cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sergenaux
Sergenaux ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Rhuthun
thumb|right|Les cases (Nantclwyd-y-dre), les más antigües de Gales, con materiales que daten de [[1435.]] Ruthin (galés Rhuthun) ye capital condadal de Denbighshire nel norte de Gales nel Reinu Xuníu. Atopar nuna llomba na zona meridional de Vale of Clwyd. Nel censu del 2001 rexistró una pobleción de 5.218 habitantes
El nome 'Ruthin' vien de les pallabres galeses rhudd (colloráu) y din (fortificación), y refierse al color de la 'nuevu sable coloráu' avezáu na zona, cola cual construyóse'l castiellu ente 1277 y 1284 que'l so nome orixinal foi Castell Coch yng Ngwern-fôr (castiellu coloráu nel banzáu marín).
Les primeres copies del himnu nacional, Hen Wlad Fy Nhadau, fueron impreses na llocalidá, nun comerico de la Well Street.
Anno Domini
frame|[[Dionisio el Exiguo inventó la era anno Domini pa calcular la fecha de Pascua]]
Anno Domini (en llatín, ‘nel añu del Señor’), embrivíu A. D., ye un indicador calendariu que señala que la cifra antecedente ta cuntada a partir del añu cristianu de la nacencia de Xesucristu (Xesús de Nazaré), consideráu l'entamu de la era cristiana.
N'asturianu emplégase con más frecuencia l'equivalente «dempués de Cristu» (del griegu Χριστός [jristós, ‘l'Unxíu’], referíu a Xesús) embrivíu d. C. pa numberar los años de la era cristiana. Asina, 1492 A. D. y 1492 d. C. representen dambos l'añu en que Colón llegó a América.
Agora bien, hasta'l sieglu XVI, l'entamu del añu podía empezar en distintos meses y feches, según tuviérense en cuenta unes o otres tradiciones y unos o otros fechos importantes na vida de Cristu: l'Estilu Bizantín (l'añu empieza'l 1 de setiembre), l'Añu de la Encarnación (el 25 de marzu), l'Añu de la Natividá (el 25 d'avientu), l'Añu de la Circuncisión (el 1 de xineru), l'Estilu Venecianu, etc.
Cálculu erróneu
El papa Hormisdas encargó a Dionisio el Exiguo l'establecimientu del añu de nacencia de Xesucristu como añu primeru de la era cristiana. Sicasí, Dionisio equivocar nel cálculu, ente cuatro y siete años al datar el reináu de Herodes I el Grande, deduciendo que Xesús nació l'añu 753 a. o. c., cuando tuvo de ser el 748 a. o. c.
Popularización
L'historiador anglosaxón Beda el Venerable, que taba familiarizáu cola obra de Dionisio el Exiguo, utilizó anno Domini, datando'l so Historia ecclesiastica gentis Anglorum, terminada en 731. Nesta mesma hestoria tamién utilizó otru términu llatín, ante vero incarnationis dominicae tempus (‘el tiempu antes de la encarnación verdadera del Señor’), equivalente al «antes de Cristu», pa identificar los años anteriores al primer añu d'esta era, estableciendo asina la norma de nun utilizar un añu cero, a pesar d'utilizar el cero nel so cómputu. Tanto Dionisio como Beda consideraron anno Domini a partir de la encarnación de Xesús, pero la distinción ente la Encarnación y la Navidá nun s'ellaboró ​​hasta finales del sieglu, cuando en dellos llugares el momentu de la Encarnación foi identificáu cola concepción de Cristu, esto ye, l'Anunciación del 25 de marzu.
Nel continente européu, el anno Domini foi introducíu como la yera escoyida nel Renacimientu carolinxu por Alcuino. El so respaldu pol emperador Carlomagno y los sos socesores popularizó'l so usu y espublizóse por tol Imperiu carolinxu. Según la Enciclopedia Católica, los papes siguieron fechando los documentos acordies colos años del so reináu mientres dalgún tiempu, pero l'usu del anno Domini adulces fíxose cada vez más común nos países católicos de los sieglos al sieglu XIV. Los países ortodoxos namái empezaron a adoptar el anno Domini en llugar del calendariu bizantín en 1700, cuando Rusia facer, ente qu'otros adoptar nos sieglos y.
A pesar de que l'usu de anno Domini taba xeneralizáu mientres el sieglu, el antes de Cristu (o'l so equivalente) nun foi común hasta muncho más tarde. Beda utilizó la espresión anno igitur ante incarnationem Dominicam (‘antes de la Encarnación del Señor’) dos veces. Un Anno an xpi nativitate (‘nel añu antes de la nacencia de Cristu’) atópase en 1474 nuna obra d'un monxu alemán. En 1627, el teólogu xesuita francés Denis Pétau (Dionysius Petavius en llatín), cola so obra De doctrina temporum, popularizó l'usu ante Christum (llatín pa «antes de Cristu») pa marcar los años anteriores a anno Domini.
Fecha aceptada
Esta numberación d'años basada na era cristiana ye predominante en munchos llugares del mundu, según nel usu comercial y científicu. Foi l'estándar global mientres décades, siendo reconocida por instituciones internacionales como la Organización de les Naciones Xuníes y la Unión Postal Universal. Tal predominancia deber a la relevancia de la cristiandá nel mundu occidental y la influyencia d'ésti na ciencia, teunoloxía y el comerciu, según pol fechu de que'l calendariu gregorianu foi consideráu mientres bastante tiempu como astronómicamente correutu.
Usu n'abreviatura
L'usu tradicional del llatín asitia l'abreviatura A. D. antes del añu; por casu: A. D. 2007 (lléase «anno Domini dos mil siete» y traduzse ‘nel añu del Señor de 2007’). Nel casu n'asturianu de d. C. (dempués de Cristu), l'abreviatura asitiar tres l'añu; por casu: 64 d. C. (lléase «sesenta y cuatro dempués de Cristu»).
Otres denominaciones equivalentes
N'asturianu, como yá se comentó, en cuenta de Anno Domini, úsase xeneralmente la espresión «dempués de Cristu» o «dómina cristiana», embrivida como «d. C.».
Era común
Pa evitar la referencia al cristianismu, entá calteniendo la datación cristiana, foi introducida la espresión vulgaris era, que suel traducise al asturianu como «era común», embrivida en «e. c.» o «E. C.». Nos países anglosaxones úsase «common era», embrivíu «C. E.».
Les siguientes espresiones son por tanto equivalentes:
En llingua inglesa, en manera paecida al usu llatín, asítiase l'abreviatura antes del númberu del añu, por casu: AD 2006.
