cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Marcilla
Alministración
Nes eleiciones de 1995, el partíu más votáu ye'l PSN-PSOE, per tercer vegada consecutiva. Sicasí, pierde la mayoría absoluta de la que gociara nos dos anteriores convocatories, llogrando cuatro conceyales. El pactu suscritu ente UPN (trés conceyales), IX (que se presenta per primer vegada, llogrando dos conceyales) y l'AMI (dos conceyales) dexa que la independiente María Jesús Moreno Garrido convertir n'Alcaldesa, a pesar de ser la candidata menos votada nes eleiciones.
Nes eleiciones de 1999, UPN llogra per primer vegada l'alcaldía y facer con mayoría absoluta. Nun se presenta l'AMI.
En 2003, el PSN-PSOE gana les eleiciones municipales y llogra cinco conceyales. UPN pierde la mayoría absoluta y quédase con cuatro conceyales. Gracies al sofitu de los dos conceyales d'IX, el socialista José María Abárzuza Goñi convertir n'Alcalde.
Nes eleiciones de 2007, el partíu más votáu ye UPN, pero empatáu col PSN-PSOE a cinco conceyales. Completa'l consistoriu IX con un conceyal. La renovación del pactu de la llexislatura anterior ente socialistes y IX dexa'l caltenimientu na alcaldía del candidatu socialista, José María Abárzuza Goñi.
Nes eleiciones municipales celebraes el 22 de mayu de 2011, el PSN-PSOE caltién los sos cinco conceyales. UPN y l'AMI llogren trés conceyales cada unu. IX nun consigue los votos abondos pa consiguir un conceyal y queda fuera del Consistoriu. Na sesión constitutiva de la nueva Corporación, el socialista Jose Mª Abárzuza Goñi ye reelixíu Alcalde per tercer vegada consecutiva, al ser el candidatu de la llista más votada nes eleiciones.
A les eleiciones municipales celebraes el 24 de mayu de 2015 alleguen dos candidatures: la presentada pol PSN-PSOE ta encabezada por Juan Carlos Pejenaute Albu; la presentada por UPN encabezar Mario Fabo Calero. Esti postreru gana les eleiciones por siete votos de diferencia, colo qu'UPN consigue seis conceyales, frente a los cinco qu'algama'l PSN-PSOE.
Economía
Pueblo industrial, con importante presencia agrícola y ganadera. Industria de tresformamientu alimentaria, conserveres, productos conxelaos, platos precocinaos, llavanderíes industriales, industria de refrescos, etc.
Monumentos relixosos
La parroquia de San Bartolomé ye'l principal llugar de cultu de los marcilleses y el so interior ye modernu y funcional anque con retablos y pintures d'otres dómines. Destaca una arrogante vidrera n'honor a la Virxe del Plú, asitiada sobre'l pórticu d'entrada. thumb|225px|Conventu de los Agustinos Recoletos. Los Agustinos Recoletos establecer en Marcilla nel sieglu XIX. La parte antigua del actual Centru Filosóficu-Teolóxicu fuera monesteriu cisterciense, anexonáu a l'abadía de la Oliva. L'ala derecha del presente edificiu ye obra del sieglu XVIII. En 1835, por causa de la exclaustración y desamortización de Mendizábal, los monxos bernardos tienen d'abandonar el monesteriu, pasando la so propiedá a la familia de José Francisco Elorz. El 17 de setiembre de 1865 instálase la nueva comunidá de Agustinos Recoletos.
El 13 d'ochobre de 1982 el Centru quedó afiliáu a la Facultá de Teoloxía de la Universidá de Navarra. Alcontráu pela rodiada de la población, anguaño foi remocicáu y ampliáu considerablemente pa utilizalo como retiru de relixoses de la Orde Concepcionistas Misioneres de la Enseñanza. tamién funciona como noviciáu. Dientro de los planes de la congregación ta'l próximu treslláu del muséu que tienen en Madrid a Marcilla. Dientro del edificiu podemos destacar la so guapa capiya según una imaxe entrañable de la so fundadora y Beata: Carmen Sallés, anguaño en procesu de canonización.
Monumentos civiles
El castiellu-fortaleza de Marcilla, del sieglu XV, ta asitiáu nel corazón de la Villa, xunto a la plaza del Conceyu. D'estilu góticu, forma un monumental bloque de planta cuadrada con un altu pedestal de sillar en turria y el restu de lladriyu. Nos cuatro ángulos del cuadráu álcense unos fuertes torrexones. La macicez d'esta obra vese solliviada por una serie de vanos rectangulares que fueron bien modificaos a lo llargo del tiempu, quedando restos de dalgunos de mediu puntu, güei cegaos, y otru apuntáu nel llau oeste. El castiellu tenía nel so interior un patiu d'armes en redol al cual distribuyíense les dependencies.
thumb|285px|El castiellu de Marcilla restauráu.
Curtios apuntes históricos (fonte: J. L. Perales)
Tres la muerte de mosén Pierres el Mozu, el señoríu de Falces pasó a manes del so nietu Alonso Carrillo de Peralta. Este foi en realidá'l primer marqués de Falces, yá que hasta 1513 aquel conxuntu de propiedaes acumulaes polos mosén Pierres na Ribera Alta constituyíen un simple señoríu. Este llevaba'l nome del pueblu más importante de la zona, pero tenía la cabeza nel castiellu de Marcilla.
Concretamente, el 30 d'abril de 1513 tuvo llugar en Valladolid la entrega formal a don Alonso Carrillo de los cuarteles y alcábalas del marquesáu, incluyida la espada Tizona del Cid, que permaneció na armería del castiellu hasta 1947 (güei atópase nel muséu del Exércitu, en Toledo). Sicasí, Alonso Carrillo acabó volviéndose contra los reis católicos, sobremanera cuando éstos ordenaron el valtamientu de les fortaleces navarres, por ser éstes «una potencial torga a la integración de Navarra en Castiella». Nesti contestu inscríbese'l llexendariu episodiu protagonizáu en 1516 por Ana de Velasco (la esposa d'Alonso Carrillo), que torgó'l valtamientu del castiellu de Marcilla al enfrentase a les tropes castellanes del coronel Villalva.
