cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nikolái Shvérnik
Shvérnik xunir a la corriente bolxevique del Partíu Obreru Socialdemócrata Rusu en 1905, participando como tal na Revolución rusa de 1917. En 1924 foi escoyíu miembru del gobiernu de la RSFS de Rusia y en 1925 ingresó nel Comité Central del Partíu Comunista de la Xunión Soviética. Sicasí, en 1927 perdió influencia y foi unviáu a los Urales a dirixir la organización llocal del Partíu. Stalin, que precisaba dirixentes lleales nel procesu d'asunción de tolos poderes de la URSS, atopó en Shvérnik a unu d'ellos, retornando en 1929 a Moscú pa dirixir el sindicatu de metalúrxicos. Mientres los años 30 xubió na burocracia del Partíu, siendo miembru del Buró d'Organización (Orgburó) y del Secretariáu del Comité Central. Asina mesmu, foi primer secretariu del Conseyu Central de Sindicatos de la URSS ente xunetu de 1930 y marzu de 1944.
Mientres la Segunda Guerra Mundial, Shvérnik foi responsable de la gran evacuación de la industria soviético ante la meyora d'Alemaña. Tres el conflictu, foi escoyíu en 1946 Presidente del Presidium del Sóviet Supremu de la URSS, asocediendo al fináu Mijaíl Kalinin. Hasta 1952 nun ingresó nel Politburó del CC del PCUS, anque en 1953 salió al amenorgase'l númberu de miembros del, na práutica, máximu órganu de poder del Partíu y polo tanto del Estáu.
Tres la muerte de Stalin el 15 de marzu de 1953, Shvérnik foi reemplazáu como Presidente de la URSS por Kliment Voroshílov. Retornó al so trabayu como dirixente de la central sindical soviética. Sicasí, en 1956, Nikita Khrushchov encamentó a Shvérnik pal puestu de Presidente del Comité de Control del Partíu, asitiándolo al mandu de la Comisión Shvérnik, pa la rehabilitación de les víctimes de les purgues del estalinismu. En 1957 Shvérnik volvió ser miembru titular del Politburó, permaneciendo nél hasta la so xubilación en 1966.
Los sos restos tán soterraos na Necrópolis de la Muralla del Kremlin de Moscú.
Acorus gramineus
Acorus gramineus Sol. in Aiton ye un especie botánica perteneciente a la familia de les Acoracees. Ye orixinaria del sureste d'Asia.
Descripción
Ye una planta semi acuática perenne con rizoma arumosu y bien ramificáu. Les fueyes son lardas y tán dispuestes en fascículos d'unos 30–50 cm de llargor y 2–4 cm d'anchu, tienen una nervadura mediana bien marcada. La inflorescencia forma un espádice con tarmu cilíndricu d'unos 5–10 cm de llargor. Les flores son pequeñes de color mariellu verdosu y hermafrodites. El frutu ye una baga allargada de color coloráu brillante.
Distribución y hábitat
El ácoro gramineo crez nel sureste d'Asia, principalmente en China, Xapón, Filipines, Vietnam y Tailandia. Crez preferentemente en terrenes predresos cerca de corrientes d'agua.
Propiedaes
Contién aceite esencial, asarona, asaril aldehído y un glucósido amargosu llamáu acorina.
Indicaciones: Ye pectoral, estomacal y sedante. Na medicina tradicional china usar pa les gastritis cróniques y reuma. Externamente para dermatosis y hemorroides. Insecticida para pioyos, pulgues y otros inseutos.
Cultivos y usos
Acorus gramineus estiéndese agresivamente por rizoma, crea d'un cuasi-perfecta cobertoria onde les condiciones son favorables, y utilízase con frecuencia alredor de los cantos d'estanques y xardinos d'agua., según somorguiaos n'acuarios d'agua duce. Puede ser arrobinada pola división del rizoma carnosu sol plantíu y la base n'agua hasta que la corte fortalézase.
Taxonomía
Acorus gramineus describióse por Sol. y espublizóse en Hort. Kew. 1: 474 1789
Día Mundial del Glaucoma
El 12 de marzu foi designáu como'l Día Mundial del Glaucoma.
Celebración
El Día Mundial del Glaucoma celébrase'l 12 de marzu.
Barcial del Barco
Barcial del Barcu ye un conceyu y llocalidá española perteneciente a la provincia de Zamora, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón.
Allugamientu
Asítiase na contorna de Benavente y Los Valles, a escasos 14 km de la ciudá de Benavente. Ye un pueblu que dispón d'unes guapes vistes escontra la vega del ríu Esla. Ye estremeru colos pueblos de San Agustín del Pozo, Santa Colomba de las Monjas, Vidayanes, Villanueva de Azoague y Villaveza del Agua.
Historia
La victoria nel añu 878 de los exércitos d'Alfonsu III na batalla de la Polvorosa foi decisiva pa la posterior repoblación de Barcial del Barcu, que quedó integráu nel Reinu de Lleón.
Mientres la Edá Moderna, Barcial foi una de les poblaciones que formó parte de la provincia de les Tierres del Conde de Benavente, encuadrándose dientro d'esta na Merindad de Allende el Ríu y la receptoría de Benavente.
Sicasí, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, Barcial del Barcu pasó a formar parte de la provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, quedando integráu en 1834 nel partíu xudicial de Benavente.
Patrimoniu
Lo más destacable de la llocalidá ye la ilesia de Santa Marina, que tien una bella torre qu'arrinca de forma cuadrangular y faise octogonal a mediu altor.
Dotaciones
Dispón d'un alberge pa pelegrinos, amás de dos chigres y telecentro con accesu a internet y Wi-Fi.
Demografía
El conceyu cunta con una superficie de 19,01 km² y, según datos del padrón municipal del INE, cuenta con una población de  habitantes.
Fiestes
Celebra les sos fiestes el 18 de xunetu n'honor a Santa Marina, celebrando tamién San Isidro Llabrador, el 15 de mayu.
Phyllonastes ritarasquinae
Phyllonastes ritarasquinae ye una especie de ránidos de la familia Leptodactylidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Bolivia.
Presidente d'Eslovenia
thumb|right|130px|Estandarte del Presidente d'Eslovenia El presidente ye'l Xefe d'Estáu d'Eslovenia. La población elíxelu por un mandatu de 5 años. Les sos funciones son práuticamente ceremoniales.
