cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Giorgio de Chirico
Estudió arte n'Atenes y Florencia, anantes de colar a Alemaña en 1906, u entró n'Academia de Belles Artes de Münich. Ellí vio obres de los filósofos Nietzsche y Arthur Schopenhauer, amás d'estudiar les obres d'Arnold Böcklin y Max Klinger. Tornó pa Italia nel branu de 1909 pa pasar seis meses en Milán. Nel entamu de 1910 camudó la so residencia a Florencia otra vegada, ellí pintó "l'enigma d'una tarde de seronda", la primera de les sos obres de la serie "Plaza metafísica", depués d'una esperiencia personal en Piazza Santa Croce. En Florencia pintó tamién "l'enigma del oráculu". Al añu siguiente, De Chirico pasó dellos díes en Turín, de camín a París, y quedó impresionáu polo que nomó "l'aspeutu metafísicu de Turín" palpable na arquiteutura de les sos arcaes y places. De Chirico vivió en París fasta'l so allistamientu nel exércitu en mayu de 1915, demientres la Primer Guerra Mundial.
Los cuadros que De Chirico fizo ente 1909 y 1914 son los que-y dieron más reconocencia. Esta dómina conozse como'l periodu metafísicu. Les obres carauterícense poles semeyes qu'evoquen ambientes solombrizos y abrumadores. Al empecipiar esti periodu, los modelos yeren paisaxes urbanos inspiraos nes ciudaes mediterránees, magar que gradualmente, l'atención del pintor foi separtándose haza estudios de cuartos estraos d'oxetos, a vegaes habitaos por maniquíes.
Darréu, l'escritor Guillaume Apollinaire aloyó'l trabayu de De Chirico y echó-y un gabitu presentándolu al grupu que nel intre dedicaríase al surrealismu. Yves Tanguy escribió en 1922, que quedó tan ablucáu al ver una obra de De Chirico nún aparador d'una galería, que de secuote decidió convertise n'artista, inda ensin tocar un pincel na so vida. Otros artistes que foron influyíos por de Chirico son Max Ernst, Salvador Dalí y René Magritte. Considérase a De Chirico una de les mayores influencies sobro'l movimientu surrealista.
De Chirico abandonó depués l'estilu metafísicu y fizo delles obres con un mayor realismu, les cuáles tuvieron un ésitu pequeñu. De Chirico tamién asoleyó una novela en 1925, nomada "Hebdómero, el Metafísicu".
Leptasthenura platensis
Leptasthenura platensis, denomináu rabudinho en portugués de Brasil ye una especie d'ave paseriforme perteneciente al xéneru Leptasthenura qu'integra la familia Furnariidae. Ye nativu del centru sur d'América del Sur.
Distribución y hábitat
Distribúise pel norte y centru d'Arxentina (dende Salta, Formosa y Corrientes escontra'l sur hasta'l norte de Chubut), estremu suroeste de Rio Grande do Sul, en Brasil y Uruguái; rexistráu tamién nel sur de Paraguái.
Vive per debaxo de los 1000 m d'altitú, nes estepes arbustives y carbes en que predomina (Acacia caven); tamién ente les Parkinsonia aculeata y los Prosopis caldenia y en montes de galería.
Comportamientu
Ye más arborícola y menos frecuente en situaciones semiabiertes y arbustives.
Alimentación
Aliméntase principalmente d'inseutos, que busca ente les cañes del los árboles.
Reproducción
El so nial ye como una taza grande y desprolixa qu'en situaciones naturales ye asitiada nel cuévanu d'árboles o niales de carpinteros. Sicasí, esta especie volvióse adeuta a usar niales antiguos d'otros furnáridos como nial principal. Favorez especialmente niales vieyos de Furnarius rufus y tamién de Synallaxis frontalis, de Cranioleuca pyrrhophia, de Phacellodomus striaticollis, de Anumbius annumbi, de Coryphistera alaudina y otros. Davezu fai usu de plumes d'aves mayores pa la entrada del nial y pa forralu internamente. La fema pon hasta cuatro güevos blancos; el periodu d'incubación ye de 14 a 15 díes.
Descripción orixinal
La especie L. platensis describióse per primer vegada pol naturalista alemán Ludwig Reichenbach en 1853 sol mesmu nome científicu; llocalidá tipu «Ríu de la Plata, Arxentina».
Taxonomía
Les asemeyances de plumaxe suxurieron a dellos autores que'l presente y la mayormente parapátrica especie Leptasthenura aegithaloides son especies hermanes. Ye monotípica.
Abbéville-lès-Conflans
Abbéville-lès-Conflans ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Xuegos Paralímpicos de Tokiu 1964
thumb|250px|Friendship, Unity and Sportmanship (Amistá, Unidá y Espíritu deportivu) ye l'emblema de los Xuegos Paralímpicos. Los Paralímpicos de Branu de 1964 fueron la 2 ª edición de los Xuegos Paralímpicos y lleváronse a cabu en Tokiu, Xapón.
Deportes
N'atletismu, les carreres de siella de ruedes fízose na forma d'un guión de 60 m añedíu primeramente'l programa d'atletismu incluyera namái los acontecimientos sobre'l terrén
Marthod
Marthod ye una comuña francesa del departamentu de Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Bagan
Bagan, ye l'antigua capital de dellos reinos en Birmania. Ta alcontrada nel grebu pandu del país, xunto a les riberes del ríu Ayeyarwady (ríu Irrawaddy) y ta a 145 quilómetros al suroeste de Mandalay. La Unesco intentó infructuosamente designar Bagan como Patrimoniu de la humanidá.
La xunta militar (SPDC) restauró al azar antigües construcciones, desdexando l'estilu arquiteutónicu orixinal: usó modernos materiales que nun guarden semeyanza col orixinal. La xunta construyó un campu de golf, una autopista pavimentada y una torre d'observación de 61 metros d'altor, que pertenez al xenru del Xefe de la xunta militar y qu'alluga un hotel de gran luxu. Esta polémica construcción, llevantada ente pagodes, templos y estupas foi bien cuestionada por organismos independientes por cuenta del so grande y negativu impautu visual.
Estilos arquiteutónicos
Les construcciones relixoses de Bagan son reminiscencies d'estilos arquiteutónicos populares nel tiempu de la so construcción. Los más comunes son:
center|Vista panorámica de Bagan
Marcieux
Marcieux ye una comuña francesa del departamentu de Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Affléville
Tien una población de y una superficie de  km².
