cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sainghin-en-Mélantois
Sainghin-en-Mélantois ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Gliese 105
Gliese 105 (GJ 105) ye un sistema estelar asitiáu na constelación de Cetus. La componente principal, Gliese 105 A, tien magnitú aparente +5,82, y ta dixebrada 165 segundos d'arcu de Gliese 105 B, de magnitú +11,66, afayada por Adriaan van Maanen hacia l'añu 1938. A la distancia de 23,4 años lluz que s'atopa'l sistema, la distancia averada ente dambes estrelles ye de 1200 UA.
Gliese 105 A (HD 16160 / HR 753 / LHS 15) ye una nana naranxa de tipu espectral K3V con una temperatura efectivo de 4829 K. La so lluminosidá equival al 27% de la lluminosidá solar y el so radiu ye un 24% más pequeñu que'l del Sol. Xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación de siquier 2,9 km/s. La so bayura relativa de fierro ye daqué inferior a la solar ([Fe/H] = -0,16); sicasí, otros metales como sodiu, magnesiu, aluminiu o siliciu, son daqué más abondosos que nel Sol. Coles mesmes, el conteníu de litiu ye inferior al de la nuesa estrella. Con una masa de 0,81 mases solares, nun esiste consensu tocantes a la so edá; un estudiu cita 540 millones d'años como la so edá más probable —siendo nesi casu una estrella nueva—, ente qu'otru aumenta esta cifra hasta los 8600 millones d'años d'edá.
El sistema estelar completar con una tercera componente, Gliese 105 C, que orbita alredor de Gliese 105 A. Ye una tenue nana colorada de tipu M7V que'l so diámetru nun tien de ser enforma mayor que'l de Xúpiter. Con una temperatura superficial de 2600 K, ye una de les estrelles de la secuencia principal más fríes que se conocen, con una masa apenes abondo pa empecipiar la fusión nuclear. La distancia actual con Gliese 105 A ye de 24 UA; midíes astrométricas realizaes a lo llargo de dellos años dexen envalorar el so periodu orbital en 61,3 años. De la mesma, Gliese 105 B emplega casi 37.000 en completar una órbita en redol al par AC.
Aitor Esteban
Aitor Esteban Bravo ye un políticu y profesor asociáu d'Universidá español, qu'anguaño desempeña'l cargu de voceru del Partíu Nacionalista Vascu nel Congresu de los Diputaos.
Biografía
Afilióse al Partíu Nacionalista Vascu en 1978 y en 1983 foi escoyíu secretariu del Conseyu Nacional d'Euzko Gaztedi Indarra (EGI), dos años dempués foi nomáu apoderáu de l'Asamblea Nacional y en 1991 aportó al cargu de voceru y secretariu de Presidencia de la Diputación de Bizcaia.Ente 1995 y 2003 foi presidente de les Xuntes Xenerales de Bizcaia, siendo asocedíu nel cargu por Ana Madariaga.
Nes eleiciones xenerales de 2004 foi escoyíu diputáu nel Congresu de los Diputaos per Bizcaia, repitiendo nes eleiciones de 2008 y 2011.El 18 d'avientu de 2012 sustituyó a Josu Erkoreka como voceru de la PNV nel Congresu de los Diputaos.
Gliese 114.1 A
Gliese 114.1 A (GJ 9103 A) ye una estrella na constelación de Horologium. Visualmente alcontrar a pocu menos de 2º al nordeste de ζ Horologii pero, siendo la so magnitú aparente +10,72, nun ye observable a simple vista.
Situación y distancia
Gliese 114.1 A comparte'l númberu de catálogu «Gliese 114.1» con Gliese 114.1 B, pero nun esiste rellación física ente dambes estrelles. Gliese 114.1 A ye una estrella cercana, asitiada, d'alcuerdu al amenorgamientu de los datos de paralax d'Hipparcos (77,19 ± 1,64 milisegundos d'arcu), a 42,2 ± 1,0 años lluz del Sistema Solar. Otra manera, Gliese 114.1 B, con un paralax de 9,11 milisegundos d'arcu, ta unes 8 vegaes más alloñada.
Les estrelles conocíes más cercanes a Gliese 114.1 A son GJ 1079 y Gliese 146, a 3,9 y 6,5 años lluz respeutivamente.
Carauterístiques
Gliese 114.1 A ye una nana colorada de tipu espectral M1.5, comparable a Lacaille 9352 y Gliese 205. Muncho más tenue que'l Sol, tien una lluminosidá bolométrica —qu'inclúi la lluz infrarroxo emitida— equivalente al 3,0% de la lluminosidá solar. La so temperatura efectivo ye de 3428 ± 50 K. Con un radiu equivalente al 51% del radiu solar, xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada de 1,8 km/s, lo que trai que'l so periodu de rotación nun supera los 14,2 díes. Presenta un conteníu metálico —entendiendo por metales aquellos elementos más pesaos que'l heliu— inferior al del Sol en casi un 40%, siendo'l so índiz de metalicidá [M/H] = -0,24.
Gliese 127.1
Gliese 127.1 (GJ 127.1 / HIP 14754 / WD 0310-688) ye una nana blanca de magnitú aparente +11,1 encuadrada na constelación de Hydrus. Anguaño tópase a 33,1 años lluz de distancia, pero fai 296.000 años la so órbita llevar a namái 5,2 años lluz del Sistema Solar.
Gliese 127.1 tien tipu espectral DA3.1, siendo'l hidróxenu predominante na so atmósfera. Les nanes blanques nun xeneren enerxía por fusión nuclear, sinón que radien al esterior l'escesu de calor a un ritmu constante, polo que col tiempu la so temperatura superficial va baxando. Gliese 127.1 tien una elevada temperatura efectivo de 15.500 ± 79 K, consecuencia de la so curtia edá —como remanente estelar— de «namái» 190 millones d'años. Igualmente la lluminosidá d'estos oxetos aparra col tiempu, siendo la lluminosidá de Gliese 127.1 equivalente al 0,3% de la lluminosidá solar. Anque ye 9 menos lluminosa que Siriu B, ye 17 vegaes más lluminosa que la Estrella de Van Maanen, la nana blanca solitaria más próxima al Sol. Gliese 127.1 tien una masa de 0,63 ± 0,01 mases solares, claramente per debaxo de la masiva Siriu B. Estudios de espectropolarimetría suxuren que puede tener un débil campu magnéticu.
