cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Seguridá informática
Control del software instaláu
Tener instaláu na máquina namái'l software necesariu amenorga riesgos. Asímismo tener controláu'l software asegura la calidá de la procedencia del mesmu (el software llográu de forma illegal o ensin garantíes aumenta los riesgos). Sía que non un inventariu de software apurre un métodu correutu d'asegurar la reinstalación en casu de desastre. El software con métodos d'instalación rápidos facilita tamién la reinstalación en casu de continxencia.
Control de la rede
Los puntos d'entrada na rede son xeneralmente'l corréu, les páxines web y l'entrada de ficheros dende discos, o d'ordenadores ayenos, como portátiles.
Caltener al máximu'l númberu de recursos de rede solo en modo lectura, torga qu'ordenadores infestaos arrobinen virus. Nel mesmu sentíu pueden amenorgase los permisos de los usuarios al mínimu.
Pueden centralizase los datos de forma que detectores de virus en manera batch puedan trabayar mientres el tiempu inactivu de les máquines.
Controlar l'accesu a Internet puede detectar, en fases de recuperación, cómo s'introdució'l virus.
Proteición física d'accesu a les redes
Independientemente de les midíes que s'adopten pa protexer los equipos d'una rede d'área llocal y el software que mora nellos, tienen de tomase midíes que torguen qu'usuarios ensin autorizar puedan aportar. Les midíes habituales dependen del mediu físicu a protexer.
De siguío numbérense dalgunos de los métodos, ensin entrar a la tema de la proteición de la rede frente a ataques o intentos de intrusión dende redes esternes, tales como Internet.
Redes cableadas
Les rosetas de conexón de los edificios tienen de tar protexíes y xixilaes. Una midida básica ye evitar tener puntos de rede coneutaos a los switches. Aun así siempres puede ser sustituyíu un equipu por otru non autorizáu colo que faen falta midíes adicionales: norma d'accesu 802.1x, llistes de control d'accesu por MAC addresses, servidores de DHCP por asignación reservada, etc.
Sanitización
Proceso lóxicu y/o físicu por aciu el cual esaníciase información considerada sensible o confidencial d'un mediu yá sía físicu o magnéticu, sía al envís de desclasificalo, reutilizar el mediu o destruyir el mediu nel cual atópase.
Usu de hardware confiable
Conozse como hardware confiable a tou dispositivu diseñáu para ufierta una serie de facilidaes que dexen remanar de manera segura información crítica. Nun hai qu'entender que al ser confiables disponen de mecanismos de seguridá infalibles, tienen les sos llimitaciones. Lo únicu que quier indicar ye qu'apurren ciertes facilidaes qu'ameyoren la seguridá y enzanquen los ataques. El Trusted Computing Group ye un conxuntu d'empreses que definen especificaciones de hardware coles mires de tener plataformes más segures.
Delles afirmaciones errónees comunes alrodiu de la seguridá
Esta afirmación basar na idea de que nun introducir contraseñes segures nuna empresa non entraña riesgo pos «¿quién va querer llograr información mio?». Sicasí, yá que los métodos d'andada realizar por mediu de programes automáticos, dende unes máquines a otres, estos nun estremen bonos de malos, interesantes de non interesantes, etc. Por tantu abrir sistemes y dexalos ensin claves ye facilitar la vida a los virus y de posibles atacantes. Otra considerancia al respective de esta afirmación que la lleven a ser falsa ye que munchos ataques nun tienen otru fin que'l destruyir por destruyir ensin evaluar la importancia. Esto ye falsu, pos esisten múltiples formes d'andada, amás los programes realicen aiciones ensin la supervisión del usuariu poniendo en riesgu los sistemes, magar la midida ye en sí acertada y recomendable. Polo xeneral los programes antivirus nun son capaces de detectar toles posibles formes d'andada esistentes, nin les nueves que pudieren apaecer conforme'l ordenadores aumenten les capacidaes de comunicación, amás los antivirus son vulnerables a llenes de búfer que faen que la seguridá del sistema operativu vease más afeutada entá, anque se considera como una de les midíes preventives indispensables. Esto namái apurre una llindada capacidá de respuesta. Les formes d'infectase nuna rede son múltiples. Unes provienen direutamente d'accesos al sistema (de lo que protexe un firewall) y otres de conexones que se realicen (de les que nun me protexe). Emplegar usuarios con altos privilexos pa realizar conexones puede entrañar riesgos, amás los firewalls d'aplicación (los más usaos) nun brinden proteición abonda contra téuniques de suplantación d'identidá (spoofing). Sía que non, l'usu de cortafueos del equipu y de la rede considérense altamente recomendables. Pue que tea protexíu contra ataques direutamente escontra'l nucleu, pero si dalguna de les aplicaciones web (PHP, Perl, Cpanel, etc.) ta desactualizada, un ataque sobre dalgún script de dicha aplicación puede dexar que l'atacante abra una shell y per ende executar comandos nel unix. Tamién hai que recordar qu'un sistema actualizáu nun ta llibre de vulnerabilidaes sinón que nun se tien nenguna de les descubiertes hasta'l momentu.
Organismos oficiales de seguridá informática
Esisten organismos oficiales encargaos d'asegurar servicios de prevención de riesgos y asistencia a los tratamientos d'incidencies, tales como'l Computer Emergency Response Team Coordination Center del Software Engineering Institute de la Carnegie Mellon University el cual ye un centru d'alerta y reaición frente a los ataques informáticos, destinaos a les empreses o alministradores, pero xeneralmente estes informaciones son accesibles a tol mundu.
España
L'Institutu Nacional de Ciberseguridad (INCIBE) ye un organismu dependiente de Rede.es y del Ministeriu d'Enerxía, Turismu y Axenda Dixital d'España.
Unión Europea
La Comisión Europea decidió crear el Centru Européu de Ciberdelincuencia el EC3 abrió efeutivamente el 1 de xineru de 2013 y va ser el puntu central de la llucha de la XE contra la delincuencia cibernética, contribuyendo a una reaición más rápida a los delitos en llinia. va emprestase sofitu a los Estaos miembros y les instituciones de la XE na construcción d'una capacidá operacional y analíticu pa la investigación, según la cooperación colos socios internacionales.
