cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Klaus Barbie
Klaus Barbie Altmann foi un criminal de guerra alemán que se desempeñó como un altu oficial de les SS y de la Gestapo mientres el réxime nazi, que tuvo arreyáu en numberosos crímenes de guerra escontra la humanidá mientres la Segunda Guerra Mundial, especialmente en Francia. Yera conocíu como «El carniceru de Lyon» porque torturó personalmente a prisioneros franceses de la Gestapo mientres taba destináu en Lyon.
Salváu de la detención polos servicios secretos estaduxunidenses y les Ratlines, colos que Barbie collaborara enantes, pasó darréu a vivir y a collaborar con Bolivia.
Al igual que Mengele escondióse en Brasil y Eduard Roschmann fizo lo mesmo en Paraguái, él tamién escoyó Sudamérica, dada la falta d'infraestructura institucional que dexaba ciertu marxe de maniobra a individuos con talos antecedentes. Aínda más, cuando l'alliniadura ideolóxica de los gobiernos suramericanos con Estaos Xuníos en dómines de la Guerra Fría asitióse nel anticomunismu, estos criminales aportaron a ser riquíos como collaboradores, recibiendo grandes beneficios de parte de los gobiernos.
Nel casu de Barbie eso viose reflexao en privilexos comerciales de parte del gobiernu de La Paz. Finalmente la variable situación política de Bolivia llevó a qu'en 1983 fuera espulsáu a Francia, au foi xulgáu y condergáu a cadena perpetua. Foi acusáu de la muerte o estradición de 840 persones (ente elles 41 neños xudíos que s'atopaben nun centru católicu estudiando) y finalmente condergáu por 341 cargos. Ente ellos la muerte del máximu dirixente de la resistencia na Francia de Vichy.
Suañu
right|thumb|[[El suañu del caballeru (Pereda)|El suañu del caballeru (1655), cuadru del pintor barrocu Antonio de Pereda]] thumb|Muyer dormiendo, de [[Gustave Courbet.]] thumb|Dos homes adormilitiaos nun espaciu públicu. miniaturadeimagen|La [[National Sleep Foundation considera afechos los siguientes númberos d'hores diaries, conforme a edá, pa dormir:
Neños pequeños (1-2 años): ente 11 y 14 hores. Neños n'edá preescolar (3-5 años): ente 10 y 13 hores. Neños n'edá escolar (6-13 años): ente 9 y 11 hores. Adolescentes (14-17 años): unes 10,08 hores. Adultos más mozos (18 a 25 años): ente 7 y 9 hores. Adultos (26-64 años): ente 7 y 9 hores. Adultos mayores (de 65 años): ente 7 y 8 hores.]]
El vocablu suañu (del llatín somnus, que se caltién nos cultismos somníferu, dormiyosu y sonámbulu) designa tantu l'actu de dormir como'l deséu de faelo (tener suañu). Metafóricamente, afírmase qu'una parte del cuerpu durmióse-y a una persona, cuando se pierde o amenorga pasaxeramente la sensibilidá na mesma (parestesia).
Etapes del suañu
thumb|Los neños pequeños tienen de dormir a intervalos delles vegaes nel día. Nel adultu, el suañu nocherniegu d'unos ocho hores entamar en 4-5 ciclos d'unos 90-120 minutos, mientres los cualos pásase de la vixilia a la somnolencia (estadiu o fase I), d'ellí al suañu llixeru (fase II), d'ellí al suañu lentu o fondu (fase III) y finalmente al suañu MOR (fase IV). La so distribución estándar nun adultu sanu ye aproximao la siguiente: Fase I, el 5 %; Fase II, el 50 %; Fase III, el 20 % y Fase MOR, el 25 %.
Estos perfiles describen dos estaos del suañu:
Necesidaes de suañu y edá
Coles mesmes, varia notablemente l'horariu de suañu ente noctámbulos y madrugadores. En dómines de muncha actividá intelectual o de crecedera o mientres los meses del embaranzu, puede aumentar la necesidá de suañu, ente que l'estrés, l'ansiedá o'l exerciciu físicu practicáu pela tarde pueden menguar la cantidá de suañu. Los estudios efeutuaos n'individuos aisllaos d'influencies esteriores amosaron que l'enclín fisiolóxicu xeneral ye a retrasar llixeramente la fase de suañu con respectu al ciclu convencional de 24 hores y a dormir una curtia pigazu «de mediudía» (Vallina, 2006, 232). Nos vieyos va estazándose el suañu nocherniegu con frecuentes episodios d'espertar y amenórgase enforma'l porcentaxe de suañu en fase IV y non tantu'l de suañu MOR, que se caltién más constante a lo llargo de la vida. Les persones d'edá avanzada tienden a aumentar el tiempu de permanencia na cama. Munches d'elles apigacen fácilmente mientres el día dellos pigazos curtios.
El suañu representa una función vital, por ser imprescindible (el ser humanu nun puede vivir ensin dormir), restauradora (el suañu repara'l cuerpu acaldía), complementaria y fundamental p'asegurar la vixilia (dormir pa poder sentise despiertu a otru día), fisiológicamente necesariu.
Eliminación de residuos celulares del celebru
Mientres l'estáu de suañu, el sistema glinfático (equivalente al sistema linfáticu del restu del cuerpu), actívase 10 vegaes más en comparanza al estáu de vixilia, dexando que los residuos de les célules cerebrales esaniciar con mayor eficacia. Mientres el suañu produciría una contraición de les célules cerebrales, creándose asina más espaciu ente elles y collo dexando que'l líquidu cefalorraquídeo circule más fácilmente al traviés del texíu cerebral; llimpiándose asina más llibremente los residuos, tales como la proteína beta-amiloide responsable de la enfermedá d'Alzheimer.
Amás, el cuerpu, mientres el suañu entra n'estáu anabólico, que sirve pa desenvolver numberoses funciones d'arreglu nel nuesu organismu.
Afitamientu de la memoria
La hipótesis de que'l suañu participa nel afitamientu de la memoria recién foi investigada por aciu cuatro paradigmes:
Reexpresión de los patrones de comportamientu específicu neuronal mientres el suañu posentrenamiento.
