cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Maider Esparza
Retirada de la ximnasia
El 23 de xunetu de 2016 #realcontrar col restu de les Neñes d'Oru na Gala 20º Aniversariu de la Medaya d'Oru n'Atlanta '96, que tuvo llugar nel Palaciu de Congresos de Badayoz nel marcu del X Campus Internacional de Ximnasia Rítmica Nuria Cabanillas. Al homenaxe allegaron tamién delles ex-ximnastes de la seleición como Carolina Pascual, Almudena Cid, Alba Caride, Ana Bautista, Carolina Malchair, Marta Calamonte, María Eugenia Rodríguez y Ana María Pelaz, según la xueza internacional Maite Nadal y la coreógrafa del conxuntu d'Atlanta, Marisa Mateo. El conxuntu nacional júnior realizó amás dos exhibiciones mientres la gala, que cuntó igualmente con actuaciones de Carolina Pascual y los participantes del Campus. Emitióse coles mesmes un mensaxe grabáu de la exseleccionadora Emilia Boneva dende la so casa de Bulgaria.
Anque mientres un tiempu foi entrenadora de ximnasia rítmica nel so antiguu club, el Club Natación Pamplona, anguaño trabaya como téunicu de rayos nel Hospital de Navarra.
Seleición española
{| width="100%" class="" style="margin-bottom: 10px;"
Conxuntu sénior
1995  derecha|miniaturadeimagen|240x240px|Maider (sentada, a la derecha) col restu del conxuntu español en París (1995). derecha|miniaturadeimagen|240x240px|Maider (de pies, sesta dende la derecha) col restu de la delegación nos Xuegos Olímpicos d'Atlanta 1996. 1996  Como suplente del equipu en dambos exercicios
Colombier (Côte-d'Or)
Colombier ye una comuña francesa del departamentu de Côte-d'Or, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Aegus kuantungensis
Aegus kuantungensis ye una especie de coleópteru de la familia Lucanidae.
Distribución xeográfica
Habita en China.
Códiz d'El Cairu
right|thumb|200px|clic a la imaxe pa ver toles páxines del Códiz d'El Cairu (un archivu PDF) El Códiz d'El Cairu (tamién llamáu: Codex Prophetarum Cairensis, Códiz del Cairu de los Profetes) considérase'l manuscritu hebréu más antiguu esistente, contién completu'l testu del Antiguu Testamentu de los profetes de Nevi'im.
Historia
D'alcuerdu a la so colofón, foi escritu completu col so puntuación por Moses ben Asher en Tiberíades "a la fin del añu 827, dempués de la destrucción del segundu templu" (= 895 y.C). Foi dau como regalu a la comunidá caraíta de Xerusalén, y tomáu como botín polos cruzaos en 1099. Más tarde, entró na posesión de la comunidá caraíta d'El Cairu, onde entá se caltién anguaño.
Cuando'l Códiz llegó a Israel, en 1985, los xudíos caraítas formaron un comité que decidió caltener el códiz temporalmente so la custodia de la Universidá Hebrea de Xerusalén. Cualquier decisión futura pal códiz taría en manes del Conseyu de los Sabios Xudíos Caraítas d'Israel. En 2006 David Marzouk y Gamill Albert visitaron la Universidá Hebrea de Xerusalén ya inspeccionaron el Códiz por autenticidá y esaminaron la posibilidá de digitalizarlo, en nome de los Xudíos caraíta d'Israel. La Universidá Hebrea fixo fincapié nesi momentu que cualquier decisión ye y siempres va ser hasta la del Conseyu Caraíta d'Israel.
Conteníu
El códiz contién, según la terminoloxía xudía, los llibros que prentenecen a los profetes: Jeremías, Isaías, según tamién Isaías, el llibru de los Profetes Menores (pero ensin Daniel), los llamaos profetes antiguos o anteriores Josué, Xueces, Samuel y Los Reis. Amás contién 13 páxina tapiz.
Evaluación científica
Anque d'alcuerdu al so colofón el códiz foi escritu por un miembru de la familia Ben Asher, Lazar Lipschütz y otros repararon que, dientro de la tradición masorética, el Códiz Cairensis paez tar más cerca de Ben Neftalí que de Ben Asher.
Mientres dellos eruditos consideren qu'esto ye un argumentu en contra de la so autenticidá, Moshe Goshen-Gottstein supón que Ben Neftalí apegáu con mayor fidelidá al sistema de Moisés ben Asher que al del propiu fíu Aarón ben Moisés ben Asher (Aarón-Ben-Asser), corrixó'l Códiz de Alepo y añedió la so puntuación.
Más apocayá, les duldes sobre la so autenticidá refugar pola datación radio-carbonu y otres téuniques científiques.
Umberto Cassuto basar en gran midida nesti códiz al producir la so edición del Testu Masorético, lo que significa que nos profetes la so edición ta más cerca de la tradición ben Neftalí que na Torá o los Escritos.
Charles Scorsese
Luciano Charles Scorsese foi un actor de cine d'Estaos Xuníos.
Biografía
Nació na ciudá de Nueva York, fíu de Teresa y Francesco Scorsese, inmigrantes italianos de Polizzi Arrogante, un pequeñu pueblu cerca de Palermo. Casóse cola actriz Catherine Scorsese en 1933. Foi'l padre del famosu direutor Martin Scorsese. El so debú nel cine foi na película Raging Bull, en 1980, interpretando a Charlie. Tamién trabayó n'otres películes de gangsters como Goodfellas (1990), interpretando a Vinnie (basáu nel gangster real Thomas Agru), y Casino (1995), la so última película.
Finó a los 80 años d'edá en Nueva York.
Combertault
Combertault ye una comuña francesa del departamentu de Côte-d'Or, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Comblanchien
Comblanchien ye una comuña francesa del departamentu de Côte-d'Or, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cristóbal Acosta
Cristóbal Acosta (o Christoval Acosta, o Cristóvão da Costa, llatinizáu como Christophorus Acosta Africanus; ), foi un médicu y naturalista portugués d'orixe español y darréu afincáu na Corona de Castiella, consideráu pioneru nel estudiu de plantes orientales, cuantimás pal so usu en farmacoloxía. Col so colega'l boticariu Tomé Pires (1465?–1524 o 1540) y con Garcia de Orta (1490 o 1501 o 1502-1568 o 1568), fueron los mayores esponentes de la Medicina indo-portuguesa.
Vida y obra
Ente les sos obres destaca Tractado de les drogues y medicines de les Indies orientales (1578,  en castellán ), que contién observaciones sobre les drogues orientales. (Ente otres, menta'l bangue, un amiestu fecho a partir del cannabis.) Otra obra d'importancia ye Tractado de la yerbas, plantes, frutes y animales, tratáu que se cree perdíu.
