cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kongamato
Semeyances con animales prehistóricos
== N'otros llugares Varios avistamientos de criatures similares fueron reportaes en delles partes del mundu.
Sommette-Eaucourt
Sommette-Eaucourt ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Sons-et-Ronchères
Sons-et-Ronchères ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Schinus johnstonii
El Schinus johnstonii, "molle blancu", ye una especie botánica d'arbustu o árbolito perennifoliu siempreverde, perteneciente a la familia de les anacardiacees.
Descripción
Algama un tamañu d'hasta 4 a 5 m d'altor. Tien fueyes simples, grueses, de 2 a 4 cm de llargor y 1 a 2 cm d'anchu. Desenvolver por debaxo de los a 1.500 msnm na Cordal de los Andes Orixinaria d'Arxentina y Uruguái (ente Buenos Aires, Ríu Negru hasta La Pampa). Florece en pequeños recímanos ente primavera y branu. El frutu ye una baga con forma de llenteya y color escuru.
Usos
La corteza del raigañu tiñe llana. Colos frutos maduros, bien picantes, ellabórase una bébora non alcohólico que la nación ranquel llamaba "treko"; y una alcohólica de los mesmos orixinarios "müchi pulku". La resina de la planta utilizábase d'antiguo como pegamento. Y cola so madera ellaboraben pipes.
Taxonomía
Schinus johnstonii describióse por Fred Alexander Barkley y espublizóse en Brittonia 5(2): 171. 1944.
Década del 1260 e.C.
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Sieglu XIV e.C. - Sieglu XIII e.C. - Sieglu XII e.C.)
Sablera Arenal de Morís
Allugar nel estremu oriental de la mariña del Conceyu de Caravia.
Descripción
Trátase d'una sablera en forma de concha, con accesos rodaos hasta'l llechu de sable, lo que la fai bien apta pa usu de persones con discapacidá.
Presenta tou tipu de servicios, duches, aseos, papeleres, serviciu de llimpieza, teléfonos, merenderos…; polo que ye bien frecuentada.
El calter airosu d'esti tramu de la mariña de Caravia fai que sía una zona fayadiza pa la práctica del surf. de fechu nel mes de payares suel acoyer el campeonatu de surf rexonal. Tamién ye bien afecha pa la práctica de la pesca de roca y la pesca submarina.
Accipiter soloensis
El gavilán ranero (Accipiter soloensis), ye una especie d'ave accipitriforme de la familia de los Accipitridae, nativa del Sureste Asiáticu.
Distribución y hábitat
Reproducir nel sureste de China, Taiwán, Corea y Siberia, migra pel iviernu a Indonesia y Filipines, pasando pol restu del sureste Asiáticu. Ye una ave d'árees montiegues.
Ye de 30 a 36 cm de llargor, el machu ye más grande que la fema. Les aves adultes tienen les puntes de les ales negres. El machu ye de color gris na parte cimera, blancu na parte inferior y tien los güeyos coloraos. La fema tien acoloratada les plumes cobertoras del pechu y la parte inferior de les ales, los güeyos son de color mariellu. Aliméntase principalmente de xaronques, y llagartos. Vive principalmente nos montes templaos y subtropicales. La so población envalórase ente 10.000 y 100.000 aves
Día de les Naciones Xuníes pa l'Alministración Pública
L'Asamblea Xeneral de les Naciones Xuníes decide designar el 23 de xunu Día de l'Alministración Pública de les Naciones Xuníes.
Celebración
El 20 d'avientu de 2002, l'Asamblea Xeneral de les Naciones Xuníes na Resolución 57/277 "decide designar el 23 de xunu Día de l'Alministración Pública de les Naciones Xuníes y afala a los Estaos Miembros a entamar nesa fecha actos especiales pa poner de relieve la contribución de l'alministración pública al procesu de desenvolvimientu".
Dalia Hernández
Dalia Hernández ye una actriz mexicana conocida mundialmente por interpretar a Siete na película Apocalypto dirixida por Mel Gibson, na cual interpretó a una madre, quien tenía de sobrevivir xunto col so fíu no fondo d'un pozu ensin comida, agua y totalmente vulnerables.
Tamién apaeció na serie de televisión Capadocia del 2008 nel capítulu María Madalena como Rosa, en 2014 apaeció en Die Legende der Maske como Nayeli. Ente los sos nuevos proyeutos tán Soho Sq (2014) como Patricia y la cinta Miracle Underground en 2016. Cursó los sos estudios na Universidá de Veracruz.
Enllaces esternos
http://www.sensacine.com/actores/actor-173851/foto/ http://www.cineol.net/gente/45964_Dalia-Hernandez http://www.rottentomatoes.com/celebrity/daliahernandez/ https://pt.wikipedia.org/wiki/Dalia_Hern%C3%A1ndez
Schinopsis balansae
La madera, de color castañu a acoloratáu, ye bien dura, pesada —la so pesu específicu algama 1.39— y fuerte; ye por demás resistente al mugor, polo que s'emplega en muebles calidable, y foi la principal madera pa iguar los rectangulares y longilíneos "durmientes" que soporten los rieles de los ferrocarriles en gran parte d'Arxentina. Ye bien ricu nel astrinxente tanín, usáu principalmente pa la curtiembre. Ye posible estrayer 1200 a 1250 kg/m³ de tanín d'ella, un rendimientu d'un 38% del so pesu total.
Esto provocó una balta indiscriminada de los quebrachales mientres los cuarenta primeros años del sieglu XX hasta que se sustituyó por Acacia mearnsii como principal fonte d'esti productu.
En 1956 foi declaráu "Arbol Forestal Nacional" de la República Arxentina thumb|240px|Madera
Etimoloxía
Esti árbol como tolos llamaos quebrachos recibe'l so nome de les pallabres españoles "quiebra-hachu" por cuenta de la suma durez de les sos maderes.
Descripción
El so tueru ye rectu y tien un diámetru mayor a un metro. La copa ye pocu desenvuelta y tien la forma d'un conu invertíu. La corteza ye gruesa, pardu-abuxada, con resquiebros fondos que formen plaques irregulares. Les ramines nueves tienen un color abuxáu y tán provistes dacuando d'escayos. Los escayos tienen un llargor de 2 cm, son rectes y agudes.
