cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Garlitos
Tierra Blanca de Garlitos
El caolín, términu d'orixe chinu, ye un magre puro y blanco, que vien de la descomposición de les roques de feldespatu, preséu, ente otres munches aplicaciones, pa la fabricación de porzolanes y pa dar blancura y gramaje al papel. Nel nuesu pueblu utilizar pa blanquiar l'interior de les cases o enjalbegar y el so comerciu taba amenorgáu a les llocalidaes de la redolada, onde se conocía col nome de “Tierra Blanca de Garlitos”.
Yá en 1530 afitáronse facilidaes a los vecinos de Siruela pa beneficiase de la Tierrablanca de Garlitos, que'l so laboreo tuvo centráu nos Terreros y diose por rematáu na década de los años 60.
Un equipu multidisciplinar sofitáu pola Comunidá de Madrid y coordináu pol Institutu de Cerámica y Vidriu del Conseyu Cimeru d'Investigaciones Científiques, CSIC, encetó l'estudiu integral de l'actividá granible de la Real Fábrica de Porzolanes del Bon Retiru, creada por Carlos III arriendes de la introducción de la porzolana china n'Europa a lo llargo del sieglu XVIII y que'l so precipitáu final, de resultes de la guerra de la Independencia, causó la perda de la mayor parte de la documentación, envolubrando la so hestoria nuna trupa nebulosa, namái allumada por delles aportaciones aisllaes. De los cuatro dómines en que s'estrema l'actividá de la Real Fábrica, los autores de la investigación establecieron, nunos primeros estudios, cual foi'l procesu de fabricación y la constitución mineralóxica de les porzolanes del últimu periodu correspondiente a Bartolomé Sureda, presentando les resultaos realizaes sobre una pieza, procedente de les escavaciones arqueolóxiques realizaes nel llugar qu'ocupó la Real Fábrica del Bon Retiru ente los años 1760 y 1803 y de la so composición paez deducise que la muestra foi formulada como les porzolanes chines clásiques, ye dicir a base de cuarzu, feldespatu y caolín. L'estudiu microestructural punxo de manifiestu que se trata d'un material con baxa porosidá y constituyíu por bien pequeños cristales de cuarzu y la bien uniforme microestructura del soporte conduz-yos a la conclusión de que, bien probablemente, utilizar na so fabricación un solu tipu de magre y que de tolos posibles materiales ensayaos ente 1784 y 1803 l'únicu material que pudiera utilizase na formulación de la pasta de porzolana, ye'l denomináu magre de Garlitos. Dicha magre puede considerase como representativa de les denominaes tierres blanques, utilizaes dende antiguu pa enjalbegar les cases. Conclusión a la que lleguen los autores dempués d'haber analizaos dos amueses tomaes de la zona de Garlitos. La observación de la testura dempués de los ensayos de cocción preliminares, induciría, nel casu de la tierra blanca de Garlitos, al so usu como tal.
Los Molizares
A unos dos quilómetros al sureste de Garlitos estiéndense los afloramientos d'un macizu de roques intrusivas de composición granodítica de tipu berrocal, anque non perfectamente desenvueltu, cortáu pel ríu Esteres. La carretera nueva que dende la d'Almadén a Peñalsordo llega a Garlitos bordiar y curtia tangencialmente pel so estremu SO y ufierta unes bones vistes del so relieve. A güeyu reconozse como una testura granular de granu mediu finu, según una cierta bayura de minerales escuros, fundamentalmente biotita, que-y confier una tonalidá gris escura. La so mineraloxía inclúi plagioclasa, cuarzu, feldespatu potásicu y biotita como minerales mayoritarios y presenten mineralizaciones de sulfuros de plomu y cinc de calter filoniano.
Los Molizares de Garlitos presenten carauterístiques que los faen interesantes pa la so esplotación comercial como roca industrial, pero la fracturación que presenten torga toa esplotación, d'esta forma, nun esiste en tola so estensión cartográfica nenguna cantera reseñable.
Como amuesa del so usu como material noble emplegáu na construcción, el pueblu caltién pieces d'esta piedra perfectamente llabraes a la entrada de les cases, a manera d'estragal.
El banzáu de la Serena
El banzáu de La Sele'l so nome de la contorna onde ta allugáu, siendo'l banzáu mayor d'España y el terceru d'Europa tres el de Kremasta, en Grecia y Alqueva en Portugal. Lo que más sospriende de la presa de La Serena ye que ta construyida ente dos banzaos, con agua a entrambos llaos. La presa, tien 91 m d'altor y un llargor de 580 m en coronación. La so construcción, realizada ente los años 1985 y 1991, foi bastante complexa. Precisáronse más d'un millón de metros cúbicos de formigón y supunxo restituyir 89 km de carreteres, 3.285 m de nuevos viaductos, según 1,5 km de víes de ferrocarril. La so gran capacidá, 3.232 hm³ dexa caltener llenu'l banzáu del Zújar que riega 22.000 ha y gracies al túnel reversible de interconexón ente los banzaos d'Orellana y Zújar, puede tamién unviar agua a la zona regable de Orellana, amás, tien instalada una central de producción d'enerxía llétrica de 23.300 kW de potencia. Abrió per primer vegada los sos alliviaderos el 8 de febreru de 1997 p'anubrir 14.000 hai, con 500 km de mariña. El presupuestu de la obra averar a los 20.000 millones de pesetes, de los que 6.000 fueron dedicaos a les espropiaciones. La construcción del banzáu supunxo la creación d'un microclima de mugor y frescor insólitos na zona.
Conchata Ferrell
Conchata Galen Ferrell foi una actriz d'Estaos Xuníos. Ye reconocida pol so papel de Berta, l'ama de llaves de la comedia de situaciones Two and a Half Men, pola cual recibió dos nominaciones a los premios Emmy (en 2005 y 2007) como meyor actriz de repartu nuna serie risible. Tamién foi nomada en 1992 como meyor actriz de repartu nuna serie dramática pol so papel como Susan Bloom en L.A. Law.
Filmografía selecta
thumb|400px|[[Chuck Lorre, Marin Hinkle, Conchata Ferrell, Ashton Kutcher, Llei Aronsohn, Jon Cryer, Angus Jones, Holland Taylor nel Hollywood Walk of Fame, en setiembre de 2011.]]
Tuone Udaina
Tuone Udaina o Antonio Udina n'italianu (1821 - 10 de xunu de 1898) foi'l postreru falante nativu del dálmatico o dálmata, una llingua romance de lo qu'anguaño ye Croacia.
