cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arte marcial
Otros países
Na India dos tradiciones marciales son consideraes como les más importantes. La tradición tamil (dravidiana) y la tradición sánscrita del Dhanur-veda (‘verdá sobre l'arcu’). Na tradición tamil, poemes escritos ente'l 400 e.C. y el 600 d. C. menten conflictos bélicos nel sur del país. Estos guerreros entrenar nel usu de la llanza (vel), la espada (val) y l'escudu (kedaham). Na tradición sánscrita, l'usu del arcu y la flecha considerábase como la más importante, como se llee nos escritos indios del Majabhárata y el Ramaiana. Nos capítulos del Dhanur-veda espónense temes tales como la organización de divisiones militares con carruaxes de guerra, elefantes y caballos, infantería y llucha. Tamién se describen cinco tipos d'armes. Delles tradiciones que sobrevivieron hasta la fecha son: varma ati (ataque a puntos vitales) y el silamban (engarradiella con cayáu) de la tradición tamil nadú, el kalaripayatu de la provincia de Kerala (esta práutica anguaño nun inclúi'l combate llibre, nel so llugar realicen combates preestabecidos). El mushti (llucha), dandi (engarradiella con cayáu) del norte d'India etc.
Otros sistemes d'engarradiella del continente indiu son aquellos practicaos polos sijes, a los cualos llámase-yos gatka.
En Rusia, la necesidá d'enfrentar diversos enemigos so condiciones adverses de clima y terrén llevó al desarrollu de téuniques de llucha versátiles ya instintives per parte de los cosacos. Asina s'empezar, aproximao nel sieglu X, una acumuladura de conocencies marciales que nel sieglu XXI dio orixe al métodu systema.
thumb|Los raigaños del [[systema (de Rusia) dicen remontase a les téuniques de llucha emplegaes polos cosacos.]]
L'enfoque de les artes marciales nel sieglu XXI
A finales del sieglu XX surdieron distintos sistemes híbridos, ye dicir derivaos de les artes marciales tradicionales, que tomen el combate militar o los deportes de combate. Dalgunos de recién creación y desarrollu son:
-el krav magá israelín, -el jiu-jitsu brasilanu, -el Lima Lama polinesiu, -el kickboxing xaponés, -el systema rusu, -el Hapkido coreanu, -el jeet kune do (creáu por Bruce Llee) y -les artes marciales mistes. o MMA / AMM.
Saint-Christophe-sur-Condé
Saint-Christophe-sur-Condé ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Fabrício dos Santos Messias
Fabrício dos Santos Messias ye un futbolista brasilanu.
Puertu de Mersin
El Puertu de Mersin (en turcu: Mersin Llimenı) ye un importante puertu allugáu na mariña nororiental del mar Mediterraneu en Mersin, nel sur de Turquía. Ye'l puertu más grande del país. Propiedá de los Ferrocarriles Estatales de Turquía (TCDD), el derechu d'esplotación tresfirióse'l 11 de mayu de 2007 al consorciu PSA - Akfen por un periodu de 36 años.
La Conexón ferroviaria del puertu trai'l tráficu de trenes de carga pesada a Mersin, al traviés de la llinia principal de Adana-Mersin. La infraestructura ferroviaria nel puertu de Mersin ye una de los meyores de Turquía.
1508
1508 (MDVIII) foi un añu bisiestu entamáu en sábadu del calendariu xulianu.
Saint-Cyr-de-Salerne
Saint-Cyr-de-Salerne ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Koki Machida
Koki Machida (町田 浩樹, ) ye un futbolista xaponés.
Saint-Michel-de-Vax
Saint-Michel-de-Vax ye una comuña francesa del departamentu de Tarn, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Xeografía de Yeme
thumb|300px|Mapa de Yeme. La República de Yeme entiende los antiguos territorios del Yeme Democráticu (sur) y l'Árabe (norte). Ta bordiáu del Mar Arábigu, el Golfu d'Adén y el Mar Roxu. La so superficie ye de 5227.970 km. cuadraos. El terrén ye na so mayoría desértico, el clima templao y húmedo a lo llargo de la mariña, templáu nos montes del oeste y extraordinariamente templáu y secu nel desiertu nel este.
Al norte, ye'l territoriu más fértil de tola península arábiga, polo que se-y denominó nel pasáu, xunto col valle de Hadhramaut, la "Arabia Feliz".
Jack Quaid
Jack Henry Quaid, más conocíu como Jack Quaid, ye un actor d'Estaos Xuníos. Ye conocíu por interpretar a Marvel, el tributu masculín del distritu 1, na película The Hunger Games.
Historia
Jack Quaid nació en Los Angeles y ye el fíu de los actores Meg Ryan y Dennis Quaid. Ye estudiante de Drama na Nala del Teatru Esperimental na Universidá de Nueva York.
Taiki Hirato
Taiki Hirato (平戸 太貴, ), ye un futbolista xaponés.
Saint-Cyr-la-Campagne
Saint-Cyr-la-Campagne ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Upaziles de Bangladex
thumb|right|360px|Upazilas de Bangladex Esti artículu ye una llista de upaziles de Bangladex, ordenaes por división y zila.
Islla Oeste
Islla Oeste (West Island) ye la capital del territoriu esternu australianu de les Islles Cocos (Keeling). La población ye d'aproximao 120 habitantes. Ye amás la menos poblada de los dos islles habitaes d'esi archipiélagu (la otra ye Isla Home). Formó parte de les posesiones de la familia Clunies-Ross, y mientres la Segunda Guerra Mundial un aeropuertu militar funcionó equí. Amás d'edificios gubernamentales, un comerciu de ramos xenerales y un pequeñu aeropuertu, cuenta con instalaciones turístiques.
Saint-Michel-Labadié
Saint-Michel-Labadié ye una comuña francesa del departamentu de Tarn, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Crisbel Henríquez
Crisbel Henríquez ye una actriz venezolana conocida pol so papel de Petrica en Juana, la virgen de RCTV.
Biografía
Henríquez empezó la so carrera a los 21 años en RCTV con Reina de corazones, y dempués d'esto vieno Neña mimada en 1999. Nel 2002 vuelve a RCTV con un pequeñu papel en Juana, la virgen, en 2005 ingresa na novela Mujer con pantalones.