Aulacorhynchus haematopygus
Aulacorhynchus haematopygus ye una especie de pequeña ave piciforme de la familia de los tucanes (Ramphastidae). Presente nes selves andines de Venezuela, Colombia y Ecuador. Al igual qu'asocede colos sos primos los tucanes, a estes aves ye más fácil oyeles que veles, yá que prefieren la parte alta de los montes pa confundise cola xamasca, gracies a los sos tonos verdes,
Presidente d'Eslovenia
Estes son los Presidentes de la República de Eslovenia dende l'añu 1991.
Aulacorhynchus haematopygus
Tien descrites dos subespecies:
Marisela Ponce
Marisela Ponce ye una botánica, y profesora venezolana. En 1971 llogró'l so llicenciatura en bioloxía, cola defensa de la tesis: Dellos aspeutos de la guañada de granes de Jussiaea suffruticosa
Li Xiannian
Lǐ Xiānniàn, (chinu tradicional: 李先念, pinyin: Lǐ Xiānniàn, Wade-Giles: Li Hsien-nien, ), foi un políticu chinu, III Presidente de la República Popular China ente 1983 y 1988.
Galametz
Galametz ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Li Xiannian
Li xunióse al Partíu Comunista Chinu en 1927, y foi capitán del exércitu y comisariu políticu del Exércitu Roxu mientres la Llarga Marcha. Consideráu unu de los Ocho Inmortales del Partíu Comunista de China.
Club Deportivo Covadonga
El Club Deportivo Covadonga ye un club de fútbol asturianu, de la ciudá d'Uviéu. Foi fundau en 1979 y xuega na.
Estadiu
El club xuega nel Estadiu Juan Antonio A. Rabanal. Alcuéntrase nos terrenos onde taba l'antiguu campu de Los Castañales.
Datos del club
Nota: Datos actualizaos cola temporada 19/20
Jon Pérez Bolo
Jon Andoni Pérez Alonso, más conocíu como Jon Pérez Bolo o Bolo ye un ex-futbolista y entrenador de fútbol vascu. Na so época de xugador, la so posición nel campu yera la de delanteru. Entrenó al Real Uviéu dende'l 15 de xunu de 2022 hasta'l 16 d'ochobre d'esi mesmu añu, cuando foi despedíu polos malos resultaos del equipu.
El Busto
El Busto ye un conceyu de la Comunidá Foral de Navarra, asitiáu na merindad de Estella, na contorna d'Estella Occidental y a 67 km de la capital de la comunidá, Pamplona. La so población n' foi de habitantes (INE).
Escudu
L'escudu d'armes de la villa d'El Busto tien el siguiente blasón:
Situación
La llocalidá d'El Busto asítiase na parte occidental de la Comunidá Foral de Navarra dientro de Tierra Estella. El so términu municipal tien una superficie de 7,351 km² y llinda pel norte y oeste con Sansol, pel este con Los Arcos y pel sur con Lazagurría.
Relieve y higrografía
Dientro del términu municipal d'El Busto estrémense 2 zones dende un puntu de vista xeomorfolóxicu. La primera que correspuende al norte del conceyu ye llana y nella les cotes d'altitú bazcuyen ente 430 y 460 msnm y la otra zona que correponde al sur tien les cotes d'altitú más altes que la primera y ye más accidentada. Esta segunda zona constitúi l'aguada nordeste de Socuenca (571 msnm). La primer zona forma parte del estremu occidental del sinclinal de Miranda de Arga y ta formada por magres con niveles de caliar del Miocenu (Facies de Tudela), y la segunda, del lladral norte del anticlinal de Falces, tamién na so estremidá occidental, y tópase formada polos yelsos y magres de la Formación de Lerín (Oligocenu-Miocenu). El terrén presenta múltiples apilancamientos que desagüen nel ríu Odrón, afluente del Llinares y de la mesma del ríu Ebro.
Clima
El clima ye fundamentalmente de tipu mediterraneu continental. Les temperatures medies añales bazcuyen ente los 11° C y los 13° C de y l'índiz de precipitación añal esta en redol a los 500 y 600 mm. Al añu producir ente 60 y 80 díes lluviosos y la evapotranspiración potencial ta en redol a los 700 y 725 mm.
Flora y fauna
La cubierta vexetal orixinaria, que taría formada sobremanera por encinares práuticamente sumió y la única vexetación arbórea selvaxe, ta formada por chopos y pinos de repoblación (Pinus halepensis, pinu carrasco).
Evolución de la delda viva
El conceutu de delda viva contempla namái les deldes con caxes y bancos relatives a creitos financieros, valores de renta fixa y préstamos o creitos tresferíos a terceros, escluyéndose, poro, la delda comercial.
La delda viva municipal per habitante en 2014 xubía a 414,29 €.
Cabredo
Cabredo ye un conceyu de la Comunidá Foral de Navarra, asitiáu na merindad de Estella, na contorna d'Estella Occidental y a 45 km de la capital de la comunidá, Pamplona. La so población n' foi de habitantes (INE).
Toponimia
Aparentemente'l nome del pueblu ye tresparente ya indica 'llugar de cabres'. Sicasí, al tar formáu pol sufixu -edo, utiliza pa la formación de conxuntos vexetales na llingua castellana, Julio Caro Baroja propunxo otra posible etimoloxía basada na pallabra llatina capper o capparis ('alcaparro'), pola cual capparedo o capperedo - > cabredo. El xentiliciu ye cabredano.
Primeramente adscrita a la zona non vascófona pola Llei Foral 18/1986, en 2017 el Parllamentu navarru aprobó'l pasu de Cabredo a la Zona mista de Navarra.
Alministración municipal
Estos son los últimos alcaldes de Cabredo:
El Mazo
Col nome d'El Mazo podemos referinos a:
Dong Biwu
thumb|right|260px|Zhou Enlai, Dong Biwu, Deng Yingchao, Situ Meitang & otros Dong Biwu, foi un destacáu políticu chinu, vice-presidente de China ente 1959 y 1975, y co-Presidente de China ente 1968 y 1972.
