cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Piotr Kropotkin
Cronoloxía
mines del Lena|masacre de 270 obreros nes mines d'oru de Lena]], pero col entamu de la Primer Guerra Mundial tien de dexase de llau esta actividá. Retorna a Inglaterra ya instálase en Brighton.
Ver tamién
Cartes de Kropotkin a Lenin
Amanda Righetti
Amanda Righetti ye una actriz y productora cinematográfica d'Estaos Xuníos.
Vida personal
Amanda Righetti nació en St. George, Utah y creció en Las Vegas, dempués camudóse a Los Angeles pa tener más oportunidaes p'actuar. Casóse col direutor Jordan Alan el 29 d'abril de 2006 del que se quedó embarazada en 2012.
Carrera profesional
Trabayando como productora de películes, Righetti supervisó la producción de dellos anuncios de televisión y de curtiumetraxes. Dempués d'interpretar un papel nel capítulu piloto de la serie No Place Like Home, los executivos de la cadena de televisión d'Estaos Xuníos FOX afitar nella. Dempués interpretó un papel regular na esitosa serie The O. C. como Hailey Nichol. Tamién participó na serie North Shore col papel de Tessa Lewis pero la serie atayóse dempués de la so primer temporada.
Más tarde nel 2005, Righetti participó na serie Reunion de FOX como Jenna Moretti. Tamién en 2005 Righetti apaeció na portada de la revista FHM, y na clasificación de muyeres curioses que fai esta revista tuvo nel puestu 59 y 84 nel 2005 y 2006 respeutivamente.
Nel 2006, participó como actriz principal na secuela d'una famosa película de mieu de 1999, House on Haunted Hill, nel papel de Ariel Wolfe. Esta película estrenóse direutamente en DVD nel mundu enteru n'ochobre de 2007. Col títulu de Return to House on Haunted Hill.
N'abril de 2008, Righetti foi escoyida pa interpretar el papel de Whitney nel esperáu remake de Friday the 13th. La producción de la película terminó en xunu de 2008 pero la película estrenar en cines en febreru de 2009.
Dende setiembre de 2008, Righetti participa na serie The Mentalist de la cadena estauxunidense CBS interpretando'l papel de Grace Van Pelt.
En setiembre de 2011 Amanda camudó d'axencies de talentos, de Paradigma pasó a UTA.
Marta Rovira
Marta Rovira i Vergés ye una abogada y política española, actual secretaria xeneral d'Esquerra Republicana de Catalunya y diputada nel Parllamentu de Cataluña na X, XI y XII llexislatures.
Biografía
Marta Rovira ye llicenciada en derechu pola Universidá Pompeu Fabra y en Ciencies Polítiques y de l'Alministración Pública pola Universidá Abierta de Cataluña. Máster n'abogacía, impartió clases de derechu alministrativu na Escuela de Policía de Cataluña ente 2003 y 2007, foi direutora del serviciu loxísticu de l'Axencia Catalana de Cooperación y Desenvolvimientu (2007-2011).
Ye militante d'Esquerra Republicana de Catalunya (ERC) dende 2005, onde en 2008 foi escoyida secretaria de Política Internacional, Europa y Cooperación y en 2011 secretaria xeneral del partíu encabezáu por Oriol Junqueras. Nes eleiciones al Parllamentu de Cataluña de 2012, foi'l númberu 2 na llista per Barcelona d'ERC siendo escoyida diputada y ocupando ente 2012 y 2015 el cargu de voceru del grupu parllamentariu. En 2015 #presentar de nuevu a les eleiciones na candidatura independentista de Junts pel Sí siendo escoyida diputada y de nuevu, voceru del grupu parllamentariu.
Ente 2008 y 2012 foi la secretaria xeneral de l'Alianza Llibre Europea, ente 2006 y 2007 secretaria de l'Asociación de Mozos Abogaos de Cataluña, organización de la cual fuera presidenta llocal en Vich ente 2004 y 2006.
En payares de 2017, en declaraciones sobre'l referendu del 1-O afirmó: «El Gobiernu (central) contemplaba esi escenariu de violencia cola entrada d'armes en Cataluña, muertos nes cais, sangre, usu de bales y non de pelotes de goma como nel referendu del 1-O». Estes declaraciones fueron calificaes pol Gobiernu central de «burdas mentires».
Dende'l 17 de xineru de 2018 ye diputada nel Parllamentu de Cataluña na XII llexislatura pola coalición eleutoral Esquerra Republicana de Catalunya-Catalunya Sí.
Causa xudicial
El 22 d'avientu de 2017 el Tribunal Supremu d'España #imputar por un presuntu delitu de rebelión pola so participación nel llamáu "comité estratéxicu" independentista. Citada a declarar ante dichu tribunal pola so #rellación col procesu independentista, el 19 de febreru de 2018, finalmente foi puesta en llibertá condicional so fianza de 60.000 €. El 23 de febreru de 2018, empecipióse'l plazu de diez díes que'l Tribunal Supremu dio a la secretaria xeneral d'ERC, Marta Rovira, por que depositara la fianza de 60.000 euros que-y impunxo'l xuez Llarena.
El 21 de marzu de 2018 el xuez del Tribunal Supremu d'España Pablo Llarena citó'l 23 de marzu de siguiente a los investigaos pola causa pa comunica-yos l'autu de procesamientu, que va afitar que conductes delictives impútense concretamente a cada unu de los implicaos.
El día 23 de marzu, Marta Rovira, por aciu una carta unviada a TV3, comunicó la so decisión de nun allegar a la citación xudicial y de fugase a Suiza. Na carta declaró lo siguiente:
NGC 188
NGC 188 ye un cúmulu abiertu visible a menos de 5 graos del Polu norte celeste, na constelación de Cefeo. Calcúlase que se topa a unos 5.400 años lluz de la Tierra.
A diferencia d'otros cúmulos abiertos que, pola interacción gravitatoria de nuesa galaxa acaben esvalixándose dempués d'unos pocos millones d'años, NGC 188 ta asitiáu lloñe del centru y a unos 1.800 al percima del planu galácticu. Ye unu de los cúmulos abiertos más antiguos. Calcúlase que la so edá ye d'unos 6. 400 ó 6.500 millones d'años, anque dellos autores aumentaron esta cifra hasta 10 ó 12.000 millones d'años.
Foi afayáu pol astrónomu John Herschel el 3 de payares de 1831.
Estrelles
Formar unes 120 estrelles.
Susanna Tamaro
Susanna Tamaro ye una novelista italiana que tamién exerció de documentalista científica y como asistente de direición cinematográfica.
