cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aeropuertu de Varna
Datos meteorolóxicos
Temperatura medio máxima d'un mes (xunetu) – 27.9 °C. Temperatura medio mínima d'un mes (xineru) – -2.0 °C. Visibilidá inferior a 400 m – 5 díes al añu. Númberu de díes con fuertes vientos (V > 15 m/s) – 13.9 añalmente, N / NE.
Planes de futuru y ampliación
Anguaño, l'aeropuertu internacional de Varna ta suxetu a un importante númberu de vuelos cola crecedera de la industria del turismu en Bulgaria y precisa d'importantes inversiones pa modernizase, ampliase y remanar a un mayor númberu de pasaxeros. En xunu de 2006 el gobiernu búlgaru dio a Fraport AG  una concesión de 35 años d'operación tantu nel aeropuertu de Varna como en Burgas en cuenta de una inversión cimera a quinientos millones d'euros, incluyendo la nueva terminal de pasaxeros de 2008.
Aereollinies y destinos
thumb|right|Ukraine International Airlines Boeing 737
Marsaz
Marsaz ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Mouterhouse
Mouterhouse ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Aedes albopictus
El ye una especie de dípteru nematóceru perteneciente a la familia Culicidae. Carauterízase pola so coloración negra con ornamentación blanca en tórax y abdome, pates a bandes negres y blanques y una conspicua llinia blanca llonxitudinal central en tórax y cabeza. Tien unu llargor d'ente unos 5 y 10 mm. Como otres especies de mosquitos, la fema tien una trompa fina y allargada, la probóscide, qu'a manera d'estilete, utiliza pa picar y estrayer sangre de vertebraos, cuantimás mamíferos y aves, qu'aprovecha pal desarrollu de los güevos a manera de proteínes, utiliza unos pequeños filamentos (bigotes) a los llaos de la probóscide pa detectar dióxidu de carbonu (CO2) proveniente d'animales (incluyíos seres humanos) a les qu'acesmar, nes sos picadures utiliza una sustancia anticoagulante pa estrayer y almacenar el sangre del so güéspede. Los machos de la especie, al igual que la d'otros mosquitos, aliméntense de néctar. Ta incluyida na llista 100 de les especies exótiques invasores más dañibles del mundu de la Xunión Internacional pal Caltenimientu de la Natura.
Bioloxía y ecoloxía
Los bárabos d'esta especie desendólquense en recipientes onde esisten pequeñes cantidaes d'agua, sobremanera si s'atopen en llugares avisiegos como por casu zapiques, cubos, floreros, platos de tiestos y otros oxetos conteniendo agua en xardinos, patios y escampleros. El so criadoriu larvariu orixinal consiste n'oquedades llenes d'agua n'árboles. Na nuesa redolada ye un mosquitu principalmente urbanu qu'aprovecha sistemáticamente puntos con agua d'orixe humanu pa la so reproducción. La so picadura, inclusive al traviés de ropa fino como calcetos, ye bien cafiante, produciéndose nes hores diurnes nes qu'una parte de les especies autóctones nun suelen picar.
Carauterístiques del xenoma
Al secuenciase'l xenoma del mosquitu tigre reparóse que taba formáu por 1967 Mb, lo que lo asitia como'l xenoma más grande de mosquitu secuenciáu hasta la fecha, una y bones el tamañu de los xenomes de les especies más próximes a A. albopictus varien ente los 174 Mb de Anopheles darlingi a 1376 Mb de Aedes aegypti. Tamién pudo comprobase qu'ente distintos individuos de la mesma especie d'A. albopictus producíase una variación nel tamañu del xenoma.
Talántase que les variaciones inter ya intraespecífiques nel tamañu del xenoma ente los distintos mosquitos débense principalmente a cambeos nes cantidaes y na organización del ADN repetitivu. Por tanto, créese qu'una de les causes de qu'A. albopictus tenga un xenoma más llargu que'l restu débese principalmente a que tien una mayor cantidá d'ADN repetitivu.
Nun esperimentu estableciéronse les rellaciones filoxenétiques ente 5 especies distintes de mosquitos (A. albopictus, A. aegypti, Anopheles darlingi, Anopheles gambiae y Culex quinquefasciatus) y la mosca del vinagre (Drosophila melanogaster) a partir de 2096 xenes ortólogos d'una sola copia. Pudo constatase que la especie A. albopictus forma parte de la subfamilia Culicinae y que la diverxencia evolutiva cola especie A. aegypti producióse hai aproximao unos 71 millones d'años.
Les 5 especies de mosquitu compartieron un ancestru común con D. melanogaster hai aproximao unos 260 millones d'años.
L'ADN repetitivu
El xenoma d'A. albopictus contién un gran númberu de transposones. Les secuencies repetitives representen el 68 % del so xenoma que concuerda col so gran tamañu. Ello ye que'l llargor total d'estes secuencies repetitives ye un 40 % mayor que les que tien A. aegypti, que ye un miembru del mesmu subxéneru, Stegomyia.
Nel ADN de dambes especies hai una gran cantidá de secuencies LINES (elementos nucleares esvalixaes llongures). Los LINES son secuencies que se repiten miles de vegaes nel xenoma, pero non en tándem, sinón de manera dispersa. Hai secuencies LINES, como la secuencia "Duo" que son compartíes por dambes especies, dando a entender qu'esta secuencia tuvo presente nel ancestru común de dambes especies. Sicasí, más del 20% de les secuencies LINES d'A. albopictus nun presenten similaridaes coles secuencies d'A. aegypti, lo que trai a la hipótesis de que se debió de producir una rápida espansión o medría del númberu d'ADN repetitivu depués de que se produxera la diverxencia evolutiva de les especies, que s'envalora qu'asocedió hai unos 10 millones d'años.
Xenes implicaos na diapausa y na detoxificación
La diapausa dase nos inseutos y consiste nun estáu dinámicu de baxa actividá metabólica y de crecedera que ta mediáu por neurohormones. Los inseutos usen esta diapausa pa poder sobrevivir n'ambientes con una temperatura y una humedá estrema y puede ser específicu para una etapa del desarrollu, que ye predetermináu xenéticamente. Nos mosquitos, la diapausa puede asoceder tanto na etapa embrionaria como na larvaria o adulta. Al llevase a cabu un estudiu del xenoma d'A. albopictus, reparóse qu'había unos 211 xenes que pertenecíen a families d'espansión. D'estos 211, unos 96 xenes taben rellacionaos cola respuesta al estrés, el metabolismu lipídico, la regulación de la espresión xénica, la señalización hormonal, etc. Polo que se cree que la espansión d'estos xenes ayuda al mosquitu a tolerar ambientes heteroxéneos y eso ye lo que-y dexa poder invadir dellos continentes y tresmitir eses enfermedaes.
