cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Virus del papiloma humanu
Vacunes
La vacuna tamién puede aplicase en neños de 9 a 15 años, ayuden a protexer a los neños contra ciertos cánceres y pre cánceres anales, según p'ayudar a prevenir les verrugas anales y xenitales. Estes vacunes tienen d'alministrase antes d'empezar l'actividá sexual, si yá empezó actividá sexual garantizar nun tener contautu con virus, anque tán aprobaes pa distintos grupos d'edá. La vacuna Gardasil foi aprobada pa les edaes de 9 a 26 años, y pa les edaes de 9 a 15 años. Entá nun se sabe si estes vacunes van ayudar a los neños a evitar la tresmisión del VPH a les sos pareyes. van faese estudios piloto pa verificar la eficacia de la vacuna nesti grupu d'edá. En casu de que sí ayuden, esto tamién va amenorgar el riesgu de cáncer acomuñáu al VPH ente les sos pareyes sexuales. El Advisory Committee on Immunization Practices (ACIP) of the US Centers for Disease Control and Prevention encamienta que s'alministre cualesquier de les vacunes Gardasil a los neños y a los homes nuevos. El comité encamienta que los neños ente les edaes de 11 y 12 años sían vacunaos rutinariamente. Tamién encamienta la vacuna pa los varones d'ente 13 y 21 años que nun recibieren los trés vacunes. La vacuna tamién puede alministrase a neños a una edá tan temprana como dende los 9 años y a los homes ente les edaes de 22 y 26 años. Anguaño, la Sociedá Americana Contra El Cáncer nun cunta con encamientos sobre l'usu de cualquier vacuna contra'l VPH n'homes. La evidencia que sofita l'usu de les vacunes del VPH n'homes ta revisándose y los encamientos de la Sociedá Americana Contra El Cáncer pal usu de les vacunes del VPH van actualizase. Esta información probablemente va publicase en 2016.[
N'España diéronse 35 reacciones adverses graves, lo qu'inclúi situaciones como foria, dolor, síncope o error na vía d'alministración, anque namái 5 riquieron tratamientu. Los trés casos más serios reportaos n'España, de dos menores que sufrieron crisis epiléptiques en siendo vacunaes, y una finada nun fueron provocaos pola vacuna, sinón por problemes de salú pre-esistentes, según el Ministeriu de Sanidá. Merck, según la FDA y la CDC consideren que la vacuna ye dafechu segura y que nun hai rellación de causa-efeuto. Nun contién mercuriu, timerosal nin virus atenuáus (solu virus muertos). Merck & Co., Inc, el manufacturador de Gardasil, sigue coles pruebes a muyeres que recibieron la vacuna pa determinar la so eficacia sobre un periodu de vida.
Coco Chanel
Últimos años y fallecimientu
Al empiezu de 1971 topábase enferma y debilitada, afeutada pola artrosis y la so adicción a la morfina, pero siguía nel trabayu de la so rutina habitual pa la preparación del catálogu de primavera. Na tarde del sábadu 9 de xineru dio un llargu paséu y al tornar a la so casa, sintióse mal y foise a la so habitación ceo. Chanel morrió a otru día a la edá de 87 años de resultes d'un ataque cardiacu nel Hotel Ritz, onde morara por más de trenta años. Les sos últimes pallabres (según la lleenda) fueron: «Bonu, asina ye como unu muérrese». Una muerte solitaria dempués d'una vida solitaria marcó'l final de la vida del mitu. El so funeral llevar a cabu na Ilesia de la Madeleine y los sos modelos ocuparon la primer fila na ceremonia. El so ataúd foi cubiertu con flores blanques (camelies, gardenies, orquídees, azaleas) y delles roses coloraes. Los sos restos fueron soterraos nel Bois-de-Vaux Cementery, en Lausana, Suiza.
Virus del papiloma humanu
Vacunes
Tanto homes como muyeres son portadores del VPH. Pa erradicar la enfermedá, eventualmente los homes tendríen que ser vacunaos. Lo que ye güei tánse llevando a cabo estudio pa determinar la eficiencia de vacunar neños varones cola vacuna actual. Na mayoría de los países, les vacunes aprobáronse namái pa usu femenín, pero en países como Estaos Xuníos y el Reinu Xuníu aprobáronse tamién pa usu masculín.
Preservativos
El Centers for Disease Control and Prevention (Centru pal Control y Prevención d'Enfermedaes, d'Estaos Xuníos) afirma que «anque nun se conoz esautamente l'efeutu de los preservativos na prevención de la infeición por VPH, l'usu de preservativu acomuñóse con una tasa más baxa de cáncer de cérvix, enfermedá en direuta rellación col VPH».
Acordies con Marcus Steiner y Willard Cates nel New England Journal of Medicine, «la proteición qu'ufierten los preservativos nun puede ser cuantificada esautamente». Sicasí, nun estudiu nel mesmu exemplar, de 82 muyeres universitaries siguíes na práctica clínica habitual mientres 8 meses, la incidencia de VPH xenital foi 37,8 por cada 100 pacientes/añu ente les muyeres que les sos pareyes emplegaben preservativu en toles sos rellaciones sexuales, frente a 89,3 por cada 100 pacientes/añu naquelles que les sos pareyes emplegaben preservativu en menos del 5 % de les rellaciones. Los investigadores concluyeron que «ente muyeres qu'empiecen a ser sexualmente actives, l'usu constante del preservativu nes sos rellaciones poles sos pareyes paez ser qu'amenorga'l riesgu d'infeición por VPH cervical y vulvovaginal».
Coco Chanel
Legáu
thumb|left|190px|Los sombreros negros, les perlles y la so [[Boquilla (fumar)|boquilla convertir en distintivos del so estilu personal.]] En 1915, la revista de moda Harper's Bazaar comentó sobre los sos diseños: «La muyer que nun tien siquier un Chanel ta irremediablemente fuera de moda... Nesta temporada'l nome de Chanel ta nos llabios de toes el compradores». La so firme determinación y calter, según tamién la so bona condición económica, llevar a imponese a la moda opulenta y ríxida de principios del sieglu XX y so la so influencia, quedaron fora de moda los aigrettes, el pelo llargo, les faldes hobble, los corsés ya instauró otru estilu más simple ya innovador pa les muyeres mientres la Primer Guerra Mundial. Creadora del traxi xastre femenín, la diseñadora francesa desenvolvió una elegancia senciella a lo llargo de la so carrera ya introdució les prendes en blancu y negru, les petrines de cadena, les camises de pescuezu y puños blancos, y les xoyes de fantasía. Nos años de 1920, foi considerada la personificación de la «nueva muyer» independiente, sociable, recreativa ya individualista. Dirixó la so atención al públicu nuevu y rápido convirtióse nun iconu del estilu flapper.
