cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ledrada
Historia
La so importancia relixosa tuvo de ser grande, pos el beneficiáu de Ledrada figura nel añu 1234 como unu de los fundadores del Cabildru de Clérigos del quarto de riba de la tierra de Bexar”. Y mientres munchos años, Valdelcasa y Peromingo fueron anexos a la ilesia de Ledrada.
A finales del sieglu XIV, añu 1396, Béjar y la so alfoz pasen a pertenecer a Diego López de Stúñiga, lo qu'acaba desaguando nel pasu del territoriu bejarano al Reinu de Lleón, al pasar a depender del votu en Cortes de Salamanca, fechu que se concreta nes siguientes Cortes, les de 1425. Esta incorporación va se-y echada voz de a los vecinos per mediu d'un veredero. A partir d'esa fecha, Ledrada y el restu de la Tierra de Béjar queda venceyada a la familia de los Stúñiga, Señores primeru y, más tarde, Duques de Béjar, hasta la desapaición del réxime feudal nel añu 1833.
Precisamente, na división de 1833 en que se crean les actuales provincies, Ledrada quedó integráu na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa.
Escudu
Partíu primero d'oru con dos sillares de piedra berroqueña, del so color, puestos unu sobre otru, y enroscada a dambos una hiedra del so color. Segundu, de plata con una banda de sable y una cadena d'oru puestu n'orla y bronchante. Al timbre la Corona Real Española.
Bandera
Tiñida colos esmaltes del escudu cubriendo cada unu la metá de la tela, teniendo en cuenta llevar el sinople al llau del estil, para quedando na vera la plata, dambos estremaos por una perpendicular, aumentando notoriamente'l tamañu del Escudu que figura nel so centru.
Economía
La so principal actividá económica ye la industria chacinera. Tienen fama les sos chorizos y xamones (dalgunos d'ellos cola Denominación d'Orixe de Guijuelo)
Fiestes
San Antonio (13 de xunu), San Roque (16 d'agostu), les Feries (31 d'agostu), y la boda de la virxe (primer domingu d'ochobre). Tamién ye bien popular el tuning "el xamón", que se suel celebrar n'agostu.
Gastronomía
Les pataques revueltes, productos chacineros, el roscón...
La Rochette-du-Buis
Tien una población de y una superficie de  km².
Dicrurus paradiseus
Ye una ave asiática de porte medianu la cual estrémase poles sos estenses plumes esteriores de la cola que tienen una parte del astil desnudu, asina que se paecen a una raqueta. Son animales conspicuos de los hábitats montiegos de cutiu posándose en terrén abiertu y atrayendo l'atención gracies al so ampliu repertoriu de llamaes qu'inclúi la imitación perfecta de los llamaos d'otres especies d'aves. Suxurióse qu'estes imitaciones pueden ayudar a conformar bandaes p'alimentación xunto a otres especies d'aves. Estes aves dacuando roben inseutos que fueron prindaos o escorríos por otres aves de la bandada mientres s'alimenten. Magar son animales diurnos atópense activos bastante enantes del amanecer y tarde al anochecer. Por causa de la so amplia distribución y variaciones rexonales distintives, convirtiéronse n'exemplos d'especiación por aislación y deriva xenética.
Descripción
El so plumaxe ye azul-negru con rellumos metálicos. Mide unos 35 cm de llargu y la so cola puede llegar a midir unos 30 cm adicionales. Pon de 2 a 4 güevos nun nial que constrúi nuna caña d'un árbol.
En gran parte de la zona na qu'habita n'Asia esti ye'l más grande de les especies de drongo y ye fácilmente identificable pola so cola distintives y la cresta de plumón greñu qu'empieza nel frente de la so cara sobre'l picu y continua pola so corona dependiendo de les subespecies. La cola con raquetes ye distintiva y cuando s'atopa en vuelu paez como si dos grandes abeyes escorrieren a l'ave. Nos Himalayas orientales la especie puede ser confundida col Dicrurus remifer, sicasí esti postreru tien raquetes planes y cuasi nun tener cresta.
Distribución y hábitat
La especie atopar dende los Himalayas occidentales hasta los Himalayas orientales y les llombes Mishmi nel piedemonte per debaxo de 1400 m. Estendiéndose escontra l'este hasta les islles de Borneo y Java. Polo xeneral habiten en redolaes montiegues.
Gran Houston
L'Área Metropolitana de Houston o Gran Houston (n'inglés Greater Houston), definida oficialmente como Área Estadística Metropolitana de Houston–Sugar Land–Baytown MSA pola Oficina del Censu de los Estaos Xuníos; ye un Área Estadística Metropolitana centrada na ciudá Houston, abarca parte sureste del estáu de Texas, cerca del golfu de Méxicu, n'Estaos Xuníos.
Con una población de 7.155.058 habitantes según el censu de 2013, ye la sesta área metropolitana más poblada de los Estaos Xuníos y unu de los mayores centros económicos y culturales del centru esti del país.
Composición
]]
Principales ciudaes del área metropolitana
Hai cinco ciudaes identificaes como principales pola Oficina Censal de los Estaos Xuníos:
Claudia Bahamón
Claudia María Bahamón Jaramillo ye una modelu y presentadora colombiana.
Biografía
Estudió Arquiteutura na Universidá Javeriana de Bogotá. Una vegada terminó los sos estudios nun s'interesó pola construcción, sinón pola escenografía. Realizó proyeutos de diseñu y publicidá pa delles empreses. Per mediu del escenógrafu Felipe Sanín, venceyáu a Canal RCN, mientres un eventu de guapura, conocer con Gabriel Reyes, presidente de dichu canal, quien-y fixo la propuesta por que fuera presentadora. En xineru de 2002 fixo'l so primer casting, nel que nun-y foi bien. Sicasí, en febreru de 2002 convertir en presentadora de la seición de farándula de Noticias RCN.
Cubrió eventos especiales como'l Fashion Week, reinaos de guapura nacionales y los Premiu Óscar. Tamién entrevistó a reconocíos artistes. A finales de 2003, dempués d'entrevistar a Chayanne, ésti propúnxolu que tuviera nel videu de la tema Sentada equí na mio Alma, y mientres la grabación conoció al productor de cine Simón Brand. Menos d'un añu dempués, casar en Cartagena. Tienen dos fíos, Samuel y Luca.