Biografía
Dong Biwu nació en Huanggang, Hubei. En 1911 incorporar a la Tongmenghui, y participó na Revolución de Xinhai. Viaxó en dos oportunidad a Xapón pa estudiar na Universidá de Nihon. En 1921 asistió al Primer Congresu del Partíu Comunista de China como representante de Wuhan. Mao Zedong y Dong Biwu fueron los únicos líderes qu'asistieron tantu al Primer Congresu como al establecimientu de la República Popular de China en Tiananmen en 1949.
Foi Vicepresidente de la República Popular China dende 1959 hasta 1975, de forma conxunta con Soong Ching-ling, y dempués de 1968 foi - hasta l'añu 1972 conxuntamente con Soong Ching- ling - Presidente interín de la República Popular de China. En 1975, el cargu de presidente foi abolíu y el Presidente del Comité Permanente de l'Asamblea Popular Nacional - de siguío, Zhu De convirtióse en xefe d'estáu formal. Dong foi escoyíu Vicepresidente del Comité Permanente de l'Asamblea Popular Nacional.
Dong foi miembru del Buró Políticu del Partíu Comunista de China dende 1945 hasta 1975. Foi escoyíu unu de los nueve miembros del Comité Permanente del Buró Políticu del Partíu Comunista de China nel 10º Congresu del Partíu Comunista en 1973.
Finó'l 2 d'abril de 1975, xusto un añu antes de Mao y dellos otros políticos importantes, como Zhou En Lai.
Gauchin-Légal
Tien una población de y una superficie de  km².
Burgui
Burgui (n'euskera y de forma cooficial, Burgi) ye una llocalidá y un conceyu español de la Comunidá Foral de Navarra, asitiáu nel valle de Roncal y a 77 km. de la capital de la comunidá, Pamplona. La so población en foi de  habitantes (INE).
La so situación estratéxica como pasu obligáu escontra'l sur favoreció'l so calter militar, esistiendo un importante castiellu na Edá Media, onde güei s'atopa la ermita de La nuesa Señora del Castillo, y caltiénse un pimpanu ponte medieval sobre'l ríu Esca. Nel interior de la Ilesia de San Pedro caltién el vieyu órganu del Monesteriu de Leyre.
Topónimu
El nome de Burgui probablemente puede tar rellacionáu cola voz burgu que significa nucleu de población. Sobre'l so orixe hai delles interpretaciones dalgunes d'elles aconceyaes por Luis Michelena anque según el mesmu, estes resulten pocu consistentes. La teoría propuesta por Gorostiaga consiste en que'l so orixe ta na presencia del nominativu plural llatín. Esiste'l barriu Burgiberria (burgu nuevu) en Isaba nel que ye lóxicu ver el mesmu orixe. Amás, Alfonso Irigoyen señala la esistencia de caseríos llamaos Burgieta y Burgia en Abadiano, Burgoa en Berriatua y una llocalidá alavesa llamada Murguía.). Tamién esisten delles traducciones populares del topónimu como cabecera de la fastera. Anque la más estendida consiste en que'l nome de Burgui ta formáu por caúna de les iniciales de les villes del valles: B(idankoze), O(rzainki), R(oncal), G(ambura), O(ztarroze), I(zaba).
En documentación antigual el nome de la villa figuar de la siguiente manenara: Burgui, Vurgui (1159, NEN), Burguy (1350, NEN).
El xentiliciu atribuyible a Burgui ye burguitarra aplicable tantu pal masculín como pal femenín.
Escudu
Nos sos sellos actuales, la villa de Burgui usa una espada con una balanza, simbolizando la xusticia.
Situación
La llocalidá de Burgui ta asitiada en partir Nordeste de la Comunidá Foral de Navarra y sur del valle de Roncal, a una altitú de 631 msnm. El so términu municipal tien una superficie de 64,33 km² y llenda al Norte colos conceyos de Vidángoz, Roncal y Garde, al Este y Sur col de Salvatierra de Esca na provincia de Zaragoza y la Comunidá autónoma d'Aragón; y al Oeste colos de Navascués y Gallués.
Relieve ya hidrografía
Polo xeneral el términu presenta relieves nidios por cuenta de qu'en la so mayoría ta formáu por material tipu flysch fácilmente erosionable y l'altitú media ta ente los 900 y 1000 msnm.
Xusto al sur del pueblu d'asitia la Foz de Burgui, onde se encajona el ríu Esca ente les sierres d'Illón y de la Peña, en que la so visu asitiar la ermita de la Virxe de la Peña. Tamién mui cerca, en direición a Lumbier asítiase la Foz de Arbayún.
Clima
El clima del conceyu ye polo xeneral del tipu submediterraneo de monte. Los sos principales carauterístiques son les frecuentes nevaes ivernices nes sierres y un cobarde entamu de la aridez braniza. Tamién suel presentar diferencies climátiques dependiendo de la cota d'altitú y l'orientación de les fasteres. La temperatura medio añal varia ente 12° y 8º C, dependiendo de l'altitú, l'índiz de precipitación añal ta ente 1.000 y 1.400 mm, produciéndose ente 100 y 120 díes de precipitación al añu. L'índiz añal d'evapotranspiración potencialde ta ente 700 y 650 mm.
Alministración municipal
Burgui conforma un conceyu el cual ta gobernáu por un conceyu de xestión democrática dende 1979, formáu por 5 miembros escoyíos nes eleiciones municipales según ta dispuestu na Llei Orgánica del Réxime Eleutoral Xeneral. La sede del consistoriu ta asitiada na plaza de la Villa, nᵘ 1 de la llocalidá de Burgui.
Alcaldes
Estos son los últimos alcaldes de Burgui:
Economía
Burgui tuvo un importante papel na dómina de la esplotación maderera de los montes del valle de Roncal por aciu les almadíes, disponiendo del Muséu de la Almadía y celebrando l'acordanza d'esta actividá de tresporte fluvial de tueros nel mes d'abril.
Red viaria
La llocalidá de Burgui asítiase nel encruz ente les carreteres NA-137 y NA-214.
Tresporte interurbanu
La compañía d'autobuses, La Tafallesa dispón d'una llinia ente les llocalidaes d'Uztárroz y Pamplona. La llinia nel so percorríu tien parada nes siguiente llocalidaes:
Muséu de La Plata
El Muséu de La Plata ye un muséu de ciencies naturales allugáu na ciudá de La Plata, capital de la provincia de Buenos Aires, Arxentina que ye parte de la Facultá de Ciencies Naturales y Muséu de la Universidá Nacional de La Plata (UNLP).
