cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Biodiversidá
El términu «biodiversidá» ye un calcu del inglés «biodiversity». Esti términu, de la mesma, ye la contraición de la espresión «biological diversity» que s'usó per primer vegada n'ochobre de 1986 como títulu d'una conferencia sobre la tema, el National Forum on BioDiversity, convocada por Walter G. Rosen, al que se-y atribúi la idea de la pallabra.
La Cume de la Tierra celebrada por Naciones Xuníes en Ríu de Xaneiro en 1992 reconoció la necesidá mundial de conciliar la preservación futura de la biodiversidá col progresu humanu según criterios de sostenibilidá o sustentabilidá promulgaos nel Conveniu internacional sobre la Diversidá Biolóxica que foi aprobáu en Nairobi'l 22 de mayu de 1992, fecha darréu declarada pola Asamblea Xeneral de la ONX como Día Internacional de la Biodiversidá. Con esta mesma intención, l'añu 2010 foi declaráu Añu Internacional de la Diversidá Biolóxica pola 61ª sesión de l'Asamblea Xeneral de les Naciones Xuníes en 2006, coincidiendo cola fecha del Oxetivu Biodiversidá 2010. miniaturadeimagen|330x330px| Heliamphora chimantensis, planta carnívora que namái s'atopa na Gran Sabana, [[Venezuela.]] miniaturadeimagen|Diverses especies epifites nuna selva d'América Central (Costa Rica). Los ecosistemes de la zona intertropical son el llar de la mayor parte de la biodiversidá mundial actual.
Definición
Si nel campu de la bioloxía la biodiversidá refierse al númberu de poblaciones d'organismos y especies distintes, pa los ecólogos el conceutu inclúi la diversidá d'interaiciones durables ente les especies y el so ambiente inmediatu o biotopu, l'ecosistema nel que viven los organismos. En  cada ecosistema, los organismos vivientes son parte d'un tou actuando recíprocamente ente sigo, pero tamién col aire, l'agua, y el suelu que los arrodien. Hai qu'incluyir tamién la diversidá interna de los ecosistemes, a la que se refier tradicionalmente la espresión diversidá ecolóxica.
Biodiversidá
miniaturadeimagen| Tajinaste. (Echium vulgare). Islles Canaries La biodiversidá que güei s'atopa na Tierra ye el resultáu de cuatro mil millones d'años d'evolución.
La mayoría de los biólogos coinciden sicasí en que'l periodu dende l'apaición del home forma parte d'una nueva estinción masiva, l'eventu d'estinción holocénicu, causáu especialmente pol impautu que los humanos tienen nel desarrollu del ecosistema. Calcúlase que les especies escastaes por aición de l'actividá humana ye inda menor que les reparaes mientres les estinciones masives de les eres xeolóxiques anteriores. Sicasí, munchos cunten que la tasa actual d'estinción ye abonda pa crear una gran estinción masiva nel términu de menos de 100 años. Los que tán en desalcuerdu con esta hipótesis sostienen que la tasa actual d'estinción puede caltenese per dellos miles d'años primero que la perda de biodiversidá supere'l 20 % reparáu nes estinciones masives del pasáu.
Afáyense regularmente nueves especies —un permediu de tres aves per añu— y munches yá afayaes nun fueron entá clasificaes: envalórase que'l 40 % de los pexes d'agua duce de Suramérica permanecen ensin clasificación.
Importancia de la biodiversidá
El valor esencial y fundamental de la biodiversidá ta en que ye resultáu d'un procesu históricu natural de gran antigüedá. Por esta sola razón, la diversidá biolóxica tien l'inalienable derechu de siguir la so esistencia. L'home y la so cultura, como productu y parte d'esta diversidá, tien de velar por protexela y respetala.
Amás la biodiversidá ye garante de bienestar y equilibriu na biosfera. Los elementos diversos que componen la biodiversidá conformen verdaderes unidaes funcionales, qu'apurren y aseguren munchos de los servicios básicos pa la nuesa sobrevivencia.
Finalmente dende la nuesa condición humana, la diversidá tamién representa un capital natural. L'usu y beneficiu de la biodiversidá contribuyó de munches maneres al desarrollu de la cultura humana, y representa una fonte potencial pa subvenir a necesidaes futures.
Considerando la diversidá biolóxica dende'l puntu de vista de los sos usos presente y potencial y de los sos beneficios, ye posible arrexuntar los argumentos en tres categoríes principales.
Amenaces
Mientres el sieglu XX viénose reparando la erosión cada vez más acelerada de la biodiversidá. Les estimaciones sobre les proporciones de la estinción son variaes, ente bien poques y hasta 200 especies escastaes per día, pero tolos científicos reconocen que la proporción de perda d'especies ye mayor qu'en cualquier dómina de la historia humana.
Nel reinu vexetal envalórase que s'atopen amenaciaes aproximao un 12,5 % de les especies conocíes. Toos tán d'alcuerdu en que les perdes débense a l'actividá humana, incluyendo la destrucción direuta de plantes y el so hábitat.
Esiste tamién una creciente esmolición pola introducción humana d'especies exótiques en hábitats determinaos, alteriando la cadena trófica.
The Wallace Collection
The Wallace Collection ye una banda d'orixe belga que llogró notoriedá nel mundu de la música pop escontra la segunda metá de los años 60. Catalogaos como una banda "One Hit Wonder", a nivel mundial llograron asitiar nes llistes de popularidá la so recordada tema "Daydream"(Suañu) en 1969.
Entamos
Provistu de delles cintes conteniendo "deamos" (maquetes) del grupu y tratando de consiguir una audición, dirixir a EMI Récores, compañía discográfica que daquella yera mundialmente famosa por incluyir nel so catálogu a The Beatles, The Hollies y otros grupos destacaos del mundu del Pop. Al convencer al productor David Mackay de qu'escuchara a The Wallace Collection, ésti quedó impresionáu pol estilu novedosu de la banda. Coles mesmes, el grupu empezó a participar n'actuaciones qu'adulces-yos fueron apurriendo cierta fama. La bona impresión que causaron valió-yos por que considerárase-yos como una de les meyores bandes europees dempués de The Beatles.
Suañu (Daydream)
El cantar degoló fronteres y abrió-yos les puertes a diversos países d'Europa, como Francia, Alemaña, Italia, España y Portugal, pero non tou quedaría ende, yá que les sos xires estender por América, Méxicu, Venezuela y el Festival de Ríu en Brasil. Xunto a ello, tamién participaron nel festival del Cantar de Sanremo.