Cunta la lleenda que la marquesa recibió a los castellanos coles sos meyores gales. Preparó ensundiosa llacuada, acompañáu de vinu abondoso, y al términu del mesmu, preguntó cordialmente al emisariu, Hernando Villar, a qué debía la visita. «Esti postreru n'atención al tratu recibíu, convidó a la esposa del marqués a qu'abandonara'l castiellu ensin violencia, pa proceder al valtamientu de les torres», recuerda Azcona. Entós, la señora camudó'l xestu, y contestó en tonu altivu que quien tenía d'abandonar la fortaleza yera él y les sos milicies, a quien perdonaba la vida. Confundíos pola astucia y determinación de la dama, los castellanos colar del castiellu, dexándolo intactu. El castiellu tuvo en ruines y foi apocayá restauráu, rematando les obres en mayu de 2012.
Gastronomía
Los platos naturales tán compuestos por productos típicos de la tierra como son les menestres de verdures, pimientos del piquillo, ayos tienros, y escelentes verdures cocinaes y condimentadas tales como'l cardu, tantu'l que ye pa cocer como'l que se come n'ensalada (variedá colorada), achicoria, berza, pellas, espárragos, alcachofes, etc. En carnes vamos tener que tastiar el corderu al chilindrón, los calderetes y les costielles de corderu al caricote. Tampoco vamos escaecer de los típicos roscos de San Blas facer pa esta festividá, son duros y la tradición relixosa atribúye-yos propiedaes curatibles pal gargüelu, les alpargates (hoxaldres) y los zucadores de la feria (carambelu de color coloráu suxetáu con un palu y de diverses formes).
Deportes y Asociaciones
thumb|400px|Complexu deportivu, Marcilla. En cuanto al deporte y esparcimientu Marcilla y la so contorna ufierten unes condiciones óptimas pa la práutica de diversos deportes, tantu de competición como de simple esparcimientu.
Marcilla ta integrada na Contorna Deportiva "«Ribera Media»" integrada polos Conceyos de Peralta, Andosilla, Azagra, Cárcar, Falces, Funes, y San Adrián.
Nes cercaníes del ríu Aragón atópase la Ciudá Deportiva»: Trátase d'una ambiciosu proyeutu llocal del que yá tán construyíos los accesos, les Piscines, con amplia zona verde, el Frontón cubiertu colos sos vestuarios, el Campu de Fútbol del Aurora (nome que recibe l'equipu de fútbol de Marcilla) con vestuarios, Campu de Fútbol 7, Parque Infantil, Zona d'esparcimientu (con asadores y merenderos) y del que nun futuru va cuntar con: pistes de tenis, pista d'atletismu... y tou ello dientro d'una redolada prestosa y natural que va tar dotáu de toles infraestructures (pavimentación, lluz, agua, teléfonu, aparcamientos, chigre, terraza, zona verde), en cortil zarrada.
El pueblu ufierta un pabellón municipal cubiertu, nel centru de la villa, nel que pueden practicase tou tipu de deportes.
Paséu del Motarrón y la Presa.
Pa los amantes del paséu, en Marcilla ta enllantada la sana costume de «dir andar» sobre un percorríu de más de 3 km sobre un camín llimpio y asfaltao, que partiendo de la llocalidá, visítase la zona deportiva, la ponte del ríu Aragón y l'alamea que trascurre pol llixu del ríu, asina hasta retornar otra vegada al pueblu. El percorríu prauticar munchos pasiantes, sobremanera peles tardes y nél alienda paz, apaciguadura, tranquilidá..., tou ello por unes paraxes bien guapos gracies a les choperas y álamos qu'hai a lo llargo del camín, y pola ribera del ríu.
Senderismo pel Monte
Grupu Scout Gundemaro
Grupu católicu de scouts que ta formáu por neños de la llocalidá. Ente les sos actividaes más destacaes, señalar les sos escursiones y acampaes, la so collaboración na organización del día del Mediu Ambiente, Fogueres de San Juan, etc.
Lleendes
Ye conocida la lleenda, según la cual la marquesa Ana de Velasco enfrentóse valerosamente en 1516 a les xentes d'armes del coronel Cristóbal Villalba, torgando que se llevara a cabu la baltadera de la fortaleza, decretada pol Cisneros. Los castellanos, en conquistando Navarra, ordenaron la baltadera de la mayoría de los castiellos (por orde xeneral del cardenal Cisneros).
Nel de Marcilla mandaba la marquesa de Falces. Al ser informaos de la llegada del coronel Villalba, Doña Ana ordenó suministrase de cebera y disponese pa la defensa. Cuando llegó al Castillo tributó-y un gran recibimientu, preparó una llacuada y los castellanos se embriagaron. N'atención al tratu recibíu, Cristóbal Villalba quixo dexar a la dama salir de la fortaleza coles sos pertenencies y servidume. La heroína respondió-y en tonu altivu que yera ella la que concedía la vida, y ordenó a los sos homes detener a los intrusos. Desarmaos y avergoñaos, los castellanos tuvieron qu'abandonar el Castiellu, humildaos pola astucia de Doña Ana de Velasco. Un poema rellata l'aventura de Villalba y acaba asina:
"Si foi milagru, nun sé
Pero de la so gloria'l rellumu
En Marcilla abolgáu foi.
Xuró afarar el Castiellu....
... Y el Castiellu sigue de pies"
D'esta lleenda, la cineasta marcillesa Ana Murugarren realizó en 2012 una risondera tvmovie, "La Dama Guerrera", emitida por ETB y protagonizada por Ylenia Bagliettto, Mikel Losada y Lander Otaola.
La Folgueirosa
Col nome de La Folgueirosa podemos referinos a:
Gran Premiu de Baḥréin de 2007
thumb|right|300px|Circuitu de Bahrain. El Gran Premiu de Baḥréin de 2007 ye la tercera preba puntuable de la temporada 2007 de Fórmula 1. Disputóse ente'l 13 y el 15 d'abril de 2007 nel Circuitu Internacional de Baḥréin, en Sakhir.
La carrera ganola Felipe Massa, y darrera d'él entraren Lewis Hamilton y Kimi Räikkönen. Hamilton algamaba equí el so tercer podiu consecutivu na so tercera carrera pasando a la historia por ser el pilotu que más podios consecutivos algamó na temporada del so debut.
Carina
Carauterístiques destacables
La segunda estrella más brillosa na constelación (β Carinae) recibe'l nome de Miaplacidus y ye una subxigante blanca de tipu espectral A2IV que s'atopa a 111 años lluz; nel so interior ta rematando la fusión del hidróxenu y el so nucleu tien de tar formáu cuasi puramente por heliu inerte. Sígue-y en rellumu ε Carinae, llamada Avior, estrella binaria que les sos componentes son una xigante naranxa y una estrella blancu-azulada d'asemeyada lluminosidá. Aspidiske (ι Carinae), superxigante blanca de tipu A8Ib, ta a 690 años lluz y tien una lluminosidá equivalente a 4900 soles.
