cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Batalla del Nilu
Efeutos
A pesar de l'apolmonante victoria británica na batalla, la campaña consideróse n'ocasiones como un ésitu estratéxicu pa Francia. L'historiador Edward Ingram apuntó que si Nelson interceptara a Bonaparte nel mar, tal que se-y ordenara, la consiguiente batalla podría aniquilar tanto la flota francesa como los sos tresportes. De la manera na que se desenvolvió, Bonaparte pudo siguir la guerra n'Oriente Mediu y tornar más tarde a Europa personalmente indemne. La importancia de los oficiales del exércitu que saleaben nel convói y que más tarde formaron el nucleu de xenerales y mariscales al mandu de Napoléon yá como emperador sorraya la transcendencia que pudiera tener tal enfrentamientu nel cursu de la hestoria. Amás del propiu Bonaparte, Louis-Alexandre Berthier, Auguste Marmont, Jean Lannes, Joachim Murat, Louis Desaix, Jean Reynier, Antoine-François Andréossy, Jean-Andoche Junot, Louis-Nicolas Davout y Dumas participaron nel encruz del Mediterraneu.
Legáu
200px|thumb|right|L'[[Aguyes de Cleopatra|Aguyeretia de Cleopatra de Londres.]] La batalla del Nilu ye considerada una de les victories más famoses de la Marina británica, caltenida na cultura popular gracies a la so apaición en gran cantidá de cuadros, poemes y obres de teatru. Unu de los poemes más conocíos alrodiu de la batalla ye Casabianca, redactáu en 1826 por Felicia Dorothea Hemans, que describe imaginariamente el fallecimientu del fíu del capitán Casabianca a bordu del L'Orient. Alzáronse monumentos en conmemoración de la batalla, tales como l'Aguyeretia de Cleopatra en Londres. Mehmet Alí d'Exiptu apurrió esti monumentu a los británicos en 1819 en reconocencia de la batalla de 1798 y la campaña de 1801, pero estos nun lo alzaron nel Victoria Embankment hasta l'añu 1878. Otru monumentu rememorativo asitiáu cerca d'Amesbury consiste nunes hayas que Charles Douglas, VI marqués de Queensbury, llantó a pidimientu d'Emma Hamilton y Thomas Hardy tres el fallecimientu de Nelson. Los árboles formen un planu de la batalla; cada unu d'ellos representa la posición d'un barcu francés o británicu. Créese que Alexander Davison, home de negocios y amigu personal del almirante, ordenó la realización d'un monumentu similar cerca d'Alnwick. La Marina Real conmemoró'l combate en dellos barcos, que recibieron los nomes HMS Aboukir y HMS Nile n'alcordanza a la victoria, y en 1998 celebró'l bicentenariu de la batalla con una visita a la badea de Abukir de la fragata moderna HMS Somerset. Los tripulantes d'esta fragata rindieron homenaxe a aquellos que perdieren les sos vides na confrontación con corones de flores.
A pesar de que'l biógrafu de Nelson Ernle Bradford dio de xacíu en 1977 que los restos del L'Orient «son, con cuasi total certidume, irrecuperables», la primer investigación arqueolóxica de la batalla empezó en 1983, cuando un equipu d'investigadores franceses empobináu por Jacques Dumas afayó'l pecio del buque insinia francés. Más tarde, Franck Goddio fíxose cargu del trabayu en 1998, dirixendo un proyeutu mayor que'l so fin yera esplorar la badea. Afayó qu'había material espardíu nun radiu de quinientos metros. Amás d'equipamientu militar y náuticu, Goddio recuperó un gran númberu de monedes d'oru y plata de diversos países circundantes del mar Mediterraneu, dalgunes de les cualos remontábense al sieglu XVII. Ye posible qu'estes fueren parte de l'ayalga que se tomara de Malta y que se perdiera por causa de la esplosión del L'Orient. En 2000, l'arqueólogu italianu Paolo Gallu dirixó una escavación centrada nes antigües ruines de la islla de Nelson. Esta consiguió revelar delles tumbes que databen de la batalla, según otres realizaes a lo llargo de la invasión de 1801. Los restos atopaos nestes sepultures, ente los que se toparon los d'una muyer y trés neños, treslladar nel añu 2005 a un campusantu asitiáu en Shatby, Alexandría. A la ceremonia allegaron marineros de la fragata HMS Chatham y una banda de la Marina exipcia, según un descendiente del únicu soterráu identificáu, el comandante James Russell.
Zahara de la Sierra
Cites y descripciones
Los caminos, locales y malos. El corréu recibir de Ronda tres veces na selmana. Produz toa clase de ceberes, bastantes pal consumu, delles llegumes y munches frutes. Hai ganáu y de toa especie y caza de coneyos y perdices. Industria, l'agrícola, y dellos molinos fariñeros y d'aceite. Población, 374 vecinos, 1.151 almes. Riqueza: prod. 4.000,880 rs. Imp. 50.280. El presupuestu municipal xube a 40.000 rs., y cúbrense col productu de los bienes de propios.
thumb|Zahara dende'l so [[Castillo de Zahara de la Sierra|castiellu.]]
Demografía
thumb|Conceyu
Del trabayu históricu de Salazar de Mendoza conocemos los pueblos qu'en 1492 pertenecíen a la rexón del Duque de Cádiz, Rodrigo Ponce de León y Núñez, según el númberu correspondiente de vecinos. De les ciudaes siguientes lléese: Arcos de la Frontera (3.000 vecinos), Zahara (800 vecinos), Ubrique (400 vecinos), Benaocaz (100 vecinos), Villaluenga del Rosario (100 vecinos), Grazalema (300 vecinos). Ente estes tamién apaez Benamahoma (64).
Una comparanza del númberu d'habitantes en 1930 col total de vecinos de 1492 amuesa claros cambeos de valor tocantes a la importancia de les ciudaes. Ente que Ubrique nesta última fecha cuntaba cola metá de los 800 vecinos de la importante Zahara, y Grazalema, solamente trés octavos, ye agora la primer ciudá nel recuentu d'habitantes, con 6.495 h., esto ye, 2,4 vegaes más que Zahara, y 1,5 vegaes más que Grazalema.
