cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Delichon nipalense
Descripción
Los adultos d'avión nepalés miden unos 13 cm (5 in), y tienen les partes cimeres del cuerpu color negru azuláu, a esceición del el so conspicuo obispillo blancu, como les partes inferiores del so cuerpu. La parte cimera de les sos ales y cola son de color negru parduzu y mientres la parte inferior de les ales ye pardu abuxada. Les pates y pies son de color rosa parduzu y tán cubiertos de plumes blanques. Los sos güeyos son marrones y el so picu ye negru. El so cazu ye negra anque la estensión d'esta parte escura varia clinalmente. Na zona nororiental del so área de distribución les aves de les subespecie D. n. cuttingi tienen toa'l gargüelu y la parte cimera del pechu negru, pero más al oeste o al sur el negru va acutándose al cazu. Nun presenta diferencies esternes ente los sexos, pero los xuveniles son d'un color menos brillosu y tienen el gargüelu más parduzu y les partes inferiores de color beige difusu.
La forma oriental D. n. cuttingi tien un llargor alar de 99–106 mm (3.9–4.2 in), daqué más llarga que la especie nominal que tien 90–98 mm. Dambes subespecies pueden estremase del avión asiáticu y l'avión común que son similares pol so cazu negra, y porque la so cola ye más cuadrada y tien la coberteras inferiores más escures.
Esta especie ye un volador escepcionalmente rápido y emite llamaes curties, chi-i, mientres vuela. Nes demás ocasiones ye una ave bastante silenciosa, anque mientres la dómina de cría emite curtios gorjeos de trés notes.
Reproducción
L'avión nepalés cría ente marzu y xunetu, con delles variaciones rexonales, y xeneralmente nicien dos niaraes por temporada. De normal constrúin los sos niales de folla, en forma de concu fondu col interior forráu de yerba y plumes, so los salientes de los cantiles. Bien dacuando pueden usar los edificios como llugares de anidación. Ye una ave que cría en colonies, que dacuando contienen cientos de niales. Delles aves permanecen nestes colonies toa l'añu, usando los niales como posaderos pel hibiernu. Les puestes normales consten de trés o cuatro güevos de color blancu llisu que miden una media de 18,6 x 12,8 mm y pesen 1,6 g. Los tiempos d'incubación y desenvolvimientu de los pollos son desconocíos, pero probablemente van ser similares a los del avión común, que tien un periodu d'incubación de 14–16 díes y los pollos tarden en dexar nel nial ente 22–32 díes. Dambos sexos encargar de construyir el nial, guarar los güevos y alimentar a los pollos.
Alimentación
Los aviones nepaleses aliméntase d'inseutos qu'atrapen al vuelu, cazando nos montes y percima de les copes de les copes de los árboles. La so dieta nun foi bien estudiada, anque se sabe qu'inclúi mosques. Esta ave ye gregaria y aliméntase en bandaes, de cutiu xunto a otres aves insectívores aérees como la salangana del Himalaya, la golondrina común, la golondrina estriada o l'avión común.
Estáu de caltenimientu
L'avión nepalés tien una área de distribución relativamente grande que nun paez que se tea amenorgando, el númberu de les sos poblaciones ye estable, anque la so población total ye desconocida. Como la so área de distribución ye mayor a los 20.000 quilómetros cuadraos y tien más de 10.000 individuos adultos y nun hai noticies de que tea menguando sensiblemente les sos poblaciones, la especie anguaño catalógase como de preocupación menor. Anque s'atope abondo alcontrada por cuenta de les sos necesidá de anidamiento en cantiles, esta especie ye común en tou Nepal, y bien común en delles de les sos rexones. anque dalgún de los antiguos autores afirmaren que yera pocu común en Nepal.
Nouilly
Nouilly ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Mirabel-aux-Baronnies
Mirabel-aux-Baronnies ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Nousseviller-lès-Bitche
Nousseviller-lès-Bitche ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Vuelta a Austria
La Vuelta a Austria (oficialmente: Int. Österreich-Rundfahrt-Tour of Austria) ye una carrera ciclista profesional per etapes que s'apuesta n'Austria, nel mes xunu o xunetu mientres los últimos años coincidiendo en feches col Tour de Francia.
Dende'l 2006 los dos últimes etapes son una contrarreló en Podersdorf am See d'ente 24 y 30 km y a otru día una etapa curtia en llinia dende esta ciudá hasta Viena d'ente 122 y 128 km.
Palmarés per países
Solamente contémplense les victories profesionales.
Andrés F. Córdova
Andrés Fernández de Córdova Nieto, más conocíu como Andrés F. Córdova, foi un xurista y políticu, encargáu del Poder Executivu del Ecuador ente 1939 y 1940.
Biografía
Andrés F. Córdova (1892-1983) nació na ciudá de Cañar. Foi fíu d'Andrés Fernández de Córdova y Cobos, abogáu cuencano, y de Javiera Nieto y Serrano. Quedó güérfanu de padre a los dos años y siete meses d'edá. A los 10 treslladar a Cuenca, onde prosiguió los sos estudios. Foi primu del tamién presidente Gonzalo Córdova.
Xurista eminente, sobremanera no penal y constitucional, políticu xagaz, casuista y componedor, recibió'l don de parolar, esfrutar de la vida y ser un catedráticu universitariu bien amenu. Ocupó con rellumu la escala del serviciu públicu dende porteru amanuense a presidente encargáu y a trunfador (probable) nes eleiciones presidenciales de 1968. Anque siguió militando nel lliberalismu hasta la so muerte, les sos idees cuadraben cada vez más cola socialdemocracia, en que'l so partu tuvo tamién presente.
Foi ministru d'Obres Públiques en 1931, mientres el gobiernu del Crnel. Luis Larrea Alba, encargáu del Poder de la República del Ecuador, del 10 d'avientu de 1939 al 10 d'agostu de 1940, presidente del Congresu Nacional, ministru de Gobiernu en 1951, nel gobiernu de Galo Plaza Lasso. En 1967 foi diputáu a l'Asamblea Nacional Constituyente pola provincia de Pichincha. Finó en Quito'l 3 d'ochobre de 1983.