NGC 188
Estrelles
Les pertenecientes a la secuencia principal son vieyes y relativamente fríes, de clase espectral F2 (esto ye, estrelles marielles).
Susanna Tamaro
Biografía
Estudió cinematografía en Roma y realizó diversos documentales pa la RAI.
NGC 188
Estrelles
Les xigantes son amarilloanaranjadas, de clase espectral G8, pero les diez más brillosos son xigantes marielles de clases espectrales que van dende G8 hasta K4, con magnitúes aparentes ente 12 y 14, y magnitúes absolutes de 0 a +2.
Susanna Tamaro
Biografía
Susanna empezó la so carrera nel añu 1989 cola novela La cabeza nes nubes ganadora del premiu Elsa Morante. Más tarde en 1991 llanza'l so segundu trabayu, un llibru de rellatos tituláu Pa una voz sola, que la dio a conocer a un públicu más internacional al ser traducíu a diversos idiomes y ser premiada pol PEN Club Internacional. En 1992 llanza'l so primer llibru de cuentos pa neños Cuore di ciccia (Corazón de Ciccia), al que lu van siguir n'años posteriores El círculu máxicu (1994), Tobías y l'ánxel (1998) y Papirofobia (2000).
NGC 188
Observación
thumb|left|280px| Llocalización de NGC 188 na constelación de [[Cepheus|Cefeo,  mui cerca de la Estrella Polar. ]] Ye circumpolar en casi tol hemisferiu boreal.
Susanna Tamaro
Biografía
Nel añu 1994 apaez Onde'l corazón te lleve (Va' dove ti porta il cuore), conocida internacionalmente y traducida a más de 35 idiomes, amás de ser llevada al cine nel añu 1996 so la direición de Cristina Comencini. N'España, esta obra vendió más d'un millón d'exemplares, lo cual brindó-y un camín d'ésitos internacionales.
NGC 188
Observación
Puede identificase inclusive con unos prismáticos de 10x50, pero'l resolución n'estrelles namái ye posible con telescopios de siquier 120 mm d'apertura. Los componentes menos lluminosos son de décima magnitú, pero la mayor parte son de la decimotercer d'equí p'arriba.
Al trate esti cúmulu tan próximu al Polu Norte Celeste, nun hai una dómina del añu más fayadiza qu'otres pa la so observación. El so altor sobre l'horizonte ye casi la mesma mientres tol añu: la variación ye namái d'unos 8 a 9 graos.
Susanna Tamaro
Biografía
Anima mundi (1997), la so siguiente obra, tamién llogró conquistar los aponderamientos del públicu y de la crítica internacional. A esta novela hai qu'añedir otros llibros, como la escoyeta d'artículos Quería Mathilda (1998) o l'ensayu El misteriu y lo desconocío (1999).
Nel añu 2001 vuelve cultivar la narrativa de ficción col llibru de rellatos Respuéndime (Respondimi), que llogra gran repercusión, al igual que Más fueu, más vientu (2002), Fora (2003) y Cada pallabra ye una grana, escoyeta de dellos ensayos de l'autora, que se publicar nel añu 2005.
Escucha la mio voz apaez nel añu 2007 y conviértese nun fenómenu editorial. Trátase de la segunda parte de la so esitosa novela Onde'l corazón te lleve.
Sumqayit
Sumgayit (Azerbaixanu: Sumqayıt; Tamién conocida como Sumgait o Sumqayit) ye una de les ciudaes más grandes n'Azerbaixán, alcontrada cerca del Caspian Mar, aproximao a 31 quilómetros de la capital, Baku. La ciudá tien una población de 308700 (censu de 2009), siendo la tercer ciudá más grande d'Azerbaixán dempués de la capital Baku y de Ganja. La ciudá tien un territoriu de 83 quilómetros cuadraos. Foi fundada'l 22 de payares de 1949, como unión alministrativa de dos poblaciones: Jorat y Haji Zeynalabdin, la segunda toma'l nome del empresariu del aceite y filántropu Haji Zeynalabdin Taghiyev. Agospia la Sumqayit Universidá Estatal.
Etimoloxía
Según el folclor local la ciudá toma'l nome del ríu Sumqayit. Les lleendes falen d'un héroe llamáu "Sum", quien foi escoyíu pola comunidá pa lluchar con una bisarma que bloquiaba'l ríu Sumqayit. Sum finalmente consiguió matar a la bisarma, pero cuando'l ríu ye lliberáu él resulta barríu peles agües y nunca se-y vuelve ver. Dempués d'aquello, la so amada, Jeyran, inconsolable pola desapaición de Sum, diría al ríu pa glayar "Sum qayıt!" (que significa "Sum, vuelve!" en Azerí). Asina que el ríu pasó a ser conocíu como Sumgayit, y de ende la ciudá tomó darréu'l nome.
Yera medieval
Según historiadores, les tribus Medean vivieron nesta área. Mientres el boom de la construcción, cuando s'escavaben los cimientos del edificiu del gobiernu, atopar nel llugar restos d'un antiguu caravanserai xunto con elementos personales ya instrumentos de cocina.
Los primeros informes de poblamientos nel llugar de l'actual ciudá de Sumgayit daten de 1580, cuándo viaxeru inglés H. Barrow mentó Sumgayit nos sos escritos y en 1858, cuando Alexander Dumas escribió sobre l'área nes sos memories Viaxe al Caucaso, a pesar de que nun se construyó nada relevante nel llugar hasta que la Xunión Soviética tomó'l control del área na década de 1920.
Periodu soviéticu
El 22—23 de febreru de 1988 empecipióse la violencia na ciudá de Askerán, resultando na muerte de dos azerbaixanos. Les noticies del Askerán enfrentamientu y de la deportación de Azerbaixanos d'Armenia disparó'l Sumgait pogromo contra residentes armenios de Sumgait n'Azerbaixán el 27 de febreru. La violencia tuvo dirixida, hasta ciertu puntu, por Azerbaixanos exiliaos d'Armenia, hasta 2000 d'ellos volviéronse más desesperaos en siendo obligaos a agospiase en condiciones pésimes nun barriu de chabolos de Sumgait. El pogromo resultó nes muertes de 26 Armenios y 6 Azerbaixanos. Como resultancia, tola población armenia fuxó de Sumqayit. La violencia mientres el Askerán enfrentamientu y el pogromo de Sumgait marcó l'entamu del conflictu Armeniu-Azerí, que provocó la Guerra de Nagorno Karabaj.
