cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Canella winterana
Propiedaes
Principios activos: contién pentosana (16,7%), manito (8,71%), sustancia nitrogenada (8,5%), sustancia reductor (16%), cenices (7,4%), amás pequeñes cantidaes de llabraben, galaktan y xylan.
Clara Jurado
Biografía
El 12 d'abril de 1977, mientres la dictadura militar autodenominada Procesu de Reorganización Nacional (1976-1983) fueron secuestraos-sumíos el so fíu Carlos María Roggerone y la so nuera a Mónica Susana Masri de Roggerone, quien s'atopaba embarazada de dos meses, y foi treslladada al centru clandestín de detención de Campu de Mayu, onde esistía una maternidá clandestina.
Mientres dellos meses buscó a los sos familiares sola y ensin sofitu, hasta que se rellacionó col primer grupu de madres y familiares que s'empezaron a axuntar na Plaza de Mayu, que depués foi conocíu como Madres de Plaza de Mayu.
Canella winterana
Propiedaes
Indicaciones: ye arumosu, estimulante, dixestivu, estomacal, tónicu, antiescorbútico. Úsase la corteza macerada n'alcohol en resfregones contra'l reumatismu, el cocimientu pal estómagu, alminístrase como febrífugo, ta incluyida ente los estimulantes xenerales y los afrodisiacos. Forma parte del vinu de Ruibarbo de la farmacopea británica. Úsase la corteza.
Clara Jurado
Biografía
Clara Jurado rellató que na so busca recurrió al auxiliu del dirixente peronista Ítalo Luder quien-y refartó'l so participación nos grupos que reclamaben polos derechos humanos de los sos familiares:
Canella winterana
Taxonomía
Canella winterana describióse por L. Gaertn. y espublizóse en De Fructibus et Seminibus Plantarum. . . . 1: 373, t. 77, f. 2. 1788.
Agata Pietrzyk
Agata Pietrzyk ye una deportista polaca que compitió en llucha estilu llibre. Ganó dos medayes nel Campeonatu Mundial de Llucha, plata en 2009 y bronce en 2008, y una medaya de bronce nel Campeonatu Européu de Llucha de 2010.
Clara Jurado
Biografía
N'ochobre de 1977 recibió la invitación d'Alicia Zubasnabar de De la Corte, "Licha", tamién participante de les rondes de les Madres, pa formar un grupu especial de güeles buscando a los sos nietos sumíos. Foi una de los dolce muyeres fundadores de Güeles de Plaza de Mayu. La so nieta/o sigue sumida/o.
Güeles de Plaza de Mayu
El golpe d'estáu del 24 de marzu de 1976 estableció un réxime terrorista que tuvo como exa la desapaición forzada de los opositores y l'imposición d'un clima de terror destináu a evitar cualquier reclamu; el namái fechu de preguntar pol paradoriu d'un familiar deteníu-sumíu yera riesgoso y podía resultar de la mesma na detención-desapaición. Nesi momentu la situación d'indefensión ya impotencia de los familiares de les persones sumíes yera estrema, una y bones nenguna democracia del mundu, nin la Ilesia Católica, de gran influencia nel país, o les organizaciones internacionales humanitaries, taba dispuesta a condergar les otomíes cometíes pol réxime militar y, otra manera, en dellos casos cooperaben cola represión illegal. Tampoco yera posible recurrir al sistema xudicial, una y bones los xueces arxentinos refugaben sistemáticamente los recursos de hábeas corpus.
Por esi entós María Isabel Chorobik de Mariani empezara a buscar a otres madres de sumíos que, como ella, tamién tuvieren buscando a los sos nietos. Mariani fuera impulsada a arrexuntase con otres güeles por Lidia Pegenaute, una abogada que se desempeñaba como asesora de menores nos tribunales de La Plata, onde aquella intentaba infructuosamente atopar dalguna solución pal so casu. La Dra. Peganaute, foi una de los casos escepcionales de funcionarios del poder xudicial, que collaboraron genuinamente colos familiares de sumíos. Nel segundu semestre de 1977 Mariani foi a buscar a De la Corte a la so casa de La Plata:
Esi día María Isabel Mariani y Alicia de De la Corte tomaron la decisión d'arrexuntase como güeles y ésta convocó a aquelles que conocía de les rondes de los xueves en Plaza de Mayu.
Los dolce madres-güeles fundadores fueron: María Isabel Chorobik de Mariani, Beatriz H. C. Aicardi de Neuhaus, Eva Márquez de Castillo Barrios, Alicia Zubasnabar de De la Corte, Vilma Delinda Sesarego de Gutiérrez, Mirta Acuña de Baravalle, Haydee Vallino de Lemos, Leontina Puebla de Pérez, Delia Giovanola de Califano, Raquel Radio de Marizcurrena, Clara Jurado y María Eugenia Casinelli de García Irureta Goyena. Licha Zubasnabar foi la so primer presidenta. Primeramente adoptaron el nome de Güeles Arxentines con Nietitos Sumíos pero en 1980 terminaron adotando la denominación pola que yá yeren reconocíes, Güeles de Plaza de Mayu.
Esti subgrupu de Les Madres entendió que la situación de los neños secuestraos poles fuercies de seguridá, yera distinta de la de los sos padres y que se precisaben estratexes y metodoloxíes específiques pa recuperalos. "Buscar a los sos nietos ensin escaecer a los sos fíos", foi la conseña que les arrexuntó.
Mientres la dictadura militar y a pesar de los riesgos, les Güeles de Plaza de Mayu empecipiaron una xera detectivesca p'alcontrar a los sos nietos, ensin abandonar la busca de los sos fíos, al empar qu'entamaron una aición de sensibilización nacional ya internacional alrodiu de los neños sumíos y el robu de ñácaros.
Una vegada recuperada la democracia'l 10 d'avientu de 1983 les Güeles promovieron l'usu de los últimos adelantos xenéticos pa establecer un sistema d'identificación de los nietos apropiaos, ensin antecedentes nel mundu y primieron por que el Estáu enxuiciara a los responsables de los secuestros de los neños, considerándolo como parte d'un plan represivu.
