cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Archipéndula
thumb|archipéndula y otros clinómetros. L'Archipéndula (denomada tamién como Archipendulum) ye un inclinómetru primitivu que s'emplegó polos arquiteutos constructores de les pirámides d'Exiptu (el so usu foi reportáu por Johann Heinrich Alsted y Leon Battista Alberti). Ye un precursor del nivel de burbuya ellaboráu de madera y con forma d'escuadra (ye dicir, de triángulu isósceles). Del so vértiz más agudu cai una cuerda con una plomada nel so estremu qu'indica, per aciu d'una escala con meridiana marcada en bastidor entemediu, la verticalidá.
Númberu Mach
300px|right|thumb|Un [[F/A-18 Hornet frañendo la barrera del soníu.]]
El Númberu Mach, conocíu nel usu coloquial como mach (pronúnciase "mag"), ye una midida de velocidá relativa que se define como'l cociente ente la velocidá d'un oxetu y la velocidá del soníu nel mediu nel que se mueve talu oxetu. Tala rellación pue espresase según la ecuación:
Ye una magnitú adimensional típicamente usada pa describir la velocidá de los aviones. Mach 1 equival a la velocidá del soníu, Mach 2 ye dos vegaes la velocidá del soníu..etc.
Esti númberu propúnxolu'l físicu y filósofu austriacu Ernst Mach (1838-1916), ún de los más grandes teóricos de la física de los sieglos XIX-XX, como una mena cenciella d'espresar la velocidá d'un oxetu con respeutu a la velocidá del soníu.
Normalmente, les velocidaes de vuelu clasifíquense según el so númberu Mach en:
Georgios Zoitakis
Georgios Zoitakis (Γεώργιος Ζωιτάκης) foi un xeneral y rexente griegu.
Georgios Zoitakis nació en Naupacto. Graduóse na Academia Militar Helenica en 1932, y llucho na Guerra Greco-Italiana y na Batalla de Grecia nun batallón d'Evzones col grau de teniente. Mientres la Ocupación de la Exa de Grecia, xunir a les guerrilles EDES na so nativa Etolia-Acarnania.
El 21 d'abril de 1967 el Coronel Georgios Papadopoulos dio un golpe d'estáu estableciendo'l réxime de los coroneles. Esti réxime nun cuntaba con tol sofitu del exércitu, y el 13 d'avientu de 1967, Constantino II de Grecia dio un contra golpe d'estáu. Depués del so fracasáu intentu'l rei dir al exiliu. El Xeneral Georgios Zoitakis actuó como rexente en llugar del rei ausente. El 1 de xunetu de 1973 el réxime de los Coroneles abolió formalmente la monarquía y nomó a Georgios Papadopoulos como Presidente de Grecia.
Depués de la torna a la democracia en Grecia en 1974, Zoitakis foi condergáu por una corte de xusticia por alta traición.
Montenescourt
Montenescourt ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
El Barón
El Barón ye una casería de la parroquia d'Arroxo nel conceyu asturianu de Quirós.
Salón Internacional del Cómic del Principáu d'Asturies
El Salón Internacional del Cómic del Principáu d'Asturies foi un eventu d'historieta que se celebró añalmente nel Principáu d'Asturies dende 1972, siendo por tantu'l más antiguu d'España y el segundu n'Europa, dempués del de Lucca. El Salón tuvo dellos altibaxos, celebrándose en distintes ciudaes (Xixón, Sama de Llangréu, Uviéu) y con delles interrupciones: en 1977 nun se celebró, tampoco nel periodu 1980-83 y en 2014 anuncióse'l so zarru por falta de financiamientu y sofitu institucional.
El so actual nome adquirir en 1990 col enfotu de apigurar los principales salones que sobre'l cómic veníen celebrándose nel Principáu d'Asturies dende 1972 (Xixón, Uviéu, otra vegada Xixón). A partir d'entós, desenvolviéronse actividaes en dambes llocalidaes ya inclusive s'ampliaron a otres ciudaes como Villaviciosa y Avilés, pero últimamente hai transcurido en Xixón, nel mes d'ochobre.
Dende va años vien entamar l'Asociación El Wendigo, que'l so direutor ye Faustino Rodríguez Arbesú.
Carauterístiques
Estos acontecimientos culturales carauterizar por axuntar tolos ingredientes propios d'un Festival, Certame o Convención Internacionales de Cómic:
Dientro del marcu del Salón, apúrrense, a partir de 1985, los Premios Haxtur. Les categoríes del gallardón —que orixinalmente yeren 4: guión, dibuxu, hestoria llarga y hestoria curtia— fueron aumentando colos años hasta llegar a ocho.
A partir de 1989 y hasta 2009, el so presupuestu enllancar en 12 millones de pesetes, según los sos organizadores. Les sos subvenciones nun fueron nunca cimeres a 6 millones de pesetes.
Antecedentes
En 1965 tuvo llugar l'Amuesa de Cómic de Bordighera (Italia). La organización del Institutu de Pedagoxía de la Universidá de Roma, del centru de Sicología de Comunicación de Mases y l'Archivu Internacional del Fumetti en collaboración col Cómics Club y col Centru d'Estudios Lliterarios d'Espresión Gráfica, cuntaba con personalidaes como'l semiólogu Umberto Eco, el saggista Francis Placassi, el direutor de cine Alain Resnais, el dibuxante de cómic Rino Albertarelli, el críticu cinematográficu Claudio Bertieri, l'investigador español Luis Gasca, el pedagogu Luigi Volpicielli y Romanu Calisi, gran espertu en comunicación de mases.
Darréu, a esti grupu d'intelectuales amestaríense-yos los nomes de Francis Lacassin y los autores de cómics na dómina fascista, Federico Fellini y Cesara Zavattini. Grandes creadores del Neorealismo
A pesar de la presencia de Luis Gasca, unu de los padres fundadores del movimientu pro-cómic, esti movimientu cultural tardaría unos años n'enllantase n'España y munchos más n'adquirir una reconocencia como'l que llogró dende anguaño n'Italia pelos medios intelectuales.
