cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vitis vinifera
La ye una planta semileñosa y/o trepadora que cuando se dexa crecer llibremente puede algamar más de 30 m, pero que, pola aición humana, podándola añalmente, queda amenorgada a un pequeñu arbustu de 1 m. El so frutu, la uva, ye comestible y materia primo pa la fabricación de vinu y otres bébores alcohóliques. Dacuando denominar a la vide col nome de parra —en particular aquella que'l so productu ye la uva de mesa—, anque en Fruticultura denominar parral o parra a un sistema de conducción de les plantes de vide n'altor, usáu particularmente pa exemplares de producción cuidada, yá que les sos uves destinar al consumu en frescu. Denominar viña al terrén plantáu con vides.
Descripción
El tueru, retorcigañáu, trabancosu y d'hasta 6m de llargu, presenta una corteza grueso y aspro que s'esprende en tires llonxitudinales. Les cañes nueves, denominaes sarmientos, son flexibles y bien engrosaes nos nuedos; alternando sobre elles dispónense les fueyes, grandes (hasta 14 por 12 cm), d'axustes caduques, tienen el llimbu suborbicular, palmatilobáu o subentero, irregularmente dentáu, obtusu, agudu o llixeramente acumináu, cordáu, glabro, pubescente -aracnoideo o tomentoso-aracnoideo; soler llamar pámpanes. Los bilortos, encruciaos, tán opuestos a les fueyes y enrósquense y endurecen en cuanto atopen soporte. Les flores son hermafrodites o unisexuales, axuntaes en panícules llaterales opuestes a les fueyes. Los sépalu tán soldaos y inconspicuos, dacuando amenorgaos a un aniellu. Los pétalos son verdosos, coalescentes na parte cimera, y abondo ceo caducos. Los estames son erectos de primeres, dempués reflexos. El ovariu tien forma de ovoidea a globosa, con 1 solu estigma. El frutu ye una baga globosa o oblongoidea, con 2-4 granes piriformes ovoides con chalaza elíptica, 2 riegos llonxitudinales dixebráu por una cresta aguda, el ápiz arrondáu, y l'endospermu trilobuláu.
Tipos de yemes
La vide tien tres tipos de yemes: yema principal, yema puesta y yema latente.
La yema principal ye la que brota más frecuentemente y compónse de tres yemes: primaria, secundaria y terciaria, siendo la más importante la yema primaria porque trai la producción de la temporada.
La ye una yema que puede brotar na mesma temporada que la yema principal dando orixe a un biltu antemanáu. Puede producir fruta, pero ésta va ser de baxa calidá y denominar "pampanito"
Hábitat
Créese orixinaria del suroeste d'Asia y del centru y suroeste d'Europa. Anguaño'l so usu estender por tolos países de climes templaos.
La vide presenta requerimientos de fríu pa una fayadiza rotura de la dormición y entamu de la nueva estación de crecedera. Estos requerimientos de fríu son bien variables, según cultivar: dende 500 a 1400 hores de fríu, anque na actualidá esisten variedaes cultivaes con un requerimientu de solu 100 hores.
Observaciones
Cuando a finales del sieglu XIX los viñeos europeos fueron afaraos pola filoxera, devastador inseutu picador que destrúi los raigaños, importáronse cepes resistentes dende América, a onde traxérase enantes a esta peste. D'esta miente, llogróse ensertar les races de Vitis vinifera europees sobre los raigaños americanos».
Cultivares
De resultes de la so evolución como cultivu, estrémense diversos cultivares. Llegar a cuntar hasta cinco mil variedaes cultivaes; lo cual puede resultar un tanto esaxeráu, yá que ye probable qu'una mesma variedá reciba distintos nomes locales, cada rexón apreciándose de tener la so cultivar propiu, al que pon un nome particular.
Taxonomía
Vitis vinifera describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 202. 1753. El nome común del xéneru sería deriváu del celta gwid o wid: árbol, arbustu, (el meyor de los árboles).
'Vitis; nome xenéricu que ye tomáu direutamente del Llatín vītis, vitis, la vide, el sarmiento, vitis vinea'' siendo'l vinu
Namche Bazaar
Namche Bazaar (en nepalés: नाम्चे बजार) tamién Nemche Bazaar o Namche Bazar, ye una ciudá de Khumbu rexón del Nepal. Namche atopase a 3.440 metros d'altitú, desenvuelta nes fasteres del monte.
Namche Bazaar ye la puerta del Himalaya y tou escursionista na rexón de Khumbu  visitalo nel so camín a otros puntos de la rexón. Los visitantes suelen pasar siquier una nueche na ciudá pa facilitar l'aclimatación al altor. La ciudá tien munches tiendes y albergues onde puede atopase tou lo necesario pa les escursiones o espediciones, pero los precios son mayores a los de Katmandú.
Namche ye'l llugar de comerciu más importante de la rexón de Khumbu y por tantu hai muncha presencia oficial nepalesa como policía, oficina de correos y dalgún bancu. A lo cimero de la ciudá atopen les oficines del Parque nacional de Sagarmatha según los barracones del Exércitu Nepalés.
El programa Destination Truth fixo un programa nesta zona sobre los avistamientos de yeti. Coordenaes: <span class="geo-dms" title="Mapas, fotos y otros datos de 27°49′N 86°43′E"> 27°49′N <span class="geo-dms" title="Mapas, fotos y otros datos de 27°49′N 86°43′E"> 86°43′Y ﻿ / ﻿ <span class="geo-dec" title="Mapas, fotos y otros datos de 27.817 86.717"> 27.817, <span class="geo-dec" title="Mapas, fotos y otros datos de 27.817 86.717">  86.717
Xeografía
Darréu al oeste de Namche alcuéntrase'l picu Kongde Ri (6.187 metros) y al este, el picu Thamserku (6.623 metros).
Turismu
Namche Bazar ye popular ente los escursionistes na rexón de Khumbu, especialmente p'aclimatación al altor, y ye la puerta d'entrada al altu Himalaya. La ciudá tien un númberu d'agospiamientos y tiendes qu'atienden a les necesidaes de los visitantes, según un númberu de cafés internet, polo que ye unu de los pocos llugares na rexón onde los escursionistes pueden aportar a Internet.
