cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Marvel Comics
España
A principios de los años 90, el desapaecíu diariu El Sol publicó selmanalmente coles sos entregues dominicales delles series de Marvel en separatas, titulaes Los Cómics d'El Sol, editaos por alcuerdu con Ediciones Forum. En 2003 el periódicu El Mundo publicó series antigües de personaxes como Iron Man, Spiderman, X Men, Hulk, etc. (amás d'otres series de DC Comics) na coleición selmanal Grandes Héroes del Cómic, Biblioteca El Mundo. Nes ediciones constaba que se trataba d'una producción d'Ediciones Forum pa El Mundo. El formatu yera similar en tamañu al utilizáu por Vértiz nel so antiguu formatu de novela de bolsu, en blancu y negru, pero respetando la maquetación les páxines de los cómics orixinales.
Nel añu 2005, la Editorial Panini, qu'hasta entós revendiera los derechos de publicación n'España a Planeta deAgostini, camudó d'estratexa y empezó a publicar ella mesma. Siguiendo toles publicaciones Marvel onde habíen quedáu, calteniendo formatos ya inclusive munchu collaboradores. Anguaño ye la editorial que publica a Marvel n'España.
Méxicu
Los cómics d'Atles (antiguu nome de Marvel) empezaron a apaecer en Méxicu en 1951 de la mano la editorial La Prensa, con revistes antolóxiques de diversos xéneros. Nos años 60 tamién empezó a publicar los superhéroes de Marvel hasta'l ocaso de la editorial, alredor de 1976.
Los derechos de Marvel pasaron de siguío a Novedad Editor, que publicó títulos como Spider-Man, Los Vengadores, Fantastic Four, Daredevil o Hulk, ente otros. Sicasí, Editorial Novaro tamién publicó les aventures de Conan ente 1980 y 1981. Pero'l principal saltu calidable producióse en 1994, cuando Grupu Editorial Vide fíxose cargu de publicar los títulos de Marvel.
Nel añu 2005, los derechos de Marvel pasaron a Editorial Televisa, quien dende esi entós publicó series esitoses como House of M, Civil War, World War Hulk, Secret Invasion, Avengers vs. X-Men, Age of Ultron, Thanos Rising.
La diferencia de tiempu al respective de les ediciones d'Estaos Xuníos ye menor a cuatro meses.
Ecuador
Al igual que n'otros países de Suramérica, Ecuador conoció a los personaxes de Marvel al traviés d'ediciones estranxeres, principalmente españoles. Esta situación camudó a mediaos de 2011, cuando'l periódicu L'Universu empezó a publicar con ésitu delles sagues de Los Vengadores, Spider-Man, X-Men..
Chile
Ente 1978 y 1980 la editorial "Empresa Editora Nacional Gabriela Mistral Ltda." publicó coleiciones de Spider-man, Iron Man, Conan y l'Increíble Hulk.
Na actualidá Editorial Unlimited edita diverses coleiciones de Marvel Comics, incluyendo Los Nuevos Vengadores, L'Estelante Spiderman, Astonishing X-Men y El Invencible Iron Man.
Marvel n'otros medios
Los personaxes y sagues Marvel fueron afeches a diversos medios, siendo especialmente populares la televisión y el cine.
Programes de televisión
La rellación de Marvel cola televisión empezó en 1967, mientres l'apoxéu de les teleseries de superhéroes tantu d'imaxe real como d'animación. La productora Grant-Ray-Lawrence Company mercó los derechos de los personaxes pa realizar una serie d'animación, La hora Marvel, un espaciu selmanal de media hora qu'afaía de forma bien fiel aventures del Capitán América, Hulk, Iron Man, Namor y Thor. L'ésitu de la serie dexó que se produxeren otros dos, Spider-Man y Fantastic Four.
A lo llargo de los años 70, Marvel tamién llicenció dalgunos de los sos personaxes pa series d'imaxe real, dalgunes de les cualos llograron abondo ésitu, como L'increíble Hulk (1977), ente qu'otres nun llograron coneutar col públicu, como pasó cola serie Spider-Man.
Películes
Los primeros intentos de Marvel por producir películes de los sos personaxes tuvieron, nel meyor de los casos, escasu ésitu. Les películes pa televisión de Doctor Strange y Capitán América llograron coneutar col públicu a mayor fondura que Spiderman. Anque Stan Lee pasó bona parte de los años 80 y 90 buscando productores comenenciudos en faer películes con personaxes de Marvel, los resultaos fueron igualmente probes, como Howard el coríu en 1986, El Castigador en 1989 o Capitán América en 1990. Una película centrada en Fantastic Four foi producida en 1994 pero nunca llegó a comercializase, lo que da una idea de la so calidá.
Sicasí, la suerte de les películes de Marvel camudaría a partir de 1997 col estrenu de Blade y, sobremanera, X-Men en 2000, que recaldó 54 millones de dólares na so primer fin de selmana. Siguiríen otres películes, como la primer triloxía de Spider-Man empecipiada en 2002, les remortines de X-Men y les películes centraes en distintos personaxes del universu Marvel. L'ésitu d'estes películes llevó a un pleitu ente la editorial y Stan Lee, la cara pública de Marvel, en 2002. Stan Lee demandó 10 millones de dólares en conceutu de beneficios poles películes y les series televisives, basándose nun contratu ente él y Marvel de 1998.
Anque les películes de personaxes Marvel fueron realizaes nun primer momentu en collaboración con diversos estudios cinematográficos ensin conexón direuta col mundu del cómic, Marvel Studios ocupar a partir de 2008 de producir les sos propies películes. Les resultancies de la implicación direuta de Marvel na producción de les sos películes fueron una triloxía d'Iron Man, la segunda entrega d'Hulk, Thor, Capitán América y Los Vengadores. Derivando asina, na creación del Universu cinematográficu de Marvel, anguaño una de les franquicies más esitoses de la historia del cine.
Enllaces esternos
Inglés:
Español:
Shohei Ikeda
Shohei Ikeda (池田 昇平, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Aderus melanotus
Aderus melanotus ye una especie de coleópteru de la familia Aderidae. Describióla científicamente George Charles Champion en 1916.
Distribución xeográfica
Habita n'Assam (India).
