cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kayseri
Kayseri ye una ciudá turca, capital de la provincia homónima. Asítiase nel centru d'Anatolia, na rexón de Capadocia. La ciudá de Kayseri ta compuesta, conforme a les llendes definíes pola Municipalidá Metropolitana de Kayseri, por cinco distritos: Kocasinan, Melikgazi, Hacıllar, İncesu y Baltes. Estos últimos trés distritos incluyir na municipalidá nel añu 2004, amontando la población dende 536.392 habitantes nel añu 2000 hasta una población envalorada de 696.833 habitantes nel 2007.
Karaman
Karaman (d'antiguo Larende) ye una ciudá asitiada al sur de Turquía, al norte de los Montes Tauros, a 100 km al sur de Konya. Ye la capital de la provincia de Karaman. Cuenta con una población de 122.809 habitantes (2007). El distritu nel que s'atopa tien una superficie de 3.686 km², y la ciudá atopar a una altitú media de 1.039 m sobre'l nivel del mar. El muséu de Karaman ye unu de los principales llugares d'interés.
Etimoloxía
La ciudá debe'l so nome a Karaman Bey, unu de los gobernantes de los karamánidas. Per otru llau, el nome antiguu vien del griegu Laranda, que de la mesma provién del luvita Larawanda, lliteralmente «llugar arenosu».
Kayseri
Deporte
La ciudá tien dos equipos profesionales de fútbol na Superliga de Turquía: el Kayserispor, l'únicu club turcu ganador de la Copa Intertoto de la UEFA en 2007. L'otru equipu ye'l Kayseri Erciyesspor. Esiste igualmente'l complexu de Ski de Erciyes.
L'Estadiu de Kadir Has de nueva xeneración ye parte del Complexu Deportivu de Atatürk, alcontráu pela rodiada de la ciudá. Puede acoyer a 33 mil persones y ye la sede de los dos clubes de fútbol. El complexu y estadiu tán xuníos pol Kayseray. Completáu a entamos de 2009, la inauguración del estadiu foi fecha con un partíu ente'l Kayserispor y el Fenerbahçe. L'estadiu Kadir Has foi unu de los 8 estadios sede de la Copa Mundial de Fútbol Sub-20 de 2013, y foi la sede del partíu inaugural Cuba - Corea del Sur.
Tresporte urbanu
La ciudá sirvir d'un modernu metro llixeru, el Kayseray, inauguráu en 2009. L'Aeropuertu Internacional de Erkilet (ASR) atópase mui cerca del centru de la ciudá. Hai dellos vuelos diarios dende y escontra Istambul. Cola crecedera de la industria aéreo nel país espérense nuevos destinos. Ta coneutada col restu de ciudaes al traviés de trenes d'alta velocidá. Al este hai dos llinies, una a Kars - (Doğukapi) na frontera armenia y a otra a Tatvan del llau oeste del llagu Van. La ciudá ta alcontrada en Turquía central y el tresporte por bus y autu ye eficiente. La ciudá atopar a 3 hores d'Ankara, 3 hores del Mediterraneu y a 45 minutos de Capadocia. El símbolu de la ciudá, el monte Erciyes, la estación d'esquí atopar a solu 30 minutos. La ciudá tamién ta coneutada por autobuses.
Karaman
Historia
Darréu, convertir nuna importante allugamientu militar del reinu armeniu de Cilicia hasta que lo perdieron. En 1256, la ciudá foi tomada pol señor de la guerra Karamanoğlu Mehmet Bey y camudóse-y el nome pol de Karaman nel so honor. A partir de 1275, Karaman foi la capital del emiratu (y darréu de la provincia otomana) de los karamánidas.
El poeta Yunus Emre (1238 (?) - 1320) vivió en Karaman y créese que foi soterráu xunto a la mezquita de Yunus Emre. Anguaño esiste un pequeñu parque xunto a ella decoráu con dalgunos de los sos versos. En 1222, el predicador sufí Bahaeddin Veled llegó a la ciudá cola so familia y l'emir Karamanoğlu mandó construyir una madrasa p'acoyelos. El fíu de Veled foi'l famosu Mevlana Celaleddin Rumi, quien se casó cola so muyer, Gevher Hatun, cuando la so familia entá vivía en Karaman. Na ciudá morrió la so madre en 1224. Anguaño atópase soterrada xunto con otros miembros de la so familia na mezquita Aktekke (tamién conocida como Mader-i Mevlana Cami), que mandó construyir Alaeddin Ali Bey pa sustituyir la madrasa orixinal en 1370.
Gugney
Gugney ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Max Carrasco
Max Carrasco ye un futbolista brasilanu.
Isidro Lángara
Isidro Lángara Galarraga foi un fútbolista español que xugaba de delanteru.
Xugó 12 vegaes cola camiseta nacional española, consiguiendo marcar 17 goles, poro ye una de les meyores estadístiques en rellación partíos xugaos y goles marcaos. Fue Pichichi de la lliga española en tres vegaes, nes tres caberes temporaes enantes la guerra civil (1934, 1935 y 1936).
Gye
Gye ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Villamor
Villamor ye'l nome que tienen los siguientes pueblos castellano-lleoneses:
Ver tamién:
Hablainville
Hablainville ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Quesu d'Abredo
El Quesu d'Abredo ye un quesu suave y cremoso, de pastia elástico y fundente. Faise con lleche de vaca n'Abredo (Cuaña).
Studies in the Calenduleae
Studies in the Calenduleae, (embrivíu Stud. Calenduleae), ye un llibru con descripciones botániques escritu pol botánicu suecu, Nils Tycho Norlindh. Espublizóse nel añu 1943 col nome de Studies in the "Calenduleae": I. Monograph of the Genera "Dimorphotheca, Castalis, Osteospermum, Gibbaria" and "Chrysanthemoides". Tesis... of the Philosophical Faculty de la Universidá de Lund. Editor C.W.K. Gleerup (C. Bloms boktryck.) 432 pp.
Mario Sandoval Alarcón
Mario Augusto Sandoval Alarcón foi un políticu guatemalianu. Foi'l fundador en 1960 del Movimientu de Lliberación Nacional (MLN). En 1954, ayudó al coronel Carlos Castillo nel golpe d'estáu en contra de Jacobo Arbenz.
