cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
República Popular Bielorrusa
Exiliu
Dempués de la declaración d'independencia de la República Socialista Soviética de Bielorrusia en 1990, pensar nesi momentu que la Rada taba llista pa retomar la so estatus a un parllamentu democráticamente escoyíu de Bielorrusia. El parllamentu de Bielorrusia, nesi tiempu, fuera escoyíu so réxime soviéticu. Sicasí, estos planes nun tuvieron ésitu dempués de que Aleksandr Lukashenko —antiguu xefe supremu del Partíu Comunista Bielorrusu—, al ser escoyíu en 1994, estableciera un réxime autoritariu acompañáu cola torna de polítiques soviétiques no que respecta al idioma bielorrusu y la cultura.
thumb|right|250px|[[Ivonka Survilla, actual presidenta de la Rada nel exiliu.]] La Rada RPB entá esiste como un gobiernu nel exiliu y la so meta ye primir pa los intereses de la diáspora bielorrusa en países onde tien representantes.
Dende finales de 1980, el 25 de marzu, día de la Independencia de la República Popular Bielorrusa, ye celebráu estensamente pola oposición democrática nacional bielorrusa como'l Día de la Llibertá (Дзень волі). Ye usualmente acompañáu por grandes manifestaciones y protestes per parte de la oposición en Minsk, y por eventos de celebración de les organizaciones de la diáspora bielorrusa en tol mundu, sofitando al gobiernu bielorrusu nel exiliu.
Presidentes
Presidentes del Conseyu de la República Popular:
Símbolos
Una bandera nacional con tres franxes, blancu-colloráu-blancu, foi adoptada, según un escudu nacional (Pahonia) basada nun emblema del Gran Ducáu de Lituania.
Nao Iwadate
Nao Iwadate (岩舘 直, ) ye un futbolista xaponés.
La Chomette (Altu Loira)
La Chomette ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Nené Cao
Nené Cao foi una destacada vedette y baillarina arxentina, que incursionó tamién en cine como actriz.
Biografía
Foi una importante vedette de la dómina d'oru de la talla de Thelma del Río, Maruja Montes, Blanquina Amaro, Amelita Vargas y Nélida Roca.
Yera hermana de Rafael García, un importante baillarín y coreógrafu de la dómina.
La vedette Nené Cao finó en 1993 tres una llarga enfermedá.
Teatru
Destacar en numberoses obres d'importantes teatros de la dómina como'l Teatru Maipo, el Teatru Tabarís y el Teatru Nacional, como primer vedette. Nos sos empiezos tamién pasó pol Teatru Cosmopolita. Ente delles de les sos obres tán: left|thumb|150px|Nené Cao en tapa de la Revista "Cantando".
En 1941 integra la "Compañía Arxentina de Revistes Risibles Alberto Anchart- Blanquina Amaro- Severo Fernández", xunto con Lolita Torres ("L'alma d'España fechu cantar"), Chola Luna, Oscar Villa, Rafael García, Marcelle Marcel, Sarita Antúnez y Eduardo de Labar.
Nel T. El Nacional actuó na comedia Bonos díes, Señor Iviernu, presentada pola "Gran Compañía de Revistes Risibles" encabezada por Alfredo Barbieri, Don Pelele, Tato Bores y Alba Solís.
Tamién fixo delles funciones nel esterior como en Porto Alegre (Brasil) y España.
En 1967 brindó un espectáculu especial nel Teatru Marconi como despidida ante la so baltadera nesi añu. Nesi show especial tamién tuvieron la cantante española Teresita De Avila, Vicky Lester y Nelly stuart.
Llista d'asteroides/62301–62400
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Candice Patton
Candice Patton  ye una actriz d'Estaos Xuníos conocida pol so papel de Tori na serie de televisión de comedia dramática The Game.
Philydraceae
Les filidracees (nome científicu Philydraceae) formen una familia de plantes monocotiledónees herbales, con periantu petaloideo a pesar de ser una comelínida, la so filotaxis ye dística y les sos fueyes isobifaciales-ensiformes (sacante en Philydrella), les sos inflorescencies pilosas como llana, y les sos flores tienen una simetría billateral distintiva con un únicu estame en posición abaxal. El verticilu esternu de periantu ye petaloideo y muncho más pequeñu que'l verticilu internu según Soltis et al. (2005, pero'l verticilu esternu ye más grande según Stevens nel APWeb a xineru del 2009). Les flores de les filidracees tamién s'abrir per un solu día. Son natives d'Australia al sureste d'Asia. La familia foi reconocida por sistemes de clasificación modernos como'l sistema de clasificación APG III (2009 ) y el APWeb (2001 d'equí p'arriba ).
Candice Patton
Vida temprana
Nació en Jackson, Mississippi, sicasí, creció en Plano, Texas, ye fía de madre afroamericana y padre caucásicu, graduar na Universidá Metodista del Sur en Dallas, mientres el so segundu añu formó parte del repartu de The Young and the Restless de la cadena CBS por cinco episodios, de resultes de sobresalir nun concursu, depués de rematar la so educación universitaria viaxo a Los Angeles poques selmanes dempués.
Philydraceae
Filoxenia
La familia puede ser hermana de [ Haemodoraceae + Pontederiaceae ], ver Commelinales pa un discutiniu d'esi clado.
Candice Patton
Carrera
Llogró dellos papeles tanto como personaxe recurrente y convidáu en diverses series de televisión, destacando'l so trabayu como Mercedes Muna na soap opera Sorority Forever y el so rol como Tori na comedia dramática, The Game. En febreru de 2014 foi escoyida pa interpretar a Iris West como parte del repartu principal de The Flash.
Philydraceae
Taxonomía
La familia foi reconocida pol APG III (2009 ), el Linear APG III (2009 ) asignó-y el númberu de familia 79. La familia yá fuera reconocida pol APG II (2003 ).
La llista de xéneros xunto cola so publicación válida, distribución y númberu d'especies, según Royal Botanic Gardens, Kew (visitáu en xineru del 2009):
Los sinónimos, según Kew:
Villers-lès-Nancy
Villers-lès-Nancy ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Jairo Pereira Reis
Jairo Pereira Reis ye un futbolista brasilanu.
World Checklist and Bibliography of the Araliaceae
World Checklist and Bibliography of the Araliaceae, (embrivíu World Checkl. & Bibliogr. Araliaceae), ye un llibru ilustráu con descripciones botániques editáu conxuntamente por David Gamman Frodin & Rafaël Herman Anna Govaerts. Espublizóse nel añu 2003.