Como suel soceder en cualquier actividá na que se vien desenvolviendo fuerte y enllargada presión, desconociéndose'l por qué, produzse una eclosión. Esto nel movimientu pro cómic español ye lo qu'asocede en 1972 que se convierte nel añu de la Promoción de la Historieta. Una fola d'actos invaden la xeografía española: Llibros, prensa, radio, universidá, sales d'esposiciones, xuntes d'aficionaos…Toos quieren xuntase al movimientu. D'ente ellos, al envís d'establecer una idea cuantitativa son destacables:
De toles actividaes que se vinieron desenvolviendo en diverses ciudaes españoles como movimientu pro-cómic, solo Xixón va llograr sobrevivir y xenerar lo que sería un Salón Internacional del Cómic n'España, con continuación mientres dellos años. Dempués vendríen otros acontecimientu similares n'otres ciudaes, pero Xixón ostenta por derechu propiu'l de ciudá pionera.
Primer etapa: Xixón, 1972-1976
En 1972, sofitáu sol patrociniu del X Certame Internacional del Cine pa Neños de Xixón (celebráu del 24 al 30 de setiembre) empobináu por Isaac del Rivero Sr., empecipiar n'Asturies actividaes empuestes a potenciar el Cómic, Historieta o Tebéu y a fomentar la so reconocencia cultural como mediu d'espresión y como arte. Móntase una esposición rellacionada cola revista "Trinca" (Trinca la meyor revista que s'editó n'España), de la editorial Doncel, de la Delegación Nacional de la Mocedá. Danse delles charres y coloquios sobre temes d'esti mediu. La esposición yera de páxines orixinales a color de Haxtur de Víctor de la Fuente, El Cid y Manes Kelly d'Antonio Hernández Palacios, El llibru de la selva de Juan Arranz, etc. Asisten a Xixón Alfonso Lindo, subdireutor de la revista y Antonio Hernández Palacios. Esti autor dio una de les conferencies, col títulu Notes pa un aproximamientu ente'l cine y el cómic, como tamién lo fixeron el catedráticu de la Universidá Complutense de Madrid Antonio Lara y Mario Tudela que trataron sobre les temes El cine y el cómic na educación de los neños y El cómic nel mundu de la imaxe.
En 1973 entamar so los mesmos parámetros una nueva convención qu'agora adquier calter internacional dau la diversidá de países que representen el notable grupu d'invitaos como conferenciantes o integrantes del restu d'actividaes programaes. Esposiciones, concursos, premios, charres, coloquios, etc. Tou ello venceyáu al cómic. Programáronse siete conferencies col títulu de Influencies del la imaxe fílmica nel dibuxu infantil. Esta edición tuvo nome: Homenaxe al Cómic y a los sos Dibuxantes. Asistieron como convidaos: *Francisco Macian, direutor de cine y creador de cómic, Amás de la internacionalidad de los invitaos hubo dos trabayos premiaos nel Concursu Nacional del Cómic, a los entós desconocíos Ventura y Nieto (Cantar infantil) y El Cubri, integráu por Felipe Hernández Cava y Sandoval. Tamién se programaron dos ciclos de películes basaes en cómics, unu con títulu de Homenaxe al Cómic y l'otru con películes de seriales (xornaes como entós denominábense n'España), de Flash Gordon, Dick Tracy y King de la Policía Montada.
Les ediciones del 1974-75 escurrieron polos mesmos senderos; en dambes, si refugamos errores de la organización, como l'allugamientu de la feria del cómic nun llugar carente de too tráficu, siempres hubo pocu dineru, al supeditase a lo que pudiera esgazase del Festival de Cine que yera quien lo patrocinaba coles sos subvenciones. La presencia d'autores foi notable. La del 75 foi especial al movese a Xixón l'asociación nacional de dibuxantes Club DHIN que s'entornó poniendo un notable broche d'oru a esta manifestación pro-cómic.
1975 foi un añu netamente d'autores españoles: Los hermanos de la Fuente (Víctor, Ramón y Chiqui), Jaime Marzal, Gabriel Arnao (Gabi), Alfonso Figueres, Jesús Blasco, Jordi Bernet, Manuel Boix, Leopoldo Sánchez, Fernando Ieri, Antonio García, Miguel Calatayud, Pedro Alférez, José Soriano Izquierdo, Alfonso Azpiri, Rodrigo Hernández, Manuel Brea, Bernet Toledano, Gerardo Rodríguez. Tamién tuvieron convidaos Cruz Delgado, Francisco Macián, Pablo Núñez (toos dibuxantes y direutores cinematográficos) y Bill Gallu. La representación del grupu de los estudiosos tuvo integrada por Esteban Bartolomé, Alfonso Lindo, Mariano Ayuso, Juan Van-Halen, Jean Claude Faur, Primitivo Gordillo, Pilar Sánchez y los de los fanzines "Star", "Scratch" y "El Wendigo". El concursu internacional tuvo tamién concurrencia masiva de profesionales españoles, con firmes de prestíu. Presentáronse venti obres y de ente los nomes de los firmantes cabo destacar los de Gabi, José Huescar, Julio Ribera, Juan Antonio Parres, Juan Arranz y Juan Bernet Toledano nel apartáu de los profesionales, ente que nel de los noveles atopaba'l de Daniel Torres, l'autor local Marcos de las Heras y la primer collaboración d'Isaac Miguel del Rivero y Faustino Rodríguez Arbesú. Tocantes a la Feria de Cómics, amás de les firmes d'anteriores ediciones, espunxeron los sos productos: Ediciones Naranco d'Uviéu, Ediciones Sedmay y "Chito". Cuntó col aliciente sese montada nel Paséu Begoña.
El Salón de 1976 tuvo a puntu de nun celebrase. Nun había dineru pa entamalo. L'únicu qu'esistía cubría los gastos de la empresa qu'escontra'l montaxe de los stands d'editoriales y llibreríes. Nun esistía dineru pa invitaos, esposiciones, concursos de Cómic, nin pal periódicu creáu l'añu anterior. El Wendigo al frente del cual taben Faustino Rodríguez y la so esposa Eulalia Eguren comprometer a realizar tolos demás trabayos de forma gratuita, incluyíu'l periódicu, xunto colos sos amigos Miguel Isla y Santos Villa. La fortuna poner del so llau. El diariu de Xixón El Comercio, en primer plana publicó una fotografía del equipu trabayando con traxe de xera. Esi mesmu día pela tarde, apaeció nel llugar de trabayu una cuadriella de cinco persones afatiaes pal trabayu y con ferramental fayadizu, de la Fábrica Moreda de Xixón-Uninsa-Ensidesa: Calixto, Sánchez, Benjamín, Mariano Herrón y Alfredo, maestru de tresportes de la citada empresa. En tres díes tou quedó llistu y el dineru esistente dedicar a invitación d'autores. Nel discursu inaugural quedó patente esta aportación:
Esti certame crear con 200.000 pesetes. El grupu de voluntarios foi gasayáu con una parrillada de mariscu.
