cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
De Euphorbiacearum Generibus
De Euphorbiacearum Generibus (embrivíu Euphorb. Gen.) ye un llibru ilustráu con descripciones botániques que foi escritu por médicu y botánicu francés, Adrien-Henri de Jussieu. Espublizóse en París nel añu 1824 col nome de De Euphorbiacearum Generibus medisque earumdem viribus tentamen, tabulis aeneis 18 illustratum.
Vincetoxicum hirundinaria
Principio activos
Contién alcaloides, acedu clorogénico y acedu sinápico, flavonoides y cetonas terpénicas. Heterósidos ésteres como la vincetoxina (paecida a la condurangina). Tamién contién almidón.
Taxonomía
Nome común:
Sinonimia:
Ellen DeGeneres
Ellen Lee DeGeneres ye una comediante, actriz y presentadora de televisión d'Estaos Xuníos. Ganadora de dellos premios Emmy, presentó dos gales de los Emmy, los premios Grammy en 1996 y 1997 y foi la maestra de ceremonies de la 79ª y 86ª gala de los premiu Óscar. Ye la primer persona de la historia que presenta los trés gales. Conformó, mientres una temporada, el xuráu del cotizáu programa de talentos American Idol.
Primeros años
DeGeneres nació en Nueva Orleans, Louisiana. Los sos padres son Elliot DeGeneres, vendedor de seguros, y Elizabeth (Betty) Jane. Baxa de familia francesa, inglesa, alemana y irlandesa.
Al igual que'l so hermanu Vance DeGeneres, actor y guitarrista del grupu musical de rock Cowboy Mouth, Ellen foi educada como cristiana científica hasta los trelce años. Los padres d'Ellen se divorciaron en xineru de 1974. Dempués del divorciu, Betty Jane casóse col vendedor Roy Gruessendorf en 1975, cuando Ellen tenía 17 años. Al pie de Gruessendorf, Betty Jane y los menores treslladar de Nueva Orleans a Atlanta, Texas. DeGeneres graduar nel Atlanta High School el 21 de mayu de 1976.
DeGeneres volvió a la so ciudá natal pa matriculase en Ciencies de la Comunicación na Universidá de Nueva Orleans. Un semestre más tarde, dexó les clases pa trabayar nun bufete d'abogaos. Tamién trabayó vendiendo ropa, como camarera, pintora de cases, llimpiadora, secretaria, presentadora, baillarina a tiempu parcial. Finalmente, DeGeneres diose cuenta de que nun deseyaba rindir cuentes a un xefe y empezó a pensar qué yera lo que realmente deseyaba faer.
Comedia de monólogos
Siempres que los amigos de DeGeneres celebraben una fiesta, ciscaben qu'ella fixera un númberu risible, a lo qu'ella aportaba. Llueu empezaron a pidi-y que fixera monólogos risibles en pequeños clubes y cafeteríes, y eventualmente entró a trabayar nel Club de la Comedia de Clyde (Clyde's Comedy Club), l'únicu de la so clase en Nueva Orleans. Mientres trabayaba ellí en 1981, DeGeneres grabó les sos actuaciones.
En percorriendo los Estaos Xuníos realizando'l so númberu risible, foi escoyida nuna competencia nacional en 1982 pola canal de televisión de pagu Showtime como la persona más graciosa d'América. A partir d'ende empezó a apaecer en programes risibles y nocherniegos.
Poco dempués, DeGeneres foi convidada a actuar nel Tonight Show pol productor Jim McCawley pa la so primer apaición en 1986. Foi la primer comediante a la que solicitaron qu'acompañara a Johny Carson na so primer visita. McCawley taba convencíu de que DeGeneres aportaría a la meyor y desfaíase n'aponderamientos cada vez que-y la mentaba.
Antes de consiguir el so propiu programa, DeGeneres empezó la so carrera televisiva nes comedies de situación Open House (1989-1990) y Laurie Hill (1992).
DeGeneres tamién participó en dos especiales de la cadena HBO. El primeru llamóse Ellen DeGeneres: The Beginning ("Ellen DeGeneres: L'empiezu") (2000) y grabóse en direutu nel Teatru Bacon de Nueva York. El más recién, grabáu nel mesmu llugar, llamóse Ellen DeGeneres: Here and Now ("Ellen DeGeneres: Equí y agora") (2003). Dempués d'empezar el so programa, DeGeneres anunció que nun volvería realizar monólogos nin xires.
El so estilu risible foi comparáu col del gran humorista Bob Newhart, especialista en monólogos. Foi escoyida'l númberu 16 na llista de los 100 meyores monologuistes de tolos tiempos de Comedy Central.
La comedia Ellen
thumb|right|DeGeneres na entrega de los [[premios Primetime Emmy en 1997.]] thumb|left|DeGeneres en [[1994.]] DeGeneres consiguió captar l'atención del país na esitosa comedia de televisión Ellen (1994-1998) (llamada Estos amigos mios mientres la primer temporada). El programa de la cadena ABC fíxose bien popular nes sos primeres temporaes en parte gracies al inxeniu humorísticu de DeGeneres, lo que fadría que aportara a denomada la Seinfeld femenina.
Ellen llogró un finxu n'abril de 1997 cuando DeGeneres (y el so personaxe na serie) salió del armariu: per una parte, na portada de la revista Time; y por otra na televisión nacional onde declaró públicamente que yera lesbiana a Oprah Winfrey, que faía de la so terapeuta. A pesar del discutiniu, o quiciabes por cuenta d'ella, l'episodiu nel qu'esto asocedía, tituláu The Puppy Episode, foi unu de los más vistos de la serie. Sicasí, episodios posteriores nun llograríen llegar a repitir l'ésitu del episodiu famosu y, tres un descensu nes audiencies, la serie foi retirada de la programación. DeGeneres volvió realizar una xira de monólogos, y más tarde restableceríase exitosamente como presentadora.
Ellen y el so mundu
DeGeneres volvió a la televisión en 2001 con una nueva comedia de la canal CBS, Ellen y el so mundu (The Ellen Show). Anque'l so personaxe yera de nuevu una lesbiana, nun constituyía la tema central de la serie. La serie recibió bien bones crítiques pero una baxa audiencia, polo que se retiró al rematar la primer temporada.
