cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cuentu
Influencia
Amás de crear un gran mercáu de consumu y la necesidá d'una alfabetización en masa, la industrialización tamién creó la necesidá de sirvise d'informaciones más sintétiques y concretes. Y en el SIEGLU|XX||s}}, esi estilu d'informar ensin dulda foi impulsáu pol periodismu y pol llibru. Y escontra el postreru terciu del SIEGLU|XX||s}} y principios del SIEGLU|XXI||s}}, les víes privilexaes agregaes fueron el cine, la radio, y la televisión. Asina por tanto, nel so entamu, el cuentu llogró impautu al traviés de la prensa escrita ( y bona parte del SIEGLU|XX||s}}), anque güei día esti espaciu ta amenorgándose frente a dellos cambeos de vezos. ¿Va Ser que'l cuentu va afacer a les nueves teunoloxíes?: televisión, Internet, etc. De xuru ye polo espresao que nel so entamu, tantu en Brasil como n'Estaos Xuníos y como n'otros países, la mayoría de los escritores de cuentos tamién yeren periodistes.
Sía como fora, la vía de la prensa escrita ensin dulda foi positiva pal cuentu, anque tamién ye culpada por acentuar el preconcepto negativu en rellación al xéneru. Albídrase que nun se paga por un cuentu publicáu nuna revista, lo qu'indirectamente resta valor a esti tipu de lliteratura. Amás, depués de ciertu tiempu una revista en munchos casos tírase, y colla l'o los cuentos ellí conteníos; sicasí, una novela en formatu llibro suel guardase nuna biblioteca, o en dalgún otru llugar de la casa. A última hora, una revista popular o'l suplementu de dalgún diariu nun son un bon soporte pal espardimientu de cuentos, pos ta arreyada con una comercialización non bien afecha en rellación a lliteratura seria y de valor.
Última hora, na era industrializada del capitalismu americanu, el cuentu pasa a ser arte padronizado (con escesives regles tocantes a estensión y estructura), impersonal o d'autor pocu conocíu, de producción rápida, barata, y de baxa o media calidá. Estes esmoliciones y estes reflexones, de la mesma acentúen les diferencies ente'l cuentu comercial de les publicaciones periódiques, y el cuentu lliterariu de les escoyetes. Per esti llau bien posiblemente ye que surdieren ciertos preconceptos en contra de los cuentos…" (Nádia Battella Gotlib, op. cit.).
Esta cuestión foi notada en munches partes, y tamién en Brasil, especialmente mientres los años 1970. Les influencies nun principiu seique positives exercíes pola prensa escrita (revistes, selmanarios, suplementos), xunida a ciertu espardimientu al traviés de radios y de tele emisores bien comerciales y con muncha publicidá, impulsaron al xéneru a perder parte de la so identidá: nun principiu siendo cuasi tou, el cuentu como xéneru pasó a ser cuasi nada.
Na década de 1920 surden los modernistes, y entós el cuentu pasa a ser esencialmente urbanu/suburbano. Los escritores procuraron la renovación de les formes, la rotura col llinguaxe tradicional, la renovación de los medios d'espresión, etc. Procuróse evitar los rebuscamientos col llinguaxe, la narrativa pasó a ser más oxetiva, les frases volviéronse más curties, y la comunicación tendió a ser más curtia.
Nesa mesma llinia, Poe, que tamién foi'l primer teóricu del xéneru, dixo:
Estensión
Según ciertes definiciones, el cuentu nun tendría d'ocupar más de 7500 pallabres. Anguaño, entiéndese como avezáu o normal que pueda variar ente un mínimu de 1000 y un máximu de 20 000 pallabres, anque xusto ye reconocer que cualquier llimitación en cuanto al mínimu o al máximu de pallabres d'una obra, siempres tien daqué d'arbitrariu, y que per otra parte, con frecuencia estes llendes son inoraos tantu por escritores como por llectores.
Assis Brasil va entá más lloñe al afirmar que Grande Sertão: siendes, de Guimarães Rosa, ye un cuentu llargu, y que por tantu merez ser clasificáu como narrativa curtia. La citada obra, como sabemos, tien más de 500 páxines, anque claro, ellí tamién ye posible reconocer carauterístiques propies del cuentu.
Toes estes observaciones tienden a demostrar lo difícil que ye definir esautamente lo que ye un cuentu, asina que una solución podría ser la de dexar esta xera de clasificación al propiu autor o al editor. Sicasí, les carauterístiques principales d'esti xéneru lliterariu fueron bien establecíes, y quien conoz de lliteratura tien bien claru lo que ye un cuentu.
Nel SIEGLU|XX||s}} pueden incluyise ente los grandes escritores de cuentos a O. Henry, Anatole France, Virginia Woolf, Katherine Mansfield, Kafka, James Joyce, William Faulkner, Ernest Hemingway, Máximu Gorki, Mário de Andrade, Monteiro Lobato, Aníbal Machado, Alcântara Machado, Guimarães Rosa, Isaac Bashevis Singer, Nelson Rodrigues, Dalton Trevisan, Rubem Fonseca, Osman Lins, Clarice Lispector, Jorge Luis Borges, y Lima Barreto.
Pa un escritor que fai un cuentu, lo qu'en realidá más-y debe importar ye cómo (forma) cunta la historia, y non tantu lo qué (conteníu) cuenta. Jorge Luis Borges (1899-1986) dicía que cuntamos siempres la mesma fábula. Ensin llegar a tantu, Julio Cortázar (1914-1984) dicía que nun hai nin temes bones nin temes males, sinón un tratamientu bonu o non aparente pa una determinada tema (cf. Aspeutos del cuentu, Dellos aspeutos del cuentu, y Valise de cronópio ). Claro qu'hai que tener curiáu colos escesos de formalismu, pa nun cayer en personaxes enterriaos nin n'esquemes descomanadamente ríxidos: ciertu escritor pasó bona parte de la so vida trabayando nes formes de llograr un estilu lliterariu perfectu, p'asina impresionar al mundu tou; y cuando finalmente consiguió algamar, afayó que nada tenía que dicir.
L'enclín contemporaneu nesti entamu del SIEGLU|XXI||s}}, ye a xerarquizar al microcuento, una especie de haiku de cuñu narrativu, que la so estensión definir, na mayoría de les vegaes, por cierto máximu encamentáu pa los intercambios de mensaxes de testu (sms) na telefonía móvil, o pola estensión d'un tuit. Amás de Twitter, otres redes sociales tamién fueron mediu pa la publicación de microcuentos, per fora de la plataforma tradicional de los llibros y de les publicaciones periódiques.
