cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tolmomyias flaviventris
Comportamientu
Tien vezos asemeyaos a Tolmomyias sulphurescens, posa erecto, nun llevanta la cola; da vuelos curtios pa prindar inseutos nes fueyes y vuelve a la so percha. Solo o en pareya. Ye más arborícola y nun se xunta a bandaes mistes. Puede ser sintópica con otros conxéneres na so vasta zona de distribución.
Alimentación
Aliméntase básicamente d'inseutos.
Reproducción
Constrúi un nial con forma de botella, fechu de fibra vexetal y suspendíu d'una caña, polo xeneral cerca d'un nial d'aviespes, que supuestamente-y apurren cierta proteición contra'l depredadores. La fema pon dos o tres güevos de color blancu cremosu o arrosáu, con mancha color púrpura, sobremanera nel estremu más grande; la fema los guara mientres 17 díes.
Vocalización
El cantar ye un “chii-ip!” sonoru y bien agudu, repitíu a intervalos de dellos segundos, dacuando nuna serie ascendiente.
Descripción orixinal
La especie T. flaviventris describióse per primer vegada pol naturalista alemán Maximilian zu Wied-Neuwied en 1831 sol nome científicu Muscipeta flaviventris; llocalidá tipo «sur de Bahia, Brasil».
Taxonomía
Les rellaciones dientro del xéneru son inciertes, pendientes de completase estudios xenéticos más amplios. Les subespecies del oeste de l'Amazonia (viridiceps, zimmeri, subsimilis) delles vegaes son trataes como especies dixebraes con base en diferencies de plumaxe y vocalización. Sicasí, les llendes taxonómicos de toles subespecies tán ruinamente delineados. Los taxones denominaos borbae, de Borba (Ríu Madeira, en Brasil), consideráu como un cruzamientu ente viridiceps y la nominal; collingwoodi, descrita dende Trinidá, ta incluyida dientro de aurulentus. El CBRO (Comité Brasilanu de Rexistros Ornitolóxicos) considera al presente xéneru como perteneciendo a la familia Rhynchocyclidae (Berlepsch, 1907).
Subespecies
Grupu flaviventris (de lórum ocre):
Delles clasificaciones consideren estos dos grupos como especies separaes: el presente y Tolmomyias viridiceps, ente ellos l'IOC y Zoonomen.
Prosa
La prosa ye una forma que toma naturalmente'l llinguaxe pa espresar los conceutos, y nun ta suxeta, como'l versu, a midida y cadencia determinaes.
La prosa ye una forma de la llingua escrita, definida por oposición al versu escontra tras, con figures que s'arrexunten nel llamáu paralelismu. Definióse la prosa por oposición al versu, porque aquella nun tien nin ritmu métricu, nin repetición (formes fixes) nin periodicidad (rima) como aquél (Ducrot y Todorov, 1974). Ritmu, repetición y periodicidad son xustamente los elementos caracterizadores de la oralidad.
Ye necesariu resaltar que nun tien de confundir se'l llinguaxe faláu cola prosa. Monsieur Jourdain dalguna vegada preguntó: «que, cuando digo; “Nicole, tráime les pantuflas y deme el mio gorru de dormir”, ¿eso ye prosa?». La respuesta sería non, una y bones la prosa ye una forma d'escritura, que s'estrema del versu, más paecíu que la prosa a la oralidad; y que ye usada n'obres lliteraries tales como cartes, cuentos y noveles.
Lliteratura griega
L'orixe de la prosa provién de la Xonia nel sieglu VI e.C., primero por una prosa narradora pa describir llugares, costumes o rellatos, nuna llingua más racionalista, distinta de la llírica. Sicasí, el so mayor desenvolvimientu efectuar n'Atenes mientres los sieglos V y IV e.C.
Per primer vegada disponer d'un preséu llingüísticu capaz de sirvir al pensamientu astractu.
Los principales autores de la historiografía griega en prosa son:
Tolmomyias poliocephalus
Tolmomyias poliocephalus ye una especie d'ave paseriforme de la familia Tyrannidae, que s'atopa en Bolivia, Brasil, Colombia, Ecuador, Guayana francesa, Guyana, Perú, Surinam y Venezuela.
Hábitat
Vive nel sotobosque y el nivel mediu de montes húmedos tropicales y subtropicales, per debaxo de los 1.000 m d'altitú.
Descripción
El Picoplano cabecigrís mide 12 a 13 cm de llargor. Tien l'envés de color verde oliva amarellentáu, el pileu, nuca y subbigoreras grises. Tien la llista loral y el gargüelu blanques. Los sos partes inferiores son amarellentaes con flacos oliva. Tien les ales negres con barres marielles.
Reproducción
Constrúi un nial en forma de bolsa a unos 25 m sobre'l suelu, xeneralmente cerca d'un nial d'aviespes. La fema pon dos a tres güevos.
Sainte-Geneviève (Oise)
Sainte-Geneviève ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Vallías
Vallías ye una casería de la parroquia de Santo Miyao nel conceyu asturianu d'Allande.
Alcuéntrase a 37,00 km de La Puela, la capital del conceyu, a un altor mediu de 275 msnm y tien una población de.
Saintines
Saintines ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Chen Shuozhen
Chen Shuozhen (en chinu: Chén Shuòzhēn; muerta en 653) foi una muyer que vivió mientres la dinastía Dinastía Tang, de Muzhou (la moderna Chun'un, Zhejiang), quién dirixó una revuelta llabradora en 653. Mientres la rebelión, proclamóse Emperador Wenjia (文佳皇帝), convirtiéndose na única muyer líder rebelde na historia china que se tituló emperador.
Marta Lucía Bueno
Marta Lucía Bueno Angulo ye una bióloga, taxónoma, zoóloga, y botánica colombiana. Graduóse en 1976, na Universidá Nacional de Colombia, en Bogotá. Llogró una maestría en Ciencies Biolóxiques na Universidá Federal de Pará, Brasil, en 1994. Y un Magister na Universidá Internacional d'Andalucía sede Antonio Machado, Baeza, España, en xestión, caltenimientu y control d'especies sometíes a Comerciu Internacional 1998-2000.
Enfocóse principalmente nel estudiu de la taxonomía de les plantes, con énfasis na familia de les asteráceas, en Colombia, especialmente n'Antioquia y l'Amazonia. Y en zooloxía en xenética del caltenimientu, fundamentalmente de mamíferos primates y royedores.
