cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
La Fuexa
La Fuexa ye un llugar de la parroquia de Santa María Villandás, nel conceyu asturianu de Grau.
Alcuéntrase a 14 km de la capital del conceyu, a una altitú media de 484 msnm y tien una población de.
Estreux
Estreux ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cabu de Fornos
miniaturadeimagen|izquierda| Cabu de Fornos ye'l nome que recibe'l cabu más austral de l'archipiélagu de la Tierra del Fueu, nel sur de Chile, consideráu tradicionalmente como'l puntu más meridional d'América; ye amás el más austral de los tres grandes cabos y marca'l llímite norte del Estrechu de Drake. Per munchos años, el Cabu de Fornos foi ún de los finxos principipales nes rutes de ñavegación d'embarcaciones a vela, les que comerciaben alredor del mundu inda cuando les agües del Cabu de Fornos son particularmente peligroses y bayurosa la presencia nelles d'icebergs, amás de fuertes vientos y foleax.
Cola apertura de la Canal de Panamá, la ñavegación alredor del cabu amenorgóse significativamente. Sicasí, ñavegar nes sos agües ta consideráu tovía como ún de los mayores retos ñavales, polo qu'esisten estremaos eventos d'ociu qu'empleguen esti pasu, dellos como parte la circunnavegación del globu, ente los que destaquen importantes regates de yates, como'l Vendée Globe.
Estrun
Estrun ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Aeropuertu de Dundee
L'aeropuertu de Dundee atopar a 3 km del centru de Dundee, Escocia, o, en términos de navegación, 0.5 M (0.93 km (0.58 mi)) al sur de la ciudá. Atopar na vera del estuariu del Tay y a la vista del Tay Rail Bridge.
Loganair y BLue Islands son les úniques aereollinies qu'operen vuelos regulares dende l'aeropuertu.
La Cabaña (Santa María)
La Cabaña ye una aldea de la parroquia de Santa María Villandás, nel conceyu asturianu de Grau.
Aeropuertu de Dundee
Historia
L'aeropuertu foi inauguráu en 1963 en terrenes ganaos al estuariu del Tay. Orixinalmente tenía una pista d'aterrizaxe de yerba de 900 m. El primer vuelu regular empezó'l 5 de xunetu de 1966, con un vuelu a Glasgow. Una quincena más tarde añediéronse los vuelos a Turnhouse y Prestwick. El serviciu foi atayáu'l 31 d'ochobre de 1967 dempués de que British Eagle reportara perdes cimeres a la 10.000 llibres. Nesta dómina'l control del Concilio de la ciudá de Dundee camudó de los Llaboristes a los Conservadores y l'aeropuertu foi cerráu usándose los sos terrenes pola Universidá de Dundee como campos deportivos. Cuando'l control del consorciu tornó a manes Llaboristes l'aeropuertu foi reabiertu.
La Cabaña (Santa María)
Alcuéntrase a 24 km de la capital del conceyu, a una altitú media de 544 msnm y tien una población de.
Aeropuertu de Dundee
Historia
La pista de yerba foi reemplazada per una pista de 1100 m pavimentada nos setenta y ampliada hasta algamar el so exxtensión actual de 1400 m nos noventa. L'aeropuertu recibió'l estatus de "aeropuertu aduaneru" el 16 d'abril de 1982 y les lluces de franxa de pista fueron añedíes en 1983. La terminal actual foi inaugurada en 1997 pol entós CComisario européu del tresporte Neil Kinnock.
Ramsay World Travel tamién opera un vuelu chárter selmanalmente dende Dundee hasta Xerséi nos meses de branu en collaboración con Lewis's Holidays, y en 1996 punxeron en marcha una serie de vuelos selmanales a Mallorca usando un avión BAe 146 que tenía qu'aterrizar en Bournemouth/Southend pa recargar.
Business Air y más tarde British Midland Rexonal operó vuelos dende Dundee al aeropuertu de Mánchester nos noventa, una ruta tamién operada por Eastern Airways mientres un curtiu periodu de tiempu. Tres la salida de Business Air, en 1999 ScotAirways introduz vuelos a la ciudá de Londres, qu'operó para CityJet la franquicia de Air France dende 2007 hasta setiembre de 2009. En setiembre de 2009 CityJet convertir en mara propia dientro del grupu AFKL.
Tayside Aviation opera una instalación d'entrenamientu y trabayos d'inxeniería nel aeropuertu. Tou esto acompañáu d'un hangar de caltenimientu construyíu en 1982.
El 29 de mayu de 2007, empecipiáronse los vuelos al aeropuertu internacional de Birmingham y al Aeropuertu de la Ciudá de Belfast George Best operáu por FlyWhoosh, utilizando un ATR 42. L'aereollinia, una filial de l'aereollinia polaca White Eagle Aviation (WEA) estableció la base d'un avión nel aeropuertu de Dundee. Sicasí, dende avientu de 2007 estos servicios cesaron, desconociéndose entá les razones de la cancelación.
El 3 de marzu de 2008, Loganair anunció que diba retomar los vuelos cancelaos por FlyWhoosh en mayu de 2008 sol nome de Flybe. La compañía utiliza aviones Saab 340 nestes rutes.
Actualidá
L'aeropuertu de Dundee vieno rexistrando perdes cimeres a los £2 millones per añu dende 2004 a 2007 y nel primer añu financieru d'operación completa con HIAL, 2008/9, l'aeropuertu reportó perdes de £2,6 millones.
El 12 de febreru de 2007 foi anunciáu que, dende setiembre de 2007, el consorciu de la ciudá diba poner la xestión del aeropuertu en manes de Highlands and Islands Airports Limited (HIAL). El trespasu tuvo llugar el 1 d'avientu de 2007.
Cualquier vuelu regular adicional nel aeropuertu vese llindáu pol llargor de pista a aeronaves rexonales. Los aviones más grandes operaos poles aereollinies de baxu costu, como los Boeing 737, requiren pistes de mayor tamañu. El mayor avión que puede operar nel aeropuertu ye'l BAe 146 y el Airbus A318.
Buses
L'aeropuertu de Dundee ta sirvíu por buses direutos de National Express Dundee al centru de la ciudá, Broughty Ferry y Ninewells Hospital.
Nhandu
Nhandu ye un xéneru d'arañes migalomorfes de la familia Theraphosidae. Son orixinaries de Sudamérica.
