cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Peleagonzalo
Historia
Yá na Edá Contemporánea, al crease les actuales provincies na división provincial de 1833, Peleagonzalo quedó encuadráu na provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa.
Darréu, la hestoria de Peleagonzalo nel so allugamientu orixinal viose sópito rematada na nueche del 28 d'avientu de 1860, cuando una riada del Duero destruyó Peleagonzalo y otros pueblos asitiaos na ribera del ríu, na redoma de Toro. El pueblu foi reconstruyíu nel so allugamientu actual, nel cuetu de San Benito, a un quilómetru del ríu, fuxendo d'otres posibles crecíes, siendo inauguráu como tal nel so nuevu allugamientu'l 29 de setiembre de 1862, allegando al actu numberoses autoridaes que collaboraren na reconstrucción, como Claudio Moyano, l'alcalde de Toro Román de la Figal, o'l de Zamora.
Saint-Péreuse
Saint-Péreuse ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Virginia Valli
Virginia Valli foi una actriz teatral y de cine estauxunidense que la so carrera empecipiar nel cine mudu y duró hasta los entamos del cine sonoru nos años trenta.
Biografía
El so nome real yera Virginia McSweeney, y nació en Chicago, Illinois. Empezó a actuar en Milwaukee con una compañía teatral. Tamién fixo dellos trabayos nel cine pa los Estudios Essanay, en Chicago en 1917. De vuelta al teatru, trabayó nél tres años más, hasta consiguir un papel principal en Hollywood con Bert Lytell. Pa esi momentu ella yá adoptara'l nome de Virginia Valli.
Valli siguió apaeciendo en películes a lo llargo de la década. Tamién aportaría a una estrella dientro de los Universal Studios a mediaos de los años venti. La mayor parte de les sos películes tuvieron llugar ente 1924 y 1927. En 1925 Valli actuó en The Man Who Found Himself con Thomas Meighan. La producción llevar a cabu nel estudiu de Long Island, Nueva York. Ente eses películes destaca Paid To Love (1927), con William Powell, y Evening Clothes (1927), con Adolphe Menjou.
La so primer película sonora foi The Isle of Lost Ships en 1929, pero la so carrera cinematográfica nun duraría muncho más al dir tornando la so fama. Incapaz d'atopar unos estudios apropiaos, filmó la so última película colos estudios Tiffany, The Lost Zeppelin, en 1929.
Amber Valletta
Amber Evangeline Valletta ye una modelu y actriz d'Estaos Xuníos. Ye conocida polos sos papeles nes películes Hitch, Transporter 2 y Gamer.
Biografía
Amber nació en Phoenix, Arizona. La so madre yera emplegada del serviciu postal. Poco dempués de la so nacencia, la so familia camudar a Tulsa, Oklahoma. Estudió nel Booker T. Washington High School. Empecipiar nel mundu de la moda cuando'l so madre inscribir nuna escuela de modelaje a la edá de quince años, na axencia Linda Layman.
Carrera
Participó en munches películes, apaecíu en portaes de delles revistes y n'anuncios de Louis Vuitton, Calvin Klein y Versace; presentó'l programa MTV's House of Style cola so compañera la modelu Shalom Harlow. En 2010 participa na película L'espía d'al llau, protagonizada por Jackie Chan, George Lopez y Billy Ray Cyrus, ella interpreta a Gillian, la madre d'un neñu que, por fuercia, descarga un programa ellaboráu por peligrosos espíes rusos.
Vida privada
Amber ta casada col xugador olímpicu de voleibol Christian "Chip" McCaw, con quien tien un fíu de nome Auden. Enantes tuvo casada con Hervé -y Bihan, de quien se divorció en 1996. Anguaño tien un fíu. Amber tamién ye voceru d'un movimientu (Oceana's Seafood Contamination Campaign) qu'alvierte de los peligros del envelenamientu de la comida marina pol mercuriu. Tener un amigu que sufrió d'envelenamientu per mercuriu sería la razón pola qu'ella se decidió a ser parte d'esti movimientu. N'agostu de 2006, el New York Daily News informó que Valleta completó un programa de rehabilitación en The Meadows, Wickenburg, Arizona pol estrés y dellos problemes ensin rellacionar con nengún tipu de droga. El problema surdió poles noticies de qu'ella consumiría drogues (el so home McCaw tien un arrestu por tráficu de drogues) y la subsecuente investigación de la llei. Amber dixo entós a la revista People: "Como foi bien informáu al entamu d'esta selmana, la mio estadía en The Meadows nun tuvo nada que ver col usu de sustances; toi arguyosa de dicir que tengo siete años sobria. Pero continuu tolos díes por calteneme bien y crecer como persona". En xineru de 2008, participó nun videu para Barack Obama producíu por Will.I.Am, llamáu «Yes We can», al pie del so fíu Auden, a quien ella llevaba ente los sos brazos. Valletta esmolecióse d'empecipiar al so fíu nel mundu de la moda dende bien ceo, empezando poles semeyes de Vogue Magacín, en qu'apaez xunto a ella, desnudu, gatiando nel xardín. Nueve años, dempués, él sigui apaeciendo nes fotografíes cola so madre.
Johan Cruyff Arena
El Johan Cruyff Arena (enantes Amsterdam Arena) ye un recintu deportivu allugáu na ciudá d'Ámsterdam (Países Baxos). Destináu principalmente a la práutica del fútbol, ye l'estadiu onde'l Ajax d'Ámsterdam de la Eredivisie, xuega los sos partíos como llocal, amás d'acoyer la mayor parte de los alcuentros internacionales de la seleición neerlandesa.
Inauguráu en 1996, ye'l de mayor capacidá d'Holanda con 52.960 espectadores y ta catalogáu como d'élite (categoría 4), pola UEFA. Foi sede de la Final de la Lliga de Campeones ente'l Real Madrid y la Juventus de Turín en 1998 y foi una de les ocho sedes de la Eurocopa 2000, celebrada en Bélxica y los Países Baxos.
Historia
L'estadiu foi inauguráu oficialmente'l 14 d'agostu de 1996, nun partíu ente'l Ajax y l'AC Milan, que remató 1:4 a favor del equipu italianu. La ceremonia inaugural cuntó cola presencia de la reina Beatriz I de los Países Baxos. D'esta manera, inauguróse'l primer estadiu d'Europa que cuntaba con techu retráctil.