En 2007 vuelve con una participación en Camaleona, continua con Mi prima Ciela y depués en Calle luna, Calle sol. En 2010 empecipia con Venevisión pa participar na telenovela de suspensu La vilba nueva. En 2013 participa en Les Bandíes, producción de RTI Producciones para Televisa, grabada nos estudios de RCTV en Caracas. Dempués participa n'otra co-producción esta vegada de Televen cola compañía mexicana Cadena Tres, titulada Nora.
Pal 2014 actúa'l capítulu piloto de la serie Escándalos tituláu "El llau escuru". En 2015 empecipia grabaciones en RCTV Producciones na telenovela Piel selvaxe.
Boyardo
Darréu, en Rusia acomuñar a una nobleza rural que se caracterizaba pola so indumentaria particular: abrigos llargos de brocado y terciopelu, forraos de pieles, llegando hasta los pies, altos gorros de foína cibelina y llargues barbes.
Historia
Dende los díes del principáu eslavu de Kiev, los boyardos yeren el xefes de grandes clanes familiares, que podíen movilizar sol so lideralgu a grandes mases d'homes pa emprestar servicios militares a los príncipes de Kiev. Magar la decadencia de Kiev, los boyardos consiguieron caltener la so influyencia gracies a la conquista y esplotación de les tierres fértiles de los sos vecinos más débiles.
Coles mesmes, na etapa d'espansión del Principáu de Moscovia, los boyardos siguíen calteniendo la so influyencia político y económico, según una cuasi completa autonomía, lo cual entraba en conflictu cola espansión del poderíu de los mesmos príncipes moscovitas, quien teóricamente teníen a los boyardos sol so dominiu. Sicasí, nel reináu d'Iván IV conocíu como Iván el Tarrecible, los boyardos fueron realmente sometíos violentamente al control político y militar de Moscú, quedando suprimida gran parte de la so antigua autonomía, por cuanto Iván el Tarrecible creó un poderosu cuerpu de tropes que namái a él rindía cuentes de los sos actos, la Opríchnina, debilitando asina les fuercies béliques de cada boyardo, tamién se-yos atribúi la muerte de la madre Zar. thumb|Boyardos rusos celebren una boda. A partir del reináu de Pedro I el Grande, a entamos del sieglu XVIII, producióse un revolucionariu cambéu nes costumes y indumentaria de los boyardos, imponiéndose'l costume occidental de los traxes europeos, l'usu de peluca, afaitase la barba, etc. Tamién s'impunxo en Rusia l'usu de los títulos nobiliarios europeos.
Otru cambéu importante del reináu de Pedro I foi la mayor dependencia de los boyardos respectu del propiu zar, de cuenta que'l so prestíu y poder (yá menguaos en comparanza a sieglos pasaos) nun dependía namái de la so maña militar o riqueza personal, sinón de los servicios emprestaos al Imperiu rusu y la so llealtá personal al zar.
Al establecese la Tabla de rangos por orde del soberanu, tola nobleza rusa quedó estremada n'estratos bien estremaos, siendo posible l'ascensu o descensu nesa escala por aciu el desempeñu en serviciu del zar, afitándose amás como deber máximu de los nobles amosar llealtá total al so soberanu; esto yera más importante cuando, como productu de les reformes efectuaes por Pedro I el Grande, a diferencia de los antiguos príncipes de Moscú o Kiev, sí tenía la posibilidá real de castigar severamente a cualesquier boyardo ronciegu a los sos órdenes.
La cada vez mayor dependencia de los boyardos respectu del zar causó que los nobles más ricos llograren establecese definitivamente na nueva capital rusa, San Petersburgu, consiguiendo asina una mayor cercanía col zar y mayores privilexos derivaos d'una rellación estrecha col soberanu, quedando nel mediu rural la mayoría de los boyardos menos adineraos.
Bollu preñáu
El bollu preñáu o pan preñáu ye una pieza de pan rellena de chorizu o Panceta (d'ehí l'axetivu preñáu). Suel ser de pequeñes dimensiones (aproximao 20 cm de llonxitú) y apaez nes diverses festividaes primaverales y braniegues al aire llibre celebraes en Cantabria y Asturies.
Carauterístiques
Pa la so preparación tradicional suelen tomase unos chorizos y dexense cocer en sidra hasta que se pongan llixeramente blandios, suel emplegase el chorizu asturianu que tien un tastu fuerte a pimentón. Tres la coción prepárase una masa de fariña de trigu (los más tradicionales emplguen fariña de trigu d'escanda o tamién Triticum monococum que ye una variedá muy típica n'Asturies) ya inclúyise dientro'l chorizu y la panceta too ello y enróllase sobre la masa, caún de los bollos ponse nuna bandexa de fornu y sobre ella un papel sulfurizáu sobre'l que reposen crudos, too ello métese nel fornu y déxase cocer a temperatura media-alta (190-200ºC) demientres cerca d'un cuartu d'hora, o bien hasta que tomen un color doráu carauterísticu. Tres esta operación sáquense del fornu, y ye mui probable que dellos bollos tean remoyaos cola grasa del chorizu mostrando un color roxuzu a pimentón per un de los sos llaos.
El bollu preñáu suel distinguise del bollu con chorizu normal pol chorizu emplegáu na so ellaboración (xeneralmente un chorizu fuerte de sabor y golor, curáu al fumu, que dexa nel pan toa la grasa colorada carauterística) y la panceta que lu cubre (y da-y un sabor más suave), a veces el chorizu va envueltu na panceta. Pa distinguilos a simple vista, los panaderos suelen dexa-y al bollu especial un "cuernu" (como si d'un ombligu se tratase) sobresaliendo del "banduyu" de pan, dándo-yos esa forma carauterística que tienen. El tamañu de los bollos preñaos non suel superar el d'un puñu y suel tar zarráu de tal forma que nun se-y ve l'interior. Dacuando, suel cocese'l pan con unes fueyes de berza alredor (emberzáu) pa que caltenga la humedá, pero yá nun suel vese esta costume de coción. Anguaño añádese yema de güevu pa que dore la masa y pueda zarrar los poros. La preparación del bollu preñáu ye asemeyáu en cuanto a la téunica a la del tradicional boronchu preñáu cola salvedá de qu'esti últimu suel ser más grande de tamañu y na ellaboración de la so masa emplégase fariña de maiz en llugar de trigu, lo que-y da un color amarillentu a la parte de dientro.
