cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Apolu
Epítetos y títulos de cultu celtes
Apolo foi adoráu en tol Imperiu romanu. Nos territorios tradicionalmente celtes yera consideráu davezu un dios solar y del sanamientu. De cutiu yera oldeáu con dioses celtes de carauterístiques similares.
Repercusión na cultura contemporánea
Avera del Gran Colisionador de Hadrones (n'inglés, Large Hadron Collider, LHC), del so allugamientu ente Suiza y Francia, esiste una lleenda o teoría de combalechadura na cual destácase la rellacionada col so allugamientu en Saint-Genis-Pouilly, una comuña francesa na rexón de Ródano-Alpes. Munchos apunten a que'l llugar escoyíu nun ye casual, por cuenta de que 'Pouilly' vien del llatín 'Appolliacum' y créese que na dómina romana esistía nesi llugar un templu n'honor a Apolo con una puerta d'entrada al inframundu.
Jiro Hiratsuka
Jiro Hiratsuka (平塚 次郎; ) ye un ex-futbolista xaponés.
ET Aquarii
ET Aquarii (ET Aqr / i³ Aquarii / 108 Aquarii / HD 223640) ye una estrella variable na constelación d'Acuariu. Alcuéntrase a 321 años lluz de distancia del Sistema Solar.
ET Aquarii ye una estrella químicamente peculiar, esto ye, una estrella de la secuencia principal —n'el so nucleu produz la fusión nuclear del hidróxenu en heliu— pero que la so bayura en metales ye anómala. En concretu, ye una estrella Ap con una temperatura efectivo de 12.240 K qu'amuesa una sobreabundancia de siliciu, estronciu y cromu. Alioth (ε Ursae Majoris) ye la representante más brillosa d'esta clase d'estrelles.
Con un radiu de 3,2 radios solares, relluma con una lluminosidá 135 vegaes superior a la del Sol. La so velocidá de rotación proyeutada, 28 km/s, ye más lenta que la d'otres estrelles de tipu A, lo que ye característicu d'estrelles Ap. Tien una masa 3,2 vegaes mayor que la masa solar y la so edá envalórase en namái 130 millones d'años.
Catalogada como variable Alfa2 Canum Venaticorum, la rotación de ET Aquarii fai que'l so rellumu varie ente magnitú aparente +5,12 y +5,21 nun periodu de 3,73524 díes. La componente principal de Cor Caroli (α2 Canum Venaticorum) ye'l prototipu d'esti tipu de variables.
Poullan-sur-Mer
Poullan-sur-Mer ye una comuña francesa del departamentu de Finistère, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Estrella Pistola
La Estrella Pistola (n'inglés Pistol Star) ye una de les estrelles hiperxigantes y hipermasivas más lluminoses de la Vía Lláctea. El so nome provién de la forma de la nebulosa qu'alluma, la Nebulosa Pistola.
Sushi
Esti platu ye unu de los más reconocíos de la gastronomía xaponés y uno de los más populares internacionalmente.
Anque de normal acomúñase'l sushi col pexe y el mariscu, tamién puede llevar verdures o güevu, o inclusive cualesquier otru acompañante. Amás, los productos frescos tradicionales qu'acompañen al arroz nun tienen que dir siempres crudos (mayoritariamente al caricote). Inclúyense tamién preparaciones fervíes, frites o marinadas. Esto ye, que'l nome sushi refirese a la preparación del arroz y que l'acompañamientu, magar ye relevante nel sabor, nun fai al platu en sí. Anque esiste una variedá d'acompañamientos de sushi internacionalmente reconocíos y avezaos, lo ideal ye que cada rexón adopte acompañamientos típicos del llugar con pexes o frutos de la rexón que tean identificaos col gustu y la gastronomía llocal. Sicasí, tien d'abstenese del usu de pexe d'agua duce crudu, yá que, a diferencia del pexe de mar, puede contener salmonela. El nome vien de les pallabres xaponeses 'el so arroz, y 醋 shi (vinagre d'arroz; avinagrado).
Estrella Pistola
Carauterístiques físiques
Con una masa en redol a 150 mases solares, estrellar Pistola ta catalogada como una variable azul lluminosa, al igual que Eta Carinae. Relluma con una lluminosidá equivalente a 10 millones de soles, siendo una de les estrelles más lluminoses del Grupu Llocal, del que forma parte nuesa galaxa. El fechu de que tea cerca del centru galácticu paez nun ser casual, yá que ellí favorezse la creación d'oxetos supermasivos.
Sushi
El sushi prepárase xeneralmente en raciones pequeñes, aproximao del tamañu d'un taragañu, y puede adoptar diverses formes. Si sirven el pexe y l'arroz endolcaos nuna fueya d'alga nori llámase-y maki (‘rollu’). Si tratase d'una especie d'albóndiga d'arroz cubierta pol pexe falamos de nigiri. Cuando l'arroz preséntase embutíu nuna pequeña bolsa de tofu fritu denomínase inari. Tamién puede sirvise un concu d'arroz pa sushi con cachos de pexe y otros ingredientes percima; entós llámase chirashizushi.
Fuera de Xapón el nome sushi designa namái a les variedaes más habituales, como'l makizushi o'l nigirizushi; curiosamente suelse faer estensivu al sashimi, un platu a base de pexe crudo pero ensin arroz.
Estrella Pistola
Carauterístiques físiques
A lo llargo de la so esistencia foi perdiendo masa estelar, envalorándose la so masa inicial en redol a les 200 - 250 mases solares. Piénsase que la estrella espulsó 10 vegaes la masa del Sol en forma de material refundiáu mientres dos xigantescos españíos fai 4000 y 6000 años. El so vientu estelar ye 10.000 millones de vegaes mayor que'l solar. El so tiempu de vida ye bien curtiu, aproximao unos 3 millones d'años, y anque nun se sabe la so edá con certidume, ésta puede cifrase ente 1,7 y 2,1 millones d'años. Probablemente va esplotar como una brillosa supernova o hipernova dientro de 1 a 3 millones d'años.
Sushi
Etimoloxía
El kanji xaponés de sushi provién etimológicamente del chinu por cuenta de que orixinalmente yera un antiguu platu chinu. El kanji 鮨 ta rellacionáu col "adobo de pexe salao". La primer mención de 鮨 apaeció nel antiguu diccionariu Erya (爾雅), escritu ente los sieglos IV ya III a. C. Nella esplicábase que «魚謂之鮨 肉謂之醢», traducíu como «aquellos fechos con pexe (son llamaos) 鮨, aquellos fechos con carne (son llamaos) 醢». El 醢 ye un mueyu fechu de gochu picáu y el 鮨 ye un mueyu fechu de pexe picao. Créese que'l calter 鮨 debe de tener un orixe más tempranu y el 鮨 nun ta acomuñáu col arroz.
