cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Recording Industry Association of America
Estructura y ventes de la compañía
La RIAA representa alredor de 1600 compañíes privaes, sellos discográficos y distribuidores, que colectivamente crean y distribúin un altu porcentaxe de la música que se viende nos Estaos Xuníos, el total del valor de ventes de discos polos miembros de la RIAA ye multimillonariu inda cuando tuvo nun cayente, un exemplu ye que se reportaron 10 400 millones de dólares nel añu 2007 reflexando un cayente de les ventes de 1999 que fueron reportaes en 14 600 millones de dólares.
Certificación de ventes
La RIAA opera un programa de premios p'álbumes que viendan un gran númberu de copies. El programa empecipiar en 1958, premios d'Oru o Gold Awards pa álbumes y senciellos que xeneraren un millón de dólares en ventes.
El criteriu foi camudáu en 1975 pa faer la base non n'esquema monetariu si nun ye esquema de ventes de copies dando'l Gold Award a senciellos o álbumes que viendan 500 000 copies. En 1976 el Premiu de Platín o Platinum Award amestar pa los álbumes que vendieren un millón de copies, y en 1999 incluyóse'l premiu de Diamante o Diamond Award pa álbumes que vendieren 10 millones de copies. En 2000, la RIAA empezóse "Los Premios d'Oru y de Platín" pa álbumes n'español.
Los premios son abiertos tantu pa grabaciones de compañíes afiliaes a la RIAA o pa les que nun tán afiliaes, la RIAA opera un sistema similar pa les ventes n'idioma español llamar “Los Premios Awards”.
Certificación d'álbumes españoles
Nel añu 2000, la RIAA anunció certficaciones pa álbumes que tien siquier 50 % de conteníu n'español.
Certificación de ventes dixitales
En 2006 añedióse la categoría de Dixital Ring tones, nesta categoría inclúyense les grabaciones de Ringtones pa teléfonu móvil.
A partir de 9 de mayu de 2013, los premios son daos por ventes y streaming, con un criteriu de 100 streams = 1 "puntu" de certificación.
Los actuales criterios de certificación:
Pa los actuales criterios de certificación por senciellos dixitales de Llatín:
Certificación de videu de llarga duración
Al par d'álbumes, álbumes dixitales y senciellos esiste otra clasificación de música llamada “video de llarga duración”. que compila: Llanzamientu en DVD y VHS d'álbumes en direuto y compilaciones d'álbumes. Los criterios de clasificación son llargamente distintes a otros estilos:
Zhou Wei Hui
Zhou Wei Hui （周卫慧, en pinyin Zhōu Wèi Hùi） (Ningbo, 1973) ye una escritora china.
Parthenini
Parthenini, ye una tribu de Lepidoptera, perteneciente a la familia Nymphalidae, subfamilia Limenitidinae, integrantes de la superfamilia Papilionoidea.
Cárcel Correccional d'Uviéu
La Cárcel Correccional d'Uviéu ye un edificiu construyíu en dicha ciudá asturiana ente 1886 y 1905 con proyeutos de Francisco Javier Aguirre y Nicolás García Rivero y que'l so destín foi ser prisión.
Respuende al denomináu modelu panóptico (tipoloxía d'establecimientos penitenciarios mesma del sieglu XIX), con una rotonda o cuerpu central poligonal destináu al cuerpu de vixilancia de la penitenciaría, y radial, por aciu galeríes de forma estrellada que converxen nel espaciu central. Considérase que ye la primer construcción española na que s'utilizó'l formigón armáu pal treme horizontal.
La constatación de la importancia histórico y artístico d'esti edificiu de l'antigua Cárcel Correccional d'Uviéu, llevó a la Conseyería d'Educación y Cultura del Principáu d'Asturies a incoar, con fecha 12 de xunu de 2001, espediente por que fuera declaráu Bien d'Interés Cultural, lo qu'asocedió por aciu Decret u'l 12 de xunu de 2003.
Historia
Hasta'l sieglu XIX y dende tiempu inmemorial la cárcel d'Uviéu taba instalada na antigua fortaleza qu'Alfonsu III construyera n'unu de los ángulos de la muralla, en partir oeste, col fin de defender la ilesia catedral y la ciudá de les frecuentes incursiones normandes.
Arriendes d'ello, nel añu 1818 la Diputación recargó ente los vecinos del Principáu la cantidá de 500.000 reales para reedificar el Real Castillo y Fortaleza col fin d'habilita-y con destín a cárcel d'homes. Esta cárcel pública foi construyida por Muñiz sobre les ruines de l'antigua fortaleza, la so fachada principal taba empobinada al mediudía y caltengo el nome de «Real Castillo y Fortaleza».
La propuesta de construyir un nuevu recintu carcelario nel campu de San Francisco, anque nun espolletara, indícanos yá un cambéu na mentalidá imperante que darréu s'afigurará na reforma del sistema penitenciariu español, cola sustitución del antiguu modelu carcelario insalubre, llóbregu y atarraquitáu, por una nuevu tipoloxía, que va cristalizar a finales de sieglu, frutu de les teoríes higienistas y del deséu de xixilar más estrechamente a los recluyíos, facilitando d'esta manera la so recuperación como miembros útiles de la sociedá. Esistía amás otra cárcel, la cárcel de muyeres, instalada dende'l sieglu XVIII hasta 1925 na cárcel «Galera», construyida en terrenes de l'actual plaza de la Escandalera, la so construcción foi costeada pol Obispu de la diócesis don Agustín González Pisador, funcionó como cárcel de muyeres pa delitos menores, una y bones la condena por penes mayores cumplir en Valladolid.
Nel añu 1838 el Conceyu propunxo treslladar la cárcel al conventu de Santa Clara col fin de tresformar l'área qu'ocupaba'l castiellu y la plazuela en paséu cubiertu necesariu pa la ciudá. La Diputación Provincial y el xefe políticu aprobaron el proyeutu que foi unviáu al Gobiernoy nun llegó a realizase. Darréu y en distintes ocasiones reclamaron l'Audiencia, el Conceyu y la Diputación construyir un nuevu edificiu conforme a los últimos progresos penales, solamente foi posible esta construcción dempués de la promulgación de la Llei de 11 de mayu de 1887 qu'autorizaba la enayenadura en pública puya del edificiu y terrenes de l'antigua Cárcel-Fortaleza d'Uviéu, para col so productu atender a la construcción de la penitenciaría provincial y prisión de partíu con arreglu al sistema que'l gobiernu determinara.
