cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jimmy Carter
Tortura
Nuna entrevista de 2008 con Amnistía Internacional, Carter criticó l'usu de la tortura na Badea de Guantánamo, diciendo que contraviene los principios básicos sobre los que se fundó esta nación. Dixo que'l próximu presidente tendría de pidir# esculpes públicamente nel so toma de posesión, y declarar que los Estaos Xuníos nunca más torturaría a los prisioneros.
Llibros
Carter foi un autor prolíficu nel so post-presidencia, escribió ente 21 y 23 llibros. Ente ellos alcuéntrase unu co-escritu cola so esposa, Rosalynn, y un llibru pa neños ilustráu pola so fía, Amy. Cubren una gran variedá de temes, incluyendo'l trabayu humanitariu, l'avieyamientu, la relixón, los derechos humanos, y la poesía.
Mientres la presidencia
thumb|left|D'esquierda a derecha:[[Rosalynn Carter|Rosalynn, Jimmy y Amy Carter nos xardinos de la Casa Blanca.]] thumb|right|Jimmy col so hermanu [[Billy Carter n'Atlanta (Georgia), 20 de febreru de 1979.]] La fía más nueva, Amy Carter, vivió na Casa Blanca, mientres el so padre exerció como presidente, siendo oxetu d'atención de los medios de comunicación mientres esti periodu, los neños pequeños nun vivieren na Casa Blanca dende principios de los años 1960, na presidencia de John F. Kennedy.
L'hermanu de Carter, Billy Carter, xeneró una gran notoriedá mientres la presidencia de Carter pol so comportamientu públicu estrañu. En 1977, Billy Carter aprobó la Cerveza Billy, capitalizando a la so imaxe llena de color como la cerveza, el rapazu del sur que se desenvolviera na prensa mientres la campaña del presidente Carter. El nome de Billy Carter foi utilizáu dacuando como una chancia pa una respuesta de Washington, DC, que se-y consideraba como un alborotador. Billy Carter, una vegada mexó nuna pista del aeropuertu a la vista de la prensa y de dignatarios. A finales de 1978 y empiezos de 1979, Billy Carter visitó Libia con un contingente de Georgia en trés causes. Col tiempu rexistráu como axente estranxeru del gobiernu libiu y recibió un préstamu de 220.000 dólares. Esto condució a una audiencia del Senáu sobre tráficu d'influencies supuesta, que dalgunos na prensa llamada "Billygate". Un subcomité del Senáu foi llamáu a investigar les actividaes de les persones que representen los intereses de los gobiernos nel estranxeru.
Dempués de la presidencia
Carter y la so esposa, Rosalynn Carter, son tamién bien conocíos pol so trabayu como voluntarios cola organización Habitat for Humanity, una institución filantrópica con sede en Georgia qu'ayuda a trabayadores de baxos ingresos a construyir y mercar les sos propies cases. Ye profesor d'escuela dominical y diáconu na Ilesia Maranatha Bautista na so ciudá natal de Plains (Georgia). Nel añu 2000, Carter rompió los venceyos cola Convención Bautista del Sur, diciendo que les sos doctrines del grupu nun s'alliniaben coles sos creencies cristianes. N'abril de 2006, Carter, l'ex-presidente Bill Clinton y el presidente Bill Mercer de la Underwood University empecipiaron el Nuevu Pactu Bautista. El movimientu llargamente inclusiva busca xunir a los bautistes de toles races, les cultures y les afiliaciones de convenciones. Dieciocho líderes bautistes que representaben a más de 20 millones de bautistes n'América del Norte sofitáu al grupu como una alternativa a la Convención Bautista del Sur. El grupu celebró la so primer xunta n'Atlanta, del 30 de xineru al 1 de febreru de 2008.
Carter tien aficiones qu'inclúin la pintura, la pesca con mosca, trabayar la madera, el ciclismu, el tenis y l'esquí.
Los Carter tienen tres fíos, una fía, ocho nietos, trés nietes, y dos bisnietos. El so fíu mayor, Jack, foi'l candidatu demócrata al Senáu de los Estaos Xuníos en Nevada en 2006, perdiendo ante'l que taba anguaño, John Ensign. El fíu de Jack, Jason, foi escoyíu como presidente del Senáu estatal de Georgia en 2010.
El 12 d'agostu de 2015 dio a conocer que fuera diagnosticáu de cáncer metastáticu en siendo sometíu a una ciruxía pa extirpar un tumor nel so fégadu.
Loupeigne
Loupeigne ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Salvia fruticosa
Salvia fruticosa ye una planta perenne perteneciente a la familia de les lamiacees. Ye orixinaria del este de la rexón mediterránea incluyendo'l sur d'Italia. les Islles Canaries y el Norte d'África. Ye especialmente abondosu n'Israel. thumb|240px|Vista de la planta thumb|240px|Cultivu n'Israel
Descripción
Salvia fruticosa algama un tamañu de 60 cm d'altu y anchu, con un tarmu de flores erecto de (0,30 m) o más percima de la xamasca. Tola planta ta cubierta de pelos, con numberoses fueyes de dellos tamaños que crecen en recímanos, dándo-y un aspeutu plateada y tupia. Les flores son de color rosado-lavanda, de 1,3 cm de llargu, que crecen n'espirales a lo llargo de la inflorescencia. Nel so ambiente nativo que crez como parte del carba y n'otres comunidaes vexetales abiertes, pero les poblaciones compuestes dafechu de Salvia fruticosa nun son pocu comunes.
Tamién se cultiva como un arbustu con flores ornamentales que prefier plenu sol, bon drenaxe del suelu, y bona circulación d'aire. Ye bien resistente a la seca. Les fueyes tienen un altu conteníu d'aceite, con dalgunos de los mesmos productos químicos que la lavanda.
Taxonomía
Por cuenta de la so amplia variación na forma de la fueya, producióse un gran tracamundiu taxonómicu nos últimos años, con munches variaciones de les fueyes de Salvia fruticosa son nomaes como especies distintes. Estes inclúin S. libanotica, S. triloba , S. lobryana , y S. cypria , qu'agora se considera como Salvia fruticosa. La variación de la fueya depende de la zona xeográfica, con plantes que crecen na parte occidental de Creta, que tien fueyes enteres con cabeza plana y marxes y llaterales superiores verdes. Les plantes que crecen nel llau oriental de la islla tienen fueyes muncho más pequeñes, y son fondamente trilobulaes mariellu-verde y marxes ondulaos. La variación sigue al traviés de les distintes partes de Grecia.
