cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Romeo Santos
Anthony Santos más conocíu pol so nome artísticu Romeo Santos, ye un cantautor estauxunidense. Ye consideráu na mayor parte d'América como El Rei de la Bachata por ser el líder, vocalista y compositor principal de l'agrupación Aventura. Como miembru d'Aventura, Santos foi una figura clave na popularización de la bachata a nivel internacional, llevando temes al top de les llistes de Billboard Llatín y a llistes d'Europa.
En 2002, el cantar Obsesión ocupó'l nº1 n'Italia mientres 16 selmanes consecutives y n'Hispanoamérica, España y distintos países d'Europa y América asitiar nel Top 10 mientres más de 90 díes consecutivos. Tres dellos discos cola agrupación Aventura, Romeo anunció la so separación de l'agrupación pa llanzase como solista n'abril de 2011. De magar, Romeo llanzó la so carrera solista, llogrando en cuatro años siete senciellos nº1 na llista Hot Latin, y ocho nº1 na Hot Tropical Songs.
"Aventura"
thumb|320px|Romeo Santos en 2009.|alt=aventura Antes de formase Aventura, Romeo Santos cantaba al pie del so primu y dos amigos nun grupu llamáu "Los Tinellers" (fai referencia a la pronunciación de la pallabra anglosaxona, teenagers, que significa adolescentes), agrupación formada por Lenny y el mesmu Romeo a mediaos de los 90, nel cual llograron sacar un discu llamáu Trampa d'Amor. A finales de los 90, "Los Tinellers" pasó a llamase Aventura.
En 2009, foi convidáu a cantar pal presidente de los Estaos Xuníos Barack Obama na Casa Blanca.
Solista
thumb|Romeo Santos y [[Juan Luis Guerra.]] Depués de collechar grandes ésitos como compositor y cantante principal d'Aventura, n'abril de 2011, Romeo anunció la so separación de l'agrupación pa llanzase como solista. El 9 de mayu, Romeo llanzó'l so primera senciellu'l cual foi tituláu "You" del so primer álbum Fórmula. El cantar convertir en númberu unu na llista de Hot Latin Songs y Tropical Songs. El segundu senciellu d'esti álbum tituláu "Promise", inclúi un dúu col cantante d'Estaos Xuníos Usher. El senciellu algamó'l puestu nº1 na llista Hot Latin Songs y el númberu unu na llista Tropical Songs.
En 2012, escosó entraes nel afamáu Madison Square Garden en Nueva York. El conciertu llanzar en CD/DVD como l'álbum en direuto The King Stays King: Sold Out at Madison Square Garden.
En 2013, el so álbum Formula, Vol. 1 recibió una nominación al Grammy por Meyor Álbum Llatín Tropical (Best Tropical Latin Album).
En 2014 conquista otru finxu al enllenar dos conciertos como artista principal nel Estadiu de los Yankees. El so siguiente álbum "Formula, Vol. 2" foi llanzáu'l 25 de febreru de 2014. L'álbum contién collaboraciones con Drake, Nicki Minaj, Marc Anthony, Carlos Santana, Tego Calderón, y cuenta cola participación especial de Kevin Hart. Formula Vol.2, convertir nel álbum llatín más vendíu nel primer semestre del añu. Romeo Santos ye anguaño'l direutor executivu de Roc Nation Latin, propiedá de Jay-Z. El "bachatero" recibió'l premiu Ascap como Cantautor del Añu pol so gran apurra a la industria de la música mientres les sos más de 20 años de carrera, ente que Joss Favela foi reconocíu como'l Meyor Compositor del Añu. El so tercer álbum d'estudiu como solista "Golden", llanzáu en Julio del 2017 mereció-y la nominación a los Billboard Music Awards y el premiu Videoclip Awards al Meyor Video de Bachata por "Imitadora", audiovisual empobináu por Caros Pérez, nel álbum destáquense collaboraciones con Juan Luis Guerra, Ozuna, Daddy Yankee y Julio Iglesias.
En 2015, apaez como Mandu en Furious 7.
Como compositor
Romeo ye'l compositor de casi toles temes qu'algamó, tantu col grupu Aventura como en solitariu. Tamién escribió ésitos p'artistes como Wisin & Yandel ("Nueche de sexu"), Thalía (Non, non, non), Héctor Acosta ("Voi" y "Amorcito Enfermito")
Discografía
Álbumes d'estudiu
Álbumes en vivu
Guerres turco-venecianes
El términu Guerra turcu-venecianes o Guerra otomanu-veneciana puede referise a:
J. M. Coetzee
John Maxwell "J. M." Coetzee (/ʤɒn ˈmækswɛl kuˈtsiə/ Ciudá del Cabu, Sudáfrica, 9 de febreru de 1940) ye un escritor en llingua inglesa nacíu en Sudáfrica y nacionalizáu australianu en 2006, país onde mora dende 2002 (na ciudá d'Adelaide). El 10 d'avientu de 2003 (anunciáu'l 2 d'ochobre) foi gallardoniáu col Premiu Nobel de Lliteratura, convirtiéndose asina na cuarta persona africana que lo recibe.
Notes biográfiques y académiques
Pasó la so infancia y la so primer etapa formativa ente Ciudá del Cabu y Worcester, amás d'en la provincia d'El Cabu. Llicencióse en matemátiques ya inglés na Universidá de Ciudá d'El Cabu. A empiezos de los años 60 mover a Londres (Inglaterra), onde trabayó mientres dalgún tiempu como programador informáticu. Dexó constancia d'esta etapa de la so vida na so novela Mocedá (2002). En 1969 doctorar en llingüística computacional na Universidá de Texas n'Austin (EE. XX.). La tesis consistió nun analís computarizado de la obra de Samuel Beckett. Dempués dio clases de Llingua y Lliteratura Ingleses na Universidá Estatal de Nueva York en Búfalo (EE. UU.) hasta 1983. En 1984 volvió a Sudáfrica a ocupar una cátedra en Lletres Ingleses na Universidá de Ciudá d'El Cabu, onde exerció la docencia hasta'l so retiru nel añu 2002. Mientres 1989 tuvo n'Estaos Xuníos como profesor visitante de la Universidá Johns Hopkins. Na actualidá desempeña funciones como investigador nel Departamentu d'Inglés de la Universidá d'Adelaide (Australia). Coincidiendo cola Selmana Lliteraria de Adelaide en marzu de 2006, Coetzee recibió la nacionalidá australiana, ensin qu'ello, según él, alloñar de Sudáfrica, el so llugar de nacencia y onde trescurre gran parte de la so obra.