N'A. albopictus atopáronse dellos xenes implicaos na detoxificación, como por casu los xenes que codifiquen pa la citocromo oxidasa CYP4G. Amás atopáronse xenes implicaos na síntesis de la enzima carboxil colinesterasa (CCE), como por casu'l xen CCEae 3A, que ta implicáu na resistencia al temefos, que ye un larvicida usáu pal control de plagues de mosquitos. Preséntase como dos xenes doblaos en tándem.
Tamién tien xenes implicaos a la resistencia a insecticíes, como'l xen que codifica para la proteína glutatión S-transferasa (GST), o los que codifican para les proteínes tresportadores ABC, que tán implicaos a la resistencia a dellos tipos de drogues. En concretu, nel casu de la proteína ABCG atopáronse que'l xen taba dobláu hasta 6 vegaes tantu n'albopictus como n'aegypti y ta implicáu nel tresporte de lípidos.
Diseminación
El mosquitu tigre ye una especie invasora diurna orixinaria del sureste d'Asia, estendiéndose per África, América y Europa dende 1979 y darréu pela zona del Pacíficu. Representa una creciente amenaza para la salú pública en tol mundu por cuenta de la so rápida y agresiva espansión dende la so área de distribución nativa, yá que dende hai cuasi 40 años consiguió propagase per tolos continentes del planeta sacante L'Antártida. La so llegada puede producise mientres el tresporte de persones, o de mercancíes con restos d'agua acumulao como pueden ser neumáticos usaos, o plantes ornamentales como ye'l casu del bambú de la suerte (Dracaena sanderiana). Los sos güevos son resistentes a la desecación polo que puede tamién entrar en cauchos usaos importaos que lleven los sos güevos secos adosaos internamente, una vegada que faen contautu cola agua, eclosionen y emerxen los bárabos de primer estadiu (de cuatro posibles).
Tresmisión d'enfermedaes
En zones endémiques, el mosquitu tigre ye vector na trasmisión d'enfermedaes como'l dengue n'América Central, del Sur y zona del Pacíficu, la fiebre mariello y, anque en muncha menor frecuencia que'l bien común Culex pipiens, pue ser vector na tresmisión del virus del Nilo Occidental.
Nel branu de 2007 producióse un biltu epidémicu d'artritis epidémica chikungunya en Rávena (Italia) producida pol virus CHIKV y que foi diseminada pela picada del mosquitu tigre; hasta esi momentu, esta enfermedá solo afectara a países tropicales, lo que disparó les alarmes énte la globalización d'esti tipu d'infecciones.
Pel branu de 2010 detectáronse mosquitos tigre encetaos pol virus del Nilo Occidental, nel norte de Grecia, provocando la muerte de dalgunes persones víctimes de les picadures realizaes por estos.
Nel 2014 desatóse una epidemia d'artritis epidémica chikungunya, que dexó delles víctimes mortales n'América pola picadura d'esti mosquitu. Los países más afeutaos por esti virus foron República Dominicana y Venezuela.
Especie invasora n'España
Por cuenta del so potencial colonizador y constituyir una amenaza grave pa les especies autóctones, los hábitats o los ecosistemes, esta especie foi incluyida nel Catálogu Español d'Especies exótiques Invasores, aprobáu por Real Decretu 630/2013, de 2 d'agostu.
Béjar
Béjar oficialmente en castellán, ye la segunda ciudá de Salamanca. Tien 16.663 habitantes. La so altitú ye de 959 metros, teniendo al llau la Xerra de Béjar cola pista d'esquí La Covatiella. Ye cabeza de partíu xudicial de la so comarca, ente los cualos tan Candelario, Montemayor del Río y Puerto de Béjar.
Moyenvic
Moyenvic ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Hangzhou
Hángzhōo, trescripción antigua: Hangchow) ye la capital y la ciudá más grande de la provincia de Zhejiang na República Popular China. Asitiada nes veres del ríu Qiantang, cerca de la desaguada. El so área ye de 16 847 km² y la so población ye cercana a los 9 millones.
Alministración
La ciudá-subprovincial de Hangzhou estremase en 9 distritos, 2 ciudaes y 2 condaos:
Historia
La ciudá ganó importancia gracies a la construcción mientres la dinastía Sui de la Gran Canal de China. Mientres esi periodu construyó la muralla de la ciudá. Foi la capital de la dinastía Song del sur. A partir del añu 1138  convertiose nun importante centru de comerciu. La industria de la ciudá  especializose na porzolana y los testiles.
L'esplorador Marco Polo visitó Hangzhou a finales del sieglu XIII y dixo d'ella que yera “la ciudá más suntuosa y elegante del mundu”. Hasta la dinastía Ming, foi un puertu importante. A partir d'esi periodu, y de resultes de los continuos ataques de los pirates xaponeses, Hangzhou perdió importancia. En 1555 la ciudá foi escalada polos pirates. En 1861 sufrió l'ataque de los rebeldes del Reinu Celestial de los Taiping que tomaron y escalaron la ciudá. Hangzhou nun foi recuperada poles tropes imperiales hasta 1863. Esti conflictu ente rebeldes y tropes imperiales causó más de mediu millón de baxes ente la población. L'esplorador Ibn Battuta, enfusar en china por Quanzhou, provincia de Fujian. Dende ellí siguió al norte hasta Hangzhou, non lloñe de la moderna Shanghai. Tamién pretendió viaxar inclusive más al norte, por de la Gran Canal a Janbalic (خاب باليق) (Beixín), En Hangzhou creo una comunidá musulmana a principios del sieglu XIV, onde discretamente entá viven los sos descendientes.
