Mamelucu
Antecedentes
Un fechu similar asocedió nel corazón del Califatu Abásida, Bagdag, onde, nel sieglu IX, la guardia califal empezó a ser nutrida, gracies a la llealtá samánida, de mamelucos turcos, llamaos ghilman (sing. ghulam). Los ghilmam yeren entrenaos y educaos por cuenta del so amu y podíen ganar la so llibertá al traviés del so dedicáu serviciu. A ellos obligábase-yos a casase con muyeres esclaves turques, que fueron escoyíes pa ellos polos sos amos. Dellos ghilman paecen vivir vides célibes. Estos fueron introducíos mientres el reináu del califa Al-Mutásim (833-842), quien-yos demostró un gran favor y nellos confió'l so guardia personal. Llueu, estos esclavos militarizados, armaron faiciones dientro de la corte califal puxando y esixendo altos salarios polos sos servicios. Oponer a la población árabe nativa, y los consiguientes disturbios contra estos ghilman en Bagdag obligaron a Al-Mutásim a treslladar la so capital a Samarra en 836. Los ghilman rápido amontaron el so poder y la so influencia, y so los débiles gobernantes qu'asocedieron a Al-Mutásim, convertir en verdaderos soberanos, dando llugar a un casu similar a lo qu'asocedió nel Imperiu romanu cola Guardia Pretoriana: remontáronse delles vegaes mientres la llamada Anarquía de Samarra qu'empezó en 861, col asesinatu del califa Al-Mutáwakkil (fíu d'A el-Mutásim) polos sos guardias ghilman turcos. Esti asumiera'l poder sofitáu por dos xefes turcos, unu de los cualos foi asesináu. El so fíu y socesor, al-Muntasir (fíu d'una esclava griega), implicáu nel asesinatu del so padre, gobernó mientres seis meses antes de la so muerte, posiblemente envelenáu polos xefes militares turcos. Foi asocedíu por al-Musta'in (nietu d'a el-Mutasim). Divisiones dientro del lideralgu militar ghulam turcu dexaron a al-Musta'in fuxir a Bagdag en 865 col sofitu de dellos xefes turcos (Bugha al-Sharabi y Wasif al-Turki) y de los Tahiríes, pero'l restu del exércitu turcu escoyó en Samarra a un nuevu califa na persona d'al-Mu'tazz (segundu fíu d'a el-Mutawakkil) y sitióse de forma tarrecible a Bagdag, forzando la capitulación de la ciudá en 866. Al-Musta'in foi exiliáu y executáu. Al-Mu'tazz foi capaz y enérxicu, y trató de controlar a los xefes militares ghilman y escluyir a estos militares de l'alministración civil. Les sos polítiques fueron aguantaes, y en xunetu de 869 tamién foi depuestu y asesináu. El so socesor, al-Muhtadi (fíu del califa al-Wathiq), tamién trató de reafitar l'autoridá del califa, pero tamién foi asesináu en xunu de 870. Cola muerte d'a el-Muhtadi y l'ascensión d'al-Mu'tamid (tercer fíu d'a el-Mutawakkil), la faición turca liderada por Musa ibn Bugha al-Kabir, se alío col hermanu y rexente d'a el-Mu'tamid, el príncipe al-Muwaffaq, quien se convirtió nel home fuerte de la corte califal, poniendo fin a la anarquía. El primer sistema Mamelucu, puramente dichu, sería un esperimentu a pequeña escala d'a el-Muwaffaq, combinando la eficacia como guerreros con una fiabilidá ameyorada. El fechu de qu'en 892, al-Mu'tami volviera a Bagdag nun camudo nada, yá que los ghilman turcos fixeren lo mesmo pocu antes. Anque'l califatu abasí llogró una modesta recuperación nes décades siguientes, los problemes de la Anarquía de Samarra infligieron un gran y duraderu dañu a les estructures y al prestíu del gobiernu central abasí, afalando y facilitando los enclinos secesionista y rebalbu de les provincies del califatu. Unu d'estos ghilman de Bagdag, Ahmad ibn Tulun, independizando a Exiptu, fundaría una dinastía hereditaria, la de los Tuluníes, llevando a la disolución del califatu abasí a mediaos del sieglu X.