Anque la so segunda serie de comedia nun foi un ésitu, Ellen recibió cobertoria nacional el 4 de payares de 2001 al presentar la Gala de los Emmy. La Gala tuviera a puntu de ser atayada en dos causes por medrana a paecer insensible tres los atentaos del 11 de setiembre de 2001, polo que yera necesariu un nuevu tonu más solemne que coles mesmes dexara a los espectadores escaecer temporalmente la traxedia. DeGeneres consiguió esto, recibiendo delles ovaciones de pies del públicu de la gala a lo llargo de la nueche pola so actuación. La so frase memorable foi: "Dízsenos que sigamos cola nuesa vida como siempres porque nun faelo sería dexar que ganaren los terroristes y, en verdá, ¿qué podría alteriar más a los talibán qu'una lesbiana de traxe frente a una sala llena de xudíos?"
Voz d'animación
thumb|200px|DeGeneres en 2009. DeGeneres emprestó la so voz pal personaxe de Dory, un pexe con problemes de memoria al curtiu plazu, na famosa película d'animación de 2003 Finding Nemo, de Disney y Pixar. La película devolvió a DeGeneres a la fama, amás d'apurri-y crítiques bien positives. Finding Nemo ye una de les películes taquilleres más importantes d'animación. Mientres l'añu 2016 emprestó nuevamente la so voz na esitosa secuela titulada Buscando a Dory, película que supero los mil millones de dólares na recaldación mundial.
El so programa d'entrevistes y otres apaiciones
En setiembre de 2003, DeGeneres presentó un nuevu programa matutín de formatu d'entrevistes, llamáu The Ellen DeGeneres Show. Ente los numberosos programes d'entrevistes que surdieron en 2003 presentaos por celebridaes, el de DeGeneres amontó de manera consistente la so audiencia y recibió crítiques bien positives de munches fontes. Curiosamente, la primer celebridá convidada foi Jennifer Aniston, iconu de la comunidá gai estauxunidense. El programa foi nomáu pa 11 premios Daytime Emmy na so primer temporada, de los que ganó cuatro, incluyíu'l de meyor talk show. El programa ganó 15 premios Emmy nos sos primeres trés temporaes nel aire. A DeGeneres conózse-y polos sos bailles y cantares col públicu de primeres del programa y mientres les poses publicitaries. Suel dar diversos premios y viaxes (gracies a los sos patrocinadores) al públicu qu'allega a vela en direutu. El 17 de payares de 2005, el programa emitióse al aviesu, de forma asemeyada a la película Memento. El 1 de mayu de 2009, el programa celebró la emisión númberu 1.000, cola presencia de diversos invitaos especiales como Paris Hilton, Justin Timberlake o Oprah Winfrey. En payares de 2004, DeGeneres apaeció baillando nuna campaña publicitaria d'American Express. El so anunciu más recién d'American Express, creáu por Ogilvy y Mather, foi emitíu en payares de 2006. L'anunciu, en qu'apaecía al pie d'unos animales, tenía dos minutos de duración y foi rodáu en blancu y negru. thumb|[[Michelle Obama y DeGeneres baillando nuna emisión de The Ellen DeGeneres Show en 2012.]] N'agostu de 2005 DeGeneres foi escoyida de nuevu pa presentar la 57ª Gala Añal de los Premios Emmy. Esta ceremonia tuvo llugar el 18 de setiembre de 2005, tres selmanes dempués de que'l furacán Katrina afarara la mariña oeste d'EE.UU, polo que per segunda vegada Ellen presentaba unos Emmy pocu dempués d'una traxedia nacional. Amás, DeGeneres ye de Nueva Orleans, ciudá esfarrapada polos hinchentes tres el pasu del Katrina. Cuando anunció que presentaría de nuevu los Emmy, bromió: "Yá saben cómo soi, cualquier escusa pa poneme un traxe".
En mayu de 2006, DeGeneres apaeció por sorpresa'l día d'entamu del cursu académicu na Universidá de Tulane, en Nueva Orleans. Tres George H. W. Bush y Bill Clinton, xubió al podiu en bata y con zapatielles acolchaes, alegando que "Dixéronme que tol mundu llevaría túniques" (xuegu de pallabres n'inglés, yá que robe significa tantu bata como túnica).
En 2007, Forbes calculó la fortuna de DeGeneres en 75 millones de dólares. Aproximao gana unos 15 millones de dólares al añu por The Ellen DeGeneres Show. El programa tresmítese anguaño en Chile, Arxentina, Colombia, Uruguái, Ecuador, Venezuela y Perú por OnDIRECTV.
Los premios Óscar
El 7 de setiembre de 2006, DeGeneres foi escoyida como maestra de ceremonies pa presentar la 79ª Gala de los premiu Óscar, que tuvo llugar el 25 de febreru de 2007. Convirtióse asina na primer persona abiertamente homosexual en presentar la gala. DeGeneres señaló que presentar los Oscar suponía la consecución d'un suañu personal. Mientres la ceremonia DeGeneres dixo "Qué nueche tan maraviyosa, cuánta diversidá na sala, nun añu nel que tantes coses negatives dixéronse sobre la raza, relixón o orientación sexual de la xente. Y quiero señalar esto: si nun hubiera negros, xudíos y gais, nun habría Oscars, o naide llamáu Óscar, si pensar". Les crítiques que recibió sobre la so actuación fueron polo xeneral positives, tales como: "DeGeneres trunfó, pos nunca s'escaeció del fechu de que nun taba ellí namái pa entretener a los nomaos al Oscar, sinón pa prestar a la xente en casa". Ello ye que Regis Philbin dixo nuna entrevista que "l'únicu inconveniente foi que nun hubo más Ellen".
Vida personal
thumb|[[Portia de Rossi y DeGeneres en 2012.]] La carrera de DeGeneres tuvo a puntu de naufragar en saliendo del armariu, debíu quiciabes a la repercusión nacional que tuvo y a cierta homofobia latente entós nos medios de comunicación estauxunidenses, y costó-y dellos años volver restablecese exitosamente como presentadora. Daqué asemeyáu asocedió cola so novia Anne Heche, que de secute dexó de recibir propuestes pa interpretar películes. La rellación de DeGeneres cola actriz Anne Heche convirtióse de momentu n'oxetivu de los tabloides. Tres dellos años en primer llinia d'interés de les cámares y periodistes, Heche rompió con DeGeneres y casóse más tarde con Coley Laffoon, un home y cámara d'oficiu. DeGeneres entós caltuvo una rellación cola actriz, direutora y fotógrafa Alexandra Hedison, ya inclusive apaecieron na portada d'una revista d'orientación gay, The Advocate (irónicamente, cuando la so separación yá fuera comunicada a la prensa). Dende 2004 DeGeneres caltién una rellación con una estrella de les series de televisión Arrested Development y Ally McBeal, l'actriz Portia de Rossi. DeGeneres y de Rossi viven anguaño en Beverly Hills, California.
