cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Chantal Jones
America's Next Top Model
Mientres la so participación nel programa, Chantal amosóse como una fuerte competidora dende l'entamu, quedando una sola vegada ente los dos últimes. Les sos semeyes consistentes y el so allegre y carismática personalidá otorgar l'accesu a la gran final. Chantal foi resaltada pol so "aspeutu norteamericanu", y Tyra Banks comparar con Cheryl Tiegs, una de les primeres supermodelos americanes. Nel desfile final, xunto a Saleisha Stowers, ella tuvo la mala suerte de zarapicar con un malabarista chinu -la temática del desfile yera una especie de corsu o feria oriental- y por unos intres perdió la compostura. Los xueces consideraron que Stowers foi más contundente na pasarela y coronar como la ganadora. A pesar de la derrota, Chantal foi considerada como la modelu más completa de la hestoria de America's next top model. Tres la so participación nel concursu, Jones robló por munches axencies y foi abondo solicitada pola industria de l'alta moda.
Vida dempués de America's Next Top Model
Chantal robló por Nous Model Management, una división de L.A. Models y 62 Models & Talent, en Auckland. El so currículum inclúi desfiles en: Austin, Texas; para Whitley Kros, Jenny Han y Falguni & Shane Peacock na Selmana de la moda de Los Angeles nel Mercedes-Benz Fashion Week de 2008. Ella tamién participó nel debú de la coleición de modes de Lauren Conrad y el show de modes Pussycat Dolls de Robin Antin mientres la Selmana de la Moda de Los Angeles. Jones apaeció nes publicaciones de Bl!ss, 7x7 Magacín y pa la edición mexicana de Vogue. Coles mesmes, Chantal fixo de modelu para Farmers Clothing y hai incursionado na actuación na serie de CBS, The Bold and the Beautiful, que s'emitió'l 17 de payares de 2008. Anguaño Chantal Jones robló para Synergy Models Managment en Hong Kong y Muse Model Managment (Direct) Y Paragon Model Managment (Méxicu) Direct. Foi considera la modelu más esitosa del ciclu 9. Apaeció na portada d'Orange Coast Magacín [EE.XX.] (Mayu 2007), revista OTHER [EE.XX.] (Oct. 2007), M Magacín en marzu de 2009 de Maly, Chantal apaeció xunto a la ganadora de ANTM 5 Nicole Linkletter en DEULTIMA MAGACÍN (Mexico)en 2009. A esto sumir la portada de la revista NUPCIAS (Méxicu) en (Xunu de 2010), MundoE Magacín (Xunu 2010). En 2011 ella apaeció en Hotbook Magacín. Un añu más tarde apaeció en Zink Magacín en setiembre 2012, Bello Magacín 2012, Style Model Magacín, revista Elle (Méjico). Constantemente foi fotografiada por grandes fotógrafos como MEG URBANI, YANA BARDADIM, JASON WANG, CHRIS PHELPS y PEDRETE TRUEBA, ente otros.
Videos musicales
Jones apaeció en "I Gotta Feeling" videu musical de Black Eyed Peas. Amás ye la protagonista del videu musical "Don't Wanna Cry" de Pete Yorn.
Ángulu reutu
Denómase ángulu reutu al ángulu de 90° graos sesaxesimales, de 100g graos centesimales o, lo que ye lo mesmo, al ángulu de π/2 radianes.
Impuestu de consumos
Impuestu de consumos ye la denominación d'un impuestu indireutu establecíu na España del sieglu XIX, vixente ente 1845 (la Reforma tributaria de Mon-Santillán) y empiezos del sieglu XX (la llei de supresión de 12 de xunu 1911, qu'estableció un periodu transitoriu hasta 1920); con un periodu entemediu de suspensión mientres la revolución de 1868. Tamién foi oxetu de suspensiones locales. Les sos diverses formes de xestión, y la so propia naturaleza, provocaron un altu grau de descoordinación y ineficiencia. El so pesu dientro de la facienda española yera discretu (el 12% de los ingresos ordinarios en 1874).
Foi llargamente criticáu por gravar los bienes de primera necesidá (de comer, beber y amburar): alimentos, bébores alcohóliques, combustibles y sal. Protagonizó l'alderique políticu, económicu y social ente les distintes cañes del lliberalismu español. Les protestes contra él recibieron el nome de motinos de consumos.
Fueron abolíos en 1868 pol gobiernu del Xeneral Serrano por tratase una de les más antigües reivindicaciones de les clases populares —el mesmu Canalejas considerar «una espoliación del proletariáu»—. Pero pa consiguir l'aprobación de la llei que los sustituyía por un impuestu progresivu sobre les rentes urbanes, que tendríen que pagar les clases acomodaes, Canalejas tuvo qu'emplegase a xeitu colos diputaos d'el so propiu partíu que s'oponíen al proyeutu, amenaciándo-yos con que «quien nun vote [esta llei] ta frente a mi y ta fora del partíu lliberal, sometíu a la mio xefatura pola so voluntá». Con too y con eso trenta diputaos votaron en contra.
Julián de Toledo
Santuyano de Toledo (Toledo, c. 642 - Toledo, 690), santu de la Ilesia católica, foi un arzobispu, escritor ya historiador de la Hispania visigoda. Tuvo un papel destacáu na sociedá y na Ilesia católica, solo comparable al de san Isidoru de Sevilla. Descendiente d'una familia de xudíos conversos, foi educáu na escuela de la catedral de Toledo por san Eugenio de Toledo. Julián ye l'escritor más prolíficu de la escuela toledano y uno de los más importantes de temática relixosa. Tamién realizó estudios teolóxicos con un depuráu estilu lliterariu bien cimeru al del so tiempu.
A finales de 679 foi escoyíu arzobispu de Toledo. Intervieno en dellos concilios de Toledo, concretamente nel docenu en 681, el decimoterceru en 683, el decimocuartu en 684 y el decimoquintu en 688, nel que tuvo un papel destacáu, yá que se confirmó la posición teolóxica de Julián sobre les dos voluntad de Cristu, tema al que se dedicaron 17 cánones.
Nel planu políticu, Julián foi un defensor del rei Wamba, hasta'l puntu d'escribir una crónica sobre la rebelión del duque Paulo contra'l rei Wamba na Septimania. . Sicasí, dexó de sofita-y cuando Wamba llindó los privilexos de que gociaba la Ilesia.
