cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Persia
Arte
Ente les sos realizaciones destaquen les apadanes (palacios de receición) y les tumbes reales escavaes en cantiles y decoraes con relieves que representen les diverses provincies del imperiu. Destaquen tamién, amás de les pirámides, los capiteles formaos por tueros de toru contrapuestos y la perfeición de la so cerámica vidrada. Nun apurrieron grandes novedaes yá que la so arquiteutura derivar del mundu mesopotámicu.
Edificiu de la Dieta
thumb|250px|Edificiu de la Dieta El Edificiu de la Dieta (国会議事堂) ye'l llugar de xunta de los dos cámares de la Dieta de Xapón. Allugar en 1-chome, Nagatachō, Chiyoda, Tokiu. Les sesiones de la Cámara de Representantes (Cámara Baxa) realizar na nala esquierda, ente que les de la Cámara de Conseyeros (Cámara Alta) realizar na ala derecha del edificiu.
Islet de Cone
thumb|left|190px|Grupu Curtis, Cone islet thumb|left|190px|Grupu Curtis, Cone islet Cone Islet ye una pequeña islla de granitu, tien una superficie de 4,82 hectárees, nel sureste d'Australia. Ye parte del grupu Curtis de Tasmania, que s'atopa nel norte del estrechu de Bass ente'l grupu Furneaux y el promontoriu de Wilsons en Victoria.
Edificiu de la Dieta
La estructura foi completada'l 7 de payares de 1936, tien una área de 53.466 m² y estrémase nel so centru una torre que s'alza a 65,45 metros d'altor.
Islet de Cone
Fauna
Les especies d'aves marines reproductores y de aves zancudes inclúin cisallamientu de cola curtia, prión de faes, petrel de bucéu común, gaviota del Pacíficu, y el ostreru tiznau, ya el reptil, escinco metálicu.
Ver tamién
Les otres islles del grupu Curtis:
Síndrome d'astinencia
El síndrome d'astinencia ye la unión de reacciones físiques o corporales qu'asoceden cuando una persona dexa de consumir sustances a les que ye adicta. L'adicción puede tar amestada a dalguna sustancia psicoactiva, bebíes con etanol, comida (azucre y farina), tabacu o otres drogues.
Anque los síntomes varien en forma ya intensidá acordies con el productu emplegáu y el tiempu que lleva desenvolviéndose la dependencia, en tolos casos deber a que s'alterió'l funcionamientu normal del sistema nerviosu.
El síndrome d'astinencia ye denomináu coloquialmente monu o "malilla".
Causes
En términos xenerales, les sustances adictives tienen compuestos asemeyaos a los neurotransmisores (compuestos químicos emplegaos poles neurones pa comunicase ente sigo) encargaos de desencadenar l'actividá de los centros cerebrales de pagu, prestar o prestu, que dexen la espresión d'emociones gratificantes como entusiasmu, allegría y serenidá. Precisamente por ello hai quien los utilicen pa enfrentar momentos difíciles.
Pero, l'usu frecuente de drogues, tabacu o alcohol esixe cantidaes cada vez mayores pa llograr el mesmu efeutu; a esti fechu conózse-y como tolerancia, y asocede porque les sustances adictives sustitúin gradualmente la creación de neurotransmisores que desencadenen sensaciones de bienestar. Arriendes d'ello, el paciente pierde la capacidá d'esperimentar gozu y tranquilidá de manera natural, y crea una dependencia o consumu compulsivu pa nun sufrir una serie de malestares como ansiedá, nerviosismu, allucinaciones, sudoración, temblones, respigos, dificultá pa dormir, vultura y otros que, en xunto, formen el síndrome d'astinencia.
Hai de solliñar que l'abusu de sustances non siempres crea dependencia física, sinón psicolóxica, que básase nel deséu continuu de consumir un químicu pa faer frente a situaciones que xeneren malestar. Anque tamién ye bien malo de superar, tien la peculiaridá de que cuando se dexa d'emplegar la droga nun se manifiesten cambeos nel organismu, esto ye, nun hai síndrome d'astinencia, namái alteraciones emocionales y de conducta.
L'usu continuu de sustances qu'actúen sobre'l sistema nerviosu ye responsable de dependencia física, una y bones el cuerpu afacer a elles y el celebru esperimenta un cambéu na so estructura y desempeñu, de manera que namái puede funcionar de normal ante la presencia de dichos químicos, ensin escaecer que cada vez rique mayores dosis pa llograr efeutos placenteros.
Ye importante mentar que cada sustancia actúa en forma particular nel celebru y que non toes xeneren dependencia física nin síndrome d'astinencia. Pa esplicalo meyor, podemos recurrir a una clasificación xeneral de dichos químicos en tres grupos:
Alcohol
El síndrome d'astinencia en bebedores relativamente moderaos empieza de 12 a 24 hores dempués de dexar de beber, y los sos síntomes son: temblón, debilidá, respigos, cefalees, deshidratación y estomagaes. Tamién ye común el deséu de volver inxerir esta sustancia.
En grandes bebedores, amás de lo anterior, puede producise un eventu más grave, llamáu delírium tremens, qu'asocede ente 2 y 10 díes dempués de dexar d'inxerir alcohol y que puede ser mortal. En principiu, el paciente amuésase ansiosu, desnortiáu, con velees, sudoración escesiva, alteraciones nel tactu y depresión fonda; n'ocasiones el pulsu acelérase, hai fiebre, convulsiones (epilepsia alcohólica) y allucinaciones. Tamién paez que'l suelu muévese, la cama xira o les parés cayen.
Si hai defectu de vitamines lleguen a presentase, dempués del delirium tremens, nel que se pierde la memoria d'acontecimientos recién, y encefalopatía de Wernicke, que xenera movimientos anormales de güeyos y estremidaes, tracamundiu y cambeos de calter.
Narcóticos
Morfina, opiu y heroína, amás de sustances farmacolóxiques como oxicodona y codeína integren esti grupu de depresores del sistema nerviosu. La reacción del organismu ante l'astinencia suel ser, en principiu, respiración solmenada acompañada d'esbocexos, lagrimeo, fluxu nasal y sudoración; depués preséntense hiperactividad, sentíu d'alerta exacerbado, medría del ritmu cardiacu, piloerección («piel de pita») y fiebre. Otres manifestaciones son pupiles dilataes, temblones, respigos, dolor muscular, inapetencia, dolor abdominal y foria.