El Conceyu y la Diputación provincial d'Uviéu contribuyiríen al pagu de les obres per partes iguales, hasta completar el total del so costu, reintegrándoseles la suma de la venta del edificiu y terrenes de l'antigua Cárcel-Fortaleza, que siguiría destinada a esi usu hasta que tuviera terminada, recibida ya inaugurada la nueva penitenciaría y prisión.
La futura cárcel correccional va realizase según un Programa de condiciones llegales y reglamentaries «pa la construcción de les prisiones de provincia y pa la reforma de los edificios esistentes destinaos a esta clase d'establecimientu», aprobáu en Madrid, el 6 de febreru de 1860, por Posada Herrera. La Direición Xeneral d'Establecimientos penales dependiente del Ministeriu de la Gobernación creó unos modelos de planos (posiblemente debíos a Eduardo Adaro (1848-1906) qu'una vegada aprobaos pola Xunta consultiva de Policía urbana fueron publicaos y circularon pal so usu na construcción de los edificios destinaos a prisiones provinciales. Esta codificación fecha en Madrid, realízase siguiendo un esquema heredáu de l'arquiteutura de la Ilustración. Trátase d'una reelaboración de los esquemes racionalistes de finales del sieglu XVIII aplicaos a l'arquiteutura, qu'inda se caltienen nel sieglu XIX.
La cárcel correccional d'Uviéu va llevantase na falda Sur del monte Naranco, siguiendo'l Programa ellaboráu pol Ministeriu de la Gobernación, conforme al proyeutu-tipu d'Eduardo Adaro, siendo l'arquiteutu provincial encargáu de l'adautación del modelu Javier Aguirre y Iturrialde, a quien se debe tamién la eleición del allugamientu y l'entamu de les obres; a partir de 1905, con motivu del treslláu d'ésti a Vitoria, va siguir Nicolás García Rivero como Arquiteutu Direutor. El 23 de xunetu de 1896 puyáronse les obres de la Cárcel correccional d'Uviéu con arreglu al proyeutu aprobáu pa la Superioridá'l 31 d'ochobre de 1888, fueron axudicaes y el contratista dio empiezu a les mesmes el 19 d'agostu de 1896.
Esta penitenciaría provincial presenta una planta n'estrella, con un cuerpu poligonal central nel que converxen les galeríes de los cinco brazos. N'unu d'estos disponse la fachada, de tres cuerpos, que constitúi'l pabellón alministrativu en toa clase d'oficines, independientes de la cárcel.
El númberu de presos que podía allugar yera de 250 y ocupa una estensión de 14.421 m², con otres dependencies, patios y paseos de ronda. Na Memoria realizada por Nicolás María García Rivero y roblada el 18 de setiembre de 1905, señala les reformes realizaes, una y bones «los proyeutos dan les llinies xenerales, y mientres la construcción de más estudiu de la obra y del usu a que va dedicase, van reparándose los defectos y omisiones en qu'incurrió'l proyeutista; defectos y omisiones que tien d'iguar el Direutor d'obra», realizándose diverses adautaciones.
El presupuestu d'execución foi de 1.057.623,63 pesetes; los aumentos de costu quedaron xustificaos coles reformes y ampliaciones del proyeutu, y los errores de cubicación esistentes. L'edificiu foi inauguráu nel añu 1907.
La eleición del allugamientu sigue los criterios establecíos na dómina pa espacios d'esti tipu, nes contornes de la ciudá pero con una rellación visual direuta con ella, de cuenta que se consiguía una cierta proximidá funcional favorable a les visites, suministru, etc. coles mesmes que la imaxe pimpana del edificiu taba presente alvirtiendo del destín de los sos moradores.
Los terrenales sobre los que s'asitia son de forma rectangular y la so topografía sensiblemente plana, de xuru frutu d'una explanación xeneral que modificó la so topografía de pequeña llomba hasta consiguir nivelar totalmente la parcela.
Asina, dientro d'un polígonu regular sensiblemente cuadrangular, muráu y bien defendíu por tolos sos llaos, entámase la prisión en dos zones separaes: el Pabellón d'Alministración col cuerpu de guardia, les viviendes necesaries y les oficines y dependencies de la Xunta Auxiliar de Cárceles y la cárcel panóptica. Esta compónse de cuatro brazos de galeríes celulares y de un quintu brazu curtiu nel que s'asitia l'ingresu y les dependencies auxiliares de llocutorios, enfermeríes, etc. Tou los brazos conflúin nel centru que constitúi'l centru de vixilancia de la cárcel, verdaderu nucleu de la mesma y solución innovadora de la nueva tipoloxía penitenciaria.
Más allá del primer muriu esterior atópase'l foso perimetral de proteición, asitiáu a nivel col restu de la parcela (non de les rasantes esteriores del conxuntu), dichu foso tien un anchor d'unos 7 metros abellugáu por dos talos murios d'unos 4 metros d'altor remataos por alambraes de proteición en tol so perímetru.
Polo xeneral l'arquiteutura de tol conxuntu edificáu ye seria y austera, cuasi militar, como correspondía al usu al que diba destinada, con escases concesiones al ornatu, la decoración concéntrase básicamente nes torretas almenadas qu'ocupen les 4 esquines del foso, nel frente del módulu d'accesu, que nel so día taba coronáu por un reló y na cúpula y los sos remates esteriores ya interiores, nes esquines remataes con sillares de piedra gradiada, según los buecos principales.
La importancia d'esti edificiu anicia non solo en siguir les direutrices d'un modelu yá establecíu, sinón tamién nel novedosu usu del formigón armáu. Considérase la primer construcción española na que s'utilizó'l formigón armáu pal treme horizontal, usu debíu al inxenieru José Eugenio Ribera (1864-1936), quien mientres 12 años trabayó n'Asturies.
La cárcel correccional d'Uviéu constitúi un exemplu del impautu de la teunoloxía y de los nuevos materiales na arquiteutura decimonónica que nun s'amenorgaría namái al emplegu del fierro. Esta cárcel modelu provincial respuende a la tipoloxía d'establecimientos penitenciarios mesma del sieglu XIX. Dichu grupu va tener na so organización espacial de tipu panóptico la so traza diferenciador.