Cinco siglos dempués, nel sieglu II, otru calter ye usáu pa referise al sushi 鮓, apaecíu n'otru diccionariu chinu que dicía: «鮓滓也 以塩米醸之加葅 熟而食之也», traducíu como «鮓滓 ye una comida onde'l pexe ye sazonado con arroz y sal y que se come cuando ta llistu». Esta comida créese que ye similar al narezushi o al funazushi, nel que'l pexe lleldase mientres llargu tiempu xunto col arroz y cómese en dixebrándolo del arroz.
Nel sieglu III, el significáu de los dos calteres confundióse y mientres un tiempu cuando los dos calteres fueron enllantaos en Xapón, los mesmos chinos non sabíen estremar. Los chinos dexaron d'usar l'arroz como parte del procesu de fermentadura y dexaron de comer pexe adobáu. Mientres la dinastía Ming, tantu 鮨 como 鮓 sumieron de la gastronomía de China.
Historia
miniaturadeimagen|200x200px|Pintura de Utagawa Hiroshige del [[Periodu Edo|periodu Edo amosando un platu con sushi.]] La referencia más temprana del sushi en Xapón apaeció nel 718 nel Códigu Yōrō (<span class="t_nihongo_kanji" lang="ja">養老律令, <span class="t_nihongo_romaji">Yōrōritsuryō? ), un documentu llegal de la era Nara. Usabase pal pagu d'impuestos y taba escrita como "雑鮨五斗" (cerca de 64 llitros de zatsunosushi o zōshi, nun se tien conocencia de cuál yera la pronunciación exacta del términu pa sushi); mientres los sieglos IX y X, 鮨 y 鮓 yeren lleíos como sushi o sashi. Esti sushi o sashi yera similar al actual narezushi.
Mientres los siguientes 800 años, hasta'l sieglu XIX, el sushi camudó amodo y asina tamién la gastronomía xaponesa. Los xaponeses empezaron a comer trés comíes al día, l'arroz pasó a ser fervíu en cuenta de cocíu al vapor, y lo más importante, inventóse el vinagre d'arroz. Mientres el sushi siguía faciéndose lleldáu xunto col arroz, el tiempu de fermentadura amenorgóse gradualmente y l'arroz empezose a comer col pexe. Nel periodu Muromachi (1336 - 1573), desenvolvióse'l procesu pa crear oshizushi. Consistía en sustituyir la fermentadura pol usu de del vinagre. Nel periodu Azuchi-Momoyama (1573-1603), inventóse'l namanari. El Vocabvlário da Lingoa de Iapam inclúi una entrada pa namanrina sushi, lliteralmente ‘sushi a medies de facer’. El namamari lleldase mientres un periodu más curtiu que'l narezushi y posiblemente se marinaba con vinagre d'arroz, lo que-y confería un golor distinto al narezushi. El fuerte golor del narezushi foi probablemente una de les razones del acurtiamientu y eventual desapaición del procesu de fermentadura. Escritos de la dómina describíen el golor del productu como "un encruz ente quesu azul, pexe y vinagre d'arroz".
A entamos del sieglu XVIII, el oshizushi perfeccionase en Osaka y llegó a Edo (actual Tokiu) a mediaos d'esi sieglu. Estos sushi riquíen un pequeñu tiempu de fermentadura, asina que les tiendes avisaben a los veceros qu'esperaben cuando'l sushi taba llistu. El sushi vendíase tamién cerca de los parques mientres el hanami y nos teatros como un tipu de bentō. Mientres el periodu de Edo, los tipos más populares de sushi yeren el inarizushi, el oshizushi, el makizushi y el chirashizushi.
Esistíen trés famosos restoranes de sushi en Edo, conocíos colectivamente como Edo-san-sushi (江戸三鮨) (<span class="t_nihongo_kanji" lang="ja">江戸三鮨, 'Edo-san-sushi'?): el Matsugasushi (松が鮓) (<span class="t_nihongo_kanji" lang="ja">松が鮓 , 'Matsugasushi'?), el Yoheisushi (与兵衛寿司) (<span class="t_nihongo_kanji" lang="ja">与兵衛寿司 , 'Yoheisushi'?) y el Kenushisushi (毛抜き鮓) (<span class="t_nihongo_kanji" lang="ja">毛抜き鮓 , 'Kenushisushi'?); anque había munchos más restoranes. Toos establecen nun periodu d'apenes venti años, hasta empiezos del sieglu XIX.
Hanaya Yohei (<span class="t_nihongo_kanji" lang="ja">華屋与兵衛, Hanaya Yohei? 1799 - 1858), nos años finales del periodu Edo, inventó la variedá Kantō del nigirizushi. Tratase d'un tipu de sushi ensin lleldar y que podía comese coles manes (o usando paliyos de bambú). Esta nueva variedá supunxo l'empiezu del sushi como comida rápida dientro del Xapón. Estos primeres nigirizushi nun yeren iguales que les variedaes actuales. El pexe se marinaba en mueyu de soya o vinagre o se salaba enforma, asina que nun yera necesariu moyar el sushi en mueyu de soya. Dacuando'l pexe cocinábase antes de formar el sushi; estos métodos utilizábense por cuenta de qu'en aquella dómina nun esistíen posibilidaes de refrigeración. Cada pieza de sushi yera más llarga, casi'l doble de tamañu de les actuales. El nigirizushi tuvo'l so momentu d'ésitu y estendióse por tou Edo; nel llibru Morisadamankō (守貞謾稿) publicáu en 1852, l'autor describe que por cada chō (10 mil metros cuadraos) de Edo había doce restaurantes de sushi; ente que per cada restorán de soba había 12 chō.
La llegada de la refrigeración moderna a entamos del sieglu XX dexó al sushi fechu de pexe fresco durar más tiempu. A finales del sieglu XX el sushi empezó a ganar importancia y popularidá a nivel mundial.
Cómo comer sushi
Los elementos básicos al momentu de consumir sushi son: un platu, hashi (o paliyos de madera), hashioki (o posa-paliyos), wasabi y gari (o jengibre encurtido)..
Presentación
derecha|miniaturadeimagen|225x225px|Preparación del sushi nun sushi chigre, xunto col kaitenzushi moviendo los platos. Esisten restoranes especializaos en sushi llamaos kaiten zushi (回転寿司, tren de sushi o cinta transporadora de sushi). Tresporten el sushi a lo llargo d'una barra y ye la forma más corriente d'amosar esti platu, tantu n'Occidente como en Xapón; los veceros van tomando los platos como deseyen. Cada platu de la barra ta codificado con colores y cada color denota el preciu del sushi; a la fin, cuando se paga, la cuenta realizar con base na cantidá total de platos que'l veceru tomara.