Suel alcontrase en fiestes xunto con una peñera llena d'ellos pa ser ofrecíos al públicu, suel comese tanto fríu como caliente. Ye consideráu en cualquier casu como una merienda o bien un aperitivu festivu tradicional. Puede alcontrase fácilmente en cualquiera de los obradores de pan (panaderíes) d'Asturies. Ye mui fecuente ver el "bollu preñáu" nes romeríes y diverses fiestes asturianes. Non se puede entender una espicha ensin la existencia de sidra y un bollu preñáu.
Costumes y variantes
El bollu preñáu consúmese especialmente en comides campestres, albentestate, fiestes llocales y n'especial na fiesta del Martes de Campu, n'Uviéu, que suel tomase acompañáu xunto con un culín de sidra (la sidra natural acompaña por regla xeneral a estes fiestes) y/o vinu blancu (menos tradicional) nos llugares de reunión: xeneralmente nos distintos parques de la ciudad. Otres fiestes nes qu'apaez tradicionalmente'l bollu preñáu son les fiestes de Les Comadres que se celebren na Pola Siero, o la Fiesta del bollu d'Avilés que se celebra el llunes de Pascua y la Fiesta del Bollu de Les Arriondes que se celebra cada últimu domingu de xunetu, les cuales tienen como protagonista cimeru a esti símbolu de la gastronomía astur.
Por regla xeneral pue decise que ye un productu típicu del norte de la Península Ibérica y que se espardió con llixeres variantes dende'l Asturies y Cantabria a ciertos pueblos de Castiella y Lleón. D'esta forma puede encontrase tamién en Les Arribes de Salamanca, asina como en delles llocalidaes de la Provincia de Zamora que lu denominen bolla, en Burgos denomínenlu Torta o Torto.
Revista Argentina de Agronomía
Revista Argentina de Agronomía (embrivíu Revista Argent. Agron. y otres variantes como Rev. Arg. de Agron., Rev. Arg. Agron.) ye una revista editada en Buenos Aires ente 1934 hasta 1962 pola Sociedá Arxentina d'Agronomía.
El prestixosu agrónomu Lorenzo Parodi foi fundador y direutor de la revista. Burkart recorda asina: "Mientres los 20 y los 30 Parodi foi un miembru activu, y por un tiempu presidente, de la "Asociación Arxentina de Ciencies Naturales" (revista Physis). En 1934 sicasí, xunto con un grupu de colegues empecipia la Revista Arxentina d'Agronomía, un emprendimiento dafechu priváu. Nesta revista publicó una notable cantidá d'investigación orixinal nos campos de la botánica puro y aplicao, la xenética y el cultivu de plantes, les ciencies del suelu y materies rellacionaes. Ente 1934 hasta 1962, fueron publicaos, 29 volúmenes, toos (salvo'l de 1935) editaos por Parodi como direutor permanente.
Crisol Carabal
Crisol Celeste Caraballo Carreño, más conocida como Crisol Carabal, ye una actriz de telenoveles.
Biografía
Empezó la so carrera dende bien nueva declamando poemes en Cuánto vale'l show y depués con pequeños papeles en noveles de RCTV, onde se formó baxu tutelar d'Amalia Pérez Díaz y diose a conocer en telenoveles como Abigaíl, Por estas calles, Duce ilusión, Pura sangre y el so primer papel protagonista en Ilusiones (1995), xunto a Vicente Tepedino. Depués realizó una participación especial con un papel de carauterística en Los amores de Anita Peña ya interpretó a la caprichosa y malvada Alba Griselda en María de los Ángeles.
En 2004 foi parte del repartu principal de la telenovela Estrambótica Anastasia, so la pluma de Martín Hahn, onde dio vida a Gregoria Borovsfky, alies «Goyita», una muyer con retardo mental moderáu que se namoró d'un renegáu llamáu Maco Iván Tamayo, demostrándo-y a toos qu'a pesar de la so condición, podía amar y ser madre como cualesquier otra muyer.
En 2006 reingresa a Venevisión en calidá de contrafigura de Fabiola Colmenares na telenovela Los Querendones onde da vida a Gloria Miralles, un médicu especialista en fertilidá que va faer tou lo posible por conquistar l'amor del protagonista Jorge Reyes. En 2012 vuelve a la pluma de Martín Hahn, con Mi ex me tiene ganas.
Filmografía
Juan * Anque mal paguen (2007/Venevisión) - Amparo / Aguamiel
Adrienne Clarke
Adrienne Elizabeth Clarke AC, nacida Petty ( ye una botánica, y xenetista australiana, y profesora emérita de botánica na Universidá de Melbourne, onde dirixó'l Centru d'Investigación de Bioloxía de Célules Vexetales de 1982-1999. Y, ye ex-presidenta del Commonwealth Scientific & Industrial Organization (CSIRO, de 1991 a 1996), y teniente gobernadora de Victoria, de 1997 a 2000). Clarke foi rectora de la Universidá La Trobe dende 2011.
Biografía
Nació en Melbourne, Clarke informaba qu'esperimentó un ciertu sexismu como estudiante brillosu nos años 50. Asistió al Ruyton Girls' School. Y, dende 1955, estudió na Universidá de Melbourne onde foi residente de Janet Clarke Hall (entós inda parte del Trinity College) lleendo ciencia. Graduóse con honores en Ciencies Biolóxiques en 1959, y llogró la so PhD en 1963. Casóse con Charles Peter Clarke el 14 d'agostu de 1959.
En 1964, foi investigadora nel Hospital Dental Xuníu de Sidney, depués treslladóse a la Baylor Universidá en Houston y a la Universidá de Michigan, más tarde enseñó na Universidá d'Auckland. Trabayó na Universidá de Melbourne como investigadora (1969-1977), depués profesora, llectora y conferenciante sénior antes de ser nomada profesora de botánica en 1985; y, profesora gallardoniada en 1999; retirándose de la Universidá en 2005.
