cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Puertu de Piriápolis
Historia
Xunto al proyeutu de la construcción de la ciudá de Piriápolis per parte de Francisco Piria, taba tamién la construcción d'un puertu xunto a ella. El proyeutu del puertu foi aprobáu en 1907 y habilitáu ya inauguráu en 1916. Pa la construcción del espigón y de la paré del puertu utilizó piedra proveniente del cerro San Antonio, allugáu xunto al puertu, y pa los detalles más finos utilizóse granitu, proveniente del Cuetu Pan d'Azucre. Mientres la so construcción el puertu foi destruyíu en dos oportunidad por torbonaes marines, lo que retrasó la culminación de les obres.
En 1997 el puertu foi reinaugurado tres la so remodelación, dotándolo con instalaciones náutiques más modernes y con un fácil accesu pal atraque d'embarcaciones deportives.
Dende'l 1998 hasta 2003 llegaron buques de la empresa Buquebus provenientes de Buenos Aires.
Ye xestionáu pol Direición Nacional d'Hidrografía del Ministeriu de Tresporte y Obres Públiques d'Uruguái.
Anguaño atópase en remodelación.
Acomys louisae
Acomys louisae ye una especie de royedor de la familia Muridae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Djibouti Etiopía, Kenia y Somalia.
Hábitat
El so hábitat natural son: sabanes grebes, campos de gramínees tropicales o subtropicales tierres baxes y seques y zones predreses.
Sammlung der Deutschen Abhandlungen Welche in der Königliche n Akademie der Wissenscaften zu Berlin Vorgelesen Wurde
Sammlung der Deutschen Abhandlungen Welche in der Königliche n Akademie der Wissenscaften zu Berlin Vorgelesen Wurde (embrivíu Samml. Deutsch. Abh. Königl. Akad. Wiss. Berlin.) foi una revista con ilustraciones y descripciones botániques qu'editóse n'Alemaña. Publicáronse 6 númberos nos años 1793-1806. Foi reemplazada por Abhandlungen der Königlichen Akademie der Wissenschaften in Berlin.
Álvaro Nadal
Álvaro María Nadal Belda ye un economista y políticu español. Dende'l 4 de payares de 2016 hasta'l 1 de xunu de 2018 foi ministru d'Enerxía, Turismu y Axenda Dixital d'España.
Ye hermanu ximielgu d'Alberto Nadal Belda, secretariu d'Estáu de Presupuestos y Gastos dende 2016.
Biografía
Los dos hermanos Nadal son llicenciaos na doble titulación de Derechu y ADE [Alministración y Direición d'Empreses] (conocida como E3) pola Universidá Pontificia Comillas ICAI- ICADE.
Al igual que'l so hermanu, ye Cuerpu Cimeru de Téunicos Comerciales y Economistes del Estáu Téunicu Comercial y Economista del Estáu, y Álvaro foi'l responsable del programa económicu del PP.
Olmeca
miniaturadeimagen|334x334px|Cabeza olmeca N° 1 de La Venta La cultura olmeca ye'l nome de la civilización que se desenvolvió mientres el Periodu Preclásicu Mediu. Anque s'atoparon muertes de la so presencia n'amplies zones de Mesoamérica, considérase que'l área nuclear olmeca — zona metropolitana— abarca partir sureste del estáu de Veracruz y l'oeste de Tabasco.Nesi sentíu, ye necesariu faer l'aclaración de que'l etnónimo olmeca foi-yos impuestu polos arqueólogos del sieglu XX, y nun tien de ser confundíu col de los olmeca-xicalancas, que fueron un grupu que florió nel Epiclásico en sitios del centru de Méxicu, como Cacaxtla.
Mientres enforma tiempu consideróse que la olmeca yera la cultura madre de la civilización mesoamericana. Sicasí, nun ta claro'l procesu que dio orixe al estilu artísticu identificáu con esta sociedá, nin hasta qué puntu les traces culturales que se revelen na evidencia arqueolóxica son creación de los olmeques del área nuclear. Sábese, por casu, que dalgunos de los atributos puramente olmeques pudieren apaecer, primero en Chiapas o nos Valles Centrales d'Oaxaca. Ente otres duldes que tán pendientes de respuesta definitiva, ta la cuestión de los numberosos sitios acomuñaos a esta cultura na Depresión de la Balses (centru de Guerrero). Sía cual fuera l'orixe de la cultura olmeca, la rede d'intercambios comerciales ente distintes zones de Mesoamérica contribuyó al espardimientu de munchos elementos culturales que son identificaos cola cultura olmeca, incluyíos el cultu a los montes y a les cueves; el cultu a la Culiebra Emplumada, como deidá acomuñada a l'agricultura, el simbolismu relixosu del jade y, inclusive, el mesmu estilu artísticu, que foi reelaborado intensamente nos sieglos posteriores a la declinación de los principales centros d'esta sociedá.thumb|269x269px|Xacimientos arqueolóxicos nel área nuclear olmeca.
Área d'asentamientu olmeca
Con tou y que la cultura olmeca tuvo un espardimientu qu'algamó la mayor parte de Mesoamérica —sacante na rexón de Occidente, que siguió un desenvolvimientu cultural más o menos autónomu hasta finales del Preclásicu—, una de les rexones onde s'atoparon les evidencies más clares de la presencia d'esta cultura ye partir sur de la Llanura Costera del Golfu de Méxicu, entendida ente los ríos Papaloapan y Grijalva, que correspuende a la metá norte del Ismu de Tehuantepec. Anguaño, esta zona correspuende al sureste del estáu de Veracruz y el poniente de Tabasco. Trátase d'una zona d'un clima templáu y bien húmedu, condiciones climatolóxiques que de xuru tuvo tamién na antigüedá precolombina.