Ferrières-sur-Sichon
Ferrières-sur-Sichon ye una comuña francesa del departamentu d'Allier, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Chad
El Chad (n'árabe تشاد‎‎, Tshād; y en francés Tchad), oficialmente República del Chad (n'árabe: جمهورية تشاد‎‎, Jumhūrīyat Tshād; en francés République du Tchad), ye un país del África central. Llenda al norte con Libia, con Sudán al este, cola República Centroafricana al sur, con Camerún y Nixeria al suroeste, y con Níxer al oeste. Ye'l quintu país más estensu d'África.
Nel so territoriu estrémense, dende'l puntu de vista xeográficu, una zona desértica del norte, un cinturón sahelianu, áridu, nel centru, y una rexón de sabana tropical, más fértil, al sur. El llagu Chad, del que'l país toma'l so nome, ye la mayor zona húmeda d'El Chad, y la segunda mayor d'África. La principal ciudá del país ye la so capital, Xamena.
Les llingües oficiales del país son l'árabe y el francés. El país, nel que conviven más de 200 grupos étnicos y llingüísticos diferentes, tien una mayoría de población islámica (55%) y un 40% de población cristiana.
Les tierres qu'anguaño formen El Chad tienen sío zona d'asentamientu humanu dende'l VII Mileniu e.C. A finales del I Mileniu e.C. asocediéronse, na fastera saheliana del país, una serie d'estaos ya imperios, toos col envís de controlar les rutes de comerciu tressaharianu que pasaben pela rexón. Francia conquistó esti territoriu en 1920, ya incorporolu al África Ecuatorial Francesa. En 1960 el país algamó la so independencia embaxo'l liderazgu de François Tombalbaye. El resentimientu hacia les sos polítiques nel norte musulmán del país acabó dexenerando nuna llarga guerra civil en 1965. En 1979 los rebeldes conquistaron la capital, acabando asina cola hexemonía del sur cristianu del país. Por embargu, los comandantes rebeldes engarráronse ente ellos hasta que Hissène Habré consiguió imponese al restu. En 1990 ún de los sos xenerales, Idriss Déby, derrocolu y convirtióse en xefe del estáu. De magar 2003 la crisis de Darfur, en Sudán, ye un factor de desestabilización del país, una y bones hai cientos de miles de refuxaos sudaneses viviendo en y alredor de campamentos del este d'El Chad.
Nel país hai dellos partíos políticos activos, magar que'l poder sigue nes manes del presidente Déby y el so Movimientu Patrióticu de Salvación. El país sigue sofriendo una gran violencia política, con intentos recurrentes de golpe d'estáu. Chad ye ún de los países más probes y corruptos del mundu, nel que los más de los sos habitantes malvive na probeza como agricultores y ganaderos. De magar 2003 el petroleu convirtióse nel principal productu esportáu por El Chad, sustituyendo nesti papel a la industria del algodón.
Organización territorial
thumb|275px|left|División política de Chad.
Islles Snares
Les islles Snares, tamién conocíu como Tini Heke o a cencielles como Les Snares, (n'inglés, Snares Islands o The Snares) son un pequeñu grupu d'islles deshabitadas del océanu Pacíficu alcontraes a unos 200 km al sur de la Islla Sur de Nueva Zelanda.
Xeografía
thumb|250px|left|Vista de les badees Punui Bay, Ho Ho y Mollymawk na isla Broughton, la última tierra arbolada. Les islles Snares consisten en dos islles principales, la islla Noreste y la pequeña islla Broughton, según un grupu de pequeñes islles aisllaes conocíes como les islles de la Cadena Occidental, alcontraes aproximao a 5 quilómetros al OSO. El conxuntu de les islles del archipiélagu tien una superficie total de solamente unos 3,5 km².
Les islles son el hábitat de delles especies reinales, como'l pingüín de les Snares (Eudyptes robustus) y el snipe de Nueva Zelanda (Coenocorypha aucklandica heugli) amás de delles especies más d'invertebraos. La islla Nordeste, que ta arbolada, ye la primer área de cría de la pardela fuliginoso (Puffinus griseus), que llega a cuntar con unos 3 millones d'individuos mientres la dómina de cría d'abril a payares. Les comunidaes de megahierbes crecen nes islles.
Les islles son unu de los cinco sub-grupos que formen les islles subantártiques de Nueva Zelanda, designaes en 1998 como Patrimoniu de la Humanidá pola UNESCO (ref. 877-001, islles Snares de Nueva Zelanda, con 341 hai). Los otros cuatro grupos d'islles subantártiques de Nueva Zelanda na rexón consideraos partimonio de la UNESCO son les islles Bounty, islles Antípodes, islles Auckland y islles Campbell.
Les islles esfruten d'un estatutu d'alta proteición y tán declaraes como islles de mínimu impautu. Los aterrizaxes na islla tán xeneralmente prohibíos salvu investigaciones científiques especiales.
Historia
El grupu d'islles foi afayáu'l 23 de payares de 1791 por separáu polos dos barcos el HMS Discovery, al mandu del capitán George Vancouver, y el HMS Chatham, mandáu pol teniente William Robert Broughton, los dos barcos de la conocida como espedición Vancouver. Vancouver bautizó a les islles como «Snares» (n'asturianu, trampes) porque consideró que les islles yeren un riesgu de para la navegación; un castru al este de la cadena Occidental lleva'l nome de la roca de Vancouver, y la segunda islla más grande lleva por nome'l Teniente Broughton. Hai un peligrosu petón a unos diez quilómetros al sur del grupu.
Los Maorís yá conocíen les islles, quien llamaron a les islles más grandes Te Taniwha («la bisarma de mar»). A diferencia d'otres islles antártiques y subantártiques que se vieron afeutaes pola industria de la caza de ballenes y la caza de foques nel sieglu XIX, les Snares quedaron al marxe y son una de les últimes árees prístinas de Nueva Zelanda.
Monasa morphoeus
Descripción
La monxa frentiblanca ye de color negru o buxu escuru. Tien un picu gruesu, de color coloráu anaranxáu, y llurdios blancos na cara, na base del picu y na parte cimera del pescuezu; d'ellí llogra'l so nome. Los sos güeyos y pates son negros o de color gris escuru.