Tamién tuvo arreyada nel sector comercial; foi direutora de delles compañíes públiques y desempeñóse en delles xuntes, ente elles Western Mining, Alcoa, Fisher y Paykel, Woolworths y la AMP Society. Tamién foi miembru de la Xunta Asesora Australiana de Global Nature Conservancy. En 1998, n'asociación con trés colegues de la Universidá de Melbourne, fundó'l agronegocio Hexima.
Contribuciones
El trabayu científicu de Clarke apurrió conceutos críticos a la bioquímica y xenética de fanerógames, la so reproducción, y la so crecedera. Dirixó estudios sobre aplicaciones industriales pa control de xeneración de plagues d'inseutu y enfermedaes fúngicas de cultivos. El so equipu foi'l primeru en clonar el xen que regula la autocompatibilidad en plantes y el primeru en clonar l'ADN "c" d'una proteína arabinogalactana.
Describe'l so remangu como: Ye autora de cuatro llibros científicos importantes que traten química, bioloxía celular y xenética.
Xeografía de Vietnam
thumb|250px|right|[[Phong Nha-Ke Bang|La cueva de Phong Nha, Patrimoniu de la Humanidá.]] La xeografía de Vietnam o de la República Socialista de Vietnam trata del relieve, hidroloxía y clima d'esti país que cunta con una estensión de 333.000 km² y más de 78 millones d'habitantes.
Llenda al norte con China, al oeste con Laos (mitad norte) y Camboya (mitad sur) y ye bañáu pol Mar de la China Meridional al este y al sur. El relieve ye bien montascosu y accidentáu.
Los dos cursos d'agua duce más importantes son los ríos Coloráu, al norte, y Mekong, al sur, n'el so deltes agóspiase la mayor parte de la población. El ríu Coloráu flúi direutamente escontra'l sureste dende les rexones montascoses del nordés, ente que el Mekong flúi por un trazáu irregular dende Camboya y desagua nel mar de la China Meridional. Dambos ríos fueron enriaos pa evitar los posibles daños causaos poles crecíes.
Clima
L'índiz añal de precipitaciones ye de 1830mm aproximao.
Recursos naturales
Nes tierres altes del norte del país hai minerales de gran valor, como fierro, antricta, cinc, cromu, estañu y apatito.
Frente a la mariña afayáronse xacimientos de petroleu y gas natural. Amás el 30 % del país ta cubiertu de montes qu'alluguen maderes de gran valor, pero'l gobiernu prohibió la esportación de maderes por cuenta de qu'hasta finales del sieglu XX caltuviéronse bien altes les tases de deforestación añales (1,4% mientres 1990-1996) anguaño (1990-2000) esta tasa ta nun -0,54% en parte causada pol cultivu de café.
Estos montes alluguen una gran variedá d'especies que son aprovechaes por delles tribus montañeses.
Los suelos del país son granibles en mayor y menor midida. Nos deltes de los ríos Coloráu y Mekong, los suelos son aluviales y bien ricos, ente que los suelos del pandu son más probes por cuenta de la escesiva lixiviación de los nutrientes del suelu producida poles abondosu precipitaciones.
Datos xeográficos
thumb|Mapa topográficu de Vietnam.
Domeño
Domeño ye un conceyu de la Comunidá Valenciana, España.
Asitiáu nel interior de la provincia de Valencia. Por cuenta de la construcción del Banzáu de Loriguilla en 1979, la llocalidá foi derruida y el nucleu de población deber de treslladar dellos quilómetros al este, cerca de les llocalidaes de Llíria y Casinos. Cuenta con 688 habitantes (INE 2007).
Xeografía
Domeño Viejo atopar a la vera de la cabecera del banzáu de Loriguilla.
La superficie del términu ye bien montascosa, con altores que devasen los 1000 m como l'Aveséu Negru (1.045 m.). Destaquen los vértices xeodésicos de tercer orde de Marioneta (740 m.), Monte (584 m.), Infante (652 m.) y Garrama (385 m.).
El ríu Turia enfusa nel términu pel oeste y aflúye-y cerca del pueblu'l ríu de Chelva. La población ta abarganada polos dos ríos que conflúin al pie del monte por que les sos faltes desenvuélvese'l cascu urbanu. Drenan el territoriu los ribayos del Llobu, de los Diaños, de la Cueva de la Mora y de la Marta.
Abonda la caza menor. Les tierres ensin cultivar tán poblaes de pinos y monte baxu.
Tiense accesu, dende Valencia, al traviés de la carretera provincial CV-35.
Llocalidaes estremeres
El términu municipal de Domeño parte coles siguientes llocalidaes: Calles, Chelva, Higueruelas, Llíria, Loriguilla, Losa del Obispo y Villar del Arzobispo toes elles de la provincia de Valencia. El nuevu enclave de la población de Domeño tamién parte cola población de Casinos (Valencia), que s'atopa a pocos quilómetros.
Prehistoria y Edá Antigua
Les muertes más antigües atopaos nel términu de Domeño quiciabes se remonten a los sieglos VI o V e.C. Trátase d'unos xiles de pequeñu tamañu tallaos qu'apaecen na cueva Tormé, asitiada na partida del mesmu nome. La datación correspuende al Epipaleolítico pudiendo perdurar esti tipu de ferramientes hasta'l Neolíticu (4.500 al 2.000 a.C).
De la Edá del Bronce, que s'estiende dende 1.800 al 500 a.C son delles cerámiques y piedres atopaes al pie del monte Tormagal, nel visu del Puntal de los Valientes.
Les tribus ibériques (a partir del añu 500 a.C) que poblaron lo que güei ye la Comunidá Valenciana yeren les de los ilercavones, edetanos y contestanos, que correspondíen, de forma averada, a les provincies de Castellón, Valencia y Alicante respeutivamente. Por tanto, Domeño taba allugáu dientro de les llendes de la Edetania, estensa rexón que tomaba dende'l Mijares al Júcar, enanchándose pel noroeste del Ebro. La principal carauterística de Domeño, denomináu polos íberos Damania, ye que foi una de les principales ciudaes d'esti territoriu que la so capital yera Edeta (Liria).