Biografía
Dizse que yera descendiente de xudíos, pero los sos padres yeren cristianos. Recibió'l bautismu na principal ilesia de Toledo, según cuenta'l so socesor na sede episcopal, quien escribió una curtia biografía del santu.
El mozu foi educáu con percuru na escuela catedralicia toledana, so la sabia guía del entós obispu Eugenio II, reconocíu poeta llatín; y tuvo por compañeru al famosu Gudila Levita. Xuníos polos gustos comunes tanto como pol ciñu, los amigos consagrar a la oración y l'estudiu nel retiru y bien llueu, el celu apostólicu fíxo-yos volver al mundu pa intentar la conversión de los pecadores. Al nun poder realizar el deséu de consagrase a la vida monástica, Julián, dempués d'afondar nel estáu clerical les sos conocencies bíbliques, teolóxicos, filosóficos, históricos y poéticos, ye ordenáu sacerdote. Sobresal como espertu de lliteratura patrística llatina y griega, cosa pocu avezada naquel periodu d'occidente.
Santuyano, que yera teólogu destacáu y home de gran saber, llegó llueu a ocupar un puestu d'importancia. Cuando los médicos desahuciaron a Wamba, el postreru de rei que dio rellumanza a los visigodos, Santuyano rapó-y la cabeza y revistir del vezu monásticu por que "morriera en relixón". Inda se caltién la vida del rei Wamba, escrita per Santuyano, bien apreciada polos historiadores, qu'atopen nesi documentu una idea completa sobre'l reináu de Wamba, lo que nun asocede colos sos predecesores nin colos sos socesores.
Nel añu 680 foi escoyíu y consagráu obispu de Toledo, exerciendo mientres una década'l ministeriu pastoral, moral, espiritual y políticu na mesma direición que los grandes obispos españoles Idelfonso de Toledo y Isidoru de Sevilla. Hai de solliñar del so gobiernu diocesanu y el notable aumentu del patrimoniu de la biblioteca episcopal. Paez que gobernó la so diócesis col mesmu tinu que-y caracterizara nos asuntos seculares. El so biógrafu narra que'l cielu afatára-y con toles gracies de l'alma y del cuerpu. Yera tan bondosu, que nengún s'averó a él, ensin recibir gran consuelu. El santu presidió dellos sínodos y llogró pa la so sede la primacía sobre toles diócesis españoles. Por eso dáse-y el títulu d'arzobispu de Toledo, anque'l términu nun s'emplegaba xeneralmente n'España por aquella dómina.
Los historiadores posteriores acusen a Julián d'afalar a los reis a escorrer a los xudíos. Sicasí, tien de faese notar que la más cruel y escandalosa de les lleis contra los xudíos nun foi publicada sinón hasta cinco años dempués de la muerte del santu. Según dicha llei, tolos xudíos adultos teníen de ser vendíos como esclavos, en cuantes que los sos fíos seríen confiaos, dende los siete años d'edá, a les families españoles pa recibir una educación cristiana.
Según cúntanos el so biógrafu y socesor, Félix; Julián morrió'l 6 de marzu de 690, a la edá de 58 años. Los sos restos fueron depositaos na Ilesia de Santa Leocadia, anque fueron treslladaos mientres les persecuciones d'Abderrahman I a les cercaníes d'Uviéu, dando nome a la llocalidá de Santullano.
Obres
La so figura na historia de la teoloxía vien recordada sobremanera pola celebración de cuatro importantes concilios de la ilesia española (XII-XV Concilios de Toledo), amás de la so producción teolóxica, particularmente en materia escatolóxico. Mientres el so obispáu caltuvo un discutiniu cimbláu contra los teólogos de la Curia romana, que vieron delles ambigüedaes na formulación de delles tesis de la so refinada Cristoloxía. Pa defendese d'estes acusaciones compunxo dos obres que traen el mesmu títulu, Apologeticum, en que con intelixencia y una dosis notable del sarcasmu, defender de los ataques de los teólogos romanos, ensin poner nunca en discutiniu la Sede de Pedro y el so primáu. El XIV y el XV Concilios de Toledo, como adherencia total al so Obispu Primáu, integraron el primeru y el segundu Apologeticum nos sos documentos oficiales.
La exéxesis bíblica ye fuertemente marcada pol sentíu lliteral, y ye acompañada colos escritos patrísticos, sía llatinos que griegos, consideraos pol patrimoniu y fonte de la teoloxía, y cola adición d'argumentaciones racionales. Ye bien probable que la obra fora redactada col fin de formar al cleru toledanu. Gracies a la so brevedá y solidez doctrinal el Prognosticum foi bien apreciáu y tuvo un gran espardimientu na Europa alto-medieval (cúntense alredor de 1500-2000 los manuscritos provenientes de les biblioteques de los monesterios y escueles medievales dende'l s. IX hasta'l s. XII) exercitando una notable influencia na teoloxía Carolinxa y nel primer periodu de la teoloxía escolástica, sobremanera, nes Sentencies de Pedro Lombardu (Distinctiones XXI, cc. 1-5 y XLIII - L), testu fundamental na teoloxía medieval, comentáu, amás polos más grandes maestros de les Universidaes del sieglu XIII.
La obra de Julián de Toledo, como asina tamién el so nome son citaos frecuentemente pol Magister Sententiarum. L'apurra más importante del Prognosticum ye la diferencia estructural d'una doble fase escatolóxica: la fase entemedia o escatoloxía de les almes y la fase final, o escatoloxía coleutiva de los eventos escatolóxicos finales. Tal orixinal diferencia metodolóxica y epistemolóxica plantegada por Julián de Toledo va llegar al traviés de la escolástica medieval y los testos magisteriales de la Ilesia católica a influyir, non ensin confrontaciones aspres y contestaciones, na doctrina escatolóxica del Conciliu Vaticanu II, nos documentos magisteriales contemporáneos y inclusive nel Catecismu de la Ilesia Católica.
Otres
Félix numbera hasta 17 obres, ensin cuntar les epístoles y oraciones amiestes a delles d'elles. Y el catálogu nun ye completu. Dalgunes fueron escrites enantes de la so elevación a la sede toledana (Historia de Wamba), pero l'actividá lliteraria de J. desenvolvióse sobremanera mientres el so pontificáu toledanu.
Hai de solliñar que más de la metá de les sos obres perdiéronse, y dalgunes (Versus ad Modoenum) permanecen anguaño inédites.