Sábese que nun nació en Portugal sinón, probablemente, en Tánger o Ceuta, menos probablemente nes islles de Cabu Verde o inclusive en dalguna otra posesión portuguesa d'África. Los sos padres yeren probablemente xudíos espulsaos de la Corona de Castiella en 1492. Nun se sabe ónde adquirió les sos conocencies.
Cristóbal Acosta viaxó a les Indies orientales per vegada primera en 1550 y en calidá de soldáu. Participó en campañes contra la población nativa y foi prindáu y fechu prisioneru en Bengala. Tres el so regresu a Portugal, volvió xunise al so antiguu capitán, Luiz de Ataide, al que se nomara virréi de la India. Tornó a Goa en 1568. En 1569 foi nomáu médicu del Hospital Real de Kochi. En 1571, recoyera especímenes botánicos de delles zones de la India. Volvió a Portugal en 1572 en concluyendo'l virreinatu de Ataide.
Ente 1576 y 1587 foi médicu y ciruxanu en Burgos. A la muerte de la so esposa, retirar a vivir, como ermitañu, nuna ermita onde permaneció hasta la so muerte.
Nel añu 1976, decidir nel so honor llama-y «Acosta» a un cráter d'impautu llunar.
Códigu d'idioma
Un códigu d'idioma ye un códigu qu'asigna lletres y/o númberos como identificadores o clasificadores de los idiomes. Estos códigos pueden ser utilizaos pa entamar coleiciones de les biblioteques o presentaciones de datos, pa escoyer les llocalizaciones correutes y les traducciones de la informática, y como una designación embrivida de más formes d'idioma-nome.
Dificultaes de clasificación
Los esquemes de códigos d'idioma, intenten clasificar nel complexu mundu de los idiomes humanos, los dialeutos y variantes. La mayoría d'ellos realizar dellos compromisos ente ser xenerales y completos, y suficientes pa ser compatibles con dialeutos específicos.
Por casu, la mayoría de la población d'América Central y América del Sur, falen español. L'español faláu en Méxicu ye un pocu distintu del español faláu en Perú. Les distintes rexones de Méxicu tienen dialeutos y acentos llixeramente distintos del español. Un sistema de códigu d'idioma podría arrexuntar toos estos como "español" pa la eleición d'un diseñu de tecláu, más como "español" pa usu xeneral, o dialeutu separáu pa cada rexón específica d'idiomes.
Provincia de Zaire
Zaire ye una de les 18 provincies en que s'atopa estremada alministrativamente Angola. La so capital ye la ciudá de M'Banza Kongo.
Xeografía
Tien una estensión superficial de 40 130 km² con una población envalorada de 362 852 habitantes en 2006.
Conceyos
Na provincia d'atopen los conceyos de:
Comuñes
Los conceyos de la provincia de Zaire tán subdividíos en 23 comuñes:
Cristianu Adricomio
Ordenar de sacerdote católicu'l 2 de Marzu de 1561; obligáu a fuxir en 1566 de la so patria poles guerres de relixón, retiróse primero a Mechelen, dempués a Maastricht y por fin a Colonia, onde morrió desterráu'l 20 de Xunu de 1585. Compunxo les obres siguientes: Vita Jesuchristi, ex quator evanxelistes breviter contestu, Amberes, 1578, en dozavo; esta obra publicar sol nome de Christianus Crucius, qu'emplegó delles vegaes, y de siguío ensertó un discursu De Christiana beatitudine; Theatrum terrae sancta..., obra bien reimpresa afatada de mapes xeográficos y estremada en trés partes: la primera ye una xeografía de Tierra Santa, la segunda una descripción de Xerusalén que l'autor diera yá a lluz en 1584, 88 y 92, y la tercera una crónica dende principiu del mundu hasta la muerte de San Xuan Evanxelista, qu'él asitia nel añu 109 de Xesucristu. El caballeru calatravo Lorenzo Martínez de Marcilla tradució al español la tercer parte d'esta obra col títulu de Cronicon de Christiano Adricomio Delfo Madrid, Imprenta Real, 1656, reimpreso n'español siquier diecisiete veces más.
Cecilia Brugnini
Cecilia Brugnini ye una artista plástica uruguaya.
Biografía
Cecilia recibió la so formación colos profesores Marta Grompone, Edgardo Ribeiro, José Collell y Duncan Quintela. Dedicar al diseñu, la fotografía, pintura, cerámica y texíu en telar nel Hornsey College of Arts and Crafts.
La nave de la vida foi la so obra más destacada, pol so gran dimensión, na cual representa cientu cuatro personaxes sobre los vicios y virtúes de la condición humana pola cual llogró'l Premiu Figari en 1999. Ye una de les pioneres del arte testil n'Uruguái.
Representó al Uruguái con más de doscientes esposiciones en munchos países. Participó na Bienal XI de San Pablo (1971) y na Bienal del Tapiz de Llana (1978).
Foi convidada por Stefano Fradadura a realizar accesorios pal vestuariu de los sos espectáculos. Participó en delles puestes n'escena d'esi Maestru ente elles: Stabat Mater de Pergolesi (2001), Madama Butterfly de Puccini (2002), La Divina Comedia en 2005, Antigua, Guatemala, "Réquiem" de Fauré pal Festival de José Ignacio, Uruguái en 2001.
En 2012 realizó una muestra Operalia nel Auditoriu Nacional Adela Reta sobre collares y pectorales realizaos con materiales y oxetos insólitos.
Realiza docencia de tapiz y diseñu nel so taller personal.
Reconocencies
Concurso Comunidad Europees, premiu en Fotografía.
Aegus kurosawai
Aegus kurosawai ye una especie de coleópteru de la familia Lucanidae.
Distribución xeográfica
Ye endémicu de Taiwán (China).
A Diogneto
La epístola o discursu A Diogneto (Ἐπιστολὴ πρὸς Διόγνητον; en llatín, Epistula ad Diognetum) ye una obra de l'apologética cristiana, escrita, quiciabes, nes acabadures del sieglu II. Esta pequeña obra, d'apenes doce capítulos, ye una pieza singular de la lliteratura cristiana. Ye singular pola so catalogación, pol so orixe inciertu, pol so chocante descubrimientu, pola aciar destrucción del únicu códiz que la contenía. Ye singular tamién pola so autoría, polos enigmes que plantega, pola orixinalidá de les teoríes de que ye oxetu. Sobremanera ye singular pola so guapura  y elegancia, qu'escurre lloñe de la crudeza de Taciano, la franqueza de Justino, los escarnios de Hermias, la simplicidá d'Arístides, el fideísmu de Teófilo o les filosófiques llegaciones d'Atenágoras. Pol so estilu, anque non tantu pol so conteníu, A Diogneto álzase bien percima d'otros escritos de la apologética cristiana.
