cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cristina Villanueva
Cristina Villanueva Ramos ye una periodista y presentadora española.
Toronto
Toronto ye famosa pola Torre CN, con 553 metros d'altor; la ciudá considérase'l centru de la cultura canadiense anglófona, y ye la anfitriona de munches celebraciones nacionales.
Cristina Villanueva
Biografía profesional
Cristina Villanueva llicencióse en periodismu na Universidá Autónoma de Barcelona en 1998.
Toronto
La población de Toronto ye cosmopolita, y ye un importante destín pa munchos inmigrantes a Canadá.
Toronto ye la mayor ciudá del mundu en porcentaxe de residentes ensin nacer nel mesmu país: sobre un 49% de los habitantes de la ciudá nun nació en Canadá.
Cristina Villanueva
Biografía profesional
En 2006 ficha como presentadora de los informativos de La Sexta, poniéndose ante la cámara na edición de fin de selmana de La Sexta Noticies y participando, xunto a Helena Resano y Mamen Mendizábal nel espaciu d'entrevistes Sestu sentíu. En marzu de 2007 dexó esti programa pa ocupase de La Sexta Noticies y del programa de fútbol Nun me digas que non te gusta'l fútbol, que condució xunto al ex xugador de baloncestu Juanma López Iturriaga hasta mayu de 2008.
Toronto
Debíu al baxu índiz de criminalidad, el cuidu mediu ambiente y l'altu nivel de vida, Toronto, ye considerada con avezamientu una de les ciudaes meyor habitables del mundu. Amás, en 2006 foi clasificada como la ciudá más cara de Canadá.
Cristina Villanueva
Biografía profesional
Ente les munches reconocencies periodísticos destaquen el prestixosu Premiu Larra de Periodismu de la APM. Tamién recoyó un Premiu Ondes (en coleutivu pal equipu de La2 Noticies) y un TP d'Oru (en coleutivu por retrasmisiones deportives)
Toronto
Los nacíos en Toronto reciben el xentiliciu de torontonianos.
Cristina Villanueva
Biografía profesional
Presentó Branu Direutu cada tarde de 18 a 20h dende'l 11 de xunetu de 2011 hasta'l 23 de setiembre de 2011 en La Sexta.
Vida personal
Tien dos fíos nacíes en 2010 y 2014, respeutivamente. Ta divorciada.
Toronto
Na llocalidá vecina de Mississauga ta l'Aeropuertu Internacional Toronto Pearson.
Hapkido
El hapkido (en coreanu <rb>합</rb><rp>[</rp><rt>hap</rt><rp>]</rp> <rb>기</rb><rp>[</rp><rt>ki</rt><rp>]</rp>  <rb>도</rb><rp>[</rp><rt>do</rt><rp>]</rp> escrito en hangul, y <rb>合</rb><rp>[</rp><rt>hap</rt><rp>]</rp>  <rb>氣</rb><rp>[</rp><rt>ki</rt><rp>]</rp>  <rb>道</rb><rp>[</rp><rt>do</rt><rp>]</rp> escrito con hanja) ye un arte marcial coreanu.
A simple vista ye una combinación de téuniques de taekwondo con otres d'aikibudo. La so enseñanza ta mui enfocada a la defensa personal.
Historia
La historia del hapkido ye bastante confusa, pero munches fuentes lu atribuyen a dos coreanos: Choi Yong Sul (1904-1986) y Ji Han Jae (1936-). Cuando yera neñu, Choi foi a Xapón, u paez que trabayó de criáu pal maestru del Daito ryu Aiki jutsu, Sokaku Takeda.
Choi demostró calidaes nel Daito-ryu Aiki-jutsu y davezu Takeda unviábalu a enfrentase con otros prauticantes d'artes marciales. De la que volvió a Corea, Choi empezó a dar clases d'artes marciales. Unu de los sos alumnos, Ji Han Jae, incorporó téuniques coreanes tradicionales de pataes y puñetazos (derivaes del taekkyon y del hwarangdo), y al repertoriu de téuniques resultante dio-y en 1959 el nome d'hapkido.
Además de Choi y Ji, munches escueles d'artes marciales coreanes tuvieron participación nel desendolcu de delles téuniques que contribuyeron al hapkido como lu conocemos anguaño.
Cristina Vélez-Nauer
María Cristina Vélez-Nauer ye una biologa, botánica, sinanteróloga colombiana. y desenvolvía actividaes académiques y de investigaciòn nel Herbario de la Universidá del Quindío.
En 1980, llogró un doctoráu pola Universidá de Múnich, en Ciencies Naturales, especializándose n'estudios carpológicos en Astereae.
Vanzy
Vanzy ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Toussaint (Sena Marítimu)
Toussaint ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Magazin für die Neuesten Entdeckungen in der Gesammten Naturkunde, Gesellschaft Naturforschender Freunde zu Berlin
Magazin für die Neuesten Entdeckungen in der Gesammten Naturkunde, Gesellschaft Naturforschender Freunde zu Berlin (embrivíu Mag. Neuesten Entdeck. Gesammten Naturk. Gues. Naturf. Freunde Berlin) foi una revista con descripciones botániques editada n'Alemaña dende l'añu 1817 hasta 1818 publicando 8 númberos. Foi precedida por Neue Schriften, Gesellschaft Naturforschender Freunde zu Berlin y reemplazada por Verhandlungen der Gesellschaft Naturforschender Freunde zu Berlin.
Vallorcine
Vallorcine ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Rush
Rush ye una banda canadiense de hard rock formada n'agostu de 1968 nel barriu de Willowdale de Toronto, tán consideraos como pioneros ya influencia fundamental del xéneru más tarde conocíu como "metal progresivu".
La formación caltiénse estable dende 1974, cuando Neil Peart reemplazó al batería orixinal, John Rutsey, enantes de la so primer xira per Estaos Xuníos. Amás de Peart, la formación inclúi al baxista, teclista y cantante Geddy Lee y al guitarrista Alex Lifeson.
Carrera
Dende'l llanzamientu del so álbum debú homónimu en marzu de 1974, fueron reconocíos pola so maestría musical, poles sos complexes composiciones y pola ecléctica temática de les sos lletres, apoderaes pola ciencia ficción, la fantasía, la filosofía llibertaria y desenvolviendo tamién temes humanitaries, sociales, emocionales y medioambientales.