Oríxenes
thumb|left|Fachada del edificiu mientres la década de 1930.
El Muséu de La Plata tien como antecedente inmediatu'l Muséu Arqueolóxico y Antropolóxico, fundáu'l 17 d'ochobre de 1872 na ciudá de Buenos Aires, entós capital de la provincia del mesmu nome. Esti muséu integraba coleiciones conformaes por 15 000 exemplares de pieces ósees y oxetos industriales donaes por Francisco Pascasio Moreno, designáu Direutor Vitaliciu del mesmu.
A partir de la federalización de la ciudá de Buenos Aires, en 1880, y la fundación de la ciudá de La Plata como nueva capital de la provincia en 1882, el gobiernu provincial dispunxo'l treslláu de les coleiciones de Moreno a esta ciudá, en xunu de 1884, y la construcción d'un edificiu que lu allugara, que la so obra empezó n'ochobre d'esi mesmu añu. Foi entós cuando Moreno tamién donó 2000 volumes de la so biblioteca particular. Asina, Francisco P. Moreno foi'l so fundador y primer direutor.
La construcción del muséu concluyó nel añu 1889, anque la so apertura al públicu realizó unos meses antes, el 19 de payares de 1888, nel sestu aniversariu de la fundación de la ciudá.
Carauterístiques del muséu
thumb|right|Exemplar de la primer edición del llibru Rellatos del viaxe a la cuenca del Amazones d'[[Alfred Russell Wallace Destácase al pie un homenaxe del muséu a la so figura y apurra a les teoríes evolutives.]] thumb|right|Reproducción del hábitat de distintes especies de [[Xenarthra|xenartros.]] thumb|right|Especímenes de [[Xenarthra|xenartros del xéneru Glyptodon.]] thumb|Copia en yelsu de [[Diplodocus|Diplodocus carnegii, Muséu de La Plata]] El muséu tien alredor de 3.000.000 oxetos na so coleición y namái una pequeña parte de los mesmos atópense n'exhibición. En gran midida, el prestíu del muséu fuelga na so coleición de grandes mamíferos fósiles pampeanos de les eres Terciaria y Cuaternaria.
Tamién se destacar les coleiciones de trilobites del periodu Cambrianu y de graptolites del periodu Silúricu d'Arxentina. El muséu cunta amás con sales de Zooloxía, Entomoloxía, y Botánica.
Coles mesmes atópense n'esposición coleiciones de calter arqueolóxicu y etnográficu, nes que se destacar les d'Arxentina y Perú, y magar la carauterística xeneral del muséu ye'l so perfil marcadamente americanista, tamién esiste una sala exipcia qu'espón una reconstrucción del templu orixinal (el templu de Aksha, proveniente de Nubia). La coleición arqueolóxica exhibe'l desenvolvimientu cultural d'América dende la etapa conocida como precerámica (12.800 e. C.) hasta'l imperiu inca y la llegada de los europeos.
Magar el muséu modernizó les sos sales y agregáu medios teunolóxicos, caltién una sala d'osteoloxía coles mesmes carauterístiques, criterios y conceutu que tenía a principios del sieglu XX. Coles mesmes el percorríu del muséu caltién el criteriu orixinal que consiste en percorrer una llinia evolutiva, acorde coles idees dominantes na comunidá científica a fines del sieglu XIX.
Sala Exipcia
De resultes d'una campaña de rescate, preservación ya investigación d'arqueólogos arxentinos en Sudán y Exiptu, favorecida polos sos gobiernos y la UNESCO pola construcción d'un dique nel ríu Nilu, qu'anubriría la zona, dar# en realizar tres campañes d'escavaciones ente 1961 y 1963 nel templu de Ramsés II del sieglu XIII e. C. en Aksha (Sudán). Por tou ello, el Muséu de La Plata recibió 300 oxetos, de los que 60 pertenecen al sitiu del templu de Ramses II y el restu, a una tumba exipcia y a distintos llugares prehistóricos y campusantos.
L'edificiu
thumb|right|Detalle de la escultura d'unu de los dos [[Smilodon|smilodones.]] thumb|Galería hall central planta alta del muséu.
L'edificiu del Muséu de La Plata ye una construcción de carauterístiques neoclásiques, l'estilu dominante de los edificios de la dómina fundacional de La Plata. La so construcción, realizada ente 1884 y 1888, foi obra del arquiteutu alemán Federico Heynemann y del suecu Enrique Åberg.
Los elementos de la cultura de l'América precolombina utilizaos pa la so ornamentación non desarmonizan coles sos llinies griegues, lo que-y da un calter únicu.
La planta ye un rectángulu con dos hemiciclos nos sos estremos, con 135 metros na so exa principal y 70 metros na exa menor. L'impresionante pórticu ta compuestu por seis columnes d'orde corintiu. L'accesu principal ta curiáu por dos escultures que representen a dos smilodones, símbolu del muséu.
Nel sosuelu tien llaboratorios d'investigación, na planta baxa atópense amueses biolóxiques, xeolóxiques y paleontolóxiques; y nos dos bandexes cimeres esíbense coleiciones históriques y antropolóxiques.
Na so ala izquierda tópase la Biblioteca Florentino Ameghino, perteneciente a la Facultá de Ciencies Naturales y Muséu de la Universidá de la Plata.
En 1997 el muséu foi declaráu monumentu históricu nacional.
Biblioteca
Nel muséu topa la biblioteca Florentino Ameghino, fundada en 1887, y nun principiu solo funcionaba como biblioteca del muséu de Ciencies Naturales de La Plata.
La biblioteca de la Facultá de Ciencies Naturales y Muséu, ye utilizada por unos 200 alumnos, y pa unos 700 docentes ya investigadores, atendiendo les demandes d'alumnos y proyeutos d'investigación en materies de ciencies biolóxiques y ciencies xeolóxiques.
Cuenta con aproximao un total de 32.500 volumes, incluyendo monografíes, 500 folletos, 5.380 publicaciones periódiques, 1.004 tesis doctorales y 5.700 trabayos publicaos por docentes ya investigadores de la facultá.
Foi en 1987 qu'adoptó'l nome actual, n'honor al gran naturalista, primer gran figura de la ciencia nacional arxentina.