Leptasthenura xenothorax
Distribución y hábitat
Esta especie distribúise de manera endémica en Apurímac y Cuzco, na rexón andina de Perú. Los sos hábitats naturales son montes y carbes en valles montascosos.
Alimentación
Aliméntase principalmente de pequeños artrópodos, qu'atopa ente les cañes y fueyes de arbustos y árboles.
Cristal
En física del estáu sólidu y química, un cristal ye un sólidu que presenta un patrón de difraición non difusu y bien definíu.
La pallabra provién del griegu krystallos. Primeramente'l nome provenía de "kryos" que significa fríu, aludiendo a la formación del xelu a partir de l'agua. Darréu'l nome camudó de connotación al referise más bien a la tresparencia, polo que los griegos dieron el nome "krystallos" al cuarzu, creyendo primeramente que se trataba d'una variedá de xelu que non se licuaba a temperatura ambiente.
La mayoría de los cristales naturales formar a partir de la cristalización de gases a presión na paré interior de cuévanos predresos llamaes geodes. La calidá, tamañu, color y forma de los cristales dependen de la presión y composición de gases en felicidaes geodes (burbuyes) y de la temperatura y otres condiciones del magma onde se formen.
Del estudiu de la estructura, composición, formación y propiedaes de los cristales ocupa la cristalografía.
Cristales sólidos
Aparte del vidriu y les sustances amorfes, que la so estructura nun apaez ordenada sinón corrida, tola materia sólido atopar n'estáu cristalín. Polo xeneral, presentar en forma d'agregáu de pequeños cristales (o policristalinos) como nel xelu, les roques bien dures, los lladriyos, el formigón, los plásticos, los metales bien proporcionales, los güesos, etc., o mal cristalizaos como les fibres de madera corríes.
Tamién pueden constituyir cristales únicos de dimensiones minúscules como l'azucre o'l sal, les piedres precioses y la mayoría de los minerales, de los cualos dalgunos utilizar en teunoloxía moderna poles sos sofisticaes aplicaciones, como'l cuarzu de los osciladores o los semiconductores de los dispositivos electrónicos.
Cristales lluminosos
Dellos líquidos anisótropos (ver anisotropía), denominaos dacuando "cristales líquidos", han de considerase en realidá como cuerpos mesomorfos, esto ye, estaos de la materia entemediu ente l'estáu amorfu y l'estáu cristalín. Los cristales líquidos usar en pantalles (displays) d'aparatos electrónicos. El so diseñu más corriente consta de dos lámines de vidriu metalizado qu'empareden una fina película de sustancia mesomorfa. L'aplicación d'una tensión llétrico a la película provoca una intensa turbulencia que porta un espardimientu llocal de la lluz, cola cual la zona cargada vuélvese opaca. Al sumir la escitación, el cristal líquidu recupera'l so tresparencia. thumb|200px|Cristal de [[rubín enantes de ser apolazáu y resanado.]]
Les propiedaes de los cristales, como'l so puntu de fusión, densidá y durez tán determinaes pol tipu de fuercies que caltienen xuníes a les partícules. Clasificar en: iónicu, covalente, molecular o metálicu.
Cristales iónicos
Los cristales iónicos tienen dos carauterístiques importantes: tán formaos d'enllaces cargaos y los aniones y cationes suelen ser de distintu tamañu. Son duros y al empar argayadizos. La fuercia que los caltién xuníos ye electrostática. Exemplos: KCl, CsCl, ZnS y CF2. La mayoría de los cristales iónicos tienen puntos de fusión altos, lo cual reflexa la gran fuercia de cohesión que caltién xuntos a los iones. La so estabilidá depende en parte de la so enerxía reticular; cuanto mayor seya esta enerxía, más estable va ser el compuestu.
Cristales covalentes
Los átomos de los cristales covalentes caltiénense xuníos nuna rede tridimensional namái por enllaces covalentes. El grafitu y el diamante, alótropos del carbonu, son bonos exemplos. Por cuenta de los sos enllaces covalentes fuertes en tres dimensiones, el diamante presenta una durez particular y un eleváu puntu de fusión. El cuarzu ye otru exemplu de cristal covalente. La distribución de los átomos de siliciu nel cuarzu ye asemeyáu a la del carbonu nel diamante, pero nel cuarzu hai un átomu d'osíxenu ente cada par d'átomos de siliciu.
Cristales moleculares
Nun cristal molecular, los puntos reticulares tán ocupaos por molécules que se caltienen xuníes por fuercies de van der Waals y/o d'enllaces d'hidróxenu. El dióxidu d'azufre (SO2) sólidu ye un exemplu d'un cristal molecular al igual que los cristales d'I2, P4 y S8. Con esceición del xelu, los cristales moleculares suelen empaquetarse tan xuntos como la so forma y tamañu dexar. Por cuenta de que les fuercies de van der Waals y los enllaces d'hidróxenu son más débiles que los enllaces iónicos o covalentes, los cristales moleculares suelen ser argayadizos y la mayoría funden a temperatures menores de 100 °C.
Cristales metálicos
La estructura de los cristales metálicos ye más simple porque cada puntu reticular del cristal ta ocupáu por un átomu del mesmu metal. Los cristales metálicos polo regular tienen una estructura cúbica centrada nel cuerpu o nes cares; tamién pueden ser hexagonales de empaquetamiento compactu, polo que suelen ser bien trupos. Les sos propiedaes varien d'alcuerdu a la especie y van dende blandios a duros y de puntos de fusión baxos a altos, pero toos polo xeneral son bonos conductores de calor y lletricidá.
Simetría de los cristales
La clasificación principal de los cristales efeutuar con arreglu al so simetría. Un oxetu tien simetría si puede efeutuase con él dalguna operación tal que la dexe idénticu a sigo mesmu.
Son munchos los métodos esistentes pa determinar la simetría y l'estructura d'un cristalsobremanera'l goniómetro ópticu y el microscopiu polarizante y sobremanera la difraición de rayos X.
Hai trenta y dos combinaciones d'elementos de simetría, que se presenten nos cristales. Estes combinaciones llámense-yos les trenta y dos clases de cristales.
Sistemes cristalinos
Si tener en cuenta los elementos de simetría, pueden estremase siete sistemes cristalinos, que tomen el nome d'una figura xeométrica elemental. Como son:
Les diverses formes d'un mesmu cristal pueden venir de dislocaciones, polos vértices o poles arestes, de la forma típica. Estos cambeos pueden interpretase a partir de la conocencia de la estructura reticular d'un cristal.