Alemaña
El 16 de xunu de 2011, el ministru alemán del Interior, inauguró oficialmente'l nuevu Centru Nacional de Defensa Cibernética (NCAZ, o Nationales Cyber- Abwehrzentrum) que s'atopa en Bonn. El NCAZ coopera estrechamente cola Oficina Federal pa la Seguridá de la Información (Bundesamt für Sicherheit in der Informationstechnik, o BSI); la Oficina Federal d'Investigación Criminal (Bundeskriminalamt, BKA); el Serviciu Federal d'Intelixencia (Bundesnachrichtendienst, o BND); el Serviciu d'Intelixencia Militar (Amt für dean Militärischen Abschirmdienst, o MAD) y otres organizaciones nacionales n'Alemaña. Según el Ministru la xera primordial de la nueva organización fundada'l 23 de febreru de 2011, ye detectar y prevenir los ataques contra la infraestructura nacional.
Estaos Xuníos
El 1 de mayu de 2009, el senador Jay Rockefeller ( D -WV ) introdució la "Llei de Seguridá Cibernética de 2009 - S. 773 " (testu completu ) nel Senáu, el proyeutu de llei, co - escritu colos senadores Evan Bayh (D- IL), Barbara Mikulski (D -MD) , Bill Nelson (D -FL ) y Olympia Snowe (R -ME ) , unviar a la Comisión de Comerciu, Ciencia y Tresporte , qu'aprobó una versión revisada del mesmu proyeutu de llei (el " Llei de ciberseguridad de 2010 ") el 24 de marzu de 2010. el proyeutu de llei busca aumentar la collaboración ente'l sector públicu y el sector priváu en temes de ciberseguridad, cuantimás les entidaes privaes que tienen les infraestructures que son fundamentales pa los intereses de seguridá nacionales ( les comillas cuenta John Brennan, l'Asistente del Presidente pa la seguridá Nacional y Contraterrorismu : " la seguridá de la nuesa nación y la prosperidá económica depende de la seguridá, la estabilidá y l'integridá de les comunicaciones y l'infraestructura d'información que son en gran parte privaos qu'operen a nivel mundial " y fala de la respuesta del país a un "ciber - Katrina " .) , aumentar la conciencia pública sobre les cuestiones de seguridá cibernética , y fomentar la investigación y la ciberseguridad fondu. Dalgunos de los puntos más revesosos del proyeutu de llei inclúin el párrafu 315, qu'da al Presidente'l derechu a " solicitar la llimitación o'l zarru del tráficu d'Internet escontra y dende el Gobiernu Federal comprometíu o sistema d'información d'Estaos Xuníos o de les infraestructures crítiques de la rede ". la Electronic Frontier Foundation, una defensa de los derechos dixitales ensin fines d'arriquecimientu y l'organización llegal con sede nos Estaos Xuníos , que se caracteriza'l proyeutu de llei como la promoción d'un " enfoque potencialmente peligrosa que favorez la dramática sobre la respuesta sobria".
Méxicu
La UNAM CERT ye un grupu de profesionales que s'encarguen d'evaluar les vulnerabilidaes de los sistemes d'Información en Méxicu.
Carla García Barber
Carla García Barber  ye una médica y modelu española qu'optó pol títulu de Miss Mundu 2011 y ganó los certámenes de Miss Les Palmes 2010 y Miss España 2015.
Carla Barber llicencióse en medicina pola Universidá de Les Palmes de Gran Canaria a los 23 años. Darréu empezó la especialidá de Ciruxía Plástica, Estética y Reparadora n'Alemaña, nel Hospital Eduardus, (Eduardus-Krankenhaus). Complementó la so formación en ciruxía plástica na Clínica Centru de Madrid. En 2017 abrió la so propia Clínica d'estética en Madrid.
Médica
En 2017 abre la so primer Clínica en Madrid, nel céntricu barriu de Chamberí.
Anguaño, Carla Barber trabaya en Medicina Estética y Antienvejecimiento, exerz el so oficiu de médicu ente Madrid y Les Palmes de Gran Canaria, onde s'atopen los sos dos clíniques. Ye miembru del Colexu Oficial de Médicos de Madrid y de la Sociedá Española de Medicina Estética.
Modelu
En 2010 optó a ser Miss España dempués de ser coronada como Miss Les Palmes, pero acabó como finalista en siendo ganáu por Paula Guillo. Un añu más tarde optó a ser Miss Mundu 2011, pero acabó en séptimu llugar.
En 2015 volvió optar pol títulu de Miss España y nesta ocasión acabó como vencedora. Tres eso, intentó faer lo propio en Miss Universu 2015, pero nun lu consiguió.
Per otru llau, dende 2014, xunió'l so oficiu nes pasareles cola de médicu en Colonia (Alemaña), una y bones ella estudió medicina na Universidá de Les Palmes de Gran Canaria mientres aspiraba al títulu de Miss Mundu 2011.
N'abril de 2016 anuncióse'l so fichaxe como concursante de la nueva edición de Sobrevivientes, convirtiéndose na novena espulsada tres 68 díes nel concursu.
Vida privada
Carla caltuvo una rellación sentimental mientres dos años col xugador de la seleición española Álvaro Morata. Anguaño ye pareya del doctor colombianu especializáu en médicina estética Camilo Esquivel, con quien esta prometida dende marzu de 2018.
Vinca difformis
Vinca difformis, ye una especie de planta melecinal perteneciente a la familia de les apocinacees. Ye orixinaria de la cuenca del Mediterraneu. thumb|240px|Ilustración
Descripción
Vinca difformis estender pol suelu con llargues cañes cubiertes por fueyes arrondaes, brilloses y opuestes. Les flores son de color azul nidiu, dacuando pueden paecer blanques, tienen un llargu tubu que s'abrir en cinco lóbulos un pocu asimétricos, que recuerden un pocu la imaxe d'una héliz. Floria mientres el iviernu y la primavera.
Distribución y hábitat
Ye orixinaria de la cuenca del Mediterraneu. N'España alcuéntrase en Alicante, Barcelona, Girona, Islles Baleares, Tarragona y Málaga. Ye camefito, atopándose en zones avesees, bardiales y marxes de caminos y riegues.
