cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Abrahán
Nacencia y vocación
Coincide con esta dómina la migración de numberosos pueblos tribales dende'l sur d'El Cáucasu escontra'l llevante mediterraneu y l'esti européu. Según restos arqueolóxicos, yera habitual nesa dómina la manera de vida nómada, basáu na ganadería trashumante, tal como se describe la de Abrahán. Tamién son de la mesma dómina delles tradiciones descrites nel llibru del Xénesis, capítulu 15, versículu 3, onde se fai referencia coles mesmes a delles lleis del códigu de Hammurabi. Nesa dómina, la Biblia rellata que se desamarra una gran fame sobre la cara de la tierra (Xen:12:10).
El faraón y Abimelec
thumb|Partida de Abrahán, según József Molnár.
Abrahán baxa dende Négueb a Exiptu (Gn 12: 10). Y ye equí onde aparentemente Abrahán dase cuenta de que la so esposa Sara ye formosa ante los güeyos de los homes. Una vegada ellí los príncipes d'Exiptu acobicien a Sara. Abrahán diz-y a Sara que diga que ye la so hermana pos de lo contrario podría ser asesináu (Xen 12: 10-20). El faraón toma a Sara y trata a Abrahán perbién por causa d'ella; diéronse-y oveyes, ganaos, pollinos, pollines, siervos, sierves y camellos. Pero'l faraón ye arrenegáu por Dios. Faraón reclámalu a Abrahán por despinta-y que Sara yera la so esposa y este ordena a los so homes que lu devolvieren a la frontera cola so muyer y tou lo suyo. Abrahán, Sara y el so séquitu salieron d'Exiptu.
La segunda vegada, ye con Abimelec. El gobernante en cuestión, Abimelec, siéntese atraíu pola esposa de Abrahán, Sarai/Sarah ya intenta casase con ella. Como na ocasión anterior, quien la pretenden son arrenegaos y descubiertos pol Señor y el gobernante termina dando a Abrahán gran riqueza en cuenta de que se retire.
Esti rellatu ye de tradición yavista (sieglu IX e.C.), tien paralelismu nuna tercer historia, d'Isaac y Rebeca, que se narra en Gn 26. L'esquema teolóxicu ye'l mesmu: l'astucia del personaxe bíblicu y la providencia de Yahvé, siempres fiel a la so promesa, traen la prosperidá metanes les dificultaes.
Melquisedec
En Xénesis 14, Melquisedec ye rei de Salem y Sumu Sacerdote. Nel Llibru a los Hebreos posiblemente escritu pol apóstol Pablo, escláriase y afonda, que'l nuevu sacerdociu de los creyentes en Cristu va dexar de ser el xudíu (aarónico) y va ser al estilu simbólicu de Melquisedec, quién apaeciéndo-y Le a Abrahán (Hebreos 7:1,3) y participando del pan y del vinu naquel alcuentru trescendental (Xénesis 14:18), esti Melquisedec, rei de Salem, sacerdote de Dios Peraltu, salió a recibir a Abrahán que volvía de la derrota de los reis, y bendíxolu, a quien asina mesmu dio Abrahán los diezmos de too. Melquisedec significa de primeres Rei de xusticia, y tamién Rei de Salem, esto ye, Rei de paz; ensin padre, ensin madre, ensin xenealoxía; que nin tien principiu de díes, nin fin de vida, sinón fechu asemeyáu al Fíu de Dios, permanez sacerdote pa siempres. Ye de considerar, pos, qué grande yera ésti, Melquisedec, a quien entá Abrahán el patriarca dio diezmos del botín. Nel rellatu del llibru de Xénesis, Lot nun apaez nel alcuentru con Melquisedec. Con esta ministración, Abrahán refuerza la so rellación con Dios quien lu bendiz sobremanera.
Delles persones creen que Melquisedec ye una Cristofanía, pero'l llibru de los Hebreos, al paecer, fai una especie d'analoxía ente'l pan y el vinu que dio Melquisedec a Abrahán col ritual instituyíu por Xesús na última cena. A esto añedir que'l cristianismu primitivu yera ayenu a les castes sacerdotales hebrees, quien lo veian como una herexía, poro, los primeros sacerdotes cristianos nun podíen derivar de la casta sacerdotal hebrea, asina que nun teníen llinaxe (ensin padre nin madre como Melquisedec).
Melquisedec ye vistu por delles versiones del cristianismu, debíu al pan y al vinu que dio a Abrahán, como una especie de sacerdote profeta qu'executó per primer vegada'l mandatu del Mesíes que llegaría munchos sieglos dempués. So esta tradición, Melquisedec foi'l primer sacerdote cristianu, por ello'l sacerdociu cristianu recibe por nome Sacerdociu de Melquisedec.
Malki-tsédek
Melquisedec o Malki-tsédek nun ye un nome propiu. מַלְכִּי (malki) significa 'mio rey' y צֶדֶק (tsedek) significa 'xusticia'. Nun conocemos el so verdaderu nome namái'l so llamatu : Rei Xustu. Dellos comentaristes apunten a que l'apellativu de 'Tsedek' ye homófonu a Sedec, una deidá pagana adorada pola la tribu cananea de los xebuseos, antes de la conquista de Salem/Yerushalaim pol rei David. Otru exemplu similar ye'l d'otru rei cananéu de Jerusalén llamáu Adoni-sedec Naquellos tiempos dalgunos siguíen fieles a un cultu monolátrico a El-Elion, Dios Peraltu pero nun yeren monoteístes pos yera común rendír cultu a diverses divinidaes, pero reconociendo qu'había siempres una que yera cimera a les demás, daqué compatible cola posterior esistencia d'una trinidá cristiana con una divinidá cimera.
¿Quién invistió a Malki-tsédek como sacerdote d'El Elion? Él mesmu. Tal como faíen casi tolos reis de los pueblos paganos qu'exercíen roles de reis y sacerdotes de dalguna divinidá si ye qu'ellos mesmos non se endiosaben. Malki-tzédek asumió tal rol na vida, creyéndose dignu para tal fin. De nuevu, darréu va apaecer un personaxe qu'asume'l rol de ser fíu de dios, un xeitu de divinidá.
Sobro la referencia de 'Pan y vino' el cristianismu ve en Melquisedec una figura del so cristu, el sumu sacerdote del nuevu pactu, cuando en realidá yera el costume naquelles dómines ufiertar a los que veníen de la batalla estos dos elementos, pan y vinu. Y Avraham taba llegando victoriosu de la guerra.