Encargu del Poder
Fízose cargu del Mandu tres l'arrenunciu de Arroyo del Río. Correspondía-y esa socesión como nuevu presidente del Senáu. Córdova gobernó ocho meses completos nos cualos presidió les eleiciones y exerció el Poder como si naciera pa gobernar. Sobrába-y xeniu políticu y trabayaba con un gustu contaxosu. Córdova curió les finances nacionales. Cuando asumió'l Poder, había un sobregiro de cinco millones y mediu de sucres al Bancu Central, tresferencies que teníen de ser pagaes na direición de l'Ayalga y na Contraloría de la Nación, pagos atrasaos a la burocracia, a los conceyos y a les xuntes d'Asistencia Pública y obligaciones non cumplíes. Priorizó los gastos y acutar, controló los ingresos a l'Ayalga, recaldó un 30 per cientu más qu'en 1939 gracies a una asesoría téunica de los Estaos Xuníos, y dexó al 31 de xunetu de 1940 un presupuestu banciáu con un saldu a favor de cuasi tres millones de sucres. Provistu de facultaes estraordinaries, controló les importaciones ya intervieno nos cambeos: baxó'l preciu del dólar de 22.5 a 18 sucres.
A los pocos díes, el xuegu del mercáu afitaba'l dólar en 16.7 sucres. Nel so mensaxe final al Congresu plantegó reformar el presupuestu, acutar la burocracia, aumentar la obra pública y dar al Estáu una función reguladora más intensa. Pero tamién descentralizar l'alministración privilexando la obra y el presupuestu de los conceyos y poner una atención preferente a Quito como capital de los ecuatorianos. Tendió a un Executivu más fuerte y a un control más cuidadosu del orde públicu polo qu'ayudó a la formación y equipamientu de los carabineros (policías). Les eleiciones tuvieron llugar el 10 y 11 de xineru de 1940. Trunfó Arroyo del Río con 40.834 votos. Velasco Ibarra, candidatu de los independientes, los estudiantes y un sector del socialismu, llogró 19.829 votos y Jacinto Jijón y Caamaño, candidatu conservador, 15.160. Los votos invalidaos fueron 6.238. Velasco Ibarra trunfó en Imbabura, Pichincha y Tungurahua. Arroyo ganó decisivamente na Mariña: Guayas diolu 10.774 votos y namái 4.124 a Velasco; Manabí, 9.222 y a Velasco apenes 1.318. Los velasquistas protestaron nes cais aduciendo que les resultaos nun correspondíen a lo qu'ellos esperimentaren mientres la campaña. Velasco Ibarra y la naciente estrella política, Carlos Guevara Moreno, allegaron a la Base Aérea Simón Bolívar, nel Guayas, pa sofitar un golpe d'Estáu.thumb|250px|Estatua d'Andrés F. Córdova allugada na Av. Fray Vicente Solano de la ciudá de Cuenca, Ecuador.
El Congresu encargó'l Poder al presidente del Senáu, Julio E. Moreno (1879-1952), estadista lliberal y fondu filósofu de la vida y de la sociedá. Moreno, concluyíu'l so mandatu de 20 díes, trespasó'l Poder al presidente electu, Carlos A. Arroyo del Río.
L'historiador Pareja Diezcanseco diz que "probablemente la medrana a l'aventura golpista y el sofitu oficial eleutoral dieron el trunfu a Arroyo del Río... (pos) créese que ganó Velasco Ibarra". Rafael Arízaga Vega, biógrafu, ministru y canciller de Velasco Ibarra, afirma que Córdova foi "a cencielles l'executor d'un plan perbién meditáu pol usufructuariu de tal situación, como él mesmu tuvo que confesalo paladinamente na Asamblea de 1967 al declarar que foi Arroyo l'autor de tol plan fraudulento".
Pero nel so llibru de memories "Los mios primeros noventa años" (1982), Córdova repite la detallada defensa de la llimpieza d'eses eleiciones fecha ante'l Congresu de 1940 y conclúi que "namái les eleiciones nes que trunfó'l señor Bonifaz y aquelles nes que trunfó per primer vegada'l doctor José María Velasco Ibarra (fueren) tan pures y efectives como les de 1940, digan lo que digan los difamadores".
Ministros d'Estáu
Al ser encargáu del poder, Córdova nun podía designar ministros, polo que caltuvo los mesmos d'Aurelio Mosquera Nárvaez, a excpeción de quien arrenunciaron, siendo encargada la cartera d'estáu. Fonte:
Alcalalí
Alcalalí ye un conceyu de la Comunidá Valenciana, España. Perteneciente a la provincia d'Alicante, asitiáu na comarca de la Marina Alta. Xeográficamente Alcalalí atópase enclaváu nel Valle de Pop, pol qu'escurre'l ríu Jalón o Gorgos. Tien una altitú de 240 metros sobre'l nivel del mar y una estensión de 14.390.000 m². El términu asitiar ente'l Monte Seguili y el Carrascal. Falta d'Alicante 79 km, 96 km de Valencia y 20 Km de la mariña.
Barrios y pedaníes
Dende 1996 la pedanía de Llosa de Camacho tresformar n'Entidá d'Ámbitu Territorial Inferior al Conceyu (EATIM) pasando a xestionar una parte del Términu Municipal.
Llocalidaes estremeres
Les sos llendes son: al norte, Pedreguer y Benidoleig; al este, Jalón y Llíber; al oeste, Orba, Murla y Parcent y Castell de Castells; y al sur, Tárbena.
Historia
Na segunda metá del sieglu XIX, Alcalalí absorbió al hasta entós conceyu independiente de la Llosa de Camacho.
Demografía
Cunta con una población de 1.433 habitantes en (INE 2012). La medría demográfica de los últimos años foi posible gracies a la llegada de residentes estranxeros: el 57,2% de los habitantes según el censu del 2006 ye d'orixe foranu, de los cualos el 70,7% ye de nacionalidá británica.
La población de fechu que según les tables que publica'l Institutu Nacional d'Estadística de 10 en 10 años, había'l 1 de payares de 2011 xubía a 1334 habitantes, 672 homes y 663 muyeres.
Población por nucleu
Desglose de población según el Padrón Continuu por Unidá Poblacional del INE.
Economía
Basada tradicionalmente na agricultura. con predominiu del cultivu de la vide y l'almendral. thumb|Torre medieval de Alcalalí.