Cocaína
Ye otru estimulante del sistema nerviosu, namái que más potente; puede esneldase o inyectase, y cuando se fierve con bicarbonatu sódicu llógrase'l crack, que puede ser fumáu. La tolerancia desenvuélvese rápido y les reacciones d'astinencia inclúin cansanciu, depresión, enganía de suicidiu y cambeos nel calter dacuando violentu; n'ocasiones hai allucinaciones.
«Polvu d'ánxel» o fenciclidina
Foi desenvueltu a mediaos del sieglu XX como anestésicu, pero suspendió'l so usu porque los pacientes presentaben ansiedá, delirios y cuadros de psicosis temporal (alteraciones fondes de la realidá y de la perceición sensorial); sicasí, empezó a sintetizase en llaboratorios clandestinos pal so usu como estimulante. La so astinencia xenera depresión, enganía de consumir drogues, fatiga, dificultaes pa dormir o dormir enforma, aumentu del mambís y de pesu, movimientos lentos o súbitos y suaños vívidos desagradables. El calter suel volvese violentu y suicida.
Síndrome d'astinencia neonatal
Cuando una muyer embarazada ye adicta, les sustances que consume lleguen a la riega sanguínea del fetu al traviés de la llibradura. Al nacer, la dependencia del ñácaru al respective de la droga sigue, pero non la so alministración, polo que carez diversos trestornos nel so sistema nerviosu y nel so organismu polo xeneral.
Amás de les dificultaes específiques del síndrome, acordies cola sustancia emplegada pola madre, un ñácaru puede presentar otros problemes:
Diagnósticu
Polo xeneral basar en:
Tratamientu
La terapia de rehabilitación contra les adicciones tien ente los sos principales oxetivos ayudar a superar el síndrome d'astinencia. Nuevamente, en cada casu tien de considerase cuál ye la sustancia emplegada pol paciente, yá que d'ello van depender les midíes a siguir:
Alcohol. Una de los primeros entueyos en ser trataes ye'l defectu nutricional, polo que ye común l'alministración de complexos vitamínicos ricos en vitamina C y vitamina (B1); tamién se combate la deshidratación con soluciones intravenoses de magnesiu y glucosa. Per otra parte, suelse prescribir un fármacu benzodiacepínico mientres dellos díes p'aselar el baturiciu, y en casu de que'l paciente sufra allucinaciones van dase antipsicóticos. Toes estes midíes son más agresives en casu de delírium trémens, anque tamién se riquir l'empléu d'analxésicos qu'ayuden a fiebre y dolores de cabeza.
Una vegada que se superó la fase crítica del problema, ríquese la supresión del alcohol por completu. Por cuenta de que ye práuticamente imposible que'l paciente llograr por cuenta propia, ye necesariu que cunte con ayuda psicolóxica y sofitu de los sos familiares, ensin escaecer la importancia de recibir asesoría individual per parte del médicu (dacuando va prescribir delles melecines que lu ayudar a prevenir recaídes, ensin escaecer que probablemente va riquir atención especial por cuenta de problemes hepáticos o nos reñones). Ye de muncha utilidá que s'integre a terapies grupales como les que brinda Alcohólicos Anónimos.
Tamién son importantes el sofitu emocional y la terapia psicolóxica pa superar la dependencia a la nicotina, polo que ye altamente recomendable allegar a una clínica antitabacu, onde se brinda tratamientu integral al paciente, siempres acordies coles sos carauterístiques.
Narcóticos. La sustitución d'estes sustances por metadona ye'l principal procedimientu pa superar l'astinencia; ello ye que esti fármacu ye tamién un narcóticu, pero xenera alteraciones menores, tomar con menos frecuencia y puede menguase la dosis adulces. Coles mesmes, la naltrexona ye útil pa la recuperación en casu de dependencia a la heroína, yá que bloquia los efeutos d'esta droga inclusive en dosis intravenoses importantes. Los grupos d'ayuda o la terapia psicolóxica son tamién de gran utilidá.
Ansiolóticos ya hipnóticos. Inclusive aplicando'l meyor tratamientu, una persona puede tardar un mes o más en sentise normal. Frecuentemente, los médicos traten l'astinencia volviendo alministrar el fármacu causante, namái qu'en dosis inferior y menguándola progresivamente a lo llargo de díes o selmanes.
Anfetaminas. Un consumidor crónicu llega a precisar d'hospitalización mientres l'astinencia. Si sufre delirios y allucinaciones puede recibir un fármacu antipsicótico, como clorpomacina, que tien efeutu calmante y sollivia el sufrimientu, anque puede amenorgar la presión arterial en forma considerable. Coles mesmes, un ambiente tranquilizante y seguro ayuda a la persona a recuperase.
Cocaína. El tratamientu esixe supervisión de cerca porque la persona puede volvese depresiva y suicida; por ello, munches vegaes encamiéntase'l so ingresu a un hospital o centru de rehabilitación. El métodu más eficaz consiste en combinar asesoramientu médicu y sicoterapia personalizada o en grupu, amás de qu'en casu de que se presenten depresión o trestornu bipolar tienen d'alministrase antidepresivos o litiu, respeutivamente.
Polvu d'ánxel o fenciclidina. Les midíes a tomar dependen de los síntomes específicos: alminístrense fármacos pa baxar la presión arterial elevada o pa frenar les convulsiones; cuando'l paciente ximiélgase, instálase-y nuna habitación sele por que se relaxe, anque se-y debe supervisar de cutiu la presión sanguínea, respiración y ritmu cardiacu. Nun ayudar fala-y de manera calma, una y bones esto puede ximelga-y inda más. En casu que la intranquilidá permaneza, va dase una melecina como diazepam. Superada la crisis ríquese tratamientu psicolóxicu y probablemente dalgún antidepresivu.
Astinencia en naciellos. Los ñácaros con esti problema son enfadosos y ye difícil consolalos, polo qu'envolubralos nun cobertor mientres estos episodios puede ayudar. Amás, pueden riquir caloríes adicionales por cuenta de la so mayor actividá, de cuenta que se-yos apurren fórmules lácteas que cubran les sos esixencies. En casu de vultura o foria, alminístrense líquidos per vía intravenosa pa evitar deshidratación.