De too lo precedente, amás d'en el testu orixinal y los sos comentaristes, hai referencies tamién na Biblia Reina Valera, revisión de 1995; en Pagan Religions: A Handbook for Diversity Training de Kerr Cuhulain, Elyon ye'l dios de la secta edokita o saducea, n'oposición al dios de los levites ; y nel A God of Many Understandings?: The Gospel and a Theology of Religions Todd L. Miles pon n'evidencia a 'El-Elyon' como nome d'orixe paganu.
Mambré
thumb|derecha|Abrahán y [[Sara]] right|thumb| Los trés ánxeles que visiten a Abrahán como prefiguración de la Trinidá. Teofanía nel encinar de Mambré, por [[Andréi Rubliov. Galería Tretiakov, Moscú.]] thumb|Abrahán representáu como Padre de Munches Naciones y Padre de los Creyentes. Capitel románicu. [[Muséu d'Unterlinden, Colmar.]] thumb|160px|Sacrificiu de Isaac. [[Laurent de La Hyre, 1650. ]] thumb|160px| L'asina llamada "Roca Fundacional", [[Xerusalén, sitiu onde distintes relixones monoteístes sostienen tuvo llugar la prueba de la fe de Abrahán por aciu el sacrificiu del so fíu. Ellí precisamente tuvo otrora allugáu'l Sanctasanctórum del Templu y alcuéntrase güei el Domo de la Roca.]]
Tres el periodu pasáu n'Exiptu, Abrahán, Sarai y el so sobrín Lot, tornaron a Hai en Canaán. Ellí vivieron mientres dalgún tiempu, amontándose los sos fataos, hasta que surdió la discordia ente los pastores de Abrahán y los de Lot. Abrahán entós propunxo a Lot que se dixebraren, dexando a Lot qu'escoyera en primer llugar. Lot escoyó la fértil tierra al este del ríu Xordán y cerca de Sodoma y Gomorra, ente qu'Abrahán vivió en Canaán, treslladándose al encinar de Mambré, cerca de Hebrón, onde construyó un altar al Señor.
Dempués d'esto, una fuercia invasor dende la Mesopotamia septentrional, dirixida por Codorlaomor, rei d'Elam, atacó y sometió a les ciudaes de la llanura, forzándoles a pagar tributu. Dempués de doce años, estes ciudaes remontáronse. Al añu siguiente, Codorlaomor y los sos aliaos tornaron, ganando a les rebalbes y tomando munchos cautivos, ente ellos Lot. Abrahán axuntó a los sos homes y escorrió a los invasores, ganándolos cerca de Damascu. Al so regresu atopar col rei de Salem, Melquisedec, quien lo bendiz. El rei de Sodoma ufiérta-y a Abrahán el diezmu de los bienes recuperaos como pagu, pero Abrahán refugar, de manera que'l rei de Sodoma nun pudiera dicir «Yo arriquecí a Abrahán».
Mientres esta dómina, Sarai, al ser maneru, ufiertó a la so esclava, Agar a Abrahán. Agar concibe llueu. Sarai, celosa, trata a Agar duramente, forzándola a fuxir. Cuando ta nel desiertu, el Señor apaecer a Agar (Gn 16:7) y diz-y: "Vuelve a la to señora y humíldate so la so mano", pero prometiéndo-y que'l so fíu tamién va ser el padre d'un ensame». El so fíu llamóse Ismael, consideráu'l padre de los ismaelitas (beduinos nómades).
Cuando Abrahán tien noventa y nueve años d'edá, el Señor apaézse-y de nuevu y confirma el so pactu con él: Sarai va dar a lluz a un fíu que va ser llamáu Isaac y la casa de Abrahán va deber, a partir d'entós, circuncidarse. Entós diz-y que nun se llamará Abram sinón Abrahán y, dirixiéndose a Sarai, diz-y que yá nun se va llamar asina más, sinón que'l so nome va ser Sara. Finalmente, y tocantes a Ismael, diz que va niciar doce príncipes, que se van convertir nuna gran nación.
Nel capítulu 18 nárrase l'apaición en Mambré»: Yavé apaecer a Abrahán xunto al encinar de Mambré, acompañáu por dos ánxeles, los trés en forma humana. Acueye a estos güéspedes na so casa y na comida unu d'ellos repitir que Sara va tener un fíu d'ende nun añu. Colar d'ende en direición a Sodoma, en compañía de Abrahán. Ésti intercede ante Yavé diciendo que nun destruya a tola ciudá por un puñáu de pecadores. Asina pide que nun la destruya si atopa primeru cincuenta, depués cuarenta y cinco, dempués cuarenta, trenta, venti y asina hasta diez homes xustos dientro de la ciudá. En caúna de les ocasiones, Yavé respuénde-y que si atopar, va perdonar a tol llugar en considerancia a ellos.
Los dos ánxeles fueron a Sodoma, onde los recibe Lot na so casa. Llueu s'axunta un ensame alredor de la casa de Lot, esixéndo-y que-yos apurra a los dos homes de manera que puedan abusar d'ellos. Lot ufiérta-yos a los so fíes, pero los homes de la ciudá siguen primiéndolu hasta que los ánxeles mancar de ceguera. Pela mañana, dícen-y a Lot que fuxa y que nun mire escontra tres mientres les ciudaes son destruyíes. Sicasí, la so esposa desobedece y queda convertida nuna estatua de sal.
Dempués d'estos acontecimientos, Abrahán, qu'habita como foresteru en Guerar, fai un pactu col rei Abimelec. Ye entós cuando naz Isaac, de la so esposa Sara, estéril hasta avanzada edá, que ye consideráu l'únicu herederu (Cf. Gén. 17,19; 21,10-12), que foi padre d'Esaú y Xacob (Israel).
Conveniu Abrahámicu
Una traza recurrente de la historia de Abrahán son los convenios ente él y Dios, que se repiten y reafiten delles vegaes. Cuando a Abrahán dízse-y qu'abandone la ciudá d'Ur Casdim, el Señor promete «Yo voi faer de ti un gran pueblu».