Shinobu Ito
Shinobu Ito (伊藤 仁, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Unión Social y Progresista de Corvera
Unión Social y Progresista de Corvera (USPC), ye un partíu políticu asturianu d'ámbitu llocal fundáu en 2002 en Corvera con dellos antiguos afiliaos de la agrupación corverana del PSOE. Nes eleiciones a la casa conceyu del añu siguiente algamó siete conceyales, lo que-y convirtiere nel primer partíu del conceyu. Tres d'una negociación previa, firmó un pautu de gobiernu col PP y foi nomáu alcalde el so cabezaleru Luis Belarmino Moro.
Nes eleiciones de 2007 mantuvo los siete conceyales, pero la falta d'alcuerdu pa formar conceyu col PP fizo-y perder l'alcaldía en beneficiu de la coalición PSOE - IX-BA-LVGP.
Cocheren
Cocheren ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Valladolid
thumb|Ayuntamientu de Valladolid. Valladolid ye una ciudá española asitiada nel centru de la Comunidá Autónoma de Castiella y Lleón. Ye la capital de la provincia col mesmu nome, pertenez a la rexón hestorica de Castiella y foi sede de la Corte Real.
Fundación
Los primeros asentamientos conocíos anguaño daten de muncho tiempu atrás. El nucleu inicial de la ciudá alcontrábase na zona de la plaza de San Miguel y del Rosarillo, alrodiu de la Ilesia de San Pelayo. Los estudios arqueolóxicos dícenmos que Valladolid pudo tener 3 muralles, los escasos restos que queden traten de recuperase anguaño.
Patrimoniu
La ciudá tien un patrimoniu turístico perimportante: la Selmana Santa de Valladolid. Valladolid ye una ciudá de museos: el Muséu Nacional d'Escultura, la catedral de Nuestra Señora de la Asunción. Al marxen hai museos como'l de la Ciencia, Muséu Oriental y Muséu Arqueolóxicu.
Chagarcía Medianero
Chagarcía Medianero ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Intégrase dientro de la contorna de la Tierra d'Alba. Pertenez al partíu xudicial de Salamanca.
El so términu municipal ta formáu poles llocalidaes de Chagarcía y Juarros, ocupa una superficie total de 14,71 km² y según los datos de población recoyíos nel padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu, cuenta con una población de habitantes.
Historia
Al igual que les llocalidaes vecines de Horcajo Medianero y Carpio Medianero toma la denominación "Medianero" por asitiase na mediana (frontera histórica) ente los reinos de Lleón y de Castiella, asitiándose nel de Lleón, dientro de l'Alfoz d'Alba de Tormes. Cola creación de les actuales provincies en 1833, Chagarcía Medianero quedó encuadráu na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa, formando parte del partíu xudicial d'Alba de Tormes hasta la desapaición d'ésti y la so integración nel de Salamanca.
Nina Bocharova
Nina Bocharova foi una ximnasta artística soviética, ganadora de cuatro medayes —dos d'oru y dos de plata— nes Olimpiaes de Ḥelsinki 1952.
Carrera deportiva
El so gran ésitu llograr nos XX. OO. de Ḥelsinki 1952 llogrando l'oru n'equipu —per delantre de les húngares y checoslovaques—, oru en viga d'equilibriu —por del so compatriota la soviética Maria Gorokhovskaya y l'húngara Margit Korondi—, plata n'equipu con aparatos (una modalidá similar a la ximnasia rítmica actual) —tres les sueques y per delantre de les húngares— y otra plata na xeneral individual, tres Maria Gorokhovskaya y delantre de Margit Korondi.
Dos años dempués, nel Mundial de Roma 1954 consiguió l'oru nel concursu por equipos, per delantre de les húngares y checoslovaques.
HD 6434
HD 6434 ye una estrella de magnitú aparente +7,72. Ta encuadrada na constelación de Fénix, visualmente 52 minutos d'arcu al sureste de ξ Sculptoris. Alcuéntrase a 135 años lluz del Sistema Solar. Dende l'añu 2000 conozse la esistencia d'un planeta estrasolar n'órbita alredor d'esta estrella.
Carauterístiques físiques
HD 6434 ye una nana mariella de tipu espectral G2V o G3V con una temperatura superficial de 5835 K. La so lluminosidá ye un 15% superior a la del Sol y tamién el so diámetru ye daqué más grande que'l diámetru solar, en redol a un 9%. La so velocidá de rotación proyeutada —llende inferior de la mesma— ye de 1,0 km/s. Ye un 12% menos masiva que'l Sol y, a diferencia de la nuesa estrella, ye una estrella del discu gruesu. Arriendes d'ello, ye una estrella bien antigua que la so edá envalórase en 11.300 millones d'años o inclusive cimeru a 13.000 millones d'años.
Composición elemental
HD 6434 presenta un conteníu metálico exiguo, siendo'l so índiz de metalicidá inferior a una tercer parte de la solar ([Fe/H] = -0,52). Tolos elementos evaluaos son menos abondosos que nel Sol, anque nel casu del aluminiu esti emprobecimientu nun ye tan acusáu. Tocantes al so conteníu de litiu —elementu col rangu de niveles más ampliu ente estrelles asemeyaes al Sol—, ésti ye inferior a la solar (logє[Li] = 0,70).
Sistema planetariu
En 2000 afayóse un planeta estrasolar orbitando alredor de HD 6434. Denomináu HD 6434 b, el semiexe mayor de la so órbita ye de 0,14 UA. Tien una masa mínimo equivalente al 39% de la masa de Xúpiter y emplega namái 22 díes en dar una vuelta completa en redol a HD 6434.
Agata Kornhauser-Duda
Agata Kornhauser-Dulda ye l'actual Primer Dama de Polonia, y esposa del actual Presidente de la República de Polonia Andrzej Dulda.
Biografía
Casóse con Andrzej Dulda el 21 d'avientu de 1994. Tienen una fía llamada Kinga nacida en 1995, estudiante de lleis.
Carrera profesional
Ye una profesora alemana nel Jan III Sobieski High School, Kraków, onde trabayó dende 1998. Foi descrita una profesora esixente pero xusto y dedicada, y mientres la campaña presidencial namái tomó un día llibre, prometiendo pa quedase colos sos alumnos hasta'l final del añu escolar. Escribió la so tesis sobre la Tetraloxía de Horst Bienek na Universidá Jaguelónica, onde ella y el so home conociéronse.