Anno Salutis
Trátase d'una espresión usada hasta'l sieglu XVIII. Apaez de cutiu nuna forma más ellaborada como Anno Nostrae Salutis (‘nel añu de la nuesa salvación’, embrivíu An. Nos. Sal.), Anno Salutis Humanae (‘nel añu de la salvación de los homes’, embrivíu An. Sal. Hum.) o Anno Reparatae Salutis (‘nel añu de la salvación realizada’, embrivíu An. Rep. Sal.).
Kamala Kaul Nehru
Kamala Kaul Nehru, foi una lluchadora pola independencia, esposa de Jawaharlal Nehru (líder del Congresu Nacional Indiu), el primer primer ministru d'India y madre d'Indira Gandhi, qu'ocuparía'l mesmu cargu. El so nietu Rajiv Gandhi tamién foi primer ministru d'India por un periodu de 5 años.
Primeros años
Nació'l 1 d'agostu de 1899 y foi criada por una familia de clase media, d'ascendencia de brahmanes de Caxmir de Delhi. Los sos padres fueron Rajpati y Jawaharmal Kaul; Kamala, el so fíu mayor, tuvo dos hermanos, Chand Bahadur Kaul y el botánicu, Kailas Nath Kaul, y una hermana, Swaroop Kathju. Tola so escolarización fuera n'en casa, so la guía d'un Pandit y un Maulvi, y entós daquella nun sabía falar nin escribir inglés.
Matrimoniu
Kamala casóse con Jawaharlal Nehru a la edá de 17 años. El so home viaxó a los Himalayas pocu dempués del so matrimoniu. Na so autobiografía, Jawaharlal Nehru, en referencia a la so esposa, declaró "casi lo pasó por altu." Kamala dio lluz a la so primer fía en payares de 1917, Indira Priyadarshini, quién más tarde asocedió al so padre como primer ministru y xefe del partíu del Congresu. En 1924 dio lluz al so segundu fíu, pero'l neñu vivió apenes una selmana. left|thumb|284x284px|Nehru en 1918 cola so esposa Kamala y fía [[Indira Gandhi|Indira]]
Contribución al Movimientu d'Independencia hindú
Kamala tuvo arreyada col movimientu nacional de Nehrus, que remaneció a la vanguardia. Nos movimientos de Non Cooperación de 1921, entamó grupos de muyeres en Allahabad y xixilaron les tiendes que vienden llicor y tela estranxeru. Cuando'l so home foi arrestáu pa torgar que diera un discursu públicu sediciosu, foi nel so llugar a dar el discursu. Los británicos llueu se dieron cuenta de l'amenaza que Kamala Nehru constituyía ente ellos y la popularidá qu'adquiriera en diversos grupos feministes de la India. Foi arrestada en dos causes por implicación n'actividaes de llucha de la Independencia.
Amigos
Kamala Nehru pasó un tiempu nel ashram de Gandhi con Kasturba Gandhi onde construyó una amistá cercana con Prabhavati Devi.
Ribeseya (parroquia)
Ribeseya ye una villa y una parroquia del conceyu homónimu, nAsturies. Alluga una población de y ocupa una estensión de 1,86 km².
La parroquia comprende namái la villa de Ribeseya, capital del conceyu. La villa ta asitiada a 84 km d'Uviéu, la capital d'Asturies y ta asitiada a una altitú de 2 msnm.
El so templu parroquial ta dedicáu a Santa María Madalena.
Geometridae
Los geométridos (Geometridae) son una familia de lepidópteros glosaos del cladu Ditrysia, que les gates carauterícense por ser geomensoras, lo que significa que se mueven en forma similar a cuando midimos a palmos, cola mano abierta y depués xuntamos el meñique col pulgar. Son de tamañu medianu a pequeñu, d'ales xeneralmente triangulares, les canesbes atópense acomuñaes al tipu de vexetación del cual aliméntense.
Adultos
La mayoría son de tamañu moderáu con valumbu d'alredor de 3 cm, pero hai variaciones de tamañu. Munchos geométridos tienen l'abdome delgáu y ales anches. Polo xeneral, cuando tán en reposu tán planes y esplegaes sobre'l sustratu, coles ales posteriores espuestes. Esto les diferencia de los nóctuidos que suelen tár  coles ales plegaes enriba del abdome. Tou esto da-yos una apariencia similar a les caparines diurnes, magar son típiques caparines nocherniegues. La mayoría vuela de noche pero dalgunes facenlo de día. Les ales tienen un frénulo que caltién xuníes les ales anteriores coles posteriores. Les antenes de los machos suelen ser plumoses. Les ales y cuerpu acostumen a presentar un diseñu entrevesgáu de llinies ondulantes col cual mimetizan el sustratu. En delles especies la fema escarez de ales o les tien atrofiaes y non funcionales; tienen órganos timpánicos carauterísticos na base del abdome, ausentes nes femes non voladores.
Canesbes
left|miniaturadeimagen|Gata xeómetra asonsañando un tarmu pequeñu como camuflaje Les canesbes reciben el nome de gates xeómetres o viermes mididores y tienden a ser verdes, grises o parduscas y despíntense de los predadores adoptando una postura qu'asemeya la d'un tallito que brota d'una caña o mimetizando el sustratu. Xeneralmente aliméntense de fueyes pero dalgunes comen liquen, flores o polen. Inclusive esisten delles especies en Ḥawai, miembros del xéneru Eupithecia, que son carnívoros.
Tienen dos pares de pates falses nel abdome (6º y 10º segmentu), por eso tienen esa forma típica de desplazamientu que-yos da'l nome.
Taxonomía
Calcúlense alredor de 26.000 especies arrexuntaes en nueve subfamilies. Pero la sistemática d'esta familia nun ta bien clara y sigue siendo estudiada. Ye posible que dalgunes de les subfamilies sían consideraes families independientes nel futuru.
Agnetha Fältskog
Agnetha Åse Fältskog /agˈneːtà ˈoːsə ˈfɛltskùːɡ/, ye una cantante sueca y ex-miembru del grupu ABBA, xunto con Björn Ulvaeus, Benny Andersson y Anni-Frid Lyngstad.
Biografía
Crez nuna familia de músicos, llegando a componer el so primer cantar a los 5 años "Två små troll" (Dos pequeños troles). A los 16 empezó la so carrera como artista, y en 1967 (a los 17 años) llega a la punta del Svensktoppen (chart suecu), gracies a la so propia composición "Jag var så kär" (Taba tan namorada). En 1972 interpretó a María Madalena na versión sueca del esitosu musical Jesuchrist Superstar.