El Wendigo propunxo anguaño la creación d'unos Premios Internacionales col nome de Haxtur, n'homenaxe al famosu personaxe del asturianu Víctor de la Fuente, que fueron aceptaos pola Direición.
Segunda etapa: Xixón, 1978-1979
En 1977 nun hubo Salón, pero sí xuntes de la xunta directiva. Miembros d'El Wendigo presenten un informe con dellos apartaos ente los que s'incluyía la creación d'un Muséu de la Historieta. Una comisión de dos persones ye unviada a New York pa contautar colos directivos de la National Cartoonist Society qu'habíen promovíu The Musum Cartoon Art de New York. Tornen con mediu centenar de páxines orixinales de los meyores autores U.S.A colos que poder empecipiar el Muséu en Xixón. Impónen-yos la condición de que cuando'l Muséu funcione, sían-yos unviaos otros tantos orixinales d'autores destacaos españoles.
1978. L'añu más dotáu económicamente, cuntar con más de tres millones de pesetes y foi'l primeru que se fixo separáu totalmente del Festival de Cine. Les rémoras polítiques, sociales, de grupos, d'intereses editoriales, que venía careciendo, axigantáronse considerablemente. La práctica totalidá de los espertos que formaben el Comité Asesor dimitieren en bloque: Luis Gasca, Antonio Martin, y Esteban Bartolomé, conxuntamente con Faustino Rodríguez del Comité Organizador. Amás de los autores habituales hai que destacar la presencia de Burne Hogarth, Hugo Pratt, Julio Ribera, Mascaró y el cambéu de los Premios Haxtur (netamente asturianos), polos Premios Freixas (instituyíos como homenaxe al dibuxante catalán Emilio Freixas apocayá fináu), que tamién a última hora fueron camudaos polos Premios Xixón 98. Quedando solo como Premiu Freixas el recibíu por Burne Hogarth, de bien curtia vida, solo esti autor llegó a tener.
En 1978 pudo vese un Muséu de la Historieta en Xixón, nel Monumentu Nacional Real Institutu Xovellanos de Xixón-(1797), el 24 de xunu de 1988. A partir del día en que foi retiráu d'esti allugamientu al envís de busca-y otra meyor fixa piérdese-y la pista. El patrimoniu inicial col que cuntaba'l Muséu, fueron orixinales de: Joe Kubert, Bob Brown, John Buscema, Jack Kirby, Herbie Trimpy, Morrie Turner, Sealtiel, Jack Tippit, Ralph Stein, Bill Zaboy, Frank Robbins, Bud Fisher, Rede Lines, Bill Holman, Don Flowers, Chas Kuhn, George Wunder, Mort Walker, Gus Edson, Pepe Hansen, Dick Browne y Willingham Heate, procedente d'U.S.A., a les que s'amestaron les de Chiqui y Ramón de la Fuente, Rodrigo Hernández Cobos, Juan Bosch, Gabriel Arnao (Gabi), Arranz, Julio Ribera, José Huescar, Juan Antonio Parres, Bernet Toledano, Ventura y Nieto, Jesús Blasco, Cesar López, Alfonso Figueres, RJuan Rafart, Pablo Nuñez, Cruz Delgado, Isaac Miguel del Rivero, Faustino Rodríguez Arbesú, Jorge Fernández Figal, Víctor de la Fuente, Daniel Torres, Luis Martorell, Francisco Ibáñez y Alfonso. Darréu, el Muséu aumentó'l so fondu con aportaciones de dibuxantes españoles.
A pesar de la presencia del gran humorista Quino, el salón de 1979 pasó ensin pena nin gloria, significando'l fin de la primer etapa de Salón del Cómic Asturianu en Xixón.
En 1980 nun se llega a celebrar, pero diose un prematuru premiu Premiu Emilio Freixas, a Carlos Giménez y Milton Caniff. Nengún de los dos llegó a recoyelo. Giménez negar a recoyelo. Nun hubo Salón.
Tercer etapa: Uviéu, 1984-1989
N'Uviéu celebrar mientres seis ediciones, recibiendo'l nome de Salón Internacional del Cómic Ciudá d'Uviéu. Dende'l primeru d'estos certámenes, el Wendigo y los sos componentes fueron motores del mesmu, al ser encargaos por animación cultural del conceyu de la ciudá, de los contactos con autores, charres y esposiciones. En 1987 la Fundación Municipal de Cultura encárga-yos el so organización que van caltener hasta 1989 en que sume d'esta ciudá.
El primer Salón del Cómic Ciudá d'Uviéu, celebráu en 1984, foi bien ambiciosu, de fechu tomaba un periodu desproporcionáu pa esti tipu de manifestaciones, del 10 de setiembre al 15 d'ochobre, y un allugamientu de les actividaes bien esvalixada: Casa de la Mocedá, Conceyalía de Cultura y Centru Comercial Les Saleses. Hubo cuatro exposición y convidáronse a los autores Chiqui de la Fuente, Gallardo y Onliyú de La Víbora, Alfonso Iglesias (autor de Pinín, Pinón y Telva), Luis Conde, Faustino Rodríguez y Javier Cuervo. La falta d'autores suplir con cuatro exposición, un Concursu Rexonal de Cómic, tres conferencies y delles meses redondes.