Zona de distribución
Vive en distintes rexones d'América del Sur, como Brasil, Bolivia, Colombia, Ecuador, Perú y Venezuela, y nel sur d'América Central, n'Hondures, Nicaragua, Costa Rica y Panamá. El so hábitat principal ye la cuenca del Amazones, col ríu Amazones como'l so llende norte, y estiéndese dende l'estáu de Maranhão na mariña del océanu Atlánticu; al noroeste, el so llende marcar el ríu Negru, pero hai exemplares que viven más cerca de los Andes. Nun hai individuos na zona montascosa principal, pero esisten colonies na Serranía de les Quinchas, Colombia.
El so hábitat natural son los montes tropicales. Anque depende de los árboles y del clima d'estos montes pa reproducise y añerar, puede tolerar ciertu nivel d'alteración del so hábitat. Nun se considera una ave amenazada pol IUCN por cuenta de la so amplia zona de distribución.
Sainghin-en-Weppes
Sainghin-en-Weppes ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Palermu
Palermo ye una ciudá de 721.163 habitantes, capital de Sicilia, rexón d'Italia, na parte sur del país. Tien una población de 1.064.000 d'habitantes nel so área metropolitana.
Kyohei Yamagata
Kyohei Yamagata (山形 恭平; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Monasa nigrifrons
Monasa nigrifrons ye una especie d'ave na familia Bucconidae.
Información xeneral
La monxa de frente negra ye una ave llamativa, el cuerpu ye negru col picu color coloráu anaranxáu. Alcuéntrase en pequeños grupos gregarios na parte baxa a nivel mediu de los montes.
Daniela Speranza
Daniela Speranza ye una direutora, guionista y docente de cine uruguaya.
Carrera
En 2001 estrena'l so primera llargumetraxe de ficción Mala Racha. La película foi ganadora del Premiu FONA 1999 y del Fondu Capital de la Intendencia de Montevidéu en 1999. Tamién llogró'l Premiu Félix Oliver y el premiu a Meyor Ficción de llargumetraxe nel Festival Cinematográficu Internacional del Uruguái, 2001. Cunta cuatro histories independientes, que trascurren en Montevideo, con un denominador común: la mala suerte. Un personaxe venceya les hestories comentando les desdichas d'esta xente, mientres prueba suerte en máquines tragamonedas.
Mientres el periodu 2004-2006 foi Direutora de Producción de la Escuela Internacional de Cine y Televisión de San Antonio de los Baños.
En 2012 estrénase Rambleras, el so segundu llargumetraxe, una coproducción ente Uruguái y Arxentina. Ente dellos sofitos pa la so producción, Rambleras llogró ayudes del Programa Ibermedia, del Programa Montevideo Sociu Audiovisual y el Premiu FONA en 2004. Ye una comedia, que rellata la vida de tres muyeres uruguayes, distintes y con aspeutos de mancomún, que tienen de tomar una decisión importante nes sos vides.
Ye docente na Escuela de Cine del Uruguái y na Llicenciatura en Ciencies de la Comunicación de la Universidá de la República.
La Ferté-Hauterive
La Ferté-Hauterive ye una comuña francesa del departamentu d'Allier, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Yuki Matsushita
Yuki Matsushita (松下 裕樹, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Stella Grace Maisie Carr
Stella Grace "Maisie" Carr (o Stella Grace Fawcett) foi una botánica, ecóloga australiana. Les sos primeres investigaciones fueron sobre la ecoloxía de l'alta sierra de Victoria. En 1955, casóse col so colega Dennis Carr, y con él, entamó una investigación refecha, morfolóxica y taxonómica nel xéneru Eucalyptus.
Coincidiendo col Congresu Internacional de Botánica en Sydney, en 1981, editaron y escribieron dos volúmenes d'ensayos históricos sobre la botánica australiana: People and Plants in Australia (Pueblos y plantes n'Australia), y Plants and Man in Australia (Les plantes y l'home n'Australia). Tamién publicaron dos llibros: Eucalyptus 1, Eucalyptus 2
Aeropuertu de Lelystad
thumb|right|200px|Logo de Lelystad Airport L'Aeropuertu de Lelystad ye un aeropuertu a 6 km al sur-sureste de Lelystad, Holanda.
Ye'l mayor aeropuertu tocantes a aviación xeneral d'Holanda y ye tamién la casa d'un gran muséu d'aviación, el Aviodrome. El Boeing 747-200 enantes propiedá de KLM ye l'elementu más llamativu del aeropuertu.
Fleuriel
Fleuriel ye una comuña francesa del departamentu d'Allier, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Aeropuertu de Lelystad
thumb|left|Un [[Consolidated PBY Catalina nel muséu Aviodrome nel aeropuertu.]] En 1966 decidióse que Flevopolder riquía un aeropuertu central. Una posible llocalización con espaciu pa futures ampliaciones atopar al este de Lelystad. El primer vuelu dende esta llocalización tuvo llugar en 1971, pero nun foi hasta 1973 cuando recibió oficialmente la calificación d'aeropuertu. De primeres, Lelystad tenía rodaduras y pistes de yerba, pero afayóse qu'esta superficie nun podía soportar a tolos tráficos y les pistes pavimentadas empezaron a tomar forma. Por cuenta de les probes condiciones del terrén l'aeropuertu sufrió zarros frecuentes. Pa resolver esti problema, en 1978 la primera de les rodadures foi amacerada y en 1981 la pista foi igualmente amacerada. En 1991 el llargor de pista foi amontada hasta los 1250 m, esperando atraer a más aviones de negocios cola pista más llarga. En 1993 el Schiphol Group convertir en propietariu del aeropuertu. El muséu Aviodrome mover al aeropuertu de Lelystad dende Schiphol en 2003.
Fleuriel
Tien una población de y una superficie de  km².
Aeropuertu de Lelystad
Ta entamada una ampliación en 2010 que dexaría principalmente vuelos chárter vacacionales de baxu costu y aereollinies rexonales utilizando aviones como'l Boeing 737 y el Airbus A320 dende Lelystad. L'ampliación va incluyir una pista más llarga, de 2100 mde llargu, ya instalaciones p'atender aviones más grandes y dar cabida a unos dos millones de pasaxeros.