El so servicios son:
Autoridaes
Tal como lo confesara'l so fundador "La Direición d'un Muséu asemeyáu esixe, tiránicamente, la dedicación esclusiva de la vida entera...". El Direutor ye responsable del llabor científicu, que realízase nos Departamentos Científicos, como asina tamién de les exhibiciones y actividaes de divulgación y tresferencia a la comunidá.
La designación de les autoridaes recayó siempres en profesores ya investigadores de la casa, con trés úniques esceiciones: la del historiador Ricardo Levene, la del Capitán de Fragata Guillermo Wallbrecher y la del so socesor, el botánicu José Fortunato Molfino.
Bibliografía
Pa la seición: Oríxenes: L'edificiu: La Biblioteca:
Nagó
Los nagó son una etnia que vive en Benín (antiguu Dahomey), país que foi y sigue siendo trubiecu de vodún y d'orisá de Nación, que la so cultura y tradición ye distinta a la de los yoruba en sí; d'ende delles diferencies notables ente los rituales nagó (batuque) y los yoruba (candomblé). Sicasí, tien de señalase que la nación nagó ye considerada un subgrupu yoruba, clasificándolos lingüísticamente, esto ye, por falar un dialeutu emparentáu al yoruba. Pero ye una etnia distinta d'ésta, supónse que l'idioma de los nagó, el anagó, ye'l que da orixe a infinidá de dialeutos conocíos güei como yorubas.
En Brasil, a los yoruba y a les demás naciones que falaben estos dialeutos denominóse-yos genéricamente como nagôs, pasando col tiempu a confundise la nación nagó cola yoruba. Entós, pa referise a los verdaderos nagós llámase-yos yeyé nagós (en portugués jeje-nagos) por cuenta del allugamientu xeográficu d'éstos (Benín) y a la influencia fon (yeyé) que tienen.
Villazón
Villazón ye una parroquia del conceyu asturianu de Salas.
Tien una superficie de km² y una población de.
A Roda
Col nome d'A Roda podemos referinos a:
Discodeles malukuna
Discodeles malukuna ye una especie d'anfibios de la familia Ranidae.
Distribución xeográfica
Atópase nes Islles Salomón.
Micrixalus narainensis
Micrixalus narainensis ye una especie d'anfibios de la familia Ranidae.
Distribución xeográfica
Atópase na India.
Gauchin-Verloingt
Gauchin-Verloingt ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Llista d'asteroides/10701–10800
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Aeropuertu Internacional de Dallas-Fort Worth
L'Aeropuertu Internacional de Dallas-Fort Worth  alcuéntrase ente les ciudaes de Dallas y Fort Worth y ye l'aeropuertu más transitáu del estáu de Texas.
Con 685.491 operaciones aérees nel 2007, ye'l tercer aeropuertu más ocupáu del mundu en términos d'operaciones aérees. En términos de tráficu de pasaxeros, ye'l séptimu aeropuertu del mundu tresportando a 59.784.876 pasaxeros nel 2007. 57.093.187 pasaxeros pasaron al traviés del Aeropuertu DFW nel 2008. En términos de superficie de tierra, con 7.315 hectárees (18.076 acres), ye l'aeropuertu más grande de Texas, el segundu más grande d'Estaos Xuníos, solo detrás del Aeropuertu Internacional de Denver y el terceru más grande del mundu. Ye la novena puerta d'enllaz internacional de los Estaos Xuníos y el segundu de Texas, dempués del Aeropuertu Intercontinental George Bush. Atópase empatáu col Aeropuertu Internacional Chicago-O'Hare con más pistes d'aterrizaxe con siete. Nel 2006, l'aeropuertu foi nomáu'l "Meyor Aeropuertu de Carga del Mundu" acordies cola segunda edición d'una encuesta.
Yang Shangkun
Biografía
Yang Shangkun nació'l 5 de xunetu de 1907 en Sichuan, fixo los sos estudios na Escuela Normal Superior de Chengdu y afilióse a la so escuela secundaria ente 1920-25, cuando tornó a Chongqing. El so hermanu mayor, Yang Yangong foi unu de los miembros fundadores del Comité Executivu del Partíu Comunista Chinu (CCP) en Sichuan, y de xuru quien tuvo la influencia sobre la orientación ideolóxica de Yang Shangkun. Dempués de xunise a la Lliga Xuvenil Comunista (1925) y al CCP (1926), matricular na Universidá de Shanghai, lo cual en combinación colos sos estudios posteriores na Universidá Sun Yat Sen en Moscú, fixeron d'él unu de los meyor preparaos de los líderes iniciales del partíu. Consideráu unu de los Ocho Inmortales del Partíu Comunista de China.
Aeropuertu Internacional de Dallas-Fort Worth
L'aeropuertu ye frecuentemente llamáu pol so códigu IATA "DFW." Ye operáu en munchos aspeutos como una ciudá pequeña. Cuenta cola so propia oficina postal, códigu postal y servicios públicos. El Serviciu Postal de los Estaos Xuníos da al aeropuertu la so propia designación, Aeropuertu DFW, TX. Los miembros de la xunta de direutores del aeropuertu son nomaos polos "propietarios de les ciudaes" de Dallas y Fort Worth. L'aeropuertu atópase dientro de les llendes d'otros trés suburbios, una situación que dexó batalles llegales sobre'l so xurisdicción (vease más palantre). P'ayudar a garantizar la futura harmonía colos sos vecinos, la xunta del Aeropuertu DFW, inclúi un miembru ensin derechu a votu - un representante escoyíu ente los vecinos del aeropuertu (Irving, Euless, Grapevine y Coppell) sobre una base rotativa.
Globu d'Oru a la meyor actriz de miniserie o telefilme
El Globos d'Oru a la meyor actriz d'una mini-serie o telefilme foi apurríu per primer vegada nel añu 1981 pola asociación de la prensa estranxera de Hollywood. Este galardona a l'actriz que'l so desempeño fuera sobresaliente a la de protagonizar un papel nuna serie, película o mini-serie en televisión, principalmente, en territoriu d'Estaos Xuníos.
Aeropuertu Internacional de Dallas-Fort Worth
DFW ta conectáu per mediu d'autobús escontra una estación de tren xustu al sur del aeropuertu. La llinia Trinity Railway Express sirve al empar el centru de Dallas y el centru de Fort Worth.