Los sábados pela mañana, un mercáu semanal celebrase nel centru de l'aldega. Tamién puede haber un mercáu diariu tibetanu onde la ropa y los bienes de consumu chinos baratos tienden a ser los principales artículos pa la venta.
Clima
Namche tien branos frescos y húmedos ya iviernos fríos y secos, afeutaos principalmente pola so altitú y pola temporada del monzón pel branu.
Larus michahellis
La ye una especie d'ave Charadriiforme de la familia Laridae. Pertenez al grupu de les gaviluetes de talla mediana, de mantu gris y pates marielles. Dellos especialistes considerenla como una subespecie mediterránea de la gavilueta argéntea, y otros apunten que ye una subespecie de la gavilueta del Caspio, l'alderique sigue abiertu. Esta especie, onde s'establez, mueve a cualesquier otra gavilueta autóctona pola so agresividá y territorialidad.
Distribución y población
thumb|left|Larus michahellis thumb|left|Gaviota casera (Larus michahellis) inmadura (con un iviernu) nes proximidaes del puertu de [[Combarro (Pontevedra, España).]] Esta ave tien una distribución esencialmente mediterránea, anque se reproduz tamién na mariña atlánticu y dalgunes de les sos islles (Azores, Madeira y Canaries). Vive principalmente en mariñes predreses, cantiles y castros; na dómina de reproducción inclusive nos teyaos de les viviendes de ciudaes costeres y puede pasar l'iviernu en badees, estuarios, puertos ya inclusive banzaos.
Anguaño ye bien común, y por cuenta de la saturación de les sos colonies, empezó a colonizar l'interior, sobremanera en ciudaes ónde apaecen nos basureros (como'l de Madrid) y ríos, con permanencia constante na zona, ensin necesidá de movese a pescar al mar. La mayor colonia de gavilueta patiamarilla ta nes islles Cíes (Pontevedra, España).
Subespecies
Conócense dos subespecies de gavilueta patiamarilla:
Florida de Liébana
miniaturadeimagen|Restos de l'antigua ilesia de Florida de Llébana Florida de Liébana ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Intégrase dientro de la contorna del Campu de Salamanca (Campu Charro). Pertenez al partíu xudicial de Salamanca.
El so términu municipal ta formáu poles llocalidaes de Florida de Llébana, La Florida Extrarradio, Puertu de l'Anunciación y Villaselva, ocupa una superficie total de 20,79 km² y según los datos demográficos recoyíos pol INE nel añu, cuenta con una población de habitantes.
Historia
La so fundación remontar a la repoblación efeutuada polos reis de Lleón na Edá Media, quedando integráu nel cuartu de Baños de la xurisdicción de Salamanca, dientro del Reinu de Lleón, denominándose entós Mueles. Darréu conocióse-y como la Florida y, a partir de 1641, como "Florida de Llébana". Cola creación de les actuales provincies en 1833, Florida de Llébana quedó encuadráu na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa.
Xeografía
El términu municipal estender a lo llargo de la ribera del ríu Tormes. El terrén tien un calter mistu ente zona adevesada (encines y carba baxa con cultivos de secanu, básicamente cebera) y zona de regadío - ribera del ríu- (cultivos de maíz y remolacha azucrera). Cuenta con un regueru que brota a tres quilómetros del cascu urbanu (regueru de la Villaselva) y que caltién el so calce mientres tol añu. Los datos más antiguos constaten la esistencia d'una ilesia nel S. XII en "lo alto del tesu, xunto a la eres", espaciu onde anguaño s'atopen los restos de la ilesia del pueblu (S.XVII-XIX) y el campusantu. D'antiguo esti pueblu yera conocíu como "Mueles" y llegó a cuntar con 570 habitantes en redol a 1950. Tradicionalmente los sos pobladores abastecíen de frutes y hortolices a Salamanca.
Demografía
El conceyu, que tien una superficie de 20,79 km², cuenta según el padrón municipal pa del INE con  habitantes y una densidá de  hab./km².
Población por nucleu
Desglose de población según el Padrón Continuu por Unidá Poblacional del INE.
Evolución de la delda viva
El conceutu de delda viva contempla solo les deldes con caxes y bancos relatives a creitos financieros, valores de renta fixa y préstamos o creitos tresferíos a terceros, escluyéndose, poro, la delda comercial.
La delda viva municipal per habitante en 2014 xubía a 51,72 €.
Martul (parroquia)
Martul ye una parroquia del conceyu asturianu de Vilanova d'Ozcos, qu'ocupa la parte sur del mesmu. Tien 9,23 km² d'estensión y una población de repartíes ente Cimadevila, Martul, Salcedo, Samamede y Trabadelo.
Hazembourg
Hazembourg ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Cranioleuca obsoleta
Cranioleuca obsoleta, ye una especie d'ave de la familia Furnariidae. Pue atopase n'Arxentina, Brasil y Paraguái. El so hábitat son montes húmedos tropicales y subtropicales de tierres baxes.
Partíu Socialista Italianu
El Partíu Socialista Italianu (n'italianu:Partito Socialista Italianu, PSI) foi un partíu políticu italianu fundáu en 1892. Mientres años foi'l principal partíu italianu d'izquierdes pero dempués de la Segunda Guerra Mundial foi sustituyíu en gran parte pol Partíu Comunista Italianu. La PSI viose envolubráu nel escándalu de Tangentopoli qu'afectó fuertemente a Bettino Craxi, secretariu xeneral de la PSI, y que traxo de resultes la disolución del partíu en 1994.
La PSI sufrió munches dixebres a lo llargo de la so historia. La más importante foi la del Partíu Comunista Italianu. Les demás dixebres llevaron a la creación de dellos partíos socialistes que tomaben polo xeneral los mesmos nomes qu'anteriores dixebres o antigües denominaciones del propiu PSI. Como por casu el Partíu Socialista Unitariu (creáu por dixebres en 1921, 1949 y 1969).
Tres la disolución de la PSI, dellos partíos han herederado l'heriedu socialista, pero los principales son Socialistes Italianos (Socialisti Italiani) y Federación Llaborista (Federazione Laburista). Esti postreru participaría na creación de Demócrates d'Izquierda que ye'l mayor partíu del centru izquierda italianu.
