cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
William Challee
Biografía
El so verdaderu nome yera William John Challe, y nació en Chicago, Illinois. Nel añu 1926 foi actor teatral nel circuitu de Broadway y en 1931 trabayó en producciones de Group Theatre de Nueva York.
En 1937 llevó a escena una serie d'obres nun actu, One Act Plays of the Sea, que'l so títulu yera Bound East for Cardiff, In the Zone, The Long Voyage Home y Moon of the Caribbees, siendo toes elles escrites por Eugene O'Neill. Fueron producíes pol programa Federal Theatre Project de la Works Progress Administration, y lleváronse a cabu 68 representaciones a partir del 29 d'ochobre de 1937 nel Teatru Lafayette de Harlem. En 1940 vivía en Chicago, y a mediaos de los años 1940 trabayaba nel cine en California, faciendo principalmente actuaciones ensin creitos y papeles de repartu. A partir de la década de 1950 actuó tamién con avezamientu na televisión como actor de calter. A lo llargo de la so carrera intervieno nunos 60 filmes rodaos ente 1939 y 1976 y nunes 70 producciones televisives ente 1951 y 1976.
William Challee casóse cola actriz Ruth Nelson en 1931, divorciándose la pareya más palantre. Dempués del divorciu, dambos coincidieron, con papeles de repartu, nel filme de 1947 The Sea of Grass. La so segunda esposa foi la baillarina Ella Franklin Crawford (1913 - ?), cola que se casó'l 19 d'abril de 1944 en Santa Monica (California). Casar por tercer vegada en 1984, nesta ocasión con Joan Wheeler, que tuviera primeramente casada col actor Morris Ankrum.
William Challee finó en Woodland Hills (Los Angeles), California, en 1989, por causa d'una enfermedá d'Alzheimer. Foi soterráu nel Campusantu Alta Mesa Memorial Park de Palo Alto, California.
Buergeria oxycephalus
Buergeria oxycephalus ye una especie de xaronca qu'habita en China.
Esta especie alcuéntrase en peligru d'estinción pola perda del so hábitat natural.
María Rosa Urraca Pastor
María Rosa Urraca Pastor foi una dirixente carlista española, famosa polos sos artículos de prensa, pol so brillosu oratoria, pol so llabor social (al traviés de la organización femenina carlista conocida como Les Margarites) y pol so activismu en favor del Tradicionalismu. Parte destacada del golpe militar contra la Segunda República Española, la so carrera política posterior viose clisada pola preponderancia de Falanxe Española y, especialmente, del so dirixente Pilar Primo de Rivera.
Biografía
Nacida'l 1 de xineru de 1900 en Madrid, nuna familia castrense, treslladar cola so familia a vivir a Burgos, y dempués a Bilbao. En 1923 graduóse en Maxisteriu na capital vizcaina. Destacó dende bien nuevu pola so sensibilidá social: llueu empezó a escribir nos periódicos vizcainos y madrilanos reclamando reformes que-y valieron, según les sos pallabres, fama de socialista. Les sos idees polítiques, sicasí, yeren dafechu tradicionalistes. Tres les eleiciones de 1931 y la proclamación de la República afiliar a les margarites, una seición tradicionalista femenina. La so presencia aportó a auriada poles huestes carlistes, el requeté, como «¡Viva Miss Cavernícola!» (el covarón significaría valores de decencia y virtú). El so activismu fiero antirrepublicano condució al so cese como inspeutora auxiliar de Trabayu de Vizcaya en 1932. En 1933 presentar a les eleiciones xenerales como candidata de la Comunión Tradicionalista por Guipúzcoa, pero nun consiguió los votos abondos pa ser escoyida diputada. Los víspores del golpe d'Estáu militar de 1936 atopar na ciudá de Burgos y sofitó dende'l primer momentu a los golpistes. Foi miembru del primer Conseyu Nacional del Movimientu. La so esperiencia mientres la Guerra Civil Española como enfermera y organizadora d'hospitales de campaña nel frente ta cuntada por ella mesma nel so llibru Asina empezamos (memories d'una enfermera). Ocupar de los güérfanos de guerra y sostuvo que nun merecíen el mesmu trato los fíos de los republicanos que los de los del bandu franquista.
Tres la guerra, establecer en Barcelona, onde se dedicó profesionalmente a la docencia d'espresión oral y dicción y onde finó'l 19 de marzu de 1984.
Lliteratura
Apaez na novela Mazurca pa dos muertos (1983) de Camilo José Cela, caricaturizada como una enfermera bigotuda que garrasti al nuevu artilleru mancáu Camilo.
Tamién ye unu de los personaxes de Molición nel Paraísu (2005) d'Óscar Esquivias, novela ambientada na ciudá de Burgos nos momentos iniciales del golpe d'Estáu de xunetu de 1936.
Cómic
El personaxe d'historieta Doña Urraca podría tratase d'una deformación caricaturesca de Urraca Pastor, yá que el so dibuxante (Miguel Bernet Toledano, quien roblaba como Jorge) lluchó mientres la Guerra Civil nel bandu republicanu.
Mercáu de Mieres
Historia
Foi propuestu pol equipu de conceyales el 30 de mayu de 1904 y diseñáu pol arquiteutu Manuel del Busto, bien similar al qu'acababa d'inaugurar en La Felguera. Empezó a funcionar en 1907. Trátase d'un edificiu de planta rectangular d'inspiración industrial, n'estilu eclécticu modernista y cubrición de fierro. L'interior gocia de gran lluminosidá por cuenta de los ventanales y lucernarios de la cubierta. Los puestos de venta dispónense a entrambos llaos de dos pasiellos que se crucien nel centru.
Anguaño'l mercáu sigue funcionando seis díes a la selmana y alluga dellos puestos de productos frescos.
Adalsinda
Adalsinda  ye una santa católica del sieglu VII. La so festividá celébrase'l 5 de mayu. Ye especialmente venerada en Douai (Francia). Yera fía de Rictrudis de Marchiennes y Adalberto I de Ostrevent, duque de Douai. Les sos hermanes Clotsinda, Mauronto y Eusebia son tamién santos precongregacionales.
Monampteuil
Monampteuil ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Islla de Rennell
La islla de Rennell o islla Rennell, conocida llocalmente como Mungava, ye la principal de les dos islles habitaes que conformen la provincia de Rennell y Bellona, nes Islles Salomón.
La islla de Rennell tien una superficie de 660 quilómetros cuadraos, mide unos 80 quilómetros de llargu y 14 quilómetros d'anchu.