Especies
Según "The World Spider Catalog 11.0" : * Nhandu carapoensis Lucas, 1983
Terque
Terque ye un conceyu español de la provincia d'Almería, Andalucía. N' cuntaba con habitantes. La so estensión superficial ye de 16 km² y tien una densidá de 29,0 hab/km². Los sos coordenaes xeográfiques son 36º 59' N, 2º 35' O. Asítiase a una altitú de 300 metros, na zona onde conflúin los ríos Andarax y Nacimiento, a 27 quilómetros de la capital de provincia, Almería.
Prehistoria y Edá Antigua
El primer asentamientu cultural de Terque ye probable que se remonte a la Prehistoria, que'l so pobláu de cueves milenaries topar na redolada qu'atoparon los ocupantes de los Millares, herederos de la cultura Neolítica. Pero primero que Terque foi Marchena, un cuetu tamién conocíu popularmente como cuetu del Llibru; d'importancia estratéxica va ser testigu direutu y allugamientu de socesives cultures a lo llargo de los sieglos.
Edá Media
Na Edá Media, Marchena ye musulmana (Marshana) ya inscríbese dientro de l'actividá colonizadora y fundación nel territoriu Urs Al-Yaman d'unos 20 castiellos (Urs Al-Yaman ye'l nome xeneralizáu de la contorna de Pechina nel sieglu XI; significa Urcí de los Yemeninos o tierra dada a los Yemeninos), configurándose Marchena col tiempu, como la fortaleza más importante de la contorna. A partir del sieglu XIII, al formase'l Reino de Granada Marchena va dar nome a una taha (nueva unidá alministrativa na qu'estremaron los nazaríes tol territoriu alpujarreño).
Edá Moderna
Dempués de la rindición de Baza y la capitulación d'Almería, la Taha de Marchena foi convertida en señoríu, pasando a manes de Gutierre de Cárdenas y Chacón a quien se-y apurrió como pagu, siguiendo'l costume de los Reis Católicos de vencer señoríos a los nobles que participaron na Reconquista.
Los diez llugares que componíen la taha de Marchena agora convertida en señoríu yeren: Zodun (Alsodux), Alhabiati (Alhabia), Terque, Bentarico (Bentarique), Ylar (Íllar), Alhama, Estancihun (Instinción), Rágol, Alicún (posiblemente un barriu de Huécija) y Guezixa, (Huécija) que quedó como la capital y foi alzada a la categoría de villa xunto con Terque.
Al destruyise la fortaleza de Marchena col terremotu de 1522, la villa de Marchena foi progresivamente sumiendo y la so población foise partiendo ente Terque y Huécija.
Dalgunos fidalgos instalar na llocalidá construyéndose para ellos edificaciones de nuevu estilu de les que se caltienen na actualidá dalgunes, como les cases de los Santiesteban, los Paniagua y les Porres.
Lo más carauterístico d'esti sieglu en Terque son les socesives rebeliones de los moriscos quien, tres la rebelión final de 1568 y encabezaos por Abén Humeya, de llinaxe califal, son derrotaos y espulsaos definitivamente pola Pragmática de Felipe II en 1570. Cola espulsión de los moriscos, Terque queda despoblado y esmanteláu, recuperándose a partir del sieglu XVIII en que consigue estabilizar la so demografía y economía gracies mayormente al cultivu de la uva d'Ohanes que s'estendería por tol valle del Andarax a partir del sieglu XIX.
Edá Contemporánea
El sieglu XIX empecipiar col lliberalismu y l'abolición de los señoríos en 1835, siendo'l fechu más significativu pa Terque el nuevu réxime d'independencia que la convertirá nun conceyu, tres l'abolición del señoríu de Maqueda y Arcos (en 1656), al quedar Bernardino de Cárdenas ensin socesión, el señoríu pasa al duque d'Arcos.
Monumentos civiles
Construcción musulmana asitiada nel cuetu de Marchena o cuetu del Llibru, asitiáu na llinde con Huécija. Del castiellu queden namái unes muertes (casi sumíos) por un terremotu. Foi declaráu Bien d'Interés Cultural cola categoría de monumentu (códigu 409 10003). So la proteición de la Declaración xenérica del Decretu de 22 d'abril de 1949, y la Llei 16/1985 sobre'l Patrimoniu Históricu Español. En 1993 la Xunta d'Andalucía dio una reconocencia especial a los castiellos de la Comunidá Autónoma d'Andalucía.
de la Declaración xenérica del Decretu de 22 d'abril de 1949 y la Llei 16/1985 sobre'l Patrimoniu Históricu Español. En 1993 la Xunta d'Andalucía dio una reconocencia especial a los castiellos de la comunidá autónoma d'Andalucía. thumb|Casa de los Caballinos. Construcción burguesa de finales del sieglu XIX. Sobresal esta construcción ente toles demás, y llámase asina polos animales que coronen la so cornisa, que nun son caballinos, sinón grifo (animales fantásticos con cabeza y nales d'águila y cuerpu y garres de lleón).
que durmió Juan d'Austria cuando vieno a Terque pa encalorar la rebelión morisca.
Museos de Terque
thumb|Teatro Manuel Galiana. Sede del Muséu Provincial de la Uva del Barcu. Tienda de texíos
Monumentos relixosos
Ye d'estilu mudéxar y del tipu d'ilesia que tien estremada la capiya mayor por un arcu toral de la nave y la cubierta ye de madera. El templu tien agregos posteriores como l'altar churrigueresco y la capiya barroca dedicada a la Virxe del Rosario, patrona del pueblu.
Eswars
Eswars ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Kenji Kitahara
Kenji Kitahara (北原 健二, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Copiapita
300px|thumb|Copiapita. La copiapita ye un mineral de la clase de los minerales sulfatos. Descubiertu en 1833, nomáu asina pola llocalidá en que foi descubiertu, cerca de Copiapó (Chile). Otros sinónimos n'español menos usaos son: elaeíta, flaveíta, janosita, misleyita o niveíta.
Carauterístiques químiques
Pertenez al llamáu "grupu de la copiapita", que son sulfatos de metal (II) y fierro (III). Dellos especimentes catalogaos como copiapita pueden ser de ferricopiapita o otros miembros del grupu de la copiapita.
El vezu, nes rares ocasiones en que forma cristales estos son de color ente mariellu y naranxa, siendo más normal qu'apaeza en forma d'escames mariellu-verdoses a verde-oliva formando tieces masives granulares fines.