Propiedaes
Contién alcaloides distintos a los de les otres especies del xéneru, ente los que destaquen alcuéntrase la vincamedina y la sarpagina.
Taxonomía
Vinca difformis describióse por Pierre André Pourret y espublizóse en On the Asclepiadeae 30. 1810. Númberu de cromosomes de Vinca difformis (Fam. Apocynaceae) y táxones infraespecíficos: 2n=230. 2n=46.
Falco vespertinus
thumb|Güevu de Falco vespertinus
La ye una especie d'ave falconiforme de la familia Falconidae mesma d'Europa oriental, Asia y África. Nun se conocen subespecies.
Carauterístiques
Ye una especie de tamañu mediu a pequeñu, de llargues nales. Los machos adultos son gris-azulaos, sacante na parte inferior de la cola y les pates, que son coloraes. Les femes tienen el llombu y les ales de color gris, ente que la cabeza y la parte ventral son anaranxaes y la cara blanca con bigotes y rayes nos güeyos de color negru.
Los mozos son pardos chiscaos de llurdios negros, siendo la coloración de la cara similar a la de les femes adultes. Los ferres de pates coloraes algamen un llargor de 28 a 30 cm y un valumbu de 65 a 70 cm.
Historia natural
El ferre de pates coloraes ye una ave qu'añera en colonies, pero nun constrúi niales, sinón que prefier utilizar los que fueron abandonaos por otres aves, xeneralmente cuervos. Nel so interior ponen ente 2 y 4 güevos.
Alimentación
Ye una ave diurna qu'habita en campu abierto, con pocos árboles y de cutiu cerca de l'agua. Patrullen los cielos regularmente, llanzándose a gran velocidá sobre cualquier presa qu'alcuentren. Se perchan pa reparar en postes o cables hasta que se deciden a atacar grandes inseutos y en menor midida pequeños mamíferos y páxaros. Sicasí, dacuando llega inclusive a cazar nel aire, especialmente cuando realiza picaos sobre libélulas y abeyes, a les que garra coles pates pa dempués come-y les en plenu vuelu.
Migración
Distribuyir por Europa oriental y Asia, emigrando en seronda pa pasar el iviernu n'África: Angola, Namibia, Zimbabwe y Botswana principalmente. Tamién puede trate de camín n'Europa occidental mientres emigra (na Península Ibérica ye raru), y conozse el casu de siquier un ferre de pates coloraes que, confundíu mientres el viaxe, aportó por error a América del Norte en 2004. En primavera y branu puede haber esporádiques dispersiones escontra l'oeste del so área de distribución, sobremanera nel casu de los individuos más inmaduros, que busquen territorios al oeste de Gran Bretaña.
Reproducción
Ye pocu propensu a fabricar los sos propios niales, polo que de cutiu se axencia los d'otres especies, teniendo preferencia polos de les grajillas. N'ocasiones formen colonies, anque cada vegada menos (antes llegar a ver colonies de 500 pareyes, ente qu'agora una con 50 yá se considera de gran tamañu). Pon dende 3 hasta 6 güevos, anque esto postreru ye escepcional, que tanto'l padre como la madre encargar de guarar mientres cuasi un mes.
Agnes Martin
Agnes Martin foi una pintora minimalista canadiense, anque ella definíase a sigo mesma como la última pintora espresionista astracta.
Biografía
Nació en Macklin (Saskatchewan), Canadá, en 1912. La so familia taba compuesta por inmigrantes escoceses pero ella creció en Vancouver. Camudar a Estaos Xuníos en 1931, adquiriendo la so ciudadanía en 1950.
Estudió arte y esporádicamente dio clases en Nuevu Méxicu, Nueva York y Oregon mientres dellos años.
Agnes Martin morrió a los 92 años d'edá en «Plaza de retiru», un llugar p'artistes retiraos en Taos, onde vivía dende 1991.
Obra
A pesar de tar en mirar de dellos artistes y productores d'arte, siempres se caltuvo alloñada de la vida pública, y n'ocasiones hasta de la sociedá. Por ello, en 1997 la revista Saturday Night llamar «L'artista realizada más desconocida de Canadá». A la so muerte, a los 92 años d'edá, confesó nun lleer un periódicu dende escontra 50 años, yá que consideraba qu'esto-y nublar la mente.
L'arte astracto de Agnes exhibir nes principales galeríes d'arte de New York, según en Muséu Whitney d'Arte Estauxunidense, na afamada galería d'arte Tate Gallery nel centru de Londres y nos centros d'esposición d'arte contemporáneo más importantes del mundu.
Agnes creó'l so propiu estilu de trabayu, usando mayormente l'acrílicu. Na década de los 1950s el so trabayu evolucionó dende l'espresionismu astractu a un estilu más personal y característicu.
La mayor parte de les sos teles tán estremaes n'alvioles cuadriculaes y, anque les formes sían minimalistas, reflexen aspeutos personales y espirituales, manifestando idees taoístes. Martin prefería ser considerada una espresionista astracta, por cuenta de la dimensión espiritual del so trabayu. Ye por eso qu'Agnes siempres se caltuvo lloñe del intelectualismo, destacando solo la personalidá y l'espiritualidá de la obra.
En delles entrevistes, a la fin de la so vida, Agnes Martin esplica que l'oxetivu principal de la simplicidá del so arte deber a que solo quier remembrar reacciones emocionales nes sos obres.
Desque s'instaló en Nuevu Méxicu solo usó'l negru, blancu y el marrón. N'ocasiones introdució tonos pastel y grises llavaos qu'usaba pa efeutuar distintos esmucíos y efeutos de lluz.
Ente 1960 y 1962 empezó a trabayar con grafitu, acuarela y aguaes de tinta y acrílicu. Los sos primeros llenzos fechos con estes téuniques yeren delicaos y similares a les composiciones planes de les obres de Frank Stella.
En 1997 recibió'l premiu Lleón Doráu na Academia d'Arte de Venecia.
Nos postreros 50 años, l'arte de Agnes creció en popularidá y a la fin de la so vida foi reconocida como una de les artistes más distinguíes d'Estaos Xuníos, ganando en 1998 la Medaya Nacional de les Artes del Congresu de los Estaos Xuníos.