Historia
thumb|Vista aérea de DFW antes de la construcción de la Terminal D. En 1927, primero que esta zona tuviera un aeropuertu, Dallas propunxo a Fort Worth la construcción conxunta d'unu. Fort Worth tornó la ufierta y asina cada ciudá abrió'l so propiu aeropuertu, Love Field y Meacham Field. Les aereollinies ufiertaron servicios en dambos.
En 1940, l'Alministración Civil Aeronáutica destinó $1.9 millones de dólares pa la construcción d'un aeropuertu rexonal Dallas-Fort Worth. Les aereollinies American Airlines y Braniff International cerraron un tratu cola ciudá d'Arlington pa construyir un aeropuertu ellí, pero los gobiernos de Dallas y Fort Worth tuvieron en desalcuerdu con tal construcción, razón pola cual el proyeutu abandonar en 1943. Dempués de la Segunda Guerra Mundial, Fort Worth amestó'l sitiu y convertir nel Amon Carter Field cola ayuda d'American Airlines, onde darréu tresfirió los sos vuelos comerciales dende Meacham Field, en 1953. El nuevu aeropuertu taba a solu 19 quilómetros (12 milles) del aeropuertu Dallas Love Field.
En 1960, Fort Worth mercó Amon Carter Field y lo renombró como Greater Southwest International Airport (GWS), nun intentu por competir col aeropuertu de Dallas, que yera más esitosu. Sicasí, el tráficu en GWS siguió baxando respectu al de Love Field: a la metá de los años 60, Fort Worth recibía'l 1% del tráficu aereu de Texas ente que Dallas recibía'l 49%. Esto causó un virtual abandonu de GSW.
La propuesta d'aeropuertu conxuntu revisar en 1961 depués de que la FAA negar a invertir más recursos n'aeropuertos separaos. Anque l'aeropuertu de Fort Worth quedó eventualmente abandonáu, Love Field se congestionó y llueu se quedó ensin espaciu pa espandise. Siguiendo una orde del gobiernu Federal en 1964, les dos ciudaes por fin llograron un alcuerdu sobre l'allugamientu d'un nuevu aeropuertu rexonal, al norte del abandonáu GWS y cuasi a la mesma distancia del centru de cada ciudá. El terrén foi adquiríu en 1966 y la construcción empezó en 1969.
El primer aterrizaxe d'un Concorde nos Estaos Xuníos asocedió en DFW en 1973 como conmemoración de la finalización del aeropuertu. Dempués, esta aeronave operó en DFW nun alcuerdu cooperativu ente Braniff Airways, British Airways y Air France, primero que la muerte de la primer empresa rematara'l serviciu.
Terminales
Les terminales del DFW son semicirculares (sacante pola más nueva Terminal D, que tien una forma de "O cuadrada") y construyíes alredor del camín central del aeropuertu norte-sur, el Spur 97, tamién conocíu como "International Parkway". Hasta finales de los 90, atopábense designaes por un númberu (2 la más al norte, 4 la más al sur) y una lletra como sufixu ("E" pa Este y "W" pa Oeste). Esti sistema foi darréu quitáu y agora les terminales fueron nomaes de l'A a la E. Les terminales A, C y E (de norte a sur) tán nel llau este del aeropuertu, ente que les terminales B y D (de norte a sur) tán nel llau oeste.
Les terminales del DFW tán diseñaes pa embrivir la distancia ente l'autu de los pasaxeros y l'avión, según p'amenorgar el tráficu en redol a les terminales. Una consecuencia d'esti diseñu ye que los pasaxeros en conexón tienen que caminar distancies desaxeradamente llargues ente les puertes (al tener que caminar d'un estremu semicircular de la sala a los demás, hai que caminar por toa'l llargor, nun hai accesos direutos ente los estremos).
Destinos internacionales
== Aeropuertos cercanos ==
Corés
Corés ye una parroquia y un llugar del conceyu asturianu de Somiedo.
Kappa
Kappa pue referise a:
Aulacorhynchus derbianus
Aulacorhynchus derbianus, tamién denomináu tucancito colicastaño o tucancito común, ye una especie d'ave piciforme de la familia Ramphastidae que vive en Suramérica. La especie describióse pol ornitólogu inglés John Gould en 1835.
Corés
Tien una superficie de km² y una población de.
Aulacorhynchus derbianus
Descripción
El tucanete de Derby mide de 33 a 41 cm de llargor. El so picu mide unos 7,5 cm. El so plumaxe ye verde campera, con tintes azules percima y por detrás de los güeyos y a los llaos del pechu; el cazu y el gargüelu son blancu abuxaes. Na cola, les puntes de les réctrices son de color castañu. El picu ye negru con matices acolorataos escuros y llinies blanques pequeñes. Les pates son negres.
Subespecies
Reconócense cinco subespecies:
Alcuéntrase estremáu en dos poblaciones separaes: el grupu de la subespecie nominal, derbianus, ocupa les selves húmedes de monte de les fasteres orientales de los Andes dende'l sur de Colombia a Bolivia, ente que'l grupu whitelianus estender poles selves húmedes de los tepuyes y otres elevaciones y altiplanos del Escudu guayanés. Los componentes del primer grupu son abondo más grandes que los postreros, y recién pruebes xenétiques indiquen que dambos grupos tendríen de tratase como especies separaes.
Hábitat
Vive nel dosel del monte húmedu de monte, ente los 600 y 2.400 m d'altitú.
Alimentación
Aliméntase de frutes y granes. Tamién consume inseutos, otros invertebraos y dalgunos vertebráu pequeños.
Gaudiempré
Gaudiempré ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Reinu de Yugoslavia
El Reinu de Yugoslavia, qu'asocedió al Reinu de los Serbios, Croates y Eslovenos, foi un Estáu balcánicu qu'esistió dende la a la. Entendía l'área de les provincies d'Eslovenia, Bosnia y Herzegovina, Serbia, Montenegru y Macedonia, Croacia y Eslavonia.
El nuevu nome del Estáu yera en realidá común yá antes de la so institución oficial, siendo esti pocu usáu fora del ámbitu oficial. Provenía del serbocroata Jug (sur) y Slavia (territoriu eslavu), términu pol que se designaba dende'l sieglu a los eslavos del sur, anque de normal ensin incluyir a los búlgaros.