Pal II Salón d'internacional del comic "ciudá d'Uviéu" 1985 convidar a Carlos Sampayo, Buylla, Chiqui de la Fuente, Carlos Giménez, Mochu Cordero, Arbesú, Javier Cuervo y Ramón Fermín Pérez. Allugar toles actividaes del Salón del 7 al 29 d'avientu nun solu local: Sala Polivalente de la Delegación de Trabayu y les esposiciones procedíen del Festival de la Historieta de Angulema. Tamién se montó una esposición colos orixinales de les obres finalistes del Concursu de Cómic (yá nacional), y concedióse per vegada primera'l Premiu Haxtur.
1986 carauterizar pol allugamientu del Salón nel Teatru Campoamor, el mesmu qu'alluga los Premiu Príncipe d'Asturies, na Sala Polivalente y nel Salón de Té. Nesti postreru entamó la entrega de los Premios Haxtur, que cuntó con proyeición de video y un nuevu gallardón al autor qu'amamos. Tuvo presente Walter Simonson, que ganó'l premiu al meyor guionista. La entrega de los premios y l'estancia de Simonson n'Asturies tuviéronse que descolgar del restu de les actividaes del Salón pol cambéu de feches que sufrieron delles de les actividaes programaes.
En 1987 la Fundación Municipal de Cultura, liderada pola Conceyal de Cultura Cuadonga Bertrend y el Direutor de la mesma Juan Vega, por motivos económicos, d'organización y espardimientu, opten por apurrir la direición d'esti eventu al grupu El Wendigo, que centra la so organización en: Foi importante l'amenorgamientu del tiempu de les actividaes y el so allugamientu.
En 1988 tuvieron presentes Mique Beltrán, Max, José Mª Beroy, Eugenio Giner, Mediavilla, Steve Leialoja, Gianacalo Berardi y Ivo Milazzo, pero la mayor espectación xenerar Jean Giraud (Gir-Moebius). Creóse un concursu de cómic Internacional, bien espublizáu pola revista Witty World, qu'atraxo creadores d'unos 28 países, y hubo un ciclu de llargumetraxes en 35m/m: Vivir ensin aliendu de Jim McBride, Annie (1981) de John Huston, Charlie Chan na ópera (1936), Greystoke: The Legend of Tarzan, Lord of the Apes (1984) de Hugh Hudson, Viva la Betty Boop (1979).
El Salón de 1989 honrar de cuntar con Lee Falk. Montáronse conferencies y meses redondes en redol a la Historieta n'Asturies, Presente y futuru del papel de les muyeres (cola presencia de Marika y Ana Bernardo), otru sobre los personaxes de Lee Falk.
Cuarta etapa: Xixón, 1990-1993
En 1990 vuelve asoceder daqué similar a lo de Xixón y el Conceyu d'Uviéu, dempués d'un llargu discutiniu bien ventilada na prensa asturiana, decide nun subvencionar un nuevu Salón del Cómic.
Los componentes del grupu El Wendigo deciden entamen un Salón del Cómic de nuevu en Xixón. Nun llogren nengún tipu de subvención y resuelven financialo con dineru de l'asociación G.A.I.R.N.I. – El Wendigo, d'Eulalia Eguren y de Faustino Rodríguez Arbesú, la Llibrería Haxtur d'Isabel Elena Rodríguez y el Cine Club ENSIDESA -Xixón. En total llogren axuntar 500.000 pesetes.
Tamién collaboraron Juan José Plans (direutor de la Obra Social y Cultural de Cajastur), Mamel Pizarro (direutor de T.Y.G.), Sofía Carlota Rodríguez, Javier Cuervo, Gonzalo Lorenzo, Norman Fernández, Florentino Flórez, Alfredo Hevia, Germán Menéndez, Isabel Sanz, Arturo Rodríguez, Jorge Pendez, Alejandro Silgado y Mario Rodríguez. El grupu de teatru T.Y.G. realizó'l montaxe de la inauguración y de los Premios Haxtur al empar que'l llume, y Pizarro, el so direutor, apurrió xunto con Sofía Carlota los Premios Haxtur.
La Escuela Universitaria d'Inxeniería Téunica de Xixón venció-yos el Salón d'Actos, Hall d'entrada y pasiellos, de que les sos parés colgaren trés inédites y amplies esposiciones: Páxines orixinales de prensa de Dick Tracy, con más de 50 planches, otra de dibuxos orixinales de gran tamañu realizaos polos autores convidaos n'ediciones anteriores y una tercera con póster de gran tamañu de personaxes de cómic, cola aportación del material per parte d'Ediciones Zinco y Comics Forum. Tuvieron en Xixón como convidaos Adolfo A. Buylla, Alfonso Font y Chiqui de la Fuente, Robert.
Determinen da-y calter de continuidá ya implicar a tola rexón, polo que deciden nomalo XIV Salón Internacional del Cómic del Principáu d'Asturies.
Quinta etapa: Asturies, 1994-2014
Si primeru solo foi Xixón la so sede, en 1994, paralelamente a les de Xixón, fixéronse estensives les actividaes a Uviéu, al montase nesta ciudá esposiciones, conferencies, presentación d'autores, firma d'autógrafos y realización de dibuxos, cómic en vivu, coloquios, etc. Llogrando'l organizadores ver completaos los oxetivos que primeramente se plantegaron al crear el Salón Internacional del Cómic del Principáu d'Asturies. Actividaes qu'en delles ocasiones entamáronse tamién en Villaviciosa, Avilés, Navia, Mieres, Nava, Samartín del Rei Aurelio, A Veiga, Villaviciosa, etc.…
Nel so 33ª edición, la de 2009, celebróse la muestra Un bon home: una nueva mirada, sobre l'Holocaustu, y allegaron como convidaos Dani Acuña, Santiago Arques y Russ Heath, ente otros.
Nel añu 2010 hubo una subvención per parte de Conceyu de Xixón de 12.000 Euros (2 millones de pesetes) y nel 2011 este mesmu Conceyu lo subvencinó con 9.500 Euros ( 1,600.000 pesetes).
9 de setiembre de 2014. Debíu al pagu de 8.400Y per parte de la direición d'El Wendigo de resultes de falta de subvenciones ya impagos y al intentu de control dende va años per parte de la competencia asturiana, que los insultu llamándolos nazis nel diariu La Voz de Asturias elijon se 12/9/ 2000 (La Historieta Asturiana II páxs. 305/321 ). Asina s'apaga'l Salón Internacional del Cómic del Principáu d'Asturies. Diariu El Mundo. Arbesú: "Pidimos sobremanera respetu al Salón del Cómic; yá tragamos abondo" .El Salón del Cómic d'Asturies pon fin a 42 años de viñetes. Diariu El País. Tinu y la combalechadura. Diariu'l Comerciu de Xixón 25/09/2014.