Musicalmente, el so estilu evolucionó a lo llargo de los años; nos sos primeros álbumes yera proto-heavy metal inspiráu nel blues rock y hard rock de Led Zeppelin, dempués incursionaron más abiertamente nel rock progresivu, amás d'un periodu nel que predominó l'usu de sintetizadores, nos años 80. Rush influyeron a numberosos artistes y bandes, como Metallica, The Smashing Pumpkins y Primus, amás de bandes de "metal progresivu" como Queensrÿche, Dream Theater o Symphony X.
En 2004, les sos ventes totales a nivel mundial xubíen a unes cuarenta millones de copies. Hasta 2009 la banda vendió -namái nos Estaos Xuníos- venticinco millones d'álbumes, según l'axencia de certificación RIAA, que-yos allugó na so llista d'artistes con más ventes, y que-yos dio 24 discos d'oru y 14 de platín, 3 d'ellos de multiplatín (más de dos millones de copies vendíes) polos álbumes d'estudiu 2112 (1976), Moving Pictures (1981) y el compiláu doble Chronicles (1990).
Recibieron seis premios canadienses "Juno", amás d'entrar nel "Canadian Music Hall of Fame" en 1994. Fueron nomaos siete veces al "Grammy", cinco d'elles a "Meyor actuación de rock instrumental", les últimes en 2008 y 2009. Los sos miembros son consideraos instrumentistes habilidosos y recibieron individualmente reconocencies de prestixoses revistes.
El 18 d'abril de 2013 Rush fueron incluyíos nel "Salón de la Fama del Rock" d'Estaos Xuníos.
Patricia Hernández Arencibia
Na actualidá entrena nes categoríes base de Club Baloncesto Cuarte de Huerva en Zaragoza.
Awakenings
Awakenings ye una película estauxunidense dirixida por Penny Marshall y estrenada en 1990.
Basada na autobiografía del neurólogu Oliver Sacks, Espertares rellata la historia real del descubrimientu, en 1969, de los efeutos benéficos envernaes de la L-dopa y la so aplicación a pacientes catatónicos que sobrevivieron a la epidemia d'encefalitis letárgica de 1917-1928. Na película, Oliver Sacks ye interpretáu pol actor Robin Williams sol nome de Malcolm Sayer.
Argumentu
La película trata sobre la historia del doctor Malcom Sayer (Robin Williams), un médicu que mientres tola so carrera dedicóse a la esperimentación con merucos. Consigue un trabayu nun hospital de la ciudá de Nueva York, onde empieza a tratar con pacientes n'estáu catatónico.
Un día repara qu'una de los sos pacientes cueye les sos gafes instintivamente primero que éstes cayan al suelu. Nesi momentu empieza a investigar sobre la enfermedá y a formular hipótesis sobre les sos posibles causes, pero principalmente sobre'l so tratamientu.
Nesti puntu preséntase-y un nuevu problema: l'escepticismu de los sos colegues y los familiares de los sos pacientes con al respective de la so teoría de qu'estos pacientes tienen posibilidaes de volver vivir y que la so enfermedá consistiría nun mal de Parkinson agraváu.
Ente les sos diverses investigaciones, familiarizar con un nuevu fármacu, la L-dopa, que s'utiliza pal tratamientu del Parkinson, y decide probala con unu de los sos pacientes, Leonard Lowe (Robert De Niro).
Tres munchos intentos fallíos, una nueche Leonard despierta. A partir d'entós, el doctor recibe l'aceptación de colegues y familiares de los afeutaos, y tamién la so ayuda económica, gracies a lo cual puede empezar a tratar a tolos sos pacientes con esta droga.
Los problemes apaecen de nuevu cuando Leonard, el primer paciente tratáu con L-dopa, vuelve desenvolver los síntomes de la enfermedá, y tantu el doctor como los sos pacientes y los sos familiares vense fondamente afeutaos.
Rellación médicu–paciente na película
Cuando llega a la institución, él desea un puestu nel so área d'esperiencia, pero nun ye posible, y por cuenta de que el so situación económica obligar, tien d'aceptar la ufierta pa trabayar con pacientes que sufren encefalitis letárgica, enfermedá que se caracteriza pola languidez creciente, apatía y somnolencia, que lleva, finalmente al letargo.
Comoquier, esta aparente esmolición del Dr. Sayer pola recuperación de los afeutaos puede debese a un deséu de prestu personal, a la necesidá d'algamar una nueva meta que va marcar un finxu na so carrera.
thumb|200px|left|Oliver Sacks, escritor del llibru na que se basó la película.Por casu, el so "interés" en conocer a la madre de Leonard surde por cuenta de que los sos superiores namái-y dexarán l'usu de la L-DOPA nel tratamientu si puede llograr l'aprobación de siquier un familiar. Otru exemplu claro constituyir la irresponsabilidá cola qu'actúa al momentu de melecinar a Leonard, coles mires de revertir el so estáu, ensin esmolece-y los efeutos secundarios que la droga, qu'amás yera esperimental, pudiera tener sobre él.
Igualmente tampoco tien de dexase de llau'l fechu de que los pacientes qu'él trata tán nun estáu de marcáu disturbiu sicomotor y de un notable descensu de la reactividá al ambiente y de la bonal, lo cual tórga-y caltener una rellación interpersonal colos mesmos y, muncho menos, crear un llazu afeutivu.
Tou esto empieza a camudar a partir de la meyora de Leonard, y de los demás afeutaos.
Empezar a ver una rellación más cercana ente ellos; per un sitiu, los pacientes sienten un fondu agradecimientu y, lo que ye más importante entá, un gran enfotu nel médicu. Esti postreru ye un puntu esencial, que tien de ser tratáu con muncho precuru en toa rellación médicu – paciente, una y bones el primeru ten de ser consciente de qu'esti tipu de sentimientos ye bien común y nun abusar d'esto, pero amás tien qu'evitar qu'exerzan una presión sobre el, basada nel mieu a defraudar esti enfotu que foi depositada na so persona, y que esto pueda afectar el so desempeñu profesional.
Ye esta respuesta de los pacientes la que xenera'l cambéu nel Dr. Sayer; les sos ambiciones profesionales son dexaes a un llau, ocupando un papel preponderante'l bienestar de los sos pacientes. Esto espresar, fundamentalmente, brindándo-yos una gran contención, yá non yá dende un puntu de vista puramente médicu, sinón tamién humanu.