Mark Patton
Mark Patton (, ye un actor d'Estaos Xuníos.
Carrera
Mark Patton empezó a actuar en 1982 na película Come back to the five and Dimmie, Jimmy Dean, Jimmy Dean. En 1983 actuó na película Anna to the infinite power. Pero la película que la dio a conocer foi A Nightmare on Elm Street Part 2: Freddy's Revenge (1985) la cual protagonizó al llau de Kim Myers, Robert Rusler y Robert Englund. Dende 1995 dirixe producciones de Broadway.
Vida personal
Patton ye abiertamente homosexual. Cuando cumplió 40 años, recibió la noticia de ser portador del VIH, amás de sufrir neumonía, candidiasis y tuberculosis.
Francisco Arízaga Luque
Francisco Arízaga Luque foi un abogáu y políticu ecuatorianu nacíu en Perú que formó parte de la Xunta Provisional de Gobiernu que gobernó Ecuador ente xunetu de 1925 y xineru de 1926.
Biografía
Nació'l 6 de febreru de 1900 en Barranco, Perú, onde los sos padres fueron exiliaos pol réxime d'Eloy Alfaro. Realizó los sos estudios secundarios nos colexos Cristóbal Colón y Vicente Rocafuerte y el superiores na Universidá de Guayaquil, onde llogró'l títulu d'abogáu.
En 1938 foi escoyíu representante de la provincia de la Guayas na Asamblea Constituyente de 1938. Una vegada instalada foi nomáu presidente de l'Asamblea.
Tamién participó y foi presidente de l'Asamblea Constituyente de 1944.
Otros cargos públicos qu'ocupó inclúin ministru d'educación pública y embaxador d'Ecuador nel Reinu Xuníu y en Venezuela.
Endopleura uchi
Endopleura ye un xéneru monotípicu d'árboles perteneciente a la familia Humiriaceae. La so única especie: Endopleura uchi (Huber) Cuatrec., ye orixinaria de la cuenca del Amazones distribuyéndose por Brasil, Guayana Francesa, Guyana y Venezuela.
Descripción
Tien el doble calter d'árbol montés y cultiváu. Esta última categoría adquirir cerca de la desaguada del Amazones, y especialmente nel ríu Pará.
Propiedaes
Ye una especie llargamente distribuyida na cuenca del Amazones. Les sos propiedaes tán concentraes nes frutes que son bien apreciaes na rexón. La magaya de la fruta tien un altu conteníu d'ácidu graso, sobremanera oleico. Sicasí ye'l té de corteza de Y. uchi el que s'utiliza na medicina tradicional como anti-inflamatorio, tamién contra los tumores y les infeiciones uterines.
Taxonomía
Endopleura uchi describióse por (Huber) Cuatrec. y espublizóse en Contributions from the United States National Herbarium 35(2): 81. 1961.
Nome común
Ye conocida popularmente como " uxi-amarelo " o " uxi-llisu ".
Hermes
Na mitoloxía griega, Hermes (en griegu antiguu Έρμῆς) ye'l dios olímpicu mensaxeru, de les fronteres y los viaxeros que les crucien, l'inxeniu y del comerciu polo xeneral, de l'astucia, de los lladrones y los mentirosos. Na posterior mitoloxía romana yera denomináu como Mercuriu. Fíu de Zeus y la pléyade Maya. El himnu homéricu a Hermes invocar como'l «de multiforme inxeniu (polytropos), d'astutos pensamientos, lladrón, cuatreru de gües, xefe de los suaños, espía nocherniegu, guardián de les puertes, que bien llueu habría de faer rumbu de glorioses fazañes ante los inmortales dioses». Hermes tamién ye protagonista de munchos mitos, como, por casu, el de Filemón y Baucis.
Papeles
El so calter orixinal de divinidá de la naturaleza pelasga o arcadia sume gradualmente nes lleendes. Como heraldu de los dioses, preside sobre l'habilidá nel usu de la pallabra y la elocuencia polo xeneral, pos los heraldos son oradores públicos nes asamblees y otres ocasiones. Como diestru orador, yera especialmente emplegáu como mensaxeru cuando se riquir elocuencia pa llograr l'oxetivu deseyáu. D'ende que les llingües de los animales sacrificaos fuéren-y ufiertaes. thumb|Hermes arreyar la sandalia por [[François Rude (Muséu del Louvre).]]Como los heraldos y mensaxeros solíen ser homes prudentes y circunspectos, Hermes yera tamién el dios de la prudencia y l'habilidá en toles rellaciones d'intercambiu social. Estes cualidaes taben combinaes con otres asemeyaes, tales como l'astucia, tantu nes pallabres como nes aiciones, ya inclusive el fraude, el perxuriu y l'enclín al robu, polo que se-y acomuñar al arquetipu del trickster. Ye'l dios del engañu, de lo incierto, de lo que pasa d'un sitiu a otru, polo cual tamién conducía les almes de los muertos a la otra vida. Los actos d'esti tipu yeren cometíos por Hermes siempres con cierta habilidá, maña ya inclusive elegancia. Según el prominente folclorista Meletinskii, Hermes ye un tramposu divinizáu. Concedía los poderes qu'él mesmu tenía a los mortales y héroes que gociaben del so favor, según a tolos que tenía so la so especial proteición o yeren llamaos fíos sos.
Como inventor del fueu, Hermes ye un paralelu col titán Prometeo. Amás de la siringa y la llira, Hermes inventó dellos tipos de carreres y el deporte de la llucha, y por esto foi nomáu patrón de los atletes.
Hermes tamién actuaba como un psicopompo o guía de los difuntos, a quien se-yos ayudar a atopar el so camín hasta'l Inframundu. En munchos mitos griegos, Hermes ye representáu como l'únicu dios amás de Hades y Perséfone que podía entrar y salir del Inframundu ensin problemes. Amás d'escoltar a los muertos, Hermes solía ayudar a los viaxeros a tener un viaxe seguru y ensin contratiempos. Munchos griegos dedicáben-y sacrificios antes de viaxar.
Los sos símbolos yeren el gallu y la tortúa, y puede ser reconocíu pol so monederu o bolsa, les sos sandalies alaes, la so pétaso (sombreru de nala ancha) y la so caduceo o vara d'heraldu. Hermes yera'l dios de los lladrones porque yera bien astutu y alvertíu, y porque él mesmu foi un lladrón dende la nueche en que nació, cuando s'escapó de Maya y fugóse pa robar el ganáu del so hermanu mayor Apolo.
