cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Llingua de señes mexicana
Variación y distribución xeográfica
Hai variaciones importantes nos grupos d'edá y persones d'oríxenes relixosos dafechu distintos. Esiste variación dialeutal, esto ye, una diversidá llingüística d'alcuerdu a la rexón xeográfica de la zona del país, un exemplu d'ello ye la seña pa 'aniversariu', esiste una seña utilizada como convención pola mayoría de la comunidá Sorda a lo llargo del país, pero na zona del Bajío esiste una seña pal mesmu conceutu utilizada solamente polos sordos d'esa zona. Tenemos diversidá na modalidá histórica, esto ye, los sordos d'antaño utilicen variaciones con al respective de los sordos usuarios d'ésta llingua más nueves, esto como resultáu de la evolución natural de la llingua. Y esiste una modalidá o variación social, esto resulta evidente, cuando tamos na ciudá de Méxicu, y notamos ésti calo ente un usuariu d'ésta llingua nun residente de Tepito y otru de Santa Fe.
Rellación de la LSM col español
La LSM ye bien distinta del español, coles inflexones del verbu dafechu distintos, distintes preferencies en cuanto al orde de les pallabres y pocu usu del verbu ser. Sicasí, hai un usu estensivu de signos inicializados, esto ye, señes qu'incorporen lletres del alfabetu manual. Un estudiu atopó que'l 37% de les pallabres son inicializadas, frente al 14% para llingua de señes estauxunidense (Faurot et al. 2001). Los mesmos autores suxuren que la comprensión de la comunidá sorda de la llingua española ye bien baxu.
El términu "español signado" referir a signos qu'utilicen señes de la LSM siguiendo l'orde de les pallabres n'español, yá que nun sigue la estructura correuta, pero con delles representaciones de la morfoloxía del español. Hai un grupu de sufixos que l'español signad o usa d'una forma similar a la del inglés señado (ASL), por casu, señes pa -dor y -ción (pa los nomes). Los artículus y pronomes son solletraos. L'español signado nun tien de ser utilizáu por intérpretes en nengún contestu, pos nun ye aceptáu pola comunidá Sorda mexicana, por cuenta de que principalmente la LSM ye una llingua competente frente a cualesquier otra. Tien cadencia, ritmu, énfasis, poses y duración. La emisión del signu xestual non yá se remite al movimientu d'una parte del cuerpu, sinón qu'intervien percima de la cabeza hasta debaxo del cadril.
Rellación con otres llingües de señes
La LSM puede ser influyíu tamién pola Llingua de signos española (LSE).
Situación
En 2003, la llingua de señes mexicana declaróse oficialmente una "llingua nacional", xunto coles llingües indíxenes y l'español, que s'utiliza nel sistema nacional d'educación pa sordos. Antes d'eso la principal filosofía educativa nel país centrar nel oralismo (voz y llectura de llabios) y con poques escueles nes que les clases fueren realizaes en LSM. La Llei Xeneral Pa La Inclusión De Les Persones Con Discapacidá nel artículu 14 señala que: "La Llingua de Señes Mexicana, ye reconocida oficialmente como una llingua nacional y forma parte del patrimoniu llingüísticu con que cunta la nación mexicana."
Un segmentu de 5 minutos en señes d'un programa noticieru televisivu nocherniegu tresmitir en español señado a mediaos de 1980, y de nuevu na década de 1990, foi atayáu en 1992, y finalmente vueltu a entamar como un resume de 2 minutos de noticies en 1997.
Goh Kun
Goh Kun ye un políticu surcoreanu. Desempeñóse como primer ministru de Corea del Sur ente los periodos de 1997-1998 y 2003-2004, como alcalde de Seúl ente 1988-1990 y como Presidente (interín) de Corea del Sur en 2004.
Aldeacipreste
Aldeacipreste ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Intégrase dientro de la contorna de la Sierra de Béjar. Pertenez al partíu xudicial de Béjar y a les mancomunidaes Banzáu de Béjar y Ruta de la Plata.
El so términu municipal ta formáu poles llocalidaes de Aldeacipreste y Valbuena, ocupa una superficie total de 37,17 km² y según los datos demográficos recoyíos nel padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu, cuenta con una población de habitantes.
Llenda al sur coles llocalidaes de Montemayor del Río y Lagunilla, al oeste cola llocalidá de Valdelageve, al este con Béjar, Cantagallo y Puerto de Béjar y al norte con Horcajo de Montemayor, Colmenar de Montemayor, Valdehijaderos y La Calzada de Béjar.
Historia
La fundación de Aldeacipreste remontar a la repoblación llevada a cabu pol rei Alfonsu IX de Lleón en redol a 1227, cuando esti monarca creó'l conceyu de Montemayor del Río, nel que quedó integráu, dientro del Reinu de Lleón. Cola creación de les actuales provincies en 1833, Aldeacipreste quedó integráu na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa.
Nucleos de población
El conceyu estremar en dos nucleos de población: Aldeacipreste y Valbuena, que teníen la siguiente población en 2017 según l'INE.
Pietralba
Pietralba ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Córcega, na rexón de Córcega. Llenda con.
Conirostrum cinereum
Conirostrum cinereum, ye una especie d'ave paseriforme perteneciente a la familia Thraupidae.
Pietralba
Tien una población de y una superficie de  km².
Conirostrum cinereum
Distribución y hábitat
Alcuéntrase en Bolivia, Chile, Colombia, Ecuador, y Perú. El so hábitat natural son les carbes húmedos subtropicales o tropical o les carbes d'altu monte y los montes antiguos degradaos.
Shinsuke Shimabukuro
Shinsuke Shimabukuro (島袋 信介, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Mianos
Mianos (n'aragonés Mians )ye un conceyu español del partíu xudicial d'Ejea de los Caballeros, provincia de Zaragoza. Pertenez a la contorna de la Jacetania, na comunidá autónoma d'Aragón. Enantes perteneció al anguaño desapaecíu partíu xudicial de Sos del Rei Católicu.
Dende un puntu de vista eclesiásticu, pertenez a la diócesis de Jaca que, de la mesma, forma parte de l'archidiócesis de Pamplona. Sicasí, hasta 1785 formó parte de la diócesis de Pamplona. Ta adscritu al Arciprestalgu de Berdún.