Sandoval exerció la Vicepresidencia del 1 xunetu de 1974 al 1 xunetu de 1978 mientres la presidencia de Kjell Laugerud. En 1982, llogró'l segundu llugar nes eleiciones presidenciales. Él tuvo ésitu nuevu trés años dempués, en 1985.
Sandoval esplegó una serie d'escuadrones de la muerte pa siguir la represión qu'hai llaráu a Guatemala mientres la mayor parte de la so esistencia. Ente 1954 y 1985, más de 60.000 persones fueron asesinaes (na so mayoría indíxenes), que de la mesma esanicia cualquier posibilidaes futures amenaces a la clase elite.
Nitrariaceae
Nitrariaceae ye una familia de plantes fanerógames perteneciente al orde Sapindales. La clasificación APG II (2003) ufierta dos opciones:
La Angiosperm Phylogeny escoyó la segunda opción.
Carauterístiques
La familia consiste n'arbustos ensundiosos, dacuando espinosos, con fueyes caduques o plantes herbales, orixinales de zones grebes o desiertos salinos, Sáḥara, desiertos d'Asia central y Australia.
Juan Francisco Reyes
Juan Francisco Reyes López ye un políticu guatemalianu, que foi Vicepresidente de Guatemala de 14 de xineru de 2000 al 14 de xineru de 2004 nel gabinete del presidente Alfonso Portillo.
Moresnet
right|thumb|Tarxeta postal de Moresnet. right|thumb|[[Puntu trifinio en Vaalserberg.]] right|thumb|Muséu local. Moresnet o Moresnet Neutral (n'esperantu: Neŭtrala Moresneto) foi, ente 1816 y 1919, un pequeñu condominiu de cerca de 3,5 km² qu'esistió por cuenta de que los sos Estaos vecinos nun llograben ponese d'alcuerdu sobre a cuál de los dos países pertenecía, decidiendo, por tanto, convertilo nun territoriu neutral con soberanía compartida. Asitiábase a unos 7 km al suroeste d'Aquisgrán, al sur del puntu de frontera común ente Alemaña, Bélxica y los Países Baxos, el pequeñu monte Vaalserberg.
Puxanza
thumb|Sello de Moresnet de 1867.|alt=|izquierda
Tres les Guerres Napoleóniques, el Congresu de Viena de 1815 alterió fondamente'l mapa d'Europa p'afaese a los equilibrios de poder de la dómina. Una de les fronteres modificaes foi la que dixebraba'l nuevu reinu de los Países Baxos y el reinu de Prusia. La mayor parte de la frontera foi apautada de común alcuerdu, yá que siguía la frontera tradicional. Sicasí, cerca de Moresnet presentóse un problema. Ente los pueblos de Moresnet y Neu-Moresnet atopóse la pervalible mina de cinc de Vieille Montagne (en francés)/Altenberg (n'alemán). Dambos países primíen por qu'esti xacimientu quedara dientro de les sos fronteres, hasta qu'en 1816 atopóse una solución: el pueblu de Moresnet taría nel Reinu d'Holanda, el de Neu-Moresnet quedaría en Prusia y la zona ente los dos pueblos (el pueblu de Kelmis, La Calamine en francés, en que les sos redomes atoparanse la mina de cinc) sería neutral, estableciéndose una alministración conxunta ente los dos países.
El nuevu territoriu, de forma aproximao triangular, taba llindáu al sur pela carretera ente Aquisgrán y Liexa. La mina atopábase xusto al norte d'esa vía. Dende esti camín, dos línees rectes diben escontra'l norte, averándose la una a la otra hasta que finalmente confluyíen nel monte Vaalserberg. Al dixebrase Bélxica del Reinu Xuníu d'Holanda en 1830, esti país tomó los compromisos d'Holanda sobre Moresnet, magar los holandeses nunca nun reconocieron oficialmente esta tresferencia. El territoriu foi gobernáu primeramente por dos comisionaos reales, ún de cada vecín. Más tarde Moresnet llogró mayor autonomía al nomase un alcalde (nomáu polos comisionados) y un conseyu de diez miembros.
L'actividá económica de Moresnet Neutral taba apoderada pola actividá de la mina de cinc, que yera la mayor fonte d'emplegos y atraxo a munchos trabayaores provenientes de los países vecinos, magar la población nunca nun superó los 3000 habitantes. El calter neutral de Moresnet traía dellos beneficios: baxos impuestos, ausencia de tarifes d'importación dende los países vecinos y un costu de vida más baxu que'l de les zones que l'arrodiaben. La mayoría de los servicios (correos, etc.) yeren compartíos ente Bélxica y Prusia. Los nacíos na zona podíen escoyer ónde realizar el serviciu militar y a qué xurisdicción acoyese. Sicasí, considerábase que los nativos de Moresnet yeren apátrides (nun teníen Estáu) y por tantu nun se dexaba la esistencia d'un exércitu.
Cayida
Al escosase la mina, en 1855, surdieron les duldes sobre la viabilidá económica de Moresnet. Delles idees fueron propuestes pa establecer una entidá independiente, ente elles la creación d'un casino y un serviciu postal propiu con emisión de sellos. La iniciativa más interesante foi presentada pol Dr. Wilhelm Molly, quien propunxo que Moresnet se convirtiéra nel primer país nel que la so llingua oficial fuera'l esperantu y camudara'l so nome a Amikejo ("llugar d'amistá"). L'himnu nacional propuestu llevaba'l mesmu nome. Sicasí, Bélxica y Prusia solo aceptaron esta solución de manera temporal y, a partir de 1900 Prusia en particular tomó una actitú más agresiva escontra'l territoriu y foi acusáu de sabotaxe y d'apexar los procesos alministrativos del enclave con cuenta de forzar la reversión del territoriu. En 1914, mientres la Primer Guerra Mundial, Alemaña invadió Bélxica y amestóse Moresnet en 1915. Nesi momentu terminó la neutralidá de Moresnet.
El Tratáu de Versalles de 1919 acabó colos cien años de neutralidá, decidiendo que Moresnet fora anexonáu por Bélxica. Mientres la Segunda Guerra Mundial el territoriu fuera anexonáu a Alemaña, pero volvió formar parte del territoriu belga a partir de 1944. Esti territoriu entá esiste, en ciertu mou, como'l conceyu de Kelmis/La Calamine nos cantones orientales de Bélxica.
