cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Montes Altái
Xeografía
Nel este y nel sureste ta'l Changajn Nuruu, yá en Mongolia Central. El so mayor altor ye Otgon Tenguer Uul (4.031 m). Nos Altái centrales, los montes Sailughem son desaxeradamente serrapatosos y pocu accesibles. Nesti sector allúgase la más altu cume del cordal, el monte Beluja, que les sos dos puntes algamen los 4.506 y los 4.440 m, respeutivamente, y les cualos dan orixe a dellos glaciares. Acá tamién s'atopa'l Kuitun (3.660 m) y otros picos menores. Amás esisten dellos pandos de baxu altor (como aquella onde se emplaza Tomsk) y el valle del ríu Katún, que xunto al ríu Biya formen el ríu Obi. Dende estos valles, cubiertos de praos alpinos, aníciense los más bellos paisaxes del macizu d'Altái, al oldear el verdor de la vexetación colos cumes de los montes y los sos glaciares. Les partes medies y baxes del valle de Bujtarmá fueron colonizaes dende'l sieglu XVIII por llabradores rusos y protestantes ortodoxos, quien crearon ellí una república llibre en territoriu chinu; y entós que esta parte del valle fuera amestada per Rusia en 1869, foi rápido recolonizada. Nes cercaníes del llagu Telétskoye habita'l pueblu telengit. Escontra l'este, el macizu d'Altái dixebra la cuenca de Kobdo nel norte de la cuenca del Irtysh pel sur, aumentando l'altitú del sistema montascosu dende la depresión de Dzungaria, pero mengua nel norte por una rimada relativamente corta escontra'l pandu del noroeste de Mongolia. Tres el 94º Y, el cordal sigue por una serie doble de cadenes montascoses, toles cualos presenten carauterístiques oroxéniques menos bultables y son considerablemente más baxes les sos elevaciones. Estes cuestes y pindies son habitaes principalmente por nómades kirguizes.
Sitiu patrimonial
Una vasta área de 16.175 km² -les reserves naturales de Altái y Kutún, el llagu Telétskoye, el monte Beluja y el pandu de Ukok- entienden un Patrimoniu de la Humanidá de la Unesco llamáu Montes Doraos de Altái. Tal como la UNESCO señaló na so descripción del sitiu, "la rexón representa la secuencia más completa de zones altitudinales de vexetación na Siberia central, dende estepes a vexetación típicamente alpina". Al faer esta declaración, la UNESCO llamá a los rusos a esmolecese de la preservación de los mamíferos en peligru en Altái, como'l lleopardu de les nieves y el argali de Altái (especie d'oveya selvaxe). Esti llugar ye amás el llugar d'orixe d'una raza de caballos, el caballu Altái.
Parmilieu
Parmilieu ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Montes Altái
Xeoloxía
El Altái siberianu representa la rexón más afeutada nel hemisferiu Norte pol choque teutónica d'India n'Asia. Enormes sistemes de falles traviesen l'área, como la falla de Kurái y la de Tashanta. Estos sistemes son típicos "emburries" de les falles en forma de movimientos horizontales, dalgunes de les cualos tán tectónicamente actives. Los tipos de roques presentes nel macizu d'Altái correspuenden a granitu y roques metamórfiques, dalgunes de les cualos álcense en considerables dimensiones cerca de les zones de falles.
Parmilieu
Tien una población de y una superficie de  km².
Montes Altái
Xeoloxía
Tocantes a la minería, na parte occidental de Altái puede atopase volframio, y otros minerales como'l asbesto, el fierro y el mercuriu.
Actividá sísmica
El 27 de setiembre de 2003 un gran terremotu de magnitú 7,3 sobrevieno na cuenca de Chuya, al sur de la rexón de los Altái. L'actividá sísmica ye, sicasí, de raru escurrimientu. Dichu terremotu y los sos retruques afararon abondo la rexón, causando daños per cerca de 10,6 millones de dólares y destruyó l'aldega de Beltir.
Gélannes
Gélannes ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Takaya Kawanabe
Takaya Kawanabe (川辺 隆弥, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Década del 1890
La Década del 1890 foi la que trescurrió ente'l 1 de xineru de 1890 y el 31 d'avientu de 1899.
Le Péage-de-Roussillon
Le Péage-de-Roussillon ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Handbook of the Bromeliaceae
Handbook of the Bromeliaceae (embrivíu Handb. Bromel.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu inglés John Gilbert Baker y espublizáu en Londres nel añu 1889.
Tinamotis ingoufi
Tinamotis ingoufi, ye un miembru del grupu d'aves de la familia de les tinamúes. Esta especie ye nativa del sureste de Suramérica
Taxonomía
Tolos tinamúes son de la familia Tinamidae. A diferencia d'otros rátidas, perdices pueden volar, anque, polo xeneral, nun son grandes voladores. Toles rátidas evolucionaron dende la prehistoria de vuelu d'aves, perdices y son los más cercanos que viven en rellación d'estes aves.
Descripción
Esta especie tien aproximao 35 cm. d'altor. Los sos partes cimeros son de color gris enllordiáu a negru, el so gargüelu ye de color blancu y el so banduyu ye canela.
Hábitat
La Quiula Patagónica habita en pacionales templaos d'altitú d'ente 200 a 800 m. Tamién-y la puede atópase na sabanes y carbes.
Distribución
El so área de ditribución toma dende'l sur de Chile al suroeste d'Arxentina.
Handbook of the British Flora
Handbook of the British Flora (embrivíu Handb. Brit. Fl.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu, pteridólogu y micólogu inglés George Bentham y espublizáu nel añu 1858 con tres ediciones más hasta 1865.
Le Passage (Isère)
Le Passage ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Tinamotis pentlandii
La kiula andina (Tinamotis pentlandii) ye una especie d'ave tinamiforme de la familia Tinamidae.
El nome binomial conmemora al científicu Joseph Barclay Pentland naturalista irlandés (1797-1873). La kiula andina apaeció nuna estampilla Arxentina.
Distribución xeográfica
Esta especie alcuéntrase n'América del Sur occidental, específicamente alcuéntrase n'Arxentina, Chile, Bolivia y Perú.
Habia fuscicauda
Habia fuscicauda ye una especie d'ave paseriforme qu'habita en montes tropicales dende Méxicu hasta Colombia. El so xéneru, Habia, foi tradicionalmente asitiáu polos ornitólogos dientro de la familia Thraupidae, anque esisten investigaciones que paecen rellacionalo más con Cardinalidae.