Les fueyes son simples y alternes. El fexe tien un color verde intensu y el viesu ye verde-buxu. Les nervaduras son más prominentes nel viesu de la fueya. Los marxes de la fueya son llevemente ondulaos y la base ye arredondiada. Les inflorescencies son panojas terminales y panículas axilares. Les flores son diminutes de color blancu-verdosu o acoloratáu.
Los frutos tienen una nala llateral, la parte seminífera ye romboidal. Los raigaños pivotantes y fuertes, que n'arbolinos nuevos lleguen yá a grandes fondures, enzancando la so tresplante.
La esplotación de manera industrial empezó a fines de s. XIX nel nordeste de l'arxentina Provincia de Santa Fe, onde esistíen concentraciones importantes de montes de quebracho coloráu, árbol que por cuenta de la durez de la madera emplegar pa durmientes de ferrocarril y postes y del que s'estrayi'l tanín, sustancia usada nel curtido de cueros.
Fenoloxía
Les sos carauterístiques de fenoloxía: floria de payares a marzu y fructifica de febreru a abril. Ye la especie dominante nes isletas montiegues del Chaco húmedu.
Distribución xeneral
Atopar al Quebracho Coloriáu nel oeste y centru del Paraguái, nordés arxentín, oriente de Bolivia y sureste del Brasil.
Usos del quebracho coloriáu
El quebracho coloráu tien una madera persistente, casi imputrescible. El so nome ye deducíu posiblemente de la idea de “quiebra hachu”. El duramen contién estractu de tanín nun 38 % del pesu total. L'estractu de tanín sirve para curtir diversos cueros, razón pola cual esta especie esplotóse masivamente.
Pola esplotación indiscriminada y deforestación masiva de la que foi oxetu'l Quebracho Coloriáu non pueda definise claramente l'área da distribución orixinal de la especie, pero sábese a les traces qu'habitaba'l Chaco húmedu y zones aledañas al ríu Paraguái. Ye un árbol carauterísticu de Brasil, Arxentina y Paraguái.
L'árbol, con tantes propiedaes significatives, tamién ye usáu na medicina popular. Les fueyes tienen munches aplicaciones. Los Llingua-Maskoy tienen la creencia que la madera puede estornar a l'alma del enemigu que foi matáu porque «La madera [del quebracho] al quemar crepita tan fuerte que l'alma [del enemigu asesináu] asústase y [asina] l'alma en pena nun fai nengún dañu».
Usu melecinal El cocimientu de la madera ye astrinxente y úsase pa tratar fories y disentería, externamente pa llavar firíes y úlceras cutanees y nel llavadura vaxinal; el cocimientu del raigañu usar pa tratar fories y disentería y como depurativu.
Usu forrajero Les fueyes constitúin un bon recursu forraxero, siendo de gran provechu pal ganáu.
Usu ritual Esti árbol tamién representa de manera importante la cultura indíxena, sabiendo que pa los pueblos orixinarios qu'habiten el Paraguái los árboles y otres plantes tienen un orixe místicu. Por casu, delles etnies falen d'homes que se volvieron árboles por cuenta de un acontecimientu, polo xeneral, tráxicu.
Les Llingua-Maskoy faen fueu coles cañes d'esta especie pa protexer a una persona que matara a otra o a un yaguar, yá que de lo contrario l'alma d'éstos vendrá atacalo.
Anguaño, la madera del quebracho coloriáu ye apreciada como carbón pa prender el fueu del famosu ‘‘asáu” o barbacoa. Tamién los ayoreos usen la so lleña tradicionalmente pa rustir la carne nel fornu soterrañu.
El coronillo
Una especie de quebracho coloriáu ye tamién conocida col nome de coronillo, Schinopsis quebracho-coloriáu (Schltdl.) F.A.Barkley & T.Mey., pero'l so tueru suel ser más trabancosu que'l del quebracho coloráu común, polo cual ye menos aptu pa usu en construcciones.
Les fueyes del coronillo son compuestes y por tantu bien distintos a les del quebracho coloráu. Les sos flores son pequeñes y amarellentaes. Les granes presenten un color coloráu bien curiosu cuando tán verdes. Muncha xente confundir pol so floriamientu similar.
Esti árbol conocer n'Arxentina (en delles rexones) como quebracho coloriáu. D'ende'l so nome científicu. El coronillo ye propiu del monte chaqueño.
Taxonomía
Schinopsis balansae describióse por Heinrich Gustav Adolf Engler y espublizóse en Botanische Jahrbücher für Systematik, Pflanzengeschichte und Pflanzengeographie 6: 286. 1885.
Enllaces esternos
http://www.agr.una.py/cgi-cef/cef.cgi?rm=detalle&ID=49
http://www.agr.una.py/cgi-cef/cef.cgi?rm=detalle&ID=27.
Sorbais (Aisne)
Sorbais ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Xurásicu Superior
El Xurásicu Superior o Malm (según el sistema de clasificación européu) ye una fraición de tiempu del periodu Xurásicu de la historia xeolóxica de la Tierra. Va dende los 161,2 millones d'años hasta los 145,5.
Dixébrase en tres edaes:
Especies carauterístiques d'esti periodu son l'Allosaurus, un terópodu, y el Diplodocus, un saurópodu.
Juan Lindo
Juan Nepomuceno Fernández Lindo y Zelaya foi un abogáu y políticu honduranu; últimu alcalde mayor de la Provincia de Comayagua en 1821, xefe supremu d'Estáu d'El Salvador nel periodu 1841 a 1842 y primer presidente d'esi país. Presidente provisional y depués electu como quintu presidente constitucional del Estáu d'Hondures nel periodu de 1848 a 1852.
Biografía
Juan Lindo, nació'l 16 de mayu de 1790 nel senu d'una familia de terratenientes. Los sos padres fueron l'escribán y diputáu de l'Asamblea Federal Constituyente de 1824, Joaquín Fernández Lindo Molina y Bárbara Zelaya Fiallos, —hermana del xefe d'Estáu d'Hondures José Jerónimo Zelaya Fiallos—. En 1814, llogró'l grau de Llicenciáu en Derechu de la Universidá de San Carlos de Guatemala.