Pithecellobium dulce
El guamúchil, chiminango o payandé (Pithecellobium duce) ye una especie de plantes perteneciente al xéneru Pithecellobium, de la familia de les lleguminoses. Ye nativa de Méxicu, Centroamérica y Suramérica. El términu «guamúchil» usar pa referise al frutu.
Flor
sobre una caña de 2 a 5 mm
Frutu
Vaines delgaes d'hasta 20 cm llargu por 10 a 15 mm d'anchu, enroscaes, tomentosas, péndulas, acolorataes o rosaes, constreñidas ente les granes y dehiscentes. Abrir por dambos llaos pa lliberar numberoses granes.
Semilla
Semilla de 7 a 12 mm de llargu, ovoides esplanaes, moriques, arrodiaes d'un arilo duce, blancuciu o rosáu. Testa delgada y permeable a l'agua.
Paradela (Lugo)
Paradela ye un conceyu español asitiáu al suroeste de la provincia de Lugo en Galicia. Pertenez a la Contorna de Sarria.
Según los datos del INE de cifres de población referíes al 01/01/2008, la población de Paradela ye de 2.193 habitantes (1.101 homes y 1.092 muyeres). Esto supón un descensu de 47 habitantes al respective de les cifres del añu anterior y de 559 al respective de cifres de 1998, añu en qu'había 2.752 habitantes (1.370 homes y 1.382 muyeres).
Pithecellobium dulce
Distribución
L'área de distribución natural del guamúchil estender dende la llatitú 3°a la 28°N. ya inclúi les cuestes cerca del Océanu Pacíficu en Méxicu y el sur de California, al traviés de tola América Central hasta'l norte de Colombia y Venezuela. En Méxicu, el guamúchil crez tamién de manera natural na península de Yucatán y nun área qu'inclúi partes de Tamaulipas, San Luis Potosí, Querétaro, Hidalgo, Puebla y el norte de Veracruz. Foi introducíu a les Filipines ceo na hestoria del comerciu colonial y poco dempués a la India, onde foi descritu per primer vegada y nomáu botánicamente en 1795. L'árbol naturalizóse y llántase en munches árees fora de la so distribución natural, incluyendo'l sur de la Florida, Cuba, Xamaica, Puertu Ricu, St. Croix, Ḥawai, les Filipines, la India y el ésti d'África.
Paradela (Lugo)
Etimológicamente ye diminutivu del llatín parata: alto nel camín, albergue, posada (ye un diminutivu de parada).
Pithecellobium dulce
Usos
Considérase-y antiparasitario y astringente.
Ecoloxía
Pithecellobium duce ye un llar pa les bárabos de Melanis Pixe y pa la Eurema blanda (Caparina d'orixe Hindú).
Paradela (Lugo)
Camín de Santiago
El Camín de Santiago escurre por esti conceyu lucense, concretamente'l Camín Francés y traviesa les siguientes parroquies d'este a oeste: Ferreiros, Francos, Laxe, Cortes y Loio.
Pithecellobium dulce
Otros Nomes
Conocer pol como "Escayu de Madras" pero nun ye nativa de Madras. El nome "Tamarindu Manila" ye incorreutu, una y bones esti nun ta rellacionáu al tamarindu, nin ye nativu de Manila. Ye llamáu "seema chintakaya" en Idioma Telugú. En Venezuela tamién ye conocíu como Yacure. Otros nomes populares son:
Sinónimos
Estos son dellos de los sinónimos usaos pa referise a esta planta.:
Idioma guaraní
El guaraní ye una llingua del tueru tupí-guaraní, falada por unes seis millones de persones. Nel Paraguái ye llingua oficial xunto col castellán, según la Constitución Nacional de 1992. Tamién fálase nel noreste d'Arxentina, nes provincies de Misiones, Formosa, parte de provincia del Chaco y Corrientes, u ye llingua oficial de la provincia. Amás ye faláu nel sur de Brasil y el Chaco bolivianu.
Ye llingua nativa de los guaraníes, ún de los pueblos autóctonos de la rexón, pero'l so usu estiéndese tamién ente los pueblos non guaraníes.
Na América precolonial fo emplegáu por pueblos que moraben al este de la Cordelera de los Andes, dende la mar Caribe fasta'l Río de la Plata.
Variantes
Ye posible diferenciar tres variedaes de guaraní: el misioneru o xesuíticu, el guaraní ‎faláu polos guaraníes y el guaraní paraguayu o modernu.‎
El guaraní tribal contién los dialeutos falaos por cinco o seis etnies asentaes dientro'l ‎territoriu paraguayu y llimitaes xeográficamente: Tapieté, Paí Tavyterã, Katueté o ‎Chiripá, Mbyá, Xetá, Kaiwá y Aché Guayakí.‎
El guaraní paraguayu modernu ye faláu por cuasi la totalidá de la población (90%). ‎Varía’l so grau de pureza y riqueza de léxicu dependiendo del allugamientu urbanu o ‎rural de los falantes.‎
Nos centros urbanos y principalmente na capital fálase’l jopará, una llingua criolla ‎qu'adopta pallabres en castellán a la estructura gramatical y prosódica del guaraní.
En Paraguái
La Constitución Nacional paraguaya de 1967 reconoz la esistencia del guaraní, pero l'idioma oficial ye'l castellán. Mentanto, entama la estensión oficial de la llingua. Años dempués, dalgunos institutos y colexos entamen el so enseñu como materia complemantaria col sofitu del Ministeriu d'Educación, y los políticos de turnu utilizaben nes sos campañes proselitistes.
En 1989 Paraguái llíbrase d'una llarga dictadura, y la siguiente Constitución Nacional de 1992, nel so artículu 140, yá reconoz al guaraní como llingua oficial del país xunto col castellán. Asina impónse como llingua obligatoria na educación escolar media y darréu nel nivel mediu, con una educación billingüe. El guaraní fo correutamente reconocíu.
Na Provincia de Corrientes
L'antecedente más importante d'esta iniciativa ye la Llei Provincial 5.598, del 28 de setiembre de 2004, qu'establez los siguientes puntos:
Nel Mercosur
El Parllamentu paraguayu ta presentando los proyeutos d'oficialidá del guaraní nel Mercosur al traviés del Atenéu de Llingua y Cultura Guaraní.