Otru puntu importante pa resaltar ye que la típica asimetría nestos tipos de rellación vese menguada yá que el Dr. "sana", anque seya por un tiempu, les afecciones físiques de los sos pacientes, pero éstos, de la mesma, sanan les afecciones psicolóxiques del so médicu, anque nun sían conscientes d'esto, al ayudar a caltener rellaciones interpersonales onde se xueguen sentimientos fondos, puntu nel cual, como mentamos enantes, ésti presentaba series dificultaes.
Esti cambéu foi constatáu escontra'l final de la película, cuando ante la recaída de Leonard, el Dr. Sayer actúa como tolos espertos sobre esta tema encamienten, comunicando al paciente sobre'l so estáu, inda cuando seya bien grave, de la manera menos traumática posible pa ésti, y, amás procura-y el meyor tratamientu dientro de les posibilidaes.
Comoquier, el doctor Sayer nun toma la recaída de los sos pacientes como un golpe al so propiu ego, lo cual afectar en mayor o menor midida. Esto ye de gran importancia yá que l'actitú de too médicu frente a esti tipu d'eventualidaes tien de ser la d'almitir les sos propies falencias y entender les llimitaciones de la ciencia.
El final de la película ye la escena en que'l Dr. Sayer ve les grabaciones del so paciente Leonard cuando ta n'estáu catatónico el so progresu, ameyoramientu y como va cayendo al mesmu estáu del cual espertóse, depués entra la enfermera Eleonor y esplícalu que nun tien de culpar se y que siempres la vida danos y quítanos tou faciendo una reflexón de asoceder.
Como epílogu ye "La realidá de los milagros" o que los pacientes nun soportaron el pasar de los años de les sos vides; l'espíritu ye más poderosu que cualquier droga y con trabayu, xuegu, amistá, familia, pueden recuperase; eso ye lo qu'importa, lo qu'escaecimos son les coses sencielles.
Dr. Sayer y el so equipu siguieron buscando la forma d'ayudar a los pacientes con problemes pos-encefálicos pero nun pudieron volver a expermimentar lo mesmo que nel branu de 1969. Según rellátase na película "Espertares", entá siguen trabayando nel Bronx, nel hospital psiquiátricu, ayudando y buscando "espertar" a más enfermos; non con drogues sinón con esfuerciu y sacrificiu.
Premiu
Película basada nel llibru del mesmu títulu d'Oliver Sacks. Llogró tres nominaciones a los Oscar, a la meyor película, al meyor actor principal (Robert De Niro), y al meyor guión adautáu.
Magacín of Zoology and Botany
Magazine of Zoology and Botany (embrivíu Mag. Zool. Bot.) foi una revista con ilustraciones y descripciones botániques qu'editóse n'Edimburgu. Publicáronse dos númberos nos años 1837-1838.
Patricia Henríquez
Patricia Henríquez de Ugarte ye una llicenciada n'alministración educativa y política machaleña. Destacar por ser 18 años vicealcaldesa de Machala, y anguaño asambleísta nacional pola provincia d'El Oro.
Biografía
Desempeñóse como vicealcaldesa de la ciudá de Machala mientres 18 años, acompañando a Carlos Falquez Batalles, y a Carlos Falquez Aguilar mientres les sos alcaldíes.
En 2016, presentó'l so arrenunciu al Conceyu Cantonal de Machala y al so cargu como vicealcaldesa pa llanzar la so candidatura como asambleísta pola provincia d'El Oro.
Le Trait
Le Trait ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Takuma Sonoda
Takuma Sonoda (薗田 卓馬, ), ye un futbolista xaponés.
Vaulx (Alta Saboya)
Vaulx ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
NGC 234
NGC 234 ye una galaxa espiral entemedia alcontrada na constelación de Piscis.
Mónica Callejo
Mónica Callejo Aranda ye una actriz española de cine, teatru y televisión, amás de realizadora y direutora de teatru.
Estudió na Escuela Municipal de Teatru de Zaragoza 1993–1996, mientres esi tiempu recibió clases d'interpretación y disciplines como Clown, Mimu y Danza, realizando representaciones tantu d'escenes como d'obres de grandes clásicos y autores contemporáneos nel Teatru Principal de Zaragoza, La Gavilueta, Los trés hermanes de Chéjov, Victor o los neños al poder de Roger Vitrac, Les amargoses llárimes de Petra Von Kant de Fassbinder, Hiroshima mon amour de Marguerite Dures, etc. Nesti tiempu participa na creación de la compañía Compactu Teatru”. Realiza espectáculos de café teatru, animaciones y performances en Cafés y Discoteques de Zaragoza, y otros llugares d'España. Nel añu 1997, presenta un programa cultural na canal de TV Zaravision de Zaragoza llamáu Konozer, y un programa d'ociu La nuesa Nueche na Canal 44 de TV de Zaragoza. Actúa al traviés del Teatru de La Estación, Zaragoza, n'obrar Monólogos d'Amor y Ai Manolo, arriendes de ello surdir la oportunidá de participar na reposición de Adam's Rib cola compañía Noba Producciones, realizando una xira per España. Nel añu 2005 treslladar a Barcelona col fin d'ampliar la so carrera, asistiendo a clases na Escuela de Berty Tobías, especialista en teatru corporal y participa como co-protagonista nel curtiumetraxe Protagonista de Xavi Esteban. Rueda'l curtiumetraxe Los tacones de Stanivslaski empobináu por Jesús Marco y crea los espectáculos Ma, quiero ser artista y Monólogu d'una actriz en paru de Stand Comedy. Nel añu 2006 treslladar a Madrid pa poder recibir clases de grandes profesionales como Fernanda Mistral, o Jaime Chavarri y completar la formación a nivel non yá teatral sinón tamién cinematográficu. Rueda los curtiumetraxes Sangre d'Horchata y Karate a muerte en Deboh empobinaos por Gustavo Palacios. Nel añu 2007 conoz a Javier Teníes, direutor de la compañía Dispara Teatru, realiza un cursu de Comedia del Arte impartíu por él y a partir d'ende empieza a ser integrante de dicha compañía. Realiza una xira cola compañía representando l'espectáculu Criaos y Namoraos llegando a representar n'Italia. Hasta l'añu 2016 trabayó cola compañía Dispara teatru, con distintos montaxes como El puntu de la perfeición 2010 y Vis a vis 2011 Con esti últimu montaxe Vis a vis realizó una xira per Arxentina impartiendo tamién diversos talleres de teatru. Abril 2012. Kika viaxa pa ser artista 2013) espectáculu infantil, Vivan y namórense, 2014 espectáculu poéticu y Lleendes Urbanes 2013 que'l so estrenu producir nel Festival Internacional de Teatru “ENITBAR” de Barranquilla Colombia ónde tamién impartió talleres de teatru y actuó con Vis a vis.