Dempués de dixebrase de Lot, Dios apaez y promete da-y, a él y la so descendencia, «Tola tierra que tu ves» y que multiplicaría la so posteridá «como'l polvu de la tierra». Dempués de la batalla nel valle de Sidim, el Señor apaez y confirma la promesa. Más tarde, profetízase que «los tos descendientes van morar como estranxeros nuna tierra estraña, na que van ser esclavos y van vese primíos mientres cuatrocientos años». Abrahán fai un sacrificiu y acepta el conveniu y Yahvé declara: «A la to descendencia doi esta tierra, dende la riega d'Exiptu hasta'l gran ríu, el Éufrates; al quineo, al quineceo, al cadmoneo, al jeveo, al fereceo, a los refaim, al amorreo, al cananéu, al guerguesco y al jebuseo». Esti conveniu referir a la descendencia de Abrahán al traviés del so fíu Isaac. El pactu nun pasaría, sicasí, a tolos descendientes de Isaac, sinón que de Isaac el conveniu tresmitióse socesivamente a Xacob, José y Efraím, de manera que mientres se profetizaba que'l Mesíes provendría de Xudá, fíu de Xacob, esto ye'l pueblu xudíu, el derechu de nacencia de munches naciones permanecieron con Efraím, fíu de José.
Cuando Abrahán tenía noventa y nueve años d'edá, el Señor apaézse-y de nuevu pa confirmar el conveniu y diz-y que camude'l so nome de Abram pol de Abrahán. Ordena a Abrahán, amás, que circuncide a tolos varones de la so casa como señal del conveniu.
El sacrificiu de Isaac
El personaxe de Abrahán ye conocíu pol rellatu del sacrificiu del so fíu Isaac a Dios. Dalgún tiempu dempués de la nacencia de Isaac, el Señor ordenó a Abrahán que-y ufiertara al so fíu en sacrificiu na rexón de Moriah. Según la exéxesis, esti rellatu paez xustificar o enfatizar l'abandonu de la práutica cananea de sacrificar al primoxénitu. Tiense la creencia de que Isaac yera un neñu cuando Dios pidió a Abrahán que sacrificara al so primoxénitu. Esto ye asina, una y bones la pallabra usada na Biblia pa rapazu ye נַעַר (náar) na Xénesis 22:12; que se refier a un rapazu na edá de la infancia o adolescencia. El patriarca viaxó mientres tres díes hasta qu'atopó'l túmulu que Dios amosólu. Ordenó al siervu qu'esperara ente qu'él y Isaac xubíen solos al monte, Isaac llevando la lleña na que sería sacrificáu. A lo llargo del camín, Isaac pregunta una y otra vez a Abrahán ónde taba l'animal pal holocaustu. Abrahán respondía que'l Señor apurriría unu. Xusto cuando Abrahán diba sacrificar al so fíu, torgar un ánxel diciendo:"Nun estiendas la to mano contra'l neñu, nin-y faigas nada; pos agora conozo que yes medrosu de Dios" y nesi llugar dio-y un carneru que sacrificó en llugar del so fíu. Asina se diz, «El monte de Yavé aprove». Como compensa pola so obediencia recibió otra promesa d'una numberosa descendencia y prosperidá. Dempués d'esti acontecimientu, Abrahán nun volvió a Hebrón, campamentu de Sara, sinón que nel so llugar foi a Beerseba, al campamentu de Quetura y ye a Beerseba a onde el siervu de Abrahán llevó a Rebeca, sobrina segunda de Isaac per parte de padre que se convirtió na so esposa.
Últimos años
Sara morrió a los cientu ventisiete años d'edá y foi soterrada na covarón de los Patriarques cerca de Hebrón, qu'Abrahán mercara a Efrón el jeteo, xunto col campu axacente. Abrahán, recordando por esti fechu, probablemente, la so propia ancianidad, y la consecuente incertidume de la so vida, procura asegurar una alianza ente Isaac y una caña femenina de la so propia familia.
El so siervu (tradicionalmente identificáu con Eliezer) foi unviáu entós a Mesopotamia, p'atopar ente la parentela de Abrahán a una muyer pal so fíu Isaac. Eliezer coló a realizar l'encargu con prudencia, y tornó con Rebeca, fía de Batuel, nieta de Najor, y, arriendes d'ello, sobrina-nieta de Abrahán y sobrina segunda de Isaac. Munchos comentaristes bíblicos creen que Rebeca yera entá una neña cuando se casó con Isaac, ente que Isaac tenía cuarenta años.
Abrahán vivió abondo tiempu dempués d'estos acontecimientos. Tres la muerte de Sara, tomó otra esposa llamada Cetura y tuvo con ella seis fíos, Zimram, Jocsán, Medán, Madián, Isbac y Súa.
Abrahán morrió a los cientu setenta y cinco años d'edá. Foi soterráu en Hebrón xunto cola so muyer y el restu de la so familia (Sara, Isaac, Xacob, Rebeca y Lea) no que se conoz como Balta de los Patriarques (Macpela); los restos del patriarca fueron depositaos al pie d'aquellos de la so amada Sara.
De espaldas al mundo
De espaldas al mundo ye'l novenu discu que la banda madrilana de punk-rock Boikot asoleyó en 2002.
Historias directas de Boikot
Historias Directas de Boikot... y que nos den mucho tekila !! ye un discu del grupu de punk-rock Boikot. Foi asoleyáu en marzu del añu 2000 baxo la discográfica Zero Records. El discu ye un direutu, y una compilatoriu de los cantares más populares del grupu.
Esti discu supón l'acabu de la primer etapa del grupu, más inesperta y n'evolución, y da llugar a una nueva, consagrándose como banda y entamando una carrera internacional. El discu tien amás un videu y un llibru de la triloxía de discos La Ruta del Che.
Biblioteca Pública de Nueva York
La Biblioteca Pública de Nueva York (New York Public Library, NYPL) ye'l sistema de biblioteques públiques de la ciudá de Nueva York. Ye, colos sos 53 millones d'oxetos catalogaos y 92 sucursales, la segunda mayor biblioteca pública del país, tres de la Biblioteca del Congresu, y la cuarta mayor del mundu. La NYPL ye una corporación ensin ánimu de lucru, privada y non gubernamental que se financia con fondos públicos ya privaos.
