cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sega
Historia
Anguaño SEGA tornóse nun llicenciaor mui fuerte, ya que dempués d'años de rivalidá con Nintendo, agora trabayan a comuña en dellos proyeutos, ún d'ellos foi la versión Arcade de F-Zero, onde Namco, Sega y Nintendo collaboraron xuntos nel so desenrollu, baxo'l nome de TRIFORCE, y dende entós puédense ver xuegos de Sonic y de otros personaxes de SEGA nes consoles de Nintendo, asina como de Sony y Microsoft.
Estudios Internos
Amusement Software R&D, Desendolquen anguaño xuegos pa máquines d'arcade.
New Entertainment R&D, diríxilu'l xefe de cada departamentu. "NE" céntrase anguaño nel desendolcu del nuevu conteníu pal mercáu de les máquines arcade y consoles.
Estudios sosidiarios
Los estudios sosidiarios, los primeros foron mercaos o aniciaos durante 2005, foron la piedra angular d'un cambiu inernu dientro de Sega pa llegar a una audiencia más occidental.
Videoxuegos encalcaos
Esti ye una pequeña riestra de dalgunos de los xuegos más afamaos desenrollaos por SEGA a lo llargo de la so historia.
Enllaces esternos
Páxina web d'avezaos españoles y coleicionistes:
Otres llingües:
Flora graeca
Flora graeca (embrivíu Fl. Graec.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu conxuntamente por John Sibthorp & James Edward Smith y espublizáu en Londres en 10 volúmenes nos años 1806-1840 col nome de ''Flora graeca: sive Plantarum rariorum historia, quas in provinciis aut insulis Graeciae / legit, investigavit et depingi curavit Johannes Sibthorp ... Characteres omnium, descriptiones et synonyma elaboravit Jacobus Edvardus Smith.''
Publicación
10 vols. : 966 plaques coloriaes. Cada volume añedió T.-P. cola ilustración de color. Nissen 1840 cita Ferdinand Bauer como artista y grabador y James & J. de C. Sowerby como grabadores. Vol. 8-10: "Elaboravit Johannes Lindley."
Omega Canis Majoris
Omega Canis Majoris ye una estrella blancu-azulada de tipu espectral B2IV-Ve con carauterístiques entemedies ente una subxigante y una estrella de la secuencia principal. Tien una temperatura d'aproximao 21.750 K y ye 11.800 vegaes más lluminosa que'l Sol. El so radiu ye 7,7 vegaes más grande que'l radiu solar y rota con una velocidá de siquier 112 km/s, implicando un periodu de rotación inferior a 3,4 díes. Ye una estrella Be similar, por casu, a Gomeisa (β Canis Minoris) o a κ Canis Majoris; estes estrelles emiten radiación dende un discu circumestelar d'orixe inciertu, pero rellacionáu sía que non cola rápida rotación estelar. Coles mesmes, como asocede con munches estrelles d'esta clase, ta catalogada como variable Gamma Cassiopeiae, que'l so prototipu ye la mesma γ Cassiopeiae. Les variaciones de rellumu son errátiques y nel casu d'Omega Canis Majoris, son visibles a simple vista.
Omega Canis Majoris tien una edá llixeramente inferior a 20 millones d'años. La so masa, 10,5 vegaes mayor que la masa solar, ye abondo alzada por que concluya la so vida esplotando como una supernova.
Bébora
thumb|250px|[[Vinu tinto.]]
Bebida ye cualesquier líquidu que s'inxer y anque la bébora por excelencia ye l'agua, el términu referir por antonomasia a les bébores alcohóliques y les bébores gaseoses. Les infusión tamién son un exemplu d'usu masivu de bébores.
Agua
L'agua ye necesaria pa la sobrevivencia de tolos organismos, incluyíos los seres humanos. El cuerpu humanu ta compuestu d'ente un 55% y un 78% d'agua, dependiendo de les sos midíes y complexón. Ye un componente crucial nos procesos metabólicos del organismu, onde actúa como disolvente. Pa evitar desorden, el cuerpu precisa alredor de dos a tres litros diarios d'agua; la cantidá exacta va variar en función del nivel d'actividá, la temperatura, el mugor y otros factores. La mayor parte d'esta agua absorber cola comida o bebíes -non puramente agua-. Nun se determinó la cantidá exacta d'agua que tien de tomar un individuu sanu, anque una mayoría d'espertos considera qu'unos 6-7 vasos d'agua diariu (aproximao dos llitros) ye'l mínimu necesariu pa caltener una fayadiza hidratación. La lliteratura médica defende un menor consumu, típicamente un llitru d'agua diario pa un individuu varón adultu, escluyendo otros requerimientos posibles debíos a la perda de líquidos causada por altes temperatures o exerciciu físicu.
Bébores alcohóliques
Atendiendo a la ellaboración pueden estremase ente bébores producíes por fermentadura alcohólica (vinu, cerveza, hidromiel, sake) nes que'l conteníu n'alcohol nun supera los 18-20 graos, y les producíes por destilación, xeneralmente a partir d'un productu de fermentadura (llicores, aguardientes, ente otros).
Bébores gaseoses
El términu "bébora gaseoso" utilizar pa referise a aquelles bébores hidrocarbonatadas y ensin alcohol que suelen consumise fríes. Les bébores más comunes son la gaseosa, la cola, la llimonada, el té xelao, el granizáu y el ponche. Munches bébores con gas tán disponibles nuna versión ensin azucre.
Bébores calientes
thumb|300px|Una taza de [[café.]] Equí inclúyense polo xeneral munches de les consideraes bébores estimulantes, tales como los distintos tipos de café, té o mate, amás d'otru tipu de fervinchos y bebíes como'l chocolate caliente, que pueden incluyir tamién lleche caliente.
Bébores deportives o isotónicas
Son bebíes que contienen hidratos de carbonu pa deportistes y que tienen gran capacidá de rehidratación.
Bébores estimulantes
Son bebíes que pola so composición de sustances naturales o artificiales, aumenten los niveles d'actividá motriz y sensorial, refuercen la vixilia, l'estáu d'alerta y l'atención o xeneren una alteración nes nueses reacciones.
Bébores enerxétiques o hipertónicas
Les bébores enerxétiques son bebíes que contienen elementos como cafeína o taurina y qu'aguiyen al sistema nerviosu.
Frankfurter Allgemeine Zeitung
El Frankfurter Allgemeine Zeitung (n'alemán Diariu xeneral de Frankfurt, abreviáu FAZ) ye un diariu d'abonu alemán y suprarrexonal. El 93,7% d'él pertenez a Fazit-Stiftung y edítalu la Frankfurter Allgemeine Zeitung GmbH.