Por cuenta de la presencia del muséu, tienen llugar frecuentemente eventos d'aviación nel aeropuertu.
Sains-du-Nord
Sains-du-Nord ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Aeropuertu de Lethem
L'Aeropuertu de Lethem (n'inglés: Lethem Airport; IATA: LTM, ICAO: SYLT ) ye infraestructura aeroporturia que sirve a la llocalidá de Lethem, una ciudá na rexón del Altu Tacutu - Altu Esequibo, al sur de lo que Venezuela reclama como parte de la Guayana Esequiba.
L'aeropuertu algama una elevación envalorada de 351 pies (107 m) sobre'l nivel mediu del mar. Trátase d'una pista 07/25 con una superficie d'asfaltu que mideos unos 5985 por 98 pies ( 1.824 m × 30 m).
Bidens pilosa
Descripción
La flor que s'aprecia a la primer vista ye en realidá un tipu d'inflorescencia conocida como capítulu, les flores del discu son fértiles y de color mariellu (parte central de la inflorescencia), les flores de la periferia son maneres y de color blancu. Les granes son de color negru y xúntense a la ganadería y los seres humanos.
Propiedaes
Na medicina tradicional china ye llamada xian feng cao.
En Durango el cocimientu de les sos fueyes y tarmos utilizar pa descogestionar los reñones y la vexiga, baxar la fiebre y l'inflamación d'estómagu y pa tratar problemes pulmonares.
Taxonomía
Bidens pilosa describióse por Carolus Linnaeus y espublizóse en Species Plantarum 2: 832. 1753. Númberu de cromosomes de Bidens pilosus (Fam. Compositae) y táxones infraespecíficos: n=36
Bidens: nome xenéricu que deriva de dos pallabres llatines "bis" (= dos veces) y "dens" (= diente) y refierse a les goches de los aquenios de delles especies d'esti xéneru que tán formaos namái por dos dientes afilaos. Los primeros eruditos de la naturaleza del Renacimientu, incluyendo Pietro Andrea Mattioli (1501 - 1578), humanista y médicu, según botánicu, incluyera les especies d'esti xéneru nel grupu de Eupatorium, pero foi'l botánicu francés Joseph Pitton de Tournefort (1656 - 1708 ) quien da importancia al calter del aqueniu y utilizó per primer vegada esti nome (y, por tanto, fundó la etimoloxía), que más tarde Carl von Linné caltuvo nos sos escritos a partir de 1737 d'equí p'arriba.
Morococcyx erythropygus
Morococcyx erythropygus, Cuquiellu terrestre, Cuclillo Bobo, ye una especie d'ave cuculiforme de la familia Cuculidae qu'habita n'América Central dende Méxicu hasta Costa Rica. Ye la única especie del xéneru Morococcyx.
Subespecies
Conócense dos subespecies de Morococcyx erythropygus:
Trichilia catigua
Trichilia catigua ye una especie de planta fanerógama perteneciente al xéneru Trichilia. Ye orixinaria de Brasil.
Usos
La especie utilizar na medicina tradicional y xamanismu nel preparáu afrodisiacu y estimulante Catuaba. La cinchonain-Ib ye un flavonolignano que s'atopa na corteza de T. catigua.
Fourilles
Fourilles (Forilhas) ye una comuña francesa del departamentu d'Allier, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Trichilia catigua
Taxonomía
Trichilia catigua describióse por Adrien-Henri de Jussieu y espublizóse en Flora Brasiliae Meridionalis (quarto ed.) 2(12): 77. 1829.
Fourilles
Tien una población de y una superficie de  km².
Terencio Sierra
Terencio Esteban Sierra Romero foi un políticu, militar col grau de Xeneral de División y tipografista, y amás ventenu octavu presidente d'Hondures nel periodu del 1 de febreru de 1899 al 1 de febreru de 1903.
Biografía
thumb|199px|Dibuxu de Sierra Terencio Esteban Sierra Romero, nació en fecha 26 d'avientu de 1849, nel conceyu de Coray, los sos padres fueron Manuel Esteban Sierra y Lucrecia Romero, dambos yeren residentes y propietarios de terrenes na llocalidá de Coray nel departamentu de (Valle), na república d'Hondures; Sierra Romero finó na llocalidá de Diriomo, Granada, república de Nicaragua el 25 d'ochobre de 1907, díes antes de cumplir los sos 58 años d'edá. Terencio, realizó los sos estudios de Gramática Llatina y Castellana, Filosofía, Derechu Civil y Canónicu, dempués de trés años d'estudios graduar de Bachiller en Filosofía nel Colexu Tridentino de Comayagua, darréu fixo los sos estudios de Derechu na Academia Lliteraria de Tegucigalpa que pasaría a ser la Universidá Nacional d'Hondures, que nun concluyó, en dichu tiempu agospiar na residencia del señor Rafael Alvarado Pumar. Terencio aprendió l'oficiu de tipografista na Imprenta de Lupario Romero. Dempués treslládase a morar a la república d'El Salvador onde consigue un trabayu nel oficiu de tipógrafu y especialízase na práutica como peritu agrimensor. Viaxa per dellos países d'América, desempeñando trabayos de contralor de barcos. Depués tien la oportunidá de viaxar a los Estaos Xuníos de Norteamérica onde realiza estudios d'inxeniería, y llogró Diploma d'Inxeniería Civil y Militar en Mar y Tierra, coles mesmes sostién instrucción militar na Escuela Cimera de Guerra nel Imperiu Alemán.
Trayeutoria militar
Cuando les tropes del xeneral Ponciano Leiva asitiar na ciudá de Santa María de Comayagua nel mes d'avientu de 1872; Terencio Sierra, siendo oficial del exércitu destacar poles sos conocencies n'inxeniería al máximu, militarmente falando y previu a la capitulación del 13 de xineru de 1873 y pone-y fin a les hostilidaes, Sierra foi xubíu al grau de Coronel.
Terencio Sierra na alministración del doctor Marco Aurelio Soto(1876-1883) foi nomáu pa executar importantes proyeutos pa la nación, como ser: Instalación de llinies telegráfiques y el cable submarín de la Isla d'Amapala a tierra firme.