Na adautación romana de la relixón griega (vease interpretatio romana), Hermes foi identificáu col dios romanu Mercuriu, quien, anque heredáu de los etruscos, desenvolvió munches carauterístiques asemeyaes, como ser el patrón del comerciu. Na interpretación griega de los dioses exipcios, oldear a Tot.
Etimoloxía
Dende la demostración de Müller, creyóse que'l nome «Hermes» vien de la pallabra griega ἕρμα, 'herma', qu'alude a una pilastra cuadrada o rectangular cola cabeza de Hermes (de normal con barba) afatando'l so estremu cimeru y con xenitales masculinos itífalos debaxo. Sicasí, debíu al testimoniu del dios nel panteón micénicu, como Hermes Araoia ('Hermes Carneru') nes inscripciones en llinial B en Pilos y la Cnosos micénica, ye más probable que la conexón asocediera nel sentíu contrariu, dende el dios hasta les representaciones nes pilastres. De la subsecuente asociación d'estos finxos —que fueron usaos n'Atenes pa evitar el mal y tamién como moyones en caminos y fronteres por toa Grecia— Hermes adquirió'l patronalgu de los viaxes per tierra.
Argifonte
El epítetu de Hermes Argifonte (Ἀργειφόντης, 'asesín de Argos'; en llatín Argicida) recuerda l'encargu que recibió de Zeus de matar al xigante de múltiples güeyos Argos Panoptes, que taba xixilando a la ninfa Ío nel santuariu de la mesma Hera.
Logios
El so epítetu Logios ye la representación del dios nel actu de declamar, como orador, o como dios de la elocuencia. Ello ye que xunto con Atenea, yera la representación divina estándar de la elocuencia na Grecia clásica. L'himnu homéricu a él dedicáu (probablemente del sieglu VI e.C. ) describir dando un esitosu discursu dende'l trubiecu pa defendese de la (verdadera) acusación de robar ganáu. Daqué dempués, el comentariu de Proclo sobre La República de Platón describe a Hermes como dios de la persuasión. Entá más tarde, los neoplatónicos veríen a Hermes Logios más místicamente como orixe d'una cadena hermaica» de lluz y radiación emanando del intelectu divín (nous). Esti epítetu tamién produció un tipu escultóricu.thumb|Mercuriu por [[Hendrick Goltzius, 1611 (Frans Halsmuseum, Haarlem).]]
Otros
Otros epítetos de Hermes son:
Cultu de Hermes
Anque había templos dedicaos a Hermes por toa Antigua Grecia, un centru principal del so cultu taba en Feneo (Arcadia), onde les fiestes nel so honor llamábense Hermeas (Ἔρμαια; en llatín, Hermaea). Un mitu señalaba que Licaón, fíu de Pelasgu, mandó construyi-y el primer templu.
Como franquiador de fronteres, Hermes Psicopompo ('guía de l'alma') encargar de llevar les almes recién muertes al Inframundu y al Hades. Nel himnu homéricu a Deméter, Hermes emponía a la Coré (Perséfone) de vuelta con Deméter. Tamién llevaba los suaños a los mortales vivos.
Otra función importante de Hermes yera'l so rol como patrón de tolos xuegos ximnásticos de los griegos. Esta idea paez ser d'orixe tardíu, pos nos poemes homéricos nun hai rastru dalgunu de la mesma y l'apariencia del dios, tal como ye descrita, resulta bien distintu de lo que podría esperase del dios del arte ximnástico. Pero les sos imáxenes fueron alzaes en tantos llugares, ente ellos a la entrada de los ximnasios, que la resultancia natural foi que, como Heracles y los Dioscuros, fora consideráu como proteutor de los mozos y los exercicios y concursos ximnásticos. y que nuna dómina posterior los artistes griegos derivaren el so ideal del dios dende'l ximnasiu, y representar como un mozu que los sos miembros taben bella y armoniosamente desenvueltos gracies a exercicios ximnásticos. Atenes paez ser el primer llugar nel que foi adoráu nesti papel. Tien De reparase que les diverses funciones del dios llevaron a dalgunos de los antiguos a asumir que delles deidaes compartíen el so nome. Cicerón estrema cinco. Servio estrema cuatro. Pero estes cifres tamién inclúin les divinidaes foranes, que fueron identificaes polos griegos col so propiu Hermes.thumb|Estatua de [[Ptolomeo III vistíu como Hermes, cola clámide (Exiptu ptolemaicu).]]
La idea de Hermes como heraldu y mensaxeru de los dioses, de los sos viaxes d'un sitiu a otru y decidiendo trataos, implicaba necesariamente la noción de que yera'l promotor del intercambiu social y el comerciu ente los homes, y que yera amistosu con ellos. Nesti puestu yera consideráu'l mantenedor de la paz, y como dios de los caminos, que protexía a los viaxeros y castigaba a quien refugaben ayudar a los que s'equivocar de ruta. Por ello los xenerales atenienses, al preparar una espedición, ufiertaben sacrificios a Hermes, apellidado Hegemonio o Agetor, y munches estatues del dios fueron alzaes nos caminos y nes puertes, circunstancia pola que recibió dellos epítetos. Como dios del comerciu, yera llamáu διέμπορος, ἐμπολαἳος, παλιγκάπηλος, κερδέμπορος, ἀγοραἳος, etcétera y como'l comerciu ye l'orixe de la riqueza, Hermes ye tamién el dios de les ganancies y les riqueces, especialmente de les repentines ya inesperaes, como les adquiríes por aciu el comerciu. Como dador de riqueza y bona suerte (πλουτοδότης), tamién presidía sobre'l xuegu de los dados, y quien xugaben refundiaben una fueya d'olivar sobre los dados, y primero tiraben esta fueya. Yá se señaló que Hermes yera consideráu l'inventor de los sacrificios, y por tantu non yá actúa na parte d'un heraldu nos sacrificios que ye tamién el proteutor de los animales sacrificiales, y creíase en concretu qu'amontaba la fertilidá de les oveyes. Por esta razón yera adoráu especialmente polos pastores, y mentar en rellación con Pan y les ninfes. Esta faceta de la personalidá de Hermes ye un restu de l'antigua relixón arcadia, na que foi'l dios fertilizador de la tierra, que confería les sos bendiciones a los homes, y delles otres traces d'esti calter apaez nos poemes homéricos. thumb|[[Hermes arreyar la sandalia, copia romana en mármol d'un bronce de Lisipo (Muséu del Louvre).]]