Amestando al tracamundiu sobre'l nome, la planta tamién foi llamada Salvia triloba, según lo nomao por Carl Linnaeus en 1781, hasta que s'afayó que yera la mesma planta nomada por Philip Miller en 1768, col nome anterior y con preferencia pol alcuerdu de les convenciones de nomenclaturad.
Usos
Nel so hábitat natural, desenvuelve con frecuencia agalles lanudas de cerca de 2,5 cm de diámetru, que se llamen 'mazanes'. Estes 'mazanes' púlguense y cómense cuando tean nidios, y descríbense como fragantes, jugosas y sabroses. La formación de les agalles se pensabra que orixinalmente taba llindáu a Salvia pomifera, que condució a la identificación errónea de Salvia fruticosa. En 2001 afayóse que les agalles en Salvia fruticosa fueron causaes por un xéneru primeramente desconocíu d'aviespes de les agalles. Utilizar na medicina popular dende la dómina romana onde se mentó nel contestu del so usu médicu por Assaf Harofeh. Polos sos munchos usos n'Oriente Mediu ye consideráu como una de les yerbes más importantes. La planta utilizar pa fortalecer el cuerpu apurriendo siliciu y pa los los problemes menstruales y el dolor abdominal, hemorroides y detener el sangráu. Les fueyes contienen un aceite esencial y taníns qu'apurren desinfeición y llimpieza y aselen los nervios, torgando la formación de cálculos renales, agregamientu, etc
Taxonomía
Salvia fruticosa describióse por Philip Miller y espublizóse en Gard. Dict. ed. 8 5 1768. Salvia: nome llatín de la "salvia", que procede del llatín salvus, que significa "salú" o salveo, que significa a "curar", aludiendo a les virtúes melecinales de les plantes d'esti xéneru.
fruticosa: epítetu llatín que significa "arbustiva". ''Salvia triloba subsp. libanotica'' (Boiss. & Gaill.) Holmboe
Al Hoxie
Al Hoxie foi un actor cinematográficu d'Estaos Xuníos, activu na dómina del cine mudu. Hermanu del famosu actor del xéneru western Jack Hoxie, actuó en 44 filmes a lo llargo d'una carrera desenvuelta ente 1920 y 1934.
Biografía
El so verdaderu nome yera Alton Jay Stone, y nació en Nezperce, Idaho. Cuando la so madre, Matilda Y. Quick Hoxie, d'ascendencia india de la tribu Nez Perce (anque delles fontes afirmaben que yera Cherokee), quedó vilba del veterinariu Bart 'Doc' Hoxie, ella y el so fíu, Jack Hoxie, camudar a Panhandle de Idaho, onde se casó con un rancheru y domador de caballos llamáu Calvin Scott Stone. Frutu d'esi matrimoniu nació Al Stone, criándose nos montes y los montes d'Idaho. Cuando'l so mediu hermanu mayor, Jack, empezó los sos ésitos nel cine, Al siguió los sos pasos y camudóse a Los Angeles.
Al entamu de la so carrera dobló al so hermanu y a otros actores en delles películes estrenaes a principios de los años 1920, y darréu empezó a interpretar pequeños papeles, que col tiempu fueron ganando importancia. Anchor Films, un estudiu de serie B perteneciente a los llamaos estudios Poverty Row, percibió'l so potencial como cowboy, y utilizó l'apellíu del so famosu hermanu, polo que pasó a ser llamáu Al Hoxie. Foi contratáu pa faer el papel principal d'una serie de westerns, y ello facilitó-y tamién un contratu col productor Bud Barsky.
El so primer trabayu como actor llegó nel serial Ruth of the Rockies en 1920, participando como extra, ensin creitos. El so primer papel principal llograr en Buried Gold (1926), trabayando dempués en cintes como Unseen Enemies (1926) y The Road Agent (1926). La so última película foi'l curtiumetraxe Pals of the West, estrenáu en 1934.
En 1925, el padre d'A el, Scott Stone, foi condergáu a muerte pol secuestru y asesinatu en Los Angeles de les hermanes May y Nina Martin, sentencia que foi conmutada pola prisión perpetua incondicional, al reparase dellos errores nel desarrollu del casu. Al y el so hermanu Jack negar a collaborar na defensa de Stone.
Les películes d'Al Hoxie nun consiguieron un escesivu ésitu y, cola llegada del cine sonoru, decidió dexar el cine. Foi a vivir mientres unos años na so tierra natal, volviendo más tarde a Los Angeles, esta vegada pa trabayar como conductor de la llinia de tranvíes Red Line. Tamién foi, mientres un tiempu, guarda forestal, entrando dempués na policía, sirviendo primeru nel Departamentu de Policía d'Anaheim, California y, más palantre, nel Patton State Hospital. Nesa dómina, Hoxie recuperó daqué d'atención pública al desarmar a un home qu'alloriara y tenía rehenes, siendo premiáu pola so valentía por Ronald Reagan en 1968, que-y concedió la máxima condecoración del estáu, la Medaya d'Honor de California.
Dempués d'ello retiróse, pasando los sos últimos años en Redlands, California, llocalidá na que finó en 1982, diecisiete años dempués de la muerte del so hermanu Jack.
Selene Johnson
Selene Johnson (20 de febreru de 1876-11 d'avientu de 1960) fue una actriz de teatru y, en menor midida, de cine mudu d'Estaos Xuníos d'América nacida en Filadelfia, Pennsylvania como Selene Knapp Johnson. Ye conocida pol so papel na obra de teatru The Squaw Man y otros papeles como na película: The Divine Sacrifice (1918).
Tuvo casada con Lumsden Hare y morrió en Los Angeles, California.
Karl Swenson
Karl Swenson foi un actor radiofónicu, teatral, cinematográficu y televisivu d'Estaos Xuníos.
Biografía
Dende los años trenta a los cincuenta tamién trabayó estensamente na radio, interviniendo en programes como Cavalcade of America, The Chase, Columbia Presents Corwin, The Columbia Workshop, Inner Sanctum Mysteries, Joe Palooka, Lawyer Q, Lorenzo Jones, The March of Time, Mercury Theatre, Mrs. Miniver, Our Gal Sunday, Portia Cares Life, Rich Man's Darling, So This Is Radio y This Is Your FBI. Amás encarnó al Padre Brown nel programa radiofónicu de 1945 de Mutual Broadcasting System The Adventures of Father Brown, según el papel principal de Mr. Chameleon.