El 6 de xunetu de 1971, Agnetha casóse con Björn Ulvaeus, col que tuvo dos fíos, Linda y Christian. En 1978 Björn y Agnetha dixebráronse, anque aportaron a permanecer en ABBA, hasta trés años más tarde cuando'l grupu dixebróse. El 15 d'avientu de 1990 volvió casase con Tomas Sonnenfeld, del que se divorció trés años dempués.
left|thumb|200px|Agnetha en 1977 como integrante de ABBA.
Los sos discos como solista son Wrap Your Arms Around Me de 1983, d'onde s'estrayxeron los sos dos ésitos "The Heat is On" y el que da títulu al discu; en 1985 llanzó Eyes of a Woman, qu'inclúi "Just One Heart", "We Should Be Together" y "I Won't Let You Go" y el so llau B, y que nun forma parte del compautu, "You're There" y lo mesmo asocedió con 'One Way Love" y el so llau B "Turn The World Around" (tampoco como parte del discu). Depués I Stand Alone (1987) d'onde destaca'l senciellu "I Wasn't the one (Who Said Goodbye)" a dúu con Peter Cetera y "If You Need Somebody Tonight", igualmente en 1998 editóse la compilación d'Ésitos That's Me: Greatest Hits, en 2004 llanzó'l so trabayu My Colouring Book. En Francia en 1994 vendióse una compilación d'ésitos de Agnetha y Frida (Anni-Frid) titulada The Voice of ABBA. En 2008 apaez na promoción del filme Mamma Mia! en compañía de los otros trés componentes del grupu y el repartu de la película, incluyida Meryl Streep.
La so última apaición foi en xineru de 2009 pa recoyer el premiu "Rockbjörnen" en nome del grupu, allegando con Frida.
Según lo que ye cuntáu na historia de ABBA diz que tien una voz bien aguda polo que ye considerada Sopranu en música popular.
Tien fobia a los periodistes polo cual cuasi nunca ver en públicu, amás de los trabayos discográficos antes mentaos cuenta con 17 discos nel so idioma nativu (con dellos cantares n'inglés), el postreru de 2004.
N'español tuvo tres canciones "La última vegada", "Yá nunca más" (a dueto con Tomas Ledin) y "Yo nun fui quien dixi adiós" (a dúu con Peter Cetera) que son les versiones al castellán de los ésitos n'inglés de "The Last Time", "Never Again" (tamién con Tomas Ledin) y "I Wasn't the one (Who Said Goodbye)" (con Peter Cetera igualmente).
En marzu de 2013 llanzó'l so nuevu single en solitariu "When you really loved someone", incluyíu nel so nuevu álbum A, llanzáu en mayu del mesmu añu.
Sibiu
Sibiu (en llatín: Cibinium, n'húngaru: Nagyszeben, n'alemán: Hermannstadt) ye'l mayor conceyu y la capital del distritu de Sibiu, en Rumanía. Ye un importante centru económicu y cultural de Transilvania, y ente 1692 y 1791 foi la capital del Principáu de Transilvania. Tien el títulu de ciudá mártir. Según el censu de 2009 tien una población de 154.548 habitantes. Pela ciudá pasa'l ríu Cibin, un afluente del Olt. El complexu turísticu ivernizu de Păltiniş atopar a 37 quilómetros de distancia, y ta alministráu pol conseyu municipal de Sibiu.
Foi fundada por colonu saxones nel sieglu XII, que-y dieron el nome de Hermannstadt. Arriendes d'ello, parte del so arquiteutura ye xermánica. Según les estadístiques, el 1,6% de la población de Sibiu ye d'orixe saxón. Antes de la Segunda Guerra Mundial yera la ciudá más importante pa la minoría alemana de Rumanía.
Les autoridaes de Sibiu, d'oríxenes saxones, realizaron una serie d'importantes reformes que convirtieron a Sibiu nuna de les ciudaes con meyor calidá de vida de Rumanía. En 2007 foi, xunto con Luxemburgu, Capital Europea de la Cultura.
Historia
Los primeros documentos de la ciudá daten de 1191, cuando'l papa Celestino III mentó a los colonos alemanes en Transilvania (los saxones transilvanos) cola so sede en Sibiu, entós llamada Cibinum. Foi construyida sobre un asentamientu romanu conocíu a entamos de la Edá Media como Caedonia, al paecer despobláu nel momentu de la llegada de los saxones.
Nel sieglu XIV el pobláu yá yera un importante centru comercial na rexón. En 1376 los artesanos arrexuntar en 19 gremios distintos. Sibiu convertir na más importante de los siete ciudaes con importante presencia alemana, que dieron a Transilvania el nome de Siebenbürgen en idioma alemán (lliteralmente "siete ciudaes"). Per otru llau, Sibiu convertir na sede de la Universitas Saxorum, l'Asamblea d'Alemanes en Transilvania. Nel sieglu XVII, la opinión pública reconocía a Sibiu como la ciudá más oriental de la esfera europea; yera tamién el puntu oriental más estremu al que llegaben les rutes postales. 240px|left|thumb|Ilustración de la ciudá de Sibiu por Frans Neuhauser en 1808.
Mientres los sieglos XVIII y XIX la ciudá aportó a unu de los centros de cultura rumana más importantes de la rexón. Nella fundóse'l Bancu Albina, el primeru de propiedá rumana y, tamién, l'Asociación Cultural ASTRA (Asociación Transilvana pa la Lliteratura y la Cultura rumanes). En 1860, tres la reconocencia de la Ilesia Ortodoxa Rumana nel Imperiu Austrohúngaru, Sibiu convertir nel so see metropolitana. Anguaño considérase a la ciudá como la tercera tocantes a importancia relixosa ortodoxa en Rumanía. Ente la Revolución húngara de 1848 y l'añu 1867 (l'añu del Ausgleich), Sibiu foi'l puntu de xunta de la "Dieta de Transilvania", qu'adquiriera la so forma más representativa tres l'alcuerdu del Imperiu pa estender el derechu a votu na rexón.
Tres el fin de la Primer Guerra Mundial, cola disolución del Imperiu Austrohúngaru, Sibiu pasó a formar parte del Reinu de Rumanía. La mayoría de la so población yera d'ascendencia alemana (hasta 1941), pero tamién había importantes comunidaes de rumanos y húngaros. Ente 1950 y 1990 la mayor parte de la población d'orixe alemán emigró a Alemaña. Ente los aproximao 2.000 que permanecieron na ciudá, atópase Klaus Johannis, l'actual alcalde de Sibiu, escoyíu nel añu 2005.