Virus del papiloma humanu
Preservativos
Otros estudios suxurieron que l'usu regular del condón puede llindar efeutivamente la insistencia y esparcimientu de VPH escontra otres árees xenitales n'individuos yá infestaos.
Coco Chanel
Legáu
Diseñadores como Paul Poiret y Mariano Fortuny introducieron referencies étniques nes sos creaciones d'alta cordura, mientres la década de 1900 y 1910. Chanel siguió con esti enclín con diseños eslavos mientres los años de 1920. Les puntillas y bordaos de los sos vistíos nestes dómines fueron ellaboraos puramente por Kitmir, una casa de bordaos fundada pola aristócrata rusa exiliada, la gran duquesa María Pávlovna, hermana de Demetrio Románov. La fusión de cordura oriental con motivos folclóricos estilizados llevada a cabu por Kitmir poner de relieve nes sos primeres coleiciones. Un vistíu so de nueche en 1922 yera acompañáu con un foulard sobre'l pescuezu o la cabeza. Amás del foulard, les sos coleiciones presentaron los escotes cuadraos y los abrigos llargos con petrina n'alusión a los mujik rusos (llabradores). Tolos modelos yeren bordaos con cristales brillosos ya incrustaciones d'acebache.
Virus del papiloma humanu
Preservativos
L'usu del condón puede amenorgar el riesgu qu'individuos infestaos va desenvolver escontra cáncer cervical o desenvolvimientu d'anormalidaes xenitales. Planned Parenthood (planificación familiar), encamienta l'usu del condón col fin de prevenir el riesgu d'andada de VPH.
Coco Chanel
Legáu
Pa la producción del traxe Chanel, introdució l'usu del texíu de puntu, un material de puntu de llana, algodón o elementos sintéticos producíu pola empresa Rodier, que orixinalmente producía esta tela pa la confección esclusiva de ropa interior. El so traxe de xerséi de llana, conformáu per una chaqueta de cardigan, una falda plisada y combináu con zapatos de tacón baxu, convertir nel preferíu de la moda femenina costosa.
La camelia qu'introdució como elementu decorativu nos sos traxes taba íntimamente rellacionada cola obra lliteraria d'Alexandre Dumas, La dama de les camelies, que la so historia impresionara a la diseñadora dende la so mocedá. La flor en sí convirtiérase nun símbolu d'identificación pa la cortesana qu'anunciaba la so disponibilidad. La so primer apaición nun diseñu so foi nun traxe negru con adornos blancos en 1933.
El términu de «pequeñu vistíu negru» ye catalogáu de cutiu como una contribución de Chanel al léxicu de la moda y como una prenda de ropa que s'utilizó hasta l'actualidá. El so primera confección foi fecha en seda fina, crepé y con mangues llargues. En 1926, Vogue destacó'l so diseñu y los sos editores predixeron que se convertiría en «una suerte d'uniforme pa toles muyeres con gustu» al incorporar una estética estandarizada que la revista comparó col automóvil Ford negru de forma obicua. Esta mirada recibió crítiques xeneralizaes per parte de periodistes masculinos que comentaron en forma de quexa: «Non más bustu, non más estómagu, non más cadril... La moda femenina d'esti momentu del sieglu XX va ser bautizada "cortar tou"».
En 1933, el diseñador Paul Iribe collaboró con Chanel na creación de pieces de xoyería estravagantes comisionadas pola Guild of Diamond Merchants. La coleición realizada puramente en diamante y platín foi exhibida públicamente y atraxo una gran audiencia, d'aproximao 3000 concurrentes nel periodu d'un mes. Encegolada coles xoyes costoses, la diseñadora convirtió la pocu envidiada bijouterie de fantasía n'acobiciaos accesorios y acomuñóse col duque Fulco di Verdura pa llanzar una llinia de xoyería. El brazalete blancu esmaltáu con una cruz de Malta y piedres yera'l so favoritu y tresformóse nuna pieza representativa icónica del dúu Verdura-Chanel.
El modelu orixinal del bolsu Chanel foi fechu de xerséi o cueru con un diseñu esterior acolcháu cosíu a mano influyíu peles chaquetes qu'utilizaben los caballeros. La cadena que llevaba taba inspirada nos sos años d'orfanatu, onde los cuidadores de l'abadía utilizaben cadenes na cintura pa guardar les llaves. L'uniforme coloráu del conventu vese reflexáu nel interior del bolsu.
thumb|left|190px|Logo de Chanel. Mientres el so enllargáu tiempu d'ociu na so mocedá, solía tomar sol llargos ratos y de esa manera convirtió non yá a les morenures n'aceptables sinón tamién nun símbolu que denotaba una vida de privilexu y esparcimientu. Históricamente la esposición al sol había estáu rellacionada colos trabayadores desafortunaos condergaos a una xornada de trabayu incesante albentestate ente que la piel por demás blanco yera una muestra segura de l'aristocracia. A mediaos de la década de 1920, por influencia de Chanel, les muyeres yeren vistes na sablera ensin sombreru pa protexese de los rayos del sol. Amás, foi una de los promotores del usu del pelo curtio como un signu de lliberación femenina y un nuevu estilu de vida. La frase «Una muyer que se corta'l pelo ta por camudar la so vida» ye atribuyida a Chanel.
