cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Chrissy Amphlett
Divinyls
Divinyls foi una banda con una alliniación siempres cambiante en redol a Amphlett y McEntee, que la so rellación foi inestable a lo llargo de la so carrera. Sicasí, la banda publicó seis álbumes ente 1982 y 1996, que'l so mayour ésitu asocedió en 1991 col senciellu «I Touch Myself», qu'algamó'l númberu 1 n'Australia, 10 nel Reinu Xuníu y 4 n'Estaos Xuníos. Divinyls nun publicar un nuevu álbum mientres cuasi seis años, dixebrándose cerca del momentu del llanzamientu de Underworld n'Australia. Amphlett vivió en Nueva York col so maríu, concentrándose nuna carrera en solitariu y escribiendo la so autobiografía Pleasure and Pain: My Life.
Amphlett y McEntee apenes falaron ente ellos dempués de la separación de la banda en 1996, pero volvieron ponese en contautu cuando fueron almitíos nel ARIA Hall of Fame de 2006, finalmente anunciando una nueva xira y álbum.
Otros trabayos
Amphlett tamién trabayó como actriz. Fixo'l so debú na película Monkey Grip, na qu'ella tuvo un papel secundariu como la temperamental cantante d'una banda de rock vagamente basada na suya propia, Divinyls.
En 1988, Amphlett protagonizó xunto a Russell Crowe la primer producción australiana de la escena musical de Will Russell Blood Brothers.
Amphlett foi escoyida orixinalmente pa faer de Judy Garland na producción orixinal de la xira The Boy From Oz, sobre la vida de Peter Allen. Sicasí, Amphlett foi reemplazada nel papel por Isabel Keating cuando l'espectáculu fixo'l so debú en Broadway en 2003, anque retomó'l papel na xira australiana.
Nuna entrevista nel programa Nine Network A Current Affair, el 7 d'avientu de 2007, Amphlett reveló que tenía esclerosis múltiple. El 20 d'ochobre de 2010, anuncióse que tenía cáncer de mama y que taba siendo tratáu en Nueva York onde vivía col so home. Ella tamién dixo que la so hermana ye una sobreviviente de cáncer de mama. El 24 de xineru de 2011, afirmóse que taba llibre de cáncer.
La que fuera vocalista de la banda Divinyls, morrió'l 21 d'abril 2013 na so casa de Nueva York arrodiada pola so familia y amigos dempués d'una llarga batalla contra'l cáncer de mama, informó la emisora de radio ABC. Tenía 53 años. Por cuenta de que tamién sufría esclerosis múltiple, Amphlett nun pudo recibir tratamientu de radiación o quimioterapia pal cáncer. Tres l'anunciu de la muerte de Amphlett, recibiéronse numberosos homenaxes a los artistes, intérpretes y los músicos. Russell Crowe escribió: "RIP Chrissie Amphlett, (ella) foi la mio madre n'Hermanos de Sangre, 1988."
Richard Lynch
Richard Hugh Lynch foi un actor d'Estaos Xuníos, meyor conocíu por interpretar a villanos nel cine y la televisión. De cutiu apaeció en producciones de ciencia ficción, como Battlestar Galactica (como Wolfe) y la so secuela, la serie Galactica 1980 (como'l comandante Xaviar). Tamién apaeció en series como Starsky y Hutch (1975-1979), The A-Team (1983-1987), Charmed y Star Trek: The Next Generation.
Richard Lynch nació nuna familia d'irlandeses católicos. El so hermanu menor ye l'actor Barry Lynch. Lynch se enroló nel Cuerpu de Marines d'Estaos Xuníos.
Lynch formar en The Actors Studio y nos HB Studios. El so especial aspeutu con repulgu convertir nun popular némesis, en más de 100 películes de cine y televisión. Producióse los repulgos mientres un incidente en 1967 nel Central Park de Nueva York nel que ―so los efeutos del LSD― moyar con gasolina y prendióse fueu. Tenía quemadures nel 70 % del so cuerpu.
En 1982, Lynch ganó un premiu Saturn al meyor actor de repartu» pola so interpretación del malváu rei Cromwell en La espada y el bruxu. A pesar de Richard Lynch ye conocíu por interpretar a villanos, foi escoyíu como presidente d'Estaos Xuníos na película Mil máscares vs. la momia azteca (2007).
Amás d'actuar, Lynch tamién yera músicu, y tocaba la guitarra, el pianu, el saxofón y la flauta. Tamién esfrutaba de la pesca, la poesía y l'arquiteutura. Llogró la ciudadanía irlandesa al traviés de los sos padres irlandeses, y visitaba frecuentemente esi país. Con Barry, los dos hermanos protagonizaron xuntos nel Nightforce y Total force.
La so esposa Lily Lynch actuó con él na película Breaking the silence (1998) y el so fíu Christopher Lynch actuó con él na película de ciencia ficción Trancers II.
Años finales
Lynch casóse dos veces: una vegada con Beatrix Lynch (el so fíu Christopher morrió en 2005 d'una neumonía), y más tarde con Lily Lynch.
El so cuerpu foi atopáu na so casa en Yucca Valley (California) el 19 de xunu de 2012. Nun se sabe si finó'l 18 o'l 19. Dempués de nun escuchar noticies d'él mientres dellos díes, la so amiga, l'actriz Carol Vogel, foi a la so casa. Atopó la puerta abierta y el so cuerpu na so cocina. Llamó entós al 911.
Sobrevíven-y el so hermanu Barry y hermanes Carole Taylor y Jones Cathy.
Les noticies qu'informaron alrodiu de la so muerte identificaron incorreutamente el so añu de nacencia como 1936, pero l'obituariu de Los Angeles Times publicáu pola so familia correxir: nació en 1940.
Montenegro de Cameros
Montenegro de Cameros ye una llocalidá y conceyu de la provincia de Soria, comunidá autónoma de Castiella y Llión (España). Pertenez a la contorna del Tierra de Cameros, y en concretu a la subcomarca del Camero Nuevo. El so partíu xudicial ye'l de Soria.
Na organización xerárquica de la Ilesia católica, forma parte de la diócesis d'Osma-Soria, que -de la mesma- ye sufragánea de l'archidiócesis de Burgos.
Situación
220px|thumb|left|Términu municipal de Montenegro de Cameros.