Swenson entró na industria cinematográfico en 1943 con dos documentales curtios de calter bélicu, December 7 y The Sikorsky Helicopter, a lo cual siguieron más de 35 Papeles en distintos llargumetraxes y telefilmes. No Name on the Bullet (1959) foi unu de los munchos westerns nos que participó. Swenson tamién ye recordáu pol so papel nel clásicu d'Alfred Hitchcock Los páxaros, amás d'una actuación menor en The Cincinnati Kid. Amás, dio voz a Merlín nel filme d'animación de Walt Disney Pictures de 1963 The Sword in the Stone, y encarnó en 1967 al Presidente Theodore Roosevelt nel filme western Brighty of the Grand Canyon, interpretáu xunto a Pat Conway y Joseph Cotten.
Sicasí, de tola so actividá televisiva destaca'l so papel como Lars Hanson en cuarenta episodios de la serie Little House on the Prairie, producción na que trabayaba na dómina del so fallecimientu, que tuvo llugar por causa de un infartu agudu de miocardiu en 1978 en Torrington, Connecticut.
Francie Swift
Ella apaeció prominentemente na serie de la cadena A&Y Network, A Nero Wolfe Mystery, interpretando a cuatro personaje distintos en cuadru distintos episodios de la series. Cuando grababa axuntar con varioas de los sos co-estrelles de la película, Heavens Fall. Tamién fixo una apaición na serie de televisión, Law & Order, onde interpretó a trés distintos personaxes nun solu episodiu.
Swift tuvo interpretando a la muyer de Arthur Frobisher (Ted Danson), na serie de FX, Damages. Ella ye dacuando acreditada como Francine Swift.
Milena Rizzotto
Milena Rizzotto ye una botánica, fitoxeógrafa, aerobióloga, profesora, taxónoma, curadora, y esploradora italiana.
Carrera
En 1962, graduar pola Universidá de Florencia en Ciencies Naturales.
Membresías
Eponimia ===
Debye
El debye (símbolu: D) ye una unidá de momentu dipolar llétricu. Nun pertenez al SI nin al Sistema CGS, y ye igual a 10-18 statcoulomb centímetru o 3,33564 culombiu metru. Dióse-y nome n'honor al físicu Peter Debye.
María Pía de Saboya
María Pía de Saboya foi princesa d'Italia y reina de Portugal, de la casa real italiana de Saboya foi conocida como O Anjo da Caridade y A Mãy dos Probes (Ángel de la Caridá y Madre de los Probes).
Biografía
María Pía yera fía del rei Víctor Manuel II de Cerdeña y El Piamonte (dende 1861, rei d'Italia unificada) y de l'archiduquesa María Adelaida d'Austria. Tuvo siete hermanos, ente los cualos fueron reis Humberto I, d'Italia y Amadeo I, d'España.
En 1862 casóse col rei Luis I, convirtiéndose asina en reina consorte de Portugal.
Dempués del regicidio el 1 de febreru de 1908, empezó a dar señales de llocura, que s'agravaron cola proclamación de la República, el 5 d'ochobre de 1910. La desdichada reina salió pal exiliu, colos restantes miembros de la familia real, viaxando a la so tierra natal El Piamonte, onde viviría hasta finar al añu siguiente, siendo soterrada nel Panteón Real de los Saboya na Basílica de Superga, Turín, Italia. Ye la única Reina de Portugal que nun ta soterrada nel Panteón de los Braganza, nel Monesteriu de San Vicente de Fora, Lisboa.
Descendencia
María Pía de Saboya tuvo dos fíos:
Llista d'asteroides/7401–7500
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Céline Seigneur
Céline Seigneur ye una deportista francesa que compitió n'esgrima, especialista na modalidá de florete. Ganó una medaya de bronce nel Campeonatu Mundial d'Esgrima de 2005, na prueba por equipos.
Greppen
Greppen ye una comuña suiza del cantón de Lucerna, nel distritu de Lucerna, na ribera cimera del llagu de los Cuatro Cantones. Llenda al norte y al este cola comuña de Küssnacht am Rigi (SZ), al sur con Weggis, y al oeste con Meggen.
Accipiter gularis
El gavilancito xaponés o azor chicu xaponés (Accipiter gularis) ye una especie d'ave accipitriforme de la familia Accipitridae.
Reproduzse en China, Xapón, Corea y Siberia; envierna n'Indonesia y Filipines, pasando pol restu del sureste asiáticu.
Aliméntase d'aves más pequeñes prindaes en vuelu.
Viḷḷar de Ḷḷanteiru
Viḷḷar de Ḷḷanteiru ye una aldea de la parroquia de Xarceléi nel conceyu asturianu de Cangas del Narcea.
Astronomical Journal
Astronomical Journal ye una revista científica mensualmente espublizada pola Universidá de Chicago por cuenta de l'American Astronomical Society. Ye una de les publicaciones más importantes nel mundu que concierne a l'astronomía. La so abreviación AJ emplégase davezu nos artículos y les referencies científiques.
Foi fundada en 1849 por Benjamin Apthorp Gould, pero la publicación cesa ente 1861 y 1885, la fecha a la que Gould repite la edición. Ente 1909 y 1941 el AJ editóse n'Albany nel estáu de Nueva York. En 1941 la responsabilidá de la publicación de AJ treslládase a l'American Astronomical Society pol so editor Benjamin Boss.
La primer edición electrónica del AJ foi publicada en xineru de 1998. Col númberu de xunetu de 2006, AJ la publicación e-first, una versión electrónica de la revista lliberada independientemente de les cuestiones d'impresión. El so Redautor xefe actual ye John Gallagher III de la Universidá de Wisconsin-Madison. El Redactor xefe Acomuñáu ye Margarita M. Hanson de la Universidá de Cincinnati.
Preonzo
Preonzo ye una comuña suiza del cantón del Tesinu, nel distritu de Bellinzona, círculo del Tesinu. Llenda al norte coles comuñes de Moleno y Lodrino, al este con Cresciano y Claro, al sur con Gnosca, Gorduno y Monte Carasso, y al occidente con Cugnasco-Gerra, Vogorno y Lavertezzo.