Polo que respecta al usu de nuevos materiales, atopamos ante un momentu de transición. Ye somera presencia del fierro, apenes na cúpula del espaciu central, qu'anque foi proyeutada primeramente n'estructura metálica nel so tambor poligonal y demás elementos, foi modificada pol direutor de les obres, al aumentar les lluces de los vanos, sustituyendo'l fierro por formigón armáu.
José Manuel Fernández Nieves
José Manuel Fernández Nieves ye un ex-futbolista y exentrenador español. Como xugador desempeñar na posición de porteru.
Como xugador
Desenvolvió casi tola so carrera nel Real Zaragoza onde permaneció mientres catorce temporaes siguíes, en fichándolo del U. P. Llangréu, club nel que foi formáu como futbolista y col que fixo'l so debú en Segunda División d'España en 1967. Ye dempués de Yarza, el futbolista que más temporaes vistió la camiseta del Zaragoza, en total tuvo catorce temporaes defendiendo la portería zaragocista. En 1981 dexó l'equipu blancucu, anque siguió xugando trés años nel C. D. Binéfar.
Como entrenador
En colgando les botes tuvo venceyáu al fútbol base del Real Zaragoza trabayando na organigrama téunicu de la Ciudá Deportiva, como primer entrenador, amás de como ayudante y entrenador de porteros dende los esquiles al primer equipu. Llegó a dirixir dellos partíos del filial, amás d'un partíu como entrenador interín nel primer equipu tres la destitución de Víctor Fernández.
Dempués de la so etapa como entrenador paso a formar parte de la secretaría téunica del equipu blancucu.
Truyés
Truyés ye una casería de la parroquia de Tresona nel conceyu asturianu de Corvera.
Alcuéntrase a 3,70 km de Nubleo, la capital del conceyu, a un altor mediu de 60 msnm y tien una población de.
Bonnay (Saona y Loira)
Bonnay ye una comuña francesa del departamentu de Saona y Loira, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Tresmonte (Tresona)
Tresmonte ye una casería de la parroquia de Tresona nel conceyu asturianu de Corvera.
Alcuéntrase a 3,60 km de Nubleo, la capital del conceyu, a un altor mediu de 55 msnm y tien una población de.
Les Bordes (Saona y Loira)
Les Bordes ye una comuña francesa del departamentu de Saona y Loira, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Trasdacorda
Trasdacorda ye un llugar de la parroquia de San Tiso nel conceyu asturianu de San Tiso d'Abres.
Alcuéntrase a 8 km d'O Chao, la capital del conceyu, a un altor mediu de 181 msnm y tien una población de.
Acrocephalus palustris
Acrocephalus palustris ye una ave de la familia Sylviidae carauterizáu por un color mariellu ablancazáu na so parte inferior, ales y cabeza de buxu a marrón y picu pálido con cresta escura. Vive en riberes húmedes y llugares pantanosos, anque non en carrizales, nel centru y norte d'Europa. Ye unu de los postreros migradores branizos en llegar.
La so voz ta llena d'imitaciones; ye fluyida, dura, curtia, con gorjeos de notes nasales.
El so nial ye en taza, someru, suspendíu de la vexetación circundante. Alluga de cuatro a cinco güevos puestos nuna niarada, de xunu a xunetu.
Distribúise pol centru, sureste y este d'Europa, llegano al estremu sur de Gran Bretaña y Escandinavia.
Mar d'Åland
El mar d'Åland (Ahvenanmeri; Ålands hav) ye un mar intracontinental del mar Bálticu, concretamente del golfu de Botnia. Asitiar ente l'archipiélagu d'Åland al este, y la mariña occidental de Suecia, al oeste, y el mar de Botnia al norte. La so fondura varia: de 200 a 300 metros nel norte, daqué menos nel sur y de 70 a 80 metros ente dambos.
Presidente de l'Autoridá Nacional Palestina
El Presidente de l'Autoridá Nacional Palestina (رئيس السلطة الوطنية الفلسطينية) ye'l cargu políticu más altu (equivalente a xefe d'Estáu) dientro de l'Autoridá Nacional Palestina. El Presidente noma al Primer Ministru del Conseyu Llexislativu de Palestina, con quien comparte'l poder.
Yasir Arafat convertir nel primer Presidente de l'Autoridá Nacional Palestina, cuando esti órganu de Gobiernu foi creáu en 1994. La so designación foi validada por una eleición que tuvo llugar el 20 de xineru de 1996, pero futures eleiciones fueron suspendíes y permaneció nel cargu hasta la so muerte'l 11 de payares de 2004. El voceru del Conseyu Llexislativu Rauhi Fattouh asumió la mayor parte de los deberes de Arafat y convirtióse en presidente interín, anque nunca asumió formalmente'l títulu. Realizáronse nueves eleiciones en xineru de 2005, nes que salió ganador Mahmud Abbas del partíu Fatah.
Significáu del términu
El términu árabe رئيس (ra'is) pue ser traducíu como equivalente a "Presidente". Como'l estatus de Palestina como entidá política ye revesosu, l'usu del términu "Presidente" pa describir al líder del Gobiernu palestín pue ser aldericáu y el so usu puede ser vistu como qu'implica la reconocencia de la soberanía del Estáu.
Vacancia
El cargu de Presidente tien de ser consideráu vacante en cualesquier de los siguientes casos:
Nel cargu de quedar vacante'l cargu, el voceru del Conseyu Llexislativu de Palestina tien d'asumir les funciones y deberes de la Presidencia de l'Autoridá Nacional de forma temporal, por un periodu que nun entepase los 60 díes, mientres los cualos van debese celebrar eleiciones llibres y direutes pa escoyer a un nuevu presidente, según la Llei d'Eleiciones de Palestina.
Actualidá
El 5 de xineru de 2013, el cargu de Presidente de l'Autoridá Nacional Palestina pasó a denominase Presidente de Palestina.
Castiellu de San Martín
El Castiellu de San Martín ta asitiáu nel conceyu asturianu de Sotu'l Barcu.
Descripción
Esti castiellu ta edificáu o reconstruyíu sobre una fortaleza de la dómina Romana, que de la mesma s'asitia sobre un establecimientu castreñu. Esti escepcional xacimientu arqueolóxicu foi escaváu na década de 1990, anque desafortundamente nun se publicaron como tuviera de ser les resultaos d'aquelles campañes.