Na actualidá, Claudia trabaya xunto a Jaime Sánchez Cristu, Emilio Sánchez, María Clara Torres, Laura Hoyos y Karl Troller nel programa de radio Los Orixinales. Dende 2015, ye la presentadora del programa Master Chef Colombia, tresmitíu por RCN Televisión para Colombia, y pal restu de Llatinoamérica pola canal TLC.
Como modelu foi parte de l'axencia Stock Models, onde foi parte de distintes campañes de publicidá.
Claudia foi fotografiada pa les revistes más importantes de Colombia y Llatinoamérica y portada de revistes tales como: Claudia tamién participó en campañes publicitaries pa marques como Studio F, Derek, Masglo, Bellsouth y Movistar.
Premios y nominaciones
Presentando les noticies del entretenimientu y nos sos demás facetes profesionales Claudia ganó'l ciñu de la teleaudiencia, ciñu que se denota al recibir repitíos reconocencies tantu del públicu como de los medios, habiendo ganáu premios como:
Referencies
Claudia Bahamon declárase hincha del Junior de barranquilla.
Llista d'asteroides/97001–97100
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Matemátiques
Matemátiques (del griegu: μάθημα, máthema: ciencia, conocimientu, deprendimientu, μαθηματικóς, mathematikós: amante del conocimientu) ye l'estudiu de patrones nes estructures d'entes abstractos y nes rellaciones ente elles. Dellos matemáticos refiérense a ella como la "Reina de les Ciencies", anque la so inconsistencia yá la demostrare Kurt Gödel.
Tamién puede definise como l'estudiu de los 'númberos y símbolos'. Más formalmente, como la investigación d'estructures abstractes definíes axiomáticamente utilizando la lóxica y la notación matemática. Otros puntos de vista pueden alcontrase na Filosofía matemática.
De magar que les matemátiques nun son ciencia natural, les estructures específiques que los matemáticos investiguen tienen el so orixe nes ciencies naturales, sobre too na Física. Pero tamién investiguen estructures abstractes por razones puramente internes a les matemátiques, debio a que tales estructures pueden llevar a una xeneralización unificadora de varios subcampos, o una útil ferramienta pa cálculos frecuentes. Amás, munchos matemáticos estudien la so rama por razones estétiques, considerando la matemática como un arte y non una ciencia (taríen dando-y la razón a Paul Feyerabend).
Ye la ciencia de les rellaciones espaciales y cuantitatives. Trata rellaciones exactes qu'existen ente cantidaes y magnitudes, y de los métodos polos cuales, d'alcuerdu con estes rellaciones, les cantidaes buscaes son deducibles a partir d'otres cantidaes conocíes o presupuestes.
Llista de rames matemátiques:
Les matemátiques abarquen tres ámbitos:
Cada categoría divídese en pura o abstracta, ya aplicada.
Crisis históriques de les matemátiques
Son tres:
Primer misa en Cabilia
Primer misa en Cabilia ye un cuadru del pintor francés Horace Vernet (1789 -1863). Consérvase nel Muséu Cantonal de Belles Artes (MCBA) de Lausana. Tien unes dimensiones de 195 x 130 cm.
Carauterístiques
El cuadru representa a difusión del cristianismu como parte de la llexitimación del imperialismu occidental. La ceremonia que da títulu a la obra foi celebrada pol Imperiu Francés en Cabilia (nel sureste d'Arxelia) el 14 de xunu de 1853 pa conmemorar el ventenu aniversariu de la llegada al país.
La obra foi fecha pa ser espuesta en París como propaganda del Segundu Imperiu. Desta la dimensión relixosa de la escena, nel momentu de glorificar a Dios nun país d'infieles. El fechu de que l'aición tenga llugar n'África del Norte amuésase na presencia de los spahis y les babuches en primer planu. Apaecen los oficiales en posición de reposu y los fusiles de los soldaos. Les miraes concéntrense nes manes entellazaes del abá y na cruz del altar, al pie del cual apinen los tambores de la banda militar, nuna clara amuesa de la espada como elementu evanxelizador. La borrina qu'escuende parcialmente la cruz manifiesta la presencia inmaterial de Dios. Poro, una visión contemporánea podría interpretala como un velu púdicu sobre la masacre llevada a cabu escontra los pueblos indíxenes.
Phalacrocorax
Phalacrocorax (del griegu φαλακρος [falakros], 'calvu', y κοραξ [kórax], 'cuervu') ye un xéneru d'aves suliformes de la familia Phalacrocoracidae conocíes vulgarmente como mabees. Son aves acuátiques que prinden peces zambulléndose so l'agua.
Carauterístiques
Alimentar de los peces que prinden so l'agua. Impúlsense principalmente coles pates y pueden somorguiase mientres más d'un minutu, algamando una fondura d'unos 10 m. A diferencia de la mayoría de les aves acuátiques, les sos plumes nun son dafechu impermeables, polo que, al moyase, éstes aumenten de pesu, lo que-yos dexa fundir se más y buciar con facilidá. Una vegada en tierra, estienden les nales pa ensugales. Amás, regulen el volume de los sos sacos aéreos.
El mabea grande (Phalacrocorax carbo) ye con seguridá la especie más estendida. La mabea grande vive en llagos y estuarios, según nes mariñes, y constrúi la so nial en cantiles o n'árboles. Algama hasta 90 cm de llargu, y poder atopar n'agües duces y mariñes de tol mundu.
Pesca con mabea
En ciertes llocalidaes de China, como en Guilin, nes veres del ríu Lijiang o nel llagu Erhai, utilizar a la mabea pa la pesca. Arréyase-yos un cordel na parte inferior del pescuezu de forma que puedan prindar un pez, pero nun tragalo. El pescador, una vegada que la mabea prindó un pexe, estrayer (yá que quedó aprisionáu nel so gargüelu) y disponer pa efectuar nueves captures.
Especies
250px|thumb|Mabea oreyuda ([[Phalacrocorax auritus) ensugando les sos ales.]] 250px|thumb|Mabea común o de moñu ([[Phalacrocorax aristotelis).]] 250px|thumb|Mabea de les Galápagos ([[Phalacrocorax harrisi) buciando.]]
