cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eden Hazard
Estilu de xuegu
Sicasí, a pesar d'opiniones positives, Hazard tamién soportó dures crítiques. L'ex entrenador de la seleición belga y mentor, Dick Advocaat, taba d'alcuerdu en que Hazard tien tou pa ser un xugador de clase mundial, pero afirma que-y falta carisma: "Díxi-y que precisa más carisma. Él tien talentu, pero nun puede ser vistu namás por eso tola vida". En 2010, otru ex entrenador de Bélxica, Georges Leekens, cuestionó'l ritmu de trabayu de Hazard. El direutor de l'academia del Lille, Jean-Michel Vandamme, contradixo les crítiques de dambos entrenadores al alegar que Hazard a cencielles tien una honestidá intelectual que ta fora de lo ordinario y que nun s'espera ver nos futbolistes de güei, declarando: "Él ye un verdaderu competidor, nin un tramposu nin caprichosu, porque nun lo oyes quexase cuando recibe una falta".
Clubes
Fuentes: ESPN - Premier League.
Seleición nacional
20px Actualizáu al postreru partíu xugáu'l 10 de payares de 2017.
Resume estadísticu
Estadístiques hasta'l 12 de febreru de 2018.
A Pumarega
A Pumarega ye una casería de la parroquia de Tol nel conceyu asturianu de Castropol.
Alcuéntrase a 8,00 km de Castropol, la capital del conceyu, a un altor mediu de 120 msnm y tien una población de.
Eden Hazard
Hat-tricks
Partíos nos qu'anotó trés o más goles:
Vida privada
200px|derecha|miniatura|Nuna visita cola [[Seleición de fútbol de Bélxica|seleición belga a la Samsung Showroom.]]
Jung Eun-chae
Discografía
Hidden 1 Track listing   2 이방인 잘 지내나요 달 소년,소녀 (Boy & Girl) - feat. Thomas Cook 여름바다 (Summer Sea)
Eden Hazard
Vida privada
Eden y los sos trés hermanos fueron criaos nun ambiente cómodo con padres que-yos aprovíen de too lo que precisaren pa sobresalir. La familia vivía "a non más de tres metros" d'un campu de fútbol, al cual los hermanos de cutiu aventurábense al traviés d'un furacu p'apolazar y desenvolver les sos habilidaes. Eden ta casáu con Natasha. El 19 d'avientu de 2010, la pareya tuvo al so primer fíu, al cual llamaron Yannis. En febreru de 2013, ella dio a lluz al so segundu fíu, al cual llamaron Leo y un tercer fíu, Samy, en setiembre 2015.
Echmiadzin
miniaturadeimagen|250x250px|Catedral d'Echmiadzín. Echmiadzín o Ejmiatsín (armeniu: Էջմիածին) ye la ciudá más santa d'Armenia y la sede del katholikos, el xefe de la Ilesia apostólica armenia. Ta na provincia d'Armavir, cerca de 20 quilómetros al oeste d'Ereván.
La ciudá foi fundada como Vardkesaván nel sieglu IV o III e.C. El rei Vagharsh (r. 117-140) fixo camudar el nome a Vagharshapat (armeniu: Վաղարշապատ), qu'aínda persiste como la denominación oficial de la ciudá. Mientres delles décades la ciudá convirtióse na capital d'Armenia y siguió siendo la ciudá más importante del país hasta'l sieglu IV.
Históricamente, el puntu más importante de la ciudá ye la catedral d'Echmiadzin. Foi construyida orixinalmente por San Gregoriu l'iluminador como basílica, ente 301-303, cuando Armenia yera l'únicu país nel mundu onde la relixón cristiana yera la relixón del estáu. Según los escritos armenios del sieglu V, San Gregoriu tuvo una visión de Cristu baxando del cielu y cutiendo la tierra con un martiellu d'oru pa demostrar onde tenía de construyise la catedral. Poro, el patriarca dio a la ilesia y la ciudá'l nuevu nome d'Echmiadzín, que puede traducise como "el llugar au amiyó l'Únicu Niciáu".
La Catedral d'Echmiadzin figura ente'l Patrimoniu de la Humanidá pola UNESCO.
Jens Naessens
Jens Naessens ye un
Carrera
Naessens empezó la so carrera como futbolista nel equipu de la so ciudá natal, pa dempués pasar poles canteres del Mouscron y del Bruxes. En 2006 fichó pol SV Zulte Waregem, onde hasta 2010 xugó nel filial.
Naessens xugó nel club belga ente 2010 y 2014, xugando la so meyor temporada na 2012-13, na que xugó 34 partíos de lliga y marcó 6 goles ayudando a llograr al SV Zulte Waregem el subcampeonatu de la Jupiler Pro League per primer vegada na so hestoria.
Na siguiente temporada apostó la previa de la Lliga de Campeones, quedando a un pasu de la fase de grupos en cayendo derrotáu'l so equipu ante'l PSV por (5-0) nel global de la eliminatoria. L'equipu belga aportó asina a la Europa League 2013-14. Naessens debutó'l 19 de setiembre de 2013 na competición nun partíu que quedó (0-0) contra'l Wigan Athletic inglés. El Zulte quedó esaniciáu na fase de grupos de la competición.
En 2017 ficha pol KVC Westerlo, equipu recién baxáu a la Segunda División de Bélxica.
Ancistrocladus heyneanus
Ancistrocladus heyneanus ye una especie de liana endémica de los Ghats occidentales nel suroeste de la India.
Lesley Manville
Lesley A. Manville, ye una actriz inglesa de teatru, cine y televisión.
Biografía
Egresada del Italia Conti Academy of Theatre Arts, recibió diverses reconocencies nel ámbitu teatral, ente ellos el Premiu Laurence Olivier na categoría meyor actriz pol so rol na obra Ghosts estrenada nel Almeida Theatre de Londres nel añu 2014 y una nominación al mesmu gallardón y categoría en 2012 pol so papel na obra Grief, estrenada nel Royal National Theatre.
Ancistrocladus heyneanus
Propiedaes
Espérase que seya útil nel tratamientu del SIDA. Na planta atopa'l principiu activu acedu betulínico.
Lesley Manville
Biografía
Apaeció como convidada na popular serie británica Agatha Christie's Poirot, onde interpretó a la señora Lorrimer.
Ancistrocladus heyneanus
Taxonomía
Ancistrocladus heyneanus describióse por Wall. ex J.Graham y espublizóse en A Catalogue of the Plants Growing in Bombay and its Vicinity 28. 1839.