Convidaos
Nos socesivos salones y alcuentros tuvieron presentes los siguientes autores ya investigadores (resaltar en negrina los que tienen Premiu Haxtur):
Nacionales
Los nomes en negrina tienen Premiu Haxtur
Internacionales
Europeos
Bélxica
Boucq, '''Hermann Huppe, Van Hamme, Yslaire'''.
Francia
Alejandro Jodorowsky, Claude Moliterni, Georges Bess, Jean Claude Faur, '''Jean Claude Mezieresdibuxante-jean-claude.html, Jean Giraud/Moebius, Layla Gauraz, Maurice Horn,Phillipe Francq''', Rene Gosciny, Robert Gigi
Italia
Polonia
Rosinsky
Portugal
Luis Louro, Vascu Granxa.
Reinu Uníu
Suiza
Georges Esataglu
Yugoslavia
Y. Rustimagic, '''Igor Kordey'''
Americanos
Arxentina
Alberto Breccia, '''José Luis García López, Mariel Soria, Mordillo, Quino''', Sampayo.
Cuba
Francisco Blanco
U.S.A
Al Williamson, '''Andrew Helfer''', Anissa Dorsey, Ann Thomas, '''Arthur Adams''', Bill Gallu, '''Bruce Jones''', Bryan Glass, Burne Hoggarth, Charles Dougherty, '''Chris Claremont, Dan Barry''', Dann Thomas, '''David Mazzucchelli''', David Pascal, '''Dennis O'Neil''', Diane B. Georgianis, Diana Schutz, Dolores Buscema, '''Don Rosa, Frank Cho, Frank Stack''', Geoff Johns, '''Gerry Conway, Gilbert Shelton, Howard Chaykin''', Ian Boathby, James Lloyd, Jeph Loeb, '''Jim Starlin, Joe Kubert,Joe Rubistein, John Buscema, John Lent''', Katherine Arnold, '''Kevin Maguire''', Kevin Nowlan, Lee Falk, Lee Weeks, Len Wein, Louise Simonson, '''Marie Severin, Mark Schultz''', Marv Wolfman, Michael Avon Oeming, Mark Texeira, Michael Golden, Michelle Yu, '''Mike Mignola, Neal Adams''', Norm Breyfogle, '''Paul Gulacy''', Paul Smith, '''Peter Bagge, Peter David''', Pia Guerra, Renee Wittertaetter, '''Roberta Gregory, Roy Thomas, Russ Heath''', Sara Ryan, '''Stan Sakai''', Steve Leialoha, '''Steve Leiber''', Steve Scott, '''Timothy Truman, Tim Sale''', Travis Charest, '''Trina Robbins, Vince Locke, Walter Simonson, Will Eisner'''
Crítiques y valoración
Ente esti Salón y les Xornaes Internacionales del Cómic Villa d'Avilés creóse polémica, con crítiques recíproques.
Referencies
.
Enllaces esternos
.
Lyceum Club Femenino
El Lyceum Club Femenino foi una asociación de muyeres que funcionó en Madrid ente los años 1926 y 1939, la primer asociación feminista del estáu. Ente l'importante númberu de socies pue destacase la so entamadora y presidenta, la escritora novecentista María de Maeztu.
Antecedentes internacionales
Foi fundada en 1926 por una centena de muyeres d'ámbitos culturales ilustraos, siguiendo'l casu del primer lyceum creáu en 1904 en Londres pola escritora británica Constance Smedley-Armfield. L'oxetivu lyceum yera la defensa de los intereses de la muyer, al mesmu tiempu que ofrecía un llugar d'alcuentru y promovía el desenvolvimientu educativu, cultural y profesional de les muyeres, y tamién facilitaba la organización d'obres de calter social. Darréu surdieron clubes similares en Berlín, París, Barcelona, Bruxeles, Nueva York, Roma, L'Haya y otres ciudaes del mundu. En 1909 organizóse una federación internacional d'estes asociaciones. El club yera aconfesional y apolíticu, y l'almisión como socia taba restrinxíu a muyeres que ficieran trabayos lliterarios, artísticos o científicos, que participaran en causes sociales o que tuvieran títulos académicos.
Creación n'España
En 1931 creóse el Lyceum Club de Barcelona convirtiéndose nun espaciu d'alcuentru de destacaes escritores catalanes como Aurora Bertrana o Carme Montoriol.
Long Island
Long Island ye una islla asitiada nel sureste del estáu de Nueva York, nos Estaos Xuníos, que forma parte del área metropolitana de Nueva York. El so estremu occidental ta nel puertu de Nueva York, a unos 560 m al este de la islla de Manhattan, y estiéndese en dirección este, unos 160 km, adentrándose nel océanu Atlánticu. La islla divídese alministrativamente en cuatro condaos: los de Kings (que correspuende col distritu neoyorkinu de Brooklyn), Queens (que correspuende col distritu neoyorkinu de Queens) y Nassau comparten el terciu occidental de la islla, mentantu que'l de Suffolk estiéndese pelos dos tercios orientales. Más de la metá de los habitantes de la ciudá de Nueva York viven en Long Island, nos distritos de Brooklyn y Queens. Sicasí, los neoyorkinos avecen a usar el términu Long Island (o the Island) pa referise esclusivamente a los condaos de Nassau y Suffolk, y avecen a dicir the City pa referise namái a Manhattan. Esta definición de Long Island como la xuntura de los condaos de Nassau y Suffolk nun tien reconocencia llegal, pero por embargu ye considerada una "rexón" pol estáu de Nueva York. Long Island, magar que ye una islla, tien que ser tratada, polos sos llazos perintensos col continente, como una península, según recueye una sentencia de la Corte Suprema de los Estaos Xuníos; esto permite que l'estáu tenga la xurisdicción de les sos llendes marítimes (el gobiernu federal ye'l que tien xurisdicción sobre les islles ).
