cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Batalla d'El Álamo
Mitos y fechos aldericaos
Sam Houston recibió munches crítiques per parte de los sos adversarios internos por non allegar a rescatar o ayudar a los defensores del Álamu. Sicasí, él ordenara la evacuación de la posición por considerala indefendible (la orde nun foi obedecida por Neill), y consideraba qu'allegando col so exércitu a enfrentase en campu abierto con un exércitu cimeru en númberu y armamentu namái consiguiría la destrucción de les sos tropes, y que lo meyor yera evitar l'enfrentamientu hasta acolumbrar una aceptable posibilidá de victoria.
Toles fontes coinciden en que Travis morrió d'un disparu apenes empecipiada la batalla, ente que Bowie morrió a bayonetazos nel so llechu de la enfermería, según unes o otres fontes. Tamién esiste discutiniu pola muerte del esplorador y políticu David Crockett, que morrió combatiendo según la versión d'Estaos Xuníos, ente que los historiadores mexicanos tienden a considerar que foi unu de los homes que se rindieron o fueron prindaos a la fin del asediu, y a los que se fusiló por orde de Santa Anna. Bona parte d'esta segunda versión provién de los diarios del teniente coronel José Enrique de la Peña, apaecíos a principios del sieglu XX y que la so autenticidá inda ta sometida a alderique. Otra versión diz que taba de camín en San Antonio, abellugar nel fuerte ante la inminencia de la batalla y, al terminar ésta, xunto con otros pidió clemencia, pero Santa Anna aína mandar fusilar.
Chalcostigma olivaceum
El colibrí oliváceo o pico escayu oliváceo (Chalcostigma olivaceum), ye una especie d'ave na familia Trochilidae.
Distribución y hábitat
A esta especie de colibrí alcuéntrase en Bolivia y Perú. El so hábitat natural son los praos d'altor subtropicales o tropicales.
La Espina (Salas)
La Espina ye un llugar de la parroquia del mesmu nome nel conceyu asturianu de Salas.
Alcuéntrase a 12 km de Salas, la capital del conceyu, a un altor mediu de 655 msnm y tien una población de.
El Pousadoriu
El Pousadoriu ye una aldea de la parroquia de La Espina nel conceyu asturianu de Salas.
Alcuéntrase a 13 km de Salas, la capital del conceyu, a un altor mediu de 554 msnm y tien una población de.
Tonya Harding
Tonya Maxene Harding ye una patinadora retirada de patinaxe artísticu sobre xelu d'Estaos Xuníos; dos veces campeona olímpica y dos veces campeona nel Skate America. Harding tamién llevó a cabu una curtia carrera nel boxéu profesional.
En 1991, ganó'l Campeonatu d'Estaos Xuníos de patinaxe artísticu sobre xelu y asitióse en segundu llugar nel Campeonatu Mundial. Foi la segunda muyer —y la primer muyer d'Estaos Xuníos— en completar un saltu triple axel con una combinación de loop doble en competición. En 1994, Harding foi vetada pa tola vida de l'Asociación de Patinaxe Artísticu de EE. XX., depués de declarase culpable d'atrabancar los fechos del ataque contra la patinadora artística Nancy Kerrigan. Una película biográfica de Harding, I Tonya, foi estrenada'l 8 d'avientu de 2017. L'actriz Margot Robbie interpreta a Harding.
Ouvés
Alcuéntrase a 13 km de Salas, la capital del conceyu, a un altor mediu de 621 msnm y tien una población de.
Tonya Harding
Primeros años
Tonya Maxene Harding nació'l 12 de payares de 1970 en Portland, Oregón, como fía de LaVona Golden (n. 1940) y A'l Harding (1933–2009). Pal momentu de la so nacencia, la so madre yá tenía otros trés fíos (el cuartu morrió na infancia) de matrimonios anteriores, siendo Harding el so quintu home. Harding creció en Portland y empezó a patinar a la edá de trés años, so la direición de la finada Sylvia Harpolscheimer. Mientres la so mocedá, Harding tamién cazaba, realizaba carreres automovilístiques y aprendió mecánica automotriz del so padre. La so madre, quien lluchaba p'ayudar a caltener a la familia mientres trabayaba como camarera, realizaba tola ropa de Harding, lo que provocaba qu'otros neños burllar d'ella. LaVona tamién cosió a mano los traxes de patinaxe de Harding pa les sos competiciones. Llogró realizar el so primer triple lutz a la edá de 12 años.
Carrera nel patinaxe
Harding empezó la so esguilada nel patinaxe de competición a mediaos de los 80. Asitiar nel sestu llugar nel Campeonatu d'Estaos Xuníos de 1986, quinta en 1987 y 1988, y tercera en 1989. Dempués de ganar el Skate America en 1989, foi considerada una contendiente fuerte nel Campeonatu d'Estaos Xuníos de 1990, pero desempeño un probe programa llibre de resultes de carecer gripe y asma. Harding cayó dende'l segundu llugar al séptimu na xeneral. Anque yera una bona patinadora nel programa llibre, de normal les sos puntuaciones nes figures obligatories yera inferiores.
L'añu decisivu de Harding foi 1991, al llograr el so primer triple axel nel Campeonatu d'Estaos Xuníos. Esto dexó-y ganar el títulu con una puntuación de 6.0, finxu enxamás llográu por un patinador femenín en méritos téunicos. Nel Campeonatos Mundial de 1991, volvió completar el triple axel (convirtiéndose na primer muyer americana en llevalo a cabu nun eventu internacional), pero na xeneral terminó en segundu puestu por detrás de Kristi Yamaguchi. A pesar de bater récores, Harding nunca foi capaz de realizar con ésitu otru triple axel nuna competencia posterior a 1991, y les sos resultancies competitives empezaron a tornar. En 1992, ocupó'l tercer llugar nel Campeonatu d'Estaos Xuníos dempués de torcese'l todíu na práutica. Terminó cuarta nos Xuegos Olímpicos d'Iviernu de 1992, ente que nel Campeonatu Mundial de 1992 quedaría sesta. Na temporada de 1993, patinó mal nel Campeonatu d'Estaos Xuníos y nun calificó pal equipu del Campeonatu Mundial.
