cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Garbayuela
Edá contemporánea
Nel sieglu XX destacar la Guerra Civil Española, asitiada en zona republicana, la llocalidá nun sufrió fusilamientos dalgunos gracies al so últimu alcalde republicanu Aurelio Sánchez Grano de Oro.
Garbayuela, como tantos otros pueblos de la Siberia estremeña, venció al murniu pero necesariu fenómenu de la emigración nos años 60. Con una economía basada na ganadería ovina y na agricultura, nun podía caltener a les sos 1.200 habitantes. La metá de la so población partió a les grandes ciudaes p'atopar un futuru meyor, abandonando la tierra que los viera nacer.
Pero tal que demostraron los años, la so marcha nun significó l'olvidu, yá que cada añu tornen pa esfrutar y compartir colos que quedaron equí les fiestes y tradiciones del so pueblu.
Enllaces esternos
Páxina web sobre Garbayuela Cuadiernu de l'Alcaldesa de Garbayuela Adela Cardeñosa
Tillières-sur-Avre
Tillières-sur-Avre ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Árabe peninsular
El árabe peninsular ye un conxuntu de variedaes de la llingua árabe emparentaes ente sigo, falaes principalmente nos países de la Península Arábica y pertenecientes al conxuntu de variedaes del árabe oriental.
Ente les variedaes nes que se suel deividr l'árabe peninsular tán:
Legalidá
Legalidá ye un llugar de la parroquia de Caborana nel conceyu asturianu d'Ayer.
Cristina Aicardi
Cristina Aicardi ye una xugadora peruana de bádminton que foi campeona suramericana en Medellín 2010. Anguaño tien.
Carrera
Tuvo los sos entamos nel Club de Regatas Lima en 1997, aproximao. Foi convocada pa la selección del club, que, de la mesma, ye la selección peruana de bádminton.
Na so carrera figuren munchos campeonatos internacionales. Participó nel Campeonatu del Mundu de 2005 celebráu en Anaheim, na modalidá d'individual femenín perdió en primer ronda contra Elena Nozdran d'Ucraína.
Xuegos Suramericanos
Foi reconocíu'l so trunfu de ser la séptima deportista col mayor númberu de medayes de la selección de Perú nos xuegos de Medellín 2010.
Xuegos Suramericanos de Medellín 2010
El so desempeñu na novena edición de los xuegos, identificar por llograr un total de 3 medayes:
Akodon bogotensis
Akodon bogotensis ye una especie de royedor de la familia Cricetidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Colombia y Venezuela.
Anquetierville
Anquetierville ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Alice Middleton Boring
Biografía
Alice Middleton nació en 1883 en Filadelfia, nuna familia que yá tenía interés pola ciencia, yá que el so hermanu menor, Edwin Garrigues Boring, diba dirixir el llaboratoriu de la Universidá de Harvard. Estudió nel Bryn Mawr College, onde recibió'l so Bachelor of Arts en 1904 y el so Ph.D. en 1910. Nel Bryn Mawr estudió con Thomas Hunt Morgan, y foi supervisada por Nettie M. Stevens pal so doctoráu, y al terminar empezó la so carrera como citóloga y xenetista. De 1910 a 1918 enseñó zooloxía na Universidá de Maine.
En 1918, Boring dir a China, onde enseñó bioloxía nel Peking Union Medical College.
De 1923 a 1950, trabayó na Universidá de Yenching. Mientres la Segunda Guerra Mundial, dempués del ataque a Pearl Harbor, pasó un tiempu nun campu d'internamientu en China, pero depués pudo tornar a Estaos Xuníos. Dempués de la guerra, tornó a China per unos años, pero pasó los sos últimos años trabayando nel Smith College. Ye una investigadora destacar por haber ampliáu la conocencia de los anfibios y reptiles chinos n'Occidente.
Fuentes de León
Fuentes de León ye un conceyu español, perteneciente a la provincia de Badayoz na comunidá autónoma d'Estremadura.
Situación
thumb|left|Conceyu. Fuentes de León ye una población perteneciente a la contorna de Tentudía na provincia de Badayoz (España), estremera a tierres andaluces, bien cercanu a la llende provincial cola provincia d'Huelva. Pertenez al Partíu xudicial de Fregenal de la Sierra.
Tópase asitiada xunto a un cuetu conocíu d'antiguo como «La patada de Dios», nes últimes estribaciones de Sierra Morica, a 741 metros d'altitú sobre'l nivel del mar y ye unu de los pueblos más altos de la provincia, sobre un terrén accidentao y húmedo, plenu de deveses y vexetación, qu'ufierta al viaxeru panorámiques de gran curiosu. La superficie del so términu municipal ye de 109,9 km².
Parte con Cañaveral de León, Segura de León y Cumbres Mayores.
Historia
La presencia humana en Fontes de León ta constatada en diversos xacimientos.
Na Cueva de l'agua», apaeció apaeció en 1983 un enterramientu neolíticu datáu nel 3500 e.C. Trátase d'una muyer, de cerámica, y de diversos grabaos. Esistió tamién presencia celta en diversos asentamientos como la Sierra de Castro, la zona de Hoyos o la Sierra de la Madrona.
La dominación romana dexó la so buelga nestes tierres yá que s'afayaron mosaicos, inscripciones funeraries, columnes y cerámica lo que fai pensar nun pequeñu asentamientu ente los sieglos III ya IV.
Queda tamién patente la presencia árabe nestes redolaes, onde s'atopa'l Castiellu del Cuernu». Esta presencia caltener hasta 1247-48 cuando foi conquistada por tropes cristianes y apurrida a la Orde de Santiago, momentu dende'l que s'asitió y fundó la población tal que la conoz na actualidá.
La historia de la villa permaneció amestada a la Encomienda Mayor de León a la que perteneció hasta 1873. Dende 1833 pertenez al Partíu Xudicial de Fregenal de la Sierra y dexó de pertenecer dende entós del Conceyu de Sevilla. Nel censu de 1842 cuntaba con 722 llares y 2920 vecinos.
Parroquia La nuesa Señora de los Ánxeles
thumb|left|Retablu mayor de la ilesia parroquial. La so obra empieza en metá del sieglu XV, destacar la so portada principal, de trazáu góticu mudéxar y la capiya mayor de planta poligonal cubierta con bóveda de crucería. La fachada principal consta d'un arcu apuntáu con arquivoltas decoraes con motivos xeométricos sobre baquetones cilíndricos, enmarcada nun alfiz. La última arquivolta da llugar a un arcu conopial rematáu con una Cruz de Santiago.
