cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Enzima
Clasificación y nomenclatura d'enzimes
El nome d'una enzima suel derivase del sustratu o de la reaición química que cataliza, cola pallabra terminada en -rusti. Por casu, lactasa provién del so sustratu lactosa; alcohol deshidrogenasa provién de la reaición que cataliza que consiste en "deshidrogenar" el alcohol; ADN polimerasa provién tamién de la reaición que cataliza que consiste en polimerizar el ADN.
La Unión Internacional de Bioquímica y Bioloxía Molecular desenvolvió una nomenclatura pa identificar a les enzimes basada nos denominaos Númberos EC. D'esta miente, cada enzima queda rexistrada por una secuencia de cuatro números precedíos poles lletres "EC". El primer númberu clasifica a la enzima según el so mecanismu d'aición. De siguío indíquense los seis grandes clases d'enzimes esistentes na actualidá:
Aplicaciones industriales
Les enzimes son utilizaes na industria químico, y n'otros tipos d'industria, onde se riquir l'usu de catalizadores bien especializaos. Sicasí, les enzimes tán llindaes tantu pol númberu de reaiciones que pueden llevar a cabu como pola so ausencia d'estabilidá en solventes orgánicos y altes temperatures. Por ello, la inxeniería de proteínes convirtióse nun área d'investigación bien activa onde s'intenten crear enzimes con propiedaes nueves, bien por aciu diseñu racional, bien por aciu evolución in vitro. Estos esfuercios empezaron a tener dellos ésitos, llográndose delles enzimes que catalizan reaiciones non esistentes na naturaleza.
De siguío amuésase una tabla con diverses aplicaciones industriales de les enzimes:
Carolina de Brunswick-Wolfenbüttel
Carolina de Brunswick-Wolfenbüttel foi una reina consorte del Reinu Xuníu de Gran Bretaña ya Irlanda y Reina consorte de Hannover, nacida Princesa Carolina de Brunswick, Duquesa de Brunswick-Wolfenbüttel, foi la tercera de los 7 fíos del duque Carlos II Guillermo de Brunswick-Wolfenbüttel y de Augusta de Hannover, hermana del rei Jorge III del Reinu Xuníu.
Evítase entós que Carolina participe de dalguna manera na vida cotidiana de la so fía, y finalmente ye desterrada en 1799 a una residencia privada en Blackheath, conocida como "La Pagoda", onde ella alegó tener rellaciones adúlteres col políticu Jorge Canning y l'almirante Sir Sidney Smith. Dempués d'una investigación de la so vida privada ordenada pol so home, Carolina abandona'l país aldu al continente européu, dexando al so pasu grandes deldes y dellos amantes, siendo'l más bultable d'ellos l'italianu Bartolomeo Pergami. Mientres aquella dómina, la única fía de Jorge y Carolina, Carlota, casada col príncipe Leopoldo de Saxonia-Coburgu-Saalfeld, muerre al dar a lluz al so únicu fíu, un neñu nacíu muertu.
L'ascensión del so maríu al tronu del Reinu Xuníu en 1820 fizo que Carolina volviera a Inglaterra, empecipiándose los procedimientos llegales pal divorciu. La Llei de Dolores y Penes foi introducida entós nel Parllamentu col propósitu de desaposiar a Carolina del so títulu de reina y eslleir el so matrimoniu col rei. La Llei nun #aportar# a aprobada; sicasí, Carolina permaneció nel exiliu y foi-y negada la entrada a l'abadía de Westminster pa ser coronada al pie del so home (19 de xunetu de 1821). Magar los esfuercios del rei por desprestixala, Carolina caltenía una gran popularidá ente les mases.
Aquella mesma nueche de la coronación, Carolina cayó enferma, devolviendo y col pulsu débil. Finó dos selmanes más tarde, el 7 d'agostu de 1821, en Brandeburg House, en Hammersmith, Londres, a los 53 años d'edá.
La causa exacta de la so muerte nunca nun se pudo comprobar por causa de la mesma Carolina: sabiendo que taba morriéndose, pidiera que nun se-y realizara una autopsia.
Inclusive mientres los sos últimos momentos, aseguró tar siendo curiada por un home llamáu Esteban Lushington, qu'apurría los sos informes de la salú de Carolina al lleal partidariu del rei, Lord Liverpool. El porqué d'esta vixilancia nel so llechu de muerte ye entá un total misteriu, y la documentación correspondiente al so decesu foi tachada n'unu de los estremos.
Anque yera llegalmente reina del Reinu Xuníu, a pidimientu so foi soterrada nel so natal Brunswick.
Ildefonso Martínez
Ildefonso Martínez y Fernández foi un médicu asturianu. Ye famosu por lluchar n'Uviéu contra'l cólera qu'afeutó a Asturies nel añu 1885.
Biografía
A los catorce años, ingresó nos Reales Estudios de San Isidro, onde estudió Ciencies y Humanidaes. Graduóse de bachiller en 1837. Nesi mesmu añu entamó los estudios nel Real Colexu de Medicina y Ciruxía de San Carlos. Doctoróse en medicina y ciruxía en 1844. Fundó delles sociedaes: Sociedá d'Instrucción Recíproca, Atenéu Médicu-Quirúrxicu Matritense, Academia d'Esculapiu y tamién l'Institutu Médicu, del que foi presidente y profesor. En 1851 algamó la plaza de médicu-direutor del balneariu de Baños de Bellús (Valencia), pero 3 años depués camudó la plaza pol de Beyures de Nava.
El Casar
Col nome d'El Casar podemos referinos a:
Brégy
Brégy ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Aphodius scrofa
Aphodius scrofa ye una especie de coleópteru de la familia Scarabaeidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase nel holárticu: Europa, Asia, el Magreb y América del Norte.
Charlotte Lewis
Charlotte Lewis ye una actriz británica. Ye d'orixe irlandés y inglés per parte de la so madre lo mesmo que de orixe iraquí y chilenu pol so padre, a quien nunca conoció y de quien nunca heredó nenguna nacionalidá, nin la iraquina nin la chilena.
Biografía
Lewis fixo los sos estudios cinematográficos mientres la so adolescencia, na película Pirates. Esi mesmu añu, llogró'l principal papel femenín de la película El mozu d'oru, xunto a Eddie Murphy na repartida. Ensin llograr otros ésitos que los de los sos entamos decidió volver a Londres pa ocupase de la so madre, onde inda mora anguaño, xunto col so fíu.