Lesley Manville
Biografía
Nel ámbitu del cine, foi gallardoniada como l'actriz británica del añu pol London Critics Circle (Círculu de críticos de Londres) polos sos papeles en All or Nothing (2002) y Another Year (2010), pol que tamién foi nomada a un Premiu BAFTA a la meyor actriz de repartu y recibió un National Board of Review a la Meyor Actriz, dambos en 2010.
Tol
Alcuéntrase a 7,10 km de Castropol, la capital del conceyu, a un altor mediu de 80 msnm y tien una población de.
Macedorrumanu
El macedorrumanu o arrumanu (en macedorrumanu limba Makedon-armânâ, armâneashti o armãneashce) ye una llingua falada por ente 300 000 y 600 000 persones nel sureste d'Europa. Col rumanu, l'istrio-rumanu y el megleno-rumanu forma'l grupu oriental de la familia de les llingües romániques.
Los falantes de macedorrumanu, conocíos como arrumanos o valacos viven en comunidaes disperses de Grecia, Macedonia, Bulgaria, Albania, Serbia o Montenegru. Tamién hai dalgunos falantes ente los emigrantes espardíos per América y Oceanía.
Colaptes chrysoides
Colaptes chrysoides ye una especie d'ave piciforme de la familia Picidae que vive nes rexones desérticas del suroeste d'América del Norte.
Descripción
thumb|left|En vuelu ve la parte mariella de les sos ales. El carpinteru de California mide unos 29 cm de llargu. El plumaxe de les sos partes cimeros ye principalmente gris, con veteado negru en llombu, ales y cola. El so pileu ye de color ocre. Los sos partes inferiores son blanques o ablancazaes con llixos negros. Presenta na parte cimera del so pechu un llurdiu negru en forma de media lluna baltada. En vuelu puede reparase que la parte inferior de les sos ales ye mariella. Dambos sexos tienen un aspeutu similar, anque s'estremen en que los machos presenten bigoteras coloraes. Estrémase del carpinteru escapulariu, que s'atopen na mesma rexón, porque esti tien la parte inferior de les ales coloraes.
Distribución y hábitat
thumb|left|Fema na puerta del so [[Nieru|nial nun cactus.]] acópase nel suroeste d'Estaos Xuníos y el noroeste de Méxicu, distribuyíu polos desiertos de Sonora, Yuma, l'este del desiertu del Coloráu y de la península de California sacante la so rexón noroccidental.
El carpinteru de California añera frecuentemente en buecos furaos na parte cimera de grandes cactus saguaro. El cactus defender de la desecación pol buecu del nial segregando una cazumbre que s'endurecer aniciando una estructura ríxida ya impermeable denomada bota de saguaro. Sicasí los carpinteros escapulariu suelen añerar nos árboles de ribera y escasamente nos saguaros. Dambes especies dacuando hibriden nes estreches rexones onde asolapen les sos árees de distribución.
Ushebti
thumb|Ushebti de [[Ramsés IV. Muséu del Louvre.]]thumb|Ushebtis de Neferibreheb, de [[fayenza.]] Ushebti ye un términu exipciu que significa «los que respuenden» y son pequeñes estatues que, nel Antiguu Exiptu, depositar na tumba del difuntu. La mayoría taben feches de fayenza, madera o piedra anque los más pervalibles taben tallaos en lapislázuli. El so cometíu na relixón y mitoloxía exipcia yera sirvi-y al difuntu nel Aaru (el paraísu de la mitoloxía exipcia), una y bones los exipcios pensaben que los espíritos d'estes estauínes trabayaríen pa ellos na otra vida.
El so nome varió a midida que la llingua exipcia foi evolucionando. Denomináronse shabtis mientres l'Imperiu Mediu, shauabtis nel Imperiu Nuevu y ushebtis a partir del Periodu tardíu d'Exiptu.
Los exemplares más antiguos vienen de la tumba de Gua en Bersha, que vivió mientres l'Imperiu Mediu.
Xeneralmente yeren figures momiformes, a imaxe del difuntu, portando una fesoria y, dacuando, un sacu al llombu. Nel Imperiu Mediu llevaben inscritu l'ensalmu 472 de los Testos de los Sarcófagos; mientres l'Imperiu Nuevu, na parte delantera teníen escritu'l capítulu VI del Llibru de los Muertos que, recitándolo, "dotába-yos de vida" y asina podíen trabayar en llugar del difuntu.
El númberu de ushebtis depositaos nes tumbes varió según la dómina ya importancia del personaxe. Dellos sepulcros del Imperiu Nuevu teníen 365 ushebtis, o más, correspondientes a acaldía del añu; atopáronse más de cuatrocientos na tumba del faraón Tutankamon (Tut-anj-Amón), na de Seti I más de setecientos, y na de Taharqo más d'un millar.
Precedentes
Los precedentes d'estes estauínes atopar nes primitives práutiques d'execuciones rituales. Mientres la dinastía I, el faraón Dyer foi soterráu xunto a la so esposa, y na redoma topáronse más de trescientos sirvientes. Al rematar la dinastía II, los sacrificios rituales fueron reemplazaos por simbóliques reproducciones grabaes nos murios de les tumbes, estauínes de portadores d'ufriendes y sirvientes representando diversos oficios. A partir del Imperiu Mediu imponse l'empléu de ushebtis.
Volframiu
El volframiu o wolframiu, tamién llamáu tungsteniu, ye un elementu químicu de númberu atómicu 74 que s'atopa nel grupu 6 de la tabla periódica de los elementos. El so símbolu ye W.
Ye un metal escaso na corteza terrestre, alcuéntrase en forma d'óxidu y de sales en ciertos minerales. Ye de color gris aceráu, bien duru y densu, tien el puntu de fusión más eleváu de tolos metales y el puntu de bullidura más altu de tolos elementos conocíos. Úsase nos filamentos de les llámpares incandescentes, n'electrodos non consumibles de soldadures, en resistencies llétriques, y aleáu col aceru, na fabricación d'aceros especiales.
La so variedá de carburu de volframiu sinterizáu emplégase pa fabricar ferramientes de corte. Esta variedá absuerbe más del 60 % de la demanda mundial de volframiu.
El volframiu ye un material estratéxicu y tuvo na llista de productos más cobiciaos dende la Segunda Guerra Mundial. Por exemplu, el gobiernu d'Estaos Xuníos caltién unes reserves nacionales de seis meses xunto a otros productos consideraos de primer necesidá pa la so sobrevivencia.