Investigó la flora y la vexetación de la rexón del Topetó, onde amás desenvolvió investigaciones sobre etnobotánica.
Participa, ente otros, nel proyeutu de diccionariu de nomes comunes n'español de les plantes en Colombia y nel de Llibros Coloraos de Colombia de plantes en peligru d'estinción.
Pealgu
El pealgu ye'l pagamientu que se fai como derechu pa poder circular per un camín. Antiguamente, la suma que debía pagase pa cruciar daqué llinde (puerte) ente dos estayes territoriales llamábase portalgu. En términos más menos xenerales vencéyase'l conceutu de pealgu a la tasa o tarifa que se cobra a un mediu d'acarréu terrestre, fluvial o marín como derechu de tránsitu pa utilizar la infraestrutura de la respeutiva vía de comunicación; por exemplu los automóviles pa poder circular per carretera, o los barcos pa travesar un canal de navegación. Na mayoría los casos la vía o ruta marina suxeta a pealgu permite a los usuarios aforrar tiempu de viaxe y amenorgar los sos costes d'operación, con respeutu al tránsitu por víes o rutes alternes llibres de pealgu.
Pealgos viales
El dineru recaldau a traviés dun pealgu suel destinase pa financiar la construción, operación y mantenencia de la infraestrutura vial (carreteres, túneles o pontes). Polos sos altos costes de inversión, lo usual ye que'l pealgu cobrau nun algame a pagar los costes totales de construción, y cuando s'alministradireutamente pol Estáu, en xeneral, los fondos recaldaos úsense emprimero pa operaciones de mantenencia de la infraestrutura suxeta a pealgu. Nel casu de carreteres suxetes a concesión el pealgu dexa'l operador privau recobrar les inversiones feches y los costes futuros d'alministración, operación y mantenencia.
Los esquemes de cobru de pealgos permiten al Estáu, seya direuctamente o a traviés dun concesionariu, realizar un cobru direutu a los usuarios qu'utilicen la carretera, ponte o túnele, evitando asina que los demás contribuintes subsidien dicha infraestrutura vial a los usuarios. D'otru sen, y por aciu de los problemes crónicos de conxestión vial que se vinieren dando nos grandes centros urbanos, dende 1975 en Singapur, y con mayor puxu dende 2003, introduciéren los pealgos urbanos baxo'l conceutu económicu de tarifes de conxestión, col envís de amenorgar el númberu entrante de vehículos nes áries urbanes centrales. Nestos casos, el pealgu cobráu cubre los costes d'operación del sistema de control, y los recursos restantes destínense al acarréu públicu o pa financiar infraestrutures viaries urbanes.
Davezu les tarifes de pealgu páguense n'estaciones de pealgu asitiaes na vía, ponte o túnele pela que se viaxa, ya seya sobre la vía principal o les víes llaterales (o en saliendo de la autopista). El primer problema direutu venceyáu col cobru de pealgos ye la conxestión que se prodúz nes estaciones demientres les hores de mayor afluyencia o demientres la día y torna de los viaxeros demientres los fines de selmana y fiestes. Cuando la valuma de tránsitu ye peralta, les coles pueden algamar quilómetros y producir enormes mueres.
Tribes de pealgu vial
Hai delles menes de pealgu :
Unai Sordo
Unai Sordo Calvo ye un llíder sindical español. Secretariu xeneral de CCOO del País Vascu dende 2009, foi escoyíu secretariu xeneral de CCOO nel so XI Congresu Confederal. Con anterioridá, foi tamién secretariu de Mocedá (2000-2004) y Territorial de Bizkaia (2004-2009).
Biografía
Unai Sordo ñació'l 2 d'ochobre de 1972 en Barakaldo (Bizkaia), nuna familia de clase humilde orixinaria de Valladolid. Ye diplomáu en Graduáu Social pola Universidá del País Vascu (UPV-EHU) y trabayó nel sector de la industria de la madera enantes d'incorporase con responsabilidá al sindicatu. Amás, foi militante activu mientres los años anteriores a la so integración.
Trayeutoria
En xunu del añu 2000, nel VII Congresu, Unai Sordo asumió la Secretaría de la Mocedá de CCOO-Euskadi. Nel VII Congresu (2004) pasó a ser responsable territorial de Bizkaia. Dientro'l sindicatu, Sordo tamién participó nel siguimientu de eleiciones sindicales, formación interna y desendolcu de campañes.
Foi escoyíu secretariu xeneral de CCOO-Euskadi nel IX Congresu, celebráu en 2009, siendo reelixíu nel X Congresu (2013) col sofitu del 96% de los delegaos.
El 11 de marzu de 2017, Ignacio Fernández Toxo, secretariu xeneral de CCOO, anunció que nun se presentaría a la reelección nel XI Congresu Confederal, que se va celebrar en xunu d'esi añu. Darréu, sofitó énte'l Conseyu Confederal del sindicatu la candidatura de Sordo, que llogró 117 votos a favor y 6 astenciones. Sicasí, Toxo afirmó qu'esti sofitu "nun torga que se presente otru candidatu". Unai Sordo foi escoyíu Secretariu Xeneral de CCOO'l día 30 de xunu de 2017.
Villardecabo
Villardecabo ye una casería de la parroquia de Santo Miyao nel conceyu asturianu d'Allande.
Alcuéntrase a 34,00 km de La Puela, la capital del conceyu, a un altor mediu de 420 msnm y tien una población de.
Microlestes abeillei
Microlestes abeillei ye una especie d'escarabayu de la familia Carabidae.
Distribución xeográfica
Distribúise pel sur d'Europa, el norte d'África y les Islles Canaries (España).
Salency
Salency ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Chen Shu-chu
Chen Shu-chu (陳樹菊, pinyin: Chén Shùjú, Pe̍h-ōy-jī: Tân Chhiū-kiok; ) ye una vendedora de frutes y verdures taiwanesa célebre pol so llabor filantrópica que, a pesar de la so vida modesta, donó a distintes organizaciones con fines benéficos más de 10 millones de dólares taiwaneses.
La revista Forbes incluyir en 2010 dientro del so llistáu de 48 héroes de la filantropía, ente que la revista Time incluyir na octava posición dientro de la seición «Héroes» nel so llistáu de les persones más influyentes del mundu el mesmu añu.