Xeografía y clima
700px|center|thumb|Panorámica de Sibiu. Sibiu atópase cerca del centru xeográficu de Rumanía. Enclavada na Depresión de Cibin, la ciudá ta asitiada a 20 km de los Montes Făgăraş, a unos 12 km de los Montes Cibin y a unos 15 km de los Montes Lotru, que bordien la depresión na so seición suroeste. Los llendes norte y este de Sibiu formar el Pandu de Târnave, que baxa escontra'l Valle Cibin al traviés de la llomba Guşteriţa.
Pela ciudá pasen el ríu Cibin y carreteres nacionales ya internacionales. Sibiu ye tamién un importante nuedu ferroviariu de Rumanía, yá que s'atopa na interseición de les llinies principales esti oeste y norte-sur.
El clima ye templáu-continental, con temperatures medies d'ente 8 y 9° C.
Demografía
Col tiempu y el desenvolvimientu económicu de la ciudá, la población de Sibiu foi aumentando progresivamente. Estes son les feches de los postreros 150 años:
Grupos étnicos
El desglose étnicu al traviés de los años en Sibiu ye'l siguiente:
Relixón
La mayoría de la población pertenez a la Ilesia Ortodoxa Rumana.
Sibiu ye la sede de la Metropolía de Transilvania –territoriu canónicu dientro de la xerarquía de la Ilesia Ortodoxa Rumana qu'abarca los distritos de Brașov, Covasna, Harghita y Sibiu–, y sede del Arzobispáu de Sibiu (qu'integren Sibiu y Brașov).
Tresportes
El sistema de tresporte urbanu, Tursib, inclúi una llinia de tranvía que llega hasta Răşinari, cinco llinies de trolebús y venti llinies d'autobús. Sibiu ye tamién un centru importante pal tresporte per carretera.
La ciudá ye tamién un importante nuedu ferroviariu de Rumanía CFR. El ferrocarril coneuta Sibiu con Braşov, Râmnicu Vâlcea, Alba Iulia y Mediaş. En Sibiu hai un importante depósitu de llocomotores diésel y una terminal de mercancíes.
Turismu
La zona xeográfica de Sibiu ye una de les rexones más visitaes de Rumanía. Los sos barrios históricos son de lo meyor calteníos del país, una y bones munches de les sos fortificaciones medievales fueron calteníes n'escelente estáu. En 2004 el cascu antiguu de la ciudá entró a formar parte del Patrimoniu de la Humanidá de la Unesco.
En Sibiu y contorna esisten dolce museos qu'alluguen coleiciones d'arte y esposiciones d'artes decoratives, arqueoloxía, antropoloxía, historia, arqueoloxía industrial y hestoria de la teunoloxía.
Per otra parte, la proximidá de la ciudá a los Montes Făgăraş convertir nun destín apreciáu pa les vacaciones d'iviernu como'l esquí o'l senderismu. Amás, al atopase nel centru de les antigües comunidaes saxones de Transilvania, fíxose bien conocida poles Ilesies fortificaes de Transilvania.
Pa los turistes, en Sibiu esisten 35 hoteles con distintes clasificaciones. El más conocíu d'ellos ye'l Împăratul Romanilor (L'Emperador de los Romanos) y atópase na zona medieval de la ciudá. La cadena Continental Hotels Romania cuenta con dos importantes hoteles na ciudá, unu de los cualos va ser ameyoráu y rebautizado como Ibis, pasando a formar parte de la franquicia Accor. Mientres el 2007 abrió les sos puertes un nuevu hotel de la cadena Ramada.
Sitios d'interés
El cascu antiguu de Sibiu estender a lo llargo de la ribera derecha del ríu Cibin, sobre una llomba alcontrada a unos 200 m del mesmu. Componer de dos entidaes distintos: la Ciudá Alta y la Ciudá Baxa. Tradicionalmente, la Ciudá Alta yera la zona más rica y el llugar onde s'alcontraben los comercios, ente que la Ciudá Baxa yera mayoritariamente industrial. thumb|left|175px|Catedral evanxelista de Sibiu, vista dende la Ciudá Baxa.
La Ciudá Baxa
La Ciudá Baxa (en rumanu: Oraşul de jos) fundar ente'l ríu y la llomba y desenvolvióse alredor de les primeres fortificaciones. Les cais son llargues y abondo anches pa los estándares medievales. Ellí atópense delles places pequeñes. L'arquiteutura ye rústica: predominen les cases de dos plantes, con techos altos y portales que conducen a caleyones interiores.
La mayoría de les fortificaciones esteriores perder col desenvolvimientu industrial y col urbanismu de finales del sieglu XIX; namái se caltién una de les dos torres. Un edificiu emblemáticu del urbanismu modernu ye'l del colexu Independenţa.
Esta área cunta cola ilesia llocal más antigua, que data del 1386.
La Ciudá Alta
La Ciudá Alta en rumanu Oraşul de los sos, desenvolvióse alredor de tres places y de un grupu de cais a lo llargo de la llomba. Equí atópense más puntos d'interés yá que ye la parte onde teníen llugar la mayoría de les actividaes económiques de la ciudá.
La Plaza Grande
Nel llau norte atopa la Ilesia Xesuita. Tamién nel llau norte, a principios del sieglu XX fixo una construcción n'estilu modernu qu'anguaño ye la sede del Conceyu.
Cerca de la Ilesia Xesuita, nel llau norte, atópase la Torre del Conseyu, unu de los símbolos de la ciudá. Esta antigua fortaleza del sieglu XIV foi reconstruyida delles vegaes a lo llargo de los años. L'edificiu colindante yera utilizáu pa les xuntes del conseyu de la ciudá; debaxo esiste un caleyón de doble sentíu que xune la Plaza Grande cola Plaza Pequeña.
Nos llaos esti y sur hai cases de dos y trés plantes, con altos áticos y ventanes pequeñes, conocíes como los güeyos de la ciudá. La mayoría d'estes cases daten de los sieglos XVII y XIX, na so mayoría son d'estilu barrocu.