Esti metal ye fundamental pa entender les sociedaes modernes. Ensin él nun podríen producise d'una forma económica toles máquines que nos arrodien y les coses que pueden producise con elles.
Historia
En 1779, Peter Woulfe, mientres estudiaba una muestra del mineral wolframita, (Mn, Fe) (WO4), predixo que debía de contener un elementu nuevu. Dos años dempués, en 1781, Carl Wilhelm Scheele y Torbern Bergman suxirieron que podía atopase un nuevu elementu amenorgando un ácidu (denomináu «ácidu túngstico») llográu a partir del mineral scheelita (CaWO4). En 1783, n'España, los hermanos Juan José Elhúyar y Fausto Elhúyar atoparon un ácidu, a partir de la wolframita, idénticu al ácidu túngstico; el primeru traxo'l mineral consigo del so periplu poles mines y universidaes europees. En Upsala (Suecia) tomó clases con Bergman que faló-y de les sos intuiciones tocante al volframiu. Asina, consiguieron aisllar el nuevu elementu per aciu d'un amenorgamientu con carbón vexetal, nel Real Seminariu de Vergara au tenía'l so llaboratoriu la Real Sociedá Bascongada d'Amigos del País. Más tarde, publicaron Analís químicu del wolfram y exame d'un nuevu metal qu'entra na so composición describiendo esti descubrimientu.
Johann Jakob Balmer
Johann Jakob Balmer foi un matemáticu suizu y físicu honorariu, autor de la fórmula del so nome, que dexa llograr los númberos d'onda (l'inversu del llonxitú d'onda ) de la serie espectral del átomu d'hidróxenu.
Estudió na Universidá de Karlsruhe y na Universidá de Berlín, depués completó la so carrera como Doctor en Filosofía de la Universidá de Basilea en 1849 con una disertación sobre la cicloide. Johann entós pasó la so vida entera en Basilea, onde dio clases nuna escuela femenina. En 1868 cásase con Christine Pauline Rinck a la edá de 43 años. La pareya tuvo un total de seis fíos.
Giro d'Italia 1962
La 45ª edición del Giro d'Italia apostar ente'l 19 de mayu y el 9 de xunu de 1962, con un percorríu de 21 etapes y 4180 km, que'l vencedor completó a una velocidá media de 33,955 km/h. La carrera empezó y terminó en Milán.
Tomaron la salida 130 participantes, de los cualos 47 terminaron la carrera.
Una vegada más, les condiciones meteorolóxiques resultaron crítiques nel desenvolvimientu del Giro d'Italia. Na 14ª etapa, una intensa nevarada obligó a la organización a encurtiar la etapa, esaniciando del trazáu previstu los dos últimos puertos de monte y declarando terminada la carrera nel visu del Pasu Rolle, onde'l primeru en llegar foi Vincenzo Meco. Aquel día, abandonaron nada menos que 57 corredores. Anque ensin dulda, la etapa decisiva pa esta carrera foi la 16ª, na que venció l'español Angelino Soler y na que Franco Balmamion foi segundu a casi un minutu y mediu. L'italianu foi'l gran beneficiáu del día, al solmenar un duru golpe a la clasificación xeneral, y convertise a otru día nel nuevu líder de la carrera. Como yera habitual, la penúltima etapa volvía ser d'altu monte, dando asina grandes posibilidaes de trunfu na carrera a los escaladores. Sicasí, esta vegada nun hubo sorpreses, y Balmamion llogró retener ensin problemes la maglia rosa.
Angelino Soler, con tres trunfos d'etapa (tamién foi 2ᵘ na 13ª etapa) y la clasificación del monte foi'l meyor representante español de la prueba. Pela so parte, José Pérez Francés, 2ᵘ na 9ª etapa, foi'l meyor español asitiáu na clasificación xeneral, al terminar 6ᵘ. Por detrás d'él, Suárez, que volvió vistir la maglia rosa mientres tres díes, foi 11ᵘ y Soler, 12ᵘ.
Premios Óscar de 1991
La 63ª entrega de los premiu Óscar tuvo llugar el día 26 de marzu de 1991 nel Shrine Civic Auditorium de Los Angeles. La ceremonia foi conducida por Billy Crystal.
Candidatures y ganadores
Dances with Wolves convertir nel segundu western en ganar l'Óscar a Meyor película (el primeru en llogralo foi Cimarron en 1931), ademas el so direutor Kevin Costner convertir na quinta persona en ganar l'Óscar a la meyor direición por dirixir la so opera prima ya igualmente por consiguir nominaciones como Meyor direutor y Meyor actor respeutivamente en dichu filme. Whoopi Goldberg convertir na segunda actriz afroamericana en ganar l'Óscar como meyor actriz de repartu, la primera en llogralo foi Hattie McDaniel en 1939 pola so interpretación na película Gone with the Wind. Pela so parte The Godfather III foi la tercer secuela en consiguir una nominación al Óscar a Meyor película, destacando que la peracaba secuela en consiguir una nominación na categoría principal foi la so antecesora The Godfather II en 1974, que ganaría dichu premiu. thumb|right|right|[[Kevin Costner foi'l ganador del Óscar al meyor direutor por Dances with Wolves.]] thumb|right|180px|right|[[Jeremy Irons foi'l ganador del Óscar al meyor actor por Reversal of Fortune.]] thumb|right|180px|right|right|[[Kathy Bates foi la ganadora del Óscar a meyor actriz por Misery.]] thumb|right|180px|right|[[Joe Pesci foi'l ganador del Óscar a meyor actor de repartu por Goodfellas.]] thumb|right|180px|right|right|[[Whoopi Goldberg foi la ganadora del Óscar a la meyor actriz de repartu por Ghost.]]
19px Indica'l ganador dientro de cada categoría.
In memoriam
L'Academia recuerda a los profesionales del cine alloriaos en 1990: Alan Hare Jr., Arthur Kennedy, Terry- Thomas, Gordon Jackson, Barbara Stanwyck, Madge Bellamy, Ava Gardner, Michael Powell (direutor), Gary Merrill, Capucine, Greta Garbo, Paulette Goddard, Charles Farrell, Susan Oliver, Sammy Davis Jr, Jill Ireland, Rex Harrison, Howard Duff, Margaret Lockwood, Eddie Quillan, Irene Dunne, Hermes Pan, Delphine Seyrig, Joel McCrea, Mary Martin, Eve Arden, Robert Cummings, Joan Bennett, Martin Ritt (direutor) y Mike Mazurki.
72 Leonis
72 Leonis (72 Lleo / FN Leonis) ye una estrella na constelación de Lleo. De magnitú aparente +4,58, alcuéntrase a una incierta distancia de 960 ± 180 años lluz respectu al Sistema Solar.
