cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vilassar de Dalt
Historia
Vilasar ye un pueblu milenariu, el primer documentu que lo menta fecha del añu 978. El pueblu foi creciendo alredor del castiellu del sieglu X y la parroquia del sieglu XI. En 1875 un pequeñu nucleu urbanu de cases construyíes cerca del mar dixébrase y pasa a formar Vilassar de Mar, que se constitúi como pueblu.
Monumentos y llugares d'interés
En Vilasar de Dalt atopamos diversos sitios d'interés cultural. En primer llugar destaca'l so castiellu, que foi declaráu monumentu históricu artísticu en 1931.
Esti castiellu, asitiáu nel cascu urbanu del pueblu, yá apaez documentáu nel añu 1262. A pesar de que probablemente yá esistía la torre cilíndrica y la muralla dende'l sieglu X. Foi restauráu delles vegaes, y nel so interior alluga unu de los meyores archivos históricos privaos con más de 8000 pergaminos y 70 manuscritos.
En 1322 el castiellu pasa a manes de Berengueró de Sant Vicenç, y años más tarde pasa a ser de Pere Desbosc hasta'l sieglu XIX. El postreru propietariu Desbosc morrió ensin dexar descendencia, y pasó a heredalo la familia Oms y darréu los Copons, marqueses de Moià. Finalmente, el castiellu pasa a ser de los Sarriera, marqueses de Santa María de Barberà de la Conca, tamién marqueses de la Manresana. thumb|Ermita de San Sebastián
Tamién merecen mención dellos xacimientos prehistóricos como'l dolmen de la roca d'en Toni les cámares sepulcrales de la cueva d'en Pau, el conxuntu de grandes roques granítiques el cau de la Granota y la cueva d'en Joan. En Vilasar de Dalt hai museos como'l Museu cau del Cargol (un muséu sobre moluscos) y el Museu Municipal Masía Can Banús.
Amás destaquen los fornos romanos y los restos de sepultures d'una familia romana.
Nel nucleu urbanu tamién destaquen edificios singulares como Cal Noi Baiau, Cal Notari, Fábrica Téxtil de Can Manyé, Can Sabater, el Centre Vilassarenc o'l Teatre LA MASSA, ente otros.
Economía
El conceyu caracterizóse dende antiguu pola producción agrícola: güerta na zona baxa; viña, algarrobo y cebera na montascosa. Los cultivos de secanu yá nun esisten y la floricultura sigue namái naquelles zones nes que por normativa urbanística nun ye posible construyir urbanizaciones, la principal carauterística del Baix Maresme nes últimes décades. L'actividá testil, güei práuticamente testimonial, nel pasáu representó la principal fonte de trabayu de la población dende los entamos de la revolución industrial hasta la gran crisis industrial de los años 70, cuando les fábriques empezaron un procesu de zarru masivu. Esta actividá foi escayendo tocantes al so pesu relativu, dexando pasu a un sector de servicios impulsáu pola urbanización del conceyu, qu'acoyó nos últimos años a población con orixe en Barcelona ciudá, primeramente como segunda residencia.
Amás, el pueblu alluga al parque acuáticu Isla Fantasía, que aportó a el más grande d'Europa.
Gyromitra esculenta
Magar que esculenta = comestible, ye mentira, produz Síndrome Xiromitrianu. Mortal en crudo. Pa volatilizar la Xiromitrina, tien de desecase, esperar 6 meses hasta cocela y retirar l'agua. O fervela munchu tiempu n'agua. Pero queden toxines precanceríxenes.
Descripción
Sombreru: de 6 a 12 cm de diámetru y de 5 a 15 cm d'altor. Tien una forma bien peculiar formada por numberoses plegues que-y apurren un aspeutu cerebriforme. El color varia del pardu claru al pardu acoloratáu en función del mugor y la edá del individuu. Ye blancu na parte interna y na parte inferior onde se xune col pie.