Tradicionalmente, en Xapón prefier comese nel momentu de la preparación. Sírvese'l sushi en platos de madera o laca d'estilu minimalista xaponés; son xeométricos con unu o dos tonos de colores, calteniendo la estética de la gastronomía xaponesa. Anguaño, munchos restoranes pequeños de sushi nun usen platos, sinón qu'ésti ye inxeríu direutamente del mostrador de madera, tomándola con una mano.
Tamién ye aptu como comida de picnic (anque'l pexe tien de ser calteníu frescu a non más de 4°C poco primero de ser consumíu) y ye frecuente que los restoranes especializaos preparen caxes bentō (shōkadō bentō, 松花堂弁当) pa llevar.
Los kits de sushi que se vienden nos supermercaos y tiendes suelen llevar algues nori, arroz pa sushi, vinagre d'arroz, mueyu de soya, pasta de wasabi, jenjibre, esteriella de bambú y paliyos.
Ingredientes
La parte fundamental del sushi ye l'arroz especialmente preparáu, arregláu con otros ingredientes esenciales.
Arroz
El sushi fazse con un arroz blanco y dulce, de granu curtiu, llamáu arroz xaponés; arreglase con vinagre d'arroz, azucre, sal, alga konbu (昆布) y vinu d'arroz nihonshū o mirin (日本酒) que n'Occidente se conoz como sake, anque en Xapón sake referierese a cualquier bébora alcohólico. En ferviendo l'arroz tiense que dexar qu'algame la temperatura ambiente antes de poder usalo. L'arroz de sushi (sushi-meshi) ye polo xeneral de la variedá Japonica, con una consistencia que difier de les clases que se comen davezu fora de Xapón. La cualidá más importante ye la so testura cremosa y glutinosa; si llávase por demás pa esaniciar l'almidón superficial qu'apurre la testura va resultar secu al comelo. L'arroz recién collecháu (shinmai) xeneralmente tien demasiada agua y rique un tiempu de drenaxe extra dempués de llavalo.
Hai variaciones rexonales nel arroz de sushi, y per ende los chefs especializaos tienen los sos métodos de preparación. La mayoría de les variaciones danse nel arreglo de vinagre d'arroz: la versión del arreglo de Tokiu usa más sal; en Osaka, l'arreglo tien más azucre. La preparación del arroz ye'l puntu más importante na ellaboración del sushi, y bona parte de la formación d'un chef empobinase a poder atopar el puntu exactu.
L'arroz déxase enfrescar a temperatura ambiente antes de montar el sushi; xeneralmente úsase darréu dempués de cocíu, una vegada esfrecióse. Olles especiales d'orixe xaponés dexen caltenelo, pero la testura degrádase rápido.
Nori
miniaturadeimagen|Nori Les envoltures vexetales usaes nel makizushi y nel temaki llámense nori (海苔). Ye una alga comestible tradicionalmente cultivada en Xapón. Orixinalmente, el nori llograse de los muelles de los puertos, ensugando les algues en llámines sol sol, nun procesu similar al del papel. El nori turrarse antes de ser usáu pa comer.
Güei, el productu comercial cultívase, procesa, turra y empaqueta industrialmente. El productu suel resultar en llámines de tamañu estándar de 18 x 21 cm. El nori de bona calidá ye gruesu, llisu, brillosu y nun tien buecos nes llámines.
Cuanto más escura sía l'alga de nori tantu meyor va ser la so calidá.
Tamago
Pal fukusazushi, una tortiella delgada llixeramente duce (denominada "tortiella xaponesa") reemplaza a les llámines d'alga; la tortiella faise tradicionalmente nun sartén rectangular xaponesa llamada makiyakinabe (巻き焼き鍋) (<span class="t_nihongo_kanji" lang="ja">巻き焼き鍋, 'makiyakinabe'?).
Instrumentos pa preparar
miniaturadeimagen|150x150px|[[Makisu.]] derecha|miniaturadeimagen|150x150px|Makiyakinabe. Pa preparar el sushi, independiente del estilu, precísense dellos instrumentos de cocina xaponeses:
Nigirizushi
derecha|miniaturadeimagen|150x150px|Kazunoko.
Makizushi
Los makizushi vexetarianos como'l d'aguacate, cenahoria, oshinko y kappamaki son dacuando sirvíos con arroz integral, como un arroz de sushi alternativu.
Palombar
Palombar ye un llugar de la parroquia del mesmu nome nel conceyu asturianu de La Ribera.
Alcuéntrase a 2 km de Soto Ribera, la capital del conceyu, a un altor mediu de 122 msnm y tien una población de.
Bunaeini
Los buneínos (Bunaeini) son una tribu de lepidópteros, clado Ditrysia, de la familia Saturniidae. Son caparines de tamañu grande y tienen unu valumbu de ales que varia de los 7,5 cm hasta los 15 cm.
Kohei Usui
Kohei Usui (臼井 幸平; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Fonte arqueolóxica
Fonte arqueolóxica ye la fonte documental que val pa reconstruyir la historia inda a falta de fontes escrites pa facelo. Tamién empléguense les fontes arqueolóxiques magar qu'haiga fontes escrites (Exiptoloxía, Arqueoloxía industrial). Les fontes arqueolóxicas son les que reconstruyen la cultura material, que ye l'oxetu d'estudiu de l'arqueoloxía.
Puen enumberase como exemplu d'esti tipu de fontes:
Trichoptera
Los tricópteros o frigáneas (Trichoptera, del griegu trichos, "pelo" y pteron, "nala") son un orde d'inseutos endopterigotos (con metamorfosis completa), emparentaos colos lepidópteros (camparines y poliyes), que les sos bárabos y pupes son acuátiques, y viven dientro de pequeños estoxos en forma de tubu qu'elles mesmes fabriquen a base de seda a la que xunten granos de sable, restos vexetales, etc. Los adultos son voladores, y caracterícense por presentar dos pares d'ales cubiertes de pelos que, en posición de reposu, pliéguense sobre'l cuerpu en forma de teyáu. Conocer ente 7.000 y 10.000 especies. Habita en tol mundu, sacante L'Antártida.
Adultu
La cabeza tien dos güeyos compuestos bien desenvueltos y, dacuando, trés ocelos; les antenes son llargues y filiformes. Les pieces bucales son de tipu llambedor coles quexales xeneralmente vestigiales; les mexelles y el llabiu contribúin a la formación d'una probóscide (haustelo) cola que tomen líquidos.