Ye común que lleve como impureces: cobre, calciu y aluminiu.
Formación y xacimientos
Atópase en zones de minerales del fierro, n'árees d'oxidación de la pirita y d'otros sulfuros de fierro. Ye abondosu na zona minera d'Atacama (Chile).
Twitter
Historia
Esiste dalgo de discutiniu sobre cómo se xestó la idea que dio orixe a Twitter. Según delles fontes, la idea orixinal surdió dientro de la compañía Odeo, mientres se taba desendolcando un serviciu de radio en llinia (podcast) que nun tuvo ésitu debíu al llanzamientu cuasi simultáneu d'un productu similar per parte d'iTunes.
Idioma nóricu
La llingua nórica o nórico yera una llingua celta continental. Supónse que se falaba na rexón de la darréu constituyida provincia romana de Nórico. Namái ta atestiguada por dos inscriciones fragmentaries que nun ufierten abonda información pa sacar d'elles demasiaes conclusiones sobre la natureza y carauterístiques d'esta llingua.
Twitter
Historia
El primer prototipu foi usáu internamente ente los emplegaos d'Odeo. Los sos creadores seríen los ex trabayadores de Google, Evan Williams y Biz Stone cola collaboración de Jack Dorsey, Evan Henshaw-Plath y fundamentalmente de Noah Glass. Glass, qu'al poco tiempu foi despidíu de la compañía, manifestó que Twitter ñació na so propia máquina. Y Henshaw-Plath vendió'l so parte nel proyeutu por 7000 dólares, colo que se mercó un vieyu Volkswagen pa salir a percorrer el país.
Idioma nóricu
Inscripción de Ptuj
La inscripción Ptuj, afayada en 1894, ta escrita de derecha a izquierda en alfabetu etruscu y lléese
que ye interpretada como dos nomes personales: Artebudz [fíu de] Brogduos. El nome Artebudz puede significar "pene d'osu", mientres Brogduos puede contener l'elementu brog-, mrog-, "país". Coles mesmes, la inscripción tamién puede ser interpretada como Artebudz [fixo esto para] Brogdos, col segundu nome nel dativu.
Twitter
Historia
Jack Dorsey ye l'actual presidente del Conseyu d'Alministración de Twitter, Inc, empresa que surdió pol ésitu collecháu. A principios de 2008, l'equipu de Twitter taba compuestu por 18 persones. Al añu siguiente, Twitter multiplicara la so plantía por cuatro y siguía creciendo.
Álxebra de Boole
En matemátiques ya informática, l'Álxebra de Boole, o Retícules booleanes, son estructures alxebraiques que "capturen la esencia" de les operaciones lóxiques Y, O y NON, asina como'l conxuntu d'operaciones unión, interseición y complementu.
Idioma nóricu
Inscripción de Grafenstein
La inscripción Grafenstein, sobre una llosa del sieglu II d. C. que foi afayáu nuna gravera en 1977, ta incompleta, pero la parte esistente foi transcrita asina:
Álxebra de Boole
Nómase asina n'honor a George Boole, matemáticu inglés que foi'l primeru en definila como parte d'un sistema lóxicu metanes el sieglu XIX. Foi un intentu d'emplegar les téuniques alxebraiques pa tratar espresiones de la lóxica proposicional. Anguaño l'alxebra de Boole emplégase en diseñu de circuitos eleutrónicos. Aplicóse por cabera vegada en circuitos de conmutación eléutrica biestables en trabayos de Claude Shannon en 1938.
Twitter
Historia
Anque Twitter usó mientres un curtiu periodu de tiempu los servicios de publicidá como AdSense de Google, la compañía decidió refugar los ingresos por publicidá hasta qu'aumentara'l númberu d'usuarios, y financióse mentanto con inversiones d'empreses de capital riesgu. En setiembre de 2009, Twitter anunció cambeos a les condiciones de serviciu, dexando abierta la posibilidá d'incluyir publicidá nos sos servicios.
N'abril de 2010, Twitter llanza una nueva estratexa pa emitir publicidá en forma d'un serviciu llamáu Promoted Tweets o Tweets promocionaos. Básicamente, trátase de tuits col patrociniu de dalguna empresa qu'apaecen como primer resultancia cuando realicemos una busca de mensaxes nel serviciu.
Álxebra de Boole
Los operadores del álxebra de Boole puen representase de delles maneres. Munches vegaes represéntense cenciellamente como AND (Y), OR (O) y NOT (NON). N'eleutrónica dixital (ver puerta lóxica) tamién s'empleguen la X-OR (O esclusiva) y les sos negaes NAND (NO Y), NOR (NO O) y X-NOR (equivalencia). En matemátiques suel emplegase + envede OR y · envede AND, porque eses operaciones son semeyes a la suma y al productu n'otres estructures alxebraiques, y NOT represéntase comu una llinia o una comina enriba la espresión que se quier negar (NON A sería Ā o A').
Idioma nóricu
Inscripción de Grafenstein
Equí, Moge paez ser un nome personal o l'abreviatura de unp, P · II-lav una abreviatura llatina indicando un pesu, ne sadiíes una forma verbal posiblemente quier dicir "nun pones", ollo son quiciabes "esta cantidá", y Lugnu otru nome personal. El testu polo tanto pue ser un rexistru de dalgún tipu de la transaición financiera.
Tamién se propunxeron otres llectures de la inscripción, por casu:
y
Álxebra de Boole
Nesti testu va emplegase la notación común con \land pal operador AND, \lor pal operador OR y ¬ (o ~) pal operador NOT.
Definición
Un álxebra de Boole ye una retícula (A, \land, \lor) (considerada como una estructura alxebraica) coles siguientes cuatro propiedaes adicionales:
D'esos axomes dedúzse que l'elementu mínimu 0, l'elementu máximu 1, y el complementu ¬a d'un elementu a tan únicamente determinaos.
Como cualaquier retícula, un Álxebra Booleana A, \land, \lor) da llugar a un conxuntu parcialmente ordenáu (A, ≤) definiendo (que equival a b = a \lor b).
Equí \land y \lor úsense pa denotar el mínimu (interseición) y el máximu (unión) de dos elementos. De nuevo, si esiste'l complementu ta únicamente determináu.
