cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jaleel White
Infancia y carrera profesional
Roles d'actuación participó en sitcoms, y fixo trabayos de voz pa dellos proyeutos animaos en 1998 na película Quest for Camelot. En 1999, él apurrió la voz d'un adolescente Martin Luther King, Jr., en El nuesu amigu, Martin.
Tamién ye reconocíu por ser la voz n'inglés del famosu personaxe de videoxuegu, Sonic the Hedgehog, ente 1993 a 1998 en series como: Les aventures de Sonic, Sonic: L'héroe, y Sonic Underground nun especial de navidá.White tamién dio la voz de Sonic hermanu y hermana, Manic y Sonia.
En marzu de 2012, White empezó a competir en la temporada 14 de Dancing with the stars, anque foi esaniciáu de concursu de baille en mayu.
Villafranca de los Caballeros
Villafranca de los Caballeros ye un conceyu español de la provincia de Toledo, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha.
Toponimia
Nel añu 1557, foi-y reconocíu'l so Privilexu de villazgo, mientres el reináu de Felipe II. La denominación de "franca", vien-y porque de primeres de poblase foi declarada franca (llibre d'impuestos) por seis años. "de los Caballeros", xunir a l'anterior denominación, por causa de un fechu asocedíu na Edá Media. "Asocedía que tolos años, axuntar nesti llugar el día de San Martín los diputaos de les villes y aldegues sanjuanistas pa tratar del aprovechamientu de les camperes Comunes del Gran Prioratu. En felicidá xunta contestaben cuando se-yos dicía "... fale agora'l caballeru de tal población...", y por allugar anque solo fuera un día a los asistentes que yeren consideraos Caballeros púnxose-yos esti nomatu.
Historia
Los primeros pobladores de Villafranca fueron los íberos y celtíberos, cuestión indiscutiblemente cierta dempués d'habese lleváu a cabu delles escavaciones nel xacimientu del Palomar de Pintado, de los sieglos VII y VI e. C. Esti xacimientu ye l'únicu esistente nel interior de la península. So la dominación romana na ribera del ríu Amarguillo, vivieron los que quiciabes puedan llamase los primeros pobladores, y de fechu esiste una villa romana cerca del pobláu y la necrópolis ibérica.
Cola invasión de los árabes conviven moros y cristianos nel pobláu y el so construcciones estienden sobre la parte llamada Cruz de Lozano. Al ser conquistada Toledo a los árabes por Alfonsu VI en 1085, recupérase Consuegra y Villafranca pasa a depender d'ésta, que yera sede de los Caballeros de la Orde de San Juan. Los naturales del pueblu tomaron parte, formando mesnada, na batalla de las Navas de Tolosa (1212) polo que Alfonsu VII concedió-yos el títulu de bien lleal.
Xeografía
La ciudá atopar a 643 m d'altitú y ye travesada polos ríos Amarguillo y Gigüela y Riansares. Tien una estensión total de 106 km² y una población de 5.017 habitantes (INE 2017).
thumb|center|800px|Llaguna Grande al atapecer.
Economía
La so economía básase principalmente na agricultura dedicada en gran parte al cultivu de cebera, vide, olivo y azafrán, turismu nes Llagunes de Villafranca y na construcción.
Llagunes Grande y Chica
La Reserva Natural del Complexu Lagunar de Villafranca de los Caballeros (Toledo) presenta dos llagunes: Llagunes Grande y Chica y la Llaguna del Sal. Son unu de les güelgues de mayor importancia ecolóxica de toa Castiella-La Mancha, abellugu de fauna y declaráu Reserva de la Biosfera. Ecosistema d'orixe endorreico y fluvial que s'abastez con aportaciones del Acuíferu 20 o procedente del ríu Cigüela. La Llaguna Chica presenta una gran riqueza natural, destaca la so fauna y la so flora. Ente que La Llaguna Grande ye una de les llagunes fluviales más grandes de La Mancha, con fines recreativos.
Situación
Ecosistema asitiáu a 2 km al noroeste de Villafranca de los Caballeros, en Toledo. L'accesu a la llaguna Chica atópase acutáu por cuenta de la valla d'alambre que percuerre parte del Monte. Nun ta dexáu l'accesu a esta llaguna con perros o vehículos motorizados.
Estensión
La llaguna Grande cubre 72 hai y la llaguna Chica cubre 37 hai
Fecha de declaración
El 20-06-2003, la Llagunes Grande y Moza de Villafranca de los Caballeros son declaraes “Reserva Natural de les Llagunes Grande y Moza de Villafranca de los Caballeros”. Fueron declaraes 303 hai. Tamién, les llagunes Grande y Moza fueron declaraes Abellugu de Fauna'l 13 d'avientu de 2006 cola cuenta de llograr la so recuperación y la meyora del so hábitat, según la proteición de les especies faunístiques. El restu de la zona d'estudiu atópase incluyíu nel cotu de caza.
Xeomorfoloxía
La zona asitiar na Depresión del Tajo, concretamente na Llanura Manchega, dientro de la Pandu Ibéricu. Presenta una depresión estructural non bien fonda, rellena de materiales con quebres tresversales y submeridianas. Clasificamos estes llagunes como: llagunes endorreicas salines, llanos d'hinchente y llagunes fluviales. Xeolóxicamente asiéntanse sobre materiales d'edá triásica, paleozoica, triásica y Miocena.
Les llagunes formáronse por procesos teutónicos y por disolución cárstica. Son d'agües permanentes, pero pueden ensugase con socesión d'años secos y ensin tresvases. Tienen fondures d'unos 2 metros. Gracies a los estudios realizaos, clasificamos la llaguna Grande como solluto salina d'agües sulfatadas magnésiques y la llaguna Chica como subsalina d'agües sulfatadas cálcicu-magnésiques.
Clima
El clima del espaciu se adscribe al pisu bioclimático meso mediterraneu cimeru. Con temperatura medio de 14.3ºC. La precipitación media añal ye de 360 mm, con seques pel branu y agües abondoses en payares-avientu.
Flora
Tocantes a la flora y vexetación, destaquen les formaciones de praderíes subacuátiques de ovas, Chara galloides y Chara hispida. Na Llaguna Chica estrémense carrizales y espadañales, les formaciones de castañuela, les praderíes xuncales y les praderíes de graminoides viviegues de gama salada.