Economía
Les industries tradicionales de Hangzhou son la de la seda, maquinaria y testil pero la industria electrónico ta desenvolviéndose con rapidez na zona, sobremanera dempués del cambéu nel sistema económicu del país asocedíu en 1992. La ciudá convirtióse n'unu de los destinos turísticos más visitaos del país lo que xeneró qu'una parte de la economía  dedicóse al sector servicios. Na zona tamién se produz té verde; el té de la zona de Hangzhou ye apreciáu en tol país pola so alta calidá.
Xeografía
La ciudá de Hangzhou xaz nel delta del ríu Yangtsé y fai frontera al este cola badea de Hangzhou. Dientro de la ciudá allúgase'l llagu del Oeste, que foi nomáu Patrimoniu de la Humanidá nel 2011. El ríu Qiantang estrema la ciudá en norte y sur, siendo'l norte'l de mayor población.
Clima
La zona tien un clima con iviernos fríos y branos bien calorosos. La temperatura medio nel mes de xunetu ye de 33 °C ente que la media que se rexistra nel mes de xineru ye de 8 °C con 1450 milímetros d'agua.
Deportes
L'equipu de fútbol llocal ye'l Hangzhou F.C. (杭州绿城足球俱乐部). Foi fundáu'l 14 de xineru de 1988 y xuega dende'l 2006 na Superliga China.
Tresporte
L'aeropuertu empezó la so construcción a mediaos de 1997 y el 30 d'avientu de 2000 foi inauguráu, remplazando l'Aeropuertu Hangzhou Jianqiao (杭州笕桥机场) construyíu en 1931 pa usu militar y nel añu 1956  abriose al públicu.
En 2004 l'Aeropuertu Hangzhou Xiaoshan pasu a ser internacional abriendo rutes a más destinos nel país y alredor del mundu.
Aeropuertu de Vinh
L'Aeropuertu Vinh  ta alcontráu en Vinh, Vietnam.
Menglon
Menglon ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Moyeuvre-Grande
Moyeuvre-Grande ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Phalacrocorax punctatus
El mabea motuda (Phalacrocorax punctatus) ye una especie d'ave suliforme de la familia Phalacrocoracidae endémica de Nueva Zelanda.
Descripción
En comparanza coles típiques mabees, la mabea motuda ye una ave de color claru. L'envés ye de color marrón. El so banduyu ye azul buxu pálidu (de cutiu blancu), los llaos del pescuezu y la cara son blancos, pero'l gargüelu y la parte cimera de la cabeza son d'azul verdoso escuru. Na dómina de celu, tien una doble cresta obvia.
Fuercies Armaes de la República de Corea
Les Fuercies Armaes de la República de Corea (Hangul: 대한민국 국군; Hanja: 大韓民國 國軍) o Fuercies Armaes de Corea del Sur componer de la siguiente manera:
Tres la división de la península de Corea por aciu la ocupación de les Fuercies Armaes de los Estaos Xuníos y la Xunión Soviética créanse les Fuercies Armaes de la República de Corea en 1948. Anguaño componen les FF. AA. de Corea del Sur unos 855 000 soldaos (personal activo) y 3 200 000 (personal de reserva), lo que lo convierte nuna de les fuercies armaes más grandes y modernes del mundu con un total de 4 855 000 cuntando los paramilitares y divisiones estendíes pela frontera.
Les fuercies militares de Corea del Sur son responsables de caltener la soberanía y l'integridá territorial del país, pero de cutiu arréyense en xeres d'ayuda en desastres humanitarios. Más apocayá, l'exércitu surcoreanu empezó a aumentar la so participación nos asuntos internacionales, reconociendo'l so papel y la so responsabilidá como potencia económica, yá que, allúgase décimu quintu del mundu en términos del PIB. L'exércitu de la República de Corea participó en diverses operaciones de paz, y les operaciones de llucha contra'l terrorismu.
Comando d'Autoridá Nacional
El presidente del país ye'l Comandante en Xefe de les Fuercies Armaes. L'autoridá militar estender dende'l presidente al Ministru de Defensa, que ye cuasi siempres (pero nun ye una obligación llegal) un xeneral retiráu de 4 estrelles o almirante.
El xefe del Estáu Mayor Conxuntu, ye un Xeneral o Almirante de 4 estrelles, ye l'Oficial Cimeru de les Fuercies Armaes y tien l'autoridá operativa en toles Fuercies Armaes, con instrucciones del Presidente al traviés del Ministru de Defensa. Tradicionalmente (con una esceición), la posición ye ocupada por un oficial del Exércitu. La cadena operativa de l'Autoridá execútase direutamente dende'l xefe del Estáu Mayor Conxuntu a los comandantes de los varios comandos operativos. Anguaño hai cinco comandos operativos nel Exércitu, dos na Armada (incluyendo la Infantería de Marina) y unu na Fuercia Aérea.
Los respeutivos Xefes d'Estáu Mayor de los trés cañes (exércitu, armada y fuercia aérea) tienen el control alministrativu sobre'l so propiu serviciu. Cada Xefe d'Estáu Mayor ye tamién un miembru titular de la Xunta de Xefes del Estáu Mayor.
Xunta de Xefes del Estáu Mayor
Cuartel Xeneral del Estáu Mayor Conxuntu de la República de Corea (Hangul: 대한민국 합동 참모 본부, Hanja: 大韓民國 合同 参謀 本部). Ye un grupu de Xefes de cada caña principal de les Fuercies Armaes de la República de Corea. A diferencia de la so contraparte estauxunidense, el Xefe del Estáu Mayor Conxuntu tien el control operativu de tol personal militar de les Fuercies Armaes Surcoreanas.
Tolos miembros regulares del Estáu Mayor Conxuntu son xenerales de 4 estrelles o almirantes.
Exércitu
L'Exércitu de la República de Corea (ROKA, poles sos sigles n'inglés), ye'l sestu mayor exércitu del mundu, ye la mayor de les cañes militares surcoreanas, con 522 000 efectivos a partir de 2008. Esto vien como una respuesta tantu al terrén montascosu de la península de Corea (70 % aprox. de territoriu montascosu), y de la mesma pola constante disputa con Corea del Norte, que'l so exércitu xube a aprox. 1 000 000 de soldaos, que los sos dos tercios tienen la so guarnición cerca de la frontera a unos quilómetros de la Zona Desmilitarizada.