El 6 de xineru de 1994 tuvo envolubrada nel escándalu desamarráu al afayase que'l so ex-home, Jeff Gillooly, conspirara con Shawn Eckhardt y Shane Stant p'atacar al so principal rival nel Campeonatu d'Estaos Xuníos de patinaxe artísticu sobre xelu de 1994, la competidora Nancy Kerrigan. Stant cutir na zanca, unes pulgaes percima de la rodía, con un ASP del cayáu d'un telescópicu.
A pesar de les acusaciones y, so la presión d'una demanda per parte de Harding, dexóse-y siguir siendo miembru del equipu de patinaxe de EE. XX. nos Xuegos Olímpicos d'Iviernu de 1994 en Lillehammer, Noruega. Harding terminó nel octavu llugar, bien por detrás d'Oksana Bayul (oru) y Kerrigan (plata). En xunu de 1994, los miembros de l'Asociación de Patinaxe Artísticu d'Estaos Xuníos votaron pa desaposiar a Harding del so títulu olímpicu ganáu esi añu. Sicasí, los resultaos de la competencia nun fueron camudaron y el títulu dexóse vacíu en llugar de mover a tolos demás competidores una posición enriba.
Ataque a Nancy Kerrigan y repercusiones
thumb|left|Harding nuna de les sos sesiones de práutica nel Clackamas Town Center, preparar pa los [[Xuegos Olímpicos de Lillehammer 1994|Xuegos Olímpicos d'Iviernu. Asistieron miles d'espectadores y docenes de reporteros y equipos de filmación.]] El 6 de xineru de 1994, la principal rival de Harding, Nancy Kerrigan, foi atacada por un agresor que darréu foi identificáu como Shane Stant, al salir d'una sesión de práutica en Detroit. L'ex-home de Harding, Jeff Gillooly, y el so guardaespaldes, Shawn Eckhardt, contrataron a Stant pa quebra-y la pierna derecha a Kerrigan y asina evitar que compitiera nos Xuegos Olímpicos d'Iviernu de 1994 en Lillehammer. Dempués de nun atopar a Kerrigan na so pista d'entrenamientu en Massachusetts, Stant siguir a Detroit. Al salir d'una sesión de práutica en Cobo Arena, Stant cutió la pierna de Kerrigan unos centímetros percima de la rodía con un cayáu telescópicu. La so pierna nun foi rota, sinón que solo quedó magullada, pero la mancadura obligar a retirase del campeonatu nacional. Harding ganó esi eventu, y tantu ella y Kerrigan fueron escoyíes pal equipu olímpicu de 1994. Harding terminó octava en Lillehammer, ente que Kerrigan, aquel día dafechu recuperada de la mancadura, ganó la medaya de plata detrás d'Oksana Bayul.
L'ataque a Kerrigan y la noticia de la supuesta participación de Harding conducieron a un frenesí mediáticu. Kerrigan apaeció en portaes de revistes célebres como Time y Newsweek en xineru de 1994. Reporteros y equipos de noticies asistieron a les práutiques de Harding en Portland y acamparon frente a la casa de Kerrigan. CBS asignó a la periodista Connie Chung pa siguir cada unu de los sos movimientos en Lillehammer, con cuatrocientos miembros de la prensa na pista de práutiques de Lillehammer. El patinador Scott Hamilton quexar de que "la prensa mundial taba convirtiendo los Xuegos Olímpicos n'otru eventu sensacionalista". La retresmisión del programa curtiu de los Xuegos Olímpicos sigue siendo una de les tresmisiones más vistes na historia d'Estaos Xuníos.
El 1 de febreru de 1994, Gillooly aceptó declarar la so culpabilidá en cuenta de una rebaxa de la so condena, amás de testificar contra Harding. Tolos arreyaos; Gillooly, Stant, Eckhardt y el conductor del coche nel cual diéronse a la fuga, Derrick Smith, cumplieron condena en prisión pol ataque. Eckhardt foi condergáu a 18 meses de prisión per estorsión, pero foi lliberáu cuatro meses antes, en setiembre de 1995. thumb|right|Harding al momentu d'aportar nel [[Aeropuertu Internacional de Portland dempués de los Xuegos Olímpicos, siendo arrodiada por reporteros.]] El 16 de marzu, Harding safó más repercusiones y una posible sentencia al declarase culpable de conspirar p'atrabancar l'enxuiciamientu de los atacantes. Recibió trés años de llibertá condicional, 500 hores de serviciu comuñal y una multa de $ 160.000. Como parte de les negociaciones, tamién se vio obligada a retirase del Campeonatu Mundial de 1994 y a arrenunciar a l'Asociación de Patinaxe Artísticu de los Estaos Xuníos. El 30 de xunu de 1994, dempués de realizar la so propia investigación del ataque, l'asociación quitó-y el so títulu del Campeonatu d'EE.XX. de 1994 y foi vetada pa tola vida de participar n'eventos alministraos pola asociación, yá sía como patinadora o entrenadora. La USFSA concluyó que Harding sabía del ataque primero qu'asocediera y amosó "una clara indiferencia pola xusticia, el bon espíritu deportivu y el comportamientu éticu". A pesar de que la USFSA nun tien control sobre los eventos de patinaxe profesional non competitivos, Harding tamién foi clasificada como persona non prestosa nel circuitu profesional porque pocu patinadores y promotores trabayaríen con ella. Arriendes d'ello, Harding nun llogró nengún beneficiu del boom mediáticu que siguió dempués del escándalu.
Carrera nel boxéu
En 2002, participa nel programa de la cadena de televisión FOX, Celebrity Boxing, onde llucha con Paula Jones, resultando ganadora.
El 22 de febreru de 2003, fixo les sos participaciones oficiales de debú nel boxéu profesional femenín; que perdió por decisión en cuatro asaltos na cartelera del Mike Tyson-Clifford Etienne, metanes rumores de qu'ella taba teniendo dificultaes financieres y precisaba ganar dineru. Ella fixo otru partíu de boxéu de celebridaes, en The Man Show, y ganó contra'l co-anfitrión Doug Stanhope. Ella ganó la so tercer engarradiella profesional contra Alejandra López nel Centru de Xuegos d'Azar Naciones Creek.
El 23 de marzu de 2004, informóse qu'atayó un combate de boxéu previstu contra Tracy Carlton en Oakland, California, por causa de una supuesta amenaza de muerte na so contra. El 24 de xunu de 2004, foi cutida nun combate en Edmonton, Alberta, pola boxeadora Amy Johnson. Los aficionaos ullar al entrar nel ring y aplaudieron xabazmente a Johnson cuando ganó na tercer ronda. Anque Harding protestó más tarde la resultancia.