Tres la independencia de Centroamérica (1821), el Gobernador José Gregorio Tinoco de Contreras y Juan Lindo, conocíen lo establecío nel alcuerdu del Plan d'Iguala, tamién llamáu Plan de los trés garantíes del 24 de febreru de 1821, sobre la independencia absoluta de Méxicu y robláu por Agustín de Iturbide y los representantes centroamericanos. Tinoco de Contreras partió'l poder de la Provincia de Comayagua, nomando xefe políticu al llicenciáu Juan Lindo ya Intendente al canónigu José Nicolás Diríes Midence. Juan Lindo foi unu de los impulsores de l'anexón de les Provincies Centroamericanes al Imperiu Mexicanu d'Agustín de Iturbide.
Lindo foi electu diputáu a l'Asamblea Llexislativa d'Hondures en 1826. Al añu siguiente (1827) sofitó al conservador teniente xeneral José Justo Milla, quién derrocó al xefe del Estáu d'Hondures, Dionisio de Herrera. Foi diputáu a l'Asamblea Constituyente convocada en xunu de 1838, onde representó los intereses del conservadorismu Centroamericanu. Dende'l so cargu na Asamblea Constituyente, promovió la separación d'Hondures de la República Federal de Centro América, nel mes d'ochobre de 1838.
En 1840, viaxó a El Salvador, onde col sofitu del xeneral Francisco Malespín, foi designáu secretariu d'Estáu d'ochobre de 1840 a xineru de 1841 y darréu escoyíu xefe provisional del Estáu d'El Salvador del 7 de xineru al 20 de xunu de 1841 y presidente del Estáu del 28 de xunu de 1841 al 1 de febreru de 1842. Mientres el so gobiernu, una Asamblea Constituyente proclamó'l 2 de febreru de 1841 la separación d'El Salvador de la Federación Centroamericana; y los díes 16 y 18 del mesmu mes y añu, respeutivamente, aprobó'l Decretu Llexislativu de Fundación de la Universidá d'El Salvador y emitió una nueva Constitución que derogó a la que fuera expedida'l 12 de xunu de 1824. thumb|Fotografia del Llicenciáu Juan Lindo, Presidente d'El Salvador y d'Hondures.|left
En 1842, tornó a Hondures y establecióse na ciudá de Comayagua.
Presidencia constitucional.
El 12 de febreru de 1847 foi escoyíu presidente constitucional del Estáu d'Hondures, cargu qu'exerció hasta'l 4 de febreru de 1848. Nesti mandatu creóse la Universidá Nacional d'Hondures (güei UNAH) y promulgóse la nueva Constitución Política de 1848, qu'estableció un periodu presidencial de 4 años. D'alcuerdu a ésta, Lindo foi escoyíu pa un nuevu periodu, que concluyiría'l 1 de febreru de 1852.
Nesta segunda alministración, Lindo «El foín» como yera llamáu, entama una maniobra política conocida como El Conveniu de Pespire pa desfacer de los sos opositores Francisco Ferrera, José Santos Guardiola, Coronado Chávez, Felipe Jauregui. En dichu pactu unviar al exiliu a la república d'El Salvador y Guatemala a los antes mentaos, siendo'l mineru Victoriano Castellanos Cortés nomáu Comisionado pol gobiernu salvadoreñu pa suscribir esti conveniu. Atiesto una vegada apurrió la presidencia al vicepresidente Felipe Bustillo ente'l 10 de setiembre al 8 d'avientu de 1848, dir pa la ciudá de Gracies, dende onde Juan Lindo socatró por que Santos Guardiola sublevárase non contra él; nin contra de Bustillo; sinón que contra l'Asamblea Llexislativa, demandando la reclusión o la espulsión del país de Francisco Ferrera y de Coronado Chávez”. Bustillo al trate acorrexáu dientro del marayu políticu, arrenunció a l'alministración y salió de Comayagua, que nesos tiempos yera la capital del Estáu d'Hondures.
Ascendencia
Esbozu del árbol xenealóxicu del llicenciáu Juan Lindo.
Ząbkowice Śląskie
Ząbkowice Śląskie ye una antigua ciudá de Silesia, Polonia. Tien una población de.
Ye l'históricu llar de la familia Frankenstein. Mientres el so viaxe per Europa, Mary Shelley conoció a un miembru d'esta familia, quien debió causa-y una fonda impresión, a puntu tal de pone-y esi nome a la so novela Frankenstein.
Argentina sphyraena
El ye un pexe marín de la familia arxentínidos, distribuyida pel nordés del océanu Atlánticu, mar Mediterraneu y mar Bálticu. La so pesca tien pocu interés. N'Asturies, suel confundise col Argentina silus, col que comparte nomes en dellos cais d'Asturies.
Anatomía
El llargor máximu descritu foi de 35 cm pa un individuu pescáu con una edá de 16 años, anque la talla máxima normal ye d'unos 20 cm.
Hábitat y bioloxía
Viven apegaos al fondu marín, n'agües fondes nun rangu de fondura ente 50 y 700 metros. Ye una especie relativamente común na plataforma continental y na parte cimera de la turria continental, probablemente les críes viven na parte más fonda.
Aliméntense de merucos poliquetos, moluscos y crustáceos que viven nel llechu marín, anque tamién de pexes yá invertebraos peláxicos.
Esgüeven a entamos de la primavera, siendo les sos careses peláxiques. Estes careses algamen la madurez sexual cuando perpasen los 12 cm de llargor.
Fernando González
Fernando González puede referise a:
Roberto Carlos da Silva
Roberto Carlos da Silva ye un ex-futbolista brasilanu.
Saxitariu
Saxitariu (l'arqueru) ye una constelación del zodiacu, representada davezu como un centauru suxetando un arcu. Saxitariu alcuéntrase ente Escuripión pel oeste, y Capricorniu pel este.
Mitoloxía
Magar qu'hai dubies, mitolóxicamente la constelación Saxitariu tá mayoritariamente asociada al sabiu centauru Quirón, maestru d'héroes, hermanu de Zeus y únicu centauru inmortal que nun tenía los instintos xabaces de los sos conxéneres.
Astroloxia
Les persones que tán baxo'l signu de Saxitariu, son tradicionalmente aquelles nacíes ente'l 22 de payares y el 20 d'avientu. Saxitariu ye un signu de fueu, xunto con Aries y Lleo, ye un signu optimista, intelixente, voluntariosu y bonal magar que tamién pue ser supersticiosu y desaxeráu.