Sí conocemos, por diversos datos aisllaos, que'l xacimientu tien ocupaciones de la primera y segunda edá del Fierro; de dómina romana y altomedieval. Sobre estos últimos horizontes asítiase yá'l castiellu.
Anguaño, el castiellu presenta a la so alredor edificaciones del sieglu XIX qu'inclúi una vivienda con galería en voladizu en tola parte cimera, de madera y acristalada, balaustrada, fonte y área axardinada.
Shigetatsu Matsunaga
Shigetatsu Matsunaga (松永 成立; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Les Vegues (Corvera)
Les Vegues ye un llugar de la parroquia del mesmu nome nel conceyu asturianu de Corvera.
Alcuéntrase a 3,60 km de Nubleo, la capital del conceyu, a un altor mediu de 40 msnm y tien una población de.
Valiñaseca
Valiñaseca ye un llugar de la parroquia de San Tiso nel conceyu asturianu de San Tiso d'Abres.
Alcuéntrase a 4 km d'O Chao, la capital del conceyu, a un altor mediu de 140 msnm y tien una población de.
Ernest Shonekan
Ernest Adegunle Oladeinde Shonekan foi un abogáu, industrial y políticu de Nixeria, presidente interín del so país ente'l 26 d'agostu y el 17 de payares de 1993.
Oloye Shonekan asumió la presidencia de Nixeria'l 26 d'agostu de 1993, cola bendición d'Ibrahim Babangida, xefe d'Estáu de Nixeria mientres la dictadura militar. La nación taba moviéndose gradualmente escontra un estancamientu. Shonekan decidió la cancelación de les eleiciones del 12 de xunu, la mayoría de les potencies occidentales impunxeron sanciones económiques a Nixeria obligando al presidente recular na so decisión.
El so control sobre los militares viénose embaxo con tái midíes. N'última instancia'l ministru de Defensa dirixó un golpe militar y tomó el control del poder en payares de 1993, a solo unos meses de l'alministración.
Departamentu
La pallabra departamentu (del francés: département) tien desemeyaos significaos.
Variedá llingüística
thumb|450px|right|La pirámide» que presenta les rellaciones ente les variedaes xeográficu y social d'una llingua. Una variedá, modalidá o variante llingüística ye una forma específica de llingua natural, carauterizada por un conxuntu de traces llingüístiques usaos por una determinada comunidá de falantes venceyaos ente sigo por rellaciones sociales, xeográfiques o culturales.
Les variedaes llingüístiques son distintes formes qu'adquier una mesma llingua d'alcuerdu al llugar en que vive'l falante (esta variedá denominar dialeutu), a la so edá (esta variedá llámase cronolecto) y al so grupu social onde tamién inflúi'l nivel d'educación (sociolecto). Les diferencies pueden tar rellacionaes col vocabulariu, la entonación, la pronunciación o la confección d'espresiones; y polo xeneral manifiéstense más claramente na oralidad que na escritura. D'esta forma, cuando escuchamos falar a daquién, vamos poder suponer en qué rexón mora (si na zona Metropolitana o la zona rural, por casu), de qué grupu etario forma parte (ye un neñu, un adolescente, un adultu, un vieyu) y qué nivel educativu tien.
El términu variedá ye una forma neutral de referise a les diferencies llingüístiques ente los falantes d'un mesmu idioma. Col usu del términu variedá pretende evitase l'ambigüedá y falta d'univocidá de términos como llingua o dialeutu, yá que nun esisten criterios unívocos pa decidir cuándo dos variedaes tienen de ser consideraes como la mesma llingua o dialeutu, o como llingües o dialeutos distintos.
Tipoloxía de variedaes llingüístiques
Les variedaes pueden ser estremaes, amás de pol so vocabulariu, por diferencies nel so gramática, fonoloxía y prosodia. Esisten diversos factores de variación posible acomuñaos a la xeografía, la evolución llingüística, los factores sociollingüísticos o'l rexistru llingüísticu.
Los vulgarismos y idiotismos son dacuando consideraos como formes de estilu, al tar llindaos a variaciones de léxicu, ente que los xírigues pueden ser incluyíos tantu nel conceutu de variedá como de estilu.
Otres variedaes llingüístiques
En sociollingüística utilícense amás, y ente otros, los siguientes términos, pa estremar formes de la fala que nun son compartíes pol conxuntu de los falantes d'un idioma o dialeutu:
Bosjean
Bosjean ye una comuña francesa del departamentu de Saona y Loira, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
El Barrieru
El Barrieru ye una casería de la parroquia de Villa nel conceyu asturianu de Corvera.
Alcuéntrase a 7,00 km de Nubleo, la capital del conceyu, a un altor mediu de 130 msnm y tien una población de.
Warner Bros. Discovery Americas
Warner Bros. Discovery Americas ye una división de Warner Bros. Discovery International entidá encargada de supervisar toles operaciones de Warner Bros. Discovery, tantu na televisión per cable y satélite en toa América Llatina y el Caribe.
Warner Bros. Discovery Americas, ufierta "una cartera de canales encabezada por Discovery Channel y otres redes, que se distribúin en tolos mercaos de televisión de pagu n'América Llatina". La división ufierta 11 canales en dos idiomes (español y portugués), que tamién tienen la opción SAP, siempres y cuando tea disponible.
Atsushi Natori
Atsushi Natori (名取 篤; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Organización territorial d'Uruguái
thumb|450px|Mapa políticu d'Uruguái. Uruguái ye un estáu xunitariu. Dixébrase en departamentos que tán gobernaos por un intendente municipal, escoyíu por sufraxu universal por una estada de cinco años. Los ediles de la Xunta Departamental actúen como poder llexislativu a nivel departamental.
Bouhans
Bouhans ye una comuña francesa del departamentu de Saona y Loira, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Organización territorial d'Uruguái
Llista de departamentos
Hai 19 departamentos:
Gobiernu
D'atroxu col artículu 262 de la Constitución de la República, en materia d'alministración departamental "el Gobiernu y Alministración de los Departamentos, con esceición de los servicios de seguridá pública, sedrán exercíos por una Xunta Departamental y un Intendente. Tedrán la so sede na capital de ca departamentu y aniciarán les sos funciones sesenta díes dempués de la so eleición."
Bouhans
Tien una población de y una superficie de  km².