Tau Scorpii
Tau Scorpii (τ Sco / 23 Scorpii / HD 149438) ye una estrella na constelación de Scorpius, l'escorpión, de magnitú aparente +2,82. Ye conocida tamién como Alniyat o Al Niyat, anque esti nome ye más utilizáu pa designar a la vecina σ Scorpii. Dambes estrelles son miembros de l'Asociación estelar de Scorpius Cimera, formando parte de la gran Asociación estelar de Scorpius-Centaurus. Tau Scorpii foi la primer estrella distinta del Sol que'l so espectru foi analizáu refechamente —l'analís realizáu por Albrecht Unsöld en 1939 dexó determinar la física y la composición de la so atmósfera.
Carauterístiques
Tau Scorpii ye una estrella azul de tipu espectral B0.2V con una temperatura de 30.700 K, más de cinco veces cimeru a la del Sol. Ye una estrella bien lluminosa, 18.000 vegaes más que'l Sol, una vegada considerada la radiación qu'emite como lluz ultravioleta. El so radiu ye unes 5 vegaes mayor que'l radiu solar, abondo grande pa una estrella de la secuencia principal. La baxa velocidá de rotación midida por efeutu Doppler (5 km/s), impropia d'una estrella de les sos carauterístiques, fai abarruntar que la so exa de rotación ta dirixíu direutamente escontra nós. Con una masa envalorada en redol a 12 vegaes la masa solar, el so destín final va ser esplotar como una supernova. Alcuéntrase a 430 años lluz del Sistema Solar.
Tau Scorpii tien un campu magnéticu medianamente intensu d'aproximao 0,5 kG. La estructura magnética, inusualmente complexa pa una estrella caliente, foi reconstruyida utilizando imáxenes Zeeman-Doppler. La topoloxía superficial ye apoderada per un campu de potencial, anque probablemente tamién tea presente una componente toroidal moderada. Nun se detectó una variación temporal de dicha estructura a lo llargo d'un periodu d'estudiu d'un añu y mediu. Piénsase que posiblemente'l campu magnéticu atopáu ye un remanente de la so etapa de formación estelar.
Nueva Brunswick
Nueva Brunswick, n'inglés New Brunswick, en francés Nouveau-Brunswick, ye una de les diez provincies de Canadá. Tien una superficie total de 71.355 km², aproximadamente siete vegaes el tamañu d'Asturies. Según el censu canadián de 2006 tien 729.997 habitantes. Cuasi un terciu de la población tien el francés como llingua materna, mentantu que los dos tercios restantes falen inglés. Ye la única de toles provincies canadianes oficialmente billingüe. Forma parte de les nomaes Provincies Atlántiques de Canadá xunto con Nueva Escocia, Terranova y Llabrador y la Islla Príncipe Dubardu. La capital de Nueva Brunswick ye Fredericton y les ciudaes más grandes son Moncton, Fredericton y Saint-Jean. La ciudá francófona más grande fuera de la provincia de Quebec ye Edmundston.
Tau Tauri
La componente principal, Tau Tauri A, ye una estrella blancu-azulada tipu B, estrella nana de la secuencia principal con una magnitú aparente de +4,26.
Nueva Brunswick
Nueva Brunswick llenda al oeste y el norte con Quebec, al este con Nueva Escocia, y al sur col estáu norteamericanu de Maine.
Luis Flores Asturias
Luis Alberto Flores Asturies ye un políticu guatemalianu que desempeñó'l cargu de Vicepresidente de Guatemala del 14 de xineru de 1996 al 14 de xineru de 2000 nel gabinete de presidente Álvaro Arzú.
Tau Tauri
Tau Tauri B alcuéntrase a 1 segundu d'arcu dixebrada de la principal y con una magnitú de +8,9.
Nueva Brunswick
La mayor parte de la provincia ta cubierta de viesques siendo la silvicultura una de les actividaes económiques más importantes. De fechu, la provincia ye un de los mayores productores de papel de Canadá. Otres actividaes destacaes son les manofactures, el turismu, la minería y la pesca.
Nome
El nome de la provincia foi puestu n'honor al rei Xurde III (1738-1820) del Reinu Xuníu, caberu rei de Cá Brunswick.
Historia
thumb|right|250px| Mapa de Nueva Brunswick. La provincia foi colonizada nun entamu polos franceses, y formaba parte de la colonia francesa d'Acadia, dientro de la Nueva Francia. Nel añu 1763 col Tratáu de París, los franceses cedieron la rexón a los británicos, que la renomaren col nome d'anguaño.
Nun entamu la población europea de la provincia yera mayoritarimente d'orixe frances pero cola dixebra de les trelce colonies suriegues del Emperiu Británicu nel 1776 hasta 14.000 colonos anglofalantes lleales a la Corona británica aportaron, camudando dafechu la composición étnica y cultural del país. Dende entoncies conociósela como The Loyalist Province (La Provincia Lleal).
L'un de xunetu de 1867, Nueva Brunswick, xunto con Nueva Escocia y la provincia de Canadá (anguaño xebrada ente Ontario y Quebec), independizose del Reinu Xuníu. Poro, ta considerada, xunto coles otres, una de les provincies orixinales de la Confederación Canadiana.
Hagéville
Hagéville ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Sukkulente Euphorbien
Sukkulente Euphorbien (embrivíu Sukk. Euph. o Sukkul. Euphorb.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu alemán, Alwin Berger. Espublizóse nel añu 1906, col nome de ''Illustrierte Handbücher sukkulenter Pflanzen: Sukkulente Euphorbien. Beschreibung und Anleitung zum Bestimmen der kultivierten Arten, mit kurzen Angaben über di Kultur. Stuttgart''.
Quesu de La Chivita
El Quesu La Chivita ye un quesu fecho na llocalidá asturiana de Buelles (El Valle Baḥu de Peñamellera).
Roberto Carpio Nicolle
Roberto Carpio Nicolle foi un empresariu, periodista, investigador y analista políticu guatemalianu. Desempeñóse como vicepresidente de la República de Guatemala mientres el gobiernu de Marco Vinicio Cerezo Arévalo mientres el periodu de 1986 a 1991.
Primeros años
Carpio nació nel llar de Roberto Carpio de la Cerda y María Luisa Nicolle Monteros y ye hermanu de Mario y Jorge Carpio Nicolle.
