cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Paterna
Patrimoniu
thumb|200px|right|Vista de la [[Torre de Paterna dende'l cascu urbanu.]] thumb|200px|Vista de les chimenees y patios interiores de les Coves de la Torre. thumb|200px|[[Ilesia de San Pedro (Paterna)|Ilesia de San Pedro, allugada na plaza del Poble.]] thumb|200px|right|Xalé allugáu nel númberu 16 de la cai Joan Magal Benzo, diseñáu por [[José María Manuel Cortina Pérez.]] Paterna tien un númberu eleváu de monumentos, munchos de los cualos atópense protexíos. Ye'l casu de tol so centru históricu tradicional, que foi declaráu bien de relevancia llocal. Con tou, los monumentos y zones patrimoniales nun se llinden namái al área urbana, sinón que s'atopen partíos por tol términu municipal. Ello llevó a la Xeneralidá Valenciana a otorgar la categoría de Conceyu d'Interés Turísticu a Paterna nel añu 2000.
Patrimoniu arquiteutónicu
ye una antigua torre de defensa d'orixe islámicu, que perteneció a los socesivos señores de la villa hasta que se donó al Exércitu español en 1869. La so construcción data de finales del sieglu y principios del sieglu  con planta cuadrada, adquiriendo la so carauterística forma Tueru de conu troncocónica, probablemente mientres el sieglu, tres la conquista cristiana. El so altor ye de de 19,5 m, con un diámetru inferior de 12,70 m y superior de 9,60 m. Consta de trés plantes (los dos primeres de base cuadrada y la tercera octogonal) y una terraza (de base circular) y foi restaurada en 1971-1972. Ta declarada bien d'interés cultural xunto coles cases-cueva que surdieron darréu na so contorna, que conformen agora'l parque urbanu de la Torre y el Palau».
El Palaciu de los Condes de Villapaterna (Palau dels Comtes de Vilapaterna) ye palaciu señorial construyíu polos condes de Villapaterna en 1760. Ye un edificiu de marcada güela clasicista, diseñáu por Antonio Gilabert y Fornés, que yera direutor de l'Academia de Belles Artes de San Carlos de Valencia. Tien una ancha escalera esterior, planta baxa y dos pisos. A mediaos del sieglu utilizábase como escuela, habitación de maestros y albergue de probes. En 1887 mercar el banqueru Enrique Trénor y Bucelli y pasó a manes privaes de nuevu, anque en 1921 volvió utilizase con fines públicos, como hospital d'enfermos y mancaos de la guerra d'África. Restaurar en 1977 y pasó a ser utilizáu como galería d'arte, una vegada el conceyu haber adquiríu en 1983. Con tou, en 1989 decidió tresformáselo na sede del Conceyu de Paterna, función que sigue cumpliendo na actualidá. Pa ello, amás del edificiu orixinal, construyéronse unos anexos modernos na parte posterior del edificiu, onde tuvieren les cortes del palaciu. Ta declaráu bien d'interés cultural.
Calvariu de Paterna (el Calvari) ta emplazado nuna terraza con vistes al ríu Turia, les güertes y les poblaciones cercanes. Trátase del puntu más eleváu del antiguu cascu urbanu, onde se llevantaba l'antiguu alcázar musulmán y cristianu. Anguaño solo caltiénense restos de la vieya muralla y d'una de les puertes, según un túnel construyíu con bóveda de cañón, redescubierto nunes prospecciones realizaes en 1911. La cortil actual tópase ocupáu por un calvariu y, nel centru de la plaza, una torre-reló. Ta declaráu bien d'interés cultural.
Nel cascu urbanu de Paterna caltiénense dellos conxuntos de cases-cueva, onde llegó a morar a principios del sieglu el 40% de la población de Paterna y de les que llegó a haber más de 500 hasta qu'empezaron a deshabitarse bien entrada la década de 1950. Na actualidá son trés les agrupaciones que siguen de pies. Les Coves d'Alborgí allugar al norte de la villa y constitúin inda espaciu d'habitación. Les Coves de la Torre distribúyense en redol a la Torre de Paterna y fueron el conxuntu más numberosu, na actualidá munches hanse baltáu por ruina y nel so llugar creóse l'espaciu cultural La Cova Gran y, ente este y les restantes cueves, un parque urbanu. A lo último, nes Coves del Batà, allugaes al sur de la villa nel camín que se dirixía a Campanar, creóse un espaciu cultural qu'inclúi un muséu etnográficu. Estos últimos dos conxuntos tán declaraos bien d'interés cultural pola mesma disposición que la torre de Paterna.
Les viviendes escavaes a manera de cueva son d'orixe moriscu, magar en Paterna nun se constaten en gran númberu hasta'l sieglu. Pueden estremase dos tipología: les escavaes direutamente nun desnivel del terrén (coves de façana) y les qu'escaven un patiu común que sirve de fachada a un grupu de dos a cuatro viviendes (coves enclotades). En 1824 cénsense 38 cueves, que se multiplicaron hacia 1850 hasta les 200, onde vivía'l 35% de la población. En 1920 yeren yá 365 les cueves y algamaron el so máximu históricu, 509, en 1945, anque aquel día agospiaben solo al 20% de la población. A partir de la década de 1950 fuéronse abandonando progresivamente, de les 449 qu'inda taben habitaes en 1970, solo quedaben 106 en 1994. El conceyu de Paterna hai promovíu nes últimes décades el caltenimientu de les cueves restantes, tres l'afitamientu de los espacios culturales, con proyeutos como la ciudá de los oficios perdíos» o la cueva de los alfareros» que dexen espacios de les cueves a artesanos locales.