El microcuento seique más famosu, ye unu d'Augusto Monterroso, autor guatemalianu, y que'l so títulu ye El dinosauriu. En Brasil, cultiven esti subxéneru autores tales como Dalton Trevisan, Millôr Fernandes, Daniel Galera, Samir Mesquita, y Rauer (nome sol cual robla les sos publicaciones en Twitter l'escritor de Minas Gerais llamáu Rauer Ribeiro Rodrigues).
Carauterístiques básiques d'un cuentu
Cuando s'escribe un cuentu, hai que tener bien en cuenta los siguientes aspeutos:
Necesidaes básiques
El cuentu precisa de tensión, de ritmu, de lo imprevistu y de lo sorpresivu dientro de parámetros previstos (esto ye, dientro de ciertu calce razonable de los acontecimientos), y amás precisa unidá, continuidá, compactación, conflictu, y división en partes (principiu-planteamientu, mediu-nuedu, y fin-conclusión) más o menos clara y definida. El pasáu y el futuru nel cuentu tienen una significación menor, y el flashback (retrocesu temporal) nun ta impidíu, anque tien d'usase solamente si ye absolutamente necesariu, y de la forma más curtia y marxinal posible.
Final enigmáticu
El final enigmáticu nel cuentu prevaleció hasta Henry Guy de Maupassant (fin del sieglu XIX) y por cierto hasta esa dómina ello yera bien importante, pos apurría un desenllaz xeneralmente sorprendente, cerrando la obra con broche d'oru, como entós solía dicise. Anguaño esti tipu de final tien muncho menos importancia; dellos escritores y dellos críticos inclusive cunten que esta carauterística ye perfectamente superflua o dispensable, lléase entá anacrónica. Coles mesmes, nun puede negase que'l final nel cuentu mayoritariamente siempres ye más cargáu de tensión que na novela o que nel rellatu, y que un bon final nun cuentu ye fundamental: Eu diria qu'o qu'opera non conto dende o começo é a noção de fim; tudo chama, tudo convoca a um "final" (Antonio Skármeta, Assim se escreve um conto, cf. ).
Nel xéneru cunto, como afirmó Antón Chéjov, ye meyor nun dicir lo suficiente que dicir de más; y pa nun dicir demasiáu, ye meyor suxurir, como si tuviera qu'haber ciertu silenciu o cierta cortina nel cursu del rellatu, p'asina sofitar la intriga, p'asina caltener la tensión. Y como exemplu, puede ponese'l cuentu A missa do galu, de Joaquim Machado de Assis; nesi testu, y especialmente nos diálogos, nun ye tan importante lo que se diz sinón lo que se dexa de dicir.
Ricardo Piglia, comentando dellos cuentos d'Ernest Hemingway (1899-1961), afirma que lo más importante nunca se cunta:
Ye como si'l cuentista o'l relator pegara na mano del llector o-y acapiara pa da-y a entender que lo llevaría pa un llugar, pa una encruciada, anque'l personaxe y l'aición nel final de la historia, emburriar escontra otru llugar. Seique polo qu'acaba de dicise, David Herbert Lawrence dixo que'l llector tenía de confiar nel cuentu pero non nel cuentista, pos el cuentista suel ser un terrorista que s'asonsaña diplomáticu (como pela so parte dicía Alfredo Bosi sobre Machado de Assis, op. cit.).
Según Cristina Perí-Rossi, l'escritor contemporaneu de cuentos nun narra solamente pol prestar d'encadenar fechos y situaciones d'una manera más o menos casual y orixinal, sinón pa revelar lo que verdaderamente hai detrás de los mesmos (cita de Mempo Giardinelli, op. cit). Dende esti puntu de vista, la sorpresa produzse cuando, a la fin del rellatu, la historia secreta o escondida vien a la superficie.
Nel cuentu, la trama ye llinial y oxetiva, pos el cuentu, dada la so brevedá, yá dende l'entamu nun ta tan lloñe del desenllaz, asina que ye precisu que'l llector clara y rápido vea y tome conciencia de los acontecimientos. Si na novela'l espaciu/tiempu ye saltarín, nel cuentu verdaderamente ye llinial, y espresáu so la forma narrativa por excelencia.
Nel cuentu, la narrativa ideal probablemente empieza con una situación estable, que llueu va ser alteriada por dalguna fuercia o por dalgún desequilibriu, resultando nuna situación d'inestabilidá. Con posterioridá entra n'aición otra fuercia, inversa, que restablez l'equilibriu, anque la estabilidá llograda nel desenllaz, nunca ye idéntica a la inicial magar podría tener con ella cierta semeyanza (Gom Jabbar en Hardcore, basáu en Tzvetan Todorov).
Diálogos
Los diálogos son de suma importancia na novela y en cierta midida tamién nel cuentu, pos con esti recursu tresmítense bien les discordias, los conflictos, les particularidaes de xéneru, etc. Los diálogos son un bien bon recursu pa informar, inclusive nel cuentu onde l'ingrediente narrativu ensin dulda siempres ye importante (Henry James, 1843-1916).
Pa dellos escritores, el diálogu ye una ferramienta absolutamente indispensable. Caio Porfírio Carneiro por casu, llega al puntu d'escribir cuentos solu compuestos por diálogos, y ensin que, en nengún intre surda un narrador. Consideráu'l mayor autor brasilanu nel arte d'escribir diálogos y un verdaderu maestru, l'escritor Luiz Vilela ye inclusive quien escribió una novela curtia, Ente amigos (1984), onde ellí tamién solamente esprésase con diálogos y ensin presencia d'un narrador. Otru exemplu del mesmu tipu son les 172 páxines de Trapiá, un clásicu de la década de 1960, tamién escritu por Caio Porfírio Carneiro, y onde apenes hai seis páxina ensin diálogos.
Veamos darréu los distintos tipos de diálogu:
Ye interesante analizar el casu de Vides seques, onde en ciertos pasaxes nun se sabe esautamente quién ye'l que fala: ¿ye'l narrador (tercer persona) o la consciencia de Fabiano (primer persona)? Esti tipu de discursu dexa esportar o espresar los pensamientos del personaxe, ensin que'l narrador pierda'l so poder y la so condición de mediador.