Según Clements Checklist 6.8, el xéneru Phalacrocorax inclúi 40 especies col so respeutivu nome vulgar:
L'IOC tamién inclúi la siguiente especie:
Clados
L'analís filoxenéticu de les especies incluyíes nesti xéneru dexó estremar grupos monofiléticos que dalgunos consideren como subxéneros y otros como xéneros independientes. Na llista del Congresu Ornitolóxicu Internacional (Versión 4.2, 2014) reconócense como xéneros separaos Microcarbo y Leucocarbo, constituyíos asina:
Los otros grupos monofiléticos que podríen eventualmente considerase como xéneros separaos son:
El grupu Phalacrocorax puramente dichu ta constituyíu por:
En 2014 analizáronse les rellaciones filoxenétiques de los comoranes, secuenciáu más de 8000 pares de bases d'ADN y como resultancia llogróse 7 clados bien estremaos, trataos como xéneros separaos. El clado que se dixebró primero de Phalacrocorax foi Microcarbo, siguíu de Poikilocarbo. Los antepasaos de Gulosus, Nannopterum y Leucocarbo dixebrar de los del clado Phalacrocorax hai unos 10 millones d'años, ente que los de Nannopterum y Leucocarbo dixebráronse unu del otru hai unos 6 millones d'años. A lo último, los antepasaos de tres especies del clado Urile dixebrar de los de Phalacrocorax. La clasificación propuesta por xéneros sería la siguiente:
Thomas J. Moore
Thomas J. Moore foi un actor d'Estaos Xuníos, nacíu en Fordstown Crossroads, Condáu de Meath, Irlanda. Xunto colos sos hermanos Matt y Owen, emigró a los Estaos Xuníos, y los trés fueron a Hollywood, California, onde tuvieron carreres cinematográfiques d'ésitu.
Tamién tuvo otros dos hermanos, Joe (1895–1926) y Mary (1890–1919).
Romans-sur-Isère
Romans-sur-Isère ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Thomas J. Moore
En 1914 casóse cola actriz Alice Joyce, cola cual tuvo una fía llamada Alice quien, n'años posteriores, actuaría en películes col so padre.
Tando en Nueva York na nuechevieya de 1920, Tom Moore conoció a la nueva actriz francesa Renée Adorée. Seis selmanes dempués, el 12 de febreru de 1921, cásase na so casa de Beverly Hills, California. El matrimoniu duró pocos años, y en 1931 Tom Moore casar por tercer vegada con Eleanor Merry.
La Gran depresión vio'l zarru de munchos estudios y Tom Moore retirar del cine a mediaos de los años trenta. Diez años más tarde, volvió p'actuar en pequeños papeles secundarios.
Tom Moore finó en Santa Monica, California. Tien una estrella nel Paséu de la Fama de Hollywood nel 1640 de Vini Street.
Filmografía escoyida:
Serémange-Erzange
Serémange-Erzange ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Aeródromu de Troll
L'Aeródromu de Troll (Troll lufthavn, Troll Airfield) ye un aeródromu perteneciente a Noruega y asitiáu na Antártida, a 6,8 km de la Base Troll y a 235 km de la mariña de la Princesa Marta, na Tierra de la Reina Maud. El propietariu y operador ye'l Institutu Polar Noruegu. Consiste d'una pista de xelu azul de 3.300 m de llargu y 100 m d'anchu sobre la calota Antártica, y a 1232 msnm.
Kappa Serpentis
Kappa Serpentis (κ Ser / 35 Serpentis / HD 141477 / HR 5879) ye una estrella de magnitú aparente +4,11. Asitiada na constelación de Serpens en Serpens Caput —la cabeza de la culiebra—, falta 348 años lluz del Sistema Solar.
Aeródromu de Troll
L'aeródromu foi abiertu en 2005 y sirve como centru del Dronning Maud Land Air Network (DROMLAN), una cooperación multinacional qu'usa l'Aeródromu de Troll p'aprovir tráficu intercontinental a L'Antártida y coneutar a delles estaciones d'investigación. Los vuelos intercontinentales de normal operen dende l'Aeropuertu Internacional de la Ciudá del Cabu usando Ilyushin Il-76, Lockheed C-130 Hercules, Lockheed P-3 Orion y aviones similares de llargu algame. Los servicios de conexón con otres bases son de normal realizaos con aviones Basler BT-67, De Havilland DHC-6/300 Twin Otter, Dornier Do 228, y helicópteros.
Kappa Serpentis
Kappa Serpentis ye una xigante colorada de tipu espectral M0.5III. La midida del so diámetru angular, xunida a la distancia a la que s'atopa, dexa envalorar un diámetru 71 vegaes más grande que'l diámetru solar y una temperatura de 3575 K, notablemente inferior a la esperada pol so tipu espectral. Sicasí, al considerar una temperatura más típico de 3800 K, el so diámetru sería 66 vegaes mayor que'l diámetru solar y la so lluminosidá equivaldría a 820 soles. La so masa ta entendida ente 2 y 2,5 mases solares, dependiendo de la temperatura considerao.
En cualesquier de los dos casos, Kappa Serpentis atopar nun picu de luminosidad enantes d'empezar la fusión d'heliu en carbonu y oxíxenu; a partir d'esi momentu'l so rellumu y el so tamañu van menguar conforme l'heliu se vaya tresformando. Anque esti tipu d'estrelles pueden ser inestables, nun esiste evidencia firme sobre la variabilidá de Kappa Serpentis.
Aeródromu de Troll
Instalaciones
L'aeródromu tien un clima frío y seco, yá que s'atopa nun desiertu. La temperatura medio añal ye -25 °C, y les temperatures del branu pueden aproximao a 0 °C. La más baxa mientres l'iviernu ye -50 °C. Nes nubes, que pueden asoceder mientres tol añu, de xemes en cuando pueden faer les actividaes al campu imposibles. Por cuenta de que s'atopa al sur del círculu polar antárticu, Troll tien el sol de medianueche nel branu y la nueche polar mientres l'iviernu.
Servicios
El DROMLAN ye un proyeutu coordináu ente once países con bases na Tierra de la Reina Maud pa crear un serviciu de loxística coordinada p'amenorgar costos. Los países participantes son: Bélxica, Finlandia, Alemaña, India, Xapón, Países Baxos, Noruega, Rusia, Sudáfrica, Suecia, y el Reinu Xuníu. El serviciu ye operáu usando aviones rusos Ilyushin 76, noruegos y suecos C-130 Hercules y noruegos P-3 Orion, tamién dacuando lleguen otros tipos d'aviones. Los vuelos operen dende l'Aeropuertu Internacional de Ciudá del Cabu en Sudáfrica, con un tiempu de vuelu de 9 hores pa los C-130, y de 5 hores y media pa los Il-76.