Fonoloxía
La llingua guaraní tien 33 fonemes: 12 vocales y 21 consonantes.
Vocales
De les 12 vocales (pu'ae), 5 son orales (pu'ae jurugua), 5 nasales (pu'ae tĩgua), 1 gutural (pu'ae ahy'ogua) y una guturonasal (pu'ae ahy'otĩgua).
Consonantes
El cuadru siguiente amuesa los fonemes según el mou d'articulación y el puntu d'articulación de los fonemes y la grafía pa caún d'ellos.
Pallabres nasales
La llingua guaraní estrema ente fonemes nasales y orales. La nasalidá de cualquier fonema estiéndese a tola pallabra, por mor d'eufonía. Entós, son orales les pallabres nes que nengunu de los sos fonemes tien calter nasal.
Puso
El puso o oclusiva glotal apaez sólo en posición intervocálica y torga momentáneamente la emisión del soníu. Anque paez sólo una ausencia de soníu, ye un fonema en drechu propiu, pues entra n'oposición fonolóxica col soníu continuu.
El so nome vien del guaraní: pu ("soníu") + so ("soltar"). Al xebrar en sílabes, acompaña a la vocal que-y sigue.
Acentuación
En guaraní nenguna pallabra termina en consonante. Cuasi toles pallabres lleven acentu (muanduhe) na última vocal. L'acentu gráficu úsase sólo cuando la vocal acentuada nun ye la final.
Por exemplu:
Pola so parte, áva (pelo) y tái (picante) lleven la marca gráfica de la so acentuación.
Grafía
Los guaraníes nun usaben un alfabetu propiu, sinon l'alfabetu llatín con diacríticos pa ‎marcar les vocales nasales y un signu pa la oclusiva glotal y otros fonemes. Amás ‎dalgunos fonemes son representaos por dígrafos –mb, nd, ng, nt-. La ortografía moderna ‎ye altamente fonémica, pues representa fielmente la fonoloxía de la llingua.‎
Dempués de la conquista y l'alfabetización xesuítica na rexón de les misiones ‎guaranítiques, nes comunidaes utilizose l'alfabetu llatín pa la trescripción. El xesuita ‎Antonio Ruiz de Montoya recoyó y documentó l'estáu de la llingua nos sos famosos ‎trabayos Tesoro de la Lengua Guaraní (diccionariu guaraní-castellán), Arte y ‎Vocabulario de la Lengua Guaraní (compendiu gramatical y diccionariu castellán-‎guaraní) y Catecismo de la Lengua Guaraní (gramática del guaraní).‎
La grafía y ortografía estandarizose y fo fixada oficialmente en 1950 pol Congresu de la ‎Llingua Guaraní de Montevideo, y ye la grafía utilizada anguaño pal enseñu de la ‎llingua nel Paraguái y nos llugares u'l guaraní ye llingua oficial. Esta ortografía sustituyó les regles del Congresu de Grafía ‎convocáu en 1867 pol mariscal Francisco Solano López ya intentó marcar les ‎diferencies fonolóxiques ente’l castellán y el guaraní n'adoptando un alfabetu asemeyáu al ‎alfabetu fonéticu internacional. ‎
Los topónimos d'orixe guaraní n’Arxentina y Uruguái utilicen la grafía del castellán, y ‎nel Brasil úsase la del portugués, perdiendo asina la distinción ente fonemes nasales y orales.
Gramática
La llingua guaraní ye una llingua fuertemente aglutinante, de tipu polisintéticu, ye dicir ‎ca pallabra ta compuesta de dellos morfemes encadenaos qu'aporten unidaes de ‎significáu. A diferencia del asturianu, los rasgos semánticos y sintácticos del guaraní ‎nun s’espresen por alteraciones na raíz verbal –como’l tiempu verbal, la persona, el ‎xéneru o’l mou-, sinon n’añadiendo unidaes específiques.‎
Ensin embargu, el guaraní presenta armonización ente morfemes. Por exemplu: el ‎sufixu –kuéra tresfórmese en –nguéra cuando ta amestáu a una pallabra nasal. Asina:‎
Les marques de tiempu y mou represéntense por clíticos que puen disllocase de la ‎posición axacente a la raíz verbal por razones d'elegancia prosódica o claridá ‎conceptual. Nel primer casu –metátesis-, l'afixu s’antepón p'anticipar el mou de la fras ‎siguiente, mentanto nel segundu –hipértesis-, un afixu de tiempu o mou camuda’l so ‎llugar pa evitar una repetición o precisar a qué parte del fonema compuestu s’aplica.‎
Ensin embargu, la sintaxis del guaraní ye simple. La llingua carez de distinción ente’l ‎númberu (singular o plural) y el casu gramatical, y nun emplega artículu.‎‎‎
Aglutinación
L'aglutinación ye'l fechu pol cual les pallabres fórmense n'amestando afixos a una raíz pa camudar o enriquecer el so significáu. Los afixos son unidaes semántiques o funcionales.
Na llingua guaraní, l'aglutinación pue dase de dos maneres:
Composición
Ye cuando axúntense dos o más pallabres pa formar una sola. Pue ser:
Polisíntesis
Ye'l fechu pol cual a una pallabra qu'actúa como raíz axúntense varios prefixos y sufixos pa camudar el so significáu orixinal.
Na llingua guaraní hai munches partícules qu'indiquen tiempu, forma, mou, grau, intensidá, etc. Asina podemos ver nel exemplu:
Noporombogueroguataseietereirasapakurihikóni
La fras traduzse asina:
"¿En realidá nun-y taba en queriendo facer caminar?"
Sestu Julio Frontino
Sestu Julio Frontino –Sextus Julius Frontinus– (c. 40-103) foi un políticu del Imperiu romanu, unu de los más importantes aristócrates de finales del sieglu I. Ye principalmente famosu poles sos obres y escritos, especialmente por un informe nel que fala de los acueductos de la ciudá de Roma.
Carrera política
Lo primero que se conoz de la carrera de Julio Frontino foi la so eleición pa la pretura nel añu 70. En 73, Vespasiano nomólu 039;'consul suffectus''. Nel añu 75, unvióse-y a la provincia de Britania por qu'asocediera a Quintu Petilio Cerial nel gobiernu de la isla. Mientres el so cargu, Frontino apoderó a los siluros y a otres tribús contraries de Gales, estableciendo una nueva base pa la Legio II Augusta en Caerleon o Isca Augusta y un sistema de fortificaciones que constaba de fortaleces asitiaes a 20 km de distancia ente elles, incluyendo la de Luentinum, que tenía como oxetivu controlar les mines d'oru de Dolaucothi. Nel añu 78, Frontino foi asocedíu nel gobiernu de Britannia pol xeneral Cneo Julio Agrícola.
