cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Catedral de Sevilla
Capiyes del llau este
Nel muriu derechu atópase un sepulcru de mármol n'estilu neogóticu realizáu en 1881, nél ta soterráu'l que fuera arzobispu de Sevilla Cardenal Francisco Javier Cienfuegos Xovellanos, nacíu n'Uviéu en 1766 que tuvo al cargu de la diócesis de Sevilla dende 1824 hasta'l so destierru en Alicante por motivos políticos el 18 de febreru de 1836.
Hasta 1810 tuvo espuestu nesta capiya una de les meyores obres de Murillo, La nacencia de la Virxe. Esti cuadru foi oxetu d'un robu perpetáu pol mariscal francés Soult mientres la Guerra de la Independencia y anguaño atópase nel Muséu del Louvre en París.
Sigma Sculptoris
Sigma Sculptoris ye una estrella blanca de la secuencia principal que, al igual que'l nuesu Sol, llogra la so enerxía de la fusión del hidróxenu. De tipu espectral A2V, tien una temperatura efectivo de 8591 K, siendo les sos carauterístiques físiques similares a les d'estrelles más conocíes como Siriu (α Canis Majoris) o Alfecca Meridiana (α Coronae Australis). Tien una lluminosidá 29 vegaes mayor que la del Sol y el so radiu ye 2,2 vegaes más grande que'l radiu solar. Rota a una velocidá de 79 km/s —anque esti valor ye namái una llende inferior—, casi 40 vegaes más apriesa que'l Sol. Con una masa de 2,16 mases solares, percorrió 2/3 partes del so trayeutu dientro de la secuencia principal.
Catedral de Sevilla
Capiyes del llau este
Ente 1835 y 1837, nesta capiya atopábase soterráu'l pernomáu presbíteru canariu Don Cristóbal Bencomo y Rodríguez, confesor del Rei Fernandu VII d'España y Arzobispu titular de Heraclea. Este pasó los sos últimos años en Sevilla onde esfrutaba de la dignidá de Arcediano de Carmona y emprestó la so ayuda a la población en casos de grandes calamidaes públiques, como nuna epidemia de cólera qu'azotó a la ciudá hispalense en 1823. Una semeya so ta espuestu xunto a los d'otros pernomaos personaxes na biblioteca colombina de la catedral. Los sos restos anguaño atópense soterraos na Catedral de San Cristóbal de La Laguna en Tenerife.
Sigma Sculptoris
Sigma Sculptoris ta catalogada como estrella variable del tipo Alfa2 Canum Venaticorum. Les estrelles d'esta clase, representaes por Cor Caroli (α CVn), carauterizar por tener campos magnéticos intensos y presentar llinies espectrales especialmente fuertes de determinaos elementos químicos. El rellumu de Sigma Sculptoris varia 0,03 magnitúes, nun esistiendo rexistru de nengún periodu.
Catedral de Sevilla
Capiyes del llau este
Esiste tamién nesti altar un pequeñu retablu con pintures d'un discípulu d'Antonio de Alfían y una imaxe de San Antonio ensin demasiao interés artísticu.
El so patronatu deber a los hermanos Bécquer en 1622. Nél atopa una destacada escultura de les santes que foi realizada en 1728 por Duque Cornejo. Estes imáxenes vienen de la Ilesia del Salvador (Sevilla) y procesionan añalmente na festividá del Corpus.
Capiyes del llau sur
thumb| Esquema col allugamientu de les capiyes del llau sur de la catedral de Sevilla. 1. Capiya del Mariscal. 2. Antesacristía. 3. Capiya de los Dolores. 4. Capiya de San Andrés. 5. Capiya de la Virxe de l'Antigua. 6. Capiya de San Hermenegildo. 7. Capiya de San José. 8. Capiya de Santa Ana o Maracaibo. 9. Capiya de San Laureano. C.C. Tumba y monumentu de Cristóbal Colón. Les capiyes del llau sur atópense estremaes en 2 grupos pela puerta de San Cristóbal. Nel primer grupu, empezando dende la fachada esti, atópense la Capiya del Mariscal, Antesacristia, Capiya de los Dolores y Capiya de San Andrés. Nel segundu, Capiya de la Virxe de l'Antigua que ye de mayor dimensión que les demás, Capiya de San Hermenegildo, Capiya de Santa Ana y Capiya de San Laureano qu'entra en contautu cola fachada oeste. Nes cercaníes de la Puerta de San Cristóbal allúguense l'altar de la Piedá, l'altar de la Concepción y el monumentu a Cristobal Colón
thumb|La Purificación de la Virxe de [[Pedro de Campaña.]] Esta capiya debe'l so nome al so patronu, Diego Caballero, ricu mercader y armador, mariscal de la Islla de la Española dende 1536, que apurrió al Cabildru de la catedral de Sevilla en 1553, la importante suma de 26.000 maravedinos pa fundar una capellanía y construyir el retablu pictóricu que persiste anguaño, ensin dulda una xoya del arte renacentista.
El retablu ye obra del pintor Pedro de Campaña, que cuntó cola collaboración del entallador Pedro de Becerril pa la imaginería y arquiteutura, y del pintor Antonio de Arfián pa la policromía de la estructura arquitectónica, el trabayu empezar en 1555, y enllargóse a lo llargo de 8 meses. Consta en total de 10 tables. Nel bancu o parte inferior, a la izquierda semeyes de Diego Caballero, el so fíu y el so hermanu Alonso, nel centru Jesús ente los doctores, a la derecha semeyes de Leonor de Cabrera (esposa de Don Diego) y la so hermana doña Mencia (esposa d'Alonso) coles sos fíes. Nel cuerpu principal la tabla central ye La Purificación de la Virxe, a la so derecha Santu Domingu (enriba) y Santiago na batalla de Clavijo (embaxo), a la so izquierda La imposición de la casulla a San Ildefonso (embaxo) y La estigmatización de San Francisco (enriba). Nel áticu La Resurrección y más arriba nel remate El Calvariu.