La fachada llateral este, de corte clasicista, presenta un senciellu vanu d'ingresu con arcu de mediu puntu flaqueado por columnes rematáu por un frontón triangular. La fachada llateral oeste presenta un arcu de mediu puntu construyíu de sillería.La torre pertenez al sieglu XVII. Tien planta cuadrada estremada en tres cuerpos, d'obra de mampostería con sillares nes esquines y recercado de vanos. El moblame ta formáu por orfebrería contemporánea. Tamién cunta con delles motes barroques y un órganu del sieglu XVIII. Destaca una llámpara de plata realizada en Méxicu.
Conventu Franciscanu San Diego de Alcalá
Asítiase pela rodiada del pueblu. Esti conventu empezar a edificar n'a l'añu 1598 ya inauguróse en 1603. Púdose costear gracies a les llimosnes de los vecinos del pueblu. Los flaires permanecieron nel conventu hasta l'añu 1822. La Ilesia ye d'una sola nave cubierta con una bóveda d'arestes. Tien adosáu un pequeñu claustru con pilastres cuadraes y arcos de mediu puntu de cantería.
Ermita de San Onofre
Ta asitiada nel paséu de San Onofre, esti nome n'honor al patrón de la villa. La so fachada en d'estilu barrocu. El so interior ye una nave de cinco tramos cubiertos con bóveda de cañón con lunetos reforzada por arcos fajones sobre les pilastres. El retablu fecháu en 1940, ye obra d'Enrique Orce Mármol, d'estilu rexonalista. Nel so interior tien un frontal d'azulexos pintaos, del sieglu XVIII con motivos geométricosy florales, obra de Don Ramón Rejano.
Capillita o Ermita de la Virxe de Tudía
Asítiase a un km. del nucleu urbanu. Construyir a finales del sieglu XVIII. La so construcción ye bien senciella yá que tien una sola planta rectangular rematada por un pequeñu campanil con un solu vanu. L'interior tien una bóveda de cañón y construyíu con mampostería encalada y enlucida.
Ermita de Santa Ana
Asítiase na cai que lleva'l so nome, bien cercana a la plaza del pueblu. Fundar nel añu 1480 y formó parte d'un antiguu conventu de relixoses Mínimes. Cuenta con una fachada principal formada pola superposición de dos arcos, sobre esta portada apaez una fornica central na que s'alluga una cruz de fierro forxáu. Nel interior la bóveda ye de cañón, la capiya mayor de planta cuadrada cerrar con senciella bóveda d'aresta y ye d'amenorgaes proporciones, del llau de la epístola atopa una imaxe de San Antonio del sieglu XVI.
Castiellu del Cuernu
Ta asitiáu nel Cuetu del Cuernu o Santa Marina a 731 msnm. El so datación más antigua correspuende a los sieglos X y XI, el so momentu culminante correspuende a los sieglos XII y XIII, coincidiendo cola dominación árabe. Nel sieglu XIII la tierra ye ganada al Islam y donada al Temple y nel 1312 esti castiellu ye donáu a la Orde de Santiago. Anguaño solo queden los murios perimetrales de gran espesura, d'obra de mampostería y tapial. Anguaño esiste un proyeutu de restauración y realización d'un proyeutu nes proximidaes d'esti castiellu, dende'l cuál podrá esfrutase de maraviyoses vistes.
Conceyu
Asitiáu na Plaza d'España, construyir nel sieglu XIX y reformóse en 1993.
Plaza de Toros
Pertenez al sieglu XIX, fecha que figura nel arcu de la puerta grande. Tien una capacidá pa 2500 llocalidaes, cuenta con graes de mampostería sacante los cuatro primeres que tán forraes de cayuela. El graderíu ye de diseñu anular, asitiáu nuna bóveda de cañón. Inaugurar en 1885 con toros d'Álvaro Montero d'Espinosa y con Manuel García Cuesta, El Espartero, como únicu espada.
Cine-Teatru «San Vicente»
Llamáu «Cine San Vicente», por pertenecer en primer llugar a la confrería de San Vicente, anque darréu foi adquiríu pol que foi alcalde d'esta villa Don Ezequiel Navarro, y darréu pasó a ser propiedá municipal. Pertenez al sieglu XIX o empiezos del XX, el so estilu ye Neomudéxar, con tribunes y palcos, d'especial interés son los platones de tipu modernista. Consta de platees, gallineru, butaques y escenariu.Tien capacidá p'acoyer a 375 persones.
Fuentes
Esisten numberoses fontes distribuyíes pol cascu urbanu y redoma.Destaquen la de la Pandiella, la del Paséu San Onofre, la fonte del Xudíu, la fonte Cañaveral, la del Pilarito, la Fontanilla, la del Valdegallina, ente otres.
Cueva de l'Agua
thumb|left|Cueva de Fonte de León. Ta asitiada na Sierra del Puertu. Ye la más grande atopada hasta la fecha y conocida dende antiguu pola lliteratura científica. Ta declarada LIC al allugar una nutrida colonia d'esperteyos. Tien un llagu interior de 250 m² de superficie. Nes sos sales interior y menos accesibles hai gran variedá de espeleotemas d'interés y bien calteníos como colaes, tours, estalactites, estalagmites, sombreros-fungos, etc. Atopáronse restos arqueolóxicos como un grabáu d'ángulos entecruzaos a manera de dientes de sierra.
Cueva de Masero
Ta asitiada na Sierra del Castiellu del Cuernu. Ye un cuévanu formáu por una dolina de desprendimientu, a la cual apuértase por una torca de 6 m de fondura. Tien un percorríu d'unos 80 metros lliniales, con seis sales, llegando a tener nel so conxuntu 1000 m². La so importancia anicia nel mapa y variedá de too tipu de espeleotemas: estalagmites, estalactites de toles formes (escéntriques, helicoidales, curves, con forma de punta de llanza, de filu d'hachu, de nales de camparina, coraliformes, etc), cristales de aragonito, velos de mediu metro,columnes, sifones, lenares, etc. Ye ensin dulda la cueva más espectacular dende'l puntu de vista xeolóxicu. Ye una cueva de formación continua, un viveru dekarst, con espeleotemas vivos y en plenu desenvolvimientu, únicos a nivel rexonal y cuasi nacional.