Ta asitiáu al pie del puertu de Santa Inés (1.758 m), na aguada del Ebro, que lo dixebrara del restu de la provincia. Ye la única llocalidá camerana que nun pertenez a la comunidá de La Rioxa, por cuestiones alministratives y polítiques forma parte de la provincia de Soria.
Demografía
En 2010 la población xubía a 92 habitantes: 58 homes y 34 muyeres.
Historia
A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá de constitúi en conceyu constitucional na rexón de Castiella la Vieya, partíu xudicial de Soria que nel censu de 1842 cuntaba con 150 hogar y 532 vecinos.
Patrimoniu
thumb|left|Ilesia de Montenegro de Cameros.
thumb|Ermita de San Mamés.
Mediu ambiente
Nel so términu ya incluyíos na Rede Natura 2000 los siguientes llugares:
Gallardones
Posada Real LA ALMAZUELA, edificiu gallardoniáu pola so rehabilitación na IV Edición de los Premios d'Edificación Sostenible de Castiella y Llión.
The First Purge
The First Purge ye una película de terror d'aición distópica d'Estaos Xuníos, dirixida por Gerard McMurray y escrita por James DeMonaco. Ye una precuela de la película de 2013 The Purge y ye la cuarta entrega de la serie The Purge. La película ye protagonizada por Y'Lan Noel, Lex Scott Davis, Joivan Wade, Lauren Vélez y Marisa Tomei. Ta programada pa ser llanzada'l 4 de xunetu de 2018 por Universal Pictures.
Sinopsis
Nel añu 2018, col fin d'amenorgar la tasa de criminalidad per debaxo del unu per cientu mientres el restu del añu, los Nuevos Padres Fundadores de la Patria (NFFA) ponen a prueba una teoría sociolóxica que ventila l'agresión per una nueche nuna comunidá aisllada. Pero cuando la violencia de los opresores atopar cola roxura de los marxinaos, l'andada va esplotar dende les fronteres de la ciudá de prueba y va estendese por tola nación.
Producción
En setiembre de 2016, James DeMonaco, el creador de la franquicia declaró que la cuarta película sería una precuela de la triloxía, y amosaría cómo los Estaos Xuníos llegaron al puntu d'aceptar la Nueche de la Purga. El 17 de febreru de 2017, informóse que DeMonaco anunciara oficialmente qu'una cuarta entrega de La franquicia de la Purga y una secuela de la película 2016 La Purga: L'añu de la eleición taba en desenvolvimientu nos estudios Universal. DeMonaco nun tornaría como direutor sinón qu'escribiría'l guión, ente que Jason Blum de Blumhouse Productions y Michael Bay, Brad Fuller y Andrew Form de Platinum Dunes tornaríen pa producir la película con Sebastien Lemercier.
En xunetu de 2017, el direutor de la película de Sundance Burning Sands, Gerard McMurray, foi contratáu pa dirixir la película dende'l guión de DeMonaco.
Repartu
El 19 de setiembre de 2017, los recién llegaos Y'Lan Noel y Lex Scott Davis fueron escoyíos pa interpretar a los personaxes principales, y la película se ambientaría en Staten Island.
Guachené
Guachené ye unu de los 42 conceyos del departamentu de Cauca, Colombia. Ta alcontráu na Provincia Norte.
Atopar a 89 km de la capital departamental, Popayán. Ye l'últimu conceyu creáu nesti departamentu, n'avientu de 2006.
Historia
Dende l'añu 1546 tiense constancia de los primeros pobladores na zona, que fueron usaos como mano d'obra pola corona española. Dempués de dellos intentos por que Guachené fuera constituyíu un conceyu, esto llogró'l 19 d'avientu de 2006.
Economía
La so principal actividá económica ye'l cultivu de caña de azucar, tamién hai cultivos de maíz, sorgu, soya, yuca y frutales.
Demografía
Población Total: 19 815 hab. (2015)
Entretenimientu
Lentretenimientu ye'l conxuntu d'actividaes que dexa a los seres humanos emplegar el so tiempu llibre pa prestase, safando temporalmente los sos preocupaciones.
Guachené
Etnografía
Según les cifres presentaes pol DANE del censu 2005, la composición etnográfica del conceyu ye:
Entretenimientu
L'entretenimientu forma parte de l'amplia familia del ociu y convirtióse nun sector floreciente de l'actividá económica, especialmente al traviés de los parques temáticos y d'atraiciones, los medios de comunicación y les industries del cine, la música, los videoxuegos y el deporte.
Guachené
Guacheneceños famosos
Mina]]: Futbolista
Entretenimientu
El términu «entretenimientu» ye d'orixe llatín. Empezó a utilizase n'Europa a finales del sieglu XV en rellación cola aición financiera d'esviar bienes ayenos en beneficiu propiu. Con posterioridá, tal acepción dio pasu a la de «esviar l'atención» polo xeneral, acomuñar depués a la idea de prestar y d'ociu.
En 1662, el filósofu francés Blaise Pascal ellaboró un reputáu estudiu sobre l'entretenimientu que foi publicáu en 1670 nos sos «Pensamientos», desenvolviendo la idea contradictoria de que ye necesariu que l'home distrayer y, poro, s'amás de lo esencial o tamién podemos utilizar d'alcuerdu
Llista de países
Esta ye una llista alfabética de los países del mundu. Inclúi tolos estaos independientes de facto (tengan o non reconocencia internacional), territorios dependientes con población nativa y árees de soberanía especial. Los países ensin reconocencia xeneral conséñense en cursiva, y si son independientes ¡¡de facto'', indícase un * na so situación.
Entidaes non incluyíes
Los siguientes territorios nun tán inxeríos na llista por nun tener población nativo:
Tampoco figuren países constituyentes, entidaes o territorios que son oficialmente parte integrante d'otros países, como por exemplu:
Finalmente, nun apaez la Orde de Malta, que se declara entidá soberana (non Estáu), tien rellaciones diplomátiques con 103 países y ye observador permanente na ONX, anque nun tien territoriu sacantes árees estraterritoriales en Roma.
Stanley Clements
Biografía
Sicasí, la so carrera viose atayada pol serviciu militar mientres la Segunda Guerra Mundial y, tres la so vuelta, empezó a actuar en películes de baxu presupuestu, ente elles Johnny Holiday. Dempués trabayó nuna serie de películes d'aición y detectives d'Allied Artists Pictures Corporation col productor Ben Schwalb y el direutor Edward Bernds.
