cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arrianismu
El Primer Concilio de Nicea y les sos consecuencies
En redol al 325, el discutiniu volviérase lo suficientemente significativa y l'emperador Constantín I convocó una asamblea d'obispos, el Primer Concilio de Nicea, que condergó la doctrina de Arriu y formuló el credo de Nicea orixinal. El términu central del credo de Nicea, usáu pa describir la rellación ente'l Padre y el Fíu, ye'l homousismo (ὁμοούσιος), o consustancialidad, que significa "de la mesma sustancia" o "un mesmu ser". El Credo de Atanasio ye usáu menos davezu, pero ye más abiertamente anti-arrianu no que fai a la Santísima Trinidá.
El focu del Concilio de Nicea foi la naturaleza del Fíu de Dios y la so rellación precisa con Dios Padre (vease la obra de Pablo de Samosata y los sínodos de Antioquía). Arriu enseñó que Cristu yera divín/sagráu y que foi unviáu a la Tierra pa la salvación de la humanidá pero que Xesucristu nun yera igual a Dios Padre (l'infinitu) nel escalafón y que Dios Padre y el Fíu de Dios nun yeren iguales al Espíritu Santu (que sería los poder de Dios Padre). Nel arrianismu, Cristu nun yera consustancial con Dios Padre porque anque tanto'l Padre como'l Fíu seríen una esencia, nun yeren la mesma esencia nin el mesmu ser (vease homousismo). Dios Padre ye una deidá y ye divín y el Fíu de Dios nun sería una deidá pero sí sería divín ("Yo, el Señor, soi l'únicu Dios." Llibru del profeta Isaías 46:9). Dios Padre unvió a Xesús a la tierra pa la salvación de la humanidá (Evanxeliu de Xuan 17:3). Ousia significa "esencia" o "ser" na cristiandá oriental, y ye un aspeutu de Dios que ye dafechu incomprensible pa la perceición humana. Ye tou lo que subsiste por sigo mesmu y que nun tien el so ser n'otru. Pa los homousios el Dios Padre, el Fíu de Dios y l'Espíritu Santu son seres ensin crear. Xuan Damascenu escribió:
Acordies cola enseñanza de Arriu, el Logos pre-esistente que s'encarnó en Xesucristu foi un ser creáu; solo'l Fíu foi direutamente creáu y empezáu por Dios Padre, antes de les eres, pero yera una esencia o sustancia distinto, anque similar, de la del Creador. Los sos oponentes argumentaben qu'esto podría faer paecer a Xesús menos qu'a Dios y esto yera heréticu. Gran parte de la distinción ente les distintes faiciones yera sobre la frase que Cristu dixo nel Nuevu Testamentu pa espresar la sumisión al Dios Padre. El términu teolóxicu pa esta sumisión ye kenosis. Este concilio ecuménicu que declaró Xesucristu yera una forma de Dios n'esistencia o en realidá (hypostasis), que los llatinos traducieron como "persona". Xesús yera Dios n'esencia, ser, y/non natural (ousia), que los llatinos traducieron como sustancia.
Créese que Constantino exilió a toos aquellos que refugaron aceptar el credo de Nicea (Arriu, el diáconu Euzoios y los obispos libios Theonas de Marmarica y Secundus de Ptolemais) y tamién a los obispos que subscribieron el Credo pero que refugaron xunise a la condena a Arriu (Eusebio de Nicomedia y Theognis de Nicea). L'emperador tamién ordenó la quema de toles copies del llibru Talía, nel que Arriu espresara les sos tesis. Sicasí, nun hai evidencies de que'l so fíu y socesor, Constancio II, que yera arrianu, fuera exiliáu.
Anque se-y ordenar caltener lo que la Ilesia definiera en Nicea, Constantino tamién quixo que reinara la paz na situación y, col tiempu, fíxose más indulxente con aquellos condergaos al exiliu nel concilio. Primero dexó tornar a Eusebio de Nicomedia, que yera un protexíu de la so hermana, y a Theognis una vegada que roblaron una declaración daqué ambigua de fe. Dambos, y otros amigos de Arriu, enfotar en que se llevantaren les prohibiciones de Arriu. Nel Primer Sínodu de Tiro, nel 335, ellos remanaron acusaciones contra Atanasio, obispu d'Alexandría, y principal oponente de Arriu; dempués d'esto, Constantino desterró a san Atanasio y considerar como daquién que torgaba la reconciliación. Esi mesmu añu, el Sínodu de Xerusalén, so la direición de Constantino, readmitió la comunión de Arriu nel 336. Sicasí, Arriu morrió en Constantinopla de camín a esti eventu. Dellos académicos suxuren que Arriu podría ser envelenáu polos sos oponentes. Eusebio y Theognis caltuvieron el favor del emperador, y cuando Constantino, que fuera catequizáu mientres la so vida adulta, aceptó'l bautismu a la fin de la so vida, este foi-y alministráu por Eusebio de Nicomedia.
Alderiques teolóxicos
El Concilio de Nicea nun terminó col discutiniu, una y bones munchos obispos de les provincies orientales aldericaben el homousismo, el términu central del credo niceo. Pablo de Samosata había avocado el monarquianismo cristolóxicu. Tanto l'home como la so enseñanza, incluyíu'l términu "homousio" fueren condergaos polos sínodos de Antioquía nel añu 269.
El fíu de Constantín I, Constancio II, que se convirtiera n'emperador de la parte oriental del Imperiu Romanu, animó a los arrianos y revocó el credo niceo. El so conseyeru nestos asuntos foi Eusebio de Nicomedia, que fuera del partíu arrianu nel Concilio de Nicea, y que tamién fuera ordenáu obispu de Constantinopla. Constancio II usó'l so poder pa exiliar a los obispos xuntaos al credo niceo, sobremanera a san Atanasio d'Alexandría, que se coló a Roma. Nel añu 355 Constancio II convertir nel únicu emperador (Constantín I finaría nel 337) y estendió la so política a les provincies occidentales, usando de cutiu la fuercia pa primir a los creyentes, y exiliando al papa Liberio pa instalar al "antipapa" Félix II.