La so carrera nel boxéu foi bastante curtia, una brevedá que Harding atribúi al asma. El so récor global foi 4-3-0.
Otres participaciones
Harding apaeció nun espectáculu de llucha llibre profesional de la AAA el 22 de xunu de 1994, en Portland, Oregon, como la encargada de la llucha llibre estable Los Gringos Llocos, qu'esa nueche incluyó a Art Barr, Eddie Guerrero y Brian Cox.
En marzu de 2008, convertir en comentarista habitual de TruTV, The Smoking Gun Presents: Los videos más tontos del mundu, más tarde re tituláu TruTV Presenta: Los videos más tontos del mundu, dempués terminó la so asociación cola producción de TruTV a partir de 2013.
Vida privada
Harding casóse con Jeff Gillooly n'abril de 1990, cuando tenía apenes 19 años d'edá. El so aturbolináu matrimoniu terminó en divorciu en 1993, cuando tenía 22 años. Divorciar del so segundu maríu, Michael Smith, en 1995. Casar por tercer vegada a los 39 años d'edá con Joseph Jens Price de 42, el 23 de xunu de 2010. El 11 de febreru de 2011, Harding anunció que taba embarazada del so primer fíu. Harding dio a lluz a un neñu, Gordon, el 19 de febreru 2011.
25 Aquarii
25 Aquarii (25 Aqr / d Aquarii) ye una estrella na constelación d'Acuariu; alcontrar al norte de la mesma, cerca de la llende con Pegasu. De magnitú aparente +5,11, alcuéntrase, d'alcuerdu al nuevu amenorgamientu de los datos de paralax d'Hipparcos, a 226 años lluz del Sistema Solar.
25 Aquarii ye una xigante naranxa de tipu espectral K0III con una temperatura efectivo de 4721 K —anque otru estudiu señala una temperatura significativamente más elevada de 4801 K—. Ye 54 vegaes más lluminosa que'l Sol y tien un diámetru 11 vegaes más grande que'l diámetru solar, tamañu comparable al de munches xigantes análogues como Pólux (β Geminorum), Giennah (ε Cygni) o ψ1 Aquarii, esta postrera tamién n'Acuariu.
Federico Fellini
Federico Fellini foi un direutor de cine y guionista italianu.
Ye universalmente consideráu como unu de los principales protagonistes na historia del cine mundial. Ganador de cuatro premios Óscar por meyor película estranxera, en 1993 foi gallardoniáu con un Óscar honoríficu pola so carrera.
25 Aquarii
25 Aquarii amuesa un conteníu metálico inferior a la solar, siendo'l so índiz de metalicidá [Fe/H] = -0,17. Ye una estrella evolucionada que tien una edá de 4470 ± 2380 millones d'años. La so cinemática correspuende a la d'una estrella del discu finu.
Federico Fellini
Mientres cuasi cuatro décades –dende El xeque blancu en 1952 hasta La voz de la lluna en 1990– y dos docenes de películes Fellini realizó una semeya d'un pequeñu ensame de personaxes memorables. Dicía de sigo mesmu que yera "un artesanu que nun tien nada que dicir, pero sabe cómo dicilo". La so obra ye llargamente considerada como única ya inolvidable, enllena tantu d'aspereces como de sátira, y velaes de murria.
Corbigny
Corbigny ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Federico Fellini
Infancia y juventud
Federico Fellini nació en Rimini d'una familia de clase media: la so madre, Ida Barbiani, d'orixe romanu, yera ama de casa; el so padre, Urbanu, un representante de llicor, duces y comestibles, nacíu en Gambettola, un pueblu al oeste de Rimini. Federico estudió nel Llicéu Classico «Giulio Cesara» onde afayó'l so talentu pal dibuxu; sentía almiración pol dibuxante estauxunidense Winsor McCay, creador del personaxe de cómic "Little Nemo".
Na so infancia, el mozu Federico amuesa un vivu interés poles películes de Chaplin y los cómics humorísticos estauxunidenses, llegando a afirmar en 1966
Corbigny
Tien una población de y una superficie de  km².
Federico Fellini
Entamos profesionales
thumb|Fellini de mozu.
Antes de terminar la escuela secundaria clásica, Fellini consigue unes collaboraciones con periódicos y revistes como dibuxante; la más importante foi la collaboración col periódicu Il 420, qu'editaba Nerbini. Escontra 1937-38, con 17 o 18 años, Nerbini contratarálu como correutor de les pruebes d'imprenta d'estes revistes, pasando'l mozu 7 o 8 meses en Florencia. Tamién va exercer de guionista de la serie Flash Gordon, con dibuxos de George Toppi, cuando'l gobiernu fascista prohibe la importación de cómics estauxunidenses y los autores italianos han de siguiles pa nun defraudar a los sos llectores.
A principiu de 1939, treslladóse a Roma cola sida de cursar Derechu, pero col enfotu de convertise en periodista. A los pocos meses de la so llegada a Roma, Fellini debuta n'abril d'esi añu na principal revista satírica italiana, Marc'Aurelio, dirixida por Vito de Bellis. Tres l'ésitu en Marc'Aurelio, Fellini recibe munches ufiertes de trabayu y sustancioses cantidaes de dineru.
Fellini y la radio
En 1941 empieza a collaborar col Ente Italianu Audizioni Radiofoniche (EIAR), viviendo una curtiu pero feliz fase como escritor na radio. La etapa de Fellini na radio marca'l debú del maestru nel mundu del espectáculu y l'entamu de la rellación afeutivo y artístico con Giulietta Masina. Nos últimos años robló unos noventa guiones de Fellini, incluyendo les presentaciones de los programes de música, revistes, radio, a la famosa serie Cico y Pallina. La serie emitir ente 1942 y 1943, cuntaba la historia d'una moza pareya.
En xunetu de 1943, Giulia presenta a Federico a los sos padres, y la pareya casóse n'ochobre d'esi mesmu añu. El 22 de marzu de 1954, Giulia y Federico tuvieron un fíu, Pier Federico, que fina tan solo doce díes dempués de la so nacencia.