Destaquen tamién los arbustos caducifolios de ramasca delgada, flexibles, daqué cayíu y con fueyes pequeñes.
Fauna
Ente les numberoses aves que pasen grandes temporaes nes llagunes destaca l'escribán palustre, especie protexida, y carricerín real. Na Llaguna Chica atópense'l Coríu Coloráu, el Porrón Moñudo, la Focha Común, la Malvasía cabeciblanca, el Ánade Real o'l Porrón Común, ente otros especimes.
Amaurospiza concolor
El plumaxe del machu ye azul opacu, ente que el de la fema ye pardu opacu, más claru nes partes ventrales.
Habita en zones montascoses ente 1 000 y más de 2 000 m snm, acomuñáu siempres a bambú, alimentándose de los sos biltos. Constrúi un nial burdu nes forquetes de los árboles. Nun se sabe enforma de la so bioloxía, pos ye una especie de distribución mui llocalizada y rara. En Méxicu rexistróse poques vegaes nos montes de los estaos sureños. Nun se rexistró en Guatemala. Remanez n'Hondures hasta Panamá, y en sur de Colombia hasta Ecuador y Perú.
Nantong
Nantong (en chinu: 南通市, pinyin: Nantongshì,lliteralmente conexón sur, conocida como la perlla del ríu y del mar). Ye una ciudá-prefeutura na provincia de Jiangsu, República Popular China. Asitiada n'orellar norte del Ríu Yangtze, cerca de la desaguada. Nantong ye un puertu fluvial vital llindando al norte con Yancheng, al sur con Suzhou, al oeste con Taizhou y el Mar de China Oriental al este. El so área ye de 8 544 km² y la so población total de 7 282 800 (2010).
Historia
Por cuenta de que la mariña del Mar Oriental de China ta en constante movimientu escontra l'este como'l ríu Yangtze añede sedimentos al so delta, la distancia ente Nantong y la mariña ye cada vez más lloñe que na antigüedá.
Dende la dómina de la Dinastía Han hasta la Dinastía Tang, lo qu'agora se llama Nantong yera un condáu menor perteneciente a Yangzhou. En 959 la rexón espolletó y creció, asina apaeció una ciudá independiente llamada Tongzhou.
La prosperidá de Nantong dependió tradicionalmente de la producción de sal na mariña cercana, l'arroz y algodón, y n'especial la producción de testiles d'algodón. Un home local d'industries llamáu Zhang Jian fundó la primera fabrica d'algodón en Nantong en 1900, depués desenvolviéronse un complexu d'industries qu'incluyíen farina, aceite y los molinos de seda. Tamién fundó una compañía naviera y solución salina recuperáu les tierres agrícoles al este de Nantong pa la producción d'algodón. En 1912, Nantong ye llamada popularmente "El reinu de Zhang Jian".
A pesar de que sufrierón de la depresión económica de la década de 1931 y la ocupación xaponesa de la década de 1931 y 1941, Nantong siguió siendo un centru importante pa la industria testil. Por cuenta d'el so puertu d'agües fondes y les conexones a les canales de navegación interior, yera una de les 15 ciudad puerto abiertu a la inversión estranxera nes reformes económiques recién.
Alministración
La ciudá prefeutura de Nantong estremar en 4 distritos, 4 conceyos y 3 condaos. -Estos estrémense en 147 subdivisiones menores.
Llingües
Por cuenta de la riqueza cultural de la rexón la ciudá tien dellos idiomes y dialeutos. El dialeutu Tong-Tai (通泰方言) deriváu del So yangtsé ye'l principal. Nantong carauterizar por convivir con dos idiomes, el wu y el mandarín.
Clima
La Ciudá de Nantong ta n'orellar norte del ríu Yangtze, ye dixebrada de Shanghai por una llanura. Nantong tien un clima templáu subtropical y templáu, Nantong tien abondo sol y abondoses agües. La so temperatura permediu al añu ye 16C. Al igual qu'otres ciudaes de la provincia de Jiangsu, la temporada d'agües de la ciudá estiéndese xeneralmente a partir de xunetu a setiembre.
Economía
La economía de Nantong foi por tradición l'agricultura y la crianza d'animales de granxa. Los productos que se destacar na zona yeren l'algodón, arroz, trigu, pesca, frutes, ente otros, anque esto sigue en puxanza la ciudá concentrar nel comerciu.
Universidá de Nantong
La Universidá de Nantong (南通大学) establecer en 1912. Ocupa 4000 hectárees y tien 800 mil metros cuadraos utilizaos pa los edificios escolares. Nantong ye una universidá construyida dafechu pol gobiernu provincial de Jiangsu y el Ministeriu de Tresporte d'Estáu. Componer de trés partes, Medicina, Inxeniería y estándar. La universidá cunta con 84 programes de pregrado basáu en nueve disciplines principales, que son la lliteratura, la ciencia, la inxeniería, la ciencia médica, la educación, la economía, el derechu, la historia y la xestión.
Tresporte
La ciudá coneutar ente sigo y coles sos vecines per mediu de tolos medios de tresporte:
Enagua: ye un puertu importante pal ríu Yangtze.
Aire: l'aeropuertu de Nantong ta allugáu a unos 9,8 quilómetros del centru de la ciudá y a 100 quilómetros de Shanghai, cubre una área de cerca de 3000 hectárees, completar a finales de 1992 y entró en funcionamientu un añu dempués.
Tierra: dellos trenes pasen pela ciudá, cola cual coneutar con toa China d'una forma rápido y barato. El metro de Nantong empezó a entrar na etapa d'evaluación d'impautu ambiental, tien 4 llinies urbanes y 4 llinies sub-urbanes, el llargor de la llinia ye d'unos 324 quilómetros, el llargor total ye de 170,8 quilómetros y el llargor del tren suburbano de 153,2 quilómetros, de los cualos 2 van tar nun futuru próximu.
The Chicago Transit Authority (álbum)
Chicago Transit Authority ye l'álbum debú de la banda Chicago. Empecipiaron la so carrera so esti nome, sicasí un añu dempués camudose pol de Chicago, pa evitar crítiques y tracamundios.
Foi llanzáu al mercáu n'abril de 1969, esti LP-doble contién 12 temes, ente los cualos atópense los ésitos “Beginnings” y “Does Anybody Really Know What Time It Is?”, colos qu'anovaron la industria de la música, siendo los primeres (xunto con Blood, Sweat & Tears) n'incorporar a la música rock el soníu de los metales, común de la música de Big Bands.