Impartió los cursos de iniciación al teatru y de montaxes teatrales de Dispara Teatru, en Zaragoza, dende 2008 hasta Xineru de 2017, collaborando tamién na xestión del espaciu de Dispara Teatru en Zaragoza: La Sala de baxo dende la so creación en 2011 hasta'l so zarru en Xineru del 2017.
Passer moabiticus
left|thumb|150px| Passer italiae
Passer moabiticus, ye una especie d'ave paseriforme qu'habita alredor del ríu Jordan, el mar Muertu, Iraq, Irán y l'este d'Afganistán. A pesar de qu'estos son los llugares más comunes onde se-yos columbren, tamién pueden analayar per países cercanos como Xipre y Turquía.
Esti páxaru ye de pequeña talla, de 12–13 cm de llargor, que abeyen per llugares con agua, como fontes y charcos. Siempres constrúin el nial nun árbol, onde ponen de 4-7 güevos nél.
Idioma hebréu
L'hebréu ye una llingua semítica de la familia afroasiática falada por cinco millones de persones, n'Israel (95%) y otros dos o trés millones nes comunidaes xudíes espardíes pel mundiu, axuntando un total d'ocho millones de falantes. N'Israel, ye la llingua del Estáu y una de les dos llingües oficiales xunto col árabe y fálala la mayoría la población.
Al marxe de la Biblia, el testu más antiguu fechu nel alfabetu hebréu ye del sieglu IX e.C. D'esta dómina ye la estela de Moab, escrita en dialeutu cananeo-moabita, na que Mesha, rei de Moab, cuenta los sos trunfos escontra Omri, el rei d'Israel. Tien paralelismu col Segundu Llibru de los Reis, capítulu 3.
Na Estela de la Casa de David, escrita n'hebréu a mediaos del sieglu VIII e.C., conmemora les victories del rei siriu Hazael sobre Xoram, fíu d'Acab, rei d'Israel, y sobre Ocozíes fíu de Xoram rei de Xudá, de la dinastía de David. Ye'l testu más vieyu que fai referencia a esta dinastía.
L'hebréu dexó de falase alredor del sieglu I e.C., masque'l so emplegu siguió faciéndose na lliteratura y, sobre manera, na lliturxa xudía, col enfotu de sirvir de llingua académica. En Palestina sustituyóse como llingua falada pol araméu. Tocantes a la diáspora xudía, les sos llingües comunes foron dos: el yidis nos xudíos denomaos ashkenazíes (centru y este d'Europa) y el ladín o xudeoespañol nos denomaos sefardinos (cuenca mediterránea).
L'hebréu modernu, llingua oficial d'Israel, recuperólu'l sionismu a últimos del sieglu XIX col enfotu d'emplegalu como llingua nacional del futuru Estáu xudíu.
Fontes
Anque la Biblia ye la fonte principal del hebréu clásicu, la mesma llingua úsase en delles inscripciones. Pente les que se conocen meyor, tán les del calendariu Gezer (sieglu X e.C.), una llista de meses definíos pol trabayu agrícola carauterísticu fechu nellos (inda que pue ser qu'esti testu nun lu escribiere un israelita); les inscripciones Kuntillet 'Ajrud y Khirbe el-Qom (d'últimos del sieglu IX o entamos del VIII e.C..), que mentaben a Yahweh y al so Asherah; los Ostraka de Samaria (sieglu VIII e.C.) recueye pagos de vinu, aceite, etc.; la inscripción del túnel Siloam (últimos del sieglu VIII e.C.), atopada nel túnel construyíu por Ezequíes perbaxo la ciudá de David pa llevar agua del manantial de Gihon hasta la Reserva de Siloam; los Ostraka de Lachish (entamos del sieglu VI e.C.) con mensaxes militares primero de la invasión babilónica; y los ostraca Arad (de la mesma dómina) que recueyen les provisiones furníes a los soldaos. La Piedra Moabita (ca. 830 e.C.), na que'l rei Mesha de Moab fala de les sos victories escontra los israelites, ta nun llinguax asemeyáu al hebréu bíblicu.
Footjob
Footjob, (lliteralmente "trabayu colos pies" o "trabayu de pies") ye una pallabra d'orixe inglés, derivada del términu handjob, pa referise a la práctica sexual colos pies, y que'l so términu puede ser identificáu cola sigla FJ.
Idioma hebréu
Filiación llingüística
Dientro'l grupu noroccidental de llingües semítiques, l'hebréu pertenez a la familia cananea, qu'inclúi al feniciu, moabita y amonita (dellos incluyen l'ugarítico). La otra grande familia de la llingua semítica noroccidental ye l'aramea.
Footjob
A pesar de qu'esta práctica ta estrechamente rellacionada con el fetichismo polos pies, nun ye esclusiva, y tamién se suel practicar con calter de dominación.
Idioma hebréu
Filiación llingüística
La pallabra hebréu (ibrît) nun s'emplega na llingua fasta'l periodu helenísticu, inda que pue lleese sobro la "llingua de Canaán" Isaíes 19.18; y en 2 Reis 18.26,28 (= Isa. 36.11,13; 2Crón. 32.18) y Nehemíes 13.24; los xerosolimitanos falen yehûdît, esto ye, "xudéu" (más sero "xudíu").
Con aciertu, l'asemeyanza del hebréu bíblicu y el feniciu, y delles pallabres cananees qu'apaecen nes cartes d'Amarna dende'l sieglu XIV e.C.., amuesen que la llingua de los israelites nun yera mui distinta de la de los cananeos. Dellos deducieron de les carauterístiques comunes del hebréu y el cananéu, y de les pallabres "un araméu errante foi mio padre" (Deut. 26.5), que los antecesores de los israelites falaben araméu y fixeron de so la llingua de los cananeos que más llueu diba conocese como hebréu.
Sicasí, dúldase si Deuteronomiu 26.5 quier facer por tresmitir información tocante a la historia llingüística y les asemeyances del hebréu colo que falaben los cananeos puen ser desplicaes na hipótesis de que los israelites y los sos antecesores falaben yá una llingua mui venceyada a la de los cananeos.