L'estadiu allugó'l 20 de mayu de 1998, la Final de la Lliga de Campeones 1997-98, qu'enfrentó al Real Madrid cola Juventus, con victoria pa los madridistes que vencieron col gol de Predrag Mijatović, 1:0 al equipu italianu.
L'estadiu, foi una de los cuatro sedes neerlandeses de la Eurocopa 2000 y acoyó tres encuentros de la fase de grupos del tornéu (ente ellos la victoria de ante  por 2:1), un partíu de cuartos de final y la semifinal ente la seleición anfitriona de  ante.
L'estadiu allugó'l 15 de mayu de 2013, la final de la UEFA Europa League 2012/13, qu'enfrentó al Chelsea Football Club col Benfica, con victoria pa los ingleses que vecieron col gol de Branislav Ivanovic, 2:1 al equipu portugués.
El 25 d'abril de 2017 anuncióse que l'estadiu va camudar de nome, pasándose a llamar "Johan Cruyff Arena" -a la memoria del míticu futbolista-, faciéndose efectivu dende'l 25 d'ochobre.
Arquiteutura
El Amsterdam Arena foi'l primer estadiu d'Europa en cuntar con techu retráctil. Esti techu ta conformáu por dos paneles replegables d'aproximao 400 t cada unu. Los dos paneles, de 40 x 118 m, pueden techar al estadiu en 18 min, gracies a l'ayuda d'ocho motores que dexen el movimientu de la estructura.
L'estadiu tien un palcu real de 50 asientos acondicionaos pa la familia real de la Casa d'Orange-Nassau. La tribuna de prensa tien 230 asientos, de los cualos 122 son pa periodistes de prensa escrita, 50 pa comentaristes deportivos y 52 pa observadores. Amás, l'estadiu cunta con 62 llocalidaes pa discapacitaos y los sos respeutivos invitaos.
El complexu ta construyíu sobre una carretera y cuenta con 12.500 estacionamientos.
Accesu
Les llinies de bus que tienen dientro del so percorríu al Amsterdam Arena son la 158, 174, 177 y 178.
Tanto la estación Strandvliet como la estación Bijlmer Arena del Metro d'Ámsterdam atópense aproximao a 5 minutos del estadiu y son percorríes peles llinia 50 y 54.
Saint-Pierre-du-Mont (Nièvre)
Saint-Pierre-du-Mont ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Alejandro Núñez Alonso
Alejandro Núñez Alonso foi un novelista, periodista y guionista de cine asturianu, conocíu sobremanera polos sos noveles históriques sobre Benasur y Semíramis.
Biografía
La so primer vocación ye'l teatru. A mediaos de los años 20, con dellos drames inéditos sol brazu, treslladar a Madrid pa faer carrera como dramaturgu, pero nun llogra estrenar les sos obres. Pa ganase la vida, trabaya como periodista nos diarios L'heraldu y La Llibertá, exerciendo nesti postreru como críticu de cine. A finales de 1929 colar a Méxicu, onde cultiva la pintura, trabaya en dellos diarios (Excelsior, L'universal...), funda dos revistas (Imaxe, Mapa y Arte y Plata) y publica les sos primeres noveles: Konco (que foi llevada al cine), Muyer de medianueche, historia d'una prostituta, y Díes de furacán. En 1949 treslladar a Europa. Tres una estancia como corresponsal en Roma y París, torna a España en 1953 y publica La gota de mercuriu (1954), monólogu interior con influyencies de Joyce y Proust, que resulta finalista del premiu Nadal. Siguir Segunda agonía (1955) y La to presencia nel tiempu (1955), noveles ambientadas en Méxicu. Nos años siguientes, amás de numberoses obres sueltes, desenvuelve dos ciclos de noveles históriques: el de Benasur de Xudea y el de Semíramis. En vida, les sos noveles collechen un gran ésitu de públicu y crítica (Premiu Nacional de Lliteratura en 1957 y de la Crítica en 1965). Tres la so muerte, cai nun paulatín olvidu. Mientres años, toles sos obres permanecieron descatalogadas, hasta que Nabla Ediciones empezó a reeditar les sagues de Benasur y Semíramis en 2008.
Ciclu de Benasur de Xudea
Pentalogía de noveles históriques ambientadas na Roma del sieglu I d. C. El so protagonista ye Benasur, un astutu navarca xudíu qu'asonsaña llealtá a Roma, pero procura de callao la ruina del Imperiu. El contautu con Cristu y los apóstoles modifica fondamente'l so calter, llevándo-y a un final inesperáu.
Ciclu de Semíramis
Tetraloxía asitiada nel sieglu IX e.C., que xira alredor de la llexendaria reina Semíramis. Tres la muerte del so home, el rei asiriu Shamshiadad V, Semíramis llogra faese col poder en toa Mesopotamia. Encegolada pola eterna mocedá, parte a la guerra a la India pa llograr un suministru estable de la planta de Gilgamesh, que, según afayó un médicu exipciu, da la llonxevidá. Anque la reina tien enclinos lésbicos, el so gran amor ye un misteriosu vagamundu consagráu al dios Enlil, Dungui. Los años pasen y la reina, que vuelve victoriosa de la India, nun avieya. El so fíu, Adad-nirari III, algama la mayoría d'edá ya intenta aposta-y el poder, pero Semíramis imponse y unviar a la guerra a Urartu. El valíu de Semíramis, Beltarsiluma, un home maduru descreyíu y atélite, que fuera tamién el so preceptor, cai en desgracia y ye apostráu a xeres académiques na ciudá de Borsippa. Dende ellí entama una rebelión estudiantil contra la reina, que ye al empar política y relixosa, pos pretende convertir al dios de la sabiduría, Nabu, nel rei de los dioses. La reina imponer pola fuercia y obliga a la so antaño preceptor al suicidiu. Cada vez más inhumana, Semíramis retirar a un segundu planu dexando que'l so nietu Tiglatpileser III gobierne, pero calteniendo'l so poder na solombra. Finalmente, daquién va intentar dar muerte a la reina, que la so eterna mocedá abluca y espanta a quien conocen el so secretu.
Simha Arom
Simha Arom ye un etnomusicólogo francu-israelín, espertu na música del África central, especialmente de la República Centroafricana.
Arom tuvo nos sos primeros contactos colos pigméos a mediaos de la década de 1960, y quedó esteláu por ellos. Ente 1971 y 1987 fixo visites periódiques a los akas, que la so música estudió y esforcióse por caltener, consciente de cómo'l cambéu rápidu de les formes de vida n'África amenaciaba con terminar cola so tradición oral. En 2003, la tradición oral aka foi proclamada Obra Maestra Oral y Heriedu Intanxible de la Humanidá pola Unesco.