Etimoloxía
Casi de xuru la voz Mianos vien de una derivación de la pallabra llatina medianus, referida específicamente a un puntu entemediu nel camín ente dos llugares. Teniendo en cuenta que pol llugar escurría'l Camín de Santiago aragonés, qu'en munches de los sos partes retomaba antigües víes romanes, y habida cuenta del allugamientu del llugar a cuerpu de la ruta Huesca-Pamplona, y cercana a otra vía romana que baxaba dende'l puertu de Santa Bárbara, en Baillo, ye posible que se refiera a una posta o llugar de descansu a cuerpu del camín.
Xeografía
El so términu ta travesáu d'este a oeste pel ríu Aragón, nes cercaníes del banzáu de Yesa. Amás de dellos ribayos afluentes de dichu ríu, nun hai otros cursos d'agua nel conceyu.
El puntu de mayor altitú atopar al sur, na llende con Los Pintanos, y ye la llamada Peña Nobla, de 1.076 m d'altor.
El nucleu de Mianos, únicu llugar habitáu del conceyu, asítiase sobre un cuetu na zona más alta del conceyu, nuna fastera soleyera, como correspuende a una zona de clima fríu.
Comunicaciones
Amás de una pista ensin asfaltar que parte escontra l'este y xunir cola llocalidá de Martés, nel términu municipal de la Canal de Berdún, la única salida per carretera del conceyu ye al traviés de la carretera CV-652, que parte escontra l'oeste, pasando por Artieda, hasta desaguar na A-1601 na cola del banzáu de Yesa, tan solo a 2 km de la carretera N-240, que la coneuta escontra l'este con Jaca y Huesca y escontra l'oeste con Pamplona.
Un proyeutu de carretera que tien de xunir Martés con Mianos foi oxetu d'allegamientos nel 2007 per parte de la Asociación d'Amigos del Camín de Santiago, por cuenta de que'l trazáu previstu afectaba a delles de les partes meyor calteníes del Camín de Santiago aragonés nel valle del Aragón.
Climatoloxía
La temperatura medio añal ye de 11,8 °C, con 740 mm de precipitación añal.
Demografía
Dato demográficos de Mianos ente 1842 y 2001:
Historia
En dómina prerromana, la zona qu'anguaño correspuende a Mianos topar nun puntu nel que ye difícil aseverar si'l territoriu taba ocupáu polos vasconos, los suessetanos o los iacetanos. Sía que non, la zona pasó a manes de la República romana escontra finales del sieglu II e. C. o principios del sieglu I e. C.
La presencia romana na zona queda atestiguada pol afayu d'un mosaicu de dicha dómina nel so términu municipal, que dalgunos rellacionen con un posible campusantu.
Igualmente, anque enagora nun se realizaron estudios del trazáu de la vía, supónse qu'una vía romana pasaba a cuerpu del llugar onde anguaño ta Mianos, nuna zona d'intensa romanización a xulgar polos restos arqueolóxicos topaos.
Nun hai, sicasí, constancia de poblamientu humanu nel puntu en qu'anguaño s'alluga'l cascu urbanu de Mianos hasta'l sieglu IX.
Según Antonio Ubieto, la primer cita del llugar de Mianos produzse aproximao hacia l'añu 850, nel Cartulariu de San Juan de la Peña, publicáu en 1962 por Antonio Ubieto Arteta, na so obra ''Testos medievales. 6.. Hanse documentáu pa denominar al topónimu les formes Mianos, Miano, Mians y Mianus''. Nun tien de ser confundíu, sicasí, col despoblado relativamente cercanu de Miana, nel antiguu términu municipal de Farasdués, güei perteneciente al términu municipal d'Ejea de los Caballeros, nes Cinco Villes.
Escontra mediaos del sieglu XI, el monesteriu de San Juan de la Peña, que tenía diversos llugares nes cercaníes (en Tiermas o Ruesta), presentó documentación falsificada qu'aseguraba que Mianos y Miramont (esti postreru güei en términu de Sigüés) pertenecíen-y. Hai que faer constar que la Gran Enciclopedia Aragonesa OnLine recueye la esistencia d'otru topónimu Miramón, correspondiente a un antiguu despoblado, del qu'afirma que s'atopa nel términu de Mianos, y que seique sía al que fai referencia'l documentu anterior.
Sicasí, les llamaes tercies episcopales de les ilesies de Mianos, como les d'otres llocalidaes de la zona (Lorbés, Tiermas, Escó, Sigüés, Miramont, Asso, Artieda, Ruesta, Castillonuevo o despoblados de Tiermas como Eso, Maltray, Castamesas y la zona de la Güeya, qu'hasta 1785 formaron parte de la diócesis de Pamplona, pa ser nesa fecha tresferíes a la diócesis de Jaca, fueron vencíes pol obispáu de Pamplona al monesteriu de Leire, en Navarra. Otres fontes recueyen sicasí qu'en 1113 el pueblu ya ilesia de Mianos seríen vencíos pol rei Pedru I d'Aragón al monesteriu de San Juan de la Peña.
San Jacobo (gastronomía)
300px|miniaturadeimagen|San Jacobo
Mianos
Historia
Hasta 1137, fecha en que se treslladó al so actual percorríu más al norte, el nucleu de Mianos yera travesáu d'este a oeste pol Camín de Santiago aragonés. Por esi motivu, entá puede contemplase, anque n'estáu de ruines, l'antigua venta de viaxeros.
Nos últimos años del sieglu XX y primeros del sieglu XXI, Mianos, con otros pueblos de la so redolada, como Artieda o Sigüés, atópase amenaciáu pol proyeutáu recrecimiento del banzáu de Yesa, proyeutu que recibió una fuerte contestación social y política na zona.
San Jacobo (gastronomía)
Variedaes
Tamién puede cubrise, antes del empanáu, con una capa de bexamel (villeroy). Otra opción ye añedir distintes especies p'ameyorar el sabor.
Mianos
Patrimoniu cultural
A pesar del so escasu númberu d'habitantes, Mianos cuenta con una Biblioteca pública, de titularidá municipal, que reabrió les sos puertes nel 2005 en llevando 30 años cerrada.
Llingua aragonesa
Mianos ye unu de los conceyos de la provincia de Zaragoza que l'anteproyeutu de Llei de Llingües d'Aragón calificaba como conceyos que pueden ser declaraos zones d'usu predominante de la so respeutiva llingua o modalidá llingüística propia o zones d'usu predominante del aragonés normalizáu, en razón de la pervivencia del usu del idioma aragonés.
