cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ida Lupino
Carrera interpretativa
Los sos padres yeren l'actriz Connie O'Shea (tamién llamada Connie Emerald) y l'artista de music hall Stanley Lupino, miembru d'una familia británica d'artistes de teatru d'orixe italianu. Nació en 1918, y non en 1914 como caltienen delles biografíes.
Ida Lupino foi animada a entrar nel mundu del espectáculu polos sos padres y por un primu carnal, Lupino Lane, que debutara nel cine en 1931 con The Love Race.
Tuvo dellos años interpretando pequeños papeles: asina The Ghost Camera (1933), dirixida por Bernard Vorhaus; pero ente 1930 y 1941 trabayó yá con grandes direutores, como Hathaway, Milestone, Mamoulian, Wellman Charles Vidor, Walsh, Curtiz y Litvak.
Y ye que, tres la so interpretación en The Light That Failed (1939), Lupino foi tomada seriamente como una actriz dramática. Y actuó en películes tales como They Drive by Night (1940), y High Sierra (1941), dambes con Humphrey Bogart y empobinaes por Raoul Walsh.
Trabayó de manera regular y foi bien solicitada nos años cuarenta, como actriz segura nos sos papeles y d'espresión intelixente, pero ensin llegar a la categoría de gran estrella. En 1946 fixo El hoombre qu'amo, de Walsh, per tercer vegada, nun pervalible drama recuperáu apocayá.
Mientres esti periodu Lupino fíxose conocida polos sos duros papeles. Como resultancia, los sos papeles ameyoraron na década de 1940, y ella empezó a describise como la Bette Davis de "los homes probes."
En 1947, Lupino dexó Warner Brothers pa convertise nuna actriz freelance. Filmes destacaos nos qu'ella actuó nesa dómina son Road House y On Dangerous Ground.
Carrera como direutora
Tres una suspensión a finales de los años cuarenta, Lupino interesar pol trabayu detrás de la cámara. La so primer direición llegó en 1949, cuando Elmer Clifton sufrió un ataque cardiacu y nun pudo rematar Not Wanted, filme que dirixía pa Filmways, la compañía fundada por Lupino y el so home, Collier Young, pa rodar películes de baxu presupuestu. Lupino remató'l filme-
Lupino de cutiu bromiaba diciendo que si ella yera la "Bette Davis de los probes" como actriz, como direutora yera'l "Don Siegel de los probes". En 1952 Lupino recibió la invitación pa ser la "cuarta estrella" de la productora televisiva Four Star Television, xunto a Dick Powell, David Niven y Charles Boyer, tres la marcha de la mesma de Joel McCrea y Rosalind Russell.
Trabayu televisivu
Lupino siguió actuando nes décades de 1950, 1960 y 1970, y la so actividá como direutora nesos años foi empuesta casi puramente a producciones televisives como Alfred Hitchcock Presents, The Twilight Zone, Have Gun Will Travel, The Donna Reed Show, Gilligan's Island, 77 Sunset Strip, The Investigators, The Ghost & Mrs. Muir, The Rifleman, Batman, Sam Benedict, Bonanza, Los Intocables, The Fugitive, y Bewitched.
Dende xineru de 1957 a setiembre de 1958, Lupino protagonizó al pie del so home, Howard Duff, la comedia de la CBS Mr. Adams and Eve. Tamién participaron, en 1959 como ellos mesmos, n'unu de los episodios de Lucy-Desi Comedy Hour. Escontra'l final de la so carrera Lupino participó como artista convidada en numberosos programes televisivos, teniendo llugar la postrera en 1978. Retirar a los sesenta años d'edá.
Vida personal
thumb|150px|Lupino en 1979. Casóse y divorcióse tres veces. Los sos homes fueron:
Como actriz
Pillow to Post (1945), dir. Vincent Sherman
Series
We've a Lost train: (Como Mamá Dolores) Capítulu 30, temporada 3 (The Virginian) (1964)
Wailly
Wailly ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Julià de Jòdar
Julià de Jòdar i Muñoz (Badalona (Cataluña) 28 d'avientu de 1942, ye un escritor y traductor español en llingua catalana. La so obra magna ye la triloxía L'atzar i les ombres, qu'entiende les noveles L'àngel de la segona mort, El trànsit de les fades y El metall impur. Collabora regularmente en revistes culturales y otros medios de comunicación como prensa escrito y radio.
Jackie 'Butch' Jenkins
Jackie 'Butch' Jenkins foi un actor infantil d'Estaos Xuníos, con una curtia carrera cinematográfica nos años 1940.
Biografía
El so verdaderu nome yera Jack Dudley Jenkins, y nació en Los Angeles, California, siendo la so madre l'actriz Doris Dudley. Jenkins debutó nel cine a los seis años d'edá col filme The Human Comedy (1943), en siendo afayáu por un cazatalentos de MGM que lu vio xugando nuna sablera de Santa Monica (California). La so actuación nel filme como l'hermanu pequeñu de Mickey Rooney foi aplaudida, y Jenkins foi escoyíu p'actuar en delles películes posteriores.
A Jenkins dióse-y el papel protagonista del filme de 1946 Boy's Ranch, inspiráu nel ranchu de Texas que facilitaba llar y educación a neños desarimaos. La cinta, producida por MGM, foi pensada como una continuación de Boys Town (1936), y taba coprotagonizada por James Craig, que tamién trabayaba na primer película de Jenkins, The Human Comedy, según na siguiente, Little Mr. Jim. Otres películes de Jenkins fueron National Velvet (1944), Our Vines Have Tender Grapes (1945), My Brother Talks to Horses (1947), The Bride Goes Wild (1948) Summer Holiday (1948) y Big City (1948), la so última actuación pal cine.
Jenkins foi unu d'ente los varios y populares actores infantiles de MGM nos primeres años 1940, y foi educáu na escuela de la compañía xunto a otros mozos contrataos pola mesma como Elizabeth Taylor, Margaret O'Brien, Claude Jarman Jr. y Darryl Hickman. Considerábase-y un "robaescenas", y destacaba ente les estrelles infantiles del estudiu por non ser convencionalmente "llindu", colos sos peques, dientes separaos y el pelo espelurciáu. En 1946 los empresarios de les sales de cine votáronlu como la segunda estrella más prometedora.