Lo más incomprensible d'esta obra ye que naide la conociera antes del so descubrimientu nel sieglu XV. Nun esiste mención dalguna, esplícita o implícita, que dexe suponer que dalgún de los Padres de la Ilesia lleer, siquier que tuviera noticia de la so esistencia. Tampoco nes fontes griegues, xudíes, gnóstiques o en cualesquier otru llugar atopóse niciu dalgunu del so pasu pola historia.
¿Cómo ye posible —pregúntase inda güei la crítica— qu'esta notable obra pasara desapercibida mientres mil doscientos años, teniendo como se tienen noticies d'infinidá d'autores menores y fragmentos sueltos de cuasi toos ellos? ¿Cómo pudo asoceder que nun la conociera Eusebio de Cesarea, que recoyía toles noticies que llegaben a los sos oyíos? ¿Cómo ye posible que naide sepa nada del so autor o'l so destinatario? Y si por fin fora ciertu que naide la conocía y naide lleer ¿cómo ye posible que llegara a nós? Estes entrugues son úniques nel ámbitu de la patroloxía pos A Diogneto tien el raru privilexu de ser una de les poques obres de la lliteratura antenicena cristiana ensin mentar por Eusebio. Tampoco por otros historiadores de la Ilesia como Jerónimo, Genadio de Marsella, o Focio nel sieglu IX.
Tradición testual
right|250px|thumb|Miniatura del sieglu XIV, representando una escena cotidiana.
El códiz tresmisor de la epístola A Diogneto foi afayáu nel añu 1436 na ciudá de Constantinopla y adquiríu por un nuevu clérigu y estudiante de griegu llamáu Tomás d'Arezzo. A diferencia d'otros afamaos manuscritos, nun foi atopáu nuna biblioteca o nun monesteriu sinón nuna pescadería de la ciudá, onde taba apilado col papel d'envolubrar pexe. El códiz atopáu por Arezzo yera un corpus apologeticum griegu del sieglu XIII o XIV que contenía 22 obres griegues. Cinco d'elles yeren atribuyíes de forma espuria a Justino Mártir. De Monarchia, Cohortatio ad Graecos, Expositio fidei, y Oratio ad Graecos. Había tamién un quintu tratáu, desconocíu hasta entós, qu'empezaba asina:
Arriendes d'ello, la obra pasó a conocese como Epístola a Diogneto o, más cenciellamente, A Diogneto.
Esti corpus apologético griegu conozse güei como'l Codex Argentoratensis Graecus 9. Tomás d'Arezzo apurrió'l so afayu al futuru cardenal Juan de Ragusa. Juan de Ragusa o Juan Stojkovic yera un destacáu eclesiólogo dominicu, delegáu nel concilio de Basilea. Este concilio, celebráu ente los años 1431 y 1439, tenía como tema principal el Cisma d'Oriente y Occidente, a resultes de lo cual Stojkovic permaneció dos años en Constantinopla. Ellí axuntó una coleición de manuscritos pertenecientes al ámbitu de la lliteratura cristiana. Amás del Codex Graecus 9 d'Arezzo, Stojkovic consiguió otres obres escelentes como'l Codex Palatinus Graecus 398, tresmisor únicu de la obra de Partenio de Nicea, y otru manuscritu que contenía les obres completes de Cirilo d'Alexandría. L'aciertu de Stojkovic al axuntar esa coleición d'obres implica entá más méritu si tener en cuenta que venti años dempués, en 1453, producióse la Cayida de Constantinopla. El códiz tresmisor de A Diogneto formó parte de la so biblioteca hasta l'añu de la so muerte (1443) en que lo mandó por testamentu a los sos hermanos del conventu de Basilea. Ellí, la biblioteca de Stojkovic esvalixóse. El Codex Palatinus gr. 398, portador de Partenio, permaneció en Basilea hasta'l so editio princeps en 1531. Dempués viose envolubráu en numberoses querelles y viaxó por toa Europa, del Vaticanu a París, antes d'acabar na biblioteca palatina de Heidelberg. Pela so parte, el Codex Graecus 9, portador de A Diogneto, foi adquiríu d'una o otra manera por un conocíu hebraísta del sieglu XVI llamáu Johannes Reuchlin, de lo que se tien noticia porque'l so nome apaecía na contraportada del códiz. Nun se sabe bien cómo pero, a partir de la segunda metá del sieglu XVI, el códiz llegó a l'abadía de Marmoutier o Maumünster, una llocalidá francesa asitiada na Alsacia cimera.
thumb|400px|Itinerariu del Codex Graecus 9 y de les copies de [[Leiden y Tubinga.]]
Homosexualidá na Antigua Grecia
thumb|220px|Escena de cortexu [[Pederastia na Antigua Grecia|pederasta. Detalle d'una vasía de figures negres ática, del sieglu IV e.C.]] Na antigüedá clásica escritores como Heródoto, Platón, Jenofonte, Atenéu y munchos otros esploraron los aspeutos del amor homosexual na Antigua Grecia. La más estendida forma de rellación sexual homosexual dar ente homes adultos y mozos adolescentes, conocida como pederastia. Nun ta claru cómo se víen les rellaciones ente muyeres na sociedá, pero esisten exemplos tan antiguos como'l de Safu de Lesbos.
A Diogneto
Tradición testual
Antes d'acabar esi sieglu fixeron trés copies del manuscritu. La primera foi realizada en 1579 por Bernard Haus por encargu de Martin Crusius, profesor de la universidá de Tubinga, en que la so biblioteca universitaria atópase anguaño. La segunda copia foi realizada por un imprentador francés llamáu Henri Estienne, que la utilizó pa preparar en 1592 la editio princeps de la obra. Felicidad copia acabó na biblioteca universitaria de Leiden por entemediu d'un destacáu coleicionista de manuscritos llamáu Isaac Voss. Una tercer copia, realizada por J.J. Beurer en 1590, sumió.
