicativu que l'arzobispu y el monarca viquingu llegó a un entente como suxure l'historiador Richard Hall. thumb|180px|left|Moneda de York mientres el reináu de Erik Hachu Sangrientu (952-954). Toles monedes viquingues paez que s'acuñaron en York, una señal de la escelente situación económica como imán comercial de Northumbria na dómina. La importancia de York fixo patente cuando'l caudiellu Guthrum dirixó la so atención a Anglia Oriental mientres Halfdan Ragnarsson tomó'l poder nel añu 875.
Los gobernantes daneses procedentes de Xutlandia, reinu de Gorm el Vieyu, establecer nel reinu d'Estanglia. Los cinco burgos de Danelaw siguíen les mesmes bases del reinu de Lindsey y les llendes usábense como un tipu de fronteres ente cada reinu. Canutu'l Grande más tarde «reinstituyó» una dinastía noruega de jarls en Northumbria, con Eiríkr Hákonarson, mientres caltuvo otra dinastía danesa en Anglia Oriental con Thorkell l'Altu. Tol norte d'Inglaterra siguiría siendo una fonte d'intrigues de palaciu pa los noruegos hasta la muerte de Harald III de Noruega na batalla de Stamford Bridge en 1066 previa a la batalla de Hastings y la conquista normanda d'Inglaterra.
L'allugamientu de Konungsgurtha (en nórdicu antiguu significa la Corte del Rei), atópase rexistrada a finales del sieglu XIV como área darréu esterior de la porta principalis sinistra, la puerta occidental del acantonamientu romanu qu'inda se caltién nel día de güei en King's Square, Ainsty, Yorkshire. Quiciabes indicaba una residencia real viquinga sobre los restos de la fortaleza romana.
El reinu viquingu foi absorbíu por Inglaterra en 954 tres la derrota d'Erico I de Noruega na batalla de Stainmore. Tres l'anexón de Jórvik a Northumbria, sol gobiernu del conde de Wessex, el títulu de rei de Jórvik sonaba redundante y foi sustituyíu por "conde de York", en 960. La perda d'independencia política de Jórvik nun significó una alteración de la situación económica y l'ésitu commercial llográu: hacia l'añu 1000, la crecedera urbana foi espectacular, superáu solo por Londres. Anque dalgunos de los condes de York fueron nórdicos como los reis de Jórvik, fueron asocedíos por normandos tres la conquista. Guillermu I el Conquistador acabó coles últimes muertes d'independencia na rexón y estableció guarniciones militares na ciudá. El condáu de York foi abolíu por Enrique II d'Inglaterra.
Cyphorhinus arada
El cucarachero musical, violineru o wirapuru (Cyphorhinus arada) ye una especie d'ave, de la familia Troglodytidae que se destacar pol so cantar ellaboráu.
Reinu viquingu de York
Remortines
El títulu Duque de York, títulu nobiliariu de Gran Bretaña, foi creáu en 1341 pero xunir a la corona cuando'l cuartu duque convertir en Eduardu IV d'Inglaterra. Arriendes d'ello, el títulu de Duque de York, concedióse al segundu fíu del monarca.
Mittersheim
Mittersheim ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Cyphorhinus arada
Ye nativu del monte húmedu del Amazones n'Suramérica, enfusando escontra l'oeste y el suroeste nos Andes amazónicos. En portugués denominar Uirapuru o munches otres variantes del nome, toes basaes na denominación Tupi-Guarani wirapu 'ru. Especialmente en Brasil, el violineru ye mentáu en numberoses lleendes y fábules, la mayoría rellacionaes col so fuerte y formosu cantar.
Una d'estes lleendes cunta que cuando'l violineru empieza a cantar toles otres aves detienen el so cantar pa oirlo. Créese tamién que'l violineru trai bona suerte, lo cual induz a delles persones a matalo pa guardalo embalsamáu. Magar nun esisten estadístiques confiables sobre la so población, el violineru nun ye considerada una especie amenazada yá que toma un rangu bien ampliu y en ciertes zones ye bien abondosa.
Mittersheim
Tien una población de y una superficie de  km².