La Plaza Pequeña
Como indica'l nome, la Piaţă Mică ye la más pequeña, siendo abondo más llarga qu'ancha. El so llau noroeste tien una forma curvada, ente que la Plaza Grande ye casi rectangular. Poro, la Piaţă Mică desempeña un papel menor na vida actual de la ciudá.
thumb|300px|La Piaţa Mică (Plaza Pequeña)
La plaza ta coneutada a otros dos places y a otres cais per mediu de caleyones pequeños y estrechos. L'accesu principal a la parte baxa de la ciudá ye per mediu de la cai Ocnei, que estrema la plaza en dos. La cai pasa sol Ponte del Mentirosu n'alemán (Lügenbrücke), la primer ponte de fierro forxáu nel actual territoriu de Rumanía (1859). Foi construyíu en Laubach, na tierra de Hessa y montáu en Sibiu, reemplazando una ponte de madera.
Elementos constitutivos de la ponte: tien dimensiones alredor de 5 m llargor y 1,6 m altor, y l'apertura de la ponte ye de 10,5 m.
Catedral de la Santa Trinidá
miniaturadeimagen|[[Catedral de la Santa Trinidá (Sibiu)|Catedral de la Santa Trinidá]] Nel cascu históricu podemos atopar tamién la Catedral de la Santa Trinidá de cultu ortodoxu rumanu, construyida a principios del sieglu XX ya inspirada en Santa Sofía.
Foi nomáu "La Ponte de los mentirosos" por causa de una lleenda que diz que la ponte va baltase si daquién que ta na ponte diz una mentira. Na tradición llocal circulen distintes lleendes sobre esta ponte, no que concernen a los namoraos o de les muyeres que vendíen na zona.
La verdá paez ser otra, porque la ponte nun tien pilones nos cual sofitase, foi nomáu n'alemán Liegenbrücke, lo que traduz: La Ponte reclinada. El nome siendo casi homófonu con Lügenbrücke (La Ponte de los mentirosos), llevó a la nacencia de les lleendes y anécdotes.
Una antigua lleenda diz qu'un mozu, al cual gustába-y mentir, dir nun viaxe. Cuando tornó, cuntó-y a'l so padre qu'atopó nel camín un perru tan grande como un caballu. Oyendo asemeyada cosa, el padre cuntó-y al so fíu sobre la Ponte de los mentirosos, diciéndo-y que tien que pasar enriba de la ponte, nel día que mintió. Solo que la ponte nun ye unu al que s'acostuma atopar: el que mintió, va romper con certidume una pierna. Darréu, les dimensiones del perru del cuentu del neñu empezaron a ser más pequeñes...
A la derecha de la ponte atópase otru símbolu de la ciudá, La Casa de les Artes, un edificiu con munches arcaes y que perteneció d'antiguo al gremiu de los carniceros. Nel llau esquierdu de la ponte atópase la Casa Luxemburgu, un edificiu barrocu de cuatro niveles, antigua sede del gremiu de los orfebres. Na mesma plaza atópase l'antigua sede de los farmacéuticos.
La Plaza Huet
thumb|300px|Fortificaciones de Sibiu
Les fortificaciones
Nel sieglu XVI munchos elementos modernos fueron añedíos a les fortificaciones, principalmente bastiones. Unu d'ellos, el bastión Haller entá esiste y puede almirase a lo llargo de l'Avenida Coposu.
Caleyón de les Escaleres
El caleyón Passage de les Escaleres llévanos escontra la Ciudá Baxa. Baxa a lo llargo de les fortificaciones per debaxo de les sos arcaes. Ye'l más pintorescu de los caleyones que xunen les dos partes de la ciudá.
Carl Sagan
Carl Edward Sagan foi un astrónomu, astrofísicu, cosmólogu, escritor y divulgador científicu d'Estaos Xuníos.
Sagan publicó numberosos artículos científicos y comunicaciones y foi autor, coautor o editor de más d'una ventena de llibros. Defensor del pensamientu escépticu científicu y del métodu científicu, foi tamién pioneru de la exobioloxía, promotor de la busca d'intelixencia estraterrestre al traviés del Proyeutu SETI ya impulsó la unviada de mensaxes a bordu de sondes espaciales, destinaos a informar a posibles civilizaciones estraterrestres alrodiu de la cultura humana. Por aciu les sos observaciones de l'atmósfera de Venus, foi de los primeros científicos n'estudiar l'efeutu ivernaderu a escala planetaria.
Sibiu
Educación
Sibiu ye un importante centru académicu, que, nel 2004 cuntaba con más de 26.000 estudiantes.
Carl Sagan
Na Universidá Cornell, Carl Sagan foi'l primer científicu n'ocupar la Cátedra David Duncan d'Astronomía y Ciencies del Espaciu, creada en 1976, y foi direutor del Llaboratoriu d'Estudios Planetarios.
Sibiu
Cibinenses pernomaos
{|
Carl Sagan
Carl Sagan foi bien popular polos sos llibros de divulgación científica —en 1978, ganó'l Premiu Pulitzer de Lliteratura Xeneral de Non Ficción pol so llibru Los Dragones del Edén—, pola gallardoniada serie documental de TV Cosmos: Un viaxe personal, producida en 1980, de la que foi narrador y coautor, y pol llibru Cosmos que foi publicáu como complementu de la serie, amás de pola novela Contautu, na que se basa la película homónima de 1997.
Sibiu
Residentes célebres en Sibiu (Hermannstadt)
thumb|220px|Plaza menor y la Ponte de los mentirosos.
Carl Sagan
A lo llargo de la so vida, Sagan recibió numberosos premios y condecoraciones pol so llabor como comunicador de la ciencia y la cultura.
Ta consideráu como unu de los divulgadores de la ciencia más carismáticos ya influyentes, gracies a la so capacidá de tresmitir les idees científiques y los aspeutos culturales al públicu ensin especializar con cencellez non exenta de rigor, lo que dio orixe a ensame de vocaciones científiques ente'l públicu xeneral.
Infancia y adolescencia
Graduóse na Rahway High School de Rahway, Nueva Jersey, en 1951.
La familia vivía nun modestu apartamentu cerca del Océanu Atlánticu, en Bensonhurst, un barriu de Brooklyn. Según Sagan, yeren xudíos reformistes, el más lliberal de los trés principales grupos xudíos. Tanto Sagan como la so hermana coinciden en que'l so padre nun yera especialmente relixosu, pero que la so madre de xuru creía en Dios, y participaba viviegamente nel templu...; y namái sirvía carne kosher. Mientres la puxanza de la Gran Depresión, el so padre tuvo qu'aceptar un emplegu como acomodador de cine.