Carauterización
La llingua escríbese de drecha a izquierda con un alfabetu de ventidós lletres. Anicialmente, namái que tenía consonantes, pero w, y y h emplegáronse tamién pa delles vocales llargues y vocales al final de pallabra (w = /u/; y = /i/; h = /a/, /o/ y /e/; w y y usáronse más sero pa /o/ y /e/, respeutivamente) fasta, polo menos, el sieglu X ed C. y w y y nel interior de la pallabra fasta'l sieglu IX. Estes consonantes ausiliares escrites pa denotar vocales empléguense tamién notres llingües semítiques y denómase matres lectionis.
El sistema de vocalización d'anguaño, reproduz, entós, la pronunciación corriente d'unos mil años depués del acabu del periodu bíblicu, inda que ta basáu nes primeres tradiciones de llectura de la Biblia.
Footjob
El footjob nel erotismu
thumb|Footjob referir a utilizar los pies nel sexu.|203px
Ye consideráu parte del fetichismu de pies si ye qu'hubiera interés esclusivu per esa parte del cuerpu. Otros términos rellacionaos son el toejob, centráu nos deos de los pies y el solejob, coles plantes de los pies.
"Postures" del footjob
Esisten diversos métodos o "postures" pa realizar esta práctica, ente les que podemos atopar:
Veigy-Foncenex
Veigy-Foncenex ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Helen Foster
thumb|right|250px|[[Glen Boles y Helen Foster en The Road to Ruin (1934)]] thumb|right|250px|[[Nell O'Day y Helen Foster en The Road to Ruin (1934)]] thumb|right|250px|[[Virginia True Boardman y Helen Foster en The Road to Ruin (1934)]] Helen Foster foi una actriz cinematográfica d'Estaos Xuníos.
Biografía
Nacida n'Independence, Kansas, Foster cursó estudios en Kansas City (Missouri) y nuna finishing school en Florida.
Empezó a actuar en 1925, participando en curtios cómicos y en cintes del xéneru western. El so primer filme foi On the Go, de Action Pictures, nel qu'actuó xunto a Jay Wilsey. Amás de Action, ente otros estudios tamién trabayó pa Robertson-Cole Pictures Corporation, Goodwill Productions y Universal Pictures, rodando pa esti postreru'l serial Haunted Island (1928), nel qu'actuó con Jack Dougherty.
En 1929 tuvo un papel nel so primer filme sonoru, Gold Diggers of Broadway, y esi mesmu añu foi nomada una de les WAMPAS Baby Stars. Les WAMPAS Baby Stars foi una campaña publicitaria patrocinada por United States Western Association of Motion Picture Advertisers, una asociación de publicistes cinematográficos qu'homenaxaba a trelce (catorce en 1932) nueves muyeres tolos años, que consideraben que diben llegar al estrellalgu.
En 1933, Foster actuó nel filme d'esplotación The Road to Ruin, una versión del filme de 1928 del mesmu nome, que tamién protagonizó. Tres l'estrenu de Road to Ruin, Foster solo fixo otros ocho actuaciones cinematográfiques, la mayor parte con papeles ensin reflexar nos títulos. La so última actuación, como extra, tuvo llugar en 1956 con La vuelta al mundu n'ochenta díes.
Helen Foster finó en 1982 en Los Angeles, California, a los 76 años d'edá.
Mónica Calzetta Ruiz
Resultaos individuales
Foi siete veces campeona d'España: nos años 1997, 2000, 2002, 2004, 2005, 2007 y 2009, y resultó subcampeona en trés causes, nos años 1996, 1999 y 2013. Nel añu 2010 proclámase campeona femenina de la Unión Europea, nun tornéu celebráu en Arvier, Valle d'Aosta.
Resultaos por equipos
Hai representando a España nes Olimpiaes d'axedrez en nueve causes: nos años 1992, 1994, 1996, 2000, 2002, 2004, 2006, 2008, 2010 y 2012, en cinco causes defendiendo'l primer tableru. y nel Campeonatu d'Europa d'axedrez por equipos en nueve causes, nos años 1997, 1999, 2001, 2003, 2005, 2007, 2009, 2011 y 2015, en cuatro causes defendiendo'l primer tableru.
L'Estany
L'Estany ye una población del norte de la comarca del Moyanés, provincia de Barcelona, na comunidá de Cataluña. thumb|left| Llocalización de L'Estany dientro de la contorna del Moyanés.
Entidaes
L'Estany tien dos entidaes o distritos:
Llista de población por entidaes:
Historia
El nucleu de L'Estany, acovecíu pel norte por un serrijón, ta asitiáu cerca d'un antiguu llagu, desecado en 1570 por iniciativa del abá Carles de Cardona pa sacupar les agües y evitar los focos d'epidemies que portaba. L'Estany inda s'enllena en dómina d'agües bien bayuroses y enllargaes. Les cases son de piedra y constitúin un bon exemplu de pueblu rural, práuticamente de monte. Los visitantes averar a la llocalidá atraíos pol so bon clima y pol estraordinariu monesteriu románicu de Santa María, cola so ilesia restaurada, un claustru magníficu con 72 capiteles de temes bíbliques, heráldicos y florísticos, y un pequeñu muséu anexu nel que se resume la hestoria del cenobiu.
La hestoria del conceyu ta acomuñada al monesteriu de Santa Maria de L'Estany. La primer referencia de la esistencia de L'Estany ta nun document del añu 927. Nel 990, el noble Sendred de Gurb donó la ilesia de L'Estany a la sede episcopal de Vich. thumb|left|Ilesia y monesteriu de Santa María de L'Estany
Cuasi un sieglu más tarde, en 1080, fundóse una congregación de canónigos agustinos, orixe del monesteriu. El 3 de payares de 1133 l'arzobispu de Tarragona consagró la ilesia a San Olegario (Sant Oleguer ) acompañáu del obispu de Vich, Ramón Gaufred, y del de Girona, Berenguer de Dalmau. En 1264, el monesteriu foi alzáu abadía y el so primer abá foi Ferrer de Calaf. En 1375, la comunidá taba formada por dolce canónigos y otros dolce beneficiaos. Como en munchos llugares de Cataluña, L'Estany tamién foi solmenáu pol terremotu del 24 de mayu de 1448 que baltó les bóvedes de la ilesia y el campanariu. Les obres de la so restauración realizar en 1451.