Arquiteutura africana
thumb|right|250px|Les [[Necrópolis de Guiza|Pirámides de Guiza son consideraes una de les mayores fazañes arquiteutóniques de tolos tiempos y una de les Siete Maravíes del Mundu antiguu.]]
Como la mayor parte de tradiciones arquiteutóniques d'otres partes, l'arquiteutura africana foi oxetu de numberoses influyencies esternes dende los periodos más tempranos. L'arquiteutura occidental tamién tuvo un impautu nes zones costeres dende fines del sieglu XV y, anguaño, ye una fonte d'inspiración importante pa munchos edificios, particularmente, nes grandes ciudaes.
L'arquiteutura africana usa una amplia variedá de materiales. Nes sos estructures ye posible topar paya, palos de madera, folla, adobe, tierra empisonada y piedra, con una preferencia de materiales d'alcuerdu a cada rexón: África del Norte pola piedra y l'adobe; África occidental pola folla y l'adobe; África central pola madera y más materiales perecibles; África oriental, variaos; África meridional, por piedra, paya y madera. Un muriu n'África del Norte podría ser construyíu de piedra o de tierra empisonada; n'África occidental, de folla o adobe; n'África central, de madera; n'África meridional, de madera o piedra; y n'África oriental, de toos estos materiales.
Arquiteutura antigua
El tipu d'estructura más famosa en toa África, les pirámides d'Exiptu, sigue siendo unu de primeros grandes llogros arquiteutónicos del mundu, anque llindáu nel so algame práctico y aniciao nun contestu puramente funerariu. Les tradiciones arquiteutóniques exipcies tamién vio la medría de vastos complexos de templos y edificios.
En gran midida desconozse l'antigua arquiteutura del sur y oeste d'El Sáḥara y, más difícil entá, la fecha de los monolitos del ríu Cross que presenten diseños xeométricos o humanos. El gran númberu de círculos megalíticos de Senegambia tamién evidencia una emerxente arquiteutura.
Exiptu
thumb|300px|Pirámides de [[Guiza.]] Los llogros exipcios n'arquiteutura fueron variaos, pasando por templos, ciudaes abarganaes, canales y diques. Les construcciones más orixinales de l'arquiteutura exipcia monumental son los complexos de les pirámides, los templos y les tumbes (mastabes, speos y hipogeos)
Por cuenta de la escasez de madera, los dos materiales de construcción predominantemente usaos nel Antiguu Exiptu yeren el adobe y la piedra, fundamentalmente piedra caliar, anque tamién arenisca y granitu en grandes cantidaes.
La información actual sobre l'arquiteutura exipcia antigua encóntase principalmente nos sos monumentos relixosos, estructures macices caracterizaes pol so gran tamañu, con murios llevemente inclinaos y escases abertures, repitiendo un métodu de construcción posiblemente usáu pa llograr estabilidá n'edificios de murios d'adobe.
Nubia
300px|thumb|La ciudá de [[Kerma.]] L'arquiteutura nubia ye una de les más antigües del mundu. Unu de los primeros tipos d'edificaciones fueron los speos, construcciones funeraries furaes na roca sólida, un llogru que tuvo llugar alredor de 3700-3250 e.C. Los exipcios fixeron un usu estensivu del procesu en Speos Artemidos y Abu Simbel.
Kerma foi fundada alredor de 2400 e.C. Yera una ciudá cercada que contenía edificios relixosos, grandes viviendes circulares, un palaciu y un bon trazáu de caminos. Nel llau oriental de la ciudá, diseñóse un templu y una capiya. La ciudá cuntaba con una población de 2.000 persones. Una estructura importante foi'l Deffufa, un templu d'adobe en que la so cumal realizar ceremonies. Ente 1500 y 1085 e.C., la conquista y dominiu exipciu de Nubia llegó al so fin.
right|300px|thumb|[[Pirámides nubies en Meroe.]]
Reinu d'Aksum
right|thumb|200px|Restos d'un templu en Yeha, rexón de [[Tigray, Etiopía.]] L'edificiu más famosu d'esti periodu ye la torre del sieglu VIII e.C. en Yeha, Etiopía, que se cree foi la capital de D'mt. L'arquiteutura d'Aksum florió na rexón dende'l sieglu IV e.C. escontra alantre, persistiendo inclusive dempués de la transición de la dinastía aksumita a la dinastía Zagüe nel sieglu XII, como se demuestra por delles influyencia aksumitas en y alredor de les ilesies medievales de Lalibela. Otres estructures monumentales inclúin les tumbes masives soterrañes. Les stelae (hawilts) fueron les úniques grandes estructures monolítiques alzaes (o trataes d'edificar). Otres estructures qu'emplegaron monolitos fueron les tumbes, tales como la "Tumba de la puerta falsa" y les tumbes de Kaleb y Gebre Mesqel n'Axum; sicasí, la mayor parte d'estructures (como los palacios, villes, viviendes y otres ilesies y monesterios) foi construyida con estratos alternantes de piedra y madera.
Arquiteutura magrebina
Los bereberes dexaron miles de tumbes, que la so arquiteutura ye única nel noroeste d'África. La más famosa foi la "Tumba de la muyer cristiana" nel oeste d'Arxelia. Esta estructura contién columnes que rematen en cúpula y víes n'espiral que conducen a una cámara única.
Tichitt Walata
Ticchit Walata ye l'asentamientu calteníu más antiguu n'África occidental y l'asentamientu más antiguu construyíu a base de piedra al sur d'El Sáḥara. Créese que foi construyíu polos soninké y que sería'l precursor del Imperiu de Ghana. Foi ocupáu alredor de 2000 e.C.
África del Norte
thumb|Arquiteutura en [[Fez (Marruecos)|Fez, Marruecos.]] La conquista islámica d'África del Norte provocó'l desarrollu de l'arquiteutura islámica na rexón, incluyendo estructures famoses como la Ciudadela de Saladino.
Poedit
Poedit (formalmente poEdit) ye un editor llibre, abiertu y multiplataforma de catálogos de Gettext usáu nel procesu de llocalización. Esiste versión en llingua asturiana.
Arquiteutura africana
África occidental
thumb|200px|left|La [[Gran Mezquita de Djenné, construyida nel sieglu XIII y reconstruyida en 1906-1909, ye'l mayor edificiu fechu d'adobe nel mundu.]] Los mercaderes islámicos desempeñaron un rol vital na rexón occidental de Sahel dende la formación del Imperiu de Ghana.