Phalacrocorax fuscescens
Phalacrocorax fuscescens, Mabea carinegro, ye una especie d'ave suliforme de la familia Phalacrocoracidae. Ye endémica del sur d'Australia, distribúise a lo llargo de gran parte de la mariña sur, dende l'este de Victoria hasta'l cabu Leeuwin en Australia Occidental, según alredor de les mariñes de Tasmania y les islles del estrechu de Bass.
A diferencia de les otres mabees que s'atopen alredor del continente australianu, l'hábitat de la mabea carinegro ye puramente marín y costeru.
Phalacrocorax fuscicollis
Phalacrocorax fuscicollis ye una especie d'ave suliforme de la familia Phalacrocoracidae. Vive principalmente nes agües interiores del subcontinente indiu, pero tamién s'estiende al oeste hasta Sind y al este hasta Tailandia y Camboya. Ye una especie gregaria que puede estremase fácilmente de la mabea nana (Microcarbo niger) de tamañu similar, pol so güeyos azules, cabeza pequeña con frente inclinada y un picu llargu y estrechu que termina nuna punta ganchuda.
Farzana Aslam
Farzana Aslam ye una física y astrónoma pakistaní. Ye profesora d'estudios de grau en matemátiques, física y astronomía na Universidá de Coventry. Enantes foi profesora visitante de física y astronomía nel Institutu del Espaciu y Astrofísica Planetaria de la Universidá de Karachi, Paquistán.
Biografía
Aslam nació en Wah Cantt, una pequeña ciudá famosa pola so atmósfera sele, y col mayor índiz de alfabetismo. Estudió na Escuela d'Inxeniería de Wah. Solicitó'l treslláu a la Universidá de Panyab y llogró'l so primer títulu de Bachelor of Science (B.Sc.) en física. Treslladóse entós a Islamabad, onde asistió a la Universidá Quaid-i-Azam, na que llogró una maestría en física.
Tres la so maestría, recibió un Master of Philosophy (M.Phil.) en física cuántica y de láseres pola mesma institución. Aslam viaxó entós al Reinu Xuníu p'asistir a la Universidá de Mánchester. En 2005 recibió'l so doble doctoráu en física y astronomía de la Escuela de Física y Astronomía de la Universidá de Mánchester. En 2005, xunir al activu «grupu de física fotónica» de la Escuela de Física y Astronomía, onde s'especializó en física de dos fotones y en fotónica de láseres. Recibió'l so doctoráu en física de láseres en 2005.
Carrera en física
Tres la so maestría en física, Aslam xunir a la Universidá de Panyab como profesora, onde enseñó física en cursos de grau y posgráu. Desque se xunió a la Universidá de Mánchester, convertir nuna investigadora vital nel campu de compósitos poliméricos sensibilizaos con nanopartículas semiconductoras, pa consiguir un altu grau de respuesta y una eficiencia de difracción riquida pa les aplicaciones n'almacenamiento y procesamientu de datos. Tamién impartió matemátiques a nivel de grau pa estudiantes universitarios.
Amás, tuvo viviegamente arreyada nel programa de divulgación al traviés de la beca d'enseñanza Ogden p'aumentar la participación nel programa d'inxeniería y física de la Universidá de Mánchester. El propósitu d'esta beca ye arreyar a los científicos n'activu como modelos pa los neños nes escueles públiques britániques p'animar a les nueves xeneraciones a estudiar ciencia ya inxeniería. Por cuenta de la so contribución, foi gallardoniada con un premiu na conferencia Photon 04 entamada pol Institute of Physics en Glasgow del 5 al 9 de setiembre de 2004.
Visión sobre les muyeres pakistaníes
Aslam cree firmemente que les muyeres pakistaníes tienen un gran intelectu y potencial pa participar en cualquier oficiu. Pueden contribuyir positivamente nel desenvolvimientu de la sociedá y pueden xugar un papel vital pa construyila sobre bases más sanes y fuertes. Tienen De dase cuenta del so plenu potencial en toles esferes de la vida, especialmente na personal, social, económica y política, y tienen de dase cuenta de que pueden faer esto calteniendo los sos valores islámicos.