Primer Dama de Polonia
left|miniaturadeimagen|Agata Kornhauser-Dulda cola [[Primer dama de los Estaos Xuníos Melania Trump.]] Convertir na Primer dama de Polonia'l 6 d'agostu de 2015, cuándo'l so maríu juramentó como Presidente. El 24 de mayu de 2015, el so maríu ganó la segunda ronda de la eleición presidencial, consiguiendo'l 51.55% del votu contra'l 48.45% ganáu pol so rival, el presidente Bronisław Komorowski. Mientres la campaña sofitó al so home por apaecer n'emisiones del partíu. Les sos creencies polítiques, fueron descrites pol so hermanu como más lliberales qu'Andrzej Dulda.
Pachyptila desolata
Pachyptila desolata, tamién conocíu como totorore nel llinguaxe Maorí, ye una especie d'ave Procellariiformes de la familia Procellariidae. Ye'l más grande de los priones, un xéneru de los pequeños petreles del Océanu Austral. Ye tamién conocíu colos nomes de petrel paloma o petrel de les ballenes.
Taxonomía
El patu-petrel antárticu ye un miembru del xéneru Pachyptila. Éstos xunto col petrel azuláu conformen el grupu de los priones, que son miembros de la familia Procellariidae, y del orde de los Procellariiformes. Los priones son pequeñes aves que suelen alimentase de zooplancton; sicasí como proceláridas, comparten ciertes carauterístiques que les identifiquen. Primero, tienen un cuévanu nasal na parte cimera del picu con forma de tubu que les ayuda a golifar. El picu de les proceláridas ye tamién únicu yá que tán estremaos n'ente 7 y 9 plaques córnees. Producen tamién un aceite estomacal compuestu por ésteres y triglicéridos qu'almacenen nel proventriculo. Este ye usáu como arma contra depredadores según tamién como alimentu tanto pa les críes como pa los adultos yá que ye una bona fonte d'enerxía. Finalmente, tamién tienen una glándula nasal asitiada sobre'l citáu cuévanu que'l so propósitu ye ayudar a escretar l'escesu de sal del cuerpu, por cuenta de la gran cantidá d'agua de mar que suelen tragar.
Etimoloxía
Pachyptila, la pallabra vien del griegu pakhus y ptilon. Pakhus significa mestu o sólidu y ptilon significa pluma. Desolatus ye del Llatín pa describir abandonáu o afaráu. Esto en referencia a les rexones antártiques afaraes en qu'esta ave habita. Tamién del griegu, la pallabra Prion significa sierra, en rellación al cantu de los sos picos.
Descripción
La valumbu de les sos ales ye de 17 a 20 cm ente que la llongura del so cuerpu ye d'aproximao 28 cm. Como tolos priones, la parte baxa del so cuerpu ye blanca ente que les cimeres son de color azul maciu, con una "M" escura al traviés de les sos ales. Carauterísticamente tien ceyes blanques, picu escuru, y pates azules. Tamién tien tamién tien, con forma de cuña una seición gris na cola, que termina en negru.
Alimentación
Como tolos priones, come principalmente zooplankton, que llogra penerando agua col so picu.
Cría
Abida en colonies, de preferencia n'islles de los mares australes. Dambos sexos constrúin el nial, según ayuden a guarar l'únicu güevu que ponen y na crianza del pitucu.
Rangu y hábitat
Añera en colonies de les Islles Auckland, Islles Heard, Isla Macquarie, Isla Scott, les Islles Xeorxa del Sur y Sándwich del Sur, les Islles Orcadas del Sur, les Islles Shetland del Sur, les Islles Crozet, y les Islles Kerguelen. Cuando nun tán añerando, el so hábitat estender por tol mar austral. Tamién fueron columbraes en Tacna, Peru, siendo la primer vegada por cuenta de que nun se tener información nin estatus de bayura pal peru ( density, seasonality and conservation Status of marine Birds in Tacna, region South Peru. NAtaly Hidalgo y Giovana Chipaña)
Caltenimientu
Envalórase que la población d'aves adultes bordia los 50.000.000.
HD 68450
HD 68450 ye una estrella de magnitú aparente +6,44 asitiada na constelación de Puppis, la popa del Navío Argos. La so distancia nun ye bien conocida, diversos estudios asitiar ente 850 y 1000 pársecs (2770 - 3260 años lluz) del Sistema Solar. Anque visualmente puede paecer que ye miembru del cúmulu Escorial 27 (vd BH23) —al que pertenecen MX Puppis y VOS Puppis—, piénsase qu'en realidá ta detrás del mesmu.
HD 6845 ye una xigante lluminosa azul de tipu espectral O9.5II, catalogada tamién como B0III. Tien una lluminosidá 68.656 vegaes superior a la lluminosidá solar y una elevada temperatura efectivo de 29.900 K. Xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada —llende inferior de la mesma que depende del enclín del so exa de rotación— de 97 km/s. Ye una estrella masiva con una masa de 19,6 mases solares y una edá de 6,1 ± 0,2 millones d'años. La so masa ta claramente percima de la llende a partir del cual estrellar rematen la so vida españando violentamente en forma de supernova.
Coin-lès-Cuvry
Coin-lès-Cuvry ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Le Monteil (Cantal)
Le Monteil ye una comuña francesa del departamentu de Cantal, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Clara Kimball Young
Clara Kimball Young foi una actriz cinematográfica d'Estaos Xuníos de la dómina del cine mudu.
Primeros años
Nacida en Chicago, Illinois, los sos padres yeren Edward Kimball y Pauline Maddern, dambos actores de compañíes teatrales. Clara debutó nel teatru a los trés años d'edá, y mientres la so infancia viaxó colos sos padres actuando na so compañía teatral. Estudió na St. Francis Xavier's Academy de Chicago, y más palantre foi contratada por una compañía de teatru, cola que retomó la so carrera d'actriz viaxando polos Estaos Xuníos y actuando en teatros de distintos pequeñes ciudaes.