Esti álbum foi producíu por James William Guercio. La formación de la banda yera: Terry Kath (guitarrista y vocalista), Robert Lamm (teclista y vocalista), Peter Cetera (baxista y vocalista), Lee Loughnane (trompetista y vocalista), James Pankow (trombonista), Walter Parazaider (saxofonista, flauteru y vocalista) y, a lo último, Daniel Seraphine (batería).
Siorapaluk
Siorapaluk (Hiurapaluk n'inuktun) ye un pobláu de la municipalidá de Qaanaaq, Groenlandia (Dinamarca) y ún de los asentamientos más septentrionales del mundu. Ye consideráu'l segundu pobláu “naturalmente habitáu” más cercanu al Polu Norte, (dempués de Ny-Alesund) argumentando que los pocos poblaos que lo superen en llatitú tán deshabitaos, o son establecimientos militares o estaciones d'investigación. La so población (xineru de 2005) yera de 87 persones. El so allugamientu averáu ye de 77° 47'N, 70° 46'O. Los habitantes de Siorapaluk falen inuktun (dialeutu septentrional), según tamién groenlandés estándar occidental.
Golmayo
Golmayo ye un conceyu y llocalidá d'España, na provincia de Soria, partíu xudicial de Soria, comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Llocalidá de la Contorna de Soria y tien 2600 habitantes
Xeografía
220px|thumb|left|Términu municipal de Golmayo.
Estensión y población
Tien un área de 189,83 km². La medría añal de la población de Golmayo foi d'alredor del 7% nos últimos años, lo qu'asitia a esti conceyu ente aquellos de mayor dinamismu demográficu de la provincia. La so cercanía a la capital provincial haber convertíu nun verdaderu nucleu cuartu d'ésta.
Llugares: Camparañón, Carbonera de Frentes, La Cuenca, Les Fragües, Fuentetoba, La Mallona, La Muela, Nafría la Llana, Nódalo y Villabuena.
Demografía
En 2010 la población xubía a 2065 habitantes, 1079 homes y 986 muyeres.
Historia
miniaturadeimagen|Monesteriu de la Monjía, Golmayo. El Censu de Pecheros de 1528, nel que nun se cuntaben eclesiásticos, fidalgos y nobles, rexistraba la esistencia 27 pecheros, ye dicir unidaes familiares que pagaben impuestos.
A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá de constitúi en conceyu constitucional na rexón de Castiella la Vieya, partíu de Soria que nel censu de 1842 cuntaba con 35 llares y 150 vecinos.
A finales del sieglu XX crez el términu del conceyu, porque incorpora a Camparañón, Carbonera de Frentes, La Cuenca, Les Fragües, Fuentetoba, La Mallona, Nafría la Llana, Nódalo y Villabuena.
Nafría del Llanu incorpora a la Muela.
Mediu ambiente
Nel so términu ya incluyíos na Rede Natura 2000 los siguientes llugares:
Patrimoniu
thumb|Ilesia de la Natividá en Nafría la Llana thumb|Ponticu d'orixe romanu sobre'l ríu Golmayo thumb|Ponticu d'orixe romanu sobre'l ríu Golmayo thumb|Ponticu d'orixe romanu sobre'l ríu Golmayo
Urbanismu
Anguaño la población viose amontada pola construcción de la urbanización Camaretas a 2 minutos de la capital de la provincia, pero que depende de Golmayo. De la mesma, construyóse un centru comercial, lo que ta revitalizando'l nucleu urbanu. Dende l'añu 2014, Camaretas considérase nucleu de población del conceyu de Golmayo.
Leo White
Leo White foi un actor recordáu güei, principalmente, por participar en munchos de los curtios de Charles Chaplin.
Biografía
Empezó la so carrera en 1911, y en 1913 foi ficháu por Essanay Studios. En 1915 empezó a apaecer nes comedies de Chaplin, a quien acompañó na so carrera na Mutual.
White tamién fixo trabayu d'actuación y direición en Triple Trouble (1918), la última película de Chaplin con Essanay, a pesar de que nun participara na so producción. Esto debió a que, dos años dempués de que Chaplin abandonara Essanay, la compañía decidió montar una película con grabaciones que teníen de Charlot, complementaes con otres escenes rodaes por Leo White.
La so última apaición con Chaplin foi nun pequeñu papel que tuvo en The Great Dictator, rodada en 1940.
Yancheng
Yancheng lléase: Yan-Chéng ye una ciudá-prefeutura de la provincia de Jiangsu, República Popular de China. Llenda al norte con Lianyungang, al sur con Nantong, al oeste con Huai'an y al este col mar Mariellu. El so área ye de 16,920 km² y tenía una población en 2008 de 8.117.000 habitantes.
La ciudá lleva'l nome pelos campos de sal de mar, muncha contorna de la ciudá. Según los rexistros históricos, la recueya y producción de sal marino na rexón empezó nel añu 119 mientres la Dinastía Han del Oeste, cuando l'asentamientu nel allugamientu actual de Yancheng foi nomáu condáu capital del sal (盐都 县, yan du xian).
Historia
Yancheng tien una historia de 2.100 años dende'l primer cantón foi fundáu equí na Dinastía Han nel añu 119 e. C. Foi nomada poles reserves de sal nos ríos alredor de la zona, el so nome significa lliteralmente "ciudá del sal". Yancheng taba nel centru d'atención mientres la Guerra Civil China ente 1930 y 1940. El (Nuevu Exércitu Cuartu (N4A) en chinu 新四军 pinyin Xīnsìjūn) empobináu pol Partíu Comunista de China, foi restablecíu en Yancheng. Dempués de la recuperación, el N4A xugó un papel bien importante na guerra y, finalmente, la fundación de la República Popular de China. Munchos monumentos n'honor de los héroes N4A inda pueden atopase alredor de Yancheng.
Alministración
La ciudá prefeutura de Yancheng alministra 2 distritos, 2 ciudad nivel conceyu y 5 condaos:
Clima
El terrén de Yancheng ye planu, y el so dominiu puede ser estremáu en tres zones llanes. Dientro de la ciudá, hai munchos ríos que s'entecrucen formando una rede d'agua interno.