En 1554, l'abá Carles de Cardona fixo construyir la Mina pa desecar el llagu qu'anubría parte de la redolada de la llocalidá y que la dio nome, porque yera bonu pa la caza y los inseutos qu'abondaben gracies él estendíen el paludismu. En 1595, por iniciativa de Felipe II, el papa Clemente VIII suprime les canóniques agustinianas de la so monarquía; y en 1603, la comunidá vuelve a L'Estany con calter de colexata. Nel postreru terciu del sieglu XVIII, en 1775, produzse la estinción de la comunidá y la ilesia pasa a ser parroquia, anque hasta hai relativamente pocu caltuvo un calter especial, col títulu d'arciprestalgu.
El 3 de xunu de 1931 el monesteriu foi declaráu Monumentu Nacional y en 1966 empezaron les obres de restauración, que s'inauguraron el 9 y el 12 d'abril de 1970.
Economía
Agricultura, ganadería, industria testil, construcción, hostelería, comerciu y servicios.
En L'Estany, les ceberes d'iviernu cultivar pa la producción de ensilaje o bien son pastiaos mientres l'iviernu.
Otros llugares destacables del municipi son el Puig Rodó y el Pic de la Caritat (Picu de la Caridá), y la diversidá de fontes naturales que tien.
Fiestes
Les fiestes y tradiciones más notables son la Fiesta Major (8 de setiembre), la Feria (8 d'avientu) y el Preselbe Vivente.
Llugares d'interés
El so términu municipal cuenta con munchos llugares d'interés, pero nel mesmu cascu urbanu'l visitante puede maraviase col monesteriu románicu y el bien pintorescu Carrer Fosc (la "Cai Escura").
La Carbayeda (Zamora)
La Carbayeda (La Carballeda en castellanu) ye una comarca del noroeste de la provincia de Zamora que llenda al norte cola provincia de Lleón, al oeste cola comarca de Senabria, al sur con Aliste y al este cola comarca de Los Valles.
Eclesiásticamente ye parte de l'arciprestalgu de Senabria-Carbayeda y de la diócesis d'Estorga.
Conceyos de La Carbayeda
Llistáu de los conceyos de La Carbayeda:
Mónica Cabrera
Mónica Cabrera ye una direutora, dramaturga y actriz arxentina de cine, televisión y teatru. Participó, ente otres películes, en El hijo de la novia (2001), L'abrazu partíu (2004) y L'infinitu ensin estrelles (2007). Na televisión trabayó en Tratame bien (2009), Malparida (2010) y La dueña (2012). La so interpretación de Mabel en Malparida valió-y una nominación al Premiu Martín Fierro na categoría de Meyor actriz de repartu.
Tamién foi reconocida pol so llabor n'unipersonales de teatru qu'ella mesma escribe. En 2009 publicó'l llibru Arrabaldera, muyeres que trabayen y otros unipersonales y en 2010 realizó'l Maratón Cabrera, que consistió n'estrenar cada mes, dende febreru a xunu, un unipersonal del so llibru. Nel marcu del maratón protagonizó El sistema de la víctima, Arrabaldera, muyeres que trabayen, The victory to la Madrecita xunto a Teresa Murias, Llimosna d'amores y ¡Dolly Guzmán nun ta muerta!. Pol so llabor ganó en 2011 el Premiu Konex al llabor unipersonal de la década y pol unipersonal Arrabaldera, muyeres que trabayen foi nomada a los Premios ACE.
Biografía
Mónica Cabrera nació en Buenos Aires el 26 d'abril de 1958. Mientres la so mocedá militó na Federación Xuvenil Comunista y foi eso lo que la llevó a dirixir per primer vegada, nuna obra pa recaldar fondos. Estudió teatru con Alejandra Boero mientres diez años y depués foi docente na so escuela, Andamiu 90. Tiempu dempués escurrió la Escuela Municipal de Teatru de Merlo, que dirixó hasta 2000, cuando-y suspendieron el contratu, daqué qure describió «como una desgracia» y causó-y problemes económicos.
Incursionó nel cine nel añu 2001 col rol de Carmen na película de Juan José Campanella El hijo de la novia, nomada a los Premios Oscar na categoría de meyor película de llingua non inglesa. Nel cine depués participaría con pequeños papeles nes películes L'abrazu partíu (2004), A los güeyos de Dios (2005), L'infinitu ensin estrelles (2007) y Clarisa yá tien un muertu (2008).
La so mayor reconocencia vieno, sicasí, con papeles secundarios na televisión. Interpretó a Rosa nel unitariu Tratame bien (2009), a Mabel na telenovela Malparida (2010) y a Elena en La dueña (2012), un unitariu protagonizáu por Mirtha Legrand. El so papel de Mabel en Malparida valió-y una nominación al Premiu Martín Fierro na categoría de Meyor actriz de repartu. En 2011 amás interpretó a Carmen nel episodiu La primer vegada y la única de la serie Hestories de la primer vegada y a Flora nuna participación especial en Los únicos.
En teatru, xeneralmente trabayó en solitariu y según ella acostumóse «a xestionar sola». Al respeutu de la so salida de la Escuela Municipal de Teatru en Merlo, l'actriz dixo «metíme nun trabayu pequeñu, amenorgué a lo esencial» y dixo que tenía que «escribir, actuar y dirixir sola» porque «tenía'l prexuiciu d'un escesu de narcisismu y exhibicionismu». En 2000 estrenó'l so primera unipersonal, El club de les bataclanas, escritu ya interpretáu por ella. En 2009 publicó'l llibru Arrabaldera, muyeres que trabayen y otros unipersonales con dellos de los sos trabayos. Dirixó The Cabrera's Company y en 2010 realizó'l Maratón Cabrera, que duró dende febreru hasta xunu y consistió n'estrenar cada mes un unipersonal del so llibru. Nel marcu del maratón protagonizó El sistema de la víctima, Arrabaldera, muyeres que trabayen, The victory to la Madrecita xunto a Teresa Murias, Llimosna d'amores y ¡Dolly Guzmán nun ta muerta!. Amás participó na obra Anfitrión Cabaré nel Teatru Anfitrión xunto a Noralih Gago. Con Arrabaldera, muyeres que trabayen ganó'l Maratón d'Unipersonales del Festival Internacional de Buenos Aires y en 2008 participó nel Festival Internacional de Cabaré Políticu de Méxicu con El sistema de víctima. Amás, el so trabayu en Arrabaldera, muyeres que trabayen valió-y una nominación a los Premios ACE y en 2011 pol so trabayu n'unipersonales foi-y otorgáu'l Premiu Konex al llabor unipersonal.