Stanley Clements finó en 1981 en Pasadena (California), por causa de un enfisema. Foi soterráu nel Campusantu Nacional de Riverside, California.
Seleición de la so filmografía
(*) – Film de les series de los East Side Kids o Bowery Boys
Muséu del Prado
right|thumb|250px|Logo oficial del Muséu. El Muséu Nacional del Prado (Museo Nacional del Prado en castellanu) ye un muséu asitiáu nel Paséu del Prado de Madrid. trátase d'ún de los más importantes del mundu undefined, y tamién de los más visitaos (el décimoctavu del mundu d'ente los museos d'arte en 2013). D'ente la so bayura de fondos rescamplen, pola so importancia, los cuadros de los maestros europeos de los sieglos XVI al XIX. En pallabres del historiador del arte ya hispanista Jonathan Brown "pocos seríen lo qu'atreveríen a discutir que ye'l muséu más importante del mundu en pintura europea". right|thumb|250px|La condesa de Chinchón, de Francisco de Goya, adquiríu pol muséu nel añu [[2000.]] El so principal atractivu dá-ylu la bayura de cuadros de Velázquez, El Greco, Goya, Ticianu, Rubens y El Bosco, de los que guarda les meyores y más estenses coleiciones del mundu undefined. A elles hai que xunir conxuntos importantes d'obres d'autores tan importantes como Murillo, Ribera, Zurbarán, Rafael, Veronese, Tintoretto, van Dyck o Poussin, ente otros.
La so crónica llimitación d'espaciu fizo que, históricamente, nun hubiera sitiu pa esponer más de 900 obres al tiempu, toes de máxima calidá. L'ampliación realizada por Rafael Moneo dende 2007 pretendía crear espaciu pa otres 450 obres, de forma qu'a primeros de 2017 el total d'obres espuestes ye de 1300. Cola reapertura de les sales del áticu norte: nestos espacios, y nel Salón de Reinos, calcúlase que puen colgase ente 250 y 300 pintures más. L'inventariu de bienes artísticos del muséu inclúi, en febreru de 2017, más de 35.000 obres d'arte: 8.045 pintures, 10.219 dibuxos, 6.159 grabaos y 34 matrices d'estampación, 971 escultures (amás de 154 fragmentos d'otres), 1.189 pieces d'artes decoratives, 38 armes ya armadures, 2.155 medayes y monedes, 5.306 semeyes, 4 llibros y 155 mapes.
Mesmo qu'otros grandes museos europeos, como'l Louvre de París y la Galería Uffizi de Florencia, l'orixe del muséu ta venceyáu a l'afición coleicionista de les dinastíes reales que gobernaron España a lo llargo de sieglos. La so coleición ye un reflexu del gustu personal de los reis y de la so rede d'aliances y enemistaes, lo que fai d'ella dalgo asimétrico, bayurosa en determinaos estilos y artistes y llimitada n'otros. Inténtase namái dende l'entamu del sieglu XX, con resultáu desigual, rellenar el güecu de les ausencies más importantes.
El Muséu del Prado nun ye, como'l Louvre, l'Hermitage, el Metropolitan o la National Gallery de Londres, un muséu enciclopédicu nel que conviven obres de toles escueles y époques. Ye, por embargu, una coleición intensa formada a partir de los gustos d'un garapiellu de reis aficionaos al arte, qu'inclúi bien d'obres feches por encargu. El legáu inicial de cuadros procedentes de la Coleición Real foi completáu con aportaciones posteriores que reforzaron el so perfil inicial, porque, a la escontra de lo que ye habitual nes pinacoteques nacionales d'otros países, los esfuercios de compra dirixéronse más qu'a rellenar los güecos d'estilos o autores ausentes, a reforzar el nucleu esencial de la coleición.
El protagonismu de la coleición tiénenlu les escueles pictóriques d'España, Flandes ya Italia (especialmente Venecia), cola escuela francesa (Nicolas Poussin y Claudio de Lorena) nun segundu planu. D'ente los cuadros más valiosos de la escuela alemana rescamplen cuatro obres maestres de Durero y dellos retratos de Mengs. Hai tamién dellos cuadros de la escuela británica, cuasimente toos retratos, y exemplos, non mui abondantes pero sí valiosos, de la escuela holandesa. Del fondu del muséu destaca tamién la so seición d'artes decoratives (nomada l'ayalga del Delfín) y la so coleición d'escultures, d'ente les que destaquen les grecorromanes.
El muséu forma, xunto col Muséu Thyssen-Bornemisza y el Muséu Nacional Centru d'Arte Reina Sofía, el nomáu Triángulu del Arte, qu'atrai a miles de turistes de tolos países cada añu. Na redolada d'ellos alcuéntrense tamién el Muséu Arqueolóxicu Nacional d'España, el Muséu Nacional d'Artes Decoratives, la Real Academia de Belles Artes de San Fernando y dellos museos más pequeños.
Hippotion isis
Hippotion isis ye una poliya de la familia Sphingidae. Vuela na islla Mauriciu.
El llargor de les sos ales delanteres ye d'aproximao 29 mm. Ye desaxeradamente similar a Hippotion aurora delicata pero difiriendo en el color brillosu de la banda difusa de la banda mediana del llau cimera de les sos ales posteriores y l'ausencia de cualquier llinia llonxitudinal dosal nel abdome.
Leona Vicario
María de la Soledad Leona Camila Vicario Fernández de San Salvador, más conocida como Leona Vicario, foi una de les figures más destacaes de la Guerra d'Independencia de Méxicu onde se dedicó a informar a los insurxentes de tolos movimientos que podíen interesa-yos y qu'asocedíen na capital del virreinatu. Miembru de Los Guadalupes, financió cola so propia fortuna la insurxencia. Foi una de les primeres muyeres periodistes de Mexico. Impulsora del feminismu y de la cultura enfrentarse a numberosos riesgos y penuries pa espublizar la ideoloxía de los llibertadores.
Foi-y concedíu'l títulu honoríficu de Benemérita y Dulcísima Madre de la Patria pol Congresu de la Unión, el so nome ta inscritu con lletres d'oru nel Muriu d'Honor del Palaciu Llexislativu de San Llázaro, sede de la Cámara de Diputaos de Méxicu.
Primeros años
Leona Vicariu foi fía única, el so padre foi Gaspar Martín Vicariu, comerciante español proveniente de Castiella la Vieya, España y la so madre foi Camila Fernández de San Salvador, orixinaria de Toluca. Adquirió una esmerada educación; cultivó les ciencies, les belles artes, la pintura, el cantar y la lliteratura.