La esistencia del reinu estrémase políticamente en cuatro fases estremaes: la dictadura real d'Alejandro I de Yugoslavia, la rexencia del so primu Pablo tres l'asesinatu d'aquel, el curtiu Gobiernu del xeneral Dušan Simović, que derrocó al rexente, y la guerra mundial, mientres la que'l país quedó desmembrado y el reinu solamente esistió formalmente. L'asuntu qu'apoderó principalmente la política yugoslava foi la forma d'Estáu y los intentos de resolución de los conflictos nacionalistes ente les distintes comunidaes del país, cuantimás el descontentu croata pola falta d'autonomía respeuto del Gobiernu central. Mientres la dictadura y parte de la rexencia, el Gobiernu trató d'unificar pola fuercia'l país y acabar colos rexonalismos imponiendo un nacionalismu yugoslavo unificador, ensin ésitu. Namái en víspores del españíu de la Segunda Guerra Mundial llogróse algamar un alcuerdu reformista ente'l rexente Pablo y el dirixente croata Vladko Maček que nun se pudo aplicar na so totalidá y dexó munchos descontentos.
En política internacional, el país caltuvo les sos aliances favorables a los vencedores de la Primer Guerra Mundial (n'especial con Francia), ente los que se cuntaba, pero, dende mediaos de la década de 1930, foi estrechando rellaciones, especialmente económiques, coles potencies fascistes. Bien dependiente del comerciu con estes y de les sos pertrechos, al españar la guerra declaró la so neutralidá. Foi quedando arrodiada por naciones contraries aliaes con Italia y Alemaña, qu'aumentaron la so presión sobre Yugoslavia por que se xuniera a elles, cosa qu'acabó faciendo ante la falta d'ayuda Aliada en marzu de 1941, anque de manera condicional. El disgustu de parte del Exércitu y de la población pola alianza colos italo-xermanos llevó a un golpe d'Estáu qu'acabó cola rexencia y bastió en pocos díes la invasión del país, que nun se pudo evitar. El Gobiernu real partió al exiliu en Gran Bretaña y el país foi estremáu polos invasores, calteniendo la so unidá solamente de manera formal y pola negativa de los Aliaos a reconocer la repartida del territoriu pela Exa.
Económicamente el reinu empezó con una dura depresión económica por cuenta de la crisis agrícola mundial de finales de la década de 1920 y la llegada de la Gran Depresión a Yugoslavia. A mediaos de la década siguiente producióse una cierta recuperación y meyora de la situación nel campu y de desenvolvimientu de la industria, anque nun foi abonda p'ameyorar de manera notable'l nivel de vida de la población, que crecía rápido. Los preparativos pa la guerra volvieron empiorar les condiciones de vida de la población y l'economía nacional, bien dependiente de la Exa.
Antecedentes
Les tensiones ente'l nacionalismu serbio (envalentonado pol calter centralista del Estáu) y el croata, acostumáu a la política obstruccionista d'oposición, españaron col asesinatu nel Parllamentu del reinu del líder del Partíu Llabrador Croata per parte d'un diputáu montenegrín. Ello llevó al rei a clausurar el parllamentu y asumir el gobiernu del país d'una manera dictatorial. Sicasí, esto namái alicó les tensiones.
Amás del grave problema políticu la dictadura heredó del anterior periodu de gobiernu parllamentariu un creciente problema de superpoblación rural, debíu al rápidu aumentu de la población y la falta d'emplegu fora de l'agricultura p'absorbelo. D'alredor de 14 millones d'habitantes en 1931, cerca de 9,2 millones vivíen de l'agricultura. Abondaba'l pequeñu propietariu que, a pesar de tener tierres, nun yera capaz de sobrevivir cola so producción. Alredor d'un terciu de la superficie del país yera monte, siendo la industria maderero y de derivaos la principal del país y la so principal esportación, pero llindando la cantidá de tierres disponibles pal cultivu pa la población que se multiplicaba. La cantidá de territoriu dedicáu al cultivu estensivu torgaba llograr emplegu pa tolos llabradores, mayoritariamente pequeños propietarios, y caltenía el so nivel de vida baxu.
Empiezu popular
Por decretu real la, el rei abolió la Constitución de Vidovdan y tolos derechos que contenía. Promulgó amás otra llei, la de defensa del Estáu, que reforzaba les midíes anticomunistes aprobaes en 1921 y prohibía la oposición al nuevu réxime. Los partíos políticos fueron disueltos, quedando prohibida la formación de nueves organizaciones polítiques basaes en rexones, relixones o nacionalidá. Los cargos de les alministraciones locales fueron relevaos por representantes nomaos pol nuevu Gobiernu. El rei Alejandro tomó pa sí los poderes del Estáu, nomando un nuevu Gobiernu que solamente yera responsable ante él, acabando asina'l periodu de gobiernu parllamentariu. El monarca indicó, sicasí, que la dictadura sería temporal y solo enllantar pola crisis del país. La proclamación de la dictadura y l'abolición de la Constitución centralista foi recibida al empiezu con aliviu y prestu pola población. El primer ministru escoyíu pol monarca foi'l xefe de la guardia real, el xeneral Petar Živković, allegáu del rei, ente que los ministros yeren antiguos políticos veteranos de toles principales formaciones polítiques, qu'ingresaron nel Gobiernu xeneralmente ensin el so respaldu (salvu Korosec). La maniobra del rei nun foi mal recibida nel estranxeru, onde se deseyaba acabar cola inestabilidá nel país nin de primeres pola oposición, que s'allegró de l'abolición de la odiada Constitución de Vidovdan y de les promeses del soberanu d'empezar un nuevu procesu políticu.
La, el país pasó a llamase oficialmente Yugoslavia y camudóse la ordenación territorial, creándose nueve nueves provincies (les banovinas), que sustituyeron a los trenta y tres unidaes alministratives vixentes dende 1924, d'inspiración francesa. Les unidaes teníen la so base en motivos económicos y políticos -l'intentu d'aniquilación de los rexonalismos. Los gobernadores provinciales yeren nomaos por decretu real y respondíen namái ante'l rei. Foi entós cuando Vladko Maček, dirixente del Partíu Llabrador Croata, pasó a oponese a la dictadura real.
Les nueves unidaes alministratives (banovines) nun cuntaron, sicasí, con autonomía. La, el soberanu manifestó la so intención de nun volver instaurar l'antigua ordenación territorial y de nun dexar el regresu a la política de los antiguos partíos.