Fundación y primer gran dixebra
N'Italia'l movimientu obreru entamárase nun gran númberu d'asociaciones cooperatives y lligues bien influyíes pol anarquismu y el sindicalismu y nun se formara un partíu socialista unificáu hasta 1892 promovíu por Filippo Turati, Claudio Treves y Leonida Bissolati. Esi añu naz en Xénova'l Partíu de los Trabayadores Italianos (n'italianu “Partito dei Lavoratori Italiani”). En 1893 el partíu toma la denominación de Partíu Socialista Italianu.
Los conflictos ente reformistes, como Bissolati y Turati, y maximalistas, como Arturo Labriola, influyíu pol anarcosindicalismo causaron constantes crisis nos primeros años del partíu. Los reformistes llograron la mayoría nos congresos de 1900 y 1902, pero perder nel de 1904. Con ocasión de l'anexón de Libia por Italia la PSI enfrentar a una crisis fonda de la cual salieron vencedores los maximalistas contrarios a l'anexón, agora dirixíos por Benito Mussolini y los reformistes fueron espulsaos en 1912, formando'l Partíu Socialista Reformista Italianu.
Otra crisis azotó al partíu con ocasión de la Primer Guerra Mundial, col enfrentamientu ente socialchovinistas ya internacionalistes, que se saldó cola espulsión en 1914 de Benito Mussolini, que contrariamente a les sos antigües posiciones agora yera un fervorosu defensor de la guerra. va atopase un puntu de mediación na fórmula: “nin xuntase, nin sabotear” de Costantino Lazzari.
En 1921 producióse la dixebra del Partíu Comunista y en 1922 el sector reformista de Turati formó'l Partíu Socialista Unitariu.
A partir del 1925 los diversos partíos socialistes son obligaos a la clandestinidá o al exiliu, sobremanera tres la muerte de Giacomo Matteotti.
Refundación en 1943
Tres un llargu paréntesis causáu pola dictadura de Mussolini, la PSI renaz. El 22 d'agostu de 1943 naz el Partíu Socialista Italianu d'Unidá Proletaria (PSIUP) que reagrupa a una gran parte de la izquierda antifascista. Pietro Nenni ye escoyíu secretariu y participa nel tripartitu (PCI-PSIUP-DC) del Comité de Lliberación Nacional. Nesti primer periodu democráticu, el partíu socialista ta bien amestáu al Partíu Comunista.
La PSI na Italia republicana
El 10 de xunu de 1947, el PSIUP recupera la denominación de Partíu Socialista Italianu (PSI). El partíu sufre una dixebra socialdemócrata que remata cola creación del Partíu Socialista de los Trabayadores Italianos (Partito Socialista dei Lavoratori Italiani, PSLI). Al empar la PSI va alloñándose de los comunistes yá definitivamente amestaos al estalinismu soviéticu. Sicasí decide realizar un frente común xunto al PCI, el Frente Democráticu Popular, pa les eleiciones d'abril de 1948. Esta posición fai-yos perder al añu siguiente a parte de l'ala derecha del partíu. Los ex socialistes van xunir n'avientu de 1949 a una parte de los socialdemócrates salíos del PSLI dando vida a un nuevu partíu que va tener el nome de Partíu Socialista Unitariu.
En mayu de 1951 el PSLI y el PSU fundar nel Partíu Socialista – Seición Italiana de la Internacional Socialista (PS-SIIS), qu'en xineru de 1952 va dar llugar al Partíu Socialista Democráticu Italianu (PSDI).
El congresu de Venecia del 1957 significó un viraje importante nes rellaciones de la PSI col restu de partíos. Los socialistes empiecen a ver con bonos güeyos una alianza colos moderaos de Democracia Cristiana. Asina, refuérzase'l nexu socialismo-democracia, dexando de llau a los comunistes. Nel 1963 la PSI sufre nuevamente una dixebra. Esta vegada ye la corriente d'esquierda del partíu dar vida al Partíu Socialista Italianu d'Unidá Proletaria (PSIUP). El 30 d'ochobre de 1966 la PSI y el PSDI se reunifican na PSI-PSDI Unificaos. Dos años dempués retorna la denominación de Partíu Socialista Italianu (PSI).
Pero la unidá dura pocu y dempués d'una dixebra de los componentes socialdemócrates, en xunetu de 1969 naz un nuevu Partíu Socialista Unitariu qu'en febreru de 1971 retorna al nome de Partíu Socialista Democráticu Italianu (PSDI).
Bettino Craxi, primer ministru
Tres esta última dixebra, la PSI, dirixíu por Francesco de Martino, realiza un viraje escontra la izquierda que se concreta en 1976. Esi añu la PSI retira'l sofitu a los gobiernos de la Democracia Cristiana. Sicasí, la PSI retíra-y la enfotu a De Martino y escueye al nuevu Bettino Craxi como secretariu nacional del partíu mientres el dirixente sicilianu Salvatore Lauricella ye nomáu primer vicesecretariu y dempués presidente del clavel coloráu” nuevu símbolu adoptáu pol partíu.
Nel 1980 inaugúrase'l Pentapartito italianu constituyíu pol PSI xunto a DC, PSDI, Partíu Lliberal Italianu y el Partíu Republicanu Italianu Hasta 1983, Craxi va liderar al Pentapartito siendo primer ministru. Dempués, hasta 1988, el primer ministru va venir de la Democracia Cristiana. Nel 1985 la PSI remueve'l focete y el martiellu del so propiu símbolu pa remarcar la so intención de construyir una izquierda alternativa, dirixida pol PSI y non pol PCI.
L'electoráu premia solo parcialmente al nuevu PSI: el porcentaxe de votu salta del 9% llográu nel 1979 al 14% nel 1987, pero aun así los socialistes queden lloñe del PCI, que llogra'l 26% de los votos. Cola cayida'l muriu de Berlín asocedida nel 1989, y la consiguiente crisis del Partíu Comunista, Craxi inaugura la idea de la Unidá Socialista”. Les primeres resultancies eleutorales paecen alentadores, porque nes eleiciones rexonales del 1990, la PSI consigue un 18% como media nacional.
La crisis de 1992 y disolución
Nel partíu españa la crisis en 1992, de siguío del escándalu de Tangentopoli, sobrolleváu pol maxistráu de Manes Llimpies, Antonio Di Pietro, qu'introduz en crisis a los principales partíos de la política Italiana.
