cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Craig Breedlove
Récores de velocidá en tierra
Pa faer frente al Green Monster, Breedlove construyó un vehículu de 4 ruedes (aprobáu pola FIA), El Sonic 1, impulsáu por un motor General Electric J79 de 15000 caballos de vapor (11,000 kW). El 2 de payares de 1965, Breedlove ingresó nel llibru de récores de la FIAal llegar a 555.483 mph. Esta marca duró inclusive menos que l'anterior, pos el Green Monster llegó 5 díes dempués a 576.553 mph. Breedlove respondió con 600.601 mphd'ida y 608.201 mph el 15 de payares, que caltuvo hasta 1970. Foi superáu por Gary Gabelichnel so Blue Flame, que algamó 630.388 mph.) Pa llograr el récor nuevamente, Breedlove tuvo planiando construyir "un coche cohete supersónicu", con asientu eyector incluyíu. Tamién en 1965, la esposa de Breedlove, Lee, tomó asientu nel Sonic 1, y fixo 4 intentos algamando los 308.506 mph, convirtiéndola na muyer más rápida sobre en tierra, y siendo la pareya más rápida sobre la tierra, récor qu'inda permanez.
Esploración espacial
La carrera espacial
El soviéticu Yuri Gagarin (1934 - 1968) foi'l primera ser humanu nel espaciu, nun vuelu orbital de 48 minutos, a bordu de la nave Vostok 1. El vuelu de Gagarin efectuóse'l 12 d'abril de 1961. Nesti vuelu dixo la famosa frase: "La Tierra ye azul". La primer muyer nel espaciu, foi la tamién soviética Valentina Tereshkova (1937 - ), que'l 16 de xunu de 1963 dio 46 vueltes alredor de la Tierra a bordu de la nave Vostok VI. El llanzamientu de la Sputnik y l'unviada del primer home al espaciu débense, en gran midida, al inxeniu del inxenieru soviéticu Serguéi Koroliov, l'inxenieru xefe del programa espacial soviéticu, que consiguió convencer a Nikita Khrushchov, líder de la URSS entós daquella, a invertir nel programa espacial. Foi él quien tuvo la idea de llevar (realmente) persones a la Lluna.
Craig Breedlove
Récores de velocidá en tierra
Mientres 1968, Calvin Rampton, presidente de Graig Breedlove y Asociaos, llegó a un alcuerdu col Gobernador d'Utah, col que llograron un hangar pa la construcción d'un coche supersónicu. Bill Lear, de Learjet, apurrió sofitu, según tamién, Art Linkletter. TRW suministró-yos un motor de cohete llunar; pero un cambéu nel interés públicu fixo que'l proyeutu quedara apostráu por un tiempu.
Esploración espacial
La carrera espacial
Cuatro meses dempués del llanzamientu de la Sputnik I, los EE.XX. respondieron col so primer satélite, el Explorer I, el 31 de xineru de 1958. El númberu de satélites artificiales terrestres y sondes espaciales llanzaos polos EE.XX. y pola URSS multiplicar nos primeros años de la carrera espacial. A los Sputniks de la URSS siguiéronlos, amás del Explorer I, les Vanguard I, II ya III de los EE.XX., y una gran cantidá de satélites de comunicación, meteorolóxicos y espíes. Alredor de la metá de la década de 1960 dambos, EE.XX. y URSS, llanzaren tantos satélites que sería imposible indicalos toos nun artículu xeneralista como ésti. Amás de les Sputniks, los soviéticos habíen llanzáu 12 satélites de la serie Cosmos, y los EE.XX. habíen llanzáu 16 satélites Explorers y más de 38 satélites de reconocencia Discoverer, namái por citar dalgunos. thumb|left|Discursu de Kennedy thumb|left|Mensaxe de Navidá de la tripulación del Apollo 8 dende l'espaciu
Craig Breedlove
Récores de velocidá en tierra
La compañía de Breedlove tamién axustó pa utilizar el Bluebird CN7 de Donald Campbell (que nesi momentu yera'l postreru que rompiera'l récor de velocidá).
Dempués d'un enllargáu descansu de los récores de velocidá, y de faese un nome nel sector de los bienes raigaños, Breedlove reinició'l trabayu nun nuevu Spirit en 1992, llamáu eventualmente Spirit of America Formula Shell LSRV. El vehículu de 44 ft 10 de llargu, 8 ft 4 d'anchu, y 5 ft 10 d'altor (13.67 m by 2.54 m by 1.78 m) y un pesu de 9,000 lb (4,100 kg), construyíu de tubos d'aceru con carrocería (chapa)d'aluminiu. El motor yera'l mesmu que col segundu "Spirit", un General Electric J79, pero foi modificáu pa quemar gasolina ensin plomu y xenerar una potencia d'emburrie de 22,650 lbf (100.75 kN).
Esploración espacial
La carrera espacial
thumb|left|Vista de la Tierra dende la [[Lluna - Apollo 8.]] thumb|[[Neil Armstrong, primer home na lluna.]] thumb|Famosa frase de Neil Armstrong al triar la Lluna. Los primeres astronautes en circunnavegar la Lluna fueron los tripulantes de l'Apollo 8, Frank Borman, James A. Lovell, Jr. y William A. Anders, na nueche de Navidá de 1968. Por problemes nes sos misiones Zond (qu'usaben la nave Soyuz modificada pa la circunnavegación de la Lluna), los soviéticos nun fueron capaces de llevar homes a la órbita de la Lluna antes de los EE.XX., y nunca más lo fadríen. Namái les misiones Zond non tripulaes, Zond 5 y Zond 6, facer en setiembre y payares de 1968. Dempués d'esto, entá hubo les misiones ensin tripular Zond 7 y Zond 8 que circunnavegaron la Lluna en 1969 y 1970, yá dempués de los esitosos vuelos tripulaos de los EE.XX. escontra la Lluna.
Finalmente, l'oxetivu de llegar a la Lluna foi algamáu'l 20 de xunetu de 1969 pola Apollo 11, depués de desapegar el 16 de xunetu y retornando a la tierra'l 24 de xunetu. Ye famosa la frase del primer astronauta en triar na lluna, Neil Armstrong: "Un pequeñu pasu pal home, pero un reblincón pa la humanidá".