Cueva de los Postes
thumb|Cueva de Fontes de León. Alcontrar na Sierra del Cuernu, nes cercaníes de la del Caballu y al Masero, el so accesu ye complicáu. Tien delles sales, a la primera apuértase al traviés d'un pequeñu arcu formáu por columnes de cerca d'un metro d'alto que son el motivu pol que se-y denomina cueva de los postes. Una de les sales denominar tabayón de piedra, pos consta d'una tendalada de nidia pendiente queda la sensación de tar reparando una cascada de piedra. El principal interés d'esta cueva nun mora solo nel so valor xeolóxicu, yá que tien un importante xacimientu arqueolóxicu; atopáronse hasta la fecha restos que daten dende'l Neolíticu a la Edá del Fierro. Los más antiguos, 4000 años A.C suponen la ocupación d'esta cortil como llugar d'enterramientu. Darréu apaez una etapa d'abandonu, (entá por confirmar mientres la Edá del Cobre yal del Bronce), na Edá del Fierro (300 AC gasta cambéu d'era). Mientres la transición a la ocupación romana paez que s'usa como santuariu onde se depositen ufriendes (lucernas, vasíes de cerámica y monedes) a los sos dioses.
Cueva del Caballu
thumb|left| Cueva de Fontes de León. Atópase na Sierra del Cuernu. Ye xunto cola de la Llamparuca la más amenorgada de tamañu,pero con una sala de gran altor algamando los diez metros en delles zones.Anque s'atopa deteriorada pola so bona accesibilidá, inda conserva magnífiques tendalaes y tours. El so nome deber al aspeutu d'una tendalada parietal que s'alluga cuasi a la fin de la cueva y que, dende la entrada l'efectu ópticu fai que s'asemeye a la cabeza d'un caballu.
Cueva de la Llamparuca
Esta na Sierra del Puertu, a cien metros de la Cueva de l'Agua. Ye una de les más pequeñes, consta de 3 a 4 sales qu'anque tienen accesibilidá complicada sufrieron gran deterioru. Sicasí, caltién bona variedá de espeleotemas, gours, colaes, columnes,estalactites, estalagmites.
Truganini
Truganini (Islla Bruny, Tasmania, escontra 1812-Hobart, Tasmania, 8 de mayu de 1876) o Trugernanner, foi una muyer aborixe tasmana, considerada tradicionalmente como la postrera orixinaria pura, y tamién última falante de la llingua orixinaria de Tasmania nos trés últimos años de la so vida. Esisten diverses versiones de la trescripción del so nome, incluyendo: Trugernanna, Trugannini y Trucanini. Apaez tamién sol nome de Lallah Rookh.
Biografía
Nació escontra 1812 na islla Bruny (Lunawan-na-Alonna na llingua aborixe local), nel estremu sureste de Tasmania. Yera fía de Mangerner (transcrito tamién como Mangana), xefe de los habitantes de la islla. Antes de cumplir los 18, la so madre fuera asesinada, apuñalada por unos cazadores de ballenes, el so primera prometíu morriera afogáu mientres intentaba salvala de ser raptada, y la so hermana, Moorinna, morriera al poco tiempu de ser raptada. En 1829, xunir a Woorrady.
Cuando'l Gobernador George Arthur llegó a la Tierra de Van Diemen en 1824, diseñó dos estrategia p'acabar col conflictu ente los colonos y los aboríxenes. Per un sitiu, premió la so captura, tanto adultos como neños, y en 1830 estableció una llinia de desmarcación, la Llinia negra (Black Line), p'aisllalos de los colonos. Per otru llau intentáronse establecer contactos colos aboríxenes tasmanos que sobrevivieren a la Guerra negra, con cuenta de convence-yos de qu'aceptaren vivir nun campamentu, Wybalenna Aboriginal Establishment, na islla de Flinders, al nordeste de Tasmania.
La campaña empezó na islla Bruny onde hubiera menos hostilidaes que n'otres partes de Tasmania. De 1830 a 1834, Truganini y Woorrady acompañaron a George Augustus Robinson, un misioneru cristianu, pa sirvi-y de guía y d'intérprete nes sos misiones en territoriu orixinariu, convencíos de qu'esa yera la manera de protexe-yos de la violencia. En 1835, Robinson convenció al xefe Mangerner por que'l so pueblu fuera treslladáu de la islla Bruny a la islla de Flinders, al nordeste de Tasmania, en cuenta de alimentos, ropa, agospiamientu, prometiéndo-yos que yera un asentamientu provisional y que más palantre podríen tornar a la so tierra. Truganini y Woorrady fueron treslladaos xunto con otros 230 orixinarios, postreros sobrevivientes d'ente los indíxenes de Tasmania. Fueron convertíos al cristianismu y Robinson bautizó a Truganini como Lallah Rookh, el nome d'una princesa oriental protagonista d'un cuentu popular n'Inglaterra naquella dómina. Robinson esperaba que l'aislamientu salvar, pero munchos morrieron. Truganini llueu se dio cuenta de que les condiciones de vida insalubres nel campamentu, xuníes a la esraizadura de los indíxenes y al espardimientu d'enfermedaes europees contra les que nun taben inmunizados, emponíen el proyeutu al fracasu.
En 1838, Robinson foi nomáu Proteutor de los Aboríxenes y foi encargáu de crear otru asentamientu p'aboríxenes na badea de Port Phillip, frente a Melbourne, n'Australia. En 1839 llevar a Truganini, xunto con Woorrady y otros 14 indíxenes, por que lu ayudar a convencer a los aboríxenes. Desilusionada pola esperiencia tasmana, Truganini xunir a una rebelión d'aboríxenes que s'oponíen a los planes de Robinson, y fuxó con un grupu de persones que consiguieron escapar del campamentu. Vivieron unos dos años en Melbourne y la so contorna pero, al atopase fora de la llei, acabaron robando a los colonos de la rexón de Dandenong pa sobrevivir, convirtiéndose a encomalo en bushrangers. Dirixiéronse entós escontra'l cabu Paterson onde unos miembros del grupu asesinaron a dos cazadores de ballenes y dispararon y mancaron a dellos colonos. Tres una llarga persecución, los responsables de los asesinatos fueron prindaos, xulgaos y aforcaos en Melbourne en 1841. Sábese que Truganini foi mancada de bala na cabeza primero que fuera tamién xulgada colos demás miembros del grupu y unviada de nuevu a la islla de Flinders en 1842. Woorrady acompañar pero morrió mientres el viaxe.
thumb|right|El campamentu de Oyster Cove alredor de 1849, pintura de Charles Edward Stanley (orixinal na National Library d'Australia).En 1856, Truganini y los postreros 46 sobrevivientes del campamentu de Flinders fueron treslladaos a Oyster Cove, al sur de Hobart, dende onde pudo volver visitar la so islla natal. Ellí volvió a entamar en parte col estilu de vida aborixe, recoyendo granes y plantes nel bush, y conches nel mar. En 1869, namái siguíen con vida en Oyster Cove, ella y William Lanney, o Lanne, tamién llamáu Billy o "King Billy", que finó nel añu.