La biblioteca tien sucursales nos distritos de The Bronx, Manhattan y Staten Island, y alcuerdos de collaboración con otres biblioteques académiques y profesionales del área metropolitana de Nueva York. Los distritos de Queens y Brooklyn nun cuenten con sucursales d'este sistema de biblioteques públiques; tienen los propios de so, que son la Biblioteca Pública de Queens (Queens Public Library) y la Biblioteca Pública de Brooklyn (Brooklyn Public Library). Les so sucursales tán abiertes al públicu xeneral, y funcionen col sistema de préstamu; la Biblioteca Pública tien, amás, cuatro biblioteques de referencia, abiertes tamién al públicu xeneral.
Nomase tamién "Biblioteca Pública de Nueva York" a la so sede, l'edificiu Stephen A. Schwarzman, asitiada nel cruce ente la Quinta Avenida y la Cai 51 Este y perreconocible poles estatues de los dos lleones, Patience (Paciencia) y Fortitude (Templanza), que flanqueen la so escalera principal d'accesu. Abierta al públicu en 1911, ye una de les cuatro biblioteques de referencia del sistema, y tien unos fondos de 2,5 millones de volúmenes nes sos estanteríes. L'edificiu foi declaráu Fitu Históricu Nacional en 1965, incluyíu nel Rexistru Nacional de Llugares Históricos en 1966 y declaráu Fitu de la ciudá de Nueva York en 1967.
200px|thumb|Vista panorámica del interior de la sala de llectura de la sede principal (edificiu Schwarzman).
Buteo magnirostris
Buteo magnirostris, tamién conocíu como aguilucho de nala acoloratada o taguato común, ye una especie d'ave accipitriforme de la familia Accipitridae. Ye dacuando asitiáu nel xéneru monotípicu Rupornis en cuenta de Buteo. Ye autóctona de la Rexón Neotropical, atopándose dende'l sur de Méxicu hasta'l norte d'Arxentina. Mide aproximao 35 cm y pesa alredor de 295 g. Aliméntase d'inseutos, pequeños mamíferos y pequeños reptiles. Habita en sabanes, y montes.
Subespecies
Conócense 12 subespecies de Buteo magnirostris :
Monchy-le-Preux
Monchy-le-Preux ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Monchy-Cayeux
Monchy-Cayeux ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Selmana Mundial de l'Harmonía Interconfesional
L'Asamblea Xeneral de les Naciones Xuníes proclama la primer selmana de febreru de cada añu Selmana Mundial de l'Harmonía Interconfesional.
Celebración
El 20 d'ochobre de 2010 l'Asamblea Xeneral de les Naciones Xuníes na Resolvimientu 65/5 proclama la primer selmana de febreru de cada añu Selmana Mundial dela Harmonía Interconfesional ente toles relixones, confesiones y creencies.
Enllaces esternos
-18 d'ochobre de 2010] n'inglés
Leonard S. Coleman, Jr.
Leonard S. Coleman, Jr. foi'l postreru presidente non-honorariu de la Lliga Nacional de Béisbol Profesional norteamericana(The National League of Professional Baseball) dende l'añu 1994 hasta 1999, cuando'l cargu foi esaniciáu pola Lliga Mayor de Béisbol (Major League Baseball). Anguaño desempéñase en diverses xuntes directives empresariales, ente les que s'atopen H. J. Heinz Company, the Omnicom Group, Cendant Corporation, Aramark, Churchill Downs y Electronic Arts.
Thamnophilus murinus
El batará murinos (Thamnophilus murinus) ye una especie d'ave de la familia de les Thamnophilidae.
Puede atopase en Bolivia, Brasil, Colombia, Ecuador, Guyana Francesa, Guyana, Perú, Surinam, y Venezuela. El so hábitat natural son los montes húmedos subtropicales o tropicales de tierres baxes.
Tus problemas crecen
Tus problemas crecen ye'l décimu de la banda madrilana de Punk-Rock, Boikot. Asoleyóse en 2004 y inclúi temes como Kualkier Día versionando al grupu punk rioxanu: Piperrak.
Mondicourt
Mondicourt ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Llista d'asteroides/11801–11900
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Premios Óscar de 1957
La 30ª entrega de los premiu Óscar celebróse'l 26 de marzu de 1958 nel RKO Pantages Theatre de Hollywood y foi conducida por Bob Hope, Jack Lemmon, David Niven, Rosalind Russell y James Stewart.
Óscar Honoríficu
Presentáu por Bette Davis.
Óscar a la meyor película
Presentáu por Gary Cooper.
Óscar a la meyor direición
Presentáu por Sophia Loren.
Óscar a la meyor actriz
Presentáu por John Wayne.
Óscar al meyor actor
Presentáu por Cary Grant.
Óscar a la meyor actriz de repartu
Presentáu por Anthony Quinn.
Mont-Bernanchon
Mont-Bernanchon ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Neofolk
Nel contestu del Folk y bandes emerxentes dende finales de los 90 a principios del sieglu XXI, por Neofolk nun contestu xenéricu entender al estilu musical que recueye raigaños del folk tradicional y de la World Music ya interpretar con un condicionamientu actual y moderno, afaciendo tantu los sos preseos como lletres y cantares de bien variáu repertoriu. Teniendo raigaños en músiques tradicionales, de raigañu celta, según centro-europea. Siendo munches bandes de neofolk, d'orixe centro Européu, anque non aclamaes nésti xéneru al esistir cierta contradicción col neofolk de tinte más industrial-marcial y venceyos de supremacía europea.
El neofolk ye un xéneru musical que remaneció dende los ideales y círculos musicales de la Europa post-industrial. El neofolk puede ser tomáu como música folk o una marca d'instrumentación folk sofitada por una variedá de soníos acompañantes como pianos, cuerdes y elementos de la música industrial y música esperimental. El xéneru ta acomuñáu a la música tradicional, el paganismu européu, el misticismu cristianu, el romanticismu, l'esoterismu y el ocultismu. Los músicos neofolk de cutiu tienen enclinos a otros xéneros post-industriales, como la música neoclásica y la música marcial, o tienen venceyos con círculos paganos y otres sociedaes varies.