Descripción
Ye una ave con marcáu dimorfismu sexual, abondo paecida a H. rubica y n'ocasiones dambes especies son difíciles de ser estremaes a güeyu pol güeyu humanu. Ye sicasí llixeramente más pequeña, ente 17 y 20 cm de llargor. El machu ye de plumaxe coloráu escuru. Tien na corona un parche coloráu brillante, pero non bien conspicuo. El gargüelu y el pechu tamién son coloraos brillantes, éstos sí abondo evidentes.
La fema ye parda, tendiendo al ocre escontra les partes ventrales, y mariella el gargüelu. Nun tien el característicu parche coloráu del machu na corona.
Dambos sexos tienen les pates pardes y el picu y los güeyos negros.
La so voz ye similar a la d'un malvís.
Jammerbugt
Jammerbugt ye una badea nel norte de Dinamarca, que forma parte del Skagerrak.
Habia fuscicauda
Distribución y hábitat
Habiten el sotobosque de selves altes y caducifolies; tamién en ecotonos, vexetación secundaria y cultivares, dende'l nivel del mar hasta los 800 m snm. El so llende norte ye'l nordeste de Méxicu (Tamaulipas). Dende ende distribúyese a tou lo llargo de l'aguada del Golfu. Pola aguada del Pacíficu la so distribución empecipia en Chiapas, nel sur de Méxicu. N'América Central distribuyir en tierres baxes de dambes aguaes, hasta algamar el so llende sur nel norte de Colombia.
Jammerbugt
Tien una llinia costera en forma d'arcu de más de 100 km. La badea ta delimitada pol cantil Bulbjerg nel suroeste y la llocalidá de Hirtshals nel nordeste. La mayor parte de la mariña ye cambiante. Partir nortesobremanera la zona cercana a Lønstrup amuesa una erosión constante de la so mariña, a pesar de que s'establecieron proteiciones pa evitala. Otra manera, la parte al sur de Løkken tien zones estables o inclusive en procesu d'espansión. La badea ye rica en recursos pesqueros. El turismu a lo llargo de la mariña ye otra actividá importante.
Habia fuscicauda
Alimentación
Aliméntase d'inseutos y frutos carnosos, y suelen acompañar a les columnes de formigues. Lleguen a formar grupos alimenticios de dellos individuos.
Jammerbugt
El so nome significa «badea de les desgracies», por cuenta de los numberosos naufraxos que se rexistraben. La badea da-y nome al conceyu de Jammerbugt.
Habia fuscicauda
Reproducción
Constrúin un nial pocu ellaboráu na bifurcación d'una caña o sobre un arbustu, a altores ente 1 y 3 m. La fema pon dos o tres güevos blancos ente abril y xunu.
Jammerbugt
El Bulbjerg mientres la marea baxa.|thumb|left|300px
Les Grandes-Chapelles
Les Grandes-Chapelles ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
José María Íñigo
José María Íñigo Gómez foi un periodista, llocutor, actor, escritor y presentador de televisión español.
Biografía profesional
Los sos primeros contautos col mundu de la comunicación fueron na so tierra natal, al ser contratáu por Radio Bilbao y darréu pola cadena COPE. Nesa dómina empieza a escribir en La Gaceta del Norte. Con 18 años yá trabaya nel Serviciu de Reportaxes Especiales de l'Axencia EFE.
Etapa radiofónica
Pocu dempués treslládase a Londres, dende onde collabora con dellos programes musicales de la Cadena SER. Al so regresu a España, instálase en Madrid, y collabora colos programes El Musiquero, El Gran Musical y Los 40 Principales.
Coles mesmes, escribe pa distintes publicaciones sobro música y otres temes d'actualidá como Mundo Nuevo y El Musiquero.
Yera collaborador habitual del programa de Radio Nacional d'España No es un día cualquiera.
Primeros años en televisión
El so debú en TVE foi en 1968 nel programa de Pedro Olea, codirixíu por Iván Zulueta, Último Grito, un espaciu que pretendía amosar los enclinos artísticos y musicales más destacaos nel momentu. Más llueu diba presentar el programa musical Ritmo 70, baxo realización de Pilar Miró.
Años d'ésitu en TVE
En 1970 estrenaba na, daquella, canal UHF el programa d'Estudio abierto d'entrevistes, reportaxes y variedaes, que cuando pase a la primer cadena en 1972 llanzólu definitivamente al estrellalgu televisivu y nel que consagró la so imaxe afatada con unos enormes mostachos. El programa foi emitíu hasta 1974 y, nuna segunda etapa, ente 1983 y 1985.
A Estudio abierto, siguieron otros programes, de corte similar nos qu'Iñigo alternaba la presentación d'actuaciones musicales coles entrevistes a personaxes famosos o a ciudadanos desconocíos para'l gran públicu, pero con coses interesaes que cuntar o amosar como Uri Geller, el mentalista. Toos esos espacios convertir n'unu de les cares más populares n'España mientres los años setenta: Direutísimo, Esta noche…fiesta, Fantástico.
Géraudot
Géraudot ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
José María Íñigo
Años d'ésitu en TVE
Tres la llegada de les televisiones privaes, y tres unos años de silenciu, José María Íñigo volvió ponese delantre d'una cámara, acompañando a otra veterana del mediu, Laura Valenzuela nel programa Las mañanas de Telecinco (1993-1994). De magar, dexóse ver en distintos programes de cadenes públiques y privaes en presentación d'espacios de variedaes, concursos o inclusive reality shows. Coles mesmes, y dende 2000 collaboraba nel programa de Radio Nacional de España No es un día cualquiera.
Tamién participó nel programa de Televisión Española Las mañanas de La 1, con Mariló Montero.
Géraudot
Tien una población de y una superficie de  km².
José María Íñigo
Años d'ésitu en TVE
Ye de destacar tamién la so revista de turismu y viaxes Ganas de viajar.
El 15 de xunu de 2011 foi nomáu Padrín del Club Exxpopress de Periodistes de Galicia.
Eurovisión
Dende 2011 y hasta 2017 foi l'encargáu por Televisión Española de comentar el Festival d'Eurovisión, tanto pa la final como pa dalguna de les semifinales.