Presu políticu
Un presu políticu o prisioneru políticu ye una persona física a la que se caltién na cárcele o embaxo arrestu por mor de que les sos idees puean suponer una amenaza pal sistema políticu afitáu na sociedá a la que pertenez.
Saxitariu
Astroloxia
Fai bones migues con Aries, Lleo y Acuariu y los sos contrarios son Virgu y Piscis. El so planeta rexente ye Xúpiter, el sabiu soberanu de los dioses na mitoloxia romana.
Presu políticu
Magar que les opiniones o actitúes nun suelen ser llexislables, ye difícil afitar qué persones pue ser consideraes presos políticos a partir de los cargos que se-yos imputen. Davezu, munchos de los prisioneros consideraos políticos por grupos activistes son calificaos polos gobiernos a los que s'oponen de 'terroristes' o 'subversivos'.
Poro, nun ye habitual qu'una autoridá estatal o gubernamental almita la existencia de presos políticos. Polo xeneral, los críticos a talu gobiernu afirmen que los procedimientos llegales desendolcos pol Estáu tan diseñados pa ocultar la condición de presu políticu al traviés de l'atribución inventada de delitos penales o per aciu del negazu de beneficios concedíos a otros presos en situación asemeyada, o con l'aplicación de poderes especiales, como l'estáu descepción.
Aalenianu
Aalenianu o Aaleniense ye como se conoz en xeoloxía al pisu más inferior del Xurásicu Mediu o'l más superior del Xurásicu Inferior. Estiéndese aproximadamente dende hai 175,6 millones d'años hasta hai 171,6.
Ye'l periodu que sigue al Toarcianu y precede al Baxocianu.
John Ince
John Ince, tamién conocíu como John E. Ince, foi un actor teatral y direutor y actor cinematográficu d'Estaos Xuníos.
Nacíu en Nueva York,yera l'hermanu mayor de los cineastes Thomas H. Ince y Ralph Ince. Primer actor cinematográficu nos primeres años 1910, tamién dirixó les sos propies películes. Concentráu casi puramente na direición dende 1915 a 1928, Ince volvió ponese énte les cámares como actor de calter nos primeros años del cine sonoru.
Kuruş
El kuruş ye una subunidad monetaria turca, qu'equival a la centétorca parte d'una llira turca. De la mesma, el kuruş subdividir en 40 para.
Nel Imperiu otomanu, el kuruş (o piastra) yera la unidá monetaria estándar. De primeres yera una gran moneda de plata, pero a mediaos del sieglu XIX el so valor había menguáu hasta tal puntu que circulaba bien como una moneda grande de cobre (como 40 para), bien como una moneda bien pequeña de plata. Darréu, pasó a ser la subunidad de la llira d'oru turco.
Por cuenta de la inflación crónica qu'hubo en Turquía, el kuruş desapareció por completu a finales del sieglu XX. Una reforma monetaria que tendrá llugar en xineru de 2005 dará llugar a la entrada a valir del nuevu kuruş como subunidad de la nueva llira turca.
Tenzing Norgay Trainor
Tenzing Norgay Trainor ye un actor d'Estaos Xuníos, meyor conocíu por interpretar a Parker Rooney na serie orixinal de Disney Channel Liv and Maddie.
Kuruş
vos:Курус
Soucy (Aisne)
Soucy ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Día de los Padres
El Día de los Padres ye una celebración pa dambos proxenitores y puede trate como una combinación del Día de la Madre y el Día del Padre.
Argentina silus
left|thumb|Argentina silus El ye una especie de pexe qu'habita nel norte del Atlánticu y que puede atopase a 140 metros de fondura. N'Asturies, nun tien importancia comercial. Nun estrema muncho n'aspeutu col Argentina sphyraena (corcón d'altura), col que suel tracamundiase en cuasi tolos puertos d'Asturies, poro comparten nome en munchos d'ellos.
Día de los Padres
En Corea celébrase'l 8 de mayu y ye costume regalar claveles. Primeramente celebrábase namái'l Día de la Madre, pero darréu camudóse pa celebrar a dambos padres.
Nos Estaos Xuníos celébrase'l cuartu domingu de xunetu. El Día del Padre celebra'l tercer domingu de xunu y el Día de la Madre celebra'l segundu domingu de mayu.
En Vietnam celébrase'l 7 de xunetu.
Schinus areira
El llamáu aguaribay nel centru de l'Arxentina (Schinus areira) ye un árbol de la familia de les anacardiacees, del xéneru conocíu como molles o árboles de la pimienta. Ye nativu d'América del Sur, onde crez de forma montesa nel centru y norte de la República Arxentina, dende la provincia de Córdoba hasta Jujuy. Pol so valor como ornamental introducióse en zones templaes y templaes de tol mundu. Otros nomes comunes: molle, molle de Perú (Catamarca), molle de Bolivia (Jujuy), molle de Castiella (Jujuy y Bolivia), gualeguay, pimientu, pimenteru, árbol de la pimienta, terebinto, pimientu del diañu, bálsamu, curanguay, mulli. En Méxicu, onde la especie ta amontesada, los sos nomes comunes inclúin: pirul, arbol de Perú, molle, peloncuahuite, copalastle.
Carauterístiques
S. areira ye un árbol perenne, de porte medianu o grande, algamando los 10 a 15 m d'altor; el fuste ye gruesu, de 80 a 100 cm de diámetru, cubiertu por corteza pardogrisácea, dacuando acoloratada, escamosa, trescalada d'una resina bien fragante. La copa ye de forma globosa y con ramasca colgante, similar al de los sauces (Salix spp.), delgáu y glabro. Les fueyes son compuestes, alternes, de normal imparipinnaes pero dacuando paripinnaes, d'ente 15 y 25 cm de llargu, allugaes en ramillas péndulas alternes; caúna amuesa 7 a 16 pares de foliolos subcoriáceos, lliniales a llanceolaos, casi sésiles, col marxe llixeramente dentáu. Ante la abrasión despiden un fuerte arume a trementina.
Ye dioico. A mediaos de primavera produz inflorescencies bien ramificaes en forma de panículas terminales o axilares, llargues, péndulas, formaes por floros pequeños de color verde maciu, ablancazáu o amarellentáu. D'éstos fórmense drupes globoses, de tonalidá acoloratada, cola mota persistente; son comestibles teniendo un sabor al empar duce y picante al que deben el so nome, bien arumosos. Contienen una grana ovoide, de color mariellu o pardu. Consumíos poles aves, esvalixar por ornitocoria.