Pertenecientes a poblaos ibéricos son los restos que se caltienen nos Baños de Verche, de les Fuentecillas de riba, en Jórjola Alta y na fastera este del Tormagal, monte que paeció ser un importante centru de vida mientres esti tiempu. Tamién ibéricos son los pequeños vasos, principalmente de tipu caliciforme, apaecíos na cueva del Colmenar, que tuvo de tar dedicada a dalgún cultu relixosu desconocíu, una y bones les vasíes atopaes paecen tener un calter ritual, como vasos pa llibaciones.
Dellos historiadores asitiaron en Domeño la ceca de Damanium na que s'acuñaron monedes de bronce con epígrafes en lletres ibériques. Sicasí, investigaciones posteriores consideren que dicha ceca tuvo en territorios del norte peninsular. Cola conquista de Cádiz nel 206 a.C, los romanos acabaron col dominiu cartaxinés n'España, empezando la llucha colos sos habitantes hasta'l 19 a.C, añu en que l'emperador Augusto consiguió la dominación de Hispania.
La romanización tuvo de ser intensa nel términu, atopándose restos a los pies del Tormagal, onde se topó una inscripción llatina en piedra y una moneda de Traxanu.
Tres la entrada de Don Xaime I d'Aragón en Valencia'l 1238, entamóse un exércitu cristianu con 6.000 efectivos, estremáu en tres cuerpos de 2.000 combatientes cada unu. El primeru apoderar de Murviedro, Serra, Náquera, Onda, Bejís, Antana y demás pueblos del Mijares; el segundu, apoderar de Liria, Andilla, Alpuente, Chelva y Chulilla; y el terceru, de Ribarroja, Vilamarxant, Benaguacil, Pedralba, Gestalgar y el restu de pueblos de la rexón que, según lo apautao, pertenecíen a Don Jaime.
Los sos postreros señores fueron los Duques de Villahermosa. Domeño participó viviegamente mientres la guerra carlista y foi asaltáu delles vegaes poles tropes del pretendiente.
Edá Contemporánea
Na actualidá, dase una situación especial nel conceyu yá que esisten Domeño Nuevu y Domeño Viejo, siendo'l mesmu pueblu con distinta situación xeográfica. El motivu foi la construcción del banzáu de Loriguilla en 1979 que supunxo la espropiación del términu de Domeño Viejo. El nucleu poblacional foi treslladáu principalmente a la población de Marines y a la Masía del Carril nel términu de Llíria.
Esta situación pocu común empezó cola publicación del BOP del 29 d'ochobre de 1954 onde la Confederación Hidrográfica del Júcar anunciaba'l Proyeutu de Replantego del banzáu de Loriguilla, pol qu'ésti s'internaría nel términu municipal de Domeño produciendo l'hinchente total de les tierres granibles de regadío y molinos, acabando cola posibilidá de subsistencia de los sos habitantes.
Nun principiu, el pueblu nun presentó oposición dalguna al Proyeutu, magar ellaboró un documentu onde se propunxeron una serie de soluciones centraes principalmente na indemnización de resultes de les perdes y el treslláu a otru terrén. Nesti documentu, cada vecín otorgaría les tierres que fueren de la so propiedá siempres que la espropiación ya indemnización produxérense al empar y non de forma gradiada; los nuevos terrenes tendríen de tener carauterístiques similares a los espropiaos; que s'axudicaren los bienes que fueren constituyir el nuevu patrimoniu y, a lo último, que los fíos de los actuales dueños de les tierres y viviendes pudieren acoyese a los mesmos derechos que solicitaben los sos padres. El númberu de families que se vieron afeutaes sumaron un total de 250 y la superficie anubierta supunxo 1.776 fanegadas1 (147,58 hai) de la totalidá del términu municipal.
En 1962 recibiéronse les primeres cédules d'espropiación, pero éstes namái correspondíen a les finques rústiques afeutaes pol banzáu y non a la totalidá del cascu urbanu, lo que provocó la oposición de los vecinos al nun ver cumplíes los sos pidimientos.
De resultes de lo avanzao del proyeutu y p'evitar cualquier situación de peligru, en 1963 encamentar al INC –Institutu Nacional de Colonización– al treslláu inmediatu del pueblu. De los varios allugamientos propuestos, el Conceyu del conceyu, al traviés de la firma d'un grupu de vecinos, acepta'l treslláu a la Casa de Campu allugada nel términu de Llíria.
En 1966, 12 años dempués de la publicación del BOP, el Conseyu de Ministros alcuerda'l desplazamientu total de la población de Domeño sacante los Montes Públicos, empezando asina l'espediente de treslláu del conceyu. Sicasí, un añu más tarde y yá terminaes les obres del banzáu, inda nun s'atopara un allugamientu definitivu pa la población.
Nun ye hasta 1970 cuando se robla un alcuerdu d'aceptación col INC pa l'adquisición del allugamientu propuestu orixinalmente per parte de 82 vecinos, quedando la Casa de Campu valorada en 16 millones de pesetes. Solicitar al Ministeriu d'Agricultura qu'acelere l'adquisición de les nueves tierres y de la finca, pos delles families yá tuvieren qu'abandonar les sos cases y terrenes qu'habíen quedáu anubiertos pol banzáu. Esta situación d'incertidume provoca qu'un total de 73 vecinos soliciten el treslláu a la Masía del Capellà (Marines) creándose una Comisión informativa nel Conceyu pa declarar esta zona d'interés social. Nesti momentu, produzse la separación del pueblu de Domeño.
El Ministeriu anuncia la esistencia de llotes vacantes de viviendes y cultivos na Masía de Chortichelles y la concesión d'un creitu de 17 millones de pesetes p'adquirir la Masía del Carril (Liria) y, aproximao 9 millones de pesetes pa l'adquisición de la Masía del Capellán (Marines).
En 1978, l'alcalde Félix López solicita'l sofitu del Gobiernu Civil pa poder efectuar la compra de les 3 finques yá que trescurrió enforma tiempu desque se produció la tasación orixinal de les mesmes, en 1962, hasta que se concedió'l creitu per parte del Ministeriu. De la mesma, el IRYDA (anterior INC) aprueba la construcción d'una estación depuradora d'agües residuales na Masía del Carril.
Coles mesmes, tamién s'escribe al arzobispáu solicitando que los derechos titulares que pertenecen a la parroquia de Domeño Viejo treslladar a la Masía del Carril.