Jenkins retirar de l'actuación a los once años d'edá, en desenvolviendo un tatexo. 'Butch' Jenkins consolidó una vida alloñada del mundu del espectáculu, y vivió mientres munchos años en Texas, finando'l 14 d'agostu de 2001, a los 63 años d'edá, en Asheville, Carolina del Norte.
Newport (Rhode Island)
Newport ye una importante ciudá portuaria de l'estau de Rhode Island, Estaos Xuníos d'América. Esta ciudá alcuéntrase nos márxenes de la bahía Narragansett.
Centennial Olympic Stadium
El Centennial Olympic Stadium (n'asturianu Estadiu Olímpicu del Centenariu) foi l'estadiu sede de los Xuegos Olímpicos d'Atlanta 1996. Cuntaba con capacidá pa 85.000 espectadores. En 1997 foi parcialmente baltáu pa construyir nesi mesmu llugar l'Estadiu Turner Field, campu de béisbol de los Atlanta Braves.
Historia
La hestoria del estadiu empieza'l 18 de setiembre de 1990 en Tokiu, Xapón cuando la ciudá d'Atlanta foi escoyida sede de los Xuegos Olímpicos de 1996 que coincidíen exautamente colos 100 años de los primeros xuegos olímpicos. Atlanta venció a la ciudá favorita Atenes que quería celebrar el centenariu de los eventos olímpicos modernos.
L'estadiu llevaba un nome cenciellu y qu'escontra alusión a la celebración. La construcción del estadiu empecipió en 1993 nel área qu'ocupaba l'estacionamiento del Atlanta-Fulton County Stadium, l'estadiu foi entamáu por que a los terminar los Xuegos Olímpicos d'Atlanta 1996 nun se convirtiera nun elefante blancu polo que, n'acabando'l certame braniegu convirtióse nel estadiu nuevu de los Bravos d'Atlanta.
19 Aquilae
19 Aquilae (19 Aql) ye una estrella de magnitú aparente +5,23 na constelación del Águila. Alcuéntrase, d'alcuerdu al nuevu amenorgamientu de los datos de paralax del satélite Hipparcos, a 149 ± 4 años lluz de distancia del Sistema Solar.
19 Aquilae ye una xigante o subxigante blanca de tipu espectral F0III-IV. La so temperatura efectivo ye de 6886 K y la so lluminosidá ye unes 13 vegaes superior a la del Sol. Tien una masa un 69% mayor que la masa solar y la so edá envalórase en 1300 millones d'años. Xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación igual o superior a 57 km/s.
19 Aquilae amuesa un conteníu metálico que, en llinies xenerales, ye asemeyada al del Sol ([Fe/H] = -0,06). Sicasí, evidencia ciertu empobrecimientu de manganesu y circoniu y, nel otru estremu, sobreabundancia d'elementos como bariu, escandiu y praseodimiu; esti últimu elementu del grupu de les tierres rares ye cuasi cinco veces más abondosa que nel nuesu Sol ([Pr/H] = +0,68). Coles mesmes, evidencia una bayura relativa de litiu claramente cimeru a la solar (A(Li) = 2,83), pero que ta na media de la bayura cósmica d'esti metal.
Wambercourt
Wambercourt ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ingrid Bergman
Ingrid Bergman ) foi una actriz sueca gallardoniada con 3 Premiu Óscar —igualada por Meryl Streep en 2012 y namái superada por Katharine Hepburn con cuatro estatuilles— y 5 Globu d'Oru, amás foi la primer ganadora del Premiu Tony como meyor actriz. Considerada unu de los mitos del séptimu arte, según la llista realizada pol American Film Institute ye la cuarta estrella más importante na historia del cine. Ye probablemente una de les actrices más prolífiques del sieglu XX, debíu en parte a que desenvolvió la so carrera en cinco idiomes (suecu, alemán, inglés, italianu y francés) y actuó en cine, teatru y televisión en Suecia, Alemaña, Estaos Xuníos, Canadá, Inglaterra, Italia, Francia, España ya Israel. Finó'l día del so 67ᵘ cumpleaños, en llibrando una llarga batalla contra'l cáncer de mama.
Biografía
Foi fía de Justus Samuel Bergman, un suecu quien yera un pequeñu empresariu de fotografía y de la so esposa Friedel Adler, nativa de la ciudá alemana de Hamburgu. Quedó güérfana de madre cuando tenía tres años y el so padre, Justus, morrió once años dempués. La so infancia trescurrió na casa paterna, depués con una de les hermanes del so padre quien morrió seis meses más tarde y finalmente con otru tíu paternu, Otto Bergman, y la so familia.
Entamos en Suecia
Cuando Ingrid díxo-y a'l so tíu Otto que quería ser actriz, esti opúnxose, pos naquella dómina ser actriz taba mal vistu. Él pensaba que como tenía bones calificaciones nos sos estudios de secundaria, nun precisaba ser actriz, pero como Ingrid aportunaba, el so tíu prometiólu que si presentar pa una audición y nun yera escoyida, nun lo volvería intentar. La institución The Royal Dramatic Theater School riquía a cada actor que representara tres pieces, dempués de lo cual, los xueces escoyeríen dos d'elles, si l'aspirante yera refugáu dábase-y un sobre marrón y si yera aceptáu, un sobre blancu. Ingrid decidió representar una comedia. Mientres actuaba, los miembros del xuráu nun paecíen ve-y la gracia, nin siquier emprestaben muncha atención. De secute, tres la primer llectura, dixéron-y que podía retirase ensin da-y la oportunidá de la segunda. Más de mediu sieglu dempués Ingrid recordaba'l so desengañu: thumb|left|Escena de la so participación na so primer película, Munkbrogreven (1934) con 19 años.
La so primer película foi Munkbrogreven de Edvin Adolphson. En 1937 cásase col dentista Petter Lindström, rellación de la que naz la so fía Pia Lindström. Petter animar a faer una película n'Alemaña. Mientres el rodaxe de El pactu de los cuatro, Ingrid conoz al ministru pa la Ilustración Pública y Propaganda de l'Alemaña nazi Joseph Goebbels, quien intenta convencela por que faiga películes pal III Reich, yá que yera mediu alemana y sabía l'idioma, pero nun aceptó. La so sesta película Intermezzo tuvo enforma ésitu y fixo que'l productor cinematográficu David O. Selznick mercara los derechos de la película por que Ingrid volviera protagonizar n'idioma inglés.
