cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
República Social Italiana
Política interna
Nesti enfotu de buscar sofitu popular, el mesmu Mussolini pidió l'ayuda del ideólogu comunista Nicola Bombacci, quien sofitó al réxime al redactar una serie de programes pal tresformamientu económicu d'Italia, sol nome de Socialización fascista, aprovechando'l fechu de que yá nun esistía na RSI la influencia monárquica de la Casa de Saboya y que toa posible oposición al réxime sería entartallada polos alemanes. Mussolini intentó presentase ante la población como un auténticu socialista ansiosu de reformes estremes, alegando que les presiones de la guerra torgárenlu executar el so orixinal programa revolucionariu en contra del capitalismu y del marxismu, colo cual el Duce intentaba volver a les idees socialista qu'asumiera faía 30 años mientres los sos años xuveniles. Na práutica les "lleis socialistes" de Mussolini casi nunca pudieron aplicase por cuenta de la franca desaprobación de los nazis, quien llograron caltener la industria pesao del norte d'Italia baxu estrechu control de les autoridaes militares de la Wehrmacht, anulando tou intentu de Mussolini y los sos colegues por introducir reforma dalguna. Amás el control efectivu del Duce sobre'l territoriu italianu yera bien precariu y dependía de la cooperación voluntaria de los xefes de la Wehrmacht (quien inclusive llegaron a designar autoridaes municipales italianes pola so cuenta ensin considerar al réxime mussolinianu).
Dependencia escontra'l Tercer Reich
thumb|derecha|Bandera de guerra de la República Social Italiana. La bandera oficial foi la tricolor carente de símbolos, anque'l so usu foi nula.
La dependencia del réxime al respective de l'Alemaña nazi yera casi completa en cuanto al sostén militar y les necesidaes de la so economía, pos casi tola producción industrial italiana tuvo de dirixise al mercáu alemán, siendo que l'aguda escasez de combustibles vitales n'Italia (como petroleu y carbón) faía indispensable importalos d'Alemaña.
Por causa d'ello'l gobiernu mussolinianu viose forzáu a aceptar ensin protestes la xermanización de les rexones del Trentín y Istria en perxuiciu de la so población italiana, según la desapaición de too muerte d'autoridá italiana nes ciudaes de Trieste y Fiume, que dende ochobre de 1943 quedaron alministraes direutamente pola ocupación militar de la Wehrmacht xunto colos sos distritos vecinos, ensin que los xefes militares alemanes dexaren que la RSI unviara autoridaes siquier en teoría. Mentanto'l territoriu alpín del Alto Adigio (llográu per Italia en 1918) foi darréu anexonáu al Tercer Reich en calidá de distritu (o Gau) y empezóse a espulsar a los sos habitantes italianos.
Hitler consideró en tou momentu que les urxencies béliques alemanes taben percima de los planes políticos del Duce y dispunxo que, na práutica, Italia fuera alministrada igual que cualesquier otru país ocupáu. Ello ye que tres la destitución de Mussolini, l'armisticiu de Badoglio y el surdimientu d'un gobiernu antifascista nel sur d'Italia, los líderes nazis sentíen bien pocu respetu pola "República Social Italiana" y les autoridaes alemanes d'ocupación almitíen que'l réxime mussolinianu namái resultaba útil pa xeres menores de represión política y orde públicu, considerando incapaces a los burócrates de la RSI pa xeres series d'alministración pública.
El deterioru económicu causáu pola guerra, les crecientes actividaes de la Resistencia italiana, les presiones béliques ya industriales de los alemanes, amás del escasu poder real de Mussolini, faíen imposible que'l réxime pudiera cumplir les sos promeses de tresformamientu radical, a lo cual xuníase la desmoralización de los mesmos militantes fascistes a lo llargo del añu 1944 ante la evidencia de la derrota final del nazismu. Dende entamos de 1944 Mussolini realizaba cada vez menos apaiciones públiques, siendo la postrera'l 16 d'avientu de 1944 en Milán, y pasaba los díes na so residencia de Saló, severamente abellugáu y xixiláu por pelotones de les Waffen SS (y non por milicianos fascistes).
Fin de la República Social Italiana
thumb|Soldáu [[Sikj del Exércitu Británicu con una esvástica prindada, nel norte d'Italia.]] thumb|D'esq., a dcha., los cuerpos de [[Nicola Bombacci|Bombacci, Mussolini, Clara Petacci, Pavolini y Achille Starace exhibíos na Plaza de Loreto.]]
Provincia d'Estocolmu
La provincia d'Estocolmu ('Stockholms län') ye una de les 21 provincies alministratives (en suecu, län) que conformen Suecia. Entiende partes de les antigües provincies históriques o contornes d'Uppland y Södermanland.
República Social Italiana
Fin de la República Social Italiana
En marzu de 1945 faíase predecible la resultancia final de la guerra, y Mussolini empezó a considerar diverses alternatives xunto colos sos colegues de la xerarquía fascista. Una opción yera una retirada a la rexón alpina de Valtellina p'aguantar ellí de manera similar al "apartaz alpín" d'Hitler, intentar una desesperada batalla final que tresformara Milán nun "Stalingráu del fascismu", o llegar a un alcuerdu colos Aliaos pa evitar represalies de los partisanos, pero nenguna d'estes alternatives llogró faese vidable.
Hubo n'abril varios contactos infructuosos del dictador colos partisanos pa tratar d'axustar la rindición del so Gobiernu ante los Aliaos (contactos que cuntaron cola mediación del arzobispáu milanés), que se vieron impulsaos, magar les reticencies de Graziani, pola noticia de que les tropes alemanes n'Italia axustaben de fechu la so propia rindición ante los Aliaos de llombu de Mussolini, negándose la Wehrmacht a asumir responsabilidá dalguna pol Duce o los sos siguidores. Inclusive l'últimu xefe supremu de les fuercies de la Wehrmacht n'Italia, el xeneral Heinrich von Vietinghoff (que dende febreru de 1945 sustituyía al xeneral Albert Kesselring nesi cargu), lliberaba a importantes prisioneros de la Resistencia italiana en señal de bona voluntá mientres axustaba alcuerdos colos partisanos por que dexaren partir de vuelta a Alemaña a los soldaos de la Wehrmacht, anque ensin ésitu.