Exemplos
\lor 0 1 \land 0 1 0 | 0 1 0 | 0 0 1 | 1 1 1 | 0 1
Los circuitos descríbense con espresiones que caltienen variables, y dos de estes espresiones son iguales si y sólo si los correspondientes circuitos tienen el mesmu comportamientu de entrada y salida. Amás, ca posible comportamientu de entrada-salida pue espresase con una espresión booleana.
entós el conxuntu A conviértese nun álxebra booleana coles operaciones e \lor f = e + f − ef ya e \land f = ef.
Twitter
Historia
El 12 de setiembre de 2013, Twitter anunció que presentara la documentación a la SEC enantes d'una prevista Ufierta pública de venta salida a bolsa.
En marzu de 2015, Twitter llanza Periscope, una aplicación pa poder emitir videos en tiempu real. Xusto un añu dempués, nel primer aniversariu d'esti llanzamientu, realizárense más de 200 millones d'emisiones en directu.
En xunetu de 2018, la compañía realizó'l so primer exerciciu de purga, o llimpieza de cuentes falses. L'oxetivu del exerciciu foi restablecer la tresparencia de la rede social en busca d'una meyor conversación ente usuarios reales. La purga se llevara a cabo naquelles cuentes qu'apaecieren como "conxelaes o acutaes".
Impactu
miniaturadeimagen|Dorsey (izquierda) dixo dempués d'una Twitter Town Hall realizáu en xunetu de 2011, que Twitter recibió más de 110.000 tuits con #Ask[[Barack Obama|Obama. ]] Twitter foi usada pa munchos propósitos en distintes industries y situaciones. Por exemplu, foi usada pa entamar protestes, dacuando referíes como «Twitter Revolutions», ente les que s'atopen la revolución exipcia de 2011, la revolución tunecina, les protestes eleutorales n'Irán de 2009 y les protestes antigubernamentales en Moldavia de 2009. Los gobiernos d'Irán y Exiptu bloquiaron el serviciu como represalia. El serviciu tamién s'utilizó como una forma de desobediencia civil: en 2010, los usuarios quedaron indignaos pol Twitter Joke Trial, onde Paul Chambers Broadway bromeaba con llanzar una bomba al aeropuertu Robin Hood Doncaster Sheffield, y nun alderique británicu priváu nel mesmu país un añu dempués, onde delles celebridaes que tomaron orde anónimes, más notablemente'l xugador Ryan Giggs del Manchester United, onde foron indentificaos por miles d'usuarios en protesta pol periodismu tradicional siendo censuráu.
Anque se sigue duldando sobre la so finalidá y utilidá, el so creciente númberu de siguidores demostró que Twitter ye ún de los llíderes nel sector del microblogging, ente otros servicios como Jaiku, que dispón del sofitu de Google. En 2009, Google decidió lliberar el códigu de Jaiku, y dexar el desendolcu en manos del mundu open-source. Los usos más conocíos son: el siguimientu d'eventos en directu, la retresmisión de charres y ponencies a les que poca xente tien accesu, l'intercambiu d'opiniones mientres un eventu nel que la xente asisti como públicu o inclusive comentarios sobre películes o alderiques retresmitíos pela televisión. En Méxicu, en 2010 desendolcáronse verdaderos alderiques vía Twitter, por exemplu ente'l secretariu del Trabayu, Javier Lozano Alarcón, y el diputáu Luis Videgaray. Una vegada los habitantes d'Edmon, Oklahoma, Estaos Xuníos axuntáronse y nesta rede publicaron les coordenaes d'un tornáu que pasaba per esta ciudá'l 31 de marzu de 2008.
La rede tamién pue utilizase pa facer entrevistes, como la realizada a John McCain, ex candidatu presidencial de los Estaos Xuníos. Dacuando, esti efectu ye referíu como una «conxelador virtual» o una televisión social. Twitter tamién foi usáu exitosamente p'animar xente a ver televisión en vivu d'eventu, como los Premios Óscar, y los premios MTV Video Music. Sicasí, esta estratexa foi probada de manera menos efectiva con show televisivos de programación regular. Les promociones cruciaes directes flron prohibíes na televisión francesa por cuenta de regulaciones contra publicidá secreto.
Nel ámbitu científicu reportóse l'usu de twitter pa espublizar artículos científicos y promover la conexón ente profesionales, según un congresu de médicos.
Peyriat
Peyriat ye una comuña francesa del departamentu d'Ain, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cianotriquita
300px|miniaturadeimagen|Cianotriquita La cianotriquita, tamién conocida como lettsomita, ye un mineral del grupu VI (sulfatos) según la clasificación de Strunz. Ye un sulfatu cúpricu-alumínico básicu que forma tieces aterciopelaes de color azul, constituyíes por cristales en forma de rombu. Atópase en forma natural nel sur de Francia y en Moldavia.
Ye un mineral de cobre secundariu que s'atopa nes zones con baxa densidá d'oxidación de los xacimientos de cobre.
Ye desaxeradamente similar a la carbonatocianotriquita, tantu que son imposibles d'estremar si nun ye cola ayuda de rayos X.
Historia
izquierda|miniaturadeimagen|200x200px|Cianotita (Arizona) El primer estudiu realizóse sobre una muestra de Moldova Nouă por Abraham Gottlob Werner en 1808. Sicasí, foi la descripción de Ernst Friedrich Glocker que foi la referencia en 1839. Foi nomáu del antigua griegu κυανός o del latin cyaneus (azul escuro) y del antiguu griegu θρίξ, θριχός (pelo, piel) esto ye 'pelo azul', qu ye'l vezu más común pa esti mineral.
Idioma lepónticu
El lepóntico foi un idioma perteneciente al grupu de les llingües céltiques continental de la familia indoeuropea. Foi l'idioma de los leponcios (en llatín, Lepontii), qu'ocupó les partes de l'antigua Recia, concretamente'l área alpina que s'estiende ente les actuales Suiza ya Italia, habitando na Galia Cisalpina, y del que se tien testimoniu ente'l 700 y el 400 e. C.
N'ocasiones ye llamáu galu cisalpino, pos según la base epigráfica y carauterístiques llingüístiques tien poques diferencies col idioma galu faláu nesa área, considerándose munches vegaes como un dialeutu d'ésti.