Al morrer los sos padres en 1807, permaneció so la custodia del so tíu, el doctor en lleis y #abogado Agustín Pomposu Fernández de San Salvador, qu'amás fungía como albacea. El so tíu dexó-y vivir sola por que tuviera cómoda, mercó una propiedá allegante pa tar al pindiu d'ella, daqué escandalosu pa  costumes de la dómina. El so tíu comprometerse a matrimoniu col coronel y abogáu Octaviano Obregón, pero ésti viaxó a España como diputáu a les Cortes de Cádiz.
En 1811 conoció a Andrés Quintana Roo, un estudiante de lleis procedente de Yucatán que trabayaba nel despachu de Fernández de San Salvador. Dambos quedaron namoraos, y Andrés solicitó la mano de Leona, llogrando la negativa del so tíu, argumentando que'l mozu yera probe. Ante la forzosa separación, Leona buscó la manera d'ayudar por cuenta propia la causa insurxente.
Guerra d'Independencia de Méxicu
thumb|miniaturadeimagen|230x230px|Semeya de Leona Vicario. Dende 1810, Leona Vicario formó parte d'una sociedá secreta llamada Los Guadalupes, que los sos integrantes conformaron una especie de rede, al traviés de correos con Miguel Hidalgo y Costilla y José María Morelos y Pavón, por cuenta de que pertenecíen a la sociedá virreinal, y eso dexába-yos tener accesu a información qu'otros insurxentes nun teníen. Amás, dio abellu a fuxitivos, unvió dineru y medicines y collaboró colos rebeldes, tresmitiéndo-yos recursos, noticies ya información de cuantes novedaes asocedíen na corte virreinal.
Fervosu proselitista de la causa insurxente, a finales de 1812 convenció a unos armeros vizcainos por que se pasaren al bandu insurxente, treslladándose a Tlalpujahua, llocalidá na que taba instaláu'l campamentu d'Ignacio López Rayón, onde se dedicaron a fabricar cañones financiaos cola venta de les sos xoyes y bienes.
En marzu de 1813, unu de los sos correos foi interceptáu; Lleona, al enterase, fuxó con camín de Michoacán. De regresu a la capital, el so tíu llogró que la recluyeren nel Colexu de Belén de les Mochas, en cuenta de ser unviada a la cárcel. Nun pudo evitar que les autoridaes procesarse conforme a la xusticia. La Real Xunta de Seguridá y Bon Orde instruyó-y un procesu nel que fueron apaeciendo los documentos que lu inculparon, ente otros los relativos a los sos intentos de fuxida pa pasase al campu de los rebeldes; foi sometida a interrogatoriu y presentáronse les pruebes que la inculpaben. Nunca delató a los sos compañeros; foi declarada culpable y condergóse-y a formal prisión y a la prinda de tolos sos bienes.
En mayu de 1813, trés insurxentes amarutaos d'oficiales virreinales ayudarse a escapar camín de Tlalpujahua, Michoacán, onde casóse con Andrés Quintana Roo.
Hugo Lloris
Hugo Lloris ye un futbolista francés, xuega de porteru y el so equipu actual ye'l Tottenham Hotspur de la Premier League d'Inglaterra. Lloris tamién foi una pieza fundamental de la Seleición francesa en toles sos categoríes, siendo anguaño'l capitán de la seleición absoluta.
Leona Vicario
Guerra d'Independencia de Méxicu
A lo llargo de 1814 y gran parte de 1815, Lleona siguió collaborando y trabayó nos periódicos: El Ilustrador Americano y el Semanario Patriótico Americano.
Finalmente, prindáu y muertu José María Morelos y eslleíu el Congresu poles mesmes fraiciones insurxentes engarraes, Leona y el so home esconderse na zona de Michoacán, refugando los repitíos indultos que-yos llegaben dende la capital.
Hugo Lloris
En Francia
Hugo Lloris empezó la so carrera futbolística nes categoríes inferiores del equipu de la so ciudá natal, el OGC Niza. El 18 de marzu de 2006 debutó col primer equipu contra'l Stade Rennais y facer con victoria (1-0). Esi mesmu añu xugó otros trés partíos y llegó a la final de la Copa de la Lliga de Francia col so equipu, anque'l troféu finalmente ganar l'AS Nancy. Al añu siguiente consiguió la titularidá na portería.
Leona Vicario
Guerra d'Independencia de Méxicu
En 1817, Leona tuvo la so primer fía: Genoveva. Por cuenta de que el matrimoniu pasaba fuxir d'un sitiu a otru, Leona dio a lluz a la so fía nuna cueva alcontrada en Achipixtla, un llugar asitiáu na Tierra Caliente. Ignacio López Rayón fungió como padrín de la neña.
Hugo Lloris
En Francia
En 2008 Lloris xunir al Olympique Lyonnais, equipu que pagó 8.5 millones d'euros pa faese colos sos servicios.
Leona Vicario
Guerra d'Independencia de Méxicu
El 14 de marzu de 1818, escondíos na serranía de Tlatlaya, anguaño Estáu de Méxicu, fueron prindaos; pensando nes consecuencies que significaría pa la so fía, aceptaron, pa madre y fía, l'indultu qu'antes refugaren.
Mientres la so estancia en Toluca, Lleona tuvo a la so segunda fía, María Dolores Quintana Vicariu, y guardó les celebraciones feches por cuenta de xurar  la Constitución de Cádiz por Fernandu VII, ocasión que la llevó a escribir el poema: La libertad y la tiranía..
Hugo Lloris
Tottenham Hotspur
L'últimu día antes del zarru del mercáu de trespasos de la temporada 12/13 fichó pol Tottenham Hotspur FC de la Premier League, por un monto averáu de 15 millones d'euros llogrando una bona temporada na lliga francesa. Lloris fixo'l so debú colos Spurs el 20 de setiembre de 2012 xugando los 90 minutos y calteniendo la so valla invicta nel primer partíu del club na UEFA Europa League 2012/13 ante la SS Lazio en White Hart Lane. El francés debutó como titular na Premier League el 7 d'ochobre de 2012 na victoria 2-0 sobre'l Aston Villa.
