cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Reinu lombardu
El 25 de xunu de 2011, la Unesco decidió inscribir na Patrimoniu de la Humanidá n'Europa y América del Norte Llista del Patrimoniu de la Humanidá el conxuntu «Centros de poder de los longobardos n'Italia (568-774 d.C.)» qu'entiende siete lugar nos que se caltienen restos significativos del arte lombardo: Cividale del Friuli, Brescia, Castelseprio, Spoleto, Campello sul Clitunno, Benevento y Monte Sant'Angelo.
Invasión y conquista de la península italiana
En 560 surdió un nuevu y enérxicu rei: Alboíno, que ganó a los sos vecinos gépidos, fíxo-yos el so súbditos y en 566, casóse cola fía del so rei Cunimundo, Rosamunda. Na primavera del añu 568, Alboíno forzó'l limes del Friuli xunto a un exércitu nel que non yá había lombardos, sinón tamién otres tribus xermániques, como bávaros, gépidos, saxones ) y búlgaros. Ente 400.000 y 500.000 lombardos cruciaron los Alpes Xulianos ya invadieron el norte d'Italia (la población romana nel norte d'Italia yera aproximao de 2 millones de persones) por cuenta de la presión de los ávaros. Naquel momentu Longino, qu'asocediera a Narsés nel gobiernu d'Italia col títulu d'exarca, nun esperaba esta invasión. La primer ciudá importante que cayó foi Forum Iulii (Cividale del Friuli), na Italia nororiental, en 569. Ellí, Alboíno creó'l primer ducáu lombardu, que confió al so sobrín Gisulfo. Llueu Vicenza, Verona y Brescia cayeron en manes xermániques. Nel branu de 569, los lombardos conquistaron el centru romanu del Norte d'Italia, Milán. La zona taba entós recuperándose de les tarrecibles guerres gótiques, y el pequeñu exércitu bizantín dexáu pal so defensa nun pudo faer nada. Longino fortificó los puertos y les mariñes, pos namái podía defender les ciudaes costeres que podíen ser abastecíes pola poderosa flota bizantina. El nuevu limes establecer nos Apeninos.
Sainte-Croix (Drôme)
Sainte-Croix ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Reinu lombardu
Invasión y conquista de la península italiana
Darréu cayó Pavía, tres un asediu de trés años, en 572, convirtiéndose na primer capital del nuevu reinu lombardu d'Italia. Al añu siguiente, los lombardos enfusaron más al sur, conquistando la Toscana y estableciendo dos ducaos, Spoleto y Benevento baxu Zotto, que llueu se fixeron semi-independientes ya inclusive perduraron más que'l reinu nortizu, sobreviviendo hasta bien entráu'l sieglu XII. Los bizantinos consiguieron caltener el control de la rexón de Rávena y Roma, xuníos por un estrechu corredor qu'escurría al traviés de Perugia. Dempués Alboíno siguió enanchando les llendes d'aquel reinu y llegó a enseñoriar la parte d'Italia conocida col nome de Lombardía, magar el so reináu duró pocu más de trés años.
Sainte-Croix (Drôme)
Tien una población de y una superficie de  km².
Reinu lombardu
Invasión y conquista de la península italiana
Cuando entraron n'Italia, dellos lombardos caltuvieron la so forma nativa de paganismu, ente que dalgunos yeren cristianos arrianu. D'ende que nun tuvieren bones rellaciones cola Iglesia católica, a la qu'escorrieron col celu de neófitos. Gradualmente, adoptaron títulos romanos, nomes y tradiciones, y en parte convertir a la ortodoxa (sieglu VII), non ensin una llarga serie de conflictos relixosos y étnicos.
Por cuenta de estos sucesos, formar nel territoriu conquistáu polos lombardos trenta y seis ducaos independientes, pero esta desmembración foi perxudicial pa ellos y aciaga pa Italia. Los sos líderes asítiase nes ciudaes principales. El rei gobernaba sobre ellos y alministraba la tierra al traviés d'emisarios llamaos gastaldi. Esta subdivisión, sicasí, xunto cola independiente falta de docilidad de los ducaos, quitó al reinu de la so unidá, debilitándolo inclusive en comparanza colos bizantinos, especialmente dempués de qu'empezaron a recuperase de la invasión inicial. Esta debilidá fíxose inda más evidente cuando los lombardos tuvieron qu'enfrentase col creciente poder de los francos. En respuesta a esti problema, los reis intentaron centralizar el poder a lo llargo del tiempu; pero perdieron el control sobre Spoleto y Benevento definitivamente nel intentu.
La invasión lombarda, per otru llau, destruyó'l llimes de Friuli y les places fuertes del Vénetu. Arriendes d'ello, esta zona quedó abierta a qu'otros bárbaros cruciaren los Alpes ya invadir. Asina lo fixeron los ávaros y los eslavos, qu'atacaron les llanures llegando n'ocasiones hasta'l mar Adriáticu.
Monarquía arriana
La reina Rosamunda vengó a los sos hermanos muertos matando a Alboíno nel añu 572 en Verona. Casóse con Helmiges y fuxeron a Rávena, onde fueron acoyíos por Longino y morrieron finalmente envelenaos. El socesor de Alboíno, Clefi, tamién foi asesináu, dempués d'un despiadáu reináu de 18 meses. La so muerte marcó l'entamu d'un interregno d'años, el «Mandatu de los duques» (574–584), mientres el cual los duques nun escoyeron a nengún rei, y que ta consideráu como un periodu de violencia y desorde. Trátase d'una más de les interminables guerres ente lombardos qu'arruinaron Italia.
Los duques lombardos trataron ensin piedá a los vencíos y apoderáronse de toles tierres de dominiu públicu y de propiedaes de particulares. Amás empezaron a engardir unos contra otros, dexando a Italia nun murniu estáu. En 584, amenaciaos por una invasión franca, los duques escoyeron rei al fíu de Clefi, Autario. En 589, casóse con Teodolinda, fía del duque de Baviera, Garibaldo I de Baviera. La católica Teodolinda yera amiga del papa Gregorio I y promovió la cristianización. Nesa mesma dómina, Autario embarcar nuna política de reconciliación interna ya intentu reorganizar l'alministración real. Los duques apurrieron la metá de los sos estaos pal caltenimientu del rei y la so corte en Pavía. Polo que se refier a los asuntos esteriores, Autario consiguió atayar la peligrosa alianza ente los bizantinos y los francos. Autario morrió en 590.