Fiestes
Fiestes n'honor a San Juan Bautista de Mosquera y al Santísimu Cristu de la Salú. En Alcalalí, celébrense les fiestes patronales n'honor a San Juan Bautista de Mosquera y al Santísimu Cristu de la Salú, los díes 24 y 25 de xunu, respeutivamente. Les fiestes de xunu son principalmente de calter relixosu. Entamar persones voluntaries o escoyíes por sortéu, vecinos del conceyu. Esisten dellos actos, que son fixos tolos años por tradición:
Día 23 de xunu:
Día 24 de xunu:
A les 9:00 hores, tien llugar la tradicional "despertá" Sobre les 12,00 hores tien llugar la Santa Misa n'honor a San Juan Bautista de Mosquera y a les 22.00 hores empieza la procesión a la que garrasti tolos vecinos del conceyu y de pueblos vecinos.
Dia 25 de xunu:
Sobre les 12,00 hores realiza la Santa Misa n'honor al Santísimu Cristu de la Salú. Ye tradición qu'antes de la misa mayor el párrocu bendiga dos grandes panes de flor. Mientres la misa, dientro de la Sacristía, córtase'l "Pan Benet", en dellos cachos, pola familia Andrés Serer por que dempués de la misa, los festeros puedan partir, acompañaos de la Banda de Música. Cada cachu de pan ye guardáu tol añu pa dir comiéndolo n'ocasiones señalaes. Sobre les 22,00 hores celebra la procesión n'honor al Santísimu Cristu de la Salú. Esta imaxe, ye portada n'andes por un mínimu de 12 de persones, por cuenta de la so gran dimensión y pesu. Ye de gran espectación la salida y entrada de la imaxe na Ilesia pos el so altor enzanca'l so pasu y el portadores han d'agachase y tocar el suelu por que la imaxe pueda pasar. Finalmente, la imaxe ye depositada sobre un carru con ruedes, pa poder realizar la procesión.
Dempués de la procesión, na Ilesia, nómense los festeros del próximu añu y conclúi la fiesta con un gran castiellu de fueos artificiales, al qu'alleguen tolos vecinos pa despidir les fiestes. A les 24:00 hores empieza la verbena y a la 1:30 hores, la verbena atáyase y empieza el "correfocs" peles cais del conceyu.
Día 26 de xunu: A les 12:00 hores, celébrase la solemne misa n'honor al beatu Francisco Tomás Serer y en sufraxu de tolos fíos difuntos de Alcalalí. Dempués, na Plaza del Conceyu, realícense cucañes pa los neños. A les 20:00 hores los festeros conviden a tol pueblu a la tradicional "Cocà", acompañada de vinu, aperitivos y xeláu. La cena celebrar na plaza del Conceyu y sobre les 21:00 hores empieza la orquesta.
El domingu siguiente, treslladar de nuevu la imaxe de San Juan Bautista de Mosquera, a la ermita acompañada pola mayoría del pueblu, cohetes, dulzaina y tabalet. A la fin de la fiesta canten los gozos de San Juan Bautista de Mosquera.
Fiestes n'honor a San Miguel:
Les fiestes d'agostu, en principiu celebraben el 29 de setiembre, pero por razones de la climatoloxía y por que nestes feches los mozos empezaben los estudios, alcordó treslladáseles a la última fin de selmana d'agostu. El sábadu, sobre les 12,00 hores realiza la santa misa n'honor a San Miguel y a les 22,00 hores la procesión. De normal, l'últimu actu fixu d'estes fiestes, ye una cena popular na plaza, amenizada por un grupu musical.
Amás de toos estos eventos tradicionales que se realicen nes fiestes de San Juan Bta., Santísimu Cristu de la Salú y San Miguel, realícense actuaciones de teatru, grupos folclóricos, parques infantiles, payasos, cucañes, concursos de paelles, y peles nueches l'actuación de delles orquestes.
Dioscórides de Viena
thumb|250px|Una galería d'aves del foliu 483v del Dioscórides de Viena Dioscórides de Viena ye un manuscritu ilustráu de principios del sieglu VI que ta redactáu en griegu y forma parte de la obra De materia medica de Dioscórides. Ye un exemplu importante y raro d'un testu científicu de l'Antigüedá tardida. Los 491 folios de papel vitela miden 37 por 30 cm y contienen más de 400 imáxenes d'animales y plantes, la mayoría nun estilu naturalista. Amás del testu escritu por Dioscórides, contién l'anexu Carmen de herbis atribuyíu a Ablondu d'Éfesu, una paráfrasis d'un tratáu ornitolóxicu atribuyíu a un ciertu Dionisio, xeneralmente identificáu con Dionisio de Filadelfia y una paráfrasis d'un tratáu de Nicandro sobre'l tratamientu de les mordedures de culiebres.
El manuscritu realizar en 515 pa la princesa bizantina Anicia Xuliana, fía del emperador Olibrio. Anque orixinalmente foi creada como una copia de luxu, hai dellos nicios de qu'en sieglos posteriores foi utilizáu diariamente como llibru de testu d'hospital. Inclúi delles anotaciones n'árabe. Foi afayáu n'Istambul na década de 1560, pol diplomáticu flamencu Ogier Ghiselin de Busbecq que taba so les órdenes del emperador Fernandu I. L'emperador mercó'l manuscritu y alcuéntrase agora na Biblioteca Nacional d'Austria en Viena. Foi inscritu nel rexistru del Programa Memoria del Mundu de la Unesco en 1997, en reconocencia a la so importancia histórica.
Ilustraciones
thumb|200px|left|Zarzamora europea. El manuscritu caltién 383 ilustraciones de plantes a páxina completa de les 435 orixinales. Les ilustraciones estremar en dos grupos:unes siguen fielmente siguen los modelos clásicos tempranos y presenten una ilustración bastante naturalista de cada planta, otres son más astractes. La mayoría fueron pintaes nun estilu naturalista p'ayudar al farmacólogu na reconocencia de cada planta. Sicasí, créese qu'estes ilustraciones son copies d'un herbariu previu y que nun fueron tomaes de la naturaleza.