Ye'l segundu atolón de coral más altu del mundu y tien el llagu más grande de toles islles del Pacíficu, el llagu Tegano ta reconocíu como Patrimoniu de la Humanidá.
La Islla de Rennell tien una población d'alredor de 3.000 persones, d'orixe polinesiu, que falen principalmente renbeliano, pigin y daqué d'inglés.
Papa Corneyu
El Papa Corneyu (muertu en xunu de 253) foi Obispu de Roma del 6 o 13 de marzu de 251 hasta'l so martiriu en 253.
Persecución cristiana
L' emperador Deciu, que gobernó del 249 al 251, persiguió a los cristianos más bien de manera esporádica y llocalmente, pero de xineru de 250, ordenó a tolos ciudadanos facer un sacrificiu relixosu énte un inspector o sinón enfrentase a la muerte. Munchos cristianos refugaron facelo y foron martirizaos (seique tamién el papa San Fabián, el 20 de xineru), mentanto otros participaron nel sacrificiu por mor de salvar la vida. Dos escueles filosófiques surdieron depués de la persecución. Per un llau, la que guiada por Novacianu, que yera sacerdote na diócesis de Roma, creyía qu'aquellos que dexaron de prauticar el cristianismu pela persecución nun podíen volver ser aceptaos na ilesia mesmo si taben arrepentíos. So esta filosofía, la única manera de tornar a la ilesia yera volver a bautizase. Pel llau contrariu, nel que taben Corneyu y Ciprián, obispu de Cartago, nun creyíen na necesidá de volver a bautizase. Cuidaben que los pecadores solo habíen precisar amosar contrición y verdaderu arrepentimientu pa ser bienveníos de nuevo na ilesia. Cola esperanza de que'l cristianismu se diliría, Deciu impidió la eleición d'un nuevu papa. Por embargu, namái tener que colar Deciu pa lluchar contra los godos y mentes taba lloñe, fixéronse les eleiciones pa papa. Nos 14 meses ensin papa, el candidatu principal, Moisés, morriera pela persecución. Novacianu creyó que saldría elixíu; sicasí, elixóse inesperadamente a Corneyu como papa en marzu de 251.
Papáu
thumb|upright|Papa Corneyu. Novacianu engafentóse enforma non solo por nun ser elixíu papa, sinón porque s'escoyó a ún que nun creyía nel rebautismu. Asina, elli mesmu proclamóse antipapa de Corneyu, dirixendo una cisma na ilesia. Llueu del nomamientu como papa de Corneyu, Novacianu púnxose más rigorosu cola so filosofía, convencíu de que los obispos nun podíen perdonar el peor de los pecaos, que solo podía ser iguáu nel xuiciu final. Corneyu tuvo'l sofitu de San Ciprián, de San Dionisiu y de la mayoría d'obispos d'África y d'Oriente, mentanto Novacianu tenía l'apoyu d'una minoría del cleru y de los legos en Roma que nun almitieren a Corneyu como papa. Lo que fizo Corneyu foi convocar un sínodu con 60 obispos pa volver ser aproclamáu como'l llexítimu papa y pa escomulgar a Novacianu y los sos siguidores. Tamién se trató nel sínodu de que los creyentes que dexaren de prauticar el cristianismu pela persecución del emperador Deciu podíen recibir la comunión solo si enantes facíen penitencia.
Muerte y cartes
En xunu de 251, Deciu morrió na batalla contra los godos; xusto depués d'esto, Trebonianu Galu conviértese n'emperador. Les persecuciones volvieron de nuevo en xunu de 252, y el papa Corneyu exilióse en Centumcellae (Italia), au morrió en xunu de 253. El catálogu liberianu enumera la so muerte por mor de les apertures del exiliu; sicasí, fontes tardíes dicen que foi decapitáu. Corneyu nun ta enterráu na capiya de los papes sinón nunes catacumbes cercanes, y la inscripción del sepulcru ta en llatín, en llugar d'en griegu como nos casos del predecesor papa Fabián y del socesor papa Lluciu I, au pue lleese "Cornelius Martyr". Les cartes qu'unvió Corneyu pel exiliu tán escrites nel llatín vulgar daquella y non nun llatín d'estilu clásicu usáu poles persones instruyíes como Ciprianu, que yera teólogu y obispu, o Novacianu, tamién filósofu. Esto suxer que Corneyu nun yera d'una familia rica y que polo tanto nun recibiera una educación curiosa de neñu. Una carta de Corneyu cuando l'exiliu menta la realización d'un exorcismu per primer vez na ilesia. El Drechu canónicu dictaminaba que cada diócesis había tener un exorcista, una tradición continuada hasta que'l papa Pablu VI suprimió les órdenes menores en 1972.
Referencies na historia
San Corneyu nun suel tar mentáu en munchos testos. Cuando se fai una referencia a elli, paez tar en xuntura bien col antipapa Novacianu, que constituyó la so propia ilesia con obispos propios, bien col so predecesor San Fabián, o bien col so socesor San Lluciu. El so papáu foi curtiu, reinando dos años, trés meses y diez díes, y quiciabes poco divulgáu nel so tiempu por mor de les persecuciones nos centros cristianos. Col tiempu, San Corneyu paez ser omitíu y pasáu de llargo énte otros grandes papes que tuvieron pontificaos más llargos, con mayor poder políticu y con mayor influencia cultural. Por embargu, mentanto Corneyu ye una figura relixosa enforma escura, el so mandáu moldió la ilesia de manera histórica.
Veneración
thumb|Reliquia del papa Corneyu en Kornelimünster. Dalgunes de les sos reliquies aportaron a Alemaña na Edá Media; l'abadía de Kornelimünster, cerca d'Aachen (Aquisgrán) diz tener la tiesta d'elli. En Renania foi'l patrón de los namoraos. Una lleenda asociada con Corneyu fala d'un artista mozu que foi contratáu pa decorar la capiya de San Corneyu nel barriu de Selikum de la ciudá de Neuss. La fía d'un paisanu del llugar namoróse del artista, pero'l pá prohibió'l matrimoniu, recalcando que solo lu consentiría si'l papa daba'l preste. Milagrosamente, la estatua de Corneyu abangóse dende l'altar y bendició la pareya, y los namoraos pudieron casar entóncenes.