Con una tirada de 244.219 exemplares, ye'l periódicu alemán más vendíu depués de la prensa mariella. La so competencia principal ye Süddeutsche Zeitung y Die Welt.
La llinia del periódicu nun vien determinada pol xefe redactor, sinón polos editores.
Perfil
miniaturadeimagen|263x263px|Publicación del FAZ. Con 41 correspondencies nel estranxeru, el FAZ ye una de les mayores redes de corresponsales del mundu. Nes ciudaes de mayor tamañu hai varios corresponsales especializaos en política, economía y cultura. Asina por exemplu dispón de 4 corresponsales en Bruseles y Londres respeutivamente y 2 corresponsales en Madrid, Moscú, Nueva York, París, Pekín, Roma, Washington y Viena respeutivamente. N'alemaña, el FAZ tien oficines de redaición en Berlín, Bonn, Dresden, Düsseldorf, Hamburgo, Hannover, Krassel, Leipzig, Múnich, Stuttgart y Wiesbaden.
El FAZ considérase un mediu lliberal y conservador.
Historia
miniaturadeimagen|296x296px|Sede editorial en Frankfurt. La fundación del FAZ se debe a la decisión de la Sociedá de polítiques económiques (Wirtschaftspolitischen Gesellschaft - Wipog), una asociación d'empreses fundada dos años antes que queríen que los sos intereses tuvieran mayor visibilidá pública. Los editores fundacionales del FAZ fueron HAns Baumgarten, Erich Dombrowski, Karl Korn, Paul Sethe y Erich Welter. Algunos redactores del FAZ trabayaron primero nel Frankfurter Zeitung prohibíu en 1943 y nel Allgemeinen Zeitung de Mainz. La primera tirada del periódicu foi'l 1 de payares de 1949. Nel titluar de la primera publicación ponía una inscripción:
''„Zeitung für Deutschland“: „Unsere Leser haben heute die erste Nummer der ‚Frankfurter Allgemeinen Zeitung‘ vor sich. Dieses Blatt setzt die journalistische Arbeit fort, die in Mainz mit der ‚Allgemeinen Zeitung‘ begonnen worden ist. Aber es knüpft zugleich den Anfang zu einem neuen Werk.“''
(N'asturianu: "Diariu p'Alemaña": Los llectores tienen güei el primer númberu del "Frankfurter Allgemeine Zeitung" ente sí. Esti periódicu continúa'l trabayu periodísticu qu'entamó col Algemeinen Zeitung en Mainz, pero al empar vencéyase col aniciu d'un nuevu trabayu.)
El FAZ foi siempre un diariu conservador no respective a la so estética y la introducción de gráficos informativos de colores o fotografíes tuvo discusiones controvertíes. Dende'l 5 d'ochobre de 2007 publícase el periódicu con una presentación ópticamente modificada y modernizada.
Dende'l 20 d'abril del 2011 el FAZ ta tamién disponible en ePaper ya iPad.
Impautu
El FAZ considérase ente los periodistes ún de los medios de referencia alemanes que dan forma y marquen la comunicación y vida pública.
Andromon
Andromon ye un personaxe ficticiu de los mangues, animes y videoxuegos de Digimon, que presenta un aspeutu robóticu. Esti personaxe fai la so apaición nos trés primeres partes del anime.
Físicu
Andromon ye un robot, recubiertu de partes metáliques per munches partes del so cuerpu, yá que nes restantes fáense visibles partes de carne, como ye en tola pierna derecha. La so mano derecha tien l'aspeutu d'un guante negru, y, al xirala, crea'l fexe d'enerxía del que se compón el so ataque espada espiral. Otra manera, la otra mano presenta'l mesmu color metálicu que'l restu del so cuerpu, andromon ye un digimon de nivel perfeccionáu que siempres ta disponible p'ayudar y restablecer l'orde de la ciudá.
Digimon y Digimon 2
Na primer serie del anime, Andromon taba semienterrado cuando los neños escoyíos empecipien una investigación na fábrica de la islla File. pero cuando éstos sacáronlu, foi teníu por una rueda negra, perdiendo conciencia de sigo mesmu. Tres una serie de combates, Izzy consigue gracies a los datos estrayíos nesa fábrica, que la so digimon Tentomon evolucionara a Kabuterimon, que consiguió quitar la rueda a Andromon.
Darréu, bien a la fin de la serie, apaez nel sosuelu de la Ciudad Androide, onde ayuda a los neños escoyíos a consiguir ganar al amu escuru Machinedramon. Tres esto, el digimon androide decide quedase al cuidu de dicha ciudá.
En Digimon Adventure 02, Ken Ichijoji, nel papel d'emperador escuru, controla la Ciudá Androide, introduciendo un Aru Escuru dientro de Andromon. Sicasí, gracies a les alcordances de Kari, consigue lliberar de la orde de matalos. Tres tou ello, destruyeron la torre escura del llugar.
Digimon Tamers
Na tercer saga del anime, Andromon apaez lluchando contra la culiebra Orochimon, mancándo-y ésta de gravedá, lo cual fizo que se convirtiera en Guardromon. Finalmente, con esa forma, convertir nel compañeru d'unu de los neños escoyíos: Kazu.
Bilbao
right|thumb|250px|Bilbao nel añu 1575. Bilbao (tamién Bilbo n'eusquera) ye la capital de la provincia de Vizcaya.Foi fundada por D. Diego Lopez de Haro el 15 de xunu del añu 1300. Ta allugada nel cotarru del Gran Bilbao, una faza urbana continua que s'estiende pelo llargo de la ría de Bilbao, o del Nervión con alrodiu de 900.000 habitantes, siendo d'esta miente la quinta aglomeración española en númberu d'habitantes y la primera de tola costa cantábrica. La ciudá tien 354.145 hab.
Toponimia
thumb|right|250px|Jeff Koons' Puppy, Muséu Guggenheim de Bilbao Recientemente hebo una polemica referente al topónimu de la ciudá pol usu masivu que venía dandose nos últimos años de la forma Bilbo en cuenta de Bilbao, la Euskaltzaindia (Academia de la llingua vasca) recomienda usar el vasquismu Bilbao ya que Bilbo usase namás en contraiciones. Ex: Patxi Bilbokoa da (Pachu ye de Bilbao). El topónimu oficial namás recueye la forma Bilbao.
