cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
John Waters
Acercamientu al cine comercial
En 1981 dirixe'l filme Polyester, protagonizáu por Divine nel rol de Francine Fishpaw, una ama de casa con problemes col alcohol, que'l so interés amorosu afitar en Tod Tomorrow, interpretáu pol antiguu ídolu xuvenil Tab Hunter. Dende entós la narración nes sos películes dexó de ser tan revesosa averándose al estilu comercial de los estudios, pero ensin perder la marca d'autor y el xéneru trash de les sos temes y personaxes. Asina obres como Hairspray, Crybaby o Los asesinatos de ma caltienen l'acidez y el mensaxe críticu de los primeros tiempos con una notable «ameyora» na producción.
La so película Hairspray, interpretada por Ricki Lake, Divine, Ruth Brown, Sonny Bono y Deborah Harry, llevar a los escenarios en forma de musical, que se convirtió nun gran ésitu de Broadway, llegando a los prestixosos premios Tony de 2003. L'espectáculu de teatru afíxose de la mesma al cine en 2007, con John Travolta nel papel qu'enantes interpretara Divine, Michelle Pfeiffer nel de Debbie Harry y Queen Latifah nel de Ruth Brown y un cameo del propiu Waters.
En 2000 rueda con Melanie Griffith y Stephen Dorff Cecil B. Demented, y en 2004 estrena la sátira sexual A Dirty Shame, tan irreverente como dalgún de los sos primeros trabayos, protagonizada por Tracey Ullman, Johnny Knoxville, Chris Isaak y Selma Blair, convertíos nuna suerte d'apóstoles de les perversiones sexuales.
Dreamlanders
Como Dreamlanders conocemos a los miembros del equipu habitual, tanto artísticu como téunicu, que participa nes películes de John Waters. El términu deriva del nome de la so productora, Dreamland Productions. Munchos de los dreamlanders orixinales yeren vecinos de Waters de la so nativa Baltimore, veceros habituales de Hollywood Bakery y Pete's Hotel, y estudiantes de diseñu de la Johns Hopkins University.
Anque Waters caltuvo gran parte del so equipu a lo llargo de la so carrera, non tolos dreamlanders participen en cada unu de los sos filmes. De normal John Waters afaya un actor y sigue cuntando con él nos sos siguientes filmes. El casu más notable ye'l de Mary Vivian Pearce la única dreamlander qu'apaez en toes y cada una de les sos películes. Mink Stole apaeció en toes sacante en Hag in a Black Leather Jacket de 1964 y Eat Your Makeup, de 1967.
Pa ser consideráu un dreamlander nun ye condicio sine qua non tener una prolífica carrera como actor a les órdenes de John Waters, basta con participar nuna o dos d'éstes, siendo más o menos clara la adscripción underground, como la ex estrella del porno Traci Lords, qu'apaeció en Cry-Baby (1990) y Los asesinatos de ma (1994) o Danny Mills, cola so única participación en Pink Flamingos (1972).
Referencies na cultura popular
En 1997 participó na octava temporada de la famosa serie d'animación The Simpsons. Nel episodiu tituláu Homer's Phobia, emprestando la so voz a un personaxe de razonable asemeyáu físicu al propiu Waters, que respuende al nome de John y rexenta una tienda d'oxetos absurdos. Faise amigu de la familia pero Homer Simpson afaya que ye gai y siente refugu, esmoleciéndose seriamente al afayar a Bart emulando la conocida interpretación de Cher del cantar de Rudy Clark, The Shoop Shoop Song. Finalmente unu de los artiluxos de la tienda de John va acabar salvando'l pelleyu de Bart, Homer, Moe y Barney.
Viñas
Viñas ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Zamora na comunidá autónoma de Castiella y Llión.
Chille
Chille ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Viñas
Xeografía
Atópase allugáu na contorna d'Aliste, al oeste de la provincia de Zamora, cerca de la frontera con Portugal y arrodiáu poles sierres de la Culiebra y Trás-os-Montes. El conceyu ta formáu pol territoriu correspondiente a los términos de Ribas, San Blas, Vega de Nuez y Viñas.
Chille
Tien una población de y una superficie de  km².
Viñas
Historia
Darréu, la Edá Media paez aniciar la fundación o refundación de Viñas nel so actual allugamientu, que la so creación enmarcar dientro de los procesos repobladores llevaes a cabu na Edá Media polos reis lleoneses, que nel sieglu X utilizaron pal establecimientu de poblaciones los castros presistentes. Sía que non, no eclesiástico, Viñas pasó a formar parte de la vicaría d'Alba y Aliste de la diócesis de Zamora.
Yá na Edá Contemporánea, al crease les actuales provincies na división provincial de 1833, Viñas quedó encuadráu na provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa.
Patrimoniu
El so cascu urbanu caltién amueses de la so arquiteutura tradicional alistana, siendo'l so principales edificios la ilesia parroquial de San Esteban, asitiada a lo cimero del pueblu, y l'ermita de La Inmaculada nel centru de la población. D'especial mención son tamién otros monumentos como la espodada Cruz del Campu y la fonte principal del pueblu, de cantería decorada con pilastres rehundidas y pirámides. Cuanta amás con dos castros, el «Castrico de La Verea» y el «Llombo Latedo» o «Cueto de l'Almena», qu'atestigüen l'antiguu poblamientu d'esti territoriu.
Santolaya (Pruvia)
Santolaya ye un llugar de la parroquia de Pruvia nel conceyu asturianu de Llanera.
Alcuéntrase a 9,00 km de Posada, la capital del conceyu, a un altor mediu de 243 msnm y tien una población de.
Ducula pinon
Ducula pinon ye una especie d'ave columbiforme de la familia Columbidae atopada en Nueva Guinea y dalgunes de les islles vecines.
Distribución y comportamientu
Reproduzse nel periodu de mayu a febreru y polo tanto tien un periodu reproductivu llargu. El nial ye una plataforma llixeramente montada nes copes de los árboles y regularmente ta asitiada de 11 a 18 metros sobre'l suelu. La niarada consiste d'un solu güevu.
Subespecies
Reconócense trés subespecies:
Parasemia plantaginis
La Parasemia plantaginis ye una especie de lepidópteru ditrisio de la familia Arctiidae de colores brillosos, que s'atopa en toa Europa en biotopos montascosos.