Darréu Direutor del periódicu "La Voz del Golfu", editáu na Isla de Amapala, publicando noticies a favor del gobiernu de Marco Aurelio Soto, darréu por problemes col gobernante Soto, fuxe a la república de Nicaragua. Más tarde mientres l'alministración del xeneral Luis Bográn treslladar a la república d'El Salvador, pa depués tornar al so país adoptivu Nicaragua. El 27 de payares de 1891; Terencio Sierra, encabeza un movimientu armáu contra'l gobiernu de Ponciano Leiva, col sofitu de les poblaciones del sur d'Hondures el so movimientu, obliga que'l gobiernu del xeneral Leiva, decreta "L'Estáu de Sitiu" nes ciudaes de Choluteca y de Tegucigalpa, confrontación que s'encaloró ensin fechos relevantes.
El 18 d'abril de 1897, el presidente de vez doctor Policarpo Bonilla xúbe-y a Comandante de les Fuercies d'Hondures, pa compensar la rebelión d'Enrique Soto, proclamáu presidente poles mases llevantaes en Puerto Cortés, nel mes de mayu del mesmu añu, los subversivos atópense derrotaos totalmente y el xeneral Sierra gánase'l sofitu multitudinariu del pueblu hondureñu.
Candidatura presidencial
Terencio Sierra, axuntóse'l 14 de xineru de 1898 col entoncés presidente Policarpo Bonilla, quien lu convocó xunto a otros correlixonarios lliberales, pa ochobre del mesmu añu, col fin d'escoyer un candidatu presidencial, dempués de feches les votaciones los resultaos fueron: xeneral Terencio Sierra 48 votos, xeneral José María Reina Bustillo 4 votos, xeneral Manuel Bonilla 2 votos y xeneral Dionisio Gutiérrez 1 votu. el candidatu oficial a la Presidencia pol Partíu Lliberal, Terencio Sierra yá taba llistu xunto al xeneral José María Reina Bustillo, pal periodu de 1899-1903. Sierra tomó posesión del cargu'l 1 de febreru de 1899 y que remataría'l 30 de xineru de 1903; primeramente en fecha 26 de marzu de 1901, finaría en Cané, monseñor Manuel Vélez Obispu de Comayagua que permaneciera na república d'El Salvador exiliáu mientres la presidencia de Policarpo Bonilla.
L'intentu de Sierra por permanecer nel poder tres les eleiciones de 1902, onde ganó'l conservador siendo'l so candidatu'l xeneral Manuel Bonilla Chirinos supunxeron la so cayida, actu qu'aprovechara'l doctor Juan Ángel Arias Boquín pa faese del gobiernu, quedando la so fugaz presidencia como "El Gobiernu usurpador" siendo depuestu pol xeneral Bonilla.
El so gobiernu
Débese-y al Gobiernu constitucional de Terencio Sierra que dende 1899, diose entamu a unos de los acontecimientos más importantes na vida económicos de la República d'Hondures, cuando la empresa Vacaro Brother´s Company de New Orleans, fundadores de la Standard Fruit & Steamship Company, que se conocería más tarde como: The Standard Fruit Co., inauguró la so primer ruta d'esportación col primer barcu de bananas dende Hondures escontra New Orleans. La fruta hondureño atopó bona acoyida nel mercáu norte americanu y consecuentemente abrió les siendes a más esportaciones y pal añu 1902 construyéronse les víes locales del Ferrocarril Nacional d'Hondures na mariña norte del país, p'afaese a la espansión na producción de los plantíos de banana.
Na Batalla de Namasigue asocedida en 1907, Sierra llucho al llau de los nicaragüenses contra los sos compatriotes hondureños que taben xuníos a los salvadoreños.
Membresía
El Xeneral Terencio Sierra, foi miembru de la Masonería, na actualidá esiste una Loxa col so nome, la Respetable Loxa Terencio Sierra Non. 6 que s'atopa afiliada a la Gran Loxa d'Hondures.
Homenaxe póstumu
Institutu Terencio Sierra de Nacaome, creáu'l 26 de xineru de 1962 por aciu alcuerdu númberu 211 de Palaciu Nacional, siendo presidente de la república Ramón Villeda Morales y como alcalde Julio Reyes Díaz.
Saint-Amand-les-Eaux
Saint-Amand-les-Eaux ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Franchesse
Franchesse ye una comuña francesa del departamentu d'Allier, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Richard Henry Cummings
Richard Henry Cummings foi un actor cinematográficu estauxunidense de la dómina del cine mudu. Nacíu en New Haven (Connecticut), actuó en 82 filmes ente 1913 y 1930. Finó en Los Angeles, California, en 1938.
Peter Lorre
Ladislav (Lászlo) Löwnstein (Peter Lorre), nació en Rózsahegy/Rosenberg, Austria-Hungría, anguaño Eslovaquia, nuna familia d'orixe xudío. El so determín pa trabayar como actor foi refugáu po la so familia, que teníen programáu pa él un futuru como emplegáu de banca. Asina, bien mozu, coló pa Suiza, col enfotu de trabayar na escena. Entamó la so carrera como actor bien mozo n'escenarios de Viena, Breslau (Alemaña) y Zürich (Suiza). Nesta etapa, trabayó en compañíes de vanguardia, especialmente na de Jakob Moreno en Viena. Foi'l propiu Moreno el que-y encamento emplegar Peter Lorre como nome artísticu, nunos años nos que Löwnstein entamara los sos primeros coqueteos cola morfina. Nos caberos años de la década de 1920 asitióse en Berlín, u trabayó col dramaturgu Bertolt Brecht. En 1931 algama popularidad col so primer trabayu cinematográficu comercial, al interpretar al atormentáu asesín de neños na película  M, de Fritz Lang. La so carrera n'Alemaña francióse, como-y pasara al propiu Fritz Lang, cola llegada al poder del partíu Nazi, en 1933. Lorre, xudíu, fuxó a París y más sero a Londres. El réxime nazi utilizó una imaxe promocional de la película M pa un cartelu afalando l'odiu antisemita. Nel Reinu Xuníu fizo dellos trabayos a les órdenes d'Alfred Hitchcock: (The Man Who Knew Too Much / L'home que sabía demasiao, o Secret agent / Axente secretu), ente otros trabayos. Neses primeres películes ya entamaba a encarnar el personax d'estranxeru peculiar que lu fizo conocíu na so etapa en Hollywood. El personax de detective xaponés, Mr. Moto, del que fizo una serie de seis comedies, dio-y popularidá abonda n'Estaos Xuníos, pero la calidá de les películes siempres fizo que Lorre les refugara. En 1939 emigró a Estaos Xuníos xunto al direutor austriacu Billy Wilder, convirtiéndose n'actor de repartu de la Warner. El papel d'estranxeru ye dalgo que nun pudo dexar nin les sos intervenciones nes mítiques The Maltese Falcon (L'halcón maltés) (1941) y  Casablanca (1943). En 1941, algamó la nacionalidá estauxunidense. Tres de la Segunda Guerra Mundial, la carrera de Lorre en Hollywood entamó a cayer. Centróse entós nel so trabayu na radio y el teatru, asina como en películes más vanguardistes como la prestixosa cinta alemana Der Verlorene (El perdíu), de 1951, coescrita, dirixía y protagonizada por él mesmu. La popularidá qu'algamara n'Estaos Xuníos fizo que los dibuxantes de la Warner crearen un personaxe basáu nos sos peculiares rasgos que protagonizó delles aventures xunto a Bugs Bunny. Nos caberos años de la so carrera, Lorre trabayó en delles producciones de cine y televisión nos Estaos Xuníos, u'l so aspeutu físicu condergólu delles vegaes a personaxes patéticos o siniestros. Morrió d'un infartu en 1964, a los 59 años, en Hollywood.