Puédense recetar melecines pa tratar síntomes severos, como metadona y benzodiacepinas, especialmente les convulsiones. Tamién ye común que s'utilice la mesma sustancia a la que foi espuestu'l naciellu, y una vegada que se controlen los síntomes del síndrome d'astinencia, amenórgase gradualmente la dosis.
Grupu Furneaux
thumb|left|220px|Estrechu de Bass
Les islles recibieron el so nome n'honor al navegante británicu Tobias Furneaux, que vio'l llau oriental d'estes islles dempués de salir de la badea Adventure en 1773 nel so camín a Nueva Zelanda pa axuntase col capitán James Cook.
El navegante Matthew Flinders foi'l primer européu n'esquizar el grupu de les islles Furneaux, nel Francis en 1798, y más tarde esi añu nel Norfolk.
Les islles más grandes del grupu son la islla Flinders, Islla Cabu Barren ya islla Clarke, Whitemark on la islla Flinders, que sirve como centro administrativo del Consejo de Flinders.
El grupu contién cinco asentamientos: Hai tamién delles pequeñes propiedaes agrícoles nes islles remotes.
Dempués de que s'afayaron foques ellí en 1798, el grupu d'islles Furneaux convirtióse nel llugar de asentamientu de foques más intensamente esplotáu nel estrechu de Bass. Un total de 29 islles del grupu Furneaux tuvieron dalguna relación cola caza de foques nel sieglu XIX.
La matriarca aborigen, Dolly Dalrymple, nació nes islles Furneaux. La so madre yera una de les dos muyeres aboríxenes que fueren secuestraes del norte de Tasmania pol cazador de foques George Briggs.
Alministración
El grupu Furneaux forma'l Conseyu Flinders xuntu colos grupos d'islles al noroeste: el grupu Kent, el grupu Hogan, el grupu Curtis, y la parte Tasmaniana de les islles Wilsons.
Xeoloxía
Les islles contienen granitu del periodu devónicu, según piedra caliar y sable non consolidáu de los periodos Cenozoicu. Mientres la última edá de xelu, una ponte terrestre xunió Tasmania al continente australianu al traviés d'esti grupu d'islles.
Guillena
Guillena ye un conceyu y llocalidá españoles de la provincia de Sevilla, Andalucía.
Prehistoria
Una de los dos visibles, atopada na de Caníes, ta asitiada nun llugar llamáu Puertu de los Entierros. Pertenez al tipu llamaes de galeríes cubiertes y polos restos d'instrumentos atopaos vencéyase-y col círculu de la cultura portuguesa.
L'otru megalitu visible, atopáu ente la casa de Caníes y antigua la estación de ferrocarril de Cala, ye llamáu Les Canteres. Ye una construcción dolménica con cámara circular, corredor y cámara accesoria, cubierta por un túmulu.
Dambos megalitos asítiense cronológicamente nel periodu eneolíticu o de Bronce, pero l'afayu d'una punta de flecha de cobre y la mesa circular d'ufriendes na de Les Canteres, faen pensar que ye más actual que'l del Puertu de los Entierros.
Villa romana
El nome de Guillena deriva de dalguna villa o casa de campu romano llamada casa de Agilius o Gaelius.
Na llamada Yera de Llapaes, atópense abondoses muertes romanes, según n'otros llugares del cascu antiguu. Ente los más importantes atópase la llamada Casa de Maera, que caltién un departamentu soterrañu de planta casi cuadrada y cubiertu por bóveda de cañón. Otru afayu foi'l d'un fornu cerámicu, anque foi destruyíu p'aprovechar los sos materiales en 1947.
Na plaza de toros, empotrada nuna esquina del vieyu y casi destruyíu castiellu, atopóse un fragmentu d'una piedra miliaria. Por ella sola, debíu al escasu testu que caltién, non podía dicise enforma del so significáu, pero 30 años más tarde atopóse una piedra miliaria en Santiponce, la que caltenía'l testu completu. Pudo deducise que l'atopada en Guillena marcaba la distancia ente ésta y la casona Mons Marioru (de llocalización non precisa y oxetu de munches investigaciones). Con estos afayos púdose establecer relativamente'l percorríu de la calzada romana nᵘXXII que xunía la desaguada del Guadiana con Mérida.
Fora del cascu urbanu atopáronse munchos restos romanos pero de poca relevancia:
Visigodos
Un capitel de xaspe escuru d'inspiración corintia (S.V) y dellos cachos de lladriyos con relieves a molde, de trazos senciellos, atopaos na Casa de Maera, son los pocos restos del pasu d'esta cultura pol nuesu pueblu.
Ocupación árabe
Guillena tresformar en nucleu urbanu d'importancia cola ocupación árabe, yá que tenía una situación estratéxica pa la defensa de los accesos a Sevilla dende Sierra Morica, pasando de ser alquería a llugar fortificáu. Na crónica xeneral cúntase que cuando foi atacada per San Fernando, los moros qu'ocupaben l'alcázar de Guillena (güei día la plaza de toros) apurrir y ésti, dempués de guarnilo con tropes cristianes, dexó que los musulmanes siguieren viviendo na población. Mientres sieglos, esti territoriu foi un asentamientu musulmán, pero esiste poca documentación d'ello. L'únicu restu descubiertu ye un pequeñu llote de monedes de plata, de la dómina de los reinos taifas.
Ye casi seguro que la Guliena que nos Añales Toledanos nomen, que foi escalada polos castellanos en 1213 correspuenda a la Guillena actual, pero nun pasó a manes castellanes hasta 1247 con Fernandu III el Santu al frente. La conquista asocedió de manera pacífica y foi d'importancia vital pa la conquista de Sevilla. Alfonsu X el Sabiu donó'l señoríu a los sos conquistadores a fin que lu defendieren. En 1286 ye instituyida como villa por privilexu de Sancho IV y 33 años más tarde, Alfonso XI otorgar a la villa l'usu del so escudu d'armes en pagu pola defensa d'un ataque benimenir. En 1631 Perafán de Rivera, conde de la Torre, merca'l señoríu de Guillena y en 1639, Felipe IV concéde-y la xurisdicción civil y criminal.
María de Molina
Per otru llau, y como apaez en ciertos documentos de los sieglos XIV y XVI, el Cortixu de la Torre foi centru d'un estensu donadío que tomaba dende la Rivera d'Huelva hasta'l regueru Barbolí y que perteneció dempués de reconquistar cristiana a la reina María de Molina. La reina castellana vender dempués a un abá de Hervas. A finales del S. XIV pertenecía yá a los dominios de la Casa de Rivera, a la que quedó venceyada. En 1449, Xuan II concedía a Perafán de Ribera la facultá de poder realizar deveses en Torre de la Reina. A partir d'entós, empezó a llamase Torre de Perafán, anque nunca s'escaecería la so antigua designación de Torre de la Reina.