En 1873 Truganini foi treslladada a Hobart, y agospiada en casa de la familia Dandridge, onde morrió trés años más tarde en solicitando que les sos cenices fueren espardíes na canal D'Entrecasteaux. Entamóse un funeral oficial y allegao, con un féretro que resultó tar vacíu: Truganini yá fuera soterrada la viéspora nel campusantu d'una cárcel de muyeres, la Female Factory de Cascades, un suburbiu de Hobart, pa poder ser desaterrada darréu con fines científicos. Dos años más tarde foi desenterrada pola Royal Society of Tasmania y espuesta nel muséu. Hubo qu'esperar hasta abril de 1976, con motivu del centenariu de la so muerte, por que los sos restos fueren cremados y espardíos acordies colos sos deseos.
En 1997 el Royal Albert Memorial Museum, Exeter, devolvió'l collar y el brazalete de Truganini a Tasmania. Amueses de la so piel y del so pelo fueron atopaes nel Royal College of Surgeons d'Inglaterra, y devueltes a Tasmania en 2002. Envalórase que los restos d'unos 50.000 orixinarios tasmanos y australianos queden en posesión d'instituciones médiques y científiques nel mundu.
Sobre Truganini
thumb|right|Truganini en 1831, retratada por Thomas Bock.Truganini foi descrita polos sos coetaneos como una muyer de baxa estatura, de formosa y caltriante mirada, valiente ya intelixente, y que de moza fuera bien guapa y curiosa. Nun tuvo descendencia.
En 1876, el gobiernu de Tasmania anunció oficialmente'l so fallecimientu como'l de la postrera orixinaria tasmana, nun intentu de dar la guerra contra los orixinarios por rematada al escastase'l "principal problema": el pueblu autóctonu de Tasmania. El fechu de que Truganini fuera la última "pura" (n'inglés: pure blood) ye consideráu por munchos como un mitu creáu por conveniencia política, que pervivió hasta'l sieglu XXI.
Esiste inda una comunidá orixinaria en Tasmania, descendientes na so mayoría de muyeres orixinaries de les islles del estrechu de Bass. Fanny Cochrane, una indíxena nacida nel asentamientu de la islla Flinders, sobrevivió a Truganini y tuvo 11 fíos.
Truganini ye'l nome d'un cantar de Midnight Oil; el cantar fala en parte de Truganini, pero tamién de lo que Midnight Oil vía como los problemes social y medioambiental australianos, incluyendo'l de la monarquía.
En 1975, el gobiernu d'Australia editó un sellu de correos cola efixe de Truganini, dientro d'una serie titulada Six Famous Australian Women (seis muyeres australianes famoses).
Akodon boliviensis
El mure de yerba boliviano (Akodon boliviensis) ye una especie de royedor na familia Cricetidae. Alcuéntrase en Bolivia, Chile, y Perú.
Sendtnera
Sendtnera (embrivíu Sendtnera) ye una revista con ilustraciones y descripciones botániques que ye editada pola Universidá de Múnich dende l'añu 1993 col nome de Sendtnera: Mitteilungen der Botanischen Staatssammlung und des Instituts fur Systematische Botanik der Universitat Munchen.
Senckenbergiana. Wissenschaftliche Mitteilungen der Senckenberischen Naturforschenden Gesellschaft
'''Senckenbergiana. Wissenschaftliche Mitteilungen der Senckenberischen Naturforschenden Gesellschaft (embrivíu Senckenbergiana''') foi una revista con ilustraciones y descripciones botániques que s'espublizó en Frankfurt del Main dende l'añu 1919 hasta 1954. Foi reemplazada por Senckenbergiana Biologica.
El Quintu Legalidá
El Quintu Legalidá ye un llugar de la parroquia de Caborana nel conceyu asturianu d'Ayer.
Akodon budini
Akodon budini ye una especie de royedor de la familia Cricetidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase n'Arxentina.
El Terceru Legalidá
El Terceru Legalidá ye un llugar de la parroquia de Caborana nel conceyu asturianu d'Ayer.
Puertu de Seattle
El Puertu de Seattle (n'inglés: Port of Seattle) ye una autoridá portuaria que va dende'l puertu marítimu como tal hasta'l aeropuertu de Seattle. La so creación aprobar poles autoridaes del Condáu de King (Washington) el 5 de setiembre de 1911.
En 2011 celebraron el so centenariu.
Puertu de Santos
thumb|TECON Santos ye la mayor terminal de [[containers de Suramérica.]]
El Puertu de Santos (en portugués: Porto de Santos) ye'l principal puertu de Brasil y d'América Llatina. Atópase alcontráu na ciudá de Santos, nel Estáu de São Paulo. El sistema d'accesos terrestres al puertu ta conformáu peles autopistes Anchieta y Imigrantes y por dos llinies de ferrocarril (Ferroban y MRS). Tien una área de 7.770.000 metros cuadraos.
La ciudá de Santos alcontrar nel puntu más fayadizu pa poder treslladar al esterior les mercancíes de la zona. La estructura ferroviaria, empecipiada nel periodu del Imperiu, garantizó'l aflujo de cargues, principalmente café, destinaes al comerciu esterior.
Allugáu a 70 quilómetros de la ciudá más grande d'América del Sur, São Paulo, el puertu ye la salida al esterior de los principales distritos industriales del Gran São Paulo y del complexu industrial de Cubatão.
La Compañía Siderúrxica Paulista, amestada a la siderúrxica USIMINAS, de Minas Gerais, tamién opera un puertu qu'utiliza la mesma canal de tránsitu d'embarcaciones. Ye práuticamente una estensión privada del Puertu de Santos, que ye estatal.