Nes eleiciones d'abril de 1992, la PSI consigue'l 13’5% de los votos (pierde un 1´1% al respective de les eleiciones precedentes) faciéndose con 92 diputaos y 49 senadores. El socialista Giuliano Amato apuerta a primer ministru magar la crisis, pero'l so gobiernu va durar menos d'un añu, por causa de les crítiques al financiamientu públicu de los partíos.
A partir de mayu de 1992, tómense midíes llegales contra munchos parllamentarios, ente ellos dalgunos socialistes pola corrupción nel financiamientu de los partíos.
Craxi dimite de secretariu de la PSI en febreru del 1993, acusáu de corrupción. La direición del partíu pasa a Giorgio Benvenuto, pero apenes 100 díes dempués asocéde-y Ottaviano Del Turcu.
George Cukor
George Dewey Cukor foi un direutor de cine d'Estaos Xuníos. Etiquetáronlu como direutor d'actrices, pos supuestamente supo arrincar les sos meyores interpretaciones a les actrices que trabayaron con él.
Partíu Socialista Italianu
La crisis de 1992 y disolución
Pa intentar salvar el partíu, Del Turcu promete que nenguna candidatura socialista va tener a cualquier acusáu de corrupción. Pero esti xestu nun produz resultancies: nes eleiciones polítiques del 1994 consigue 800.000 votos (un 2´5%). Consigue 14 diputaos contra los 92 electos en 1992.
George Cukor
Biografía
Yera fíu d'unos inmigrantes húngaros xudíos. Yá siendo adolescente, mientres estudiaba nel institutu, Cukor interesar pol teatru y empezó a participar en distintos montaxes como actor.
Partíu Socialista Italianu
La crisis de 1992 y disolución
Nes eleiciones europees de 1994 consigue'l 1’8% de los votos siguiendo d'esta forma'l descensu en porcentaxe de votos.
Valdo Spini, nomáu coordinador del partíu en xunu de 1994 en sustitución de Ottavino del Turcu ye'l postreru secretariu de la PSI.
George Cukor
Biografía
Tres la so graduación nel De Witt Clinton High School, ingresó mientres un añu nos Students Army Training Corp. Dempués, atopó trabayu como téunicu nuna compañía de teatru de Chicago. Esti emplegu caltener mientres tres años.
Partíu Socialista Italianu
La crisis de 1992 y disolución
Cutíu por una campaña mediática agresiva, el PSI eslleir el 13 de payares de 1994.
George Cukor
Biografía
En 1920, concluyida esta etapa de formación, Cukor atrever a crear la so propia compañía teatral en Rochester (Nueva York). La compañía funcionó bien mientres siete años y dexó-y dar el saltu a Broadway. N'efeutu en 1927, a los sos ventiocho años, Cukor empezó a trabayar en Broadway, lo que-y dexó entrar en contautu con grandes actrices del momentu como Ethel Barrymore o Jeanne Eagles.
Partíu Socialista Italianu
Secretarios xenerales de la PSI
a partir de 1943
George Cukor
Biografía
Nos entamos del cine sonoru, Hollywood empezó a contratar a los profesionales de Broadway. Cukor foi unu d'ellos. En 1929, empezó a trabayar pa Hollywood, collaborando colos direutores que veníen trabayando dende'l cine mudu. El so primer encargu foi como direutor de diálogos na película River of Romance de Richard Wallace para Paramount Pictures. Repitió como direutor de diálogos na célebre Ensin novedá nel frente (All Quiet on the Western Front) de Lewis Milestone.
Dempués empezó lo que sería la so carrera como direutor. Primero, en 1930, como codireutor en tres títulos, enantes d'empezar a dirixir en solitariu. Estes películes fueron:
Cukor, en 1932, abandonó la Paramount Pictures, tres el rodaxe de One Hour with You qu'había codirixíu xunto a Ernst Lubitsch. N'abandonando la Paramount, David O. Selznick contratar y empezó a trabayar pa la RKO. La celebridá llegaría a Cukor nesti periodu, pos les películes que dirixó pa la RKO llograron ésitu tantu de públicu como de crítica. Llegó a crear un tipu de película bien personal que foi conocida como comedia refinada, na cual la muyer adquiría un calter fuerte, sexista y cruel cola so pareya. Lo de refinada referir a l'ambientación, pos xeneralmente los personaxes allugábense como pertenecientes a les clases altes o profesionales y, poro, los decoraos, podíen responder a tal calificativu.
El protagonismu qu'adquieren los personaxes femenín nel universu de Cukor ye la razón pola cual al direutor definióse-y como «direutor d'actrices», apellativu, que, en vida, non -y escontra demasiada gracia. Per otra parte, anque les sos películes llograren premios, el trabayu de Cukor, nos sos entamos, nun llogró reconocencia. Considerábase-y un direutor eficaz pero menor, pos se creía que'l méritu de que les sos películes llograren bones resultaos taba motiváu por que tratábase, polo xeneral, d'adaptaciones de grandes obres. Ente los sos filmes d'estos años destaca Camille (La dama de les camelies) con Greta Garbo.
Cukor pudo ser el direutor de Gone with the Wind. De fechu O. Selznick púnxo-y al mandu en 1937 y pasó un añu nos llabores de preproducción de la película, ya inclusive llegó a ensayar coles actrices Vivien Leigh y Olivia de Havilland. Sicasí, a Cukor fadiáron-y ciertos cambeos de guión y al protagonista masculín Clark Gable cafiába-y l'abierta homosexualidá de Cukor, pos el direutor, anque discretu, nunca la despintó. Dambes razones llevaron a O. Selnick a prescindir de Cukor. Sicasí, siguió ayudando na producción, yá que foi contratáu pa ensayar con Leigh y Havilland.
Cukor, magar tal incidente, nun tuvo grandes problemes en Hollywood; ello ye que'l direutor cuntaba con gran cantidá d'amigos ente los actores, direutores y téunicos que lu visitaben con regularidá. Na so casa, celebrábense grandes fiestes a les qu'estos allegaben con avezamientu y, yá que nun tenía familia propia, esta casa taba decorada coles semeyes de los que Cukor consideraba los sos amigos.