Yera de la república
Dempués de la guerra Nagorno-Karabakh, la ciudá pasó a ser el llar de Azerbaijani los refuxaos internamente movieron persones, principalmente de les rexones de Qubadli y Zengilan. En 1994, Heydar Aliyev empecipió un proyeutu d'una Zona Económica Llibre a gran escala nel territoriu de la ciudá.
Xeografía
thumb|250x250px|Sumqayit ta alcontrada aproximao a 31 km al noroeste de la capital d'Azerbaixán Baku, cerca del Mar Caspiu.
Mediu ambiente
Arriendes de la planificación soviética de la era del boom industrial, la ciudá aportó fuertemente contaminada. Llueu dempués de la independencia d'Azerbaixán, los sectores industriales fueron n'amenorgamientu.La península de Absheron (que consta de Sumqayit, Baku y l'Absheron Rayon) tuvo considerada polos científicos como la parte más afarada ecológicamente d'Azerbaixán. La ciudá yera conocida pol campusantu de neños, llamáu'l "Campusantu de Ñácaros" qué contién munches tumbes de neños nacíos con deformidaes y retrasos mentales que sufríen entueyos añedíos pola falta de cuidáu médicu fayadizu pa los probes. Sumgayit foi nomáu'l sitiu más contamináu de la tierra pol grupu medioambiental americanu Blacksmith Institutu en 2006 y asitiáu na so llista de los "llugares más contaminaos del mundu" pola revista TIME en 2007. L'informe reparaba que l'antigua base industrial soviética contaminaba la redolada llocal con sustances químiques industriales como cloru y metales pesaos. L'informe tamién mentaba que les tases de cáncer en Sumgayit yeren hasta un 51% más altes que la media nacional y que les mutaciones xenétiques y los defectos de nacencia yeren un tópicu. L'alministración de la ciudá preparó un plan de proteición medioambiental pa 2003–2010 que fizo menguar de forma continua los niveles de contaminación hasta mínimos. El programa supervisa 118 actividaes coles mires d'embrivir la contaminación en toles etapes de la producción. El programa foi preparáu cola participación de toles empreses industriales na ciudá y la so aplicación ta siendo regulada pol poder executivu de la ciudá. Por casu, la cantidá d'agua de residuos de producción industrial baxó de 600 Dm3 mientres la década de 1990s a 76.3 Dm3 en 2005. Los residuos sólides baxaron de 300.000 a 3.868 tonelaes al añu. El Bancu Mundial emitió un préstamu al gobiernu azerbaixanu pa la construcción d'un campusantu pa residuos de mercuriu.
Divisiones alministratives
thumb|Conceyu de Sumqayit. El conceyu de Sumqayit consta de la ciudá de Sumqayit y los conceyos de Jorat y Haji Zeynalabdin. L'alcalde, anguaño Eldar Azizov, encarna'l poder executivo de la ciudá.
Composición étnica
Azerbaixanos 95.7%, Lezgin 1.13% , rusos 0.69% , Talysh 0.15% , tártaros 0.3% , xudíos 0.1%, otros 1.9%
Hasta los acontecimientos de la disolución de la Xunión Soviética la ciudá yera'l llar de la segunda mayor comunidá armenia d'Azerbaixán, con más de 70.000 armenios, que por cuenta de les tensiones y posterior guerra abandonaron la ciudá.
Relixón
Sumqayit Nun tuvo una mezquita hasta dempués del esbarrumbamientu de la Xunión Soviética. Na década de 2010s, la ciudá remaneció como centru del Salafismu n'Azerbaixán, una forma del Islam Sunní que defende un regresu a la práutica orixinal del Islam. La Guerra Civil siria y l'apaición del ISIL forzó a les autoridaes a pasar a l'acción con midíes severes pa los radicales relixosos percibíos en Sumqayit.
Economía
En 1935, el gobiernu soviéticu decidió desenvolver la industria pesao na Absheron Península, y l'allugamientu futuru de Sumgayit foi escoyida basáu na so proximidá a Baku y la so posición clave en llinies de ferrocarril esistentes.
Dempués de la disolución de la Xunión Soviética, Sumgayit quedó como'l segundu centru industrial más grande d'Azerbaixán dempués de Bakú. Dalgunos de les compañíes más significatives qu'operen na ciudá son Azerpipe, Azeraluminium, Sumqayit Aluminiu, Sumqayit Superphosphate, productor de vasu Khazar OJSC, Sumqayit Texó Fábrica de Bienes, y Sumqayit Compresores, munchos de los cualos fueron privatizaos.
En 2011, el desenvolvimientu del Parque de Teunoloxía de Sumgayit (STP) y del Parque Industrial Químicu de Sumgayit (SCIP) ta empezando a recibir atención de los inversores. El complexu de 167 hectárees va allugar negocios farmacéuticos, de construcción, y agrícoles, amás de químicos, de automoción, y productores d'electrónica. Ta concebíu como un complexu autosuficiente, que va incluyir instalaciones residenciales, un centru d'esposición, llaboratorios, centru de deportes, escueles, y hospitales. SCIP tien por oxetivu atraer inversores domésticos y estranxeros, y la so alministración yá recibió propuestes pa 20 proyeutos d'inversión nel complexu.
Arquiteutura
Los primeros estudios n'arquiteutura y planificación urbana de la ciudá de Sumgait fueron realizaos pol renombráu arquiteutu de la RSS d'Azerbaixán Kamal Mammadbeyov, científicu soviéticu y académicu de l'Academia Internacional d'Arquiteutura de los Países Orientales. La resultancia d'años d'investigación fueron numberoses publicaciones científiques y un llibru sobre desenvolvimientu y planiamientu arquiteutónicu de la ciudá de Sumgait. Mammadbeyov donó gran númberu de gráficos ya ilustraciones fechos por él a los archivos del Muséu de la Ciudá.
Música y medios de comunicación
Sumgayit tuvo reconocíu como'l principal centru rexonal pa les bandes de rock de los 90s, qu'inclúin Yuxu, Miraj, Mozalan, y Sirr.
Parques y xardinos
Mientres el gobiernu soviéticu d'Azerbaixán, creíase que Sumgayit tenía'l bulevar más llargu y más llimpiu na república. El parque del Ociu y la Cultura ocupaba 23 hectárees de la llinia de mariña de Sumqayit en 1967. El 17 d'agostu de 1978 el parque recibió'l nome del señaláu poeta Azerbaixanu Imadaddin Nasimi. El mesmu añu, l'alministración de la ciudá alzó'l monumentu al Palombu de la Paz en mediu del parque y asignó a la ciudá un símbolu de paz.