Toledo (Ohio)
Toledo ye una ciudá allugada nel condáu de Lucas nel estáu estaunidense d'Ohio. Nel Censu de 2010 tenía una población de 287,208 habitantes y una densidá de población de 1318,19 persones por km².[2]Toledo ye la cuarta ciudá más grande d'Ohio. Ta allugada na ribera del ríu Maumee.
Toledo ye conocida como la Ciudá de Cristal, gracies a la so llarga tradición na anovación en tolos aspeutos de la industria del vidriu, de lo que'l so muséu tien una estensa coleición. L'automóvil Jeep foi fabricáu en Toledo dende 1941. Ye ciudá universitaria.
Ye sede de la Diócesis de Toledo y tol Mediu-Oeste (Patriarcáu ortodoxu d'Antioquía)
Xeografía
Toledo alcuéntrase allugada nes coordenaes 41.66417°N, -83.58194°W. Según la Oficina del Censu de los Estaos Xuníos, Toledo tien una superficie total de 217,88 km², de la que 208,99 km² correspuenden a tierra firme y (4,08 %) 8,89 km² son agua.[4]
Ta nel noroeste del estáu d'Ohio, al pie de la badea de Maumee, estremu occidental del llagu Erie y ta travesada pol ríu Maumee. Ta cerca del estáu de Michigan. La so elevación sobro'l nivel del mar ye de 187 metros. Gran parte de la ciudá ta enriba de suelu formáu artificialmente que de primeres taba ocupáu por llamuergues.
El terrén ye xeneralmente llanu, y el suelu ye fértil, particularmente nel valle del Maumee.
La proximidá del llagu modera les temperatures, de forma que les nevaes suelen ser llixeres. La temperatura medio de xineru ye de -5,3 °C, la de xunetu ye de 22,3 °C, y la media añal xube a 9,2 °C.
Gobiernu
La ciudá gobérnase por aciu d'un alcalde (mayor) y dolce conceyales (council members) que formen el conceyu (city council). Seis de los conceyales escuéyense por distritos y los otros seis por tola ciudá (at-large). Tantu l'alcalde como los conceyales escuéyense por periodos de cuatro años. La posición del alcalde ye bien fuerte na organización alministrativa de Toledo.
Historia
La zona empezó a ser percorrida por tramperos y comerciantes franceses a partir de los años ochenta del sieglu XVII, pero nun se construyó nengún asentamientu estable. L'área abrióse a la colonización anglosaxona tres la Batalla de los Árboles Cayíos en 1794. Esti combate llevó a una serie de trataos colos indios ente los años 1795 y 1817. Ente 1803 y 1805 edificóse un fuerte —Fort Industry— na desaguada de la riega Swan Creek. A partir de la guerra de 1812 hubo un establecimientu de población permanente alredor del fuerte. Na zona fundáronse dos poblaciones: Port Lawrence (1817) y Vistula (1832). Dambes xuniéronse'n 1833 sol nome de Toledo y, anque se dieron delles versiones, desconozse con seguridá la razón pola que s'escoyó esti nome.
Dende 1835 Toledo ye la capital del condáu de Lucas incorporándose como ciudá en 1837. Nos años trenta d'esi sieglu, l'estáu d'Ohio decidió incorporar la rexón de Toledo al so plan de construcción de canales. Sicasí, la zona nun formaba parte del estáu, sinón del Territoriu de Michigan, polo que se produció un problema de llendes conocíu como la Guerra de Toledo en 1835. Los habitantes de la zona puxaben por que'l valle baxu del Maumee pasara de Michigan a Ohio. El conflictu solucionólu el presidente Andrew Jackson axudicando'l territoriu en discutiniu a Ohio y compensando a Michigan cola qu'anguaño ye la so península septentrional.
El desenvolvimientu industrial de la rexón producióse mientres esa década y la siguiente, al construyise canales pal tresporte y ferrocarriles.
La industria del vidriu empecipió a partir de la década del 1880 por Edward Libbey y Michael Owens.
Demografía
Según el censu de 2010,[5] había 287.208 persones morando en Toledo. La densidá de población yera de 1.318,19 hab./km². De los 287,208 habitantes, Toledo taba compuestu pol 64.83% blancos, el 27.18% yeren afroamericanos, el 0.37% yeren amerindios, el 1.14% yeren asiáticos, el 0.03% yeren d'islles del Pacíficu, el 2.58% yeren d'otres races y el 3.88% pertenecíen a dos o más races. Del total de la población el 7.39% yeren hispanos o llatinos de cualquier raza.[6]
Trátase del cuartu conglomeráu urbanu del estáu d'Ohio. La población de la ciudá ta menguando dende la década de 1970.
Referimos los datos del documentu 2005 American Community Survey Data Profile Highlights de la Oficina del Censu de los EE.XX., referíos a 2005.
Economía
La situación ventayosa de Toledo na rexón de los Grandes Llagos, con accesu navegable al océanu al traviés del ríu San Llorienzu viose reforzada pola conexón a otres canales de navegación y la llegada del ferrocarril, nes décades de 1830 y 1840. El so puertu, xestionáu pola Toledo-Lucas County Port Authority, ye unu de los mayores del mundu nel tresporte de carbón y fierro. Tamién distribuye ceberes y soya, petroleu y derivaos, cementu y otres cargues, y dispón d'instalaciones pal arreglu de barcos.
Fabrice Philipot
Fabrice Philipot foi un ex-ciclista profesional francés. Debutó como profesional l'añu 1988 y retiróse dempués de la temporada 1994.
Toledo (Ohio)
Economía
Toledo dispón d'un aeropuertu (Toledo Express) sirvíu por siete aereollinies y que ye la base d'operaciones de Burlington Air Express. L'aeropuertu de Detroit ta allugáu a menos d'una hora n'automóvil.
Fabrice Philipot
El so mayor ésitu como profesional foi la consecución del maillot blancu del meyor nuevu del Tour de Francia de 1989.
Palmarés
1987
1988
1989
1991
Lucrecia Toriz
Lucrecia Toriz Ordaz foi una obrera y lluchadora social mexicana nacida na ciudá d'Orizaba en 1867. A empiezos del sieglu XX participó nos eventos previu y posterior de la Fuelga de Río Blanco de 1907, sucesos precursores de la Revolución mexicana. Finó en Río Blanco, Veracruz en 1962.
Biografía
Fía de Lorenzo Toriz y Francisca Ordaz. Esposa de Pablo Gallardo quien foi unu de los obreros fundadores de los grupos de resistencia en Río Blanco, Veracruz, y del Gran Círculu d'Obreros Llibres mientres la fuelga de Río Blanco de 1907.