Escontra 1970, la fervencia del movimientu Hippie empezaba a perder influencia na cultura y na música, debíu al surdimientu de nueves corrientes musicales, lo que condicionaría la fama de The Wallace Collection, menguando la so popularidá. Sicasí, el so estilu llevólos a que se-yos escoyera pa realizar la banda sonora de la película "La Maison", protagonizada pol actor francés Michel Simon.
Decadencia
Probablemente, el vertixinosu ascensu a la fama tomó por sorpresa a los mozos, quien se vieron sometíos a una dura rutina de xires, grabaciones n'estudiu y actuaciones en televisión, calteniéndo-yos por momentos so una fuerte tensión, lo qu'ensin dulda empezó a amenorgar la capacidá creativa de los miembros y a favorecer nellos ciertu fadiu y cansanciu, colo que, xuníu a los distintos oríxenes musicales de cada unu d'ellos, la convivencia tamién se tornó complicada. El grupu eslleir en 1971. Solamente Freddy Nieuland caltendríase actuando col nome de Wallace Collection.
Baltasar Fernández Cue
Baltasar Fernández Cue foi un escritor asturianu.
Vida lliteraria
Aparte de les creaciones escolares, la verdadera vocación lliteraria de Baltasar Fernández Cue apaez yá nel branu de 1899 cuando asoleya na so villa natal el periodiquín humorísticu "La Tijera" que, pol ruxerrux que llevantó, duró un númberu. Hacia 1908 faese cargu de la direición de "El Rivero", editáu en Méxicu pa defender los intereses de los llaniscos. Hacia 1916 ye direutor-xerente de "El Heraldo de Méxicu", al serviciu de la política de Carranza frente a la d'Obregón. Esti cargu nel periódicu será'l caberu de Fernández Cue nos sos 20 años d'estancia en Méxicu. Al par d'esti llabor, Cue dedicóse tamién a escribir poesía y prosa publicando la so obra nos más importantes periódicos mexicanos: "El Correo Español", "El Demócrata", "Excelsior", "Revista de Revistas", "La Vanguardia", "El Universal Gráfico", "El Nacional" y "La Opinión". Tamién na so etapa de cronista cinematográficu asoleyó los sos artículos n'abondos periódicos americanos y españoles como "El Sol" y la revista "La Pantalla", de Madrid; "Excelsior", "Jueves de Excelsior" y "Revista de Revistas", de Méxicu; "Cine Mundial", de Nueva York; "Mercurio", de Santiago de Chile y "Excelsior", de Manila. Fernández Cue escribió y estrenó una obra de teatru basada na vida del bandíu conocíu como El Rayo de Sinaloa a la que-y puso de títulu "El amigo de los pobres" y firmó col alcuñu de Gabriel Argüelles, col que tamién firmó dos películes de consumu: Parlez vous? y Marie, Marie. Fue'l direutor ente 1930 y 1931 de "The Hollywood Bulletin", periódicu dedicáu a publicitar los artistes de fala española. La so presencia n'España nos años 30 aprovechóla pa collaborar con dellos medios: "El Oriente de Asturias" y "El Pueblo", de Llanes; "Informaciones" y les revistes "Blanco y Negro" y "Mundo Nuevo", de Madrid. Pero, según Constantino Suárez (1936), los meyores trabayos son los escritos n'inglés nel selmanariu "The Kinematograph Weekly", de Londres. Tamién ente 1933 y 1934 resucitó "La Tijera", qu'unviaba a los llaniscos y firmaba los artículos con dellos de los sos alcuños. Estos fueron abondos: Juan Zumbón, J. del Garuñu, Gabriel Argüelles, BFC, Ermitaño Epicúreo, Don Q, Peneque... En 1981 la antoloxía "Cuentos y leyendas", editada por "El Oriente de Asturias" de Llanes, incluye dos rellatos de Fernández Cue: "Una diosa llanisca" y "Cuando la francesada...". Estes obres tamién apaecen en “Baltasar Pola, un llanisco en Hollywood”, tamién editáu por El Oriente de Asturias en 2008, con prólogu d'Ana Vázquez Honrubia y edición de Manuel Maya Conde. Esta ye la publicación más completa d'esti autor con cuentos como "El ánima de la Cuevona", "Pelayín"; artículos como "La colonia española y el medio ambiente"; "El Absolutismo en España"; epistolarios a Primo López y a Manuel Albar; la conferencia "Los españoles y el nacionalismo mexicano"; artículos referíos al cine: "Cómo llegué a cronista en Hollywood", "En el camerino de Norma Talmadge", "La destrucción de Hollywood", "Xochimilco en California", "La falsedad de Hollywood"; y el poemariu "En el umbral de la muerte", escritu nes cárceles franquistes.
Circuitu de Nevers Magny-Cours
El Circuitu de Nevers Magny-Cours ye un autódromu asitiáu nel Francia, nes cercaníes de les llocalidaes de Magny-Cours y Nevers del departamentu de Nièvre. Magny-Cours foi construyíu en 1960 por Jean Bernigaud y allugaba orixinalmente una escuela de pilotaje, de la cual surdieron figures como François Cévert y Jacques Laffite. Sicasí, escontra los años 1980 la pista atopábase bien deteriorada, y nun foi sinón hasta depués de la compra del circuitu per parte del Conseyu Xeneral del departamentu de Nièvre que les competencies internacionales de deporte motor empecipiaron les sos visites.
Tepetitán
Tepetitán ye una de los dos poblaciones (oficialmente denominada como "Villa") más importantes del conceyu de Macuspana, Tabasco en Méxicu y unu de los 19 centros de desenvolvimientu rexonal nos que se deselvuelve la mayoría de les actividaes económicu y social de dichu conceyu. Ye l'asentamientu más antiguu del conceyu y nes cercaníes esiste un ríu homónimu. La so población ye de 1,522 habitantes y atópase a 37 km. de la cabecera municipal.
Circuitu de Nevers Magny-Cours
La última reforma del trazáu realizada en 2003 modificó'l llargor del trazáu principal a 4.411 metros. Na actualidá, la pista carauterizar pol so pavimentu desaxeradamente lliso y poles comodidaes qu'ufierta a los espectadores.
