cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Margaret Hayes
Biografía
Tuvo casada con un home apellidáu Debusky en Baltimore, y tuvo un fíu, Nan, en 1937. Darréu casó col actor Leif Erickson en 1942, anque se divorció al cabu d'un mes. Casóse una tercer vegada, nesta ocasión col productor Herbert B. Swope Jr., en 1947, teniendo la pareya una fía, Tracy Brooks Swope, que tamién foi actriz. Ella y Swope divórciense en 1973.
Margaret Hayes finó en 1977 en Miami Beach, Florida, por causa de un hepatocarcinoma y una hepatitis. Tenía 60 años d'edá.
Llagu Eyre
El llagu Eyre, conocíu oficialmente como Kati Thanda–Lake Eyre, ye, nes rares ocasiones en que ta llenu, el llagu más grande d'Australia y tamién el puntu más baxu del país (aproximao 15 m per debaxo del nivel del mar). Trátase d'un llagu endorreico que drena la cuenca del llagu Eyre.
Juan Francisco Ordóñez
Juan Francisco Ordóñez González ye un guitarrista de República Dominicana, fíu de José Ordóñez García y Crisanta González (asturianos).
thumb|right|150px
Llagu Eyre
El llagu ta allugáu na zona desértica d'Australia central, al norte d'Australia del Sur. La cuenca del llagu Eyre ye un enorme sistema endorreico alredor del llagu, que la so parte más baxa ta cubierta d'una capa salada carauterística de los sistemes endorreicos, producida pola espansión cada temporada del volume d'agua y la consecuente evaporación de les agües atrapaes. Entá nes temporaes más templaes, casi siempres queda daqué d'agua nel llagu, que de normal se recueye nuna serie de llagos soterraños más pequeños. Mientres la temporada d'agües, los ríos del nordés (nel outback, en Queensland) flúin escontra'l llagu. La cantidá d'agua del monzón determina si l'agua va llograr algamar el llagu y si facer, qué fondura va algamar. El llagu tamién puede sufrir inundación pequeñes y moderaes, provocaes pol volume d'agües cayíes na zona. Lo normal ye qu'haya hinchentes de 1,5 m (5 pies) cada trés años; de 4 m (13 pies), cada década y un hinchente completu o casi, cuatro veces cada 100 años. L'agua del llagu s'evapora rápido, de manera que los hinchentes menores y medies ensugar escontra'l final del branu siguiente.
Juan Francisco Ordóñez
Biografía
Realizó los sos estudios primarios y secundarios nel colexu dominicanu De la Salle y obtuvo una llicenciatura en Ciencies Económiques en la Universidad Autónoma de Santo Domingo. Comenzó los sos estudios musicales de guitarra col maestru Blas Carrasco continuándolos dempués de forma autodidacta. Deprendió solféu cola profesora Sonia de Piña.
Llagu Eyre
El club de Vela del Llagu Eyre consiste nun grupu de excéntricos que salea pel llagu mientres los hinchentes menores, les postreres asocedíes en 1997, 2000, 2001 y 2004.
Juan Francisco Ordóñez
Biografía
Nel añu 1977 formó parte del grupo Convite, referencia imprescindible pa falar del rescate y tresformación del folclor dominicanu nos años 70.
Asahi Ishiwata
Asahi Ishiwata (石渡 旭, ) ye un futbolista xaponés.
Juan Francisco Ordóñez
Biografía
A comienzu de los ochenta entamó con Luis Días el grupu de rock Transporte Urbano, del cual foi guitarrista cabezaleru por más de 25 años. Nel añu 1985, Ordóñez viaxa a Moscú, antigua U.R.S.S., onde realiza varies presentaciones xunto a Patricia Pereira y Luís Días.
Nos noventa entama tamién un tríu de fusión caribeña (TRILOGIA) xunto a Héctor Santana y al percusionista Chichí Peralta .
Anguaño (2007) ye'l direutor del grupu La Vellonera qu'acompaña al cantautor Víctor Víctor nes sos presentaciones.
Trabayu profesional
Ordóñez desendolcó una carrera como solista y tamién como arreglista de jingles publicitarios, d'artistes particulares y de bandes sonores de películes, como nel cortu Frente al mar sobro'l cuentu homónimu de la escritora dominicana Hilma Contreras y Azúcar amarga De León Ichaso.
Tien trabayao como guitarrista d'estudiu y en presentaciones pa diferentes artistes y grupos de la República Dominicana, Iberoamérica y España.
Foi tamién maestru de varies xeneraciones de guitarristas.
Catalina de Valois-Courtenay
Catalina de Valois (1303 – 1346), emperatriz titular de Constantinopla dende 1308 hasta la so muerte, princesa rexente d'Acaya dende 1332 a 1341, y gobernadora de Cefalonia de 1341 hasta'l so últimu día de vida.
Biografía
Nació como la segunda fía y primer muyer del matrimoniu formáu por Carlos de Francia, conde de Valois y la so segunda esposa, la Titular del Imperiu Llatín de Constantinopla, Catalina de Courtenay. Ente los sos numberosos medios-hermanos figuren el rei de Francia, Felipe VI, el conde Carlos II de Alençon, Isabel, duquesa de Borbón y Blanca, quien foi esposa del emperador Carlos IV.
A pesar del títulu que tenía tres la muerte de la so madre, la ciudá fuera conquistada en 1261 pol Imperiu de Nicea. Dende'l decesu de la so madre, el so padre, Carlos de Valois, #encargar de reclamar los títulos de la so fía.
En 1313 casóse con Felipe I de Taranto, Rei d'Albania y príncipe de Taranto, que ye acomuñáu a los derechos al tronu imperial, y retién el títulu hasta la so muerte acaecida en 1332. Muertu ésti, el mayor de los fíos del matrimoniu, Roberto de Taranto, heredó Taranto sumáu al añu siguiente a Acaya. La edá de Roberto (tenía 13 años) alzó a la so madre a rexencia, polo que 'Catalina de Valois seria rexente d'estes tierres el restu de los sos díes.
En 1339, ella y el so fíu llegaron a Acaya, tomando darréu parte esencial nel gobiernu d'esta zona en constante conflictu. Catalina dio abellugu a Nikephoros II Orsini, rexente del Épiro y concedió-y tol sofitu que pudo na so guerra contra Andrónico II Paleólogu, enemigu de la dinastía Courtenay, a quien-yos desaposiara de Constantinopla. En 1341 el so fíu foi declaráu mayor d'edá, polo que se #alloñar de la rexencia, a pesar de caltener el títulu hasta la so muerte. Nel so retiru los sos fíos nomáronla gobernadora de Cefalonia, cargó qu'exercería los cinco años que restaben de vida.