Ente los helenos, como suxure la pallabra rellacionada «herma» ('piedra fronteriza'), Hermes personificaba l'espíritu del encruz: pensábase que se manifestaba en cualquier tipu d'intercambiu, tresferencia, transgresión, trescendencia, transición, tránsitu o travesía, toes elles actividaes qu'arreyen dalgún tipu d'encruz per un sitiu. Esto esplica la so rellación coles transiciones na mesma suerte, colos intercambios de bienes, pallabres ya información implicaos nel comerciu, la interpretación, la oratoria y l'escritura, cola forma na que'l vientu puede tresportar oxetos d'un llugar a otru y cola transición al otru mundu.
Munches inscripciones dedicaes a Hermes fueron topaes nel ágora d'Atenes, en rellación col so epítetu Agoreo y el so papel como patrón del comerciu.
Orixinalmente, Hermes yera representáu como un dios fálicu, vieyu y barbudu, pero nel sieglu VI e.C. esti Hermes tradicional foi reimaginado como un mozu atléticu. Estatues d'esti nuevu tipu de Hermes alzar nos estadios y ximnasios de toa Grecia. Ente les coses a él consagraes pueden nomase la palmera, la tortúa, el númberu cuatro y dellos tipos de peces, y los sacrificios que se-y dedicaben consistíen en inciensu, miel, pasteles, gochos y especialmente corderos y cabritinos.
Hermas
Na temprana Grecia Antigua, Hermes foi un dios fálicu de les fronteres. El so nome, na forma «herma», designaba a un montón de piedres usáu pa marcar los caminos y delimitar fronteres y propiedaes. Cada viaxeru que pasaba pel camín añedía la so piedra al montón, indicando asina la so presencia. Sobre'l 520 Hiparco, fíu de Pisístrato, sustituyó los montones de piedra que señalaben el puntu mediu ente cada pueblu (deme) del Ática y el ágora d'Atenes por pilastres cuadraes o rectangulares de piedra o bronce coronaos por un bustu de Hermes, con barba y un falu erecto na base. Nes más primitives hermas «cilenas», la pilastra de piedra o madera yera a cencielles un falu talláu. En Atenes, les hermas asitiábense fora de les cases p'atraer la bona suerte. Como señaló Walter Burkert, «resulta estelante qu'un monumentu d'esta clase pudiera ser tresformáu nun dios olímpicu».
En 415 e.C., la nueche anterior a la partida de la flota ateniense escontra Siracusa mientres la Guerra del Peloponeso, toles hermas atenienses fueron vandalizadas, lo que se consideró un mal badagüeyu. (Vease Espedición a Sicilia). Los atenienses de la dómina creyeron que fuera obra de sabotiadores, bien de Siracusa o de pacifistes de la mesma Atenes. Abarruntábase que Alcibíades, pupilu de Sócrates, taba implicáu. Anque ésti negar y amosóse dispuestu a ser xulgáu, Sócrates pagó indireutamente la impiedad cola so vida.
Dende estos oríxenes, les hermas incorporar al repertoriu de l'arquiteutura clásica. miniaturadeimagen|Hermes portando'l [[caduceo. Ente otros atributos, con él podía abrir y cerrar los güeyos de los mortales. Regalar Apolo, y Hermes a cambéu regaló-y a ésti la llira.]]
Iconografía
Hermes sueli ser retratáu llevando'l sombreru de nala ancha qu'usaben los viaxeros pa protexese del sol y l'agua (llamáu pétaso) o un gorru aláu. En dómines posteriores esti atributu foi afatáu con dos ales pequeñes, magar dacuando éstes sálen-y del pelo, nun llevando entós sombreru.
Tamién lo representa calzando sandalies con nales. Anque Homero nun diz nin suxure que tuvieren provistes de nales, en dómines posteriores apaecen con nales, d'onde-y lo llama πτηνοπέδιλος o alipes. Otru de los sos atributos yera'l caduceo (ῥάϐδος o σκἣπτρον), mentáu frecuentemente nos poemes homéricos como lu vara máxica cola que cierra y abre los güeyos de los mortales, nun diciéndose de qué persona o dios recibir, nin que tenga les culiebres enxareyaes con qu'apaez n'obres d'arte posterior. Según l'himnu homéricu a Hermes y Apolodoro, recibir de Apolo, y paez que tienen d'estremase dos blagos, que depués fueron xuníos n'unu: primero, varar d'heraldu ordinaria y segundu varar máxica, como les qu'otres divinidaes tamién teníen. Los llazos blancos colos que la vara d'heraldu taba orixinalmente afatada fueron camudaos por artistes posteriores por dos culiebres anque los mesmos antiguos xustificar bien como muerte de dalguna carauterística del dios, bien considerándoles representaciones simbóliques de la prudencia, la vida, la salú y similar. En dómines posteriores, el caduceo foi afatáu tamién con un par d'ales, espresando la rapidez cola que'l mensaxeru de los dioses mover d'un llugar a otru.
Nacencia ya infancia
miniaturadeimagen|Aplique romanu de Hermes Neñu proveniente de la península de La Madalena ([[Santander (España)|Santander, Cantabria.)]] Hermes foi fíu de Zeus y Maya, una de les Pléyades, fía d'Atles. Nació nuna cueva del monte Cilene en Arcadia. Sicasí dalguna tradición asitia la so nacencia nel Olimpo. Dacuando aplícase-y los epítetos de Atlantiades o Cilenio.
Nes sos primeres hores de vida, escapar del so trubiecu, foi a Pieria —alderícase si tratar d'un llugar asitiáu en Acaya o d'otru alcontráu en Tesalia— y llevóse dalgunos de los gües d'Apolo. Na Ilíada y la Odisea nun se menta esta tradición, magar Hermes ye carauterizáu como un astutu lladrón. Otres versiones, inclusive, refieren el robu de los gües a una dómina más avanzada de la vida del dios. Pa nun ser afayáu polos rastros de los sos pasos, Hermes púnxose unes sandalies y condució los gües a Pilos, onde mató dos y zarró el restu nuna cueva. Les pieles de los animales muertos fueron clavaes a una roca, y parte de la so carne foi cocinada y consumida, y el restu quemada; coles mesmes ufiertó sacrificios a los dioses olímpicos, polo que probablemente fuera llamáu l'inventor de l'adoración divina y los sacrificios.