Carrera cinematográfica
Nel nuevu mediu cinematográficu, ensin apenes competidores, la estrella de Clara Kimball Young en Vitagraph creció rápido. Young yera sobremanera escoyida en papeles d'heroína virtuosa. En 1913 yera una de les principales estrelles del estudiu, y -y decimoséptima nuna encuesta de popularidá. Desafortunadamente, munchos de los filmes de Young de la so primer dómina con Vitagraph tán anguaño perdíos.
En 1914 Vitagraph estrenó'l drama My Official Wife, nel cual Young yera una revolucionaria rusa. El filme foi dirixíu pol so home James Young y co-protagonizáu por Earle Williams. La película, agora perdida, foi un gran ésitu y llanzó a los dos actores a la popularidá, consiguiendo Young un contratu col magnate de Hollywood Lewis J. Selznick.
Tres una serie de papeles esitosos, Young taba firmemente afitada como una de les principales atraiciones de World Film Corporation, y el so home James yera agora un direutor bien solicitáu. Escontra 1915 la popularidá de Young andaba a la tema cola d'otres actrices de la dómina: Mary Pickford, Dorothy y Lillian Gish, Pearl White, Edna Purviance, y Mabel Normand.
De resultes d'un affaire con Selznick, Young divorciar en 1916. Selznick formó rápido la Clara Kimball Young Film Corporation, siendo él el presidente, y fundó Selznick Productions pa distribuyir los filmes d'ella y los de dellos otros productores independientes. Sicasí, tres namái cuatro títulos con Selznick, la rellación personal y económico agrióse y Kimball Young buscó desligarse de los alcuerdos roblaos con Selznick, acusándo-y de fraude nos sos beneficios y de nomase presidente de la compañía, ensin poder ella tomar decisiones na mesma.
La llegada del cine sonoru alicó de volao la so carrera, y actuó en dellos filmes pa RKO Pictures y Tiffany Studios, con un ésitu modestu, interpretando namái pequeños papeles (unu d'ellos nun curtiu de The Three Stooges), según actuaciones como extra en títulos de baxu presupuestu, arriendes de un periodu na radio. D'estos papeles destaca'l que fizo en "The Rogue's Tavern" (1936).
Retirar de la so carrera interpretativa en 1941. Clara Kimball Young finó por causa de un ictus nel Motion Picture & Television Country House and Hospital de Woodland Hills (Los Angeles) en 1960, y foi soterrada nel Campusantu Grand View Memorial Park en Glendale (California).
Coturnix coturnix
La ye una especie d'ave galliforme de la familia Phasianidae llargamente distribuyida por Eurasia y África. Ye una ave pequeño y gordoso anque con ales llargues, que-y dexen volar llargues distancies afeches a la so vida nómada y a les sos migraciones ente continentes. El so plumaxe ye principalmente pardu con veteado ocráceo y negru (la única diferencia ente los dos sexos ye que los machos tienen nel gargüelu ablancazáu con un fondia de color negru sobre'l fondu claru, que les femes nun tener). Esto fai qu'esta ave seya cuasi imperceptible, pos el so colores confundir col suelu. Los machos tienen un cantar trisilábico paecencia a un pal-pa-la y les femes una especie de pitíu.
Descripción
thumb|left|Machu acurrucáu. thumb|Fema. thumb|left|Xuvenil. Ye una ave gordosa de cola curtia y pequeñu tamañu, que mide ente 18 y 22 cm de llargu y pesa ente 91–131 g. A diferencia d'otres galliformes los falpayares tienen ales llargues y estreches afeches a los vuelos de llarga distancia. El so plumaxe ye de tonos pardos, más escuros nes partes cimeres y bien claros nes inferiores; con veteado ocre, ablancazáu y negru. Presenta una llista superciliar ablancazada. El so picu ye de color marrón na parte cimera y abondo más claru na inferior. Les sos pates y los deos son de color crema anaranxáu.
Nun presenta un dimorfismu sexual descomanadamente marcáu, anque puede estremase fácilmente al machu de la fema. Los machos tienen el gargüelu blancu con llistes escures travesándola con cierta paecencia a la figura d'una ancla. La fema sicasí tien el gargüelu parduzu. Los xuveniles paecer a les femes, pero'l so plumaxe alcuéntrase intensamente enllordiáu y tiende al buxu, y el gargüelu de los machos nuevos ye ablancazada pero ensin llistáu negru. Otru elementu de diferenciación ente los sexos ye la talla, que resulta notablemente cimera nos machos.
Otru de los aspeutos qu'estremen al falpayar ye'l so cantar, qu'a pesar de la so monotonía, resulta abondo sonoru y varia considerablemente según les estaciones y les situaciones.
Distribución y migraciones
El falpayar común cría n'Europa y la rexón templada d'Asia, y pasa l'iviernu n'África y el subcontinente indiu. Por ello ocupa la mayor parte d'Eurasia, tando ausente solo nel alloñáu oriente y les rexones más fríes del norte. El falpayar mover dende la so área d'ivernada africana a les zones de nidificación siguiendo trés grandes rutes migratories. Pela so parte les poblaciones que críen n'Asia central viaxen al Subcontinente indiu. El movimientu de torna a los cuarteles ivernizos de los falpayares empecipiar cola llegada de la seronda, y ye precedíu por unos notables desplazamientos con calteres de erratismo d'una zona a otra. La verdadera migración tien llugar a lo llargo de les mesmes direutrices de primavera, pero, polo xeneral, los falpayares amuesen menos priesa y suelen siguir unes rutes terrestres lo más llargues posible, con frecuentes paraes entemedies. thumb|Los falpayares son escelentes voladores, a pesar de ser aves primordialmente terrestres.
Comportamientu
thumb|left|El plumaxe del falpayar común la [[mimetismu|mimetiza col suelu.]] Ye una ave de vezos predominantemente terrestres que s'alimenta de granes ya inseutos del suelu. A diferencia de los faisanes y otres aves, el falpayar nunca se posa nos árboles y evita con gran curiáu los terrenes que s'atopen desprovistos de vexetación, según aquelles zones onde los matos son demasiáu abondosos como para entorpecer la so carrera na fuxida. Suel permanecer escondida ente la yerba onde se camufla perfectamente, y cuando fuxi volando facer a baxu altor pa volver escondese ente la espesura.