Veneróse a Corneyu, xunto con Quirín de Neuss, Hubertu de Liège y Antón Abá, como ún de los Cuatro Santos Mariscales en Renania mientre la baxa Edá Media. Una lleenda cuntada en Carnac diz que les sos piedres yeren soldaos paganos que foron convertíos en piedra por Corneyu, que fuxía d'ellos. La Ilesia Católica celebra'l 16 de setiempre como día de San Corneyu, que lu comparte con San Ciprián, el so meyor amigu en vida. El so día orixinal yera'l 14 de setiembre, data cuando foron elli y San Ciprián martirizaos, como suxería San Xerónimu El nome de San Corneyu significa "cuernu de batalla", y represéntase n'iconos como un papa sosteniendo una especie de cuernu de vaca o bien con una vaca a la vera. Ye'l patrón contra la otalxa, epilepsia, fiebre, fasciculación y tamién del ganáu y animales domésticos, amás del santu del pueblu de Kornelimünster (Alemaña) au s'atopa la so tiesta.
Monceau-le-Neuf-et-Faucouzy
Monceau-le-Neuf-et-Faucouzy ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
San Pedru las Montañas
San Pedru las Montañas ye una aldea de la parroquia de Las Montañas nel conceyu asturianu de Cangas del Narcea.
Alcuéntrase a 12,00 km de Cangas del Narcea, la capital del conceyu, a un altor mediu de 600 msnm y tien una población de.
Mercáu de La Felguera
El Mercáu de Abastos de la Felguera, conocíu popularmente como La Plaza, ye'l mayor mercáu cubiertu de Llangréu (Asturies).
Historia
En 1902 inauguróse'l mercáu en La Felguera, obra modernista de Manuel del Busto. Hasta entós namái Sama podía allugar mercáu cubiertu a pesar de ser La Felguera la mayor población del conceyu. L'edificiu yera bien paecíu al mercáu de Mieres y siguía la tipoloxía d'arquiteutura industrial con cubierta de fierro. En 1917 baltar p'ampliar el Parque Dolores Duro y, tres la cesión d'unos terrenes per parte de Los Duro (Marqueses de La Felguera) en 1922 inauguróse un nuevu mercáu nel actual allugamientu. Coles mesmes los Duro costearon tol treslláu del mercáu, motivu pol cual fueron nomaos Fíos Predilectos de Llangréu. Yera más senciellu que l'anterior pero tamién con cubierta metálica. Col tiempu la plaza quedó pequeña y a empiezos de los 40 llevar a cabu una remodelación que la dotó d'un aspeutu más acorde al movimientu modernu. Aumentóse la superficie considerablemente, se adintelaron los vanos, anubrir de lladriyu vistu les fachaes y construyóse una nueva bóveda de formigón armáu y tirantes de grandes dimensiones. Nel esterior d'ésta, lucernarios corríos de ventilación. Años más tarde esanicióse'l lladriyu vistu.
Actual edificiu
En 2007 llevar a cabu una remodelación que camudó sustancialmente l'aspeutu esterior. Les ventanes y los frontones de la bóvedes sustituyeron la madera y cristal por otros materiales. Les fachaes pintar de manera uniforme de color blancu. Tamién s'ameyoró'l sistema de saneamientu.
Anguaño'l mercáu alluga numberosos establecimientos de pexes, carnes, frutes y verdures según locales hosteleros. Nel esterior instálense los miércoles un pequeñu mercáu y los sábados tien llugar al rastru selmanal.
Mercáu de les Aceñas
200px|miniaturadeimagen|derecha|Portalaes de la Plaza Hermanos Orbón 200px|miniaturadeimagen|derecha|Mercáu de les Aceñas El Mercáu de Les Aceñes, tamién conocíu como Plaza de Los Hermanos Orbón o a cencielles Plaza d'Abastos d'Avilés, ye'l primera y principal mercáu cubiertu de la villa asturiana d'Avilés.
Historia
Foi construyida nel sieglu XIX desecando terrenales de marisma y enriando subterráneamente el ríu Tuluergo en 1873. El mercáu cubiertu sufrió una importante reforma en 2010 pero caltién la so estructura metálica orixinal. Atopar nel interior d'una plaza zarrada (Hermanos Orbón), arrodiada d'edificios con galeríes de color blancu. Tanto'l mercáu (inauguráu alredor de 1880) como los edificios sufrieron diverses reformes por cuenta de la Revolución d'Ochobre de 1934. Ye unu de los mercaos d'abastos más singulares d'Asturies pola so configuración nun patiu ocultu.
Anguaño sigue cumpliendo la so función d'abastos.
Idioma berta
La berta o gebeto falar en Sudán y Etiopía polos miembros de la etnia berta.
Clasificación
L'idioma berta, ye la principal y más estendida de les llingües berta, que tradicionalmente fueron considerada dialeutos d'una mesma llingua. Otra manera, el grupu berta clasifícase usualmente como una caña de les llingües nilo-saḥarianes, anque'l parentescu coles otres llingües ye distante, polo que podría tratase d'una llingua aisllada (o puramente un conxuntu de llingües cuasi-aisllaes).
Pronomes
Los pronomes en berta son los siguientes:
Numberales
! GLOSA ! Berta ! PROTO- BERTA ! 1 mənnəkʼo <br~/>ɗúkʼʊ́nʊ́ŋ || *ɗukʼun-(?) ! 2 ! 3 ! 4 ! 5 ! 6 ! 7 ! 8 ! 9 ! 10
Mercáu del Sur
El Mercáu del Sur foi la primer plaza de abastos cubierta que se construyó na ciudá asturiana de Xixón, asitiáu xunto a les actuales Plaza d'Europa y Plaza Seis d'agostu.
Historia
La construcción empezó en 1898, inaugurándose al añu siguiente. El diseñu corrió a cargu del arquiteutu municipal Mariano Medarde y l'inxenieru Bonaventura Junquera. De planta pentagonal irregular tien estructura metálica (realizada na Fábrica de Mieres) a base de columnes de fierro fundíu. La organización interior ye la clásica nesti tipu d'edificios, con cuatro entraes. El zarramientu esterior ta resueltu a base de muriu furáu por amplios ventanal delimitados por moldures ornamentales, con claru enclín escontra lo decorativo de los elementos eclécticos utilizaos.
Anguaño alluga un centru comercial y tamién tiendes d'alimentos.