Líder del mercáu portuariu brasilanu, el Puertu de Santos atiende tamién les necesidaes d'otros países suramericanos qu'embarquen y desembarquen les sos cargues nel mesmu.
Akodon azarae
El  mure de pacional pampeano, o mure de Azara (Akodon azarae) ye una especie de royedor propiu de Sudamérica. Alcuéntrase n'Arxentina, Brasil, Paraguái, Uruguái.
Ye güéspede natural del virus Junín (tresmite la fiebre hemorráxico arxentina), xunto col mure maicero, Calomys musculinus. Tamién porta'l Hantavirus Maciel.
Pesa en permediu 19 g, variando estacionalmente (el pesu ye máximu en primavera, amenorgando no siguientes meses y vuélvese a amontar pel iviernu). Mide ente 7-15 cm, y el llargor de la cola ente 5-10 cm. Tien pates curties; piel nidio, oliváceo amorenada dorsalmente, y un tinte mariellu blancuciu en banduyu; costazos y ñariz pardu acolorataos, y tien un borrosu aniellu en güeyos. La fema tien 8 mames. El machu ye bien polígamu. El so periodu reproductivu dura 8 meses: de setiembre a abril, y pel iviernu con máximu alimentu, recuperar de la crianza. Xesta 22,7 díes, pare dos veces al añu; 3,5 de camada con un pesu de 2,2 g. Algamen el maduror sexual a los 2 meses, y viven 10-12 meses.
Árabe saḥarianu
El árabe saḥarianu d'Arxelia (tamién conocíu como árabe saḥarianu, árabe tamanrasset, o árabe tamanghasset) tratar d'una variedá d'árabe con carauterístiques llingüístiques sistemáticamente estremaes del árabe estándar. L'árabe saḥarianu d'Arxelia ye faláu por una población envalorada de 100.000 persones n'Arxelia, principalmente a lo llargo de la frontera marroquina col Atles. Tamién ye faláu por unes 10.000 persones nel vecín Níxer.
Tocqueville (Eure)
Tocqueville ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Candice Accola
thumb|276x276px|Candice Accola na [[Convención Internacional de Cómics de San Diego en 2011.]] Candice Rene Accola ye una actriz y cantautora estauxunidense. Ye conocida pol so papel de Caroline Forbes na serie de The CW, The Vampire Diaries.
Música
N'avientu de 2006, Accola llanzó'l so álbum debú, It's Always the Innocent Ones, de forma independiente nos Estaos Xuníos. Accola co-escribió trelce de los catorce cantares del discu. La pista restante foi un cover de hit de Til Tuesday "Voices Carry". En 2008, l'álbum foi re-llanzáu en Xapón y llogró un gran ésitu. Candice Accola tuvo presente como cantante soporte y corista na xira de Hannah Montana & Miley Cyrus: Best of Both Worlds Concert de Miley Cyrus y apaeció como ella mesma en 2008 na película del conciertu 3D de tala xira. En febreru de 2011, Accola realizó un cover de "Eternal Flame" de The Bangles na serie The Vampire Diaries.
Actuación
Participó en distintes películes tales como On the Doll xunto a Brittany Snow, Pirate Camp, The Truth About Angels y tuvo un pequeñu papel na premiada película Juno. Tamién participó en series como Supernatural, Drop Dead Diva y Greek.
Tamién emprestó la so voz pa la campaña de Lymenaíde, en contra de la Enfermedá de Lyme, cuntando la so esperiencia personal. The Vampire Diaries foi'l trampolín pa la fama tantu pa Candice Accola como pa la mayoría del repartu. L'actriz anguaño alcuéntrase filmando la septima temporada que yá inda non esta siendo tresmitida por The CW y Warner Channel pa Llatinoamérica, tuvo una gran pasada pola últimu entrega de los Teen Choice Awards 2010 ganando 7 premios, ente los que se destacar Meyor Serie de Fantasía/Sci-Fi y Meyor Serie Revelación. Tamién nos People's Choice Award 2010 ganando Meyor Drama Nuevu de TV. thumb|274x274px|Candice Accola al pie del so compañeru d'repartu de [[The Vampire Diaries (serie de televisión)|The Vampire Diaries Michael Trevino.]] El rol de Candice ye'l de Caroline Forbes, una moza un tanto superficial que tien que vivir el drama d'un padre ausente, una difícil rellación cola so madre xérif, amigues que munches vegaes nun la soporten y romances munches vegaes ensin corresponder. Cuando Caroline tresformar en vampiru tou camuda pa ella. El so rol comparte principalmente escenes con Elena Gilbert (Nina Dobrev), Bonnie Bennett (Katerina Graham) y Matt Donovan (Zach Roerig), el so noviu na primera y metá de segunda temporada. Pero a partir de la segunda temporada'l so personaxe atrai muncho más l'atención. Tresformada en vampiru camuda en munchos sentíos pa bien, y va tener un romance col tamién novatu home llobu Tyler Lockwood (Michael Trevino). Ente que na tercer y cuarta temporada, interactúa con Klaus, -personaxe antagonista interpretáu por Joseph Morgan- quién, namoráu d'ella, foi refugáu repitíes vegaes hasta confesar lo que siente por él na quinta. Na sesta temporada caltién una rellación con unu de los personaxes principales, Stefan Salvatore (Paul Wesley).
Vida personal
thumb|273x273px|Candice Accola, xunto a los sos compañeru de [[The Vampire Diaries (serie de televisión)|The Vampire Diaries, Nathaniel Buzolic, Katerina Graham, Matt Davis y Sebastian Roché.]] Candice Accola casóse col guitarrista de The Frai, Joe King, na ciudá de Nueva Orleans, el 18 d'ochobre de 2014. A esta boda allegaron otros actores de The Vampire Diaries, ente ellos Paul Wesley, Nina Dobrev, Phoebe Tonkin y Claire Holt.
Xunto col so compañeros de repartu de la serie The Vampire Diaries, Michael Trevino y Ian Somerhalder, son partidarios de Proyeutu It Gets Better, que'l so oxetivu ye prevenir el suicidiu ente los mozos de la comunidá LGBT.
A pesar de que los sos padres son republicanos, Candice amosó'l so sofitu pol presidente Barack Obama, Accola ye una activista de los derechos de la comunidá homosexual.