Poco dempués, ente 81 y 85, foi gobernador de la provincia Germania Inferior, participando nes operaciones entamaes por Domicianu contra los catos. En 86 foi nomáu procónsul de la provincia Asia.
thumb|left|200px|[[Alministración provincial romana|Provincia de Britania.]] Nel añu 95, Frontino foi nomáu comisionáu de los acueductos de la capital imperial (curator aquarum) pol emperador Nerva. Nel cargu tuvo pocos meses. Sicasí, daes les dificultaes vivíes p'apoderar el cargu, relativu a la mayor empresa del imperiu: el suministru d'agua de la ciudá de Roma, esto llevólu a siguir la redaición del informe inclusive n'abandonando'l cargu, hasta la so conclusión. Na introducción fai constar el fin col que lo escribió.
Mientres el so cargu, Frontino siguió la política d'otru estadista romanu, Marcus Agripa, quien nel añu 34 e.C. entamó una campaña pública d'arreglos y meyores de los edificios de Roma. Mientres la campaña d'Agripa, el Aqua Marcia foi sometíu a una importante renovación y ampliáronse les tuberíes de la ciudá. Al traviés d'estes aiciones, Agripa siguió la llinia qu'empecipiara tres el so nomamientu como conceyal (funcionariu encargáu de los edificios y festivales de Roma). Mientres l'edilatu d'Agripa, les cais reparáronse y les alcantarielles llimpiáronse y anovaron. En dómines posteriores, Agripa siguiría ameyorando y enguapeciendo la ciudá al ampliar la Cloaca Máxima, sistema d'alcantarilláu de Roma, y construyir termes, pórticos y xardinos.
En 98, por voluntá de Traxanu, foi escoyíu consul suffectus per segunda vegada, dientro de los socesivos sustitutos escoyíos pa suplir al fináu emperador Nerva, Inscripciones:
Los acueductos de Roma
Lo primero a lo que Frontino dedicóse cuando foi nomáu comisionado de les agües de Roma foi a ellaborar un mapa del sistema d'acueductos, canales y alcantarielles de la capital con cuenta de poder evaluar el so tao enantes de dar nel so caltenimientu. En terminando'l mapa, Frontino alegó que munchos de los acueductos desdexárense y que nun funcionar a plenu rendimientu. Esmolecíu principalmente pola falta d'escupulicios de granxeros y comerciantes, qu'aprovechaben l'allugamientu de los acueductos pa ensertar tubos col fin d'apoderase de parte del suministru d'agua, Frontino apurrir a una fonda investigación a lo llargo de tola área pola qu'escurría l'agua. Frontino tomó como modelu la obra de Vitruvio, De Architectura, que fala de la construcción y caltenimientu de los acueductos nel sieglu anterior. De casualidá, axuntóse l'informe de Julio Frontino a la edición primera de Vitruvio publicada en Roma en (1486). thumb|left|Restos del [[Aqua Claudia]]
Sistema de distribución
La manera en que se distribuyía l'agua en Roma dependía de la zona pola qu'entrara esta a la ciudá, de la so calidá y de la manera de xestionala. Por regla xeneral, l'agua de mala calidá se empleba pa regar xardinos, ente que namái la de meyor calidá taba destinada a ser consumida polos ciudadanos. Per otra parte, l'agua calidable entemedio emplegar pa suministrar a baños y fontes. Al aportar al cargu de comisionado, Frontino criticó que s'entemecieren ensin mieu enagües procedentes de diferenctes fontes. Una de les sos primeres decisiones foi dixebrar les agües de cada acueductu.
Caltenimientu
Frontino caltuvo siempres una fuerte esmolición pola esistencia de fugues nel sistema, especialmente nos conductos soterraños, más difíciles d'alcontrar y reparar. Esti problema ye entá güei fonte d'esmolición ente los inxenieros. Los acueductos que circulaben percima del suelu caltener en bones condiciones, especialmente los que taben suxetos por estructures de gran tamañu. Según Frontino yera esencial caltener a los árboles a una distancia prudencial de los acueductos con cuenta de que nun estropiaren les estructures colos sos raigaños. Mientres el so tiempu nel cargu, Frontino reformó la llei que xixilaba l'estáu de los acueductos, modificando gran parte de los sos estatutos.
Strategemata
thumb|right|300px| Edición de 1888 de la Bibliotheca Teubneriana. Mientres la so vida, Frontino escribió un tratáu teóricu sobre la ciencia militar, que perdióse. La obra que si perduró, el so Strategemata, ye una coleición d'exemplos de táctiques militares emplegaes mientres la hexemonía de los mundos griegu y romanu. Probablemente esta obra escribió sobre la base de les sos esperiencies béliques mientres dirixía los exércitos aparcaos en Britania contra les tribus natives de la isla.
Traducciones medievales
Nun tuvo la fortuna del otru autor romanu que trató sobre la guerra, Vegecio, pero tamién foi llargamente conocíu y lleíu mientres la Edá Media. Asina se fixeron traducciones al español, al catalán y al aragonés medieval.
La versión catalana, que se caltién nun únicu manuscritu (BNE, ms. 6293) foi la base de la versión aragonesa medieval (BNE, ms. 10198). Al castellán fixeron dos traducciones independientes: una anónima nel sieglu XV que se caltién en trés manuscritos (BNE, mss. 9253, 9608 y 10204) qu'acaben de ser publicaos y una segunda traducción al cargu de Diego Guillén d'Ávila impresa en Salamanca en 1516.
Plachy-Buyon
Plachy-Buyon ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Palas de Rei
thumb|250px|Vista parcial de Vilar d'Ulloa, una aldea asitiada na parroquia de San Pedro de Meixide Palas de Rei ye un conceyu de la provincia de Lugo en Galicia (España). Pertenez a la Contorna d'Ulloa.
Según l'INE, en 2008 la so población yera de 3.682 persones (3.667 en 2007, y 4.007 en 2003).