Leona Vicario
Años posteriores y muerte
Peracabada la independencia y en compensación pola confiscación de los sos bienes, el Congresu de la República concedió a Leona Vicario, na sesión celebrada'l 8 d'agostu de 1823, una lliquidación en metálicu, una facienda llamada Ocotepec, nos Llanos de Apan y trés cases na Ciudá de Méxicu.
Hugo Lloris
Seleición nacional
Lloris foi pieza fundamental tantu de les seleiciones xuveniles como de la seleición absoluta de dende'l so debú col combináu sub-18 en 2004. Fixo'l so debú cola seleición absoluta nun amistosu ante el 19 de payares de 2008. A partir d'ellí empezó a xugar de forma más frecuente y les sos actuaciones nes eliminatories a la Copa Mundial de Fútbol de 2010, cuantimás ante la República d'Irlanda nel repechaje, fueron cruciales pal ésitu de Francia.
Lloris foi incluyíu na llista de 23 xugadores que participaron nel Mundial de Fútbol en Sudáfrica en 2010, xugando los trés partíos de la so seleición ellí.
Leona Vicario
Años posteriores y muerte
En 1827 el Congresu del Estáu de Coahuila y Texas alcordó que la villa de Saltillo denominárase d'equí p'arriba Leona Vicario, conocida neses dómines como la muyer fuerte de la Independencia.
Tuvo una tercer fía a la que llamaron Dolores, n'honor a la villa na que Miguel Hidalgo empecipio la llucha pola independencia en 1810.
Hugo Lloris
Seleición nacional
En 2012 foi incluyíu na llista oficial de xugadores que representaron a Francia na Eurocopa 2012 en Polonia y Ucrania, xugando los cuatro partíos de la so seleición y llevando el cintillo de capitán. Y tuvo a puntu de perdelo pos nos cuartos de final de la Eurocopa 2012 España ganó 2-0
Leona Vicario
Años posteriores y muerte
Na so etapa de collaboradora d'El Federalista, la Sra. Vicario de Quintana Roo enfrentarse a Lucas Alamán, quien dicía que les muyeres fueren a la guerra d'Independencia por amor a los sos homes. Escribió na so columna: Confiese Sr. Alamán que non yá l'amor ye'l móvil de les aiciones de les muyeres; qu'elles son capaces de tolos entusiasmos y que los sentimientos de la gloria y la llibertá nun-yos son unos sentimientos estraños; antes bien vale obrar nellos con más puxanza, como que siempres los sacrificios de les muyeres, sía'l cual fora l'oxetu o causa por quien les faen, son desinteresaos, y paez que nun busquen mas compensa d'ellos, que la de que sían aceptaes.
''Polo qu'a mi toca, sé dicir que les mios aiciones y opiniones fueron siempres bien llibres, naide influyó absolutamente nelles, y nesti puntu obré con total independencia y ensin atender que les opiniones que tuvieron les persones qu'envaloré. Persuado de qu'asina van ser toles muyeres, quitando a les bien estúpides, y a les que por efeutu de la so educación contraxeren un vezu servil. De dambes clases hai tamién #bien de homes. ''
Hugo Lloris
Seleición nacional
El 13 de mayu de 2014, l'entrenador de la seleición francesa Didier Deschamps incluyó a Lloris na llista final de 23 xugadores que van representar a Francia na Copa Mundial de 2014.
Leona Vicario
Años posteriores y muerte
Foi declarada Benemérita y Dulcísima Madre de la Patria'l 25 d'agostu de 1842, a los cuatro díes del so fallecimientu. Hasta la fecha, foi la única muyer en Méxicu a la que se-y ufiertaron funerales d'Estáu. Los sos restos folgaron, primero nel Panteón de Santa Paula, dempués, el 28 de mayu de 1900 fueron treslladaos xunto colos del so maríu Andrés Quintana Roo, a la Rotonda de les Persones Pernomaes del Panteón Civil de Dolores, hasta'l so treslláu a la Columna de la Independencia en 1925.
Hugo Lloris
Estadístiques
20px| Actualizáu al postreru partíu xugáu'l 1 de xineru de 2015.
Leona Vicario
Años posteriores y muerte
El 30 de mayu de 2010, fueron treslladaos al Muséu Nacional d'Historia (Castiellu de Chapultepec) pal so caltenimientu, analís y autentificación. Darréu, el 15 d'agostu del mesmu añu, fueron llevaos a Palaciu Nacional pa ser asitiaos na Galería Nacional nel marcu de la esposición Méxicu 200 años, la Construcción de la Patria. El so nome ta grabáu con lletres d'oru nel Congresu del estáu de Quintana Roo, na ciudá de Chetumal.
Honores
Leona Vicario ye una heroína nacional, Benemérita de la Patria, Madre de la Patria y fundadora de Méxicu. Ye considerada la primer periodista en Méxicu. Esisten munches estatues d'ella al traviés de too Méxicu y amás, munches escueles, hospitales, biblioteques, ciudaes, pueblos, cais y llugares tán nomaos nel so honor como'l pobláu Leona Vicario, nel Estáu de Quintana Roo. derecha|miniaturadeimagen|267x267px|Estatua de Vicariu na Ciudá de Méxicu.
Montejo de Tiermes
Montejo de Tiermes ye una llocalidá y tamién un conceyu de la provincia de Soria, comunidá autónoma de Castiella y Llión, España. Perteneció históricamente a la Tierra d'Ayllón, hasta 1833 y a la diócesis de Sigüenza, hasta 1957. Anguaño forma parte de la diócesis d'Osma la cual, de la mesma, pertenez a l'archidiócesis de Burgos.
Símbolos
L'escudu y la bandera municipal fueron aprobaos pol plenu del conceyu de Montejo de Tiermes na so sesión del 31 de marzu de 2017. L'escudu heráldicu del conceyu represéntase conforme a la siguiente descripción testual o blasón:
La descripción testual de la bandera ye la que sigue:
Xeografía
220px|thumb|left|Términu municipal de Montejo de Tiermes.
Montejo asítiase nel suroeste de la provincia, cerca de les provincies de Segovia y Guadalaxara. Les poblaciones más importantes nes sos proximidaes son San Esteban de Gormaz y Ayllón (Segovia).
El terrén, ye llanu y de bona calidá; báña-y un pequeñu regatu, ríu Pedro, que suel ensugase pel branu; entiende dos dehesa y un monte de matu baxu, y produz granos, llegumes y camperes pa la ganadería.