El conxuntu de cares esternes que llinda un cristal constitúi una forma cristalina. Estes cares dedúcense unes d'otres por aición de les operaciones de simetría del cristal.
Propiedaes físiques, simetría: lleis de Pierre Curie y propiedaes óptiques non lliniales
Les rellaciones qu'esisten ente los fenómenos físicos y la simetría conocer dende va tiempu, pero fueron concretaes a del S.XIX, por Pierre Curie, que les espresó en forma de principios que suelen llamase lleis de Curie. Polo xeneral puede considerase qu'un fenómenu físicu traduz una rellación de causa a efeutu. Curie plantegó en principiu que la dismetría que s'atopa nos efeutos debe preexistir nes causes, pero que, otra manera, los efeutos pueden ser más simétricos que les causes.
A partir d'estes considerancies ye posible demostrar que ciertes simetríes cristalines son incompatibles cola esistencia de ciertes propiedaes físiques. Por casu, un cristal nun puede tar dotáu de poder rotatoriu si ye superponible a la so imaxe nun espeyu; de la mesma un cristal ye piroeléctrico, esto ye, tien una polarización llétrica bonal, namái si pertenez a unu ente diez de los 32 grupos cristalográficos.
A partir d'un razonamientu qu'afecta a eses considerancies de simetría, Curie afayó la piezoelectricidad, esto ye, la presencia d'una polarización llétrica cuando s'aplica una presión. Esi efeutu, quesobremanera, nun puede apaecer nos cristales que tienen un centru de simetría, foi oxetu d'un gran númberu d'aplicaciones (osciladores, relós de cuarzu, cabezales de fonocaptores, micrófonos, sonars, etc.).
Cody Horn
Cody Harrell Horn ye una actriz y modelu estauxunidense.
Vida y carrera
Horn nació en Los Angeles y ye la fía de Cindy (née Harrell), una ex-modelu y actriz, y Alan F. Horn, un executivu d'entretenimientu. Foi a Harvard-Westlake School y graduóse nel añu 2006. Ella apaeció en Rescue Me y foi estrella convidada en 3 episodios de The Office. Ella tamién interpretó a Lynetta Loski na película de 2010, Flipped.
Horn protagonizó la película de Magic Mike, que foi llanzada en xunu de 2012.
Badshahi Masjid
La Badshahi Masjid (Urdu: بادشاھی مسجد), o «mezquita del Emperador», foi construyida en 1673 pol emperador mogol Aurangzeb en Lahore (Paquistán). Ye unu de los curiosos turísticos más importantes de la ciudá yá que ye una muestra de l'arquiteutura mogol y al empar, una de les mezquites más belles del mundu.
Ye la segunda mezquita más grande de Paquistán, dempués de la mezquita Faisal en Islamabad, y tien capacidá p'afaer a más de. L'arquiteutura y el diseñu de la Badshahi Masjid ta íntimamente rellacionáu col de la Jama Masjid en Delhi (India) que foi construyida en 1648 pol padre y predecesor de Aurangzeb, l'emperador Sha Jahan.
La Badshahi Masjid ye unu de los famosos llugares onde Qari Basit recitaba'l Corán.
El 14 d'avientu de 1993 la «Badshahi Masjid, Lahore» foi inscrita na Llista Indicativa de Paquistán —pasu previu a ser declaráu Patrimoniu de la Humanidá—, na categoría de bien cultural (nᵘ ref 1277).
Historia
thumb|250px|La Badshahi Masjid. thumb|250px|La Badshahi Masjid de nueche.
La mezquita foi construyida sol patrociniu del sestu emperador mogol, Aurangzeb Alamgir Primero. Foi completada en 1673 so la supervisión del hermano postizu de Aurangzeb, Muzaffar Hussain (tamién conocíu como Fidaie Khan Koka) que foi designáu gobernador de Lahore en mayu de 1671 y caltuvo la so posición hasta 1675. La construcción de la mezquita tomó alredor de dos años, dende mayu de 1671 hasta abril de 1673.
De 1852 d'equí p'arriba, los arreglos graduales fuéronse llevando a cabu so la supervisión de l'autoridá de la Badshahi Masjid. Estensivos arreglos fueron llevaes a cabu dende 1939 hasta 1960 por un costo de 4.8 millones de rupies, lo que devolvió a la mezquita la so condición y forma orixinal. Los planos pa los arreglos fueron preparaos pol difuntu arquiteutu Nawab Zen Yar Jang Bahadur.
Un pequeñu muséu foi amestáu al complexu de la mezquita apocayá. Contién reliquies de Mahoma, el so sobrín, y la so fía, Fatima az-Zahra.
Arg-é Bam
Arg-é Bam (ارگ بم en persa, Ciudadela de Bam) yera la mayor edificación del mundu realizada con folla moldiada, combinando téuniques como'l adobe y el tapial. Atópase en Bam, una ciudá de la provincia de Kermán, nel sureste d'Irán. Xunto cola so contorna ta considerada pola Unesco Patrimoniu de la Humanidá. La enorme ciudadela, asitiada na ruta de la seda, foi construyida con anterioridá al añu 500 e. C. y siguió siendo habitada hasta 1850. Nun se sabe con certidume la razón pola que foi abandonada.
Tola edificación yera una gran fortaleza en que'l so corazón allugar la ciudadela, pero pola mor del aspeutu espectacular de la ciudadela, que s'atopa nel cumal, la fortaleza toa recibe'l nome de Ciudadela de Bam.
El 26 d'avientu de 2003 la ciudadela foi destruyida cuasi por completu por un terremotu, xunto con gran parte de Bam y la so contorna. Pocos díes dempués del terremotu, el presidente iranín Mohammad Khatami declaró que la ciudadela sería reconstruyida.
Esta ciudá fíxose mundialmente famosa al ser la escenografía de la película El desiertu de los tártaros filmada en 1976 por Valerio Zurlini y basada na novela homónima de Dino Buzzati.
Dimensiones
Más grande que'l cercanu castiellu Arg-é Rayen, la Ciudadela de Bam toma una área d'aproximao 180.000 m², y ta arrodiada por parés xigantesques que miden ente 6 a 7 m d'altor y tienen una estensión de 1.815 m. La ciudadela tien dos de les grandes torres poles cualos Bam ye famosu - hai 67 d'estes torres distribuyíes na ciudá antigua de Bam.