υ Carinae ye una estrella doble observable con un pequeñu telescopiu: les componentes d'esti sistema son una superxigante blanca y una estrella blancu-azulada que'l so periodu orbital entepasa los 19 500 años. La Cruz del Diamante ye un asterismu formáu por Miaplacidus, θ Carinae, υ Carinae y ω Carinae.
Merez especial atención Eta Carinae, una de les estrelles más masives de la galaxa que s'atopa dientro de la Nebulosa de Carina (NGC 3372). Ye un sistema estelar que contién siquier dos estrelles que la so lluminosidá conxunta ye cinco millones de vegaes la del Sol. Nel pasáu yera una estrella de la cuarta magnitú, pero en 1837 aumentó drásticamente en rellumu marcando l'empiezu d'una gran erupción y, ente'l 11 y 14 de marzu de 1843, llegó a superar en rellumu a Canopo.
Ente les estrelles variables, en Carina alcuéntrase una de les cefeides más prominentes del cielu nocherniegu, l Carinae o HD 84810, que'l so rellumu bazcuya ente magnitú 3,28 y 4,18 a lo llargo d'un periodu de 35,54 díes. Otra cefeida de Carina, O Carinae, tien tipu espectral G0Ib y tien un periodu de 38,73 díes, unu de los más llargos pa esti tipu de variables. De carauterístiques bien distintes ye AG Carinae, una de les estrelles más lluminoses de la Vía Láctea qu'emite un millón de vegaes más radiación electromagnético que'l Sol. Ye una variable lluminosa azul que ta nuna fase de rápida transición ente una superxigante azul y una estrella de Wolf-Rayet.
Puesto que la Vía Láctea traviesa Carina, la constelación contién dellos cúmulos abiertos como NGC 2516, NGC 3532 y IC 2602. Esti postreru, conocíu como les «Pléyades del Sur», consta d'unes 74 estrelles, siendo la más prominente θ Carinae, una estrella de la secuencia principal azul de tipu espectral B0Vp; la so edá nun concordar cola del cúmulu y ye considerada una «estrella arrezagada azul». IC 2602 atopar a 479 años lluz de la Tierra. NGC 2516, llamáu'l «Preselbe del Sur», contién dos xigantes coloraes de quinta magnitú. Pela so parte, NGC 3532 tien unes 150 estrelles distribuyíes de forma inusual, yá que formen una elipse en redol a una área central escura. 240px|right|thumb|[[NGC 2808, cúmulu globular con trés distintos poblaciones d'estrelles.]] Otra manera, NGC 2808 ye un cúmulu globular bien masivu y compactu (clase I) que s'atopa a 31 200 años lluz de la Tierra y a 36 200 años lluz del centru galácticu. Ye notable porque la formación estelar tuvo llugar en tres fases distintes na vida temprana del cúmulu; toles estrelles nacieron nun ralu de 200 millones d'años, bien tempranamente, nesti cúmulu de 10 200 millones d'años d'edá.
La Nebulosa de la Quilla o de Carina (NGC 3372) ye una gran nebulosa qu'arrodia dellos cúmulos estelares abiertos y estrelles masives como la citada Eta Carinae. Ente otros, contién los sistemes WR 22 —binaria formada por una estrella de Wolf-Rayet y una estrella azul de tipu O9V— y HD 93129, constituyida por siquier trés estrelles azules bien lluminoses, siendo la componente principal una superxigante azul de tipu O2If*. Carina OB1 ye una asociación estelar nes llendes d'esta nebulosa que contién dalgunes de les estrelles mas masives y lluminoses de la Vía Láctea.; ente estes destaquen pol so tamañu les superxigantes coloraes RT Carinae, CK Carinae y IX Carinae, con diámetros 1000 vegaes más grandes que'l del Sol. NGC 3372 ye una de les nebuloses difuses más grandes que se conocen.
Estrelles principales
thumb|right|240px|Imaxe d'[[Eta Carinae llograda col telescopiu espacial Hubble.]]
Oxetos de cielu fondu
right|thumb|240px|derecha|NGC 3372 dende'l [[Observatoriu_Astronómicu_Los Molinos|OALM]] right|thumb|240px|Nebulosa planetaria [[NGC 2867]]
Mitoloxía
400px|thumb|La esmantelada constelación d'[[Argo Navis.]]
Los Argonautas nel poema d'Apolonio de Rodas, fueron los compañeros que viaxaron con Jasón na espedición que'l so oxetivu yera topar el vellocino d'oru, el nome provién del navío Argo.
Pelías convertir en rei de Yolco en destronando a Esón, esti medrosu de que'l so fíu Jasón, quien yera l'herederu al tronu, fora asesináu unviar a la cueva del centauru Quirón onde recibió instrucción hasta que tornó a Yolco pa reclamar el so derechu al tronu.
Nel so viaxe a Yolco Jason perdió una de les sos sandalies y al presentase ante Pelías este recordó un antiguu oráculu qu'alvertía sobre daquién con una sola sandalia que baxaría del monte pa destronalo y matalo. Pelias aportó a devolver el tronu a Jasón pero esixólu que cumpliera un supuestu pidíu de tornar al so orixe'l vellocino d'oru.
Jasón aceptó l'encargu y ordenó a Argos la fabricación d'una nave, esta embarcación tenía'l don de la fala y de la profecía. Dempués conformó la tripulación colos mozos más valientes d'aquellos tiempos.
Los Argonautas partieron de la mariña de Págasas, al so pasu pola islla de Limnnos, habitada por muyeres, xunir con elles cola idea de que concibieren fíos varones; pasaron por Samotracia llegando a la tierra de los Doliones, onde'l so rei Cícico acoyer, al partir los vientos llevar de nuevu a la mariña onde por error s'enfrentaron a los sos antiguos anfitriones resultando muertos el rei Cícico y la so corte; Nes costes de Mísia, les ninfes apoderar de Files, Hércules y Polifemo abandonaron el barcu pa dir na so ayuda y el viaxe siguió ensin ellos; Al pasar pela tierra del adivín ciegu Fineo, llibrar de les Harpíes, y él n'agradecimientu dio-yos la clave pa evitar roques Cianeas que destruyíen cualquier nave que s'atreviera a pasar ente elles.
Dempués d'estes y otres aventures la espedición llegó al reinu de Eetes. Jasón realizó una visita al monarca y solicitó-y la entrega del Vellocino d'oru, el rei p'apurri-y lo pidió-y a cambéu que domara los toros con pezuñes de bronce y que llabrara'l campu y semara dientes de dragón qu'él mesmu -y apurriría.