Nómades irlandeses
Los nómades irlandeses (n'inglés: irish travellers, en gaélicu irlandés: an lucht siúil), tamién llamaos tinkers ("chatarreros") o gypsies ("xitanos" - nun confundir col pueblu romanín), son un grupu nómada d'orixe irlandés qu'a lo llargo del tiempu desenvolvió una cultura y un llinguaxe estremaos (shelta), y qu'habita nes islles britániques, principalmente n'Irlanda, pero tamién en Gran Bretaña y nos Estaos Xuníos.
Los mesmos tinkers referir a sigo mesmos como minceir o pavees en la so propia llingua o n'irlandés gaélicu como an Lucht Siúil que significa lliteralmente el pueblu caminante, El Comité d'Investigación del Racismu y la Xenofobia del Parllamentu Européu determinó que yeren el grupu étnicu más discrimináu n'Irlanda y que la so situación social yera insegura por cuenta de la falta d'una proteición llegal estendida. thumb|300px|right|Nómades irlandeses ("tinkers") (1946)
Oríxenes
Los oríxenes históricos de los tinkers como grupu foi oxetu frecuente d'investigación y alderique popular y académicu. Nel pasáu esistía la creencia estendida de que los tinkers baxaben de los terratenientes o xornaleros irlandeses que quedaren ensin llar tres la campaña militar n'Irlanda d'Oliver Cromwell y mientres la Gran Fame d'Irlanda na década de 1840. Sicasí, los sos oríxenes resulten muncho más complexos y resulten difíciles de determinar por cuenta de que a lo llargo de la Historia los tinkers nun crearon rexistros escritos propios. Dellos investigadores afirmen que la esistencia de grupos familiares nómades n'Irlanda remontar hasta'l sieglu V d. C. y que los términos Tynkler y Tynker surdieron nel sieglu XII pa referise a un grupu nómada que caltenía una identidá separada, una organización social y un dialeutu propiu.
Amás, anque toles families tinkers reclamen tener oríxenes antiguos non toles families de los nómades irlandeses surden nel mesmu periodu temporal. Delles families adoptaron la manera de vida de los tinkers va sieglos, ente qu'otres facer más apocayá.
Llingua
Los nómades irlandeses estremar de les comunidaes de los países nos que viven pol so propiu llinguaxe y costumes. La so llingua ye conocida como shelta, y ta estremada en dos grandes dialeutos principales, Gammon (o Gamin) y Cant. Esisten rexistros sobre la so esistencia dende'l sieglu XVIII, pero teniendo en cuenta un estudiu etimolóxicu resulta más antigua.
Conflictu y refugu cultural
La llei británica considera a los nómades irlandeses un grupu étnicu reconocíu Sicasí, el gobiernu d'Irlanda nun los considera como un grupu étnicu, sinón como “grupu social”. Un grupu étnicu defínese como un grupu nel que los sos miembros identificar ente sigo, de normal sobre la base d'una xenealoxía o llazos familiares comunes. La identidá étnica tamién ye reforzada pola reconocencia de traces biolóxiques, tradicionales, relixosos, llingüísticos o culturales comunes.
Anque munchos considerar ofensivu, los nómades irlandeses de cutiu son confundíos colos xitanos, y de cutiu desígnase-yos con esi términu, tamién-y los llama diddycoy, tinkers (chatarreros) o knackers (coradores de caballos). Estos términos de cutiu tán rellacionaos coles sos ocupaciones o coles costumes coles que suelen ser acomuñaos: llámase-yos tinkers porque de cutiu dedíquense a recoyer chatarra y metales y knackers porque de cutiu dedíquense a mercar caballos muertos o vieyos. Otros términos denigratorios como pikey y "gypo" o "gippo" (deriváu de gypsy: xitanu) tamién son frecuentes. diddycoy ye un términu romanín pa designar al fíu d'un romanín y un non romanín; los xitanos llamen asina a los nómades irlandeses, porque nun los consideren del so pueblu anque compartan un estilu de vida similar.
Los nómades irlandeses de cutiu son consideraos folgazanes, marxinaos y antisociales, y de cutiu refugar por asitiase illegalmente en tierres o llares que nun-yos pertenecen. La Comisión de Nomadismu, creada n'Irlanda en 1960 por Charles Haughey, afayó que les engarradielles públiques provocaes pol escesu d'alcohol amontaba'l mieu social escontra los nómades…les engarradielles yeren la resultancia de l'aburrición y l'analfabetismu, comparable históricamente a les traces de los llabradores irlandeses antes de la Gran Fame. Les muyeres nómades son igual de propenses a participar nes engarradielles y dedíquense a otres actividaes sociales como la mendicidad y la intimidación, y de cutiu terminen siendo víctimes de les sos propies comunidaes según del conxuntu de la sociedá. Los neños de cutiu crecen al marxe de los sistemes educativos oficiales.
N'Irlanda del Norte los prexuicios escontra los nómades irlandeses volviéronse sectarios. Los tinkers son consideraos una invasión del sur d'Irlanda” y los políticos unionistes de cutiu acusar d'aprovechase de la economía d'Irlanda del Norte”, polo que de cutiu fueron amenaciaos y atacaos por militantes y grupos paramilitares unionistes. En munchos llugares niégase-yos l'accesu a los albergues ya instituciones públiques con lletreros de “Non Travellers”, inda presentes na actualidá. Nel Reinu Xuníu en 1999 un políticu del partíu Tory suxurió que se debía dexa-yos morrer de fame fora de les ciudaes. Les families tinkers de cutiu tienen dificultaes p'aportar a la sanidá, la educación y los servicios sociales.
Igualdá y discriminación racial
Nel Reinu Xuníu de cutiu surden protestes contra los nómades irlandeses por instalase en terrenes privaos o municipales. Lleis recién han delimitado zones en dellos conceyos pal usu de los nómades, y les autoridaes llocales invirtieron fondos pa la construcción de nueves zones y el caltenimientu de les esistentes. Sicasí, munchos tinkers de cutiu ignoren les zones delimitadas ya instálense en llugares ensin autorizar, incluyendo terrenales públicos y privaos. Los tinkers afirmen que los llugares autorizaos son bien escasos. y que l'usu de terrenes ensin autorizar ye una alternativa inevitable.