Personalidá
Coco Chanel foi una muyer ambiciosa, hiperactiva, intelixente, con intuición empresarial, considerada una persona con mal xeniu, esixente y perfeccionista nel so oficiu. Munchos considerar una visionaria y una líder nata, sicasí, otros creíen que tenía enclín a ser calculadora y comenenciosa, razones que la llevaron a sociabilizar con contactos de l'alta sociedá col fin de llograr ventayes pa la so negociu; per otra parte, criticóse-y por non tomar nenguna postura firme en dómines d'inestabilidá política, y que supo movese dientro de los cambeos institucionales por que'l so negociu nun sumiera. Vaughan definir como una «comenenciosa peracabada... nun creía en nada sacante na moda. Ella creía nes ropes guapes, nel so negociu, y nun lu importaben nin Hitler nin les polítiques del nazismu». Per otra parte, Justine Picardie manifestó que «yera tan contradictoria. Per un sitiu, fixo comentarios antisemites. Sicasí, unu de los sos meyores veceros yera xudíu, como los Rothschilds, y de fechu el so sociu nel negociu yera xudíu, y siguir siendo dempués de la guerra». . Anguaño, constatóse qu'esta actitú yera frecuente na clase empresarial de la dómina, ya inclusive n'empresarios estauxunidenses quien s'arriquecieron mientres la Segunda Guerra Mundial; sicasí, conócense los múltiples enemigos de Chanel y la antipatia qu'espertaba ente los empresarios (homes) de la dómina (anque coles mesmes, xixilaben y copiaben los sos movimientos), lo mesmo que de los sectores conservadores, yá que abogaba por una moda que pudiera ser consumida poles muyeres col so propiu dineru, y lliberó el cuerpu femenín del tradicional corsé, amás de convertise nuna referencia histórica a nivel mundial pa les nueves xeneraciones. Hasta la so apaición, yera impensable qu'una muyer fuera'l referente mundial nel diseñu de moda femenina yá que yera una actividá, paradóxicamente, considerada masculina, enclín qu'a día de güei puede siguir apreciándose nel mundu de la moda.
Poco se conoz de les sos rellaciones nel ámbitu priváu yá que caltenía rellaciones discretes. A día de güei, sábese que la mayoría d'informaciones al respeutu son falses, dalgunes inclusive la venceyaron con homes tando dambos n'espaciu/tiempu distintos.
Adautaciones en cine y TV
La película pa televisión norteamericana Coco Chanel salió al aire'l 13 de setiembre de 2008 por Lifetime Television, protagonizada por Shirley MacLaine nel rol de Chanel a los 70 años. Empobinada por Christian Duguay, la película tamién tuvo protagonizada por Barbora Bobulova como la moza Chanel, Olivier Sitruk como Boy Capel, y Malcolm McDowell. El filme retrató sustancialmente los sos primeros años nel conventu, los sos romances con Balsan y Capel, los sos primeros años de carrera profesional y el so polémicu regresu a la moda en 1954. Sicasí, pasó per alto la so collaboración nes operaciones militares nazis mientres la Segunda Guerra Mundial.
Audrey Tautou, vocera de Chanel SA dende 2008, interpretó a la mozu Coco nuna película titulada Coco avant Chanel (Coco enantes de Chanel), que foi llanzada'l 22 d'abril de 2009.
La película Coco Chanel & Igor Stravinsky, dirixida por Jan Kounen y protagonizada por Anna Mouglalis y Mads Mikkelsen, referir al supuestu romance ente Chanel y el compositor Ígor Stravinsky. La película ta basada na novela de 2002, Coco & Ígor de Chris Greenhalgh, y foi escoyida pa cerrar el Festival de Cine de Cannes de 2009.
En 2013, el direutor Karl Lagerfeld convocó a Geraldine Chaplin pa interpretar a la diseñadora nun curtiumetraxe de trenta minutos tituláu La torna, basáu nel regresu de Chanel al mundu de la moda nos años de 1950. El curtiu filme, nel qu'intervinieron tamién Rupert Everett, Anna Mouglalis, Amanda Harlech y Kati Nescher, foi presentáu nel Dallas Fair Park con motivu del desfile de la coleición «Métiers d'Art».
Representaciones lliteraries
Coco & Ígor ye una novela escrita por Chris Greenhalgh, que narra'l romance ente Chanel y Ígor Stravinsky y los llogros creativos que surdieron de la so aventura romántica. La novela foi publicada per primer vegada en 2003.
En 2007, publicóse un llibru pa neños tituláu Distintu como Coco, que rellata la humilde infancia de Chanel y la crónica de cómo llogró cambeos sópitos na industria de la moda.
L'Evanxeliu según Coco Chanel: lleiciones de vida de la muyer más elegante del mundu ye una novela escrita por Karen Karbo y publicada en 2009, que narra los empiezos humildes y llogros llexendarios de Chanel.
Obres teatrales
El musical de Broadway Coco, con música d'André Previn, guión y lletres d'Alan Jay Lerner, estrenóse'l 18 d'avientu de 1969 y remató la so temporada'l 3 d'ochobre de 1970. Interpretada por Katharine Hepburn mientres los primeros ocho meses y por Danielle Darrieux mientres el restu de la temporada, recreó'l momentu nel que Chanel restablez la so casa d'alta cordura ente 1953-1954. Al momentu de la so presentación, foi l'espectáculu más costosu na historia de Broadway con un presupuestu de 900.000 USD.
Cerinthe major
La ceriflor o palombera (Cerinthe major) ye una planta de la familia de les boraginacees. thumb|240px|Planta en flor thumb|240px|Detalle de la flor
Descripción
Planta añal, glabra, de 15-80 cm d'altor. Tarmu erecto, ramificáu. Fueyes verde-azuláu con llurdios blancos, con pequeñes canesbes, ciliaes, les inferiores cortamente peciolaes, espatulaes, les cimeres sésiles, ovalaes, acorazonaes pola base, de 3-6 cm de llargu y hasta 1,5 cm d'anchu. Flores inclinaes, en recímanos terminales. Esporófilos ovales, con frecuencia de tonu violeta, tan llargos o más que'l mota. 5 sépalos de llargor desigual. Corola mariella, de tonu violeta amarronáu pola base, nel gargüelu con un aniellu marrón acoloratáu, tubular, de 1,5-2 (3) cm de llargu y hasta 8 mm d'anchu, más del doble de llargu que'l mota. Marxe bien curtiu, penriba escotáu o pocu dentáu, bien revueltu, Núcula negruzaca, glabra.
Hábitat
Terrenales de cultivos y baldíos. Marxes de los caminos.
Distribución
Nel Mediterraneu y Portugal.
Propiedaes
Indicaciones: ye utilizáu como diuréticu, antiescorbútico. Usáu en ictericia.