Ente que esti términu aplicar a la llingua atribuyida a la tribu de los leponcios, el términu úsase anguaño por munchos celticistas pa designar a tolos dialeutos celtes de la Italia antigua. Esti usu ye apostáu polos que siguen viendo'l Lepontii como una de delles tribus indíxenes prerromanes de los Alpes, abondo distintos de los galos qu'invadieron los llanos d'Italia del Norte en dellos momentos de la hestoria.
Historia
La llingua lepóntica foi falada nel norte de l'actual Italia ente los sieglos VII y IV e. C., escastándose definitivamente en feches daqué posteriores. Los pueblos lepónticos tuvieron de faer la so apaición nel área de la Galia Cisalpina coles primeres migraciones celtes del sieglu XIII e. C., dientro de la espansión de la cultura de los campos d'urnes, conviviendo estrechamente con otros pueblos de llingua non-indoeuropea como los ligures o los réticos. Antes de la so integración definitiva nel ámbitu de l'Antigua Roma fueron invadíos pola segunda folada celta del sieglu IV e. C., ente ellos los pueblos de los senones o más tarde los galos al norte del ríu Po (Italia). Dempués d'estes feches sumen los testimonios de los leponcios, sobreviviendo bien posiblemente la so llingua por dalgún tiempu antes de ser sustituyida definitiva pola de los nuevos habitantes de los sos territorios; primero pol galu, y darréu pol llatín cuando l'Antigua república romana tomó'l control de la Galia Cisalpina mientres el sieglu II e. C. y el sieglu I e. C.
Embaráxase que fora la llingua de los boyos (llatín, Boi), aparecienciedo el nome d'esta tribu nuna inscripción nuna cerámica.
Clasificación
Magar les poques inscripciones y testimonios que tenemos del lepóntico, deducir con claridá la so pertenencia a la familia celta continental, tratándose d'una llingua celta-P.
L'agrupación de toles inscripciones topaes nel área de los lepónticos nun únicu idioma celta foi aldericáu y hai investigadores qu'afirmen que dalgunes tán nun idioma non-celta rellacionáu col ligur. So esti puntu de vista, el lepóntico sería'l nome correutu pal idioma non-celta y galu cisalpino pal celta. Esta yera la opinión predominante aproximao hasta Lejeune (1971), cuando ésta camudó pa considerar el lepóntico como una llingua celta, anque seya que non abondo distintu de galu cisalpino. Namái n'años recién, hubo un enclín d'identificar el lepóntico y el galu cisalpino como la llingua mesma.
Escritura
Lo poco que se sabe del lepóntico vien d'unes poques inscripciones escrites en dellos alfabetos del norte d'Italia, derivaos del alfabetu etruscu, como por casu l'alfabetu de Lugano. Esti fechu, abondo insólitu nuna llingua celta, fai que la interpretación fonética de les cerca de 40 inscripciones qu'esisten nun seya del tou certera, pos nun estrema ente les oclusives p-b, t-d y k-g. Coles mesmes tamién evita asitiar dos consonantes siguíes; por casu, el antropónimu lepóntico Anokopokios equivaldría al galu Andocombogios.
Les primeres inscripciones conocíes en lepóntico remontar a antes del sieglu V e. C., l'artículu de Castelletto Ticino siendo datáu nel sieglu VI e. C. y que de Sesto Calende posiblemente que ser del sieglu VII e. C. A les poblaciones que realizaron estes inscripciones identificar güei día cola cultura Golasecca, a la que foi atribuyida una identidá celta.
Carauterístiques llingüístiques
El lepóntico tenía un sistema de flexón compuestu de 5 ó 6 casos, como puede deducise del siguiente exemplu:
D'esta inscripción repara un sistema de declinación similar al d'a otres llingües céltiques ya indoeuropees; amás reparar la filiación como llingua celta-P al tener la conxunción -pe, 'y' (en llatín -que, en celtíberu -ku.y). Dellos casos consiguiéronse deducir, siendo -i el dativu, -om el acusativu y *-vos el nominativu. Amás tien la semeyanza col galu d'estremar ente dos sibilantes.
La tipoloxía llingüística verbal ye nos testos más antiguos ye suxetu, oxetu y verbu, evolucionando darréu a suxetu, verbu y oxetu.
Al respective de los sos posibles dialeutos ente unes tribus y otres, ignórase totalmente la so esistencia.
Eth (Nord)
Eth ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Tarchonanthus camphoratus
Tarchonanthus camphoratus ye una especie d'arbustu o árbol pequeñu perteneciente a la familia de les asteracees, bien estendida n'África al sur del Sahel.
Descripción
Tarchonanthus camphoratus puede algamar un tamañu d'hasta 6 metros d'altor. Les cañes y los tarmos más nuevos son de color blancu de fieltru, como son el viesu de les fueyes. La superficie cimera de la fueya ye de color verde oliva escuru. Tarchonanthus camphoratus ye dioica. Les flores suelen tar presentes, d'avientu a mayu (en Sudáfrica), con color cremes en panículas nuna cabeza discoidal. Les inflorescencies masculines tienen delles flores, ente que la fema tien namái unes poques. El frutu ye un mestu y llanudu aqueniu.
Cultivu y usos
thumb|right|Xamasca thumb|Madera La madera ye de granu finu, curiosa, duradera y ricu n'aceites arumosos. Ye usada como combustible de madera y una fonte de carbón, lo que ye un abusu d'un recursu pervalible. Tamién s'utiliza como un material de construcción tradicional, na horticultura, y na fabricación de papel. Ye tamién una fonte d'aceites esenciales  que s'utilicen como arumes. Les sos fueyes son utilizaes pol Maasai p'arumar les sos cases y persones.
Propiedaes
Tarchonanthus camphoratus utilízase como un remediu tradicional pa les enfermedaes respiratories. La especie tien una amplia gama d'usos locales, incluyida la hixene dental.
Taxonomía
Tarchonanthus camphoratus describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 2: 842. 1753.
Cariñena
Situación y clima
Cariñena asítiase na zona central del valle mediu del Ebro a 494 msnm, na rexón de contautu ente los primeros relieves del Sistema Ibéricu y los relieves propios de la Depresión del Ebro. Ye capital de la contorna Campu de Cariñena y pertenez al partíu xudicial de Daroca.
Atópase na vía de comunicación que xune Zaragoza y Teruel, a 48 km de la primera y 125 km de la segunda. La cercanía a la capital aragonesa, nucleu cimeru del que depende, mengua la entidá de Cariñena como capital comarcal.