Les sos obres, marcaes por un estilu simbólicu y metafóricu, cuestionen el réxime del apartheid y cualquier tipu de racismu, y esquicen les sos negatives consecuencies nel home y na sociedá. Amás de noveles, tamién publicó numberoses crítiques lliteraries y diverses traducciones.
Premios
Foi'l primer escritor gallardoniáu en dos causes col Premiu Booker, consideráu'l más prestixosu de la lliteratura en llingua inglesa, poles sos obres Vida y dómina de Michael K. (1983), la hestoria d'un sobreviviente de la guerra civil sudafricana, y Desgracia (1999), que trata alrodiu de un profesor de lliteratura marxináu del mundu por acoso sexual.
Influencies
Dalgunes de les sos influencies: Samuel Beckett, Ford Madox Ford, Fyodor Dostoevsky, Daniel Defoe, Franz Kafka, Luigi Pirandello.
Obres publicaes
Novela
Autobiografía novelada
Ensayu, crítica y correspondencia
Traducciones ya introducciones (n'inglés)
Valor de p
N'oldees d'hipótesis y en estadística xeneral, el valor de p (dacuando conocíu a cencielles como'l p-valor, la p, valor de p conseñáu, o bien direutamente n'inglés p-value) defínese como la probabilidá de llograr un resultáu siquier tan estremu como'l que realmente se llogró (valor del estadísticu calculáu), suponiendo que la hipótesis nula ye cierta, en términos de probabilidá condicional:
Ye fundamental tener en cuenta que'l valor de p ta basáu na asunción de la hipótesis de partida (o hipótesis nula). El valor p ye por tantu una midida de significación estadística.
== Interpretación refuga la hipótesis nula si'l valor de p asociáu a la resultancia reparada ye igual o menor que'l nivel de significación establecíu, convencionalmente 0,05 ó 0,01. Esto ye, el valor p amuésanos la probabilidá de llograr la resultancia que llogremos si suponemos que la hipótesis nula ye cierta.
Si'l valor de p ye inferior al nivel de significación, lo más creíble ye que la hipótesis de partida sía falsa. Sicasí, tamién ye posible que teamos ante una observación atípica, polo que taríamos cometiendo'l error estadísticu de refugar la hipótesis nula cuando ésta ye cierta basándonos en que tuvimos la mala suerte d'atopar una observación atípica. Esti tipu d'errores puede iguase rebaxando'l valor de p; un valor p de 0,05 ye usáu n'investigaciones habituales sociolóxiques ente que valores p de 0,01 utilizar n'investigaciones médiques, nes que cometer un error puede acarretar consecuencies más graves. Tamién puede tratase d'iguar dichu error aumentando'l tamañu de la muestra llograda, lo qu'amenorga la posibilidá de que'l datu llográu sía de casualidá raru.
El valor de p ye un valor de probabilidá, polo que bazcuya ente 0 y 1. Asina, suelse dicir que valores altos de p NUN REFUGUEN la hipótesis nula o, dichu de forma correuta, nun dexen refugar la H0. Otramiente, valores baxos de p refuguen la H0.
Ye importante aprofiar qu'un contraste d'hipótesis nun dexa aceptar una hipótesis; a cencielles refugar o nun la refuga, ye dicir que la tacha de creíble (lo que nun significa obligatoriamente que sía cierta, a cencielles que ye más probable de selo) o inverosímil.
Exemplu
Supongamos que dos amigos tán nun chigre y unu diz-y a otru que ye capaz d'estremar un güisqui barato d'unu caru. Como l'otru amigu nun lo cree, deciden faer una prueba. L'amigu bravucón diz qu'atina qué tipu de güisqui ta tomando siquier el 90% de les vegaes, yá que dacuando los xelos aburúyen-y la cata. Deciden face-y probar 20 güisquis (en díes distintos) y llogren la resultancia de qu'atinó sobre'l conteníu del vasu que taba probando en 14 nueches. Yá que el nuesu amigu dixo qu'atinaría'l 90% de les vegaes y namái atinó'l 70% d'elles (14 de 20 nueches), ¿podemos creer al nuesu amigu, o nos ta engañando? ¿ye posible que fallara por mala suerte, pero si dexámos-y siguir intentándolo a la llarga va atinar el 90%? Ta claro que si atinara toles nueches, o 19 d'elles creeríamoslu ensin batura a duldes, tamién si fallara toes o casi toes desmentiríamos-y ensin duldar, pero con 14 sobre 20 ye daqué dudosu. Esto ye lo que podemos midir col valor de p.
¿Qué significa esto? Esto significa que si realmente suponemos que'l nuesu amigu atina'l 90% de les vegaes que prueba una copa y probó 20 copes, la probabilidá de qu'atine menos de 15 copes ye del 1,13%. Por tanto, si damos una potencia de contraste avezáu de 0,05, que significa qu'aceptamos equivocar el 5% de les vegaes si repitiéramos l'esperimentu, como'l valor de p ye inferior a la potencia del contraste, refugamos la hipótesis nula, y declaramos que'l nuesu amigu ye un fanfarrón. Estadísticamente, esto facer porque la resultancia reparada (14 aciertos de 20 intentos) ye bien pocu probable si suponemos qu'atina'l 90% de les vegaes, polo tanto asumimos que nun yera cierta la hipótesis nula.
¿Que pasara si atinara les 20 vegaes? Nesi casu'l valor de p saldría bien alto, yá que ye bien probable qu'una distribución binomial de parámetru 0,90 repitida 20 vegaes déanos 20. Por tanto nun refugamos la hipótesis nula. Esto ye, diríamos que ye creíble qu'atine'l 90% de les vegaes, ye posible que lleve razón, nun tenemos evidencies significatives en contra d'ello yá que el p-valor resultónos bien favorable.
El valor p ye la probabilidá de que de la población propuesta pola hipótesis nula llógrese la muestra reparada o una entá más alloñada. El valor p ta rellacionáu cola probabilidá d'error de tipu I.
Principios pal correutu usu ya interpretación del valor de p
En 2016, l'American Statistical Association publicó seis principios pal correutu usu ya interpretación del valor de p. Munchos d'estos principios enceten concepciones equivocaes y emplegos erróneos. Los seis principios son los siguientes:
John Gould
La Gould League n'Australia lleva'l so nome n'honor a les sos contribuciones a la ornitoloxía. La so identificación de los pinzones de Charles Darwin foi básica pal desenvolvimientu de la teoría del orixe de les especies.