L'abdome tien 10 segmentos, de los cualos los postreros tán modificaos y constitúin los xenitales.
Bárabu
Les bárabos son acuátiques, de tipu campodeiforme o eruciforme, con cabeza bien desenvuelta, trés pares de pates, y estrémense de los bárabos de tolos demás inseutos por presentar un par de falses pates añales (pigópodos) provistes de fuertes uñes. Tienen glándules productores de seda que s'abrir nel llabiu; la seda ye usada pa construyir una gran variedá d'estructures larvaries. Alienden por traqueobranquias de forma filamentosa alcontraes sobre l'abdome.
Bioloxía y ecoloxía
Los tricópteros se reproducen sexualmente. L'apareyamientu suel realizase ente la vexetación; les femes depositen la puesta na agua, dacuando en grandes mases d'hasta 700 güevos, en dellos casos introduciendo l'abdome, y n'otros somorguiándose por completu. Delles especies depositen los güevos fuera de l'agua, en zones d'hinchente periódicu. La fase llarval suel entender cinco estadios distintes.
Les pupes viven dientro d'estoxos especiales, onde se produz la metamorfosis. Nel casu de los integripalpos, que yá tienen estoxos n'estáu larvariu, obturan la obertura por aciu una secreción; polo que respecta a los anulipalpos, los bárabos texen un brotu, tanto si los bárabos vivíen n'estoxos como si non. Tres la metamorfosis, la pupa lliberar de la so envoltura y muévese viviegamente escontra la vera hasta atopar un sustratu fayadizu, polo xeneral vexetación, pa la emerxencia del adultu.
Poullaouen
Poullaouen ye una comuña francesa del departamentu de Finistère, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Heliomaster squamosus
El colibrí escamosu (Heliomaster squamosus), tamién denomináu colibrí estrella escamado o bicu-retu-de-banda-branca (en portugués, Brasil), ye una especie d'ave apodiforme perteneciente al xéneru Heliomaster qu'integra la familia Trochilidae. Ye endémicu de Brasil. thumb|180px|left|Heliomaster squamosus; ilustración de [[John Gould|Gould y Richter, 1861.]]
Descripción
Mide ente 11 y 11,5 cm. Picu llargu y rectu. El machu ye verde bronce penriba, cola corona más brillosa, manchita blanca tras del güeyu y curtiu “bigote” blancu, cola encruciada, verde azuláu escuru. Gargüelu violácea brillosu, estendiéndose en guedeyes pa los llaos. Pembaxo ye verde escuru con una estría blanca mediana, estrecha pero bien visible. La fema ye más apagada, ensin violáceo; gargüelu escamada de verde escuru y blancu, ornada por un bigote blancu; pembaxo ye abuxada con una estría mediana blanca, menos evidente que nel machu; la cola ye pocu encruciada, les plumes esternes con puntes blanques.
Distribución y hábitat
Distribuyir nel Brasil oriental, dende Pernambuco al traviés de Bahia, Goiás y Minas Gerais hasta São Paulo.
Habita en diversos tipos de matos, como matu de galería, matu mesófila y matu ciliar, árees semi abiertes, parques y cantos de florestas diverses, inclusive pequeños fragmentos aisllaos.
Comportamientu
Comportamientu asemeyáu a los sos conxéneres H. lonxirostris y H. furcifer. Son vistos en llugares más abiertos onde acostumen posar en cañes seques.
Alimentación
Visiten árboles floríes, munches vegaes en companía d'otros colibríes; puede prindar pequeños inseutos mientres sobrevuela en locales abiertos.
Descripción orixinal
La especie H. squamosus describióse per primer vegada pol naturalista neerlandés Coenraad Jacob Temminck en 1823 sol nome científicu Trochilus squamosus; llocalidá tipo «Bahia, Brasil».
Taxonomía
Ye monotípica. La presente especie foi dacuando dixebrada nel xéneru Lepidolarynx; sicasí, detalles de la morfoloxía de la cola y del picu varien de cutio dende Heliomaster constantii y Heliomaster lonxirostris hasta Heliomaster furcifer, cola presente especie ocupando una posición intermediaria, de forma que'l tratamientu de los cuatro comos conxéneres agora ye consideráu xeneralmente como más apropiáu; dellos autores tamién arrexunten nel presente al xéneru Rhodopis.
Casla
Casla ye una llocalidá y conceyu d'España, na provincia de Segovia, comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Tien una superficie de 17,59 km² con una población de 167 habitantes (2014) y una densidá de 9,38 hab/km².
Ta asitiáu xunto a la carretera N-110 y próximu a l'A-1.
Historia
thumb|300px|Conceyu y frontón Casla ye unu de los pueblos más antiguos de la Comunidá de Villa y Tierra de Sepúlveda. Asítiase nel piedemonte de la Sierra de Somosierra, al pasu de la carretera N-110 de Soria a Plasencia, la so esistencia remontar a antes de la conquista de los árabes, yá que s'atoparon na redoma dellos restos arqueolóxicos del Calcolítico.Ello ye que'l so topónimu ye d'orixe visigodu, anque nun foi hasta l'añu 1247 cuando se noma al pueblu per primer vegada nel so documentu escritu.
Casla ye un pueblu que vivió históricamente venceyáu a la ganadería, y más concretamente al llendo trashumante. Enriba del pueblu pela falda de la sierra, trescurre la Cañada Real Soriana Occidental, y pol puertu de Somosierra la Cañada Real Segoviana. Los viaxes na seronda y en primavera marcaben el ritmu vital del pueblu, dáu'l númberu de vecinos que se dedicaben a l'alzada. Nesta zona serrana yera amás bien habitual l'actividá del esquileo. En 1850 Casla cuntaba con 321 habitantes y la so actividá mayoritaria yera la cría de ganáu lanar. Según constata Pascual Madoz nel so Diccionariu Xeográficu d'España.
Por cuenta de la so situación xeográfica, mientres los primeros sieglos de Reconquistar, quedó incluyida na denomada Estremadura castellana. Anque la despoblación foi un fechu xeneralizáu en toa esta rexón, según Luis Miguel Villar, esta zona de les cuenques del Duratón y el Caslilla nun llegó a despoblarse totalmente, y caltúvose una cierta continuidá tres el paréntesis de la invasión. Esta afirmación la autentifican los afayos arqueolóxicos y los topónimos prerromanos, romanos y visigodos calteníos.