El treslláu de cuasi tola población de Domeño –97 vecinos– remata en 1981. En Plenu celebráu'l 28 de febreru de 1983 alcuérdase'l cambéu de denominación de la finca Masía del Carril por Domeño del Rei.
Esti intentu de segregación per parte de Domeño, provoca que'l Conceyu de Liria llevante una quexa por usurpación de funciones, pidiendo que se concreten les competencies de dambos Conceyos. La respuesta del Gobiernu Civil ye la solicitú al Conceyu de Domeño de toes aquellos allegamientos qu'envaloren oportunes en defensa de los sos derechos pa la constitución del nuevu conceyu Domeño del Rei.
El 7 d'ochobre de 1987 –RD 161/1987 del Conseyu de la Generalitat Valenciana– tres un llargu procesu alministrativu y previu dictame favorable del Conseyu del Estáu, Domeño llogra la so municipalidá como entidá llocal segregándose totalmente de Liria.
En 1988 el Conceyu de Liria interpon un recursu de reposición, demandando que la Masía del Carril ye en realidá un barriu de Liria y Domeño ye un enclave del mesmu, pero finalmente ye tornáu dos años dempués.
La so superficie dibuxa un polígonu allargáu delimitado pola CV-35 y la rambla Castellana.
Población
Domeño tien na actualidá, según los datos del últimu padrón municipal de 2008, 744 habitantes, de los que 60 son estranxeros. Del total de población, 385 habitantes son varones, siendo daqué menor el númberu de muyeres, 359.
L'estudiu de les carauterístiques de los individuos que componen una población ye parte fundamental nel analís demográficu y tien un especial interés cuando se trata d'utilizalo p'afondar na conocencia de les estructures sociales o económiques de la mesma.
D'esta miente, y tomando como base los datos proporcionaos pol Institutu Nacional d'Estadística nel periodu 2001-2008, analízase la distribución de los habitantes de Domeño.
En tol periodu consideráu, reparar un enclín xeneral a la crecedera del númberu de residentes del términu municipal, de forma que la resultancia final ye un aumentu considerable que se traduz nun 45,31%, principalmente asocedíu dende 2003 a 2008.
La población del conceyu de Domeño ta constituyida por un 51,7% d'homes y un 48,2% de muyeres, según datos del añu 2008.
Evolución de la población
Si comparen les cifres coles de la contorna, reparar que Domeño sigue unos enclinos poblacionales bien distintes a les de Los Serranos, pos, frente al estancamientu poblacional comarcal, Domeño ufierta aumentos práuticamente continuos a lo llargo del tiempu.
Poro, l'analís de la evolución de la población nel periodu 1975-2008 amuesa un enclín xeneral escontra la crecedera, con una medría total de la población de 459 habitantes, que supón una tasa total d'aumentu del 161,05% nesti periodu.
Nel trazáu de crecedera de la población, reparar tres momentos significativos. El primer repique de 81 habitantes, ente 1975 y 1986; la crecedera rápida, de 110 habitantes, ente 1990 y 1992 y una crecedera sostenida a partir de 2003 que trai un aumentu de 232 habitantes.
Patrimoniu Cultural
thumb|right|Castiellu de Domeño. Tal como indica la 2ª cambéu de la Llei de Patrimoniu Valencianu 5/2007 de 9 de febreru “El patrimoniu cultural valencianu ta constituyíu polos bienes muebles ya inmuebles de valor históricu, artísticu, arquiteutónicu, arqueolóxicu, paleontolóxicu, etnolóxicu, documental, bibliográficu, científicu, téunicu, o de cualesquier otra naturaleza cultural, esistentes nel territoriu de la Comunitat Valenciana o que, topándose fuera d'él, sían especialmente representativos de la hestoria y la cultura valenciana”.
Asina, el conceyu de Domeño presenta una serie d'elementos patrimoniales protexíos pola llexislación y arrexuntaos nel Serviciu de Patrimoniu Cultural de la Conselleria de Cultura.
XACIMIENTOS
Fonte: Conseyería de Cultura.
BIENES D'INTERÉS CULTURAL
DENOMINACIÓN Acueducto de Peña Cortada Allugáu sobre los términos de Tuéjar, Chelva, Calles y Domeño alcuéntrense los restos d'esta obra romana, de la que, magar nun se conoz la so datación exacta, envalórase redolada al sieglu I d.C. o primer metá del sieglu II d.C. El llargor de los restos topaos ye de 28,6 km, siendo comparable a los acueductos romanos más relevantes d'España. La tipoloxía a la que se adscribe ye la d'Infraestructures territoriales hidráuliques y l'estáu nel que s'atopa ye incoado dende 1998.
DENOMINACIÓN Castiellu de Domeño Corona un pequeñu cuetu xunto al llugar onde se topaba l'antigua población de Domeño. D'orixe musulmán, controlaba'l pasu dende Valencia a les poblaciones de La Serranía. Tuvo De ser abandonáu dempués de Reconquistar, y foi rehabilitáu en 1839 mientres la primer guerra carlista pol xeneral isabelín Aspíroz. Na actualidá atópase totalmente en ruines, anque pueden reparase la cortil cercada reforzáu por torrexones, los basamentos de la so torre d'homenaxe y diverses construcciones.
Economía
Predominen los cultivos de secanu como: ceberes, cebolles y tubérculos. Esisten abondoses esplotaciones apícolas. Tamién podemos falar d'una incipiente industria na zona tal como distribución y comercialización de refrescos y de obsequios navidiegos (la caxa de navidá), según industria del metal.
Fiestes llocales
Roque.
Revista Arxentina de Botánica
Revista Arxentina de Botánica (embrivíu Revista Argent. Bot.) foi una revista ilustrada con descripciones botániques qu'editóse en La Plata (Arxentina). Publicó 4 númberos nos años 1925-1926.
Carlos Luis Spegazzini empecipió la edición de la Revista Arxentina de Botánica nel añu 1924, pero solamente fueron publicaos 4 númberos enantes de la so muerte.
Edema
thumb|Edema periorbital producíu por una inflamación. El edema (o hidropesía) ye l'acumuladura de líquidu nel espaciu estracelular o intersticial, amás de los cuévanos del organismu.