Reinu de Strathclyde
El Reinu de Strathclyde (del gaélicu escocés Srath Chluaidh, 'valle del Clyde'; orixinalmente en cúmbrico Alt Clut o Alt Clud, la 'roca del Clyde', y tamién Ystrad Clud, calcu tardíu britónicu del nome gaélicu) foi unu de los reinos britanos asitiaos en Yr Hen Ogledd (el Vieyu Norte), na zona britanohablante d'Inglaterra septentrional y sur d'Escocia mientres la dómina posromana y la Edá Media. Alt Clut yera'l términu britónicu para Dumbarton Rock, la capital medieval de la rexón. Puede tener el so orixe na tribu de los Damnonii descrita por Ptolomeo nel so Geographia.
La llingua de Strathclyde, y la de los pueblos britanos vecinos, gobernaos por non nativos conozse como cúmbrico, una llingua celta emparentada col galés antiguu. Les evidencies arqueolóxicu y toponímicu apunten a dellos asentamientos nórdicos o nórdicu-gaélicus mientres la yera viquinga, anque en menor grau que na vecina Galloway. Un pequeñu númberu de topónimos n'anglosaxón indica la posible llegada d'inmigrantes northumbrianos antes de los asentamientos nórdicos. Por cuenta de esti amiestu y a la continua alternanza d'idiomes na zona, nun ye posible dicir si hubo dalgún asentamientu gaélicu anterior a la introducción de la llingua gaélica na Alta Edá Media.
Tres el saquéu de Dumbarton Rock por viquingos de Dublín en 870, el nome de Strathclyde empieza a apaecer nes fontes, seique indicando'l desplazamientu del centru del reinu a Govan, xunto a l'actual Glasgow. Nel mesmu periodu, el territoriu tamién ye llamáu Cumbria, y los sos habitantes cumbrios. Mientres l'Alta Edá Media, Strathclyde foi conquistáu pol Reinu d'Alba, pasando a formar parte del nuevu Reinu d'Escocia, anque calteniendo una personalidá propia hasta'l SIEGLU|XII}}.
Oríxenes
thumb|Vista escontra'l norte de [[Dumbarton Rock, fuerte principal de Strathclyde dende'l sieglu VI hasta'l 870. El fuerte de Alt Clut tuvo sobre'l cuetu de la derecha.]] thumb|Dumbarton vista dende l'otru llau del [[Fiordu de Clyde|estuariu del ríu Clyde con marea baxa.]] thumb|Clach nam Breatann, Glen Falloch, posiblemente l'estremu norte de Strathclyde. La Geographia de Ptolomeo —que ye una carta de navegación, non un estudiu etnográficu— numbera'l númberu de tribus, o grupos tribales, qu'habitaben el sur d'Escocia na dómina de la invasión romana y la Britania romana nel SIEGLU|I||s}}. Amás de los Damnonii, Ptolomeo describe a los Votadini, que la so capital paez ser Traprain Law; al oeste, los Selgovae nes Southern Uplands y, más al oeste yá en Galloway, los Novantae. Amás, un grupu conocíu como Maeatae, probablemente de la zona de Stirling, apaez mentáu nes fontes romanes posteriores. Créese que la capital de los Damnonii pudo ser Carman, cerca de Dumbarton, a ocho quilómetros remontando'l Clyde.
En Damnonia Ptolomeo identificó seis poblaciones, ente elles Alauna ('cabu'), que'l so significáu suxure la correspondencia con Dumbarton Rock, topónimu que procede del gaélicu Dun Breteann ('fuerte de los britanos'), y encaxa bien cola etimoloxía del xentiliciu Damnonii, d'un raigañu compartíu con otros pueblos de les islles que significa 'fondu' y que probablemente faiga referencia a 'xente del mar'.