Militancia
Les condiciones d'inxusticia social prevalecientes nel país mientres el periodu históricu conocíu como'l Porfiriato, principalmente a empiezos del sieglu XX dieron llugar a un gran númberu de protestes per tol país principalmente nos florecientes centros de trabayu como foi'l casu de la petrina de fábriques testiles allugaos en distintes llocalidaes de los estaos de Puebla, Tlaxcala y Veracruz. Per diversu medios principalmente al traviés del periodismu y la lliteratura, la voz de la muyer empezó a escuchase per primer vegada nel país, muyeres de diverses clases sociales viéronse somorguiaes nes actividaes prerrevolucionarias. La rexón de Orizaba y Río Blanco nun foi la esceición. Lucrecia formó parte d'un grupu de muyeres obreres que formaren una brigada de combate mientres la Fuelga de Río Blanco de 1907. Esta brigada encargar d'axuntar cachos de pan y tortielles dures coles qu'enllenaben les sos rebozos p'alimentar a los güelguistes quien aguardaben de día y de nueche a les puertes de la fábrica pa evitar que se rompiera'l cercu impuestu mientres la fuelga. Na tienda de raya amiesta a la fábrica llegó una muyer a solicitar un préstamu y el dependiente estranxeru contestó-y disparándo-y con una escopeta, lo que enardeció al ensame apostáu a les puertes de la fábrica. En poco tiempu l'ensame quemó y amenorgó a cenices la tienda de raya, polo que foi llamáu'l batallón apostáu na Ciudá d'Orizaba llegando rápido a Río Blanco per ferrocarril.
Pa evitar una masacre de los obreros, Lucrecia Toriz tomó una bandera y enfrentóse al batallón deteniendo los ánimos y salvando de xuru munches vides ante'l posible enfrentamientu. Los soldaos del treceavu batallón empobinaos pol teniente Ignacio Doráu afrellar y amenaciaron de muerte ante lo cual nun decidió recular nin un pasu, ante esto, el teniente prindar y los soldaos retirar del llugar. Mientres el so encarcelamientu los hermano Flores Magón unviáron-y dalgunos de los sos llibros siendo convertida nuna heroína nacional de la causa antiporfirista qu'unos años dempués convertiríase nel movimientu Antirreleecionista encabezáu por Francisco I. Madero, previu a la Revolución Mexicana. Al cabu de seis meses pudo salir so fianza. Mientres los siguientes años siguiría desempeñando actividaes revolucionaries.
Honores
En 1936 recibió la reconocencia del Centru de muyeres proletaries de Méxicu. En 1957 el Sindicatu de Río Blanco dio-y una condecoración. Ye considerada una precursora y heroína de la Revolución Mexicana.
Legáu
Lucrecia Toriz foi la primer lluchadora social de la dómina previa a la revolución mexicana que la so hestoria tener documentada. Considérase-y una muyer adelantrada al so tiempu al lluchar non solo pa combatir la inxusticia social sinón tamién la equidad llaboral ante les precaries condiciones que se teníen a principios del Sieglu XX.
Muerte
Tres una llarga vida, morrió en Río Blanco, Veracruz el 27 de xineru de 1962.
Xamaica
Xamaica ye una islla y país de les Antilles Mayores, de 240 km de llargu y un máximu de 80 km d'anchu, asitiada nel mar Caribe. Alcuéntrase a 630 km del continente centruamericanu, a 150 km al sur de Cuba y a 180 km al oeste de la islla de La Española, na que tán Haití y la República Dominicana.
Orixe etimolóxicu
El nome de la islla remanez del términu Xaymaca qu'emplegaben los nativos del llugar y que quier dicir islla de les fontes.
Organización teritorial
Xamaica divídese en tres condaos y 14 parroquies:
Badea Tarn
La badea Tarn ta asitiada nel océanu Pacíficu na rexón austral de Chile, al sur del golfu de Penas. Tien 15 nmi d'anchu. Al fondu d'ella abre la canal Messier, principal canal que conduz al estrechu de Magallanes y a la canal Trinidad. Alministrativamente pertenez a la Rexón d'Aysén del Xeneral Carlos Ibáñez del Campo y a la Provincia de Capitán Prat, comuña de Tortel.
Dende hai aproximao 6.000 años les sos costes fueron habitaes pol pueblu kawésqar. A empiezos del sieglu esti pueblu fuera práuticamente escastáu pola aición del home blancu.
Allugamientu
Mapa de la badea
Estender ente les siguientes llendes:
Descripción del sector esta Islles Ayautau
Mapa de les islles
La más grande ye un escelente puntu de referencia pa la recalada a la canal Messier dende'l golfu de Penas. Les canales ente les islles y la mariña continental nun son navegables pol gran númberu de roques qu'hai nellos.
So Sakkarah
Les sos coordenaes según el Carreru son: L:47°40’00” S. G:74°46’00” W. Allugáu 2½ nmi al SSO de les islles Ayautau. Nun ye bien estensu y la sonda mínima sobre él ye de 8 metros.
Senu Baker
Mapa del senu
Abre ente les penínsules Larenas y Swett de la mariña continental nel sector SE de la badea Tarn. La so entrada tien 17 nmi d'anchu. Les islles Baker ocupen la mayor parte de la boca. Cuerre por 7 el mio en direición ESI con un anchu de 2 a 3 nmi, bien fondu. Al términu d'esta parte estremar en dos canales principales, les canales Martínez y Baker que s'internen como 60 nmi en direición media Y y corriéndose en forma cuasi paralela.
Canal Messier
Ye una de les canales canales de la Patagonia más importante. Abre al fondu de la badea Tarn enllargándose unes 72 nmi en direición xeneral N-S hasta la entrada de l'angostura Inglesa. Ye totalmente llimpiu pa la navegación.
Cuerre ente la mariña continental de la Patagonia Chilena y la mariña oriental del sector norte del archipiélagu Wellington. Les sos costes son montascoses y los sos cumes pel iviernu cubiertos de nieve. Nes sos riberes ábrense numberosos senos y esteros non aptos como fondeaderos pol so gran fondura, pero hai puertos abondos pa faer fácil el so navegación. La verdadera dificultá ye la permanente agua que cai nel sector acompañada de fuertes vientos y temporales. Les corrientes de marea son polo xeneral débiles.