Craig Breedlove
Récores de velocidá en tierra
El primer percorríu del vehículu, n'ochobre de 1996, nel desiertu de Black Rock, Nevada; terminó nun choque a una velocidá averada de 675 mi/h. El vehículu retornó en 1997, pero'l motor foi estropiáu n'unu de los intentos, xusto cuando los británicos del equipu ThrustSSC llegaben a 700 mi/h, el reconstruyíu Spirit nun pudo superar los 676 mi/h. Breedlove considera que'l vehículu ye capaz de devasar les 800 mi/h.
Esploración espacial
La carrera espacial
En 1975, les naves Apollo y la soviética Soyuz 19 realizaron un acoplamientu nel espaciu, na primer misión conxunta de la NASA (axencia espacial de los EE.XX.) y de l'Axencia Espacial soviética. Más tarde, cola cayida del comunismu, esta cooperación ente los dos países intensificaríase y acabaríen participando xuntos na construcción de la Estación Espacial Internacional.
Craig Breedlove
Récores de velocidá en tierra
A finales del 2006 anuncióse que que Breedlove vendió'l Spirit a Steve Fossett, quien diba intentar romper el récor en 2007, marcando'l fin d'una era de récor de velocidá en tierra. Desafortunadamente, Fossett morrió nun accidente d'aviación en 2007.
Reconocencies
Foi incluyíu n'El Salón de la Fama de los deportes a motor d'Estaos Xuníos (Motorsports Hall of Fame of America) en 1993.
Nel 2000, foi incluyíu n'El Salón Internacional de los deportes a motor (International Motorsports Hall of Fame).
Esploración espacial
Programa espacial de la URSS
El llanzamientu del Sputnik foi parte d'un esfuerciu de preparación de la URSS pa unviar misiones tripulaes al espaciu. Consistió n'ocho vuelos non tripulaos: Sputnik 1, Sputnik 2, Sputnik 3, Sputnik 4, Sputnik 5, Korabl-Sputnik-3, Korabl-Sputnik-4 y Korabl-Sputnik-5. Los dos últimos usando naves Vostok y yá con patrón compatible a la unviada de seres humanos al espaciu. El so programa espacial incluyía planos pa llevar homes a Lluna (esti programa llamábase Llunar L1). La prueba d'esto ye la esistencia d'un módulu llunar soviéticu, llamáu LK lander, pero que la so esistencia yera desconocida hasta apocayá n'Occidente.
El programa espacial de la URSS, mientres el periodu de la carrera espacial, consistió en tres proyeutos (amás de les misiones ensin tripular Sputnik llevaes a cabo antes de les misiones Vostok y de una serie de sondes unviaes a otros planetes y a la Lluna): Vostok (nave con capacidá pa una cosmonauta), Vosjod (pa dos o tres cosmonautes) y Soyuz (pa tres cosmonautes) qu'aproximao acompañaben les capacidaes de los sos conxéneres de los EE.XX.: Proyeutu Mercury, Proyeutu Gemini y Proyeutu Apollo. thumb|[[Mir (estación espacial)|Estación espacial Mir]]
Sicasí, non tou yeren ésitos nel llau de la URSS. Nun accidente asocedíu na plataforma de llanzamientu en 1960 decenes de científicos y téunicos soviéticos morrieron, atrasando los planes espaciales soviéticos. Pero'l peor asocedió en 1966 cola prematura muerte de Serguéi Koroliov, l'inxenieru xefe del programa espacial soviéticu. L'accidente cola Soyuz 1, n'abril de 1967, cola muerte de la cosmonauta Vladímir Komarov, atrasó'l Proyeutu Soyuz 18 meses. Estos fechos sumaos la falta de presupuestu, poco control calidable de la industria soviético y el desinterés de los militares de la cúpula del réxime pol programa espacial fueron les principales causes del fracasu de los soviéticos en llegar a la Lluna. Amás de los programes Vostok y Soyuz, la URSS desenvolvió los proyeutos Salyut y Almaz, de permanencia de seres humanos al llargu plazu nel espaciu, usando estaciones espaciales.
Entá nun habiendo consiguíu llevar homes a la Lluna, el programa espacial soviéticu foi bien esitosu en dellos aspeutos, ende inclúyese la estación espacial Mir - un esbozu y campu de pruebes pa lo que vendría ser la Estación Espacial Internacional. La URSS tamién desenvolvió un vehículu reutilizable, asemeyáu al Tresbordador espacial de los EE.XX., llamáu Buran. Sicasí, el vehículu foi usáu namái una vegada, nun vuelu ensin tripular, y dempués abandonáu.
El programa espacial de Rusia (heredera de l'antigua Xunión Soviética) cuenta hasta güei cola nave Soyuz (la nave espacial más antigua de la historia de la esploración espacial entá n'usu), y tamién cola nave de carga Progress (una versión modificada de la Soyuz, que ta siendo usada p'abastecer la Estación Espacial Internacional) y con un poderosu llanzador, el cohete Protón.
Programa espacial de los EE.XX.
Enforma del atrasu inicial del programa espacial de los EE. XX. puede atribuyise a un error estratéxicu d'invertir primeramente nos llanzadores Vanguard, más complexos y menos confiables que los llanzadores Redstone (basaos nes antigües V-2 alemanes). Esto acarretó que la capacidá de llanzamientu d'Estaos Xuníos yera de 5 kg nel momentu que la Sputnik I, de 84 kg pero con capacidá de 500 kg, foi acabante llanzar pola XRSS. Aun así, dempués de la Sputnik, los EE.XX. respondieron cola Explorer I y les Vanguard I, II ya III. Enforma tenía que faese pa llegar al xigantescu cohete Saturn V, desenvueltu pol equipu encabezáu por Von Braun, y que dexaría unviar la nave Apollo a la Lluna. Saturn V tenía 110 m d'altor y 2,7 millones de kg impulsaos polos cinco poderosos motores F-1 y J-2. thumb|left|Nave Gemini n'órbita
En xunetu de 1958 créase l'axencia espacial de los EE.XX., la NASA, responsable de coordinar tol esfuerciu d'Estaos Xuníos d'esploración espacial y alministrar el programa espacial de los EE.XX. El programa espacial de los EE.XX. empecipiar col Proyeutu Mercury, basáu nuna nave con capacidá pa un astronauta y maniobres en órbita cola Tierra. De siguío, la NASA desenvolvió'l Proyeutu Gemini, que consistía nuna nave con capacidá pa dos astronautes y maniobres n'órbita con Tierra. Los principales oxetivos de les misiones Gemini yeren probar l'acoplamientu n'órbita y actividaes extra-vehiculares, dos habilidad consideraes necesaries pal aterrizaxe na lluna. El llanzador usáu nel Proyeutu Gemini foi'l cohete Atles. El Proyeutu Gemini tamién fixo usu del Agena, un vehículu d'entrenamientu y acoplamientu. Hubo doce vuelos nel Proyeutu Gemini, diez d'ellos tripulaos, que tuvieron llugar ente marzu de 1965 y payares de 1966. El proyeutu foi esitosu nos sos oxetivos de desenvolver la teunoloxía y preparar a los astronautes pa les misiones na Lluna. thumb|[[Buzz Aldrin fotografiáu por Neil Armstrong na misión del Apollo 11.]]