Diseñu y arquiteutura de la ciudadela
El conceutu arquiteutónicu de la Ciudadela Bam tien dos partes claramente estremables ente sigo:
Hai 3 tipos distintos de cases:
Seguridá
El diseñu de la ciudadela garantizába-y un eleváu nivel de proteición y seguridá. Cuando se cerraba la única puerta d'accesu a la ciudadela, la mesma quedaba aisllada. La ciudadela tenía los medios pa dexar que los habitantes pudieren vivir aisllaos del mundu esterior mientres llargos periodos de tiempu, yá que cuntaben con accesu a un pozu d'agua, xardinos, y animales domésticos. Les sos altes muralles y torres, conferíen-y un gran nivel de proteición frente a asedíos, a los que los sos exércitos podíen responder dende les troneres y puestos de vigía elevaos y protexíos.
Terremotu de 2003
El terremotu qu'asocedió en 2003 en Bam destruyó más del 80 % de la ciudadela. Por cuenta de que ye un sitiu consideráu Patrimoniu de la Humanidá hai dellos países que tán cooperando na so reconstrucción. Xapón, Italia y Francia tán ente los países que cooperaron dende'l principiu. Xapón otorgólu a Irán alredor de 1 300 000 dólares pa la reconstrucción, y sofitó esti proyeutu unviando equipos y creando un plan en 3D de la Ciudadela Bam p'aumentar la precisión de la renovación. Italia apurrió 300 000 dólares pal procesu de recuperación, y unvió un grupu d'espertos pa restaurar la torre principal de Bam. Francia ayudó a Irán aproviéndo-y del mapa de la Ciudadela. El Bancu Mundial tamién apurrió una gran suma de dineru pa financiar esti proyeutu.
Boadilla de Rioseco
Boadilla de Rioseco ye un conceyu y llocalidá d'España, na provincia de Palencia, comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Asitiáu na contorna natural de Tierra de Campos, forma parte del partíu xudicial de Palencia.
Toponimia
El nome orixinariu de la llocalidá foi “Bovatella in Rido secu” utiliazado na Edá Media que significaba: "llugar de la hoyada o acasu de la llexada (de llugar de gües)".
Xeografía
thumb|Ponte sobre'l ríu Sequillo Atopar a 40 quilómetros de la capital nel campu de Tierra de Campos y asítiase nel centru del triángulu formáu por Villalón de Campos, Villada y Cisneros.
Mediu natural
El términu municipal ta integráu dientro de la Zona d'especial proteición pa les aves denomada La Nava - Campos Norte perteneciente a la Rede Natura 2000.
Demografía
thumb|Casa consistorial
Economía
La so principal actividá ye l'agricultura de secanu. Esiste un minoritariu cultivu de viñes al noroeste de la población.
Comunicaciones
Esta población ta coneutada a la rede vial, peles carreteres P-905 y P-930.
Ilesies
thumb|Ilesia del Salvador Esti conceyu tien dos ilesies barroques: Ilesia de San Salvador (Sieglu XVI), construyida en 1647 pol canteru Andrés de Buega compuesta de tres naves con bóvedes d'arestes soportaes por pilastres cilíndiricos con tres retablos barrocos ya Ilesia de Santa María (Sieglu XVII). Según una ermita, la ermita de la Virxe del Amparu, patrona del pueblu, que s'atopa pela rodiada y una ponte sobre'l ríu Sequillo.
Caserío de Benavides
D'esti caserío surden los raigaños de la nacencia d'esta población. El "Caserío de Benavides", actual caserío agrícola, y antiguu monesteriu llamáu de Real Monesteriu de Santa María de Benavides. Foi fundáu nel sieglu XII, nel añu 1169 pola condesa Estefanía Ramírez—esposa del conde Ponce de Minerva—, al cual Alfonsu VIII, onde en 1179 vencer a la heredera de Bene-Vives, d'onde deriva'l nome de Benavides. En 1179 establécense los monxos los cistercienses que taben nel Monesteriu de Valverde de Campos y primeramente llamóse Santa María de Valverde de Boadilla, d'onde deriva'l nome de la zona onde s'atopa: Valverde. El Monesteriu desenvolvióse enforma sobre 1254 col favor nobiliariu de Rodrigo González Girón que aportó a Mayordomu de Fernandu III el Santu. El cual foi soterráu na ilesia del Monesteriu la cual güei día nun esiste. En 1813 queden inhabilitaos dellos conventos ente los que s'atopa este. Por causa de la desamortización Josefina, na cual vendiéronse munchos terrenes pertenecientes al cleru, los sos monxos ver na cai en 1809. Dempués de la invasión francesa recuperen les sos finques pa volver perdeles cola desarmotización de Mendizabal. Foi vendíu en 1841 a favor de Manuel Martínez de Palencia por 130.000 reales.
Hermanamientu
Boadilla de Rioseco participa na iniciativa de hermanamientu de ciudaes promovida, ente otres instituciones, pola Xunión Europea. A partir d'esta iniciativa estableciéronse llazos cola siguiente llocalidá:
Ópera d'Oslu
La Ópera d'Oslu (Operahuset), llevantada frente al fiordu d'Oslu, la capital de Noruega ye'l centru d'artes escéniques más importante d'esi país.
Inaugurar en 2008 y foi diseñada pol estudiu d'arquiteutura noruegu Snøhetta, autor d'otros proyeutos como la embaxada noruega en Berlín y la Bibliotheca Alexandrina en Alexandría, Exiptu.
L'auditoriu principal tien capacidá pa 1.364 espectadores, la so araña de 7 metros de diámetru, pesa 8 tonelaes y tien más de 8.000 diodos lluminosos y 5.800 elementos de cristal y vidriu. L'escenariu principal atopar a 16 metros sol nivel del mar, tien 16 metros d'anchu por 40 metros de fondu.
El segundu auditoriu tien capacidá pa 400 persones; el complexu alluga 1100 sales y costó un total de 528 millones d'euros.
L'edificiu ganó'l Festival Mundial d'Arquiteutura en Barcelona en 2008.
Xuan de la Cruz
San Juan de la Cruz, que'l so nome secular yera Juan de Yepes Álvarez y la so primer identificación como flaire Juan de San Matías, foi un relixosu y poeta místicu del renacencia española. Foi reformador de la Orde de La nuesa Señora del Monte Carmelo y cofundador de la Orde de los Carmelites Descalzos con Santa Teresa de Jesús. Dende 1952 ye'l patronu de los poetes en llingua española.
