cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historia d'Eritrea
La independencia
En 1997, cola creación de la moneda nacional, el Nakfa, apaecieron tensiones económiques con Etiopía, que desaguaron nuna guerra de fronteres (Guerra ente Etiopía y Eritrea, empecipiada en 1998), qu'empezó nel pueblu fronterizu de Badme. En marzu de 1999, gracies a la mediación de la OUA, de los Estaos Xuníos y de Ruanda, Eritrea y Etiopía aceptaron acabar col conflictu, anque pocu dempués la guerra reactivóse por cuenta de un ataque masivu d'Etiopía n'Eritrea (llanzáu nel mesmu día que les eleiciones d'Etiopía, el 17 de mayu de 2000). Les fuercies d'Etiopía llograron ocupar aproximao un cuartu del territoriu eritréu, acabar cola mayor parte de la infraestructura, llantar mines nes güertes más fértiles del país y mover a más d'un terciu de la población eritrea. La ONX intervieno nel conflictu interponiendo ente les partes 4.500 cascos azules como fuercia de paz. El 12 d'avientu de 2002 llegar a un alcuerdu n'Arxelia, nel que s'encargaba a la ONX la delimitación de fronteres. N'abril de 2002, el Tribunal Internacional de Xusticia de L'Haya estableció les fronteres definitives ente los dos países, condergando a Etiopía al pagu de más de $800 millones de dólares en compensación a Eritrea polos daños causaos. El resolución foi aceptada por Eritrea, pero refugada per Etiopía. Poro, los cascos azules de la ONX siguen patrullando la frontera y persiste l'amenaza de guerra.
Kazuki Ito
Kazuki Ito (伊藤 和基, ) ye un futbolista xaponés.
Nestoriu
Nestorio, en griegu Νεστόριος (c. 386-c. 451), líder cristianu siriu del sieglu V. Foi patriarca de Constantinopla y foi acusáu de profesar la doctrina que lleva'l so nome (nestorianismu), consistente nuna separación total ente la divinidá y l'humanidá de Cristu. Tal doctrina foi declarada herética pol Conciliu d'Éfesu, que depunxo a Nestorio del patriarcáu en 431. Morrió nos desiertos de Libia ente 440 y 451.
Al recayer sobre él l'acusación de herexía, les sos obres fueron destruyíes. Trátase d'una producción numberosa sobremanera de sermones, cartes y dellos trataos dedicaos a temes dogmátiques en disputa. Caltiénse la so obra Bazar de Heráclides de Damascu, onde critica la postura de Cirilu d'Alexandría y, poro, les decisiones del Conciliu d'Éfesu. Atribuyéronse-y tamién los Dolce contra-anatematismos, que seríen una respuesta a los Anatematismos de Cirilo, pero tal atribución ye espuria.
Villebazy
Villebazy ye una comuña francesa del departamentu d'Aude, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Sommervieu
Sommervieu ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
La Fonte'l Cañu
La Fonte'l Cañu ye una bandina tradicional de música asturiana del conceyu de Xixón. Entamó nel añu 2004, na paroquia de Veriña d'Arriba. Anguaño ta formada por cuatro músicos que faen una riestra de melodies asturianes y propies.
La Fonte'l Cañu ta formada por:
Villedaigne
Villedaigne ye una comuña francesa del departamentu d'Aude, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Gadiformes
thumb|200px|Merluza ([[Merluccius merluccius).]]
Los gadiformes o anacanthini son un orde d'actinopterigios, ente los que s'inclúin les merluces, los bacalaos y otros similares. El so nome procede del llatín gadus, que significa bacaláu.
La so esistencia ye de suma importancia yá que nos revela una parte bien importante de la evolución de los pexes yá que l'estudiu d'esi orde abre una amplia gama de posibilidaes al mundu científicu, el so estudiu y caltenimientu ye importante pal equilibriu de la naturaleza == Anatomía == De cuerpu más o menos allargáu, escames cicloideas, provistos d'aletes ensin radios espinosos -siquier non verdaderos escayos-, con aleta caudal homocerca y ensin ducto neumáticu na vexiga natatoria; les aletes coxales ensertar por debaxo de les pectorales; delles especies con un maxilar protráctil.
Hábitat y pesca
Habiten sobremanera n'agües fríes del Atlánticu norte y tamién nel Mediterraneu. Entiende una familia bien importante dende'l puntu de vista pesqueru y comercial, los gádidos, con especies bien conocíes y de gran interés económicu, como la merluza, el bacaláu y la faneca.
Sistemática
Esisten les siguientes diez families válides nesti orde:
Xeografía de Nueva Zelanda
thumb|upright=1.6|right| Nueva Zelanda ye un llargu y estrechu país de terrenal abrupto consistente na Islla Norte y la Islla Sur (amás d'un pequeñu grupu d'islles). Cubre una superficie de 166.940 km²) y 1600 quilómetros de llargor. Tien un llargor un pocu mayor a la del Reinu Xuníu. Nueva Zelanda ta asitiada nel Pacíficu Sur, aproximao 10.400 km al suroeste de Suramérica y a 2250 km al este d'Australia.
La Islla Norte coles sos sableres doraes, los ancestrales montes de Kauris, volcanes, árees termales, y grandes ciudaes (ente les que s'atopa Wellington, la capital), ye la islla más poblada de los dos. La Islla Sur coles sos montes nevaes, glaciares, exuberantes montes nativos, fiordos, ye la mayor de los dos, orgullosamente llamada "la tierra principal" polos habitantes de la mesma (anque los habitantes de la Islla Norte tean en desalcuerdu con esto). La pequeña Islla Stewart (1.750 quilómetros cuadraos) un llugar virxe, colos sos montes llenos de páxaros nativos y les sos sableres paradisiaques, nel llugar más al sur del país, ye unu de los llugares más cercanos a L'Antártida que l'home llegara enxamás. Dientro de la xurisdicción territorial de Nueva Zelanda tamién s'inclúin un grupu pequeñu d'islles como les Chatham, Kermadec, la Islla Campbell, Auckland, Antípodes, Les Snares, Solander, y les Islles Bounty. Arrodiada pol Océanu Pacíficu Sur nel este y del Mar de Tasmania nel oeste, Nueva Zelanda apaez como un pequeñu puntu nel globu, a pesar de tener 1.600 quilómetros de llargor, similar en tamañu a les Islles Britániques o a Xapón.