Pie: suel ser curtiu de 2-6 x 1-3 cm, cilíndricu y bien engurriáu con dellos riegos na base, buecu y de color blancu. Carne delgao, inodora y con sabor feble pocu significativu en crudu.
Espores: con forma elíptica, llises, hialieas y con dos pequeñes gútules polares.
Ascos: con forma cilíndrica que contienen ocho espores (octospóricos) uniseriaes.
Ecoloxía
Crez en llugares montascosos so los pinos (montes de coníferes) mientres la primavera. Ye una especie saprofita, esto ye, que la so dieta básase en cadabres d'otros organismos y escrementos. Prefier zones elevaes, más de 800 m sobre'l nivel del mar.
Toxicidá
Tóxica en crudu pudiendo resultar inclusive mortal anque según en qué zones se-y considera comestible ya inclusive tan bien valoraes siendo, eso si, bien cocinaes primeramente. Comoquier aconséyase nun consumila.
La intoxicación nun se manifiesta hasta pasaes delles hores, dando llugar a trestornos dixestivos como vultures y estomagaes  siguíos de deshidratación, hipotensión y alteraciones del ritmu cardiacu. En casos graves hai trestornos nerviosos y alteración (llegando a causar hemólisis) y del bazu.
El velenu responsable de la toxicidá ye la xiromitrina, bien tóxicu en solución aguacienta o al vapor, de lo que deduzse que ye dable intoxicase ensin llegar a comer cogordes. Nel organismu la xiromitrina tresfórmase al traviés de la hidrólisis nuna sustancia tóxica con capacidá hemolítica y canceríxena. Esta sustancia ye acumulativa, polo que la consumición socesiva de pequeñes cantidaes d'estes cogordes apuerta a tóxica.
Tratamientu
En casu de consumir esta toxina aconséyase Vitamina 6 aplicada per vía intravenosa pa protexer el reñón encamiéntase la inxesta abondosa de líquidos en casu de que la hemólisis seya bien intensa.
Observaciones
El restu de xiromitres son bien asemeyaes, sacantes varien nel color pero los sos efeutos por inxestión son asemeyaos. Pueden confundise con delles Morchellas o Crespielles.
NGC 6530
NGC 6530 ye un cúmulu abiertu na constelación de Saxitariu, acomuñáu a la Nebulosa de la Llaguna (M8). De magnitú aparente 4,6, alcuéntrase a unos 5200 años lluz de la Tierra.
Ta clasificáu como de tipu Trumpler II 2 m n (Sky Catalog 2000), lo qu'implica, ente otres coses, que ta separáu pero concentráu llixeramente escontra'l so centru. Como la lluz de les sos estrelles amuesa bien pocu encarnizamientu causáu por materia interestelar, ye probable que'l cúmulu tea asitiáu xusto delantre de la Nebulosa de la Llaguna. La so estrella más brillosa ye 9 Sagittarii, una estrella azul caliente de tipu espectral O5 y magnitú 5,9. Woldemar Götz menta esti cúmulu diciendo que contién una estrella peculiar de tipu Of, esto ye, una estrella de tipu O con llinies espectrales peculiares d'heliu y nitróxenu ionizados. La so edá envalórase nunos dos millones d'años, polo que ye un cúmulu desaxeradamente nuevu.
Charentenay
Charentenay ye una comuña francesa del departamentu de Yonne, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Vilalba Sasserra
Vilalba Sasserra ye un conceyu de Cataluña, perteneciente a la provincia de Barcelona, na comarca del Vallès Oriental. Asitiáu al nordeste de la contorna y na llende cola d'El Maresme.
Símbolos
L'escudu de Vilalba Sasserra definir pol siguiente blasón:
Foi aprobáu'l 25 d'ochobre de 1984 y publicáu nel DOGC col númberu 492 el 7 d'avientu del mesmu añu. Armes parlantes: el foín referir al antiguu nome del pueblu hasta'l sieglu XV, Vulpelleres (deriváu del llatín vulpes, foín), y la sierra fai referencia al nome actual, anque Sasserra en realidá alude a una cadena de montes: el pueblu ta asitiáu na banda norte de la sierra del Corredor. L'esmalte de argén tamién ye alusivu al nome del conceyu: Vilalba significa "villa blanca".