Fallecimientu
El 5 de mayu de 2018 la periodista de RNE Pepa Fernández dio a conocer la noticia del so fallecimientu n'arrincando No es un día cualquiera, programa que dirixe y del cual José María Íñigo yera collaborador habitual. Morrió de cáncer (lluchó mientres dos años contra esta enfermedá), dormíu como él quería.
Vida personal
Nació en Bilbao, na cai de los doctores Carmelo y Gil númberu 4, siendo fíu de Daniel Íñigo y de Felisa Gómez. Casóse en 1970, na capiya del Santu Cristu d'El Pardo, cola pintora y diseñadora de moda brasilana Josette Nahmias, cola que tuvo dos fíos. En segundes nupcies, casóse'l 17 d'avientu de 1984 nel Rexistru Civil de Barcelona con María del Pilar Piniella Merín, cola que tamién tuvo otros dos fíos.
Publicaciones
Publicó más de venti llibros, ente los que figuren La bomba Esther Vilar, Música pop, música folk, Enciclopedia de la música 1900-1970, Estudio Abierto, Mundo Fantástico, Ahora hablo yo (2004), Cuando éramos jóvenes (2004), 100 españoles y el príncipe (2010), La tele que fuimos (2013), y ente 1998 y 2013, dellos llibros de viaxes per España en collaboración con Antonio Aradillas.
Amás editó y dirixó les revistes Viajes y Vacaciones, Vinos y Restauración, Hoteles del siglo XXI y Lo Mejor de Madrid.
José Bernardo de la Meana
José Bernardo de la Meana foi un escultor y arquiteutu asturianu. Representante del últimu barrocu español. La so vida tuvo dedicada, yá nos últimos cuarenta años de la so carrera artística, a la Catedral d'Uviéu exerciendo como Maestru Mayor de la mesma.
Biografía
José nació n'Uviéu y foi bautizáu na Ilesia de San Xuan el Real. Nun se sabe si tuvo formación na Real Academia de San Fernando de Madrid. Aunque se conoz que'l so primer mentor foi Toribio de Nava. Ye posible que demientres la estancia n'Uviéu de Pedro de Ribera, tuviera dalgún contautu artísticu con él (en 1739, cuando José tien la edá de venticuatro años). En los contratos realizaos, figura como escultor y arquiteutu. Como arquiteutu fai obres na torre de la catedral, o el enllosáu de la plazuela (del Palaciu). Como escultor realiza numberosos retablos y imáxenes, ente ellos el de la Capiella de los Dolores de Grau.
Pellafol
Pellafol ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
15 de xunetu
Abreviatures
° : fecha de nacencia
Handbook of the Irideae
Handbook of the Irideae (embrivíu Handb. Irid.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu inglés John Gilbert Baker y espublizáu nel añu 1892 en Londres y Nueva York.
Charles Michael Davis
Charles Michael Davis ye un actor y modelu d'Estaos Xuníos nacíu en Dayton, Ohio. Ye de descendencia afroamericana y filipina. El so padre ye de Kentucky y la so madre ye de Manila, Filipines. Ye meyor conocíu pol so personaxe Kwan Kirkland na serie de televisión The Game, como tamién pol so personaxe Liam Lupo na serie Switched at Birth.
Carrera
Charles empezó la so carrera na axencia Actores, Modelos y Talentos pa Cristu (AMTC). Charles fixo anuncios pa Nike y Foot Locker.
Charles apaeció en series de televisión como That's So Raven, Switched at Birth y Grey's Anatomy. En 2011, consiguió un papel na serie The Game como Kwan Kirkland un quarterback de los San Diego Sabers.
En febreru de 2013, anuncióse que Charles apaecería na serie de CW, The Originals. La serie ye un spin off de The Vampire Diaries, centráu na familia Orixinal que vuelve a Nueva Orleans, onde'l personaxe de Charles (un vampiru llamáu Marcel) manda.
Atenéu Obreru de Xixón
L'Atenéu Obreru de Xixón ye una entidá cultural asturiana fundada en 1881 en Xixón col oxetivu d'espardir la cultura y la enseñanza.
La so mayor espansión foi a principios del sieglu XX. Asina, en 1904 abrió la so biblioteca, que llegó a tener cerca de 15.000 volúmenes. Tamién abrió sucursales nos barrios de La Calzada, El Llanu y La Guía. Esta bona dómina finó en 1937 por culpa de la Guerra Civil, que motivó que-yos incautaren los bienes y pesllaren l'asociación.
Ugíjar
Demografía
El conceyu, que tien una superficie de 66,96 km², cuenta según el padrón municipal pa del INE con  habitantes y una densidá de  hab./km².
Mildred Natwick
Mildred Natwick foi una actriz d'Estaos Xuníos.
Ugíjar
Demografía
Ente 1920 y 1930, mengua'l términu del conceyu porque independiza a Cherín.
Mildred Natwick
Carrera
Nació en Baltimore, Maryland. En graduándose de Bennett College, Mildred Natwick participó en numberoses obres de teatro enantes de la so primer producción de Broadway, Carrie Nation.
Ugíjar
Demografía
Ente 1970 y 1981, crez el términu del conceyu porque incorpora a Cherín y Jorairátar.
Mildred Natwick
Carrera
Mientres los años 30 protagonizó delles obres, frecuentemente trabayaba xunto al actor Joshua Logan. Natwick fixo'l so debú nel cine cola película de John Ford The Long Voyage Home onde fixo'l papel d'una prostituta cockney, pero nun se dedicó a les películes hasta mediaos de los años 40. Inda cuando trabayaba en películes, podía vése-y actuando n'obres de teatru. Foi nomada dos veces a los premios Tony: en 1957 por The Waltz of the Toreadors, y, en 1972 pol musical, 70 Girls 70.
Ugíjar
Población por nucleu
Desglose de población según el Padrón Continuu por Unidá Poblacional del INE.
Tregua olímpica
La tregua olímpica (en griegu antiguu ἐκεχερία, ekecheiria o la promesa de la tregua olímpica), tamién conocida como la paz olímpica, yera un periodu nel cual les guerres suspendíense temporalmente, con oxetu de que los deportistes pudieren movese a Olimpia pa participar nos Xuegos Olímpicos Antiguos y depués volver a les sos ciudaes en paz. La ciudá de Olimpia tenía'l estatus de territoriu o zona neutral, por ello, anque les ciudaes #atopar en guerra, los sos representantes podíen participar nos xuegos y, eventualmente, axuntase en Olimpia pa realizar negociaciones de paz. Atribúyese la firma de la primer tregua olímpica a los reis Licurgo d'Esparta, Ífito de Élide y Cleóstenes de Pisa.