Lucy-le-Bocage
Lucy-le-Bocage ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Gascón
derecha|miniaturadeimagen|371x371px|Estensión del gascón. El gascón (deriváu de «wascon») ye la variedá llingüística propia del triángulu» aquitanu, inscrita nel espaciu llingüísticu galorrománico. Considérase xeneralmente un dialeutu del occitanu, anque dalgunos dan-y categoría de llingua propia.
Diferenciación del occitanu
Nel sieglu XIV llamábase-y «llingua rara», lengatge estranh (nes Lleis d'Amor, Leys d'Amor). El trovador Raimbaut de Vaqueires escribió en gascón una de les estrofes de la so Descort plurillingüe al llau d'una «provenzal». Nel sieglu XIII, tamién fixo'l trovador catalán Cerverí de Girona un poema multilingue entemeciendo versos en dellos idiomes: provenzal, francés, galaicoportugués, aragonés y gascón.
Descripción llingüística
Derivaes del llatín faláu polos colos romanos, les llingües romances occidentales evolucionaron de manera independiente. Les diferencies son particularmente visibles en trés niveles: la fonética, la morfosintaxis y el vocabulariu. El gascón ye bultable por tener como sustratu llingüísticu l'antiguu aquitanu, lo cual refléxase nel cambéu /f-/ > /h-/ (presente tamién en castellán y atribuyíu tamién al sustratu euskérico-aquitanu).
Fonética
miniaturadeimagen|545x545px|[[Isoglosa|Isogloses del gascón.]] En dellos casos, la fonética antigua corrixóse na mayor parte de Gascuña según el modelu languedocianu, pero caltienen muertes.
Salvia hians
Salvia hians ye una especie de planta yerbácea perteneciente a la familia de les lamiacees. Ye orixinaria del Himalaya dende Paquistán a Bhutan. Ye común en Caxmir, onde crez a una altitú de 2400 a 4000 nes fasteres de los montes y montes. thumb|240px|Inflorescencia
Descripción
Salvia hians forma un montículo qu'algama un tamañu de 0,61 a 0,91 m d'altor por 0,61 m d'anchu. Les fueyes son llanceolaes, un pocu peludas, y miden hasta 10 25 cm de llargu. Los tarmos de floriamientu caltiénense bien percima de la xamasca, les flores son de color violeta con escuros espaciaos nel estremu del renuevu. La pequeña mota (menos de 1,3 cm) ye bien pegañosu y de un inusual color coloráu escuru marrón.
Taxonomía
Salvia hians describióse por Royle ex Benth. y espublizóse en Hooker's Journal of Botany and Kew Garden Miscellany 3: 373. 1833. Salvia: nome llatín de la "salvia", que procede del llatín salvus, que significa "salú" o salveo, que significa a "curar", aludiendo a les virtúes melecinales de les plantes d'esti xéneru.
hians: epítetu llatín que significa "boca abierta", pol buecu que tien ente los dos llabios.
Melanoma
Melanoma ye'l nome xenéricu de los tumores melánicos o pigmentados (mélas (μελας gr.) "negru" + -o-ma 1 (-ομα gr.) "tumor") y el melanoma malinu ye una grave variedá de cáncer de piel, causante de la mayoría de les muertes rellacionaes col cáncer de piel. Trátase d'un tumor xeneralmente cutaneo, pero tamién del intestín y el güeyu (melanoma uveal) y altamente invasivo pola so capacidá de xenerar metástasis. Anguaño l'únicu tratamientu efectivu ye la resección quirúrxica del tumor primariu primero que llogre una grosez mayor de 1 mm.
Epidemioloxía
Cerca de 160.000 casos nuevos de melanoma diagnostíquense cada añu mundialmente, y resulta más frecuente n'homes y persones de raza blanca qu'habiten rexones con climes soleyeros. Según un informe de la Organización Mundial de la Salú, asoceden cada añu cerca de 48.000 muertes rellacionaes col melanoma. Envalórase que'l melanoma malinu produz un 75% de les muertes acomuñaes al cáncer de piel.
Etioloxía
Polo xeneral, el riesgu d'un individuu de contraer un melanoma depende de dos tipos de factores: intrínsecos y ambientales. Los factores intrínsecos inclúin la hestoria familiar y el xenotipu heredáu; ente que'l factor ambiental o estrínsecu más relevante ye la esposición a la lluz solar.
Los estudios epidemiolóxicos suxuren que la esposición a la radiación proveniente de la lluz ultravioleta (UVA y UVB) ye una de les causes principales na apaición del melanoma.
El melanoma ye más frecuente nel llombu de los homes y nes piernes de les muyeres. El riesgu paez tar fuertemente influyíu poles condiciones socioeconómicas de la persona, non tantu pol fechu de que la so ocupación desenvolver nel interior o nel esterior d'un edificiu. De cuenta que ye más común ver melanomas en profesionales y personal alministrativo qu'en trabayadores o graduaos. L'usu de cames de morenura con rayos ultravioleta caltriantes acomuñóse cola apaición del cáncer de piel, incluyendo'l melanoma.
Clasificación
Según la so llocalización denominar:
Tien formes compuestes:
Prevención
Pa prevenise del melanoma, ante la llegada del branu, ye precisu adoptar una serie de midíes de proteición, como l'usu de gorres o sombreros que nun dexen pasar los rayos solares, de cremes con factor proteición solar mayor de 50, según tomar el sol d'una forma gradual y evitalo nes hores de irradiación más intensa (ente les 12:00 y 16:00). Inclusive debaxo de les sombrielles el sol ye dañible, una y bones l'efectu espeyu del sable puede inducir los rayos solares con mayor intensidá.
El prototipu humanu con mayores posibilidaes de contraer dicha enfermedá ye una muyer ente 40 y 45 años, de piel y güeyos claros que realice esposiciones solares intenses ya intermitentes dende la infancia, con quemadures na etapa infantil, con un númberu importante de nevus conxénitos o atípicos, y con antecedentes familiares de melanoma.
Dellos conseyos pa prevenir l'apaición de melanomas son:
Diagnósticu
miniaturadeimagen|Regla ABCD pa la detección de melanomas. Na columna de la izquierda y de riba abaxo: melanomas amosando (A) asimetría, (B) un cantu que ye irregular o con mozquetes, (C) coloración con distintos tonos de color marrón o negru, y (D) un diámetru que camuda de tamañu. Na columna derecha hai [[llunares normales que nun tienen carauterístiques sospechoses de malinidá (nun hai asimetría, el cantu ye regular, el color ye de tonu amorenáu, y ensin cambeos nel diámetru).]]