Tepetitán
Primeros nicios
Mientres una espedición de Hernán Cortés nos años 1524 a 1525, el conquistador indicó pasar por una población llamada Tepetitlán, que pudiera corresponder al actual pueblu de Tepetitán.
Circuitu de Nevers Magny-Cours
El Gran Premiu de Francia de Fórmula 1 apostar nesti trazáu dende 1991 hasta 2008, siempres cola Fórmula 3000 Internacional y depués la GP2 Series como telonera salvu en 1991 y en 1997. Amás, el Campeonatu Mundial de Turismos tuvo la so cita francesa ellí en 2005 y 2006, en cuantes que el Campeonatu Mundial de Resistencia apostó una fecha ellí en 1991 y 1992, el Campeonatu de la FIA de Sport Prototipos dende 1999 hasta 2002, el Campeonatu FIA GT dende 2000 hasta 2005, y el Open Internacional de GT dende 2006. Numberosos campeonatos europeos de monoplaces visitaron el trazáu, ente ellos la World Series by Renault, la Fórmula 3000 Europea, la Fórmula 3 Euroseries, la Fórmula Master Internacional y la Fórmula 3 Española.
Tepetitán
Mientres el sieglu XIX
Esta población foi'l senu de la insurreción del llevantamientu de Macuspana contra'l gobierno centralista nel añu de 1840, revelándose contra'l gobiernu del xeneral José Ignacio Gutiérrez en Tabasco.
Actividaes económiques
Na población esisten dos pozos petroleros, y les principales actividaes son l'agricultura, la ganadería y la pesca.
Fiestes populares
El 13, 14 y 15 d'agostu.- Día de la virxe de l'Asunción y Feria de la villa Tepetitán. Anguaño realícense actividaes rellacionaes como fiesta patronal como son la famosa chorotada y enramas.
Personaxes naturales de Tepetitán
Esti llugar ye la villa natal d'Andrés Manuel López Obrador, ex-presidente nacional del Partíu de la Revolución Democrática, Xefe de Gobiernu del Distritu Federal de 2000 a 2005, tres veces candidatu a la Presidencia de la República pa les eleiciones del añu 2006, 2012 y 2018, y fundador del partíu políticu Movimientu de Rexeneración Nacional.
Circuitu de Nevers Magny-Cours
El Gran Premiu de Francia de Motociclismu del Campeonatu Mundial de Motociclismu visitó'l circuitu per única vegada en 1992. El Campeonatu Mundial de Superbikes fixo lo mesmo en 1991, pero la carrera retornó de manera permanente en 2004. El Bol d'Or, una carrera clásica del Campeonatu Mundial de Motociclismu de Resistencia, tien llugar en Magny-Cours dende la edición 2000. Magny-Cours tamién recibe frecuentemente a los principales campeonatos franceses d'automovilismu de velocidá y motociclismu de velocidá.
Les poques oportunidaes de devaso qu'ufierta'l trazáu faen que la mayoría de les carreres de Fórmula 1 apostaes trescurrieren ensin grandes acontecimientos, cola esceición d'aquellos Grandes Premios en que l'agua fixo presente. El casu más notable producir en 1999, cuando la carrera tuvo de ser atayada arriendes de l'agua enchente. Tres la continuación de la competencia, los principales contendentes pol primer llugar tuvieron problemes, lo cual allanó el camín por que Heinz-Harald Frentzen llograra una sorprendente victoria na so Jordan.
L'equipu Ligier de Fórmula 1 y darréu Prost tuvieron les sos instalaciones en Magny-Cours na década de 1990. Oreca tien la so planta de motores nel polu teunolóxicu del circuitu.
Juventus Football Club
Juventus Football Club S.p.A, del llatín iuventūs, asturianu mocedá, AFI: juˈvɛntus), conocida davezu como Juventus de Turín, Juventus o, popularmente, la Juve (AFI: ˈjuːve), ye un club de fútbol italianu con sede na ciudá de Turín, capital de la rexón d'El Piamonte. Foi fundáu'l 1 de payares de 1897 col nome de «Sport Club Juventus» por un grupu d'estudiantes locales.
Ye'l segundu equipu de fútbol italiano más antiguu ente los que siguen activos – dempués de la seición de fútbol del Genoa – y, xunto col Torino, ye unu de los dos clubes de fútbol profesional de la capital piamontesa. Venceyada a la familia Agnelli dende la década de 1920, el club militó ininterrumpidamente na máxima categoría profesional del fútbol italiano (denomada dende 1929 Serie A) dende la so fundación, cola única esceición de la temporada 2006-07. El club exerz de llocal dende l'añu 2011 nel Allianz Stadium, que cunta con una capacidá o aforu total pa 41 507 espectadores.
La Juventus ye l'equipu más esitosu d'Italia y coles mesmes unu de los clubes más gallardoniaos y renombraos del mundu. Ye'l club col mayor númberu de títulos oficiales conquistaos nel fútbol italiano con un total de 52 campeonatos (33 Lligues, 12 Copes, 7 Supercopes) Foi'l primer club italianu y del sur européu en ganar la Copa de la UEFA (temporada 1976-77), nel ámbitu internacional cabo destacar que ye'l cuartu club européu y octavu nel mundu cola mayor cantidá de títulos oficiales internacionales a nivel confederativo y interconfederativo siendo amás el primer club na historia del fútbol europeo en ganar los trés principales competiciones entamaes pola Unión Europea d'Asociaciones de Fútbol y el primer club nel mundu – y únicu hasta'l presente – en ganar toles competiciones confederativas y el títulu mundial interclubes.
Nel añu 2009, foi reconocíu como'l meyor club italianu y segundu a nivel européu mientres esi mesmu periodu pola Federación Internacional d'Historia y Estadística de Fútbol, institución reconocida pola FIFA. Los sos clásicos rivales son el Torino Football Club col qu'apuesta'l derbi de Turín y el Inter de Milán, club frente al cual apuesta'l denomináu derbi d'Italia.
Acordies con un sondio realizáu pol Institutu Demos (setiembre de 2015), la Juventus ye l'equipu col mayor númberu d'aficionaos n'Italia col 35 % de les preferencies. Amás l'equipu turinés ye unu de los clubes con más partidarios nel mundu con más de 290 millones – de los cualos 41 millones atopar nel territoriu européu – según un informe de la Compañía d'Investigación de Mercáu Deportivu Repucom S. A. en 2014.