Australia, a 2.092 quilómetros pel noroeste, ye'l vecín más cercanu, y pola so relativa proximidá a Nueva Zelanda son dacuando confundíos como si fueren el mesmu país. ¡Pero cuidáu! Llamar australianos a los "Quivis" ( asina s'autu llamen los habitantes de Nueva Zelanda) puede face-yos enoxar, Nueva Zelanda ye una nación totalmente independiente con gobiernu propiu.
Xeografía física
thumb|250px|right|Topografía de Nueva Zelanda. thumb| El [[Monte Cook, el monte más altu de Nueva Zelanda (3754 m.).]] Nueva Zelanda cuenta con 2 islles principales n'Oceanía allugaes nel Pacíficu Sur con centru n'aproximao -41°N, 174°W. Tien una área total de 268.680 km² (incluyendo les Islles Antípodes, Auckland, Islles Bounty, Islles Campbell, Islles Chatham, y les Islles Kermadec) siendo llixeramente menor a Italia o Xapón y un pocu mayor que'l Reinu Xuníu.
Nueva Zelanda tien un total de 15.134 km de mariña y cuenta con estensos recursos marinos. Reclama la séptima mayor Zona económica esclusiva del mundu, cubriendo más de 4 millones de km², más de 15 vegaes la so área terrestre. El país nun tien fronteres terrestres.
La Islla Sur ye la mayor masa terrestre y contién alredor d'un cuartu de la población de Nueva Zelanda. la islla ta estremada longitudinalmente pelos Alpes del Sur, que la so cume ye'l Monte Cook o Aoraki con 3.754 msnm. Esisten 18 picos que devasen los 3.000 msnm na Islla Sur. El llau oriental de la islla ye llar de los Llanures de Canterbury mientres la mariña occidental ye famosa poles sos abruptas mariñes, bien alta proporción de monte nativu, y polos glaciares Fox y Franz Josef.
La Islla Norte ye menos montascosa que la Islla Sur, pero ta marcada pol volcanismo. El mayor monte de la islla, el Monte Ruapehu (2.797 msnm), ye un volcán activu. El Llagu Taupo atópase cerca del centru de la Islla Norte y ye el mayor llagu en superficie del país. El llagu naz nuna caldera creada dempués de la mayor erupción nel mundu nos postreros 70.000 años (Erupción Oruanui).
Xeoloxía
thumb|Hai munches formaciones de [[roques sedimentaries cárstiques que llamen l'atención turística como les Roques Pancake.]]
Nueva Zelanda allugar na llende ente dos plaques tectóniques, la Placa del Pacíficu y la Placa Australiana. Esto provoca'l vulcanismu al traviés de toles islles, especialmente la Islla Norte. El país fai usu del so moderáu volcanismo produciendo enerxía calórica y llétrica en numberoses plantes hidrotermales. Nueva Zelanda ye capaz d'aprovir tola eletricidá necesaria dada la cantidá d'enerxía de l'agua na Islla Sur y la enerxía volcánica na Islla Norte. Dellos sitios volcánicos son tamién famosos destinos turísticos, como los guéiseres de Rotorua. Les dos plaques tamién provoquen regulares terremotos anque xeneralmente nun son graves.
Hai munches formaciones de roques sedimentaries cárstiques que llamen l'atención turística. Ente elles tán les Covarones de Waitomo y les Roques Pancake.
Xeografía política
thumb|250px|Rexones de Nueva Zelanda.
Nueva Zelanda consta de tol mundu en rexones, 7 na Islla Sur y 9 na Islla Norte. Nueva Zelanda tamién tien un númberu d'islles apartaes que nun s'inclúin nes llendes rexonales. Les Islles Chatham nun son una rexón, anque'l so conceyu opera como una rexón sol Resource Management Act. Les Islles Kermadec y les Islles subantártiques tán habitaes namái por un pequeñu númberu de miembros del Departamentu de Caltenimientu de Nueva Zelanda.
Clima
thumb|Imaxe de satélite de Nueva Zelanda. El clima en Nueva Zelanda ye básicamente templáu frescu a templáu templáu. les temperatures medies tán ente los 8°C na Islla Sur y los 16 °C na Islla Norte. Xineru y febreru son los meses más templaos ente que xunetu ye'l más fríu. Nueva Zelanda nun tien un gran rangu de temperatures anque'l tiempu puede camudar de secute. Condiciones subtropicales reparar en Northland (l'estremu norte de la Islla Norte).
La mayor parte de les árees del país tienen ente 600 y 1.600 mm de precipitaciones cola mayor parte de les agües a lo llargo de la mariña occidental de la Islla Sur y la menor na mariña oriental de la mesma, básicamente nes Llanures de Canterbury. Christchurch ye la ciudá más seca recibiendo unos 640 mm d'agua al añu, ente que Auckland ye la más húmeda, con casi'l doble.
El índiz UV en Nueva Zelanda pue ser bien alto en dellos llugares y estremu nos momentos más templaos del añu nel norte de la Islla Norte. Esto debe en parte a la relativamente baxa contaminación del aire nel país, comparáu con munchos otros países.
Esisten tres factores principales qu'inflúin nel clima de Nueva Zelanda:
Usu del suelu
Los recursos naturales inclúin: carbón, oru, enerxía hidráulica, fierro, piedra litográfica, gas natural, arena, y madera.
Usu del suelu:
Tierra irrigada: 2.850 km² (2003)
Alta mar
thumb|350px| Nel Drechu Internacional, conozse como Alta Mar toles partes del mar que nun tán incluyíes na zona económica esclusiva, el mar territorial o les augües interiores.
L'alta mar ta abierta a tolos estaos y nella tienen les llibertaes que vienen darréu:
A) La llibertá de ñavegación.
B) La llibertá de sobrevuelu.
C) La llibertá de tender cables y tuberíes submarines, de facer islles artificiales y otres instalaciones permitíes pol drechu internacional.
D) La llibertá de pesca
E) La llibertá de pesquisa científica.
Dengún estáu va poder someter denguna parte a la so soberanía. Sicasí, la llibertá de l'alta mar nun inclúi la esploración y esplotación de los recursos naturales asitianos nos fondos marinos y el so subsuelu que tean perbaxo d'aquelli.
Amás, los barcos que tean n'alta mar nun tienen más xurisdicción que la del estáu de la so bandera.
Oncala
Oncala ye una llocalidá y tamién un conceyu de la provincia de Soria, partíu xudicial de Soria, Comunidá Autónoma de Castiella y Llión, España. Pueblu de la contorna de Tierras Altas.
Dende'l puntu de vista xerárquicu de la Ilesia católica forma parte de la diócesis d'Osma la cual, de la mesma, ye sufragánea de l'archidiócesis de Burgos.
