cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Llorienzu de Médici
Mecenalgu
Dellos estudiosos proclamen a Lorenzo de Medici como unu de los padrinos del Renacimientu». Destácase'l llamáu «xardín d'escultura» que fundó, col cual pretendía alicar l'arte de la escultura, casi estinguíu en Florencia. Nesti xardín impartió enseñanza gratuita nel procesu d'esculpir a los más talentosos aprendices de los talleres del momentu, ente ellos al mozu Michelangelo, y foi ellí onde ésti realizó delles de les sos primeres obres en mármol como La Virxe de les Escaleres y La batalla de los centauros. Pa enllenar la necesidá de tener un maestru nel xardín d'escultura, Lorenzo contrató a Bertoldo, antiguu aprendiz del famosu escultor Donatello, quien de la mesma fuera aprendiz de Ghiberti. Bertoldo, a pesar de la so avanzada edá enseñó l'arte d'esculpir el mármol a los sos aprendices del xardín, lo cual dio-yos les bases necesaries p'alicar la escultura en Florencia.
Matrimoniu y fíos
Lorenzo cásase con Clarisa Orsini por poderes el 7 de febreru de 1469. El matrimoniu en persona llevar a cabu en Florencia el 4 de xunu del mesmu añu. Clarisa yera una fía de Jacobo Orsini, señor de Monterotondo y Bracciano cola so esposa y primo Madalena Orsini. Clarisa y Lorenzo tuvieron 10 fíos:
Lorenzo tamién adoptó al so sobrín Julio, el fíu illexítimu del so hermanu muertu Xulianu de Médici. Julio más tarde convirtióse nel Papa Clemente VII.
Andalucía
Xebra alministrativa
thumb|left|250px|Provincies d'Andalucía Andalucía ta xebrada n'ocho provincies, según el Real Decretu de 1833 de División Provincial, planiada por Javier de Burgos. Estes provincies divídense asimesmu en 770 conceyos. Les ocho provincies son les siguientes:
Nesta comunidá esiste un movimientu rexonalista (similar al qu'hai en Castiella y Lleón na Rexón de Lleón) el cual aboga que por diversu motivos (económicos, sociales, culturales, xeográficos y históricos) separer a l'actual Andalucía de 8 provincies en 2 comunidaes autónomes: Andalucía y Granada. Na Rexón de Granada incluyiríense les provincies orientales d'Almería, Granada, Málaga y Jaén.
Vestur-Húnavatnssýsla
300px|miniaturadeimagen Vestur-Húnavatnssýsla yera un condáu d'Islandia. Hvammstangi yera la so ciudá más poblada con 658 habitantes.
Xeografía
El condáu alcontrábase allugáu nel noroeste d'Islandia, na rexón de Norðurland Vestra. Tenía un altor mediu d'aproximao 100 msnm. La so superficie ocupaba 2.663 quilómetros cuadraos de territoriu.
Demografía
La población algamaba la cifra de 1.122 habitantes. La densidá poblacional yera de 0,44 habitantes per quilómetru cuadráu.
Conceyos
Vestur-Húnavatnssýsla tenía un solu conceyu: Húnaþing vestra
Llocalidaes
Vestur-Húnavatnssýsla taba formáu poles siguientes llocalidaes:
Enllaces esternos
Datos de Vestur-Húnavatnssýsla
Billom
Billom ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Aconitum lycoctonum
thumb| Aconitum lycoctonum subsp. vulparia thumb|Inflorescencia thumb|Fueyes thumb|Ilustración Aconitum lycoctonum (ensin. A. septentrionale Koelle) ye una especie de planta de flores perteneciente a la familia Ranunculaceae, nativa d'Europa y norte d'Asia.
Descripción
Ye una planta yerbácea perenne qu'algama 1 m d'altor. Les fueyes son palmotiaes lobulaes con cuatro a seis lóbulos. Les flores de color violeta escuru tienen 18–25 mm de llargor y raramente son de color mariellu maciu.
Como toles especies del xéneru son altamente venenosa.
Taxonomía
Aconitum lycoctonum, describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 532, nel añu 1753. Aconitum: nome xenéricu que remanez del griegu antiguu akòniton (= "planta venenosa"). Ello ye que la planta ye conocida pola so alta toxicidá dende l'antigüedá homérica. Esti nome probablemente indicaba una planta venenosa endémica que'l so hábitat yera común ente les roques serrapatoses en delles zones de Grecia. Hai dos raíz que s'atribúin al so nome: akone (= "piedra"), en referencia al so hábitat; y koné (= "matar"), obviamente faciendo referencia a la so toxicidá. Tamién foi utilizáu como un símbolu negativu (maldición o vengación) na mitoloxía de los pueblos mediterráneos. Según otres fontes ( Pliniu'l Vieyu ) el nome Aconitum derivar d'un antiguu puertu nel Mar Negru, llamáu "Aconis". El nome científicu anguaño aceptáu ( Aconitum ) foi propuestu por Carl von Linne (1707-1778), biólogu y escritor suecu, consideráu'l padre de la moderna clasificación científica de los organismos vivos, na publicación de Species Plantarum de 1753.
lycoctonum: epítetu llatín que significa "llobu asesín"
Bannay (Marne)
Tien una población de y una superficie de  km².
Ragnar Lodbrok
Ragnar Lodbrok (llatinizáu como Regnerus, en nórdicu antiguu Ragnarr Loðbrók) foi un viquingu y rei de Dinamarca llexendariu que reinaría a entamos del sieglu IX. Foi un héroe de les fornaldarsögur nórdiques debió ser, ente otres coses, padre de Halfdan, Ivar y Ubba Ragnarsson. La esistencia histórica de Ragnar ta tovía disputada ente los investigadores.
El Ragnar históricu
Namás se conocen dalgunos fechos del Ragnar Lodbrok históricu; d'entamu, la so existencia nun ta asegurada de nengún xeitu y dacuando tratáronse a Ragnar y Lodbrok como dos persones diferentes que s'entemecieron na so transmisión.
Ta asegurao históricamente que na dómina en cuestión (primer parte del sieglu IX) hubo un líder viquingu qu'aportó a París nel añu 845. Nes fontes franques nómenlu Reginheri y nel añu 845 tomó con éxitu París antes de que Carlomagno pagara 7.000 llibres de plata pa que colasen los viquingos. Davezu identifiquen a esti líder viquingu con Ragnar Lodbrok, pesie a que los investigadores lo discuten. Sicasí, mui probablemente Reginheri pudo ser la referencia histórica de la figura de Ragnar Lodbrok na lliteratura de sagues nórdica de tiempos postreros.