Sota Nakazawa
Sota Nakazawa (中澤 聡太, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Llista d'asteroides/34701–34800
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Altu franconiu
El alto franconio ye un conxuntu de variedaes d'altu alemán que s'estrema en dos bloques dialeutales: el franconio oriental y el franconio meridional. Tradicionalmente foi clasificáu como parte de les llingües franconies, y fálase na parte franconia del Rin.
Falar n'Alemaña, alredor de Karlsruhe, Erlangen, Fürth, Heilbronn y Würzburg y nuna pequeña rexón en Francia. Esiste discutiniu sobre si la zona Nuremberg pertenecería la rexón altofraconia. Dellos apellíos de la rexón altofranconia inclúin Bauer, Hofmann, Merkel, Paulus, Schmidt y Schneider.
El dominiu llingüísticu del altu franconio ye una zona de transción ente l'altu alemán cimeru y el altu alemán central y esisten delles traces qu'apaecen en yidish. Dacuando considérase parte del altu alemán central o se considera fuera de los grupos cimeru y central del altu alemán.
Justus von Liebig
Barón Justus von Liebig foi un químicu alemán, consideráu unu de los pioneros nel estudiu de la química orgánica.
Biografía
thumb|left|150px|Justus von Liebig. La vocación de von Liebig manifestóse yá na so adolescencia; foi espulsáu del Gymnasium (institutu d'educación secundaria) por españar un esplosivu con reactivos llograos del negociu paternu. Más tarde foi aprendiz de farmacéuticu en Heppenheim.
Von Liebig estudió na Universidá de Bonn con Karl Wilhelm Gottlob Kastner, a quien siguió a la Universidá de Erlangen pa doctorase en 1822. Depués recibió una beca del gobiernu d'Hesse pa estudiar en París. Por cuenta de la influencia d'Alexander von Humboldt pudo trabayar nel llaboratoriu priváu de Joseph-Louis Gay-Lussac.
En 1824 foi nomáu profesor de la Universidá de Giessen. Recibió la Medaya Copley en 1840 y el títulu de barón en 1845. Tamién enseñó na Universidá de Múnich dende 1852 hasta 1873. En 1865 fundó la Compañía Liebig d'Estractu de Carne, aplicando un procedimientu de la so invención pa preparar estractos cárnicos.
Liebig ameyoró l'analís orgánicu y afayó que les plantes alimenten gracies al nitróxenu y al dióxidu de carbonu del aire (cola contribución de microbios que realicen les conversiones a compuestos del nitróxenu) y de los minerales del suelu. Unu de los sos llogros más renombraos foi la invención del fertilizante a base de nitróxenu (descritu na so publicación de 1840, Química orgánica y la so aplicación a l'agricultura y a la fisioloxía). Tamién formuló la Llei del Mínimu, qu'indica que'l desenvolvimientu d'una planta vese llindáu pol mineral esencial relativamente más escasu, visualizada como'l barril de Liebig. Esti conceutu ye una versión cualitativa de los principios utilizaos pa determinar l'aplicación de fertilizantes na agricultura moderna.
La Universidá de Giessen llámase oficialmente Justus-Liebig-Universität Giessen nel so homenaxe. miniaturadeimagen|left|Monumentu a Justus von Liebig en Múnich (Alemaña).
Eponimia
Nel campu de l'astronomía, dedicáronse-y los elementos siguientes:
Kenji Haneda
Kenji Haneda (羽田 憲司; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Aderus mcclurei
Aderus mcclurei ye una especie de coleópteru de la familia Aderidae. Describióla científicamente Floyd Gerald Werner en 1962.
Distribución xeográfica
Habita en Malasia.
Kazuyuki Morisaki
Kazuyuki Morisaki (森﨑 和幸, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Yutaka Tahara
Yutaka Tahara (田原 豊; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Silicon Valley
El Silicon Valley agospia munches de les mayores corporaciones de teunoloxía del mundu y miles de pequeñes empreses en formación (start-ups). Orixinalmente la denominación rellacionar col gran númberu d'innovadores y fabricantes de chips de siliciu fabricaos ellí, pero definitivamente acabó faciendo referencia a tolos negocios d'alta teunoloxía establecíos na zona; na actualidá ye utilizáu como un metónimo pal sector d'alta teunoloxía de los Estaos Xuníos (a la manera de Hollywood pal cine d'Estaos Xuníos).
Svetlana Abrósimova
Svetlana Olégovna Abrósimova, en rusu: Светлана Олеговна Абросимова ye una xugadora de baloncestu rusa. Consiguió 8 medayes en competiciones internacionales con Rusia.
Aderus melanosoma
Aderus melanosoma ye una especie de coleópteru de la familia Aderidae. Describióla científicamente George Charles Champion en 1915.
Silicon Valley
A pesar del desenvolvimientu d'otros centros económicos d'alta teunoloxía n'Estaos Xuníos y pel mundu, Silicon Valley sigue siendo'l centru líder pa la innovación y desenvolvimientu d'alta teunoloxía, recibiendo un terciu (1/3) del total de la inversión de capital de riesgu n'Estaos Xuníos.
Aderus melanosoma
Distribución xeográfica
Habita en Borneo.
Silicon Valley
Toponimia
El términu Silicon Valley foi acuñáu pol periodista Don C. Hoefler en 1971. Silicon (Siliciu), alude a l'alta concentración d'industries na zona, rellacionaes colos semiconductores y los ordenadores; Valley referir al Valle de Santa Clara, anque se podría tamién aplicar a la contorna, a entrambos llaos de la badea, escontra los que munches d'estes industries espandiéronse.
Mientres munchos años de la década de los 70 y 80 llamóse-y incorreutamente Silicone. Inda güei síguese traduciendo incorreutamente como "Valle de la Silicona".
Historia
thumb|250px|San José, California, la ciudá más grande de Silicon Valley.
L'allugamientu de les industries d'alta teunoloxía nel valle debióse, en gran midida, a William Shockley y Frederick Terman.
Terman, profesor de la Universidá de Stanford, consideró qu'una vasta zona ensin utilizar de propiedá de la universidá sería perfecta pal desenvolvimientu inmobiliariu ya intelectual y estableció un programa pa incentivar a los estudiantes graduaos a quedase ellí, aproviéndo-yos de capital de riesgu. Unu de los principales ésitos na hestoria del programa foi que llogró convencer a dos graduaos: William Hewlett y David Packard, quien conformaríen la empresa Hewlett-Packard, que convertiríase nuna de les primeres firmes teunolóxiques que nun taben direutamente rellacionaes cola NASA o la Marina d'Estaos Xuníos.