Recibió diversos gallardones, ente ellos la primer medaya destinada a reconocer apurrir a la educación y la cultura del Ministeriu d'Educación de Taiwán que'l Ministru d'Educación titular de felicidá cartera Wu Ching-ji apurrió-y en 2010; en 2012 ganó'l Premiu Ramón Magsaysay —consideráu'l Premiu Nobel d'Asia—  que recibió de manes del Presidente de Filipines Benignu Aquino III, que'l so dineru darréu donó al Mackay Memorial Hospital de Taitung.
Aguanes
Aguanes ye una casería de la parroquia de Samartín nel conceyu asturianu d'Allande.
Alcuéntrase a 36,00 km de La Puela, la capital del conceyu, a un altor mediu de 400 msnm y tien una población de.
Ranunculus aconitifolius
Ranunculus aconitifolius ye una planta de la familia de les ranunculacees. thumb|Ilustración thumb|Detalle de la flor thumb|Vista de la planta
Descripción
Yerba viviega cola cepa cubierta por restos foliares fobrosos. Tarmos de 20-60 cm de llargor. Fueyes basales peciolaes, palmotiaes, estremaes hasta la base en 3-5 lóbulos más o menos profundamnet dentaos o lobulaos; fueyes del tarmu paecíes a les basales pero sésiles. Flores d'hasta 25 mm de diámetru; 5 pétalos obovaos, blancos, mayores que los sépalos. Fructificaciones constituyíes por numberosos aquenios obovoides, estrechaos sópito con un picu d'hasta 1 mm, que s'enserten nun receptáculu subgloboso, pelosu. Floria dende la primavera y pel branu.
Distribución
N'Europa. N'España nos cordales.
Propiedaes
Estes plantes contienen anemonina, una sustancia bien tóxica pa los animales y los seres humanos. Ello ye que los herbívoros pastien les fueyes d'estes plantes con gran dificultá, y namái dempués d'un bon ensugáu que evapora les sustances más peligroses. Inclusive les abeyes eviten libar la so néctar. Na piel humano estes plantes pueden crear angüeñes ( dermatitis ), ente que na boca pueden causar dolor intensu y encesu de les membranes mucoses.
Taxonomía
Ranunculus aconitifolius describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 551. 1753. Númberos cromosomáticos de Ranunculus aconitifolius (Fam. Ranunculaceae) y táxones infraespecificos : n=8; 2n=16
Ranunculus: nome xenéricu que provién del llatín tardíu que significa "ranita", de "xaronca" y un diminutivu final. Esto probablemente refierse a munches especies que s'atopen cerca de l'agua, como les xaronques.
aconitifolius: epítetu llatín que significa "coles fueyes de Aconitum".
José María Álvarez Suárez
José María Álvarez Suárez tamién conocíu como Pepe Álvarez, ye un sindicalista español, actual secretariu xeneral de la UXT. Asocedió nel cargu a Cándido Méndez el 12 de marzu de 2016. Tamién foi'l secretariu xeneral de la UXT en Cataluña dende 1990 hasta 2016.
Biografía
José María Álvarez Suárez ñació n'Alvariza, llocalidá dependiente del conceyu asturianu de Miranda. Cursó estudios de Formación Profesional en Noreña (Asturies).
Militancia na Unión Xeneral de Trabayadores
Nel añu 1975 se treslladó a Barcelona y entama a trabayar na empresa La Maquinista Terrestre y Marítima (Gec-Alstom). Nesi mesmu añu s'afilió a la Unión Xeneral de Trabayadores. En 1976 ye nomáu secretariu d'Aición Sindical na seición sindical de la so empresa. Más tarde foi miembru del comité d'empresa de la Maquinista, tres les primeres eleiciones sindicales. En 1978 ye escoyíu secretariu d'organización de la Federación del Metal de la UXT de Cataluña. A partir d'esi momentu, pasa por distintos cargos nel sindicatu. El más destacáu foi'l de secretariu xeneral del Sindicatu del Metal de Barcelona, el sindicatu con más afiliación de la Confederación. En 1988 vuelve a ser escoyíu secretariu d'Organización de la Federación del Metal de la UXT de Cataluña y miembru del Comité Confederal. En 1989 ye escoyíu presidente de la Comisión Xestora de la UXT de Cataluña, siendo darréu secretariu xeneral dende 1990 hasta 2016. Cuando accede a la Secretaría Xeneral nel añu 1990 entama una nueva llinia política coles mires de tresformar el sindicatu nuna organización moderna, autónoma políticamente, plural ya integrada na realidá de la sociedá catalana.
Contribúi tamién al afitamientu y crecedera de la organización impulsando'l trabayu en distintes árees sociales y sindicales, cola creación de servicios específicos dientro del sindicatu como l'Asociación d'Ayuda Mutua d'Inmigrantes en Cataluña (AMIC), la Confederación de Trabayadores Autónomos de Cataluña (CTAC) y Avalot – Mozos de la UXT de Cataluña.
Pepe Álvarez ye'l primer dirixente sindical que creó'l so propiu blogue, "Valor Sindical" onde espresa'l so puntu de vista sobre la evolución de la sociedá. Apostó pol desarrollu de la presencia del sindicatu na rede, asina como la incorporación de lo audiovisual como una ferramienta de primera magnitú de la comunicación sindical. Nesta llinia impulsó la creación de Canal UGT.
Branca Edmée Marques
Branca Edmée Marques de Sousa Torres foi una investigadora, y química portuguesa.
