cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
HD 168746
HD 168746 ye una nana mariella de tipu espectral G5V con una temperatura superficial de 5495 K. Ye una estrella análoga al Sol que la so lluminosidá ye un 10% mayor que la lluminosidá solar y que la so masa envalorada equival al 92% de la masa solar. Tien una metalicidá daqué menor que la del Sol, siendo'l so índiz de metalicidá [Fe/H] = -0,07. Nun hai evidencia d'actividá cromosférica y piénsase que la edá de la estrella puede ser de 3750 millones d'años d'años. Alcuéntrase a 141 años lluz del Sistema Solar.
Sistema planetariu
Alredor de HD 168746 afayóse un planeta estrasolar, denomináu HD 168746 b, con una masa mínimo de 0,23 vegaes la masa de Xúpiter, o lo que ye lo mesmo, 0,77 vegaes la masa de Saturnu, lo que-y asitia como unu de los planetes más pequeños descubiertos. Asitiáu mui cerca de la estrella —apenes a 0,065 UA— completa una órbita cada 6,4 díes. La temperatura superficial d'equilibriu del planeta a esta distancia ye de 900 K.
Tarta
miniaturadeimagen|221x221px|Tarta de freses / Tarta de [[Fragaria × ananassa|frutuca.]] Una tarta (galicismu de tarte), torta o pastel ye un tipu d'alimentu xeneralmente duce y que ye de cutiu cocíu al fornu y dempués rellenáu con capes de dalgún tipu de dulce cremosu o untuosu. Les tartes combinen de normal un ciertu tipu de subproductu del trigu, un axente edulcorante (comúnmente azucre), un axente astringente (xeneralmente güevu, anque'l gluten o l'almidón ye utilizáu de cutiu polos vexetarianos), grasa (xeneralmente mantega o margarina, anque se puede substituir por un puré de fruta pa evitar usar grasa), un líquidu (lleche, agua o zusmiu de fruta), sabores y de una forma de lleldu.
La masa
miniaturadeimagen|Tarta de chocolate miniaturadeimagen|Tarta grande dempués d'enfornase La mayoría de les tartes facense con farina de trigu y, poro, gluten que precisa ser tomáu con un cuidu especial p'asegurase que les tartes nun adquieran una testura pastosa. Los ingredientes de la tarta entemécense lo menos posible una vegada que s'amestó la farina. Esto marca la diferencia de los artículos robustos fechos cola farina tal como'l pan, onde'l secretu atopase en ximelgar el gluten tanto como sía posible. Les tartes básense de cutiu en bater los güevos y na adición d'axentes levadores, tales como lleldu en polvu, pa producir burbuyes de gas na mesma. Esto ye lo que fai a una tarta tradicionalmente mullida y esponxosa.
Los ingredientes típicos pa faer una tarta son fariña de trigu, güevos, aceite, agua, lleldu químicu, estractu de la vainilla, y azucre. De cutiu, utilízase fariña nidio, pos tien menos gluten que la farina duro de pan o la farina estándar. El cacáu en polvu o'l chocolate amestase pa faer una tarta de chocolate. Para'l so confección, utilízase mantega o aceites de sabor llixero. Los aceites de sabor fuerte tales como aceite d'oliva nun s'utilicen xeneralmente yá que pueden superponerse y despintar el gustu d'otros ingredientes.
El rellenu
Una tarta nun ye tal ensin un bon rellenu que ye'l que más va determinar el calter de la mesma. Ente los rellenos más habituales cúntense la nata montada, crema pastelera, diversos tipos de mermelada, crema de chocolate, y un llargu etcétera.
La tarta suel cortase horizontalmente en dos ó trés partes, añediendo una o dos capes de rellenu ente elles. Si usen dos o más capes de rellenu, nun ye necesariu usar el mesmu rellenu en dambes capes, anque s'atiende a que la combinación de sabores sía acertada.
La ornamentación
miniaturadeimagen|Una pelota de fútbol de farina, clásica decoración de tartes con tema de [[fútbol.]] Una vegada fecha y rellenada la tarta, suelse decorar pa da-y el calter fayadizu pa la situación en que va ser tastiada.
Les más ellaboraes usen fondant pa crear motivos, dibuxos más o menos complexos, ya inclusive figures en tres dimensiones.
Saint-Fortunat-sur-Eyrieux
Saint-Fortunat-sur-Eyrieux ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Pigna
Pigna ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Córcega, na rexón de Córcega. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Eleiciones municipales d'España de 2011
Acordies con lo establecío pola Llei Orgánica del Réxime Eleutoral Xeneral (LOREG), la (cuartu domingu de mayu), celebrar n'España eleiciones municipales. El 29 de marzu foi publicáu nel BOE el Decretu de convocatoria.
De manera simultánea celebráronse eleiciones en trelce de los diecisiete comunidaes autónomes españoles (Asturies, Cantabria, Navarra, Castiella y Lleón, La Rioxa, Comunidá Valenciana, Comunidá de Madrid, Castiella-La Mancha, Rexón de Murcia, Canaries, Islles Baleares, Aragón y Estremadura) y nos dos ciudaes autónomes (Ceuta y Melilla); a les Xuntes Xenerales del País Vascu; a los Cabildros Insulares canarios; a los Conseyos Insulares de Baleares; al Conseyu Xeneral d'Arán; a los conceyos de Navarra; y a les entidaes d'ámbitu territorial inferior al conceyu.
En 35 conceyos y en 110 entidaes menores hubo que repitir les eleiciones el 20 de payares del mesmu añu (coincidiendo coles Eleiciones a Cortes Xenerales), bien por defectos nel recuentu de dalguna mesa, por defectos na comunicación de resultaos, o pola falta de candidatos.
Reforma de la llei eleutoral
thumb|left|300px|Capitales de provincia, más [[Santiago de Compostela y Mérida (capitales de Comunidaes Autónomes que nun lo son de les sos provincies) y Vigo, Xixón y Hospitalet de Llobregat (ciudaes con más de 250.000 habitantes que nun son capitales); según la formación política na alcaldía como resultáu de les eleiciones de 2011: PP: 34 capitales de provincia, Santiago de Compostela, Mérida, Ceuta y Melilla PSOE: 9 capitales de provincia, Vigo y Hospitalet de Llobregat CiU: 2 capitales de provincia (Barcelona y Girona) EAJ-PNV: alcaldía de Bilbao Bildu: alcaldía de San Sebastián CC-PNC-CCN: alcaldía de Santa Cruz de Tenerife BNG: alcaldía de Pontevedra FAC: alcaldía de Xixón UPN: alcaldía de Pamplona.]]