Llingua de señes otomana
La llingua de señes otomana, que tamién se conoció como llingua de señes de serrallo o llingua de señes de harén, foi una llingua de señes de les persones sordes nel ámbitu de la corte del Imperiu Otomanu.
Historia
Nada se sabe d'esta llingua, pero esiste evidencia de que dexaba comunicar idees de cualquier grau de complexidá. Tresmitir de xeneración en xeneración al traviés de fábules, narraciones y escritures.
Nos sieglos XVI y XVII, los paxes, porteros, verdugos y acompañantes del sultán que fueren sordomudos yeren particularmente apreciaos pola so habilidá pa comunicase en silenciu, pola so incapacidá pa escuchar información mientres les negociaciones secretes, y pola dificultá que los estraños atopaben pa comunicase con ellos o sobornalos. Na corte valorábase enforma'l silenciu, y dellos sultanes preferíen que s'utilizara la llingua de señes na so presencia. Podíen bromiar con ellos de tal manera que fora inadecuadamente familiar en turcu. El sultán Osman II foi seique'l primeru n'aprender la llingua de señes y dio-y la orde a dellos oyentes de la so corte d'aprendela tamién. Nel meyor momentu ye probable qu'hubiera más de cien cortesanos sordos. Considerábase indignu que'l sultán dirixiérase oralmente a los sos súbditos, y bien indecoroso que quien s'atoparen na so presencia falaren en voz alta o secreteasen. miniaturadeimagen|Dilsiz Nun ta claru si dio-y llugar a la llingua de señes turca, yá que nun se rexistraron señes.
Aeropuertu de Quiché
L'Aeropuertu de Quiché ye un aeropuertu nel conceyu de Santa Cruz del Quiché nel altiplanu occidental de Guatemala. Tien una pista d'asfaltu de 1200 metros de llargor en direición 17/35.
Llingua de señes nicaragüense
Historia
Depués de la Revolución Popular Sandinista de 1979, el gobiernu nicaragüense matriculó a cientos d'estudiantes sordos en dos escueles de Managua. Primeramente intentóse l'usu de dactiloloxía con signos elementales pa presentar los calteres de los llinguaxes falaos, lo que resultó nun completu fracasu, una y bones la mayoría de los alumnos nun podíen aprender el conceutu pallabra, al nun haber tao nunca espuestos a la llingua oral nin a la escrita. Poro, los neños y los docentes taben desconectaos lingüísticamente.
Anne Meara
Anne Meara foi una actriz d'Estaos Xuníos d'América.
Llingua de señes nicaragüense
Historia
Les autoridaes del Ministeriu d'Educación de Nicaragua solicitaron el sofitu d'académicos internacionales que finalmente decodificaron la creación de los neños.
ISN y la llingüística
Los llingüistes atopen al ISN particularmente interesante porque maureció nunes poques décades dende un pidgin hasta una llingua criolla (creole) dafechu desenvuelta, gracies a la llegada de nuevos neños qu'aprendieron el ISN como la so llingua primaria.
Tamién representa la formación d'una llingua nueva ensin una comunidá de "falantes" adultos nativos. Los creoles habituales desenvolver a partir d'entemecer tipu pidgin de dos o más comunidaes bien definíes de falantes nativos, pero nesti casu la evolución dar a partir d'un grupu de mozos ensin llingua primaria.
Dellos llingüistes consideren que lo asocedío en Managua prueba que l'adquisición del llinguaxe ye un atributu innatu de la mente humana. Steven Pinker sostuvo que:
Anne Meara
Biografía
Meara nació nel senu d'una familia inmigrante irlandesa. Crióse como católica hasta que se convirtió al xudaísmu seis años dempués de casase con Jerry Stiller, anque esti enxamás lo propunxo yá que según les sos pallabres, "el catolicismu acabara pa min", polo que se tomó en serio los sos estudios pa la conversión.
Llingua de señes nicaragüense
Estatus oficial
Por aciu la Llei del Llinguaxe de Señes Nicaragüense, Llei Non. 675, aprobada'l 12 de febreru de 2009 y publicáu en "La Gaceta" Non. 75 del 24 d'abril de 2009, reconozse y regula el Llinguaxe de Señes Nicaragüense, como llingua de les persones con discapacidá auditiva en Nicaragua, que llibremente decidan utilizala.
Nel Artículu 3 de dicha llei, otorgar la Reconocencia Oficial pol Estáu de Nicaragua:
Anne Meara
Biografía
Anne escribió sobre la muerte de so madre y les sos esperiencies mientres la so infancia nel colexu católicu.
Llingua de señes nicaragüense
Estatus oficial
De conformidá al '''Artu. 8 de dicha llei mandar a crear el Conseyu Nacional del Llinguaxe de Señes Nicaragüense' como instancia de definición, promoción, investigación y divulgación del llinguaxe de señes Nicaragüense.''
Discutiniu
Ciertu investigadores "puristes" suxurieron acutar l'accesu de los usuarios d'este a otres llingües de señes "col fin de protexer la pureza del llinguaxe"; suxerencia que nun tuvo nenguna acoyida en Nicaragua; por cuanto, esto sería una restricción pocu ética a la llibertá y derechu humanu a espresase nel idioma o llinguaxe que la persona deseye.
Anne Meara
Carrera
Foi reconocida pol so trabayu na serie ALF, como Dorothy Halligan la madre de Kate.
Meara tuvo casada con Stiller dende 1954, col que foi miembru de la compañía teatral The Compass Players (que más tarde pasaría a llamase The Second City) y col que formó un dúu risible al pie del so home, y onde rellataben la so rutina familiar con humor y improvisación. Dellos años dempués seríen convidaos frecuentes en The Ed Sullivan Show y otros programes televisivos. Más tarde, la so carrera entraría n'escayencia.
Mientres los años 70 grabaron anuncios radiofónicos pa la marca vinícola Blue Nun. Más tarde apaecería en televisión col papel de l'azafata Sally Gallagher na serie Rhoda y en 1978 tuvo una pequeña participación en The Boys From Brazil como Sra. Curry.
Nos años 80 participaría xunto con Carroll O'Connor y Martin Balsam na sitcom: Archie Bunker's Place, (spin-off de la serie All in the Family) mientres les trés primeres temporaes (dende 1979 al 1982). Años dempués apaecería n'ALF. En 1986 protagonizaría la so propia serie titulada The Stiller and Meara Show na que'l so home yera'l teniente d'alcalde de Nueva York ente que Meara interpretaba a la muyer d'esti, sicasí nun tuvo l'ésitu esperáu.