Descripción
Árctido d'hasta 2 cm de valumbude nales, con forma, coloración y aspeutu xeneral que recuerda a una pequeña xitana, (Arctia caxa). Especie bien variable, bon exemplu de polimorfismu. Anque les femes xeneralmente son coloraes y los machos amarrillos o blancos.
Distribución y hábitat
N'Europa, preferentemente en media y altu monte. Na Península, en colonies alcontraes y numberoses hasta los 2.600 msnm.
Fase larvaria
De finales de branu a finales de la primavera siguiente, la canesba envierna, aliméntase de llantén preferentemente; amás de diente de lleón, agrieta y otres.
KaDee Strickland
Katherine Dee "KaDee" Strickland ye una actriz estauxunidense, más conocida por haber interpretáu a Charlotte King na serie Private Practice.
Biografía
Ye fía de Susan Strickland (una enfermera) y de Dee Strickland (un entrenador de fútbol d'una escuela).
En 2004 empezó a salir col actor Jason Behr, a quien conoció mientres filmaban la película "The Grudge". Comprometiéronse'l día del so cumpleaños y la pareya finalmente casóse en Ojai (California) el 10 de payares de 2006. Tienen un fíu, Atticus Elijah Behr (17 d'ochobre de 2013).
Carrera
En 2003 apaeció na película Something's Gotta Give, onde dio vida a la doctora Kristen. En 2004 llogró unu de los papeles principales na película Anacondes: The Hunt for the Blood Orchid, onde interpretó a Samantha "Sam" Rogers. Esi mesmu añu xunir al repartu de la película de terror The Grudge, onde dio vida a Susan Williams. En 2006 apaeció na película Walker Payne, onde dio vida a Audrey. Esi mesmu añu, recibió un premiu "Silver Star Alumni" de la so alma mater "The University of the Arts" en Filadelfia. En 2007 xunir al repartu de la película The Flock, onde interpretó a Viola Frye. El 26 de setiembre del mesmu añu, xunir al repartu principal de la serie Private Practice, onde interpretó a la doctora Charlotte King-Freedman hasta'l final de la serie'l 22 de xineru de 2013. En 2008 interpretó a Jillian Cartwright na película The Family That Preys.
En 2015 xunir al repartu principal de la serie Secrets and Lies, onde interpreta a Christy Garner. La serie ye la versión norteamericana de la serie orixinal australiana Secrets and Lies. Esi mesmu añu apaeció como convidada na serie The Player, onde dio vida a l'axente especial Rose Nolan. A finales de xineru de 2016, anuncióse que se xuniera al repartu principal del pilotu de la nueva serie Shut Eye, onde va dar vida a Linda.
Kevin J. O'Connor
Kevin James O'Connor ye un actor d'Estaos Xuníos conocíu por xugar en calter funciones películes de grandes estudios como la momia, Clive Barker's Señor d'Ilusiones, F/X2 y como Igor na película Van Helsing, 2004. Él ye unu de los favoritos del escritor direutor Stephen Sommers, que polo xeneral pon-y nel so películes.
Biografía
O'Connor nació en Chicago, Illinois, fíu de Patricia Connelly, un maestru, y James O'Connor, un axente de policía. Tamién tien un hermanu, Christopher O'Connor qu'enseña l'arte y en llatín Ted Lenart Dotaos Centru Rexonal de Southside de Chicago. Formóse como actor na Goodman School of Drama na Universidá DePaul. En Chicago, apaeció na etapa de producción d'El Salvador Rafael Lima (1989) nel Steppenwolf Theatre. Fixo la so Nueva York, off-Broadway debú n'El Coloráu Catecismu de Vincent J. Cardinal (1990) nel Circle Repertory Company.
Genaro García-Alas y Ureña
Genaro García-Alas y Ureña foi un militar, inxenieru y periodista asturianu, hermanu mayor de Clarín.
Biografía
Nacíu n'Uviéu en 1844, siguió la carrera d'inxenieru militar, retirándose col emplegu de teniente coronel en 1881. Publicó gran númberu d'obres militares y dau conferencies públiques del mesmu calter. Como periodista foi redactor de La Correspondencia de España, El Imparcial y otros periódicos; corresponsal de l'Agencia Fabra y collaborador del Memorial de Ingenieros, Vida Marítima, Nuestro Tiempo, Revista Política Ibero-americana, El Aspirante, La España Moderna, El Liberal, Ecos del Nalón, Revista de Asturias –que la so segunda dómina dirixó– o Alma Española. Nes eleiciones de 1898 llogró un escañu de diputáu a Cortes pol distritu cubanu de Sancti Spíritus, col Partíu Autonomista. Genaro Alas, que perteneció a l'Asociación de la Prensa de Madrid, yera hermanu de Leopoldo Alas «Clarín». Finó en 1918.
Jarosław Kaczyński
Jarosław Aleksander Kaczyński, ye un políticu polacu, que foi primer ministru del so país, ente 2006 y 2007, y presidente del partíu Llei y Xusticia.
En 2005, Lech foi escoyíu Presidente de Polonia, polo que Jarosław, quien selmanes antes llograra la victoria del so partíu nes eleiciones parllamentaries, tornó'l cargu de primer ministru, que-y correspondía. Unos meses dempués, el so hermanu llamólu a ocupar el cargu de Primer Ministru de Polonia, convirtiendo al so país na primer democracia occidental con dos hermanos ocupando les xefatures del Estáu y el gobiernu. En 2007, foi asocedíu nel cargu de primer ministru por Donald Tusk.
Villaveza del Agua
Villaveza del Agua ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Zamora, na comunidá autónoma de Castiella y Llión.
El conceyu de Villaveza ta asitiáu na contorna zamorana de Benavente y Los Valles, a unos 50 km de Zamora, la capital provincial, y unos 16 km de Benavente. Asítiase a una altitú averada de 700 msnm y cuenta con un clima clima mediterraneu continentalizado, carauterizáu poles baxes temperatures ivernices y les altes temperatures branices. El términu municipal cuenta con una superficie que supera los 26 km² y un padrón municipal de habitantes. Al respective de la so población, nes últimes décades hai esperimentando un progresivu descensu, similar al de los restantes conceyos colindantes, anque mientres el branu vese llixeramente amontáu pol turismu rural y polos vecinos que tienen una segunda residencia en Villaveza.