Debú n'Estaos Xuníos
thumb|Ingrid Bergman en [[Gaslight (1944), película cola que llogró'l so primer Óscar a la meyor actriz.]] En 1939, y dempués de protagonizar una docena de películes en Suecia, treslladóse a los Estaos Xuníos pa protagonizar la nueva versión de Intermezzo. En 1942 protagonizó xunto a Humphrey Bogart la película de Michael Curtiz Casablanca, estrenada en 1943, añu nel que foi postulada per vegada primera a los Óscar, nesti casu pol so brillosu llabor na película For Whom the Bell Tolls, anque nun lo ganó. Sicasí, Ingrid Bergman amosóse satisfecha col so llabor y declara públicamente frente a l'actriz Jennifer Jones, ganadora del premiu: El to Bernadette ye meyor que la mio María.... Sicasí, al añu siguiente llogra'l Óscar a la meyor actriz, esta vegada pol so papel en Gaslight. En 1945 recibe la so tercer candidatura consecutiva a los Óscar, esta vegada pola película The Bells of St. Mary's. L'actriz recibiría la so cuarta candidatura a los Óscar na categoría de meyor actriz en 1948, pol so papel en Xuana d'Arcu.
Escándalu con Roberto Rossellini
En 1949 Ingrid Bergman decidió escribir una carta empobinada al direutor italianu Roberto Rosellini espresándo-y el so deséu de trabayar en dalguna de les sos películes. Cuando Rossellini recibe la carta va a Estaos Xuníos pa conocer a Petter y a Ingrid.
En 1949 treslladóse a Italia con 300 dólares pensando volver nunos meses, pa rodar a les órdenes de Rossellini la película Stromboli. Mientres el rodaxe, empieza una rellación col direutor italianu. Frutu d'esta rellación, Bergman queda embarazada y tien al so fíu Roberto, quien nació'l 2 de febreru de 1950, lo que provocó un gran escándalu n'Estaos Xuníos. El vicepresidente y direutor de Códigos de Producción, Joseph Breen, pidiólu que desmintiera los rumores de que taba a puntu de divorciase y abandonar a la so primer fía pa casase con Rossellini. Foi criticada pola Ilesia Luterana de Suecia y sacerdotes de la Ilesia Católica, sobremanera n'Estaos Xuníos, y tamién recibió cartes de persones que pensaben que tenía de ser quemada na foguera, non como Xuana d'Arcu, sinón como una bruxa. L'escándalu foi de tal magnitú qu'inclusive provocó que l'actriz fuera declarada persona non prestosa en territoriu estauxunidense, lo que fizo que s'exiliara n'Italia, dexando al so primer home y a la so primer fía n'Estaos Xuníos. Tal como declaró dempués:
{{cita|''Llegábenme cartes bederres, cada sobre diba llenu d'odiu. En dalgunes ponía que yo amburaría nel infiernu por tola eternidá. Otres dicíen que yera una axente del diañu y que'l mio pequeñu yera fíu del diañu. Y entá otres que'l mio ñácaru nacería muertu o sería gorrumbu. Falaben de toa clase d'horroroses deformaciones qu'afectaríen al mio fíu. Llamábenme puta y fulana. Nun podía creer que m'odiara tanta xente. Al marxe de lo que pensaren sobre la mio vida, tratar de la mio vida privada, y yo nun-yos fixera nada. Taba n'estáu de shock. Llegaben cartes de toes partes, pero la mayoría d'América. América ye bien grande, asina qu'había xente pa escribir cartes de toes clases. Roberto preguntábame por qué les lleía si afectábenme tantu. Dicía que yera como lleer reseñes de críticos a quien nunca-yos gusta'l to trabayu. ¿Qué sentíu tien? Yo respondía-y que yera la única manera p'atopar cartes d'amigos que m'animaben y sofitábenme''.
thumb|Ingrid Bergman en [[1945.]]
Dempués de dixebrase de Lindström y tres la nacencia del so fíu, l'actriz y Rosellini casáronse'l 24 de mayu de 1950. Col direutor italianu tuvo amás otres dos fíos en 1952, les ximielgues Isabella y Isotta. Finalmente, dixebrar de Rossellini en 1957. Mientres la so estancia n'Italia trabayó en cinco películes más empobinaes pol so home: Europa '51, Siamo Donne, Viaggio in Italia, Giovanna d'Arcu al Rogo y La Paura; nel so momentu, estes películes representaron fracasos de públicu y de crítica, anque más tarde fueron revalorizaes, especialmente gracies a la crítica europea y a los creadores del movimientu francés Nouvelle vague.
Regresu al cine internacional
Los fracasos del so trabayu conxuntu con Rossellini llevaron al matrimoniu a una crisis artístico y financiero, y asina foi qu'en 1956 Rossellini dexó-y trabayar so les órdenes del direutor francés Jean Renoir en Elena et les hommes col que volvió tener ésitu. Esi añu protagoniza n'Inglaterra la película Anastasia pola que ganaría la so segundo Óscar como meyor actriz, que'l so amigu y colega Cary Grant recibió nel so nome. L'ésitu doblar col so trunfu nes tables en París, en Té y simpatía de Robert Anderson, mientres la temporada 1956-1957. En 1959 volvió a Hollywood pa presentar la Óscar a meyor película na 31ª Edición de la ceremonia d'entrega de los Premios de l'Academia. Na sala, el públicu recibir con una zarrada ovación. El 23 d'avientu de 1958, cásase col productor teatral suecu Lars Schmidt.
A partir d'entós, empezó a alternar películes n'Estaos Xuníos y n'Europa, según apaiciones ocasionales en drames televisivos y n'obres de teatru. D'esi periodu destaquen los sos llabores en Otra vuelta de tuerca (1959), pola que recibe'l so primer premiu Emmy; Hedda Gabler (1962); La visita (1964); Stimulantia (episodiu "El collar", filmado a fines de 1964 sobre un rellatu de Guy de Maupassant, na cual axuntóse col so antiguu compañeru de la Escuela d'Arte Dramático, Gunnar Björnstrand y l'antiguu mentor de Bergman, Gustaf Molander, na que fuera'l so últimu llabor pal cine); La voz humana (1966); Cactus Flower (1969); Cuestión de tiempu (1976, película tamién titulada Nina, xunto a Liza Minnelli, dirixida por Vincente Minnelli, na qu'actuaba la so propia fía, Isabella Rossellini nel so debú nes pantalles y yera maquillada pola so hermana ximielga, Ingrid Isotta Rossellini; Sonata de seronda de 1978, dirixida por Ingmar Bergman. En 1974, l'actriz recibió'l so tercer Óscar, esta vegada na categoría d'meyor actriz de repartu, pola so participación na película Asesinatu nel Orient Express.