Tactu
miniaturadeimagen|tactu humano El sentíu del tactu o tautu ye aquel que dexa a los organismos percibir cualidaes de los oxetos y medios como la presión, temperatura, aspru o suavidá, durez. Na piel atópense distintes clases de receptores nerviosos que s'encarguen de tresformar los distintos tipos d'estímulos del esterior en información susceptible pa ser interpretada pol celebru. La piel estremar en trés capes: epidermis, que ye la capa superficial, la dermis y la hipodermis que ye la capa más fonda. La epidermis ta constituyida por texíu epitelial y nel so estratu basal o germinativo atopamos la denomada melanina, que ye'l pigmentu que da color a la piel, y la dermis por texíu conxuntivo. Nesta capa atopamos los anexos cutaneos que son les glándules sebáceas, les glándules sudorípares, el pelo y les uñes y la hipodermis formada por texíu conxuntivo adiposu. Tenemos De tener en cuenta qu'anque principalmente'l sentíu del tactu atópase na piel, tamién lo atopamos nes terminaciones nervioses internes del organismu, pudiendo percibir los altos cambeos de temperatura o'l dolor. Polo que ye'l más importante de los cinco sentíos dexándonos percibir los riesgos pa nuesa salú tantu internos como esternos. La parte que gobierna'l tactu nel celebru ye'l lóbulu parietal.
thumb|200px|Contautu. «Cuando describimos como seres sensibles, lo que queremos dicir ye que somos conscientes. El significáu más lliteral y ampliu ye que tenemos perceición sensorial.» Les plegues tactilares sirven pa detectar el calor, el fríu, el dolor o cualesquier otra sensación; y la sensación ye una de les funciones que la conciencia utiliza pa empobinase nel espaciu esterior, nel so ambiente, como nel espaciu interior.
«Pa entender, tenemos qu'usar la cabeza, esto ye, la mente. Polo xeneral, pensar na mente como daqué alcontráu na cabeza, pero los afayos en psicoloxía suxuren que la mente nun mora necesariamente nel celebru sinón que viaxa por tol cuerpu en caravanes d'hormones y enzimes, ocupada en dar sentíu a eses complexes maravíes que catalogamos como tactu, gustu, olfatu, oyíu y visión.»
El tactu pertenez al sistema sensorial que la so inflúi ye malo d'aisllar o esaniciar. Un ser humanu puede vivir a pesar de ser ciegu, sordu y escarecer de los sentíos del gustu y l'olfatu, pero ye-y imposible sobrevivir ensin les funciones que desempeña la piel. El tactu afecta a tol organismu, según a la cultura metanes la cual ésti vive y a los individuos colos que se pon en contautu. En munchos aspeutos, el tactu ye malo d'investigar. Tolos demás sentíos tienen un órganu clave que puede ser estudiáu; pal tactu, esi órganu ye la piel, y estiéndese por tol cuerpu.
La función de la piel ye vital pal organismu: llama l'atención del sistema nerviosu central sobre les feríes, quemadures, picadures y cualesquier otra agresión mecánica, térmica o química que sufre l'organismu. Ensin esti sistema d'alarma, los organismos correríen el peligru de nun dase cuenta de que tán siendo atacaos. Estos estímulos captar receptores partíos pola dermis y l'epidermis, que xeneralmente tán especializaos n'unu o dellos tipos de sensaciones.
La piel
La piel atopar n'estáu de renovación por cuenta de la actividá celular de les sos capes fondes, varia de testura, flexibilidá, color, golor, temperatura, sabor y otros aspeutos. Lleva consigo la so propia memoria d'esperiencia, define la nuesa individualidá.
La punta de los deos y la llingua son más sensibles qu'otros puntos del cuerpu. Les partes más pilosas son xeneralmente les más sensibles a la presión, tamién ye más delgada la piel onde hai pelo o vellu. El sentíu del tactu nun ta na capa esterna de la piel, sinón na segunda, na dermis.
Receptores de la piel
El receptores sensoriales de la piel detecten los cambeos que se producen na redolada; al traviés del tactu, la presión y la temperatura. Cada tipu de receptor ta inervado por un tipu específicu de fibra nerviosa. Los distintos mecanorreceptores estremar pol tamañu del so campu receptivo, la persistencia de la so respuesta y el marxe de frecuencies al que respuenden. Precísase tou un exércitu de receptores pa crear esa delicadeza sinfónica que llamamos afalagu. Ente la epidermis y la dermis atopen los diminutos corpúsculos de Meissner, paecen especializase nes partes non pilosas del cuerpu(les plantes de los pies, les puntes de los deos, el clítoris, el pene, los tetos, les palmes y la llingua). Les zones eróxenes y otros puntos hipersensibles respuenden bien rápido o llixeramente en tou.
Sensibilidá táctil
La sensibilidá táctil, estremar en dos tipos, que, pa llegar al encéfalu, siguen víes sensitives distintes:
La sensibilidá termoalgésica (temperatura y dolor) tresmitir al encéfalu per una vía distinta.
El tactu enséñanos que vivimos nun mundu tridimensional, enséñanos que la vida tien fondura y contorna. thumb|left|Un acercamientu a la piel humano caucásica.
Presión
Los corpúsculos de Pacini respuenden bien apriesa a cambeos na presión y tienden a axuntase cerca de les articulaciones, en dellos texíos fondos, según nes glándules xenital y mamariu. Son sensores gruesos, en forma de cebolla, y dícen-y al celebru qué ye lo que los prime y tamién qué movimientos faen les articulaciones o de qué manera tán camudando de posición los órganos cuando movemos. Nun se precisa muncha presión pa faelos responder y unviar mensaxes al celebru; son sensibles a les sensaciones de vibración o variación, especialmente les d'alta frecuencia. En ciertes condiciones de estimulación, solo ye necesariu que se d'un desplazamientu de 0.001 mm sobre la superficie de la piel pa devasar l'estragal de presión y percibilo como presión, anque los estragales de presión nun son iguales pa toles rexones de la piel. Asina, la rexón más sensible a la presión ye'l cara, sígen-y n'el so orde, el tueru, los deos y los brazos; les rexones inferiores son les menos sensibles. Polo xeneral, les muyeres tienen estragales más baxos de sensibilidá a la presión, n'otres pallabres son más sensibles a la presión que los homes.