Atribúin el nome de Casla a que tenía una sola casa na dómina medieval y de ende caltúvose la so denominación. Y tien l'honor de dar nome a otru nucleu, Caslilla, como Prádena fai con Pradenilla. Tamién da nome al ríu Caslilla que naz nel altu de la sierra y pasa pol pueblu pa desaguar nel Duratón. Los vecinos cuntaben con una bona fonte que s'atopaba a 400 pasos del cascu urbanu, amás de diversos manantiales que formaben el regueru Cabrerizu y Sepúlveda. Pero Casla tuvo por anexu a Sigueruelo (con ilesia dedicada a San Sebastián), que güei pertenez a Santo Tomé del Puerto. La rellación comercial y alministrativa que calteníen los vecinos de Casla yera fundamentalmente con Sepúlveda, anque tamién ye bien probable que se viviera bien de cerca'l día ente día cola vecina Prádena.
Lleendes
Una de les lleendes más conocíes de Casla ye la que cunta l'apaición de la Virxe de la Estrella a un pastor. La so imaxe apaecióse-y al pastor nuna estepa y intentar treslladar; pero cuando trespasa les llendes del términu municipal la imaxe sume. El pastor torna de nuevu al llugar de l'apaición y ellí volver a atopar. Los nuevos intentos pa treslladar la imaxe tienen les mesmes resultaos, y nel llugar onde apaeció construyóse la ermita. Nun se sabe cuándo se produció esta apaición, pero tuvo que ser dempués del sieglu XI, esto ye, cuando los árabes abandonaren esta zona de la Sierra y, como mui tarde, antes del sieglu XVl, yá que hai noticies ciertes de que la Ermita yá esistía a finales d'esti sieglu. La advocación so la que seveneraba a la Virxe, La nuesa Señora del Estepar, taba rellacionada precisamente col arbustu onde tuvo llugar l'apaición, una estepa. Ye aproximao hacia l'añu 1665 cuando se produz el cambéu de advocación, pa pasar a ser Nuesa Señora de la Estrella. Cuenta, amás, una lleenda local que nes nueches de Gran Lluna -probablemente refiriéndose a les nueches de superluna-, la muyer más maraviyosa qu'esiste sale a contemplar les estrelles; y a ser rondada a la Lluz de la Lluna.
Llugares d'interés
Ilesia de San Pedro, en Casla.|thumb|right thumb|Casa singular de piedra thumb|Ermita thumb|Paisaxe dende'l pueblu thumb|Piedres de ornamentación
El pueblu de Casla xube formando cais estreches, dientro del so cascu urbanu, l'edificiu más destacáu ye la ilesia parroquial de San Pedro, una senciella, pero monumental construcción de tres naves, cola cabecera empobinada escontra'l sur. La nave central ye la más alta y rematar col presbiteriu. Nel interior de la ilesia, destaquen dellos retablos barrocu y neoclásicu. D'ente toos sobresal el retablu mayor, que ye barrocu y de trés calles. N'el so forniques allúguense les imáxenes de San Pedro, San Antón y de la Virxe del Carmen. Amás la ilesia de San pedro cuenta con una custodia de sol realizada en Segovia a mediaos del sieglu XVIII.
Caslarock
Festival de rock ensin ánimu d'arriquecimientu qu'entama'l Conceyu de Casla, en busca d'un espaciu de cultura nel qu'atraer a la xente de la zona y a visitantes del restu de la xeografía española. La primer idea cuayar nel añu 2009, como una mera ilusión, lo qu'a la fin y gracies al esfuerciu de toos convirtióse nuna realidá visible pal pueblu y pa la redolada.
El formatu escurríu pal festival ye senciellu pero d'una eficacia comprobada. Entrada gratuita y zona d'acampada llibre habilitada mientres tou la fin de selmana de'l festival.
El sábadu 18 de xunetu de 2009 en Casla naz nel campu de fútbol de les Canteres la 1ª edición del Caslarock. Los qu'actuaron na 1ª edición fueron les bandes Stafas, Delitu y mediu, Encrudo, JennyJames y Excómunion.
La 2ª edición celebró'l sábadu 10 de xunetu de 2010, tamién nel campu de fútbol de Les Canteres. El formatu del festival caltúvose por cuenta del so bon funcionamientu na edición anterior. El cartelu de la edición 2010 componer les bandes Luter, Conmora, El viciu del duende, Encrudo, Kaxta, N'espera.
La 3ª edición celebró'l sábadu 2 de xunetu de 2011, nel campu de fútbol de Les Canteres. El cartelu formar les bandes Sinkope, Debruces, Memoria de Pexe, Stafas, A Tiru, La Linga.
Primelin
Primelin ye una comuña francesa del departamentu de Finistère, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ryoji Hiroishi
Ryoji Hiroishi (廣石 亮二; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Luzonita
La luzonita ye un mineral de la clase de los minerales sulfuros, y dientro d'esta pertenez al llamáu "grupu de la estannita". Foi afayáu en 1874 na mina Lepanto de la llocalidá de Mancayan na provincia de Benguet, rexón d'El Cordal (isla de Luzón, Filipines), na dómina que yera colonia d'España, siendo nomáu a partir del nome d'esta isla. 300px|miniaturadeimagen
Carauterístiques químiques
Ye dimorfu de la enargita (Cu3AsS4), con igual fórmula química que la luzonita pero cola enargita cristalizando nel sistema ortorrómbico. Amás, ye frecuente que lleve como impureza #antimonio.
Forma una serie de solución sólida cola famatinita (Cu3SbS4), na que la sustitución gradual del arsénicu por antimoniu va dando los distintos minerales de la serie.
Vezu
De normal atopada como material cristalín-masivu a granular, de color marrón-rosado intensu. Escasamente apaecen cristales formaos, siendo éstos pequeños y de vezu equilláteru (pseudooctaédricos).
Formación y xacimientos
Apaez como mineral primariu nos xacimientos de minerales del cobre, tales como los de la Sierra de Famatina (Arxentina), sobremanera nos depósitos en forma de vetes d'alteración hidrotermal de temperatura ente baxa y moderada y arriquecíos en cobre, arsénicu y antimoniu.
Sueli atopase acomuñáu a otros minerales como: enargita, tetraedrita-tennantita, colusita, estannoidita, pirita, calcopirita, covelita, esfalerita, bismutinita, sulfosales de plata, plata nativo, oru, marcasita, alunita, barita o cuarzu.
Usos
Estrayer nes mines como mena de metal de cobre.