Ello ye que Cukor yera amigu de los sos amigos y foi fiel a los téunicos qu'interveníen nes sos películes. Responsables de soníu, decoradores, direutores artísticos, inclusive maquilladores o responsables de vestuariu solíen repitir con Cukor.
Anque fueron munches les actrices que trabayaron pa Cukor, la so musa foi, ensin dulda Katharine Hepburn, con quien rodó unu de los sos grandes ésitos: The Philadelphia Story. Nos cincuenta, foi otra gran actriz Judy Holliday la qu'apurriría a Cukor grandes interpretaciones que convirtieron les sos películes en clásicos, como Born Yesterday.
Por esta dómina, Cukor estrenó Nació una estrella y, arriendes de esti momentu, compaxinó les sos peculiares comedies romántiques (comedies refinaes) con melodrames d'ésitu.
Cukor nos 60 empezó a nun ser tan regular, non porque escayera'l so prestíu, sinón que la progresiva desapaición del sistema d'estudios fizo que munches vegaes, nun atopara un proyeutu que-y llamara dirixir. Por esa fecha My Fair Lady (con Audrey Hepburn) supondría la postrera gran producción na qu'intervendría. Con 65 años, dempués volvería puntualmente pa encarar determinaos proyeutos, pero yá non con regularidá. En 1981, Rich and Famous, foi la última película empobinada por Cukor.
Cukor morrió a los 83 años; sosprendentemente, el so últimu deséu foi ser soterráu xunto a Frances Howard Goldwyn, vilba de Samuel Goldwyn, de quien dixo, nel so testamentu, tar namoráu tola vida.
Descripción de les Plantes
Descripción de les Plantes (embrivíu Descr. Pl.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu y naturalista español, Antonio José de Cavanilles. Espublizóse en 2 partes nos años 1801 - 1802, col nome de ''Descripción de les plantes que D. Antonio Josef Cavanilles demostró nes lleiciones públiques del añu 1801, precedida de los principios elementales de la Botánica. [...]'', Madrid, 1802.
Aubres
Aubres ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Pumori
350px|thumb El Pumori (o Pumo Ri) ye un monte del Himalaya, asitiada na frontera ente Tíbet y Nepal, a alredor de 8 quilómetros al oeste del monte Everest.
El nome Pumori, que quier dicir "hermana soltera" nel dialeutu tibetanu de la zona. El nome foi puestu por George Mallory. Los alpinistes llamenlu tamién, dacuando, "La fía del Everest".
El Pumori ye conocíu pola so relativa facilidá d'ascensión (dificultá 3 anque con riesgu d'ábanos) comparáu col so vecinos el monte Everest y el Lhotse.
La primer ascensión al Pumori realizose Gerhard Lenser en 1962 como miembru d'una espedición suizu-alemana.
Na primavera de 1996, dos checos, Leopold Sulovsky y Michalec Zeduak abrieron una nueva ruta na cara sur.
Un visu axacente ye'l Kala Patthar (5643 m), qu'apaez como un gran formación marrón na impresionante cara sur. Munchos de los senderistas qu'algamen el campu base del monte Everest intenten algamar el so visu. Les vistes dende'l Kala Patthar del Everest, Lhotse y Nuptse son impresionantes nun día claru.
Senderismu y alpinismu
Cerca de 500 persones fixeren cume nel Pumori escontra'l 2005, con un total de 42 fallecimientos. Destacó pol so creciente popularidá pal 2008, con carauterístiques tales como poder usar el Campu Base del Everest del llau de Nepal, ufiertando impresionantes vistes del Tíbet, Nepal y el Everest. Sicasí, esiste'l riesgu d'ábanos, como-yos asocedió a dellos equipos d'esguilada españoles que sufrieron grandes perdíes (en 1989 y 2001), y como l'ábanu de 2015, qu'anque desencadenada por un terremotu, dizse que s'anició na aresta Pumori-Lingtren.
Clara Stauffer
Clara Stauffer Loewe, tamién conocida como Clarina Stauffer, foi una muyer española, destacada militante de la Seición Femenina de Falanxe.
Biografía
La so familia, d'orixe alemán, instalárase n'España por negocios. El so padre, que yera químicu y cerveceru d'oficiu, trabayó pa la empresa Mahou. Nel planu personal yera una gran amante del deporte, en natación consiguiría'l primer puestu de la competición femenina del encruz a nadu de la Llaguna Grande de Peñalara en 1931, amás de participar en torneos d'axedrez y prauticar l'esquí. Amiga de Pilar Primo de Rivera, foi miembru de la Seición Femenina de Falanxe. Mientres la Guerra civil, Primo de Rivera poner al mandu de la oficina de Prensa y Propaganda de la SF.
Dende la so mocedá foi una entusiasta simpatizante nazi, y de fechu nes parés del so despachu tenía les semeyes d'Hitler y Mussolini xunto a los de Franco y José Antonio Primo de Rivera. Stauffer, que viaxaría a mediaos de 1943 a l'Alemaña nazi xunto a Pilar Prima de Rivera, mientres y tres la Segunda Guerra Mundial, participó nes redes de tapecimientu y abellugu d'escorríos nazis conocíes como ratlines. Foi la única muyer que figuró na llista de los 104 reclamaos en 1947 pol Conseyu de Control Aliáu al ministru d'Asuntos Esteriores d'España, Alberto Martín-Artajo, y que la so estradición foi refugada pol réxime de Franco.
Finó en Madrid el 4 d'ochobre de 1984, con ochenta años d'edá.
Waltheria americana
Waltheria americana, ye una especie d'arbustu perteneciente a la familia Sterculiaceae. Ye orixinaria d'América, África y sur d'Asia.
Dellos autores considérenla un sinónimu de Waltheria indica thumb|240px|Detalle de la planta thumb|240px|Nel so hábitat
Ecoloxía
La planta ye l'alimentu de les polilles Eublemma anachoresis.
Propiedaes
Aplícase nel tratamientu de desordes del aparatu dixestivu, principalmente la foria.