Incursión na política
Foi presidente alternu de l'Asamblea Nacional Constituyente de 1985. Vicepresidente de la República de 1986 a 1991 y primer presidente del Parllamentu Centroamericanu. Amás ye Presidente de l'Asociación de la Paz y de la Democracia (ASOPAZ).
Haigneville
Haigneville ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Socorro Noriega
Como la mayoría de los cantantes de tonada entama la so carrera presentándose a concursos, y asina nel añu 1971 queda nel segundu puestu del entamáu pol diariu Región, ganaría depués los d'El Comercio, Radio Oviedo o Mercaplana.
La so carrera musical duró unos venti años y tien grabaos discos acompañada a la gaita por Remis Ovalle y xunto a L'Abogáu, otra de les grandes voces de la tonada. D'ente los sos cantares podemos citar: Soi del oriente d'Asturies, Yo canto a Peñamellera o Hermosa villa de Llanes. Nos últimos años vien recibiendo reconocimientos y homenaxes por parte del mundu de la tonada y formando parte del xuráu de dellos concursos de canción asturiana.
Nicanor de las Alas Pumariño y Troncoso
Nicanor de las Alas Pumariño y Troncoso foi un escritor, políticu y abogáu asturianu.
Biografía
Foi fíu de Ramón de las Alas Pumariño y de Concepción Troncoso Suárez. Las so infancia trescurre n'Uviéu llugar al que la so familia se tresllada siendo neñu.
Estudia drechu na Universidá d'Uviéu nel edificiu históricu de la cai San Francisco. Llicénciase en 1891.
En 1895 abre un bufete d'abogaos n'Uviéu que tuvo funcionando hasta 1903. Con esti despachu llogren un gran prestixu n'Uviéu lo que fai qu'en 1903 se tresllade a Madrid pa exercer de políticu.
Xunto a la so actividá como abogáu ye articulista baxo'l seudónimu de «Tronzadillo» nel periódicu El Liberal Asturiano. Una vez fixada la so residencia en Madrid sigue unviando artículos a los periódicos asturianos enantando amás a collaboraciones con periódicos de Madrid.
N'abril de 1900 casa con Belén Montes Secades que muerre en 1922. En 1931 vuelve a casar con Amparo G. Duarte, avilesina fía del conocíu fotógrafu Ramón García Duarte.
Carrera política
En 1900 accede al cargu de secretariu lletráu del Bancu Asturianu d'Industria y Comerciu y inicia la so andadura política. En 1906 preséntase a les eleiciones pa diputaos a Cortes pol partíu lliberal obteniendo l'escañu por Ocaña (Toledo). Esti escañu sicasí nun lo pudo ocupar por mor del cambéu de gobiernu y la realización d'un nuevu sufraxu.
Ente 1907 y 1910 ye diputáu pol partíu conservador representando al conceyu de Miranda. Foi senador por Asturies y diputáu por Uviéu y Villaviciosa.
De magar 1914 ocupa estremaos cargos oficiales:
La so carrera parllamentaria vese tarazada en 1923 pola dictadura del xeneral Primo de Rivera, si bien al pertenecer al partíu conservador xúntase a l'asamblea nacional dende Uviéu au treslladó la so residencia.
En 1927 ye nomáu presidente de la Diputación Provincial. Nesti periodu promueve l'Hospital-Manicomiu y la Casa de Caridá d'Uviéu.
En 1931 al instaurase la república abandona la política.
En 1933 ye nomáu vocal del Tribunal de Garantíes Constitucionales.
En 1934 sustenta'l cargu de xerente del Bancu Asturianu d'Industria y Comerciu. Demientres la Revolución asturiana la so casa ye incendiada y él ye deteníu mentanto la revuelta.
El rei Víctor Manuel III d'Italia condecorólu cola Gran Cruz de la Corona pol so llabor nel tratáu de comerciu de 1915.
Miranda (dixebra)
Col nome de Miranda podemos referinos a:
Armando Palacio Valdés
Armando Palacio Valdés foi un escritor y críticu lliterariu asturianu, perteneciente al Realismu del sieglu XIX.
Biografía
Armando Francisco Bonifacio Palacio y Rodríguez Valdés, fíu de Silverio Palacio Cárcaba y Eduarda Rodríguez Valdés Alas. So pá yera un abogáu uvieín y so ma pertenecía a una familia acomodada. Educóse n'Avilés hasta 1865, añu nel que se treslladó a Uviéu a vivir col so güelu pa estudiar el bachilleratu, lo que, daquella, facíase nel mesmu edificiu de la Universidá. Ellí lleó na biblioteca la Iliada, d'Homero tornada en versu blancu por José Mamerto Gómez Hermosilla, que lu impresionó fuertemente y abrió'l so interés pola lliteratura y la mitoloxía; tres d'ello enclinóse per otres d'Historia; prestara-y enforma d'ente les históriques la Historia de la civilización europea de François Guizot, del que tamién lleó Historia de la revolución inglesa; la primer d'eses obres descubrió-y la Filosofía de la Historia y tres relleela delles vegaes decidió deprendéla de memoria; dende ehí estendió la so llectura a la Historia de los Reis Católicos y la Historia de Felipe II de William H. Prescott; la Conquista de Méxicu, d'Antonio de Solís, la Historia Universal de Cesare Cantú; el Viaxe del xoven Anacarsis pela Grecia, les Lleiciones de lliteratura d'Hugo Blair, que-y ficieron sentir un gran apreciu pola poesía del Romanticismu, etcétera. Daquella formó parte d'un grupu de mozos intelectuales mayores qu'él de los que se consagraron a la lliteratura Leopoldo Alas y Tomás Tuero, colos qu'entabló una especial amistá.