La zona ye templada ,la ciudá ye templada y húmeda. Carauterízase poles agües abondoses y sol. El clima ye relativamente moderáu, pero la temperatura pel hibiernu y pel branu pueden variar enforma nun añu.
vea l'agoro
Julie White
Julie White ye una actriz d'Estaos Xuníos conocida pol públicu pol so papel na esitosa comedia d'ABC (Grace Under fire).
Biografía
White nació en San Diego, California, fía de Sue Jane y Edwin White. La so familia llueu se camudó a Austin (Texas) pa buscar una meyor vida. Foi ellí onde Julie empezó a trabayar en pequeños papeles que más palantre sirviríen por que los autores de les obres escolares aconseyáren-y dir a probar suerte a Nueva York gracies al so gran talentu. Dempués de terminar la secundaria decidió siguir cola so carrera actoral ya inscribióse na Universidá de Fordham.
Carrera
Julie White carauterizar por ser una talentosa actriz de teatru y televisión. Los sos creitos en teatru inclúin papeles en Absurd Person Singular, Money and Friends , Marvin's Room , Llargu Desolato , y On the Verge.
Julie White participó na esitosa serie de televisión (Grace Under Fire). Julie xunir al repartu en 1993 y apaeció nes primeres cuatro temporaes. Sicasí, ella nun apaeció na postrera por conflictos cola estrella de la serie, Brett Butler.
White darréu tuvo delles apaiciones n'esitoses series como, Six Feet Under, Law & Order: Special Victims Unit , Desperate Housewives y Cavemen.
En 2007 actúo na esitosa película Transformers, faciendo'l papel de Judy Witwicky, madre de Sam Witwicky (Shia LaBeouf).
En 2009, ella apaeció na película orixinal de HBO, Taking Chance protagonizada por Kevin Bacon.
Repitió'l so papel en Transformers: Revenge of the Fallen nel 2009, y na tercer parte de la saga Transformers: Dark of the moon, en 2011
Participa na comedia televisiva "Go on" col papel d'Anne.
Macizu Tamu
Final de la vida na Tierra
Pero'l Dr. Will Sager quien estudió'l Macizu Tamu por más de dos décades diz que nun hai nenguna evidencia científica real sofitando estes teoríes.
Provincia de Toledo
La Provincia de Toledo ye una provincia española, na parte occidental de la comunidá autónoma de Castiella-La Mancha.
Llenda coles provincies de Madrid, Cuenca, Ciudad Real, Badajoz, Cáceres y Ávila.
Tornos
Tornos ye una llocalidá y conceyu español de la provincia de Teruel asitiáu na Contorna del Jiloca, comunidá autónoma d'Aragón. Allugar al noroeste de la so provincia, a 86,9 km de Teruel. Tien una área de 48,74 km² con una población de 240 habitantes (INE 2008) y una densidá de 4,92 hab/km². El códigu postal ye 44230.
Xeografía
Torno ta asitiáu nel Campu de Bello, provincia de Teruel, en plenu Sistema Ibéricu, xunto a la llaguna de Gallocanta, a 1018 metros sobre'l nivel del mar.
Parte del so términu municipal ta ocupáu pola Reserva natural dirixida de la Llaguna de Gallocanta.
Clima
Tien iviernos llargos, con frecuentes xelaes y fuertes oscilaciones térmiques ente'l día y la nueche.
Historia
La primer mención de Tornos apaez en 1204. En 1208 Pedru II d'Aragón confirma al monesteriu de Marimond la donación de Tornos fecha por doña Catalana. Siempres foi tierra de realengu. Foi aldega de la Comunidá de Daroca, y como tal, defendió la frontera frente a los ataques castellanos na Edá Media.
Nel añu 1248, por privilexu de Xaime I, esti llugar se desliga de la dependencia de Daroca, pasando a formar parte de la Sesma del Río Jiloca na Comunidad de Aldeas de Daroca, que dependíen direutamente del rei, perdurando esti réxime alministrativu hasta la muerte de Fernandu VII en 1833, siendo eslleida yá en 1838.
Mientres la Guerra de la Independencia contra los franceses, les tropes españoles replegáronse, quedando al sur d'Aragón solo un reximientu al mandu del Coronel Ramón Gayan, a quien los franceses, el 20 de xunu de 1809 desallugaben del estratéxicu puntu de la Virxe de l'Águila, y obligar a retirase a Tornos, esperando a xunise a otres tropes que veníen nel so auxiliu. En 1810 salió de Daroca el coronel Kliski y cerca a les avanzaes en Castejón y Tornos, Villacampa atacó cola caballería pero foi derrotáu y retiróse.
En dómines recién, mientres la guerra civil de 1936, Tornos integrar nel Bandu Nacional y anque nun foi escenariu d'enfrentamientos, los vecinos allegaron coles sos caballeríes y volquetes p'ayudar na construcción del aeródromu de Bello, base pa los bombarderos HS-123 y los caces que partíen escontra la batalla de Teruel. En Tornos agospiaron militares que teníen les sos operaciones nel aeródromu; ente otros mandos, agospióse en casa de la familia Luna Ruiz, el pilotu Kindelán col so escuadrilla y na güerta de los Martín, el pilotu Joaquín García Morato col so escuadrilla. Los componentes de la banda de música partir ente delles cases y realizaben los ensayos nuna céntrica corrolada d'esta llocalidá, ente que los soldaos afacer en payares y parideres.
Los mozos de Tornos llucharon principalmente nel frente de Teruel,Belchite o Huesca, morriendo 13 persones en combate.Les escases bombes que cayeron nel pueblu nun producieron baxes y tampoco hubo fusilamientos, una y bones l'alcalde, Andrés Lluna, y el restu de los vecinos, protexeron la vida de los republicanos de Tornos al negase a facilitar una llista colos sos nomes. Desgraciadamente, unos xornaleros que llegaron a Castejón de Tornos fueron confundíos con republicanos y fusilaos na paridera de carracalamocha.Los sos restos atopar nel campusantu de Tornos.
Economía
Predomina'l sector primariu, l'agricultura de secanu. Les sos llanures cerealistas producen trigu, cebada, avena, xirasol, etc. El tradicional cultivu del azafrán foi apostráu al consumu familiar.
Cultura
Músicos de Tornos
Gastronomía:
Llugares d'interés
thumb|Llaguna de Gallocanta, na redoma de Tornos.
Comunicaciones
Llegar pela carretera llocal TE-400, a 13 Km. de distancia de Calamocha y a 84 de Teruel.