La flora del parque inclúi 39 tipos d'árboles. Los acontecimientos de la década de 1990s como la traxedia de Xineru Negru y la Guerra de Nagorno-Karabakh, llevó al establecimientu de los monumentos "Estrelles" (Ulduzlar) y "20 de xineru" nel parque. Na seición oriental del parque, Shehidler Khiyabani foi establecíu como campusantu pa miles de soldaos de Sumqayit que morrieron mientres la guerra, de forma similar a la Sienda de los mártires en Bakú. Nel Decretu Núm.132 del Conseyu de Ministros d'Azerbaixán de fecha 2 d'agostu de 2001 el parque recibió l'estatutu de llugar d'importancia histórica nacional. La so midida actual ye 80 ha.
Amás del parque cultural y d'ociu Nasimi, l'alministración de la ciudá construyó'l Parque Ludwigshafen en 1997 en conmemoración del 20º aniversariu del hermanamiento ente Ludwigshafen y Sumgayit. En 1999, nel contestu de la rápida crecedera de la ciudá, construyéronse los parques de Heydar Aliyev y de la Lluna.
Deportes
La ciudá tien un equipu de fútbol profesional, el Sumgayit, anguaño xugando na Premier League d'Azerbaixán.
Tresporte públicu
right|thumb|L'avenida Koroghlu. Sumqayit tien un sistema de tresporte urbanu grande, mayoritariamente empobináu pol Ministeriu de Tresporte.
La ciudá tenía un sistema de tranvía que funcionó de 1959 a 2003. El trolleybus sistema Ganja, nel so momentu de mayor espansión, constaba d'ocho llinies y esistió hasta 2006.
En 2013, el ministeriu de Tresporte declaró que la ciudá, xunto con Ganja y Nakhchivan va tener una llinia de metro nueva dientro del marcu del programa de desenvolvimientu del metro nos próximos 20 años.
Educación
En 2011, Sumgayit tenía 49 escueles, 13 escueles vocacionales y de música, el Sumgait Institutu turcu Priváu y un institutu de profesores.
Erskine Caldwell
Erskine Preston Caldwell foi un novelista estauxunidense.
Biografía
Erskine Caldwell nació nuna casa apartada de la pequeña llocalidá de White Oak nos montes cercanos a Moreland, Georgia, fíu d'una maestra y un ministru de la Ilesia reformada presbiteriana asociada, y pasó la so infancia treslladándose d'unu a otru estáu del sur de los EE UU, cada vez que'l so padre atopaba trabayu nun nuevu templu.
Estudió en Erskine College, anque nun llegó a graduase. El so aspeutu naquella dómina yera atléticu (xugó al fútbol americanu), alto y, según unu de los sos editores, inusualmente prestosu y anxelical. Les sos simpatíes polítiques empezaron a decantase tamién entós daquella escontra los obreros, una y bones el mesmu Erskine trabayó n'oficios bien diversos, lo que-y dexó recoyer esperiencies de los trabayadores que depués afiguraría nes sos obres. Ello ye que años más tarde, Erskine ufiertaría seminarios a precios amenorgaos pa los llabradores comuñeros del Sur.
Los sos primeros llibros publicaos fueron The Bastard (1929) y Poor Fool (1930), pero los que realmente-y consagraron fueron El camín del tabacu (1932) y La parcela de Dios (1933).
La so primer novela, Bastardu, foi darréu prohibida, quiciabes pola mor namái del so títulu, y les copies fueron retiraes del mercáu. Más palantre, cola publicación de La parcela de Dios, les autoridaes fueron más allá, y socatraes pola Sociedá Lliteraria de Nueva York, arrestaron a Caldwell y secuestraron les copies de la so obra mientres una firma de llibros en Nueva York. El xuiciu posterior esculpó a Caldwell, quien decidió entós denunciar a los sos acusadores por falsu arrestu y denuncia maliciosa. D'aquella novela vendiéronse 10 millones d'exemplares, 2 millones más que de Gone with the Wind.
La obra de Caldwell foi reconocida pol públicu y polos sos pares: Faulkner consideró-y ente los cinco grandes de la lliteratura norteamericana, Saul Bellow reclamó'l Nobel para él, ya inclusive Ezra Pound enllenó-y d'aponderamientu. El camín del tabacu foi llevada al cine por John Ford en 1941 y La parcela de Dios por Anthony Mann en 1958.
Nos años 1930, Caldwell y la so primer esposa, Helen, rexentaron una llibrería en Maine. Dempués, cola so segunda muyer, la fotógrafa Margaret Bourke-White, escribió conxuntamente la novela You Have Seen Their Faces (1937). Desilusionáu coles escures intrigues del réxime estalinista, publicó en 1933 el rellatu A Message for Genevieve (1944), nel qu'una periodista ye fusilada dempués d'un xuiciu secretu por espionaxe. Mientres la Segunda Guerra Mundial, Caldwell llogró un visáu de la XRSS pa viaxar a Ucraína y trabayar como corresponsal de guerra.
Al so regresu a EE.XX., y en dixebrándose de Bourke-White, Caldwell instalar en San Francisco. Mientres los últimos años de la so vida, dedicó seis meses añales a viaxar pel mundu y tomar notes n'ensame de cuadiernos que se caltienen nun muséu dedicáu al escritor. Tamién la casa na que nació foi treslladada del so allugamientu orixinal a otra más cerca del pueblu, y convertida en muséu. Caldwell, fumador empederníu, morrió por causa de los entueyos d'un enfisema y cáncer de pulmón el 11 d'abril de 1987, a los 83 años. Atópase soterráu nel Scenic Hills Memorial Park, en Oregón.
La parcela de Dios - God's Little Acre
Como señala'l so traductor Vicente Campos nel prólogu a la edición española de La parcela de Dios, la lliteratura de Caldwell puede allugase ente'l góticu sureñu y la lliteratura militante. La obra, coral, amuesa a una serie de personaxes sumíos na miseria material y moral que, sicasí, tienen rellumos d'una fonda humanidá que-yos fai acreedores de la simpatía del llector. El calor abrasador y el polvoriento sur trescalar tou, hai daqué de destín inevitable nos personaxes cargaos d'una pasión sexual incontrolable y de una violencia pueril y primixenia.