Nos primeros meses, la dictadura llevó a cabu midíes que se consideraben necesaries y urxentes. Creóse un Bancu Agrariu (, reorganizóse l'alministración, enchida pol favoritismu, y unificáronse les lleis, midíes que'l Parllamentu nun llograra aprobar dende la independencia. Amenorgóse parcialmente tamién la opresión militar en Macedonia. La corrupción alministrativa amenorgóse efímeramente.
Decadencia de la dictadura
A los pocos meses, sicasí, quedó manifiesta la so falta d'un programa claru y l'apaición de la Gran Depresión acentuó les dificultaes del réxime. La agudización de la crisis económica, que yá empezara na agricultura en 1927 cola continua rebaxa de los precios de los sos productos, emprobeció a la mayoría de la población, llabradora. La baxada de los precios de les principales esportaciones yugoslaves (productos agrícoles y materies primes) perxudicó la balanza de pagos. El creciente proteicionismu de los países industrializaos, destín de les sos esportaciones, na nueva década menospreció'l comerciu esterior del país. La situación económica empezó a deteriorase notablemente en 1931, cola imposibilidá d'emigrar y la continua retirada de los creitos al curtiu plazu al país, qu'empezara l'añu anterior.
La, en parte pa facilitar el llogru d'un creitu internacional que desaníciase la penuria económica, el réxime promulgó una nueva Constitución. El réxime trataba tamién con esta midida de ganar popularidá ya intentar prevenir un derrocamientu del réxime como l'asocedíu nesa dómina n'España, qu'acabara cola monarquía. A pesar de garantizar los derechos individuales, contenía severes llimitaciones polítiques: concedía gran poder al Gobiernu y al rei, les eleiciones parllamentaries dexaben de realizase por aciu votu secretu y la metá del Senáu yera escoyida pol monarca. El gabinete siguía siendo responsable namái ante'l rei, que podía camudalo a voluntá. L'artículu 116 otorgába-y poderes estraordinarios en situaciones d'emerxencia.
El rei consiguiera la destrucción temporal de los antiguos partíos políticos, nengunu d'ellos nacional, pero fuera incapaz de sustituyilos con otres formaciones polítiques, formándose un vacíu na política yugoslava na que'l monarca gobernaba sofitándose fundamentalmente nel Exércitu y la burocracia. Mientres, a pesar de los sos proclames reformistes, calteníense les polítiques centralizadores que disgustaren a los rexonalistes. L'Estáu convirtiérase nun Estáu policial, con nula independencia del poder xudicial respectu de la dictadura y bayura de xuicios políticos contra la oposición (nacionalistes croates y macedonios o comunistes). Se instituyó un réxime de terror políticu y represión. Nun esistía llibertá de prensa nin d'espresión. Na seronda de 1930, perdió'l sofitu del eslovenu Anton Korošec, quedando entá más n'evidencia'l verdaderu calter centralista serbiu del réxime. El descontentu col gobiernu real yera ampliu, tantu política (falta d'alcuerdos col nacionalismu croata, perda de llibertaos polítiques) como n'economía (crisis económica). El xeneral [[Petar Živković, xefe de la guardia real y mano derecha del rei Alejandro, encabezó'l Gobiernu de la dictadura real hasta que'l réxime empezó a precisar apautar cola oposición en 1932.|thumb|left]] [[Milan Srškić, destacáu políticu de la dictadura real, asocedió a Živković a los pocos meses del so relevu, agravando la situación del réxime cola so política represiva ya incapacidá pa entendese cola crecida oposición.|thumb|right]] A pesar de la promulgación de la nueva Constitución de 1931, les llibertaes quedaron suprimíes y los nuevos cámara baxa y senáu escoyíos pol réxime, ensin votu secretu. La llei eleutoral promulgada pocu dempués que la Constitución establecía tamién una nueva manera de distribuyir los escaños: el partíu con mayoría llograba dos tercios de los mesmos más la parte proporcional a los sos votos del otru terciu, asegurando asina una cómoda mayoría al vencedor de les eleiciones, evitando l'anterior necesidá de coaliciones. La oposición, considerando la maniobra del Gobiernu como una farsa, decidió nun participar nes eleiciones al parllamentu, celebrada sen payares de 1931 cola única participación de la llista gubernamental. N'avientu, pa tratar d'aumentar el respaldu al réxime, creóse una formación política que lu sirviera de base, el Partíu Nacional Yugoslavu, na que se concentraron principalmente Radicales de derecha, disidentes de casi tolos antiguos partíos y comenenciosos.
Inclusive'l Parllamentu escoyíu pol réxime acabó oponiéndose a los sos manexos y el rei trató de reconciliase cola oposición política yá en 1932. El xeneral Živković foi releváu n'abril de 1932 al frente del Gobiernu por Vojislav Marinković, distinguíu políticu y antiguu ministru d'Asuntos Esteriores, que debía de dar una imaxe más cosmopolita al réxime y faelo menos militar. Formó un nuevu partíu, el Partíu Democráticu Llabrador Radical, como sofitu al réxime pero, enfermu y aislláu políticamente, demasiáu reformista inclusive pal rei, foi sustituyíu la por Milan Srškić, antiguu Radical, y el so ministru del Interior, contrariu a les promeses de lliberalización política realizaes por Marinković. Eminencia de los anteriores gabinetes de la dictadura na que desempeñara diversos puestos ministeriales, ganárase numberosos enemigos ente los opositores poles sos midíes. El so Gobiernu acentuó la tensión cola oposición y la represión. La oposición, viendo aparrar el prestíu del Gobiernu, presentó dos manifiestos de reforma nel iviernu de 1932. Nel estranxeru, los ustaches aumentaron el so baturiciu contra'l réxime, el so defensa de la independencia croata y cometieron ataque terroristes, intentando en devanéu una revuelta del país en setiembre, que foi reprimida con durez.
El Gobiernu respondió moderando llixeramente los requisitos eleutorales pero, al empar, decidiendo xulgar a destacaos dirixentes de la oposición, como Maček o Korošec, midida qu'inclusive la oposición serbia condergó. Mientres 1933 la situación siguió agravándose, negándose'l Gobiernu a llegalizar a los Radicales y a los socialdemócrates.