Charles G. Koch
Charles G. Koch ye un empresariu y co-propietariu, xunto col so hermanu David H. Koch, de la empresa güei conocida como Koch Industries, un conglomeráu d'empreses Ingleses con numberoses filiales dedicaes a la fabricación, comerciu ya inversiones, que s'envalora que dan como ingresos añales unos 100 mil millones de dólares. Él y el so hermanu David mercaron la parte de los sos otros dos hermanos. Ye según Forbes la segunda empresa privada más grande del país dempués de Cargill.
El so güelu, Harry Koch foi un inmigrante holandés que s'asitió en Quanah, una pequeña ciudá nel oeste de Texas, onde publicaría'l periódicu llocal Quanah Tribune Chief. El so padre creó un nuevu métodu pa refinar y llograr gasolina, llegando a construyir 15 refineríes pa Stalin, y fundando dempués la Rock Island Oil & Refining.
Foi miembru de la fraternidá Beta Tetha Pi. Dempués de los estudios, empezó a trabayar en Arthur D. Little. Dempués, en 1961 tornó a la so ciudá pa trabayar na empresa del so padre, na Rock Island Oil & Refining Company. En 1967 convertir nel presidente del negociu, y esi mesmu añu tres la muerte del so padre decidió camudar el nome de la empresa y llamala Koch Industries n'honor a él, y xunto col so hermanu David consiguió estender el so particular imperiu del petroleu per Texas, Alaska y Minnesota, amás d'ampliar el negociu cola industria químico, papeleres, minerales, polímeros, fertilizantes y servicios financieros.
Higinio Uriarte
José Higinio Uriarte del Barriu foi un políticu paraguayu que gobernó'l país dende'l 22 d'abril de 1877 al 25 de payares de 1878 dempués de la muerte de Juan Bautista Gill. Empecipiando una serie de represalies que remataron col asesinatu del Dr. Facundo Machain na cárcel de la Policía de la Capital, quien siendo un escelente abogáu, asumió la defensa de los presos políticos y comprometióse nuna intriga pa derrocar al gobiernu dende'l Cordal, Carlos A. Rivarola, siguía conspirando. mientres el gobiernu de Uriarte, solo destáquense la creación del Bancu de Paraguái con un capital de 500.000$, la llei de 1878 que creaba'l Seminariu Conciliar y el fallu de Rutherford Hayes en favor de Paraguái (Laude Hayes).
Frazione
Una frazione (plural: frazioni) ye una subdivisión municipal d'Italia, correspondiente a entidá llocal menor n'español, que designa un tremáu de cases o una pequeña llocalidá, que constitúi dientro d'un conceyu un nucleu de cases relativamente aislláu de la so sede.
Les grandes ciudaes, nun suelen estremase en fracciones sinón en circunscripciones. Tamién esisten designaciones específiques que camuden según la rexón, pudiendo una frazione llamase, según la rexón, borgata, rione, contrada, etc.
A partir del 19 de xineru de 2001 les 19 circunscripciones de Roma denominar municipi, cada cual con un presidente d'elección direuta y una xunta asesora.
José Alves dos Santos Júnior
José Alves dos Santos Júnior ye un ex-futbolista brasilanu.
While My Guitar Gently Weeps
While My Guitar Gently Weeps (n'Asturianu: "Mientres la mio guitarra llora selemente") ye un cantar de rock escritu por George Harrison, incluyida en The White Album.
George Harrison orixinalmente interpretaba'l cantar con un solu de guitarra acústica y un órganu; una versión, más curtia que la oficial, puede escuchase nel álbum Anthology 3 y una versión afecha nel álbum Love. Eric Clapton (amigu íntimu de George Harrison) interpreta la segunda guitarra.
El cantar ocupa la posición 135 na Llista de Rolling Stone de les 500 meyores cantares de tolos tiempos y el puestu númberu 42 na llista de los 100 meyores solos de guitarra.
Composición y Grabación
Según Harrison, la inspiración viéno-y de la llectura del llibru I Ching, que como él espresó: "Paecióme tar basáu nel conceutu oriental de que tou ta rellacionáu ente sigo, a diferencia de la opinión occidental de que tou ye una mera coincidencia".
El cantar pasó por delles -dalgunes sustanciosos- cambeos hasta llegar a la so versión final. Un exemplu ye la lletra; una versión grabada na casa de George incluyía esta estrofa, que nun s'usó: Otra versión, acústica, llanzada nos álbumes Love y Anthology 3, inclúi esti como última estrofa: derecha|miniaturadeimagen|210px x 190px| [[Eric Clapton interpreta la primer guitarra (lead guitar) nel cantar.]] La composición interesó pocu nos otros trés Beatles. La banda grabo en delles ocasiones, primero la yá mentada versión acústica y depués una con soníos más llétricos, qu'incluyía un solu de guitarra de Harrison, pero nun paecía funcionar.
La banda grabó'l cantar delles vegaes.Les sesiones empecipiaron el 16 d'agostu y el 3 y 5 de setiembre inclúi una versión con un solu de guitarra al aviesu (como Harrison fixera por " I 'm Only Sleeping "de Revolver ), pero Harrison nun quedó satisfechu. El 6 de setiembre de 1968, mientres un viaxe dende Surrey a Londres, Harrison pidió al so amigu Eric Clapton que grabara con ellos y executara el solu de guitarra
Clapton aguantábase, yá que dicía: "Naide toca'l rexistru de los Beatles", pero Harrison convenciolu y a la fin Eric tocó Harrison dixo más tarde que, amás del so solu, la presencia de Clapton tenía otru efeutu sobre la banda: ". Fixo esforciase más, sacar lo meyor de sigo.
Clapton quería un soníu "Beatle", polo que'l solu executóse al traviés d'un circuitu ADT, -que xenera artificialmente una segunda pista, pa doblar el preséu- col inxenieru Chris Thomas, que movía manualmente l'oscilador. Esto foi porque Eric nun quería un soníu Clapton. Esta ye una de los trés cantares nel álbum blancu en que Paul McCartney esperimentó col Fender Jazz Bass (los otros son " Glass Onion "y" Yer Blues ") en llugar del so Hofner y Rickenbacker baxos.
Dalgunos hanse preguntáu si'l famosu solu de guitarra ye realmente interpretáu por Clapton, yá que asemeya abondo l'estilu que Harrison adoptaría darréu. Pero George nunca foi claru en dicilo. Lo cierto ye que'l talentu del solu de guitarra correspuende a un ejecutante d'esceición. L'únicu que s'averó a esa interpretación ye Carlos Santana cola so propia versión de la tema, llanzada munchos años dempués.