En 1975 diagnosticóse-y un cáncer de mama y nesi mesmu añu divorcióse de Lars Schmidt. A pesar del so fráxil salú, siguió trabayando a tiempu completu. thumb|Ingrid Bergman al pie del so colega Yossi Graber mientres una sesión de maquillaxe pa la cinta [[Una muyer llamada Golda (1982). Con esti trabayu, Bergman llogró un Premiu Emmy y un Globu d'Oru a la meyor actriz de miniserie o telefilme.]] La so última postulación a los Premios Óscar recibir en 1978 pol so papel en Sonata de seronda, del direutor suecu Ingmar Bergman. A finales de 1981, treslladóse a Israel pa la filmación de la miniserie televisiva Una muyer llamada Golda sobre la vida de la primer ministra d'Israel Golda Meir. Los nueve selmanes de rodaxe, que concluyeron en Londres, significaron un enorme desafíu pa la salú debilitada de l'actriz, daquella na etapa terminal del cáncer del cual morrería meses dempués de rematada la filmación, el día en que cumplía 67 años.
A lo llargo de la so vida, trés direutores marcaron la so carrera cinematográfica: Gustaf Molander, quien la dirixó en siete películes y col que foi proclamada meyor promesa del cine suecu en 1935; Rossellini, quien la dirixó en seis películes y foi'l so home; y Alfred Hitchcock, que la dirixó en trés causes siendo yá una consolidada actriz.
Recibió'l gallardón italianu Ruban d'Argento a la meyor actriz estranxera en dos causes, poles películes Stromboli, de 1950, y Europa 51, de 1952.
Tamién ganó'l Premiu Emmy (Óscar televisivu) polos sos trabayos en Turn of the screw (1959) y Una muyer llamada Golda (1982). Por esta miniserie (el so últimu papel) llogró amás el Globu d'Oru a la meyor actriz de miniserie o telefilme.
En teatru
El so llabor nes tables foi igualmente reconocida tantu en Suecia, onde debutó nos años 30, como n'Estaos Xuníos na avenida de Broadway en Nueva York onde interpretó Liliom de Ferenc Molnár (1940); Xuana de Lorena de Maxwell Anderson (1946-47) y Casones señoriales d'Eugene O'Neill (1967-68). Los sos ésitos teatrales estender en xires nos Estaos Xuníos con Anna Christie d'O'Neill (1941); en toa Europa con Xuana d'Arcu na foguera de Claudel y Honegger (1953-55); n'Inglaterra, Estaos Xuníos y Canadá con La conversión del Capitán Brassbound de George Bernard Shaw (1971-72) y La esposa constante de Somerset Maugham (1973-75) amás de los sos ésitos en Francia con Té y simpatía de Robert Anderson (1956-57) y Hedda Gabler d'Ibsen (1962-63) y nel West End de Londres con Un mes nel campu d'Iván Turguénev (1965-66) y Les agües de la lluna de Norman Charles Hunter (1977-78).
Trescendencia de Ingrid Bergman
Según la llista ellaborada pol American Film Institute, Ingrid Bergman ye la cuarta estrella femenina más importante na historia del cine, precedida por Katharine Hepburn, Bette Davis y Audrey Hepburn. Per otru llau, una y bones l'actriz falaba de manera fluyida los idiomes suecu, inglés, italianu, alemán y francés, pudo participar en diversos trabayos cinematográficos rodaos nestos idiomes y llograr otros premios.
Wailly-Beaucamp
Wailly-Beaucamp ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Ingrid Bergman
Trescendencia de Ingrid Bergman
Bergman foi considerada tamién como la segunda actriz con más premios Óscar de la historia del cine con 3 premios: 2 como Meyor Actriz y 1 como Meyor Actriz de Repartu. , siendo la quinta actriz con más candidatures al Óscar, yá que de 7 nominaciones, ganó 3 vegaes.
Wailly-Beaucamp
Tien una población de y una superficie de  km².
Ingrid Bergman
Cine
<div style="margin:auto; text-align:left; background-color:#FFFFFF; border: 0px #aaa solid; font-size:90%; width:100%;">
Sertitympanum
Sertitympanum ye un xéneru d'ácaros perteneciente a la familia Ameroseiidae.
Ingrid Bergman
Televisión
<div style="margin:auto; text-align:left; background-color:#FFFFFF; border: 0px #aaa solid; font-size:90%; width:100%;">
Teatru
<div style="margin:auto; text-align:left; background-color:#FFFFFF; border: 0px #aaa solid; font-size:90%; width:100%;">
Sertitympanum
Especies
Sertitympanum P. Elsen & J. O. J. Whitaker, 1985
Gabrielle Anwar
Gabrielle Anwar ye una actriz británica, conocida polos sos papeles na década de los '90 nes películes Esencia de muyer, Los trés mosqueteros y Body Snatchers (Body Snatchers).
Entamos
Anwar nació en Laleham, Middlesex, Inglaterra. El so padre ye Tariq Anwar, un editor de películes, y la so madre ye una actriz inglesa. Anwar allegó al Laleham C. of Y. Primary and Middle School dende 1975 a 1982. Tamién estudió nuna escuela londinense d'interpretación y baille.
Carrera
El debú na actuación de Anwar #producir na miniserie británica Hideaway, ente que nel cine debutó en Manifesto, que foi siguida por otres producciones britániques qu'inclúin First Born, Summer's Lease, Press Gang y The Mysteries of the Dark Jungle. Mientres trabayaba nel cine y la televisión en Londres, conoció al actor estauxunidense Craig Sheffer, y treslladóse con él a Hollywood. Anwar y Sheffer han coprotagonizado xuntos delles películes, tales como In Pursuit of Honor, The Grave,Turbulence 3: Heavy Metal, Flying Virus, Save It for Later, Water Under the Bridge y Long Lost Son.
En 1993, la revista People #nomar como una de les 50 muyeres más belles del mundu.
Anwar tamién participó na serie de #televisión John Doe. Apocayá participó en The Librarian: Return to King Solomon's Mines, al pie de Noah Wyle.
Anwar interpreta a la María Tudor, fía del rei Enrique VII y hermana del rei Enrique VIII, na serie de Showtime Los Tudor, estrenada n'abril de 2007.