Biografía
Gould nació en Lyme Regis, Dorset, y yera el fíu d'un xardineru. Poco dempués de la so nacencia'l so padre llogró un puestu nuna finca cerca de Guildford, Surrey, y en 1818 foi nomáu capataz de los xardinos reales de Windsor. Gould empecipió la so formación como hortalaneru y foi entós cuando se convirtió nun espertu en taxidermia.
En 1824 empecipió un negociu de taxidermia en Londres y les sos habilidaes lleváronlu a ser el primer conservador del muséu de la Zoological Society of London en 1827.
El so trabayu púnxo-y en contautu colos meyores naturalistes d'Inglaterra, y tamién la oportunidá de ser el primeru en ver les nueves coleiciones d'aves que llegaben a la Sociedá.
Graphium
Para el instrumento de escritura romano, ver grafium.
Historia del idioma neerlandés
thumb|300px|Llocalización de los francos escontra'l 475. El neerlandés ye una llingua xermánica occidental del grupu baxoxermánicu, que xunto col neerlandés-flamencu-afrikáans y el limburgués consituye el subgrupu fraconio de les llingües baxogermáncias.
Oríxenes
El neerlandés modernu ye un descendiente direutu del neerlandés mediu que ye una llingua xermánica occidental igual que'l modernu alemán (y toles variedaes rexonales baxoxermániques y altoxermániques), el frisón o l'inglés. El xermánicu occidental constitúi un conxuntu de variedaes diversu que se remonta al proto-xermánicu seique faláu escontra'l sieglu V d. C. Nel norte d'Europa occidental y Escandinavia.
Graphium
Graphium ye un xéneru de lepidópteros ditrisios de la familia Papilionidae qu'inclúi más de 100 especies natives d'Eurasia, África y Oceanía.
Historia del idioma neerlandés
Edá Media
300px|thumb|L'imperiu carolinxu. A partir del sieglu III, diversos pueblos xermánicos empezaron a migrar escontra'l sur, los francos colonizaron el noroeste d'Europa occidental. Estos francos falaben diverses llingües xermániques occidentales. Nun ta claro que tolos francos falaren les mesmes variedaessobremanera los francos salios y los francos ripuarios podríen falar variedaes o dialeutos llixeramente distintos. Les llingües de los francos salios conocida como fráncicu o franconio antiguu, podría identificase col neerlandés antiguu. Les llingües de los francos ripuarios podría tar emparentaes con variedaes altofranconias, que siguieron una evolución independiente.
Toles llingües baxofranconias modernes deriven del neerlandés mediu faláu ente'l los sieglos XII y el XVI. El neerlandés antiguu tuvo antecedíu pol estadiu conocíu como neerlandés antiguu, tamién llamáu antiguu [baxu] franconio o antiguu fráncicu, fecháu ente'l VI y mediaos del sieglu XII. L'antiguu fráncicu foi usáu xunto col francés nel imperiu carolinxu esiste pocos testimonios direutos d'él, el testu más importante son los salmos de Wachtendonck. Magar nel sieglu VI tola aristocracia franca yera billingüe escontra finalnes del sieglu VIII en munches rexones como Neustria predominaba'l monollingüismu en francés antiguu. Sicasí, na rexón norte del imperiu'l fráncicu perduró y dio llugar al antiguu neerlandés (que nun sería otra cosa que l'estadiu más tardíu del fráncicu antiguu).
Graphium
Descripción
La so coloración ye tan variable como los hábitats que frecuenta; dende la selva tropical a la sabana. Dalgunes tienen coles que puede ser llargues y afilaes, ente qu'otres escarecen d'ampliaciones en nales posteriores. Les especies de Graphium visiten frecuentemente los charcos de folla.
El xéneru monotípicu Protographium, endémicu d'Australia, ta estrechamente rellacionáu con Graphium.
Historia del idioma neerlandés
Edá Media
El neerlandés mediu nun yera totalmente homoxéneu ensin más bien un grupu de dialeutos o variedaes rexonales, mutuamente intelixibles, falaos ente los sieglos XII y XVI. A partir del sieglu XVI va remaneciendo una forma más o menos estandarizada de neerlandés modernu, que sigue falándose xunto con otres variedaes rexonales como'l limburgués que ye la llingua o variedá más cercanamente emparentada col neerlandés flamencu.
Edá Moderna
300px|thumb|Provincies Xuníes de los Países Baxos, en naranxa los dominios de los [[Países Baxos de los Habsburgu|Habsurgo, en violeta'l principáu de Liexa y en magenta el principáu de Stavelot-Malmedy.]] miniaturadeimagen|200px|Los cinco variedaes neerlándicas europees. A partir del sieglu XVI, un procesu d'estandarización amiesta'l mosaicu de dialeutos baxofranconios occidentales nuna mesma llingua nacional. El baxofranconio oriental o limburgués sigue una evolución independiente. El neerlandés modernu convertir na llingua de prestigo nes provincies Xuníes de los Países Baxos. La llingua estándar basóse fundamentalmente nos dialeutos de Brabante. A partir de 1581, la separación les Provincies Xuníes de los Países Baxos como república independiente y separada de los Países Baxos Españoles, so control de la monarquía de los Habsburgu estremó l'apodero del neerlandés, acentuando la diferencia primeramente esistente ente dialeutos meridionales y septentrionales del neerlandés.
La colonización neerlandesa d'en Sudáfrica a partir del sieglu XVII, llevó'l neerlandés al sur d'África. Les variedaes neerlandeses diverxeron del neerlandés estándar, y el conxuntu de dialeutos del neerlandés n'África meridional conocióse como Afrikáans que ye la llingua principal ente la población blanca de Sudáfrica. El Afrikaans caltién munchos arcaísmos del neerlandés, anque tamién esperimentó una gran cantidá de cambeos morfolóxicos.
Pronomes
Los pronomes personales en neerlandés mediu son:
John Gould
Biografía
En 1830 llegó una coleición d'aves del Himalaya, de les cualos munches non se describieron con anterioridá. Gould publicó estes aves en A Century of Birds from the Himalayas (1830–1832). El testu foi escritu por Nicholas Aylward Vigors y les ilustraciones yeren litografíes de la muyer de Gould, Elizabeth. Esti trabayu foi siguíu por cuatro más nos siete años siguientes, con testos del propiu Gould y editaos por Edwin Prince. Dalgunes de les ilustraciones yeren d'Edward Lear.
