cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hot dog
Historia
Foi Nathan Handwerker y d'orixe polacu, quien fixo famosu l'alimentu compitiendo en precios con C. Feltman. Emplegáu de Feltman nos sos oríxenes, l'home de negocios aforró'l dineru abondo p'abrir la so propia tienda de perrinos calientes al otru llau de la cai. Nathan punxo grandes lletreros anunciando los sos productos, a metá de preciu que los de Feltman. Fixo que s'abrir una cadena de stands de venta denominada «Nathan's Famous». El negociu espolletó y cuando na década de 1920 la estación de metro de Stillwell Avenue inauguróse xusto enfrente, Nathan beneficiar del so allugamientu, ganando una popularidá que finalmente dexó fora del negociu a Feltman na década de 1950. Anguaño'l Nathan's sigue tando en Coney Island, na esquina de Stillwell con Surf Ave, anque'l so imperiu espandióse considerablemente, y cada 4 de xunetu patrocina un concursu de consumu de perrinos calientes. Nathan foi'l creador de la moda de puestos de perrinos nes cais de Nueva York. L'empresariu d'orixe alemán Chris von der Ahe foi unu de los promotores de la venta de perrinos nos partíos de béisbol.
Los perrinos calientes estender n'EE.XX. por cuenta de la venta típica nos campu de béisbol según n'otros campos de deportes onde se rexuntaben grandes cantidaes de persones. El vendedor Harry Mozley Stevens (1855-1934) perdía dineru con un concesionariu de xelaos y por eso abrió unu de bocaos y tentempiés, yá popularizara la salchicha nos partíos de béisbol apostaos en Nueva York. L'inmigrante alemán Oscar Mayer instalar en Chicago y empieza a vender la primer marca comercial de salchiches. En Santa Anita, un llugar de Los Angeles, dos hermanos Dick y Mac McDonald abren un carrín de venta de perrinos calientes, la so venta foi tan esitosa que col dineru llográu dedicar a construyir la cadena de comida rápida: McDonald's.
L'orixe del términu hot dog débese, supuestamente, al humorista gráficu Tad Dorgan (1877-1929), qu'escribía y faía tires de dibuxos nel New York Evening Journal. Dorgan asistía a un partíu de béisbol nel estadiu de Polo Grounds en 1901 de los New York Giants. Él oyó como Harry Stevens vendía les salchiches diciendo: "They're red hot! Get your dachshund sausages while they're red hot!" («Tán en caldia, adquiera los sos dachshund (perru salchicha) mientres tán en caldia»). Finalmente esta analoxía inspiró a Tad Dorgan a representalo asina nes sos tires risibles: un "dachshund" nun pan", lo que dio la idea de hot dog (perru caliente). Sicasí, dellos investigadores discrepen d'esta hestoria y esponen distintos argumentos alrodiu de la so veracidá. En realidá, el primer usu rexistráu del términu ye del Yale Record d'ochobre de 1895.
Preparación
thumb|Los puristes nieguen cualquier tratamientu que nun sía cocíu n'agua o al vapor.|133x133px La preparación del perrín caliente ye bien simple y ye esta razón pola qu'abondó en llugares de gran asistencia, por cuenta de que nun ye necesariu una gran instalación pa poder sirvilos. Esti tipu d'alimentu puede atopase en feries, fiestes, circos, etc. La facilidá de preparación fai que se englobe dientro de la categoría de platu preparáu. Anguaño esisten electrodomésticos capaces d'ellaborar de forma específica perrinos calientes de forma casera.
La salchicha
La salchicha emplegada nel perrín caliente pue ser de diverses formes, la más habitual ye la salchicha de Frankfurt, d'unos 15 cm., cocida n'agua o al vapor, o escaldiada. La cocción del perrín caliente tradicional nos Estaos Xuníos faise siempres con agua ferviendo o al vapor, nin fritu nin con cualesquier otru tipu de téunica, La opción de tostar o faer a la barbacoa la salchicha considerar polos puristes como un "agraviu". El conteníu y forma de la salchicha ta suxeta a variaciones rexonales, comerciales ya inclusive culturales (relixón, creencies, etc.). La salchicha suel dir cubierta de tripa natural, pero en dellos casos esta tripa nun ta incluyida en ficies de que tenga unes testures más curioses pal so consumu. Por casu, n'EE.XX. la mayoría de les salchiches escarecen de piel por cuenta de que son más económiques. Por regla xeneral les salchiches tán feches con una piel ellaborada con coláxenu.
La salchicha ta ellaborada de carne de gochu picada a la que suel añedir un porcentaxe de grasa, conservadores y saborizantes diversos. Al procesu denominar na industria alimentaria reestructuración. Por regla xeneral la carne de la salchicha ta emulsificada, lo que quier dicir que llogró homogeneizar el so conteníu de grases. Les salchiches pa la ellaboración de perrinos calientes sueli tar en delles ocasiones afumaes. Dacuando empléguense conservadores como los nitritos (y nitratos) al envís d'apurrir un color más coloráu a la salchicha, siendo esti color más apetecedor al consumidor. Dacuando lléguense a ellaborar con otres carnes como pue ser Pavu_domésticu (Salchicha de pavu), pollu o dalgún sucedaneu de carne pa los vexetarianos. El conteníu cárnico de les salchiches puede ser bien diversu, les orixinales son de carne de gochu, pero hai d'aves: pollu, pavu, etc. o un amiestu d'ellos. Anguaño les salchiches comercializar en paquetes de plásticu envasadas al vaciu, polo xeneral, paquetes de 10 unidaes, magar tamién esisten presentaciones de 20 unidaes.
En dellos casos pueden usase salchiches de 20 cm de llargor y llixeramente más grueses pa ellaborar esti tipu de bocaos de mayor tamañu, casu de los completos chilenos o perros calientes Jumbo venezolanos.
El pan
El pan suel ser de forma allargada por que pueda allugar a la salchicha (parcial o totalmente). La misión del pan ye la d'apurrir un puntu de sofitu al perrín caliente y que pueda ser sirvida la salchicha ensin la necesidá d'emplegar un platu. N'Estaos Xuníos denominar hot dog bun. Por regla xeneral esti tipu de pan puede atopase comercializáu en supermercaos, o a cencielles en panaderíes. La principal carauterística del pan ye la esponjosidad de la so masa interior. Davezu suelse sirvir caliente, o acabante faer. El pan suel ser dispuestu de dos formes posibles: Por regla xeneral el pan emplegáu suel tener un conteníu d'agua cimero, por que la so masa sía nidia. En delles ocasiones empleguen panes especiales como l'inglés muffin, o nun tacu mexicanu, en Francia emplégase una baguette. Dacuando en llugar d'emplegar un pan, la salchicha anubrir d'una masa ellaborada de pan de maíz y tuéstase dando llugar al perrín de maíz. Una de les disposiciones más orixinales de pan ye'l denomináu pigs in blankets.