La so precipitación media añal ye de 590 mm, preferentemente distribuyida nos meses de primavera y seronda. Les temperatures son similares a les de la Depresión, siendo la media añal 12,8 °C, con elevaes amplitúes térmiques (17,8 °C).
Toponimia
El topónimu Cariñena tien el so orixe na dómina romana. Plinio, procurador de la Hispania Tarraconense, llamó Carae a esti pobláu romanu, y el sufixu -iniana, formando Cariniana, ye carauterísticu de munches finques rústiques romanes.
Cariniana significa «l'alquería», casona asitiada na antigua Carae y fai referencia al so propietariu Carinius. A partir del sieglu II, una imparable enclín a la concentración de la propiedá en poques manes, va provocar l'apaición de los grandes llatifundios que los sos propietarios dieron nome a llugares como ésti. Yá na Edá Media, el topónimu va evolucionar hasta convertise nel actual Cariñena.
Alta Edá Media
Tres la cayida del reinu visigodu en 711, la villa ye ocupada polos musulmanes nel 714, quedando dientro de la Marca Cimera d'Al-Andalus con capital en Saraqusta. Formó parte de la posterior Taifa de Zaragoza hasta la so cayida tres la reconquista de Zaragoza por Alfonsu I en 1118.
Incorporación a la Corona d'Aragón
Cariñena foi sitiada y tomada en 1119, incorporándose al Reinu d'Aragón. La ciudá foi-y apurrida al caballeru Don Pedro Ramón por aciu una carta puebla en 1124 como compensa pola so ayuda na conquista de la mesma y con mires de llevar a cabu la repoblación de la zona.
Nel añu 1248, por privilexu de Xaime I, esti llugar se desliga de la dependencia de Daroca, pasando a formar parte de Sesma de Langa na Comunidad de Aldeas de Daroca, que dependíen direutamente del rei, perdurando esti réxime alministrativu hasta la muerte de Fernandu VII en 1833, siendo eslleida yá en 1838.
Poco primero de la Guerra de los Dos Pedros, por orde de Pedru IV nes Cortes de Cariñena de 1357 refuérzase la muralla de la villa ante la medrana a que dende Castiella lláncense incursiones contra la zona. Magar esa previsión, les tropes castellanes conquisten la ciudá'l 16 d'abril de 1363, afarándola mientres la ocupación, dando llugar a la lleenda qu'asegura que tolos sos habitantes fueron tullíos cortándo-yos la ñariz y les oreyes. L'historiador Jerónimo Zurita, nos sos Añales de la Corona d'Aragón, refier tomar de Cariñena nos términos siguientes: «''Y entrín y non s'entró Cariñena por combate y fuercia d'armes; y -según don Pedro López de Ayala escribe- mandó'l rei de Castiella pasar a cuchiellu a tolos que taben nel so defensa. Y en otres memories d'aquella guerra afírmase que se señaló más ellí'l rei de Castiella en mandar executar el castigu y vengación cruelísimamente que n'otra parte''». El rei d'Aragón, como compensa pola llealtá de la villa, concede l'usu d'un blasón que dempués va dar llugar al escudu y bandera de la ciudá (lo qu'esplicaría que'l so escudu incluya una cara humana con dichos apéndices d'otru color).
Finalmente la llocalidá torna a manes aragoneses reconstruyéndose l'aniellu cercáu del que, anguaño, namái queda'l llamáu Torrexón de les Monxes.
Sieglos XVI y XVII
La situación de la villa na ruta que xunía Madrid con Barcelona, al traviés de Zaragoza, y de la mesma el so allugamientu nel camín ente esa ciudá y Valencia convertir en llugar de camín obligáu de les distintes comitivas reales de los Austrias. Asina, en 1585, Felipe II, que'l so confesor frai Juan Bernal provenía d'una familia de la villa, visita la llocalidá nel so camín escontra les Cortes de Monzón, ufiertándose nel so honor dos fuentes llenes de vinu (unu blancu y otru tintu) que daríen llugar a la tradición del enllenáu de la Fuente de la Mora mientres la Fiesta de la Vendimia.
En 1599, ye'l nuevu monarca, Felipe III, el que visita la ciudá, concediendo a la villa diverses prerrogativas xudiciales per mediu de la meyora de la so carta puebla que-y conceden una elevada autonomía sobre Daroca.
Sicasí, la decisión d'espulsar a los moriscos en 1609, convertir nun auténticu problema pa Cariñena yá que una parte considerable de la población taba integrada por esti grupu. La so salida a lo llargo de los siete años siguientes amenorga drásticamente la mano d'obra disponible nos campos y el total de la población del llugar, provocando una crisis demográfica de la que tardaría dellos años en salir.
Sieglos XVIII y XIX
thumb|180px|Semeya de [[Carlos IV d'España|Carlos IV realizáu por Goya. Esti monarca visitó Cariñena en 1802.]] En 1701, al entamu de la Guerra de Socesión española, Cariñena declaróse favorable al Archiduque Carlos d'Austria; sicasí Felipe d'Anjou, nel so viaxe a Zaragoza pa xurar los fueros d'Aragón fixo una parada na villa.
Carlos III visitó la villa en 1759. Carlos IV fixo lo propio en 1802, poco antes del entamu de la Guerra de la Independencia Española. El so fíu, Fernandu VII, nel so regresu dende Bayonne tres la cayida de Napoleón, detener en Cariñena en 1814.
En 1838, mientres la Primer Guerra Carlista, constituyir en Cariñena unu de los cuarteles de caballería que'l xeneral Marcelino Oráa creo n'Aragón pa faer frente a la insurrección carlista que tenía'l so epicentru en Morella.
La ciudá foi tomada mientres unes hores en xunu de 1875 poles tropes carlistes asitiaes en Cantavieja, mientres el trescursu de la Tercer Guerra Carlista.
Sieglu XX
El 3 de xunu de 1909, Alfonsu XIII concedió'l títulu de Ciudá a Cariñena pola so importancia histórica y la so adhesión a les instituciones.
Mientres tola Guerra Civil Cariñena tuvo na zona rebalba. Instalar na ciudá un hospital militar nel Colexu de les Monxes de Santa Ana, ónde s'atendió por igual a mancaos de dambos exércitos, destacando nesi llabor la hermana Matilde, de la comunidá de les Hermanes de la Caridá de Santa Ana, quien pidió que, al morrer, fora soterrada colos muertos de dambos bandos que s'atopen nes distintes fueses comunes del campusantu municipal.