Nobuhiro Sadatomi
Nobuhiro Sadatomi (貞富 信宏, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Monte Papandayan
Monte Papandayan (n'indonesiu/javanés: Gunung Papandayan) ye un estratovolcán complexu, asitiáu na rexencia de Garut, Java occidental, Indonesia. El cume del volcán tien cuatro grandes cráteres y campos de fumaroles actives. La erupción de 1772 causó'l colapsu del lladral nordés del volcán, produciendo un ábanu d'escombros catastrófica que destruyó 40 aldegues y mató a casi 3000 persones. La erupción camudó la forma del volcán, dexándola con un cráter de 1,1 km d'anchu nel centru y dos picos, faciendo que paeza un volcán ximielgu. Unu de los picos llámase Papandayan y la otra ye'l monte Puntang.
Dende 1772, namái se producieron pequeñes erupciones freátiques, hasta que se produjó una erupción esplosiva en payares de 2002.
Acanthis flammea
thumb |Acanthis flammea
El ye una ave paseriforme de la familia Fringillidae.
Carauterístiques
Mide aproximao 12,5 cm de llargor. La parte cimera del so cuerpu ye de color pardu buxu con bandes más escures. El gargüelu y la zona alta del pechu son d'un tonu daqué rosáu, los lladrales presenten una coloración rosa amarellentáu con llistes negres y el banduyu ye ablancazáu; la frente y la barbadiella son coloraos y na tiesta disponse un llurdiu del mesmu color anque más intensu. Dellos llurdios negros distribúinse percima y debaxo'l picu.
Oplerclanis boisduvali
Oplerclanis boisduvali ye una especie de poliya del xéneru Oplerclanis, na familia Sphingidae. Distribúyese pelos arbustos secos de Senegal y del norte de Nixeria.
Acanthis flammea
Hábitat y área de distribución
L'área de distribución del pardín de baberu estiéndese pel norte d'Europa, Asia y América. Dacuando alcuéntrase-y más al sur como migrador ocasional. Habita en zones montiegues, tundres y montes, cuantimás d'abedurios, coníferes, omeros, sauces y enebros.
Vida y vezos
Xeneralmente añera sobre coníferes, abedurios, umeros o sauces. El ñeru tien forma de copa y suel tar fechu de palinos, pequeñes cañes, raigaños, liquen y plumes, y nel so interior deposítense unos 4 o 5 güevos, anque en delles oportunidaes son namái 3 y n'otres algamen los 7. Éstos guárialos la fema mientres 10 a 13 díes aproximao. Los dos proxenitores alimenten les críes y al cabu de 11 a 14 díes dende la eclosión, abandonen el nieru. El pardín de baberu fai una o dos puestes añales.
Aliméntase principalmente de granes (n'especial d'abeduriu y umeru) pero dacuando consume tamién inseutos. Ye una ave diurna.
Stephen Furst
miniatura|right|Stephen Furst. Steven Nelson Feuerstein, de nome artísticu Stephen Furst, foi un actor y direutor de cine y televisión estaunidense, conocíu sobre too pol so papel de Flounder en National Lampoon's Animal House (1978), Gonzer en Up the Creek (1984) y Vir Cotto en la serie de ciencia ficción Babylon 5 (1993-1998).
Quéménéven
Quéménéven ye una comuña francesa del departamentu de Finistère, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Eta Antliae
Eta Antliae (η Ant / HD 86629 / HR 3947) ye una estrella na constelación d'Antlia, la máquina neumática. De magnitú aparente +5,24, ye la quinta estrella más brillosa de la mesma. Alcuéntrase a 106 años lluz de distancia del Sistema Solar.
Carauterístiques
Eta Antliae ye una estrella blancu-mariella de la secuencia principal de tipu espectral F1V y 7164 K de temperatura, similar a η Corvi, π Canis Majoris o η Leporis. Catalogada enantes como subxigante ya inclusive xigante, la so lluminosidá —6,6 vegaes mayor que la solar— correspuende a una estrella que, como'l Sol, llogra la so enerxía per mediu de la fusión d'hidróxenu. El so radiu, un 70% mayor que'l radiu solar, acota la so estatus como estrella de la secuencia principal.
Con una masa de 1,55 mases solares, la so edá envalórase nunos 900 millones d'años. Como asocede nun gran númberu d'estrelles reparaes, tien un conteníu de litiu mayor que Sol, concretamente unes 660 vegaes mayor.
Eta Antliae forma un sistema binariu con una compañera de magnitú 11,3. La separación visual ente dambes ye de 31,1 segundos d'arcu, que correspuende a una distancia real ente elles de más de 1000 UA.
Bartolomé Blanche
Bartolomé Guillermo Blanche Espejo foi un militar chilenu qu'ocupó'l cargu de presidente provisional de Chile en 1932.
Biografía
Estudiu nel Llicéu de la so ciudá natal y en 1895 ingresa como Cadete a la Escuela Militar en Santiago. Egresa como Alférez de Caballería, siendo destináu al Escuadrón Escolta.
Como Teniente, desempeñar na Escuela Militar y na Escuela d'Aplicación de Caballería. Ente 1904 y 1905 ye unviáu pol Exércitu a Alemaña, pa realizar el cursu de maestru d'equitación na Escuela de Caballería de Hannover, llogrando'l primer puestu. De regresu en Chile, yá como Capitán, trabaya nel Reximientu de Caballería Nº1 “Granaderos”. En 1912 ye alumnu de l'Academia de Guerra y, a la so egreso col grau de Mayor, ye designáu Xefe de la Comisión Esploradora de la Península de Taitao y, darréu, destináu al Reximientu de Caballería Nº2 “Cazadores”.
Como Teniente Coronel, comandó los Reximientos de Caballería Nº4 “Coraceros” y Nº2 “Cazadores”, d'onde ye treslladáu a la Subsecretaría de Guerra, p'asumir la so xefatura.
En 1925, siendo Coronel, foi nomáu Adictu Militar de la embaxada de Chile en Francia y, darréu, Direutor Xeneral de Policías. Xubíu a Xeneral de Brigada, ye nomáu Ministru de Guerra, cargu qu'ocupa hasta 1930.
En 1932 foi designáu como Comisariu Xeneral de Precios, y darréu participó como Ministru del Interior nel gobiernu provisional de Carlos Dávila. Al arrenunciar esti postreru, asumió como Presidente Provisional de la República'l 13 de setiembre d'aquel añu. Sicasí, la sulevación civilista de les guarniciones d'Antofagasta y Concepción obligar a arrenunciar al poder y dexalo en manes del Presidente de la Corte Suprema de Chile, Abraham Oyanedel.
Linaria flavirostris
El ye una especie d'ave paseriforme de la familia de los frinxílidos (Fringillidae).