Historia
El términu "neofolk" aniciar en grupos de música esotéricos qu'empezaron a usar el términu na segunda metá del sieglu XX pa describir música influyida por músicos como Douglas Pearce, Tony Wakeford, y David Tibet, que collaboraron fuertemente mientres un tiempu. Estos músicos fueron parte d'un círculu post-industrial que más palantre incorporó música folk basada n'elementos europeos dientro del so soníu. Los músicos folk tan alloñaos como los de los años 1960 fueron creando música similar al neofolk en términos de soníos y temes. Estos músicos podríen ser consideraos precursores del soníu que dempués influyó a los artistes neofolk. Sicasí -la distinción tien de ser patente- estos artistes mentaos yeren los que tuvieron arreyaos amás nes escenes del rock góticu al traviés de les décades de los años 1980 y '90 y que contribuyeron n'especial al surdimientu del neofolk, vistu por munchos como una estensión de la música post-industrial dientro del xéneru musical folk, lo cual nun asocedió hasta les postrimetrías del sieglu XX.
Cultura
L'espíritu del Neofolk contién dellos paralelismos colos ideales de los movimientos americanos y británicos del folk de los '60. La base d'esta música ta construyida sobre unos principios contra'l comercialismu y la cultura popular. Sicasí, les temes del neofolk y les música folk son drásticamente distintos. Una mayoría d'artistes dientro del neofolk centrar en símbolos arcaicos de cultura, mitos y creencies. Tradiciones locales y creencies indíxenes tienden a ser portaes, según temes históriques y esotériques. Tributos a figures que dalgunos podríen considerar revesoses como Friedrich Nietzsche, Julius Evola, Philippe Henriot y Leni Riefenstahl, según usu de temes de guerra. Munchos de los músicos utilicen abiertamente iconografía y retórica rellacionada col nazifascismu, aponderando valores como l'heroísmu y la fuercia físico o espiritual. Esto dio llugar a fuertes crítiques ensin sustentu sobre'l neofolk, la que de cutiu ye calificada como "música neonazi". Estes crítiques tuvieron el so momentu más álgido nos medios cola prohibición, en 1990 del discu Brown Book, de Death in June n'Alemaña. De magar, les xires d'esta banda, como d'otres venceyaes al xéneru, suelen ser boicotiaes por manifestantes d'esquierda a lo llargo del tol mundu. Sicasí, ye un datu empíricu que'l gruesu de los skinheads que formen los movimientos neonazis europeos nun comulga con esti tipu de soníos, sinón que xeneró toa una movida de Hardcore NS (nacionalsocialista). Otra manera, el tipu de mozu que más s'avera a los conciertos neofolk, paecen ser nuevos de clase media que gusten d'usar uniformes militares y sienten atraición escontra'l coleicionismu d'oxetos militares.
Gran parte d'esta eleición débese, más que al pensamientu políticu, al interés d'estos grupos nel Neopaganismu xermánicu. Esta materia representa una gran parte de los elementos temáticos tocaos por munchos artistes neofolk, tanto modernos como nos pioneros: runes, llugares de paganismu européu y tol interés por esta cultura antigua, qu'a principios de sieglu XX formó'l movimientu volkish alemán, de gran inflúi sobre les SS, ye de cutiu tema de la música neofolk. Un completu informe sobre la forma en qu'esos conteníos culturales condicionaron y, coles mesmes dieron forma, al surdimientu del nazismu, puede lleese en tola obra del investigador Nicholas Goodrick-Clarke, especialmente nel so llibru Los escuros raigaños del nazismu. Estos mesmos conteníos culturales pueden vese dientro de los nomes de les bandes, l'arte gráfico de los álbumes, la vistimienta y n'otros medios d'espresión artística. Esti nuevu interés pol paganismu empunxo a los padres del xéneru y actuales artistes del xéneru. Munchos d'ellos terminaron xuntando a los postulaos del Tradicionalismu radical, un movimientu cultural que, inspiráu tamién en Julius Evola y otru pensadores antimodernos, intenta alicar los valores premodernos de la Tradición Indoeuropea principalmente no relativo a los aspeutos espirituales de la vida humana. En contraste cola cultura moderna, a la qu'acusen de fría, materialista, y demasiáu marcada pola mecanización y el urbanismu, los tradicionalistes radicales promueven los valores tradicionales conteníos nes cultures y el folclor locales, -lo que los lleva al pluralismu, yá que cada zona xeográfica tien les sos carauterístiques particulares y toes son válides na midida na que nun les trate d'imponer a quien vien de otru ámbitu xeográficu-cultural-, un tratamientu más respetuosu de la tierra y toles sos criatures vivientes, y formes d'organización social a pequeña escala, privilexando les pequeñes comunidaes por sobre les identidaes estatales. Los tradicionalistes radicales de cutiu tán comprometíos cola revitalización de creencies y relixones precristianes como Ásatrú, que representen creencies indíxenes más qu'universales.
Hasta'l momentu'l movimientu neofolk nun desenvolvió una ideoloxía único y homoxéneo que pueda ser compartida por tolos sos artistes y el so públicu, pero en dalgunos de los sos órganos de prensa y foros de discutiniu d'internet empiecen a espublizase delles idees, como un llamáu a tornar a los valores precristianos de les tribus europees y, nes sos variantes más estremes, llamaos a llibrar a los pueblos europeos del cristianismu, al que consideren una relixón d'orixe hebréu y non européu.
Sicasí, como s'espresó antes, el paganismu nun ye compartíu por tolos esponentes del xéneru. La banda alemana Von Thronstahl o la italiana Rose Rovine y Amanti constitúin casos de neofolk cristianu que, d'esta manera, y al traviés d'una estética que xune les gráfiques de tipu haute couture con uniformes militares y paramilitares, paez rellacionase menos col nazismu alemán que cola derecha católica típica de los países llatinos.
Ye importante destacar que, magar la base ariosófica del neopaganismu nazi, esti tipu de música nun tien alusiones direutes al racismu. Otra manera, estos artistes tienen un gran siguimientu en países llatinos como España, Italia, Portugal y toa Llatinoamérica. Dos de les sos bandes más representatives, Death in June y Der Blutharsch fueron inclusive convidaos a tocar n'Israel. Death in June, inclusive, na so páxina oficial, amestó la bandera israelina –al pie de la de Gran Bretaña, el so llugar de nacencia, y Australia, onde mora na actualidá- como forma de demostrar que nun alluga nengún sentimientu antisemita.
Apocalyptic folk
Ye un términu anterior al neofolk y que foi usáu por David Tibet pa describir la música de la so banda Current 93 mientres un periodu a finales de los años 80 y principios de los años 90. El términu foi aplicáu a la mayoría d'artistes na World Serpent Distribution Company y a la música influienciada direutamente por Current 93. Temes gnóstiques y thelemicos son de cutiu puestos n'escena nos trabayos d'estos artistes, según influencies de la sicodelia de los 60 y el psych folk. Ye tamién usáu dacuando pa describir los proyeutos del miembru de Swans Michael Xira.