Apolo, gracies al so poder proféticu, afayó que foi Hermes quien robó parte del so ganáu, y foi a Cilene a acusalo d'él delantre de la so madre Maya. Ésta amosó al dios el neñu nel so trubiecu, pero Apolo llevó al neñu ante Zeus y esixó la devolución de los sos gües. Zeus ordenólu que cumpliera coles demandes de Apolo, pero Hermes negó robar el ganáu. Sicasí, como vio que les sos afirmaciones nun yeren creíes, condució a Apolo hasta Pilos y devolvió-y el so gües, pero cuando Apolo oyó los soníos de la llira quedó tan encantáu que dexó a Hermes quedase los animales. Hermes inventó entós la siringa y en revelando a Apolo les sos invenciones, los dos dioses entablaron una estrecha amistá.
Apolo agasayó al so mozu amigu la so propia vara dorada de pastor, enseñándo-y l'arte de profetizar per mediu de los dados, y Zeus facer heraldu so y tamién de los dioses del mundu inferior. Apolo refugó enseñar a Hermes l'arte de la profecía y refiriólu pa ello a los trés hermanes que moraben nel Parnasu, pero confirió-y l'oficiu de protexer ganaos y pacionales.
Mitu de Hermes y la negociación con Hades
Na mitoloxía griega arreyen a Hermes como negociador con Hades, na so esplicación sobre los cambeos de les estaciones, de la siguiente manera: Hades, el dios del inframundu, sintiéndose bien solo, rapta a Perséfone de la Tierra y convertir na so esposa, dempués de lo que la so madre Deméter (diosa de les estaciones y la tierra fértil, más antigua que Zeus), atristayó y echó maldiciones sobre la Tierra hasta que nun vuelva ver a la so fía, empezando asina un periodu d'agonía pa la humanidá. Ye entós cuando Zeus unvia a Hermes al inframundu a axustar con Hades por que la devuelva. El pactu foi finalmente que Perséfone pasaría seis meses nel inframundu con Hades, y otros seis na Tierra con Deméter; los meses nel inframundu la so madre atristaya (seronda-iviernu), y cuando torna a la Tierra, la so proxenitora vuelve ser feliz (primavera-verano).
Pan
El dios griegu de la naturaleza, les oveyes y los fataos, Pan, dicíase de cutiu que yera fíu de Hermes y Dríope. Nel himnu homéricu a Pan, la madre del dios naciellu fuxía d'él, asustada pola so apariencia cabruna.
Hermafroditu
Hermafroditu foi un fíu inmortal de Hermes con Afrodita. Foi tresformáu en hermafrodita cuando los dioses concedieron lliteralmente a la ninfa Salmacis el so deséu de nun dixebrase enxamás d'él.
Abdero
Abdero yera un fíu de Hermes que foi taramiáu poles yegües de Diomedes. Abdero había quedáu encargáu de curiales mientres el so amigu Heracles lluchaba colos homes de Diomedes. miniaturadeimagen|Afrodita, copia de la dómina helenística, Atenes
Consortes y descendencia
Afrodita Dríope o Penélope Eupolemía Herse Polimela Quíone Ctonofile
Nos mitos
thumb|350px|Representación mural n'azulexu de Hermes-[[Mercuriu (mitoloxía)|Mercuriu en Vigo, Galicia]] Los sos servicios a Zeus nun se llindaben a los oficios d'heraldu y mensaxeru, sinón que tamién yera'l so auriga y coperu. Como los suaños son unviaos por Zeus, Hermes, el ήγήτωρ δυείρων, conducir hasta los homes, y por eso tamién ye descritu como'l dios que tenía nel so poder unviar el suañu reconfortante o retiralo.
La Ilíada
Na Guerra de Troya Hermes tuvo del llau de los griegos. El cuerpu de Sarpedón foi sacáu del campu de batalla polos dioses alaos ximielgos Hipnos (Suañu) y Tánatos (Muerte). La pareya descríbese vistida con armadura y supervisada por Hermes Psicopompo nel cantar XVI de la Ilíada:
Amás, Hermes ayudó al rei Príamo de Troya a internase nel campamentu aqueo pa enfrentase con Aquiles y convencelo de que-y devolviera'l cuerpu del so fíu Héctor.
Argos Panoptes
Cuando la ninfa Io, una de les amantes de Zeus, foi atrapada por Hera y puesta so la vixilancia del xigante de cien ojos, Argos Panoptes, Zeus ordenó a Hermes que robara a la xata, pero foi denunciáu por Hiérax. Hermes tuvo que matar a Argos. Por esti asesinatu ye bien comúnmente llamáu Argifonte. N'otra versión, Hermes salvó a Io dormiendo al xigante con hestories y cantares y degollándolo entós con una espada con forma de media lluna. Los güeyos de Argos fueron puestos na cola del pavu real, símbolu de Hera.
Perseo
Hermes ayudó a Perseo a matar a la gorgona Aguamala dándo-y les sos sandalies alaes y la focete de Zeus. Tamién-y dio'l cascu d'invisibilidá de Hades y díxo-y que lo usara por que les inmortales hermanes d'Aguamala nun la vieren fuxir. Atenea tamién ayudó a Perseo emprestándo-y el so pulíu escudu. A lo último, Hermes emponer al Inframundu.
Prometeo
En delles versiones, Hermes foi quien arreyó a Prometeo n'El Cáucasu.
Na traxedia Prometeo encadenáu, atribuyida a Tosquilo, Zeus unvia a Hermes a enfrentase col titán encadenáu Prometeo por una profecía qu'aseguraba que'l titán derrocaría al primeru de los dioses. Hermes regaña a Prometeo por non ser razonable y querer enllargar la so tortura, pero Prometeo rehúsa da-y detalles sobre la profecía.
Herse, Aglauro y Pándroso
Cuando Hermes amaba a Herse, una de los trés hermanes que sirvíen a Atenea como sacerdotises (partenos), la so celosa hermana mayor Aglauro interponer ente ellos. Hermes tresformar en piedra y foi padre de Céfalo con Herse, de Eumolpo con Aglauro y de Cérix con Pándroso.
Cirenaica
Cirenaica (n'árabe برقة, o Barqa) ye una rexón histórica asitiada na mariña nordeste de lo que güei ye Libia (África). Trátase d'una pandu d'unos 130 km d'anchu, asitiada a unos 20 quilómetros tierra adientro, que baxa escontra'l mar al traviés d'una serie de terraces. El clima mediterraneu, les agües regulares, los numberosos oasis y la fertilidá del so suelu convertir nuna rexón históricamente destacada del norte d'África.