Cabo señalar que l'actual alministración empecipió un programa d'autu-defensa, que busca que Corea del Sur seya capaz de compensar totalmente l'amenaza de Corea del Norte con medios puramente nacionales (industria) nes próximes dos décades.
Armada
L'Armada de la República de Corea (ROKN, poles sos sigles n'inglés) ye la caña de les fuercies armaes responsable de la realización de les operaciones navales y operaciones anfibies. Como parte de la so misión, l'Armada de la República de Corea participó en delles operaciones de paz dende'l cambéu de sieglu.
L'Armada de Corea del Sur inclúi al Cuartel Xeneral de l'Armada, la Flota de la República de Corea, el Comandu Naval de Loxística, el Comandu d'Educación Naval y Entrenamientu (Academia Naval), y el Cuerpu d'Infantería de Marina de la República de Corea, que ye una organización cuasi-autónoma. El Xefe d'Operaciones Navales (CNO) ye'l funcionariu de más altu rangu (almirante de cuatro estrelles) de l'Armada de la República de Corea.
Fuercia Aérea
La Fuercia Aérea de la República de Corea (ROKAF, poles sos sigles n'inglés) ye una fuercia aérea moderna, cuenta con aprox. 600 aviones de combate, principalmente d'industria norteamericano. Sicasí, la Fuercia Aérea de de Corea del Norte tien aproximao 1600 a 1700 aviones, pero la mayoría d'ellos atópense obsoletos, yá que, daten de mediaos del periodu de la Guerra Fría.
Infantería de Marina
Anque la Llei d'Organización Nacional de les Fuercies Armaes de la República de Corea inclúi al Cuerpu d'Infantería de Marina (ROKMC, poles sos sigles n'inglés) ye una organización semi-autónoma que lleva a cabu gran parte de les sos funciones de forma independiente.
El lema del Cuerpu d'Infantería de Marina de la República de Corea ye 한번 해병은 영원한 해병 («Una vegada un infante de marina, siempres va ser infante de marina»).
Moyeuvre-Petite
Moyeuvre-Petite ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Dacnis flaviventer
Dacnis flaviventer ye una especie d'ave paseriforme de la familia Thraupidae. Distribúyese pola cuenca amazónica y la del Orinoco: Colombia, Venezuela, Ecuador, Perú, Bolivia y Brasil.
Hábitat
Habita nes copes de los árboles de la selva, nes zones de les llendes del monte, de normal cerca de ríos y n'islles fluviales. Suel tar en pareyes, anque n'ocasiones puede vese en bandos xunto con otres especies.
Descripción
Mide 11,3 cm de llargor. L'iris ye coloráu. El machu presenta corona y nuca color verde; el so plumaxe ye mariellu nes partes inferiores y la grupa, con mázcara, ales y cola negres. La fema presenta les partes cimeres color pardu oliváceo; les partes inferiores gris claru con matices pardos o amarellentaos y unes poques estríes escures.
Alimentación
Aliméntase d'inseutos, pequeños frutos y de néctar de les flores.
Reproducción
Llega al maduror sexual a los 10 meses. La fema pon ente 2 y 3 güevos y los pitucos nacen dempués de 13 díes.
Phalacrocorax penicillatus
Phalacrocorax penicillatus ye una especie d'ave pelecaniforme de la familia de los mabees (Phalacrocoracidae). Puebla les mariñes del Pacíficu dende Alaska hasta'l Golfu de California.
Ye puramente una ave marina de la familia de mabees de mar quien habiten na mariña pacífica d'América del Norte. La so distribución nel branu ye dende Alaska hasta'l golfu de California anque la población al norte de la islla de Vancouver migra al sur mientres l'iviernu.
El so nome específicu, "penicillatus" significa brocha de pintor en llatín (pincel de pelos), en referencia a les plumes blanques del so pescuezu y llombu mientres la dómina de reproducción. El nome común fai honor al naturalista alemán Johann Friedrich von Brandt de l'Academia de Ciencies de San Petersburgu, quien describió la especie polos especímenes recoyíos nes espediciones al Pacíficu a principios del sieglu XIX.
Les mabees de Brandt alimentar de forma individual o en grupos y afáense a la presa escoyida y al hábitat submarín. Aliméntase de pequeños pexes del fondu marín llográndolos, como cualquier mabea, por aciu la inmersión, na qu'utilicen los sos pies pa propulsarse. La presa menuda más común sueli ser: nel centru de California la gallineta del xéneru Sebastes y na Columbia Británica el sardina del Pacíficu. Reparóse a la mabea de Brandt prindando pexes a más de 12 metros de fondura.
Mientres la dómina de reproducción, los adultos tienen un parche azul nel plumaxe del pescuezu. Esta especie añera nel suelu o n'afloramientos predresos.
Agaricus campestris
La ( L. ) Fr. ), ye una especie de la familia de Agaricaceae
Descripción
Pie: curtiu, gruesu, cilíndricu daqué engrosáu na base. Llisu de color blancu, con aniellu simple membranosu y blancu.
Himenóforo: llámines llibres, apertaes, de color rosa vivu, depués chocolate y a la fin corites.
Velos: con aniellu
Carne: firme, compacta, gruesa, blanca que se colorea sele a la corte. De sabor duce y golor prestoso.
Esporada: marrón escuro
Hábitat y dómina d'apaición: de primavera a seronda en praos y pacionales.
Toxicidá: Si ye comestible
Tracamundios
Pue tracamundiase coles mortales Amanites blanques Amanita verna y Amanita virosa (siempre caltienen llámines blanques y tienen volva). Tamién ye posible tracamundiala con Agaricus xanthoderma, tóxica, pie más curtiu, golor desagradable, amarillea al roca en base del pie y sombreru, y tamién amarillea al reaccionar al alcohol.
Comestibilidá
Sabrosa cuando ye xoven. Evitar exemplares adultos y con llámines escures, asina como les que salen nes cuentes al pie de la carretera o en praos cultivaos con abonu artificial.
Castela trabancosa
Castela trabancosa ye una especie d'arbustu perteneciente a la familia Simaroubaceae, ye orixinaria d'América del Norte.
Propiedaes
En Méxicu usar contra la Salmonella typhimurium.
El Chaparro amargosu, ye de les plantes más utilizaes como antidiarreico, amebicida y contra parásitos intestinales, hai estudios que demuestren la so actividá insecticida contra dellos lepidópteros.