Hábitat y dispersión
240px|thumb|Caña infestada por [[áfidos.]] El aguaribay crez con gran velocidá y afaise con facilidá a suelos bien distintos, anque nun tolera'l anegamiento nin la alcalinidad estrema. Ye resistente a la seca y a les xelaes, anque los exemplares xuveniles pueden carecer los estremos de fríu. Ye fotófilu. Llántase de normal de grana. thumb|240px|Inflorescencia L'alcohol presente nes fueyes y frutos inhibe la crecedera d'otres plantes a la so solombra, esto ye, presenta alelopatía.
Usu
Pola so vasta copa apreciar en xardinería, anque ye descomanadamente grande pa usu urbanu, salvu en parques o predivos abiertos. El frutu consúmese como sucedaneu de la pimienta, y na cocina llatinoamericana tien llugar específicu.
Emplégase tamién l'aceite esencial llográu de los frutos, de color mariellu ambarino y golor acre; los principales ingredientes d'ésti son el carvacrol, el felandreno, el formiato de 3-metilpentanol y el terpineol.
Nel so Crónica de Perú, escrita ente los años 1540 y 1550, el cronista de la Conquista Pedro de Cieza de Llión dedica un capítulu (CXII) sobre esti árbol y el so usu ente los antiguos peruanos, como'l llogru d'un beberaxu alcohólicu y otros productos: "D'una fruta bien menudo que cría esti árbol faen vinu o beberaxu bien bonu, y vinagre; y miel farto bona, con non más de desfaer la cantidá que quieren desta fruta con agua en dalguna vasía, y puesta al fueu, dempués de ser gastada la parte perteneciente, queda convertida en vinu o en vinagre o en miel, según ye'l cocimientu" (Cieza de Llión, 1984, p. 380).
Taxonomía
Schinus areira describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 389. 1753.
Lou Tellegen
Lou Tellegen foi una actor y direutor teatral y cinematográficu d'orixe holandés, activu na dómina del cine mudu.
Biografía
El so verdaderu nome yera Isidore Louis Bernard Edmon van Dommelen, y nació en Sint-Oedenrode, Holanda. Yera fíu illexítimu del teniente del exércitu Isidore Louis Bernard Edmon Tellegen (1836–1902) y Anna Maria van Dommelen.
En 1910 debutó nel cine xunto a Bernhardt col filme La dame aux camélias, una cinta muda rodada en Francia y basada na obra de Alexandre Dumas (fíu).
left|thumb|Caricatura de Tellegen en [[Vanity Fair (revista británica)|Vanity Fair, 1913]] En 1910 él y Bernhardt viaxaron a los Estaos Xuníos, onde'l The New York Times publicó, retratándose dempués, l'anunciu de la so inminente boda (ella yera 37 años mayor qu'él). De vuelta a Francia, en 1912 rodaron la so segunda película xuntos, Les Amours de reinar Élisabeth, y al añu siguiente Adrienne Lecouvreur, esta postrera considerada na actualidá un filme perdíu.
Nel branu de 1913 Tellegen foi a Londres, onde produció y protagonizó la obra d'Oscar Wilde La semeya de Dorian Gray. Convidáu a volver a Estaos Xuníos, Tellegen actuó nel teatru, y rodó la so primer cinta Americana en 1915, The Explorer, a la que siguió The Unknown, en dambos casos actuando xunto a Dorothy Davenport. Consideráu unu de los actores más curiosos de la pantalla, rodó tres producciones siguíes xunto a Geraldine Farrar. En 1916 cásase con, una famosa diva operística convertida n'actriz de cine, y que fuera conocida como amante del Príncipe Guillermo de Prusia.
El matrimoniu de Tellegen con Farrar nun duró enforma, pos dambos divorciáronse en 1920. Tellegen casóse un total de cuatro veces: la primera en 1903 con una escultora (esta unión produció una fía); la segunda con Farrar en 1916; el tercer matrimoniu foi cola actriz Nina Romanu, que'l so nome real yera Isabel Craven Dilworth) ; la so cuarta esposa foi otra actriz, Eve Casanova, que'l so nome real yera Julia Horne. Finalmente, en 1918 Tellegen se nacionalizó estauxunidense.
Tellegen actuó en numberoses películes primero que la so cara resultara quemáu mientres una quema nel Día de Navidá de 1929, cuando quedó dormíu mientres fumaba. Naquellos díes atopábase entamando salir de la ciudá pa preparar una obra teatral. De resultes de les sos mancadures, hubo de sometese a una importante operación de ciruxía estética en 1931.
Unu de los sos papeles más memorables foi'l de malváu nel western de John Ford Tres homes malos (1926). Per otra parte, en 1931 escribió'l so autobiografía, Women Have Been Kind.
Cola so fama menguando, y con problemes p'atopar trabayu, Tellegen contraxo deldes y se decaró en quiebra. Amás, diagnosticáron-y cáncer, anque nun fixo pública la so situación y cayó abatíu. El 29 d'ochobre de 1934, atopándose como convidáu na Cudahy Mansion en Hollywood, Tellegen zarrar nel cuartu de bañu y suicidóse mancándose delles vegaes con unes tisories de coser. Los sos restos fueron encenraos, y les cenices espardíes.
Década del 1290 e.C.
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Sieglu XIV e.C. - Sieglu XIII e.C. - Sieglu XII e.C.)
Capricorniu
Capricorniu ye una de les constelaciones del zodiacu.
Mitoloxía
Capricorniu representa a Amaltea metá cabra, metá pexe, que curió y alimentó a Zeus cuando ésti yera pequeñu. Confió-ylu Rea pa que lu protexese de so pá Cronos.
Según dalgunos yera una ninfa de l'Arcadia, pa otros una ninfa en forma de cabra. Amaltea y la so fía Adrastea, criáronlu con miel y lleche. Xorrecíen-y unos cuernos descomanaos qu'arramaben nectar y ambrosía, y cuando ún d'ellos frañó, llarárenlu de frutes pa ufrí-ylu a Zeus. Ye l'afamada Cuerna d'Amaltea, símbolu de bayura y dicha. Dende esti socesu, Zeus allugóla nuna de les constelaciones del cielu. Otra versión del mitu de Capricorniu diz que Pan (Dionisiu), dios de los cazadores y pastores yera escorríu pola serpiente Tifón, y pa escapar arrebexose al ríu Nilu, convirtiéndose en pexe-cabra pela parte d'atrás y en mueyu na otra. Zeus almiró esta engatada y xubiólu a los cielos.