Transfuguismo políticu
El 29 de xineru de 2011 foi publicada nel Boletín Oficial del Estáu la reforma de la Llei Orgánica del Réxime Eleutoral Xeneral. Esta reforma imposibilita les mociones de censura con tránsfugas, al riquir una mayoría mayor a l'absoluta nel mesmu númberu de conceyales proponentes de la moción de censura que pertenecen al mesmu grupu políticu municipal que'l del alcalde o bien dexaren de pertenecer al grupu políticu al que se adscribieron al entamu de llexislatura.
Na llexislatura previa a les eleiciones diéronse 59 casos d'alcaldes declaraos tránsfugues. D'ellos, 19 caltener nel PP, 10 nel PSOE, cuatro en CiU, dos nel Partíu Andalucista, dos n'ERC, unu n'IX, unu en Nueva Canaries y 19 pasaron a ser non adscritos. D'estos 19, nueve dir del PSOE, trés del PP, dos d'IX, dos del Partíu Andalucista, unu del Partíu Rexonalista de Cantabria, unu de Coalición Canaria y otru d'Unión del Pueblu Navarro.
Votu inmigrante y emigrante
Nestes eleiciones pudieron votar los ciudadanos de los países de la Xunión Europea siempres y cuando manifestaren la so voluntá de votar ante la oficina del censu eleutoral y tean empadronaos. Amás, tamién pudieron votar los ciudadanos de los países con alcuerdos de reciprocidá, estos países son: Bolivia, Cabu Verde, Chile, Colombia, Ecuador, Islandia, Noruega, Nueva Zelanda, Paraguái y Perú. Los requisitos pa inscribise nel censu eleutoral y asina votar fueron: ser mayor de 18 años y nun tar priváu del derechu de sufraxu activu, tar empadronáu, tener el permisu de residencia y morar llegalmente 5 o 3 años nel casu de Noruega.
La oficina del censu eleutoral unvió 350.135 comunicaciones informando a los inmigrantes de fora de la Xunión Europea, según 757.495 a los de la XE, otros 363.881 de la XE yá manifestaron la so voluntá de votar pa les eleiciones de 2007.
Per otru llau, otra de les novedaes de la reforma de la llei eleutoral foi la de torgar el votu a aquellos non residentes nel conceyu, por tanto, tolos españoles residentes nel estranxeru nun pudieron votar nes eleiciones municipales; esti cambéu afectó principalmente a los conceyos de Galicia onde'l votu del estranxeru podía suponer cerca del 40% en dellos conceyos.
Lemas eleutorales
Los eslóganes de los principales partíos fueron estos:
Candidatos
Na siguiente tabla figuren los candidatos a les alcaldíes de los conceyos españoles con más de 250.000 habitantes, ordenaos según les resultaos llograes na anterior convocatoria d'eleiciones de 2007:
Acampaes de protesta (Movimientu 15-M)
El domingu 15 de mayu llevar a cabu en 58 ciudaes españoles una serie de manifestaciones convocaes pola plataforma Democracia Real Yá que llevaron a la cai a decenes de millares de ciudadanos. En Madrid, dellos manifestantes permanecieron acampaos na Puerta del Sol al términu de la movilización, siendo desallugaos la madrugada del 16 de mayu pola policía. A partir d'esti fechu l'acampada de la Puerta del Sol creció descomanadamente nel númberu d'asistentes y les acampaes reproducir por otres ciudaes españoles. Dende entós la plaza foi llugar de protestes y multitudinaries asamblees ciudadanes bonales.
La Xunta Eleutoral consideró que nun esistíen causes estraordinaries d'urxencia pa la convocatoria de manifestación per parte del Movimientu d'indignaos 15-M, amás la solicitú tuvo entrada a les 20,50 hores del día 17 de mayu. Amás d'esti requisitu puramente formal, consideró que "el pidimientu de votu responsable a la que se fai referencia na solicitú, puede afectar a la campaña eleutoral y a la llibertá de los ciudadanos nel so derechu a votu".
Resultaos nos principales conceyos
El cuadru recueye les resultaos eleutorales nos cincuenta capitales de provincia y de Xixón, Vigo y Hospitalet de Llobregat, ciudaes que, ensin ser capitales, cunten con una población cimera a los 250.000 habitantes, según Mérida y Santiago de Compostela por ser les capitales de les sos respeutives Comunidaes Autónomes. Resultaos provisionales rimaes del escrutiniu definitivu de la Xunta Eleutoral.
Votu en blancu gana n'Aduna
En Aduna (Guipúzcoa) la campaña a favor del voto en blancu per parte de la izquierda abertzale, que nun pudiera presentar una candidatura ensin vinculación con Batasuna, torgó la llegada a l'alcaldía del PP únicu partíu que se presentaba- al nun llegar esti al mínimu 5% de los votos válidos. La Diputación de Guipúzcoa decidió la continuidá al frente del Conceyu de la corporación anterior formada por miembros de la ilegalizada ANV.
Idéntica situación asocediera en Irura (Guipúzcoa) na eleiciones municipales de 2007 cuando debíu al votu en blancu nenguna de les candidatures presentaes: PSE-EE y PP, algamó'l 5% de los votos válidos. L'alcaldesa d'EH escoyida en 1999 prorrogó'l so mandatu.
Saint-Genest-de-Beauzon
Saint-Genest-de-Beauzon (Sant Genèst de Beuson) ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Wulingyuan
Wulingyuan ye una rexón d'interés panorámicu y históricu na provincia de Hunan, China, famosa poles sos aproximao 3.100 pilastres pedreses de cuarcita y arenisca, d'unos 200 metros d'altor, son unes formaciones xeolóxiques d'orixe cársticu, ente les que destaca'l Monte Aleluya d'Avatar. Formen parte de la ciudá de Zhangjiajie, a unos 270 km de Changsha, capital provincial. Ta asitiada ente les coordenaes 29.26667°N, 110.36667°W y 29.4°N, 110.68333°W.
Foi declarada Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco nel añu 1992.
Llingua de señes uruguaya
Ta n'usu dende 1910. Según la revista Ethnologue, tien unos 7.000 usuarios (datu de 2009).