Taxonomía
Castela trabancosa describióse por Frederick Michael Liebmann y espublizóse en Videnskabelige Meddelelser fra Dansk Naturhistorisk Forening i Kjøbenhavn 1853(3–4): 108–110, nel añu 1854. Castela: nome xenéricu dau n'honor del naturalista francés René Richard Louis Castel.
IQ Ursae Majoris
IQ Ursae Majoris (IQ UMa / 83 Ursae Majoris / HD 119228) ye una estrella variable na sietestrellu de magnitú aparente media +4,65. Alcuéntrase a 549 años lluz del Sistema Solar.
Carauterístiques
IQ Ursae Majoris ye una xigante colorada de tipu espectral M2III; esta clase de xigantes son muncho menos frecuentes que les de tipu K y G, anque na sietestrellu atopen dos brillosos exemplos como Tania Australis (μ Ursae Majoris) y ρ Ursae Majoris. IQ Ursae Majoris tien una lluminosidá bolométrica 2755 vegaes mayor que la del Sol, emitiendo la mayor parte de la so radiación na rexón infrarroxa, yá que ye una estrella fría con una temperatura superficial de 3600 K. De gran tamañu, tien un radiu ente 51 y 56 vegaes más grande que'l radiu solar —equivalente a 0,25 UA—; si tuviera nel centru del Sistema Solar la so superficie estiéndese hasta 2/3 de la órbita de Mercuriu. El so metalicidá —bayura relativa d'elementos más pesaos que'l heliu— ye'l doble que la solar.
Catalogada como variable semirregular SRB —significando que la periodicidá ye pocu definida o se reparen intervalos alternos de cambeos regulares ya irregulares—, el so rellumu fluctúa ente magnitú +4,69 y +4,75.
Dacnis lineata
Dacnis lineata ye una especie d'ave de la familia Thraupidae, que s'atopa en Bolivia, Brasil, Colombia, Ecuador, Guayana francesa, Guyana, Perú, Surinam y Venezuela.
Hábitat
Vive nel monte húmedu y zones inundables o pantanoses, a menos de 1.350 m d'altitú.
Descripción
Mide 11 a 12 cm de llargor. La corona, gargüelu, pechu, llaos y lladrales del machu son de color azul, el restu del plumaxe ye negru, sacante'l banduyu que ye blancu. L'iris ye mariellu llamativu. La fema ye principalmente verde oliva percima y más pálida y abuxada per debaxo.
El mieleru o dacnis de guedeyes marielles (Dacnis pernomada), del norte, noroccidente y centru de Colombia, que presenta banduyu y costazos mariellos, del yera enantes consideráu como subespecie Dacnis lineata pernomada, pero anguaño ye consideráu por dellos espertos una como especie distinta.
Alimentación
Aliméntase de frutes, bayes, granes ya inseutos. Xeneralmente busca alimentu a un altor del suelu de 10 a 50 m, na copa de los árboles, pero dacuando baxa hasta los arbustos frutales. Busca los inseutos nes cañes de los árboles.
Reproducción
Tantu'l machu como la fema participen na construcción del nial y l'alimentación de los pichones. La fema pon 3 a 5 güevos y guarar sola, mientres el machu s'alimenta.
Dan Monahan
Dan Monahan ye un actor estauxunidense, más famosu pola so interpretación de Pee Wee na saga de películes adolescentes Porky's.
Biografía
La so familia emigró a Estaos Xuníos y en 1973 graduóse na Olmsted Falls High School d'Ohio. A finales de los 70 atopó la so vocación na actuación. Debutó en 1978 participando en dos episodios de la serie Con ocho basta y al añu siguiente intervieno como actor invitáu en How the West Was Won.
Fixo'l so debú nel cine cola película italiana "Paradiso Blue" (1980) y en 1981 fizo trabayos na comedia protagonizada por Marsha Mason "Namái cuando río" y nel telefilme "The Adventures of Huckleberry Finn", onde interpretó a Tom Swayer.
Porky's
La película foi un gran ésitu comercial, xenerando delles imitaciones y favoreciendo dos secuela nes que Dan Monahan tamién participó. La segunda entrega foi Porky's 2: a otru día de 1982, centrada na preparación d'un esmadráu montaxe teatral lleváu a cabu nel institutu de "Sablera Angel". Ente que la tercer parte titulóse Porky's contraataca y el so argumentu xiraba en redol a la vengación de Porky, que reabría'l so prostíbulu dempués de que los mozos destruyéranlu na primer parte.
Tres l'ésitu
El restu de la so carrera nun foi mui destacable, faciendo papeles secundarios na comedia From the Hip (1987) y nel drama The Prince of Pennsylvania (1988).
Tres d'un llargu retiru de l'actuación, en 1997 tornó pa participar en The Night Flyer, una película terror basada nuna novela de Stephen King que tenía a Miguel Ferrer como protagonista. Depués intervieno nel filme de serie B Shattered Illusions y en 1999 Bob Clark alcordóse d'él pa un pequeñu papel como reporteru en comedia Unos peques xeniales, al pie de Kathleen Turner, Christopher Lloyd, Kim Cattrall y Peter MacNicol.
El so últimu trabayu como actor llevólu a cabu en 2000 interpretando a Frai Laurentino nuna versión de Romeo y Julieta escurrida pal consumu direutu nos videoclubs. Dende 2002 dedicóse a poner en marcha un centru telefónicu de fines non codalosos con llinies d'atención personal.
Aeropuertu de Varsovia-Modlin
L'aeropuertu de Varsovia-Modlin (en polacu: Mazowiecki Port Lotniczy Warszawa-Modlin) atopar na ciudá de Nowy Dwór Mazowiecki, a 40 km al norte de Varsovia. Varsovia-Modlin ye'l segundu aeropuertu en Varsovia (Aeropuertu de Varsovia-Frédéric Chopin). En Modlin mientres xunetu de 2012 operaron dos aereollinia: Wizz Air y Ryanair.
L'aeropuertu ye utilizáu anguaño n'esclusiva pola aereollinia de baxu costu Ryanair. L'aeropuertu principal de Varsovia ye l'Aeropuertu de Varsovia-Chopin.