Pa saber cuándo l'apariencia ye sospechosa esiste una regla denomada A, B, C y D. Asina, cuando un nevus ye Asimétricu, tien unos Bordes irregulares, toma una Coloración bien escura o irregular y la so Diámetro aumenta, son nicios de melanoma, polo que se debe allegar al médicu.
Tien d'emprestase especial atención, por ser marcadores de melanoma, a los nevus pigmentocelulares adquiríos que, a lo llargo de la vida, modifiquen la so morfoloxía. Tamién a los nevus atípicos o (urielosis) y conxénitos, siendo los principales signos d'alarma los nevus asimétricos, con cantos imprecisos, color cambiante y sangráu. Esti cuadru puede dase conxuntamente.
Pronósticu
Los melanomas clasificar con fines pronósticos según les sos carauterístiques. Hai dellos sistemes:
Quirúrxicu
Una detección precoz dexa la extirpación quirúrxica de la práutica totalidá de los melanomas. Anguaño utilícense téuniques de diagnosis non cruentes tales como la dermatoscopia (tamién denomada epiluminiscencia) que dexen detectar cualquier alteración precoz de los nevus y la so posible malinidá. Tres la ciruxía solo los pacientes d'altu riesgu precisen inmunoterapia adicional. Si nun periodu de 3 a 5 años nun se reprodució'l melanoma, les posibilidaes de recaída son mínimes.
Farmacolóxicu
En 2012 aprobóse l'usu del vemurafenib, comercializáu como Zelboraf, pa tratar un tipu de melanoma acomuñáu a una mutación del xen BRAF, una de les formes más malines d'esta enfermedá. Amás, y arriendes de los resultaos del últimu estudiu denomináu coBRIM, nel que se combinó Vemurafenib con una nueva melecina en fase d'ensayu (Cobimetinib), confirmóse que l'usu conxuntu de dambes medicines dexa bloquiar distintes dianes de la célula tumoral torgando mientres más tiempu la progresión del tumor.
Céline Sciamma
Céline Sciamma ye una guionista y direutora de cine francesa.
Trayeutoria
El trabayu de Sciamma considérase minimalista, en parte poles enseñances de Xavier Beauvois, que foi la so mentor y asesorar mientres yera una estudiante na renombrada escuela de cine francesa La Fémis. Magar ye por demás formalista ya idiosincrática (principalmente pola so falta de diálogos y pol so bien estilizada puesta n'escena), la producción de Sciamma, empezando con Naissance des pieuvres que se rellaciona estrechamente coles carauterístiques de los primeros años de la producción de películes en Francia, particularmente na énfasis de les películes sobre'l trayeutu al maduror (coming-on-age) centraes n'adolescentes o preadolescentes. Amás, Sciamma ta bien interesada na fluidez de xéneru ya identidá sexual ente moces mientres esti periodu de la crecedera.
La película cola que debutó, Naissance des pieuvres, foi escoyida pa ser proyeutada na seición Un certain regard nel Festival de Cannes de 2007. La película aseguró trés nominaciones pa los Premiu César de 2008: Sciamma col César a la meyor ópera prima, y les actrices Adèle Haenel y Louise Blachère al César a la meyor actriz revelación.
Sciamma dirixió'l so primer curtiumetraxe Pauline en 2009 como parte d'una campaña gubernamental francesa contra la homofobia.
La so película Tomboy de 2011 foi escrita y rodada en pocos meses, Y foi premiada na seición Panorama de la edición 61 del Festival Internacional de Cine de Berlín.
En 2014, la so película Bande de filles foi escoyida pa ser proyeutada como parte de la seición independiente Quinzaine des Réalisateurs nel Festival de Cine de Cannes. Tamién foi proyeutada nel Festival Internacional de Cine de Toronto y nel Festival de Cine de Sundance. En diverses entrevistes, Sciamma declaró que Bande de filles sería la so última película sobre'l pasu al maduror y, xunto con Naissance des pieuvres y Tomboy, considerar una triloxía.
Estilu
Sciamma suel collaborar col productor francés Pa One que marcó toles sos películes y dirixiera nel pasáu guiones escritos por ella.
Como direutora, ye conocida por utilizar persones que nun son actores nin actrices profesionales nes sos películes.
Sciamma dixo que la moda y l'estilu son una parte importante de la carauterización, polo que, anque ensin acreitar, trabaya como diseñadora de vestuariu en toles sos películes.
Lugny (Aisne)
Lugny ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Fresnosa
Fresnosa ye un pueblu de Piloña (Principáu d'Asturies) perteneciente a la parroquies de Anayo cuenta con 18 habitantes a tan solo 15 km de Villaviciosa y a 4 km de Torazu premiu Príncipe d'Asturies 2008. Allugáu cerca de la Sierra del Sueve, famosa polos sos caballos asturcones. Güei en díal pueblu tien una casa rural, llamada Casa Fresnosa y están rehabilitando otra pa usu tamién rural. Famosa pola so manantial que les sos agües son escelentes pa la piel.
Larna
Larna ye un llugar de la parroquia del mesmu nome nel conceyu asturianu de Cangas del Narcea.
Alcuéntrase a 16,00 km de Cangas del Narcea, la capital del conceyu, a un altor mediu de 720 msnm y tien una población de.
Accipiter henicogrammus
El azor moluqueño o azor de les Moluques (Accipiter henicogrammus) ye una especie d'ave accipitriforme de la familia Accipitridae.
Hera Hilmar
Hera Hilmar ye una actriz islandesa.
Accipiter henicogrammus
Ye endémicu de Halmahera, Indonesia. El so hábitat natural son los montes secos de tierres baxes y los montes montanos húmedos.
Imperiu elamita
Elam (n'elamita antiguu Haltamti; akkadio Elamtu; persa antiguu Hujiyā; persa modernu تمدن عیلام ―'cultura de Elam'―), asitiar al este de Sumeria y Acad, nel actual suroeste d'Irán. Los elamitas llamaben al so país Haltamti (en elamita tardíu, Atamti), del cual los sos vecinos acadios afixeron como Elamtu. L'altu Elam foi darréu más y más identificáu pola so baxa capital, Susa, y xeógrafos posteriores a Ptolomeo llamar Susiana. El términu del antiguu persa Hujiyā sobrevive nel topónimu Juzestán, que ye la provincia xunto cola de Lorestán na que s'asitien los restos del antiguu Elam. En diversos periodos esistieron diversos imperios elamitas y n'otros momentos tuvieron sometíos a imperios vecinos.
Escavaciones realizaes en Susa apurrieron numberosos documentos escritos con calteres cuneiformes que dexen reconstruyir la más antigua historia y relixón de los elamitas. L'idioma elamita ―según establecióse a partir de los rexistros cuneiformes― nun ta rellacionáu colos cuatro grupos llingüísticos vecinos: camito-semíticu, sumeriu y indoeuropéu (en concretu, del grupu iraniu tempranu). Dellos espertos creen que la llingua de los elamitas ta emparentada coles actuales llingües dravídiques del sur de la India (ver llingües elamo-drávides). Sicasí, entá ye escura la rellación de los elamitas con otres naciones conocíes.
Historia
thumb|Tablilla con símbolos numbéricos del periodu de Uruk (ente 3200 e. C. y 2700 e. C.). Atopada en Susa. thumb|Estatua elamita, Susa. La historia elamita estremóse convencionalmente en tres periodos. Sicasí, tien de considerase que los restos y artefautos de les primeres etapes siguen siendo descubiertos nel centru y sureste d'Irán.
Economía de Bielorrusia
250px|left|thumb|[[Minsk]] Del tiempu del réxime soviéticu, s'implantó muitas industries na rexón de Bielorrusia. La industria siguió fuerte, pero yá antiga, dempués de la independencia. Anguaño'l sector industrial entá representa más de 40% del PIB, pero agora yá ye antigo, ineficiente nel consumu d'enerxía - importada de Rusia y subvencionada - y dependente del mercáu de consumu rusu. Anque'l procesu privatizador foi aceleráu nos sos entamos, anguaño'l 80% de les empreses industriales tán en poder del Estáu.
Imperiu elamita
Periodu protoelamita
Alredor de 4000 e.C. foi fundada la ciudá de Susa, na cuenca del ríu Karun. Considérase que ye'l sitiu de formación cultural protoelamita. Mientres los sos primeros años, que fluctuaron ente la sumisión a los estaos mesopotámicos y el poder elamita. Nos primeros niveles (22-17 nes escavaciones realizaes por Le Brun, 1978) la cerámica nun tien equivalente en Mesopotamia, pero pal periodu siguiente, el material escaváu dexa la identificación cola cultura Sumeria, del periodu de Uruk. La influencia de la Mesopotamia en Susa faise visible a partir d'alredor de 3200 e.C. Los testos nel sistema d'escritura protoelamita entá non descifrada tán presente hasta alredor de 2700 e.C. El periodu protoelamita termina col establecimientu de la dinastía Awan. La figura histórica conocida más antigua rellacionada con Elam ye'l rei Mebaragesi, de Kish (2650 e.C.), quien lo sometió, según la llista de reis sumerios. La historia elamita namái puede siguise dende los rexistros que daten de principios del Imperiu acadiu, en redol a 2300 e.C. d'equí p'arriba.
Economía de Bielorrusia
Nel sector de la minería y los recursos naturales, dispón d'abondosu carbón y montes que cubren un terciu del país, colo que la industria maderero ye floreciente. N'agricultura destaca la esplotación de los productos propios de la zona central europea como la pataca, el trigu, l'avena, el centenu y la remolacha. El ganáu ye fundamentalmente vacunu.
Les importaciones de petroleu y otros combustibles centren el comerciu con Rusia. La producción y esportación de maquinaria, como tractores, ferramientes, equipos agrícoles y fertilizantes tienen un importante pesu económicu.
Imperiu elamita
Periodu protoelamita
Los arqueólogos suxurieron qu'una estrecha rellación ente la civilización elamita y la civilización de Jiroft, evidenciada por sorprendentes semeyances nel arte y la cultura, según polos escritos de llingua elamita atópase en Jiroft.
Periodu elamita antiguu
Empieza colos reis elamitas atestiguaos con mayor antigüedá, aproximao 2700 e. C. Elam, designáu por escribes sumerios a cencielles como NIM ("Tierres montascoses"), nun fuera unificáu étnica o culturalmente con anterioridá. Elam cayó sol control políticu d'Acad nel sieglu XXII e. C. por aición de Sargón de Acad, que caltuvo les instituciones locales. La dinastía Awan reafitó la independencia de Elam. Shulgi d'Ur (2094-2047 e. C.) conquistó Elam por un tiempu. A mediaos del sieglu XIX e. C., el poder en Elam pasó a la dinastía Eparti. Hammurabi de Babilonia atacó Elam nel sieglu XVIII e. C. El rei Kutir-Nahhunte I de Elam contraatacó, y causó serios daños, de lo cual sábese pocu, hacia 1160 e. C., y al mandu de Shutruk-Nahhunte, Elam derrota a los casines y establez el primer Imperiu elamita, que duró pocu. El rei Nabucodonosor I de Babilonia conquistó Elam escontra'l 1120 e. C., llevando l'imperiu al so fin.
Periodu neoelamita
Escontra'l 750 e.C., Elam reafitó la so independencia, causando la renacencia cultural del periodu neoelamita. Elam, que s'aliara colos caldeos pa tratar de restablecer la independencia de Babilonia, foi ocupada polos asirios nel 645 e.C., lo que supunxo'l fin de Elam como estáu independiente. Los medos conquistaron Elam a los asirios, y la dinastía aqueménida, otra dinastía iranina que gobernó l'anterior tierra elamita de Anshan, tomó Susa y conquistó l'Imperiu medo, pa establecer el primer Imperiu persa.
Les histories tradicionales acabaron la historia elamita col so somorguiamientu nos Aqueménidas, pero les referencies griegues y llatines entá faen referencia a una rexón autónoma dientro del Imperiu parto denomada Elymaida, qu'atestigua una sobrevivencia cultural, según Daniel Potts (ver refs.). Adicionalmente, el viaxeru árabe del sieglu X Istakhrī comentaba que la xente de Juzestán falaba tres llingües, l'árabe, persa y daqué qu'ellos llamaben Khuzī". Nun ta claru si esta llingua baxaba del elamita o a cencielles yera un dialeutu llocal persa. La llingua elamita inda nun se pudo rellacionar con nenguna otra conocida.