Dende 2001 pola Llei Nᵘ17.378 ye llingua oficial. )
Omar Suleiman
Omar Suleiman (عمر سليمان n'árabe) foi'l vicepresidente d'Exiptu, y ex Direutor Xeneral d'Intelixencia Exipcia (EGID), l'axencia nacional d'intelixencia d'Exiptu, tuviera nel cargu dende 1993. Nel so papel como direutor de EGID, el diariu británicu The Daily Telegraph llegar a considerar como "unu de los xefes del mundu d'espionaxe más poderosu". La revista Foreign Policy clasificar como'l más poderosu xefe d'intelixencia d'Oriente Mediu, per delantre del xefe del Mosad, Meir Dagan.
Primeros años y educación
Suleiman nació en Qina nel sur d'Exiptu. Dexó Qina pa dir a El Cairu en 1954, a la edá de diecinueve años, pa inscribise na prestixosa Academia Militar d'Exiptu. Recibió entrenamientu militar adicional na Xunión Soviética na Academia Militar Frunze de Moscú. Per otra parte, tien llicenciatura y maestría en Ciencies Polítiques pola Ain Shams y la Universidá d'El Cairu a mediaos de la década de 1980. Suleiman foi treslladáu a la intelixencia militar, onde empezó lo que sería una llarga rellación ente Exiptu y los Estaos Xuníos.
Xefe de la Oficina d'Intelixencia
Suleiman convertir nel xefe de la intelixencia exipcia en 1993. El so nome foi llanzáu nos medios de comunicación alredor de 2000, rompiendo la tradición de caltener el nome del xefe de la Intelixencia exipcia de callao, siendo antes conocíu namái por altos funcionarios del gobiernu. Suleiman adquirió un perfil más públicu al intentar llegar a un alcuerdu ente los distintos grupos armaos palestinos que compiten pol poder en Gaza como unviáu de la presidencia del presidente Hosni Mubarak, lo mesmo que de recibir ufiertes de servicios d'intermediación o tregües ente los palestinos ya Israel. El so papel percibíu nes negociaciones ente los grupos palestinos diéron-y la imaxe d'una figura efectiva detrás d'escena nel gobiernu exipciu, según considerase potencialmente útil nos gobiernos estranxeros como los de los países árabes, Israel, los Palestinos y los Estaos Xuníos.
Rol políticu final
Nos últimos años, por cuenta del so rol nel escenariu políticu rexonal y la falta d'un candidatu alternativu aceptable para Hosni Mubarak, especulóse que Suleiman tendría ésitu como socesor de Mubarak na presidencia. Nin Suleiman nin el Partíu Nacional Democráticu falaron d'esto o comentáu sobre'l futuru papel políticu de Suleiman.
El 29 de xineru de 2011, foi nomáu vicepresidente d'Exiptu mientres les protestes civiles, poniendo fin a una vacante na posición que duró casi 30 años. El 10 de febreru a les 11 hores de la nueche tomó parte de les funciones presidenciales tres la cesión de parte d'esi poder per parte del presidente, Hosni Mubarak, anunciando'l so arrenunciu del poder y convirtióse n'intermediariu ente l'exércitu, el garante real del poder, y la so persona.
La Comisión Eleutoral considerar non aptu pa participar nes eleiciones presidenciales de 2012.
Finó'l 19 de xunetu de 2012 por cuenta de problemes cardiacos y pulmonares. Otres teoríes apunten a que pudo ser víctima, non oficial, del atentáu de Damascu del 18 de xunetu de 2012. Darréu, treslladáu a EE.XX. de callao, comunicóse la so muerte.
Aldeanueva de Figueroa
Aldeanueva de Figueroa ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Intégrase dientro de la contorna de La Armuña. Pertenez al partíu xudicial de Salamanca y a la Mancomunidá La Armuña.
El so términu municipal ta formáu pola llocalidá de Aldeanueva de Figueroa y los despoblados de Cabeza Barajas, Lagunas Rubias y Taragudo, ocupa una superficie total de 55,64 km² y según l'INE nel añu cuntaba con  habitantes.
Historia
Foi fundáu nel sieglu XIV quedando encuadráu nel cuartu de Armuña de la xurisdicción de Salamanca, dientro del Reinu de Lleón, denominándose entós "Aldeanueva del Arçobispo" por pertenecer como señoríu al Arzobispu de Santiago. Cola creación de les actuales provincies en 1833, Aldeanueva de Figueroa quedó encuadráu na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa.
Nucleos de población
thumb|Güelga El conceyu estremar en dellos nucleos de población, que teníen la siguiente población en 2017 según l'INE.
Yoshihide Nishikawa
Yoshihide Nishikawa (西川 吉英, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Punta Arenas
Punta Arenas ye una ciudá del sur de Chile, na rexón de Magallanes y de l'Antártica Chilena. Tien una superficie de 17.846,3 km² y una población de.
Aeropuertu de Reikiavik
L'Aeropuertu de Reikiavik (Reykjavíkurflugvöllur) ye l'aeropuertu que cubre los vuelos nacionales de la ciudá de Reikiavik. Atopar a 2 km del centru de la ciudá. Tien pistes curties que de normal solo s'utilicen pa vuelos con destín a Islandia, Groenlandia o les islles Feroe, y tamién vuelos chárter internacionales o vuelos privaos. Los restantes vuelos internacionales operen nel Aeropuertu Internacional de Keflavík, que s'atopa a 50 km de la ciudá.
N'ocasiones la compañía Sterling Airlines operaba vuelos a Dinamarca dende esti aeropuertu hasta la so quiebra en 2008, y cuando les condiciones atmosfériques nun son bones nel Aeropuertu Internacional de Keflavík, aviones como'l Boeing 757 y modelos más pequeños son esviaos hacia pequí.
thumb|left|200px|Fokker F50 de la compañía [[Air Iceland nel aeropuertu de Reikiavik.]] thumb|200px|Destinos de la compañía [[Air Iceland dende esti aeropuertu.]]
Futuru
Reikiavik creció alredor del aeropuertu, qu'agora s'atopa en partir oeste de la ciudá. Esto haise convertíu nun problema al ocupar un pervalible espaciu dientro de la mesma, amás de causar problemes de ruiu y de seguridá. Per otru llau, esta situación céntrica ye'l motivu pol que muncha xente quier caltenelo, pos ye un enllaz vital ente la capital y el restu de rexones dispersamente poblaes del país.