El bancia ente estos grupos produció numberosos sínodos, ente los que tuvieron el Concilio de Sárdica nel 343, el Concilio de Sirmio nel 358 y el doble Concilio de Rimini y Seleucia del 359, y non menos de catorce formes de credos ente l'añu 340 y el 360, lo que llevó al paganu Amiano Marcelino a comentar sarcásticamente: "Les carreteres tán llenes d'obispos galopiando". Nengún d'estos intentos foi aceptable pa los que defendíen la ortodoxa nicea: escribiendo sobre posteriores concilios, san Jerónimo señaló que'l mundu "espertar con un lloru cuando s'afayó arrianu".
Dempués de la muerte de Constancio II nel 361, el so socesor, Xulianu, un devotu de los dioses paganos de Roma, declaró qu'él non se plegaría a nenguna faición de la Ilesia, y dexó a tolos obispos exiliaos tornar; esto provocó un aumentu de les disensiones ente los cristianos. L'emperador Valente, sicasí, recuperó la política de Constancio y sofitó al partíu "homoiano", exiliando a los obispos y emplegando la fuercia contra los opositores. Mientres la so persecución, exiliáronse munchos obispos a los estremos más alloñaos del Imperiu (por casu, l'exiliu de Hilario de Poitiers a les provincies orientales) Estos contactos y la difícil situación común dieron llugar a un acercamientu ente los partidarios occidentales del credo de Nicea y los "homousios" del esti semi-arrianos.
Epifanio de Salamina etiquetó al partíu de Basilio de Ancira nel 358 como "semi-arrianu". Esto foi consideráu desaveniente pol historiador J. N. D. Kelly, qu'argumenta que dellos miembros d'esi grupu yeren práuticamente ortodoxos dende'l principiu pero que nun-yos gustaba l'axetivu "homousio", ente qu'otros moviéronse escontra esa direición dempués, cola llegada de los arrianos.
Teodosio I y el Concilio de Constantinopla
Nun foi hasta'l co-reináu de Graciano y Teodosio I cuando l'arrianismu despareció d'ente les clases dirixentes y les élites del Imperiu Romanu d'Oriente. La esposa de Teodosio, Elia Flacila, foi una ferramienta na campaña p'acabar col arrianismu. Valente morrió na Batalla d'Adrianópolis del 378 y foi asocedíu por Teodosio I, que se xuntó al credo de Nicea. Esto dexó que s'avivara la disputa.
Dos díes depués de que Teodosio llegara a Constantinopla, el 24 de payares del 380, espulsó al obispu homiousio y punxo a les ilesies d'esa ciudá sol gobiernu de Gregorio Nacianceno, que yera'l líder de la pequeña comunidá nicea d'ellí. Esti actu provocó una revuelta. Teodosio fuera bautizáu pol obispu Acholius de Tesalónica, mientres una grave enfermedá, como yera habitual nos empiezos del mundu cristianu. En febreru, él y Graciano publicaron un edictu que dicía que tolos sos súbditos teníen de profesar la fe de los obispos de Roma y d'Alexandría (el credo niceo), o seríen prindaos pa ser castigaos.
Anque bona parte de la xerarquía de la Ilesia oriental oponíense, Teodosio llogró consiguir la unidá nes bases del credo niceo. Nel 381, nel Primer Concilio de Constantinopla, un grupu conformáu sobremanera por obispos del este axuntar nuna asamblea y apautaron aceptar el credo de Nicea del 325 con dellos elementos propios, lo que foi conocíu como'l credo de Nicea-Constantinopla del 381. Ente esos elementos nuevos había dellos comentarios en rellación col Espíritu Santu. Xeneralmente, esto considérase'l fin de la disputa sobre la Trinidá y el fin del arrianismu nel Imperiu Romanu y ente los pueblos cristianos non xermánicos.
Espardimientu posterior del arrianismu
Ulfilas, obispu y misioneru, arrobinó l'arrianismu ente los pueblos xermánicos, particularmente los visigodos, vándalos, burgundios y ostrogodos. Dempués del Concilio de Constantinopla del añu 381, l'arrianismu foi definitivamente condergáu y consideráu como herexía nel mundu católicu. Sicasí, l'arrianismu caltúvose como relixón de dellos pueblos xermánicos hasta'l sieglu VI, cuando Recaredo I, rei de los visigodos, bautizóse como católicu nel añu 587 ya impunxo el catolicismu como relixón oficial del so reinu dos años dempués cola llucha y oposición de los visigodos arrianos, tres el III Concilio de Toledo (589). N'Italia, les supervivencies arrianes nel reinu longobardu persistieron hasta bien avanzáu'l sieglu VII y el rei lombardu Grimoaldo (662-671) puede considerase como l'últimu monarca arrianu del reinu (y d'Europa).
L'arrianismu anguaño
Los socinianos, una denominación nacida depués de la Reforma Protestante en Polonia, nun creen nel aspeutu de Xesús Dios, polo qu'en dalguna midida podríen ser consideraos herederos del arrianismu.
Teoloxíes actuales surdíes na ilesia católica son acusaes de reproducir esquemes arrianos, con una presentación non cristolóxica de Xesús. En 2007, Demetrio Fernández ―entós obispu de Tarazona y güei obispu de Córdoba― acusó al teólogu José Antonio Pagola polo espuesto nel so llibru Xesús, aproximamientu históricu (PPC, 2007).
Esta «herexía» (dende'l puntu de vista católicu), sigue na mente de dellos miembros de la Ilesia: polo xeneral, créese que determinaes nueves eclesioloxíes combinen la teoloxía liberacionista col nuevu arrianismu científico, surdíu de determinaes corrientes historicistes na investigación bíblica. Sicasí, la doctrina oficial de la Ilesia ye concluyente al declarar l'arrianismu como herexía nel Primer Concilio de Nicea (325), primeramente, y dende el Primer Concilio de Constantinopla (381) de forma definitiva.