Cuando Charles Darwin presentó los especímenes d'aves y mamíferos recoyíos mientres el so viaxe nel Beagle a la Geological Society of London na so xunta del 4 de xineru de 1837, les aves fueron apurríes a Gould pa la so identificación. Dempués de trabayar nello, na siguiente xunta del 10 de xineru informó que les aves de les Islles Galápagos que Darwin pensaba que yeren mierlos, picogordos y pinzones, yeren en realidá "una serie de pinzones tan particulares" como pa "formar un grupu dafechu nuevu, que contendría 12 especies". La historia llegó a los periódicos. En marzu Darwin y Gould atopar de nuevu, afayando que'l "cerrica de Galápagos" de Darwin yera en realidá otra especie de pinzón y que los sos "mockingbirds" que recoyera en cada islla yeren en realidad especies separaes y non variaciones, con parientes na Suramérica continental.
Darréu Gould informó de que'l pequeñu ñandú del sur que fuera salváu d'una cena de Navidá yera una especie nueva que llamó Rhea darwinii, con un territoriu que s'asolapaba parcialmente colos el de los ñandús del norte. Darwin nun se fadiara n'etiquetar los sos pinzones indicando la islla de procedencia, pero otros miembros de la espedición tuvieron más curiáu. Darwin buscó los especímenes recoyíos pol capitán Robert FitzRoy y pola tripulación. A partir d'ellos foi capaz d'establecer que cada especie yera única de ciertes islles, lo que supunxo un importante pasu nel desenvolvimientu de la teoría de la evolución.
thumb|220px|right|Ornitorrincos. Autor: John Gould.
En 1838, el matrimoniu Gould embarcó escontra Australia col propósitu d'estudiar les aves del país y ser los primeres en publicar un llibru sobre la tema. Xunto con ellos foi'l naturalista John Gilbert. Llegaron a Tasmania en setiembre, conociendo al gobernador John Franklin y a la so muyer. Gould y Gilbert recoyeron exemplares na islla.
En febreru de 1839 Gould embarcó escontra Sydney, dexando a la so muyer embarazada colos Franklins. Gould viaxó hasta la estación del so cuñáu en Yarrundi, emplegando tiempu en buscar Ptilonorhynchidae nel Liverpool Range. N'abril volvió a Tasmania pa la nacencia del so fíu. En mayu embarcó escontra Adelaide pa conocer a Charles Sturt, que se taba preparando pa una espedición al ríu Murray. Gould recoyó especímenes nos montes de la cadena Mount Lofty y en Murray Scrubs, volviendo a Hobart en xunetu. Dempués viaxó cola so muyer a Yarrundi. Volvieron a Inglaterra en mayu de 1840.
La resultancia del viaxe foi The Birds of Australia (1840–1848) - inclúi delles imáxenes escoyíes de la obra. El llibru incluyía 600 llámines en siete volúmenes, 328 de les especies yeren nueves pa la ciencia y fueron bautizaes por Gould. Tamién publicó A Monograph of the Macropodidae, or Family of Kangaroos (1841–1842) y The Mammals of Australia (1849–1861) - inclúi delles imáxenes escoyíes de la obra.
thumb|left|[[Heliomaster longirostris|Colibrí piquilargo (litografía John Gould).]]Ver tamién (n'inglés): Digitised album held by the National Library of Australia
Dempués de la muerte de la so muyer en 1841 los llibros de Gould fueron ilustraos por distintos artistes incluyendo a Henry Constantine Richter y Joseph Wolf.
Mientres la so carrera profesional Gould sintió un especial interés polos colibríes. Atropó una coleición de 320 especies, qu'exhibió na Gran Exhibición de 1851. A pesar del so interés Gould nunca viera un colibrí vivu.
En mayu de 1857 viaxó a los Estaos Xuníos col so segundu fíu Charles. Llegó a Nueva York antes de la temporada pa ver colibríes na ciudá; y el 21 de mayu nos xardinos Bartram de Filadelfia pudo ver el so primer colibrí vivu (Archilochus colubris). Dempués siguió'l so viaxe a Washington onde pudo ver un gran númberu d'ellos nos xardinos del Capitoliu. Gould intentó llegar a Inglaterra con exemplares vivos pero ensin saber les condiciones necesaries pa caltenelos con vida lo máximu que pudo caltener los fueron dos meses. Gould publicó'l so Monograph of Trochilidae en 1861.
La Gould League, fundada n'Australia en 1909, foi llamada asina nel so honor. Esta organización da a munchos australianos la so primer introducción a les aves, xunto con educación ecolóxica y ambiental. Unu de los sos más importantes patrocinadores ye la Royal Australasian Ornithologists Union (agora conocida como Birds Australia).
Honores
Munches especies fuéron-y dedicada a John Gould :
Equipu de Copa Davis de China Taipéi
L'Equipu Taiwan de Copa Davis ye'l representativu de China Taipéi na máxima competición internacional a nivel de naciones del tenis, y depende de la Chinese Taipei Tennis Association.
Cethosia nietneri
Cethosia nietneri, ye una especie de lepidópteru perteneciente a la familia Nymphalidae. Ye orixinaria del sur d'Asia en Sri Lanka.
Furacu de guxán
380px|thumb|Esquema d'un furacu de guxán que téunicamente dexa'l [[viaxe al traviés del tiempu. Si unu de los dos estremos de la ponte trevesada pela llinia verde ta en movimientu, siguir la ruta colorada y volver al puntu inicial según en sentíu opuestu a la ruta verde podría dexar volver tras nel tiempu, una y bones l'espaciu-tiempu representáu contendría curves temporales zarraes.]]
En física, un furacu de guxán, tamién conocíu como ponte d'Einstein-Rosen o furacu merucu, ye una hipotética carauterística topolóxica d'un espaciu-tiempu, descrita nes ecuaciones de la relatividá xeneral, qu'esencialmente consiste nun atayu al traviés del espaciu y el tiempu. Un furacu de guxán tien a lo menos dos estremos coneutaos a una única gargüelu, al traviés de la cual podría movese la materia. Hasta la fecha nun se topó nenguna evidencia de que l'espaciu-tiempu conocíu contenga estructures d'esti tipu, polo que na actualidá ye solo una posibilidá teórica na ciencia.