Islla Sombrero
Mapa de la isla
Les sos coordenaes según el Carreru son: L:47°48’00” S. G:74°42’00” W. Alcontrada nel sector SSE de la badea Tarn y nel llau oriental de la entrada norte de la canal Messier. Ye la de más al norte de les islles Baker. De formación granítica. Tien la forma d'un sombreru apuntáu y un altor de 427 metros d'altu. De los sos llaos O y SO esprender roques qu'algamen hasta una distancia de 800 metros, el restu de la so contorna ye llimpiu. La canal que la dixebra de la islla Zealous, allugada más al sur, ye navegable a media canal.
Islla San Pedro
Mapa de la isla
Allugada nel llau oeste de la badea Tarn a curtia distancia de la islla Wager del archipiélagu Guayaneco. Na so mariña este hai un muelle pa l'atención de les instalaciones de l'Armada y de la Direición d'Aeronáutica: un faru, un radiofaru aereu y la radioestación naval.
Badea Acosta
Mapa de la badea
Islla Schröder
Mapa de la isla
Asitiada nel sector oeste de la badea Tarn al sur de la badea Acosta que la dixebra de la islla San Pedro. Mide 1,9 nmi de llongura en direición N-S por igual llargu a 90°. Pel so llau sur cuerre'l paso Suroeste que la dixebra de la islla Juan Stuven del archipiélagu Wellington. Pel so llau oeste un enrío bien estrechu, non navegable, dixebrar de la islla Wager. Nel estremu norte del enrío ta puertu Escondíu y nel estremu sur la caleta Ideal, dambos de dimensiones amenorgaes y aptos solu pa naves de porte pequeñu. Na mariña sur, darréu al oriente de la caleta Chica ábrese puerto Ballenes. Nel so llau este atopen les cumes llamaos Tetes de Ballenes de 122 metros d'altu.
Puerto Ballenes
Les sos coordenaes según el Carreru son: L:47°47’00” S. G:74°53’00” W. Allugar nel sector SE de la islla Schröder. Hai un fondeadero pa naves de porte amenorgáu en 20 metros d'agua a 1 cable de la mariña. El fondu ye recoso pero abrigáu de los vientos reinantes. Envalórase qu'esti ye'l puertu en que tuvo fondiáu'l pilotu Machado en 1769.
Euphonia pectoralis
El fruterito alcalde, tieté, tangará alcalde, Fruterito Pitorrulde (Euphonia pectoralis) ye una especie d'ave de la familia Fringillidae, enantes clasificada como Thraupidae, que s'atopa n'Arxentina, Brasil y Paraguái.
Hábitat
Vive nel dosel, n'interior y los cantos del monte, preferentemente a menos de 500 m d'altitú, pero inclusive hasta los 1.500 msnm.
Descripción
Mide 11,5 cm de llargor y pesa cerca de 16,5 g. Presenta dimorfismu sexual. El machu tien les partes cimeres, el gargüelu y el pechu color azul metálicu, en contraste oldeando col banduyu color castañu y los costazos mariellos. La fema ye olivácea nes partes cimeres y abuxada nes inferiores, con corona azulada.
El so cantar ye un garllar un pocu roncu y el so llamáu ye un fuerte y metálicu schri-schri-schri
Alimentación
Aliméntase de frutes y inseutos.
Reproducción
Llega al maduror sexual a los 12 meses. Constrúi un nial de forma esférica, con entrada llateral, en llugares abrigaos en mediu del penachu de fueyes de palma o d'una bromeliácea. La fema pon de 2 a 5 güevos y los pitucos nacen dempués de 15 díes d'incubación.
Altingiaceae
Altingiaceae ye una pequeña familia de fanerógames del Orde Saxifragales, incluyendo solu trés xéneros y 18 especies, toos árboles. N'anteriores clasificaciones, yeren incluyíes na familia Hamamelidaceae como subfamilia Altingioideae.
Descripción
Los representantes de la familia son monoicos, de cutiu resiniferos, y xeneralmente caducifolios, con fueyes entamaes espiralmente, usualmente palmati-llobaes con axustes na base del peciolu y con inflorescencies en capítulus. Les yemes tán enceraes n'escames espatoides y los frutos son cápsulas septicidas o loculicidas
Filoxenia
Estudios filoxénicos moleculares suxuren qu'esiste solo un xéneru, al contrariu que los estudios de filoxenia morfolóxica
El fechu que Altingia y Liquidambar hibriden naturalmente sofita la primer hipótesis d'un xéneru únicu.
Usos
El bálsamu deriváu de Liquidambar orientalis Mill. del oeste d'Asia, ye conocíu tamién como "estórax" y utilizáu en medicina como expectorante y germicida. La madera de Liquidambar styraciflua emplegar pa fabricar caxes, cestos y otros artículos, tamién ye apreciada pa decorar interiores d'habitaciones. De la resina que s'estrayi llógrase un bálsamu (llamáu "copalme"), utilizáu con dellos fines na medicina tradicional, amás de tener reputación en delles actividaes ceremoniales, sobremanera en dómines coloniales. Cultívense de cutiu nes cais y nos xardinos de les ciudaes.
Iconu
thumb|[[Virxe de Vladímir (sieglu XII).]] Un, que significa lliteralmente «imaxe», ye una obra d'arte relixoso del cristianismu oriental nel que se representa a Xesús, María, los santos, los ánxeles, eventos bíblicos, etc. L'iconu ye emplegáu na oración. Mientres la oración, el creyente ora na presencia del iconu, pero nun lu ora al iconu. Ye veneráu (respétase-y, pero nun se-y adora) polos cristianos ortodoxos.
Xeneralmente, l'iconu ye una pintura sobre un panel planu, pero tamién puede ser en relieve y tar fechu de metal, esculpíu en piedra, bordáu, fechu en papel, mosaicu, repujado, etc.
La tradición de la pintura d'iconos desenvolvióse notablemente nel Imperiu bizantín, principalmente na ciudá de Constantinopla. Darréu espandióse a otres rexones influyíes pola Ilesia ortodoxa, tales como Rusia, Rumanía, Grecia, etc. En Rusia, l'usu y fabricación d'iconos entró pol Rus de Kiev, depués de la cristianización de la Rus de Kiev por Vladimiro I de Kiev en 988. Los iconos calteníos más antiguos, son de los sieglos VI y VII, atópense casi toos nel Monesteriu de Santa Catalina del Monte Sinaí.
Na tradición de la Ilesia ortodoxa, esisten reportes d'iconos que exudan mirra o que son milagrosos. Según la doctrina ortodoxa, entiéndese que los milagros son executaos por Dios al traviés de los iconos; non que los iconos tengan por sí mesmes propiedaes máxiques.