En sentíu ampliu, el términu Long Island puede usase pa denomar conxuntamente la propia islla y les islles de barrera que l'arrodien (la nomada Outer Barrier o Long Island and New York City barrier islands). Al oeste, la islla ta separtada de Manhattan y el Bronx pol estuariu del ríu Este (East River). Al norte de la islla ta'l estrechu de Long Island (Long Island Sound), que la separta del condáu neoyorkinu de Westchester y del estáu de Connecticut. Al noreste, na otra oriella del estrechu de Block Island (Block Island Sound), allúgase l'estáu de Rhode Island. Nel estremu suroeste Long Island ta separtáu de Staten Island y l'estáu de Nueva Jersey pol estrechu de Narrows (the Narrows) y los brazos superior ya inferior de la badea de Nueva York (Upper New York Bay y Lower New York Bay).
Long Island ye la mayor islla del territoriu continental d'Estaos Xuníos, la 11ª mayor del país y la 149ª mayor del mundu. Tien un llargor de 190 km en dirección este-oeste, dende'l puertu de Nueva York a Montauk Point, y un anchor máximu de 37 km. La so superficie, 3.630 km², ye mayor que la del estáu d'Estaos Xuníos más pequeñu, Rhode Island. La so población, según el censu de 2020, ye de 8.063.232 habitantes, el 40% del total de la del estáu. Ye la islla más poblada del país, la tercera con más habitantes d'América (solo per detrás de La Española y Cuba) y la 18ª más poblada del mundu, con más habitantes qu'Irlanda, Xamaica o Hokkaidō. La so población ye cultural y étnicamente perdiversa, una y bones nel so territoriu alcuéntrense tanto dellos de los barrios coles viviendes más cares del mundo como barrios de clase obrera.
La islla ye un nudu de comunicaciones aéreu global. Dos de los trés principales aeropuertos del área metropolitana de Nueva York, el JFK y LaGuardia, y además tán nella el cuartu aeropuertu metropolitanu, l'Islip MacArthur, dos instalaciones de radar pa control del tráficu aéreu y el centru de controladores aéreos de los aeropuertos metropolitanos de Nueva York (New York TRACON). Nueve pontes y trece túneles conecten, per carretera o ferocarril, Brooklyn y Queens colos otros trés distritos de la ciudá, y la rede de ferrocarriles de la islla (Long Island Rail Road) ye la rede de trenes de cercaníes con más pasaxeros del país.
Wembley
Wembley ye un barriu del noroeste de Londres (Inglaterra), parte del conceyu de Brent. Nél alcuéntrense l'actual Estadiu de Wembley, construyíu sobre l'allugamientu del míticu anterior, y el Wembley Arena. D'antiguo parte de la parroquia de Harrow on the Hill nel condáu de Middlesex, Wembley formó una parroquia civil dixebrada en 1894 ya incorporóse a Londres como conceyu propiu en 1937.
Escabino
La posición de Escabino en distintos momentos y llugares, tuvo dellos significaos:
Montigny-en-Gohelle
Montigny-en-Gohelle ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Julio María Sanguinetti
Julio María Sanguinetti Coirolo, (6 de xineru de 1936) ye un abogáu, historiador, periodista y políticu uruguayu.
Desempeñó diversos cargos gubernamentales. Foi tres veces diputáu, dos veces ministru, senador y Presidente de la República en dos periodos, 1985-1990 y 1995-2000.
Selmana Mundial de la Sensibilización sobre'l Sal
La organización WASH (World Action on Salt and Health o Aición Mundial de Sal y Salú) celebra la Selmana Mundial de la Sensibilización sobre'l Sal.
Celebración
La organización WASH (World Action on Salt and Health o Aición Mundial de Sal y Salú) celebra la Selmana Mundial de la Sensibilización sobre'l Sal.
Intensidá del campu gravitatoriu
La intensidad de la gravedá, tamién denomada intensidá del campu gravitatoriu y aceleración de la gravedá, ye l'aceleración que sofriría un oxetu en caída llibre sobro otru. En física represéntase como g. Nel casu de la Tierra, a nivel del mar el so valor es:
Tamién pue definise a partir del pesu, fuercia exercida pola gravedá de la Tierra sobro un oxetu que s'alcuentra sobro la so superficie. Nesti casu tenemos:
El Castañeo
Carriles ye una casería de la parroquia d'Arroxo nel conceyu asturianu de Quirós.
Volvo
Volvo ye una empresa fabricante de vehículos industriales, incluyendo camiones, autobuses y equipamientu de construcción. Foi fundada en 1927 con sede en Gotemburgu, Suecia, pol inxenieru Gustav Larson y l'economista Assar Gabrielsson.
Fabricó autos hasta 1999, cuando vendió'l so filial Volvo Car Corporation a Ford Motor Company. Esta empresa, de la mesma, vender en 2010 a Geely Automobile, de China.
En llatín, Volvo significa "yo ruedo". L'emblema de la marca, el círculu y la flecha, ye'l símbolu del aceru de los antiguos alquimistes y nun representa'l símbolu de lo masculino como munchos creen equivocadamente.
Nos camiones destaquen los actuales Volvo FH, FM, FMX, FL, FE, FH16 dexando apostraos a los antiguos FH12, FM12, FL6, FL7, FL10, FM, TD6, TD10. N'autocares y autobuses Volvo B12B, B9R, y B7R dexando apostraos los B12, y B10. Na actualidá'l motor del Volvo FH ye un 13 llitros con potencies de 420 a 540 CV.
El camión Iron Knight de Volvo batió'l récor de velocidá nes categoríes de 500 y 1.000 metros con salida de paráu. Esti vehículu que bate récores tien un diseñu fechu totalmente a midida, a esceición del motor y la caxa de cambeos I-Shift de doble embrague.
Historia
1924: Foi'l 25 de xunetu d'anguaño cuando Assar Gabrielsson y Gustaf Larson atopar nun restorán d'Estocolmu, el Sturehof. Depués d'un par d'hores d'esfrutar d'un bon platu de cámbaru, dambos entusiastes de los automóviles falen "cocináu" una idea que darréu se conocería como Volvo.