La fase neorrealista
thumb|right|Fellini, Masina, Carla del Poggio y Alberto Lattuada en 1952.
A principios de los años cuarenta, Fellini conoz a Tullio Pinelli, un dramaturgu, y fundan una asociación profesional. Fellini y Pinelli son los encargaos de redactar el testu que va dar a conocer a Aldo Fabrizi. En 1944, tres la cayida del fascismu nuna Roma apenes lliberada de les tropes armaes, abrió una tienda de semeyes y caricatures, The Funny Face Shop. En 1945 produzse'l primer alcuentru de Fellini con Roberto Rossellini y empezó la so contribución a la película más representativa del cine italianu de posguerra: Roma città aperta (Roma ciudá abierta). Fellini tamién escribió guiones pa otru direutores reconocíos como Alberto Lattuada (Ensin piedá, El molín del Po), Pietro Germi (En nome de la llei, La ciudá deféndese) y Luigi Comencini.
Dempués de collaborar nos guiones d'otros films de Rossellini: Paisà (Collaciu, 1946) y L'amore (L'amor, 1948); y debutar na direición al pie d'Alberto Lattuada con Lluces de variedaes en 1950, la so primer película en solitariu como realizador foi Lo sceicco bianco (El xeque blancu, 1951) protagonizada pol cómicu Alberto Sordi y escrita por Michelangelo Antonioni y Ennio Flaiano. Mientres el rodaxe d'esta comedia ente satírica y burlesca con ecos del omnipresente neorrealismu de la dómina, Fellini conoció a Nino Rota, el músicu que lu siguiría pol restu de la so carrera.
La resonancia internacional
thumb|upright|Fellini na década de 1970.
L'actriz Giulietta Masina, con quien s'había casáu Fellini en 1943, convertir na so musa absoluta y nel personaxe físicu y sobremanera emocional qu'esteló al públicu de mediu mundu en títulos doraos del cine italianu como Almes ensin conciencia, Les nueches de Cabiria, La Strada, Giulietta de los espíritos y Ginger y Fred. Otru actor qu'apaez constantemente nos sos filmes ye Marcello Mastroianni, quien estudiaba interpretación na mesma escuela que Massina, y que foi gran amigu del direutor. Ello ye que Mastroianni apaez en delles de les sos películes más importantes, siempres interpretando'l papel principal (ente elles La Dolce Vita y Ocho y mediu). Fellini trabayó tamién con actores como Anita Ekberg, a quien llanzó a la fama, Sandra Milo, los yá citaos Sordi y Fabrizi, Anouk Aimée, Claudia Cardinale, Richard Basehart, Sylva Koscina, Freddie Jones o Roberto Benigni.
El maduror
thumb|Fellini y l'actor Bruno Zanin mientres el rodaxe de [[Amarcord.]] La so dómina de maduror ta marcada pol so distanciamientu cola crítica y pola so perda de rentabilidá masiva de cara al mercáu coincidiendo con dos acontecimientos clave: a la fin de la supremacía de los grandes estudios estauxunidenses y europeos, y el relevu xeneracional tan rupturista como radical que se produz nos primeros años 70 en mediu mundu, a lo que se xune la puxanza de la televisión como motor del ociu diariu de la gran mayoría del públicu, acompañada de la fabricación d'un nuevu inventu que camuda'l conceutu de la industria del cine predominante hasta entós: el videu domésticu.
Tamién agora, la superación del cine d'estructura clásica perxudica la carrera del cineasta yá que, paradóxicamente, ye agora cuando'l maestru italianu vuélvese —siquier aparentemente— más convencional nes sos propuestes y el so cine "pasa de moda" n'ares de les nueves corrientes del cine del vieyu continente (el thriller de Jean Pierre Melville, el clasicismu filosóficu de François Truffaut, el compromisu políticu de Pier Paolo Pasolini, les innovaciones estéticu y formal de Bernardo Bertolucci, el llirismu poéticu y metafísicu d'Andréi Tarkovski, la puxanza de los nuevos y mozos creadores (Rainer Werner Fassbinder, Wim Wenders, Carlos Saura, Ken Russell, Vilgot Sjöman, Hristo Popov). Sicasí ye nesti momentu cuando Fellini entornar en faer obres más pequeñes y personales, con menor presupuestu pero de ponderatible valumbu artísticu, una y bones esta crisis profesional nun resta valía a los proyeutos que va rodando y estrenando: I clowns (Los clowns, 1970); Roma, (1972); Prova d'orchestra (Ensayu d'orquesta, 1979) o Y la nave va (Y la nave va, 1983).
Filmografía
Hai tres momentos na filmografía d'esti direutor: Los sos entamos, en constante coqueteo cola corriente neorrealista predominante nel cine italianu de los 40 y 50, y n'ares d'atopar un estilu propiu que lu definiera como creador (de El xeque blancu a Almes ensin conciencia pasando pola estupenda Los inútiles (I vitelloni, 1953)); la fama internacional y conquista de les taquilles de tol mundu, premiu Óscar incluyíos (La strada, Les nueches de Cabiria, La dolce vita, Julieta de los espíritos, El Satiricón, Casanova y Amarcord); y la dómina de maduror, marcada pol so distanciamientu cola crítica y pola so perda de rentabilidá masiva de cara al mercáu.
Chalcophaps indica
Chalcophaps indica ye una especie ave columbiforme de la familia Columbidae, qu'habita nel sur d'Asia y Oceanía, dende'l subcontinente indiu hasta Australia. Ye l'ave símbolu del estáu indiu de Tamil Nadu.
Descripción
La palombina esmeralda común ye un palombu gordosu de mediana talla, típicamente de 23 a 28 centímetros de llargor. El llombu y les ales son d'un color verde esmeralda brillosa. Les plumes de vuelu y la cola son corites, y amuésense barres amplies blanques y negres nel llombu baxu mientres el vuelu. La cabeza y les partes inferiores son de color rosa vinu escuro (en chrysochlora, más cafés en lonxirostris), sumiendo a buxu na parte baxa del abdome. Los güeyos son café escuro, el picu coloráu brillante y les piernes y pates son acolorataes.
El machu tien un llurdiu blancu nel cantu de los costazos y una corona gris, de la cual escarecen les femes. Les femes tienden a tener una complexón más café con una marca gris nel costazu. Les aves inmadures asemeyen a les femes pero tienen vieires de color marrón nel plumaxe del so cuerpu y nales.