Otros trabayos recién fueron na serie Sex and the City como Mary Brady y Veronica en The King of Queens. Na temporada 2004-05 apaeció en Law & Order: Special Victims Unit.
N'ochobre de 2010 estrenaría una webserie al traviés de Yahoo! titulada Stiller & Meara producida por Red Hour Digital, compañía dirixida pol so fíu: Ben Stiller. N'abril de 2011 aceutó participar nuna obra Off-Broadway llamada Love, Loss, and What I Wore hasta finales de mayu del mesmu añu.
Muerte
Meara finó'l 23 de mayu de 2015 en Nueva York a los 85 años por causes naturales.
Nyctibius bracteatus
Nyctibius bracteatus, tamién denomináu biemparado ablondu y urutaú coloráu, ye una especie d'ave caprimulxiforme de la familia Nyctibiidae que vive en Suramérica.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase nel Ecuador, (al nordeste, sobre'l 25% del país), y Perú na población más grande, amás de la un población dixunta a 1600 km al suroeste nel Perú y la frontera de Bolivia, (alredor de 1/30 de Perú). Alcuéntrase en menor proporción en Brasil, Colombia, Guayana Francesa y Guyana.
El so hábitat natural son les selves húmedes tropicales de tierres baxes.
Saint-Étienne-de-Lugdarès
Saint-Étienne-de-Lugdarès ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
HD 166348
HD 166348 ye una estrella na constelación de Corona Austral de magnitú aparente +8,38. Alcuéntrase a pocu más d'un grau de la brillosa HD 165189.
Saint-Étienne-de-Lugdarès
Tien una población de y una superficie de  km².
HD 166348
HD 166348 ye una nana naranxa de tipu espectral K6Vk, enantes catalogada como nana colorada de tipu M0V. Les sos carauterístiques son asemeyaes a les de les componentes del sistema 61 Cygni. Más fría que'l Sol, tien una temperatura superficial de 4425 ± 90 K y relluma con una lluminosidá equivalente al 9,4% de la lluminosidá solar. El so radiu correspuende al 68% del radiu solar, xirando sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada —llende inferior de la mesma— de 1,56 km/s. Ye, al igual que munches otres nanes de tipu K5, un «rotor» lentu, que'l so periodu de rotación pue ser d'hasta 22 díes. Tocantes al so conteníu metálico, el so índiz de metalicidá ([Fe/H] = +0,34) ye significativamente más eleváu que'l del Sol. Amuesa actividá cromosférica.
HD 166348 forma parte de l'Asociación Local o Grupu de movimientu de les Pléyades. Alcuéntrase a 42,8 años lluz de distancia del Sistema Solar, siendo la estrella conocida más cercana a ella Gliese 732, a 6,5 años lluz.
Aeropuertu de Quetzaltenango
L'Aeropuertu Internacional Llicenciáu Manuel Estrada Cabrera de la Ciudá de Quetzaltenango, alcontráu en Guatemala, sirve a la ciudá de Quetzaltenango, y al aérea de Centro América, y Sudamérica, y l'oeste de Guatemala .Tamién conocíu como ó. Ye operáu y alministráu pola DGAC - Direición Xeneral d'Aeronáutica Civil de Guatemala.
Información Xeneral
El Aeropuertu Internacional Los Altos ta allugáu en Quetzaltenango nel altiplanu de Guatemala, en partir nordés de la ciudá de Quetzaltenango. L'aeropuertu foi sometíu a obres de construcción masiva, como parte del programa de rehabilitación d'aeropuertos nacionales ya internacionales con un costo de 2,000,000 de quetzales. Sirviendo a Quetzaltenango, la segunda ciudá más grande de Guatemala, AAZ agora cunta cola categoría d'Internacional, xunto col Aeropuertu Internacional L'Aurora, y l'Aeropuertu Internacional Mundu Maya. El conxuntu de la rexón espera un beneficiu económicu d'esti nuevu aeropuertu. L'aeropuertu de Quetzaltenango ta a 210 km de distancia de la Ciudá de Guatemala. Hasta 2006, el Aeródromu de "Xela" namái constaba d'una pista de tierra / grama. Nun tenía edificiu de terminal y namái un vieyu y pequeñu hangar. El tráficu aereu yera nulu por cuenta de que carecia de tolos elementos esenciales pa un funcionamientu seguro y llibre. Y agora nel 2016 empezaron les obres de construcción les cualos fueron concluyíes y estes inclúin:
Direición
L'Aeropuertu Internacional Los Altos de Quetzaltenango ta allugáu na Autopista Los Altos Zona 6 de Quetzaltenango; a una banda del Campu De La Feria (CEFEMERQ).
Aereollinies:
Tiempu de vuelu: De 40 a 45 minutos. Yá en serviciu: 'llugares Nacionales ya Internacionales'.-
George Meeker
George Meeker foi un actor de repartu que trabayó nel cine y nel teatru, principalmente en Broadway. Foi un actor que collechó más fama fora del campu del cine que nél.
Formar na Academia Americana d'Arte Dramático dempués de la so enseñanza secundaria. En participando en delles obres en Broadway, empezó la so carrera nel cine que de la mano de John Ford na película Cuatro fíos de 1928, que-y abrió les puertes a socesives interpretaciones. Tien una estrella nel Paséu de la Fama de Hollywood, retirar de la interpretación en 1951. Morrió en 1984 por cuenta d'Alzheimer
Ente les películes nes que participó pueden destacar éstes:
Vaccinium uliginosum
L' ye una especie de planta fanerógama perteneciente a la familia de les ericácees. thumb|240px|Ilustración thumb|240px|Vista de la planta
Hábitat
Ye nativu de les rexones templaes del hemisferiu norte, a baxu altor nel Árticu, y en grandes altitúes al sur de los Pirineos, los Alpes y el Cáucasu n'Europa, los montes de Mongolia, nel norte de China central y Xapón n'Asia, y la Sierra Nevada en California y los Montes Rocosos n'Utah n'América del Norte. Crez sobre suelos acedos en gorbizales húmedos, pandoriales, tundra, y nel sotobosque de los montes coníferos, dende'l nivel del mar nel Árticu, hasta 3400 msnm d'altitú nel sur de la gama.