Una ilesia inglesa moderna, llamada Sagrada y Apostólica Ilesia del Catolicismu Arrianu (The Holy Catholic and Apostolic Church of Arian Catholicism), diz siguir les enseñances de Arriu y canonizar el 16 de xunu de 2006. La so doctrina diz que solo'l Padre ye'l Dios absolutu, y que Xesús tuvo un empiezu, na carne, y que ta subordináu al Padre. Enseñen tamién que Xesucristu yera'l mesíes redentor ensin pecáu, anque nun acepten la nacencia virxinal de Xesús, la resurreición del cuerpu de Xesucristu, la divinidá o l'adoración de Xesús nin la infalibilidad de Xesús, lo que los asitia nuna posición opuesta al propiu Arriu, que sí aceptaba tou eso, con esceición del nivel de divinidá de Cristu. Les enseñances d'esa ilesia arriana tán más alliniaes col socinianismo que col auténticu arrianismu.
Anque, según el mesmu Arriu, Cristu esistía antes de María, esa ilesia arriana cree que non. Dicha ilesia cree que Xesús yera'l fíu natural de José y María y que l'Espíritu Santu supervisó la concepción, y tamién enseñen que la resurreición de Cristu nun foi na carne, sinón que foi espiritual. Ello ye que'l so credo "católicu arrio" ye una creación moderna, non una fe antigua.
Los testigos de Xehová guarden unes poques semeyances col arrianismu, nel sentíu que dambes consideren a Xesús como'l unigénito del Dios Padre, y non como Dios mesmu. Estos fueron llamaos dacuando "arrianos modernos" o "semi-arrianos", de normal polos sos oponentes. Anque hai delles semeyances significatives na so teoloxía y la so doctrina, los testigos de Jehová difieren de Arriu no de que'l Fíu puede conocer por completu al Padre (daqué que Arriu negaba), y pola so negación de la personalidá lliteral del Espíritu Santu. Arriu consideraba que l'Espíritu Santu yera una "fuercia activo" de Dios, o una "enerxía", que nun tenía empiezu, y que nun yera un suxetu esistente, al igual que piensen los testigos de Jehová. Los arrianos orixinales tamién recen direutamente a Xesús, ente que los testigos de Jehová oren a Dios, anque Xesús ye un mediador.
Los miembros de la Ilesia de Xesucristu de los Santos de los Últimos Díes (mormones) fueron acusaos dacuando de ser arrianos polos sos detractores. Sicasí, la so cristoloxía difier en dellos aspeutos de la teoloxía arriana.
Onglières
Onglières ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Symposiachrus julianae
Symposiachrus julianae ye una especie d'ave paseriforme de la familia Monarchidae endémica de la islla de Kofiau, nel archipiélagu de Raja Ampat, perteneciente a Indonesia.
Cogeces de Íscar
Cogeces de Íscar ye un conceyu d'España, na provincia de Valladolid, comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Tien una superficie de 13,41 km² con una población de 174 habitantes y una densidá de 12,98 hab/km².
Topónimu
El nome de Cogeces puede derivar de «ccwecha» (coyer) por collecha. L'apellíu deber a la so pertenencia d'antiguo al señoríu de Íscar.
Demografía
La población sufrió un descensu importante debíu al éxodu rural asocedíu na segunda metá del sieglu XX, anque afortunadamente esti enclín paez enllancase debíu principalmente a la crecedera de la industria de los pueblos de la contorna, l'aumentu de la calidá de vida y, de resultes, el descensu de la mortalidá y el baxu costu del suelu edificable.
Situación xeográfica
Ta asitiáu al marxe derechu del ríu Cega —nun valle ente dos colina—, a 736 msnm y dientro de la contorna denomada Tierra de Pinares, na llende cola provincia de Segovia. Ta alloñáu a unos 37 km de la capital vallisoletana, a 6 km de la villa de Íscar y a unos 15 km de la villa de Cuéllar.
Curtia hestoria
La formación d'un nucleu de población nestes tierres en periodos anteriores a la Edá Media nun ta demostráu anguaño por cuenta de la falta d'investigaciones de calter arqueolóxicu, pero si que se sabe, a partir de la construcción de los sos monumentos y cases más llonxeves, qu'ésta foi zona de camín habitual ente les poblaciones vecines de Portillo y Íscar, tantu de pelegrinos, mercaderes o soldaos, y la so fundación oficial asítiase nel sieglu XI.
Repobláu en 1085 tres la Conquista de Toledo. Apaez documentáu per primer vegada en 1144. Nel conceyu vivió Don Juan de Zuñiga Ablanéu y Velasco, que yera amigu, conseyeru y capitán de la Guardia Real del Rei Carlos I según Comendador Mayor de Castiella.
Coles mesmes, ente les families pernomaes y nobles qu'antaño tuvieron la so morada nel pueblu figuren Ablanéu, Leiva, de la Corte o Hermosilla, toes elles venceyaes con influyentes families de Íscar y Cuéllar.
Mientres el periodu de la Edá Media dependía del señoríu de Iscar y asítiase como unu de los pueblos más importantes del mesmu. Dende la organización nel Antiguu Réxime del territoriu español en provincies y hasta principios del sieglu XX perteneció a la provincia de Segovia incorporándose darréu a la provincia de Valladolid.
Como parte de la historia de los sos habitantes puede cuntase con Vicente Sanz Matapozuelos nacíu nesti conceyu'l 19 d'abril de 1879 que foi un toreru famosu ente los sos contemporáneos. El día 5 d'abril de 1913 sufrió una terrible coyida na plaza de toros de Tetuán de les Victories que -y desfiguró la cara. El Conceyu de Matapozuelos (Valladolid) tien-y dedicada una cai.
Comunicaciones
Anguaño facilitóse en gran parte la llegada y los accesos a esti conceyu dende tolos puntos de la provincia gracies a les recién reformes de caminos y carreteres, según distintes víes de nueva construcción, cuantimás cabo destacar la nueva autovía Valladolid - Segovia qu'entaína notablemente les comunicaciones dende les capitales hasta'l conceyu.
La so rede de comunicaciones ta dispuesta como sigue:
Tien amás comunicación colos pueblos estremeros al traviés de caminos rurales como'l camín del Matu que xune estos dos conceyos y que foi asfaltáu y pintáu apocayá hasta la llende de la provincia de Valladolid.
Coles mesmes como dos tales de calter históricu, escurren pol so términu municipal les cañaes Real Burgalesa y Real Lleonesa oriental.
Cuenta con un serviciu matutín diariu d'autobús direición Valladolid capital pasando por distintes poblaciones y en sentíu contrariu dende la capital pela tarde, dambes realizaes pola empresa de tresportes Cabrero, S.A.