En 1951 el programa amplióse nuevamente, creando'l "Parque Industrial de Stanford" (Stanford Industrial Park n'inglés), que consiste nuna serie de pequeños edificios industriales que yeren arrendaos a bien so costu a compañíes téuniques. En 1954 se instituyó The Honors Cooperative Program, anguaño llamáu coop, pa dexa-y a los emplegaos a tiempu completu de les compañíes llograr títulos universitarios estudiando nun réxime de media xornada. Les primeres compañíes roblaron alcuerdos de cinco años nos cualos establecíen que pagaríen el doble de la matrícula per cada estudiante pa cubrir los gastos. Escontra mediaos de los 50 la estructura de lo que darréu dexaría la creación del "valle" atopar nuna etapa ascendente gracies a los esfuercios de Terman.
El transistor de siliciu y la nacencia del Silicon Valley
Foi nesta atmósfera na qu'un antiguu californianu decidió camudase ellí. William Shockley, quien abandonara Bell Labs en 1953 por un desalcuerdu sobre la forma en que se presentara'l transistor al públicu, yá que por cuenta de los intereses de patentes, apostróse'l so nome a un segundu planu en favor de los coinventores John Bardeen y Walter Houser Brattain. En divorciándose de la so muyer, volvió al Institutu de Teunoloxía californianu onde se graduó en Ciencies, pero treslladar a Mountain View pa crear la empresa Shockley Semiconductor como parte de Beckman Instruments y vivir más cerca de la so madre.
A diferencia d'otru investigadores qu'utilizaben xermaniu como material semiconductor, Shockley creía que'l siliciu yera un meyor material pa fabricar transistores. Shockley propúnxose ameyorar el transistor con un diseñu de tres elementos (güei conózse-y como'l diodu Shockley) que llograría ésitu comercial, pero que'l so diseñu yera considerablemente más malo de construyir que'l diseñu convencional. A midida que el proyeutu pasó por delles dificultaes, Shockley volvióse cada vez más paranoicu. Esixó que los emplegaos someter a un detector de mentires, anunció los sos salarios públicamente y, polo xeneral, se enemistó con tol mundu, y en 1957, Shockley decide rematar el trabayu rellacionáu col transistor de siliciu, toos factores qu'ayudaron a qu'en 1957, ocho de los inxenieros más brillosos, qu'él mesmu contratara, abandonar pa formar la compañía Fairchild Semiconductor. Shockley llamar los "ocho traidores". Dos de los emplegaos del grupu orixinal de Fairchild Semiconductor, Robert Noyce y Gordon Moore, de la mesma depués fundarín'Intel.
Mientres los años siguientes esti fechu repitiría delles vegaes; a midida que los inxenieros perdíen el control de les compañíes que crearon al cayer en manes de direutives esteriores, abandonar pa formar les sos propies empreses. AMD, Signetics, National Semiconductor y Intel surdieron como renuevos de Fairchild o, n'otros casos, como renuevos de renuevos.
A empiezos de 1970, tola zona taba llena de compañíes de semiconductores qu'abastecíen a les compañíes d'ordenadores y estos dos, de la mesma, a les compañíes de programación y servicios. L'espaciu industrial yera abondosu y l'agospiamientu entá baratu. La crecedera viose potenciáu pol surdimientu de la industria de capitales de riesgu en Sand Hill Road que fundó Kleiner Perkins en 1972; la disponibilidad d'estos capitales españó tres l'ésitu de 1300 millones de dólares pola OPA (ufierta pública d'aiciones) d'Apple Computer n'avientu de 1980.
thumb|center|750px|Oficines centrales d'Apple Inc. en Cupertino, CA.
Compañíes renombraes
thumb|250px|[[Ebay.]] thumb|250px|Adobe en San José. 250px|thumb|Intel en Santa Clara. thumb|250px|Yahoo en Sunnyvale. thumb|450px|Google Campus en Mountain View.
Non poques empreses d'alta teunoloxía establecieron les sos sedes en Silicon Valley; la siguiente llista son dalgunes de les que figuren en Forbes 500:
Otres compañíes famoses con sede tamién nel Silicon Valley:
Adaptec | Alphabet Inc. | Atmel | Cypress Semiconductor | Facebook | Flextronics | Handspring | Entemedia.NET | Kaboodle | McAfee | NVIDIA Corporation | Infolink | Palm, Inc. | PayPal | Rambus | Silicon Graphics | Tivo | Twitter | Verisign
Ciudaes
Dalgunes de les ciudaes de Silicon Valley (por orde alfabéticu):
Macroglossum tenebrosa
Macroglossum tenebrosa Ye una poliya de la familia Sphingidae. Butler, 1892. Vuela n' Sulawesi, Indonesia, Moluques, Aru, Papúa Nueva Guinea, l'Archipiélagu de Bismarck, les Islles Solomon y nel norte de l'Australia oriental, Queensland.
La cabeza y tórax cimeru ye verde. La parte cimera del abdome  ye d'un polencu gris azuláu brillante cuándo s'alluma esi llau, amás de dellos parches negros.
L'aviesu de dambes nales ye básicamente azuláu blancu. El llau cimeru de la nala inferior ye blancu azuláu cercanu al ángulu añal, con rayes blancu azulaes.
Les canesbes son blanques  con rayes marrones y tien la cabeza y tórax mariellos. La espiga de la cola ye llarga y negra. Les verdaderes pates y les pates non funcionales son marielles con toques negros.
Tetrachroa
Tetrachroa ye un xéneru de poliyes de la familia Sphingidae, que contién namái una especie, (Tetrachroa edwardsi), y que s'alcuentra en Queensland y Nueva Gales Del sur, Australia.
El so valumbu ye aproximao de 100 mm. Los adultos son de color gris escuru con marques blanques, pero tienen una gran área colorada nes ales posteriores.
Aderus medioglaber
Aderus medioglaber ye una especie de coleópteru de la familia Aderidae. Describióla científicamente Maurice Pic en 1931.
Distribución xeográfica
Habita en Vietnam.
Aderus megalocephalus
Aderus megalocephalus ye una especie de coleópteru de la familia Aderidae. Describióla científicamente George Charles Champion en 1916.