Poedit
Ta construyíu coles wxWidgets y llicenciáu baxo los términos de la llicencia de MIT.
Arquiteutura africana
África occidental
La ciudá capital del Imperiu Kanem-Bornu, Birni N'Gazargamu, podría tener una población de 200.000 persones. Cuntaba con cuatro mezquites que podíen allugar a 12.000 fieles. Taba arrodiada por una muralla de más de 7 metros y más d'una milla de circunferencia. Munches cais estender pola escampada y conectábense a 660 víes. L'edificiu principal foi construyíu con lladriyos coloraos. Otros edificios fueron edificaos con paya y adobe.
thumb|400px|left|La ciudá de Kano.
En Kumbi Saleh, los locales habitaben viviendes en forma de cúpula na seición del rei de la ciudá, arrodiada por un una gran cerca. Los comerciantes vivíen en cases de piedra nuna seición que cuntaba con 12 belles mezquites (como les describe Abu Abdullah al-Bakri), una de les cualos dedicábase al azalá del vienres. El rei tendría delles casones, una de les cualos midía 20 metros de llargu y 13 metros d'anchu, contenía siete habitaciones en dos pisos y les parés y cámares taben afataes con escultures y pintures.
thumb|right|270px|Fachada norte de la [[Gran Mezquita de Djenné cola entrada principal.]]
Primeramente, l'arquiteutura saheliana creció de les dos ciudaes de Djenné y Timbuktu. La Mezquita de Sankore, construyida de folla y madera, yera similar n'estilu a la Gran Mezquita de Djenné. L'ascensu de reinos na rexón costera d'África occidental produció una arquiteutura que s'alimentó de les tradiciones indíxenes. L'afamada Benin City, destruyida por una espedición punitiva, foi un gran complexu de cases de marro con techos de tablillas o fueyes de palma. El Palaciu tenía una secuencia d'habitaciones ceremoniales y taba decoráu con plaques de latón.
Cilindru
Un cilindru ye una figura xeométrica ensamada por media revolución d'un rectángulu. Tien tres llaos: dos costaos idénticos circulares, y un planu acambáu y zarráu perpendicular a dambos que los xune.
El volume, V, d'un cilindru con una base de radiu r, y altura o xeneratriz, h, ye l'área de la base (un círculu) pola altura, ye dicir:
L'área llateral, Sllat, d'un cilindru con una base de radiu r, y altura, h, ye:
La superficie o área total, S, d'un cilindru con una base de radio r, y altura, h, ye:
Sienra
Col nome de Sienra podemos referinos a:
Noguinsk
Noguinsk (en rusu: Ногинск) ye una ciudá del óblast de Moscú, en Rusia. Centru alministrativu del raión de Noguinsk, ta alcontrada 34 km al este de Moscú. Cuenta con una población de 115.942 habitantes (Censu de 2010).
Historia
Fundada en 1389 como Rogozhi, la ciudá foi más tarde mentada como Bogorodsk – la ciudá de la Madre de Dios – nun decretu de Catalina la Grande, alredor de 1781, cuando la llocalidá algamó'l estatus de górod. La ciudá foi renombrada Noguinsk en 1930 n'honor al bolxevique Víktor Nogin. En delles compañíes de la ciudá, aguanta l'antiguu nome, por casu, la cervecería Bogorodsk, la compañía de tresportes Bogorodskavtotrans.
Tresporte
El sistema de tresporte local consiste en buses y trams. La ciudá tien accesu direutu a l'autopista M7 Moscú-Nizhni Novgorod, qu'apurre desplazamientu dende y escontra la capital rusa. El viaxe toma de 30 min a una hora, dependiendo de les condiciones de tráficu. Amás hai una llinia de ferrocarril indireuta que va al traviés de Friazevo (foi construyida a finales del sieglu XIX col propósitu de sirvir a la industria testil y entá se encentra n'usu). El viaxe en tren espresu dura aproximao una hora y 10 minutos. Nos siguientes años, entámase la construcción d'un ferrocarril d'alta velocidá que va coneutar Nogínsk cola prospectiva Serp i Molot (terminal de metro y ferrocarril) y a la estación de metro Shossé Entuziástov. 280px|left|thumb|Templo Theotokos de Tijvin.
Personaxes de Noguinsk
left|200px|thumb|Torre de Fueu.
El Cruce
Col nome d'El Cruce podemos referinos a:
Maureen Stapleton
Maureen Stapleton foi una actriz d'Estaos Xuníos, una de les grandes actrices del teatru estauxunidense, n'el so maduror popularizóse gracies al cine y la televisión.
Dos veces ganadora del Premiu Tony (y cinco veces nomada), foi delles vegaes candidata al Premiu Óscar, ganar pola so interpretación de l'activista Emma Goldman na película Colloraos de Warren Beatty (ye la cuarta ganadora a actriz de repartu coles iniciales "M.S.", dempués de Maggie Smith, Meryl Streep y Mary Steenburgen).
En 1959 foi la primer actriz que conquistó tres categoríes de nominación pa un Óscar, Emmy y Tony y en 1981 convertir na décima actriz merecedora de la "Triple corona" d'actuación como ganadora d'un Óscar, un Tony y un Emmy.
Biografía
En 1951, consagróse creando'l papel de la vilba siciliana Serafina delle Rose en Broadway en La rosa tatuada de Tennessee Williams, con Elli Wallach. Reemplazaba a Anna Magnani, quien arrenunció por nun apoderar l'idioma inglés, y pola so interpretación Stapleton ganó'l primer Premiu Tony de la so carrera. Años más tarde estrenó otru papel orixinalmente pensáu pa la Magnani: Lady Torrance en Orpheus descending del mesmu autor conquistando una nominación al Tony.
Foi nomada pa un Premiu Tony pola so actuación en The Little Foxes nun duelu interpretativu con Elizabeth Taylor.
En 1981 foi incorporada al Hall de la fama del teatru y recibió el Actor's Studio Award en 1980.
Na película Interiores de Woody Allen compartió la escena con Geraldine Page, dambes fueron nomaes pal Óscar esi añu.
Tuvo casada col actor David Rayfiel mientres 3 años y con Max Allentuck, padre de los sos dos fíos (Daniel y Katherine), ente 1949 y 1959.
En 1995 escribió la so autobiografía A Hell of a Life cola collaboración de Jane Scovell.