Economía ya Industria
Año más tarde la esplotación yelsera remataría al amenorgase la calidá de les nueves vetes. Güei caltiénse la so edificación n'estáu abandonáu y semirruinoso.
La mayoría de la población autóctona establecen el so puestu de trabayu en llocalidaes estremeres como Iscar, Cuellar o inclusive Valladolid, moviéndose diariamente a los sos puestos de trabayu. El restu d'habitantes que realicen el so trabayu dientro del conceyu, dedíquense principalmente a l'agricultura y escepcionalmente a la ganadería del tipu vacunu.
Lliteratura del Romanticismu en Francia
El Romanticismu ye una corriente artística d'Europa occidental qu'empecipió a lo llargo del sieglu XVIII en Gran Bretaña (Outre-Enllordie) y n'Alemaña (Outre-Rhin), estendiéndose hasta Francia, Italia y España nel sieglu XIX. En Francia, desenvolvióse mientres la Restauración, como reaición contra les normes del Clasicismu y el Racionalismu filosóficu de los sieglos anteriores.
El Romanticismu básase na vindicación de lo particular frente a lo colectivo, y na rebeldía creadora per parte de los poetes, que quieren terminar coles normes pa la creación lliteraria que prescribe'l Clasicismu, les normes aristotéliques como la regla de les trés unidaes (tiempu, espaciu y aición). Trátase pos d'un movimientu qu'aboga pola llibertá del arte. El Romanticismu caracterízase por una voluntá d'esplorar toles posibilidaes artístiques con un fin espresivu. Asina, puede falase d'una reaición de los sentimientos contra la razón, y contra l'empirismu qu'apondera'l misteriu y lo sobrenatural y que busca un escape nel suañu, la fantasía, lo mórbidu y lo exótico. Los valores estéticos y morales del Romanticismu, les sos idees y tópicos nuevos nun tardaron n'influyir sobro otros ámbitos sobremanera la pintura y la música.
El pensamientu románticu empezó a formase escontra 1750 y algamó el so términu aproximao un sieglu más tarde. Cuayóse yá nel sieglu XVIII, foi conteníu y hasta refugáu mientres la Revolución y el Primer imperiu, llegó al maduror namái so la Restauración y el so trunfu confirmóse escontra 1830, na Batalla d'Hernani.
Área de la Badea de San Francisco
L'Área de la Badea de San Francisco (n'inglés: San Francisco Bay Area, tamién conocida como The Bay Area, o, a cencielles The Bay) ye una rexón metropolitana xeográfica y étnicamente diversa qu'arrodia les badees de San Francisco, Estaos Xuníos.
En xunetu de 2006, l'Área de la Badea cuntaba con 7,2 millones d'habitantes. Ye una de les rexones más riques de los Estaos Xuníos, según la Oficina del Censu de los Estaos Xuníos, cuntando colos ingresos domésticos medios más altos de la nación con más de 65.000 dólares per añu por habitante. L'Área de la Badea contién munches ciudaes, pueblos, bases militares, aeropuertos, parques nacionales, estatales y rexonales, xuníos por una rede masiva de carreteres, autopistes, ferrocarriles, pontes, túneles y trenes de cercanía.
Tresporte
right|275px|thumb|Serviciu de ferrocarriles, metro y transvia del Área de la Badea.
Tresporte terrestre
Dalgunes de les axencies de qu'ufierten serviciu d'autobuses inclúin: Muni, AC Transit, SamTrans, VTA, County Connection y Golden Gate Transit.
Ferrocarriles
Esisten dellos sistemes públicos de trenes nel área metropolitana:
San Francisco
thumb|center|600px|no|Panorama de San Francisco dende la isla del Alcatraz.
Polo xeneral, asitiar nuna categoría por sigo mesma en términos de cultura y xeografía, y ye conocida llocalmente como "La Ciudá" (The City n'Inglés). San Francisco ta arrodiada d'agua per trés llaos: el norte, este y oeste. Ye'l centru cultural y urbano de la rexón, amás de ser el centru de población más densamente pobláu, yá que habiten alredor de 800.000 persones en namái 49 milles cuadraes, lo que fai la segunda con mayor densidá de población nes principales ciudaes de los Estaos Xuníos dempués de la ciudá de Nueva York. Les llimitaciones de la superficie onde s'atopa la ciudá fueron una llimitación pa la crecedera poblacional, según dar llugar a un aumentu de los precios inmobiliarios, por cuenta de la llindada disponibilidad de tierres. San Francisco tamién tien el mayor númberu de conmutadores en tola área de la badea.
La Península
thumb|750px|center|Vista d'[[Apina, California, perspeutiva cuesta abaxo dende los Montes de San Bruno, California .]]
La zona ente San Francisco y el Sur de la Badea, xeográficamente parte de la Península de San Francisco, ye conocíu como La Península (The Peninsula n'Inglés) y en delles ocasiones como'l Oeste de la Badea (West Bay n'Inglés). Esta área consiste nuna serie de pequeñes ciudaes y comunidaes suburbanas del Condáu de San Mateo y partir noroeste del Condáu de Santa Clara, amás de les diverses ciudaes qu'hai pola mariña del Pacíficu, como Pacífica y Half Moon Bay. Munches de les ciudaes y pueblos fueren centros de la vida rural hasta la etapa posterior a la Segunda Guerra Mundial, dómina en qu'un gran númberu de residentes de les clases media y alta treslladóse a esta parte de la Badea p'asitiase nos pueblos. La década de los 80 marcó l'empiezu d'una rápida crecedera nel númberu de residentes de les clases media y alta qu'habiten ciudaes como Palo Alto, Woodside, Portola Valley, Redwood Shores, Atherton, lo cual débese en parte a la industria d'alta teunoloxía del Silicon Valley o El Valle del Siliciu. Munches d'estes families son d'orixe estranxeru y polo tanto contribuyeron de manera significativa a la diversidá de la zona. La Península estremar en ciudaes qu'inclúin: Atherton, Belmont, Brisbane, Burlingame, Apina, Daly City, East Palo Alto, Emerald Lake Hills, Foster City, Half Moon Bay, Hillsborough, Los Altos, Los Altos Hills, Menlo Park, Millbrae, Mountain View, North Fair Oaks, Pacífica, Palo Alto, Portola Valley, Redwood City, Redwood Shores, San Bruno, San Carlos, San Mateo, South San Francisco y Woodside.