thumb|180px|Capiya de los Dolores Al traviés d'esta capiya aportar a la Sacristía de les Motes, dientro de los sos elementos artísticos, destaca una imaxe de la Virxe de los Dolores asitiada nel bancu del retablu, ye obra realizada por Pedro de Mena de 1670. Nel muriu fronteru atópase'l sepulcru del que fuera arzobispu de Sevilla y cardenal Marcelo Spínola, que ta representáu n'actitú d'oración. Foi esculpíu por Joaquín Bilbao en 1906. Na parte cimera cuelga una sobeyosa pintura de Valdés Leal, tratar de Los Casamientos de la Virxe y San José, fechada en 1657. Otros cuadros d'interés qu'afaten esta capiya son La Negación de San Pedro y L'Entierru de Cristu, obres franceses anónimes del sieglu XVII, y Jacob bendiciendo a los sos fíos, pintura flamenca tamién del XVII, atribuyida a Pieter van Lint.
thumb|left|180px|Cristu de la Clemencia de [[Juan Martínez Montañés.]] L'elementu artísticu más importante d'esti espaciu ye ensin dulda el Cristu de la Clemencia (1603), una escultura de madera policromada por Juan Martínez Montañés, tamién llamáu Cristu de les Motes, pol llugar en qu'antes s'atopaba na catedral, ye una obra cume de la escultura barroca; tratar d'un bellu crucificáu qu'inspira una enorme serenidá. Tien la particularidá de tar xuníu a la cruz con 4 clavos en llugar de los 3 habituales.
A la derecha atópense cuatro sepulcros góticos de gran antigüedá que fueron realizaos alredor del añu 1400, posiblemente nel taller toledanu del escultor Fernán González. Nellos tán soterraos Alvar Pérez de Guzmán, el so padre, la so esposa, Elvira de Ayala y el so fíu.
Cuelguen tamién dos cuadros de gran interés atribuyíos a Lucas Xordán que fueron pintaos alredor de 1700, nel primeru represéntase El treslláu de l'Arca de l'Alianza y nel segundu La Cantarada de la profética María, ye dicir la escena na que la hermana de Moisés canta acompañada d'otres muyeres israelites n'aición de gracies por poder travesar el mar Roxu. Na parte cimera ta asitiada una copia del Martiriu de San Andrés, de Juan de Roelas, l'orixinal atopar nel Muséu de Belles Artes de Sevilla.
El principal elementu d'esti altar na pintura central del retablu que foi realizada por Alejo Fernández nel añu 1527. Nesta tabla representa la escena de La Piedá coles figures de Xesucristu, la Virxe María, José de Arimatea, María Madalena, María de Betania y María Salome. Nel bancu del retablu pueden contemplase les semeyes de Mencía de Salazar y el so maríu Alonso Pérez de Medina, donantes de la obra.
Destaca nesti espaciu la pintura principal del retablu que foi realizada por Luis de Vargas en 1561 y representa una tema alegórica sobre Xesucristu. Nél tán asitiaos diversos personaxes alredor del árbol de Jese que simbolicen la xenealoxía temporal de Jesús, partiendo dende Adán que s'atopa en primer planu. Sobre estos personaxes, nuna nube, atópase la Virxe col so fíu en brazos.
Esta pintura foi conocida popularmente dende bien antiguu como Cuadru de la Gamba. Cúntase que nel sieglu XVI, el maestru Mateo Pérez de Alesio atópase na catedral pintando un San Cristóbal, y almiraba tanto la obra de Luis de Vargas qu'un día díxo-y a ésti: Piu val la tua gamba, che il mio S. Cristoforo, d'esta anéudota provién la denominación popular. Complementar cola semeya del donante, el chantre hispalense Juan de Medina, qu'apaez nel bancu del retablu y que ye una atayante prueba a favor de les altes condiciones de Luis de Vargas como pintor de semeyes.
La capiya ta protexida por una rexa de dómina renacentista terminada nel añu 1562. Foi diseñada por Hernan Ruiz II.
thumb|200px|Capiya de la Virxe de l'Antigua Según la lleenda, antes de la conquista de Sevilla polos cristianos, un ánxel condució al Rei San Fernando al interior de la mezquita principal de la ciudá, onde detrás d'un muriu que se fixo tresparente, pudo ver la imaxe de la Virxe de l'Antigua que permanecía ellí despinta dende escontra sieglos. Pocos díes dempués rindiéronse les fuercies musulmanes y San Fernando entró triunfante na ciudá'l 22 d'avientu de 1248.
La capiya actual ta presidida por un retablu en que'l so centru hai una imaxe pintada al frescu de la Virxe de l'Antigua, realizada según los historiadores nel sieglu XV, sobre un muriu de l'antigua mezquita qu'ocupaba l'espaciu de l'actual catedral. La Virxe sostién al so fíu cola manzorga y cola derecha una rosa, ente que'l Neñu suxeta un páxaru. Sobre la so cabeza dos ánxeles caltienen nel aire una corona que foi realizada en 1929 por cuenta de la coronación canónica de la imaxe y más arriba otru ánxel amuesa la inscripción Ecce Maria venit. El retablu ta realizáu en mármol y les distintes escultures que tien tán tallaes por Pedro Duque y Cornejo.
Nel muriu esquierdu allúgase'l bellu sepulcru del cardenal Diego Hurtado de Mendoza que foi iguáu n'Italia por Domenico Fancelli en 1510. Nel muriu derechu la sepultura del Arzobispu Luis de Salcedo y Azcona, obra esculpida por Duque Cornejo ente 1738 y 1740. Otru elementu destacáu son les numberoses llámpares de plata del sieglu XVIII qu'afaten la capiya.
thumb|200px|Detalle del sepulcru del [[Juan de Cervantes|Cardenal Cervantes.]] Este foi'l llugar escoyíu pol Cardenal Juan de Cervantes pa folgar eternamente. El Cardenal Cervantes nació en Lora del Río, (Sevilla), nel añu 1382 y foi obispu de la ciudá mientres 5 años, dende 1449, hasta'l 25 de payares de 1453. Lorenzo Mercadante de Bretaña llabró en 1458 el magníficu sepulcru góticu realizáu n'alabastru blanco que persiste entá anguaño y estampó la so firma Lorenzo Mercadante de Bretaña entallo esti bultu. Na parte frontera destaca l'escudu d'armes del cardenal sosteníu por ánxeles, enriba la estatua yacente d'un enorme realismu sobre un catafalcu.
Dientro de la capiya esiste tamién un retablu realizáu por Manuel García de Santiago sobre 1750 presidíu por una imaxe de San Hermenegildo tallada por Bartolomé García de Santiago.