Amás de les ilustraciones del testu, el manuscritu contién dellos frontispicios qu'amuesen una galería de miniatures nuna páxina completa. Merez una mención especial la semeya en miniatura dedicáu a Anicia Xuliana nel aviesu del foliu 6. Anicia recibió'l manuscritu como amuesa de gratitud por financiar la construcción d'una ilesia nos suburbios de Constantinopla. Esta semeya ye la semeya dedicada más antiguu qu'esiste. Amuesa a la benefactora sentada nuna pose ceremonial y distribuyendo llimosna, flanqueada por personificaciones de la Magnanimidad y la Prudencia. A los sos pies y arrodillada alcuéntrase otra personificación denomada «Gratitud de les artes». Un putto sostién una copia dedicada a Anicia. Les figures tán zarraes dientro d'una estrella d'ocho puntes dientro d'un círculu, tou formáu con cuerda enxareyada. Ente los picos de la estrella reparen dellos putti, realizaos en grisalla, trabayando como arbañiles y carpinteros. Esta miniatura ye una creación totalmente orixinal y la inclusión de les personificaciones y los putti, amuesa la persistencia de la tradición clásica en Constantinopla, a pesar del fechu de que Anicia mesma yera una piadosa cristiana. thumb|right|200px|Foliu 3v: Los siete médicos. La serie de frontispicios empieza con dos miniatures a páxina completa, caúna con un grupu de siete farmacólogos notables. Na segunda semeya (foliu 3 versu), el más prominente y l'únicu sentáu nuna siella ye Galeno, que ta flanqueáu por trés pares de médicos, sentaos sobre piedres o na tierra. Los más cercanos a Galeno son Cratero y Dióscorides. El segundu par ye Apolonio Mys y Nicandro. Los más alloñaos de Galeno son Andreas y Ablondu d'Éfesu. Caúna de les figures ye una semeya individual y probablemente fueron tomaos de les semeyes de los autores en diversos trataos. Los siete figures tán conteníes dientro d'un marcu con ellaborada decoración. El fondu ye dafechu n'oru y asitia a les figures nun espaciu astractu. Este ye'l manuscritu más antiguu conocíu qu'utiliza un fondu dafechu n'oru.
La paráfrasis del tratáu sobre aves de Dionisio presentar en tres llibros. Los dos primeros tienen ilustraciones d'aves ensertaes nes columnes de testu ensin marcu o fondu. El tercer llibru tien 24 aves en minatura entamaes nuna cuadrícula a páxina completa. Les aves retrataes nel tratáu son d'altu valor artísticu y fieles a la naturaleza en forma y color. La mayoría son fácilmente identificables. Curiosamente, dalgunes de les aves que figuren na miniatura a páxina completa nel tercer llibru, nun se describen nel testu de la paráfrasis. Ye probable qu'estes ilustraciones basar n'otres d'un tratáu anterior, posiblemente del naturalista Alejandro de Mindos. Sicasí, esti manuscritu ye'l más antiguu tratáu ilustráu d'aves qu'entá esiste.
Kazuya Kawabata
Kazuya Kawabata (河端 和哉, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Casuarina glauca
Casuarina glauca, ye una especie de Casuarina nativa de la mariña este d'Australia. Atopar dende'l centru de Queensland al sur de Nueva Gales del Sur. Naturalizóse nel Everglaes en Florida, onde se considera una meruxa. thumb|Vista de la planta Les canesbes de la poliya Pernattia pusilla, alimentar de C. glauca.
Propiedaes
C. glauca ye una planta actinorrícica que produz nódulos fijadores de nitróxenu de raigaños infestaos por Frankia. Hai un patrón regular de capes de célules que contienen flavanos. Anque nun ye una lleguminosa, C. glauca, produz una hemoglobina (non una leghemoglobina ) nos sos nódulos de los raigaños simbióticos.
Taxonomía
Casuarina glauca describióse por Sieber ex Spreng. y espublizóse en Systema Vegetabilium, editio decima sesta 3: 803. 1826.
IT Lupi
IT Lupi (IT Lup / HD 128775 / HIP 71727) ye una estrella variable de magnitú aparente media +6,62. Ta asitiada na constelación de Lupus —el llobu— a pocu más de grau y mediu al norte de α Lupi. Alcuéntrase a 525 años lluz de distancia del Sistema Solar.
IT Lupi ye una estrella de tipu espectral Ap con una temperatura efectivo de 11.910 K. Relluma con una lluminosidá 93 vegaes mayor que la lluminosidá solar y tien una masa de 2,98 ± 0,13 mases solares. Tien una edá de 110 millones d'años, lo qu'apenes supón un 30% de la so vida como estrella de la secuencia principal.
IT Lupi ye una estrella químicamente peculiar —en concretu una estrella Ap con llinies d'absorción fuertes de siliciu— con un intensu campu magnéticu llonxitudinal de -278 G. De rellumu variable, ta catalogada como variable Alfa2 Canum Venaticorum. Estes variables —ente les que cabo citar a Cor Caroli (α2 Canum Venaticorum) o a la brillosa Alioth (ε Ursae Majoris)— amuesen una variación de rellumu igual o inferior a 0,1 magnitúes; la variación de rellumu de IT Lupi ye de 0,1 magnitúes ensin qu'haya un periodu conocíu.
A una separación visual de 9,3 segundos d'arcu de IT Lupi puede reparase una estrella de magnitú 12,5. Lleva'l númberu de catálogu CD-45 9337B y puede formar un sistema binariu con IT Lupi.
Llista d'asteroides/96501–96600
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Debra Mooney
Debra Mooney ye una actriz d'Estaos Xuníos, meyor conocida pol so papel de Edna Harper na serie Everwood (2002-2006).
Mooney nació como Debra Vick en Aberdeen, Dakota DS. Fía d'Isabel y Henry M. Vick. Ella casóse col direutor y productor Porter Van Zandt, hasta la so muerte, en 2012.
Mirmande
Mirmande ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Pharomachrus fulgidus
The quetzal fúlgido o quetzal doráu (Pharomachrus fulgidus) ye una especie d'ave de la familia Trogonidae, que s'atopa en Colombia, Guyana y Venezuela.
Hábitat
Vive nel monte de borrina y otros montes húmedos de monte ente los 900 y 2.500 m d'altitú, n'árees separaes pero toes cercanes a la mariña Caribeña.
Descripción
Mide 32 a 33 cm de llargor. El machu tien picu mariellu oru, cabeza verde oliva amorenada; envés y pechu color verde brillante; les partes baxes principalmente de color coloráu brillante; nales y cola negres la parte interna de la cola blanca con cantu negru. La fema ye más opaca con picu más escuru.
Alimentación
Aliméntase de frutes, bayes y tamién d'inseutos y dacuando de llagarteses.