Distribución xeográfica
Habita na islla de Larat (Indonesia).
Aeropuertu Internacional de Fort Lauderdale-Hollywood
L'Aeropuertu Internacional de Fort Lauderdale-Hollywood  ta nel área ensin incorporar del Condáu de Broward, Florida, Estaos Xuníos, asitiáu en Fort Lauderdale, Hollywood y Dania Beach, <-L'aeropuertu atopar ente les partes de Dania Beach, pero l'aeropuertu nun ta nes llendes de la ciudá!-> 5 km al suroeste del centru de Fort Lauderdale y a 34 km al norte de Miami. L'aeropuertu ta cerca de les terminales de cruceros de Port Everglades y ye bien popular ente los turistes con destín al Caribe. Dende finales de 1990, FLL convirtióse nuna puerta d'enllaz intercontinental, anque'l Aeropuertu Internacional de Miami inda remana la mayoría de los vuelos de llargu percorríu.
Ye la base más grande de Spirit Airlines, qu'atiende principalmente a la rede internacional y doméstica de l'aereollinia, y ye una ciudá focu d'Allegiant Air, JetBlue Airways, Norwegian Long Haul y Southwest Airlines. A partir d'avientu de 2011 hasta payares de 2012, los cinco principales compañíes aérees por cuota de mercáu nacional fueron: JetBlue Airways con 18,21%; Southwest Airlines con nel 17,50%; Spirit Airlines col 16,24%; Delta Air Lines con en 15,60% y American Airlines con 8,16%. FLL ta clasificáu como l'aeropuertu 21 de mayor actividá (en términos de tráficu de pasaxeros) nos Estaos Xuníos, según la puerta d'enllaz aereu internacional 14 de mayor tráficu del país y unu de los 50 aeropuertos más activos del mundu. FLL ta clasificáu pola Alministración Federal d'Aviación de los Estaos Xuníos como una un "centru de conexones importante" de tráficu aereu comercial. En 2011, l'aeropuertu recibió 23.349.835 pasaxeros (4.2% más que 2010) incluyendo 3.608.922 pasaxeros internacionales (un 4.7% más qu'en 2010) L'aeropuertu superó los niveles de 2007/2008 por 728.147 pasaxeros.
Instalaciones
L'Aeropuertu Internacional de Fort Lauderdale-Hollywood cubre una área de 558 hai (1,380 acres) y tien dos pistes d'aterrizaxe: 10R/28L: 8,000 x 150 pies (2.438 x 46 m) Concretu (formigón) (abierta'l 18 de setiembre d 2014)
Silver Airways tien la so sede na Suite 201 del edificiu 1100 de Llei Wagener Blvd. Cuando Chalk's International Airlines esistía, la so sede taba nos terrenes del aeropuertu nun área ensin incorporar.
Terminales
L'Aeropuertu Internacional de Fort Lauderdale-Hollywood tien cuatro terminales. La Terminal 1, comúnmente conocida como la "Terminal Nueva", inaugurada n'etapes ente 2001 y 2003 foi diseñada por Hellmuth, Obata & Kassabaum y Cartaya Associates. Les otres trés terminales fueron construyíos en 1986 y diseñáu por Reynolds, Smith & Hills como parte d'un proyeutu de construcción de $263 millones de dólares. La Terminal 4, comúnmente conocida como la Terminal Internacional, foi inaugurada pola visita del Concorde en 1983. Dende 2005, la T4 foi oxetu de reformes y una importante ampliación diseñada por PGAL/Zyscovich. L'aeropuertu anunció que la terminal 1, comúnmente conocida como la "Terminal Nueva", va someter a un cambéu d'imaxe de 300 millones de dólares, que s'espera que la construcción empiece a finales de 2014 y tenga de completase en 2017.
Aereollinies y destinos
Los vuelos internacionales que salen de la Terminal 1, Terminal 2 o Terminal 3 indicar con un asteriscu. Cuando los vuelos internacionales ensin predespacho d'aduana lleguen a una Terminal distinta a la 4, tolos pasaxeros son tresportaos n'autobús al Centru d'Aduanes na Terminal 4. Esti procesu puede tomar hasta 45 minutos.
Destinos nacionales
Bríndase serviciu a 79 ciudaes dientro del país al cargu de 11 aereollinies.
Tresporte terrestre
FLL ye sirvíu pela Ruta d'autobús 1 del Condáu Broward, qu'ufierta servicios de conexón al traviés de la terminal central nel centru de Fort Lauderdale y tamién serviciu a Aventura nel Condáu de Miami-Dade.
El serviciu ferroviariu ente Miami y West Palm Beach ye apurríu pol tren de cercaníes Tri-Rail, con serviciu a la estación Fort Lauderdale Airport, accesible al traviés d'un serviciu de treslláu gratuitu del Tri-Rail a les terminales. El serviciu de tresporte detener en 3 llugares nel aeropuertu, toos na planta baxa: estremu oeste de la terminal 1, ente les terminales 2 y 3, y ente les terminales 3 y 4. El serviciu de tresporte opera los 7 díes de la selmana.
== Aeropuertos cercanos ==
Lliteratura india
Contestu históricu cultural
Na rexón Paquistán, ente'l 3300 y el 1300 e. C. desenvolvióse la cultura del valle del ríu Indo, que foi una civilización de la Edá del Bronce que conformó'l primer capítulu de la cultura y la historia de la India.
Apaecen los primeros llabradores, ganaderos y trabayadores del algodón y la industria, según comerciantes y artistes. Estes civilizaciones antigües construyeron ciudaes bien planiaes y bien entamaes.
Darréu, y tres esti estensu periodu, empezó la cultura védica ―y la so relixón, el vedismo, que ye la base de la relixón hinduista―. Esta llegaría al so fin aproximao escontra'l 500 e. C. Tres munchos sieglos d'evolución artística y cultural que convirtieron a la cultura india nuna de les más riques del mundu, col budismu y el desenvolvimientu más fondu del hinduismu, qu'asitiaron unos principios doctrinal y moral bien estendíos entá nos nuesos díes, la llegada de les invasiones occidentales impulsó más, si yera posible, les llendes d'esta riqueza cultural que trescaló'l restu de les civilizaciones occidentales de manera paulatina.