Mentanto'l manuscritu orixinal d'Arezzo pudo permanecer doscientos años na abadía de Marmoutier hasta'l so treslláu a la biblioteca cívica de la cercana ciudá d'Estrasburgu escontra 1793. Cincuenta años dempués, el caballeru Johann Carl Theodor von Otto realizó una edición de les obres completes de Justino, pa les que se fixeron dos colaciones del manuscritu. La primera foi realizada en 1842 por Edouard Cunitz y la segunda en 1861 por Edouard Reuss. Les minucioses colaciones que fizo Reuss sobre'l manuscritu d'Arezzo constitúin el meyor conxuntu d'observaciones que se caltienen sobre'l Graecus 9, tamién les postreres. Nel añu 1870, apenes nueve años dempués, la ciudá d'Estrasburgu viose somorguiada nel conflictu franco-prusianu y esi branu sufrió un devastador asediu de cuarenta díes mientres el cual la biblioteca foi destruyida y, con ella, el manuscritu de Constantinopla. De nun ser poles copies que se fixeron nel sieglu XVI, el testu de la epístola A Diogneto perdiérase nesa quema.
Homosexualidá na Antigua Grecia
Contestu
Principalmente, hai dos puntos de vista sobre l'actividá sexual masculina na antigua sociedá griega. Dellos eruditos, como Kenneth Dover y David Halperin, afirmen qu'esistía una marcada polarización ente compañeros "activos" y "pasivos", penetrador y enfusáu, y esta polarización activu/pasivu taría acomuñada con roles sociales dominantes y sumisos: el rol activu acomuñar cola masculinidad, con un estatus social altu y cola edá adulta, ente que'l papel pasivu acomuñar cola feminidad, con un estatus social baxu y cola mocedá. Según esta visión, cualquier actividá sexual na qu'un home enfusara a daquién socialmente inferior considerábase normal; considerábase «socialmente inferior» a muyeres, nueves, estranxeros, prostitutes y esclavitú. Igualmente, ser enfusáu, especialmente por daquién socialmente inferior, podía ser consideráu vergonzosu.
A Diogneto
La apologética cristiana
thumb|250px|Representación de la [[cayida de Constantinopla.]]
L'apologética cristiana surdió nel sieglu II de resultes de la situación social na que taba somorguiáu'l cristianismu. Dicha situación taba marcada por dos factores: el desconocimientu xeneral de la so doctrina y la so condena per parte de les autoridaes romanes. El desconocimientu del cristianismu daba llugar a tracamundios y acusaciones infundaes pa los que la condena oficial aprovía un preséu llegal de represión. Una persona podía ser condergada a muerte pol solu fechu de ser cristianu. La delación por cristianismu traía l'arrestu inmediatu y el posterior interrogatoriu del reu. Si nel intre del mesmu negaba l'acusación de cristianismu, yera lliberáu. Si declaraba cristianu, yera executáu. La psicoloxía de los cristianos primitivos complicaba l'asuntu porque con frecuencia preferíen morrer a arrenunciar a les sos creencies. Esta situación plantegóse yá nel postreru terciu del sieglu I pero nun foi hasta'l sieglu II que se produció un cambéu d'actitú nel cristianismu, perceptible na so lliteratura. Hasta entós la lliteratura cristiana taba formada polos llibros del futuru Nuevu Testamentu y los escritos de los llamaos Padres Apostólicos. Toes estes obres taben dirixíes a un públicu cristianu y exhibíen una marcada intención doctrinal. Al traviés d'elles, el mundu en que s'encuadraba'l cristianismu apaecía como un marcu difusu y indiscutido al qu'en realidá nun s'emprestaba atención. Les epístoles de Pablo intentaben resolver cuestiones plantegaes poles comunidaes cristianes. Los Evanxelios intentaben presentar la vida y les enseñances de Xesús. El llibru de la Revelación y El pastor de Hermas afondaben la lliteratura escatolóxica. La Didaké y la epístola de Bernabé describíen los primeros rudimentos de la lliturxa. Clemente de Roma, Ignacio d'Antioquía y Policarpo d'Esmirna escribíen cartes a les ilesies p'aconseyales.
Homosexualidá na Antigua Grecia
Contestu
Otros estudiosos, sicasí, argumenten que les rellaciones ente homes de normal incluyíen a un home adultu y a unu nuevu: l'home mayor tomaría'l rol activu. undefined Tamién les describen como «cariñoses», «amoroses» y «afeutives», y argumenten que la tradición griega de les rellaciones homosexuales yera central «na hestoria griega y la guerra, la política, l'arte, la lliteratura y l'educación, resumiendo, nel milagru griegu».
A Diogneto
La apologética cristiana
Nel sieglu II, sicasí, producióse un fechu inauditu. Un obispu cristianu llamáu Cuadrato, compunxo un escritu apologético y dirixir públicamente al emperador Adriano, pa denunciar les inxusticies que sufríen los cristianos. El cristianismu dexó d'esta forma de ser un asuntu priváu de ciertes comunidaes pa confrontarse col mundu. L'apoloxía de Cuadrato foi la primera pero, a lo llargo d'esi sieglu, otru autores siguieron el so exemplu. Arístides, Justino, Taciano, Atenágoras, Teófilo o Hermias son dalgunos d'ellos. Toos utilizaron la llingua griega porque, nesi sieglu, la patroloxía griega predominaba sobre la llatina. Nos sieglos siguientes, diches obres arrexuntáronse y tresmitieron xuntes formando'l grupu de los llamaos apologistas griegos.
Homosexualidá na Antigua Grecia
Pederastia
thumb|250px|right|Un mozu desnudu toca'l [[Aulos (preséu)|aulos pal comensal d'una llacuada. Copa colorada ática, pintor de Eveón, 460-450 e.C. ]] La forma más común de rellaciones sexuales ente homes en Grecia yera la paiderastia, combinación de dos vocablos griegos: παιδ- (raigañu de παῖς, παιδός, 'neñu' o 'rapazu') y ἐραστής (erastēs, 'amante'; cf. erotismu). D'esti términu, que significaba 'amor de neñu', provién la pallabra pederastia. La pederastia, tal como s'entendía na antigua Grecia, yera una rellación ente un home mayor y un mozu adolescente. N'Atenes l'home mayor yera llamáu erastés y encargábase d'educar, protexer, amar y dar exemplu al so amáu. El mozu yera llamáu erómeno y el so retribución al amante yera la so guapura, mocedá y compromisu.
A Diogneto
La apologética cristiana
L'autor de la Epístola a Diogneto tamién ye un apologista, tamién escribió en griegu y tamién ye del sieglu II. A pesar d'eso, nun se-y cunta ente los apologistas griegos sinón ente los Padres Apostólicos, inclusión pocu coherente. Anque los Padres Apostólicos formen un grupu heteroxéneu d'escritos onde cabo cuasi tou, nun hai nenguna razón oxetiva que xustifique dicha inclusión sacante que, en 1765, Andrea Gallandi publicó A Diogneto na so edición de los Padres Apostólicos xunto con Hermas, Bernabé, Clemente, Ignacio, Policarpo y los fragmentos de Papías. Sicasí, con arreglu a los criterios qu'a posteriori se proponen como definición, A Diogneto nun puede considerase obra d'un Padre Apostólicu. El so autor nun foi discípulu de los apóstoles, como Papías o Policarpo. Tampoco foi un escritor envaloráu poles comunidaes primitives como Hermas y nun pertenez a la lliteratura cristiana surdida ente los sieglos I ya II, como la Didaké. La inclusión de A Diogneto ente los Padres Apostólicos ruempe, amás, cola forma en que la tradición apurrió la epístola, formando parte d'un corpus apologético griegu.