Novéant-sur-Moselle
Novéant-sur-Moselle ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Nousseviller-Saint-Nabor
Nousseviller-Saint-Nabor ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
George Montgomery
George Montgomery (George Montgomery Letz, ) foi un actor, Escena d'aición especialista, pintor, escultor y ebanista d'Estaos Xuníos.
Nousseviller-Saint-Nabor
Tien una población de y una superficie de  km².
George Montgomery
Biografía
A ello siguieron papeles similares y más trabayu como especialista sol nome de as George Letz en producciones de baxu presupuestu. Con frecuencia foi escoyíu pa trabayar en westerns protagonizaos pol taquilleru cantante cowboy Gene Autry. Xubíu a papeles secundarios d'una mayor importancia, en 1938 Letz actuó como unu de los seis sospechosos de ser l'héroe nel serial The Lone Ranger. Siguió con Republic Pictures hasta 1940, momentu nel que robló con 20th Century Fox, compañía cola que'l so nome artísticu pasó a ser George Montgomery.
La Segunda Guerra Mundial atayó la so carrera cinematográfica, sumándose a les Fuercies Aérees del Exércitu de los Estaos Xuníos en 1943. El 5 d'avientu d'esi añu casóse cola cantante Dinah Shore, cola cual tuvo una neña, Melissa Ann Montgomery, nun matrimoniu que duró hasta 1962, añu en que se divorciaron. Tamién adoptaron a John "Jody" David Montgomery en 1954.
Siendo un rapazu, George Montgomery desenvolvió una gran habilidá pa l'artesanía de la madera, y yá d'adultu dedicar a la ebanistería. El so remangu yera tal que'l so hobby acabó convirtiéndose nun negociu qu'emplegaba a más de venti artesanos. Ente les sos moliciones artístiques tamién taba la escultura en bronce. Autodidacta, esculpió más de cincuenta escultures de bronce, incluyendo como modelos a John Wayne, Clint Eastwood, Gene Autry, Randolph Scott, y el futuru presidente de los Estaos Xuníos Ronald Reagan.
Nos primeros años de la década de 1970, Montgomery actuó nel cine ya intervieno como artista convidáu en programes televisivos diversos, tales como la popular serie western Bonanza. Mientres una temporada (26 episodios), en 1958 y 1959, tamién protagonizó la so propia serie televisiva western na cadena NBC, Cimarron City, nel papel d'alcalde Matt Rockford. Tres una carrera qu'incluyía más d'ochenta llargumetraxes, Montgomery retirar en 1972, interpretando namái dos papeles más d'escasa importancia enantes del so fallecimientu en Rancho Mirage, California, en 2000 por causa de un fallu cardiacu. Foi encenráu, y les sos cenices soterraes nos campusantos Forest Lawn de Palm Springs (California) y Highland de Great Falls (Montana).
Pola so contribución a la industria televisivo, George Montgomery tien una estrella nel Paséu de la Fama de Hollywood, nel 6301 de Hollywood Boulevard.
La Fuente de San Esteban
La Fuente de San Esteban ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Intégrase dientro de la contorna de Ciudad Rodrigo y la subcomarca del Campu del Yeltes, que forma parte del Campu Charro.
El so términu municipal ta formáu poles llocalidaes de Boadilla, La Fuente, Muñoz y Santa Olalla de Yeltes, ocupa una superficie total de 77,04 km² y según el padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu, cuenta con una población de habitantes.
Nucleos de población
El conceyu estremar en cuatro nucleos de población, que teníen la siguiente población en 2015 según l'INE.
Dissertatio Botanica de Drosera
Dissertatio Botanica de Drosera (embrivíu Drosera) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol esplorador, naturalista, y botánicu suecu Carl Peter Thunberg y espublizáu en Upsala nos años 1797 col nome de ''Dissertatio botanica de Drosera, quam laude exp. Facult. med. upsal. praeside Carol. Pet. Thunberg'', ....
Miscon
Miscon ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Alcoleja
Xeografía
Ta asitiáu ente l'aguada noroeste de la Sierra de Aitana, na llende de les contornes d'El Condáu y la Marina Baxa, que se xunen nel puertu de Tudons (1027 m). Les sos llendes son: al norte, Benasau; al este, Confrides; al oeste, Penáguila; y al sur, Sella.
Pueblu típicamente de monte pola so vecindá cola Sierra Aitana, la más elevada de tola Provincia. De fechu munches escursiones que percuerren la zona parten d'esta llocalidá. El so términu municipal ye montascosu, y suelse prauticar la caza y la recueya de cogordes pel iviernu.
Historia
Alcoleja tuvo poblada por moriscos hasta qu'éstos fueron espulsaos en 1609 por Felipe III. La so parroquia tuvo adscrita a la de Penáguila hasta l'añu 1535, cuando con otres parroquies segregar pa formar conxuntamente la parroquia de Ares. Nel añu 1574 constituyir en conceyu independiente, perteneciendo a los marqueses de Malferit.
Demografía
Alcoleja cuenta con 193 habitantes (INE 2011). La población lleva presentando un patrón de despoblación continuu dende los primeros censos de población, esto ye, mientres los postreros 150 años.
Economía
Anguaño la so principal actividá granible ye l'agrícola cola ellaboración d'aceite, la recueya d'almendres y el cultivu de frutales.
Turismu
Dientro del pueblu hai un nucleu medieval, formáu polos restos del palaciu del Marqués de Malferit. Amás, al tar asitiáu na falda de la Aitana, picu más altu de la provincia alicantina, esfruta d'unes belles vistes.
Fiestes
Les fiestes patronales llevar a cabu n'agostu. Celebrar n'honor a San Vicente de Ferrer y a la Virxe de los Desamparaos. Nes fiestes realícense diverses actividaes relixoses, como la procesión de San Vicente de Ferrer, la de la Virxe de los Desamparaos o'l cantar coral na misa de la Virxe, anque l'actu relixosu más destacáu y representativu ye'l "Cant de l' Aurora" siguíu d'una "xocolatada" pa los asistentes celebráu nel amanecer del sábadu. Tamién se realicen actividaes lúdiques como la fiesta d'amarutar, verbenes y una gran paellada na plaza del pueblu.
El segundu fin de selmana de mayu realiza la romería de la Virxe de los Desamparaos a la capiya de Beniafé, pedanía Alcoleja, el treslláu de la Virxe ye realizáu por muyeres del pueblu.
Política
.
