cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
José Maria Angresola Jiménez
Equipos
20px| Actualizáu'l 30 de mayu de 2022.
Aderus basilewskyi
Aderus basilewskyi ye una especie de coleópteru de la familia Aderidae. Describióla científicamente Maurice Pic en 1955.
Distribución xeográfica
Habita en Ruanda.
Yuichi Yoshimoto
Yuichi Yoshimoto (吉本 祐一, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Reinu de la Baxa Borgoña
thumb|250px|Los trés partes del [[Reinu de Borgoña hacia l'añu 900:
]]
Les sos llendes yeren el mar Mediterraneu al sur, Septimania al suroeste, Aquitania al oeste, el Reinu de l'Alta Borgoña al norte y el reinu d'Italia al este.
En consiguiendo la neutralidá de Francia Oriental nel Tratáu de Ribemont, los dos fíos de Luis el Tatexu, Lluis III y Carlomán (que s'estremaren Francia Occidental), atacaron a Bosón, y en 882 el so territoriu integrar nel reinu de Carlomán. A la muerte d'ésti, en 884, pasó al so fíu Carlos el Gordu, que morrió en 888. En 890, tres la revuelta d'Arnulfo de Carintia, Lluis III el Ciegu, fíu de Bosón, foi coronáu rei de la Baxa Borgoña.
Luis el Ciegu foi llamáu a Italia por Adalberto II de Toscana, que deseyaba evitar el control que Berengario de Friuli taba llogrando na península. Luis ganó a Berengario y foi coronáu Emperador xermánicu pol papa Benedicto IV. Berengario ganó a Luis al añu siguiente, espulsándolo d'Italia y faciéndolo prometer nun volver. Sicasí, volvió intentalo en 905, Luis, siendo de nuevu derrotáu. Nesa ocasión, como castigu pol rompimientu de la so promesa, foi cegáu. Los títulos de rei d'Italia y Emperador pasaron a ser ostentaos por Berengario.
Incapacitado pa exercer los sos deberes como rei, Luis nomó como'l so rexente a Hugo d'Arlés, conde de Provenza. Mientres una nueva guerra civil italiana, Hugo foi escoyíu rei d'Italia en 924, y pasó los dos años siguientes intentando espulsar de la península al so rival Rodolfo II (rei de l'Alta Borgoña). Luis el Ciegu morrió en 928 y Hugo asocedió-y nel tronu. Nun consiguió afitar el so poder por aciu un matrimoniu con Marozia (la efectiva gobernante de Roma). Los siguientes cinco años Hugo tuvo que combatir contra les invasiones maxares y les incursiones de pirates andalusíes. En 933, Hugo robló la paz con Rodolfo de l'Alta Borgoña, en cuenta de concede-y el reinu de la Baxa Borgoña. Dambes Borgoñas fundir nel llamáu reinu d'Arlés.
Llista d'asteroides/91201–91300
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Ryuji Nagata
Ryuji Nagata (永田 隆二; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Aderus barrerai
Aderus barrerai es una especie de coleópteru de la familia Aderidae. Describióla científicamente Manuel Martínez de la Escalera en 1922.
Distribución xeográfica
Habita en Bioko (Guinea Ecuatorial).
Canal temática
Un canal temática ye una canal de televisión que'l so conteníu ta especializáu nuna determinada temática o empobináu a un sector de la población. Son utilizaos por persones que demanden conteníos específicos, y nun se dirixen a la población polo xeneral.
A partir de l'apaición de sistemes de tresmisión masiva de canales de televisión, que dexaben tresportar más canales de los habituales, apaeció la posibilidá d'ufiertar canales temátiques. Na actualidá, pertenecen a plataformes de televisión dixital (televisión per satélite, cable, IPTV y MMDS).
Tipos
Hai distintos tipos de canales temátiques en función de los conteníos o sector al que van empobinaos:
Información
Canales qu'emiten noticies les 24 hores del día sobre lo qu'asocede nel mundu, noticies económicas, información meteorolóxica, etc.
Infantiles
Canales empobinaes a neños, nos que s'emiten series de dibuxos animaos, d'animación, programes educativus, películes infantiles, etc. Dientro de les canales infantiles pueden atopase pa distintos tramos d'edaes.
Entretenimientu
Canales qu'emiten series, telenoveles, documentales y cine empobinaos a un públicu concretu, o d'una temática concreta (ciencia ficción, suspense, drama, misteriu, aición, terror, comedia, etc.).
Deportes
Canales qu'emiten acontecimientos deportivos, competiciones de lligues, campeonatos mundiales, campeonatos rexonales o campeonatos de países de distintos deportes. Les canales pueden tar dedicaos a un determináu deporte (fútbol, tenis, baloncestu, rugbi, handbol, voleibol, golf, motociclismu, automovilismu, etc.), o a dellos en función del interés de los espectadores. Tamién esisten canales dedicaes a determinaos equipos deportivos (rellacionaos con equipos de fútbol).
Películes
Canales que la so programación xira redolada al mundu cine, emitiendo películes, reportaxes rellacionaos, trailers de películes d'estrenu, making off, etc. Hai canales de películes d'estrenu (películes que s'estrenaron apocayá nos cines), películes clásiques, películes de determináu país o rexón, películes d'aición, etcétera.
Series
Canales qu'emiten programes seriaos. Dalgunos concéntrense nun xéneru n'específicu (comedia, drama, ciencia ficción), ente qu'otros emiten series de cualquier tipu. Delles canales de series complementen esi tipu de programes con llargumetraxes.
Documentales
Canales qu'emiten documentales. Hai de distintos tipos según les materies que traten: historia, biografíes, naturaleza, viaxes, ciencia, teunoloxía, etc.
Música
Canales qu'emiten videos musicales, reportaxes sobre grupos, llanzamientos de discos, conciertos, etc. tou ello rellacionáu col mundu musical. Hai canales de música actual (pop, rock), música discu, música de la década de los 70, 80, 90, música clásica, etc por casu de: 1D y etc...
Relixosos
Canales qu'emiten programación relativa a una relixón n'específicu: estudios bíblicos, música de cultu, rezu del Rosario, etc.
Concursos de televisión "reality show"
Canales qu'emiten les 24 hores les distintes actividaes que se realicen en concursu de televisión de tipu reality shows. Nellos puédese ver dende distintos cámaras la vida de les persones que participen nestos concursos.
Adultos
Canales qu'emiten conteníos p'adultos de tipu pornográficu o eróticu.