Tamién estrenada a mediaos de 2007, Anwar coprotagoniza la serie Burn Notice como Fiona Glenanne. Anque interpreta'l personaxe con un axatáu acentu irlandés nel episodiu piloto, nel segundu Fiona fala con acentu norteamericanu.
Vida personal
Anwar tien una fía, Willow, nacida en 1993, cola qu'apaeció na película Daddy Who?. El padre de Willow ye l'actor d'Estaos Xuníos Craig Sheffer con quien Anwar caltuvo una llarga rellación dende finales de los 80 hasta los 90. Anwar darréu casóse col actor John Verea; la pareya tuvo un fíu y una fía antes de divorciase. Tamién Anwar tuvo una rellación col actor Johnathon Schaech en 1997.
Cathartes melambrotus
El aura selvática (Cathartes melambrotus) ye una especie d'ave Accipitriformes de la familia Cathartidae. Ye tamién conocíu como zamuro grande de cabeza mariella, guala amazónica, urubú de la selva, urubú grande de cabeza mariella y oripopo cabeza mariella mayor. Yera considerada la mesma especie que l'aura sabanera (Cathartes melambrotus) hasta que dambes especies fueron separaes taxonómicamente en 1964. Nun se conocen subespecies.
Aliméntase de carroña y alcuentra los cadabres a la vista y l'olfatu, una capacidá pocu común nes aves. Por cuenta de que'l so picu nun ye abondo fuerte p'abrir los gruesos cueros de los cadabres d'animales grandes, depende d'otres utres más grandes, como'l zopilote rei (Sarcoramphus papa), pa esto.
Al igual qu'otres utres americanes, el aura selvática utiliza térmiques pa permanecer nel aire con un esfuerciu mínimu. Nun constrúi nial: pon los sos güevos sobre superficies planes, como suelos de cueves, o nos buecos de tueros. Alimenta a les sos críes por regurgitación.
Descripción
La so apariencia ye asemeyada a la del aura sabanera (Cathartes burrovianus); sicasí, estremar d'esta en dellos aspeutos: ye más grande y más robezu que C. burrovianus, y tien una cola más llarga y más ancha; el so plumaxe ye negru brillante, ente que'l plumaxe de C. burrovianus ye marrón escuru; Les sos pates son de color más escuru y la so cabeza ye más mariella y menos naranxa/rosada que nel casu de C. burrovianus. Amás, el so vuelu ye más estable que'l de C. burrovianus. A diferencia de los demás miembros del xéneru Cathartes, el aura selvática tien plumes de vuelu primaries relativamente escures, qu'oldeen llixeramente coles plumes de vuelu secundaries y les primaries esternes, que son más pálides. El aura selvática prefier vivir nos montes, ente que el aura sabanera prefier les sabanes. El aura selvática tamién ye un pocu más grande que l'aura gallipavo; namái puede ser estremada d'ésta especie, dende relativamente cerca, pola coloración de cabeza distinta. La coloración inferior de les ales ye similar a la del aura gallipavo, pero'l aura selvática polo xeneral tien una banda ancha y llixeramente más escura que cuerre verticalmente pola metá de les ales.
Comportamientu
El aura selvática pasa la nueche n'altos árboles muertos qu'ufierten una bona vista sobre'l terrén circundante. Al buscar alimentu, suel volar solu o en pareyes, escasamente en grupos. El so vuelu ye pesáu y constante. Vuela entamando, calteniendo les sos ales en posición horizontal o llixeramente enriba de lo horizontal, nuna posición conocida como «posición diedru». Tien un típicu vuelu estáticu, utilizando térmiques pa caltener la so altitú ensin la necesidá de bater les sos ales. Al igual que cigüeñes y otres utres americanes, tien el vezu pocu común d'urohidrosis, mexando o defecando sobre les sos propies pates pa estenar el calor por evaporación.
Alimentación
El aura selvática subsiste de carroña, incluyendo la d'animales atropellaos y d'otros animales muertos. Prefier carroña con carne fresco, pero de cutiu nun puede faer el primer corte nos cadabres porque'l so picu nun ye abondo fuerte pa romper los gruesos cueros d'animales grandes. Nun come carroña n'estáu de descomposición avanzada, una y bones esta ta contaminada con toxines microbianes. Bebe agua dende charcos, estanques, o cualesquier otru recipiente d'agua. Al igual qu'otres utres, desempeña un papel importante nel ecosistema, desfacer de la carroña qu'otra manera representaría un biltu d'enfermedaes.
Busca la carroña cola so aguda vista, pero tamién utiliza'l so sentíu del olfatu, un sentíu compartíu colos demás miembros del xéneru Cathartes, pero pocu común nel mundu de les aves. Alcuentra carroña al detectar el golor del etanotiol, un gas producíu al entamu de la descomposición nos animales muertos. El lóbulu olfativu del so celebru, responsable del procesamientu de los golores, ye particularmente grande en comparanza con otros animales. Esta carauterística de les utres americanes foi utilizada polos seres humanos: inyéctase etanotiol nos oleoductos y, de siguío, los inxenieros en busca de fugues monitorean los vuelos de les utres que busquen alimentu.
El zopilote rei (Sarcoramphus papa), qu'escarez de l'habilidá de goler carroña, sigue al aura selvática escontra los cadabres, onde'l zopilote rei ruempe la piel del animal muertu. Esto da-y al aura selvática accesu a les partes comestibles, yá que nun tener un picu abondo fuerte pa esgañar el gruesu cueru d'animales grandes. Este ye un exemplu de dependencia mutua ente especies. A pesar d'esto, el aura selvática ye xeneralmente movida y alloñada de los cadabres tantu pol zopilote rei como pol aura gallipavo (Cathartes aura), pos estos tienen un tamañu mayor.
Reproducción
El aura selvática nun constrúi niales, sinón que pon los sos güevos na cornisa d'un cantil. Xeneralmente pon dos güevos de color crema con llurdios marrones y grisessobremanera alredor de la parte más grande. Una niarada puede variar ente unu y tres güevos, anque dos suel ser la norma. Los pitucos son altriciales; esto ye, nacen ciegos, desnudos y relativamente inmóviles; nun producen plumones sinón hasta más tarde. Los padres alimenten a les sos críes regurgitando na so picu comida predigerida, d'onde los pitucos entós beber. Les críes salen del nial a los dos o tres meses.