Del so cascu urbanu destaca la ilesia parroquial de San Salvador, en que'l so interior alluga'l retablu del Cristu de los Inxemes. Amás, nesti pueblu pasó parte de la so mocedá Alejandro Lerroux, políticu que aportó a presidente d'España mientres el segundu bieniu de la Segunda República Española.
Topónimu
L'orixe del topónimu Villaveza venceyóse col antropónimu de dalgún de los sos antiguos moradores, previsiblemente un propietariu mozárabe llamáu Abeza, polo que podría interpretase como "Villa de Abeza". La segunda parte del topónimu, "del Agua", ye un términu xenérico y descriptivo de la bayura d'agua nesta llocalidá.
Xeografía
L'allugamientu de Villaveza conviérte-y nun puntu de referencia pa delles de les escursiones o rutes de la provincia de Zamora, como son el casu de la Ruta del Císter o'l monesteriu de Moreruela. Dende Villaveza, y siguiendo la Ruta de la Plata en direición a Zamora, pasar por Granja de Moreruela, ónde podrá visitase el Centru d'Interpretación del Cister y les ruines del impresionante monesteriu cisterciense de Santa María de Moreruela. Tamién ta cercana la reserva natural de Llagunes de Villafáfila —espaciu natural protexíu que s'estiende a lo llargo de 32 000 ha de tierres zamoranes y que concentra casi la metá de les aves acuátiques censaes en tola comunidá autónoma— y la casa de la reserva, denomada "El Palombar".
Historia
Topáronse restos prehistóricos, romanos y medievales nel términu, anque la hestoria del pueblu actual remontar a la dómina medieval, fundada dientro de les repoblaciones de los reis de Llión, siendo la so primer mención documental una caltenida nel Monesteriu de Sahagún del añu 987, onde apaez como Villa de Abeza.
Villaveza y l'actual despoblado Santa Lena de Villagonta yeren dos llugares que formaben parte de la merindad de Allende el Ríu cuando nel añu 1167 el rei Fernandu II de Llión concedió-y el fueru a Benavente y la so alfoz. La merindad de Allende el Ríu, formar venti lugar o aldegues: Santovenia, San Hilario, Valle, Bretó, Santa Lena, Villaveza, Barcial, Castropepe, Villafer, Campazas, San Miguel del Valle, Santa Clara, Vilbis, Piquillos, Escoriel de Frades, Santa María de la Torre, San Esteban, Cebolledo, San Martín de Barcos y Santa Cristina.
Santa Lena siguió formando parte de felicidá merindad y se aforó al conceyu de Villaveza nel añu 1616 según escritura fecho pública ante Alonso Santiago Panticoso, escribán de la villa de Benavente: ''“Les grandes crecíes del ríu en 1614 llevaron les cases y la ilesia d'esti llugar. Pagaron les alcabalas y arrotos los qu'ellí vivíen hasta 1616. Nel añu 1617 perdióse tou y nel añu 1618 arrendar al conceyu de Villaveza del Barcu”.''
El términu de Santa Lena taba asitiáu al sur del términu de Villaveza, rayaba col términu de Santovenia dende la raya de San Agustín al ríu Esla. Asina, el pueblu de Santa Lena taba asitiáu nel pagu de Baxu de Santa Lena. Les sepultures ensin datar del tesu son ayenes al pobláu y tienen que ser anteriores al sieglu XII.
Per otru llau, Villaveza antes de apellidarse “del Agua”, llevó l'apellíu “del Barcu”. Nel llibru de visites de la so parroquia, la postrera datada en Villaveza del Barcu, tien fecha de 25 de payares de 1660. A partir d'ésta figura como Villaveza del Agua.
Cola creación de les actuales provincies na división provincial de 1833, Villaveza quedó encuadráu na provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, que, como toles rexones españoles de la dómina, escarecía de competencies alministratives. Tres la constitución de 1978, esti conceyu pasó a formar parte en 1983 de la comunidá autónoma de Castiella y Llión, en cuantes que pertenecíen a la provincia de Zamora.
Patrimoniu
Otros llugares d'interés, seríen l'Área recreativa de Santa Lena según la Llamarga Grande y la Llamarga del Pebidal.
Demografía
Villaveza cunta con una población de 195 habitantes, según datos del INE de 2017.
Fiestes
Les patronales, San Salvador, el día 6 d'agostu, y les Ánimes, el primer domingu de payares.
Giro d'Italia 2000
El 83ᵘ Giro d'Italia apostar ente'l 13 de mayu y el 4 de xunu de 2000 con un percorríu de 3676 km estremáu nun prólogu y 21 etapes con entamu en Roma y final en Milán.
Participaron 190 ciclistes partíos en 20 equipos de 9 corredores cada unu resultando vencedor absolutu'l italianu Stefano Garzelli que cubrió la prueba en 98h 30’ 14’’ a una velocidá media de 37,684 km/h.
Ducula radiata
La dúcula colibarrada (Ducula radiata) ye una ave columbiforme de la familia Columbidae.
Distribución xeográfica
Trátase d'un endemismu de les selves montiegues de Célebes n'Indonesia.
San Pablo
San Pablo pue referise a dellos artículos:
León Cortés Castro
León Cortés Castro, foi un abogáu y políticu costarricense, Presidente de la República de 1936 a 1940.
Nació en Alajuela, Costa Rica, el 8 d'avientu de 1882. Foi fíu del médicu colombianu Dr. Roberto Cortés y Cortés y Fidelina Castro (Mondragón) Ruiz. Casóse'l 28 de setiembre de 1905 en Alajuela con Julia Fernández Rodríguez, fía de Francisco Fernández Pérez y Luisa Rodríguez Quesada. D'esti matrimoniu nacieron dos fíos, Javier y Otto Cortés Fernández.
Ken Noritake
Ken Noritake (則武 謙, ), foi un futbolista xaponés.
León Cortés Castro
Llogró'l títulu de maestru normal por suficiencia nel Llicéu de Costa Rica, foi maestru d'escuela y aportó a inspeutor d'escueles y profesor de segunda enseñanza. Darréu estudió Derechu y en 1916 graduó de Llicenciáu en Lleis na Escuela de Derechu de Costa Rica. Capo perteneció a la Masonería de Costa Rica.
Kevin Hart
Kevin Hart ye un actor y comediante d'Estaos Xuníos.