Dalgunos d'estos estudios confirmen la idea de que'l suañu ta fondamente implicáu nes funciones de la memoria n'humanos y animales. Sicasí, los datos disponibles entá son demasiáu escasos y n'ocasiones contradictorios pa confirmar o refugar inequívocamente la hipótesis de que l'afitamientu de memories non declarativa y declarativa, respeutivamente, dependan de los procesos de suañu MOR y NMOR. Per otra parte, nun s'atopó nenguna correlación ente la cantidá de suañu que se rexistra nuna especie y la so capacidá intelectual; si'l suañu sirviera pa consolidar la memoria, un gatu que duerme 16 hores diaries tendría de tener una memoria prodixosa, superior a la d'un ser humanu que namái duerme ocho hores. Tamién, persones que nun presenten suañu MOR, por casu, por mancadures traumátiques nel rombencéfalo o debíu al consumu de fármacos, nun tienen nengún problema en consolidar los sos aprendizaxes.
Otros estudios más recién comparen el procesu d'ordenamientu de la memoria mientres el suañu col procesu de desfragmentación de la memoria de los ordenadores, dambos escorriendo un mesmu oxetivu de caltenimientu y economía de recursos, preparar pa una meyor disponibilidad operativa de la memoria mientres los momentos de mayor utilidá, como'l tar despiertu o n'actividá.
Procesamientu de la memoria
Los científicos demostraron de munches maneres que'l suañu ta rellacionáu cola memoria. Nun estudiu realizáu por Turner, Drummond, Salamat y Brown en persones y animales mientres el suañu demostróse que la memoria de trabayu vese afeutada pola falta de suañu. La memoria de trabayu ye importante porque caltién activa la información pal so posterior procesamientu y sofita les funciones cognitives d'altu nivel, como la toma de decisiones, el razonamientu y la memoria episódica. L'estudiu dexó a 18 muyeres y 22 homes dormir namái 26 minutos pela nueche mientres un periodu de cuatro díes. De primeres los suxetos fueron puestos a prueba en tests cognitivos (folgaos), depués de nuevu dos vegaes al día mientres los cuatro díes de privación de suañu. Na prueba final, la media de memoria de trabayu del grupu priváu de suañu amenorgárase nun 38 per cientu, en comparanza col grupu de control.
Un estudiu realizáu por Datta, un neurocientíficu de la Escuela de Medicina na Universidá de Boston, sofita indireutamente estes resultancies. Los suxetos fueron 22 aguarones machu. Construyóse una caxa onde un aguarón podía movese llibremente d'un llau a otru. El fondu de la caxa taba fechu con una rejilla d'aceru. Poníase un aguarón na caxa y una activaba una potente lluz acompañada d'un soníu. Dempués de cinco segundos, aplicábase una descarga llétrica nel aguarón. Una vegada aplicada la descarga, l'aguarón podía movese al otru llau de la caxa y evitar la descarga. La duración de la descarga nunca yera de más de 5 segundos. Esto repitióse 30 vegaes na metá de los aguarones. A la otra metá, el grupu de control, fixéron-y lo mesmo pero ensin tener en cuenta la so reacción; dempués de les sesiones, poner a los aguarones n'otra caxa y fixéron-yos rexistros poligráficos llexando seis hores. Esti procesu repitir mientres tres díes. Esti estudiu determinó que, dempués de les sesiones (descargues llétriques), los aguarones pasaben un 25,47 per cientu más tiempu en suañu MOR. Estes pruebes sofiten los resultaos del estudiu de Born y el so equipu, qu'indica una correlación ente'l suañu MOR y la conocencia procedimental.
Tamién se realizó un estudiu alrodiu de la participación de la estimulación de corriente continua na corteza prefrontal p'aumentar la cantidá d'oscilaciones lentes mientres el SWSfe. La estimulación de corriente continua meyora bien de la retención de pareyes de pallabres a otru día, lo que demuestra que'l SWS tien un papel importante nel afitamientu de les alcordances episódiques. Los diversos estudios suxuren qu'esiste una correlación ente'l suañu y les funciones de la memoria. Los investigadores del suañu de Harvard Saper y Stickgold dixeron qu'una parte esencial de la memoria y del aprendizaxe consiste en que les dendrites de les célules nervioses unvien información a les célules pa faer nueves conexones neuronales. Pa faer esti procesu, les dendrites nun tienen de recibir nengún tipu d'información esterna y pollo suxúrese qu'asocede mientres el suañu.
Árees del encéfalu implicaes nel suañu
Estos dos árees del encéfalu que tán arreyaes na regulación del suañu fueron afayaes, a principios del sieglu XX, primero que surdiera la neurociencia comportamental moderna, pol neurólogu vienés barón Constantin Von Economo. Darréu la implicación d'estos dos árees confirmar por aciu estudios de mancadura n'animales esperimentales (Saper, Chou y Scammell, 2001).
Anque nun s'esclariaron los factores que desencadenen el suañu, delles llinies d'investigación faen pensar que nel encéfalu esisten sustances que lo inducen. Una d'elles podría ser l'adenosina, que s'atropa mientres los periodos d'usu intensu del ATP (adenosín trifosfato) nel sistema nerviosu, y xúnese a receptores específicos, los A1, y inhibe ciertes neurones colinérgicas (lliberadores d'acetilcolina) del sistema d'activación reticular que participen nel espertar. Con éses l'actividá del sistema reticular mientres el suañu ye baxa pol efeutu inhibitorio de la adenosina. La cafeína (del café) y otres metilxantinas, sustances conocíes pol so efeutu de caltener la vixilia, xunir colos receptores A1 y bloquiar, colo que torguen que la adenosina afitar a ellos ya induza el suañu.
Fármacos qu'afecten al suañu
La mayoría de los fármacos qu'inflúin nel suañu pueden clasificase nuna de dos categoríes distintes:
Hai una tercer categoría que cabría introducir, la de los fármacos qu'inflúin sobre la ritmicidad circardiana, siendo'l principal fármacu la melatonina.
Aspeutos xenéticos qu'inflúin na duración del suañu
Recién estudios punxeron de manifiestu qu'esisten trés variantes xenétiques rellacionaes cola duración del suañu:
Duración del suañu y enfermedá
Dende va dalgún tiempu, ye conocíu que la duración del suañu ta acomuñada con determinaes enfermedaes metabóliques, tales como obesidá y diabetes tipu 2. Nuevos estudios nesta llinia punxeron de manifiestu qu'esiste una clara correlación xenética ente la curtia duración del suañu y l'índiz de masa corporal (IMC), pero non con diabetes tipu 2; sicasí, esiste una clara correlación xenética ente una duración llarga del suañu, IMC y diabetes tipu 2. Sicasí nun se pudieron establecer fenómenos de causa-efeuto nestos parámetros, por cuenta de los múltiples factores qu'afecten a los mesmos.