Provincia d'Estocolmu
La provincia ta asitiada nes mariñes del mar Bálticu y del llagu Mälaren, parte cola provincia d'Upsala (Uppsala län) y cola provincia de Södermanland (Södermanlands län).
República Social Italiana
Fin de la República Social Italiana
Mussolini y el so réxime escarecíen de fuercia militar pa torgar que la Wehrmacht actuara pola so cuenta, y foi en devanéu l'intentu del Duce p'armar una columna de 5.000 milicianos fascistes que lo defendieren hasta'l final. El 25 d'abril de 1945, coincidiendo cola entrada de los Aliaos nel valle del Po, españó la insurrección partisana xeneral nel norte d'Italia, que remató con tomar del poder el día 28 per parte del Comité de Lliberación Nacional de l'Alta Italia en Xénova, Turín y Milán que, en proclamando l'Estáu d'emerxencia, punxo fora de la llei a los dirixentes fascistes, pa quien decretara la pena de muerte dende'l día 25. Simultáneamente los partisanos atacaben a les guarniciones alemanes de les grandes ciudaes y escontra el 28 d'abril consiguíen tomar el control de casi toles grandes ciudaes del norte d'Italia, dacuando tres series baxes.
Enteráu de lo asocedío'l 25 d'abril, Mussolini eslleió darréu'l so Gobiernu en Saló y trató d'escapar rápido a Suiza amarutáu xunto con otros líderes fascistes y el so amante Clara Petacci, xuniéndose a un convói de soldaos alemanes. Sicasí, el convói foi deteníu por partisanos nos altores alpinos el 27 d'abril, quien dexaron la retirada de los alemanes pero esixeron a cambéu la entrega de tolos italianos que fuxíen; neses circunstancies el Duce foi reconocíu ente los fuxitivos y prindáu por un grupu de partisanos. A otru día Mussolini morrió fusiláu xunto con Clara Petacci y una docena de xerarques que los acompañaben na fuga.
Provincia d'Estocolmu
La provincia cunta con un gobiernu civil o länsstyrelse, que ye dirixíu por un gobernador nomáu pol gobiernu. Tamién tien una diputación provincial o landsting, que ye la representación municipal nomada pol electoráu de la provincia.
República Social Italiana
Fin de la República Social Italiana
El 29 d'abril de 1945, el mariscal Graziani, que se caltuviera lleal al fascismu y foi fechu prisioneru polos Aliaos, robló por poderes la llamada Rindición de Caserta, consistente na capitulación oficial del exércitu fascista italianu (asuntu de incumbencia de Graziani como "ministru de defensa" de la RSI). Sicasí, el 30 d'abril Estaos Xuníos y Reinu Xuníu manifestaron que namái aceptaben la rindición de les tropes italianes fascistes pero refugaron una capitulación de la República Social Italiana como "gobiernu" porque enxamás la reconocieren, y collo almitíen dambos países de manera tácito que namái la Resistencia italiana podría decidir la suerte de los líderes fascistes prindaos. Esti documentu selló'l fin de la RSI, siendo que'l 3 de mayu capitularon los restos de la Wehrmacht qu'entá siguíen n'Italia, comprometiendo cola so rindición a los postreros soldaos fascistes italianos.
Rellaciones esteriores
Dende l'empiezu, la República Social Italiana foi pocu más qu'un estáu títere sol control d'Alemaña, ensin poder real. Arriendes d'ello, la RSI solo recibió reconocencia diplomática de l'Alemaña nazi, Xapón y los sos estaos títeres. Inclusive la n'otru tiempu favorable España franquista refugó establecer rellaciones cola RSI. Los alemanes tampoco confiaron na capacidá de los fascistes italianos pa controlar el so propiu territoriu.
Perdes territoriales
Darréu dempués de producise la capitulación italiana, Alemaña facer col control direutu de dellos territorios italianos. A pesar de les demandes de dellos líderes nazis locales, Hitler refugó l'anexón oficial y completa del territoriu de Tirol del Sur; sicasí, les autoridaes alemanes entamaron numberoses midíes qu'apuntaben escontra una anexón xermana nun futuru. El territoriu del Tirol meridional quedó dientro de la zona que los alemanes denominaben Operationszone Alpenvorland, que tamién incluyía a Trento, Bolzano, y Belluno, y de fechu esti territoriu "especial" quedó integráu nel Reichsgau Tirol-Vorarlberg y foi alministráu pol Gauleiter Franz Hofer. Los alemanes tamién crearon la llamada Operationszone Adriatisches Küstenland, qu'incluyía a Udine, Gorizia, Trieste, Pola, o Fiume, y que quedó incorporáu al Reichsgau Kärnten y alministráu pol Gauleiter Friedrich Rainer.
Provincia d'Estocolmu
Conceyos
thumb|350px|left|Conceyos de la provincia d'Estocolmu.
República Social Italiana
Perdes territoriales
Al igual qu'otros territorios, les islles italianes del mar Exéu fueron ocupaes polos alemanes. Sicasí, mientres la ocupación alemana les islles siguieron tando en teoría so soberanía nominal de la RSI, anque de facto atopábense suxetes al mandu militar alemán.
El 10 de setiembre de 1943 el Estáu Independiente de Croacia (NDH) declaró que los Trataos de Roma del 18 de mayu de 1941 que roblaren col Reinu d'Italia yá nun teníen nenguna validez y los croates decidieron anexonase la porción de Dalmacia que se convirtiera nuna provincia italiana tres la ocupación de Yugoslavia, a partir de dichos alcuerdos. El gobiernu pro-nazi d'Ante Pavelić tamién intentó que la ciudá de Zara fora anexonada a Croacia, pero nesta ocasión los alemanes opunxéronse. Por cuenta de estes circunstancies, los gobiernos de Saló y Zagreb nun caltuvieron rellaciones diplomátiques.
La Concesión italiana de Tientsin en China foi vencida al Gobiernu títere de Nankín.
Exércitu
thumb|Soldaos del [[Esercito Nazionale Repubblicano|ENR en formación (marzu de 1944).]] thumb|Soldaos de la RSI esplegaos mientres la [[Batalla de Anzio.]]