Biografía
thumb|Grabáu en talla duce de [[Cornelis Boel, orixe de la iconografía del santu, publicáu na obra de Fray José de Jesús María, Relacion d'un insigne milagru qu'El nuesu Señor obra de cutio en vna parte de carne del venerable P.F. Iuan de la Cruz primer Relixosu Descalço Carmelita, autenticado y aprouado pol señor don Iuan Vigil de Quiñones, Obispu de Valladolid, Madrid, pola vilba d'Alonso Martín, 1615. ]]
Primeros años
Nació en 1542 nel conceyu abulense de Fontiveros, sita na amplia paramera delimitada por Madrigal de las Altas Torres, Arévalo y Ávila. Foi nacíu Juan de Yepes Álvarez nuna familia de conversos (descendientes de xudíos conversos al cristianismu), fíu d'un texedor toledanu de buratos llamáu Gonzalo de Yepes y de Catalina Álvarez. Tenía dos hermanos mayores llamaos Francisco y Luis. El padre de Juan morrió cuando tenía cuatro años lo que dexó a la familia nuna difícil situación. El so hermanu Luis morrió cuando él tenía seis años, quiciabes por malo alimentación. La madre y los dos fíos restantes, Francisco y el mesmu Juan, sufren una acuciosa probeza polo que se ven obligaos a treslladase primero a Arévalo, onde viven mientres cuatro años, y en 1551 a Medina del Campo. La tradición achacaba a estes penalidaes pasaes que Juan fuera un home d'escasa corpulencia, abondo baxu d'estatura, tantu que Santa Teresa de Jesús llamar «el mio mediu flaire». Sicasí, na exhumación, estudiu y restauración qu'en 1992 fixeron de los sos restos, confirmóse que la so estatura taba ente 1,60 y 1,65 m., normal pa la so dómina. La medría de fortuna, que-yos reportó'l matrimoniu del hermanu mayor con Ana Izquierdo, consiguió que s'establecieren ellí definitivamente. Juan, gracies a la so condición de probe de solemnidá, pudo asistir al Colexu de los Neños de la Doctrina, privilexu que-y obliga a realizar ciertes contraprestaciones, como asistir nel conventu, l'ayuda a Misa y a los Oficios, l'acompañamientu d'entierros y la práutica de pidir llimosna. La mínima formación recibida nel colexu capacitó-y pa siguir la so formación nel acabante crear (1551) Colexu de los xesuites, que-y dio una sólida base n'Humanidaes. Como alumnu esternu y a tiempu parcial, tenía de compaxinar los sos estudios con un trabayu d'asistencia nel Hospital de La nuesa Señora de la Concepción de Medina del Campo, especializáu nel sanamientu d'enfermedaes venérees.
Asina, pos, ente 1559 y 1563, estudia colos xesuites; mientres los primeros trés años, recibe la formación según la novedosa Ratio Studiorum, na que'l llatín yera la base de tol currículu; nel cuartu añu, amás de recibir instrucción retórica, apriende a escribir en llatín, a construyir versos nesti idioma y a traducir a Cicerón, Xuliu César, Virgilio, Ovidio, Marcial y Horacio. Simultáneamente, vive les nueves corrientes del humanismu cristianu, con estilu y comportamientos anovaos na pedagoxía.
A los ventiún años, en 1563, ingresa nel Conventu de los Padres Carmelites de Medina del Campo, de la Orde de los Carmelites, y adopta el nome de Fray Juan de san Matías. En realizando'l noviciáu ente 1563 y 1564 nel Conventu de Santa Ana, treslladar a Salamanca onde va estudiar nel Colexu de San Andrés de los Cármenes ente 1564 y 1567 los trés cursos preceptivos pa bachillerarse n'artes. Mientres el tercer cursu, foi nomáu, poles sos maña dialéutiques, prefeutu d'estudiantes nel colexu de San Andrés.
Rellación con santo Teresa de Jesús
La so insatisfaición cola manera de vivir la esperiencia contemplativa nel Carmelo, fáen-y considerar dise a la Cartuxa, pero en 1567 torna a Medina del Campo per unos pocos díes pa ser ordenáu presbíteru y celebrar el so primera misa en presencia del so hermanu, el restu de la so familia y los sos amigos del conventu y ellí conoz a Teresa de Cepeda y Afumada, futura santa Teresa de Jesús, que llegara a la ciudá pa fundar una nueva sede de la so Reforma carmelita», los llamaos carmelites descalzos. Teresa convence a Juan y xunir a la so causa de reforma de la so orde, que zarapicó con una gran hostilidá per parte de los carmelites calzaos.
Juan torna a Salamanca y empecipia estudios de teoloxía mientres el cursu 1567-1568, pero namái termina un cursu de cuatro polos que nun llogró nin siquier el grau de bachiller. N'agostu abandona Salamanca p'acompañar a Teresa na so fundación femenina de Valladolid. El 28 de payares de 1568 funda en Duruelo (Ávila) el primer conventu de la caña masculina del Carmelo Descalzu siguiendo la «Regla Primitiva» de San Alberto esto ye, un establecimientu que defende la torna a la práutica orixinal de la orde. Mientres la ceremonia camuda'l so nome pol de fray Juan de la Cruz. En 1570 la fundación treslladar a Mancera, onde Juan desempeñó'l cargu de subprior y maestru de novicios. En 1571, dempués d'una curtia estancia en Pastrana, onde punxo en marcha la so noviciáu, establecer en Alcalá de Henares como rector del acabante fundar Colexu conventu de Carmelites Descalzos de San Cirilo.
Juan convertir n'unu de los principales formadores pa los nuevos adeptos a esta reforma carmelitana. En 1572 viaxa, convidáu por Teresa de Jesús, al Conventu de la Encarnación n'Ávila, onde va asumir les xeres de vicariu y confesor de les monxes. Va Permanecer equí hasta finales de 1577, polo que va acompañar a la madre Teresa a la fundación de diversos conventos de descalces, como'l de Segovia.