Mientres la Batalla de Belchite (1937), Cariñena convertir nun puntu de reagrupamientu y suministru esencial nel lladral sur del bandu subleváu. Igualmente, mientres la ofensiva d'Aragón (1938), foi nesta llocalidá onde s'arrexuntaron distintes unidaes del xeneral José Solchaga na nueva ofensiva sobre Belchite.
Sieglu XXI
El 23 de setiembre de 2008, los reis d'España, don Xuan Carlos y doña Sofía, visitaron la ciudá por cuenta de la celebración del 75 aniversariu de la constitución del Conseyu Regulador de la Denominación d'Orixe de Cariñena.
Demografía
D'alcuerdu al censo d'España de 1875, la población de Cariñena yera de 3 488 habitantes, siendo yá entós el nucleu de población más importante del partíu xudicial de Daroca. En 1970 yeren 2 873 los habitantes con que cuntaba la ciudá, cifra inferior a los que tenía a principios de sieglu (3 427), como resultáu de la emigración na década de 1950 y 1960. Sicasí, el sieglu XXI traxo consigo la recuperación demográfica del conceyu: 3 536 habitantes en 2005 y 3 457 en 2014.
Patrimoniu
thumb|270px|Ilesia de l'Asunción, templu [[barrocu inauguráu en 1734.]] miniaturadeimagen|Torre fortificada de la ilesia de l'Asunción. miniaturadeimagen|Vista inferior de la torre fortificada.
Patrimoniu relixosu
Destaca la Ilesia parroquial de l'Asunción de La nuesa Señora, construyida sobre l'antigua Colexata de Santa María que, de la mesma, llevantar na cortil qu'ocupaba la mezquita. Edificar en estilu barrocu mientres el sieglu XVII, magar caltién la torre gótica del sieglu XIV, perteneciente a l'anterior ilesia. La planta ye basilical con trés naves, ocho capiyes ente los contrafuertes, cabecera bien fonda y poligonal d'orde corintiu y triforio nel cruceru. Nella aprecia un calter defensivu nos matacanes del cuerpu cimeru, según la robustez y severidá de la so construcción. Distintes pieces artístiques del so interior esponer nel muséu parroquial, instaláu n'el mesmu templu. thumb|left|200px|Interior de la Ilesia de Santiago. Otra bona amuesa d'arquiteutura relixosa ye la Ilesia de Santiago. Ye un templu góticu llevantáu ente los sieglos XIII y XIV, identificáu cola sinagoga xudía. Destaca'l so calter soterrañu, pos foi la capiya d'un antiguu hospital. Tien planta rectangular, d'una sola nave, y nella asoceden cuatro arcos arabescos de lladriyu ojivales que conformen la so fábrica. En 1978, trés d'estos cuatro arcos fueron baltaos xunto colos sos murios al construyir un nuevu edificiu anexu a la ilesia, siendo darréu reconstruyíos.
A unos 7 km al norte de la población, ente los campos de viñeos, alcuéntrase'l Santuariu de la Virxe de Llagunes. El conxuntu ye barrocu, con elementos mudéxares, y foi construyíu nel sieglu XVII. Contién elementos anteriores, apreciables na primitiva ermita, del sieglu XV, y na torre, datada nel sieglu XVI.
Patrimoniu civil
thumb|270px|Detalle de la casa consistorial (sieglos XVI-XVII). Nesti apartáu sobresal la Casa Consistorial, palaciu de tipu aragonés d'estilu renacentista que data del sieglu XVI. Nun principiu l'edificiu constaba namái de dos plantes inferiores, que s'asomaben al esterior por aciu arcaes sobre columnes. Nel sieglu XVII alzóse una planta cola típica galería aragonesa y con bistechu bien saliente. L'edificiu tópase coronáu por un reló que marca la vida urbana de la ciudá.
Adosáu al conceyu llevanta l'Edificiu de la cai Portolés, interesante palaciu aragonés realizáu en dómina moderna. Constitúi un exemplu notable dientro del conxuntu d'arquiteutura civil de la llocalidá.
La Fonte de la Mora, delantre de la Casa Consistorial, llevantar a finales del sieglu XIX. Tien forma circular, y les escultures que la decoren son cuatro patos qu'arrodien una columna que soporta un platu circular, del cual llevántase una figura femenina con un canastru sobre la so cabeza, n'actitú de caminar. Ye interesante'l fechu de que, el Día de la Vendimia, en setiembre, dexa d'esquitar agua de la fonte y empieza a brotar vinu. left|150px|thumb|Torrexón de les Monxes, única muerte de les antigües muralles. El cascu antiguu contién numberoses casones aragoneses d'estilu renacentista, ente les que cabo mentar casar-palaciu de los Arazuri, del sieglu XVI, y la Casa de la Castana, del sieglu XVII. Esta postrera ta considerada una de les casones más belles de la ciudá.
De les muralles que nel sieglu XIV arredolaben Cariñena, apenes queden muertes. Ente ellos, destaca'l Torrexón de les Monxes, de planta cuadrada y remate octogonal, qu'algama los 15,5 m d'altor. L'apareyu ye de piedra, bien pocu trabayada, xunida con argamasa y remate de lladriyu nes esquines. L'interior consta de dos plantes y un pasiellu central pa comunicar coles muralles. Formaba parte del conxuntu de torrexones defensivos de la llocalidá, ente los que taben el Torrexón de les Santes, el de la cai Santiago y el de les Sises, baltaos na primer metá del sieglu XX.
Adosada a la muralla, pel interior, atópase otra fonte, la llamada Fonte Vieya, que la so cronoloxía ye del sieglu XV. Anguaño sigue n'usu.
A lo último, hai que mentar l'escepcional Arcu del Corderu, fecháu nel sieglu XVII. Xunto col de Bruxes, en Bélxica, ye únicu nel mundu.
Patrimoniu cultural
Cariñena cuenta con un Muséu del Vinu, emplazado nes dependencies de lo que se dio en llamar la Casa de la Viña y el Vinu. Ésta atópase nuna bodega de 1918, edificiu que constitúi un exemplu únicu de l'arquiteutura industrial modernista na zona.