Historia
La historia de Palas de Rei preséntase íntimamente xunida a la cultura castrense, calteniendo entá güei numberosos restos arqueolóxicos (mámoas, dólmenes y castros) testigos d'un remotu asentamientu. Según la tradición, el conceyu debe'l so nome “pallatium regis” al palaciu del rei visigodu Witiza, que reinaría ente los años 702 y 710. En Palas, Witiza mataría al Duque de Galicia, Favila, padre de Don Pelayo.
Pequí pasaba la vía “Lucus Augusti”, y yá nel sieglu VI constátase'l so pertenencia al condáu de “Ulliensis”, siendo la Edá Media un periodu de prosperidá pa la villa, en bona parte gracies al Camín de Santiago. El “Códiz Calixtino” citaba Palas como parada obligada de los pelegrinos pa encarar los últimos tramos de la ruta xacobea.
El conceyu de Palas de Rei cunta con un ampliu patrimoniu artísticu que reflexa'l pasáu señorial d'estes tierres, pos caltién restos de fortaleces, torres, castiellos, según dellos palacios y cases blasonadas. Ente les construcciones más relevantes pueden citase: l'antigua casa-torre de Filgueira; casar-torre de Fontecuberta; el Palaciu de Laia que caltién l'escudu d'armes de los condes de Torga, de que'l so llinaxe saldría'l fundador de Pambre; la casa d'Ulloa, onde los Saavedra, Montenegros, Gayosos, los Deza, identificar coles sos armes y escudos familiares; el Palaciu Mariñao; l'antigua fortaleza del Castru de Seixas na parroquia de Merlán, d'onde procede esti conocíu llinaxe gallegu; el Palaciu de Pacheco, y finalmente el Castiellu de Pambre, fortaleza arguta por Don Gonzalo Ozores d'Ulloa diba l'añu 1375, qu'aguantó la revuelta irmandiña en 1467, convirtiéndose n'unu de los meyores exemplos de l'arquiteutura militar de Galicia.
Palas, protagonista tamién na segunda guerra carlista, foi unu de los escasos conceyos nos que trunfó la sulevación en 1846, constituyéndose una Xunta Revolucionaria. Les tierres de Palas de Rei sirvieron de fonte d'inspiración a escritores como López Ferreiro, Álvaro Cunqueiro o Emilia Pardo Bazán.
Demografía
La so población ye de.
Parroquies
miniaturadeimagen|left|Ilesia de Santiago, Lestedo.
Prismognathus formosanus
Prismognathus formosanus ye una especie de coleópteru de la familia Lucanidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Taiwán (China).
Cuadriláteru
Un cuadriláteru ye un polígonu de cuatro llaos.
Clasificación
Los cuadriláteros planos convexos puen clasificase pol allugamientu relativu de los sos llaos:
Le Plessier-Rozainvillers
Le Plessier-Rozainvillers ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Pœuilly
Pœuilly ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Nacionalismu
El nacionalismu ye un conceptu d'identidá esperimentáu n'andecha per miembros d'un gobiernu, una nación, una sociedá o un territoriu en particular. Los nacionaliegos enfótense en crear o caltener una nación basada en varies idees de llexitimación política. Munches ideoloxíes nacionaliegues deriven el so espoxigue de la teoría romántica de la "identidá cultural", mientres qu'otros se cinquen na parafia lliberal de que la llexitimidá política deriva del consensu de la población d'una rexón.
Espoxigue del nacionalismu
L'Estáu-Nación surdió n'Europa col tratáu de Westfalia (1648). El nacionalismu siguió siendo un fenómenu elitista demientres varios sieglos tres el tratáu, pero foi nel sieglu XIX cuando s'espardió ampliamente per toa Europa y ganó popularidá. Dende entós, el nacionalismu dominó les polítiques europees y mundiales.
Acabante'l sieglu XIX les idees nacionaliegues entamaríen a espardise per toa Asia. Na India, el nacionalismu incentivó la fin del dominiu británicu. En China, el nacionalismu dio una xustificación pal estáu chinu, que s'alcontraba encismáu cola idea d'un imperiu universal. En Xapón, el nacionalismu combinaríase col esceicionalismu xaponés. La Primer Guerra Mundial marcó'l desaniciu definitivu de varios estaos multinacionales (l'Imperiu Otomanu, l'Imperiu Austro-húngaru y, en cierta midida, el rusu). El tratáu de Versalles foi afincáu como un intentu per reconocer l'entamu del nacionalismu, darréu que gran parte d'Europa foi dixebrada en naciones-estáu nun intentu por caltener la paz. Sicasí, munchos estaos multinacionales ya imperios sobrevivieron. El sieglu XX tuvo tamién marcáu pela sele adopción del nacionalismu per tol mundiu col escontarmáu de los imperios coloniales europeos, la Xunión Soviética y dellos estaos multinacionales menores.
Al empar, particularmente na segunda metá del sieglu XX, movimientos antinacionalistes tuvieron llugar, siendo en xeneral destacables les remanaes poles élites. Alcuerdos de comerciu, tales como NAFTA y GATT, y la creciente internacionalización de mercaos de comerciu afeblen tamién la soberanía del estáu-nación.
Nacionalismu d'Estáu y nacionalismu de les minoríes
Una cenciella mirada a la realidá internacional permítemos albidrar que son abondes les formes de nacionalismu, yá non sólo perque'l términu s'aplíque a bien de realidaes (estaos afitaos, pueblos ensin estáu, etc), sinón qu'amás emplégase pa designar mui desemeyaos xeitos que los desemeyaos individuos o coleutividaes tienen de vivir la comunidá o nación. Por nacionalismu pue entendese:
En comparación con otres dómines próximes (como la etapa franquista n'España), o alloñaes, como per exemplu aquella na que los grandes reinos europeos teníen pretensiones imperialistes basaes nel nacionalismu d'Estáu, güei, les ciencies sociales esmolécense mayormente pol nacionalismu de les minoríes. Nel congresu Nationalism, Identity and Minority Rights celebráu en Bristol en 1999, namái un 10% de los 210 historiadores conferenciantes ficieron referimientu al nacionalismu d'Estáu.
Fernando Vizcaíno Guerra, nel so artículu Nacionalismo, Estado y nación espresa que hasta la década de 1970 predominó la idea de que la naturaleza esencial del nacionalismu yera l'Estáu. Foi al casu d'esa década cuando se xulgó a la nación como la naturaleza cimera del nacionalismu, hasta podemos falar anguaño de nacionalismu étnicu, de nacionalismu de les minoríes o d'Estáu multinacional.