Sur De La Badea
thumb|750px|center|Perspeutiva escontra l'oeste sobre partir norte de [[San José (California)|San José (el centru allúgase a la izquierda) y otres partes del Valle del Siliciu.]]
Les comunidaes a lo llargo del cantu sur de la badea que se conoz como'l Sur de la Badea (South Bay n'Inglés), Valle de Santa Clara, y Silicon Valley. Inclúi la gran ciudá de San José y les sos suburbios, incluyendo l'alta teunoloxía, centros de Santa Clara, Milpitas, Cupertino, Sunnyvale, según munches otres ciudaes como Saratoga, Los Gatos y Campbell y los exurburbios de Morgan Hill y Gilroy. Un gran númberu de families mientres el periodu posterior a la guerra mundial tamién se treslladaron ellí pa la industria aeroespacial. Esta zona foi mientres enforma tiempu desenvuelta y ampliada y ye de cutiu presentada como un estereotipu de la típica de los suburbios de les ciudaes de California. Anguaño, sigue la crecedera, principalmente impulsada pola teunoloxía y barata de los trabayadores inmigrantes. La resultancia foi un enorme aumentu nel valor de los bienes qu'obliga a munches families de clase media de la zona o incipiente en guetos nos mayores sectores de la rexón.
Acorde col títulu de Silicon Valley, esta rexón ye'l llar d'un gran númberu de xigantes del sector de la teunoloxía. Delles empreses de teunoloxía con sede na badea son AMD, Intel, Ciscu Systems, Hewlett-Packard, Apple, Google, eBay y Yahoo!. De resultes de la rápida crecedera d'estes y otres empreses, el Sur de la Badea ganó cada vez más influencia política y económica tantu dientro de California y en tol mundu.
San José, la décima ciudá más grande de los Estaos Xuníos, y la ciudá más grande nel área de la badea, ye'l centru financiero y cultural del Valle de Santa Clara. Contién munchos barrios y un gran demográficu comparable a la de San Francisco. San José ye tamién el llar d'equipu de ḥoquei de NHL San Jose Sharks. L'altor de los edificios nel distritu financieru del centru ye llindada por cuenta de que l'Aeropuertu Internacional de San José de les rutes d'aviación vuelen direutamente sobre él. Mientres la última década, San José esperimentó una rápida crecedera. San José sigue siendo una de les ciudaes de más rápidu crecedera nos Estaos Xuníos.
Este de la badea
thumb|750px|center|Perspeutiva escontra l'oeste dende [[Berkeley Hills cuesta abaxo.]]
El llau oriental de la badea, que consta de los condaos de: el Condáu d'Alamea y el Condáu de Contra Mariña ye conocíu llocalmente como'l Este de la Badea (East Bay n'Inglés). L'Este de la Badea ta estremáu en dos exsubregiones, l'este de la Badea interior, que se sienta na Badea sobre la mariña, y l'este de la Badea esterior, compuestu por valles separaos del Este de la Badea interior sobre les llombes y montes. thumb|right|250px|[[Berkeley (California)|Berkeley, Emeryville, Oakland, Alamea y al segundu planu Bay Bridge]]
Norte De La Badea
thumb|250px|right|[[Valle de Napa (AVA)|Valle de Napa ye famosu polos sos vinos.]]
La rexón al norte de la Ponte Golden Gate ye conocíu llocalmente como'l Norte de la Badea (North Bay n'Inglés). Esta zona componer del Condáu de Marin y estiéndese escontra'l norte nel Condáu de Sonoma y el Condáu de Napa y escontra l'este'l Condáu de Solano. La ciudá de Fairfield, siendo parte de Solano, ye de cutiu consideráu la ciudá más oriental del Norte de la Badea.
Con poques esceiciones, esta rexón ye bien afluente: el condáu de Marin ta clasificáu como'l más ricu de la nación. Les zones rurales ye comparativamente al restu del Área de la Badea; munches árees de poco espaciu abiertu, tierres de cultivu y viñeos. Santa Rosa ta nel Condáu de Sonoma, ye la ciudá más grande del Norte de la badea, con una población de 157.985 y una Área Estadística Metropolitana poblacional de 466.891, polo que ye la quinta ciudá más grande del Área de la Badea de San Francisco.
El Norte de la Badea ye la única seición del Área de la Badea que nun ta atendíu por un serviciu de tren. La falta de servicios de tresporte débese principalmente a la falta de masa de población nel Norte de la Badea, y el fechu de que se dixebra dafechu del restu del Área de la Badea pel agua, los puntos d'accesu namái ta'l Ponte Golden Gate de San Francisco al Condáu de Marin, la ponte de Richmond-San Rafael a San Rafael, la ponte de Carquinez de Vallejo, la ponte de Benicia-Martinez y la ponte d'Antioch.
Santa Cruz y San Benito
Los gobiernos rexonales na Área de la Badea de San Francisco, incluyendo l'Asociación de Gobiernos del Área de la Badea, la Comisión de Tresporte Metropolitanu, l'Área de la Badea de Xestión de la Calidá del Aire del Distritu, y el San Francisco Bay Rexonal Water Quality Control Board incluyir namái percima de los nueve condaos nes sos fronteres o adhesión. (El BAAQMD inclúi la totalidá de los nueve condaos, sacante'l norte del Condáu de Sonoma y Solano; RWQCB inclúi la totalidá de San Francisco y les porciones de los otros ocho condaos que drenan a la Badea de San Francisco o al Océanu Pacíficu.) Sicasí, la Oficina del Censu de los Estaos Xuníos defini San José-San Francisco-Oakland consolidáu como una Área Estadística once condaos rexonales, incluyida l'anterior, más nueve condaos, el Condáu de Santa Cruz y el Condáu de San Benito. Mentanto, el Departamentu de Parques del Estáu de California define como l'área de la badea, incluyendo diez condaos, ente ellos Santa Cruz, pero con esclusión de San Benito. Per otru llau, Santa Cruz y San Benito, xunto col Condáu de Monterey son parte d'un gobiernu rexonal organización llamada l'Asociación de Gobiernos del Área de la Badea de Monterey. Sicasí, la prensa y medios de comunicación del área inclyue los dos condaos na Área de la Badea.