En fontes altomedievales hai otres referencies, anque non toes son de fiar y fontes nórdiques más tardíes más bien desdibuxen esta figura. Na Vita Anskarii de Romberto de Bremen méntase tamién a un tal Raginarius que podía ser idénticu al líder viquingu en cuestión. Más problemáticos son los intentos d'identificar a Ragnar col líder viquingu que menten los annales irlandeses. Nesi casu, esto tuviera que ser antes del añu 845, yá que según los Anales Xanteses Reginheri morrió xusto depués del asaltu de 845 y nun pudo tener actividá más tarde n'Irlanda.
Na Crónica Anglosaxona y nos anales irlandeses apaez Ivar Ragnarsson como líder viquingu, aparentemente fíu de Ragnar. Padre y fíu apaecen na lliteratura de sagues nórdica como figures heroiques llexendaries. Sin embargu nun ye seguro que Ivar y el so hermanu fueran realmente fíos d'un Ragnar históricu.
Ragnar na transmisión nórdica
miniaturadeimagen|Ragnar Lodbrok na fosa les culiebres. Autor: [[Hugo Hamilton (1830): Teckningar ur Skandinaviens Äldre Historia.]] Na Ragnars saga lodbrokar apaez Ragnar como fíu d'una casa aristocrática de Dinamarca. Ehí y nel llibru novenu de les Gesta Danorum de Saxo Grammaticus el nome Lodbrok tien el significáu de "Pantalones de loden" y relaciónase cola vistimienta que punxo Ragnar na batalla con una especie de Lindworm pa protexese de los sos taragaños venenosos. Al vencer al Lindworm (según Saxo dos cuélebres velenoses xigantes) espoxiga la so fama. Al final conviértese él mesmu nun poderosu rei de Dinamarca y muerre, según dicen tanto Saxo como la Saga, na fosa les culiebres del rei de Nortrrumbia Ælle (Elli o Hella).
Rory McTurk, sin embargu, indicó que'l nome Lodbrok taba relacionáu con una muyer y depués foi venceyáu a Ragnar. Según esto Ragnar Lodbrok nun sería un personax históricu existente sinón el resultáu d'una mezcla de diferentes cuentos na posterior transmisión; esto podría esplicar munches contradicciones.
Muyeres de Ragnar
miniaturadeimagen|Ragnar recibe a Kraka. Representación de August Malmström. Según Saxo Grammaticus Ragnar cásase trés veces; primeru Ladgerda, depués Thora y finalmente Suanlogha. Les característices más abultables de Ladgerda son les sos habilidaes pa la guerra y el so pelo ostentoso. Ella foi la madre de Fridlevus, que nun tuvo nengún papel importante, y de dos fíes cuyos nomes nun tan mentaos. Ragnar dexa a Ladgerda por Thora.
Aslaug apaez na Saga de Ragnar col coñome de Kráka ("chova" n'islandés) y ye la segunda muyer depués de Thora. De fechu, Aslaug ye la figura principal de la saga de Ragnar. Na Saga de Ragnar, igual que na Saga Völsunga ye fía del asesín de dragones Sigurdh y de la valquiria Brunilda, pero críase con Heimir en Hlindalir. Queda embarazada de Ragnar y tien un guaḥe que, igual que la Völsunga, tien la figura d'un Lindworm nos güeyos, polo que recibe'l nome del padre de Aslaug. D'esi xeitu toos sabíen que Aslaug yera la verdadera fía de Sigurdh y Brunilda.
Fíos de Ragnar
derecha|miniaturadeimagen|El rei Ælles enviáu énte los fíos de Ragnar Lodbrok. Pintura d'August Malmström del añu 1857. Norrköpings Kunstmuseum Agnarr (en Saxo "Agnerus") ye l'únicu fíu con cuya maternidá coinciden Saxo Grammaticus y la saga de Ragnar, pa los dos ye fíu de Thora. Nes dos versiones muerre na llucha contra'l rei Eysteinn (en llatín "Ostenus") cuando quixo vengar al so hermanu Eirekr (llatín "Ericus).
Eireker ye na Saga'l fíu de Thora, en Saxo de Suanlogha.
Björn ye na Saga fíu de Aslaug, en SAxo de Suanlogha.
A Ivar méntenlu na Saga como fíu de Ragnar y Aslaug. Llámenlu "beinlauss", esto ye, "esgüesáu" o "sin piernes". Rory McTurk amuesa col coñome d'Ivar pudo ser malinterpretáu. "Esgüesáu" ye, según él, un nome pal vientu n'algunos rellatos noruegos, polo que pue tratase d'habilidaes d'Ivar como navegador.
Hvitserk ta declaráu como fíu de Ragnar en Saxo. Dominó'l principáu de Hellesponto, probablemente na badea de Rigaer. La Ragnars Saga loðbrókar méntalu como ún de los cuatro fíos de Ragnar y Aslaug. Debió gobernar en Reidagotland (Xutlandia) y Wendland (zona eslava) tres la muerte de so padre.
Ubba y Halfdan tan mentaos como otros fíos de Ragnar.
Adautación na lliteratura y cine
Ragnar Lodbrok ye'l personax principal na novela The Viking de Edison Marshalls publicada en 1951, que nel 1958 foi adaptáu al cine por Richard Fleischer col guión de Dale Wasserman y Calder Willingham col títulu de ''The Vikings. ''El papel de Ragnar foi interpretáu por Ernest Borgnine. Tamién na serie irlando-canadiense Vikings de 2013 apaez Ragnar Lothbrok, interpretáu por Travis Fimmel como centru de la hestoria. La triloxía The Hammer and the Cross de Harry Harrison y John Holm entama cola execución de Ragnars Hinrichtung na fosa les culiebres.
Seleición masculina de fútbol de Panamá
La Seleición de fútbol de Panamá ye l'equipu representativu del país y que controla la Federación Panamiega de Fútbol (FEPAFUT), nes competiciones oficiales entamaes pola Federación Internacional d'Asociaciones de Fútbol (FIFA).