Janelle Monáe
Janelle Monáe Robinson, conocida a cencielles como Janelle Monáe, ye una cantante, productora y actriz d'Estaos Xuníos.
Entamos
Nació en Kansas City en 1985 y dende pequeña #interesar pola música. #Colar a Nueva York pa estudiar arte dramático na Academia de Musicales y Dramáticos, col enfotu de convertise n'artista de musicales en Broadway. Sicasí, Monáe recondució la so trayeutoria a la música pop, porque consideró que yera la más apropiada pa les sos aspiraciones. Darréu, #camudar a Atlanta, onde fundó la Wondaland Arts Society al pie de collaboradores como Nate Wonder y Chuck Lightning, que se convirtieron nos sos principales sofitos pa la so carrera.
Roberto Carlos Braga Moreira
Roberto Carlos Braga Moreira, conocíu como Roberto Carlos, ye un cantautor brasilanu, unu de los principales representantes de la música popular del Brasil (MPB) y de la balada romántica. Ye unu de los artistes llatinos que más discos vendió en tol mundu, más de 150 millones de copies y un iconu de la música brasilana nel mundu, nomáu nel so país y nel restu de América Llatina como El Rei de la Música Llatina.
Janelle Monáe
The ArchAndroid
En payares de 2009, Monáe redefinió'l so trabayu y reveló el títulu del so primer álbum, The ArchAndroid (Suites II and III), que foi publicáu'l 18 de mayu de 2010. Nél combinaba dos de los cuatro partes nes que diba tar estremáu'l so proyeutu, y entamó grabar un videoclip per cada cantar, pa crear una película y novela gráfica basada nel álbum. The ArchAndroid marcóse los mesmos oxetivos del so primer trabayu, entemeciendo distintos xéneros de la música moderna, cuntó cola collaboración de grupos como Of Montreal, Big Boi o Saul Williams, y foi bien recibíu pola crítica. Amás, dellos cantares como Tightrope o Cold War llegaron a les llistes d'ésitos d'Estaos Xuníos.
Monáe foi premiada en 2010 pola American Society of Composers, Authors and Publishers y foi nomada a los Premios Grammy de 2011 en dos categoríes de R&B: meyor actuación alternativa (Tightrope), y meyor álbum contemporaneu.
The Electric Lady
En 2011 empezó a trabayar nel so siguiente discu "The Electric Lady", que tardó dos años en salir al mercáu. Esi mesmu añu collaboró nel senciellu "We Are Young" del grupu indie Fun., que foi un ésitu de ventes y llegó al númberu 1 de la llista Billboard Hot 100.
La primer tema del so nuevu álbum foi "Q.U.E.E.N.", pal que cuntó cola collaboración de Erykah Badu, y publicóse el 23 d'abril de 2013. El so segundu adelantu foi "Dance Apocalyptic", editáu a empiezos de xunetu. Nesti discu caltuvo l'estilu de los anteriores, con concesiones a xéneros musicales alternativos como'l jazz y el gospel, y amplió les sos collaboraciones con artistes como Prince, Miguel, Solange Knowles y Esperanza Spalding. "The Electric Lady" salió a la venta'l 6 de setiembre de 2013.
Estilu musical ya influencies
miniaturadeimagen|Janelle Monáe cantando nel festival Made in America, en [[Filadelfia, en setiembre de 2012.]] Janelle Monáe toma múltiples referencies artístiques, tantu del mundu musical como d'otres espresiones culturales, pa los sos trabayos. Anque nes nominaciones a los premios Grammy encuadróse-y dientro del rhythm and blues, introduz distintos estilos nos sos cantares, que faen de los sos trabayos una obra conceptual. El diariu británicu The Guardian señaló que dalgunes de les sos influencies musicales fueron Michael Jackson, David Bowie, Erykah Badu, James Brown, Grace Jones, OutKast y Incredible String Band, ente otros munchos artistes.
Nos sos dos trabayos, Monáe fixo referencia a un álter ego llamáu Cindi Mayweather, que según la cantante viviría nel añu 2719, y taría considerada como una figura mesiánica nun mundu d'androides. Esta figura ta inspirada n'obres de ciencia ficción y especialmente na película xermana Metrópolis, de Fritz Lang, magar esisten otres referencies culturales nos sos trabayos, como'l teatru musical. Tocantes a la so imaxe pública, Monáe #carauterizar por vistir esmoquin o traxes discretos nos sos conciertos, de normal de #pocu colores, que define como "un uniforme estándar, clásicu y un estilu de vida qu'esfruto". De la mesma, suel dir peñada con tupé, similar al d'artistes rockabilly.
Konso
Konso (tamién conocida como Karati) ye una llocalidá al suroeste d'Etiopía, allugada a veres del ríu Sagan. Esta ciudá, centru alministrativu del distritu especial de Konso de les Naciones, Nacionalidaes y Pueblos del Sur, atopar a 1650 metros sobre'l nivel del mar. Dellos habitantes de los pueblos vecinos conocer col nome de Pakawle.
Patrimoniu de la Humanidá
Konso, que'l so nome provién del grupu étnicu homónimu, ye conocida poles sos tradiciones relixoses, les sos escultures y los fósiles d'homínidos que s'atoparon nes cercaníes. El sitiu foi amestáu a la Llista Tentativa de la Unesco pa ser consideráu Patrimoniu de la Humanidá el 30 de xineru de 1997, por cuenta de la so importancia cultural universal, y algamó la categoría de manera oficial en 2011.
Economía
El fotógrafu Philip Briggs suxure que la ciudá d'anguaño "puede describise de manera prosaica como un círculu de tráficu de dimensiones cómicamente vastes, arrodiáu por una estación de serviciu solitaria y unos cuantos hoteles esvalixaos". Según la Oficina de Finances y Desenvolvimientu Económicu de les Naciones, Nacionalidaes y Pueblos del Sur, a 2003 les comodidaes de Konso incluyíen accesu a telefonía dixital, serviciu postal, eletricidá producida por un xenerador y una pequeña organización de microfinanzas. Les industries locales son l'apicultura, la tejeduría d'algodón y l'agricultura. El mercáu abre de llunes a xueves y atópase a dos quilómetros del pueblu, pela cai Jinka.