El pan emplegáu polo xeneral tien 15 cm de llargor, entá cuando esiste una variante de 22 cm que se-y conoz como pan de completu o pan lengua en Chile, pan de superpancho n'Arxentina y pan pa perru caliente Jumbo en Venezuela. En dellos casos, a falta del mesmu empleguen otru tipu de panes tales como la marraqueta (Chile) o'l panín tipu baguettina o "pan francés" (Venezuela).
Los condimentos
Los condimentos que s'añedir al perrín caliente pasen polos clásicos habituales ketchup, mayonesa (mahonesa) y mueyu mostaza (unu de los más populares). Anque ye frecuente añedir dellos encurtidos: rodajas de pepinillos. En delles ocasiones añedir cebolla frita (apurre sabor y testures llixeramente crujientes), o quesu mariello casi fundíu. La popularidá de los aderezos fai qu'esistan diverses variedaes rexonales, por casu los perrinos calientes neoyorquinos lleven sauerkraut y mostaza marrón. Dalgunos de los condimentos marquen "hot dogs" como'l famosu Coney Island hot dog bien popular en Mediu Oeste d'Estaos Xuníos y que va arregláu con un mueyu denomináu "Coney sauce" (por regla xeneral un mueyu de xudíes ensin chile) y qu'en dellos casos faise acompañar de poutine (amiestu de quesu fundíu y pataques frites). Dalgunes de los condimentos formen parte d'amiestos de diversos ingredientes que los sos dueños guarden con secretu. En dellos países empleguen mueyos típiques de la gastronomía paisana, n'otros países suel usase tomate natural picáu en cuadrinos pequeños en llugar d'emplegar el ketchup. En Méxicu ye común sirvilos con jitomate picáu, cebolla picada y chile jalapeño en trocitos. En Sonora, Méxicu, amiéstense-y frijoles enteros y la salchicha endolcar con tocín, amás puédense-y amestar: chorizu, cebolla frita, fungos, grillos fritos, quesu de nachos, aguacate, chiles de too tipu, doble o triple salchicha, etc. Pela so parte, en Chile ye bien común añedir palta (aguacate).
Llugares de venta
thumb|180px|Carrín pa expendio caleyeru de panchos en [[Chamical, Arxentina.]] Los perrinos calientes empezar a vender al públicu en carrinos portátiles con capacidá de caltener calientes les salchiches mientres tiempu, los primeros carrinos fueron caleyeros y con posterioridá treslladar a sitios d'alta congregación como yeren los estadios de béisbol n'EE.XX. Ye frecuente nel mundu anglosaxón que se vienda nos denominaos greasy spoons. Adulces la idea de venta en stands de perrinos calientes caleyeros instalóse en ciertes árees urbanes del mundu, llegando a esistir cais famoses pola so venta.
Anguaño tán surdiendo locales fixos de venta de perrinos calientes de manera similar a les famoses franquicies de venta de hamburgueses. La ventaya d'estos locales anicia na so mayor comodidá al momentu de consumilos, amás de tener meyores condiciones hixéniques.
Variantes
A pesar de la cencellez de la so ellaboración hai diverses variantes del perrín caliente a lo llargo del mundu, principalmente los cambeos deber a los condimentos colos que s'acompaña la salchicha.
Rexonales
thumb|Carru de venta de perros calientes nes cais de Nueva York.|109x109px thumb|La variedá d'ingredientes ye tan grande que fai que puedan faese ensame de variantes.|105x105px Por cuenta de la popularidá de los perrinos calientes esisten a lo llargo del mundu diverses variantes qu'incorporen delles carauterístiques locales:
N'Arxentina, Bolivia, Paraguái y Uruguái (conocíos como panchos) ye común arreglalos con mostaza, mayonesa, kétchup y mueyu golf; en dellos casos tamién se-yos amiesta una "agua de papes tostaes". En Méxicu a dalgunos pónse-yos quesu, tipu manchegu o chedar, y son conocíos como quesidogos o a cencielles hot dog con quesu. Fora del ámbitu llariegu, esisten locales de venta especializada de panchos con ensame de distintos mueyos y preparaciones combinables. N'Arxentina amás consúmese, una variedá de panchu de grandes dimensiones llamada superpancho. Señalóse l'altu conteníu calóricu d'esti tipu de comida rápida que, pol so baxu costu, pasó a formar parte de la dieta de les clases más ablayaes. Per otru llau n'Uruguái tamién-y los consume con tires de panceta o fetas de quesu dilíu tipu muzzarella endolcaes nel frankfurter, a estos conocer como panchos porteños", tamién una variedá similar de salchicha mas picante llamada húngara. En Bolivia especialmente en La Paz y Cochabamba, establecióse un estilu de hot dog conocíu como "mencho" que se sirve con dellos mueyos.
En Chile reparar los perrinos calientes (magar nesti país conocer col nome de completos) en dellos locales de comida rápida, frecuentemente cola opción d'utilizar mueyu de palta, amás de los mueyos típicos del perru caliente. Sicasí ye más conocíu y más frecuente'l consumu de completos qu'amás del pan, la vienesa, y los mueyos típicos del perrín caliente, lleva otros ingredientes como palta molida, chucrut, tomate y quesu, que según la combinación d'ellos xeneróse una gran variedá de completos. Na década del 2000 a partir del completu apaeció'l as o chilenito, nel que se sustitúi la vienesa por carne churrasco. Esti alimentu popularizóse tantu nel país, que se-y reconoz como platu típicu de Chile. Tamién se declaró un día nacional del completu (24 de mayu).
En Perú hai puestos de venta del hot dog tradicional nes contornes de dellos establecimientos, como cines o supermercaos. El panchu tradicional consiste nuna salchicha ensertada nun paliyu y con diversos mueyos sobre la salchicha. Al ser bono de faer ye bien popular.