Medea fía de Eetes, que se namoró de Jasón, ufiertar a ayudar siempres y cuando Jasón casar. Apurrió-y un untaza máxica por que lo aplicara nel so cuerpu y un escudu colo que quedaría protexíu contra'l fueu y el fierro. Alvirtió-y que al semar los dientes del dragón convertir en soldaos que lu asesinaríen. Indicólu que llanzara piedres ensin ser vistu y d'esta miente confundir faciendo que s'engarraren y mataren ente ellos.
Jasón realizó estes xeres con ésitu, pero Eetes incumplió la so promesa porque abarruntaba que la so fía ayudara al héroe, entós Jasón, ayudáu por Medea, durmió al dragón guardián, apoderar del vellocino d'oru y fugar. Cuando'l rei Eetes afayó la fuga y el furtu del vellocino d'oru, llanzar na so busca. Medea, pa retrasalo, dio muerte al so hermanu menor Apsirto, y llanzó al mar unu a unu los sos miembros. Eetes, perdió na persecución recoyendo les partes del cuerpu del so amáu fíu.
Arthel
Arthel ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Jillian Bell
Jillian Leigh Bell ye una actriz y comediante d'Estaos Xuníos.
Primeros años
Bell nació y creció en Las Vegas, Nevada. Empezó a estudiar improvisación a la edá d'ocho años. Graduóse del Bishop Gorman High School en 2002. En rematando la secundaria, Jillian camudar a la ciudá de Los Angeles y pasó a formar parte del club de comedia Los Groundlings.
Carrera como actriz
En 2009, siendo parte del alumnáu de The Straitjacket Society en Los Angeles, California, Jillian fizo una audición pal show Saturday Night Live, y anque nun se xunió al repartu convertir n'escritora del show na trentena quinta temporada. Esi mesmu añu apaeció nun episodiu de Curb Your Enthusiasm.
En 2011, empezó a interpretar a "Jillian Belk" na serie Workaholics. Al añu siguiente, Paul Thomas Anderson afitar nella pol so papel na serie mentada enantes y dio-y un papel na so película The Master. Tuvo un papel recurrente como Dixie na cuarta y última temporada de Eastbound and Down. En 2014, apaeció en 22 Jump Street xunto a Jonah Hill y Channing Tatum.
Arquian
Arquian ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Meroe
Meroe (en meroíticu: Medewi o Bedewi) o más correutamente Reinu Meroíticu ye'l nome d'un reinu que surdió en Nubia (tamién conocíu como Kush o Cus na Biblia) de 400 e. C. hasta 300 d. C. y lleva el nome de la so capital, la ciudá de Meroe; foi continuador del reinu de Napata.
Etimoloxía
El nome actual Meroe o Meroë deriva del idioma meroíticu: Medewi o Bedewi, teniendo anguaño la so forma n'idioma árabe como مرواه /Meruwah. Tal nome foi-y dau primeramente a la capital, una antigua ciudá na vera derecha (oriental) del Nilu aproximao unos 6 km al nordeste de l'actual estación Kabushiya próxima a Shendi en Sudán. Nes cercaníes de les ruines atopa'l villorio de Wagraviyah.
Historia del reinu de Meroe
Escontra 270 e. C., el rei Ergamenes destruyó Napata y treslladóse a Meroe, que pasó a ser la capital. Apaecen nestos años varios reis rivales, probablemente gobernando en Napata: Ardyamani, Imen Barkal, Iriqe-Pidye-qo y Sabraqamani.
Queda l'alcordanza ente los historiadores romanos d'enfrentamientos y trataos ente Roma y Meroe. Hacia l'añu 25 e. C., el rei de Meroe, qu'agora volvía morar en Napata, intentó conquistar la Tebaida y ocupó Elefantina y Siena, pero foi refugáu por Publio Petronio, qu'entró en Napata unos meses dempués de conquistar Dakka y Primis.
Entós, la reina Candaces (Candacia, Kandako) o Amanirenas pidió un tratáu de paz que-y foi refugáu, y los romanos llevaron miles d'esclavos y botín. Finalmente la reina apeló pola paz a César Augusto, que la concedió hacia l'añu 20 e. C., colo que s'estableció la frontera y el reinu de Meroe (Nubia) quedó llibre de tributu. Primis retornó a Meroe. Progresivamente mientres estos últimos sieglos del mileniu, el cultu a Amani (Amón), el dios exipciu principal ente los nubios, foi substituido pol dios llocal Apedemak. Hacia l'añu 250 de nuesa yera, la cultura fixo un cambéu radical al entrar nel valle del Nilu pueblos d'otros llugares identificaos como grupu X. van dexar d'alzar pirámides y van surdir los entierros en túmulos que s'aprecien nel reinu nubiu de Ballana, onde los reis tán soterraos colos sos servidores, caballos, camellos y pollinos. Paez qu'esti invasores podríen ser l'orixe de les tribus tobati qu'apoderaron Nubia al empiezu de la era cristiana. Grupos nubios llamaos blemios (predecesores de los actuales beja o begeyas), fixeron incursiones en territoriu controláu pol imperiu romanu. Diocleciano reconocer como federaos (fœderatii) del Imperiu. Sicasí, ciudaes como Prima, Foenicon, Ciris, Tafa y Talmis, al sur d'Exiptu, rindir a los atacantes.
En 298, Roma sacupó la zona fronteriza con Meroe (esto ye, con partir norte de Nubia). El reinu nubiu atacó unos años dempués al reinu de Axum (na actual Etiopía) y nel contraataque Meroe foi ocupada y el reinu fundir hacia l'añu 350, fraccionándose n'estaos menores. Sicasí, nel sieglu V, la Tebaida taba tan afarada que l'emperador Marcianu tuvo que roblar un desfavorable tratáu de paz en 451 con un rei de Nubia, pue que col del reinu de Nobatia, principal reinu socesor de Meroe.
La ciudá de Meroe
thumb|Meroe. La ciudá de Meroe esistía dende, siquier, l'añu 750 e. C., y foi la capital secundaria del reinu de Napata o Kush. Napata foi escalada per Exiptu en 590 e. C. y dende entós la capital pasó a ser Meroe. Asitiada na ribera d'una amplia curva del Nilu, en Nubia, ente los montes etíopes, foi destruyida cerca del añu 350 d. C.
La ciudá ta compuesta de tres zones:
De la ciudá caltienen restos de muralla y de un posible palaciu real, dellos templos pequeños, el gran templu de Amón y santuarios. Los templos tán dedicaos a dioses exipcios y nubios.