Biografía
Güérfana de padre a los ocho años d'edá, foi la so madre quien tuvo al cargu de la so educación. Completada la so educación primaria, realizó los sos estudios medios, de 1ᵘ a 5ᵘ, nel "Llicéu Maria Pia"; y nel "Liceo Pedro Nunes" los del 6ᵘ y el 7ᵘ añu, inscribiéndose de siguío na Facultá de Ciencies de la Universidá de Lisboa, pa una llicenciatura en física y química (PE), llogrando les calificaciones más altes en toles disciplines. Nel añu académicu 1923-1924, cuando inda yera una estudiante, foi pasante nel Llaboratoriu de Química Analítica de la Universidá Téunica, so la direición de Lepierre. Y entá como estudiante ufiertóse-y un trabayu nun llaboratoriu a ser instaláu en Huambo, sofitando a la "Misión Xeolóxica y Minera d'Angola", pero que nun aceptó la invitación pa poder terminar los sos estudios, y sobremanera porque,
Por eso, inclusive antes de terminar los sos cursos, el Dr. Aquiles Machado convidar como asistente química, lo qu'aceptó ensin bazcuyar, a pesar de ser la única muyer ente los profesores y el personal del Llaboratoriu de Química. En 1925, terminó los sos estudios, empezando la so carrera académica. Y deseyando especializase na ciencia que más-y atraía: la radioactividá; en 1930, Branca solicitó una beca nel estranxeru a la Xunta d'Educación, llegando la confirmación en payares de 1931. Y asina se treslladó a París, acompañada pola so madre, pos el so home nun podía atayar les sos funciones na Facultá de Ciencies de la Universidá de Lisboa, ingresando al "Llaboratoriu del Institutu del Radiu en París", onde realizó investigaciones en física nuclear, y trabayaría trés años so la orientación de la insigne Marie Curie (1867-1934), y dempués del so llamentable fallecimientu, siguió con Debierne (1874-1949) per un cuartu añu. Mientres la so estancia en Francia, asistió a clases de Marie Curie y de Debierne sobre radioactividá, rexistrando atentamente en notes de les lleiciones en cuadiernos que formen parte de la so pervalible coleición científica.
En 1932, nun documentu empobináu al presidente de la Xunta d'Educación, pa sofitar la solicitú de renovación de la beca de Branca, Marie Curie escribió:
Demostrando cualidaes d'investigador sobresaliente, Marie Curie confió-y l'estudiu de les lleis de separación del actiniu a partir de tierres rares actiníferas. Mas esi proyeutu nunca se materializó porque n'avientu de 1933 nun se-y prorrogó la beca per parte de la Xunta d'Educación, ensin la certidume de poder tar unos cuantos años más nel Institutu, una y bones esi llabor riquía d'enforma tiempu. Esa investigación llevar a cabu Marguerite Perey, qu'afayó'l franciu en 1939; y visitaría el Llaboratoriu de Química, de la Universidá de Lisboa en 1948.
Ensin amurniase, siguió col estudiu esperimental de la cristalización fraccionada de sales radíferas de bariu, que Marie Curie había-y propuestu, y ocupándose dende entós. Daos les escelentes resultaos llograes, Marie Curie aconseyar que los convirtiera en tesis doctoral, lo qu'asocedió, y que defendió col títulu de Nouvelles Recherches sur le Fractionnement Sels des de baryum Radifère. Y como segunda tesis, tuvo una tema a propuesta de la Facultá de Ciencies de París, realizando una esposición sobre La Chimie et la Séparation des Radioéléments Synthétiques, tema de gran interés nesi momentu.
El 21 de payares de 1935 (dempués de la muerte de Marie Curie), al traviés d'una defensa pública, con el esaminadores Jean Perrin y Frédéric Joliot-Curie (dambos premios Nobel) y de Debierne, descubridor del actiniu, y socesor na direición de Marie Curie del "Institutu del Radiu en París", foi gallardoniada col grau de Docteur en Sciences Physiques con mención de "bien honorable", la más alta calificación nes pruebes de doctoráu en Francia. Y el 13 de xunetu de 1936 foi reconocíu esa igualación a Doctoráu d'Estáu, el grau de Doctor en Física y Química (PE) de les universidaes portugueses. A pesar de ser convidada por Debierne pa ser el so collaborador na investigación científica nel "Institutu del Radiu en París", tornó esa invitación.
Nuevamente retornada a Portugal, dirixió'l primer Centru d'Investigaciones en Química, na Facultá de Ciencies, de la Universidá de Lisboa, siguiendo a lo llargo de la so vida, una carrera na enseñanza y na investigación científica, dacuando arrodiada por delles contornes menos xustos que la so voluntá indomable pudo superar.
Tocantes a la so actividá docente, a pesar del so doctoráu dende 1935, namái en 1942 convertir n'asistente de primera, a pesar de desempeñar funciones executives d'Encargada de Cursu. Ente 1942 a 1953 pasó a exercer, por contratu anovable añu a añu, funciones de Profesora Estraordinaria, y en 1949 emprestó pruebes pa llograr el títulu de Profesora Amestada. En 1954 concursó a una plaza de Profesor Caderalgu que, magar ganar por méritos, nun pudo ocupar. Solo xubió a la categoría de Profesora Caderalga tres un segundu concursu, yá en 1966, a los sos 65 años. El réxime d'aules a la que foi suxetada, tantu nel cúmulu d'hores de docencia como con una variedá de disciplines profesaes, tresformándose en deshumanizado como realmente ser, del restu de los profesores, non habitual nesa dómina. Escribía los testos de delles disciplines, sobremanera les venceyaes a lleiciones de Química Física, ente 1947 y 1948; y les de Química Inorgánica qu'actualizaba añalmente, per munchos años en cuasi toles disciplines de Química, na Facultá de Ciencies, de la Universidá de Lisboa.
Merez particularísima mención la so contribución al desenvolvimientu de la investigación científica na Facultá de Ciencies de Lisboa, y por qué nun dicilo, del país.
Dempués de pasar un quinqueniu, n'unu de los institutos d'investigación más importantes d'Europa, onde tuvo la oportunidá de trabayar y vivir con personalidaes verdaderamente escepcionales nel mundu, nel momentu del desenvolvimientu de la historia de los descubrimientos rellacionaos cola radioactividá, la Dra. Marques intentó y llogró implementar y desenvolver esa área d'investigación nel Llaboratoriu de Química, Facultá de Ciencies, Universidá de Lisboa. Asina por cuenta de los sos esfuercios, crea en 1936 el Llaboratoriu de Radioquímica, que llegó a dirixir el "Centru pal Estudiu Radioquímica" de la Comisión d'Estudios d'Enerxía Nuclear, el primerísimo centru d'investigación na Facultá de Ciencies Químiques de la Universidá de Lisboa, por desgracia güei estinguíu, y que fuera direutora hasta'l final de la so carrera académica. Parte del equipamientu científicu d'esi Centru, atópase güei nel Muséu de la Ciencia de la Universidá de Lisboa.