Muerre'l 13 de marzu de 2006 en Lenox (Massachusetts) por cuenta de problemes pulmonares crónicos.
Confesa alcohólica, nun viaxaba n'avión y namái se treslladaba en tren. Ente los sos fobias más conocíes, caminar nel escenariu porque pensaba que daquién la diba a matar mientres actuaba, carauterística que-y daba gran naturalidá pero volvía llocos a los sos colegues d'escena.
Brenouille
Brenouille ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Potentilla argentea
thumb|Potentilla argentea. thumb|Ilustración de Flora Batava Potentilla argentea ye una planta yerbácea perenne, vertical de la familia Rosaceae. con fueyes palmotiaes y flores marielles.
Descripción
Ye una planta perenne, erecta o ascendente herbal qu'algama un tamañu d'hasta 40 cm d'altor. Con rizoma curtiu, trupu. Tarmos munchos, frondosos, ramificada con terminales corimbosos d'inflorescencia con munches flores, fueyes basales 5-foliaes, superior 3-5 foliaes, pecíolos de 3-6 cm de llargu, tomentoso. Flores pequeñes, de 1.2 a 1.4 cm de diámetru.
Taxonomía
Potentilla argentea describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 497. 1753. Númberu de cromosomes de Potentilla argentea (Fam. Rosaceae) y táxones infraespecíficos: 2n=14 Potentílla: nome xenéricu que remanez del llatín postclásico potentilla, -ae de potens, -entis, potente, poderosu, que tien poder; llatín -illa, -illae, sufixu de diminutivu–. Alude a les poderoses presuntes propiedaes tóniques y astringentes d'esta planta.
argentea: epítetu llatín que significa "plateada''.
Barbara Stanwyck
Barbara Stanwyck foi una actriz d'Estaos Xuníos, candidata cuatro vegaes a los Premiu Óscar de Hollywood y ganadora finalmente d'unu honoríficu en 1982. Ye unu de los Mitos del Séptimu Arte y una de les muyeres fatales más emblemátiques de la historia del cine.
Biografía
El so nome real yera Ruby Catherine Stevens. La menor de cinco hermanos, la so madre morrió cuando ella yera bien neña y el so padre abandonar pocu dempués, y creció acoyida en delles families.
Empezó trabayando de telefonista, y tamién como corista en distintos espectáculos de vodevil. Darréu consiguiría trabayar en Broadway, onde conoció al so primer home, el polémicu actor Frank Fay, y col que se foi a Los Angeles pa intentar empezar una carrera nel cine. Dizse que'l guión pa la película Nació una estrella, de William A. Wellman ta basáu nel so conflictivu matrimoniu y l'obsesión del so home por convertila nuna estrella.
Trayeutoria
La so primer película nel cine foi Broadway Nights, nel añu 1927. Collaboró en munches películes con Frank Capra, como Muyeres llixeres (Ladies of Leisure (Muyeres llixeres, 1930), La muyer milagrosa (The Miracle Woman, 1931) y Amor prohibíu (Forbidden , 1932), onde llama l'atención pola so versatilidad.
Dempués de delles otres películes, con direutores como John Ford, el so primer gran papel llega cola película Stella Dallas, de King Vidor, nel añu 1937, cola que llograría la so primer nominación a los Óscar, anque nesta ocasión llevar Luise Rainer por La bona tierra.
Barbara empezar a especializar en papeles de muyeres dures y fuertes. La so guapura nun yera tan ortodoxa como'l de les grandes estrelles de Hollywood, pero eso nun-y torgó interpretar a delles de les muyeres fatales más importantes de la historia del cine.
Fixo otros trés películes estupendes: Ball of Fire (Ball of fire), de Howard Hawks (la so segunda nominación al Óscar, que tampoco se llevó); Juan Naide (Meet John Doe), de Frank Capra tamién nel añu 1941, The Lady Eve (The Lady Eve), Preston Sturges, toes realizaes en 1941, onde demostró qu'amás de cine negru, yera capaz de faer comedies y melodrames.
Double Indemnity
thumb|300px|Barbara nuna escena de Double Indemnity (1944). El mayor ésitu de la so carrera llegó-y nel añu 1944, cola película Double Indemnity, titulada n'España Perdición, dirixida por Billy Wilder, ya interpretada tamién por Fred MacMurray y Edward G. Robinson. Con un guión de Raymond Chandler, basáu nuna novela de James M. Cain, la película ye una de les grandes obres maestres del cine negru, y ella interpretó'l papel de muyer remanadora, insensible y malvada. El so papel de "Phyllis Dietrichson", ye probablemente'l modelu nel que se basaron pa definir l'estereotipu cinematográficu de muyer fatal. La so magnífica interpretación valió-y el so tercer nominación al Óscar, pero tampoco lo llevó yá que yera l'añu en que Ingrid Bergman ganar por Gaslight.
Darréu a esti personaxe, fixo otres películes tamién memorables, como The Strange Love of Martha Ivers (1946), de Lewis Milestone, o Sorry, Wrong Number (Sorry, wrong number), en 1948, d'Anatole Litvak, lo que-y supunxo'l so cuarta nominación a los Óscar, que nesta ocasión arrampuñar Jane Wyman.
Siguió faciendo películes magnífiques en papeles nada convencionales, como en Clash by Night, de Fritz Lang, xunto a Marilyn Monroe, en 1952, o en Walk on the Wild Side (La gata negra), en 1962, d'Edward Dmytryk, onde interpretó a la primera lesbiana declarada de la historia del cine. Tamién trabayó en filmes más comerciales, como Roustabout con Elvis Presley.
Últimos trabayos
Mientres los años 1950 y los años 1960 fixo bastante televisión, tuvo'l so propiu programa, que-y valió un premiu Emmy, amás de collaborar en diverses series, como Valle de pasiones.
Poles sos contribuciones al mundu del cine, púnxose-y una estrella nel Paséu de la Fama de Hollywood, nel 1751 de Vini Street, y como reconocencia a tola so carrera, nel añu 1982 consiguió un Óscar honoríficu.
En refugando'l papel de Angela Channing na serie estauxunidense Falcon Crest, Bárbara intervieno en trés series emblemátiques de los ochenta que fueron los sos últimos trabayos: El páxaru espín (xunto a Richard Chamberlain), Dinastía y Los Colby, en dambes nel papel de Constance Colby.