Una necrópolis cerca de la ciudá contién unos mil baltes, casi toes de túmulos. Una más alloñada, en Begarawiya, tien tumbes reales:
Les pirámides son pequeñes (la más grande nun llega a los 20 m de base). Fueron escavaes de 1909 a 1914, de 1920 a 1923 y de 1974 a 1976.
Arzembouy
Arzembouy ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Muttenz
Muttenz ye una ciudá y comuña suiza del cantón de Basel-Landschaft, allugada nel distritu d'Arlesheim. Llenda al norte coles comuñes de Birsfelden y Grenzach-Wyhlen (DE-BW), al este con Pratteln y Frenkendorf, al sur con Gempen (SO) y Arlesheim, y al oeste con Münchenstein y Basilea (BS).
Curiosidaes
La ciudá recibió'l premiu Wakker d'arquiteutura en 1983. La ciudá apadrina la comuña de Tartar nel cantón de los Grisones.
Bol Chatak
Bol Chatak ye un personaxe de ficción de la Guerra de les Galaxes.
Bol Chatak yera una Zabrak Jedi, que lluchó nes Guerres Clon. Afitóse nel planeta Murkhana col so Padawan Olee Starstone y el so compañeru, el caballeru Jedi Ruquen Shryne cuando l'Emperador Palpatine dio la Orde 66.
2 Ursae Majoris
2 Ursae Majoris (2 UMa) ye una estrella na constelación del sietestrellu. De magnitú aparente +5,46, alcuéntrase a 153 años lluz del Sistema Solar.
Bol Chatak
Pa llograr escapar fuera d'esti planeta y, con dalguna esperanza de recoyer información sobre porqué los soldaos se volvieran escontra so, los trés Jedi desficiéronse de los sos traxes y adoutaron traxes de mercenarios. Pero foron arrestaos y tuvieron cautivos con cientos de mercenarios. Darth Vader aportó al planeta, xusto cuando taben siendo preparaos pa ser llevaos a una prisión planetaria.
Nesi momentu, Bol Chatak empuña'l so sable laser pa lluchar escontra'l Sith. Chatak llucha con elegancia y habilidá, mientres que la téunica de Darth Vader yera probe (entá ta avezándose'l so nuevu cuerpu a la so armadura de metal). Con too y con eso, Vader llogra degollar a Chatak ensin compasión, dempués de corta-y el brazu.
2 Ursae Majoris
2 Ursae Majoris ye una estrella blanca de tipu espectral A2m con una temperatura superficial de 7918 K. Ye una estrella con llinies metáliques —d'ende la «m» nel so tipu espectral— y, como ye característicu d'estes estrelles, rota amodo, siendo la so velocidá de rotación proyeutada de 11,6 km/s. Munches de les estrelles Am son binaries y especulóse que tamién 2 Ursae Majoris pueda selo. La so masa equival a 1,80 mases solares y tien una edá de 770 millones d'años. Puede ser una estrella llixeramente variable, siendo la so amplitú de variación de namái 0,02 magnitúes.
2 Ursae Majoris tien, como otres estrelles Am, una composición elemental anómala. Ciertos elementos como sodiu, bariu y fierro son sobreabundantes ([Fe/H] = +0,21) pero otros presenten niveles notablemente baxos. Ye'l casu del calciu, que la so bayura relativa apenes algama'l 9% de la esistente nel Sol ([Ca/H] = -1,02), la tercera más baxa ente 122 estrelles de tipu A estudiaes.
2 Sextantis
Como otres munches estrelles del cielu nocherniegu —por casu Alfard (α Hydrae), ν Hydrae o π Hydrae, toes na constelación d'Hidra— 2 Sextantis ye una xigante naranxa. Tien tipu espectral K3III y una temperatura efectivo de 4120 K. El so diámetru angular, midíu de forma indireuta en distintes llonxitúes d'onda y considerando l'escurecimientu de llimbu, ye de 2,64 ± 0,03 milisegundos d'arcu; ello dexa evaluar el so diámetru real, resultando ser ésti 26 vegaes más grande que'l diámetru solar, valor que concuerda bien col llográu por modelos teóricos (24 radios solares). Amuesa una metalicidá —bayura relativa d'elementos más pesaos que l'heliu— aproximao la metá de la que tien el Sol ([Fe/H] = -0,29). Ye 182 vegaes más lluminosa que'l Sol y tien una masa envalorada un 34% mayor que la masa solar.
Pratteln
Pratteln ye una comuña suiza del cantón de Basel-Landschaft, asitiada nel distritu de Liestal. Llenda al norte cola comuña de Grenzach-Wyhlen (DE-BW), al este con Augst y Füllinsdorf, al sur con Frenkendorf, al suroeste con Gempen (SO), y al oeste con Muttenz.
Birsfelden
Birsfelden ye una ciudá y comuña suiza del cantón de Basel-Landschaft, asitiada nel distritu d'Arlesheim. Llenda a norte cola comuña de Riehen (BS), al este con Grenzach-Wyhlen (DE-BW), al sur con Muttenz, y al oeste cola ciudá de Basilea (BS).
Juan María Medina Ayllón
Biografía
Nel añu 1962 afítase en Barcelona, au estudió na Escuela d'Artes y Oficios Llotja y llicencióse na facultá de Belles Artes de San Jorge de la Universidá de Barcelona. Dende 1987 hasta la so xubilación foi profesor de Talla de madera nel departamentu d'escultura de la escuela La Llotja.
Fizo esposiciones en dellos países europeos y americanos, y efeutuó encargos como'l Cristu Resucitáu pa la ilesia de San Pacianu en San Andrés de Palomar (Barcelona), monumentu en San Julià de Llor i Bonmatí (Girona) al fundador del conceyu, la reconstrucción de dos corones gótiques pal Salón del Conseyu de Cientu del conceyu de Barcelona, los modelos de los ánxeles-llámpara pal Teatru de la Vieya Opera de Frankfurt del Main y un Cristu Xacente pal conceyu de Villanueva de la Reina (Xaén). Nel añu 2008 recibe'l Diploma de Maestru Artesanu na especialidá d'escultor dau pola Generalitat de Catalunya.
Principiu d'oxetividá material
El principiu d'oxetividá material afirma que pa un mediu continuu cualesquier l'estáu tensional ye independiente del sistema de coordenaes escoyíu pa midilo. Un material pal cual cumplir la última igualdá de invariancia llámase material oxetivo.