Pedro (Paterna)|ilesia de San Pedro]] (església de Sant Pere) edificóse orixinalmente nel sieglu, so la advocación de San Pedro y San Juan Bautista, na cortil qu'ocupaba la mezquita. Con tou, en 1370 creóse la parroquia de San Juan Bautista de Manises, segregada de la parroquia de Paterna, que quedó dende entós so la advocación actual. El templu actual, d'una sola nave con capiyes llaterales, construyir a finales del sieglu sobre l'edificiu anterior, n'estilu neoclásicu, y restauróse en 1940. Ta declarada bien de relevancia llocal.
demográfica de Paterna nel sieglu llevó a la construcción d'un nuevu conceyu en 1881, pos l'anterior (asitiáu xusto enfrente na actual plaza del Poble) yá nun yera lo suficientemente grande como pa satisfaer les nueves necesidaes del conceyu. Trátase d'un edificiu con fachada neoclásica, de dos plantes con patiu interior. Cumplió les funciones de conceyu hasta 1989, añu en que'l consistoriu treslladar al Palaciu de los Condes de Villapaterna. Na actualidá ye la sede del Muséu Municipal de Cerámica, lo mesmo que de dellos servicios sociu-culturales. Xunto al edificiu, nun accesu cubiertu, tópase la cisterna que recibía les agües de la nacencia de la Villa, nel ribayu de la Font.
nel cascu urbanu de Paterna un ciertu númberu de xalés modernistes de finales del sieglu y principios del. Destaquen especialmente los asitiaos anguaño nos númberos 16 y 18 de la cai Juan Magal Benzo (dambos diseñaos por José María Manuel Cortina Pérez, unu de los máximos esponentes de modernismu valencianu), según l'asitiáu nel númberu 29 de callar Benito Pérez Galdós. Tamién de José María Manuel Cortina ye la Fonte del Teniente Cortina, sobrín so. Otra importante obra modernista ye la Estación de Campament, de 1926, declarada bien de relevancia llocal.
Los molinos de Paterna (molins) constitúin un complexu de molinos hidráulicos del conxuntu de la acequia de Moncada al so pasu pol términu de Paterna. A finales del sieglu algamóse'l máximu históricu de 18 casales, de los que na actualidá caltienen ocho (magar dos d'ellos n'estáu ruinosu), cinco sobre la acequia de Moncada (Molinos del Testar y de la Escaleta, Molín de la Vila, Molín de la Tandera, Molín del Batán y Molín de la Peña), dos sobre'l brazu secundariu de Xuncir (Molín de Ferrando y Molín de Donderis) y l'últimu sobre l'acequia de Tormos (Molín del Vau), xunto al vau que dexaba cruciar el Turia ente Paterna y Manises. Siete de los ocho molinos calteníos (a esceición del de Donderis) tán incoados como bien de relevancia llocal.
Allugar nel términu de Paterna, nel ríu Turia, cinco azud (assuts) históricos de la Güerta valenciana, toos ellos declaraos bien d'interés cultural: Cálcer de la Acequia de Mestalla, Cálcer de la Acequia de Mislata,  Cálcer de la Acequia de Quart-Benàger-Faitanar,  Cálcer de la Acequia de Tormos  y Cálcer de la Real Acequia de Moncada.
Patrimoniu arqueolóxicu
ye una villa romana, datada ente los sieglos y. Trátase de la primer muerte romana d'un llugar habitáu ente Valencia y Llíria y ye el probable orixe de la posterior villa medieval de Paterna. Ta declarada bien de relevancia llocal.
Nel términu de Paterna atopáronse otros xacimientos arqueolóxicos, esponiéndose los restos de dalgunos d'ellos nel Muséu de Prehistoria de Valencia y el Muséu de Cerámica de Paterna, ente otros. Ente ellos atopen los restos romanos d'un acueductu de Mas de Vélez, declaraos bien de relevancia llocal; y dos importantes xacimientos de cerámica refugada (testars), el de les Olleries Menors y el de les Olleries Majors o Testar del Molí, dambos declaraos bien de relevancia llocal.
Patrimoniu natural
De los 35,85 km² del términu municipal de Paterna, 9,84 intégrense dientro del Parque Natural del Turia. Esti territoriu inclúi zones montascoses y montiegues en redol al área qu'ocupa La Cañada y qu'escurren en paralelu al cursu del ríu Turia. Ente les paraxes incluyíes destaca'l monte de La Vallesa (d'unes 6 ha), qu'alluga una abondosa población de pinos y carbes típiques de los montes mediterráneos como tomillu, romeru, carrasca o árgoma. La Vallesa inclúi tamién un pequeñu banzáu d'importancia pa la biodiversidá y de destacáu valor paisaxísticu, polo que s'incluyera nel catálogu de güelgues de la Comunidá Valenciana. Mientres los meses del branu, esti banzáu cubrir d'una trupa capa de llenteyes d'agua. Dientro del territoriu del Parque Natural encuádrase tamién tol llende sur del términu municipal, atestando colos términos de Manises y Riba-roja de Túria (tamién incluyíos nel Parque) y qu'inclúin retazos güerta tradicional y espacios patrimoniales, como molinos hidráulicos o cálceres y xacimientos como'l de la Lloma de Betxí.
Urbanismu
El nucleu orixinariu de Paterna conformar nes cercaníes de la villa romana de Paterna. La villa, n'orixe una residencia rural, convertir nun vicus (aldega) escontra'l sieglu, y ye el probable orixe de la posterior villa medieval de Paterna. Sía que non, esta algamó una entidá importante nel sieglu, en redol al alcázar (actual Calvariu) y la Torre. El cascu antiguu de Paterna, en redol a l'actual plaza del Poble, inda caltién un trazáu tropezosu propiu del urbanismu musulmán, magar la fisionomía exacta del nucleu urbanu y de la cortil cercada conozse bien imperfectamente.
Cultura
thumb|200px|Platu de cerámica azul y dorada decoráu con fueyes, tarmos, matos de yerba y flores (sieglu ), que se caltién nel [[Muséu de Cerámica de Paterna.]]
Museos
Trátase d'un muséu especializáu principalmente na cerámica de Paterna, especialmente la medieval, y cuenta con una de les meyores coleiciones d'estes carauterístiques a nivel mundial. Los fondos de la primer planta inclúin pieces representatives de los periodos entendíos ente'l sieglu y el, toes elles atopaos nel términu de Paterna, y qu'inclúin socarrats, cerámica de verde y manganesu, cerámica d'azul y doráu y obra aspra. Hai tamién reproducciones d'un fornu alfareru y un tornu alfareru, ente otres.
Na planta baxa alcuéntrense dos sales con otru tipu d'oxetos. Na primera, espónse cerámica más recién, hasta'l sieglu, tamién topada na llocalidá. La segunda espón dalgunos de los oxetos topaos na villa romana de Paterna, que la so cronoloxía va del sieglu al  ya inclúi cercos funerarios, figures de metal, monedes, dellos oxetos de pasta vítreo, ferramientes pal arreglu de dolia y cerámiques altoimperiales.