El Poble Nou de Benitatxell
Benitachell (en valencianu y cooficialmente El Poble Nou de Benitatxell ) ye un conceyu de la Comunidá Valenciana, España. Asitiáu nel nordeste de la provincia d'Alicante, na comarca de la Marina Alta. En 2015 el so padrón d'habitantes censaba 4.690 persones (INE 2015).
Xeografía
El nucleu urbanu asítiase nel interior, pero'l términu municipal cuenta con 2 km de mariña sobre'l mar Mediterraneu. Una mariña bravo y quebrao con cantiles qu'algamen en dellos puntos los 100 metros sobre'l nivel del mar ye la primer imaxe qu'afaya quien salea por esti tramu de la mariña. Ye un llugar perfectu pa los aficionaos al submarinismu que pueden afayar les curioses ya interesantes cueves y paraxes que s'asoceden ensin interrupción.
Aportar a esta llocalidá pela carretera que conduz al puertu de Moraira dende Xàbia, tamién puede aportase dende la N-332 por Teulada.
Pedaníes
Nel so términu municipal atópense les partíes d'Abiar, Alcásar, Calistros, el Cume del Sol, La Font, Les Fonts y Lluca.
Llocalidaes estremeres
Parte colos términos municipales de Xàbia y Teulada.
Demografía
Cunta con una población de 5.698 habitantes (INE 2012), de los cualos el 70,46% son de nacionalidá estranxera, siendo'l 3º conceyu con mayor porcentaxe d'inmigrantes de la provincia. El 87,3% de los non nacionales vienen de otros países de la Xunión Europea, siendo la nacionalidá estranxera predominante la británica.
DATOS 2010: Población estranxera (5.488 Habitantes)
Nacionalidá Estranxeros: (3.867 Estranxeros)
Política
PIDEB: Partíu Independiente Democráticu Benitachell. GIB: Grupu Independiente de Benitachell.
Juan Cardona dimitió en siendo deteníu por un supuestu confechu na recalificación d'unos terrenes. Josefa Ronda foi investida col sofitu del PIDEB.
Pouillon (Marne)
Pouillon ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Goran Rubil
Goran Rubil ye un ex-futbolista de Croacia.
Kálmán Kalocsay
Kálmán Kalocsay foi un poeta, traductor y redactor húngaru qu'influyó muncho na evolución de la lliteratura n'Esperanto y de la llingua mesma. Dalgunos de los sos seudónimos foron : C. E. R. Bumy, Kopar, -y, Alex Kay, K. Stelov, Malice Pik, Peter Peneter.
Munchos tamién creen qu'él foi l'escritor de Sekretaj Sonetoj (Sonetos Secretos, coleición de secretos eróticos baxo'l seudónimu Peter Peneter.)
Kalocsay emburrió'l mundiu de la lliteratura n'Esperanto por mediu de la revista Literatura Mondo. Y el grupu d'escritores que se formó alredor de la revista nos años 1920's y 30', que se llamó Budapeŝta Skolo (Escuela de Budapest).
Les obres de Kalocsay sobre lliteratura y teoría llingüística incluyen la obra Plena Gramatiko de Esperanto (Gramática Completa d'Esperanto), Parnasa Gvidlibro (Llibru guía del Parnasu), fechu en collaboración con Gaston Waringhien, y el llibru guía d'estilu Lingvo Stilo Formo (Llingua Estilo Forma). Kalocsay escribió tamién en collaboración los dos volúmenes d'Enciklopedio de Esperanto. Sobre Kalocsay muncho escribió y cuidó los sos escritos postmortem Ada Csiszár. Dempués de la muerte d'Ada, los materiales de Kalocsay foron movíos al Esperantomuzeo de la Biblioteca Nacional d'Austria.
Ido
Kalocsay escribió "En 1912 fondamente estudié la gramática y el diccionariu del Ido. Entós sabía Ido igual de bien que l'Esperanto. Pero nunca participe del movimientu del Ido, nin escribí dalgo n'Ido: El mio interés foi puramente llingüísticu y acabó dempués del mio deprendimientu."
Obres traducíes de K. Kalocsay:
thumb|right|250px|
Omega Capricorni
Omega Capricorni (ω Cap / 18 Capricorni / HD 198542) ye una estrella na constelación de Capricorniu de magnitú aparente +4,12, la séptima más brillosa de la mesma a pesar de la so denominación de Bayer «Omega». Tien el nome tradicional, pero pocu utilizáu, de Baten Algiedi, d'orixe árabe y que significa «banduyu» —de la cabra de mar—.
Omega Capricorni alcuéntrase a una distancia averada de 630 años lluz, y ye una estrella xigante de tipu espectral inciertu ente K5 y M0 que la so temperatura efectivo averada ye de 3960 K. La midida del so diámetru angular —0,005 segundos d'arcu— dexa calcular el so tamañu; el so radiu ye 104 vegaes más grande que'l del Sol o, lo que ye lo mesmo, 0,5 UA, la metá de la distancia esistente ente la Tierra y el Sol. Xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada de 4,7 km/s. Con una masa envalorada ente 5 y 6 mases solares, probablemente alcuéntrase nuna fase estable de la so evolución, tresformando heliu en carbonu nel so interior. Anque clasificada como estrella de bariu «leve», la so pertenencia a esti grupu ye discutible.
A lo último, hai de solliñar qu'Omega Capricorni ta clasificada como una posible estrella variable.
Saint-Pierre-la-Bourlhonne
Saint-Pierre-la-Bourlhonne ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Huélago
Huélago ye una llocalidá y conceyu español perteneciente a la provincia de Granada y comunidá autónoma d'Andalucía, asitiáu na parte occidental de la contorna de Guadix.
El términu municipal tien una estensión de 32,79 Km². El so nucleu de población, asitiáu a 913 m. d'altitú sobre'l nivel del mar, allugar nuna depresión trevesada por un regueru que lleva'l so nome, y que de la mesma ye afluente del Fardes. Huélago llinda al norte colos términos municipales de Morelábor, Pedro Martínez y Fonelas. Al sur con Darro y Guadix (pol exclave de Belerda). Al este con Fonelas y al oeste con Morelábor.
Por él pasa'l ríu Huélago.