Candanal (Villaviciosa)
Candanal ye una parroquia del conceyu asturianu de Villaviciosa.
Tien una superficie de 13,11 km² na qu'habiten un total de 242 persones (INE 2005) repartíes ente les poblaciones de Los Salgueros, Fiensospín, Manzaneu, Barromán, El Carbayal, El Tuyu, Grandiella, Capión, El Préstamu, Collau, La Rotella, Argañosu, Roces, El Requexu, Santecía, La Gallinal, Cabañes y Pumardabá.
Dixebróse de la parroquia de Pión en 1791.
Lérouville
Lérouville ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Saint-Jean-Saint-Maurice-sur-Loire
Saint-Jean-Saint-Maurice-sur-Loire ye una comuña francesa del departamentu de Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Lemmes
Lemmes ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Hectorellaceae
Hectorellaceae ye'l nome botánicu d'una familia de plantes de flores dientro del orde Caryophyllales con dos xéneros.
Son plantes yerbácea perennes con fueyes pequeñes, lternas, coriacees, simples y enteres. Flores solitaries axilares. El frutu ye una cápsula Ye un sinónimu de la familia Montiaceae
Villaseco de los Gamitos
Villaseco de los Gamitos ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Llión. Intégrase dientro de la contorna de la Tierra de Ledesma. Pertenez al partíu xudicial de Salamanca.
El so términu municipal ta formáu por un solu nucleu de población, ocupa una superficie total de 12,32 km² y según los datos demográficos recoyíos nel padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu, cuenta con una población de habitantes.
Etimoloxía
Foi denomináu orixinalmente Villarseco o Villar Secu. Nesti sentíu, el términu masculín "villar", sería sinónimu de "pueblu" en llingua lleonesa. Darréu dichu Villarseco derivó a Villaseco, perdiendo la "r" y añedir -y más tarde el "de los Gamitos".
Historia
thumb|left|Casa consistorial de Villaseco de los Gamitos La fundación de Villaseco remontar a la Edá Media, obedeciendo a les repoblaciones efectuaes polos reis lleoneses na Alta Edá Media, quedando encuadrada la llocalidá na xurisdicción de Ledesma dende la creación de la so alfoz per parte de Fernandu II de Llión nel sieglu XII, según nel so arcedianáu. Cola creación de les actuales provincies en 1833, Villaseco de los Gamitos quedó integráu na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa.
Hanguanaceae
Les hanguanacees (nome científicu Hanguanaceae) col so únicu xéneru Hanguana, formen una familia de plantes monocotiledónees herbales terrestres, robustes, tosques y macices, con fueyes peciolaes con un nerviu mediu, munchos nervios secundarios paralelos, y venes terciaries cruzaes prominentes. El so inflorescencia ye una panoja con flores sésiles, pequeñes, indistintes. El so caracter más distintivu ye que los frutos son bayes con una única grana con forma de tazón, qu'adquier al arrodiar a la llibradura mientres el desenvolvimientu.
La familia foi reconocida por sistemes de clasificación modernos como'l sistema de clasificación APG III (2009 ) y el APWeb,.
Son natives de Sri Lanka, el sureste d'Asia hasta Paláu y el norte d'Australia.
Filoxenia
La familia ye hermana de Commelinaceae, ver Commelinales pa un discutiniu d'esti clado.
Taxonomía
La familia foi reconocida pol APG III (2009 ), el Linear APG III (2009 ) asignó-y el númberu de familia 77. La familia yá fuera reconocida pol APG II (2003 ).
Sinonimia:
3 especies:
1976
Abreviatures
° : fecha de nacencia
† : fecha de la muerte
Nova Genera ac Species Plantarum
Nova Genera ac Species Plantarum (embrivíu Nov. Gen. Sp. Pl.) ye un llibru de botánica escritu por Eduard Friedrich Poeppig en collaboración con Stephan Ladislaus Endlicher y editáu nel añu 1835-1845 col nome de Nova Genera ac species plantarum quas in regno chilensi, peruviano et in terra amazonica... La edición compónse de tres volúmenes nos que se describe la flora del sur d'América.
Source
Source ye un motor de videoxuegu desenvueltu pola empresa Valve Corporation pa les plataformes Microsoft Windows (32 y 64 bits), Mac OS X, GNU/Linux, Xbox, Xbox One, Xbox 360, PlayStation 3 y PlayStation 4. Debutó'l 7 xunu de 2004 col videoxuegu Counter-Strike: Source.
Source foi creáu pa dir evolucionando adulces mientres la teunoloxía avanza, al contrariu que los cambeos de versión sópitos de los sos competidores. Esto vuélvese especialmente relevante cuando se considera que ta amestáu a Steam, que baxa les actualizaciones automáticamente lo que fai que nueves versiones del motor puedan llegar a tola base d'usuarios instantáneamente.
Camoca
Camoca ye una parroquia del conceyu asturianu de Villaviciosa.
Llenda al norte coles parroquies de Grases y Cazanes, al este con Amandi, al sur con Valdebárcena y al oeste con San Pedru Ambás.
Tien una superficie de 3,51 km² na qu'habiten un total de 132 persones (INE 2005) repartíes ente les poblaciones de La Bustariega, El Pulu Baxu, El Pulu Riba, El Campu, La Corolla, El Llanu, El Monte, Peruyeru, La Piñera, Reborión, La Riega, El Ronzón, El Traviesu, El Valle y Vega.
Llingües bantús meridionales
Les llingües bantús meridionales son el mayor subgrupu de llingües bantús, que la so validez filoxenética foi investigada por Janson (1991-92). Correspuéndense casi esautamente col grupu S de la clasificación de Guthrie (la única diferencia ye la esclusión shona que nun formen parte de les llingües bantús meridionales y la inclusión de les llingües makua). El grupu inclúi toles llingües bantús de Sudáfrica, Botsuana y Mozambique.