Historia
Mientres el planiamientu de la Base Troll, que foi abierta en 1990, decidióse que la base tuviera alcontrada nun llugar que dexara tener una pista aérea abierta mientres tol añu. Jutulsessen foi escoyíu como esa llocalización, en parte porque tien un nunatak onde basar la estación científica, y al empar tamién porque ta cerca d'un campu de xelu azul pa la pista. Nesi momentu, toles cargues y pasaxeros pa Troll tuvieron que tresportase por barcu, o vía al aeródromu de la base rusa Novolázarevskaya o a los nunataks Henriksen.
A fines de la década de 1990 l'Institutu Polar Noruegu tomó la iniciativa pa establecer el DROMLAN en cooperación con otros diez países qu'operen instalaciones na Tierra de la Reina Maud. El 5 de xineru de 2001 una prueba de vuelu foi realizada con representantes d'ocho países escontra los nunataks Henriksen. Dende ellí, un DHC-6/300 Twin Otter, Basler BT-67 y un helicópteru fueron usaos pa distribuyir los pasaxeros y suministros a les varies bases. Amás, pa evaluar l'Aeródromu de Novolázarevskaya, una evaluación foi realizada en Troll en xineru de 2002. Utilizóse'l modelu de base central mientres los branos de 2001 y 2002, operáu pola compañía sudafricana Antarctic Logistics Centre International.
Pa construyir un aeródromu permanente en Troll, l'Institutu Polar Noruegu mercó un snow groomer (vehículu allisador) y un vehículu guxanu con una snow blower (removedor de nieve), pa dexar la superficie del xelu plano. Les obres entamar con una GPS basáu en láser. Nel intre de la temporada 2002, 2500 m de la pista fueren construyíos. Esto incluyía la eliminación de roques de la superficie y de los resquiebros. La construcción tamién incluyó les instalaciones terrestres necesaries, como un serviciu pa quemes y salvamentos, comunicaciones, asistencia en tierra y les instalaciones na Base Troll p'agospiar a les tripulaciones varaes pol mal clima. La construcción significó'l movimientu de 70 000 m³ de xelu y nieve.
L'Aeródromu Troll foi abiertu'l 11 de febreru de 2005 pola reina Sonia de Noruega y la nueva base siguiólu a otru día. De primeres, Antonov An-2, DHC-6/300 Twin Otters, Dorniers 228 y pequeños aviones fueron usaos pa los servicios. Darréu, dos Basler BT-67, operaos por Antarctic Logistics Centre International, fueron puestos n'usu. La cooperación dio llugar a la disponibilidad d'aeronaves de mayor tamañu más fayadices pa la investigación, al traviés d'operaciones coordinaes de busca y rescate ente los países participantes. El 19 de xineru de 2008 l'aeródromu foi visitáu pol primer ministru de Noruega Jens Stoltenberg.
Dirk Lehmann
Dirk Lehmann ye un ex-futbolista alemán.
Tameza
Tameza  ye un conceyu de la zona centro-occidental d'Asturies, allugáu ente los monte na zona alta'l ríu Cubia. Llenda pel oeste, norte y noreste col conceyu de Grau, al sureste col de Proaza y al sur col de Teberga.
Ye'l conceyu con menor población d'Asturies, con
Anguaño, la población dixébrase en dos parroquies, con rurales bien pequeños: Villabre, Fuxóu y Villuarrí, que pertenecen a la parroquia de Tameza; y Yernes y Vindías, que formen parte de la parroquia de Yernes.
Historia
Nos primeros años del sieglu XIX alcontrárense en Fuxóu dellos cientos de monedes romanes que debieron ser ocultaes escontra la metá del sieglu IV. Hai noticies de más afayos del mesmu tipu, pero mui poco precisos.
Yá na Edá Media, el rei Ordoñu I cedió parte de Yernes a la ilesia uvieína de San Salvador nel añu 857, que más llueu llegaría a la totalidá del territoriu gracies a les donaciones de dellos nobles. Nel añu 1174 Fernandu II cedió los sos derechos sol territoriu a la Ilesia d'Uviéu, colo que se convirtió nun conceyu d'obispalía, como atestigua l'escudu. En 1579, gracies a una bulda del papa Gregoriu XIII, Felipe II afita que'l conceyu vuelva a tar baxo poder de la Corona.
Dos años depués, los vecinos merquen el conceyu a la corona per 12.691.922 maravedinos, a pagar ente los 130 vecinos que lu habitaben.
Nomóse representante del rei a Xuan de Grixalba, que diseñó los primeros rexidores y encamentó-yos la xera de redautar les ordenances y lleis del conceyu. Estos cargos taben formaos per dos maxistraos, dos rexidores, un alcalde de xermandía y un personeru pol estáu noble y un xuez, un rexidor y otro alcalde de xermandía pol pueblu llano. Per últimu afitóse la capital del conceyu en Villabre en 1584, calteniéndose asina hasta los nuesos díes.
Xeografía
Dende'l puntu de vista xeolóxicu, el suelu del conceyu pertenez na mayor parte del so tarrén, al devonianu y al carboníferu. Les fayes devonianes presenten un enclín rápido, presentándose xeneralmente cuatro tipos de piedres. Les arenisques, les cayueles, les caliares y las margoses. L'arenisca ta representao xeneralmente pola so forma bermeya y gris y pola cuarcita. La cayuela preséntase en forma arcillosa y menuda, y non como nel tarrén silurianu onde mui cenciellamente puede francese en fueyes regulares. Mecíu con estes fayes devonianes, adicamos manchones carboníferos siendo'l más importante'l de Maravio y Teberga, que ñaz nel sur de Tameza, enanta nos valles de Teberga, estrencha nel Puertu Ventana y torna a premer en Turrebarriu y Xinestosa.
El relieve ensénanos les escures y rondes formes causaes poles roques silicies na sierra de Granda, so Villabre, y nos picos Güei Muertu y Lloural al noroeste. Sicasí, la decoración camuda bastante nel sur onde aprucen masives acumulaciones de calizu que dan llugar a paisades cárstiques combinando grandes picos como'l Calduveiro (1357 m.), con depresiones y frayos de gran fondura. Tamién son carauterístiques de la zona les cuenyes, siendo les más conocíes les de Cuallagar.
Ye un conceyu domináu pol altor y los grandes desniveles. Más del 90% del territoriu alcuéntrase ente los 400 y los 1200 metros. Y la metá del conceyu tien unos desniveles d'ente un 21% y un 60% d'enclín.