Los defensores de los nómades irlandeses, xunto cola Comisión pola Igualdá Racial nel Reinu Xuníu, afirmen que los tinkers son un grupu étnicu estremáu cola so propia hestoria y que nun esisten evidencies estadístiques de que la so presencia amonte o amenorgue les tases criminales llocales.
La llucha pola igualdá de derechos de los nómades irlandeses llevó a l'aprobación de la Caravan Sites Act de 1968 que mientres dalgún tiempu protexó los sos derechos, estilu de vida y cultura nel Reinu Xuníu. Sicasí la Criminal Justice and Public Order Act de 1994 anuló parte de l'acta de 1968, retirando'l deber de les autoridaes llocales d'apurrir llugares pa los tinkers y apurriendo autoridá pa clausurar los esistentes en casu de conflictu.
N'Irlanda del Norte la oposición a la presencia de los tinkers foi dirixida pol Partíu Unionista Democráticu.
Nos Estaos Xuníos, el gobiernu estatal de Georgia emitió una declaración de prensa'l 14 de marzu del añu 2007 titulada: “Los nómades irlandeses perpetúen una tradición de fraude”.
Sanidá
Mientres enforma tiempu reconocióse que la sanidá de los nómades irlandeses ye significativamente inferior al del conxuntu de la población d'Irlanda. Un informe del gobiernu irlandés de 2007 reconocía más de la metá de los tinkers nun viven más de 39 años. Otru informe de 1987 reveló: Dende la nacencia a la vieyera tienen [los tinkers] elevaes tases de mortalidá, principalmente d'accidentes, problemes conxénitos y metabólicos, pero tamién d'otres causes de mortalidá. Les muyeres tinkers tienen una elevada tasa de mortalidá especialmente comparada cola de les muyeres sedentaries.
Nel añu 2007 el Departamentu de Salú ya Infancia de la República d'Irlanda, en collaboración col Departamentu de Salú, Servicios Sociales y Seguridá Pública d'Irlanda del Norte, encargó a la Universidá de Dublín un estudiu en tola islla sobre la situación sanitaria de los tinkers, incluyendo un censu detalláu de la so población, que s'espera tea rematáu y publicáu nel añu 2011.
Los estudios xenéticos realizaos por Miriam Murphy, David Croke y otru investigadores identificaron que ciertes enfermedaes xenétiques como la galactosemia son más comunes ente los nómades irlandeses, según mutaciones menos frecuentes nel restu de la comunidá irlandeses. D'estos estudios surdieron dos hipótesis principales:
Esti investigadores concluyeron que: El fechu de que'l Q188R sía l'únicu aelio mutante ente los nómades irlandeses en comparanza col restu de la población puede ser la resultancia del aislamientu d'un pequeñu grupu del restu de la población irlandesa. Inda nun s'envaloró la fecha de la mutación orixinal, pero paez claro que deriva d'otres mutaciones similares que s'atopen nel conxuntu de la población irlandesa.
== Demografía desconocen les cifres exactes de la población de nómades irlandeses n'Irlanda. Anque'l censu de 2007 refundiaba una cifra en redol a los 22.400 individuos que constituyíen un 0.5 % del total de la población. Pero envalórase qu'ente 1.700 y 2.000 nómades irlandeses viven n'Irlanda del Norte. Sicasí, munchu investigadores consideren qu'esti censu nun representa'l verdaderu tamañu de la población de tinkers. Amás d'en Irlanda, los nómades irlandeses viven n'otros llugares del mundu. El númberu de tinkers del Reinu Xuníu desconozse, pero les estimaciones varien ente 15.000 y 30.000 individuos.
La tasa de nacencies de los nómades irlandeses amenorgóse dende la década de 1990, pero sigue siendo una de les más elevaes d'Europa. Nel añu 2005 la tasa de nacencies de los nómades irlandeses yera de 33.32 por 1000. En comparanza, la tasa de nacencies del conxuntu d'Irlanda yera de 15.0 por 1000 nel añu 2007.
En comparanza esisten diez veces más muertes n'accidentes de tráficu na comunidá tinker que nel conxuntu d'Irlanda. Con un 22 % constitúi la causa de muerte más frecuente ente los varones. Aproximao un 10 % de los neños muerren antes de cumplir los dos años (frente al 1 % del conxuntu de la población), ente que un 32 % de los tinkers muerre antes de cumplir los 25 (frente al 2.6 % del conxuntu). Amás, el 80 % de los tinkers muerren antes de cumplir los 65 años.
Nos Estaos Xuníos viven unos 7.000 nómades irlandeses. Les principales comunidaes de tinkers atopar nos estaos de Georgia y Alabama.
El Pedroso de la Armuña
El Pedroso de la Armuña ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Intégrase dientro de la contorna de La Armuña. Pertenez al partíu xudicial de Salamanca.
El so términu municipal ta formáu poles llocalidaes d'El Pedroso de la Armuña y La Ventosa, ocupa una superficie total de 20,26 km² y según los datos demográficos recoyíos pol INE nel añu, cuenta con una población de habitantes.
Historia
thumb|Detalle del mapa A new map of the kingdoms of Spain and Portugal with their principal divisions, publicáu en 1794 por Laurie y Whittle, nel que puede reparase Pedroso Fundáu polos reis de Lleón na Edá Media, El Pedroso quedó encuadráu nel cuartu de Armuña de la xurisdicción de Salamanca, dientro del Reinu de Lleón, denominándose entós a cencielles Pedroso. El Pedroso crear a partir de dalguna fonte y desenvolvióse debíu al Cordel de Merines. Sábese que D. Gonzalo de Ovalle yera'l dueñu de los "quiñones" qu'en 1532, vencer a los habitantes del pueblu. Cola creación de les actuales provincies en 1833, quedó enmarcáu na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa. El 2 de xunetu de 1916, la llocalidá camudó la so denominación oficial de El Pedroso pola de El Pedroso de la Armuña.
Nucleos de población
El conceyu estremar en dos nucleos de población, que teníen la siguiente población en 2015 según l'INE.
Cultura
El Pedroso de la Armuña dispón d'un frontón cubiertu (el "frontón nuevu”), unes piscines municipales que lleven abiertes dende 1992 y dellos chigres.