17 Roses de Guillena
En 1937, mientres la Guerra Civil Española, diecisiete muyeres de Guillena d'ente 24 y 70 años fueron víctimes de la represión del bandu franquista. Fueron encarcelaes, torturaes humildaes y rapaes. Darréu, diéron-yos el paseúcu peles cais de Guillena y tresportar nun camión de ganáu al vecín pueblu de Gerena, en que'l so campusantu fueron fusilaes ente'l 6 y el 8 de payares del mesmu añu. Los sos cuerpos acabaron refundiaos a una fuesa común. Los diecisiete muyeres fueron conocíes colectivamente como les «17 Roses de Guillena».
Parroquia de Ntra. Sra. de la Granada
La fechura del nuevu templu sobre les ruines del vieyu tuvo de ser costosa pa la dómina, yá que nos archivos documentales esta ilesia consta en construcción siquier hasta l'añu 1560, y ye a partir d'entós cuando empieza a funcionar con un párrocu que lu garrasti y encárguense los retablos que completaríen el conxuntu.
Nel añu 1789 la ilesia de Guillena atopábase otra vegada en ruines, pudo debese al terremotu de Lisboa del añu 1755.
Entós proxéctase una restauración onde consta qu'ente los años 1789 y 1792 álcense les portaes neoclásiques que tien l'edificiu anguaño, báltase un pórticu que tenía'l templu primitivu y, a pidimientu del párrocu, solicítase “que la torre mudéxar que folgaba sobre la cabecera n'estáu de ruines cayer pa faer un campanariu nuevu”, la espadaña actual.
La ilesia presenta planta rectangular y ábside poligonal reforzáu por contrafuertes. Cuenta con tres naves separaes por arcos apuntaos sobre pilastres y arcu del trunfu apuntáu que da accesu al ábside. Cubierta al interior por artesonado de madera y cubrir el cuerpu de la ilesia al esterior con armadura de madera a dos enagües na nave central y a una sola rimada nes llaterales, ente que la cabecera facer al traviés d'una bóveda gótica de terceletes. Tresformada exteriormente nel sieglu XVIII, n'el so fachaes abren dos sencielles portaes d'estilu neoclásicu del maestru alarife mayor del Arzobispáu de Sevilla Fernando Rosales. Esta autoría apocayá afayada pol historiador local Juan Antonio Silva. Cuenta con una espadaña neoclásica con dos cuerpos, el primeru consta de dos campanes (San José y Ntra. Sra. de la Granada) y el segundu con una campana de voltio.
Nes cais llaterales inferiores atopen les imagenes de San Francisco y San Antonio, ente que na parte cimera Santa Rita y San Benito, na parte cimera central atopamos un altorelieve cola imposición de la casulla a San ildefonso. Toles figures son, probablemente, coetanees al retablu.
Na nave del Evanxeliu esiste un retablu bien interesante del primer cuartu del sieglu XVIII onde s'atopa la Inmaculada, una imaxe de vistir, de gran importancia y de la mesma dómina. Per otru llau, nel últimu retablu ta'l Crucificáu de la Vera Cruz, cola Virxe y San Juan. Nun dosel, el Crucificáu, bien interesante, obra del sieglu XVI.
Na nave central, concretamente nel antepresbiterio, al llau de la Epístola, esiste una pintura mural del sieglu XVIII que representa a Santa Lucía. Nel púlpitu hai un Crucificáu que data d'escontra 1700.
Na nave de la Epístola, nel retablu colateral, neoclásicu, venérase la perimportante imaxe de la Virxe del Rosario, obra del insigne escultor Jerónimo Hernández, fecháu en 1578.
Plaza d'España
Epicentru social, económicu, familiar, políticu, festivu de Guillena mientres llargos años. Munchos son los acontecimientos que pesen sobre los sos llombos, munchos los cambeos que vio y sufrió, pero, con too y con eso, ella siempres permaneció inalterable como llugar d'alcuentru de tolos guilleneros. Munchos fueron los cambeos de cara a esti sieglu que nos acabó pero onde l'espíritu siempres foi'l mesmu. Que más da la so forma, la so estructura, la so fonte, los sos xardinos... Lo importante ye los sos papel social. ""Quien nun se sentó dalguna vegada nos sos bancos. cuantes pareyes de namoraos fadría d'ella'l so nial d'amor. Qué personal apreciar de dicir que nun xugó de neñu nella a la bandera, al zurro, a al piola, a la cuerda..."" Foi'l puntu d'unión, el nexu qu'apigura a los guilleneros. Les grandes cites siempres tienen llugar nesta formosa plaza. Sede de tolos actos grandiosos, nun haya nada que se pasara a los sos güeyos. El postreru, el nomamientu d'Alcaldesa perpetua a la Virxe de La Granada. Y que dicir de les sos fiestes... hasta los años sesenta yera la cortil ferial... Depués vinieron los cambeos, pero hasta entós la plaza yera y ye sinónimu de festividá.
Cinco places cinco, en casi 100 años,
La Plaza d'España de los años sesenta, el kiosco de los músicos ye sustituyíu pola "fonte de les xaronques". Nesta dómina inda se montaba equí la feria. Nun principiu la Caseta Municipal y darréu la primera particular los Millonarios. L'aspeutu que presenta la fonte ye inmeyorable.
la Plaza d'inaugura a finales de los sesenta, xusto primero que tome posesión la primer corporación democrática. la novedá más importante al respective de l'anterior ye la sustitución de la "" Fonte de les Xaronques"" por "" La del Neñu ""
la reforma más importante ye la que se lleva a cabu en 1993. Camudar por completu, hasta'l puntu de qu'esa famosa y guapa fonte, piérdese... la seña d'identidá de les places pretéritas.. Otra de les diferencies, les pérgolas, elementu que s'introduz per primer vegada na estructura de la Plaza d'España.
La casa consistorial ye l'edificiu más importante de la plaza d'España, que caltién entá la so fachada neoclásica de 1782 sobreviviendo a toles reformes y ampliaciones sufiertes. Nésta destaquen les pilastres d'orde xigante que percuerren los pisos del edificiu. Caltener nel so archivu históricu'l Catastru d'Ensenada (s. XVIII), consideráu'l primer inventariu del territoriu español.