Autor, destinatario y datación
thumb|Biblioteca universitaria de Tubinga onde s'atopa la copia encargada por Martin Crusius.
Homosexualidá na Antigua Grecia
Pederastia
Esistíen ellaboraos protocolos sociales pa protexer a los mozos del deshonor acomuñáu a ser enfusáu. Esperábase que'l erómeno respetara y honrara al erastés, pero non que lo deseyara sexualmente. Anque ser cortexáu por un home mayor yera práuticamente una prueba d'homía pa los mozos, un mozu con deséu sexual recíprocu para col so erastés tenía d'encarar un estigma social considerable.
A Diogneto
Autor, destinatario y datación
L'atribución que más xuegu dio, sicasí, ye la del apologista Cuadrato. L'apoloxía que Cuadrato dirixó al emperador Adriano perdióse dafechu sacante un pequeñu fragmentu transcrito por Eusebio de Cesarea nel so Historia eclesiástica. Esa curtia trescripción conozse güei como el fragmentu de Cuadrato:
En 1946, acabada la Segunda Guerra Mundial, Dom Paul Andriessen afondó la hipótesis de Cuadrato y dio forma a una inesperada y atélite teoría. Considerando una cesura esistente nel capítulu 7 del testu, Andriessen fixo un esfuerciu por imaxinar el conteníu faltante y llegó a la conclusión de que'l discursu desapaecíu podría paecese al del fragmentu de Cuadrato. Coles mesmes, y preguntar si Diogneto nun podría ser un títulu honoríficu más qu'un nome, Andriessen conxeturó que l'emperador Adriano podría ser conocíu como tal. Per otra parte, la comparanza lliteraria ente'l fragmentu de Cuadrato y l'epístola A Diogneto nun refugó la posibilidá de que fueren escritos pola mesma persona. De ser cierta esta atribución, non yá resolveríase la paternidá de A Diogneto sinón que, arriendes d'ello, recuperaríase inopinadamente l'apoloxía de Cuadrato, dada por perdida. Cuadrato sería entós l'autor de la epístola y Diogneto sería un nome utilizáu pa referise al emperador Adriano. thumb|Representación de les ruines del Coliséu romanu, onde munchos cristianos fueron martirizados. Pintura realizada por [[Thomas Cole nel sieglu XIX.]]
Homosexualidá na Antigua Grecia
Pederastia
La moralidá de la pederastia foi exhaustivamente analizada na Antigua Grecia, siendo consideraos dalgunos de los sos aspeutos como infames y otros como lo meyor que la vida podía ufiertar. Nel diálogu platónicu de les Lleis, la pederastia carnal ye descrita como "contraria a la naturaleza"; sicasí, el interlocutores d'esti diálogu reconocen qu'una iniciativa pola abolición de la pederastia sería impopular na mayoría de les ciudaes estáu grieges. undefined
A Diogneto
Autor, destinatario y datación
A falta de más datos sobre l'autor, tamién s'intentó identificar al destinatario. Amás de la hipótesis d'Andriessen de que Diogneto podría ser l'emperador Adriano, propúnxose a Claudio Diogneto, procurador d'Exiptu nel añu 197 y Sumu Sacerdote. Otra hipótesis que se formuló ye la de Diogneto, tutor del emperador Marco Aurelio.
Homosexualidá na Antigua Grecia
Pederastia ente militares
thumb|300px|Guerreros griegos nun [[ánfora de figures negres. Muséu del Louvre.]] Cuando se fala de la homosexualidá nos exércitos de l'antigua Grecia méntase principalmente a la tropa sagrada tebana pero ésta nun ye l'únicu exemplu de práutiques homoerótiques o homosexuales ente los militares de los exércitos griegos. Yeren frecuentemente utilizaes tantu nel ensayamientu y entrenamientu militar, como pa caltener la moral y fortalecer los llazos y l'espíritu de combate de la tropa en tiempos de guerra.
A Diogneto
Autor, destinatario y datación
Una tercer vía foi intentar datar la epístola atendiendo a ciertos calteres que s'esprenden de la llectura del testu. Per esti camín, la crítica prefier asitiar A Diogneto nel sieglu II pero escontra'l final, faciéndolo, en razón de la so elocuencia, visu y términu de la apologética griega. La primer traza ye la situación social del cristianismu que se señala namás empezar, nel exordio:
Esta pincelada xeneral recibe más palantre un dramáticu coloríu:
Homosexualidá na Antigua Grecia
Pederastia ente militares
El Batallón Sagráu de Tebas, una unidá militar separada del restu y acutada namái a homes y los sos mozos amaos, ye de normal consideráu como'l primer exemplu de cómo na Antigua Grecia usaba l'amor ente soldaos na tropa p'aguiyar el so espíritu combativu. Los tebanos atribuyíen al Batallón Sagráu'l poder de Tebas mientres la xeneración anterior al so cayida ante Filipo II de Macedonia, que quedó tan impresionáu ante'l so valor en combate que mandó construyir un momumento qu'entá güei caltiénse de pies nel llugar onde se soterró a los soldaos. Tamién criticó duramente les opiniones que los espartanos teníen del Batallón. Diz Plutarcu na so obra Pelópidas:
Na mesma obra, Plutarco cita tamién la opinión de Pamenes de Tebas:
A Diogneto
La unidá del escritu
thumb|[[Johannes Reuchlin unu de los tenedores del códiz que contenía la epístola.]] La epístola a Diogneto conozse güei poles copies de Leiden y Tubinga. Al traviés d'elles tresmite un testu nel que se reconocen dos cesures. La primera atopar nel capítulu 7, ente los versos 6 y 7. El versu 6 atopar nun testu onde ta falando de la parusía de Xesucristu:
Homosexualidá na Antigua Grecia
Pederastia ente militares
Estes uniones tán reflexaes n'episodios de la mitoloxía griega, como la heroica rellación ente Aquiles y Patroclo na Ilíada, onde al paecer la so unión aguiyó tanto la moral como la valentía. Les uniones nel exércitu tomaben la forma típica de pederastia, siendo escases les rellaciones más igualitaries. Estes rellaciones quedaron documentaes por munchos historiadores griegos y en discursos filosóficos, según en descorteses menciones como la de Filipo II de Macedonia, recoyida por Plutarco:
A Diogneto
La unidá del escritu
Nel versu siguiente, el 7, y como si yá tuviera falando de la tema, diz:
Homosexualidá na Antigua Grecia
Pederastia ente militares
Mientres la Guerra Lelantina ente Eretria y Calcis, antes d'una decisiva batalla los calcidianos pidieron ayuda a un guerreru llamáu Cleómaco. Él respondió al so pidimientu, llevando al so amante por que reparara. Liderando la carga contra los eretrios, llevó a Calcis a la victoria pagando como aprecio la so propia vida. Los calcidianos alzáron-y una tumba nel mercáu en gratitud y adoptaron la pederastia.