Tres algamar el so títulu de bachiller n'Artes en 1870, decidió siguir la carrera de Lleis en Madrid, que finó en 1874. Perteneció a la tertulia del fiel club xunto con otros escritores asturianos. Dirixó la Revista Europea, onde espublizó artículos que llueu esbilló en Semblanzas literarias (1871). Tamién hai bonos retratos lliterarios en Los oradores del Ateneo (1878) y en El nuevo viaje al Parnaso (1879), onde desfilem conferenciantes, ateneístes, novelistes y poetes de la dómina. Escribió tamién como críticu, en collaboración con Leopoldo Alas, La literatura en 1881. Casó dos vegaes: so primer esposa, Luisa Maximina Prendes, finó en 1885 depués de namás qu'un añu y mediu de matrimoniu. Casó en 1899 en segundes nupcies con Manuela Vega y Gil, que-y sobrevivió. Al morrer José María de Pereda en 1906, ocupó'l sillón vacante na Real Academia Española. Diose a conocer como novelista con El señorito Octavio (1881), pero ganó la celebridá con Marta y María (1883), ambientada na ciudá ficticia de Nieva, qu'en realidá representa a Avilés. Nesta dómina de la so evolución lliteraria suel ambientar les sos noveles n'Asturies. Asina asocede tamién con El idilio de un enfermo (1884), que ye quiciás so obra más perfeuta pol acabu, ironía, cenciellez d'argumentu y sobriedá nel retratu de los personaxes, dalgo que Palacio Valdés nunca llogró repetir; tamién d'ambiente asturianu son José (1885) y El cuarto poder (1888), onde de la mesma manera qu'en La Regenta de Leopoldo Alas faise una sátira de la burguesía provinciana, denunciase la babayada de los duelos y la fatuidá de los seductores.
La so novela Riverita (1886), que tien una segunda parte llamada Maximina (1887), trescurre en Madrid y revela ciertu pesimismu y elementos autobiográficos. D'otra miente, la obra más famosa d'Armando Palacio Valdés, La hermana San Sulpicio (1889), trescurre en tierres andaluces, amosando los sos vezos demientras narra los amores ente una monxa que llogra salir del conventu y un médicu gallegu qu'al fin casa cola relixosa. La espuma (1891) ye una novela qu'intenta describir l'alta sociedá madrilana. La fe, 1892, como'l so propiu títulu indica, trata'l tema relixosu, y en El maestrante (1893) acercase a ún de los grandes temes de la novela del Realismu, l'adulteriu, de nuevu n'ambiente asturianu. Andalucía xurde otra vuelta en Los majos de Cádiz (1896) y los vezos valencianos en La alegría del capitán Ribot (1899).
Ente toles sos obres, Palacio Valdés prefería Tristán o el pesimismo (1906), cuyu protagonista encarna'l tipu humano que fracasa pol negativu conceutu que tien de la Humanidá. La aldea perdida (1903) ye como una égloga novelada al rodiu de la industria minera y quier ser una amosanza de que'l progresu industrial causa grandes daños morales. El narrador distanciase demasiáu del so tema añorando una Arcadia perdida y retratando rústicos como héroes homéricos y otorgando nomes de dioses clásicos a aldeanos. Ye una manera superficial de tratar la industrialización d'Asturies; a Palacio Valdés se-y daba meyor la descripción de la ciudá que de la vida rural. Los papeles del doctor Angélico (1911) ye un compilatoriu de cuentos, camientos filosóficos y rellatos inconexos, anque perinteresantes. En Años de juventud del doctor Angélico (1918) cunta la historia d'un médicu (cases de güéspedes, amores cola muyer d'un xeneral etc...). Ye autobiográfica La novela de un novelista (1921), pero amás tratase d'una de les sos obres maestres, con episodios onde fai gala d'una gran ironía y un formidable sentíu del humor. Otres novelas suyes son La hija de Natalia (1924), Santa Rogelia (1926), Los cármenes de Granada (1927), y Sinfonía pastoral (1931).
Fizo dos coleiciones más de cuentos en El pájaro en la nieve y otros cuentos (1925) y Cuentos escogidos (1923). Recoyó dellos artículos curtios de prensa en Aguas fuertes (1884). Sobre la política femenina escribió l'ensayu históricu El gobierno de las mujeres (1931) y sobre la Primer Guerra Mundial en La guerra injusta, onde se declara aliadófilu y amuesase mui averáu a la Xeneración del 98 nel so ataque escontra l'atrasu y la inxusticia social de la España d'entamos del sieglu XX.
En 1929 espublizó'l so Testamento literario, nel qu'espón numberosos puntos de vista sobre filosofía, estética, sociedá etc..., con alcordances y anécdotes de la vida lliteraria na dómina que conoció. Postreru ye'l Álbum de un viejo (1940), que ye la segunda parte de La novela de un novelista y que lleva un prólogu del autor a una coleición de cincuenta artículos. Les sos Obras completas foron editaes por Aguilar en Madrid en 1935; y el so epistolariu con Clarín en 1941.
Armando Palacio Valdés foi un gran creador de tipos femeninos y yera bonu na pintura costumista; sabía tamién bosquexar personaxes secundarios. Al contrariu qu'otros autores concede al humor un papel importante na so obra. La so obra ta enforma tornada, especialmente al inglés, y igualmente apreciada fuera d'España; ye seguramente xunto a Vicente Blasco Ibáñez l'autor español del sieglu XIX más lleíu nel estranxeru. El so estilu ye nidiu ensin incluyir neoloxismos nin arcaísmos.
Wushu (deporte)
El wushu (武術, pinyin: wǔshù) o “wushu modernu” ye un deporte de competición, deriváu de les artes marciales chines tradicionales.
Creáronlu na República Popular China después de 1949. La mayoría de les formes (taolu) presentaes a competición, basaes en formes tradicionales, foron concretaes por comités designaos pol gobiernu. Anguaño'l wushu convertióse nun deporte internacional por entamu de la Federación Internacional de Wushu (IWUF), qu'organiza campeonatos mundiales cada dos años.
Historia
Tres la proclamación de la República de China en 1912 por Sun Yat-sen, el país abrióse a la influencia occidental n'ámbitos estremaos: científicu, téunicu, pero tamién deportivu.
Hubo un intentu de repensar les artes marciales tradicionales chines dende una perspeutiva más "moderna": preparación física, métodos de calentamientu, hixene del deportista, conceiciones ximnástiques de los movimientos, etc. Ye dicir, poner en marcha les bases d'una "educación física" de les artes marciales.
Creación oficial de la seición wushu nel Centru Nacional de Deportes de Beixín y de doce lligues nes provincies. Política de desarrollu del wushu per aciu de demostraciones con clasificaciones según el nivel de práutica. Al empar publicóse un segundu llibru col envís de promover estes disciplines, p'afalar a la mocedá a desarrollar “un espíritu sanu nun cuerpu sanu”. Esti llibru describe les práutiques de competición a mano vacía y con armes, acordies colos niveles. Al volver les competiciones, el Centru Nacional de Deportes tuvo qu'atopar regles comunes pa la bayura d'estilos prauticaos en China. Tolos estilos tradicionales del norte foron reagrupaos baxo'l términu “Chang quan”, y los del sur baxo'l términu “Nan quan”. Caúna d'estes nueves disciplines fíxose cargu de los criterios comunes y de les particularidaes propies de los estilos antiguos en cuestión, p'amosar la so esencia.