Emma Vilarasau
Emma Vilarasau Tomàs, conocida artísticamente como Emma Vilarasau ye una actriz de televisión, teatru y cine española, casada col tamién actor Jordi Bosch.
Trayeutoria artística
Estudia nel Institut del Teatre de Barcelona. En participando en distintes obres de teatru en catalán, fíxose bien popular en Cataluña gracies a la so interpretación del personaxe de Eulàlia Montsolís na teleserie de TV3 Nissaga de poder. Darréu tamién protagonizó otres series de la canal autonómica catalán como Majoria absoluta y Ventdelplà.
Tamién participó de distintes películes (en castellán).
En teatru, puede mentase la so interpretación na versión catalana d'Agostu (Condáu de Osage) (2010), de Tracy Letts.
Unu de los sos últimos trabayos nel cine foi a les órdenes de Felipe Vega na película Mujeres en el parque, un melodrama onde ye una de les protagonistes xunto a Adolfo Fernández y Blanca Apilánez.
Saint-André-lez-Lille
Saint-André-lez-Lille ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Gannat
Gannat ye una comuña francesa del departamentu d'Allier, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Escudu d'Avilés
Nel escudu d'Avilés (Asturies) vese una nave con una cruz sobre'l mástil y una sierra na proa que ruempe una cadena.
La tradición diz que'l so orixe ta na participación del marineru avilesín Rui-Perez na conquista de Sevilla pol rei Fernandu III en 1248. Diba al mandu d'un barcu que tenía na proa una sierra cola que frañó la ponte que xuntaba les Torres del Oru y que nun-yos dexaba pasar pel ríu Guadalquivir.
Genki Nakayama
Genki Nakayama (中山 元気, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Xigante gaseosu
Un xigante gaseosu ye un planeta xigante que nun ta compuestu mayoritariamente de roca o otra materia sólida sinón de fluyíos; anque dichos planetes pueden tener un nucleu predresu o metálicu. Créese que tal nucleu ye probablemente necesariu por que un xigante gaseosu fórmese, pero la mayoría de la so masa ye en forma de gas, o gas estruyíu n'estáu líquidu.
Nel sistema solar hai cuatro xigantes gaseosos: Xúpiter, Saturnu, Uranu y Neptunu. Estos planetes son conocíos tamién como los planetes jovianos» o planetes esteriores.
Uranu y Neptunu fueron consideraos polos científicos como una subclase separada de planetes xigantes, xigantes xelaos, tamién denominaos «planetes uranios», por cuenta de la so estructura principalmente compuesta de xelu, roca y gas. Estremar de xigantes gaseosos «tradicionales», como Xúpiter y Saturno, porque la so proporción d'hidróxenu y heliu ye muncho más baxa, principalmente pol so mayor distancia al Sol.
Anguaño conozse la esistencia de munchos xigantes gaseosos fuera del sistema solar, por cuenta de que la mayoría de los planetes estrasolares conocíos son precisamente d'esti tipu de planeta.
Puede denominase planetes xigantes a un planeta que ta compuestu principalmente d'hidróxenu y metanu y qu'amás nun tien superficie sólida a diferencia de los planetes terrestres. Nesti casu ye posible atopalos en distintos llugares del Universu.
Bandera d'Avilés
La bandera d'Avilés (Asturies) lleva los colores azul y blancu de la ciudá col escudu nel centru. Ye la qu'anguaño preside tolos actos oficiales nel conceyu.
Hai delles versiones respeutu al orixe de la los colores:
Una d'elles (ensin preba dala al respeutive); diz que ta ta venceyáu al del club de fúbol Stadium Avilesino (anguaño Real Avilés). L'equipu llocal, fundáu en 1903, adoptó como colores del club a entamos de los años 20 los blanquiazules, ello foi por mor de qu'un avilesín, Eusebio Fernández Muñíz, que foi direutivu del club barcelonín R.C.D. Español (anguaño Espanyol), xestionó la merca de la ropa cola mesma firma que vestía al club catalán. D'esa mena, el club de fútbol llocal adoptó l'azul y blancu de la bandera del catalán.
Pero pola prensa d'entamos del sieglu XX méncionase que l'equipu llocal de fútbol remanaba equipaciones azules, por ser los colores de la matrícula marítima d'Avilés.
Tradicionalmente los confiteros d'Avilés coronaben el tradicional mantecáu de les Fiestes de El Bollo, en Pascua, con una banderina de papel blanquiazul. Foi na década de 1950 cuando entamó a escolingáse del balcón de la Casa Conceyu.
Al mesmu tiempu, el pendón remaneció nel salón d'acoyíes de la Casa Conceyu. Los actos más solemnes n'Aviles foron siempres presidíos pol pendón, de color carmín col escudu la ciudá nel centru, y qu'entá preside el gran salón del Ayuntamientu. Na primer metá del sieglu XX, el pendón colgábase del balcón central de la Casa Conceyu nes fiestes y dellos actos oficiales.