Finalmente, los EE. XX. llograron nel so oxetivu d'algamar la Lluna primero que la XRSS, en 1969, col Proyeutu Apollo. Esti proyeutu envolubró un estraordinariu esfuerciu económicu de 25 400 millones de dólares (de 1973), 20 000 compañíes que desenvolvieron/fabricaron componentes y pieces, y 300 000 trabayadores. Seis misiones Apollo posáronse na lluna (un total de dolce astronautes caminaron sobre la Lluna). Toles misiones tripulaes Apollo fixeron usu del cohete Saturn V, con esceición de les Apollo 7, Skylab 2, Skylab 3 y Skylab 4, y Apollo 19, qu'usaron el cohete Saturn IB, menos potente y más baratu, pos estes misiones fueron misiones con pequeña carga n'órbita terrestre.
Dempués de la misión Apollo-Soyuz, la NASA abandonó la nave Apollo pa desenvolver un vehículu reutilizable, llamáu Tresbordador espacial (Space Shuttle), qu'entró n'operación en 1981. Anque'l Tresbordador espacial nun seya totalmente reutilizable, como se pretendía al entamu del so desenvolvimientu, acabó atendiendo les necesidaes de la NASA hasta apocayá. El proyeutu de construcción de vehículos espaciales reutilizables remontar a 1975, cuando se fixeron les primeres pruebes d'un prototipu acopláu a un avión Boeing y afechu a pruebes de vuelu a gran altitú. L'oxetivu foi probar l'aerodinámica y la dirigibilidad del Tresbordador espacial. Construyéronse cinco naves d'esti tipu, llamaes Columbia, Challenger, Discovery, Atlantis y Endeavour, que fueron usaes en diverses misiones nel espaciu. D'éstes namái la Discovery, Atlantis y la Endeavour entá esisten, una y bones les otres acabaron destruyíes en tráxicos accidentes de la historia de la esploración espacial. Entá fueron construyíes dos naves más, una llamada Enterprise, usada namái pa pruebes d'aterrizaxe, pero ensin capacidá d'entrar n'órbita, y la otra llamada Pathfinder, un simulador usáu pal entrenamientu de los astronautes.
Unu de los grandes fechos recién de la NASA foi'l Telescopiu Espacial Hubble, puestu n'órbita en 1990, y que captó les imáxenes más nítidas del cielu vistes hasta entós y que tán dexando afayar los oríxenes del nuesu Universu.
Accidentes de la carrera espacial
thumb|Esplosión del tresbordador espacial [[Tresbordador espacial Challenger|Challenger momentos dempués del so despegue, el 28 de xineru de 1986.]]
A pesar del enorme esfuerciu puestu nel diseñu seguru de les naves espaciales y los rigorosos controles calidable, la historia de la esploración espacial cunta dellos accidentes, dalgunos de los cualos costáron-y la vida tantu a persones arreyaes como a civiles dafechu ayenos a la mesma.
El 24 d'ochobre de 1960 una esplosión na plataforma de llanzamientu mató a decenes de científicos y téunicos de la URSS. En 1966 la nave Gemini 8 sufrió un desperfecto nel sistema de control d'actitú. Los astronautes Neil Armstrong y David Scott executaron correutamente los procedimientos d'emerxencia, llograron recuperar el control sobre la nave y albortaron la misión darréu. El 27 de xineru de 1967, los astronautes Gus Grissom, Ed White y Roger Chaffee, del Proyeutu Apollo, morrieron nuna quema dientro de la cabina de comandu (Apollo 1). N'abril de 1967, la cosmonauta Vladímir Komarov tuvo una variedá de problemes téunicos cola nave Soyuz 1, y acabó morriendo nel aterrizaxe, nel accidente qu'atrasó'l programa espacial soviéticu 18 meses. El 21 de febreru de 1969 un cohete del programa llunar soviéticu cayóse, darréu dempués del llanzamientu, sobre una ciudá matando a 350 persones. thumb|left|"Houston, tenemos un problema"
En 1970, por cuenta de un accidente grave, probablemente causáu por un cortucircuitu nun tanque d'osíxenu, el módulu de serviciu del Apollo 13 foi seriamente estropiáu nel so camín a la Lluna. Esto imposibilitó el so allunizaxe y resultó nuna torna tirante y espectacular a la Tierra, con mínimes reserves d'osíxenu y enerxía, nel más conocíu accidente espacial de la historia. L'episodiu terminó, afortunadamente, de forma satisfactoria pa los sos tripulantes. La frase que marcó l'eventu foi: OK, Houston, we've had a problem here. ("OK, Houston, tenemos un problema equí"). El 30 de xunu de 1971 la despresurización de la nave Soyuz mató a los cosmonautes Georgy Dobrovolsky, Vladislav Vólkov y Viktor Patsayev, que cumplieren una misión de 24 díes n'órbita.
El 28 de xineru de 1986 el Tresbordador espacial Challenger desapegó en condiciones climatolóxiques fuera del rangu de temperatura de diseñu de los SRB. Esto provocó un mal funcionamientu del booster derechu, provocando la desintegración de la nave y la muerte de los sos tripulantes a los 73s de vuelu. Más apocayá, en 2003, el Tresbordador espacial Columbia se desintegró na reentrada na atmósfera, morriendo nel accidente tolos sos tripulantes.
Otros programes
Apocayá los programes espaciales de los EE. XX. y de Rusia (heredera del programa espacial de la estinguida XRSS) empezaron a recibir competencia de programes d'otros países, tales como la Xunión Europea, Xapón y China. L'Axencia Espacial Europea (ESA) cuenta con un óptimo llanzador pa satélites, el cohete Ariane. Desenvolvió tamién un vehículu reutilizable asemeyáu al Tresbordador espacial d'Estaos Xuníos, llamáu Hermes. Sicasí, por cuenta de los costos y a la coxuntura política tres la estinción de la URSS, el proyeutu foi abandonáu.