Polo xeneral, puede ocupase cualesquier parte de la planta alministrada per vía oral, sacante en casos de firíes o úzares na piel, nes qu'aplícase en forma de llavadures. Ye asina, que la planta entera encamiéntase pa detener la foria. El raigañu úsase escontra la disentería, y pa tratar la fartura que s'anicia pola inxestión d'alimentos descompuestos, y que provoca dolor d'estómadu, foria bien fuerte y calentura. El remediu consiste en tresnar un té col raigañu d'esta especie xunto cola de Sida acuta, más estopa de cocoteru (Cocos nucifera), canelar (Cinnamomum zeylanicum), corteya de pinzán (Pithecellobium duce) y de guazima (Guazuma ulmifolia), el té dase delles vegaes al día. Entemecida col raigañu d'estamasuchil (Tecoma stans), en cocimientu y amestando cenices de pajoso (escrementu secu del ganáu), tómase cuando hai ”recrudecimientu del estómagu”.
A finales del sieglu XVIII, Vicente Cervantes menta: les fueyes son anodines, emolientes madurantes y escuédigues.
Más información atópase hasta'l sieglu XX, cuando Maximino Martínez repórtala como: antidiarreicu, antipiréticu, depurativu, pa les dermatosis y pa les feríes.
De les cañes de W. indica aislláronse los flavonoides gossipetín, herbacetín y les sos beta-glucorónidos, camferol y la beta-galactósidu y el éster glucosídicu de vitexín; el compuestu fenílicu: acedu cafeicu y los alcaloides peptídicos adonetines X, Y y Z.
Taxonomía
Waltheria americana describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Auctarium ad Synopsim Methodicam Stirpium Horti Reg. Taurinensis, 15, 1773.
Nome común
En medicina tradicional mexicana: Tapacola, escobillo blanco, hierba blanca, hierba del ángel, hierba del cáncer, hierba del pasmo, hierba del soldado, lavaplato, malva de monte, manrubio, saca manteca, tapaculo, tapanalgas, yerba del tapaculo;
San Cristobo (parroquia)
San Cristobo ye una parroquia y una aldea del conceyu asturianu de Vilanova d'Ozcos que, colos sos 21,68 km² d'estensión, ocupa la parte norte del mesmu. Tien repartíes ente les aldees d'A Bovia, Busdemouros, San Cristobo y A Sela de Murias.
Clara Szczaranski
Clara Leonora Szczaranski Cerda ye una abogada chilena.
Vida privada
En Roma, conoció a Jorge Coulon, fundador del grupu musical Inti Illimani, con quien tuvo dos fíos, Bruno y Catalina (finada al nacer). Dende 2000 ta casada col ex sacerdote xesuita Renato Hevia.
Vida pública
En 2009 asumi como decana de la Facultá de Derechu y Ciencies Sociales de la Universidá Mayor. En 2016 cola reestructuración de la universidá, asume como decana de la Facultá d'Humanidaes.
Futhark nuevu
El futhark mozu, tamién conocíu como runes escandinaves, ye un alfabetu rúnicu. Ye una forma amenorgada del futhark antiguu, que tenía 24 calteres, ente que'l mozu consta namái de 16 runes. Esti amenorgamientu de lletres, qu'empezó a usase a partir del añu 800 aproximao, producióse paradóxicamente coles mesmes qu'aumentaba'l númberu de fonemes del llinguaxe faláu, cuando'l protonórdico evolucionó a nórdicu antiguu.
D'esta forma la escritura presentaba faltes de representación del llinguaxe oral. Había pares mínimos que sonaben distintu pero escribir de la mesma forma. Tampoco s'afiguraben na escritura les distinciones ente vocales llargues y vocales curties. Amás les costumes na escritura procuraben evitar poner la mesma runa dos veces consecutives, la única razón pola cual poníase la mesma runa dos veces siguíes yera cuando los soníos representaos por felicidá runa yeren distintos, como por casu na inscripción kunuur pal nome Gunvor. thumb|300px|Futhark nuevu o escandinavu.
Historia
thumb|300px|[[Futhark antiguu colos sos 24 runes y la trescripción.]] L'usu del futhark nuevu apaez n'Escandinavia mientres los asentamientos nel esterior de la dómina viquinga, probablemente a partir del sieglu IX. Ente que mientres el periodu de les migraciones el futhark antiguu fuera práuticamente un "secretu" conocíu namái por una élite lletrada, del cual namái sobrevivieron unes 350 inscripciones, l'alfabetización de la población en futhark nueva xeneralizar por toa Escandinavia, como atestigua'l gran númberu de piedres rúniques, unes 6.000, y otres inscripciones, dalgunes hasta con testos de conteníu trivial.
Hai una fase de transición que va del añu 650 al 800 aproximao, nel qu'apaez un amiestu del usu de les lletres del futhark antiguu y nuevu, por casu nes piedres rúniques de Björketorp y Stentoften (alredor del 650), la piedra de Snoldelev y la piedra de Rök (alredor del 800). thumb|300px|Llibru de Ballymote (1390) cola descripción del futhark nuevu
El futhark nuevu empezó a ser conocíu n'Europa como l'"alfabetu de los nórdicos", y foi estudiáu pa ser usáu nos intercambios comerciales y los contactos diplomáticos. Apaecen referencies a él como l'abecedarium nordmannicum nel Codex Sangallensis 878 de la ciudá franca de Fulda (posiblemente de Walahfrid Strabo) y como ogam lochlannach "Ogam de los escandinavos" nel Llibru de Ballymote.
El futhark nuevu estremar en dos estilos de runes: les de caña llarga (daneses) y les de caña curtia (suecu-noruegues), anque dambos usáronse en toa Escandinavia. La diferencia ente dambes versiones foi oxetu de discutiniu. La opinión más xeneralizada ye que la diferencia yera funcional. Ente que les runes de caña llarga seríen usaes en testos solemnes sobre piedra, les runes de caña curtia seríen usaes pa la escritura privao cotidiana y pa los mensaxes oficiales sobre madera. Darréu desenvolviéronse otres versiones entá más simplificaes como les runes de Helsingia o runes ensin poste (sieglos X-XIII), y les runes islandeses (sieglos XI-XIV)
Les runes
Nos poemes rúnicos noruegos ya islandeses apaecen los nomes y símbolos de les 16 runes del futhark nuevu: thumb|250px|Variaciones caligráfiques de cada runa.