Xeografía
220px|thumb|left|Términu municipal de Oncala.
Esta pequeña población de la contorna de Tierras Altas ta allugada nel norte de la provincia. Ta bañada pel ríu Mayor o ríu Llinares. El ríu Llinares naz nel puertu de Oncala, ente Sierra d'Alba y Sierra de San Miguel y xúnese al Alhama que ye un afluente del Ebro.
Montserrat Solano Carboni
Montserrat Solano Carboni ye una abogada y activista polos derechos humanos, Defensora de los Habitantes de Costa Rica ente 2014 y 2018.
Homs
Homs (árabe: حمص, Ḥimṣ) enantes conocida como Emesa (griegu: Ἔμεσα, Emesa), ye la tercer ciudá más importante de Siria dempués de Damascu y Alepo. Tenía (hasta antes de la guerra) una población de y ye la capital de la gobernación d'Homs, alcontrada al oeste del país. Ciudá industrial asitiada a 501 metros sobre'l nivel del mar, xunto al ríu Orontes, a 140 km al norte de Damascu, ye tamién un importante centru carreteru y ferroviariu. Les industries de la ciudá entienden refinamientu de petroleu, procesamientu de remolacha azucrera, testiles, xoyería y obres metalúrxiques.
Montserrat Solano Carboni
Biografía
Solano ye graduada de la Escuela de Ciencies de la Comunicación Coleutiva de la Universidá de Costa Rica, realizó estudios de Derechu na Universidá Escuela Llibre de Derechu y cuenta con un Máster en lleis en Derechu Internacional de los Derechos Humanos de la Universidá d'Essex.
Homs
Ye sede de la Archidiócesis Metropolitana de Homs del Patriarcáu d'Antioquía
Montserrat Solano Carboni
Biografía
Punxo cursos de Derechos Humanos na Universidá d'Oxford, y cursos avanzaos de Derechu Internacional Humanitariu na Universidá de Harvard y trabayó na Fiscalía de la Corte Penal Internacional, la Comisión Interamericana de Derechos Humanos, la Federación Internacional de Derechos Humanos, la Fundación pal Debíu Procesu Llegal (DPLF) y l'Institutu Interamericanu de Derechos Humanos. Foi periodista del Periódicu La Nación, el Semanario Universidad y otros medios del Grupo Nación.
Homs
Na actualidá, Homs atópase totalmente afarada poles batalles y bombardeos que lu acesmen mientres la Guerra Civil Siria. Dende'l 2011 d'equí p'arriba, el gobiernu y los rebeldes sirios llucharon con violencia desatamañada pol control de la ciudá, provocando un dañu total y más de 13,000 muertos. La so población menguó a menos d'un terciu de lo que yera y güei nun algamar los 300,000, lo que se debe a la masiva emigración de ciudadanos que quieren salvase de la guerra. La ciudá de Homs, convirtióse na llocalidá más estropiada pol conflictu, cola mayoría de les sos edificaciones y barrios destruyíos.
Montserrat Solano Carboni
Biografía
Foi nomada'l martes 9 de setiembre de 2014 nel cargu pola Asamblea Llexislativa de Costa Rica y cesó'l 5 de marzu de 2018.
Homs
Etimoloxía
"Emesa" ye una composición de "Ham-Ye", col Ye representando un alcuerdu de los ciudadanos locales faciendo una reverencia al Dios del Sol (El-Gabal) nos tiempos de l'antigüedá. El nome "Emesa" o "Hemesa" ye tamién atribuyíu a "Emesenoi", el nome de la tribu árabe qu'habitó la zona antes de la so incorporación al Imperiu Romanu. Que'l nome de la tribu tuviera venceyáu a la ciudá ye indiscutible, pero tamién se cree que los romanos usaron esti nome nel so tiempu.
Oncala
Xeografía
Ye un pueblu del norte de la provincia de Soria, en que'l so términu municipal atópase'l puertu de Oncala (1454 msnm).
Ta formáu por dos barrios xuníos pela ponte que traviesa'l ríu, el barriu de baxo o barriu Grande, onde s'atopa'l frontón, y el barriu Altu, tamién llamáu La Revilla, onde s'alluga la Ilesia.
Homs
Historia
thumb|left|250px|Frescos nel interior de la [[Ilesia de San Elián (del sieglu VI).]] En tiempos antiguos Homs (entós llamada Emesa) foi famosa pol cultu a Baal, dios del sol, equí nació l'Emperador romanu Heliogábalo nel 204 d. C.
La Ilesia de San Elián conmemora al fíu d'un gobernador romanu d'Emesa que aportó a mártir cristianu. Anguaño hai numberoses ilesies pa la comunidá cristiana, y en 1957 afayáronse delles catacumbes (antigües cámares mortuorias soterrañes de los cristianos).
Oncala
Historia
A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá constituyir en conceyu constitucional, entós conocíu como Honcala, na rexón de Castiella la Vieya, partíu de Soria, que nel censu de 1842 cuntaba con 60 llares y 250 vecinos.
Garganta de los Montes
Garganta de los Montes ye un conceyu español de la provincia y Comunidá de Madrid. Tien una superficie de 39,66 km² con una población de y una densidá de 10,20 hab/km².
Oncala
Historia
A finales del sieglu XX crez el términu del conceyu porque incorpora a La Collada, con Navabellida y tamién a San Andrés de San Pedro.
Garganta de los Montes
Educación
En Garganta de los Montes hai 1 guardería (1 pública).
Homs
Era moderna
A lo llargo del sieglu XX la ciudá tuvo gran importancia política nel país y foi'l llar de dellos xefes d'Estáu y otros altos funcionarios del gobiernu. Mientres el mandatu francés, Homs formó parte del Estáu de Damascu. Na seronda de 1925, la ciudá xunir a Damascu y a los caciques drusos del sur nuna revuelta en toa regla contra'l dominiu francés. En 1932, los franceses treslladaron el so academia militar de Damascu a Homs, y esta caltúvose como la única en Siria hasta 1967. Les autoridaes franceses crearon una unidá de les Fuercies Especiales na que los alauitas ocuparon una posición privilexada y l'academia militar de Homs sirvió de bastión pa estes fuercies especiales. Dicha academia militar xugó un papel importante nos años posteriores a la independencia de Siria, una y bones munchos de los sos graduaos pasaron a convertise n'oficiales d'altu rangu nel exércitu siriu y munchos d'ellos participaron na serie de golpes d'estáu que tuvieron llugar. Un exemplu importante foi Hafez Al-Assad, quien se convirtió nel presidente de Siria dende 1971 hasta la so muerte en 2000.