Aderus barbicornis
Aderus barbicornis ye una especie de coleópteru de la familia Aderidae. Describióla científicamente George Charles Champion en 1916.
Distribución xeográfica
Habita na India.
Universidá de Leiden
La Universidá de Leiden (en neerlandés: Rijksuniversiteit Leiden) ye la universidá más antigua de les Provincies Xuníes de los Países Baxos. La universidá ta alcontrada en Leiden, ciudá universitaria dende 1575. La familia real neerlandesa y l'Universidá de Leiden inda caltienen una rellación estrecha; les reines Xuliana y Beatriz y el rei Willem-Alexander son toos ex alumnos de la Universidá.
Historia
La Universidá de Leiden, la Universidá de Göttingen y la Universidá de Berlín, son reconocíes como'l trubiecu de la Llibertá Académica.
La Universidá acomuñóse con diez líderes y primeros ministros de los Países Baxos como l'actual primer ministru Mark Rutte, nueve líderes internacionales, ente ellos el sestu presidente de los Estaos Xuníos John Quincy Adams, dos secretarios xenerales de la OTAN, un presidente de la Corte Internacional de Xusticia y dieciséis gallardoniaos col premiu Nobel (incluyíos los físicos de renombre Albert Einstein y Enrico Fermi). La Universidá tamién ye conocida polos sos múltiples meyores, incluyendo la so famosa Botella de Leyden, un condensador fechu a partir d'una botella de vidriu, inventáu en Leiden por Pieter van Musschenbroek en 1746 (en realidá foi inventáu simultáneamente por Ewald Georg von Kleist n'Alemaña, pero'l nome «Botella de Leyden» prevaleció).
Otra meyora foi en criogenia: Heike Kamerlingh Onnes (ganador del Premiu Nobel de Premiu Nobel de Física Física en 1913) licuó heliu per primer vegada (1908) y darréu consiguió algamar una temperatura de menos d'un grau percima del cero absolutu.
Albert Einstein tamién pasó ciertu tiempu na Universidá de Leiden mientres la so carrera y dempués como profesor.
Apocayá la universidá empezó un procesu d'espansión a la vecina ciudá de L'Haya, onde se van allugar nuevos edificios destinaos principalmente a programes d'estudiu internacionales.
La Universidá de Leiden tien una escelente reputación internacional y ye una de les meyores universidaes n'Europa y del mundu. Nel ranking d'universidaes THE-QS de 2009, la universidá ocupó'l 60º puestu a nivel mundial.
Idioma cumucu
El cumuco ye una llingua túrquica, falada per alredor de 450 000 persones (los cumucos) na República de Daguestán, el norte de Chechenia y Osetia del Norte, en Rusia.
Créese que, antes de la incorporación del Cáucasu al Imperiu rusu, el cumuco sirvió como llingua de comunicación interregional en Daguestán. Y foi influyíu a lo llargo de la so historia pol azerbaixanu, el darguino y el rusu.
El cumuco escribióse usando la escritura árabe hasta 1927, fecha na que s'empezó a usar la escritura en calteres llatinos, que'l so usu duró de 1927 a 1937, d'ende hasta l'actualidá emplegóse'l alfabetu cirílicu pa escribir esta llingua.
Les primeres publicaciones periódiques en cumuco apaecieron ente 1917 y 1918. Na actualidá, el periódicu Yoldash, socesor del diariu soviéticu Lenin, imprime aproximao 5000 exemplares trés vegaes a la selmana.
Escritura
Esti alfabetu llatín foi usáu de 1927—1937.
Este ye l'alfabetu cirílicu pal cumuco usáu dende 1937.
Ducáu de Suabia
El ducáu de Suabia (llamáu hasta 1079 ducáu de Alamania) formar en 915, dempués de la reforma de los condaos de la Francia Oriental. Estender dende la cordal de los Vosgos hasta'l ríu Lech y la ciudá italiana de Chiavenna. A la muerte ensin herederos del duque Conrado IV de Suabia en 1268, la llinia de los Hohenstaufen escastóse, y el ducáu de Suabia se desintegró en dellos condaos, ciudaes y abadíes llibres, de los que la mayor parte esistieron hasta la Reichsdeputationshauptschluss de 1803.
Resume históricu
[[Image:Holy Roman Empire 1000 map-es.svg|thumb|left|El Sacru Imperiu Romanu Xermánicu hacia l'añu 1000.
]] En 746, los carolinxos afirmaron el so dominiu. Pipino el Curtiu suprime a los duques nacionales y fai gobernar Alemaña por dos condes. Nel sieglu IX, dempués del esmembramientu del Imperiu carolinxu, estos condes volviéronse independientes. Conrado I fai-yos executar en 917, y da un títulu ducal estendíu a Alemaña, xuniendo Alsacia y Suabia, a Burcardo II. Esti faise reconocer por Enrique I el Pajarero, de la Dinastía Saxona. En 925, cuando Enrique I apoderar de Lotaringia, dixebra Alsacia, pa integrala nel ducáu suabu.
A Burcardo II, asocéden-y Herman I, que se casa cola so vilba, y Liudolfo, fíu del rei Otón, y xenru de Herman. Esti remontar contra'l so padre, y ye reemplazáu por Burcardo III, que muerre ensin descendencia. Otón II apurre'l ducáu de Suabia al fíu de Ludolfo, Otón I, que muerre en 982. De siguío asocédense Conrado I, primu del emperador, y Herman II, el so sobrín, quien tamién gobierna Alsacia. El fíu d'este, Herman III tien por heredera a la so hermana Gisela, esposa del margrave d'Austria, que exerz la rexencia en nome del so fíu menor Ernesto I en 1015, y depués cásase con Conrado II, más tarde emperador. Ernesto II, remontáu contra'l so suegru, pierde Suabia, que Conrado II entrega en 1030 al segundu fíu de Gisela, Herman IV, muertu ensin descendencia, y depués al so propiu fíu, Enrique III el Negru, futuru emperador, quien enfeuda Suabia al conde palatín del Rin, Otón II en 1045, y dempués de la so muerte, al margrave Otón de Schweinfurt, en 1048. Al sumir esti tamién ensin herederos, el ducáu pasa al conde Rodolfo de Rheinfelden en 1057. Esta foi una eleición desgraciada, porque esta disputa l'imperiu a Enrique IV, pero ye derrotáu y muertu. L'emperador retiráralu Suabia pa da-y la al conde Federico I, de la familia Hohenstaufen. Este tuvo de combatir non solamente al fíu del anticésar Bertoldo de Rheinfelden, sinón tamién al so xenru, Bertoldo de Zähringen, y foi obligáu a faer concesiones en 1096. Los bienes de los güelfos tuvieron de ser vencíos a Baviera, y Brisgau y la procuradoría de Zurich a la Casa de Zahringen. La capital del ducáu, que taba hasta entós en Zurich, pasó a Ulm.