En Colombia suélse-y añedir ingredientes variaos como: mostaza, mueyu tártaru, mueyu d'ayu mayonesa, mueyu de tomate, mueyu de piña y mueyu rosada (mueyu golf); amás amiéstase-yos una "agua de papes tostaes" o "ripio de papa" (que son los papes tostaes de paquete espeñicaes) acompañada con Quesu costeño arralláu, tocineta y a lo último, d'estos ingredientes atopar con dalgún tipu de verdures, como por casu llechuga arrallada y cebolles en cuadrinos (brunoise). Tamién se vienden los tipos de perros americanos con choucrut o sawerkraut.
En El Salvador conózse-y como hot dogs, chéveres o chorys. La salchicha va frita, preparar con escabeche, cebolla curtida y chile jalapeño.
En Francia los perrinos calientes pueden atopase a la venta nes tradicionales sandwicheries, anque'l pan utilizáu sueli ser baguette en vegada del pan blando habitual nel restu del orbe.
En Guatemala llámase-yos shukos. El pan suel rustise nuna parrilla a los caricotes hasta que queda tosdado, y lleva los aderezos tradicionales (mayonesa, ketchup, y mostaza), cola variante d'aguacate (palta) y repollu n'ensalada (Coleslaw). Dalgunos tamién amiesten cebolla picada, chirmol (mueyu de tomate asáu, picáu con cebolla, cilantro y llimón) y chimichurri (mueyu de cilantro, ayu, aceite d'oliva y pimienta).
En Méxicu, en tol país, conózse-yos de la mesma que n'Estaos Xuníos, como hot dogs. Sicasí, tamién ye denomináu como "dogo" o como "jocho". El so consumu ye común en tol país, y nun ye raru atopalo inclusive en llocalidaes indíxenes. Sicasí, ye más típicu reparalos nes ciudaes. Ye probable que, por cuenta de la cualidá fronteriza del norte de Méxicu colos Estaos Xuníos, el consumu de hot dogs sía más común nel norte que nel sur del país; amás, la comida típico y caleyero de les rexones central y sur de Méxicu ye más variada que na rexón norte, facilitando qu'esta postrera asimile meyor los hot dogs dientro del so repertoriu. Ye normal consumir hot dogs en carrinos que los vienden, especialmente peles nueches. Otru llugar frecuente ye nes tiendes de conveniencia d'estilu estauxunidense, onde unu mesmu prepara'l so propiu hot dog como una comida rápido y barato. Como ingredientes tradicionales los hot dogs lleven tomate (jitomate) y cebolla picaos. En Sonora, a diferencia de la mayor parte de Méxicu, el chile ye opcional, y nun forma parte de la receta básica. Nesti tenor, la cebolla puede ser cruda o asada. Sobre la salchica pueden incluyise frijoles enteros y chorizu; hai dellos vendedores qu'añeden llechuga picada y repollu (col). Como aderezos básicos empléguense mayonesa, mueyu cátsup y mostaza.
En Venezuela ye típicu acompañalo con papes tostaes arrallaes nel interior, amás de repollu, cenahoria y quesu arralláus. Tamién lleva los típicos mueyos d'arreglo kétchup, mayonesa y mostaza; suelse tamién amestar mueyu d'ayu, guasacaca, mueyu rosada o inclusive mueyu picante, según el gustu. Dacuando lleva ensalada de repollu y cenahoria arrallaos, cebolla en cantidaes exorbitantes y d'últimes quesu d'añu. Esisten variantes "especiales" qu'ufierten otros mueyos adicionales (Alemana, BBQ, de Quesu, Tocineta, Aliñu etc) y tamién rules de xamón, güevu, tomate picáu, quesu mariello, chorizu fritu etc. Tamién na parte Centroccidental pueden vese con Carne Mechada, Lomito, Pollu, Tocineta, Xamón y Quesu mariello, papes tostaes o cualesquier otru ingrediente que se-y quiera amestar. En dellos rincones de Venezuela tamién ye llamáu coloquialmente 'asquerosito'. Tamién esiste una variante de tamañu mayor que'l tradicional que se-y conoz col nome de perru caliente Jumbo.
N'España conócense tamién como frankfurts y suelen acampañarse de paninos de viena, con quesu fundíu, tocineta o tocín, cebolla frita y dellos tipos de mueyos.
N'Holanda'l frikandel ye una especie de tentempié típicu.
Vexetarianes y relixoses
Por cuenta de la popularidá, delles cultures realizaron cambeos al envís de poder evitar la carne de gochu picada cola que s'ellaboren les salchiches, d'esta forma faen perros calientes kosher n'Israel. Una de les ventayes de les salchiches kosher ye que les normes menten que cada unu de los ingredientes emplegaos na so ellaboración tien d'apaecer descrita obligatoriamente nos paquetes de salchiches. Nos países árabes resulta menos popular el consumu de perrinos calientes, pero sía que non el rellenu de la salchicha nun puede tar ellaboráu con carne de gochu picada por cuenta de les normes dietarias del Islam que lu prohiben. Los vexetarianos ellaboraron una variante de perrín vexetal (n'inglés denomináu: "veggie dog"). Un casu particular constituyir el llamáu papapleto chilenu, nel cual sustitúyese la vienesa (o la carne nel casu d'un as) por papes tostaes y ta empobinada mayormente a los vexetarianos o veganos al nun incluyir ingredientes d'orixe animal na so ellaboración.
Nutrición y salú
thumb|La "halfsmoke" de Nueva York tien una gran cantidá de mueyu.|104x104px Dende'l puntu de vista nutritivu los perrinos calientes son una fonte de proteínes debíu al conteníu cárnico de les salchiches. El conteníu calórico de les hot dog puede variar dependiendo de los acompañamientos, pero un perrín simple d'unos 100 gramos puede contener unos 240 kCal. Esto ye, la ingesta averada de seis perrito podría cubrir les necesidaes calóriques diaries d'un adultu mediu (Que ronda ente les 1500 kCal y les 2000 kCal). El conteníu calórico depende del tipu de carne emplegáu, por casu: les salchiches ellaboraes con carne de pavu suelen ser menos calóriques (amenorgando'l so conteníu a la metá). El conteníu de grases suel rondar ente'l 30% y el 40% del pesu de la salchicha, los ellaboradores suelen incluyir grandes cantidaes de grasa por cuenta del so baxu costu y a la so capacidá de potenciar sabores.
L'elementu más débil nel caltenimientu de los perrinos calientes ye la salchicha. Tien de tenese muncho precuru col caltenimientu de les salchiches de los perrinos calientes, nunca tener les salchiches na nevera más tiempu del indicáu nos sos recipientes. Una vegada abiertes nun caltener el paquete de salchiches más d'una selmana. nel casu de ser conxelaes nun tengan de pasar de par de meses nel conxelador antes de ser sirvíes pal so consumu. Nunca dexar una salchicha a una temperatura de 30 °C espuesta al aire por más d'una hora. L'empléu de nitritos nel caltenimientu de salchiches vieno denominar un síntoma como "dolor de cabeza del hot dog" debíu al escesu de nitritos cuando se peracaben una serie de perrinos calientes.