Cirenaica foi'l llugar d'orixe de la Guerra de Libia de 2011, y caltúvose so control de Conseyu Nacional de Transición mientres la mayor parte del tiempu que duró la guerra; La capital del Conseyu de Transición tuvo en Bengasi mientres tola guerra. Dellos líderes tribales y comandantes de les milicies rebalbes que controlen l'este de Libia declararon l'autonomía de Cirenaica, independizándose asina del control direutu de la capital Trípoli.
Colonización griega
Nel sieglu VII e.C. foi colonizada por colonos dorios procedentes de la islla griega de Tera (actual Santorini). El líder de los colonos yera un home llamáu Aristóteles, qu'adoptó'l nome de Bato (probablemente fuera un títulu libiu, a pesar de qu'en griegu signifique tatexu), que fundó la ciudá de Cirene alredor del añu 630 e.C.
Bato fundó un reinu en Cirenaica y una dinastía, los Batíadas. Mientres los siguientes doscientos años los griegos fundaron otros cuatro importantes colonies:
Más tarde, nel 331 e.C., Cirene foi conquistada por Alexandru Magnu, y más tarde incorporóse al Exiptu ptolemaicu. Mientres esta dómina, la economía esperimentó una progresiva decadencia. Ptolomeo VIII mandó la Cirenaica al so fíu natural Ptolomeo Apión quien, a la so muerte en 96 e.C. dexa'l reinu n'heriedu a Roma.
Etapa moderna
A principios del sieglu XVIII, convertir nuna posesión del Imperiu otomanu, conocida como Bengasi.
thumb|right|230px|Tanques alemanes [[Panzer III circulando pol desiertu libiu en 1941.]]
En setiembre de 1911, n'españando la guerra Ítalo-Turca ente Italia y l'Imperiu otomanu, Cirenaica foi ocupada polos italianos. A la fin de la guerra, n'ochobre de 1912, Turquía dexó Cirenaica y Trípoli (que se rebautizó como Tripolitania) a Italia. En 1934, Italia xunió dambos territorios na colonia italiana de Libia. Mientres la Campaña norteafricana de la Segunda Guerra Mundial tuvieron llugar duros combates ente los Aliaos frente al exércitu italianu y l'Afrika Korps alemán. A finales de 1942, les fuercies armaes del Imperiu Británicu llograron imponese y fixéronse col control de toa Libia hasta 1951, cuando'l país declaróse independiente como'l Reinu de Libia.
Cirenaica foi'l llugar d'orixe de la rebelión popular que daría llugar a la Guerra de Libia de 2011, y caltúvose so control de Conseyu Nacional de Transición mientres la mayor parte del tiempu que duró la guerra; La capital del Conseyu de Transición tuvo en Bengasi mientres tola guerra. A empiezos de 2012, tres la victoria de los rebeldes libios, dellos líderes tribales y comandantes de les milicies rebalbes declararon l'autonomía de Cirenaica tres un congresu rexonal, independizándose asina del control direutu de la capital Trípoli.
Organización políticu-alministrativa
El territoriu correspondiente a Cirenaica estremárase en 7 shabiyat, o distritos, d'alcuerdu a la organización en 22 shabiyat de 2006.
thumb|right|250px|División alministrativa de Libia.
World Checklist Myrtaceae
World Checklist Myrtaceae (embrivíu World Checkl. Myrtaceae) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu belga Rafaël Herman Anna Govaerts y espublizáu nel añu 2008.
Cistrières
Cistrières ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
V452 Scuti
V452 Scuti, tamién conocida cómo AS 314 , ye una estrella hiperxigante y posible Variable azul lluminosa allugada na constelación del Escudu. Presenta una magnitú aparente de 10,01 y ye visible con telescopios pequeños.
Carauterístiques
Alcuéntrase a una distancia envalorada d'aproximao 10 quiluparsecs (32.600 años lluz), ye 160.000 vegaes más brillosa que'l Sol, 200 vegaes mayor, y nel momentu de la so formación tenía 20 vegaes la masa del Sol. Ta perdiendo masa al traviés d'un potente vientu estelar a razón d'una masa solar cada 50.000 años.
Tien un escesu de rellumu nel infrarroxu, lo que suxure que ta envolubrada nuna capa de polvu que pudo emitir nun españíu pasáu cómo variable azul lluminosa; sicasí, nun ye clasificada cómo ési tipu d'estrella sinón cómo una candidata a selo magar que la so posición nel diagrama de Hertzsprung-Russell sía cercana a les ocupaes poles variables lluminoses azules.
Hiroyuki Matsumoto
Hiroyuki Matsumoto (松本 浩幸, ) ye un futbolista xaponés.
V444 Cygni
V444 Cygni (V444 Cyg / HD 193576 / HIP 100214 / WR 139) ye una estrella binaria na constelación de Cygnus de magnitú aparente +7,94. Ye miembru del cúmulu Berkeley 86 y alcuéntrase aproximao a 6200 años lluz del Sistema Solar.
El sistema ta compuestu por una caliente estrella azul de tipu espectral O6III-V y una estrella de Wolf-Rayet de tipu WN5. Constitúi una binaria eclipsante con un periodu orbital de 4,1 díes, siendo la escentricidá de la órbita ε = 0,03. La separación ente les dos estrelles ye de 0,18 UA o 38 radios solares. La estrella azul ye la más lluminosa, con una lluminosidá bolométrica 435.000 vegaes mayor que la lluminosidá solar; pela so parte, la estrella de Wolf-Rayet ye 90.800 vegaes más lluminosa que'l Sol. La temperatura superficial d'esta postrera algama los 82.000 K. En rayos X el par ye más lluminosu de lo que cabría esperar considerando les componentes individualmente; dichu escesu paez provenir de la zona d'interaición ente los vientos estelares de les dos estrelles, que la so temperatura puede algamar delles decenes de millones K, contribuyendo principalmente a les emisiones de rayos X de más enerxía.
La estrella azul ye 25 vegaes más masiva que'l Sol y el so acompañante tien una masa de 10 mases solares. Al igual qu'otres estrelles de Wolf-Rayet, felicidá componente del sistema pierde masa a razón de 0,6 × 10-5 mases solares per añu, ente que la estrella azul facer a un ritmu diez veces menor. El radiu d'esta postrera ye 10 vegaes más grande que'l radiu solar y el de la estrella de Wolf-Rayet ye 3 vegaes más grande que'l del nuesu Sol.