Teatros y auditorios
200px|miniaturadeimagen|Fachada del Gran Teatru Antonio Ferrandis. thumb|200px|right|Anfiteatru del Espaciu Cultural «La Cova Gran». El Gran Teatru (Gran Teatre) empezar a construyir en 1927 por iniciativa de Vicente Brull Bayona y so la direición de Mariano Agustí Monrabal, ya inauguróse el 8 de mayu de 1928. Tres delles décades d'usu como teatru, café y cine cayera yá en desusu cuando'l conceyu facer col edificiu en 1986, tres la so catalogación como edificiu protexíu. Asina, l'edificiu restauróse y afixo y se reinauguró nel añu 2000 añedir el nome del conocíu actor paternero Antonio Ferrandis Monrabal. El teatru actual tien capacidá pa 600 espectadores y un escenariu qu'inclúi un foso pa la orquesta con 56 m². Coles mesmes, nel edificiu del teatru inclúyense trés sales pa xuntes, esposiciones o ensayos.
El Teatru Capri (Teatre Capri) inauguróse en redol a 1924 sol nome de «Teatru de la Unión», magar se-y conoció popularmente como Teatre del Batà, poles cercanu cueves del Batà. El llocal yera popular pol so escelente acústica, amás de funciones teatrales, proyeutábense películes. Foi tamién cayendo en desusu y los socios fundador vender, pasando por delles manes hasta qu'en 1988 creóse'l Centru d'Arte y Danza S.A.», sociedá qu'entró en contautu col conceyu de Paterna p'alcordar una venta, que s'efectuó en 1992, pasando l'edificiu a reformase en 1998. Al igual que'l Gran Teatru, se reinauguró nel añu 2000.
Escavar na zona norte de les Coves de la Torre, siguiendo la mesma depresión del terrén y calteniendo la estética del conxuntu históricu. Ta conformáu por un anfiteatru al campu y la biblioteca central de Paterna, qu'alluga más de 16 000 volumes.
aforu pa 480 (y cuatro places adicionales pa discapacitaos), inauguráu en 2011. Nel mesmu edificiu allúgase la Escuela del Centru Musical de Paterna.
Fiestes
Celebrar nes últimes dos selmanes d'agostu n'honor al Cristu de la Fe y san Vicente Ferrer, sol lema «foc, festa i fe» ('fueu, fiesta y fe'), elementos que representen respeutivamente los trés principales actividaes: la cordà (declarada Fiesta d'Interés Turísticu Nacional en 2017), los desfiles de Moros y cristianos y los actos llitúrxicos.
Les fiestes empecipiar col pregón, que da partida a los actos yá mentaos y a otros de carís cultural, como los premios lliterarios conocíos como «Jocs Florals» ('xuegos florales') y los premios «Coets d'Or» ('cohetes d'oru') a les personalidaes más arreyaes nel desenvolvimientu de les fiestes. Inclúin coles mesmes conciertos, actuaciones teatrales y esposiciones. Mientres la primer selmana predominen los actos rellacionaos colos Moros y cristianos, nos que participen alredor de 3000 festeros y que se vienen realizando dende la década de 1970 Con tou, l'eventu principal de les fiestes ye la Cordà, con más d'un sieglu de tradición y que tien llugar l'últimu domingu d'agostu. Trátase d'un espectáculu de fueu y pirotecnia nel que, mientres unos 25 minutos, príndense 70 000 cohetes a lo llargo de la cai Mayor y que constitúi un espectáculu de lluz, fueu y color. Una cordà de les mesmes carauterístiques llánzase'l día anterior nel Coetòdrom, onde puede reparase con mayor claridá y por más xente; amás, realícense otros actos rellacionaos col fueu como la recordà o correfocs.
Gastronomía
La gastronomía tradicional de Paterna, eminentemente mediterránea, ye la típica de la Güerta de Valencia, que los sos ingredientes principales son l'arroz y les verdures de la güerta. Dellos platos importantes son la paella valenciana tradicional, l'arroz con fabes y nabos, la caragolà (cascoxues con mueyu picante) o la carne a lo preguero (cabeza de corderu guisada en mueyu picante). Destaca en Paterna'l cachap, un dulce hojaldrado típicu de la llocalidá, que se rellena con yema de güevu (o dacuando pelo d'ánxel) y que la so receta al respective d'ingredientes y ellaboración exacta ye oxetu d'especulación.
Daria Bertolani Marchetti
Daria Bertolani Marchetti foi una botánica italiana. En 1940, graduar con honores en Ciencies naturales, con namái ventiún años. En 1941 casóse col so compañeru d'estudios y dempués colega Mario Bertolani, utilizando siempres el so apellíu. Con él participó na Resistenza, desenvolviendo'l rol d'estafeta partisana, y pol so heroísmu foi condecorada cola croce al merito di guerra.
Mientres la reconstrucción posbélica, collaboró en delles actividaes asistenciales del Conceyu de Formigine. Foi conceyala en 1961.
En 1951, empecipió la carrera académica, llogrando resultaos de prestíu en delles Universidaes, afirmándose particularmente na palinoloxía.
Foi miembru de delles Academies italianes y estrayxeres, como en 1982, de la Academia Nacional de Ciencies, Lletres y Artes de Módena.
Morrió en Módena, en 1994. Al añu siguiente, la Comuña de Formigine dedicó-y una llábana conmemorativa nel Parque de la Resistencia, sobre'l frente norte de la Villa Gandini Aggazzotti, y dio-y el so nome a la Biblioteca Comunal, a lo qu'ella dexara un fondu de reserva pa les temes gastronómicos.
Actividaes didáctiques
Mientres una década foi profesora na escuela primaria y superior, ensin abandonar la investigación científica. En 1951, llogró la elegibilidad nel concursu de profesoráu axuntu de Botánica na Universidá de Parma. Y en 1956 consiguió la llibre docencia en Xeobotánica, confirmada en 1959. Dictó conferencies en diversos cursos n'Universidaes, nel campu botánico de Parma, Florencia, Pisa. En 1971 ganó'l concursu pa la cátedra de botánica de la Universidá de Boloña y dempués nel trieniu foi promovida a profesora ordinaria. En 1981 finalmente foi llamada a la Universidá de Módena, onde tamién dirixó'l Institutu y Güertu Botánicu.