Dellos residentes de los Montes de Santa Cruz (Boulder Creek, Brookdale, Ben Lomond, Felton, Scotts Valley) xeneralmente nun se consideren residentes na Área de la Badea, y non yá de los Montes de Santa Cruz sí mesmos.
La ciudá de Santa Cruz ta aisllada xeográficamente del restu del Área de la Badea de San Francisco, y considérase xeneralmente como una parte de la zona de la Badea de Monterrey dende la ciudá atopar nel estremu norte de la Badea de Monterey. La ciudá tamién ye dacuando consideráu como'l puntu más septentrional de la mariña central de California, que s'estiende a lo llargo de la mariña del estáu dende Santa Bárbara. Santa Cruz ye una ciudá turista y contién munches sableres y el Santa Cruz Beach Boardwalk, que ye unu de los últimos parques de diversiones cerca del mar nos Estaos Xuníos. Los otros partes del condáu contién montes y montes con esclusión de les ciudaes na sablera de Capitola y Watsonville. El condáu de San Benito tien una clima más seca que los otros condaos del área y la so economía ye principalmente concentrada alredor de l'agricultura.
Esta inclusión parcial d'estos dos condaos na Área de la Badea ye una manifestación d'un "llena" que, por cuenta de los altos precios de la vivienda na Área de la Badea fayadizu, les persones con puestos de trabayu na Área de la Badea deciden mercar cases nes zones perifériques y soportar llargu tiempu lloñe. Esto borra les fronteres esteriores del Área de la Badea, qu'agora se puede dicir que non yá s'estienda escontra'l sur (Santa Cruz, San Benito, y los condaos de Monterey), sinón a los condaos del Valle Central, como lo son el Condáu de Sacramento, Condáu de San Joaquín, Condáu de Stanislaus y el Condáu de Yolo.
Demografía
D'alcuerdu al censu envaloráu del 2009, La población del Área de la Badea de San Francisco foi de 8,736 millones. El marcu racial foi de 50.10% Blancos o Anglosaxones, 15.01% Asiáticos o Orientales, 4.54% Hawaiianos o Isleños del Pacíficu, 11.53% Negros o Afroamericanos, 7.24% d'otres races, y 6.93% de dos o más races. El 33.39% de la población yeren Llatinos o Hispanos. El 41.36% yera población estranxera, d'esto: el 31.31% d'Asia, el 42.46% de Llatinoamérica, el 9.39% d'Europa, y 3.84% d'otres partes del mundu.
Terremotos
California va tiempu que tarrez un «Big One», como llamen a un masivu terremotu cimeru a una magnitú de 8,5, que podría asoceder en dalgún de los puntos débiles sismolóxicos debaxo d'esi estáu, especialmente na falla de San Andrés, al este de Los Angeles. Sicasí, tomóse bien en serio un tsunami xeneráu por un terremotu más lloñe, sobremanera desque un terremotu de 9,0 graos de magnitú asocedíu'l 11 de marzu 2011 en Xapón mató a unes 19.000 persones y provocó una catástrofe nuclear.
Condaos, ciudaes, pueblo
Ciudad remarcaes son la sede del condáu al que pertenecen.
Kako de Akishino
Kako (佳子) (Tokiu, 29 d'avientu de 1994) ye una princesa de la familia imperial xaponesa, la segunda fía del príncipe Fumihito y la so esposa Kiko de Akishino. Ye hermana menor de la princesa Mako, y hermana mayor del príncipe Hisahito. Ella amuesa talentu nel patinaxe artísticu sobre xelu.
Formación
Kako ingresó na Universidá Internacional Cristiana de Tokiu pa estudiar artes lliberales y perfeccionar les sos conocencies d'inglés.
El 12 de setiembre de 2017, la princesa Kako dexó Xapón, pa cursar mientres un añu estudios n'artes escéniques y psicoloxía na Escuela de Belles Artes, Historia del Arte y Estudios Culturales de la Universidá de Leeds.
Referencies
Kako de Akishino
Offlanges
Offlanges ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Lliteratura del Romanticismu n'Inglaterra
Precursores
Nel sieglu XVIII dellos lliteratos antemanen el romanticismu. James Thomson amuesa na so llírica'l paisaxe como reflexu de les emociones del poeta. Edward Young escribi Les nueches, un poema qu'introduz el típicu ambiente nocherniego característicu de munches de les obres romántiques. Thomas Gray, nel so Escoyía escrita nun campusantu d'aldega alcuentra nun campusantu l'asuntu d'esta poesía que tantu va influyir na ambientación d'esta lliteratura. Sicasí, la gran figura qu'anuncia l'estilu foi William Blake, pintor y poeta d'un simbolismu bien personal y creador d'imáxenes oníriques de resonancies bíbliques que antemanen les moliciones de románticos posteriores. Les sos visiones allóñense del neoclasicismu imperante nel so tiempu y la so esperimentación formal na rima y el ritmu poéticos ta na llinia de la orixinalidá creadora buscada por tolos autores d'esti movimientu. Cantares de la inocencia y Cantares de la esperiencia reflexen non solo los ideales del home, sinón la desilusión provocada pola evolución de la Revolución francesa. Denuncia nestos poemarios l'egoísmu humanu, lo perxudicial de les instituciones sociales y l'indiferencia del mundu énte'l sufrimientu del individuu.
Sicasí, l'entamu del romanticismu inglés puede fechase en 1798, añu de la publicación anónima de Balaes llíriques, con otros pocos poemes, en realidá escritu por William Wordsworth y Samuel Taylor Coleridge. Nél utilizábase per primer vegada un llinguaxe común pa la espresión poética y dábase cuenta de la guapura de la naturaleza como fuximientu del mundu burgués ya industrializáu. Esta obra considérase l'arranque de la lliteratura romántica anglosaxona.
Sylvia buryi
Sylvia buryi ye una especie d'ave paseriforme de la familia Sylviidae endémica del suroeste d'Arabia.