La redolada del falpayar varia según les estaciones del añu; asina en primavera y principios del branu, los falpayares prefieren los campos de ceberes y los praos y, nos meses de mayor calor, abellugar nos campos que se rieguen, nes praderíes altes, etc. En cuanto al tipu de terrenes preferíos pola adaptable falpayar, puede dicise que, magar ye una ave de llanura, en munches ocasiones ye posible atopar poblaciones de falpayares que s'atopen en zones montascoses, munches vegaes cimeres a los 1500 metros. Ye una especie nómada, anque permanez nos llugares onde atopa condiciones ambientales fayadices y onde haya una cierta bayura d'alimentu, preferentemente los campos cultivaos con ceberes, y rehúsa habitar en terrenes grebos por cuenta de la so necesidá de beber y bañase con regularidá. Ye una ave migratoria que puede percorrer cientos de quilómetros en poco tiempu, col so vuelu rápidu y direutu.
Alimentación
Aliméntase principalmente de granes, principalmente de gramínees, anque complementa la so dieta con inseutos y pequeños invertebraos como los cascoxos. Na primavera y nos primeros díes del branu alimentar d'inseutos con más frecuencia, pel branu y seronda nútrese principalmente de granos: trigu, centenu, cebada, lo mesmo que de granes de diverses gramínees monteses, lleguminoses, forrajeras y de frutos, polo qu'en munches ocasiones alcuéntrase-y dientro de los cultivos.
Reproducción
thumb|Güevos de falpayar. Trátase d'una especie polígama. El machu ye capaz de cubrir a delles femes consecutivamente y, éstes, de la mesma, pueden ser fecundaes por más d'un machu nel cursu de poques hores. L'acoplamientu tien llugar precisamente a la llegada de los falpayares a los sos terrenes de nidificación; nel casu d'España, la estación de celu asitiar ente los meses d'abril y xunu, periodu mientres el cual los machos llibren furiosos combates pa controlar el plantel de femes.
La nidificación efectuar dende mediaos del mes de mayu hasta finales de xunetu, pero puede enllargase hasta agostu y setiembre. La puesta de güevos efectuar nun buecu apenes tapizáu con yerbes seques y asitiáu nun campu de trigu o d'otres ceberes; los güevos son arrondaos, nun númberu que de normal bazcuya ente los 6 y los 18, de color marrón bien claro, con llurdios olivacees, en forma de corona nel so estremu más llargu.
El procesu d'incubación dura aproximao 17 díes, y alla dedícase puramente la fema. Los pitucos amuésense dispuestos a siguir a la madre y a picotiar, apenes naciellos. A los quince díes, pueden esnalar y al mes vuelen yá como adultos.
Taxonomía
Foi descrita científicamente por Linneo na so obra Systema Naturae na so edición de 1758. Anque se describieron más subespecies, na actualidá suelen reconocese cuatro: C. c. conturbans Hartert, 1917 de les Azores considérase sinónima de C. c. Confisa; y C. c. inopinata Hartert, 1917 de Cabu Verde considérase perteneciente a la subespecie nominal.
Caza
thumb|La caza del falpayar de [[Francisco de Goya.]] La caza de la perdiz suel realizase cola ayuda del perru. El falpayar pasa la mayor parte del día nel suelu buscando'l so alimentu o valtar de volao nel polvu y, arriendes d'ello, ye más bien raru qu'estes aves entamen el vuelu, cola esceición d'aquelles situaciones nes que se sienten escorríes, en periodu de celu, o cuando llega'l momentu d'emigrar. Cuando ye alcontrada pol perru de muestra, intenta escapar de la zona de peligru corriendo rápido en llinia recta y volviendo tras, de manera que finalmente traza una serie d'itinerarios complicaos que, con notable frecuencia, terminen per confundir al perru más esperimentáu, particularmente a los que cacen col focico al vientu. Ye solamente cuando'l perru consigue apuntala ensin fuxida posible que'l falpayar decide alzar el vuelu, alzándose pocu o enforma, lenta o velozmente, según les necesidaes del momentu.
La caza clásica del falpayar ye la que se lleva a cabu cola ayuda de los perros de muestra nos díes de media veda, que suelen ser dende'l mes d'agostu hasta mediaos de setiembre. De normal el cazador de falpayares va madrugar, poniéndose en camín a l'amanecida. Una vegada empecipiada la caza y, mientres delles hores, los falpayares van buscar nes camperes, nos campos bien secos, los cultivos de maíz, etc. y, solo más tarde, col calor de les hores yá avanzaes de la mañana, los falpayares tendrán de ser buscaes ente l'alfalfa y otros llugares más bien frescos.
Honzen ryōri
Honzen ryōri (本膳料理) ye ún de los trés estilos básicos de la cocina xaponesa y una comida altamente ritual na que los platos prepárense de xeitu bien curiosu y sírvense en bandexes.
Coturnix coturnix
Caza
No que respecta al equipu del cazador na caza del falpayar, puede dicise que resulten fayadizos tolos calibres entendíos ente'l 12 y el 20, ya inclusive el 24 con escopetes automátiques, dobles o superpuestes, anque con estrangulación mínima o nula, daes les modestes distancies de tiru.
Honzen ryōri
La cocina Honzen (本 膳 料理, ryori honzen) ye la cocina de los samuráis. Nacida nel periodu Muromachi (1336-1573), considérase la cocina xaponesa formal nel periodu Edo (1600-1868), pero mengua a partir de la dómina Meiji (1868 -1912). Güei alcuéntrase nuna forma derivada de la rexón de Kōchi na islla de Shikoku, llamada cocina Sawachi (皿 鉢 料理, Sawachi ryori)
Coturnix coturnix
Caza
En dellos llugares percibióse un amenorgamientu de la so población, achacable a los cambeos d'usu del suelu y cultivos agrícoles. Otru problema ye la suelta d'exemplares criaos en cautividá de la especie Coturnix japonica que pueden llegar a hibridase cola especie montesa.
Montgreleix
Montgreleix ye una comuña francesa del departamentu de Cantal, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Yūsoku ryōri
Yūsoku ryōri, la cocina yūsoku (有 職 料理, yūsoku ryori) ye ún de los tres estilos básicos de la cocina xaponesa, concretamente, la cocina de la nobleza. Data del periodu Heian (794-1185), y aínda se practica na zona de Kyoto.