Finalmente tres la guerra d'independencia india, contra l'Imperiu británicu, nacen un conxuntu de personalidaes que personificaron la riqueza doctrinal, moral y lliteraria de la República de la India, según el pensador y políticu pacifista Mahatma Gandhi o l'escritor y premiu nobel de lliteratura Rabindranath Tagore, máximu esponente de la lliteratura contemporánea na India.
Anguaño la India ye una república democrático y constitucional. Inda nun llogra desfacer de la so tradición de fame y insalubridad ciudadana (en sieglos anteriores, la mortalidá infantil algamaba'l 300 o 400 per mil ―como nel restu del mundu―, pero mientres na mayoría de los países la mortalidá infantil yá algama'l 10 per mil o menos, ), na que la población analfabeta algama alredor del 60 % de la población total, a pesar de la so enorme riqueza cultural.
Lliteratura hinduista
La lliteratura hinduista atópase escrita en sánscritu, un idioma antiguu que s'escribió con distintos tipos d'escritura, la más conocida y actual de les cualos ye la devanágari (sistema d'escritura alfasilabaria o abugida). Esti tipu de lliteratura hinduista corresponder coles primeres formes d'espresión lliteraria na India, diose dafechu n'idioma sánscritu y abarca más de dos milenios de la hestoria india. Cabo señalar la importancia que tuvieron los distintos dialeutos sánscritos nesta fase de la cultura hinduista. Esti tipu de lliteratura ye básicamente de calter relixosu y doctrinal. Les primeres manifestaciones del sánscritu en forma lliteraria son los denominaos Vedes o “escritos del saber”, estos dan nome al periodu Védicu, que los engloba.
Periodu posvédico (mediaos del I mileniu e.C.)
Escontra'l sieglu VII e. C. compunxéronse les primeres Upanishad, testos filosóficos que contradicíen les doctrines de los testos védicos ―que yeren dafechu ritualistas y belicistes―. Estes nueves doctrines marcaron el final del periodu védicu.
El «Ramayana» y el «Majabhárata»
Escontra'l sieglu III e. C. compunxéronse dos testos lliterarios escritos en sánscritu en forma d'epopeya. El so datación ye incierta, anque casi de xuru son posteriores a l'apaición del budismu (escontra'l sieglu IV e. C.). Son el Ramaiana y el Majabárata. Rellaten los mitos y lleendes de la India.
El Majabhárata ye la segunda obra más estensa de tola lliteratura universal ―dempués del Cuentos tibetanos del rei Guesar (sieglu II e. C.)― y consta d'unos 220 000 versos llamaos slokes. Atribuyir a Viasa, anque se supón que ye una obra compuesta por delles persones y en dellos estilos distintos. Esta obra en prosa que rellata diverses hestories enxareyaes, que la so trama principal trata sobre una guerra ente los piadosos Pándavas ―empobinaos pol príncipe Aryuna y el so amigu'l dios Krisna― y los impíos Kurus. Na seición que trata alrodiu de la guerra de Kuruksetra inclúyese'l Bagavad-guita, de 700 versos, que pa los hinduistes ye un llibru sagráu (como ye la Biblia pa los cristianos).
Periodu brahmánico. La relixón hinduista
El brahmanismu ye una relixón de transición ente la relixón védica (basada puramente nos ritualistas testos Vedes) y la relixón hinduista (basada nos místicos testos Upanishads). El periodu brahmánico engloba un conxuntu d'esplicaciones relixoses a los ritos esplicaos nos Vedes sobre los sacrificios. Nesti periodu de la historia la sociedá estremar en cuatro castes: los sacerdotes (brahmanes), los guerreros (chatrías), los comerciantes y llabradores (vaishias, los esclavos (shudras, seres impuros); fora d'esos cuatro castes principales taben los paries (subhumanos). A partir d'esta corriente nacieron un conxuntu de sectes doctrinales que nun principiu se caltuvieron mui cerca de los principios iniciales. Nesta corriente destaquen los Dharma-xastres, llibros de lleis ente los cualos el más conocíu son les Lleis de Manu, llibru que recueye les doctrines y principios básicos que según Manu tenía de siguir la sociedá hinduista. Ye un llibru principalmente doctrinal qu'indica normes de conducta, del karma, de los castigos y les penitencies.
Amás de la lliteratura relixosa atopamos trataos d'arquiteutura y urbanismu (como'l Vastu-xastra), y trataos de política (como'l Artha-xastra). Por tol subcontinente atópense'l drama hinduista devocional, la poesía y los cantares. Ente les más conocíes, tán les obres de Kalidasa (autor de la famosa obra teatral sánscrita Sakuntala) y Tulsidas (qu'escribió un poema hinduista épicu basáu nel Ramaiana, llamáu Caña-charita-esquites).
Amás de los llibros de proverbios y enseñanza puramente dichos, apaecen un conxuntu de llibros ente los que destaquen el Pañcha-tantra ('cinco doctrines') y el Jitopadesa (llibru de cuentos y fábules con moraleja). Dambos llibros tuvieron cierta importancia na cultura occidental, yá que inspiraron a autores como'l Arcipreste de Hita, Chaucer, La Fontaine y Boccaccio.
Finalmente, cabo destacar que nel sur de la India ye reconocida la poesía tamil del periodu Sangam (sieglu I e. C.). En canarés, los estinguíos Chudamani ('xoya cimera') y Prabhrita ―dambos del sieglu VII o antes― son significativos.
Lliteratura budista
La lliteratura relixosa budista conformó nel pasáu una parte considerable de la lliteratura de la India, con testos que van dende discursos doctrinales a biografíes, anque anguaño sía solo especialmente caltenida en llingües estranxeres como'l chinu.
Buda y el periodu búdico
El periodu búdico fai referencia a les doctrines del profeta Buda (460-380 e. C.).
Lliteratura musulmana
Les tradiciones lliteraries musulmanes apoderen tamién una gran parte de la cultura india. Nel periodu medieval, mientres el cual la India tuvo casi siempres so poder musulmán, la lliteratura musulmana india florió especialmente como poesía persa y urdu.