En 2009, nuna entrevista pa -y diariu La Nación, Cabrera calificó al so llabor na televisión como «una cosa de beca» y dixo «[la televisión] nun me modificar enforma». Espresó la so preferencia pol teatru y dixo «Nos medios masivos, nun se trata del mio productu y llámenme namái pa interpretar, ente que nel teatru xenero'l proyeutu, convoco al equipu. Ye como un fíu [...] siéntome cómoda». Finalmente concluyó que na actuación ye necesariu «ser de perfil baxu y nun creese nada» y «ser fiel».
Seleición femenina de voleibol de Venezuela
La Seleición femenina de voleibol de Venezuela ye la seleición nacional de voleibol de Venezuela, gerenciada pola Federación Venezolana de Voleibol. Participa nos torneos entamaos pola Confederación Suramericana de Voleibol (CSV), según nos de la Federación Internacional de Voleibol.
Campeonatu Suramericanu
Medayes:
Copa del Mundu
Medayes:
Xuegos Panamericanos
Medayes:
Xuegos Bolivarianos
Medayes:
Copa Panamericana
Medayes:
Copa Final Four
Medayes:
Grand Prix
Medayes:
Campeonatu Suramericanu Xuvenil
Medayes:
Xuegos Olímpicos de la Mocedá
Medayes:
Copa Panamericana Xuvenil
Medayes:
Campeonatu Suramericanu de Menores
Medayes:
Campeonatu Mundial de Menores
Medayes:
Copa Panamericana Menores
Medayes:
John Agar
John Agar foi un actor d'Estaos Xuníos
Yera'l mayor de los cuatro fíos d'un empaquetador de carne. John Agar trabayó xunto a John Wayne nes películes Arenas sangrientes y She Wore a Yellow Ribbon (She Wore a Yellow Ribbon), pero darréu foi apostráu a participar en películes de serie B, tales como Tarántula (Tarantula, 1955, de Jack Arnold), The Mole People (1956, de Virgil W. Vogel) The Brain from Planet Arous (1957, de Nathan H. Xuren) y Hand of Death (1962, de Gene Nelson).
Agar educar na Harvard School for Boys y na Academia Lake Forest, en Chicago, y graduóse na Pawling Preparatory School de Pawling, Nueva York. Cola so familia camudar a Los Angeles en 1942, tres la muerte del so padre. Mientres la Segunda Guerra Mundial sirvió coles fuercies aérees, y dexó les fuercies armaes en 1946 col grau de sarxentu.
Foi'l primer home de Shirley Temple, de 1945 a 1950, y esti matrimoniu dio-y un rápidu contratu de película col independiente productor David O. Selznick. Agar y Temple trabayaron xuntos en Fort Apache. Esta oportunidá la desperdició al empezar a frecuentar centros nocherniegos y ser arrestáu delles vegaes por conducir bébedu. Agar y Temple tuvieron una fía: Linda Susan Agar; Linda foi conocida más tarde como Susan Alden Black, al usar l'apellíu del so padrastru: Charles Alden Black (1919 – 2005).
Tres el so divorciu de Temple, Agar siguió la so carrera nel cine. Pero l'alcoholismu terminólo arruinando: apostrar a producciones de baxu presupuestu. Agar volvió casase en 1951 cola modelu Loretta Barnett Combs (1922 - 2000). Permanecieron xuntos hasta la muerte d'ella nel 2000. Tuvieron dos fíos: Martin Agar y John George Agar III.
Agar finó'l 7 d'abril de 2002 en Burbank, California, por entueyos derivaos d'un enfisema pulmonar. Foi soterráu xunto a la so esposa nel campusantu Riverside Nacional, en Riverside (California).
Ñu
Ñu ye un grupu de hard rock español formáu en 1974 en Madrid. El so estilu, descritu en dalguna ocasión como rock medieval, axunta elementos de música -precisamente- medieval, celta y heavy metal.
Estilu y carrera
El so fundador, José Carlos Molina (flauteru y cantante), ye l'únicu miembru del grupu que permaneció mientres tola trayeutoria del mesmu. Señalóse repetidamente la influencia de Jethro Tull y el so líder, Ian Anderson, nel soníu y l'imaxe de la banda. De la mesma, esta exerció una influencia notable en grupos posteriores, como Mägo de Oz. La temática habitual del grupu describióse como «hestories de castiellos, caballeros, villanos y héroes medievales».
El grupu naz d'una banda anterior formada en 1972, Fresa, de la que formaben parte J.C. Molina y el guitarrista Rosendo Mercado. En 1974 el grupu pasó a llamase Ñu. En 1976 publicóse, ensin conocencia de la banda el so primer discu, el senciellu "Que nadie escape de la evolución / Volando en sociedad".
En 1978 Rosendo abandonó'l grupu pa fundar la so propia banda, Leño. Los continuos cambeos na formación del grupu (hasta sesenta músicos distintos a lo llargo de la so discografía) punxéronse en rellación col calter del líder del mesmu, descritu por unu de los sos críticos como «irascible, autosuficiente y pocu diplomáticu».
A pesar de los cambeos de formación, el grupu recibió crítiques que consideren la so música «rock fondiáu nel pasáu» y acusen al so líder de negase a evolucionar. Pa otru críticu, sicasí, «Ñu soportó dos décades d'incomprensión y ausencia de sofitu, respondíes con una actitú de "equí dar toes, que yo tiro p'alantre". Pa munchos, el veteranu grupu madrilanu perdióse na nueche de los tiempos, pero lo cierto ye que la so actividá, anque públicamente inalvertida, nun cesó nunca. (...) Ñu ye la flauta que va vencer, siquier nel terrén de la dignidá».
Gymnema sylvestre
Gymnema sylvestris ye una especie de planta trepadora, maderiza y de fueya perenne que nun ye habitual na península ibérica de manera que nun tien nome común n'español. En sánscritu llámase gurma, Gurmarbooti o Meshashringi. El nome popular inglés correspuende a Periploca of the Woods. thumb|240px|Fueyes y flores thumb|240px|Vista de la planta thumb|240px|Fueyes
Distribución y hábitat
Alcuéntrase nel continente asiáticu sobremanera na India, nos montes tropicales del centru y el sur del país, nos Ghats occidentales que ye una cadena montascosa que s'atopa al oeste de la India y nel territoriu de Goa. Tamién crez en Xapón, Sri Lanka, Vietnam, Taiwán y en delles provincies de China en Fujian, Guangxi, Hainan, Yunnan y Zhejiang. De forma menos habitual puede atopase nel sur d'África.