El día 31 d'Agostu de 2015 revelaba por una semeya na rede social Instagram, al pie del so home Joe King y les dos fíes d'este, que taba esperando un ñácaru
Anvéville
Anvéville ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Alice Pegler
Alice Marguerite Pegler foi una profesora, pañadora y botánica sudafricana.
Biografía
Fía de S. Mackin Pegler, Alice foi educada nel Conventu Dominicanu en King William's Town. Anque entrenada como profesora, abandonó esa carrera ya instalóse en Kentani, onde crio y educó a les sos sobrines. Sufrió problemes de salú a lo llargo de la so vida; y especialmente problemes crónicos cola so vista.
Mientres en Kentani, empezó una recueya estensa de toa flora dientro d'un radiu de 7,5 km del pueblu. Les sos recueyes conducieron a una correspondencia regular con botánicos como Peter MacOwan, Harry Bolus, HHW Pearson, Selmar Schonland y Illtyd Buller Pole-Evans.
Los sos meticulosas notes sobre les plantes de Kentani, al traviés de les estaciones publicar en ''Ann. Bol. Herb.'' 5: 1-32 (1918). Nun se llindó a la flora, sinón tamién recoyó escarabayos, dípteros, arañes, y escorpiones. En 1903, viaxó al Transvaal y recoyó ente Rustenburg y Johannesburgu. La so mala salú finalmente causólu que s'especializara n'algues y fungos. Una enumeración de los fungi recoyíos ente 1911 a 1914 nel Distritu de Kentani, publicar en ''Ann. Bol. Herb.'' 2: 184-93 (1918).
Bolus rindió tributu a les sos recueyes nel v. 2 de los sos Orquídees de Sudáfrica (1911) y, describir como daquién "que, a pesar de la so delicada salú, foi infatigable n'esplorar la flora del so distritu". Nos siete años anteriores a la so muerte, convertir nuna inválida. Los sos 2.000 exemplares, fueron donaos al Institutu Botánicu Nacional de Sudáfrica en Pretoria.
Xéneru
Peglera Bolus (el cual aportó nun sinónimu pa Nectaropetalum Engl.)
Weslley Smith Alves Feitosa
Weslley Smith Alves Feitosa ye un futbolista brasilanu.
Le Torpt
Tien una población de y una superficie de  km².
Rexones d'Etiopía
thumb|300px|Rexones y ciudaes con estatus especial d'Etiopía
D'alcuerdu a la Constitución política etíope, esti sistema de rexones alministratives o kililoch, hai remplazado al antiguu sistema de provincies, vixente hasta 1996; el cual entá ye utilizáu, extraoficialmente, pa indicar l'allugamientu dientro d'Etiopía.
Demografía
(*) Estimación al 2007.
Jean Acker
Jean Acker foi una actriz d'Estaos Xuníos de cine. La so carrera estender dende la dómina del cine mudu hasta la década de 1950. Tuvo casada con Rodolfo Valentino.
Biografía
Acker, que yera lesbiana, foi amante d'Alla Nazimova, una actriz que los sos contactos facilitaron a Acker l'axustar un contratu selmanal de 200 dólares con un estudiu cinematográficu. Acker dempués caltuvo tamién rellaciones con Grace Darmond, que yera una moza recién llegada al cine.
Conoció al actor Rodolfo Valentino nuna fiesta, y casóse con él el 6 de payares de 1919. La mesma nueche de bodes abandonó a Valentino y allegó al apartamentu del so amante Grace Darmond, polo cual el matrimoniu nun llegó a peracabase.
Jean Acker interpretó pequeños papeles hasta principios de los años cincuenta, y vivió xunto a la so pareya, Chloe Carter, en Beverly Hills. Finó en 1978, a los 84 años d'edá, y foi soterrada nel Campusantu de Holy Cross en Culver City, California.
Ardouval
Ardouval ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Myioborus torquatus
'''Myioborus torquatus ye una especie d'ave paseriforme de la familia Parulidae qu'habita n'América Central.
Descripción
La candelita collareja mide alredor de 12,5 cm de llargu y pesa una media de 11 g. La parte cimera de la so pileu ye castañu acoloratáu y ta enmarcáu pol negru del restu del pileu y la frente. El so llombu ye de color gris escuru y el restu de les sos partes cimeros son corites, coles plumes esteriores de la cola blanques. La so cara y partes inferiores son de color mariellu intensu, salvo una banda corita que lu crucia pela parte cimera del pescuezu a manera de collar.
Dambos sexos tienen un aspeutu similar, y los xuveniles tienen un plumaxe menos llamativu, col llombu parduzu, y la so cabeza ye totalmente corita, ensin el mariellu y castañal acoloratada de los adultos, y les sos partes inferiores son d'un mariellu más apagáu y escarecen del llurdiu acoloratáu del pileu.
Distribución y hábitat
La candelita collareja ye endémica de los montes de Costa Rica y l'oeste de Panamá. Atópase nes selves de monte ente los 1500 m y el llende cimera del monte, amás de los ribayos y pacionales axacentes.
Comportamientu
thumb|left|Exemplar al pie del so nial. Aliméntase d'inseutos, y con frecuencia estiende la so cola oldeada cola mientres escuerre a les sos preses. Suel formar parte de bandaes mistes d'alimentación y con frecuencia sigue al ganáu p'atrapar a los inseutos qu'axoricen los mamíferos.
La so dómina de cría ye ente marzu y mayu. Constrúi un nial cubiertu nel suelu o un terremplén empináu, escondíu ente la vexetación o so un tueru cayíu. Constrúi'l so nial con una entrada redonda y utiliza yerbes, corteces d'árbol, fibres vexetales y fueyes. La fema pon 2 o tres güevos blancos o de color crema con pequeños llixos partas. La incubación de los güevos dura unos dos selmanes.
Blatino Erotica Awards
Historia
Los gallardones Blatino Erotica Awards, empiecen en 2007 como parte de Blatino Oasis, un resort pa gais y bisexuales de color allugáu en Palm Springs, California. L'oxetivu de la premiación, según los sos organizadores, ye "reconocer la contribución de los homes d'ascendencia afro y llatina na industria del sexu, que munches vegaes ye pasada por altu, y que'l so trabayu ye clasificáu como eróticu o sensual por naturaleza". El creador de Blatino Erotica Awards ye Joe Hawkings, un conocíu activista gai afroestauxunidense. En 1989, Hawkings foi'l primer home abiertamente homosexual de color n'apaecer nun programa de televisión n'Estaos Xuníos, en The Oprah Winfrey Show.