Una comparanza del númberu d'habitantes d'aproximao 1845 (en Madoz) colos 1930, amuesa, polo xeneral, una perda de población. La crecedera más fuerte tener Algodonales, Puerto Serrano, El Gastor, Grazalema y Zahara; una crecedera más débil (1,2 a 1,5 vegaes) amosar en Ubrique, El Monte, Bornos y Arcos de la Frontera. Y, a lo último, Benamahoma, Villaluenga del Rosario y Benaocaz manifiesten un descensu notable de población.
En 1950 Zahara tuvo 2996 habitantes, nel añu 1960 baxó un pocu la población, nos años 60 baxó, pero na década de 1971-1980 baxó drásticamente la población por busca de trabayu, etc. Na década de los 80, siguió baxando pero menos y, a partir de la década de los 90, la población estabilizóse en redol a los 1500-1600 habitantes.
Monumentos
thumb|[[Castillo de Zahara de la Sierra|Castillo.]] thumb|Nave central de S.M. de la Mesa.
Los monumentos de Zahara gocien d'un gran antigüedá. Los más singulares son el Castiellu, d'orixe árabe, y la ilesia mayor.
right|thumb|Grabaos del XVI. Los grabaos incluyíos na obra de 1599 Civitates Orbis Terrarum, editáu por Braun y Hogemberg avérennos a lo que foi dicha fortaleza, qu'anque nun son esautamente exemplu de mapes cartográficos si reflexen la disposición paisaxística de la villa y la configuración de la fortaleza. Caltiénense dos de la Villa de Zahara. La primer vista dibuxar nel camín de Mallaga a Xeres, la otra perspeutiva, asitiada nel camín de Xeres a Mallaga, preséntanos tamién un territoriu vacíu de vexetación y vida agropecuaria.
Na actualidá esta edificación que foi restaurada años tras, alluga'l Centru d'Interpretación de la Villa Medieval, espaciu espositivu qu'ufierta unes pincelaes sobre la hestoria del xacimientu y del actual pueblu, que se centra na tema Espaciu Ritual, una y bones esti llugar foi sagráu dende l'antigüedá. El percorríu de la esposición desenvolver por bloques espositivos onde s'utilizaron paneles estáticos tradicionales y recurso multimedia que enfatizan la esperiencia visual d'esti espaciu. Cuenta con estructures y soportes espositivos que dexen cierta compartimentación y delimitación d'árees particulares que refuercen la comprensión del percorríu temáticu. Les muertes arqueolóxiques tienen accesu visual dende la plataforma principal del percorríu, cuenta con llume específico. Ente los restos arqueolóxicos podemos destacar restos d'una cisterna escavada na roca de dómina turdetana (S.V-IV e.C.) onde según los arqueólogos realizaba cultu a les agües depositándose ufriendes nel interior de la cisterna. De dómina romana queden dellos restos tamién rellacionaos cola agua como una cisterna que puede vese nel esterior na paré oriental del edificiu. Los restos islámicos caltener en mala traza, llindándose al muriu de la derecha de la pasarela de madera de la entrada. Esti edificiu, probablemente la ilesia de Santa María de la Concepción, ta estremáu en tres dependencies: una central más amplia y los dos llaterales subdividíes de la mesma en dos compartimientos. s. XV. A finales del XV o empiezos del XVI rellénase l'edificiu descritu y constrúyese l'ábside y la ilesia góticu-mudéxar de Sta. Mª de la Mesa de la que queden restos evidentes
Naturaleza
El pueblu atopar nun enclave privilexáu del Parque natural Sierra de Grazalema. Dende él puédense realizar diversos senderos y esperiencies cola naturaleza, como:
Gastronomía
En Zahara ye bien famosa la carne y cocíos de la tierra. Nel apartáu de repostería destaquen los sollutos (merengues) y los gañotes (canutos tostaos de masa d'almendra y canela). Ye tradicional los Quemones: Sopa de pan, agua y sal, con aceite d'oliva, ayu, cebolla y perexil, que se consume casi seca.
Comunicaciones
Per carretera: La principal vía de comunicación componer l'A-382 (Xerez Fra.- Antequera), que enllaza direutamente cola CA-531 (Algodonales-Grazalema) que nos da accesu a la llocalidá y al restu de los Pueblos Blancos de la sierra. Igualmente, l'A-382 enllaza cola A-473 (Sevilla-Ronda-Costa del Sol) poniéndonos en contautu direutu cola serranía de Ronda y la provincia de Málaga.
Per tren:
· Aeropuertu de Málaga · Aeropuertu de Sevilla · Aeropuertu de Xerez de la Frontera
Sociedad Deportiva Huesca
La Sociedad Deportiva Huesca ye un club de fútbol español de la ciudá de Huesca, n'Aragón. Fundóse en 1960 y compite na Segunda División d'España.
HD 40409
HD 40409 ye una estrella na constelación de Doráu. Dacuando ye conocida como 36 Doradus, que correspuende non al so denominación de Flamsteed —alcuéntrase demasiáu al sur por que John Flamsteed pudiera reparala— sinón al so denominación de Gould. De magnitú aparente +3,66, ye la quinta estrella más brillosa na constelación dempués de α, β, γ y δ Doradus. Alcuéntrase a 86 años lluz del Sistema Solar.
Carauterístiques
HD 40409 ye una xigante naranxa de tipu espectral K2III, enantes catalogada como posible subxigante (K1III-IV). Tien una temperatura efectivo de 4746 K y una lluminosidá 11,8 vegaes superior a la lluminosidá solar. Esti últimu valor, según el so tamañu envaloráu al nun midise directamente'l so diámetru angular —siete veces más grande que'l del Sol—, dexen concluyir que ye una xigante «menor»; Pólux, la xigante más próxima al Sistema Solar, ye casi cuatro veces más lluminosa que HD 40409.