El so vuelu ye rápidu y direutu, con batíos regulares y un latigazu agudu ocasional de les nales los cualos son carauterísticos de los palombos polo xeneral. Dacuando vuela baxu ente les zones del monte trupu si preferir, pero cuando ye fadiada frecuentemente va alloñase en cuenta de volar. Son particularmente bonos texedores cuando vuelen al traviés de los montes. Al volar esponen un inferior de les ales color beige y un color castañu de los sos plumes.
Distribución y hábitat
Estender poles rexones tropical y subtropical dende'l subcontinente indiu y al este al traviés de Myanmar, Tailandia, Malasia ya Indonesia, hasta'l norte y l'este d'Australia.
Tien delles subespecies, trés d'elles moren n'Australia: lonxirostris dende la rexón de Kimberly, Australia hasta la Península del Cabu York; chrysochlora dende la península del Cabu York hasta la suriega Nueva Gales del Sur según la Islla Norfolk y la Islla de Lord Howe; y natalis de la Islla Christmas.
Esta ye una especie común na selva y montes húmedos mestos similares, granxes, xardinos, manglares y gorbizales costeros. Constrúi un nial de cañes escases nun árbol d'hasta cinco metros y pon dos güevos color crema. La dómina de cría suel producise na primavera d'Australia o a principios del branu n'Australia suroriental y más tarde na estación seca nel norte d'Australia.
Comportamientu
Los palombos esmeraldes xeneralmente atópense soles, en pares o en pequeños grupos. Son una especie sedentaria y abondo terrestres, con frecuencia busquen frutos cayíos nel suelu y pasen pocu tiempu nos árboles, sacante cuando tán folgando. Comen granes y frutos d'una amplia variedá de plantes. De normal son aves manses y accesibles.
El so llamáu ye un baxu gañíu arrullador nidiu que consiste ente seis y siete arrullos qu'empecipien en voz baxa y n'ascensu. Tamién tienen un llamáu "ju-ju-jun" nasal. Los machos realicen una danza bamboleante mientres el cortexu.
Reinu de Yeke
El Reinu de Yeke (tamién llamáu Garaganze o Gareganze) taba allugáu na actual Katanga (República Democrática d'El Congu) y formáu por persones del pueblu garaganze o yeke que tuvo una curtia duración. Foi fundáu y gobernáu por un solu rei, Msiri (Mwenda Msiri Ngelengwa Shitambi), ente 1856 y 1891. Aportó a l'estáu más poderosu del sur del África central, controlando cerca de mediu millón de quilómetros cuadraos.
Controlaba la única vía comercial que travesaba'l continente d'este a oeste, el desiertu del Kalahari y el Reinu de Lozi nel sur hasta'l selves congoleñes nel norte bloquiaron les rutes alternatives. Dichu control foi llográu pol usu de los recursos naturales de que disponíen, les sos armes de fueu y aliances matrimoniales. Comerciaban principalmente cobre pero tamién marfil, pólvora, armes de fueu y esclavos. Los sos socios más importantes fueron los portugueses del área de Benguela, Tippu Tip unviáu dende Zanzíbar nel norte y comerciantes suaḥilis y nyamwezi nel este lo que llevaba a tratar indireutamente col sultán de Zanzíbar.
Msiri creó un exércitu permanente de 2.000 a 3.000 homes armaos con armes de fueu mercaes na mariña oriental en cuenta de marfil.
Msiri (c. 1830-1891) yera de fechu un nyamwezi nacíu en Tabora que se convirtió nel socesor del xefe Wasanga del ríu Luapula en ganando a los xefes lundas rivales. Una vegada instaláu como gobernante él ganó a les tribus vecines, conquistándoles y convirtiendo el cacicazgo nun reinu.
Dende la so capital, Bunkeya, el reinu espandióse a cuenta de les tierres occidentales del Reinu de Cazembe y detuvo la espansión del Imperiu lunda nel sur y conquisto delles tribus al suroeste tratando de llegar a Angola.
Cuando'l rei Leopoldu II de Bélxica foi informáu de que Katanga yera una rexón rica en cobre y posiblemente oru y que les rutes comerciales ente este y oeste controlar los garaganzes unvió espediciones pa llograr un tratáu pol cual el reinu xunir al Estáu Llibre del Congo (francés État indépendant du Congo, EIC). Cecil Rhodes unvió les sos propies espediciones pa llograr lo mesmo pero a nome de la Compañía Británica de Sudáfrica (inglés British South Africa Company, BSAC). Finalmente Katanga foi ganada pola espedición belga del capitán William Grant Stairs (1863-1892) quién punxo términu al reinu prindando y executando a Msiri. El territoriu paso a ser parte del EIC, esto ye, sol so mandatu personal pa depués ser parte del Congo Belga.
Stairs instalo a unu de los fíos de Msiri como nuevu gobernante, Mukanda-Bantú foi nomáu xefe d'un territoriu d'apenes 20 km alredor de Bunkeya. Tocantes a la capital, de los 60.000 a 80.000 habitantes que tenía al morrer Msiri (sumaos los de les aldegues vecines) un añu tres la so muerte quedaben namái 10.000 a 20.000. El cacicazgo continua entá güei col nome de Mwata Msiri.
Carlos Manuel Arana Osorio
El sistemáticu usu del "terrorismu d'estáu" qu'empezó'l 1966 mientres el gobiernu de Julio César Méndez Montenegro siguió mientres el gobiernu Arana. Calcúlase que 20.000 guatemalianos morrieron o "sumieron" mientres el so gobiernu.
Murieta
Murieta ye un conceyu de la Comunidá Foral de Navarra, asitiáu na Merindad de Estella, na contorna d'Estella Oriental y a 56,5 km de la capital de la comunidá, Pamplona. La so población n' foi de habitantes (INE).
Primeramente adscrita a la zona non vascófona pola Llei Foral 18/1986, en xunu de 2017 el Parllamentu navarru aprobó'l pasu de Murieta a la Zona mista de Navarra por aciu la Llei foral 9/2017.