Sinonimia
Parisoma buryi, Ogilvie-Grant, 1913.
Distribución y hábitat
Atópase nos montes del suroeste d'Arabia Saudita y l'oeste de Yeme. Ta amenazáu pola perda del so hábitat.
Kaki King
Katherine Elizabeth King, más conocida como Kaki King, ye una guitarrista y compositora estauxunidense. Ye conocida pola so percusión y tiñíu de melodíes de jazz, con enérxicos shows en vivu, l'usu de afinaciones múltiples n'acústica y la guitarra lap steel, y la so amplia gama de distintos xéneros.
Trueitas
Trueitas (oficialmente en castellán Truchas) ye un conceyu y un llugar de la provincia de Lleón (España).
Kaki King
Biografía
Dende neña, el so padre animar a participar na música, y anque ella empezó a tocar la guitarra a una edá temprana, el tambor foi'l primer preséu. Na so adolescencia, King tocaba na banda de la escuela, xunto al so noviu Morgan Jahnig, agora baxista d'Old Crow Medicine Show. Al graduase, ella y el so amigu fueron a New York University. Mientres el so tiempu ende, Katherine adoptó la guitarra, y tocaba en fiestes o nos subtes de Nueva York. Foi nesti tiempu tamién qu'afayó la so atraición poles muyeres y dende entós identifícase llibremente como lesbiana. Dempués de los acontecimientos del 11 de setiembre de 2001, King toca nel soterrañu de Nueva York pa "animar" a les persones.
Trueitas
Toponimia
thumb|right El 27 de xunetu de 2015 y por iniciativa de la casa'l conceyu, fueron instalaos los primeros cartelos billingües nes carreteres a la entrada de los pueblos d'esti conceyu respetándose la nomenclatura tradicional col asesoramientu toponímicu de l'asociación El Teixu.
Kaki King
Biografía
King combina l'estilu fret-tapping col slap bass, según loops, que crea un soníu de percusión complexu. El so estilu de tocar ye similar al de Michael Hedges y Preston Reed, el postreru de los cualos ella cita como inflúi. A pesar de qu'ella tien un estilu asemeyáu y el mesmu apellíu que Justin King, nun tienen parentescu.
Les primeres grabaciones d'ella, son composiciones más acústiques, pero nos sos viaxes del 2005 viose un mayor usu de guitarres llétriques y loops. Mientres dellos espectáculos, ella fixo saber que roblara un contratu con Sony.
Trueitas
Xeografía
Alcuéntrase a 90 km al oeste de Llión y a 40 km de La Bañeza. Ocupa una estensión de 301 km² y pertenez a la comarca de Cabreira.
Kaki King
Biografía
Pal so tercer álbum ...Until We Felt Rede, Kaki tomó la decisión d'estremase del so anterior estilu, más bien por un deséu d'escapar de ser encasillada como una artista solista instrumental. L'álbum carauterizar por amosar más la voz de King que n'otros álbumes.
Trueitas
Llocalidaes
thumb|right|Casa tradicional en Trueitas.
Kaki King
Biografía
Cola preeminencia de guitarres llétriques nel so nuevu álbum, la páxina web sobre música AV Club, llamo al so estilu post-rock.
Nun boletín de Myspace unviáu'l 5 de xunetu de 2006, Kaki anunciu que saldría de xira cola banda entera. Apocayá, ella foi nomada la primer muyer "Guitar God" (Dios de la guitarra), pola revista Rolling Stone.
Ella, tamién contribuyó nel álbum de Foo Fighters, Echoes, Silence, Patience and Grace, nel cantar "Ballad of the Beaconsfield Miner". Y tamién, tocó xunto a esta banda'l 18 de payares de 2007, nel O2 Arena en Londres.
King tamién apaeció nuna nueva película, August Rush, desempeño'l papel de personaxe principal y apaez en delles partes, tocando la guitarra. Amás, contribuyó na música pa la película del 2007, Into the Wild, producida y empobinada por Sean Penn.
Kragujevac
Kragujevac (Крагујевац, ) ye la cuarta ciudá más grande de Serbia dempués de Belgráu, Novi Sad y Niš, y el centru alministrativu del distritu de Šumadija. Ta asitiada a veres del ríu Lepenica. La ciudá yera conocida como "Kraguyevca" o "Karacofça" mientres el dominiu otomanu.
A pesar de la so fundación relativamente tardida (1476), Kragujevac foi pionera en munchos aspeutos. Foi la primer capital de la Serbia moderna (1818-1839), y la primer constitución de los Balcanes proclamar nesta ciudá en 1835. Más palantre, la primer universidá de Derechu de l'acabante independizar Serbia foi fundada en 1838, precedida pola primer escuela de gramática (Gimnazija), en 1833, según el Teatru Nacional (1835) y l'Academia Militar (1837).
Belgráu tomó la delantrera al convertise na sede del tronu en 1841. La Universidá de Kragujevac nun se restableció hasta 1976. La Kragujevac contemporánea ye conocida poles sos fábriques d'armes, munición, y sobremanera la sede del conglomeráu industrial Zavodi Crvena Zastava, la factoría d'automóviles Zastava Automobili, que produció los populares coches Zastava (n'otros mercaos comercializaos como Xugu), y que foi adquirida pol Grupu Fiat en 2008.
Etimoloxía
El nome de la ciudá deriva de la pallabra serbia "kraguj", que vien describir un tipu de ferre, asina que'l so nome puede interpretase como "llugar de ferres". Dellos mapes antiguos amuesen el nome como Krakow.
Historia
Kragujevac foi mentada per primer vegada nel periodu medieval, en rellación con una plaza pública construyida nel asentamientu, ente que la primer mención escrita de la ciudá foi nun documentu turcu de 1476. Esta mención referir al asentamientu como "aldega de Kragujevdza".
La ciudá empezó a espolletar dempués de la lliberación de Serbia de la dominación turca, en 1818, cuando'l príncipe Miloš Obrenović proclamar capital del nuevu Principáu de Serbia. La primer constitución serbia proclamar nella en 1835. La primer llei sobre la imprenta foi aprobada tamién en Kragujevac en 1870, cuando la prosperidá de la ciudá averó-y a otres capitales europees de la dómina.