Runes de caña llarga
thumb|300px|Comparanza de les runes de caña llarga (enriba) y caña curtia (embaxo). Les runes daneses o de caña llarga son la versión del futhark nuevu na cual les runes sobrevivientes camudaron menos de forma respeuto al futhark antiguu:
Runes de Helsingia
Les runes de Helsingia, o runes ensin poste, deben el so nome a la rexón de Hälsingland en Suecia, onde fueron atopaes per primer vegada, anque inscripciones del mesmu tipu atopáronse darréu n'otres partes de Suecia. Usar ente los sieglos X y XII.
Fundamentalmente son una simplificación de les runes suecu-noruegues nes que s'esaniciaron lo más posible los trazos verticales, a lo que debe la denominación de "ensin poste", y amás parte de los trazos horizontales y tresversales sustituyir por puntos. Nesta variante namái apaecieron nes inscripciones 15 de les 16 runes del furthark nuevu, faltando'l correspondiente a ã. Pero como toes estes runes tienen una simétrica, postulóse que tenga la forma simétrica especular de la correspondiente a la runa b, ye dicir un tratu tresversal inclináu a la izquierda asitiáu xustu sobre la llinia base.
Runes islandeses
thumb|300px|Runes islandeses. Amosar na fila inferior les runes que fueron modificaes pa poder comparales. Les runes islandeses son otra simplificación de futhark nueva usada n'Islandia del sieglu XI al sieglu XIV. Nesta versión encurtien dellos trazos tresversales o se sustitúin por puntos, pero'l tresformamientu nun ye tan radical como nes runes de Helsingia, modificar menos de la metá de les runes. Esti alfabetu a diferencia de los anteriores namái tien 15 runes, porque la postrera runa, yr, sumió al convertise en superflua por cuenta de que'l soníu que representaba, /ɻ/, convirtiérase nuna erre verdadera nel dialeutu islandés del nórdicu antiguu de la dómina.
Runes medievales
410px|thumb|Exemplu de runes medievales. Na edá media pa cubrir los defectos de representación introduciéronse variantes puntuaes de los calteres que representaben Manera de fonación consonantes sordes pa crear les sos homólogues Manera de fonación sonores, y viceversa, y añediéronse delles runes pa cubrir tolos soníos vocálicos. Nun se siguió un patrón únicu y les inscripciones rúniques escandinaves de la edá media amuesen munches variantes de los tipos de runes, y de cutiu les equivalentes a les lletres s, c y z usar de forma intercambiable.
Les runes medievales tuvieron n'usu hasta'l sieglu XV. La mayoría de les inscripciones rúniques escandinaves calteníes daten del medievu, anque hai tamién delles inscripciones en llatín. Lo qu'indica que les runes fueron d'usu corriente na edá media y convivieron col alfabetu llatín mientres dellos sieglos.
Runes dalecarlianas
410px|thumb|Runes dalecarlianas. L'aislamientu de la provincia sueca de Dalecarlia fizo que se desenvolviera ellí un tipu rúnicu propiu, amiestu de runes y lletres llatines. Les runes dalecarlianas empezaron a usase de primeres del sieglu XVI y siguiéronse usando hasta'l sieglu XX, principalmente pa la trescripción del idioma llocal, l'elfdaliano. Apostóse sobre si'l so usu foi una tradición ininterrumpida o si la xente del sieglu XIX y XX reintroducieron el so usu aprendiendo les runes de trataos sobre la tema.
Quark encantáu
El quark encantáu (o quark c del inglés "quark charm") ye una partícula elemental que pertenez a la segunda xeneración de quarks. Tien una carga llétrica igual a +⅔ de la carga elemental, un spin de ½, colo cual ye un fermión y cumple el principiu d'esclusión de Pauli, y una masa de 1,5 GeV. Como los demás quarks, el quark encantáu tien carga de color, y el antiquark encantáu tien carga de anticolor; sienten la interacción fuerte.
Orixinalmente, cuando Murray Gell-Mann y George Zweig desenvolvieron el modelu de quarks en 1964, namái propunxeron los quarks enriba, embaxo y estrañu. En 1970, Sheldon Glashow, John Iliopoulos, y Luciano Maiani propunxeron el mecanismu GIM, que riquía que los quarks teníen d'esistir a pares, igual que los leptones, prediciendo asina la esistencia del quark encantáu. Más tarde, en 1974, detectóse la partícula J/ψ nel SLAC, la primera que taba fecha de quarks encantaos.
El quark encantáu debe de tener una vida media curtia, como los leptones de la segunda xeneración. La única evidencia ye que forma hadrones que se desintegran llueu, pero la vida media del propiu quark ye bien malo de midir por cuenta de que s'atopa confináu (Confinamientu del color).
Esti quark dota a los hadrones que forma con un númberu cuánticu llamáu 'encantu', que se define como'l númberu de quarks encantaos menos el númberu de antiquarks encantaos que lo formen.
Presencia
Hadrones que contienen quarks encantaos: Mesones
Bariones
Enllaces esternos
http://hyperphysics.phy-astr.gsu.edu/hbasees/hframe.html
Carex arenaria
L'Alzaparrilla alemana o Carex arenaria, ye una especie de planta yerbácea perenne perteneciente a la familia Cyperaceae. Ye orixinaria del oeste d'Europa, norte d'Asia y América. thumb|250px|Inflorescencia. thumb|250px|Ilustración
Descripción
Ye una planta yerbácea qu'algama los 10 - 50 cm d'altor, que la so raigañu despide un golor trementinado. Crez por llargos estolones so la superficie del suelu. Tien les fueyes con un llimbu allargáu y estrechu. Les flores arrexuntar en llargues espigues apuntiaes. El frutu ye un aqueniu de color amarellentáu, con una envoltura en forma de nala bidentada.
Distribución y hábitat
Ye orixinaria del oeste d'Europa, norte d'Asia y América onde crez nos sables mariniegos, dunes d'arena y otros hábitats, como suxure l'epítetu en llatín.
Virtúes melecinales
Ye un estimulante metabólicu qu'aumenta la secreción de distintos órganos, polo que s'emplega nel tratamientu de la gota y en cures de primavera.
El so grau de toxicidá ye bajísimo, anque puede presentar efeutos secundarios por cuenta del so conteníu de saponines.
Principios activos
Contién saponósidos y sales de siliciu.
Aceite esencial en pequeñes cantidaes. Contién cineol y salicilato de metilu. Resina, mucílagu, azucres, asparagina y taníns (8-10%).