Una creencia popular y supuesto "pista" de la lleenda urbana Paul ta muertu ye que mientres el solu de Harrison, escúchase la voz de Harrison diciendo una frase que suena como "Oh Paul, Oh Paul".
Concert For George
El 29 de payares de 2002, Paul McCartney, Ringo Starr, Dhani Harrison, Jeff Lynne y Eric Clapton interpretaron "While My Guitar Gently Weeps" nel Concert for George en memoria de Harrison, quien morrió dempués d'una llarga batalla contra'l Cáncer de pulmón. Nesta versión, Clapton interpreta'l so solu y amás, un segundu en memoria del so bon amigu mientres Ringo toca la batería y McCartney vuelve tocar el pianu y a faer los coros como lu fixeren na versión orixinal.
V. S. Naipaul
Vidiadhar Surajprasad Naipaul, más conocíu como V. S. Naipaul ye un escritor británicu, d'orixe trinitense-hindú, premiu Nobel de Lliteratura en 2001.
Biografía
Fíu d'inmigrantes del norte de la India, los sos güelos abandonaren les planicies del Ganges a fines del sieglu XIX y al llegar a Trinidá integrárense na pequeña comunidá de brahmanes, la casta de más alta xerarquía nel hinduismu, de la islla Trinidá y Tobago.
El so padre, Seepersad Naipaul, que tenía ambiciones lliteraries, consiguió trabayu como periodista en Puertu España, la capital de Trinidá y Tobagu, gracies a lo cual el futuru Nobel entró a estudiar nel Queen's Royal College.
Vidia ganó una de los cuatro beques qu'ufiertaba'l gobiernu colonial y a los 18 años treslladóse a Inglaterra pa estudiar na Universidá d'Oxford, onde se llicenció n'arte en 1953.
Ellí conoció, en febreru de 1952 a Patricia Hale, que yera miembru de la Sociedá Dramática de la universidá. Naipaul consiguió un trabayu na BBC a fines de 1954 y en xineru del añu siguiente, dambos con 22 años d'edá, contraxeron matrimoniu.
A pesar de que vivió con Patricia 41 años, hasta la muerte d'ésta de cáncer en 1996, el matrimoniu nun foi feliz en munchos aspeutos y Sir Vidia llegó a dicir que la so crueldá podría habela matáu. Naipaul percorría regularmente a los servicios de prostitutes en Londres y más tarde tuvo una llarga rellación con Margaret Gooding.
La so actual esposa, dende la muerte de Patricia, ye Nadira Khannum Alvi, periodista mientres una década del diariu pakistaní The Nation, 30 años menor qu'él, musulmana dos veces divorciada y con dos fíos: Maliha y Nadir.
Estilu lliterariu
La so obra carauterizar pol analís del mundu colonial. En particular, suel aludir a la esistencia alienada de quien se ven sometíos o arreyaos nun ámbitu que nun-yos ye propiu.
L'Academia Sueca premiar pola so recuperación d'hestories suprimíes, ente les cualos podemos citar los indíxenes de Trinidá, la población hindú de la islla qu'escaez l'idioma de los sos ancestros, los musulmanes de Trinidá qu'ignoren l'orixe del so apellíu, la toponimia de Chaguanas, etc.
En resume, olvidu y perda cultural per un sitiu y alienación pol otru son les temes trataes por Naipaul. La so obra toma tantu noveles como ensayos y llibros de viaxes.
Los sos trabayos
"El Sanador Místicu" (The Mystic Masseur) ye la so primer novela. Trátase d'una sátira avera del ascensu social de daquién proveniente del ambiente rural ya hindú de Trinidá.
"Los Simuladores" (The Mimic Men) ye una novela na cual analízase una suerte de "esquizofrenia colonial" (ello según les mesmes pallabres del autor na conferencia brindada al recibir el premiu Nobel)
"The Middle Passage" ye un llibru de viaxes al traviés de Trinidá, Guyana, Suriname, Martinica y Xamaica, na que l'autor amuesa la probeza, chatura, alienación y racismu que l'alvierte nes poblaciones d'esos países. La idea central del rellatu ye que toos estos países tán constituyíos por pobladores a los cualos quitar de la so cultura orixinaria, que nun foi reemplazada por otra de tintes orixinales, sinón que foi sustituyida por una copia d'otros modelos (el norteamericanu en Trinidá, el francés en Martinica)o bien por una voluntá de reemplazar la cultura del colonizador, lo cual amuésase al traviés del idioma (abandonu del neerlandés por un dialeutu anglu-africanu en Suriname) o bien d'una utópica vuelta a África (ye'l casu del rastafarismo en Xamaica).
"An Area of Darkness" rellata'l so primer viaxe a la India. Ye interesante nesti llibru l'afandu qu'espresa Naipaul y el so analís de la figura de Gandhi.
En "La Perda del Doráu" (The Loss of El Dorado), l'autor estudia la evolución de la islla de Trinidá dende'l descubrimientu, la vida indíxena, pasando pola conquista inglesa. Nun xéneru lliterariu orixinal, que toma elementos de la novela y del ensayu históricu, realizáu según los documentos obrantes na British Library. Naipaul desenvuelve la so tema habitual, el extrañamiento cultural, nun rellatu de gran interés lliterariu y históricu.
"Guerrilleros" ("Guerrilles") analiza la mala conciencia occidental respectu de los países del tercer mundu, la inadecuación y falsos oxetivos de los proyeutos de cooperación colos países en desenvolvimientu, y, cuantimás, desmitifica los procesos políticos postcoloniales
"Un Recodo nel Ríu" ("A Bend in the River") ye una novela na cual el protagonista ye un musulmán, de raza hindú, nacíu nun país allugáu na mariña oriental d'África. Describe'l tipu de vida esistente ente los musulmanes del este d'África, y la mudanza del personaxe principal a un país nel centru del continente, onde s'instala como comerciante. Nun s'identifica al país, pero si faise saber que foi colonizáu per Bélxica, y qu'esisten lluches raciales nel senu del mesmu. Posiblemente téase faciendo una referencia al Congo. El llibru ta escritu cola fonderada del ascensu d'un nuevu presidente, que nun principiu paez llevar l'orde y el desenvolvimientu al país, pa depués rematar nuna esquiciadura totalitario y arcaizante. Ye bien característicu del autor el desenvolvimientu de los personaxes, munchos de los cualos son calteres desarraigados aldericar pa formase una identidá, lo cual munches vegaes nun la llogren, sinón que terminen actuando un calter que nun-y ye propiu. La novela xuega constantemente con esta idea, recurriendo pa ello a distintos simbolismos. Ye bien notable'l pesimismu sobre África que trasluce tola obra.