Dende ochobre de 1943 el nuevu réxime dictatorial dedicar a la organización de les sos Fuercies Armaes a cargu del mariscal Rodolfo Graziani, quien, como ministru de defensa, namái llogró formar cuatro divisiones de soldaos, que seríen adomaos n'Alemaña y qu'acabaríen sirviendo, na práutica, más pa la llucha contra la resistencia partisana que pa combatir nel frente, salvu bien contaes esceiciones. Munchos fueron reclutados a encomalo, lo que contribuyó a un altu índiz de deserciones. El nuevu exércitu quedó formáu por dellos homes del Regio Esercito que se calteníen lleales al fascismu, xunto con otros militantes fascistes que fueren reclutados polos alemanes pa constituyir unidaes de combate, y foi denomináu Esercito Nazionale Repubblicano (ENR).
Etimoloxía
La etimoloxía ye una disciplina rellacioná cola filoloxía y la llingüística histórica qu'estudia l'orixe de les pallabres dende la so forma y significau orixinariu, arriendes de los dables camudamientos sofríos a lo llargo del tiempu nesa pallabra.
República Social Italiana
Exércitu
La posibilidá de formar grandes mases de soldaos yera bastante llindada yá que un gran númberu de posibles reservistas yá taben trabayando como obreros forzaos n'Alemaña o na mesma Italia, ente que bien de antiguos soldaos profesionales del Regio Esercito taben prindaos polos nazis o se xunieren a la Resistencia italiana y a los Aliaos. La necesidá de reclutar nuevos soldaos aportó a tan acuaciante que la RSI llegó a ufiertar a munchos presos la conmutación de la cárcel en cuenta de que se xunieren al Exércitu. Per otru llau, los mandos de la Wehrmacht resabiaben de la llealtá de los potenciales nuevos reclutes italianos, y evitaron que'l ENR aumentara de tamañu. Les tropes del ENR namái llucharon nuna ocasión contra fuercies angloestauxunidenses n'avientu de 1944, nel valle de Garfagnana, xunto a fuercies alemanes.
Aviación y armada
Los aparatos de la Regia Aeronautica que permanecieron nel norte d'Italia fueron prindaos polos alemanes y munchos d'ellos pasaron a eser operaos pola Luftwaffe, que los incorporó a les sos propies escuadrillas. Poco dempués de la fundación de la RSI, decidióse la creación de la llamada Aeronautica Nazionale Repubblicana (ANR), formada a partir d'aquellos pilotos que se caltuvieren fieles a Mussolini. Les sos escases unidaes fueron utilizaes principalmente pa combatir incursiones aérees aliaes en collaboración coles fuercies aérees alemanes. Delles unidaes de la ANR llegaron a operar nel Frente oriental. A pesar del bon desempeñu de la "Aeronautica Nazionale", la Luftwaffe intentó delles vegaes desmantelar la ANR y absorbela, ensin ésitu.
Etimoloxía
La pallabra "etimoloxía" vien del llatín etymologia y ésta del griegu étymos (verdaderu) y logos (pallabra).
República Social Italiana
Aviación y armada
Bien poques unidaes de la Regia Marina xuntar al nuevu réxime mussolinianu (apenes cuatro torpederos armaos y dos destructores) pero igualmente éstes pasaron a denominase Marina Nazionale Repubblicana, xugando un papel puramente testimonial. Un casu especial foi'l de la Decima Flottiglia MAS (el cuerpu élite d'hombre rana dirixíos por Xunu Valerio Borghese), una y bones munchos de los sos antiguos miembros caltuviéronse fieles a Mussolini, anque siguiríen operando n'operaciones terrestres, especialmente na represión del movimientu partisanu.
Etimoloxía
D'esti mou quier dicir lliteralmente "pallabra verdadera"
República Social Italiana
Unidaes paramilitares
Una esceición especial foi la división Legione X, creada de forma independiente pol príncipe Xunu Valerio Borghese, antiguu oficial de l'armada italiano y enceso almirador de los nazis, quien asitió al so grupu altamente profesionalizáu so les órdenes direutes de la Wehrmacht. A diferencia de lo qu'asocedía con otros comandantes italianos, nel casu de Borghese los alemanes teníen plenu enfotu. Como reflexu del ambiente qu'esistía, el mesmu Borghese comentó que "si él mesmu pudiera, coyería prisioneru a Mussolini".
Bancu de Bangladéx
El Bancu de Bangladex (Bangladesh Bank) ye'l bancu central de Bangladex.
El bancu central foi creáu pola Llei de 1972, que s'aplica a partir del 16 d'avientu de 1971.
El comité executivu consta de 9 persones: un presidente, un vicepresidente, trés altos funcionarios del gobiernu, y 4 miembros con esperiencia na banca, les finances, el comerciu, la industria o l'agricultura. Estos 4 son nomaos pol gobiernu. El presidente ye tamién el gobernador y dende el 20 de marzu de 2016 ye Fazle Kabir, qu'asocedió a Atiur Rahman.
Como xeres principales el bancu:
Glanville
Glanville ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
794 Irenaea
(794) Irenaea ye un asteroide perteneciente al cinturón d'asteroides afayáu'l 27 d'agostu de 1914 por Johann Palisa dende'l observatoriu de Viena, Austria. Ta posiblemente nomáu n'honor d'Irene Hillebrand, fía del astrónomu austriacu Edmund Weiss.
Consuelo Abad
Consuelo Abad foi una actriz secundaria española aniciada n'Arxentina. Empecipió la so carrera artística nel so país natal y depués de llegar a Arxentina como exiliada en tiempos de la Guerra Civil Española, fixo dellos trabayos cinematográficos, siendo'l más recordáu'l de la falsa güela de Niní Marshall en La mentirosa.
Carrera
Primer actriz de calter integró en 1917 la Compañía encabezada por Francisco Ares nel Teatru Municipal. En 1926 trabayó so la Compañía Nacional de Camila Quiroga, y en 1931 forma parte de la Gran Compañía de Teatru Universal dirixíu por Francisco José Bolla, xunto con Ilde Pirovano, Luisa Vehil y Paquita Vehil, Homero Cárpena, Orestes Caviglia, Santiago Gómez Cou, Mario Soficci, Juan Vehil y Francisco Petrone.
Al pie del so maríu presentó decenes d'obres risibles españoles. Depués de la muerte de Paco, siendo bien nueva, incorporóse definitivamente al teatru nacional trabayando munches temporaes al llau de Paulina Singerman.
En 1934 actuó nel radioteatro El mucamo olvidadizu, xunto a Sebastián Chiola, emitíu per Radiu Sténtor.
Foi autora de l'adaptación del drama bíblicu El rei de Xudea xunto a Enrique Bayarri en 1947.