Escudu
L'escudu d'armes del llugar de Murieta tien el siguiente blasón:
Situación
La llocalidá de Murieta ta asitiada na parte occidental de la Comunidá Foral de Navarra, a una altitú de 465 msnm. El so términu municipal tien una superficie de 4.42 km² y llinda al Norte y Este col monte de Santiago de Lóquiz, al sur colos conceyos d'Abáigar y Oco y al Oeste colos de Legaria y Ancín.
Idioma neerlandés
El neerlandés o holandés ye una llingua xermánica occidental falada nos actuales Países Baxos (u amás fálase frisón o frisiu), nes rexones flamenques de Bélxica, en delles ex-colonies holandeses en Sudamérica (Surinam) y en delles islles del Caribe (Aruba, etc.)
Historia
Históricamente pertenez al baxu alemán, xunto colos dialeutos baxoalemanes inda falaos nel norte d'Alemaña (Plattdeutsch).
Enllaces esternos
Historia de les llingües xermániques
Las Rubias
Las Rubias ye un llugar de la parroquia de La Espina nel conceyu asturianu de Salas.
Termes romanes de Valdunu
miniaturadeimagen|Vista xeneral de les termes col caldarium a la izquierda y el tepidarium a la derecha. miniaturadeimagen| Vista del Alveus. Les termes romanes de Valdunu, tamién conocíes como termes romanes de Santolaya de Valdunu son unes termes o baños romanos qu'apaecieron en Valdunu, na contorna del Camino Real de la Mesa, nel Les Regueres (n'asturianu: -yos Regueres) que ye un conceyu de la comunidá autónoma del Principáu d'Asturies.
Descubrimientu
Les termes afayáronse de resultes de les escavaciones que se llevaron a cabu xunto a la ilesia parroquial de Valdunu. A mediaos del sieglu XIX empezóse a saber de la esistencia d'estos restos yá que l'investigador Ciriaco Miguel Vigil indicaba qu'en 1868 había xunto a la casa del vecín de Valdunu Domingo Tamargo, y tamién xunto a la ilesia, una serie de restos arqueolóxicos que'l citáu vecín atopó cuando llabraba esti terrén.
== Los restos Tal como indicaba Ciriaco Miguel Vigil, atopáronse lladriyos d'una edificación romana según un molín de granu, de piedra, de funcionamientu manual pero'l descubrimientu más importante foi'l que fizo José Manuel González a mediaos del sieglu XX mui cerca de la ilesia. Trátase d'un cercu funerariu del sieglu II y que taba dedicada a Sestio Munigálico, fíu de Progeneo Quadrato y que ta depositada nel Muséu Arqueolóxicu d'Asturies.
Les escavaciones que se llevaron a cabu a principios del sieglu XXI afayaron un conxuntu termal datáu a finales del sieglu I, bien emplegáu polos romanos. Les escavaciones ocupen una área de 46 m². Nella vense claramente estremaes dos zones: el caldarium, tamién llamáu calidarium, cella caldaria o cella coctilium, y el tepidarium. El primeru ta estremáu por un muriu de la fachada sur del templu.
Llingües xermániques
Carauterísticas xenerales
Carauterízase pol pasu del acentu llibre indoeuropéu a la primera sílaba radical y por camudar delles consonantes indoeuropees nun procesu fonéticu-fonolóxicu conocíu pol nome de primera mutación consonántica.
Na primera mutación consonántica:
1.Les oclusives sordes orixinales tórnanse en fricatives sordes en xermánicu: Indoxermánicu */p/, */t/, */k/ (> */ph/, */th/, */kh/) > Xermánicu /f/, /þ/, /h/
2.Les consonantes */b/, */d/, */g/ > xermánicu /p/, /t/, /k/
Xermánicu nórdicu
Dientro d'esti grupu débese solliñar el xermánicu nórdicu occidental (col islandés y el feroés), y el xermánicu nórdicu oriental (col suecu, el danés y el noruegu). Esti últimu amuesa dos variantes, el Bokmål o noruegu de base danesa y el Nynorsk o noruegu de base dialeutal occidental (por agora pertenciente al xermánicu nórdicu oriental).
Llingües xermániques nórdiques:
Xermánicu occidental
Ye'l grupu con más falantes, pues inclúi l'inglés y l'alemán. D'un llau puen estramase l'inglés, el frisiu, el neerlandés o holandés (col afrikaans) y el baxu alemán y d'otru l'altu alemán (col yiddish), que sufrió la segunda mutación consonántica).
Llingües xermániques occidentales:
Xermánicu oriental
Anguaño estinguíu. Yera'l grupu del góticu y del xépidu.
Llingües xermániques orientales:
Tabla de comparanza ente les llingües xermániques:
Chalcostigma ruficeps
El colibrí capirrufo (Chalcostigma ruficeps) ye una especie de colibrí na familia Trochilidae.
Richard Ames
Richard Ames ye un personaxe ficticiu de la serie de videoxuegos Metal Gear.
Richard Ames foi un axente del FBI operativu mientres l'incidente de Big Shell. Tuvo casáu con Nastasha Romanenko, pero'l matrimoniu nun duró enforma.
Cuando los miembros de Dead Cell secuestraron el complexu de Big Shell en Metal Gear Solid 2: Sons of Liberty este foi tomáu como rehén xunto col presidente James Johnson. Raiden tenía como oxetivu rescatar al presidente y dirixióse a la sala de conferencies deonde atopábase Ames xunto con tolos rehenes. Ames utilizaba un marcapasos y foi según Raiden contautó con él usando un micrófonu direccional. Ames esplicólu onde s'atopaba'l presidente y por que lo precisaben. Sicasí, pocu dempués llegó Revolver Ocelot y desveló la so verdadera identidá. Cola desactivación de les nanomáquina a Ames paróse-y el marcapasos y morrió d'un ataque al corazón. Ames yera una de les poques persones que conocíen el Arsenal Gear y a Los Patriots.
Mitoloxía griega
La mitoloxía griega recueye les hestories, ritos y festividaes de la relixosidá estinta de l'Antigua Grecia. Tolos datos que recueye esta mitoloxía tán amestaos ente les tradiciones orales y los escritos, superponiéndose a lo llargo d'una civilización que s'espardió permunchu nel tiempu; creando davezu alloriu ente unos y otros personaxes asina como les sos alvocaciones que tamién camudaben dependiendo de la rexón helénica o del momentu históricu.
La relixosidá antigua griega yera antropomórfica, siendo representaes les divinidaes con apariencia, xeitos y vezos humanos; cuntando con una propia griega intrincada y dacuando escura.