Demografía
El conceyu, que tien una superficie de 5,91 km², cuenta según el padrón municipal pa del INE con  habitantes y una densidá de  hab./km².
Economía
Agricultura de secanu.
Evolución de la delda viva
El conceutu de delda viva contempla namái les deldes con caxes y bancos relatives a creitos financieros, valores de renta fixa y préstamos o creitos tresferíos a terceros, escluyéndose, poro, la delda comercial.
Ente los años 2008 a 2014 esti conceyu nun tuvo delda viva.
Lavandula viridis
El cantueso verde o lavanda verde (Lavandula viridis) ye una especie de fanerógama, de la familia Lamiaceae.
Carauterístiques xenerales
Matos más o menos densamente pubescente-glanduloses, con pelos curtios glandulares y pelos llargos glandulares o eglandulares, simples o ramificaos.
Tarmos d'hasta 75 cm, bien ramificaos. Fueyes de 10-50 × 1,5-7 mm, llanceolaes o espatulaes, enteres, revolutas, con glándules sentaes más o menos abondosamente pol viesu.
Inflorescencies de 20-50 mm, trupes, más o menos largamente pedunculaes, verdoses, con 2-4 bráctees apicales estériles, oblongo-obovaes, verdoses. Brácteas fértiles con nerviación reticulada bien marcada, pubescente-glanduloses, ovaes, acuminaes, cordaes, les cimeres obovaes, xeneralmente acuminaes. Mota de 4-8 mm, tubuloso, verdosu, con 13 nervios, densamente pubescente, con glándules sentaes; diente cimeru con un apéndiz, de obováu a suborbicular, estipitáu. Corola de 7-9 mm, crema, densamente pubescente na metá apical. Estilu pubescente.
Hábitat
Carbes sobre suelos acedos.
Distribución xeneral
Sierra Norte sevillana, Sierra de Aracena, Andévalo. Tamién nes Azores y Madeira. Pero puede atopase como planta ornamental en tol mundu.
Usos
Pa cultivar esta planta nun xardín, ye necesariu saber que les plantes llograes a partir de granes o fraes crecen bien amodo'l primer añu, algamando solo 15-20 cm d'altor. Gústa-yos la lluz, un bon drenaxe, suelos alcalinos.
La lavanda tien cualidaes tóniques, estimulantes, antiespasmódicas, carminativas (pa espulsar gases instestinales), y sedantes. Usóse pa dolores de cabeza tensionales y nerviosos, velea y tiemblos musculares.
Taxonomía
Lavandula viridis describióse por Charles Louis L'Héritier de Brutelle y espublizóse en Sertum Anglicum 19. 1789. Lavandula: nome xenéricu que se cree que remanez del francés antiguu lavandre y n'última instancia del llatín llavara (llavar), refiriéndose al usu de fervinchos de les plantes. El nome botánicu Lavandula como l'usáu por Linneo considérase deriváu d'este y otros nomes comunes europeos pa les plantes. Sicasí, suxúrese qu'esta esplicación puede ser apócrifa, y que'l nome en realidá puede ser deriváu del llatín livere, "azuláu".
viridis: epítetu llatín que significa "de color verde".
Villamayor de Calatrava
Villamayor de Calatrava ye un conceyu español, asitiáu na provincia de Ciudá Real, perteneciente a la comunidá autónoma de Castiella-La Mancha.
Contestu xeográficu
El conceyu ta construyíu al pie del Cuetu de la Águila, sobre'l ríu Tirteafuera, nuna zona de güelgues, atestando al norte coles llocalidaes de Cabezarados y Corral de Calatrava, al sur con Almodóvar del Campo y al este con Argamasilla de Calatrava y Caracuel de Calatrava.