Caltenimientu
El aura selvática ye una ave d'esmolición menor d'alcuerdu a la UICN. Tien una área de distribución envaloráu de 6.650.000 km² y una población envalorada de 100.000 individuos adultos. Hai pruebes que suxuren un amenorgamientu de la población de la especie, pero ésta enclín nun ye lo suficientemente importante como pa xustificar una actualización nel estáu de caltenimientu.
Taxonomía
En 1964, el aura selvática foi separáu taxonomicamente del aura selvática y reconocíu como una especie distinta. Foi descritu como tal por Alexander Wetmore. El aura selvática ye un miembru de la familia Cathartidae, xunto coles otres seis especies d'utres americanes, ya inclúyese nel xéneru Cathartes col aura gallipavo (C. aura) y el aura sabanera (C. burrovianus). Al igual qu'otres utres americanes, el aura selvática tien un númberu cromosómico diploide de 80.
Nun esiste claridá sobre la posición taxonómica exacta del aura selvática y les demás seis especies d'utres americanes. A pesar de que les utres del Nuevu Mundu y les utres eurasiátiques tienen una apariencia y funciones ecolóxiques asemeyaes, dambos grupos evolucionaron d'ancestros distintos en distintos partes del mundu. La midida na que son distintes ye onde s'enfoca anguaño l'alderique, con delles de les autoridaes taxonómiques más antigües suxuriendo que les utres americanes pueden ser ciconiformes y que tán más estrechamente rellacionaos coles cigüeñes.
Autoridaes taxonómiques más recién asitien les utres americanes nel orde Accipitriformes xunto coles utres del Vieyu Mundu, o los asitien nel so propiu orde: Cathartiformes.
Oise
Oise ye un departamentu francés de la rexón d'Altos de Francia. Tien una población de y una superficie de  km². Llenda con.
miniaturadeimagen|Catedral de Saint-Pierre de Beauvais.
Luquin
Luquin (n'euskera Lukin) ye un conceyu de la Comunidá Foral de Navarra, asitiáu na merindad de Estella, na contorna d'Estella Oriental y a 53,7 km de la capital de la comunidá, Pamplona. La so población en foi de  habitantes (INE).
Xentiliciu
Luquinense, -a.
Despreciatible, pero llargamente aceptáu: Luquinejo.
Escudu
L'escudu d'armes del llugar de Luquin tien el siguiente blasón:
Situación
La llocalidá de Luquin ta asitiada na parte occidental de la Comunidá Foral de Navarra, na contorna xeográfica de Tierra Estella, el valle Santesteban de la Solana, nel piedemonte de Montejurra, a una distancia de 10 km d'Estella, 50 de Pamplona, 35 de Logroño y 70 de Vitoria y a una altitú de 595 msnm.
El so témino municipal tien una superficie de 8,10 km² y llinda al norte con Igúzquiza; al este cola facería d'Arambelza; al sur con Arróniz y Barbarin; y al oeste cola facería de Samindieta y Villamayor de Monjardín.
Tamién tien un enclave, el caserío de Vista Allegre que parte con Barbarin al norte, Arróniz al este, Sesma al sur y Los Arcos al oeste.
Alministración municipal
Alcaldes ==== Estos son los últimos alcaldes de Luquin:
Monumentos relixosos
La so Ilesia ta dedicada a San Martín de Tours. El so orixe ye medieval pero foi ampliada y anovada nel sieglu XVII.
La Basílica, tamién d'orixe medieval, dedicada a la Virxe de los Remedios y de los Milagros ye'l centru d'una gran devoción na zona.
Monumentos civiles
Delles cases nobiliaries con escudos d'armes, en dellos casos de grandes dimensiones.
Fiestes y evento
Martín * 15 de mayo - San Isidro
Aparición de la Virxe de los Remedios y del Milagru
Cunta la lleenda que tando llabrando'l so campu un humilde llabrador vio como'l so aráu raspió nuna llosa. Intrigado llimpió la llosa y mover...Y ellí taben los dos imáxenes de la Virxe qu'anguaño se veneren. Les xentes del pueblu devolver al so altar.
Pero como se dieron cuenta que'l pueblu vecín de Villamayor nun tenía Virxe xubieron una de los dos. A otru día apaecía la imaxe en Luquin con una gota de sangre. Esto repitió delles vegaes cola mesma resultancia. D'ende que se decidió que los dos imáxenes quedar pa siempres.
Ancient Records of Egypt
Ancient Records of Egypt (Rexistros Antiguos d'Exiptu Documentos históricos dende los primeros tiempos hasta la conquista persa ) ye una escoyeta de documentos históricos en cinco volúmenes realizáu pol historiador y arqueólogu estauxunidense James Henry Breasted (1865-1935) ente los años 1905 y 1906. La obra contién tantu traducciones de testos n'escritura xeroglífica como reproducciones d'imáxenes del Antiguu Exiptu que fueren afayaos hasta esi entós. La escoyeta toma'l periodu entendíu polos orixe de la civilización exipcia hasta la conquista de la mesma per parte del imperiu persa.
Historia
Publicada por The University of Chicago Press, Rexistros Antiguos d'Exiptu foi la segunda parte de trés series de trescripciones y traducciones de testos orixinales de l'Antigüedá propuestes por William Rainey Harper (1856-1906). L'oxetivu d'estes publicaciones yera espublizar documentos consideraos ferramientes pervalibles pa la enseñanza de les cultures que dieron orixe a la civilización Occidental. Taba inspirada na compilación realizada por A. H. Sayce llamada Records of the Past publicada ente 1888 y 1890.
La primer parte de la serie concebida por Harper foi publicada en 1901. La mesma contién rexistros d'Asiria y Babilonia en dos volúmenes; la segunda (Rexistros Antiguos d'Exiptu), foi publicada en cinco volúmenes en 1906 y la tercer serie (que fuera editada pol mesmu Harper) tuvo pensada p'arrexuntar documentos sobre Palestina, Fenicia y Siria pero nunca llegó a publicar.
Conteníu
La obra ta estremada en cinco volúmenes:
Joan Francesc Mira i Casterà
Joan Francesc Mira i Casterà ye un escritor valencián.
Ye miembru de l'Asociación d'Escritores en Llingua Catalana y foi presidente d'Acció Cultural del País Valencià. Nel añu 1991 recibió la Cruz de San Xurde pola so dedicación cívica. En política, ye militante y foi candidatu a les eleiciones xenerales pol Bloc Nacionalista Valencià.