Badea de Bangkok
Hai delles islles frente a la mariña oriental de la badea, como Ko Sichang, Ko Lan y Ko Phai.
Aeropuertu de Yichang Sanxia
L'Aeropuertu de Yichang Sanxia (IATA: YIH, ICAO: ZHYC) ye un aeropuertu que sirve a la ciudá de Yichang, Provincia de Hubei, China.
L'aeropuertu sirvió como sofitu a la Presa de les Tres Foces, asitiada a 55 km. L'aeropuertu atopar a 26 km del centru de la ciudá de Yichang.
Oberdorff
Oberdorff ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ismu de Kra
L'ismu de Kra (คอคอดกระ) ye una zona estrecha de tierra que coneuta la península de Malaca col continente asiáticu. La parte este pertenez a Tailandia, ente que la zona oeste del mesmu pertenez a la rexón de Tanintharyi, Birmania. Al oeste del ismu atopa'l mar d'Andamán, ente que al este esta'l golfu de Tailandia.
Xeografía
La zona más estrecha ente l'estuariu del ríu Kra y la badea de Sawi, próxima a la ciudá de Chumphon, tien un anchu de 44 km, y una altitú máxima de 75 msnm. L'ismu debe'l so nome a la ciudá de Kra Buri, na provincia tailandesa de Ranong, que s'alluga en partir oeste de la zona más angosta.
L'ismu de Kra delimita la frontera ente dos partes del cordal central, que cuerre dende'l Tíbet al traviés de tola península malaya. La zona sur ye llamada la cordal de Phuket, la zona norte la cordal de Tenasserim, que sigue por 400 km hasta'l Pasu de los Trés Pagodes.
Ranón
Col nome de Ranón podemos referinos a:
Ismu de Kra
Canal Kra
El canal Thai (o canal Kra  o canal del ismu de Kra ) refier a un plan pa una gran canal que tendría de cortar al traviés del sur de Tailandia p'ameyorar el tresporte na rexón, como lo faen el canal de Panamá y el de Suez.
Bibliografía
Corbet, GB, Hill JE. 1992. The mammals of the Indomalayan region: a systematic review. Oxford University Press, Oxford
Obergailbach
Obergailbach ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Mollans-sur-Ouvèze
Mollans-sur-Ouvèze ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Oberstinzel
Oberstinzel ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Montaulieu
Montaulieu ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Montauban-sur-l'Ouvèze
Montauban-sur-l'Ouvèze ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Montaulieu
Tien una población de y una superficie de  km².
Dissertatio inauguralis botanico melecina de Artemisiis
Dissertatio inauguralis botanico melecina de Artemisiis (embrivíu Artemis.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques que foi escritu por Johannes Paul Stechmann en llatín y espublizáu en Göttingen nel añu 1775. en Göttingen col títulu, ''Dissertatio inauguralis botanico melecina de Artemisiis. Quam consensu ordinis medicorum in Academia Xeorxa Augusta pro summis in medicina honoribus ev privilegiis legitime capessendis die vi. ivnii mdcclxxv''
Montboucher-sur-Jabron
Montboucher-sur-Jabron ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Iván Aivazovsky
Iván Konstantínovich Aivazovsky (n'armeniu:Հովհաննես Այվազովսկի, en rusu: Иван Константинович Айвазовский) foi un pintor románticu rusu. Ye consideráu unu de los meyores artistes de marines na hestoria. Bautizáu como Hovhannes Aivazián, Aivazovsky nació nel senu d'una familia armenia nel puertu de Feodosia nel Mar Negru en Crimea, viviendo ende la mayor parte de la so vida.
En rematando colos sos estudios na Academia Imperial de les Artes, Aivazovsky viaxó a Europa, y vivió por un curtiu tiempu n'Italia a principios de 1840. Darréu tornó a Rusia y foi contratáu como'l pintor principal de l'Armada de Rusia. Aivazovsky formó llazos cercanos colos militares y l'élite política del Imperiu Rusu, atendiendo dacuando a operaciones militares. Foi patrocináu pol estáu, amás de ser bien envaloráu mientres tola so vida. El dichu merecedor del pincel de Aivazovsky", popularizáu por Antón Chéjov, foi usáu en Rusia para "describir daqué inefablemente encantador."
Siendo unu de los artistes rusos más prominentes del so tiempu, Aivazovsky tamién foi popular fora de Rusia. Tuvo numberoses esposiciones individuales n'Europa y Estaos Xuníos. Mientres la so carrera de casi 60 años, creó cerca de 6000 pintures, convirtiéndolo n'unu de los artistes más prolíficos de la so dómina. La gran mayoría de les sos obres son marines, pero de cutiu tamién representaba escenes de batalles, temes armenies y semeyes. La mayor parte de los sos trabayos caltener en museos rusos, Ucraínanos y armenios, según en coleiciones privaes.
Biografía
thumb|Autorretratu, 1830-1840
Antecedente
Iván Aivazovsky nació'l 17 de xunetu (29 nel nuevu calendariu) de 1817 na ciudá de Feodosia (Theodosia), Crimea, nel Imperiu Rusu. Nos rexistros de bautismos de la Ilesia llocal armenia St. Sargis, Aivazovsky foi inscritu como Hovhannes, el fíu de Guevorg Aivazián (Armeniu: Գէորգ Այվազեանի որդի Յօհաննեսն). Mientres los sos estudios na Academia Imperial de les Artes, yera conocíu en rusu como Iván Gaivazovsky (Иванъ Гайвазовскій na escritura anterior a 1918). Fízose conocíu como Aivazovsky dende 1840, mientres taba n'Italia. Robló una carta en 1844 cola versión italiana del so nome: Giovani Aivazovsky.