Mientres la Primer Guerra Mundial, Kragujevac volvió ser la capital de Serbia ente 1914 y 1915, y la sede de munches instituciones estatales -inclusive'l mandu supremu del exércitu serbiu foi allugáu nel edificiu del Palaciu de Xusticia. Mientres la guerra, Kragujevac perdió'l 15% de la so población.
Masacre de Kragujevac
Mientres la Segunda Guerra Mundial, los nazis cometieron la masacre de Kragujevac, l'asesinatu sistemáticu d'ente 6.000 y 8.000 persones ente'l 19 y el 21 d'ochobre de 1941, en represalia por un ataque partisanu sobre soldaos alemanes. Ente los muertos hubo una xeneración entera de neños, sacaos direutamente de la escuela. El monumentu a los alumnos executaos ye un símbolu de la ciudá. Esta otomía inspiró un poema tituláu "Krvava bajka" (cuentu de fades sangrientu), compuestu por Desanka Maksimović, una poeta serbia bien conocida na ex Yugoslavia.
Dende 1976, Kragujevac creció como centru universitariu. La Universidá de Kragujevac inclúi les facultaes de Medicina, Inxeniería, Derechu, Economía, Filoloxía, Arte, Ciencies Naturales y Matemátiques.
Conceyos
Kragujevac ta estremada en cinco municipios, que son los siguientes:
Demografía
Según datos del últimu censu de la República de Serbia, lleváu a cabu en 2002, la población de Kragujevac yera de 175 577 habitantes partíos ente les siguientes etnies:
Economía
thumb|220px|Puerta principal de la factoría de [[Zavodi Crvena Zastava|Zastava.]] Kragujevac foi un importante centru industrial y comercial en Serbia dende'l sieglu XVIII. La industria de la ciudá tuvo fuertemente rellacionada a la producción d'automóviles y la fabricación d'armes de fueu, a cargu del conglomeráu industrial estatal yugoslavu Zavodi Crvena Zastava, qu'arrexuntaba les divisiones d'armes, automóviles y camiones, privatizaes na dómina moderna. Zastava Automobili foi fundada en 1953, y producía el conocíu vehículu Xugu. Zastava, que foi parcialmente destruyida polos bombardeos de la OTAN de 1999 foi vendida pol gobiernu serbiu al Grupu Fiat en 2008, realizando una importante inversión na factoría, rebautizada como Fiat Automobili Srbija. La fábrica d'armes Zastava Oružje fundar en 1853 y dende entós creció hasta convertise nel principal fabricante de Serbia d'armes de fueu, al traviés de la corporación Zastava Arms.
Ciudaes hermanaes
Les ciudaes hermanaes con Kragujevac, y les sos feches d'axugamientu son les siguientes:
Llista d'asteroides/17401–17500
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Mitsuhisa Taguchi
Mitsuhisa Taguchi (田口 光久, ), foi un futbolista xaponés.
Corwen
Historia
Corwen ye más conocida pola so rellación con Owain Glyndŵr, un príncipe galés de principios del sieglu XV que condució a los galeses na so llucha pola independencia. Una estatua ecuestre de bronce foi alzada nel so honor en 2007, nel centru del pueblu, conmemorando'l día en que foi proclamáu como auténticu, y postreru, príncipe de Gales.
La llocalidá creció como un centru ganaderu. Los llugares d'interés de Corwen son la llixu d'un castiellu normandu, la Ilesia de San Mael y San Sulien del sieglu XIII y la Capiya Rûg (construyida en 1637 por William Salesbury).
Economía
Allugada nes llombes de Gales del Norte, la economía de Corwen xira en redol a la producción granxera. El principal emplegador local ye la fábrica de remolques «Ifor Williams Trailers», fundada en 1958, el mayor fabricante de remolques de menos de 3.500 kg nel Reinu Xuníu.
Tresporte
En 1864 Corwen foi xunida a la rede nacional de ferrocarriles (British Rail), per una llinia dende Ruthin que percorría los Valle de Clwyd, y en 1865 a un ramal del Great Western Railway dende Ruabon al traviés del valle de Dee. La estación foi decisiva pal so desenvolvimientu como centru de la industria agropecuaria local. Pero dexó d'utilizase depués de l'aplicación del Beeching Axe, nome informal col que se conoz el retayu de gastos que sufrió'l sistema ferroviariu británicu nos década de 1960. Esisten proyeutos pa xunir Corwen a la ferrovia turística Llangollen Railway (en galés: Rheilffordd Llangollen).
Corwen ye la última llocalidá considerable na ruta A5 que xune Londres con Holyhead, hasta que se llega a Betws-y-Coed. Por cuenta de esto, cuenta con hoteles que fueron usaos nel pasáu como casa de postas para coches de corréu y dilixencies. A pesar de que l'A5 yá nun ye la ruta principal a Holyhead, al ser suplantada pela ruta costera A55, la estrecha cai principal del pueblu entá cunta con tráficu significativu.
Cultura
Corwen foi sede del Eisteddfod Nacional de Gales en 1919. The Pavilion, un escenariu zarráu de Corwen, xugó un rol importante na cultura galesa mientres tol sieglu XX, al allugar numberosos conciertos y eisteddfodau. La primer banda de rock en galés en recibir reconocencia de la prensa, Edward H. Dafis, dio los sos primeros conciertos en Corwen n'agostu de 1973.
Kal So-won
Kal So-won ye una actriz infantil surcoreana.
Carrera
Conocida por protagonizar la película Milagru na Celda Nᵘ7, una de la películes coreanes más taquilleres de tolos tiempos,  y más apocayá por interpretar al personaxe Jin Seon-el mio, na so versión infantil, na serie de tvn A Korean Odyssey.
Onoz (Jura)
Onoz ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Orchamps
Orchamps ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Premios Óscar de 2015
La 87.a edición de los premiu Óscar, daos pola Academia d'Artes y Ciencies Cinematográfiques d'Estaos Xuníos al meyor del cine mientres 2014, tuvo llugar el 22 de febreru de 2015 nel Teatru Dolby de Los Angeles, California. Los nomaos fueron anunciaos el 15 de xineru del 2015.
L'actor Neil Patrick Harris foi'l presentador de la ceremonia.