La charanga “El Meneito” lleva munchos años amenizando les fiestes. Amás, el primer día de la fiesta a les 9 de la mañana, entamen una charanga onde l'oxetivu ye espertar a los mozos que nun aguantaron hasta esa hora de fiesta.
Celébrense gran cantidá de campeonatos mientres les fiestes: campeonatos de parchís, frontenis, fútbol 3, dibuxu, carrera de bicis, mus, gymkana, llanzamientu de chochos d'aceituna, carrera de cintes, xaronca, calva y concursu de triples. Como datu interesáu, la peña "Los Toretes" entamó mientres les fiestes del 2015 el primer concursu de selfies del pueblu. El concursu tuvo enforma ésitu y la noticia apaeció en diversos diarios de la provincia salmantina. Per otru llau, el tercer día de les fiestes entama una paellada y un concursu d'amarutes. L'últimu día de la fiesta celebra una entrega de premios antes de la última orquesta de les fiestes y, cuando ésta termina, queda la sandwichada na peña “Triquinosis”.
Aeropuertu de Vaasa
L'Aeropuertu de Vaasa (en finlandés Vaasan lentoasema, Vasa flygplats) ta allugáu a 9 km al sureste de Vaasa. Ye'l quintu aeropuertu más grande de Finlandia en términos de pasaxeros. En 2007, 321.928 pasaxeros pasaron pol aeropuertu. En 2005, y de nuevu en 2008, l'aeropuertu de Vaasa foi escoyíu como Aeropuertu del Añu de Finlandia. Los principales usuarios del aeropuertu de Vaasa son Blue1 y Finnair. L'aeropuertu tamién cunta de cutiu con aereollinies chárter con destinos a Bulgaria, les islles Canaries, Grecia, España, Turquía y Tailandia.
Das Kakteenlexikon
Das Kakteenlexikon (embrivíu Kakteenlexikon) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol hortalaneru y cactólogu aficionáu alemán Curt Backeberg y espublizáu nel añu 1966 col nome de ''Das Kakteenlexikon. Enumeratio Diagnostica Cactacearum''.
Freybouse
Freybouse ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Bantús
thumb|Fases de la [[espansión bantú: 1. = 3000 - 1500 e.C. orixe
2 = 1500 e.C. primeres migraciones
2.a = Bantú del este, 2.b = Bantú del oeste
3. = 1000 - 500 e.C. Nucleu Uruwe de Bantús del este
4. - 7. Meyora escontra'l sur
9. = 500 e.C. - 0 Nucleu del Congu
10. = 0 - 1000 d. C. última fase. ]]
El términu bantú refierse a cualesquier individuu perteneciente a los más de 400 grupos étnicos de pueblos melanoafricanos, que falen llingües bantús y que viven al sur d'una llinia que va dende Duala (Camerún) hasta la desaguada del Yuba (Somalia). Nun entienden un tipu racial nin una cultura uniformes. Les sos creyencies son, na so mayoría, animistes, sacante les d'aquellos grupos cristianizaos o islamizaos.
Los bantús tán estremaos en cuatro grupos principales. Ente los más carauterísticos figuren, de norte a sur, los fang, bakuba, baluba, lingala, bakongo, hutos, baganda, kikuyos, tongues, bechuanes, hereros, swazi, sotho, zulús y xhosa.
La gran estensión n'África del complexu llingüístico-cultural bantú y la so gran cantidá de falantes débese a un revesosu procesu históricamente conocíu como espansión bantú, aniciáu nel área centro-occidental africana y dirixíu escontra l'este y el sur del continente. Esti procesu desencadenaríase alredor del añu 500, estendiéndose a lo llargo de más de mil años.
Hasta va poco tiempu creyíase que los pueblos que falaben llingües bantús impunxérense fácilmente a otros pueblos teunolóxicamente menos desarrollaos yá que teníen armes de fierro y prauticaben una agricultura intensiva. Pero l'arqueoloxía ta demostrando qu'esti modelu difusionista ye incorreutu, una y bones la metalurxa del fierro yá yera conocida en munches de les árees per onde s'espandieron les llingües bantús.
Llingües bantús
Son una familia de llingües africanes non afroasiátiques, constituyida por gran númberu y variedá de subgrupos, a la que pertenecen les llingües del África central y meridional, sacante les llingües khoisanes, falaes por pueblos como los Khoikhoi y los bosquimanos. Les llingües bantús, globalmente consideraes, carecen d'unidá, pero tienen delles carauterístiques comunes, como que les sos pallabres terminen siempres en vocal. Ente los grupos llingüísticos bantús con mayor entidá destaquen el zulú, el sotho, el suaḥili, el shona o'l lingala.
Islla Foley
La islla Foley (n'inglés: Foley Island) ye una islla de tierres baxes del archipiélagu árticu canadiense, alcontrada nel territoriu de Nunavut, al norte de Canadá. Ta allugada frente a la mariña sur de la islla de Baffin, n'agües de la cuenca Foxe y tien una superficie de 637 km² (63ª del país y 44ª de Nunavut)
La islla foi columbrada per primer vegada en 1948, al igual que les vecines islla del Príncipe Carlos ya islla Air Force, por Albert-Ernest Tomkinson, que pilotaba un Avro Lancaster, miembru de la tripulación de la Real Fuercia Aérea Canadiense (Royal Canadian Air Force).
Freyming-Merlebach
Freyming-Merlebach ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Vilanova d'Ozcos
Vilanova d'Ozcos ye un conceyu d'Asturies. Llenda'l norte con A Veiga, Castropol y Bual, al sur con Samartín y Santalla d'Ozcos, al este con Eilao y Samartín y por el oeste con Taramundi. .
Asitiáu na zona suroccidental de la rexón, la so superficie abarca una estensión de 72,70 km² y tenía una población de 404 habitantes nel añu 2008. La distancia de la so capital a Uviéu ye de 185 km, aproximao, y la so principal carretera ye la comarcal AS-13, que treviesa'l conceyu dende'l puertu de la Garganta, sigue'l calce del ríu y va dar a Samartín.