Los duques siguientes fueron Federico II el Ciegu en 1105, y Federico III, que llegó a emperador, como Federico Barbarroja. Llegaos al tronu, los Hoenstaufen caltuvieron el ducáu de Suabia na so familia. Asina, asitiaron primero al nuevu Federico IV de Rotenburgu, fíu del emperador Conrado III, y depués a cuatro fíos de Barbarroja, ente ellos a Federico V en 1167, Conrado II en 1191, y Felipe en 1196, que de la mesma petendía l'imperiu. La llucha que sostuvo bastió la disolución del ducáu. Pa mercar sofitos, distribuyó cuasi toles sos tierres. El so socesor, l'emperador Federico II, punxo a la cabeza del ducáu de Suabia al so fíu Enrique II en 1216, y dempués de la so rebelión, al so segundu fíu, Conrado IV, que, una vegada coronáu emperador, tresmitir al so fíu Conradino en 1254. Esti heroicu neñu foi, al empar, el postreru Hoehenstaufen y l'últimu duque de Suabia. Cuando partió, con catorce años, a reconquistar el reinu de Sicilia, comprometió lo que-y quedaba al conde de Wurtenberg: el mariscalato de Suabia, el patronatu de Ulm, y les landas de Leutkirch.
Kazuhiro Ogura
Kazuhiro Ogura (小倉 一浩, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Helicoverpa
Helicoverpa ye un xéneru de lepidópteros ditrisios de la familia Noctuidae. Les gates de delles especies son importantes plagues pa l'agricultura qu'ataquen diverses plantes cultivaes.
Daisuke Matsuyama
Daisuke Matsuyama (松山 大輔; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Ken Michiki
Ken Michiki (路木 健; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Patrik Hidi
Patrik Hidi ye un.
Trayeutoria deportiva
Formáu nes categoríes inferiores del Budapest Honvéd FC fai'l so debú col primer equipu a los 18 años llogrando marcar un gol nesi partíu frente al Paksi SE qu'a lo postrero sirvió pa empatar el partíu (1 a 1). Na temporada del debú llogra conquistar la Copa d'Hungría de 2009. Dada la so mocedá, alterna partíos col primer equipu y col filial pa ser definitivamente xubíu al primer equipu na temporada 2012-13 so la direición del téunicu Marco Rossi. Na temporada siguiente ye nomáu capitán del equipu. El 27 de mayu de 2017 llogra alzase col títulu de la lliga húngara al ganar por 1 a 0 al Videoton. El 1 d'agostu de 2017 faise oficial el so fichaxe pol Real Uviéu de la Segunda División española
Foi internacional sub-19 y sub-21 per Hungría.
Estadística per club
Actualizáu a 1 d'agostu de 2017.
Bandera d'Adigueya
La bandera d'Adigueya pertenez a la república del mesmu nome, na Federación Rusa. En campu verde, dolce estrelles d'oru, nueve asemeyar a un arcu y trés horizontales, con tres fleches cruciaes nel centru.
El verde ye un símbolu del Islam. Los dolce estrelles simbolicen les tribus d'Adiguesia, los nueve estrelles nel arcu los nueve tribus aristocrátiques d'Adiguesia, en contraste cola integración de los trés estrelles que son los trés tribus democrátiques. Les fleches simbolicen la paz.
El diseñu orixinal de la bandera foi establecíu en 1830 pol delegáu británicu David Urquhart. Esti diseñu foi utilizáu polos adigueses nel sieglu XIX na so llucha contra la Rusia Imperial. La bandera actual foi adoptada tres el colapsu de la Xunión Soviética, el 23 de marzu de 1992. Les proporciones son 2:1.
Aderus barbatus
Aderus barbatus ye una especie de coleópteru de la familia Aderidae. Describióla científicamente Rudolf F. Heberdey en 1936.
Distribución xeográfica
Habita en Sumatra (Indonesia).
Helicoverpa armigera
La gata Cogollero (Helicoverpa armigera), tamién conocíu como canesba de la col, canesba del tabacu y canesba del Vieyu Mundu ye una especie de lepidópteru ditrisio de la familia Noctuidae que les sos gates aliméntense d'una amplia gama de plantes incluyendo plantes cultivaes. Son plagues polífagas y cosmopolites. Nun se debe confundir con Helicoverpa zea.
Morfología
El tamañu ye bien variable en midida y color. El llargor de cuerpu varia ente los 12 y los 20 milímetros con un valumbu de nala de de 30 a 40 milímetros. El so color amarillea a naranxa nes femes y verdosos-grises en machos, con una banda tresversal llixeramente más escura nel el so terciu, transversalmente tien llinies submarginales y les nales son de mariellu pálido macios con una banda marrón estrecha nel cantu esternu y una zona escura nel mediu.
Auchmis
Auchmis ye un xéneru de lepidópteros perteneciente a la familia Noctuidae. Ye orixinariu d'Eurasia.
José Vicente Concha
Abogáu y diplomáticu, Representante a la Cámara en 1898 por Bogotá. Ministru de Guerra en 1901. Embaxador n'Estaos Xuníos en 1902. Aguantar a roblar un tratáu con esi país, que ve como improcedente pa Colombia y torna a finales de dichu añu como parllamentariu. En 1910 preséntase como candidatu a la presidencia de la república, pero ye ganáu pol candidatu de la Unión Republicana Carlos Eugenio Restrepo na Asamblea Nacional. Col sofitu del Partíu Lliberal, dirixíu por Rafael Uribe Uribe, llogra la presidencia de la república en 1914 - 1918, ganando al candidatu republicanu, Nicolás Esguerra. Muerre siendo embaxador de Colombia n'Italia.
Como Senador de la República destáquense les intervenciones realizaes nel Congresu de 1898 y nos episodios que bastiaron la cayida o arrenunciu del xeneral Rafael Reyes.