El so primer partíu internacional foi contra la Seleición Jalisco, que representaba a Méxicu, el 28 de xunetu de 1937 en Santiago de Cali, Colombia. Los sos xugadores son conocíos familiarmente como «Los Canaleros». El so estadiu llocal ye l'Estadiu Rommel Fernández en Panamá, con capacidá pa 32,000 espectadores, y atópase dientro de la ciudá deportiva Irving Saladino. Anguaño ta so la direición del seleccionador Hernán Darío Gómez y cuenta con xugadores nes lligues de Colombia, Méxicu, Estaos Xuníos, Costa Rica, Uruguái, Venezuela, Portugal, Perú, Eslovaquia, Bélxica, Honduras, Rumanía, España, Chile.
Panamá na nueche del 10 d'ochobre del añu 2017, clasificar por primer vegada a una Copa Mundial de la FIFA.
Primeros años 1920 y 1930
Les primeres referencies axenciaes señalen una década de tresformamientos pal fútbol panamiegu, incipiente na so organización. Sicasí, la falta de mayor respaldu y les condiciones precaries d'esa dómina, nun lo dexaben crecer internacionalmente, nin siquier p'asistir a la Primera Copa Mundial de 1930, n'Uruguái. A pesar de que nun taba llista pa ser miembru activu de la FIFA, la Lliga Nacional de Football presidida nesi entós por Nessím Ramos, recibiera una invitación formal de l'Asociación Uruguaya de Fútbol (AUF) por que un equipu panamiegu viaxara a participar del Mundial. Lamentablemente, tornó la invitación.
El primer partíu oficial foi en 1938, col trunfu sobre Venezuela (2-1), depués el primer enfrentamientu ente les seleiciones de Panamá y Costa Rica tuvo llugar en 1938, mientres los IV Xuegos Centroamericanos y del Caribe en Panamá, con un resultáu aciaga, al goliar los costarricenses por 11-0.
Década de 1940
Panamá, qu'hasta agora nun había destacáu internacionalmente, dio pasos significativos n'ares de la so reconocencia internacional. Nel marcu de los V Xuegos Centroamericanos y del Caribe apostaos en Barranquilla, Colombia, el 21 d'avientu de 1946, Panamá enfrentó a. A los 35 minutos de xugáu'l partíu, Carlos “Negru” Martínez, convertir nel primeru en frayar la valla invicta de los ticos nestes series, y depués a los 42, Santiago "Piepá" Anderson, punxo'l 2-0 definitivu, quebrando d'esa manera ocho años d'invictu de Costa Rica sobre'l so par de Panamá. Darréu algamóse'l subcampeonatu de los mentaos Xuegos.
Década de 1950
Na década de los 1950, Panamá conquistó'l so primer gallardón que reconocería la so crecedera a nivel internacional, al entamar y ganar el Quintu Campeonatu Centroamericanu y del Caribe de Fútbol (CCCF) en 1951, dándo-y d'esa manera la clasificación al Primera Campeonatu Panamericanu de Fútbol, en 1952, en Santiago de Chile.
Década de 1970
El primer alcuentru de Panamá n'eliminatories camín de la Copa Mundial de Fútbol, rexistróse'l 4 d'abril de 1976 nel Estadiu Revolución (güei Rommel Fernández), y el repartu canalero llogró un sorpresivu trunfu sobre por 3-2, celebráu polos apenes ocho mil aficionaos que se dieron cita nel estadiu. Depués, llegó un empate frente a El Salvador (1-1) pero, cuando la clasificación a la hexagonal final taba cerca, una serie de desaciertos, rebeliones, suspensiones de xugadores ya improvisaciones topetaron con esi deséu de clasificar por que a la llarga la seleición quedara esaniciada, siendo Guatemala quien diera la estocada final (2-4, 0-7).
Luis Ernesto “Cascarita” Tapia, al retornar dende El Salvador al fútbol criollu, nel estragal de la despidida de la so brillosa carrera, la historia entá-y tenía abierta un par de páxines por que siguiera escribiendo con lletres doraes dellos pasaxes col escoyíu nacional, l'Atléticu Panamá y el Guardia Nacional. Tapia tuvo l'honor de marcar el primer gol de Panamá na so primer eliminatoria mundialista, la d'Arxentina 78. Tamién foi campeón col Guardia Nacional y col Atléticu Panamá (referencia: ésti párrafu estrayíu d'artículu publicáu pol distinguíu periodista Luis A. Giraldo y Muñoz, 24-4-2008)https://archive.is/20130122084306/http://enlajugada507.com/Articulo/verArticulo.aspx?CodArt=292.
Década de 1980
Los años ochenta tuvieron marcaos por serios conflictos cola FIFA dende l'aprobación d'una llei deportiva, que tuvo de resultes la suspensión y aislamientu internacional de Panamá de manera indefinida. Dichu aislamientu duró cuatro años hasta la realización d'eleiciones con intervención de la FIFA, Concacaf y el COP. Magar la desafiliación, la FIFA dexó que Panamá siguiera na eliminatoria a la Copa Mundial de Fútbol de 1982 anque quedaría n'últimu llugar de la zona. Depués túvose qu'improvisar una eliminatoria con fase direuta d'ida y vuelta pa la Copa Mundial de Fútbol de 1986, perdiendo los sos dos partíos con Honduras (0-3, 0-1).
Década de 1990
Cola creación de la flamante Copa Oru de la Concacaf en 1991, Panamá tuvo qu'esperar la segunda edición, en 1993, pa participar de la xusta al clasificase como terceru de la Copa UNCAF 1993. Encuadraos xunto a, y , los panameños nun tuvieron una presentación bien feliz al cayer derrotaos ante hondureñu (1-5) y americanos (1-2), rescatando a lo postrero un empate ante los Reggae Boyz (1-1).
Pa les eliminatories al [[Copa Mundial de Fútbol de 1988|Mundial de 1990], Panamá volvió ser posada por (1-1, 0-2) na Zona Centroamericana.
Eliminatoria Corea-Xapón 2002
Plantía de Xugadores: Ricardo James, Donaldo González, Franklin Delgado, Ricardo Phillips, Juan Carlos Cubilla, Ángel Luis Rodríguez, Pércival Piggott, Mario Mëndez, Julio Dely Valdés, Jorge Dely Valdés, Neftalí Díaz, Roberto Brown, Reynaldo Leqis, Alberto Blanco, Ubaldo Guardia, Georgi Aguilar, Mario Anthony Torres, Fernando Zagal, Julio Medina III, Rolando Palma. Direutor Téunicu: Miguel Ángel Mansilla (uruguayu), Ezequiel Fernández y Leopoldo Lee.