Actividaes científiques
En 1947, empezó l'estudiu de les redolaes de la población de plantes salines de la llanura padana pal "Centru d'Estudios de la Flora y Vexetación italianu"" del Consiglio Nazionale delle Ricerche (CNR). Nos años cincuenta estudió plantes y vexetación de la Valsesia y coles mesmes, empezó los sos estudios palinolóxicos, que caracterizó la so carrera. Nos años setenta empezó a roblar publicaciones xunto colos estudiantes, un signu del grupu d'investigación que se taba formando na Universidá de Boloña alredor de la palinoloxía y depués siguió na enseñanza na Universidá de Módena. Los sos estudios esaminaben esa tema dende diversos ambientes de les rexones d'Italia, y tamién d'Alemaña, Polonia, Francia. Collaboró y condució dellos grupo de trabayu n'unidad d'investigaciones palinolóxiques. Destacar pola so orixinalidá, la so contribución relativa a les eres Messiniense y Plio-Pleistocénico. El gran interés científicu de D. Bertolani Marchetti emburrió a mirar les aplicaciones de la palinoloxía en arqueoloxía, climatoloxía, xeoloxía, espeleoloxía, medicina llegal, criminoloxía ya inclusive la sindonología.
Grupu de cursos y palinoloxía
Pola so iniciativa crear en 1967 el Grupu de Trabayu pa la Palinoloxía de la Sociedá Botánica Italiana, cuntando cola afiliación del International Council of Palinology coordinándolo hasta la so muerte. Con esi grupu, entamó en Módena Cursos Nacionales de Palinoloxía añales o biañales, axuntando a un númberu d'italianos en palinoloxía.
L'Institutu y Güertu Botánicu de Modena y el Herbario Modenese
En 1981 y nos sos últimos trelce años, dirixó l'Institutu, dando prioridá al Xardín botánicu y al Yerbariu, que reproyectó y reorganizó. El Orto Botanico Modenese, instituyíu pol duque de Módena Francisco III de Módena, concebíu como preséu de comunicación permanente ente la investigación universitaria y la ciudadanía. Poro, activó y potenció les actividaes d'investigación, museales, históriques y espositives.
Delles publicaciones
La llista de los sos doscientes quince publicaciones apaecen nel volume dedicáu a ella en 1998, que tamién les evalúa.
Trivia
Daria Bertolani Marchetti, ente los años ochenta y los noventa aplicó a los sos estudios polínicos nel alderique sobre la datación del sagráu Sudariu de Turín.
La Pobla Llarga
La Pobla Llarga ye un conceyu de la Comunidá Valenciana, España. Perteneciente a la provincia de Valencia, na comarca de la Ribera Alta.
Xeografía
La cota más alta de la que dispón el términu ye la de Sarratella, con 129 m sobre'l nivel del mar, llugar bien envaloráu por tolos pobletanos. Anque'l ríu Júcar pasa mui cerca, nun llega a entrar nel términu. La principal corriente apurrir el Ribayu de Barcheta que crucia'l términu de norte a sur pasando al traviés del cascu urbanu.
El so clima ye típicamente mediterraneu, nidiu y templáu de normal ensin temperatures estremes.
Dende Valencia, aportar a esta llocalidá al traviés de l'A-7 tomando depués la CV-564. Tamién cunta con estación de ferrocarril de la llinia C-2 de Cercaníes Valencia, asitiada al este del cascu urbanu.
Llocalidaes estremeres
El términu municipal de Puebla Llarga parte coles siguientes llocalidaes: Carcaixent, Énova, Manuel, Rafelguaraf, Sant Joanet, Señera y Castelló, toes elles de la provincia de Valencia.
Historia
Hasta la fecha, nun se producieron descubrimientos arqueolóxicos que puedan probar la esistencia del home primitivu, sicasí, esto si qu'asocedió cerca de la población. Les muertes que quedaron de la Era Romana son escasos, namái la Vía Augusta que siguía'l mesmu trazáu que l'actual carretera comarcal que traviesa'l cascu urbanu.
La denominación más antigua que se conoz del conceyu, ye la que figura'l "Llibre del Repartiment" (Llibru del Repartu), nel cual cítase la donación del llugar de Poblar del Ardiaca, dependiente d'Alzira, a unu de los principales caballeros de reconquistar. Esti nome perduró hasta l'añu 1317, fecha de la venida de Pere Esplugues, que foi un importante personaxe que reconstruyó y repobló la población. Por esta causa pasó a dicise poblar de Esplugues, yá que pertenecía a esti señor feudal. Darréu, recibió'l nome de Poblar de Torrermosa, por cuenta de la construcción d'un torrexón o pequeñu castiellu construyíu por Pedro Esplugues. Asina, pos, sigue llamándose poblar de Esplugues hasta'l sieglu XVI, na que por cuenta de la forma allargada del cascu urbanu empezó a denominase "Pueblu Llargu", qu'en poco tiempu tresformar en "Puebla Larga". Mientres la Guerra de Socesión en 1707, tomó partíu pol Archiduque Carlos, polo que al vencer el so opositor Felipe V, ente les distintes midíes que tomó contra la población, foi caltener como oficial el nome n'español de Puebla Larga en cuenta de la forma valenciana La Pobla Llarga.
Crystal Nix-Hines
Crystal Nix-Hines trabayó como Representante Permanente de los Estaos Xuníos ante la Organización de les Naciones Xuníes pa la Educación, la Ciencia y la Cultura (UNESCO) ente xunetu de 2014 y xineru de 2017.
La Pobla Llarga
Historia
El VI barón de Frignani y Frignestani Juan Bautista Esplugues de Palavicino y Vergadá, Señor de la Universidá de Poblar-Llarga antepunxo al so apellíu familiar de Palavicino, el de Esplugues, en cumplimientu de les clauses del Venceyu de Puebla-Llarga (Torrelles).
Alministración
.
Crystal Nix-Hines
Vida temprana y educación
En 1985, Nix-Hines graduar na Universidá de Princeton, onde foi compañera de clase de Michelle Robinson Obama y xefa de redaición de The Daily Princetonian. Dende 2006, trabayó mientres nueve años pa la Xunta directiva de Princeton. En 1990, graduóse na Escuela de Derechu Harvard, onde trabayó como editora d'elHarvard Law Review con Barack Obama (HLS 1991).
La Pobla Llarga
Economía
Basada tradicionalmente na agricultura. En 1798, empecipiar na llocalidá los primeros plantíos de naranxal. Debieron de ser escases, yá que tola producción yera consumida a la mesma población; pero nel añu 1829, práuticamente tol términu dedicar a esti cultivu y empezó la construcción d'almacenes pa la manipulación y envasado de la naranxa pa la unviada al mercáu interior y esterior.
Crystal Nix-Hines
Carrera d'escritura y llegal
Dempués de la Facultá de Derechu, trabayó como ayudante llegal pal Xuez William A. Norris de la Corte d'Apelaciones del Novenu Circuitu dende 1990 hasta 1991. Dende 1991 hasta 1992, trabayó como ayudante llegal pa les Juezas Thurgood Marshall y Sandra Day O’Connor de la Corte Suprema de los Estaos Xuníos.