Vida personal y final
thumb|200px|Robert Taylor y Barbara Stanwyck nel estrenu de la película "Meet John Doe". [[Los Angeles, California, 1941.]] El so primer matrimoniu foi'l 26 d'agostu de 1928 col actor Frank Fay. Adoptó un neñu que se llamó Anthony Dion Fay, y divorcióse dramáticamente nel añu 1936 entablando una llarga batalla llegal pola custodia de Dion. Yá ganada la batalla llegal, Stanwick abandonó a Dion a la so suerte asitiándolo n'internaos. Barbara Stanwyck casóse en 1939 col actor Robert Taylor, matrimoniu que duró doce años, hasta'l so divorciu en 1951 por cuenta d'infidelidaes de Taylor con Ava Gardner y Lana Turner qu'inclusive la llevaron a un intentu de suicidiu.
Tuvo amoríos con Frank Capra y Henry Fonda. Pero pola so amistá con Joan Crawford, César Romero, Richard Chamberlain y Clifton Webb, la prensa amarillista estigmatizar como una lesbiana de closet (nel armariu o tapada). Nel rodaxe de Suaños d'oru conoció a William Holden, y ende empecipiaríase una perllarga amistá que duraría hasta la muerte d'él, hasta'l puntu de que cuando ella ganó'l Premiu Óscar honoríficu nel añu 1982, dedicar a él, yá que finara poco tiempu enantes.
Barbara Stanwyck morrió a los 82 años d'edá na so casa de Santa Mónica, por cuenta de una enfermedá del corazón. Adicionalmente, mientres tola so vida sufrió d'artrosis dexenerativa y la so columna vertebral viose afeutada por una doliosa escoliosis. El so cuerpu foi encenráu y les sos cenices espardíes na llocalidá de Lone Pine.
Bresles
Bresles ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Volume
El volume ye la cantidá d'espaciu qu'ocupa un cuerpu. En matemátiques el volume ye una midida que se define como'l restu de los conceutos métricos a partir d'una distancia o tensor métricu. En física, el volume ye una magnitú física estensiva asociada la propiedá de los cuerpos físicos de ser estensos, qu'al empar débese al principiu d'esclusión de Pauli.
La unidá de midida de volume nel Sistema Métricu Decimal ye'l metru cúbicu, magar que'l SI, tamién aceuta (temporalmente) el llitru y el milillitru que s'usen na vida diario.
Martín Martínez
thumb|200px|Portada de la Anatomía completa del home, grabáu de [[Matías de Irala, Amphiteatrum matritense, lleición d'anatomía nel Anfiteatru del Hospital Xeneral de Madrid.]] Martín Martínez (Madrid, 11 de setiembre de 1684 - íd., 9 d'ochobre de 1734), médicu y filósofu español, unu de los novatores o preilustrados españoles.
Marie-Josée Croze
Marie-Josée Croze ye una actriz quebequesa que tien tamién la nacionalidá francesa.
Martín Martínez
Biografía
Foi médicu del Hospital Xeneral de Madrid dende 1706 y profesor d'anatomía; médicu de cámara de Felipe V, esaminador del Protomedicato y presidente de la Regia Sociedá de Medicina de Sevilla. Amistó col padre Benito Jerónimo Feijoo y adoptó postures hipercríticas y antiaristotélicas, primeramente ecléctiques y por fin escéptiques, polo cual sostuvo ruidosos discutinios con Bernardo López de Araujo y con Juan Martín Lesaca. Amosóse partidariu de la postura de nacionalismu ilustrao de Gregorio Mayáns al defender la tradición médica española del XVI y XVII, dende Gómez Pereira hasta Miguel Sabuco), y, no que se refier a la llingua médica científica, purista contra los galicismos que les modes francesaes veníen introduciendo, anque tolos sos testos incorporen les novedaes franceses que se diben produciendo en Anatomía y Ciruxía.
Bien importante como llibru de testu pa la enseñanza de l'anatomía foi la so Anatomía completa del home, con tolos afayos, nueves doctrines y observaciones rares hasta'l tiempu presente y munches alvertencies necesaries en ciruxía (1728), que conoció delles reimpresiones; esti llibru tuvo vixente unos venti años hasta los cuatro volúmenes de Compendiu anatómicu (1750-1752) de Juan de Dios López. De la mesma, el Compendiu va quedar desfasáu cincuenta años dempués col Cursu completu d'anatomía del cuerpu humanu (1796-1799, 5 vols.) de Jaime Bonells y Ignacio Lacaba y Vila.
Marie-Josée Croze
Biografía
Marie-Josée Croze creció nel senu d'una modesta familia adoptiva de Longueuil, Québec, pela redolada de Montréal, xunto a cuatro neños más. Estudió Artes plástiques na escuela Cégep du Vieux Montréal de 1986 a 1987.
En 2001, dan-y un papel en Ararat, una película de Atom Egoyan que fala del Xenocidiu armeniu.
En 2003, encarna una junkie en Les invasiones bárbares de Denys Arcand, papel que-y valió'l Premiu del Festival de Cannes a la meyor actriz. Otra película na que-y la puede ver ye Munich, de Steven Spielberg.
En 2007, fai'l papel de Henriette Roi en La escafandra y la camparina de Julian Schnabel.
Filmografía
thumb|upright=0.8|right|Semeya de rodaxe de la película [[Al pequeña Cartuxa (película)|Al Pequeña Cartuxa en Grenoble (Francia). Bertille Noël-Bruneau y Marie-Josée Croze, mientres el descansu p'almorzar]]
Margarita Elia de la Cerda Lemus
Carrera
Les sos investigaciones céntrense na flora d'Aguascalientes sobremanera les families Cactaceae y Poaceae, llevando a cabu proyeutos florísticos de 11 families de plantes nesti estáu, la producción de numberosos artículos y llibros. Como parte d'esta investigación recoyó especímenes de plantes en tou Aguascalientes y tamién trabayó nun proyeutu pa identificar les plantes potencialmente beneficiosos de tres árees protexíes en Guanajuato. De la Cerda enseña a estudiantes na universidá, supervisa tesis y ta implicada na alministración dientro del Departamentu de Bioloxía; la revisión de los planes d'estudiu pal cursu de la bioloxía y la coordinación de la so Academia de Botánica (dende 2006 y continua).
Ye autora na identificación y nomamientu de nueves especies pa la ciencia, a abril de 2016, tien dos rexistros d'especies nueves pa la ciencia, especialmente de la familia Poaceae, y con énfasis del xéneru Muhlenbergia (vease más embaxo'l venceyu a IPNI).