Fundación y primeros años (1897-1930)
thumb|240px|Los fundadores/futbolistes de la Juventus F. C. cola primera indumentaria del club. La Juventus Football Club foi fundada'l 1 de payares de 1897 col nome de «Sport Club Juventus», por un grupu d'estudiantes locales, del Llicéu classico Massimo d'Azeglio, que solíen axuntase en redol a una banqueta d'una Plaza d'Armes cercana (la cual atópase anguaño na sede del club). El so primer uniforme, que usó mientres los sos primeros seis años, tuvo compuestu per una chaqueta de color rosa con pañuelu o corbata negra y un pantalón curtiu tamién de color negru.
Sol nome de «Foot-Ball Club Juventus», la sociedá inscribióse oficialmente na Federación Italiana de Fútbol el 11 de mayu de 1900 y debutó na tercer edición del Campeonatu Federal, pero nun superó la fase eliminatoria (gana 1:0 contra'l F. C. Torinese). Foi en 1905, mientres la presidencia del empresariu testil suizu Alfred Dick, que'l club conquistó per primer vegada'l campeonatu nacional, ante'l Genoa nel alcuentru decisivu del grupu final del campeonatu, con venticinco triunfo, cinco empates y cuatro ganes; y setenta y nueve goles a favor.
Un añu dempués Alfred Dick que taba meditando sobre la posibilidá de llevar l'equipu al estranxeru, inclusive camuda-y el nome a la sociedá por Jugend Fussballverein, tres diversos discutinios colos socios del club, decidió arrenunciar a la presidencia pa fundar, (col sofitu de dellos futbolistes y accionistes disidentes) el Foot-Ball Club Torino. Poro, l'equipu bianconero quedar con pocos futbolistes y escasos recursos financieros, xenerando un periodu críticu na economía del club que s'estendió por un llargu tiempu.
El 24 de xunetu de 1923, la familia Agnelli, propietaria del Grupu Fiat, tomó participación na Juventus per vegada primera al traviés de la figura d'Edoardo Agnelli, fíu del fundador de la empresa y electu presidente de la sociedá. Nesa mesma temporada produció'l debú del porteru Gianpiero Combi, xunto a Virginio Rosetta (quien llegó al club procedente del Pro Vercelli en 1926), Federico Munerati, Aldo Borel, Carlo Bigatto y Giuseppe Grabbi, amás de la llegada a la capital piamontesa del primer entrenador na historia del club, l'húngaru Jenő Károly.
El Quinqueniu d'Oru (1931-1935)
thumb|left|160px|[[Carlo Carcano, entrenador de la Juentus mientres el Quinqueniu d'Oru.]]
La Juventus remató'l denomináu Quinqueniu d'Oru col debú de los xuveniles Pietro Rava y Alfredo Foni (quien darréu llograron la medaya d'oru nos Xuegos Olímpicos de Berlín 1936 y la Copa Mundial de Fútbol de 1938) nel primer equipu na temporada 1934-35, venciendo con dos puntos, per tercer añu consecutivu, percima del Ambrosiana-Inter. El 14 de xunetu de 1935, la sociedá sufrió la desapaición de la so presidente Edoardo Agnelli nun accidente aereu acaecíu na ciudá de Xénova.
El Tríu Máxicu (1957-1961)
Ellos fueron importantes na conquista del décimu scudetto con cincuenta y un puntos y por tanto, de la primer Estrella d'Oru al Méritu Deportivu dada pola Federación Italiana de Fútbol, xuntos consiguieron tres campeonatos de Serie A y dos Copes d'Italia. El club ganó'l campeonatu y la Copa Italia en 1960, con cincuenta y cinco puntos na lliga y na copa, con victoria final 3:2 ante la Fiorentina. En 1961, colos seis goles anotaos por Sivori (Balón d'Oru esa mesma temporada) nel 9:1 al Inter de Milán, la Juve conquistó la lliga totalizando cuarenta y nueve puntos, y a la fin de la temporada, Boniperti retirar tres xugar dieciséis años nel club.
El Ciclu Llexendariu (1972-1986)
thumb|left|200px|[[Gianpietro Marchetti|Marchetti, Bettega y Zoff en 1973.]] Cola figura del ex-futbolista juventino Giampiero Boniperti asumiendo la presidencia del club el 13 de xunetu de 1971, abrióse un gran ciclu d'ésitos pa la vecchia signora, el denomináu Ciclu Llexendariu. El plan de trabayu de Boniperti consistió en fichar a los meyores futbolistes del campeonatu nacional, esta etapa tuvo carauterizada pola conformanza de los futuros futbolistes claves del procesu, al club llegaron Dino Zoff, Fabio Capello, Roberto Bettega, Franco Causio, Giuseppe Furino, Claudio Gentile, ente otros.
Nesa mesma temporada, el club algamó per primer vegada na so historia la final de la Copa de Campeones d'Europa, en Belgráu, onde cayó 1:0 ante'l Ajax de los Países Baxos. La nueva década, con Giovanni Trapattoni nel banquín, empecipiar con ésitos, la Juventus llogró los campeonatos de les temporaes 1980-81 y 1981-82 (el ventenu), tres el llogru d'esti postreru, dióse-y al club la segunda Estrella d'Oru al Méritu Deportivu, col apurra de futbolistes como'l centrodelantero Paolo Rossi (ex-canteranu del club), Domenico Marocchino y Giuseppe Galderisi. thumb|160px|[[Michel Platini tres vegaes máximu goliador de la Serie A.]] Na temporada siguiente la sociedá clasificar nel segundu puestu de la lliga, llogró'l títulu na Copa Italia pero foi ganáu na final de la Copa de Campeones d'Europa apostada n'Atenes ante'l Hamburgu d'Alemaña. Na campaña de 1983-84, el club conformó un equipu onde destacaben Stefano Tacconi, Cesara Prandelli, Michel Platini, Zbigniew Boniek, Massimo Bonini, Gaetano Scirea, Sergio Brio y Antonio Cabrini, nesa mesma temporada, l'equipu llogró'l scudetto (con cuarenta y tres puntos) y la Recopa d'Europa en Basilea, con marcador de 2:1 ante'l Porto el 16 de mayu de 1984.
Na temporada del 85, la Juventus llogró la Supercopa d'Europa en Turín, con marcador de 2:0 frente al Liverpool (16 de xineru de 1985), y la Copa d'Europa en Bruxeles el 29 de mayu, por 1:0 ante'l mesmu rival, col cual el club consagróse como'l primeru na historia del fútbol europeo en conquistar los trés principales competiciones entamaes pola UEFA, fechu pol cual la Unión Europea d'Asociaciones de Fútbol confirió-y en reconocencia la Placa de la UEFA en Xinebra (Suiza) el 12 de xunetu de 1988.