El suañu nos animales
thumb|250px|Cantidá n'hores que duermen distintos mamíferos per día. L'actu de suañar foi namái confirmáu nel Homo sapiens. Dellos animales tamién pasen pola fase MOR del suañu, pero la so esperiencia suxetiva ye malo de determinar. Paez que los mamíferos son los animales con mayor probabilidá de suañar por cuenta del so ciclu del suañu similar al humanu. Nel primer llugar de les estadístiques en términos de suañu atopa'l gatu, que pasa un 70 % de la so vida dormiendo y, a midida que avieya, la so etapa de vixilia mengua ostensiblemente.
Los caballos, los coríos y les oveyes pueden dormir de pies o echaos. Sicasí, nun pueden esperimentar suañu MOR mientres tán de pies. L'animal que más tiempu pasa en fase MOR mientres el suañu ye'l armadillu. Les ballenes y los delfines son distintos al restu de los mamíferos: siempres tienen que tar conscientes, yá que precisen salir a la superficie a alendar, solo una parte del so celebru duerme cada vez.
Casi tolos mamíferos que fueron estudiaos amuesen ciclos MOR o NMOR, lo que suxure un mecanismu compartíu al traviés d'especies, con un significáu funcional universal.
Bibliografía
Vallina Ruiloba, J. 2006. páxs. 232, Introducción a la sicopatoloxía y a la psiquiatría. Barcelona: Elsevier España.
Enllaces esternos
Sueño
Elena Romero Barbosa
Elena Romero Barbosa foi una pianista, compositora, profesora de música y direutora d'orquesta española. Foi la primer muyer direutora d'una gran orquesta sinfónica n'España. Empezó la so formación musical cola so madre dende neña y darréu estudió composición nel Real Conservatoriu Superior de Madrid con Joaquín Turina y Julio Gómez y prosiguió los estudios de direición d'orquesta con Ataúlfo Argenta.
Tocina
Tocina ye un conceyu español de la provincia de Sevilla, Andalucía. Mientres la Guerra Civil sufre una amenorga del 10% de la so población por cuenta de los fusilamientos de los sos vecinos per parte del bandu franquista, créese qu'asesinaron a más de 350 persones. En 2016 cuntaba con 9.689 habitantes (4.805 homes y 4.884 muyeres) (INE, 2016). Nel añu 2007 la so población yera de 9271 persones, polo qu'ente 2007 y 2008 esperimentó un aumentu demográficu de 46 persones.
Ocupa una superficie de 14 km² y tien una densidá de 598,61 hab/km². Los sos coordenaes xeográfiques son 37º 36' N, 5º 44' O. Asítiase a una altitú de 27 msnm y a 37 quilómetros de la capital de provincia, Sevilla. Nel so territoriu municipal, Tocina cuenta con un nucleu urbanu llamáu Les Rosales, asitiáu a 1,7 km y qu'escarez de conceyu propiu. Crear a partir de los trabayadores de l'azucrera que vivíen cerca d'ésta y pola estación de tren.
Elena Romero Barbosa
Infancia y educación
El so padre, Evaristo Romero foi un diputáu y reconocíu periodista, redactor y mientres un tiempu direutor adxuntu del periódicu ABC. La familia vivía en Madrid nuna colonia de chalés de la Prosperidá, una de les zones pudientes de la capital onde vivíen numberosos miembros del cuerpu diplomáticu y les sos families polo qu'Elena aprendió llueu'l francés y alemán. Más tarde aprendió tamién el catalán, l'italianu, l'inglés y el rusu. Na educación de les fíes de families acomodaes, yera avezada qu'aprendieren a tocar el pianu. Na educación de les fíes de families acomodaes, yera avezada qu'aprendieren a tocar el pianu. Elena recibió les sos primeres clases de pianu de José de Balsa.
Carrera musical
Tantu Elena como la so hermana mayor Rosario estudiaron la carrera de pianu, una formación habitual ente les moces de la so clase social. Elena afaya la so pasión pola música y revelóse como neña maravía.
A los dolce años, Elena debutó con un conciertu nel Círculu de Belles Artes en Madrid, col padrinazgo de la Embaxada d'Alemaña. L'almirante Aznar, que más tarde se convirtió n'unu de los postreros presidentes del Conseyu de Ministros de la monarquía, foi'l so patrocinador, por aciu la organización de conciertos en distintes ciudaes españoles.
Darréu, en Barcelona, amplió los sos estudios de pianu con Frank Marshall (que la so academia yera unu de los principales centros culturales de la ciudá) y de composición con Ricardo Lamote de Grignon. Destaca tamién la so rellación, profesional y d'amistá, col que foi unu de los sos principales mentores, el compositor español Salvador Bacarisse, dende la estancia de dambos en Barcelona y que s'enllargó, darréu, nel exiliu del so amigu en París. En Barcelona non yá va aprender catalán con gran rapidez, sinón que se va enraigonar nella pa siempres un gran amor per Cataluña.
Sicasí, na redolada rica del so barriu, Elena afayó un día, siendo inda nuevu, les desigualdaes sociales nun barriu vecín, onde se rexuntaben los neños afamiáu y farrapientu.
En 1939, al empiezu de la Segunda Guerra Mundial Marshall tornó a Barcelona y volvió abrir la so Academia. Elena estudió ellí violín, pa familiarizase col preséu.
En 1940 Elena empieza a componer con avezamientu. Les sos primeres obres son pa voz y pianu sobre testos de Juan Ramón Jiménez y Luis de Góngora ente otros, con incursiones en música de cámara.
En 1943 torna a Madrid onde enceta estudios llibres d'Harmonía nel Real Conservatoriu de Música y Declamación instalar en Madrid, onde estudia composición con Joaquín Turín Pérez, Domingo Julio Gómez García y Manuel López Varela, según direición d'orquesta con Ataúlfo Argenta Maza. Completó los sos estudios n'Alemaña, onde participó en dellos cursos de música barroca, al igual qu'en Francia.
Amás de componer, desenvolvió una gran pasión por correr. Foi la primer muyer direutora d'una gran orquesta sinfónica n'España. Romero Barbosa dirixó la Orquesta Sinfónica de Barcelona y la Orquesta de Radio Nacional d'España. Como pianista fixo munches xires de conciertos tantu n'España como nel estranxeru.