Daniela Sruoga
Daniela Sruoga ye una xugadora arxentina de ḥoquei sobre yerba. Xuega como volante y anguaño desempéñase nel Club de Gimnasia y Esgrima de Buenos Aires. Arcea pola Secretaría de Deportes de la Nación.
Trayeutoria
Daniela empezó a xugar al ḥoquei a los cinco años nel Club Gimnasia y Esgrima de Buenos Aires, xunto a les sos hermanes Agustina, Eugenia y Josefina, esta postrera tamién xugadora de la Selección arxentina. Debutó en Las Leonas nel 2009, cuando apostó la Copa Panamericana, el so primer tornéu internacional. En 2010 foi nomada pola FIH al premiu de Meyor Xugadora Nueva del Mundu, añu nel que ganó'l so segundu Champions Trophy (el primeru en 2009) y el Campeonatu Mundial.
En 2012, foi parte del equipu que llogró la medaya de plata nos Xuegos Olímpicos y el tercer títulu nel Champions Trophy.
Vida personal
Estudia la carrera de Socioloxía na Universidá de Buenos Aires. Cursó los sos estudios primariu y secundariu nel colexu Canada School.
Leticia Dolera
Leticia Dolera ye una actriz y direutora de cine española especialmente comprometida na defensa de los derechos de les muyeres y la llucha contra la violencia de xéneru.
Trayeutoria
La so carrera empezó na serie Al salir de clase, na qu'interpretó'l papel d'Ángela ente 2000 y 2002. A partir d'ende empezó la so carrera cinematográfica na que destaquen títulos como El otro lado de la cama; Imagining Argentina; Semen, una historia de amor o Un café en cualquier esquina, película que tuvo tres nominaciones a los Independent Spirit Awards.
Tamién volvió intervenir en series de televisión como Los Serrano, Hospital Central o Guante blancu.
Nel branu de 2010 dio vida a Violeta, una moza de 1923 que vive en Canfranc, onde afaya l'amor. Ye una de los trés protagonistes de la opera prima de Paula Ortiz, De tu ventana a la mía, que foi estrenada en marzu de 2012.
N'abril de 2011 participó na tercer parte de la serie cinematográfica REC, onde interpreta a Clara en [REC]3: Xénesis, que s'estrenó'l 30 de marzu de 2012. Rodó trés curtiumetraxes como direutora, Sentar, te quiero, A o B y Habitantes: col primeru llogró'l premiu a meyor curtiumetraxe fantásticu na convención Fantastic Fest en 2010.
El 6 de mayu de 2012 empezó a rodar en Barcelona la película Los últimos díes, de los hermanos Pastor, y el 8 de mayu fíxose oficial el so fichaxe pa la serie d'Antena 3 El barco. Pel branu de 2013 empezó a grabar p'Antena 3 la webserie creada por ella mesma Bloguera en construcción.
En 2015 escribió, dirixó y protagonizó la so primer película xunto al actor Manuel Burque, titulada Requisitos para ser una persona normal. La película ganó nel Festival de Málaga los premios a: meyor guión novel, fotografía y montaxe. Foi finalista de los premios Goya 2016 con tres nominaciones: como meyor actor revelación pa Manuel Burque, meyor direición novel pa Dolera y meyor montaxe.
En setiembre y ochobre de 2017 protagoniza la primer película d'Inés de León, Axedrez pa trés, xunto a Amaia Salamanca y Javier Rey.
En febreru de 2018 publica ''Morder la mazana. La revolución va ser feminista o nun va ser.'' (editorial Planeta). Ye'l llibru -declara l'autora- que alla -y gustó lleer cuándo yera adolescente. Trátase d'un testu bien personal onde, al traviés de vivencies personales, reflexones y repasada de la hestoria del feminismu, tresmite la importancia de remontase contra'l sistema patriarcal.
Filmografía
thumb|Leticia Dolera en Madrid en 2016
Curtiumetraxes
{| ! Curtiumetraxe
Premios
Premiu Sant Jordi
Premios Goya
Festival de Málaga
Círculu d'Escritores Cinematográficos
Unión d'Actores
Premios Turia
Sophie Germain
Marie-Sophie Germain foi una matemática, física y filósofa francesa. A pesar de la oposición inicial de los sos padres y les dificultaes que se-y presentaron per parte de la sociedá, adquirió la so educación gracies a llibros de la biblioteca del so padre, incluyendo dellos escritos por Leonhard Euler y pola so correspondencia con otros matemáticos famosos como: Lagrange, Legendre y Gauss. Dada la discriminación de les muyeres na so dómina ella optó por emplegar el pseudónimu de Antoine Auguste LeBlanc pa faese pasar como home.
Foi una de les pioneres de la teoría d'elasticidá y gracies a ello ganó'l premiu de l'Academia de les Ciencies de París. Tamién fixo importantes contribuciones a la teoría de númberos; unu de los sos trabayos más importantes foi l'estudiu de los que darréu fueron conocíos como númberos primos de Sophie Germain (númberos primos que'l so doble amontáu nuna unidá ye tamién un númberu primu). El so trabayu nel teorema de Fermat apurrió a los futuros matemáticos una amplia base pa tomar la conxetura que nun se resolvió hasta más de 100 años dempués de la so muerte. Por ser muyer, nun pudo vivir d'una carrera profesional como matemática pero trabayó de manera independiente mientres tola so vida. Antes de la so muerte, Gauss encamentara que se-y otorgara un grau honorariu, pero nunca se-y concedió. El 27 de xunu de 1831 morrió de cáncer de mama. Nel centenariu de la so muerte nomó una cai nel so honor y fundóse un colexu femenín. L'Academia de Ciencies estableció'l Premiu Sophie Germain nel so honor.