Clasificación
La siguiente da llingües bantús merdionales (el códigu ente paréntesis referir a la so posición na clasificación de Guthrie):
Comparanza léxica
Los numberales para distintes llingües bantús meridionales son: ! rowspan=2| GLOSA ! colspan=2| Chopi ! colspan=3| Nguni ! colspan=2| Ronga ! rowspan=2| Venda !rowspan=2| PROTO- BANTÚ S. ! Chopi !! Gitonga ! Swati !! Xhosa !! Zulú !Tswa !! Tsonga sitfʼûpʰa || ntʼándátʰù || isitʰoːpʰa || 5+1 || ʦèβú || 5+1 || *5+1
! rowspan=2| GLOSA ! colspan=8|Sotho-Tswana ! Birwa !! Kgalagadi !! Lozi !! Ndebele merid. !! Sotho septent. !! Sotho merid. !! Tswana !! PROTO- ST nŋwè || -ːŋwɪ || ɲwì || -ɲɛ || tʼeé || ŋoe || ǹŋwɛ́ || *ŋwe rátárò || -kʲikʲáːnɪ || sìlèlà || -tʰandatʰo || ʦʰélá || ʦɛlɑ || rátárʊ̄ || *ra-tʰaru (10-2) || -bútámɪbeːrí (10-2) || 5+3 || -ɓxunanɛ || seswái || ʀobedi (10-2) || ròbɛ́dí (10-2) || *10-2 (10-1) || -bútámowóːnʷɛ (10-1) || 5+4 || -tʰɔɓa || seɲáne || ʀoboʀoŋ (10-1) || rɔ̀bʊ̄n̄ŋwɛ́ (10-1) || *10-1
Óblast de Yaroslavl
Yaroslavl (en rusu: Ярославская область; trescritu como Yaroslávskaya óblast) ye unu de los cuarenta y siete óblast que, xunto coles ventiún repúbliques, nueve krais, cuatro distritos autónomos y dos ciudaes federales, conformen los ochenta y tres suxetos federales de Rusia. La so capital ye la homónima Yaroslavl, interseición d'importantes autopistes, ferrocarriles y canales d'agua. Ta allugáu nel distritu Central llindando al norte con Vólogda, al este con Kostromá, al sur con Ivánovo y Vladímir, al suroeste col óblast de Moscú y al oeste con Tver.
Visión xeneral
El óblast de Yaroslavl foi establecida'l 1 de marzu de 1936.
Demografía
Estes son figures de población d'alcuerdu al censu rusu de 2002:
Mira de vida: Mujer: 71 años
El 98% de los residentes son ciudadanos rusos.
Ciudaes
La ciudá más antigua ye Rostov.
La ciudá de Mologa (conocida dende'l sieglu XIII), alcontrada a veres del ríu Mologa, quedó somorguiada so les agües pel llargu llagu artificial de la presa de Rybinsk, que nel so momentu, foi'l mayor banzáu artificial del mundu (construyida ente 1935-47, y qu'empezó a enllenase a partir del añu 1941).
Saint-Jean-Soleymieux
Saint-Jean-Soleymieux ye una comuña francesa del departamentu de Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Xandru Martino Ruz
Xandru Martino Ruz, ta llicenciáu en filoloxía francesa, diplomáu en maxisteriu y especialista d'asturianu pola Universidá d'Uviéu. Collaborador de revistes como Lletres Asturianes, Lliteratura, Suplementos del Norte, Sietestrellu, El Noroeste del siglo XXI y de los periódicos La Nueva España, El Comercio y El Fielato. Como escritor, espublizó la novela Nunn, y foi autor d'un diccionariu, y dellos estudios sobre'l léxicu asturianu.
Trabayos y obres
Como narrador tien asoleyaos los llibros “De Ceuta a Sarayevo” (rellatos, 1995) y “A la gueta l'esbardu” (novela xuvenil, 1997), “I “ (rellatos 1999) toos ellos con Editora del Norte, amás de ganar los premios narrativos “El Garapiellu” y “Pepe Campo” nel 97 y el “Vital Aza”y “Rellatos de la mar” nel 98. Asina como tamién l'accésit del premiu “Pola oficialidá de Bimenes” nel mesmu añu y el segundu premiu del primer Concursu de rellatos “Valentín Palacios” nel 2006.
Como traductor tien asoleyáu'l llibru “Cuentos pa poner colloraos a los capiellinos” de Jean Pierre Énard nel 96, “La lleición” d'Ionesco nel Lletres asturianes, amás d'otres traducciones en destremaes publicaciones y revistes d'autores como Éric Vuillard, Fred Vargas, Proust, Prévert, Zola, etc..
Forma parte del equipu de softastur, que torna al asturianu toa mena de software llibre, ente elles el sistema operativu d'Ubuntu, Firefox, Debian, Libreoffice y delles aplicaciones pa preseos móviles y smartphones
N’espublizaciones a comuña tien los llibros, “1er Concursu de cuentos pola Oficialidá del Conceyu de Bimenes, (1998), “Quintu Aniversariu 1993-1998 d'Editora del Norte” (1998), Rellatos de la mar, (1999), “Segunda antoloxía de cuentos curtios” (2002).
Como estudiosu de la llingua y cultura asturiana, tien asoleyáu un “Diccionariu básicu ilustráu asturianu-castellanu” (2006) y "Refraneru Temáticu" (2008) na editorial Picu Urriellu. Amás ye collaborador de la revista d'etnoloxía Cultures, un trabayu sobre un testu desconocíu d'Enriqueta González Rubín, una comunicación sobre traducción nel I Congresu de Lliteratura asturiana sobre Traducción al asturianu, una ponencia nel II Congresu de Piatigorks sobre traducción, una conferencia tamién sobre traducción nos Cursos de Branu de l'Academia de la Llingua Asturiana, nel añu 1998 una ponencia entitulada “Dieciocho años de traducción al asturianu” nel Primer Conceyu Internacional de Lliteratura Asturiana del 2001, un Léxicu marineru del puertu de Ribeseya, asina como una recoyida de léxicu del mesmu conceyu en fase de trabayu que verá la lluz próximamente.
Ye profesor de los Cursos de Branu de l'Academia de la Llingua Asturiana dende l'añu 1999 y de la Universidá Asturiana de Branu (UABRA).
Foi profesor d'adultos nel Conceyu Colunga durante cinco años y dos más nel Conceyu Caravia. Tamién foi profesor d'adultos de los cursos de l'Academia de la llingua ente los años 2004-2007.
En setiembre del añu 2021, espubliza Nunn la so primer novela pa públicu adultu, una novela bien recibida pola crítica y ambientada nos primeros años del sieglu I nel castru El Picu (Caravia), au se narra los gafos tiempos de la invasión romana d’Asturies.