Hidrografía
De la so rede hidrográfica, hai que dicir que'l conceyu pertenez na so práutica totalidá a la cuenca del ríu Villabre, que ñaz na so parte meridional y treviesa'l conceyu en sen sur-norte, constituyendo un valle que s'estrencha siguiendo la direición del so cursu, llegando a desembocar al ríu Cubia nel conceyu vecín de Grau.
Vexetación
La vexetación afáyase condicionao poles carauterístiques climátiques y topográfiques. Asina, nes partes más baxes podemos acolumbrar manches de carbayos y castañeos, castañales, fayes, Abeduriu, Xardones y Frenu, entemecíos con tierres cultivaes y praos aprovechaos pa paciones. Llama l'atención equí l'emplegu de sebes pa la dixebra de quintes y praos. Nes zones de calizu, sobremanera nos sos asentamientos más asoleyaos, aprucen amueses d' Alceos, que se beneficien de les condiciones de sequedá ya insolación. Les partes altes presenten una abondosidá de fayes, sobremanera nes zones sebreñes, pudiendo acolumbrar dalguna qu'otra mancha de xardones.
Esti incrementu d'altitúes que van dende los 40 metros hasta los 1300 da-y a esti conceyu una guapura incomparable, pudiendo observar paisaxes mui estremaos. 300px|miniaturadeimagen|derecha|Aula Vital, Aula de la Naturaleza y muséu práuticu de energias alternatives.
Na redoma de la Braña del puertu, nos altos de Yernes, sobre los mil metros snm, arrodiando a l'Aula de la Naturaleza de la Fundación Vital, alcuéntrase'l Arboretu dedicáu a Ricardo Acebal del Cueto, (1849-1940) , personaxe adelantráu al so tiempu, Inxenieru de Montes, escritor, dibuxante, y defensor del mediu ambiente, quién contribuyo a la repoblación forestal de los montes d'Asturies, como la redolada de Cuadonga. Consta de trés rodales d'árboles, zona Europea y otros continentes, Península ibérica, y especies forestales naturales d'Asturies, acueye en total a ochenta y seis especies d'árboles, cada conxuntu d'especies puede visitase per un senderu circular qu'arrodia a cada conxuntu arbóreo. Como datos del rodal unu d'especies foranes, ente otres especies, figura'l Cedru d'El Líbanu, Araucaria, Cedru del Himalaya, Sequoia xigante, Cedru del Atles, Ginkgo biloba, y diverses especies de Ciprés.
Fauna y flora
Cola vexetación de clima atlánticu podemos esfrutar de viesques mistos pergrandes de castañales, carbayos, fayes y Abeduriu Fresnu y Xardones, y dalgunu qu'otru árbol monumental. El color verde característicu de la vexetación ye consecuencia de la fescura d'esta tierra, de cutiu so la borrina. Ente la so fauna destaquen el xabalín, gatu montes, llobu, esguil, llóndriga, Papalba, erizu, Martalena, curuxa, uxu, ratoneru común, la zapiquera, la Piñerera o Peñerina, utre, melandru, llebre, xineta, foína, venáu, y anque menos, supónse la presencia del cada vez mas escasu urogallu y dacuando dalgún osu pardu.
Tamién hai Invertebraos como'l Tritón, que pel norte llamen guardafuentes y sacaveres, amás d'abondoses Caparines.
Sobre la flora del Conceyu de Grau y Tameza, redáctase una tesis doctoral, Tesis-Universidá d'Uviéu, Departamentu de Bioloxía d'Organismos y Sistemes, 1991, denominada "Estudiu de la flora y vexetación vascular del Conceyu de Grau (Principáu d'Asturies) y les sos contornes" que'l so autor ye Juan José Lastra Menéndez, Catedráticu de botánica de la Universidá d'Uviéu. ISBN 84-7468-362-9 3 que na so presentación diz:
"Estúdiase la flora y vexetación vascular del conceyu de Grau, el de Tameza y de les contornes dambos que tán asitiaos na zona central asturiana. Realízase un catálogu florístico qu'almite pa la zona 1265 taxones distintes, de los cualos 799 son nuevos pal territoriu d'estudiu. Realiza un analís de la vexetación qu'entiende a los montes, carbes, turberes y pacionales, tamién s'inclúin les plantes cultivaes y señálense los usos populares, farmacolóxicos, d'interés apícola y otros, de los taxones más conocíos."
1200px|miniaturadeimagen|center|Cuallagar, (Tameza), El picu de más altor, neváu, ye'l Picu Loral, de1247 msnm.
Demografía
Históricamente, el conceyu de Tameza peculiarizóse per ser ún de los menos habitaos de tola rexón asturiana, pasando de tener 842 habitantes a entamos del sieglu XX, a 159 anguaño que ponen en riesgu la propia esistencia del conceyu. Desque na metada de 1930 el territoriu algama'l so cuetu máximu de población con 892 persones, l'amiyu asocedíu foi enforma considerable, per mor de, sobremanera, les poques perspeutives que presentaba'l conceyu y que fizo que les persones más xóvenes se decidieren per salir haza'l centru de la rexón asina como al conceyu vecín Grau. Más del 70% de la población perpasa los 45 años y un 15% nun aporta a los 30, siendo bien pequeña la cantidá de xóvenes menores de 15 años de la zona, un 3% del total. Estos datos revelennos una población enforma avieyao.
Economía
Históricamente la ganadería foi l'actividá económica per escelencia del conceyu, debío a la gran cantidá de brañes naturales que foron usaes como paciones. La cabaña ganadera ye sobremanera vacuna, pero a diferencia de los conceyos vecinos, nun especializada en lleche, sinón en carne, más que nada pola so adautación a les condiciones de monte. Tamién ye de mencionar el númberu de caballos que se ven peles sierres. Pudiendo alcontrar gran númberu d'asturcones en llibertá.
No tocante a l'agricultura, el conceyu presenta cultivu de pataques, hortalexes, maíz y forraxes, quedando esti llabor cada vegada más minimizao, al dir desaniciando paulatinamente les tierres de llabor. En total podemos dicir que la ocupación del sector primariu ye de 77,27% del total de la población activa, siendo'l motor principal de la economía.
Respeutu al sector secundariu, equí dase una de les mayores sorpreses, al nun haber contabilizaos dengún trabayu referente al mesmu. La construcción xenera namái un 1,5% del total.
En cuantes al sector terciariu rescampla la poca o influyencia dala qu'esti tien nel conceyu, básicamente pola absorción qu'exerz sobre elli la vecina comarca de Grau, Asturies, ocupando anguaño'l 21,23% de los puestos de trabayu.