Anguaño esiste un alderique sobre'l futuru del aeropuertu, con tres opciones principales: caltener l'aeropuertu onde ta, construyir unu nuevu nel área metropolitana de Reikiavik o cerralo treslladando los vuelos al Aeropuertu Internacional de Keflavík. La primer opción fai imposible l'aprovechamientu del espaciu urbanu, la segunda ye la solución más cara y la tercera afectaría negativamente al serviciu de vuelos nacionales, amenorgando l'accesu a les instituciones de la capital como los hospitales, anque ameyoraría les conexones ente Islandia y el restu del mundu.
Aereollinia
Amás, Mýflug air realiza vuelo ambulancia y chárter dende esti aeropuertu.
Claire Jacquet
Claire Jacquet ye una deportista francesa que compite en piragüismu na modalidá d'eslalon, ganadora d'una medaya de plata nel Campeonatu Européu de Piragüismu n'Eslalon de 2018, na prueba de C1 por equipos.
Pino
Pino ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Córcega, na rexón de Córcega. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Saint-Genest-Lachamp
Saint-Genest-Lachamp ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Exércitu de Tierra d'España
L'Exércitu de Tierra ye la caña terrestre de les Fuercies Armaes d'España, unu de los exércitos n'actividá más antiguos del mundu. Tien el so Cuartel Xeneral nel Palaciu de Buenavista de Madrid, allugáu na céntrica Plaza de Cibeles, frente al Bancu d'España.
Xuntamente cola Exércitu del Mar y l'Exércitu del Aire, tien asignáu per mediu del artículu octavu de la Constitución Española la misión de garantizar la soberanía ya independencia d'España, defender la so integridá territorial y l'ordenamientu constitucional.
Kentaro Uramoto
Kentaro Uramoto (浦本 賢太郎, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Villa del monte abrazáu pola guapura
La Villa de monte abrazáu pola guapura (chinu: 环秀山庄; pinyin: Huánxiù Shānzhuāng) ye un destacáu xardín chinu en Suzhou. Atopar nel númberu 272 de Jingde Rd., dientro del muséu del bordáu en Suzhou, Jiangsu, China. Huanxiu Shanzhuang, xunto con otros xardinos clásicos de Suzhou, foi proclamáu Patrimoniu de la Humanidá pola UNESCO nel añu 1997. Ye'l más pequeñu de los xardinos y, posiblemente, el más antiguu.
Historia
La historia de la "Villa de monte abrazáu pola guapura" puede remontase a la dinastía Jin (265-420), cuando'l ministru d'Educación, Wang Xun (王旬), y el so hermanu Wang Min (王珉), donaron la so casa residencial pa construyir el templu de Jingde (景德寺). Más tarde na dómina de les Cinco Dinastíes, convertir nel Xardín Jingu (金谷园), propiedá de Qian Yuanliao (钱元璙), fíu del emperador del reinu de Wuyue, Qian Liu. Na dinastía Song, foi'l xardín farmacéuticu de Zhu Changwen (朱长文), un eruditu. Col trescurrir de los sieglos, reconstruyóse delles vegaes. Na dómina Jiajing de la dinastía Ming, convertir na Academia de Lliteratura clásica Xuedao (学道书院), y más tarde, la oficina del supervisor de provisiones. En 1573, foi residencia del Gran conseyeru, Sheng Shixing (申时行). A finales de la dinastía Ming y principios de la dinastía Qing, el so descendiente, Sheng Jikui (申继揆), construyó'l xardín Qu (蘧园) equí.
Diseñu
El xardín, de 2.180 m² de superficie, ta compuestu a lo llargo d'una exa llinial con tres elementos principales: una cueva llamada Llomba de seronda, l'Estanque de la nieve volador, alimentáu por una cascada llamada Manantial de nieve volador, y la sala principal. La obra de roca nesti xardín amuesa la téunica y l'efeutu usaos nos xardinos chinos. Amás, ye una recreación de los cinco montes importantes de China, y amuesa gran maestría a la de crear la sensación d'un espaciu vastu nuna superficie pequeña.
Conirostrum sitticolor
Conirostrum sitticolor, ye una especie d'ave paseriforme perteneciente a la familia Thraupidae.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase en Bolivia, Colombia, Ecuador, Perú, y Venezuela. El so hábitat natural son les húmedes montes subtropicales o tropicales.
Saint-Georges-les-Bains
Saint-Georges-les-Bains ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Europa FM
Europa FM ye una cadena de radio musical d'España perteneciente al grupu Atresmedia.
Según datos del Estudiu Xeneral de Medios (EGM), obtuvo na tercer folada de 2006 una cifra de 516.000 oyentes.
El so conteníu musical ta basáu polos grandes ésitos nacionales y internacionales dende los años 90 hasta anguaño, siendo claramente el pop/rock l'estilu que predomina.
Llocutores
Patrick D. Frutos, Jorge Moreno, Pablo León, Juanjo Ruiz, Rocío Santos, Jordi Munné, Laura Trigo, Albert Buscarons, Jose Miguel Cruz, Julie Thomasoro, Josep Lobató, Oriol Sabat y Venus.
Piobetta
Piobetta ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Córcega, na rexón de Córcega. Llenda con.
Nora Navas
Nora Navas ye una actriz española que trabayó principalmente en teatru, pero que tamién formó parte de múltiples producciones televisives y cinematográfiques. En 2010 recibió la Concha de Plata a la Meyor Actriz nel Festival Internacional de Cine de San Sebastián y el Premiu Goya a la Meyor Interpretación Femenina Protagonista pol so papel na película Pa negre (Pan negro) d'Agustí Villaronga.
Biografía
Empezó la so carrera como actriz participando en distintes series de la televisión autonómica catalana TV3. Amás, ye una de les cares más conocíes nel teatru catalán formando parte de numberosos montaxes.
En 2010 protagonizó la premiada Pan negro d'Agustí Villaronga, un drama ambientáu na Cataluña rural mientres la posguerra española. Pola so actuación, Navas recibió'l Premiu Goya a la meyor interpretación femenina protagonista, amás d'un Premiu Gaudí y la Concha de plata nel Festival de cine de San Sebastián.
En rodando para Antonio Chavarrías y Imanol Uribe les películes Dictáu y Miel de naranxes, en 2013 protagonizó Toos queremos lo meyor pa ella (Tots volem el millor per a ella), de Mar Coll. Dicha interpretación supúnxo-y el premiu a la meyor actriz de la Seminci vallisoletana, amás d'un Premiu Gaudí a la meyor actriz protagonista y una nominación a los Premios Goya.