Eliminatoria Alemaña 2006
Panamá empezaría'l so camín a Alemaña de la mano del colombianu José Eugenio "Cheché" Hernández al esaniciar a con global de 7 a 0 (4-0, 3-0). Na siguiente ronda, compartiría grupu con, y  con quien empieza esta ronda con una derrota de 1-2, depués Panamá vencería a Xamaica de visitante 2-1 con goles de Roberto Brown y Julio César Dely Valdes. El siguiente partíu foi ante Estaos Xuníos de llocal onde s'empata 1-1 con gol de Roberto Brown, darréu vuélvese a empatar 1-1 ante Xamaica y caise derrotáu 6-0 con Estaos Xuníos. Pal so peracabo partíu Panamá gana 3-0 a El Salvador con goles de Roberto Brown, Felipe Baloy y José Luis Garces pa clasificase per primer vegada a una Hexagonal final.
Na Hexagonal final empecipiar con un empate 0 a 0 con nel Estadiu Rommel Fernández, una derrota 2-1 con Costa Rica de visitante, un empate 1-1 con  con un gol de chilena de Luis Tejada, depués dos ganes, ante Trinidad y Tobago 2 a 0 y Estaos Xuníos 3 a 0 pa terminar la primer vuelta. Pa la segunda vuelta Panamá pierde los cinco partíos, ante Guatemala 2-1, Costa Rica 3-1, Méxicu 5-0, Trinidá y Tobagu 1-0 y Estaos Xuníos 2-0 pa rematar en 6ª posición con solu 2 puntos.
Sicasí los canaleros amosaríen una cara bien distinta na Copa Oru de 2005 al algamar el subcampeonatu, con dos trunfos sobre Colombia y la so disputa final frente a los Estaos Xuníos, partíu que terminó empatáu oficialmente (0-0 t.s.), y definíu nos tiros penales, favoreciendo a los América del Norte norteamericanos (3 pen. a 1). miniaturadeimagen|Partíu amistosu ente la Seleición de [[Panamá (derecha) y la d'El Salvador, el 8 d'ochobre de 2010, nel Estadiu Rommel Fernández.|363x363px]]
Dos años más tarde, nel 2007, consiguen el subcampeonatu na Copa UNCAF 2007 celebrada en San Salvador. De la mesma manera, empatando 1-1 t.s. frente a Costa Rica y definiendo el títulu nos tiros dende'l puntu penal, ganando los costarricenses (4 pen. a 1). Sicasí la revancha de la Copa Uncaf 2007 volvería col siguiente tornéu, mientres la Copa UNCAF 2009 n'Hondures, cuando los panameños enfrentaron nuevamente a los costarricenses na riola de los penaltis, llotería que favoreció esta vegada a los canaleros. Esta conquista dio-yos la clasificación a la Copa d'Oru 2009 onde cayen en cuartos de final ante los Estaos Xuníos, la mesma seleición que los esaniciara nes mesmes instancies na Copa d'Oru 2007 y la final del 2005.
Eliminatoria Sudáfrica 2010
En xunu de 2008 los panameños cayeríen esaniciaos prematuramente na eliminatoria a Sudáfrica 2010 ante El Salvador (1-0, 1-3). Panamá ganó de llocal 1-0 con gol de Luis Tejada, pero nel partíu de vuelta en San Salvador, los canaleros aventayar con gol de José Luis Garcés nel primer tiempu sicasí, los salvadoreños terminaron ganando 3-1 nun accidentáu y polémicu partíu.
Década de 2010
Dempués de que la década pasada dexara momentos bonos y otros amargos, la Seleición Nacional de fútbol de Panamá aprovecho la inactividá xenerada pola eliminación al Mundial de 2010 pa preparar de cara a la 2011, tornéu que Panamá entamaba nel anováu Estadiu Rommel Fernández. Allugáu nel grupu A que compartió xunto a Belice, Nicaragua y El Salvador, la seleición panamiega superó ensin contratiempos la fase de grupo pero cayó en semifinales ante Costa Rica na riola de penatis, yá que empataron 1 a 1, dempués de la prórroga. A la fin la seleición canalera túvose que conformar col tercer llugar del certámen, superando a El Salvador que tamién naguaba esa plaza, partíu que se definió nuevamente nos penales 5 a 4 dempués de terminar 0 a 0 nel tiempu regular.
Clasificada a la Copa Oro 2011 tres el so desempeñu na Copa Centroamericana, Panamá tuvo encuadrada nel grupu C, xunto a Canadá, Estaos Xuníos y Guadalupe. Debutó'l tornéu continental al ganar 3-2 a Guadalupe. Fizo historia al cortar la racha de 25 partíos invictos que llevaba'l combináu estauxunidense na fase de grupos de la Copa Oru de la Concacaf, venciéndolo 2 a 1. Depués empató 1 a 1 cola seleición de Canadá, clasificándose según primero del so grupu per primer vegada na historia de la Copa. Darréu tuvo qu'enfrentar al so similar d'El Salvador, al qu'esanició en cuartos de final na riola de penaltis. Nuevamente tuvo qu'enfrentar a la seleición norteamericana, agora en semifinales, anque cayeron por 0-1, completando d'esa manera una bien bona participación nel tornéu continental.
Eliminatoria Brasil 2014
Nes eliminatories aldu al Mundial de 2014 en superando la segunda ronda a la cual clasificó direutamente, pasando percima de y  a finales del 2011, Panamá quedaría nel grupu C xunto a,  y  na tercer ronda d'esta eliminatoria. Panamá empecipió la mesma con una importante victoria de visitante ante Honduras, nel Estadiu Olímpicu Metropolitanu de San Pedro Sula, con un doblete de Blas Pérez. El so siguiente compromisu sería ante Cuba'l cual xugóse nel Estadiu Rommel Fernández de la ciudá de Panamá, que ganó 1-0, nun complicáu partíu. Darréu xugaría frente a la seleición de Canadá, en Toronto, perdiendo l'oldeo 0-1 (gol de Dwayne De Rosario en polémica xugada). Nel partíu de vuelta, Panamá gana 2-0 nel Rommel Fernández (goles de Rolando blackburn y Blas Pérez). Panamá enfrentaría dos partíos más de la tercer ronda, frente a Honduras, nun partíu con muncha mira pero que refundió un 0-0. L'últimu alcuentru d'esa ronda seria contra Cuba en L'Habana con resultancia final de 1-1 nun partíu onde los Cubanos aprovecharon cierta displacencia de Panamá qu'espertó nos postreros 15 minutos. Los intentos más claros fueron obra del capitán Felipe Baloy y otra de Blas Pérez de media golia que s'estrelló nel poste. Panamá llogra pasar a la última ronda xunto con, , , y.