El principiu puede espresara matemáticamente pa cualquier sólidu deformable: si llamamos t(x,n) a la tensión nun puntu x, midida según la normal n al planu π, entós si R ye cualesquier matriz d'una rotación alredor del puntu x tien de cumplise que: Tolos materiales físicamente realistes tienen de cumplir el principiu d'oxetividá material. Esta condición d'oxetividá material intervién como una de les premises del teorema de Rivlin-Ericksen sobre ecuaciones constitutives de materiales isótropos.
Reinu de Calabar
El Reinu de Calabar o Elem Kalabari, en rellación a la denominación europea de la ciudá de Vieya Calabar, o Reinu de Buguma, en rellación a la ciudá de Buguma, conocíu desque foi convertíu en protectoráu como Nueva Calabar, foi una ciudá Estáu africana qu'ocupó una pequeña parte del delta del Níxer, no qu'anguaño ye Nixeria. Taba integráu polos kalabari, una tribu de la etnia ijaw. Anguaño ta reconocíu como unu de los Estaos tradicionales de Nixeria. En 1885 pasó a formar parte del protectoráu de la Mariña del Níxer, adquiriendo en redol a 1900 la denominación de Nueva Calabar.
El títulu del soberanu ye amanayabo. Los territorios reconocíos anguaño per Nixeria como parte del estáu tradicional de Calabar inclúin les ciudaes d'Abonnema, Bakana y Buguma, onde s'atopa la residencia real. Estes llocalidá asiéntanse sobre antiguos terrenes controlaos por Elem Kalabari.
Historia
En 1879 el rei de Elem Calabar prohibiera les rellaciones colos británicos, que taben deseosos de formar protectoraos nel delta del Níxer. Sicasí, disensiones internes causaron que Will Braide, que yera vistu como una amenaza pol rei, asitiar nun nuevu llugar, Bakana, fechu que causó inestabilidaes nel país. Un grupu de kalabaris colar de Calabar en 1881, fundando la ciudá de Bakana. En 1883 otros kalabaris fixeron lo propio, fundando Abonnema. En 1884 dellos kalabaris, lideraos por Bob Manuel, colar de la ciudá y fundaron Buguma, población a la que se treslladó la corte. Formóse una guerrilla qu'obligó a Clabar a pidir ayuda británica. El confrontamientu saldar cola firma d'un tratáu de paz ente los británicos, el xefes llocales y el rei. L'el contestu de la conferencia de Berlín (1884-85), los británicos xunieron Calabari y otros territorios nel protectoráu de la Mariña del Níxer (n'inglés, Oil Rivers Protectorate).
Estáu independiente
De siguío se listan los últimos monarques independientes de Kalabari, según los años d'entamu y finalización de los sos reinaos.
Protectoráu y República de Nixeria
Monarques en convirtiéndose el país en protectoráu británicu, y na República de Nixeria:
Caja de Crédito Agrario
La Caja de Crédito Agrario, creada'l 11 d'agostu de 1926, foi una entidá de fomentu y creitu agrariu estatal chilena. Dexó d'esistir en 1953 al fundise xunto con otres instituciones financieres públiques similares nel Bancu del Estáu de Chile.
Pol DFL N° 221 de 1932 entámase como entidá autónoma y rellacionada col Estáu per mediu del Ministeriu d'Agricultura. La so propiedá y capital pertenecía mayoritariamente al fiscu. Les sos utilidaes líquides pasaben a ser parte de los fondos de reserva. Pola Llei N° 8.143 del 11 d'agostu de 1945 dexó de ser una sociedá anónima asumiendo'l Fiscu la totalidá de la so propiedá.
Comarostaphylis
Comarostaphylis ye un xéneru con 46 especies de plantes pertenecientes a la familia Ericaceae. Atopar dende Estaos Xuníos hasta Panamá.
Descripción
Son arbustos a árboles pequeños, qu'algamen un tamañu de 1–4 (–10) m d'altu; ramines nueves densamente pubérulas con tricomes rizaos, eglandulares, canescentes a ferrugíneos, glabrescentes, corteza acoloratada, delgada y esprendiéndose en tires llargues. Fueyes alternes, elíptiques a oblongas, (3–) 4.5–7 cm de llargu y 1–2 cm d'anchu, ápice obtusu o agudu, apiculado, base cuneada, marxe enteru y inconspicuamente undulado, pinnatinervias con nervios impresos nel fexe y prominentes nel viesu, cuando mozos glabras o con nervios densamente tomentulosos y al maurecer glabras y nítidas nel fexe, densamente ferrugíneas tornándose canescente-tomentulosas nel viesu; pecíolos 3–5 (–12) mm de llargu, acanalaos nel fexe, ferrugíneo pubérulos. Inflorescencies terminales, paniculadas, el raquis, les cañes y los pedicelos moderadamente pilosos con tricomas glandulares nel ápice, bráctees florales carinadas, deltoides a llanceolaes, 2–3.5 mm de llargu, densamente pubérulas adaxialmente con tricomas ferrugíneos glandulares nel ápice, pedicelos 1–3 mm de llargu, bibracteolados na metá, les bractéolas linear-llanceolaes, 1–2 mm de llargu; llobos de la mota deltoides a ováu-triangulares, 2–2.5 mm de llargu, moderadamente pubérulos nel llau adaxial; corola urceolada, 5–6 mm de llargu, blanca na antesis, moderadamente pilosa con tricomas eglandulares; estambres 10, 2.5–3 mm de llargu, filamentos basalmente enchíos, vellosos, anteres con espolones dorsales ca 0.5 mm de llargu; ovariu glabro a piloso, verrugosu. El frutu ye una drupa globosa, 4–6 mm de diámetru, glabra, moráu fosca a negra.
Taxonomía
El xéneru foi descritu por Joseph Gerhard Zuccarini y publicáu en Abhandlungen der Mathematisch-Physikalischen Classe der Königlich Bayerischen Akademie der Wissenschaften 2: 331–335. 1837. La especie tipu ye: Comarostaphylis arguta
Especies aceptaes
De siguío bríndase un llistáu de les especies del xéneru Comarostaphylis aceptaes hasta setiembre de 2014, ordenaes alfabéticamente. Pa caúna indica'l nome binomial siguíu del autor, embrivíu según les convenciones y usos.
Astatu
L'astatu ye un elementu químicu de númberu atómicu 85 allugáu nel grupu de los halóxenos (grupu 17) de la tabla periódica. El so símbolu ye At.
Carauterístiques
El comportamientu químicu d'esti elementu altamente radiactivu ye bien asemeyau al d'otros halóxenos, especialmente'l yodu. Piénsase que l'astatu ye más metálicu que'l yodu. Investigadores del Llaboratoriu Nacional de Brookhaven realizaron esperimentos nos que s'identificaron y midieron reaiciones elementales qu'arreyen al astatu.