A Diogneto
La unidá del escritu
La rotura del discursu rescampla a güeyu pero nun compromete la unidá del escritu. A unu y otru llau de la interrupción sigue escribiendo la mesma persona.
La segunda cesura ta a la fin del capítulu 10 onde diz:
Homosexualidá na Antigua Grecia
Amor ente homes adultos
Dada la importancia que se daba na sociedá griega al cultivu de la masculinidad nos homes adultos, y la feminidad que s'acomuñar a ser enfusáu nes rellaciones homosexuales, les rellaciones ente homes adultos de estatus social comparable considerábense revesoses y de normal diben acompañaes de estigmatización social. Anque se consideraben normales si yeren continuación d'una antigua rellación pederasta, cuando'l erómeno yá llegara al maduror, como indicaba'l refrán: «Puedes llevantar un toru si portar de xatu». Pueden atopase tamién esti tipu de rellaciones tantu nel rexistru históricu como nos mitos.
A Diogneto
La unidá del escritu
Equí tamién rescampla la interrupción del discursu, que se volver# a entamar nel siguiente capítulu diciendo:
Homosexualidá na Antigua Grecia
Patroclo y Aquiles
thumb|200px|[[Aquiles y Patroclo.]] La primer apaición rexistrada d'una unión emocional fonda ente homes antiguos na antigua cultura griega foi na Ilíada (800 e.C. ). Anque Homero nun describe explícitamente la rellación ente Aquiles y Patroclo como sexual, al entamu de l'antigüedá clásica (480 e.C. ) los dos héroes fueron interpretaos como iconos pederásticos. Al sentise los antiguos griegos incómodos con cualquier perceición d'Aquiles y Patroclo como adultos n'igualdá de condiciones, trataron d'establecer una clara diferencia d'edá ente dambos. Había desalcuerdu tocantes a quién exercía de erastés y quién de erómeno, una y bones la tradición homérica suxuría que Patroclo yera mayor pero Aquiles el dominante. Otres opiniones de l'antigüedá consideren qu'Aquiles y Patroclo yeren a cencielles bien bonos amigos.
A Diogneto
La unidá del escritu
Pero agora, y a diferencia del otru casu, non yá camuda de forma abrupta el filván de l'argumentación sinón tamién l'estilu. Esta diferencia ye tan bultable que, yá a finales del sieglu XVI, suplió la opinión de que los capítulos 11 y 12, conocíos como'l epílogu d'A Diogneto, nun pertenecíen a la obra. thumb|Llocalidá de [[Marmoutier, allugamientu de l'abadía onde tuvo'l códiz más de dos sieglos.]] Cabo la posibilidá de que, mientres la tresmisión del testu, daquién añediera esos párrafos, o que'l compilador recibiera per separáu dambes partes y axuntar presumiendo la so unidá. L'epílogu de A Diogneto paez obra d'otru autor. Anque ta bien escritu, escarez de la calidá lliterario y doctrinal de la primer parte. Tamién paez empobináu a otru destinatario pos, nos primeros capítulos, l'interlocutor ye un paganu ente que nel epílogu ye una persona familiarizada cola sagrada escritura que nun precisa que lu espliquen, por casu, el mitu del paraísu o'l fechu básicu de qu'esisten apóstoles. Otra diferencia ye la rellación col Antiguu Testamentu, bien presente nel epílogu ya inesistente nos primeros capítulos. Por esta traza, dellos autores presumen cierta afinidá del escritu con ambientes gnósticos.
Homosexualidá na Antigua Grecia
Patroclo y Aquiles
Tosquilo, na so traxedia Mirmidones, dibuxaba un Aquiles proteutor, yá que vengara la muerte del so amante entá cuando los dioses alvirtiéren-y de que-y costaría la mesma vida. Na Llacuada de Platón, d'otra parte, representar a Fedro afirmando que Homero enfatizó la guapura d'Aquiles, lo que lo definiría a él, y non a Patroclo, como erómeno.
A Diogneto
La unidá del escritu
La opinión d'una autoría distinta pal epílogu caltener ensin discutiniu mientres les primeres décades del sieglu XX y namái dempués de la segunda guerra mundial fixéronse serios esfuercios por defender la unidá del escritu. Autores como Dom P. Andriessen, H.I. Marrou, M. G. Mara, S. Zincone o M. Rizzi utilizaron distintes metodoloxíes pa sacar partíu de les semeyances qu'esisten. Magar tou, Y. Norelli y K. Wengst pronunciar en contra. A pesar de la zarrada defensa que se fixo sobre la unidá del escritu, «la impresión de que los capítulos 11 y 12 nun pertenecieron a la obra ye bien fuerte».
Adamus Scotus
Adam Scott, tamién llamáu Adamus Anglicus, Adamus Premostratensis, Adam de Dryburgh y Adam el Cartuxu foi un relixosu angloescocés, monxu premostratense de l'abadía de Dryburgh y depués cartuxu, predicador, teólogu y escritor relixosu.
A Diogneto
La unidá del escritu
Una glosa marxinal esistente nel manuscritu d'Estrasburgu y conocida güei poles colaciones de Reuss dicía explícitamente que les llagunes de los párrafos 7 y 10 deber a que se taba copiando un manuscritu bien antiguu, y cabo suponer con ello, qu'abondo deterioráu. H. I. Marrou envalora que'l manuscritu de Constantinopla ye una copia del sieglu XIV d'un manuscritu anterior del sieglu VI o'l sieglu VII.
Homosexualidá na Antigua Grecia
Pareyes hestóriques d'homes adultos
Conócense munches pareyes d'homes adultos na hestoria, nes que dambos son adultos. Ente éstes la d'Eurípides, na setentena, con Agatón d'Atenes, d'unos cuarenta. El llexendariu amor ente Alexandru Magnu y el so amigu de la infancia, Hefestión, considerar según teoríes alrodiu de les rellaciones personales d'Alexandru Magnu una rellación d'esti tipu.