Anque la frontera norte mientres la mayor parte de la dominación romana asitiar nel Muriu d'Adriano, la estensión de la influencia romana al norte de la muralla ye escura. Efeutivamente esisten puestos romanos al norte del Muriu, y fuertes tan al norte como Cramond pudieron ser puntos d'ocupación mientres llargu tiempu. Per otra parte, la frontera oficial foi adelantrada escontra'l norte en trés causes. Mientres les sos campañes, Agrícola algamara'l Tay y dos vegaes algamó la llinia del Muriu de Antonino: mientres la construcción del Muriu d'Adriano y na dómina de Septimio Severu, anque la frontera siempres foi llueu retrasada y el socesor de Severu, Caracalla, solo caltuvo ente dambos murios, el Intervallum, un sistema de patrulles de caballería, los areani. Amás d'estos contactos, los exércitos romanos realizaron espediciones de castigu al norte de les fronteres. Los habitantes de les tierres más allá de la frontera tamién viaxaron al sur del muriu, pa comerciar, sirvir nel exércitu romanu o asaltar. Los comerciantes romanos viaxaron al norte, y subsidios y sobornos de Roma fueron apurríos a les tribus y xefes que decidíen collaborar cola metrópoli. El nivel de romanización de la zona ye bien malo d'envalorar; teniendo en cuenta que nes árees so control direutu del Imperiu esisten duldes sobre esta cuestión, cuántes más nel casu de los Damnonii.
A la fin del periodu de la ocupación romana producióse un evidente aumentu de los ataques per tierra y per mar d'invasores como los pictos, escotos y los misteriosos Attacotti, que los sos oríxenes son inciertos. Estos ataques afectaron tamién a les tribus del sur d'Escocia. La retirada definitiva de les fuercies romanes en redol al 410 nun paez que tuviera un efeutu militar importante sobre los Damnonii, anque la desapaición del dineru romano (pagu de salarios a les guarniciones del muriu) sí tuvo un considerable efeutu económicu.
Nenguna fonte histórica indícanos les llendes del Reinu de Alt Clut, pero gracies a la toponimia y a la topografía podemos envalorar les sos fronteres. Cerca del estremu norte del llagu Lomond, al que puede llegase por barcu dende'l Clyde, atópase Clach nam Breatann, la Roca de los Britanos, que'l so nome creyer que provién de la so función como marca septentrional de Alt Clut. Les llombes de Campsie Fells y el terrén pantanosu que s'estiende ente'l llagu Lomond y Stirling podríen indicar otra llinde. Al sur, el reinu estender a lo llargo del valle del Clyde, y pola mariña probablemente algamaba Ayr.
El Vieyu Norte
Anque a los dos o tres siglos posteriores a la retirada de les lexones romanes suélse-yos aplicar la denominación d'Edá Escura», quiciabes nel sur d'Escocia, y a pesar de la escasez de fontes, la dómina sía considerablemente menos escura que mientres el dominiu romanu. Los arqueólogos y los historiadores ufiertaron delles descripciones d'esti periodu nel últimu sieglu y mediu. Les fontes escrites disponibles pa esti periodu son na so mayoría irlandés y galés y bien poques son contemporáneos al periodu entendíu ente'l 400 y el 600.
Les fontes irlandeses solo informen d'acontecimientos nel reinu de Dumbarton cuando tienen dalguna rellación con Irlanda. Y, cola esceición de De Excidio Britanniae, la jeremiada de Gildas del SIEGLU|VI||s}}, y de les poesíes atribuyíes a Taliesin y Aneirin, especialmente Y Gododdin, que se cree que foi escritu n'Escocia nel SIEGLU|VII||s}}, les fontes galeses daten xeneralmente de feches bien posteriores. Dalgunes tán afeutaes poles corrientes polítiques imperantes en Gales a partir del SIEGLU|IX||s}}. Beda, por casu, raramente menta a los britanos, y cuando lo fai sueli ser en términos non bien favorables.
Gracies a les fontes contemporánees, conocemos datos de dos monarques d'esta dómina: el primeru d'ellos ye Ceretic Guletic, al que se cree que san Patriciu dirixó la so famosa Carta a Corotticus y que, según un biógrafu del SIEGLU|VII||s}}, reinaría en Dumbarton mientres la segunda metá del SIEGLU|V||s}}. La carta de Patriciu dexa claro que Ceretic yera cristianu, y ye probable que tamién lo fora la mayoría de la élite gobernante de la rexón, siquier nominalmente. Un descendiente so, Riderch Hael ye mentáu en Vida de San Columba escrita por Adomnán d'Iona. Riderch foi contemporaneu d'Áedán mac Gabráin de Dal Riata y Urien Rheged de Rheged, a los que ta conectáu al traviés de diverses tradiciones y hestories, y d'Etelfrido de Bernicia. El segundu ye Coel Hen de Rheged, reinu con capital en Cayer Ligualid qu'ocupaba dambos llaos del Muriu d'Adriano.