Ugíjar
Eleiciones 2015
Los resultaos de les últimes eleiciones municipales, celebraes en mayu de 2015, son:
Mildred Natwick
Óscar
Nominación:
Ugíjar
Evolución de la delda viva
El conceutu de delda viva contempla solo les deldes con caxes y bancos relatives a creitos financieros, valores de renta fixa y préstamos o creitos tresferíos a terceros, escluyéndose, poro, la delda comercial.
Mildred Natwick
Emmy
Ganó: Nominaciones:
Ugíjar
Evolución de la delda viva
La delda viva municipal per habitante en 2016 xubía a 582,00 €.
Tregua olímpica
Era moderna
En 1991, arriendes de les Guerres Yugoslaves y les sanciones impuestes pol Conseyu de Seguridá de les Naciones Xuníes, el Comité Olímpicu Internacional (COI) empieza a estudiar la restauración de la tregua olímpica, y el 21 de xunetu de 1992, el so 99 Asamblea encamienta a tolos Estaos a reparala pa los Xuegos Olímpicos de Barcelona 1992. Darréu, nel so resolución 48/11, de 25 d'ochobre de 1993, l'Asamblea Xeneral de les Naciones Xuníes, tamién encamienta a los Estaos Miembros a que repararen la tregua olímpica.
Ugíjar
Patrimoniu
muséu que recrea la vida de los flaires franciscanos. Nel añu 2001 dar# en restaurar l'edificiu del antiguu Conventu, intentando recuperar el so aspeutu orixinal. La portada del sieglu XVI, qu'anque bien restaurada, caltién los principales elementos típicamente mudéxares: lladriyos, forniques, arcos peraltados, atauriques...
Consolida ajacis
Consolida ajacis ye una especie botánica perteneciente a la familia de les ranunculacees. thumb|240px|Detalle de la flor thumb|240px|Detalle de les fueyes thumb|240px| Consolida ajacis
Ugíjar
Gastronomía
La variedá gastronómica ye amplia, nun escaezamos que la so privilexáu microclima dexa'l cultivu de fresques hortolices y d'árboles frutales na so vega. Dalgunos de los platos que de manera casi esclusiva pueden tastiase n'Ugíjar son:
Consolida ajacis
Descripción
Ye una planta yerbácea añal, pubescente (ye bien raru atopala ensin pelo o glabrescente). El tarmu puede llegar hasta un metro d'altor. Les fueyes tán fondamente estremaes, con divisiones oblongues de 1 mm d'anchor.
Grandville (Aube)
Grandville ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Consolida ajacis
Descripción
Les flores zigomorfes presentar n'inflorescencies racemoses, cunten con una estructura única llamada nectariu que son dos fueyes soldaes que s'internen parcialmente nel espolón son azules, rosaes o blanques con 5 sépalos llaterales rómbicu-elípticos. L'espolón mide más de 12 mm a diferencia de la C. orientalis que raramente devasa esi llargor.
Cuenta con un namái folículo que ye'l qu'establez la diferencia col xéneru Delphinium. Les granes nun devasen los 3 mm son negres, anguloses y con escames tresversales o laminuques.
Grandville (Aube)
Tien una población de y una superficie de  km².
Consolida ajacis
Cultivo
La Consolida ajacis suel cultivase pa xardinos poles sos flores, ye fácil atopala naturalizada en caminos o cantos de los mesmu. Atopar por toa Europa y rexón mediterránea. Floriamientu ente mayu y agostu.
Taxonomía
Consolida ajacis describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Verhandlungen und Mittheilungen des Siebenbürgischen Vereins für Naturwissenschaften zu Hermannstadt 4(3): 47, nel añu 1853. Númberu de cromosomes de Consolida ajacis (Fam. Ranunculaceae) y táxones infraespecíficos: 2n=16 Consolida: nome xenéricu que provién del llatín y significa "consolidar", pola capacidá reportada pa curar feríes.
ajacis: epítetu
Ugíjar
Gastronomía
L'orixe d'esti platu atribuyir a los cazadores, yá que s'ellabora con carne de caza; perdiz, llebre, palombos... N'el so preparación utilicen almendres frites, ayos fritos y crudos, pimienta, tou ello esmagayáu y agregu a la carne primeramente frito; déxase cocer con muncho caldu y añedir un pocu d'arroz cuando yá ta práuticamente termináu.
Luis Alfonso de Carvallo
derecha|miniaturadeimagen|Portada orixinal de la edición de 1695 de la obra «Historia de les Antigüedaes y coses memorables del Principáu d'Asturies». Luis Alfonso de Carvallo foi un historiador y relixosu asturianu.
Naz en 1571 na aldega de Entrambasaguas, nel conceyu asturianu de Cangas del Narcea. Ingresa nos benedictinos del cercanu Monesteriu de Courias.
En 1601 treslladóse a Villarrodrigo (Llión) y más tarde torna a Asturies pero esta vegada quedó n'Uviéu onde ye nomáu rector del Colexu de San Gregorio fundada por Fernando Valdés Salas.
En 1608 al fundase la Universidá d'Uviéu sume'l colexu de San Gregorio y empieza a dar clases na universidá. N'anguaño encárgase-y la xestión del archivu de la Catedral d'Uviéu y ye el nomáu canónigu de la mesma.
A la fin de la so vida (1616) abandona los benedictinos ingresando na Compañía de Xesús. Ye unviáu al Monesteriu de Monforte de Lemos (Llugo), Monterrey (Ourense)(1618 - 1619), Logroño (1619 - 1622), Segovia (1622-1628) y finalmente a Villagarcía de Campos (Valladolid), onde finó'l 2 de febreru de 1635.
Obres
Los sos estudios tan basaos nel estudiu de documentos históricos propiedá de la ilesia.