Temperatura
Los Corpúsculos de Ruffini topar a cierta fondura so la superficie de la piel y rexistren la presión constante; son sensores de temperatura. Nun puede sosprender que la llingua sía más sensible al calor que munches otres árees del cuerpu. A diferencia d'otres informaciones táctiles, les de temperatura dan-y cuenta al celebru de cambeos tantu altos como baxos, con frecuentes actualizaciones. El cuerpu respuende darréu a los cambeos de temperatura, y sentimos el fríu con un espectru corporal más ampliu que'l que tenemos pa sentir el calor. Munches más muyeres qu'homes dicen tener les manes y los pies fríos, lo que nun tendría de sosprender a naide. Cuando'l cuerpu esfrezse, protexe primero de nada los órganos vitales(por eso ye tan fácil que se conxelen les estremidaes); nos humanos, protexe los órganos reproductores. Cuando los llabios pónensenos azules o'l fríu nos insensibiliza los deos de los pies, ye porque los vasos sanguíneos estrúyense y el cuerpu sacrifica les estremidaes pa mandar más sangre a la esencial seición interna.
El dolor
Esisten receptores especializaos na sensación de dolor. Esta sensación ye bien útil pa la sobrevivencia del individuu pos actúa como un mecanismu d'alarma que detecta situaciones anormales posiblemente nocives. La finalidá del dolor ye prevenir al cuerpu d'un posible dañu. El dolor, dalgunos dicen que ye una respuesta de receptores específicos a peligros específicos, mientres otros piensen que se trata de daqué muncho más ambiguu, una estimulación sensorial estrema de cualquier tipu, porque nel delicáu ecosistema del nuesu cuerpu, un escesu de cualquier cosa podría alteriar l'equilibriu. Cuando sentimos dolor, suel doler el sitiu alcontráu, pero respuende'l cuerpu enteru.
Enfermedaes del tactu
Hiperestesia: defínese como una sensación esaxerada de los estímulos táctiles, como la sensación de cosquilleo o embotamiento. Ye un trestornu de la perceición que consiste nuna distorsión sensorial por un aumentu de la intensidá de les sensaciones, nel que los estímulos, inclusive los de baxa intensidá, percibir de forma anormalmente intensa.
Hipoafia: Amenorgamientu de la capacidá pa percibir estímulos táctiles.
USS Oregon
USS Oregon, foi'l nome utilizáu por cuatro buques de l'Armada de los Estaos Xuníos n'honor al territoriu d'Oregón o al trigésimo tercer estáu.
Armada de los Estaos Confederaos d'América
Un buque de l'Armada de los Estaos Confederaos recibió el nome CSS Oregon.
Tactu
Enfermedaes del tactu
Anestesia: ye l'ausencia completa de toles formes de sensibilidá na zona afeutada.
Anafia: Falta de capacidá pa percibir los estímulos táctiles.
Alodinia: ye la perceición anormal del dolor, nacíu d'un estímulu mecánicu o térmicu que de manera normal ye indoloro.
Hiperalgesia: Aumentu de la sensibilidá al dolor. Estímulos de normal doliosos son entá más doliosos.
Hipoalgesia: Amenorgamientu de la sensibilidá doliosa. Estímulos de normal doliosos son percibíos como llixeros o pocu doliosos.
Analgesia: ye l'ausencia completa de toles formes de dolor na zona afeutada. Estímulos de normal doliosos o bien doliosos nun son percibíos.
Agrafoestesia: La “grafoestesia” ye la reconocencia táctil de númberos y lletres escritos sobre la piel, y la “agrafoestesia”, la incapacidá de faelo.
Astereognosia: La "estereognosia" ye la identificación d'oxetos pol tactu, y la "astereognosia", la incapacidá de faelo.
Folgueraxú
Folgueraxú ye una aldea de la parroquia de Naviegu nel conceyu asturianu de Cangas del Narcea.
Alcuéntrase a 15,00 km de Cangas del Narcea, la capital del conceyu, a un altor mediu de 0 msnm y tien una población de.
Llista d'asteroides/7601–7700
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Cuauhtémoc Blanco
Cuauhtémoc Blanco Bravo ye un ex-futbolista y políticu mexicanu. Consideráu unu de los meyores futbolistes mexicanos de la historia. Destacó de primeres de la so carrera como delanteru y estremu, pa dempués consolidase como un volante de creación.
Ye'l segundu máximu goliador históricu del Club América (153), solo per debaxo de Luis Roberto Alves (192) y terceru de la Seleición de fútbol de Méxicu (38), per debaxo de Javier Hernández (48) y Jared Borgetti (46). Sicasí una carauterística singular de la so trayeutoria como goliador en seleición nacional, ye que, a diferencia de la mayoría de los anotadores, la mayor parte de los sos goles realizar en competencia oficial (21), siendo'l máximu goliador mexicanu nesi rubro.
Nel desglose de los sos tantos en competencia: Foi'l primer xugador mexicanu n'anotar gol en tres intervenciones mundialistas: 1 en Francia 1998 a, 1 en Corea-Xapón 2002 ante y 1 en Sudáfrica 2010 a. Coles mesmes, ye xunto a Alberto García-Aspe (1994 y 1998), Rafael Márquez (2006, 2010 y 2014) y Javier Hérnández (2010 y 2014) unu de los 4 xugadores mexicanos qu'anota gol en 2 mundiales consecutivos (1998 y 2002).
D'últimes, y contemplando el so 12 tantos n'eliminatories pa la Copa del Mundu, 33 de los sos 38 anotaciones fueron en tornéu internacional, dientro d'un representativu nacional nel que ye l'octavu xugador con más partíos apostaos en seleición nacional (120), pero cola segunda trayeutoria más llarga de la historia. Ente'l so primera y postreru partíu de seleición trascurrieron 19 años, 3 meses y 27 díes. De la mesma manera, destaca a nivel internacional de clubes, como'l mayor goliador mexicanu en competiciones suramericanes con 26 tantos (incluyendo los distintos selectivos Pre-Libertadores).
Anguaño ye alcalde del conceyu de Cuernavaca en resultando ganador nes eleiciones del 7 de xunu de 2015 onde foi postuláu pol Partíu Socialdemócrata de Morelos.
América (1ᵉʳ etapa)
Mientres los sos primeres dos temporaes como profesional apostó namái 16 alcuentros, solo unu d'ellos de forma completa y ensin xugar más de 700 minutos en total (una situación normal pa un centrodelantero nuevu y mexicanu nun club que nesi momentu cuntaba con delanteros como Hugo Sánchez, Zaguinho y Gérman Martellotto, ente otros). Dicha situación empezó a camudar cola llegada de Leo Beenhakker al banquín americanista na temporada 1994-95. Foi l'holandés el que, adulces, foi otorgándo-y enfotu al xugador, variando la so posición ente centru delanteru o estremu. Tamién lo empobinó por que se portara meyor y abogó por él ante la directiva pa un aumentu de sueldu. So la so direición téunica marcó los sos primeros seis goles na máxima categoría. El primeru d'ellos convertir el 16 de setiembre de 1994 ante Tecos de la UAG nun partíu pola 3ª xornada, apostáu nel Estadiu Trés de Marzu. A partir d'ellí empezó a tener más regularidá. Sicasí, a la fin del tornéu Branu 1997 el direutor téunicu Jorge Solari prescindió de la so participación y foi unviáu en calidá de préstamu a Necaxa per un añu.