El llibru trata de la condición humana, en pallabres del so personaxe Ty Ty Walden, un granxeru de Georgia:
Beirut
Beirut (n'árabe: بيروت, Bayrūt; en francés: Beyrouth) ye la capital, la mayor ciudá y el principal puertu marítimu d'El Líbanu. Envalórase que tien una población de 363,033, ye parte de la gobernación de Beirut; El Líbanu cunta con aproximao 3,779,859 millones d'habitantes.
Beirut ye'l centru comercial, bancariu y financieru d'El Líbanu y cuenta con ventiún universidaes. Ye'l llar de numberoses organizaciones internacionales, como la CESPAO (Comisión Económica y Social p'Asia Occidental de les Naciones Xuníes) que tien la so sede principal nel centru de la ciudá, la OIT (Organización Internacional del Trabayu) y la Unesco tienen oficines rexonales en Beirut, que tomen al mundu árabe. L'AACO (Organización Árabe de Tresportistes Aéreos) tamién tien la so sede central nesta ciudá.
Beirut acoyó cumes de la francofonía y de la Lliga Árabe.
Historia
left|thumb|Vista de Beirut col cume del [[Cordal d'El Líbanu|Monte El Líbanu nel sieglu XIX.]]
Orixinalmente llamada Bêrūt (Los Pozos) polos fenicios, la historia de Beirut remontar a hai más de 5000 años. Escavaciones arqueolóxiques nel centru de la ciudá afayaron niveles estratigráficos correspondientes a les civilizaciones fenicia, helenística, romana, árabe y otomana. La primer referencia histórica a Beirut data del sieglu XV e.C., cuando-y la menta nes tables cuneiformes de les Cartes de Amarna, tres cartes que'l rei Ammunira de Biruta (Beirut) unvió al faraón d'Exiptu. Biruta ye tamién citada nes cartes de Rib-Hadda de Biblos. El más antiguu asentamientu foi nuna islla nel ríu que progresivamente los sedimentos xunieron al continente. La ciudá foi conocida na Antigüedá como Bérito (vease tamién Topónimos griegos).
Nel añu 140 e.C., la ciudá foi tomada y destruyida por Diodotus Tripfón nel so enfrentamientu con Antíoco VII Evergetes pol tronu seléucida. Beirut llueu foi reconstruyida nun plan helenísticu, rebautizando la ciudá como Laodicea de Fenicia (en griegu: Λαοδικεια ή του Φοινίκη) o Laodicea en Canaán, n'honor de Laodicea seléucida. La ciudá moderna ta asitiada sobre l'antigua. Tres la guerra civil grandes sitios afaraos nel centru de la ciudá abriéronse a la esploración arqueolóxica. En 1994 afayóse qu'una de les modernes cais de Beirut, Souk Tawile, sigue inda la llinia d'una antigua cai helenística y romana.
Nel 14 e. C. (sol dominiu romanu) foi declarada colonia, col nome de Iulia Augusta Felix Berytus; pola mesma dómina beneficiar del evergetismo de Herodes I el Grande.
Dende finales del sieglu I, la escuela de Derechu de Beirut foi llargamente conocida nel Imperiu; dos de los sos más famosos xuristes; Papiniano y Ulpiano, yeren orixinarios d'ella.
Nel sieglu VI, Justiniano I reconoció a la escuela como una de les trés facultaes de derechu oficiales del Imperiu. Pero de resultes d'un desastrosu terremotu nel añu 551, los estudiantes fueron treslladaos a la ciudá de Sidón.
Beirut pasó a poder de los árabes nel 635. Mientres la Edá Media Beirut foi clisada por Akka como centru comercial del Mediterraneu oriental. Dende'l 1110 hasta'l 1291 atópase en manes de los cruciaos. Más tarde Beirut foi gobernada a nivel llocal por emires drusos. Unu d'ellos, Fakr ed-Din Maan II, fortificó la ciudá, pero nun torgar qu'a principios del sieglu XVII volviera poder de los otomanos. Cola ayuda de Damascu, Beirut rompió'l monopoliu de comerciu marítimu sobre San Juan d'Acre con ésitu y suplantar como'l principal centru de comerciu na rexón. Mientres la posterior dómina otomana, Beirut amenorgar a una pequeña ciudá (con una población d'alredor de 10.000 habitantes).
En 1888 foi capital del vilayato de Beirut y empezó la so puesta reactivación moderna, la ciudá convertir nuna llocalidá bien cosmopolita con estrechos venceyos con Europa y Estaos Xuníos. Al empar, convertir nun centru de l'actividá misionera, fíxose construyir un impresionante sistema d'educación, qu'incluyó la universidá protestante de Siria, que foi establecida por misioneros estauxunidenses y que más tarde se convirtió na Universidá americana de Beirut (UAB). Inxenieros franceses establecieron un modernu puertu en 1894 y un enllaz ferroviariu que lu xunía con Damascu y más tarde a Alepo. Gran parte del comerciu yera tresportáu por barcos a Marsella y llueu la influyencia francesa fortalecióse más que cualesquier otra potencia europea.
thumb|Estatua de [[Riad as-Solh, 1º primer ministru d'El Líbanu tres la independencia.]]
El Líbanu llogró la independencia en 1943 y Beirut convertir na so capital, siguió siendo la capital intelectual del mundu árabe y de un importante centru comercial y turísticu conocíu per munchos años como la Suiza d'Oriente Mediu, pola so estabilidá económica y cultura cosmopolita, hasta 1975 cuando'l país venció nuna brutal guerra civil. Mientres la mayor parte de la guerra, la ciudá tuvo estremada ente l'oeste en gran parte musulmana y l'este de mayoría cristiana.
La ciudá sufrió intensos bombardeos mientres la Guerra d'El Líbanu nel postreru cuartu del sieglu XX. Hasta 2005, sol impulsu de Rafik Hariri (asesináu en Beirut en febreru de 2005), fuera reconstruyíu gran parte del centru de la ciudá con influyencia arquitectónica francesa, destaca d'esta etapa la plaza de l'Étoile. Anguaño síguese llevando a cabu un plan internacional de reconstrucción.
Xeografía
thumb|Mariña beirutí.
Sofitada pol monte El Líbanu, Beirut ta asitiáu sobre un espolón nuna estrecha llanura costera nel mar Mediterraneu. La so mariña ye bastante diversa, nella puédense atopar sableres predreses, sableres de sable o cantiles.
Beirut atópase en metá de la mariña libanesa con Byblos y Trípoli al norte y Sidón y Tiro al sur. Anque ta arrodiada de montes, el so allugamientu fai que seya de bon accesu dende cuasi cualquier llugar d'El Líbanu.