Ugíjar
Gastronomía
Tradicionalmente, la xente d'Ugíjar preparó aceitunes pal so propiu consumu. Les aceitunes verdes o negres, una vegada partíes, introducir n'agua con sal. Esta agua va camudándose práuticamente a diariu hasta que dexa de ponese escura, momentu en que s'añedir a les aceitunes fenoyu, ayos, lloréu, etc... La base del molío son aceitunes negres partíes que se condimentan con un mueyu ellaboráu con pimientos secos fritos, ayos crudos y vinagre. Rustir bacalao y añedir estazáu a les aceitunes xunto con tomates secos tostaos tamién estazaos y cebolla cortada bien fina. Na cocina tradicional inda se preparar comíes como les pencas con fenoyos o los habillones con fenoyos, platos bien difíciles d'atopar fora de les cocines familiares.
N'Ugíjar, siguen ellaborándose de manera artesanal duces, con claru sabor morisco. Los Soplillos d'almendra, calabaza confitada, Turrón d'almendra o la Meloja treslládennos de nuevu al reinu d'Abèn Humeya.
Consolida ajacis
Bibliografía
Flora Iberica Plantes vasculares de la Península Ibérica ya Islles Baleares
Vol. I LYCOPODIACEAE-PAPAVERACEAE
REAL XARDÍN BOTÁNICU. CSIC. Madrid 1986
Q Scorpii
Q Scorpii (Q Sco) ye una estrella de la constelación d'Escorpiu. Tien magnitú aparente +4,27 y alcuéntrase a 166 años lluz de distancia del Sistema Solar.
Q Scorpii ye una xigante naranxa de tipu espectral K0IIIb con una temperatura superficial de 4596 K. Con una lluminosidá equivalente a la de 44 soles, la so masa namái ye un 30% mayor que la masa solar. La midida del so diámetru angular —2,15 ± 0,13 milisegundos d'arcu— dexa evaluar el so diámetru real, resultando ser unes 12 vegaes más grande que'l diámetru solar, un tamañu relativamente habitual nesta clase d'estrelles. Les sos carauterístiques son paecíes a les d'otres conocíes xigantes de tipu K como Pólux (β Geminorum), Menkent (θ Centauri) o φ2 Orionis, magar la mayor distancia a la que se topa Q Scorpii fai que sía menos brillosa qu'éstes.
Q Scorpii amuesa una metalicidá —bayura relativa d'elementos más pesaos que'l heliu— menor que la del Sol ([M/H] = -0,22). Igualmente, la so bayura relativa de fierro ye aproximao la metá que la solar. Elementos como calciu, níquel y bariu siguen la mesma pauta ente que, otra manera, el conteníu de sodiu ye asemeyáu al del Sol.
QQ Telescopii
QQ Telescopii (QQ Tel / HD 185139 / HR 7461) ye una estrella variable na constelación de Telescopium asitiada na llende con Saxitariu. De magnitú aparente +6,25, alcuéntrase a 324 años lluz de distancia del Sistema Solar.
QQ Telescopii ye una estrella subxigante o xigante blancu-mariella de tipu espectral F2IV con una temperatura superficial de 7500 K. El so radiu ye 2,6 vegaes más grande que'l radiu solar y la so lluminosidá ye 28 vegaes mayor que la del Sol.
Perteneciente al grupu de les variables Delta Scuti o cefeides nanes, QQ Telescopii amuesa cambeos na so lluminosidá debíos a pulsaciones radiales y non-radiales na so superficie. Vega (α Lyrae) y Caph (β Cassiopeiae) son les estrelles más brilloses dientro d'esta clase de variables. La variación nel rellumu ye pequeña y suelen esistir múltiples periodu. L'amplitú de la variación de QQ Telescopii ye de 0,05 magnitúes y conócense siquier dos periodos, de 94,1 y 115,7 minutos respeutivamente.
Referencies
</div class="references-small">
Penol
Penol ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Quimeramon
Kimeramon conocíu tamién Chimairamon(キメラモン, Kimeramon) ye un personaxe ficticiu de la serie digimon. Apaez en digimon 02 como un digimon artificial creáu pol emperador digimon y tamién apaeció na manga de Digimon Xros Wars como la fusión de dellos digimons en versión de Digi-Xros.
Historia na manga de Digimon Xros Wars
Quimeramon formar d'una digi-xros forzada ente Kabuterimon, Monochromon, SkullGreymon, Garurumon, Airdramon & Kuwagamon. Digimons que taben prindaos por DarkKnightmon (curiosu yá que nun taba Devimon (Brazos Cimeros), Angemon (Nales), Greymon (Torso) y l'orixinal MetalGreymon (Pelo) por que fuera más completa'l digi-xros forzáu y formar verdaderamente a Quimeramon), dempués Quimeramon foi forzáu a un digi-xros forzáu con un Machinedramon que tamién s'anició d'un digi-xros forzáu de dellos digimons androides prindaos, formando a Millenniummon, la máxima bestia de destrucción de DarkKnightmon, pero foi derrotáu y unviáu a otra dimensión por OmegaShoutmon & ZekeGreymon. Capítulos dempués, apaecen dellos Quimeramons xunto con dellos Machinedramons como parte del exércitu de DarkKnightmon en rebelión en contra del so hermanu Baguramon.
Evolución
En dellos xuegos de Digimon Quimeramon tien una mega digievolución DNA con Machinedramon formando a Millenniummon, dizse que ye'l morrebundu Machinedramon quien foi ganáu por WarGreymon (presumir ye'l mesmu Machinedramon de los Dark Masters) y un Quimeramon selvaxe a puntu de morrer, ellos dos pa poder sobrevivir tuvieron que faer una digievolucion DNA pa poder subsistir. Esta DNA Digievolución aniciar por razones desconocíes, pero presumir que foi pol gran poder que tenía Machinedramon y datar de les múltiples partes de dellos digimon que tenía Quimeramon dando orixe a Millenniummon, pero la fusión d'esti digimon ye bien distintu al de les otres fusiones yá que el cuerpu de Machinedramon ye destruyíu pero caltién el so Digi-Core que coles mesmes posesiona el cuerpu y Digi-Core de Kimeramon formando un digimon cola apariencia de Kimeramon anque de color negru, ensin nales y ensin cola, colos cañones Giga y la figura de Machinedramon en forma d'un dragón d'enerxía pegada al cuerpu y d'últimes la personalidá de Kimeramon camuda totalmente faciéndolo más demoniaco pero más intelixente y astutu. Millennuimmon cuando ye destruyíu puede digievolucionar en poderoses formes pasando de ser un digimon compuestu a un digimon de tipu dios malváu (Evil o Wicked God). Primero digievoluciona a Moon=Millenniummmon cuando'l so cuerpu físicu ye destruyíu y refórmase en forma de cristal llenu d'odiu y rensía al que lo destruyó y cuando esi cristal ruémpese digievoluciona a ZeedMillenniummon quien tien la forma d'un Dragón con dos cabeces que representen a Machinedramon y a Quimeramon y el so cuerpu ye digitalizado pero'l so poder ye impresionante capaz de distosionar el tiempu y l'espaciu col so ataques devastadores.