Mientres la so carrera llegal, Nix-Hines practicó'l Derechu na Quinn Emanuel Urquhart & Sullivan en Los Angeles, foi asesora en Fairbank & Vincent dende 2006 hasta 2007, asesora especial nel Departamentu de Pleitos d'O’Melveny & Myers, LLP dende 1997 hasta 2000, y Asistente del Asesor Xeneral/Vicepresidente Senior de Capital Cities/ABC, Inc. dende 1992 hasta 1993. Dende1993 hasta 1997, ostentó dellos puestos nel Departamentu d'Estáu, incluyendo'l de Conseyera de la Secretaria Asistente pa la Democracia, Derechos Humanos y Trabayu, miembru del Personal de planificación de polítiques del Departamentu, y Asistente Especial del Conseyeru Llegal.
Nix-Hines tamién trabayó como escritora y productora en dellos programes de televisión tales como Commander in Chief, Alias, y The Practice. Empezó la so carrera como reportera pal New York Times (na so memoria The Times of My Life and My Life at the Times, l'ex-editor executivu Times Max Frankel escribió que al dexar el Periodismu pol Derechu, la señorita Nix dexara “ una prometedora carrera periodística.”)
Embaxadora de la UNESCO
El 9 de xunetu de 2013, Nix-Hines foi nomada pol Presidente Obama pa la posición de Representante Permanente de los Estaos Xuníos na Organización de les Naciones Xuníes pa la Educación, la Ciencia y la Cultura (UNESCO) col rangu d'embaxadora. Nix-Hines foi confirmada pol Senáu de los Estaos Xuníos el 12 de xunu de 2014, y xuró el cargu'l 16 de xunetu de 2014. Mientres la so permanencia, ella y home, David Hines, moraron en París, Francia. En Xineru de 2017, a la fin del mandatu d'Obama, retirar del puestu.
Philemon corniculatus
Philemon corniculatus ye una especie d'ave paseriforme de la familia Meliphagidae. Esta especie ye nativa del este d'Australia y de Nueva Guinea.
Subespecies
Reconocense les siguientes subespecies:
Zarza de Montánchez
Zarza de Montánchez ye un conceyu español, na provincia de Cáceres, Comunidá Autónoma d'Estremadura.
Xeografía física
El términu municipal de Zarza de Montánchez parte con:
Historia
En Zarza de Montánchez topóse un cercu decoráu en granitu con grabaos representando una figura humana, un escudu, una espada, una llanza, un cascu, un espeyu y un carru. Tán dataos na Edá del Bronce (sieglos IX.VIII aC.).
A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá constituyir en conceyu constitucional, entós conocíu como Zarza, na rexón d'Estremadura, dende 1834 quedó integráu nel Partíu Xudicial de Montánchez. Nel censu de 1842 cuntaba con 240 llares y 1315 vecinos.
Demografía
Evolución demográfica (INE ):
Educación
thumb|Zarza de Montánchez: cercu decoráu. El colexu públicu de la llocalidá forma parte del CRA Orde de Santiago, un colexu rural arrexuntáu fundáu en 1994 y del que tamién formen parte Albalá, Montánchez, Salvatierra de Santiago y Torre de Santa María.
Sanidá
Hai un consultoriu llocal en callar Alamea. Zarza de Montánchez pertenez a la zona de salú de Valdefuentes dientro del área de salú de la capital provincial.
Patrimoniu
Tien nel so términu municipal unu de los exemplares de encina de mayor tamañu del mundu y unu de los árboles más importantes d'España: la encina la Terrona.
Tamién son monumentos destacables la ilesia de San Miguel Arcánxel, la ermita de San Salvador o Fonte Santa, les cruces de camín -la de la Ilesia y la de Retamar- y una ponte que puede datar del S. XVIII conforme a la información publicada en “Zarza de Montánchez. Vivencies d'un pueblu”.
Festividad
Les principales festividaes de Zarza de Montánchez son:
Tradiciones
Esti conceyu cunta con un xuegu tradicional conocíu como "les boles", al que solamente se xuega na segunda quincena del mes de setiembre.
Crystal Ray
Crystal Ray ye una actriz pornográfica d'Estaos Xuníos retirada.
Biografía
Crystal Ray nació n'agostu de 1982 nel barriu de Northridge (Los Angeles) col nome de Lashelle Christine Jones.
Antes d'entrar na industria pornográfica, trabayó como masaxista y stripper. En 2002, con 19 años d'edá, empezó la so carrera como actriz porno.
En 2004 ganó'l Premiu AVN na categoría de Meyor escena de sexu lésbicu en grupu por The Violation of Jessica Darlin, premiu que compartió con Jessica Darlin, Brandi Lyons, Lana Moore, Hollie Stevens, Flick Shagwell y Ashley Blue.
Esi mesmu añu recibió dos nominaciones nos AVN, a la Meyor actriz revelación y a la Meyor escena de sexu en grupu pola película Service Animals 14.
Dellos trabayos del so filmografía son Ass Whore, Bound, Crack Attack, Multiples o Sex Squad.
Crystal dexó'l negociu de les películes erótiques en 2010, con un total de 206 películes.
Hibiscus sabdariffa
Hibiscus sabdariffa ye un hibisco de la familia de les malvacees, orixinariu de africa tropical, dende Exiptu y Sudán hasta Senegal, anque, por cuenta de les sos propiedaes melecinales, cultivar con ésitu en Méxicu, América Central, l'estremu nordeste d'Arxentina]] y nel sur y sureste asiáticu, incluyíu'l sur de China. CONOCER polos nomes comunes de rosa de Xamaica, rosa de Abisinia, flor de Xamaica, rosella, y en Cuba como agriu de Guinea o aleluya. thumb|Fueyes
Descripción
Nesta especie estremar pol porte dos tipos de cultivares: unu de tarmos bien ramificaos y mota ensundiosa; otru de tarmos rectos ensin cañes, de cutiu con escayos, en que s'inclúin cultivar de fibra. Ye mesma de climes secos subtropicales, montascosos, de carba espinosa. Les fueyes, tri o pentalobulaes, tienen unos 15 cm de llargor, alternes nel tarmu, y les flores, de color coloráu na base y más pálidu nos estremos, tienen de 8 a 10 cm de diámetru, anque lo más destacable de la planta ye'l mota, carnosu y d'un color coloráu intensu, ricu n'acedu málico.