Más sero, en 2022, Xandru asoleyaría una nueva novela, tamién de xéneru históricu, Vincitur inimicus, una narración que fai por mecer realidá y ficción alredor de la vida d'Alfonso II el Castu.
Breceña
Breceña ye una parroquia del conceyu asturianu de Villaviciosa.
Tien una superficie de 6,71 km² na qu'habiten un total de 104 persones (INE 2005). Nel llugar de Breceña habiten 13 persones. Alcuéntrase a unos 345 metros d'altura sobre'l nivel del mar, a 7,3 km de la capital del conceyu. A Breceña llégase dende Villaviciosa pela carretera AS-332.
La bandera, entamada pela Asociación de Vecinos "San Pedru de Breceña" representa los gallos de San Pedru, patrón de la parroquia.
Les sos principales fiestes son la de San Pedru que celebrase l'ultimu domingu de xunu y la de Nuestra Señora'l primer domingu de setiembre.
Rompimientos (artes marciales)
thumb|right|Rompimientu de lladriyos con téunica de coldu. Los rompimientos, nes artes marciales, refiérense a un tipu de téuniques o habilidaes consistentes en romper oxetos sólidos (como teyes, pieces de madera, lladriyos, bloques de xelu o bloques de cementu) con un envís de demostración, competición o entrenamientu. Davezu empléguense como “armes” una mano o un pie (que tienen distintes superficies de contautu posibles), pero tamién pueden usase los deos de les manes o de los pies, la cabeza, el coldu, un nudiellu, o una rodiya.
Los rompimientos prautíquense sobre too nel kárate, nel taekwondo, nel pencak silat y nes artes marciales vietnamites, pero non tolos estilos o escueles-y dan la mesma importancia a este tipu de téuniques, y en munchos nun esiste siquiera.
Les Roises
Les Roises ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Altar
thumb|right|Altar de la [[Catedral de Lund (Suecia).]]
Les Roises
Tien una población de y una superficie de  km².
Altar
Un altar (del llatín altare, de altus, "elevación") ye una estructura consagrada al cultu relixosu, sobre'l cual fáense ufriendas o sacrificius. En delles civilizaciones antigües, pa designar un altar de piedra, utilizábase'l términu llabra (plural, ares), que tamién ye común na francmasonería pa denominar el sitiu central nel que s'asitia'l llibru sagráu o'l llibru de la llei. La más conocida d'elles ye l'Ara Pacis de la Roma Imperial.
L'altar na historia
thumb|[[Ara votiva dedicada a Silvano, sieglu I.]]
Na Antigüedá
Na Antigüedá un altar yera o bien un llugar eleváu o alto (nel so orixe, un simple montículo de tierra o de piedra) o bien una tabla asitiada sobre unes graes, nel que se depositaben ufriendes o se celebraben sacrificios a la divinidá.
thumb|[[Ara Pacis del emperador Augustu.]]
Grecia y Roma antigües
Nel mundu clásicu grecorromanu los altares o ares usábense pa sacrificius de sangre, ufriendes ensin sangre y libación con vinu. Esistíen altares públicos (en templos, places, campamentos militares) y altares privaos o domésticos (elementu de casar ante'l cual la familia efectuaba les sos devociones). Tamién yeren frecuentes les ares votivas, dedicaes a dalgún dios en considerancia por un beneficiu recibíu.
Entamos del cristianismu
Nos empiezos del ritu cristianu, nun hubo altares nes ilesies, sinón solo meses, siendo un mueble de madera, más o menos trabayada, que podía movese pa los oficios (los primeros llugares de cultu nun yeren, necesariamente, llugares específicos dedicaos al mesmu). La razón teolóxica ye importante, porque pa la ilesia primitiva la Santa Cena foi una conmemoración, non una repetición, del sacrificiu de Cristu, quien foi ufiertáu "una vegada pa siempres". (Veanse Lucas 22:19; Hebreos 7:27; 9:12 y 26; 10:10-12.)
Sieglos IV-XII, d.C.
Foi a partir del sieglu IV cuando los altares empezaron a asitiase nel ábside del templu. Más tarde, escontra'l sieglu XII, l'altar permanecía inamovible, y pal so confección usábase tanto la piedra como'l mármol o otros materiales nobles. Xeneralmente, l'altar cubría un sepulcru selláu que contenía les reliquies de los mártires.
Los altares teníen que tener siempres, nel llugar nel que se guardaben la hostia o'l mota, una piedra de consagración (l'ara), que davezu s'asitiaba nel centru del altar cristianu, xeneralmente embutida nel so tableru, pa la celebración de la Eucaristía. Los altares mayores tán decoraos, xeneralmente, con retablo más o menos ellaboraos, qu'adquirieron la so mayor relevancia mientres la dómina del arte góticu.
Nos primeros sieglos, l'altar asítiase nel centru del presbiteriu, y el oficiante taba de cara a los fieles; sirvía (sirvi) pa disponer, sobre él, los oxetos rituales y de cultu y pa dar mayor relevancia al oficiante (davezu un sacerdote), de manera que quedara separáu del restu de los asistentes al oficiu y sorrayar el so contautu más direutu cola divinidá.
Na relixón cristiana, por casu, compónse davezu d'una mesa onde'l sacerdote ora, amás d'una serie d'elementos simbólicos como, por casu, una cruz llatina (con o ensin la figura de Xesucristu) o una vela, que representaben el principiu y el fin coles lletres alfa y omega.
Francmasonería
Un altar puede dedicase a un dios, un santu o personaxe relevante d'una creencia o d'una persona o d'una organización (por casu, nuna loxa de la francmasonería puede aludir al Gran Arquiteutu del Universu o Al Trunfu de la Verdá y el Progresu del Xéneru Humanu.
Altares católicos
thumb|right|Altar d'ilesia thumb|Altar na cai
The Wall Street Journal
The Wall Street Journal ye un periódicu d'Estaos Xuníos internacional d'idioma inglés con una énfasis especial en noticies de negocios y economía. Ye publicáu seis díes a la selmana na ciudá de Nueva York por Dow Jones & Company, una división de News Corp, xunto coles ediciones asiátiques y europees del Journal.