Empecipiáu l'añu de 2013, Panamá empezó xugando la Copa Centroamericana 2013 nel Estadiu Nacional de Costa Rica de San José enfrentándose nel so grupu a y. Al roblar trés empates, los trés seleiciones acabaron colos mesmos puntos (2) anque Honduras aseguró'l primer llugar con un meyor goal average ente que canaleros y cuscatlecos acabaron igualaos en tolos estamentos del reglamentu, polo cual dar# en un sortéu. Lastimosamente la suerte unvió a Panamá a xugar el partíu pol quintu llugar, sinónimu d'últimu billete pa la Copa d'Oru, ante'l alicaído cuadru guatemalianu. Nun gran partíu con un resultáu final de 3-1, Panamá certificó'l so boletu a la Copa d'Oru del mes de xunetu de 2013 nos Estaos Xuníos.
Empecipiada la ronda hexagonal final de les eliminatories al Mundial de Brasil 2014, en febreru de 2013, Panamá abrió'l telón xugando en casa ante anque dexó escapar dos puntos nun partíu que controlaba 2-0 pero los ticos increíblemente empataron el partíu (2-2), salvando un puntu pa empecipiar la Hexagonal. Depués enfrentaría a y otra vegada a la conocida  en dos feches siguíes en marzu de 2013. Na primera, Panamá apauta otru empate pero esta vegada de visitante en Kingston. Nel segundu atopo Panamá vence a Honduras 2-0 nel Estadiu Rommel Fernández de la capital panamiega, con tan solo trescurríos 67 segundos, siendo Luis Tejada quien abrió'l marcador pal cuadru local. Colos trés puntos, Panamá convertir nel líder provisorio con 5 puntos, siguíu d'Hondures y Estaos Xuníos con 4 unidaes respeutivamente. En xunu de 2013, n'oldeo amistosu, pierde de llocal contra Perú por 1-2. El vienres 7 de xunu empata 0-0 contra'l "xigante" de la Concacaf, Méxicu. Depués pierde los sos dos siguientes compromisos 0-2 frente a y  respeutivamente. Esta racha negativa dexa a los canaleros na 5ª posición nes eliminatories, fora de la zona de clasificación.
Na Copa Oru de la Concacaf 2013, Panamá debuta la so participación contra Méxicu con un históricu trunfu de 2-1. Gabriel Torres convierte de penal el 1-0, hasta que Marco Fabián empata'l partíu antes del entetiempu. Empecipiáu'l segundu tiempu, Gabriel Torres fai'l 2-1 definitivu a favor de los canaleros. Nel so segundu alcuentru, Panamá ganó pola mínima a un coraxudu cuadru de con un gol de penal de Gabriel Torres nel min. 85 llogrando d'esa manera'l so boletu a los cuartos de final de la xusta. Depués, yá clasificáu, empató 0-0 con Canadá asegurando'l primer llugar del grupu (per delantre de Méxicu) fechu que consigue per segunda vegada consecutiva na historia del tornéu. Los panameños avanzaron de manera satisfactoria a semifinales al zurdir a 6-1. Nesa instancia los canaleros volvieron ganar a Méxicu (2-1, goles de Blas Pérez y Román Torres) y clasificáronse per segunda vegada a la final del eventu onde van enfrentar a, tal como asocediera nel 2005. Lamentablemente los panameños nun pudieron cobrase la revancha de soceder nel 2005, venciendo ante los norteamericanos por 0-1 (gol de Brek Shea).
El 15 de febreru de 2014, el presidente de la FEPAFUT, Pedro Chaluja, presentó al esperimentáu direutor téunicu colombianu Hernán Boliyu Gómez como'l nuevu timonel de la seleición nacional. La so primer prueba sería la Copa Centroamericana 2014 realizada nos Estaos Xuníos, na cual la seleición nacional ocupó'l tercer llugar y llogró el pase a la Copa Oru de la Concacaf 2015.
Yá nel 2015 La Colorada encararía la Copa Oro 2015 nel cual apuesto la fase de grupu cola Seleición de fútbol d'Estaos Xuníos, la seleición de fútbol d'Haití y la Seleición de fútbol d'Hondures qu'ocupó'l postreru puestu nel grupu; detrás de Panamá y les dos yá mentaes que se clasificaron como primero y segundu nesi mesmu orde, lo cual clasificó como meyor terceru con trés empates llograos ante los sos rivales. Yá en cuartos de final tocaría-y enfrentar a la Seleición de fútbol de Trinidá y Tobagu col cual llograríen otru empate pero saldríen ganadores na riola de penales (6-5). Na semifinal marcaríase unu de los momentos más difíciles na historia del fútbol panamiegu, nun partíu reñíu ante la Seleición de fútbol de Méxicu onde Panamá ganaba con un xugador menos espulsáu al minutu 25' dudosamente por una coldada solmenáu por Luis Tejada a un defensor azteca. Yá col partíu empatáu y l'equipu desmotivado pol mal arbitraxe del central Mark Geiger que volvía vistise de villanu marcando otru penal más nel tiempu extra condergaría a la seleición canalera a apostar el tercer llugar del tornéu, ante los norteamericanos, esti partíu foi ganáu por Panamá nuevamente pela ruta de los tiros del puntu penal dándo-y el tercer puestu de tornéu.
Eliminatoria Rusia 2018
El 2 de setiembre de 2016 Panamá sella'l so pase a la ronda hexagonal final en ganando 2-0 a. El 10 d'ochobre de 2017, la seleición de Panamá clasificar por primer vegada na so historia a la Copa Mundial de Fútbol de 2018 en venciendo 2-1 a con un gol pantasma al min. 53 pa poner l'empate dempués de que Johan Venegas al min. 36 punxera'l 0-1 a favor de, pero Roman Torres al min. 88 -y daria la vuelta al marcador pa Panamá y de esta forma obtendrian la victoria sobre l'oncenu Tico, esaniciando a la seleición de los  de la clasificación a la Copa Mundial Rusia 2018, seleición qu'en 2013 foi la responsable de que Panamá quedara esaniciada nesa ocasión a la Copa Mundial Brasil 2014, ente que pel otru llau termina unviando a apostar el repechaje a la seleición d', quien perdería'l repechaje ante.