La madre de DeGeneres, Betty, describe nel so llibru Love, Ellen ("Amor, Ellen") que se sintió primeramente varada cuando la so fía anunció que yera lesbiana. Sicasí, sofitar incondicionalmente. Betty DeGeneres pertenez y collabora viviegamente con una asociación de padres y familiares de gais y lesbianes (PFLAG, n'inglés) y ye voceru del grupu HRC Proyeutu Saliendo [del armariu]. Amás, sobrevivió a un cáncer de mama.
En 2008 Ellen almitió sufrir abusos sexuales na so adolescencia per parte del so padrastru, qu'aprovechando la enfermedá de la so madre empezó a tocar a Ellen en busca de presuntos tumores y d'ende pasó a más coses, como ella mesma dixo. Cuando-y preguntaron si esa foi la causa de ser lesbiana ella comentó: «Siempres fui lesbiana y esti fechu nun tien nada que ver. El motivu de faelo públicu foi por que los adolescentes sepan les distintes maneres de dicir NON y que cuando-yos pase daqué asina puedan dicir a daquién cercanu .»
Dempués de que Ellen saliera del armariu y dixera que yera lesbiana, el telepredicador Jerry Falwell referir a ella nel so sermón como «Ellen Dexenerada», comentariu que llegó a tener muncha trescendencia nel país. Ellen respondió: «Vaya, ¿llamóme asina de verdá? ¿Ellen Dexenerada? Llevo oyer desque taba en cuartu de primaria».
Na tarde del 1 de setiembre de 2006, DeGeneres sufrió daños leves nun accidente múltiple de coche cuando un Porsche Carrera empotrar nun Buick -y Sabre, y de siguío empotróse nel automóvil de DeGeneres (que taba de paséu por Sunset Boulevard cola so novia Portia de Rossi). DeGeneres pudo abandonar l'escenariu del accidente pol so propiu pie. Dos homes d'unos venti años, más tarde identificaos como paparazzi, conducíen el Buick, y l'otru vehículu conducir una muyer de 52 años.
Ellen casóse con Portia de Rossi el 16 d'agostu de 2008 nuna ceremonia íntima celebrada en Los Angeles tres cuatros años de novialgu. La pareya decidió nun tener fíos.
Ellen DeGeneres y la so pareya Portia de Rossi son veganas dende 2008 y dambes tán entamando abrir un restorán veganu.
Premios Emmy
Esisten dos modalidaes de premios Emmy, una que correspuende a los programes emitíos mientres los horarios normales, y otra que correspuende a los programes emitíos n'hores de máxima audiencia. DeGeneres ganó premios en dambes modalidaes, como s'amuesa de siguío.
Sho Kitano
Sho Kitano (北野 翔; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Elgoibar
Elgoibar ye un conceyu de la provincia vasca de Gipuzkoa (España).
Jean-Jacques Annaud
La so primer película, Negros y blancos en color, ganó'l premiu Óscar de l'Academia de Hollywood como Meyor película estranxera en 1976.
Primeros años
Jean-Jacques Annaud nació'l 1 d'ochobre de 1943 en Juvisy-sur-Orge, Essonne, Francia. Estudió na escuela téunica de Vaugirard, y en 1964 en cursando estudios nel IDHEC, entamó nel mundu del cine cola publicidá.
Carrera
Llogró l'Óscar a la meyor película en fala non inglesa en 1976 pol so primer llargumetraxe, La victoria en chantant o Negros y blancos en color (La Victoire en chantant, depués reestrenada como Noirs et blancs en couleur), pero non pol so país natal sinón por Costa de Marfil. Encargar a Jean-Jacques Annaud la direición de La cabezada (Coup de tête), qu'escribe Francis Veber ya interpreta Patrick Dewaere.
Dedicóse a proyeutos bien caros y ambiciosos, como La Guerre du feu (1981) y L'osu (L'Ours, 1988) nos que demuestra maestría téunica. La so consagración comercial débese a l'adautación de la novela d'Umberto Eco El nome de la rosa, película que combina acertadamente problemes filosóficos y morales, y thriller. Cuntó con un cartelu de lluxu: Sean Connery, Christian Slater y F. Murray Abraham. Esti ésitu déxa-y encetar la superproducción erótica L'amante, adautación del llibru de Marguerite Duras (1992). N'ochobre de 2007 estrena una superproducción europea: La so maxestá Minor, que les sos tomes tán rodaes nes olivares de Benichembla (provincia d'Alicante) y n'El Racó del Conill de Villajoyosa.
A pesar de que non siempres ye bien tratáu pola prensa, Annaud tien fama de perfeicionista y de téunicu destacáu, lo que ye ciertu, una y bones él encárgase de revisar toes y caúna de les etapes d'ellaboración de les películes y, inclusive, de la so adautación a DVD.
Goetzenbruck
Goetzenbruck ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Errenteria
Errenteria ye un conceyu de la provincia vasca de Gipuzkoa (España).
Jay Leno
James Douglas Muir "Jay" Leno ye un presentador de televisión y humorista satíricu d'Estaos Xuníos. Foi'l presentador del históricu programa The Tonight Show de la cadena NBC, ente 1992 y 2014, asocediera nel puestu a Johnny Carson y apurriéndo-y el puestu a Jimmy Fallon. Tien nel so haber un Premiu Emmy.
Biografía
Leno nació en New Rochelle, Nueva York. La so madre Catherine, ama de casa, nació en Greenok, Escocia y emigró a los Estaos Xuníos a la edá d'once años. El so padre, Angelo Leno, trabayaba nuna compañía de seguros y nació en Nueva York, onde tamién emigraron los sos padres procedentes de Flumeri, Italia. Leno creció en Andover, Massachusetts, y estudió llogopedia nel Emerson College, onde se llicenció en 1973. Leno tien un hermanu que ye excombatiente. Ta casáu cola filántropa Mavis Leno dende 1980. La pareya decidió nun tener fíos.