Necaxa
Una vegada vencíu al club Necaxa, Blanco permaneció nesta institución mientres los dos torneos curtios qu'entendieron el ciclu 1997-98, siendo parte importante del subcampeonatu alcanzáu pol cuadru raxón que perdió la final ante Deportivo Toluca nel Branu de 1998. Foi nesti tornéu, nel que de forma simultánea a lo qu'asocedía na Seleición Nacional, empezó a ser alliniáu como volante de creación. El so desempeñu nesti equipu dexó-y tornar al conxuntu de Coapa.
América (2ª etapa)
Allugáu nuevamente como centru delanteru por Carlos Reinoso, vivió la so meyor etapa como goliador. Llogró'l "Campeonatu de golio individual" con 16 anotaciones nel mesmu númberu de xuegos nos que participó mientres l'Iviernu 1998, lideró la ofensiva americanista como meyor anotador en 4 torneos consecutivos y empezó a convertise en referente del equipu por situaciones dientro y fora de la cancha.
Na Copa Libertadores 2000 tuvo una de les sos más destaques actuaciones a nivel internacional al concretar 9 goles en 12 partíos, incluyendo dos históricos tripletes. El primeru d'ellos el 12 d'abril de 2000 na mayor goliada mexicana de la historia nel tornéu suramericanu, cuando América venció 8-2 a Olimpia. El segundu triplete tuvo precedíu d'una serie d'amenaces de muerte producíes por miembros de les barres del club colombianu América de Cali. América ganara a la escuadra colombiana 2-1 nel xuegu d'ida de los octavos de final, con gol d'últimu minutu de Blanco nel Estadiu Azteca, lo que provocó los mensaxes de perceguera contra'l mexicanu, alvirtiéndo-y del peligru que corría de presentase en suelu visitante. Nel xuegu de vuelta el 9 de mayu, Blanco marcó los trés goles de la victoria 3-2 del equipu mexicanu, lo que-y valió los aplausos de los aficionaos rivales.
Real Valladolid
La so actuación en Copa Libertadores foi factor determinante pa la so contratación per parte del Real Valladolid, en calidá de préstamu pa la temporada 2000-01. La so primer temporada viose afeutada polos 8 meses que tuvo inactivu por una mancadura provocada pol xugador trinitariu Ancil Elcock, el 8 d'ochobre de 2000 en xuegu de la Segunda fase de la eliminatoria pa la Copa del Mundu 2002. El so primer gol llegó dempués de la so recuperación na temporada 2001-02, el 29 de setiembre del 2001 ante'l Real Madrid nel Estadiu Santiago Bernabéu. Dichu gol foi anotáu al traviés d'un tiru llibre que significó l'empate. Depués va ser recordáu porque-yos fixo perder a los xugadores del so propiu equipu una quiniela de 4 millones de pesetes na qu'apostaren contra sigo mesmos. A pesar d'un desempeñu aceptable y l'enfotu del téunicu en vez, la so compra definitiva nun se concretó polo cual tuvo que tornar a Méxicu.
América (3ᵉʳ etapa)
El so regresu al América pal tornéu Apertura 2002 producir nun momentu en que'l futbolista atópase consolidáu ya identificáu cola etiqueta de figura pal so club. Aquel primer tornéu convertir en líder pasador y goliador del equipu que consiguió'l lideralgu xeneral de la competencia. Actuación qu'oldeó col so desempeñu al siguiente tornéu nel que nun consiguió nengún tantu.
Col regresu al Conxuntu de Coapa del entrenador Leo Beenhakker na Apertura 2003, Blanco recuperó'l so meyor nivel y formó una destacada dupla col chilenu Reinaldo Navia. El so ameyoramientu estender a la disputa de la Copa Libertadores 2004, onde nuevamente sobresalió como pasador y anotador de 4 goles. Dicha participación foi clisada al trate arreyáu nuna engarradiella campal con xugadores del Sao Caetano, depués de la eliminación del equipu mexicanu nel partíu de vuelta de los octavos de final que terminó con empate a unu (previa derrota 2-1 na ida) socedíu'l 11 de mayu nel Estadiu Azteca. Les consecuencies pal xugador foi una suspensión d'un añu de toa competencia responder# por por CONMEBOL, y la so consecuente salida del club pa xugar en Veracruz.
Zosterops rennellianus
Zosterops rennellianus ye una especie d'ave paseriforme de la familia Zosteropidae endémica les islles Salomón.
Distribución
Alcuéntrase namái na islla de Rennell, allugada nel estremu sur del archipiélagu de les islles Salomón.
Cuauhtémoc Blanco
América (4ª etapa)
Tornó na Clausura 2005 al América de la mano de Mario Carrillo, pa consagrase per primer vegada como Campeón de lliga, facer depués d'una actuación histórica del so equipu (el monarca menos vencíu) y una bien destacada del so parte como capitán, anotando dos goles na final frente a Tecos de la UAG, unu de penal nel xuegu d'ida y unu nel de vuelta el 29 de mayu nel Estadiu Azteca. Destacó'l conxuntu ofensivu que formó con Claudio López, Kleber Pereira y Aarón Padilla. Nesti ciclu tamién llograría los Campeón de Campeones 2004-05 y la Copa de Campeones de la Concacaf 2006. Darréu y depués d'una baxa importante de xuegu, conformaría una nueva dupla na ofensiva, esta vegada con Salvador Cabanes, destacando dambos nel subcampeonatu de la Clausura 2007 y l'actuación en Copa Libertadores 2007. Mientres la final marcu los sos últimos dos goles como xugador del América, el 24 de mayu nel Azteca, y el día 27 mientres el xuegu de vuelta nel Estadiu Hidalgo.
Chicago Fire
El 1 d'abril de 2007 fichó pol Chicago Fire de la MLS d'Estaos Xuníos, equipu al que s'integró hasta'l final del tornéu mexicanu. Ganó'l títulu de meyor gol na so primer temporada, que resultó esitosa un pocu más no comercial, pos la so presencia atraxo pal so equipu un sector hispanu d'aficionaos. Foi nomáu a Xugador Más Pervalible de la MLS xunto col brasilanu Luciano Emilio y el colombianu Juan Pablo Ángel tamién nesta campaña.