La capital correspuende a la villa que da nome, al empar, a tol conceyu. Asitiada a unos 658 metros d'altitú, la so vida permanez direutamente lligada a la del antiguu monesteriu de Santa María, antiguu centru de poder de tola zona, y que perdió tal condición nel añu 1827, nel que la xurisdicción pasó a ser conceyera. Cunta un guapu padremuñu etnográficu con viviendes perfectamente integraes nel paisaxe, onde predomina l'us' de los materiales afayaos nel so mediu físicu.
Xeografía
Dende'l puntu de vista xeolóxicu, y de la mesma manera que'l restu de la rexón, el suelu del conceyu pertenez cuasi na so totalidá al silúricu y al cambrianu, con una abondanza de les pizarres, xeneralmente arcilloses con variedaees y tránsitos a silícea y cloritosa. La presencia de piedra caliares ye mui insignificante, presentándose una pequeña porción d'éstes na zona de Salgueiras.
La so xeoloxía y la erosión exercida sobre'l terrén polos agentes atmosféricos y la rede fluvial conformen un relieve con una orientación dominante norte-sur, de mayoría de formes seles, interrumpíes polos crestones cuarcíticos. El conceyu de Vilanova tien en más de la metá de la so superficie elevaciones superiores a los 800 metros. Les altures más pronunciaes danse na so parte septentrional, siendo'l picu O Filso na sierra de las Bobias, na llende con Castropol, el que presenta una mayor altitú con 1.202 metros. Otros picos importantes son la Peña Pumarín y la Peña Grallas, llocalizaes tamién nel norte anque dalgo más centráu, y el Cordal de Murias que percuerre interiormente'l conceyu de norte a sur. Ya pel so postreru noroccidental la sierra del Ouroso ye la que dixebra los territorios de Vilanova y Taramundi.
Das Pflanzenreich
Das Pflanzenreich (embrivíu Pflanzenr.) foi un llibru ilustráu con descripciones botániques qu'editóse pol botánicu alemán, Adolf Engler. Publicáronse 107 númberos dende l'añu 1900 hasta 1953.
Vilanova d'Ozcos
Xeografía
La rede hidrográfica ta compuesta por numberoses ñores que bañen tol conceyu y que vierten les sos agürs a lrs cuenques del Navia y del Eo. Dientro de toos estos accidentes vamos destacar a dos: el Vilanova que recibe les agües del Acebeiral, desembocando nel Pasarón. Y tamién la ñora de la Bobia, que flúi les sos agües nel Soutelo.
El so clima presenta los rasgos xenerales del oceánicu, con unes precipitaciones medies abundantes, presencia dala d'aridez na época estival y una escasa amplitú térmica. Na zona nortiza, concretamente na sierra de la Bobia, apaecen fenómenos atmosféricos destacables, como les borrines y les ñevaes.
Sansac-Veinazès
Sansac-Veinazès ye una comuña francesa del departamentu de Cantal, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Vilanova d'Ozcos
Xeografía
En cuantes a la so vexetación la mayor parte de la superficie del conceyu presenta un dominiu del terrén forestal, onde'l matuyal va ganando fuercia col pasu del tiempu, debío sobretoo a la erosión, los fueos y les cortes de les árboles. Sicasí entá podemos adicar dalgunes manches autóctones de carbayos, castañales y bedulares, mecíes coles verdes eríes qu'alcuentren diseminaes per tol territoriu.
Sansac-Veinazès
Tien una población de y una superficie de  km².
Vilanova d'Ozcos
Xeografía
Ye ún de los conceyos nos que se fala gallegoasturianu.
Evolución demográfica
La evolución de Vilanova en cuantes a población siguió los mesmos calces que nel restu de la comarca de los Ozcos, pudiéndose adicar un continuu amenorgamientu nestes caberes décades, en concretu dende metá de la centuria pasada. Hasta esi momentu, la población se caltuvo más o menos estable, presentando una cifra qu'oscilaba en tornu a 1200-1300 habitantes. Pero ye a partir d'esta data y a costafecha de los movimientos migratorios haza les zones centrales del país, del estáu y inclusive d'Europa, cuando la tendencia ruempe, produciéndose un bruscu descensu nel númberu de persones qu'orixina que güei Vilanova presente la cifra de 423 habitantes, amosándonos una de les densidaes de población más baxes de toa Asturies. Too esto xenera una alteración significativa nes estructures demográficas nel conceyu, teniendo Vilanova un índiz d'avieyamientu superior a les 170 persones mayores de 65 años por cada 100 menores de 15, y non llegando la representación de les persones menores de 20 años al 18% de la población total. Anguaño'l conceyu repártese en cuatro parroquies, Santa Eufemia, Xestoso, Martul y San Cristobo, siendo la primer d'elles la más poblada de toes.
La so actividá económica xira principalmente alrodiu la estaya primaria, gracies a l'actividá ganadera, qu'absorbe al 74,34% del emplegu llocal. Básicamente namái se trabaya col ganáu vacuno, presentando la mayoría de les esplotaciones una orientación claramente empobinada haza la producción cárnica, como asina lo demuestra'l predominiu de la raza roxa.
La estaya secundaria malpenes sí tien representación nel conceyu, llegando a xenerar namás un 6,58% de los emplegos llocales. Únicamente se contabilicen emplegos na rama de la edificación y la construcción, rama ésta que presenta un continuu apoxéu dientro de tol país. Al empar que Samartín y Santalla, Vilanova tevo nel so tiempu, una importante presencia de ferreríes artesanes, qu'utilizaben fierro estrayío na zona.
Per último, la estaya terciaria de los servicios ocupa al 19,08% de la población activa, siendo l'actividá comercial la que presenta una mayor medría dientro del mesmu, desenrollándose cuasi na so totalidá na capital del conceyu, Vilanova. La implantación del turismu rural en tola comarca de los Ozcos, puee aidar a reactivar tola zona, convirtiéndose'l conceyu nún de los llugares más visitaos, ya qu'axunta toles carauterístiques necesaries pa dichu esfrute.
Política
Nel conceyu de Vilanova d'Ozcos, de magar 1979, el partíu que más tiempu gobernó foi'l PSOE. L'actual alcalde ye Abel Lastra Bravo (ver la llista d'Alcaldes de Vilanova d'Ozcos). Fontes: Ministeriu del Interior y Federación Asturiana de Conceyos
Historia
La historia de Vilanova sigue los mesmos caminos que la de los sos conceyos vecinos de Samartín y Santalla, peles etapes prehistóriques, la edá antigua y la edá media hasta 1137, data na que pasa a ser cuetu abadengu.