Davezu, los nacionalismos de les minoríes, por suponer la presencia de movimientos escontra l'Estáu, abulten tar tamién escontra'l nacionalismu d'Estáu, cuando dambos nacionalismos son una mesma realidá en desemeyaes fases. Bien ye cierto que'l nacionalismu pue ser al mesmu tiempu un sintimentu, una doctrina y al mesmu un enclín políticu, más la desemeyanza real ente'l nacionalismu de les minoríes y el nacionalismu d'Estáu enraigona nel gráu de reconocencia llexislativa ya intrenacional qu'un nacionalismu tien.
thumb|200px|Muria en sofitu a ETA en [[Pasaia (Euskadi).]]
El nacionalismu étnicu
El nacionalismu étnicu entiende la nación en términos d'etnicidá. Tamién inclúi idees d'una conexón cultural ente los miembros de la nación y los sos representates y, davezu, un llinguax propiu. Les idees sobro etnicidá son mui antigües, pero'l nacionalismu étnicu modernu ta fuertemente influenciáu por Johann Gottfried von Herder, quien promovió'l conceptu de Volk, y Johann Gottlieb Fichte.
El nacionalismu cívicu
El nacionalismu cívicu (tamién nomáu Nacionalismu Civil o Nacionalismu políticu) ye la forma del nacionalismu según la que l'estáu deriva la so llexitimidá política de la participación activa de los sos ciudadanos, la "voluntá del pueblu"; representación política. Un individuu en tala nación debe creyer que les aiciones del estáu, en mayor o menor midida, reflexen la so voluntá. Jean-Jacques Rousseau, quien desendolcara esta teoría per primer vegada, ideó’l conceptu de Voluntá Xeneral pa esplicar cómo podría funcionar esto. Rousseau anotó les sos teoríes en dellos de los sos escritos, particularmente en Sobre’l Contratu Social.
En contraposición al nacionalismu étnicu, el nacionalismu cívicu -diz Aleix Vidal-Quadras- pacifica, harmoniza y entegra les diferences baxu'l mantu de valores morales cimeros como la llibertá, la igualdá, la solidariedá y la xusticia.
El nacionalismu románticu
El nacionalismu románticu (tamién llamáu nacionalismu orgánicu y nacionalismu identitariu) ye la forma de nacionalismu étnicu pola que l'estáu deriva la so llexitimidá política como consecuencia natural (orgánica) y espresión de la nación o la raza. Reflexa los ideales del romanticismu y opónse al racionalismu. El nacionalismu románticu enfatiza una cultura étnica histórica qu'empata col ideal románticu; el folklore desendólcase como un conceptu nacionaliegu románticu. Los hermanos Grimm basáronse nos escritos de Herder pa crear una coleición idealizada d'hestories étnicamente alemanes. L’historiador Jules Michelet exemplifica la conceición nacionaliega romántica de la historiografía.
El nacionalismu d'izquierdes
El nacionalismu d'izquierdes defende, delles vegaes, el drechu de toles naciones a l'autodetermín constituyendo un cambiu políticu que beneficiaría a les clases populares d'esa nación. Delles vegaes, los nacionaliegos d'izquierdes encartíchanse al empar como internacionaliegos.
El nacionalismu relixosu
El nacionalismu relixosu ye la forma de nacionalismu según la que l'estáu deriva la so llexitimidá política en consecuencia d'una relixón ermuna. El sionismu ye un exemplu d'esto, mas bona parte de les formes de nacionalismu étnicu son tamién en gran midida formes de nacionalismu relixosu. Per exemplu, el nacionalismu irlandés ye xeneralmente asociáu al catolicismu; el nacionalismu indiu asóciase col hinduismu, etc. El nacionalismu relixosu vése, xeneralmente, como una forma de nacionalismu étnicu.
Sicasí, el componente relixosu ye más una etiqueta que la verdadera motivación del nacionalismu d'un grupu. Per exemplu, magar que la mayoría de los cabezaleros nacionaliegos irlandeses del cabero sieglu foren católicos, demientres el sieglu XIX, y especialmente nel XVIII, munchos cabezaleros nacionaliegos foron protestantes.
El nacionalismu banal
El nacionalismu banal, conceptualizáu por Michael Billig, ye la forma difusa que toma’l nacionalismu nes sociedaes contemporánees, tornándose nun mecanismu omnipresente de siguir les perceiciones y facer apaecer como natural la identificación ente una llingua, una cultura y una comunidá política. Seya yá en vezos coleutivos como’l deporte, o en detalles insignificantes como la utilización de banderes pa identificar les llingues nes que s0escríben los ingredientes d'una caxa de cereales, el nacionalismu banal inflúi cotidianamente nos esquemes mentales del nacionalismu.
El fascismu ye xeneralmente clasificáu como nacionalismu étnicu, siendo’l casu más estremu d'éstu’l nacionalsocialismu de l'Alemaña Nazi.
Elementos propios de toles formes de nacionalismu
Dellos teoristes políticos caltienen que cualesquier discriminación de formes de nacionalismu ye falsa. Toles formes de nacionalismu cuenten con una población formando una nación, poro, significa que tolos los miembros d'una población creen que formen parte d'algún tipu de cultura propia y la cultura nun pue ser dafechu dixebrada de la etnicidá. Mesmamente les supuestes "cultures cíviques" étnicamente neutrales en los Estaos Xuníos, per exmplu,escriben la pallabra Dios na so moneda y na so xura de llealtá y designen eventos oficiales, poro, promueve un prexuiciu cultural.
Trapeciu (figura)
Un trapeciu ye un cuadriláteru que tien dos llaos paralelos y los otros dos non paralelos. Los costaos paralelos denómense bases del trapeciu y la distancia ente ellos, altor o altura.
L'área A d'un trapeciu de bases a y b y altura h ye:
ó
Los trapecios pueden ser: rectángulu, isósceles y escalenu.
Si un trapeciu caltién dos llaos iguales nómase-y isósceles. Y si tien dos ángulos reutos denómase rectángulu. L'escalenu, ye'l que tien desiguales los llaos non paralelos.
Prismognathus klapperichi
Prismognathus klapperichi ye una especie de coleópteru de la familia Lucanidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Fujian (China).