Biografía
Empezó a estudiar matemátiques a la edá de trece años, interesada poles obres sobre la tema de la biblioteca de la so casa. El so interés poles matemátiques surdió dempués de lleer la Historia de les Matemátiques de Jean-Baptiste Montucla. Siguió col tratáu d'aritmética d'Étienne Bezout y el de cálculu diferencial d'A.J. Cousin, pa siguir, dempués d'aprender llatín ensin nenguna ayuda, coles obres d'Isaac Newton y Leonhard Euler. Foi autodidacta, amarutándose d'home pa poder estudiar n'instituciones matemátiques (nes que solo podíen entrar varones). Autografiaba les sos investigaciones y estudios como "Sr. Leblanc" pa despintar la so identidá. El so interés poles matemátiques yera tantu, que faía tou lo posible al so algame pa poder demostrá-ylo a los demás. Pa poder asistir a la escuela de París, Sophie tuvo que robar la identidá del alumnu M.Leblanc y vistise como un home, y solamente d'esta miente pudo aumentar les sos conocencies y esponer y presentar idees nueves mientres dellos años.
Germain nunca se casó, dependiendo económicamente mientres tola so vida del soporte económicu que-y brindó'l so familia. Finó por cuenta de un cáncer de mama en 1831. Magar que la enfermedá manifestárase-y dos años antes, siguió hasta'l final entornada nel so trabayu.
Correspondencia
Germain tuvo un interés especial nes enseñances de Joseph-Louis Lagrange y, sol pseudónimu de «Sr. Le Blanc», unu de los antiguos estudiantes de Lagrange, unvió-y dellos artículos. Lagrange impresionóse tantu por estos artículos que-y pidió a Le Blanc una entrevista y Germain viose forzada a revela-y la so identidá. Aparentemente Lagrange reconoció'l talentu matemático percima de los prexuicios y decidió convertise nel so mentor.
Correspondencia con Gauss
En 1804, dempués de lleer a Carl Friedrich Gauss nel so famosu Disquisitiones Aritmeticae (1801), empezó a cartiase con este, de nuevu baxu pseudónimu. Dos años dempués, mientres la invasión napoleónica de Prusia, tamién Gauss conoció la so verdadera identidá, cuando Germain intercedió ante uno de los xenerales de Napoleón Bonaparte (Pernety), a quien Germain conocía personalmente, por que-y abellugara de cualquier dañu ante la ocupación de la ciudá natal de Gauss en Brunswick (Braunschweig). Sophie tarrecía que Gauss pudiera correr un destín similar al d'Arquímedes y confió-y a Pernety les sos medranes; este alcontró al matemáticu alemán y díxo-y quien yera la so proteutora (lo que confundió a Gauss yá que nunca oyera falar d'ella). Entós Germain escribiólu a Gauss una carta na qu'almitía la so condición femenina; a lo que Gauss contestó lo siguiente:
thumb|150px|Balta de Sophie Germain nel campusantu del Père Lachaise. Sicasí, en 1808, cuando Gauss foi nomáu profesor d'astronomía na Universidá de Gotinga, l'interés del matemáticu derivar escontra les matemátiques aplicaes y dambos dexaron de cartiase.
Etapa na Academia Francesa de les Ciencies
En 1811 Germain participó nun concursu de l'Academia Francesa de les Ciencies pa esplicar los fundamentos matemáticos desenvueltos por un matemáticu alemán, Ernst Chladni, aplicaos al estudiu sobre les vibraciones de les superficies elástiques. Dempués de ser refugada por dos vegaes, en 1816 ganó'l concursu, col trabayu que tenía por títulu “Mémoire sur les Vibrations des Surfaces Élastiques”. Esto dexó-y convertise na primer muyer qu'asistió a les sesiones de l'Academia Francesa de les Ciencies (amás de les esposes de los miembros) y asitiar xunto a los grandes matemáticos de la hestoria.
Contribuciones
thumb|Récherches sur la théorie des surfaces élastiques, 1821
Una de les mayores contribuciones de Germain a la teoría de númberos foi la demostración matemática de la siguiente proposición: si x, y, z son enteros y x5 + y5 = z5, entós siquier unu d'ellos (x, y, o z) ye divisible por cinco. Esta demostración, que foi descrita per primer vegada nuna carta a Gauss, tenía una importancia significativa yá que acutaba de forma considerable les soluciones del últimu teorema de Fermat, el famosu enunciáu que nun pudo ser demostráu por completu hasta 1995.
Una de los sos más famoses identidaes, más comúnmente conocida como Identidá de Sophie Germain espresa pa dos númberos x y y que:
Asina mesmu, unu de les sos resultancies más conocíes ye'l conocíu como Teorema de Sophie Germain, gracies a un pie de páxina nuna obra d'Adrien-Marie Legendre en 1823. Esti teorema trata sobre la divisibilidad de les soluciones de la ecuación xp + yp = zp del Últimu teorema de Fermat pa p primu impar. Sophie Germain probó que siquier unu de los númberos x, y, z tien que ser divisible por p2 si puede atopase un primu auxiliar θ tal que se satisfaen los dos condiciones: Nun esiste nengún númberu tal que p sía potencia d'orde p módulu θ d'él. Sicasí, el primer casu del Postreru Teorema de Fermat (el casu en que p nun estrema xyz) tien que cumplise pa cada primu p pal que pueda atopase un primu auxiliar. Germain identificó tal primu auxiliar θ pa cada primu menor que 100.
Crítiques y aponderamientos contemporáneos
Vesna Petrovich comenta que la respuesta a la publicación en 1821 del ensayu premiáu de Germain "varió de cortés a indiferente". Sicasí, dellos críticos realizaron grandes aponderamientos. Cauchy dixo que "[yera] un trabayu que pol nome de la so autora y l'importancia de la tema merecía l'atención de los matemáticos". Germain tamién foi incluyida nel llibru d'H. J. Mozans "Woman in Science", anque Marilyn Bailey Ogilvie afirma que la biografía "ye inesacta y les notes y la bibliografía nun son fiables". Sicasí, cita al matemáticu Claude-Louis Navier diciendo que "ye un trabayu que pocos homes pueden lleer y que solo una muyer pudo escribir". Los contemporáneos de Germain tamién teníen coses bones que dicir en rellación col so trabayu en matemátiques. Osen rellata que "El Barón de Prony llamar la Hipatia del sieglu XIX", y que "J.J. Biot escribió, nel Journal de Savants, que probablemente enfusara na ciencia de les matemátiques más fondamente que cualesquier otra persona del so sexu". Definitivamente, Gauss tuvo bien bona opinión d'ella y reconoció que la cultura europea presentaba dificultaes especiales pa una muyer en matemátiques.