El so padre, Konstantín (1765-1840), foi un comerciante armeniu de la rexón polaca de Galitzia. La so familia emigrara dende Armenia Occidental nel sieglu XVIII. Dempués de numberoses conflictos familiares, Konstantín abandonó Galitzia por Moldavia, camudándose dempués a Bukovina, antes de quedase en Feodosia a principios de 1800. Yera conocíu primeramente como Guevorg Aivazián (Haivazián o Haivazi), pero camudó'l so apellíu a Gaivazovsky, al añedir la terminación polaca "-sky". La madre d'Aivazovsky, Ripsime, yera feodosia armenia. La pareya tuvo cinco fíos-trés muyeres y dos homes. L'hermanu mayor d'Aivazovsky, Gabriel, yera un prominente historiador y un arzobispu apostólicu armeniu.
thumb|Aivazovsky nun traxe italianu, por Vasily Sternberg, 1842
Educación
El mozu Aivazovsky recibió educación parroquial na Ilesia Armenia de San Sargis en Feodosia. Aprendió dibuxu con Jacob Koch, un arquiteutu llocal. Aivazovsky camudar a Simferópol cola familia del gobernador de Táurida Aleksandr Kaznachéyev, y asistió al ximnasiu rusu de la ciudá. En 1833, Aivazovsky llegó a la capital rusa, San Petersburgu, pa estudiar na Academia Imperial de les Artes, na clase de paisaxismu de Maksim Vorobiov. En 1835, foi gallardoniáu con una medaya de plata y contratáu como asistente del pintor francés Philippe Tanneur. En setiembre de 1836, Aivazovsky conoció al poeta nacional de Rusia Aleksandr Pushkin mientres la visita a l'academia d'esti postreru. En 1837, Aivazovsky inscribir a la clase de pintura de batalles de Alexander Sauerweid y participó n'exercicios de la Flota del Bálticu nel Golfu de Finlandia. N'ochobre del mesmu añu graduar de l'academia con una medaya d'oru, dos años antes de lo previsto. Aivazovsky tornó a Feodosia en 1838 y pasó dos años nel so natal Crimea. En 1839, participó n'exercicios militares nes mariñes de Crimea, onde conoció a los almirantes Mijaíl Lázarev, Pável Najímov y Vladímir Kornílov.
Primer visita a Europa
thumb|left|Semeya de Aivazovsky por [[Alekséi Tyránov, 1841]]
En 1840, Aivazovsky foi unviáu a estudiar n'Europa pola Academia Imperial de les Artes. Primero viaxó a Venecia, pasando por Berlin y Viena, visitando San Lazzaro degli Armeni, onde s'atopaba una importante congregación armenia católica na que vivía'l so hermanu Gabriel nesi momentu. Aivazovsky estudió manuscritos armenios y familiarizóse col arte armenio. Conoció al novelista rusu Nikolái Gógol en Venecia. Dempués dirixióse a Florencia, Amalfi y Sorrento. En Florencia conoció al pintor Aleksandr Ivánov. Amás, quedó en Nápoles y en Roma ente 1840 y 1842. Aivazovsky foi bien influyíu pol arte italianu, convirtiéndose los sos museos na so "segunda academia". Acordies con Rogachevsky, les noticies sobro les exhibiciones esitoses n'Italia llueu llegaron a Rusia. El papa Gregorio XVI dio-y una medaya d'oru. Darréu visitó Suiza, Alemaña, Holanda y Gran Bretaña, onde conoció al pintor inglés J. M. W. Turner, quien «tuvo tan impactáu pola pintura de Aivazovsky La badea de Nápoles nuna nueche a la lluz de la lluna, que dedicó a Aivazovsky una eulogía n'italianu» Nuna esposición nel Louvre, él foi l'únicu representante de Rusia. En Francia recibió una medaya d'oru de la Real Academia de Pintura y Escultura. Dempués tornó a Nápoles, pasando por Marsella y visitando nuevamente Gran Bretaña, Portugal, España y Malta en 1843. Aivazovsky yera almiráu llargamente n'Europa. Retornó a Rusia por París y Ámsterdam en 1844.
Regresu a Rusia y primer matrimoniu
thumb|Aivazovsky cola so primer esposa, Julia,y les sos cuatro fíes
Al so regresu a Rusia, Aivazovsky convirtiérase nun académicu de l'Academia Imperial de les Artes y foi nomáu'l "artista oficial de l'Armada Rusa pa pintar marines, escenes costeres y batalles navales. En 1845, Aivazovsky viaxó al Mar Exéu col duque Constantino Nikoláyevich, y visitó la capital otomana, Constantinopla, y les islles griegues de Patmos y Rodas.
En 1845, Aivazovsky establecer na so ciudá natal Feodosia, onde construyó una casa y un estudiu. Aisllar del mundu esterior, calteniendo un pequeñu círculu d'amigos y familares. Sicasí, la soledá xugó un papel negativu na so carrera. Pa la metá del sieglu XIX, l'arte ruso pasaba del romanticismu escontra un estilu rusu distintu de realismu, mientres Aivazovsky siguía pintando marines romántiques, polo qu'atraxo intenses crítiques.
En 1845 y 1846, Aivazovsky asistió a les maniobres de la Flota del Mar Negru y la Flota de Bálticu en Peterhof, cerca del palaciu imperial. En 1847, dióse-y el títulu de profesor de pintures marines pola Academia Imperial de les Artes, y xubíu al rangu de la nobleza. Nel mesmu añu, foi incluyíu na Real Academia d'Artes y Ciencies de los Países Baxos.
Ascensu a la prominencia
thumb|left|La gran mayoría de los sos trabayos respresentan el mar. Na imaxe amuésase una pintura de 1898 titulada Ente les foles En 1851, mientres viaxaba col zar Nicolás I, Aivazovsky saleó escontra Sevastopol pa participar n'operaciones militares. Les sos escavaciones arqueolóxiques cerca de Feodosia llevar a ser escoyíu como miembru de la Sociedá Xeográfica Rusa en 1853. Nesi añu españó la Guerra de Crimea ente Rusia y l'Imperiu Otomanu, polo que foi sacupáu a Kharkiv. Mientres taba a salvo, tornó a la fortaleza asitiada en Sevastopol pa pintar escenes de batalles. El so trabayu esponer en Sevastopol cuando tuvo sol control otomanu.
Ente 1856 y 1857, Aivazovsky trabayó en París y convirtióse nel primer artista rusu (y el primer estranxeru) en recibir la Lexón d'Honor. En 1857, Aivazovsky visitó Constantinopla, onde se-y dio la Orde del Medjidie. Nel mesmu añu foi escoyíu miembru honorariu de la Sociedá d'Arte de Moscú. Apurrióse-y la Orde de la Redención de Grecia en 1859 y la Orde de San Vladimiro de Rusia en 1865.
Aivazovsky inauguró un estudiu d'arte en Feodosia en 1865 y dióse-y un salariu per parte de l'Academia Imperial de les Artes el mesmu añu.