Cuando una estrella superxigante colorada esplota, refundia materia al esterior, de cuenta qu'acaba siendo d'un tamañu inferior y conviértese nuna estrella de neutrones. Pero tamién puede asoceder que s'estruya tantu qu'absuerba la so propia enerxía nel so interior y suma dexando un furacu negru nel llugar qu'ocupaba. Esti furacu tendría una gravedá tan grande que nin siquier la radiación electromagnético podría escapar del so interior. Taría arrodiáu por una frontera esférica, llamada horizonte de sucesos. La lluz trespasaría esta frontera pa entrar, pero nun podría salir, polo que'l furacu vistu dende grandes distancies tendría de ser dafechu negru (anque Stephen Hawking postuló que ciertos efeutos cuánticos xeneraríen la llamada radiación de Hawking). Dientro del furacu, los astrofísicos conxeturen que se forma una especie de conu ensin fondu. En 1994, el telescopiu espacial Hubble detectó la presencia d'unu bien trupu nel centru de la galaxa elíptica M87, pos l'alta aceleración de gases nesa rexón indica que debe d'haber un oxetu 3 500 millones de vegaes más masivu que'l Sol. Finalmente, esti furacu terminará per absorber a la galaxa entera.
El primer científicu n'alvertir de la esistencia de furacos de guxán foi'l austriacu Ludwig Flamm, en 1916. Nesti sentíu, la hipótesis del furacu de guxán ye una actualización de la decimonónica teoría d'una cuarta dimensión espacial que suponía —por casu—, dau un cuerpu toroidal nel que podíen atopase los trés dimensiones espaciales comúnmente perceptibles, una cuarta dimensión espacial qu'embriviera les distancies y, d'esa manera, los tiempos de viaxe. Esta noción inicial foi plantegada de manera más científica en 1921 pol matemáticu alemán Hermann Weyl, sicasí, nun usó'l términu "furacu de guxán" (faló de "tubos unidimensionales"), cuando esti rellacionó los sos analises de la masa en términos de la enerxía d'un campu electromagnéticu cola teoría de la relatividá d'Albert Einstein publicada en 1916.
Na actualidá, la teoría de cuerdes almite la esistencia de más de tres dimensiones espaciales (ver hiperespacio), pero eses dimensiones extra taríen amaceraes a escales subatómiques (según la teoría de Kaluza-Klein), polo que paez bien difícil (si non imposible) aprovechales pa entamar viaxes nel espaciu y el tiempu.
Orixe del nome
El términu «furacu de guxán» foi introducíu pol físicu teóricu estauxunidense John Wheeler en 1957 (inspiráu na obra de Weyl) nun artículu de 1957 co-escritu con Charles Misner:
"Esti analís obliga a considerar situaciones ... onde hai un fluxu neto de llinies de fuercia, al traviés de lo que los topólogos llamaríen "descomposición toroidal" del espaciu con múltiples conexones, y qué los físicos seique podríen escusase pa denominar más vívidamente un "furacu de vierme"."
- Charles Misner y John Wheeler en Annals of Physics
Provién de la siguiente analoxía usada pa esplicar el fenómenu: si'l universu ye la piel d'una manzana y un guxán viaxa sobre la so superficie, la distancia d'un puntu de la mazana a la so antípoda ye igual a la metá de la circunferencia de la mazana, siempres que'l guxán permaneza sobre la superficie d'esta. Pero si, en cuenta de esto, el guxán cavara un furacu direutamente al traviés de la mazana, la distancia que tendría que percorrer sería considerablemente menor, una y bones la distancia más cercana ente dos puntos ye una llinia recta que xune a dambos.
Tipos de furacu de guxán
Otra clasificación:
Hasta'l momentu haise teorizado sobre distintos tipos de furacos de guxán, principalmente como soluciones matemátiques a la cuestión. Esencialmente, estos tipos de furacu de guxán son:
Furacos de guxán de Schwarzschild
thumb|250px|right|Diagrama d'un furacu de guxán de Schwarzschild. Los furacos de guxán de Lorentz, conocíos como furacos de guxán de Schwarzschild o pontes d'Einstein-Rosen, son nexos que xunen árees d'espaciu que puede ser modelaes como soluciones de vacíu nes ecuaciones de campu d'Einstein por unión d'un modelu de furacu negru y unu de furacu blancu. Esta solución foi topada por Albert Einstein y el so compañeru Nathan Rosen, que publicó primero la resultancia en 1935. Sicasí, en 1962, John A. Wheeler y Robert W. Fuller publicaron un artículu nel que sopelexaben la demostración de qu'esti tipu de furacu de guxán ye inestable y se desintegraría instantáneamente asina formárase.
Primero que los problemes d'estabilidá de los furacos de guxán de Schwarzschild fixérense evidentes, propúnxose que los cuásares podíen ser furacos blancos, de cuenta que formaben les zones terminales de los furacos de guxán d'esti tipu. Sicasí, investigaciones recién refuguen que los cuásares sían equiparables a los furacos blancos.
Los furacos de guxán de Schwarzschild inspiraron a Kip Thorne a imaxinar el tránsitu por ellos por aciu la suxeción de la so gargüelu y la so apertura per mediu de materia exótico (de masa y enerxía negatives).
Furacos de guxán practicables
thumb|250px|Imaxe d'un furacu de guxán practicable (que puede travesase) que coneutaría l'área frente al institutu de física de la [[Universidá de Tubinga coles dunes próximes a Boulogne-sur-Mer, nel norte de Francia. La imaxe foi recreada por aciu un software de trazáu de rayos en 4D, nuna métrica de Morris-Thorne, anque los efeutos gravitatorios sobre'l llonxitú d'onda nun s'asemeyaron. ]] Los furacos de guxán practicables de Lorentz, tamién llamaos atravesables, dexaríen viaxar non solo d'una parte del universu a otra, sinón inclusive d'un universu a otru. Los furacos de guxán conecten dos puntos del espaciu-tiempu, polo que dexaríen el viaxe tantu nel espaciu como nel tiempu. Na teoría de la relatividá xeneral, la posibilidá de travesar furacos de guxán foi demostrada per primer vegada por Kip S. Thorne y el so graduáu Mike Morris nun artículu publicáu en 1988. El tipu de furacu de guxán atravesable qu'ellos afayaron caltendríase abiertu por una especie de concha esférica de materia exótico denomada furacu de guxán de Morris-Thorne. Darréu afayáronse otros tipos de furacos de guxán atravesables, como unu que se caltién abiertu por cuerdes cósmiques, yá hipotetizado antes por Matt Visser nun artículu publicáu en 1989.