A pesar de les sos pesaes xeres de docencia, investigación y d'orientación científica a estudiantes y becarios, la Dra. Marques nun desdexaba la so propia actualización que la llevó a visitar dalgunos de los centros d'investigación más importantes d'Europa en Química y Radioquímica nuclear. Ye nesi espíritu, qu'en 1949 y pola so propia cuenta, realizó viaxes d'estudiu a diversos llaboratorios del Comisariado de la Enerxía Atómica y del Institutu del Radiu en París, onde collaboró n'obres de Química Nuclear, mientres les curties selmanes de la so estancia en Francia.
En 1951, n'Inglaterra, visitó, ente otros, los llaboratorios pa la preparación de compuestos de separación d'isótopos radiactivos, cuantimás el "Establecimientu d'Investigaciones d'Enerxía Atómica de Harwell" y d'Amersham, y la seición de radioisótopos d'un hospital londinense. La postrera d'eses visites foi parte del so interés nes aplicaciones terapéutiques de los radioisótopos, tema sobre'l que presentó un artículu de collaboración col doctor R. Valadas Preto nel usu del yodu-131 nel diagnósticu y terapia, na Primer Conferencia sobre Téuniques Isotópiques celebrada en Oxford en 1951.
A la fin de la so vida trabayando como profesora ya investigadora, tuvo serios problemes cola visión, sicasí, nun-y torgó siguir coles sos funciones hasta la llende d'edá, presentase al concursu que finalmente-y dexó ser Profesora Caderalga Titular antes de la so xubilación.
Nesa mesma fase de la so vida tuvo, por cuenta de la celebración del centenariu de la nacencia de Marie Curie, la gran allegría y un honor el de ser convidada, na so calidá d'antigua collaboradora de Marie Curie; pol Institut du Radium en París y los sos gastos corrieron por cuenta del Ministeriu d'Asuntos Esteriores de Francia, como parte nes ceremonies n'honor, que tuvieron llugar na Universidá de París, los díes 24 y 25 d'ochobre de 1967.
Delles publicaciones
Amás d'esos, realizó numberosos trabayos individuales y en collaboración colos sos colegues del "Centru d'Estudios de Radioquímica", destacar:
Honores
Repetidamente foi designada pal desempeñu de funciones oficiales y de representación, destacar los siguientes:
Société Française de Física * Sociedá Xeográfica de Lisboa
Sarcus
Sarcus ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
León Roldós Aguilera
León Roldós Aguilera ye un abogáu y políticu ecuatorianu.
Biografía
Nació en Guayaquil el 21 de xunetu de 1942. Ye'l cuartu hermanu d'una familia fuertemente comprometida colos asuntos públicos. Los Roldós Aguilera son una de les cañes ecuatorianes de la familia Roldós d'orixe catalán enraigonada en Vilassar de Mar (Cataluña) dende va sieglos. El so güelu yera'l vilassanés Jaume Roldós Baleta (1861-1927) aportáu al puertu de Guayaquil l'añu 1875 y establecíu definitivamente nel Ecuador. Estudió derechu na Universidá de Guayaquil. Foi Secretariu del Conceyu de Guayaquil, sol Alcalde Asaad Bucaram, del partíu populista Concentración de Fuercies Populares.
Prauticó derechu, foi profesor universitariu, y foi abogáu y asesor d'instituciones financieres. Darréu, foi electu Decanu de la Facultá de Derechu de la Universidá Llaica Vicente Rocafuerte.
En 1979, el so hermanu, Jaime Roldós Aguilera foi electu Presidente del Ecuador, como líder del partíu populista Concentración de Fuercies Populares. León Roldós foi nomáu Presidente de la Xunta Monetaria en 1979.
Cuando'l presidente Jaime Roldós morrió xunto cola so esposa Martha Bucaram nun accidente aviatorio el 24 de mayu de 1981. El Congresu Nacional escoyó a León Roldós como vicepresidente, pa completar el periodu constitucional (1981-1984), Osvaldo Hurtado Larrea el Vicepresidente constitucional asumió la presidencia. León Roldós nun tuvo una bona rellación col Presidente Hurtado, habiéndose opuestu a delles de les sos midíes de política económica, ente ellos la "sucretización" (por aciu la cual l'Estáu ecuatorianu asumió les cuantiosas perdíes por riesgu cambiario derivaes de la delda esterna contraida por empresarios privaos).
El 31 d'ochobre de 1994, León Roldós foi electu Rector de la Universidá de Guayaquil, onde se desempeñó por dos periodos, lo que foi llargamente vistu como una revitalización d'esti centru d'educación cimera.
León Roldos postulóse como candidatu a la Presidencia del Ecuador en 1992 pol Partíu Socialista Ecuatorianu, y la segunda vegada en 2002 como candidatu independiente cuando algamó'l tercer llugar y perdió per pequeñu marxe'l derechu a pasar a la segunda vuelta. Tamién se desempeñó como diputáu al Congresu Nacional pola Provincia de Guayas en delles oportunidaes.
N'agostu de 2006 inscribió la so candidatura a la Presidencia pa les eleiciones del 15 d'ochobre, como candidatu de l'alianza ente'l movimientu "Rede Etica y Democracia" y el partíu social-demócrata Izquierda Democrática. Nes encuestes d'opinión efectuaes n'agostu de 2006, apaecía como'l candidatu col mayor sofitu, con alredor del 22 % de la intención de votu, siguíu de cerca por Rafael Correa que tenía'l 19% de les preferencies eleutorales. Sicasí, nes eleiciones presidenciales del ochobre de 2006 Roldós solo llogró'l 14.91% frente al 22.89% de Correa y el 26.64% de Noboa.
Rómulo Díaz de la Vega
Rómulo Díaz de la Vega. Foi un militar de carrera y políticu mexicanu que lluchó contra los federalistes. Foi presidente de Méxicu y gobernador de delles entidaes federatives a lo llargo de la so carrera política.
Datos biográficos
Combatió na Guerra de Texas (1836) siendo participante de la Batalla d'El Álamu, a los franceses mientres la Guerra de los Pasteles y contra los estauxunidenses en 1846 y 1847 en La Angostura y en Cuetu Gordu. Foi unviáu presu a Estaos Xuníos. Dempués de la firma del Tratáu de Guadalupe Hidalgo volvió a Méxicu y ocupó la comandancia en dellos de los entós departamentos del país.