1925: Complétense los dibuxos del primer automóvil Volvo, que'l so significáu en llatín supón “yo ruedo”, empezó a ser una fábrica fecha y derecha el 14 d'abril de 1927 cuando'l so primer auto, el OV4 (Jacob), salió de la llinia d'ensamble.
1927: Produzse'l primer vehículu. Fieles a les tradiciones sueques, el primer automóvil Volvo foi moteyáu "Jakob", nome que vien del día 25 de xunetu del calendarlo suecu, fecha na que precisamente Jakob celebra'l so santu. La imaxe d'autos seguros de Volvo tamién data de munchos años tras, de los sos entamos mesmos, cuando unu de los prototipos del "Jakob" (que nin siquier saliera a la venta) sufrió un percance con un automóvil norteamericanu nun camín ente Estocolmo y Gotemburgu. Como resultáu de dichu percance, l'auto importáu sufrió daños importantes, ente que'l "Jakob" namái presentaba dellos rascuños.
1929: Introduzse'l primera Volvo de seis cilindros, el PV 651.
1935: Foi Llanzáu'l PV36. Esti auto tenía una llinia coraxosa ya innovadora ya incorporaba un sistema de suspensión independiente pa cada rueda. El "Carioca" ye güei unu de los clásicos de Volvo.
1940: EI PV800 ganóse fama y reconocencia ente taxistes de los años 40, pos el so interior amplio y cómodo yera ideal pa desempeñar el so llabor. Tamién yera utilizáu pa llevar al hospital a muyeres que taben a puntu de dar a lluz.
EI tradicional diseñu Volvo aniciar col modelu PV444. Este yera un auto que tresmitía seguridá, yera más pequeñu que los sos competidores estauxunidenses, pero más grande y dinámicu que los europeos.
Per otra parte, el PV444 tenía potencia abonda pa ser llamáu'l "deportivu familiar". Tamién se convirtió nel favoritu de munchu corredores d'autos. L'ésitu del PV444 en carreres y rallys repitir nos años 1980 col Volvo 240 Turbo n'Europa, y nos años 1990 col Volvo S40 Racing nel Reinu Xuníu.
1950: Nos años 1950 los italianos dictaben les regles a siguir tocantes a diseñu refierse. Conscientes de la importancia del diseñu, Volvo Car Corporation designó a un xefe de diseñu per primer vegada. Foi Jan Wilsgaard, quien combinó la inspiración italiana cola funcionalidad sueca y asina nació'l P120. En 1953, con mil 500 xasis PV444 por utilizar, Volvo decidió crear un nuevu conceutu: el Duett.
Desque se crearon, les vagonetas sueques llegaron en gran númberu a Estaos Xuníos, importante mercáu nel qu'inclusive se convirtieron nun puntu de referencia dientro del so segmentu. "Forma y funcionalidad", al estilu suecu, son dos valores qu'acompañen a les vagonetas Volvo, que per otra parte son creaes pa funcionar en cualquier dómina del añu, dende los duros, llongures y fríos iviernos suecos, hasta les sos apacibles dómines veraniegues. Na actualidá, fabricáronse y vendíu cuasi cuatro millones de coches familiares Volvo en tol mundu. Son poques les firmes, si ye que les hai, que s'acomuñar tan fuertemente a esti tipu de coche como lu fai Volvo.
1960: En 1959, Volvo revolucionó'l mundu automotriz cuando introdució el cinturón de seguridá de 3 puntos, inventáu pola empresa Nlls Bohlln. Tan importante foi, que'l cinturón de seguridá ye una de les innovaciones más importantes y que más vides salvó na historia de la humanidá, y entá sigue siendo la base de seguridá de too auto modernu. El primer premiu de Volvo pola seguridá de los sos vehículos llegó en 1962.En 1964 salió al mercáu lo que seria unu de los sos modelos mas conocíos el P1800 fabricáu en Jensen y depués en 1965 empezar a producir en Gothenburg por ello camudó'l so nome a 1800S de Sweden.
1970: Los Volvo 140 y 240 supunxeron na hestoria de la marca un diseñu atemporal qu'atraxo a veceros de tol mundu mientres décades. El so curiosu, según la mesma Volvo, mora nes sos llinies sencielles que tresmiten la idea de funcionalidad. Les versiones familiares de dambos modelos tamién resultaron un ésitu, colo que la tradición de Volvo nesti campu afitóse entá más.
1976: EL gobiernu d'Estaos Xuníos merca una flota de volvo 240 pa realizar pruebes de choque, a partir de les cualos crear lleis p'ameyorar la seguridá en tolos autos vendíos nel país.
1980: Los 80's tamién fueron bien bonos pa Volvo. Los sos coraxosos diseños del 760 y 740 tuvieron bastante aceptación, pero la nueva serie 700 foi tou un ésitu. Les cifres comprobar darréu.
La capacidá de carga de los vehículos Volvo yera bien bona gracies al so diseñu "cuadráu", ente que la competencia taba "cortando les esquines" de los sos modelos.
1990: El Volvo 850 foi'l proyeutu industrial más grande de la hestoria de Volvo Car Corporation. Anunciaba l'entamu d'una nueva era. La seguridá, confiabilidad, funcionalidad y la so esmolición pol mediu ambiente yeren yá conocíes en tol mundu.
A ello sumábase una gran capacidá dinámica de los sos vehículos que pasu ente pasu camudaría la imaxe de Volvo mientres los años 1990. El Volvo 850 ganó munchos premios pol so nivel de teunoloxía, seguridá y diseñu. La vagoneta deportiva 850 foi considerada n'Italia, onde'l bon diseñu ye un estilu de vida, como la "más bella del mundu".
1995: Lláncense los modelos S40 y V40 n'Europa, empecipiando una nueva nomenclatura pa los modelos Volvo.
1998: Preséntase'l S80, siendo ésti'l vehículu más seguru nel mundu. Amás de tola nueva teunoloxía cola que cuntaba, esti vehículu marca una nueva etapa en Volvo cola introducción de nuevos estilos de diseñu que van afigurase en tolos futuros diseños de la marca. Igualmente p'anguaño, Volvo Automóviles independizar del grupu AB Volvo (que sigue fabricando camiones y autobuses) y foi adquirida por Ford.
2000 El grupu francés Renault dexó'l so división de vehículos pesaos a AB Volvo en cuenta de faese col 15% del capital de la compañía sueca por 1.700 millones d'euros.