Amás de los sos estudios africanos, Simha Arom interesar por otres músiques de la tradición oral, como la lliturxa xudía (incluyida la música de los xudíos etíopes, los llamaos Beta Israel o falashas) o'l buzuki griegu.
Realizó numberoses grabaciones sonores y audiovisuales de la polifonía y polirritmia del África Central y d'otres tradiciones orales qu'investigó.
Influencia na música contemporánea
Numberosos compositores contemporáneosinspiráronse nes músiques estudiaes por Arom pa les sos propies composiciones. Ye'l casu de Luciano Berio, György Ligeti, Steve Reich, Fabien Levy o Joël Merah.
Artículos
Son bien numberosos los artículos científicos publicaos por Arom nos que da a conocer les sos investigaciones.
Grabaciones sonores
Arom publicó más de trenta discos nos que recueye la música tradicional de distintos pueblos y países, cuantimás la de los pigmeos africanos y la de Grecia o Israel.
Moire
Moire ye un pueblu de la parroquia de Piarnu nel conceyu asturianu de Castrillón.
Alcuéntrase a 5,00 km de Piedrasblancas, la capital del conceyu, a un altor mediu de 115 msnm y tien una población de.
Idioma bambara
Escritures
Dende los años setenta del sieglu XX, el bambara escríbese sobremanera per aciu l'alfabetu llatín, cola ayuda de dellos calteres fonéticos adicionales. Les vocales a, e, ɛ (d'antiguo è), i, o, ɔ (d'antiguo ò), u; los acentos puen usase pa indicar la tonalidá. Anguaño, el dígrafu ny escríbese como ɲ o ñ (Senegal); el dígrafu ng representaba la nasal velar (asemeyada a la [ŋɡ] del asturianu anguaño como al inglés sing). En 1986 les convenciones de delletréu de Bamako designaron el postreru como “ŋ” y non como taba plantegáu (ng).
L'alfabetu N'Ko ye un sistema de calteres escurríu por Solomana Kante en 1949 como un métodu d'escritura pa les llingües mandé d'África occidental; N'Ko significa “yo digo” en toles llingües mandé. Esti entamó a emplegase de primeres en Kankan, Guinea y dende ellí tremóse por distintos seutores del mundu de fala mandé n'África occidental.
Gramática
L'orde de la frase ye suxetu - oxetu - verbu.
Sitiu arqueolóxicu de los cercos grabaos de Tiya
El sitiu arqueolóxicu de los cercos grabaos de Tiya, un complexu funerariu protohistóricu, ye unu de los grupos de cercos más importantes de los más de cientu sesenta descubiertos nel distritu de Sodo, nel estáu federáu de les Naciones, Nacionalidaes y Pueblos del Sur d'Etiopía. Les sos coordenaes xeográfiques son 8.43492°N, 38.61211°W.
thumb|230px|left|Una de los cercos de Tiya.
Atópase cerca de la ciudá de Tiya, y contién trenta y seis monumentos, de los que trenta y dos son cercos grabaos con símbolos que nun fueron descifraos. los cercos, d'unu a cinco metros d'altor y distintes formes, tán alliniaes en direición norte-noroeste a lo llargo de cuarenta y cinco metros. Los trés últimes atopar na mesma alliniadura, pero dixebraes sesenta metros de les demás; el grabáu d'una d'elles ye una figura antropomorfa. Alredor de los cercos topáronse delles tumbes.
Los cercos fecháronse ente los sieglos XIV y XVI, y dellos autores rellacionar col Reinu Etíope Axumita.
Winkel
Winkel ye una comuña suiza del cantón de Zúrich, asitiada nel distritu de Bülach. Llenda al norte cola comuña de Bachenbülach, al nordeste con Bülach, al este con Embrach y Lufingen, al sur con Kloten, y al oeste con Rümlang y Oberglatt.
Juan José Sánchez Pescador
Juan José Sánchez Pescador foi un arquiteutu español famosu por realizar trabayos arquiteutóniques en diversos llugares de Madrid (en calidá d'arquiteutu municipal) nel sieglu XIX. Dende 1840 exerció como Arquiteutu Mayor de les Obres de la Villa.
Obres
Ente les obres más conocíes alcuéntrase la Casa Corderu nel añu 1842 allugada na Puerta del Sol que finalmente sería propiedá del maragatu Santiago Salonso Cordero. Realizó informes arquiteutónicos sobre les cais del centru. Dedicar a la renovación del Palaciu del Conde de Superunda pal so propietariu'l Marqués de Santa Cruz. Foi unu de los arquiteutos (xunto con Custodio Teodoro Moreno) apurrió'l diseñu inicial pa unificar la construcción de tolos edificios qu'arrodiaben la Plaza Mayor de Madrid en 1839. Fixo diseños preliminares del Mataderu Municipal de Madrid. Foi l'arquiteutu dedicáu a la reordenación de la Cuesta de la Vega (1847-1849).
Saint-Pierre-le-Moûtier
Saint-Pierre-le-Moûtier ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Amaranthus hypochondriacus
Amaranthus hypochondriacus ye una especie de planta ornamental y melecinal perteneciente a la familia de les amarantacees.
N'África, como otres especies de la familia Amaranthaceae, ye una valorada fonte d'alimentación. thumb|Inflorescencies
Descripción
Planta monoica. Los tarmos algamen un tamañu de 30-250 cm de llargu, erectos o ascendentes, glabros o escasamente a moderadamente pubescentes y escontra la punta con pocu visibles, pelos multicelulares, desarmaos. Fueyes llargu peciolaes. Llámines foliares de 2-15 cm de llargu, llanceolaes a ovaes o elíptiques, estreches o s'amenorga a una punta sópito o raramente con puntes romes, estrecha o cónica na base, les superficies glabres o la superficie inferior escasamente pubescente. Les inflorescencies polo xeneral de color coloráu o mariellu, verde brillosu na so mayoría, con menos frecuencia, axilares y terminales, les inflorescencies axilares n'espigues, la inflorescencia terminal xeneralmente nuna panícula con espigues trupes. Bráctees 2.6-3.4 mm de llargu, cuasi tan llargues como los frutos, llanceolaes a ovaes, estrechar o s'amenorguen a una punta apuntiada, con un nerviu central verde moderadamente gruesu y anchu. Frutes de 2.0-2.4 mm de llargu, con dehiscencia, la superficie llisa o finamente engurriada cuando ta seca. Granes de 1.0-1.3 mm de diámetru, la superficie pálidu marrón escuro a mariellu ablancazao comúnmente negru o menos. Tien un númberu de cromosomes de 2 n = 32. De xunetu a ochobre.