L'astatu, siguíu del franciu, ye l'elementu más raru de la naturaleza, con una cantidá total sobre la superficie terrestre menor de 25 gramos nel mesmu intre de tiempu.
Historia
L'astatu (del griegu αστατος, astatos, que significa inestable) foi sintetizáu per primer vegada en 1940 por Dale R. Corson, K. R. MacKenzie y Emilio Segrè na Universidá de Berkeley (California), bombardiando bismutu con partícules alfa. Un primer nome pal elementu foi alabamino (Ab).
Obtención
L'astatu obtiénse bombardiando bismutu con partícules alfa, llogrando isótopos 209At y 210At, con un periodu de semidesintegración rellativamente altu.
Isótopos
Esisten 41 isótopos conocíos del astatu, toos radiactivos. L'isótopu más llonxevu ye'l 210At, que tien un periodu de semidesintegración de 8,1 hores, y el menos llonxevu ye l'isótopu 213At, con unu de 125 nanosegundos.
Sigourney Weaver
Susan Alexandra Weaver (8 d'ochobre de 1949, Nueva York), más conocida como Sigourney Weaver ye una actriz d'Estaos Xuníos.
Asnan
Asnan ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
20 Capricorni
20 Capricorni (20 Cap / HD 199728 / HR 8033) ye una estrella variable de magnitú aparente media +6,26 asitiada na constelación de Capricorniu. Alcuéntrase a 430 años lluz de distancia del Sistema Solar.
20 Capricorni ye una estrella de tipu espectral Ap o B9psi con una temperatura efectivo de 11.970 K. Tien una lluminosidá 85 vegaes mayor que la lluminosidá solar y una masa 2,95 vegaes mayor que la del Sol. La so edá envalórase en 77 millones d'años, que correspuende a 1/5 parte de la so vida dientro de la secuencia principal. Xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada de 55 km/s.
20 Capricorni ye una estrella químicamente peculiar —concretamente una estrella Ap con llinies d'absorción fuertes de siliciu—, asemeyáu a α Circini o Alioth (ε Ursae Majoris). El so rellumu ye variable, reparándose una variación de 0,05 magnitúes nun periodu de 2,25 díes, tando clasificada como variable Alfa2 Canum Venaticorum. Tocantes a variable recibe'l nome de AO Capricorni.
Asnois (Nièvre)
Asnois ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Aunay-en-Bazois
Aunay-en-Bazois ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Profeta
thumb|[[Grünewald, Profeta hebréu (Nabí), 1515. ]]
El términu profeta provién del llinguaxe relixosu y refierse a una persona que sirve como intermediario ente la humanidá y la divinidá. Puramente falando, un profeta ye daquién que sostién tener una esperiencia personal de Dios y recibíu d'él la misión de comunicar les sos revelaciones y, de resultes d'ello, fala nel so nome a los seres humanos. El profeta tien cualidaes de intercesor pol pueblu ante Dios y de la mesma ye mensaxeru de la so pallabra. El so carisma d'interpretar la historia dende la perspeutiva de Dios recibe'l nome de don de profecía.
Enrique Hertzog
Biografía
Enrique Hertzog Garaizabal, nació na ciudá de La Paz el 10 d'avientu de 1897. Foi fíu d'Enrique Hertzog y Eduviges Garaizabal. Fixo los sos estudios primariu y secundariu nel colexu San Calixto de la so ciudá natal. Siguió colos sos estudios cimeros, llogrando ingresar a la facultá de medicina de la Universidá Mayor de San Andrés (UMSA), graduándose como médicu años dempués.
Profeta
Eventualmente, utilízase'l términu pa designar a daquién que prediz acontecimientos futuros, xeneralmente cuando lo fai interpretando señales o basáu nuna revelación sobrenatural; pero ello puede dar llugar al tracamundiu, polo que suel en tal casu emplegase vidente, de manera d'estremalo de los profetes, quien comuniquen la pallabra de Dios.
Enrique Hertzog
Biografía
Cabo mentar qu'antes de llegar a la presidencia de Bolivia, Hertzog foi miembru activu del Partíu Republicanu Xenuinu de Daniel Salamanca, coles mesmes prefeutu de La Paz.
Profeta
Magar la pallabra profeta deriva del griegu profētēs (προφήτης, que'l so significáu ye'l de 'mensaxeru', 'voceru' y 'incidente políticu'), l'usu de la pallabra profeta con sentíu puramente monoteísta remontar a la cultura de los hebreos al traviés de la pallabra nabí (נְבִיא), términu que gradualmente foi introducíu y emplegáu polos cultos xudíu, cristianu y musulmán.
Enrique Hertzog
Biografía
Mientres la Guerra del Chaco ocupó los ministerios de Gobiernu, d'Instrucción Pública y Comunicaciones; mientres el gobiernu d'Enrique Peñaranda foi ministru d'Hixene y Salobridá.
Profeta
Na tradición xudeocristiana
thumb|Otorgamiento de la Llei: [[Moisés recibe los Diez Mandamientos. Gebhard Fugel, 1900.]] thumb|El Profeta Isaías. [[Rafael Sanzio, 1511-1512. Frescu en Sant'Agostino, Roma]]
Enrique Hertzog
Biografía
Hertzog ocupó la presidencia dempués del colgamientu de Gualberto Villarroel socedíu'l 21 de xunetu de 1946; foi un momentu especial en Bolivia porque la situación económica agravar nel país, tres la Segunda Guerra Mundial, por tol estañu que s'apurrió a los Estaos Xuníos.
Coles mesmes, viviéronse contantes movilizaciones llabradores y en 1947 producióse la rebelión indíxena que rezaba los principios de tierra y llibertá. Hubo sulevaciones en Oruro, La Paz, Cochabamba, Potosí y Chuquisaca, onde asesinaron y quemaron, en dellos casos, a los propietarios de les tierres.
El gobiernu de Hertzog vivió nel sabotaxe permanente del Movimientu Nacionalista Revolucionariu (MNR) y súpose que detrás de los llevantamientos indíxenes taben los miembros d'esti partíu.
Profeta
Na tradición xudeocristiana
La pallabra profeta provién de la Septuaginta, onde traductores usen el vocablu griegu profētēs pal términu hebréu nāḇîʾ; sicasí, cuando la pallabra hebrea nāḇîʾ referir a profetes que nun falen de parte del Dios d'Israel o que dicen falsedaes, suel traducilo como "pseudoprofētēs", esto ye, "pseudoprofeta".