Oncala
Demografía
A 1 de xineru de 2010 la población xubía a 100 habitantes, 62 homes y 38 muyeres.
Llugares d'interés
thumb|225x225px|Ilesia de San Millán en Oncala
El Muséu: Nuna antigua casona restaurada, l'asociación La Corrada, avera al turista de forma prestosa y senciella la vida de l'alzada, que mientres sieglos caracterizó esta contorna. Un viaxe figuráu llévanos pola Cañada Real Soriana Oriental hasta'l valle de Alcudia (Ciudá Real), amosando'l costumes, los preseos y les paraxes a lo llargo de 700 quilómetros. El centru tampoco s'escaez de les muyeres que quedaben nel pueblu mientres el duru iviernu, nin de cómo l'actividá ganadera camudó'l paisaxe local. Posiblemente unu de los museos pastoriles más importantes d'España
Homs
Era moderna
A principios de 1930 foi construyíu un oleoductu ente Kirkuk y Trípoli que pasó por Homs siguiendo una antigua ruta de caravanes ente Palmira y el Mediterraneu. En 1959 foi construyida una refinería pa procesar parte d'esti aceite pal consumu internu. Dicha refinería foi bombardeado pola Fuercia Aérea Israelina (IAF) en 1973, mientres la Guerra de Yom Kippur.
Guerra Civil Siria: Masacre y Batalla de Homs
Vease: Guerra Civil Siria y Sitiu de Homs
Oncala
Llugares d'interés
Ilesia de San Millán: Na ilesia de Oncala espónse una coleición de diez grandes tapices del sieglu XVII; ocho d'estos pertenecen a la serie Apoteosis Eucarística, basaos nuna coleición de pintures de Rubens, cola marca BB (Bruxeles-Bramante) y FVH, les iniciales del maestru texedor, tapiceru de Bruxeles. Esta coleición foi vencida pol oncalés D. Juan Francisco Jiménez del Ríu, obispu de Segovia y arzobispu de Valencia. Tien incoado espediente como Bien d'Interés Cultural na categoría de Monumentu dende'l 4 de xineru de 1983.
Homs
Guerra Civil Siria: Masacre y Batalla de Homs
thumb|Edificiu en llapaes tres un bombardéu del exércitu siriu. thumb|La ciudá de Homs destruyida pola guerra. Depués de qu'en 2011 españara una revolución en Siria, la ciudá de Homs foi convirtiéndose nun polémicu puntu d'alcuentru de toos l'opositores del réxime. Diariamente había manifestaciones en contra del gobiernu, munches d'elles con una fuerte represión y violencia. Tres la fuercia desatamañao usada pol gobiernu, que causó delles muertes, bona parte de la población civil empezar a armar y empecipió una llucha armada en contra del exércitu gubernamental. Los combates arrobinárense por toa Siria, y pa fines de 2011 el conflictu convirtiérase nuna guerra civil. L'opositores armaos, xunto a desertores del Exércitu, formaren distintos grupos "rebeldes" que lluchaben pola llibertá del so país y el derrocamientu del gobiernu.
Homs convirtióse rápido na ciudá más conflictiva y discutiniu de la crisis. Los rebeldes entraron na ciudá y empezaron a invadila pa tener el so control. Esto provocó que'l gobiernu asediara la ciudá y empezara una batalla contra los sos enemigos, conocida anguaño como Sitiu de Homs, enfrentamientu que sigue vixente. Depués de meses de llucha y ante la efectiva meyora de los rebeldes, l'exércitu del presidente Bashar Al-Assad empecipió'l 03 de febreru de 2012 un despiadáu bombardéu qu'afaró a la ciudá y causó la muerte de más de 1.000 persones en dos meses. La ofensiva foi conocida como Masacre de Homs por cuenta de la so brutalidá. Posterior a eso, l'exércitu empecipió un ataque terrestre onde aumentaron entá más la violencia de la guerra. Por tou 2012, la ciudá empezó a trate afarada polos combates que se vivíen dientro d'ella.
Yá pal añu 2013, la batalla por Homs foi nun aumentu incontroláu y los combates vuélvense cada vez más feroces. Per otru llau, el gobiernu caltuvo sistemáticamente los sos bombardeos en zones residenciales, causando miles de muertos y un dañu enorme; barrios enteros fueron estropiaos y munchos d'ellos dafechu destruyíos, cerca de 650.000 persona abandonaron la ciudá y otres 13.000 morrieron productu del conflictu. Homs convirtióse na ciudá más afarada de tola Guerra Civil Siria
Oncala
Llugares d'interés
El Frontón: Construyíu en 1890, esti frontón foi testigu de los xuegos de munches xeneraciones, y entá anguaño puede vese como los habitantes siguen usándolo. Asitiáu xunto al ríu, nun marcu incomparable podemos esfrutar de les vistes que dende ellí s'ufierten a los nuesos güeyos.
Homs
Xeografía
La gobernación de Homs ye la más grande de Siria. Homs, capital de la provincia, ta asitiada nel centru oeste de Siria, a lo llargo de la vera oriental del Ríu Orontes nuna zona especialmente fértil. La ciudá atopar ente los valores estremos meridionales del Cordal d'A el-Ansariyah y el Monte El Líbanu, con vistes a la Fienda de Homs.
Por cuenta de la distancia, l'área alredor de Homs recibe munches más precipitaciones que les rexones del interior, al norte y al sur. Al este de Homs, ta'l desiertu de Siria.
El Llagu Homs, ye un llagu artificial, creáu por una gran represa d'orixe romanu. El llagu Homs ta al suroeste de Homs, asitiáu unos 125 quilómetros (78 milles) al sur d'Alepo y 34 quilómetros (21 milles) al sur de Hama, a mediu camín na carretera ente la capital Damascu y Aleppo. El ríu Orontes estrema a la ciudá en dos seiciones principales: Escontra l'este, nun terrén planu atópase'l centru de la ciudá y los principales barrios; al oeste, atópase'l barriu más recién y modernu d'A el-Waer. La ciudá estender por una superficie de 4.800 hectárees (19 milles cuadraes).
Oncala
Llugares d'interés
La Ermita: Esta ermita ta asitiada nel barriu de baxo. La fecha de construcción coincide colos postreros 20 años del sieglu XVIII y ensin dulda ta venceyada a la obra del arzobispu Jiménez del Ríu.
Homs
Demografía
Población de Homs dende 1932.