De tipu espectral M3IIb, 72 Leonis ye una xigante o xigante lluminosa colorada que la so temperatura superficial ye de 3734 K. La so lluminosidá bolométrica —qu'inclúi una importante cantidá de radiación infrarroxo emitida— ye 4570 vegaes superior a la lluminosidá solar. A partir de la so temperatura y lluminosidá puede evaluase'l so radiu, siendo ésti 169 vegaes más grande que'l radiu solar, lo qu'equival a 0,75 UA. La midida direuta del so radiu per aciu interferometría da como resultáu una cifra 179 vegaes mayor que'l radiu solar; dambes cifres concuerden teniendo en cuenta les numberoses incertidumes esistentes.
72 Leonis ye una estrella masiva d'unes 6 mases solares. Nun ye posible saber en que fase de la so estáu evolutivu alcuéntrase, si tien un nucleu inerte d'heliu o si, una vegada escosáu l'heliu, nel so interior hai un nucleu de carbonu y oxíxenu. Al igual qu'otres xigantes coloraes ye una variable irregular, nesti casu de tipu LC, como TZ Cassiopeiae. La so variación de rellumu ye de 0,08 magnitúes, ensin que se conoza periodu dalgunu. Tocantes a variable, recibe la denominación de FN Leonis.
Aulx-lès-Cromary
Aulx-lès-Cromary ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Autet
Autet ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Attricourt
Attricourt ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Enclave
thumb|200px|right|(Fig. 1) Exemplu d'enclave y *exclave. C ye enclave de A y exclave de B. thumb|200px|right|(Fig. 2) C ye un exclave de B, pero non un enclave d'A yá que tamién parte con D.
En xeografía política, un enclave ye una parte de territoriu d'una xurisdicción territorial que ta dafechu arrodiáu pel territoriu d'otra xurisdicción. Cuando lo ve dende'l puntu de vista de la primera suelse usar el términu exclave, acutando la pallabra enclave para'l puntu de vista de la segunda xurisdicción.
Definición
Por estensión un enclave ye un territoriu alministrativu que ta arrodiáu o enclaváu dientro d'otru, que bien pue ser distritu, conceyu, provincia, comunidá autónoma, país, estáu, etc. El casu más conocíu en tiempos recién ye'l de Berlín Occidental, que pertenecía a Alemaña Occidental, tando dientro de l'Alemaña Democrática (del Este), lo cual duró hasta 1990 cola reunificación alemana.
Otros exemplos: el conceyu de Llívia pertenez a España y ta enclaváu en Francia; el conceyu de Petilla d'Aragón pertenez a la Comunidá Foral de Navarra (España) y atópase arrodiáu pola comunidá autónoma d'Aragón (España); el conceyu de Campione d'Italia pertenez a Italia pero ta arrodiáu de Suiza.
Tamién por estensión un enclave ye un territoriu carauterizáu por un grupu étnicu, políticu o relixosu que ta arrodiáu o enclaváu dientro d'otros grupos más estensos y de carauterístiques distintes a los primeres (por exemplu: el barriu chinu de Los Angeles).
Países enclavaos
thumb|200px|[[Lesothu (en colloráu) ta dafechu arrodiáu por Sudáfrica.]] Ciertos países soberanos son llamaos enclavaos cuando tán dafechu arrodiaos por otru (tamién son consideraos como países ensin salida al mar). Esisten trés países d'esti xéneru:
Nel pasáu esistíen munchos países d'esti tipu n'Europa, por exemplu el principáu de Salm.
Países costeros
thumb|200px|[[Gambia (en colloráu) ta cuasi dafechu arrodiada por Senegal, sacante una franxa mariniega.]]
Anque Canadá o Portugal, por exemplu, tean bordiaos solu per otru país, xeneralmente considérase que tienen abondo accesu a les agües internacionales como para nun tar nesta categoría.
Enclaves internacionales
thumb|200|El territoriu [[Rusia|rusu de Kaliningráu ye un fragmentu estremeru con Polonia y Lituania.]] Ente los enclaves internacionales más conocíos pueden citase los siguientes:
Enclaves funcionales
Un exemplu d'esti tipu ye'l sector continental suramericanu de la Rexón de Magallanes y de l'Antártica Chilena, que magar ta xunida por una angosta franxa (de menos de 10 km d'anchu) col restu del territoriu chilenu, nun puede conectase per vía terrestre pellí al ser dichu sector parte del enorme campu de xelu Patagónico Sur —dende la llende internacional hasta'l mar—, polo que la comunicación ye por mediu de carreteres d'otru país, nesti casu circulando pola Patagonia arxentina.
John James Audubon
Biografía
Audubon nació na colonia francesa Saint-Domingue (actual Haití). Yera'l fíu illexítimu d'un capitán de navío francés y el so amante. Creció en Francia xunto cola so madrasca. Audubon afirmó que nel so más temprana educación recibió clases de Jacques Louis David, un pintor darréu famosu na Francia revolucionaria, pero esta afirmación refugóse darréu xunto con otres "ficciones" de Audubon.
En 1803, el so padre consiguió-y un pasaporte falsu pa viaxar a los Estaos Xuníos y asina evitar el so llamamientu a files nes Guerres Napoleóniques. Audubon arimóse la fiebre mariello y el capitán del barcu agospiar nuna casa de güéspedes rexentada por muyeres cuáqueres que curiaron d'él hasta que se repunxo, ellí enseñáron-y la variante cuáquera del idioma inglés. Nesi añu conoció y comprometióse cola so vecina Lucy Bakewell, casándose en 1808.
Óptica
La óptica ye la parte de la física que trata de la lluz y de los fenómenos lluminosos.
John James Audubon
Biografía
Audubon supervisó una granxa familiar cerca de Filadelfia, y empezó l'estudiu de la naturaleza realizando los primeres anillamientos del continente americanu. Audubon arreyaba filos a les pates de Sayornis Phoebes y determinó que volvíen a los mesmos llugares de anidamiento añu tres d'añu.
Óptica
Na Edá Antigua conocíase l'espardimientu rectilliniu de la lluz, la reflexón y refraición. Dellos filósofos y matemáticos griegos escribieron trataos sobre óptica. Ente ellos: Empédocles y Euclides.
John James Audubon
Biografía
Dempués d'años de negocios esitosos en Pennsylvania y Kentucky, sufrió una bancarrota. Esto obligar a esforciase más nos sos estudios de la naturaleza y na pintura, y saleó pol ríu Mississippi cola so arma, les sos pintures y un asistente col enfotu de atopar y pintar toles aves d'América del Norte.