El 29 de mayu de 1985 asocedió la Traxedia de Heysel nel estadiu del mesmu nome de la capital belga, na cual perecieron trenta y nueve aficionaos del club ante l'arremetedura de los hooligans del Liverpool inglés. El 8 d'avientu del mesmu añu, la Juve conquistó la Copa Intercontinental, el primer títulu mundial interclubes na so historia, en Tokiu, ganó 6:4 (4:2 por penales, 2:2 en tiempu regular) al Argentinos Juniors, alzándose como'l primer club nel mundu en ganar toles competiciones internacionales posibles.
El Stadio delle Alpi y la torna de Trapattoni (1990-1999)
thumb|left|160px|[[Marcello Lippi, entrenador del club ente 1994 y 1999.]] El abogáu italianu Vittorio Caissotti di Chiusano llegó a la presidencia del club en 1990; y a partir d'esi añu, el club empezó a apostar los sos alcuentros de llocal nel Stadio delle Alpi (construyíu pa la Copa Mundial de Fútbol de 1990), que pasó a ser propiedá definitiva del club nel añu 2004. Con Luigi Maifredi como entrenador, aportaron al club futbolistes como Júlio César da Silva, Paolo Di Canio, Roberto Baggio y Thomas Häßler. Nesa temporada, el club algamó les semifinales de la Recopa d'Europa, onde foi esaniciáu pol F. C. Barcelona.
Na temporada 1991-92, el téunicu Giovanni Trapattoni tornó a la Juve, y con él nel banquín, el club nuevamente llogró'l so nivel competitivu. A pesar d'esto perdió la final de la Copa Italia contra'l Parma. Na siguiente temporada, l'equipu foi reforzáu con Andreas Möller y Gianluca Vialli y llogró per tercer vegada na so historia la Copa de la UEFA y na lliga ocupó'l cuartu llugar. Procedente del Napoli, Marcello Lippi fíxose cargu de la Juventus en 1994. La sociedá, dempués de nueve años ensin victories nel campeonatu, llogró'l segundu doblete de la so historia. Amás de ganar el scudetto de la temporada 1994-95 con noventa y seis goles a favor, setenta y tres puntos, diez puntos de ventaya respeuto al segundu, la S. S. Lazio, y llogró la so novena Copa Italia.
Al añu siguiente, la Juventus, qu'incluyía nel so equipu a futbolistes como Gianluca Vialli, Fabrizio Ravanelli, Paulo Sousa, Alessandro Del Piero, Angelo Peruzzi, Didier Deschamps, Antonio Conte, Ciro Ferrara y Gianluca Pessotto, conquistaron l'últimu troféu que-y faltaba al club, la Supercopa d'Italia (un troféu creáu pola Federación Italiana de Fútbol en 1988, siguiendo'l modelu de la Supercopa d'Europa). Nel planu internacional, tres nueve años d'ausencia, participó na Copa d'Europa (rebautizada dende 1993 como Lliga de Campeones de la UEFA) y, n'esaniciando en cuartos de final al Real Madrid (0:1 en Madrid, 2:0 en Turín), llogró'l tornéu (final xugada en Roma) ante'l Ajax d'Ámsterdam (1:1 en tiempu regular; 4:2 por tiros dende'l puntu penal).
El segundu ciclu de Lippi y l'escándalu de Calciopoli (2001-2006)
thumb|160px|[[Zinedine Zidane, el sestu trespasu más caru de la historia.]] Tres tres temporaes ensin llograr títulos, Vittorio Caissotti di Chiusano (presidente del club nesi momentu) decidió contratar a una serie de futbolistes p'anovar la plantía, ente los que s'atopaben el porteru Gianluigi Buffon, el llateral derechu Lilian Thuram (dambos ex-Parma) y el mediocampista checu Pavel Nedvěd (ex-Lazio). N'agostu de 2001, Zinedine Zidane foi tresferíu al Real Madrid d'España, pola suma de 73,5 millones d'euros (el sestu trespasu más costosu de la historia).
Na temporada 2002-03, dempués de llograr la so tercer Supercopa d'Italia contra'l Parma, la Juventus llogró'l campeonatu de la lliga con dos díes d'antelación, y apostó la final de la Lliga de Campeones, en superando al F. C. Barcelona nos cuartos de final (1:1 en Turín y 1:2 en Barcelona) y al Real Madrid en semifinales (2:1 nel Estadiu Santiago Bernabéu y 3:1 nel Stadio delle Alpi). Apostando per séptima ocasión la final del tornéu, realizáu en Mánchester, l'equipu cayó 2:3 na definición por penales ante'l A. C. Milan, depués d'empatar ensin goles nel tiempu regular y suplementario. thumb|left|160px|[[Didier Deschamps, encargáu de dirixir al club na Serie B.]] En xunu de 2006, la Juventus inauguró'l so nuevu Juventus Center, allugáu na llocalidá de Vinovo (nes contornes de la ciudá de Turín). Esi mesmu mes, a raigañu del escándalu d'interceptaciones telefóniques illegales ya influencia na designación d'árbitros del fútbol italiano (denomináu Calciopoli), unes operaciones empobinaes principalmente por Luciano Moggi, direutor xeneral del club ente 1994 y 2006, la familia Agnelli decidió nomar a un nuevu Conseyu d'Alministración (destacando'l empresariu Giovanni Cobolli Gigli como nuevu presidente de la sociedá y los ex-futbolistes, Marco Tardelli y Gianluca Pessotto).
Didier Deschamps, reemplazó na direición téunica a Fabio Capello, convirtiéndose nel primer entrenador del club d'orixe non italianu dempués de trenta y trés años. El 14 de xunetu de 2006, en redol a les 21:00 (CET) publicóse'l fallu en primer instancia qu'indicaba'l descensu alministrativu a la Serie B de la sociedá, la revocación del scudetto de la temporada 2004-05 y la non asignación del scudetto del campeonatu 2005-06.