Organización territorial d'Uruguái
Gobiernu
Amás, "l'Intendente, con alcuerdu de la Xunta Departamental, podrá delegar nes autoridaes llariegues l'exerciciu de determinaos cometíos nes sos respeutives circuscripciones territoriales"(...).
"Los Gobiernos Departamentales podrán alcordar, ente só y col Poder Executivu asina como colos Entes Autónomos y los Servicios Descentralizaos, la organización y prestación de servicios y actividades propies o ermunes, tanti nos sos respetivos territorios como en forma rexonal o entedepartamental."
Organización
L'artículu 263 caltién que: "Les Xuntes Departamentales encadarmaránse de trenta y un miembros". Éstos exercerán nos sos cargos por una estada de cinco años, lo mesmo que los Intendentes que podrán asinamesmo ser reellectos desixéndose la so renuncia tres meses enantes d'entamar la campaña política.
El cargu d'Intendente alcuéntrase suxetu a sufraxu universal por parte de quienes s'afayen empadronaos nos departamentos au se lleve a cabu la sp eleición.
Óblast de Múrmansk
Múrmansk (en rusu: Мурманская область, transl.: Múrmanskaya óblast) ye unu de los cuarenta y siete óblast que, xunto coles ventiún repúbliques, nueve krais, cuatro distritos autónomos y dos ciudaes federales, conformen los ochenta y tres suxetos federales de Rusia. La so capital ye la homónima Múrmansk. Ta allugáu nel distritu Noroeste, llindando al noroeste con Finlandia, al norte con Noruega, al este col mar de Barents y al sur y oeste col mar Blanco y Carelia.
José Manuel Gómez Ondina
José Manuel Gómez Ondina, conocíu nel mundu del fútbol como Ondina, ye un.
Óblast de Múrmansk
Economía
La economía del óblast ta centrada na esportación y les principales esportaciones son productos de níquel, concentráu de apatita, cobre y productos de cobre, aluminiu y metales ferrosos. El óblast produz casi la totalidá del concentráu de apatita en Rusia (3.7 millones de tonelaes en 1998), 43% del níquel, 15% del cobre, 12% de la mena de fierro ore y concentráu de fierro (17,7 y 6,4 millones de tonelaes en 1998) y 40% del cobaltu en Rusia. El óblast de Múrmansk ye ricu en recursos naturales y contién depósitos de sobre tipo de 700 minerales. Les industries principales son la minería y el procesamientu de productos básicos.
Xeografía
Xeográficamente ta alcontráu mayormente na península de Kola, y ye parte de la rexón de Laponia que s'esvalixa por cuatro países. Les fronteres del óblast de Múrmansk son la República de Carelia, el condáu de Finnmark en Noruega y la provincia de Laponia en Finlandia. Tamién ta cerca del condáu Norrbotten en Suecia. La mayor parte del óblast atopar al norte del círculu polar árticu. El óblast tien dos tipos de vexetación: taiga y tundra. La tundra predomina na mariña norte y sobre la llinia arbórea nos macizos montascosos del interior. La taiga cubre'l restu ye dicir tol sur sacante los montes. Pequeños llagos y turberes distribuyir por tol óblast.
El óblast de Múrmansk tien una topografía d'escasu relieve anque non totalmente absenta de montes y derribadorios. Polo xeneral, l'oriente del óblast ye más planu, ente que n'occidente, el terrén ye un pocu más eleváu escontra la llende con Finlandia. Estendiéndose dende Saariselkä en Finlandia hai una seguidilla de cuetos que s'internen hasta llegar aproximao al mediu del óblast llugar onde algamen los sos mayores altores. Los dos últimes zones alzaes son el macizu de Jibiny y el macizu de Lovozero; dambos lleguen a altores llixeramente cimeros a los 1.000 m. Dambos macizos alzar por sobre la llinia arbórea y combinen relieves nidios con derribadorios en glaciares de circos.
Clima
El clima ye templáu fríu, pero atopar ente los más benignos de la zona ártica, pola influencia de la corriente del Golfu. El branu ye frescu, húmedu y lluviosu, con temperatures ente 9° na mariña nordés y 15° nel estremu sur de la península de Kola. En Múrmansk davezu rexístrense dellos díes per añu con más de 25° C y rexistráronse valores d'hasta 33 °C. L'iviernu ye fríu y secu, con una media d'ente −10° y −15 °C, con xubíes de la temperatura d'hasta +10° que n'ocasiones pueden faer dilir la capa de nieve en plenu xineru.
Laguna Dalga
Población: 971 habitantes
Superficie: 19,7 quilómetros cuadraos
Hesíodo
Hesíodo (en griegu antiguu Ἡσίοδος Hēsíodos, en llatín Hēsiodus) foi un poeta de l'Antigua Grecia. El so datación en redol al añu 700 e.C. ye aldericada.
Cronoloxía
Dende l'Antigüedá aldericábase alrodiu de la rellación cronolóxica ente Homero y Hesíodo. Jenófanes, Filócoro y Eratóstenes pertenecíen al grupu de los autores qu'asitiaben a Homero con anterioridá a Hesíodo. El Certame, una obra bien tardida, suponía que yeren contemporáneos ente sigo. Sicasí, la Crónica de Paros y Filóstrato dicíen que Hesíodo fuera anterior.
La investigación actual suel asitiar cronológicamente a Hesíodo como posterior a Homero y asitia la so nacencia escontra la segunda metá del sieglu VIII e.C. o la primera del sieglu VII e.C.  Hai alcuerdu en que foi anterior a Simónides de Ceos yá que se considera evidente qu'esti inspirar en versos de Los trabayos y los díes de Hesíodo. Nun ye, sicasí, seguro que fuera anterior a Arquíloco de Paros yá que ye posible que les coincidencies que se dan ente la obra de dambos pueda ser debida a que los dos usaron una fonte común.
Biografía
Los datos biográficos de Hesíodo llográronse principalmente de lo qu'él mesmu diz nes sos propies obres a esceición del datu del fallecimientu que vien d'Aristóteles.