A midida que faíase mayor, Leno solía dicir que sería'l socesor de Johnny Carson, daqué que finalmente fixo. Al empiezu de la so carrera profesional, Jay Leno realizó anuncios pa la conocida marca de aperitivos Doritos. A finales de los 70 convertir nel telonero d'artistes como Johnny Mathis, Tom Jones o John Denver. En 1992, reemplazó a Johnny Carson como presentador del programa de televisión The Tonight Show, mesmu que dexó en mayu de 2009, siendo Conan O´Brien quien ocupara'l so llugar, sicasí, volvió a este a principios de 2010, depués de qu'O'Brien fuera despidíu.
Dempués de 17 años presentando de forma consecutiva'l The Tonight Show, el 25 d'abril de 2009 nun pudo asistir por tar hospitalizáu, según el so representante, por una causa menor.
El 1 de marzu de 2010, recuperó la conducción de The Tonight Show, por cuenta del arrenunciu, por problemes d'horariu con "The Jay Leno Show" y "The Tonight Show with Conan O'Brien", d'O'Brien. El so postreru "Tonight" foi 6 de febreru de 2014, que llogro 14.6 millones de televidentes, d'esta forma retirándose de la televisión dempués de 22 años, non asina de la comedia stand-up. "The Tonight Show" va ser agora conducíu por Jimmy Fallon, que asumió'l 17 de febreru de 2014 sol nome de The Tonight Show Starring Jimmy Fallon.
Leno foi conductor de los Premios Primetime Emmy de 1990. Nel añu 2000 dexó la so buelga nel Paséu de la fama de Hollywood. Nuna entrevista n'agostu de 2007 que fizo al periodista de la CNN Anderson Cooper nel so programa The Tonight Show, Jay Leno confirmó que ye disléxicu.
Leno tien una coleición de más de cien automóviles y cien motocicletes. Tien un sitiu web Jay Leno's Garage nel qu'amuesa videos y semeyes de los sos vehículos. En 2015 emitió ocho capítulos na canal de televisión CNBC.
Amás ye columnista en The Sunday Times y Popular Mechanics, na que comenta sobre tarrezas d'automóviles, la so coleición y conseyos de restauración.
Apaeció na película animada Cars como un automóvil Lincoln Town Car col nome Jay Llimu.
Apaeció'l 2006 na parte final de la película "The Astronaut Farmer" protagonizada por Billy Bob Thorton, onde entrevista al protagonista Frank Farmer nel so programa de TV.
Otres Apaiciones
Leno apaeció en series de televisión delles vegaes
Kei Omoto
Kei Omoto (尾本 敬; ) ye un futbolista xaponés.
Errezil
Errezil ye un conceyu de la provincia vasca de Gipuzkoa (España).
Reinu de Kent
El Reinu de Kent foi un reinu del sureste de la Inglaterra medieval fundáu polos invasores xutos nuna fecha imprecisa del sieglu V, tres la retirada de los romanos de la islla de Britania. Foi unu de los estaos principales de la denomada Heptarquía Anglosaxona, periodu de la historia inglesa ente los sieglos V ya IX, anque delles carauterístiques peculiares de Kent dixebrar de los demás reinos coetaneos. Foi'l primer reinu n'establecese y facer de manera más o menos pacífica a diferencia del, dacuando, sanguinario establecimientu de los sos belicosos vecinos anglu-saxones. Tamién foi'l primer reinu de la Heptarquía n'adoptar el cristianismu y ser l'únicu d'ellos que tenía dos obispaos. Foi l'únicu reinu xutu importante ente'l conglomeráu d'estaos saxones y anglos, y caltuvo un gran porcentaxe de población britona. El mesmu nome del reinu ye significativu, pos adoptó'l nome del pueblu invadíu, los Cantiacos, y non el del invasor, como asocedió nel restu de la isla.
Oríxenes del Reinu de Kent
Los oríxenes del Reinu de Kent son bastante escuros y la lleenda atribúi la so fundación a los hermanos Hengest y Horsa que fueron contrataos como mercenarios pol llexendariu rei de los britones Vortigern. Anque esti fechu ye tradicionalmente reconocíu como l'empiezu de la invasión anglu-saxona, les fontes nun se ponen d'alcuerdu en munchos de los sos aspeutos.
Gildas Excidio Britanniae del sieglu VI
Gildas nun menta'l nome de los líderes, a cencielles señala nos sos llamentos que Vortigern llamó a los saxones pa defendese de los pictos y de cómo estos cayeron “como llobos sobe una reciella d'oveyes” y asina empezó -y ruina de la isla.
Beda Hestoria ecclesiatica gentis Anglorum del sieglu VIII
Nella dizse qu'Hengist y Horsa yeren los caudiellos d'un exércitu formáu por anglos, saxones y xutos. Horsa foi muertu en batalla contra los britones y foi soterráu nel este de Kent, onde un monumentu recordaba'l so nome y qu'entá esistía nel tiempu de Beda. Fai una xenealoxía de los hermanos diciendo que yeren fíos de Wictgils fíu de Witta fíu de Woden, y que de la mesma Hengist yera padre de Oeric, que acompañólu a Britania.
Añales The Anglo-Saxon Chronicle,
Ye una escoyeta d'añales realizada finales del sieglu IX.250 px|thumb|left|Anglo-Saxon Chronicle (ASC), manuscritu del 871.
Na entrada del añu 449 diz que Hengest y Horsa convidaos por Vortingern pa lluchar contra los pictos lleguen a Kent nun llugar llamáu Ipwinesfleet. Vencen na batalla y viendo la debilidá de los britones y les riqueces de les tierres faen llamar a anglos y saxones qu'invaden Britania. Na xenealoxía de los hermanos añede a un tal Wecta padre de Witta y fíu de Woden. Nel añu 455 los hermanos lluchen con Vortigern en Aylesford onde Horsa muerre. Hengest y el so fíu Esc reinen en Kent. Nel añu 457 Hengist y Esc enfrentar a Caryford a cuatro mil britones a los que faen fuxir hasta Londres. Nel añu 465 ganen a dolce líderes galeses en Wippedfleet Nel 475 tomen un “inmensu botín” lluchando contra'l galeses Nel 488 Esc herieda'l reinu y gobierna mientres venticuatro invierno
Nennio Hestoria Brittonum atribuyida a Nennio, del sieglu IX.