Les aves añeren nel norte d'Europa y traviesen Asia central. Ye parcialmente residente, pero munchos migren más al sur, o camúdense a les costes.
Les árees desarbolaes de turberes son les meyores pa la so cría. Constrúin el so ñeru en carbes, poniendo 4 a 7 güevos.
Esta especie forma grandes bandaes fora de la estación de procreación, dacuando entemecida con otros frinxílidos en costes y barraqueres salines. Aliméntase de granes.
Antonio Trevín
Antonio Trevín Lombán ye un políticu asturianu, presidente del Principáu d'Asturies ente 1993 y 1995.
Linaria flavirostris
Ye asemeyáu en tamañu y forma al pardín (Carduelis cannabina), pero falta'l parche coloráu na cabeza y la forma en qu'amuesen el pechu por esa especie y polos pardinos. Ye pardu con prietu enriba, con rosáu na parte trasera. Les partes internes blancuciu, saltáu con pardu. El picu cónicu ye mariellu pel iviernu y gris pel branu.
Antonio Trevín
Maestru y diplomáu n'Historia, ye profesor d'Educación Xeneral Básica, profesión que exerció por primer vez nes escueles d'Hontoria y Purón en Llanes. En 1982 afilióse al PSOE y al añu siguiente foi elixíu conceyal del Ayuntamientu. Nes siguientes eleiciones salió alcalde con mayoría absoluta, cargo que repitió'n 1991, cuando tamién foi elixíu diputáu rexonal pola circunscripción oriental. Dempués, sucedió a Juan Luis Rodríguez-Vigil como presindente de la Xunta Xeneral del Principáu d'Asturies pola so dimisión a mitá de llexislatura. Ocupó'l cargu hasta 1995. En 1999 regresó a la alcadía de Llanes. Anguaño ye delegaú del Gobiernu Español n'Asturies y Secretariu Xeneral de la Agrupación Socialista de Llanes.
Linaria flavirostris
El llamáu ye un distintivu "tuit", y el soníu tien rápidos trinos y píos.
Carlos Dávila
Carlos Gregorio Dávila Espinoza, foi un abogáu y políticu chilenu.
Biografía
Entró a estudiar na Facultá de Derechu de la Universidá de Chile en 1911, nun concluyendo los sos estudios de Derechu. Na so mocedá afiliar al Partíu Radical, trabayando como periodista nos periódicos santiaguinos El Mercurio y La Nación.
Desligado posiblemente del radicalismu, foi unu de los mayores esponentes del ibañismo, yá qu'en 1927, al xubir Carlos Ibáñez del Campo al poder, foi designáu embaxador nos Estaos Xuníos, empecipiando una brillosa carrera diplomática. Nesta condición casar en 1929 cola escultora Herminia Arrate.
El 26 de xunetu de 1931, atopándose'l gobiernu d'Ibáñez nun estáu críticu, Dávila ye despidíu del so cargu. Subsecuentemente, foi unu de los más ferriales opositores al gobiernu socesor, el de Juan Esteban Montero, y fundó la Güei en 1932, dende onde s'opunxo al gobiernu de Alessandri.
Gobierno
El 4 de xunu de 1932, xunto a Marmaduke Grove, Arturo Puga y Eugenio Matte balten per mediu d'un golpe d'estáu al gobiernu de Juan Esteban Montero, y formándose una xunta de gobiernu y declarándose una "república socialista".
Tres el golpe d'estáu y siendo Dávila miembru de la xunta, asocedieron serios incidentes en Santiago de Chile. Nes provincies nun hubo plena conocencia de la cayida del presidente hasta díes dempués del fechu. La xunta, que s'empecipió con midíes populistes, empezó a perder rápido popularidá y tres graves desalcuerdos, Dávila dimite d'ella.
El 16 de xunu de 1932 Dávila retorna al Palaciu de la Moneda, prinda a Matte y a Grove y unviar exiliaos a la Islla de Pascua, faciéndose totalmente del poder.
El gobiernu de Dávila foi bien curtiu ya impopular; les midíes de gobiernu fueron desaxeradamente dictatoriales: cerróse'l congresu, declaróse Llei marcial y se desmembraron dellos ministerios, como l'acabante crear Ministeriu de Defensa de Chile y el de Bienestar Social, creándose'l Ministeriu del Trabayu.
Esti ministeriu nun funcionar col gobiernu yá que los comunistes reorganizaron los sos sindicatos y Dávila apuráu por una posible revuelta intentó censuralos y anulalos, pero por cuenta de la impopularidá del gobiernu y a pesar de que nun había congresu nin poder xudicial nun se pudo illegalizar el comunismu que se volvió ferrial.
Los medios de prensa, la mayoría en manes de derechiegues, polo tanto siguidores del ex-presidente Montero, empecipiaron una aceda crítica al gobiernu'l que namái cuntaba colos diarios La Nación y la revista Güei. L'estremu autoritarismu fixo más complexa la yá grave situación y obligó a Dávila a camudar delles vegaes de gabinete en namái cien díes, el so mayor arma nel gobiernu, l'autoritariu ministru del interior, Juan Antonio Ríos, dexó'l cargu y empecipióse una grave etapa de cayente.
Sol gobiernu de Dávila empioró entá más la situación económica, la xente empezó a entamar cada vez más olles comunes y per esos díes Arturo Merino Benítez entamó una sulevación na ciudá d'Ovalle que favoreció la salida de los militares del gobiernu, la única fuercia de sofitu qu'ésti tenía.
Dávila intentó retornar a Ibáñez pero la población desaprobó altamente la midida y empezó a cuayar tou intentu de Dávila p'amontar el so poder, los ministros empezaron a dimitir y el gobiernu quedó ensin Ministeriu de Xusticia, amás hubo una crisis nel gabinete pola creación de la Comisaría Xeneral de Precios, atropando Dávila el poder de cuasi toles materies nacionales.
Amás empezáronse a dar graves situaciones como la desapaición de homosexuales y el posterior fundimientu d'un barcu, el gobiernu empieza a taramellar y Dávila tórnase totalmente inoperante. Por esti motivu realizóse una sulevación de reximientos con vastu sofitu popular y un contragolpe d'estáu lideráu por Bartolomé Blanche, quien asume'l Ministeriu del Interior partiendo Dávila al exiliu n'Estaos Xuníos el 13 de setiembre de 1932.
Tres el fracasu del programa económicu socialista Blanche tornóse inoperante igualmente y empezaron a gobernar en cada zona los reximientos provocándose una sulevación en Antofagasta y Concepción esixendo la torna constitucional, rematando asina'l periodu d'anarquía'l 2 d'ochobre de 1932.