Tamién fixo carrera en Lima, Perú, onde foi aplaudida pol so talentu y percuru na so vocación.
Vida privada
Tuvo casada hasta la muerte d'ésti col actor risible español Francisco "Paco" Ares, con quien fixo una vasta trayeutoria teatral. Les sos hermanes Josefa Abá y Julia Abá tamién fixeron carrera como actrices.
Fallecimientu
L'actriz española Consuelo Abá morrió de secute en 1945. Atopábase representando una comedia como primer actriz de calter de la Compañía de Paulina Singerman, cuando empezó a sentise mal y esbarrumbóse sobre l'escenariu en plena actuación. Morrió de muerte súbita según el parte médicu productu d'un paru cardiorrespiratorio. Abá tenía 63 años.
Lleis Fundamentales
Les Lleis Fundamentales fueron:
Esta última llei, aprobada pol Gobiernu d'Adolfo Suárez, foi la ferramienta xurídica que permitió entamar la Transición española, ensin romper la cadarma del Estáu. La Llei pa la Reforma Política foi sometida a referendu el 15 d'avientu de 1976 obteniendo la so aprobación.
Les Lleis fundamentales fueron abolíes pola Constitución Española de 1978.
Geomantis
Geomantis ye un xéneru de mantodeos perteneciente a la familia Mantidae. Ye orixinariu d'Asia y África.
Especies
Hai les siguientes especies:
Asturianismu políticu
El so Entamu (Xovellanos)
L'Asturianismu políticu atopa'l so entamu históricu col xixonés Xovellanos. Esti personaxe de la cultura asturiana amás de falar de la unidá de la llingua asturiana ("la lengua de los vaqueiros es enteramente la misma que la de todo el pueblo de Asturias: las mismas palabras, la misma sintaxis y mecanismo del dialecto general del país"), tien nos sos testos abondos vezos del so asturianismu como na so defensa de la Xunta Xeneral qu'un 2 mayu de 1809 foi disuelta cuando entraren tropes castellanes por orde del Marqués de la Romana na Xunta Suprema d'Asturies que taba aconceyada na Sala Capitular de la Catedral d'Uviéu. Llegó denunciar nunes cartes qu´esti fechu diba escontra la Constitución Historica Asturiana, esto ye interpretao por dellos sectores como que Xovellanos consideraba Asturies como pueblu estremau del restu, como Nación, pero embaxu'l dominiu la Monarquía Española:
L'Asturianismu de Caveda y Nava
L'Asturianismu que-y sigue a esti ye un asturianismu ya non historicista, sinon más bien difícil d'encuadrar cola figura Caveda y Nava.
L'Asturianismu enantes la Guerra Civil
Nesta dómina l'asturianismu taría dixebrau en dos corrientes (la federalista, y la rexonalista),ensin cuntar dellos intentos más que nun tendríen nenguna praxis.
La «Xunta Rexonalista del Principáu d'Asturies»
En 1918 espublizase'l testu "Doctrina Asturianista" (tamién conocíu como Catecismu Asturianista) que contién la cadarma ideolóxica oficial de la Xunta Rexonalista del Principáu d'Asturies. Esti partíu sería fundáu dos años enantes (en 1916) nuna Asamblea en Cuadonga por Álvaro Fernández de Miranda, Ceferino Alonso "El Cenobita", Xosé González, amás del foralista Vázquez de Mella, militante del Partíu Carlista d'Asturies, que na so obra «Unas Cuartillas para Asturias» dicía:
La «Liga pro Asturias» y otros
Nel mesmu añu que s'espubliza la "Doctrina Asturianista" (1918) surde la «Liga pro Asturias» que ñaz por mor d'una conferencia de Nicanor de las Alas Pumariño fecha nel Teatru Xovellanos, y na qu´hebo miembros del mundu universitariu. Los sos plantegamientos diben d´una descentralización alministrativa y falaben d´intereses económicos asturianos como la minería y siderurxía, nun tevo cuasi fuercia nin difusión (anque sí difusión erudita). Amás citar qu´hebo unes Bases, aprobaes el día 18 d´avientu de 1918 na Diputación Provincial d´Uviéu que foron daes al Gobiernu pidiendo l'autonomía rexonal, nel que taba una declaración de principios xenerales y cinco Bases. Los autores d´esti testu foron don Rafael Rodríguez Arango, don José María de Saro, don Carlos de la Torre y don Ramón Prieto, y el presidente de la Diputación yera Nicanor de las Alas Pumariño.
Partíu Republicanu Federal
Canga Argüelles, Pepín de Pría
Na Transición
La Unidá Rexonalista (UR) foi una coalición asturiana de partíos y independientes d'izquierda. Taba formada pol Bloque Asturiano de Izquierda (BAI) y por promotores independientes (como Xosé Lluis García Arias).
El PSPA yera parte del Partido Socialista Popular. Esti partíu que yera federal foi fundáu n´ambientes universitarios de Madrid, y el so presidente foi Enrique Tierno Galván.
El CNA, sería en 1979 oficialmente´l primer partíu nacionaliegu asturianu. Foi fundáu por dellos militantes mozos de Conceyu Bable y preséntase como un collectivu políticu de militancia única d´izquierda.
Nes eleiciones nin UR nin el PSPA (el CNA nun pudo presentase ca la so llegalización foi en 1979) algamen representación. Unidá Rexonalista tendría un 1,9% de votu y el PSPA 7,3%.
Mizcu dempués de los comicios Unidá Rexonalista desapaecedrá y el PSPA enxertaríase nel PSOE. Dempués sería el CNA quien desapaez a entamos de los 80 mizcu dempués de que foren deteníos dellos de los sos militantes por intentar formar una organización armada en comuña con ETA. .
Nos 80
Nos 1980, coincidiendo nel contestu de la promulgación del Estatutu d'Autonomía p'Asturies, xurden dellos partíos. En 1982 L'Ensame Nacionalista Astur (ENA) que recoyía la llinia d'izquierda radical del CNA, en 1985 el Partíu Asturianista que sería "asturianista, interclásista y de progresu" según los sos Estatutos, y en 1986 apaecería la Xunta Nacionalista Asturiana (XNA) de calter izquierdista más moderáu que l´ENA. L´ENA y la XNA converxerán en 1988 conformando la Unidá Nacionalista Asturiana (UNA). La orientación na UNA haza una coalición eleutoral col Partíu Asturianista que tevo´l nome de Coalición Asturiana fizo dixebra interna na UNA de la que seríen espulsaos los miembros de la Xunta Nacional de la corriente crítica del que saldrá Andecha Astur (AA) en 1990. Tamién esistió como partíu´l Conceyu Independiente d´Asturies que tuvo nes eleiciones de 1991.