Catalina de Valois y el so maríu tuvieron cinco fíos:
Xunqueira de Ambía
Xunqueira de Ambía ye un conceyu español perteneciente a la provincia d'Ourense y la Comarca de Allariz - Maceda, na comunidá autónoma de Galicia. Tien una población de
Historia
Atopáronse restos d'asentamientos humanos del periodu Megalíticu.
De la cultura castreña destaquen los Castros de Cerdeira y A Medorra.
Esiste un miliario que determina qu'una calzada romana pasaba pela zona.
Diz la tradición que nel sieglu IV apaecióse la Virxe nun xuncal (d'ende provién el nome de la población) polo que nesi llugar llevantó una ermita. Ente los sieglos VIII a X alzóse un Monesteriu so la advocación de Santa María, y ye en 1164 cuando se sabe con certidume que se constrúi la Ilesia románica. Ye nesa dómina, so la Orde de San Agustín cuando algama la so mayor rellumanza, llegando a pertenecer al monesteriu hasta 56 pueblos.
La Ilesia del Monesteriu de Santa María, que les sos traces destán conformaes por elementos románicos a barrocos, tien planta de cruz llatina de trés naves y trés ábsides.
Fiestes y Festivales
La fiesta n'honor a San Pedro Mártir de Verona empieza nueve díes antes col treslláu de la imaxe, que s'atopa nuna capiya nel llugar d'O Campo, a la Colexata de Santa María la Real y permanez mientres tola novena hasta'l mesmu día de la fiesta. Los vecinos empiecen la xornada cola oración de mises rezaes y a les 12.00 hores dará pasu a la procesión cola imaxe y posterior misa solemne n'honor al santu.
La fiesta del Corpus Christi remontar al Barrocu y celébrase con una misa solemne, que va dar pasu a la salida d'una procesión poles principales cais, que fueron decoraes con alfombres florales polos vecinos mientres tola nueche previa a la celebración del Corpus.
La Fiesta Patronal celebrar n'honra a la so patrona, La Virxe de l'Asunción, con una tradicional procesión na que la imaxe lleva nes sos manes les primeres uves de la collecha del añu y que son puyaes al rematar la mesma.
Tamién mientres el mes d'agostu celébrase, mientres tres díes, una nueva edición del Ciclu d'Órganu y Música Antigua que va tener llugar na Colexata de Santa María la Real, con entrada gratuita pa tolos públicos.
Apocayá, mientres el mes de xunu celebra la “Festa da Arroutada” con xuegos populares pa los más pequeños y l'entrega del “Premiu Arroutado do Anu”, pela nueche, dempués d'una cena popular, va haber actuaciones de grupos musicales.
Ville-sur-Ancre
Ville-sur-Ancre ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cien famoses vistes d'Edo
Cien famoses vistes d'Edo (名所江戸百景) consiste nuna serie de grabaos realizaos pol pintor xaponés Utagawa Hiroshige ente 1856 y 1858. A pesar del títulu de la obra, qu'indica una cantidá de 100 trabayos, en total cúntense 119 grabaos, iguaos toos ellos por aciu la téunica de la xilografía (grabáu en madera). La coleición pertenez al estilu ukiyo-e, un xéneru de grabaos sobre temes populares destinaos a la clase media urbana xaponesa que se desenvolvió nel Periodu Edo (1603-1868). Dalgunes de les estampes fueron remataes pol so discípulu, Utagawa Hiroshige II, que mientres un tiempu usó dichu seudónimu pa roblar delles de les sos obres y qu'amás yera tamién hijo adoptivu del maestru.
Hiroshige foi un gran Arte de paisaxes paisaxista, unu de los meyores del so tiempu, afigurando n'imáxenes de forma llírica y emotiva los llugares más bellos y renombraos de Xapón, especialmente de la so capital, Edo —actual Tokiu—. Nesta serie d'obres presentó a los llugares más emblemáticos de la ciudá, apocayá reconstruyida tres un devastador terremotu acaecíu en 1855. Sicasí, Hiroshige nun amosó los efeutos de la destrucción, sinón qu'amosó la urbe de forma idealizada y optimista, pretendiendo infundir a la población un estáu d'ánimu vitalista y garapoleru. Coles mesmes, la serie ufiertaba al públicu un aspeutu d'actualidá, de gaceta onde acolumbrar les novedaes na reconstrucción de la ciudá. Les estampes presenten tamién escenes sociales, ritos y costumes de la población llocal, auniendo'l paisaxe cola descripción pormenorizada de persones y ambientes locales de gran diversidá.
Historia
thumb|200px|Mapa d'Edo (escontra [[1840).]]
Mientres el periodu Edo, Xapón tuvo gobernáu pol Shogunato Tokugawa, que cerró'l país a tou contautu esterior al traviés del sakoku: los cristianos fueron escorríos y los comerciantes europeos, espulsaos. Esti periodu supunxo una etapa de paz y prosperidá tres les guerres civiles asocedíes nél mientres los sieglos XV y XVI: ente 1573 y 1603 (Periodu Azuchi-Momoyama), quedando unificáu por Oda Nobunaga, Toyotomi Hideyoshi y Tokugawa Ieyasu, qu'esaniciaron a los daimyō (señores de la guerra d'orixe feudal) y crearon un estáu centralizáu. La capital establecer en Edo (江戸) —l'anterior nome que recibía la ciudá de Tokiu—, que creció con gran rapidez, especialmente tres la so reconstrucción en 1657 por cuenta de un gran quema que la destruyó cuasi por completu. En 1725 yera la ciudá más populosa del mundu, con más d'un millón d'habitantes. Nel momentu de la publicación de la serie de Hiroshige, cuntaba con una población de cuasi dos millones de censaos, según con una superficie d'unos 80 km² d'estensión.
Edo convertir nel nucleu d'una próspera clase media: pese al sistema de vasallaxe, abondó'l comerciu y l'artesanía, dando llugar a l'apaición d'una clase burguesa que foi creciendo en poder ya influencia, y que se dedicó al fomentu de les artes, especialmente grabaos, cerámica, laques y productos testiles. Asina, cobró una gran puxanza'l grabáu en madera, surdiendo una importante industria en nucleos urbanos especializada en testos ilustraos y estampes. Primeramente yeren grabaos en tinta negra sobre papel coloriáu a mano, pero a mediaos del sieglu XVIII surdió la impresión en color (nishiki-y).