Nos años 90 l'axencia espacial xaponesa convertir na tercera dempués de rusos y norteamericanos en mandar sondes a la Lluna y Marte. En 2003 China foi la tercer nación n'unviar un home al espaciu na nave Shenzhou (una versión ameyorada de la Soyuz). China anunció tamién el so interés n'efectuar una misión tripulada a la Lluna.
Tamién empezaron les primeres tentatives privaes d'esploración espacial, como ye'l casu de la SpaceShipOne qu'unvió astronautes exitosamente en vuelos sub-orbitales percima de 100 km d'altitú.
Sondes espaciales
thumb|upright|El cohete [[Atles-Centauru llanza'l Surveyor 1 el 30 de mayu de 1966.]]
Anque la presencia de seres humanos na Lluna ye un fechu teunolóxicu grandiosu, la mayoría de los descubrimientos científicos más interesantes fueron fechos por sondes teleguiadas non tripulaes. La primer sonda espacial foi la soviética Lunik 2, que llegó a la Lluna en 1959. Dempués d'esto siguieron diverses sondes de la XRSS y de los EE. XX., unviaes a la Lluna y diversos planetes.
En xineru de 1962, la sonda Ranger 3 de los EE. XX., de 327 kg, falló en posase na lluna y entró en órbita solar. N'abril de 1962, la Ranger 4, de 328 kg, convertir na primer sonda d'Estaos Xuníos n'algamar la Lluna. La Ranger 4 nun llegó esautamente, impautar cola superficie llunar. Lo mesmo asocedió cola Ranger 6, en xineru de 1964. Ente 1966 y 1968, los EE.UU unviaron 7 sondes Surveyor a la Lluna. Delles partes de la Surveyor 3 fueron recoyíes pa estudiu pola misión Apollo 12 en payares de 1969. La primer sonda interplanetaria foi la Mariner 2 (EE.XX.), que sobrevoló Venus en 1962. La sonda soviética Venera 3 ye'l primer oxetu fechu pol home en faer contautu con otru planeta al estrellase sobre Venus en 1966. La Venera 7 de la URSS consigue un aterrizaxe controláu sobre esi planeta en 1970. En 1968 les misiones Zond 5 y Zond 6 de la URSS tuvieron ésitu al sobrevolar la Lluna.
En 1970 la URSS unvió a la Lluna'l vehículu por control remotu (rover) Lunokhod 1, a bordu de la nave Lunik 17. La URSS recoyó 400 gramos de polvu llunar al traviés de les sos sondes Lunik. En 1971 la Mariner 9 unvió semeyes de la superficie de Marte. Esi mesmu añu les sondes Marsnik 2 y Marsnik 3 de la URSS tamién llegaron a Marte. La Mariner 10 sobrevoló Mercuriu en 1974. Los EE.XX. tamién unviaron sondes de llarga distancia y con misiones llargues, como por casu les Pioneer 10 y 11 qu'investigaron Xúpiter en 1973 y 1974, y en 1979 unviaron semeyes de Saturnu. La Pioneer 10 foi'l primer artefautu fechu pol home n'abandonar el Sistema Solar. Llanzada'l 3 de marzu de 1972, sobrevoló Xúpiter a aproximao 131 000 km el 3 d'avientu de 1973. Un añu dempués, el 3 d'avientu de 1974, la Pioneer 11 tamién sobrevoló Xúpiter a 46 000 km, siguiendo la so ruta a Saturnu.
Tamién tenemos d'alcordanos de les Voyager 1 y 2 qu'investigaron los planetes esternos del sistema solar y abandonaron el sistema solar nun viaxe ensin torna pol universu. La Voyager 2, llanzada'l 20 d'agostu de 1977 pasó a 286 000 km de Xúpiter y a 101 000 km de Saturnu. El 24 de xineru de 1986 pasó a 82 000 km d'Uranu, y en 1989 fixo'l so pasu por Neptunu, el planeta más distante de la Tierra en ser visitáu por una sonda espacial. En 1976 les Viking (EE.XX.) llegaron a Marte y recoyeron munchos datos del planeta y unviaron fotografíes de la so relieve. thumb|left|Semeya tomada pola [[Stardust (sonda espacial)|Stardust de la cometa Wild 2.]]
Más avanzada, la Mars Pathfinder de los EE.XX. trió'l suelu de Marte en 1997, con un vehículu robóticu (rover) capaz de movese pola superficie marciana y unviar semeyes detallaes del so terrén. La sonda Deep Space 1 foi llanzada'l 24 d'ochobre de 1998, probando diverses nueves teunoloxíes espaciales. La so misión foi atopase col cometa Borrelly y unviar les meyores semeyes d'un cometa enxamás llograes. La nave dexó de funcionar n'avientu de 2001. Más ambiciosa que la misión de la Deep Space 1, la Stardust proyeutar pa recoyer material d'una cometa y retornar a la Tierra pa diversos estudios. La nave foi llanzada al espaciu'l 7 de febreru de 1999 y algamó la cometa 81P/Wild en xineru de 2004. La nave retornó exitosamente col material recoyíu de la cometa en 2006. thumb|Sonda [[Cassini/Huygens]]
La sonda Xénesis tien como oxetivu recoyer iones del espaciu esterior, nel periodu dende'l 30 de payares de 2001 hasta'l 1 d'abril de 2004, nuna rexón ente'l Sol y la Tierra llamada "puntu L1", y traelos pa sometelos a estudiu. La misión tornó col material nuna cápsula'l 8 de setiembre de 2004. Anque asocediera un problema téunicu col paracaíes y la nave estropiárase na cayida, el material recoyíu ta en bon estáu y va poder ser estudiáu. Son dignes de mención la sonda Galileo, qu'afayó volcanes en Xúpiter, y la sonda Cassini, llanzada en 1997, qu'investiga Saturnu.
Na Navidá de 2004 la Sonda europea Huygens esprender de la so nave-madre, la norteamericana Cassini, y empecipió el so viaxe pa llegar a Titán, lluna de Saturnu, habiéndose posáu en Titán con ésitu'l 14 de xineru de 2005. Foi'l primer aterrizaxe d'una nave espacial n'otru satélite natural que nun seya nuesa Lluna. Unu de los descubrimientos científicos d'esta sonda amosaron qu'en Titán "llueve" metanu, provocando fluxos líquidos. Esto asocede porque la temperatura de Titán ye de –180 °C.