Carauterístiques
Ye un pequeñu arbustu caducifoliu que crez hasta los 10-75 cm d'altor, escasamente 1 m d'altor, colos tarmos de color marrón (a diferencia de los tarmos verdes de la estrechamente rellacionada Arándanu). Les fueyes son ovalaes de 4-30 mm de llargu y 2-15 mm d'anchu, de color azul-verde pálidu, con un bon marxe y ápiz arrondáu. Les flores son pendulares, en forma d'urna, de color rosa maciu y 4-6 mm de llargu, producíes a mediaos de la primavera. El frutu ye una baga de color azul escuru-negru de 5-8 mm de diámetru, con una magaya blanca, duce y comestible cuando maurez a finales de branu.
Usos
Les bayes son comestibles. Sicasí, el consumu en grandes cantidaes provoca mareos y xaqueques.
Los estractos de Vaccinium uliginosum pol so poder inhibidor de la tirosinasa y anti- citoquines alcuéntrase na composición de los productos cosméticos destinaos a lluchar contra l'avieyamientu de la piel polos rayos ultravioletes.
Taxonomía
Vaccinium uliginosum describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 350. 1753. Vaccinium: nome xenéricu que s'utilizó en llatín clásicu pa un tipu de baga (probablemente l'arándanu Vaccinium myrtillus ), pero la so última derivación ye escura, (nun ye la mesma pallabra que vaccinum = "d'o perteneciente a les vaques").
uliginosum: epítetu llatín que significa "nes marismas".
Kenta Nakamura
Kenta Nakamura (中村 健太, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Pietraserena
Pietraserena ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Córcega, na rexón de Córcega. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Milfueyes
miniaturadeimagen|300x300px|Milfueyes Milfueyes ye un dulce tradicional atribuyíu a la repostería francesa, anque'l so orixe sía inciertu. Ye un pastel de forma rectangular, que contién merengue o crema pastelera ente dos capes d'hoxaldre espolvoriscáu con azucre glas. Esisten tamién variantes salaes.
Carauterístiques
Tradicionalmente, el milfueyes consiste en capes d'hoxaldre enfornaes y entrepolaes con crema pastelera, nata montada o merengue. Presentase en porciones rectangulares espolvoriscaes con azucre glas.
Variantes
En Venezuela, El Salvador, Arxentina, Chile, Paraguái, Perú, Uruguái y Colombia, llámase "milfueyes" a una torta circular fecha con capes alternaes d'hoxaldre y dulce de lleche. La última capa ta cubierta d'azucre.
Saint-Étienne-de-Serre
Saint-Étienne-de-Serre ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Conirostrum ferrugineiventre
Conirostrum ferrugineiventre, ye una especie d'ave passeriforme perteneciente a la familia Thraupidae.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase en Bolivia y Perú. El so hábitat natural son montes subtropicales o tropicales húmedos.
Apis mellifera
L' ye un inseutu volador, hymenopteru, cercanu a l'aviespa y la formiga.
Ta adautada p'alimentase de néctar y tienen una función perimportante na polinización de plantes con flores, polo que ye polinizador.
Tien una llingua llarga qu'usa pa sacar el néctar de les flores, antenes de 13 segmentos nos machos y 12 nes femes. Dos pares d'ales, les traseres más pequeñes. Les pates tán adautaes p'acollechar polen y l' apéndiz del estómagu ye un obleru usáu pa defendese.
Hai unes 16.000 especies conocíes, magar que camiéntase qu' hai alredor de 30.000 especies en total. Les abeyes pueden ser solitaries o vivir en grandes comunidaes de munches clases.
Les más avanzaes son les colonies eusociales, alcontraes ente les abeyes de miel y les abeyes ensin obleru.
Camiéntase que la socialidá evolucionó en forma separtada en distintos grupos d'abeyes.
Sinonimia
Apiformes
Abeyes eusociales
200px|thumb|left|
Viven en truébanos o caxellos, caún cola so reina xunto coles obreres y bázcaros.
Abeyes solitaries, comunales y cuasisociales
Algunes otres abeyes formen pequeñes colonies, como gran parte de los bázcaros (Bombus terrestris, B. pratorum, etc.) viven en colonies d'unes 30 a 400 abeyes, mentantes los truébanos d'abeyes de miel pueden tener de 40.000 a 80.000 abeyes en veranu. L'abeya reina ye quien a sobrevivir pola so cuenta un tiempu curtiu (non como les reines eusociales que necesiten que curien d'elles tol tiempu).
Miscelánea
Toles abeyes comen néctar y polen. Les abeyes son perbones polinizadores y tienen gran importancia na agricultura.
HD 167042
HD 167042 ye una xigante naranxa de tipu espectral K1III con una temperatura superficial de 5010 K. Sicasí, el so radiu, namái 4,4 vegaes más grande que'l del Sol, y la so lluminosidá, 11 vegaes mayor que la lluminosidá solar, paecen indicar que HD 167042 ye en realidá una estrella subxigante, onde'l nucleu d'heliu nun ta lo suficientemente caliente por que se empecipiara'l tresformamientu en carbonu y oxíxenu. La so edá envalórase ente 1200 y 3200 millones d'años.
HD 167042 tien una metalicidá daqué mayor que la del Sol. La so velocidá de rotación proyeutada, 1,5 km/s, implica que'l so periodu de rotación pue ser d'hasta 146 díes. Con una velocidá relativa respectu al Sol unes 5 vegaes más alta de lo habitual (67 km/s), puede tratase d'una estrella proveniente d'otra rexón de la galaxa.
Sistema planetariu
El planeta descubiertu alredor de la estrella, HD 167042 b, tien una masa mínimo 1,6 vegaes mayor que la masa de Xúpiter. Muévese nuna órbita práuticamente circular a 1,30 UA de la estrella —un 30% más de la distancia que dixebra la Tierra del Sol—, siendo'l so periodu orbital de 416,1 díes (1,14 años).
Olvera
300px|thumb|Vista de Olvera. thumb|[[Castillo de Olvera|Castillo Árabe de Olvera.]] thumb|Vista de la [[Ilesia de La nuesa Señora de la Encarnación (Olvera)|Parroquia de la Encarnación.]] thumb|Olvera dende'l so castiellu. thumb|Mosaicu de la Virxe de los Remedios. Olvera ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Cádiz, na comunidá autónoma d'Andalucía. Ta incluyíu na comarca de la Sierra de Cádiz, y dientro del partíu xudicial d'Arcos de la Frontera. Llogra'l títulu de ciudá nel añu 1877 concedíu por Alfonsu XII. Puerta de la “Ruta de los Pueblos Blancos”, Olvera ta asitiada al nordeste de la serranía gaditana, siendo fronteriza coles provincies de Sevilla y Málaga. Según l'INE, nel añu 2016 cuntaba con 8.233 habitantes. La so estensión superficial ye de 194 km² y una densidá de población de 44,1 hab/km². Atopar a una altitú de 643 msnm, y a 130 km de la capital de la provincia, Cádiz.