Estilu
thumb|250px|Bloques de [[madera pa la ellaboración d'una xilografía estilu ukiyo-e.]]
El so fundador foi Hishikawa Moronobu, al que siguieron figures como Okumura Masanobu, Suzuki Harunobu, Isoda Koryūsai y Torii Kiyonobu, fundador de la escuela Torii. Dellos artistes especializar na reproducción de los actores del teatru popular xaponés kabuki –yakusha-y (役者絵)–, ente ellos Torii Kiyomasu, Torii Kiyomitsu y, sobremanera, Tōshūsai Sharaku. Otru xéneru bastante corriente foi'l bijin-ga (美人画), que representaba a geishes y cortesanes n'actitúes íntimes y escenes de tocador, con gran detallismo, principalmente nes sos ropajes, como se denota na obra de Torii Kiyonaga, Kitagawa Utamaro y Keisai Eisen. Otra variante foi'l shunga (春画), de conteníu más explícitamente eróticu. El paisaxismu foi introducíu por Utagawa Toyoharu –fundador de la escuela Utagawa, a la que perteneció Hiroshige–, qu'aplicó la perspeutiva occidental al paisaxe xaponés, siguíu pola escepcional obra de Katsushika Hokusai.
L'autor
thumb|200px|Semeya póstuma a la memoria de Hiroshige, pintáu pol so amigu, el tamién pintor [[Utagawa Kunisada.]]
Utagawa Hiroshige (歌川広重) (1797-1858) foi unu de los postreros y meyores representantes de la escuela ukiyo-e. Discípulu d'Utagawa Toyohiro, empecipiar nos xéneros yakusha-y y bijin-ga, anque darréu especializóse nel paisajismo, xeneralmente en formatu de grabáu. Tamién aprendió los estilos de les escueles Kanō y Maruyama-Shijō. El so estilu carauterizar por un gran realismu y pol reflexu de la vida cotidiana y de la xente popular, según pola aplicación d'una gran sensibilidá nel tratamientu atmosféricu de les sos obres y de la plasmación n'imáxenes d'estado d'ánimu. Supo captar de forma maxistral la lluz de distintes hores del día, y los cambeos asocedíos na naturaleza nel intre de les estaciones. Reflexó a la naturaleza d'una forma llírico y evocador, con un ciertu romanticismu y con una gran sensibilidá p'afigurar la so guapura efímera. De cutiu introdució poemes nes sos imáxenes –con una delicada caligrafía–, reflexu de la so escelente formación tantu lliteraria como artística. Trabayó preferentemente en series de grabaos, como Cincuenta y tres etapes de la ruta de Tōkaidō (1833), Famoses vistes de Kyōto (1834) y Sesenta y nueve estaciones del Kisokaidō (1839). A lo llargo de tola so vida realizó unes 5.400 xilografíes, que-y convirtieron nun maestru indiscutible del ukiyo-e.
La serie
La serie Cien famoses vistes d'Edo foi realizada por Hiroshige ente 1856 y 1858 –años Ansei 3 a Ansei 5 nel calendariu xaponés–. Entiende un total de 119 estampes sobre paisaxes y llugares emblemáticos d'Edo –l'antiguu nome de Tokiu–. Esti proyeutu foi unu de los más ambiciosos y el postreru en relevancia de la producción d'esti artista. Con él, l'afamáu siguidor de la escuela ukiyo-e pretendió reflexar los cambeos sufiertos pola capital nipona mientres esos últimos años, en que'l progresu y la modernidá avanzaben vertiginosamente destruyendo'l costumes y tradiciones ancestrales de Xapón. En 1853, el bloquéu naval del comodoro d'Estaos Xuníos Matthew Perry obligó al emperador a abrir Xapón a Occidente. Darréu, en 1855, Edo sufrió un gran terremotu (de magnitú 7,1), que provocó una gran destrucción, con un saldu de 10.000 finaos y unos 16.000 edificios destruyíos. Estos cambeos na fisonomía de la ciudá fueron los que quixo reflexar Hiroshige na so serie.
Nel momentu de realizar esta obra, Hiroshige topar nel cume de la so carrera: en 1856, al cumplir sesenta años, realizó'l ritual budista d'afaitase la cabeza, empecipiando la vida de monxu. Recibió l'encargu de Sakanaya Eikichi, un editor que quixo reflexar los cambeos acaecíos en Edo tres el terremotu. Hiroshige afiguró esta idea en más de cien vistes sobre los llugares más conocíos y pintorescos de la ciudá. Buscó sobremanera imáxenes insólites, enfoques novedosos, con perspeutives pocu avezaes, como imáxenes partíes por un marcu vertical, o bien mediu tapaes por un oxetu cotidianu que s'asitia ente'l fondu y la vista del espectador. Estes vistes tuvieron una esitosa acoyida –de cada grabáu realizar de 10.000 a 15.000 exemplares–, anque desgraciadamente la serie quedó atayada pola muerte del autor nuna epidemia de cólera, en 1858. Finalmente, dalgunos de los grabaos que nun aportar# a remataos pol maestru, fueron terminaos pol so discípulu Utagawa Hiroshige II.
La serie realizar en formatu ōban –formatu grande, aproximao 39,5 x 26,8 cm–, y emplegó la téunica nishiki-y, un tipu de cromoxilografía introducíu nel sieglu XVIII (escontra 1765) que dexó'l grabáu en color. Dientro de la normativa gubernamental, tuvo qu'afaer los sos trabayos por que pasaren la censura –según un edictu de 1790 toles obres teníen de cumplir la política de llimitación del luxu, según nun contener material políticamente sensible– en diverses fases: el primer añu (1856) presentó 37 estampes; en 1857, 71; y, en 1858, l'añu de la so muerte, 7. Según paez, la idea del autor y l'editor yera rematar la serie en xunetu de 1858, y dos estampes d'esi mes lleven el títulu de Complementos entreteníos de los cien vistes d'Edo (Edo hyakkei yokyō); pero al mes siguiente presentaron otros trés estampes sol títulu habitual. Estes 115 xilografíes completar n'ochobre de 1858 con otros trés estampes, aprobaes polos censores tres la muerte del artista, probablemente obres de Hiroshige II a pidimientu del editor. Encargóse entós l'índiz a Baisotei Gengyo (1817-1880), afamáu diseñador de portaes. A lo último, en 1859 Hiroshige II realizó una última llámina pa celebrar el so ascensu a la categoría de maestru, selláu ante'l censor n'abril de 1859.