Plaza de Toros
No que güei día ye la Plaza de Toros topó una piedra miliaria que marcaba la distancia ente Itálica y Mons Mariorum, y que según paez yera la calzada nᵘXXII que mandada a construyir pol emperador Adriano, xunía Itálica con Mérida pasando polo que güei ye Guillena y Les Pajanosas. Esta zona, al tar tan cerca de la Rivera d'Huelva y por ser pasu obligáu tantu pa Mérida como pa les Mines de Almadén, foi poblándose d'asentamientos, atopándose los cimientos de lo que paez ser una importante Villa Rústica nel llugar conocíu como Vega del Moral, al sur de Guillena.
Ta allugada sobre los restos d'un castiellu musulmán, sobre'l 1400. queden pocos restos (l'accesu a la plaza) y no que se caltién dar a entender que yera de planta rectangular d'unos 100 por 60 metros anque agora ta casi circular. Na primer metá del nuesu sieglu pasáu fixéronse reformes, pero les postreres terminar en febreru de 2002.
Nel castiellu d'armes de la dómina musulmana taba la tribu llamada benimerines, veníos dende África. Los habitantes de la Villa de Guliena, nel sieglu XIII la Reina Mária de Molina constrúi una torre na aldega de Torre de la Reina, los vecinos llucharon contra esa tribu hasta espulsalos p'apoderase del mesmu, apurriéndolo'l [Castillo en 1.247], a la hueste de Fernandu III, y fórmase un conseyu nomáu yá como Guillena, el ruedu yera cuadriculáu con una almena d'entrada, que se caltién. [En 1.286 por privilexu de Sancho IV de Mena], que más tarde foi apurríu al reináu d'Alfonso VI. Nel repartimientu de tierra y enceres, que viende'l señoríu de Guillena en 1.631 al Conde la Torre; Per Afán de Ribera, que continuu hasta'l sieglu XIX. Los alcalde que pasaron dellos nun caltuvieron les muralles dexando construyir viviendes a la so alredor tapando tol muriu, camudaron el verdaderu escudu como símbolu de la nuesa villa, pol que tenemos agora. [Nel añu 1.861, ye cuando s'utiliza'l ruedu pa celebrar tornes y festexos Taurinos] toreando Manuel García El Espartero, Reverte, El algabeño, etc. Más tarde en 1.898 torea nella los diestros Belmonte, Joselito, Manuel Reyes y Manuel Nieto "Gorete" y Dolores Sánchez. La Fragosa que son toos toreros de Guillena. Nos años 45 y 50 torea los toreros locales Mariano Ortega, los hermanos Alvarados, Antonio Álvarez de Les Pajanosas, El algabeño Luis Arena, Emilio Oliva, etc.
[Nos años 59 al 66 faíse-y reforma llevantando la paré del ruedu]copiando un empresariu la plaza entamando festexos taurinos toreando los novilleros locales Juan Punta, José Guillén, Rafael Aguilera, qu'inclusive torearon l'a Maestranza de Sevilla, la nave principal de la Plaza de Toros sirve pa Mataderu Municipal.
[Dende esa fecha hasta l'añu 90 abandónase] anque delles vegaes na feria entamen un festexu, métense tres families pa faer presión al Alcalde por que-y dean una vivienda mientres dellos meses quemen toles puertes, chiqueros y burladeros dexándola en bien males condiciones d'abandonu.
[En 1.991 nomar de Delegáu d'Asuntos Taurinos a Rafael Aguilera Rodríguez que fuera Novillero empezando a a face-yos de nueva construcción y de rehabilitación hasta ponela como esta, celebrando toos estos años inclusive corríes de toros, hasta ser reconocida pola Delegación Provincial del Gobiernu de la Xunta d'Andalucía la 2º y 3º de la Provincia d'haber celebraos festexos.
Celebráronse munchos actos culturales, cine, teatru, ya inclusive pase de modelu y cine etc, Nel añu 1.994 por esti Delegáu entama una Escuela Taurina con más de 50 alumnos inscritos y como Direutor Artísticu al Diestru de Linar José Fuentes, que salen diestros destacaos Jose Luis Osuna, Rubén Pinar, El Arqueño t Francisco Charru, etc..[. Nel añu 2.007 dexar de funcionar la Escuela Taurina], d'entamar esos festexos [el pasáu 2.010, pol Conceyu] S'esta a la espera d'un Muséu Taurín a la Plaza de Toros.Les obres de la Plaza de Toros fueron financiaes pol Conceyu, Festivales Taurinos, Sieglu XXI y la Delegación Provincial de Gobernación.
Palaciu de Parladé
Foi construyíu en 1914 pol Sr. Parladé Heredia. Al paecer siguía'l modelu d'otru castiellu d'asemeyaes carauterístiques, de la mesma familia, asitiáu na redoma de Marbella. Residencia señorial, concebida como finca de recréu, de gustu historicista, acomuñada a una propiedá especializada na cría de toros de trepa. Foi llevantada nun momentu que perduraba la imaxe romántica de los castiellos medievales y, frecuentemente, yeren utilizaos como modelu de villes campestres ya inclusive urbanes. La residencia álzase sobre una plataforma de perímetru irregular, protexía por un muriu almenado, a manera de barbacana. La redolada inmediata del edificiu atópase axardináu, dotáu d'una singular imaxe pola presencia de múltiples palmeres. A esta cortil zarrada ingresar por un pórticu cuadrangular con dos arcos de mediu puntu de lladriyu, en que la so rosca dibuxar un finu motivu en zigzag que remembra modelos almohades. Son interesantes tamién, pola so delicadeza, los llabores cerámicos de les albanegas, nes que destaquen les figures d'espodaes gaceles. Sobre'l alfiz, tamién en cerámica, una lleenda proclama "BIENVENÍU SÍAS". Dempués de travesar el pórticu, inscritu nel perímetru "defensivu", una sienda de plaques pedreses conduz a la principal de les entraes, un arcu de mediu puntu sobre'l que cuelga un dispositivu de matacanes.