Primeros años
Hart nació en Filadelfia, Pennsylvania. Ye graduáu de George Washington High School, y asistió a la Universidá Temple mientres dos años.
Carrera
En 2008, Hart apaeció nel videu de Three 6 Mafia pa "Lolli Lolli (Pop That Body)" y en 2009, Hart apaeció nuna serie de comerciales de eBay. Tamién en 2009, interpretó a un bruxu, "Zezelryck," nuna serie de televisión, Kröd Mändoon and the Flaming Sword of Fire.
Fixo delles actuaciones en direuto de comedia n'especiales de televisión pa Comedy Central, incluyendo I'm a Grown Little Man y Seriously Funny. En 2010, Hart apaeció nos comerciales de Air Jordan con Dwyane Wade. Hart ye idolatráu pol so compañeru Mike Benner.
El 6 de setiembre de 2012 foi'l anfitrión de los premios MTV Video Music Awards 2012, que la so ceremonia realizar nel Staples Center de Los Angeles, California.
Participa nel segundu discu en solitariu de Romeo Santos ,Formula Vol.2.
Vida personal
Hart casóse con Torri Hart en 2003. En marzu de 2005, la so fía Heaven Leigh (pronunciáu Heavenly) Hart nació. Como se reveló en The 40-Year-Old Virgin, él comentó mediu a chancia que nun quier que se convierta "nuna baillarina de striptease." El 18 de febreru de 2008, nació Hendrix Hart. En 2010, Hart dixebróse llegalmente de la so esposa, quien tamién fai xires de stand-up con él.
Ye amigu d'Anthony Anderson.
Abarrío
Abarrío ye un llugar de la parroquia de Posada nel conceyu asturianu de Llanera.
Alcuéntrase a 1,00 km de Posada, la capital del conceyu, a un altor mediu de 194 msnm y tien una población de.
Kevin Kilner
Kevin Kilner ye un actor de cine y televisión d'Estaos Xuníos. Kilner nació en Baltimore, Maryland, fíu de Dorothea, una maestra de xardín d'infantes, y Edward Kilner, que trabayaba en ventes de publicidá y de seguros.
Fixo la so primer apaición nun episodiu de The Cosby Show en 1989. Ye quiciabes más conocíu por interpretar al protagonista na primera y quinta temporada de Earth Final Conflict. En 1994 intervieno nel montaxe de El zoo de cristal en Broadway.
En 1995 y 1996, Kilner protagonizó en Almost Perfect como l'interés de Nancy Travis, una guionista, pero Kilner dexó'l show dempués del estrenu de la segunda temporada. En 2009, apaeció en dellos episodios de Dollhouse.
Educación
Kilner ye un alumnu de Dulaney High School y l'Universidá Johns Hopkins en Baltimore.
Emiliano González Navero
La so Vida
Foi unu de los sobrevivientes de la Guerra contra la Triple Alianza. Realizó los sos estudios primarios na so ciudá natal y los secundarios realizar nel Colexu Nacional de la Capital.
Foi egresado de la Facultá de Derechu de la Universidá Nacional de la Capital. Exerció l'abogacía en 1887 y depués aportó a la maxistratura como xuez mientres el gobiernu de Juan Antonio Escurra. Tuvo casáu con Adela Lima, que finó'l 7 de setiembre de 1928. Emiliano, retiráu de toa actividá pública finó en Asunción, el 18 d'ochobre de 1934.
El so Gobiernu
Foi tres veces Presidente de la República. Electu vicepresidente de la República onde acompañó, nel mesmu cargu, a los presidentes Benigno Ferreira y José Guggiari. Derrocáu Ferreira pol golpe d'estáu del 2 de xunetu de 1908, González Navero asumió la presidencia'l 8 de xunetu d'esi añu. Cuando se cumplió'l periodu constitucional, apurrió'l cargu a don Manuel Gondra el 25 de payares de 1910. Col arrenunciu d'este, en menos de dos meses, desamarrar nel país un periodu d'anarquía que la llevó nuevamente a la presidencia provisional de la República'l 22 de marzu de 1912. Unos meses dempués, el 15 d'agostu de 1912, apurrió'l mandu al presidente constitucional Eduardo Schaerer, colo que s'inauguró esta fecha d'entamu de los periodos presidenciales. La tercera y última vegada que-y cupió ocupar la presidencia de la República foi cuando'l presidente José Guggiari arrenunció pa sometese a xuiciu políticu arriendes de los sucesos del 23 d'ochobre de 1931. Mientres el so segundu mandatu llogró pacificar el país, depués de dos años de guerra civil.
El so gabinete tuvo formáu de la siguiente manera: en Rellaciones Esteriores, el doctor Félix Paiva; n'Interior, don Eduardo Schaerer; en Facienda, el doctor Jerónimo Zubizarreta (que más tarde sería un prestixosu canciller y defensor de la soberanía nacional); en Xusticia, Cultu ya Instrucción Pública, el doctor Manuel Franco; y en Guerra y Marina, don Manuel Gondra.
Obres mientres el so gobiernu
Delles obres mientres el so gobiernu fueron la creación de la Escuela Naval de Mecánicos, amnistía por delitos políticos, promulgación d'un Códigu Rural, otorgamiento de numberoses beques a mozos artistes, aplicóse enseñanza primaria gratuita y obligatoria, esplotación de ferrocarril en Concepción y la creación de delles municipalidaes en ciudaes del país; per otru llau, hubo dures represiones polítiques y zarru de periódicos. El país participó del Congresu Internacional d'Enseñanza Artística, que se celebró en Dresde (Alemaña), asignóse la cantidá de $ 2800 oru sellao, a la delegación qu'asistiría al Congresu d'Estudiantes Americanos, lleváu a cabu en Lima (Perú) y son nomaos los profesores J. Inocencio Lezcano y José del Rosario Ayala nel Conseyu Nacional d'Educación. Fueron eslleíos el Cuerpu de Bomberos y la Guardia de Seguridá.