Lliteratura contemporánea de la India
La mayor parte de la lliteratura india presenta una reforma bien clara que fai contraste cola lliteratura antigua, sicasí, el surdimientu de nueves corrientes filosófiques, relixoses y polítiques en tol territoriu de la India van faer que surdan nuevos fines y mensaxes dientro de la espresión lliteraria. D'esta miente inflúin, por casu, los conflictos políticos polos que surde'l sentimientu d'independencia del territoriu indiu en manes de los británicos. Nesta llucha pola lliberación apaez influyíu pol hinduismu y poles doctrines polítiques de Llión Tolstoi, Mahatma Gandhi que propón una rebelión pacifista que camudaría l'aldu non solo del país sinón tamién de la so cultura. Rabindranath, el poeta que bautizó de «majatma» ('gran alma') a Mohandas Gandhi, foi un claru exemplu del cambéu de mentalidá pol que l'hinduismu y, en parte, el budismu fueron les corrientes relixoses de referencia retornando nun principiu a les antigües tradiciones. Retornando a la mesma esencia de la India y alloñar del xugu británicu.
Rabindranath Tagore
La lliteratura contemporánea na India tien munchos nomes pero ensin dala dulda, el mayor d'ellos ye Rabindranath Tagore, premiu nobel de lliteratura en 1913. Foi'l primer escritor non occidental en recibir el Nobel de lliteratura, amás del únicu indiu que recibió esti gran honor. D'orixe bengalí, Tagore convertir al hinduismu y cultivó la novela, la poesía, la música, el teatru y el cantar popular. Rabindranath Tagore revolucionó la lliteratura bengalí y la lliteratura india sobremanera cola poesía y les hestories curties, que introdució'l mesmu na lliteratura bengalí. Los sos cuentos curtios tán escritos con una prosa poético y rítmico, cargada de guapura y sensualidá y que la so principal temática ye la vida de la xente corriente. Tagore empezó a escribir cuentos a la temprana edá de dieciséis años, cargándolos d'una exuberante vitalidá y espontaneidá. Foi un gran filósofu, qu'averó la lliteratura y el pensamientu hinduista al occidental espublizando la cultura per tol mundu y unu de los mayores pensadores del sieglu XX. La so lliteratura ta trescalada d'una gran guapura, relixosidá, amor pola naturaleza y pola tierra. Ente les sos obres atopamos títulos como El rei y la reina, Malini, L'asceta, El carteru del rei, La lluna nueva o La collecha''.
Isil Alben
Isil Alben ye una xugadora profesional de baloncestu de Turquía.
Empezó a xugar nel equipu de la Universidá d'Istambul en 1998, onde permaneció 8 años hasta 2006. Esi añu empezó a xugar col Botes Spor, un añu dempués foi fichada pol Galatasaray S.K., equipu nel que sigue xugando tres un paréntesis na temporada 2014-2015 en que xugó col equipu rusu del Dynamo Kursk.
Participó nel Campeonatu Européu de Baloncestu Femenín de 2011 en Polonia onde llogró la medaya de plata; y el campeonatu de 2013 en Francia, onde llogró la medaya de bronce. Foi olímpica cola selección femenina de Turquía nos Xuegos Olímpicos de Londres 2012 y nos Xuegos Olímpicos de Rio 2016.
Foi 116 vegaes internacional cola so selección.
Campeonatu IMSA GT
thumb|Una carrera de la IMSA GT en Mid-Ohio, 1991. El Campeonatu IMSA GT foi una competencia d'automovilismu de velocidá para gran turismos y sport prototipos, entamada pola International Motor Sports Association ente los años 1971 y 1998. Les feches apostar en circuitos mistos d'Estaos Xuníos, Canadá y Méxicu.
El certame crear John Bishop, ex dirixente del Sports Car Club of America, y Bill France Sr., dueñu de la NASCAR. Primeramente adoptóse'l mesmu reglamentu téunicu que'l Campeonatu Mundial de Resistencia. El Campeonatu IMSA GT incorporó en 1973 les 12 Hores de Sebring, que formara parte del Campeonatu Mundial de Resistencia mientres dos décades. En 1975 añedióse les 24 Hores de Daytona, que siguió nel Campeonatu Mundial de Resistencia hasta 1991.
Los reglamentos modificáronse numberoses vegaes, seya pa baxar costos, fomentar la diversidá del parque automotor o pa compensar el dominiu de ciertu modelu. En 1989, la familia Bishop vendió la IMSA, que camudó de dueñu repetidamente a lo llargo de la década de 1990. En 1999 foi sustituyida pola American Le Mans Series, en cuantes qu'en 1998 surdió una serie alternativa que más tarde se convertiría na Grand-Am Rolex Sports Car Series.
Nabucodonosor II
Nabucodonosor II ye probablemente'l gobernante más conocíu de la dinastía caldea de Babilonia. Reinó ente l'añu 604 e. C. y el 562 e. C.
Ye conocíu pola conquista de Xudá y Xerusalén, y pol so monumental actividá constructora en Babilonia, como los famosos Xardinos Colgantes de Babilonia. Foi tradicionalmente llamáu Nabucodonosor el Grande, pero la destrucción del Templu de Xerusalén y la conquista de Xudá ganó-y una mala imaxe nes tradiciones xudíes y na Biblia, al contrariu de lo qu'asocede nel Iraq contemporaneu, onde ye glorificado como un líder históricu.
Nabucodonosor tuvo amás el templu Y.nam.khe, que recibía'l cultu a Ishkur, so la so custodia, calteníu con gran estima. Restauró'l templu Y.mes.lam  y realizó reconstrucciones y ampliaciones nel templu Y.zida.
Nome
El so nome, n'acadiu Nabû-kudurri-oṣur, ye interpretáu como "Oh Nebo, defende la mio corona", "imperiu", "cercu", o "trabayu". Nuna inscripción nomar a sí mesmu "el favoritu de Nebo". N'hebréu ye נבוכדנאצר ''' (la presencia de א (alef) puede indicar una pronunciación temprana del hebréu, '), y delles vegaes (en Jeremías y Ezequiel) נבוכדראצר, . La Septuaginta y la Vulgata tienen Ναβουχοδονοσορ, Nabujodonosor (reflexando una pronunciación temprana Nabūkudunʾoṣur).
Biografía
Nabucodonosor II foi'l fíu mayor y socesor de Nabopolasar, quien lliberó a Babilonia de la dependencia d'Asiria y dexó a Nínive en ruines. Según Beroso, casóse cola fía de Ciáxares, polo que les dinastíes de los Medos y los Babilonios xuniéronse.