L'edema considérase un signu clínicu. Revisar de forma interdiaria (día por mediu) y, cuando ye facederu, mídese la contorna de la zona afeutada con una cinta métrica (en milímetros). Esti efeutu ye fácilmente apreciable cuando se produz una quemadura solar, yá que se produz edema y encarnizamientu. Dempués d'apertar col deu sobre la quemadura, esa zona queda blanca mientres un tiempu hasta que vuelve al so estáu anterior.
Homeostasis de fluyíos corporales
L'edema fórmase cuando se produz una secreción escesiva de líquidu escontra l'espaciu intersticial o cuando ésti nun se recupera de forma correuta, bien por problemes de reabsorción o por problemes linfáticos.
Hai siete factores que pueden contribuyir a la formación d'edema:
amenorgamientu de la presión oncótica nos vasos sanguíneos; por cambeos nes propiedaes de retención d'agua de los texíos, # por amenorgamientu de les proteínes plasmátiques que mengüen la presión oncótica del sangre, # por aumentu del volume de líquidu estracelular como resultáu de condiciones rellacionaes cola retención hídrica.
Una presión hidrostática alzada de cutiu reflexa un aumentu na retención d'agua y sodiu polos reñones.
Una presión oncótica amenorgada puede debese a un defectu de síntesis de proteínes plasmátiques nel fégadu o una perda escesiva de proteínes a nivel renal, como asocede nel síndrome nefrótico.
Nel linfedema, el sistema linfáticu atópase apexáu, bien porque ta estropiáu (por causa de una infeición, por casu), bien pola esistencia de malformaciones, diabetes, debilidá o falla conxénita del corazón
thumb|Edema nes piernes causáu por debilidá del corazón.
En cuanto al edema d'orixe inflamatorio, ye causáu por una molécula producida polos mastocitos y basófilos, la histamina, que dilata les arterioles y aumenta la permeabilidá de les vénules, lo que favorez la salida de fluyíu plasmático endoplástico.
Patoxenia del edema
La xeneración de fluyíu intersticial ta reguláu poles fuercies de la ecuación de Starling.
Los cambeos nes variables de la ecuación de Starling pueden contribuyir a la formación d'edema, bien por aumentu na presión hidrostática dientro del vasu (que va impulsar l'agua escontra l'espaciu intercelular), un descensu na presión oncótica nel interior del vasu o un aumentu na permeabilidá de la paré del vasu. Esto postreru tien dos efeutos: dexa al enagua fluyir con más llibertá y amenorga la diferencia de presión oncótica, al dexar a les proteínes salir del vasu con más facilidá.
En forma resumida, les causes principales d'edema son:
a.- Aumentu de la presión hidrostática de la sangre na microcirculación:
b.- Aumentu de la permeabilidá capilar, por dañu vascular (por casu, en quemadures o traumatismos) o por cuenta de la presencia d'inflamación;
d.- Bloquéu del drenaxe linfáticu (linfedema), por traumatismos, inflamación de les víes linfátiques o invasión d'éstes por parásitos (por casu, filariasis).
Según la temperatura
L'edema puede presentase fríu o caliente
Según la estensión
L'edema puede ser xeneralizáu (anasarca) en casu de síndrome nefróticu (oliguria, hipoalbuminemia, d'orixe crónica, y proteinuria), glomerulonefritis secundaria (Lupus eritematoso sistémico, diabetes mellitus, Gota, amiloidosis)
Edema xeneralizáu
Tamién denomináu sistémico, que cuando ye intensu provoca una hinchadura difusa de tolos texíos y órganos del cuerpu, especialmente'l texíu celular subcutáneu, llamándose entós anasarca.
Nel fallu cardiacu, produzse un aumentu na presión hidrostática, ente que nel síndrome nefrótico y nel fallu hepáticu produzse una cayida de la presión oncótica. Considérase qu'estes patoloxíes espliquen l'apaición d'edema, anque la situación podría ser más complexa.
Nestos casos, puede producise edema en múltiples órganos y nos miembros periféricos. Por casu, un fallu cardiacu importante puede causar edema pulmonar, pleural, ascitis y edema periféricu.
Nel casu del síndrome nefrótico, l'edema apaez de normal primero que los niveles de proteína na orina sían abondo elevaos como pa esplicar por sigo solo l'apaición d'edema por cuenta del amenorgamientu de la presión oncótica. Ello debe a que nesti síndrome, amás de les alteraciones de la permeabilidá glomerular, tamién se produz un aumentu de la permeabilidá vascular xeneral, lo qu'aumentaría la filtración escontra l'espaciu intersticial, produciéndose l'edema.
Edema alcontráu
Producir nuna parte del cuerpu, por casu ante una inflamación o hinchadura d'una pierna en casu de trombosis venosa.
L'edema alcontráu tamién puede debese a un aumentu de la permeabilidá capilar llindáu a una sola área o rexón, más bien circunscrita, por causa inflamatoria (edema inflamatorio) o alérxica (edema angioneurótico).
Según la llocalización
thumb|200px|Fondu edema de la estremidá inferior d'una persona con [[fallu hepáticu crónicu, con signos d'estasis venosa tamién presentes.]] Dellos exemplos d'edema n'órganos específicos: El mixedema nun constitúi un tipu d'edema, pos nesta afección (qu'apaez nel hipotiroidismo) el texíu ye infiltrado por una sustancia mucosa y non por líquidu como asocede nel edema. Danse, en dellos casos, edemes xeneralizaos, como por casu el casu de Jon Brower Minnoch.
Saint-Denis-d'Augerons
Saint-Denis-d'Augerons ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Saint-Paul-Cap-de-Joux
Saint-Paul-Cap-de-Joux ye una comuña francesa del departamentu de Tarn, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Tolupanes
280px|thumb|Llingües jicaque-tol (azul) y llingües tequistlateques (verde). Los tolupanes ye un pueblu indíxena alcontráu na república d'Hondures.