La cristianización del sur d'Escocia, si la carta de Patriciu a Coroticus diba efeutivamente dirixida a un rei de Strathclyde, avanzara considerablemente nel momentu de l'apaición de les primeres fontes históriques. Al sur, en Whithorn, atopóse una inscripción cristiana datada na segunda metá del SIEGLU|V||s}}, seique en conmemoración d'una nueva ilesia que'l so orixe ye desconocíu. A diferencia de Columba, Kentigerno (san Mungo), el supuestu apóstol de los britanos del Clyde, ye una figura aveseda y la so Vida, escrita por Jocelyn de Furness nel SIEGLU|XII||s}} ye tardida y dudosa autenticidá, anque Jackson cree que la versión de Jocelyn podría basase en manuscritu anterior en cúmbrico.
El Reinu de Alt Clut
thumb|200px|Posibles árees llingüístiques nel sur d'Escocia, sieglos [[sieglu VII|VII–VIII (según Nicolaisen, Scottish Place-Names, y Taylor, "Place Names").]]
A partir del añu 600, informaciones sobre los britanos de Alt Clut apaecen de forma llixeramente más frecuente nes fontes. Sicasí, los historiadores nun acaben de ponese d'alcuerdu en cómo tendría d'interpretase esti fechu. En términos xenerales, tendieron a ellaborar teoríes asitiando a Strathclyde nel centru de la hestoria del norte de Gran Bretaña nos primeros momentos del periodu históricu. Esto dio como resultáu una serie de narraciones difícilmente conciliables. La historiografía actual paez atopar el camín pa resolver esta cuestión.
A empiezos del SIEGLU|VII||s}}, Áedán mac Gabráin pudo ser el rei más poderosu del norte de Gran Bretaña, y Dal Riata atopar nel so apoxéu. El nomatu que recibiría Áedán na poesía galesa posterior, Aeddan Fradawg (Áedán el Traidor) indica que nun gociaba de bona reputación ente los habitantes britanos de Alt Clut, área que pue que tomara. El dominiu de Áedán llegó al so fin alredor del añu 604, cuando'l so exércitu, que les sos files engrosaben reis irlandeses y exiliaos bernicios, foi ganáu por Etelfrido de Bernicia na batalla de Degsastan.
Supónse, anque les pruebes son escases, que Etelfrido, el so socesor Edwin y los reis de Northumbria y Bernicia que-yos asocedieron, espandieron el so reinu escontra'l sur de d'Escocia. La evidencia disponible, como la conquista d'Elmet, les guerres nel norte de Gales y con Mercia, abogen por desplazamientu escontra'l sur del centru d'actividá de Northumbria na primer metá del SIEGLU|VII||s}}. Una entrada nos Añales de Úlster de 638, qu'informa de «la batalla en Glenn Muiresan y l'asediu de Eten» (Din Eidyn, más tarde Edimburgu), tomóse como referencia la captura de Din Eidyn pol rei de Northumbria Oswaldo, fíu de Etelfrido, pero los Añales nun falen en nengún momentu de captura, nin de northumbrianos, lo que la convierte nuna identificación bien débil.
En 642 los Añales de Úlster informen que los britanos del Alt Clut encabezaos por Eugein, fíu de Beli, ganaron a los homes de Dal Riata y mataron a Domnall Brecc, nietu de Áedán, en Strathcarron, y esta victoria tamién se recuerda nun agregu a Y Gododdin. L'allugamientu d'esta batalla atópase na zona conocida en fontes galeses posteriores como Bannawg, términu presuntamente rellacionáu con Bannockburn y que podría designar l'amplia zona pantanosa ente Loch Lomond y el ríu Forth, y les llombes y llagos escontra'l norte, que dixebren les tierres de los britanos de les de Dal Riata y los territorios pictos, tierra pola que nun valía la pena lluchar. Sicasí, les tierres al sur y al este d'esta estensión, taben controlaes por pequeñu reinos britanos ensin nome. Los poderosos reis vecinos, yá fueren de Alt Clut, Dal Riata, Pictia o Bernicia, imponíen el pagu de tributos a estos pequeños reinos, y les guerres pol control de la zona paecen ser una constante ente los sieglos y.