HD 40409 exhibe una metalicidá un 34% superior a la solar ([M/H] = +0,13). Elementos como fierro y siliciu son significativamente más abondosos que nel Sol. Tien una masa un 30% mayor que la del Sol y paez ser una estrella antigua de 7000 millones d'años d'edá. Ye considerada una estrella del discu gruesu, al igual que la conocida Arturu (α Bootis). Per otra parte, piénsase que pue ser una estrella binaria, estremu que nun foi confirmáu.
Berthelming
Tien una población de y una superficie de  km².
Catalogus Plantarum, quas in ditione florae palatinatus
Catalogus Plantarum, quas in ditione florae palatinatus, (embrivíu Cat. Pl. Palat.  o Cat. Pl. (Koch & Ziz)), ye un llibru ilustráu con descripciones botániques escritu conxuntamente por Wilhelm Daniel Joseph Koch & Johann Baptist Ziz. Espublizóse nel añu 1814.
Camellia oleifera
Camellia oleifera, ye una especie de planta perteneciente a la familia de les teacees. Ye orixinaria de China, destácase como una importante fonte pal llogru d'aceite comestible (conocíu como aceite de té o aceite de camelia) llograos a partir de les sos granes. Ye comúnmente conocíu como l'aceite de granes de camelia, té d'aceite de camelia, o Lu Shan Snow Camellia, anque en menor midida otres especies de camelia utilícense tamién na producción d'aceite.
Bertrange (Moselle)
Bertrange ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Camellia oleifera
Descripción
Esta especie ye un árbol bien similar a Camellia sasanqua, sacante nel color verde escuru, les fueyes perennes son un pocu más grandes. Les flores blanques, fragantes prodúcense pel iviernu, y esti gran arbustu grande o pequeñu árbol que va algamar los 7 m d'altor. La corona tien formes arrondaes.
Bertrange (Moselle)
Tien una población de y una superficie de  km².
Camellia oleifera
Distribución y hábitat
Alcuéntrase llargamente distribuyida en China, onde ye cultiváu estensamente. Alcuéntrase en montes, carbaes, veres de regueros y fasteres, n'altores de 500 a 1300 metros.
Usos
Les granes de Camellia sinensis y Camellia oleifera puede primise pa llograr aceite de té, un condimento duce y un aceite de cocina que nun tien de confundir se col aceite d'árbol de té, un aceite esencial que s'utiliza pa fines médicos y cosmética y aníciase nes fueyes d'una planta distinta. L'aceite de granes pueden utilizase como tratamientu de la tiña. El té d'aceite de camelia tien más de 80% de grasa monoinsaturada. Té d'aceite tamién se conoz como "aceite de grana de té" y viéndese como aceite de cocina nos supermercaos de toa Australia, Nueva Zelanda y los Estaos Xuníos.
Tamién puede utilizase na fabricación de testiles, fabricación de xabón y como una fonte de llume. Aceite de camelia ye tamién usáu tradicionalmente pa protexer en Xapón les ferramientes de carpintería y los cubiertos del escomiu y viéndese anguaño pra tal efeutu
Taxonomía
Camellia oleifera describióse por Clarke Abel y espublizóse en Narrative of a Journey in the Interior of China 174, 363. 1818. Camellia: nome xenéricu dau n'honor del botánicu y misioneru xesuita del sieglu XVII, Jiří Josef Camel (tamién conocíu como Camellus), quien tresportó plantes de camelies dende Filipines a Europa. Carlos Linneo nomó a esti xéneru nel so honor.
oleifera: epítetu llatín que significa "d'aceite".
Sunaree Rachasima
Sunaree Rachasima (สุนารี ราชสีมา; ) ye una cantante y actriz tailandesa.
Dienne
Dienne ye una comuña francesa del departamentu de Cantal, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Calidris minuta
thumb|200px|Xenus cinereus y mazaricu nanu nel Krishna Wildlife Sanctuary, [[Andhra Pradesh, India.]] thumb|mazaricu nanu nel Krishna Wildlife Sanctuary, [[Andhra Pradesh, India.]] thumb| Calidris minuta thumb |left|Calidris minuta
El ye un páxaru limícola. Cría nel norte d'Europa y Asia, y ye una especie migratoria, qu'envierna n'África y el sur d'Asia. N'ocasiones llega hasta Norteamérica y Australia. Ye una ave gregaria pel iviernu, y de cutiu forma grandes bandaes con otres especies de limícolas, especialmente'l correlimos común, en marismas costeres o nes riberes de llagos y estanques d'agua duce.
La población d'esta especie ta acomuñada a la población de lemmings. N'años d'escasez de lemmings, aves predadoras como los cágalos y los uxos nivales alimentar de correlimos.
El so pequeñu tamañu (12-14 cm de llargor, 28-32 cm de valumbu), el so finu picu escuru, pates escures y rápidos movimientos estremen al correlimos chicu ente otres especies d'aves limícolas, salvo otros correlimos de pates escures. Estremar d'otres especies similares pola so combinación de picu finu, y deos ensin palmotiar. El so cantar carauterístico ye un agudu chiído.
El plumaxe de los adultos mientres la dómina de reproducción amuesa una franxa naranxa nel banduyu, el gargüelu de color blancu, y una franxa blanca en forma de v nel llombu. Mientres l'iviernu, el so plumaxe menos vistosu fai difícil la so identificación. Los mozos de la especie amuesen nel plumaxe estríes clares y banduyu rosado.
Esta especie añera nel suelu desnudu, onde deposita una puesta d'ente 3 y 5 güevos. Ye polígamu, y machos y femes pueden guarar puestes separaes.
Como otres especies limícolas, l'alimentación del correlimos chicu consiste principalmente nos invertebraos acuáticos y marinos que caza en marismas y riberes d'agua duce.
Al correlimos chicu aplícase-y el Alcuerdu de Caltenimientu d'Aves Acuátiques Migratories d'África y Eurasia.
Nos Países Baxos paez columbrase un híbridu ente'l correlimos chicu y el correlimos de Temminck.
Adèle Exarchopoulos
Adèle Exarchopoulos ye una actriz francesa, conocida por interpretar a Adèle na película francesa de 2013 La vie d'Adèle.