Les estampes fueron arrexuntaes según les estaciones del añu, como s'indica nel índiz: 42 estampes de primavera, 30 de branu, 26 de seronda y 20 d'iviernu. Anque cola edá perdiera cierta fuercia espresivo presente n'obres anteriores, esta serie tresvierte d'un intensu coloríu y una gran sensibilidá emotiva, amuesa de la vinculación especial col paisaxe de la so ciudá natal. A lo llargo de les diverses estampes emplegó numberoses téuniques qu'había alloriáu aprendiendo a lo llargo de la so vida: karazuri, téunica de grabáu realzáu en que s'imprime sobre'l papel una plancha ensin tinta, por que quede impresu'l relieve; atenashi-bokashi, téunica qu'entemez un líquidu cola tinta y pártese por tola superficie, ideal pal agua y les nubes; kimekomi, téunica pola que se prime una plancha sobre'l papel, pa llinies y contornes; y kirakake, grabáu brillosu, realizáu con dos planches, una de color y otra de cola de güesus, sobre les que s'asitia'l papel, que darréu ye alboráu con polvu de mica.
Nestes imáxenes Hiroshige presenta'l paisaxe sol prisma de la emotividá, describiendo la realidá d'una forma suxetiva, interpretada según la visión del artista. Ye una naturaleza evocadora, qu'amuesa l'intre del tiempu y lo efímero de la vida y la guapura, siguiendo'l conceutu zen de transitoriedad (mujō). Pa los xaponeses esiste una innata rellación ente l'arte y la naturaleza, que ye reflexu de la so vida interior, y sentar con un delicáu sentimientu de murria, cuasi de murnia (monu-non-aware), como queda patente na fiesta del Hanami, basada na contemplación de les zrezales en flor. L'autor engloba los paisaxes n'encuadres insólitos, que favorecen una cierta sensación de perspeutiva, anque ensin usar la perspeutiva llinial occidental –que sicasí conocía y usó esporádicamente, sobremanera na recreación de teatros kabuki–. Xeneralmente inclúi pequeñes figures humanes somorguiaes na grandiosidá de la so redolada, xunto a animales y oxetos en forma d'elementos anecdóticos, dacuando con un ciertu tonu satíricu y humorístico, pero denotando un gran respetu pol pueblu llanu y pola vida y les costumes ancestrales de Xapón.
Polo xeneral, toles xilografíes contienen trés cartelas: na esquina cimera derecha, en colloráu, el títulu de la serie (Meisho Edo hyakkei), nel mesmu formatu qu'una fueya de poesía tanzaku; al llau, el títulu de cada estampa, en formatu de fueya de poesía shikishi; y na esquina inferior izquierda, tamién en colloráu, el nome del autor, Hiroshige. Fora del marcu de la estampa, nel marxe inferior esquierdu, apaez frecuentemente'l sellu del editor, Sakanaya Eikichi, dacuando cola so direición (Shitaya Shinkuromonchō), y dacuando embrivíu como «Shitaya Uoei» (onde Uoei correspuende a Uoyá Eikichi, un nome alternativu pol que yera tamién conocíu l'editor). Tamién fuera del marcu, pero enriba a la derecha, suelse asitiar el sellu del censor, aratame («esamináu»), xeneralmente cola fecha, representada pol signu del añu: 1856 foi l'añu del dragón (tatsu), 1857 de la culiebra (hebi) y 1858 del caballu (uma).
Valdez
El Municipio Valdez, ye 1 de los 15 municipios que formen l'estáu venezolanu de Sucre. Tien 4 parroquies de les 54 esistentes en tou l'estáu oriental, y la so capital ye la ciudá de Güiria.
Historia
Güiria fundóse como pueblu de misión el 8 d'avientu de 1767, por Fraires Capuchinos.
Octavia Spencer
Octavia Spencer ye una actriz, direutora, productora y guionista de cine y televisión d'Estaos Xuníos. Ganadora d'un Premiu Óscar, un Globu d'Oru, un BAFTA y un Premiu del Sindicatu d'Actores.
Participó en películes como Coach Carter (2005), Pulsie (2006), The Help (2011) y Hidden Figures (2016). Coles mesmes tamién participó en dellos capítulos de la versión d'Estaos Xuníos de Ugly Betty en 2007.
Biografía
Octavia Spencer ye nativa de Montgomery, Alabama, lo qu'ella considera como l'epicentru del "petrina de la biblia" d'Estaos Xuníos, vivió en Costa Rica por 2 años. Ye la sesta d'un total de siete hermanos. Allegó y graduóse na Auburn University, asitiada nel conceyu d'Auburn.
Carrera
Más tarde intervendría de volao n'episodios de series de televisión como ER (1998), Chicago Hope (1999), The X-Files (1999), Malcolm in the Middle (2000), Médium (2005) o CSI: Crime Scene Investigation (2008). Tamién consiguiría personaxes más estensos en producciones televisives como City of Angels (2000), The Chronicle (2002), Ugly Betty (2007), dando vida a Constance Grady, y na serie de Disney Channel Wizards of Waverly Place (2007). Ente les sos intervenciones en cine atopen les comedies De lladrón a policía (1999) y Big Momma's House (2000), y los drames Bad Santa (2003) y Coach Carter (2005), protagonizáu por Samuel L. Jackson.
Dirixó, escribió y produció el curtiumetraxe The Unforgiving Minute en 2010, narráu por Viola Davis. En 2011 llegó'l so primer personaxe relevante nel cine col drama The Help, onde compartió protagonismu con Viola Davis y Emma Stone. La so interpretación de Minny Jackson supúnxo-y bonos comentarios per parte de la prensa cinematográfica, viendo nella una posible candidata na temporada de premios. Finalmente ganó na categoría de «meyor actriz de repartu» nos Premiu Óscar, Premios BAFTA, Globos d'Oru y nos Premios del Sindicatu d'Actores. La película sumó, namái n'Estaos Xuníos, más de 169 millones de dólares, convirtiéndose asina nel mayor ésitu comercial del so filmografía.
N'ochobre de 2011 confirmóse que Spencer xunir a la repartida del nuevu proyeutu de la guionista Diablu Cody nel so debú como direutora, tituláu Lamb of God.
En 2013, interpreta a Regina na serie orixinal de CBS, Mom y sale na película d'Estaos Xuníos y Corea del Sur Snowpiercer
Virginia Duenkel
Virginia Duenkel ye una nadadora estauxunidense retirada especializada en pruebes d'estilu llibre, onde consiguió ser campeona olímpica en 1964 nos 100 metros.