A cencielles caltuvo l'orde. Respetó a los ministros designaos por Carrera —quien pudieron siguir trabayando con cierta normalidá—, nomó nueves autoridaes pal Distritu Federal y esperó la llegada del xeneral Juan N. Álvarez que detuvo la so marcha en Cuernavaca, llugar en que foi electu Presidente de Méxicu.
Álvarez unvió una comunicación a Díaz de la Vega ordenar apurrir el mandu militar de la Ciudá de Méxicu. El presidente de facto facer ensin problema y retiróse a la vida privada.
Gobernador de Yucatán de 1853 a 1854, años mientres los cualos combatió a los indíxenes rebalbos mientres la guerra de Castes. Gobernó dempués Tamaulipas de xineru a abril de 1855 y del Distritu Federal en 1855 col trunfu del Plan de Ayutla.
Dempués de ser presidente de facto en 1856 volvió al bandu conservador y en 1859 Miramón designar gobernador de la capital. Integró la Xunta de Notables que designó a Maximiliano I como emperador en 1863, y arriendes d'ello, sirvió a la intervención francesa y al imperiu.
Busvidal
Busvidal ye una casería de la parroquia de Samartín nel conceyu asturianu d'Allande.
Sarnois
Sarnois ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cornoyo
Cornoyo ye una aldea de la parroquia de Samartín nel conceyu asturianu d'Allande.
Alcuéntrase a 35,00 km de La Puela, la capital del conceyu, a un altor mediu de 500 msnm y tien una población de.
Microlestes corticalis
Microlestes corticalis ye una especie d'escarabayu de la familia Carabidae.
Tolmomyias sulphurescens
Tolmomyias sulphurescens ye una especie d'ave paseriforme de la familia Tyrannidae que s'atopa n'Arxentina, Belice, Bolivia, Brasil, Colombia, Costa Rica, Ecuador, El Salvador, Guatemala, Guayana francesa, Guyana, Hondures, Méxicu, Nicaragua, Panamá, Paraguái, Perú, Surinam, Trinidá y Tobagu y Venezuela.
Hábitat
Vive nel nivel mediu del interior del monte y dacuando nos llurdios de vexetación riberana nuna zona ensin hinchentes ya islles fluviales, per debaxo de los 2.000 m d'altitú.
Descripción
El picoplano sulfurosu mide de 12,5 a 14,2 cm de llargor y pesa alredor de 15,2 g. El plumaxe del so envés ye verde oliva; el pileu abuxáu; el banduyu amarellentáu; y presenta filetes amarellentaos en coberteras. El so quexal ye rosada.
Alimentación
Aliméntase d'inseutos que busca ente la xamasca o atrapa en vuelu.
Reproducción
Constrúi'l so nial con fibres negres del fungu Marasmius, ésti tien forma globular con entrada llateral a manera de túnel escontra baxo, na punta de dalguna cañes delgada de la parte baxa o midía d'un árbol del monte. La fema pon 2 o 3 güevos nuna cámara asitiada na parte cimera del nial, enriba de la entrada. La incubación dura 17 a 19 díes; xeneralmente ye la fema la que guara los güevos, pero por momentos ye substituida pol machu. Los pitucos abandonen el nial 22 a 24 díes de nacer.
Chen Wei-ling
Chen Wei-Ling (chinu: 陳葦綾, pinyin: Chén Wěilíng; ) ye una atleta olímpica taiwanesa d'halterofilia y de llevantamientu de potencia.
Savignies
Savignies ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Chen Wen-ling
Chen Wen-ling ye una lluchadora taiwanesa de llucha llibre, ganadora d'una medaya de bronce nel Campeonatu Asiáticu de 2015.
Diluviu universal
thumb|El Diluviu por [[Gustave Doré.]]
Diluviu universal ye'l nome d'un supuestu hinchente mundial rellatada en testos de delles antigües cultures. De manera específica suel utilizase pa la narración de dicha catástrofe contenida nel primer llibru de la Biblia, conocíu como Xénesis. Nesti rellatu, Dios castiga a la humanidá pola so mala conducta provocando'l anegamiento de "tola tierra", salvándose nun arca de madera, y por voluntá divina, namái'l patriarca Noé y el so familia, xunto con pareyes d'animales escoyíos pa tal fin. Un rellatu bien similar, pero nel contestu politeísta de la Mesopotamia, ye mentáu nel Poema de Gilgamesh, nel cual l'únicu sobreviviente ye Utnapishtim, según el so nome en Babilonia y Asiria, tamién llamáu Ziusudra en sumeriu o Atrahasis en acadiu.
L'aceptación de la historia bíblica como'l rellatu d'un fechu real varia ente los exéxetes y les comunidaes relixoses, dende aquellos qu'acepten tola historia lliteralmente, quien la ven como una alegoría, pasando polos que piensen que puede esistir dalguna base histórica que diera orixe al mitu.
Historia
El rellatu d'un diluviu foi parte de delles cultures a lo llargo de la historia de la humanidá, siendo una de les primeres versiones la del diluviu universal de Mesopotamia.
La historia del diluviu en Mesopotamia
La más antigua versión d'una alegoría o historia sobre un diluviu universal atópase escrita na historia d'Uta-na-pistim (dientro del Poema de Gilgamesh) escritu nel sieglu XIV e.C..
Básicamente'l testu mesopotámicu rellata lo siguiente: Enlil decide destruyir a la humanidá porque-y resulten cafiantes y ruidosos. Ea alvierte a Uta-na-pistim por que construya un barcu. El barcu tendrá d'enllenase d'animales y granes. Llega'l día del diluviu y tola humanidá perez, sacante Uta-na-pistim y los sos acompañantes. Uta-na-pistim dase cuenta de que les agües baxen y suelta un cuervu'l cual esnalaba sobre les agües diendo y viniendo hasta que se evaporaron les agües de la tierra. Uta-na-pistim fai una ufrienda a los dioses y éstos queden satisfechos pol sacrificiu. Un rellatu bien similar ye narráu en tablillas sumeries bien antigües de la ciudá d'Ur, nes cualos el protagonista a quien Enki/Ea previen del diluviu ye Ziusudra. Lo mesmo podemos ver nun rellatu d'orixe acadiu, tituláu Atrahasis, poema épicu que rellata dende la creación hasta'l diluviu universal.