El Journal ye'l periódicu en circulación más grande d'Estaos Xuníos. Acordies cola Alliance for Audited Media, tien una circulación de cerca de 2.4 millones de copies (incluyendo cerca de 900 000 suscripciones dixitales) escontra marzu de 2013, comparáu coles 1.7 millones de copies de USA Today. El so rival principal nel sector de negocios ye'l periódicu Financial Times con sede en Londres, que tamién publica delles ediciones internacionales.
Altar
Altares católicos
La Ilesia Católica adoptar dende'l so orixe pa la celebración de la misa pero hasta'l sieglu III tuvo de sirvise de meses comunes de madera (anque non puramente), según afirmen los historiadores ya infierse de los dos que se dicen fueron utilizaes por San Pedro en Roma. Llegáu dichu sieglu, si non antes y ensin abandonar del tou los usos orixinales, constituyóse l'altar col sepulcru de dalgún mártir, asitiando enriba d'él una gran llábana a manera de mesa.
Tipos d'altares na antigua Roma
Nes catacumbes d'Roma tópense nicios de cuatro formes d'altares:
The Wall Street Journal
El Journal principalmente cubre temes de la economía d'Estaos Xuníos, noticies internacionales y sobre problemes financieros. El so nome deriva de Wall Street, allugáu na ciudá de Nueva York, que ye'l corazón del Distritu Financieru de Manhattan; haise impresu de cutio dende'l so empiezu'l 8 de xunetu de 1889, por Charles Dow, Edward Jones, y Charles Bergstresser; y la versión en periódicu ganó'l Premiu Pulitzer trenta y cuatro veces, incluyendo'l del 2007 pol so reportaxe sobre opciones n'aiciones retroactives y los efeutos negativos de la puxanza de la economía China.
Empiezos
El primer productu de Dow Jones & Company, editor del Journal, fueron boletinos de noticies curties que s'apurríen a mano mientres tol día a los traders de la bolsa de valores. Darréu fueron amestaos resúmenes diarios impresos llamaos Customers' Afternoon Letter. Los reporteros Charles Dow, Edward Jones y Charles Bergstresser convirtieron esto en The Wall Street Journal, que foi publicáu per primer vegada'l 8 de xunetu de 1889, y empezaron la entrega del serviciu de noticies del Dow Jones vía telégrafo. En 1896, el "Permediu Industrial Dow Jones" foi llanzáu oficialmente. Foi'l primeru de munchos índices de precios d'aiciones y bonos na Bolsa de Nueva York. En 1899, la columna «Review & Outlook» del Journal, que sigue funcionando hasta'l día de güei, apaeció per primer vegada y primeramente foi escrita por Charles Dow.
Altar
Constantino
Dende la paz constantiniana, construyéronse altares de mayores dimensiones que los movibles y adosaos, dándo-yos la forma de mesa rectangular sostenida por una columna central o por cuatro nos estremos y asitiándolos en mediu del ábside o presbiteriu de les basíliques, siempres sobre dalgún sepulcru de mártir, hasta que nel sieglu VII empezó a zarrase nellos namái delles reliquies de distintes mártires, como güei ye costume. Con dalguna frecuencia aprovechábense les mesmes ares que pertenecieron a los xentiles, poniéndoles como sostén de los altares cristianos, según demostrar dellos exemplares que güei esisten.
Edá Media
Mientres la Edá Media siguió l'altar coles mesmes formes descrites yá prismática, yá asonsañando un sepulcru, yá de mesa con una o más columnitas y cuasi siempres llabraos en piedra, a lo menos, dende'l sieglu IV. Dende'l siguiente, fixéronse rares les criptes debaxo del altar y entós asitiábense reliquies nun pequeñu cuévanu abiertu nel soporte central de la mesa o nesta mesma, envolubrándoles antes nun llenzu finu y zarrándoles nuna botellina de vidriu o caxina de madera, sellada pol obispu consagrante del altar.
The Wall Street Journal
Empiezos
El periodista Clarence Barron mercó'l control de la compañía por 130 000 dólares en 1902; la circulación taba alredor de 7000 copies pero pal final de la década de 1920 xubió a 50 000. A Barron y el so antecesor atribúyese-yos la creación d'una atmósfera de valentía ya independencia en reportes financieros —una novedá nos empiezos del negociu periodísticu—. En 1921, Barron's, el principal periódicu financieru selmanal d'América, foi fundáu.
Barron morrió en 1928, un añu antes del xueves negru cuando la cayida de la bolsa foi llargamente afeutada por Gran Depresión nos Estaos Xuníos. La descendencia de Barron, la familia Bancroft, pudo siguir el control de la compañía hasta 2007.
Altar
Edá Media
thumb|Altar mayor de [[San Pedro de Roma, en posición central y sol Baldaquino de Bernini.]] thumb|left|Altar mayor de la ilesia del conventu de Santa María da Caridade, [[Sardoal.]]
The Wall Street Journal
Empiezos
El Journal tomó la so prominencia y forma moderna na década de 1940, un tiempu d'espansión industrial pa los Estaos Xuníos y les sos instituciones financieres en Nueva York. Bernard Kilgore foi nomáu direutor d'edición del periódicu en 1941, y direutor xeneral en 1945, finalmente compilando una carrera de 25 años como xefe del Journal. Kilgore foi l'arquiteutu del diseñu más emblemáticu de la páxina frontera del periódicu, col so "What's News", y la so estratexa de distribución nacional, que traxo una circulación del periódicu de 33 000 en 1941 a 1.1 millones de copies al momentu de la muerte de Kilgore en 1967. Sol mandu de Kilgore, en 1947, el periódicu ganó'l so primer Premiu Pulitzer, pola editorial de William Henry Grimes.
En 1967 Dow Jones Newswires empezó una mayor espansión fora de los Estaos Xuníos, asitiando a los periodistes en cada centru financieru importante d'Europa, Asia, América Llatina, Australia y África. En 1970 el Dow Jones mercó la cadena de periódicos Ottaway, que nesi momentu entendía de nueve diarios y trés periódicos dominicales. Más tarde, el nome foi camudáu a Dow Jones Llocal Media Group.
Altar
Altar mayor
La lliturxa católica dexa celebrar mises en caúna de les capiyes d'una ilesia, caúna col so propiu altar, polo que'l principal recibe'l nome d'altar mayor.