Folk Noir
Yera un términu orixinalmente acuñáu pol fotógrafu David Meams pa describir la música del periodu mediu de Sol Invictus, xeneralmente rellacionáu con Tursa. Puede atopar dacuando en webzines como un términu más neutral, ensin la connotación específica de neofolk, pero'l significáu ye'l mesmu, sicasí, l'usu del términu noir referir a un material dark xeneral que de cutiu trata sobre suxetos históricos, xeneralmente británicos.
Martial Industrial
Ye un xéneru que ta bien rellacionáu col neofolk y que se desenvolvió mui cerca d'él. Un númberu considerable d'artistes que pudieron ser clasificaos como neofolk a amuesen nel so trabayu ciertos elementos de música marcial. Carauterízase polos ritmos marciales, contundentes y repetitivos. Podemos atopar el so orixe nos discos de principios de los años '80 del proyeutu Non –el cantar Total War puede ser considerada l'himnu marcial por excelencia- y ente los sos esponentes más emblemáticos cúntense Triarii, Arditi, y los primeros trabayos del proyeutu paralelu d'unu de los sos integrantes Puissance. Esti postreru amestó-y otra dimensión al xéneru col so single Totalitarian Hearts, nel que combinaba temes militares con un claru calquier sexual sadomasoquista. Darréu, paez alloñase de la pureza marcial nos sos últimos trabayos, qu'entepasen al xéneru. Lo mesmo cabo dicir del proyeutu austriacu Der Blutharsch.
• Otros estilos rellacionaos inclúin el Dark Ambient, el neoclásicu, dark cabaré, industrial y música postindustrial.
Si toos estos xéneros tán rellacionaos, ye porque escasamente preséntense en forma pura y aisllada. La mayoría de los artistes que participen d'esta movida funden nel so música toos estos elementos, privilexando dacuando les ambientaciones escures”, otres vegaes los ritmos marciales, otres vegaes los soníos neoclásicos y otres vegaes los preseos acústicos y melodíes folk, según les sos propies necesidaes espresives. Nos proyeutos que busquen direutamente l'ambientación de temes de dómina (principalmente de la Segunda Guerra Mundial), como por casu A Challenge Of Honour, el so proyeutu paralelu Un Defi d'honneur y el proyeutu francés -yos joyeaux de la princesse, ye frecuente l'usu de materiales sonoros como discursos y grabaciones radiales de la dómina. -yos joyeaux de la princesse llega tamién a usar fragmentos de música popular de la dómina, dacuando cantares enteros, que son depués sometíes a tou tipu de tratamientos pa da-y un soníu difusu que dexe rellacionalos cola imperfecta alcordanza de les mesmes.
El Mazo (Doiras)
El Mazo ye una casería de la parroquia de Doiras, nel conceyu asturianu de Bual.
Alcuéntrase a 6,5 km de la capital del conceyu, a un altor de 179 m sobre'l nivel del mar. Tien una población de.
Papiros de Lahun
thumb|Estazo de los Papiros de Lahun. Papiru de Lahun VI, tratáu médicu de la [[Dinastía XII. (University College de Londres)]]
Los Papiros de Lahun (tamién llamaos equivocadamente papiros de Kahun), son una coleición de papiros redactaos n'escritura hierático, atopaos nel añu 1889 nel pobláu obreru de Lahun, Exiptu, pol gran exiptólogu Flinders Petrie. Fueron dataos hacia l'añu 1800 e. C., mientres el final de la dinastía XII del Imperiu Mediu.
Reproducen otros escritos más antiguos ya inclúin, ente otres coses, un tratáu de matemátiques y otru d'obstetricia, que revelen conocencies médiques que'l so orixe puede remontase hasta'l 3000 e. C.
Sobre la denominación
La ciudá de Hetep Senusret, asitiada no que güei ye'l pobláu de la rexón d'Al Fayum llamáu n'árabe al-Lāhūn, foi escavada en 1888-1889 por Flinders Petrie, quien trescribió equivocadamente el nome por Kahun, denominación que se tresmitió a una parte considerable de la bibliografía.
Descripción de los papiros
Los fragmentos fueron restauraos y traducíos por F. L. Griffith, anque dalgunos fueron imposibles de descifrar, pol so mala traza de caltenimientu, anque nun hai dulda que seis de los fragmentos contienen problemes matemáticos: Posible cálculu del volume d'un contenedor cilíndricu de ceberes (fragmentu IV, 3).
Tamién dan cuenta d'una serie d'observaciones médiques y remedios que yeren utilizaos nel Antiguu Exiptu pa tratar problemes de xinecoloxía y obstetricia, como'l tratamientu de les enfermedaes de la natura y del úteru, según métodos pal diagnósticu del embaranzu y la determinación del sexu del fetu, y dase una receta pa un preparáu contraceptivo: un supositoriu vaxinal preparáu con fieces de cocodrilu, miel y carbonatu de sodiu. Ye'l primer documentu escritu alrodiu de la influencia de la música sobre'l cuerpu humanu.
thumb|Papiros veterinarios. F.L. Griffith, Hieratic papyri from Kahun and Gurob.
Los papiros atestigüen la presencia de la veterinaria n'Exiptu. Describen enfermedaes del ganáu y el so tratamientu, según enfermedaes d'animales de compañía, como perros y gatos. Amás de ritos máxicos, los tratamientos preventivu y curatible d'enfermedaes de los animales incluyíen baños fríos y calientes, resfregones, cauterizaciones, sangríes, capadura, amenorgamientu de quebres, etc.
El conteníu matemático analizar con tou detalle nel llibru de Sylvia Couchoud, ''Mathématiques Égyptiennes. Recherches sur les connaissances mathématiques de l'Égypte pharaonique (editorial -y Léopard d'Or, 2004))'', qu'analiza tamién el conteníu matemático del Papiru Rhind, de Papiru de Moscú y de Papiru Ajmim.
Buteo nitidus
El busardo gris o gavilán saraviado (Buteo nitidus) ye una especie d'ave accipitriforme de la familia Accipitridae autóctona de la rexón neotropical y el sur d'Estaos Xuníos.