Historia
Parte del actual conceyu formó parte de la Comunidá de Villa y Tierra d'Ayllón englobado nel Sexmo de Valdeliceras (Montejo de Tiermes, Liceras, Ligos, Torresuso, Cueves de Ayllón y Noviales)
Otra parte foi integrante de la Comunidá de Villa y Tierra de Caracena: Carrascosa de riba, Hoz de Abajo, Hoz de Arriba, Pedro, Rebollosa de Pedro y Valderromán.
Nel Censu de 1789, ordenáu pol Conde de Floridablanca, figuraba como llugar del Partíu de Ayllón na Intendencia de Segovia, con xurisdicción de señoríu y so l'autoridá del Alcalde Pedáneo, nomáu pol Marqués de Villena. Cuntaba entós con 289 habitantes.
Tres la reforma provincial de 1833, pasó a formar parte de la provincia de Soria
A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá de constitúi en conceyu constitucional, conocíu entós como Montejo, na rexón de Castiella la Vieya, partíu d'El Burgu de Osma que nel censu de 1842 cuntaba con 66 llares y 270 vecinos.
A mediaos del sieglu XIX pasa a denominase Montejo de Liceras y crez el términu del conceyu porque incorpora a Pedro, Rebollosa de Pedro, Sotillos de Caracena y Torresuso.
A finales del sieglu XX crez el términu del conceyu porque incorpora a Carrascosa de riba, Cueves de Ayllón, Hoz de Abajo, Hoz de Arriba, Noviales y Valderromán.
Demografía
En 2010 la población xubía a 198 habitantes, 126 homes y 72 muyeres.
Demografía recién del nucleu principal
Montejo de Tiermes (llocalidá) cuntaba a 1 de xineru de 2.010 con una población de 58 habitantes, 41 homes y 17 muyeres.
Patrimoniu
miniaturadeimagen|Ilesia de San Cipriano, Montejo de Tiermes. miniaturadeimagen|Torre nel inetrior del conceyu. Nel so términu municipal hai dellos Bienes d'Interés Cultural.
Mediu ambiente
Nel so términu ya incluyíos na Rede Natura 2000 los siguientes llugares:
Economía
La economía sostiense básicamente de l'agricultura (trigu, cebada, avena) y la ganadería (oveyes).
El turismu, sector en crecedera en tola provincia, tamién creó puestos de trabayu nel conceyu debíu, en parte, a la proximidá de les ruines celtíberu-romanes de Tiermes y el muséu amiesto.
Ampeliceps coronatus
Ampeliceps coronatus ye una especie d'ave paseriforme asiática de la familia Sturnidae que s'atopa nes selves y tierres deforestaes de la India, Indochina y norte de Malasia.
Jacinto Peynado
Jacinto Bienvenido Peynado Peynado moteyáu Mozu foi un abogáu y políticu dominicanu. Presidente de la República Dominicana dende 16 d'agostu de 1938 hasta'l 24 de febreru de 1940, mientres la era de Trujillo. Antes de xubir a la Presidencia, foi Vicepresidente de 1934-1938.
Peynado sirvió de volao como presidente interín de la República Dominicana so la dictadura de Rafael Leónidas Trujillo, atayando a Rafael Estrella Ureña mandatu a partir del 22 d'abril de 1930 hasta'l 21 de mayu de 1930, cuando Ureña vuelve ocupar la Presidencia.
Peynado desempeñóse como Secretariu d'Interior y Policía, y la guerra nel gobiernu subsiguiente del Xeneral Trujillo. Convertir en secretariu de la presidencia en 1932, y foi escoyíu vicepresidente de Trujillo en 1934. Peynado foi la mano derecha de Trujillo escoyíu candidatu nes eleiciones celebraes en 1938. Asumió la presidencia'l 16 d'agostu de 1938, anque en gran midida Trujillo siguió controlando'l país. Peynado caltuvo nel cargu hasta la so muerte en Ciudá Trujillo (Anguaño Santu Domingu), República Dominicana, el 7 de marzu de 1940.
Kiersey Clemons
Kiersey Clemons  ye una cantante y actriz d'Estaos Xuníos. Ye meyor conocida polos sos papeles recurrentes como Danielle na serie de Disney Channel, Shake It Up y anguaño como Kira Starr en Austin & Ally.
Ella tamién tuvo en Good Luck Charlie, Bucket & Skinner's Epic Adventures y CSI: Crime Scene Investigation.
Nuna entrevista en 2013, Clemons reveló que taba trabayando nuna nueva música. .
Videos Musicales
2015 - Lady Gaga - Til It Happens To You
Clifford Bañagale
Biografía
Ye conocíu pol so papel como Diesel, el noviu de Sacha Baron Cohen na película Brüno. La so carrera empezó a los 7 años d'edá cuando empezó a entrenar n'opera, depués actuando nel teatru Equity adultu.
Non muncho tiempu dempués de graduase de l'Academia Musical y Dramático, Clifford llogró papeles en delles producciones local y rexonal de Peter Pan, South Pacific, It's a Wonderful Life y The Magical Land of OZ.
Dempués de roblar cola empresa de xestión ESI, Clifford consiguió la producción teatral col papel de Jack Scott en The Grove Theater.
Apocayá, actuó en Hair, col productor Michael Butler y recibió escelentes crítiques de Los Angeles Times, Backstage West y LA Stage. Na pantalla pequeña, Clifford apaeció en Accidentally On Purpose y Good Morning America.
Clifford vive nel sur de California y apocayá terminó de realizar Altar Boyz the Musical. El Musical tuvo nomáu por 4 premios poLA Weelky Theater ganando Meyor Repartu y Meyor Coreografía.
Vue
Vue ye una ciudá francesa. Ta asitiada na rexón de Países del Loira, departamentu de Loira Atlánticu. Tien.
Villamuelas
Villamuelas ye un conceyu español de la provincia de Toledo, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha.
Toponimia
El topónimu "muela" deriva del términu llatín "mola", que da esi significáu castellanu, que ye un "cuetu serrapatosu pela parte alta y cume bien pequeñu pero plana". Nel sieglu XIII apaez escritu asina: "Villa de Molis", "Villamolas", "Villamuelas".
Historia
Nel sieglu XII, Villamuelas taba xunida a l'alquería de "Cerva Longa", na ribera del ríu Algodor, que quedó despoblada por insana en beneficiu de Villamuelas. En 1284 paez documentáu na so ilesia'l clérigu Domingo Pérez, de la que se fala d'un vecín, Pedro Micael "el pescador" que pagó al emprestador xudíu, Ausuleiman Davi, la cantidá de 200 mizcales (moneda marroquina).