Historia
Foi diseñáu orixinalmente pa usu militar na Segunda República de Polonia en 1937, sicasí, nun foi inauguráu poles autoridaes polaques. En llugar d'ello, fíxose operativu mientres la Segunda Guerra Mundial en 1940 como una base aérea de la Luftwaffe alemana na Polonia ocupada. Mientres la posguerra, ente 1945 y 2000 foi utilizáu poles fuercies aérees polaques y soviétiques. En 2000 el Ministeriu de Defensa Nacional de Polonia declaró cerráu'l campu d'aviación. Nesi momentu, la pista del aeropuertu taba en males condiciones y escarecía de llume y d'ayudes a la radionavegación modernes y fayadices, tales como un Sistema d'aterrizaxe instrumental.
Terminal
L'aeropuertu cunta con un nuevu edificiu terminal d'una planta que contién toles instalaciones de salíes y llegaes, según delles tiendes. Les zona de estacionamiento d'aeronaves puede agospiar a 10 aviones, yá que nun dispón de fingers y utilízase l'embarque a cuerpu de pista y por aciu autobús.
Pista
L'aeropuertu tien una pista pal aterrizaxe y despegue asfaltada de 2.500 m de llargor y 60 m d'anchu a un altor de 104 m, que tamién cunta con una cai de rodaxe paralela en toa'l so llargor.
Ituero de Azaba
Ituero de Azaba ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Intégrase dientro de la contorna de Ciudad Rodrigo y la subcomarca del Campu de Argañán. Pertenez al partíu xudicial de Ciudad Rodrigo.
El so términu municipal ta formáu pola llocalidá de Ituero de Azaba y el despoblado de Dueña de Azaba, ocupa una superficie total de 27,46 km² y según el padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu, cuenta con una población de habitantes.
Historia
La so esistencia remontar a la repoblación efectuada polos reis de Lleón na Edá Media tres reconquistar, quedando integráu na xurisdicción de Ciudad Rodrigo y denominándose entós «Fituero». Cola creación de les actuales provincies en 1833, Ituero de Azaba quedó encuadráu na provincia de Salamanca, que xunto coles de Lleón y Zamora, formaba parte de la Rexón Lleonesa.
Demografía
thumb|Ilesia de San Montesa
Población por nucleu
Desglose de población según el Padrón Continuu por Unidá Poblacional del INE.
Alministración
thumb|Casa consistorial
Evolución de la delda viva
El conceutu de delda viva contempla solo les deldes con caxes y bancos relatives a creitos financieros, valores de renta fixa y préstamos o creitos tresferíos a terceros, escluyéndose, poro, la delda comercial.
Castanea pumila
thumb|240px|Ilustración
Castanea pumila ye una especie d'árbol de la familia Fagaceae y del xéneru de les castañales (Castanea). Distribúyese pol sureste d'Estaos Xuníos.
Descripción
Arbustos o árboles de pueden llegar a los 15 m d'altor, de cutiu rizomatosos, con corteza gris a marrón, llisa a llixeramente fisurada. Les ramines son puberulentas con pelos espardíos, dacuando glabres cola edá. Les fueyes, con peciolu de 3-7 (-10)mm, tienen el llimbu estrechamente elípticu a estrechamente obováu o oblanceolado; miden 4-21 por 2-8 cm y tienen base arrondada a cordada, marxes oscuramente a agudamente serruchaos, cada diente abruptamente acumináu, xeneralmente de tamañu menor de 2 mm; la superficie abaxal ye davezu densamente cubierta con pelos estrellaos adpresos o erecto-lanudos, de color ablancazáu a marrón, y dacuando glabra especialmente nes fueyes de solombra; los nervios son de cutiu finamente puberulentos. Les inflorescencies son amentos más menos erectos cola flores masculines en posición distal y les femenines na base; estes postreres tinen un a sola flor por cúpula que da un frutu cubiertu d'escayos que nun devasen 1 cm, bi-valváu y dehiscente irregularmente a lo llargo de 2 sutures. Contién solo un aqueniu ováu-cónicu de 7-21 por 7-19 mm, esto ye práuticamente esféricu, non esplanáu y con picu de menos de 3 mm, escluyendo los estilos persistentes.
Variabilidá intra-específica
Numberosos nomes específicos fueron aplicaos a poblaciones incluyíes equí como Castanea pumila. Polo xeneral, el patrón de variación morfolóxica suxure trés formes que tienen cierta continuidá xeográfico y ecolóxico. Les poblaciones de mayor altitú y les del norte tienden a ser árboles o arbustos grandes con indumenta de la superficie foliar abaxal densamente tomentosa, ente que les poblaciones costeres del sur suelen tener tricomes estrellaos, de cutiu bien escasos o inclusive son glabres (por casu, C. Floridana). Estes poblaciones costeres pueden dixebrase en formes que son árboles o arbustos grandes con fueyes pocu a nada glandular frente a arbustos baxos rizomatosos con glándules globoses prominentes nes cañes y fueyes (centraos nel norte de Florida y Xeorxa axacente). Esta última forma ye probablemente la mesma que C. alnifolia.
Hábitat y distribución
Endémicu del sureste s. l. d'Estaos Xuníos, floria en mayu-xunu nos montes abiertos y sotobosques con suelos arenosos secos y araxales arenosos húmedos dende'l nivel del mar hasta los 1000 m d'altitú. En Alabama, Arkansas, Delaware, Florida, Xeorxa, Indiana, Kentucky, Louisiana, Maryland, Massachusetts, Mississippi, Missouri, Nueva Jersey, Nueva York, Carolina del Norte, Carolina del Sur, Ohio, Oklahoma, Pennsylvania, Tennesse, Texas y Virxinia.
Usos
Les nueces son comestibles; tamién cultiváu como ornamental.
Diverses preparaciones de les fueyes de la especie fueron utilizaos polos nativos americanos en medicina pa solliviar dolores de cabeza y como febrífugo polos Cherokee y como remedio gastro-intestinal polos Koasati.
Taxonomía
Castanea pumila describióse por (L.) Miller y espublizóse en The Gardeners Dictionary:. . . eighth edition non. 2. 1768. Castanea: nome xenéricu que remanez del Griegu χάστανον y depués el Llatín castănĕa, -ae, nome de la castañal y de la castaña (Virxiliu, Bucolicas,1, 82), esta postrera tamién llamada castanea nux (Virxiliu, Bucolicas, 2, 52), la nuez de la castañal. Tamién podría derivar de Castanaea, -ae o Castana, -ae, ciudá d'Asia Menor o, según otros, del nome armeniu d'esti árbol.
pumila: epítetu llatín que significa "nanu".