Mientres el reináu de Vortigern tres naves de exiliaos de Germania lleguen a Britania comandadas por Horsa y Hengist (y espón la so xenealoxía). Fueron recibíos como amigos y apurrióse-y la Isla de Thanet, dempués de vivir dalgún tiempu ellí, Vortigern prometió-yos ropa y provisiones cola condición de que llucharen contra los sos enemigos. Los britanos ven crecer el númberu de bárbaros y dícen-yos que nun-yos precisen más y que se vuelvan, pero Hengist manda llamar a más, incluyida la so fía. Prepara una fiesta, enguapez a la so fía y enfila a Vortigern, que cai namoráu de la nueva. El rei britón píde-y la mano del so padre y este a cambéu píde-y el reinu de Ceint a lo cual el britón apuerta. La cesión facer ensin la conocencia del rei (virréi?) de Ceint, Guoyrancgonus (o Gwyrangon). Hengist trai a Britania a los sos fíos Ochta y Ebissa que lleguen con cuarenta barcos a lluchar contra los pictos y asalten les islles Orcadas. De siguío rellátase la reprobación de Vortigern por Germán de Auxerre y les lluches de los sos fíos Vortimer y Carntigern contra los hermanos bárbaros, que son finalmente derrotaos y tantu Horsa el xutu como Carntigern el briton muerren na llucha. Tres un tiempu Vortimer muerre, Hengist axunta les sos tropes y ufierta la paz a Vortigern, y este acepta. El rei xutu prepara una fiesta y nella enfila a los britanos y al berru de "Nimed eure Saxes!" los trescientos nobles britanos son pasaos a cuchiellu. Vortigern merca la so llibertá y fuxe a Dimetae (Cornualles). Xermanu ye escoyíu xefe de los britones pero nun puede evitar que los saxones apoderar d'Essex, Sussex y Middlesex y otres zones. Sicasí, a base de rezos, consigue qu'una gran quema producir nel castiellu de Vortigern, y nel muerran el rei britanu y la fía de Hengist. Tres la muerte de Hengist el so fíu Ochta asocéde-y.
Godofredo de Monmouth Hestoria Regum Britanniae crónica pseudohistórica del sieglu XII
La obra de Godofredo de Monmouth ye una falambaldre escoyeta de les lleendes galeses a les qu'añede abondosos detalles de la so propia collecha, les hestories de Hengist y Horsa son a cencielles una reescritura de la Hestoria Brittonum qu'allarga pa poder enllazar cola hestoria del rei Arturu. La estructura de la hestoria ye la mesma, llegada de Hengist y Horsa, el contratu con Vortigern, la llegada de más saxones cola fía de Hengist, a la que Godofredo da'l nome de Rowena, la reprobación de los eclesiásticos pol matrimoniu del rei cola pagana, l'enfadu de los fíos del rei, Vortimer y Carntiger, les lluches colos saxones y les muertes de Carntigern, Horsa y Vortimer. Y finalmente la traición de Hengist na llacuada, que l'autor asitia en Kaercarandane (Salisbury) y l'asesinatu de la nobleza britona. Darréu narra la retirada de Vortigern, les sos consultes al magu Merlín, la llarga profecía del magu, la eleición d'Aurelius Ambrosius como rei y les lluches del so hermanu Uther Pendragon, que va ser el padre d'Arturo.
Crítica actual
Los estudios actuales sobre'l sieglu V y VI en Gran Bretaña ponen en dulda la veracidá y exactitú de los autores antiguos como Gildas y Beda, y más lloñe entá de les reescrituras y escoyetes de lleendes celtes de tiempos bien posteriores. La llegada de los anglu-saxones a les islles britániques según los datos arqueolóxicos nun paez tan traumática como'l autores describen, y reparar una gradual adautación y l'abondosa presencia de matrimonios interculturales. Según les corrientes más actuales, los xutos ( y collos anglos y saxones) entraron en Kent como foederati o laeti pa defender los puertos de Kent o ayudar a la defensa de la islla frente a frisones, pictos o escandinavos llamaos seique pol mesmu Vortigern. La presencia d'esti tipu de tropes nun yera estraña na Britania romana, y conozse la presencia d'otros grupos paecíos como fueron los anglos de Deywr o los de Lindisware. Posiblemente la llegada de los xutos coincidió coles guerres civiles britanes tres la retirada romana, los xutos tomaríen partíu pola faición pro-Vortigern (llamada pro-celta por dalgunos) frente al partíu pro-Ambrosius (o pro-romana), significativamente los autores posteriores alliniar con Aurelius Ambrosius y presenten la figura de Vortingern como un traidor. Igualmente tola lleenda sobre Hengist y Horsa podría ser una reelaboración del sieglu VII, especialmente teniendo en cuenta que la dinastía reinante en Kent llamar a si mesma Oescingas (descendientes de Oesc, el primer rei del qu'hai datos históricos) y non Hengistings, la identificación de Oesc (que'l so reináu ye conocíu nel 540) güelu de Ethelberto I col Esc fíu de Hengist col que reinaría dende'l 455, daría una reináu de más de 80 años de dudosa credibilidá. Polo tanto si la presencia de los xutos en Kent como federaos pue ser bien posible mientres el sieglu V, la verdadera formación del reinu nun se completaría hasta mediaos del sieglu VI cuando Oesc ( y por tantu los Oescingas) llega al poder.
Oríxenes del nome
El Reinu de Kent denominar n'inglés antiguu Cæntware, Cantware o Centware, que significa lliteralmente 'los qu'habiten Kent'. Tanto la denominación britónica Ceint, na saxona, Cænt, la llatina Cantia o l'actual n'inglés modernu Kent, faise referencia a la tribu britona de los Cantiacos, que son mentaos pol xeneral romanu César na so obra sobre la conquista de la Galia
Tal nome podría debese a la pallabra britona cantws o cantus que significa lliteralmente "cantu" o "cantar", de la mesma esto sería una referencia a la situación de Kent nel cantu suroriental de la islla de Gran Bretaña, el cantu más cercanu al continente européu, y que como'l mesmu César describi seía una rexón na so mayoría marítima o "bordiada" de mariña.
Xeografía
Les llendes del antiguu reinu xutu caltuviéronse al traviés del tiempu y pollo coinciden casi esautamente colos del actual condáu inglés. Sicasí la llinia costera tuvo delles variaciones significatives nesos sieglos. La más llamativa ye l'apináu de la canal de Watsum, que dixebraba la isla de Thanet de Gran Bretaña, d'esta miente el ríu Stour desaguaba direutamente nel mar. Nel sieglu VIII, Beda dicía que la canal tenía 3 furlongs (600 metros) pero yá en 1550 el Thanet dexara de ser una islla y la canal convertir nel ríu Watsum. Igualmente na desaguada del ríu Rother había na antigüedá una zona de güelgues y marismas poles qu'enfusaba'l mar y formaba distintes islles como la de Oxney o la de Dungeness (les Romney Marsh o Marismas de Romney). Colos cambeos de los bancos costeros y el drenaxe artificial tola zona foise desecando y toles islles xunir nun solu territoriu.650 px|thumb|left|Mapa del Reinu de Kent.