L'área nuclear olmeca ye irrigada per caudalosos ríos que baxen de les estribaciones de la Sierra Madre d'Oaxaca y la Sierra Madre Oriental, como'l Coatzacoalcos, San Juan y Tonalá. Por cuenta de el mugor de la zona y de les fontes d'estos ríos, en temporada d'agües les llenes de les corrientes son una constante. Anque na actualidá la vexetación d'esta rexón de la República Mexicana foi llargamente modificada pola aición del home, d'antiguo tuvo recubierta por una trupa selva tropical, que yera l'hábitat de numberoses especies que na actualidá atópense a puntu de sumir nel territoriu mexicanu, ente elles el xaguar, les aves de plumaxes preciosos como guacamayas y quetzales; reptiles de diverses especies, y mamíferos como'l tapir. miniaturadeimagen|375x375px|El Señor de Les Llimes. La rexón tien suelos ricos en humus y d'espesures considerables. El petroleu crudo brota a flor de suelu ente la vexetación. Sicasí, escarez de munchos de los materiales que son carauterísticos de los oxetos d'estilu olmeca atopaos nesta zona y n'otres partes de Mesoamérica. Ente ellos inclúyese la obsidiana, el jade, la serpentina y el cinabriu. Pa llograr piedra sólida pa los sos materiales, los habitantes d'esta rexón recurrieron a les canteres de la Sierra de los Tuxtlas —conocida tamién como sierra de Santa Martha o de San Andrés—, que-yos aprovieron de basaltu y otres roques volcániques qu'emplegaron na construcción y na escultura. Sicasí, estes fontes de materiales pedreses atopar a más de cien quilómetros de distancia al respective de sitios como San Llorienzo y La Venta, lo que puede dar una idea del nivel d'organización que se riquir pa treslladar —ensin animales de carga y sobre un suelu buelguizu— esos monolitos que se pesen en decenes de tonelaes, hasta los centros políticos de la cultura olmeca.
La pallabra "olmeca" significa "habitantes de la rexón del hule" y foi utilizada polos azteques pa nomar a dellos pueblos, étnica y lingüísticamente diversos, qu'ocuparon la rexón de Veracruz y Tabasco al traviés de los sieglos. El nome que se daben a sigo mesmos a quien llamamos olmeques desconozse. Esta cultura duró siete siglos y mediu y pertenez al horizonte preclásicu (2 500 a. de N.Y. a 200 d. de N.Y.) del pasáu mesoamericanu.
Sol términu "olmeca" fueron arrexuntaes dos realidad: un pueblu de la rexón del Golfu y un estilu artísticu. L'estilu olmeca puede trate afiguráu en peñes, cueves, escultures grandes y chiques y oxetos de folla que s'atopen tremaos por tou Mesoamérica. De Jalisco a Costa Rica, pasando por Guerrero, Chiapas, Oaxaca, l'Altiplanu Central y la mariña del Golfu, atopáronse imáxenes de neños-xaguares y otres traces propies del arte olmeca. Créese que la dispersión d'esti estilu artísticu deber a que los pueblos del Golfu crearon una amplia rede d'intercambios con otres poblaciones alloñaes. D'esta miente, los símbolos y formes olmeques integrar a les espresiones artístiques d'otres zones mesoamericanes.
Coles mesmes, llámase-y olmeca a la "cultura madre" de Mesoamérica porque nestes primeres sociedaes diose entamu a delles práutiques culturales que s'integraron dafechu a la cultura mesoamericana, como l'usu d'un patrón urbanu d'asentamientu, l'establecimientu d'una sociedá teocrática, ente otres.
thumb|250px|Cabeza olmeca N° 6 de San Llorienzo, nel Muséu Nacional d'Antropoloxía.|izquierda
Historia
Envalórase que los nicios más antiguos de la cultura olmeca son d'alredor de 1200 e. C., y los más recién son aproximao del añu 400 e. C. La civilización olmeca constituyóse principalmente alredor de 3 centros ceremoniales: San Llorienzo, La Venta y Trés Zapotes, amás de manifestase n'otros sitios como Llaguna de los Cuetos.
San Llorienzo
El centru olmeca más antiguu rexistráu ye'l de San Llorienzo (1150 e. C. aprox.), conceyu de Texistepec, asitiáu na cuenca del ríu Coatzacoalcos, nel estáu de Veracruz. L'entamu del florecimientu de la cultura olmeca nesti sitiu empezó alredor del añu 1150 e. C., dómina de la que daten la mayor parte de les escultures y elementos arquiteutónicos que caractericen a la cultura olmeca, munchos de los cualos caltiénense nel sitiu. San Llorienzo foi escaláu nel añu 900 e. C., y les escultures monumentales sufrieron un intentu de destrucción; dalgunes soterráronse, y otres fueron treslladaes al centru ceremonial La Venta.250px|thumb|Pirámide principal de La Venta, la pirámide más antigua de [[Mesoamérica.|izquierda]]
La Venta
Foi'l centru ceremonial más importante de los olmeques. Esta antigua ciudá estremar por representar el primer trazu arquiteutónicu planiáu nel Méxicu antiguu, la so arquiteutura monumental de tierra, el so gran mancomún escultóricu y les sos ufriendes de jade, al igual que poles sos ufriendes masives, úniques nel mundu prehispánicu. Pela redolada de La Venta atopáronse muertes culturales que daten de 1750 antes de Cristu, anque la ocupación principal concentrar ente'l 1200 y el 400 antes de Cristu. Cuenta cola pirámide más antigua de Mesoamérica y tamién s'atoparon cabeces colosales y tronos, que merecen especial reconocencia pol fechu de que pa construyiles, tuvieron que ser tresportaos los enormes bloques de basaltu dende la Sierra de los Tuxtlas, a decenes de quilómetros d'ende, yá que por ser una zona pantanoso y arenoso, nun había piedres. Créese que pudo llegar a allugar hasta a 18.000 habitantes.
Trés Zapotes
izquierda|miniaturadeimagen|250x250px|Altar N° 5 de La Venta El centru ceremonial de Trés Zapotes foi'l postreru en desenvolvese. Ye'l más conocíu porque foi'l que sobrevivió hasta una dómina más cercana, pero la civilización olmeca que se desenvolvió equí foi una cultura yá en decadencia, non la rellumanza que vivió nos centros ceremoniales anteriores.
Estos centros ceremoniales teníen función de ciudaes, y nellos construyeron edificaciones de tierra y adobe, polo cual perduraron pocos restos. Construyéronse montículos con templos na parte cimera, lo que podía considerase como un precursor de les pirámides mesoamericanes. Tamién construyeron edificaciones en redol a patios centrales, carauterísticos de les civilizaciones posteriores na zona. Dende'l 900 e. C. esisten pruebes de sópitos cambeos políticos; como amuesa, l'intentu de destrucción de delles de les cabeces olmeques.
La presencia olmeca certificar en Méxicu (mariña del Golfu, mariña del Pacíficu y altiplanu central), principalmente na zona costera del Golfu de Méxicu ente los ríos Papaloapan y Grijalva, pero tamién en llugares como Chalcatzingo (Morelos), Teopantecuanitlán (Guerrero).