L'espaciu museísticu concíbese como elementu promocional del vieno de Cariñena, poniendo énfasis nes particularidaes del Campu de Cariñena. Tamién se rinde homenaxe a les xentes de la zona, que mientres sieglos se dedicaron a l'actividá vitivinícola.
Vinu de Cariñena
260px|thumb|Viñéu en Cariñena. El conceyu cunta con 9 bodegues dientro de la [[Denominación d'Orixe Cariñena|D.O. Cariñena (2013). ]] miniaturadeimagen|Viñeos pel iviernu. Dende antiguu, la hestoria del conceyu tuvo estrechamente rellacionáu con mundu del vinu; el cultivu de la vide nesta zona remontar a dómina romana. La visita a la llocalidá del monarca Felipe II en 1585, rellacionar cola tradición del enllenáu de la Fuente de la Mora na Fiesta de la Vendimia, siendo'l rei gasayáu con «dos fuentes de vinu, rica de pan, abondosu de fruta y olivares». Yá en 1696, aprobar na villa de Cariñena el llamáu «Estatutu de la Vide», col fin de llindar los plantíos en función de la calidá de la tierra onde fueren allugase los viñeos. Sicasí, ye en sieglu XVIII cuando se roturaron nueves tierres debíu al aumentu de la población.
Pero foi a finales del sieglu XIX cuando'l sector vinícola cobró fuercia por cuenta de la crisis de la filoxera francesa. Amás, la inauguración del ferrocarril de vía estrecha Cariñena-Zaragoza (1887), dexó distribuyir les producciones de la zona. En 1932, coincidiendo cola creación de les denominaciones d'orixe, inauguróse la Estación Enolóxica de Cariñena, dende onde se promovieron nueves téuniques de cultivu y ellaboración, magar la Guerra Civil y la posguerra retrasaron el xiru escontra la calidá hasta los años setenta. Nun sería hasta la siguiente década cuando se produció'l saltu cualitativu na ellaboración del vinu cola introducción de nuevos sistemes de cultivu, la inversión en teunoloxía y l'adopción de nueves práutiques enolóxiques.
Conciliu Vaticanu II
Situación previa
La época previa a la convocatoria del Conciliu Vaticanu II carauterizábase pola esistencia de grandes cambeos dientro del sen de la Ilesia Católica. D'un llau, surdieren nueves corrientes teolóxiques; per otru, los obispos teníen qu'afrontar una nueva situación política, económica, social y téunica. Amás, l'inacabáu Conciliu Vaticanu Primeru, cásique un sieglu enantes, dexare munches cuestiones dogmátiques ensin fixar.
El Papa Xuan XXIII anunció la so voluntá de convocalu alpenes trés meses dempués d'asoceder a Píu XII. El so oxetivu faciéndolu yera, según él mesmu, "Abrir les ventanes de la Ilesia pa que podamos mirar p'hacia fuera y la xente pueda mirar dientro". Asina, non sólo invitó a tolos obispos de la Ilesia al conciliu, sinón tamién a los representantes del Protestantismu y de la Ilesia Ortodoxa.
Lliturxa
L'efeutu más inmediatu del Conciliu Vaticanu II foi l'establecimientu d'una lliturxa más averada al pueblu, que incluyía la sustitución del llatín poles llingües propies de cada llugar, pa facilitar la comprensión de los fieles.
Daqué asemeyao asocedió colos testos sagraos (la Ilesia comprometióse a traducilos a les llingües de cada llugar).
Crítiques al Conciliu
Dellos católicos, especialmente los conservadores, caltienen que'l Conciliu Vaticanu II alloñó a la Ilesia de los sos entamos. Defenden que:
Pesie a too, estos grupos son mui reducíos y la Ilesia Católica en xeneral aceptó'l conteníu del Conciliu.
Julianna Margulies
thumb|upright|right|250px|Margulies en 2009 Julianna Margulies ye una actriz d'Estaos Xuníos. N'interpretando dellos pequeños papeles llogró l'ésitu col so papel como enfermera Carol Hathaway nel drama médicu de NBC ER, rol pol que ganó un premiu Emmy. En 2009, empezó a interpretar el papel d'Alicia Florrick, personaxe principal nel drama llegal estauxunidense The Good Wife en CBS, ganó un Globu d'Oru, ocho Screen Actors Guild Awards, un Satellite Awards, dos Television Critics Association Awards y 3 Emmy, el postreru en 2014 como Meyor Actriz de Drama.
Tien el récor en ganar más vegaes el Screen Actors Guild Awards y foi nomada en 17 ocasiones, lo que ye tamién un récor nestos premios. Ganó seis veces pol so trabayu en ER, y dos veces pola so actuación en The Good Wife.
Biografía
Margulies nació en Spring Valley (Nueva York), ye la más nueva de trés hermanes. Estudió nel Green Meadow Waldorf School. El so padre ye un creativu publicitariu y la so madre una antigua baillarina del American Ballet Theatre. De neña vivió en Nueva York, Francia ya Inglaterra. Anque los sos padres son xudíos, la madre de Margulies convertir al catolicismu y crió a Julianna na fe católica.
Llicenciar nel Sarah Lawrence College, ellí actuó en delles obres. Tres la universidá, Julianna estudió mientres un tiempu con James Price nel Acting Studio de Nueva York. El so primer papel nel cine foi como prostituta na película de Steven Seagal, Buscando xusticia.
Carrera
En 1994, Margulies foi escoyida pa un papel nel episodiu piloto de Urxencies ( ER ) con un personaxe que, amurniáu pola rellación col personaxe de George Clooney, intentó suicidase. Suponíase que'l personaxe diba morrer, pero tres la respuesta positiva de l'audiencia al so personaxe, la trama modificóse y Julianna siguió interpretando a la enfermera Carol Hathaway mientres seis años, y llogró una nominación a los Emmy per caúnu de los años nos qu'actuó na serie, y el premiu pola so actuación nel primer añu.
Provocó bien de ruiu nos medios el fechu de que Julianna Margulies refugara una ufierta de 27 millones de dólares por permanecer na serie, salariu que lu habría convertíu nuna de les actrices meyor pagaes de televisión. N'abandonando la serie, trabayó regularmente tantu nos escenarios teatrales como na pantalla. En teatru apaeció nel MCC Theater cola producción Intrigue With Faye de Kate Robin y nel Lincoln Center coles producciones de Jon Robin Baitz, Ten Unknowns y Los monólogos de la natura.