Esta especie cultivar nel Valle de Méxicu en dos variedaes: una que produz espigues moraes y na que'l cantu de les fueyes ye llixeramente rosáu, y otra con espigues de color verde claru y les fueyes de color uniforme. Los climes más favorables pa esta especie son el templáu o templáu, con suelos húmedos, permeables y sueltos. Alcuéntrase nos estaos de Méxicu, Durango, Jalisco, Sonora y Guerrero, y en dellos llugares del valle de Méxicu, principalmente en Tulyehualco.
Distribución y hábitat
Ye orixinariu de Méxicu, onde ye endémicu, dende ende estendióse a otres partes del mundu, crecen abondosamente nes zones tropicales, especialmente d'América, tamién nel norte d'África, n'Asia (India, Xava) y nel sur d'Europa.
Propiedaes
Indicaciones: Astrinxente, regulador menstrual, tónicu, diuréticu, demulcente. Pa casos de menstruación escesiva, fories y disentería. Externamente usar en llavadures y gargarismos para aftes y ulceraciones bucales. Regaciones vaxinales en casu de leucorrea.
Úsense les fueyes. Decocción de 50 g de fueyes per llitru d'agua, como astrinxente per vía interna. Poder hasta cuadruplicar la concentración p'aplicación esterna (gargarismos y regaciones).
Taxonomía
Amaranthus hypochondriacus foi descritu por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 2: 991. 1753. Amaranthus: nome xenéricu que procede del griegu amaranthos, que significa "flor que nun s'amostalga".
Orbón
Orbón ye una aldea de la parroquia de Piarnu nel conceyu asturianu de Castrillón.
Alcuéntrase a 5,20 km de Piedrasblancas, la capital del conceyu, a un altor mediu de 118 msnm y tien una población de.
Idioma bale
Akar-bale (tamién conocíu como Bale) ye una llingua o dialeutu del andamanés yá escastada de les islles Andamán, na India. Ye una de les cinco llingües andamanesas meridionales: Aka-Bea-da, Akar-Bale, Puchikwar, Aukau-Juwoi y Kol.
Coco Jones
Courtney "Coco" Jones (nacida'l 4 de xineru de 1998 en Columbia, Carolina del Sur) ye una actriz, cantante pop, rapera y baillarina d'Estaos Xuníos. Nació en Columbia, Carolina del Sur, pero crióse nel Lebanon, Tennessee. Ella presentóse en "Next Big Thing", o "NBT" de Radio Disney. Tamién protagonizó la película de Disney Channel, Let It Shine.
Primeros años
Criada en Lebanon, Tennessee, pol ex xugador de la NFL, Mike Jones y la talentosa vocalista de sesión Javonda Jones, Coco Jones empezó a cantar a una edá bien nueva. La primera puesta n'escena del Coco foi a la edá de seis años cuando "America the Beautiful" a un auditoriu llenu de los padres na so graduación de kinder. La xente nun podía creer que la voz que s'escuchaba yera'l de la mozu Coco. A la edá de nueve años, axuntar colos direutores de casting pa Disney. Dempués d'eso, convirtióse nuna actriz y compositora.
Carrera
En 2009, Coco interpretó l'Himnu Nacional dos veces en xuegos de la NFL. Ella tamién tuvo trabayando col productor nomáu al Grammy, Rob Galbraith pa grabar la so música orixinal y trabayó col grupu Motown, The Funk Brothers. En 2009, Coco foi escoyíu pa tocar en direuto en "The Most Talented Kids" l'episodiu de Maury Povich Show. El so álbum debú autu-tituláu, "Coco Jones", foi llanzáu en 2010, lo que llevó a la so serie de conciertos, UBU-fin a la intimidación, los sos cantares que tomen la plataforma de Coco de valores positivos y una fuerte autu-envalora. En 2010, ganó N.B.T. (The Next Big Thing) de Radio Disney, onde se fixo conocida pol so cantar "Real You". Al tar en N.B.T. foi un pasu p'ayudar a poner en marcha más la so carrera musical. A partir de 2011, apaeció como estrella convidada en So Random! de Disney Channel, como ella mesma, interpretando'l papel de cantante de fondu pa Zora nel show.
El cantar de Coco "Real You", apaeció al aire en Radio Disney. Tamién ta disponible pa escuchar n'internet en Radio Disney, xunto col so cantar "O B O". Jones ama a tolos tipos de música, y dalgunos de los sos artistes favoritos son CeCe Winans, Christina Aguilera, Carrie Underwood, Aretha Franklin, Mary J. Blige, Miley Cyrus, y Raven-Symoné. Coco foi presentada na banda sonora de Shake It Up: Live 2 Dance de la serie de televisión Shake It Up. Ella va interpretar el cantar "Don't Push Me", un cantar de temática fiesty danced y "Whodunit" un cantar de baille con temes optimistes con Adam Hicks. Jones apaez na banda sonora de Let It Shine en cantares como "Guardian Angel", "Me and You", "What I Said", "Who I'm Gonna Be", "Good to Be Home" y "Let It Shine". Tamién contribúi en dos canciones que cunten con tol repartu de Let It Shine, "Around The Block" y "Joyful Noise".
Ibrox Stadium
L' Ibrox Stadium, orixinalmente nomáu Ibrox Park, ye un estadiu de fútbol asitiáu al sur del ríu Clyde nel distritu d'Ibrox de la ciudá de Glasgow n'Escocia. Ye la sede del Rangers y so direición ye Edmiston Drive 150 Glasgow G51.
Meng Tiang
Según una lleenda china, Meng Jiang(Chinu: 孟姜女 pinyin: Mèng Jiāng Nǚ) foi una llabradora que percorrió una distancia enorme pa lleva-y alimentu, na dura estación del iviernu, al so home, que atopábase trabayando na ciclópea construcción de la Gran Muralla China, alzada por orde de Qin Shi Huang, primer emperador de China. Construcción que, polos enormes costos tantu materiales como humanos que taba suponiendo pal pueblu, llevaba a l'acumuladura de rensía y mieu del pueblu de la recién nacida China frente a los sos gobernantes.
Según la lleenda, cuando llegó, el so home morriera'l día anterior por causa de un derrumbe. El so cuerpu, nun mundu antiguu onde nun tien d'esbardiar se nada, foi emplegáu como masa pa la construcción d'una parte de la mesma muralla responsable de la so muerte. La lleenda diz que Meng Jiang, al enterase de la muerte del so maríu, llanzó un tan doliosu allaríu de congoxa, que echó per parte a parte la zona del muriu onde s'atopaba'l cuerpu del so home, formándose un resquiebru que nunca más se pudo recomponer.
Forum Mall (Méxicu)
El Forum Culiacan ye un centru comercial asitiáu nel centru de Culiacán, Sinaloa, Méxicu.
Anguaño, el Forum Culiacán ta n'espansión, un nuevu hotel, pista de xelu y nueves tiendes adicionales qu'aniciaren el so abrimientu nos entamos de 2009.
Saint-Quentin-sur-Nohain
Saint-Quentin-sur-Nohain ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Mabel Van Buren
Mabel Van Buren foi una actriz teatral y de cine d'Estaos Xuníos, activa principalmente na dómina del cine mudu.
Biografía
Nacida en Chicago, Illinois, como actriz teatral foi primer intérprete nes obres The Virginian y The Squaw Man (1909). Empecipiar nel cine con D.W. Griffith en 1910, actuando pa la compañía American Mutoscope and Biograph Company, que la so sede alcuéntrase en Nueva York. Van Buren empezó a destacar como actriz cinematográfica en 1914, coincidiendo col desenvolvimientu de los filmes en formatu llargumetraxe. Asina, protagonizó The Girl of the Golden West (1915), so la direición de Cecil B. DeMille, direutor que llevó a Van Buren al oeste, a Hollywood. Ellí, ella foi la primer estrella protagonista del estudiu Famous Players-Lasky, con sede en Vini Street, en Hollywood.
La so última actuación destacada tuvo llugar en Neighbor's Wives (1933), filme nel cual encarnaba a Mrs. Lee, anque siguió actuando nel cine hasta'l fallecimientu del so home, l'actor y direutor James Gordon. Otres cintes importantes de Van Buren fueron The Warrens of Virginia (1915), The Man From Home (1914), y Craig's Wife (1928). En total trabayó en más d'ochenta películes.
Mabel Van Buren finó en 1947 nel St. Vincent's Hospital, en Hollywood, California, por causa d'una neumonía. Tenía 69 años d'edá. Foi soterrada nel Campusantu de Holy Cross, en Culver City, California. La so fía, Katherine Van Buren, foi tamién actriz.
Pipe
Pipe ye un pueblu de la parroquia de Piarnu nel conceyu asturianu de Castrillón.
Alcuéntrase a 4,00 km de Piedrasblancas, la capital del conceyu, a un altor mediu de 80 msnm y tien una población de.
Sitiu trinacional de Sangha
El Sitiu trinacional de Sangha ye una zona de monte formada por dellos parques nacionales y asitiada ente los estaos de Camerún, la República Centroafricana y la República del Congo que foi declarada Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco en 2012.
Llocalización
thumb|230px|left|Sitiu Trinacional de Sangha El Sitiu trinacional de Sangha alcontrar na cuenca noroccidental del ríu Congo, na zona de confluencia de les fronteres de Camerún, República Centroafricana y Congo. Formar de tres parques nacionales allegantes que suman una superficie total d'unes 750.000 hectárees:
Regina (Saskatchewan)
Regina ye la capital de la provincia de Saskatchewan, Canadá. Ye la segunda ciudá más grande de la provincia (dempués de Saskatoon) con 193 100 habitantes en 2011.
Historia
Regina foi fundada en 1882, ya incorporóse a Canadá en 1903, el so nome yera ("reina"), n'honor de la reina Victoria d'Inglaterra. Foi capital de los Territorios del Noroeste dende 1883 hasta 1905, añu en que se fundó la provincia de Saskatchewan, de la cual pasó a ser capital. La ciudá creció bien rápido dempués de 1945, tres la II Guerra Mundial, y construyéronse xigantes edificios na década de los 60, gracies al desubrimiento de petroleu en Alberta.
Xeografía
El ríu que traviesa esta ciudá ye'l Wascana Creek.
Símbolos de la ciudá
Los símbolos de la ciudá son:
La Cresta
Representa'l gobiernu municipal, una corona de mural, fecha con piedres, y morteru nos colores de la ciudá.
Partidarios
Los partidarios honren a tolos que sostuvieron y ayudaron a la ciudá.
Lema
Floreat Regina (Qu'espollete Regina/la reina).
Bandera
Ta estremada en 2 barres, la de riba, azul, representa'l cielu, y la de baxo, mariella, los campos de granu qu'arrodien a Regina.
Economía
Esta ciudá tien unu de los impuestos más baxos de too Canadá. Ye un centru comercial, financieru, industrial y de distribución que les sos principales industries engloban la producción d'aceru, los alimentos preparaos, los productos químicos, los materiales de construcción, l'equipu agrícola y los productos metálicos, de petroleu y de papel. Les esplotaciones gubernamentales y el turismu tamién son importantes pa la economía de la ciudá. L'asociación Triguera de Saskatchewan tien la so sede nesta ciudá.
Parques y espacios verdes
Esta ciudá tien una xigantesca cantidá de parques, En Regina atópase allugáu'l parque urbanu más llargu d'América del Norte.
Negocios y Rascacielos
Esta ciudá atrai #bien de negocios gracies a los sos baxos impuestos, lo que fai que se construyan rascacielos, hai 16 d'ellos que superen los 50 metros d'altitú, 6 más de 60 metros, 4 más de 70, y 2 más de 80 metros, llegando a raspiar los 90 m. el Delta Regina Hotel y el McCallum Hill Centre II.
Tresporte
Esta ciudá ye sirvida pol Aeropuertu Internacional de Regina.
Niagara Falls (Ontario)
Niagara Falls ye una ciudá canadiense al oeste del ríu Niágara. Pertenez a la provincia d'Ontario (Canadá).
Juan Prim y Prats
thumb|right|200px|Retratu de Prim Juan Prim y Prats (Joan Prim i Prats; ) foi presidente del Conseyu de Ministros dende l'añu 1869. So güelu exerció de notariu y el pá, Pablo Prim Estapé, yera teniente coronel, heredando la Notaría al retirase del so cargu militar. So madre yera Teresa Prats Vilanova.