Michelle Monaghan
Michelle Lynn Monaghan ye una actriz norteamericana conocida polos sos papeles en Mission: Impossible III y Mission: Impossible – Protocolu pantasma, Kiss Kiss Bang Bang, Gone Baby Gone, Made of Honor, The Heartbreak Kid, Eagle Eye, Source Code,True Detective y Pixels.
Biografía
thumb|upright|left|Monaghan na premiere de [[Mission: Impossible III n'abril de 2006]]
Fía de Sharon Hamel, alministradora d'una guardería infantil allugáu na so mesma casa y un home que trabayaba nuna fábrica y nuna granxa llamáu Bob Monaghan, Michelle nació en Winthrop (Iowa) y tien dos hermanos mayores: Bob y John, anque la so familia solía agospiar a neños adoptaos.
Estudió nel East Buchanan High School en 1994, onde foi la presidenta del cursu y actuó en delles obres. En graduándose, camudar a Chicago pa estudiar Periodismu nel Columbia College Chicago.
Col fin de pagar la universidá, ella tomó un trabayu como modelu nel so país y en ciertos eventos europeos, esautamente en Milán, Singapur, Tokiu y Ḥong Kong-. En 1999, abandonó la universidá nel últimu semestre y treslladóse a Nueva York pa centrase a tiempu completu na so carrera de modelu, onde apaeció en delles revistes y catálogos enantes de faer el so debú como actriz.
Primeres apaiciones
Les sos primeres notables apaiciones, al traviés de pequeños papeles, fueron n'episodios de Young Americans (nel qu'apaeció 2 vegaes), y Law & Order: Special Victims Unit, nel 2001. Ella fixo'l so primer papel importante col personaxe Henrietta na película Arume (2001). Esta, foi siguida d'otru pequeñu papel en Unfaithful nel 2002.
Vida privada
Conoció al artista gráficu Peter White nuna fiesta nel 2000, con quien se casó en Sydney n'agostu de 2005. Anguaño viven en Nueva York cola so primer fía, Willow Katherine White (nacida'l 5 de payares de 2008) y el so fíu Tommy Francis White (nacíu'l 30 d'Ochobre del 2013). Cuando se casó, nel añu 2005, pidió-y a'l so meyor amigu que fora'l so "dama", o nesti casu "caballeru", d'honor. L'aceptó y llevó a cabu toles funciones acomuñaes con dichu papel, sacante lo de ponese un vistíu. «El foi'l mio meyor amigu mientres 15 años. Ye'l mio más antiguu y más íntimu amigu. Siempres pregunté: ´¿A quién escoyería?´ Y pensé: ´Vamos pidi-y al mio meyor amigu´. Pa él foi una increíble sorpresa y preguntóme qué tenía que faer. Yo a cencielles quería que tuviera al mio llau.» Por eso, cuando Monaghan, a los sos 32 años, lleó'l guión de Quiero robame a la novia (Made of Honor), una comedia romántica protagonizada por Patrick Dempsey, como'l meyor amigu de Monaghan y padrín de la boda, aceptó y dixo: «¡Yo pasé por esta esperiencia! ¡Anoto!».
Mientres un tiempu, tenía un llunar na parte posterior de la pantorría, que s'esaminó y depués quitóse. Foi diagnosticáu como cáncer de piel.
Luis Larrea Alba
Luis Alberto Larrea Alba (Guayaquil, 25 d'ochobre de 1894 - Quito, 7 d'abril de 1979†), foi nomáu Ministru del Interior del Ecuador en 1931. Tres l'arrenunciu d'Isidro Ayora foi encargáu del poder el 24 d'agostu, pero esi mesmu añu arrenunció'l 15 d'ochobre de 1931.
En 1944,como dirixente de l'Alianza Democrática Ecuatoriana, foi parte de la Revolución del 28 de mayu, encabezando la Xunta revolucionaria de Guayaquil que derrocó al presidente Carlos Arroyo del Río.
Mulcey
Mulcey ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Yuji Ozaki (1984)
Yuji Ozaki (尾崎 祐司, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Siete Cumes
thumb|480px|Planisferiu au s'amuesen les nueve cumes más altes de cada continente según distintes llistes. Conozse como les Siete Cumes a los montes más altos de cada unu de los seis continentes, añediendo amás el más altu d'América del Norte. El primer escalador que consiguió coronar los visos d'estos montes (según la Llista Kosciuszko) foi l'estauxunidense Richard Bass, de 1983 a 1985.
En casi toa América, sacante por Estaos Xuníos, la llista y retu a algamar ye'l de les Seis Cumes, yá que considérase al monte Aconcagua como yá'l de mayor altor del continente americanu, siendo la idea d'una cume máxima per cada continente. El primer escalador en llogralo foi'l canadianu Pat Morrow, de 1981 a 1986.
Algamar la cume de toes considérase unu de los mayores desafíos nel alpinismu.
Definiciones
Por cuenta de les distintes interpretaciones sobre les llendes de los continentes (xeográfiques, xeolóxiques, xeopolítiques) nun esiste un consensu sobre cuáles son les siete cumes, polo qu'en realidá son nueve los montes que podríen integrar esta llista.
Europa
Mientres enforma tiempu, el Mont Blanc (4810 msnm) foi consideráu como'l monte más altu d'Europa. Col desenvolvimientu de les espediciones xeográfiques, comprobóse qu'esta categoría correspondía al monte Elbrus de 5642 msnm, n'El Cáucasu norte.
Oceanía
El picu más altu d'Australia ye'l Monte Kosciusko (2228 msnm), pero ye menor n'altitú que l'Aoraki / Mount Cook (3754 msnm) en Nueva Zelanda, y entá menor que'l Nemangkawi / monte Jaya, qu'írguise hasta 4884 msnm, na provincia indonesia de Papúa, na islla de Nueva Guinea.