L'idioma elamita foi una de les llingües oficiales del Imperiu persa en tiempos antiguos, y Susa una de los cuatro capitales del imperiu. Susa tamién sirvió como capital de la dinastía sasánida dende'l 224 e. C. y hasta el 651 d. C. L'últimu usu de la escritura elamita fecha del sieglu IV d. C., y Elam ye inda conocíu como l'actual provincia de Juzestán, onde se basa la inmensa industria petrolero d'Irán.
Menciones na Biblia
La Biblia menta ―en ― que Elam foi unu de los fíos de Sem (fíu de Noé). Estos versículos lleven al llector al llar o patria de los semites, Mesopotamia y Arabia oriental. Elam yera la rexón fronteriza col so Tigris nel oeste y con Media nel nordeste. Susa, l'antigua capital de Elam (cf. ), llegó en tiempos posteriores a ser una de les capitales del Imperiu persa (vease p.ej. ).
Pandieḷḷu
Pandieḷḷu ye una aldea de la parroquia de Larna nel conceyu asturianu de Cangas del Narcea.
Alcuéntrase a 13,00 km de Cangas del Narcea, la capital del conceyu, a un altor mediu de 745 msnm y tien una población de.
Partíu Popular Andaluz
El Partíu Popular Andaluz ye la delegación andaluza del Partíu Popular y foi fundáu en 1989 cola ñacencia'l Partíu Popular. El so presidente ye Juan Manuel Moreno y la so sede central ta asitiada en Sevilla. La so organización moza ye Nueves Xeneraciones d'Andalucía. Anguaño ye'l partíu del gobiernu de la Xunta d'Andalucía.
Historia
Foi fundáu en 1989 y el so primer presidente foi'l jiennense Gabino Puche Rodríguez Acosta, que yá yera'l presidente a nivel autonómicu del partíu anterior, el llamáu Alianza Popular.
Resultaos eleutorales
a Cómo Alianza Popular
b Cómo Coalición Popular
-
Accipiter melanochlamys
El gavilán rufinegro o d'envés negru (Accipiter melanochlamys) ye una especie d'ave accipitriforme de la familia Accipitridae. Ye orixinaria d'Indonesia y Papúa Nueva Guinea. El so hábitat natural son los montes secos de tierres baxes.
Luzoir
Luzoir ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Philip Reeve
Philip Reeve, ye l'autora británica de la saga fantástica de llibros de Mortal Engines, el nenu magu güérfanu.
Historia de Mayotte
La historia de Mayotte remóntase al sieglu XV, cuando pirates árabes desembarquen na islla de Mayotte. En 1500 crear na islla'l sultanatu Mawuti (que significa "islla de la muerte" o "de los muertos", que foi deformado darréu polos franceses a Mayotte).
Los árabes convierten al islamismu a la población llocal, que probablemente fueren d'orixe bantú y malayu. La islla ye visitada por espediciones portugueses y franceses nel sieglu XVI.
Para finales del sieglu XVIII la islla ye invadida polos malagasy provenientes de Madagascar, quien imponen el so idioma.
La corona francesa toma'l control de Mayotte en 1843, estableciendo una colonia. A empiezos del sieglu XX Mayotte, xunto col archipiélagu de les islles Comores y Madagascar, pasa a formar un territoriu d'ultramar francés.
A partir de 1975 l'alministración de Mayotte dixébrase de la de Comores, cuando les trés islles del estremu norte de Comores y con mayoría musulmana declaren la so independencia, ente que los habitantes de Mayotte deciden permanecer sol dominiu francés.
Según un resolución de les Naciones Xuníes de 1979 reconocióse la soberanía de Comores sobre Mayotte, que foi reafitada pola Asamblea Xeneral de les Naciones Xuníes en 1991. La Xunión Africana tamién sofitó'l reclamu de Comores sobre Mayotte.
Departamentu de Mayotte dende l'añu 2009
El 29 de marzu de 2009 realizóse una consulta popular ente los pobladores de Mayotte, sobre si queríen que la so islla adquiriera'l estatus de Departamentu y los derechos d'un Departamentu y Rexón d'Ultramar según establez l'artículu 73 de la Constitución de Francia. Votaron el 61% de los eleutores inscriptos de los cualos el 95% aceptó la propuesta. D'esta forma dende l'añu 2011 la islla ye'l departamentu francés númberu 101 y forma parte de la Xunión Europea.
Cíntia Kameyama
Cíntia Kameyama ye una botánica brasilana. Desenvuelve actividaes científiques en, con énfasis nos taxones neotropicales del Amazones, nel Departamentu de Sistemática Vexetal, de la Secretaría d'Estáu d'Ambiente, División de Fitotaxonomía, São Paulo.
En 1986, llogró'l so llicenciatura en Ciencies Biolóxiques pola Universidá de São Paulo, M.Sc. en Ciencies Biolóxiques (Botánica) pola mesma casa, en 1991, y doctora en Ciencies Biolóxiques (Botánica) de la mesma Universidá en 1997; defendiendo la tesis: Revisão taxonômica das espécies secundifloras neotropicais de Lepidagathis Willd. (Acanthaceae).
Anguaño ye investigadora nel Institutu de Botánica. Tien esperiencia nel campu de la botánica, taxonomía, filoxenia y evolución de les families con énfasis en Acanthaceae.
Lettice Fairfax
Lettice Fairfax foi una actriz inglesa de teatru y cine mudu. Ye conocida polos sos papeles nel musical An Artist's Model (1895) y nel cine como en Brother Officers (1915).
Chicory Tip
Chicory Tip yera una banda pop británica, integrada por Peter Hewson (voz), Rick Foster (guitarra), Barry Mayger (baxu), Brian Shearer (percusión) y Rod Cloutt (guitarra, tecláu).
El grupu se formó cerca de 1969, y firmó contratu con CBS Records. Los sos primeros cantares nun tuvieron enforma éxito, hasta "Escuse Me Baby", en 1971. La tema más popular de la banda foi la canción "Son of my Father", de 1972. Esta tema foi'l más popular de Reinu Xuníu mientres tres selmanes mientres esi año. Otros éxitos relativos posteriores fueron los cantares "What's Your Name", y "Good Grief Christina". La banda continuó unos pocos años más, hasta que se separó en 1975.
Fo-Hi
La Fo-Hi ye una bisarma de la mitoloxía china con gran talentu organizador que se representa con cabeza de güe y cuerpu de dragón.