Foi propiedá de la mitra toledana dende tiempos del arzobispu Rodrigo Jiménez de Rada hasta 1583, cuando Felipe II vender a Álvaro de Alcocer.
A partir de 1212, Villamuelas foi ocupáu por nuevos repobladores a instancies del arzobispu, una y bones la batalla de Las Navas de Tolosa frenárase'l peligru d'una meyora de los reis de taifa escontra'l norte y abriera el camín pa la conquista d'Andalucía.
Realmente les úniques noticies que se tienen de Villamuelas mientres tol sieglu XII apaecen recoyíes en documentos d'orixe mozárabe o xudíu. Mientres la revuelta de les Comunidaes de Castiella, nos primeros meses de 1521 Villamuelas yera favorable al bandu comuñeru en contra del rei Carlos I, polo que la población sufrió delles represalies.
Demografía
A lo llargo del sieglu XVIII el censu de población yera de 360 habitantes. El pueblu componer de 73 cases, munches d'elles deterioraes y casi inhabitables. Les enfermedaes más frecuentes d'aquella dómina yeren les tercianas y los asoleyones, que se combaten nesa dómina con sangríes y refrescos.
Ye a la fin del sieglu XVIII cuando la población adquier un númberu similar al actual, para aumentando llevemente nos siguientes, llegando al so máximu desenvolvimientu a principios de sieglu XX. Tres la Guerra Civil y a partir de metá de sieglu produz un procesu migratoriu polo que la población pierde un terciu de los sos habitantes.
Monumentos y llugares d'interés
Como edificios más notables de la llocalidá destaquen la Ilesia Santa María Madalena y llamada "La casa grande".
Ilesia
thumb|Ilesia de Villamuelas. La ilesia cunta con tres siglos d'historia. Foi construyida poles aportaciones de los habitantes del pueblu y collaborando tamién na so construcción.
Nun se caltienen datos sobre l'arquiteutu y el maestru d'obres. Ye de planta rectangular y una sola nave, con dos puertes llaterales sol coru. A los pies tán la capiya bautismal y la base de la torre, y el presbiteriu formar un enanche de la nave con un pequeñu ábside coronáu con un cimborriu. Foi reformada nel añu 2004.
Cuenta con un archivu bien calteníu, nel que los llibros más antiguos son de finales del sieglu XVI. Tán los llibros sacramentales (bautismu, matrimoniu y fallecimientos), los llibros de fábrica o de cuentes, los llibros d'ánimes, los llibros d'hermandaes y otros documentos interesantes.
Casa grande
thumb|Casa grande. La denomada Casa grande ye un edificiu típicu d'arquiteutura castellana. Rellacionáu con esti llugar ta la bodega col mesmu nome, fundada hai más de 30 años. Les uves usaes pa faer el vinu, pueden ser de distintos tipos, pero la variedá predominante ye l'airén.
Presa de "El Castro"
La presa d'El Castru, más conocida como Banzáu de Villamuelas ye una presa carauterística d'esti pueblu castellanu manchegu. A ella alleguen numberosos aficionaos a la pesca.
Gastronomía
Na gastronomía de Villamuelas destaquen platos como les pataques viudes de campu, ellaboraes con aceite, pimientu, pataques, pimentón, agua, ayu y perexil machucaos; les migues, les farrapes, les almadines, dulce ellaboráu con mantega de gochu, vinu blancu, anís machucáu, farina y miel; o'l coneyu con pataques.
Cerámica de Talavera de la Reina
300px|thumb|Azulejería de los Xardinos del Prau, en Talavera de la Reina. Ceràmica de Talavera de la Reina es la lloza y azulejería producida en Talavera de la Reina (España) a lo llargo de los sos cinco sieglos de reconocida tradición cerámica, xeneró una tipoloxía tan rica y variopinta que fizo necesaria una clasificación en series propuestes dende finales del sieglu XIX por distintos especialistes, con cuenta de facilitar el so estudiu y catalogación. Dicha clasificación faise estensiva a la lloza producida nel vecín focu alfareru d'El Puente del Arzobispo cola que la de Talavera tenerse tou de mancomún, sacante la fama (que de siempre atropó la villa de la Reina, quiciabes pola so estratéxica situación nel camín real a Lisboa).
D'orixe musulmán, la cerámica de Talavera de la Reina adquirió pesu industrial a partir del sieglu XVI. Citada por Cervantes, Lope de Vega y Tirso de Molina, la lloza talaverana pue documentarse coles mesmes en bona parte de la pintura barroca española. Usada por nobles y humildes, el so monopoliu mercantil en bracéu constante cola lloza sevillana, viose movíu a finales del sieglu XVIII pola emerxente fábrica de Alcora; nesi momentu históricu alcuéntrase unu de los primeros cambeos nes sos series decoratives orixinales.
Nel sieglu XIX, cola destrucción de les sos alfares y fábriques pol exércitu francés ente 1810 y 1812, empecipióse un llargu periodu de decadencia, que la perda definitiva de les colonies cuasi llevó a la so desapaición. Unu de los artífices de la recuperación de la cerámica talaverana española foi Juan Niveiro cola fundación de la fábrica de "El Carmen"; la incorporación de operarios traíos de Manises supunxo otru importante cambéu nes sos series decoratives. Cambeos que reforzaríen les series tricolores producíes por otru alfar emerxente a mediaos del sieglu XIX: "La Menora".
En 1908, Juan Ruiz de Luna acomuñáu al pintor y ceramista Enrique Guijo punxeron en marcha la nueva fábrica de la Virxe del Prau, recuperando formes y temes de la vieya producción talaverana renacentista y barroca con un sellu calidable. Otros alfares nacíos a lo llargo del sieglu XX y con un reflexu importante na producción de series talaveranas fueron los de: "Henche", "Montemayor" y "Nueva Menora". miniaturadeimagen|Detalle del xarru frailero" col escudu obispal en San Hugo nel refectorio de los Cartuxos, oleu de Zurbarán escontra 1635 (262 x 307 cm), Muséu de Belles Artes [[Sevilla.]]
Historia
Abondosu material arqueolóxico topáu na redoma de Talavera de la Reina, remonten a la ocupación romana la esistencia de alfares y la so producción cerámica. Sicasí'l carauterísticu diseñu, les formes, esmaltes y decoración son de tradición musulmana, evolucionando los motivos vexetal y animal a otros de figures humanes col asentamientu de los reinos cristianos.