Más allá de les fronteres mexicanes, muertes d'una presencia olmeca atópase en Guatemala (Takalik Abaj), Belice, El Salvador, Hondures, y Nicaragua.
Relixón
miniaturadeimagen|250x250px|Mascara de Xaguar La so relixón desenvolvió toles temes importantes atopaos nos cultos posteriores. Teníen una relixón politeísta, gran númberu de los sos dioses yeren rellacionaos cola agricultura y otros elementos como'l sol, l'agua, los volcanes, etc.
Hai munchos animales consideraos dioses, como'l caimán, sapos, reptiles, tolos animales de la zona. De normal, apaecen entemecíos ente ellos, cabeces d'unos y cuerpos d'otros, creando seres mitolóxicos. N'ocasiones pa les sos representaciones relixoses tienden a l'astraición, colo cual nun se sabe esautamente qué pudo significar.
Créese que pudo ser una relixón dinástica, los sos dioses taríen rellacionaos direutamente colos gobernantes, colos señores de los centros ceremoniales, gobernantes con poderes sobrenaturales, descendientes direutos de les divinidaes.
Ye una relixón complexa, que nun se consiguió descifrar entá. Pero créese que pudo tener toa una doctrina aceptada pol pueblu, pa xustificar, esplicar y legitimar a los llinaxes gobernantes, les desigualdaes sociales, les fuercies sobrenaturales y establecer venceyos ente éstes y los gobernantes. La relixón taría institucionalizada, con un cuerpu doctrinal y el so panteón. D'esta forma tamién los líderes gubernamentales utilizaben un símbolu d'una figura d'animal pa identificase.
Llingua y escritura
miniaturadeimagen|375x375px|Estatuilla de Tuxtla, escritura Epi-olmeca Yá que la cultura olmeca foi la primer civilización en Mesoamérica, afírmase o s'especula que munchos llogros mesoamericanos tuvieron llugar per primer vegada nel senu de la so cultura. Ente otres coses, acreitar a los olmeques el desenvolvimientu del calendariu, la escritura y la epigrafía.
Créese que los olmeques fueron los primeros americanos en desenvolver una escritura de glifos pa representar la so llingua. Antes de los descubrimientos de 2002, el corpus principal d'inscripciones llargues constaba d'una docena d'inscripciones epigráficas, toes elles dataes ente 300 e. C. y el 530 d. C. En 2002 afayóse una inscripción que data de 650 e. C., y en 2007 otra de 900 e. C., la cual supera n'antigüedá a la escritura zapoteca y convierte a la escritura olmeca na más antigua d'América.
Arte olmeca
L'arte olmeca yera bien complexu y tiénense munchos oxetos qu'entá se tán investigando. Los más importantes y conocíos son les Cabeces colosales olmeques que son un exemplu d'escultura monumental y una de les sos meyores representaciones artístiques.1 Créese que pueden representar a guerreros o a xefes. Conócense 17 exemplares, la mayoría d'ellos partíos ente'l Muséu d'Antropoloxía de Xalapa y el Parque Muséu La Venta. Cabeza olmeca exhibida nel muséu municipal de San Andrés Tuxtla.
Una carauterística llamativa d'estes cabeces colosales ye la marcada apariencia negroide, lo que llevó a distintes conxetures. Llanzáronse hipótesis, dempués refugaes, que suxuren dellos contactos interoceánicos en tiempos antiguos. Los nueve primeres cabeces que s'atoparon, taben en San Llorienzo, pero treslladar a La Venta, onde fueron soterraes. Créese que podríen representar cabeces de los sos dioses —d'ende l'enterramientu— o de xefes, que se soterraron cuando éstos morrieron. Créese que podríen tener traces idealizaes, felinos, y de ende esi aspeutu. Tamién se cree que son guerreros, y non dioses, polos cascos que lleven. Fueron esculpíes en basaltu traíu dende alloñaos llugares. Pesen delles tonelaes y dalgunes miden hasta cuatro metros d'altor.
Ente los animales que los sirvíen p'alimentu taben los tlacuaches, monos, guajolotes, venados, tapires, pavos monteses, peces, mariscos y aves acuátiques. Ye probable que tamién criaren abeyes pa llograr miel.
Economía
thumb|El lluchador escultura olmeca|291x291pxLa economía de los olmeques taba basada nos productos agrícoles, colos que comerciaban, tantu ente ellos como con otros pueblos vecinos, sobremanera colos pueblos nómades, o con pueblos tan alloñaos xeográficamente d'ellos como pueden ser pueblos del país de Guatemala o de Méxicu central. Principalmente foi'l cultivu del maíz, amás del frijol, calabaza, cacáu, etc. Amás de qu'estos formaben parte de la so dieta ya incluyíense la carne de pexe, tortúes, venados y perros adomaos. El comerciu basar en llugares estremaos como guerreru, el valle de Méxicu, Oaxaca y la zona Maya.
Los Olmeques llevaben y traíen distintes mercancíes pa intercambiar colos demás grupos mesoamericanos, ente ellos l'hule de Tabasco y Veracruz.
Estes influencies nun son meres especulaciones, sinón qu'anguaño tenemos conocencia de les mesmes, polos afayos atopaos nos restos arqueolóxicos de les distintes cultures, apaeciendo nos mesmos motivos típicos de la civilización olmeca. La cual tuvo como base l'agricultura llamada de Raspia, que consistía en tomar una superficie y tomala pa semar de manera semiuniforme. Les bones colleches que llograben nos marxes de los ríos; amás practicaben la caza, la pesca y la recueya. Pol allugamientu d'esta cultura la cual yera bien húmeda y llena de banzaos, yera bien favorable pa l'agricultura, una y bones les agües abondoses dexaben la crecida de los ríos, que fertilizaben les tierres.
Establecieron rutes de comerciu y asina llograron materies primes de gran valor, como'l jade, el cristal de roca, la obsidiana y la magnetita; los que tresformaron n'esllumantes mázcares, figurillas coles sos carauterístiques deformaciones, ornamientos y espeyos.
Polo tanto podemos deducir que los Olmeques fueron una civilización que sobrevivía gracies a l'agricultura como una base d'economía bien importante.
Junya Ito (1998)
Junya Ito (伊藤 純也, ) ye un futbolista xaponés.