Depués de l'apelación de los clubes implicaos ante'l Tribunal de Xusticia de la Federación Italiana de Fútbol, la penalización por puntos amenorgar de trenta a diecisiete y el descensu a la Serie B (el descensu a la Serie B foi una sanción que solo se -y aplicó al club bianconero), de manera similar a les sanciones asignaes a los otros trés clubes implicaos: Lazio, Fiorentina y Milan. El descensu fizo que la Juventus perdiera dellos futbolistes importantes como Fabio Cannavaro, Lilian Thuram, Gianluca Zambrotta, Zlatan Ibrahimović, ente otros.
No deportivo, el club, sumó ochenta y cinco puntos en cuarenta y dos encuentros apostaos na Serie B (ventiocho victories, diez empates y cuatro ganes, incluyendo amás una sanción disciplinaria de nueve puntos al entamu del tornéu, colo que collechara 94 puntos en llugar de 85) y conquistó el campeonatu, polo que xubió a la Serie A p'apostar la temporada 2007-08. El 4 de xunu de 2007, Claudio Ranieri foi nomáu oficialmente como entrenador de la Juve.
La vuelta a la Serie A y el hexacampeonato (2007-presente)
La vuelta de la Juventus a la Serie A, producióse oficialmente'l sábadu 25 d'agostu de 2007, nun alcuentru ante'l Livorno, que remató con marcador de 5:1 a favor de los bianconeros, y a la fin de la temporada ocupó la tercer posición nel campeonatu, detrás del Inter de Milán y de la Roma. Na campaña 2008-09 tuvo qu'apostar la liguilla de clasificación pa la Lliga de Campeones gracies al tercer puestu consiguíu na temporada anterior. Nesta fase enfrentar al F. C. Petržalka, ganando la serie por un resultáu global de 5:1, clasificándose nel grupu H xunto col Real Madrid, el Zenit de San Petersburgu y el BATE Borisov. Terminó nel primer llugar del grupu xunto al Real Madrid con doce puntos dexando tras al Zenit y al BATE. Nos octavos de final enfrentar col Chelsea perdiendo la serie y quedando esaniciaos por un resultáu global de 3:2. thumb|160px|[[Alessandro Del Piero dexó'l club en 2012 depués de diecinueve temporaes.]] Nel planu local la temporada tuvo llarada de bonos y males resultancies, que conducieron al despidu del téunicu Claudio Ranieri, siendo esti reemplazáu pol téunicu interín Ciro Ferrara ex-xugador del Napoli y de la Juventus. Finalmente la temporada terminó con un segundu puestu na tabla de posiciones xunto al Milan con setenta y cuatro puntos debaxo del Inter con diez puntos más. Na temporada 2009-10 el club remató séptimu na tabla, siendo esaniciáu en cuartos de final de la Copa Italia pol Inter de Milán. Remató tercera del grupu A de Lliga de Campeones por detrás del Girondins de Burdeos y del FC Bayern München, apostando la Lliga Europa de la UEFA (enantes Copa de la UEFA) per primer vegada dende l'añu 2000.
Pa la temporada 2010-11 la sociedá contrató al téunicu italianu Luigi Delneri. El 28 d'agostu de 2010 tres 171 goles en 320 alcuentros abandonó'l club el delanteru francés David Trezeguet, que fichó pol Hércules de la Primer División d'España. La Juventus remató séptima en Lliga y foi esaniciada en cuartos de final de la Copa Italia pola Roma. Na Europa League remató tercera nel so grupu con seis puntos, frutu de seis empates. El 31 de mayu de 2011 fíxose oficial la contratación del ex-xugador bianconero Antonio Conte como nuevu entrenador, en sustitución de Delneri. Dempués de dos años d'obres, el 8 de setiembre de 2011 inauguróse'l Juventus Stadium, convirtiendo a la Juventus nel primer club d'Italia en tener un estadiu en propiedá.
En 2011-12 l'equipu llogró dempués de nueve años'l scudetto, la Juventus terminó'l campeonatu invictu (ventitrés victories y quince empates), estableciendo un récor de 42 partíos ensin derrotes mientres una mesma temporada ente la lliga y la copa. Nel añu 2013-14sobremanera, el club ganó'l so trentenu títulu nacional ya instauró un nuevu récor de puntos llograos n'Italia (y el cuartu d'Europa) nuna mesma temporada (102). Ente 2014 y 2017, la sociedá turinesa llogró ganar trés dobletes consecutivos – únicu nel fútbol italiano – gracies a les sos victories na Lliga y na Copa, esta postrera ganada per docenu vegada (récor absolutu de la competencia); na temporada 2015-16, la Juventus finalmente llogró'l so primera triplete nacional sumando a los dos trofeos enantes mentaos la so séptima Supercopa (tamién récor absolutu). Amás, el títulu de lliga de la temporada 2016-17 supón el sestu consecutivu, superando'l so propiu récor, el del Torino y el del Inter de Milán con cinco.
Presidentes
thumb|180px|[[Edoardo Agnelli, presidente de la Juventus dende 1923 hasta 1935.]] Dende la so fundación en 1897, la Juventus foi dirixida a nivel institucional por ventitrés presidentes y dos comités de xestión. El primer presidente de la sociedá bianconera foi Eugenio Canfari, unu de los fundadores del club. El presidente más llonxevu nel so historia foi Giampiero Boniperti, (símbolu del equipu mientres los años 1950), permaneció nel puestu por diecinueve años (dende 1971 hasta 1990).
Mientres la so xestión, l'equipu turinés llogró'l mayor númberu de trofeos na so historia, igual méritu col periodu presidencial del abogáu Vittorio Caissotti de Chiusano (dende 1990 hasta 2003). El empresariu Umberto Agnelli, electu presidente alministrativu de la sociedá con tan solu venti años en 1995, foi'l presidente más nuevu en conducir el club. Hai de solliñar la presidencia del empresariu suizu Alfred Dick, al pie del so compatriota Giuseppe Hess, el primer executivu d'orixe non italianu nel máximu cargu de la sociedá turinesa, con él, la Juventus proclamóse campeona d'Italia per primer vegada en 1905.
Ye de destacar la participación de dalgunos de los presidentes del direutoriu de la Fiat y del IFIL Investments na presidencia del club, como los casos de los trés xeneraciones de la familia Agnelli (Edoardo Agnelli, Giovanni Agnelli, Umberto Agnelli, Carlo Vittorio Varetti) y de Gino Olivetti, ente otros. L'actual presidente ye Andrea Agnelli, nomáu pola Asamblea d'Accionistes en 2010.