Uniforme
L'uniforme oficial de la Seleición de Panamá componer de camiseta, pantalones y medies de color colloráu (d'ellí'l llamatu que recibe la seleición: La Marea Colorada). Como datu interesáu, los antiguos uniformes de la Seleición presentaben el color azul, pero al pasar de los años ésti foi sumiendo nel uniforme, hasta ser predominantemente colloráu. Ente les últimes marques utilizaes esta, Reebok pa les eliminatories de Francia 98, Kappa pa les eliminatories de Corea/Xapón 02. La marca deportiva Lotto foi patrocinador dende les eliminatories Alemaña 06, hasta'l 30 de marzu de 2015. Nel añu 2012 foi introducida'l color azul como tercer uniforme alterantivo de la seleición panamiega. El 30 de marzu de 2015 anunciar a New Balance como nuevu patrocinador de la seleición de Panamá, y la primera, a nivel mundial (refiriéndose a seleiciones) que visti mentada marca. La primer categoría n'estrenar la nueva vistimienta va ser la seleición Sub-20.
Localía
300px|miniaturadeimagen|Partíos de la Seleición. La seleición de Panamá xuega los sos partíos nel estadiu Rommel Fernández Gutiérrez, que ta asitiáu na ciudá de Panamá, Tamién ye usáu pa distintes disciplines deportives, pero principalmente pa la realización de xuegos de fútbol y LPF. Foi inauguráu'l 6 de febreru de 1970, diseñáu p'allugar los XI Xuegos Centroamericanos 1970. Al traviés de nueves reformes, llogró algamar l'actual capacidá de 32.000 espectadores.
La Marea Colorada
Munchos son los que s'axudiquen la creación d'esti llamatu, pero lo cierto ye que'l llamatu naz nel añu 2000 cuando unos mozos que teníen la idea de xenerar pasión a la de los partíos que Panamá xugaba de llocal, crearon cantaraes, cosieron banderes y visitaron medios de comunicación. Adulces el nome foi calando ente los aficionaos y el públicu, polo que les grandes empreses fueron usándolo nes sos publicidaes pal Mundial Corea/Xapón 2002 y dende esa dómina convirtióse l'apellativu de la enchida y de la seleición nacional. center|miniaturadeimagen|850px|Estadiu Rommel Fernández al atapecer.
Rivalidaes
La Seleición Panamiega tien a lo más rival a Méxicu, siendo ensin dulda, al día de güei, unu de los mayores clásicos de Panamá. La rivalidá tamién se debe a la crecedera futbolística de Panamá y el so aumentu de xuegos ente dambos equipos, mesma razón que cola so rivalidá con Honduras.
La Seleición Panamiega caltién una gran rivalidá futbolística con Costa Rica, siendo ensin dulda, al día de güei, unu de los mayores clásicos del Centramerica,la rivalidá tamién, ye porque son países vecinos amás de la Guerra de Coto. Otru duelu clásicu de los canaleros ye con Venezuela, con quien apuesten el tradicional Clásicu del Oeste del Caribe, por ser el primer partíu de futbol de dambos países y lamentablemente les clásiques engarradielles na cancha.
Convocaos
Llista de xugadores convocaos p'apostar la Copa Mundial de Fútbol de 2018.
Copa Mundial de Fútbol
Resultáu Xeneral: Con participación.
Copa d'Oru de la Concacaf
1 Nun se realizó partíu pol tercer puestu, pero'l primer equipu asitiáu, ye'l terceru por tener más puntos que'l segundu asitiáu (que ye'l cuartu).
Copa Centroamericana
Resultancia Xeneral: 5ᵘ llugar Nota 1: En  Coloráu  los torneos sede.
Nota 2: Nel cuadru estadísticu tamién se conseñaron los 6 partíos d'eliminatoria xugaos por Panamá en 1991 (ante }, 1995 (ante ) y 1997 (ante ).
Copa Concacaf (1963-1989)
Resultancia xeneral: 12° llugar
Copa CCCF (1941-1961)
Resultancia xeneral: 5° llugar Nota:
Krunoslav Lovrek
Krunoslav Lovrek ye un ex-futbolista de Croacia.
Exploration Scientifique de l'Algérie
Exploration Scientifique de l'Algérie (embrivíu Expl. Sci. Algerie) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol militar, naturalista, botánicu y esplorador francés Michel Charles Durieu de Maisonneuve y espublizáu en París en 2 volúmenes (plus atles), en 1846-1855.
Cercis canadensis
Cercis canadensis ye una especie arbórea de la familia de les lleguminoses Fabaceae, subfamilia Caesalpinioideae, xéneru Cercis, orixinaria del este d'América del Norte dende Ontario meridional, Canadá, escontra'l sur hasta'l norte de Florida, Estaos Xuníos
Descripción
Trátase d'un arbustu grande o árbol pequeñu, que crez hasta los 6-9 metros con un anchor de 8–10 m. Por regla xeneral, el tueru ye curtiu, de cutiu retorcigañáu tueru y les cañes estiéndense. Un árbol de 10 años d'edá, polo xeneral, va tener alredor de 5 m d'altor. La corteza ye de color escuru, castañal acoloratada, llisa, más tarde escamosa con crestes un tanto evidentes, dacuando con mancha color marrón. Les ramines son delgaes y en zigzag, cuasi de color negru, con llurdios lenticeles más clares; de primeres tienen un color castañu polencu, depués escurécense. La madera ye de color castañu acoloratáu escuru; pesada, dura, non fuerte. Los biltos d'iviernu son bien pequeños, arrondaes y de color coloráu escuru a castañal. Les fueyes son alternes, simples, en forma de corazón o llargamente ovaes, colos cantos enteros, de 7–12 cm de llargu y son amplies, delgaes y como de papel, y pueden tener un viesu llixeramente velloso. Salen de la yema doblaes a lo llargo de la llinia de la nervadura central, verde escuru, cuando tán dafechu desenvueltos convertir en llises, de color verde escuru percima, más pálidu per debaxo. Na seronda tórnense de color mariellu claru y brillosu. Pecíolus delgaos, cilíndricos, ampliaos na base. Estípules caduques.
thumb|240px|Flores de Cercis canadensis. thumb|240px|Fueyes de Cercis canadensis "Forest Pansy". thumb|240px|Una abeya [[Xylocopa virginica en flores de Cercis canadensis.]] thumb|240px|Inflorescencia Les flores son vistoses, de color magenta rosáu de claru a escuru, de 1,5 cm de llargu, qu'apaecen en recímanos de marzu a mayu, en tarmos desnudos primero que les fueyes. Perfectu color rosa, tien de 4 a 8 xuntes, en fascículos qu'apaecen nes axiles de les fueyes o pola caña, dacuando nel mesmu tueru. El mota ye de color coloráu escuru, acampanáu, oblicuu, con cinco dientes, inxeríos na yema. La corola ye papilonácea, con cinco pétalos, cuasi iguales, de color rosa o de color rosa, el pétalu cimeru más pequeñu, zarráu nel so orixe poles nales, y arrodiáu polos pétalos de quilla más amplios. Tien 10 estames, ensertaos en dos fileres nun discu delgáu, llibre, la fila interior más curtia que les otres. El pistilu ye un ovariu cimeru, ensertáu de forma oblicua na parte inferior del tubu de la mota, estipitado; estilu carnosu, curváu, na punta tien un estigma obtusu. Les flores son polinizaes poles abeyes de llingua llarga como les abeyes d'arándanos y Xylocopa virginica. Les abeyes de llingua curtia, aparentemente, nun puede algamar los nectarios.