En 2015 protagonizó la película catalana L'adopción xunto a Francesc Garrido, pola que tuvo nomada como meyor actriz nos Premios Gaudí, gallardón qu'acabó recayendo sobre a Laia Mariña. Tamién esi añu formó parte del repartu de la comedia empobinada por Gracia Querejeta Felices 140, na que participó xunto a grandes nomes del cine español como Maribel Verdú, Marian Álvarez y Antonio de la Torre ente otros. Esta película valió-y una nominación a los Premios Goya como meyor actriz de repartu, premiu qu'acabó ganando Luisa Gavasa.
Les sos apaiciones en televisión fueron, principalmente, en tv-movies de la televisión pública catalana ente les que s'atopen Germanes (2012), Carta a Eva (2012), La lluz de Elna (2017) y La catedral del mar, ente otres.
Chicolatada
Una chicolatada ye un eventu social nel que la ingesta de chocolate conviértese nel motor de la xunta. Suel tratase d'una xunta festiva con calter conmemorativo o de celebración.
Nora Navas
Biografía
Sicasí, la mayor parte de la so carrera profesional haber desenvueltu nel teatru participando en montaxes como Les bruxes de Salem, d'Arthur Miller y empobinada por Andrés Lima; Bodes de sangre, de Federico García Lorca y empobinada por Oriol Broggi; Els veïns de dalt, escrita y empobinada por Cesc Gay; y La casa de Bernarda Alba, de Federico García Lorca y empobinada por Lluís Pasqual, ente munches otres.
Chicolatada
Historia
Preparación: Tiense qu'amestar primero'l cacáu a gustu, depués si quierse o nun se-y puede amestar azucre (nun ye obligatoriu) y d'últimes amestar la lleche. Otra manera ye mercando un chocolate que ye especial pa faer chicolatada y metela nun vasu de lleche pa depués dilise y formase la mesma. derecha|miniaturadeimagen|El cacáu yera un elementu ceremonial nes sociedaes precolombines. Ye cola llegada de los europeos a América cuando'l chocolate pierde la mayoría de los usos que recibía y empieza a ser utilizáu namái como alimentu, debidamente especiado y preparáu. Sicasí, el fechu de que'l cacáu fuera un alimentu de calter sagráu inflúi na forma en que ye presentáu a los españoles, que lo empezarán a considerar como una bébora fayadizo pa celebraciones y eventos importantes. Les nueves formes de preparar el chocolate resulten del gustu de los cielos la boca europeos de la dómina y espublícense de forma masiva recetes per tol Vieyu Mundu. En menos de cien años, el chocolate va ser consumíu de forma habitual en monesterios, xuntes de la Corte, entevistes con embaxadores y sobremanera nos eventos sociales de les clases acomodaes al traviés de la so preparación nes antigües confiteríes de la capital. derecha|miniaturadeimagen|Chicolatada preparada al estilu tradicional nes cais de Madrid. Dende'l sieglu XVII esisten rexistros de la celebración de chicolataes por toa Europa. Les nueves meyores surdíes na Revolución Industrial tamién inflúin na forma de preparar el chocolate y adulces les máquines van dir sustituyendo a los métodos tradicionales de preparación de la bébora. Sicasí, les nueves formes de presentación del chocolate, los sos sabores y les sos combinaciones con otros alimentos van resultar del presto de la mayoría, y el so consumu va siguir aumentando regularmente col pasu del tiempu.
Actualidá
Na actualidá'l chocolate ye utilizáu profusamente nel ámbitu de la repostería y de la cocina, y el so usu n'eventos sociales permanez más vixente que nunca. N'España ye habitual el so consumu como bebida caliente nos meses más fríos del añu, yá seya solu o acompañáu de churros o porres. Ye bien común la ingesta de chicolataes ente amigos y familiares mientres les feches navidiegues, yá seya en puestos ambulantes o como un eventu más de la fiesta de despidida del añu. Asina mesmu, tantu n'España como n'otros países ye frecuente la presencia del chocolate nes fiestes patronales o en celebraciones destacaes.
Nora Navas
Premios y candidatures
Premios Gaudí Selmana Internacional de Cine de Valladolid
Atascaburras
El atascaburras (dacuando denomináu como folio morteru o ayu arrieru) ye un platu castellanu típicu del iviernu albaceteño o la Serranía de Cuenca, preferentemente cuando nieva. Ye un platu tradicional de llugares fríos, que se suel comer cuando cayen les primeres nieves d'iviernu; inclusive se diz que por que sala bien bonu, tien d'usase nieve dilío pa cocelo. Les esquisites y pequeñes nueces de la sierra ñedir p'afatar y completar un platu nutritivu. Dicen los paisanos que como cuasi tolos platos de campu, ye meyor nun usar platos y comer direutamente del morteru.[cita
Historia
Cunten que los sos creadores fueron dos pregueros que se quedaron aisllaos tres una nevada, y qu'ensin otra posibilidá qu'añedir a un cocíu namás que unes pataques y unos escayos de bacaláu, al ver que nun yera consistente virtieron l'aceite d'oliva y machucaronlo fuertemente pa evitar les dureces de los escayos del bacaláu. En comiéndolo dixeron a la comunidá que ye una comida que "farta hasta les pollines" y dizse que d'ende -y vien el nome. Sábense referencies escrites del platu dende'l sieglu XVII. Cuando un pollín quédase apexáu na folla Manchego (bien magrizu) al meter y sacar les pates, produzse un soníu bien paecíu al que se produz al entemecer nel morteru les pataques, l'ayu y el bacaláu. D'ende'l nome.
Ye una receta de la cocina tradicional xudía, como la torta de gazpachu (pan ácimo), que pasó a la cocina tradicional manchega al traviés de los xudíos conversos.
Carauterístiques
El platu contién diversos ingredientes fáciles de llograr nun pueblu aislláu pola nieve, como pue ser el bacaláu en salazón (desalado n'abondosa enagua la nueche previa), les pataques cocíes y espeñicar, l'aceite d'oliva, l'ayu y les nueces. Mientres la ellaboración van machucándose los ingredientes, de tala forma que la so testura final seya la d'un puré.