Les persones con alerxa a la soya, la lactosa (intolerancia a la lactosa), etc, tendríen de ser cuidadosos y mirar el conteníu de les salchiches. Les salchiches cocinaes tienen de ser calecíes n'agua ferviendo, o a lo menos qu'algamen l'intervalu que va dende los 70-77 °C mientres siquier dos minutos pa menguar la posibilidá de contraer la listeriosis, enfermedá que xenera una bacteria capaz de sobrevivir a les baxes temperatures de la nevera y qu'afecta de forma bien seria a neños y a muyeres embarazaes (puede tresmitir la enfermedá al fetu). De la mesma forma'l conteníu de sales ye tan eleváu que resulta desaconsejable el so consumu en persones con elevada tensión arterial.
Daniela Meuli
Daniela Meuli ye una deportista suiza que compitió en snowboard, especialista nes pruebes d'eslalon paralelu.
Medayeru internacional
{| ! colspan=4| Xuegos Olímpicos ! Añu !Llugar ! Medaya !Competición ! colspan=4| Campeonatu Mundial ! Añu !Llugar ! Medaya !Competición
Palmarés na Copa Mundial de Snowboard
Na Copa del Mundu llogró 22 victories, 9 segundu puestos y 8 tercer llugares. De siguío detállense les victories:
Araneus
Araneus ye un xéneru d'arañes araneomorfes de la familia Araneidae qu'inclúi l'araña de xardín europea y l'araña de tenada. Los pedipalpos de los machos tienen un gabitu como apófisis terminal.
Historia taxonómica
El xéneru Araneus foi orixinalmente denomináu Epeira qu'agora se considera un sinónimu del xéneru Araneus (Clerck, 1757).
El términu foi acuñáu por Charles Athanase Walckenaer en 1805, pa una gama d'arañes qu'agora considerense Araneidae. Col tiempu, un conxuntu más diversu d'arañes arrexuntáronse sol xéneru Epeira, incluyíes les especies de les families Araneidae, Mimetidae (Mimetus syllepsicus descritu por Nicholas Marcellus Hentz, 1832), Nephilidae, Tetragnathidae, Theridiidae, Theridiosomatidae (Theridiosoma gemmosum, descritu por Ludwig Carl Christian Koch, 1877 como Theridion gemmosum), Titanoecidae (Nurscia albomaculata, descritu por Hippolyte Lucas, 1846 como Epeira albu-maculata) y Uloboridae (Uloborus glomosus , descritu por Walckenaer, 1842, Epeira glomosus). Epeira cylindrica O. P-Cambridge, 1889, foi por un momentu a asitiase en Linyphiidae y considérase incertae sedis, como "Araneus" cylindriformis (Roewer, 1942).
Epeira foi sinonimizau col xéneru Aranea por William Elford Leach, en 1815, y con Araneus por Eugène Simon, 1904.
A lo llargo del sieglu XIX, Epeira foi utilizáu como un xéneru similar al empar col omnipresente xéneru de salticidae, Attus. Sicasí, dende 1911, la so última mención, en 1957, namái bien pocos autores siguieron utilizando'l xéneru nes sos publicaciones sobremanera, Franganillo (1913, 1918), Hingston (1932), Kaston (1948) y Marples (1957). Chamberlin & Ivie publicaron una nueva especie, Epeira miniata, en 1944, que foi refugada.
El curtiu documental "Epeira diadema" (1952) del direutor italianu Alberto Ancilotto foi nomáu pa un Óscar en 1953. Trata de l'araña que güei se conoz como Araneus diadematus.
Venenu
Les epeiras tienen dellos venenos, pero daríen una taragañada seca en 8 de cada 10 ocasiones. Les femes muerden más de cutiu que los machos, que prefieren fuxir o asonsañar la muerte.
Saint-Trivier-de-Courtes
Saint-Trivier-de-Courtes ye una comuña francesa del departamentu d'Ain, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Melanerpes flavifrons
Melanerpes flavifrons ye una especie d'ave suramericana de la familia Picidae. Puebla los montes de bona parte de Paraguái, Brasil y Arxentina.
Hábitat
Vive ente'l nivel del mar y los 1800 msnm d'altitú, nos montes de la Viesca atlántica y árees arbolaes.
Descripción
Mide 19,5 cm de llargor. La frente y el gargüelu son de color mariellu vivu; el vértiz posterior y la nuca son coloraos nel machu y negros na fema; la parte cimera del envés, la parte posterior del pescuezu y les nales son negros; la parte inferior del envés y el uropixu son blancos; la parte cimera del pechu ye negra, la parte inferior y el banduyu son coloraos; los lladrales presenten barres negres y blanques.
Alimentación
Aliméntase principalmente de frutes y amás caza inseutos y les sos canesbes.
Reproducción
Présta-y d'exhibise y cada individuu posa enfrente de los otros. Añera coleutivamente nun buecu de dalgún árbol secu o una palmera. Cada fema pon dos a cuatro güevos blancos, que son guariaos por unu o más machos mientres 12 díes. Dellos miembros de dambos xéneros d'una mesma banda ayuden a alimentar a los pitucos, que permanecen mientres 5 selmanes nel nial y puen tornar dempués a él pa dormir.
Llista d'asteroides/94001–94100
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Aeropuertu de Gove
L'Aeropuertu de Gove (códigu IATA: GOV, códigu OACI: IPGV) ta asitiáu na península de Gove, Golfu de Carpentaria, nel Territoriu del Norte, Australia. L'aeropuertu sirve la ciudá de Nhulunbuy, según diverses comunidaes d'aboríxenes de la zona.
Aereollinies y destinos
Tolos vuelos son cubiertos con una danzadera con Nhulunbuy.
Yohei Takayama
Yohei Takayama (高山 洋平; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Saint-Trivier-sur-Moignans
Saint-Trivier-sur-Moignans ye una comuña francesa del departamentu d'Ain, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Iwuy
Iwuy ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Antonia Dell'Atte
Antonia Teodora dell'Atte Felle ye una modelu italiana.