La flor tien un eleváu conteníu d'ácidos orgánicos, ente ellos cítricu, málico y tartárico. Les bébores de jamaica son de color coloráu vinu, por cuenta del so conteníu d'antociano.
Usos
Nun principiu, esta planta cultivar pa llograr la fibra que s'estrayía de los sos duros tarmos, utilizada como sustitutu del yute utilizáu pa faer arpillera.
Más tarde, les motes de la planta emplegar como colorante alimenticiu, sobremanera n'Alemaña, pero resulten fáciles d'atopar nos mercaos de Francia, utilizada pola comunidá senegalesa como flores o xarabe. Les fueyes verdes úsense como una especie d'espinaques especiaes que los senegaleses añeden dacuando al arroz y al platu nacional del so país, el tiéboudienne, d'arroz con pexe.
thumb|Detalle de la flor o rosa de Xamaica (Hibiscus sabdariffa).
A la rosa de Xamaica atribúyense-y propiedaes diurétiques, antihipertensivas, antiparasitarias y llixeramente llaxantes. La efectividá d'un estractu aguacientu de Hibiscus sabdariffa nel tratamientu de la hipertensión arterial de leve a moderada foi confirmada nun estudiu clínicu nel que participaron 39 pacientes.
L'efeutu hipotensor de la bébora d'agua de Xamaica non paeciera ser atribuyible a un posible efeutu diuréticu, que nun se pudo comprobar nun estudiu esperimental.
N'África y sobremanera nel Sahel, prepárase un fervinchu azucarada denomináu carcadé que se viende inclusive na cai. Nel Caribe, ésta prepárase a partir del frutu frescu y tómase en Navidá. En Trinidá y Tobagu produzse inclusive una bébora, denomada Shandy Sorrel, que combina esti fervinchu con cerveza. N'América Central tómase como bebida refrescante o como fervinchu caliente, y colla prepárense tamién mermelaes, dulces, xarabes y otros refrescos. En Méxicu ye bien popular tomar el fervinchu fríu, como acompañamientu de la comida y conozse como Enagua de Xamaica, pol so sabor y preciu ye considerada la bébora mas sana na gastronomía mexicana. En El Salvador desenvolvióse un procesu de fermentadura nel cual nun intervién nengún tipu de tratamientu con insumos químicos, dexando la ellaboración d'un vinu basáu na Rosa de Xamaica, que'l so consumu ye encamentáu pal acompañamientu de carnes coloraes, guisos y postres o como bébora alcohólico refrescante nos climes templaos o ambientes costeros como les sableres.
En Panamá, foi introducida por inmigrantes xamaicanos y conózse-y como saril que provién de sorrel (el nome deriva de la voz sahel). Prepárase un refrescu que se consume en navidá faciendo un fervinchu de motes d'esta planta con jengibre y que ye conocíu popularmente como "chicha de saril".
Na provincia de Misiones, Arxentina, conocer como rosella, y utilízase pa preparar una mermelada, ferviendo les motes fresques con azucre.
Producción
thumb|Plantíu de Hibiscus en Rhu Tapai, Terengganu Los mayores productores del mundu son China y Tailandia. La producción ye menor en Méxicu, Exiptu, Senegal, Tanzania, Malí y Xamaica, y la de meyor calidá del mundu vien de Sudán, anque en poca cantidá. Nel delta del Ganges, na India, onde-y la denomina mesta, cultivar poles fibres vexetales del so tarmu, bien resistentes. En Brasil cultivar de forma orgánica na zona de Minas Gerais como Flor dos Hibiscus, onde se desenvolvieron gran variedá de productos orgánicos.
Hibiscus sabdariffa ye un cultivu relativamente nuevu en Malasia. Introducir nos años 90, y el so comercialización foi xubíu en 1993 pol Departamentu d'Agricultura de Terengganu. Ente los productos derivaos de la flor, tán la salmoria duce, l'auria y la mermelada.
Nel Caribe colombianu conózse-y como gabeche y la so collecha dar de payares a principios de febreru. Nel departamentu del Atlántico, los pétalos son fervíos n'agua y tómase como refrescu, lleldaos como especie de llicor.
Taxonomía
Hibiscus sabdariffa describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 2: 695–696. 1753.
Saint-Bonnet-de-Mure
Saint-Bonnet-de-Mure ye una comuña francesa del departamentu de Ródanu, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Takayuki Seto
Takayuki Seto (瀬戸 貴幸, ) ye un futbolista xaponés.
Megadontomys nelsoni
Megadontomys nelsoni ye una especie de royedor de la familia Cricetidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase namái en Méxicu.
Porsche 959
thumb|250px|Porsche 959 S.
El Porsche 959 ye un automóvil superdeportivu producíu pol fabricante alemán Porsche dende l'añu 1986 hasta 1988. Foi desenvueltu pa competir nel Grupu B; más tarde fabricóse como automóvil de cai y vendíu al públicu, pa cumplir la homologación de la FIA.
Historia
El desenvolvimientu del 959 (orixinalmente llamáu Gruppe B) empezó en 1981, pocu dempués de que l'entós nuevu direutor xeneral de la compañía, Peter Schutz, ocupara'l so cargu. L'Inxenieru Principal de Porsche nesi entós, Helmut Bott, averar a Schutz con delles idees sobre'l Porsche 911, o más esautamente, unu nuevu. Bott sabía que la compañía precisaba un coche deportivu nel cual poder confiar nel futuru, y que pudiera desenvolvese mientres los años siguientes. thumb|left|250px|Vista posterior d'un Porsche 959 nel Muséu de Belles Artes de [[Boston, Estaos Xuníos.]] Interesáu tocantes a cuántu podríen faer colos motores traseros del 911, Schutz convenció a Bott de que les pruebes de desenvolvimientu teníen de llevase a cabu, ya inclusive propunxo investigar el desenvolvimientu d'un nuevu sistema de tracción a los cuatro ruedes. Schutz convencióse, y dio lluz verde al proyeutu. Bott tamién sabía por esperiencia qu'un programa de competición acelera'l desenvolvimientu de nuevos modelos. Viendo nel Grupu B de carreres de Rally l'escenariu perfectu pa probar el nuevu modelu y el so sistema de tracción a los cuatro ruedes, Bott foi a Schutz y consiguió otra vegada lluz verde pa siguir col desenvolvimientu del coche, basáu nel so modelu desenvueltu pa la competición nel Grupu B.
thumb|210px|Un Porsche 959 nuna esposición.