Neko II, rei d'Exiptu, llogró una victoria ante los Asirios en [Megido]. Esto aseguró a Exiptu la posesión de provincies Fenicies del imperiu Asiriu, incluyendo parte de Palestina. Les provincies restantes fueron estremaes ente Babilonia y Media. Nabopolasar taba decidíu en reconquistar de Necao les provincies del oeste de Siria, y pa esti fin mandó al so fíu xunto a un poderosu exércitu en direición al oeste. Na batalla de Karkemish nel añu 605 e. C., l'exércitu exipciu foi derrotáu y Siria y Fenicia cayeron sol dominiu de Babilonia. Nabopolasar morrió'l 15 d'agostu del 605 e. C. y Nabucodonosor tornó a Babilonia pa xubir al tronu.
Dempués de vencer a los Cimerios y Escites, toles espediciones de Nabucodonosor tuvieron dirixíes escontra l'oeste, anque un poderosu vecín, los medos, taba allugáu nel norte. El matrimoniu de Nabucodonosor con Amuhia, fía del rei de los medos, aseguró paz ente los dos imperios.
Completando la subyugación de Fenicia, y depués d'acoradar Exiptu, Nabucodonosor dedicar a afatar la ciudá de Babilonia, construyir canales, acueductos y reserves.
Tomando en cuenta les sos inscripciones y el númberu de templos construyíos o restauraos por él, puede dicise que foi un home bien devotu. Lo que se sabe d'el so hestoria amosar con una disposición humana, en llamativu contraste cola demostración de crueldá gratuita de la mayoría de los soberanos asirios. Foi por cuenta de esta moderación que Xerusalén foi perdonada repitíes vegaes, y finalmente destruyida namái cuando esto foi una necesidá política; los príncipes rebalbos llograron perdón, y el mesmu Sedequias, que pol so ofiendo contra'l rei babilónicu yéra-y particularmente odiosu, si portárase con menos neciura, recibiera mayor indulxencia (Jeremías 38:17, 18). Nabucodonosor amosó muncha considerancia a Jeremías, dexándolo llibre d'acompañar a los exiliaos a Babilonia o de permanecer en Xerusalén, y nomando a unu de los amigos del profeta, Godolías, como gobernador de Xerusalén; concedió tamién tal parte de llibertá a los exiliaos xudíos que dalgunos xubieron a una posición de prominencia na Corte y Baruc pensó que yera un tener d'encamentar a los sos compañeros por que tuvieren el bienestar de Babilonia nel corazón y por que oraren pol so rei. La tradición babilónica cuenta qu'a la fin de la so vida, Nabucodonosor, inspiráu dende los altores, profetizó la ruina inminente del imperiu Caldéu (Berosus y Abydenus n'Eusebio, Praep. Evang., 9.41).
Actividá constructora
Nabucodonosor paeció sentise más arguyosu poles sos obres que poles sos victories nel campu de batalla. Mientres l'últimu sieglu de la esistencia de Nínive (s. VII e. C.), Babilonia taba afarada, non yá a manes de Senaquerib y Asurbanipal, sinón tamién como resultáu de rebeliones. Nabucodonosor, siguiendo col trabayu de reconstrucción del so padre, tuvo como propósitu convertir la so capital nuna de les maravíes del mundu. Antiguos templos fueron restauraos; nueves edificaciones d'increíble magnificencia fueron construyíes n'honor a los dioses del panteón babilónicu (Diodoro de Sicilia, 2.95; Heródoto, 1.183); pa completar el palaciu real empezáu por Nabopolasar, nada foi aforráu, nin "madera de cedru, bronce, oru, plata, piedres precioses y rares"; un pasaxe soterrañu y una ponte de piedra conectaben les dos partes de la ciudá separaes pel ríu Éufrates; la ciudá volvióse inexpugnable cola construcción d'un triple muriu.
Los llabores de Nabucodonosor nun taben namái amestaes a la capital; ye acreditáu pola restauración del llagu de Sippar, abrir un puertu nel Golfu Pérsicu, y la construcción de la muralla meda ente los ríos Tigris y Éufrates pa protexer al país d'invasiones del norte: ello ye que nun hai un llugar en Babilonia onde nun apaeza'l so nome o muertes de la so actividá como rei. Estes xigantesques obres precisaron una amplia mano d'obra: de les inscripción nel templu de Marduk, puede inferise que la mayoría de los cautivos traíos dende l'oeste d'Asia participaron nos llabores de construcción.
Nabucodonosor nel Llibru de Daniel
thumb|250px|Nabucodonosor, por [[William Blake.]]
Nabucodonosor II ye más llargamente conocíu al traviés de la so descripción na Biblia, especialmente nel Llibru de Daniel, qu'alderica dellos eventos del so reináu en adición a la so conquista de Xerusalén.
Nel segundu añu del so reináu, Nabucodonosor suaña con una gran imaxe fecha de dellos materiales (oru, plata, bronce, fierro, y folla cocío) que ye destruyida totalmente. El profeta Daniel interpretar de cuenta que representa la puxanza y la cayida de los poderes mundiales (Daniel'' Capítulu 2 ).
Mientres otru incidente, Nabucodonosor llevanta un enorme ídolu d'oru pa ser veneráu mientres una ceremonia pública nel llanu de Dura. Cuando trés xudíos, Ananías, Misael, y Azaríes (Sedrac, Mesac, y Abed-nego) refugaron formar parte de tal actu, el rei mandar a refundiar a un fornu encesu. Pero al momentu de ser refundiaos fueron salvaos por un ánxel y surdieron ilesos (Daniel Capítulu 3 ).
Otru suañu, esta vegada d'un árbol inmensu, ye interpretáu por Daniel el profeta. El suañu anunciaba'l destín del rei viviendo xunto a les besties y portándose como éstes (Daniel Capítulu 4).
Mientres presumía sobre los sos llogros, Nabucodonosor ye humildáu por Yahvé. El rei pierde la cordura y vive na selva como un animal mientres siete años (dalgunos considerar como un ataque de llocura llamáu zoantropía clínica). Dempués d'esto, la so cordura y postura son repuestes. Nin la enfermedá, nin el interregno que tuvo de causar, tán rexistraos nos añales babilónicos; sicasí, hai una ausencia d'actos del rei mientres 582 e. C.-575 e. C. Dellos eruditos creen que'l Llibru de Daniel foi escritu enforma tiempu dempués que los eventos descritos, mientres el Sieglu II e. C., por esta razón duldar de la veracidá de les descripciones.