Munchu autores, a partir de Friedrich Delitzsch a principios del sieglu XX, coinciden en que la versión del diluviu recoyida nel Xénesis (el primer llibru de la Biblia, escritu nel sieglu VI e.C.) basaríase direutamente nos testos del Poema de Gilgamesh, yá que se repara una rellación obvia al comparar los pasaxes del mitu d'Utanapistim colos del diluviu xudeocristianu, dacuando hasta testual, teniendo en cuenta que los pueblos hebreos na so mayoría tuvieron contautu con Mesopotamia y la so cultura.
La historia del diluviu nel xudaísmu y cristianismu
Na tradición xudeocristiana, el diluviu narrar nel Xénesis, onde se cunta cómo Noé construyó un arca na que salvó a la so familia y tamién tomó siete en siete, el machu y la so fema, y de toa bestia que nun ye llimpia solamente dos, el machu y la fema. (Xénesis 7:2), siendo los únicos sobrevivientes en tol mundu.
Na narración de la Xénesis indícase non yá la duración de l'agua (40 díes) sinón tamién el total de díes hasta que l'arca posar nos montes de Ararat (150 díes), pero deduzse que son 5 meses (de 30 díes). De primeres, en Xénesis 7:11-12 detállase que s'empecipió'l día 17 del 2º mes del añu 600 de Noé y que l'agua tuvo cayendo mientres 40 díes y 40 nueches, y en Xénesis 8:2-4 que, dempués de 150 díes, les agües empezaron a baxar y l'arca posó'l día 17 del 7º mes. Asina, ente'l día 17 del 2º mes y el día 17 del 7º mes van 5 meses, y distribuyéndolos en 150 díes dan a 30 díes cada mes. Y estrémense dos periodos, el primeru de 40 díes d'agua y el segundu de 110 díes hasta que l'arca varó.
En Matéu 24:37-39, Jesús fala colos sos discípulos y cita el Diluviu como un sucesu real, por qu'estrayigan una lleición pal futuru. Nes sos cartes, el Apóstol Pedro tamién lo menta (1 Pedro 3:20 y 2 Pedro 2:5,6; 3:5-7). El Apóstol Pablo incluyir como exemplu de fe n'Hebreos 11:7. Dios mesmu citar n'Isaías 54:9 como garantía de que nun s'indignará col so pueblu.
El diluviu n'otros testos xudeocristianos
Igualmente, n'otros testos xudeocristianos consideraos apócrifos, tales como'l Llibru de Enoc, amuésase que la historia del diluviu non yá foi un castigu escontra los homes qu'obraron mal, sinón principalmente en contra d'un grupu d'ánxeles llamaos vixilantes, y los fíos xigantes d'éstos llamaos nefilim. Estos seres, según estos testos, seríen los causantes d'un gran dañu y desequilibriu ente los homes, polo que Dios decidiría castigalos y llimpiar la tierra del mal producíu por ellos, mandando esti diluviu.
D'esta forma xuniríen les histories d'estos seres nomaos na biblia|Genesis|6|Xénesis}} col diluviu qu'empieza na biblia|Genesis|7|Xénesis}}. Esta versión del diluviu bíblicu veríase sofitada por un pasaxe de la Biblia nel Llibru de la Sabiduría (un llibru Deuterocanónico), que cunta que al empiezu, cuando morrieron los arguyosos xigantes, la esperanza del mundu abellugar nuna balsa (l'Arca); y nella tuvo la grana d'una nueva humanidá (Sabiduría 14:6).
Analís del testu del diluviu bíblicu
thumb|Rollu de Torah, abiertu nel [[Éxodu: British Library Add. MS. 4,707.]]
Dorothea Bleek
Dorothea Bleek foi una antropóloga, llingüista y filósofa sudafricana.
Portalgu
Esti impuestu podía ser desaniciáu dacuando polos señores o reyes col dau de privilexos de franquicia, ya fuere como medida p'afalar el repoblamientu, pagar della delda o pa beneficiar a dellos colleutivos, como pudieren ser los pelegrínos.
Anguaño, el pealgu d'algunes carreteres interurbanes (emprimero autopistes) puede considerase l'heriede direutu del impuestu del portalgu.
Dorothea Bleek
Fía de Jemima Lloyd y Wilhelm Bleek, antropólogu y llingüista. La Coleición Blake» realizada por padre y fía forma parte del patrimoniu documental propuestu per Sudáfrica en 1997. La coleición contién investigaciones sobre la llingua y el folclor de los san (bosquimanos), según álbumes de fotografíes.
Presidente de Maldives
El presidente de Maldives ye'l Xefe d'Estáu y de Gobiernu del país. Esta ye la llista de los presidentes y xefes de gobiernu de Maldives, de 1953 hasta'l presente.
Toxorhamphus novaeguineae
Toxorhamphus novaeguineae ye una especie d'ave paseriforme de la familia Melanocharitidae endémica de Nueva Guinea y les islles cercanes.
Diluviu universal
Analís del testu del diluviu bíblicu
Según la Hipótesis documentaria, los cinco llibros del Pentateucu —Xénesis, Éxodu, Llevíticu, Númberos y Deuteronomiu— fueron editaos conxuntamente nel sieglu V antes de Cristu de cuatro fuentes independientes. La narración de l'Arca créese que foi fecha a partir de la fonte sacerdotal y de la Yavista. La Yavista ye la más antigua de los dos, redactada nel reinu de Xudá de testos y tradiciones inclusive más antiguos, pocu dempués de la separación de Xudá d'Israel nel añu 920 e.C. La narración yavista ye muncho más simple que la historia sacerdotal: el so Dios únicu unvia'l so diluviu (por 40 díes), Noé y la so familia y los animales sálvense (siete de cada animal llimpiu), Noé alza un altar y fai sacrificios, y Yahveh decide que nunca más va matar a los seres vivientes per agua. La fonte Yavista nun menta un pactu ente Yahveh y Noé.
Presidente de Maldives
Sultanatu de Maldives (1954-1968)
Nel periodu del sultanatu (1954-1968) Muhammad Fareed Didi foi'l sultán del país.