Carrera política
En 1894 exerció como Procurador Xeneral de la Nación, en 1898 foi Representante a la Cámara de Bogotá y congresista mientres l'alministración de Manuel Antonio Sanclemente, en 1900 foi Ministru de Guerra y en 1902 Embaxador de Colombia n'Estaos Xuníos pal gobiernu de José Manuel Marroquín. Concha arrenunciaría en payares del mesmu añu por cuenta de diferencies col presidente, yá que Marroquín solicitó a Estaos Xuníos la intervención nel ismu, basándose nel Tratáu Mallarino-Bidlack de 1846, pa ganar a los lliberales de Panamá (esto resultó contraproducente porque como se vería un añu más tarde, en 1903, Panamá dixebrar de Colombia cola ayuda de los estauxunidenses). Dempués de la guerra asistió al congresu y al senáu, onde fixo fuerte oposición al gobiernu de Rafael Reyes. Concha presentóse como candidatu del partíu conservador pa les eleiciones de 1910 pero foi ganáu pol conservador republicanu Carlos Eugenio Restrepo, quien tuvo un escelente gobiernu. En 1914 volvió presentase, ganando esta vegada les eleiciones per ampliu marxe.
Embaxador n'Estaos Xuníos
Concha retirar del cargu'l 28 de payares del añu en que foi nomáu.
Aderus banghaasi
Distribución xeográfica
Habita en Bolivia.
Llingües Kypchak-Bolgar
Les Llingües Kypchak-Bolgar, tamién conocíes como llingües kipchak septentrionales o llingües Túrquiques Volga–Urales, son unu de los trés grupos de llingües túrquiques noroccidentales, pertenecientes a la familia altaica. El grupu consiste en cuatro llingua falaes n'Asia Central.
Llingües kypchak-cumanu
Clasificación
Altaica
Túrquico
Llingües Kypchak-Bolgar
Clasificación
Túrquico
Llingües kypchak-cumanu
Clasificación
llingües kypchak
L. Kypchak-Cumano
Llingües Kypchak-Bolgar
Clasificación
llingües kypchak
L. Kypchak-Bolgar
Llingües kypchak-cumanu
Clasificación
Idioma cumuco
Idioma karaim
Idioma karachai-balkar
Llingües Kypchak-Bolgar
Clasificación
Idioma tártaru
Llingües kypchak-cumanu
Clasificación
Idioma tártaru de Crimea
Idioma urrumano
Llingües Kypchak-Bolgar
Clasificación
Idioma bashkir
Estrella doble óptica
thumb|Estrella doble. En astronomía denominar estrella doble óptica o estrella binaria óptica a dos estrelles qu'anque paecen tar mui cerca una de la otra vistes dende la Tierra, en realidá tópense dixebraes por una gran distancia nel espaciu y nun s'atopen gravitacionalmente xuníes ente sigo. Nesti sentíu son distintos de les estrelles binaries puramente felicidaes, onde dambes estrelles atópense próximes nel espaciu y xiren alredor d'un centru de mases común.
Carauterístiques
Les estrelles dobles óptiques estremar de les estrelles binaries por aciu la so observación mientres un llargu periodu, de normal años. Si'l movimientu relativu paez llinial, puede asumise con seguridá que'l movimientu débese namái al movimientu propiu de les estrelles y que formen una doble óptica. Nel casu d'una verdadera estrella binaria, l'ángulu de posición camuda progresivamente y la distancia ente dambes estrelles bazcuya ente un máximu y un mínimu.
Fat Joe
José Antonio Cartagena conocíu pol so nome artísticu Fat Joe, ye un raperu d'Estaos Xuníos d'ascendencia portorricana y cubana. Joe foi bien popular na escena del hip hop underground mientres principios de la década de los 90. Foi tamién miembru de los D.I.T.C. Crew ("Digging in the Crates"), xunto colos respetaos raperos Diamond D, Lord Finesse, O.C., Showbiz & A.G., Big L (fináu), y el so gran amigu Big Pun (fináu). Fat Joe tamién ta afiliáu al raperu del Bronx KRS-One, una y bones dambos tán comprometíos al arte del graffiti.
Historia
Participó nel discu Boricua Guerrero por contactos de S.M.D. Dempués de que'l so protexíu'l raperu neoyorquín d'orixe puertorriqueñu Big Pun llegara al ésitu col so dueto con The O'Jays en "I'm Not a Player" y el so remezcla más popular "Still Not a Player", xunto col cantante de R&B Joe, Fat Joe empezó a siguir los sos pasos. El so single de 1998 "Bet Yá Man Can't", con Big Pun y otros miembros de Terror Squad como Cuban Link y Triple Seis, foi un ésitu masivu. Poco primero de la muerte de Big Pun, Joe y Pun collaboraron con Jennifer Lopez nel ésitu "Feelin' So Good" del so primer álbum On the 6 producíu por Sean Combs.
Col llanzamientu de J.O.S.Y. (Jealous Ones Still Envy) en 2001, Joe anotóse otros dos ésitos con "We Thuggin'", cola superestrella del R&B R. Kelly cantando los coros, y "What's Luv?", cola collaboración de la daquella nueva artista Ashanti, convirtiéndose nuna de los cantares del 2002.
A finales de 2002, llanzó Loyalty, qu'incluyía un par d'ésitos menores como "Crush Tonite" (con Ginuwine) y "All I Need". El raperu tamién apaeció en delles película, ente les que se destacar Empire con John Leguizamo y Peter Sarsgaard. Fat Joe tamién ye miembru de Terror Squad, grupu que lliberó en setiembre de 1999 el so álbum debú tituláu igual qu'ellos. Tres dellos cambeos de miembros (incluyida la repentina muerte de Big Pun y l'espulsión de Cuban Link), llanzaron el so segundu álbum, True Story, en xunetu de 2004. El single "Lean Back", cantáu por Fat Joe y la nueva miembru Remy Ma (de primeres conocida como Remy Martin), foi un enorme ésitu, llegando al #1 en Billboard Hot 100. Darréu, P. Diddy remezcló el cantar, na que tamién apaecíen Eminem, Lil Jon y Ma$y.
En setiembre de 2004, un antiguu guardaespaldes de Fat Joe foi arrestáu y acusáu d'un asesinatu en 1994 que presuntamente tenía al raperu como testigu. Según el New York Times, Jose Muleru, de trenta y ocho años d'edá, foi inclupado d'asesinatu, falsificación de pruebes y cargos d'armes, y acusáu de la muerte d'Ernesto Rivera, de dieciséis años, el 15 d'abril de 1994. Fat Joe tamién foi investigáu.
A finales de 2004, Fat Joe llogró otru ésitu col so versu na tema "New York" de Ja Rule, nel que tamién apaecía Jadakiss y un coru tomáu del "100 Guns" de KRS-One. Nel so versu, Ja Rule meter con 50 Cent, añediendo otru capítulu a los sos yá famoses disputes. Sicasí, por cuenta de la collaboración de Joe y Jada con Ja Rule, 50 Cent asumió que por ello yá se convertíen darréu nel so enemigu, y a partir d'entós empezó a cargar con ellos tamién, como pasó na so nueva tema "Piggy Bank".