Área
El términu área, dependiendo del contestu, pue facer referencia a:
The Factory
thumb|225px|Andy Warhol en 1977. The Factory (n'español, La Fábrica) foi un estudiu d'arte fundáu por Andy Warhol, y asitiáu na quinta planta del númberu 231 de la cai 47 Este, en Midtown, Manhattan, Nueva York. L'estudiu funcionó ente 1963 y 1968, fecha na que Andy treslladó 'The Factory' a la sesta planta del númberu 33 de Union Square Oeste, cerca del famosu club y restorán Max's Kansas City.
L'estudiu
En pallabres de John Cale en 2002: ''Nun se llamaba The Factory gratuitamente, ellí yera onde se producíen en cadena les serigrafíes de Warhol. Mientres daquién taba faciendo una serigrafía, otra persona taba rodando una película. Acaldía asocedía daqué nuevu.''
Cuando Warhol fíxose famosu trabayaba nueche y día nos sos cuadro, que consistíen en serigrafíes y litografíes fabricaes en serie de la mesma manera que les grandes empreses capitalistes fabricaben productos de consumu. Pa poder siguir esti ritmu de trabayu axuntó al so alredor a una camarilla d'estrelles porno, drogadictos, drag-queens, músicos y llibrepensadores que lu ayudar a ellaborar los sos cuadros, actuaríen nes sos películes y crearíen l'ambiente que convirtió a la Factory nuna lleenda.
La Factory foi famosa poles sos escandaloses fiesta y por ser frecuentada por modernos con pretensiones artístiques, bohemios excéntricos y consumidores d'anfetamines. Ente ellos, Warhol escoyía a les llamaes Warlhol Superstars, a les que promocionaba mientres ciertu tiempu hasta que nomaba a la siguiente Superstar, llevando asina a la práctica la so famosa frase qu'aseguraba que tol mundu tendría los sos quince minutos de fama.
Silver Factory
El decorador del estudiu foi Billy Name, un amigu de Warhol que tamién trabayó como fotógrafu pa la Factory. En visitando l'apartamentu de Name, decoráu de la mesma manera, Warhol namorar de la idea y pidió-y que fixera lo mesmo pa la so acabante arrendar estudiu. Billy Name dio'l so estilu a la Factory, combinando la estructura industrial del estudiu ensin amoblar, con el color plata brilloso. Los años de la Factory fueron conocíos como la Edá de plata, non solamente pol diseñu del llocal, si non tamién pol decadente y despreocupado estilu de vida de los personaxes habituales del estudiu, basáu nel dineru, les fiestes, les drogues y la fama.
Amás de pa crear les sos pintures, Warhol tamién utilizaba la Factory como base d'operaciones pa faer les sos películes, escultures y polo xeneral tou lo que llevara'l so nome. Tamién la usó pa vender les sos obres, la primera de les cualos consistía nuna litografía vendida por 25000 dólares con unos llenzos adicionales que'l so preciu yera de 5000 dólares cada unu, cantidá que más tarde xubiría a 25000. Warhol gastó bona parte d'estos sustanciosos ingresos en sufragar l'estilu de vida de los sos amigos de la Factory, onde práuticamente se nadaba ente'l dineru.
La música de la Factory
La Factory convertir en llugar d'alcuentru de músicos como Lou Reed, Bob Dylan, Nico (quién escribió Factory Girl sobre la Factory), Brian Jones o Mick Jagger. The Velvet Underground, el grupu de Reed, tocaba asiduamente nes fiestes del estudiu y Warhol diseñó la famosa portada del so álbum de debú The Velvet Underground and Nico, discu en que los sos creitos tamién apaez como productor. La portada del álbum consistía na calcomanía d'un plátanu que al esprendese afayaba so ella un plátanu peláu.
Warhol incorporó a The Velvet Underground nel proyeutu Exploding Plastic Inevitable, un espectáculu que combinaba arte, rock, películes rodaes por Warhol y baillarinos de diversos tipos, incluyendo tamién una parte en que se recreaba la imaginería sadomasoquista.
El cantar Walk on the Wild Side, la más conocida de la carrera en solitariu de Lou Reed, ta basada nes Warhol Superstars de la Factory, y nella fai mención a Joe Dallesandro, Candy Darling, Hoody Woodlawn, Jackie Curtis y Joe Campbell.
David Bowie escribió un cantar, Andy Warhol, sobre Andy Warhol y la Factory.
Sexu na Factory
La cultura de mases estauxunidense yera l'oxetu habitual de les obres de Andy Warhol, pero coles mesmes gustába-y transgredir les sos estrictes normes sociales. La desnudez, el sexu esplícito, les drogues, les rellaciones homosexuales y los personaxes tresxéneru apaecíen na mayoría de les películes rodaes na Silver Factory. Estes temes yeren inaceptables pa la sociedá de la dómina, polo que los cines onde se proyeutaben estes películes n'ocasiones yeren asaltaos pola policía y el so espectadores deteníos por obscenidad.
Pa faer les sos películes, Warhol creó na Factory un ambiente bien permisivo, y nella celebráronse dende bodes ente drag-queens hasta espectáculos porno. El amor llibre yera frecuente nel estudiu nuna dómina, los años 60, en que les costumes sexuales taben camudando y tábense faciendo más abiertes. Esta atmósfera de llibertá sexual yera fomentada por el mesmu Warhol, y utilizar pa rodar les rellaciones sexuales de los sos amigos ya incluyiles nes sos películes, como nel casu de los films Couch y Blow Job.
Habituales de la Factory
Pola Factory pasaron munches celebridaes de les artes como Truman Capote, Allen Ginsberg, Salvador Dalí, Bob Dylan, Mick Jagger, Fernando Arrabalde, Brian Jones o John Giorno. Otres persones habituales nel estudiu, munches de les cualos fueron escoyíes Warhol Superstars, fueron Edie Sedgwick, Gerard Malanga, Ondine, Ivy Nicholson, Ingrid Superstar, Jeremiah Newton, Jackie Curtis, Frank Holliday, Rolando Peña, Holly Woodlawn, Viva, Billy Name, Freddie Herko, Mario Montez, Naomi Levine, Taylor Mead, Mary Woronov, Ronnie Cutrone, Jane Forth, Lenny Dahl, Baby Jane Holtzer, Ultra Violet, Brigid Polk, Paul America, Penny Arcade, Bobby Driscoll, ente otros munchos visitantes.
Películes rodaes na Factory
1963 1964 1965 1966 1967 1968