Berg und Löwenherz
Berg und Löwenherz son una café, Café Berg, y una llibrería, Buchhandlung Löwenherz, de Viena (Austria) especializaes nel públicu LGBT. Foi'l primer café d'esti tipu, col interior visible dende la cai, que s'estableció n'Austria, según la primer llibrería del so tipu nel país.
Descripción
Mientres el periodu de preparación de dos años, fundóse l'asociación cultural Kulturverein Berggasse, que sigue activu a 2011. El Café Berg y la Buchhandlung Löwenherz fundáronse asina a finales de xunu de 1993 como proyeutu conxuntu de Leo Kellermann col nome d'empresa Löwenherz & Berg Buchhandel und Cafebetrieb GmbH, na Berggasse, onde tamién s'atopa'l Muséu Sigmund Freud, nel barriu d'Alsergrund de Viena. Creóse como «un proyeutu pa la promoción y l'ampliación de la comunidá gaylésbica». A 2011, dambos espacios siguen xuníos per una puerta.
Les comíes ufiertaes nel café correspuenden a una cocina llixera, daqué italófila. Los veceros n'el so mayoría formar un amiestu de gais, lesbianes y heteroaliaos. Nuna encuesta n'Internet realizada por un periodista del Nachtboten sobre locales LGBT, el Café consiguió en 2007 el segundu puestu, permaneciendo nos primeros puestos nos años anteriores. La caderalgu, politóloga, feminista y redactora xefe de Lambda-Nachrichten, Gudrun Hauer, realiza les sos tutoríes nel Café Berg.
El fondu de la llibrería nun s'amenorga a la lliteratura lésbica o gai, sinón que tamién ufierta lliteratura d'Austria, sobre Socioloxía, Psicoloxía y Psicoanálisis, Historia (sobremanera referente al Holocaustu y al Nazismu) y les principales obres sobre la tema tresxéneru. Tamién se vienden importaciones sobremanera d'Estaos Xuníos y Reinu Xuníu, pero tamién de Francia y Alemaña, según una gran seleición de revistes sobre temes que van dende la política y l'estilu de vida, hasta l'erotismu, los cómics, shōnen ai, yaoi, películes, CD de música y accesorios.
Al traviés de l'asociación Kulturverein Berggasse realícense sobremanera llectures y esposiciones. Otres iniciatives son meses redondes, discutinios, visites empuestes, etc. L'asociación púnxose como oxetivu los ideales ilustraos de la Revolución Francesa —Liberté, égalité, fraternité— pa producir una cultura LGBT contemporánea granible.
Importancia
A principios de la década de 1990, el movimientu LGBT n'Austria empezó a estremase y creáronse diverses organizaciones. Munchos testigos de la dómina consideren el tiempu ente 1993 y 1996 como bien importante pal intre posterior del movimientu y describir como una dómina de nacencia. L'apertura de Berg und Löwenherz considérase l'empiezu d'esa fase y nesi mesmu añu tamién s'entamó'l primera Life Ball, que se convirtió nel mayor eventu de recoyida de fondos pa la llucha contra'l sida d'Europa.
Nel ambiente LGBT vienés, que s'atopa mayoritariamente en redol al Naschmarkt, la mayoría de los locales teníen inda timbre y control d'entrada. Na cai Linke Wienzeile taba'l restorán Willendorf, na Rosa Lila Villa, pero que nun s'atopaba a nivel de cai y que polo tanto nun dexaba que se viera l'interior dende la cai. Tamién na cai Wienzeile, el Café Savoy tenía un públicu mistu, diendo'l públicu homosexual peles nueches; el Café nun dexaba la esposición de revistes gratuites LGBT. Berg y Löwenherz tán alloñaos d'esti barriu, cerca de la Universidá. El xestores del café nun queríen despintar la vida de gais y lesbianes, sinón faelo visible, polo qu'instalaron grandes ventanales, que pueden abrir pel branu. Primeramente hubo grandes discutinios sobre los ventanales y dalgunos tarrecíen de que los veceros nun s'averaren por mieu a ser vistos. Asocedió lo contrario y pel branu les meses na cai son bien populares.
Mientres la primera Marcha del Arguyu LGBT de Viena en 1996, los trabayadores de Berg y Löwenherz fueron los encargaos de la organización y concepción del eventu, participando dende entós tolos años.
Historia recién
La llibrería Löwenherz empezó con unos 3.500 títulos, que fueron escoyíos por Jürgen Ostler y Andreas Brunner. En 2003 yeren más de 8.000 y en 2007 yeren yá más de 10.000 títulos distintos.
En 2002 abrióse'l Berg Chigre en Spittelberg, nel barriu de Neubau, una seición nocherniega», que cerró darréu.
A principios de 2007, Georg Eder abrió'l club studio67.
Cristóbal Montoro
Cristóbal Ricardo Montoro Romero  ye un economista español foi ministru de Facienda y Función Pública español dende'l 22 d'avientu de 2011, hasta'l 1 de xunu de 2018. Ente 2000 y 2004 foi tamién ministru de Facienda nel gobiernu d'Aznar, y foi europarllamentariu y miembru de la Comisión d'Asuntos Económicos y Monetarios del Parllamentu Européu.
Formación y actividá docente
En 1973 llicencióse en Ciencies Económiques pola Universidá Autónoma de Madrid, na qu'en 1981 llograba'l doctoráu. Exercería como profesor ayudante primeru y depués titular, pa finalmente llograr nel añu 1989 la cátedra de Facienda pública na Universidá de Cantabria.
Actividá política
En marzu de 1990, tres el rellanzamientu per parte de Felipe González nel alderique sobre l'estáu de la nación de la idea d'un pactu de progresu», consideró qu'esti tenía d'incluyir, amás de la moderación salarial, una revisión completa de la política económica (fiscal y de rentes), l'actuación ensin demoranza en materia d'infraestructura, la lliberalización de sectores y mercaos básicos (llaboral, enerxéticu y financieru), según la privatización de servicios y empreses públiques. Asesor mientres dellos años del presidente del Partíu Popular, José María Aznar, y miembru del equipu económicu d'esta formación, abandonó'l IEE cuando se fixo pública la so candidatura, como independiente, al Congresu de los Diputaos como númberu nueve de la llista del PP per Madrid nes eleiciones xenerales del 6 de xunu de 1993, nes que foi escoyíu diputáu. Mientres esa llexislatura foi vocera d'Economía del Partíu Popular nel Congresu de los Diputaos.