Definición
La definición topolóxica de furacu de guxán nun ye intuitiva. Dizse que nuna rexón compacta del espaciu-tiempu esiste un furacu de guxán cuando'l so conxuntu frontera ye trivial dende'l puntu de vista topolóxicu, pero'l so interior nun ye a cencielles conexu. Formalizar esta idea conduz a definiciones como la siguiente, tomada del Lorentzian Wormholes, de Matt Visser:
Si un espaciu-tiempu de Lorentz contién una rexón compacta Ω y si la topoloxía de Ω ye de la forma Ω ~ R x Σ, onde Σ ye una 3-variedá de topoloxía non trivial, que la so frontera tien topoloxía de la forma dΣ ~ S², y si amás les hipersuperficies Σ son de tipu espacial, entós la rexón Ω contién un furacu de guxán intrauniversal cuasipermanente.
Carauterizar furacos de guxán del interuniverso ye más difícil. Por casu, podemos imaxinar un universu naciellu conectáu al so proxenitor por un embelicu estrechu. Cabría considerar l'embelicu como'l gargüelu d'un furacu de guxán, pola cual l'espaciu-tiempu ta conectáu.
Plausibilidad
Sábese que los furacos de guxán de Lorentz son posibles dientro de la relatividá xeneral, pero la posibilidá física d'estes soluciones ye incierta. Inclusive, desconozse si la teoría de la gravedá cuántica, que se llogra al entestar la relatividá xeneral cola mecánica cuántica, dexaría la esistencia d'estos fenómenos. La mayoría de les soluciones conocíes de la relatividá xeneral que dexen la esistencia de furacos de guxán trevesaos riquen la esistencia de materia estraño, una sustancia teórico que contién enerxía de densidá negativa. Sicasí, nun foi matemáticamente probáu qu'esti seya un requisitu absolutu pa esti tipu furacos de guxán trevesaos nin s'estableció que la materia exótico nun puede esistir.
Entá nun se sabe empíricamente si esisten furacos de guxán. Una solución a les ecuaciones de la relatividá xeneral (tal como la qu'atopara L. Flamm) que fixera posible la esistencia d'un furacu de guxán ensin el requisitu d'una materia exótico —sustancia teórico que tendría una densidá d'enerxía negativa— nun foi inda verificada. Munchos físicos, incluyíu Stephen Hawking (col so conxetura de proteición cronolóxica), consideren que por causa de les paradoxes (¿o acasu aporíes?) un viaxe nel tiempu al traviés d'un furacu de guxán implicaría qu'esistiera daqué fundamental nes lleis de la física que torgue tales fenómenos (ver censura cósmica).
En marzu de 2005, Amos Ori visualizó un furacu de guxán que dexaba viaxar nel tiempu ensin riquir materia exótico y satisfaciendo toles condiciones enerxétiques. La estabilidá d'esta solución ye incierta, polo que sigue ensin quedar claru si riquiríase una precisión infinita por que se formara y dexara el viaxe nel tiempu y si los efeutos cuánticos protexeríen la secuencia cronolóxica del tiempu nesti casu.
Métrica de los furacos de guxán
Les teoríes sobre la métrica de los furacos de guxán describen la xeometría del espaciu-tiempu d'un furacu de guxán y sirven de modelos teóricos pal viaxe nel tiempu. Un exemplu simple de la métrica d'un furacu de guxán trevesáu podría ser el siguiente:
Un tipu de métrica de furacu de guxán non trevesáu ye la solución de Schwarzschild:
Furacos de guxán y viaxes nel tiempu
Por casu, supongamos que dos relós en dambes boques amuesen l'añu 2000 antes d'acelerar una de les boques y, n'acelerando una de les boques hasta velocidaes cercanes a la de la lluz, xuntamos dambes boques cuando na boca acelerada'l reló marca l'añu 2017 y na boca estacionaria marca l'añu 2013. D'esta forma, un viaxeru qu'entrara pela boca acelerada nesti momentu saldría pela boca estacionaria cuando'l so reló tamién marcara l'añu 2013, na mesma rexón del espaciu pero cinco años nel pasáu. Tal configuración de furacos de guxán dexaría a una partícula de la Llinia d'universu del espaciu-tiempu formar un circuitu espaciu-temporal zarráu, conocíu como curva zarrada de tipu tiempu. El cursu al traviés d'un furacu de guxán al traviés d'una curva zarrada de tipu tiempu fai qu'un furacu de guxán tenga carauterístiques de buecu temporal.
Considérase que ye práuticamente imposible convertir a un furacu de guxán nuna máquina del tiempu» d'esta miente. Dellos analises usando aproximamientos semiclásicas qu'incorporen efeutos cuánticos na relatividá xeneral señalen qu'una retroalimentación de partícules virtuales circularíen al traviés del furacu de guxán con una intensidá en continuu aumentu, destruyéndolo primero que cualquier información pudiera travesalo, acordies con lo que postula la conxetura de proteición cronolóxica. Esto foi puestu en dulda, suxuriendo que la radiación esvalixaríase dempués de viaxar al traviés del furacu de guxán, torgando asina la so acumuladura infinita. Kip S. Thorne caltién un alderique al respeutu nel so llibru Furacos negros y tiempu curvu (Black Holes and Time Warps). Tamién se describió'l denomináu Aniellu Romanu, una configuración formada por más d'un furacu de guxán. Esti aniellu paez dexar una llinia de tiempu zarráu con furacos de guxán estables cuando ye analizáu sol prisma de la gravedá semiclásica, pero ensin una teoría completa de la gravedá cuántica entá nun puede sabese si dicha aproximamientu semiclásica ye aplicable nesti casu.
Viaxes a velocidaes cimeres a la de la lluz
La relatividá especial namái tien aplicación llocalmente. Los furacos de guxán — si n'efeutu esistieren— dexaríen teóricamente'l viaxe superluminal (más rápidu que la lluz) asegurando que la velocidá de la lluz nun ye entepasada llocalmente en nengún momentu. Al viaxar al traviés d'un furacu de guxán, les velocidaes son subluminales (per debaxo de la velocidá de la lluz). Si dos puntos tán coneutaos per un furacu de guxán, el tiempu que se tarda en travesalo sería menor que'l tiempu que tarda un rayu de lluz en faer el viaxe pol esterior del furacu de guxán. Sicasí, un rayu de lluz viaxando al traviés del furacu de guxán siempres algamaría al viaxeru. A manera d'analoxía, arrodiar un monte pola banda hasta'l llau opuestu a la máxima velocidá puede tomar más tiempu que cruciar per debaxo del monte al traviés d'un túnel a menor velocidá, una y bones el percorríu ye más curtiu.