Nos 90
Nes eleiciones del 25 de mayu 1991 la Coalición Asturiana algama un diputáu na Xunta Xeneral na persona de Xuan Xosé Sánchez Vicente y seis conceyales en cinco conceyos distintos. Ye la primer vegada dende la restauración de la democracia na qu'un miembru d'un partíu nacionaliegu consigue un puestu na Xunta. La UNA desapaecería pocu dempués de presentase col Partíu Asturianista como Coalición Asturiana y algamar nes eleiciones de 1991 un diputáu.
Nes eleiciones de 1995 el Partíu Asturianista (PAS) dirá en solitariu a les eleiciones calteniendo'l diputáu, repitiendo Xuan Xosé Sánchez Vicente, au amás nes municipales llograríase l'alcaldía de Nava, pero estos resultaos nun se caltendríen yá nes eleiciones de 1999. Enantes de les eleiciones de 1999 les diferencies de criteriu de Sergio Marqués que caltuvo con dellos dirixentes del so partíu (el PP) como Isidro Fernández Rozada o Francisco Álvarez Cascos, cuando yera presidente d´Asturies, propició que dexara la disciplina del PP, con otros compañeros del partíu en 1998 fundando la Unión Renovadora Asturiana (URAS) el 2 d'avientu d'esi mesmu añu y presentándose a les eleiciones de 1999. Nes eleiciones de 1999 la URAS algamaría 3 xunteros.
L'Asturianismu anguaño
L'asturianismu d'anguaño tien dos corrientes, la rexonalista y la nacionaliega siendo la última mayoritaria.
Nieves Concostrina
Nieves Concostrina ye una periodista y escritora.
Trayeutoria
Empieza la so carrera periodística en Diario 16 ente 1982 y 1997, y darréu en televisión en Antena 3 y Vía Digital, onde trabayó con Jesús Hermida, Mercedes Milá y Pepe Navarro.
Dirixía l'espaciu sobre campusantos, epitafios de personaxes famosos y tou aquello rellacionáu cola muerte denomináu "Polvu Yes" en Radio 5 hasta la desapaición del mesmu. Anguaño collabora con temes paecíes na seición "L'Acabose" del programa de la fin de selmana Nun ye un día cualesquier empobináu por Pepa Fernández en Radio 1, onde tamién collabora con "Concostorias" y, más apocayá, nel programa La Ventana de la Cadena SER onde s'encarga de la seición "Socede, bastante ye".
Tamién collaboró en RNE nel programa Avérate al Quixote
Ye redactora xefe de la revista Adiós y collabora na revista Yo Dona.
Recibió numberosos premios, ente ellos el Premiu Ondes 2016, el premiu Andalucía de Periodismu de la Xunta d'Andalucía (2005), el Villa de Madrid y premiu Internacional de Rellatos de Paradores d'España. N'abril de 2010 recibió'l Premiu Internacional Rei d'España de Periodismu en Radio, dau por unanimidá a un capítulu d'una serie de 24 titulada "Avérate al Quixote". Igualmente, nesi mesmu añu foi-y concedíu'l Micrófonu d'Oru.
En 2009 publicó'l llibru "Menudes hestories de la hestoria", un viaxe polos fechos más interesaos que socedieron a lo llargo de la historia y la so continuación "Armóse la de San Quintín". Tamién publicó los llibros "Polvu Yes" y la so continuación "Polvu Yes II: Muertes ilustraes de la humanidá", según el llibru de fotografíes d'epitafios "...Y en polvo te vas convertir".
Eupatorium petiolare
La amargocilla, Eupatorium petiolare, ye una especie de planta fanerógama perteneciente a la familia de les asteracees.
Descripción
Ye un arbustu qu'algama un tamañu d'hasta de 2 m d'altor. Les sos fueyes son opuestes más llargues qu'anches, triangulares, con pelos de color verde en dambes cares. Les flores son blanques en númberu de 35 a 40 por cabezuela.
Distribución y hábitat
Orixinaria de Méxicu, habita en climes templaos, semicálidos, semisecos y templaos dende los 900-3900 metros, acomuñada a montes tropicales caducifoliu y subcaducifolio, carba xerófilu, monte mesófilu de monte, montes d'encina y de pinu.
Propiedaes
Ye común el so usu en trestornos dixestivos, principalmente dolores estomacales y fiel, según n'afecciones hepátiques, disentería, gastritis, indixestión, empache y tamién pa cólicos nos reñones (V. dolor de reñón), amás emplégase-y como purgante.
Nel tratamientu d'estes afecciones aprovéchense les fueyes y cañes, preparaes en cocimientu alministráu per vía oral. Pa tratar la disentería y dolor d'estómagu, tómase enantes de los alimentos hasta que yá non se sientan molesties. En casu de reumatismu utilizar en baños. Pa compensar la irritación doliosa causada al tocar la ortiguilla (Cnidoscolus sp.), aplicar na parte afeutada.
Historia
Francisco Hernández de Toledo, nel sieglu XVI rellata que ”ye de naturaleza caliente y astringente, detien les fories, aprovecha a los reñones, vuelve al so sitiu la matriz cayida, sollivia la indixestión y cura les fiebres provocando sudu”.
Taxonomía
Eupatorium petiolare describióse por Édouard-François André y espublizóse en Prodromus Systematis Naturalis Regni Vegetabilis 5: 166. 1836. Eupatorium: nome xenéricu que vien del griegu y significa "de padre noble". Que'l so nome referir a Mitrídates el Grande, que yera'l rei del Ponto nel sieglu I aC y a quien se-y atribúi'l primer usu de la medicina. Ello ye que les especies d'esti xéneru, a lo llargo del tiempu, tomaron diverses denominaciones vulgares referíes sobremanera a la medicina popular, esto sirve pa resaltar les propiedaes de Eupatoria, anque anguaño esti usu amenorgóse daqué por cuenta de delles sustances hepatotóxiques presentes nestes plantes.
petiolare: epítetu llatín que significa "con peciolu".