Nel muriu de la derecha atopa'l sepulcru del Cardenal Manuel Joaquín Tarancón y Morón arzobispu de Sevilla ente 1857 y 1862.
Ente los cuadros qu'afaten los murios puede destacar La Cena del rei Baltasar, obra del pintor flamencu Frans Francken el Mozu.
Tres l'altar, puede contemplase un retablu pictóricu realizáu en 1504 y dedicáu a San Bartolomé. Desconozse quién foi'l so autor, anque un analís detalláu de les sos carauterístiques determinó que'l trabayu ye obra de dos artistes que nun foi posible identificar.
Nel bancu del retablu apaecen distintes escenes de la Pasión de Cristu, Flagelación, Camín del Calvariu, Crucifixón, Descendimiento y la Piedá. Nel primer cuerpu pintures de dellos santos que correspuenden a Santiago'l Mayor, San Blas, San Bartolomé, San Nicolás y San Sebastián. Nel segundu cuerpu dedicáu a María tán representaos San Xuan Bautista, Santa Ana, La Virxe col neñu, Santa Marta y San Miguel Arcánxel.
Otru elementu destacable d'esta capiya ye la imaxe pintada sobre tabla del Cristu de Maracaibo, realizada en 1560 y atribuyida a Pedro de Villegas Marmolejo. Modernamente integrar nun retablu realizáu por Joaquín Bilbao en 1919.
Nel muriu derechu ta'l sepulcru del que fuera arzobispu de Sevilla y Cardenal Don Luis de la Lastra y Cuesta, esculpíu por Ricardo Bellver en 1880. La figura del Cardenal atópase de rodíes sofitada sobre un reclinatorio.
Esta capiya foi la primer parte de la catedral que se construyó. Contién el sepulcru del arzobispu Alonso d'Exea que foi soterráu en 1417 y el del Cardenal Joaquín Lluch y Garriga fináu en 1882.
El retablu dedicáu a San Laureano ye d'autor desconocíu, consta de dos cuerpos, na fornica central representar a San Laureano vistíu d'obispu con un cuchiellu na mano que simboliza'l so martiriu, a la so derecha representar al Santu orando y a la izquierda l'apaición del ánxel que lu indicó que partiera de Sevilla. Na parte cimera represéntase'l martiriu de San Laureano flanqueado por ánxeles enmarcaos en columnes salomóniques.
La bóveda de la capiya foi nel so momentu decorada por Lucas Valdés, pero estes pintures perdiéronse. Anguaño cuelguen cinco cuadros de Matías de Arteaga y Alfaro realizaes ente 1700 y 1702 que representen les siguientes escenes: La resurreición d'un mozu en Marsella por intervención de San Laureano, San Laureano en Roma ante'l Papa Virgilio, El sanamientu d'un enfermu en Roma pola intervención de San Laureano, El martiriu de San Laureano, La entrega de la cabeza de San Laureano al cleru de Sevilla.
Capiyes del llau oeste
miniaturadeimagen|left|Altar de plata. Nel retablu atopen delles obres del pintor de la escuela sevillana Luis de Vargas que se realizaron a partir de 1555. La escena central correspuende a L'Adoración de los Pastores, unu de los sos meyores trabayos de clara influencia italiana. Esta representación sirvió de base pa ellaborar una vidrera pola casa Maumejean que ta asitiada na Capiya de San José d'esta catedral. El restu de les pintures correspuenden a L'Anunciación, La Presentación, San Juan, San Lucas, San Mateo, San Marcos y L'Adoración de les Reyes.
L'orixe d'esta advocación mariana ye bien antiguu. Según la lleenda publicada en 1714 por Frai Felipe de Santiago, un zapateru de nombre Juan Antonio invocó a la virxe por tener un intensu dolor na banda. Poco dempués atopó una cinta nel suelu, y al cinxí-yla el dolor sumió darréu. thumb|200px|Capiya de San Isidoro thumb|200px|Altar de la Virxe del Yérbadu. thumb|200px|San Leandro nel retablu de la capiya del so nome. Nel so interior asítiase un retablu realizáu por Bernardo Simón de Pineda con escultures d'autor desconocíu que representen a San Isidoro, San Leandro, San Francisco y San Diego de Alcalá. La rexa esterior foi realizada n'Amberes en 1660.
Contién una composición escultórica realizada en piedra policromada na que se representa a la Virxe col Neñu. A los sos pies un ánxel arrodillado n'actitú d'almiración. Créese que'l conxuntu foi realizáu por Lorenzo Mercadante de Bretaña alredor de 1455.
Nesti altar cuelga'l bellísimo cuadru L'Ánxel de Guardar, pintáu por Murillo alredor de 1655.
El so elementu principal ye'l cuadru La Virxe del Consuelo realizáu en redol a 1720 pol pintor de la escuela sevillana Alonso Miguel de Tovar.
Recibe esti nome popularmente por una imaxe del Neñu Jesús que foi tallada sobre 1650, probablemente por un discípulu de Martínez Montañés.
Destaca una arrogante portada barroca en piedra tallada obra de Matías de Figueroa y Diego de Castillejo que foi realizada en 1773. Nel interior asítiase un retablu obra de Manuel de Escobar iguáu en 1730 con talles de Pedro Duque y Cornejo. La figura principal del mesmu ye San Leandro flanqueado per San Antonio Abá y San Fulgencio. Na parte cimera vese la talla de Santu Domingu de Guzmán.
Nesti altar atopa un retablu barrocu nel que ta asitiada una representación escultórica de La Piedá. La Virxe tien la advocación de La nuesa Señora de la Alcobilla y ye la que da nome al altar. Créese qu'esti grupu escultóricu foi realizáu n'Alemaña en redol al añu 1500, y pertenecía primitivamente a la capiya privada de la familia de los Pinelos. Darréu foi restauráu gracies a la intermediación del canónigu José Torres Padilla y finalmente asitióse nel sitiu qu'agora ocupa. La iconografía tien dellos detalles peculiares que se repitiríen enforma n'otres representaciones posteriores. La Virxe cueye solamente unu de los brazos de Xesucristu, que la so cabeza cai con violencia.