Según el biógrafu Keay Davidson, la guerra interior de Sagan yera resultáu de la estrecha rellación que caltenía colos sos padres, quien yeren opuestos en munchos sentíos. Sagan remontaba los sos posteriores impulsos analíticos a la so madre, una muyer que conoció la probeza estrema siendo neña, y que creciera cuasi ensin llar na ciudá de Nueva York mientres la I Guerra Mundial y la década de 1920. Tenía les ambiciones propies d'una muyer nueva, pero bloquiaes poles restricciones sociales, pola so probeza, por ser muyer y esposa, y por ser d'etnia xudía. Davidson señala qu'ella, por tanto, ''adoraba al so únicu fíu, Carl. Él fadría realidá'l so suaños ensin cumplir.''
Sicasí, el so capacidá pa sosprendese venía del so padre, que yera un tranquil y bondosu fuxitivu del Zar. Nel so tiempu llibre, regalaba mazanes a los probes o ayudaba a anidiar les tensiones ente patronos y obreros na tumultuosa industria testil de Nueva York. Anque amedranáu pola brillantez de Carl, por los sos infantiles parlloteos sobre estrelles y dinosaurios, tomar con aselu l'interés del so fíu, como parte de la so educación. Años más tarde, como escritor y científicu, Sagan recurriría a les sos alcordances de la infancia pa ilustrar idees científiques, como fixo nel so llibru El mundu y los sos demonios. Sagan describe asina la influencia de los sos padres nel so pensamientu posterior:
La Esposición Universal de 1939
Sagan recordaba que vivió una de les sos meyores esperiencies cuando, con cuatro o cinco años d'edá, los sos padres llevar a la Esposición Universal de Nueva York de 1939. La muestra convertir nun puntu d'inflexón na so vida. Tiempu dempués recordaba'l mapa móvil de la América de la Mañana:
N'otres exhibiciones, recordaba cómo una llámpara qu'allumaba una célula fotoeléctrica creaba un soníu crujiente, y cómo el soníu d'un diapasón convertir nuna onda nun osciloscopiu. Tamién foi testigu de la teunoloxía del futuru que reemplazaría a la radio: la televisión. Sagan escribió:
La II Guerra Mundial
Mientres la II Guerra Mundial, la familia de Sagan tuvo esmolecida pol destín de los sos parientes europeos. Sagan, sicasí y polo xeneral, nun foi consciente de los detalles sobre'l cursu de la guerra. Escribió: ''Ciertu ye que tuvimos parientes que quedaron atrapaos nel Holocaustu. Hitler nun yera un suxetu popular na nuesa casa... Pero, per otru llau, yo tuvi bastante aislláu de los horrores de la guerra. La so hermana, Carol, dixo que la so madre percima de too quería protexer a Carl... Ella lo taba pasando extraordinariamente mal cola II Guerra Mundial y l'Holocaustu. Nel so llibru El mundu y los sos demonios'' (1996), Sagan inclúi les sos alcordances sobre aquel periodu conflictivu, cuando la so familia enfrentar a la realidá de la guerra n'Europa, pero trató d'evitar qu'ésta socavara el so espíritu optimista.
Interés pola naturaleza
Pocu dempués d'ingresar na escuela elemental, Sagan empezó a espresar un fuerte interés pola naturaleza. Sagan recordaba les sos primeres visites en solitariu a la biblioteca pública, a la edá de cinco años, cuando la so madre regaló-y un carné de llector. Quería saber qué yeren les estrelles, yá que nengunu de los sos amigos nin los sos padres sabíen da-y una respuesta clara:
Pola dómina en que tenía seis o siete años, Sagan y un amigu fueron al Muséu Americanu d'Historia Natural de la ciudá de Nueva York. Ellí tuvieron nel Planetariu Hayden y pasiaron poles exhibición d'oxetos espaciales del muséu, como los meteoritos, y les amueses de dinosaurios y animales en redolaes naturales. Sagan escribió sobre eses visites:
Los padres de Sagan ayudaron a alimentar el creciente interés d'ésti pola ciencia mercándo-y xuegos de química y material de llectura. El so interés pel espaciu yera, sicasí, el so principal focu, especialmente dempués de lleer les hestories de ciencia-ficción d'escritores como Edgar Rice Burroughs, quien aguiyaben la so imaxinación alrodiu de cómo sería la vida n'otros planetes, como Marte. Según el biógrafu Ray Spangenburg, estos primeros años nos que Sagan trataba d'entender los misterios de los planetes, convertir nuna fuercia motor na so vida, una chispa continua pal so intelectu, y una busca qu'enxamás sería escaecida.
Formación y carrera científica
Carl Sagan matricular na Universidá de Chicago, onde participó na Ryerson Astronomical Society, graduándose n'artes, en 1954, con honores especiales y xenerales; en ciencies, en 1955, y llogrando un máster en Física, en 1956, pa depués doctorase en Astronomía y Astrofísica, en 1960. Mientres la so etapa de pregrado, Sagan trabayó nel llaboratoriu del xenetista Hermann Joseph Muller. De 1960 a 1962, Sagan esfrutó d'una Beca Miller pa la Universidá de California, Berkeley. De 1962 a 1968, trabayó nel Smithsonian Astrophysical Observatory en Cambridge.
Sagan impartió clases ya investigó na Universidá de Harvard hasta 1968, añu nel que s'incorporó a la Universidá Cornell, n'Ithaca, Nueva York. En 1971, foi nomáu profesor titular y direutor del Llaboratoriu d'Estudios Planetarios. De 1972 a 1981, Sagan foi Direutor Asociáu del Centru de Radiofísica ya Investigación Espacial de Cornell. Dende 1976 hasta la so muerte, foi'l primer titular de la Cátedra David Duncan d'Astronomía y Ciencies del Espaciu.
Sagan tuvo venceyáu al programa espacial d'Estaos Xuníos dende los entamos d'ésti. Dende la década de 1950, trabayó como asesor de la NASA, onde unu de los sos cometíos foi dar les instrucciones del Programa Apollo a los astronautes participantes enantes de partir escontra la Lluna. Sagan participó en munches de les misiones qu'unviaron naves espaciales robótiques a esplorar el Sistema Solar, preparando esperimentos pa delles espediciones. Concibió la idea d'añedir un mensaxe universal y perdurable a les naves destinaes a abandonar el sistema solar que pudiera ser potencialmente comprensible por cualesquier intelixencia estraterrestre que lo atopara. Sagan preparó'l primer mensaxe físicu unviáu al espaciu esterior: una placa anodizada, xunida a la sonda espacial Pioneer 10, llanzada en 1972. La Pioneer 11, que llevaba otra copia de la placa, foi llanzada al añu siguiente. Sagan siguió refinando los sos diseños; el mensaxe más ellaboráu qu'ayudó a desenvolver y preparar foi'l Discu d'Oru de les Voyager, que foi unviáu coles sondes espaciales Voyager en 1977. Sagan opúnxose frecuentemente a la decisión de financiar el Tresbordador Espacial y la Estación Espacial por cuenta de futures misiones robótiques.