Biografía
Adèle Exarchopoulos nació'l 22 de payares de 1993, nel 14ᵘ arrondissement de París. El so padre ye un profesor de guitarra d'orixe griegu y la so madre ye enfermera.
Creció en París, onde recibió cursos de teatru de 2001 a 2005. Coles mesmes, estudiaba nel institutu Condorcet nel 8ᵘ arrondissement.
Carrera cinematográfica
En 2005, debutó nel mediu-metraxe Martha, del direutor Jean-Charles Hue. Un axente afitar nella y arriendes de ende apaez per primer vegada en televisión na serie R.I.S Police scientifique. Depués va apaecer n'otres producciones como Boxes, Les Enfants de Timpelbach, Tête de turc, La Rafle, Chez Gino o Carré blanc.
La reconocencia llegó-y cola película La vie d'Adèle, del direutor Abdellatif Kechiche. La so actuación, xunto a la de Léa Seydoux, foi mentada pol xuráu del Festival de Cannes 2013 al apurrir la Palma d'Oru a la película.
Premios
En 2014 llogró'l Premiu Sant Jordi a la meyor actriz en película estranxera pol so papel en La vie d'Adèle.
Veratrum viride
El falsu eléboro verde ye una planta perenne que crez d'un pequeñu rizoma que llanza unes fueyes espectaculares. Conozse que ye desaxeradamente tóxicu y por esta razón ye considerada planta parásita polos llabradores. thumb|Ilustración thumb|Vista de la planta
Descripción
Ye una planta herbal perenne qu'algama un tamañu de 0,7-2 m d'altor, con un tarmu verde. Les fueyes tán dispuestes n'espiral, de 10-35 cm de llargu y 5-20 cm d'anchu, elíptiques a llanceolaes amplies que terminen nun puntu curtiu, fuertemente nervada y peluda na parte inferior. Les flores son numberoses, producíes nuna gran ramificada inflorescencia de 30-70 cm d'altor; cada flor ye de 5-12 mm de llargu, con seis tépalos verdes a mariellu verde. El frutu ye una cápsula de 1,5 a 3 cm de llargu, que s'estrema en tres seiciones nel maduror pa lliberar les numberoses granes plana de 8-10 mm de diámetru. La planta reproduzse al traviés de rizoma de crecedera, según por granes.
Distribución
Crez n'árees húmedes de montes dende Alaska a California nortiza y Montes Rocosos. Nel este tán presentes dende Xeorxa a Llabrador.
Taxonomía
Veratrum viride describióse por William Aiton y espublizóse en Hortus Kewensis; or, a catalogue. . . 3: 422. 1789. Veratrum: nome xenéricu que remanez del llatín y significa "raigaños escuros" y tamién l'antiguu nome de Helleborus.
viride: epítetu llatín que significa "de color verde"
Corvus levaillantii
'''Corvus macrorhynchos levaillantii ye una especie d'ave na familia Corvidae. Alcuéntrase en Bangladex, India, Myanmar, Nepal, Sri Lanka, y Tailandia. Delles autoridaes considerar una subespecie Corvus macrorhynchos levaillantii del cuervu de la selva. Otres autoridaes considerar una especie distinta.
El cai nunca duerme
El cai nunca duerme ye una novela negra cola que Xosé Nel Riesgo algamó en 1988 el Premiu de Novela Curtia Llorienzu Novo Mier de l'Academia de la Llingua Asturiana. La obra supunxo toa una novedá nes lletres asturianes al ser la primer novela negra de escrita na nuestra llingua y atrevese a usar un llinguaxe marxinal urbanu asturianu.
Argumentu
L'esclarecimientu de la muerte d'un hermanu per parte d'un profesor, Aurelio Quirós, llévalu a movese pelos ambientes de la delincuencia y la droga d'Avilés. La implicación d'un bon númberu de personaxes notables de la villa nel contrabandu de tabacu, armes y cocaína desemboca nel apresamientu d'un barcu y nel desmantelamientu de la rede de traficantes.
Crítica
Ente los llogros de la novela alviértese un bon dominiu del llinguaxe adaptáu a los rexistros marxinales y una aición que nun pierde fuercia a lo llargo de tola narración. La so aparición supunxó una polémica ente'l mundu lliterariu n'asturianu, ente los que pensaben que n'asturianu se podía escribir de too y los qu'entendíen qu'usar l'asturianu pa falar d'elementos de la cultura de mases suponí la contaminación de la llingua al usar elementos ayenos a la nuestra tradición.
Plenes
Plenes ye una llocalidá y conceyu asitiada na contorna Campu de Belchite, al sur de la provincia de Zaragoza (Aragón, España). Tien una población de 123 habitantes (INE 2008) y ta regada peles agües del ríu Santa María. Los sos habitantes viven de l'agricultura y la ganadería principalmente y foi'l llugar de nacencia de Manuela Sancho Bonafonte (heroína nos sitios de Zaragoza). Na Edá Media perteneció a la Comunidá d'aldegues de Daroca, pero como vasalla d'esta. El términu ye bastante llanu. La llocalidá estender a lo llargo de la solana del Valle del ríu Santa María, con pintorescos rincones.
Redolada natural
Como paraxes naturales son reseñables: l'arbolea de Texer, el ribayu del Sabinar, el monte Tarayuelas, les Balses, los Rochos, la Peña Lavanto y l'Estrechu de la Virxe del Pilar, con restos d'una interesante presa romana. Dende la llocalidá pueden realizase prestosos paseos a interesantes paraxes y a llocalidaes cercanes.
Monumentos
Muséu Etnográficu Manuela Sancho, asitiáu na casa natal de Manuela Sancho.
Alex Antônio de Melo Santos
Alex Antônio de Melo Santos ye un ex-futbolista brasilanu.
Llingües a priori
Una llingua a priori (en llatín: previu a) ye cualesquier llingua construyida que'l so vocabulariu nun se basa nes llingües esistentes, a diferencia de les llingües a posteriori, que tienen base n'otros idiomes. Son exemplos de les llingües a priori el idioma ro, el solresol, el mirái, el idioma klingon, el ithkuil, el idioma na'vi y los idiomes valyrian. Otra manera, les llingües a posteriori son aquelles que'l so vocabulariu basar nos idiomes esistentes, yá sía como una variación d'un idioma (por casu, el Latino sine Flexione) o como un amiestu de dellos idiomes.
Corvus jamaicensis
Corvus jamaicensis ye una especie d'ave paseriforme de la familia Corvidae. Ye relativamente pequeñu (35 a 38 cm de llargor). Comparte delles carauterístiques morfolóxiques principales con dos especies de les Antilles Mayores: el cuervu cubanu (Corvus nasicus) y el cuervu de la Española (Corvus leucognaphalus), que tán, cuasi con toa seguridá, bien estrechamente rellacionaos con él.
Descripción
L'apariencia xeneral d'esta especie ye la d'una ave gris tisnada, non tan resplandorienta como los sos parientes cercanos, anque tien un parche de color gris escuru similar de la piel desnudo xusto detrás del güeyu y un llurdiu espuestu más pequeñu na base del picu. En sí, el picu ye de color gris cayuela y abondo fondu, estrechándose a un puntu agudu. Los filamentos nasales son relativamente escasos, polo xeneral dexando los furos nasales a la vista. L'iris ye de color gris pardu, o bien coloráu marrón, dependiendo posiblemente de la so edá. Les piernes y los pies son de color negru.
Berviller-en-Moselle
Tien una población de y una superficie de  km².
Corvus jamaicensis
Descripción
El mesmu nial suel tar construyíu nun árbol altu, anque esta especie tamién puede utilizar furacos de los árboles como una posible opción de anidación, anque inda se precisa rexistrar más información alrodiu de esta especie y los sos vezos de cría.
La voz, al igual que los sos dos parientes más cercanos, ye bien distintiva y compónse de dellos parlloteos y soníos burbujeantes (d'ende'l so nome común en patois xamaicanu jabbering crow, «cuervu farfullante»), pero tamién s'incorpora un soníu similar al «craa-craa» d'un cuervu en más dalguna ocasión.
Distribución y hábitat
Esta especie, como'l so nome indica, alcuéntrase na islla de tamañu moderáu de Xamaica, onde habita en montes mistos con árees estenes y tamién puede atopase con frecuencia en xardinos grandes. Anque principalmente ye un páxaru montés y de viesques de monte, n'ocasiones llega a elevaciones más baxes mientres la estación seca, onde ye más probable que seya vistu.
Drugeac
Drugeac ye una comuña francesa del departamentu de Cantal, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Makoto Kimura
Makoto Kimura (木村 誠, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Bettange
Bettange ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Casafranca
Casafranca ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Intégrase dientro de la contorna de Guijuelo y la subcomarca d'Entresierras (Alto Alagón). Pertenez al partíu xudicial de Béjar.
El so términu municipal ta formáu poles llocalidaes de Aldeanueva de Campomojado y Casafranca, ocupa una superficie total de 29,61 km² y según los datos demográficos recoyíos nel padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu, cuenta con habitantes.
Historia
La fundación de Casafranca remontar a la repoblación efectuada pol rei de Lleón Alfonsu IX a principios del sieglu XIII, quedando integráu nel Alfoz de Salvatierra, dientro del Reinu de Lleón. Per otru llau, Casafranca foi mientres l'Antiguu Réxime un anexu de Fuenterroble de Salvatierra, llocalidá de la qu'acabó esgazándose y, cola creación de les actuales provincies en 1833, Casafranca quedó integráu na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa.
Nucleos de población
El conceyu estremar en dos nucleos de población, que teníen la siguiente población en 2015 según l'INE.
Kim Da-hyun
Kim Da-hyun ye una cantante, baillarina y actriz surcoreana. Yera líder del grupu Twice.
Clara González de Behringer
Clara González de Behringer  foi una abogada, política y educadora panamiega. Foi la primer muyer del so país en llograr una llicenciatura en Derechu. Foi la primera xueza del Tribunal Tutelar de Menores creáu en 1951. Feminista convencida creó'l Partíu nacional feminista en 1923 y l'Escuela de Cultura Femenina en 1924.
Biografía
Foi fía d'una indíxena ngöbe y un español. En consiguiendo'l títulu de profesora de primaria en 1918, entró na Escuela Nacional de Derechu en 1919. Tres años dempués convertiríase na primer muyer de Panamá en llograr el títulu de Llicenciáu en Derechu. La so tesis de graduación titulóse: La muyer ante'l derechu panamiegu y foi unu de los primeros documentos que traten de los derechos llegales de les muyeres en Panamá. A pesar de concluyir los sos estudios tuvo qu'esperar hasta 1924 a que la llei 55/1924 dexára-y exercer, llevantando asina la prohibición esistente d'exerciciu de l'abogacía per parte de les muyeres.
En 1922 xunto a Sara Sotillo, Enriqueta Morales, Sara Barrera, Rosa Navas, Elida Campodónico de Crespo formó un movimento feminista denomináu Renovación coles mires de llograr una mayor participación de les muyeres na vida pública según el derechu de votu femenín. En 1924 el movimientu afigurar nun partíu políticu llamáu Partíu Nacional Feminista.
Creó tamién la Escuela de Cultura Femenina (1923-1930), onde tantu otres feministes como ella daben clases de política, hestoria, civismu y otres materies d'interés pal desenvolvimientu profesional y social de les muyeres.
En 1929 llogra un doctoráu en Derechu pola Universidá de Nueva York siendo la primer muyer llatinoamericana en consiguilo.
El 30 d'avientu de 1944 funda un nuevu partíu : el Partíu Unión Nacional de Muyeres. Foi candidata a diputada pol Partíu Lliberal Renovador. Ente 1945 y 1946 exerció los cargos de vice ministra de Trabayu, Previsión Social y Salú Pública. Esi últimu añu llogró, a la fin, una reconocencia parcial del derechu de votu pa les muyeres y una meyora na igualdá de derechos políticos. En 1948 convertir na primer candidata a la vicepresidencia de la República pol Partíu Renovador.
En 1951 creóse'l Tribunal Tutelar de Menores y pocu dempués convirtióse na primer muyer n'aportar al cargu de Jueza de Menores. Permanecería nél hasta 1964, añu nél retiróse de la vida pública.
Vida personal
En 1940 casóse col inxenieru d'Estaos Xuníos Charles Behringer que trabayaba na Canal de Panamá.
Escorailles
Escorailles ye una comuña francesa del departamentu de Cantal, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ryoi Fujiki
Ryoi Fujiki (藤木 亮以; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Imperiu de la llei
L'imperiu de la llei ye un conceutu xurídicu-políticu de definición formal non unívoca, pero que xeneralmente s'entiende nel sentíu de la primacía de la llei sobre cualesquier otru principiu gubernativu, especialmente contra la tiranía y l'arbitrariedá del poder políticu —«L'Estáu soi yo»—, inclusive anque fueren bienintencionadas —principiu de razón d'Estáu, opuestu a les máximes romanes Dura lex sei lex o Fiat iustitia, et pereat mundus—. Per un sitiu, el conceutu d'imperiu de la llei ye similar al conceutu helénicu nomos basileus (‘la llei ye'l rei') o al anglosaxón rule of law, pero nun tien de confundir se con otros, como los xermánicos Rechtsstaat —Estáu de derechu—, y Verfassungsstaat —Estáu constitucional de derechu—, col principiu de llegalidá o colos conceutos de llexitimidá, llegalidá, cultura de la llegalidá, gobernanza, etc.
L'imperiu de la llei foi descritu como un principiu meta-xurídicu o un ideal éticu-políticu.
Tal conceutu o principiu regula'l ordenamientu xurídicu d'un país o sociedá; y, a pesar que s'aplica especialmente al Estáu y los sos funcionarios, entiéndese que ten de ser d'observación xeneral, siguíu por toos.
Conceutu anglosaxón de rule of law
La tradición anglosaxona remontar a la mitificada Carta Magna de 1215, y a la xurisprudencia atropada mientres sieglos, como esti testu del xuez Henry de Bracton (ca. 1250):
Sicasí, el so más acabada formulación ye mesma del sistema políticu de la Revolución inglesa construyíu sobre'l Bill of Rights de 1689. El so sentíu yera la llimitación del poder del rei, garantizando'l poder llexislativu del Parllamentu inglés. La fascinación qu'esti sistema produció en Montesquieu y el pensadores políticos franceses del sieglu XVIII (que vivíen nuna monarquía absoluta), llevó a la formulación del principiu de separación de poderes, que se procuró explícitamente aplicar a los sistemes políticos revolucionarios construyíos a partir de la Independencia de los Estaos Xuníos (1776) y de la Revolución francesa (1789).
Nel Reinu Xuníu, esa tradición evolucionó amodo al conceutu actual de rule of law (espresión traducible por "regla" o "gobiernu de la llei" o "del derechu") por influencia de la busca xeneralizada de normes naturales” y xenerales, mesma de la dómina victoriana. Asina, por casu, George Campbell -duque de Argyll- publico en 1867 el so The Reign of Law. Estes tentatives, polo xeneral, yeren proyeutos filosóficos que pretendíen fundar el sistema xurídicu na llei natural:
Esi enclín remató cola obra d'Albert Dicey (Study of the Law of the Constitution, 1885), a quien se considera'l formulador definitivu de la concepción actual del principiu de rule of law. Según él, esa regla ta constituyida por trés principios: Los dos primeros principios son fácilmente equiparables nel derechu comparáu (igualdad ante la llei y principiu de llegalidá). Sicasí'l terceru basáu nuna peculiaridá de la llexislación inglesa- ye un puntu revesosu, pos niega a la Constitución esi papel fundamental de llei básica, percima de toos, incluyendo los xueces, que xeneralmente se -y da nes demás.
Na actualidá'l conceutu tien un significáu más xeneral. Según el diccionariu xurídicu Black's (d'usu estensivu nel sistema xudicial inglés):
Xeneralmente acéptase qu'esa máxima -como principiu gubernativu- busca abellugar los derechos de los ciudadanos contra un posible abusu del poder gubernamental na midida que toos gobiernu incluyíu- tán suxetos a la mesma llei.
Asina por casu el gobiernu de Canadá define asina la primauté du droit:
Acordies con el Rule of Law Index publicáu añalmente pol proyeutu mundial de xusticia (World Justice Project), l'imperiu de la llei inclúi tantu elementos procesales como sustantivos, tal como la proteición de derechos fundamentales de los ciudadanos.
Argumentóse que la rule of law ye una condición necesaria pero non abondu pa la esistencia de la democracia; o que la rule of law nun implica que la llei seya xusta. N'efeutu, por qu'esista rule of law basta con que la llei -cualesquier sía- seya reparada. Esto nun ye solo una cuestión de puntillismo llegal sinón unu de gran importancia xurídicu política, en que'l sistema inglés ta esperimentando, na primer década del sieglu XXI- tensiones (so la influencia de la Guerra contra'l terrorismu) que se tán manifestando na socavación de dellos derechos tradicionales.
Eses temes fueron esploraos por Lord Bingham, Senior Law Lord, quien suxure como solución la introducción d'una "Constitución formal" al sistema inglés:
Dende esa perspeutiva, Bingham percibe como de gran importancia la introducción a la llexislación inglesa de la Convención Europea de Derechos Humanos.
Otres tradiciones
Los primeros teóricos non ingleses del conceutu de "imperiu de la llei" buscaron -so la influencia d'idees lliberales y republicanas- acutar el poder del Estáu con cuenta d'evitar abusos del poder estatal contra'l ciudadanu y los sos derechos esistentes nel estáu absolutista. Según Hans Reichel nel Estáu absolutista:
Según Martínez M, nel réxime absolutista esistía la institución de la "xusticia retenida", que dexaba al monarca modificar o esaniciar, al so arbitrio, les decisiones xudiciales.
Ente los autores que promovieron esta nueva visión orixinalmente atópense Montesquieu -quien argumentaba en favor d'una Constitución y la separación y l'equilibriu de poderes-, Rousseau y Paul Johann Anselm von Feuerbach, quien treslladó'l principiu a la esfera llegal, argumentando que non solo'l gobiernu sinón les instituciones xurídiques tienen de ser ineludiblemente coactivas, teniendo pa ello l'habilidá de recurrir a la coerción física con cuenta de protexer ya imponer la llei. Feuerbach introdució la frase Nullum crime, nulla poena sine praevia lege, considerada en delles xurisdicciones l'equivalente del Principiu de llegalidá en derechu penal (por casu, el conceutu francés de Príncipe de légalité en droit pénal).
Unu de los primeres n'utilizar esos conceutos de manera practica foi John Adams quien en 1780 articuló'l principiu de separación de poderes na Constitución del Estáu de Massachusetts a fin llograr un gobiernu de les lleis y non de los homes"; que puede considerase l'entamu de la tradición del constitucionalismu estauxunidense.
Na tradición hispanoamericana, el conceutu yá yera conocíu a principios del sieglu XIX. Asina, por casu, Francisco de Miranda escribe en 1808:
Pero eso suxure un problema fundamental: ¿qué constitución y qué lleis? ¿de qué orixe y llexitimidá?. Nel sistema anterior había un ensame de fontes llegales: la tradición, la relixón, les costumes y el racionamientu de xuristes y -quiciabes más importante- la voluntá de los monarques, quien teníen el derechu absolutu non solo a instaurar o derogar lleis sinón tamién d'instaurar o remover xueces y tribunales. Nel nuevu sistema la fonte ye “la voluntá ciudadana”; pero a lo menos la tradición, el costume y les opiniones razonaes de los xuristes, filósofos y políticos pueden llamase representaciones de la voluntá ciudadana.
Friedrich Karl von Savigny suxure la figura del xurista (nel so doble sentíu de llexislador y xuez) como creador del Derechu. Solo ellos pueden reflexar y evaluar la tradición popular y el costume, senu orixinariu del Derechu, combinándola con “principios rectores” xenerales (derivaos de la doctrina y la xurisprudencia). Entá cuando un códigu xeneral (Constitución) esista, ésti ten de ser complementáu y afechu a la realidá del momentu polos xuristes. Pa Savigny l'estudiu del derechu ye una ciencia, y como tal, daqué que rique especialización. L'estudiu históricu de les lleis ye una precondición esencial pa la comprensión del derechu.
Esa perceición xeneralizóse. Asina, por casu, l'estadista y escritor llatinoamericanu Andrés Bello (nel so Códigu Civil de Chile, obra de gran influencia na llexislación llatinoamericana) afirma:
Pa Bello y otros, nin el costume nin la xurisprudencia tienen valor llegal nun siendo que sían sancionaos explícitamente pol llexislador, esto ye, nun siendo que sían espresaes en lleis.
Espinasse (Cantal)
Espinasse ye una comuña francesa del departamentu de Cantal, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Imperiu de la llei
Otres tradiciones
A partir d'esi periodu, y pa munchos que siguieron a Adams, el conceutu significó'l gobiernu de les lleis y non de los homes: "Nesti orde constitucional, la impersonalidá y la irretroactividad de la llei ye lo qu'asegura la so credibilidá y cumplimientu".
Espinasse (Cantal)
Tien una población de y una superficie de  km².
Imperiu de la llei
Otres tradiciones
Hugo Krabbe, nuna visión "nomocrática" del imperiu de la llei, significando la llei como verdaderu gobernante, llegó a suxurir que l'Estáu nun tien el poder de crear lleis y que ye a estes, non al Estáu, a quien realmente correspuende la soberanía.
Otus megalotis
Otus megalotis ye una especie d'ave estrixiforme de la familia Strigidae nativu de les Filipines. El curuxín de Everett (Otus everetti) y el curuxín de Negros (Otus nigrorum) fueron enantes consideraos conespecífico de la mesma especie.
Imperiu de la llei
Constitucionalismu y normativismo
Pero ye conveniente reparar que nada no anterior resuelve'l problema que'l sistema d'Imperiu de la llei nun implica o demanda que la llei seya xusta.
Otus megalotis
Comportamientu
Cacen mientres la nueche, aliméntase principalmente d'inseutos. Viven solos o en pareyes monógames. Reproducense mientres tol añu, les puestes son de 1 a 2 güevos. Añeren nos buecos d'árboles en montes de tierres baxes de Luzón, Catanduanes y Marinduque.
Imperiu de la llei
Constitucionalismu y normativismo
Una perceición de gran importancia nesos desarrollos foi la del xurista Oliver Wendell Holmes, Jr., quien, aceptando la importancia de la Constitución afirma que “los homes faen les sos propies lleis. Eses lleis non emanan de dalguna presencia omnipresente y misterioso nel cielu, y los xueces nun son los parlantes independientes del infinitu”. N'otres pallabres: que nin les regles d'esa nin nengún otra normativa pue ser inmutables o superiores a tou sinón que camuden conforme a la sociedá y les circunstancies camuden. Un xuez tien de tar al tantu de los desarrollos sociales porque solo quien esti apercibíu de los aspeutos históricos, sociales y económicos de la llei esta en posición de cumplir les sos funciones apropiadamente. (La visión de Wendell Holmes foi acusada de constituyir un relativismu moral polos sos oponentes)
Dende'l puntu de vista del normativismo, Hans Kelsen, concibió'l derechu como un sistema gradual de normes, nel cumal de la cual hai una norma básica o fundamental, que constitúi la fonte de la estructura xerárquica d'un determináu gobiernu o réxime xurídicu y que la so función ye la determinación pol llexislativu de los órganos y procedimientos del derechu polo xeneral. Kelsen nun concibe esa norma xeneral como siendo la Constitución de nengún país en particular, sinón una a ser atopada, posiblemente nel Derechu Internacional, pero, doquiera esa llei fundamental atópese, ye eterna, inmutable.