Antonia dell'Atte foi modelu y "musa" de Giorgio Armani por trabayar pal famosu estilista italianu en tres campañes siguíes: 1984/1985, 1985/1986, 1986/1987. En 1987 paró de trabayar como modelu al conocer a Alessandro Lecquio, col cual tuvo casada civilmente de 1987 a 1991 y tuvo un fíu llamáu Clemente Lorenzo Lecquio di Assaba, nacíu en Turín el 2 d'abril de 1988.
Dell'Atte mora n'España dende 1990, cuando treslladaron a Alessandro Lecquio, que yera entós executivu de la Fiat.
En 1993 participa nel videu del cantar Caffè de la Paix de Franco Battiato.
Na temporada 1998-1999, copresentó el programa ¿Qué apostamos? de TVE, xunto a Ramón García, qu'antes foi presentáu por Ana García Obregón.
En 2000 Dell'Atte volvió ser la imaxe d'Armani pa la muestra entamada n'honor del estilista nos Museos Guggenheim. N'anguaño, tamién publicó'l so primer discu, Merqué un home nel mercáu.
Dende 2007 ye unu de los miembros del xuráu de la versión italiana de Supermodelu.
Mientres el mes de xunetu de 2014, Dell´Atte realiza la so primer apaición nos medios tres un enllargáu tiempu ensin faelo, concediendo una entrevista pa la Revista "Pasarela d'Asfaltu, Luxury Edition" y protagonizando la portada de la mesma xunto al so amigu Víctor Cucart. Ante'l gran ésitu llográu, la publicación viose obligada a poner en marcha les rotatives pa espublizar una segunda edición que llogró'l mesmu ésitu. En 2018 vuelve a la televisión na Gourmet Edition del programa Ven a cenar conmigo en Cuatro pa exercer de anfitriona y al empar ser comensal d'Alba Carrillo, Fructuoso "Fortu" Sánchez y Óscar Martínez En 2018 tamién concursa na edición Celebrity del famosu programa Masterchef España
Wikipedia en gallegu
La Wikipedia en gallegu o Galipedia ye la edición en gallegu de la Wikipedia.
Foi creada'l 8 de marzu de 2003. El 24 de xunu de 2010 arriba a los 60.000 artículos, con más de 1.700.000 ediciones, y el 4 de marzu de 2013 arriba a los 100.000 artículos, con más de 2.950.000 ediciones. A September de 2023 tenía 140.000 artículos.
Don Juan
miniatura|280px|Don Juan desenvainando la [[espada en Don Giovanni de Mozart; cuadru de Max Slevogt: Francisco d'Andrade como Don Giovanni, 1912.]]
Don Juan ye un personaxe arquetípico, configuráu na lliteratura española y con llarga descendencia lliteraria europea, creáu por Tirso de Molina.
Antecedentes y primer plasmación lliteraria
miniatura|280px|Don Juan y l'estatua del Comendador.
Tamién llamáu burlador o llibertín, tratar d'un engañador valiente y ardigoso hasta la temeridá que nun respeta nenguna llei divina o humana. La tradición posterior rellacionar cola figura de Miguel de Mañara, un gran pecador represu de la Sevilla del sieglu XVII, magar yá había referencies a esta lleenda nos sos puntos fundamentales na figura madrilana del sieglu XVI de Jacobo de Grattis (1517-1619), más conocíu como «Caballero de Gracia», que sirvió pa dar nome a la cai Desengaño d'esa mesma villa, que, siquier cronológicamente, ta más xustificada.
Obres con o sobre Don Juan
Escribieron obres inspiraes nesti personaxe Antonio de Zamora (Nun hai plazu que nun se cumpla nin delda que nun se pague, 1713), Molière (Dom Juan ou le festin de pierre, 1665); Samuel Richardson, creador del llibertín Lovelace na so novela Clarissa Harlowe; Lorenzo da Ponte, libretista de Mozart, (Don Giovanni, 1787); Choderlos de Laclos, famosu pol so llibertín vizconde de Valmont nel so novela epistolar Dangerous Liaisons, 1782), Lord Byron (Don Juan, 1819-1824, incompletu pola so muerte), José de Espronceda (el Don Félix de Montemar del so L'estudiante de Salamanca, 1840), José Zorrilla (Don Juan Tenorio, 1844), Azorín, Gonzalo Torrente Ballester (Don Juan) y otros munchos (Christian Dietrich Grabbe, Alexandre Dumas, Carlo Goldoni, Edmond Rostand...) y, más apocayá, Max Frisch. N'España foi una tradición teatral constante'l representar la obra d'Antonio de Zamora y, dempués, la de Zorrilla, en toles festividaes de Tolos Santos (1 de payares).
El personaxe y la so actitú vital, denomada genéricamente donjuanismo, inspiró a numberosos ensayistes (Ramón Pérez de Ayala, Víctor Said Armesto, Arturo Farinelli, Ramiro de Maeztu, Américo Castro, José Ortega y Gasset, etcétera), que ven na figura del engañador dende un neñón patolóxico y amuyerao, próximu al narcisismu y a la homosexualidá, como Gregorio Marañón, a una figura satánica y rebelde típicamente romántica o al arquetipu universal del engañador insatisfechu.
miniatura|280px|Haidea atopa a Don Juan, de [[Ford Madox Brown.]]
Esistencia real
Dende'l sieglu XVII dio creitu a la idea de que Don Juan Tenorio esistió realmente. Tal idea foi recoyida pol hispanista Louis Viardot nel XIX, y darréu por Gregorio Marañón, que recueye la esistencia de los Tenorio y de la calidá d'engañador de dalgún d'ellos, pos un tal Cristóbal Tenorio tuvo amoríos cola fía de Lope de Vega ya inclusive se batió en duelu con él, mancándolo.
Les figures del centenariu Caballero de Gracia (1517-1619) y del sevillanu Miguel Mañara, nacíu en 1627 y, por tanto, imposible como modelu, y que dende principios del sieglu XIX alcuéntrase en causa de beatificación, amenó la maledicencia de los qu'atribuyíen la conversión piadosa de los sos últimos años a una semeyanza coles traces esenciales de la psicoloxía de Don Juan: una mocedá disipada y un espaxaráu arrepentimientu final, que lo llevó a ser citáu como contraejemplo por Antonio Machado («nin un engañador Mañara nin un Bradomín fui / yá conocéis el mio cabileñu aliñu indumentario»).
Melanerpes formicivorus
Melanerpes formicivorus ye un picatueru de tamañu mediu.
