Antroxu_de_Barranquilla
Amarutes individuales
Personaxe creáu pola cosmetóloga y estilista Ninfa Barros, natural del barriu Cevillar, pal antroxu de Barranquilla del añu 1989, quien decide amarutase con harapos, la cara puerca los güeyos tresmandaos, una llámpara de gas de la so bisagüela, zapato apache vieyos, una cabuya, un palu atopáu nel patiu de la so casa, una tula con cachos de cartón, vasos d'icopor y frascos d'aceite dientro y una piedra cola qu'amenacia a los espectadores del eventu. Con esti disfraz Ninfa diz que buscó romper el mieu al ridículu y oponese a la cordura. Col tiempu volvióse unu de los personaxes más queríos del Antroxu, llogrando recibir en delles ocasiones el premiu a meyor disfraz individual. Pal añu de 2003, Ninfa fixo una promesa de salú a Dios pa pidir pola recuperación del so únicu fíu, Fernando, quien s'atopaba careciendo cáncer. La so promesa basar no siguiente: Si'l mozu recuperábase, Ninfa nun volvería amarutar se de La Lloca. Como'l so fíu llogró recuperase, Ninfa abandonó esti personaxe, teniendo l'antroxu del 2004 la so última apaición. El disfraz orixinal de "La Lloca" atópase anguaño nel Muséu Románticu de Barranquilla. Jorge López orixinariu de Pereira, capital del departamentu de Risaralda nel añu 2003, quien llegó a Barranquilla en 1976 col enfotu de escaecer a una muyer que la faía sufrir. Esti personaxe ye básicamente un disfraz de pirata con más de 200 discos compactos pegaos al so paxellu, faciéndolo bien brillosu y vistosu. Pasando por un ensin númberu d'amarutes como El Faraón y El Caballeru de la Paz, a Jorge López asocedióse-y la idea del disfraz cuando pasaba por un puestu onde vendíen discos compactos "pirates" o "non orixinales". Esti personaxe xuega cola paradoxa de la orixinalidá, yá que pa munchos lo que ye orixinal nun ye tan orixinal, ente que pa otros les copies pueden ser bien orixinales. Otros dicen que "El Pirata" ye una burlla al mesmu Jorge quien intenta ser o paecer nes sos costumes a un barranquillero del común, pero siendo pereirano, termina siendo un "falsu barranquillero" o a cencielles un "pirata". thumb|250px|El descabezado. Personaxe creáu en 1954 por Ismael Escorcia Medina, pintor orixinariu del conceyu de Calamar, departamentu de Bolívar, quien comentó qu'El Descabezado nació de les masacres asocedíes nel país depués del magnicidiu de Jorge Eliécer Gaitán el vienres 9 d'abril de 1948 onde yera abondo común descabezar a machetazos a la xente como actu pa crear mieu na sociedá, drama que'l mesmu Ismael sufrió en carne propio depués de que la so familia fuera escorrida por ser lliberal nun pueblu apoderáu por conservadores. Movíu pola violencia llegó a Barranquilla y escurrió esti personaxe per un sitiu pa homenaxar a Jorge Eliécer Gaitán y per otru llau pa crear consciencia de les víctimes del conflictu. Esti disfraz tien un cuerpu falsu que'l so torso despinta la cabeza del amarutáu, vistíu con ropes untaes de pintura colorada asemeyando sangre, una cabeza agarrada nuna mano fecha con icopor forráu con papel cementu y con pelotes de plásticu encuallaes como güeyos y na otra mano lleva un machete falsu col qu'amenacia torpemente a los espectadores. 1975 pol publicista Carlos Cervantes Muñoz, natural del barriu El Concord del conceyu de Malambo, quien como munchos otros atlanticenses esfrutaben del antroxu barranquillero y buscaben un disfraz qu'impactara y quedara na memoria de tolos barranquilleros. El disfraz basar nuna capa de betume doráu de pies a cabeza, con collares, nariguera y cargando un escudu y una llanza. La idea nació depués de ver la serie de televisión canadiense basada na novela El postreru de los mohicanos, escrita pol estauxunidense James F. Cooper. Sicasí la so idea ye homenaxar a la lleenda indíxena colombiana d'El Doráu, que centa la hestoria d'una cacique del pueblu indíxena chibcha que s'esnudaba y bañábase n'oru pa llevar, xunto con dellos sacerdotes, ufriendes a los dioses na llaguna de Guatavita. El personaxe reflexa'l coraxe y la persistencia de la raza indíxena, representada nel so rellumu y la so fuercia. L'Indiu Doráu facer a Carlos merecedor de 22 Congos d'Oru. Carlos Cervantes, el Mohicanu Doráu, foi designáu Rei Momo del Antroxu de Barranquilla 2015 al celebrar 20 años de crear esti personaxe. left|thumb|200px|Payasu Carasucia. Personaxe creáu en 1970 por José Fernando Herrera, orixinariu de Cali, capital del departamentu del Valle del Cauca, quien llegó al barriu "El Silenciu" de Barranquilla pa superar una fuerte depresión na que vivía depués de ser abandonáu pola so esposa. Foi l'historiador y escritor Alfredo de la Espriella quien lu ayudar a ingresar al Antroxu de Barranquilla col so personaxe. El disfraz tien una peluca naranxa, sombreru verde, vistíu coloráu, cara blanca, ñariz colorada y un corbatín xigante de color negru. Según José Fernando, el Payasu Carasucia representa al adultu desnudu que cubre l'alma de neñu que toos tenemos y que guardamos secretamente. Esti personaxe ganó cuatro Congos d'Oru a meyor disfraz en distintes ediciones del Antroxu de Barranquilla. thumb|250px|La barriga y' trapu. Dambos personaxes provienen del fechu insólitu qu'asocedió nel barriu La Manga de Barranquilla en payares de 1997. Liliana Cáceres, qu'entós daquella tenía 17 años, declaró ante'l so noviu, Alejandro Ferrans, la so familia, médicos y medios de comunicación qu'esperaba nueve nácaros. Esto fizo que la comunidá ya inclusive el gobernador del departamentu del Atlántico movilizar pa consiguir fondos p'ayudar colos gastos a los mozos d'orixe humilde. Dicíase qu'Alejandro nun cabía de la felicidá y presumía de les sos increíbles dotes. Liliana pela so parte tenía-y prohibíu al so maríu de cualquier contautu físicu incluyendo explícitamente a les rellaciones sexuales yá que tarrecía que'l movimientu fixera dalgún dañu a los ñácaros. Sicasí'l 29 de payares afayó la farsa cuando-y diben a prauticar una ecografía a Liliana, que l'embaranzu múltiple yera en realidad pantalones, camises, toallas y hasta un pin de bolos que faía les vegaes d'embelicu. La nueva mintió-y a los so pareya pola medrana de perdelo. La noticia foi tan insólita que nos años posteriores popularizáronse dambos personaxes y agora son comunes nel antroxu: Per una parte la muyer embarazada de trapos que sufre de fuertes mareos, estomagaes y antoxos y pol otru, l'home que presume del so virilidad y de los sos "poderes sexuales".