La planta de la residencia consiste nuna figura próxima al cuadráu, del que sobresalen los volumes prismáticos de delles torres, asitiaes nel frente, xunto a la puerta descrita, n'unu de los ángulos y na fachada posterior. L'allugada xunto a la entrada asemeya la torre del homenaxe. A lo cimero destaca una senciella espadaña. Otros de los ángulos presenten torrexones cilíndricos de menor altor que los citaos. Interiormente, les distintes estancies, como salones, capiya, cuartos y árees de serviciu, distribúyense en redol a un patiu que centra'l conxuntu. Los buecos al esterior son escasos y namái predomina'l baldíu sobre'l muriu n'unu de los salones empobinaos al sur, xunto a la torre del homenaxe, onde s'abrir un mirador acristaláu compuestu por arcos rebaxaos que sofiten sobre columnes marmóreas.
Cabalgata de Reis Viviente
miniaturadeimagen|258x258px|Escena de la nacencia 2012 Cabalgata de Reis Viviente de Guillena. La Cabalgata de Reis de Guillena ye la única cabalgata viviente de la Provincia de Sevilla. Nella representen escenes costumistes y bíbliques del Nuevu Testamentu qu'entienden dende l'Anunciación a la Virxe María hasta Jesús perdíu nel templu. Represéntase lo más fiel posible la vida en tiempos bíblicos, curiando los detalles históricos.
Los personaxes permanecen totalmente inmóviles mientres los trés hores averaes que dura'l cortexu na cai. La Cabalgata de Reis de Guillena ta pensada pal esfrute de neños y mayores.
Anguaño cunta con un total de 12 xarrés con pasaxes bíblicos, la Estrella de la Ilusión abriendo'l cortexu, dos carroces infantiles detrás de les vivientes y finalmente los trés tronos con SSMM. Los Reis Magos d'Oriente.
HISTORIA:
La hestoria de la cabalgata de reis empieza a escribise un 12 de febreru de 1991 cuando un grupu de persones axuntar col fin de crear una Asociación Cultural d'ámbitu llocal. En setiembre de 1991 tres un llargu alderique aprobar por unanimidá la propuesta de Fernando Lucas Ocaña y alcuérdase que Guillena tendría en 1992 una cabalgata viviente p'arguyu de tolos sos vecinos.
Per aquellos primeros años el númberu de xarrés yera amenorgáu, cuntando siempres colos grupos de persones que s'encarguen del montaxe nel polígonu industrial El Cuetu. Nel añu 2016 conmemorábase'l XXV aniversariu de la cabalgata de reis. COMPONENTES:
Los componentes de la cabalgata viviente de Guillena son los mesmos vecinos de la llocalidá. Axuntar en grupu d'amigos o familia y entámense pa montar la so propia escena. Ellos mesmos costean el ropaje y la gran mayoría de materiales necesarios.
Cada xarré cunta con un responsable, que ye convocáu pola Xunta Directiva de l'Asociación delles vegaes al añu onde s'axunten pa esponer les sos idees y tratar asuntos rellacionaos.
Selmana Santa
miniaturadeimagen|231x231px|Pasu de misteriu de l'Agrupación de la Esperanza. Sábadu de Pasión. Agrupación Parroquial de Ntro. Padre Jesús Nazarenu y Ntra. Sra. De la Esperanza. Procesiona dende la Capiya de Ntra. Sra. de la Esperanza. Representa un misteriu pocu habitual L'alcuentru de Jesús con María camino del monte calvariu. Celebra los cultos a Ntra. Sra. de la Esperanza en redol al 18 d'avientu rematando col Besamanos de la bellísima doliosa. Los cultos a la imaxe de Ntro. Padre Jesús Nazarenu son en cuaresma, onde ye treslladáu a la parroquia, darréu ye treslladáu a la so capiya en vía crucis. Esta agrupación celebró'l 12 d'ochobre de 2008 el XXV Aniversariu de la doliosa obra del escultor Gabriel Cuadráu. La imaxe mariana tien delles sayas, la postrera estrenada pal aniversariu. Na so dote cunta con diadema de salida y corona d'oru. El 18 d'avientu de 2008 concedió-y l'alcalde de Guillena, D. Xusto Padilla, la Medaya d'Oru de la Villa. Dambes imáxenes fueron restauraes en 2015, la doliosa por Pedro Manzado y el nazarenu pol so autor, l'escultor Ramos Corona. miniaturadeimagen|233x233px|Pasu del Stmu. Cto. de la Vera Cruz. El Vienres Santu realiza estación de penitencia la Hermandá y confrería de nazarenos del Stmu. Cristu de Vera Cruz, María Santísima de los Dolores y Santa Ángela de la cruz. El primeru de los pasos ye un crucificáu realizáu en madera de cedru a finales de S. XVII. Tien brazos articulaos pa realizar la ceremonia del descendimiento (Tradición perdida anguaño) y el segundu un paliu nel que procesiona la imaxe de María Santísima de los Dolores. Por cuenta de una restauración efectuada nel añu 1984 pol escultor y imaginerosevillano Francisco Berlanga d'Ávila, afayar nel bustu la firma de Juan García de Santiago, identificándose a partir d'entós con un ensamblador del mesmu nome que collaboró con dos de los más destacaos miembros de la saga de los roldanes: Luisa Roldán y Pedro Duque Cornejo y Roldán, sobrín de La Roldana. Ye por ello qu'esta Doliosa de candeleru, titular mariana de la Confrería de la Vera Cruz, viniera atribuyéndose al quefer de dambos artistes. Consta la esistencia de la talla, venerada antaño como La nuesa Señora de la Soledá, nun inventariu de 1728. Antes de ser reparada por Francisco Berlanga, foi intervenida nel añu 1955 pol artista alcalareño Manuel Pineda Calderón, quien tuvo de realizar una intervención importante vista la metá cimera del mázcaru y el xuegu de manes qu'anguaño presenta la Señora, que la so execución atribúyese-y.
El Domingu de Resurreición la salida procesional de la Hermandá de la Sagrada Resurrección, Neñu Jesús Perdíu nel Templu y Ntra. Sra. de la Candelaria. La tradición ta presente nesti día, el primer pasu cola imaxe del Neñu Jesús se "escuende" na fachada del Conceyu y más tarde el segundu pasu con Ntra. Sra. de la Candelaria sale a la so busca hasta llegar a esi llugar onde se fai l'alcuentru. Una antigua tradición, güei sumida nel conceyu, yera la de tirar carambelos dende les cases al pasu del cortexu, onde neños y mayores esfrutaben. Dende'l 2004 nun torna a la so parroquia y fai la so entrada na capiya de Ntra. Sra de la Esperanza, onde permanez dellos díes hasta'l so regresu a la parroquia nun pequeñu treslláu. Pero esti costume volvió anguaño 2016, tornando asina a la so Parroquia.