Adamus Scotus
Nació nel área fronteriza d'Escocia (Northumberland y Scottish Borders) y probablemente foi alumnu de Hugo de San Víctor. Tuvo na abadía de Dryburgh como monxu premonstratense y coaxutor de los sos dos primeros abás Roger y Gerard y ente 1184 y 1188 foi abá él mesmu; d'ende pasó a Francia, a la comuña de Prémontré, na Picardía, ya impresionáu pola visita que fizo al conventu cartuxu de Val Saint-Pierre de Vervins, arrenunció a la so abadía en Dryburgh y, siguiendo los pasos del abá Roger, primer abá de Dryburgh, qu'ingresara na abadía de Val Saint-Pierre en 1177, resolvió camudar d'orde monástica faciéndose cartuxu; Adam volvió a Gran Bretaña y visitó a Hugo de Lincoln, obispu de Lincoln, ya ingresó na cartuxa de Whitam (Somerset). Los premonstratenses trataron de faelo volver, pero foi en devanéu.
Códigu d'idioma IETF
Los códigos d'idioma IETF son etiquetes d'idioma embrivíes, por casu: "en" denota al inglés, "pt-BR" al portugués de Brasil, o "nan-Hant-TW" al chinu Min Nan que se fala en Taiwán utilizando signos Han tradicionales. Los mesmos son definíos pol estandard BCP 47, qu'anguaño se compón de la normativa RFC 5646 (que de la mesma fai referencia a la RFC 5645) y la RFC 4647, xunto col conteníu normativo de la IANA Language Subtag Registry. Componentes de los códigos d'idioma fueron tomaos de les normes ISO 639, ISO 15924, ISO 3166-1 y UN M.49.
Homosexualidá na Antigua Grecia
Amor lésbico
thumb|180px|right|Representación de Safu nun frescu de [[Pompeya.]] Safu, poeta de la isla de Lesbos, escribió numberosos poemes que describíen amores ente muyeres y moces. L'amor nestos poemes ye n'ocasiones correspondíu y n'otres non. Créese que Safu escribió unes 12.000 llinies de poesía sobre'l so amor por otres muyeres. D'éstes, tan solo sobrevivieron unes 600 llinies. Como resultáu de la so fama na antigüedá, ella y la so tierra convirtiéronse en símbolu del amor ente muyeres, anque aparentemente ella yera bisexual.
A Diogneto
Comentariu del testu
thumb|Grabáu de [[Justino Mártir, que la so autoría foi refugada al poco de conocese la epístola.]] A diferencia d'otres apoloxíes, escrites bonalmente pa defender la nueva relixón, esta obra ye la respuesta d'un cristianu a les cuidadoses entrugues formulaes por un paganu llamáu Diogneto (Dg. 1.1). Entrugues que denotan un «vivu interés» (Dg. 1.1) y que son frutu de la estrañedá que causa esta «nueva raza cristiana» (Dg. 1.1), asina la llapada, que nun participa de les creencies de los griegos nin de los xudíos y que «desprecia la muerte» (Dg. 1.1). L'autor de la carta, tres la enumeración de les entrugues de Diogneto, espresa la so presto por esti interés (Dg. 1.2) y formula un ruegu:
Códigu d'idioma IETF
Estos códigos d'idioma son utilizaos nuna serie d'estándares d'informática modernos, incluyíos aquellos de los protocolos d'Internet de la IETF tales como'l HTTP, aquellos del W3 Consortium tales como'l HTML, XML y el PNG, y aquellos d'otres organizaciones d'estandarización privaes tales como la SGML o Unicode (en dalgunos de los sos estándares anexos), o d'organizaciones d'estandarización nacionales tales como ANSI o ECMA (por casu en dalgunos de los sos estándares rellacionaos con idiomes informáticos, o referencies y documentos bibliográficos de clasificación utilizaos en biblioteques institucionales).
Homosexualidá na Antigua Grecia
Amor lésbico
Tamién quedaron documentaes rellaciones erótiques pedagóxiques en Esparta, xunto col nudismu atléticu de muyeres. En La Llacuada de Platón apaecen muyeres que:
A Diogneto
Comentariu del testu
De siguío, empieza una crítica de la relixón pagana que se mueve por dos llugares comunes: la crítica de la idolatría y la crítica de los sacrificios. La idolatría o adoración d'oxetos yera un elementu frecuente nes relixones paganes. Les imáxenes de los cultos paganos podíen tar feches de diversos materiales: oru, bronce, piedra, madera y sobre esti fechu xira l'argumentación. Los ídolos nun son pieces d'orixe divín sinón obra d'un artesanu. Los d'oru hai que guardalos so llave por que nun los roben, los de fierro escómense, los de magre son de la mesma materia qu'un platu pa comer. Esta materia forma parte güei del ídolu pero, antes d'eso, yera namái materia y nel futuru podría volver selo y utilizase pa otru fin. La crítica de los sacrificios basar en que yeren sacrificios de sangre y grasa. Esti tipu d'ufriendes debíen de ser puerques y desagradables porque, pal autor, suponen un despreciu más qu'una prueba d'adoración, y demuestren según él la insensibilidá de los ídolos, que nun se quexen d'esti proceder.
Homosexualidá na Antigua Grecia
Amor lésbico
Sicasí, polo xeneral esisten poques referencies historiográfiques de rellaciones amoroses y sexuales ente muyeres. La muyer que practicaba la homosexualidá femenina na antigua Grecia yera denominada tríbada, del griegu τρίβω (tríbō, estregar).
A Diogneto
Comentariu del testu
Los argumentos qu'utiliza l'autor de A Diogneto nun son orixinales. Estes crítiques yeren frecuentes non yá ente los cristianos, sinón ente los mesmos xudíos (Baruc 6) y los paganos. El sacrificiu material, en concretu, yera refugáu en dellos círculos paganos qu'abogaben por un sacrificiu más espiritual.
Homosexualidá na Antigua Grecia
Discutiniu ente los espertos
Les práutiques homosexuales nestes sociedaes (Atenes, Creta, Elis, Esparta, Tebas y otres) solo fueron encetaes en fondura tantu nos sos aspeutos históricos como éticos dende los años 1990. Unu de los los primeres estudiosos n'encetar la homosexualidá na antigua Grecia foi John Addington Symonds qu'escribió la tesis Un problema na ética griega en 1873, pero tuvo qu'esperar 28 años pa ser publicada en 1901. Tamién se publicar nesta dómina los trabayos d'Erich Bethe en 1907. Edward Carpenter espandió l'algame del estudiu nel so trabayu de 1914 Tipos entemedios ente'l folclor primitivu. El testu esamina práutiques homoerótiques de too tipu, non solo pederastes, nuna amplia gama de cultures de tol mundu.