Nos comicios del 3 de marzu de 1996 foi de nuevu escoyíu diputáu per Madrid del PP y nomáu secretariu d'Estáu d'Economía nel primer Conseyu de Ministros presidíu por Aznar el 7 de mayu de 1996.
Como secretariu d'Estáu d'Economía, Montoro foi un firme defensor de la incorporación d'España al primer grupu de países participantes na moneda única, según del procesu de lliberalización y privatizaciones puestu en marcha pol Gobiernu de José María Aznar.
Mientres la celebración del XIII Congresu Nacional del Partíu Popular en Madrid, en xineru de 1999, foi escoyíu vocal del Comité Executivu Nacional como integrante de la llista cola que José María Aznar foi reelixíu presidente del partíu.
Nes eleiciones xenerales del 12 de marzu de 2000 foi escoyíu diputáu del Partíu Popular per Xaén y el 27 d'abril d'esi añu Aznar anunció'l so nomamientu como ministru de Facienda.
Tres les eleiciones de 2004, nes que llega al poder el PSOE con mayoría simple, cesa nel so cargu y ye escoyíu eurodiputáu nes eleiciones d'esi mesmu añu.
Na ceremonia habitual nel Palaciu de la Zarzuela tomó posesión pola fórmula del Xuramentu como ministru de Facienda y Alministraciones Públiques del Gobiernu d'España.
El 3 de payares de 2016, el presidente Mariano Rajoy anunció que caltendría'l ministeriu de Facienda, anque perdería les competencies d'Alministraciones Públiques, que pasaríen al creáu Ministeriu de la Presidencia y pa les Alministraciones Territoriales que va dirixir la vicepresidenta Soraya Saénz de Santamaría. Per otru llau, añediría les competencies de Función Pública.
Asina, el 4 de payares de 2016, nun actu conxuntu de toma de posesión del nuevu Gobiernu d'España, el segundu de Mariano Rajoy, xuró'l so cargu como ministru de Facienda y Función Pública.
Dolors Montserrat
Dolors Montserrat Montserrat ye una abogada y política española, foi ministra de Sanidá, Servicios Sociales ya Igualdá d'España. Amás, ye diputada al Congresu de los Diputaos na IX llexislatura d'España, X llexislatura d'España y XI llexislatura d'España llexislatures de les Cortes Xenerales por Barcelona. Ye fía de la empresaria, y tamién política del PP, Dolors Montserrat Culleré.
Biografía
Dolors Montserrat estudió na so ciudá natal, anque terminó los sos estudios preuniversitarios nos Estaos Xuníos. Darréu llicencióse en Derechu pola Universidad Abad Oliva-CEU de Barcelona, máster na Escuela de Práutica Xurídica del Colexu d'Abogaos de Barcelona y exerz dende 1997 con despachu propiu especializáu en Derechu Urbanísticu, inmobiliariu y ambiental. Tamién realizó un Programa de Derechu Agrariu Comuñal impartíu pola Universidá de Ferrara (Italia), un posgráu en Derechu Urbanísticu ya Inmobiliariu impartíu pola Universidá Pompeu Fabra, un posgráu de Mediación y Negociación impartíu pola Universidá de Barcelona, un programa de Derechu Inmobiliariu y Urbanísticu impartíu por ESADE y un programa de Direición d'empreses Inmobiliaries impartíu por IESE.
Foi conceyal y voceru del Partíu Popular nel Conceyu de Sant Sadurní d'Anoia dende 2007, miembru del Comité Executivu del PP de Cataluña y diputada pola provincia de Barcelona a les eleiciones xenerales españoles de 2008 y de 2011. Na X llexislatura ocupó, dende'l 13 d'avientu de 2011, la vicepresidencia tercer del Congresu de los Diputaos. En mayu del 2012 aportó a la Vicesecretaría d'Organización y Aición Social del PP de Cataluña, na remodelación de la direición resultante de la so 13º Congresu.
Foi presidenta de la Xunta de los Mozos Cofrades del Cava de Sant Sadurní d'Anoia.
El 4 de payares de 2016 xuró'l so cargu como ministra de Sanidá, Servicios Sociales ya Igualdá nel gobiernu de Mariano Rajoy.
Nes eleiciones catalanes del 21 d'avientu de 2017 cerró, de forma simbólica, la candidatura del Partíu Popular al Parlament de Catalunya.
La so xestión integral al frente del ministeriu de Sanidá, Servicios Sociales ya Igualdá foi refiertada pol Congresu de los Diputaos el 29 de mayu de 2018.
Mya Diamond
Mya Diamond ye una actriz porno y modelu erótica húngara.
Biografía
Júlia Koroknai nació'l 11 d'abril de 1981 en Marcali, una pequeña ciudá cerca del Balatón n'Hungría; onde vivió abondo tiempu colos sos güelos. Tien una hermana que ye 17 años más nuevu qu'ella y tamién un hermanu menor. Na escuela, tuvo interesada polos idiomes, especialmente'l inglés y l'alemán, asina que fizo un exame entemediu cuando tenía 14 años. Darréu, ganó'l primer llugar nun concursu de llingua alemana n'Hungría. Cuando terminó la escuela secundaria, empezó a estudiar na universidá y tuvo trabayando nun hotel coles mesmes. Dedicóse tamién al modelaje como trabayo a tiempu parcial.
Conoció al so noviu cuando tenía 17 años, col cual pasó enforma tiempu xuntos. Nel branu de 2003 decidió camudase col so noviu a Budapest pa ganar dineru y empecipiar la so propia vida. Dempués de dellos meses, recibió delles ufiertes pa trabayar como modelu nel negociu del porno, y decidió probar esti tipu de vida xunto al so noviu.
Filmografía
Filmografía parcial.
Saint-Vigor
Saint-Vigor ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Villeneuve-sur-Vère
Villeneuve-sur-Vère ye una comuña francesa del departamentu de Tarn, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Manato Shinada
Manato Shinada (品田 愛斗; ) ye un futbolista xaponés.
Sandakania
Sandakania (embrivíu Sandakania) ye una revista con ilustraciones y descripciones botániques que ye editada en Sandakan dende l'añu 1992.