Nome común
Amargocilla, amargosillo, yerba amargosa, yerba del pollín, yerba del perru, pestó, peistó grande, sopa, yolochíchitl.
La Tourette-Cabardès
La Tourette-Cabardès ye una comuña francesa del departamentu d'Aude, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Glos
Glos ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
La Torre de les Maçanes
La Torre de les Maçanes (oficialmente La Torre de les Maçanes / Torremanzanas) ye una pequeña población de la Comunidá Valenciana (España) asitiada nel interior de la provincia d'Alicante, 42 km al norte de la ciudá d'Alicante. Cuenta con 758 habitantes (INE 2008).
Xeografía
El so términu municipal ocupa un estrechu y quebráu valle llabráu pol llamáu ríu Torremanzanas o ríu de Torremanzanas (ríu-rambla que desagua nel Monnegre), y ta llindáu polos conceyos de Xixona, Alcói, Benifallim, Penáguila y Relleu.
Historia
L'orixe remotu de la llocalidá anicia nun castiellu musulmán; una antigua torre almohade (s. XII-XIII) asitiada na parte alta de la población, conocida como la Casa alta, da'l nome al conceyu y ye símbolu d'ésti. Tres la Reconquista, foi anexonada a la Corona d'Aragón. La Torre de les Maçanes tuvo dependiendo del Conceyu de Xixona hasta la so segregación en 1794, constituyéndose dende entós en conceyu propiu. En 1805, dióse-y el títulu de villa.
Demografía
Mientres el sieglu XX caltuvo una pauta demográfica de calter recesivo, por cuenta de la emigración de la población a nucleos urbanos de mayor tamañu: l'añu de máxima población censal foi 1897 con 1.673 vecinos, baxando a 1.230 en 1950, 890 en 1970, 702 en 1991; según el padrón de 1 de xineru de 2008, la población cunta con 758 habitantes. Un 19% de la so población nel 2008 yera de nacionalidá estranxera, principalmente d'otros países de la Xunión Europea. El so nome provién de la so Torre, y que dichu conceyu constaba de dos calles (o mazanes) qu'arredolaben alredor d'esa torre.
Economía
La economía básase principalmente na agricultura de secanu (almendra, aceite, frutes y llegumes), pequeñes industries de xuguetes, reclamos publicitarios y nel turismu rural.
Gastronomía
D'ente les más de cien recetes, destaquen: Pastes: Tortellini d'espinaques, Minchos, Gachasmigas.
Vicente Gotor Santamaría
Vicente Miguel Gotor Santamaría ye un químicu aragonés, foi rector de la Universidá d'Uviéu.
Biografía
Ye nacíu na ciudá de Calatayud en 1947. Estudió química, llicenciándose en 1970 en Ciencies Químiques y doctorándose en 1974 pola Universidá de Zaragoza. En 1975 treslladóse a Alemaña, au trabayó como becariu de la Sociedá Max Planck en Max-Planck-Institut für Kohlenforschung de Mülheim an der Ruhr. En 1977 tornó a España, llegando a Uviéu depués de llograr una plaza de profesor axuntu na Universidá d'Uviéu. En 1981 conviértese en profesor agregáu pola Universidá de Valladolid. En 1982 vuelve a Uviéu y en 1983 faise Catedráticu de Química na Facultá de Química de la Universidá d'Uviéu.
Nel 2003 foi escoyíu direutor del Departamentu de Química Orgánica y Inorgánica de la Universidá d'Uviéu.
Nel 2004 presentóse como candidatu a rector de la Universidá d'Uviéu, frente al rector saliente Juan Antonio Vázquez García, que lu vence por menos de dos puntos porcentuales, pero'l 23 d'abril del 2008 ganó les eleiciones a rector de la Universidá d'Uviéu con más d'un 63% de los votos.
Nel añu 2009 Gotor promueve'l Proyeutu de Campus d'Escelencia Internacional, seleicionáu ente los 15 meyores d'España.
Poa palustris
Poa palustris (poa de los banzaos, poa común, campera azul) ye una especie de gramínea endémica d'Asia, Europa, América del Norte. Ye una planta forraxera y útil para control de la erosión o revexetación.
Descripción
Ye una planta perenne; con rizomes y estolones, fueyes glabres; tien vaines aquillaes, llámines allargaes y flexibles, nidies, verde escures de testura media. Ye la especie más importante del xéneru Poa, usar n'amiestu o sola. Ye moderadamente susceptible a munches enfermedaes d'estación fría y tien escasa resistencia natural a inseutos y a bárabos. En 1948 fáense les 1ª variedaes Windor con mayor cantidá de rizomas. Victa tolera bien la solombra.
Taxonomía
Poa palustris describióse por Carolus Linnaeus y espublizóse en Systema Naturae, Editio Decima 2: 874. 1759. Poa: nome xenéricu deriváu del griegu poa = (yerba, sobremanera como forraxe).
palustris: epítetu llatín que significa "palustre".
ISO 3103
ISO 3103 ye un estándar publicáu pola International Organization for Standardization (comúnmente denomada ISO), que presenta un métodu estandarizado pa preparar el té, que puede ser muestreado por aciu los métodos descriptos nel estándar ISO 1839. L'estándar remontar al añu 1980, cuando-y lo denominó BS 6008:1980. Foi producíu pol Comité Téunicu ISO 34 (Alimentos), Sub-Comité 8 (Té).
Nun ye l'oxetivu d'esti estándar definir el métodu correutu pa preparar té, solo definir un procedimientu de preparación de té que dexe realizar comparances sensoriales ente distintos tés. Un exemplu d'esti tipu d'ensayu ye una prueba de sabor pa establecer cualos amiestos de té d'una marca en particular tienen de ser utilizaes pa caltener una bébora de sabor uniforme y homoxéneu ente una collecha y la siguiente.
Detalles
A los efeutos d'asegurar resultaos consistentes, l'estándar establez los siguientes pasos y requisitos:
Estándares similares
Nel 2003, la Royal Society of Chemistry publicó una nota informativa titulada "Como preparar una perfecta taza de té."
Eleiciones vicepresidenciales d'Ecuador de 1863
Eleición del vicepresidente constitucional de la república al concluyise'l periodu de Mariano Cueva Vallina. Esta eleición foi revesosa al ser influyida y manipulada nes sos resultaos pol presidente Gabriel García Moreno.