Charmoy (Yonne)
Charmoy ye una comuña francesa del departamentu de Yonne, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Catherine Breillat
Catherine Breillat ye revesosa pola manera en como presenta la sexualidá. En 1999 trabayó col actor porno Rocco Siffredi, nel filme tituláu Romance, consideráu unu de los primeros filmes con escenes de sexu real que se destinaron al circuitu del cine comercial.
Umberto Eco
Biografía
Nacíu el 5 de xineru de 1932 de la población d'Alessandria d'una familia que teníen 13 fíos, estudió filosofía y Lletres na Universidá de Turín, u se doutoró. Tien trabayáu de profesor en desemeyaos prestixiosos centros y dende l'añu 1971 ocupa la cátedra de semiótica na Universidá de Boloña. El reconocimientu del mundiu de la educación superior fai que sea doutor honoris causa d'una treintena d'instituciones.
Foi denomáu sátrapa de la patafísica poles sos obres humorístiques, ente les que destaca Como viayar con un canguru, y por tener perfeccionao una de les sos rames, la cacopedia.
Otres distinciones trayeronlu a ser miembru del Conseyu de Sabios de l'UNESCO. Recibió nel añu 2000 el Premiu Príncipe d'Asturies de Comunicación y Humanidaes.
Tien trabayao tamién nos medios de comunicación como difusor cultural. Les sos pasiones se centren na Edá Media, les llingues y los clásicos. Curiosamente, ye tamién un expertu en James Bond.
Kurt Russell
Biografía
Russell empezó la so carrera cinematográfica a los 11 años; debutó con películes de Disney, compañía pa la que rodó diez títulos como Follow Me, Boys, The Computer Wore Tennis Shoes, The Barefoot Executive y The Fox and the Hound. Rodó tamién dellos episodios de El maraviyosu mundu de Disney, al igual que series de televisión como Deadly Tower o Amber Waves. Dizse que les últimes pallabres de Walt Disney fueron "Kurt Russell" anque naide sabe bien por qué.
Apaez nel capítulu 17 ("La primer piedra") xunto a Dick Nelson y nel capítulu 20 ("El preciu de l'amistá") na serie Daniel Boone, protagonizada por Fess Parker.
Otra célebre apaición de Kurt na televisión y a la qu'él mesmu se refier en munches ocasiones, ye la que puede vese nel capítulu 16 de la serie Fairytale´s and mud, onde tenía qu'ayudar a dar a lluz a Wendy Larringson, la fía de los magnates del petroleu más importante de tol estáu de Nevada.
Nonac
Tien una población de y una superficie de  km².
Kurt Russell
Biografía
En 1966 siendo un adolescente de 15 años, apaeció na esitosa serie de televisión The Fugitive nel capítulu llamáu In a Plain Paper Wrapper.
Tuvo una curtia carrera como xugador profesional de béisbol, xugando como segunda base nes lligues menores, hasta qu'una mancadura torgó-y siguir. El padre de Kurt, Bing Russell, que tamién xugara al béisbol, apaeció en dellos capítulos de l'aclamada serie de TV Bonanza nel papel del ayudante del xérif.
Russell tamién apaeció na famosa serie The High Chaparral como fíu del pistoleru Johhny Rondo, nel episodiu "The Guns of Johnny Rondo". Tien llicencia de pilotu de vuelu.
Rodó más de 40 películes, ente les que destaquen: Marea de Fueu, Overboard, La cosa (de nuevu con John Carpenter), Rescate nel Barriu Chinu, Soldier, Stargate, Tango & Cash, Breakdown, Tombstone, Poseidón, Escape from New York o 2013, Rescate en Los Angeles.
El so doble de cine foi Dick Warlock, mientres venticinco años.
Petaurista leucogenys
L'esguil volador xigante xaponesa (Petaurista leucogenys), ye un tipu d'esguil volador. Hai cuatro subespecies reconocíes: Petaurista leucogenys hintoni (Mori, 1923), Petaurista leucogenys leucogenys (Temminck, 1827), Petaurista leucogenys nikkonis (Thomas, 1905), y Petaurista leucogenys oreas (Thorington y Hoffmann, 2005). Antes incluyíu Petaurista xanthotis (Corbet y Hill, 1992).