Sirvir
Sírvese afatáu con nueces, y anque nun ye tradicional, empléguense rodajas de güevu cocíu como decoración. En dellos llugares comese con abondosu pan de fogaza remoyando'l mueyu.
Saint-Germain (Ardèche)
Saint-Germain ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Conirostrum speciosum
Conirostrum speciosum, ye una especie d'ave paseriforme perteneciente a la familia Thraupidae.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase n'Arxentina, Bolivia, Brasil, Colombia, Ecuador, Guayana Francesa, Guyana, Paraguái, Perú, Surinam y Venezuela. El so hábitat natural son los montes húmedos de les tierres baxes subtropicales o tropicales y viesques vieyes degradaes.
Claire Goll
Claire Goll, nome de nacencia Klara Liliane Aischmann, foi una periodista y escritora germanofrancesa, representante del mundu européu de vanguardies. En 1921 casóse col poeta Yvan Goll, pseudónimu de Isaac Lang.
Biografía
La familia de Claire yera d'orixe xudíu, la so madre morrió nel campu de concentración d'Auschwitz. En 1911 casóse col editor Heinrich Studer (1889 - 1961) y vivió con él en Leipzig, onde nació la so única fía Dorothea Elisabeth, en mayu de 1912. Nel añu 1916 emigró a Suiza en protesta a la I Guerra Mundial (1914 - 1918). Nesti país estudió na Universidá de Xinebra y trabayó como periodista dientro del movimientu pacifista, en contra de la Gran Guerra. En 1917 divorciar de Heinrich Studer y conoz al poeta Yvan Goll, el que va ser la so pareya hasta la so muerte en 1950. A finales de 1918 tuvo una aventura col poeta austriacu Rainer Maria Rilke, col que va caltener una rellación epistolar hasta la so muerte en 1926. En 1919 treslladar a París Con Yvan Goll, col que se va casar en 1921. La pareya, dambos d'orixe xudíu, exiliáronse en Nueva York, en 1939, al entamu de la II Guerra Mundial, pero van tornar a Europa en 1947. Tres la muerte del so home en 1950 dedicar a poner en valor la so obra, lo que lu llevó a acusar a Paul Celan de plaxar los poemes de Yvan. Nos sos últimos años algamó cierta notoriedá mediática al confesar qu'algamara'l so primer orgasmu a los setenta y seis años, con un mozu de venti, anque la veracidá de felicidá historia foi puesta en cuestión.
Obra
En 1918 debuta como escritora cola coleición de poemes Mitwelt y la novela Die Frauen erwachen. Los sos cuentos, poemes y noveles publicar tantu n'alemán como en francés, ente los que destaquen les coleiciones de poemes Poèmes d'amour (1925) y Poèmes de la jalousie (1926), col so home escribió los Poèmes de la vie et de la mort (1927) y "shared song of love" ("Wechselgesang der Liebe"). Dende la muerte del so home, en 1950, Claire dedicó-y el so noveles autobiográfiques Der gestohlene Himmel (1962) y Traumtänzerin (1971), anque diches obres nun tuvieron una gran acoyida pol públicu. En 1976, un añu antes de la so muerte, publicóse la so última obra, tantu en francés como n'alemán, La poursuite du vent o Ich verzeihe keinem, que nel añu 2003 traducir al castellán como A la caza del vientu, na que denuncia les miseries de los grandes prohomes de la vanguardia europea: Celán, Joyce, Jung, Dalí, Breton...
Pioggiola
Pioggiola ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Córcega, na rexón de Córcega. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Nyctibius jamaicensis
Nyctibius jamaicensis, tamién conocíu como pecuy o tapacamino, ye una especie d'ave caprimulxiforme de la familia Nyctibiidae.
Esisten cinco subespecies que s'estienden por América Central dende Costa Rica hasta Méxicu, y nes Antilles en Xamaica y La Española.
Turrón d'Alicante
miniaturadeimagen|Puede vese el conteníu d'almendres. El Turrón d'Alicante ye un turrón ellaboráu con almendres enteres llixeramente turraes, y miel. Ye típicu de la provincia d'Alicante. Esiste un Conseyu Regulador de Xixona y Turrón d'Alicante encargáu de la Denominación d'Orixe cumplan con toos y cada unu de los requisitos necesarios pa pertenecer a la Indicación Xeográfica Protexía. El turrón d'Alicante consúmese en  cualquier dómina del añu, pero la so demanda crez nos meses de Navidá. La popularidá ye tanta en toa España que na mayoría de les cases  consumise nes feches navidiegues.
Carauterístiques
Les almendres son el principal ingrediente del turrón d'Alicante. Tien De tener, a lo menos, un conteníu d'un 46% de pesu d'almendres. L'almendra pelada turrase nunos tambores xiratorios denominaos tostadores, cuando l'almendra algama un puntu de turráu añedir clara de güevu esleida como blanqueante pa consiguir el denomináu "puntu de bola". El miel emplegáu ten de ser de la Comunidad Valenciana, calezse y añedir a les almendres turraes removiendo l'amiestu con palas. La masa resultante arrama en moldes en forma de caxones recubiertos d'oblees (o pan d'ánxel), estes pieces d'ente cinco y seis kilos yeren los qu'emplegaben antes los turroneros cuando se movíen vendiendo los sos bloques, bien a la corte o al detalle.
Usos
Esti tipu de turrón emplégase como duce na repostería navidiega, frecuentemente n'oblees y tortas. Suelse partir en cachos y xunto con otros dulces navidiegos (peladillas, mazapanes, polvorones, etc) suel sirvise nun platu. Na provincia d'Alicante suel haber en ciertes xeladeríes xelaos con sabores a turrón.
Caesalpinia gaumeri
Caesalpinia gaumeri, ye una especie de lleguminosa orixinaria d'América Austral.
Descripción
Ye un árbol qu'algama un tamañu de 20 m d'altor, frondoso y de corteza abuxada. Les fueyes son compuestes y les flores marielles, arumoses y dispuestes en recímanos; los frutos son vaines apandaes con delles granes mariellu-verdoses.
Distribución y hábitat
D'orixe desconocíu, alcuéntrase en Méxicu presente en clima templáu dende'l nivel del mar hasta los 30 metros, acomuñáu a montes tropicales subcaducifolios y perennifolios.
Propiedaes
En Quintana Roo emplegar contra la mordedura de gochu, pa lo cual machúcase'l raigañu, depués calezse y finalmente aplícase.