Clima
Beirut tien un clima mediterraneu carauterizáu por un branu calorosu y secu, serondes y primaveres nidies y unos iviernos frescos y lluviosos. Agostu ye'l mes más calorosu del añu con una temperatura máximo media de 29 °C, siendo xineru y febreru los meses más fríos, con una temperatura mínimo media de 10 °C. Mientres la tarde, el vientu sopla del oeste, proveniente del mar y en direición al interior. La direición del vientu invertir al llegar la nueche.
L'iviernu ye la estación del añu más lluviosa y la más fresca, siendo les precipitaciones más abondoses a partir d'avientu. Los díes mientres l'iviernu son placenteros con temperatures rondando ente 15°C y 18°C, ente que mientres la nueche la temperatura suel baxar hasta los 9°C. La media añal de precipitaciones ye de 860 mm. Les agües suelen producise de forma enchente, concentrándose en pocos díes.
Relixón
La ciudá ye una de les más diverses d'Oriente Mediu, estremada cuasi al 50% ente cristianos católicos (maronites, armenios, llatinos, coptos) ortodoxos (ortodoxos antioquenos, ortodoxos griegos), cristianos armenios, cristianos coptos y protestantes) al este, y musulmanes (sunníes, chiitas) y drusos alcontraos al oeste y sur.
Munches d'estes relixones son minoritaries, por casu, la mayoría de los xudíos de Beirut emigraron a Francia, Israel, Canadá y los Estaos Xuníos tres la guerra civil libanesa que s'empecipió en 1975, estimaciones actuales de la población xudía calculen qu'habiten la ciudá menos de 40 xudíos. Los católicos armenios, católicos de ritu llatín, tolos coptos y los entá más escasos protestantes tienen una presencia insignificante en comparanza coles otres relixones. A tolos efeutos, El Líbanu namái tien siete grandes relixones (musulmanes sunitas, musulmanes chiitas, drusos, maronites católicos, ortodoxos, católicos griegos ―melkitas― y cristianos armenios). Anque'l El Líbanu ye un país llaicu, los asuntos familiares, como'l matrimoniu, el divorciu y la heriedu siguen siendo tramitaos poles autoridaes relixoses en representación de la fe de cada persona. El matrimoniu civil refugar por unanimidá poles autoridaes relixoses, pero'l matrimoniu civil celebráu nel estranxeru ye reconocíu poles autoridaes civiles libaneses.
Beirut careció una historia de lluches polítiques, debíes a les divisiones relixoses. La relixón estremó tradicionalmente a la sociedá libanesa, lo que se fai evidente tres la enllargada guerra civil.
Deportes
Beirut, xunto con Sidón y Trípoli, foi sede de la Copa Asiática de Fútbol, tornéu onde la seleición de Xapón alzóse campeona. Hai dos estadios na ciudá, l'Estadiu Camille Chamoun, onde se celebró la final de dichu eventu, y l'Estadiu Municipal de Beirut.
Hai siete equipos de fútbol na Lliga Premier Libanesa que xueguen en Beirut:
Beirut tien dos equipos de baloncestu, Al Riyadi y A los Hikma, que participen na primer división del Campeonatu Libanés de Baloncestu.
Otros eventos deportivos en Beirut inclúin al Maratón de Beirut, celebráu añalmente dende 2003, carreres de caballos selmanales nel Hipódromu de Beirut, y torneos de golf y tenis que se lleven a cabu nel Club de Golf d'El Líbanu.
Medios de comunicación
Beirut ye'l principal centru de comunicaciones del país. Na ciudá concéntrense los principales canales de televisión, diarios y publicaciones periódiques y editoriales. Ente les cadenes de televisión atópense Télé Liban, Lebanese Broadcasting Corporation, Future Television, NewTV Sat, Al-Esquitar, ANB, NBN y Orange TV. 200px|thumb|Vista del Aeropuertu Internacional de Beirut Rafic Hariri. Ente los principales diarios publicaos en Beirut atópense An-Nahar, As-Safir, Al Mustaqbal, Al Akhbar, Al-Balad, Ad-Diyar, Al Anwar, Al Sharq, L'Orient Le Jour y el Daily Star.
Tresportes
Beirut cunta colos servicios del Aeropuertu Internacional de Beirut Rafic Hariri, asitiáu al sur de la ciudá. El Puertu de Beirut ye'l principal puertu marítimu del país.
La ciudá cunta con llinies d'autobuses que la comuniquen col restu del país y les principales ciudaes de la vecina Siria. Tamién puede viaxase contratando los servicios d'un taxi. Los autobuses que parten con destín al norte y a Siria parten de la Estación Charles Helou.
Elosman Euller Silva Cavalcanti
Elosman Euller Silva Cavalcanti ye un futbolista brasilanu.
Lornay
Lornay ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Gerbillurus setzeri
Gerbillurus setzeri ye una especie de royedor de la familia Muridae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase n'Angola y Namibia.
Hábitat
El so hábitat natural son: desiertos templaos y templaos.
Política d'Italia
250px|thumb|right|[[Emblema nacional d'Italia|Escudo d'Italia.]] Italia ye una república parllamentaria con democracia representativa y multipartidista, que'l so sistema políticu ye definíu na so llei suprema de 1948 (Costituzione della Repubblica Italiana).
El poder executivu ta a cargu del Gobierno, formáu por trés órganos: el Presidente del Conseyu de Ministros, que ye'l xefe de Gobiernu, informalmente llamáu "primer ministru", los Ministros y el Conseyu de los Ministros. El poder llexislativu ta a cargu del Parllamentu, que tien una estructura bicameral, tando formáu pola Cámara de los Diputaos y el Senáu de la República. El poder xudicial ye independiente del executivu y el llexislativu.
El Presidente de la República ye'l xefe d'Estáu y representa la unidá nacional.
Antecedentes
Tres a la Unificación d'Italia instauróse una monarquía constitucional que duró hasta la instauración del fascismu. Mientres la monarquía esistía un réxime lliberal, momentu históricu nel que se crearon partíos importantes del sieglu XX como'l Partíu Socialista Italianu o'l Partíu Republicanu Italianu. Nos años 1920, la dictadura de Benito Mussolini prohibió los partíos políticos a esceición del Partíu Nacional Fascista. La Segunda Guerra Mundial y la Resistencia partisana acabaron col réxime fascista instaurándose una república tres un referendu.