Ganadores
Dientro de los gallardoniaos atópense conocíos artistes de la industria del porno gai, tales como Tiger Tyson (2007), Marc Williams (2008), Bobby Blake (2009), Ty Lattimore (2010), Diesel Washington (2011), y Randy Cochran (2012).
Mary Albertson
Mary Ann Albertson nacida Mary Ann Mitchell, foi una botánica, curadora, y astrónoma estauxunidense.
Cantar gregoriano
240px|thumb|L'[[Propios de la Misa|introito Gaudeamus omnes, en neumas del sieglu XIV (Graduale Aboense).]] El términu cantar gregoriano refierse polo xeneral a un tipu de cantar llano (simple, monódico y con una música supeditada al testu) utilizáu na lliturxa de la Ilesia católica, anque n'ocasiones usar nun sentíu ampliu o inclusive como sinónimu de cantar llano.
Mary Albertson
De 1904 a 1914, curó'l memorial de Maria Mitchell, alcontráu na isla Nantucket, Massachusetts. El so trabayu ellí cubrió tantu'l naciente Departamentu de botánica como l'Observatoriu astronómicu. Nesi Departamentu, curó'l Herbario vexetal de Nantucket, en conmemoración del amor del so primu Mitchell pola flora.
Cantar gregoriano
Historia del cantar gregoriano
Tienen De rastrexase los sos oríxenes na práutica musical de la sinagoga xudía y nel cantar de les historia del cristianismu primeres comunidaes cristianes. La denominación cantar gregoriano procede del fechu de que la so escoyeta atribuyir al papa Gregorio Magno, y trátase d'una evolución del cantar romano confrontado al cantar galicano. Tien De esclariase y entendese que'l cantar gregoriano nun foi compuestu pol papa Gregorio I Magno, nin tampoco arrexuntáu por él. Foi a partir del sieglu IX cuando empezó a acomuñar el so nome a esti compendiu musical, sobremanera a partir de la biografía de Juan el Diáconu.
Mary Albertson
Finó en 1914 na islla Nantucket.
Cantar gregoriano
Historia del cantar gregoriano
Dende la so nacencia, la música cristiana foi una oración cantada, que tenía de realizase non de manera puramente material, sinón con devoción o, como dicía Pablo de Tarsu: «Cantando a Dios nel vuesu corazón». El testu yera, pos, la razón de ser del cantar gregoriano. En realidá'l cantar del testu basar nel principiu, según San Agustín, «El que canta bien, ora dos veces». El cantar gregoriano enxamás va poder entendese ensin el testu, que tien prelación sobre la melodía y ye el que-y da sentíu a ésta. Poro, al interpretalo, el cantores tienen d'entender perbién el sentíu del testu. Arriendes d'ello, débese evitar cualesquier impostación de voz (ensin respigos) de tipu operísticu en que s'intente'l llucimientu del intérprete. Del cantar gregoriano ye d'onde proceden les maneres gregorianes (una adautación de les maneres griegues), que dan base a la música d'Occidente. D'ellos vienen les maneres mayor y menor, y otros menos conocíos.
Mary Albertson
La fía de Albertson, Alice Owen Albertson foi l'autora del llibru 'Nantucket Wildflowers' (G. P. Putnam' Fíos,1921).
Cantar gregoriano
Carauterístiques xenerales
miniatura|Llibro de cantar llano.
Clasificación
Les obres de cantar gregoriano clasificar según diversos criterios:
Formes musicales
Les principales espresiones del cantar gregoriano son el recitativo llitúrxicu, la salmodia, la Santa Misa y el Oficiu divín. Los testos conocíos como accentus son entonaos polos obispos, polos sacerdotes o polos diáconos, principalmente nuna sola nota, con fórmules melódiques bien simples en ciertos llugares de cada oración gramática. Los cantares más complexos son cantaos por coros o solistes espertos nel cantar gregoriano. Esisten munches coleiciones de cantares llitúrxicos: Graduale Romanum (o tamién el Graduale Triplex, col mesmu conteníu pero con triple notación), que contién los cantares Propios de la Misa Propios y el Ordinariu de la Misa Ordinariu; el Liber usualis, que contién los cantares de la forma estraordinaria de la Misa (Misa Tridentina) y los cantares del Oficio Divín.
Los cantares del Propiu de la Misa
Los Propios de la Misa Propios tán constituyíos por pieces que se canten según el tiempu llitúrxicu o según la fiesta que se celebra. Estos camuden cada domingu, lo opuesto a los cantares del Ordinariu, que los sos testos nunca camuden. Los cantares de Introito, Gradual, Aleluya, Tracto, Secuencia, Ofertorio y Comunión formen parte del Propiu de la Misa o, en llatín, Proprium Missae.
Gradual, aleluya o tracto: dempués de les llectures
Diferencies ente l'ordinariu y el mesmu de la misa
La diferencia básica ta na lletra. Los cantares del ordinariu siempres tienen la mesma lletra, ente que nos cantares del propiu la lletra varia y tamién puede camudar la música. Tou esto depende de la fiesta que se celebre y del calendariu llitúrxicu. A partir del sieglu X, realizáronse reformes sobre'l repertoriu del cantar gregoriano, tanto cambeos qu'apaecieron de forma bonal como cambeos o axustes que se realizaron d'una forma totalmente empobinada. Pueden atopase tres manifestaciones: el tropu, la sequentia y el drama llitúrxicu.
Clases de tropos
La secuencia ye un tipu especial de tropu. Ye un tropu del Alleluia (bien melismático) que, col tiempu, independizar de la pieza orixinal. Fixéronse independientes, sobremanera por tener testu y música completa. El drama llitúrxicu son pequeñes obres de teatru que se realicen na Ilesia.
Los cantares del Oficiu Divín
El Oficiu Divín (tamién conocíu como Lliturxa de les Hores) ye la oración llitúrxica cotidiana qu'han de cantar los cristianos, sían relixosos o llaicus. Nos monesterios/conventos, los monxos/monxes faen una posa nos sos llabores y axúntense a determinaes hores del día (hores canóniques) pa faer la so oración. Estes oraciones cantar mientres tiempos llargos, especialmente los himnos al empezar, los antifonarios usaos pa los salmos, los salmos mesmos, y pa los antifonarios Marianos. Estos son cuatro canciones (Alma Redemptoris Mater, Ave Regina Caelorum, Regina Caeli y Salve Regina), que vienen del sieglu XI y son más complexos que la mayoría de los antifonarios de los salmos.