L'altar mayor de cada ilesia siguió asitiáu nel ábside principal o cabecera y en posición aisllada. Sicasí, al adoptase los retablos na dómina románica y, sobremanera, al tomar éstos gran desarrollu nos sieglos XIV y siguientes, túvose qu'adosar l'altar na mayoría de les ilesies, dexando de tar accesible por tolos llaos.
The Wall Street Journal
Empiezos
La dómina de 1971 a 1997 traxo una serie de llanzamientos, alquisiciones, y empreses conxuntes, incluyendo "Factiva", el Wall Street Journal Asiáticu, el Wall Street Journal Européu, el sitiu web WSJ.com, Índices Dow Jones, "MarketWatch", y "WSJ Weekend Edition". En 2007 News Corp. adquirió WSJ., una revista d'estilu de vida de luxu, que foi llanzada en 2008.
Espansión n'Internet
Un complementu al periódicu impresu, The Wall Street Journal Online, foi llanzáu en 1996. En 2003, Dow Jones empezó a integrar reportes impresos de Journal y suscriptores en llinia xuntos na declaración de "Audit Bureau of Circulation". En 2007, comúnmente creíase que yera'l sitiu web de suscripciones de pagu más grande de noticies, con 980 000 suscriptores de pagu. De magar, el suscriptores en llinia menguaron, debíu en parte al aumentu nel costo de suscripción, y foi reportáu en 400 000 en marzu de 2010. En mayu de 2008, una suscripción añal de la edición en llinia de The Wall Street Journal cuesta 119 dólares p'aquellos que nun tien suscripciones de la edición impresa. Pa xunu de 2013, el costo mensual de la suscripción de la edición en llinia foi de 22.99 dólares o 275.88 dólares añales, escluyendo ufierta de llanzamientu.
thumb|250 px|[[Vladímir Putin cola corresponsal de Journal, Karen Elliott House, en 2002]]
El 30 de payares de 2004, Oasys Mobile y The Wall Street Journal llanzaron una aplicación que dexa a los usuarios accesu al conteníu de Wall Street Journal Online al traviés de los sos teléfonos móviles. Esto "va aprovir noticies de negocios y financieres d'últimu minutu del Journal en llinia, xunto con amplios datos de mercáu, aiciones y commodities, amás d'un portafolio d'información personalizáu—direutamente al teléfonu móvil".
El conteníu del periódicu de pagu ta disponible, en forma llindada, pa los suscriptores d'America Online, y al traviés de Congoo Netpass gratuitu. Munches de les histories de noticies de The Wall Street Journal tán disponibles al traviés de periódicos en llinia gratuitos que se suscriban al sindicatu de Dow Jones. Les histories ganadores del premiu Pulitzer dende 1995 tán disponibles gratuitamente nel sitiu web Pulitzer.
En setiembre de 2005, el Journal llanzó una edición de fin de selmana apurrida a toos el suscriptores, que marcó'l regresu de les publicaciones en sábadu dempués d'un ralu de 50 años. La decisión foi diseñada en parte pa esponer más publicidad ante'l consumidor.
En 2005, Journal reportó un perfil de llectores de cerca del 60 % d'alta xerencia, con un permediu d'ingresos de 191 000 dólares, un permediu de patrimoniu netu de 2.1 millones de dólares, y un permediu d'edá de 55 años.
En 2007, el Journal llanzó una espansión mundial del so sitiu web pa incluyir les principales ediciones n'idiomes estranxeros. El periódicu inclusive amosara interés en mercar al so rival: el Financial Times.
Cambeos de diseñu
La placa ye la única que tien un puntu a la fin.
En 2006, el Journal empezó a incluyir publicidá na so páxina frontera per primer vegada, basándose na introducción de la publicidá de la páxina principal de les ediciones europees y asiátiques del Journal a finales de 2005.
Dempués de presentar una páxina principal casi idéntica por mediu sieglu —siempres a seis columnes, coles principales noticies del día na primera y sesta columna, "What's News" na segunda y tercer, l'artículu principal "A-hed" na cuarta y reportaxes selmanales na quinta columna, — nel 2007 el periódicu menguó l'anchu del so formato sábana de 15 a 12 centímetros calteniendo'l llargor de 223⁄4 centímetros, p'aforrar costos d'impresión. El novedosu consultor de diseño Mario García collaboró nos cambeos. Dow Jones dixo qu'esto aforraría US$18 millones al añu en costos d'impresión en tolos periódicos The Wall Street Journal. Esta decisión esanició una columna d'impresión, quitando a "A-hed" del so allugamientu tradicional (anque'l periódicu agora polo xeneral inclúi una historia peculiar nel llau derechu de la páxina principal, ensertada ente les histories principales).
El diariu foi gallardoniáu pola Sociedá Mundial de Diseñu de Noticies col premiu al periódicu col meyor diseñu en 1994 y 1997.
News Corporation y News Corp
El 2 de mayu de 2007, News Corporation fixo una ufierta ensin solicitar de compra pa Dow Jones, ufiertando 60 dólares per aición, mesmes que se tuviera vendiendo por 33 dólares caúna. La familia Bancroft, que controla más del 60 % de les aiciones comunes, refugó la ufierta nun empiezu, pero dempués reconsideró la so posición.
Tres meses dempués, n'agostu 1 de 2007, News Corporation y Dow Jones llegaron a un alcuerdu de fusión definitivu. La venta por US$5 billones incluyó The Wall Street Journal al imperiu de noticies de Rupert Murdoch, que yá incluyía: Fox News Channelna unidá financiera y The Times de Londres, según el New York Post, la estación principal deFox WNYW (Canal 5) y MyNetworkTV WWOR (Canal 9).
Óblast de Tula
Tula (Тульская область, Tulskaya Óblast) ye unu de los cuarenta y siete óblast que, xunto coles ventiún repúbliques, nueve krais, cuatro distritos autónomos y dos ciudaes federales, conformen los ochenta y tres suxetos federales de Rusia. La so capital ye la homónima Tula. Ta allugáu nel distritu Central llindando al norte con Kaluga, al este col óblast de Moscú y Riazán, al sur con Lípetsk y al oeste con Oriol.
The Wall Street Journal
News Corporation y News Corp
Un comité especial foi establecíu pa supervisar la integridá editorial del Journal. Cuando'l redactor xefe Marcus Brauchli arrenunció'l 22 d'abril de 2008, el comité dixo que News Corporation violara'l so alcuerdu al nun echar# voz de al comité con anticipación. Sicasí, Brauchli dixo que creía que los nuevos propietarios teníen d'asignar al so propiu editor.