Niagara Falls (Ontario)
Ye una ciudá fronteriza con Estaos Xuníos, nella atopen les famosos tabayones del Niágara, que la dixebren de la so ciudá homónima nel Estáu de Nueva York. Nel censu de 2011 tenía 82.997 habitantes.
Juan Prim y Prats
Anicios familiares
La so neñez y mocedá pasóles na ciudá de Reus, y viéronse influyíes pol fuerte carácter de so padre y la so segunda profesión de militar, que combatió a les partíes carlistes en tierres catalanes.
Niagara Falls (Ontario)
Equí alcuéntrase la famosa Torre Skylon, coles sos vistes a los tabayones.
Juan Prim y Prats
Guerres carlistes
Con sólo diecinueve años, el xoven Juan Prim allistóse como voluntariu nel primer batallón isabelín de Cataluña, al mandu del capitán xeneral de Cataluña Manuel de Llauder y de Camins, entrando en combate el 7 d'agostu de 1834.
Prim nun tenía dala preparación militar nin procedía de la nobleza, polo que los sos entamos na milicia foron dende la base. Como simple combatiente, dende'l primer encuentru colos carlistes, demuestra una intrepidez y valor que lu lleven al enfrentamientu cuerpu a cuerpu col enemigu, entamando a crease una fama merecida al abatir a varios xefes de partíes. Pocos meses depués cambiará'l so papel, al ser promovíu a oficial, momentu a partir del que, arriendes de siguir dando muestres de valor personal, conviértese en conductor d'homes a los qu'arrastra al combate.
D'esta forma, Prim foi ascendíu a teniente el 2 d'agostu de 1835, poles victories algamaes sobre partíes carlistes, demientres la llamada Guerra de los siete años. Al frente d'una compañía tomó Vilamajor del Vallés, llocalidá defendida por fuercies carlistes superiores y onde resultó firíu.
Nueves aiciones victorioses ficiéronlu algamar el rangu de capitán. La toma de San Miguel de Serradell, onde prindó personalmente la bandera del cuartu batallón carlista de Cataluña, fizo que se-y concediera la Cruz Lloreada de San Fernando de primer clase. Seguidamente asaltó Solsona y llogró saquiar personalmente'l fuerte abriendo les puertes, aición pola que la que lu ascendieron a comandante.
Peleas de Abajo
Peleas de Abajo ye una población española de la provincia de Zamora, na comunidá de Castiella y Llión.
Toponimia
Llamase Peleas ye cuantimenos interesáu, pero'l nome del pueblu, tantu'l de baxo como'l de riba, tien la so esplicación, y la toponimia foi bien estudiada por distintos autores, que dieron el so paecer sobre l'asuntu. Paez claro que la zona foi un llugar de resfregón mientres dellos sieglos ente moros y cristianos, dixebraos pol regueru de Valparaíso lo que xustificaría'l nome, que tamién atopa acepciones similares n'otros puntos del país con pallabres d'orixe visigodu y que fadríen referencia a una prominencia del terrén. Peleas de Abajo ta más al norte que Peleas de Arriba, pero l'apellíu nun ta equivocáu, yá que ta na parte baxa del cursu del regueru de Valparaíso, que naz precisamente nel pueblu vecín.
La lleenda popular, sicasí, paez referir el so nome a que la zona, frondosa n'arboláu, yera abellugu de bandoleros qu'asaltaben a los viaxeros que percorríen la Vía de la Plata. El so nome "de baxo" (Peleas "Susanas" o "de Suso") sirve pa estremalo del pueblu de Peleas de Arriba (o "de Yuso").
Xentiliciu
El xentiliciu d'esta llocalidá ye peleíno.
Símbolos
L'escudu y la bandera municipal fueron aprobaos pol plenu del conceyu de Peleas de Abajo na so sesión del 3 de xunetu de 2002. L'escudu heráldicu del conceyu represéntase conforme a la siguiente descripción testual o blasón:
La descripción testual de la bandera ye la que sigue:
Llocalización
El so términu municipal algama una superficie averada de 1.223 hectárees asitiaos nel centru de la contorna de la Tierra del Vinu, a 18 km de Zamora, la capital provincial. Llenda al norte con Morales del Vino, Cazurra y Casaseca de las Chanas, al este con Jambrina, al sur con Santa Clara de Avedillo y al oeste con Corrales del Vino y Casaseca de Campeán. El pueblu asitia sobre una fastera que mira al valle, en que la so cuesta allugar les sos afamaes bodegues. left|thumb|Entrada al pueblu pel oeste.
Hidrografía
thumb|Fonte y llavaderos de Peleas de Abajo. El so términu ta derrotu polos regueros Vallcuebo, Valparaíso y Jambrina con direición norte.
Historia
Mientres la Edá Media la llocalidá de Peleas de Abajo quedó integrada nel Reinu de Llión, siendo repoblada polos sos monarques, que la fixeron depender de la Orde de San Xuan de Xerusalén, so que'l so control permaneció hasta'l sieglu XIX.
Darréu, na Edá Moderna, Peleas de Abajo formó parte del Partíu del Vinu de la provincia de Zamora, tal que reflexaba en 1773 Tomás López en Mapa de la Provincia de Zamora.
Asina, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, la llocalidá caltener na provincia zamorana, dientro de la Rexón Lleonesa, integrándose en 1834 nel Partíu Xudicial de Zamora.
Patrimoniu
El principal puntu d'interés ye la ilesia parroquial de Nuesa Señora de l'Asunción que perteneció a la Orde de San Xuan de Xerusalén. D'orixe románicu, anque rematada ente los sieglos XVI y XVII, ta realizada en piedra de sillería. Consta de dos naves separaes por arcos doblaos apuntiaos, decoraos con pintures vexetales. Nel so interior, destaca la so pila bautismal, y nel so retablu cunta con una fornica en que'l so interior esiste un crucifixu del sieglu XVI. Na capiya mayor hai un retablu de la Virxe del Carmen, d'estilu neoclásicu. La torre orixinal foi baltada y nel so llugar construyó una nueva forrada de piedra.
thumb|Residencia de la tercer edá "Virxe del Carmen" asitiada a lo cimero de la llocalidá.
Gastronomía
Como en tola zona la dieta tradicional encontar en platos como'l cocíu o les fabes con carne, amás de productos hortofrutícolas y derivaos de la tradicional matanza del gochu que siguen realizando dellos vecinos.
Fiestes
El pueblu vive la so principal fiesta'l 16 de xunetu n'honor a la Virxe del Carmen, que da nome a la residencia de vieyos con que cunta la llocalidá. Tamién se celebra'l 15 de mayu la fiesta n'honor de San Isidro Llabrador.
Idioma avésticu
Historia
L'avésticu ye una de les dos llingües vieyes iranines meyor atestiguaes xunto col antiguu persa, pos otres como'l medo o l'escita son conocíes namái por pallabres ocasionales y nomes tresmitíos n'otres llingües. El material testual n'avésticu puede estremase en dos categoríes pol so conteníu:
Nenguna d'estos dos partes foi recoyida por escritu hasta muncho depués de que l'avésticu dexara de ser una llingua viva, siendo tresmitíos dambos cuerpos de lliteratura per vía oral hasta'l so codificación por escritu ente los sieglos IV al VI d.C. mientres el periodu sasánida. Col fin de rexistralos usóse'l alfabetu pahlevi, magar con adautaciones y amplificaciones p'afaelo a los soníos de la llingua avéstica. A esta codificación dióse-y el nome de Avesta, ente que a la traducción que la acompañaba y al comentariu dióse-y el nome de Zand-avesta. Ye bien posible que tou este material fora más estensu qu'anguaño ye, por cuenta de la perda d'una parte del mesmu mientres les invasiones musulmanes. El conteníu del Avesta tal como agora ye conocíu entiende:
Amás hai un númberu de fragmentos, cites y gloses.
Dialeutos
Nel Avesta pueden reconocese dos dialeutos: el dialeutu Gatha que ye la llingua de les partes más antigües y el dialeutu clásicu, que ye la llingua del cuerpu central del Avesta. El primeru ye más arcaicu y tien una rellación col segundu asemeyada a la que'l védicu tien col sánscritu o'l griegu homéricu col áticu. El dialeutu gatha foi la llingua de Zoroastru y los sos siguidores siendo la so estructura gramatical bien pura. L'avésticu clásicu amuesa, nes sos últimes composiciones, munches corrupciones y tracamundios nes sos declinaciones.
Escritura
L'alfabetu avésticu vien de les 16 lletres del alfabetu pahlevi, que s'espandieron hasta 48 y dalgunes de les grafíes tienen valor posicional. Hai 14 signos vocálicos y el restu son consonantes. Tamién s'adoptaron delles lligadures pahlevi.
BayArena
El BayArena ye un estadiu de fútbol asitiau na ciudá alemana de Leverkusen. Ye sede del club Bayer 04 Leverkusen de la 1. Bundesliga dende 1958.
Idioma avésticu
Escritura
Cada pallabra dixébrase per aciu d'un puntu, nun esistiendo diacríticos nin acentos.
BayArena
Historia
A finales de 2007 l'estadiu tresformóse p'ampliar so capacidá hasta 30.000 espectadores. Les obres finaron en 2009 y el campu inauguróse de nuevu col partíu amistosu ente y.
Idioma avésticu
Gramática
L'avésticu tien una facilidá pa formar pallabres per aciu de prefixos y amestando sufixos a les derivaciones primaria y secundaria.
Los nomes y los axetivos lleven xéneru (masculín, femenín, neutru), númberu (singular, dual y plural) y casu (ocho).
Los verbos tienen voces activa y media, cuatro moos: indicativu, imperativu, suxuntivu y optativu y tres tiempos: presente, aoristu y perfeutu. L'orde de la frase ye llibre.
Bigoli
Los bigoli son un tipu de pasta llarga, paecíos a espaguetis gruesos, orixinarios del Vénetu y presentes na Lombardía oriental. Ellabórase con farina de trigu, agua y sal.
La carauterística principal d'esta pasta ye la so rugosidá, que-y dexa retener mueyos y condimentos. Esta peculiaridá llógrala gracies al métodu de preparación, qu'emplega una prensa con forma tradicional.
Esisten delles variantes d'esta pasta, que se faen cambiando'l tipu de farina, por casu pola de trigu sarracenu (bigoli escuros), o amestar güevu. Los bigoli sírvense con acompañantes tradicionales, especialmente bigoli con patu, mueyu o sardina.
Tłįchǫ
Los tłįchǫ, tli cho, thlingchadinne (autónimo [tɬ͡ĩ ʧõ] ʧõ],enantes llamaos despectivamente dog-ribs 'costiella de perru') son una tribu india perteneciente a les llingües na-dené, que'l so nome significaba ‘xente descendiente del perru', yá que, según una lleenda so, yeren descendientes d'un míticu home-perru, razón pola cual los británicos llamáronlos despectivamente dog-ribs ‘costielles de perru' (según na lleenda bíblica, Eva foi creada d'una costiella d'Adán).
Llocalización
Vivíen na tundra nes veres de los llagos Gran Llagu del Osu y Gran Llagu del Esclavu, nos Territorios del Noroeste, en Canadá.
Catedral de la Santa Cruz (Lusaka)
La Catedral de la Santa Cruz ye'l principal templu anglicanu de Lusaka, capital de Zambia. Ta asitiada nel barriu de Ridgeway. Foi diseñada por Dick Hope, quien ganó en concursu, y contsruida por Reeler (Reg) y Morris Hope ente 1960 y 1970. Tuvo n'usu dende 1962, anque'l suelu nun foi completáu hasta l'añu siguiente y l'edificiu nun se consagró hasta'l 28 d'agostu de 1970. Trátase d'un edificiu funcionalista.
Tłįchǫ
Demografía
En 1856 yeren 927 individuos, y en 1906 aumentaron a 1.150. En 1970 yeren unos 1.200. En 1990, sicasí, cuntábense 2.500 indios. Según el censu canadiense de 2001, había 3.548 individuos nos Territorios del Noroeste, partíos nes reserves Dog Rib Rai (2.526 h), Dechi Laot'i (156 h), Gameti (313 h) y Wha Ti (553 h)
Costumes
Cazaben caribúes con llances y trampes, y tamién pescaben. Vivíen en tipis cubiertos de pieles, y mientres los duros iviernos de la rexón habitaben cases de madera cubiertes de corteza. La so organización social yera bien independiente. #Estremar en numberoses bandes aisllaes con territoriu de caza propiu, como la mayoría de los sos vecinos. La muyer esfrutaba d'un status social meyor que nes otres tribus de la zona, pero los vieyos y los enfermos de cutiu yeren abandonaos o bien castigaos a morrer solos.