Subatómicamente se hipotetiza la esistencia d'una espluma cuántica o d'una espluma d'espaciu-tiempu, avanzando cola conxetura, se hipotetiza la posibilidá d'esistencia de furacos de guxán na mesma, anque si estos esistieren seríen altamente inestables y solo podríen estabilizase invirtiendo enormes cantidaes d'enerxía (por casu con aceleradores de partícules xigantescos que puedan crear un plasma de quarks-gluones).
Llista d'asteroides/28201–28300
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Árabe exipcianu
El árabe exipciu ye una variedá del idioma árabe usáu n'Exiptu, que tien influencies d'otros idiomes cercanos. La constitución exipcia reconoz l'idioma árabe como la llingua oficial d'Exiptu, y ye faláu por casi la totalidá de les sos más de 80 millones d'habitantes.
Tolos dialeutos árabes coloquiales de normal solo son tresmitíos oralmente, ensin dexar nada escritu.
La gran vitalidá d'esta llingua fai que sía una de les que más escritos tien, especialmente de poesía y teatru. Gracies a los medios audiovisuales modernos, l'árabe exipciu ye la variedá d'árabe más conocida del mundu islámicu, yá que ye entendíu, en gran midida, nos países pertenecientes al mundu árabe oriental (Máshreq n'árabe) y, anque tien diferencies con otros dialeutos del Magreb, tamién ye xeneralmente entendíu.
La gramática del exipciu, como la de tolos dialeutos árabes coloquiales, ta simplificada en comparanza col árabe clásicu. Como exemplu, la mayoría de les vocales d'unión omítense, y les formes nominal y verbal del dual sustituyir con frecuencia pol plural. En fonoloxía, cinco consonantes camuden la so pronunciación nel exipciu: la dhal suena como dal, zha como dái, yim como la g de gatu, qaf como la hamza (ʔ), y tha como ta (vease alfabetu árabe).
Historia
L'árabe exipciu tien los sos oríxenes na zona del delta del Nilu y nel Baxu Exiptu, alredor d'El Cairu. Baxa del árabe faláu que foi lleváu a Exiptu polos conquistadores musulmanes nel sieglu VII, y el so desenvolvimientu históricu viose bien influyíu pol Idioma coptu del Exiptu pre-islámicu y darréu por otres llingües como'l turcu/turcu otomanu, italianu, francés y l'inglés.
Equipu de Copa Davis de China
L'Equipu chinu de Copa Davis ye'l representativu de China na máxima competición internacional a nivel de naciones del tenis, y depende de la Federación de Tenis de China.
Bulgaria del Volga
Bulgaria del Volga, Bulgaria del Kama o Bolgar ye'l nome d'un históricu Estáu qu'esistió ente los sieglos VIII y XIII na redolada de la confluencia de los ríos Volga y Kama, dientro de lo que güei ye Rusia. Güei, les repúbliques de Tatarstan y Chuvasia son consideraes herederes de la Bulgaria del Volga en términos territoriales y étnicos.
Orixe
Les fontes de primera esquito sobre la Bulgaria del Volga son escases, por cuenta de que los mesmos rexistros bulgáricos nun sobrevivieron. La mayoría de la información vien de les fontes coetanees árabes, perses o ruses, xunto cola llograda d'escavaciones arqueolóxiques.
Piénsase que'l territoriu de la Bulgaria del Volga foi orixinalmente pobláu por xente d'ascendencia ugrofinesa. Los protobúlgaros llegaron a la zona hacia l'añu 660 empobinaos pol kan Kotrag, fíu de Kubrat. Sicasí, delles tribus protobúlgares siguieron viaxando escontra l'oeste, y tres delles incidencies establecer nel área del Danubiu, na actual República de Bulgaria, onde s'entemecieron o fueron asimilaos polos eslavos, y onde adoptaron la llingua eslava meridional y la fe cristiana ortodoxa.
La mayoría de los eruditos afirmen que los protobúlgaros (xentiliciu de les xentes de la Bulgaria del Volga, pa estremalos de la Bulgaria actual) fueron en principiu vasallos del Imperiu Jázaro. En dalgún momentu del sieglu IX empezó un procesu d'unificación de les tribus, consolidándose una estructura estatal, con capital na ciudá de Bolgar, asitiada a 160 km de l'actual ciudá de Kazán. Sicasí, la mayoría de los espertos dulden que'l primitivu Estáu bulgárico tuviera una independencia plena de los jázaros hasta qu'éstos fueron aniquilaos por Sviatoslav I de Kiev nel añu 965.
En pos de la unidá de les distintes tribus protobúlgaros, al empar que trataba de llograr un poderosu aliáu nes sos lluches contra los jázaros, el kan Almes mandó una solicitú al califa abasí Al-Muti d'homes lletraos y relixosos, trataos nel Corán y p'alzar mezquites nel so territoriu. D'esta forma, el 11 de mayu del 962 el jan recibió al unviáu de Bagdag Ahmad ibn Fadlan, proclamándose cuatro díes más tarde l'Islam como la relixón oficial del Estáu protobulgáro.
Apoxéu
Una gran parte de la población de la rexón yera d'orixe túrquico, qu'incluyía a los suares, barsiles, bilares, baranjares y parte de los burtares. Los actuales chuvasios y tártarus de Kazán baxen de los protobulgáros, magar les evidencies llingüístiques suxuren que los chuvasios representen a una etnia túrquica más antigua, que podría tar rellacionada colos hunos. El restu de la población entendía tribus tantu d'orixe finlandés como húngaru (asagel y pascatir), de les cualos paecen proceder los bisërmans y los tártaros.