Hábitat
Esta especie habita en montes con árboles esvalixaos y montes riberanos, delles vegaes en rexones semiáridas. Tamién nos amplios trechos de los montes tropicales pocu mestos, xerofíticos o deciduos. Bien escasamente alcuéntrase en montes húmedos (en Colombia, nel Urabá).
Descripción
Ye pequeñu y compactu, de color gris con mantu finamente rayáu, rabadilla blanca, güeyos marrones escuros, y cera (membrana qu'arrodia la base del picu) y pates marielles.
Subespecies
Reconócense cuatro subespecies de Buteo nitidus:
Capnocytophaga canimorsus
El Capnocytophaga canimorsus ye una bacteria Gram negativa que causa una enfermedá zoonótica, especialmente en pacientes ensin páxara. La bacteria ye parte de la flora normal de les xinxives de perros y gatos. La enfermedá causada por C. canimorsus cursa con sepsis potencialmente fulminante per asociación a cuayamientu intravascular espardíu.
Tratamientu
Polo xeneral el tratamientu ye posible con antibióticos y l'alministración de proteína C o plasmaféresis en casos más severos.
Mont-Saint-Éloi
Mont-Saint-Éloi ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Cernadiella
Cernadiella (n'español, Cernadilla) ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Zamora y de la comunidá autónoma de Castiella y Lleón.
Tien una superficie de 36,40 km² nos que viven.
Xeografía
Nel términu municipal se Cernadiella allúgense les llocalidaes de San Salvador de Palazuelo y Valdemeriella. D'antiguo tamién s'atopaba Anta de Tera, agora somorguiada sol banzáu de Valparaíso.
Ta asitiada nuna llanura na marxe izquierda del Tera y a una altitú de 908 metros, datos qu'inflúin nes sos carauterístiques climátiques y en consecuencia nes clases y posibilidaes de cultivos. L'allugamientu ye una terraza fluvial descompuesta al cabu de miles d'años. El so suelu xeolóxicu ta asitiáu ente'l ordovícicu cimeru y el silúricu a base de cayueles de color escuru con filoncillos de cuarzu ya intercalaciones cuarcíferes de dellos metros de potencia.
La so altitú y les carauterístiques de los suelos convirtiéronlo nun llugar aparente pal carbayu principalmente. El centenu y el trigu "seruendo", trigu tardíu, fueron xunto col llinu, les hortolices y les pataques los cultivos más destacaos y xuníu a la bayura de camperes dexó-y una bona cabaña ganadera de vacunu, lanar y cabrín principalmente.
Topónimu
Cernadiella ye un topónimu afechu a les carauterístiques de los sos suelos, constituyendo una especie de definición sobre ellos. Procede del baxu llatín y yá el romance fixera la so apaición con Cernadal, llugar de tierres llixeres, abondoses n'humus que les faen fáciles de trabayar y que, daes les carauterístiques y bayura de la so vexetación, son fácilmente esplicables. El xentiliciu de los habitantes de Cernadiella ye farándulos. De fechu l'asociación cultural d'esta llocalidá llámase "Los Farándulos".
Historia
Na Edá Media, Cernadiella quedó integrada nel Reinu de Lleón, que los sos monarques acometieron la repoblación del oeste zamoranu.
Mientres la Edá Moderna, Cernadiella tuvo integráu na provincia de les Tierres del Conde de Benavente y dientro d'esta na xurisdicción de Sanabria. La Venta de Cernadiella, propiedá de los condes de Benavente, constituyía por sigo sola'l so testimoniu de la xurisdicción del conde sobre'l llugar y los sos vasallos hasta bien entráu'l sieglu XIX.
Sía que non, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, Cernadiella pasó a formar parte de la provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, quedando integráu en 1834 nel partíu xudicial de Puebla de Sanabria. Nesta dómina, Pascual Madoz señala que nesti llugar funcionaben dos telares y dos molinos d'agua uno nel Tera permanente y otru d'iviernu nel regueru del pueblu.
En 1940 el conceyu de Cernadilla tomó la so estensión actual, al integrar nel so territoriuy al antiguu conceyu de Valdemeriella.
Llocalidaes
El conceyu tien tres llocalidaes, cola siguiente población en 2016 según l'INE.
Fiestes
En Cernadiella son díes festivos el 2 de febreru, día de la patrona, la Virxe de les Candeles, y el 3 de febreru, día del patrón, San Blas. Nel mes d'agostu celebren les fiestes populares.
Staten Island
Staten Island ye una islla nel Océanu Atlánticu perteneciente a l'estau de Nueva York (Estaos Xuníos). Ye unu de los cinco boroughs o distritos metropolitanos de la ciudá de Nueva York. El so territoriu ye coestensivu col del Condau de Richmond.
Gobiernu
El presidente del borough o distritu ye James Molinaro. Foi elixíu en 2001 comu miembru del Partíu Conservador, y reelixíu en 2005 ya col apoyu del Partíu Republicanu.
Cristo González
Cristo González Pérez ,ye un.
Montcavrel
Montcavrel ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Cristo González
Nel branu de 2022 anuncióse la cesión dende l'Udinese Calcio al Real Sporting de Xixón.
Montcavrel
Tien una población de y una superficie de  km².
Cristo González
Clubes
15px Actualizáu al últimu partíu xugáu'l .
Arroxo (Quirós)
Arroxo ye un llugar de la parroquia del mesmu nome nel conceyu asturianu de Quirós.
Selmana Mundial de la Inmunización
La Organización Mundial de la Salú proclamó la última selmana d'abril Selmana Mundial de la Inmunización.
Celebración
La Organización Mundial de la Salú proclamó la última selmana d'abril Selmana Mundial de la Inmunización.
Les inmunizaciones (con vacunes) son la ferramienta más poderoso cola que cunta anguaño la humanidá, esta llogró amenorgar drástiscamente la morbimortalidad de munches enfermedaes infeicioses. L'estudiu de les inmnizaciones ye ampliu campu d'estudiu que aán tien enforma por apurrir, ye por eso que los gobiernos de tolos países deben de destinar dineru abondo pa la investigación de más vacunes, según la so producción y distribución autónoma, lo que fai amenorgar los costos d'estes. Esta selmana, que s'hai proclamdo como la selmana mundial de la inmunización, espierta la conciencia de los gobiernos en beneficiu de la salú de la humanidá.
Envalórase que 21,8 millones de lactantes de tol mundu entá nun reciben les vacunes básiques.