Curtían pieles de caribú, animal del cual #aprovechar tou. Emplegaben la orina pa esaniciar l'escesu de grasa na piel, téunica copiada de los chipewyan. Les muyeres vistíen una piel afumao de caribú cosida colos tendones, y decorada con cientos de plumes. Tamién faíen medies, con forma tubular. Pela so parte, los homes llevaben un abrigu con capiellu, influyíu por #creyer y inuit.
Historia
Tradicionalmente fueron enemigos de #creyer, de los chipewyan y de los yellowknife. Fueron visitaos por Dobbs en 1744 y La Potherie en 1753. Non comerciaron colos franceses por odiu a #creyer. En 1933, Elizabeth Mackenzie y Mary Siemens empecipiaron la traducción del Evanxeliu a la so llingua, influyíos por Louis Ayah, predicador hare. El miembru más destacáu de la tribu foi l'escritor Richard van Camp.
Estadiu Giuseppe Meazza
L'Estadiu Giuseppe Meazza (Stadio Giuseppe Meazza), tamién conocíu como Estadiu San Siro (Stadio San Siro), ye un recintu deportivu asitiáu na ciudá de Milán, Italia. Nél apuesten los sos partíos como locales l'A.C. Milan y el F.C. Internazionale.
Foi inauguráu'l 19 de setiembre de 1926 y con una capacidá de 81.277 espectadores, ye'l mayor estadiu d'Italia. Ta catalogáu pola UEFA como «estadio élite» (categoría 4), lo que-y dexa allugar finales europees, como la Final de Lliga de Campeones de 2016, qu'enfrentó a Real Madrid Club de Fútbol y Club Atlético de Madrid.
Historia
La construcción del estadiu empezó n'avientu de 1925, por iniciativa del daquella presidente «rossonero» Piero Pirelli, nel distrito milanés de San Siro, d'onde llogró'l so primer nome (Nuovo Stadio Calcistico San Siro). Foi inauguráu'l 19 de setiembre de 1926, con un «Derby della Madonnina» ente'l A.C. Milan y el F.C. Internazionale.
L'estadiu foi propiedá del A.C. Milan hasta 1935, añu nel que'l club «rossonero» tresfirió la so propiedá al gobiernu municipal, a pesar de que siguió apostando como llocal los sos partíos nesti estadiu. A partir de 1947, tamién el F.C. Internazionale empezó a xugar como llocal nesti estadiu, compartiendo localía «rossoneri» y «neroazzurri». El 3 de marzu de 1980, l'estadiu foi renombráu oficialmente col nome de Giuseppe Meazza, bicampeón del mundu con y ex-xugador de dambos clubes de la ciudá.
En llinies xenerales, cuando l'Inter de Milán exerz d'equipu local, acomúñase-y al nome de "Giuseppe Meazza", ente que cuando lo ye l'A.C. Milan, acomúñase-y al nome de "San Siro".
Finales de Copa d'Europa
700px|thumb|center|Panorámica del interior del estadiu. 700px|thumb|center|Panorámica del interior del estadiu en día de partíu.
Conciertos
right|600px|thumb|San Siro mientres un conciertu de [[Vascu Rossi]] thumb|right|300px|San Siro mientres Amiche per l'Abruzzo de [[Laura Pausini]]
Saint-Révérien
Saint-Révérien ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Rudy Vallee
Rudy Vallée foi un popular músicu, cantante y actor d'Estaos Xuníos.
Biografía
El so verdaderu nome yera Hubert Prior Vallée, y nació n'Island Pond, Vermont, siendo los sos padres Charles Alphonse y Catherine Lynch Vallée, dambos fíos d'inmigrantes d'orixe canadiense ya irlandés. Rudy crióse en Westbrook, Maine. Nel institutu aprendió a tocar el saxofón y diéron-y el llamátigu de "Rudy", n'alusión al famosu saxofonista Rudy Wiedoeft.
Tocó la batería na banda del so institutu, y na so mocedá tocó'l clarinete y el saxofón en diverses bandes de Nueva Inglaterra. En 1917, quixo apuntase pa lluchar na Primer Guerra Mundial, pero foi refugáu por nun tener más que quince años. Sicasí, consiguió apuntase en Portland (Maine) el 29 de marzu de 1917, falsiando la so fecha de nacencia. Foi llicenciáu na Naval Training Station de Newport (Rhode Island) el 17 de mayu de 1917, con solu 41 díes de serviciu activu. Ente 1924 y 1925, tocó cola "Savoy Havana Band" en Londres, Inglaterra. Dempués volvió a los Estaos Xuníos pa llograr una llicenciatura na Universidá de Yale y pa formar la so propia banda, "Rudy Vallee and the Connecticut Yankees". Con esta banda, na cual tocaben dos violinos, dos saxofones, un pianu, un banjo y bateríes, empezó a cantar. Tenía una voz más apropiada pa cantar duces balaes que pa interpretar temes de jazz. Sicasí, el so cantar, xunto cola so prestosa apariencia, atraxo l'atención del públicu, especialmente de les nueves. Vallee consiguió un contratu de grabación y en 1928 empezó a actuar na radio.
Vallee aportó a el más importante y, quiciabes, el primeru d'un nuevu estilu de cantantes, el crooner, o cantante de balaes. Na dómina anterior al micrófonu, los cantantes precisaben voces potentes pa faese oyer nos teatros. Sicasí, los crooners teníen voces blandes, bien aptes pa la intimidá del nuevu mediu de la radio. El fraseado de Vallee nel cantar "Deep Night" inspiraría más palantre a crooners de la categoría de Bing Crosby, Frank Sinatra y Perry Como por que modelaren la so voz al son de los preseos de jazz.
Vallee tamién aportó a el que quiciabes yera'l primer exemplu d'estrella pop con gran repercusión nos medios de comunicación. Les flappers (predecesores de les fanes), acosáben-y a onde quiera que fora. Les entraes pa les sos actuaciones en direutu escosábense y apenes podía oyése-y nes mesmes, yá que naquella dómina nun esistía la teunoloxía acústica apropiada.
En 1929 Vallee actuó na so primer película, The Vagabond Lover (RKO Radio). Los sos primeros filmes fueron pensaos pa recaldar aprovechando la so popularidá. A pesar de que les sos iniciales actuaciones nun yeren bones, les sos dotes interpretatives nos finales de los años trenta y nos cuarenta ameyoraron enforma. Tamién en 1929, Vallee empezó a presentar el programa radiofónicu The Fleischmann's Yeast Hour.