Synallaxis scutata
.
Synallaxis scutata, tamién denomináu pijuí anaranxáu, pijuí ocráceo (Arxentina), cola-escayu de mexella ocrácea (Perú) o estrelinha-preta (en portugués, Brasil), ye una especie d'ave paseriforme perteneciente al xéneru Synallaxis qu'integra la familia Furnariidae. Ye nativu del centru d'América del Sur.
Malpica
Col nome de Malpica podemos referinos a:
Synallaxis scutata
Distribución y hábitat
Estiéndese dende'l centru de Brasil al centru y este de Bolivia, Paraguái, y el noroeste de l'Arxentina, nes provincies de: Jujuy, y Salta.
Habita en montes húmedos y selves, tantu de monte como d'enllanada, y en galería. thumb|left|220px|Pijuí canela (Synallaxis scutata), ilustración de [[Joseph Smit|Smit, 1881.]]
Taxonomía
Esta especie describióse orixinalmente por Philip Sclater nel añu 1859, sol mesmu nome científicu. La so llocalidá tipu ye: «Bahia, Brasil».
Subespecies
Esta especie subdivídese en 2 subespecies:
Arte rupestre de Chongoni
L'Arte rupestre de Chongoni nuna zona del monte Chongoni de 2.224 metros d'altor, alcontrada nel Distritu de Dedza, na Rexón Central de Malaui. Ye una concentración d'arte rupestre n'África que foi clasificada como Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco nel añu 2006.
Les pintures fueron feches por cazadores-pañadores qu'habitaron esa área mientres el Paleolíticu Cimeru. Los símbolos nel arte rupestre, que tán fuertemente rellacionaos con muyeres, inda tienen importancia cultural pa los Chewa y los sitios tán viviegamente rellacionaos coles ceremonies y los rituales actuales.
Emiratu d'El Cáucasu Norte
thumb|[[Uzún Hadjí, emir del Cáucasu Norte.]] L'Emiratu del Cáucasu Norte (Северо-Кавказский эмират) foi un emiratu islámicu qu'esistió en Chechenia y Daguestán occidental mientres la Guerra civil rusa ente'l 19 de setiembre de 1919 y el 30 de marzu de 1920. L'Estáu taba estremáu en naibs y la so capital foi establecida en Vedenó. El so líder foi'l imán y emir del Emiratu del Cáucasu Norte, el xeque Uzún Jair Hadjí Jan.
L'Estáu encontar na Llei Sharia.
Historia
thumb|Billetes de 100 rublos del Emiratu del Cáucasu Norte. Tres la revolución de febreru de 1917 Uzún-Hadjí foi unu de los organizadores del Comité que tomó la iniciativa de convocar un referendu sobre la introducción de la llei shariá en Daguestán. Toles comunidaes rurales sofitaron esta idea como forma de gobiernu. Coles mesmes participó nel congresu de los pueblos del monte del Cáucasu Norte que tuvo llugar nel seló Andi.
El 10 d'agostu de 1917 proclamóse imán de Chechenia y Daguestán a Najmudín Gotsinski. Sobre la cuestión de la tierra aceptóse, a iniciativa de Uzún-Hadjí, un resolución que decidía'l trespasu del control de les tierres del gobiernu rusu y de los begs lo mesmo que de les agües del mar Caspiu entendíes nes llendes territoriales de Daguestán al pueblu daguestaní.
En setiembre de 1917 les tropes muridíes de Uzún-Hadjí llanzaron ataques contra 170 llocalidaes del distritu de Jasaviurt. Esta llocalidá salvar de la destrucción pol auxiliu emprestáu por un tren blindáu unviáu pol Sóviet de Bakú qu'operó ente Jasaviurt y Gudermés, protexendo'l ferrocarril pa los destacamentos militares que tornaben del frente del Cáucasu y consiguiendo faer llegar la comida necesaria a la ciudá de Bakú. N'avientu d'esi añu volveríen atacar Jasaviurt, amburándola con botelles con keroseno.
En xineru de 1918, nel III Congresu de los Representantes de los Pueblos Montañeses en Temir-Jan-Shurá, Gotsinsky yera nuevamente proclamáu imán de tol Daguestán. Uzún-Hadjí, al respeutu espresó la so rocea nos órganos de poder llaicos y convidaba a echalos, delegando tolos poderes al cleru llocal y la instauración de la shariá de Daguestán. El Comité executivu rexonal de Daguestán, órganu del Gobiernu Provisional Rusu espresó perplejidad ante la proclamación como imán de Gotsinski y pidió aclaraciones al respeutu del sentíu y les competencies del "imán". Como resultancia revocóse la proclamación y Gotsinski foi proclamáu muftí. Esti fechu agafó a Uzún-Hadjí, pola poca firmeza de Gotsinski na realización de la idea del imanato, llevándose a los sos muridíes de la ciudá. Los socialistes aprovechar d'ello anulando la eleición como muftí de Gotsinski.
Tres la ocupación de Chechenia pola Fuercies Armaes de Rusia del Sur (FARS) n'abril de 1919, Uzún-Hadjí entamó grupos de voluntarios p'allegar n'ayuda de los chechenos. El 22 de mayu d'esi añu, les FARS forzaron el cese de l'actividá de la República de los Montes d'El Cáucasu Septentrional. Gotsinski pasó a sofitar a les FARS na so llucha contra'l Exércitu Coloráu y, confirmando'l sofitu militar británicu y turcu, propunxo a Uzún-Hadjí tomar la mesma decisión, pero ésti refugar y colos sos muridíes dirixir a los montes de la frontera ente Chechenia y Daguestán. A finales del mes de mayu axuntó en Bótlij un gran majlís nel qu'a iniciativa del ulema de Gagatli Said-Magomed foi escoyíu imán de Chechenia y Daguestán, afitándose la residencia del imanato en Vedenó.
Pel branu de 1919 el checheno Inaluk Arsanukáyev del teip Dyshni traxo a Uzún-Hadjí un firmán del sultán otomanu Mehmed VI. A partir d'esi momentu dedicar a la creación de les estructures militares y civiles del emiratu del Cáucasu Norte. L'autoridá de Uzún-Hadjí amontar coles victories del so exércitu comandado por Arsanukáyev sobre l'exércitu de les FARS comandado pol xeneral Iván Kolésnikov na batalla pola stanitsa Vozdvízhenskaya. Arriendes de estos combates, el 11 de setiembre de 1919 parte de les tropes blanques recularon a Grozni, dexando 112 cautivos en manes del exércitu del emiratu. Dos díes depués, el 13 de setiembre hubo un enfrentamientos colos cosacos en Shalí nel que se fixeron 138 prisioneros.