Coin-sur-Seille
Coin-sur-Seille ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Agata Trzebuchowska
Agata Trzebuchowska ye una actriz de cine polaca. Ye principalmente conocida por interpretar a la protagonista de la película de 2013 Día, cola cual debutó na gran pantalla. Por dicha película foi nomada en dellos festivales y premios de la industria cinematográfico.
Biografía
El direutor de Día, Paweł Pawlikowski, taba teniendo problemes p'atopar una actriz qu'interpretara al so personaxe principal, polo que pidió ayuda a la comunidá cinematográfica de Varsovia na busca d'un nuevu talentu. Trzebuchowska foi afayada por un amigu de Pawlikowski sentáu nuna cafetería lleendo un llibru. Trzebuchowska nun tenía esperiencia na interpretación nin entamaba dedicase a ello, pero aportó a axuntase con Pawlikowski porque yera una almiradora de la so película de 2004 My Summer of Love.
Montmurat
Montmurat ye una comuña francesa del departamentu de Cantal, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Clara Larter
Clara Ethelinda Larter foi una botánica, taxónoma inglesa, reconocida polos sos estudios de la flora de Devon.
Botánica
Empezó los sos estudios botánicos en 1897; y, xunir a l'Asociación de Devon, en 1906, siendo dende 1909, secretariu del so nuevu Comité de Botánica. En 1914, editó'l so informe; y, tamién de 1920 a 1923; y tuvo la siella inaugural de la Seición botánica de l'asociación de 1930 a 1936. Tamién se xunió a la Sociedá Torquay d'Historia Natural en 1909; y, miembru de comité 1913-1917, 1919-1923 y 1926-1928. Foi la so vicepresidenta en 1917, 1918, 1928 y 1929, y cátedra de la so seición botánica, 1925 a 1936. La Sociedá facer miembru honorariu en 1932. En 1912, foi escoyida miembru de la Sociedá Linneana de Londres poles sos investigaciones botániques; y, foi botánica rexistradora pa Devon en 1924 y 1925.
La so última obra, na Flora de Devon, foi publicada póstumamente. De 1930 a 1935, foi la so editora en xefe, mas tuvo que dimitir por cuenta del so sonce salú. El so yerbariu foi mandáu al Muséu Torquay d'Historia Nacional y la so coleición de especímenes de plantes a la Universidá d'Oxford.
Kallymenia larterae (Holmes, 1907) (orixinalmente Callymenia larteriae) foi nomada nel so honor col so epónimu.
Bibliografía
thumb|277px|Cubierta de Notes on the Botany of North Devon (1897)
Larter tamién contribuyó a:
Vida personal
Nació en Leeds, fía mayor de Thomas Larter, un profesor de llingua. Cola so familia camudar a Torquay, Devon del sur, escontra 1857.
Dende 1885, vivió en Barmouth, Gales del norte, per unos años, antes de camudase a Combe Martin, en Devon del norte, onde permaneció siquier de 1899 hasta 1909, cuando tornó a Torquay. Y, ellí finó'l 13 de mayu de 1936.
Foi miembru de la Ilesia congregacional Belgrave, en Torquay.
Montsalvy
Montsalvy ye una comuña francesa del departamentu de Cantal, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Bual (parroquia)
right|thumb|200px|Villa Anita
Bual ye una parroquia del conceyu asturianu del mesmu nome, situada na zona central del mesmu. Ocupa 25,93 km² ya tien. right|thumb|200px|Casa de Damiana
La cabeza la parroquia ye la villa de Bual, capital del conceyu. Asítiase na fastera oriental de la sierra de Penouta, a 450 m d'altitú. Tien 501 habitantes (INE, 2015) repartíos pelos trés barrios que formen la villa:
right|thumb|200px|Casa de Sanzo (sede del Casino de Boal demientres la [[Segunda República española|Segunda República)]]
Cespedosa de Tormes
Cespedosa de Tormes ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Intégrase dientro de la contorna de Guijuelo y la subcomarca del Alto Tormes. Pertenez al partíu xudicial de Béjar.
El so términu municipal ta formáu por un solu nucleu de población, ocupa una superficie total de 46,29 km² y según los datos demográficos recoyíos nel padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu, cuenta con una población de habitantes.
Símbolos
left|120px|Escudu de Cespedosa de Tormes L'escudu heráldicu que representa al conceyu foi aprobáu la col siguiente blasón:
Xeografía
términu municipal ta arrodiáu pel ríu Tormes pel llau sur y oeste, siendo bien conocida esta zona pa la práutica de la pesca deportiva. Llenda al norte con La Tala, al este con Narrillos del Álamo (provincia d'Ávila), al sur con Santibáñez de Béjar y Guijo de Ávila, y al oeste con Guijuelo y Aldeavieja de Tormes.
La única via de comunicación ye la Carretera SA-104 que provién de Guijuelo y diríxese escontra Piedrahita.
thumb|Puente Cespedosa.
La llocalidá ta asitiada a una altitú de 1032 msnm.
Historia
Cespedosa De Tormes dempués de reconquistar, perteneció al conceyu d'Ávila, teniendo de ser repoblada alredor del añu 1100 por Don Raimundo de Borgoña, xenru del rei Alfonsu VI de Lleón. Na dómina de la so repoblación, tuvo de tener muralles siendo éstes anteriores al castiellu. Tuvo pleitos por llendes de tierres col vecín conceyu de Salvatierra que duraron hasta bien entráu'l sieglu XV.
El Señoríu de la Villa de Cespedosa de Tormes foi donáu por Enrique III, "el Doliente", nel añu 1393 a Gil González Dávila. El nome de la Villa non siempres foi'l de Cespedosa de Tormes, sinón que según unos documentos antiguos y el diccionariu del sieglu XIX llamábase Cepedosa, nome que vien de Cepa que s'emplegó como símbolu del Uz qu'abondaba pellí.
Hasta 1833 perteneció a la provincia d'Ávila, de la que dependía no alministrativo, no civil y no eclesiástico, integrándose en dichu añu na provincia de Salamanca y la Rexón Lleonesa, anque caltuvo la so dependencia eclesiástica abulense hasta 1959.