El nuevu álbum de Fat Joe, All or Nothing, orixinalmente fecháu pa la primavera de 2005, foi retrasáu en delles ocasiones. Finalmente foi llanzáu en xunetu de 2005, con "So Much More" como primer single. Nel videu de la tema apaez DJ Kay Slay, el autoproclamado "Fat Joe negru". El segundu single, "Get It Poppin'", producíu por Scott Storch, inclúi la collaboración de Nelly. Este ye la tema del WWE 2005 SummerSlam.
Conflictu con 50 Cent
50 Cent atacó a Fat Joe nel so cantar "Piggy Bank" de The Massacre. Enoxáu pola so collaboración con Ja Rule, 50 dixo: "esi negru gordu piénsase que 'Lean Back' foi 'In Da Club'/La mio mierda viende 11.000, la so mierda ye una porquería" (irónicamente, Eminem, el mentor de 50 Cent, apaeció nel remix de "Lean Back" primero que les disputes ente 50 y Joe empezaren).
Fat Joe siguió grabando como confundíu pola roxura de 50 Cent escontra él, pero tamién declaró que nun se diba a quedar quietu viendo como lu faltaben. De manera más interesante, Joe atacó la credibilidá de les cais de 50 Cent, diciendo lliteralmente que 50 nunca apaeciera "nel club", ente que Fat Joe construyó la so reputación actuando en direutu en clubes. Ufiertó 1.000.000 dólares al primeru qu'apaeciera con una semeya de 50 Cent nun club nocherniegu, fechu que Fat nunca cumplió. Unos díes antes del llanzamientu de "Piggy Bank", un cantar ensin títulu de Fat Joe apaeció por Internet, dándo-yos dellos nomes como "great Gangsta", "gansta 50" y a cencielles "Fat Joe Track". Foi oficialmente grabada col nome "My Fofu" (en referencia a un consolador), como un cantar adicional de All or Nothing, xunto col remix de "Lean Back".(Fat Joe tamién fixo apaiciones nel programa Pimp my ride.
MTV Video Music Awards de 2005
Dempués del llanzamientu de "My Fofu", él nun siguiría coles disputes con 50 Cent. Anque les coses aseláronse, nos MTV Video Music Awards de 2005, Fat Joe fixo un comentariu de faigo de menos poco primero de la presentación d'un premiu a Missy Elliot, diciendo: "Quiero dici-yos a tola xente en casa que me siento seguro esta nueche cuntando cola proteición de la policía cortesía de G-Unit". 50 Cent intento xubir al escenariu pa enfrentase a Fat Joe, pero foi deteníu por seguridá. Dempués de que fixera eses declaraciones, foi espulsáu del eventu. Cuando 50 Cent darréu fixo una desacreditación de Fat Joe mientres la so actuación, Joe nun taba ende pa velo en persona.
Información personal
Créese que s'afaita la cabeza como un peñáu. Puede ser vistu nos sos primeros videos musicales con un pelo bien curtiu.
El so meyor amigu foi Big Pun, a quién siempres mentaba como "Twinsito" o a cencielles "Twin". Fat Joe pagó'l funeral de Big Pun. Declaró que Jennifer Lopez foi la primer persona que lu llamó tres la tráxica muerte del so amigu. Dixo de Pun: "Toi acostumáu a ver mozos que muerren asesinaos. Yá saben, la mayor parte de los mios amigos morrieron asesinaos o nun accidente. Pero ye la primer vegada que veo qu'un mozu negru muerre por causa de tar gordu".
En 2005, venció'l so mieu al vuelu viaxando n'avión per primer vegada. Esi mesmu añu, partió nuna escuela del Bronx venti ordenadores y un llaboratoriu de comunicaciones.
En 2006, el 24 d'ochobre, decidió dir visitar a los estudiantes de University High School, Orlando, Florida, tres l'asesinatu de Michael Nieves, estudiante d'esti institutu. Na so charra animó a los mozos a siguir estudiando, a caltenese xuníos y a aprender a estremar que les lletres de los cantares son pa entretener, non pa faeles realidá. Munchu profesores quedáronse ablucaos pol comportamientu de los alumnos yá que atendieron a cada pallabra pronunciada por Fat Joe.
Hideaki Mori
Hideaki Mori (森 秀昭; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Marco Fidel Suárez
Marco Fidel Suárez foi un escritor y políticu colombianu, que fungiera como presidente de la República nel periodu entendíu ente los años de 1918 y 1921.
Biografía
Marco Fidel Suárez nació nun llar humilde de Hatoviejo (güei Bello) el 23 d'abril de 1855. Fíu de José María Barrientos Jaramillo y Rosalía Suárez, según el presente consensu ente los xenealoxistes colombianos José María Jaramillo, quien escontra parte de la élite antioqueña de la segunda metá del sieglu XIX y primer del sieglu XX, tendría un romance con Rosalía Suárez y sería el padre de Marco Fidel Suárez.
En 1883 Miguel Antonio Caro y Carlos Martínez Silva propunxeron a Marco Fidel Suárez pa individuu de númberu de l'Academia Colombiana de la Llingua.
La presidencia
En 1917, la mayoría conservadora del Congresu llanzó la mio candidatura a la presidencia. El 12 d'agostu llevar a cabu una manifestación pública de respaldu a dicha candidatura, y al aceptar dixi: «El suelu de Colombia ye maneru pa la semienta de l'arbitrariedá».
Poco dempués, 14 d'ochobre de 1918, de nuevu la traxedia tocaría la más íntima fibra la mio. En Pittsburgh, Estaos Xuníos, a la edá de 19 años, morría'l mio fíu Gabriel Suárez Orrantia, víctima de la "gripe español", la que causó estragos nel mundu enteru. Llegara a esi país dos años antes pa estudiar inxeniería llétrica.
A empiezos de 1920, yo empecipie un percorríu pel sur del país, entusiasmáu pol ésitu llográu na so correría pola mariña atlántica. Funde en Barranquilla la empresa d'aviación SCADTA (Sociedá Colombo Alemana de Tresporte Aereu), la que s'inauguró en xunetu de 1920.