En 1948 promulgóse la Constitución republicana. El nuevu sistema taba apoderáu pola Democracia Cristiana, que gobernaba en solitariu o xunto a otros partíos: el Partíu Socialista Italianu, el Partíu Socialista Democráticu Italianu, el Partíu Republicanu Italianu y el Partíu Lliberal Italianu. El principal partíu opositor yera'l Partíu Comunista Italianu. Los grandes nomes d'esta dómina fueron, ente munchos otros, Alcide De Gasperi, de la DC, ocho veces primer ministru, Bettino Craxi, pol PSI, o Enrico Berlinguer, del PCI, qu'escurrió'l Compromesso storico (Compromisu históricu).
A principios de los años 90, la xusticia afayó una xigantesca rede de corrupción na política italiana, nel procesu xudicial denomináu Manes Llimpies. La corrupción acabó colos partíos políticos tradicionales, amás de llevar a los xulgaos a la mayoría de los políticos del país. Tomaron el poder entós nuevos políticos como Silvio Berlusconi o políticos "llimpios" como Romano Prodi. Los fondos cambeos acaecíos tres estos eventos, como por casu el cambéu de sistema eleutoral y la disolución de los antiguos partíos, faen que se conoza a esta dómina como la Seconda Repubblica (Segunda República).
Poder executivu
200px|thumb|right|Copia de la primer páxina de la [[Constitución de la República Italiana.]]
El presidente de la República italiana ye'l xefe d'estáu del país. El presidente de la República tien de velar pola unidá del país siendo'l guardián de la Constitución. Amás actúa como árbitru ente les distintes fuercies y poderes políticos. L'actual presidente de la República ye Sergio Mattarella. El presidente de la República ye escoyíu pol parllamentu por un periodu de siete años.
El presidente de la República noma un presidente del Conseyu de Ministros y los ministros propuestos per este. El Gobiernu asina nomáu precisa l'aprobación de les dos cañes del parllamentu. El presidente del Conseyu de Ministros ye'l xefe de gobiernu y el principal referente políticu del país. Tres la dimisión del "premier" Silvio Berlusconi, el 12 de payares de 2011, el senador vitaliciu Mario Monti foi nomáu por Giorgio Napolitano. Mario Monti, presentó la so dimisión como xefe del Gobiernu'l día 21 d'avientu de 2012, al presidente de la República italiana, Giorgio Napolitano, tres trece meses al mandu de un Executivu tecnócrata investido pa reconducir les finances y l'economía del país.
Poder llexislativu
A nivel nacional, los italianos tienen un parllamentu bicameral formáu pola Cámara de los Diputaos (630 diputaos) y un Senáu (315 senadores, escoyíos democráticamente más unos pocos senadores vitalicios). A lo más, una llexislatura dura cinco años, pero de normal eslleir el parllamentu antes d'esi tiempu. Destacar que los dos camáras són simétriques, yá que comparten los mesmos poderes.
Partíos políticos
200px|thumb|right|L'actual xefe de Gobiernu d'Italia, [[Paolo Gentiloni, miembru del Partíu Demócrata.]]
El sistema eleutoral italianu favorez a les mayoríes, polo que los partíos políticos formen grandes coaliciones pa presentase a les eleiciones. Pa les eleiciones xenerales d'Italia de 2013 constituyéronse cuatro coaliciones: Otres llistes eleutorales que nun formaben parte de dalguna coalición fueron la del Movimientu 5 Estrelles (transversalista y la llista de Faer pa Parar la Decadencia (lliberalismu económicu).
El gobiernu actual d'Italia, presidíu por Paolo Gentiloni, ta sofitáu pol Partíu Demócrata, Artículu 1 - Movimientu Demócrata y Progresista, Alternativa Popular y otros partíos menores nacionales y rexonales. Los principales partíos de la oposición son el Movimientu 5 Estrelles, Forza Italia y la Lliga Norte.
Cardedeu
Cardedeu ye una llocalidá que pertenez a la contorna del Vallès Oriental, na provincia de Barcelona (España). Atopar a una distancia de 37 km de Barcelona y a 7 km de Granollers, capital de la contorna. Según los datos del Institutu d'Estadística de Cataluña, la ciudá cuntaba en 2011 con 17.241 habitantes y con una estensión de 12,89 km², lo que daba una densidá de población de 1.337,55 hab/km². Cardedeu cunta con un texíu industrial formáu por pequeñes y medianes empreses. Amás de la industria, otres actividaes económiques pal conceyu son los viveros de plantes de xardín y les ceberes.
Xeografía
thumb|275px|Llocalización de Cardedeu na contorna del Vallés oriental. La ciudá atópase en plena depresión prelitoral catalana, ente la cordal Mariniegu y el macizu del Montseny. El términu municipal ta travesáu pol regueru de Vallforners, conocíu popularmente como regueru de Cànoves, afluente del ríu Mogent, que de la mesma lo ye del Besós. El puntu más eleváu del conceyu, de 310 metros sobre'l nivel del mar, atópase cerca de la ermita de San Hilario, nel noroeste del términu municipal. El puntu de menor altitú, de 155 metros, atopar nel valle del ríu Mogent, al sur del conceyu. L'altitú media de la población ye de 198 m. El términu municipal tien una estensión de 12,89 km², el llargor máximu de norte a sur ye de 6,3 km, y d'este a oeste de 3,7 km.
La llocalidá llenda al norte colos conceyu de Cànoves y con Sant Pere de Vilamajor nel llugar conocíu como la Pedra foradada; al este parte con Sant Antoni de Vilamajor al traviés de la barriada de Sant Julià d'Alfou; al sureste con Llinars del Vallès; al sur con La Roca del Vallès, coles barriaes de Santa Agnès de Malanyanes, Bell-lloc y Vilalba; y al oeste con Les Franqueses del Vallès al traviés de les barriaes de Marata y Corró d'Amunt.
thumb|275px|Vista del Montseny dende Cardedeu. Cardedeu falta 9 y 38 km de Granollers y Barcelona respeutivamente. Les principales víes de comunicación qu'enllacen col conceyu son: l'autopista AP-7 (salida 12 de Cardedeu - La Roca), la carretera comarcal C-251 que traviesa'l nucleu urbanu, la C-35 (variante de Cardedeu y Llinars del Vallès) y les carreteres locales a Cànoves, Dosrius y La Roca del Vallès. La población cunta con ferrocarril, siendo vía de camín pa los convóis de Barcelona - Portbou y disponiendo de serviciu de Cercaníes, llegando la llinia R-2 con orixe en Barcelona.