Formó parte del plantel qu'apostó'l MLS All-Star 2008 que se llevó a cabu'l 24 de xunetu de 2008 ante'l cuadru inglés del West Ham United, que terminó 3-2 a favor del equipu estauxunidense, nel cual Blanco mete un gol con bona téunica individual y da otru pase pa gol, amás de ser escoyíu'l Xugador Más Pervalible del Partíu.
Lliga d'Ascensu
En 2010 al terminar el so contratu col Chicago Fire y con 37 años d'edá, Blanco refuga la posibilidá de retiru y decide siguir la so carrera nos Tiburones Rojos de Veracruz de la Lliga d'Ascensu, polo que nel branu convertir nel primer convocáu a una Copa del Mundu que xuega nun equipu de la segunda categoría del balompié nacional.
Dempués de la Copa del Mundu y entá rehuyendo la opción de dexar el fútbol, el xugador continua la so trayeutoria na división d'ascensu, desfilando polos equipos Irapuato, Dorados de Sinaloa y Lobos BUAP. Anque con nengún consiguió l'ascensu, sobresalió'l so títulu de Copa Méxicu n'Apertura 2012 con Dorados, el primeru pa un equipu del circuitu d'ascensu en Méxicu.
Puebla
Pa l'Apertura 2014, Rubén Omar Romano, direutor téunicu del Puebla decide llevar a Cuauhtémoc Blanco de nuevu a xugar a la Primer División. El desempeñu de Blanco dexó satisfecha a la institución y al terminar el tornéu, la dirigencia poblana anuéva-y el contratu per seis meses más. Na Clausura 2015 menguaron los sos minutos na Lliga, sicasí foi baluarte de los camoteros nel tornéu de Copa MX y llogren llegar a la final. La cual ganaron por una marcador de 4-2 contra'l Guadalajara; los sos últimos minutos como futbolista vivir nel campu del Estadiu Olímpicu de la BUAP entrando como de cambéu al minutu 70, siendo ovacionado pol públicu n'entrando a la cancha, xeneró delles xugaes de peligru y tuvo cerca d'anotar un gol primero que'l xuegu llegara a la so final y terminó llevantando'l troféu como capitán.
América (5ª etapa y despidida)
A manera d'homenaxe y como parte de los festexos del Club América nel marcu del centenariu de la so fundación; Blanco foi rexistráu formalmente nel equipu p'apostar el partíu correspondiente a fechar nueve del Clausura 2016 frente a Monarcas Morelia. El xugador retirar d'esta manera, de forma definitiva, del balompié profesional y portando la playera del equipu col cual debutó y algamó el so mayor nivel. Blanco empecipió como titular y capitán nel partíu. Cuauhtémoc, que portó la playera “100”, xeneró peligru, tocó en delles ocasiones el balón, comandó ataques ya inclusive tuvo cerca de faer un gol, pero'l travesal torgar. Al minutu 36, el xugador salió de la cancha ya ingresó Carlos Darwin Quintero. L'afición brindar al ídolu americanista. Al mediu tiempu recibió una reconocencia per parte de la directiva y despidióse del públicu con una vuelta olímpica. Cuauhtémoc Blanco mientres la segunda parte tuvo na banca, festexó. L'alcuentru terminó y l'afición ovacionó nuevamente al playera “100” de les Águiles.
Seleición nacional
miniaturadeimagen|Blanco cobráu un penal contra Francia nel [[Copa Mundial de Fútbol de 2010|Mundial Sudáfrica 2010.]]
Entamos y afitamientu
El 1 de febreru de 1995 debutó col Tricolor, nun partíu amistosu ante en San Diego, Estaos Xuníos, el partíu apostar como titular y completu, l'entrenador yera Miguel Mejía Barón. Seria la so única esperiencia cola seleición mayor esi añu. Sicasí integró la seleición sub-23 qu'apostó y llogró la medaya de plata nel Tornéu de Fútbol de los Xuegos Panamericanos de Mar del Plata; campeonatu onde marcó 3 goles.
Integrando esti representativu sub-23, ganó'l Preolímpicu de Concacaf apostáu en Canadá, anotando 5 goles na so participación. Tuvo presente nel Tornéu Olímpicu d'Atlanta 1996, ensin marcar goles, pero actuando nos cuatro alcuentros.
Aquel día yá tornara a la seleición mayor, cuando un equipu xuvenil compitió y ganó'l títulu na Copa d'Oru de la Concacaf 1996, que s'apostó en febreru. El 21 de febreru nel Memorial Coliseum de Los Angeles, Blanco anotó'l segundu gol del trunfu 2-0 ante.
En 1997 integro los representativos mexicanos qu'allegaron a la Copa América de Bolivia 1997 y a la Copa Confederaciones en Arabia Saudita. Nel primeru marcu'l gol del empate 1-1 con ; y na segunda dos de los goles na victoria 5-0 contra'l conxuntu llocal y uno na derrota 2-3 con Brasil. Nesti postreru yá cola direición téunica de Manuel Lapuente quien empezó a habilitalo (tal como asocedía en Necaxa) como mediu creativu.
Empecipió 1998 xugando la Copa Oro, onde integró una dupla ofensiva al llau de Luis Hernández, pa llograr el títulu del área. Xugó la so primer Copa del Mundu en Francia 1998, onde tendría una destacada actuación non solo como orquestador nos cuatro partíos qu'apostó, sinón anotando un gol de bon remate, tendiéndose colos pies per delantre, nel empate 2-2 con el 20 de xunu, nel Parc Lescure de Bordeaux. Como anéudota, mientres el so primer alcuentru contra utilizó un peculiar recursu o finta, que consistió en saltar percima de la marca de dos xugadores, reteniendo'l balón, por una fracción mínima de tiempu, col so pies, denominándose darréu como Cuauhteminha.
Mientres 1999 presentóse'l so afitamientu como xugador del Tricolor, siendo parte fundamental del equipu que llogró'l tercer llugar de la Copa América de Paraguay 1999 (onde marco 2 goles nel trunfu 3-1 sobre ) y el campeonatu de la Copa FIFA Confederaciones 1999 que s'apostó en territoriu mexicanu. Ye ende onde concreta la so meyor actuación como escoyíu al marcar 4 anotaciones na victoria 5-1 sobre el 25 de xunetu nel Estadiu Azteca, el gol d'oru nel trunfu 1-0 de la semifinal con. Finalmente contribuyiría con dos pases pa gol y anotando el cuartu, y definitivu tantu, del históricu trunfu 4-3 sobre na gran final apostada'l 4 d'agostu.