El nivel que tien Quimeramon ye Ultra/Perfeccionáu pero los sos poderes amosaben un poder que superaba esi nivel llevando en poder al nivel Mega cuando engarro con Magnamon qu'él ye un digimon armor pero'l so poder yera d'un Mega Digimon, por eso engarraron en condiciones iguales en poder.
Les Granges
Les Granges ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Frederikshavn
Frederikshavn (enantes conocida como Fladstrand) ye la ciudá más grande del conceyu de Frederikshavn, na rexón de Xutlandia Septentrional. Anguaño ye, tres Hjørring, la segunda ciudá más grande de Vendsyssel-Thy, con 23.295 habitantes (2012). La ciudá atopar nel Kattegat, na mariña oriental del distritu tradicional de Vendsyssel. Frederikshavn recibe'l so nome n'honor al rei Federico VI, y recibió los derechos de ciudá en 1818.
Surdida como un pueblu pesqueru, Frederikshavn ye un puertu industrial, anque dende finales del sieglu XX la so economía foise empobinando más escontra'l sector terciariu. Históricamente tuvo una importancia militar, qu'entá caltién.
Historia
Frederikshavn nació como un pequeñu pueblu pesqueru, mentáu per primer vegada nun documentu de 1572, col nome de Fladstrand ("sablera plana"). Sicasí, hai evidencia de presencia humana na rexón dende'l Neolíticu, con delles decenes de túmulos funerarios de distintu tamañu orixinarios de la Edá del Bronce, y restos de viviendes de la Edá del Fierro. El bon puertu natural foi dende siempres un llugar óptimo pa la pesca, y de xuru yera esplotáu dende antes de formase un asentamientu permanente. Dende finales del sieglu XVI, Fladstrand empezó a sirvir de puertu a la vecina ciudá de Sæby.
Mientres la Guerra de los Trenta Años (1618-1648) Fladstrand, al igual que toa Xutlandia, foi ocupada por tropes imperiales. Los ocupantes construyeron delles pequeñes fortificaciones na mariña oriental de Vendsyssel, ente elles en Fladstrand. Depués, mientres la Guerra Escanesa qu'enfrentó a Dinamarca-Noruega contra Suecia, Cristián V ordenó la construcción d'una nueva fortificación nel sur del pueblu. La evidente situación estratéxica fixo qu'ente 1686 y 1690 alzárase la fortaleza de Fladstrand, una ciudadela axacente al mar con una gran torre central, la Krudttårnet, qu'evitaba l'ataque per tierra coles mesmes que protexía'l tráficu marítimu ente Dinamarca, Noruega y Suecia. La importancia militar tuvo un impautu positivu na crecedera de Fladstrand, amontándose'l comerciu y la población. A finales de sieglu XVII Fladstrand superara a Sæby en población y l'aduana d'ésta habíase camudáu ellí. La fortaleza de Fladstrand foi un puntu de sofitu a la flota danesa mientres la Gran Guerra del Norte (1709-1721). Mientres les Guerres Napoleóniques, Fladstrand sirvió de base a delles cañoneras daneses qu'atacaben a los navíos británicos.
A finales del sieglu XVIII empezó un periodu de retrocesu pa Fladstrand. El puertu anubrir de sable, y col llargu periodu de paz, la fortaleza perdió la so importancia. Pa 1787 había menos de 500 habitantes. Esti periodu terminó en 1812 cuando quedó concluyíu un nuevu puertu construyíu por cuenta del esmantelamientu de l'antigua ciudadela. En 1818 Fladstrand foi designada ciudá comercial (købstad) col nome de Frederikshavn ("puertu de Federico"), n'honor de Federico VI. Mientres tol sieglu XIX hubo una crecedera del comerciu y la pesca, y pa la segunda metá del sieglu, Frederikshavn topar ente los principales puertos pesqueros daneses. A mediaos del sieglu XIX les comunicaciones ameyoraron, faciendo más rápidu'l desenvolvimientu de la ciudá ya impulsándola a convertise nun centru industrial. En 1871 la ciudá quedó coneutada al ferrocarril de Xutlandia, y en 1890 construyóse la llinia a Skagen. La economía xiraba en redol al puertu ampliáu antes del cambéu de sieglu—, siendo la industria naviero una de les principales actividaes: construyíense barcos y producíense motores. Al rematar el sieglu XIX había en Frederikshavn unos 6.500 habitantes.
Na primer metá del sieglu XX, inauguróse la comunicación por tresbordadores rápidos con dellos puertos, ente ellos Copenḥague, Gotemburgu y Oslu. La industria naviero y de los metales crecieron significativamente, causando l'aumentu constante de la población.
Na Segunda Guerra Mundial, Frederikshavn foi ocupada por tropes alemanes. Como'l puertu danés más importante de la zona del Kattegat y el Skagerrak, la ciudá tuvo una gran importancia na estratexa bélica alemana. El puertu foi ampliáu y utilizáu pal embarque de tropes y municiones escontra Noruega. La ciudá foi arrodiada con bateríes antiaéreas, búnkers, murios de formigón, alambres d'escayos, campos minaos y fosos. Al oeste construyó una pista d'aterrizaxe pa sirvir d'alternativa al aeropuertu d'Aalborg, y na mariña habilitóse un aeródromu pa hidroaviones. Estableciéronse depósitos de municiones, y les escueles fueron utilizaes como vivienda pa los soldaos. Hubo tamién un hospital y un campusantu militar. El mariscal Erwin Rommel visitó la ciudá n'avientu de 1943 pa inspeicionar les instalaciones defensives. Namái otros trés llugares tuvieron una situación similar en Dinamarca mientres la ocupación: Hantsholm, Aalborg y Esbjerg. Dalgunes de les construcciones fueron desmantelaes tres la guerra, pero entá subsisten delles d'elles.