Candidatos y resultaos
Fonte:
Ipoh
Ipoh ye una ciudá de Malasia, capital del estáu de Perak, asitiada na zona septentrional de Malasia Peninsular. Tien una población de cerca de 710.000 habitantes. Foi fundada alredor de 1880. La mayoría de los habitantes de Ipoh falen l'idioma cantonés como llingua materna.
781 Kartvelia
(781) Kartvelia ye un asteroide perteneciente al cinturón esterior d'asteroides afayáu'l 25 de xineru de 1914 por Grigori Nikoláievich Neuimin dende'l observatoriu de Simeiz en Crimea. Ta nomáu polos kartveli, un antiguu pueblu de Xeorxa.
Miomantinae
Miomantinae ye una subfamilia de mantodeos perteneciente a la familia Mantidae.
Xéneros
Tien los siguientes xéneros:
Gonneville-en-Auge
Gonneville-en-Auge ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Systema
Systema (Система: “sistema”) ye un arte marcial rusu basáu nel combate a mano vacía, téuniques d'agarre y llucha con cuchiellu, incluyendo tamién l'entrenamientu con armes de fueu. L’entrenamientu inclúi exercicios y práutica del combate, pero refuga los conxuntos de secuencies tipu kata. Céntrase sobre too en controlar los seis niveles del cuerpu (todiyos, rodiyes, cintura, coldos, costazos y pescuezu) per aciu de l'aplicación de puntos de presión, y d'aplicaciones de golpes y d'armes. El Systema preséntase davezu como arte marcial utilizáu por delles unidaes Spetsnaz ruses.
Historia
Estes artes nun tienen un nome históricu concretu, d'ehí que pueda dase dalgún tracamundiu al interpretales. En ciertu sentíu’l nome "Systema" pue atalantase como un términu xenéricu paecíu al de "Kung Fu" ("unu que ye mui habilidáu" o "tiempu" y "esfuerciu"). La versión más acionada ye que’l nome Systema escoyóse del que-y daben en Rusia a un arte anterior asemeyáu, el Systema Rukopashnogo Boya (Sistema de combate a mano vacía).
Polo menos nel Systema de Mikhail Ryabko (ver más p'abaxo), "el Sistema" ye una referencia a los distintos sistemes del cuerpu (muscular, nerviosu, respiratoriu, etc.) asina como a elementos sicolóxicos y espirituales.
Rikuto Hirose
Rikuto Hirose (広瀬 陸斗, ), ye un futbolista xaponés.
Systema
Historia
Los guardies personales de Stalin yeren prauticantes de Systema. Mikhail Ryabko deprendió’l sistema d'ún d'estos guardies tando nel exércitu. Tres morrer Stalin, el Systema convertióse nel estilu de llucha qu'usaben les Unidaes d'Operaciones Militares Especiales pa misiones d'altu riesgu nes Spetsnaz, GRU y otres dependencies del gobiernu. Había y hai otres artes de combate estremaes qu'entrenaben les fuercies especiales ruses amás del Systema. Débese a la torga estricta na Xunión Soviética sobre tradiciones non reconocíes, y a lo roceano del entrenamientu de les fuercies especiales, que’l Systema nun principiara a ser conocíu hasta que pasó la guerra fría. La herencia de la Rusia pre-soviética nel Systema ta asoleyándose de recién.
Hai quien diz que la herencia de les artes marciales ruses nel Systema data del sieglu X y que foi prauticáu polos Bogatyr (guerreros heroicos rusos).
Según otra teoría, les distintes formes del Systema modernu son evoluciones d'un proyeutu intensivu d'investigación y desarrollu lleváu a cabu por delles xeneraciones d'instructores de combate cuerpu a cuerpu nes dependencies del Dynamo de 1920 a 1980 aproximao. De ser asina, esto pondría al Systema na mesma llinia d'entrenamientu militar cuerpu a cuerpu del Sambo de combate y estilos rellacionaos como’l Samoz desendolcáu por V.A. Spiridonov. Si esta teoría ye correuta, ente les influencies estilístiques del Systema modernu taríen mui bien d'estilos d'artes marciales nacionales, sistemes militares de llucha cuerpu a cuerpu y estilos indíxenes rusos de llucha, asina como aspeutos de la ciencia deportiva, la biomecánica y la sicoloxía deportiva, darréu qu'estes disciplines foron incorporaes al proyeutu d'investigación y desarrollu sobre la llucha cuerpu a cuerpu del Dynamo a lo llargo del sieglu XX.
Hai tamién otra teoría que suxer que'l Systema ye en realidá un sistema internu modernu, basáu n’artes marciales internes chines como’l Taiji qigong, Taijiquan y otros. Los rusos taben interesaos nes artes marciales internes chines muncho enantes de la Segunda Guerra Mundial, pero fixeron una investigación a fondu nos años 1950 y 1960. Per otru llau, dellos maestros de China visitaron Rusia daquella y participaron "n’esperimentos y enseñando a soldaos". Ensin embargu, anque hai delles semeyances nel enfoque, los métodos d'entrenamientu y principios básicos de les artes ruses y de les chines tienen munches diferencies. En realidá, el que muncha xente de China (sobre too de Shanghai) emplegara guardies rusos xuega más a favor del argumentu de que les artes ruses influyeren nes chines.
El Systema anguaño
El Systema considérase al llau de delles tradiciones pre-soviétiques que tán siendo activamente cautivaes pol gobiernu rusu. Nel 2004 el Centru de Deportes Dynamo agospió una demostración y celebración de tradiciones marciales.
Magar qu'inda relativamente desconocíu, el Systema o los estilos rellacionaos tán siendo enseñaos por dellos prauticantes dientro y fuera de Rusia. Tien un interés especial que distintes persones de distinta formación tuvieren enseñando variaciones perpequeñes del Systema.
Carauterístiques
El Systema defínese como un arte onde la economía de movimientos y la relaxación son los elementos principales nel combate. Pue tener delles semeyances coles téuniques del Aikido, del Taijiquan y de les artes marciales llamaes "internes" en xeneral.
El so diseñu ta pensáu pa ser mui bien adautable y práuticu. L’entrenamientu faise per mediu d'exercicios basaos na biomecánica del cuerpu humanu, d'exercicios de respiración y d'entrenamientu en pareya, en vez de los kates tradicionales predefiníos. Céntrase principalmente nos seis niveles de palanca del cuerpu (todiyos, rodiyes, cintura, coldos, pescuezu y costazos) asina como na enseñanza de los puntos de presión y les sos aplicaciones, y tamién nos retorciones y nes proyeiciones. Falando acordies, nel Systema nun s’enseñen “téuniques”, sinón que la enseñanza básase más en principios de deprendimientu rellacionaos cola llucha y que favorecen la improvisación en cualesquier circunstancia.