La mayoría de les sos tierres consisten n'árees d'agricultura dedicaes principalmente al cultivu de la olivar, atopándose integrada na Asociación Española de Conceyos del Olivu, organización fundada en Olvera nel añu 1996. La so escelente producción d'aceite d'oliva dexó que la so industria aceitero fuera incluyida na denominación d'orixe Sierra de Cádiz, xunto a otros pueblos de la contorna y de la provincia de Sevilla. Otra importante actividá económica ye la industria, teniendo na so haber dende l'añu 1990 el Premiu Arcu Iris del Cooperativismu concedíu pola Xunta d'Andalucía.
Pol términu municipal de Olvera trascurre la Vía Verde de la Sierra, la única ruta declarada d'interés turísticu d'Andalucía. Tamién foi considerada la meyor vía verde d'Europa nos años 2005 y 2009. Coles mesmes dientro del territoriu olvereño atópase la reserva natural del Peñón de Zaframagón que destacar por ser la mayor anidación d'utres leonados d'Andalucía y una de les mayores d'Europa. .
Pueblu de raigaños árabes, foi conquistada por Alfonsu XI en 1327 incorporándola al reinu de Castiella. La repoblación per parte cristiana foi llevada a cabu al traviés d'una Carta puebla. Mientres la guerra de la independencia, Olvera va ser sede d'un destacamentu francés.
La llocalidá atópase declarada conxuntu históricu-artísticu dende l'añu 1983, cuntando con dellos monumentos civiles y relixosos de gran valor artísticu y arquiteutónicos. Tamién cunta con delles fiestes declaraes d'Interés Turísticu como la Selmana Santa o'l Llunes de Quasimodo, siendo esta la romería más antigua de la provincia de Cádiz.
Toponimia
Esisten delles teoríes sobre l'orixe del nome de Olvera, posiblemente proceda del árabe, anque hai desalcuerdu a la so etimoloxía. Para Adolfo de Castro suxure que deriva d'A el- Berr (el campu). Sicasí otru autores como Antonio Poley o Luis de Igartiburu afirmen que ye un sincope de "Olivera", por cuenta de la gran cantidá d'olivares na zona, col tiempu la “i” perdióse fonéticamente dando llugar al actual nome. Estudios más recién suxuren l'orixe de Wubira o Uriwila, opinión que comparten Arjona Castro y Ramos Santana.
Símbolos
Olvera cuntó históricamente con tres escudos. El primeru tuvo a valir dende tiempos remotos hasta 1877, el siguiente dende esi mesmu añu hasta 1969, añu en que s'adopta l'actual, entrando en vixencia'l 19 d'avientu de 1969 ya inscritu nel Rexistru de Símbolos d'Entidaes Llocales d'Andalucía a fecha 30 de payares de 2005. Tien la siguiente descripción: L'escudo de la provincia de Cádiz foi adoptáu por alcuerdu de la Diputación Provincial el 2 de xineru de 1786. Ta compuestu por dolce cuarteles que recueyen los blasones municipales de les principales poblaciones gaditanas, el cuartel númberu cuatro correspuende al blasón de Olvera. La bandera local, creada nel añu 1999, foi inscrita nel catálogu andaluz de símbolos d'entidaes llocales en 2004 cola siguiente descripción:
Llocalización
Atópase sobre los 36ᵘ56' de latitud norte y los 0ᵘ16' del llargor oeste, a un altor de 643 msnm. La estensión superficial averada ye de 194 km², siendo unu de los de mayor dimensión de la Sierra de Cádiz. La distancia esistente ente la capital y la llocalidá ye de 130 km, siendo unu de los nucleos más alloñaos de la “Tacita de Plata”.
El términu municipal de Olvera llinda al noroeste col términu de Coripe, al norte con Morón de la Frontera y Pruna y al nordeste con Algámitas, toos son términos de conceyos de la provincia de Sevilla ; cola provincia de Málaga, al este, términu de Cañete la Real; al suroeste con Algodonales; con El Gastor y Ronda al sur y al sureste con Torre Alhaquime y Alcala del Valle, tocando en dos de los sos puntos al de Setenil. Al oeste de nuevu con Coripe y Algodonales.
Orografía
thumb|right|[[Peñón de Zaframagón.]] Olvera asítiase na Sierra de Cádiz, ello implica que'l so relieve ye bien accidentada, predominando les elevaciones montuosas típiques de la cordal Subbetica y arraleciendo les llanures.
El puntu más baxu del términu municipal asitiar a 290 m. y el más alto asítiase xunto al términu d'Alcalá del Valle llegando a los 850 m. Otros importantes altores son la Sierra de les Farines con 800 metros, la Sierra de Lijar y el Peñón de Zaframagón de 687 metros.
La mesma zona urbana ta asitiada nel llombu d'una llomba a una altitú de 623 msnm.
Climatoloxía
El clima nel términu municipal de Olvera carauterizar por ser de tipu mediterraneu, con branos curtios y calorosos ya iviernos fríos y llongures, llegando a algamar temperatures estremes pel hibiernu y superando los 40 °C na dómina braniza.
thumb|Río [[Guadalporcún.]]
Hidrografía
La rede hidrográfica ta formada per ríos y regueros d'escasu llargor y escasu caudal. Los dos ríos principales son el Guadalporcún y el Guadamanil, dambos afluentes del Guadalete.
Los regatos Alfonso, Bermejo y La Muela desagüen nel Guadalporcún, ente que'l ríu Saláu facer nel Guadamanil.
En partir noroeste del términu, esisten dellos regueros que desagüen nel ríu Corbones, afluente del Guadalquivir, destacando'l regueru del Encantáu.
Ecoloxía
que dientro del territoriu municipal, atopamos la mayor anidación d'utres leonados d'Andalucía y una de les más importantes d'Europa, <ref name="zaframagon"/> na reserva natural del Peñón de Zaframagón, una peña asitiada al noroeste del nucleu urbanu, a una distancia de 14 km. aproximao. Amás hai que resaltar que'l Peñón de Zaframagón ta catalogáu como Zona d'Especial Proteición pa les Aves dende l'añu 2002. .