Clima
Dada l'allugamientu de Homs recibe nidios orales del Mediterraneu. Como resultancia, la ciudá tien un clima muncho más nidiu que la cercana ciudá de Hama, con unes precipitaciones medies de 460 mm en llugar 360 mm, pero tamién esperimenta mayores vientos.
Educación
thumb|right|Facultá de Medicina na Universidá Al-Baath. Homs alluga la Universidá Al-Baath, una de los cuatro mayores universidaes en Siria que foi fundada en 1979. Cola fundación d'inxeniería especialista, la universidá tien unu de los mayores cuerpos estudiantiles. Alluga diverses facultaes incluyendo les de medicina, inxeniería, belles artes, y ciencies y un ampliu númberu d'instituciones de carreres de dos años (vocacionales).
Ye la única universidá del país que tien departamentos d'inxeniería petrolífera y medicina veterinaria.
La universidá alemana en Wadi al-Nasarah abrió en 2004 y ta allugada a 30 km al oest de la ciudá. En 2005, la Escuela Internacional de Choueifat abrió una escuela pela rodiada de la ciudá. La Universidá Al-Andalus pa les Ciencies Médiques foi fundada en 2005 cerca de Homs, y construyó unu del so hospitales universitarios na ciudá.
Hai 1.727 colexos y 15.000 guarderíes na gobernatura de Homs, la mayoría de les cualos son instalaciones públiques. En 2007, 375.000 estudiantes taben cursando educación elemental (6–15 años), 36.000 n'institutos (15–18 años), y en redol a 12.000 n'escueles de formación profesional.
Cocina
Anque la xente en Homs suel comer alimentos comunes en tola cocina llevantina, la ciudá ye conocida en toa Siria pola so propia cocina. Un platu destacáu ye'l Batarsh, una especie de Baba ganush fecha con yogur y ayu en llugar de tahina. Homs ye tamién el llar d'una gran variedá de Kibbeh mishwiyyeh o "kibbeh a la parrilla", este ta compuestu por dos frisuelos de Kibbeh rellenu con carne molida de corderu, cocinaos con grasa de corderu y especies varies. Batata mahshi ("papes rellenes") ye'l platu nativu en Homs y ta fechu de pataques baby rellenes con carne molida de corderu, piñones, y melaza de granada. La ciudá especializar na cocina con un tipu de farina d'okra, conocíu como Bamya bi-l zayt ("okra con aceite d'oliva").
thumb|Patiu d'un restorán de la ciudá. Homs tien una gran variedá de restoranes, dalgunos de los más aclamaos son los que tán dientro del Hotel Safir: Mamma Mia y Mersia. El primeru ta especializáu en cocina italiana, ente que'l segundu sirve comida árabe. Pa la población llocal, los restoranes populares inclúin el Prince, que funciona como un tipu de restorán de comida rápida local, sirviendo Shawarma de pollu a la parrilla y otros alimentos sirios comunes, según los zusmios fechos en casa. Na Ciudá Vieya, arrexuntar restoranes de baxu costu a lo llargo de Shoukri al-Quwatly Street y vienden alimentos tradicionales similares, como'l Hummus, falafel, ensalaes variaes (mezze), kebabs y platos de pollu. Restoranes y cafés suelen ufiertar Narguiles y son un llugar común nel que los homes axuntar a fumar.
Al igual qu'en Damascu y Aleppo, munches cases na ciudá vieya de Homs s'anovaron y convirtieron en restoranes especializaos en cocina llevantina. La más notable d'elles ye la Beit al-Agha, asitiada nun antiguu palaciu reformáu que data de mediaos del sieglu XIX d'arquiteutura otomana y mameluca, según el restorán Julia Dumna, que foi descritu como'l meyor exemplu de les cases tradicionales de Homs, coles sos piedres blanques y negres.
Museos
Hai tres museos principales en Homs, dambos asitiaos na parte central de la ciudá. Azze Hrawe Palace, un antiguu palaciu de la dómina mameluca pertenecientes a Ali ibn Abi al-Fadl al-Azzhari, un subordináu de Baibars, el sultán mamelucu, que ye agora'l Muséu del Folclor Nacional. Fora del edificiu hai un patiu, ocupáu nun llau por un liwan nuna gran terraza con una semi cúpula en forma de concha. Na paré d'enfrente, hai una escultura de dos lleones, símbolu de Baibars. El primer muséu construyíu na ciudá atopar a lo llargo de Shoukri al-Quwatly Street y contién una seleición d'artefactos de la rexón de Homs, que toma'l periodu ente les eres prehistórica ya islámica.Y el terceru Dar Arbush,un perantiguu Palaciu anterior a la dómina mameluca.
Tresportes
thumb|left|La plaza del reló antiguu. Homs ye considerada como una base de tresportes en Siria, pol so allugamientu virtualmente centrada ente les ciudaes costeres y l'interior. La terminal de buses principal ye Karnak, asitiada a lo llargo de la Cai Hama, 1.5 km al norte del centru ciudadanu, pela rodiada. La terminal ufierta conexones a la mayoría de ciudaes siries y tamién a Beirut, El Líbanu. Tamién tien conexones internacionales a El Líbanu, Xordania, Arabia Saudita y Turquía. Una segunda y "luxosa" estación d'autobuses atopa un pocu más al norte. Minibuses operen dende la estación de Karnak con destinos a Tartus, Palmira y Hama nel norte de Siria, según a Baalbek, Trípoli, y Beirut n'El Líbanu. Microbuses modernos tamién tienen la so base en Karnak pa viaxar a Hama y son usaos principalmente pa desplazamientos rápidos.
Homs tien una llarga estación de ferrocarril, con dos Chemins de Fer Syriens operando a diariu salíes a Damascu y Aleppo. Los aeropuertos más próximos son l'Aeropuert Internacional Bassel Al-Assad en Latakia al oeste, l'Aeropuertu Internacional de Damascu al sur, l'Aeropuertu Internacional d'Aleppo al norte, y l'Aeropuertu de Palmyra nel desierto siriu, al este.
La cai Hama empieza na plaza del antiguu reló nel centru de la ciudá y crucia Homs de sur a norte, onde sigue xunto al barriu al-Khaldiyah na estación de Karnak, y xira escontra l'autovía Homs-Hama-Aleppo. La cai Quwatli, bautizada asina n'honor al antiguu presidente Shukri al-Quwatli, ye una cai curtio pero fundamental, que coneuta la plaza del antiguu reló y la plaza de Quwatli nel centru de Homs. Estremar en delles cais más pequeñes nel so términu occidental, una de les cualos ye la cai al-Dablan que ye la zona cmercial principal de la ciudá, y continua escontra l'oeste hasta coneutar cola autovía Homs-Trípoli. Na terminación oriental, la cai al-Quwatli continua como cai al-Hamidiyah que crucia l'antigua zona cristiana y sigue hasta'l final oriental de la ciudá. L'autovía Homs-Damascu highway crucia la ciudá dende'l sur, y tien la so final na plaza de Quwatli.