Los adultos tienen la cabeza, l'envés, les ales y la cola negres; la frente, el gargüelu, el banduyu y el mantu, blancos. Los sos güeyos son tamién blancos. Los machos adultos tienen el pileu dafechu coloráu ente que les femes presenten una franxa negra ente la frente blanca y el pileu coloráu.
Habiten en carbayeres, dende'l sur de los Estaos Xuníos hasta Colombia. Añeren n'árboles o cañes muertes, en grandes cuévanos escavaos pola pareya. Na cría suelen participar dellos individuos adultos: los estudios de campu amuesen qu'estos grupos pueden tar constituyíos por pareyes criadores monógames o hasta por coleutivu de siete machos y tres femes (con más de 10 ayudantes non criadores).
Los grupos criadores crean auténtiques despensas nes qu'atropen abiyotes: escaven furacos nos árboles muertos y almacenar ellí. Estes abiyotes queden a la vista, asina que'l grupu va defender l'árbol de posibles robos. Les abiyotes constitúin una parte importante de la so dieta; tamién comen inseutos que prinden de la corteza de los árboles o qu'atrapen en vuelu, amás de frutos, granes y, dacuando, cazumbre.
Ye una especie residente permanente. Pero, si nun hai abiyotes disponibles pueden emigrar a otra área.
Añalmente pueden cavar 60,000 furacos nun árbol con abiyotes ya inclusive lo introducen en distintos pa cubrir completu asina van evitar qu'otru individuu furtiar.
Uníos Hermanos Proletarios
Uníos Hermanos Proletarios (UHP), ye una conseña simbolizada na alianza obrera soscrita pola Federación Socialista Asturiana, la Unión Xeneral de Trabayadores (UXT) y la Confederación Rexonal del Trabayu d'Asturies, Lleón y Palencia de la CNT, en febreru de 1934.
La conseña foi idea d'Amador Fernández, destacáu dirixente socialista. A esta alianza sumáronse al poco les dos organizaciones trotskistes esistentes: el Bloque Obreru y Campesinu y la Izquierda Comunista de Manuel Grossi. En setiembre'l PCE pidió l' ingresu n'Alianza que n'ochobre entamaría la Revolución asturiana.
La conseña adoptáronla los revolucionarios na Revolución d'Ochobre de 1934, buscando representar la unidá de aición del proletariáu asturianu y les sos diverses tendencies.
Más tarde'l lema sería una proclama avezada del nomáu bandu republicanu y los sos defensores na Guerra Civil.
Sarah Martha Baker
Sarah Martha Baker foi una botánica, algóloga, ecóloga británica.
Fía de George Samuel, y de Martha Braithwaite, una familia de la Sociedá Relixosa de los Amigos (cuáqueros). En 1905, ingresó al Slade College; antes d'entrar al University College de Londres al añu siguiente. Ellí llogró'l so B.Sc. en 1909 con una mención de primer clase en química y en botánica. En 1912, llogra una beca Quain en botánica; y pasa al doctorando, aportando al PhD. al añu siguiente.
Orixinaria de la islla Mersea, interesar na zonación de les algues y la so ecoloxía ; identificó y describió delles nueves variedaes d'algues.
Jenlain
Tien una población de y una superficie de  km².
Caravia
Caravia ye un conceyu y una parroquia d'Asturies. Llenda al norte col mar Cantábricu, al sur con Parres, al este con Ribeseya y al oeste con Colunga.
Xeografía
Conceyu costeru, tien les sableres de La Espasa, Beciella y Arenal de Morís.
El mirador del Fitu fai de llende con Parres y Ribeseya.
Parroquies
El conceyu ta dividíu en dos parroquies.
Historia
Na Edá del Fierro ta datáu el famosu xacimientu prehistóricu del Picu'l Castru o Castru de Caravia, pobláu ente los sieglos IV u III y I enantes de nuesa era ensin restos de romanización. Esti castru prerromanu, que ta cabu Prau y cuyu recintu rodiaba una poderosa muria de piedra, estudiólu l'ilustre investigador caraviegu Aurelio de Llano, quien lu escavó en 1917-18, recuperando un bon númberu d'oxetos de fierru, adornos de bronce (blingos; fíbules, ente elles una en forma caballu, depositada nel Muséu Arqueolóxicu d'Asturies n'Uviéu que ye la primer amuesa del orixe del asturcón na Sierra'l Sueve) y restos cerámicos decoraos.
Hasta'l primer cuartu del sieglu X nun apaez citáu en documentu nengún el menudu territoriu Caraviegu. Del añu 921 (alta Edá Media) ye una supuesta donación del rei Ordoñu II a la Ilesia Uvieína, en la que s'incluyen llugares como Duyos ( Dulios ), Los Duesos ( Duassos ), El Valle ( Ualle ) o Caravia ( Karauiam ), darréu pertenecientes a esti conceyu pero per entoncies llocalizaos nel territoriu de Colunga, en cuya unidá xeo-alministrativa taba integráu aquel.
Na primera metá del sieglu XI, el poderosu conde Monio Roderici, nomau "El Can", funda en la oriella este del Ríu Los Romeros el monesteriu de Santiago de Caravia, qu'en la centuria siguiente pasó darréu a ser un de los más ricos d'Asturies; con él comienza Caravia a dixebrase dientro de les tierres colungueses. El 1 de xineru de 1176, Fernandu II duna a la Ilesia Uvieína esti monesteriu, asitiáu «nel valle de Colunga», con tolos sos bienes y derechos.
Nel añu 1215, Alfonsu IX fizo llibre y esentu'l monesteriu de Santiago –que llegó a tener albergue de pelegrinos–, ratificó l'anterior donación y entregó al obispo d'Uviéu los homes y muyeres del valle de Caravia, a cambiu d'una heredá nel alfoz de Leduas. Asina Caravia convirtióse'n territoriu d'abadengu –dixebráu del alfoz de Colunga–, condición que mantuvo a lo llargo de la baxa Edá Media. Se desconoz cuándo foi lliberáu y pasa a ser conceyu de realengu, figurando ya como tal nes Ordenances de 1494 de la Xunta del Principáu, nes cuáles sesiones formaba parte del partíu de Llanes y ocupaba l'asiento númberu 33. En 1779 y 1783 redactó Ordenances. En 1822 se-y concedió mercáu selmanal, a celebrar los vienres.
Al deséu de la Diputación Provincial d'incorporar el territoriu de Caravia al de Colunga, los vecinos del so Ayuntamientu ficieron-y llegar per escritu a la reina Isabel II, n'avientu de 1839, los motivos que-yos llevaben a oponese a tal decisión.