Conózse-yos tamién como jicaques y falaben diverses llingües como'l jicaque-tol. El términu de jicaque foi utilizáu polos colonizadores pa referise a los distintos grupos rebalbos de la Taguzgalpa y nos últimos tiempos pa la población jicaque-tol d'El Palmar. Escontra fines de la dómina prehispánica estender pola mariña atlántica, la badea d'Hondures, dende'l ríu Ulúa a Puerto Castilla, cerca de l'actual ciudá de Trujillo y tierra adientro hasta'l ríu Sulaco, pero nel añu de 1609 los tolupanes asitiar nel área de los ríos Guayape y Guayambre, en Olancho.
Historia
Según conozse oponer mientres la conquista española de los territorios que yeren de la so propiedá dempués conocíu como Provincia d'Hondures, actual república d'Hondures; llucharon pa evitar ser quitaos de la so llibertá, el so cacique por esi entós, yera Cicumba, quien opunxo resistencia a les fuercies españoles empobinaes por Pedro de Alvarado en 1536 na zona del ríu Ulúa y el valle de Sula. Depués de ser derrotada resistencia tolupana foi prindada xunto al rei Cicumba, dexóse-yos morrer por fame. Les demás tribus restantes siguieron habitando los sos poblaos orixinarios.
Nesi entós yeren cazadores-pañadores, cultivaben yuca amargosa y, comerciaban maíz y el cactus que produz la cochinilla, utilizaben canoes monóxilas pa tresportar los sos productos comerciales.
Nos documentos coloniales úsense la pallabra jicaque pa xente indíxena non sol dominiu español, pero na so mayoría nun son miembros d'esti grupu indíxena, nin faladores de la llingua Tol. Los términos jicaque o xicaque son un peyorativu pos en quiché significa ' caníbal, indiu xavaz'. Los sos caciques actuales son Cipriano y Tomás Martínez. En 1855 habíen 7.000 xicaques en Yoro, trés años dempués yeren apenes 3.000 más otros mil en Santa Bárbara.
Llingües de los tolupanes
Los tolupanes falen un conxuntu de llingües estrechamente emparentaes llamaes tol o jicaque, que xuntes formen la familia jicaque-tol. Esti conxuntu de llingües indíxenes fálense inda dientro de l'actual Hondures.
Estes llingües jicaque-tol tán emparentaes coles llingües tequistlateques falaes nel estáu mexicanu d'Oaxaca formando la familia tequistlateco-jicaque. Tamién se conxeturó bien especulativamente nesti últimu grupu podría tar rellacionáu coles llingües hokanas de Norteamérica.
L'escritor Tito Cardona nel so llibru: "Senderos inéditos de la tierra tolupán" rellata qu'en llingua tol; to quier dicir ser, lu ye color y pan productu de la tierra. Tolupán ser traduciria entós como: ''Ser llenu de color productu de la tierra. ''
Defensa de les sos tierres
Dende tiempos de la colonización defendieron los sos territorios de los invasores españoles curiando la salú de les sos montes y tierres, monitoreando la calidá de les agües y l'estáu de los montes nos departamentu de Yoro, Olancho y Atlántida.
Les mineres nestos terrenes tuvieron contaminando les agües y tierres, per otru llau les empreses aserraderos tuvieron baltando los montes pa vendelos al estranxeru, esaniciando la guapura natural d'estos, la vida animal y les sos fontes d'alimentos.
Na segunda selmana d'agostu del 2013 150 tolupanes protestaben contra baltar de los montes y la contaminación de les mineres nes sos tierres polo que tomaron la carretera por dos selmanes evitando'l pasu de cargamentos d'antimoniu na mina de Yoro y de camiones con madera estrayida de los montes.
El llunes 26 d'agostu a les 5 de la tarde llegaron al llugar dos sicarios de nome Selvín Fúnez y Carlos Matute nuna motocicleta, argumentaben ser de la etnia y esixíen cruciar tomar, darréu desenfundaron les sos armes y asesinaron a los hermanos Ricardo Sotu Fúnez y Armando Fúnez Medina, amás escorrieron a María Enriqueta Matute de 71 años hasta la so casa y disparáronlu na cabeza asesinándola de dellos balazos.
Filípico
Philippikos Bardanes (Φιλιππικός Βαρδάνης), n'español Filípico Bardanes o Fílipico foi emperador de los romanos del 711 al 713.
Biografía
Filípico foi orixinalmente llamáu Bardanes (Βαρδάνης, Vardanis; Վարդան, Vardan). Yera fíu del patriciu Nicéforo (Nikephoros), d'estracción armenia, procedente d'una colonia armenia en Pérgamo,
Yera un distinguíu soldáu sol reináu de Justiniano II y col sofitu de los monotelistas tuvo dalgún tipu de pretensión al tronu na primera gran revuelta que derrocó a Justiniano; l'emperador Tiberio III desterrar a Cefalonia y darréu Justiniano, cuando recuperó'l poder, deportar a Querson, en Crimea. Equí foi onde Bardanes tomó'l nome de Filípico y afaló con ésitu a los habitantes d'esta colonia a la rebelión. Los rebeldes tomaron Constantinopla y Justiniano II fuxó (namái pa ser asesináu pocu dempués, al ser incapaz de consiguir sofitu nes provincies); el so fíu y herederu Tiberio tamién foi executáu. Filípico foi coronáu emperador de los romanos en 711.
Toshiya Tanaka (1997)
Toshiya Tanaka (田中 稔也, ), ye un futbolista xaponés.
Filípico
Reináu
Nel planu militar Filípico túvose qu'enfrentar, per un sitiu, a la perda del control imperial sobre la rexón de Cilicia que cayó en manes de los árabes, ente que nos Balcanes, los búlgaros sol mandu de Tervel atacaron al Imperiu y llegaron cuasi hasta les puertes de Constantinopla. Mientres Filípico tresfería un exércitu dende Opsikion a patrullar los Balcanes, los omeyes baxu Al-Walid I faíen incursiones al traviés de les debilitaes defenses d'Asia menor. A finales de mayu de 713 les tropes de Opsikion remontar en Tracia, dellos de los sos oficiales entraron en Constantinopla, onde depunxeron y cegaron a Filípico. Asocedió-y al mandu del estáu Artemio, un oficial del palaciu que tomó'l nome d'Anastasio II y que derogó tolos edictos favorecedores del monotelismo qu'aprobara'l so predecesor. Filípico morrió esi mesmu añu.
Crissy Moran
Crissy Moran ye una ex actriz porno estauxunidense.