Taxonomía
Cerinthe minor describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 136. 1753. Númberu de cromosomes de Cerinthe major (Fam. Boraginaceae) y táxones infraespecíficos: 2n=16
Matt Damon
La so carrera empecipiar a raigañu del ésitu de la película Good Will Hunting (1997), a partir d'un guión escritu col so amigu Ben Affleck. Foi ganador del premiu Óscar al meyor guión orixinal por Good Will Hunting y nomáu a meyor actor pol mesmu trabayu.
Damon dende entós participó en películes d'ésitu comercial como Saving Private Ryan (1998) o dando vida a Jason Bourne.
Primeros años
Matt Damon nació en Cambridge (Massachusetts), fíu de Kent Telfer Damon, axente inmobiliariu y ex corredor de bolsa, y de Nancy Carlsson-Paige, maestra infantil y profesora na Universidá de Lesley y tien un hermanu, Kyle, que ye un escultor y artista.
Estudió na Cambridge Rindge and Latin School en Cambridge, onde entabló amistá con un vecín y tamién alumnu d'esta escuela, Ben Affleck, con quien compartiría'l mesmu pruyimientu de convertise n'actor cinematográficu. Finalmente xuntos protagonizaron y escribieron el guión de la película Good Will Hunting cola que ganaron un premiu Óscar al meyor guión orixinal. Graduóse en 1988 y empezó a estudiar na Universidá de Harvard, pero nun llegó a rematar por cuenta de qu'empezó colos sos primeros trabayos.
Carrera
thumb|left|Damon y [[Robert De Niro en Berlín en febreru 2007 pola premiere de The Good Shepherd.]] El so primer trabayu cinematográficu foi en 1988, na comedia romántica Mystic Pizza y tuvo pequeños trabayos n'otres películes como School Ties, xunto a Brendan Fraser y Chris O'Donell; Geronimo: An American Legend, xunto a Gene Hackman y Jason Patric o Courage under fire xunto a Denzel Washington y Meg Ryan. (Hai qu'esclariar tamién, que cuando tenía 18 años d'edá, foi futbolista profesional en Red Bulls F.C y que consiguió ser el goliador de la lliga d'Estaos Xuníos)
Un ésitu más atayante llegaría-y en 1997 col so propiu guión y la so interpretación en Good Will Hunting onde trabayó con Ben Affleck y Robin Williams y valió-y un Óscar como guionista y la so primer candidatura como actor (la segunda llegó-y nel añu 2010 pol so papel n'Invictus)
A partir d'ende lloviéron-y les ufiertes de trabayu y empezó a interpretar diversos personaxes como l'asesín Tom Ripley en The Talented Mr. Ripley pol que foi nomáu al Globu d'Oru como meyor actor "drama"; l'ánxel cayíu de Dogma, na que volvió trabayar con Ben Affleck; l'hermanu siamés de Pegáu a ti onde compartía cuerpu con Greg Kinnear; Gerry, onde interpretaba al personaxe que daba nome a esta película esperimental dirixida por Gus Van Sant; un xugador de golf en The Legend of Bagger Vance, na que trabayó xunto a Will Smith o'l cow-boy aventureru de All the Pretty Horses onde compartió cartelu con Penélope Cruz y Henry Thomas.
En 2001 participaría xunto a otres estrelles de Hollywood como Brad Pitt, George Clooney y Blake Lively na primer película de la saga Ocean's, dirixida por Steven Soderbergh. Tantu en Ocean's Eleven como en Ocean's Twelve y Ocean's Thirteen interpretaría a Linus Caldwell, unu de los integrantes de la banda de lladrones. Pero ensin dulda la so triloxía más esitosa ye na que da vida a Jason Bourne, un axente d'élite de la CIA que, tres un episodiu amnésicu, trata de recuperar la so identidá. En 2002 estrenaría The Bourne Identity que vendría siguida de The Bourne Supremacy y The Bourne Ultimatum, gracies a les cualos consiguió ser de los actores más rentables del cine.
Otros trabayos posteriores fueron tan variaos como'l del analista enerxéticu de Syriana; el d'unu de los hermanos Grimm nel filme de Terry Gilliam; Colin Sullivan, el policía corruptu de The Departed, ganadora del Óscar a la meyor película y onde trabayó con Jack Nicholson, Leonardo DiCaprio y Mark Wahlberg, ente otros; o Edward Wilson, l'axente de la CIA qu'interpretó en El bon pastor, dirixida por Robert De Niro. En 2011 interpretó'l personaxe d'un políticu norteamericanu que caltién un romance con una baillarina Emily Blunt en The Adjustment Bureau, un filme con una suerte de romance, ciencia ficción y suspense; escrita y empobinada por George Nolfi. Y en 2013 foi'l protagonista de Elysium.
Vida privada
thumb|Matt Damon xunto a la so esposa, l'arxentina Luciana Bozán Barroso, nel [[Festival Internacional de Cine de Venecia.]] El so ésitu en Hollywood como actor valió-y tamién por que el 25 de xunetu de 2007 fuera'l númberu 2.343 en recibir una estrella nel Paséu de la Fama de Los Angeles. En 2007, la revista People escoyer como l'home más sexy del mundu, "pol so físicu, el so sentíu del humor y la so humildá que llega a l'alma". Ta casáu cola arxentina Luciana Bozán Barroso, con quien tien tres fíos: Isabella (2006), Gia (2008) y Stella (2010), a les que se xune Alexia (1999), fía d'una anterior rellación de Luciana.
El 10 de setiembre de 2008, nuna entrevista a l'axencia AP, declaró la so molición sobre la candidata a vicepresidenta del Partíu Republicanu a la presidencia de los Estaos Xuníos, la gobernadora d'Alaska Sarah Palin, pola so poca esperiencia en política internacional y la medrana a reformes educatives ultraconservadoras. El Partíu Republicanu reaccionó con un comunicáu desacreditando al actor al nun tener esperiencia política y calificándolo como "de la farándula". Sicasí'l siguidores del Partíu Demócrata aplaudieron les declaraciones de Damon.
Pokémon Channel
Pokémon Channel, conocíu en Xapón como Pokémon Channel ~Pikachu to Issho~ (ポケモンチャンネル ～ピカチュウといっしょ！～), ye unu de los munchos xuegos de Pokémon que salieron al mercáu. Foi desenvueltu para Nintendo Game Cube y salió a la vienta'l 18 de xunetu de 2003 en Xapón, el 1 d'avientu de 2003 n'América y el 1 d'abril de 2004 n'Europa.