Esploración de Marte
El planeta del Sistema Solar que más atraxo la imaxinación del home foi siempres el "planeta coloráu". Escenariu d'incontables histories de ciencia ficción, Marte ye'l planeta del sistema solar que tien l'atmósfera más próxima a los parámetros de l'atmósfera terrestre. Oxetu d'estudiu de les misiones Viking, Mars Pathfinder, Mars Global Surveyor, Mars Odyssey y Mars Express, munchos descubrimientos tán entá por faese, particularmente la respuesta a la entruga de si Marte tien o tuvo vida. thumb|left|Llugar d'aterrizaxe de la [[Viking 1|Viking Lander 1]]
Les misiones Viking unviaron dos naves ximielgues a Marte, les Viking 1 y Viking 2. La Viking 1 foi llanzada'l 20 d'agostu de 1975 y llegó a Marte'l 19 de xunu de 1976. La Viking 2 foi llanzada'l 9 de setiembre de 1975 y entró n'órbita de Marte'l 7 d'agostu de 1976. Dambes llevaron naves-fíes, les Landers, que tomaron semeyes y amueses y efectuaron analises del suelu en busca de vida marciana. Fueron esautamente los analises del suelu marcianu, feches polos Landers de les misiones Viking, los que dexaron a los científicos clasificar diversos meteoritos atopaos na Tierra como d'orixe marcianu. Unu d'ellos n'especial, llamáu científicamente ALH 84001, cayíu na Tierra fai decenes de miles d'años y atopáu ente 1984 y 1985, causó sensación en 2001, pos presentaba posibles nicios de vida bacteriana fosilizada, en forma de pequeñes estructures minerales —eventual prueba de vida estraterrestre que s'amosó discutiniu y foi refugada.
A les misiones Viking siguió-yos la Mars Pathfinder, que foi una de les sondes más célebres de la historia de la esplotación espacial. La Pathfinder foi llanzada al espaciu'l 4 d'avientu de 1996. Tenía un robot llamáu Sojourner Rover, que dexaba movilidá nes observaciones de la superficie marciana. El robot proyeutar pa movese pola superficie de Marte y recoyer amueses, según faer analises del suelu. Les imáxenes de la Pathfinder fueron recibíes hasta setiembre de 1997, cuando les tresmisiones atayar por dalgún problema desconocíu.
thumb|Sojourner rover (misión [[Mars Pathfinder) nel suelu de Marte.]]
La Mars Global Surveyor ye una nave de la NASA llanzada'l 7 de payares de 1996, que llegó a la órbita de Marte'l 12 de setiembre de 1997. La so misión principal empezó en marzu de 1999 y terminó en xineru de 2001. La misión estendida empezó darréu dempués, en febreru de 2001 y remató n'avientu de 2006. La NASA tamién llevó dos vehículos robóticos de control remotu (rovers) a la superficie de Marte, el Opportunity y el Spirit. Dambos llograron pervalibles informaciones científiques del suelu marcianu.
La Mars Odyssey foi una sonda llanzada'l 7 d'abril de 2001, y que llegó a Marte'l 24 d'ochobre de 2001. Amás de los esperimentos científicos que fizo, la Mars Odyssey sirvió tamién como retransmisora de les señales de radio de los rovers Opportunity y Spirit.
Otra sonda importante unviada a Marte foi la Mars Express, llanzada pola Axencia Espacial Europea al espaciu'l 2 de xunu de 2003 per mediu d'un cohete Soyuz-Fregat (el Fregat ye la cuarta etapa de la danzadera Soyuz). La Mars Express ye la primer misión europea en visitar otru planeta. Foi proyeutada escontra investigaciones rellacionaes cola xeoloxía y la historia de Marte, siendo unu de los sos oxetivos primarios el descubrimientu de traces d'agua. Hai en total siete preseos científicos a bordu de la nave, pa executar una serie d'esperimentos remotos. La sonda tamién llevó a la superficie marciana'l Beagle 2 Lander, que'l so contauto per radio foi perdíu darréu dempués del aterrizaxe, faciéndolo inútil.
En febreru de 2005 anuncióse'l descubrimientu, pola Mars Express, d'evidencies d'un mar conxeláu darréu so la superficie del planeta, solamente 5 º al norte del ecuador del planeta, con una estensión de 900 km. La importancia d'esti descubrimientu ye qu'ésta ye la primer evidencia de la esistencia d'agua lloñe de los polos del planeta. Pero'l más importante descubrimientu de la Mars Express ye la esistencia de xelu en Marte, llográu per mediu d'una cámara estereoscópica HRSC. Trátase d'una superficie circular de xelu, de 35 km de llargor y 2 km de fondura, alcontrada no fondero d'un cráter, nuna gran llanura nel polu norte del planeta.
Estación Espacial Internacional
thumb|La [[Estación Espacial Internacional en 2002.]]
La espresión «estación espacial» foi acuñada por Hermann Oberth en 1923 pa describir una estructura que sirviría como puntu de partida pa viaxes a la Lluna y Marte.
La única esperiencia de los EE. XX., con una estación espacial, la Skylab, na década de 1970, foi un fracasu. La Skylab cayó a la Tierra prematuramente, acabando colos esfuercios d'Estaos Xuníos d'ocupación permanente del espaciu. La esperiencia más satisfactoria d'ocupación permanente del espaciu foi la Estación Espacial Rusa Mir.
Dempués de la cayida del comunismu, la cooperación y el financiamientu de los EE.UU, dexaron desenvolver cola Mir una teunoloxía que güei ta siendo aplicada na Estación Espacial Internacional (ISS). La ISS ye una estación permanente d'investigación espacial. Participen nel so desenvolvimientu 16 países: EE. XX., Canadá, Xapón, Rusia, 11 países pertenecientes l'Axencia Espacial Europea y Brasil. La ISS, cuando se complete, va midir aproximao 90 m por 70 m, que ye más de cuatro veces el tamañu de la Mir. La construcción de la ISS empezó en 1998 cola conexón del módulu de control Rusu Zaryá col Unity Node d'Estaos Xuníos. La construcción entá va llevar dellos años pa ser concluyida, anque la ISS yá ta funcional nesti momentu.
El futuru
Munches aspiraciones de la química pueden faese realidá en pocos años. Dende meyores motor de cohete motores de cohetes hasta descubrimientos científicos revolucionarios y viaxes tripulaos a Marte son les promeses de la esploración espacial nesti nuevu sieglu.