Política
Nel conceyu de Tameza el partíu que más tiempu gobernara fora Izquierda Xunida (ver llista d'alcaldes de Tameza). L'alcalde d'anguaño, y de magar 1997, ye'l Popular, José Ramón Fernández, alcalde dende 1997 a 2015. En 2015 l'Alcalde foi Carlos Manuel Fernández, y en 2019 ye elixíu José Manuel Fernández Tamargo quién fue sustituyíu por dimisión por María Díaz Fidalgo (PSOE) en 2021. Dende 1987, motivao pol amiyu de población, esti conceyu tien un sistema de llistes abiertes.
Arte
Nun podemos dicir que Tameza poseya un gran padremuñu menumental, pero índa asina son de sorreyar dellos afayos históricos d'interés. Entellos, dellos túmbalos d'época prehestórica y qu'habíen una finalidá puramente funeraria, siendo d'importancia los alcontraos en Cuallagar y La Barrera. Otros afayos del mesmu tipu sofrieron una suerte distinta al ser destruyíos toos ellos per máquines. 300px|miniaturadeimagen| Corru de la Señora
Arriendes d'estos menumentos prehestóricos, allúguense delles capielles en zones estratéxiques, como les de Santiago y Santa Cristina, asina como los templos parroquiales de Santa María de Tameza, que sofriera numberoses restauraciones, calteniendo namái del so fustaxe anicial una ventana afayada al oeste del presbíteru, y el de Santa Cruz de Yernes, de tipoloxía popular y que consta de nave única, cabecera cuadrada y pórticu llateral, rematáu con una espadaña de triple arcu.
Dientro de la so arquiteutura rural y popular, llocalizárense los nantes d'un torruxón prieto de la capital, asina como un antiguu palaciu perteneciente a la familia López del Vallado, qu'incluyía ente les sos pertenencies una capiella. Tamién destacaremos dientro de les construcciones rurales, a los corros, que son edificaciones circulares tapecíes con lliébanes que formen una falsa bóveda cónica.
Lo más destacable artísticamente del conceyu podemos dicir que ye la belleza natural de les sos paisades, tando la zona catalogada como espaciu protexíu nel plan de'ordenación de los recursos naturales del Principáu d'Asturies (PORNA).
Fiestes
Ente les sos fiestes tán:
Nel mes de xunu, la Romería d'Acibidiellu en Villabre y les de San Antonio en Yernes.
Nel mes d'agostu, ye la Feria de Cuallagar nel puertu.
Nel mes d'ochobre, son les d'El Rosariu, tanto en Yernes como en Villabre.
L'amiyu de población asocedío nel conceyu demientres estos caberos años, amenorga la celebración de festexos nel suelu llocal, anque entá se siguen celebrando delles nos que podemos esfrutar de les tradiciones antigües, asina como de la gastronomía de la zona, rica en berces, carnes y cocíos, huevos de pites de calea, chorizos, xamón, pataques.
Aldeire
thumb|250px|[[Términu municipal de Aldeire al respective de la provincia de Granada.]]
Aldeire ye una llocalidá y conceyu español perteneciente a la provincia de Granada, na comunidá autónoma d'Andalucía. Ta asitiáu na parte meridional de la contorna de Guadix. Llenda colos conceyos de Valle del Zalabí (por un exclave del so términu municipal), La Calahorra, Ferreira, Nevada, Válor, Lanteira y Alquife. Otres llocalidaes cercanes son Dólar, Jérez del Marquesado, Albuñán y Cogollos de Guadix. Atopar nun valle que formen dos ladera o llombes en plena cara norte de Sierra Nevada. Ye la población del Marquesáu del Zenete que más s'enfusa nel monte.
Historia
Al contrariu de munchos pueblos d'esta contorna, la procedencia del topónimu Aldeire ta bien clara: procede del términu árabe "al-Dar" («la casa») y puede aludir a dalgún monesteriu mozárabe que nesti llugar caltener de la presión islámica al abellugu de Sierra Nevada. La so proximidá al Puertu de La Ragua foi ensin dulda decisiva pa la construcción na so redoma de la fortaleza medieval conocida como Castiellu de la Caba.
En 1489 incorporar a la Corona de Castiella y en 1490 pasa a formar parte del señoríu del Gran Cardenal d'España, formando'l Marquesáu del Zenete xunto con siete pueblos más. Mientres la sulevación morisca, de 1568 a 1571, esti pueblu foi unu de los que más resistencia opunxo a les tropes cristianes y, poro, foi unu de los más duramente reprimíos.
Xeografía
La so términu municipal tien una estensión de 70,07 km², y consta d'un exclave al norte del nucleu principal, denomináu "Cortijo Ramos" -arrodiáu por Valle del Zalabí y La Calahorra–, per onde pasa l'A-92.
La Sierra de Aldeire ye un conxuntu montascosu nel que caben destacar pol so altor:
Por Aldeire flúin los ríos de Benabre y Benéjar, qu'acaben xuniéndose. Estos ríos rieguen la mayor parte de les tierres del pueblu. A lo llargo del calce d'estos dos ríos atopen delles fontes d'agua melecinal riques en fierro y azufre, utilizaes dende tiempos remotos. Hasta finales del sieglu XX aprovechábense los saltos naturales del ríu pa la producción de lletricidá cola que s'abastecía'l pueblu.
Demografía
Según l'Institutu Nacional d'Estadística d'España, nel añu Aldeire cuntaba con  habitantes censaos.
Política
Les resultaos en Aldeire de les postreres eleiciones municipales, celebraes en mayu de 2015, son:
Monumentos
thumb|derecha|250px|Vista de Aldeire, pel iviernu.
Fiestes
Los primeros festexos del añu en celebrase son los dedicaos a San Marcos, el 25 d'abril. Nesta fecha ellaboren una gran cantidá de rosques que son bendiches y partíes pol pueblu. El 30 de mayu celébrase la festividá de la patrona de la villa, la Virxe del Rosario. A mediaos d'agostu y n'honor a San Roque tienen llugar otres fiestes, nes cualos remémbrase l'autu sacramental de los Moros y Cristianos, que se desendolca na plaza del pueblu, pa ello instálase'l castiellu y la glorieta campamentu. Esta fiesta llevar a cabu n'honor a la Virxe y recuérdanos la historia musulmana y cristiana de la guerra de Granada. Tamién se celebra la festividá de San Francisco, el 4 d'ochobre.