El so padre dedicar al comerciu de cabotaxe en Cumas, na mariña occidental d'Anatolia, onde pretendió faer fortuna pero, arruináu, tuvo que tornar a la tierra de los sos padres, Beocia. Ellí, na pequeña población d'Ascra, concediéronse-y unes tierres y dedicóse a cultivales y al llendo, y foi probablemente onde nació Hesíodo. Este pasó la so infancia y adolescencia dedicándose tamién a l'agricultura y al llendo, al pie del so hermanu Perses, con quien acabó enfrentáu por cuenta del heriedu que recibieron. Al paecer, Perses había dilapidado el so parte rápido y entabló un pleitu xudicial con Hesíodo. El tribunal de xusticia dio la razón a Perses y Hesíodo tuvo que da-y parte de lo que recibiera como heriedu. Con posterioridá, Perses volvió quedar en situación económica precaria ya intentó recurrir a l'ayuda del so hermanu al qu'inclusive volvió amenaciar con dir a los tribunales, pero esti refugó ayudar.
Hesíodo cuenta que decidió faese poeta cuando les muses apaeciéronse-y mientres taba col so fatáu al pie del monte Helicón.
Foi a Calcis p'asistir a unos xuegos funerarios n'homenaxe a Anfidamante y ellí participó nun certame poéticu que venció. Llogró como premiu un trébedes de dos rustes qu'ufiertó a les muses del Helicón.
Morrió en Ascra. Poco tiempu dempués, Ascra foi atacada por los tespios, que destruyeron la ciudá. Los sobrevivientes dir a Orcómeno y llevaron con ellos les cenices de Hesíodo, qu'asitiaron nel agora, al llau de la tumba de Minias, l'héroe epónimu de la ciudá.
Lleenda
Hai otros datos alrodiu de Hesíodo que fueron tresmitíos por otres fontes antigües: el Certame de Homero y Hesíodo, una Vida de Hesíodo, l'artículu de la Suda, un rellatu de Plutarcu y otru rellatu de Pausanias. Sicasí, estos datos considérense llexendarios.
Nel Certame de Hesíodo y Homero rellátase una competición poética na que'l públicu proclamó vencedor a Homero pero los xueces dieron el premiu a Hesíodo por haber cantáu este la paz mientres Homero cantara la guerra.
Una lleenda alrodiu de la muerte de Hesíodo dicía qu'un oráculu alvirtiera a Hesíodo que tenía d'evitar el pasu por Nemea, polo que camudó de ruta pa tratar de refugar el peligru anunciáu pol oráculu pero n'Énoe, en Lócride Ozolia, tapó a un home que sedució a la fía del so güéspede. Los hermanos d'ella, pa vengase, atraxeron a Hesíodo al santuariu de Zeus Nemeo, onde lo mataron, xunto al so sirviente y tirar al mar. El cuerpu foi recoyíu polos delfines que lo depositaron en Rion, asitiáu xunto a Molicria a la entrada del golfu de Corinto. Los locrios recoyeron el cuerpu, escorrieron a los sos asesinos, y matar y refundiaron al mar. Mientres, el cuerpu de Hesíodo foi soterráu nun llugar guardáu de callao polos habitantes de Naupacta, una y bones los de Orcómeno queríen llevase los restos. Pero según Alcidamante, los sos asesinos pudieron fuxir nuna embarcación, hasta que Zeus abrasar.
Pausanias señala que dalgunos almitíen como verdaderu y otros non que la causa del crime fuera l'haber deshonrado a la hermana de los asesinos y cuenta que los de Orcómeno siguieron el vuelu d'una corneja aconseyaos pola Pitia, que los condució hasta la tumba de Hesíodo y asina se fixeron colos sos restos.
Supónse que l'orixe de la lleenda ye la rivalidá qu'había ente Naupacta y Orcómeno por considerase dambes como llugar de la tumba de Hesíodo.
Obres
thumb|Hesíodo y la Musa, por [[Gustave Moreau (Muséu d'Orsay, París).]] thumb|Hesiodi Ascraei quaecumque exstant, 1701 Les sos obres, como les de Homero, fueron oxetu yá dende'l sieglu VI e.C. d'estudiu y veneración.
Hesíodo punxo por escritu y ordenó tol cuerpu mitolóxicu tresmitíu hasta entós de forma oral. Na so obra basáronse los mitógrafos posteriores clásicos, gracies a lo cual caltúvose en gran parte.
atribuyéronse-y munches obres pero anguaño considérense auténtiques solo la Teogonía, na que rellata la xenealoxía de los dioses de la mitoloxía griega, Trabayos y díes, los 54 primeros versos de L'escudu de Heracles —el restu considérase apócrifu— y el Catálogu de muyeres (tamién llamáu Eeas). D'esti postreru solo queden fragmentos.
Otres obres que-y fueron atribuyíes y de les que se caltienen fragmentos son:
Castiellu de Les Caldes
El castiellu de Les Caldes, tamién denomináu castiellu de Priorio, ye un conxuntu monumental asitiáu nel términu municipal d'Uviéu (España), a escasos quilómetros del cascu urbanu. Ta cuasi ocultu pola vexetación, y arrodiáu pol ríu Gafo, afluente del Nalón. Almenada fortaleza con dos altives torres flanqueándola, semioculta pela arbolea.
Historia
Edificar nel sieglu XIX a partir de les ruines del orixinal, construyíu en dómina d'Alfonsu II; sieglos más tarde cayería en manes del obispu d'Uviéu. Sirvió, tamién, como abellugu al noble insurrectu Gonzalo Peláez. Fermín Canella ( El Llibru d'Uviéu, Uviéu, 1887) escribe respectu d'él: «Llevantar nel términu d'esta parroquia Les Caldes el castiellu de Priorio, que pertenecía a la Mitra d'Uviéu. Siguió siempres perteneciendo a los prelaos uvieínos, y, en 1381, García Alvarez de Palombar, rindió pleitu-homenaxe, como alcalde del castiellu, al obispu don Gutierre».
Lleenda
Abasna una lleenda: los desgraciaos amores d'Irene, fía de Rodrigo, señor de Priorio y dueñu del castiellu, con un paxe, Pablo. Enteráu'l padre de la fémina de tal circunstancia, atacó cola so espada a Pablo, quien, al trate acosáu, defendióse y mató al so amu. Irene arrenegar por eso; entós, Pablo, desesperáu, refundiar al ríu. Según cunten los más vieyos del llugar, una roca inda apaez enllordiada con sangre de Rodrigo.
Capiellu
Capiellu ye una aldea de la parroquia de Villa nel conceyu asturianu de Corvera.
Alcuéntrase a 7,10 km de Nubleo, la capital del conceyu, a un altor mediu de 110 msnm y tien una población de.