Un motor revolucionariu, que puede faer avanzar la teunoloxía astronáutica, ye'l motor Scramjet, capaz d'algamar velocidaes hipersónicas d'hasta 15 vegaes la velocidá del soníu. El motor Scramjet nun tener partes móviles, y llogra la compresión necesaria pa la combustión pol aire qu'entra pol frente, impulsáu pola mesma velocidá del vehículu. La NASA probó con ésitu un motor d'esti tipu en 2004. El cohete, llamáu X-43A, foi lleváu hasta una altitú de 12.000 m por un avión B-52, y llanzáu na punta d'un cohete Pegasus a una altitú de 33.000 m. Algamó la velocidá récor de 11.000 km/h.
Otra posibilidá de meyora na teunoloxía de motores de cohetes ye l'usu de propulsión nuclear, nel qu'un reactor nuclear calez un gas produciendo un impulsu que ye usáu pa producir emburrie. O la idea de construyir un cohete en forma de vela, que s'alimentaría por enerxía solar, lo que dexaría mayor velocidá y viaxes a distancies mayores. thumb|Concepción artística del VentureStar (o X-33), proyeutu d'un vehículu realmente reutilizable. El desenvolvimientu d'un vehículu reutilizable (lo que'l Tresbordador espacial nunca foi dafechu) ye otra meyora esperada pa los próximos años. Esto dexaría más vuelos al espaciu y un aumentu de les actividaes d'investigación na Estación Espacial Internacional. Unu d'estos proyeutos ye'l VentureStar (tamién conocíu como X-33), una nave con mayor capacidá que'l Tresbordador espacial y realmente reutilizable.
Los descubrimientos recién de planetes fuera del nuesu Sistema Solar tán espertando la posibilidá del descubrimientu de vida estraterrestre. Pero ye posible que seya afayada equí, nel nuesu sistema solar, pos, Europa, satélite natural de Xúpiter, ye una fuerte candidata a tener organismos vivos. Esto ye porque se sabe que, so una capa de xelu, probablemente esista un mar estraterrestre que pueda allugar seres vivos.
Toes estes posibilidaes son bastantes esperanzadoras, incluyendo'l plan recién de los EE.XX. d'unviar a seres humanos a Marte. Esto podría ser un pasu importante p'afayar si ellí yá hubo vida o non.
Écurcey
Écurcey ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Balzac (Charente)
Balzac ye una comuña francesa del departamentu de Charente, na rexón de Nueva Aquitania. Llenda con.
Trevor Gagnon
Trevor Michael Gagnon ye un actor d'Estaos Xuníos. Ye conocíu polos sos papeles en series como "The New Adventures of Old Christine" y "Happy Monster Band", según pola so participación en delles películes y comerciales pa televisión.
Biografía
Trevor Gagnon amosó interés pola actuación a una bien temprana edá. Cuando tenía 6 años, empezó a buscar una axencia de talentos pa ver si tenía lo que se precisaba pa ingresar nel mundu del espectáculu.
Gagnon espresó la so afición pola llectura, xugar béisbol y acampar cola so familia.
Anguaño vive cola so familia en Raleigh, Carolina del Norte.
Carrera
El primeru rol de Gagnon foi nuna producción HBO titulada Iron Jawed Angels. En 2003 pudo ver na esitosa “Big Fish”, na que tuvo un pequeñu papel como'l fíu de Will Bloom (interpretáu por Billy Crudup). Depués, convertir na voz principal na película d'animación en 3D "Fly Me to the Moon", llanzada na primavera de 2007. En 2009 protagonizó la comedia Shorts y, amás, participó nun capítulu de la esitosa serie Desperate Housewives. Dende 2006 y hasta 2010 participó en 88 episodios de la serie de la CBS The New Adventures of Old Christine, nel papel de Ritchie Campbell, fíu de la protagonista, Christine Campbell (Julia Louis-Dreyfus).
Himnu Nacional del Perú
El Himnu Nacional de Perú ye unu de los símbolos patrios de Perú, que la so lletra pertenez a don José de la Torre Ugarte y la música a don José Bernardo Alcedo. Foi adoptáu nel añu 1821, col títulu de Marcha Nacional de Perú.
Historia
thumb|Retrato l'Himnu Nacional de Perú dende 1821 cuando llegada don [[Jose San Martín en 1821 y Simon Bolivar en 1824.]]
Depués de proclamar la independencia nacional, el xeneral José de San Martín convocó a un concursu públicu pa escoyer la Marcha Nacional de Perú, convocatoria que foi publicada'l 7 d'agostu de 1821, na Gaceta del Gobiernu.
Nel anunciu convocar a tolos profesores de belles lletres, a los compositores y aficionaos polo xeneral, por que dirixan les sos producciones roblaes al Ministeriu de Estáu antes del 18 de setiembre, día nel cual una comisión designaría cuál d'elles sería adoptada como la Marcha Nacional. El autor de la composición escoyida, sería retribuido pol públicu y el gobiernu cola gratitud.
Dichu certame realizar con toa probabilidá nel salón de don José de Riglos, onde se realizaron les pruebes per mediu auditivu, utilizándose para tal fin na clave (non clavicordiu) d'esti amigu íntimu y collaborador de San Martín. Esti postreru, al nun atopar, ente los siete obres escuchaes, una Marcha del so gustu, resolvió adoptar, provisoriamente y de facto, la presentada n'últimu términu por Alcedo, que la so guapura melódica ya impulsu dinámicu probablemente yá conocíos per San Martín en dalguna audición estraoficial recibieron ensin dulda un calor espositivo convincente al traviés de la segunda audición, animada pol proverbial fervor patrióticu del autor.
Adoptada la Marcha, procedió Alcedo a la so orquestación y ensayu pola orquesta del Teatru, que pudo asina estrenala oficialmente na nueche del 23 de setiembre de 1821, nel Teatru de Lima, nuna función a la qu'asistieron San Martín y los próceres de la independencia nacional que nesa fecha atopar na capital. La bella voz de la señora Rosa Merino foi la primera n'entonar esti cantar nacional. L'auditoriu, al escuchar la música y lletra del Himnu Nacional, respondió poniéndose de pies sugestionados por Alcedo, que dirixía la orquesta.
Les estrofes orixinales fueron compuestes pol poeta iqueño y sanmarquino de la Facultá d'Artes, don José de la Torre Ugarte. Les estrofes del himnu son un claru testimoniu del fervor patriota del poeta y de los ideales emancipatorios de los peruanos. Esto amuesa un compromisu de los peruanos pola independencia.