Nome Común
tox'ok, toshok
Taxonomía
Caesalpinia gaumeri foi descritu por Jesse More Greenman y espublizóse en Publications of the Field Museum of Natural History, Botanical Series 2(8): 330–331. 1912. Caesalpinia: nome xenéricu que foi dau n'honor del botánicu italianu Andrea Cesalpino (1519-1603).
gaumeri: epítetu
HD 169830
HD 169830 (HR 6907 / HIP 90485 / SAO 186838) ye una estrella de magnitú aparente +5,91 asitiada 1,5º al oeste de Kaus Medius (δ Sagittarii) na constelación de Saxitariu. Alcuéntrase a 118,5 años lluz del Sistema Solar. Dende 2003 conozse la esistencia de dos planetes n'órbita alredor d'esta estrella.
HD 169830 ye una nana mariella de tipu espectral F7V o F8V. Con una temperatura efectivo de 6266 K y 4,6 vegaes más lluminosa que'l Sol, ye una estrella asemeyada a Asellus Primus (θ Bootis), pero ta 2,5 vegaes más alloñada qu'ésta. El so radiu ye un 80% más grande que'l radiu solar y xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada de 3,8 km/s.
Sistema planetariu
El segundu planeta, HD 169830 c, alcuéntrase más alloñáu, a una distancia similar a la que s'atopa'l cinturón d'asteroides respectu al Sol. Tien una masa 4 vegaes mayor que la de Xúpiter y completa una órbita cada 2102 díes. Afayóse en 2003.
Saint-Gineys-en-Coiron
Saint-Gineys-en-Coiron ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Poggio-d'Oletta
Poggio-d'Oletta ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Córcega, na rexón de Córcega. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Batalla de Cuadonga
La batalla de Cuadonga tuvo llugar en 722 en Cuadonga (España), una paraxa próxima a Cangues d'Onís (Asturies), ente l'exércitu de Don Pelayo y tropes musulmanes, que resultaron ganaes. Esta aición bélica considérase como l'arranque de la Reconquista.
Gobernaba'l norte peninsular dende Xixón un bereber llamáu Munuza, que la so autoridá foi desafiada polos dirixentes ástures que, axuntaos en Cangues d'Onís en 718 sol lideralgu de Pelayo, tomaron la decisión de remontase negándose a pagar impuestos esixíos, el jaray y el yizia. Tres delles aiciones de castigu al cargu de tropes árabes locales, Munuza solicitó la intervención de refuerzos dende Córdoba. Anque se restó importancia a lo que taba asocediendo nel estremu ibéricu, l'emir Ambasa unvió al mandu d'Al Qama un cuerpu espedicionariu sarracenu que probablemente en nengún casu algamaría la cifra de 180.000 homes dada poles cróniques cristianes.
Tocantes a les fuercies de Pelayo, la historiografía recién les cuantifica en pocu más de 300 combatientes. Con elles esperó a los musulmanes nun llugar estratéxicu, como l'angostu valle de Cangues de los Picos d'Europa que'l so fondu cierra'l monte Auseva, onde un atacante ordenáu nun dispón d'espaciu pa maniobrar y pierde la eficacia que'l númberu y l'organización podríen da-y. Ellí, en 722, prodúxose l'enfrentamientu, que la so dimensión desconocer y que pudo tratase d'una batalla o una simple escaramuza. La cuestión ye que les tropes sarracenes fueron abrasaes, obligando a Munuza a escapar de Xixón, onde se topaba nesi momentu. Nun llogró fuxir el gobernador musulmán yá que él y les sos tropes atoparon la muerte. Un centenar d'homes comandaos por Pelayo ocuparen la célebre cueva de Cuadonga, atacando dende ellí a les asoraes tropes mores. Al Qama topó la muerte nesti llance, ente que les sos fuercies sufrieron grandes perdes na so desordenada fuxida, al cayer sobre ellos una fastera por cuenta d'un desprendimientu de tierres, probablemente provocáu, cerca de Cosgaya en Cantabria.
Esta victoria dexó que'l reinu nun volviera ser atacáu por fuercies musulmanes. La batalla de Cuadonga supunxo la primer victoria d'un contingente rebalbu contra la dominación musulmana na Península Ibérica. Tuvo un ampliu espardimientu na historiografía posterior como detonante del establecimientu d'una insurrección entamada que desaguaría na fundación, en primer instancia, del reinu independiente d'Asturies, y d'otros reinos cristianos que n'última instancia remataría cola formación del Reinu d'España.
Visión musulmana de la batalla
Según les cróniques árabes de la dómina:
Saint-Jacques-d'Atticieux
Saint-Jacques-d'Atticieux ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Moneva
Moneva ye un conceyu español de la provincia de Zaragoza, comunidá autónoma d'Aragón.