Wamin
Wamin ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
19 Arietis
19 Arietis (19 Ari / HD 13596 / HR 648 / HIP 10328) ye una estrella de magnitú aparente +5,73 asitiada na constelación d'Aries. D'alcuerdu a la paralax midida pol satélite Hipparcos (6,81 ± 0,38 milisegundos d'arcu) alcuéntrase a 479 años lluz del Sistema Solar.
19 Arietis ye una xigante colorada de tipu espectral M0III con una temperatura efectivo de 3865 K. Tien una metalicidá bien paecida a la del Sol. Anque ye una xigante asemeyada a Mirach (β Andromedae) o Gianfar (λ Draconis), ye más pequeña y menos lluminosa qu'éstes. El so radiu, calculáu a partir de la midida del so diámetru angular —2,44 milisegundos d'arcu—, ye unes 50 vegaes mayor que'l radiu solar. Anser (α Vulpeculae) tien un tamañu y lluminosidá asemeyaes.
Reparóse una variación nel rellumu de 19 Arietis de 0,14 magnitúes, siendo considerada una variable semirregular. Paez esistir un periodu principal de 32 díes y unu secundariu de 275 díes.
Bootes
Bootes o el Boyero ye una de les 88 constelaciones modernes y yera una de les 48 constelaciones llistaes por Ptolomeo. Bootes paez ser una figura humana grande, mirando escontra la sietestrellu.
Carauterístiques destacables
thumb|left|240px|Constelación Bootes Arturo (α Bootis) ye la estrella más brillosa de la constelación y la tercera más brillosa del cielu nocherniegu. Ye una xigante naranxa que'l so radio ye 26 vegaes más grande que'l radiu solar; distante 36,7 años lluz del sistema solar, ye la segunda estrella xigante más cercana al sistema solar dempués de Pólux (β Geminorum). La velocidá relativa d'Arturo respeuto al Sol según la so baxa metalicidá —aproximao un 28% de la solar—, suxuren que pue ser una estrella vieya de Población II y un miembru del discu gruesu galácticu.
Dempués d'Arturo, Nekkar (β Bootis) ye la estrella más brillosa de Bootes, una xigante mariella de tipu espectral G8III con un diámetru 19 vegaes más grande que'l del Sol. Ye una fonte de rayos X y presenta una actividá cromosférica similar a la solar. La tercer estrella en rellumu de Bootes ye η Bootis, conocida como Mufrid, una subxigante mariella y binaria espectroscópica distante 37 años lluz.
Izar (ε Bootis), una de les estrelles binaries más belles del cielu, foi llamada Pulcherrima («la más bella») pol astrónomu Friedrich Georg Wilhelm von Struve al reparar el formosu contraste ente los dos componentes. Ta constituyida por una xigante lluminosa anaranxada y una estrella blanca de la secuencia principal que'l so periodu orbital ye de más de 1000 años.
λ Bootis, tamién nesta constelación, ye una estrella químicamente peculiar para que la so composición anómala inda güei nun esiste una clara esplicación. Mientres les capes esteriores de la estrella tán emprobecíes en metales como cromu, bariu, níquel y titaniu, el conteníu d'otros elementos ye normal.
Otra estrella d'interés ye 44 Bootis (i Bootis), sistema estelar triple onde dos de les sos componentes —una d'elles una nana mariella menos lluminosa que'l Sol— constitúin una binaria de contautu, esto ye, tán tan próximes ente sigo que comparten la fotosfera, anque caúna d'elles tenga un nucleu estremáu. Mover nuna órbita circular que completen cada 6,427 hores.
Jambrina
Jambrina ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Zamora, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón.
Celeus ochraceus
Celeus ochraceus ye una especie d'ave piciforme del xéneru Celeus qu'habita en zones selváticas del nordeste de Suramérica.
Distribución
Esti taxón ye endémica de les selves y montes del norte y nordeste del Brasil, onde se distribúi de norte a sur nos estaos de: Pará, Maranhão, Paraíba, Ceará, Piauí, Rio Grande do Norte, Pernambuco, Alagoas, Sergipe, Minas Gerais, Bahia y Espírito Santo.
Jambrina
Toponimia
El so nome dizse que podría derivase de Jano, Dios romanu de les dos cares y de les puertes abiertes, y de «briga», que significa ciudá. Esti topónimu dio llugar al apellíu Jambrina, bien estendíu pela provincia de Zamora, per España y Suramérica. Nel so cascu urbanu destaca la ilesia parroquial de La nuesa Señora de la Concepción y una fonte que puede tener orixe romanu. Son bien carauterístiques les bodegues, alcordanza d'histórica tradición vitivinícola qu'agora se ta recuperando. Amás, atópase arrodiáu de paraxes naturales de gran guapura.
Bootes
Carauterístiques destacables
Delles estrelles de la constelación alluguen sistemes planetarios. La más brillosa ye τ Bootis, estrella binaria con un planeta de tipu «Xúpiter caliente» que xira en redol a la componente principal. Otru sistema notable ye'l de HD 141399, estrella de tipu K0 más masiva que'l Sol que tien cuatro planetes. HD 128311 ye una nana naranxa con dos planetes separaos 1,1 y 1,8 ua al respeutive de la estrella. Per otra parte, CE Bootis ye una nana colorada cercana orbitada por un sistema formáu por, siquier, dos nanes marrones. El periodu orbital del par de nanes marrones alredor de CE Bootis ye d'aproximao 500 años. Coles mesmes, una estrella de tipu G2V bien asemeyáu al Sol, HP Bootis, ta tamién venceyada gravitacionalmente a dos nanes marrones.
Celeus ochraceus
Taxonomía
Esti taxón foi descritu orixinalmente nel añu 1824 pol médicu, zoólogu y esplorador alemán Johann Baptist von Spix.
Jambrina
Xentiliciu
El xentiliciu d'esta llocalidá ye jabrileño.
Bootes
Estrelles principales
240px|right|thumb|Tamañu d'[[Arturo (estrella)|Arturo en comparanza col Sol.]]
Celeus ochraceus
Taxonomía
Mientres décades foi tratáu como formando una subespecie de la especie C. flavescens, esto ye, Celeus flavescens ochraceus. Pa mediaos del añu 2014 considerar una especie plena, so un conceutu más ampliu que'l de la especie biolóxica, tal como ye'l d'especie filoxenética.