Servigny-lès-Raville
Servigny-lès-Raville ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Eyjafjörður
Eyjafjörður ye'l fiordu más llargu d'Islandia septentrional. Atópase na segunda zona más poblada de la islla, nel conceyu d'Akureyri de la rexón de Norðurland Eystra. El so nome significa lliteralmente 'Fiordu de la islla', y refierse a la cercana islla de Hrísey.
Territoriu
El fiordu ye llargu y estrechu, y mide cerca de 60 quilómetros dende'l fondu hasta'l mar. Tien un máximu de 25 quilómetros d'anchu, ente Siglunes y Gjögurtá nel estremu norte, anque polo xeneral  caltener nel rangu de los 6 a los 10 quilómetros. Presenta dos pequeñes ramificaciones, de la mesma fiordos, nel llau occidental: Ólafsfjörður y Héðinsfjörður.
El fiordu entiende llombes y montes a entrambos llaos, anque les elevaciones son sensiblemente más altes del llau occidental, na península de Tröllaskagi. Na parte más esterna del fiordu les llombes atáyense sópito nel mar. El desnivel ye mayor al sur, especialmente nel marxe occidental.
Munchos valles parten de Eyjafjörður, la mayoría nel marxe occidental, de los cualos los principales son Hörgárdalur y Svarfaðardalur. Dalsmynni ye l'únicu valle nel llau oriental. El mayor, que lleva'l mesmu nome del fiordu, parte del estremu sur del Eyjafjörður y alluga una de les rexones agrícoles más grandes d'Islandia.
Ente los ríos que desagüen nel Eyjafjörður atópense'l Eyjafjarðará, el Fnjóská y el Hörgá.
La islla de Hrísey, asitiada nel mediu de Eyjafjörður, ye la segunda a escala nacional, y  conozse como 'Perlla de Eyjafjörður'.
Población
miniaturadeimagen|200x200px|Ilesia de Dalvík. Eyjafjörður ye la segunda rexón más poblada d'Islandia, solo dempués de Reikiavik nel suroeste. La población total de la rexón yera de 21.536 habitantes en 2003 (ensin tener en cuenta a la vecina Siglufjörður y la islla Grímsey, con frecuencia acomuñaes con Eyjafjörður, pero xeográficamente separaes).
La mayor ciudá ye Akureyri. Otros asentamientos son Dalvík, Ólafsfjörður, Hrísey, Árskógssandur, Hauganes, Hjalteyri, Hrafnagil, Svalbarðseyri y Grenivík. La mayoría vive sobremanera de la pesca y de l'agricultura, cola esceición d'Akureyri, qu'ufierta dellos servicios y cuenta con una universidá.
Fresnéu (parroquia de Cabranes)
Fresnéu ye una parroquia del conceyu asturianu de Cabranes. Ocupa, colos sos 11,09 km² d'estensión, la fastera suroccidental del conceyu, y tien una población de 277 habitantes (INE, 2011), que se reparten pelos llugares de Camás, Candones, La Cruciada, Fresnéu, Fresnu, Iría, Naveda, Piñera y Viella.
Sternula albifrons
Taxonomía
thumb|200px|left|S. a. sinensis en plumaxe nupcial. Enantes incluyíase nel xéneru Sterna, qu'anguaño s'acuta pa los grandes garrochinos (Bridge et al., 2005). Amás dos variedaes que primeramente se consideraben subespecies del garrochín (S. a. antillarum y S. a. saundersi) anguaño considérense especies separaes, el Sternula antillarum y el Sternula saundersi.
Inda se-y reconocen tres subespecies:
Descripción
thumb|200px|left|S. a. sinensis en plumaxe ivernizu xunto a [[Thalasseus bergii|charranes piquigualdos que-y doblen el tamañu.]] Ye pequeñu en comparanza con otru charranes, mide 22-24 cm y tien un valumbu alar de 51-56 cm. Pol so tamañu y la frente blanca del so plumaxe nupcial ye pocu probable confundilos con otres especies, salvu col charrancito australianu y el charrancito de Saunders. El plumaxe del adultu pel branu tien el llombu y la parte cimera de color gris maciu y les partes inferiores blanques, al igual que la so cola curtia y ahorquillada; y les plumes primaries más esternes son escures. El so picu estrecho y apuntiao ta de color mariellu y tien la punta negra y les sos pates tamién son de color mariellu. Na cabeza presenta un casquete negru que s'estiende escontra tras per debaxo de la nuca, atayáu por un llurdiu blanca na frente. Pel hibiernu el llurdiu blancu del so frente ye más amplia, el picu vuélvese negru y el color de les pates faise más apagáu.
Comportamientu
thumb|Garrochín nanus acurriéndose sobre les agües en busca de pexe. El charrancito común cría nes mariñes y humerales interiores de la Eurasia templada y tropical. Ye una ave migratoria que se mueve pa pasar l'iviernu nos océanos tropical y subtropical, llegando hasta Sudáfrica y Australia. Ye una de les especies a les que s'aplica'l Tratáu pal caltenimientu de l'aves acuátiques migratories afro-euroasiátiques (AEWA).
El charrancito cría en colonies en sableres de grava o islles. Pon de dos a cuatro güevos nel suelu. Como otros charranes ye agresivu pa defender el so nial y pollos y va atacar a los intrusos que s'averen a ellos.
thumb| Sternula albifrons albifrons
Dicrurus remifer
Dicrurus remifer ye una especie d'ave paseriforme na familia Dicruridae.
Descripción
El drongo de raquetes chicu mide 26,5 cm de llargu, ye una versión a escala del Dicrurus paradiseus, que tamién tien plumes decoratives nel estremu de la so cola con forma de cuyar o raquetes. Estremase pol so menor tamañu, la cresta ye menos notable polo que la cabecera cimera vese bien plana y les plumes de la cola encrúciense.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase nel Socontinente indiu y el sureste d'Asia, en Bangladex, Bután, Camboya, India, Indonesia, Laos, Malasia, Myanmar, Nepal, Tailandia, y Vietnam. El so hábitat natural son les viesques montiegues húmedes subtropicales o tropicales.
Esquí
thumb|[[César Baena practicando esquí de fondu nel Campeonatu Mundial d'Esquí Liberec 2009.]] El esquí (galicismu de ski) ye un deporte de monte que consiste nel deslizamiento pola nieve, per mediu de dos tables suxetes a soler de les botes del esquiador por aciu fixaciones mecanicorrobóticas, con múltiples botones con diverses funciones. L'esquí prauticar mientres tol añu, yá que esisten llugares con glaciares como Tignes en Francia, onde la temporada añal pa la práutica d'esti deporte empieza allá por finales del mes de setiembre.