A principios del SIEGLU|VIII||s}}, los Añales de Úlster informen de dos batalles ente Alt Clut y Dal Riata en «Lorg Ecclet» (desconocíu) en 711, y en «el peñón llamáu Minuirc» en 717. Si esta apaición nos Añales tien dalguna importancia o non nun ta claru. Más palantre nel SIEGLU|VIII||s}}, paez ser que'l rei pictu realizó siquier tres campañes contra Alt Clut, nenguna con ésitu. En 744 los Pictos actuaron en solitariu, pero en 750 Óengus buscó'l sofitu d'Eadberht de Northumbria nuna campaña en que Talorgan, hermanu de Óengus resultó muertu nuna grave derrota picta a manes de rei Teudebur de Alt Clut, posiblemente en Mugdock. Dizse que Eadberto conquistó'l llanu de Kyle, cerca de l'actual Ayr, en 750, presumiblemente dende Alt Clut.
Teudebur morrió alredor de 752, y foi probablemente'l so fíu Dumnagual el que tuvo que tráteles col ataque conxuntu de Óengus y Eadberht en 756. Los northumbrianos y pictos asediaron Dumbarton Rock, y consiguieron la sumisión de Dumnagual.
Tres esto, pocu más conocemos de Alt Clut o de los sos reis hasta'l SIEGLU|IX||s}}. Alt Clut foi tomada en 780, anque nun se conocen les circunstancies de la conquista, nin l'orixe de los conquistadores. La ciudá de Dunblane foi tomada por homes de Alt Clut nel añu 849, de xuru mientres el reináu de Artgal.
Periodu viquingu
Nel 870 un exércitu viquingu de Dublín, lideráu por xefes denominaos n'irlandés Amlaíb Conung (Olaf el Blanco) y Ímar asediaron Dumbarton Rock mientres cuatro meses y finalmente destruyeron la plaza, tomando un gran númberu de prisioneros. L'asediu y tomar apaecen nes fontes irlandés y galés, y los Añales de Úlster dicen qu'en 871, n'envernando nel Clyde:
Ente estos taba Artgal, «rei de los britanos de Strathclyde», que foi asesináu en Dublín en 872 a instancies de Causantín mac Dináed. Asocedió-y el so fíu Run, que nesi momentu o taba casáu o a puntu de faelo cola hermana de Causantín. D'esti matrimoniu nació Eochaid, que más tarde se convertiría en rei de Strathclyde o del reinu d'Alba.
Una tradición galesa contenida en Brut y Tywysogion afirmaba qu'en 890: «los homes de Strathclyde, que se negaron a xunise a los ingleses tuvieron qu'abandonar el so país y dir a Gwynedd». Esto paez equivocáu o siquier fora de fecha, yá que Eduardo'l Viejo nun controlaba entá'l so reinu de Wessex naquellos momentos, polo que paez improbable que dexara una guarnición al norte del estuariu del Humber y menos entá en Strathclyde. Una posibilidá alternativa ye que Brut y Tywysogion utilizara la pallabra inglés como sinónimu d'estranxeru, y refiérase a la dominación del reinu per parte de los reis d'Alba y los viquingos derivada de la derrota del añu 871. Sía que non, y ensin que pueda determinase el contestu exactu del viaxe, los Añales galeses rexistren sobre l'añu 890 l'ayuda emprestada por strahclyders al rei de Gwynedd na so llucha colos saxones.
Años más tarde, y mientres el reináu d'Athelstan, los monarques de Wessex estenderíen la so influencia más escontra'l norte. En 934, Athelstan ganaría a los homes de Strathclyde y trés años dempués, a una coalición de Strathclyde, Escocia y los viquingos de Dublín na batalla de Brunanburh.