2004: Volvo abre una factoría de camiones na provincia china de Jinan, siendo'l primera fabricante européu de camiones que s'instala en China.
2010 Volvo Cars ye vendida metanes la crisis del sector automotriz, a la empresa china Geely Automobile y el grupu Renault viende la so participación en AB Volvo.
La marca
thumb|Logotipu de Volvo. thumb|2013 Volvo FH16 540 demotruck La marca Volvo foi rexistrada por SKF el 11 de mayu de 1915 pa utilizalo pa una serie especial de rodamientos pal mercáu estauxunidense, pero nunca foi utilizáu hasta la fundación de la fábrica d'automóviles.
La dueña actual de los derechos de la marca ye la empresa Volvo Trademark Holding AB. Esta compañía ta integrada en partes iguales por Volvo Cars y AB Volvo.
L'actividá principal de Volvo Trademark ye l'alministración de les marques de los dos empreses, lo qu'inclúi les llicencies pa AB Volvo y Volvo Cars. El trabayu diariu de la compañía ye caltener el catálogu global de los rexistros de les marques y actuar en casu d'usos indebíos de la marca.
Volvo Buses
Volvo tenía una fábrica de xasis en Perth, Australia, que foi adquirida pola empresa brasilana Marcopolo, renombrándola como Volgren Australia Pty. Limited. Por esti motivu Volgren sigue ensamblando xasis de Volvo (ente otres marques), recibiendo un pidíu pal ensamblaxe de 100 autobuses Volvo en 2002.
Volvo Construction Equipement
thumb|Volvo9900-UG-B11R-6x2-Busworld2013
Dinamómetru
Denómase dinamómetru a un instrumentu que sirve pa midir fuercies. Foi inventáu por Isaac Newton y nun hai de trafulcalu cola balanza, instrumentu usáu pa midir mases.
Normalmente, un dinamómetru sofita el so funcionamientu nun resorte que sigui la Llei de Hooke, siendo les deformaciones proporcionales a la fuercia aplicao.
Los dinamómetros úsense davezu na ortodoncia pa midir les fuercies aplicadas pol tratamientu.
Papiros d'Oxirrincu
Los llamaos Papiros d'Oxirrincu (Oxyrhynchus papyri) son un grupu numberosu de manuscritos descubiertos dende 1897 polos arqueólogos Bernard Pyne Grenfell y Arthur Surridge Hunt nun antiguu vertideru de basures cerca d'Oxirrincu n'Exiptu. Primeramente, yá en 1882, arqueólogos británicos empezaron les escavaciones arqueolóxiques na zona d'Oxirrincu y afayaron esi gran vertideru.
Los testos manuscritos
thumb|right|250px|Papyrus P1: [[Evanxeliu de Matéu 1.]] Los papiros, que daten de los sieglos I al VI, inclúin miles de documentos manuscritos en griegu y llatín, cartes y trabayos lliterarios. Tamién se caltuvieron unos pocos pergamíns de vitela y más recién manuscritos en idioma árabe en papel (por casu, el medieval P. Oxy. VI 1006).
Tán siendo arrexuntaos dende 1898 en The Oxyrhynchus Papyri y l'últimu volume apaecíu, el LXXII, data de 2008. Los Papiros d'Oxirrincu atópense anguaño en distintes instituciones pero'l gruesu d'ellos atópense nel Muséu Ashmolean de la Universidá d'Oxford.
Tamién s'atoparon amplios restos de la Hipsípila d'Eurípides, fragmentos de les comedies de Menandro y una gran parte de la Ichneutae de Sófocles. Otros afayos importantes fueron los diagrames más antiguos y completos de los Elementos d'Euclides y l'obra histórica conocida como la Hellenica Oxyrhynchia, d'autor desconocíu, pero que podría ser Éforo o como otros munchos piensen, Cratipo d'Atenes. Tamién foi afayada una vida d'Eurípides por Sátiru'l Peripatéticu, según un epítome de siete de los 107 llibros perdíos de Livio, ésti'l más importante afayu lliterariu en llatín.
El dramaturgu ateniense Menandro (342 e. C.-291 e. C.), que les sos comedies fueron bien populares na dómina helenística foi l'autor clásicu más beneficiáu polos descubrimientos d'Oxirrincu pos les sos obres atopar con frecuencia nos fragmentos de papiru. Ente les obres sos atopaes inclúyense Misoumenos, Dis Exapaton, Epitrepontes, Karchedonios, Dyskolos y Kolax. Por estes obres atopaes en Oxirrincu alzóse considerablemente'l estatus de Menandro ente los clasicistes y estudiosos del teatru griegu.
Pieza musical
Ente los descubrimientos realizaos en Oxirrincu, en 1918 atopóse una pieza musical de finales del sieglu III, un himnu en notación alfabética griega. Ye de gran importancia pola so antigüedá y porque dempués d'ella y d'otra, tamién del mesmu sieglu, el Papiru de Berlín 6870, nun se volvieron atopar otres obres musicales con una notación primitiva hasta'l sieglu IX.
Brooklyn
Brooklyn ye un distritu metropolitanu (borough) de la ciudá de Nueva York, nel estáu homónimu (Estaos Xuníos). El territoriu de Brooklyn ye coestensivu col del condáu de Kings (Kings County), que ye'l más pobláu del estáu y el segundu, tres el de Nueva York (coestensivu col distritu de Manhattan), más densamente pobláu del país.Ye'l distritu más populosu de la ciudá de Nueva York, con una población, en 2020, de 2.736.074 habitantes. Si caún de los boroughs de Nueva york fora una ciudá individual Brooklyn sería la tercera más poblada del país, tres de Los Angeles y Chicago.
Recibe'l so nome del de l'antigua ciudá neerlandesa de Breukelen, asítiase nel estremu occidental de Long Island y comparte llende terrestre col distritu de Queens. Ta conectada con Manhattan por dellos pontes y túneles que crucien el ríu East, y con Staten Island pola ponte de Verrazzano-Narrows. Con una estensión de 183,4 km² de tierra firme y 67 km² de xurisdicción fluvial, el condáu de Kings ye'l terceru más pequeñu del estáu.