Elementos destacaos
The New Clock|thumb|right|La nueva Torre del Reló en Homs
Homs y los terrenes de la contorna alluguen munchos monumentos, incluyendo un allugamientu patrimoniu de la humanidá, el Krak de los Caballeros y la Ciudadela de Saladino. Otros llugares destacaos son la Gran Mezquita d'a el-Nuri. Orixinalmente un templu paganu dedicáu a El-Gabal, foi consagrada como la Ilesia de San Juan Bautista so dominiu bizantín. Más tarde, foi establecida como una mezquita de Vienres mientres la llei Árabe Islámica de Homs. La Mezquita Khalid ibn al-Walid foi considerada "l'únicu edificiu con un verdaderu interés" en Homs y foi construyida nos últimos años d'ocupación otomana en Siria mientres la década de 1900. La mezquita recibe'l so nome del xeneral árabe Khalid Ibn Al Walid, que la so balta ta alcontrada dientro del edificiu.
La Ilesia Um al-Zennar ("Ilesia de l'Apaición de la Virxe") foi construyida en 1852 sobre les bases d'una ilesia previa que databa del sieglu IV, y quiciabes del 59 D.C. La otra ilesia destacada en Homs ye la Ilesia de San Elián del sieglu V, construyida n'honor del mártir cristianu San Elián, que la so balta ta alcontrada na cripta.
La ciudadela de Homs ta allugada n'unu de los mayores terrenales con restos históricos de Siria. La investigación arqueolóxica tuvo detenida hasta va unos años por cuenta de la ocupación militar de la zona. Los retos daten siquier de la Edá del bronce. Los amplios murios d'estilu islámicu fueron construyíos mientres el periodu Ayyubid y col sultán mamelucu Baibars llevar a cabu les restauraciones. Toos estos trabayos tán testificaos poles inscripciones na piedra, sicasí, delles inscripciones perdiéronse. En 1994, un equipu conxuntu de sirios y británicos estudiaron la ciudadela de Homs, grabando los restos de los murios y torres.
Deportes
thumb|L'[[Estadiu Khalid ibn al-Walid, mayor recintu deportivu de la ciudá.]] Al igual que nel restu del país el fútbol ye bien popular en Homs, que ye sede de dos de los más importantes clubes de fútbol a nivel nacional. L'Al Karamah FC foi fundáu en 1928 y ye unu de los más clubes deportivos más antiguos de Siria. Ye llargamente reconocíu a nivel rexonal y nacional, en ganando ocho títulos de la Lliga Premier de Siria y otros tantos de títulos de la Copa de Siria, amás dichu equipu foi subcampeón na Lliga de Campeones de la AFC 2006. El segundu club deportivu de la ciudá ye l'Al-Wathba SC, que foi fundáu en 1937. El llar de dambos equipos ye l'Estadiu Khalid ibn al-Walid que tien una capacidá pa 35.000 espectadores. La llocalidá tamién ye'l llar d'una serie de conocíos deportistes, ente los que s'atopen incluyíos los futbolistes Firas Al-Khatib y Jehad Al-Hussain.
Smilacaceae
Les smilacacees (nome científicu Smilacaceae), son una familia de plantes monocotiledónees orixinaries de rexones templaes y tropicales del mundu, son munches vegaes trepadores espinoses. Les fueyes son espiralaes y peciolaes, tienen bilortos pareaos peciolares, y la llámina tien munches venes fuertes llonxitudinales y venación fina reticulada. Les flores son bastante pequeñes, típiques de monocotiledónees, n'inflorescencies umbelaes, el frutu ye una baga. La familia foi reconocida por sistemes de clasificación modernos como'l sistema de clasificación APG III (2009 ) y el APWeb (2001 d'equí p'arriba ). Los analises moleculares d'ADN recién respuenden por la inclusión de los pequeños xéneros Heterosmilax y Pseudosmilax en Smilax, quedando polo tanto como únicu xéneru de la familia. Ye una smilacácea la fonte del saborizante alzaparrilla (Smilax aspera).
Descripción
Enredaderes o dacuando yerbes erectas, munches vegaes con rizomes gruesos, como tubérculos. Saponines esteroideas presentes. Pelos simples, proyeiciones apuntiaes ensin venación ("prickles") munches vegaes presentes.
Inflorescencies determinaes, en umbela, terminal o axilar.
Flores unisexual (plantes dioicas), radiales, y inconspicuas.
tépalos 6, dixebraos a llixeramente conaos,inxeríos.
3 carpelos, conaos, ovariu súperu, usualmente con placentación axilar, 3 estigmes, más o menos elongaos. 1 óvulu o 2 en cada lóculo, anátropos o ortótropos.
Néctar producíu na base de los tépalos y estames.
El frutu ye una baga con 1-3 granes, granes más o menos globoses, non negres.
Ecoloxía
thumb|left|[[Smilax aristolochiifolia]]
Llargamente distribuyíes en rexones tropicales a templaes.
Filoxenia
La monofilia de Smilacaceae como equí circunscripta, col únicu xéneru Smilax, ta sofitada por datos moleculares y morfolóxicos (Judd 1998, Cameron y Fu 2006 ). La familia puede tar cercanamente rellacionada con Rhipogonaceae, Philesiaceae, y Liliaceae (Chase et al. 1995a, 2006, Conran 1998, Fay et al. 2006, Rudall et al. 2000a ).
Magar similar a Dioscoreaceae (Dahlgren et al. 1985 ), que tamién son viñes con fueyes reticulaes, la so morfoloxía (Conran 1989 ) y secuencies d'ADN (Chase et al. 1993, 1995a, 2000, Soltis et al. 2000 ) sostienen el so allugamientu nos Liliales.
La familia foi dalguna vegada definida en forma más amplia (Cronquist 1981 ), incluyendo xéneros como Luzuriaga y Petermannia, pero la inclusión d'estos xéneros resultaría nuna familia parafilética (Chase et al. 1995a, 2006, Fay et al. 2006, Rudall et al. 2000a ).
El vezu non trepador ye deriváu y apaeció más d'una vegada dientro de Smilax (Fu et al. 2005 ).