Al norte, l'ampliu estuariu del Támesis dixebraba a Kent del reinu saxón d'Essex, y yeren parte del reinu la península de Hoo y les sos marismas, la islla de Grain y la islla de Sceapige ( l'actual isla de Sheppey). Al oeste, el ríu Darent faía de frontera colos saxones de South-gue (l'actual Surrey) y un pocu más al sur asitiábase la zona montiega de Adredes Leag o Anderida Silva (anguaño The Weald), que faía de frontera más o menos definida ente Kent y los sos vecinos saxones del Reinu de Sussex. Tola mariña sur ye bañada pela Canal de la Mancha, que nesi tiempu yera conocíu col nome britón de Mor Prytaindd (Mar de Bretaña). El puntu más cercanu al continente asítiase Dover, no que los ingleses llamen estrechu de Dover y los franceses pasu de Calais. El paisaxe de la mariña ye recordáu polos formosos cantiles de creta blanca, que dieron el primitivu nome poéticu a Gran Bretaña de la islla d'Albión.
Población y llocalidaes
El poblamientu de Kent ta bien influyíu pola presencia de la vía romana que xunía'l Portus Dubris (Dover) cola ciudá más importante de Britania, Londinium (Londres), la vía conocida nel Itinerariu Antonino de Britania como'l ITER III. La calzada foi bien caltenida y denominábase Wæcelinga Stræt (darréu n'inglés Watling Street), que significa "la vía pavimentada del pueblu de Wæcel", onde Wæcel pue que sía la forma saxona de foreigner (estranxeru), esto ye, "la carretera que lleva al estranxeru".
La capital del reinu asitiar na conxunción d'esta vía col ríu Stour, na ciudá romana de Durovernum Cantiacorum, que significa "la fortaleza de los Cantiacos na aliseda". Yera la capital de los cantiacos y los romanos edificaron una ciudá que nel sieglu III foi cercada nun área de 130 acre. Unos 100 años dempués de la retirada romana de la islla una comunidá juta posiblemente xunida por llazos matrimoniales con habitantes locales instalóse dientro de la muralla Los xutos llamaron a la ciudá Cantwaraburh, que significa "La fortaleza de la xente de Kent". y que conocemos col so nome actual de Canterbury. La conversión del reinu al cristianismu fizo que la primer sede arzobispal afitar nesta ciudá, y a pesar de toles vicisitúes relixoses acaecíes n'Inglaterra a lo llargo de los sieglos, l'Arzobispáu de Canterbury sigui siendo la cabeza de la Ilesia d'Inglaterra.
La segunda ciudá del reinu tamién ta amestada a la vía romana, Hrofaescaestre (Rochester), "el defensores de la fortaleza de la ponte", yera la Durobrivae romana y atopábase nel pasu de la Stræet pel ríu Medway, nella asitióse la segunda sede episcopal del reinu de Kent. Otres ciudaes importantes yeren los mesmos puertos a los que llevaba la calzada romana, Doubris/Dover (Portus Dubris), Reculver (Regulbium), Lympne (Portus Lemanis) y Richborough (Rutupiae), toos pertenecientes al Litus saxonicum conxuntu de fortaleces defensives de la dómina romana.
Conócense los nomes qu'adoptaron determinaos grupos de colonizadores xutos que s'identificaben a sigo mesmos col centru territorial del lythe (los iniciales cantones alministrativos del reinu). Esta organización suxure que los xutos perpetuaron el patrón gubernamental de l'alministración romana. Tamién puede llegase a concluyir qu'estos iniciales lithes seríen asentamientos semi-independientes colos sos propios derechos, que bien amodo llegaron a tar baxu control central del reinu:
Sieglos V y VI. Los escuros empiezos
El primer eventu tocante al Reinu de Kent que podemos datar históricamente ye la llegada de la Misión gregoriana al reinu en 597, la espedición unviada pol papa Gregorio Magno y encabezada pol monxu benedictín Agustín (darréu Agustín de Canterbury). Ente la supuesta fecha de la llegada de Hengist nel 449 y la llegada de los monxos nun tenemos datos fiables sobre'l reinu, malapenes unes cuantes xenealoxíes contradictories ente sigo.
Saber con más o menos seguridá que l'accesu al tronu d'Ethelberto I foi nel añu 589, polo tanto la cronoloxía de los primeros reis de Kent podría ser:
Anque poques son les referencies escrites sobre Kent nesi tiempu, les pruebes arqueolóxiques atopaes nes tumbes de la dómina, fálennos d'un periodu de relativa tranquilidá y prosperidá en Kent. Los asentamientos xutos de Kent vense zarraos pola meyora de los saxones a lo llargo del valle del Támesis y na mariña sur de Britania polo que zarraos nel so territoriu vuelven les sos miraes al comerciu col continente, escontra les sos tierres d'orixe (sur de Xutlandia y Frisia) y tamién escontra los nuevos dominios francos. Si les tumbes del sieglu V topaes en Kent son d'una relativa probeza, mientres el segundu cuartu del sieglu VI da un cambéu radical, atópense enterramientos con ricos ornamientos incluyíos oxetos de luxu d'orixe francu (broches con rosetas, páxaros o con granates engarzados), lo que demuestra unes cosmopolites rellaciones ente les xentes de Kent, les de Xutlandia y los francos. En contrapartida dase tamién un significativu aumentu de l'actividá manufacturera de Kent, que la so orfebrería (incluyíos oxetos d'oru) ye reconocida nel continente, y que se llega a atopar n'árees del sur del reinu francu, como'l Charente. La rellación matrimonial ente merovinxos y oiscingas nun sería por tantu l'entamu d'una apertura de Kent escontra la política europea, sinón más bien la culminación o siquier la profundización de la mesma. En resume, los sieglos V y VI son pa Kent el pasu d'un conxuntu de grupos colonizadores llegaos como federaos a la formación, integración y puxanza d'un reinu que nel sieglu siguiente convertir n'hexemónicu na zona
Sieglu VII. Apoxéu 590-673
El reináu d'Ethelberto I, el Santu coincide col periodu de mayor puxanza del Reinu de Kent, non solo porque'l rei ostentara'l títulu de bretwalda, sinón qu'amás el mesmu Ethelberto exerció ciertu dominiu señorial sobre los reinos saxones vecinos d'Essex, Sussex, Middlesex y South-gue, según nel reinu anglu d'Estanglia. Según la ASC nun consiguió esta posición dominante ensin llucha, pos tuvo qu'enfrentase a Ceawlin de Wessex y al so hermanu Cutha, anque les feches son inciertes y nel testu dizse que Ethelberto tuvo qu'abelugase en Kent, esta situación nun concordar que la realidá posterior, posiblemente débase a que les ASC tán escrites dende'l puntu de vista de los de Wessex, enforma tiempu dempués.