Según va pasando'l tiempu, más persones fuéronse interesando nel esquí yá seya como deporte o entretenimientu debíu al aumentu d'estaciones d'esquí.
Esiste una variante del esquí, que practiquen el deporte sobre una tabla, llamáu snowboarding.
Particularidaes
thumb|Esquí fuera pista. Un prauticante del esquí llámase paliyeru, o snowboarder si lleva tabla.
Dellos tipos d'esquí son populares, especialmente en climes fríos y munchos tipos de competiciones d'esquí tán reconocíes pol Comité Olímpicu Internacional (COI), la Federación Internacional d'Esquí y otres organizaciones deportives.
Nes rexones onde l'esquí foi tradicionalmente más enraigonáu, nes partes nevaes d'Escandinavia, tantu l'esquí recreativu como'l competitivu puede referise a les variantes d'esquí de fondu, esquí de monte, según a les internacionalmente más conocíes d'esquí alpín.
Etimoloxía
L'esplorador y científicu noruegu Fridtjof Nansen a partir de la conocencia de que ski significaba ‘palu de madera', al traviés d'una de les sos investigaciones documentó qu'en dellos dialeutos fineses usábase la pallabra sueski pa designar al mesmu oxetu. Depués afayó que na rexón d'Alt ente Siberia y Mongolia, utilizábase un vocablu fonéticamente bien similar a ski, pa designar a un oxetu pa esmucise na nieve.
Historia
Entá esiste'l discutiniu del orixe del esquí, dellos historiadores sostienen que se dio en Escandinavia y el noroeste de Rusia, mientres otros afirmen que foi na rexón de los Altái.
Los primeros nicios de la esistencia del esquí remontar al añu 8000 e.C., teniendo llugar nel Altái (China), sicasí esta teoría ye polémica, pos otros dicen qu'esta práutica llegó a la rexón muncho depués.
L'esquí más antiguu topáu hasta'l momentu afayar en Vis (Rusia) y data del 6.000 e.C., nesti esquí atopó una cabeza d'uapití grabada nun estremu, y supónse qu'actuaba como frenu. Tamién se tien rexistros históricos y arqueolóxicos en: Kalvträsk (Noruega) 3200 e.C., Telemark (Noruega) aC. 1800 y en Sierra Nevada (Estaos Xuníos) aC. 1860.
Tamién hai petroglífos qu'amuesen esquiadores, estos remóntense al añu 2500 e.C. onde s'atopó un grabáu en piedra de feldespat u'l cual foi afayáu na islla de Rodódy (Noruega) nel que puede apreciase un cazador con esquís, pero tamién esisten otres como una imaxe d'un cazador ente renos en Rusia.
El primer testu escritu nel que se menta esta actividá atópase 3000 años dempués, nél, l'historiador bizantín Procopio, describe una carrera sobre la nieve. Per otra parte en China tamién hai testimonios escritos que cunten que los pueblos nórdicos cazaben sobre caballos de madera que llevaben nos pies. L'esquí nació por cuenta del entueyu pa movese, comerciar, lluchar o cazar nes zones onde la nieve puede atropase meses siguíos ensin dilise. Nel Holmenkollen Ski Museum o nel Nozawa Ski Museum atópense dalgunos de los primeros esquís y los distintos tamaños que teníen, devasando dalgunos los 3 metros de llargor.
L'esquí popularizóse y creció a partir de 1900. Pa los europeos, aprendíu de los sos vecinos noruegos, sirvía sobremanera pa esfrutar. El deporte siguió utilizando l'equipu nórdicu mientres enforma tiempu. Esto puédese ver nes ilustraciones de los primeros Xuegos Olímpicos d'Iviernu. La inauguración foi en 1924 en Chamonix, Francia. Namái hubo cinco deportes....
Equipu básicu
L'equipu básicu pa prauticar esti deporte consta de:
Procesu d'aprendizaxe
thumb|Dos esquiadores. L'aprendizaxe del esquí ye un procesu qu'implica cierta dificultá por cuenta de que ta suxetu en gran midida a les habilidaes de cada unu de los individuos en cuestión. Nun principiu, ye conveniente encarar pistes con un nivel d'enclín aparente pa los primerizos p'asina nun dase la posibilidá d'algamar unes velocidaes escesives pa les conocencies iniciales. Asina, ye bien habitual l'usu del términu "faer cuña" pa la realización de los primeros metros de deslizamiento sobre les pistes, según pa la realización de los primeros xiros. EL términu "faer cuña" consiste en práuticamente xuntar les puntes de los esquíes p'asina menguar la velocidá de deslizamiento.
Shunsuke Mori (1984)
Shunsuke Mori (森 俊祐, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Esquí
Procesu d'aprendizaxe
Darréu, a midida que vase algamando un mayor grau d'enfotu nes habilidaes, el procesu natural ye empezar a esmucise per pistes d'un enclín mayor que les de nivel principiante. Coles mesmes, ye conveniente sustituyir la cuña por empezar a realizar los xiros calteniendo los esquíes en paralelu, lo cual dexa esmucise al traviés de les pistes a una mayor velocidá y con un mayor control de les aiciones que decidan tomase.
Una vegada algamaes una habilidá y enfotu óptimas, los esquiadores yá tán preparaos p'acometer cualquier tipu de dificultá y encarar cualquier tipu de desnivel, siempres eso sí, con un gran respetu polos peligros que'l deporte del esquí corada y ensin causar problemes a los esquiadores que s'atopen nel mesmu radio d'aición en cada momentu.
Competiciones d'esquí
miniaturadeimagen|Una competición d'eslalon (en [[Sapporo, Xapón).]] En toles competiciones la clasificación establecer en función del tiempu emplegáu en completar el percorríu. Esisten les siguientes modalidaes:
Graméu (parroquia)
Graméu ye una parroquia del conceyu asturianu de Cabranes. Asítiase al este del conceyu, y tien una estensión de 1,61 km². Viven nella 40 persones, repartíes ente los llugares de Graméu (16 vecinos) y Xiranes (24 vecinos) (INE, 2011).
Romeyer
Romeyer ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Claudia Arce Lemaitre
Claudia Arce Lemaitre ye una modelu, reina de guapura, periodista y presentadora de televisión boliviana. Foi Miss Bolivia Universu 2009.