Argumentu
El xuegu empieza cuando'l Profesor encina contauta contigo pa pidite un pequeñu favor. Trátase de probar una nueva canal de televisión, el Pokémon Channel, una rede de canales dedicada puramente a Pokémon. Hai una gran variosiedad de distintes canales y distintos Pokémon en cada canal. El Profesor Oak va dir pidiéndote ayuda encargándote de pequeñes misiones y la to opinión sobre la programación de Pokémon Channel. Lo primero que va faer va ser regalate una televisión por que puedas empezar a xugar.
L'oxetivu principal d'esti xuegu ye convertise n'amigu de Pikachu y esplorar distintes árees con él, visitar l'hábitat de dellos Pokémon y, poques gracies, mirar tola programación de Pokémon Channel. La to primer misión empezará per ver la televisión xunto a un Pikaxu selvaxe que decidió instalase contigo. Pero non tou ye tan fácil. Pa desbloquiar tolos programes tendrás de cumplir ciertos oxetivos. Si consigues completar toles misiones y oxetivos vas ser premiáu con una película protagonizada polos hermanos Pichu titulada: "Les Meruca, misión: ¡Fiesta!"La que celebra ésta
Programación
De primeres solo vas cuntar con unes poques canales, pero a midida que vaigas cumpliendo requisitos dirán llográndose nueves canales hasta llegar a un total de 20. La programación completa ye la siguiente:
Cola to participación en dalgunos de los programes, como na Canal Güevu o en cualesquier de los dos Concursos, vas poder ganar dineru col cual poder mercar oxetos na Teletienda Squirtle y decorar asina'l to cuartu con moñecos, peluches, posters, cartes ya inclusive nueves televisiones.
Los Pichu, misión: ¡Fiesta!
Trátase de la película protagonizada polos hermanos Pichu, siendo la principal atraición del xuegu. Ta estremada en 5 capítulos que se van dir consiguiendo a lo llargo del xuegu. Pa llograr cada unu d'ellos vas precisar l'ayuda de los distintos Pokémon y asina poder consiguir toles partes. Amás, si consigues completar la película, vas poder vela íntegra nel cielu estrelláu xunto a un invitáu bien especial, Jirachi.
Dempués d'habela vistu xunto a Jirachi nel cielu estrelláu, vas poder consiguir de nuevu una cinta de la película na so versión íntegra, pudiendo vela na televisión ensin necesidá de vela pela nueche nel cielu estrelláu. Tamién vas poder consiguir cintes de la película n'inglés y en xaponés.
Oxetivos Secundarios
A parte de mirar los programes de Pokémon Channel y faer amigos Pokémon, tamién vas poder coleccionar oxetos varios, como cartes coleicionables, posters, moñecos y peluches Pokémon y hasta distintes televisiones. Tamién vas poder mercar hasta 6 xuegos distintos pa poder xugar cola Pokémon Mini.
Cartes Coleicionables
Llistáu de cartes coleicionables:
Moñecos y Peluches
Na Teletienda Squirtle pueden mercase munches coses, y ente elles un montón de moñecos y peluches de distintos pokémon y de distintos tamaños. Sirven pa decorar les estanteríes, la ventana y distintos buecos de l'habitación, y anque de primeres l'habitación ta casi dafechu vacida, según vanse consiguiendo los distintos moñecos y peluches va decorándose l'habitación faciéndola más atopadiza.
Televisiones
Al empezar el xuegu'l Profesor Oak te apurre una televisión por que puedas empezar a xugar, pero según vas avanzando nel xuegu puedes dir consiguiendo munches más televisiones que recuerden a munchos pokémon, mercándoles la mayoría (non toes) na Teletienda Squirtle. Según vaigas consiguiendo les distintes televisiones, puedes camudales nel momentu que más te pruya.
Pokémon Mini
Amás del Pokémon Channel como xuego puramente dichu, tamién esiste la posibilidá de xugar a la consola Pokémon Mini. Na habitación hai escondida una funda de la Pokémon Mini con una mentada consola y un xuegu dientro d'ella. Una vegada atopada, vas poder mercar más consoles Pokémon Mini na Teletienda Squirtle, anque según váiganse mercando dirán sustituyéndose pola Pokémon Mini anterior.
Amás del primer xuegu que vien cola funda y la Pokémon Mini inicial, pueden consiguise 5 xuegos más (un total de 6) mercándolos na Teletienda Squirtle, anque son daqué difíciles de velos na tienda.
Zones
Esisten distintes zones poles que poder movese y ver distintos pokémon. Pa dir a delles d'elles va ser necesariu garrar l'autobús, que podrá coyer llogrando unos bonobuses al traviés de la Teletienda Squirtle.
El Xardín Parada d'Autobús Conciertu Forestal Conciertu de Jigglipuff y Kecleon Playa Cobalto * Cala Secreta
Llingües d'Afganistán
miniaturadeimagen|Grupos etnolingüísticos d'Afganistán. Afganistán ye un país multillingüe nel que los dos idiomes más falaos, el paxtu y el dari, tienen calter d'oficiales. El dari ye'l nome oficial del idioma persa n'Afganistán. De cutiu conocer como'l "Persa afganistanu". Tanto'l pashto como'l persa son llingües indoeuropees dientro de les llingües iranies. Otros idiomes rexonales, tales como'l uzbecu, el turcomanu, el balochi, les llingües pashayi y el nuristani son falaos por grupos minoritarios en tol país.
Dientro de los idiomes menores pueden incluyise el Idioma indostánicu, Panyabí, Ashkunu, Kamkata-viri, Vasi-vari, Tregami y Kalasha-nala, les llingües pamir (Sugní, Munji, Idioma wají y Wají), Brahui, Qizilbash, Aimaq, y Pashai y idioma kirguís. El llingüista Harald Haarmann cree qu'Afganistán alluga más de 40 idiomes menores, con alredor de 200 dialeutos distintos.
Política llingüística
miniaturadeimagen|Persa darí.
El dari ye l'idioma más faláu de los idiomes oficiales d'Afganistán. En 1980, a otros idiomes rexonales dióse-yos l'estatus oficial nes rexones onde son l'idioma de la mayoría. L'artículu 16 de la Constitución afganistana de 2004 establez que los uzbecos, los turcomanos, los baluchis, los pashayi, los nuristaníes y los pamiri son, amás del pashto y el dari, el tercer idioma oficial nes zones onde la mayoría fala. Les modalidaes práutiques pa la implementación d'esta disposición van especificar por llei."