Nueva carrera diplomática
Nel exiliu foi condecoráu delles vegaes y foi conseyeru de la UNRRA, amás de participar na formación de diverses entidaes internacionales, en 1940 entra a trabayar nel Comité Asesor Interamericano de Finances y Economía, antecesor de la Comisión Interamericana de Desarrollu. Al asumir Ibáñez la so segunda presidencia ye designáu como direutor del periódicu La Nación, cargu qu'exerz hasta la so eleición en 1954 como Secretariu Xeneral de la Organización de los Estaos Americanos. El so curtiu secretariáu destacar pola mediación nel conflictu ente Nicaragua y Costa Rica en xineru de 1955.
Muerre'l 19 d'ochobre de 1955 en Washington D.C., Estaos Xuníos, mientres l'exerciciu del so cargu, siendo asocedíu por José Mora.
Eta Aquarii
Eta Aquarii (η Aqr / 62 Aquarii / HD 213998) ye una estrella na constelación d'Acuariu de magnitú aparente +4,02 que s'atopa a 184 años lluz del Sistema Solar.
Eta Aquarii ye una estrella blancu-azulada de tipu espectral B9IV-V, subxigante o estrella de la secuencia principal, que la so temperatura ye de 11.400 K. Ye 104 vegaes más lluminosa que'l Sol y tien un radiu de 2,6 radios solares. Con una masa tres veces mayor que la masa solar y una edá de 175 millones d'años, tópase a mediu camín como estrella que funde hidróxenu, lloñe por tantu de ser una verdadera subxigante. Tien una alta velocidá de rotación de siquier 245 km/s —el valor exautu depende l'enclín de la so exa al respective de nós—, lo que trai un periodu de rotación inferior a mediu día.
Eta Aquarii alcuéntrase anguaño llixeramente al sur del ecuador celeste; sicasí, por cuenta de la precesión de los equinoccios, va cruciar l'ecuador el 1 d'ochobre de 2022, pasando a ser a partir d'esa fecha una estrella del hemisferiu norte.
Lige Conley
Tuvo activu na dómina del cine mudu, a lo llargo de que la so carrera ente 1915 y 1938 actuó en 140 filmes.
Biografía
El so verdaderu nome yera Elijah Crommie, y nació en Saint Louis, Missouri. Col nome de Lige Crommie, el comediante entró a formar parte de la compañía de Mack Sennett en 1915. En 1917 pasó al prometedor estudiu de Hal Roach, produciendo curtios cómicos con Harold Lloyd, Bebi Daniels, y Snub Pollard. Nes comedies de Roach apaecía como "Lige Cromley," pero dáu'l dominiu que Lloyd y otros actores teníen de les películes del estudiu, Lige tuvo escases oportunidaes de destacar. Por ello volvió con Sennett como actor de repartu, de nuevu col nome de Lige Crommie. Cuando'l direutor Fred Fishback dexó a Sennett pa trabayar nuna unidá propia en Universal Pictures, Lige pasó a collaborar con él.
El cómicu finalmente consiguió l'estrellalgu en Educational Pictures, compañía pa la cual actuó nuna llarga serie d'ellaboraes y enérxiques comedies. Dalgunes de les cintes fueron dirixíes por Fishback sol pseudónimu de Fred Hibbard. Educational fixo publicidá a mediaos de los años 1920 na qu'aclamaba a Conley como'l siguiente Charlie Chaplin. Conley, col so pelo rizáu y coqueta sorrisa, verdaderamente tenía una cierta paecencia col personaxe de Chaplin.
Lige Conley finó en Hollywood, California, en 1937, víctima d'un atropellu por un automóvil, pocu dempués de faer un pequeñu papel na comedia de Fred Allen Sally, Irene and Mary.
Fábio Augusto Justino
Fábio Augusto Justino ye un ex-futbolista brasilanu.
El Rebollal (Palombar)
El Rebollal ye una casería de la parroquia de Palombar nel conceyu asturianu de La Ribera.
Alcuéntrase a 3,7 km de Soto Ribera, la capital del conceyu, a un altor mediu de 311 msnm y tien una población de.
Acrobasis obliqua
Acrobasis obliqua ye una especie de poliya de la familia Pyralidae.
Querrien
Querrien ye una comuña francesa del departamentu de Finistère, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Acrobasis obliqua
Distribución
Alcuéntrase na zona sur d'Europa.
Nuberu (dixebra)
Nuberu pue ser:
Querrien
Tien una población de y una superficie de  km².
Abraham Oyanedel
Abraham Oyanedel Urrutia foi un abogáu chilenu. Desempeñóse como Vicepresidente de la República y foi Ministru y Presidente de la Corte Suprema de Chile.
Biografía
Mientres la Guerra Civil de 1891, engarró pol bandu del Congresu. En 1927 foi designáu miembru de la Corte Suprema de Chile, y exerciendo la presidencia del tribunal, recibió'l mandu del país de manes del xeneral Bartolomé Blanche, asumiendo como Vicepresidente de la República en 1932, ente'l 2 d'ochobre y el 24 d'avientu. Práuticamente la so única xera foi convocar les eleiciones xenerales d'ochobre de 1932, de la cual salió vencedor pa un segundu periodu Arturo Alessandri Palma. Oyanedel -y entregóe el poder la Navidá de 1932, gobernando por 82 díes. Casóse con Ema Grebe y tuvo 4 fíos.
La Candama
La Candama ye una casería de la parroquia de Perera nel conceyu asturianu de La Ribera.
Alcuéntrase a 3,4 km de Soto Ribera, la capital del conceyu, a un altor mediu de 296 msnm y tien una población de.
Llista de conceyos de Badayoz
Llista de conceyos de la provincia de Badajoz:
thumb|300px|Mapa de conceyos
Roger Walkowiak
Biografía
Trátase d'un ciclista pocu conocíu hasta'l branu de 1956, llogrando pocos ésitos, ente ellos, una victoria d'etapa na Vuelta a España d'esi mesmu añu.
De xuru, el so mayor ésitu profesional foi la victoria nel Tour de Francia 1956, que ganó pa sorpresa xeneral. Llegó como miembru de reserva al equipu del Nordeste y Centru de Francia magar ser de la zona Suroeste, porque un miembru del equipu fuera promocionáu al equipu nacional francés (Gilbert Bauvin) y yera l'únicu disponible. Consiguió ponese de líder gracies a dos escapaes n'etapes llanes na que llogró una renta de más de 30 minutos sobre los favoritos, magar el tiempu perdíu n'otres etapes nun-y daba una renta demasiao grande que fixera prever el so trunfu final.