Cree la Cruz de Boyacá col ánimu de resaltar el llabor d'aquel oficiales del exércitu destacaos; condecoración que dempués se fixi estensiva a los civiles y que constitúi güei el máximu gallardón que podría otorgar yo Presidente de la República.<ref name=bio/
El 9 de payares de 1921 yo envie al presidente del Senáu una misiva na que-y faía saber la so determinación de dixebrase de la presidencia. Dos díes depués fixi efectiva esa separación y asumí el mandu'l primera designáu, Jorge Holguín.
Imperiu seléucida
L'Imperiu seléucida (312-63 e. C.) foi un imperiu helenísticu, esto ye, un estáu socesor del Imperiu d'Alexandru Magnu. L'Imperiu seléucida centrar n'Oriente Próximu, y nel apoxéu del so poder incluyía Anatolia central, el Llevante, Mesopotamia, Persia, l'actual Turkmenistán, Pamir y delles zones de Paquistán. Foi un centru de cultura helenística onde se caltenía la preeminencia de los costumes griegues y onde una élite macedonia grecoparlante apoderaba les árees urbanes  La población griega de les ciudaes que formaba la élite dominante foi reforzada pola inmigración dende Grecia.
Partición del Imperiu d'Alejandro
Alexandru Magnu conquistó'l Imperiu aqueménida nun curtiu espaciu de tiempu y morrió nuevu, dexando un estensu imperiu parcialmente helenizado ensin un herederu adultu. L'imperiu poner so l'autoridá d'un rexente na persona de Pérdicas en 323 e. C., y los territorios fueron estremaos ente los xenerales d'Alejandro, quien se convirtieron en sátrapes pola Partición de Babilonia.
Ascensu de Seleuco
Los xenerales d'Alejandro enfrentar pola so supremacía sobre partes del Imperiu, y Ptolomeo, unu de los xenerales y sátrapa d'Exiptu, foi'l primer desafíu al nuevu gobiernu, lo que llevó a la desapaición de Pérdicas. La so rebelión condució a una nueva partición del imperiu nel Pactu de Triparadiso en 320 e. C. Seleuco, que fuera'l "comandante en xefe del campamentu" de Pérdicas dende 323 e. C., collaboró más tarde nel so asesinatu, recibiendo Babilonia en 312 e. C., y dende aquel puntu siguió ampliando los sos dominios ensin piedá. Seleuco establecer en Babilonia esi mesmu añu, tomándose esa fecha como la de la fundación del Imperiu seléucida. Y non solo fíxose con Babilonia, sinón tamién recibió tola enorme parte oriental del Imperiu alexandrín:
thumb|Moneda de Seleuco I Nicátor.
Seleuco tuvo en llugares tan alloñaos como la India, onde llegó a un alcuerdu con Chandragupta Maurya, col que camudó los sos territorios orientales por una considerable fuercia de 500 elefantes de guerra, que xugaron un papel decisivu n'Ipsos:
Espansión escontra l'oeste
Dempués de la so victoria xunto a Lisímaco sobre Antígono Monóftalmos na batalla de Ipsos nel añu 301 e. C., Seleuco tomó'l control de l'Anatolia oriental y el norte de Siria. Nesta última zona fundaría una nueva capital, llamada Antioquía, n'honor al so padre. Una capital alternativa foi establecida en Seleucia del Tigris, al norte de Babilonia. L'imperiu de Seleuco algamó la so máxima espansión por cuenta de la derrota de Lisímaco, el so antiguu aliáu, en Corupedio (281 e. C.), cola que Seleuco amplió'l so control sobre Anatolia occidental. Seleuco abrigó la esperanza de tomar el control de les tierres de Lisímaco n'Europa ―principalmente Tracia y la mesma Macedonia―, pero foi asesináu por Ptolomeo Cerauno nel momentu del desembarcu n'Europa. El so fíu y socesor, Antíoco I Sóter, quedó con un enorme reinu que consistía en casi toles porciones asiátiques del imperiu, pero con Antígono II Gónatas en Macedonia y Ptolomeo II Filadelfo n'Exiptu, nun pudo llegar a siguir onde dexara'l so padre la conquista de la parte europea del Imperiu d'Alejandro.
Un dominiu demasiáu estensu
[[Ficheru:Diadochi es.svg|thumb|float|300px|
Otros diádocos
Otros
]]
Sicasí, inclusive antes de la muerte de Seleuco, yéra-y difícil asegurar el control sobre los vastos dominios seléucidas de la zona oriental. Seleuco invadió la India (el modernu Panyab pakistaní) en 305 e. C. pa enfrentase a Chandragupta Mauria (Sandrokottos), fundador del Imperiu mauria. Dizse que Chandragupta dispunxo sobre'l terrén un exércitu de 600.000 homes y 9.000 elefantes de guerra (Plinio, Naturalis Historia, VI.22.4). Los dos monarques finalmente roblaron un tratáu, pol que Seleuco dexaba los vastos territorios del ríu Indo y Afganistán. Chandragupta a cambéu diolu 500 elefantes,    una adición al so exércitu que diba desempeñar un importante papel na so victoria n'Ipsos. La paz complementar con una "alianza matrimonial" (epigamia nes fontes antigües), lo qu'implica o bien una alianza dinástica (na qu'una princesa seléucida pudo ser prometida a la dinastía mauria) o la reconocencia del matrimoniu ente griegos ya indios.
Seleuco tamién unvió un embaxador llamáu Megástenes a la corte de Chandragupta, quien en repitíes ocasiones visitó Pataliputra (moderna Patna, Bihar), capital de Chandragupta. Megástenes describió refechamente la India y el reináu de Chandragupta, descripciones que se caltuvieron gracies a Diodoro Sículo. Darréu unvió a Dimaco a la corte del fíu de Chandragupta, Bindusara.
Otros territorios perdieron antes de la muerte de Seleuco, como Gedrosia, al sureste de la meseta iranina, y, nel nordeste, l'Aracosia al oeste del ríu Indo.
Antíoco I (281-261 e. C.) y el so fíu y socesor Antíoco II Theos (261-246 e. C.) atoparon desafíos nel oeste, incluyendo repitíes guerres con Ptolomeo II y una invasión celta d'Asia Menor ―menguando asina'l dominiu de la parte oriental del imperiu. Escontra'l final del reináu de Antíoco II, delles provincies proclamaron simultáneamente la so independencia, como Bactriana baxu Diodoto I, Partia baxu Arsaces y Capadocia baxu Ariarates III.
thumb|En [[Bactriana, el sátrapa Diodoto aseguró la independencia pa fundar el Reinu Grecobactriano c. 245 e. C.]] Diodoto, gobernador del territoriu bactriano, afirmó la so independencia en redol a 245 e. C., anque la fecha exacta ta lloñe de ser conocida, pa fundar el Reinu grecobactriano. Esti reinu carauterizar por una rica cultura helenística, y siguió la so dominación de Bactriana hasta alredor de 125 e. C., cuando sufrió una invasión de nómades del norte. Unu de los reis grecobactrianos, Demetrio I, invadió la India alredor de 180 e. C. pa formar el Reinu indogriego, que duró hasta aproximao l'añu 20 d. C..