Por nǝḇîʾîm (profetes) entiéndese, amás, la segunda gran seición de la Biblia hebrea. Figura ente la Torá (Llei, Instrucción o Pentateucu) y los Ketuvim (Escritos). Los nǝḇîʾîm entienden dos subgrupos: los profetes Iniciales (נביאים ראשונים i nǝḇîʾîm rishônim, cola narrativa de los Llibros de Xosué, Xueces, Samuel y Reyes) y profetes últimos (נביאים אחרונים o nevi'im aharonim, cola narrativa de los Llibros de Isaías, Jeremías, Ezequiel y los Dolce Profetes Menores). Profetes son tamién los trés grandes gobernantes d'Israel mientres los tiempos de la so unidá territorial como reinu (monarquía xunida), esto ye, Saúl, David y Salomón (1030-926 e.C.).
Enrique Hertzog
Biografía
Sicasí, cuando taba nel segundu añu del so gobiernu, nun soportó más la presión política y determinó arrenunciar a la presidencia de Bolivia, aduciendo que carecía problemes de salú.
Ente los llogros de la so xestión, tuvo la continuidá que-y dio a la construcción de la carretera Cochabamba-Santa Cruz y la construcción del ferrocarril Yacuiba-Villa Montes. Concluyó la construcción del edificiu de la UMSA y empecipióse la edificación del Hospital Obreru.
Frenkendorf
Frenkendorf ye una comuña suiza del cantón de Basel-Landschaft, asitiada nel distritu de Liestal. Llenda al norte cola comuña de Pratteln, al este con Füllinsdorf, al sur con Liestal, y al oeste con Nuglar-Sankt Pantaleon (SO), Gempen (SO) y Muttenz. Tien una población de.
Enrique Hertzog
Entamos
Médicu y militar d'oficiu, realizó los sos estudios primeru en La Paz, nel Colexu de San Calixto, y más tarde en París. Hertzog xunir al Partíu Xenuinu Republicanu de Daniel Salamanca nos años 1920, y xubió hasta convertise en Ministru de Guerra mientres el Conflictu del Chaco contra Paraguái ente 1932 y 1935. Tamién desempeñó los cargos de Prefeutu del Departamentu de La Paz, Ministru de Gobiernu, Ministru d'Instrucción Pública y Comunicaciones y, dempués de ser Ministru de Guerra, Ministru d'Hixene y Salobridá mientres el gobiernu d'Enrique Peñaranda. Más palantre, en 1940, convertir en Senador del so país. En 1947 postular pa la presidencia col respaldu de les facciones Republicanes xuníes (antiguos Saavedristas, Xenuinos, etc.) llamándose Partíu de la Unión Republicana Socialista (PURS). Resultó vencedor contra'l candidatu lliberal Fernando Guachalla y el líder reformista Víctor Paz Estenssoro, quien dirixía'l Movimientu Nacionalista Revolucionariu.
Profeta
Na tradición xudeocristiana
Ye importante indicar que non tolos Profetes d'Israel figuren necesariamente na segunda gran seición de la Biblia hebrea. Dientro d'ella, y según la tradición xudía, considérense tamién profetes a distintes figures bíbliques que la so narrativa figura yá sía na primer seición de la Biblia hebrea (Moisés, Aarón, Miriam) o bien na tercer seición de la mesma (Job, Ester, Daniel, Esdras, Nehemías).
Enrique Hertzog
Gobiernu
Hertzog enfrentó innumberables torgues mientres el so periodu, principalmente constantes rebeliones de los sectores baxos de la sociedá, como fuelgues mineres y sindicales. Tamién tuvo problemes cola implacable oposición del Partíu del Movimientu Nacional Revolucionariu y los sos aliaos, amás d'enfrentar una economía decadente. Esencialmente, l'intentu de los sectores privilexaos (lideraos pol mesmu Hertzog) de "retrasar el reló" al statu quo oligárquicu, previu a la Guerra del Chaco, nun funcionar. Les crecientes mires y demandes d'una clase popular cada vegada más activista y violenta, combinaes cola falta de voluntá o incapacidá de les élites gobernantes pa dar concesiones que socavarían la so poder, llevaron al país en cantu d'una guerra civil. Les midíes represives cada vez más abondoses solo aumentaron el descontentu. Cuando les eleiciones llexislatives de 1949 confirmaron el dramáticu ascensu de los partíos d'esquierda, el lideralgu del PURS perdió l'enfotu na relativamente más conciliadora capacidá de Hertzog pa controlar la situación. Forzaron el so arrenunciu en favor del so más combativu vicepresidente, Mamerto Urriolagoitia, cola sida d'una enfermedá inesistente. Unos pocos meses dempués, Hertzog foi nomáu l'Embaxador de Bolivia n'España cargu qu'ocupo dende 1949 hasta 1958. Dempués de la Revolución de 1952 que llevó al MNR de Estenssoro al poder, el ex-presidente permaneció nel so cargu na capital española, y más tarde treslladóse a la capital arxentina, Buenos Aires, onde morrería (retiráu de l'actividá política) en 1981.
Gabinete de Ministros
Por Decretu de 14 de mayu de 1947 designar a los ministros d'Estáu que pasen a formar el nuevu gabinete en que la so conformanza ratificar a cinco de los ministros y desígnense otros cinco como nuevos ministros d'Estáu
Profeta
Na tradición xudeocristiana
El xudaísmu arrexunta a los profetes de la siguiente manera:
Profetes de la Torá
Profetes primeros
4 Profetes mayores
12 Profetes menores
Mormones
Según la doctrina de La Ilesia de Xesucristo de los Santos de los Últimos Díes (SUD) o mormones, un profeta tien delles de les siguientes carauterístiques:
1. Tener un TESTIMONIU proveniente de Dios de que Yeshua ye'l Mesíes... Apocalipsis 19:10; Mateo 16:17.
2. Ver de frente al Mesíes pol poder de Dios... Fechos 5:32; 1 Corintios 15:8
3. Recibir l'espíritu de la profecía, que ye un don sobrenatural que consiste en conocer por inspiración divina les coses distantes o futures».
Un profeta ye daquién que sostién tener una esperiencia personal con Dios, ye una persona llamada direutamente por Dios y investida del Sacerdociu Eternu Sacerdociu de Melquisedec, posesor de les llaves necesaries pa exercer la so misión, que comunica a los fieles les revelaciones recibíes del Creador, yá sía por aciu visiones, inspiraciones, suaños, per mediu d'Espíritu Santu o direutamente previa tresfiguración. Estes revelaciones suelen sirvir como instrucciones de calter normativu pa los miembros de la Ilesia.