Eliminatoria y Copa Mundial de 2002
El 8 d'ochobre de 2000 en duelu de la Segunda fase eliminatoria pa la Copa del Mundu 2002 ante, recibió una falta dientro del área per parte de Ancil Elcok, lo que-y anició una grave mancadura que lo alloñar 8 meses de les canches, a pesar d'ello llanzó y anotó el penal que significó'l so segundu gol del xuegu, que remató 7-0. La mancadura causó que Blanco se perdiera la disputa de la primer vuelta del Hexagonal final de CONCACAF, la Copa Confederaciones Corea-Xapón 2001 y la Copa América Colombia 2001.
El so regresu presentóse'l 2 de setiembre de 2001, anotando los dos goles del so equipu na victoria 2-1 como visitante sobre en Kingston, na segunda vuelta del hexagonal final, onde xunto col entrenador Javier Aguirre, llegó nun momentu definitivu de la clasificación, amenazada polos malos resultaos de la primer riola de xuegos. Volvió marcar na victoria de 3-0 ante. Anotaría dos nel duelu definitivu frente a onde se llogró la clasificación venciendo 3-0 a los catrachos.
Na so segunda Copa del Mundu Corea-Xapón 2002 apostaría nuevamente los cuatro partíos y anotaría un tanto de penalti na victoria 1-0 sobre el 3 de xunu nel Estadiu del Gran Cisne de Niigata, amás de dar el pase pal gol mexicanu nel empate 1-1 ante.
Esclusión de la seleición mexicana y la Copa Mundial de 2006
La llegada de Ricardo Lavolpe como entrenador, significó un paulatín alloñamientu ya inactividá cola seleición pal xugador. Nos trés años que duro la etapa del arxentín, solo participó en 9 partíos, toos como titular, solu trés d'ellos completos y nun marcó nengún gol. La so rellación col entrenador nacional pasara por una serie de discutinios qu'empecipiaron en 1996 cuando Lavolpe dirixó a América, amenándose dellos desencuentros por aparentes malos tratos del entrenador escontra los xugadores nuevos. Auníu a un polémicu festexu de Blanco, frente a Lavolpe, depués d'un gol na victoria 2-0 d'América sobre Atlas nel Azteca mientres la Pre-Libertadores, el 29 de setiembre de 1999. Dichos conflictos, sumaos a distintes razones que se presentaron nel intre de la denominada Yera Lavolpe causaron que nun participara na Copa Oro 2003 (onde se dixo nun fuera llamáu por ser un tornéu pa probar xugadores), la Copa América Perú 2004 (suspendíu un añu de competencies de la CONMEBOL), la Copa Confederaciones Alemaña 2005, la Copa Oro 2005 y una gran parte de la eliminatoria mundialista. Finalmente nun sucesu que llevantó discutiniu nel so momentu, foi escluyíu de la llista definitiva que competiría na Copa del Mundu Alemaña 2006.
Regresu a la seleición mexicana
Tornó a seleición nacional, yá con Hugo Sánchez como direutor téunicu, participando na Copa Oru 2007 (onde marcó un gol na derrota 1-2 frente a ) y na Copa América Venezuela 2007 (anotó dos goles, unu frente a y otru contra ). Formaría parte de les primeres fases de la eliminatoria mundialista en 2008, pero conflicto col direutor téunicu Sven-Göran Eriksson alloñar nuevamente de la seleición.
Eliminatoria y Copa Mundial de 2010
Nuevamente de la mano de Javier Aguirre, foi parte fundamental de la consecución del pase dientro del Hexagonal final de la CONCACAF, que de nueva cuenta atopábase amenaciáu por males resultaos na primer vuelta; marcando tres goles na segunda vuelta. Con esto apostaría la so tercer Copa del Mundu en Sudáfrica 2010; xugó trés de los cuatro alcuentros, y marcó un gol, tresformando un penalti ante el 17 de xunu nel Estadiu Peter Mokaba.
La so despidida cola seleición nacional socedió nel partíu amistosu Méxicu vs la nueche del 28 de mayu de 2014 nel Estadiu Azteca, nel que xugó la mayor parte del primer tiempu; foi aclamáu pola afición al salir de la cancha y de la mesma manera recibió un homenaxe nel mediu tiempu del partíu.
Monceau-le-Waast
Monceau-le-Waast ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Félix Paiva
Félix Paiva foi un abogáu, periodista y políticu paraguayu. Foi presidente provisorio de la República en dos causes, la primera en 1921 y per segunda vegada ente 1937 y 1939.
Monceau-le-Waast
Tien una población de y una superficie de  km².
Félix Paiva
Primeros años
Nació en Caazapá en 1877, fíu de doña Martina Paiva. Fueron los sos hermanos Emilio y Vicente Paiva. Graduar de bachiller en 1896 y estudió la carrera de derechu na Universidá Nacional d'Asunción, onde se graduó en 1901. Desempeñóse como decanu de la Facultá de Derechu nos años 1902, 1923, 1934 y 1937, en 1908 como rector interín de dicha universidá, y como titular d'abril a agostu de 1912. Dende mozu tuvo integráu al Partíu Lliberal.
Exerció'l periodismu, siendo destacáu nesti ámbitu. Ocupó banques na Cámara de Diputaos y nel Senáu; foi ministru de Rellaciones Esteriores, Xusticia, Cultu ya Instrucción Pública, ya Interior, en distintos periodos; presidente del Supremu Tribunal de Xusticia nos años 1913, 1916 y 1919, y del Senáu en 1920, siendo d'esa manera, l'únicu ciudadanu paraguayu n'ocupar la presidencia de los 3 poderes del Estáu. Tuvo casáu con Silvia Ester Heisecke, con quien foi padre d'Armando, Aníbal, Augusto, Danilo y Milciades. Amás foi concuñáu d'otru presidente de la República, don Eduardo Schaerer.
Zosterops rendovae
Zosterops rendovae, Anteojitos gorjigrís, ye una especie d'ave paseriforme de la familia Zosteropidae endémica del archipiélagu de les islles Salomón. Tamién se conocía como Zosterops ugiensis yá que de cutiu usábase Z. rendovae pa denominar al anteojitos de les Salomón (Z. kulambangrae).