Taxonomía
La familia foi reconocida pol APG III (2009 ), el Linear APG III (2009 ) asignó-y el númberu de familia 59. La familia yá fuera reconocida pol APG II (2003 ).
El sistema APG II, de 2003 (ensin cambeos dende'l sistema APG, de 1998), allugar nel orde Liliales, clado monocotiledónees. Nel APG II ye una familia de probablemente dos xéneros: Heterosmilax y el mayor Smilax. Nel APWebsite y en Judd (2007) ye una familia d'un únicu xéneru, Smilax, con Heterosmilax incluyíu nél.
Otros sistemes más antiguos de clasificación:
1 xéneru, 310 especies. Como equí circunscripta l'únicu xéneru ye Smilax.
Lota lota
La ye una especie de pexe gadiforme de la familia Lotidae. Ye l'únicu godiforme que vive n'agua duce y ye l'únicu representante del xéneru Lota.
Smilacaceae
Importancia económica
Munches especies de Smilax son usaes en medicina, el xéneru ye tamién la fonte del saborizante alzaparrilla.
Lota lota
Descripción
Tien el cuerpu allargao y estruyío na so parte posterior, les aletes ventrales asitiar por delantre de les pectorales, la zona ventral ye ablancazada y los llaterales gris-pardu con vetes más escures. Nun suelen superar el metro y mediu de llargor y los 30 Kg de pesu.
Smilacaceae
Importancia económica
Los tarmos nuevos, les bagues, y los tubérculos dacuando cómense.
Lota lota
Comportamientu
Desova pel hibiernu, poniendo cerca d'un millón de güevos n'agües pocu fondes con suelos cascayosos. Aliméntase principalmente de pexes, xaronques y otros animales.
Salix cinerea
Salix cinerea, el sauce cenicientu, ye una especie de sauce nativu d'Europa y Asia occidental. thumb|Fueyes thumb|[[Amentos femeninos]] thumb|[[Amentos masculinos]] thumb|[[Amentos masculinos con Apis mellifera]]
Descripción
Arbustu de tamañu medianu con cañes grueses; dacuando árbol de 6 m d'altor. Cañes nueves de color pardu buxu o pardu escuru. Madera de les cañes de 2-4 años con numberoses costielles llonxitudinales, d'hasta 2 cm de llargu y o,5 mm d'altor. Fueyes d'hasta 12 cm de llargu y 4,5 cm d'anchu, ovaes o oblanceolaes, más anches percima de la metá, primeramente con pilosidá curtia y tomentu gris por dambes cares, más tarde glabres, de color verde buxu o verde oliváceo pardusco pol fai, verde azuláu o verde abuxáu pol viesu; cantu foliar curváu escontra baxo, irregularmente dentáu o llisu y onduláu; peciolu foliar d'hasta 1,3 cm de llargu; estípules semiacorazonaes, d'hasta 5 cm de llargu y 2 cm de amncho; bráctees tectrices de color pardu escuru a negru, clares pola base, con llarga pilosidá blanca y esvalixada; filamentos estaminales hasta cuatro veces más llargos que les bráctees tectrices, densamente pilosos na base; anteres elíptiques; glándula nectaria aproximao 1/3 de llarga que la bráctea tectriz. Amentos femeninos d'hasta 9 cm de llargu y 1,5 cm d'anchu; ovariu con pilosidá tomentosa, d'hasta 1 cm de llargu; estilu bien curtiu o ausente; glándula nectaria ovada, de llargor aproximao igual a 1/3 del pedúnculu del ovariu. Floria en primavera.
Hábitat
En llombes y montes, sobre suelos bien húmedos, non caliares; especialmente xunto a les fontes y nos llenderos de les turberes. El sauce cenicientu indica suelos encharcaos.
Taxonomía
Salix cinerea describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 2: 1021, nel añu 1753. Salix: nome xenéricu llatín pal sauce, les sos cañes y madera.
cinerea: epítetu llatín que significa "gris cenicientu". Hai dos subespecies:
Carcinos
Carcinos (Καρκίνος, davezu denomináu pol so nome en llatín, Cáncer, o, a cencielles como el Cámbaru) ye un cámbaru xigante de la mitoloxía griega qu'habitaba na llaguna de Lerna. Ye un personaxe secundariu nel mitu de los dolce trabayos de Heracles, a quien, por orde de Hera, ataca mientres llucha contra la Hidra de Lerna; como compensa por esta aición, Hera conviérte-y na constelación de Cáncer.
Puesto que nun ye un elementu principal del mitu, non siempres apaez nes versiones que llegaron hasta l'actualidá; sicasí, clásicos mitógrafos, astrónomos, historiadores o filósofos como Platón, Pseudo-Eratóstenes, Pseudo-Apolodoro y Higino menten nos sos testos al personaxe.
Una de les interpretaciones más habituales del mitu acomuñar con una batalla del sieglu XXII e.C. nel Peloponeso, que causó la destrucción de Lerna (d'influencia minoica) por pueblos pre-micénicos.
Nel arte, Carcinos suel apaecer representáu como detalle del mitu de la Hidra o como imaxe del signu del Zodiacu y la constelación a los que da'l so referíu nome.
Etimoloxía
El nome «Carcinos» ye una treslliteración de la pallabra en griegu antiguu Καρκίνος, que significa lliteralmente "cámbaru". Ye por ello que, según la versión y traducción del mitu, nun apaeza referíu'l personaxe col so nome propiu orixinal sinón namái como un cámbaru xigante, el Cámbaru o Cáncer.
«Cancer» (transcrito como «cáncer», con tilde, en idioma español) ye la traducción de la pallabra carcinos al llatín, realizada por Aulo Cornelio Celso y recoyida na so obra De medicina (n'español, [Llibru] sobre medicina). El términu griegu usar dende Hipócrates (460-370 e.C.) pa denominar ciertos tipos de tumores, pola paecencia que'l médicu griegu reparó ente les mancadures y la forma d'un cámbaru. Celso siguió utilizando l'analoxía ya introdució el términu que perduró hasta l'actualidá pa denominar a esi conxuntu d'enfermedaes.
La pallabra Καρκίνος sigue utilizándose nel idioma griegu actual pa delles de les acepciones del vocablu cáncer. Otres pallabres como «carcinoma» (tamién utilizada por Hipócrates), «carcinóxenu» o «carcinoloxía», comparten el raigañu griegu orixinal, en referencia tantu a los crustáceos como a la enfermedá.