Dênis Marques
Dênis Marques ye un ex-futbolista brasilanu.
Frederikshavn
Historia
Nos años de posguerra siguió la crecedera de la población, hasta enllancase alredor de los 24.000 - 25.000 habitantes na década de 1960. En 1962, les instalaciones del puertu fueron nuevamente ampliaes pa dar cabida a la Estación Naval de Frederikshavn, utilizada pola Armada Danesa y unu de los mayores puertos de la OTAN na Europa del Norte. Dende los años 1970 vívese un periodu de desindustrialización. Los estelleros, que mientres el sieglu XX fueron les principales fontes d'empléu, cerraron o amenorgaron drásticamente la so actividá, por cuenta de la crisis na industria marítimo qu'empezó nos años 1980.
En 2007, la ciudá convertir na sede del conceyu más septentrional de Dinamarca, cuando l'antiguu conceyu de Frederikshavn engrandar tres fundise colos conceyos de Skagen y Sæby.
Ciudaes hermanes
Frederikshavn ta hermanada con:
Combretum mossambicense
Combretum mossambicense (Klotzsch) Engl., ye una especie botánica perteneciente a la familia Combretaceae. Ye un arbustu trepador que s'atopa nel sur d'África. Ye una planta que forma mases de guapes flores de color roses y blanques que s'amuesen nes cañes desnudes a principios de la primavera. Son fragantes y aseméyense a pequeñes bocanaes de polvu qu'atraen a una variedá d'inseutos polinizadores.
Hábitat
Esta especie alcuéntrase en baxos carbaes en zones templaes, grebes, nes llombes y, de cutiu cerca de los ríos nel África Austral, Zimbabue, Mozambique, Botsuana, Namibia y nel norte secu d'África tropical.
Descripción
Ye un arbustu trepador deciduo que polo xeneral entemezse fácilmente en redol a carbaes. Sicasí, ye posible que tamién forme un arbustu o árbol pequeñu (3-4 m d'altu, 3 m d'anchu). Les flores apaecen dende agostu a payares (de primavera a branu), y son siguíes por cinco o, dacuando, cuatro, frutos alaos tiñíos de color rosa que pal tiempu de maduración tornar de color marrón. La corteza ye llisa y de color gris a marrón.
Propiedaes
Los raigaños y les fueyes de C. mossambicense y Acalypha villicaulis son esmagayaos y cocíes n'agua abondoso. L'estractu utilízase como vapor na cara p'amenorgar la hinchadura causada por un absceso dental, o por inflamación de los güeyos. Compreses calientes son ellaboraes a partir de la escoria. L'estractu tamién s'utiliza pa solliviar la hinchadura de partes del cuerpu. El líquidu tamién puede ser estregáu nes pequeñes hinchadures. thumb|240 px thumb|240px|Detalle del frutu
Taxonomía
Combretum mossambicense describióse por (Klotzsch) Engl. y espublizóse en Die Pflanzenwelt Ost-Afrikas C: 292. 1895.
Gumery
Gumery ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Keynesianismu
thumb|[[John Maynard Keynes, creador del keynesianismo.]] El keynesianismo ye una teoría económica propuesta por John Maynard Keynes, afigurada na so obra Teoría xeneral del emplegu, l'interés y el dineru, publicada en 1936 como respuesta a la Gran Depresión de 1929. Ta basada nel estímulu de la economía en dómines de crisis afondando más la crisis.
La economía keynesiana centrar nel analís de les causes y consecuencies de les variaciones de la demanda amestada y les sos rellaciones col nivel d'emplegu y d'ingresos. L'interés final de Keynes foi intentar dotar a les instituciones nacionales o internacionales de poder pa controlar la economía nes dómines de recesión o crisis. Esti control exercer por aciu el gastu presupuestariu del Estáu, política que se llamó política fiscal. La xustificación económica p'actuar d'esta manera parte, sobremanera, del efeutu multiplicador que, según Keynes, produzse ante una medría na demanda amestada.
Les escueles monetarista y austriaca intentaron refutar el keynesianismo, sicasí, ésti sigue aplicándose na mayor parte del mundu, y cierta parte de los economistes más influyentes del mundu son reconocíos keynesianos, como Paul Krugman y Joseph Stiglitz.
Rotura col dogma clásicu
Keynes refutaba la teoría clásica d'alcuerdu a la cual la economía, regulada por sigo sola, tiende automáticamente al plenu usu de los factores granibles o medios de producción (incluyendo'l capital y trabayu). Keynes postuló que l'equilibriu al que teóricamente tiende'l llibre mercáu, depende d'otros factores y nun trai necesariamente al plenu emplegu de los medios de producción, esto ye, que los postulaos básicos de Smith, Ricardo, etc., dependen d'una premisa que nun ye necesariamente correuta o "xeneral". Asina Keynes postuló que la posición de Smith, Say o Ricardo, sobre l'equilibriu de la ufierta y la demanda, sería correspondiente a un casu "especial" o escepcional, en cuantes que la teoría tendría de referise al procesu "xeneral" y a los factores que determinen la tasa d'emplegu na realidá. En consecuencia llamó a la so proposición "Teoría xeneral".
En términos non téunicos, el lliberalismu económicu clásicu supón que cuando se produz un bien se producieron tamién los medios pa la compra d'otros bienes (na midida na que una vegada producíu va poder ser direuta o indireutamente -por aciu l'usu de dineru intercambiáu por otros bienes. ver Llei de Say). Suxure que pa fomentar crecedera económica nun hai que penalizar la producción: a más producción, más bienes qu'intercambiar, más intercambios, etc. Asina, nel llargu plazu, non solo tou lo que se produz ye lo mesmo que tou lo que se merca, sinón que toos tán interesaos en que'l sistema funcione a máxima capacidá (llógrase un equilibriu ente la producción y la demanda amestada que tiende al máximu usu de los "recursos económicos", incluyendo'l plenu emplegu.- ver tamién Llei de Walras). Nesa situación lo racional ye utilizar darréu cualesquier ingresu, yá que caltener dineru ensin usu nun produz beneficios. Nótese que lo anterior implica equivalencia estricta ente aforros y inversiones: “retardar consumu” ensin invertir el dineru ye equivalente a caltener sumes ocioses, esto ye, ye económicamente irracional, como lo ye'l nun utilizar pa invertir sumes disponibles nos bancos (los aforros d'otros, etc.).
Convien notar que lo anterior puede interpretase de dos maneres: la primera: que "tou lo que se viende ye igual que tou lo que se merca", y que "los costos de too lo que se produz tán cubiertos por tou lo que se merca". Keynes suxure que lo último solo ye correutu cuando tou lo que nun se gastar ye darréu aforráu (depositar nun bancu) y tou lo aforrao ye direutamente invertíu. Asocede que, en realidá, hai, a lo menos, una cantidá de dineru que nin s'usa pa mercar nin s'aforra nesi sentíu: caltiénse "nel bolsu" o como reserva líquida. Esta preferencia pola lliquidez tien efeutos económicos.
N'otres pallabres, Keynes postuló que, en ciertes situaciones, y contrariu a plantegar pola visión clásica, ye económicamente racional nun gastar dineru. Por casu, si los precios tán baxando ye racional nun mercar güei porque col mesmu dineru va mercase más la selmana que vien. Pol mesmu motivu, mengua la cantidá de xente comenenciudo n'utilizar préstamos (los aforros d'otros): si los precios baxen, non solo va mercase más la selmana que vien, sinón que les tases d'interés, sueldos, etc., van ser menores. Igualmente, una baxa del emplegu o de los salarios -amenaciando futuros ingresos- puede llevar a otra na demanda, y polo tanto a una baxa na producción, llevando de la mesma a más desemplegu. Asina, asocede que la economía establez un puntu d'equilibriu nuevu (llamáu equilibriu macroeconómicu o keynesiano ) onde convive perfectamente nuna situación alloñada del usu óptima de los medios de producción. Específicamente, na década de los '30 del sieglu XX, mientres la Gran Depresión, con una alta tasa de desemplegu. Joan Robinson clarifica que, nuna situación de competencia imperfecta -como lo ye en realidá'l sistema capitalista- asocede que les empreses pueden aumentar los sos ingresos yá sía baxando precios con cuenta de producir y vender más o produciendo menos pero calteniendo o inclusive amontando los precios. Esta última “solución” implica non solo menos demanda por insumos, sinón tamién por trabayu -esto ye, tiende a ser una situación na cual los recursos nun son dafechu emplegaos- y esplica perfectamente'l gran desemplegu reparáu en ciertes circunstancies -específicamente, mientres la gran depresión- coles mesmes que la mantención o, inclusive, la medría de la tasa de ganancia en delles empreses nesos periodos.
Con éses yá que la rellación “aforro igual a la inversión” nun s'establez solu o automáticamente al traviés de l'aición del mercáu y esa falla tiende a resultar en crisis, paecería conveniente atopar dalguna manera d'harmonizar eses variables. Keynes postula que la única fuercia capaz de faer eso ye l'Estáu.
Pa entender el funcionamientu real de la economía y les sos diferencies colos esquemes formales del dogma clásicu, especialmente del puntu de vista de qu'asocede cuando l'ingresu aumenta, Keynes desenvolvió los conceutos de propensión a consumir o propensión marxinal al consumu, propensión marxinal al aforru; multiplicador keynesiano del gastu o de la inversión, eficiencia marxinal del capital (o tasa de ganancia: "El beneficiu que xenera la inversión, descontando d'esos beneficios futuros los intereses pagos pa financiar dicha inversión.” ) y preferencia pola lliquidez (“Enclín qu'amuesen les persones a escoyer activos líquidos frente a otros de más mala realización". ), etc. (Pa una visión temprana de too lo anterior ver, por casu, Alvin H. Hansen: Mr. Keynes on Underemployment Equilibrium - (n'inglés).
Formalización
(nótese: lo que sigue asume'l puntu de vista neokeynesiano o de la síntesis neoclásica. ver “Desenvolvimientos posteriores” más embaxo).
Quiciabes la forma más fácil d'averase a la formalización de too lo anterior ye considerar qué constitúi, nun momentu dau, el poder de compra d'un país. Esi poder de compra ye equivalente a la suma del ingresu de toos (Y). Pero, yá que l'ingresu total de los individuos (Y) distribúyese tantu en consumu como ahorro/inversión, cualquier aumentu del ingresu va llevar a un aumentu tantu del primer factor como del segundu. Esto ye, cuando l'ingresu aumenta, el consumu aumenta, pero non tanto como l'aumentu del ingresu. Lo mesmo avera del aforru.
N'otres pallabres, cualquier cambéu (Δ) nel ingresu amestáu d'una nación (Y) produz una variación fraccional tantu del aforru (A) como del consumu (C) del conxuntu de los habitantes. Esi cambéu fraccional puede espresase de la siguiente manera:
La primera define lo que se llama Propensión marxinal al aforru (pma) (definíu como l'aforru adicional per cada unidá extra d'ingresos) y la segunda la Propensión marxinal al consumu (pmc) (entendíu como'l consumu adicional per cada unidá extra d'ingresos).
Si representamos "'pma"' como a y pmc como b, puede dicise que:
Esto ye, la propensión marxinal al aforru per cada medría nel ingresu ye igual a esa medría menos la fraición d'esi aumentu que se peracaba.
Mirando dende'l llau del consumu, y modificando la manera d'espresar esa rellación, puede vese qu'esi tamién depende d'esa propensión a consumir: C = bY
thumb| left| "Cruz keynesiana" Lo anterior define la llamada ‘función del consumu', que puede entendese como a cencielles formalizando lo que se dixo enantes: que'l consumu amestáu ye una función de la fraición del ingresu que nun s'aforra, esto ye, ye la fraición dedicada a consumir. Más formalmente, que depende de la propensión a consumir. (de xacíu, lo mesmo puede dicise del aforru, lo que determina una función del aforru''').
En realidá, poques gracies, la situación ye un pocu más complicada, yá que la cantidá d'ingresos depende non solo del consumu de bienes producíos anguaño sinón tamién del cuanto s'invirtiera (o s'invierta nel presente); lo que se reciba como recursos de creitu. etc. Asina, la demanda amestada real d'un país nun momentu determináu puede representase:
onde: Y \ ye l'Ingresu total, * C \ ye'l consumu, * I \ ye l'aforru o inversión (úsase I con cuenta d'evitar tracamundios), * G \ ye'l gastu públicu o de gobiernu en bienes y servicios, * NX\ son les esportaciones netes,