El sátrapa seléucida de Partia, Andrágoras, foi'l primeru en proclamar la so independencia, en paralelu a la secesión del so vecín bactriano. Sicasí, pocu dempués, un xefe tribal parno llamáu Arsaces facer col territoriu parto alredor de 238 e. C. pa formar la dinastía arsácida ―el puntu de partida de lo que sería'l poderosu Imperiu parto.
Nel momentu que'l fíu de Antíoco II, Seleuco II Calinico, llegó al tronu alredor de 246 e. C., los seléucidas paecieron entrar nuna verdadera decadencia. Seleuco II llueu foi dramáticamente derrotáu na Tercer Guerra Siria contra Ptolomeo III y depués tuvo que lluchar una guerra civil contra'l so propiu hermanu, Antíoco Hierax. Tomando ventaya d'estes dificultaes, Bactriana y Partia dixebrar del imperiu. Tamién n'Asia Menor, la dinastía seléucida perdió'l control ―los galos habíen estableciéronse dafechu en Galacia, y surdieron reinos semiindependientes semi-helenizados en Bitinia, el Ponto y Capadocia, y la ciudá de Pérgamo, nel oeste, reafitó la so independencia so la dinastía atálida.
Resurdimientu
[[Ficheru:Seleucid Empire 200-64 BC - es.svg|thumb|upright=1.8|L'Imperiu seléucida en tiempos de Antíoco, coles perdes territoriales na guerra colos romanos y l'evolución posterior:
]]
Una renacencia empezaría cuando'l fíu menor de Seleuco II, Antíoco III el Grande, xubió al tronu en 223 e. C. Anque primeramente foi vencíu na Cuarta Guerra Siria contra Exiptu, que llevó a la vergonzosa derrota na batalla de Rafia (217 e. C.), Antíoco resultaría ser el meyor gobernante seléucida dempués del mesmu Seleuco. Tres la derrota de Rafia, pasó los siguientes diez años na so propia Anábasis na parte oriental de los sos dominios ―restaurando vasallos rebalbos como Partia y Bactriana siquier a una obediencia nominal, ya inclusive emulando a Alejandro con una espedición a la India, onde s'axuntó col rei Sofagáseno.
Cuando tornó al oeste en 205 e. C., Antíoco consideró que cola muerte de Ptolomeo IV, la situación paecía aparente pa otra campaña occidental. miniatura|left|Moneda de plata de [[Antíoco III el Grande.]] Antíoco y Filipo V de Macedonia roblaron entós un pactu col qu'estremase les posesiones ptolemaiques fuera d'Exiptu, y na Quinta Guerra Siria los seléucidas espulsaron a Ptolomeo V de Celesiria. La batalla de Panio (198 e. C.) significó la tresferencia definitiva de la rexón de los Ptolomeos a los seléucidas. Antíoco paecía ser el restaurador de la gloria del Reinu seléucida.
Nueva desintegración
La gloria d'Antíoco nun diba durar enforma tiempu. Dempués de que'l so antiguu aliáu Filipo fuera derrotáu a manes de Roma en 197 e. C., Antíoco vio la oportunidá d'espandise por Grecia. Afaláu pol exiliáu xeneral cartaxinés Aníbal, y aliáu cola descontenta Lliga Etolia, Antíoco invadió Grecia. Esta llamentable decisión condució a la so cayida: foi ganáu polos romanos nes batalles de les Termópilas (191 e. C.) y Magnesia (190 e. C.), y viose obligáu a roblar la paz colos romanos pol tratáu de Apamea (188 e. C.), que-y obligó a abandonar tolos territorios europeos, dexar toa'l Asia Menor al norte de los Montes Tauro a Pérgamo y pagar una enorme suma de dineru como indemnización. Antíoco morrió en 187 e. C. mientres otra espedición al este, destinada a llograr dineru pa pagar la indemnización.
thumb|left|200px|Moneda d'[[Antíoco IV Epífanes.]]
El reináu del so fíu y socesor Seleuco IV Filopátor (187-175 e. C.) foi en gran midida l'intentu de pagar la gran indemnización, y Seleuco foi finalmente asesináu pol so ministru Heliodoro. L'hermanu menor de Seleuco, Antíoco IV Epífanes, ocupó entós el tronu. Trató de restablecer exitosamente el prestíu seléucida con una guerra contra Exiptu, pero a pesar de qu'escorrió al exércitu exipciu en retirada a Alexandría, viose obligáu a retirase pol unviáu romanu Cayo Popilio Lenas, quien dibuxó'l famosu círculu nel sable alredor del rei y alvirtiólu que tenía de decidir si quería o nun retirase d'Exiptu (lo cual llevaría a la guerra con Roma) antes de salir del círculu. Antíoco optó por retirar se.
La última parte del so reináu vio la mayor desintegración del imperiu. Les zones orientales volviéronse incontrolables, lo que foi aprovecháu polos partos p'apoderase d'elles, y les agresives polítiques helenizantes en Xudea llevaron a una rebelión armada ―la Revuelta de los Macabeos. Los esfuercios por faer frente a partos y xudíos resultaron infructuosos, y el mesmu Antíoco morrió mientres una espedición contra los partos en 164 e. C.
Guerres civiles y decadencia final
thumb|300px|right|Moneda de plata d'[[Alejandro Bales.]]
Demetrio trató de restablecer el poder seléucida particularmente en Xudea, pero foi derrocáu en 150 e. C. por Alejandro Bales ―un impostor que, col sofitu d'Exiptu, dicía ser fíu de Epífanes. Bales reinó hasta 145 e. C., cuando foi derrocáu por Demetrio II Nicátor, fíu de Demetrio I. Demetrio II demostró ser incapaz de controlar la totalidá del reinu, sicasí. Mientres él gobernaba Babilonia y l'esti de Siria dende Damascu, los restos de los partidarios de Bales ―primero sofitando a Antíoco VI, fíu de Bales, y depués la usurpación del xeneral Diodoto Trifón― consiguieron espulsalo d'Antioquía.