Carrera deportiva
Nos Xuegos Olímpicos de Tokiu 1964 ganó la medaya d'oru nos 400 metros estilu llibre, con un tiempu de 4:43.3 segundos que foi récor olímpicu, per delantre de les sos paisanes estauxunidenses Marilyn Ramenofsky y Terri Stickles; y tamién ganó'l bronce nos 100 metros espalda.
Y en los Xuegos Panamericanos de 1963 celebraos en São Paulo ganó l'oru nos relevos de 4x100 metros estilos.
Velutinodorcus carinulatus
Velutinodorcus carinulatus ye una especie de coleópteru de la familia Lucanidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase n'Taiwán (China).
Océanu Glacial Árticu
L'océanu Árticu o océanu Glacial Árticu ye l'océanu más pequeñu de toos. Arrodia al Polu Norte y estiéndese al norte d'Europa, Asia y Ámérica. Tien una estensión d'unos 14.100.000 Km², y el calume d'esti océanu cimbla ente los 2.000 m y los 4.000 m na rexón central, y los 100 m na plataforma continental, siendo la so media d'unos 1205 m.
Enconta col Océanu Atlánticu pel norte, recibiendo mases d'agua a traviés del Estrechu de Fram y el Mar de Barents. Tamién enconta col Océanu Pacíficu a traviés del Estrechu de Bering.
Les descomanaes mases de xelu, protexen ya curien demientres tol añu a esti océanu de les influyencies atmosfériques. Na so estaya central pueden afayase casquetes de xelu d'hasta 4 m. d'espesor.
Les temperatures n'hibiernu algamen los -50º C, per aciu de los fuertes carbesones veníos dende Siberia (Rusia); metantu que nel branu cuasi non superen 0º C; na plataforma continental puede dase temperatures d'hasta 30º C.
Vida
Esisten unes 400 especies nesta faza de la Tierra. D'elles, la más conocía ye l'osu polar, el mayor carnívoru del llugar. Puede algamar un pesu de 800 kg y aliméntase de foques y pexes, magar que si nun llogra atrapalos camuda la dieta por mofu y llíquenes
Seis especies de foques viven nel llugar, magar que'l so númberu va amenorgando dende'l sieglu XIX pola mor del so depredador natural, l'osu polar, y la caza indiscriminao del home, yá que'l so pelleyu y grasa son abondo preciaes. Otru poblaor típicu ye'l xibarte, tamién amenazáu y qu'anguaño tá protexíu. Otru habitante, diminutu pero importante ye el krill, que desendolca un papel importantísimu na cadarma alimenticia de la rexón polar.
Castiellu (Parres)
Castiellu ye una parroquia del conceyu asturianu de Parres. Ocupa 2,02 km² de la fastera central del conceyu, y llenda: al norte cola parroquia de Nevares, al sur cola de Viabañu, al este cola de Les Arriondes y al oeste col ríu Cúa, que-y fai de llende natural col conceyu de Piloña. La so población, de 93 habitantes (INE, 2013), repártese ente los llugares de Castiellu y Prunales.
Aksha
thumb|250px|Inscripción del templu de [[Ramsés II que rellata l'apertura d'un pozu d'agua nel camín del desiertu oriental que conduz a les mines d'oru del Uadi Alaki. Muséu de La Plata.]] thumb|250px|[[Cercu (monumentu)|Cercu de dintel con ufriendes destinaes al Ka, probablemente d'una vivienda asitiada al oeste del templu. Muséu de la Plata.]]
Aksha yera una llocalidá asitiada en Nubia (nel actual Sudán) na vera izquierda del Nilu, al norte del segundu tabayón, a 20 km d'Uadi Halfa, que foi cubierta pol llagu Nasser (o llagu de Nubia) en 1964.
Empezó siendo un asentamientu y fortificación fundáu por Seti I pal control de caminos, ríu, poblaciones, comerciu y mines de piedres semipreciosas y auríferas de la zona, como les d'Uadi Alaki. El faraón empezó a construyir un templu que sería rematáu pol so fíu Ramsés II. Sicasí, pudiéronse caltener restos de la capiya de Seti I y de la ciudá de la so dómina.
Darréu, Ramsés II, dientro del so programa espansivu, monumental y propagandísticu, mandó edificar en Nubia ocho templos, siete d'ellos, Beit el-Wali, Gran templu de Abu Simbel, Templu menor de Abu Simbel, Derr, Uadi el-Sebua, Gerf Hussein y el mesmu de Aksha na Baxa Nubia y unu na Alta Nubia, el d'Amara Oeste.
El templu de Ramsés II, taba dedicáu a Amón-Ra y al propiu faraón divinizáu ya incluyía programes decorativos ya ideolóxicos, amosando al faraón xunto a Amón-Ra, como xefe del exércitu y como dios, amás de representalo ganando a los sos enemigos, describiendo matances de prisioneros.
Adosáu al templu atopaba la residencia del gobernador de Nubia. Tamién s'escavó la casa de Mahy, sacerdotesa d'Isis y la tumba d'un funcionariu exipciu de la dómina d'Amenhotep II.
Tamién s'atoparon en socesives ocupaciones posteriores, un cercu de la dómina de Merenptah, restos de cacía de cerámica de la dómina meroítica (sieglu I e.C. a sieglu IV d.C.) y una necrópolis de la cultura Ballana. De la dómina cristiana, cuando'l templu llegar a utilizar como ilesia quedaron restos, ente otros, de capiteles y una gárgola.
Campañes de rescate
Ante la inminencia del enllena de la zona pola construcción de la gran presa d'Asuán, favorecíu pola UNESCO y los gobiernos de Sudán y Exiptu, dar# en una campaña de rescate, preservación ya investigación d'arqueólogos. La zona de Serra Oeste foi axudicada a arqueólogos arxentinos y franceses, dar# en realizar tres campañes d'escavaciones ente 1961 y 1963.
Por tou ello, el gobiernu de Sudán donó distintes pieces arqueolóxiques a Francia y a Arxentina. N'Arxentina, col material llográu pasar a construyir en 1977 una recreación del templu de Ramsés II nel Muséu de La Plata. Los restos del templu de Ramsés II fueron treslladaos al Muséu nacional de Sudán en Ḥartum en 1961.
Akwamu
Akwamu foi un antiguu Estáu de la rexón llamada Mariña d'Oru nel África occidental, perteneciente a lo qu'anguaño ye Ghana. La llingua principal d'esti estáu foi'l twi.