Na guerra civil española (1936-1939), el conceyu remaneció na zona republicana hasta mediaos d'ochobre de 1937, cuando l'exercitu fascista llogró vencer la dura oposición miliciana del cinturón del Sella, llogrando someter toa Asturies. D'antes d'esti episodiu proclamóse'n Xixón El Conseyu Soberanu d'Asturies y Lleón, declarándose una Asturies soberana y socialista, baxo la presidencia de Belarmino Tomás.
Saint-Vulbas
Saint-Vulbas ye una comuña francesa del departamentu d'Ain, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
HMS Bounty
right|thumb|250px|Réplica del HMAV Bounty nel Muséu Marítimu Nacional Australianu, en Sydney, Australia. El HMS Bounty o HMAV Bounty foi un barcu de vela de l'armada británica nel qu'asocedió'l 28 d'abril de 1789 un motín. El barcu fore un cargueru, llamáu Bethia, hasta que dos años enantes del motín l'armada lu mercó col oxetivu de tresportar frutos del pan dende Tahití fasta'l Caribe. Los frutos del pan debíen constituyir un alimentu baratu pa los esclavos que trabayaben nes plantaciones de caña de zucre.
Por mor del retrasu en llegar, Bligh y los sos homes tuvieron que tar cinco meses na islla, pues nun yera la época na que podíen tresplantase los brotes del frutu del pan. La tripualación entamó a avezase a les costumes de los ñativos y a escaecese de la so condición de marineros de la corona. Munchos entamaron rellacioens con muyeres de Tahití. El primer oficial, Fletcher Christian, casóse inclusive con una d'elles.
A la fin, foron a recoyer los brotes del frutu de pan y, magar que-yos pesare a una gran parte la tripulación, la Bounty coló p'hacia'l Caribe'l 4 d'abril de 1789. Na mañana del 28 d'abril entamó la rebelión liderada por Fletcher Christian. 11 homes siguieron a Christian, demientres que 31 foron lleales a Bligh. Los amotinaos embarcaron al capitán, xunta con 18 marineros lleales, nuna llancha, provista d'una vela, un sestante y un reló. Los otros 13 marineros lleales al capitán tuvieron de permanecer na Bounty por mor del pocu espaciu na llancha.
Bligh fizo una fazaña de ñavegación y llegó dempués de 41 díes hasta la islla de Timor, per au pasaben barcos ingleses. Recorriere unes 5.800 milles y perdíu namái qu'a un home, muertu nun enfrentamientu con ñativos hostiles d'una islla na qu'intentaren parar pa recoyer augua y víveres. En cuantes qu'aportó a Londres, l'almirantazgu dio-y la razón a Bligh y lu confirmó nel so puestu na armada real.
Respeutive a Christian y los amotinaos, tornaron a Tahití, au quedaron 16 homes al recibu de que llegare un barcu inglés y los llevare a la patria. Christian coló otra vegada na Bounty, llevando con elli ocho marineros, asina como seis homes y once muyeres de Thaití, una d'elles con un nácaru. Los homes ñativos aidaríenlu nes xeres del barcu. Habíen de s'escuender pa nun ser deteníos pola armada británica, pues los amotinaos yeren siempres condergaos a muerte.
De xeitu casual, Christian y los sos homes foron a ver la islla de Pitcairn, nel estremu oeste del archipiélagu de Tahití, que por aquel entós figuraba nes cartes marines nuna posición erónea. Decidieron quedar ellí, pues l'erru cartográfiu amenorgaría la posibilidá de que foren llocalizaos. El 23 de xineru de 1790 quemaron la Bounty, pa que nun se vieren los sos mástiles dende lloñe y pa esborriar toa güelga material del motín.
Na lliteratura asturiana
Esiste torna al asturianu d'una novela de Jules Verne que trata'l motín: Los solevaos del Bounty.
Daniela Mercury
Vida personal
Fía de Liliana Mercuri de Almeida, una asistente social d'ascendencia italiana, y d'Antonio Fernando de Abreu Ferreira de Almeida, un mecánicu industrial portugués. Mercury creció nel barriu de Brotes colos sos cuatro hermanos: Tom, Cristiana, Vania (que tamién ye cantante de MPB), y Marcos.
A los ocho años d'edá, empezó a estudiar dances (balé clásicu, dances afro y jazz). A los trelce, influyida por Elis Regina, decidió volvese tamién cantante. A los dieciocho años, entró na escuela de danza de la Universidá Federal de Bahia.
En 1984, con diecinueve años d'edá, casóse col inxenieru electrónicu Zalther Portela Laborda Póvoas. Un añu dempués, el 3 de setiembre de 1985 dio a lluz a Gabriel, el so primer fíu. Al añu siguiente, nació Giovanna. En 1996, Mercury y Póvoas dixebráronse.
Carrera
thumb|left| Daniela Marcury en São João do Pelourinho nel 2009.
Empiezos (1984-1990)
Antes d'empecipiar la so carrera solista, Mercury foi coreuta de la banda de Gilberto Gil. Ente los años 1988 y 1990 grabó dos álbumes como cantante de la banda Companhia Clic. Foi con dichu grupu musical que llanzó los cantares "Pega qu'Oh!" y "Ilha das Bananas", que tuvieron ésitu en Bahia. A principios de la década de 1990, Mercury empecipió la so carrera solista.
L'ésitu (1991-1994)
El primer álbum de Mercury, que lleva'l so nome como títulu, foi llanzáu en 1991 pola productora independiente Eldorado. Fueron llanzaes pa les rádios los cantares "Swing da Cor" y "Menino do Pelô", dambes grabaes col grupu Olodum (un bloco).
En 1992, Mercury dixebrar de los productores discográfiques y pasó a producir los sos propios álbumes pa dempués axustalos colos productores pa la so distribución. Presentar nel proyeutu Som do meio dia nel Muséu d'Arte de São Paulo, llevando más de 30 mil persones al show. Depués, foi contratada pola discográfica Sony Music y llanzó el so segundu álbum, O Cantar da Cidade. Este vendió más de dos millones de copies en Brasil, siendo los principales ésitos: "O Mais Belo dos Belos", "Batuque", "Você Não Entende Nada" y el cantar que da nome al álbum. Otru cantar incluyíu ye "Só pra te Amosar", en dúu con Herbert Vianna (líder y cantante de Paralamas).