Sagan impartió un cursu de pensamientu críticu na Universidá Cornell, hasta la so muerte en 1996.
Llogros científicos
thumb|250px|right|Sagan xunto a una maqueta de les sondes [[Programa Viking|Viking, destinaes a posase sobre Marte. El científicu estudió los posibles llugares d'aterrizaxe con Mike Carr y Hal Masursky.]]
Les contribuciones de Sagan fueron vitales pal descubrimientu de les altes temperatures superficiales del planeta Venus. A empiezos de la década de 1960 naide sabía a ciencia cierta cuálos yeren les condiciones básiques de la superficie de dichu planeta, y Sagan numberó les posibilidaes nun informe que darréu foi sopelexáu nun llibru de Time-Life tituláu Planetes. Na so opinión, Venus yera un planeta secu y bien caliente n'oposición al paraísu templáu qu'otros imaxinaben. Investigara les emisiones de radio procedentes de Venus y llegáu a la conclusión de que la temperatura superficial d'ésti debía de ser d'unos 380 °C. Como científicu visitante del Llaboratoriu de Propulsión a chorru de la NASA, participó nes primeres misiones del Programa Mariner a Venus, trabayando nel diseñu y xestión del proyeutu. En 1962, la sonda Mariner 2 confirmó les sos conclusiones sobre les condiciones superficiales del planeta.
Sagan tamién contribuyó a la meyor comprensión de les atmósferes de Venus y Xúpiter y de los cambeos estacionales de Marte. Determinó que l'atmósfera de Venus ye desaxeradamente caliente y trupa con presiones en gradual aumentu hasta la superficie planetaria. Tamién percibió'l calentamientu global como un peligru creciente d'orixe humanu y comparar cola evolución natural de Venus escontra un planeta caliente y non aptu pa la vida de resultes d'un efeutu ivernaderu fuera de control. Sagan y el so colega de Cornell, Edwin Ernest Salpeter, especularon sobre la posibilidá de la esistencia de vida nes nubes de Xúpiter, dada la composición de la trupa atmósfera del planeta, rica en molécules orgániques. Tamién estudió les variaciones de color de la superficie de Marte y concluyó que nun se trataba de cambeos estacionales o vexetales, como munchos creíen, sinón desplazamientos del polvu superficial causaos por nubes de vientu.
Sicasí, Sagan ye más conocíu poles sos investigaciones sobre la posibilidá de la vida estraterrestre, incluyendo la demostración esperimental de la producción d'aminoácidos por aciu radiación y a partir de reaiciones químiques básiques.
En 1994, Sagan recibió la Medaya de Bienestar Público, la mayor condecoración de l'Academia Nacional de Ciencies d'Estaos Xuníos poles sos destacaes contribuciones a l'aplicación de la ciencia al bienestar público. Dizse que-y foi refugáu l'ingresu en dicha Academia porque la so actividá nos medios fixéra-y impopular ante otru científicos.
Abanderáu de la Ciencia
Sagan defendió la busca de vida estraterrestre, encamentando a la comunidá científica a utilizar radiotelescopios pa buscar señales procedentes de formes de vida estraterrestres potencialmente intelixentes. Sagan foi tan persuasivo que, en 1982, llogró publicar na revista Science un pidimientu de defensa del Proyeutu SETI roblada por 70 científicos ente los que s'atopaben siete ganadores del Premiu Nobel, lo que supunxo una enorme llombarada a la respetabilidad d'un campu tan revesoso. Sagan tamién ayudó al Dr. Frank Drake pa preparar el mensaxe d'Arecibo, una emisión de radio empobinada al espaciu dende'l radiotelescopiu d'Arecibo el 16 de payares de 1974, destinada a informar sobre la esistencia de la Tierra a posibles seres estraterrestres.thumb|izquierda|Los fundadores de la [[Sociedá Planetaria. Carl Sagan, sentáu a la derecha.]]
De 1968 a 1979, Sagan foi editor de la Revista Icarus, publicación pa profesionales sobre investigación planetaria. Foi co-fundador de la Sociedá Planetaria, el mayor grupu del mundu dedicáu a la investigación espacial, con más de cien mil miembros en más de 149 países, y foi miembru del Conseyu d'Alministración del Institutu SETI. Sagan exerció tamién de Presidente de la División de Ciencia Planetaria (DPS) de la Sociedá Astronómica Americana, de Presidente de la Seición de Planetoloxía de l'American Geophysical Union, y de Presidente de la Seición d'Astronomía de l'Asociación d'Estaos Xuníos pa la Meyora de la Ciencia.
Nel clímax de la Guerra Fría, Sagan dedicó parte de los sos esfuercios a concenciar a la opinión pública sobre los efeutos d'una guerra nuclear cuando un modelu matemáticu del clima suxurió qu'un intercambiu nuclear de proporciones abondes podría desestabilizar el delicáu equilibriu de la vida na Tierra. Foi unu de los cinco autores —l'autor "S"— del informe TTAPS, como foi conocíu dichu artículu d'investigación. Finalmente, foi coautor del artículu científicu que plantegaba la hipótesis d'un iviernu nuclear global tres una guerra nuclear. Carl Sagan rellató la so implicación nos alderiques políticos sobre l'iviernu nuclear y la so errónea predicción del enfriamientu global que causaríen les quemes de los pozos petrolíferos mientres la Guerra del Golfu, nel so llibru, El mundu y los sos demonios. Tamién foi coautor del llibru A Path Where No Man Thought: Nuclear Winter and the End of the Arms Race ("Un camín que nengún humanu pensó: l'iviernu nuclear y el fin de la carrera armamentista"), un analís refechu del fenómenu del iviernu nuclear.
La serie Cosmos tomó un ampliu espectru de materies científiques qu'incluyíen el orixe de la vida y una perspeutiva del nuesu llugar nel universu. Foi estrenada pol Public Broadcasting Service en 1980, ganando un Premiu Emmy y un Premiu Peabody. Foi emitida en más de 60 países y vista por más de 600 millones de persones, convirtiéndose nel programa del PBS más vistu de la hestoria. Amás, la revista Time publicó un artículu de portada sobre Sagan pocu dempués del estrenu, refiriéndose a él como el creador, autor principal y presentador-narrador de la nueva serie de la televisión pública Cosmos, toma'l control de la so nave de la fantasía.