La Boulaye
La Boulaye ye una comuña francesa del departamentu de Saona y Loira, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ancyluris
Ancyluris ye un xéneru de caparines de la familia Riodinidae.
Descripción
La especie tipu ye Ancyluris pyrete Hübner, 1819, según designación posterior realizada por Scudder en 1875.
Diversidá
Esisten 15 especies reconocíes nel xéneru, toes elles tienen distribución neotropical.
Plantes güespedes
Les especies del xéneru Ancyluris aliméntense de plantes de les families Euphorbiaceae, Melastomataceae, Simaroubaceae, Vochysiaceae. Les plantes hospederas reportaes inclúin los xéneros Hieronima, Miconia, Conostegia, Simarouba, Vochysia.
As Veigas (San Tiso)
As Veigas ye un barriu de la parroquia de San Tiso nel conceyu asturianu de San Tiso d'Abres.
Alcuéntrase a 0,6 km d'O Chao, la capital del conceyu, a un altor mediu de 26 msnm y tien una población de.
Bourbon-Lancy
Bourbon-Lancy ye una comuña francesa del departamentu de Saona y Loira, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Chaves
Chaves ye una ciudá portuguesa del Distritu de Vila Real, RexónNorte y comunidá intermunicipal d'Alto Tâmega, con cerca de 19.300 habitantes.
Llenda al norte cola provincia española d'Ourense (Galicia), al este col conceyu de Vinhais, al sureste con Valpaços, al suroeste con Vila Pouca de Aguiar y al oeste con Boticas y Montalegre.
Freguesíes
Les freguesíes de Chaves son les siguientes:
Vilar (San Tiso)
Vilar ye un barriu de la parroquia de San Tiso nel conceyu asturianu de San Tiso d'Abres.
Ríu Irtish
Drena una vasta cuenca de 1 673 470 km², la 16ª mayor del mundu. Alministrativamente, el ríu naz en China (na Rexón Autónoma Güigur de Sinkiang), crucia Kazakstán (provincies de Kazakstán Oriental y Pavlodar) y acaba desaguando en Rusia (óblast de Tiumén y el distritu autónomu de Janti-Mansi - Yugra).
Xeografía
thumb|left|Mapa en [[idioma rusu|rusu del ríu Irtish (Иртыш) nel qu'apaecen les siguientes ciudaes nel so cursu: Altay (округ), Öskemen (Усть-Каменогорск), Semey (Семипала́тинск), Pavlodar (Павлода́р), Ertis (Иртышск), Omsk (Омск), Tara (Tápa), Tobolsk (Тобо́льск) y Janti-Mansisk (Ха́нты-Манси́йск)]] left|thumb|El ríu nel condáu chinu de Burqin
Cursu chinu
El ríu Irtish naz en China, na Rexón Autónoma Güigur de Sinkiang, na aguada suroccidental del macizu d'Altái mongol, el cordal de 300 km de llargor, que dixebra China de Mongolia. Nesti tramu'l ríu lleva'l nome de Ertix He (o Erqisi) y dacuando ye conocíu como Kara-Irtish (o Irtish negru). El Irtish naz nuna zona bien montascosa y escurre en direición sur ente valles estrechos y encajonados. Al salir del macizu montascosu entra en partir norte de Zungaria (China occidental), una rexón con un clima bien secu y continental, razón pola cual prodúcense grandes amplitúes térmiques tantu estacionales como mientres los ciclos diurnos y nocherniegos (dende -40 °C en xineru a 45 °C). El so relieve ye'l d'una gran cuenca endorreica, casi un desiertu fríu con presencia de zones esteparias y arrodiada por altes y serrapatosos montes con visos nevaos y fasteres cubiertes por abetos.
En llegando a la pequeña llocalidá de Koktokay (o Fuyong), el ríu vira escontra l'oeste, llixeramente norte, siguiendo'l so valle la carretera G216. Pasa bien próximu a les llocalidaes de Sarbulak y Beitun y a menos de 3 km del llagu Ulungur (1.035 km²), unu de los diez llagos d'agua duce mayores de China. En 1969 construyóse una canal ente'l Irtish y el llagu, que dexa derivar agües escontra'l llagu pa caltener el so nivel.
Al poco el ríu llega a Burgin (68 112 hab. en 1999), la principal ciudá china na so escurrir y depués, en percorriendo 525 km per territoriu chinu, crucia la frontera y enfusar en Kazakstán.
Curso cazacu
left|thumb|La [[ponte Semipalatinsk, na ciudá de Semey]] left|thumb|El ríu Irtish al so pasu por [[Pavlodar]] El Irtish enfusar en Kazakstán, na so parte centroriental, pola provincia de Kazakstán Oriental. Aína llega al gran llagu Zaysan, alcontráu a unos 60 km de la frontera. Asitiáu orixinalmente a 386 m d'altitú y con una superficie de 1.860 km², el llagu tien unos 140 km de llargu y unos 30 km d'anchu. El llagu aumentó de forma considerable pola construcción, agües embaxo nel Irtish, de la gran presa de la central hidroeléctrica Bujtarminskaya (1953-66), que creó'l banzáu de Bujtarma (con 220 km de llargor y que con 5.490 km², ye'l 5º mayor del mundu per superficie y el 21º por volume), del que'l llagu Zaysan ye agora la cola. Nes riberes del llagu hai bastantes pequeñes llocalidaes, como Nam-Bay, Bakhor, Aksuat o Topolev Mys. Nesta zona del llagu'l ríu recibe a los sos primeros afluentes d'importancia, dambos pela esquierda, los ríos Kandisu (180 km) y Kokpekty (150 km). El Irtish, dexa'l llagu por partir noroeste, entrando nuna zona montascosa nel llargu tramu del yá citáu banzáu de Bujtarma. Nesti tramu embalsado recibe pela derecha al ríu Narym (~100 km) y al ríu Bukhtarma (336 km) y, dempués de percorrer más de 230 km d'agües remansadas, llega a la gran presa de Bujtarminskaya, alcontrada a 5 km agües de la ciudá de Serebryansk (9.568 hab. en 2010).
Pasada la presa, el ríu vira escontra'l noroeste, algamando les pequeñes llocalidaes de Ognevika, Ermakovka y Novotroitskoe, na cola d'un nuevu banzáu, el de la central de Ust-Kamenogorsk (1939-53), con una superficie de 37 km², un llargor de 85 km y una potencia instalada máxima de 315 MW. Pasada la presa, el Irtish dexa los montes y llega al poco a Öskemen (288.660 hab. en 2010), la capital de la provincia, alcontrada nel puntu onde'l Irtish recibe pela esquierda al ríu Ulba (278 km).
Caltién el ríu la so direición, cada vez más este, hasta llegar a lo cabero d'otru gran banzáu, el de Shulbinsk (1976-87), con 702 MW y un llargor de más de 80 km. Nel tramu embalsado recibe pela derecha al ríu Uba (278 km) y en dexando tras la presa, pela marxe esquierda, al ríu Čar (250 km). Depués el Irtish llega a la ciudá de Semey (antigua Semipalatinsk, con 298.100 hab. en 2006), onde se construyó apocayá (1998-2002) una importante ponte colgante, la ponte Semipalatinsk (con un llargor de 1086 m). Prosigue'l ríu la so meyora escontra'l noroeste, recibiendo pela esquierda al ríu Chagan (295 km), poco primero de entrar na provincia de Pavlodar.
Quintanal
Col nome de Quintanal podemos referinos a:
Ríu Irtish
Curso cazacu
Algama depués la ciudá de Kurchatov, una antigua ciudá zarrada soviética onde taba'l polígonu nuclear o sitiu de pruebes de Semipalatinsk (zarráu en 1991), que pasó de los 20.000 habitantes nel so mayor apoxéu a apenes 11 065 hab. en 2010. El ríu vuélvese cada vez más escontra'l norte, llegando a les pequeñes ciudaes de Moldary, Maskoye, Karaterek, Sarykamys, Lebyazh'ye y Aksu (40 067 hab. en 2009). Poco primero de ésta ciudá construyóse la canal Irtish-Karaganda, una canal de 458 km que coneuta cola ciudá de Karaganda (446.200 hab. en 2006) y dexa llevar l'agua necesario pal riego de les tierres reseques de les estepes cazaques y a la so capital Astaná.
El Irtish llega depués aína a la capital provincial de Pavlodar (331.710 hab. en 2010) y depués algama les pequeñes llocalidaes de Zhidkovska, karaoba, Krasnokutski, Zhanabet y depués Irtish, la ciudá que da nome al ríu. Poco dempués, calteniendo'l so aldu al norte y en travesando la pequeña ciudá de Severnyy y de percorrer 1.700 km per territoriu cazacu, el ríu abandona Kazakstán y entra en Rusia.
Cursu rusu
thumb|right|El ríu Irtish al so pasu cerca de la ciudá rusa de [[Cherlak]] thumb|right|Una ponte sobre'l Irtish na ciudá d'[[Omsk]] thumb|right|Vista de Omsk dende una ponte sobre'l Irtish El Irtish entra en Rusia pela parte meridional del óblast de Omsk, y en pasando por Bol'shoy Atmas llega a la pequeña ciudá de Cherlak. Vuelve virar escontra'l noroeste y en pasando por Solonovska (11.586 hab. en 2010 ) llega a la gran ciudá d'Omsk (1.154.000 hab.), la segunda ciudá más grande del Distritu Federal de Siberia y el puertu fluvial más grande nel oeste de Siberia, sede de la Compañía de navegación del ríu Irtish. En Omsk el ríu recibe, pela derecha, al ríu Om (1.090 km).
Llega depués el ríu a Begishevo y Vagay, onde recibe pela esquierda al ríu Vagay (555 km). Algama dempués Baksheyevo, Abalak y l'importante ciudá de Tobolsk (103.081 hab. ), onde recibe pela marxe esquierda al principal de los sos afluentes, el ríu Tobol (1.591 km).
Equí'l ríu camuda de secute d'aldu y empónse decididamente escontra'l norte, pasando por Bronnikovo y Gornoslinkino, pa dempués recibir, pela derecha al ríu Turtas (241 km), poco primero de algamar Uvat. Continua por Demyanskoye, onde recibe pela derecha a la llongura ríu Demianka (1.160 km), y sigue por Chenyy Yar y Subbota, xustu antes d'entrar nel distritu autónomu de Janti-Mansi - Yugra).
Llega dempués a Gomopravdinsk, Tsingaly, Sotnik, Batovo y Repolovo, onde al poco recibe, pela esquierda, al postreru de los sos afluentes d'importancia, el llargu ríu Konda (1.097 km). Continua'l Irtish por Tyuli y llega aína a la capital Janti-Mansisk (79.516 hab.). Al poco xúnese al ríu Obi, pela marxe esquierda, tres un percorríu de 4.248 km.
Llugares d'interés
thumb|right|Réxime fluvial de ríu Irtish en [[Tobolsk]] Nes riberes del ríu Irtish atópense un gran númberu de monumentos naturales, históricos y arquiteutónicos, según interesantes rutes de visita. El ríu Irtish ta rellacionáu con munchos nomes conocíos (ver Atraiciones río Irtish).
Historia
Dellos pueblos mongoles y turcos ocuparon les veres del ríu mientres munchos sieglos. Nos sieglos XV y XVI, los cursos medio y baxo del Irtish taben dientro del Kanato tártaru de Sibir, conquistáu polos rusos na década de 1580. Nel sieglu XVII, el kanato de Zungaria, formáu pol pueblu mongol de los oirat, convertir nel estáu vecín del sur de Rusia, y controló la parte alta del Irtish. Mentanto, fundáronse les ciudaes ruses d'Omsk (1716), Semipalatinsk (1718, güei Semey ), Ust-Kamenogorsk (1720, güei Öskemen) y Petropavlovsk (1752).
Usu económicu
El ríu ye navegable mientres gran parte del so cursu ente abril y ochobre, cuando nun ta conxeláu: ye percorríu por buques que tresporten mercancíes y pasaxeros, según por petroleros. Omsk ye'l puertu fluvial más grande nel oeste de Siberia, sede de la Compañía navegación del ríu Irtish.
Nel ríu construyéronse munches centrales hidroeléctriques, dalgunes d'elles bien grandes, como les realizaes en Ust-Kamenogorsk y Bakhtarminsk, cerca de la frontera con Kazakstán y China. La esclusa más fonda del mundu, con una cayida de 42 metros, dexa'l pasu del tráficu fluvial pola presa de Ust-Kemenogorsk.