La Misión gregoriana del 597, encabezada por benedictín Agustín ye'l primer fechu importante del so reináu, y anque aparentemente yera un intentu d'evanxelización d'un reinu paganu puede vése-y una fonderada política de mayor magnitú. Ye innegable que'l cristianismu yera bien conocíu en Kent, y anque el rei fuera paganu una gran parte de los sos súbditos britanos yeren cristianos, sicasí, posiblemente se adcribirían al cristianismu celta que dende Iona estendió les sos misiones por toa Britania, la misión agustina sería un intentu del papa Gregorio Magno d'aumentar la influencia romana nes islles. El Papa unviara con Agustín una carta a Ethelberto (al que llamaba Rei de los Anglos), y apelaba a la intermediación de los reis francos pal bon fin de la misión, conociendo la rellación del rei de Kent cola familia de Cariberto de París. thumb|right|150px|Manuscritu del sieglu XII conocíu como [[Textus Roffensis, Rochester (Kent).]] Los monxos romanos fueron bien recibíos y dexóse-y predicar les sos doctrines, dexó la fundación del Obispáu de Canterbury, ya inclusive (pola posible insistencia de la so esposa) Ethelberto convertir al cristianismu romanu en fecha imprecisa de principios del sieglu VII. D'esta miente el rei de Kent alzóse como'l campeón de la causa romana n'Inglaterra, y de siguío estableciéronse nuevos obispaos en Rochester y Londres. Por influencia de Ethelberto tamién el rei d'Essex, el so sobrín Saeberto, fíu de la so hermana Ricola, convertir al cristianismu, según, anque de manera parcial el rei d'Estanglia, Redvaldo. Faía'l 603, Ethelberto promulgó un conxuntu de lleis que ye'l códigu más antiguu escritu en cualesquier llingua xermánica y casi con toa certidume sería unu de los primeros documentos escritos en llingua anglosaxona. L'únicu manuscritu primitivu que sobrevivió, conocíu como Textus Roffensis, data del sieglu XII y atópase en Kent Archives Office, en Maidstone. Les lleis esmolecer por afaer y aplicar les penes por cuenta d'infraiciones en tolos estamentos de la sociedá, nesti sentíu ye un códigu innovador pos toles aiciones tienen axustada una multa en dineru lo qu'evitaba l'usu de vengaciones y duelos. El rei tenía un interés económicu en que s'aplicaren les lleis, yá que parte de les multes recaldaes yeren para él, igualmente si los delitos yeren delantre del rei les multes doblábense.
Según Beda Ethelberto morrió'l 24 de febreru de 616 y la ASC acota esi añu, foi asocedíu pol so fíu Eadbaldo, anque ye posible que Ethelberto tuviera otru fíu, Aethelwald, nuna carta papal a Xustu, arzobispu de Canterbury faise referencia a un rei llamáu Aduluald. Nun hai alcuerdo si esti "Aduluald" podría ser indicativu de la esistencia d'otru monarca, seique un rei auxiliar de Kent occidental o podría ser a cencielles un error d'un escribiente y referiríase al mesmu Eadbaldo (Ædbald).
Eorcenberto asocedió al so padre a pesar de que yera'l fíu menor, sicasí en delles fontes cítase tamién al so hermanu mayor Eormenredo, lo qu'a dellos estudiosos fai-yos suponer que reinaron conxuntamente o que l'hermanu mayor foi “sub-rex” en Kent Occidental. Mientres el so reináu, anque Kent diba perdiendo pasu ente pasu la so posición privilexada, siquier consiguió caltenese al marxe de la guerres ente Mercia y Northumbria na convulso reináu de Penda, l'últimu rei paganu de la heptarquía, y siguieron exerciendo'l control sobre'l comerciu col continente.
La socesión de Eorcenberto ta rellatada na llamada Þá hálgan, Eormenredo casáu con Oslafa tenía una fía mayor, Domne Eafe (Santa Domneva), dos fíos Ethelberto y Ethelredo, y otra fía Eormengyth. A la so muerte los fíos quedaron al cuidu del so tíu, Eorcenberto, casáu con Sexburga de Ely (Sta. Seaxburga de Ely), que tenía de la mesma dos fíos Egberto y Clotario, el primeru de los cualos asocedió al so padre. La lleenda cunta que pa allanarse el camín al tronu, mandó asesinar a los sos primos, (convertíos d'esta miente en santos mártires), Domne Eafe esixó una compensación a Egberto, y este aceptó donar tierres a la so prima en conceutu de wergeld na islla de Thanet, nelles fundóse un monesteriu (Minster-in-Thanet) n'honor de los dos mártires, monesteriu homólogu al que fundaría la so tida Seaxburga na islla de Scéapíge (Minster-in-Sheppey).
El reináu d'Egberto I foi l'últimu periodu de tranquilidá de Kent, que llueu se vería somorguiáu nes lluches por -y hexemonía de la islla ente los sos belicosos vecinos saxones de Wessex y anglos de Mercia. N'apariencia Egberto tuvo de xubir al tronu bien nuevu yá que hai constancia de que la so madre Seaxburga foi rexente mientres un tiempu. Al igual que los sos antecesores caltuvo unes bones rellaciones diplomátiques y eclesiástiques, ayudando nes necesidaes de los obispaos de Canterbury y York.