En competición
Tuvo amestáu a competiciones de Rally nel Rally París--Dakar.
Albino Jara
Biografía
Nació en Luque, el 28 de febreru de 1877. Estudió hasta'l cuartu cursu na Facultá de derechu. Fíu de Zacarías Jara y madre desconocida, fueron los sos hermanos Ramón Asunción, Eloy Manuel, José Félix, Teófilo y Luciano Jara Mareco. Con Eliodora Alfonso, Albino Jara foi padre de Lidia María Jara.
Trabayó como bibliotecariu na universidá hasta 1903. Foi tamién profesor d'educación física nel Colexu Nacional de la Capital, a los 14 años edad.
A los 20 años llogra una beca pa estudiar en Chile na Academia Militar; d'ende egresa como Alférez. De regresu al so país xube a Teniente y en 1904 a Capitán. En 1908 ye xubíu a Coronel, pasaríen 3 años hasta que realizara un golpe d'estáu y qu'autoproclamara presidente, derrocando al presidente constitucional Dr. Manuel Gondra.
Asumió'l cargu'l 17 de xineru de 1911, a los 33 años d'edá. Formó'l so gabinete con José A. Ortiz y Francisco Luis Bareiro, nel Ministeriu de Facienda; Sebastián Ibarra Llegal y Cipriano Ibáñez, n'Interior; Manuel Domínguez, en Xusticia, Cultu ya Instrucción Pública; Carlos Goiburú, en Guerra y Marina; y Cecilio Báez, en Rellaciones Esteriores.
Gobiernu
Cuando arrenunció'l presidente Manuel Gondra, tenía d'asumir el vicepresidente Juan Bautista Gaona, pero por presión del Exércitu, el Congresu designó presidente provisional al coronel Albino Jara, quien formó'l so gabinete con José A. Ortiz y Francisco Luis Bareiro, nel Ministeriu de Facienda; Sebastián Ibarra Llegal y Cipriano Ibáñez, n'Interior; Manuel Domínguez, en Xusticia, Cultu ya Instrucción Pública; Carlos Goiburú, en Guerra y Marina; y Cecilio Báez, en Rellaciones Esteriores.
A pocu d'empezar el so gobiernu, españó una nueva revolución y el mesmu presidente púnxose al mandu de les fuercies gubernistas, dexando encargáu de la presidencia al ministru Cipriano Ibáñez. Mientres la revuelta foi asesináu unu de los principales líderes de la dómina, Adolfo Riquelme.
Mientres el so gobiernu estableció un sistema educativu comparáu colos modelos d'Estaos Xuníos y Europa. Se pavimentaron 40 km² de les cais d'Asunción, fundó l'Institutu Histórico y Xeográfico de Paraguái, llogró que'l ferrocarril va llegar hasta la ciudá d'Encarnación para darréu xunise la conexón con Posadas (Arxentina). El 23 de marzu de 1911 propón la creación de cátedres llibres d'Historia Nacional y d'Economía o Finances, procedimientu revolucionariu pal so tiempu yá que faltaben 7 años por que la reforma universitaria d'América asumiera esi propósitu.
El 5 de xunetu de 1911 foi depuestu y lleváu al puertu pa espulsalo escontra Buenos Aires.
En 1912 retornó a Paraguái. Quixo entamar una revolución contra'l gobiernu de Pedro Pablo Peña, pero nun lu llogró. Mancáu de bala na intentona foi prindáu y, de resultes de les feríes, finó'l 15 de mayu de 1912.
Philemon buceroides
Philemon buceroides ye una especie d'ave paseriforme perteneciente a la familia Meliphagidae.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase n'Indonesia y norte d'Australia. Los sos hábitats naturales son les viesques seques, les viesques húmedes de tierres baxes y manglares subtropicales o tropicales.
Johnny Weissmuller
János Weißmüller, más conocíu como Johnny Weissmuller, foi un nadador y actor d'Estaos Xuníos.
Philemon buceroides
Taxonomía
La subespecie P. b. yorki de la Península del Cabu York y la mariña nordeste de Queensland ye considerada por dellos autores como una especie, según P. b. novaeguineae.
Johnny Weissmuller
Nació na ciudá austro-húngara de Szabadfalu, que güei forma parte de la ciudá de Timișoara en Rumanía, el 2 de xunu de 1904 y morrió n'Acapulco (Méxicu), el 20 de xineru de 1984.
Biografía
Cuando Johnny tenía siete meses la so familia emigró a Estaos Xuníos. Partieron del puertu de Rotterdam nel S.S. Rotterdam, el 14 de xineru de 1905, y llegaron a Nueva York dolce díes más tarde consiguiendo algamar esta nacionalidá. So padre y so madre, Petrus Weißmüller y Erzsebet Kersch, a la llegada a Estaos Xuníos, rexistráronse como Peter, Elizabeth y Johann Weissmuller.
Depués d'una curtia estancia en Chicago, instaláronse nel pueblu de Windber (Pennsylvania), onde'l padre trabayó como mineru.
Llegó a casase un total de cinco veces: cola cantante Bobby Arnst (ente 1931 y 1933), cola actriz Lupe Vélez (ente 1933 y 1939), con Beryl Scott Ginter (ente 1939 y 1948), con Allenne Gates (ente 1948 y 1962 y finalmente con Maria Bauman (dende 1963 hasta la so muerte en 1984).
Cola so tercer muyer, Beryl, tuvo trés fíos, Johnny Scott Weissmuller (o Johnny Weissmuller, Jr., tamién actor) (nacíu'l 23 de setiembre de 1940), Wendy Anne Weissmuller (nacida l'1 de xunu de 1942) y Heidi Elizabeth Weissmuller (31 de xunetu de 1944 - 19 de payares de 1962).
Weissmuller sufrió dos derrames cerebrales ente 1976 y 1978. Nel añu 1979 foi paciente del Motion Picture & Television Country House and Hospital en Woodland Hills (California). Más tarde él y la so última muyer, Maria, cambiaron la so residencia a Acapulco, onde se localizara la so última película de Tarzán. Nesta ciudá morrería d'un edema pulmonar a los 79 años d'edá.
La so carrera como nadador
La so popularidá algamóla primeramente como nadador. Entamó a practicar esti deporte con 15 años, siendo naquella dómina'l so entrenador Big Bill Bagrach. Bien ceo destacó como gran nadador, llegando'l 9 de xunetu de 1922 a batir el récord del mundu de los 100 m llibres con un tiempu de 58'6", baxando asina por primer vez del minutu y de los 400 llibres con 4'57" en 1923, baxando de los cinco minutos.