Carauterístiques
De normal mide 50cm, la so cola mide 40cm, ye l'esguil más grande del mudu, en realidá nun volar sinón qu'entama cuando estiende les membranes que tien ente les sos pates y que paecen un paracaíes. Puede entamar más de 100 metros ente un árbol y otru.
Estáu de caltenimientu
Esta especie ta clasificada como d'Esmolición Menor, yá que ye común, presente nes árees protexíes, y anguaño nun hai amenaces conocíes.
Distribución xeográfica y hábitat
Habita en Xapón (Honshu, Kyushu, Shikoku). Esta especie alcuéntrase en montes, plantíos de coníferes y delles vegaes en zones urbanes. Ye de vezu terrestre.
Seleición femenina de balonmano d'Arxentina
La Seleición femenina de balonmano d'Arxentina ye l'equipu formáu por xugadores de nacionalidá arxentina que representa a la Confederación Arxentina de Handball nes competiciones internacionales entamaes pola Federación Internacional de Balonmano (IHF) o'l Comité Olímpicu Internacional (COI).
Ye una de les meyores seleiciones femenines del continente. Llogró un campeonatu d'América conquistáu en 2009, cinco subcampeonatos en 2003, 2005, 2007, 2011 y 2013 y el tercer puestu en 1999 y 2015.
Anguaño, ésta disciplina atópase en crecedera nel país y cada vez más chiques d'ente 12 y 30 años practiquen esti deporte, implementáu obligatoriamente nel sistema educativu nacional nes escueles primariu y secundariu.
Campeonatu del Mundu
▲ falta contabilizar los torneos que figuren ensin datos
Campeonatu d'América
1989 - Nun participó 1997 - 4ª plaza * 1999 - 15px 3° llugar 2003 - 15px Subcampeona
Charny Orée de Puisaye
Charny Orée de Puisaye ye una comuña francesa del departamentu de Yonne, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Lomé
Lomé ye la capital de Togu (África). Tien una población envalorada de 676.400 habitantes (2003). Allugada nel golfu de Guinea, Lomé ye'l centru alministrativu ya industrial del país, según el so principal puertu.
Historia
La ciudá foi designada capital de la colonia alemana de Togolandia en 1898, empecipiando asina'l so desenvolvimientu. Mientres la Primer Guerra Mundial foi ocupada por Francia y Gran Bretaña, pasando a tar controlada puramente per Francia a partir de 1922, que la convirtió na capital del mandatu francés de Togu hasta 1960, cuando tres la independencia del país la ciudá convertir na so capital.
En 1975 celebrar na ciudá una convención económica y financiera ente la Comunidá Económica Europea (actual Xunión Europea) y 46 países africanos.
Oradour-Fanais
Oradour-Fanais ye una comuña francesa del departamentu de Charente, na rexón de Nueva Aquitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Petaurista philippensis
Petaurista philippensis ye una especie de royedor de la familia Sciuridae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en China, India, Indonesia, Myanmar, Sri Lanka, Taiwán y Tailandia.
El Mirón
El Mirón ye un conceyu d'España, na provincia d'Ávila, comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Pertenez al partíu xudicial de Piedrahíta. Na llocalidá atopen les ruines del Castillo d'El Mirón, tamién llamáu Castiellu de los Moros.
Estensión y Población
Tien una superficie de 31,08 km², con una población de 198 habitantes y una densidá de 6,37 hab/km².
Oradour (Charente)
Oradour ye una comuña francesa del departamentu de Charente, na rexón de Nueva Aquitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ptiloxena atroviolacea
'''Ptiloxena atroviolacea ye una especie d'ave paseriforme de la familia Icteridae endémica de la islla de Cuba.