Repertoriu
El repertoriu de cantares pal oficiu divín consta de:
Influencia
thumb|405px|Antifonario con cantar gregoriano.
Enllaces esternos
«Gregorian Missal» — Richard Lee.
Cecilia Helena Payne-Gaposchkin
Biografía
Estudió primeramente botánica, física y química na Universidá de Cambridge. Ante la imposibilidá de consiguir un títulu ellí por cuenta del so sexu, abandonó Inglaterra nel añu 1922 col enfotu de vivir n'Estaos Xuníos, que la so nacionalidá acabó llogrando en 1931. En 1925 convertir na primer persona en llograr un doctoráu nel área d'astronomía nel Radcliffe College (anguaño parte d'Harvard) y facer gracies a la so disertación sobre “atmósferes estelares, una contribución al estudiu d'observación de les altes temperatures en capar inversores d'estrelles” (Stellar Atmospheres, A Contribution to the Observational Study of High Temperature in the Reversing Layers of Stars). L'astrónomu Otto Struve caracterizó'l trabayu de Cecilia como: “de xuru la tesis doctoral n'Astronomía más brillosa de la hestoria”. Aplicó la teoría de la ionización desenvuelta pol físicu Meghnad Saha pa poder rellacionar esautamente la clasificación espectral de les estrelles coles sos temperatures absolutes. La tesis estableció que'l hidróxenu yera'l componente principal de les estrelles.
Nun viaxe posterior al traviés d'Europa nel añu 1933 conoció al astrofísicu rusu Sergei I. Gaposchkin n'Alemaña. Ayudólu a consiguir un visáu a los Estaos Xuníos y casáronse en marzu de 1934, llegando a tener trés neños. Payne-Gaposchkin siguió siendo una científica activa mientres tola so vida y pasó tola so carrera académica en Harvard. Mientres delles décades nun tuvo un puestu oficial ellí, hasta qu'en 1938 concedióse-y el títulu de “astrónoma”. En 1956 foi la primer muyer n'algamar el puestu de profesora acomuñada en Harvard, y más tarde foi la primer muyer en dirixir ellí un departamentu.
Akodon cursor
El mure de yerba amosador  o acodonte amosador (akodon cursor), ye una especie de royedor d'América del Sur.
Llocalización
Alcuéntrase en Brasil.
Willow Smith
Willow Camille Reign Smith Pinkett, conocida profesionalmente como Willow, ye una actriz, modelu y cantante pop. Ye la fía de Will Smith y Jada Pinkett Smith, y la hermana menor de Willard "Trey" Christopher Smith III y Jaden Smith. Smith fixo'l so debú como actriz en 2007 na película I Am Legend y dempués apaeció en Kit Kittredge: An American Girl xunto a Abigail Breslin. Recibió'l premiu Young Artist Award pola so actuación. Amás d'actuar empecipió la so carrera musical na seronda de 2010 col llanzamientu de los sos senciellos «Whip My Hair» y «21st Century Girl» (2011), gracies a la firma cola so mentor Jay-Z y la so discográfica Roc Nation, convirtiéndose asina na artista más nueva en roblar col sellu. «Whip My Hair» algamó'l so puntu máximu nel númberu 11 nel Billboard Hot 100. El videu foi nomáu como Video del Añu nos premios BET Awards mientres l'añu 2011.
Biografía
Ye la fía menor de Will Smith y Jada Pinkett Smith. En 2007, Willow participó na película Soi Lleenda al pie del so padre Will Smith. Nel 2008 dio vida al personaxe de Countee en Kit Kittredge: Suaños de periodista. En 2009 emprestó la voz al personaxe de Abby na versión navidiega de la película Madagascar, y al personaxe Nácaru Gloria en Madagascar: Escape 2 Africa.
Mientres el 2009 y el 2010, Willow intrepretó a True Jackson de neña na serie orixinal de Nickelodeon True Jackson.
Con solu 10 años robló col sellu Roc Nation y llanzó el que sería'l so primer senciellu y l'entamu de la so carrera musical, "Whip My Hair".
En 2011 llanzó'l so segundu single, "21st Century Girl". N'ochobre d'esi mesmu añu, Nicki Minaj realizó una collaboración nel tercer senciellu de Willow, "Fireball". Smith confirmó que'l so álbum llamaríase Knees and Elbows (n'español, "Rodíes y Coldos"), y según les sos propies pallabres escoyó esti nome porque "tol mundu caise, y sí, rallar les rodíes y los coldos pero siempres se vuelven a llevantar". El discu diba ser publicáu oficialmente por Roc Nation el 3 d'abril de 2012, pero por razones desconocíes la so publicación foi atayada.
El 1 de mayu de 2012, Smith publicó un videoclip pal cantar "Do it Like Me (Rockstar)" al traviés de la so canal oficial en YouTube.
Mientres los BET Awards, Smith dio un adelantu d'un nuevu cantar tituláu "I Am Me", escrita en collaboración cola cantante australiana Sia. El cantar completu, xunto con un videoclip empobináu por Newyorkcity, foi publicada na so cuenta de YouTube el 1 de xunetu de 2012, y en menos de 1 selmana del llanzamientu yá cuntaba más de 2.000.000 de reproducciones.
Mientres 2013, Smith empezó a publicar dellos cantares na so cuenta de SoundCloud, como "Sugar & Spice", "Summer Fling", "Drowning", "Find You Somewhere", "Kite", y "5". Estos cantares presentaben un soníu más adultu, y lletres con conteníos más fondos que nos sos anteriores trabayos magar la so curtia edá de trece años. Nun se sabe si estes temes van formar parte del so próximu álbum. Smith tamién se declaró hippie y abiertamente bisexual.
Discografía
2012:  Knees And Elbows (canceláu)
Filmografía
Series
Touffreville (Eure)
Touffreville ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Akodon dayi
Aguarón de campera diurna (Akodon dayi) ye una especie de royedor de la familia Cricetidae.
Llocalización
Alcuéntrase-y namái en Bolivia.
Arelaune-en-Seine
Arelaune-en-Seine ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Yanalamata
Yanalamata ye una casería de la parroquia de Caborana nel conceyu asturianu d'Ayer.