Participó nos Xuegos Olímpicos de París de 1924 y nos d'Amsterdam de 1928 y consiguió un total de cinco medalles d'oro en 100 y 400 m llibres y 4 x 200 m nos de 1928, batiendo nuevamente les sos propies plusmarques.
NGC 350
NGC 350 ye una galaxa elíptica de la constelación de Cetus.
Johnny Weissmuller
La so carrera como nadador
Foi precisamente nes Olimpiaes de París onde participó nel tornéu de waterpolo, consiguiendo la medalla de bronce. En tola so carrera algamó 52 veces el puestu de campeón d'Estaos Xuníos, y 67 récords del mundu en metros y yardes en toles distancies comprendíes ente los 100 y los 800 m llibres.
NGC 350
Afayóse'l 27 de setiembre de 1864 pol astrónomu Albert Marth.
Johnny Weissmuller
La so carrera como nadador
Una de les particularidaes de Johnny Weissmuller yera la de nadar l'estilu llibre cola cabeza fuera del agua, métodu abandonáu dafecho depués.
La so carrera como actor
Depués de la so carrera como nadador, Weissmuller firmó en 1929 un contratu cola empresa BVD pa actuar como modelu y representante. Viaxó a lo llargo del país con espectáculos de natación promocionando ropa deportiva, firmando autógrafos y dando conferencies. Nesi mesmu añu protagoniza la so primer película apareciendo como Adonis na película titulada Glorifying the American Girl.
Pero la so carrera como actor entamó realmente cuando firmó un contratu por siete años cola Metro-Goldwyn-Mayer cola qu'entamó a interpretar el papel de Tarzán en Tarzan the Ape Man (1932). La película tuvo un sonoru ésitu internacional, prestándo-y notablemente al creador del personaxe, Edgar Rice Burroughs.
Weissmuller protagonizó a Tarzán en seis películes entamaes pola MGM cola actriz Maureen O'Sullivan como Jane. Les tres últimes incluyeron a Johnny Sheffield como Boy. Cola compañía RKO, Weissmuller protagonizó seis películes más de Tarzán. Sheffield apaeció como Boy nes primeres cinco rodaes con esos estudios. La nueva compañera yera Brenda Joyce, qu'interpretó a Jane nes cuatro últimes películes que Weissmuller fixo como Tarzán, papel al que-y daría vida nun total de dolce producciones, convirtiéndolu nel actor más conocíu de tolos qu'interpretaron esi papel. Anque nun foi'l primer Tarzán n'apaecer nes pantalles de cine (esi honor foi d'Elmo Lincoln), Weissmuller foi'l primeru al que se-y asocia'l tradicional glayíu.
Cuando finalmente dexó'l papel de Tarzán, darréu vivió otres aventures na xungla interpretando otru personaxe en 1948, "Jungle Jim", colos estudios Columbia Pictures. Fixo trenta películes de Jungle Jim ente 1948 y 1954. L'añu siguiente, apaeció en trés películes de la selva más, interpretándose a sí mesmu. En 1955, Weissmuller foi'l productor de la serie Jungle Jim pa la televisión de la que se rodaron 26 episodios.
Les sos películes foron prohibíes na Alemaña Nazi por mor de los sos oríxenes xudíos.
Xerófilu
miniaturadeimagen|250x250px|Carbes xerófiles. miniaturadeimagen|309x309px|L'árbol de Josué ye un exemplu de xerófita. Los axetivos xerófilu y xéricu, y el sustantivu xerófitu (del griegu xero-: secu, -fitos: planta, -filu: amigu) aplíquense en botánica a la vexetación y asociaciones vexetales específicamente afeches pa la vida nun mediu secu. Esto ye, plantes afeches a la escasez d'agua na zona na qu'habiten, como la estepa o'l desiertu. Atópense en rexones climáticamente grebes y tamién n'ambientes esceicionalmente secos de rexones semiárides o subhúmedes.
Carauterístiques
Presenten traces que-yos dexen sobrevivir n'ausencia d'un suministru abondosu.
Los xardinos formaos por xerófitos denómense xeroxardines.
Xerófites o plantes resistentes a la seca
Plantes pa xardinos de baxu consumu d'agua, p'ambientes secos y templaos, pal calor, qu'aguanten bien el sol. En resume, aguanten o toleren la seca pa un xardín de baxu caltenimientu.
Zones con vexetación xerófila
miniaturadeimagen|278x278px|Delles especies xerófiles d'[[Euphorbia desenvolvieron suculencia.]] miniaturadeimagen|[[Cereus uruguayanus|Cereus peruvianus. Paez superficialmente bien asemeyáu a la Euphorbia virosa por cuenta de la evolución converxente]]
Quesa
Quesa ye un conceyu español de la Comunidá Valenciana, perteneciente a la provincia de Valencia, allugáu na comarca de la Canal de Navarrés. Cuenta con 690 habitantes (INE 2015).
Xeografía
Emplazado nes estribaciones que forma la Muela de Bicorp al baxar sópito escontra'l valle del ríu Júcar. El so términu ye de forma allargada, siguiendo la direición suuroeste-nordés. El relieve ye bien accidentáu.
El mediu climáticu ye típicamente mediterraneu.
Aportar a esti pueblu dende Valencia, al traviés de l'A-7 tomando depués la CV-560 y rematando na CV-580.
Llocalidaes estremeres
El términu municipal de Quesa parte coles llocalidaes d'Ayora, Bicorp, Bolbaite, Enguera, Millares, Navarrés y Tous, toes elles de la provincia de Valencia.
Historia
Nesti témino municipal fueron afayaes en 1972 unes importantes pintures rupestres nun abrigu asitiáu na parte occidental del ríu Grande, abrigu nomáu "de Voro" n'atención al so descubridor Gómez Bellod. Correspuende al denomináu Arte llevantín, manifestación de les creencies de los postreros cazadores-pañadores de fai 10 000 años. Contién numberoses figures d'esi estilu ente les que se ven arqueros desfilando, muyeres, cabres, etc. de color coloráu vinosu. Son d'una importancia suma pos fueron declaraes Patrimoniu Mundial pola Unesco dende 1998. Amás d'estes pintures prehistóriques, namái se conoz nesti territoriu los restos d'un pobláu de la Edá del Bronce, típicu de la cultura del Bronce Valenciano, nel cuetu del Frayatu.