Preparación
En decocción: 3 gramos per taza, tres taces diaries.
Taxonomía
Carex arenaria describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 2: 973. 1753. Carex: nome xenéricu que podría derivar del griegu kairo, que significa "mancar", rellacionáu coles fueyes cortantes que tienen estes plantes.
arenaria; epítetu llatín que significa "na arena".
Nuptse
El Nuptse ye un monte na rexón de Khumbu nel Himalaya del Nepal. Alcuéntrase a dos quilómetros al suroeste del monte Everest, mui cerca de la frontera con China. Nuptse ye'l nome tibetanu pa "picu del oeste", yá que ye'l segmentu occidental del macizu que forma col Lhotse.
El Nuptse nuna socesión de picos d'este a oeste: El picu principal, Nuptse I, foi esguiláu per primer vegada'l 16 de mayu de 1961 por Dennis Davis y el sherpa Tashi, miembros d'una espedición británica. Dempués d'un llargu intervalu ensin ascensiones, el Nuptse volvió recibir espediciones nos años 1990 y 2000, coles que s'establecieron rutes dende'l sur, norte y oeste.
Anque'l Nuptse vese pímpanu dende'l sur y l'oeste y alcuéntrase sobre'l campu base de la ruta estándar pa xubir el Everest de la Collada Sur, nun ye un picu independiente: el visu ye una Prominencia de namái 319 metros y por tantu nun s'atopa na Llista de los montes más altos del mundu.
Carex hirta
Carex hirta ye una especie de planta yerbácea perteneciente a la familia de les ciperacees. Ye orixinaria d'Eurasia. thumb|240px|Vista de la planta
Descripción
Ye una planta rizomatusa que forma espigues de dos tipos, femenines y masculines (éstes en númberu cimeru a unu). Difier d'otros Carex por presentar utrículos densamente pubescentes, de 5-7 mm y con un picu desenvueltu. Amás, les fueyes son relativamente anches (2-5 mm), planes y peloses.
Hábitat y distribución
Tien una distribución Eurosiberiana. N'España alcuéntrase en Barcelona, Castellón, Girona, Lleida, y Ávila, onde s'atopa en zones higroturbosas ruderalizaes, praos húmedos llendaos, marxes de regueros, orles forestales, etc..
Propiedaes
Indicaciones: ye utilizada como planta melecinal como diuréticu. Úsase'l raigañu.
Taxonomía
Carex hirta describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 2: 975. 1753. Carex: nome xenéricu que podría derivar del griegu kairo, que significa "mancar", rellacionáu coles fueyes cortantes que tienen estes plantes.
hirta: epítetu llatín que significa "peludo".
Cranioleuca pallida
El Curutié pálidu (Cranioleuca pallida) ye una especie d'ave de la familia Furnariidae. Ye endémica de Brasil.
El so hábitat natural son los montes húmedos montascosos tropicales o subtropicales.
Warburgia ugandensis
Warburgia ugandensis, ye una especie d'árbol de fueya perenne orixinariu d'África.
Descripción
Ye un árbol qu'algama un tamañu d'hasta 42 m d'altor, pero de cutiu ye bastante pequeñu (± 5 m).
Ecoloxía
Alcuéntrase nel monte tropical de tierres baxes, monte siempreverde secu en tierres altes y les sos reliquies en carbes secundaries y pacionales, llombes de termites y nel monte de banzáu; a una altitú de 800-1100-2400 msnm. (N'África oriental)
Usos
La madera ye resistente al ataque d'inseutos y bien fuerte. Utilízase comúnmente pal xugu de carros tiraos por gües. Los primeres inmigrantes indios a Kenia, trabayando na construcción de la vía ferrial, utilicen les fueyes p'arumar les sos curries enantes de la introducción xeneral de la planta de chili. El sabor ye intensamente caliente y sutilmente distintu a los chiles.
Los estractos de W. ugandensis fueron reportaos p'amosar delles propiedaes antipalúdicas, antifúngicas y antibacterianas in vitro o en modelos animales.
Sobrar esplotación insostenible de la corteza amenorgó la población de la subespecie longiflora a la Reserva Forestal Rondo en Tanzania, lo que llevó a la UICN a la llista como vulnerable na Llista Colorada d'Especies Amenaciaes.
Taxonomía
Warburgia ugandensis describióse por Thomas Archibald Sprague y espublizóse en Journal of the Linnean Society, Botany 37: 498. 1906.
Heining-lès-Bouzonville
Heining-lès-Bouzonville ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Villaviciosa
Villaviciosa ye un conceyu, una parroquia y un pueblu d'Asturies. Llenda al norte col mar Cantábricu, al sur con Sariegu, Nava, Cabranes y Piloña, al oeste con Xixón y Siero y al este con Colunga.
La so ría ye la mayor d'Asturies. Hai un importante puertu pescador en Tazones. La capital del conceyu ye Villaviciosa y el conceyu ta hermanáu con Villaviciosa de Odón, Madrid.
El conceyu ye conocíu pola calidá de la so sidra y pola doyura en pumaraes. Na Edá Media denomóse Maliayu, topónimu que dio llugar a la creación del xentiliciu "maliayu" o "maliayés", usáu sobre too na prensa, en cuenta de "villaviciosín". Anguaño'l topónimu "Villaviciosa" remanez precisamente polo vicioso, esto ye, granible, del so terrén.
Prehistoria y época romana
Lo vicioso de la tierra y les bones condiciones físiques, xeográfiques y climátiques de tol conceyu faen suponer que dende la época epipaleolítica, na etapa asturiense, yá tuviere colonizáu'l territoriu villaviciosín, teniendo'l conceyu un importante conxuntu de monumentos megalíticos.
Los castros tamién foron abondosos y estremaos, allugándose los más d'ellos pela exa de la ría, más contra la cuesta-granda occidental. La dominación romana dexárase ver en gran midida nel conceyu, darréu que'l territoriu yera mui granible con salida a la mar. Hai dellos cabuercos y esteles repartíos per tol conceyu que prueben esa colonización, como les alcontraes na ilesia de Grases o la de Miravalles. Mesmamente tamién s'atoparon restos arqueolóxicos d'antigües villes romanes na boca de la ría en Rodiles.