En 2007, instalar al norte de la ciudá una granxa de permacultura, Strawberry Fields Ecu-Lodge, que trabaya con voluntarios internacionales y escueles locales pa cultivar alimentos, promover l'ecoturismo y enseñar l'aplicación de sistemes de permacultura.
Demografía
Según los datos recoyíos pola Axencia Central d'Estadística d'Etiopía en 2005, Konso tien una población llocal envalorada de 4593 habitantes, de los cualos 2258 son homes y 2335 muyeres. El censu nacional de 1994 reportara qu'había 2535 habitantes nel pueblu: 1250 homes y 1285 muyeres.
Década del 1300 e.C.
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Sieglu XV e.C. - Sieglu XIV e.C. - Sieglu XIII e.C.)
Soupir (Aisne)
Soupir ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
NL (clase de complexidá)
En teoría de la complexidá computacional, la clase de complexidá NL (espaciu logarítmicu non determinista) ye'l conxuntu de los problemes de decisión que puen ser resueltos n'espaciu log(n) (ensin cuntar el tamañu de la entrada), onde n ye'l tamañu de la entrada, por una máquina de Turing non determinista tal que la solución si esiste, ye única. La clase L ta contenida en NL y ta contenida puramente en PSPACE. Como NL tamién ta contenida puramente en PSPACE, conclúyese que na rellación
Dalia Soberanis
Dalia Guadalupe Soberanis Marenco ye una patinadora de velocidá guatemaliana. Empecipió nesti deporte nel añu 2004 y la so especialidá ye patinaxe de velocidá sobre patinos en llinia.
Hidroxeoloxía
La hidroxeoloxía ye una rama de las ciencies xeolóxiques qu'estudia les agües soterránees no tocante a la so circulación, los sos condicionamientos xeolóxicos y la so captación, asina la so definición diz «La hidrogeoloxía ye la ciencia qu'estudia l'orixe y la formación de les agües soterránees, les menes de xacimientu, la so difusión, movimientu, réxime y reserves, la so interaición colos suelos y roques, el so estáu (llíquidu, sólidu y gaseosu) y propiedaes (físiques, químiques, bacteriolóxiques y radiactives); asina como les condiciones que determinen les midides del so aprovechamientu, regulación y evacuación» (Mijailov, L. 1985. Hidroxeoloxía. Editorial Mir. Moscú, Rusia. 285 p)
Anguaño, los estudios hidroxeolóxicos son d'especial interés non solu pa la provisión d'agua a la población sinón tamién pa caltriar el ciclu vital de ciertos elementos químicos, comu asina tamién pa evaluar el ciclu de les sustancies contaminantes, la so movilidá, dispersión y la mena en qu'afeuten al mediu ambiente, polo qu'ésta especialidá convirtióse nuna ciencia básica pa la evaluación de sistemes ambientales complexos.
L'abordaxe de les custiones hidroxeolóxiques abarquen: la evaluación de les condiciones climátiques d'una rexón, el so rexime pluviométricu, la composición química de l'agua, les carauterístiques de les roques como permeabilidá, porosidá, fisuración, la so composición química, los xeitos xeológicos y xeoteutónicos, ye asina que la investigación hidroxeolóxica implica, ente otres, trés temátiques principales:
Historia de los Países Baxos
thumb|upright|right|Los Países Baxos el 5550 e. C. thumb|upright|right|Los Países Baxos el 3850 e. C. thumb|upright|right|Los Países Baxos el 2750 e. C. thumb|upright|right|Los Países Baxos el 500 e. C. thumb|upright|right|Los Países Baxos el [[50|50 d. C. ]]
300px|right|thumb|[[Leo Belgicus, un mapa de los Países Baxos dibuxáu sobre la forma d'un lleón, por Claes Jansz.]] La historia de los Países Baxos empieza como la d'un pueblu marineru qu'espolletó nuna llanura nel mar del Norte, nel noroeste d'Europa. Cuando llegaron los romanos, y collos la hestoria escrita nel, la rexón taba escasamente poblada por diversu grupos tribales na periferia del imperiu. Más de cuatro siglos de dominación romana dexaron efeutos demográficos bien fondos, resultando finalmente na creación de trés pueblos xermánicos mayoritarios nel área: los frisones, los saxones neerlandeses, y los francos. Dellos misioneros envierno-escoceses y anglosaxones intentaron arrobinar el cristianismu nos Países Baxos nel sieglu VIII. Los descendientes de los francos salios llegaron a apoderar la zona col pasu del tiempu y, d'esta miente surdió'l neerlandés.
El dominiu carolignio, l'abandonu del Sacru Imperiu Romanu y la depredación viquinga siguieron; polo que los nobles locales dexaron a los ducaos y condaos altamente independientes. Mientres dellos sieglos, les árees de Brabante, Holanda, Zelanda, Friesland, Gelre llucharon intermitentemente ente ellos, pero coles mesmes, el comerciu siguió y creció; les tierres fueron reclamaes y les ciudaes espolletaron. Forzaos pola naturaleza pa trabayar xuntos, col pasu de los sieglos construyeron y caltuvieron una rede de pólders, y diques que caltuvieron lloñe los hinchentes y el mar nel procesu de tresformamientu del so paisaxe afarao nun xardín tao con una productividá bien alta, apoderando'l mar del Norte y los mares más allá d'ésti, y remaneciendo como una de les naciones más urbanes y entamadores d'Europa.
Nel añu 1433, el Duque de Borgoña asumiera'l control sobre la mayoría de los territorios neerlandeses, y surdió el conceutu d'una nación de falantes neerlandés. Sicasí, sol control de Carlos V y Felipe II, los Países Baxos Borgoñonos convertir nuna parte del Imperiu d'España. La reforma protestante fixo'l calvinismu la relixón dominante nel norte. El contraataque español foi dirixíu pol Duque d'Alba, y Alejandro Farnesio. En 1566, Guillermo d'Orange, un calvinista, llanzó la guerra de los Ochenta Años pa lluchar contra la monarquía católica española. La revuelta neerlandesa foi un enfrentamientu épicu contra los españoles; finalmente vencer el norte cola Paz de Westfalia en 1648, pero España caltuvo'l control nel sur.