Les sos obres orquestales fueron realizaes so la direición de direutores famosos como Ricardo Lamote de Grignon y Ribas, Jesús Arámbarri Gárate, Joan Pich i Santasusana, Luis de Freitas Branco, Eduard Toldrà i Soler, Karl August van Vogt y José María Usandizaga Soraluce. En composición, foi partidaria del estilu español de Manuel de Falla y Joaquín Turína Pérez, con daqué de modernidá y d'innovación, con ciertos enclinos al espresionismu atonal y l'impresionismu de Claude Debussy. Foi miembru honorariu de Les Muyeres na Música.
Pasó los sos últimos años en San Sebastián de los Reyes dedicada a les sos clases de pianu hasta'l final de los sos díes en 1997.
Un añu más tarde, l'Asociación de Muyeres na Música entama un conciertu homenaxe nel Muséu del Prado, cola participación y presencia de compositores españoles.
El legáu de la so obra ta na Biblioteca de la Fundación Juan March.
Premios y reconocencies
Como compositora foi gallardoniada col Premiu Pedrell pol so ballet Títeres y con un premiu de la British Broadcasting Corporation (BBC) (1976) pola so Ensayu pa Orquesta sobre dos canciones sudafricanas.
Obres pa orquesta
Serenata Final 1952 Fantasía española pa pianu y orquesta de cuerda * 1953 Balada de Castiella 1958 Sinfonietta concertante pa violín, violonchelu y orquesta 1973 la Sinfonía en Do (De l'alcordanza), pa orquesta * 1985 Dos movimientos pa orquesta de cuerdes
Obres pa coru
1956 Romance del caballeru, pa coru de muyeres (SSA) y el pianu de testu: anónimu del sieglu 17-sieglu 18
Cantares
1948 Anteprimavera, pa voz y pianu. Testu: Juan Ramón Jiménez
Tocina
La fecha de celebración de la Feria ye'l primer domingu de Setiembre, n'honor de los Cuatro Santos Patronos, San Amiano, San Océanu, San Teodoro y San Xulianu. Antes celebrar nel Paséu, o Gran Avenida, pero agora llévase a cabu na Gran Cortil Ferial Municipal «28 de Febreru».
Tocina ye un pueblu qu'atrai visitantes mientres la primera quincena de setiembre, cuando se celebren les conocíes Fiestes de la Función del Señor. La celebración tien el so momentu culmen el 14 de setiembre, día de fiesta llocal nel conceyu, cola salida en procesión de gloria de la Venerada Imaxe del Santísimu Cristu de la Vera-Cruz.
La so economía básase principalmente na agricultura, piescu, naranxa, maíz y algodón. Tamién xueguen un papel bien importante los dos almacenes de frutes, que clasifiquen, empaquetan y distribúin les frutes procedentes de les esplotaciones locales, el sector secundariu y sector terciariu xueguen papeles secundarios na economía de la llocalidá.
El conceyu de Tocina cunta con un institutu d'educación secundaria, el IES Ramón y Cajal. La tradición quixo asitiar en Tocina l'orixe de la bandera andaluza.
Red Pill Blues
Red Pill Blues ye'l sestu álbum d'estudiu de la banda estauxunidense de pop rock Maroon 5. Foi llanzáu'l 3 de payares de 2017 por 222 y Interscope Records. Este ye'l primer llanzamientu de la banda pa presentar al multiinstrumentista Sam Farrar como miembru oficial dempués de convertise en miembru de xira en 2012. El títulu del álbum referir al términu de ciencia ficción de tomar la píldora colorada o azul, que s'anició a partir de la película de ciencia ficción de 1999 The Matrix.
L'álbum ye sofitáu pol single principal «What Lovers Do», cola cantante d'Estaos Xuníos SZA. La banda embarcar en Red Pill Blues Tour en sofitu del álbum en 2018.
Llista de cantares
Creitos de sample
Batalla d'Arsuf
La batalla d'Arsuf llevar a cabu nel contestu de la Tercer Cruzada ente les fuercies cristianes de Ricardo Corazón de Lleón y los musulmanes de Saladín en Arsuf, actual Israel. Les fuercies de la Tercera Cruzada tomaren la ciudá d'Acre tres un enllargáu asediu. El siguiente oxetivu estratéxicu del exércitu cristianu yera asegurar la ciudá de Jaffa, lo que facilitaría los so oxetivu final, reconquistar de la ciudá de Xerusalén.
Depués d'una serie de acosadores ataques per parte de les fuercies de Saladino, la batalla llibró'l 7 de setiembre de 1191. L'exércitu de Ricardo aguantó exitosamente a los intentos pa desarticular la so cohesión hasta que los Hospitalarios rompieron files y empecipiaron una carga; Ricardo entós comprometió toles sos fuercies pal ataque. Reagrupó al so exércitu tres el so ésitu inicial y conducir a la victoria.
Antecedentes
Tres la so victoria nos Cuernos de Hattin el sultán Saladino conquistó la ciudá santa de Xerusalén, Tiberíades, Acre, Arsuf, Nazaré, Séforis, Cesarea, Haifa, Sidón, Beirut, Biblos, Torón y Gaza; solamente Tiru y Ascalón aguantáronlu, pero quedaron abarganaes per tierra. miniatura|left|Meyora de les huestes musulmanes y cristianes. La respuesta a la conquista de Tierra Santa nun se fixo esperar: el papa Urbanu III fixo de momentu'l llamáu a una nueva Cruzada. A los so llamada sumáronse Ricardu I d'Inglaterra, Felipe Augusto de Francia, el conde Balduino IX de Flandes y el Sacru emperador Federico Barbarroja, anque esti postreru morrió nel ríu Saleph n'Anatolia en xunu de 1190.
El plan de los cruzaos incluyía la captura de les principales fortaleces costeres antes de la meyora escontra Xerusalén, dempués de prindar Acre'l 12 de xunetu de 1191 tres dos años d'asediu (mientres el cual les continues disputes ente los reis Ricardo y Felipe llevaron a qu'esti postreru volviera al so país abandonando la Cruzada) el monarca inglés dirixir pola calzada romana que bordiaba la llinia costera y que pasaba por Haifa y Arsuf con cuenta de nun alloñar de la so flota llena de suministros yá que el hostigamiento de les fuercies musulmanes torgaba'l treslláu seguru d'aquéllos per tierra.