El paisaxe entá caltién les traces carauterístiques de la plana vallesana magar tar bien urbanizáu. Al este, la zona conocida como el Rial, ta apoderada polos cultivos de ceberes y les esplotaciones ganaderes; al oeste, onde'l terrén ye más eleváu y de naturaleza magriza, el paisaxe ta apoderáu por valles nidios y pequeñes llombes, conformando un mosaicu de campos y monte mediterraneu; al sur, onde predomina'l paisaxe densamente urbanizáu, atópase'l polígonu industrial Sur, el parque de la Serreta, el valle del ríu Mogent y l'autopista AP-7.
Clima
thumb|275px|[[Climograma de Cardedeu.]]
Demografía
thumb|275px|Evolución de la población de Cardedeu dende 1900.
La población de Cardedeu creció descomanadamente dende la década de 1960, hasta llegar a quintuplicar la población. La meyora de les infraestructures y les comunicaciones con Barcelona dexó que muncha xente que trabayaba na capital asitiara la so residencia en Cardedeu.
Orixe del topónimu
L'orixe del nome de Cardedeu ye confusu y embaraxáronse diverses posibilidaes. La más aceptada ye la de Francesc de Borja Moll, quien propón que'l topónimu de Cardedeu provién de Car (quer) de Deu, que significaría "peña de fonte". Otra posibilidá que foi refugada ye la propuesta por Balari Jovany, quien afirmó que'l nome derivaría de quercitulum (encinar pequeñu). Sicasí'l tracamundiu del orixe perduró inclusive nel escudu municipal que tien tres cardos (card en catalán) doraos, dando llugar a equívocos sobre l'orixe del nome de la población.
Orixe más antigua hai trés nomes cambeos, mientres pallabra Card ye cardu y de Deu ye de Díos más tarde ye por Cardedol y darréu Cardedeu....
Historia
Cardedeu ye una villa d'orixe medieval, remontándose la primer referencia escrita que se conoz al añu 941, cuando apaez el nome de Carotitulo. La parroquia de Santa María o posible parroquia Santa Mónica ta documentada dende l'añu 1012, perteneciendo a la xurisdicción real del castiellu de Vilamajor, xunto a les parroquies de Santa Susana, Sant Pere de Vilamajor y Sant Julià del Fou, ente que el Mas Sant Hilari ta documentáu dende 1127. Naquella dómina la población nun moraba nun centru urbanu sinón tremada en masías y aldegues rurales.
Alfonsu IV d'Aragón dexó l'alcaldía de Vilamajor a Berenguer de Sentmenat en 1328, como premiu polos sos servicios a la corona. Tres dellos años de malestares y protestes, en 1345, los cuatro parroquies de Vilamajor remontáronse y asesinaron a Jaufred de Sentmenaten la masía de Can Terrades del Rieral. Tres esti incidente los cuatro parroquies que conformaben Vilamajor volvieron a manes reales. En 1381, l'infante Juan vendió l'alcaldía, formada poles parroquies de Vilamajor, Cardedeu, el Fou y Santa Susanna a Bernardo IV de Cabrera a perpetuidad pa saldar les deldes de la corona. Tres años dempués, los habitantes de Vilamajor y los conseyeros de Barcelona consiguieron que les parroquies fueren nomaes carrer i braç de la Ciutat de Barcelona, polo que llograben los privilexos y deberes de dicha ciudá y de esta forma Vilamajor volvía formar parte del patrimoniu real.
Tiense constancia qu'en 1470 había en Cardedeu, 51 fueos y dos capellanes, lo que representa unos 205 ó 257 habitantes.
Edá Moderna
thumb|275px|Planu de Cardedeu en 1777. En 1599 el rei Felipe III d'España concedió la separación de la universidá de Cardedeu de la de Vilamajor. A partir d'esti momentu dambes villes tuvieron alcaldes propios y constituyíen conceyos distintos.
Mientres esti periodu cabo destacar los efeutos desastrosos del terremotu del 25 de mayu de 1448, con epicentru ente Cardedeu y Llinars, y que provocó más d'un centenar de víctimes, la destrucción del campanariu y diverses cases. Otru fechu destacable ye la quema de la villa per parte de les tropes castellanes por causa de la sulevación catalana de 1640. Otros fechos llaceriosos fueron los llenes de 1776 y 1777. Magar toos estos acontecimientos negativos la villa, asitiada nun puntu estratéxicu pa la comunicación de Barcelona, Girona y Francia, creció amodo y algamó en 1787 los 1.085 habitantes según el censu de Floridablanca.
Saint-Gilles-de-la-Neuville
Saint-Gilles-de-la-Neuville ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Cardedeu
Cardedeu dende'l sieglu XIX
thumb|275px|El xeneral Laurent Gouvion-St-Cyr ganó la batalla celebrada ente Cardedeu y Llinars. Nel sieglu XIX la villa sufrió les consecuencies de la Guerra de la Independencia Española, cuando delles masías fueron quemaes, como Can Bas o Can Font de la Perera. El 16 d'avientu de 1808 celebróse una batalla ente les tropes españoles, mandaos pol xeneral Vives, y los franceses, mandaes pol xeneral Laurent Gouvion-Saint-Cyr, na riega del Fou, ente Cardedeu y Llinars del Vallès. La batalla acabó cola victoria de les tropes franceses. Les tropes napoleóniques entraron en Cardedeu ensin oposición y algamaron Barcelona, onde rompieron el cercu al que taba sometida la ciudá y llograron lliberar a les guarniciones franceses bloquiaes. El francés Jean Charles Langlois fixo un grabáu conmemorativo d'esta batalla llamáu La bataille de Cardedeu, que puede contemplase nel Muséu del Louvre de París.
Saint-Gilles-de-la-Neuville
Tien una población de y una superficie de  km².
Cardedeu
Cardedeu dende'l sieglu XIX
En 1860 llegó'l ferrocarril y en 1864 la carretera de Caldas de Montbui a San Celoní. Gracies a estes meyores nes comunicaciones el conceyu esperimento una llixera crecedera demográfica y empezó a modernizase. Sicasí la villa sufrió nuevamente los efeutos de la guerra, nesta ocasión de la Tercer Guerra Carlista. En 1873 la villa foi asaltada delles vegaes poles tropes carlistes. Asina'l 28 de mayu foi amburáu l'archivu municipal y el 6 de payares, el conceyu, la ilesia y l'estación, fecha na qu'unos cuarenta lliberales que s'abelugaron nel campanariu de la ilesia, fueron fusilaos tres rindise dempués de recibir promeses de respeta-yos la vida.