Asina nació la República Neerlandesa, una nación de falantes neerlandeses con una mayoría protestante, munchos católicos, y miles de xudíos y una por aquél tiempu estraña política de tolerancia. Los Países Baxos beneficiar del cayente d'Amberes y la llegada masiva de los refuxaos protestantes.
Mientres la Revuelta'l comerciu florió y les Provincies Xuníes espolletaron. Ámsterdam convertir nel mayor centru de comerciu del norte d'Europa. Nel Sieglu d'oru neerlandés, que tuvo'l so cenit alredor de 1667, hubo un notable florecimientu nel comerciu, la industria (especialmente la marinera), les artes (especialmente la pintura y les ciencies). Usando'l so poder naval y la so estensa flota comercial, la provincia de Holanda, creó un Imperiu neerlandés universal, una potencia marítima con un algame comercial, imperial, y colonial que s'estendió hasta Asia, África, y América. El comerciu d'esclavos yera especialmente rentable.
A mediaos del sieglu XIX empezó'l so cayente por cuenta de dellos factores económicos. La población yera pequeña –menos de dos millones d'habitantes–. El sistema políticu del país yera apoderáu por rexentes ricos y (delles vegaes) por estatúderes estrayíos de la Casa d'Orange. Finalmente, Ámsterdam perdió'l so lideralgu como ciudá más importante del norte d'Europa frente a Londres. En 1784 una guerra contra Gran Bretaña terminó desastrosamente pa la nación. Hubo un creciente descontentu y un conflictu ente los orangistas y los patriotes inspiráu na Revolución francesa, y depués un conflictu contra la mesma Francia. Una República de Batavia profrancesa establecióse, y col afitamientu del poder francés sol mandatu de Napoleón, los Países Baxos convirtiéronse gradualmente nun estáu satélite de Francia, que remató nel Reinu d'Holanda, pa pasar a ser a cencielles una provincia imperial.
Tres la batalla de Leipzig y el posterior colapsu del Imperiu francés en 1813, los Países Baxos fueron restauraos como un "principáu soberanu", apurriendo la Casa d'Orange un monarca. La Conferencia de Viena en 1815 confirmó esta autoridá por aciu la creación del Reinu Xuníu de los Países Baxos. El rei Guillermu I tamién llogró dominiu sobre Bélxica. Pero l'abilsu cultural ente'l norte y el sur del país yera demasiáu grande. Bélxica remontar en 1830, y les potencies europees reconocieron la so independencia. Dempués d'un periodu conservador de primeres, surdieron fuertes sentimientos lliberales, convirtiendo al País nuna democracia parllamentaria por aciu la Constitución neerlandesa de 1848, con un monarca constitucional. La industrialización y l'urbanización fixeron de los Países Baxos una pequeña nación próspera, con un gran imperiu.
Los Países Baxos fueron neutrales mientres la Primer Guerra Mundial, y los años 1920 y los 1930 fueron años seles. El 10 de mayu de 1940 l'Alemaña nazi invadió'l país, y en destruyendo Rotterdam, ocupar. Alredor de 100 000 xudíos neerlandeses fueron asesinaos nel Holocaustu y otros grupos étnicos sufrieron tamién grandes perdes demográfiques. El 5 de mayu de 1945, la guerra terminó tres la lliberación, na so mayor parte, poles fuercies candienses. Los años de la posguerra fueron dómina de penuries por cuenta de los desastres naturales, la emigración masiva, que foi siguida por una reconstrucción con programes d'obres públiques a gran escala (especialmente'l Plan Delta), la recuperación económica, la integración europea, y l'introducción gradual d'un estáu de bienestar. Tamién hubo un conflictu con Indonesia, que terminó cola retirada neerlandesa por completu de les sos antigües colonies en 1961. Surinam declaró la so independencia en 1975. Muncha xente d'Indonesia y Surinam, y más palantre d'otres naciones, treslladar a los Países Baxos, lo que dio llugar al tresformamientu del país nuna sociedá multicultural.
Grupos tempranos de cazadores y pañadores (antes del 5000 e. C.)
thumb|right|175px|Una estatua de madera de carbayu en [[Willemstead, Países Baxos, que data d'alredor del añu 4500 e.C. nuna exhibición nel Rijksmuseum van Oudheden en Leiden.]] L'área que güei correspuende a los Países Baxos foi habitada per primer vegada hai siquier 370 000 años, tal que lo demuestren les ferramientes de piedra descubiertes en Woerden en 2010. Nel 2009 atopóse un fragmentu de la calavera d'un neandertal nel sable dragáu del fondu del mar del Norte, frente la cosa de Zelanda.
Más tarde, los primeros restos notables de la prehistoria holandesa fueron alzaos: los dólmenes, grandes tumbes monumentales de piedra. Fueron atopaos na provincia de Drenthe, y fueron probablemente construyíos por xente de la cultura granxera de Funnelbeaker ente 4100 y 3200 e.C.
Al oeste, les primeres tribus tuvieron d'haber construyíu campamentos cazadores pa cazar el gamo ivernizu, como abellugos. Hai inclusive más evidencia de pequeños asentamientos nel oeste.
La primer evidencia del usu de ruedes provién d'alredor del 2400 e.C. Esto probablemente sería fechu por daquién rellacionáu cola cultura Bellbeaker (Klokbeker cultuur). Esta cultura tamién esperimentu con cobre, de lo que dalguna evidencia (incles de piedra, cuchiellos de cobre, diademes de cobre) foi atopada nel parque de Veluwe. Cada afayu de cobre amuésanos el comerciu con otros "países", por cuenta de que'l mineral de cobre nun s'atopa nel suelu holandés.
La cantidá d'oxetos de bronce rotu, dispuestos pa reciclar (Voorschoten) diznos daqué sobre'l valor d'esti metal na Edá del Bronce, que duró hasta cerca del 800 e. C. La tipoloxía de los oxetos típicos de la Edá del Bronce holandés ye: cuchiellos, espaes, hachos, bracaletes, etc. La mayoría de los oxetos de la Edá del Bronce fueron atopaos en Drenthe. Un oxetu amuesa que los mercaderes viaxaben lloñe: grandes situalae (cubos) de bronce fueron manufacturadas en dalgún llugar nel este de Francia o en Suiza, pa entemecer vinu con agua (un costume grecorromana).