Demografía
El conceyu, que tien una superficie de 46,29 km², cuenta según el padrón municipal pa del INE con  habitantes y una densidá de  hab./km².
Economía
La principal fonte d'ingresos ye l'agricultura y ganadería, destacando'l ganáu ovín y porcín. Dada la so proximidá a Guijuelo destaca la industria chacinera, apaeciendo nueves fábriques dedicaes a la ellaboración d'embutíos y xamón.
Monumentos
El so ilesia foi construyida nel sieglu XV en mampostería y granitu. Ye de destacar el so retablu central representando la pasión del Señor; estatues y pintures, siendo d'especial mención la de San Sebastián, por esistir una capiya dedicada a dichu santu. Los sos altares llaterales, influyíos por dellos estilos na decadencia del góticu; el so Cristu articuláu sito frente a la entrada del templu y el Cristu de la Columna, so la escalera d'accesu al campanariu y al coru, esti postreru ye de destacar pos la so construcción ye en madera llabrao y policromada. La torre del campanariu, anguaño automatizado, alluga 4 campanes, una d'elles coneutada al Reló, que la so maquinaria tamién ta a lo cimero de la torre.
Ye característicu'l torrexón de vigilacia, edificáu con mampostería y sillares nos ángulos. Foi construyíu nel sieglu XV polos Dávila, señores d'esta villa, quien tamién s'encargaron de construyir el castiellu de la vecina llocalidá de Puente del Congosto
Atopáronse unos restos d'un asentamientu romanu nel que destaquen un dolmen dunerario y unos fornos de alfar, entá güei persiste dicha artesanía, pos l'alfarería de Cespedosa de Tormes sigue siendo bien reconocida.
Cultura
Dientro del Folclor, la música ye interpretada por dulzaina y tradición más respetada ye ensin dulda la danza de Palos, un bon momentu pa poder esfrutalos ye nes Fiestes patronales, pos se rinde homenaxe a la Virxe del Carrascal, patrona del pueblu, con dances nel so honor.
Cilleros de la Bastida
El so términu municipal ta formáu por un solu nucleu de población, ocupa una superficie total de 16,97 km² y según los datos demográficos recoyíos nel padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu, cuenta con una población de habitantes.
Historia
thumb|Potru de ferrar La fundación de Cilleros encuadrar nel procesu de repoblación lleváu a cabu polos reis lleoneses na Edá Media na Sierra de Francia. D'esta miente, Cilleros pasó a formar parte de l'alfoz de Miranda del Castañar tres la creación d'ésti pol rei Alfonsu IX de Lleón en 1213. Cola creación de les actuales provincies en 1833, Cilleros de la Bastida foi incluyíu na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa.
Clara L. Harris
Clara L. Suárez, meyor conocida como Clara Harris, ye una muyer d'orixe colombianu condergada nel estáu de Texas, pol asesinatu del so maríu David Lynn Harris de 44 años, asocedíu'l 24 de xunetu de 2002. El casu tuvo una gran atención mediática nos Estaos Xuníos principalmente a que'l motivu pol que Harris mató al so maríu deber a una infidelidá d'este. Ella foi condergada en 2003 a permanecer 20 años en prisión pol homicidiu.
Matrimoniu
Clara Suárez, una inmigrante colombiana, foi nomada "Miss Colombia Houston" y trabayó como dentista. Casóse con David Lynn Harris el 14 de febreru de 1992, y taben criando a trés fíos, dos ximielgos nacíos en 1998 y la fía de David, Lindsey, d'un matrimoniu anterior.
Mientres el so matrimoniu con Clara, David empezó a tener una aventura cola so antigua recepcionista, Gail Bridges, quien más tarde lo almitiría. Clara, qu'abarruntaba d'una rellación estramatrimonial, contrató a una axencia de detectives privaos pa espiar al so maríu. Ella amás gastara más de 15.000 dólares en ximnasiu, sesiones d'amoreno y entamaba una ciruxía plástica p'aumentar el bustu, nun esfuerciu desesperáu por retener al so home.
Asesinatu
El 24 de xunetu de 2002, l'axencia echó voz de a Clara que'l so maríu taba nun hotel col so amante. Cuando Clara Harris foi al Hotel Hilton en Nassau Bay, Texas, pa enfrentase al so maríu, supuestamente atacó a l'amante del so maríu, Gail Bridges. Los emplegaos del hotel escoltaron a Clara hasta la so Mercedes-Benz. Cuando David y Gail salieron del hotel, Clara arolló al so maríu nel estacionamiento mientres la so fiyasca adolescente taba sentada nel asientu del pasaxeru. Clara depués d'arollar al so maríu se baxu del vehículu, averar hasta'l cuerpu y dixo “David, mira lo que me fixisti faer”. Según el consultoriu del médicu forense, namái podíen tar seguros de qu'había una marca de neumáticu nel cuerpu, pero Lindsey Harris, la fiyasca, y testigos oculares afirmen que Clara pilló y pasó col so automóvil percima de David a lo menos tres veces. David morrió na escena y Clara foi acusada d'asesinatu en primer grau.
Xuiciu y conderga
El xuiciu empezó en febreru del añu siguiente. Nel xuiciu, Lindsey Harris testificó en contra de la so madrasca, alegando que-y clamió que parara'l vehículu. L'acusación afirmó que yera más qu'un crime pasional, que Clara "quería mancalo", como-y la escuchó dicir nuna entrevista cola policía. Tamién se presentó nel xuiciu de Clara una cinta de videu real del crime, rexistrada pola axencia de detectives Blue Moon Investigations de Webster, Texas, que Clara contratara cuando abarruntó que David siguía viendo al so amante. El videu foi especialmente condenatorio, yá que amosó que daba trés vueltes al so Mercedes plateado alredor del estacionamiento, anque David nun se ve claramente nel videu. Clara depués aparcó'l so autu al llau del cuerpu.
Clara Harris foi declarada culpable d'asesinar al so maríu y el 14 de febreru de 2003 foi sentenciada a 20 años de prisión con un minimo de prisión de 10 años y una multa de 10.000 forgares. Irónicamente, el Día de San Valentín sería l'oncenu aniversariu de bodes de Clara y David Harris.