La imaxe de Ntra Sra. de la Candelaria ye una bellísima talla, procedente d'una sumida ermita. El mázcaru realizáu pol escultor archidonés Juan de Astorga tres les estroces sufiertes en 1810. Sicasí, el modeláu de les manes de la Señora, más arcaicu, paez correspondese col aspeutu actual de la sonrosada cara, d'ende que nun refuguemos que'l mesmu seya frutu d'una remodelación posterior. Dellos historiadores catalogar como obra anónima de finales del XVIII, fecha na que tenemos d'asitiar el so neoclásicu retablu.
Día de la Patrona (8 de setiembre)
La imaxe de Ntra. Sra. de la Granada Coronada procesiona peles cais de Guillena el día 8; la primer procesión mañanera y la segunda nocherniega, onde ye acompañada por representaciones de les hermandaes de los pueblos vecinos. La imaxe de la Virxe de la Granada ye de candeleru pa vistir (145cm), d'autor anónimu del S. XVIII. Na mano derecha porta una granada símbolu del so nome y na izquierda lleva la imaxe del so fíu. Foi coronada canónicamente el 9 de xunu de 2007 pol Cardenal de Sevilla Carlos Amigo Vallejo, saliendo en procesión estraordinaria'l 21 de xunu de 2007 por causa de la agua'l día de la so coronación. La imaxe tien dellos mantos de camarín y sayas. Anguaño cunta con dos mantos procesionales, dambos en colloráu, l'antiguu bordáu n'oru por Carrasquilla y el nuevu executáu por Grande de Lleón. center|miniaturadeimagen|354x354px|Procesión matutina de Ntra. Sra. de la Granada Coronada.
Xeografía
En 2011 cuntaba con 11.823 habitantes. La so estensión superficial ye de 226 km² y tien una densidá de 52,17 habitantes/km². Los sos coordenaes xeográfiques son. Asítiase a una altitú de 28 msnm y a 21 quilómetros de la capital de provincia, Sevilla, na Ruta de la Plata, da empiezu a la Sierra Norte. Entiende les pedaníes de Torre de la Reina y Les Pajanosas.
Demografía
Evolución de la población nel saltu del sieglu XX al XXI.
A finales de 2006 supera yá los 10.000 habitantes de población censada anque si envalorárense los ensin censar fueren más de 12.000.
Hermanamientos
Guillena atópase hermanada coles llocalidaes de:
Guilleneros pernomaos
Guilleneros que destacaron en distintes árees de la cultura o'l deporte son:
Bibliografía
Sevillapedia
Enllaces esternos
Información de Guillena
Asamblea de Chandigarh
right|300px El Palaciu l'Asamblea o Parllamentu de Chandigarh ye un edificiu dedicáu a l'asamblea llexislativa diseñáu pol famosu arquiteutu Le Corbusier y allugáu en Chandigarh, la India. Forma parte del Complexu del Capitoliu qu'entiende tres edificios: l'Asamblea Llexislativa, el Edificiu del Secretariáu y el Palaciu de Xusticia.
Historia arquitectónica
Tres la partición del Punyab, en 1947 dempués de la independencia de la India, l'estremáu Punyab precisaba una nueva capital yá que Lahore quedaba entós en Paquistán. Poro, el primer ministru de la India, Jawaharlal Nehru, encargó al arquiteutu suizu Le Corbusier, que construyera una nueva ciudá, Chandigarh. L'encargu definíase como una ciudá "non condicionada poles tradiciones del pasáu, un símbolu de la fe de la nación nel futuru". Darréu, Le Corbusier y el so equipu construyeron non yá un gran palaciu d'asamblea, y un palaciu de xusticia, sinón tolos grandes edificios de la ciudá, y hasta les maniyes de les puertes de les oficines públiques. Anguaño, munchos de los edificios son consideraos obres maestres del modernismu, anque na so mayoría atopar n'estáu d'abandonu. En 2010, les sielles de l'asamblea fueron vendíes en puya en Londres, cuando un intentu diplomáticu de detener la venta fracasó, yá que los oxetos fueron "condergaes", consideraes desaparentes pal usu.
Estructura
L'edificiu presenta una cámara d'asamblea de forma circular, un foru pa la conversación y les transaiciones y la circulación escarez d'escaleres. Usó pilotes p'alzar la estructura. Les fachaes son abiertes, llibres, y en toes elles aprecia la intención de Le Corbusier de que tengan vistes. Nel interior, el planu ye una rede de columnes de formigón reforzáu, dexando'l centru abiertu al usu públicu y nesi espaciu abiertu atópase l'espaciu de l'asamblea, en forma circular.
Les Brañes
Les Brañes ye una casería de la parroquia de El Bustiu nel conceyu asturianu de Villaviciosa.
El Ronzón
El Ronzón pue referise a:
El Bustiu
El Bustiu ye un barriu de la parroquia de El Bustiu nel conceyu asturianu de Villaviciosa.
El Caliellu
El Caliellu ye una casería de la parroquia de El Bustiu nel conceyu asturianu de Villaviciosa.
La Bustariega (Camoca)
La Bustariega ye una casería de la parroquia de Camoca nel conceyu asturianu de Villaviciosa.
El Pulu Baxu
El Pulu Baxu ye una aldea de la parroquia de Camoca nel conceyu asturianu de Villaviciosa.
Palazzo Montecitorio
El Palazzo Montecitorio ye un edificiu históricu de Roma asitiáu ente la Piazza del Parllamentu y la Piazza di Monte Citorio, qu'alluga la sede de la Cámara de Diputaos de la República Italiana.
Orixe y dómina pontificia
La historia del palaciu empieza en 1653, cuando Inocencio X encargó a Gian Lorenzo Bernini la construcción d'una residencia pa la familia Ludovisi. Fálase inda de la modesta llomba sobre la que se construyó'l palaciu: hai quien considera qu'en dómina romana celebrábense equí les asamblees eleutorales (d'onde provendría mons citatorius) y hai quien piensa que'l nome procede del fechu de qu'equí se descargaben los escombros de la remodelación del vecín Campu Marzio (mons acceptorius).