Xunta direutiva
L'actual Xunta Direutiva de la Juventus Football Club ta formada por:
Escudu
Anguaño l'escudu oficial de la entidá ta formáu por una figura ovalada – escudu oval – con cantu negru, estremáu en cinco franxes verticales (dos blanques y trés negres). Na parte cimera atópase una banda horizontal con fondu blancu y dientro d'ella'l nome del club en lletres mayúscules sobre un cantu doráu. Na parte inferior del mesmu atopa la figura d'un toru (símbolu de la ciudá de Turín) dientro d'un escudu triangular – alegoría al escudu de la ciudá –, y sobre esti una corona con torrexones.
Enantes l'escudu foi de color azul y de mayores dimensiones. Otra carauterística de los escudos antiguos del club foi la inclusión de dos estrelles doraes («Estrella d'Oru al Méritu Deportivu») daes pola Federación Italiana de Fútbol en 1958 y 1982, que simbolicen la conquista de diez títulos de lliga). Mientres la década de los 80, la Juventus utilizó como escudo la figura d'una cebra (símbolu de la sociedá) colos dos estrelles doraes a entrambos llaos de la cabeza del equín. Dichu emblema tuvo coronáu pol nome del club - JUVENTUS - formando un arcu.
Himnu
L'himnu oficial de la Juventus – el quintu na so historia – lleva por nome Juve (storia di un grande amore), foi escritu por Alessandra Torre y Claudio Guidetti, con arreglos del cantante y músicu Paolo Belli. L'himnu foi escoyíu al traviés d'una competencia llevada a cabu pola sociedá turinesa en 2004 ente les sos aficionaos.
Amás de los himnos históricos de la sociedá, hai otros cantares n'homenaxe al club como Il cielu è bianconero, Vecchia Signora, Juve facci sognare y Magica Juve, toes d'autoría del compositor Francesco De Felice. Otru cantar que podemos mentar ye'l Juvecentus, ópera de Pierangelo Bertoli, escrita en 1997 con ocasión del centenariu de la fundación del club.
Mascota
A partir de la década de 1980, coincidiendo cola apertura del fútbol italiano a práutiques tales como la mercadotecnia ysobremanera, al merchandising, la Juventus incluyó dientro de los sos símbolos corporativos tradicionales una mascota, especialmente dirixida a los aficionaos juventinos de pocu tiempu. Alredor de 1985 debutó la primer mascota del club, el perru Giampi: un bobtail con una guedeya de pelo blanquinegru, uniforme juventino y bandera tricolor. Na temporada 1995-96 llegó Alex una versión caricaturizada d'Alessandro Del Piero, este foi siguíu en 1999 pola cebra Zig Zag. Dende l'añu 2015, la mascota oficial ye J, una cebra con traces antropomórficos.
Orixe
thumb|240px|Futbolistes del club col tradicional uniforme usáu dende 1903. Dende'l so debú oficial nel Campeonatu Italianu de Fútbol de 1900, los colores utilizaos pola Juventus de Turín nos sos uniformes fueron el rosa y el negru, los mesmos colores que yeren usaos nos uniformes deportivos de los estudiantes del Llicéu classico Massimo d'Azeglio onde estudiaben los fundadores y primeros miembros del club.
En 1903, el distribuidor inglés de testiles Gordon Thomas Savage, quien moraba naquel tiempu en Turín, al quedase sosprendíu col estáu del uniforme del club respeuto al usáu nel primer campeonatu nacional, creyó conveniente rediseñar l'uniforme ya importar dend'Inglaterra un meyor equipamientu pal mesmu.
Una vegada que Savage contautó a un fabricante testil de la ciudá inglesa de Nottingham, solicitó-y un nuevu llote d'uniformes colos colores orixinales (rosa y negru), pero'l tonu pálidu del color rosado fizo que'l llote d'uniformes enllordiaos» guardara muncha semeyanza col del club Notts County, el fabricante reprodució por error l'uniforme del County (blancu y negru) con llixeres variaciones.
Cuando la encomienda llegó a Turín, nengunu de los futbolistes y miembros del club tuvo conforme col «nuevu» uniforme (el de colores blancos y negros en franxes verticales) y refugar, pero tiempu dempués, ante la inminencia d'un nuevu tornéu, nun tuvieron mayor alternativa qu'aceptalo.
Col correr del tiempu'l colores del nuevu uniforme formaron parte fundamental de la identidá de la sociedá (por tantu la mascota del club ye una cebra). N'homenaxe a los oríxenes del club, los colores rosado y negru son usualmente parte de la tercer indumentaria de la sociedá y amás l'uniforme de coleición n'homenaxe al centenariu del club en 1997 (Il Juvecentus) llevaba tales colores.
Estadiu
El Juventus Stadium ye la principal cortil de la Juventus Football Club. Atópase allugáu en Corsu Gaetano Scirea na ciudá de Turín. Foi diseñáu polos estudios arquiteutónicos GAU y Shesa. Cuenta con un aforu total pa 41 507 espectadores. La inauguración del estadiu tuvo llugar el 8 de setiembre de 2011, coincidiendo coles celebraciones pol 150ᵘ Aniversariu de la Unificación d'Italia. El futbolista bianconero Luca Toni tuvo l'honor d'anotar el primer gol nel Juventus Stadium, nel alcuentru inaugural qu'enfrentó a la Juventus col Notts County. El partíu remató con empate a unu. El primer alcuentru oficial apostóse'l 11 de setiembre de 2011, cola victoria del club turinés por 4:1 sobre'l Parma, nun partíu válidu pola segunda xornada de la temporada 2011-12.
Centru d'entrenamientu
El Juventus Center ye'l centru deportivu de la Juventus, foi inauguráu n'agostu de 2006 y atópase allugáu na llocalidá de Vinovo aproximao a 14 quilómetros al suroeste de la ciudá de Turín. Foi diseñáu pol Estudiu GAU y Shesa. El complexu, unu de los más modernos del mundu, tien una superficie de 140 000 m², cuenta con siete campu de fútbol de verde natural y dos de verde artificial (unu d'ellos cubiertu). El Juventus Center ta formáu por dos edificios, n'unu d'ellos atopa una piscina, los vestuarios, les sales de xuntes del cuerpu téunicu y un centru de fisioterapia. Nel otru edificiu atópase'l centru de comunicaciones del club, forníu con una sala de prensa, una sala de conferencies y la sede del Juventus TV.