"Ente los Creyentes" ("Among the Believers") ye una crónica del viaxe que realizó nel añu 1979 per Paquistán, Irán, Malasia ya Indonesia. Naipaul escoyó estos países por ser tierres ayenes a la nacencia del Isllam, al cuál el considera como inherente a la cultura árabe. Seríen, según Naipaul, países que renegaron de la so propia cultura p'adoptar la relixón de Mahoma. La tesis del llibru consiste en que la renacencia del isllamismu como política nun s'habría por cuenta de una fuercia interno, sinón que consistiría nuna reacción a lo que denomina "La civilización universal". Naipaul consideró qu'estos países per una parte combatíen la cultura materialista y moderno, ente que per otru llau dependíen d'ella. Trataríase asina de sociedaes que pretenden aprovechase de la téunica moderna, pero que refuguen la cultura que dexó desenvolvela. Naipaul desenvuelve equí idees que se venceyen con una célebre conferencia so ("Our Universal Civilization"), y qu'encimentaríen la so fama de ser anti-musulmán y despreciatible faía los países en víes de desenvolvimientu. Ye interesante señalar que Naipaul topar en Teḥrán cuando tuvo llugar tomar de rehenes na embaxada norteamericana, acontecimientu que ye referíu nesti llibru.
"A Turn in the South" ye una crónica que cubre los aspeutos más sobresalientes de la vida del sur de los Estaos Xuníos. Les hestories del llibru referir a la decadencia de les families aristocrátiques del Sur, al ascensu de la población de raza negra, a les distintes relixones sureñes, describe a los denominaos "rednecks", visita Graceland pa brindar les sos impresiones alrodiu de la casona d'Elvis Presley, danos una idea de la cultura xenerada en redol al cultivu del tabacu, ente otres hestories. Toes elles traten de faer una síntesis que tome al Sur como unidá cultural, dende los sos oríxenes hasta l'actualidá. Paradóxicamente. nun fai nenguna descripción de Oxford nin s'ocupa de la obra del gran escritor sureñu William Faulkner, pero tol llibru tácitamente referir al mesmu, yá que dende la prosa ocupar de les mesmes temes que Faulkner narró por aciu la ficción. Trátase d'un llibru escelente pa entender l'atmósfera qu'arrodia la obra de Faulkner, asemeyándose a un analís sociolóxicu (de gran calidá) de la obra del autor nacíu en Oxford.
"Un Camín nel Mundu" (A Way in the World) ye una coleición d'ensayos y noveles curties cola islla de Trinidá, la so hestoria, la so xente y el desgarramiento cultural como denominadores comunes.
"India" (India, a Million Mutinies Now), ye una coleición de rellatos y reportaxes realizaos por Naipaul nel so viaxe a la India en 1990. Como telón de fondu repara la modernización del Subcontinente Indiu y el so contraste cola sociedá tradicional. Los paries, los sijs, los tamiles, los brahmanes, la industria cinematográfico, los chiítas, son descritos nos sos propios ambientes al traviés de les hestories personales de distintos integrantes de diches comunidaes.
Eva Cassidy
Eva Marie Cassidy foi una cantante de jazz y soul. Almiradora d'Aretha Franklin, Ella Fitzgerald y Linda Ronstadt, el so estilu melódicu comparóse col de Nancy Wilson y cuenta con almiradores declaraos como Roberta Flack, Shirley Horn, Sting, Mick Fleetwood, Chris de Burg y Paul McCartney. Ye considerada como una de los meyores cantantes del sieglu XX.
Llista de conceyos de Toledo
Llista de conceyos de la provincia de Toledo:
Eva Cassidy
Biografía
D'antepasaos alemanes ya irlandeses, dende bien pequeña amosó interés y talentu pa la pintura y la música. El so padre y el so hermanu yeren músicos aficionaos y Cassidy tuvo como primeres influencies el folk de Bob Dylan, Pete Seeger y Buffy Sainte-Marie. A los nueve años aprendió a tocar la guitarra y empezó a tocar p'amigos y familiares, magar Eva nunca amosó una ambición profesional. Mientres l'institutu foi vocalista nuna banda llocal de Washington DC, Stonehenge, y dempués formó parte de Easy Street, con quien actuó en dellos clubes de la zona. Tamién collaboró con Wild World, The Honeybees y la banda de techno-pop Method Actor na primer metá de los años 80.
En 1986 Cassidy conoció a Chris Biondo, inxenieru de soníu, que al saber de les sos dotes musicales animó-y a grabar les sos versiones n'estudiu y convirtióse nel so principal valedor. En 1990 Biondo, tamién baxista, y Cassidy formaron una banda estable al pie de otros miembros y actuaron en clubes de Washington DC, adquiriendo cierta popularidá local. Dos años dempués, Biondo consiguió faer llegar a Chuck Brown, renombráu músicu de la escena funk y soul con base na ciudá, una grabación de la voz d'Eva. Brown quedóse impresionáu y comparola con Ella Fitzgerald. Esi mesmu añu Chuck Brown y Eva Cassidy grabaron un discu, The other side, que contenía versiones de temes clásiques como "Fever" y d'artistes como Billie Holiday, amás de la interpretación d'Eva de "Over the rainbow". El trabayu foi editáu por Liaison Récores y goció de bona acoyida local, lo que favoreció que Cassidy recibiera delles ufiertes de discográfiques pa convertise en cantante solista. Ella refugoles toes porque-y ciscaben qu'afixera'l so estilu personal a un soníu más pop, y siguió tocando cola so banda en locales de la zona mientres los años siguientes y viviendo nuna granxa pela rodiada de Washington.