Sieglu VII. El fin de los Oiscingas 673-725
Cuando Hlothhere asocede al so hermanu, los reinos de Mercia y Wessex empiecen a amontar el so poder a cuenta de los sos vecinos más débiles. Nel 676 Kent entra en conflictu con Etelredo de Mercia, nun se conocen esautamente les causes anque se piensa que pudiera ser pol interés de Mercia en tomar el control de South-gue (Surrey) territoriu venceyáu a Kent Occidental, o seique porque deseyara vengar la muerte de los fíos de Eormenredo, yá que la so familia taba venceyada a ellos. L'exércitu de Mercia afaró'l territoriu de Kent Occidental y destruyó Hofraceaster (Rochester), forzando a Clotario a aceptar el dominiu de Mercia sobre'l so reinu. Al pie de Clotario reina tamién el so sobrín Eadric, fíu d'Egberto I, como atestigua'l códigu de lleis robláu por dambos conxuntamente. La duración del reináu conxuntu yenos desconocida anque se sabe que Eadrico foi forzáu a fuxir a Sussex dende onde, en 685, y ayudáu polos saxones invadió Kent y venció al so tíu en batalla, na qu'esti morrió. Tampoco duró enforma Eadrico yá que Caedwalla de Wessex invadió'l reinu nel 686 y punxo nel tronu al so propiu hermanu Mul. La presencia d'un rei ayenu a los Oiscingas provoca una revuelta nel 687, nella Mul y dolce saxones más del so sequito son muertos y quemaos, en vengación Caedwalla afara de nuevu Kent. Ente los años 687 y 690 proclámense dellos reis, de los cualos tenemos charters fidedignos, de Suebhardo, de Suaberto, de Oswine y que reinaron coles mesmes. Suaberto y Suebhardo, fíos de Sebbi d'Essex, paez ser que reinaron nel oeste mientres nel este Oswine (d'una caña llateral de los Oiscingas) y escontra el 690 xube al tronu Withredo, fíu de Egberto I y hermanu de Eadrico. Con Withredo, Kent tien de nuevu un relativu periodu d'aselu, según Beda foi un rei llegal que “recuperó la nación de les invasiones estranxeres con devoción y dilixencia”. Primeramente gobernó conxuntamente con Suaberto, que siguía apoderando'l Kent Occidental hasta la so muerte nel 694. Esi mesmu añu consigue la paz col rei saxón Ine de Wessex, pagando trenta mil monedes (posiblemente sceattas) en conceutu de wergeld pola muerte de Mul, según la cesión de territorios na frontera occidental.
Withredo promulga'l tercer códigu de lleis de Kent (tres los de Ethelberto I y Clotario/Eadrico) y paez ser que lo fixo en collaboración con Ine de Wessex, una y bones dambos reis llegaron a un alcuerdu amistosu de paz y deseyaben restablecer l'autoridá real en dambos reinos tres el convulso periodu de los sos antecesores. Amueses d'esta collaboración ye l'usu del términu saxón pa noble, “gesith” en llugar del so homólogu xutu “eorlcund”. El códigu de lleis daba notables privilexos a la Ilesia según la eximía de pagar tases, tamién ponía les compensaciones por dañu a la Ilesia y los sos miembros al mesmu nivel que les de los reis.
A la muerte de Withredo nel 725 asocediéron-y trés fíos Ethelberto II, Eadberto I y Elfrico. La cronoloxía de los sos reinaos nun ta del tou clara, anque hai evidencies de los sos reinaos. Sicasí la muerte del so padre y la marcha de Ine de Wessex a Roma, dexó que Ethelbaldo de Mercia tomara'l control de tol sur d'Inglaterra.
Sieglu VIII. So dominiu de Mercia 725-825
Ethelberto II de Kent tenía de ser el fíu mayor y sería en principiu'l qu'apoderara a los sos hermanos y que sobrevivió a dambos. D'Elfrico sábese pocu, incluyida la fecha de la so muerte y dúldase de que llegara a reinar. D'Eadberto I conozse daqué más, reinó hasta la so muerte nel 748 posiblemente como “sub-rex” del so hermanu en Kent Occidental, onde foi asocedíu pol so fíu Eardwulf.
Islla Perrot
La islla Perrot (AFI: [pɛʀo]; île Perrot) ye una islla fluvial de Canadá alcontrada al oeste de la tamién islla de Montreal na provincia de Québec. Forma parte del archipiélagu de Hochelaga, y alcuéntrase ente'l llagu Saint-Louis y el llagu de los Dos Montes, casi nel cursu del ríu San Llorienzo.
Reinu de Kent
Sieglu VIII. So dominiu de Mercia 725-825
Ine de Wessex foi una figura notable na política de la Heptarquia y xunto a Whitredo consiguiera caltener alloñaes les enganíes expansionistas de los belicosos reis de Mercia. Nel 726 decide abdicar y viaxar en pelegrinación a Roma; la so marcha dexó un gran vacíu nel sur d'Inglaterra,y en Wessex los distintos pretendientes al tronu empezaron los sos pleitos; los reinos de Sussex y Kent defendíos pol gran rei saxón perdieron la so proteición. Ethelbaldo de Mercia empezó a entemetese nos asuntos de Kent, anque nun hai una evidencia clara de la soberanía de Mercia sobre Kent, si atopamos abondosos nicios en “charters” del co-patrociniu de Ethelbaldo en munches ilesies del reinu xutu, y escontra mediaos del reináu de Ethelberto II paez que'l dominiu de Mercia rescampla. Nel Diploma de Ismere, Ethebaldo nómase-y como “Rex Brittaniea” (non solo de Mercia sinón de toles provincia del sur d'Inglaterra) lo qu'indica una clara hexemonía de rei de Mercia.
Talizat
Talizat ye una comuña francesa del departamentu de Cantal, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Reinu de Kent
Sieglu VIII. So dominiu de Mercia 725-825
A la muerte de Ethelberto II nel 762, Kent entra nuna situación inestable, el so fíu Eadberto II (anque nun se ta bien seguro d'esi parentescu) paez ser que reina dellos años xuntu (o n'oposición) a Sigeredo del que se desconoz la so procedencia, tamién ye escuru l'orixe y posible reináu d'Eanmundo del que se conoz el so nome por tar amestáu a un “chárter” de Sigeredo. Lo mesmo asocede con Heaberto conocíu por ser nomáu en documentos d'otros reis. Offa de Mercia aprovechar d'esta inestabilidá y yá nel 764 hai un documentu nel cual Offa garantiza tierres nel so propiu nome, ye dicir como si exerciera'l mesmu'l gobiernu de Kent.
Talizat
Tien una población de y una superficie de  km².
Islla Perrot
Tien cuatro conceyos: