cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fudbalski Klub Crvena Zvezda
Historia
Tres la era Miljanić llegó la de Gojko Zec, que'l so reináu como entrenador diba durar cuatro años y ganar pa la Estrella Colorada tres campeonatos de lliga y la primera gran final europea. La primer temporada con Gojko Zec na direición deportiva foi una verdadera demostración de fuercia, pos ganó la lliga con una ventaya de nueve puntos sobre tolos sos rivales, lo que yera, hasta esi momentu, el mayor marxe de victoria na hestoria del campeonatu yugoslava. Na temporada siguiente, la Estrella Colorada terminó segundu na lliga, pero robló una gran actuación na Copa de la UEFA 1978-79. Dempués d'esaniciar a equipos como'l Arsenal, West Bromwich Albion y el Hertha BSC, los Crveno-beli llograron per primer vegada algamar la final d'una competición europea de la UEFA, na que se midieron al Borussia Mönchengladbach, equipu que xugó cinco finales europees ente 1973 y 1980. Nel partíu d'ida apostáu nel "Marakana" de Belgráu, los yugoslavos se adelanteron con un gol de Miloš Šestić, pero Ivan Jurišić, en mesma puerta, empató'l partíu pal Gladbach. El partíu de vuelta nel Rheinstadion en Düsseldorf, l'equipu alemán venció por un gol a cero en concediendo l'árbitru italianu Alberto Michelotti un penalti dudosu tresformáu por Allan Simonsen. El Borussia Mönchengladbach ganó 2-1 nel global. left|thumb|La Estrella Colorada nun partíu en "[[Marakana" en 1983.]] Dempués de la década de 1970, el club apostó una tirante eliminatoria ante'l Barcelona d'Udo Lattek na segunda ronda de la Recopa d'Europa 1982-83. Nel partíu d'ida, frente a unos 100.000 espectadores en "Marakana", la Estrella Colorada perdió 2-4 con dos goles de Rajko Janjanin per parte serbia, ente que Schuster y Maradona, con dos goles cada unu, fixeron los goles visitantes. N'España, el Barcelona venció por dos goles a unu. Gojko Zec volvió al equipu en 1983 y namái atopó un xugador del equipu qu'entrenara en 1977, Miloš Šestić. Zec repitió un ésitu similar al del so mandatu anterior al ganar el campeonatu darréu dempués de la so llegada. Más tarde dexaría'l club tres el polémicu escándalu Scheiber, que foi la resultancia d'irregularidaes na temporada 1986.
Cola salida de Zec en 1986, hubo grandes cambeos nel club. La xestión del club, dirixíu por Draguen Džajić y Vladimir Cvetković, símbolos de los equipos de fútbol y baloncestu, respeutivamente, de la Estrella Colorada, empezó a construyir un equipu que pudiera competir nel panorama internacional con ésitu. Mientres esi branu, Velibor Vasović convertir n'entrenador y fichó talentosos xugadores nuevos como Draguen Stojković y Borislav Cvetković. Na primer temporada empezó con puntos de penalización por cuenta de los escándalos d'amañu de partíos de la temporada anterior, polo que la Estrella Colorada centrar na Copa d'Europa. En 1987 instauróse un plan de cinco pol club col únicu fin de ganar la Copa d'Europa. thumb|Miniatura de la [[Lliga de Campeones de la UEFA|Copa d'Europa que ganó la Estrella Colorada en 1991.]] Nestos cinco temporaes, la Estrella Colorada ganó cuatro campeonatos nacionales, y nel postreru de los cuatro años d'apoxéu, el club ganó la Copa d'Europa en 1991. L'equipu esanició al Rangers, Dynamo Dresden y Bayern Múnich antes de llegar a la final. La histórica semifinal col Bayern en Belgráu decidir con un gol nel últimu minutu anotáu por Klaus Augenthaler en mesma puerta. L'entrenador Ljupko Petrović llevó al equipu a Italia una selmana antes de la final, col fin de preparar a los xugadores ante'l partíu col Olympique Marsella. Hasta esi momentu, la trayeutoria y el xuegu de la Estrella Colorada fuera espectacular, con 18 goles en 8 partíos, ente que'l campeón francés marcó 20, polo que s'esperaba que la 100ª final europea fuera un espectáculu de goles. Sicasí, tanto Petrović como Raymond Goethals optaron por un planteamientu defensivu y el partíu convertir nuna guerra de gastadura. La final dir a la riola de penaltis, onde la Estrella Colorada ganó por 5-3 el 29 de mayu de 1991, ante 60.000 espectadores y 20.000 aficionaos yugoslavos nes graes del Stadio San Nicola de Bari. Darréu, l'equipu consiguió la Copa Intercontinental en Tokiu el 8 d'avientu d'esi mesmu añu al vencer al Colo-Colo. El delanteru Darko Pančev consiguió la Bota d'Oru esi añu polos sos 34 goles, cerrando la meyor temporada na historia del club.
El club viose debilitáu pola marcha de gran parte de la xeneración de campeones en 1992 a Italia y España. A cambéu, la direición téunica fichó xugadores como Anto Drobnjak y Ilija Ivić. Amás, la Estrella Colorada tuvo que defender el títulu continental fora del so país por cuenta de la guerra en Yugoslavia, lo qu'amenorgó notablemente les sos posibilidaes de revalidar el campeonatu d'Europa. La UEFA camudó'l formatu de la competición esi añu y la renombró Lliga de Campeones na so edición 1991-92, na que participaron los ocho meyores equipos del continente.
Na competición doméstica, unu de los sos principales rivales, el Dinamo Zagreb, abandonó la lliga al igual que tolos otros equipos de Croacia, Macedonia y Eslovenia, polo que'l campeonatu nuna Yugoslavia tarazada xugóse en cantu de la guerra de Bosnia. A finales de mayu, la ONX tenía yá'l país en virtú de les sanciones correspondientes y el fútbol yugoslavo quedó desallugáu de la escena internacional. La desintegración de Yugoslavia, la guerra civil (1992-1995), la inflación y les sanciones de la ONX significaron un duru golpe pa la Estrella Colorada. Nel periodu entendíu ente mayu de 1992 y mayu de 2000, namái se celebró en "Marakana" un campeonatu de lliga, coincidiendo con un claru dominiu del so gran rival, el FK Partizan. Sicasí, consiguió ganar cinco copes, xunto con delles actuaciones meritories en competición europea, ente ellos el famosu enfrentamientu na Recopa d'Europa de 1996-97 contra'l FC Barcelona de Ronaldo y Hristo Stoitchkov. Darréu dempués de que terminara'l bombardéu de la OTAN sobre Yugoslavia, la Estrella Colorada ganó la so 17ª Copa yugoslava na so historia al ganar 4-2 contra'l Partizan. Namái una temporada más tarde, el club volvió a los escenarios europeos na Lliga de Campeones de la UEFA 2001-02, onde la Estrella Colorada foi esaniciáu pol Bayer Leverkusen (0-0 y 0-3) na fase previa, subcampeón d'Europa esi añu.
Nes rondes clasificatorias de la Lliga de Campeones de la UEFA 2006-07, la Estrella Colorada foi esaniciáu (por marcador 3-1 global) pol AC Milan, que terminó ganando la competición. Per otra parte, la campaña nel Grupu F de la Copa de la UEFA 2007-08 foi una gran decepción pal club, teniendo en cuenta que'l primer partíu contra'l Bayern Múnich namái lo perdió nel últimu minutu (2-3 en Belgráu). Los xugadores más importantes de la Estrella Colorada qu'apaecieron nesti periodu fueron Nikola Žigić, Marko Pantelić, Boško Janković, Aleksandar Luković, Dušan Basta, Milan Biševac, Nenad Milijaš, Ognjen Koroman, Segundu Alejandro Castillo, Ibrahima Gueye o Dušan Đokić. La SuperLiga Serbia foi fundada —yá como competición independiente de los anteriores estaos frutu de la desintegración yugoslava— en 2006 y l'Estrella Colorada consiguió'l títulu na temporada inaugural 2006–07 de forma brillosa. Sicasí, dende aquel campeonatu, el Partizan foi'l claru dominador de la lliga serbia venciendo en toles ediciones.
Colores y escudu
A la fin de la Segunda Guerra Mundial, dellos clubes yugoslavos d'antes de la guerra fueron eslleíos por haber xugáu partíos mientres el conflictu y fueron etiquetaos poles autoridaes comunistes del mariscal Tito de "collaboradores". Unu d'estos clubes yera'l SK Jugoslavija de Belgráu. La Estrella Colorada formar a partir de los restos del Jugoslavija y adoptó el so colores coloráu y blancu.
L'uniforme tradicional de la Estrella Colorada ye camiseta a rayes verticales coloraes y blanques y pantalones curtios y medies de color coloráu o blancu. Dacuando utilízase un uniforme totalmente colloráu o totalmente blancu. La Estrella Colorada utiliza tamién como uniforme de visitante de terceres, una camiseta totalmente azul, pero bien escasamente, polo que'l club utiliza tolos colores de la bandera serbia.
L'escudu ye una estrella de cinco puntes de color coloráu con cantos blancos, sobre un fondu coloráu y blancu. Amás, el conxuntu del escudu enmarcar con color oro. Les dos estrelles d'oru na parte cimera del so emblema ye símbolu de venti títulos ganaos.
Estadiu
250px|thumb|[[Estadiu Estrella Colorada.]] thumb|right|250px|L'[[Estadiu Estrella Colorada dende l'aire.]] La Estrella Colorada disputa los sos partíos como llocal nel estadiu Estrella Colorada. Con una capacidá máxima d'alredor de 60.000 espectadores, de los cualos 55.538 son asientos, ye l'estadiu más grande de Serbia y de la ex Yugoslavia. L'estadiu inaugurar en 1963, pero nel intre del tiempu, y debíu al fechu de que la capacidá del estadiu aportó a de 110.000 espectadores, popularizóse'l llamatu de "Marakana", pol famosu estadiu Maracaná de Brasil, hasta'l puntu de convertise nel llamatu oficial del estadiu. "Marakana" llogró la reputación de ser un terrén bien difícil pa los equipos visitantes a mediaos de los años 1990 y, col fin de satisfaer les demandes de la UEFA pa la comodidá y la seguridá de los espectadores, los llugares de pies nel estadiu esaniciáronse dafechu ya instaláronse asientos nos cuatro tribunes. Nos últimos años, la capacidá del estadiu amenorgóse gradualmente, siguíu de distintes modernizaciones.
En 2008, el club construyó'l sistema de calefacción per debaxo del terrén de xuegu, ameyoró'l sistema de drenaxe ya instaló un nuevu verde. El campu d'entrenamientu, que s'atopa al llau del estadiu, tamién foi anováu por unu de verde sintéticu y l'instalación d'equipos de llume totalmente modernizaos. En 2011, l'estadiu tamién recibió un nuevu videomarcador LED. Na tribuna central esiste una zona denomada Pet Zvezdinih Zvezda (n'español: los cinco estrelles de la Estrella Colorada), que consisten en cinco palcos, onde cada unu lleva'l nome d'unu de los xugadores llexendarios del club (Mitić, Šekularac, Džajić, Petrović, Stojković), dos palcos VIP y otra galería VIP especial con más de 450 asientos. Tien tamién palcu pa la prensa con una capacidá de 344 asientos, incluyendo siete asientos extra-alcontradizos, un centru de medios de comunicación, la Rede Café y un restorán. Na tribuna oeste del estadiu atopa la tienda oficial de la Estrella Colorada, xunto con una tienda de Delije. Les midíes del terrén de xuegu son de 110 x 73 m, y ta allumáu por un sistema de lluz artificial de 1.400 lux. Según el conocíu portal web alemán Stadionwelt, el "Marakana" de Belgráu atopar nel Top 50 d'estadios de fútbol n'Europa que tienen de ser visitaos. En 2012, el portal estauxunidense Bleacher Report asitió al estadiu Estrella Colorada, especialmente cuando s'atopa llenu d'aficionaos, nel primer llugar ente los estadios más intimidantes del mundu.
Nuevu estadiu
En 2012, el conseyu executivu de la Estrella Colorada robló un memorándum pa la reconstrucción del Estadiu Estrella Colorada. L'estadiu actual espérase que seya rediseñáu pola empresa china NCEC (Natong Construction Engineering Constructing Co.) en sociedá cola empresa portuguesa Sonae. Les 34,8 hectárees de tierra, llamada "Zvezdani Grad" (Ciudá estrellada), van acoyer l'estadiu con capacidá pa 50.000 espectadores sentaos, ximnasiu, servicios médicos, centru comercial y de Spa, torres d'oficines, un hotel de cinco estrelles, modernos bloques d'apartamentos y un aparcamientu soterrañu. L'espaciu ente l'estadiu y el centru comercial, que va dexar una visita nel branu y l'iviernu, va utilizar pa mercaos, cafés, restoranes, y ufierten un espaciu pa esposiciones temporales y presentaciones. La taquilla y la tienda oficial del club tamién se van asitiar esta zona cubierta. Na azotea del centru comercial va incluyise un xardín públicu con entrada del centru comercial, onde los visitantes pueden esfrutar de vistes panorámiques de Belgráu. L'estadiu va tar cubiertu con paneles solares que van complementar les necesidaes enerxétiques del estadiu, otros ámbitos va utilizar pa la recoyida d'agua procedente de l'agua pal riego de los campos de fútbol y zones verdes del complexu. El nuevu estadiu va ser reconocíu pol símbolu del club, la Estrella Colorada, la estructura principal del estadiu va ser en forma d'estrella de cinco puntes. El costo del proyeutu envalorar ente 450 y 600 millones d'euros. De ser, finalmente, el costu de 600 millones, convertir nel tercer estadiu —dempués del nuevu estadiu de Wembley y l'Estadiu Olímpicu de Montreal— más caru del mundu.
Rivalidá
El rival históricu de la Estrella Colorada ye'l FK Partizan, que forma parte de la otra gran y popular sociedá deportiva en Serbia. Dambos apuesten el Večiti derbi o derbi eternu de Belgráu. Los clubes son los más populares de Montenegru y la República Srpska, pero tamién tienen munchu siguidores nel restu de les antigües repúbliques yugoslaves, según na diáspora yugoslava.
La rivalidá empecipióse darréu dempués de la creación de los dos clubes en 1945. La Estrella Colorada foi fundada con estrechos venceyos col Ministeriu del Interior y el Partizan como la seición de fútbol del Exércitu Popular Yugoslavu. De magar, dambos clubes fueron dominantes nel fútbol nacional. El partíu ye particularmente conocíu pola pasión de los siguidores de la Estrella Colorada, llamaos Delije, y los partidarios del Partizan, los Grobari («sepultureros»). Les tribunes de los dos enchíes preparen fueos artificiales, confeti de colores, banderes, rollos de papel, antorches, fumu, tambores, cartelos xigantes y coreografíes que s'utiliza pa crear el grandor visual y aplicar presión psicolóxica sobre los equipos visitantes, d'ende'l lema "Welcome to Hellgrade" («Bienveníos a Infiernográu», xuegu de pallabres n'inglés con hell —infiernu— y Belgrade). La rivalidá tamién s'intensifica pol fechu de que dambos clubes tienen los sos estadios asitiaos a namái unos cientos de metros de distancia.
El duelu ye consideráu como una de les rivalidaes más llonxeves y peligroses del fútbol mundial. En 2009, el diariu británicu Daily Mail clasificó'l partíu ente los dos grandes del fútbol de Belgráu como'l cuartu derbi más importante ente los diez mayores rivalidaes del fútbol de tolos tiempos. La mayor arribación de públicu a un derbi de Belgráu foi de 100 000 espectadores (90 142 con entraes) el 7 de payares de 1976 nel estadiu Estrella Colorada. La victoria más amplia foi llograda pol Partizan, 7–1, el 6 d'avientu de 1953 nel estadiu Partizan.
Afición
thumb|250px|Afición de la Estrella Colorada nel [[Estadiu Estrella Colorada|Marakana.]] Diversos estudios d'opinión pública alluguen a Estrella Colorada como'l club con mayor cantidá simpatizantes en Serbia. Ente ellos, un sondéu realizáu en setiembre de 2007 pol institutu d'investigación de mercáu Mediana Adria determinó qu'Estrella Colorada ye l'equipu con más preferencies con un 43% de la muestra, siguíu pol FK Partizan con un 32,3%. De la mesma, una encuesta realizada pola consultora Faktor plus en febreru de 2008 a 2.000 persones d'ente 15 y 70 años, tamién lo asitió al tope de la llista con un 48,2% d'adherencies frente a 30,5% del segundu allugáu.
El principal grupu d'aficionaos entamaos de la Estrella Colorada recibe'l nome de Delije (en cirílicu Делије), que puede ser traducíu como "Mozos valientes y coraxudos" o a cencielles "Héroes", que allúguense nel sector norte del Estadiu Estrella Colorada. Cabo mentar que, nel marcu de les primeres eleiciones multipartidistas de Croacia en 1990, el siguidores de la Estrella Colorada protagonizaron graves distubios frente a los aficionaos del Dinamo Zagreb, episodiu qu'acentuó los conflictos étnicos na antigua Yugoslavia y que ye consideráu como'l puntu de partida simbólicu de la Guerra Croata d'Independencia. Nel mesmu sentíu, la cantarada Srbija do Tokija, creáu por aficionaos de la Estrella Colorada tres el so trunfu na Copa Intercontinental 1991 en Tokiu, foi darréu adoptáu por paramilitares serbios mientres les múltiples Guerres yugoslaves de los años 1990.
Personal Alministrativo
170px|thumb|right|Presidente: [[Draguen Džajić.]] 170px|thumb|right|Vice-presidente: [[Nebojša Čović.]]
Palmarés
250px|thumb|La Estrella Colorada nun partíu clasificatorio pa la [[Lliga de Campeones de la UEFA 2006-07, frente al Cork City.]]
Luisa Francisca de Borbón
Luisa Francisca de Borbón, foi la mayor de les fíes sobrevivientes de la rellación habida ente'l rei de Francia Lluis XIV y Madame de Montespan.
Primeros años
Nació en Tournai y foi legitimada tan solu seis meses dempués y tuvo al cuidu, xuntu dalgunos de los sos otros hermanos, de Madame de Maintenon, un pocu dempués de la so llexitimación el so hermanu Luis Augusto recibió'l títulu de Duque de Maine, y al recibir el so hermanu menor Luis César el condáu de Vexin ella recibió'l tratamientu de Mademoiselle de Nantes. Los sos padres moteyaren Poupotte pol so aspeutu de muñeca.
Tuvo series fregadures cola so hermana Francisca María y cola so media hermana María Ana por cual d'elles yera la princesa con más rangu, esto por cuenta de los sos matrimonios.
Descendencia
Mademoiselle de Nantes casóse con Luis de Borbón, el Duque de Borbón y futuru Príncipe de Condé, d'esti matrimoniu nacieron:
Muerte
L'agora viuda princesa de Condé morrería por causes naturales nel Palaciu de Borbón en París, llevando a los sos llombos una llarga llista d'amantes y de conflictos con otres dames de la corte.
Xeografía de Gambia
Gambia ye un pequeñu y estrechu país africanu que'l so territoriu se emplaza nos marxes del ríu Gambia. El país tien un anchu non cimeru a los 48 quilómetros. Les sos fronteres actuales definiéronse les en 1889 tres un alcuerdu ente'l Reinu Xuníu y Francia. Descontando la so mariña, nel estremu occidental del país, el país atópase dafechu arrodiáu por Senegal.
Información xeneral
thumb|250px|Mapa de Gambia. thumb|250px|Imaxe del ríu Gambia. Allugamientu: África occidental, xunto al Océanu Atlánticu, llinda al norte, sur y este con Senegal
Área total: 11.300 km²
Fronteres terrestres:
Mariñes marítimes: 80 km
Reclamos de soberanía marítima:
Tipu de terrén: La mayoría del terrén ta ocupáu una llanura d'hinchente del ríu Gambia, flanqueada per delles llombes baxes.
Tipu de clima: Tropical; presenta dos estaciones, una caliente, la estación de les agües (xunu a payares); y una estación fría, la estación seca (payares a mayu)
Elevaciones estremes:
Recursos Naturales: maní, pexe
Usu de la tierra:
Riesgos naturales: la deforestación, la desertificación; enfermedaes tresmitíes pola contaminación de l'agua
X Sagittarii
X Sagittarii (X Sgr / 3 Sagittarii) ye una estrella variable cefeida na constelación de Saxitariu cerca de la llende con Ophiuchus. X Sagittarii, xunto con Eta Aquilae y T Monocerotis, ye una de les cefeides consideraes fáciles d'atopar nel cielu nocherniegu. Aproximao un grau al sur de X Sagittarii puede alcontrase el centru de la Vía Lláctea, Saxitariu A.
Carlos El Chacal
Ilich Ramírez Sánchez, más conocíu como Carlos "el Chacal" ye un conocíu revolucionariu venezolanu.
X Sagittarii
Recién estudios suxuren que l'espectru de X Sagittarii puede ser interpretáu en base a dos ondes de choque consecutives por periodu de pulsación. Hasta agora alegárase, tantu dende'l puntu de vista observacional como del teóricu, que debíen d'haber ondes de choque nes cefeides clásiques, magar nun fueren detectaes hasta'l momentu.
Carlos El Chacal
Orixinariu de Caraques, el Chacal, darréu dellos atentaos per tol mundu, sobro too en Francia, diose a conocer mundialmente cuando garró por asaltu les oficines de la OPEP en 1975 en Viena secuestrando a tolos ministros. Anguaño ta presu nuna cárcel Francesa.
Carlos ye'l nome de guerra que-y dieron los sos collacios de la Organización pa la Lliberación de Palestina (OLP) coincidiendo col nome del presidente venezolanu de la época Carlos Andrés Pérez
Consorte Ban
La Consorte Ban llamada en chinu Ban Jieyu (, Chiehyü / Jieyu yera'l títulu pa les concubines, el so nome desconozse) foi una escritora y alta erudita china de la dinastía Han capaz de recitar versos del Shi Jing.
Yera la concubina del Emperador Cheng con quien tuvo dos fíos que morrieron siendo neños, y como nin ella, nin la Emperatriz Xu dáben-y un herederu al emperador, la Emperatriz Viuda Wang Zhengjun animar a tener más concubinas. Pel añu 19 e.C., l'emperador fixo concubinas a la baillarina Zhao Feiyan y a la so hermana Zhao Hede, a quien favoreció percima de la Emperatriz Xu y la Consorte Ban, que nel añu 18 e.C. fueron acusaes de bruxería. La Emperatriz Xu foi condergada a arrestu domiciliariu, pero la Consorte Ban recurrió esta sentencia y pudo quedase na Corte, esta vegada a la espera de ser dama de la Emperatriz Viuda, en cuenta de consorte.
La Consorte Ban salvó la vida del so hermanu Ban Zhi acusáu de traición. Ban Zhi sería depués el padre de Ban Biao, autor del Llibru d'Haber, que finiquitarían el so fíu Ban Gu y la so fía Ban Zhao.
Rodrigo Mancha
Rodrigo Mancha ye un futbolista brasilanu.
Les Vastres
Tien una población de y una superficie de  km².
Bobby Driscoll
Bobby Driscoll foi un actor infantil estauxunidense que trabayó pal cine y la televisión ente 1943 y 1960. Protagonizó dalgunes de les películes de The Walt Disney Company más famoses de la dómina, ente elles Cantar del sur (1946), Dientro del mio corazón (1948), y La islla de l'ayalga (1950). Tamién sirvió como modelu d'animación y dio voz al personaxe principal en Peter Pan (1953). En 1950 recibió un Premiu Óscar Xuvenil pol so trabayu.
Mediada la década de 1950, la carrera de Driscoll empezó a tornar, dedicándose principalmente a les actuaciones como convidáu en series televisives. Amás, fíxose adictu a los narcóticos y foi sentenciáu a prisión per dichu motivu. Tres les so escarcelación enfocó la so atención nel teatru de vanguardismu. Arruináu y enfermu por causa de la so drogadicción, finó en marzu de 1968.
Infancia
El so verdaderu nome yera Robert Cletus Driscoll, y nació en Cedar Rapids (Iowa). Yera'l fíu únicu de Cletus Driscoll, un vendedor, y Isabelle Kratz Driscoll, una maestra. Poco dempués de nacer, la familia camudar a Des Moines, onde permaneció hasta empiezos de 1943. Siguiendo conseyu médicu referente a una enfermedá pulmonar que'l so padre carecía, y que se rellacionaba col manexu d'asbesto nel so trabayu, la familia foi vivise a Los Angeles, California. El peluqueru de Driscoll dixo a los sos padres qu'intentaren que'l mozu dedicar al cine, y el fíu d'esi home, actor ocasional, consiguió-y una prueba en MGM pa un pequeñu papel nel drama familiar de 1943 Lost Angel, protagonizáu por Margaret O'Brien. El direutor quedó impresionáu pol interés ya intelixencia de Driscoll, de cinco años d'edá entós, y escoyer ente otros cuarenta aspirantes.
"Wonder Child"
El curtiu debú de Driscoll ayudólu a consiguir el papel del mozu Al Sullivan, el menor de los cinco hermanos Sullivan, nel drama bélicu de 20th Century Fox rodáu en 1944 The Fighting Sullivans, xunto a Thomas Mitchell y Anne Baxter. Gracies al so talentu, llueu foi consideráu un nuevu "Wonder Child (Neñu Maravía)". Nesa dómina participó en Sunday Dinner for a Soldier (1944), foi l'hermanu de Richard Arlen en The Big Bonanza (1944), y el mozu Percy Maxim en So Goes My Love (1946), con Don Ameche y Myrna Loy. Amás, fixo munchos pequeños papeles en películes como Identity Unknown (1945), Mrs Susie Slagel's (1946), From This Day Forward (1946), y U.S.S. (1946, con Alan Ladd).
Disney
Walt Disney contrató a Driscoll pa protagonizar en 1946 Cantar del sur, película na que, amás de los momentos d'animación, había escenes con personaxes reales, per primer vegada nos filmes de la productora. Esti títulu convirtieron a Driscoll y a Luana Patten, la co-protagnista, n'estrelles infantiles, aldericándose la posibilidá de da-yos un Premiu Óscar Xuvenil.
Agora moteyaos pola prensa'l "Sweetheart Team" de Walt Disney, Driscoll y Patten trabayaron xuntos en So Dear to My Heart, xunto a Burl Ives y Beulah Bondi. La película, la primera de Disney planiada ensin animación, nun s'estrenó hasta 1948 por causa de la esixencia de la distribuidora RKO Radio Pictures d'introducir delles escenes de dibuxos na cinta.
Driscoll interpretó al fíu d'Eddie Cantor nel musical rodáu en 1948 por RKO Pictures If You Knew Susie, na qu'actuaba con Margaret Kerry. Tamién participó con Patten y Roy Rogers nel segmentu tituláu Pecos Bill del filme d'animación de Disney Melody time, estrenáu en 1948.
Driscoll foi "emprestáu" a RKO p'actuar en The Window, basada na obra de Cornell Woolrich The Boy Who Cried Murder. Howard Hughes, propietariu de RKO, retrasó l'estrenu hasta mayu de 1949, pos duldaba sobre les resultaos del filme'l cual, finalmente, foi un ésitu económicu y de crítica.
So Dear to My Heart y The Window valiéron-y a Driscoll un Premiu Óscar Xuvenil en marzu de 1950 como l'actor de la so edá más destacáu de 1949.
Driscoll foi escoyíu pa encarnar a Jim Hawkins na producción de Walt Disney La islla de l'ayalga, basada na novela de Robert Louis Stevenson, y que cuntó col actor británicu Robert Newton como John Silver la Llongura. Foi la primer cinta del estudiu rodada dafechu en imaxe real. El trabayu de Driscoll nesta película valió-y ganar una estrella nel Paséu de la Fama de Hollywood, nel 1560 de Vini Street.
La islla de l'ayalga foi un ésitu de taquilla a nivel internacional. Garcias a ello, embaraxáronse diversos proyeutos a rodar con Driscoll, anque nengún materializóse. Unu de los más destacaos foi l'interés de Disney en que Driscoll interpretara al personaxe de Mark Twain Tom Sawyer. Sicasí, por causa de problemes sobre los derechos d'autor, Disney finalmente atayó'l proyeutu.
Darréu, Driscoll, emprestáu por Disney a la independiente Horizon Pictures, fixo'l doble papel de Danny/Josh Reed en When I Grow Up (1951), siendo escoyíu pa l'actuación por suxerencia del guionista Michael Kanin.
Amás de la so curtia actuación nel primer show navidiegu de Walt Disney televisáu en 1950, One Hour in Wonderland, Driscoll dio voz a Max Goof nos curtios Fathers are People y Father's Lion, estrenaos en 1951 y 1952, respeutivamente.
En 1952 Driscoll foi Robert "Bibi" Bonnard na comedia de Richard Fleischer The Happy Time, basada na obra de teatru de Samuel A. Taylor representada en Broadway. Na repartida apaecíen Charles Boyer, Marsha Hunt, Louis Jordan, y Kurt Kasznar.
El postreru gran ésitu de Driscoll, Peter Pan, producióse principalmente ente mayu de 1949 y mediaos de 1951. Driscoll trabayó con Kathryn Beaumont, qu'encarnaba a Wendy Darling, y foi utilizáu como modelu de referencia pa la imaxe de Peter Pan, amás de da-y voz, ente que'l baillarín y coreógrafu Roland Dupree foi la base pa los movimientos del personaxe.
En completándose Peter Pan, Disney afirmó que nesi momentu vía a Driscoll más apropiáu pa interpretar a mozos matonos qu'a personaxes adorables. El salariu del actor xubía entós a 1.750 dólares selmanales y, acorde al mesmu, tenía a partir de 1952 poques bones ufiertes de trabayu. En marzu de 1953, la opción adicional pa estender el contratu con Disney mientres otros dos años atayóse. Per otra parte, Driscoll viose afeutáu por un intensu acné acompañando la so entrada na pubertá que faía necesariu qu'utilizara grandes cantidaes de maquillaxe nes sos actuaciones en docenes de shows televisivos. Finalmente, de manera oficial dar por terminada la so conexón colos estudios Disney.
Asina se convirtió nuna de les grandes estrelles na historia de la compañía Disney, con un gran legáu de pelculas y doblaxes. Na actualidá va ser reconocíu col premiu "Disney Legends" que dean a les grandes figures que tuvieron na compañía.
Televisión y radio
Driscoll atopar con una creciente indiferencia per parte de los otros estudios de Hollywood. Inda percibíu como "el neñu actor de Disney", yera incapaz de consiguir papeles como un actor d'interpretación seriu. A partir de 1953, y na mayor parte de los siguientes trés años, el gruesu del so trabayu foi televisivu, participando en series como Fireside Theatre, Schlitz Playhouse of Stars, Front Row Center, Navy Log, TV Reader's Digest, Climax!, Ford Theatre, Studio One, Dragnet, Medic, y Dick Powell's Zane Grey Theater. En dellos programes enfocaos en diverses estrelles artístiques actuó xunto a Loretta Young, Gloria Swanson, y Jane Wyman.
Ente 1948 y 1957 tamién intervieno en numberoses producciones radiofóniques, ente elles una versión de La islla de l'ayalga en xineru de 1951 y otra de Peter Pan n'avientu de 1953. Y, como práutica habitual del negociu na dómina, Driscoll y Luana Patten fixeron actuaciones promocionales na radio (empezando a finales de 1946 parar Song of the South), amás de participar en diversos eventos benéficos a lo llargo del país.
En 1947 grabó una versión especial versión de "So Dear to My Heart" para Capitol Records, y en 1954 foi gallardoniáu con un premiu Milky Way Gold Star, escoyíu nuna encuesta nacional pol so trabayu televisivu y radiofónicu.
Años posteriores a Disney
En dexando los estudios Disney, los padres de Driscoll fixéron-y salir de la Hollywood Professional School, institución empobinada a actores infantiles,   y mandáronlu a la pública University High School de Los Angeles. Ellí'l so rendimientu cayó notoriamente, foi fechu risión polos sos papeles cinematográficos, y empezó a esperimentar coles drogues. A pidimientu so, los sos padres decidieron lleva-y de nuevu al añu siguiente a la Hollywood Professional School, onde se graduó en mayu de 1955.
X Persei
X Persei (X Per / HD 24534 / HR 1209) ye una estrella variable na constelación de Perséu que'l so rellumu varia ente magnitú aparente +6,1 y +7,0. Alcuéntrase bien alloñada de la Tierra, a una distancia entendida ente 2300 y 4200 años lluz.
Bobby Driscoll
Años posteriores a Disney
Sicasí, la so drogadicción diba n'ascensu. En 1956 foi arrestáu per primer vegada por posesión de mariguana, pero los cargos fueron retiraos. En 1957 protagonizó un únicu papel televisivu, el del hermanu d'un criminal na serie M Squad, protagonizada por Lee Marvin.
X Persei
X Persei ye una binaria de rayos X de gran masa, esto ye, un sistema binariu formáu por una estrella masiva y una estrella de neutrones. La estrella masiva ye una estrella azul de tipu espectral O9.5 bien caliente, con una temperatura de 29.500 K. Ye una estrella Be —asemeyada a Gomeisa (β Canis Minoris)—, dacuando arrodiada d'un brillante discu circumestelar creáu pola mesma estrella, en parte como resultáu de la so peralta velocidá de rotación de 360 km/s. Con un radiu 6 vegaes más grande que'l radiu solar, ye 24.000 vegaes más lluminosa que'l Sol. Tien una masa de siquier 15 mases solares y una edá inferior a 10 millones d'años.
Bobby Driscoll
Años posteriores a Disney
N'avientu de 1956, Driscoll fugar a Méxicu cola so novia, Marilyn Jean Rush, col fin de casase, y evitando d'esa manera les oxeciones de los padres de dambos. La pareya volvió casase en Los Angeles en marzu de 1957. Tuvieron tres fíos, pero divorcióse en 1960.
X Persei
X Persei ye amás una fonte emisora de rayos X, emitiendo pulsos periódicos cada 835 segundos. Aníciense porque materia proveniente del vientu estelar de la estrella masiva cai escontra'l so acompañante, calecer hasta producir rayos X. L'acompañante, separada 2 UA, ye un púlsar —una estrella de neutrones con un campu magnéticu relativamente débil— que'l so periodu orbital ye de 250 díes. La escentricidá de la órbita ye de 0,11.
Bobby Driscoll
Papeles posteriores
Driscoll empezó a utilizar el nome artísticu de "Robert Driscoll" con cuenta d'alloñase de les sos actuaciones anteriores. Finalmente consiguió dos papeles, que fueron les sos últimes actuaciones cinematográfiques: unu nel filme de 1955 interpretáu por Cornel Wilde The Scarlet Coat, y otru, xunto a Mark Damon, Connie Stevens y Frances Farmer, en The Party Crashers (1958).
Foi acusáu de "alteriar l'orde" y de "asaltu con una arma letal" n'afrellando con una pistola a un alborotador que lu faltó. Los cargos fueron retiraos. Más palantre, en 1961, foi sentenciáu por drogadicción ya ingresáu nun centru de rehabilitación en Chino (California). Les sos últimes actuaciones fueren dos pequeños papeles televisivos nes series The Best of the Post y The Brothers Brannagan, esta postrera protagonizada por Stephen Dunne y Mark Roberts. Cuando Driscoll dexó Chino a principios de 1962, yá foi incapaz d'atopar trabayu como actor.
Condáu de Tolosa
200px|thumb|right|[[Escudu d'armes de los condes de Tolosa.]] El Condáu de Tolosa foi una entidá feudal fundada a finales del sieglu VIII y qu'independiente, anque nominalmente vasalla de distintos reinos, algamó'l so apoxéu escontra la primer metá del sieglu XIII cuando tres la guerra de la cruciada albigense y pol Tratáu de París foi integrada nes posesiones de la corona de Francia.
Bobby Driscoll
Nueva York
En 1965, un añu dempués de rematar el so llibertá condicional, foi vivir a Nueva York, esperando reiniciar la so carrera nel teatru de Broadway, pero nun tuvo ésitu. Entró a formar parte de The Factory, un estudiu artísticu fundáu por Andy Warhol, siendo animáu a ello pol artista y poeta Wallace Berman, con quien fixera amistá en Los Angeles en 1956. En 1965, de primeres de la so ocupación en The Factory, Driscoll fixo la so última actuación conocida, nuna cinta underground de Piero Heliczer, Dirt.
Fallecimientu
Dexó The Factory a finales de 1967 o entamos de 1968 y, arruináu, sumió nel soterrañu de Manhattan. El 30 de marzu de 1968, tres selmanes tres el so 31 cumpleaños, dos mochachos atoparon el so cuerpu nuna casa despoblada d'East Village. L'exame médicu determinó que finara por causa de un infartu agudu de miocardiu motiváu por una avanzada arteriosclerosis secundaria a una drogadicción. El cuerpu, en principiu, nun foi identificáu, y foi soterráu nuna tumba pa indixentes en Hart Island.
Condáu de Tolosa
Primeros tiempos del condáu
La ciudá de Tolosa foi conquistada polos francos el 507, y l'añu 630 el rei Dagoberto convertir nel centru d'un ducáu llamáu d'Aquitania. En 768, el ducáu, cuasi independiente, quedó otra vegada suxetu a Francia, creándose'l condáu l'añu 778, ente que la ciudá convertir en capital del reinu d'Aquitania, creáu por Luis el Piadosu en 781.
Bobby Driscoll
Fallecimientu
A finales de 1969, unos diecinueve meses dempués de morrer, la madre de Driscoll pidió ayuda a los estudios Disney p'alcontra-y, pos el so padre taba a puntu de finar. Finalmente, y por aciu del Departamentu de Policía de Nueva York, alcontróse la so tumba en Hart Island.
Condáu de Tolosa
Primeros tiempos del condáu
El primer conde foi Corsu, que gobernó del 778 al 790, fecha na que foi confiáu por Carlomagno al so primu Guillermo, que yera fíu de Auda (y ésta, fía de Carlos Martel). Llamábase Guillermu I el grande o el santu, porque foi santificado. Gobernó sobre Tolosa (con Pallars y Ribagorza que fueron supuestamente conquistaes nel so tiempu a los árabes), sobre Narbona y les sos dependencies y confió a los sos fíos dalgunos condaos como'l Rosellón (a Gaucelmo), Autun (a Teodorico) y Rasés (a Berá). El fechu de que Berá fuera fíu so ye posible, pero eso implica que tuvo que casase cola so mediohermana Romila yá que paez claro qu'esta yera fía de Guillermo. El dominiu sobre'l Pallars y la Ribagorza implicaba una posición fronteriza de Tolosa, y por eso, los condes mientres el sieglu IX titúlense marqueses.
Guillermo retirar a un monesteriu en 806 y el condáu foi confiáu al el so llugarteniente Bigon, home d'una fía natural de Carlomagno. En 814, Berenguer de Tolosa foi investido col condáu, que foi conseyeru de Pipino I d'Aquitania. Apoderaba sobre Tolosa, Pallars y Ribagorza pero en 832 xuntó cuasi tola Septimania y la Ghotia o Gotia, confiscada a Bernardo de Septimania, y foi xefe del partíu legitimista. La so muerte repentina en 835 dexó a Bernardo de Septimania, que recuperara'l favor del Emperador, de realcontrase coles sos antigües posesiones y les del so enemigu. El y el el so hermanu apoderaron los mesmos territorios que Berenguer. Bernardo foi executáu en 844, pero paez que'l condáu de Tolosa foi confiáu pol rei Pipino II al so fíu Guillermu II de Tolosa, pero yá en 845, dellos historiadores abarrunten que podría ser confiáu a Frédol I de Roergue, que yera nietu del conde Gilberto de Roergue (a quien dalgunos faen fíu de Thierri o Teodorico, conde de Autun hasta'l 793) y fíu de Fulcoaldo de Roergue y de Senegunda que yera fía d'un tal Frédol “misus” personaxe posiblemente distintu al conde Frédol (el “misus” casóse con una hermana de San Guillermo). Lo único ciertu que se sabe ye que Frédol yera conde de Tolosa en 849, mientres Guillermo volviera a Ghotia. Lo que nun se sabe ye si ser por conquistar el condáu contra Guillermo, por vencelu Guillermo'l gobiernu o por concesión de Pipino II, pero esta última posibilidá paez la más plausible. Frédol tenía de ser tamién conde de Rouergue dende siquier l'añu 849 a la muerte del so padre, Fulcoaldo. Tamién, los pagos de Pallars y Ribagorza pertenecíen al condáu.
El branu del 849, Carlos el Calvo decidió atacar Aquitania. El conde Frédol abrió-y les puertes de Tolosa y foi ratificáu nel so cargu; Guillermo morrió nel 850 y Frédol morrió escontra'l 852 y foi asocedíu pol so hermanu Ramón I de Tolosa.
La guerra de los trés Bernardos
En 863, Hunifredo, marqués de Gotia y Septimania ocupa Tolosa y el conde Ramón, fiel al rei, muerre na llucha. Dempués de la fuxida de Hunifredo (864), los sos dominios fueron partíos: en 865 Tolosa, Limoges, Pallars y Ribagorza fueron donaes a Bernardo II de Tolosa fíu del difuntu conde Ramón I; Ermengol, conde d'Albi, recibió'l condáu de Rouergue. Dende'l primer momentu establecióse una llucha encarnizada pola hexemonía del sureste de Francia ente Tolosa y Carcassonne, y los dos condes sometieron la cuestión al rei. La decisión retrasóse, pero nel 872 Carlos el Calvo creó un gobiernu pa Aquitania empobináu pol so cuñáu Bosón de Provenza (duque de Lyon y de Vienne, contador real y magister ostiariorum), pero teniendo como axuntos a Bernardo de Gothia y Bernardo Plantapilosa de Autun, al cual dióse-y el condáu d'Auvernia. Como que Bernardo de Tolosa quedaba ensin representación donáronse-y los condaos de Carcassonne y Rasés, de los cualos foi quitáu Oliba II, que s'alió a Plantapilosa contra Bernardo de Tolosa. Poco dempués, Bernardo el vedell de Tolosa morría asesináu por un vasallu de Bernardo Plantapilosa (agostu de 872) y Oliba II foi restituyíu nos condaos de Carcassonne y Rasse, y Plantapilosa gobernó en Tolosa y Llemotges (a pesar de que'l vizconde, Fulcoaldo, hermanu de Bernardo de Tolosa, tuvo'l poder efectivo hasta la so muerte hacia l'añu 886 aniciando la dinastía vizcondal de Llemotges, caña madre d'otres dinastíes vizcondales. Pallars y Ribagorza escapar del so control, yá que los partidarios del conde asesináu crearon una dinastía nueva.
Bernardo Plantapilosa morrió nel 886 y asoceder el so fíu Guillermo'l Piadosu como duque d'Aquitania, pero Tolosa y Roergue fueron confiaes l'añu 887 a Odón I, hermanu de Bernardo el Vedell, conde consorte de Albi que s'acomuñar al so fíu Ramón II. Odón morrió nel 918 o 919 y foi asocedíu por Ramón II de Tolosa, ente que'l so hermanu Ermengol foi conde de Rouergue y Albi (heriedu maternu) y el de Quercy partir.
El condáu nel sieglu X
En 923 o 924 morrió Ramón II y asoceder el so fíu Ramón Ponce I de Tolosa (qu'amás sería conde de Alvernia) en Tolosa y parte del Albigès y Carcí. Y a la so muerte, hacia l'añu 950, los sos dos fíos Ponce II y Guillermo Tallaferro, que pol so matrimoniu con Enma de Provenza heredó'l títulu de marqués de Provenza y los condaos de Forcalquier y Aurenja y amás partióse Nimes col so pariente, el conde de Roergue, correspondiendo a Guillermo partir que dende entós se llama Saint-Gilles. Mientres unos cuantos años, Guillermo tuvo acomuñáu al el so hermanu Ponce II de Tolosa, pero esti morrió en 987 ensin descendencia.
El condáu nel sieglu XI
Guillermu IV morrió en 1037 y asoceder el so fíu Ponce III de Tolosa, a Albigès, Alvernia, Carcí, San Gèli, Velai, Forcalquier, Aurenja y marqués de Provenza. Este morrió en 1060 y los sos dominios pasaron al so fíu Guillermu IV de Tolosa, qu'amás gobernó los condaos de Lodeva, parte de Carcassonne, Périgord, Agen y Velay.
Lluches con Francia ya Inglaterra
Na fecha del so fallecimientu, (1094) dexó los sos dominios al so hermanu Ramón, a quien yá'l padre mandára-y San Gilles conocíase-y como Ramón IV de San Gilles. Guillermu IX d'Aquitania, home de Felipa Matilde, fía de Guillermu V, pretendió'l condáu (1098) alegando los derechos de la so muyer, pero tuvo que retirase so presión del Papa (1100). El fíu de Ramón IV, Beltrán de Tolosa, asoceder nel condáu en 1105 pero coló a Tierra Santa pa heredar el Condáu de Trípoli en 1112, pasando Tolosa al so mediu-hermanu Alfonso Xordán, nacíu en Tierra Santa y que yera menor d'edá. Guillermu IX d'Aquitania volvió reivindicar el condáu qu'ocupó en 1114 en nome de la so muyer, pero en 1116 o 1117 morrió esta, y la so posición frente a los magnates locales decayó, y finalmente foi espulsáu en 1119. En 1125 alcordóse'l repartu de Provenza ente Tolosa y Barcelona. Los derechos de Felipa Matilde pasaron a la so nieta, Leonor d'Aquitania, que se casó col rei Luis VII de Francia, que reivindicó'l condáu y asedió la capital en 1141. Pero'l casoriu posterior de Leonor col rei Enrique II d'Inglaterra xiró la situación.
La guerra de los cátaros
En 1194 morrió Alfonso II y el condáu pasó al el so sobrín Ramón VI de Tolosa. Con él vendría la dómina del enfrentamientu con Francia y cola Ilesia Católica qu'a lo postrero supondría los fin del condáu.
El Sieglu XIII garrasti nel Mediudía francés al apoxéu de la herexía cátara, llegando inclusive a conocese a les sos adeptos col nome de albigenses (pela ciudá d'Albí, perteneciente a los condes de Tolosa). El papa Inocencio III acusa repitíes vegaes a los señores occitanos de pasividá ya inclusive connivencia con esti movimientu hasta qu'en 1208 declara un anatema contra Ramón VI y anima a los reinos cristianos a allegar en cruzada contra Toulouse y los sos vasallos. Esti llamamientu sería escucháu por Felipe II de Francia y daría orixe a dos décades d'enfrentamientu que concluyiríen cola firma per parte de Ramón VII de Tolosa (fíu de Ramón VI) del Tratáu de Meaux.
Simón de Montfort
Claros vencedores de la Batalla de Muret los cruzaos ganen en 1215 al conde Ramón VI y a los sos aliaos (ente los que s'atopaba'l rei Pedro II d'Aragón) espulsándo-y de les sos posesiones. De resultes d'esa victoria'l títulu de Conde de Tolosa pasa según el 4º concilio de Letrán al xeneral cruzáu Simón IV de Montfort que los sos descendientes caltener hasta'l final de la guerra. Magar desprovistos de territorios pos el control de la capital occitana volvería en 1217 a la familia Saint-Gilles na persona de Ramón VII tres un contraataque llanzáu aprovechando la sulevación xeneral tres la muerte de Inocencio III. La paz roblada en Meaux en 1229 ratificaría la vuelta del títulu a los sos lexítimos dueños, pero a un altu preciu.
El fin del condáu
Amás d'amenorgar considerablemente les posesiones del condáu, les clauses 12 y 13 de dichu tratáu establecíen el matrimoniu ente la fía del conde y unu de los fíos del rei francés Luis IX, según la tresmisión a la corona real francesa de les posesiones restantes del conde en casu de fallecimientu ensin descendencia.
En cumplimientu del mesmu, casar en 1237 Juana de Tolosa (heredera de Ramón VII a la muerte d'ésti en 1256) y Alfonso de Poitiers. La muerte ensin descendencia d'Alfonso III en 1271 marca'l fin de la dinastía de los condes tolosanos y l'anexón definitiva del Mediudía a Francia.
Vazeilles-Limandre
Vazeilles-Limandre ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Les Martys
Les Martys ye una comuña francesa del departamentu d'Aude, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
XXI Concursu de Tonada Cuenca del Caudal
Na XXI edición del concursu de tonada Cuenca del Caudal, entamáu pola Asociación Cultural Güeria de San Xuan y la conceyalía de Cultura de Mieres, qu'afechó con una gala de los vencedores el 28 d'abril de 2018 nel Auditoriu Teodoro Cuesta y nel qu'actuaron de xuráu Lolo'l de Cabranes, el maestru de cantadores Luis Estrada, el profesor de la Escuela de Música de Mieres Jorge Areces y el profesor del Conservatoriu Superior de Música d'Uviéu Xaime Arias, resultaron vencedores los cantadores que vienen darréu :
Villahán
Villahán ye un conceyu y llocalidá de la contorna d'El Cerrato na provincia de Palencia, comunidá autónoma de Castiella y Llión, España.
Toponimia
El nome del llugar o topónimo de Villahán provién de la aglutinación del sustantivu llatín “Villa”, quinta o pequeña granxa, más l'antropónimo o nome de persona “Fanius” que daría “Hanni” y depués “Han” polo que'l significáu total sería'l del llugar de la granxa de Fanio”.
Historia
Villahán, como otros pueblos cercanos, foi reconquistáu polos exércitos cristianos del rei Alfonsu III el Magno, dómina na que sería repoblada esta villa como “Villa Fan”, cuando casi toles llocalidaes teníen castiellu y muralles.
Un sieglu más tarde siguía llamándose Villafán y na cortil había un monesteriu. Nel sieglu XIII Villa Han pertenecía al arcedianáu de Palenzuela de la diócesis de Burgos. A mediaos del sieglu XIV yera Villahán aldega de xurisdicción de Palenzuela, capital que pertenecía a la reina María de Portugal, madre del rei Pedru I de Castiella.
Yá a mediaos del sieglu XVI yera señor de Villahán de Palenzuela Luis Ossorio, hermanu de Doña Inés y en 1675 del Almirante Enríquez.
Pelos años medios caltuvieron un pleitu la duquesa d'Alba y el conde de Benavente pola pertenencia de Villahán, siendo'l postreru l'alministrador de la villa, cuando cuntaba la villa con 100 vecinos, tenía molín fariñeru, y en 1777 foi reconstruyida la primitiva ilesia de San Andrés.
En 1828 cuntaba la villa con 219 vecinos, y en 1850, con 152, anque'l númberu d'habitantes yera cimeru por cuenta de la creciente natalidá.
Demografía
El conceyu, que tien una superficie de 31,02 km², cuenta según el padrón municipal pa del INE con  habitantes y una densidá de  hab./km².
Evolución de la delda viva
El conceutu de delda viva contempla namái les deldes con caxes y bancos relatives a creitos financieros, valores de renta fixa y préstamos o creitos tresferíos a terceros, escluyéndose, poro, la delda comercial.
Ente los años 2008 a 2014 esti conceyu nun tuvo delda viva.Ente los años 2008 a 2014 esti conceyu nun tuvo delda viva.
Patrimoniu
El retablu del Presbiteriu ye neoclásicu, esculpíu a finales del sieglu XVIII y con escultures de San Pablo, San Pedro, San Andrés y l'Asunción.