Pero, tamién ye ciertu que la relixosidá d'esta cultura y el papel que representaba caúna de les divinidaes dan una semeya perimportante del estadiu históricu y cultural de los pueblos helénicos nun intre dao y son de gran interés pa la ciencia histórica.
El papel de dioses como Hécate o Gaia y la so importancia nun momentu o otru tamién son d'utilidá pa comprender la evolución cultural de los pueblos que conformaron sol exonóme romanu de griegos un enxeme cultural nel Mediterraneu oriental y que son base de gran parte de la cultura nomada ocidental.
Arte de variedá chinu
thumb|right|300px|Actu d'equilibriu nel circu chinu L'arte de variedá china (雜技藝術) ye'l nome que se-y da al conxuntu de representaciones qu'inclúin un ampliu rangu d'actos d'acrobacia, d'equilibriu y otros espectáculos interpretaos por una troupe que modela los paxellos típicos chinos. Esti arte entá se practica anguaño.
Añu Nuevu chinu
thumb|Año nuevo chino en Manchester, Reino Unido El Añu Nuevu chinu (, "Añu Nuevu del Calendariu Agrariu") —más conocíu como la Fiesta de la Primavera (春节, 春節, chūnjíe) en China o como Añu Nuevu Llunar nel estranxeru— ye la festividá tradicional más importante del añu calendariu chinu, celebrada tamién n'otros países del este d'Asia.
Corvol-d'Embernard
Corvol-d'Embernard ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Añu Nuevu chinu
Basáu nel calendariu lunisolar tradicionalmente utilizáu en China, les celebraciones empiecen el primer día del primer mes llunar (正月, zhēng yuè) y terminen el día quince, cuando se celebra'l Festival de los faroles (元宵节, 元宵節, yuánxiāojié). Mientres esti periodu, produzse la mayor migración humana del planeta, el "movimientu de primavera" (春运, 春運, chūnyùn), con millones de persones viaxando a los sos llugares d'orixe pa celebrar les fiestes coles sos families. L'añu 4716 según el calendariu chinu empieza'l 16 de febreru de 2018.
Arte de variedá chinu
El circu vs l'arte de variedá
Munchos idiomes como'l inglés utilizaron el términu "circu chinu" pa describir a les artes de variedá chines. Sicasí, anque munches d'estes exhibiciones son similares ente sigo, cunten con grandes diferencies. Ciertos elementos como los payasos y l'usu d'animales exóticos son carauterísticos del estilu oeste de China, ente que ente los elementos correspondientes al este atopamos a los monxos Shaolin, personaxes de la ópera de Peking y el Sun Wukong.
Corvol-d'Embernard
Tien una población de y una superficie de  km².
Arte de variedá chinu
Historia
thumb|Intérpretes chinos vistos por [[Johan Nieuhof en 1655-57]] Los oríxenes de les artes de representación china quedaron perdíos na hestoria. Sicasí, conozse que son tan remotos como la Dinastía Qin (221-207BC). Mientres el reináu d'esta dinastía, el drama Jiaodi foi bien popular y consistía nuna gran variedá d'actos como la llucha, representaciones musicales, danza, artes marciales, malabares y exhibiciones con caballos. Na dinastía del este Han, l'estudiante Zhang Heng foi unu de los primeres en describir les acrobacies chines que se realizaben nos palacios reales, esto esponer nel so escritu "Oda a la capital oeste " (西京賦). Ente los eventos descritos atópense: “El vieyu Huang del mar empobina" (東海黃公), "El dragón danzante y pescador" (魚龍蔓衍) y "L'asamblea d'inmortales" (總會仙倡). Amás, llevar a cabu un gran espectáculu acrobáticu solicitáu pol emperador Wu Han nel añu 108 e.C. n'honor a los invitaos estranxeros qu'agospiaba'l palaciu nesa dómina. Darréu, tomaron un calter más complexu y mientres la dinastía Tang (618-907 d. C.) estes artes fueron bien populares na corte del emperador y la so fama estender a tola nobleza. Gracies a esti nuevu estatus y a la medría d'ingresos, los actos fixéronse muncho más refinaos. Eventualmente, estes funciones perdieron el sofitu de la corte imperial, polo que tornaron a ser de naturaleza popular y la mayoría de los intérpretes realizaben los sos actos nes cais. A la fin de la dinastía Ming (1368-1644), los intérpretes nuevamente dexaron de trabayar na cai pa exhibise nos escenarios. Cerca del términu de la dinastía Qing (1644-1911), estes artes retomaron popularidá na corte imperial y permaneció d'esta forma hasta l'actualidá. Dende la fundación de la República Popular de China en 1949, esti tipu d'arte ganó una nueva forma de respetabilidad. Les troupes fueron establecíes en teatros especializaos en provincies, rexones autónomes y conceyos. Delles troupes convirtiéronse famoses a nivel mundialy realicen demostraciones en xires internacionales. Sicasí, foi hasta la década de los noventas cuando esta forma d'arte foi entamada como una tema independiente y completo pa un espectáculu. Específicamente, l'espectáculu de 1994 tituláu "El vientu doráu del sureste" (金色西南風) foi'l que condució al ésitu la integración de les artes de variedá como un tou.
Añu Nuevu chinu
Fecha
La fecha d'empiezu del Añu Nuevu Chinu vien determinada pol calendariu lunisolar utilizáu tradicionalmente en China y n'otros pueblos que se vieron influyíos pola cultura han, como coreanos, xaponeses, vietnamitas, singapurenses, mauricianos y filipinos. La celebración del Añu Nuevu pue tener un orixe común con festividaes similares d'otres rexones.
Premios Óscar de 1970
La 43ª ceremonia d'entrega de los premiu Óscar tuvo llugar el 15 d'abril de 1971 nel Dorothy Chandler Pavilion de Los Angeles.