Saint-Vincent-des-Bois
Saint-Vincent-des-Bois ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Zona desmilitarizada
Delles zones desmilitarizadas convirtiéronse tamién involuntariamente en zones de caltenimientu de la vida montesa, por cuenta de que dichos territorios son consideraos demasiáu peligrosos pal asentamientu y construcción, y tán menos espuestos a la perturbación humana o la caza (Zona desmilitarizada de Corea).
Polo xeneral, la pallabra "desmilitarizado" significa ser convertíu pa un usu o propósitu non militar, o retornáu a un campu desmilitarizado. En tal sentíu esti términu ye asina utilizáu na ex-repúbliques soviétiques, tantu nos sos idiomes llocales (por aciu treslliteración) como n'idiomes occidentales.
A pesar de que munches zones desmilitarizadas son tamién territoriu neutral, yá que a nenguna de les partes déxase-y el so control, inclusive pa l'alministración civil, hai casos en que sigue siendo una zona desmilitarizada dempués de realizase un alcuerdu axudicándo-y el control completu a un Estáu, que arrenunció al so derechu a establecer cualquier fuercia o instalación militar ellí.
Tamién ye posible que les partes alcordaren la desmilitarización d'una zona ensin resolver entá les sos reivindicaciones territoriales en conflictu, lo qu'implica que dichos conflictos seríen resueltos namái per medios pacíficos (como'l diálogu diplomáticu o un tribunal internacional), o inclusive podríen entrar nun puntu "conxeláu".
Zhou Xuan
Zhou Xuan foi una popular cantante y actriz de cine china. Na década de los años 1940, convirtiérase n'unu de los siete grandes intérpretes del cantar chinu. Ella probablemente foi la más conocida de los siete artistes del mundu del espectáculu más importante, como lo fixera mientres la so carrera nel cine concurrente hasta 1953.
Biografía
Zhou nació como La so Pu (苏 璞), pero foi dixebrada de los sos padres lexítimos a una edá temprano y criao por padres adoptivos. Pasóse tola so vida buscando a los sos padres biolóxicos, pero la so familia nunca s'estableció hasta dempués de la so muerte. Según una investigación de la so familia, un pariente que yera un adictu al opiu llevar a la edá de 3 a otra ciudá y vender a una familia d'apellíu Wang, quien la nomó Wang Xiaohong. Foi adoptada más palantre por una familia d'apellíu Zhou, camudando'l so nome pol de Zhou Xiaohong. A la edá de 13 años tomó Zhou Xuan como'l so nome artísticu, "Xuan" (璇) que significa jade preciosu en chinu.
Carrera
En 1932, Zhou empezó a actuar como miembru de la "Bright Moonlight Song and Dance Troupe". Más palantre algamó l'estrellalgu en 1937 na cai "Angel "(马路 天使), cuando'l direutor Yuan Muzhi, escoyer por qu'interpretara una tema musical. Foi conocida como la "Voz d'Oru" (金 嗓子), moteyada amás como Zhou pa emponderar el so talentu cantando dempués de competir nun concursu de cantar en Shanghai, onde quedó en segundu llugar. Zhou rápido convirtióse na cantante popular más famosa y comercial na dómina gramófonu hasta'l día de la so muerte, cantando munches cantares famosos pa ser interpretaes como bandes sonores en películes. Eminentemente la so voz, conquistó los corazones de millones de chinos mientres la so dómina.
La so muerte
En 1957 finó en Shanghai, nun asilu mental a la edá de 39 años, nel movimientu anti-derechiegu. Una posible causa de la muerte que puedo ser la encefalitis dempués d'un ataque de nervios. Zhou Xuan yera sobrevivida polos sos dos fíos, Zhou Wen y Zhou Wei, nacíos de padres distintos. Según la biografía de Zhou Wen, el fíu menor, Zhou Wei, yera'l fíu de Di Tang (唐 棣), ente que'l padre de Wen Zhou yera desconocíu. Zhou Wei anguaño mora en Toronto, Canadá, pa realizar homenaxes delles vegaes a la so madre nel metro TTC. Pos él hai participando en diversos proyeutos musicales. Conózse-y como un famosu flauteru. Él tien dos fíos, dambes músicos. La mayor de los dos, Zhou Xiaoxuan, ye una pianista de música clásica que se graduó na Universidá Concordia y anguaño mora en Beixín.
Acomys mullah
Acomys mullah ye una especie de royedor de la familia Muridae.
Hábitat
Ye una especie propia d'ambientes predresos con clima tropical o subtropical.
Vindrac-Alayrac
Vindrac-Alayrac ye una comuña francesa del departamentu de Tarn, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Arganza (Lleón)
miniaturadeimagen Arganza ye un conceyu y villa d'España, na contorna d'El Bierzo, provincia de Lleón, comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Ye unu de los conceyos lleoneses nos que se fala gallegu.
Organización territorial de Filipines
thumb|300px|Mapa de rexones y provincies de Filipines.
Vindrac-Alayrac
Tien una población de y una superficie de  km².
Arganza (Lleón)
Xeografía
Arganza atopase na contorna d'El Bierzo, al oeste de la provincia de Lleón. El so términu municipal llenda al norte con Vega de Espinareda, al sur con Camponaraya y Cacabelos, al este con Sancedo y al oeste con Cacabelos.
El relieve ye predominantemente abrupto, algamando mayor altitú na parte norte del conceyu. Nel términu municipal atópase'l vértiz xeodésicu del Altu de Fiales, a una altitú de 954 msnm.
Arganza ta regada pel ríu Forneda na parte norte del conceyu, el ríu Cúa nel noroeste y pola Canal del Bierzo na so parte sur, según por dellos regueros y calces menores.
Historia
Esta población tien una llarga historia, siendo señoríu dependiente del conde de Lemos y más tarde pasando a los dominios del marqués de Villafranca (escontra'l sieglu XV).
Demografía
Pueblos integrantes del términu municipal: Evolución demográfica del conceyu, según el INE:
Economía
L'actividá económica predominante en Arganza sigue siendo l'agricultura, destacando les grandes estensiones de viñéu.
Comunicaciones
Arganza atópase comunicada por aciu la carretera provincial -Y-712. A 122 km atópase l'aeropuertu de Lleón.