Óptica
Yá na Edá Moderna René Descartes consideraba la lluz como una onda de presión tresmitida al traviés d'un mediu elásticu perfectu (l'éter) qu'enllenaba l'espaciu. Atribuyó los distintos colores a movimientos rotatorios de distintes velocidaes de les partícules nel mediu.
John James Audubon
Biografía
A la so llegada a Nueva Orleans, Luisiana na primavera de 1821 vivió mientres un tiempu nel Barracks Street 706. Esi branu camudóse ríu arriba al plantíu Oakley na Parroquia de West Feliciana pa enseñar a pintar a Eliza Pirrie, la fía más nueva de los propietarios, y ellí pasó una gran parte del so tiempu pasiando y pintando nos montes. (El plantíu, asitiada en 11788 Highway 965 ente Jackson, Luisiana y St. Francisville, Luisiana, ye na actualidá'l Audubon State Historic Site y ye posible faer visites empuestes).
Óptica
La llei de la refraición foi afayada esperimentalmente en 1621 por Willebrord Snell. En 1657 Pierre de Fermat anunció'l principiu del tiempu mínimu y a partir d'él dedució la llei de la refraición.
Na refraición el rayu de lluz que se traviesa d'un mediu tresparente a otru, denominar rayu incidente; el rayu de lluz que s'esvia al ingresar al segundu mediu tresparente denominar rayu refractado; l'ángulu en que'l rayu incidente, al ingresar al segundu mediu, forma cola perpendicular al mesmu, denominar ángulu d'incidencia; l'ángulu que'l rayu incidente forma col rayu refractado, al esviase, denominar ángulu de refraición o ángulu indetermináu. Esti postreru varia direutamente en rellación a la diferencia ente los índices de refraición de dambes superficies (dependientes de la mesma de la diferencia de la velocidá de la lluz al traviés de distintos materiales).
John James Audubon
Biografía
thumb|left|Palombu de Carolina, acuarela de J.J. Audubon).
Óptica
Interferencia y difracción
thumb|Interferencia (esquema simuláu). Robert Boyle y Robert Hooke afayaron de forma independiente'l fenómenu d'interferencia conocíu como aniellos de Newton, que la so esplicación teórica propunxo'l mesmu Isaac Newton. Hooke tamién reparó la presencia de lluz na solombra xeométrica, por cuenta de la difracción, fenómenu que yá fuera afayáu por Francesco Maria Grimaldi. Hooke pensaba que la lluz consistía en vibraciones arrobinaes instantáneamente a gran velocidá y creía que nun mediu homoxéneu cada vibración xeneraba una esfera que crez de forma regular. Con estes idees, Hooke intentó esplicar el fenómenu de la refraición ya interpretar los colores. Sicasí, los estudios qu'esclariaron les propiedaes de los colores fueron desenvueltos por Newton qu'afayó en 1666 que la lluz blanco puede estremase n'el so colores componentes por aciu un prisma y atopó que cada color puru carauterizar por una refractabilidad específica. Les dificultaes que la teoría ondulatoria atopar pa esplicar l'espardimientu rectilliniu de la lluz y la polarización (afayada por Huygens) llevaron a Newton a inclinase pola teoría corpuscular, que supón que la lluz arrobinar dende los cuerpos lluminosos en forma de partícules. thumb|left|Dispersión de la lluz en dos prismes de distintu material.|195x195px Na dómina en que Newton publicó la so teoría del color, nun se conocía si la lluz arrobinábase instantáneamente o non. El descubrimientu de la velocidá finita de la lluz realizólo en 1675 Olaf Roemer a partir d'observaciones de los eclíss de Xúpiter.
John James Audubon
Biografía
Yá que nun disponía d'ingresos, vivía de vender semeyes so demanda, ente que la so muyer, Lucy, trabayaba como tutora pa les families riques de los plantíos. Audubon buscó un editor pa la so obra en Filadelfia pero fracasó en parte porque se ganara la enemistá de dellos de los principales científicos de la ciudá na Academia de Ciencies Naturales.
Finalmente, en 1826 embarcó xunto col so portafolio escontra Londres. Los británicos nunca teníen abondes imáxenes de los montes d'EE. XX. y tuvo un ésitu instantáneu. Foi moteyáu'l "The American Woodsman" y consiguió abondu dineru pa publicar el so The Birds of America. Esta obra consistía en llámines de tamañu natural grabaes y pintaes a mano. Inclusive'l rei Jorge IV convertir nun almirador de Audubon. Ésti foi nomáu miembru de la Royal Society. Nesto siguió los pasos de Benjamin Franklin, que fuera'l primer miembru americanu.
Mientres s'atopaba n'Edimburgu pa buscar suscripciones pal so llibru, dio una demostración del so métodu d'usar alambres pa caltener a les aves muertes na Wernerian Natural History Association del profesor Robert Jameson. Unu de los alumnos na audiencia yera Charles Darwin. Mientres esta estancia tamién visitó al anatomista Robert Knox (non muncho primero que Knox acomuñóse con Burke y Hare). Audubon acompañó'l so llibru "Birds Of America" con Ornithological Biographies, qu'incluyía información sobre cada especie. Esti llibru escribir xunto col ornitólogu escocés William MacGillivray. Tanto'l llibru de dibuxos como les "biografíes" fueron publicaos ente 1827 y 1839. thumb|200px|J.J. Audubon nos sos últimos años.
En 1842 publicó una versión popular de Birds of America n'Estaos Xuníos. La so obra final trataba sobre los mamíferos, Viviparous Quadrupeds of North America. Ésta foi completada pol so fíu y el so fiyascu.
Audubon abrió una tienda de comestibles en Louisville, Kentucky, vivió en Henderson, Kentucky y foi testigu del terremotu de Nueva Madrid. Tuvo dos fíos: Victor Gifford (nacíu'l 12 de xunu de 1809) y John Woodhouse (nacíu'l 30 de payares de 1812), y dos fíos: Lucy (1815-1817) y Rose (1819).
Audubon ta soterráu en Trinity Churchyard ente la cai 155 y Broadway en Manhattan, Nueva York.
Honores
Dellos pueblos y el condáu de Audubon (n'Iowa) tamién lleven el so nome.