El 19 de setiembre de 1919, nuna conferencia cola participación de representantes del cleru checheno y daguestaní, declaróse la creación del emiratu del Cáucasu del Norte y como'l so líder al emir Uzun-Jair Hadjí-Jan. Como primer ministru del gobiernu del emiratu nomar a Arsanukáyev. Declaróse que "l'emiratu del Cáucasu Norte ye una monarquía so la shariá independiente a que la so cabeza topar l'emir Uzun-Jair Hadjí-Jan, sol protectoráu del Califa musulmán La so Maxestá l'Emperador Mehmet Vahdettin VI". Nesti documentu afírmase que la República de los Montes yera una utopía ensin el sofitu del pueblu. El gobiernu del emiratu de Uzún-Hadjí yera internacional: nél trabayaben dos ávaros, un checheno, un ingusetio y un cabardino. Namái unu de los miembros cuntaba con formación cimera llaica y dos con relixosa y pocos d'ellos falaben competentemente'l rusu o'l árabe. Dos de los ministros, el d'asuntos militares y el de víes de comunicación, correos y telégrafos, yeren iletrados:
A principios de 1920 el comandante del 11ºExércitu del Exércitu Colorado d'Obreros y Llabradores sol mandu de Nikolái Guikalo en siendo ganáu nos combates contra l'exércitu de les FARS, tomó la decisión d'axuntar a los restos de la maltrecha unidá nos montes. Ellí llegó a un alcuerdu con Uzún-Hadjí formándose un grupu internacional d'insurrectos colloraos instaláu nel territoriu del emiratu, sometíu al Estáu Mayor de Uzún-Hadjí y consideráu el 5º Reximientu del exércitu del Emiratu del Cáucasu Norte. El grupu de guerrilleros coloraos ingusetios encabezaos por Jizir Orujanov asitiáu nos montes d'Ingusetia considerábase'l 7º Reximientu. El representante de los bolxeviques Jabal Besláneyev convertir nel ministru del interior del emiratu. Como xefe del Estáu Mayor del exércitu del emiratu asitiar al bolxevique Magomet Janiev.
L'Emiratu del Cáucasu Norte emitía la so propia moneda, pero tamién s'usaben los billetes de la República Democrática d'Azerbaixán. thumb|La zona en [[1922, tres la disolución del emiratu.]] L'exércitu del emiratu taba compuestu por 60.000 efectivos. Pidióse ayuda a los gobiernos de la República Democrática d'Azerbaixán, la República Democrática de Xeorxa y al Imperiu otomanu pal suministru d'armamentu. Uzún Hadjí caltenía contautu permanente col comandante del exércitu otomanu Nuri-Pashá. Oficiales otomanos participaben nel mandu del exércitu (Hussein Debreli -caballería- y Ali-Riza Chorumlu -artillería). La República Democrática de Xeorxa unvió ayuda financiera y un cuerpu espedicionariu en setiembre de 1919, que tuvo que tornar a Xeorxa en siendo ganáu poles FARS en Chechén-Aul. Pa subsistir l'Estáu dependía de l'ayuda bolxevique.
A finales de marzu de 1920 los bolxeviques propunxeron al yá gravemente enfermu Uzún-Hadjí qu'aceptara'l poder Soviético permaneciendo como imán y líder espiritual de Chechenia y Daguestán, dexando los cargos del gobiernu al pueblu y disoviendo les sos organizaciones y prometiendo autonomía. Prometíen coles mesmes nun tocar el Corán nin la relixón. Magar refugar esta propuesta, Uzún-Hadjí morrió'l 30 de marzu d'esi añu y l'emiratu integróse díes dempués na RSFS de Rusia, siendo la base de la República Autónoma Socialista Soviética del Monte. El títulu d'emir pasó al xeque Dervish Muhammad d'Injo pero l'emiratu dexó d'esistir.
Charlotte Link
Charlotte Link ye una escritora alemana.
Emiratu d'El Cáucasu Norte
Referencies
Esti artículu ye una traducción del so correspondiente na Wikipedia en rusu, Северо-Кавказский эмират.
Charlotte Link
Obra
Triloxía Sturmzeit:
Launchpad
Launchpad ye una aplicación web y un sitiu web que sofita'l desendolcu de software, en particular el del software llibre. Canonical Ltd. la desendolca y caltién.
Componentes
Consta de varies partes: Launchpad úsase primordialmente pal desendolcu d'Ubuntu y los sos derivaos oficiales, magar que tamién contempla otres distribuciones y proyeutos independientes. Launchpad usa'l sirvidor d'aplicaciones web gratuitu y de códigu abiertu Zope 3.
Arcu de mediu puntu
right|thumb|200px|Puerta d'Ishtar. Taba n'orixe na muria de [[Babilonia. Anguaño consérvase nel Muséu de Pérgamo de Berlín.]] L'arcu de mediu puntu, n'arquiteutura, ye un tipu d'arcu que tien el so intradós en forma de semicírculu. Fórmenlu pieces (nomaes doveles) en forma de cuña, que s'apoyen nos dos estremos del arcu y son suxetaos por una única piedra, la dovela central o clave. Tien un únicu centru allugáu esautamente nel centru del arcu y al nivel de la llinia d'imposta, que ye la parte decorativa que enllaza l'elementu sustentador vertical cola curva del arcu.
Ye l'elementu principal de l'arquiteutura abovedada, porque la so prollongación forma la bóveda de cañón. Nos tiempos antiguos taba formáu por doveles feches d'adobe, lladriyu o piedra.
Historia
right|thumb|200px|Arcos peraltaos na fachada oriental de [[Santa María del Naranco, ún de los principales edificios del prerrománicu asturianu.]] Esti arcu entamó a usase en Mesopotamia (arquiteutura caldea) nel tercer mileniu e.C.. El so usu pasó a l'arquiteutura etrusca, y d'esta a los romanos, que lu espardieron pola cuenca'l Mediterraneu. Ye carauterísticu del arte romanu y de tolos estilos que deriven d'elli, como l'arquiteutura románica, la renacentista y la barroca.