Patrimoniu
Dientro del términu municipal háyase un interesante patrimoniu artísticu qu'entiende la Ilesia Parroquial (la cual remóntase al sieglu XVI), casar-Palaciu de los Canedo, y la Ilesia Parroquial de Canedo, según el castru romanu nes cercaníes de Campelo, ilesia parroquial de Campelo, Palaciu de Arganza, ilesia parroquial de San Vicente, ilesia parroquial de Espanillo, ilesia parroquial de San Juan del Matu, ilesia parroquial de San Miguel de Arganza.
Personaxes célebres
Llocalidá natal de Tirso González de Santalla (1624-1705), relixosu, sacerdote y teólogu de Compañía de Xesús. Foi'l decimotercer Prepósito Xeneral de la Orde.
Puertu de Pointe-Noire
El Puertu de Pointe-Noire o bien el Puertu autónomu de Pointe Noire (en francés: Port de Pointe-Noire o Port Autonome de Pointe Noire) ye un organismu autónomu tipu puertu dende 2000, que s'atopa en mar fondu (13,20 m Caláu) y xuega un papel importante na estratexa rexonal: 3,3 millones de tonelaes y 100 000 TEU en 2005.
El 75% de les mercancíes que se descarguen tán efeutivamente destinaos a los puertos vecinos d'Angola, la República Democrática d'El Congu y Gabón.
Takuya Uchida
Takuya Uchida (内田 宅哉, ), ye un futbolista xaponés.
Puertu de Pointe-Noire
Pointe Noire coneutar a la capital Brazzaville per carretera y por un ferrocarril de 515 quilómetros (ferrocarril del Congo-Océanu).
Llenes en Venezuela de 2018
Les hinchentes en Venezuela empezaron n'agostu de 2018 por cuenta de la crecida histórica tantu del ríu Orinoco como del ríu Caroní, afectando a los estaos Bolívar, Amazones y Apure. Más de 10 000 persones resultaron afeutaes y siquier dos finaron.
Saint-Vincent-du-Boulay
Saint-Vincent-du-Boulay ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Zenón de Citio
Zenón de Citio (en griegu Ζήνων ὁ Κιτιεύς, Zēnōn ho Kitiéŭs) (l'Estoicu) (336 e.C. - 264 e.C.), nació en Citio, Xipre, naquel tiempu colonia griega. Foi un filósofu, fundador de la escuela filosófica estoica, qu'empecipió escontra'l 300 e. C. n'Atenes, onde desenvolvió la so vida intelectual. La so base foi la moral de los filósofos cínicos. Ponía énfasis nel bien racional que se llograba al traviés d'una vida virtuosa, esto ye, acorde a la naturaleza. La so filosofía foi bien esitosa yá dende la so dómina y florió entá más mientres l'helenismu y mientres el periodu imperial de Roma; de los sieglos II e.C. al II d.C.
Vida
Zenón foi discípulu de Polemón, Crates de Tebas y d'Estilpón de Megara. Foi comerciante, como lo fora'l so padre, hasta los 45 años, momentu nel que funda la so escuela. Propúnxose que yera d'orixe feniciu.
El so pensamientu toma elementos de Heráclito, de la escuela cínica, de Platón, y dalgunos d'Aristóteles, y combate sobremanera la escuela contrincante del so tiempu: la d'Epicuro.
Dizse que nun tenía reserves en dar les sos lleiciones a xente de la más baxa clase social. Coles mesmes tenía rellación amistosa col rei Antígono II Gónatas de Macedonia,, siendo convidáu a les llacuaes reales magar el so calter ensin dar a los placeres. Yera almiráu y emuláu pol mesmu rei pol so bon calter. Diz Plutarcu que namái deseyaba, al igual que Cleantes o Crisipo, una vida sele, anque fuera lloñe de la so patria, dando discursos y lleiciones. Pola so cualidá d'estranxeru nunca pudo dedicase a la política n'Atenes, anque sí encamentaba esta actividá.
Yera de calter tolerante pos non se enfurecía polos insultos. Gustaba enforma de los figos. Xuraba pola alcaparra según na so dómina xuraben por una determinada llegume. Creó munches nueves pallabres y términos nel griegu que falaben los sos contemporáneos. Atenéu señaló d'él que "nunca usara d'una muyer y siempres mochachos, según refier Antígono Caristo na vida del mesmu."
Según Numenio tuvo un fuerte discutiniu con Arcesilao filósofu de la so dómina, fundador de l'Academia Media. Nesta "guerra" llegaron dambos a llanzase fuertes insultos ya inxuries. Arcesilao taba envidiosu del ésitu de les nueves doctrines estoiques, cuantimás de la llamada representación comprensiva. Zenón tampoco permaneció dignu (magar el so bon calter) pos atacó a lo escrito por Platón, y non a lo qu'acotaba Arcesilao (supuestamente pa nun trate rebatido, pos Platón yá morriera).
De los sos escritos caltiénense namái fragmentos. Dalgunos sostienen que terminó voluntariamente cola so vida nel añu 264 e. C.
Estoicismu
Les sos enseñances dieron llugar a la nacencia de la doctrina del estoicismu.
Zenón al estudiar con un filósofu cínicu, Crates de Tebas, recibió munches influencies d'esta escuela. Sicasí, refugó la "desvergüenza" d'ellos, el cayado y l'alforxa; ya introdució, n'oposición al cinismu, l'estudiu de la lóxica y la física. Pa esti filósofu l'estudiu, la llectura y l'escritura nun son indiferentes, nin los refuga como faíen el siguidores de Diógenes de Sínope.
Jon Abrahams
Biografía
Jon Avery Abrahams protagonizó munchos filmes y programes de televisión. Probablemente'l so papel más importante foi'l de Bobby Prinze na película Scary Movie, tamién ye conocíu como Dj Jonny en The Ellen Degeneres Show na cuarta temporada, sustituyendo al Dj Tony Okungbowa, pero dir del show na quinta temporada porque quería concentrase na actuación. Abrahams estrema'l so tiempu ente Los Angeles y Park Slope, Brooklyn.
Zenón de Citio
Estoicismu
Lo que significa que la lóxica y la física son necesaries pa consiguir la virtú. O son virtúes en sí mesmes: la lóxica ye la virtú de saber a cuálos representaciones (perceiciones que recibe la mente al traviés de los sentíos y les alcordances) sí o nun asentir, y la física ye la virtú de saber cómo actuar conforme a la Naturaleza, porque esta estudia y entiende a la mesma Naturaleza como un conxuntu coherente. Dambes son disciplines indispensables, xunto cola ética, pa entender la filosofía toa y pa saber cómo aportar a sabiu. Ye probable que Zenón, quitar parte de la rudez y radicalidad a la filosofía cínica, fizo que les sos enseñances fueren muncho más curioses pa sectores más amplios de la sociedá o de la intelectualidá.