Partíu Verde Européu
El Partíu Verde Européu ye un partíu políticu européu fundáu'l 22 de febreru de 2004 en Roma. Provién de la fusión de 32 partíos ecoloxistes nacionales de 29 países d'Europa, con cuatro non miembros de la Xunión Europea (Suiza, Rusia, Xeorxa y Ucraína), nuna entidá de dimensión europea.
Anguaño formen grupu nel Parllamentu Européu xunto con dellos diputaos independientes, nacionalistes y rexonalistes d'esquierda col nome de Los Verdes Europeos/Alianza Llibre Europea (Verdes-ALE), cuntando con un total de 55 eurodiputaos, y siendo el partíu qu'esperimenta una mayor crecedera respeuto de les anteriores eleiciones.
Historia
Antes de la fundación del Partíu Verde Européu en 2004, los partíos verdes d'Europa entamárense nuna coordinadora (1979-1993), y nuna federación (1993-2004). A partir de les eleiciones de 1999 formaron coalición cola Alianza Llibre Europea nel grupu parllamentariu Verdes/ALE, a pesar de les sos ideoloxíes sensiblemente distintes.
thumb|250px|right|Xunta del grupu parllamentariu n'avientu de 2004. D'esquierda a derecha: [[Pierre Jonckheer, Vula Tsetsi, Daniel Cohn-Bendit, Monica Frassoni y Bernat Joan i Marí.]] Mientres el IV Congresu de la Federación Europea de Partíos Verdes celebráu en Roma (20-22 de febreru de 2004), creóse'l partíu European Greens. A la convención asistieron 32 partíos políticos de 29 países, y unos 1300 delegaos. Constituyíase asina'l primera partíu políticu a nivel européu. Hasta entós, les otres agrupaciones consistieren nuna coalición de partíos nacionales (como'l PPE, PSE y otros partíos del Parllamentu Européu).
Evolución ideolóxica
Sicasí, la so rellación cola Xunión Europea y les sos instituciones camudó drásticamente dende los sos entamos y son inda tema d'alderique. Nos años 1970 y 1980, los Verdes Europeos yeren xeneralmente escépticos a una integración económico y político, que yeren vistes como negatives pa los intereses medioambiental y social. Nel so programa de 1984, proponíen una construcción europea alternativa, descentralizada y neutral. En 1989, dellos europarllamentarios empezaron a camudar d'opinión y sofitar la integración europea; el so programa pidía la democratización de les instituciones europees. Y en el so programa de 1994, los Verdes abandonaron definitivamente la so inicial oposición a la integración y empezaron a proponer soluciones polítiques prágmaticas. Los sos programes de 1999 y 2004 afondaron progresivamente nesta direición. Sicasí, esiste coles mesmes una gran diversidá según los miembros de los distintos partíu, como'l pro européu luxemburgués Dei Greng, o'l euroescéptico suecu Miljöpartiet de Gröna.
Ideoloxía
El Partíu Verde Européu basar nes llamaes «polítiques verdes» como la responsabilidá ambiental, la llibertá individual, la democracia, la diversidá, la xusticia social, la igualdá de xéneru, un desenvolvimientu sostenible global, y la non-violencia. Estes idees fueron defendíes en múltiples informes como por casu el Informe Auken sobre la especulación urbanística española en 2009.
Nel ámbitu d'internet, el grupu Verdes/ALE defendió con fuercia l'adopción d'una Free Information Infraestructure, principalmente cola Direutiva de la Unión Europea sobre patentabilidad d'invenciones implementaes por ordenador en 2003.
Mientres el II Congresu del PVE (2006) adoptaron los Estatutos definitivos del partíu, nos que definen la so llinia ideolóxica.
Personalidaes
thumb|250px|Cohn-Bendit nun meeting de la campaña de 2004 en [[Biberach (Alemaña).]]
Villers-sous-Prény
Villers-sous-Prény ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Partíu Verde Européu
Personalidaes
Pa les eleiciones europees de xunu de 2004, el partíu yá fixera la mesma campaña eleutoral en tolos países de la Unión, y les persones figures emblemátiques del partíu (Daniel Cohn-Bendit, Monica Frassoni, Joschka Fischer) fixeron campaña en toos países. D'esti grupu formaron parte los eurodiputaos españoles Raül Romeva y David Hammerstein (del Partíu Verde Européu), y Bernat Joan (d'Alianza Llibre Europea).
Ortografía armenia reformada
La ortografía armenia reformada ye una ortografía surdida de la reforma del alfabetu armeniu que se punxo en práctica na Xunión Soviética ente 1922 y 1924.Esta foi refugada poles comunidá de la diáspora armenia, que na so mayor parte falen del armeniu occidental y siguen usando la ortografía armenia clásica. Anque ye escasamente utilizada fora de la República d'Armenia y de los estaos postsoviéticos (especialmente Xeorxa y Rusia), ye la ortografía oficial que s'utiliza na República d'Armenia.
Partíu Verde Européu
Personalidaes
Pa les eleiciones de 2009, Daniel Cohn-Bendit repitió lideralgu, llevando al Partíu Verde a los sos meyores resultaos de la hestoria (46 eurodiputaos). Raül Romeva repite cargu, siendo amás nomáu como unu de los 3 vicepresidentes del grupu Verdes/ALE xunto a Daniel Cohn-Bendit y Rebecca Harms.
Ortografía armenia reformada
Historia
Una de les polítiques más esitoses y significatives de la sumida Xunión Soviética foi la crecedera de l'alfabetización de la población xeneral, qu'empezó a entamos de la década de 1920 y, bien probablemente, causó la reforma de la ortografía del armeniu. Esta reforma, xunto con delles otres reformes, resultaron nuna alfabetización de prácticamente'l 90% de la población a entamos de la década de 1950. Anque la ortografía de la llingua armenia foi camudada por esta reforma, difícilmente puede caracterizase esti cambéu como una simplificación. Ello ye que dalgunes otres naciones de la sumida Xunión Soviética camudaron dafechu la so escritura dende l'alfabetu árabe (nes naciones del Asia Central (del árabe al cirílicu) y en Moldavia (del alfabetu llatín al alfabetu cirílicu). Aun así, este foi un pasu relativamente progresista nel espíritu d'estos desarrollos históricos na midida que nun frenó la capacidá de toles naciones soviétiques sumíes de desenvolver la so lliteratura, la so educación, investigación y ciencia. La ortografía orixinal conozse anguaño como ortografía armenia clásica (armeniu: դասական ուղղագրութիւն dasakan oġġagrut'yun), y tamién se refier dacuando como ortografía de Maixtots (մաշտոցյան ուղղագրություն), llamada asina n'honor a Mesrob Maixtots, l'inventor del alfabetu armeniu al añu 405.