Alrodiu de la campaña
pdf, 711kb Descargar la infografía jpg, 684kb
Enfermedaes y vacunes
pdf, 3161kb
Enllaces esternos
25 d'abril al 2 de mayu del 2015
Marita Capote
Marita Capote ye una actriz y cantante venezolana de los años 1980, fía del tamién actor venezolanu Julio Capote y hermana de l'actriz Tatiana Capote.
Entamos
Empecípiase como actriz en 1973 al participar na telenovela Raquel, y a partir d'ende la so trayeutoria como actriz llevar a actuar en numberoses telenoveles. Empecípiase como cantante col sofitu del productor Stefano Pagani y graba el so primer senciellu en 45 rpm Disfraz emocional/Cuando'l sol vase (1983), el so estilu musical empobinar escontra estilos pop y discu y col ésitu llográu de Disfraz emocional graba producciones discográfiques como "Respigu" (1983) y "Maryta" (1985), pero nun caltién continuidá nel cantar y decide metese de llenu nel mundu de l'actuación, onde llogra un gran ésitu como villana en Cristal (telenovela) en 1986.
Buteo oreophilus
Buteo oreophilus ye una especie d'ave accipitriforme de la familia Accipitridae mesma d'África. Habita les viesques montanes del este d'África (Etiopía, Kenia, Tanzania, Uganda, Ruanda, Burundi y l'estremu oriente de la República Democrática d'El Congu) y los montes y plantíos en Sudáfrica. Esta última población ye dacuando considerada una especie separada (B. trizonatus).
Subespecies
estrémense dos subespecies:
The Narrows
thumb|250px|Puertu de Nueva York, imaxe satelital de TERRA. The Narrows ta en roxu, y xune'l [[Upper New York Bay col Lower New York Bay.]]
The Narrows ye l'estrechu que xebra los municipios de Staten Island y Brooklyn na ciudá de Nueva York. Conéctase cola seición superior y menor de la Bahía de Nueva York, y ye'l principal canal por el que'l ríu Hudson desemboca nel Océanu Atlánticu. Durante munchu tiempu considerose comu una «puerta» marítimo de Nueva York y foi históricamente l'entrada más importante del puertu.
Walter Hallstein
Walter Hallstein foi un políticu, xurista y diplomáticu alemán, miembru d'Unión Demócrata Cristiana (CDU). Foi amás el primer presidente de la Comisión Europea, cargu qu'ocupó ente 1958 y 1967.
Anna Chlumsky
Carrera
Anna entró nel mundu del espectáculu cuando apenes yera una neña, siendo modelu nuna campaña publicitaria xunto a so madre, pero'l papel que lu llanzaría al estrellalgu, foi cuando llogró ser protagonista de la película melodramática My Girl (La mio chica/El mio primer besu), poniéndose na piel de Vada Sultenfuss, una neña de 11 años que ta confundida sobre lo que ye la muerte.
Walter Hallstein
Biografía
Empecipió la so carrera de profesor universitariu de Derechu Económicu Internacional en 1930 y caltuvo esti cargu mientres el nacionalsocialismu. Una vegada reinstaurada la democracia, en 1950 foi nomáu xefe de la misión alemana na conferencia de fundación de la CECA y convirtióse nel secretariu d'estáu d'Asuntos Esteriores del primer canciller federal, Konrad Adenauer (qu'al empar desempeñó personalmente'l cargu de ministru d'Asuntos Esteriores). En 1954 impulsó la doctrina Hallstein, según la que la República Federal d'Alemaña nun podía tener representación diplomática en nengún país nin organización que reconociera a la RDA. Esta doctrina marcó la política alemana mientres la Guerra Fría hasta finales de los años 60, y foi finalmente revocada pola Ostpolitik de Willy Brandt.
En 1955, Hallstein participó na conferencia de Mesina y foi unu de los principales autores de los trataos de Roma, colos qu'en 1957 fundáronse la Comunidá Económica Europea y la Euratom. Convencíu federalista européu, Hallstein abogó n'escontra d'una amplia zona de llibre comerciu con poco pesu políticu y a favor d'una collaboración fonda económica y política ente un grupu amenorgáu de países, con fuertes elementos supranacionales. En 1958, convirtióse nel primer presidente de la Comisión Europea. Propunxo una visión federal d'Europa frente a la Europa de los Estaos de Charles de Gaulle. Finalmente, en 1967, Charles de Gaulle forzó la dimisión de Hallstein como presidente de la Comisión. De 1969 a 1972 foi diputáu del Parllamentu alemán (Bundestag) pola Unión Demócrata Cristiana (CDU).
En 1968 foi nomáu Doctor Honoris Causa pola Universidá d'Uviéu.
Presidente d'Uruguái
120px|thumb|right|Escudu d'Uruguái. El presidente d'Uruguái ye'l xefe d'estáu y xefe de gobiernu del país. Según la constitución actual, el presidente y el vicepresidente son escoyíos pa un mandatu de 5 años, non anovable pal periodu siguiente.
Anna Chlumsky
Carrera
En 1994, volvería interpretar a Vada en La mio chica 2, y en 1995 foi la vez de qu'interprete un papel distintu, cuando-y tocó protagonizar Gold Diggers: The Secret of the Bear Mountain xunto con Christina Ricci.
Columbia Pictures espresó un seriu interés en La mio chica 3, y un guión tuvo en desarrollu dende 2003, según la co-estrella de les películes anteriores, Dan Aykroyd, quién tamién declaró que Columbia taba tratando de roblar con Chulmsky, pal papel principal de nuevu. El proyeutu ta en desarrollu dende va cuatro años, anque ensin nengún cambéu.
En 1997 co-protagonizó la película El deséu d'un neñu, una película tráxica basada nun fechu real.
En 2007 participó nun capítulu de la comedia 30 Rock.Tamién apaeció como María Calvino nun capítulu de la famosa serie dramática de NBC;Law & Order.En 2010 volvió apaecer na serie mentada, agora interpretando a Lisa Klein. Amás tuvo en tres episodios de Cupidu, la comedia dramática d'ABS.
En 2012 tien un papel recurrente na comedia de HBO Veep, xunto a Julia Louis-Dreyfus (Seinfeld) y Tony Hale onde interpreta a Amy Brookheimer l'asesora principal de la vicepresidenta Selina Mayer.