Historia
El xacimientu achelense de la Solana del Zamborio en Fonelas xuntu en cantu del inmensu llagu qu'ocupó gran parte de la contorna de Guadix, fai presuponer la presencia de homínidos cazadores-pañadores pela redoma de Huélago hai más de 200.000 años, dada la cercanía y la condición de mariña llacustre que daquella teníen estes tierres. Otramiente, los restos arqueolóxicos topaos na Cueva de Horá habitada pol Home de Neandertal, na vecina llocalidá de Darro, dannos una idea de qu'estes tierres yeren zona frecuente de camín, caza y recueya de los sos moradores. Sicasí, nun esisten muertes evidentes d'actividá humana en Huélago hasta'l Paleolíticu Cimeru como queda constatáu nel asentamientu del Llanu de la Estación de Huélago. Nél, el profesor Hugo Obermaier topó importantes restos de xiles del auriñaciense ya inclusive musteriense que nos delaten a un home cazador que vivía en pequeños grupos tribales apostándose la escasa caza que nel últimu periodu de la Glaciación de Würm había pela zona. thumb|left|300px|Vista parcial de Huélago.
Cola llegada del Neolíticu vuelven perdese referencies de presencia humana na zona hasta la irrupción de la Edá del Bronce na qu'hai constancia de delles necrópolis megalítiques, con dólmenes tremaos por distintos puntos del términu municipal de Huélago, qu'indica claramente la esistencia d'una población cercana non descubierta y posiblemente asemeyada al topáu nel Cuetu de los Castellones en Laborcillas. De los habitantes d'esta zona sábese que practicaben una intensa actividá metalúrxica y agropecuaria, que rindíen cultu a los sos difuntos y que vivíen n'asentamientos fortificaos polo que fai presuponer que yá esistía una estratificación social siquier de tipu militar, propiu de la cultura argárica que se desenvolvió pol sureste de la península Ibérica.
Mientres la dómina de dominación romana hai ciertos nicios de la esistencia d'una villa romana na zona pero nun va ser hasta la dominación musulmana, y más concretamente la nazarí, cuando se constate la esistencia d'una alquería y numberoses torres vigías, de les cualos caltiénse una de base cuadrangular na redoma de la estación de ferrocarril. La situación fronteriza col Reinu de Castiella convirtió a esta llocalidá nun baluarte defensivu del Reino de Granada a finales del sieglu XV, polo que nun permaneció ayena a les numberoses incursiones castellanes como la protagonizada en 1435 pol Capitán Xeneral de Xaén y l'arzobispu Gonzalo de Zúñiga que llegó hasta les mesmes puertes de Guadix.
Tres la Reconquista de los Reis Católicos en 1492, los dominios de la "Villa de Güélago" pasaron a manes del pernomáu Caballero García de Arana y los sos descendiente como agradecimientu del sofitu emprestáu na guerra. Mientres el so señoríu, y de resultes de les revueltes mudéxar en 1499 y morisca del 1568 al 1571, la población árabe foi sustituyida por inmigrantes de Xaén, Castiella y Aragón que sustituyeron los vezos y cultivos de la zona, hasta entós dedicada al cultivu de la seda qu'abastecía los telares de Guadix. Daquella y hasta el sieglu XVIII la "Villa de Güélago" va formar parte de la parroquia de Moreda como pedanía de la mesma. Nun va ser hasta bien entráu'l sieglu XIX cuando Huélago adquiera la categoría de llocalidá de primer rangu cola construcción del primer Conceyu del conceyu.
Cola llegada del ferrocarril a la llocalidá a principios del sieglu XX empieza una de les dómines más revulsivas al convertise nel centru aglutinador de mercancíes agrícoles, especialmente remolacha y ceberes de los conceyos colindantes. El desenvolvimientu del tresporte y del almacenaxe, favorecíu pola floreciente actividá agrícola y ganadera va vese sofitáu cola construcción d'una central llétrica y l'esplotación de delles canteres. La población de Huélago pasó del centenar d'habitantes de finales del sieglu XIX a superar holgadamente el millar.
La irrupción de la Guerra Civil Española en 1936 va poner fin a la dómina de prosperidá al nacionalizarse la producción y suspendese les actividaes comerciales que sosteníen la economía llocal. Huélago queda encuadrada na Zona Republicana siendo nuevamente terrén fronterizu cola Zona Nacional polo que nun tuvo al marxe de les numberoses guerres militares que se desenvolvieron na provincia de Granada al envís d'abrir el pasu de les tropes de Franco escontra Llevante. En 1939 Franco toma Madrid y collo empieza la posguerra marcada pol racionamientu y l'emigración de los huelagueños a Granada y más tarde al Llevante y Europa. Va Haber qu'esperar hasta principios de los años setenta p'atopar signos de recuperación de l'actividá agrícola y comercial de Huélago, agora centrada na cebera y el ganáu lanar y cabrío. En 1975 muerre Franco y collo llega la democracia, celebrándose les primeres eleiciones municipales que van dexar na alcaldía al socialista Antonio Garrido qu'años más tarde crearía'l GIH col que tuvo 22 años al frente del consistoriu, y al qu'asocedería'l so fíu, José Garrido García.
En 1986 España entra a formar parte de la Xunión Europea y ello contribúi positivamente na crecedera económica y la meyora de la calidá de vida en Huélago gracies a les numberoses subvenciones comuñales. Sicasí, la fuerte emigración carecida na posguerra y na crisis del petroleu del 1973 empieza a faer esmornia a finales del sieglu XX con una población avieyada que pasu ente pasu va abandonando l'actividá granible ensin atopar un remplazamiento xeneracional que garantice la continuidá. La población de Huélago cai fulminantemente del millar al mediu millar en pocos años. Les inversiones n'infraestructures, comunicación y servicios estabilicen l'enclín negativu consolidando una actividá granible cola qu'encarar los retos del sieglu XXI.
Política
Les resultaos en Huélago de les postreres eleiciones municipales, celebraes en mayu de 2015, son:
Cirsium subcoriaceum
El Cardu santu o Cirsium subcoriaceum, ye una especie de fanerógama perteneciente a la familia de les asteracees. thumb|Vista de la planta
Descripción
Ye una planta yerbácea añal o perenne, qu'algama un tamañu d'hasta 0.5 m d'altu. Fueyes inferiores hasta 40 cm de llargu y 25 cm d'anchu, fondamente incisas, fueyes cimeres hasta 25 cm de llargu y 6 cm d'anchu, bases abrazadoras, los escayos marxinales 5–12 mm de llargu, viesu tomentoso. Capitulescencies solitaries y terminales o sele cimosas con 2–5 capítulos; capítulos 4.5–6 cm de llargu y 3–4 (–7) cm d'anchu; arreyos globosos; filarias en 8–19 series, les esteriores llanceolaes, 25–30 mm de llargu, subreflexas, ápiz espinosu, l'escayu 4–5 mm de llargu, ríxida, ensin una cresta dorsal glutinosa, marxes con escayos llaterales ríxides, xeneralmente aracnoide-tomentosas o glabrescentes, les internes lliniares, 40–50 mm de llargu y 1–3 mm d'anchu; coroles 43–55 mm de llargu, rosaes a mariellu pálides, los llobos 23–28 mm de llargu; anteres 13–16 mm de llargu; estilu 53–65 mm de llargu, les cañes del estilu 2–2.5 mm de llargu. Aquenios 5–7 mm de llargu y 2 mm d'anchu; miriguanu 28–33 mm de llargu.