Óptica
Primeres teoríes y otros fenómenos
Pela so parte, Hooke foi de los primeros defensores de la teoría ondulatoria que foi estendida y ameyorada por Christian Huygens qu'enunció'l principiu que lleva'l so nome, según el cual cada puntu alteriáu por una onda puede considerase como'l centru d'una nueva onda secundaria, la envolvente d'estes ondes secundaries define'l frente d'onda nun tiempu posterior. Cola ayuda d'esti principiu, consiguió deducir les lleis de la reflexón y refraición. Tamién pudo interpretar la doble refraición del espato d'Islandia, fenómenu descubiertu en 1669 por Erasmus Bartholinus, gracies a el camientu de la tresmisión d'una onda secundaria elipsoidal, amás de la principal de forma esférica. Mientres esta investigación Huygens afayó la polarización. Cada unu de los dos rayos emerxentes de la refraición del espato d'Islandia puede escastase faciéndolo pasar por un segundu cristal del mesmu material, rotado alredor d'una exa cola mesma direición que'l rayu lluminosu. Foi sicasí Newton el que consiguió interpretar esti fenómenu, suponiendo que los rayos teníen “llaos”, propiedá que-y paeció una oxeción insuperable pa la teoría ondulatoria de la lluz, yá que naquella dómina los científicos namái taben familiarizaos coles ondes llonxitudinales.
El prestíu de Newton, indució'l refugu per parte de la comunidá científica de la teoría ondulatoria, mientres casi un sieglu, con delles esceiciones, como la de Leonhard Euler. Nun foi hasta l'empiezu del Sieglu XIX en que nuevos progresos llevaron a l'aceptación xeneralizada de la teoría ondulatoria. El primeru d'ellos foi la enunciación por Thomas Young en 1801, del principiu d'interferencia y l'esplicación de los colores de películes delgaes. Sicasí, como fueron espresaes en términos cualitativos nun consiguieron reconocencia xeneralizada. Nesta mesma dómina Étienne-Louis Malus describió la polarización por reflexón, en 1808 reparó la reflexón del Sol dende una ventana al traviés d'un cristal de espato d'Islandia y atopó que los dos imáxenes birrefringentes variaben les sos intensidaes relatives al rotar el cristal, anque Malus nun intentó interpretar el fenómenu.
Apurras de Fresnel
Augustin-Jean Fresnel ganó un premiu instituyíu en 1818 pola academia de París pola esplicación de la difracción, basándose na teoría ondulatoria, que foi la primera d'una serie d'investigaciones que, nel cursu de dellos años, terminaron por desacreditar dafechu la teoría corpuscular. Los principios básicos utilizaos fueron: el principiu de Huygens y el d'interferencia de Young, que, según demostró Fresnel, son abondes pa esplicar, non yá l'espardimientu rectilliniu, sinón les esviaciones de dichu comportamientu (como la difracción). Fresnel calculó la difracción causada por rendijas, pequeñes apertures y pantalles. Una confirmación esperimental de la so teoría de la difracción foi la verificación realizada por François Jean Dominique Arago d'una predicción de Poisson a partir de les teoríes de Fresnel, que ye la esistencia d'un llurdiu brillosu nel centru de la solombra d'un discu circular pequeñu, denomada puntu de Arago.
Peggy Hopkins Joyce
Peggy Hopkins Joyce foi una actriz y celebridá d'Estaos Xuníos, famosa, amás de pol so trabayu teatral y cinematográficu, polos sos numberosos matrimonios y divorcios con homes adineraos, les sos escandaloses aventures, los sos diamantes y el so polo xeneral pródigu estilu de vida.
Óptica
Apurras de Fresnel
Fresnel intentó esplicar l'espardimientu de la lluz como ondes nun material (éter) y yá que nun fluyíu solo son posibles les oscilaciones elástiques llonxitudinales, concluyó que l'éter tenía de portase como un sólidu, pero como naquella dómina la teoría d'ondes elástiques en sólidos nun taba desenvuelta, Fresnel intentó deducir les propiedaes del éter de la observación esperimental. El so puntu de partida fueron les lleis d'espardimientu en cristales. En 1832, William Rowan Hamilton predixo a partir de les teoríes de Fresnel la denomada refraición cónica, confirmada darréu de forma esperimental por Humprey Lloyd.
Peggy Hopkins Joyce
Biografía
Nacida en Berkley, Virxinia, el so verdaderu nome yera Marguerite Upton, anque yera davezu llamada "Peggy", un llamatu tradicional de Margaret o Marguerite. "Hopkins" y "Joyce" yeren los apellíos del so segundu y el so tercer homes, respeutivamente. Upton abandonó'l so llar a los 15 años d'edá pa escapase con un artista de vodevil.
Óptica
Apurras de Fresnel
Foi tamién Fresnel el qu'en 1821 dio la primer indicación de les causes de la dispersión al considerar la estructura molecular de la materia, idea desenvuelta darréu por Cauchy.
Los modelos dinámicos de los mecanismos de les vibraciones del éter, llevaron a Fresnel a deducir les lleis qu'agora lleven el so nome y que gobiernen la intensidá y polarización de los rayos lluminosos producíos pola reflexón y refraición.
La teoría del éter
En 1850 Foucault, Fizeau y Louis Breguet realizaron un esperimentu crucial pa decidir ente les teoríes ondulatorio y corpuscular. L'esperimentu foi propuestu primeramente por Arago y consiste en midir la velocidá de la lluz n'aire y agua. La teoría corpuscular esplica la refraición en términos de l'atracción de los corpúsculos lluminosos escontra'l mediu más trupu, lo qu'implica una velocidá mayor nel mediu más trupu. Per otra parte, la teoría ondulatoria implica, acordies con el principiu de Huygens que nel mediu más trupu la velocidá ye menor.
Peggy Hopkins Joyce
Biografía
El so primer matrimoniu, col "Rei del Bórax" Everett Archer, fuera anuláu al afayase que se casara ensin algamar la edá llegal. Al so tercer home, Stanley Joyce, abandonar pol playboy parisín Henri Letellier, col cual nun llegó a casase. El so cuartu matrimoniu, col conde suecu Gosta Morner, duró unos pocos meses.
Óptica
La teoría del éter
Nes décades que siguieron, desenvolvióse la teoría del éter. El primer pasu foi la formulación d'una teoría de la elasticidá de los cuerpos sólidos desenvuelta por Claude Louis Marie Henri Navier que consideró que la materia consiste d'un conxuntu de partícules exerciendo ente elles fuercies a lo llargo de les llinies que los xunen. Distintos desarrollos aplicables a la Óptica fueron realizaos por Siméon Denis Poisson, George Green, James MacCullagh y Franz Neuman. Toes elles atopaben dificultaes por intentar esplicar el fenómenu ópticu en términos mecánicos. Por casu, al incidir sobre un mediu una onda tresversal, tendríen de producise ondes, tantu llonxitudinales como tresversales, pero, según los esperimentos de Arago y Fresnel, solo prodúcense del segundu tipu. Otra oxeción a la hipótesis del éter ye l'ausencia de resistencia al movimientu de los planetes.