La so nacencia foi una maravía, yá que se pasiaba pela vera del ríu Fo-hi la fía d'un señor llamáu Hoa-Sse, cuando posó'l pie na buelga d'un grande home; trescalada n'estremu viose arrodiada d'una gran rellumada y trescurríos dolce años, al cuartu día de la dévisu lluna a medianueche dio a lluz a Fo-Hi.
A él débense los ocho primeros símbolos kua, primeros signos gráficos de los chinos, análogos pola so cencellez y combinaciones a los elementos de la escritura cuneiforme d'Asiria.
A Fo-Hi atribúyese-y el I-King. Tamién estableció dellos ministerios por que curiaren de los distintos ramos de les alministraciones, llamándose dragón ocultu al encargáu de formar el calendariu. Instituyó'l matrimoniu, interesóse pola astronomía, inventó armes de madera y fabricó una llira de 27 cuerdes de seda que, pulsiaes por él, despedíen soníos celestiales.
La Pescal
La Pescal ye una aldea de la parroquia de Larna nel conceyu asturianu de Cangas del Narcea.
Alcuéntrase a 16,00 km de Cangas del Narcea, la capital del conceyu, a un altor mediu de 580 msnm y tien una población de.
Ly-Fontaine
Ly-Fontaine ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Philip Pullman
Philip Pullman ye un escritor británicu, conocíu por ser l'autor de la saga fantástica de llibros de His Dark Materials y The Book of Dust.
Raoul Cédras
Raoul Cédras ye un militar haitianu, «home fuerte» del país ente 1991 y 1994.
Mulatu con un fenotipu marcadamente caucásicu. Ocupó oficialmente'l cargu de líder de la Xunta Militar en 1991, dempués de derrocar al presidente electu democráticamente Jean-Bertrand Aristide, pero Cédras exerció'l poder efectivo hasta 1994, instalando'l presidentes títeres de Joseph Nérette, Marc Bazin y Émile Jonassaint.
Cédras foi finalmente baltáu del poder dempués de la invasión d'Estaos Xuníos que buscaba la restitución de Aristide, propulsada pola alministración de Bill Clinton, la llamada "Operación Restaurar la Democracia". Cédras dende entós se exilió en Panamá. En Panamá dedicar a la empresa privada, montando una empresa de separación de colores que'l mesmu dirixía.
Karl Seitz
Karl Seitz foi un políticu austriacu nacíu en Viena el 4 de setiembre de 1869.
Ye reconocíu como Presidente d'Austria ente los años 1918 - 1920, inda cuando foi primeru presidente de l'Asamblea Nacional Constituyente y depués el 10 de payares de 1920, convertir en presidente interín. Foi'l primer presidente d'Austria cuando esta convirtióse en República, que duró hasta 1934, añu nel que'l canciller Engelbert Dollfuss estableció una dictadura.
Austria xunir a l'Alemaña Nazi nel añu 1938, y namái volvió a Viena cuando'l imperiu nazi colapsó en mayu de 1945. Entá coles sos facultaes físiques bien amenorgaes y bien enfermu, sirvió pal, nuevamente establecíu, Partíu Socialdemócrata d'Austria como miembru honorariu, hasta la so muerte a la edá de 80 años, el día 3 de febreru de 1950.
Sasturrasu
Sasturrasu ye una aldea de la parroquia de Larna nel conceyu asturianu de Cangas del Narcea.
Alcuéntrase a 13,00 km de Cangas del Narcea, la capital del conceyu, a un altor mediu de 420 msnm y tien una población de.
Milene Maria da Silva
Milene Maria da Silva-Castro ye una botánica, taxónoma, curadora y profesora brasilana.
En 1996, llogró una llicenciatura en Historia natural, pola Universidá Estadual de Feira de Santana, la maestría en Bioloxía Vexetal en 2000, pola Universidá Federal de Bahia, cola defensa de la tesis: Los xéneros Arrabidaea Mart. ex DC. y Sampaiella J.C.Gomes (Bignoniaceae) na Chapada Diamantina; y, el doctoráu, cola defensa de la tesis: Estudios taxonómicos, filoxenéticos y biosistemáticos en Mansoa (Bignoniaceae), pola Universidá Estadual de Feira de Santana, en 2010.
Como becaria dende 1998 y hasta 2001, desenvolvió actividaes académiques y d'investigación, nel Departamentu de Ciencies Biolóxiques, de la Universidá Estadual de Feira de Santana, y dende 2005, na Universidá Estatal del Suroeste de Bahia. Tien esperiencia nel área de Botánica, con énfasis na familia de les bignoniáceas, principalmente na so taxonomía y ye profesora de xenética y biodiversidá na Universidá Federal de Bahia.
En 2012, realizó una estadía en Kew Gardens, faciendo un estudiu de ''Imáxenes dixitales con teunoloxía HerbScan.
Mildred Cohn
Mildred Cohn  foi una bioquímica d'Estaos Xuníos que fomentó la comprensión de los procesos bioquímicos por aciu el so estudiu de les reacciones químiques nel interior de les célules animales. Foi pionera nel usu de la resonancia magnética nuclear pal estudiu de les reacciones enzimáticas, particularmente nel adenosín trifosfato (ATP). Recibió'l premiu científicu más importante del so país, la Medaya Nacional de Ciencia, en 1982.
Primeros años
Los padres de Cohn, Isidore Cohn y Bertha Klein Cohn —quien fueron novios dende bien nuevos—, yeren xudíos. El so padre yera un rabín. Emigraron de Rusia a Estaos Xuníos alredor de 1907.
Nació 12 de xunetu 1913 nel Bronx, onde la so familia vivía nun apartamentu. Cuando tenía 13 años, el so padre treslladó a la familia a una cooperativa de fala yidis, Heim Gesellschaft, onde enfatizó fuertemente la educación, les artes, la xusticia social, y la preservación de la cultura yidis.
Carrera científica
Col encamientu de Urey, foi capaz de llograr una posición como investigadora asociada nel llaboratoriu de Vincent du Vigneaud na Universidá Washington en San Luis. Ellí realizó estudios posdoctorales sobre'l metabolismu del ácidu amino-azufre usando isótopos d'azufre radiactivu. Foi pionera nel usu de trazadores isotópicos pa esaminar el metabolismu de los compuestos que contienen azufre. Cuando Du Vigneaud treslladó'l so llaboratoriu a la escuela de medicina de la Universidá Cornell na ciudá de Nueva York, Cohn y el so nuevu home, el físicu Henry Primakoff, treslladar a Nueva York tamién.