Afición
Al igual que la mayoría d'enchíes n'Italia, a empiezos del sieglu XX el mayor númberu de partidarios del club bianconero aniciar na mesma ciudá y/o rexón onde foi fundáu, pero arriendes de los sos grandes ésitos nel planu futbolísticu y l'importante contribución a la seleición de fútbol d'Italia mientres la década de 1930, l'afición de la Juventus sufrió una notable crecedera, volviéndose en poco tiempu la primera con un númberu importante de siguidores en caúna de les rexones d'Italia, – y a diferencia de los otros equipos de la rexón nordoccidental – nes rexones del sur ya insulares, una meta consolidada mientres la década de 1960 cola medría de la población migratoria a Turín y, amás, cola formación de los primeros grupos d'aficionaos. thumb|250px|Aficionaos del club nel [[Juventus Stadium.]] Los primeros grupos d'aficionaos juventinos fueron creaos a mediaos de los años 70. En 1977, Beppe Rossi fundó una agrupación denomada Il Gruppo Storico Fighters, el cual convirtióse nel más importante de la Curva Filadelfia hasta finales de los años 80. Mientres la primer metá d'esta década, creáronse numberosos grupos d'hinches como Gioventù Bianconera, Area Bianconera, Indians y Il Viking (fundáu en Milán). Estes agrupaciones xunir so la denominación de Nucleo Armato Bianconero.
En 1987, Il Gruppo Storico Fighters foi disueltu, y la mayor parte de los sos miembros xunir a otros grupos de la Curva Filadelfia, formando una nueva agrupación denomada Arancia Meccanica, inspirada na película homónima del direutor d'Estaos Xuníos Stanley Kubrick, sicasí la violencia exhibida na película forzó al grupu a camudase'l nome por Drughi. En 1997 los Drughi dexaron la escena, dexando que se formara'l Black and White Fighters Gruppo Storico 1977, asina'l grupu históricu d'aficionaos juventinos foi refundado venti años dempués de la so creación.
Popularidá
thumb|left|250px|[[Piazza San Carlo, llugar d'alcuentru de los aficionaos de la Juventus de Turín.]] L'afición de la Juventus ye cuantitativamente la mayor del fútbol italiano con más de 14 millones d'aficionaos, (unu de cada cinco sobre'l territoriu italianu), lo que representa un 35 % de preferencies según un sondéu realizáu pol Institutu Demos y publicáu nel diariu La Repubblica en setiembre de 2015.
L'equipu turinés ye unu de los clubes con más partidarios nel mundu con más de 290 millones – de los cualos 41 millones atopar nel territoriu européu – según un informe de la Compañía d'Investigación de Mercáu Deportivu Repucom S. A. en 2014, la mayor parte d'ellos asitiaos en países con un altu númberu d'inmigrantes italianos. La sociedá cunta con grupos d'aficionaos en más de venticinco países.
Amistaes y rivalidaes
Dende la década de 1980, los aficionaos juventinos caltuvieron una amistá con el siguidores del U. S. Avellino, depués eslleióse por iniciativa de dellos sectores de l'afición avellinense a finales de los años noventa. En 1996, fíxose oficial l'amistá con el siguidores entamaos del Piacenza Calcio, que foi terminada siete años más tarde. Fora d'Italia, esisten alcuerdos d'hermanamientu colos aficionaos del ADO Den Haag de los Países Baxos, Legia Warszawa de Polonia, Notts County d'Inglaterra y Elx F. C. d'España. Los fanáticos juventinos caltienen rivalidaes colos hinches del Torino, Inter de Milán, A. C. Milan, Fiorentina y A. S. Roma.
Xugadores
thumb|180px|[[Alessandro Del Piero, máximu goliador y futbolista con más presencies na historia del club.]] A lo llargo de los sos 120 años d'historia, fueron 830 los futbolistes del club que vistieron la camiseta del primer equipu, ente ellos 638 d'orixe italianu, un 76,87 % del total. Ente los xugadores más destacaos atópense Giampiero Boniperti, vencedor de venticinco título, tanto como futbolista como executivu del club, quien xunto col galés John Charles (condecoráu cola Orde del Imperiu Británicu en 2002), y l'arxentín Omar Sívori (campeón del Campeonatu Suramericanu 1957 cola seleición de fútbol d'Arxentina), formaron unes de les meyores delantreres na historia del club, denominaos El Tríu Máxicu ente finales de los años 1950 y entamos de la década de 1960, xuntos consiguieron tres campeonatos de Serie A y dos Copes d'Italia.
Otru futbolista sobresaliente, ye Piero Pastore, quien con 15 años, 6 meses y 11 díes convertir nel futbolista más nuevu en debutar cola camiseta de la Juventus. Tamién destaquen Sergio Brio, Gaetano Scirea, Antonio Cabrini y Stefano Tacconi por ser los únicos futbolistes del club y d'Italia en llograr toles competiciones internacionales reconocíes pola UEFA. Pavel Nedvěd, ganador del Balón d'Oru 2003, ye'l futbolista estranxeru con más presencies na sociedá. Alessandro Del Piero con 290 goles y 705 alcuentros apostaos, ye'l máximu goliador y el futbolista con más presencies na historia del club. Amás tien el récor de ser el futbolista que más tiempu permaneció nel club. thumb|left|180px|[[Gianluigi Buffon, actual capitán de la Juventus.]] La Juventus de Turín ye'l club de fútbol italiano que tuvo ente les sos files el mayor númberu de ganadores del Oscar del Calcio, premiu dau pola Asociación Italiana de Futbolistes a los meyores xugadores de la Serie A ente los años 1997 y 2010. En total, los futbolistes de la sociedá turinesa ganaron el premiu en venticinco causes.
Con 142 futbolistes, la vecchia signora ye'l club que contribuyó col mayor númberu de futbolistes a la seleición de fútbol d'Italia. El so apurra, unu de los más importantes nel mundu, coincidió particularmente nos sos mayores ésitos: los título mundiales de 1934, 1938, 1982 y 2006. Giovanni Giacone foi'l primer futbolista juventino en ser convocáu a la seleición italiana, participando nun alcuentru amistosu apostáu'l 28 de marzu de 1920 na ciudá de Berna, ante'l escoyíu de Suiza que remató con victoria pa los locales por 3:0.
Plantía y cuerpu téunicu 2017-18
thumb|180px|[[Andrea Barzagli miembru de la plantía del club dende l'añu 2011.]]