Diverses publicaciones del himnu fueron operando sutiles cambeos na lletra y la música, que ye restaurada y nuevamente iguada por Claudio Rebagliati en 1869, a pidíu de José Bernardo Alcedo. En 1874 presentóse una solicitú na que se pidió la convocatoria a un concursu pa reformar la lletra del Himnu Nacional, en vista de les socesives versiones que circulaben, amás de los pequeños defectos que lu atopaben. Dicha iniciativa, entá cuando foi aprobada, nun espolletó, debíu al refugu que xeneró na opinión pública pol enraigono y la reconocencia que'l tiempu diéra-y, faciendo d'ella una tradición yá consolidada.
El 8 de mayu de 1901, en Lima, apruébase la Edición Oficial restaurada del Himnu Nacional de Perú según díctase de la siguiente manera:
Tamién en 1901 hubo un nuevu intentu reformista, esta vegada, aprobáu pol gobiernu d'Eduardo López de Romaña, quien, n'aprobando la música del Himnu restaurada por Claudio Rebagliati, dispunxo que se convocara a un concursu pa escoyer una nueva lletra por considerar la orixinal de José de la Torre Ugarte, como agresiva escontra España, teniendo en cuenta que naquellos tiempos les rellaciones ente dambos países yeren cordiales. Dichu concursu ganar el poeta José Santos Chocano, que les sos estrofes col mesmu coru llegaron a cantase nes escueles públiques y publicáronse nos cancioneros populares. Les estrofes del poeta limeñu yeren:
Pero nun pasó enforma tiempu por que nuevamente la opinión pública reclamara l'antigua lletra, siendo tanta la presión que'l Congresu peruanu viose obligáu en 1913 mientres el gobiernu de don Guillermo Billingurst a declarar intanxible, tantu la lletra como la música del Himnu nacional.
En 1959, a pidíu de Raúl Porres Barrenechea, Chabuca Granda compunxo un reemplazu pa la primer estrofa del himnu, sicasí, ésta nun s'espublizó.
Mientres el gobiernu militar del xeneral Juan Velasco Alvarado intentóse modificar el segundu y tercer párrafu. De la mesma forma'l gobiernu de Francisco Morales Bermúdez dispunxo qu'en ceremonies oficiales y colexos, cantárase la última estrofa en llugar de la primera. Col entamu del segundu gobiernu de Fernando Belaúnde Terry volvió cantase l'Himnu cola primer estrofa.
El Tribunal Constitucional determinó en xunu de 2005 que la primer estrofa del himnu (Llargu tiempu ...) nun ye de l'autoría de José de la Torre Ugarte, sinón más bien frutu del folclor popular y que'l so insertamientu nel himnu espresa la voluntá del pueblu peruanu representáu nel Parllamentu Nacional por aciu la Llei Nᵘ1801; polo que merez caltenese como intanxible. Sicasí, tamién verificó que s'escluyera la quinta estrofa orixinal del himnu y considerando la llexislación de los derechos d'autor y l'integridá de la obra ordenó que se restituya felicidá quinta estrofa que, na versión actual del himnu, sería la sesta estrofa d'un total de siete.
En setiembre de 2009, el Gobiernu de Perú dispunxo que se cantara en ceremonies oficiales la última estrofa (Nel so visu andar sostengan...) en llugar de la primera, lo cual realizóse'l 24 de setiembre (Día de les Fuercies Armaes) y el 8 d'ochobre (Día del Combate de Angamos).
L'himnu cantar cola mano derecha sobre'l pechu, al altor del corazón. En ceremonies, al rematar d'entonalo, el celebrante pronuncia ¡Viva'l Perú! y la concurrencia respuende '¡Viva!'
Lletra
al votu solemne ::que la Patria al Eternu alzó. cadena abasnó; silenciu gimió. nes sos mariñes oyóse, ::la indolencia d'esclavu solmena, ::la humildada cerviz llevantó.
llibres al berru sagráu ::qu'oyó plasmáu'l mundu, cesó. la so base andar fueu a la xelada rexón. esi cetru qu'España, ::reclinaba arguyosa nos dos.
severa, el so enoxu amosó ::al tiranu impotente llanzando, ::qu'intentaba allargar el so opresión. l'odiu y vengación
siglo gimió, ::pa siempres jurémosla llibre, ::calteniendo la so propia rellumanza. siempres cebando'l cañón, ::que dalgún día les sableres d'Iberia, ::van sentir del so estrueldu'l terror.
presiente con mengua y raxón Enllenar primero'l renglón, ::Que'l tiranu ambiciosu Iberino, ::Que l'América toa afaró..
sieglos anuncie l'esfuerciu ::que ser llibres, per siempres dionos. nacer polos sos cumes el Sol, ::anovemos el gran xuramentu ::que rindimos al Dios de Jacob.
Interpretación
Magar l'Himnu Nacional de Perú consta d'un coru y siete estrofes, estes nun s'interpreten ce por be. Mientres enforma tiempu, interpretóse la primer estrofa y el coru, pero, a partir de setiembre de 2009, a instancies del ministru de defensa Rafael Rei y por solicitú de les fuercies armaes, decidióse que, d'equí p'arriba, entonárase'l coru y l'última estrofa. L'Himnu Nacional tamién tien ciertes peculiaridaes nel momentu de la so interpretación, especialmente repeticiones, y ye cantáu polo xeneral de la siguiente manera:
Versión en quechua
El quechua ye'l segundu idioma más importante nel Perú, onde ye unu de los idiomes cooficiales. Por esa razón, l'himnu n'español foi traducíu al quechua sureñu. He equí dos distintos versiones de traducción, la primera correspuende a Demetrio Túpac Yupanqui y la segunda ye la oficial yá que pertenez a l'Academia Mayor de la Llingua Quechua.
Bibliografía
Editor * Julio César Rivera Dávalos. El mitu d'un símbolu patriu, IIPCIAL, Lima 2004.
Elena Musmanno
Biografía
En 1932, cuando taba en cuartu añu del Colexu Normal nᵘ 7 (nel que se recibió de maestra), conoció al profesor Pedro Escudero, que percorría les escueles de señorites informando alrodiu de la creación d'una nueva carrera, la de dietista, que se desenvolvería na Escuela Municipal de Dietistas ―que na actualidá convirtióse na carrera universitaria denominada Llicenciatura en Nutrición―.
En 1930, el presidente Hipólito Yrigoyen tratara de fundar una Escuela Nacional de Dietistas:
Esti proyeutu d'un institutu nacional foi atayáu cuando Yrigoyen foi voltiáu pol golpe d'Estáu del xeneral Félix Uriburu.