Llista d'asteroides/45901–46000
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Eva Cassidy
Biografía
En xineru de 1996 salió a la venta Live at Blues Alley, un álbum en direutu colos meyores cantares que Cassidy solía interpretar nes sos actuaciones. Al respeutu, The Washington Post publicó qu'ella "podía cantar #cualquier cantar y consiguir que fuera la única música qu'importara". Magar ello, Cassidy nun taba satisfecha cola so voz la nueche de la grabación. De siguío, Eva, Biondo y el restu de la banda grabaron nueves versiones pa editar un discu d'estudiu. En xunu del mesmu añu, mientres la promoción de Live at Blues Alley, Eva empezó a sentir dolor nel cadril. Díes dempués foi diagnosticada de cáncer de piel en fase avanzada. Pese al tratamientu de quimioterapia, finó'l 2 de payares a la edá de 33 años. La so última actuación tuvo llugar en setiembre frente a un grupu d'amigos pa quien interpretó "What a wonderful world".
A principios del añu siguiente publicóse Eva by heart y Cassidy foi reconocida pola Asociación de Música de Washington. Magar la popularidá llograda na zona de Washington DC, Eva nun yera práuticamente conocida nel restu del mundu. En 1998 Blix Street arrexuntó temes de los trés discos publicaos por Eva y llanzó l'álbum Songbird, que permaneció nun segundu planu hasta qu'en 2000, Terry Wogan, pa la radio de la BBC británica, empezó a espublizalo nel so programa por encamientu del so productor ensin conocer práuticamente la figura de Cassidy, recibiendo llueu numberosos pidimientos de los oyentes pa escuchar la voz d'Eva. L'álbum esguiló hasta'l númberu 1 nes llistes britániques vendiendo más d'un millón de copies, y algamó estatus de discu d'oru nos Estaos Xuníos, collechando gran ésitu en munchos otros países. Sting afirmó nuna entrevista que nun pudo contener les llárimes al escuchar per primer vegada la versión qu'Eva grabó de la so tema Fields of gold, incluyíu nel álbum. Cassidy nunca grabó composiciones propies, polo que tol material publicáu consiste en versiones de #otru autores.
Dende la so muerte, publicóse cuatro recopilatorios más: Time after time (2000), Imagine (2002), American tune (2003) y Wonderful world (2004), tolos cualos llegaron al númberu 1 en Reinu Xuníu y sumando ventes percima de los cuatro millones de copies.
Mar d'Azov
El Mar d'Azov (en rusu: Азо́вское мо́ре, Azóvskoie more; n'ucraín Азо́вське мо́ре, Azovske more; en tártaru de Crimea Azaq deñizi, n'adigués, Хы МыутІэ, trescritu: Khy Myiutie, n'urum - idioma turcu d'unes comunidaes griegues n'Ucraína - Азав Дэниз, trescritu: Azav Deniz), conocíu na Grecia Antiga como la Mare Meotiana, ye una seición septentrional del Mar Negru, xuníu a esti pel estrechu de Kerch. Llenda pel norte con Ucraína, pal este con Rusia y pal oeste cola Península de Crimea. Amás presenta la marisma de Sivaš, separtada del mar d'Azov por un cordón de sable de 110 km de llargu.
El mar, con una superficie de 37.555 km², presenta 340 km de llargu y 135 d'anchu. Los sos principales tributarios son el Don y el Kuban qu'apurren tala cantidá d'agua que faen que seya un mar poco salín. Esto, xunío a que ye un mar de poca fondura (en dellos puntos algama namái un metru), fai que n'hibiernu la superficie del mar se xele en deteminaos llugares.
Los puertos principales son: Berdyansk, Mariupol, Rostov-na-Donu, Taganrog y Yeysk. La so importancia económica y xeoestratéxica fixo que se construyeran dos canales que prestaran serviciu comercial a esti mar; la Canal de Volga-Don y la Canal Manych, que la xune col Mar Caspiu. Nella esisten plataformes d'estraición de gas natural y petroleu, esto xunío a la intensa pesca fixo qu'anguaño la fauna y la flora d'esta mar tean nun grave procesu d'estinción.
Nome y etimoloxía
Antiguamente conocíase-y, ente otros nomes, como'l llagu o el mar de Meòtida (en griegu antiguu ἡ Μαιῶτης λίμνη) o el pantanu o maresme de Meòtida (en llatín Palus Maeotis); d'ehí remanez el nome col que se-y conoz tradicionalmente n'árabe, Bahr Mayutis. Los escites denomáronlu Kargaluk, los meotes, Temerinda (la madre de los mares o la mar madre); y los árabes antiguamente, Nitxlakh o Baral-Azov, los turcos antiguamente, Barial-Assaka o Barkh-Assaka (mar azul marín), y los xenoveses y venecianos, Madre delle Zabacche o Madre della Tana (por Tanais). [1] [ 2] El nome históricu ucraín ye Ozivske more (Озівське море). Los pueblos eslavos tamién lu llamaben Mar de Súrozh (Сурозьке море, pola ciudá de Súrozh, güei Sudak) o Mar Azul (море Синім)
Miguel Paz Barahona
Miguel Paz Barahona, médicu ciruxanu y políticu honduranu, trentenu sestu Presidente Constitucional de la república d'Hondures nel periodu 1925 a 1929 y presidente del Congresu Nacional ente 1933-1934.
Biografía
Miguel Paz Barahona nació'l 4 de setiembre de 1863 na llocalidá de Pinalejo xurisdicción del conceyu de San Nicolás, departamentu de Santa Bárbara y finó l'11 de payares de 1937, na ciudá de San Pedro Sula, departamentu de Cortés, Hondures. Fíu del matrimoniu ente Desiderio Paz y la señora Isabel Barahona Leiva. En 1891 casóse con Mariana Leiva Capo, na llocalidá de Santa Cruz de Yojoa.
Familiar
Miguel Paz Barahona yera primu hermanu de los expresidentes abogáu y xeneral Luis Bográn y doctor Francisco Bográn Barahona.
La so hermana Mucia Paz Barahona tuvo casada con William Alger.
Estudios y vida política
Paz Barahona, llogró'l títulu en Medicina y ciruxía pola Universidá de San Carlos, na República de Guatemala.
El so gobiernu constitucional
El Partíu Nacional d'Hondures nomó a Paz Barahona como'l so candidatu presidencial en 1924; el so contendente foi'l doctor Policarpo Bonilla del Partíu Lliberal Constitucional, mientres l'otru partíu políticu mayoritariu, el Partíu Lliberal d'Hondures (PLH), refugó nomar un candidatu oficial en tales eleiciones, lo que-y dexó a Barahona ganar la eleición col 99 % de los votos.