Referencies bibliográfiques hestóriques
Na obra d'Antonio UBIETO ARTETA, Hestoria d'Aragón. Los pueblos y los despoblados, II. (Anubar Ediciones, Zaragoza, 1984), faise un curtiu resume sobre la hestoria de Moneva:
''MONEVA (Z). H.(fueya del mapa topográficu nacional 1/50.000 del Institutu Xeográfico y Catastral): 467. L. (llargor): 41.07.45; OG. :,50. Alt.(altitú): 659. Ext. (estensión): 6.119. Villa, en 1785. Sobrecullida de Zaragoza (1488-1495). Sienda de Zaragoza (1646). Correximientu de Daroca (1711-1833). Conceyu (1834). Partíu xudicial de Belchite. Incorpórase (1965) al partíu xudicial de Zaragoza. El 19 d'avientu de 1422 yera de Berenguer de Bardají, que lo mandó en testamentu (UBIETO ARTUR, Nobiliariu,p. 393). En 1610 yera de Luis de Bardají (LABAÑA, p. 170). De señoríu secular (1785). Arciprestalgu de Belchite en 1280 (RIUS, Rationes, p. 105). Obispáu de Zaragoza. Parroquia dedicada a santo Eulalia. Ermites de Santa María Madalena, de la Concepción (sieglu XVII) y de Sanched. Evolución de la población: 26 fueos (1488); 42 fueos (1495); 42 fueos (1543); 42 fueos (1609); 58 fueos (1646); 100 vecinos (1713); 40 vecinos (1717); 47 vecinos (1722); 44 vecinos (1787); 144 vecinos (1797); 100 cases, 94 vecinos y 450 almes (Madoz); 502 habitantes (N 1857); 232 habitantes (N 1970). ''
De la obra d'Antonio SERRANO MONTALVO, La población d'Aragón según el Fogaje de 1495, (Institución Fernando'l Católicu, Gobiernu d'Aragón ya Institutu Aragonés d'Estadística, Zaragoza, 1995), diz nes páxines 58 y 59 sobre Moneva:
'' MONEBA, 42 fueos, [Moneva, Z.], (Payares, 20), [Llugar. Comunidá] (Nota.- R. Esteban Abá (ob. cit., p. 131), considerar como Señoríu, perteneciente a la Casa de Bardají) J (Xusticia): Hon. Johan Sancho. JD (Xuráu): Domingo Salas. JD (Xuráu): Jurdan de Paracuellos. RVE (Rigient Venerable): Mossen Alfonso d'Aranda. PH: Simon d'Anel. TT (Testigos): Ve. Mossen Stevan Tirado, Pedro Ximeno /a/. El señor mossen Olzina, El vicariu Martin de Cortes, Miguel Yust Pere Aranda, Ximeno Pedro de Allueva, Domingo Salvador Johan de la Foz, Johan de Paracuellos, menor Pedro Latorre, Johan Lerin Anthon de la Foz, Martin de Pina Miguel Yust, Anthon de Cortes Johan Guillén, Colau Sanper Miguel Sanper, Johan de Daroqua Domingo Salas, Maria Cathalan, vidua Simon Danel, Miguel de Manyes Domingo Pina, Pero la Foz Johan de Pina, Johan d'Aguilon Johan de Paniza, Jurdan de Paracuellos Pero Guillén, Domingo la Foz Domingo Yus, Johan d'Urrea Pero Manyes, Johan de Paracuellos, mayor Bartholome de Paracuellos, Ximeno la Torre Pero Falcon, Sancho Moneba
El banzáu de Moneva
Anque'l banzáu perteneza al términu municipal de Moneva, ésti al asitiase agües embaxo del ríu Aguasvivas, a que la so cuenca pertenez, ye aprovecháu nel cursu baxu del ríu, colo cual nun afecta a l'agricultura de Moneva. Amás, el camín natural de llegada al mesmu ye'l que llega dende Samper del Salz per un camín asfaltáu.
Como diximos enantes, los pueblos que s'aprovechaben de la construcción de la presa yeren los que s'asitiaben agües embaxo de Moneva, esto ye, Samper del Salz, Lagata, Almonacid de la Cuba, Belchite, Coldu, Vinaceite, Almochuel y Azaila, anque estos trés últimos, por cuenta de la preponderancia de Belchite, siempres tuvieron dificultaes pa regar con diches agües, quedando Almochuel y Azaila como beneficiaries de la posterior construcción del Banzáu o Hoya de Almochuel, de caudal siempres escasu.
La realidá ye qu'hasta 1939 nun se terminó por completu y la superficie regada hasta güei, con gran irregularidá, foi d'unos trés mil hectárees.
Les carauterístiques téuniques de la presa, según los estudios de la Confederación Hidrográfica del Ebro son les siguientes. La capacidá total ye de 8,03 hectómetros cúbicos, con una capacidá útil de 7,55. L'aportación media añal ye de 3,77 hectómetros cúbicos y la superficie anubierta de 75 hectárees, que la so cota máxima ye de 614,67 metros sobre'l nivel del mar. La presa en sí tien 33 metros d'altor sobre'l calce y 45, como citemos enantes sobre los cimientos. El so usu ye de superficie regable ameyorada de secanu, dando de regar 3200 hectárees, siendo pos inferior a la que llegaba a regar el vecín d'Almonacid de la Cuba en periodos históricos.
Anguaño, amás de siguir utilizándose pal riego, ye conocíu llugar d'escursiones y de pesca, emblema d'una tierra reseca qu'a partir d'un ríu d'escasu caudal, el Aguasvivas, lluchó siempres por utilizalo pa evitar el despoblamientu d'estes tierres tan reseques.
Armada Española
L'Armada Española ye la caña marítima de les Fuercies Armaes Españoles. L'Armada española ye una de les fuercies navales n'actividá más antigües del mundu. El so empiezu data de los últimos años del sieglu XV y primeros del sieglu XVI, cuando los grandes reinos hispánicos de Castiella y Aragón xuniéronse como unu solu. Les sos principales bases tán en Rota, Ferrol, San Fernando, Cartagena y Las Palmas de Gran Canaria.
Dellos estudios asitien a l'Armada Española como la sesta o séptimu del mundu, tres les armaes d'Estaos Xuníos, Reinu Xuníu, Francia, Rusia, Xapón y en bracéu cola Italiana, tocantes a potencial bélicu y operativu. Ye, ello ye que una de los ocho armaes del mundu capaces de proyeutar un nivel importante de fuercia nel so respeutivu hemisferiu.
La patrona de l'Armada Española ye la Virxe del Carmen, proteutora y guardiana de les xentes de mar, a la cual denominar Stella Maris (Estrella del mar). L'Armada celebra la so fiesta cada 16 de xunetu y l'himnu de l'Armada ye'l Himnu de la Escuela Naval Militar. La Salve Marinera ye un cantar a la Virxe del Carmen.
Claire Kelly Schultz
Claire Kelly Schultz foi una informática, documentalista y informatóloga d'Estaos Xuníos. La so aportación nel campu de la Información y Documentación científica deber a les distintes implementaciones que fizo nel modelu booleano de recuperación d'información.
Biografía
Claire Schultz nació en Etters, Pennsylvania (EE. XX.) y graduóse en bioloxía y química en Juniata College en 1944. Trabayó como asistente nel Institutu Wistar d'Anatomía y Bioloxía (1946-1948).
Camuda de carrera profesional, siendo contratada como bibliotecaria na empresa farmacéutica Merck, Sharp & Dome en 1949 hasta 1957, dientro del sistema de recuperación d'información biosanitaria automatizado. En 1952, se diploma en biblioteconomía pola Universidá Drexel. Ellí emplegó'l sistema d'indización por descriptores Zatocoding que creó Calvin Mooers con fiches furaes de la so empresa Zator. En 1950, vuelve anovar utilizando'l sistema de fiches furaes Redmington Rand pa busques n'información química; y en 1951 utiliza'l sistema IBM de busca booleana, siendo la primer institución que lo emplega.