Les llistes de Bass y de Messner
La primer llista de les siete cumes, conocida como Llista de Bass o Llista Kosciuszko, foi propuesta por Richard Bass en 1980 y escueye al monte más altu d'Australia (Monte Kosciuszko, 2228 mnsm) como'l más altu d'Oceanía.
Dende'l puntu de vista de la dificultá téunica, la llista de Messner ye la más difícil, una y bones esguilar el Nemangkawi / Jaya ye una verdadera espedición, y el llogru de la cume del Kosciuszko ye relativamente cenciellu. Esa ye la razón pola que Pat Morrow, el primer escalador en xubir a les siete cumes de la llista de Messner (empezando en 1977 col Denali hasta rematar en 1986 col Nemangkawi / Jaya), defende la so eleición d'esta llista.
Historia
L'estauxunidense Richard Bass, home de negocios y alpinista aficionáu, foi'l primer home n'esguilar les siete cumes. Propúnxose'l desafíu en 1980, que remató al algamar la cume del Qomolangma / Everest el 30 d'abril de 1985. Darréu, espublizó'l llibru Seven Summits (Siete Cumes), onde rellata'l so progresu.
Reinhold Messner revisa la llista de Bass sustituyendo Australia pol Sahul (el nome de la plataforma continental formada per Australia, Tasmania y Nueva Guinea). Pat Morrow va ser el primeru en llograr el retu de Messner, llegando al Nemangkawi / Jaya de 7 de mayu de 1986, y va ser siguíu pol mesmu Messner, que llega al cume del Monte Vinson el 3 d'avientu de 1986. Morrow ye tamién la primer persona n'esguilar les ocho cumes de les de les Llistes de Bass, Messner y les Seis Cumes.
La primer muyer en completar el desafíu de les Llistes de Bass, Messner y les Seis Cumes ye Junko Tabei, que termina'l retu'l 28 de xunetu de 1992 al llegar al cume del monte Elbrus.
La primer persona que completó'l desafíu ensin l'adición d'oxíxenu ye Reinhold Messner. Miroslav Caban fixo lo mesmo, poniendo fin al so desafíu en 2005 nel Nemangkawi / Jaya. L'arxentín Heber Orona tamién xubió les siete cumes ensin oxíxenu ente 1999 y 2006, rematando col Vinson. Ente 2002 y 2007 l'alpinista austriacu Christian Stangl llogra completar les siete cumes de la llista Messner, solu y ensin oxíxenu, acabando nel monte Qomolangma / Everest, tres una ascensión de 58 hores y 45 minutos.
En 1990 Rob Hall, y Gary Ball convirtiéronse nos primeros en completar les siete cumes en siete meses. Usando la llista de Bass, empezaron a esguilar el Qomolangma / Everest en mayu de 1990 y remataron col Vinson el 12 d'avientu de 1990, poques hores enantes de la espiración de siete meses. Sicasí, el rexistru de récor de velocidá ye de 172 díes pa la llista de Bass, 156 díes pa la llista de Messner y 126 díes pa les Seis Cumes, record propiedá del irlandés Ian McKeever dende 2007 al bater el récor anterior del canadiense Daniel Griffiths, por 31 díes. El récor mundial ente les muyeres pertenez a Annabelle Bond del Reinu Xuníu, con 360 díes en 2005.
N'ochobre de 2006 Kit Deslauriers convirtióse na primer persona n'esquiar nes siete cumes de la llista de Bass. Trés meses más tarde, en xineru de 2007, los suecos Olof Sundström y Martin Letzter conviértense nos únicos qu'esquiaron les cumes de los dos llistes.
El 17 de mayu de 2007, Samantha Larson (18 años) convirtióse na persona más nueva que xubió al Monte Qomolangma / Everest y a tola llista de Bass.
P'avientu de 2009 yeren 273 los escaladores que completaren el desafíu de: o la llista de Bass, o la llista de Messner, o les Seis Cumes. Aproximao'l 30% llogró llegar a la cume de los ocho montes que se monta ente toles llistes.
Siete cumbre secundaries
L'escritor y alpinista estauxunidense Jon Krakauer, autor d'Into Thin Air, propunxo un nuevu desafíu: esguilar el segundu monte más altu de cada continente amás del segundu más altu de Norteamérica, na so Llista de les siete cumes secundaries. Dase la paradoxa de que puede tratase d'un retu mayor, darréu que'l K2, la segunda mayor cume d'Asia (8611 msnm) considérase más malo d'esguilar que'l Qomolangma / Everest, pos la so ruta principal ye de mayor dificultá téunica, amás d'influyir factores como los fuertes vientos y les baxes temperatures. Tamién nesta llista esisten diverxencies sobre cuálos son los montes que tienen esi títulu.
Conflictu fronterizu chino-soviéticu
El Conflictu fronterizu chino-soviéticu (中苏边界冲突 en chinu, Пограничный конфликт на острове Даманский en rusu) foi un pequeñu conflictu militar asocedíu en 1969 ente les fuercies de la Xunión Soviética y la República Popular China, como parte de la Rotura chino-soviética. Los incidentes más graves tuvieron llugar en marzu de 1969 nes cercaníes d'isla de Zhenbao (en chinu: 珍宝岛) del ríu Ussuri, tamién conocida como islla de Damanski (en rusu: Остров Даманский) en Rusia. Na historiografía china ye conocíu como'l Incidente de la Isla de Zhenbao (珍宝岛自卫反击战).
Oríxenes del conflictu
Les fronteres de la XRSS con China veníen de la dómina de la Rusia imperial y afitáronse en trés trataos: Aigun (1858), Beixín (1860) y San Petersburgu (1881). Estes fueron impuestes pola fuercia al imperiu chinu de la Dinastía Qing. Les reivindicaciones chines apaecen cola renacencia del nacionalismu nesi país, lideráu pol Kuomintang. En 1927, Sun Yat-sen, Presidente de la República China, declaraba que na hestoria de les perdes territoriales atopábase'l valle de los ríos Amur y Ussuri y les rexones al Norte de los ríos Ili, Khokand y Amur.
La victoria de los comunistes de Mao Zedong na Guerra Civil China (1949) calló les reivindicaciones de les fronteres cola XRSS, pola nuevu fraternidá ente los dos países. Entá en 1959 hubo un alcuerdu chinu soviéticu sobre navegación nel ríu Amur y esplotación conxunta de dichu río.