Política de nomes
Dari ye un términu llargamente encamentáu poles autoridaes afganistanes pa designar los dialeutos perses falaos n'Afganistán, en contraste colos dialeutos falaos nel vecín Irán. Anque inda ye llargamente conocíu como "Farsi" ("persa") pa los sos falantes nativos, el nome foi camudáu oficialmente a Dari en 1964. Dari nun tien de confundir se col dialeutu de Kabul, que ye'l dialeutu persa dominante n'Afganistán. Sicasí, amás de unos pocos conceutos básicos de vocabulariu (y más estilos caligráficos indo-perses na escritura persa-árabe), hai poca diferencia ente'l persa formal escritu d'Afganistán y el d'Irán. El términu Dari de cutiu úsase llibremente pal característicu persa faláu d'Afganistán, polo xeneral el dialeutu de Kabul, pero acútase meyor a los rexistros formales falaos (poesía, discursos, noticieros y otros anuncios d'espardimientu).
Overview
Dari funciona como la llingua franca de la nación y ye la llingua nativa de dellos grupos étnicos afganistanos, incluyíos el taxiquistaninos, Hazaras y Aimak. Pashto ye'l llingua materna del pueblu paxtu, el grupu étnicu dominante n'Afganistán. Debíu al calter multiétnicu d'Afganistán, la variedá d'idiomes, según el billingüismu y el multillingüismu son ​​fenómenos comunes. thumb|200px|Llibros de testu escolares afganistanos escritos tantu en Pashto como en Dari.
Les cifres exactes sobre'l tamañu y la composición de los diversos grupos etnolingüísticos nun tán disponibles una y bones nun se realizaron censos sistemáticos n'Afganistán en décades. Les estimaciones suxuren los siguientes idiomes principales:
Según un sondéu d'opinión de 2006 qu'arreyaba a 6226 ciudadanos afganistanos escoyíos al azar pola Fundación Asia, el Dari foi'l primer idioma del 49%, con 37 adicionales % indicando la capacidá de falar Dari como segundu idioma; 42% pudieron lleer Dari. De segundes, el Pashto foi'l primer idioma del 40% de les persones encuestaes, ente que un 28% adicional falar como un segundu idioma; El 33% pudo lleer Pashto. L'uzbecu foi'l primer idioma del 9% y el segundu idioma'l 6%. Turkmeno foi'l primer idioma del 2% y un segundu idioma pal 3%. Falóse inglés nun 8% y el urdu nun 7%.
Un estudiu posterior afayó que Dari yera, per un ampliu marxe, l'idioma más faláu nel Afganistán urbanu, col 93% de los afganistanos que dicíen falalo, pero solo'l 75% de los afganistanos rurales afirmaben lo mesmo.
Bassuet
Tien una población de y una superficie de  km².
Claudia Heill
}} Claudia Heill foi una deportista austriaca que compitió en yudu.
Participó nos Xuegos Olímpicos d'Atenes 2004, llogrando una medaya de plata na categoría de –63 kg. Ganó cinco medayes nel Campeonatu Européu de Yudu ente los años 2001 y 2007.
Boudes
Boudes ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ostracismu
thumb|ostrakon, ὄστρακον El ostracismu ye, na Antigua Grecia, el destierru a que se condergaba a los ciudadanos que se consideraben sospechosos o peligrosos pa la soberanía popular.
Etimoloxía
La pallabra griega ὀστρακισμός (ostrakismós) significa esautamente "destierru per ostracismu".
La pallabra ὄστρακον (óstrakon) quier dicir pulgu de güevu, cascu de tortúa, cascu polo xeneral, inclusive les que tán feches de folla. Tamién se refier a un cachu de terracota en forma de concha onde s'escribía'l nome d'aquellos ciudadanos de l'antigüedá que seríen desterraos dempués d'una votación.
Na Antigua Grecia
La llei del ostracismu n'Atenes, data del añu 510 e. C., por Clístenes y púnxose en práutica nel añu 487 e. C. como llucha contra la tiranía. Primero foi condergáu'l políticu Hiparco, más tarde Megacles V, Jantipo (padre de Pericles) y nel 482 e. C., Arístides, polos sos enfrentamientos sociales a favor de los llabradores y en contra de les flotes marítimes. El postreru condergáu sábese que foi un demagogu ateniense llamáu Hipérbolo, nel añu 417 e. C.
P'aplicar la llei axuntaben cada añu mientres la sesta pritanía (ente xineru y febreru) n'asamblea y votaben sobre si tenía de dar# en un ostracismu.
La votación realizábase a mano alzada, nun había un alderique y los nomes de los candidatos nun se revelaben. Si la resultancia yera positivu, volvíen tener una votación pública dos meses más tarde, na siguiente pritanía: axuntábense nuevamente, pero esta vegada n'asamblea solemne (catekkelesía) con un quorum de 6000 votantes, y cada ciudadanu que deseyaba votar, inscribía sobre un fragmentu de cerámica o eventualmente nuna concha d'ostra (d'ende la pallabra ostracon), el nome del suxetu que'l so destierru paecía-y necesariu pal bien públicu. Siempres qu'había una mayoría absoluta de votos, la persona que'l so nome apaecía tenía d'abandonar la ciudá nel plazu máximu de diez díes y permanecer exiliáu mientres diez años.
L'exiliu nun yera permanente y, amás, la persona exiliada nun perdía los sos derechos como ciudadanu ya inclusive podía ser perdonáu por una nuevu votación de l'asamblea. Mientres el periodu de destierru, la ekklesía caltenía los ostraca nos que figuraben los nomes de los ostraquizados.
Esta votación faíase xunto a la llomba na que s'allugaba'l Cerámicu, el barriu d'alfareros d'Atenes. Al pie de dicha llomba refundiábense los productos d'alfarería defectuosu, rompiéndose en cachos cóncavos que recordaben la forma cóncava ya irregular d'una concha d'ostra (ostracon).
Yera un mecanismu de autodefensa popular, un simple votu d'enfotu políticu: nun constituyía una pena xudicial, nin una condena penal.