Consciente d'esti continuu acoso, Ricardo formó a los sos 24 divisiones (la metá d'infantería y la otra de caballería) entamaes en cinco cuerpo mayores por que tuvieren n'orde de batalla mientres tola marcha. El calor y les escaramuzas fixeron a la marcha bien lenta, retrasándose 19 díes n'avanzar cien quilómetros.
Saladino entamó emboscar a la columna enemiga'l 29 d'agostu pero en viendo l'orde d'aquella formación decidió arrenunciar de la so idea, pero finalmente ante la continua meyora d'ésta optó por emboscarla, escoyendo'l monte d'Arsuf, cercanu a la población homónima, como'l llugar aparente. El so plan consistía en que los cruzaos quedaren atrapaos ente'l so exércitu y el Mediterraneu.
Tomares
thumb|250px|[[Términu municipal de Tomares al respective de la provincia de Sevilla.]] Tomares ye un conceyu español de la provincia de Sevilla, Andalucía. Tien una población de repartíos nos sos 5,217 km² d'estensión, lo que fai una densidá de  hab/km². Los sos coordenaes xeográfiques son 37º 22' N, 6º 02' O. Asítiase a una altitú de 78 metros y a 4 quilómetros de Sevilla, la capital de provincial.
Gran parte de la so población trabaya o estudia en Sevilla ciudá, que de los sos barrios ta dixebrada namái pel ríu Guadalquivir.
Foi unu de los primeros conceyos sevillanos en sufrir los procesos d'urbanización masiva que carautericen a les modernes árees metropolitanes, hasta'l puntu de que'l 90% del so términu municipal ta yá edificáu.
Historia xeneral
Nel so términu municipal y n'estrecha rellación col so potencial agropecuariu, alcuéntrase una amplia serie d'asentamientos y vestixos arqueolóxicos que evidencien una ocupación enllargada d'esta zona dende la prehistoria hasta los nuesos díes.
Na dómina romana dablemente formó parte del territoriu de la ciudá d'Osset Iulia Constantia. Na cai Colón de la llocalidá, atopóse nel sieglu XIX una estatua de la diosa Minerva que foi donada en 1889 al Muséu Arqueolóxicu de Sevilla.
Mientres la dómina musulmana, al igual que nel restu del Aljarafe, esistíen nel llugar delles alqueríes. Tres la conquista de Sevilla por Fernandu III, el so fíu, Alfonsu X, dona al Conseyu de Sevilla, ente otres, les alqueríes allugaes nel so términu, de Zaudín, Soborbal y Tomat/r.
En 1891 segregóse la parte oriental del términu, pa formar l'actual conceyu de San Juan de Aznalfarache
Batalla d'Arsuf
La batalla
El 7 de setiembre, tres un descansu onde ta anguaño Birket-el-Ramadan Ricardo volvió a entamar la marcha habiendo yá detectáu a los esploradores de Saladino. Consciente de la cercanía del enemigu reorganizó a les sos fuercies: Na vanguardia diben los templarios colos turcopolos (arqueros montaos). De siguío diben los bretones y los angevinos del rei; depués, los normandos y los ingleses. Los franceses, a les órdenes del duque de Borgoña, qu'acaballaba al llau de Ricardo, taben presentes xunto a los Hospitalarios, que constituyíen la retaguardia. A Enrique, conde de Champaña, confióse-y el lladral esquierdu del exércitu pa prevenir un ataque turcu.
Los musulmanes allugaren a los sos arqueros sudaneses, beduinos y turcos (a cuerpu o a caballu) na vanguardia, despinta ente'l monte, a los que los siguíen mamelucos, sirios y exipcios que llanzaron dellos ataques masivos contra la columna cruzada, que sosprendentemente aguantó los continuos asaltos y l'interminable agua de proyeutiles. Los caballeros cristianos empezaron a lluchar a cuerpu y l'infantería formó un muriu defensivu colos sos escudos.
Cuando la vanguardia llegó a los murios d'Arsuf finalmente Ricardo consideró'l momentu oportunu de pasar a la ofensiva (anque yá la retaguardia formada polos caballeros hospitalarios empecipiara ensin autorización una carga). Ante la turniada de los cruzaos armaos con armadures de metal, les llixeres tropes musulmanes rompieron files, quedando atrapaos pol monte a los sos llombos. Finalmente tres hores de sangrienta llucha les fuercies de Saladino pudieron retirase del campu de batalla.
Consecuencies
Tres esta victoria Ricardo tomo Jaffa, convirtiéndola na so base principal d'operación y empecipio negociaciones con Saladino pero estes fracasaron. Pero finalmente los altos costos del conflictu convencieron a dambos bandos d'empezar a axustar llegándose a roblar un tratáu de paz en xunu de 1192. Según l'alcuerdu, y a pesar de la victoria militar cristiana, los cruzaos caltuvieron finalmente solo la franxa costera ente Tiru y Jaffa, la garantía de que los sos territorios nun sufriríen ataque dalgunu por trés años y la llibertá de los sos pelegrinos de visitar Xerusalén. Xipre foi dau como feudu a Guy de Lusignan, anterior rei de Xerusalén, ciudá que permaneció en poder islámicu.
Count Basie
William Basie, conoíu como Count Basie, foi un direutor de big band y pianista d'Estaos Xuníos de jazz.
Biografía
El so primer trabayu profesional consistió n'acompañar a intérpretes de vodevil y en formar parte d'un grupu musical que se formó en Kansas City en 1927. Depués de trabayar tamién nuna productora de películes mudes, xuntóse a los Walter Page's Blue Devils en xunetu de 1928. El vocalista del grupu yera Jimmy Rushing.
El regresu de Basie a Nueva York tuvo llugar en 1938 nel club the Famous Door, que constituyó tou un éxitu pa la orquesta. Nel iviernu d'esi añu, "Stop Beatin' Round the Mulberry Bush", cantáu por Rushing, entró nel Top Ten de los éxitos.
Al entamu de 1939 tuvo en Chicago, depués de cambiar de compañía discográfica (de Decca a Columbia Records), y más sero marchó a la Costa Oeste.
A principios de los cuarenta fizo llargues xires pel país, que duraron hasta la entrada d'Estaos Xuníos na Segunda guerra mundial n'avientu de 1941, a partir de la cual los movimientos amenorgaron.
Demientres la so estancia na costa oeste participó cola so orquesta en cinco películes, toes elles realizaes en 1943: Hit Parade of 1943, Reveille with Beverly, Stage Door Canteen, Top Man y Crazy House. Obtuvo tamién numberosos éxitos musicales tanto nel ámbitu del pop como del rhythm and blues: "I Didn't Know About You", "Red Bank Blues", "Rusty Dusty Blues", "Jimmy's Blues" y "Blue Skies".