A partir de la concepción de Kelsen postuláronse los siguientes elementos como les carauterístiques del Imperiu de la Llei: Sicasí, Kelsen nun llogró atopar esa fonte induldable del derechu. Eso repite'l problema de cual ye la fundación que legitima les Constituciones. Una tentativa de solución practica a esi problema foi la introducción de Tribunales Constitucionales, que, na concepción de Kelsen, taríen integraos por un cuerpu de “xueces” que nun provengan del poder xudicial. Esta institución estremar del sistema norteamericanu en que'l tribunal funciona como "llexislador negativu", invalidando los estatutos o llexislaciones que considere contrarios a la Constitución.
Situación posterior - crisis del formalismu kelnesiano”
N'otres pallabres, la concepción orixinal nun soluciona l'otru problema central: el de la xusticia de les lleis. Esi nun ye solo un problema llegal, sinón concretamente'l d'aquelles dictadures que, siquier formalmente, son espresión de la voluntá xeneral o caltienen un marcu xudicial. Por casu, aquellos gobiernos que siendo electos dan en subvertir el sistema xurídicu y tresfórmense en gobiernos tiránicos.
Al respective de lo anterior ye necesariu considerar el siguiente puntu: ”Ensin dulda, l'orde lliberal nun se constitúi namái por aciu los procesos eleutorales y el mercáu. Entá más, como yá lo mentaron diversos autores, la democracia lliberal ye, primero de too, una “nomocracia”; esto ye, trátase d'un réxime nel cual imponse l'Estáu de Derechu, l'apegu a ciertes lleis que contribúin al respetu de les garantíes individuales.”. Eso, como se vio, xeneralmente entiéndese como riquiendo una separación de poderes, lo qu'implica Independencia xudicial.
Pero, suxurióse, la Independencia xudicial implica non solo una declaración formal de principios, sinón tamién la capacidá d'actuar con amplios marxes de discrecionalidad. Por casu, nel casu del sistema xudicial, l'habilidá d'un Xuez pa establecer lo que ye xustu, a diferencia d'establecer solo lo que ye d'alcuerdu a la llei. Asina, por casu, unu de los críticos de la nomocracia argumenta:.. Nós preguntamos solamente: En que situación se topa la llibertá del Xuez?... pero nesi puntu'l lliberalismu fracasó dafechu; amosóse de tiempu en tiempu más iliberal que'l sistema políticu despóticu. Celosamente cobiciosos de los derechos acabaos de conquistar, los nuevos órganos instituyíos pa llexislar, fixeron de los sos prerrogativas un usu escesivu. Tou quedó presu nes redes d'una llei; ellí onde foi posible, tarazóse-y la llibertá de movimientu al Xuez, roceana y desconfiadamente secuestróse-y la so arbitrio”.
Martínez Marulanda amiesta: “ Ta claro, entós, que d'un absolutismu personal y personificao llegar a otru absolutismu quiciabes más indolente por tratase d'un absolutismu formal, ríxidu, impersonal, arropáu pola apariencia d'una racionalidá que tou lo sabe, que tou lo calcula, que tou lo regula. Un absolutismu inapellable... (...)... Nun ye estrañu, entós, que pa les corrientes positivistes, dignes depositaries de la función ideolóxica d'esti modelu, constituya una verdadera aberración o un despropósitu la institución de la desobediencia a la llei”
Lo anterior dio orixe a una respuesta que se traza a una perceición de Léon Duguit.
D'alcuerdu a Duguit, l'estáu nun ye una soberanía mítica y superior a los sos suxetos o inclusive constitúi una persona llegal particularmente poderosa, pero n'esencia ye solamente un grupu de persones envueltes n'actividaes d'interés común, un serviciu públicu que constitúi y legitima al estáu non como entidá cimera, pero como organización derivada de la necesidá de los seres humanos, que nos fuercia a vivir en sociedá. Nesa perspeutiva, les lleis derívense non de dalgún principiu moral o cimeru o astractu a esa necesidá sinón de la necesidá d'un comportamientu d'alcuerdu a esa realidá. Sigue que la regla principal de la llei (el verdaderu Imperiu de la llei) ye éticu: la solidaridá social y la llexitimidá del estáu y los sos organismos deriva de la disposición d'esi poder pa llograr oxetivos que-yos son impuestos por esi Imperiu de la Llei”.
Lo anterior implica la adición d'esi principiu éticu (de comportamientu d'alcuerdu a regles sociales) na fundación de la llexitimidá. De tal principiu derívase la siguiente concepción xeneral d'Imperiu de la llei la función social del derechu ye la realización de la solidaridá social. Pa Duguit esti conceutu ye un fechu real, non un pixín postuláu, por tanto, nun puede ser oxetu de discutiniu, yá que la solidaridá ye un fechu permanente, siempres idénticu a sigo mesmu, l'elementu constitutivu irreductible de too grupu social. Nun sentíu la concepción de Duguit aseméyase -pero de nuevu, nun equival- a la concepción anglu saxona de Rule of Law: “El rule of law nun presupon un Estáu sinón más bien parte del presupuestu d'un poder político -que non necesariamente tien que ser l'Estáu- y pollo ye'l poder político quién ten de tar sometíu a dereches. De la mesma, el Derechu ta empuestu pola xusticia, mesma que se traduz na idea de llibertá: obedécense les órdenes non porque tean daes por una autoridá, sinón porque les órdenes son daes conforme a la xusticia y que'l so oxetivu principal ye dexar el mayor númberu de llibertaes de los ciudadanos. Créase asina'l poder político mínimu: la mayor llibertá pal individuu y la menor intervención posible d'Estáu. “Nun lleva al estremu la regulación llegal de too nin la persecución de toa quexa ante los tribunales de xusticia”. En concretu: busca la llibertá negativa..”. La disimilaridad obvia ye que Duguit propón la solidaridá como principiu básicu, mientres la concepción inglesa propón xusticia -nun sentíu más ampliu que'l xeneralmente entendíu nel mundu hispanu parlante.
Esto llevó tantu a Bertrand de Jouvenel como a Michael Oakeshott a suxurir que l'estáu modernu esperimentó un tresformamientu dende un esquema nomocrática a unu teleocrático: unu que busca un ciertu fin: la concretización del bien común en dalguna forma. (Convien notar que dambos autores nun perciben esi tresformamientu como necesariamente beneficiente):