El wushu ye güei una disciplina deportiva con una federación internacional (IWUF), federaciones continentales y federaciones nacionales, toes elles reconocíes pol Comité Olímpicu Internacional (COI). Celébrense campeonatos del mundu cada dos años. Néstos fáense tres tipos de competiciones: de Sanda, de taolu (formes) y de taiji quan. El primer campeonatu del mundu de wushu fíxose en Beixín en 1991.
Disciplines
Formes a mano vacía:
Formes con armes:
Halloville
Halloville ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Quesu de Canal de Ciercos
El Quesu de Canal de Ciercos ye un quesu fecho artesanalmente con lleche pausterizao de vaca, en San Esteban (Peñamellera Baxa).
De tastu cremosu y mui ricu, en temporada tamién pue ser d'oveya y cabra.
Summa Plantarum
Summa Plantarum (embrivíu Summa Pl.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol relixosu, pteridólogu, y botánicu italianu Fulgenzio Vitman y espublizáu en Milán en seis volúmenes nos años 1789-1792 col nome de Summa Plantarum ... Mediolani.
Kei Ishikawa
Kei Ishikawa (石川 慧; ) ye un futbolista xaponés.
Fumaria vaillantii
Fumaria vaillantii, comúnmente llamada palombiella, ye una planta de la subfamilia Fumarioideae antigua familia Fumariaceae. thumb|Ilustración thumb|Inflorescencia
Descripción
Planta añal de xamasca verdiazuláu. Flores rosa maciu, de 5-6 mm de llargu, n'inflorescencies de 6-12, inflorescencies más llargues que los tarmos florales. Puntes de los pétalos internos y nales de cutiu tiñíes de colloráu coritu; pétalu inferior acucharáu de marxes estendíos; sépalos de 0,7-1 mm, bien dentaos: Bráctees más curties que los cabillos frutales. Frutu globular de 2-2,5 mm. Floria en primavera.
Distribución y hábitat
Na mayor parte d'Europa, sacante nel norte de la rexón báltica. Crez en terrenes cultivaos y baldíos.
Taxonomía
Fumaria vaillantii describióse por Jean Louis August Loiseleur-Deslongchamps y espublizóse en Journal de Botanique, rédigé par une société de botanistes 2: 358. 1809. Fumaria: nome xenéricu del Llatín fumus = "fumu", posiblemente pol color o'l golor de los raigaños frescos. El "fumu" o l'orixe "fumy" del so nome provién del color tresllúcíu de les sos flores, dándo-yos l'apariencia de fumu o de colgar nel fumu, y a los color gurriana llixeramente gris-azuláu de la so xamasca, tamién s'asemeya al fumu proveniente del suelu, sobremanera dempués de rosada de la mañana.
La planta yá foi llamáu fumus terrae (fumu de la tierra) a principios del sieglu XIII, y fai dos mil años, Dioscórides escribió en De Materia Medica (Περὶ ὕλης ἰατρικῆς) y Pliniu'l Vieyu en Naturalis Historia qu'estregase los güeyos cola cazumbre o látex de la planta provoca llárimes, como'l fumu acre (fumus) fai a los güeyos. El so nome en griegu ye kapnos (καπνός, pol fumu)
Hammeville
Hammeville ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Nelle Peters
Nelle Elizabeth Nichols Peters, conocida como Nelle Peters, foi una arquiteuta d'Estaos Xuníos que diseñó una gran cantidá d'edificaciones na ciudá de Kansas.
Primeros años
Asistió al Buena Vista College de Storm Lake, Iowa, onde se destacar en dibuxu y matemátiques. Como resultancia, decidió convertise n'arquiteuta, primeramente llogrando un emplegu na firma Eisentrout, Colby y Pottenger en Siux City onde permaneció por cuatro años y tomó cursos d'arquiteutura per corréu. En 1907 foi unviada a trabayar a una firma na ciudá de Kansas, y en 1909 estableció'l so propiu negociu. thumb|Hotel Ambassador (1929) en [[Tulsa, Oklahoma|357x357px]] En 1911 casóse con William H. Peters, diseñador de la terminal de trenes de Kansas.
Trayeutoria
Depués del so divorciu en 1923, Nelle entró nuna fase particularmente granible, diseñando una gran cantidá d'edificaciones polos próximos cinco años. De les sos construcciones en Kansas destaquen l'Hotel Ambassador, l'edificiu de la compañía cosmética Luzier y un bon númberu d'edificaciones residenciales.
L'arquiteuta tamién apurrió les sos idees en Tulsa, Oklahoma, Columbia, Clinton, Boonville y Jefferson City.
Dimitri Diatchenko
Dimitri Diatchenko ye un actor y cantante d'Estaos Xuníos d'orixe ucraín conocíu pol so fuerte acentu rusu que-y dexa interpretar a dellos personaxes de nacionalidá rusa, tantu en series de televisión como en vídeojuegos.
Biografía
Estudió nel institutu de North High en Newton (Massachusetts), Massachusetts para más tarde dir a la Universidá Stetson de DeLand, Florida onde se graduó en música recibiendo'l diploma que-y acreditaba como tal. Diatchenko siguió los sos estudios na Universidá Estatal de Florida en Tallahassee onde consiguió un master.
En 1997 participaría na película de Ridley Scott: G.I. Jane como entrenador, tres el so debú cinematográficu camudar a Los Angeles pa prosiguir cola so carrera musical amás de dar clases privaes. Como bien indica'l principiu del párrafu, a finales de los años 90 debutaría en delles películes y series televisives. Dempués d'apaecer en Alias, en 2008 apaecería na película Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull y Get Smart. En 2012 interpretaría'l personaxe de Uri, guía turísticu na película: Chernobyl Diaries cola que recibió crítiques positives.
Como actor de voz, emprestó la so voz na producción de dellos vídeojuegos. El so primer trabayu foi Medal of Honor: European Assault.