Variantes del arcu de mediu puntu
Hai delles variantes a partir del arcu primitivu, construyíu con un únicu centru:
Comportamientu mecánicu
Dende'l puntu de vista de la resistencia de los materiales, la xeometría y les carauterístiques d'esti tipu d'arcu fai que tolos sos puntos trabayen en compresión. Cada dovela ye una cuña comprimida poles sos cares llaterales.
Mariví Monteserín
Maria Virtudes Monteserín Rodríguez, conocida como Mariví Monteserín ye una política asturiana. Ye diputada del PSOE nel Congresu de Diputaos dende 2004 y formó parte de las VIII, IX y X llexislatures.
La so primer responsabilidá política foi como conceyal socialista nel Ayuntamientu d'Avilés en 1983; corporación a la que perteneció mientres 16 años, hasta 1999. Tamién foi teniente d'alcalde d'esti conceyu ente 1988 y 1995.
Nel 2000 allegó a les eleiciones na candidatura socialista al Senáu, pero nun resultó escoyida.
Na X Llexislatura, empecipiada en 2011 Monteserín asume'l cargu de vocera del PSOE na Comisión de Cooperación Internacional pal Desarrollu.
N'ochobre de 2014 gana les primaries del PSOE n'Avilés como candidata en sustitución de l'actual alcaldesa, Pilar Varela, que decidió nun repetir al frente del cartelu socialista na ciudá.
Eva Dahlbeck
Eva Elisabet Dahlbeck foi una autora y actriz sueca.
Primeros años
Eva Dahlbeck nació en Saltsjö-Duvnäs cerca d'Estocolmu. Asistió a la prestixosa escuela de teatru del Royal Dramatic Theatre (en suecu: Dramatens elevskola ) de 1941 a 1944 y actuó nel teatru de 1944 a 1964. Realizó'l so debú cinematográficu nel papel de Botilla en Rid i natt! en 1942.
Aphodius scrutator
Aphodius scrutator ye una especie de coleópteru de la familia Scarabaeidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase nel paleárticu: Europa, Turquía, Armenia, Azores, Rusia, Irán, Islles Canaries y Macaronesia.
Cannes
Cannes [kan], en francés, Canes n'occitanu, ye una ciudá y comuña francesa asitiada nel departamentu d'Alpes Marítimos, na rexón de Provenza-Alpes-Costa Azul. Ye unu de los centros de la turística rexón de la Costa Azul o Riviera francesa y sede añal de la so célebre festival européu de cine internacional.
Historia
Nel segundu sieglu antes de la era cristiana, la tribu Oxybii de la Liguria estableció un asentamientu conocíu como Aegitna. Los historiadores nun tán seguros del significáu del nome. L'área yera una villa de pescadores usada como puertu d'enllaz coles Islles Lérins. thumb|right|300px|Cannes dende una vista satelital Nel añu 69 foi escena d'un violentu conflictu ente les tropes d'Otón y Vitelio.
Nel sieglu X la llocalidá yera llamada Canua. Puede ser un deriváu de "canna", Caña. Canua yera la llocalización d'un pequeñu puertu ligur, y más tarde un puestu d'avanzada romanu na llomba de -y Suquet, suxuríu por tumbes romanes afayaes equí. -y Suquet allugaba una torre del sieglu XI que xixilaba dende lo alto los banzaos onde agora se llevanta la ciudá. La mayoría de l'antigua actividá, especialmente de proteición, foi nes islles de Lerins y la historia de Cannes ye la historia de les islles.
Un ataque de los sarracenos en 891, quien permanecieron nella hasta finales del sieglu X, afaró'l país alredor de Canua. La inseguridá de les Islles Lérins forzaron a los monxos a establecese en tierra firme, nel Suquet. La construcción d'un castiellu nel 1035 fortificó la ciudá que yá yera conocida como Cannes, y a la fin del sieglu XI empezóse la construcción de les dos torres nes islles Lérins. Una tomó un sieglu construyila; la otra, trés.
Mientres el sieglu XVIII, los españoles y los británicos tantu intentaron faese col control de les islles Lérins, pero fueron escorríos de lloñe polos franceses. Les islles más tarde fueron controlaes por munchos xefes llocales, como Jean-Honoré Alziary y l'obispu de Fréjus. Les islles tuvieron munchos usos distintos; a finales del sieglu XIX, unu yera un hospital pa los soldaos na guerra de Crimea.
Henry Brougham, Primer barón Brougham y Vaux mercó la tierra en Croix des Gardes construyendo la villa Eleonore-Louise. El so trabayu p'ameyorar les condiciones de vida atraxo a l'aristocracia inglesa, quien tamién construyó residencies d'iviernu. A finales del sieglu XIX, concluyéronse dellos ferrocarriles. Esto provocó la llegada de tranvíes. En Cannes, proyeutos como'l Boulevard Carnot, la rue dAntibes y el Carlton Hotel nel paséu marítimu de Promenade de la Croisette llevar a cabu. Dempués del zarru del Casino des Fleurs (hôtel Gallia), un establecimientu de luxu foi construyíu pa la vecería d'iviernu rica, el Casino Municipal xunto al muelle Albert-Edouard. Esti casino foi baltáu y reemplazáu pol nuevu palaciu en 1979. Col sieglu XX llegaron nuevos hoteles de luxu como'l Miramar y los Martínez. La ciudá foi modernizada con un centru deportivu, coches de cais, una Oficina de correos y escueles. Hubo menos turistes británicos y alemanes dempués de la Primer Guerra Mundial pero muncho más estauxunidenses. El turismu d'iviernu dio pasu al turismu de branu y construyóse el casino de branu en Palm Beach.
Representantes del 7º arte européu y americanos, buscaron una alternativa al festival de cine de Venecia, que mientres los años 30', taben sufriendo la censura del gobiernu fascista italianu d'entós. Propunxéronse delles ciudaes franceses alternatives y Cannes foi la escoyida. El primer festival nel añu 1939 cuntó como presidente al mesmu Lumiere. El primer festival internacional de sonadía foi'l 20 de setiembre de 1946, y foi celebráu nel Casino Municipal d'entós. a Finales de los 70 construyóse l'actual pebellón.
Clima
Cannes tien un clima mediterraneu y la ciudá esfruta de doce hores de sol nos díes de branu (de mayu a setiembre), ente que pel iviernu (d'avientu a febreru) el clima ye moderáu. Les agües son relativamente escases y danse principalmente mientres ochobre y payares, cuando cayen 110nbsp; milímetros.