En 1566 el pintor Pedro de Villegas recibió l'encargu de realizar el retablu d'esta capiya que foi costeado pol capellán de la catedral Diego de Bolaños el cual apaez representáu nel bancu del mesmu xunto a los sos familiares.
L'espaciu central ta dedicáu a una pintura de La Visitación, ye dicir representa la visita de la Virxe María embarazada de Jesús a la so prima Santa Isabel que taba de la mesma embarazada de San Xuan Bautista. Ta flanqueado poles imáxenes de San Blas, El bautismu de Cristu, Santiago y San Sebastián. Esti conxuntu amuésennos les clares influencies manieristes y flamenques qu'esisten na obra de Villegas.
Nel bancu puede contemplase un relieve de San Jerónimo fecháu en 1566 que se considera una de les meyores obres del escultor Jerónimo Hernández.
Nesta capiya atopa un retablu nel que ta asitiada una importante pintura realizada por Juan de Roelas, tratar d'una representación de La Piedá, que foi pintada alredor de 1609. El nome de la capiya procede del apellíu de los sos primitivos patrones, el Marqueses de Tablantes, anque tamién la conoz por Capiya de La nuesa Señora de les Congoxes.
Capiyes del llau norte
thumb|200px|La visión de San Antonio por Murillo (1656). Ye la Capiya Bautismal de la catedral, nel centru asítiase una magnífica pila bautismal renacentista del sieglu XVI realizada en mármol blanco. Al fondu enmarcáu por una moldura tallada de Bernardo Simón de Pineda, atópase'l cuadru La Visión de San Antonio. Esta obra de grandes proporciones data de 1656 y ye una de les creaciones cume de Murillo. Na parte inferior del cuadru, San Antonio metanes la clarixa colos brazos estendíos dirixe la so mirada a la parte cimera del llenzu onde se representa al Neñu Jesús nel centru d'una intensa lluz y arrodiáu per nubes y numberosos ánxeles.
Esti cuadru sufrió diversos avatares a lo llargo de la historia, en 1810 tuvo a puntu de ser robáu pol mariscal Soult del exércitu de Napoleón, el cabildru de la catedral consiguió faelo arrenunciar apurriéndo-y a cambéu La Nacencia de la Virxe tamién de Murillo qu'anguaño s'atopa nel Muséu del Louvre. El 4 de payares de 1874, unos desconocíos tullieron la obra p'apoderase de la figura de San Antonio, afortunadamente un anticuariu de Nueva York facer col fragmentu y devolver a la catedral Sevillana. Tres un procesu de restauración, volvió esponese nel añu 1875. Na parte cimera del retablu ta asitiada otra obra de Murillo, El bautismu de Cristu que foi realizáu en 1668. Tamién s'atopen nesta capiya ente otros los siguientes cuadros: La Imposición del paliu a San Isidoro de Lucas Valdés, cuatro pintures que componen un ciclu sobre la creación del pintor Simón de Vos, La Creación del Mundu, La creación de los animales, La separación de la lluz de les tiniebles y La separación de les agües de la tierra.
Detrás del sepulcru allúgase un retablu de mármol nel que se representa la venida del Espíritu Santu enmarcada por dos columnes corinties. Nel bancu diverses escenes tallaes, el milagru de la multiplicación de los panes y los pexes, l'obispu n'actitú d'oración y el so escudu d'armes. El conxuntu foi realizáu alredor de 1539 y atribúyese al taller del escultor italianu Gagini de Bissone. Otra obra importante caltenida nesta capiya ye'l relieve de la Virxe de la Granada que ta atribuyida a Andrea della Robbia (sieglu XV), nél represéntase a la Virxe col neñu acompañada per San Sebastián, San Francisco, Santa Casilda y Santu Domingu. Ente los llenzos, destaca L'Adoración de los Pastores, única obra roblada pol so autor, el pintor Francisco Antolínez.
thumb|200px|Virxe del Coxín. Lo primeru que llama l'atención d'esta capiya ye un cuadru de grandes dimensiones pintáu por Juan de Roelas en 1609 nel que se representa a Santiago combatiendo contra los musulmanes na Batalla de Clavijo, onde según la tradición el so sofitu foi fundamental por que les tropes cristianes llograren la victoria. El llenzu atópase enmarcáu nun retablu realizáu por Bernardo Simón de Pineda en 1663. Na parte cimera del mesmu asítiase una pintura dedicada al martiriu de San Bartolomé, obra de Juan de Valdés Leal fechada en 1663.
Tamién s'atopa'l sepulcru góticu esculpíu en alabastru en 1401 del arzobispu Gonzalo de Mena. Sobre'l sepulcru un preciosu relieve realizáu en folla vidrao de la virxe col neñu que se conoz como La Virxe del Coxín, por atopase'l neñu sofitáu sobre un coxín, ye una obra del florentín Andrea della Robbia del sieglu XV.
Destaca nel retablu'l cuadru de 1657 de Francisco Herrera'l Mozu, L'apoteosis de San Francisco y nel remate la pintura de Valdés Leal de 1661 que representa La imposición de la casulla a San Ildefonso.
Destaca'l retablu de Jerónimo Franco fecháu en 1622 nel que s'atopa una pintura de la Virxe de Belén realizada por Alonso Cano en 1631.
Esta capiya tamién llamada de les Vírxenes, foi la sede d'una confrería dedicada a socorrer a les doncelles carentes de recursos económicos pa casase. Foi fundada por Micer García de Gibraleon en 1535.
Ta allumada por una vidrera obra d'Arnao de Vergara realizada en 1543, que representa na so parte cimera L'Asunción de la Virxe y na parte inferior La Virxe de la Misericordia protexendo a les doncelles, una iconografía similar a la de la Virxe de los Amoriantes cola que nun se debe confundir.
Dientro de la capiya destaca un retablu realizáu por José Rivera en 1771, na fornica central del mesmu representa L'Anunciación de la Virxe, flanqueada por pintures de San Bartolomé, San Pedro, Tomás l'Apóstol Santu Tomás y Santiago'l Menor. Nel áticu del retablu retrátase una representación del Calvariu flanqueada por San Ambrosio y San Agustín. Na parte esterior una rexa de gran calidá fechada en 1579 protexe la entrada.
thumb|200px|Representación de Santa Xusta y Rufina por [[Hernando de Esturmio.]]
L'elementu principal d'esta capiya funeraria ye'l retablu central que contién interesantes pintures del artista d'orixe holandés, vecín de Sevilla dende 1539, Hernando de Esturmio.
Trátase d'un conxuntu de 9 tables dispuestes de la siguiente forma: Nel bancu Santa Catalina con Santa Bárbara, San Sebastián con San Xuan Bautista y San Antonio y Santes Xusta y Rufina. No fondero d'esta última tabla, ente otros detalles, puede trate La Giralda tal como yera antes de la so última reforma.
Nel primer cuerpu La misa de San Gregorio flanqueada por San Marcos y San Lucas.
Nel segundu cuerpu La Resurrección de Cristu nel centru y a los sos llaos San Juan y San Mateo.
Esta capiya perteneció primitivamente a los caballeros aragoneses qu'acompañaron al Rei San Fernando na conquista de Sevilla. Dende principios del sieglu XVI dotar el mercader xenovés residente en Sevilla Francisco Pinelo, sirviendo d'enterramientu a la so familia.
Esta capiya tien dos altares. El principal, d'estilu barrocu, fecháu a finales del sieglu XVII, tien una escultura d'escepcional valor que representa a la Virxe del Pilar, foi realizada por Pedro Millán alredor del 1500. El segundu retablu tamién de finales del XVII. Tien nel so centru una escultura de San Antonio Abá flanqueada poles imáxenes de Santa Inés y San Antonio de Padua.
Esta capiya ta amestada a la basílica de Santa María la Mayor de Roma dende 1626.
La catedral como campusantu
Les obres llevaes a cabu nel so solería nos sieglos XIX y XX esaniciaron, de camín, el conceutu de templu como campusantu d'eclesiásticos, confreríes, fundadores de capiyes o seglares adineraos, habida cunta que dende'l postreru terciu del sieglu XVIII publicaron ordenances reales prohibiendo la inhumación n'ilesies, anque'l cleru siguió exerciendo los sos derechos consuetudinarios. El canónigu Juan de Loaysa, siguíu por Félix González de León, anotó a fines del sieglu XVII (hasta 1708 en que remató la so redaición) cuantos epitafios y laudas sepulcrales informaben sobre la identidá y demás circunstancies de los soterraos nesti templu. Los sos trabayos compilatorios, más los d'Alonso Morgado, Antequera Luengo y anotadores anónimos dan un total de 627 enterramientos, cifra incompleta por cuenta de la esistencia de bóvedes de inhumación coleutiva, amás de los restos treslladaos equí n'urna cineraria como, ente otros, los de Benito Arias Montano (1811), Juan de Cervantes y Bocanegra o Cristóbal Colón (1902).
Día de San Fernando
El 30 de mayu celebra'l día dedicáu a Fernandu III de Castiella, con tal motivu realízase una ceremonia relixosa na que participa'l Cabildru de la Catedral y una representación del Conceyu. Nel intre de la mesma tien llugar una procesión nel interior de la Catedral hasta la Capiya Real, onde ta'l féretro nel que s'atopen los restos mortales del Rei. Mientres les primeres hores de la mañana, permanez abierta la urna mortuoria, por que tou aquel que lo deseye pueda contemplar la momia del monarca. Como patrón del Arma d'Inxenieros celébrase tamién mientres la mañana una misa con asistencia de les xerarquíes militares y una compañía d'honores que llega hasta la Capiya Real desfilando pel interior de les naves catedralicies.
Virxe de los Reis
thumb|200px|Procesión añal de la imaxe de la Virxe de los Reis A primer hora de la mañana del 15 d'agostu, realízase tolos años una procesión pola contorna de la Catedral cola imaxe de la Virxe de los Reis, patrona de Sevilla. Trátase d'una talla d'orixe francés que según la tradición foi regalada por Lluis IX de Francia al so primu Fernandu III de Castiella. La imaxe puede contemplase mientres tol añu na Capiya Real, y el día de la procesión asítiase sobre un pasu afatáu con ramos de nardos, saliendo del templu catedraliciu al traviés de la Puerta de Palos pa percorrer mientres dos hores les cais circundantes.
Día de San Clemente
El 23 de payares, día de San Clemente, tuvo llugar la entrada del Rei Fernandu III de Castiella en Sevilla. La ciudá volvió d'esta forma a manes cristianes ya incorporóse a la corona de Castiella. Por cuenta de esti fechu que tuvo llugar en 1248, el rei Alfonsu X el sabiu instituyó nel añu 1255 la llamada procesión de les graes, tamién conocida como procesión de la espada o de San Clemente.
Esta tradición caltúvose hasta los nuesos díes y añalmente celébrase nel templu un actu relixosu y una procesión na que participen el Cabildru y representantes del Conceyu de Sevilla. Mientres la ceremonia porta una reliquia de San Clemente, el Pendón de San Fernando y la so espada Llobera. Esta postrera tien de ser tresportada pol asistente de la ciudá, suspendida verticalmente y sofitada pola fueya y non pel mangu.
Vitrales
Tien la catedral una gran coleición compuesta por más d'ochenta vitrales, dende'l sieglu XIV hasta'l XX. Ente los artistes más destacaos atopar de la dómina gótica: Arnao de Flandes, Arnao de Vergara y Enrique Alemán y del renacencia Carlos Brujes y Vicente Menardo.
Sieglu XV
D'Enrique Alemán cúntense 17 vitrales los que tien partíos pola catedral, toes estes vidreres, como yera normal na dómina gótica, consten de cuatro calles caúna, onde hai representada en caúna d'estes cais una imaxe. Na capiya de San Laureano: ta la que representa a Santa Catalina, Santa María Madalena, Santa Marta y Santa Margarita (1485); capiya de San Hermenegildo: sobre la rexa d'entrada la que representa a los Cuatro obispo (1479); na capiya de San José: representa a San Gregorio, San Agustín, San Ambrosio y San Jerónimo (1479); capiya de Santa Ana: sobre la rexa, la de Santa Águeda, Santa Lucía, Santa Cecilia y Santa Inés (1478); capiya de San Antonio: sobre la rexa los Cuatro evanxelistes (1478), na capiya de Scalas: los apóstoles San Judas Tadeo, Santiago'l Menor, San Felipe y Santiago el Mayor (1475), na capiya de Santiago: Santa Xusta, Santa Rufina, Santiago'l Mayor y Santa Bárbara (1475), na capiya de San Francisco: San Antonio de Padua, San Bernardino de Siena, San Franciscu d'Asís y San Luis de Tolosa (1475).
Sieglu XVI
thumb|200px|Rosetón de los Cuatro evanxelistes por [[Vicente Menardo (1557).]] Del artista Arnao de Flandes hai en total 29 vitrales, ente ellos atópense na Sacristía mayor: La Espulsión de los mercaderes del templu (1556); na capiya de la Virxe del Pilar: La entrada de Cristu en Xerusalén y A Caridá (1552); na capiya de Los evanxelistes: La resurreición de Lázaro y La nacencia de Cristu (1553); nel interior de la capiya de San Francisco: la de San Francisco recibiendo los estigmes (1554); na capiya de San Andrés: sobre la rexa que cierra la capiya una cola tema de la Santa Cena (1555); na capiya de los Dolores: la que representa'l Lavatorio de los pies (1555); nel interior de la capiya del Mariscal: Los Casamientos de la Virxe y San José (1556); sobre la portada de Campanielles: la de San Cristóbal (1546); na capiya de la Concepción Grande: nel so interior la del Martiriu de San Pablo (1550); na capiya real: Los evanxelistes (1541) y Cristu cola cruz arrecostines (1551) y sobre la puerta de Palos: San Sebastián (1535).
Na capiya de les Doncelles, caltiénse un vitral d'Arnao de Vergara representando L'Asunción de la Virxe, na so parte cimera y na parte inferior La Virxe de la Misericordia protexendo les doncelles, realizada nel añu 1543.
Vicente Menardo ye l'autor del rosetón realizáu en 1557 representando a los Cuatro evanxelistes según los de les puertes llaterales, tamién de les fachada principal, coles imáxenes de L'Anunciación (1566) y La Visitación (1568). D'esti mesmu artista, atópense, les vidreres del interior de la capiya de San Laureano coles imáxenes de San Isidoro, San Laureano y San Leandro (1572). Na capiya Real hai dos tamién del añu 1574. Sobre l'altar de la Natividá tien otra cola tema de L'Anunciación (1566). En resume siete vitrales de Vicente Menardo.
De finales del sieglu XVI y realizaes por Mateo Martínez son les que correspuenden a la sala capitular pal llume de la cúpula, tienen forma redonda con un diámetru de metro y mediu y cola representación del escudu del capítulu catedraliciu sobre fondu tresparente.
Sieglos XVII y XVIII
La realizada por Juan Bautista de Lleón pal interior de la capiya de San Antonio ta fechada nel añu 1685. Del sieglu XVIII son les que correspuenden a les capiyes de San Pedro, una de la capiya de la Concepción Grande y otra del interior de la capiya de Santa Ana representando la Sagrada Familia.
Sieglos XIX y XX
Del sieglu XIX, son les del interior de la capiya de San Hermenegildo (1819) y de la capiya de Scalas (1880) realizada en Múnich cola representación de la Venida del Espíritu Santu. Ente los años 1929 y 1932 realizáronse les del interior de les capiyes de los Dolores y de San José, según la restauración del restu de la catedral so la direición de Murillo Herrera fundador del Llaboratoriu d'Arte de la Universidá de Sevilla.
Otres dependencies
miniaturadeimagen|Techu del anticabildo. thumb|200px|Bóveda de la Sala Capitular de la Catedral de Sevilla, d'estilu renacentista.
Casa de cuentes o sala d'ornamientos
Antigua oficina de cuentes, rentes y valores del cabildru, asitiada xunto a la sala capitular. Nel so interior atópense espuestos pervalibles oxetos, como'l Pendón de San Fernando que se cree portaron les tropes de Fernandu III de Castiella nel añu 1248 mientres la conquista de Sevilla.
Antecabildo
Asitiáu tamién xunto a la sala capitular, aportar a ella pola capiya del mariscal. Foi diseñada por Hernán Ruiz II, nel añu 1564, la planta ye rectangular, con bóveda de cañón llabrada en piedra con casetones y llinterna na so parte central. Consta d'un programa iconográfico con una serie d'escultures clásiques que representen les virtúes y apaecen una serie de relieves que ejemplifican diches virtúes como los modelos de bona conducta que tendríen que tener los canónigos pal bon gobiernu de la catedral.
Sala capitular
Decoren esta sala pintures de Pablo de Verdes (1592) que representen los cinco virtúes: Xusticia, Fe, Esperanza, Caridá y Misericordia, virtúes que teníen de tener los miembros del Capítulu, que s'axuntaben nesta sala. La decoración de la bóveda realizar por Bartolomé Esteban Murillo col allugamientu en tou la so redolada d'una serie de pintures al oleu de forma circular cola representación d'ocho santos sevillanos y una gran pintura rectangular de La Inmaculada nel centru.
Sacristía mayor
La Sacristía mayor ye una construcción renacentista que foi realizada nel sieglu XVI según proyeutu del arquiteutu Diego de Riañu, con rica ornamentación plateresca y soluciones téuniques novedoses pa la so dómina. Consta d'una planta de cruz griega de brazos curtios. Sobre la que se construyó una cúpula sostenida por cuatro pilastraes con pechines, onde se representa de manera escultórica'l Xuiciu Final en tres anillos circulares. Ta rematada por una llinterna onde enfusa la lluz esterior qu'alluma la sala xunto coles ventanes elíptiques de les bóvedes abanicaes asitiaes nos balses que forma la cruz griega de la planta. Alluga nel so interior dalgunes de les meyores obres d'arte de la catedral.
Sacristía de les Motes
Nel so interior amuésase una gran coleición de pintures relixoses dende'l sieglu XV al XIX. Ente los artistes destaquen: Juan Sánchez de Castro, Alejo Fernández, Francisco de Zurbarán, Luis Tristán, Mattia Preti, Jacob Jordaens y Francisco de Goya.
Biblioteca Capitular y Colombina
Anque se conoz comúnmente como Biblioteca Colombina, los sos fondos son en realidá la suma de la Biblioteca Colombina, donada por Hernando Colón, fíu de Cristóbal Colón, la Biblioteca Capitular y l'Archivu Capitular. El so valor documental y históricu ye incalculable y contién gran númberu de manuscritos, ente ellos l'orixinal del Llibru de les Profecíes escritu por Cristóbal Colón en 1504, el Cancioneru de la Colombina y el Liber de promissionibus et predictionibus Dei de finales del sieglu IX. Ente los incunables atópense La Imago Mundi de Pierre d'Ailly o la Gramática castellana d'Antonio de Nebrija. Ta asitiada na nala nordeste del patiu de les Naranxales.
Ayalga catedralicia
Destaquen ente les ayalgues del templu numberoses pintures, pertenecientes munches d'elles a artistes de la escuela sevillana de pintura de distintes dómines, ente elles delles de Murillo, como les semeyes de San Isidoro o San Leandro; cuadros de Zurbarán como'l de Santa Teresa, obres de Luis de Morales y Francisco Herrera'l Mozu. En escultura y ente otres, les de Pedro Roldán, Juan de Mesa y Alonso Martínez. La tumba de Cristóbal Colón, obra d'Arturo Mélida asitiada nel brazu derechu del cruceru, onde reposen los restos del famosu descubridor d'América. Obres d'orfebrería como los bustos-relicarios de Juan Laureano de Pina y la custodia procesional de Juan de Arfe. Son destacables les Tables alfonsíes del sieglu XIII, regalu d'Alfonsu X el Sabiu.
Custodia de Arfe
thumb|200px|Curia de plata de [[Juan de Arfe (fíu)|Juan de Arfe.]] La gran custodia de cinco cuerpos coronada pola estatua de la Fe, ye una creación del plateru vallisoletano Juan de Arfe que la realizó ente 1580 y 1587 n'estilu renacentista. El mesmu artista consideró que se trataba de la so meyor obra y esplicó la complexa iconografía del conxuntu nun folletu tituláu Descripción de trazar y ornatu de la custodia de plata de la Santa Ilesia de Sevilla. Mide 3.25 m d'altor, contién unos 350 kg de plata, innumberables figures de santos y numberosos relieves con escenes eucarístiques del antiguu y nuevu testamentu.
Música
thumb|Retrato del maestru de capilla Francisco Guerrero por [[Francisco Pacheco (1599)]] thumb|Facistol de la Catedral de Sevilla Dalgunos de los compositores más conocíos qu'ocuparon l'el puestu de maestru de capiya de la Catedral de Sevilla son:
Otros compositores bien amestaos a la Catedral de Sevilla al traviés de la so historia fueron: Cristobal de Morales, Alonso de Mudarra, Francisco de Peraza (organista), Estacio de Lacerna, Francisco de Peñalosa, Francisco Correa de Arauxo (organista), Sebastián Durón que desempeñó'l cargu d'organista segundu ente 1680 y 1685, Eugenio Gómez, Bonaventura Íñiguez, Luis Leandro Mariani (organista), Joaquín Turina, Juan Bautista Elustiza y Manuel Castillo. Dalgunes de les sos obres pa órganu fueron llevaes al discu pol organista José Enrique Ayarra (500 años de música d'órganu na Catedral de Sevilla).
Ente les obres musicales calteníes, tien de destacar el Cancioneru de la Colombina, manuscritu español de finales del sieglu XV, contién pieces de Juan de Triana, Juan Cornago y Francisco de la Torre (compositor).
Miscellanea Botanica
Miscellanea Botanica (embrivíu Misc. Bot.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol médicu y un botánicu italianu Antonio Bertoloni y espublizáu en 24 volúmenes nos años 1842-1863.
Hamad bin Isa Al Jalifa
Hamad bin Isa Al Jalifa ye'l segundu emir y el primer Rei de Baḥréin. Nació'l 28 de xineru de 1950 en Manama, Baḥréinn. Foi coronáu príncipe herederu de la dinastía al Jalifa en 1964, hasta qu'en 1999, tres la muerte del so padre, l'emir Isa bin Salman Al Jalifa, foi coronáu como emir y en 2002 como rei.
Casóse cola so primer esposa (y prima hermana), la Xequesa Sabika bint Ibrahim Al Jalifa, el 9 d'ochobre de 1968, teniendo cuatro fíos:
Darréu, casar en trés causes más, teniendo ocho fíos más.
Estudió na Universidá de Cambridge n'Inglaterra, y depués en colexos militares nel Reinu Xuníu y Estaos Xuníos. Nel 2002 tuvo una postura d'oposición a cualesquier aición unillateral militar de parte de los Estaos Xuníos contra Iraq.
Tien un interés especial colos caballos árabes y estableció los establos Amiri en xunu de 1977, y que fueron rexistraos na Organización Mundial de Caballos Árabes en setiembre de 1978. Tamién tien un gran interés en caltener la so cultura y na continuidá de delles actividaes deportives y d'ociu como la cetrería, golf, pesca, tenis y fútbol.
Llingües nkambe
Comparanza léxica
Los numberales en distintes llingües nkambe son:
Monarques de Baḥréin
El rei Hamad bin Isa Al Jalifa de Baḥréin adoptó'l títulu de rei mientres el mes de febreru de 2002. La monarquía nesti país tuvo un calter absolutista hasta les reformes polítiques entamaes por esti monarca. right|300px|thumb|Estandarte del Rei de Baḥréin.
Amandi
Enantu y Población
Tien un enantu de 5,06 km² na qu'habiten un total de 519 habitantes (INE 2011)
Monumentos
La ilesia parroquial, dedicada a Xuan el Bautista, alcuéntrase n'Algara. D'estilu románicu, ta declarada Conxuntu Histórico-Artísticu.
Dolores del Río
María de los Dolores Asúnsolo y López Negrete, conocida artisticamente como Dolores del Río, foi una actriz cinematográfica, teatral y televisiva mexicana. Estrella de Hollywood mientres los años 1920's y 1930's del sieglu pasáu y una de les figures femenines más importantes de la Dómina d'Oru del Cine Mexicanu nos años 1940's y 1950's. Dolores foi la primer estrella femenina llatinoamericana en trunfar en Hollywood, aportando a considerada unu de les cares más belles qu'apaecieron na industria fílmica de la dómina. Col pasu del tiempu, y entá dempués de la so muerte, les sos carauterístiques físiques y el so rol protagonista nel cine internacional haber convertíu nun oxetu de cultu y veneración en diversos círculos cinematográficos, artísticos y culturales en Méxicu y otros países. Dolores del Río ye una figura mítica del espectáculu en Llatinoamérica y representación, por excelencia, de la cara femenina de Méxicu nel mundu enteru.
Dempués de ser afayada en Méxicu pol cineasta estauxunidense Edwin Carewe, Dolores empieza la so carrera cinematográfica en 1925. Mientres los últimos años del Cine mudu estauxunidense, Dolores aportó a considerada una especie de versión femenina de Rodolfo Valentino, una llatín lover femenina. Mientres esta dómina, Dolores participó nuna serie de películes esitoses como What Price Glory? (1926), Resurrection (1927), Ramona (1928) y Evangeline (1929). Tres l'apaición del Cine sonoru, l'actriz participó nuna serie de cintes esitoses como Ave del paraísu (1932), Volando a Río (1933), Madame Du Barry (1934) y Journey into Fear (1943). Cuando la so carrera en Hollywood empezó a tornar, Dolores decidió tornar a Méxicu ya incorporase a la industria fílmica del so país natal, que nesi momentu taba nel so apoxéu.
Cuando Dolores tornó al so país natal en 1943, convirtióse nuna de los promotores y principales figures femenines de la llamada Dómina d'Oru del Cine Mexicanu. Les cintes Flor Montesa (1943), María Candelaria (1943), Les abandonaes (1944), Bugambilia (1944) y La malquerida (1949), son consideraes obres maestres y ayudaron a impulsar la cinematografía mexicana alredor del mundu. Dolores caltúvose vixente nel espectáculu nel so país natal poles próximes trés décades, tornando a Hollywood solu esporádicamente. La so llarga carrera tamién tomó teatru y televisión.
Vida temprana
María de los Dolores Asúnsolo y López-Negrete nació en 3 d'agostu de 1904 en Durango, Méxicu nel senu d'una familia d'orixe aristocráticu. El so padre foi Jesús Leonardo Asúnsolo, prominente ganaderu y xerente bancariu, y la so madre Antonia López Negrete, distinguida dama de l'alta sociedá. Yera nieta de Felipe López Negrete Manzanera, propietariu de la Facienda Santa Lucía, en Durango. Los sos padres pertenecíen a l'aristocracia mexicana carauterística del Porfiriato.
Per vía materna, Dolores yera prima de Ramón Novarro, unu de los galanes del cine mudu de Hollywood, el direutor de cine mexicanu Julio Bracho y la so hermana l'actriz Andrea Palma. Per vía paterna, Dolores tamién yera prima del escultor Ignacio Asúnsolo, y de la modelu artística y activista social María Asúnsolo. El cursu de la vida de la familia de Dolores foi sele, xusto hasta l'españíu de la Revolución mexicana socesu que vieno alteriar el destín de la familia, dada la condición sociu-económica de la mesma, polo que tuvo qu'eslleise pa evitar la violenta persecución que se dio naquellos años en contra de la xente de clase acomodada poles tropes del Xeneral Pancho Villa. El padre emigró a los Estaos Xuníos. y Dolores y la so madre emigraron a la Ciudá de Méxicu sol amparu de Don Francisco I. Madero, que yera primu de Doña Antonia.
Yá establecíes na Ciudá de Méxicu, Dolores estudió nel Colexu Francés de San Cosme (orixinalmente llamáu Collège Français de Saint-Joseph asitiáu sobre l'avenida de San Cosme), prestigiada escuela empobinada por monxes franceses, y vivió nuna casa de la cai de Berlín, na Colonia Juárez. thumb|left|Dolores del Río (1928).
Cumières-le-Mort-Homme
Cumières-le-Mort-Homme ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Valverdón
Valverdón ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Llión. Intégrase dientro de la contorna de La Armuña. Pertenez al partíu xudicial de Salamanca y a la Mancomunidá Contorna de Ledesma.
Dolores del Río
Vida temprana
De facilidá pal estudiu, Dolores desenvolvió al par una enorme afición pol baille, siendo una gran almiradora de la baillarina rusa Anna Pávlova. Más tarde, convirtióse en discípula de la maestra Felipa López. A Dolores gustábalu'l baille interpretativu, como'l realizáu pola célebre baillarina arxentina Antonia Mercé «L'Arxentina».
Cumières-le-Mort-Homme
Tien una población de y una superficie de  km².
Dolores del Río
Vida temprana
En 1921, un grupu de dames de sociedá mexicanes empobinaes por Doña Barbarita Martínez del Río, deciden entamar un baille en beneficiu d'un hospital. Dolores ye escoyida pol grupu de dames pa realizar "dances españoles" mientres la función. Ellí Dolores conoz a Jaime Martínez del Río, fíu de la organizadora del eventu y prominente y cultu caballeru de sociedá, miembru d'una de les families más riques del país. Dolores queda cautivada col finu y elegante caballeru, y esta almiración ye correspondida por Jaime. Dempués de solo unos meses de novialgu, la pareya empecipia un romance (a pesar de que Jaime yera 18 años mayor qu'ella). La pareya contrái nupcies en 1921 na Ilesia de la Inmaculada Concepción. La receición de la boda efectuar nuna de les propiedaes de los Martínez del Río, el Ranchu "La Formiga" (güei la Residencia Oficial de Los Pinos). Ella y el so maríu viaxaron de lluna de miel por Europa mientres dos años. Jaime caltenía importantes llazos con prominentes figures de la sociedá y la nobleza europea. Mientres la so estancia nel Vieyu Mundu, la pareya rellacionar con figures como El Duque d'Alba, El Duque de Medinacelli, Carlos de Beistegui, ya inclusive el Rei Alfonsu XIII d'España y la Reina Victoria Eugenia. Al tornar al so país, el matrimoniu ocupar d'habitar el ranchu algodoneru de Jaime, "Les Cruces", nel Conceyu de Nazas, Durango. Sicasí, el fracasu del negociu del algodón provocó una crisis económica na moza pareya. A esta sumóse un albuertu involuntariu que Dolores sufrió, pos por encamientu médicu, prohibióse-y intentar otru embaranzu, a riesgu de perder la vida. La pareya tuvo qu'instalase na Ciudá de Méxicu sol amparu económicu de les sos respeutives families.