Otres aves de presa que podemos atopar tantu nel Peñón de Zaframagón cómo nel restu del términu son l'alimoche, les águiles calzada o culebrera, azores, gavilanes, peñerines o ferres. Ensin escaecer aves menores como la perdiz colorada, les palombu torcaz y bravida, o los malvises, unos incansables visitantes ivernizos. En tol términu municipal se encontran clasificaes más de 100 especies d'aves.
Ente los mamíferos predominen el foín, la gineta, el melandru, el meloncillo o'l xabalín, asina cómo la caza menor destacando'l coneyu o la llebre. Amás esiste una gran variedá de reptiles. thumb|right|Encinas nos montes olvereños. especies vexetales más significatives atopamos a la olivar pa cultivu y la encina, unu de los árboles más carauterísticos del clima mediterraneu. Amás son bien típicos nos paisaxes mediterráneos l'algarrobo, bien conocíu y apreciáu polos árabes quien utilizaben les granes de l'algarroba pa midir, el Quilate. Otros árboles carauterísticu son el caxigal, acebuches, llameres, sauces, álamos, etc. Hasta llegar a un total de 90 especies.
Los montes olvereños carauterizar por una cantidá de flores monteses como amapoles o jaramagos. Los arbustos qu'atopamos son los típicos del clima mediterraneu como'l llentiscu, la jara grasuda, el romeru, la retama, l'adelfa, la chumbera o la pita. Ente la vexetación de rivera habría que destacar la importancia de los tarays. Les tagarninas y los esparragos trigeros son tamién carauterísticos de les sierres olvereñas.
Historia
thumb|Restos de la muralla musulmana.
Edá Antigua
Por desgracia, la falta de datos concretos y d'estudios na zona sobre'l verdaderu orixe del pueblu fai que se fale de camientos d'historiadores. Unos piensen que nes proximidaes de l'actual ciudá atopábase un asentamientu denomináu Caricus, en tiempu de los celtes. Tamién se suxurió la esistencia d'una ciudá llamada Gran Cenosia, que taría asitiada nes proximidaes del actual nucleu, pola dómina de los Visigodos, na zona de Valle Formosu.
Diversos autores intentó siguir el rastru de la primitiva Olvera mientres la dómina romana. Suxurióse'l nome de Ilippa o Ilipula Minor, asentamientu que s'afai xeográficamente nun mapa de la España Romana, editáu en 1879, ente Morón y Ronda. Pero lo cierto ye que nomes como Hippa o Hippo Nova tamién suenen como posibles nomes del asentamientu, apellativos mentaos por Plinio nel so "Hestoria". Nel términu de Olvera, concretamente na Sierra de Lijar, atopáronse numberosos restos romanos nel branu de 1986. L'arqueólogu Lorenzo Perdigones redacto un informe onde se manifestaba la esistencia d'un asentamientu romanu nel llugar, datáu, posiblemente, nos finales del sieglu III d.c.
Edá Media
A principios del sieglu VIII, los musulmanes aprovechar de les lluches internes de los visigodos pa invadir la península. Nuna fase temprana de la ocupación, los bereberes estender pola sierra gaditana, ocupando los antiguos nucleos de la zona. Ye posible que la llocalidá convertir na Calcena que describe Al-Himyari, una importante ciudá, cabecera de la Cora de Saduna.
Olvera asitiar na frontera ente'l reinu de Castiella y el reino de Granada, por eso yera frecuente que los cristianos intentaren conquistala. Unu de los intentos más importantes ye'l lleváu a cabu por Don Juan Manuel, suegru d'Alfonsu XI nel branu de 1326, pero al ver lo estratéxicamente asitiáu que taba y les muralles, arrenuncia del so intentu.
La conquista cristiana planiar en Sevilla, llugar faía onde se tresllada'l rei Alfonsu XI en marzu de 1327. La conquista de Olvera nun yera un fechu aislláu militar, formaba parte de la estratexa de conquistar l'estrechu de Xibraltar, zona de vital importancia tantu pal reinu de Castiella, como pal de Granada. El rei celebra Cabildru p'asesorase del llugar por onde tendría d'empezar la so llucha y de lo qu'ellí asocedió danos cuenta la crónica:
L'exércitu real parte de Sevilla'l 15 de xunetu de 1327, xunto al monarca diben numberosos nobles. L'asediu dura dellos díes pero non tola tropa participa. Otra parte dedicar a escalar los pueblos cercanos.
A esta nueva adquisición del reinu de Castiella denominar Olivera, nome dau pel mar d'olivares qu'arrodien la so redolada. El primer alcaide cristianu de Olivera ye Rui González de Mazaneru.
Trés cases señoriales tuvieron el dominiu de Olvera. Tres los continuos ataques musulmanes, la villa pasa a formar parte de los Pérez de Guzmám siendo primer señor de Olvera Álvar Pérez de Guzmán en 1330. En 1395 Alvar Pérez de Guzmán III, cuartu señor de Olvera concierta el matrimoniu de la so fía Isabel col fíu de los Stúñiga, Pedro González de Stúñiga, prometiendo como dote la villa de Olvera pasando nel añu 1407 a formar parte de les posesiones de los Stúñiga. En 1460 ye vendida por 1 700 000 maravedinos a los Téllez Girón.
Nos años 1481 y 1482, los musulmanes intenten recuperar Olvera en delles ocasiones. En 1485 tres la conquista de Ronda, los Reis Católicos adelantren la frontera y suspenden el pagu que realizaben a los mantenedores de les ciudaes fronterices, perdiendo Olvera importancia estratéxica.
Edá Moderna
Nos entamos del Sieglu XVI llevantar a 2 km de Olvera, nel llugar llamáu "los pinos", una pequeña ermita en que'l so altar asitiar de la imaxe de la Virxe de los Remedios. thumb|[[Reinu de Sevilla (Corona de Castiella)|Reinu de Sevilla de la Corona de Castiella. En mariellu, les tierres del Ducáu de Osuna, al que perteneció'l Señoríu de Olvera.]] En 1562, Pedro Téllez Girón convertir en Duque de Osuna, que van ser los señores de la villa hasta'l 1843, añu nel que quebra la familia, y nel que'l títulu de señor de Olvera queda vacante hasta que nel 8 d'agostu de 1974, el Xefe del Estáu en funciones), l'entós Príncipe d'España, Xuan Carlos de Borbón, rehabilitar al xeneral Vicente Fernández Bascarán nel citáu títulu en demostrándose el so parentesto col postreru Señor de Olvera. Nel añu 1976, l'entós Xefe del Estáu, Xuan Carlos I, convalida una serie de títulos nobiliarios daos mientres el franquismu, ente ellos atopa'l Señoríu de Olvera, al cual otorgar Grandor d'España.