Hacia mediaos de los años setenta la so salú entamó a deteriorase, depués de sufrir un ataque al corazón en 1976. Morrió de cáncer de páncrees n'Hollywood en 1984, a la edá de 79 años.
Selección discográfica
thumb|right|230px|Count Basie, escena de la película [[Tres días de amor y fe (1943).]]
Tomares
Historia xeneral
Como interés históricu recién, solliñar que n'abril de 2016 atopáronse 600 kilogramos de monedes romanes de los sieglos III ya IV D.C. que s'atopaben en 19 ánfores con pieces de bronce que nun tuvieron en circulación naquella dómina.
Alqueríes y llugares históricos
Según el planu de «Planta de la villa de Tomares, y de San Iuan de Alfarache suanejo, y Alquerias de sutérmino que la so Iurisdicion señorio y vasallaxe mercó'l Sr. Conde d'Olivares Duque de Sanlúcar la Mayor en tierra de la ciudá de Sevilla, añu 1628», de siguío numbérense les alqueríes de Tomares naquella dómina:
Tomareños célebres
miniaturadeimagen|329x329px|La Casa conceyu [[conceyu de Tomares|Tomares.]]
Asamblea Nacional d'Eslovenia
L'Asamblea Nacional d'Eslovenia (Državni zbor) ye la cámara baxa del parllamentu de la República d'Eslovenia. Tien 90 miembros, escoyíos pa un mandatu cuatro años, 88 d'ellos pol sistema de representación proporcional mista y 2 miembros escoyíos poles minoríes étniques (italianos y húngaros) pol Método Borda, que tienen derechu de vetu absolutu no referente a los sos grupos étnicos.
L'actual Presidente de l'Asamblea Nacional ye Ljubo Germič.
Girls like you
«Girls like you» —n'asturianu: Moces como tu— ye un cantar de la banda de pop d'Estaos Xuníos Maroon 5, forma parte del sestu álbum d'estudiu Red Pill Blues de 2017. Foi escritu por Adam Levine, Cirkut, Cardi B, Starrah, Jason Evigan y Gian Stone y foi producíu por Cirkut y Evigan. Foi llanzáu'l 2018, como'l tercer senciellu comercial del álbum, onde cuenta cola participación de la rapera estauxunidense Cardi B.
Videu musical
El videu musical foi dirixíu por David Dobkin, grabáu en Conway Recording Studios en Los Angeles, California, y foi llanzáu'l 31 de mayu de 2018 por Vevo. Orixinalmente, el cantar duru 3:35 minuto pero na versión aumenta a 4:15. El mesmu realiza un homenaxe a les muyeres al traviés de les 26 que fueron parte del videu musical.
El videu musical presenta a Levine con un micrófonu interpretando'l cantar mientres xira sobre una base xiratoria y la banda ta no fondero tocando los sos preseos. Amás, detrás de Levine, apaecen diverses muyeres baillando y faciendo playback (por orde d'apaición): Camila Pelo, Phoebe Robinson, Aly Raisman, Aly Raisman, Sarah Silverman, Gal Gadot, Lilly Singh,Amani Al-Khatahtbeh, Trace Lysette, Tiffany Haddish, Angy Rivera, Franchesca Ramsey, Millie Bobby Brown, Ellen DeGeneres, Cardi B, Jennifer Lopez, Chloe Kim, Alex Morgan, Mary J. Blige, Beanie Feldstein, Jackie Fielder, Danica Patrick, Ilhan Omar, Elizabeth Banks, Ashley Graham, Rita Ora y Behati Prinsloo, la so esposa. Al rematar, apaecen toles muyeres de pies mirándose ente elles ensin la presencia de Adam y la so esposa Behati, quien apaez como última xunto a la so fía Dusty Rose.
USB-C
miniaturadeimagen|Estructura del coneutor USB-C|298x298pxUSB-C, tamién conocíu como USB Type-C, ye un sistema de coneutor USB de 24 pines, que s'estrema pol so doble coneutor simétricu de rotación.
La especificación 1.0 de USB Type-C foi espublizada por USB Implementers Forum (USB-IF) y remató n'agostu de 2014.​ Desenvolvióse aproximao coles mesmes que la especificación USB 3.1.
Un preséu qu'implementa USB-C non necesariamente implementa USB 3.1, USB Power Delivery o Alternate Mode, una y bones los preseos USB-C nun tienen la obligación de tener estos estándares.
Historia
N'agostu de 2014, la USB-IF, organización formada por empreses como Intel, Microsoft, HP y Apple ente munches otres y que decide sobre l'estándar del USB, publicó la especificación del nuevu coneutor USB, tamién conocíu como "USB-C", qu'implementa un nuevu tipu de coneutor reversible tantu n'estremos como en posición.
Carauterístiques
miniaturadeimagen|Cable USB-C d'una MacBook Pro.|278x278px Esti tipu de coneutor, amás d'ufiertar comodidá pol so diseñu reversible, ufierta una velocidá d'hasta 10 Gbit/s de rindimientu ente qu'al empar hasta 2A pueden estrayese sobre 5V, y opcionalmente, tamién 5A sobre 12V (60W) o 20V (100W). Esta ye la razón pola que MacBook, dende los sos modelos del añu 2016, pue ser alimentada a cencielles al traviés de la so conexón USB basándose tamién na nueva especificación USB 3.1.
El nuevu tipu de coneutor ta pensáu pa ser el socesor de tolos anteriores (Tipu A y B), que van quedar obsoletos cuando'l nuevu s'implemente en tou tipu de preseos móviles y de sobremesa.
La especificación USB-C trai un nuevu coneutor reversible para preseos USB 3.1. El coneutor Tipu-C va ser usáu en dambos preseos seya anfitrión o güéspede, reemplazando asina múltiple coneutores tipu-A y tipu-B y cables con un stándar future-proof similares al Lightning d'Apple y al Thunderbolt. El coneutor de doble llau de 24 pines da 4 pares power/ground, dos pares diferenciales para'l puertu de datos USB 2.0 (anque solo un par ye implementáu nel cable tipu-C), cuatro pares pal puertu de datos high-speed, dos pines de "usu de banda llateral" y dos pines de configuración para la deteición d'orientación del cable, canal de datos con configuración BMC dedicada (biphase mark code) y VCONN +5 V de potencia para cables activos. Los cables adautadores Tipu-A y Tipu-B van ser riquíos para preseos heredaos col fin de coneutar a anfitriones Tipu-C, Sicasí adautadores/cables con un receptáculu de Tipu-C nun tán dexaos.
Los cables USB 3.1 de tipu-C con toles carauterístiques son cables activos electrónicamente marcaos y contienen un chip con una función d'identificación basáu na canal de configuración de datos y mensaxes definíos pol provisor (VDM) de la especificación "USB Power Delivery 2.0". Los preseos USB 3.1 de Tipu-C tamién soporten corrientes d'alimentación de 1.5 A y 3.0 Al traviés del bus de 5 V de tensión, amás de la llinia de base 900 mA; los preseos pueden o bien axustar un aumentu de corriente USB al traviés de la llinia de configuración, o pueden sofitar opcionalmente la especificación completa "Power Delivery" utilizando tantu la llinia de configuración con códigu de BMC y la llinia VBUS codificáu-BFSK mandáu.
Mou alternu
La manera alterna dedica dalgunos de los cables físicos nel cable USB-C pa la tresmisión directa de dispositivu-a-anfitrión d'una gran cantidá de protocolos de datos alternos. Los cuatro carriles d'alta velocidá, dos pines de banda llateral, y —pa puertu, dispositivu desmontable y aplicaciones de cable permanentes solamente— dos clavija USB 2.0 y un pin de configuración pueden utilizase pa la tresmisión de manera alternativa. Les maneres configurar por aciu VDM al traviés de la canal de configuración. A avientu de 2014, les implementaciones Manera Alt inclúin DisplayPort 1.3 y MHL 3.0; Otros protocolos seriales como PCI Express y Base-T Ethernet son posibles.
Tabletes y móviles
En marzu de 2015, Apple llanza un nuevu modelu MacBook más finu que MacBook Air y que forne un coneutor USB-C. Per otru llau, Google anuncia esti tipu de coneutor pa próximes tabletes y móviles Android.
Culpa
Nel ámbitu xurídicu, al igual que neglixencia, el términu culpa supón, según Francesco Carrara, la "voluntaria omisión de dilixencia en calcular les consecuencies posible y previsible del propiu fechu".
A esta teoría formuláronse-y diverses crítiques, lo que nun implica que nun se reconoza que'l conceutu de previsibilidad desempeña un papel d'importancia na culpa, sinón tan solo qu'esi elementu nun puede considerase como abondu pa sirvi-y de fundamentu, yá que n'otres razones, entá siendo previsible la resultancia, puede nun dase la culpa, si'l suxetu actuó cola debida dilixencia y prudencia.
Culpa civil y culpa penal
El conceutu de culpa penal ye asemeyada al de culpa civil: en dambos casos la culpa definir por una omisión de la conducta debida pa prever y evitar el dañu. Manifestar pola imprudencia, neglixencia, impericia o inobservancia de reglamentos o deberes. Sicasí, na apreciación de la culpa a los fines del resarcimiento del dañu, nun casu, y de la represión del delitu, nel otru, esisten pautes diverses: nel primer casu la culpa apréciase como un criteriu bien afináu pa nun dexar a la víctima ensin arreglu; nel segundu, esiste mayor rigor pa valorar les circunstancies constitutives de la culpa col propósitu de nun condergar a un inocente. D'ellí que: la más leve culpa impon responsabilidá civil al autor d'un dañu y, poro, una absolución penal por falta de culpa nun fai cosa xulgada no civil. Corolariu del mesmu principiu ye que puede fundase la responsabilidá civil nuna simple culpa na vixilancia y qu'entá ésta presuma, lo que nun s'almite, en principiu, en materia penal.
Diferencia col dolo
La culpa en sentíu ampliu toma la culpa en sentíu estrictu, y el dolo. La culpa en sentíu estrictu ye definida como la falta d'intención nel suxetu activu de provocar les consecuencies que l'actu qu'entama amena -polo que se diz que nun se representó mentalmente la resultancia de la so remanar-, ente que'l dolo ye la intención de cometer l'actu en cuestión y consecuentemente, causar les sos consecuencies -polo que primeramente se representó mentalmente la resultancia del so actu-. La culpa entós ye l'actuar imprudente, desdexosu, n'otres pallabres la conducta atrevida o desdexada del suxetu activu. La llende ente culpa y dolo -llende ente l'actuar culposo y el maldosu-, ta dau pola culpa consciente y el dolo eventual. Asina, na culpa consciente hai representación mental de la resultancia que trai l'actu efectuáu, pero sumir a ello'l criteriu del suxetu activu de que tal resultancia perxudicial, finalmente delictual, nun se va concretar por una mala valoración de les circunstancies del fechu -que podría calificase xeneralmente como un escesu d'enfotu-, non susceptible d'asoceder si actuar con un criteriu estándar de cuidu y atención. Per otra parte, nel dolo eventual, como nel direutu, hai una representación de la resultancia disvalioso, pero difier d'ésti, del dolo eventual, en que allo se -y suma'l desinterés de si tal resultancia produzse o non. Un exemplu de lo espuesto daríase si consideramos a una persona que conduz un automóvil a gran velocidá por una cai céntrica y pilla a un peatón que cruciaba dicha arteria. Va Haber conducta culposa si facer pensando en que nun se produciría l'accidente pola so habilidá pal manexu, y va haber conducta maldosa si condució en tal forma ensin importa-y el pillar o non a daquién. Tal diferencia, a les clares suxetiva, ye de mala valoración y entá más mala prueba na práutica xudicial.
Clasificación de la culpa pola so gravedá
Ye bien importante la clasificación de la culpa pola so gravedá, yá qu'en munches ocasiones los contratos eximen de responsabilidá pa ciertos graos de culpabilidá. Ye habitual la distinción ente:
En munchos casos la xurisprudencia fai equivalir la culpa grave al dolo. Realmente, nun se ta faciendo equivalir dambos conceutos pero, na práutica, y yá que probar la intención ye por demás difícil, entiéndese qu'una culpa grave o bien grave aseméyase demasiáu a una actuación intencional, yá que ye difícil entender que se fixera de forma involuntaria.
Simone Young
miniaturadeimagen|Simone Young (2010)|410x410px Simone Margaret Young AM ye una direutora d'orquesta australiana. Nació en Sydney, d'ascendencia Irlandesa per parte del so padre y croata del llau de la so madre. Foi educada nel Monte Sant' Angelo Mercy College, nel Norte de Sydney. Estudió composición, pianu y direición d'orquesta nel Conservatoriu de Música de Sydney.
Carrera musical
Empezando en 1983, Young trabayó na Ópera d'Australia como repetidora so dellos direutores, incluyendo a Charles Mackerras, Richard Bonynge, Carlo Felice Cillario y Stuart Challender. Young empezó la so carrera como direutora d'ópera nel Sydney Opera House en 1985. En 1986 foi la primer muyer y la persona más nueva en ser nomada direutora residente de la Ópera d'Australia. Recibió una beca del Conseyu d'Australia pa estudiar nel estranxeru, y foi nomada Nueva Australiana del Añu. Nos sos primeros años, foi asistente de James Conlon na Ópera de Colonia, y de Daniel Barenboim na Ópera Estatal de Berlín y el Festival de Bayreuth. Dende 1998 hasta 2002, Young foi direutora principal de la Orquesta Filarmónica de Bergen en Noruega.
De 2001 a 2003, Young foi direutora xeneral de la Ópera d'Australia en Sydney. El so contratu nun foi anováu dempués de 2003, pol gastu escesivu de les sos idees de programación.
Young fixo la so primer apaición como direutora na Ópera del Estáu de Hamburgo en 1996. En mayu de 2003, foi nomada direutora executiva de la Ópera Estatal de Hamburgo y direutora principal de la Philharmoniker Hamburg, cargos qu'asumió en 2005. En 2006, convertir en profesora de música y teatru na Universidá d'Hamburgu. Los críticos de la revista Opernwelt escoyer n'ochobre de 2006 como Dirigentin des Jahres (Direutora del añu). N'avientu de 2011, anuncióse que Young concluyiría los sos contratos cola Ópera Estatal de Hamburgo y la Filarmónica de Hamburgo dempués de la temporada 2014/2015.
Young foi la primer muyer direutora na Ópera Estatal de Viena en 1993. Dirixó la Orquesta Sinfónica de Sydney cuando interpretaron "Deep Sea Dreaming" d'Elena Kats-Chernin na ceremonia d'apertura de los Xuegos Olímpicos de branu 2000 en Sydney. En payares de 2005, foi la primer muyer en dirixir la Filarmónica de Viena.
La so discografía inclúi toles sinfoníes d'Anton Bruckner y el Ciclu del Der Ring des Nibelungen completu de Richard Wagner y ella foi la primer muyer que rexistró cualesquier d'estos ciclos. Tamién grabó'l ciclu completu de les sinfoníes de Brahms.
N'avientu de 2012, foi escoyida como Personalidá Musical del Añu de la revista Limelight.
Nel añu de 2013, Young dirixó'l "canon de Bayreuth" de diez óperes de Wagner nun festival tituláu "Wagner-Wahn" en Hamburgo, xunto con tres óperes de Giuseppe Verdi de los sos "años de galeres" qu'escasamente s'interpreten - La battaglia di Legnano, I Foscari, I Lombardi alla crociata prima, que'l críticu de la revista Opera consideró los principales eventos destacaos del añu.
En marzu de 2016, Simone Young foi nomada miembru del Conseyu de l'Academia Europea del Teatru Musical.
Grand Tour
thumb|L'interior del [[Panteón de Roma|Panteón nel sieglu XVIII, pintáu por Giovanni Paolo Pannini.]]
El llamáu Grand Tour yera un itinerariu de viaxe por Europa, antecesor del turismu modernu, que tuvo la so puxanza ente mediaos del sieglu XVII y la década de 1820, cuando s'impunxeron los viaxes masivos en ferrocarril, más algamadizos.
Antecedentes
El términu Grand Tour apaeció escritu per primer vegada en 1670, na obra El Voyage d' Italie (El viaxe a Italia) de Richard Lassels, na que fai referencia al viaxe per Europa que realizaben mozos aristócrates -principalmente británicos- como parte de la so educación, Anque ye posible que munchos d'esos viaxeros allegaren a la universidá antes d'entamar el percorríu, la reputación de les universidaes ingleses había ablayáu y l'oportunidá d'aprender llingües estranxeres, yera más bien escasa; el mesmu Adam Smith, economista y filósofu escocés, declaró que la precariedá de les universidaes, yera la que fixera que'l Grand Tour convertir nun elementu clave de la educación de les clases altes. Foi amás, un fenómenu que, ensin dulda, influyó a diversos artistes y escritores del periodu.
Les actuales influencies culturales fixeron que'l Grand Tour seya conocíu sobremanera gracies a la lliteratura inglesa. N'efeutu, foi especialmente popular ente los mozos británicos de clase media-alta, considerándose que sirvía como una etapa educativa y d'esparcimientu, previa a la edá adulta y al matrimoniu. El so valor primariu moraba nel accesu tantu al arte clásico y Renacimientu como a la sociedá aristocrática (considerada de moda) del continente européu. Un grand tour podía llevar dende dellos meses a dellos años, dependiendo del presupuestu.
El costume de realizar un grand tour paez ser que tien los sos oríxenes nel sieglu XVII. El so planteamientu como viaxe formativu podría remontase al renacencia, cuando los intelectuales humanistes y los artistes realizaben viaxes a Italia con cuenta de familiarizase cola cultura clásica. La primer vegada qu'un viaxe d'esti tipu apaeció referenciáu como grand tour foi nuna obra del xesuita y viaxeru Richard Lassels, qu'en 1670 encamentó un itinerariu que llamó asina nel so Viaxe a Italia.
Tres la Revolución Gloriosa, Inglaterra ganó n'estabilidá, y púnxose de moda viaxar al continente pa visitar territorios como Italia, hasta entós alloñaos a Inglaterra. La publicación d'ensame de guíes y la revalorización del arte clásico y del renacentista en desterciu del barrocu, fixo qu'a partir de 1730 el costume de realizar un grand tour formativu tuviera dafechu enraigonada ente les clases altes ingleses. Paralelamente, surdió una moda asemeyada n'otres naciones d'Europa como Alemaña o los Países Baxos; nes naciones católiques, los grands tours acutar a los círculos ilustraos más selectos, pero'l costume de faelo nun taba tan estendida.
Percorríu
thumb|Francis Basset, Iᵉʳ barón de Dunstanville, mientres el so Grand Tour, por [[Pompeo Batoni, 1778. Muséu del Prado.]] thumb|Inglés na [[Campaña romana|Campagna, acuarela de Carl Spitzweg, ca. 1845.]]