Diluviu universal
Analís del testu del diluviu bíblicu
Créese que'l testu sacerdotal foi redactáu en dalgún momentu ente la cayida del reinu nortizu d'Israel en 722 e.C. y la cayida del reinu sureñu de Xudá, alredor de 586 e.C. El material de fonte sacerdotal contién munchos más detalles que la Yavista— por casu, les instrucciones pa la construcción de l'Arca, y la cronoloxía detallada— y tamién suministra'l centru teolóxicu vital de la historia, el pactu ente Yahweh Sabaoth y Noé en Xen 9:1–17, qu'introduz el métodu peculiarmente xudíu del ritual del sacrificiu, y que forma'l do ut des pa la promesa d'esi dios de nun destruyir al mundu otra vegada. Ye la fonte sacerdotal la que nos da'l cuervu (la Yavista tien el palombu) y el arcu iris, y la qu'introduz los tabayones del cielu (la Yavista a cencielles diz que llovió). Como la fonte Yavista, l'autor del testu sacerdotal (que se cree sería un solu autor, un miembru del sacerdociu aaraonita de Xerusalén) tendría accesu a los testos y tradiciones antiguos y qu'agora tán perdíos.
La tema de la historia de l'Arca, de la roxura de Yahveh Elohim pola maldá del home, la so decisión d'embarcase nuna tarrecible vengación y el so posterior arrepentimientu, son típicos del autor o autores Yavistas, quien traten al so dios como una figura humana qu'apaez en persona na narración bíblica. En contraste, la fonte sacerdotal de normal presenta al so dios como distante y inaccesible, sacante al traviés del sacerdociu aaronita. Asina, por casu, la fonte Yavista rique siete de cada animal llimpiu pa dexar los sacrificios de Noé, ente que la fonte sacerdotal amenorga esto a una simple pareya, yá que non pueden faese sacrificios so les regles sacerdotales hasta que se crea'l primer sacerdote (Aarón) nos tiempos del Éxodu.
Estudiu científicu sobre'l diluviu de la xénesis bíblicu-mesopotámicu
Anque la mayor parte de les opiniones referentes al diluviu de la xénesis bíblicu-mesopotámicu inclinar a pensar que tien un orixe míticu, l'estudiu científicu nun ta totalmente d'alcuerdu de qu'absolutamente tolos aspeutos nun sían reales. Nesti sentíu, los rexistros caldéu y bíblicu son los únicos rexistros qu'especifica llugares y periodos bien definíos que pueden utilizase pa un analís científicu. Un exemplu d'ello ye que, según la historia descrita na Biblia, la zona onde se posó'l arca de Noé sería la rexón montascosa de Urartu (actual Armenia y Anatolia), según el rellatu caldéu nel monte Nisir del cordal de los montes Zargos (anque la tradición cristiana posterior convirtió arbitrariamente la rexón de Ararat nel monte Ararat).
Sicasí, la mayoría de científicos nun creen qu'asocediera un diluviu o hinchente mundial que tomara tol planeta. Dalgunos d'ellos teorizan sobre un posible diluviu o gran hinchente nel pasáu, pero asocedíu namái nuna zona xeográfica específica del planeta. Por cuenta de ello hai delles hipótesis que, n'efeutu, indiquen que nun periodu tempranu de la esistencia del ser humanu, cuando yá esistía los llinguaxe, asocedió posiblemente dalguna clase de catástrofe natural que puede acomuñar a un hinchente o diluviu que, anque nun tomó tol planeta, sí pudo ser l'orixe del mitu. Ente estes hipótesis podríen incluyise:
==== Investigaciones sobre la esistencia de l'Arca Referente a la esistencia de l'Arca, esiste la versión ensin comprobar de que «nel sieglu XX fueron atopaes nel cume del monte Ararat pruebes fehacientes de restos d'una embarcación aceptaes pola arqueoloxía». Les presuntes pruebes sofitaes por grupos creacionistes seríen les siguientes: nos últimos cincuenta años, tres l'apaición d'unes polémiques fotografíes nes que, según dellos investigadores, apreciar nes estribaciones d'esti monte formaciones naturales qu'ellos creen que podría ser restos de madera que perteneceríen a dicha Arca, que nun fueron consideraes concluyentes arqueológicamente. En 1950, l'alpinista francés Fernand Navarra atopó restos de madera que'l so analís por aciu carbonu 14 en distintos llaboratorios allugó la edá de los cachos de madera ente 650 y 760 DC, con un marxe d'erru de 100 años. Sicasí, amás de ser un cachu de madera, nun hai nenguna prueba científica que demuestre que fuera usada na construcción d'una Arca. De la mesma, na parte más elevada del Monte Ararat, na zona este de Turquía, postúlase qu'esisten imáxenes que s'atribúin a una gran “anomalía” que podría ser l'Arca de Noé, d'alcuerdu a les investigaciones que Porcher Taylor vieno realizando con imáxenes satelitales dende hai 13 años. El tamañu de la formación, según les imáxenes del satélite, 309 metros, equivaldría a los 300 por 50 coldos que midía l'Arca de Noé, como esplica'l llibru de la Xénesis. Sicasí, tampoco foi acotáu arqueológicamente, y xeolóxicamente señalóse que ye solo una formación natural.
Otres histories sobre diluvios universales
Les histories sobre un diluviu bíblicu, o la so versión de Mesopotamia, nun son les úniques histories sobre esta temática. Asina, igualmente esisten otres histories de diluvios n'otres cultures del mundu. Nes histories griega ya hindú apaez tamién l'ayuda divina y un barcu o arca.
Estes histories son les siguientes:
China
La Gran Enllena de Gun-Yu, tamién conocida como'l mitu Gun-Yu, foi un gran hinchente que s'enllargó mientres siquier dos generación, lo cual anició grandes migraciones ente otros desastres, como nubes y fames. La xente abandonó los sos llares pa vivir na parte alta de los montes. Según les fontes mitolóxiques ya históriques, féchase tradicionalmente nel tercer mileniu e.C., mientres el reináu del emperador Yao. Fecháronse nel añu 1920 e.C. evidencies arqueolóxiques d'un gran diluviu que destruyó'l xacimientu de Lajia nes partes altes del gargüelu del ríu Mariellu. La fecha de datación ye poco primero de l'apaición de la cultura de Erlitou nel valle mediu del ríu Mariellu y de la cultura de Yueshi en Shandong, tres el cayente de la cultura de Longshan na Llanura del Norte de China. Los autores suxuren qu'esti hinchente podría ser la base pal mitu posterior, y contribuyir a la transición de cultures. Coinciden amás que la temporización ye una evidencia más pa la identificación de la dinastía Xia cola cultura de Erlitou.