El frutu ye como una llenteya, esplanáu, secu, marrón, desigual y oblongo, agudu nos estremos. Estruyíu, con puntes de los restos del estilu, 5–10 cm de llongura que contienen granes planes, elíptiques y de color castañu 6 mm de llargu, que maurecen d'agostu a ochobre. Pueden faese granar per primer inmersión n'agua fervida (99 °C) (bien caliente) mientres un minutu y depués echar nuna olla (ensin ferver les granes); cotiledones ovalaos y planos.
Crez rápido. Na naturaleza, ye un árbol nativu frecuente nel sotobosque, en montes y sebes mistes. Les fueyes son consumíes poles gates de dalgunos lepidópteros, por casu, Automeris io. Munchos árboles son maneros y nun producen nengún frutu.
Distribución
Alcuéntrase nes tierres baxes riques en tol valle del ríu Mississippi, va crecer a la solombra y, de cutiu conviértese nuna trupa maleza nel monte. Bien abondosu n'Arkansas, Oklahoma y nel este de Texas. Ye malo d'atopar más al norte.
Ye difícil que creza escontra l'oeste, como en Kansas occidental y Coloráu, pos nun hai abonda agua. El so parte más septentrional del área de distribución ye'l sur de Nueva Inglaterra. Crez bien nel estáu de Nueva York, en Nueva Jersey y escontra el sur.
Usos
Tamién se planta enforma como árbol ornamental paisaxísticu.
El Cercis canadensis ye l'árbol del estáu d'Oklahoma.
Taxonomía
Cercis canadensis describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 374. 1753. Cercis: nome xenéricu que remanez del griegu antiguu "kerkis", que designaba al Ciclamor.
canadensis: epítetu xeográficu qu'alude a la so llocalización en Canadá.
Lambda Hydrae
Lambda Hydrae (λ Hya / 41 Hydrae) ye una estrella na constelación de la Hidra. De magnitú aparente +3,61, ye la octava más brillosa de la so constelación. Alcuéntrase a 113 años lluz del Sistema Solar.
Lambda Hydrae ye una xigante naranxa de tipu espectral K0IIICN, onde les lletres «CN» indiquen que ye una estrella rica en cianóxenu (CN). La so temperatura efectivo ye de 4940 ± 34 K. Ye 46 vegaes más lluminosa que'l Sol y tien un diámetru 10 vegaes más grande que'l diámetru solar. Xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada de 1,9 km/s. Presenta un conteníu metálico superior a la solar, siendo'l so índiz de metalicidá [Fe/H] = +0,10. Elementos como cobaltu, siliciu y manganesu son significativamente más abondosos; el conteníu d'esti últimu metal ye tres veces más eleváu que na nuesa estrella. Tien una edá de 1080 ± 290 millones d'años y, con una masa ente 1,41 y 1,62 mases solares, el so cinemática correspuende a la d'una estrella del discu finu.
Lambda Hydrae ye una binaria espectroscópica —la so naturaleza binaria conocer pol desplazamientu Doppler de los sos llinies espectrales— con un periodu orbital de 1585,8 díes (4,34 años). La escentricidá de la órbita ye ε = 0,14.
Morasverdes
Morasverdes ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Llión. Intégrase dientro de la contorna de Ciudad Rodrigo y la subcomarca del Campu del Yeltes, que forma parte de la inmensa llanura del Campu Charro.
El so términu municipal ta formáu por un solu nucleu de población, ocupa una superficie total de 51,88 km² y según los datos demográficos recoyíos nel padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu, cuenta con una población de habitantes.
Historia
La hestoria de Morasverdes y la so evolución institucional, ta íntimamente xunida a la de Ciudá Rodrígo. L'orixe de Morasverdes podemos establecelo en redol a los numberosos molinos fariñeros que s'establecieron a lo llargo del ríu del mesmu nome, y de les sos numberoses esviaciones.
Los oríxenes de Morasverdes remontar a la repoblación efectuada polos reis de Llión na Edá Media, quedando encuadráu na Diócesis de Ciudad Rodrigo tres la creación de la mesma per parte del rei Fernandu II de Llión nel sieglu XII, tomando dende la Edá Media l'actual nome.
Nel añu 1100, el Rei Alfonsu VI ordena la reconstrucción de Ciudá Rodrígo, pero foi Fernandu II quien lo consiguió cola repoblación de tola zona. Estos pobladores, veníos de tierres de Llión, Zamora, Ávila, Segovia, van dir gradualmente influyendo nes costumes de les xentes del llugar. El conceyu Civitatense estiende los sos dominios sobre'l territoriu circundante y tola zona va pasar a depender de la ciudá. Los nucleos medievales próximos son tierres farinatas, tierres xuníes a la ciudá, amestaes a ella, cola que formen una mesma realidá xeográfica, económica y xurídica.
Sieglu XV
Nel añu 1475, la mercé de les tercies de Poblar, El Maillo y Morasverdes foi concedida, por error, a Luis de Miranda. Esto iguóse en 1476 a pidimientu de Juan Carabeo, alcaide del Alcázar de Ciudad Rodrigo.
Sieglu XVI
Nel Censu de Población de les Provincies y Partíos de la Corona de Castiella nel sieglu XVI, publicáu orixinalmente en 1829, apaecen trés referencies del númberu de vecinos pecheros. La primera d'elles n'apéndiz V: Los dos referencies siguientes apaecen en del siguiente apéndiz: Sieglu XVII
Recibió'l nome de "llugar de Morasverdes", hasta que redolada al añu 1662 fíxose villa y pasó a llamase "Salvatierra de Francia". Siendo parte del señoríu perteneciente a Don Vicente María de Borja Moreto Salvatierra, Vizconde de Huerta, vecín de la Villa y Corte de Madrid.