Propiedaes
Principalmente utilízase-y pal tratamientu de les reumes, en Puebla y pal dolor de corazón y en casu d'ansiedá, en Michoacán.
Taxonomía
Cirsium subcoriaceum describióse por (Less.) Sch.Bip. ex Sch.Bip. y espublizóse en The Botany of the Voyage of H.M.S. ~Herald~ (7–8): 312. 1856. Cirsium: nome xenéricu que deriva de la pallabra llatina cirsĭŏn, -ĭi —del griegu χιρσός, -ον, varices— vocablu qu'usa Pliniu'l Vieyu (Naturalis Historia, 27, 61) pa identificar un cardu que s'utiliza pal tratamientu d'esti tipu de dolencia. Nos tiempos modernos, el botánicu francés Tournefort (1656 - 1708) derivó'l nome Cirsium.
subcoriaceum: epítetu llatín que significa "menos que coriáceo".
Flora Hainanica
Flora Hainanica (embrivíu Fl. Hainan.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu conxuntamente por Woon Young Chun, Chao Chien Chang y Feng-Hwai Chen y espublizáu en 4 volúmenes nos años 1773 a 1778.
Xuan Adán II de Liechtenstein
thumb|right|Estandarte Principescu de Xuan Adán II. Xuan Adán II de Liechtenstein (n'alemán: Johannes "Hans" Adam Ferdinand Alois Josef Maria Marco d'Aviano Pius von Liechtenstein; ) ye'l soberanu de Liechtenstein. El so tratamientu ye La so Alteza Serenísima el Príncipe Soberanu de Liechtenstein.
Papar
Los papar (del Latin papa, del irlandés antiguu que significa "padre" o "pope"; sing. popi) yera un grupu de misioneros cristianos irlandeses y escoceses que según les primeres sagues nórdiques y fontes históriques moraben en delles partes d'Islandia mientres el periodu de la llegada de colonos nórdicos. La so esistencia tien de ser inda confirmada por arqueólogos.
Xuan Adán II de Liechtenstein
Nacimientu
Xuan Adán nació yá como príncipe herederu de Liechtenstein.
Papar
Los escandinavos empecipiaron los sos asentamientos n'Islandia nel sieglu IX (874 d. C.), pero la fonte más antigua que fai mención de la esistencia de los papar escribiose nel Íslendingabók (el llibru de los islandeses), ente'l 1122 y 1133. Estos personaxes  citaronse nel Landnámabók (el llibru islandés de los asentamientos) onde s'esplica que los nórdicos atoparon sacerdotes irlandeses n'Islandia cuando llegaron, según campanes y blagos que concuerda coles manifestaciones del historiador islandés Ari fróði:"Coles mesmes moraben nesta isla homes cristianos, a quien les xentes nórdiques daben el nome de 'papen'; sicasí, más tarde coláronse porque nun queríen convivir con paganos. Dexaron llibros irlandeses, campanes y blagos, polo que pudo llegase a la conclusiónde que yeren irlandeses."Otra fonte que posiblemente pudiera faer referencia a los papar foi'l trabayu de Dicuil, un monxu irlandés del sieglu IX (825 d. C.), quien faló del pelegrinar de los homes santos escontra les tierres del norte. Sicasí, nun se sabe si Dicuil falaba d'Islandia, yá que había precedentes d'ermitaños gaélicos n'otres islles del norte como les Orcadas y Shetland.
Xuan Adán II de Liechtenstein
Educación
En 1969 graduóse na Universidá de San Galu, Suiza na carrera de Ciencies Económiques y Empresariales.
Papar
Dellos topónimos islandeses venceyáronse a los papar, incluyida la isla de Papey, según les Vestmannaeyjar pero nun hai inda evidencies arqueolóxiques que lo atestigüen. Otra teoría basase en que dambes fontes basanse en Ari Thorgilsson, autor del Íslendingabók, quien basó la so hestoria nos escritos de Dicuil. Les fontes tradicionales afirmen que los papar abandonaron les zones o fueron asesinaos cuando llegaron los colonos nórdicos paganos, pero haise teorizado que la so influencia pudo ayudar a la espansión del Cristianismu na zona.
Xuan Adán II de Liechtenstein
Boda
Casó'l 30 de xunetu de 1967 na Ilesia Parroquial de San Florián, en Vaduz, cola so prima alloñada, la condesa Marie Aglaë Kinsky von Wchinitz und Tettau (nacida en 1940; cinco años mayor qu'él). Darréu, dicha ilesia parroquial foi declarada Catedral el 12 d'avientu de 1997 pol papa Xuan Pablo II).
Papar
Los papar nes Islles Feroe
Esisten bastantes topónimos relativos a los papar nes Islles Feroe, ente ellos tán Paparøkur cerca de Vestmanna, y Papurshílsur cerca de Saksun. Vestmanna ye una contraición en si mesma de Vestmannahøvn, que significa "puertu de los irlandeses" (Westmen). En Skúvoy, esiste un campusantu con tumbes onde s'aprecia un posible orixe gaélicu, o siquier inflúi.
Xuan Adán II de Liechtenstein
Boda
Mientres la so lluna de miel viaxaron a París y a Méxicu.
Papar
Los papar nes Islles Feroe
Tamién se suxurió que Grímur Kamban, pudo ser el responsable de la so espulsión, a pesar de la so más que probable orixe gaélicu-viquingu: Según la saga Faereyinga... el primer colonu en sentase nes Islles Feroe foi un home llamáu Grímur Kamban –Hann bygdi fyrstr Færeyar– qu'al pie de los sos siguidores obligó a los anacoretas al abandonu de los sos allugamientos. El llamatu Kamban tien probablemente un orixe gaélicu y una interpretación ye que se refiera a cierta malformación física, anque tamién puede referise a una condición y valor atlética como deportista. Ye abondo probable que fuera un mozu procedente de la Irlanda viquinga y según la tradición llocal el so asentamientu tuvo en Funningur, Eysturoy.