Crecedera artística (1994 - 1999)
En 1994 Mercury llanzó'l so tercer álbum, tituláu Música de Rua, al traviés de la compañía Sony. Les crítiques fueron dures, afirmando que la cantante copiaba la mesma fórmula del álbum anterior. Sicasí, esti álbum vendió más d'un millón de copies y produció dos ésitos ("Música de Rua" y "O Reggae y o Mar"). Música de Rua permanez siendo hasta'l día de güei l'álbum más autoral de la so carrera, yá que seis de los dolce cantares del álbum son de la so propia autoría. Nel mesmu añu, graba un comercial de la cerveza Antártica pa la Copa del Mundu, cantando con Ray Charles.
En 1996 Mercury llanzó'l so cuartu álbum, llamáu: Feijão com Arroz. Dichu álbum foi bien recibíu pola crítica y el públicu. Ente los cantares llanzaos tán: "À Primeira Vista", "Nobre Vagamundu" y "Rapunzel". Les ventes de Feijão com Arroz llegaron a cuasi dos millones de copies, faciendo d'este'l segundu álbum más vendíu de toa a carrera de Mercury. Tamién ayudó a impulsar la carrera internacional de la cantante, especialmente en Portugal, onde se convirtió n'unu de los más vendíos de tolos tiempos.
En 1998, yá pasáu l'ésitu de Feijão com Arroz, Mercury llanzó'l so primer álbum grabáu totalmente en vivu, denomináu Elétrica. Esti álbum ye'l postreru que llanzó al traviés de la compañía Sony.
En 1999 Mercury fundó unu de los principales tríos electrónicos del antroxu de Salvador, o Trio Techno, fundiendo la so música cola música electrónica.
Cambeos nel soníu (2000-2004)
Ente los años 2000 y 2004 Mercury llanzó cuatro álbumes al traviés de la compañía BMG, nos cualos foise d'a pocu escluyendo de la música axé, qu'empezaba a tornar. El primeru d'esos álbumes foi Sol da Liberdade, que vendió cuasi un millón de copies y produció dos ésitos: "Ilê Pérola Negra" y "Como Vai Você", cantar d'Antônio Marcos. Esti álbum foi innovador yá que fundía soníos tradicionales de la carrera de Mercury con música electrónica. El discu recibió aponderamientos de la crítica, yá que Mercury fixo que'l samba-reggae fundir con otros ritmos.
Nel 2001, Mercury confirmó que permanecería na llinia de fusión cola música electrónica al llanzar Sou de Qualquer Llugar. Esti álbum vendió apenes la metá de llograr pol discu anterior, pero llogró un ésitu: "Mutante", escritu por Rita Lee y Roberto de Carvalho. Esti discu nun tuvo bones crítiques.
N'abril de 2003, llanzó'l so segundu álbum en vivu, MTV Ao Vivo - Eletrodoméstico. Foi grabáu'l 23 y 24 de xineru de 2003 nel Teatru Castro Alves, en Salvador de Bahia. Foi tamién el primeru de la cantante llanzáu en DVD. Les ventes fueron inferiores a los álbumes anteriores, 160 mil copies.
Nel 2004 Antroxu Eletrônico foi llanzáu. Pa la grabación d'esti álbum, Mercury convidó influentes DJs y productores de música electrónica, amás de Gilberto Gil, Carlinhos Brown y Lenine. El llanzamientu del álbum concidió cola conmemoración de los cinco años de formación del Tríu Techno. Esti discu vendió 190 mil copies y llogró un ésitu: "Maimbê Dandá".
Regresu al soníu anterior (2004-2007)
Los álbumes de Mercury producíos mientres 2004 hasta'l 2006 abandonaron, en partes, la fusión cola música electrónica claramente evidente n'álbumes anteriores.
Nel 2005, Clássica foi llanzáu en CD y DVD al traviés de la discográfica Som Livre. Dichu álbum, grabáu en direuto nel 2004 en São Paulo, cuenta cola participación especial de Vânia Abreu, la hermana más nueva de la cantante. Nel álbum, Mercury interpreta cantares de bossa nova, jazz y MPB.
Tamién nel 2006, grabó un show nel Farol da Barra, en Salvador y llanzar col títulu Balé Mulatu - Ao Vivo nos formatos de DVD y CD, al traviés de EMI. El show cuntó coles participaciones especiales de la Banda Didá y de les cantantes Gil y Mariene de Castro. El cineasta pernambucano Lírio Ferreira fixo la direición d'imáxenes del DVD. Balé Mulatu - Ao Vivo ganó'l Grammy Llatín al "Meyor álbum brasilanu de música rexonal o de raigaños", el primeru dempués de cuatro nominaciones atayaes.
Nel 2007 Mercury foi escoyida pa participar d'un álbum tributo al músicu italianu Ennio Morricone. Tamién grabó con Zé Ramalho y foi convidada pa cantar "Cidade Maravilhosa" y "Aquarela do Brasil" nel final de la ceremonia d'apertura de los Xuegos Panamericanos de 2007 y de los Xuegos Parapanamericanos de 2007, dambos realizaos en Rio de Janeiro. Tamién conmemoró los quince años del álbum O Cantar da Cidade cola realización de shows especiales.
Actualidá
240px|thumb|Mercury y la so esposa, Malu Verçosa. A empiezos del 2008 la cantante llanzó "Preta", el so más recién single, que cunta cola participación especial de Seu Jorge. El cantar, que tien fuertes influencies de samba, llogró la posición númberu 48 nos rankings de Brasil na so cuarta selmana. Mercury anunció nel programa "Homenagem ao Artista" qu'esti cantar va ser parte del álbum que ta grabando y que va ser llanzáu en curtiu pola compañía EMI. La compañía Sony BMG anunció que va llanzar l'especial "O Cantar da Cidade", exhibíu orixinalmente n'avientu de 1992 pola canal de TV Rede Globo, en DVD.
Escontra fines de 2009, Daniela Mercury llanzó'l so nuevu álbum tituláu "Canibália". L'álbum marcó la so vuelta a los estudios de grabación dempués de cinco años. Preparáu amodo faía cuasi trés años, Canibália llegó a les disquerías con cinco tapes y cinco distintos secuencies musicales. Canibália, según la cantante, ye un estensu proyeutu que combina música, baille, videu y artes plástiques. La obra homenaxa a Carmen Miranda, nel so centenariu, com músiques como "Tico-Tico non Fubá" y "O que é qu'a Baiana Tem?".
Pal Antroxu de 2010 Daniela Mercury grabó "Andarilho Encantáu", cantar llanzáu oficialmente en "Pôr-do-Som", show que l'artista dirixe va diez años cada 1º de xineru en Farol da Barra, Salvador de Bahia)