Partíu Verde Européu
Organización
El Partíu Verde Européu ta constituyíu por partíos políticos de toa Europa (y non necesariamente pertenecientes a la Unión Europea). Los partíos tamién pueden ser observadores. Dende l'añu 2004, ye tamién posible l'afiliación individual.
Ortografía armenia reformada
Asuntos sociales y políticos
Dende l'establecimientu de la tercera República d'Armenia el 1991, hubo un movimientu marxinal en dellos círculos académicos armenios pa reinstaurar la ortografía clásica como política oficial n'Armenia. Dellos miembros de la ilesia armenia n'Armenia tamién sofiten l'usu de la ortografía clásica. Dellos miembros de la ilesia armenia n'Armenia tamién sofiten l'usu de la ortografía clásica. Sicasí, nin los círculos oficiales, o la población xeneral, o les comunidaes pedagóxiques y científiques n'Armenia ven la necesidá o la lóxica de revertir una reforma d'unos cien años d'antigüedá y restaura les regles ortográfiques antigües.
Partíu Verde Européu
Organización
Los principales organismos del partíu son el Congresu, el Conseyu y el Comité:
Villers-sous-Prény
Tien una población de y una superficie de  km².
Ortografía armenia reformada
Regulaciones de la ortografía reformada
Los casos onde la pronunciación camudó nel cursu del tiempu, tendría d'escribise, anguaño, tal como se pronuncia. Esti principiu ye relevante pa les pareyes de lletres յ / հ, ու / վ y los diptongos ոյ / ույ, եա / յա, եօ / յո, իւ / յու.
Partíu Verde Européu
Organización
En tolos organismos la mayoría asitiar en 2/3.
El PVE ta entamada asímismo en diverses redes rexonales, creando estructures biorregionales como la Green Islands Network (qu'arrexunta a los Partíos Verdes de Gran Bretaña, Irlanda y les sos islles acomuñaes), Baltic Sea Greens, Green Mediterranean Network, Green Adriatic Network y la North Sea Greens.
Ortografía armenia reformada
Regulaciones de la ortografía reformada
Tamién se faen los cambeos siguientes más complexos:
Enllaces esternos
Armenian Orthography converters
Partíu Verde Européu
Partíos miembros
Nel Partíu Verde Européu arrexuntar distintos partíos nacionales, que pueden ser miembros o observadores.
Partíos miembros que participen nes eleiciones de la Unión Europea
De siguío, una tabla colos partíos miembros del PVE ordenaos per país, y col númberu d'eurodiputaos llograos nes eleiciones de 2004 y 2009:
aIndependientes, pola llista Europe Écologie
Otros partíos miembros y observadores
Tables de los partíos miembros que nun participen nes eleiciones europees, y de los partíos observadores del PVE:
Otres organizaciones rellacionaes
La organización rellacionada col PVE más importante ye la Federación de Mozos Verdes Europeos (FYEG). El PVE apadrina amás la European Network of Green Seniors (ENGS) y la European Green Gender Observatory (EGGO).
El representante español, sacante en Cataluña, foi la Confederación de Los Verdes, hasta mayu de 2012, momentu en que foi espulsada del Partíu Verde Européu, principalmente por cuenta de que la mayoría de los partíos que formaben parte de la mesma integráronse en Equo. Darréu, en mayu de 2013, Equo convertir nel representante español, salvu en Cataluña, del Partíu Verde Européu tres la so almisión como miembru de plenu derechu.
Resultaos eleutorales
Na siguiente tabla apaecen los resultaos de les 6 eleiciones direutes al Parllamentu Européu, en términos de votos y representantes llograos, según el grupu políticu y la coalición a la que pertenecieron mientres la legistlatura.
Viana do Castelo
Viana do Castelo (pronunciación portuguesa ) ye una ciudá portuguesa asitiada na marxe derecha del estuariu del ríu Limia; ye la capital del conceyu y del distritu de Viana do Castelo, na comunidá intermunicipal del Alto Minho (NUTS III), perteneciente a la Rexón estadística del Norte (NUTS II). El clima ye lluviosu y nidiu, nuna transición ente'l mediterraneu y l'oceánicu.
thumb|Templo Monumentu del Sagráu Corazón de Jesús en Santa Lucía, Viana do Castelo.
Demografía
Tuvo un pequeñu descensu de la población urbana en rellación a 1960, añu en que tenía 8.779 habitantes, al contrariu que'l conceyu, que la so población aumentó un 10%. Ye una población avieyada, con un 23,1% de mozos, un 50,4% d'adultos y un 26,5% de vieyos, na que se produció un gran amenorgamientu de mozos, acompañáu por un mayor aumentu de vieyos. En 1991 tenía 15.562 residentes, distribuyíos ente dos parroquies (freguesias): Santa María Maior (9.145 habitantes) y Monserrate (6.417 habitantes). El l'actualidá, cuenta con 46.800 habitantes, distribuyíos por cinco parroquies (freguesias): Santa Maria Maior, Monserrate, Areosa, Meadela y Darque.
Conchi Sánchez
Concepción "Conchi" Sánchez Freire conocida como "Conchi Amancio", ye una futbolista pionera nel fútbol femenín español qu'abrió les puertes al deporte profesional. Foi la primer capitana de la selección española de fútbol femenín en 1971. Cuando tenía 15 años, en 1973, fichó pol Gamma 3 de Padua (Italia). Na lliga italiana ganó delles lligues y copes xugando en distintos clubes. En 1997, el so últimu añu como profesional, foi xugadora del Ársenal onde acabó la so carrera deportiva. Llegó a marcar cuasi 600 goles. A los 40 años colgó les botes nel fútbol profesional. En 2010 creó una escuela de fútbol femenino, el 'Filton College' de Bristol (Inglaterra).
Viana do Castelo
Clima
Viana do Castelo tien un clima mediterraneu Csb (templáu con branu secu y templáu) según la clasificación climática de Köppen cola particularidá d'una precipitación añal total bien elevada, en transición a un clima oceánicu Cfb.