Enfrentamientu ente carmelites
thumb|200px|Oratoriu de San Juan de la Cruz en Úbeda, onde foi soterráu al morrer. Mientres esti periodu, nel senu de la Orde del Carmelo agravárense los conflictos xurisdiccionales ente los carmelites calzaos y descalzos, debíos a distintos enfoques espirituales de la reforma; otra manera, el pleitu enmarcábase tamién na confrontación ente'l poder real y el pontificiu por apoderar el sector de les órdenes relixoses. Asina, en 1575, el Capítulu Xeneral de los Carmelites decidió unviar un visitador de la Orde pa suprimir los conventos fundaos ensin llicencia del Xeneral y de recluyir a la madre Teresa nun conventu. Finalmente, en 1580 el Carmelo Descalzu alzar en Provincia exenta y en 1588 ye reconocida como Orde.
Encarcelamientu
Nesti contestu ye nel que se produz l'encarcelamientu de Juan de la Cruz, quien yá en 1575 fuera deteníu y encarceláu en Medina del Campo mientres unos díes polos flaires calzaos. La nueche del 3 d'avientu de 1577 Juan de la Cruz ye nuevamente prindáu y treslladáu al conventu de flaires carmelites de Toledo, onde ye obligáu a comparecer ante un tribunal de flaires calzaos pa retratase de la Reforma teresiana. Ante la so negativa, ye recluyíu nuna prisión conventual mientres ocho meses. Mientres esti periodu de reclusión escribe les trenta y un primeres estrofes del Cantarada espiritual (na versión conocida como protocántico), dellos romances y el poema de la fonte, y cantar na so estrecha reclusión pa consolase.
Fuga
En concenciándose de que la so lliberación diba ser difícil, entama en tientes la so fuga y ente'l 16 y el 18 de mayu de 1578, cola ayuda d'un carceleru, escápase metanes la nueche y acuéyese nel conventu de les Madres Carmelites Descalces, tamién en Toledo. Pa mayor seguridá, les monxes unviar al Hospital de Santa Cruz, nel que tuvo mes y mediu. La fuga dar na madrugada del 15 d'agostu de 1578: l'anécdota tien que ver con que'l santu quería celebrar misa n'honor de la Virxe, comunicar díes anteriores y el Superior respuéndelu "Enxamás nos mios díes".
Muerte y canonización
thumb|200px|Sepulcru de San Juan de la Cruz nel Conventu de los Carmelites Descalzos de Segovia. Tres un nuevu enfrentamientu doctrinal en 1590, ye destituyíu en 1591 de tolos sos cargos, y queda como simple súbditu de la comunidá. Mientres el so viaxe de vuelta a Segovia, cai enfermu nel conventu de La Peñuela de La Carolina y ye treslladáu a Úbeda, onde muerre la nueche del 13 al 14 d'avientu.
Darréu tres la so muerte, el so cuerpu ye desaposiáu y empecípiense los pleitos ente Úbeda y Segovia pola posesión de los sos restos. En 1593, éstos, tullíos, treslládense clandestinamente a Segovia, en que'l so Conventu de los Carmelites Descalzos reposen anguaño. El procesu de beatificación y canonización empecipiar en 1627 y remató en 1630. Foi beatificado en 1675 por Clemente X y canonizáu por Benedicto XIII en 1726. Darréu, el 24 d'agostu de 1926, Pío XI proclamar Doctor de la Ilesia Universal. Dende 1927, los restos del cuerpu incorruptu del santu fuelguen nun mausoléu alzáu nuna capiya del segovianu Conventu de los Carmelites Descalzos, xunto al Santuariu de la Fuencisla, nel valle del Eresma.
Inflúi
La poesía de Juan de Yepes constitúi'l puntu d'alcuentru d'una llarga tradición lliteraria. El so llírica integra tradiciones lliteraries de distintu orixe que, auníes pol escritor nos sos testos, van adquiriendo significaos y valores múltiples que devasen aquellos que teníen nel so orixe.
La crítica, dende Dámaso Alonso, punxo de relieve la confluencia de tres influjos: per un sitiu, el bíblicu del Cantar de los Cantares, y, por otru, la tradición de la poesía culta italianizante y la tradición de la poesía popular y de cancioneros del Renacimientu español. L'influxu de la Biblia ye fundamental na so poesía, en tantu actúa como molde y catalizador del restu de llectures que conformen el bagaxe cultural de San Juan. Particularmente, resulta trascendental nel Cantarada espiritual, que'l so simbolismu ya imáxenes tienen el so orixe nel Cantar de cantar.
Relixosidá y filoloxía
La obra de San Juan de la Cruz foi, dende siempres, enfocada dende dos perspectives, la teolóxica y la lliteraria, que, en munches ocasiones, presentáronse entemecíes.
Per otru llau, ye frecuente nel estudiu lliterariu de la so obra qu'o bien se dean saltos continuos a lo teolóxico, o bien que s'estudien de forma conxunta la poesía y los Comentarios doctrinales del propiu poeta, cola idea de qu'estos son necesarios pa entender aquella. Frente a esta aguada de los estudios sanjuanistas, atópase otra que postula que «la necesidá (o posibilidá) de la interpretación relixosa ye daqué que tien de ser argumentáu y aldericáu en cada casu», en cuantes que'l sentíu oxetivu de la poesía de San Juan nun obliga necesariamente a aceptar un significáu relixosu.
Poesía
La so obra poética ta compuesta por trés poemes consideraos mayores: Nueche escura, Cantarada espiritual y Llapada d'amor vivo; y un conxuntu de poemes davezu calificaos como menores: cinco gloses, diez romances (nueve d'ellos pueden cuntase como una sola composición) y dos cantares. L'espardimientu de la so obra foi manuscrita, y entá nun se resolvieron tolos problemes testuales que traen. En prosa escribió cuatro comentarios a los sos poemes mayores: Xubida del Monte Carmelo y Nueche escura pal primeru d'estos poemes, y otros trataos homónimos sobre'l Cantarada espiritual y Llapada d'amor vivo. thumb|200px|Escudu grabáu nuna fueya del [[Manuscritu de Sanlúcar.]] Les poesíes atribuyibles ensin llugar a dulda a San Juan de la Cruz son les recoyíes nel códiz de Sanlúcar o manuscritu S, yá que este foi supervisáu pol mesmu San Juan. El repertoriu de los sos poemes, según dicha fonte, acutar a diez composiciones (los trés poemes mayores citaos y otros siete composiciones), siempres y cuando los romances qu'entienden los testos titulaos In principiu erat Verbum, que son un total de nueve, sían consideraos una única obra. L'autenticidá del restu de la so obra poética nun pudo entá ser resuelta pola crítica. Por tradición acéptase xeneralmente que tamién son sos los poemes Ensin arimo y con arimo y Por tola fermosura, y les letrilles Del Verbu divín y Olvidu de lo criao. Los siete gloses y poemes «menores» que la so autoría nun ta aldericada son los siguientes: (citar pol primer versu):
Prosa
La so obra en prosa pretende ser corolariu esplicativu, dáu'l hermetismu simbólicu qu'ente cierta crítica atribúyese'l so poesía: (los trés primeres fueron editaes xuntes aconceyaes nel volume Obres espirituales qu'emponen a una alma a la unión perfecta con Dios) y Cantarada espiritual.