Dientro de la cultura castreña, tamién Vilanova mos ufre diverses amueses d'estos singulares asentamientos, destacando los llocalizados en A Pena del Castro en Morlongo y El Castelo en Vilanova. La etapa colonizadora romana, tamién se deca notar en tol territoriu, tando venceyáu'l territoriu dientro del conventus lucenssis. Dellos son los vestixos alcontrados de dicha época, como los crisoles de piedra y conos d'escories, rellacionaos con trabayos de fundición. Como ye de suponer la presencia de minerales como'l fierro foi una de les causes qu'atraxo a los asentamientos romanos haza la comarca de los Ozcos.
El poder exercíu polos monxos pelos sieglos entama a esquebrase en 1721, data na que les xentes del conceyu espresen el so descontentu pola enorme servidume a la que se-yos sometía. Con too ello, nel añu 1792 l'abá, queriendo caltenerr la integridá del territoriu y amansiar al pueblu, aceuta reducir dalgunes tases y impuestos, circunstancia que nun pescancia parar el descontentu, llegándose al añu 1827, data na que'l monesteriu dexa de tener xurisdicción sobre tola zona, algamando d'esti xeitu la deseyada condición conceyera. Una vuelta perdíu tol poder, los monxos foron espulsados en 1836, debío a la desamortización de Mendizábal, y tolos bienes del monesteriu foron puestos a la venta.
Los tiempos actuales discurren ente una situación d'incertidume criada pol continuu despoblamientu de la zona, anque s'espera que la situación escomience a invertise, daes les condiciones naturales qu'ufre Vilanova pa la vida humana.
Islla Richards
La islla Richards (n'inglés: Richards Island) ye una islla despoblada del árticu canadiense que s'alcuentra n'agües del mar de Beaufort, perteneciente a los Territorios del Noroeste.
Xeografía
La islla Richards alcuéntrase bien próxima a la frontera occidental con Alaska, nel delta del ríu Mackenzie, siendo la mayor islla del estuariu. Ta dixebrada de tierra, nel so estremu oriental, pola canal principal del Mackenzie y la canal Reindeer ye la so llende occidental.
Una cuarta parte de la islla ta cubierta d'agua, una complexa rede de canales y llagos enxareyaos estremaos poles canales mayores del delta. Munchos de los llagos son formaciones termokárstiques, depresiones formaes pola fusión parcial del permafrost subxacente rellenes d'agua.
Vinca major
La ye una planta orixinaria de la rexón mediterránea d'Europa y del Asia Menor, dende España hasta Turquía y naturalizada y cultivada nel mundu enteru. thumb|240px|Vista de los sépalos los peludos. thumb|240px|Vista de la planta nel so hábitat.
Descripción
Planta con un altor non bien cimeru a 1 metru, perenne con tarmos erectos y curtios. Fueyes 3-8 × 2-5 cm, ovaes a llanceolaes, la mayoría glabres, n'ocasiones ciliaes a lo llargo de los marxes, les nervaduras secundaries, 4-7 pares, la base arrondada a cordata, el ápiz obtusu a agudu, pecíolos 1-2 cm. Inflorescencies axilares, consistiendo nuna sola flor usualmente azul-púrpura o azul alcontrada nes axiles foliares alternes a lo llargo del tarmu; pedúnculu/pedicelo floral usualmente de 2-4 cm, curváu. Flores colos sépalos los 10-18 mm, linear-triangulares, persistentes, ciliaos; corola col tubu (12-)15-20(-25) mm, espandiéndose en diámetru escontra'l ápiz, los llobos usualmente 15-20 × 5-12 mm, llanceolaos a oblanceolaos; estames ensertaos cerca de l'abertura del tubu de la corola; ovariu con 2 nectarios, l'estilu terete, delgáu, la cabezuela estigmática con un cantu basal y pelos apicales arrexuntaos. Frutos 2.5-3.5(-5) cm, allargaos, llixeramente curvaos, glabros; granes poques por frutu, desnudes, llixeramente estruyíes, oblongues, llixeramente foveolaes.
Usos
Otru usu interesante d'especies del xéneru Vinca ye la estracción d'una serie de melecines conocíes en xunto como alcaloides de la Vinca. Éstos utilícense pal tratamientu de distintes formes de cáncer.
Contién los siguientes principios activos: Vinblastina, Vincristina, Vindesina y Vinorelbina son los cuatro compuestos hasta agora aisllaos d'esti grupu de plantes.
Taxonomía
Vinca major describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 209. 1753..
Tien un númberu de cromosomes de: 2n=92
Nome común
Brusela, brusela mayor, de viña en viña, enredadera, fincavervinca, hiedra, yerba doncella, lloréu de Dafne, güeyos azules, güeyos llorosos, pervinca, pervíncola, pusela, siempreverde, vincapervinca, vincapervinca mayor, violeta, violeta de les bruxes, violeta de los bruxos, violeta de pollín, yerba doncella, yerba doncella de fueya ancha.
Siares (parroquia)
Siares ye una parroquia del conceyu asturianu de Castropol que ta situada a la vera la ría del Eo, ente la parroquia castropolense de San Xuan y les tierres del conceyu d'A Veiga. Estiéndese per 10,33 km², nos qu'alcontramos a que viven nos nucleos de población d'Axelán, El Barreiro, A Cruz, Grandayá, Presa, Riudesiares, Siares, Vilar y Vilavedeye.
San Xuan (parroquia de Castropol)
San Xuan ye una parroquia del conceyu asturianu de Castropol, tamién conocida Moldes, que ta situada na fastera meridional de la ensenada de Linera de la ría del Eo. Tien, que viven nos nucleos de población que s'esparden pelos sos 7,58 km² d'estensión: A Poceira, A Roda, Aldianova, A Areneira, A Ougueira, A Carretera, Eiramola, Fabal, El Ferrol, Granda, A Horta, Lantoira, Liso, A Payoza, Sabugo, San Xuan, Vilagomil y Vilarrasa.
Shingo Nejime
Shingo Nejime (根占 真伍, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Fribourg (Moselle)
Fribourg ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².