Harris foi encarcelada na Unidá Mountain View en Gatesville, Texas, onde convirtió llibros de testu escolares en Braille para estudiantes ciegos. Dicíase que los sos fíos, que tán so la custodia d'amigos de la familia, visitar una vegada al mes. Negóse-y la llibertá condicional nel so primer intentu'l 11 d'abril de 2013, pola Xunta de Perdones y Llibertá Condicional de Texas. La so segunda solicitú de llibertá condicional foi refugada en setiembre de 2016. El 3 de payares de 2017 aprobóse la so solicitú pal beneficiu de la llibertá condicional, anque Harris recién seria lliberada dempués de pasar dellos meses más en prisión depués de completar un programa especial na cárcel.
Foi lliberada so llibertá condicional el 11 de mayu de 2018 en cumpliendo 15 años de prisión. Va Permanecer con llibertá condicional hasta febreru de 2023, depués d'esa fecha va tener llibertá absoluta.
HF
300px|miniaturadeimagen
Pachyptila turtur
Pachyptila turtur ye una especie d'ave procelariforme de la familia de los petreles (Procellariidae). Vuela sobre l'océanu la mayor parte de la so vida. Alimentar en bandaes mientres la nueche, rastrexando la superficie del mar en busca de pequeños crustáceos, calamares, etc., forníu con unes fines plaques (lamelas), que los penerar de l'agua. Pasa la nueche en tierra, nes sos colonies de cría, n'islles pequeñes. Les aves que lleguen al nial emiten un reclamu nidio y aullador y, si les sos pareyes tán na lluriga, respuénden-yos de manera similar. En tierra, ye cabileña y lentu.
HF
HF o SW del inglés High Frequency o shortwave, altes frecuencies o onda curtia, son les sigles utilizaes pa referise a la banda del espectru electromagnéticu qu'ocupa'l rangu de frecuencies de 3 MHz a 30 MHz.
Carauterístiques de la banda HF
La onda curtia, tamién conocida como SW (del inglés shortwave) o HF (high frequency) ye una banda de radiofrecuencies entendíes ente los 2300 y los 29 999 kHz na que tresmiten (ente otres) los emisores de radio internacionales pa tresmitir la so programación al mundu y les estaciones de radioaficionaos.
Nestes frecuencies les ondes electromagnétiques, que s'arrobinen en llinia recta, rebotan a distintos altores (cuanto más alta la frecuencia a mayor altor) de la ionosfera (con variaciones según la estación del añu y l'hora del día), lo que dexa que les señales algamen puntos alloñaos ya inclusive dean la vuelta al planeta.
Estrémense: ente 14 MHz y 30 MHz les bandes altes o bandes diurnes que la so espardimientu aumenta nos díes de branu, y ente 3 MHz y 10 MHz les bandes baxes o nocherniegues que la so espardimientu ye meyor pel hibiernu. Les bandes entemedies como la de radioaficionaos de 10 MHz (30 m) y la de radiodifusión internacional de 25 m presenten carauterístiques comunes a dambes.
Les bandes nocherniegues son bandes que la so espardimientu ye meyor mientres la nueche, y meyor nes nueches d'iviernu.
Les bandes diurnes son bandes que, por cuenta de la física de la ionosfera, tienen un meyor espardimientu de día que de nueche, y muncho meyor mientres los díes de branu. Amás, les bandes altes presenten otres maneres d'espardimientu, comunes colos de la VHF, como les Esporádiques-Y.
La estación del añu inflúi non yá na duración respeutiva del día y de la nueche. Tamién inflúi nel llamáu espardimientu en zona gris, que dexa aprovechar un bonu espardimientu mientres dellos minutos ente zones que comparten la mesma hora solar d'amanecer o puesta del sol.
Coincy (Moselle)
Coincy ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
HF
Carauterístiques de la banda HF
Los radioaficionaos cunten con delles bandes en HF: les de 3, 7, 10, 14, 18, 21, 24 y 28 MHz, que correspuenden a les bandes de 80, 40, 30, 20, 17, 15, 12 y 10 metros respeutivamente.
La radio d'onda curtia ye similar a les estaciones d'onda media local (AM) que pueden oyese de normal, namái que la señal d'onda curtia viaxa más distancia.
De normal utilízase la manera AM (Amplitú Modulada) y la BLU o SSB (Banda Llateral Única o Single Side Band) tantu cimeru como inferior. Tamién s'usa la manera de telegrafía CW, el RTTY, la Frecuencia Modulada, la SSTV, ente otros tipos de modulación.
A pesar de lo que se piensa, nun se precisa una radio estraordinaria pa oyer estes tresmisiones provenientes de tol mundu. Tou lo que se precisa ye una radio normal" que pueda recibir la banda d'onda curtia. Tales radios pueden ser bien baratos. Pa oyer tresmisiones internacionales, puede usase a cencielles l'antena telescópica que s'atopa en munches radios de FM. Sicasí pa la receición de tresmisiones internacionales más exótiques tien de conectase un cachu de cable ó alambre simple a l'antena d'un radiu. Pue atopase muncha información al respeutu en dellos programes n'onda curtia, en revistes como "ShortWave Magacín" (SWM), o de cutiu nos grupos de noticies especializaos, como "rec.radio.shortwave".
Les bandes compiten anguaño cola programación apurrida per satélite.
Anguaño, en dellos países les emisiones tradicionales n'analóxicu (AM) tán sustituyéndose por emisiones dixitales en formatu DRM.
Sistemes que funcionen en HF
Amás de frecuencies reservaes a les fuercies de seguridá y de defensa, a les tresmisiones d'onda curtia, a los radioaficionaos, esisten otres muncho menos conocíes.
Por casu, delles frecuencies fueron acutaes pa los aviones de llinia como frecuencies secundaries cuando traviesen los océanos; otres fueron acutaes pa teléfonos inalámbricos, dispositivos de control remotu ya inclusive pa la Banda Ciudadana o CB.
La identificación de productos y persones per radio frecuencia HF de 13,56 MHz utilizase pa una aición curtia d'hasta 1,5 metros de distancia y básase na aición d'un campu magnético información.
Keisuke Ota (1979)
Keisuke Ota (太田 恵介, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Colligny-Maizery
Colligny-Maizery ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.