Sagan tamién escribió llibros de divulgación científica que reflexen y desenvuelven dalgunos de les temes trataes en Cosmos, ente los que destaquen Los dragones del Edén: Especulaciones sobre la evolución de la intelixencia humana, que ganó un Premiu Pulitzer y convirtióse nel llibru de ciencia n'inglés más vendíu de tolos tiempos; y El celebru de Broca: Reflexones sobre'l romance de la ciencia. Sagan tamién escribió, en 1985, la esitosa novela de ciencia-ficción Contautu, basada nun proyeutu de guión qu'escurrió cola so esposa en 1979, pero nun viviría pa ver l'adautación cinematográfica de la mesma, estrenada en 1997, protagonizada pola actriz Jodie Foster, y que ganaría'l Premiu Hugo de 1998 a la "Meyor Presentación Dramática".
En xineru de 1991, Sagan plantegó la hipótesis de qu'una cantidá abonda de fumu procedente de los quemes petroleres de Kuwait d'esi añu podría algamar un altor tal que llegara a desmantelar l'actividá agrícola nel sur d'Asia ... Darréu reconoció, en El mundu y los sos demonios, que dicha predicción nun resultó ser correuta: taba escuru como boca de llobu a mediudía y les temperatures cayeron ente 4 y 6 °C nel Golfu Pérsicu, pero nun foi enforma'l fumu qu'algamó altitúes estratosfériques y Asia salvóse. En 2007, un estudiu aplicó modelos computacionales modernos a les quemes petroleres de Kuwait, resultando que columnes individuales de fumu nun son capaces d'alzar ésti hasta la estratosfera, pero que'l fumu procedente de fueos que tomen una gran superficie, como delles quemes forestales o les quemes de ciudaes enteres productu d'un ataque nuclear, sí qu'alzaríen cantidaes significatives de fumu a niveles estratosféricos.
Nos sos últimos años, Sagan abogó pola creación d'una busca entamada d'oxetos cercanos a la Tierra que pudieren impautar contra ésta. Mientres otros espertos suxuríen la creación de grandes bombes nucleares que pudieren usase p'alteriar la órbita d'un NEO susceptible d'impautu terrestre, Sagan propunxo'l Dilema de la Esviación: al crear la capacidá d'alloñar un asteroide de la Tierra, tamién se crea la capacidá d'esvialo escontra ésta, dotando potencialmente a un poder maléfico con una auténtica bomba del fin del mundu.
Miles de millones
A partir de Cosmos y de les sos frecuentes apaiciones nel programa The Tonight Show Starring Johnny Carson, empezó a rellacionase a Sagan cola muletilla miles de millones y miles de millones —n'inglés estauxunidense, billions and billions—. Sagan afirmaba qu'él nunca utilizó esa frase na serie. Lo más asemeyao que llegó a espresar ta nel llibru Cosmos, onde fala de "miles y miles de millones":
Sicasí, el so frecuente usu de la pallabra billions, enfatizando la pronunciación de la "b" (de forma intencional pa nun recurrir a alternatives más farragosas, como dicir billions with a "b", por que el espectador estremara claramente dicha pallabra de millions --millones--), convirtiéron-y nel blancu favoritu d'humoristes como Johnny Carson, Gary Kroeger, Mike Myers, Bronson Pinchot, Penn Jillette, Harry Shearer, y otros. Frank Zappa satirizó la espresión nel so cantar Be In My Videu, xunto col términu "lluz atómico" --atomic light--. Sagan tomóse tou esto de bon humor hasta tal puntu que'l so últimu llibru titulóse Miles de millones, empecipiándolo con un analís burlesco de la famosa espresión, señalando que'l mesmu Carson yera un aficionáu a l'astronomía y que los sos númberos de cutiu incluyíen elementos de ciencia real.
Les sos habituales descripciones d'enormes cantidaes a escala cósmica inculcaron na perceición popular la maravía de la inmensidá del espaciu y el tiempu como, por casu, la so frase El númberu total d'estrelles nel Universu ye mayor que'l de tolos granos de sable de toles sableres del planeta Tierra. Como homenaxe humorísticu, definióse un sagan como una unidá de midida equivalente, siquier, a cuatro mil millones, yá que el númberu más pequeñu que puede ser descritu como miles de millones y miles de millones ye dos mil millones más dos mil millones.
Activismu social
En marzu de 1983, Reagan dio a conocer la llamada Iniciativa de Defensa Estratéxica, un proyeutu nel que s'invirtieron miles de millones de dólares pa desenvolver un completu sistema de defensa contra ataques con misiles nucleares, que foi popularmente conocíu como Programa Guerra de les Galaxes. Sagan oponer al proyeutu, argumentando que yera téunicamente imposible desenvolver un sistema asemeyáu col nivel de perfeición riquíu, y que sería muncho más caru ellaboralo que pa un enemigu'l refugalo por aciu señuelos o otros medios, y que la so construcción desestabilizaría seriamente la balanza nuclear ente los Estaos Xuníos y la Xunión Soviética, tornando imposible cualquier progresu escontra'l desarme nuclear.
Cuando'l líder soviéticu Mikhail Gorbachov declaró una moratoria unillateral sobre les pruebes d'armamentu nuclear, qu'empezaría'l 6 d'agostu de 1985, nel 40 aniversariu de los bombardeos atómicos sobre Hiroshima y Nagasaki, el gobiernu de Reagan tornó la dramática iniciativa tachándola de propaganda, y refugó siguir l'exemplu soviéticu. En respuesta, activistes anti-nucleares y pacifistes estauxunidenses llevaron a cabu una serie de protestes nel allugamientu de pruebes de Nevada, que s'empecipiaríen el domingu de Pascua de 1986 y siguiríen hasta 1987. Cientos de persones fueron arrestaes, incluyendo a Sagan, quien foi deteníu en dos causes al tratar de saltar un gordón de seguridá.
Matrimonio y descendencia
Sagan casóse trés vegaes: en 1957, cola bióloga Lynn Margulis, madre del escritor Dorion Sagan y del programador y empresariu informáticu Jeremy Sagan; en 1968, cola artista y guionista Linda Salzman, madre del escritor y guionista Nick Sagan; y en 1981, cola escritora y activista Ann Druyan, madre de la productora, guionista y direutora Sasha Sagan y de Sam Sagan, unión que duraría hasta la muerte del científicu en 1996.
Ciencia y relixón
Sagan escribía de cutiu sobre la relixón y sobre la rellación ente ésta y la ciencia, espresando'l so escepticismu sobre la convencional conceptualización de Dios como ser sapiente: