cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Todirostrum chrysocrotaphum
Distribución
Na cuenca occidental del Amazones, estendese nes rexones del sur de la cuenca del noroeste, y ta llindada pol Ríu Negru que s'estiende a los sos afluentes enagües enriba nel centru-sur de Colombia.
Didio Xulianu
Infancia
Didio Xulianu nació'l 30 de xineru de 133 en Mediolanum. Baxaba d'una de les families más respetaes de la ciudá. La so madre, Emilia Clara, venía de la ciudá africana d'Hadrumentum y el so padre, el xurista Publio Salvio Xulianu, foi unu de los abogaos más importantes mientres el reináu del emperador Adriano. Foi criáu por Domicia Lucila, madre del emperador Marco Aurelio
Aeronáutica
Historia
Pedro Paulet, científicu nacíu na ciudá d'Arequipa, Perú, en 1874, foi unu de los primeres n'esperimentar con cohetes a propulsión siendo consideráu como'l Padre de los Cohetes Modernos» y por otros como'l Padre de l'Aeronáutica Moderna». Ellaboró planos d'un avión torpedu», polo que ye consideráu como un adelantráu pa la so dómina. Cuando s'inventaron los motores d'esplosión interna, abondo pequeños como pa poder propulsar con ellos un artefautu volador, empecipióse una carrera ente dos posibilidad de vuelu: los más llixeros que l'aire (dirixibles) y los más pesaos que l'aire (aeroplano).
Didio Xulianu
Carrera política
Al igual que tolos romanos de la so posición, Xulianu trató d'espolletar na so carrera política, llogrando ser nomáu pretor nel añu 162. Gobernó sobre Mogontiacum, onde comandó la Legio XXI Rapax. Nel añu 170 foi nomáu gobernador de la provincia de Gallia Belgica por un periodu de cinco años.
El so defensa d'un ataque xermanu procedente de la otra vera del Elba valió-y un consuláu suffectus en 175. Ente los años 176 y 177 foi nomáu gobernador de la provincia d'Iliria. En 178 gobernó Germania Inferior, y darréu tornó a Italia. Foi nomáu gobernador de Bitinia tres exiliase na so ciudá natal mientres un curtiu periodu al ser acusáu de formar parte de la combalechadura urdida con cuenta de derrocar a Cómodu. Darréu treslladóse a África, onde sirvió como procónsul. Designáu procónsul d'Asia, gobernó la provincia en dos fases (188 - 190) y (192 - 193)
Aeronáutica
Aeronáutica moderna
La investigación na aeronáutica moderna ye principalmente controlada por corporaciones independientes y universidaes. Esisten tamién diverses axencies gubernamentales qu'estudien l'aeronáutica; ente elles, la NASA, nos Estaos Xuníos, y l'Axencia Espacial Europea, n'Europa (ESA).
Didio Xulianu
Alquisición del tronu
thumb|left|300px|[[Dupondio de Didio Xulianu.]] Tres la muerte del emperador Pertinax, la Guardia Pretoriana puyó'l tronu imperial ente los homes más ricos ya influyentes de Roma, daqué intolerable pa la sociedá romana de la dómina. Didio Xulianu imponer a Tito Flavio Sulpiciano, suegru de Pertinax y por tanto peligrosu pa los pretorianos. El preciu final pol tronu axustar en 25 000 sestercios por soldáu.
Aeronáutica
Inxeniería aeronáutica
La inxeniería aeronáutica ye una área qu'investiga, diseña, manufactura y caltién en bon estáu elementos como los aviones, misiles y satélites espaciales (al falar de satélites espaciales, esto saldría de l'aeronáutica y pasaría a l'astronáutica, una y bones l'aeronáutica referir a lo que vuela nel aire. La inxeniería aeroespacial trata de dambes coses: aeronáutica y astronáutica). Rellacionar coles temes científiques de l'Aerodinámica, Materiales, Teunoloxía, Estructures d'aviones y Mecánica de fluyíos.
Sudáfrica
Sudáfrica o Suráfrica, oficialmente la República de Sudáfrica, ye'l país más meridional del continente africanu. La so llende meridional ye una llinia costera de 2.798 km de llonxitú que marca l'estremu sur d'África, y que ta bañada polos océanos Atlánticu ya Índicu. Amás, llenda al norte con Namibia, Botsuana y Zimbabue, al este y noreste con Mozambique y Suazilandia, y tien dentro de sigo un enclave que forma'l reinu de Lesothu. Sudáfrica ye, colos sos 1,221,037 km² d'estensión, el país más grande del África Austral y el 25ᵘ mayor del mundu. La so población, de cerca de 56 millones d'habitantes, conviértelu nel 24ᵘ más pobláu. El 80% d'ellos son de raza negra y tienen orixe africanu, y pertenecen a ún de los munchos grupos étnicos qu'habiten el país. Falen una gran variedá de llingües, de les que nueve tienen calter oficial. El restu la población fórmenlo individuos d'orixe étnicu européu, asiáticu o indiu, amás de coloured (grupu étnicu racialmente heteroxéneu con ancestros europeos, asiáticos y de delles tribus de los grupos bantú y joisán).
Sudáfrica ye una sociedá multiétnica na que conviven bayura de cultures, llingües y relixones. Esta pluralidá tien reflexu na so Constitución, que reconoce once llingües oficiales, más que dengún otru país del mundu. Dos d'elles son d'orixe européu: l'afrikaans, deriváu del holandés, que ye la primera llingua de la mayoría de los sudafricanos de raza blanca y coloured; y l'inglés, que fora llingua oficial de l'alministración colonial y ye la llingua más usada na vida pública y nos negocios, magar que namái ye la 14ª llingua por númberu de falantes como primera llingua. El país ye ún de los pocos del continente qu'enxamás sofrió un golpe d'estáu, y tien habío eleiciones de forma regular dende hai casi un sieglu. Por embargu, la gran mayoría de la población, la de raza negra y orixe africanu, nun tuvo derechu al votu hasta 1994. Demientres el sieglu XX esta población lluchó pa recuperar los sos derechos, monopolizaos pola mayoría de raza blanca dende qu'en 1948, tres de la independencia, el National Party impuso l'apartheid, un réxime políticu qu'institucionalizaba la segregación racial. Tres de décades de llucha, delles veces violenta, dirixida pol Congresu Nacional Africanu y otros grupos anti-apartheid de dientro y fuera del país, les lleis discriminatories empezaron a ser abolíes a partir de 1990.
Dende 1994 tolos grupos étnicos y llingüísticos tienen representación política nel país, organizáu como una república parllamentaria y sodividíu alministrativamente en nueve provincies. La so economía ye la segunda mayor d'África, y la 34ª mayor del mundu, y el so productu interior brutu per capita ye'l séptimu mayor del continente. Pesie a ello, la pobreza y la desigualdá son ablucantes, con cásique un 25% de la so población en paru y sobreviviendo con menos de 1,25 dólares al día. El país, sicasí, ye una mediana potencia, con una influyencia política rexonal significativa
Aeronáutica
Inxeniería aeronáutica
Debíu al desarrollu de la industria aeroespacial, anguaño fálase más de "Inxeniería Aeroespacial" que de "Inxeniería Aeronáutica", anque tamién s'escucha'l términu "Inxeniería Aeronáutica y del Espaciu".
Los nuevos inxenieros aeroespaciales tienen un perfil profesional bien demandáu dende finales del sieglu XX y principios del XXI.
Didio Xulianu
Alquisición del tronu
Trató de ganase al ordo equester pa la so causa, y d'aselar al pueblu por aciu la supresión de delles midíes tomaes por Pertinax, magar nun concedió los honores debíos al anterior emperador por mieu a ayenar a la facción militar. Dio tantu a la so esposa Manlia Escantila como a la so fía Didia Clara el títulu de Augusta. Les ediciones monetaries del so reináu, qu'amuesen a la so esposa y les sos fíes, señalen la so voluntá de crear una dinastía propia.
Ḷḷinares (Allande)
Ḷḷinares ye un llugar de la parroquia del mesmu nome nel conceyu asturianu d'Allande.
Didio Xulianu
Alquisición del tronu
Sicasí, dende la so proclamación como emperador, Xulianu atopó resistencia non yá ente la plebe, sinón tamién nel exércitu. Tres unes selmanes, tres gobernador de provincia, Clodio Albín, Pescenio Níxer y Septimio Severu remontar al nuevu orde. El primeru y el terceru d'estos xuniéronse y colaron xuntos sobre Roma.
Ḷḷinares (Allande)
Alcuéntrase a 7,00 km de La Puela, la capital del conceyu, a un altor mediu de 520 msnm y tien una población de.
Didio Xulianu
Alquisición del tronu
El llevantamientu del exércitu de Septimio Severu acantonáu en Panonia, al que llueu se xunieron les tropes esplegaes nos Balcanes y Germania entendía 15 lexones veteranes y fuertemente armaes. Pela so parte, a Pescenio Níxer xuniéronse-y les lexones acampaes en Siria y les tropes unviaes pol emperador arsácida Vologases V.
Defensa de Roma
Xulianu respondió a l'amenaza que se-y presentaba fortificando Roma tan rápido como les fuercies de que disponía dexáben-y. Pela so parte, los rebeldes yá s'atopaben en Rávena, onde prindaron gran parte de la flota romana. Ye posible que Xulianu emplegara a los elefantes destinaos a sirvir nel circu de la ciudá pa defendela.
Entós cometió un gran error; unvió una brigada integrada por pretorianos a realizar trabayos nes muralles de la ciudá. Los homes que formaben esti destacamentu yeren soldaos d'élite, qu'aprovecharon esta situación pa escapar. Con esto Xulianu perdía l'enfotu de la tropa y un bon númberu de soldaos.
Muerte
Septimio Severu prosiguía la so marcha sobre la capital del Imperiu, faciendo que los senadores decidieren unvia-y una delegación na que-y xuraben llealtá. Munchos ciudadanos fuxeron de la ciudá por mieu a lo que podía pasar.
Desesperáu, Xulianu unvió al so prefeutu del pretorio a Septimio Severu con cuenta de que-y solicitara compartir el tronu de manera simultánea. Sicasí, ésti mató al mensaxeru y unvió un mensaxe a los pretorianos diciéndo-yos que si-y apurríen a los asesinos de Pertinax garantizaría-yos la impunidá, ufierta que los pretorianos aceptaron.
Malthinus scapularis
Malthinus scapularis ye una especie de coleópteru de la familia Cantharidae, xéneru Malthinus.
Distribución xeográfica
Ye una especie europea.
Aeronáutica
Xestión de la calidá aeroespacial
L'aviación ta comprometida cola seguridá. D'ende la importancia de los sistemes de xestión calidable acordies cola norma EN/AS 9100 et seq. na industria aeroespacial.
Saint-Aubin-sous-Erquery
Saint-Aubin-sous-Erquery ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Aeronáutica
Xestión de la calidá aeroespacial
Les series de la norma EN/AS 9100 son:
Saint-Aubin-sous-Erquery
Tien una población de y una superficie de  km².
Aeronáutica
Xestión de la calidá aeroespacial
AS/EN 9100 - Xestión de la Calidá Aeroespacial pa fabricantes. AS/EN 9110 - Xestión de la Calidá Aeroespacial pa organizaciones de caltenimientu aeronáuticu. AS/EN 9120 - Xestión de la Calidá Aeroespacial pa minoristes y distribuidores de materiales rellacionaos cola aeronáutica, maquinaria y componentes.Visión xeneral Norma EN/AS 9100 et seq.
Saint-Crépin-aux-Bois
Tien una población de y una superficie de  km².
Viena
Viena (n'alemán: Wien) ye la capital d'Austria y ún de los sos nueve estaos federaos (Bundesland Wien). Ye una ciudá asitiada a la vera del Ríu Danubiu, nel valle de los Montes de Viena, al pie de les primeres estribaciones de los Alpes.
Tien una población de, siendo la mayor ciudá d'Austria. El so área metropolitana cuenta con 2,4 millones d'habitantes, población asemeyada a la de la ciudá en 1914.
La ciudá tien una llarga historia, yá que ye una de les más antigües capitales d'Europa, polo que cunta con un importante patrimoniu artísticu. Nel sieglu XIX foi una de les grandes capitales musicales del Mundu y a principios del sieglu XX meca de la filosofía y l'alderique políticu d'Occidente, asina como un de los principales centros culturales mundiales.
La Ponte Ḷḷinares
Alcuéntrase a 7,00 km de La Puela, la capital del conceyu, a un altor mediu de 420 msnm y tien una población de.
Saint-Crépin-Ibouvillers
Saint-Crépin-Ibouvillers ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Malthinus scriptipennis
Malthinus scriptipennis ye una especie de coleópteru de la familia Cantharidae, xéneru Malthinus.
Distribución xeográfica
Ye una especie europea.
Quercus ilex
Quercus ilex o Ancina ye un árbol de la familia de les fagácees. Otros nomes vulgares colos que se conoz a la ancina son alguera, o ardina. Ye un árbol perennifoliu nativu de la rexón mediterránea de talla mediana, anque puede apaecer en forma arbustiva, condicionáu poles carauterístiques pluviométriques o pel terrén nel que s'atope.
Descripción
Ye un árbol de talla media y baxa, que puede llegar a algamar de 16 a 25 metros d'altor. N'estáu selvaxe, ye de copa ovalada de primeres y dempués va enanchándose hasta quedar finalmente con forma arrondáu-estrapada; anque la so copa suel ser podada coles mires d'ameyorar la producción de frutu por aciu la fradadura de olivación, llogrando asina una forma semiesférica. De mozu suel formar matos arbustives que podríen confundise cola coscoja (Quercus coccifera) y, n'ocasiones, quedar nesi estáu d'arbustu poles condiciones climátiques o edáficas del llugar.
thumb|240px|Corteza. Les fueyes son perennes y permanecen nel árbol ente dos y cuatro años, con una media de 2,7 años. Coriacees y de color verde escuru pol fexe, y más claru y tomentosas pol viesu, tán provistes de fuertes escayos na so contorna cuando la planta ye nueva y nes cañes más baxes cuando ye adulta, escareciendo d'elles les fueyes de les cañes altes. Por eso dacuando recuerda, cuando ye arbustu, al xardón. El viesu de les fueyes ta cubiertu d'una borra abuxao que s'esprende al estregales y pola que puede estremase fácilmente les encines nueves de les coscojas, que les sos fueyes escarecen d'esi vellu y son d'un verde vivu nel viesu. Estes fueyes, bien dures y coriacees, eviten la escesiva trespiración de la planta, lo que-y dexa vivir en llugares secos y con gran esposición al sol, como la ribera mediterránea.
La corteza ye llisa y de color verde buxu nos tarmos; va escureciéndose a midida que crecen y, alredor de los 15 o 20 años, sedar en toes direiciones, quedando un tueru bien escuru, práuticamente negru.
L'ancina ye, como'l restu de les especies del xéneru Quercus, una planta monoica, anque presenta ciertu enclín a la dioecia (pies con preponderancia de flores masculines o femenines). Les sos flores masculines apaecen en amentos, densamente arrexuntaos nos ramillos del añu, primero erectos y finalmente colgantes, que tomen un color amarellentáu, depués anaranxáu y, a la fin, al maduror, pardu. Dar por tola copa, anque preferentemente na parte inferior y en dellos exemplares con más bayura que les femenines, polo qu'estos pies son pocu productores de frutos. Les flores femenines son pequeñes; salen aisllaes o en grupos de dos, sobre los biltos del añu y nun pedúnculu bien curtiu, presentando en principiu un color acoloratáu y al maduror un mariellu anaranxao. El floriamientu producir ente los meses de marzu a mayu, cuando la temperatura medio algama los 20 °C y 10 hores de sol diaries, dempués d'un periodu de estrés. La dispersión del polen ye principalmente anemófila, y en menor midida entomófila, durando ente 20 y 40 díes según les condiciones meteorolóxiques. L'alogamia ye'l tipu de reproducción más frecuente, ente distintos individuos, anque tamién ye posible la autopolinización con flores masculines del mesmu individuu autogamia. Ye frecuente que se produza hibridación producida por factores como l'alogamia, la separación de les flores y les condiciones climátiques.
thumb|240px|Abiyotes de la ancina o carrasca. Les encines cultívense principalmente poles sos frutos, les conocíes abiyotes. Son unos glandes de color marrón escuru cuando maurecen (antes, lóxicamente verdes), brillosos y con una cúpula carauterística formada por bráctees bien apertaes y trupes, que los anubren aproximao nun terciu del so tamañu. Estrémase tamién de la coscoja el caperuchu de les abiyotes, yá que nésta anubre'l glande hasta la metá y l'esterior ye punchante; non asina n'otres especies de Quercus que les sos abiyotes dacuando son bien paecíes a les de la encina. Maurecen d'ochobre a payares y dellos años inclusive n'avientu, polo que la cayida de l'abiyota puede retrasase hasta xineru, anque ye pocu frecuente. La edá mínima a la qu'empieza a producir ta condicionada poles carauterístiques medioambientales, asitiándose ente los 15 y los 20 años de la vida del árbol.
Como la inmensa mayoría de les fanerógames, la ancina establez rellaciones simbiótiques con diversos fungos del suelu formando micorrizas. Delles especies de dichos fungos tales como les del xéneru tuber (Tuber melanosporum, principalmente), son bien apreciaes en gastronomía. L'altu valor de los mesmos xeneró una industria na que les encines son inoculaes y sometíes a tratamientos culturales (tubericultura) pa favorecer la formación del ascoma, que ye la conocida viña.
Distribución
thumb|240px|Encina nuna devesa. thumb|240px|Encina carrasca. thumb|240px|Encinar trupu nel [[Monte del Pardo.]] Reprodúcense perbién les encines por grana (semando les abiyotes), anque tamién se multipliquen por biltos de raigañu y de cepa. Críense bien en tou tipu de suelos y dende la mariña hasta unos 1.500 msnm dacuando más, en forma d'arbustu (carrasca o chaparra).
El so área de distribución natural ye'l Mediterraneu, yá que s'atopa en tolos países que lu bordien, pero namái nes zones con clima mediterraneu, yá que cuando'l clima ye más lluviosu y de tipu atlánticu, sustituyir otres especies de Quercus, como los carbayos, caxigals o sufreres. Asina, n'España resulta ser la especie forestal que más territoriu ocupa: unos 3 millones d'hectárees de encinares partíos por tola península y nes islles Baleares, sacante la franxa costera cantábrica onde, ensin aportar a rara, ye muncho menos abondosa que nel restu de la península.
Cultivaes les encines caltiénense xeneralmente en deveses, nes que s'aprovechen les sos abiyotes p'alimentar al ganáu y la so lleña pa faer un escelente carbón. N'estáu natural, les encines formen estensos y bien tupios montes xunto coles demás especies típiques del monte mediterraneu: jaras, cantuesos, yérbaos, uzes, durillos, cornicabras, retames, y un llargu etcétera según les zones.
Amás, estos montes resulten ser el meyor hábitat pa la fauna mediterránea, lo que los convierte n'ideales cotos de caza ya inclusive n'árees de reserva naturales con mayor proteición. Tamién forma de cutiu montes mistos, entemeciéndose como especie arbórea con otres, xeneralmente pinos (especialmente carrasco, piñonero y resinero) o enebros. El encinar ye'l principal ecosistema en dellos espacios naturales protexíos: el parque nacional de Cabañeros (Ciudá Real), el parque nacional de Monfragüe (Cáceres), el Monte del Pardo (Madrid), el Carrascal de la Font Colorada (Provincia d'Alicante) o'l de Sierra Madrona (Ciudá Real).
Usos
Aparte del usu mentáu de les encines como recursu ganaderu nes deveses (los gochos alimentaos con abiyotes dan los meyores xamones d'España), esta especie tuvo infinidá d'aplicaciones dende l'antigüedá hasta los nuesos díes.
La so madera ye bien dura y imputrescible, anque malo de trabayar, polo que s'emplega pa fabricar pieces que tengan que soportar gran esfregadura, como en carros, araos, parqués, ferramientes, etc., según en pequeñes obres hidráuliques y na construcción como pilastres o vigues. Amás resulta una escelente lleña pa quemar y pa faer carbón vexetal. Lleña y carbón de ancina constituyíen hasta'l primer terciu del sieglu XX los principales combustibles domésticos n'amplies zones d'España.
La corteza cunta con gran cantidá de taníns, polo que ye bien apreciada nes tenerías para curtir el cueru (especialmente utilizada en Marruecos), y xunto coles fueyes y abiyotes machucaes prepárase un cocimientu que resulta ser astrinxente y preséu pa desagafar feríes.
Les abiyotes más duces, amás d'alimentar al ganáu, resulten comestibles pa los humanos polo que se comen de cutiu turraes como otros frutos secos, o en forma de farina pa faer un pan daqué bastu.
Simboloxía
right|thumb|240px|Encina sagrada de [[Dodona onde s'atopaba la morada terrestre de Zeus. Ellí taba l'oráculu más antiguu del mundu griegu.]]
L'ancina considérase árbol sagráu en numberoses tradiciones. En toes elles, apaez como un símbolu de solidez, llonxevidá y potencia, tantu nel sentíu material como nel espiritual; al igual qu'en llatitúes más septentrionales asocede col so hermanu, el carbayu.
L'ancina ye considerada árbol sagráu, como símbolu de fuercia, solidez y llonxevidá, en distintos ámbitos relixosos de l'antigüedá, consagrada al dios Zeus en Dodona, a Xúpiter Capitolino en Roma o a Perun, de la mitoloxía eslava. Según diverses tradiciones, la clava de Hércules yera de madera de encina, lo mesmo que la cruz onde se crucificó a Xesucristo. Abraham recibe les revelaciones de Yavé cerca d'una encina.
Como árbol autóctonu del Mediterraneu, ta bien afechu al clima d'esta rexón. L'área natural de los encinares tuvo habitada dende hai milenios, pobladores que sintieron a la ancina como la esencia del mundu mediterraneu. En Estremadura, nel centru del so escudu asitióse una ancina que representa, más qu'un árbol, una filosofía de vida, una manera de ser nel que l'aprovechamientu de los campos beneficiar del usu racional d'esti árbol. El llabrador de les dehesa nun tien d'escaecer que'l so mediu de vida vien de les encines. thumb|240px|Devesa n'[[Estremadura.]]
Plagues y enfermedaes
L'ancina ye l'árbol más abondosu na península ibérica y n'otres árees del Mediterraneu. Cada añu broten y sumen millones de pies. La primera de les causes de morrina de los pies de ancina ye la conocida como "ensuga de la encina", un síndrome multifactorial carauterizáu por: fueyes que amarillean y cayen de secute; muerte de los renuevos; reacción cola emisión de numberosos biltos adventicios o chupones; y, finalmente, produz la necrosis del raigañu y la muerte. Implicar nesta grave y complexa patoloxía delles especies de fungos: Phytophtora cinnamomi, que causa la pudrición de los raigaños, Hypoxylum mediterraneum, Diplodia, amás de males práutiques de manexu (fradadures mal practicaes, ensin profilaxis fayadiza o en dómines del añu desaparentes). Ente les plagues qu'afecten a la encina, el so peor enemigu ye la caparina Tortrix viridana, que destrúi los biltos nuevos y foi confirmada la so presencia en casi tolos encinares de la península ibérica. Amás puede carecer ataques de l'acción taladradora de los bárabos de los escarabayos longicornes pertenecientes a la familia Cerambicidae. Una de la especies más destacaes que representen esta familia, el Cerambyx cerdo, curiosamente tamién s'atopa protexíu.
Subespecies
thumb|240px|Fueyes lauroides de la subespecie ilex. thumb|240px|Exemplares de la subespecie ilex en Sonabia, a veres del Cantábricu. Estrémense dos subespecies de la encina, Quercus ilex subsp. ilex y ''Quercus. ilex'' subsp. ballota (sinónimos d'esta postrera son tamién Q. rotundifolia y Q. ballota). Q. ilex subsp. ilex carauterizar por unes fueyes más grandes y lauroides, amás d'espolletar en zones más húmedes (n'España, cornisa cantábrica y Cataluña, fundamentalmente), ente que Q. ilex subsp. ballota presentar ovales y con cantu más o menos espinosos (sobremanera na base del árbol o n'individuos nuevos) y ye menos esixente na so distribución. De toes formes son frecuentes los individuos con calteres entemedios, especialmente nes zones de contautu de dambes subespecies.
Taxonomía
Quercus ilex describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 2: 995. 1753.
ilex: epítetu latin thumb|240px|Encina en Montserrat (España). thumb|240px|[[Encina Trés Pates de Mendaza, que colos sos cerca de 1.200 años ye'l segundu árbol más llonxevu d'España.]]
Carcéu (Ḷḷomes)
Carcéu ye una aldea de la parroquia de Ḷḷomes nel conceyu asturianu d'Allande.
Alcuéntrase a 21,50 km de La Puela, la capital del conceyu, a un altor mediu de 720 msnm y tien una población de.
Quercus ilex
Nome común
Alsina, ancina, argallón (agalla), abiyota, carrasca, carrasca clofolluda, carrascal, carrasca negra, carrasco, carrasquera, carrasquilla, chaparra, chaparra de encina, chaparro, chaparro común, charrasco, chavasco, coscoja, encina, ancina común, ancina con fueyes de xardón, ancina d'abiyotes amargoses, ancina d'abiyotes duces, ancina de fueyes llargues y dentaes, ancina de fueyes llargues de bien pocos escayos y blandes, ancina duce, encino, marrasca, matacalles, matacán (en dialeutu murcianu ancina nueva), mataparda, matu pardu, matorra, matorra parda, sardón, xardón.
Encines singulares
thumb|240px|Encina la Terrona n'Artu de Montánchez.
Reforestación
L'ancina crez por demás adulces. Cuando se semen abiyotes, granen fácilmente a los pocos meses, pero la moza ancina va tardar, de normal, dellos años, inclusive décades, n'algamar 1 metru d'altor. N'esposiciones avesees la crecedera ye más rápidu, pudiendo llegar hasta los 10 cm añales.
Suelse preferir la llantadera d'abiyotes direutamente nel terrén al tresplante, yá que nun ye una especie que respuenda bien a los cambeos de sustratu. Tresplantar tienen un porcentaxe de baxes o marras abondo alto, ente que les abiyotes que granen con ésitu dan llugar a encines práuticamente indestruyibles. Al faer el cálculu d'abiyotes a semar, hai que tener en cuenta que numberoses especies animales alimentar d'elles y pueden amenorgar considerablemente les nueses cifres.
Si optamos pola llantadera, les abiyotes tienen de llantase na mesma estación que son collechaes, yá que al almacenales mientres llargu tiempu, la viabilidá amenórgase.
Otra vía ye la rexeneración natural. El glayu ye un córvidu qu'esvalixa abiyotes a distancies d'hasta 2 km. Munches d'eses abiyotes son darréu consumíes, pero una bona cantidá puede llegar a granar y crecer. Pa favorecer l'acción de los glayos ye importante la esistencia de pinares o otros montes pa la so nidificación, según la esistencia de finxos visuales (árboles, roques...) que l'ave va utilizar como guía pa esconder les abiyotes. Obviamente, pa esto tamién tien d'haber encines adultes cercanes actuando como fonte d'abiyotes.
Intereses
L'ancina foi propuesta como árbol nacional d'España pol conocíu especialista en árbol Rafael Moro, qu'indica como principal problema la so presencia escasa en Galicia y nula nes Canaries.
Dellos árboles añosos baltaos pol vientu consiguen sobrevivir enraigonando de nuevu, dando llugar a curiosos exemplares de tueros retorcigañaos con formes caprichoses.
Hurones
Hurones ye una llocalidá y conceyu asitiáu na provincia de Burgos, Castiella la Vieya, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón (España), contorna d'Alfoz de Burgos, partíu xudicial de Burgos, cabecera del conceyu del so nome.
Datos básicos
Asitiáu a 11 km de la capital provincial, Burgos, toma una estensión d'unos 8,29 km² y cuenta con una población de 77 habitantes. La so altitú ye de 930 m sobre'l nivel del mar.
Alministración
Nel términu municipal de Hurones atópase tamién la pedanía de Les Mijaradas, onde se construyó un campu de golf.
Eleiciones de 2011
thumb|290px|Panorámica de Hurones.
Nes eleiciones municipales del 22 de mayu de 2011 camuda'l gobiernu municipal, quedando la resultancia eleutoral de la siguiente forma:
Demografía
Como pasó cola mayoría de los pueblos castellanos, Hurones sufrió un dramáticu amenorgamientu poblacional, a partir de la década de 1960. La ciudá receptora de la población qu'abandonaba Furonos yera la capital de la provincia: Burgos.
Calzada romana
La calzada romana pasa xunto a la Granxa de les Mijaradas y al sur del pueblu de Hurones. Na llende de los términos municipales de Hurones y Villayerno Morquillas, crucia'l ríu Morquillas, abandonando'l Camín de los Romanos p'algamar la plataforma que, pegada a l'actual carretera de Poza del Sal, al sur d'ésta, denominar Camín Real. Por esta franxa, y depués coincidiendo más o menos cola carretera, sigue cola mesma direición hasta dixebrase d'ésta, yá nel términu municipal de Burgos, pel camín llamáu na cartografía Camino de Poza, anque en realidá sigue llamándose-y nel llugar Camino Real. Per esti camín, con bona alliniación recta, llegar a Burgos capital.
Fiestes y costumes
right|thumb|100px|Santiago Apóstol na parroquia de Hurones.
Precedentes
Atopamos nuna zona onde se tán escavando restos d'ente los más antiguos del home européu (Sitiu arqueolóxicu de Atapuerca), con una antigüedá en redol a los 1.200.000 años.
La zona foi conquistada polos romanos en redol al sieglu I e.C. Nel pagu conocíu como La Lentejera esiste un xacimientu romanu, qu'apurrió delles monedes fechables ente los sieglos II ya III, y onde s'alcuentren restos de texa y cerámiques d'aquella dómina.
Tien De ser ésti un establecimientu acomuñáu a la importante calzada romana que xunía la ciudá d'Astorga con Burdeos, nel sur de Francia, y que tamién pasa cerca de Les Mijaradas, que'l so nome, según dalgún autor, tendría rellación cola vía, concertadamente colos miliarios o piedres que marcaben la distancia. La calzada, una de les más importantes qu'esistieron na Hispana romana, conocer col nome de ''Vía d'Hispana in Aquitaniam. Ab Asturica Burdigalam'', o lo que ye lo mesmo, como Vía Aquitania. Recoyer nel Itinerariu de Antonino. La zona de Hurones atopar ente dos de les ciudaes importantes que travesaba la vía: Deobrígula (de xuru Tardajos) y Tritium. Esta última ciudá, Tricio, conocida na antigüedá como Tricio de los Autrigonos, tenía de tar na llende del territoriu d'esta tribu indíxena, en contautu con otra de les tribus que taben equí antes de la llegada de los romanos, los turmogos, a quien yá pertenecía la zona del Arlanzón en redol a Burgos, y probablemente el territoriu de Hurones.
Edá Media
Anque hai pocos datos, ye de cuando más noticies esisten. El pueblu actual ye direutu herederu del medieval.
Marcu históricu y cultural
Hubo un posible despoblamientu tres la invasión del 711. Los musulmanes, apenes en trés años, llegaron a apoderar tola Península. Despoblación del pandu norte: grupos bereberes. La convivencia ente relixones yera dacuando difícil, a pesar de la enorme importancia que tuvo la relixón en dambos bandos.
Los cristianos yeren una sociedá d'estrema probeza: cases onde convivíen animales y persones, nun se conoció la moneda hasta'l sieglu XI, la cultura taba amenorgada a los monesterios, escasísimo comerciu (economía autárquica) y curtiu radiu d'aición: numberosos pueblos que cultivaben una pequeña franxa de territoriu na so redolada (tiru de gües), obligación de trabayar pal sector, escasa productividá de los campos (1 a 3 na cebera), importancia de los saqueos y del bandolerismo, alta mortalidá, avieyamientu rápidu, etc.
Evolución histórica de Hurones
¿Cómo podía ser el pueblu en plana Edá Media? El caminante que llegara a Hurones al traviés del so principal camín, la vieya pero inda n'usu calzada romana, atopar con un pequeñu nucleu de probes cases de piedra, d'una sola planta, con techu de paya, caúna con una pequeña corrolada acomuñada pa los animales domésticos, más bien escasos. Sobresaliendo percima del caserío taría la ilesia de Santiago col so campusantu alredor. La nueva ilesia ye símbolu de los tiempos que cuerren, de la modernidá y de la estabilidá económica. La guerra contra los musulmanes queda lloñe, práuticamente yá llindada a tierres andaluces y estos llugares del norte de Castiella yá nun tarrecen les posibles incursiones y saqueos que fueren una constante nos sieglos anteriores. Esta estabilidá social y les meyores téuniques qu'afecten direutamente al campu van dexar un desenvolvimientu, siempres al amparu de la ciudá de Burgos, que quedara duramente cortáu a mediaos del sieglu XIV.
Un añu dempués de que se fixera esta venta desamarra una de les grandes traxedies qu'azotó a Europa mientres la Edá Media, la gran Peste Negro, qu'ente 1348 y 1350 acabó con un terciu de la población occidental.
A partir d'entós empieza la decadencia de los pequeños nucleos rurales. A la peste sígenlu sieglu y mediu de continues guerres civiles, lluches ente señores que nun acabaren hasta finales de la Edá Media, colos Reis Católicos. Per otru llau la sociedá cada vez se va empobinando más escontra les ciudaes, onde se produz la gran puxanza de la burguesía comerciante, como asocede claramente en Burgos, ciudá qu'esperimenta un gran desenvolvimientu nel sieglu XV, tal como s'esprende de los innumberables y magníficos edificios d'esi momentu qu'entá subsisten.
Los pequeños pueblos queden sobreviviendo como provisores de productos agrícoles pa mercaos de la ciudá. Munchos d'ellos nin siquier asina se van caltener y acabaren sumiendo. Tal ye'l casu nesta zona por casu de Morquillas, de Fontes de Don Bermudo, Javilla, Calzada, Canaleja, Revenga, Cogullada, Santa Cruz o Sotu, toos ellos na redolada de Villayerno (Martínez Diez, 1987: 31-42), o Villarmios, xunto a Quintanapalla (Martínez Diez, 1981: III, Mapa de la Merindad Burgos con Ubierna).
Pasada la peste, na que morrió'l mesmu rey Alfonsu XI, el so socesor Pedru I, llamáu'l Cruel, ordeno faer un censu pa delimitar los derechos del rei y los de los señores en cuanto al cobru d'impuestos nes distintes. La resultancia recoyer nun llibru que se llamó Magüetu de les Behetrias.
Equí dizse que Hurones, que pertenez a la Merindad de Burgos con Ubierna, ye behetría, esto ye, qu'anque ye de señoríu, tien la facultá pa escoyer que señor quier tener. Continua diciendo: ... y son naturales d'él los Manrique y los Velascos y los Carriellos y los Guzmanes y los Haro y don Nuño (señor de Vizcaya), ye dicir les families más importantes de Castiella. Por orde del rei los sos habitantes tienen de pagar al añu 70 maravedinos, pal caltenimientu del castiellu de Burgos. Al señor que tien el llugar tienen de pagar, el que tien una parexa de gües una fanega de trigu y la metá'l que solo tien un güe. Y a cada unu de los naturales, per San Juan, tienen de pagar seis maravedinos y un terciu. (Martínez Diez, 1981:111,355-356).
Vimos como los habitantes de Hurones tienen la obligación de contribuyir al caltenimientu del castiellu de Burgos y ye que dende'l so orixe, tanto Hurones como Les Mijaradas taben venceyaes a la capital, a que'l so territoriu o alfoz pertenecíen. Esto tamién fizo que s'aprovecharen de dellos beneficios como ye la estensión del fueru de Burgos a les sos aldegues dependientes, qu'en 1073 decretara Alfonsu VI (Martínez Diez, 1982: 128-130). Tamién vimos como tienen de contribuyir con dineru al sostenimientu del castiellu ya inclusive cabo pensar que tamién a la defensa del territoriu, siquier en dalgún de los primeros momentos, por aciu dalguna pequeña torre o puestu fortificáu, tal como s'esprende de nomes como La Talaya o El Castiellu.
De lo que si tenemos noticies ciertes ye de la esistencia en Hurones d'una torre fuerte a fines de la Edá Media, que Teresa Manrique, muyer de Juan de Avendano, dexaba al monesteriu de Fesdelval al otorgar testamentu en 1433: una casa fuerte de cantar, diz, qu'heriedo del so padre, l'Adelantráu Gómez Manrique. La torre tuvo de ser vendida de nuevu pol monesteriu de Fesdelval a dalgún particular, porque a mediaos del sieglu XVI Ana de la Torre, muyer de Francisco de Mena, vendía una torre de cal y cantar que tenía en Hurones al obispu D. Pedro López de Mendoza. Parte de dicha torre col so palombar, toa abarganada de piedra y una güerta xunto a la mesma, pertenecía sicasí al arcedianu de Lara y teníen derechos tamién dellos capellanes de la catedral de Burgos. A la fin la torre acabaría pasando al monesteriu de Oña (Cadifianos, 1987: 139).
Dempués de la Edá Media nuesa información ye entá más escasa y amenórgase munches vegaes a noticies estadístiques. Esisten referencies de que nel añu 1591 Hurones taba encuadráu dientro de la llamada Cuadriella de Gamonal, subdivisión de l'alfoz de Burgos, qu'arrexuntaba a un total de 10 pueblos, que cuntaben en xunto con 188 vecinos (Martínez Diez, t 1983: 14).
A mediaos del sieglu XVIII el Catastru del Marqués de la Ensenada apurre dellos datos sobre la estructura de la población de los distintos pueblos. Asina sabemos qu'en Furonos había un total de 14,5 vecinos más el cura, nengunu de los cualos pertenecía a la nobleza. Unu de los vecinos yera probe y coles mesmes esistía una vilba probe (Camareru, 1989: 492). Entós esta población yera llugar de realengu (Martínez Diez: 1983: 144).
Llugar que formaba parte, del Alfoz y Xurisdicción de Burgos nel partíu de Burgos, unu de los catorce que formaben la Intendencia de Burgos mientres el periodu entendíu ente 1785 y 1833, tal como se recueye nel Censu de Floridablanca de 1787. Tenía xurisdicción de realengu con alcalde pedáneo.
Saint-Deniscourt
Saint-Deniscourt ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ḷḷomes
Alcuéntrase a 11,00 km de La Puela, la capital del conceyu, a un altor mediu de 420 msnm y tien una población de.
Barloventu
El conceutu de barloventu referíu a les fasteres d'un monte o cordal, ye la fastera que recibe direutamente los vientos húmedos procedentes del mar. Pol efeutu Foëhn, les nubes cargaes d'humedá al atopase cola barrera física, nun movimientu ascendente esfrécense y descarguen en forma de lluvia nesa fastera (lluvia orográfica), en contraposición a la fastera de sotaventu u los vientos descendentes, yá ensin humedá, van algamando mayor temperatura a midida que baxen.
La otra fastera nómase fastera de sotaventu.
María Miloslávskaya
María (o Mariya) Ilínichna Miloslávskaya foi la primer esposa del zar Alejo I y madre de dos zares Teodoro III y Iván V, tamién foi madre de la rexente Sofía Alekséyevna Románova. thumb|200px|right
Biografía
Fía menor del boyardo y diplomáticu Ilyá Danílovich Miloslavski y de la so muyer Ekaterina Fiódorovna Narbékova, foi escoyida pol zar Alejo I como esposa ente cientos de fíes de nobles. La eleición foi patrocinada pol Preceptor del Zar, el boyardo Borís Morózov, quien se casó con una hermana de María. Otra de les sos hermanes casóse col príncipe Dmitri Dolgoruki.
Estos matrimonios dieron una gran influencia na corte a Borís Morózov y al padre de María, quien aprovechó la so posición ente 1648 y 1668, añu de la so muerte, pocos meses primero que la so fía. María dio al zar trece fíos, de los cualos trés llegaron a adultos: dos homes, Teodoro y Iván, y seis muyeres, la tercera de les cualos ye Sofía, rexente mientres el reináu d'Iván.
Descendencia
A pesar que la so llinia socesoria morrió col so bisnietu Iván VI y les sos hermanes tampoco tuvieron fíos, la so prima Solomonida Mijáilovna Miloslávskaya casóse con Andréi Vasílievich Tolstói y fueron los antepasaos de Lev Nikoláyevich Tolstói.
A principios del sieglu XX el más vieyu de los sos descendientes llogra del zar Nicolás II l'autorización d'usar sobre'l so propiu apellíu'l estinguíu Miloslavski. Los sos descendientes son güei conocíos pol apellíu Tolstói-Miloslavski.
Malthinus scriptoides
Malthinus scriptoides ye una especie de coleópteru de la familia Cantharidae, xéneru Malthinus.
Distribución xeográfica
Ye una especie europea.
Filipines
Les Filipines, oficialmente República de Filipines, ye una nación insular formada por un archipiélagu de 7.107 islles asitiaes aproximadamente a 100 km al sureste d'Asia, na costa occidental del Océanu Pacíficu. Tien una población de. Llenda al este col Mar filipín, al oeste col Mar de la China Meridional, y al sur col Mar de Célebes. Al sur alcuéntrense les Moluques y Célebes n'Indonesia, al suroeste la islla de Borneo repartida ente Indonesia y Malasia y al norte Taiwán. Les islles Filipines tan ente los 116° 40' y 126° y 34' E de llonxitú, y 4° 40' y 21° 10' N de llatitú.
Ye l'únicu país asiáticu nel que la relixón dominante ye'l catolicismu, tando fuertemente ocidentalizáu. España y Estaos Xuníos que colonizaron l'archipiélagu, tuvieron cada unu una gran influencia na cultura filipina, una mecedura d'oriente y occidente.
Tienen dos llingües oficiales: l'inglés y el tagalu.
Estaos Xuníos, depués d'intentar en delles ocasiones comprar les islles, declaró la guerra a España en 1898, contando cola ayuda de los propios filipinos. Les conversaciones de paz encumaren col Tratáu de París del 10 d'avientu de 1898, que puso fin a la guerra ente España y Estaos Xuníos.
Efeutu Foehn
L'efeutu Foehn o efeutu Föhn (nome alemán tomáu d'un carauterísticu vientu del norte los Alpes) produzse en relieves montascosos cuando una masa d'aire templáu y húmedu ye forzada a xubir pa salvar esa torga. Esto fai que'l vapor d'agua esfrézase y sufra un procesu de condensación o sublimación inversa bastiándose nes fasteres de barloventu u se formen nubes y agües orográfiques. Cuando esto asocede esiste un fuerte contraste climáticu ente diches fasteres, con una gran humedá y lluvies nes de barloventu, y les de sotaventu nes que'l tiempu ta esteno y la temperatura aumenta pol procesu de compresión adiabática. Esti procesu ta motiváu porque l'aire yá seco y templáu baxa rápido pela fastera, calezse a midida qu'aumenta la presión al baxar y con una humedá por demás escaso. L'efeutu Foehn ye'l procesu descritu nes fasteres de sotaventu y resulta ser un vientu secu y bien caliente.
Con muncha frecuencia, tola humedá procedente de les fasteres de barloventu nun se convierte en nubes y agua, sinón que gran parte d'eses nubes pasa escontra'l llau de sotaventu, onde s'esparnen con un procesu totalmente inversu al qu'asocedió en barloventu. N'efeutu, les nubes orográfiques que baxen pel llau de sotaventu calécense y sumen al llegar a ciertu altor cuando se supera la temperatura del puntu de rosada. Fórmase, asina, un tipu de nubes estables que formen una especie de "techu" nel que los contrastes de temperatura pueden ser bien fuertes con una variación d'altor bien escasu.
N'Asturies y na zona occidental de Cantabria l'efeutu Foehn ye conocíu como "l'airín de les castañes" y ye de componente Suroeste. El so nome vien de qu'esti fenómenu ye bien común na Seronda, u entamen a cayer les castañes, anque puede dase a lo llargo de tol añu.
Todirostrum cinereum
Todirostrum cinereum, tamién denomináu titirijí lomicenizo, espatulilla común o mariella y mosquerito común''', ye una especie d'ave paseriforme de la familia Tyrannidae que vive en Centru y Suramérica.
Comportamientu
Xeneralmente reparar a los titirijíes comunes en pareyes, faciendo rápides incursiones o acurriéndose nel aire p'atrapar pequeños artrópodos d'ente la vexetación. De cutiu puédese-y ver cola cola alzada mientres se mueve poles cañes.
Tanto'l machu como la fema encargar de construyir el nial en forma de bolsa con una entrada llateral, suspendíu xeneralmente d'una fina caña o una liana a un altor ente 1 y 5 metros d'altor, anque dacuando pueden llegar a asitialos hasta los 30 metros. La fema guara la puesta, xeneralmente compuesta de dos güevos blancos, mientres 15–16 díes.
Chika Kuroda
Chika Kuroda (黒田チカ) foi una química y farmacéutica xaponesa que les sos investigaciones centrar en pigmentos naturales. Foi la primer xaponesa en recibir un Bachelor de Ciencia.
Biografía
Nació en 1884 en la Prefeutura de Saga. Asitió al Departamentu de Muyeres de la Escuela Normal de Saga, graduándo en 1901, y trabayó como profesora un añu dempués. Ingresó a la División de Ciencia de la Escuela Normal Superior de Muyeres de Rika, en 1902 y graduada en 1906. Tamién enseñó na Escuela Normal de Fukui y un añu antes matricular nel programa de llicenciáu na Escuela Normal Superior de muyeres de Kenkyuka, en 1907. Acabó de cursar en 1909 y aportó profesora ayudante na Escuela Normal Superior de Muyeres de Tokiu.
En 1913, cuando la Universidá Imperial de Tohoku aportó na primera de les universidaes Imperiales de Xapón n'aceptar alumnáu de muyeres, foi almitida al Departamentu de Química de la Universidá de Ciencia na primer cohorte de muyeres. Tuvo de mentor al profesor Riko Majima, quién la inspiró nel so interés en química orgánica, particularmente colorantes naturales; Majima supervisaba la busca del pigmentu moráu de Lithospermum erythrorhizon.  Completó'l so Bachelor de Ciencia en 1916, siendo la primer xaponesa en faer eso.
Foi nomada profesora ayudante na Tohoku Universidá Imperial en graduándose en 1916 y foi profesora na escuela Normal Superior de Muyeres de Tokiu en 1918. Esi mesmu añu, foi la primer muyer en dar una presentación a la Sociedá Química de Xapón cuándo presentó la so busca nel pigmentu de L. erythrorhizon. Viaxó a la Universidá d'Oxford en 1921, onde investigó derivaos d'acedos ftalonicos con William Henry Perkin. Tornó a Xapón en 1923 y entró como profesora na Escuela Normal Superior de Muyeres de Tokiu. En 1924, foi encargada pol Institutu RIKEN pa investigar la estructura de cartamina, el pigmentu de plantes d'alazor. La so tesis na tema, "La Constitución de Cartamina", fíxo-y ganar un doctoráu en ciencia en 1929. Foi la segunda muyer en Xapón en recibir tal grau, dempués de Kono Yasui.
Nos 1930s y 1940s, les sos investigaciones esaminaron los pigmentos de asiátiques dayflower, piel de berenxena, soyes negres, fueyes coloraes de shiso fueyes y escayos d'oriciu, según derivaos de naftoquinonas. Dióse-y el Majima Premiu pola Sociedá Química de Xapón en 1936. Foi nomada profesora en Ochanomizu Universidá en 1949, y coles mesmes empezó a investigar la pigmentación de piel de cebolla. La so estracción de cristales de quercetina de piel de cebolla, lideró la creación de Kerutin C, un fármacu antihipertensivo. Retirar en 1952, pero siguió dando conferencies na Universidá Ochanomizu, como profesora emérita.
Carecer del corazón en 1967 y morrió el 8 de payares de 1968 en Fukuoka, a los 84.
Chester A. Arthur
Chester Alan Arthur foi un políticu d'Estaos Xuníos, ventenu primer presidente d'Estaos Xuníos. Yera miembru del Partíu Republicanu y trabayó como abogáu antes de ser el ventenu vicepresidente d'Estaos Xuníos so l'alministración de James Garfield. Garfield foi mancáu de muerte por Charles J. Guiteau el 2 de xunetu de 1881, pero nun morrió hasta'l 19 de setiembre, momentu nel qu'Arthur aportó a la presidencia, cargu qu'ocupó hasta'l 4 de marzu de 1885.
Antes d'entrar na política activa, Arthur yera miembru de la facción Stalwart del Partíu Republicanu, y protexíu políticu de Roscoe Conkling, aportando a recaldador d'aduanes del Puertu de Nueva York. Foi nomáu pol presidente Ulysses S. Grant, pero foi cesáu pol siguiente presidente, Rutherford B. Hayes, nun intentu de reformar el sistema de clientelismu políticu en Nueva York.
Pa disgustu de los Stalwarts, el qu'una vegada fuera Recaldador del Puertu de Nueva York pasó, como presidente, a ser un acérrimo defensor de la reforma del funcionariado. Evitó a los sos anteriores compañeros de clientelismu políticu y llegó a estremase totalmente del so antiguu proteutor Conkling. La presión pública, n'aumentu dempués del asesinatu de Garfield, bastió la celebración d'un congresu pa escoyer Presidente. El primer ésitu de Arthur foi l'aprobación de la Llei Pendleton sobre la reforma del funcionariado. Arriendes de l'aprobación d'esta norma dióse-y a Arthur el llamatu de "The Father of Civil Service" ("Padre del Funcionariado") y fizo que llograra una reputación favorable ente los historiadores.