Bernini, estraordinariu intérprete del barrocu romanu, diseñó un edificiu que s'afai a la estructura urbanística presistente, tantu na estructura como nes decoraciones. L'únicu testimoniu del proyeutu de Bernini ye'l cuadru atribuyíu a Mattia de' Rossi, alumnu predilectu de Bernini, calteníu na coleición Doria-Pamphili de Roma. La fachada del palaciu, constituyida por una poligonal de cinco segmentos que sigue'l percorríu curvu de la cai y elementos de piedra casi ensin llabrar, de los que remanecen fueyes y cañes rotes, qu'asemeyen un edificiu construyíu na roca viva.
Carlo Fontana caltuvo la carauterística fachada convexa añediendo'l campanariu y modificó el proyeutu de la entrada, añediendo dos puertes al llau de la entrada principal. La Curia foi inaugurada nel 1696. Amás de los tribunales pontificios, el palaciu tamién foi sede del Gobernador de Roma y de la direición de policía, asumiendo asina un papel protagonista na vida xudicial y alministrativa del gobiernu pontificiu.
Tres la unificación italiana
thumb|right|La fachada escontra la Piazza del Parllamentu, edificada por Ernesto Basile a principios del sieglu XX. thumb|L'hemiciclu proyeutáu por [[Ernesto Basile.]] Tres la unificación italiana, el Palazzo Montecitorio foi espropiáu pol Reinu d'Italia y destináu a allugar la Cámara de Diputaos (fueron refugaos el Palazzo Venezia y el Campidoglio). Los cambeos necesarios pal nuevu usu del palaciu fueron realizaes rápido, y la xera d'edificar l'hemiciclu de l'asamblea confiar a un pocu conocíu inxenieru d'obres públiques, Paolo Comotto, que construyó nel patiu una sala semicircular gradiada sobre un armazón de fierro dafechu recubiertu de madera, inaugurada'l 27 de payares de 1871. El nuevu hemiciclu demostróse sicasí non aparente, con una pésima acústica, bien fríu pel hibiernu y demasiáu calorosu pel branu. Amás, por causa de les abondoses infiltraciones d'agua, foi declaráu peligrosu y zarráu en 1900. Mentanto, fracasáu l'intentu de construyir un nuevu edificiu del Parllamentu na Via Nazionale, construyóse un nuevu hemiciclu provisional na Via della Missione, y nun foi hasta 1918 cuando s'inauguró la sede definitiva nel Palazzo Montecitorio.
Les obres d'ampliación del palaciu fueron encargaes al arquiteutu palermitano Ernesto Basile, esponente de primer planu del modernismu italianu, que realizó importantes intervenciones construyendo un nuevu edificiu de llombu del orixinal. Basile caltuvo solo la parte frontera del palaciu de Bernini, amenorgando'l patiu y baltando les nales y la parte posterior. Alzó sobre la Piazza del Parllamentu'l nuevu cuerpu carauterizáu por cuatro torres angulares revistíes en lladriyos coloraos y travertino. Nel interior d'esti bloque Basile asitió l'hemiciclu, allumáu por un estraordinariu lucernario d'estilu modernista con forma de ventilador, el famosu velario de Giovanni Beltrami.
Sol velario de Beltrami asitióse un frisu pictóricu, qu'arrodia l'hemiciclu penriba: el so autor yera Aristide Sartorio y taba dedicáu a la historia del pueblu italianu. Con Basile collaboraron tamién otros inxenieros, ente los cualos Gioacchino Luigi Mellucci, Giuseppe Mannajuolo, Leonardo Bistolfi y Domenico Trentacoste, autores de los grupos de mármol y de la fachada posterior. El panel de bronce del hemiciclu, asitiáu de llombu del escañu del Presidente titúlase La glorificación de la dinastía de Saboya, ye obra del turinés Davide Calandra y foi fundíu en Pistoia.
Tamién se debe a Basile el gran salón llamáu Transatlantico, llargu y pimpanu, asitiáu sobre'l diámetru del hemiciclu y centru informal de la vida política italiana, carauterizáu pol so pavimentu de mármol siciliano, que debe la so interesada denominación al moblame típicu de les grandes naves de principios del sieglu XX.
Descripción
thumb|La cámara de los diputaos mientres el fascismu, enriba nel centru'l presidente de la Cámara [[Alfredo Rocco mientres un discursu, embaxo nel centru'l presidente del Conseyu Benito Mussolini.]] thumb|right|L'hemiciclu con ocasión del xuramentu del presidente [[Giovanni Leone (29 de dicembre de 1971).]] Na primer planta atópense:
Les sales de representación más importantes atópase na segunda planta, xunto coles oficines del presidente, del secretariu xeneral y de los componentes de la oficina de presidencia. Al traviés d'una escalera monumental aportar al llamáu «pasiellu de los bustos» (corridoio dei busti), a lo llargo del cual tán espuestos una trentena de bustos de bronce y mármol de pernomaos diputaos y presidentes de la cámara. Otra sala ye la llamada «sala de la lloba» (sala della lente), la estancia más amplia de la nala berniniana, que debe'l so nome a la presencia d'una escultura de bronce de la lloba capitolina. Equí proclamóse la resultancia del referendu institucional del 2 de xunu de 1946 y realícense inda na actualidá xuntes importantes.
A la izquierda de la sala de la lloba atopa la biblioteca del presidente, onde se celebren les xuntes de la oficina de presidencia y de los otros órganos de la Cámara. Nel llau derechu atópase pela so parte la sala Aldo Moro, apoderada por una representación de les bodes de Caná de Paolo y Benedetto Caliari. Esta histórica sala dedicar a Aldo Moro'l 13 de mayu de 2008, cola presencia del presidente de la cámara Gianfranco Fini, nel trentenu aniversariu de la desapaición del políticu. La sala, qu'antes yera moteyada «sala mariella» (sala gialla) pol color de la tapicería, ta decorada con muebles d'estilu rococó provenientes del Palaciu Real de Caserta.
Patrimoniu artísticu
thumb|Ulises y Nausícaa, Michele Desubleo. Nel Palazzo Montecitorio atópense más de mil cuadros y escultures dataos ente los sieglos XVI y XX, dellos miles de grabaos de delles dómines, un conxuntu d'afayos arqueolóxicos y una discreta cantidá de bienes artísticos como relós, muebles de dómina, tapices y bustos.