Asocedió-y Agilulfo, duque de Turín, quien en 591, tamién se casó con Teodolinda, que abjuró del arrianismu y convirtióse al catolicismu, xenerando una cisma ente los lombardos. Non yá hubo guerres ente griegos y lombardos, sinón tamién ente arrianos y ortodoxos. Agilulfo combatió con ésitu a los duques rebalbos d'Italia septentrional, conquistando Padua (601), Cremona y Mantua (603), y forzando al Exarca de Rávena a pagar un conspicuo tributu. Agiluifo morrió en 616; Teodolinda reinó solo hasta 628, y foi asocedíu de la mesma por Adaloaldo. Arioaldo, quien se casara cola fía de Teodolinda, Gundeberga, y xefe de la oposición arriana, más tarde depunxo a Adaloaldo.
El so socesor foi Rotario, consideráu por munches autoridaes como'l más enérxicu de tolos reis lombardos. Amplió los sos dominios, Xénova foi tomada a los bizantinos nel añu 640, y toa Liguria pasó a ser lombarda en 643, xunto col restu de los territorios bizantinos del Vénetu interior, incluyendo la ciudá romana de Opitergium (Oderzo). Rotario tamién dictó'l famosu edictu que lleva'l so nome, el Edictum Rothari, qu'estableció les lleis y les costumes de la so xente en llatín: l'edictu nun s'aplicó a los tributarios de los lombardos, quien podíen caltener les sos propies lleis. El fíu de Rotario, Rodoaldo asoceder nel añu 652, siendo entá bien nuevu, y foi asesináu pol partíu católicu.
A la muerte del rei Ariperto I en 661, el reinu quedó estremáu ente los sos fíos Pertarito, quien estableció la so capital en Milán y Godeperto, que reinó dende Pavía. Pertarito foi derrocáu por Grimoaldo, fíu de Gisulfo, duque de Friuli y Benevento dende 647. Pertarito fuxó a los ávaros y depués a los francos. Grimoaldo consiguió tener el control sobre los ducaos y esvió l'últimu intentu del emperador bizantín Constante II de conquistar el sur d'Italia. Tamién ganó a los francos. A la muerte de Grimoaldo en 671 Pertarito tornó y promovió la tolerancia ente los arrianos y los católicos, pero nun pudo ganar al partíu arrianu, lideráu por Arachi, duque de Trento, quien namái se sometió al so fíu, el filocatólico Cuniperto.
Monarquía católica
La llucha relixosa siguió siendo una fonte d'enfrentamientos nos años siguientes. El reinu lombardu empezó a recuperase namái con Liutprando (713–744), fíu d'Ansprando y socesor del brutal Ariperto II. Con él, el monarca llogró imponese a los duques práuticamente iondependientes, incluyíos los ducaos de Spoleto y Benevento. Daquella ocupara'l tronu de Constantinopla l'emperador Lleón III, xefe de los iconoclastes, quien ordenó que les imáxenes sagraes fueren destruyíes en tol so imperiu. Esto foi consideráu sacrílegu pol papa Gregorio III, quien se vio amenaciáu poles tropes imperiales. Liutprando aprovechó la oportunidá p'apoderase en 712 de munches ciudaes d'Italia so sida de socorrer al papa. Se anexonó el Exarcado de Rávena y el ducáu de Roma. Tamién ayudó al mariscal francu Carlos Martel a refugar a los árabes. Liutprando entamó una alministración d'oficiales formaos na cancillería romana, los sos oficiales, condes o gastaldi, sustituyeron a los duques y presidieron los tribunales. Sicasí, a la so muerte los duques de Spoleto y Benevento siguieron siendo práuticamente independientes. Gregorio III pidió auxiliu a Carlos Martel contra los lombardos y ufiertó-y en pagu'l títulu de patriciu, que diba xuníu a la potestá de gobernar en Roma. El socesor de Liutprando, Aistolfo, qu'empezó a reinar en 750, tomó Ravena (751) y collo punxo fin al Exarcado. El papa llamó na so ayuda a Pipino III, rei de los francos, a quien el papa consagró como soberanu merovinxu. En pagu esixó de los lombardos qu'apurrieren al papa la Pentápolis y el Exarcado. Aistolfo negóse, provocando un enfrentamientu. L'exércitu francu punxo sitiu a Pavía y consiguió que los lombardos apurrieren Narni y a cuarenta de los principales señores del so reinu. Muertu Aistolfo en 756, Rachis intentó ser el rei de los lombardos, pero foi depuestu'l mesmu añu.
L'últimu rei lombardu foi Desiderio, duque de Toscana. Consiguió tomar Rávena definitivamente, poniendo fin a la presencia bizantina n'Italia central. Dio asilu a los fíos y a la vilba de Carlomán, que la so muerte anició barruntos d'envelenamientu. Desiderio decidió reabrir les lluches contra'l papáu, que taba sofitando a los duques de Spoleto y Benevento contra él, y entró en Roma nel añu 772, siendo'l primer rei lombardu que lo faía.
Cuando'l papa Adriano I pidió ayuda al poderosu rei Carlomagno, Desiderio foi ganáu xunto a Clusio y produciéndose el asediu de Pavía, ente que'l so fíu Adelchis tuvo tamién qu'abrir les puertes de Verona a les tropes franques. Desiderio rindir nel añu 774 y Carlomagno, nuna decisión totalmente novedosa, asumió'l títulu de «rei de los lombardos». Hasta entós los reinos xermánicos conquistárense de cutiu unos a otros, pero nengunu adoptara'l títulu de rei d'otru pueblu. Carlomagno tomó parte del territoriu lombardu pa crear los Estaos papales, ratificando una donación de Pipino en favor de la ilesia de San Pedro.
La rexón de Lombardía n'Italia, qu'inclúi les ciudaes de Brescia, Bérgamo, Milán y l'antigua capital Pavía, ye un recordatoriu de la presencia de los lombardos.
Principaos lombardos nel sur d'Italia
300px|thumb|Mapa de la Italia Lombardu-Bizantina nel 590 mientres el reináu d'[[Autario.]]
Principáu xuníu de Benevento (774–849)
Ente que el reinu centráu en Pavía nel norte pasó a manes de Carlomagno, el territoriu controláu polos lombardos al sur de los Estaos Papales nunca foi apoderáu por Carlomagno o los sos descendientes. En 774, el duque Arechis II de Benevento, que'l so ducáu había namái nominalmente tao so autoridá real, anque dellos reis fueren efeutivos nel so intentu de faer que'l so poder notar nel sur, reclamando que Benevento yera l'estáu socesor del reinu. Intentó faer de Benevento un secundum Ticinum: una segunda Pavía. Intntó reclamar el reináu, pero ensin sofitu nin posibilidaes de coronación en Pavía.
Carlomagno coló con un exércitu y el so fíu Ludovico Pío unvió homes, pa forzar al duque de Benevento a sometese, pero'l so sometimientu y promeses nunca se caltuvieron y Arechis y los sos socesores fueron independientes de facto. Los duques de Benevento tomaron el títulu de princeps (príncipe) en llugar de rei.
Los lombardos del sur d'Italia viéronse entós na posición anómala de tener tierra reclamada por dos imperios: l'Imperiu carolinxu al norte y al oeste y l'Imperiu bizantín al este. Estes bandes de guerreros ocuparon les rexones montascoses y acabaron lluchando, según quien los pagara, a favor de Bizancio, el papa, los carolinxos, o bien ente sigo pa llograr un botín. Como yera típicu fixeron promeses de tributu a los carolinxos, pero efeutivamente permanecieron fora de control francu. Benevento mentanto creció hasta la so máxima estensión cuando impunxeron tributu al Ducáu de Nápoles, que yera tibiamente lleal a los bizantinos ya inclusive conquistó la ciudá napolitana d'Amalfi en 838. Nun puntu nel reináu de Sicardo, el control lombardu tomó la mayor parte del sur d'Italia salvo l'estremu meridional d'Apulia y Calabria y Nápoles, coles sos ciudaes nominalmente anexonaes. Foi mientres el sieglu IX cuando la fuerte presencia lombarda afitar na enantes griega Apulia. Sicasí, Sicardo abriera'l sur a les aiciones invasivas de los sarracenos na so guerra con Andrés II de Nápoles y cuando foi asesináu en 839, Amalfi declaró la so independencia y dos faiciones llucharon pol poder en Benevento, paralizando'l principáu y faciéndolo susceptible a enemigos esternos.
La guerra civil duraron diez años y namái acabó con un tratáu de paz impuestu pol emperador Lluis II, l'únicu rei francu qu'exerció una auténtica soberanía sobre los estaos lombardos, en 849 qu'estremó'l reinu en dos estaos: el Principáu de Benevento y el Principáu de Salerno, cola so capital en Salerno nel Tirrenu.
Italia meridional y los árabes (836–915)
Andrés II de Nápoles contrató a mercenarios sarracenos pa la so guerra con Sicardo de Benevento en 836. Sicardo respondió de manera asemeyada. Los sarracenos primeramente concentraron los sos ataques sobre Sicilia y l'Italia bizantina, pero puestu Radelchis I de Benevento llamó a más mercenarios y escalaron Capua en 841. Les ruines d'esa ciudá son tou lo que queda de la Vieya Capua» (Santa Maria Capua Vetere). Darréu, Landulfo el Viejo fundó l'actual Capua, «Nueva Capua», sobre una llomba cercana. Los príncipes lombardos polo xeneral, sicasí, taben menos inclinaos a aliase colos sarracenos que los sos vecinos griegos de Amalfi, Gaeta, Nápoles y Sorrento. Guaifer de Salerno, sicasí, de volao púnxose él mesmu so soberanía musulmana.
Una gran fuercia musulmano tomó Bari, hasta entós un gastaldate lombardu sol control de Pandenulfo, en 847. Les incursiones sarracenes entós procedieron escontra'l norte, hasta finalmente'l príncipe de Benevento, Adelchis llamó nel sofitu del so soberanu, Lluis II. Luis aliar col emperador bizantín Basilio I pa espulsar a los árabes de Bari en 869. Una fuercia de desembarcu foi ganada pol emperador, dempués d'un curtiu aprisionamiento por Adelchis, en 871. Adelchis y Luis tuvieron en guerra mientres el restu de la carrera d'esti postreru. Adelchis considerar a sigo mesmu como'l verdaderu socesor de los reis lombardos y en calidá de tal enmendó el Edictum Rothari, el postreru gobernante lombardu que lu fixo.
Tres la muerte de Luis, Landulfo II de Capua flirteó de volao con una alianza sarracena, pero'l papa Xuan VIII convenciólu por que romper. Guaimar I de Salerno lluchó contra los sarracenos con tropes bizantines. Al traviés d'esti periodu los príncipes lombardos bazcuyaron n'alianza d'un partíu a otru. Finalmente, escontra 915, el papa Xuan X consiguió xunir a tolos príncipes cristianos del sur d'Italia contra los establecimientos sarracenos del ríu Garigliano. Esi añu, na gran batalla de Garigliano, los sarracenos fueron desbancados d'Italia.
Los principaos lombardos nel sieglu X
L'estáu independiente de Salerno inspiró a los gastalds de Capua pa treslladase escontra la independencia y, a finales del sieglu, llamar a si mesmos príncipes» y hubo un tercer estáu lombardu. Los estaos de Capua y de Benevento fueron xuníos por Atenulfo I de Capua en 900. Darréu declarar en perpetua unión y namái se dixebraron en 982, a la muerte de Pandulfo Cabeza de Fierro. Con tol sur lombardu sol so control salvu Salerno, Atenulfo sintióse seguro al usar el títulu de princeps gentis Langobardorum ('príncipe de los lombardos'), que Arechis II empezara a usar nel añu 774. Ente los socesores de Atenulfo el principáu foi gobernáu conxuntamente por padres, fíos, hermanos, primos y tíos mientres la mayor parte del sieglu. Mentanto, el príncipe Gisulfo I de Salerno empezó a usar el títulu de Langobardorum gentis princeps alredor de mediaos de sieglu, pero l'ideal d'un principáu lombardu xuníu foi namái realizáu n'avientu de 977, cuando Gisulfo morrió y los sos dominios fueron heredaos por Pandulfo Cabeza de Fierro, quien temporalmente tuvo casi toa Italia al sur de Roma y estrechó n'alianza a los lombardos col Sacru Imperiu Romanu. Los sos territorios fueron estremaos a la so muerte.
Landulfo el Colloráu de Benevento y Capua intentaron conquistar el principáu de Salerno cola ayuda de Xuan III de Nápoles, pero cola ayuda de Mastalus I de Amalfi Gisulfo refugar. Los gobernantes de Benevento y Capua fixeron dellos intentos sobre l'Apulia bizantina nesta dómina, pero a finales de sieglu los bizantinos, sol gobiernu duru de Basilio II, ganó terrén a los lombardos.
thumb|250px|Italia alredor del cambéu de mileniu, amosando los estaos lombardos nel sur nel momentu de la llegada de los normandos.
La principal fonte pa la hestoria de los principaos lombardos nesti periodu ye'l Chronicon Salernitanum, compuestu más tarde nel mesmu sieglu en Salerno.
Conquista normanda (1017–1078)
El principáu de Benevento menguáu llueu perdió la so independencia respeuto al Papáu y tornó n'importancia hasta que foi tragáu pola conquista normanda, quien, primero llamaos polos lombardos pa lluchar contra los bizantinos pol control d'Apulia y Calabria (con xente como Melus de Bari y Arduino, ente otros), convirtiérense en rivales pola hexemonía nel sur. El principáu salernitano esperimentó una edá d'oru baxo Guaimario III y Guaimario IV, pero baxu Gisulfo II, el principáu fundir na consolancia y cayó en 1078 ante Roberto Guiscardo, quien se casara cola hermana de Gisulfo Sichelgaita. El principáu de Capua foi acaloradamente apostáu mientres el reináu del odiáu Pandulfo IV, el Llobu de los Abruzos, y, sol so fíu, cayó, casi ensin disputa, ante'l normandu Ricardo Drengot (1058). Los capuanos remontar contra'l gobiernu normandu en 1091, espulsando al nietu de Ricardo, Ricardu II y estableciendo a un Lando IV.
Capua quedó de nuevu sol gobiernu normandu pol sitiu de Capua de 1098 y la ciudá rápido tornó n'importancia so una serie de gobiernos normandu inefectivos. L'estatus independiente d'estos estaos lombardos ye xeneralmente atestiguáu pola habilidá de los sos gobernantes de camudar los soberanos a gustu. De cutiu el vasallu llegal d'un papa o un emperador (lo mesmo bizantín que romanu xermánicu), fueron los auténticos posesores del poder nel sur hasta que los sos antiguos aliaos, los normandos, algamaron la preeminencia. Verdaderamente los lombardos consideraben a los normandos como bárbaros y a los bizantinos como opresores. Considerando que la so propia civilización yera cimera, los lombardos apurrieron de verdá una redolada pa la pernomada Escuela Médica Salernitana.
Casu (gramática)
En llingüística moderna, casu ye la asignación d'un marcaxe morfosintácticu o preposicional a un elementu de la oración según el papel temáticu o xera oracional que desempeña na predicación verbal. El casu gramatical ye un tipu especial de traza gramatical acomuñáu a la rección d'un elementu predicativu, usualmente un verbu. Anque usualmente considérase qu'una llingua tien casos si tien declinación morfolóxica (el llatín, por casu), en realidá tamién esisten casos nes llingües que práuticamente namái tienen declinación preposicional (l'asturianu, por casu). Según la gramática xenerativa, los primeres conócense como casos morfolóxicos y los segundos como casos sintácticos.
Softastur
Softastur ye una asociación ensin ánimu de llucru que tien por oxetivu fomentar l'usu y facer presente la llingua asturiana nes nueves teunoloxíes, concretamente nel Software llibre.
Casu (gramática)
En gramática tradicional el términu casu sirve pa denotar caúna de les diverses formes, según la flexón (tamién llamada declinación) o según la preposición qu'acompaña a un nucleu de sintagma nominal (artículu, sustantivu, axetivu o pronome). En cada llingua'l mesmu casu marca sistemáticamente les mesmes rellaciones gramaticales.
Softastur
L'asociación ta formada por programadores informáticos, filólogos, diseñadores y profesores en llingua asturiana. El compromisu principal ye la traducción y desarrollu de software llibre n'asturianu. Ente los proyeutos de Softastur a solliñar, tán el sistema operativu Ubuntu, el caltenimientu del restolador Firefox en llingua asturiana, y el proyeutu MediaWiki, nel que se sofita por exemplu, esta wikipedia. Softastur tamién ufre soporte y documentación de baldre a los usuarios de Software llibre.
Casu (gramática)
Exemplos de casos morfolóxicos
De siguío, un cuadru con casos y el so usu en delles llingües flexives:
Softastur
Nel añu 2008, Softastur recibió'l premiu Andrés Solar, qu'entrega la Xunta Pola Defensa de la Llingua Asturiana, pol so trabayu d'inclusión del Asturianu nes nueves teunoloxíes, y sobremanera n'Ubuntu, el primer sistema operativu en llingua asturiana.
Antecendentes
El 5 de xunu de 2002 anunciábase "Mozilla 1.0: el primer restolador n'asturianu", y nun yera sólo el primer restolador sinon tamién el primer software llibre tornáu al asturianu. Daquella l'asturianu entá nun tenía códigu ISO 639. La obtención d'un códigu pa una llingua ye fundamental, darréu que ye la base pa poder dar soporte a la llingua en cualesquier proyeutu, polo que ficiéronse entós los trámites p'algamar esi códigu. Anguaño, el códigu pa la llingua asturiana ye:.
Historia
Pero la idea de entamar una comunidá pa la torna de software llibre a llingua asturiana, nun xurde hasta l'añu siguiente (2003), nesi añu proponse l'entamu d'un proyeutu común que coordinase y diere soporte a la torna de cualesquier software llibre al asturianu y evitar el duplicar esfuercios.
Dempués de pasar por dellos servidores gratuitos, y milenta cayíes de la páxina y llistes del proyeutu, algamóse un sirvidor priváu p'agospiar la web y abellugu na comunidá SourceForge.net pa ficheros y llistes de corréu. Nel añu 2007 la Comunidá empecipia a xorrecer y les aportaciones son bultables, créase la wiki collaborativa centrando la mayor parte de los esfuercios nel sistema operativu Ubuntu. Nel añu 2009 Softastur da un pasu más y constitúise dafechu como Asociación. Nel añu 2010, un miembru de Canonical Ltd. califica la versión Lucid Lynx en llingua asturiana como «completa»
Dende entós munchos coordinadores de los principales proyeutos de software llibre, entamen a collaborar cola Asociación y preba d'ello ye el númberu d'aplicaciones asoleyaes en tan pocu tiempu, entre les que destaquen Firefox, Ubuntu, Libreoffice, Thunderbird, OpenOffice.org, Gnome, KDE, Aspell, etc.
Anguaño
thumb|right|250px|Ún de los miembros de Softastur, durante les Xornaes de Llingua y Educación, [[marzu de 2010, Xixón.]] Anguaño Softastur caltién Ubuntu, que ye el primer sistema operativu n'asturianu, participando nel proyeutu Rosetta pa la so torna, asina como los principales proyeutos d'escritoriu y distribuciones de software llibre. L'equipu de Softastur cunta ente les sos files con profesores, escritores/traductores en llingua asturiana, programadores, y l'asesoramientu direutu de l'Academia de la Llingua, asina como d'un grupu de correutores pa les traducciones finales.
Otros proyeutos nos que trabayen los miembros de Softastur, ye na implantación de Hunspell nel sistema operativu, na suite ofimática LibreOffice y nel restolador web Firefox. Hunspell ye un programa interactivu de revisión ortográfica y que pue usase como llibrería o como correutor ortográficu independiente.
Programes y aplicaciones tornaos en llingua asturiana
Ésta ye namái una curtia amuesa de dalgunos de los programes y aplicaciones más importantes pa GNOME y KDE y multiplataforma, tornaos anguaño a llingua asturiana. La llista ye dinámica, y poro, incompleta. Pa facese una idea, meyor visitar el sitiu web de Launchpad (versión Utopic)
Cocañín (parroquia)
Cocañín ye un llugar y parroquia del conceyu asturianu de Samartín del Rei Aurelio, qu'ocupa la fastera más septentrional del mesmu. Tien una estensión de 9,86 km², y una población de 1.085 habitantes (INE, 2005). Ye la más nueva de toles parroquies del conceyu, pues separtose de la de Llinares a mediaos del sieglu XX.
Vaux (Moselle)
Vaux ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ryota Arimitsu
Ryota Arimitsu (有光 亮太, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Islla Nizki
Nizki ye una islla perteneciente al archipiélagu de les islles Near, nel grupu de les Islles Aleutianes, al suroeste d'Alaska. La islla atópase alcontrada nel mediu del subgrupu de les islles Semichi.
Flanqueada Poles Islla de Shemya al este y Alaid al oeste, Nizki mide 5 km de llargu y atópase dacuando xunida a Alaid por una llingua de tierra. Dizse que'l nome de la islla deriva del rusu nizkiy, que significa "baxu", un términu descriptivu pa la topografía de la islla.
Nel mapa de la derecha, la islla Nizki ye la qu'apaez marcada col númberu 4.
Nizki ye bultable pola población de gansos qu'alluga. Una de les especies de gansu foi dada por extinta hasta'l so avistamiento en Nizki. Anguaño, sicasí, considérase amenaciada.
Enllaces esternos
left|miniaturadeimagen|300x300px|thumb|Mapa Cartograficu de l' Islla Nozki
Claudia Bär
}} Claudia Bär foi una deportista alemana que compitió en piragüismu na modalidá d'eslalon, ganadora de 5 medayes nel Campeonatu Mundial de Piragüismu n'Eslalon ente los años 2003 y 2013, y 3 medayes nel Campeonatu Européu de Piragüismu n'Eslalon ente los años 2005 y 2011.
Veckersviller
Veckersviller ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Podica senegalensis
Podica senegalensis ye una especie d'ave gruiforme de la familia Heliornithidae, qu'habita gran parte del África subsaḥariana.
Carauterístiques
Tien el cuerpu hidrodinámicu, que ye capaz de nadar bien, sobre la superficie o bien col cuerpu somorguiáu y la cabeza y pescuezu fuera de l'agua. Los pies, colos sos lóbulos anchu y carnosu, son unes "aletes" bien efectives. El picu ye espodáu ya hidrodinámicu.
Claudia Burton Bradley
Claudia Portia Burton Bradley MBE (28 de payares de 1909 – 5 d'ochobre de 1967) foi una médica, ortopedista, pediatra y farmacéutica. El so área principal de trabayu ya investigaciones foi'l paralís cerebral, lo cual dexó-y p'aportar la primera direutora médica del Centru de Espásticos de Nueva Gales del Sur y fundadora de l'Asociación Cerebral Palsy.
Vida temprana
Bradley nació en 1909 de Alan Godfrey Burton Bradley y la so muyer Ruby Malvina Drayton en Richmond, Nueva Gales del Sur. Alan Burton Bradley yera fíu de Henry Burton Bradley, quién de la mesma yera sobrín de William Westbrooke Burton. A Claudia diagnosticóse-y con diabetes a les sos 11 años y foi la primera diabetica del mundu en recibir tratamientu con insulina. Tales tratamientos y hospitalizaciones tempranes influyeron nes sos aspiraciones d'estudiar medicina. Allegó al Cleveland Street Institute Intermeate en Sidney y, dempués de graduase en 1928, matricular na Universidá de Sydney estudiando artes y farmacia. Calificó como farmacéutica en 1930 y trabayáu na farmacia del Hospital de Suburbios Occidental de 1933 a 1938 antes de tornar a la Universidá pa completar un Bachelor de Medicina, y otru de Ciruxía, llográndolos en 1943.
Podica senegalensis
Historia natural
Ye una ave focicona que vive en ríos y llagos con arbustos y árboles colgantes. Pasa tantu tiempu en tierra como na agua, comiendo inseutos y pequeños organismos acuáticos.
Claudia Burton Bradley
Carrera
La so primer función como axente médica residente foi en 1944 nel Hospital Real North Shore de Sydney (RNSH) y más tarde nel Rachel Forster Hospital pa Muyeres y Neños (RFH). En 1945, foi nomada la primera direutora médica del Spastic Centru de Nueva Gales del Sur, y el mesmu añu casóse con Joel Austen Phillips, un empresariu retiráu. Nos años siguientes foi nomada honoraria ayudante clínicu RNSH en fisioterapia y honoraria ayudante ortopédica ciruxana en RFH.
Vaxy
Vaxy ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Claudia Burton Bradley
Carrera
El so área principal de trabayu foi la paralís cerebral; implicadándose n'investigaciones internacionales y empecipió un equipu sobre la base de tratamientu y habilitación. Fixo campaña pal "caltenimientu de dignidá en rellación a esos neños como seres amigos" y l'ánimu de neños cola enfermedá "pa dirixilos en vides útiles ya independientes". Fundó l'Asociación australiana de Paralís Cerebral en 1952 y foi honrada miembru de l'Academia americana de Paralís Cerebral.
Últimos años
Bradley retirar en 1962 por cuenta de la so salú d'empiorar po diabetes. Foi fecha miembru del Orde del Imperiu británicu en 1966 pol so compromisu a investigar y tratar paralís cerebral. Morrió d'una oclusión coronaria'l 5 d'ochobre de 1967 en Cremorne, Nueva Gales del Sur.
Podica senegalensis
Subespecies
Conocense cuatro subespecies de Podica senegalensis:
Sainte-Eulalie-en-Royans
Sainte-Eulalie-en-Royans ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Enumeratio Plantarum hucusque Cognitarum Insulae Cypri
Enumeratio Plantarum hucusque Cognitarum Insulae Cypri (embrivíu Enum. Pl. Cypr.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu Joseph Alois Poech y espublizáu en Viena nel añu 1842.
Sainte-Euphémie-sur-Ouvèze
Sainte-Euphémie-sur-Ouvèze ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Francesco Moser
Ganó tres medayes nel Campeonatu Mundial de Ciclismu en Ruta ente los años 1976 y 1978.
En pista llogró dos medayes nel Campeonatu Mundial de Ciclismu en Pista, oru en 1976 y plata en 1979, dambes na prueba de persecución individual.
Biografía
La figura de Moser amedranaba sobre la bicicleta pero, por cuenta de la so constitución atlética, nun yera un gran escalador. A pesar d'ello, ganó'l Giro d'Italia 1984, gracies a la ventaya adquirida nes etapes contrarreló, per delantre de Laurent Fignon y Moreno Argentin. Llogró'l trunfu final na clasificación por puntos de la vuelta italiana en cuatro causes.
Campeón del mundu en 1977 y segundu n'otros dos causes, Moser consiguió un gran númberu de victories en carreres d'un día o en clásiques como la París-Roubaix o la Milán-Sanremo.
En 1984 batió'l récor de la hora, qu'ostentaba'l belga Eddy Merckx dende 1972. Moser foi'l primera ciclista n'utilizar una bicicleta tecnológicamente modificada en dicha prueba. Dalgunos de los sos familiares más cercanos tamién se dedicaron al ciclismu, destacando anguaño'l so sobrín Moreno Moser, quien tamién ye ciclista profesional.
Ciclismu en ruta
{| ! colspan=4| Campeonatu Mundial ! Añu !Llugar ! Medaya !Competición
Almegíjar
Descripción
El territoriu estender ente la cuenca del Guadalfeo y les últimes fasteres de l'aguada norte de la sierra Contraviesa. El conceyu ta formáu polos nucleos de Almegíjar y Notáez, y dellos cortixos o cortijaes, como la Casería de Mercáu, La Solana y El Aveséu.
El nucleu urbanu apaez engaramáu sobre unes peñes, como un nial d'águiles, calteniendo, al igual que Notáez, bonos exemplos de l'arquiteutura autóctona, que compón un conxuntu urbanu gradiáu, de cais estreches y viviendes realizaes con materiales tradicionales (lastras de cayuela y cubiertes de launa). Ente estes edificaciones, qu'algamen distintos altores, asítiense los típicos tinaos, pasareles ente espacios públicos asitiaes so les cases. Cuenta con una ilesia parroquial consagrada al Cristu de la Salú, reconstruyida ente 1594 y 1597, baltada y llevantada de nuevu a mediaos del sieglu XVIII.
Gocia d'una redolada con arrogantes vistes y de un clima prestosu. Bona parte del so territoriu forma parte del Sitiu Históricu de la Alpujarra.
Los sos habitantes viven d'una agricultura tradicional bien variada, que pasó en poco tiempu de la típica triloxía mediterránea de cebera, olivar y vide, a los cítricos y frutales, qu'ocupen cuasi la metá de les tierres cultivaes. Gran parte de la población viose obligada a emigrar a la mariña granadina, a los ivernaderos del Poniente Almeriense y a la capital provincial.
Toponimia
Apuntóse como orixe del nome Almegíjar al vocablu árabe al-mahāsir (المحاشر) col significáu de «llugares de xunta», anque hai autores a los que nun convence esti raigañu «pol so vocalismu disconforme». Paez más afecha la etimoloxía al-machāsir (المجاشر), pallabra típica del dialeutu arabigogranadino que significa «los cortixos» y que la so grafía árabe difier de l'anterior tan solo nun puntu diacríticu, omitíu con frecuencia en documentos antiguos. En dambos casos ye aceptable l'intercambiu vocálicu ente los dos últimes sílabes del topónimu.
Historia
El so orixe ye perantiguu, habiéndose atopáu nel términu municipal oxetos dataos nel Neolíticu. Per estes tierres pasaron romanos y visigodos, pero, ensin dulda, fueron los árabes quien perfilaron la imaxe actual.
Paez ser qu'Almegíjar tuvo amestada al yûz' Qāšturiš, mientres el Califatu de Córdoba y la taifa de Granada, y en dómina nazarita pertenció a la taha del Cehel. Sufrió les consecuencies de la revuelta morisca de 1568, quedando despoblado el so territoriu como'l restu de La Alpujarra. Cola repoblación de 1574 constituyóse'l correspondiente conceyu, al que se-y amestó'l llugar de Notáez, nel partíu de les Alpuxarras con capital n'Ugíjar. Nes reformes de 1833 el conceyu quedó integráu na provincia de Granada y el partíu xudicial d'Albuñol hasta 1966 que pasó a depender del partíu xudicial de Órgiva.
Un terremotu causó daños importantes nos edificios de la población en 1804, destruyendo una capiya llateral de la ilesia parroquial y l'edificiu del conceyu, qu'inda permanecía ensin reconstruyir en 1845.
En 1882 foi suspendíu'l Conceyu de Almegíjar por cuenta de numberoses irregularidaes na alministración de fondos, tenencia de llibros, repartu d'impuestos y sortéu de mozos.
Gocia dende 1902 del títulu de villa, concedíu por Alfonsu XIII, pol aumentu de población y desarrollu de l'agricultura nel conceyu.
Demografía
Según l'Institutu Nacional d'Estadística d'España, nel añu Almegíjar cuntaba con  habitantes censaos.
Fiestes
Tradicionales n'honor del Santu Cristu de la Salú, celébrense'l segundu fin de selmana de setiembre.
Dixiphia pipra
Dixiphia pipra, tamién denomináu saltarín cabeciblanco (en Colombia y Venezuela), saltarín de cabeza blanca, saltarín de corona blanca (en Perú) o cabeça-branca (en portugués, en (Brasil) ye una especie d'ave paseriforme perteneciente a la familia Pipridae. Ye l'únicu miembru del xéneru monotípicu Dixiphia. Habita n'América Central y del Sur.
Descripción
Mide ente 9 y 10 cm. Iris coloráu; machos y femes presenten un claru dimorfismu sexual, el machu tou negru cola corona y la nuca blancu nieve. La fema, na mayor parte de la so distribución tien la corona y llaos de la cabeza grises, ye oliva escuru penriba y abuxada pembaxo, colos lladrales tiñíos d'oliva. Les subespecies más orientales tienden a tener menos gris na cabeza, les andines a ser más oliva pembaxo. Los inmaduros del este de Brasil y del este de l'Amazonia brasilana tienen la corona blancu buxu, dorso oliva escuru y gris escuru pembaxo. Nengún otru saltarín tien iris coloráu y gris na cabeza. La fema presenta'l picu y los tarsos más apagaos.
Distribución y hábitat
Distribúise per Brasil, Colombia, Costa Rica, Ecuador, Guyana, Guayana francesa, Panamá, Perú, Surinam y Venezuela. Ver detalles en Subespecies.
Habita en florestas húmedes de baxa altitú y montiegues, tropicales y subtropicales hasta los 2000 msnm. Na Amazonia habita florestas húmedes y matos secundarios axacentes; l'aisllada población de la Viesca atlántica ye atopada en montes de tierres baxes mariniegues, montes de pandu y montiegos.
Comportamientu
Un páxaru inconspicuo, xeneralmente solitariu, a pesar de que delles vegaes axuntar n'árboles granibles. Los machos exhibir en “leks” (o arenes) cuando executen vuelos lentos estereotipaos ente cañes baxes, coles plumes de la corona arizaes.
Alimentación
Aliméntase predominantemente de frutes. N'Una, sur de Bahia, en Brasil, foi reparada forrajeando xunto a Ceratopipra rubrocapilla, Hemithraupis flavicollis y Xipholena atropurpurea, en llugar onde fructifica a esgaya una fruta llamada llocalmente “pixirica” (Leandra).
Reproducción
Los vezos de nidificación son asemeyaes a los del so familia, constrúin les sos nial nuna forqueta, xeneralmente sobre regueros o cursos d'agua.
Vocalización
Los cantares difieren notablemente, aves de tierres baxes emiten un llixeru runfíu, como un picoplano “dzii-ii-ii-iu”, les aves andines un cantar más alto y agudu “dzzzziiu-weúw”.
Descripción orixinal
La especie D. pipra describióse per primer vegada pol naturalista suecu Carolus Linnaeus en 1758 sol nome científicu Parus pipra; llocalidá tipo «Surinam».
Taxonomía
Estudio detallaos conducíos nos últimos años elucidaron enforma de la historia natural d'esta especie, incluyendo vocalización, exhibiciones y comportamientu reproductivu; sicasí, cuestiones taxonómiques permanecen difíciles, incluyendo la so posición xenérica, y prefirióse asitiala como l'únicu miembru del xéneru Dixiphia. Más allá, paez probable que siquier dalgunes de les subespecies descrites, si suxetes a un escutinio cuidadosu, nun puedan reconocese como tales, pero tamién esiste la posibilidade qu'una o más sían reconocíes como nueves especies. Por exemplu, la subespecie aisllada cephaleucus, de la Viesca atlántica del sureste de Brasil, tien la so taxonomía incierta.
Esta especie yá foi asitiada nel xéneru Pipra; con base nos estudios de secuenciamiento d'ADN de la familia Pipridae presentaos por Rêgo et al (2007), Tello et al (2009) y McKay et al (2010), la propuesta N° 534 al South American Classification Committee foi aprobada, reorganizando la secuencia filoxenética dientro de la familia; resucitando'l xéneru Ceratopipra incluyendo nel mesmu a 5 especies que taben en Dixiphia, reorganizando la secuencia filoxenética dientro de la familia y calteniendo el xéneru Dixiphia como monotípicu. Sicasí, el Congresu Ornitolóxicu Internacional (IOC) Versión 4.3 - 2014 caltién a eses 5 especies nel xéneru Dixiphia, al pie del presente.
Dellos autores, como ITIS caltienen esti grupu de 5 especies y tamién el presente nel xéneru Pipra.
Subespecies
Según la clasificación del Congresu Ornitolóxicu Internacional (IOC – Versión 4.3, 2014) y Clements Checlist 6.9, reconócense 13 subespecies cola so correspondiente distribución xeográfica:
Kepler-444
Kepler-444 ye una estrella allugada a unos 117 años lluz de la Tierra na constelación de Lyra, con una edá envalorada nunos 11,8 ±1 miles de millones d'años. Pertenez a un sistema triple, con dos compañeres nanes coloraes bien xuntes, a una distancia d'unes 60 UA, el doble de la distancia del Sol a Neptunu. El 27 de xineru de 2015, l'alministración del Telescopiu Espacial Kepler reportó la confirmación de la detección de cinco exoplanetes predresos de tamañu inferior a la Tierra orbitando la estrella.
Descubrimientu
Les resultancies preliminares onde se menta la posible esistencia d'un sistema planetariu alredor de la estrella Kepler-444 fueron anunciaos na segunda conferencia científica Kepler nel añu 2013. Nesi tiempu, la estrella yera conocida como KOI-3158.
Carauterístiques
Ente que el Sol tien una edá de 4,6 miles de millones d'años, Kepler-444 cuenta con aproximao unos 11,8 miles de millones d'años, alredor del 80% de la edá del universu. Ye una estrella anaranxada que s'atopa ye la secuencia principal y el so tipu espectral ye K0.
La investigación orixinal sobre Kepler-444 foi publicada en The Astrophysical Journal el 27 de xineru de 2015 sol títulu "Un sistema estrasolar antiguu con cinco planetes de tamañu inferior al de la Tierra" escritu por un equipu de 40 autores, el resume ye'l siguiente:
"La composición química de les estrelles qu'alluguen pequeños exoplanetes (con radios inferiores a cuatro radios terrestres) paez ser más diversa que la de les que cunten con xigantes gaseosos, que tienden a ser rica en metales. Esto implica que los pequeños planetes, incluyendo los de tamañu asemeyáu al de la Tierra, pueden formase fácilmente en dómines anteriores de la hestoria del Universu cuando los metales yeren más escasos. Reportamos observaciones feches pol telescopiu espacial Kepler sobre Kepler-444, una estrella asemeyada al Sol probe en metales, perteneciente a l'antigua población del discu galácticu gruesu y qu'alluga un sistema compactu de cinco planetes con tamaños ente'l de Mercuriu y el de Venus. Validamos esti sistema como un sistema real de cinco planetes qu'orbiten la estrella oxetivu y aprovimos les carauterístiques detallaes de los sos parámetros orbitales sobre la base d'un analís del tránsitu realizáu por fotometría. Kepler-444 ye una de les estrelles más trupes con oscilaciones de tipu solar detectaes. Utilizamos astrosismoloxía pa midir direutamente una edá precisa de 11,2 +/- 1,0 miles de millones d'años, lo qu'indica que Kepler-444 formóse cuando l'Universu tenía menos del 20 % de la so edá actual y polo tanto ye'l sistema de planetes de tamañu terrestre más antiguu conocíu. Asina demostremos que planetes del tamañu de la Tierra formáronse a lo llargo de los más de 13,8 miles de millones d'años de la hestoria del Universu, dexando abierta la posibilidá de la esistencia de vida antigua na galaxa. La edá de Kepler-444 non yá suxure que les estrelles del discu gruesu fueron dalgunes de les anfitrionas de los primeros planetes, sinón que tamién puede ayudar a identificar l'empiezu de la era de la formación de planetes ".
Los cinco exoplanetes predresos (Kepler-444b; Kepler-444c; Kepler-444d; Kepler-444y; Kepler-444f) fueron confirmaos, de tamañu menor al de Venus y cada unu d'ellos completa la órbita alredor de la estrella a la qu'orbiten en menos de 10 díes. El sistema ye bien compactu siendo Kepler-444b el más pequeñu cuntando con 0,403 vegaes el diámetru de la Tierra y el más alloñáu de la estrella. Kepler-444f orbita la estrella muncho más cerca de lo que Mercuriu facer alredor del Sol.
Sainte-Jalle
Sainte-Jalle ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Abd Rabbuh Mansur al-Hadi
Abd al-Rahman Rabbuh al-Mansur al-Hadi (n'árabe: عبد ربه منصور الهادي; ) ye un políticu yemenín, vicepresidente dende'l 3 d'ochobre de 1994 y presidente interín ente'l 4 de xunu y 23 de setiembre de 2011. Asumió la presidencia'l 23 d'avientu de 2011 en sustitución d'Ali Abdullah Saleh, quién arrenunció tres les protestes opositores empecipiaes en xineru de 2011.
Primeros años
Nació n'Abyan, nel Protectoráu de Adén (actual Yeme) en 1945. Graduar nuna academia militar na Federación de Arabia del Sur, en 1964. [11] En 1966 graduóse dempués de recibir una beca pa estudiar en Gran Bretaña, a pesar de nun falar inglés.
Carrera militar y política
thumb|200px|left|Un mozu Hadi mientres la so dómina nel exércitu de [[Yeme del Sur.]] Xunir al exércitu de Yeme del Sur en 1970, y pasó los siguientes años estudiando téuniques militares n'Exiptu y na Xunión Soviética. Ocupó dellos puestos militares nel exércitu de Yeme del Sur hasta 1986, cuando fuxó a Yeme del Norte con Ali Nasser Mohammed, presidente de Yeme del Sur, dempués de que la facción del Partíu Socialista Nasserista de Yeme perdió la guerra civil de 1986. Tres la unificación de los dos Yeme nun mesmu estáu, Hadi convertir nun Xeneral de División a principios de 1990. El so nome puede escribise de distintes formes: Abd Rabu Mansur Hadi, Abd Rabá Mansour Hadi o Abdurabu Mansour Hadi, ente otres variantes.
Hadi caltúvose lleal al réxime d'Alí Abdullah Saleh mientres la guerra civil de 1994, tres l'intentu per parte del Sur de volver a secesionarse, y foi'l Ministru de Guerra qu'empecipió una esitosa ofensiva sobre la declarada República Democrática de Yeme.
Una vegada rematada la guerra con una victoria gubernamental, Hadi convertir nel nuevu vicepresidente de Saleh, siendo destituyíu'l so predecesor por participar na secesión del Sur. Foi designáu como presidente interín el 4 de xunu de 2011 mientres los llevantamientos de Yeme de 2011, dempués de qu'Ali Abdullah Saleh, foi mancáu nun ataque contra'l palaciu presidencial, anque ésti siguía siendo oficialmente'l Presidente de Yeme. Apurrió'l poder interino a Saleh el 23 de setiembre en curándose de les sos feríes. Ocupó'l cargu hasta'l 23 de setiembre de 2011. El 23 de payares foi nomáu de nuevu Presidente de Yeme, dempués que Saleh arrenunciara al poder «en cuenta de inmunidá pa un ulterior xuiciu». Esperábase qu'al-Hadi «forme un gobiernu d'unidá nacional y convoque anticipadamente les eleiciones presidenciales nel plazu de 90 díes» a partir del 23 d'avientu, mientres Saleh siguió sirviendo como Presidente namái de nome.
Eleición presidencial de 2012
Hadi foi l'únicu candidatu nes eleiciones presidenciales que se celebraron el 21 de febreru de 2012. La so candidatura foi sofitada pol oficialismo como pola oposición parllamentaria. Anque la votación foi esencialmente simbólica porque hai namái un candidatu y Hadi yá ye'l Presidente interín, pretendía rematase asina la tresferencia de poder de Saleh a al-Hadi. La Comisión Eleutoral informó que'l 65 per cientu de los votantes rexistraos votaron mientres la eleición. Abd Rabbuh Mansur al-Hadi tomo xuramentu del cargu n'el Parllamentu el 25 de febreru de 2012. Foi investido formalmente como Presidente de Yeme el 27 de febreru de 2012, cuando Saleh arrenunció a la Presidencia y formalmente dexar el poder a al-Hadi.