Peggy Hopkins Joyce
Biografía
Joyce causó sensación en 1923 na entrega de los añales premios Earl Carroll's Vanities. Ella debutó nel cine en 1924 cola cinta "The Skyrocket," la cual provocó que l'estáu de Wisconsin aprobara la censura previa de les películes que diben a exibirse nel estáu. De toes formes, el filme foi un fracasu de taquilla. En 1933 interpretar a sigo mesma nel filme International House, con W.C. Fields, exhibiéndose nel mesmu delles chancies alrodiu de la vida amorosa de Joyce. Por cuenta de dalgunos de los chistes, el Códigu Hays empezó a aplicase y a censurar películes al añu siguiente.
Óptica
La teoría del éter
Un primer pasu p'abandonar el conceutu d'éter elásticu realizar MacCullagh, que postuló un mediu con propiedaes distintes a la de los cuerpos ordinarios. Les lleis d'espardimientu d'ondes nesti tipu d'éter son similares a les ecuaciones electromagnétiques de Maxwell.
Peggy Hopkins Joyce
Biografía
Na vida de Joyce tamién hubo llugar pa les traxedies. Asina, Guillermo Errázuriz, hermanu de la tamién escandalosa Blanca Errázuriz, suicidar en París en 1922, al sentise despechado por ella. left|200px|thumb|Peggy Hopkins Joyce escontra 1922 Joyce foi la propietaria del Diamante Portugués, unu de los más caros del mundu, que vendió a Harry Winston y qu'anguaño s'esibe nel Institutu Smithsoniano en Washington, D.C.
Óptica
La teoría del éter
A pesar de les dificultaes, la teoría del éter elásticu persistió y recibió aportaciones de físicos del sieglu XIX, ente ellos William Thomson (Lord Kelvin), Carl Neumann, John William Strutt (Lord Rayleigh) y Gustav Kirchhoff.
Peggy Hopkins Joyce
Biografía
Harpo Marx dixo d'ella que yera analfabeta. Sicasí, Joyce robló mientres dellos años na década de 1930 una columnna na publicación de Nueva York Varieties. Na mesma trataba sobre la vida social en Nueva York y Londres.
Iberorrománicu
L'Iberorrománicu ye un subgrupu de llingües romances que posiblemente formen un subgrupu filoxenéticu dientro de la familia romance. Les llingües iberromances desendólquense en territorios ocupaos polos romanos p'hacia l'añu 415, ello ye, la península ibérica y el norte del Magreb y les sos conquistes posteriores (la Suevia).
Peggy Hopkins Joyce
Biografía
Peggy Hopkins Joyce finó na ciudá de Nueva York en 1957, por causa de un cáncer de gargüelu. Tenía 64 años d'edá. Foi soterrada nel Campusantu Gate of Heaven de Hawthorne, Nueva York.
Óptica
Les ondes lluminoses como ondes electromagnétiques
Mentanto, les investigaciones n'eletricidá y magnetismu desenvolvíense rematando nos descubrimientos de Michael Faraday. James Clerk Maxwell consiguió resumir tou la conocencia previa nesti campu nun sistema d'ecuaciones qu'establecíen la posibilidá d'ondes electromagnétiques con una velocidá que podía calculase a partir de les resultancies de midíes llétriques y magnétiques. Cuando Rudolph Kohlrausch y Wilhelm Eduard Weber realizaron estes midíes, la velocidá llograda resultó coincidir cola velocidá de la lluz. Esto llevó a Maxwell a especular que les ondes lluminoses yeren electromagnétiques, lo que se verificó esperimentalmente en 1888 por Heinrich Hertz.
Iberorrománicu
Llingües consideraes universalmente dientro del grupu iberromance son el galaico-portugués (y los sos modernos descendientes), l'asturlleonés y l'castellán y el navarroaragonés. Toes estes llingües formen un continuum xeollectal con alta intelixibilidá ente les llingües axacentes.
Óptica
La teoría cuántica
thumb|Right|Albert Einstein
Iberorrománicu
Clasificación xeneral
thumb|right|300px|Países por númberu de falantes d'[[español:
Óptica
La teoría cuántica
Pero, inclusive la teoría electromagnética de la lluz ye incapaz d'esplicar el procesu d'emisión y absorción. Pa ello, Einstein y otros desenvolvieron una teoría cuántica basada en fotones de lluz difractada. Esta llinia d'investigación dexó desenvolver una teoría bien verificada esperimentalmente, y que supunxo la base de la óptica cuántica tal que la conocemos anguaño.
Iberorrománicu
Clasificación xeneral
]] thumb|300px|Distribución xeográfica del [[portugués.]] thumb|240px|Dominiu llingüísticu [[asturlleonés.]] Les llingües iberorromances son una agrupación convencional de les llingües romances, munchos autores usen el términu nun sentíu xeográficu, anque non necesariamente filoxenéticu. Filoxenéticamente, esisten discrepancies sobre qué llingües han de se considerar dientro del grupu iberorromance, yá que por casu dellos autores consideren que les llamaes occitano-romániques, podríen tar más estrechamente rellacionaes coles llingües gallo-romániques que coles llingües ibéro-romániques. Y la posición del aragonés dientro de les llingües romániques de la península ibérica tamién causa discrepancies.
Óptica
La teoría cuántica
Les lleis que rixen estos últimos procesos empezaron a resolvese con Joseph von Fraunhofer qu'afayó ente 1814-1817 llinies escures nel espectru solar. La interpretación como llinies d'absorción de les mesmes diose per primer vegada en 1861 sobre la base de los esperimentos de Robert Wilhelm Bunsen y Gustav Kirchhoff. La lluz d'espectru continuu del Sol, al pasar polos gases de l'atmósfera solar, pierde por absorción, xustamente aquelles frecuencies que los gases que lo componen emiten. Esti descubrimientu marca l'entamu del analís espectral que se base en que cada elementu químicu tien un espectru de llinies característicu. L'estudiu d'estos espectros nun pertenez puramente al campu de la Óptica yá que arreya la mecánica de los mesmos átomos y les lleis de les llinies espectrales revelen información, non tantu sobre la naturaleza de la lluz como la estructura de les partícules emisores.