El 1 de mayu de 1912, dispúnxose la reorganización de les fuercies armaes, ingresaron, en calidá de subteniente Emilio Pastore, Alfredo Mena, Carlos J. Fernández, Blas Miloslavich y Nicolás Delgado. Nesa mesma fecha, resolvióse la incorporación de Rolando Ibarra col grau de capitán, y el 11 de xunu d'esi añu foi designáu edecán del primer maxistráu. Creóse'l Bancu Hipotecariu; se pavimentaron, amás, numberoses cais de la capital y fíxose una prueba d'empedriáu de madera en callar Palma, Alberdi y 14 de Mayu. Nomáronse, per primer vegada, Intendentes Municipales nes llocalidaes de Villarrica, Pilar, Encarnación y Concepción; construyóse un nuevu mercáu de abasto, sobre callar Palma ya inauguróse el Muséu de Belles Artes de Juan Silvano Godoy.
Les lletres y les arte tuvieron un importante sofitu per parte del gobiernu, creóse'l Muséu de Belles Artes; realizóse un apurra pa la instalación d'una Academia de Belles Artes. Tamién s'otorgó una beca a Andrés Campos Cervera (Julián de la Ferrería) por que realice los sos estudios en Canadá, a Eusebio A. Llugo, Guillermo Molinas Rolón y Eduardo Galindo de Arrascaeta. Hubo puestos auxiliares pa los músicos Agustín Barrios y Ampelio Villalba.
Trayeutoria política
Don Emiliano movióse siempres políticamente nel sector radical” del lliberalismu. Exerció la maxistratura xudicial y foi presidente del Cimeru Tribunal de Xusticia'l 28 de payares de 1890 mientres el gobiernu de González. En febreru de 1895 integró l'asamblea unificada que dirixó Benigno Ferreira. Actuó nel Partíu Lliberal, ocupó banques nel Parllamentu y el 19 d'avientu de 1904 formó parte del gabinete de Juan B. Gaona como ministru de Facienda y cumplió la mesma función mientres el gobiernu del Dr. Báez, al cual arrenuncia'l 28 d'abril de 1906 p'acompañar a Ferreira na so candidatura. Depués del derrocamientu d'ésti pasó a encabezar l'Executivu, el 4 de xunetu de 1908, a pesar de que recién el 31 d'avientu d'esi añu aceptóse formalmente l'arrenunciu de Benigno. Tien De señalase que la firma de don Emiliano nun s'atopa na acta fundacional del Centru Democráticu y tampoco nel manifiestu del 4 de xunetu de 1908, qu'empecipió don Albino Jara y cerró don Adolfo Riquelme. Ye, xunto con Félix Paiva, unu de los dos paraguayos que llegaron a ocupar la Presidencia de los trés poderes del Estáu, Executivu (1908 - 1910, 1912, 1931 - 1932), Llexislativu (1906 - 1908, 1928 - 1932) y Xudicial (1894).
Gerardo Berjano Escobar
Gerardo Berjano Escobar foi un políticu asturianu, alcalde d'Uviéu nel sieglu XIX.
Doctor en Derechu pola Universidá Central, de Madrid, llicenciárase primeramente na Universidá d'Uviéu en 1870.
Nel ámbitu políticu, exerció'l cargu de conceyal en delles ocasiones siendo Alcalde d'Uviéu a finales del s.XIX. Tamién foi diputáu na Diputación Provincial d'Asturies pol distritu eleutoral de L'Infiestu-Llaviana.
Foi fíu del tamién Alcalde d'Uviéu Carlos Berjano Fernández-Banciella, hermanu del rexistrador de la Propiedá, Daniel Berjano Escobar, y padre del Inxenieru de Mines y Abogáu Gerardo Berjano Prieto.
Llista d'asteroides/82101–82200
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Chilly-le-Vignoble
Chilly-le-Vignoble ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Chilly-sur-Salins
Chilly-sur-Salins ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Severies
Severies ye un llugar de la parroquia de Posada nel conceyu asturianu de Llanera.
Alcuéntrase a 0,20 km de Posada, la capital del conceyu, a un altor mediu de 208 msnm y tien una población de.
Thomas Hardy
Thomas Hardy foi un novelista y poeta inglés, superador del naturalismu del so tiempu.
Año de formación (1840-1870)
El so padre, Thomas Hardy, yera un constructor de Higher Bockhampton, llocalidá inglesa cercana a Dorchester, y, la so madre, Jemima Hand, trabayó como cocinera y sirvienta. Dambos contraxeron matrimoniu en Melbury Osmund, el 22 d'avientu de 1839.
El novelista, nacíu'l 2 de xunu de 1840 y morrió el 11 de xineru de 1928, foi'l primoxénitu de la pareya. La so madre, una muyer cultivada, procuró-y delles llectures, como la traducción inglesa de Dryden de les obres completes de Virxiliu, y el Rasselas de Johnson, que lleó con solu ocho años. De 1848 a 1856 asistió a la escuela llocal en Bockhampton, onde aprendió llatín, francés y alemán.
En 1862 treslladóse a Londres como ayudante del arquiteutu eclesiásticu Arthur Blomfield, especialista en restauraciones d'ilesies y constructor d'otres nueves n'estilu neogóticu. Asistió al teatru y l'ópera y visitó casi diariamente la National Gallery.
Nesta etapa lleó a Herbert Spencer, Huxley, John Stuart Mill y los poetes románticos y postrománticos Shelley, Scott, Browning y Swinburne. En 1865 publicó'l so primer artículu tituláu How I Built Myself a House. Unvió dellos de los sos poemes a periódicos, pero fueron refugaos.
En 1867 tornó a Dorchester pa trabayar con Hicks, y va siguir na construcción a pesar de la so mala salú. . Esi mesmu añu empezó la so primer novela, güei perdida, que llevaba'l títulu de The Poor Man and the Lady. Ye posible que n'anguaño caltuviera un romance cola so prima Tryphena Sparks, modelu de los sos personaxes Fancy Day y Sue Bridehead. En 1868 concluyó The Poor Man and the Lady, pero tornó publicar siguiendo los conseyos de George Meredith. Tres la muerte de Hicks, treslladóse a Weymouth pa trabayar col so socesor, Crickmay. En 1870 Crickmay unvió a Hardy a St. Juliot, en Cornualles, pa entamar la restauración de la ilesia. Ellí conoció a la so futura esposa, Emma Lavinia Gifford, la cuñada del párrocu, con quien tendría un solu fíos y que la so descendencia remontar a la fecha a la capital de la República de Nicaragua.