El líder de la Bulgaria del Volga yera'l iltäbär o elteber, que tres la islamización recibió'l nome de sheij (xeque). Conócense dellos nomes d'ellos, como Almış (Almes), Mikail bine Cäğfär (Mikaul ibn Jafar), Mö'mim bine Äxmäd (Mumin ibn Ahmad), Mö'min bine âl-Xäsän (Mumin ibn al-Hasan), y Talib bine Äxmäd (Talib ibn Ahmad).
thumb|right|250px|La Torre del Diañu en [[Yelábuga.]] Controlando'l ríu Volga nel so cursu mediu, la Bulgaria del Volga controló llargamente'l comerciu ente Europa Oriental y Asia antes de les Cruzaes, que fixeron posibles nueves rutes comerciales. Bolgar, la capital, yera una ciudá próspera que andaba a la tema en tamañu y riqueza colos centros más grandes del mundu islámicu d'entós, como Córdoba, Damascu o Bagdag. Los socios comerciales de Bolgar incluyíen a los viquingos del norte (Bjarmaland), Yugra o les tribus nenets, al Imperiu Bizantín y Bagdag nel sur, y dende Europa Occidental hasta China. Otres ciudaes importantes fueron Bilär, Suar (Suwar), Qaşan (Kashan) y Cükätaw (Juketaw). Les modernes ciudaes de Kazán y Yelábuga fueron fundaes como fortaleces fronterices de la Bulgaria del Volga. Otres ciudaes son mentaes nes fontes ruses, magar nun s'alcontraron entá, como ye'l casu d'Aşlı (Oshel), Tuxçin (Tukhchin), İbrahim (Bryajímov) y Taw İ-y. Dalgunes d'elles fueron afaraes mientres la invasión mongola (1223 y 1236-1241).
Los principaos rusos allugaos al oeste fueron la única amenaza militar real mientres la esistencia de la Bulgaria del Volga, que foi afarada mientres el sieglu XI por delles incursiones ruses. Dende entós y hasta el sieglu XIII los gobernantes de Vladímir (especialmente Andréi Bogoliubski y Vsévolod III), provecíos por defender les sos fronteres orientales, escalaron sistemáticamente les ciudaes bulgáricas fronterices. Esta presión rusa dende l'oeste motivó'l treslláu de la capital del reinu dende Bolgar a Bilär.
Ocaso
En setiembre de 1223, cerca de Samara, el kan y xeque Gabdula Chelbir ganó a una vanguardia mongola del exércitu de Gengis Kan, comandada por Uran, fíu del bagatur Subotai. En 1236 los exércitos mongoles tornaron, aprovechando les lluches internes dientro de la Bulgaria del Volga, pa someter tol país en cinco años, que dende esi momentu pasó a formar parte del ulús de Jochi (primoxénitu de Gengis), un territoriu conocíu más tarde como la Horda d'Oru. El país foi estremáu en dellos principaos, siendo cada unu d'ellos vasallu direutu de la Horda, y recibiendo pasu ente pasu mayor autonomía. Dende 1430 el Kanatu de Kazán destacó como'l más importante d'estos principaos.
Bhutanitis
Bhutanitis ye un xéneru de lepidópteros ditrisios de la familia Papilionidae propios d'Asia Oriental, les sos canesbes aliméntense de plantes del xéneru Aristolochia.
Especies
El xéneru Bhutanitis inclúi cuatro especies:
Adeyinka Gladys Falusi
Adeyinka Gladys Falusi, ye una profesora nixeriana de hematoloxía y ex direutora del Institutu de Busca Médica Adelantrada y Formación, Universidá de Medicina, Universidá de Ibadan. Especializada en xenética humana, bioética y xenética molecular rellacionando a enfermedaes de sangre hereditario como focete-enfermedá de célula y alfa-talasemia.
De fondu
Creció n'Ekiti, suroeste de Nixeria. Llogró una llicenciatura en química y el doctoráu (Ph. D) n'hematoloxía.
La profesora Falusi ye cofundadora d'Asociación de Célules Falciformes de Nixeria (SCAN) como fundadora, a partir de 2013, foi presidenta de la Fundación Alive Cell Hope de célules falciformes.. En 2001, foi nomada rectora de la Universidá de Ibadan y Hospital Universitariu Universitariu Comité de Revisión Institucional, el mesmu añu ganó'l L'Oréal-Premios d'UNESCO pa Muyeres en Ciencia. Sirvió naquella posición 4 años y en 2005, aportó coordinadora pa Nixeria Networking pa Ethics d'Estudios Biomédicos n'África.
En 2005, foi-y dada la Orde de Productividá Nacional de Méritu y en 2009, escoyida amiga de l'Academia nixeriana de Ciencia, la organización top científica en Nixeria. En 2013, el Ekiti Premiu de Méritu Estatal y foi condecorada por Kayode Fayemi, el gobernador del Estáu d'Ekiti. Foi-y dau l'Accesu a Cuidu Básicu (ABC) Premiu de Personalidá Señalada por promover el bienestar de pacientes de célules falciformes en 2014. Investigó y publicó en xenética de dalgunes non-comunicables enfermedaes como cánceres de mama, asma, malaria y específicamente la hemoglobinopatía d'enfermedá de célula falciforme y la talasemia y otros cambeos xenéticos. Tien más de 60 artículos de revistes y capítulos de llibros, 50 resumes y 80 artículos en conferencies y proceedings. Anguaño céntrase en concienciación y educación del públicu sobre enfermedá de célules falciformes (Ref. Iniciativa de Salú Nacional pa poblaciones rurales (HIRD) en Oyo Nixeria Estatal - www.schafng.org).
Trapa
Col nome de Trapa podemos referinos a:
.as
.as ye'l dominiu de nivel cimeru xeográficu (ccTLD) pa Samoa Americana.
Otros usos
N'Asturies dellos partíos políticos, organizaciones cíviques, el conceyu de Llangréu o campañes públiques emplegaron esti dominiu ante la imposibilidá de llograr un .ast.
Idioma ḥausa
Clasificación
L'idioma ḥausa pertenez a les llingües chádiques occidentales, un subgrupu de les llingües chádiques, y por eso ye un miembru de les llingües afroasiátiques. Ye un idioma tonal.
Distribución xeográfica
Los falantes nativos atópase en Níxer y el norte de Nixeria, pero úsase como llingua franca nun área mayor n'África occidental, especialmente ente los musulmanes.
Adeyto
Adeyto tamién conocida como Adeyto Rex Angeli y Laura Windrath, ye una cantautora, actriz, fotógrafa, profesora universitaria y diseñadora de moda francesa aniciada en Xapón.
Biografía
Adeyto nació n'Estrasburgu, Francia, fía d'un padre alemán y de una madre francesa. Empecipió nel mundu de l'actuación a la edá de 8 años. Treslladar a Xapón en 1998 onde siguió cola so carrera na actuación apaeciendo en películes, series de televisión y programes de variedá. Nel añu 2003 interpretó a Marilyn Monroe na película Get Up!