A Diogneto
Comentariu del testu
Dempués de la relixón pagana, l'autor entama una crítica de la relixón xudía a la qu'atribúi una cosa bona, creer nel únicu Dios verdaderu, y otra mala, adora-y como los griegos, con sacrificios que Dios nun precisa y que provienen del so escesivu apegu pola Llei.
Estos cuatro puntos: alimentación, sábadu, circuncisión y ayunos/novilunios son criticaos nos siguientes términos: Sobre l'alimentación afirma l'autor que ye inxustu considerar pures a unes criatures ya impures a otres cuando toes vienen de Dios (Dg. 4.2). Sobre'l sábadu diz que ye un llevantu que Dios prohiba realizar una bona aición en sábadu (Dg. 4.3). De la circuncisión, diz ser absurdu qu'esa mutilación» (Dg. 4.4) suponga una seña de predilección divina. De los novilunios y otres festividaes rexíes por criterios astrolóxicos, dulda que la voluntá de Dios utilice esos medios pa manifestase (Dg. 4.5). La crítica de la relixón xudía nun ye fonda y dexa fuera temes importantes. thumb|[[Martin Crusius, profesor de la universidá de Tubinga, quien encargó una de les dos copies de A Diogneto que se caltienen.]] De siguío l'autor entama la defensa del cristianismu, que ye presentáu como una carta de ciudadanía divina. Los cristianos «pasen la so vida na tierra, pero son ciudadanos del cielu» (Dg. 5.9). Como habitantes de la tierra, nun s'estremen de los demás «pola so nación, la so llingua o los sos vistíos» (Dg. 5.1). «Participen en tou como ciudadanos pero soportar tou como foresteros» (Dg. 5.5). Esta ciudadanía espresar nuna formulación de calter platónicu:
Esta analoxía ye sofitada con delles comparances tomaes de la Estoa y del platonismu. L'alma espublizar polos miembros como los cristianos pel mundu (Dg. 6.2). L'orixe de l'alma nun ye'l cuerpu, nin el de los cristianos el mundu, porque son ciudadanos divinos (Dg. 6.3). El cuerpu odia a l'alma como'l mundu odia a los cristianos (Dg. 6.5), etc. Esta argumentación podría ser una tresposición de doctrines platóniques una y bones l'alma del mundu» ye unu de los trés principios que conformen la terna trieísta del platonismu. Tamién podría ser que'l testu redactárase con un calter llitúrxicu y que l'autor tuviera en mente la idea de que los cristianos son una ufrienda que xustifica la esistencia del mundu.
Homosexualidá na Antigua Grecia
Discutiniu ente los espertos
Históricamente hubo un ambiente de censura nesta tema. La mayoría de los estudios sobre l'Antigua Grecia omitíen deliberadamente les referencies a la homosexualidá. Na novela de 1910 Maurice faise referencia a esti "códigu de silenciu" cuando un profesor de Cambridge anotaba "Omitir: referencia al innomable viciu de los griegos". Nos años 1940 H. Michell afirmó: "Esti aspeutu de la moral griega ye estraordinariu, y siendo ecuánimes, nun ye provechosu gusmiar demasiáu fondamente". Tres un llargu periodu marcáu pola censura en temes d'homosexualidá, los estudiosos empezaron a encetar la tema.
A Diogneto
Comentariu del testu
Dempués de los pasaxes dedicaos a la ciudadanía cristiana y a l'alma del mundu, l'autor afirma que'l cristianismu aníciase porque Dios intervieno na historia unviando al so Fíu. D'esta forma contesta a una cuestión plantegada por Diogneto: «¿Por qué esta nueva raza apaeció agora?» (Dg. 1.1). Tou ello da llugar a una esposición cristolóxica na que Cristu ye presentáu como «Artífiz y Demiurgu del universu» (Dg. 7.2), como potencia ordenadora del cosmos unviada pol Padre «pa salvar, non pa esforciar; pa llamar, non p'acusar; p'amar, non pa xulgar» (Dg. 7.4-5). L'autor nun facilita nengún detalle biográficu sobre Xesús de Nazaré, lo que puede ser signu d'iñerizu escontra la vida física de Xesús. De siguío, dizse que tres la primer venida, va haber una segunda:
Nesti puntu llegar a la primer llaguna del testu. Según la hipótesis de Dom P. Andriessen equí vendría entrepoláu'l fragmentu de Cuadrato. Seya como quier, el primer versu dempués de la cesura ye:
Homosexualidá na Antigua Grecia
Discutiniu ente los espertos
N'Alemaña los estudios fueron siguíos pol espertu nel mundu clásicu Paul Brand qu'escribió, sol seudónimu de Hans Licht, Vida sexual na antigua Grecia publicáu en 1930. Hasta 1978 nun se publicar un llibru n'inglés que tratara n'esclusiva la tema histórica de la homosexualidá, Homosexualidá griega de K. J. Dover. La obra de Dover provocó una serie d'alderiques que siguen anguaño y xeneró un fuerte discutiniu nos griegos modernos por amosar esta imaxe de la Grecia antigua.
A Diogneto
Comentariu del testu
thumb|El mediterraneu oriental, a mediaos del sieglu XV, en víspores de la [[Cayida de Constantinopla.]] Dempués de la cristoloxía, fálase sobre la necesidá de la venida de Xesucristu yá que «antes d'ella, nengún home conoció a Dios» (Dg. 8.5). L'autor describe'l plan divín de la salvación concebíu por Dios y comunicáu namái al so Fíu» (Dg. 8.9). Nun principiu, Dios escondió la so sabiduría y bondá al mundu, dexando al home obrar al so aire, «dexándose llevar por enclinos desordenaos» (Dg. 9.1) y soportando con paciencia los sos pecaos. Llegáu'l tiempu de máxima enconía, cuando nun-y aguardaba al home más que «el castigu y la muerte» (Dg. 9.2), el Fíu ye unviáu «pa cubrir los nuesos pecaos» (Dg. 9.3) y «xustificar a los impíos» (Dg. 9.4).
Homosexualidá na Antigua Grecia
Discutiniu ente los espertos
Estos espertos amosaron que les rellaciones sexuales ente persones del mesmu sexu yeren practicaes de manera abierta, en gran midida con permisu oficial, en munches árees de la vida dende'l sieglu VII e.C. hasta la era de l'antigua Roma. thumb|right|250px|Home ufiertando dineru a un mozu en cuenta de sexu.