Desenvolvimientu de la so obra narrativa (1871-1897)
thumb|Thomas Hardy, 1889 En 1871 publicó la so novela Remedios desesperaos, qu'empezara a escribir dos años enantes. A ella siguieron Sol árbol del monte (1872), Unos güeyos azules (1873) y Lloñe del mundanal ruiu (1874). Esta postrera, qu'apaeciera primeramente como folletín nun periódicu, algamó un ésitu considerable. Casóse esi añu con Emma Lavinia Gifford en Paddington y, afaláu por ella, abandonó l'arquiteutura pa dedicase profesionalmente a escribir. La so unión duraría hasta la muerte d'ella, en 1912, magar nos últimos años alloñáronse.
En 1876, tres dellos cambeos de residencia, la pareya instalar en Sturminster Newton. Esi mesmu añu, Hardy publicó otra novela, The Hand of Ethelberta. En 1878 apaeció El regresu del nativu, y Hardy camudar cola so esposa a Upper Tooting. Nesa dómina la so reputación como novelista y la so amistá col biógrafu Leslie Stephen abriéron-y les puertes de los cenáculos lliterarios de la capital.
En 1880 publicó The Trumpet-Major. Esi mesmu añu cayó seriamente enfermu, y tuvo de guardar cama mientres seis meses, qu'aprovechó pa escribir The Laodicean, publicada en 1881. En 1883 treslladóse a Dorchester pa supervisar la construcción de Max Gate, vivienda proyeutada por él mesmu, y a la que se treslladó cola so esposa en 1885.
Nos ochenta Hardy goció de bastante prestíu y ésitu económicu y conoció en Londres a personaxes como Matthew Arnold, Henry James, Tennyson y Robert Browning. En 1886 apaeció L'alcalde de Casterbridge y al añu siguiente Los habitantes del monte, dambes de gran interés.
Na primavera de 1887 viaxó a Italia, onde visitó Xénova, Pisa, Florencia, Roma, Venecia y Milán; en 1887 y, en 1888, a París. Esi añu publicó la so primer coleición de rellatos curtios, Wessex Tales, xéneru nel qu'entornaría d'equí p'arriba.
En 1891 apaecieron dos nueves noveles sos, Tess de d'Urbervilles y A Group of Noble Dames. En 1892 finó'l padre del novelista. Mientres los noventa viaxó tamién a Dublín en 1893 y a Bruxeles y Waterloo en 1896 pa ambientar el so poema sobre les guerres napoleóniques The Dynasts.
En 1895 apaeció una de les sos noveles más importantes, Jude l'escuru. Tres la so publicación, recibió dures crítiques por ser considerada inmoral (dalgún críticu faló absurdamente de «Jude l'obscenu»). Por ello, Hardy tomó'l resolución de nun escribir más noveles y dedicase n'esclusiva a la poesía. Sicasí, publicó entá una novela que tuvo gran resonancia: La bienamada (escrita diez años enantes) en 1897. Esi mesmu añu fixo un viaxe a Suiza.
El so Lloñe del mundanal ruiu foi afecha al cine en 1967; tamién foi llevada al cine la so novela Tess, de Urberville por Polanski en 1979. La novela "Jude l'Escuru" foi llevada al cine en 1996, col títulu de "Jude", siendo dirixida por Michael Winterbottom.
Regresu a la poesía. Años finales (1898-1928)
Cansáu de que los críticos -y reconviniesen poles temes caltriantes de los sos llibros, Hardy consagróse, en publicando Jude l'escuru, a la poesía.
El primer llibru de versos de Hardy, Poemes de Wessex, apaeció en 1898, cuando l'autor cuntaba 58 años d'edá. En 1902 publicó Poemes del pasáu y del presente. Esa fecha empezó la redaición de la so obra más ambiciosa, The Dynasts, que la so primer parte (de trés) vio la lluz en 1904, añu en que finó la madre del poeta. Les dos partes siguientes apaecieron, respeutivamente, en 1906 y 1908. En 1909 publicó un nuevu llibru de poemes, Rises del tiempu. Nel añu 1910 el rei Eduardu VII concedió-y la Orde del Méritu.
Seki Matsunaga
Seki Matsunaga (松永 碩, ), foi un futbolista xaponés.
Thomas Hardy
Regresu a la poesía. Años finales (1898-1928)
En febreru de 1914 casar por segunda vegada, agora con Florence Emily Dugdale, que fuera la so secretaria. Thomas Hardy publicó un total de catorce noveles. Recibió'l doctoráu honoris causa de la Universidá de Cambridge en 1913, y en 1920 de la d'Oxford. En 1914 publicó otru llibru de poesía, Sátires de circunstancies. En 1923 dio a la imprenta una obra de teatru en versu, The Famous Tragedy of the Queen of Cornwall y, en 1925, Fantasíes humanes, la última coleición de poemes que publicó en vida.
Síntesis final
Por esta dómina empezó a redactar la so autobiografía, qu'apaecería póstumamente, en 1928, y de la que s'abarrunta que fora en realidá escrita, siquier en parte, pola so vilba, Florence Emily Dugdale.
La so biografía, en gran midida escrita por él mesmu pos, apaeció sol nome de la so segunda esposa en dos volúmenes dende 1928–30, como The Early Life of Thomas Hardy, 1840–91 y The Later Years of Thomas Hardy, 1892–1928; güei tán publicaes nuna edición crítica d'un solu volume como The Life and Work of Thomas Hardy, editada por Michael Millgate (1984).
Obra
A pesar de que publicó'l so primer llibru pasada la trentena, Hardy nun foi en realidá un escritor tardíu. La so primer vocación foi la poesía llírica. En fracasando nos sos intentos de publicar poemes, probó fortuna cola novela, anque despreciaba'l xéneru por causa del so calter descomanadamente comercial y fachendosu (meretricious). La narrativa de Hardy llogró ciertu ésitu, magar la crítica se encarnizó con él pola ideoloxía materialista, naturalista y pesimista implícita nes sos tristísimas y deprimentes últimes noveles. Dende 1895 abandonó definitivamente la novela pa dedicase con tenacidá al desenvolvimientu de la so interesante obra llírica.
Noveles
L'acción de toles sos noveles desenvolver nel campu inglés, nuna rexón bautizada pol novelista como Wessex y que ye en realidá la so Dorset natal. Cada ciudá de Wessex tien la so equivalencia real na toponimia de Dorset; asina, Oxford recibe nes noveles de Hardy el simbólicu nome de Christminster. Nesti mundu producen tolos acontecimientos de les sos obres, magar la obra de Hardy enche tou posible costumismu en cuantes que esi paisaxe resulta simbólicu d'un pensamientu bien definíu. Utiliza'l dialeutu de Dorset como exemplu d'inglés antiguu y noble en trance de desapaición pol destín de la modernidá.