Bootes
Mitoloxía
450px|right|thumb|Imaxe de la constelación de Bootes nun atles del sieglu XVI. Esautamente quién yera Bootes nun ta claro, y esisten munches versiones de la so historia:
Jambrina
Símbolos
L'escudu y la bandera municipal fueron aprobaos pol plenu del conceyu de Jambrina na so sesión del 18 d'avientu de 2002. L'escudu heráldicu del conceyu represéntase conforme a la siguiente descripción testual o blasón:
Celeus ochraceus
Estáu de caltenimientu
Na Llista Colorada ellaborada pola Xunión Internacional pal Caltenimientu de la Natura (UICN) esti taxón ye categorizado como “so esmolición menor”.
Jambrina
Símbolos
La descripción testual de la bandera ye la que sigue:
Llocalización
Asítiase nel centru de la contorna de la Tierra del Vinu, a 18 km de Zamora, la capital provincial. Llenda al norte con Gema y Casaseca de las Chanas, al sur con Santa Clara de Avedillo y Fuentespreadas, al este con El Piñero y Gema, y al oeste con Peleas de Abajo. El términu municipal atopar a una altitú de 713 metros.
Hidrografía
La llocalidá asítiase asitiáu xunto a les ribera del regueru Jambrina.
Historia
thumb|Detalle del mapa Nouvelle Carte d'Asturie, Galice et Leon, de principios del sieglu XIX, en que puede reparase Jambrina.
La fertilidá d'estes tierres fizo que fueren poblaes pol home fai miles d'años. Un exemplu ye la paraxa de «El Canchal» o «El Marqueses», asitiáu a un quilómetru al norte de Jambrina, onde s'atoparon materiales cerámicos, de güesu y de piedra del bronce inicial. Trátase d'un xacimientu similar al esistente n'otros cercanos como'l de «Les Poces» en Cazurra o del cuetu del Aforcáu» en Madridanos. La cerámica ta decorada con temes d'ondes escobilladas o en peñe, caldarudos y fondes escocías y acanaladuras fondes nos cantos, atopándose dellos coladores. En material de güesu atopáronse una espátula, una baniella con incisiones xeométriques, hachos apolazaos y sierres. L'horizonte ye precampaniforme, posiblemente del periodu calcolítico (ente'l 2000 y el 1800 antes de Cristu).
Nel so conceyu atópase'l paraxa de «La Mañana» qu'asitiáu al oeste del pueblu foi yá nomáu como despoblado por Madoz. El significáu del so nome rellacionar col raigañu prerromanu «manna-», col valor de 'estéril, baldío' qu'unos rellacionen con 'terrén ensin cultivar, non granible' y otros con o 'maneru; el que muerre ensin dexar socesión'.
Na Edá Media, la llocalidá de Jambrina quedó integrada nel Reinu de Lleón, siendo repoblada polos sos monarques, quedando encuadrada mientres tola Edá Moderna nel Partíu del Vinu de la provincia de Zamora, tal que reflexaba en 1773 Tomás López en Mapa de la Provincia de Zamora. Sía que non, a empiezos del sieglu XIX pervivían entá una heteroxeneidá de xurisdicciones de señoríos eclesiásticos, seculares y de realengu, fechu que motivaba que Jambrina, magar integrase en dichu partíu y provincia pa la representación en Cortes, nun correspondía a la xurisdicción de Zamora puramente, pos yera perteneciente a la xurisdicción de señoríu.
Sicasí, al abolise los señoríos y crease les actuales provincies en 1833, la llocalidá de Jambrina quedó encuadrada na provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, integrándose en 1834 nel Partíu Xudicial de Zamora.
Demografía
El conceyu, que tien una superficie de 16,64 km², cuenta según el padrón municipal pa del INE con  habitantes y una densidá de  hab./km².
Patrimoniu
thumb|Detalle de la fonte romana. thumb|Construcción típica de la zona combinando sillería y tapial. Nel so cascu urbanu destaca la ilesia de La nuesa Señora de la Concepción. Tien nave única de tres tramos, con bóvedes de mediu cañón y lunetas sobre arcos fajones. La capiya mayor ye más estrecha, cuenta con una bóveda d'aresta, y foi añedida darréu. Destaca'l so retablu mayor -del XVII- con 6 relieves de valor que representen la Presentación y Adoración a los reis, la Fuxida d'Exiptu, la Coronación de la Virxe, La nacencia y La Anunciación. Otres 15 tablillas asitiaes nel altar mayor a posteriori, y dataes nel XVII, representen los misterios del Santu Rosario. El retablu barrocu llateral derechu -con dos columnes- inclúi dos imáxenes de San Juan Bautista y San Antonio Abá respeutivamente.
Del so caserío destaquen diverses cases señoriales de piedra partíes por delles de les sos cais. Esiste tamién una fonte, llamada «El Llavaderu», que se presume d'orixe romanu. Tamién son bien carauterístiques les bodegues, alcordanza d'un pasáu vitinícola qu'agora se ta recuperando.
Economía
Los sos habitantes viven de l'agricultura y la ganadería, con cultivos de remolacha, maíz, xirasol, o viñéu -yá escasu- como en tantos otros puntos de Tierra del Vinu. Polo xeneral predomina'l regadío y los productos hortofrutícolas pa consumu propiu. De la ganadería destaca'l vacunu y el porcín minoritariu, ensin presencia d'ovín, yá que n'otra dómina esti conceyu foi zona de llendo de branu en réxime d'arrendamientu de camperes.
Jambrina ye conocida pola so piedra arenisca, de carauterístiques bien similares a les de Villamayor en Salamanca. Estrayer de forma esporádica d'una pequeña cantera, na qu'hai un nivel d'arenisca limosa de granu finu y otru arcósico de granu finu-gruesu.
Gastronomía
Alubia con carne, llenteyes con chorizu, cocíu, y embutíos -al pie de verdures y frutes de les güertes- entemecer na gastronomía llocal, que tamién se basa en carnes de vacunu o procedentes de la caza en segundos platos.
Fiestes
N'agostu celebren al empar les fiestes patronales y una selmana cultural, polo que mientres esos díes conflúin actos relixosos con conferencies o charres culturales, teatru, música y deportes, actividaes taurines y de la más diversa índole. El 8 d'avientu celebra la Inmaculada Concepción.
Televisión
La televisión (TV) ye un sistema de telecomunicación pa la tresmisión y receición d'imáxenes (en movimientu) y soníu a distancia.
Esta tresmisión pue ser efeutuada mediantes ondes de radio o por redes especializaes de televisión per cable.