La Renacencia llevó hasta Talavera a maestros artesanos flamencos como Jan Floris, qu'escontra 1558 introdució téuniques italianes mientres trabaya na azulejería pal alcázar de los Austrias de Madrid. Posteriores maestros introducieron les téuniques y métodos de les lloces de Delft n'Holanda. Estes "talaveras" evolucionaes, más fines, que fueren incluyíes pol rei Felipe II na cacía del monesteriu d'El Escorial, nun consiguieron sicasí asitiase nes cortes europees al mesmu altor que les referíes porzolanes de Delft o franceses de Sèvres.
Ocaso talaverano
A lo llargo del sieglu XIX, un conxuntu de circunstancies determinaron la paulatina decadencia industrial de les series talaveranas: la competencia de Alcora y Bon Retiru, preferíes poles clases riques y sobremanera l'apertura d'industries con tipos d'impresión calcográfica en Sargadelos, Cartaxena y Sevilla. Trescientos años d'historia y cierta gloria internacional vencieron ante una inxusta y demoledora etiqueta de "caciplu de verbena", que nació na boca ignorante del burgués y que tou aquel que pretenda presumir de ciertu gustu fixo relixosamente so. Los alfares de Guijo y Luna, pretendiendo fuxir de la quema, aplicarse nuna industria historicista intentando faer valir un pasáu que como tal alcordanza acaba convirtiéndose en «souvenir». La resultancia fueron un puñáu de series continuistas y un intentu de lo que pudiera pasar como serie nueva, pero ensin alloñarse del espíritu tradicional.
Ente les series consideres recuperables polos grandes talleres, fabricarse a imaxe y semeyanza tola temática d'escenes y ramos (tantu n'azul como policromía), amás de lo más típicu de la serie azul llinial, dellos exemplos tardíos de la serie heráldica y otros tantos de #seriar esmeralda. Y ente les consideraes como innovación, produciéronse series básiques con decoración solo en naranxa (copiando un exemplu alcoreño del sieglu XVIII), otres solo en manganesu y versiones populares —entá más— de les series de la tarabica y les cenefes.
Tamién se considera innovación d'esi periodu decadente la producción de pieces, preferentemente xarros de vinu y platos, con lemas esclamativos del tipu Viva Jesús, María y José", "Viva'l mio dueñu", etc. A pesar de los fachendosos lleones que sostienen l'escudu que zarra les lleendes, resulten proverbiales les faltes d'ortografía, la probe caligrafía y la baxa calidá d'esmaltes. Nesta dinámica popular que se bastia no populachero, prodúcense sicasí oxetos con una guapura infantil, inocente y dacuando surrealista.
Series blanques
Dataes ente les más antigües, xunto cola de la palma, pueden subdividise en cinco grupos cronológicamente correlativos: blanca mudéxar, renacentista, dedicada, con azul llinial y blanca tardida. La so llamativa blancura paez ser frutu de dos circunstancies: Magar Lope, Cervantes o Tirso, asonsañando o glosando l'austeridá d'estes lloces blanques sobries y pures, #llamar talaveras, nun ye de recibu que fueren feches en Talavera de la Reina, pos como elles y na so dómina, fabricábense tamién nos alfares de la Triana sevillana, nos de Toledo, y de los antiguos reinos de Granada y Murcia.
Antigües series azules orixinales
González Zamora clasifica un grupu de series precedentes o contemporánees de la popular serie blanquiazul conocida como de les caparines. El so catálogu, más específicu y téunicu, #sofitar nos motivos que decoren eses series, dixebrando la de roleos (estremada pola so folla coloráu de base), de la d'espirales (esclusiva de platos col aviesu ensin esmaltar); proponiendo tamién como una de les más antigües —en virtú de los afayos arqueolóxicos— la serie de palma, de clara estética mudéxar, con esmalte blancu-buxu sobre magres sonrosaos.
Serie de xarros de Santiago
miniaturadeimagen|Mateo Cerezo el mozu: Natureza muerta con carne (1664). Nel ángulu cimeru esquierdu, un xarru de Santiago. Serie menor tan antigua como específica, decorada n'azul y amosando en munches pieces la Cruz de Santiago. Dataos nel sieglu XVI, apaecen nun bodegón de Mateo Cerezo fechada en 1664 y calteníu na Academia de San Carlos de Méjico.
Serie de les camparines
Lloza de calter popular, fabricada a lo llargo de los sieglos XVI y XVII. Decoración n'azul con motivos vexetales bien estilizados que remembren les formes de les caparines. Vidráu probe n'estañu y producción preferente de platos fondos de perfiles gruesos, similares a concos; les caparines alternaes con motivos vexetales apaecen nel bistechu de les pieces, ocupando'l centru del platu figures animales en movimientu.
Serie de los retayos (ferroneríes)
De claru orixe renacentista italianu, anque traida a la península ibérica por artistes flamencos como Jan Floris. Serie culta n'azul y mariellu, fabricada nel postreru cuartu del sieglu XVI y tamién llamada de los herrajes, por tar les sos pieces decoraes con motivos tomaos de l'artesanía del fierro.
Serie tricolor
Asina llamada por decorar les sos pieces n'azul tendío, manganesu (lila coritu usáu pa trazar el dibuxu) y naranxa (esti color con una apariencia rayada"), policromía d'orixe italianu. Sigui predominando la temática vexetal-animal y apaecen les primeres figures humanes. Cronológicamente asitiada ente finales del sieglu XVI y el postreru terciu del sieglu XVII.
Series polícromas con escenes y animales
Empezaron a popularizase nel sieglu XVIII y llegaron hasta l'entamu del sieglu XXI. González Zamora estrema cinco subseries: polícromas realistes, polícromas con fueya menuda, polícromas con trifolios, serie esmeralda y serie mista de polícromas y azules. Suponen un regresu al manierismu tardobarroco y reproducen escenes bien diverses, non solo les tópiques, más famoses, de caza o animales aisllaos, arbolees, etc. Les escenes, especialmente en serie esmeralda apaecen pintaes nuna gama de tonos verdes" que, al ser más tarde recuperaos polos grandes alfares de Henche, Ruiz de Luna y Saso, diéron-y señes d'identidá a la lloza de Talavera de la Reina.