Dellos estudiosos creen que la descripción fecha por Daniel ye un amiestu de tradiciones sobre Nabucodonosor —foi ensin dulda quien conquistó Xerusalén— y Nabónido (Nabuna'id), l'últimu rei de Babilonia. Por casu, Nabónido foi'l verdaderu padre de Baltasar, y los siete años de llocura pueden tar rellacionaos cola estancia de Nabónido en Tayma, nel desiertu. Evidencia d'esto ta en fragmentos de los Manuscritos del Mar Muertu onde se describe a Nabónido (N-b-n-y) siendo azotáu por Dios con una fiebre de siete años nel so reinu mientres el so fíu rexía en Babilonia.
Socesores
Dempués de la so muerte n'ochobre de 562 e. C., tres un reináu 43 años, asocedió-y el so fíu Amel-Marduk, quien, dempués de reinar dos años, foi asocedíu por Neriglisar (559 e. C.-555 e. C.), que foi asocedíu por Nabónido (555 e. C.-538 e. C.), a la fin d'estos reinaos (menos d'un cuartu de sieglu dempués de la muerte de Nabucodonosor) Babilonia cayó baxu Ciro quien lideró la combinación de los exércitos de Media y Persia.
Ciudadanía europea
thumb|right|200px Ye ciudadanu de la Xunión Europea toa persona qu'ostente la nacionalidá d'un Estáu miembru de la Xunión Europea. La ciudadanía de la Unión, por tanto, xúnese a la ciudadanía nacional ensin sustituyila.
La ciudadanía de la Unión foi creada pol Tratáu de Maastricht en 1992. Figura na Parte 2 (artículos 18 a 25) del Tratáu de Funcionamientu de la Xunión Europea y nel Títulu V de la Carta de los Derechos Fundamentales de la Xunión Europea. La ciudadanía de la Unión ye complementaria y non sustitutiva de la ciudadanía nacional. Los ciudadanos de la Unión son titulares de los derechos y suxetos de los deberes previstos nel Tratáu.
Historia
El conceutu de ciudadanía europea ta necesariamente xuníu al proyeutu de construcción de la Xunión Europea y precisa d'una identidá europea qu'hasta agora nun esistió. Los entamos de la Xunión Europea tán nos alcuerdos económicos que pretendíen alloñar la posibilidá d'una nueva guerra, pero, con figures como Jean Monnet, entamóse un procesu con un oxetivu real d'integración qu'aspiraba a ser definitivu. Les crítiques a esi procesu, consideráu por munchos elitista y burocráticu, nun torgar que la institucionalización del conceutu de Ciudadanía Europea nel Tratáu de la Xunión Europea seya un finxu.
A pesar de los problemes, tantu'l procesu de la so construcción como la so plasmación considérense como'l gran referente y paradigma de la ciudadanía cosmopolita nel sentíu de ser una ciudadanía posnacional, venceyada a valores universales como los derechos humanos y por tantu estensible a tol mundu.
Derechos del ciudadanu
La importancia de la ciudadanía de la Unión anicia nel fechu de que los sos ciudadanos gocien de derechos auténticos al amparu del Derechu de la Xunión Europea. Los derechos principales que confier la ciudadanía con arreglu al Tratáu de Funcionamientu y a la Carta de los Derechos Fundamentales de la Xunión Europea son los siguientes:
Dalgunos de los derechos “más visibles” d'esa ciudadanía namái s'esfruten al movese fuera del Estáu del que se ye nacional: participación nes eleiciones al Parllamentu Européu y nes eleiciones municipales del Estáu Miembru nel que moren; acoyese a la proteición de les autoridaes diplomáticu y consular nel territoriu d'un tercer país nel que nun tea representáu'l Estáu Miembru del que sían nacionales o pol fechu de circular y morar llibremente nel territoriu de los Estaos miembros.
L.M. Diez Picazo afirma por ello que se cuerre'l riesgu “de que la ciudadanía europea seya vista como un atributu de los europeos cosmopolites en cuanto contrapuestos a los europeos provincianos”.
Karch Kiraly
Charles Frederick Kiraly, más conocíu como Karch Kiraly, ye un ex xugador de voleibol y de voleibol de sablera y entrenador de voleibol d'Estaos Xuníos, actual seleccionador de la selección femenina d'Estaos Xuníos.
Xugador
Kiraly participa en torneos de voleibol y de voleibol sablera dende la infancia y con 15 años entra nel equipu de voleibol de la so escuela, la Santa Barbara High School, risultando ser unos de los meyores xugadores del estáu de California ente 1975 y 1978. En 1978 allega a la UCLA y colos Ozesnzos gana tres campeonatos NCAA (1979, 1981, 1982); en 1981 ye escoyíu per primer vegada pol equipu d'Estaos Xuníos. Ye l'empiezu d'una etapa llena de trunfos na seleición d'Estaos Xuníos cola cual gana dos veces l'oru olímpico nos xuegos de Los Angeles 1984 y de Seúl 1988, siendo tamién nomáu MVP na segunda ocasión.En 1983 y 1985 consigue ganar el Campeonatu norteamericanu y en 1986 ye unu de los protagonistes de la victoria d'Estaos Xuníos nel Mundial de Francia.
Quedar nos Estaos Xuníos hasta'l 1988 cuando decide dexar la seleición, retirase del voleibol y dedicase al voleibol de sablera; inda na temporada 1990/1991 colar a Italia y xuega dos años como profesional de voleibol nel Porto Ravenna Volley. En tan solo 24 meses consigue ganar un campeonatu, una copa d'Italia, la Champions League 1991/1992, la Supercopa d'Europa 1992 y el Mundial de clubes de 1991.
Terminada la temporada 1991/1992 retírase definitivamente del voleibol y empieza una esitosa carrera nel voleibol sablera. En 1996 nos Xuegos olímpicos d'Atlanta fizo historia al ganar la medaya d'oru nel voleibol de sablera (al pie de Kent Steffes) siendo'l primer xugador en coronase campeón olímpicu en voleibol y voleibol de sablera. Termina la so llarga y esitosa carrera deportiva en 1997 a la edá de 37 años y en 2001 ye incluyíu na Volleyball Hall of Fame.