Etimoloxía
El nome popular "gur-ma" provién del hindi. Significa "destructor d'azucre" por cuenta de la interesada propiedá de la planta de suprimir la sensación del sabor duce. Per otra parte, el términu sánscritu "meshasringi" quier dicir "cuernu de corderu".
Descripción
El so raigañu ye axonomorfa, presenta un raigañu primariu persistente que da llugar a raigaños secundarios más pequeñes y pueden algamar los ocho metros de fondura. Les sos fueyes son simples, opuestes, acuminaes, xeneralmente elíptiques o ovales y pubescentes. Presenten una nerviación pinnada. Miden ente 3-5 cm de llargu y 0.7-3 cm d'anchu. Tienen un color verde-marrón, nun tienen golor y tienen un sabor daqué amargosu. Presenta unos pelos curtios, finos y nidios na mota de la flor. Tien una inflorescencia en recímanu. Les sos flores son hermafrodites, pequeñes, marielles y dalgunes presenten tonalidaes verdoses. Arrexuntar n'umbeles. El periantu ta formáu pola mota y la corola. Tien la mota 5 sépalos, lóbulos llargos, ovalaos y pubescentes. La corola ye de color mariellu maciu, tien una forma acampanada con cáscares y una corona única con cinco escames carnoses, tien 5 pétalos. El xinecéu consiste nun únicu pistilu con dos carpelos, formando un ovariu súperu. Los estilos tán fundíos pero presenten 5 estigmes estremaos. El androcéu ta compuestu por 5 estames. El peciolu mide ente 3-12 mm de llargor. Presenta un frutu en forma de folículo, solitariu o en pares, acuminaos, tomentosos, delgaos dende la base hasta l'estremu cimeru. Les granes son ováu-oblongues, blanques.
Parte utilizada (droga)
El componente activu principal ye'l acedu gymnémico el que s'estrayi de les sos fueyes. Forma parte de
Composición química
El principal componente bioactivo de la Gymnema sylvestre pertenez al grupu de les saponines y ye conocíu como acedu gymnémico Los componentes son:
Usos melecinales
Utilízase principalmente pa combatir la diabetes, la hiperactividad y la hipoglicemia. Tamién se considera hepatoprotector y tien interés fitoterapéutico. Amás, utilizar en casos d'alerxes, anemia, colesterol, indixestión y problemes gástricos. Ye una planta con moderada propiedá diurética. La presencia de antraquinonas exerz una actividá llaxante moderada. Ye activador de la circulación central y / o periférica. Per otra parte, ayuda a perder pesu una y bones la propiedá de faer amenorgamientu del sabor duce fai menguar el mambís. Toles partes utilizar pal tratamientu del reuma y de les hemorroides. Nel pasáu tamién yera utilizada pa tratar les mordedures de culiebres, los resfriaos, dolor d'estómagu.
Aiciones farmacolóxiques
L'ácidu gymnémico ye utilizáu como axente antidiabético yá que produz un aumentu de célules beta pancreátiques lo que fai aumentar los niveles d'insulina. Ye un axente antihiperglucèmico, que fai menguar los niveles anormales d'azucre nel sangre. La G. sylvestris torga l'absorción de los azucres en procesos dixestivos una y bones l'ácidu gimnèmico puede bloquiar el receptores de glucosa. Los efeutos del ácidu son bien rápidos y exercen la so aición inhibidora a nivel de la membrana plasmática. L'efeutu bloquiador de los receptores de la glucosa débese posiblemente al grupu acilo del ácidu, que paez qu'inflúi nel sistema enzimático celular, sobremanera en mitocondries. L'efeutu supresor dura una hora aproximao. Como resultancia, la consistencia d'azucre en sangre mengua.
De la mesma, Gymnema tamién puede actuar sobre les papiles gustatives na llingua. La llingua nun nota'l sabor duce del carambelu al mazcar al empar fueyes de Gymnema. Tien la estraña propiedá d'anular el gustu duce, lo que s'atribúi a la presencia d'ácidu gimnèmico. Esta supresión nun se produz namái col azucre, sinón tamién col glicerol y los edulcorantes.
L'azucre en sangre ye controláu pola insulina, que ye producida poles célules beta-pancreátiques. De normal, nos adultos diabéticos estes célules deterioráronse y el papel de la Gymnema ye ayudar a refaeles. Por ello, l'equilibriu d'azucre en sangre y acedu gimnèmico son eficaces pa los diabéticos, tanto dependientes como adultos.
Amás de la so propiedá hipoglucémica, tamién ye astringente, estomacal y tónica.
Toxicidá
Si utilicen les cantidaes indicaes, esto ye, nun superar los 400mg al día suel ser segura, bien tolerada y nun produz efeutos secundarios. Mientres l'embaranzu y el periodu de lactancia nun se determinó si pueden producise o non efeutos secundarios. Aun así, encamiéntase consultar a un facultativu médicu enantes d'alministrar estractu de Gymnema a neños y vieyos diabéticos. Contraindicada nel casu d'utilizase conxuntamente con drogues hipoglucèmicas orales. Hai que tener curiáu a la de tomar gimnema xunto con glipizide, glyburide ya insulina.
Otros usos
Tien un estractu alcohólicu nes fueyes seques qu'amuesa actividá antibacteriana contra Bacillus pumilis, Bacillus subtilis, Pseudomonas aeruginosa y Staphylococcus aureus.
Historia
Ye bien conocida na medicina popular hindú polos sos múltiples aplicaciones médiques: utilizar pa tratar problemes estomacales, estriñimientu, dispepsia, edemes, oliguria, oftalmitis, anxines, retención d'orina, o como estimulante y energizante. Tamién ye un tratamientu clásicu pol dolor de gargüelu y de los dolores oculares.
Les sos propiedaes hipoglucemiantes yá yeren conocíes dende'l sieglu VI aC, siendo utilizada no qu'ellos denominaben orina de miel. La so aición principal y habitual antidiabética nun foi conocida hasta mediaos del sieglu XIX. Foi descrita orixinalmente pol botánicu suecu Anders Jahan Retzius cola denominación Periploca sylvestris Retz. thumb|240px|Llegumes thumb|240px|Granes