Por Aristóteles sábese que tamién el gobiernu democráticu d'Argos practicaba l'ostracismu. Nun escolio a Aristófanes citar a Megara y a Mileto como ciudaes onde asina mesmu s'aplicaba l'ostracismu.
N'Atenes
L'ostracismu foi sobremanera utilizáu como arma política nes rivalidaes ente les heteríes polítiques (facciones aristocrátiques) nel primer cuartu del sieglu V e. C. Plutarcu refier como Hipérbolo foi ostraquizado por aciu un alcuerdu ente Nicias y Alcibíades, qu'enantes habíen estáu engarraos y que tendríen de ser los protagonistes de la «ostracoforia», yá que taben propuestos pola asamblea, esi mesmu añu de 417 e. C.: «como'l pueblu taba a puntu de votar l'ostracismu d'unu de los dos, en poniéndose d'alcuerdu les facciones de dambos, encamentaron l'ostracismu de Hipérbolo».
Plutarco mesmu, escribe en tonu graciosu una anéudota sobre l'ostracismu d'Arístides: El so ostracismu tuvo llugar na primavera de 482 e.C., anque a propuesta de Temístocles aprobóse un decretu d'amnistía. Aristóteles y Cornelio Nepote discrepen nel añu. Cf. Arístides
La desapaición del ostracismu esplicar pola posibilidá d'utilizar otros métodos menos duros (ensin necesidá de cuórum), pa esaniciar a los adversarios políticos: el más importante d'ellos foi la eisangelia, un procedimientu d'acusación d'un maxistráu ante l'asamblea.
En política
Nel mundu de la política sigue emplegándose el términu d'ostracismu cuando s'estrema a dalgún miembru o se-y fai'l vacíu por non ser del presto o del interés de los demás. A esto postreru denominar col títulu de "persona non prestosa".
Skógafoss
Skógafoss (pronúnciase ˈskou.aˌfos) ye una Catarata asitiada nel percorríu del ríu Skógá, al sur d'Islandia, nos cantiles de l'anterior mariña. La mariña reculó escontra'l mar (güei ta a una distancia d'alredor de 5 km dende Skógar), los anteriores cantiles marinos permanecieron, paralelos a la mariña a lo llargo de cientos de quilómetros, creando xunto con dellos montes una frontera clara ente les tierres baxes costeres y les Tierres Altes d'Islandia.
La Skógafoss ye una de les cascaes más grande del país con un anchor de 25 metros y una cayida de 60 metros. Por cuenta de la cantidá d'espluma que produz constantemente la cascada, un arcu iris simple o doble ye de normal visible nos díes soleyeros.
Según la lleenda, el primer colonu viquingu na zona, Þrasi Þórólfsson, soterró una ayalga nun covarón detrás de la cascada. Un mozu local atopó l'arca años dempués, pero yera namái capaz de garrar l'arandela nel llau de l'arca primero que sumiera dempués.
Nel llau oriental de la cascada, un senderu pa escursionismu lleva hasta'l pasu Fimmvörðuháls ente los glaciares Eyjafjallajökull y Mýrdalsjökull. Baxa a Þórsmörk nel otru llau y sigue como la famosa Laugavegur a Landmannalaugar.
Nacionalidá
Nacionalidá ye un conceutu polisémicu de gran importancia nes ciencies sociales, el derechu priváu, el derechu constitucional y les rellaciones internacionales; que puede referise a:
Etimoloxía de nacionalidá
Nacionalidá provién de la pallabra nacional y esta del llatín natio-onis:nación, raza, de nasci:nacer S. XV - Territoriu y habitantes d'un país
== Alquisición de la nacionalidá Distinta según la llexislación de cada país, les variantes pueden resumise en cuatro principios xurídicos espresaos en llatín:
Perda de la nacionalidá, apátrides, doble nacionalidá y naturalización
La nacionalidá puede perdese en dellos casos, puede compartise una doble nacionalidá, y puede adquirise una nueva nacionalidá, cumpliendo determinaos requisitos (naturalización). La situación d'apátrida ye la del que nun tener nenguna nacionalidá. Los ciudadanos de los Estaos Xuníos pueden arrenunciar a la so nacionalidá y voluntariamente convertise n'apátrides, Garry Davis y Glen Roberts son dos exemplos.
La nación y l'espaciu xeográficu
Una nación, entiéndase un grupu de persones que comparten una cultura, puede exercer dicha cultura en cualesquier espaciu xeográficu ensin perder la so nacionalidá. Ye posible que mientres esti exerciciu, la nacionalidá tresportada (pola emigración) sufra dellos cambeos na so estructura cultural, modificando'l comportamientu de los sos integrantes; tal cambéu puede xenerase al atopase con otros grupos culturales y asimilando dalgunes de les sos costumes, inclusive asimilando'l grupu a la so propia nación. Esti cambéu cultural afecta direutamente la esencia de la nación, pudiendo xenerar una nueva nacionalidá distinta ya independiente a la orixinal; tal efeutu tuvo presente en toa interacción social del home rellacionada col desplazamientu xeográficu d'una nación, inclúyanse esploración, guerres, invasiones o colonizaciones, toes elles xeneraron tresformamientos culturales que deriven na fundación de nueves naciones. Entiéndase qu'esti tresformamientu namái puede asoceder si un grupu numberosu con una identidá nacional muévese o reasitia; un ente individual, inclusive investido ya identificáu con una nacionalidá nun podría imponer tal efeutu, yá que'l so estáu solitariu nun tener un motor de fuercia social pa llograr el cambéu; otra manera, esta mesma rellación espaciu xeográficu / nación, podríen llograr un efeutu inversu y asimilar al individuu a la coleutividá y sentimientu nacional qu'apodera la rexón.
La nación y el territoriu
Ta claro qu'una nación nun puede exercer la so identidá cultural si nun s'atopa allugada nun espaciu xeográficu; d'igual forma esta identidá cultural nun puede ser executada ensin un númberu abondu de miembros de dicha nacionalidá allugaos nun mesmu espaciu xeográficu. En dalgún momentu, ye posible qu'una nación, sola o en coesistencia con otra, pueda asumir supremacía del espaciu xeográficu nel que mora, y faese col control d'ésti pa exercer pela vía del fechu o por derechu la propiedá del espaciu xeográficu como'l so territoriu pa tola so nación. Entiéndase qu'esti control del espaciu xeográficu y demarcación territorial trai a una induldable asociación y execución de toles costumes culturales de la nación, faciendo que'l territoriu conforme parte induldable del sentimientu, propiedá ya identidá nacional; esta situación va caltener hasta tantu otra nación o coalición desaposiar de tal control que tien sobre'l territoriu. Dientro d'un territoriu puede haber delles nacionalidaes.