Óblast de Tula
Tien una población de 1 553 874 (Censu del 2010). Tien una superficie de 25 700 km². Anguaño ta gobernáu por Vladimir Gruzdev.
The Wall Street Journal
News Corporation y News Corp
Un artículu del Journal en 2007 citó acusaciones diciendo que Murdoch fixera ya incumpliera promeses similares nel pasáu. Unu de los principales accionistes comentó que Murdoch mientres enforma tiempu había "espresáu los sos prexuicios personales, políticos y de negocios al traviés de los sos periódicos y estaciones de televisión". L'ex-editor asistente del Times, Fred Emery, recuerda un incidente cuando: "Mr. Murdoch llamar a la so oficina en marzu de 1982 y dixo que taba considerando despidir al editor del Times, Harold Evans. Mr. Emery diz que recuerda la promesa de Mr. Murdoch de que los editores nun podíen ser despidíos ensin l'aprobación de los conseyeros independientes. 'Dios, el to nun tomes tou esto en serio, ¿o si?'" Mr. Murdoch respondió. Acordies con Mr. Emery: "Murdoch eventualmente forzó a Evans a salir".
Óblast de Tula
Zona horaria
left|75px
Jalifa bin Zayed Al Nahayan
Jalifa bin Zayed bin Sultan Al Nahayan (n'árabe: خليفة بن زايد بن سلطان آل نهيان) foi un políticu de los Emiratos Árabes Xuníos, país del que foi presidente dende'l 3 de payares de 2004, reemplazando al so padre Zayed bin Sultan Al Nahayan, quien morriera'l día anterior, hasta la so muerte en mayu de 2022. Tuviera exerciendo como presidente de fechu desque'l so padre careció. Tamién ostenta'l cargu d'Emir y gobernante d'Abu Dhabi. Coles mesmes, ye consideráu unos de los homes más ricos del mundu según la revista Forbes; la so fortuna xubiría a 18.000 millones de dólares, allugándose nel tercer puestu nel llistáu de los gobernantes más ricos del mundu, iguáu pola mentada revista.
The Wall Street Journal
News Corporation y News Corp
El Journal, xunto col so similar Dow Jones & Company, foi una de les empreses de News Corporation que biforcó en 2013 como'l nuevu News Corp.
Tour de Francia 2003
El 90º Tour de Francia apostar del 5 al 27 de xunetu de 2003 sobre un percorríu de 20 etapes más el prólogu inicial, y con un total de 3426 km que'l vencedor cubrió a una velocidá media de 40,940 km/h La carrera empezó y terminó en París, nel clásicu final de los Campos Elíseos.
Nesta edición, celebróse'l centenariu de la carrera, que tuvo la so primer edición en 1903 y, pa conmemorar esti fechu, fíxose un percorríu similar al de la primer edición, ensin salir de Francia y empezando y acabando a París El so percorríu tenía seis finales d'etapa idénticos a los del Tour de Francia 1903 con finales en Lyon, Marsella, Toulouse, Burdeos, Nantes y París. Amás, creóse un premiu especial: la clasificación del centenariu, que-y foi concedíu a Stuart O'Grady. Pa calcular esta clasificación, sumábase la posición final de la etapa del ciclista en caúna de los sos seis etapes con final na mesma población que 1903 y ganaba el premiu'l corredor cola puntuación más baxa.
Jalifa bin Zayed Al Nahayan
El xeque Jalifa ye conocíu polos sos intereses rexonales nos deportes, principalmente caballos y les carreres de camellos. Un edificiu nel departamentu de teoloxía en Lampeter lleva'l so nome, por cuenta de que foi'l so benefactor. Xeneralmente ye consideráu un prooccidental favorable a la modernización. A principios del so mandatu, n'abril de 2005, autorizó una medría d'ente'l 15 y el 25% nel sueldu de los emplegaos del Estáu.
Óblast de Tula
Zona horaria
Atópase na Zona Horaria de Moscú (MSK/MSD). La so posición UTC ye +0300 (MSK)/+0400 (MSD).
Hidrografía
La óblast contién más de 1.600 ríos y regueros, dalgunos de los más importantes son los ríos Don, Oká y Upa.
Tour de Francia 2003
De los 198 participantes, el favoritu volvía ser Lance Armstrong, que buscaba consiguir el so quintu Tour consecutivu. Ente los sos adversarios, el más peligrosu paecía ser el vascu Joseba Beloki, que llevaba trés años consecutivos faciendo podiu. Tamién destacaben ente los favoritos l'alemán Jan Ullrich, que volvía a la competición dempués d'unos meses de suspensión; Tyler Hamilton, excompañero d'equipu de Lance Armstrong; y Iban Mayo, que venía de faer un bon papel na Dauphiné Libéré. Anque a la fin Armstrong acabó ganando la carrera, este foi estadísticamente y tamién en pallabres de Armstrong, el peor Tour de los siete que ganó a lo llargo de la so carrera.
Óblast de Tula
Recursos naturales
La óblast ye ricu en carbón mineral, magre, piedres caliares y lignitu. Los depósitos de lignitu son parte de la veta de carbón de Moscú.
Tour de Francia 2003
Percorríu
El 24 d'ochobre de 2002, Jean-Marie Leblanc, direutor xeneral del Tour de Francia, anunció'l percorríu oficial de la edición de 2003 na que se celebraría'l centenariu d'esta competición. Como yá s'anunciara préviamente, el percorríu intentaría siguir el realizáu na primer edición. Nesta edición habría un prólogu y 20 etapes, de les cualos 10 seríen llanes, 7 de monte, 2 contrarreló individuales, 1 contrarreló por equipos y tendría dos xornaes de descansu. Nenguna etapa empezaría o acabaría fora de Francia, anque na decimocuarta etapa entraríase de volao n'España. La ruta amás, cuntaría cola mayoría de les visu míticos de la ronda gala, como'l Tourmalet, l'Izoard, el Galibier, el Peyeresourde o'l Aup d'Uès.
Óblast de Tula
Clima
La óblast de Tula tien un clima continental moderáu.
Erodium malacoides
Erodium malacoides (L.) L'Hér. 1789 ye una especie yerbácea y perenne perteneciente a la familia de les geraniacees. thumb|Vista de la planta con flor thumb|Flor y frutu