El destín de los personaxes vese, sicasí, alteriáu dacuando por una suerte momentanea qu'asemeya una ironía, yá que funciona de anticlímax pa una hecatombe dramática na que la voluntá humana resulta vencida al cabu por una necesidá implacable. Hai intenses descripciones de los campos, montes, estaciones y clima de Wessex, que reflexen como un espeyu l'interior aveséu d'unos personaxes sumíos na desdicha.
Hardy clasificó les sos noveles y les sos coleiciones de cuentos en tres clases:
Noveles de personaxe y redolada
Romances y fantasíes
Noveles d'inxeniu
Rellatos curtios
Hardy tamién produció una serie de cuentos menores y una novela en collaboración, The Spectre of the Real (1894). Una coleición de rellatos curtios, amás de los yá mentaos, ye A Changed Man and Other Tales (1913). Les sos obres arrexuntáronse en 24 volúmenes na edición Wessex (1912–13) y en 37 volúmenes na edición Mellstock (1919–20).
Coleiciones de cuentos
Short stories (con fecha de la primer publicación)
Poesía
La poesía de Hardy utiliza un llinguaxe preñáu d'arcaísmos, espón nella una cosmovisión tan aveseda, materialista y desengañada como la de les sos noveles. La guapura ye namái una ilusión pasaxera. Ezra Pound dixo en 1937, tres el descubrimientu de la poesía de Hardy: "Agora sí que ye esto claridá: equí ta la collecha d'escribir primeru venti noveles".
A los 55 años, Hardy retomó la poesía qu'abandonara na so mocedá. Poemes de Wessex (Wessex Poems, 1898) y Poemes del pasáu y del presente (Poems of the Past and the Present, 1901) son coleiciones de poemes escritos bastante tiempu tras. Dinastíes -The Dynasts I(1904), II (1906), III (1908)- ye un drama épicu irrepresentable escritu ente 1903 y 1908, en 19 actos y 130 escenes, nos que se narra la llucha d'Inglaterra contra Napoleón. Siguieron Rises del tiempu (Time Laughing-stocks, 1909), Sátires de circunstancies (Satires of Circumstance, 1914), Momentos de visión (1917), Poemes llíricos (1922), Fantasíes humanes (Human Shows, 1925) y Pallabres pel hibiernu (1928). Ente los sos más conocíos poemes atópense "Abril de 1914", "Wessex Heights", "En tiniebles, yo", "El funeral de Dios", "La naturaleza qu'entruga" y "A un ruiseñor".
Sobre Dinastíes, Christopher Morley, en pallabres del personaxe de Roger Mifflin de la so novela La llibrería encantada (The haunted bookshop), diz :
"EL LLIBRU QU'EVITARÍA LA GUERRA ( referir a la de 1914-1918 )
Agora que la llucha terminó, ye un bon momentu de lleer Dinastíes de Tomás Hardy. Nun quiero vendelo, porque ye unu de los más grandes ayalgues que tengo. Pero si dalgunu garantízame que va lleer los trés volúmenes, y que va dexar que la so mente absorber, toi dispuestu a empresta-y los.
Si abondos alemanes lleeren con atención Dinastíes enantes de xunetu de 1914, nun habría guerra.
Si a cada delegáu a la Conferencia de Paz obligárase-y a lleelo primero qu'empiecen les sesiones, nun habría más guerres."
Juan Bautista Egusquiza
Juan Bautista Luis Egusquiza Isasi foi un militar y presidente de Paraguái ente 1894 y 1898.
La so vida
Nació na ciudá d'Asunción el 25 d'agostu de 1845. Los sos padres fueron el señor Camilo Egusquiza y la señora Isabel Isasi. Los Egusquiza vienen de Guipúzcoa, País Vascu, y el significáu del apellíu ye: “Refalfio” o "llugar onde hai enforma sol". L'apellíu de la so madre, Isasi, ye orixinariu d'Eibar (un conceyu de Guipúzcoa, asitiáu dende'l sieglu XV), significa “retamal” o “llugar de retamas”.
Estudió na provincia arxentina d'Entre Ríos nel Colexu Nacional de Concepción del Uruguay, un importante institutu fundáu pol Xeneral Justo José de Urquiza. Ésti foi quiciabes, unu de los trampolinos que más tarde lo alzó a la gloria. Nesta institución tuvo como condiscípulo al xeneral y más tarde gobernante arxentín, el tucumano Julio Argentino Roca.
Tuvo casáu con doña Casiana Isasi. Corría poles sos venes sangre vasca, qu'heredaba de dambes cañes familiares, siendo asina, dempués de Uriarte, el segundu mandatariu paraguayu con esa descendencia. Lamentablemente dicir nesa dómina que'l calter de Egusquiza escarecía de gracia, amás de popularidá y de carisma. Volvió al Paraguái nel mesmu mes de la ocupación estranxera, xunto a Benigno Ferreira, José Segundo y Juan José Decoud, Xovellanos, Juan Bautista Gill y otros.
Carrera militar
Foi un militar de vasta cultura. Mientres la so carrera de militar foi subteniente, teniente, y capitán nel exércitu arxentín. Siguió nes files siendo teniente coronel y el 5 de mayu de 1890 pasó a desempeñar la Comandancia Militar de les Misiones. N'agostu de 1891 foi promovíu a coronel y el 14 d'agostu pero de 1892 foi xubíu a xeneral de brigada.
El so gobiernu
Foi presidente de la República dende'l 25 de payares de 1894 al 25 de payares de 1898. Secundáu por Facundo Insfrán na vicepresidencia, el so primer gabinete tuvo formáu totalmente por civiles, integrar Agustín Cañete, Benjamín Aceval y Guillermo de los Ríos, en Facienda; Ángel María Martínez y Rufino Mazó, n'Interior; Rufino Mazó y José Mateo Collar, en Xusticia, Cultu ya Instrucción Pública; Emilio Aceval, en Guerra y Marina; y Héctor Velázquez y José Segundo Decoud, en Rellaciones Esteriores.