Malurus amabilis
Malurus amabilis, Maluro atenta, ye una especie d'ave paseriforme de la familia Maluridae, endémica d'Australia.
Hamonville
Hamonville ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Keisuke Harada
Keisuke Harada (原田 圭輔, ) ye un futbolista xaponés.
Islles Near
Les islles Near (n'inglés: 'Near Islands') son un grupu de pequeñes islles d'Estaos Xuníos alcontraes na parte occidental del archipiélagu de les islles Aleutianes. Alministrativamente, pertenecen a l'Área censal de Aleutianes Occidentales del estáu d'Alaska.
Les más grandes de les islles Near son Attu y Agattu. Amás de dellos castros na canal entre Attu y Agattu, les otres islles importantes son les islles Semichi al nordeste de les primeres, ente les que destaquen Alaid, Nizki y Shemya. A unes 20 milles al sureste de Shemya atópense unos pequeños petones predresos conocíos como Ingenstrem Rocks. La superficie total de toles islles Near ye de 1.143,785 km², y la so población total ye de 47 persones (2000). Les úniques islles poblaes son Shemya y Attu.
Les islles fueron bautizaes como Near por esploradores rusos a principios del sieglu XVIII, por cuenta de que yeren les islles aleutianes más próximes a Rusia. Ello ye que atópense más próximes a Rusia qu'a Alaska en sí.
Les islles Near fueron colonizaes escontra'l 600 a.C, por tol archipiélagu, preséntase una cultura común basada na caza de mamíferos marinos, na pesca y la caza d'aves, con cases semisubterráneas con entrada dende'l techu. Al paecer esta espansión llegó a les Islles Near en tiempos históricos al empar que los primeros rusos.
Malia prestosa
La timalí malia (Malia prestosa) ye una especie d'ave paseriforme de la familia Timaliidae que forma'l so propiu xéneru monotípicu Malia. Ye endémica de la islla de Célebes (Indonesia). La taxonomía d'esta especie nun se conoz dafechu, pero ta posiblemente rellacionada colos charranes del Vieyu Mundu (familia Timaliidae), anque otres fontes incluyir en Pycnonotidae.
Subespecies
Tien descrites trés subespecies:
Pianista
thumb|300px|[[Captura de movimientu de los deos de dos pianistes tocando la mesma obra (cámara lenta, ensin soníu). ]]
thumb|right|300px| Un pianista ye una persona que toca'l pianu. La mayoría de les formes de la música occidental pueden usar el pianu. Arriendes d'ello, los pianistes tienen una amplia variedá de repertoriu y estilos pa escoyer, incluyendo la música tradicional clásica, jazz, blues y tou tipu de música popular, incluyendo la música rock. La mayoría de los pianistes pueden tamién, hasta ciertu puntu, tocar otros preseos rellacionaos col tecláu, como'l sintetizador, clavecín, celesta, órganu, y otros.
Clásicos
Mozart tuvo una gran fama como pianista, aportando a consideráu "el meyor intérprete de tecláu de Viena". Ludwig van Beethoven y Muzio Clementi tamién llograron reconocencia como pianistes clásicos, como asina tamién Liszt, Brahms, Chopin, Mendelssohn y Rajmáninov. Al nun esistir grabaciones d'estos pianistes namái se tienen referencies escrites de la so téunica y estilu.
Quesu Casín
El Quesu Casín ye un quesu fecho con lleche de vaca en Casu y Sobrescobiu (Asturies). Ye de pastia mesto y tastu fuerte, picante y arumoso; delles pieces tán decoraes y lleven el nome del queseru grabáu nel mesmu quesu.
Esti quesu tien una Denominación d'Orixe Protexida.
Malurus alboscapulatus
'''Malurus alboscapulatus ye una especie d'ave paseriforme de la familia Maluridae que vive na islla de Nueva Guinea.
Los sos hábitats son los montes subtropicales, la carba húmeda subtropical y les praderíes de yerba alto, onde s'alimenten principalmente d'inseutos.
Taxonomía
Describiéronse seis subespecies de mures blanques y negres:
Ye una de les 12 especies del xéneru del xéneru Malurus dientro de Maluridae. Les especies más próximes son murar australiana de llombu coloráu (Malurus melanocephalus) y mures australianes de nales blanques (Malurus leucopterus) del continente australianu. Estos trés especies, que fueron denominaes bicoloured wrens (cerriques bicolor) pol ornitólogu Richard Schodde, carauterizar pola falta de llurdios de color na cabeza o copetes auriculares, tener un únicu patrón de color nel cuerpu, negru o azul, en contraste col de los sos costazos o nales. Y sustitúyense xeográficamente les unes a les otres a lo llargo d'Australia y Nueva Guinea. Esta distribución de los trés especies de mures bicolor indica que los sos ancestros comunes vivieron en Nueva Guinea y el Norte d'Australia nel periodu en que'l nivel del mar baxara y los dos rexones taben xuníes por una ponte de tierra. Les poblaciones dixebráronse cuando'l nivel del mar volvió xubir, dixebrando a les aves qu'en Nueva Guinea evolucionaríen escontra murar blanques y negres de les poblaciones australianes que daríen llugar per un sitiu a murar de llombu coloráu y a murar de nales blanques.
Quesu de Caxigón
El Quesu de Caxigón ye un quesu fecho artesanalmente con lleche pausterizao de vaca en Berodia (Cabrales).
Han-devant-Pierrepont
Han-devant-Pierrepont ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Hugo Alcântara
Hugo Alcântara ye un futbolista brasilanu.
Han-devant-Pierrepont
Tien una población de y una superficie de  km².
Summa Vegetabilium Scandinaviae
Summa Vegetabilium Scandinaviae (embrivíu Summa Veg. Scand.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu, micólogu, algólogo, pteridólogu, y briólogu suecu Peter Olof Swartz y espublizáu en Estocolmu en 1814, col nome de Summa Vegetabilium Scandinaviae Systematice Coordinatorum.
Quesu Cuevas del Mar
El Quesu Cuevas del Mar' ye un quesu puro de cabra fecho en Pría (Llanes).
Nella Maria Bonora
Nella Maria Bonora foi una actriz de teatru y de cine, amás d'actriz de voz, de nacionalidá italiana.