Naquella dómina llega a Olvera los ecos de la rebelión de los moriscos nes Alpujarras. Los musulmanes convertíos a encomalo al cristianismu y sometíos a crecientes presiones, españen nuna revuelta que llueu s'estiende pola Sierra gaditana. El problema acaba cola espulsión de los moriscos d'España en 1609.
Sieglu XIX
sieglu XIX empieza cola invasión francesa d'España, la zona de Olvera queda dientro del territoriu asignáu al 4 exércitu francés. Los franceses establecen una importante guarnición en Ronda, dende onde se mueven destacamentos hasta Morón, Zahara y Olvera.
En dos causes invaden los franceses Olvera. La primera asocede'l 20 de marzu de 1810 siendo puramente de camín, una y bones el destacamentu francés dirixir escontra Ronda dende Sevilla, pasando aquella la nueche en Olvera. Jean Michel Rocca, soldáu suizu al serviciu de Napoleón, dexó escrites unes memories de l'amenorgada estancia en Olvera.
La segunda invasión tien llugar el 5 d'abril de 1810 durando más de dos años. Mientres esi periodu'l franceses cometen numberoses tropelías nel conceyu, ente les que destaquen asaltos a les ilesies, deterioros nes muralles y el castiellu, daños na casa consistorial y quema del archivu municipal, etc. Amás d'innumberables perdes humanes per parte de dambos bandos.
Na Sierra gaditana y malagueña, lo serrapatoso del terrén favorez l'apaición de partíes de guerrilleros que van traer a mal vivir a los franceses. Munchos guerrillos participen nes guerrilles, como'l franciscanu capuchín Antonio Porres (Fray Miguel de Olvera) fusiláu en 1811 o'l destacáu guerrilleru Tomás de Anoria. Abondo mal paráu, l'exércitu francés retirar de la serranía en 1812.
En 1833, cola reforma alministrativa, entamando'l país en provincies, Olvera ye segregada de Sevilla y dende 1834 Olvera queda encuadrada na provincia de Cádiz.
250px|thumb|Olvera nel añu 1878. En 1868 empieza en Cádiz la revolución conocida como La Gloriosa, la llocalidá recibir con alegranza. Les corporaciones municipales convertir en Xuntes Revolucionaries, pero estes xuntes taben formaes poles mesmes persones que gobernaben los pueblos. Nel casu de Olvera, l'alcalde Francisco Villalba pasó a ser Presidente de la Xunta Revolucionaria. Francisco Villalba oponer a que'l pueblu sía'l qu'escueya a la so máxima autoridá, pero los ciudadanos revélense y pola votación de 1310 vecinos, pasa a ser nuevu presidente de la xunta, José Bocanegra Sabina. Namái una selmana duró, una y bones el ministru de la gobernación destitúi al nuevu conceyu y repon de los sos cargos a los anteriores. Tres un curtiu pasu pola república, en 1877 el rei Alfonsu XII concede a la villa “Títulu de Ciudá”, n'agradecimientu a ciertos caballos que-y empresta'l pueblu de Olvera pa una de les guerres carlistes.
La comunicación col esterior de la ciudá ye'l principal factor de cambéu. El 20 d'agostu de 1892 empieza a funcionar la primera estación telegráfica.
Sieglu XX
En 1904, el conceyu recibe per primer vegada "fluyíu llétricu pal allumáu públicu" al traviés de la Fábrica de lluz. L'agua potable llega en 1914 y primeramente namái abastecía a les fontes públiques. Los años de la Dictadura de Primo de Rivera suponen un respiru económicu pa los olvereños que se beneficien de diversos trabayos, destacando la construcción de la vía del ferrocarril que xunía Xerez con Almargen percorriendo d'Este a Oeste'l términu municipal de Olvera. El proyeutu nun llega a terminase. Güei día convirtióse'l trazáu na Vía Verde de la Sierra. Otra importante construcción foi'l Monumentu al Sagráu Corazón. movimientu obreru. A diferencia de munchos puntos d'Andalucía la CNT namái cuntaba en Olvera con 80 militantes. Sicasí, la UXT yera mayoritaria en Olvera, con organizaciones como la "Sociedá d'Obreros Agrícoles "El Trunfu"" con 1150 afiliaos y el "Sindicatu Agrícola "Los Previsores". Olvera yera la llocalidá con más arrendatarios uxetistas de la provincia y Izquierda Republicana'l partíu más votáu ;Guerra civil (1936-1939) y dictadura franquista(1939-1976) Cola rebelión militar producida en Xunetu de 1936 la corporación nun duldar en proclamar cual ye'l so sitiu:
El conceyu ordena prindar toles radios del conceyu por que non pudiera escuchase la propaganda de los rebeldes. Sicasí, la llocalidá ye ocupada por una tropa de regulares y falanxistes procedente de Xerez de la Frontera'l 28 de xunetu de 1936.
Mientres los años de la posguerra la ciudá vive una fonda crisis que provoca la emigración de munchos olvereños al norte d'España y a países como Holanda, Francia, Suiza y Alemaña. de la democracia y la promulgación de la Constitución española de 1978 convertir nel puntu de partida d'una nueva etapa en tola nación. Les eleiciones celebraes con posterioridá son ganaes en Olvera pol PSOE con 9 conceyales, siguíu d'UCD con 6 y de PCE con 2. L'alcalde socialista, Antonio Sánchez Trujillo convertir nel primer alcalde de la democracia. De la so mano, el consistoriu empieza un importantre procesu de modernización y adautación de les infraestructures a los nuevos tiempos.
La hestoria más recién del Olvera llévanos a la declaración de Conxuntu Históricu-Artísticu en 1983.
Nucleos de población
La mayoría de la población vive na llocalidá, anque esisten anguaño poblamientos tremaos y d'escasos residentes, son: Guadamanil, Líjar, La Sierra, Valle Formosu Alto, Valle Formosu Baxu, Zaframagón y Cabanes. Los sos habitantes dedíquense mayoritariamente a l'agricultura y a la ganadería.