Doctrina
thumb|200px|Relicariu de San Juan de la Cruz en [[Úbeda. El so cuerpu permanez incorruptu y perfectamente flexible.]]
La esistencia d'estos trés víes corresponder colos trés potencies clásiques de l'alma: memoria, entendimientu y voluntá, que nesti mesmu orde son amenorgaes a un estáu de perfectu silenciu. El silenciu de la memoria ye llamáu na mística esperanza. El silenciu del entendimientu llámase fe y el silenciu de la voluntá caridá o amor. Estos trés silencios representen al par un vaciamiento interior y un arrenunciu d'unu mesmu qu'algama'l so máximu grau al traviés de la virtú de la caridá. D'ende sobrevienen la enorme congoxa y la sensación de muerte carauterística de los místicos, pos xunise a Dios ye un perdese previu a sigo mesmu pa dempués ganase.
Monte de perfeición
thumb|200px|Monte de perfeición.
Hayato Nakamura
Hayato Nakamura (中村 隼; ) ye un futbolista xaponés.
Gabriel Gorce
Gabriel Gorce Yepes ye un esquiador alpín español con defectu visual clasificáu como B2. Tuvo dellos guíes tales como Aleix Suñé, Félix Aznar y Arnau Ferrer. Gorce compitió na Copa d'Europa y na Copa del Mundu d'Esquí Alpín del Comité Paralímpicu Internacional, nel Campeonatu del Mundu de 2009, y nos Xuegos Paralímpicos de Vancouver 2010. Foi homenaxáu na Gala Deportiva XV.
Affracourt
Tien una población de y una superficie de  km².
Islles Agalega
La Islla Norte tien l'únicu aeródromu de les islles, amás de la capital Vingt Cinq y el pueblu de La Fourche, mentantu que na Islla Sur allúgase'l pueblu de Sainte Rita. La mayor industria de les islles ye la producción de cocos polos que son conocíos.
Etimoloxía
Anque hai varies teoríes sobro l'orixe del nome de les islles la esplicación más afayaíza ta rellacionada col esplorador gallegu Xuan da Nova, quien descubrió les islles nel 1501 mentantu trabayaba pa los portugueses. Xuan yera conocíu populamante como Jean Gallego, según Jean Baptiste Benoît Eyriès en sos Les Nouvelles Annales de Voyage (Volume 38, pax 88). Galego ye'l xentiliciu en gallegu de daquien de Galicia, España. "Agalega" sería la versión femenina d'esi xentiliciu.
Mercury (Saboya)
Mercury ye una comuña francesa del departamentu de Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Prodromi fasciculi rariorum plantarum
Prodromi fasciculi rariorum plantarum (embrivíu Prodr. Fasc. Rar. Pl.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu, zoólogu, y comerciante alemán, d'orixe neerlandés Jacob Breyne y espublizáu en Gdansk (Polonia) nel añu 1739, col nome de ''Prodromi fasciculi rariorum plantarum primus et secundus, quondam separatim, nunc nova hac editiones multum desiderata coniunctim editi, notulisque illustrati. Accedunt icones rariorum et exoticarum plantarum aeri incisae, fasciculo olim promisso destinatae: adiectis nominibus et succinctis descriptionibus. Quibus praemittuntur vita et effigies auctoris. Cura et studio Johannis Philippi Breynii, Jac. fil. [...] Huius ad calcem annectitur Dissertatio botanico-mélica, de radice Gim-sem., seu Nisi et herba Acmella, cum additamentis''.
Mercury (Saboya)
Tien una población de y una superficie de  km².
Interdictu
L'interdictu ye una sanción prerrogativa del Papa na Ilesia Católica. Significa la suspensión del cultu públicu, paralización de los oficios divinos y pieslle de les ilesies sobro un territoriu. Los sacramentos del bautismu y estremaunción van ser los únicos ritos permitíos en díes santos.
Un interdictu perconocíu foi'l sancionáu pol Papa Inocenciu III sobro'l Reinu d'Inglaterra de 1208 a 1215, provocáu pola ñegativa del rei Xuán I d'Inglaterra a aceutar la designación papal pal arzobispáu de Canterbury.
Leptasthenura yanacensis
'Leptasthenura yanacensis ye una especie d'ave del xéneru Leptasthenura'' de la familia Furnariidae, que vive nel centru-oeste de Suramérica. thumb|220px|left|Leptasthenura yanacensis en [[Perú.]] thumb|220px|left|Leptasthenura yanacensis en Perú.
Distribución y hábitat
Esta especie distribúise nel noroeste de l'Arxentina, nes provincies de Jujuy Salta, nel oeste de Bolivia, y nel oeste y sureste de Perú.
Los sos hábitats naturales son estepes arbustives, carbes d'altor, en valles, sierres y montes.
Alimentación
Aliméntase principalmente de pequeños artrópodos, qu'atopa ente les cañes y fueyes de arbustos y árboles.
Taxonomía
Esta especie monotípica describióse orixinalmente por Melbourne Armstrong Carriker Jr., nel añu 1933, sol mesmu nome científicu. La so llocalidá tipu ye: «Yánac, a 15 000 pies [4570 msnm], Ancash, Perú».
Atolón d'Ailinglaplap
Ailinglaplap (o Ailinglapalap; en marxalés Aelōn̄ļapļap, [ɑ̯ɑ͡æe̯elʲe͡ɤŋ(ʌ)ɫɑ͡æbʲ(æ͡ɑ)ɫɑ͡æpʲ]) ye un atolón de coral de 56 islles nel Océanu Pacíficu. Forma parte de la cadena Ralik nes Islles Márxal. Allúgase a 152 km al noroeste del atolón de Jaluit y percerca de la islla de Jabat. El so área emerxida ye namás de 14,7 km², pero enzarra una llaguna de 750 km².