Sainte-Colombe-la-Commanderie
Sainte-Colombe-la-Commanderie ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Jon Abrahams
Biografía
Él protagonizó'l videoclip "Dimir" d'Enrique Iglesias, tamién ye asistente en Saint Ann's School en Brooklyn.
Sainte-Colombe-la-Commanderie
Tien una población de y una superficie de  km².
Zenón de Citio
La lóxica
La lóxica de Zenón —contra la canónica de Epicuro y la so escuela— almite que tou la conocencia vien partir de los sentíos —nun hai idees innates—, pero cuando l'home adquier les sos conocencies llega a percibir los conceutos comunes, esto ye, los conceutos morales universales. Pa los estoicos, les conocencies lóxiques nun son innatos, sinón cenciellamente comunes a tolos homes. L'home percibe les conocencies universales al traviés de los sentíos —una intuición fai vénoslos al traviés d'un fechu particular y non d'una intuición divina como en Sócrates y Platón—.
La física
La física de Zenón ye bastante paecida a la de Heráclito ya incorpora elementos de Platón. Un principiu rector (el logos), en forma de fueu, conforma toles coses del universu, hasta les non materiales —dios ye inherente al universu, nun ta fora d'él—. Con éses nada escapa al destín universal y tou obedez inevitablemente a lleis divines. A la fin, l'elementu divín del fueu va dixebrase y va volvese a xunir de forma cíclica eternamente.
La ética
La ética de Zenón ye, según los mesmos estoicos, «el pagu de la doctrina del pórticu». Acordies cola física, el ser humanu ye una parte ensin llibertá del ser del fueu, pero los estoicos pretenden dar un sentíu a la llibertá individual. Por esti motivu, ellos prefieren la llibertá qu'entiende y acepta la voluntá del ser divín en cada momentu, combatiendo les pasiones. Razón, divinidá, llibertá, naturaleza y felicidá son —pa los estoicos— elementos comunes ya indixebrables. La razón, asina, depara unes conductes individuales —dominiu de los instintos y pasiones, obediencia a la razón—, sociales —xusticia y acatamientu de les lleis de la sociedá en que se vive— y polítiques —los postreros estoicos llegaron a ver parcialmente realizáu l'ideal estoicu nes costumes del imperiu romanu del sieglu I d. C.—.
La ética del estoicismu ye una ética racionalista o intelectualista: la lóxica fainos entender les normes intrínseques, la física describe la divinidá que forma parte de la materia y l'ética fainos acordes a la divinidá, oponiendo una resistencia constante a les pasiones o sentimientos dañibles. Pero pa eso faen falta armes, téuniques, una forma concreta de lluchar con elles. Les sos enseñances centrar en dotar a les persones de recursos y ferramientes pa enfrentase a los sos conflictos y problemes.
Zenón solía esplicar que la vida ye una escuela y los seres humanos vinimos a ella a aprender: d'ende que compartiera una serie de directrices bien práutiques por que los sos siguidores ameyoraren la so competencia nel arte de vivir y superaren les sos congoxes. Por casu, fuxir del inútil y peligrosu victimismo oponiendo resiliencia: los seres humanos tenemos de portanos con entereza y responsabilidá y estimar los infortunios, pos namái asina podemos desenvolver la virtú.
Zenón dio la versión canónico y ortodoxo de lo que yera la virtú pa los estoicos. La virtú ye fundamental nel sistema moral de Zenón; atopamos delles descripciones y referencies de lo que yera la virtú pa esti filósofu, ente elles tán les siguientes:
Los estoicos nun creen que la vida tea gobernada pola suerte, el azar o les coincidencies: nun creen na casualidá, sinón na causalidá. Tolos sucesos de la nuesa esistencia tán rexíos pola "llei de la causa y l'efectu" y recoyemos lo que semamos. El pagu d'asumir dicha responsabilidá y d'esforcianos por camudar d'actitú ye l'ataraxia, imperturbabilidad o paz interior frente a les circunstancies desfavorables. Esta consíguese con entrenamientu y práutica diarios, y pallo ye indispensable la fuercia de voluntá pa vencer les pasiones y consiguir resultancies.
La ética de Zenón perduró y aportó a mientres un tiempu la predominante nel estoicismu de Roma con notables cambeos, abandonando gradualmente l'interés na física y la lóxica y quedándose casi puramente con una ética del esfuerciu y la disciplina, que allanaría el camín a la posterior victoria del cristianismu.
Obra
Nenguna de les sos obres sobrevivió íntegra, y namái disponemos de fragmentos, esto ye, cites n'escritores posteriores, de cutiu de segunda o tercer mano. Sí disponemos, sicasí, d'un llistáu quiciabes parcial de les sos obres en Diógenes Laercio:
Obres conseñaes por otros escritores de l'Antigüedá:
La más antigua de les sos obres ye con muncha probabilidá La República. Compuesta cuando entá estudiaba con Crates. Foi escrita en respuesta a La República de Platón y da propuestes totalmente opuestes a ésta. Foi bien popular La República de Zenón na Antigüedá, tanto como la de Platón, siendo emponderada por munchos incluyendo al mesmu antiestoico Plutarcu. Según esti últimu autor "La República" de Zenón puede resumise nuna principal tesis: "que nun debemos de ser ciudadanos d'estaos y pueblos distintos, dixebraos por lleis particulares, sinón qu'hemos de considerar a tolos homes como paisanos y conciudadanos". Esti Estáu universal ye un gran ideal y amuesa unu de los primeros pruyimientos d'hermandá en tol mundu lo mesmo que de, podría dicise, d'un comunismu mundial ensin estáu opresor particular; recuérdese que Zenón defendía tamién la comunidá de bienes.
En Sobre la vida conforme a la naturaleza establecía qué ye lo que taba d'alcuerdu a la naturaleza n'oposición a los sos predecesores como Critias, Calícles, Trasímaco, Hipias, Antifonte, etc. En Sobre l'impulsu o sobre la naturaleza del home, de tema bien paecida a l'anterior, sicasí, ocupábase d'aquello que lleva a tolos seres (vivos y inertes) a perfeccionar el so ser, amás trata de la esencia de la ética estoica.