Viaxes y premios: 1860-1880
thumb|Fotografia de Aivazovsky, 1870
Na década de 1860, l'artista creó delles pintures inspiraes pol nacionalismu griegu y la Unificación d'Italia. En 1868, visitó nuevamente Constantinopla y produció una serie de trabayos alrodiu de la resistncia griega contra los turcos, mientres la Rebelión cretense. En 1868, Aivazovsky viaxó pol Cáucasu y foi a la zona rusa d'Armenia per primer vegada. Pintó munchos paisaxes montascosos y en 1869 dio una exhibición en Tblisi. Depués fixo un viaxe a Exiptu y participó na ceremonia d'apertura de la Canal de Suez. Convertir nel primer artista en pintar la canal de Suez, marcando asina un na historia d'Europa, África y Asia.»
En 1870, Aivazovsky fíxose un Conseyeru Civil Activu, el cuartu rangu más altu de Rusia. En 1871, empecipió la construcción del muséu arqueolóxicu en Feodosia. En 1872, viaxó a Niza y Florencia pa esponer les sos pintures. En 1874, l'Academia de Belles Artes de Florencia pidió-y un autoretrato p'asitialo na Galería Uffizi. El mesmu añu, Aivazovsky foi convidáu a Constantinopla pol Sultán Abdülaziz, quien darréu-y dio la Orde de Osmanieh. En 1876, foi nomáu miembru de l'Academia d'Artes de Florencia, y convirtióse nel segundu artista rusu (dempués d'Orest Kiprenski) en pintar un autorretratu pal Palaciu Pitti.
Aivazovsky foi escoyíu como miembru honorariu de l'Academia Real de Belles Artes de Stuttgart en 1878. Fixo un viaxe a Holanda y Francia, quedándose de volao en Frankfurt hasta 1879. Dempués visitó Múnich y viaxó a Xénova y Venecia pa «recoyer material sobre'l descubrimientu d'América por Cristóbal Colón.»
En 1880, Aivazovsky abrió una galería d'arte na so residencia en Feodosia; convertir nel tercer muséu del Imperiu Rusu, dempués del Muséu del Hermitage y de la Galería Tretiakov. Aivazovsky realizó una exhibición na cai Pall Mall en Londres, a la qu'asistieron el pintor inglés John Everett Millais y Eduardo VII, el Príncipe de Gales.
Segundu matrimoniu y vida posterior
La segunda esposa d'Aivazovsky, Anna Burnazián, foi una moza viuda armenia de 40 años d'edá. Aivazovsky dixo que al casase con ella en 1882, él averóse más a la so nación», refieriéndose al pueblu armeniu. En 1882, Aivazovsky visitó Moscú y San Petersburgu, y dempués percorrió'l campu de Rusia al viaxar a lo llargo del ríu Volga en 1884.
En 1885 foi promovíu al rangu de Conseyeru Priváu. L'añu siguiente, nel aniversariu 50 del so trabayu creativu, foi celebráu con una exhibición en San Petersburgu, y con una membresía honoraria de l'Academia Imperial de les Artes.
thumb|La casa en Feodosia, onde Aivazovsky vivió ente 1845 y 1892. Agora ye una galería. Dempués de viaxar a París cola so esposa, en 1892 fixo un viaxe a Estaos Xuníos, visitando les Tabayones del Niagara en Nueva York y Washington D.C.. En 1896, a los 79 años, Aivazovsky foi promovíu al rangu de Conseyeru Priváu plenu.
Pasó los sos años finales en Feodosia. Na década de 1890, gracies a los sos esfuercios, establecióse un puertu comercial en Feodosia y xunióse a la rede ferroviaria del Imperiu Rusu. La estación de ferrocarrial inaugurada en 1892, agora llámase Ayvazóvskaya y ye una de los dos estaciones dientro de la ciudá de Feodosia. Aivazovsky tamién suministró agua a la ciudá.
Muerte
Aivazovsky morrió'l 19 d'abril (2 de mayu nel nuevu calendariu) de 1900 en Feodosia. Acordies colos sos deseos, foi soterráu nel campusantu de la Ilesia Armenia de San Sargis. Un sarcófagu de mármol foi fechu pol escultor italianu L. Biogiolli en 1901. Una frase del llibru Historia d'Armenia de Moisés de Corene ta grabada n'armeniu clásicu na so llábana: Մահկանացու ծնեալ անմահ զիւրն յիշատակ եթող (Mahkanatsu tsneal anmah ziurn yishatak yetogh), que la so traducción ye: «Nació mortal, dexó un legáu inmortal» o «Nació como un mortal, dexó la memoria inmortal de sí mesmu» Dempués de la so muerte, la so esposa Anna llevó una vida xeneralmente aisllada y morrió'l 25 de xunetu de 1944. Foi soterrada al llau d'Aivazovsky.
Arte
Mientres la so carrera de 60 años, Aivazovsky produció más de 6000 pintures de, lo que describe una revista d'arte en llinia, «un valor bien distintu... hai obres d'arte y hai trabayos cobardes». Sicasí, llegar a atribuyir más de 20 000 pintures. La gran mayoría de los sos trabayos representen el mar. Raramente dibuxó paisaxes, según semeyes, de los cualos creó bien pocos. Acordies con Rosa Newmarch, Aivazovsky «nunca fixo pintures con base na naturaleza, siempres de la so memoria, y bien lloñe de la mariña.» Rogachevsky escribió que «La so memoria artística yera llexendaria. Yera capaz de reproducir lo qu'había vistu solu por un periodu curtiu de tiempu, ensin nin siquier faer esbozos preliminares.» Bolton emponderó «la so habilidá pa tresmitir l'efectu del movimientu de l'agua y del reflexu del sol y de la lluz de la lluna.» thumb|[[Novena fola (1850), Muséu Estatal Rusu, San Petersburgu, ye considerada la obra más famosa de Aivazovsky.|300px]]
Exhibiciones
Tamién contribuyó coles esposiciones de l'Academia Imperial de les Artes (1836–1900), Salón de París (1843, 1879), Sociedá d'Exhibiciones d'Obres d'Arte (1876–1883), Sociedá d'amantes de les Artes de Moscú (1880), Exhibiciones Pan-Ruses en Moscú (1882) y Nizhny Novgorod (1896), Exhibiciones del mundu en París (1855, 1867, 1878), Londres (1863), Múnich (1879) y Chicago (1893) y les exhibiciones internacionales en Filadelfia (1876), Múnich (1879) y Berlín (1896).»