Mentanto, la decadencia de les posesiones territoriales del imperiu siguió a gran velocidá. Escontra 143 e. C., los xudíos, gobernaos polos macabeos, establecieren dafechu la so independencia, al empar que siguía la espansión parta. En 139 e. C., Demetrio II foi ganáu en batalla polos partos y foi prindáu. A partir d'esi momentu, el control de tola meseta iranina perdiérase en favor de los arsácidas. L'hermanu de Demetrio Nicátor, Antíoco VII, foi finalmente capaz de restaurar una fugaz unidá y puxanza nos dominios seléucidas, pero tamién resultó inútil frente a l'amenaza parta: foi asesináu nuna batalla contra los partos en 129 e. C., lo que significó la desintegración definitiva del dominiu seléucida en Mesopotamia. A la muerte de Antíoco VII, el gobiernu efectivu de los seléucidas colapsárase, y múltiples pretendientes lluchaben pol control del reinu nuna casi interminable guerra civil.
Colapsu
Escontra 100 e. C., l'antaño terrible Imperiu seléucida tomaba pocu más d'Antioquía y delles ciudaes siries. A pesar de la evidente cayida de la so poder y el cayente de los sos dominos, los nobles siguieron desempeñando la función de facedores de reis sobre una base regular, cola intervención ocasional del Exiptu ptolemaicu y otros poderes foranos. Los seléucidas siguíen esistiendo, namái porque nenguna otra nación deseyó absorbelos ―yá que constituyíen un preséu tao tapón ente'l restu de los sos vecinos. Nes guerres anatolianas ente Mitrídates VI del Ponto y Sila de Roma, los seléucidas fueron aisllaos polos dos bandos combatientes.
L'ambiciosu xenru de Mitrídates, Tigranes II el Grande, rei d'Armenia, vio sicasí una oportunidá d'espansión na constante llucha civil del sur. En 83 e. C., por invitación d'una de les facciones na interminable guerra civil, invadió Siria, y llueu s'estableció como gobernante de la rexón, poniendo práuticamente fin al Imperiu seléucida.
Pero'l reinu seléucida nun taba entá acabáu. Tres la derrota de Mitrídates y Tigranes pol xeneral romanu Lúculo en 69 e. C., el reinu seléucida foi restauráu sol rei Antíoco XIII. Inclusive agora, nun pudo evitase la guerra civil, pos otru seléucida, Filipo II, apostó'l tronu a Antíoco. Tres la conquista del Ponto, los romanos sollertáronse cada vez más pola constante fonte d'inestabilidá de los seléucidas en Siria. Una vegada derrotáu Mitrídates en 63 e. C., Pompeyo dedicar a la xera de refaer l'Oriente helenísticu por aciu la creación de nuevos reinos veceros y l'establecimientu de nueves provincies. Magar a les naciones vecera como Armenia y Xudea dexóse-yos un ciertu grau d'autonomía so los reis locales, Pompeyo vio a lo seléucidas demasiáu inestables pa siguir y acabó col problema de los dos príncipes rivales convirtiendo Siria en provincia romana.
Intercambios culturales
thumb|[[Bagadates I (290-280 e. C.) foi'l primera sátrapa indíxena nomáu polos seléucidas. ]]
Exércitu
Como munchos de los estaos helenísticos formaos tres la muerte d'Alexandru Magnu, los exércitos seléucidas yeren profesionales, basaos nel modelu macedoniu. Les sos tropes yeren principalmente d'orixe griegu, suplementado por orientales, una y bones el reinu seléucida cubría gran parte del este del antiguu Imperiu persa. Cuando s'enfrentaben a otros diádocos les victories completes o l'aniquilación de los exércitos oponentes evitábense, yá que yera más fácil ganar y reclutar a los soldaos enemigos qu'entrenar a más, sobremanera polos costos de contratación. L'oxetivu d'una batalla yera convencer al oponente de que nun podía vencer el combate, y munchos enfrentamientos concluyeron con una negociación. Factores bien pequeños, tales como l'importe pagáu pol rescate de los prisioneros, demostraron claramente a los seléucidas y otros estaos socesores d'Alejandro lo que yera vencer.
Les sos tropes basar na falanxe macedonia, arqueros y caballería orientales, sobresaliendo na postrera los catafractos (caballeros "cubiertos") y la famosa caballería macedonia de Compañeros como guardaespaldes del xeneral y tropes de choque d'élite. Coles mesmes, los seléucidas cuntaben n'ocasiones con elefantes de guerra indios, qu'utilizaben pa provocar el mieu ente los sos enemigos, y con carro, pa romper la so cohesión. Al igual que los Ptolomeos, cola so riqueza, los reis seléucidas llograron reclutar toa clase de persones como mercenarios, dende indios hasta cretenses, y en particular gálates. Nel so guerra contra Roma, los seléucidas trataron de crear unidaes de tropes copiaes de les lexones romanes. En 63 e. C., el reinu seléucida, xunto col so exércitu, foi disueltu. Se rumoreó entós que munchos catafractos xunir a los exércitos romanos n'Asia.
Población
Pudo tener tres millones novecientos mil quilómetros d'estensión na so dómina dorada escontra'l 300 e.C., y algamar los 20 a 25 millones xustu dempués de conquistar Asia Menor nel 280 e.C.. Estos distribuyíense asina: cinco a seis millones en Mesopotamia (especialmente'l sur), dos en Bactria y Sogdiana, mediu en Margiana, otru tantu nel centru y esti persa, un millón en Susiana y l'oeste persa, dos en Siria, otru tantu en Cilicia, otru tantu más en Palestina y Fenicia y cinco o más nel sur y oeste d'Asia Menor. Desconócense datos pa rexones orientales como Carmania, Gedrosia, Drangiane, Arachosia, Media, Partia, Hircania y Aria pero nun deben subestimarse. Destaca Depués amenorgóse amodo hasta los venti otra vegada cuando conquistaron Fenicia y Palestina nel 190 e.C. y a pesar de perder Asia Menor pocu dempués, la so demografía cayó drásticamente namái nel 140 e.C., cuando perdieron Mesopotamia ante los partos.
Árbol xenealóxicu
{{árbol xenealóxicu | | | | | | | | | | | | | | |!| | | | |
{{árbol xenealóxicu | | | | | | | | | | | | | | | | |!| | |
{{árbol xenealóxicu | | | | | | | | | | |,|-|^|-|.| | | | |
{{árbol xenealóxicu | | | | | | | | | |,|-|-|-|v|-|-|^|.| |