El Tombín (Tol)
El Tombín ye una aldea de la parroquia de Tol nel conceyu asturianu de Castropol.
Alcuéntrase a 7,00 km de Castropol, la capital del conceyu, a un altor mediu de 70 msnm y tien una población de.
Iberorrománicu
Clasificación xeneral
Una agrupación xeográfica convencional frecuente ye la siguiente:
Jung Gil-Ok
Jung Gil-Ok ye una xugadora d'esgrima surcoreana especializada en florete onde aportó a medayista de bronce olímpico en Londres 2012 nel concursu por equipos.
Iberorrománicu
Clasificación xeneral
No que sigue va usase'l signu convencional † pa les llingües muertes.
Jung Gil-Ok
Carrera deportiva
Nel Campeonatu Mundial d'Esgrima de 2011 celebráu en Catania ganó la medaya de bronce en florete por equipos; al añu siguiente, nos Xuegos Olímpicos de 2012 celebraos en Londres ganó la medaya de bronce en florete concursu por equipos, tres Italia (oru) y Rusia (plata), siendo les sos compañeres d'equipu: Nam Hyun-Hee, Jeon Hee-Sook y Oh Hai-Na.
Iberorrománicu
Iberorromance occidental (nuclear)
L'iberorromance occidental presenta un númberu de traces gramaticales y fonolóxiques definitories que tán ausentes nel llamáu iberorromance oriental que de la mesma presenta carauterístiques comunes col galorromance o'l galoitalianu pero non presentes nes llingües iberromances occidentales. Dellos autores consideren que les llingües iberorromances tomen namái al grupu occidental y nuclear y que'l llamáu "iberorromace oriental" realmente constitúi un grupu filoxenéticu a parte con carauterístiques entemedies ente'l iberorromance y el galorromance.
Óptica
La teoría cuántica
Finalmente la comunidá científica acabó aceptando que la mecánica clásica ye desaparente pa una descripción correuta de los sucesos qu'asoceden nel interior de los átomos y tien de ser reemplazada pola teoría cuántica. L'aplicación de la mesma dexó a Niels Bohr esplicar les lleis de les llinies espectrales de los gases. Con éses la mecánica cuántica influyó decisivamente sobre'l conceutu científicu de la naturaleza de la lluz. Foi Albert Einstein el que, basándose nos cuantos de Planck retomó la teoría corpuscular de la lluz nuna nueva forma, asignándo-y realidá física de dichos cuantos (fotones). D'esta miente pudo esplicar dellos fenómenos que s'habíen descubiertu, relativos al tresformamientu de la lluz n'enerxía corpuscular que yeren inesplicables cola teoría ondulatoria. Asina, nel efeutu fotoeléctricu la enerxía impartida a les partícules secundaries ye independiente de la intensidá y ye proporcional a la frecuencia de la lluz.
Iberorrománicu
Iberorromance occidental (nuclear)
Les llingües iberrromances occidentales son:
Óptica
La teoría cuántica
La teoría detallada de la interacción ente campu y materia rique de los métodos de la mecánica cuántica (cuantización del campu). Nel casu de la radiación electromagnético, Dirac foi'l primeru en realizalo, fundando les bases de la óptica cuántica.
Iberorrománicu
Iberorromance pirenaico-mozárabe
La clasificación d'Etnologue inclúi un grupu de llingües romances de la península Ibérica duldosu formáu pol navarroaragonés y pol mozárabe. Anque munchos especialistes consideren qu'esa xebra nun ye un grupu válidu nin alcuentren demasiaos argumentos pa postular una especial rellación ente l'aragonés y el mozárabe.
Óptica
La teoría cuántica
La óptica de la mesma influyó decisivamente n'otros frentes de la físicasobremanera la caña de la óptica de cuerpos en movimientu participó nel desenvolvimientu de la teoría de la relatividá. El primer fenómenu reparáu nesti campu foi l'aberración de les estrelles fixes, estudiáu por James Bradley en 1728. El fenómenu apaez cola observación de les estrelles en distintes asities angulares, dependiendo del movimientu de la Tierra al respective de la direición del fexe de lluz. Bradley interpretó'l fenómenu como causáu pola velocidá finita de la lluz y pudo determinar la so velocidá d'esta miente. Otru fenómenu de la óptica de cuerpos en movimientu ye la conveición de la lluz polos cuerpos en movimientu, que Fresnel amosó podía entender como la participación d'éter nel movimientu con namái una fracción de la velocidá del cuerpu en movimientu.
Iberorrománicu
Iberorromance pirenaico-mozárabe
El grupu pirenaico-mozárabe suel clasificase de delles maneres, y nun esiste un consensu global sobre la so filiación. Les teoríes más aceptaes son:
Óptica
La teoría cuántica
Fizeau demostró dempués esta conveición esperimentalmente cola ayuda de fluxos d'agua. L'efeutu del movimientu de la fonte lluminosa foi estudiáu por Christian Doppler, que formuló'l principiu del so mesmu nome. Hertz foi'l primeru n'intentar xeneralizar les lleis de Maxwell a oxetos en movimientu. La so formulación, sicasí, entraba en conflictu con dellos esperimentos. Otru investigador nesti campu foi Hendrik Antoon Lorentz que supunxo l'éter n'estáu de reposu absolutu como portador del campu electromagnético y dedució les propiedaes de los cuerpos materiales a partir de la interacción de partícules llétriques elementales (los electrones). Pudo deducir el coeficiente de conveición de Fresnel a partir de la so teoría, según el restu de fenómenos conocíos en 1895. Sicasí cola meyora de la precisión na determinación de caminos ópticos, llograda gracies al interferómetro d'Albert Abraham Michelson col que s'afayó una anomalía: resultó imposible demostrar la esistencia d'una fana del éter riquida pola teoría del éter estacionariu. Esta anomalía foi resuelta por Albert Einstein en 1905 cola so teoría especial de la relatividá.
Óptica moderna
La óptica moderna abarca les árees de la ciencia y l'inxeniería óptica que se fixeron populares nel sieglu XX. Estes árees de la ciencia óptica de normal refiérense a la electromagnética o les propiedaes cuántiques de la lluz, pero nun inclúin otres temes. Un subcampo importante de la óptica moderna, la óptica cuántica, que trata de propiedaes mecániques especialmente la cuántica de la lluz. La óptica cuántica nun ye solo teórica, dalgunos de los dispositivos modernos, como'l láser, tienen los sos principios de funcionamientu que dependen de la mecánica cuántica.