El 20 d'ochobre de 1933, el Conseyu Deliberante de la Ciudá de Buenos Aires creara esa escuela por aciu la Ordenanza nᵘ 4961. En 1934, a propuesta del Senador Serrey, el Congresu de la Nación aprobó la Llei nᵘ 11.192, subvencionando con 150.000 $MN (peso moneda nacional) al Institutu Municipal de la Nutrición, que quedó como responsable de la escuela. En 1934 incorporóse la Cátedra de Nutrición Clínica de la Facultá de Ciencies Médiques de la Universidá de Buenos Aires y pocu tiempu dempués el Cursu pa la Formación de Médicos Dietólogos.
En 1937 ―siendo entá alumna de tercer añu― llogró'l nomamientu de xefa de Cocina de Distribución y Refectorios. El refectorio yera unu de los llugares de les práutiques, cumplía funciones médiques y sociales na cortil d'un comedor dietéticu. L'enfermu beneficiar al brindáse-y na mesa, de manera gratuita, el menú del so réxime, so la observancia del médicu, evitando qu'abandonara'l llar y el trabayu. Nesi mesmu comedor, los díes sábados, dempués de dar de xintar a los pacientes, axuntábense'l direutor, los funcionarios, los profesores y les alumnes y participaben d'un menú especial, económicu y calculáu acorde a les lleis de l'alimentación, que s'imprimíen y calteníen. Yera'l llamáu «sábadu blancu».
La Escuela Municipal de Dietistas duró apenes trés años y nun llegó a formar nenguna promoción de dietistas municipales. El Poder Executivo de la Nación, entendiendo la importancia de les ciencies de la nutrición, por decretu del 17 de febreru de 1938, tresformó l'Institutu Municipal de Nutrición n'Institutu Nacional de Nutrición, y a la Escuela Municipal de Dietistas n'Escuela Nacional de Dietistas. Fundó l'internáu, reglamentó l'oficiu de los dietistas y dotó a la escuela de los recursos necesarios pa la so aición eficiente. Les alumnes becaries del interior del país agospiar nel llar Santa Felicites. La escuela formaba amás a enfermeres y auxiliares como aparentes n'alimentación. Esti cambéu dende la esfera municipal a la nacional fizo que les sos instalaciones ampliar a un edificiu adquiríu pa tales fines na avenida Córdoba 3120 (onde güei se topa l'Institutu de Salú Mental Dr. Arturo Ameghino) y otru edificiu arrendáu n'avenida Pueyrredón 2429. Siendo entá alumna llogró por concursu un cargu rentado nel Institutu. Dempués, el profesor Escudero, por resolución númberu 249, nomar al cargu de la Seición Investigaciones Biolóxiques del Institutu. Entós yeren los empiezos de la ciencia de la nutrición n'Arxentina.
En 1938, el Dr. Jorge Eduardo Coll ―ministru de Xusticia ya Instrucción Pública mientres la presidencia del Dr. Roberto M. Ortiz― fundó'l xardín d'infancia Bartolomé Mitre. Taba asitiáu nel predio onde na actualidá alcuéntrase la Biblioteca Nacional. Ellí Musmanno participó de la puesta en marcha de la División Alimentación. Atendía a neños provenientes de llares bien probes y ―ente almuerzu, xinta y merienda― dáben-yos hasta'l 90 % de los requisitos diarios de caloríes y proteínes.
En 1938 Musmanno graduóse, recibiendo'l diploma d'honor d'esa primer promoción de dietistas que remató con solu 8 alumnes. L'Institutu Nacional de la Nutrición emplegaba a la mayoría de les dietistas egresadas nes sos divisiones Alimentación, Secretaría Téunica, Llaboratoriu de Bioloxía Esperimental, Educación n'Enseñanza Primaria, Media, Popular y Cimera. Musmanno siguió na división Alimentación.
En 1938 el profesor Escudero foi designáu médicu de la Presidencia de la República. El presidente de facto Roberto M. Ortiz carecía de diabetes mellitus, hipertensión y obesidá; entós Escudero confió-y a Musmanno ―acabante graduar― la responsabilidá de calcular y preparar los menús d'un estrictu réxime dietéticu. Dempués de qu'Escudero se retiró de la presidencia, Musmanno encargar d'atender a Ortiz hasta la so muerte. Nesos años el so padre, un italianu pequeño y sonriente, diba buscar toles nueches al so «fráxil Elenita» a la salida de la Casa Rosada o a la Escuela Modelu pa Infantes, onde Musmanno preparaba la comida de cientos de neños paupérrimos.
Del 9 al 14 d'ochobre de 1939 celebrar en Buenos Aires la III Conferencia Internacional de l'Alimentación. Foi presidida pol profesor Pedro Escudero. Tuvieron presentes espertos de tolos países llatinoamericanos, d'Estaos Xuníos, de la Unión Sanitaria Panamericana (futura Organización Panamericana de la Salú) y de la Oficina Internacional del Trabayu. Musmanno trabayó na organización y el desenvolvimientu de les conferencies. Plantegóse l'estáu de la nutrición de los pueblos d'América, col desconocimientu del valor del «capital alimentu», les rellaciones ente salarios y estáu nutricional, l'ayuda alimentaria, la necesidá de crear instituciones asemeyaes al Institutu Arxentín de la Nutrición nos demás países d'América, la educación alimentaria, el valor alimenticiu de la lleche cocío, y les temes del alcoholismu y la desnutrición reinal. Ufiertáronse beques a los países integrantes de la conferencia por que puedan unviar a los sos miembros al llar de la Escuela Nacional de Dietistas en Buenos Aires, y places p'asistir a los cursos d'especialización de médicos dietólogos.
En 1940, Musmanno retomó los estudios del profesoráu en Xeografía, qu'empecipiara en 1934 y abandonáu pa ingresar a la carrera de dietista. El 1 d'abril de 1941 foi miembru fundadora de l'Asociación Arxentina de Nutrición y Dietoterapia. Nel Institutu de Nutrición cumplía funciones n'investigaciones biolóxiques al cargu de les dietes de los animales d'estudios esperimentales del bioterio. En 1945, cuando'l profesor Escudero creó la Escuela Nacional de Dietistas, por concursu d'oposición Musmanno llogra'l cargu de primera profesora titular de la cátedra de Cocina Dietoterápica. El Dr. Escudero punxo un gran énfasis nel sanamientu del enfermu pol manexu fayadizu de los alimentos y preparaciones coquinarias, d'ende que concibiera dicha Cátedra como complementu de les de Dietoterapia y de Téunica Dietética, que yá esistíen.