Foi fundáu pol pueblu akan cerca del añu 1600, creciendo pola so bayura en oru. En plena puxanza a principios del sieglu XVIII, Akwamu estender por más de 400 km a lo llargo de la mariña, dende'l reinu de Whydah (güei Ouidah en Benín) nel este, hasta más allá de Winneba (na actual Ghana) al oeste.
Sylvia borin
La ye una especie d'ave paseriforme de la familia Sylviidae.
Descripción
Esta pequeña ave presenta un llargor de 14 cm, un valumbu de 22 cm y un pesu d'unos 16 o 20 g. El diámetru del iris, de color castañu, ronda los 3,5 mm.
En cuanto al plumaxe, describir d'un color apagáu y en xunto nada vistosu. Tanto machu como fema presenten tonos pardos buxos nes partes cimeres, y más blancucios nes inferiores. Pechu y lladrales d'un color llevemente amarellentáu.
Hábitat
La papuda mosquitera habita tantu en montes caducifolios como mistos, llugares onde puede atopar sotobosque, maleza, sebes o carba onde desenvolvese. Pueden alcontrase en plantíos frutales, inclusive en xardinos, y con gran frecuencia en cañaverales. Cualquier espaciu arboláu con abondosa vexetación arbustiva, ye óptimo pa esta papuda.
Dieta
Ye insectívora, polo que s'alimenta principalmente d'inseutos. Sicasí, tamién inxer bayes, como pueden ser les zarzamores, ya inclusive frutes como los figos.
Nidificación
thumb|Cuculus canorus canorus + Sylvia borin borin La papuda mosquitera fabrica'l so nial xeneralmente a bien poco altor del suelu, pos nin si quiera suel superar los 40 cm, pudiendo atopase a 10 cm, y como altor máximu a un metro y mediu del mesmu. El nial, relativamente llixeru, ye construyíu y despintáu por machu y fema ente yerbes o cañes. Les puestes son d'unos 4 o 5 güevos, que van ser guaraos por dambos adultos mientres 11 o 14 díes. Los mozos abandonen el so nial abondo ceo, pos lo faen inclusive enantes de saber volar.
Voz
La so voz de reclamu antóxase como un "tac" caltriante. Presenta cantar melodioso, trino estensu y prestosu, producíu xeneralmente a cubiertu so la espesura.
Lillo Brancato
Lillo Brancato ye un actor d'Estaos Xuníos. Ye conocíu pol so papel como Calogero Anello en A Bronx Tale (1993), el debú como direutor de Robert De Niro. Amás interpretó al mozu gánster Matthew Bevilaqua na serie The Sopranos. Nel añu 2005 foi acusáu d'asesinatu en segundu grau pola so participación nun robu nel Bronx, Nueva York, onde un oficial de policía que s'atopaba fora de serviciu, Daniel Enchautegui, confrontó a dos lladronos y perdió la vida nun tirotéu. Brancato foi absueltu d'asesinatu, pero foi condergáu por intentu de robu y recibió una sentencia de diez años en prisión. El so cómpliz, Steven Armento, foi declaráu culpable por disparar l'arma que mató al oficial.
Carrera
Brancato participó en tres películes a mediaos de los años 1990, enantes de xunise al repartu de The Sopranos. En A Bronx Tale (1993) interpretó al personaxe principal, un mozu estremáu ente'l so padre y un xefe de la mafia. Tamién actuó xunto a Gregory Hines, Danny DeVito y Mark Wahlberg en Renaissance Man (1994). En 1995 apaeció nun curtiu papel en Crimson Tide, xunto a Denzel Washington y Gene Hackman.
Na segunda temporada de la serie The Sopranos, que HBO tresmitió nel añu 2000, Brancato interpretó a Matthew Bevilaqua, un mozu gánster acomuñáu cola asociación criminal de Tony Sopranu. Bevilaqua apaeció per primer vegada nel primer episodiu de la segunda temporada, "Guy Walks into a Psychiatrist's Office...", y apaeció en cinco episodios más. Brancato tamién interpretó a un gánster na serie Falcone, estrenada en 2000. En 2001 protagonizó xunto a Drea de Matteo la película 'R Xmas d'Abel Ferrara.
Akwa Akpa
thumb|250px|Ilustración amosando les factoríes de Akwa Akpa, nel llibru de H.M. Stanley The Congo and the founding of its free state; a story of work and exploration (1885) thumb|250px|Antiguos estaos del sureste de Nixeria, incluyendo Calabar (Akpa Akwa) Akwa Akpa, conocíu polos colonialistes británicu como Vieya Calabar (Old Calabar) o Duke Town foi una ciudá estáu Efik que florió nel sieglu XIX nel actual sureste de Nixeria. L'estáu tomaba les llendes de la moderna ciudá de Calabar.
Oríxenes y sociedá
Los Efik son un subgrupu del pueblu Ibibio, que falen una llingua del subgrupu obolo del grupu de les llingües nixerocongoleses. Los Efik algamaron enforma poder políticu nel área de la mariña del golfu de Benín dende finales del sieglu XVIII hasta principios del sieglu XIX, al traviés de los líderes de les families Duke y Eyamba. Los sos asentamientos consistíen en grandes y fortificaes ciudaes asitiaes próximes de corrientes fluviales, federaes nuna confederación de ciudaes estáu laxa ensin estructura de poder clara, y con economíes basaes na pesca y l'agricultura. Les ciudaes más importantes fueron Ikot Itunko, Obutong y Iboku Atapka, llamaes polos británicu Creek Town, Old Town y Duke Town.
Monarques independientes
Reis de la ciudá estáu:
Keita Ishido
Keita Ishido (石堂 圭太, ) ye un futbolista xaponés.
Villecourt
Villecourt ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
El Cantu (Priendes)
El Cantu ye una aldea de la parroquia de Priendes, nel conceyu asturianu de Carreño.
Tien una población de y alcuéntrase a 4,20 km de Candás, la capital del conceyu.
La construcción más importante de la aldea ye la Ermita del Santu Ánxel de la Guarda, llocalizada nel barriu d'El Cantu, tien dientro un retablu coles imáxenes de San Melchor y del Santu Ánxel de la Guarda, patrón de la parroquia. Estes escultures fueron feches dempués de la Guerra Civil Española al amburar les anteriores, de les que solo quedó un brazu del Santu Ánxel de la Guardia.
Charlotte Auerbach
Charlotte "Lotte" Auerbach foi una xenetista y zoóloga xudía-alemana que contribuyó al descubrimientu de la mutagénesis y de los sos efeutos. Fízose célebre en 1942 cuando punxo de manifiestu, con Alfred Joseph Clark y J. M. Robson, que'l gas mostaza podía causar mutaciones a la drosófila. Foi autora de 91 artículos y obres científiques, y miembru de la Sociedá Real d'Edimburgu lo mesmo que de la Sociedá Real de Londres.