Mientres el so gobiernu, Juan Sinforiano Bogarín foi nomáu obispu de Paraguái; introduciéronse los coches d'arriendu; fundóse la Escuela d'Agricultura, que tuvo dirixida por Moisés Bertoni; fundóse l'Institutu Paraguayu. Dende'l Gobiernu, Eguzquiza defendió la pacificación política del país, cola participación nel gobiernu d'homes de les diverses corrientes polítiques; creáronse delles llocalidaes (Ayolas, Irala y Hernandarias); creóse la Escuela Normal de Maestros y de Maestres; creóse la Caxa de Conversión; la Guardia Nacional; reabrióse la Facultá de Medicina; etc.
Confió-y la direición de la Escuela Normal de Maestres, a la célebre docente barrereña Adela Speratti, y la de la Escuela Normal de Maestros a Francisco Tapia. El 25 d'ochobre de 1897 dispúnxose la organización de la Escuela d'Agricultura y Granxa Modelo. El 1 de mayu d'esi mesmu añu asumió la Superintendencia d'Instrucción Pública don Enrique Solano López y el 4 d'abril de 1898, como miembru del Conseyu Cimeru d'Educación, el diputáu don Fulgencio R. Moreno. Aportaron al rectoráu de la Universidá'l Doctores Federico Xordán, Pedro P. Peña y don Héctor Velázquez.
L'Estáu impulsó la enseñanza de les belles artes, les funciones d'ópera y reconoció el funcionamientu del Institutu Paraguayu, que foi fundáu'l 10 de xunetu de 1895. Apaecieron los diarios “El Cívicu”, “La Prensa” y “La Nación”, amás de la Revista del Institutu Paraguayu” y la Revista Mensual”.
Trayeutoria política
Fízose cargu del ministeriu del Interior de febreru a marzu y d'ochobre a payares de 1891 y del 17 de xineru al 17 d'abril de 1894, asina tamién, foi ministru de Guerra y Marina mientres el gobiernu del presidente Juan Gualberto González, cargu qu'ocupó hasta'l 17 d'abril de 1894. D'esta manera Egusquiza tuvo'l so aprendizaxe políticu.
Egusquiza y el egusquicismo
El egusquicismo foi un sector formáu polos grandes y más fieles siguidores del Presidente, yera'l grupu d'opinión política más influyente nesi tiempu y nun-y foi dificultosu consiguir el sofitu del Partíu Nacional Republicanu pa impulsar la candidatura presidencial de les sos adeptos: Emilio Aceval y Héctor Carvallo. La dupla “egusquicista” foi electa pol Colexu Eleutoral. La so firma topar na acta fundacional de la ANR, el 11 de setiembre de 1887. Pero la so actuación nun foi sobresaliente sinón hasta la represión del movimientu lliberal del 18 d'ochobre de 1891. Recuérdase qu'hasta'l 19 d'agostu de 1900, fecha en que foi electu vicepresidente 2º de la comisión directiva, nun s'apoderó de funciones partidaries. Robló namái dos manifiestos, a pesar de que nengún tuvo calter políticu, n'abril y xunu de 1894. Lo que fixera Egusquiza p'aguiyar al Comité Popular Egusquicista” o a los periodistes de “El Progresu” nun foi demasiáu nin pocu, asina d'ambiguu.
Finó'l 24 d'agostu de 1902, en víspores del so cumpleaños, siendo senador, y por llei rindiéronse-y tolos honores oficiales correspondientes.
Tifón (mitoloxía)
Tifón ye una figura de la mitoloxía griega, fíu de Gaia y Tártaru.
Tamién foi consideráu'l pá de los vientos impestuosos (tifones). En Grecia yera representáu como un xigante aláu, con piernes terminaes en sierpes.
Con Equidna tuvo la viniente descendencia:
Chissey-sur-Loue
Chissey-sur-Loue ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Teoría del floxistu
thumb|[[Georg Stahl ayudó a desenvolver y popularizar la teoría del floxistu.]]
Historia
Johann Becher propunxo una versión particular de la teoría de los cuatro elementos: el papel fundamental taba acutáu a la tierra y al agua, ente que'l fueu y l'aire yeren consideraos como simples axentes de los tresformamientos. Tolos cuerpos, tanto animales como vexetales y minerales, taben formaos según Becher por amiestos d'agua y tierra. Defendió tamién que los verdaderos elementos de los cuerpos teníen de ser investigaos por aciu l'analís y, en coherencia, propunxo una clasificación basada nun orde creciente de composición.
Becher sostenía que los componentes inmediatos de los cuerpos minerales yeren tres tipos distintos de tierres, caúna d'elles portadora d'una propiedá: l'aspeutu vítreu, el calter combustible y la fluidez o volatilidá. La tierra que denominó terra pinguis considerábase portadora del principiu de la inflamabilidad. El so nome podría traducise como tierra grasa o tierra oleaxinosa, que na alquimia conocer col nome d'azufre, anque Becher emplegó tamién otres espresiones pa designala, ente elles azufre floxistu. Finalmente foi la pallabra floxistu la qu'acabó imponiéndose, gracies sobremanera al llabor del más efectivu defensor de les sos idees, Georg Ernst Stahl.
Teoría
Tamién se conocía dende hai enforma tiempu que dalgunes d'estos sales metálicos podíen ser tresformaes de nuevu nos metales de partida. Stahl esplicó esti procesu suponiendo que los metales taben formaos por un cal y un principiu inflamable que denominó floxistu, polo que la calcinación, esto ye, la formación del cal, podía esplicase, al igual que la combustión, como un desprendimientu de floxistu, que lliberábase del metal y dexaba el cal al descubiertu. El procesu inversu, l'amenorgamientu del cal al metal, podía ser igualmente esplicada como una adición de floxistu. Si una sustancia rico en floxistu, como'l carbón, yera puesta en contautu con un cal metálico, podía tresferi-y el so floxistu y dar llugar a la formación del metal.
En pallabres clares, Stahl consideraba que los metales y polo xeneral toles sustances combustibles contienen una sustancia qu'escarez de pesu, tal sustancia ye la llamada floxistu. Cuando se xamusca un metal o mientres la combustión de cualquier materia'l floxistu dixebrar en forma de llapaes dexando una residuu incombustible conocíu na alquimia como sal, comúnmente ferruñu al xamuscar los metales o a cencielles cenices con una senciella fórmula sería: carbón = floxistu + cenices o Metal = floxistu + ferruñu.