La nación y l'Estáu
Una vegada qu'una nación tea provista d'una solidez cultural, suficientes integrantes y recursos, según del dominiu d'un territoriu, puede eventualmente, si asina'l so costume aceptar, fundar un estáu pa exercer el control sobre esi territoriu pa garantizar la sobrevivencia de la nación. L'estáu ye una organización inmaterial, una autoridá qu'exerz la so supremacía y poder sobre un territoriu y tola población que nel habiten; de normal, la so fuercia atópase regulada so los principios de la so cultura xeneradora, o bien sobre los principios culturales de la nación que la constituyó. En tal sentíu, tien d'aprofiase que puede esistir una nación ensin estáu y ensin territoriu; pero nun puede esistir un estáu ensin nación y territoriu, porque nun exercería'l so poder sobre nenguna persona, cosa o llugar.
El casu del Reinu Xuníu
Inglés, galés, escocés, irlandés, son nacionalidaes históriques, y a éstes p'asignar en cada casu cuando correspuende la nacionalidá británica y cuando non, hai que tener presente'l procesu de formación del Reinu Xuníu.
En 1707 Inglaterra fundir con Escocia pa formar el Reinu de Gran Bretaña, pos precisamente nesi añu dambes naciones alcordaron constituyir un parllamentu únicu.
Gales formó parte d'Inglaterra a partir de 1301, pero como'l pueblu caltuvo'l so idioma y la so cultura, puede considerase qu'a partir d'esa fecha Gales namái foi una nación ocupada per Inglaterra. Con posterioridá hubo conflictos y guerres, ya inclusive dellos años de llibertá nos que Gales inclusive formó'l so propiu parllamentu, hasta qu'en 1542 Gales foi anexonada definitivamente a Inglaterra, anque dexando que'l galeses llograren representación nel parllamentu inglés. A partir d'entós por tanto, realmente'l galeses dexaron de ser tales pa pasar a ser ingleses, y depués pa pasar a ser británicos a partir de 1707.
En 1800 eslleióse'l parllamentu d'Irlanda, xuniéndose'l so territoriu al d'El Reinu de Gran Bretaña, pa formar el Reinu Xuníu de Gran Bretaña ya Irlanda, pero'l Tratáu de Londres de 1921 dio nuevamente la independencia a esa rexón, anque por causes diverses hubo conflictos y tensiones y retrasos, marches y contramarchas, polo que seique namái puede dicise que la República d'Irlanda realmente surdió como independiente en 1949. Pero pol citáu Tratáu de Londres de 1921 tamién se creó Irlanda del Norte, integrándose la mesma al Reinu Xuníu, que dende entós pasó a ser Reinu Xuníu de Gran Bretaña ya Irlanda del Norte.
Nacionalidá de les persones morales
Les persones morales o xurídiques, adquirieron personalidá xurídica en virtú d'un mandatu llegal, esisten distintes teoríes alrodiu de la naturaleza xurídica d'estos entes, pero en concretu podemos afirmar que jurídicamente son persones.
La nacionalidá ye unu de los atributos de la personalidá. Ye lo que se conoz como l'estáu políticu, la espresión de la soberanía entiéndese y entiende atendiendo a que tien una población, na que, tolos que formen el so pueblu seríen consideraos como nacionales. Al respeutu ellaboráronse tres postures, les que nieguen espresamente qu'una persona moral pueda tener nacionalidá, los que la acepten, y los eclécticos que dixeron que sí, pero que ye dafechu distinta a la d'una persona física, yá que se rixe por regles distintes.
Postures sobre la Nacionalidá
Los que nieguen que les persones morales puedan tener una nacionalidá
Llindar a dicir que les persones morales, al ser una ficción xurídica, nun tienen los elementos necesarios pa tener un estáu; esto ye, nun tienen estáu civil nin políticu. Nel derechu estauxunidense esta postura quedó bien enraigonada. Na opinión d'estos tratadistas dizse que al atribuyir nacionalidá a les persones morales confundiéronse les nociones de nacionalidá y casa. La casa de la sociedá ye afitáu pol estatutu, que ta conforme a la llei aplicable y resuelve los problemes del so funcionamientu estraterritorial, ensin necesidá de recurrir a la noción de nacionalidá.
Siendo la nacionalidá un venceyu con un Estáu, nun ye posible que dichu venceyu pueda esistir ente una persona moral y un Estáu. Cuando l'Estáu determina quién son los sos nacionales, lo que realmente fai ye un inventariu. Pa esta posición, la verdadera nacionalidá, la única qu'esiste, crea una rellación d'orde políticu ente un individuu y un Estáu.
Los qu'acepten que les persones morales tienen nacionalidá llanamente
En realidá quiciabes munchos de les persones con estos criterios ven a les persones morales como un ente xurídicu, con una verdadera personalidá y que les sos decisiones esprésense al traviés de los sos órganos. Xeneralmente argumenten la so posición al reproducir les normes llegales que-y atribúin una nacionalidá a les persones morales. Unos identifiquen la nacionalidá de les sociedaes a los individuos, y asina apliquen analógicamente el conceutu de nacionalidá de la persona física anque afaciéndolo a la naturaleza distinta de les persones morales.
Los qu'acepten que les persones morales tienen una nacionalidá
Al respeutu nun s'ellaboró una teoría única, y podemos dicir que munchos d'estos criterios han perneado na llexislación, nun siendo la nuesa una esceición. Los principales criterios son los siguientes:
Nacionalidá de los Socios: Tomóse como criteriu'l que l'Estáu conoza la nacionalidá de los principales socios y dexe abiertamente que les sos rellaciones privaes llevar a cabu coles regles de calter priváu del so país d'orixe. Representa'l grave problema, de que nes grandes sociedaes la nacionalidá de los dueños de les partes sociales esta llamada a camudar. Podemos añedir de qu'esti criteriu nun ta dafechu abandonáu na nuesa llexislación, y que si produz efeutos xurídicos el fechu de que los accionistes, socios, o dueños sían d'una nacionalidá o d'otra.