Biografía
Nacida en Mantua, Italia, tres una ventena d'años d'esperiencia nel escenariu (empecipiárase bien nuevu xunto a Amedeo Chiantoni, p'actuar darréu cola compañía de Febo Mari), foi escoyida en 1939 pa trabayar nel Ente Italianu per le Audizioni Radiofoniche (EIAR) empobináu por Aldo Silvani, pasando rápido a ser una de les intérpretes preferíes de los radioyentes, hasta l'estremu d'interpretase a sigo mesma nel filme de 1940 empobináu por Giacomo Gentilomo Ecco la radio!, dedicáu a glorificar la radio estatal.
Doblaxe
Nos entamos de la década de 1930 empezó a trabayar nel campu del doblaxe. Dio voz a Claudette Colbert en It Happened One Night (1935) (xunto a Gino Cervi, que doblaba a Clark Gable), y trabayó en Sorelle in armi, Ritrovarsi y Incontro a Parigi. Tamién dobló a Carole Lombard en Ventesimo secolo y My Man Godfrey (1936), a Peggy Shannon en Distruzione del mondo, y a Lily Pons en La ragazza di Parigi.
Teatru
Prima donna en Roma (a onde la compañía foi llevada nos primeros meses de la Segunda Guerra Mundial, y onde Bonora mereció, poles sos interpretaciones, el Microfono d'argento en 1950 xunto a Franco Becci), en 1953 pasó, por invitación d'Umberto Benedetto, a la compañía teatral de Radiu Florencia.
Mientres años vivió ente Roma y Florencia actuando en prestixoses compañíes (la primera d'elles la d'Emma Gramatica), pa treslladase darréu de manera estable a Florencia, onde siguió hasta los sos últimos años impartiendo lleiciones de dicción.
Radio
Na radio, ente otros, foi a finales de la década de 1940 llectora de Poesie d'ogni tempo, y dirixó en 1951 l'espaciu relixosu Sorella radio. La so intensa actividá radiofónica, que mientres llargu tiempu facer protagonista de dos comedies selmanales, remató en 1978.
Nos sos últimos años de vida, Bonora dedicar a la parasicoloxía y al espiritismu, describiendo les sos esperiencies extrasensoriales nel llibru Con amore per amore: testimonianza al Cerchio Firenze 77 (1981).
Nella Maria Bonora finó en Florencia, Italia, en 1990.
Hannonville-Suzémont
Hannonville-Suzémont ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Supplement au Dictionaire des Jardiniers
Supplement au Dictionaire des Jardiniers, (embrivíu Suppl. Dict. Jard.), ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu francés Laurent Marie Chazelles de Prizy y publicáu en 2 volúmenes nos años 1789 y 1790, col nome de Supplément au Dictionnaire des Jardiniers, qui comprend tous les genres et les espèces de plantes non détaillées dans le dictionnaire de Miller, avec leurs descriptions et l'indication de la manière de traiter un grand nombre de ces plantes.
Concepció Carreras
Maria Concepció Carreras i Pau foi una poeta española en llingua catalana, compositora y profesora de música.
Vida
Fía d'una sólida familia olotina, que tenía una fábrica de chocolate fundada en 1790 ("Chocolate Antonio Carreras"), recibió una cuidadosa preparación musical: estudió solféu col maestru y subdireutor de la escuela del Orfeó Popular Olotí, Narcís Corriols i Boix (padre de quién sería destacáu pintor paisaxista Salvador Corriols), y amplió la formación realizando'l profesoráu de Pianu na Academia Ainaud de Barcelona; en 1927 titulóse definitivamente, col pianista Ricard Vives como mentor. Nos últimos años de la década de 1920 y los primeres del deceniu siguiente, foi alumna de la Institut Català de Rítmica i Plàstica de Joan Llongueras i Badia.
Antes de la Guerra Civil Española, dio clases de solféu, pianu y llectura nel "Patronat Escolar d'Obreres" o "Patronat de la Inmaculada i Sant Antoni" de Olot, y creó na so casa una escuela propia de música, onde enseñaba cantar y pianu a neños y neñes. Nel añu 1940, fundó la "Seición Infantil de Rítmica y Plástica Carreras" y, siguiendo'l métodu Dalcroze qu'aprendiera de Joan Llongueras, enseñaba música, danza, cantar y teatru a neños. Tamién dirixía representaciones musicales nel Teatre Principal d'Olot. Al baxar l'arribación a la Seición Infantil a finales de los años 40, Concepció Carreras dedicóse a la enseñanza de pianu nel colexu de les monxes carmelites de Les Preses. Los últimos años de la poeta fueron enzancaos pola enfermedá de Parkinson, y foi una desafortunada intervención amestada a esta la que la llevó a la tumba, na so Olot natal, nel añu 1961.
Carrera
Nel campu lliterario, dende agostu de 1921 hasta marzu de 1935 publicó poemes en La tradició catalana, y contribuyó en revistes como Fulla del Patronat, portaveu del Patronat Escolar d'Obreres d'Olot, la Revista d'Olot, El deber, La Ciutat d'Olot y El Carme, portaveu del Terç Orde y Confraries del Carme de Catalunya —antes de la guerra— y ¡Enriba España!, Pyrene y Misión —dempués de la guerra—. Ye de destacar que la prestixosa Donar Catalana publicó dellos testos de Carreras en poesía y prosa, ente 1925 y 1929. Robló dacuando col pseudónimu La dama gris y tamién fixo delles traducciones de los hermanos Grimm pa les representaciones de los sos alumnos. Per otra parte, parte la so producción poética foi comparada cola obra de Josep Carneru.
Participó en concursos, y en 1926 vio premiaes tres composiciones nel Concurs de Poesia Femenina de Donar Catalana; estos poemes fueron publicaos pocu dempués, col restu de poesíes premiaes, nel Llibre d'or de la poesia femenina. En 1927, foi galardona con un diploma honoríficu nel Concurs de Prosa Femenina, entamáu pola mesma revista, pola narración La puntaire. Amás, foi estremada nos xuegos florales de los barrios barceloneses de La Font d'en Fargues, del Poblenou y d'Horta en 1933, según nos de Malgrat de Mar de 1934 y los de Olot del 1949. Ganó la "Flor Natural" de poesía nel "Certame n'honor de la Verge del Tura" entamáu en 1954 pola Real Academia Mariana de Lleida.
Haraucourt (Meurthe-et-Moselle)
Haraucourt ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².