Vida
Nacíu nel norte de Dalmacia, Tuone Udaina tuvo una vida relativamente probe. Cursó la escuela primaria na so isla Veglia. El so padre Francesco yera llabrador
Alicia Canto
Alicia María Canto y de Gregorio, conocida como Alicia M. Cantar, ye una arqueóloga y epigrafista española. En 2011 foi nomada académica correspondiente de la Real Academia de la Historia.
Biografía
En 1983 doctorar en Xeografía y Historia pola Universidá Complutense de Madrid con una tesis sobre La Epigrafía Romana d'Itálica. En 1985 siguió los sos estudios na Universidá de Heidelberg, gracies a una beca de la Fundación Alexander von Humboldt, y al so regresu exerció la docencia nes universidaes de Sevilla, Santiago de Compostela y, dende 1980 na Autónoma de Madrid. Nesta postrera ye dende 1986 profesora titular d'Epigrafía y Numismática del Departamentu de Prehistoria y Arqueoloxía, y catedrática acreditada pola ANECA del área d'Arqueoloxía.
Trayeutoria
Les sos investigaciones tán dedicaes principalmente a l'arqueoloxía clásica —n'especial romana—, la historia antigua —incidiendo na revisión crítica de fontes testuales antigües— y l'epigrafía llatina, tantu les inscripciones en sí mesmes como'l so contestu históricu. Participó o dirixó diverses campañes d'escavaciones arqueolóxiques en xacimientos como Cástulo o Itálica. Ye pionera nel estudiu de los mármoles hispanos según nel usu de fontes árabes pa l'arqueoloxía romana. Participó na reedición del Corpus Inscriptionum Latinarum de Hispania (1984-1997), na catalogación de la coleición romana del Muséu de Belles Artes de L'Habana (1984-1989), foi comisaria científica de la esposición «Mérida y l'Arqueoloxía Ilustrada: Les llámines de don Manuel de Villena» (2001) nel Muséu Arqueolóxicu Nacional y dirixe un proyeutu sobre Inscripciones Llatines Dataes de Hispania (ILDH).
En recién estudios (2014-2016) fixo dalguna incursión na epigrafía y l'arte castellanu de los sieglos XV-XVI, con descubrimientos de dalgún ecu, como la firma del arquiteutu y principal autor de la célebre y hasta agora anónima fachada plateresca de la Universidá de Salamanca, y el mecenalgu de la reina Xuana I de Castiella sobre la mesma, o la probable triple autoría de la tamién considerada anónima tabla hispanoflamenca La Virxe de los Reis Católicos, del Muséu del Prado.
Vida personal
Casar en 1972 con José María Luzón Nogué, con quien tuvo trés fíos.
Izhevsk
Izhevsk (Иже́вск, Iževsk, ; n'udmurto: Иж, Iž, o Ижкар, Ižkar) ye la capital de la república d'Udmurtia, en Rusia. Ta asitiada a la vera del ríu Izh, al oeste de los monte Urales.
Historia
La ciudá foi fundada n'abril de 1760 como un asentamientu industrial más principalmente nel campu siderúrxico y metalmecánico.
Adicionalmente, ente los años 1985 y 1987, la ciudá denominábase Ustinov n'honor a Dmitri Ustínov, quien foi'l ministru d'esteriores de la Xunión Soviética ente 1976 y 1984. Sicasí, sol mandatu de Mikhaíl Gorbachov, les ciudaes que fueron renombraes n'honor a recién dirixentes soviéticos retornaron a les sos antigües denominaciones.
Industria
La ciudá ye sede d'una de les más famoses fábriques de fusiles nel mundu, onde Mikhaíl Kaláshnikov diseñó'l fusil d'asaltu AK-47, comúnmente conocíu como Kaláshnikov.
Personaxes célebres
La ciudá ye'l llugar de nacencia d'Andréi Kirilenko, un xugador de baloncestu de la NBA que xugó nos Utah Jazz. Y tamién nesta ciudá nació Pável Tonkov, el famosu ciclista rusu ganador del Giro d'Italia en 1996.
Clima
Izhevsk tien un clima continental templáu, con branos curtios pero templaos ya iviernos llargos y fríos.
Enllaz
Curiosity
La Mars Science Laboratory (embrivida MSL), conocida como Curiosity (Interés n'español), del inglés 'interés', ye una misión espacial qu'inclúi un astromóvil d'esploración marciana dirixida pola NASA. Programada nun principiu pa ser llanzada'l 8 d'ochobre de 2009 y efeutuar un descensu de precisión sobre la superficie del planeta en 2010 ente los meses de xunetu y setiembre, foi finalmente llanzada'l 26 de payares de 2011 a les EST, y aterrizó en Marte exitosamente nel cráter Gale el 6 d'agostu de 2012, aproximao a les 05:31 UTC, unviando les sos primeres imáxenes a la Tierra.
La misión centrar n'asitiar sobre la superficie marciana un vehículu esplorador (tipu rover). Esti vehículu ye tres veces más pesáu y dos veces más grande que los vehículos utilizaos na misión Mars Exploration Rover, qu'aterrizaron nel añu 2004. Esti vehículu lleva preseos científicos más avanzaos que los de les otres misiones anteriores dirixíes a Marte, dalgunos d'ellos proporcionaos pola comunidá internacional. El vehículu llanzar por aciu un cohete Atles V 541. Una vegada nel planeta, el rover tomó semeyes p'amosar qu'aterrizó con ésitu. Nel intre de la so misión va tomar docenes de muestres de suelu y polvu predreso marcianu pal so analís. La duración prevista de la misión ye de 1 añu marcianu (1,88 años terrestres). Con un radiu d'esploración mayor a los de los vehículos unviaos enantes, va investigar la capacidá pasada y presente de Marte p'agospiar vida.
El procesu
En setiembre del 2006 la oficina central de la NASA aprobó'l so llanzamientu proyeutáu pal añu 2009. Dellos inxenieros del JPL (Llaboratoriu de Propulsión a esquita), quien trabayen nel proyeutu, afirmen que'l diseñu del rover usáu va ser el que va rexir en futures misiones, a partir del so llanzamientu nel 2009.
N'ochobre de 2008, el Congresu de los Estaos Xuníos llegó a amenaciar cola cancelación de la misión por cuenta de unos sobrecostos del 30 %. Sicasí, el desenvolvimientu de la misión va siguir
Oxetivos
Evaluación de los procesos biolóxicos: thumb|280px|Diagrama esquemáticu del rover colos sos componentes entamaos.
Oxetivos xeolóxicos y xeoquímicos:
Evaluación de los procesos planetarios:
Evaluación de la radiación en superficie:
Especificaciones
Esperábase que'l vehículu rover tuviera un pesu de 899 kilogramos incluyendo 80 kilogramos en preseos y equipu d'analís científicu, en comparanza a los usaos na Mars Exploration Rover que'l so pesu ye de 185kg, incluyendo 5kg d'equipu en presea científica. Con un llargor de 2,7m la misión MSL va ser capaz de superar torgues d'un altor de 75cm y la velocidá máxima de desplazamientu sobre terrenal ta envalorada en 90 metros/hora con navegación automáticu, sicasí espérase que la velocidá permediu de desplazamientu seya de 30 metros/hora considerando variables como dificultá del terrén, deslizamiento y visibilidá. Les mires contemplen que'l vehículu percuerra un mínimu de 19km mientres dos años terrestres.
Fonte d'enerxía
El Mars Science Laboratory utiliza un "Xenerador termoeléctricu de radioisótopos" (RTG) fabricáu por Boeing; esti xenerador consiste nuna cápsula que contién radioisótopos de plutoniu-238 y el calor xeneráu por ésti ye convertíu en lletricidá per mediu d'un termopar, produciendo asina 2.5 kilovatio-hora per día. Anque la misión taba programada pa durar aproximao dos años, el xenerador RTG va tener una vida mínima de catorce años.
Carga útil de preseos propuesta
Anguaño escoyéronse 12 preseos pal desenvolvimientu de la misión: 290px|miniaturadeimagen|El Curiosity nel Llaboratoriu de Propulsión a esquita de la NASA en California, meses antes de ser unviáu a Marte thumb|290px|Curiosity nel analís de composición de mineral col ChemCam láser (representación artística). thumb|290px|Aterrizaxe del Curiosity (representación artística).
Cámares (MastCam, MAHLI, MARDI, Hazcams, Navcams)
Toles cámares fueron desenvueltes por Malin Space Science Systems; toes comparten un diseñu común tocantes a componentes tales como dispositivos pal procesamientu instantáneu d'imáxenes, y sensores CCD de 1600 X 1200
Espectrómetros
thumb|290px|Curiosity mientres el descensu, fotografiáu pola [[HiRISE.]]
Detectores de radiación
thumb|260px|Primer imaxe unviada pol rover, amosando una de les sos ruedes.
Sensores medioambientales
Son cuatro componentes con seis sensores. Los sensores denominaos Boom1 y Boom2 (botalón1 y botalón2) tán asitiaos nel mástil. El sensor ultravioleta (UVS) ta na cubierta cimera y dientro del cuerpu del rover ta la unidá de control (ICU). El 21 d'agostu de 2012 unu de los mididores de velocidá del vientu integraos n'unu de los sensores Boom, dexó de funcionar, unviando datos erróneos. Usando l'otru sensor de velocidá de vientu integráu nel otru Boom del mástil y extrapolando datos del averiáu, puede siguise cola midida del vientu en Marte.
Una investigación posterior sobre les causes del fallu propón qu'una piedra proyeutada foi lo qu'estropió'l preséu mientres l'aterrizaxe sobre Marte.
Instrumentación pal ingresu, descensu y aterrizaxe (MEDLI)
L'oxetivu del módulu MEDLI ye midir la densidá de l'atmósfera esterior, según la temperatura y función del escudu térmicu de la sonda mientres el so ingresu a l'atmósfera marciana. Los datos llograos van ser utilizaos pa entender y describir meyor l'atmósfera marciana y afaer los marxes de diseñu y procedimientos d'entrada riquíos pa les sondes futures.
Sistema d'aterrizaxe
right|250px|thumb|Etapes del ingresu, descensu y aterrizaxe del MSL.
Utilizóse una téunica d'empuestu atmosféricu, que ye la mesma qu'utilizó'l Apolo 11 na so visita a la Lluna. La nave entró por empuestu balísticu al planeta. Depués, con retrocohetes, camudóse l'ángulu de trayeutoria modificóse la entrada atmosférica. Producióse entós una fuercia de sustentación pal empuestu final del vehículu que dexó controlar la direición de la nave y asina achicar la zona de descensu. Ye entós que se pasó a la etapa del paracaíes.
La última etapa de descensu empezó a los 1800 metros, a una velocidá de 300 quilómetros per hora. Encendiéronse los retrocohetes de la estructura del robot dempués de que'l sistema de navegación detectara qu'ésti se dixebró del paracaíes. Nun s'optó la téunica de les bolses d'aire utilizaes en 2004 con Spirit y Opportunity pos hubiera rebotado unos dos quilómetros, bien lloñe del llugar ideal que se planiara aterrizar. Pensar n'aterrizar con pates, como fixeron los astronautes na lluna, pero quedárase a un metro d'altor, lo que fixera difícil baxar d'ellí. Per otra parte les ramples metáliques o d'aire nun tuvieren llugar dientro de la nave espacial. Amás les pates pueden sofitase sobre roques o depresiones fondes y puede ser difícil salir depués d'ellí.
Buscóse entós l'alternativa innovadora del descensu con paracaíes y una grúa con retrocohetes. Esti sistema de descensu ye llamáu Skycrane. A los 23 metros d'altor la grúa baxó'l vehículu con cables lo que dexó aterrizar en terrenes accidentaos, coles ruedes yá nel terrén llistu pa movese.
Williamina Fleming
Williamina Paton Stevens Fleming, conocida como Williamina Fleming, foi una astrónoma d'Estaos Xuníos d'orixe escocés. Contratada primeramente como auxiliar nel observatoriu de Harvard y ensin formación específica n'astronomía, realizó numberosos descubrimientos de cuerpos estelares, contribuyendo decisivamente a la confección del Catálogu Estelar Henry Draper.
Semblanza
Mina Fleming asistió a la escuela pública de Dundee, y a los 14 años ayudó na enseñanza de los mozos actuando de maestra coles mesmes que recibía enseñanza como alumna por aciu el sistema pupil-teacher. En mayu de 1877, a la edá de 20 años, casóse con James Orr Fleming y al añu siguiente treslladar a Estaos Xuníos, asitiándose na ciudá de Boston, Massachusetts. Cuando quedó embarazada del so fíu Edward en 1879, el so home abandonar, viéndose obligada a atopar trabayu pa poder caltenese tantu ella como'l so fíu. thumb|left|Imaxe de la [[Nebulosa Cabeza de Caballu, afayada por Fleming]] Trabayó como emplegada del llar na casa d'Edward Charles Pickering, un famosu profesor d'astronomía, y direutor del Harvard College Observatory. Pickering taba atayáu col so asistente masculín, y declaró que la so asistenta podría desempeñar meyor el so trabayu. Ye asina qu'en 1881, Pickering ufiertó-y a Fleming un emplegu temporal nel observatoriu, pa faer xeres rutinaries d'oficina y dellos cálculos matemáticos, y llueu pasó a ser miembru permanente del personal d'investigación no que dempués se bautizó como les Ordenadores de Harvard. Poner al cargu de decenes de muyeres nueves, que fueron emplegaes pa faer cálculos matemáticos, procesu qu'anguaño faen los ordenadores, y dirixir con una disciplina implacable, siendo tarrecida y almirada a partes iguales. Amás, corrixó tolos orixinales de les publicaciones del observatoriu. Ayudó a ellaborar un sistema de asignación d'estrelles, que básicamente consistía n'asignar una lletra, que dependía de la cantidá del hidróxenu reparáu nel so espectru. Les estrelles clasificaes cola lletra A taben formaes por hidróxenu casi na so totalidá, les clasificaes cola lletra B conteníen menos hidróxenu, y asina socesivamente. Esti sistema sirviólu a Annie Jump Cannon como base de trabayu, que ameyoró pa desenvolver una clasificación basada na temperatura. Nos siguientes 30 años de la so vida, collaboró nel analís fotográficu d'espectros estelares.
Fleming contribuyó na confección del catálogu Henry Draper, y nun periodu de nueve años, catalogó más de 10,000 estrelles. Nesi tiempu tamién afayó 59 nebuloses gaseoses, 310 estrelles variables, y 10 noves. Tamién estableció los primeros estándares fotográficos de magnitú usaos pa midir el rellumu de les estrelles variables. En 1907, publicó un llistáu que contenía 222 estrelles variables qu'ella había descubiertu, y en 1910, afayó propiedaes de los espectros de les nanes blanques, estrelles bien trupes y bien calientes.
En 1888, Fleming afayó la Nebulosa Cabeza de Caballu. William Pickering, quien tomó la fotografía, especuló que naquel llugar había materia escuro oculta. Nos artículos y llibros siguientes Williamina Fleming nun apaez nos creitos, yá que John Dreyer, el principal encargáu d'arrexuntar información pal primera Catálogu Índiz, esanició'l so nome de la llista d'oxetos qu'afayaron, atribuyendo toles aportaciones a "Pickering". Sicasí, nel segundu Catálogu Índiz de 1908, Fleming recibió los creitos que-y correspondíen.
Morrió de Neumonía en Boston.
La Caseta (Morea)
La Caseta ye una casería de la parroquia de Morea nel conceyu asturianu d'Ayer.
Myiodynastes maculatus
Descripción
thumb|left|Vista de les partes inferiores. El bienteveo rayáu mide unos 22 cm de llargu y pesa 43 g. Tien un fuerte picu negru. La so cabeza ye parda con una llista pileal mariella oculta, llistes superciliares y bigoteras blanques y una banda escura que-y crucia los güeyos. Les partes cimeres del so cuerpu son pardes con vetes de color pardu escuru nel llombu. Tien el obispillo y los cantos llaterales de la cola castañu acolorataos. Los sos partes inferiores son blancu amarellentaes chiscaes con múltiples llistes negres. Dambos sexos tienen apariencia similar, pero los individuos inmaduros tienen de color pardu les partes negres de los adultos. La subespecie M. m. solitarius tien les llistes inferiores pardes en llugar de negres. Ye fácil alcontrar al bienteveo rayáu pola so alta llamada que suena sqiii-zip.
Distribución y hábitat
Esta especie cría dende l'este de Méxicu, por América Central y América del Sur hasta Bolivia y Arxentina, amás de Trinidá y Tobagu. La subespecie sureña M. m. solitarius migra a Venezuela y les Guayanes de marzu a setiembre, mientres el iviernu austral.
El bienteveo rayáu alcuéntrase nos marxes de los montes y los plantíos de cacáu.
Alimentación
El bienteveo rayáu nutrir d'un gran espectru alimenticiu, principalmente aliméntase d'inseutos, pero consume llagarteses y bayes. Posar en talayes altes dende onde salta p'atrapar inseutos en plenu vuelu o d'ente la vexetación. Les aves del sur que migren pel hibiernu inclúin una gran cantidá de frutos na so dieta, por casu los del algodoncillo (Alchornea glandulosa) que n'ocasiones consume en grandes cantidaes, y suelen arrincales mientres vuelen. Dacuando sigue a bandaes mistes mientres s'alimenten p'atrapar dende enriba les preses que se-yos escapen a les otres aves.
Seti I
Menmaatra Sethy, o Seti I, fíu de Ramsés I y Sitra, foi'l segundu faraón de la dinastía XIX; gobernó unos quince años, de c. 1294 a 1279 e.C.
Oríxenes
Nun se sabe enforma de la mocedá de Sethy I, mas sí sobre'l so reináu. Al convertise'l so padre en visir de Horemheb y más tarde en faraón, foi puestu asociáu al tronu, pero yá daquella yera d'edá madura. Nel so primer añu de gobiernu en solitariu, llanzar a la temeraria conquista de Palestina, Siria y Fenicia, que llograren la so independencia mientres el reináu d'Ajenatón o fueren conquistaes polos tarrecibles hitites, tradicionales enemigos d'Exiptu. Les campañes de Sethy pel sur d'estos territorios fueron un atayante ésitu, ensin igual dende los tiempos de Tutmosis III y Amenhotep II, pero nun s'atrevió a dir más al norte pola meyora del dominiu hitita.
Reináu
Al xubir al tronu, Sethy yá yera un padre de familia, y la so esposa de tola vida, To, foi xubida al rangu de gran esposa real. Quíxose ver tamién que Sethy I foi home de la escura Tanedyemy, una reina d'empiezos de la dinastía, de la que desconocemos la so filiación, pero que probablemente fuera la fía de Horemheb y el llazu d'unión ente les dinastíes XVIII y XIX.
Horemheb, Ramsés I y Sethy I debieron pacificar y reordenar Exiptu, siendo otra de les sos conquistes apoderar a los poderosos sacerdotes d'Amón, que tres el fin de la revolución de Ajenatón volvieren ser demasiáu poderosos. Un ésitu nesta batalla silenciosa foi'l torgar que los fíos heredaren el cargu. Coles mesmes, potencióse'l cultu a los demás dioses tradicionales (prohibiendo, poques gracies, mentar al dios Atón), especialmente'l dios Seth, de quien se fixo restaurar el so templu en Avaris. Foi precisamente so Sethy I cuando empezó la verdadera persecución escontra l'alcordanza de Ajenatón, y la so capital inconclusa, Ajetatón, empezó a ser baltada.
La dinastía XIX naciera como una verdadera familia de reis guerreros, d'un claru orixe militar. El socesor de Sethy, el futuru Ramsés II nun sería una esceición, y foi por cuenta de la inmensa fama que cobró esti faraón que la memoria de Sethy I llegónos, inmerecidamente, daqué menguada. Tamién la dinastía XIX, sobremanera nos sos empiezos, foi una casa real qu'impulsó grandes construcciones, y namái los reinaos relativamente curtios de Ramsés I y Sethy I torgaron que pudieren terminase colosales monumentos que más tarde s'axudicaría Ramsés II como propios.
Entierru
thumb|160px|Momia de Sethy I nel [[Muséu Exipciu d'El Cairu.]] Sethy I morrió escontra los 40 años, tres un reináu bien similar, inclusive en duración, al de Tutmosis I, en redol a 13-16 años. Asocedió-y el so fíu Ramsés II, col qu'estableciera una correxencia p'asegurar la socesión pacífica.
La tumba de Sethy (KV17) ye una de les más grandes del Valle de los Reis y una de les más belles. Foi afayada'l 16 d'ochobre de 1817 por Belzoni. El so sarcófagu, unu de los más formosos topaos n'Exiptu, alcuéntrase anguaño nel Sir John Soane Museum, en Londres.
Testimonios de la so dómina
Alzó templos y el so nome figura en dellos monumentos ya inscripciones:
thumb|280px|Templu de Sethy I en [[Abidos.]]
Kurt Waldheim
Kurt Waldheim foi un diplomáticu y políticu conservador austriacu, miembru del Partíu Popular Austriacu (ÖVP) y qu'enantes fuera un activu nazi, anque tres la 2ª Guerra Mundial intentar despintar. Foi secretariu xeneral de les Naciones Xuníes ente 1972 y 1981, y depués presidente d'Austria ente 1986 y 1992.
Inicio y carrera política
Nacíu en St. Andrä-Wördern cerca de Viena, Waldheim sirvió como oficial del exércitu alemán mientres la Segunda Guerra Mundial. En 1945, rindir a les fuercies britániques en Carintia. Acusáu al términu de la guerra de crímenes nazis, nunca foi condergáu al faltar pruebes.
Waldheim xunir al serviciu diplomáticu austriacu en 1945, dempués de terminar los sos estudios de derechu na Universidá de Viena. Exerció como primer secretariu de la delegación austriaca en París, y nel ministeriu de rellaciones esteriores en Viena ente 1951 y 1956. Esi añu foi nomáu como embaxador ante Canadá, retornando en 1960 al ministeriu, dempués de lo cual, convertir nel representante permanente d'Austria ante les Naciones Xuníes en 1964. A partir de 1968 foi ministru federal encargáu d'asuntos estranxeros sirviendo al Österreichische Volkspartei, volviendo en 1970 a representar a Austria.
En 1971 foi ganáu nes eleiciones pa presidente del so país, pero nesi añu consiguió ser escoyíu como'l socesor d'O Thant como secretariu xeneral de les Naciones Xuníes. Foi reelixíu en 1976 a pesar de cierta oposición. Al concluyir este, un vetu impuestu por China torgólu presentase pa un tercer mandatu, siendo reemplazáu por Javier Pérez de Cuéllar. Mientres foi secretariu xeneral, Waldheim abrió y dirixó múltiples conferencies internacionales auspiciadas pola ONX. Ente estes inclúyense la Tercer sesión de la Conferencia de Comerciu y desenvolvimientu de les Naciones Xuníes (Santiago, abril de 1972); la Conferencia de les Naciones Xuníes avera del Ambiente Humano (Estocolmu, xunu de 1972); la Tercer Conferencia de les Naciones Xuníes sobre la Llei del Mar (Caraques, xunu de 1974); la Conferencia sobre la Población Mundial (Bucuresti, agostu de 1974) y la Conferencia sobre l'Alimentación mundial (Roma, payares de 1974).
Presidencia d'Austria y l'Asuntu Waldheim
Mientres el so pasu pola presidencia (1986-1992) Waldheim y la so esposa fueron declaraos en distintos países como persones non prestoses. En 1987, fueron puestos nuna llista d'observación pa torgar el so ingresu a los Estaos Xuníos. Nos sos 6 años de gobiernu, Waldheim nun realizó munches visites a países estranxeros, salvu a la Ciudá del Vaticanu y a los países d'Oriente Mediu.
Por cuenta de el creciente discutiniu mundial, el gobiernu austriacu decidió consultar a un comité internacional d'historiadores pa esaminar la vida de Waldheim ente 1938 y 1945. Finalmente, el comité nun atopó evidencia que dexara arreyalo con crímenes de guerra, pero'l so reporte final declaró que Waldheim tenía de conocer más de lo que taba dispuestu a almitir.
Intereses
La so autobiografía, centrada principalmente na so xestión como secretariu xeneral de les Naciones Xuníes, publicar en 1985, col Títulu In the Eye of the Storm (Nel güeyu del furacán).
Waldheim y el presidente d'Estaos Xuníos Jimmy Carter prepararon dos talos discursos pa incluyir nel Discu d'oru de les Voyager. Esti discu anguaño ta nel espaciu esterior.
Park Si-yeon
Park Si-yeon (de nacencia Park mi-seon) ye una actriz surcoreana. Participó nel concursu Miss Corea 2000, usándolo como trampolín pa la so carrera na actuación, debutando como actriz en China mientres l'añu 2004, apaeciendo en papeles menores en dellos drames de la cadena CCTV. En 2005 foi llanzada nel so primer papel protagonista nel drama coreanu La mio Neña. Construyó'l so filmografía nos siguientes años, sobreponiéndose a les primeres crítiques sobre les sos habilidaes d'actuación y col tiempu ganó'l respetu como actriz en series de televisión como "La Dolce Vita", la Casa del Café y The Innocent Man, según nes películes The Fox Family, A Love y The Scent.
Primeros años
El mio-seon nació en Busan, Corea del Sur. Dixo sobre'l so niñez: "Cuando yo yera nuevu, yo solía ser tan cobarde que lloré cuando me dixeron que tenía que cantar en frente del mio pá nel Añu Nuevu Llunar. La mio ma terminó per unviar me a una academia de cantar, cola esperanza de que m'ayudar a consiguir superar la mio cobardura, pero lo estraño ye que yo nun podía cantar en frente de la mio ma, anque yá nun taba nerviosa al tar nel escenariu." En 1990, como estudiante de quintu grau ganó'l primer premiu del concursu de música infantil de la KBS.
Empezó a asistir a la universidá nos Estaos xuníos en 1998, na llicenciatura en periodismu de la Universidá de Long Island. Nel añu 2000, tomóse un permisu d'ausencia de la escuela y entró nel concursu de guapura rexonal Miss Seúl, allugándose tercer, siguíu del concursu Miss Corea.
Carrera
A pesar de que los sos padres opunxéronse primeramente a la so carrera d'actuación, Park tomó les sos semeyes de perfil y foi a delles axencies de talentu. Les sos semeyes de perfil col tiempu fueron apurríes a una axencia china y tres delles audiciones, debutó como actriz en China. Utilizando'l nome artísticu de Park Si-yeon, apaeció en pequeños papeles en tres drames de CCTV, y tamién consiguió un contratu de publicidá cola compañía de cosméticos Enprani.
En 2005 realizó'l so debú como actriz nel so país natal, Corea del Sur, col drama de la SBS La mio Neña, na que recibió males crítiques por unanimidá. Pero siguió participando en más drames y debutando nel cine nel 2006 cola peculiar comedia d'horror musical La Familia Fox; y adulces la so actuación amosó un marcáu ameyoramientu. N'entamos constantemente lluchando para memorizar les sos llinies, Park almitió que se fixo más relaxada nel so acercamientu a l'actuación, y qu'agora ye capaz de "sentir" meyor a los sos personaxes. Fízose conocida por interpretar a la muyer que conducía a los homes a la so destrucción y la desgracia na película de gansters A Love, onde'l personaxe del amigu de Park va a la cárcel dempués de defendela, Nel drama de la MBC La Dolce Vita, ella dio-y vida a una alma solitaria, na película asonsaña d'espíes Dachimawa Lee foi una sexy axente, y nel drama de la KBS The Slingshot, sacrifícase y conviértese en posesión del enemigu del so noviu en cuenta de la llibertá d'este. Park sonriendo dixo: "A mi, personalmente, nun me gusten les femme fatales. Los homes tienen de ser feliz xunto a la so muyer, non infelices."
Darréu nun Drama Especial interpretó a una emplegada de llibrería, que se namora d'un home casáu en Rede Candy. A pesar de la dificultá de tomar parte nun drama d'un capítulu, Park tomó'l personaxe con devotu enfotu na guionista Noh Hee-kyung, de la cual ye una gran fan. "Sentí que tenía que tar en tou lo qu'ella escriba."
En 2009 xunir al show de variedaes Family Outing, nel cual participaben comediantes y artistes ocupándose de los distintos aspeutos de la vida rural. Pero Park tuvo qu'abandonar el show dempués de solu seis meses por cuenta de una recurrente mancadura que sufrió mientres el rodaxe d'un proyeutu anterior.
La serie Coffee House foi un cambéu bien afortunáu pa ella; dempués de tomar principalmente personaxes serios y escuros, Park dixo qu'ella tuviera "morriendo por tar nuna comedia romántica." Describiendo a Park como "bien bona" el direutor Pyo Min-soo, dixo qu'incorporaron la so verdadera personalidá na escritura del so personaxe: una brillosa, allegre, y cuidadosa muyer profesional que, coles mesmes, ye trabayadora, sincera y confiada. Park dixo: "Honestamente, esta ye la primer vegada que'l trabayu foi tan risonderu."
En 2010 participó nel procesu creativu de la marca estauxunidense de moda TOUCH diseñando la linea pa celebridaes. La "llinia celebridá " qu'ella remanaba incluyía les marques Tulle, Line & Dot, 213 y MK2K.
Pa la Navidá de 2011, ocho actores y actrices, incluyéndola, de l'axencia Didim531 (entós conocida como Eyagi Entertainment) grabaron un cantar ensin ayuda de cantantes profesionales ente ellos Park Si hoo, Jo Yeo-jeong y Nam Gyu-ri. La pista, titulada "Winter Story," ye una allegre melodía basada nes emociones que surden ante una confesión d'amor que se fai mientres l'iviernu.Foi llanzada a la venta en llinia'l 5 d'avientu de 2011, y toles ganancies de les ventes del cantar fueron donaes a la caridá.
Dempués de dar a lluz y ser acusada d'usar propofol en 2013, volvió a la televisión col drama de cable The Greatest Marriage(2014), nel que'l so personaxe llucha pa permediar sola la maternidá y una esitosa carrera como presentadora.
Vida personal
El 19 de payares de 2011 nel Hotel Hyatt Seoul, Park casóse con Park Sang-hun, un emplegáu d'oficina nuna empresa pequeña. Dio a lluz a la so primer fía, el 24 de setiembre de 2013. La so segunda fía nació'l 14 de payares de 2015. A principios de 2013, Park foi una de los famosos investigada, y darréu, acusada d'usu illegal de propofol; la so axencia negó les acusaciones, diciendo qu'ella tomó la droga por razones médiques dempués de que se mancó'l llombu faciendo escenes d'aición de les películes Marine Boy y Dachimawa Lee. Mientres el xuiciu, el so médicu testificó que tuviera tomando la melecina pal tratamientu d'Osteonecrosis na cabeza del fémur. N'ochobre de 2013, el Tribunal Central del Distritu de Seúl la encuentró culpable de tomar propofol, y foi condergada a ocho meses de prisión, Suspensión de la pena suspendida por dos años.
Kanatu de Kazán
thumb|230px|Mapa del kanato de Kazán en 1540. El Kanato de Kazán (en tártaru: Qazan xanlığı; en rusu: Казанское ханство) (1438-1552) foi un estáu tártaru asitiáu nel territoriu de l'antigua Bulgaria del Volga con capital en Kazán. Entendía les actuales repúbliques ruses de Tatarstan, Mari El, Chuvasia, Mordovia, y parte de les d'Udmurtia y Baskortostán.
Foi fundáu pol kan Ulugh Muhammad en 1437 o 38 como la Horda d'Oru, qu'acabaría desintegrada. Una teoría alternativa suxure que, a finales del sieglu XIV o principios del XV, los antiguos territorios de Bulgaria del Volga (Kazán Ulús o Ducáu de Kazán dientro de la Horda d'Oru) consiguieron esfrutar d'una relativa independencia. El principáu yera autónomu y yera gobernáu por una dinastía búlgara. Ulugh Muhammad usurpó'l tronu con ayuda de la nobleza local. Hai signos de que la tresferencia de poder remató sol mandatu del fíu de Mohammed, Mahmud, en 1445.
Kanes de Kazán
Los gobernantes del kanato de Kazán fueron (la llista nun ta completa):
La Conforcá
La Conforcá ye una aldea de la parroquia de Morea nel conceyu asturianu d'Ayer.
Sevilla Fútbol Club
El Sevilla Fútbol Club ye un club de fútbol español entamáu como sociedá anónima deportiva. Tien la so sede en Sevilla, capital de la comunidá autónoma d'Andalucía, y anguaño xuega na Foi fundáu'l 25 de xineru de 1890  y el so primer presidente foi'l vice-cónsul británicu Edward Farquharson Johnston. Darréu foi inscritu nel rexistru d'asociaciones el 14 d'ochobre de 1905, siendo'l so presidente'l xerezanu José Luis Gallegos Arnosa.
L'Estadiu Ramón Sánchez-Pizjuán, propiedá del club, ye l'escenariu qu'utiliza l'equipu pa xugar los sos partíos oficiales como llocal. Ta asitiáu nel barriu de Nervión y debe el so nome al que fuera presidente mientres diecisiete años. Tien capacidá pa 42 714 espectadores.
Cuenta na so palmarés con dellos trofeos y títulos que lu converten nel equipu con más títulos rexonales, nacionales ya internacionales de Sevilla y de toa Andalucía. Foi campeón de Lliga una temporada y subcampeón cuatro vegaes; ganó cinco Copes del Rei, cinco Copes de la UEFA (trés d'elles como Europa League), una Supercopa d'España y una Supercopa d'Europa. Militó 73 temporaes en Primer División y 13 en Segunda. El Sevilla F. C. ta allugáu na sesta posición de la clasificación histórica de la Lliga Española de Fútbol. Foi designáu pola Federación Internacional d'Historia y Estadística de Fútbol como'l meyor club del mundu en 2006 y 2007.
La entidá apurrió a la dellos xugadores a lo llargo de la so historia, empezando con Spencer en 1922 y pasando ente otros por Jesús Navas, quien formó parte del conxuntu que se proclamó en 2010 campeón del mundu y en 2012 campeón d'Europa xunto a Álvaro Negredo; tamién apurrió xugadores de sonadía a seleiciones d'otros países. Cuenta con diversos equipos en categoríes inferiores, como'l Sevilla Atlético, fundáu en 1950 y qu'anguaño xuega en Segunda División.
En 2005 celebró'l centenariu de la so fundación (En 2005 nun se conocíen los fechos de 1890 y considerábase la fecha de fundación del club en 1905) con gran cantidá d'actos sociales y deportivos, habiendo quedáu ente los más populares l'Himnu del Centenariu, la bandera y logo diseñaos pal aniversariu o la portada especial de la Feria d'Abril de dichu añu, según la concesión de la Medaya d'Andalucía.
Caltién una histórica rivalidá col otru equipu profesional de la ciudá, el Real Betis Balompié, col que s'enfrenta nel conocíu derbi sevillanu.
Los entamos del football sevillanu
thumb|120px|Carta publicada nel diariu "La Provincia", el 28 de febreru de 1890 col anunciu p'apostar un partíu ente'l Sevilla Football Club y l'Huelva Recreation Club. La práutica del fútbol foi introducida en Sevilla a finales del sieglu XIX pola nutrida colonia británica de la ciudá, compuesta por propietarios o xestores d'empreses manufactureras ellí aniciaes. Nel añu 1890, aprovechando la tradición de la Nueche de Burns, que se celebra cada 25 de xineru, un grupu de británicos y españoles decidió fundar un club que cumpliera les regles de la Football Association, al llevar el nome de la ciudá na qu'aniciaben los fundadores (Sevilla), al indicar que'l club va prauticar el football y non el rugby (Football Club) y al quedar los principales cargos del club consensuar y escoyer na mesma xunta.
thumb|left|Edward Farquharson Johnston, primer presidente del Sevilla Football Club.|160px El primer presidente del Sevilla Football Club foi Edward Farquharson Johnston, el vice-cónsul británicu na ciudá; el primer secretariu foi Isaías White Méndez,  sevillanu aniciáu na cai Bailén, nᵘ 41 (primer see social y alministrativa del club) y el primer capitán del club foi Hugo MacColl,  un comerciante escocés, quien amás d'exercer los llabores propios de capitán, tuvo provistu al Sevilla Football Club de balones y camisetes nos sos empiezos, al traviés de la naviera MacAndrews.
Pasáu un mes de la fundación del club, el secretariu Isaías White convidó por aciu carta escrita al secretariu del Huelva Recreation Club, Y. W. Palin, a apostar un alcuentru de football en Sevilla. El partíu xugó'l día 8 de marzu de 1890 na Sociedá de Carreres de Caballos (Devesa de Tablada) a les 16:45 hores, siendo ésti'l primer partíu oficial apostáu n'España, al ser el primeru apostáu por dos equipos debidamente constituyíos. El partíu arbitrar el Sr. Johnston y concluyó con una victoria sevillista por 2 goles a 0, con goles de Ritson y el "payasu" Yugles. Guardaron el partíu unes 150 persones y xugóse con un tiempu lluviosu.
El Sevilla Football Club siguió xugando al fútbol nos años siguientes con equipos formaos por ingleses, alemanes y españoles, y pasu ente pasu el club foi tomando un enclín al aumentu de los españoles ente les files sevillistes, frente al amenorgamientu d'estranxeros. Foi especialmente sonora la incorporación en 1896 de Luis Moliní, un inxenieru que foi treslladáu a Sevilla pa trabayar nel puertu y que recalara nes files del Sevilla Football Club dempués de tar l'Huelva Recreation Club.
Cola entrada del nuevu sieglu XX llegó'l relevu xeneracional y la vida de club siguió tantu no deportivo como no social, xugando partíos pela redolada de la fábrica de la Trinidá y sofitáu pol Club Mercantil ya Industrial de Sevilla.
En 1902, el Real Madrid convocó a tolos equipos españoles pa xugar un tornéu n'honor a la mayoría d'edá d'Alfonsu XIII y la so xura como Rei d'España, llamáu Copa de la Coronación (precursor de la Copa d'España, actual Copa del Rei), dictaminando que los equipos que participaren nella teníen que tar debidamente inscritos nel rexistru d'asociaciones. Esto provocó que se fundaren nuevos clubes y que los que yá esistíen animar a inscribise. Al igual que'l Sevilla Football Club, equipos como'l Football Club Barcelona o'l Huelva Recreation Club ver na necesidá de redactar unos primeros estatutos del club pa la so posterior inscripción. El club catalán foi fundáu en 1899, los sos primeros estatutos fueron redactaos en 1902 y rexístrense en 1903. Los onubenses tienen el so orixe en 1889, y redactaron los sos estatutos ya inscribiéronse el mesmu añu, 1903. El Sevilla, pela so parte, fundar en 1890, redactó los sos primeros estatutos en 1904 foi inscritu en 1905.
thumb|Detalle de la Guía Oficial del Comerciu y de la Industria de [[Provincia de Sevilla|Sevilla y la so Provincia, 1905.]]
Rexistru, relevu xeneracional y presentación a la sociedá sevillana
Los estatutos del Sevilla Fútbol Club fueron aprobaos pol gobernador civil de Sevilla'l 14 d'ochobre de 1905, como culminación d'un procesu previu nel que se llevaron a cabo reunión y asamblees. La primera direutiva componer José Luis Gallegos, presidente; Manuel Jiménez de Llión, secretariu y tesoreru; Juan Mejías, Samuel Hammick, Manuel Zapata Castañeda y Charles Langdon, como vocales. La secretaría del club instalar na casa del secretariu tesoreru, na cai Teodosio nᵘ 14.
A otru día de l'aprobación de los estatutos, la xunta direutiva axuntar nel Pasaxe d'Oriente (un conocíu restorán de la dómina) nuna cena na que José Luis Gallegos pronunció un discursu que contenía la frase que terminó convirtiéndose n'emblema del Sevilla Fútbol Club:
Dempués del festexu, llevantóse acta nuna servilleta, roblando tolos asistentes (incluyíos los camareros) onde se dicía lo siguiente:
thumb|left|José Luis Gallegos, presidente del Sevilla Foot-ball Club nel momentu de los sos primeros estatutos.|200pxLos periódicos llocales que recoyeron esti sucesu, como'l Diariu de Sevilla, dan constancia de que "diba tiempu que los mozos queríen entamase en regla". La sede social y l'empresa loxística siguieron siendo les mesmes que les del sieglu pasáu: El Club Mercantil ya Industrial de Sevilla y la naviera MacAndrews. Ye de resaltar que les primeres provisiones de camisetes pal club proveníen de la ciudá de Sunderland, y más concretamente, del Sunderland AFC, por cuenta de la estrecha rellación que teníen el Sr. Johnston y el Sr. MacColl cola ciudá. Por cuenta de esto, les primeres camisetes del Sevilla Fútbol Club fueron alternándose ente la blanca llisa a la de rayes coloraes y blanques. Anque les obligaciones llaborales del primer presidente y el primer capitán del club obligáben-yos a tar fuera de la ciudá, siguieron collaborando cola entidá arbitrando partíos en 1906 y ayudando al club cola naviera MacAndrews.
El segundu equipu fundáu en Sevilla del cual tiense constancia llamábase Sevilla Balompié (nun principiu llamáu España Balompié), que foi creáu en 1908 y taba formáu mayoritariamente por fíos de militares con plaza en Sevilla, estudiantes de la Escuela Politéunica. En 1909 apruz un tercer equipu na ciudá, el Betis Foot-ball Club. En 1914, el políticu lliberal Pedro Rodríguez d'Aborboyar y Serrano, diputáu pol distritu de Cazalla de la Sierra, llogró'l títulu de Real pal Betis Foot-ball Club. Esi mesmu añu'l Sevilla Balompié y el nuevu Real Betis Foot-ball Club xunir de forma definitiva dando llugar al Real Betis Balompié, siendo a lo llargo de la historia'l mayor rival que tuvo'l Sevilla Fútbol Club na ciudá. thumb|Primer escudu del Sevilla Fútbol Club diseñáu por Juan Lafita en 1908 bordáu na camiseta d'un xugador. Muséu del Sevilla Fútbol Club. Mientres los sos primeros años d'esistencia como club inscritu apostáronse partíos benéficos contra equipos de marinos británicos fondiaos nel puertu de Sevilla. El campu de fútbol onde na mayoría de los casos xugábase como llocal siguió siendo la Devesa de Tablada, por casu dellos alcuentros importantes, como'l partíu benéficu del 30 de xineru de 1909 contra'l Recreativo de Huelva, n'ocasión del terremotu acaecíu en Messina el mes anterior. En 1910 los equipos andaluces de la dómina empezaron a xugar torneos más o menos oficiales. A una Copa d'Andalucía oficiosa, xunióse la Copa Conceyu de Sevilla.
En 1912, una comisión de los clubes andaluces más importantes (Recreativo de Huelva, Sevilla Balompié, Betis Foot-ball Club y Sevilla Foot-ball Club) tuvo la so primer xunta pa la creación d'una asociación de clubes, ensin ésitu. El procesu nun remató hasta 1915 cuando se constituyó la Federación Sur, que tomaba Andalucía, Estremadura, Canaries y los territorios y posesiones españoles nel norte d'África, antecedente de la Federación Andaluza de Fútbol.
El 1 de xineru de 1913 inauguróse'l so nuevu estadiu, el campu del Mercantil, nos terrenes municipales del Prau de San Sebastián, que la so cesión pa campu sevillista consiguiera del Conceyu'l presidente del club. L'estadiu debía'l so nome al topase allugáu tres la caseta del Círculu Mercantil.
thumb|left|José María Miró Trepat, presidente del Sevilla Foot-ball Club dende 1912 hasta 1914.|100pxEl 21 d'ochobre de 1918 camudar de nuevu de see, pasando al llamáu Estadiu Reina Victoria, na actual Avenida de la Palmera (orixinalmente llamada Avenida de la Reina Victoria Eugenia). Nél apostaríase'l primer partíu de la seleición española n'Andalucía, en 1923.