La economía del atolón encóntiase nes plantaciones de cocotales.
La población d'Ailinglaplap estimábase en 1999 nunos 2000 habitantes. Los cuatro asentamientos más poblaos son Woja, Jeh, Airok y Bouj. L’ex-presidente de les Islles Márxal, Kessai Note, nació na islla de Jeh.
“Ailinglaplap” traduzse como “l'atolón más grande” porque les lleendes más llexendaries de los marxaleses foron creaes nesti atolón.
Historia
Probablemente foi’l 6 de payares de 1803 cuando’l buque mercante inglés Rolla fexo’l primer avistamientu d'europeos a Ailinglaplap.
En 1884 l'Imperiu d'Alemaña reclamó l'atolón xunto col restu de les Islles Márxal. Como parte del comerciu de copra, estableciéronse n’Ailinglaplap varies estaciones comerciales. Depués de la Primer Guerra Mundial la islla quedó baxo'l Mandatu del Pacíficu Sur del Imperiu de Xapón. Tres el final de la Segunda Guerra Mundial, quedó baxo’l control d'EE.XX. como parte del Territoriu en fideicomisu de les islles del Pacíficu hasta la independencia de les Islles Márxal en 1986.
Infraestructures
Hai tres pistes d'aterrizaxe nel atolón comunicaes por Air Marshall Islands.
- Aeropuertu d'Ailinglaplap AIP. Atópase al sur: 7°16′45″N 168°49′32″L.
- Aeropuertu de Woja WJA atópase al oeste: 7°27′03″N 168°33′00″L.
Educación
Hai varies Escueles d'Educación Primaria públiques n’Ailinglaplap: Aerok Ailinglaplap, Buoj, Enewa, Jah, Jeh, Jobwon, Katiej, Mejel y Woja.
Méry (Saboya)
Méry ye una comuña francesa del departamentu de Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Agincourt
Agincourt ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Gaudapada
Gaudapada foi un gurú fundador de la tradición advaita vedanta. Tradicionalmente considérase-y maestru de Govinda Bhagavatpada, quien de la mesma foi maestru de Shankará (una de les figures más importantes nes doctrines hindús). Tamién se cree foi fundador de la Sri Gaudapadacharia Math (escontra 740), en Kavale (Goa), a unos 370 km al sur de Bombay.
Posiblemente yera orixinariu de Caxmir (al noroeste de la India) o de Bengala (na mariña nororiental de la India).
Anque nun hai enforma escritu alrodiu de la so vida, d'alcuerdu a una lleenda, Gaudapada yera fíu de Vishnudatta y Gunavati, una devota familia saraswat bráhmana en Bhupalam, cerca de Vitta, nel actual distritu de Sangli y el so nome foi Shukadatta. Arrenunció a la so vida (esto ye, aceptó la orde de saniasa) a una edá bien nueva y foi al monte nuna llomba cercana en busca de la sabiduría espiritual. Más tarde diría que foi instruyíu direutamente por Dios al traviés de nabhovani (una voz interior) y depués viaxó hasta Badarika Ashrama (nos Himalaya) onde recibió la sabiduría del Vedanta-sutra coles bendiciones del so escritor, el míticu Viasa (I mileniu e.C.).
Fellype Gabriel
Fellype Gabriel ye un futbolista brasilanu.
Gaudapada
Obres
Ente les obres qu'escribió Gaudapada, alcuéntrase'l Gaudapada-karika (‘comentariu de Gaudapada’) ―una reseña de la Mandukia-upanishad (una de les 108 Upanishad), de namái 13 versos―, de la mesma estremáu en cuatro llibros llamaos Aduaita-prakarana, Prakarana-agama, Prakarana-vaitathia y Alatasanti-prakarana. Na actualidá considérase que los cuatro llibros fueron escritos por cuatro maestros distintos.
Dellos siguidores de la so doctrina prefieren dicir ―ensin apurrir prueba dalguna― qu'él nun empecipió esta tradición, sinón que con él empezó la mánava-sampradaia (tresmisión d'enseñanza al traviés de seres humanos), qu'antes d'él esta tradición de xuru yá esistía.
Dellos escritores creen que Gaudapada foi orixinalmente budista, yá que'l so llinguaxe amuesa signos de familiaridá colos testos budistes.
Conseyu de Ministros
Un Conseyu de ministros o Gabinete ye, nun sentíu institucional, parte del poder executivu d'un Gobiernu, y designa al conxuntu de los ministros y el so presidente, o primer ministru, que componen el poder executivu d'un Estáu, y funciona como órganu colexáu. Sicasí, la composición y la función del Gabinete son distintes en cada país.
La pallabra Gabinete, amás de Conseyu de Ministros, tamién puede designar a otres entidaes polítiques o alministratives.
Aingeray
Aingeray ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Natasha Petrovic
Nataša Petrović (Наташа Петровиќ; Serbiu: Наташа Петровић; ), conocida como Natasha Petrovic, ye una actriz macedonia d'orixe serbiu. Fixo'l so debú profesional na película Shadows de Milčo Mančevski y algamó l'ésitu cola película de 2010, As If I Am Not There de Juanita Wilson, que foi nomada na categoría de Meyor película de fala non inglesa na 84 edición de los Premios Oscar.
Biografía
Petrovic fixo'l so debú profesional interpretando un pequeñu papel na película macedonia de 2007, Shadows, dirixida per Milčo Mančevski. En 2009, protagonizó la película irlandesa, As If I Am Not There, dirixida por Juanita Wilson, que foi estrenada en 2010. Anque la mayor parte de la película foi rodada en servocroata, la cinta foi escoyida pa representar a Irlanda na categoría de Meyor película de fala non inglesa na 84 edición de los Premios Oscar. As If I Am Not There foi recibida con gran ésitu de crítica, ente que la interpretación de Petrovic foi premiada nel Festival Internacional de Cine de Seattle, según nomada nos Irish Film and Television Awards y nel Festival Internacional de Cine de Milán.
Petrovic foi una de les actrices europees escoyíes como Shooting Stars mientres la 61 edición de la Berlinale, xunto a Andrea Riseborough, Clara Lago o Domhnall Gleeson. La revista norteamericana Variety tamién la destacar como una de les promeses del cine actual. En 2011, Petrovic fixo'l so debú nel teatru interpretando a Célimène en El Misántropu de Molière. El mesmu añu interpretó a Elikia en The Sound of Cracking Bones de Suzanne Lebeau.