Gólpiase de forma relativamente llibre, a diferencia de la mayoría de les artes marciales orientales; nun hai postures nin secuencies predifiníes. El prauticante ye llibre de desendolcar la so imaxinación. L’aspeutu téunicu refierse más bien a cómo dar los golpes. Nos combates, los golpes solménense de contino; el xestu llévase ensembre a términu. Ye la velocidá del exerciciu la que varia según el nivel de los combatientes, lo que permite descomponer los ataques reales y dir pasu ente pasu aumentando la velocidá. Nel Systema nun hai graos nin vistimienta concreta. Les clases desendólquense al rodiu de dellos exercicios:
La respiración ye’l pilpayu del Systema. El deprendimientu y el control d e la respiración van permitir dilir el dolor, solmenar los golpes y atacar con conciencia y eficacia, y tar en bones condiciones fisiolóxiques y sicolóxiques d'aptitú pal combate.
Al final de la clase tolos prauticantes aconceyen en círculu pa falar de los exercicios. Ye’l momentu del deprendimientu teóricu y coleutivu.
Estilos principales
Como dellos prauticantes entrenen a los sos deleres y siguiendo’l so propiu métodu, l'estilu de so reflexa cada vez más les sos preferencies y una personalidá única. Esto nótase de manera ente los estudiantes veteranos y otros de nivel altu. D’esta miente creáronse munchos métodos de Systema, siendo los siguientes los más populares:
Systema Kadochnikov
Fundáu por Aleksey Alekseyevich Kadochnikov (padre) en 1962, y desendolcáu pol xeneral Arkady Alekseyevich Kadochnikov (fíu) y Valentina Aleksandrovna Kadochnikova (fía). El "Systema Kadochnikov" básase en parte nel Samoz (Sambo) de Spiridonov asina como en delles formes ruses de combate cuerpu a cuerpu de tiempos de la Segunda Guerra Mundial. Aleksey Alekseyevich Kadochnikov yera inxenieru mecánicu. Por esta razón la enseñanza d'esti sistema sofítase nes lleis de la física aplicaes al combate.
Systema Retuinskih o ROSS
Fundáu pol xeneral Alexander Retuinskih en 1990. "ROSS" (rusu: РОСС) ye un acrónimu que provién de (rusu: Российская Отечественная Система Самозащиты) "Rossiyskaya Otechestvennaya Systema Samozashchity" ("Sistema de Defensa Personal d'Orixe Rusu". Este sistema atalantóse más como una metodoloxía p'agrandar el rindimientu en combate en cualesquier arte marcial, más qu'un sistema zarráu (hestoria del ROSS) . La esperiencia d'Alexander Retuinskih básase nel boxéu, el Boevoe Sambo y el Combat Sambo (Sambo de combate y militar), el yudu y el Systema Kadochnikov. Inclúi’l Samoz (Sambo) de Spirodonov, el Sambo d'Oshchepkov y de Kharlampiev, y delles variantes d'estilos de llucha como’l Tverian Buza y el Pskovan Skobar, asina como la sistematización d'artes marciales indíxenes eslaves y de los sos métodos d'entrenamientu. Alumnu direutu del xeneral Alexander Retuinskih, Scott Sonnon ye’l primer americanu n’enseñar y popularizar el sistema de combate ROSS fuera de Rusia.
Systema Ryabko o Poznai Sebia
Fundáu pol coronel Mikhail Ryabko. Antiguu oficial del Exércitu bermeyu, Mikhail Ryabko formóse como comandu nes fuercies especiales, los Spetsnaz. La influencia principal del so sistema de combate provién de la enseñanza d'ún de los miembros de los Sokoli Stalina, los "Ferres de Stalin": el padre o’l tíu de Mikhail Ryabko (afirmación del Sr. Ryabko non probada a día de güei), que yera ún de los guardies personales de Stalin. Neto que toles artes marciales ruses, el Systema non solamente ye un métodu de combate sinón qu'inclúi tamién un métodu d'exercicios físicos en visu a ameyorar la salú. Esta práutica faise per mediu d'exercicios nel agua frío, masaxes, golpes “curativos” especiales, arriendes de dellos otros exercicios que tienen l'oxetivu d'agrandar drásticamente la fuercia y el tonu a traviés d'una retafila de movimientos naturales del cuerpu. "Poznai Sebia" tórnase del rusu a: “Conozte a ti mesmu”. Mikhail Vasilievich Ryabko ye coronel de los Spetsnaz, instructor xefe del entrenamientu táuticu del equipu de respuesta inmediata y conseyeru del ministru de Xusticia de la Federación Rusa. L'alumnu más conocíu de Ryabko ye Vladimir Vasiliev, antiguu capitán del exércitu y miembru de los Spetsnaz. Xuntos (Ryabko y Vasiliev) reivindiquen la paternidá del sistema por tar basáu nes sos propies esperiencies personales.
Systema Spetsnaz
Fundáu nel 2001 por Vadim Starov, un antiguu militar de les fuercies especiales (Spetsnaz) del exércitu del aire. Nació en Rusia, nuna familia de tradición militar; so padre yera oficial del exércitu rusu. Dende los once años Vadim entrenó en Sambo y a los catorce años apenzó nel boxéu occidental. A los 23 yera yá diplomáu de l'Academia Militar de les Fuercies Aérees, después de sirvir dos años nes unidaes especiales d'operaciones (los Spetsnaz). De 1994 a 2001 Vadim Starov ye miembru de l'asociación de los antiguos combatientes "Vympel". Ye instructor de combate a mano vacía d'estilu rusu, oficial d'operaciones especiales y vicepresidente del serviciu de seguridá de l'asociación de los ciudadanos de Rusia. En 1997 Vadim Starov fíxose miembru de la Organización Internacional d'Antiguos Combatientes de les Fuercies Especiales, "Monolit". Dempués apenzó y participó nel estilu rusu de combate y métodu de defensa personal "Systema Kadochnikov".
Pseudoyersinia paui
Pseudoyersinia paui ye una especie de mantis de la familia Mantidae.