Añu Nuevu chinu
Fecha
L'añu nuevu chinu cai nel día de la lluna nueva más próximu al día equidistante ente'l solsticiu d'iviernu (冬至，Dōng zhì, ente'l 21 y el 23 d'avientu) y l'equinocciu de primavera (春分，Chūn fēn, ente'l 20 y el 21 de marzu) del hemisferiu norte. Esi día equidistante ente esos dos feches cai ente'l 3 y el 5 de febreru, nuna fecha que ta aproximao 45 díes dempués de la del solsticiu d'iviernu, y 45 díes antes de la del equinocciu de primavera. Nel calendariu de les 24 estaciones solares (二十四节气，èr shí sì jiéqì) del añu, esi día equidistante llámase Empiezu de la Primavera (立春，Lì chūn). L'añu nuevu chinu ta afitáu en primer llugar nun día de lluna nueva (calendariu llunar); pero les 24 estaciones solares tán afitaes sobre la base de la posición del sol nel zodiacu (calendariu solar). Por tantu con frecuencia dambos díes nun cayen na mesma fecha; y el día equidistante ye'l d'añu nuevu solu si esi día ye'l día de la lluna nueva; de lo contrario, va tomase como día d'añu nuevu'l día de la lluna nueva más próximu a la fecha señalada, lo cual puede ser ente'l 21 de xineru y el 18 de febreru. L'empiezu de la primavera denominar na tradición china lichun (立春, lìchūn, "empiezu de la primavera").
Arte de variedá chinu
Representaciones
thumb|right|250px|Acróbates con traxes de lleón banciándose nuna pelota. En cada traxe hai dos intérpretes. De siguío se enlistan una serie de representaciones que s'esiben nos espectáculos de les artes de variedá. Dalgunes d'elles son estándar, mientres otres tienen una esencia más rexonal, sicasí, la innovación ye constante en dambos casos.
Premios Óscar de 1970
Óscar a la meyor película
Presentáu por Steve McQueen.
Óscar a la meyor direición
Presentáu por Janet Gaynor & Ryan O'Neal.
Óscar al meyor actor
Presentáu por Goldie Hawn.
Óscar a la meyor actriz de repartu
Presentáu por Gig Young.
Óscar al meyor actor de repartu
Presentáu por Maggie Smith.
Guerres púniques
Conocer col nome de les guerres púniques a los trés conflictos armaos qu'enfrentaron ente los años 264 e.C. y 146 e.C.  a los dos principales potencies del Mediterraneu occidental de la dómina: Roma y Cartago. Reciben el so nome del etnónimo llatín Pūnicī usáu polos romanos pa referise a los cartaxineses y a los sos ancestros fenicios (de les formes más antigües lat. arc. Poenicī < gr. Phoinicoi). Pela so parte, los cartaxineses llamaron a estos conflictos «guerres romanes».
Nel españíu del conflictu influyó de gran manera l'anexón per parte de Roma de la Magna Grecia, nel sur de la península itálica, pero la causa principal del enfrentamientu ente dambes foi'l conflictu d'intereses ente les colonies de Cartago y l'espansión de la República de Roma. El primer choque producir na islla de Sicilia, parcialmente so control cartaxinés. De primeres de la primer guerra púnica, Cartago yera'l poder dominante nel mar Mediterraneu occidental, pos controlaba un estensu imperiu marítimu, ente que Roma yera'l poder emerxente nel centru de la península itálica. A la fin de la tercer guerra púnica, y dempués de décades de conflictu, Roma conquistó toles posesiones cartaxineses y afaró la ciudá de Cartago, la so capital, colo que la faición cartaxinesa sumió de la historia.
Roma convirtióse asina nel estáu más poderosu del Mediterraneu occidental, lo que sumáu a la fin de les guerres macedonies y la derrota del emperador seléucida Antíoco III Megas na guerra romanu-siria nel Mediterraneu oriental, convirtió a la República romana nel poder dominante nel Mediterraneu. La derrota aplastante de Cartago supunxo un puntu d'inflexón que provocó que la conocencia de les antigües civilizaciones mediterránees pasara al mundu modernu al traviés d'Europa en llugar d'África.
Historia
Tres l'anexón per parte de Roma de la Magna Grecia, asocedida a principios del sieglu III e.C., la rivalidá ente Roma y Cartago pol dominiu del Mediterraneu occidental amontóse.
Añu Nuevu chinu
Fecha
Pa saber la fecha d'empiezu del añu, tenemos d'atopar el día de lluna nueva más próximu al lichun (立春, lìchūn, "empiezu de la primavera").
Guerres púniques
Historia
Los entamos del conflictu remontar al momentu nel que la ciudá de Messina, originariamente griega pero en poder de los oscos, foi atacada por Hierón II de Siracusa. Los griegos de Sicilia aguantar a emprestar ayuda, polo que los oscos decidieron solicitar auxiliu a Roma. Los cartaxineses sofitaron pela so parte a Hierón, abarganando de manera conxunta l'enclave de Messina. Finalmente, Roma repelió el sitiu, lo que supunxo qu'Hierón arrenunciara, rompiendo la so alianza con Cartago y axustando con Roma. El final d'esti conflictu local non yá nun punxo fin a la llucha ente les dos potencies, sinón que sirvió pal so recrudecimiento.
La base cartaxinesa d'Agrigentum foi tomada por Roma nel añu 261 e.C. y nel añu 260 e.C. vencieron a los cartaginenses en Mylae.
Los romanos fortalecieron la so flota, abrasada por derrotes y torbonaes, y nel añu 241 e.C. llograron el trunfu definitivu na mariña occidental de Sicilia, nes islles Égadas, tres la que se robló'l tratáu de Lutacio. El tratáu recibió'l so nome al ser llamáu asina Cayo Lutacio Cátulo, impulsor del alcuerdu. Dichu tratáu supunxo dures consecuencies pa los cartaxineses: devolución de prisioneros, la evacuación de la islla de Sicilia y l'abonu d'una cuantiosa indemnización. Asina terminó la primer guerra púnica.
Aprovechando los romanos una revuelta ente los mesmos cartaxineses, nel añu 238 e.C., apoderar de Cerdeña y depués de Córcega. Pa faer frente a les sos perdes, los cartaxineses intentaron estender los sos dominios escontra Hispania, estableciendo un alcuerdu con Roma pa realizar les sos conquistes al sur del ríu Ebro. Asoceder nel mandu de les tropes cartaxineses Amílcar Barca, Asdrúbal y finalmente Aníbal, nel añu 221 e.C., quien atacó la ciudá de Sagunto, allugada na zona alcordada, pero aliada de Roma. En refugando a los emisarios romanos, que ciscaben la so rindición, los cartaxineses y romanos enfrentáronse nuevamente.