En 1976, recibió la medaya Darwin de la Sociedá Real de Londres. Más allá de la so contribución al adelantu de la ciencia, estremóse igualmente poles sos calidaes humanes a lo llargo de la so vida : el so interés, la so independencia, la so modestia y la so honradez.
Biografía
Charlotte nació en Krefeld, n'Alemaña, fía de Friedrich Auerbach y de Selma Sachs, la so única fía. Pudo tar influyida polos demás científicos Leopold Auerbach de la so familia : el so padre Fiedrich Auerbach yera químicu, ente que'l so tíu físicu y el so güelu, Leopold Auerbach, anatomista. La so familia, d'obediencia xudía, taba establecida dende delles xeneraciones na ciudá de Wroclaw, alemana nel momentu de la so nacencia y conocida sol nome de Wrocław.
Obligada a abandonar la so plaza de profesora dempués de la llegada al poder de los nazis n'Alemaña y por conseyos de la so madre, abandona Alemaña pa migrar al Reinu Xuníu en 1933. Llogra la nacionalidá británica en 1939.
Charlotte nun se casó, nin tuvo fíos biolóxicos. Sicasí, adoptó, de manera informal, dos neños. Michael Avern, qu'ayudó. Y a Angelo Alecci, orixinariu d'una familia probe de Sicilia, que Charlotte atopó per mediu de la ONG Save the Children
En 1989, a la edá de 90 años, manda la so casa de Edimbourg a Michael Avern. Ya ingresa nuna casa de retiru de la mesma ciudá. Finó en 1994 y foi encenrada.
Estudio y empiezos
Estudió bioloxía y química al senu de les universidaes de Wurtzbourg, Friburgu y Berlín. Tuvoo como profesores a Karl Haider y Max Hartmann de Berlín, y depués a Hans Kniep en Wurtzburgu. Dempués de siguir brillantemente los sos estudios en bioloxía, química y física, trabayó como profesora de ciencies. Consigue, coles felicitaciones del xuráu, un concursu en 1924.
Debuta na so carrera n'Heidelberg en 1924, dempués enseñó en Frankfurt. Empezó investigaciones de tercer ciclu al senu del Institutu de bioloxía Kaiser Wilhelm (Berlín-Dahlem) n'embrioloxía esperimental so la direición de Otto Mangold. En 1929, abandonó los sos trabayos con Otto Mangold (que se va xunir al partíu nazi), nun soportando más el so calter autoritariu.
Retoma la so plaza de profesora de bioloxía en delles escueles de Berlín, hasta que les lleis nazis prohiben l'exerciciu del oficiu de profesor a les persones xudía. Charlotte abandona Alemaña en 1933 pa instalase n'Edimburgu onde llogra'l so doctoráu en 1935 del Institute of Animal Genetics de la Universidá d'Edimburgu. La investigadora dependería d'esa institución a lo llargo de la continuación de la so carrera.
Investigaciones
La so tema de tesis puerta sobre'l desenvolvimientu de les pates de la drosofila. Dempués foi asistente de Francis Albert Eley Crew, que la íntegra al grupu de científicos en redol a él. Ente ellos, Hermann Joseph Muller (Premiu Nobel en 1946), xenetista estauxunidense especializáu na propiedá de les mutaciones y presentáu n'Edimburgu ente 1938 y 1940. D'esi alcuentru, data la orientación de les investigaciones de Charlotte escontra la tema de les mutaciones.
El so trabayu sobre les mutaciones de les drosófilas espuestes al gas mostaza quedó sicasí secretos mientres dellos años, porque l'asuntu xulgábase sensible pol executivu británicu. La científica foi autorizada finalmente a publicar les sos resultaos en 1947.
Charlotte camudó'l so estatus de profesora asistente en xenética animal por aquel de maestru de conferencies en 1947, dempués profesora universitaria en xenética en 1967. Concluyó la so carrera col títulu de profesora emérita en 1969.
Compenses y distinciones
miniaturadeimagen|Charlotte Auerbach Road, Edimburgu 1949 Miembru de la Sociedá real d'Edimburgu, * 1957 Miembru de la Sociedá real de Londres, * 1968 Miembru estranxeru de l'Academia real danesa de les ciencies y de les cartes, * 1970 Miembru estranxeru de l'Academia nacional de les ciencies, Estaos Xuníos, * 1975 Doctor honoris causó, Universidá de Leiden, * 1976 Medaya Darwin de la Sociedá real de Londres ; doctor honoris causó, Trinity College, Dublín ; y doctor honoris causó, Universidá de Cambridge, * 1978 Miembru de la United Kingdom Environmental Mutagen society Una de les cais del campus King's Buildings (en) de la Universidá d'Edimburgu nomóse Charlotte Auerbach Kings Buildings el so honor.
Zeugophora chinensis
Zeugophora chinensis ye una especie de coleópteru de la familia Megalopodidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Sichuan (China).
Buniel
Buniel ye una llocalidá y un conceyu asitiaos na provincia de Burgos, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón (España), contorna d'Alfoz de Burgos, partíu xudicial de Burgos, cabecera del conceyu del so nome.
Xeografía
La llocalidá de Buniel ta asitiada a 12/14 km al oeste de la ciudá de Burgos, na confluencia de la carretera nacional N-620a y l'Autovía A-62. Ta allugada a veres del ríu Arlanzón y ta bien próximu al Camín de Santiago, esautamente a 3km, na llocalidá de Tardajos. Al atopase tamién nel marxe de l'autovía y mui cerca del nuedu de comunicaciones que suponen les interseiciones de dicha vía cola Autovía de Lleón y Madrid beneficiar aumentando la so población notablemente.
Historia
Buniel naz como tal nel añu 884, tres la fundación el castiellu de Burgos y Ciudá de Burgos.