Nel S. XVII la llinia demográfica esperimenta altibaxos constantes, les epidemies y la guerra de Socesión suponen consecuencies negatives pa la población de tola zona. La salida de Ciudad Rodrigo d'un númberu importante de moriscos en 1610 supunxo un gran númberu de cambeos d'asentamientu d'esti grupu, yá que escoyeron nucleos rurales pequeños y aisllaos, onde pudieron atopar un tratu personal más favorable,y un apreciu pol so trabayu sobremanera nes sos actividaes d'hortolanos y como artesanos testiles, sobremanera del llinu. L'añu 1670, fin de la guerra, puede considerase un puntu final d'un periodu de crisis na agricultura, industria y comerciu. Nel S. XVII Ciudá Rodrigo y la so tierra sufrió les remortines de la guerra de Socesión ente España y Portugal.
Sieglu XVIII
Nel Catastru del Marqués de la Ensenada (1750-1753) recuéyense les respuestes xenerales al Interrogatoriu qu'han de satisfaer, so xuramentu, les xusticies, y demás persones, que van faer comparecer los intendentes en cada pueblu. De siguío amuésense les dos primeres respuestes xenerales de la villa de Salvatierra de Franzia a fecha de 3 de marzu de 1752: Datos que se ratifiquen nel llibru España estremada en provincies ya intendencies y subdividida en partíos, correximientos, alcaldíes, mayores, gobiernos políticos y militares... / obra formada poles rellación orixinales de los respeutivos intendentes del reyno, a quien se pidieron d'orde de S.M. pol Conde de Floridablanca; tomu I.
La clásica medría demográfica tradicionalmente amestáu al S. XVIII, equí presentó una alternativa visible y tola zona sufrió vaivenes poblacionales.
Sieglu XIX
Lo más destacable del S. XIX foi la guerra de la Independencia, yá que la resistencia ufiertada por Ciudad Rodrigo, supunxo un gran frayo a les llocalidaes de la so redolada, una y bones les tropes franceses requisaron colleches, ganaos y oxetos de valor llevando al campesinado a un a situación verdaderamente tráxica. Otru de los acontecimientos más relevantes d'esti sieglu, foi la desamortización local que, como en tolos sitios, resultó un procesu llargo y complicao. Naquella dómina la crecedera de la población de la nuesa zona y de toes, resultaba bien cimera al de la so producción y paecía una posible solución la repartida d'aquelles tierres d'aprovechamientu común, denominaes baldíos. El procesu de desamortización de "Les Tierres de Francia" facer de forma especial, yá que pasaron a propiedá particular "en foru", ye dicir so unes condiciones bien peculiares pa los nuevos propietarios. Les consecuencies d'esti procesu fueron direuta o indireutamente una población creciente, un aumentu na producción de ceberes y el desenvolvimientu d'una ganadería caprina.
Cola creación de les actuales provincies en 1833, Morasverdes quedó encuadráu na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa. En 1845 publicar el Diccionariu Madoz, nel cual apúrrense los siguientes datos de la llocalidá: Nel añu 1876 créase'l sellu de l'Alcaldía y del Xulgáu Municipal de Morasvedes.
Demografía
thumb|Casa consistorial
Ilesia
thumb|Ilesia de San Bartolomé Nun podemos fechar esautamente l'orixe d'esta ilesia, yá que sufrió numberoses reformes y nun esisten datos que lu confirmen. Los datos más antiguos daten de 1747, entós llamada Ilesia de La nuesa Señora de per primer vegada como Ilesia de San Bartolomé en 1878.
Tien planta llonxitudinal d'una sola nave cubierta con par filera. El presbiteriu, siendo del mesmu anchor que la nave, ye de planta cuadrada y tien mayor altor; la so cubierta nesti casu ye a cuatro enagües. Ésti, tien un cuerpu de menor tamañu adosáu al que fai les vegaes de sacristía. El gruesu muro Oeste, a los pies de la ilesia, enllargar nuna espadaña. Apocayá construyóse un tejadillo sofitáu en dos columnes, formando un pequeñu pórticu a la entrada que ruempe la visión completa del arcu de la puerta. Los murios, nun podemos precisar si son de tapial o d'adobe, yá que tán revocaos de cementu; tán reforzaos por contrafuertes y les esquines tán remataes con grandes y regulares sillares de piedra. Tolos buecos, sacante los de la sacristía, son de gran tamañu, formando arcos de fábrica de lladriyu caravista, (esti remate de los buecos esistente tantu na puerta como nos ventanales, vien de una recién remodelación). La cobertoria ye de texa cerámica plana.
Carreteres
La carretera autonómica SA-220 crucia Morasverdes d'Este a Oeste. Dende esta carretera parten delles carreteres comarcales que comuniquen Morasverdes con Dios le Guarde, Aldehuela de Yeltes, amás, el conceyu cunta con caminos agrícoles que lo comuniquen con Puebla de Yeltes y Guadapero.
Comandu Aereu de Tresporte Militar
El Comandu Aereu de Tresporte Militar (CATAM) ye un aeródromu militar importante pal usu de la Fuercia Aérea Colombiana. Ta allugáu nes contornes de Bogotá, cerca del Aeropuertu Internacional El Dorado.
El 3 de setiembre de 1932, el Serviciu de Tresporte Militar foi llanzáu en Colombia, cuando un Junkers F-13 llevó per primer vegada, al sur del país, el Coronel Luis Acevedo. Acevedo foi direutor xeneral d'aviación nel país. Anque entá nun se formara la infraestructura de tresporte aereu militar, esa misión llevar a cabu mientres el conflictu con Perú d'una manera rudimentario pero efectivo, con aviones como los Junkers W-34, Ju-52 y BT-32 Condor. Doce años más tarde, col Decretu Nᵘ 2321, serviciu consolidáu "Escuadrón de Tresporte 101", Base Aérea de Madrid, Cundinamarca, dependiente operacionalmente del Comandu de la Fuercia Aérea. L'Escuadrón taba forníu con W-34, Ju-52, BT-32, C-60 y C-47 Sky Train, pero tuvo la so puxanza real como'l trubiecu del tresporte militar mientres los acontecimientos del 9 d'abril de 1948, onde estableció una Ponte aérea pa tresportar tropes de distintos partes del país a la capital.