Papel na mitoloxía
thumb|right|300px|[[Grabáu de Hans Sebald Beham (sieglu XVI).]] Zeus, rei de los dioses olímpicos, xació cola mortal Alcmena niciando a Heracles. La esposa de Zeus, la diosa Hera, celosa pola infidelidá de la so consorte, entornó la so despecho sobre'l neñu ya intentó causa-y la muerte o sufrimientu en diverses ocasiones a lo llargo de la so vida.
Heracles llegó a la edá adulta y casóse cola princesa Mégara, con quien tuvo dellos fíos. Hera provocó un ataque de llocura a Heracles, mientres el cual el mozu griegu asesinó a la so esposa y fíos. La sibila del oráculu de Delfos encamentó como penitencia la realización de diez trabajo que-y ordenara'l so primu Euristeo, rei de l'Argólida.
Esos diez trabayos más dos adicionales, al considerar Euristeo inválidos dos de los iniciales por non completase ensin ayuda, formaron los denominaos doce trabajo de Heracles. El segundu d'ellos consistía en matar a la Hidra de Lerna, una bisarma con forma de culiebra de delles cabeces, qu'habitaba na llaguna cercana a la ciudá.
Una vegada llegó a la barraquera, Heracles enfrentar a la Hidra. Intentó cortar les cabeces de la bestia pero por caúna que cortaba crecíen otros dos. Mientres dambos lluchaben, Hera unviada n'ayuda de la bestia a Carcinos, un cámbaru xigante que moraba tamién pela zona. El cámbaru atacó coles sos pinces a Heracles nos pies pa despista-y y que la Hidra pudiera mata-y; sicasí, l'héroe griegu, enfurecido, entartallar col so talón en respuesta y siguió la batalla.
Catasterismo
thumb|right|200px|[[Cáncer (constelación)|Constelación de Cáncer.]] Un catasterismo ye'l rellatu del tresformamientu d'un personaxe de la mitoloxía griega nuna estrella o constelación. Según el mitu, Hera, estimada pol valiente pero infructuosu esfuerciu de Carcinos, poner nel cielu creando la constelación de Cáncer nel Zodiacu. Foi allugáu xunto al Lleón, la figura puesta por Zeus en conmemoración de la muerte del Lleón de Nemea a manes del so fíu Heracles nel primeru de los sos trabayos.
Variantes del mitu
Al igual que la figura de la Hidra, Carcinos tien diverses variantes en función de lo que l'autor de la versión recueya nel so testu:
El mitu según los clásicos
El cámbaru Carcinos nun apaez en toles versiones del mitu del segundu trabayu de Heracles y, por tanto, naquellos testos rellacionaos, principalmente alrodiu de mitoloxía o astronomía, que llegaron a l'actualidá; por casu, nel célebre poema escontra 275 e.C. d'Arato, Fenómenos, (que describe les constelaciones y otros cuerpos celestes, comentando pa dalgunos d'ellos el mitu asociáu) tan solo méntase la constelación de Cáncer p'allugar los Pollinos y el Preselbe:
Como s'apuntó enantes, esti fechu suelse atribuyir a la teoría de que dichos cuerpos tuvieren una hestoria d'orixe griegu anterior a l'asociación de la constelación con un cámbaru por influencia probablemente mesopotámica, onde la constelación apaez col nome A el·lul, «cámbaru» en sumeriu.
Nos Catasterismos (obra arrexuntada escontra'l sieglu I e.C. na que se narren los tresformamientos de personaxes de la mitoloxía n'estrelles o constelaciones), atribuyíos equivocadamente a Eratóstenes (sieglu III e.C.), atópase la referencia más antigua del mitu:
Amás de la mesma versión del testu, destaca la mención a la Heraclea del poeta del sieglu V e.C. Paniasis d'Halicarnasu, de quien apenes se caltienen unos fragmentos, como referente (el primeru del qu'hai constancia anguaño) a la versión espuesta del mitu.
Col usu del mitu, el personaxe de Sócrates burllar de los hermanos sofistes y los sos razonamientos al comparalos coles bisarmes Hidra y Carcinos.
En Astronomía poética, obra de catasterismos tradicionalmente atribuyida a Higino (sieglu I e.C.), tamién se fai mención al mitu na so versión más espublizada:
Dada l'asimilación de la mitoloxía griega que se dio na Antigua Roma y que Higino yera llatín, los personaxes del testu apaecen colos sos nomes romanos, correspondiendo Juno a Hera y Hércules a Heracles.
En contrapartida, otros tantos autores clásicos nun menten nos sos testos a Carcinos nel mitu de la Hidra, como Hesíodo na so Teogonía, Pausanias nel so Descripción de Grecia, Diodoro Sículo nel so Bibliotheca historica, o Eurípides nel so Heracles, lo cual incide nel calter secundariu del personaxe respeuto al segundu trabayu de Heracles.
Interpretaciones del mitu
thumb|right|200px|[[Grabáu de Giovanni Jacopo Caraglio (s. XVI).]] Los mitos disponen, por norma, de llectures non lliterales poles que los rellatos fantásticos reflexen de forma alegórica o simbólica fechos, situaciones o comportamientos na realidá. Al segundu trabayu de Heracles atribuyéronse-y diverses interpretaciones a lo llargo de la Historia:
Morfoloxía
Los autores clásicos que menten a Carcinos nel mitu de la Hidra nun ufierten nos sos testos descripciones de la forma o tipu de cámbaru más allá de la puntual alusión al notable tamañu del espécime. Esi vacíu na descripción provocó la diversidá nel tipu de crustaceu qu'apaez nes representaciones del personaxe, amosando a discreción del artista tantu cangrejo de ríu (d'aspeutu similar a pequeños bugres, con un cefalotórax y abdome bien estremaos) como cámbaros de mar (con un abdome amenorgáu a pocu más d'un apéndiz sol cefalotórax).
Los escritos de naturalistes o geopónicos clásicos, como Aristóteles, Pliniu'l Vieyu o Casiano Baso, y los estudios modernos en carcinoloxía dexen faese una idea de les especies de cámbaros conocíes qu'influyiríen na imaxe mental que les xentes llograríen al escuchar el mitu, según nes representaciones artístiques que se realizaron del mesmu:
De los cámbaros citaos, son los especímenes de Cancer pagurus los más avolumaos, con un anchor de cascu d'unos 24 cm, siendo'l máximu rexistráu de 30 cm.
Influencia nel arte
thumb|right|150px|[[Rosetón de la Catedral de Saint-Denis.]] El personaxe de Carcinos apaez representáu nel arte principalmente como parte del mitu de la Hidra, como signu zodiacal o como constelación de los mapes celestes.