Sobre l'orixe del topónimu hai delles especulaciones:
L'orixe nel nome d'una planta, bunion (Bunium bulbocastanum L.). Otra interpretación ye que vien del nome llatín Balneolus y que significa bañu y alude a la presencia romana na zona de Buniel que llegaría hasta la vecina población de Tardajos, según la más que posible presencia d'agües termales nesta zona o colindantes... Otra posible esplicación del términu Buniel ye una derivación del nome llatín Bonellus, que ye un diminutivu de Bonus que significa "Bonu", nome propiu d'usu común na Alta Edá Media. El Capítulu de Caballeros de San Juan de 1191 en Castronuño, dio escritura de venta d'una heredá "qui est in villa que dicitur Bonel" que'l so nome poder recibir tantu de persona, cuanto de moyón, cuanto de finxu próximu como "El Bonillo", Bonellus nesta acepción ye diminutivu de Bona... Hai restos que fechen l'apaición d'una comunidá romana en redol al Sieglu III ó IV. Les sos ruines salieron a la lluz arriendes de una escavación por cuenta de les obra del Tren d'Alta Velocidá, los restos topaos atópense, pal so estudiu, nel Muséu Provincial de Burgos. Pueden vese semeyes tomaes por un vecín equí.
El so allugamientu a los pies del ríu Arlanzón supunxo que los pueblos estremeros denominaren a los sos habitantes col apellativu de cucharapes, amás gracies a esto, en Buniel la dedicación primordial foi dende siempres l'agricultura, y en menor midida, la ganadería.
L'orixe real d'ésta llocalidá asitiar sobre l'añu 890 dC. gracies a un home llamáu Bonello, que condució hasta alllí a un grupu de families (metá soldaos metá llabriegos) que buscaben ser castellanes, al atopalo asitiáronse y punxéron-y nome al pueblu; al ser fondamente relixosos fueron adquiriendo la idiosincrasia de los pueblos de Castiella.
Nesti momentu Buniel quedó adscritu a l'alfoz de Burgos onde va tar el so centru políticu, alministrativu y económicu.
Sicasí, la primer vegada que lleemos el nome de "Buniel" como tal, ye'l 14 de payares de 1058, nun documentu del archivu del Monesteriu de Cardeña, cuando la llocalidá yá tenía añu y mediu de vida: " ... la metá de la Villa que llamen Buniel, na alfoz de Burgos, con tou lo qu'a la mentada Villa pertenecen: tierres, viñes, molinos, güertes, praos, pasto charca, agües, montes y fontes y deveses, árboles maderizos en tol so términu, con entraes y salíes. Y esto a perpetuidad. Y tamién la metá de la Ilesia de Santa maría colos sos derechos. Ya igualmente concedo la metá de Buniel el menor”.
Nesa fecha y nesi testu, vemos tamién el donativo que realizó Don Nuño Álvarez, posible inversor de la llocalidá y propietariu d'ésta, a Don Sisebuto, Abá del monesteriu y amigu del Cid. El motivu d'esti donativo, foi garantizar la salvación de la so alma y la de la so difunta esposa Doña Teresa. Al paecer foi de gran importancia, al ser robláu polos reis Don Fernando y Doña Sancha, pol futuru rei Don Sancho y los principales componentes del Cortexu real.
El fechu ye que Buniel ta nel centru económicu y que tres la donación el Monesteriu de San Pedro Cardeña amplia los sos dominios a esti sector del Arlanzón.
Amás nel documentu falar de la esistencia de "Buniel el menor". Asitiar a 300 metros al norte de Buniel y pudo nacer como barriu cercanu a "La Villa de Buniel"
Amás d'ésti documentan atopáronse otros dos, los de Fuentes y los de Villajon.
Hacia l'añu 1250 La Villa de Buniel cuntaba con aproximao 50 vecinos.
La Edá Media foi una etapa de ciertu desenvolvimientu y prosperidá pa Buniel, y yá, na edá moderna, Buniel paez incluyida na cuadriella de tardajos col nome de "Villareal de Buniel". Ye nesti periodu cuando la Villa entra nel Señoríu del Marqués, títulu que sigue a día de güei.
Hasta'l primer terciu del Sieglu XIX hubo un marquesáu en Buniel, que encargaríase del conseyu, los impuestos, les autoridaes o la xurisdicción. Tres esto, llegamos al reináu de Fernandu VI, cuando s'executó'l Catastru, aquel día "Villareal de Buniel" tenía'l señoríu del señor marqués y que nel so nome nomar a un vecín que representaba la xusticia y al Rei, que pagaben los diezmos de la so producción agrícola y un yantar al Abá de San Pedro Cardeña.
En 1752 yá había unos 250 habitantes distribuyíos nunes 62 cases. Había aquel día xastres, pastores, llabradores y hasta 3 sacerdotes. Tamién había una tabierna, dos molinos (qu'unu d'ellos entá esiste), un fornu y un llavaderu.
Nos sieglos XIX y XX produció la Guerra de la Independencia, la revolución de 1820 y les Guerres Carlistes. Esto, provocó dellos cambeos na llocalidá. Les cortes de Cádiz, suprimieron los señoríos y Buniel volvió a l'Alministración Xeneral del Estáu, anque siguió incluyida nel partíu xudicial de Burgos.
En 1842 "Villareal de Buniel" sigue calteniendo los mesmos habitantes pero en más llares. Yá cunta con dos mesones y una oficina de Portalgu qu'esplotaba la Direición Xeneral del Camín. Tamién s'inclúi la Escuela de Primeres Lletres pal aprendizaxe de los neños, que rondaben los 64. Amás, la carretera Burgos-Valladolid empezar a usar lo cual empezó a beneficiar al conceyu.
En 1900 los habitantes yeren 340 y en 1950 figuren nel Censu 487. Nesta dómina'l conceyu empezó a aprovechase y beneficiase del Camín Real a Valladolid, el cuál asfaltóse y anguaño ye l'autovía A-62. D'esta manera, empezó a crecer tanto económicamente como socialmente gracies a ser una población bien comunicada.
El pueblu tuvo una gran crecedera a principios del sieglu XXI, de resultes del boom inmobiliariu y anguaño una gran parte del pandorial de Buniel atópase ocupáu polos restos d'una gran urbanización que se quedó a medies de facer per parte de la inmobiliaria Fadesa,.
Anguaño BUNIEL cuenta con 511 habitantes, un consultoriu médicu, serviciu de guardería, polideportivu, locales p'axuntase, parques infantiles, zones verdes y un centru cultural. Amás atópase nel área metropolitana de Burgos.
Bandera y Escudu
thumb|Escudu de Buniel La Bandera ye rectangular, y de baxo enriba tien una raya mariella con dos triángulos de color coloráu a los llaos cimeros y de color azules nos llaos inferiores. Nel centru d'ésta, atópase l'Escudu Municipal. El color coloráu simboliza a Castiella, el mariellu a l'agricultura, y l'azul a les agües del ríu Arlanzón.
L'escudu cuenta cola parte de la corona y el cuerpu.
La corona asítiase enriba del cuerpu, y significa el reinu al que pertenez.