Etimoloxía
Ptiloxena compónse de les pallabres griegues ptilon y xenos signifiquen respeutivamente «pluma estraña», atroviolaceus en griegu significa «negru y violáceo». ‘Totí’ y ‘choncholí’ son nomes onomatopéyicos.
Distribución
Ye una ave común en tola islla de Cuba, en montes, campos cultivaos, y xardinos de ciudaes. Nun ta presente en Islla de la Mocedá nin nos grandes cayos de Cuba.
Descripción
Mide unos 27 cm de llargu, la fema daqué menor. Ye dafechu negru con rellumos violáceos y verdosos, más brillosu nos machos. L'ave inmaduru ye más opacu. Los güeyos son de color castañu escuru. El picu y les pates son negros. Suel confundise coles femes del Quiscalus niger, especie que tien los güeyos amarellentaos. Apaez en bandaes pequeñes, de cutiu acomuñaos con Quiscalus niger. Suel caminar con pasos poles cañes o'l suelu. La so alimentación ye bien variable ya inclúi granos, frutos de palmes y otres frutes, inseutos, reptiles pequeños, y hasta se diz que comen cachiparros del ganáu.
Nial
Añera de marzu a xunetu de sobre les bases de fueyes y recímanos de les palmes, o sobre bromelias epifites, construyéndo el so nial con raicillas, payes, fibres, plumes y pelos. Pon trés o cuatro güevos blancos enllordiaos con pintes grises y pardes na parte más gruesa, y miden 2,9 por 1,9 cm.
Petinomys crinitus
Petinomys crinitus ye una especie de royedor de la familia Sciuridae.
Distribución xeográfica
Ye endémica de Filipines.
Catherine Brewer Benson
Catherine Elizabeth Benson, de soltera Brewer foi una de les primeres muyeres en llograr un títulu universitariu de llicenciatura nos Estaos Xuníos.
Vida
Catherine Brewer nació'l 24 de xineru de 1822, en Augusta, Georgia, fía de Thomas Aspinwall Brewer y Mary Foster Brewer. tuvo dos hermanos menores Adeline y Edward Ebenezer. Camudar de Massachusetts a Lexington en 1820 y en 1838 camudar de nueva cuenta a Macon.
Educación
En Gray, Georgia inscribir en Clinton Female Seminary, cuando'l seminariu cerró munches de les estudiantes, incluyida Brewer, sede inscribieron en Georgia Female College (agora Wesleyan College) en 1839. La universidá empezó a impartir clases en 1836, y ella foi la primer muyer en recibir el so títulu por cuenta que'l so apellíu yera'l primeru alfabéticamente de tolos graduentes de la xeneración de 1840. Recibió'l so títulu'l 16 de xunetu de 1840 onde dicía "completó'l so cursu regular y concedío sú Primer Grau",, lo que comúnmente se refier al títulu de llicenciatura. Ella ye recordada cada añu na xunta de Wesleyan College Alumnae Association onde los graduantes usen el "Cargu Benson ", tomáu d'un discursu de la xeneración de 1888:  "Los miembros de la clase que se graduó, van faer más demandes sobre ti de lo nun se fixo sobre nós. La so formación, si yes fiel a ella, va ser llargamente a axuntar los requisitos pa satisfaer eses demandes. Nenguna bendición más sabia podría deseyar pa uque qu'esto pueda ser ciertu pa toa obra designada por Dios.."
Anque Benson foi nomada la primer muyer en recibir un títulu de llicenciatura n'Estáu Xuníos, les muyeres del Mississippi College llograron estos títulos dende 1831.
Matrimoniu y Legado
Catherine casóse con Richard Aaron Benson (nacíu'l 14 de payares de 1821 en Putnam County, Georgia, y fináu el 10 d'ochobre de 1877 en Macon) el 24 de payares de 1842, in Macon, el matrimoniu tuvo ocho fíos: Catherine Colvard Benson, Richard Edward Benson, Thomas Brewer Benson, Eliza Sophie Benson, William Shepherd Benson, Frank Cook Benson, Howard Burke Benson y Gertrude Benson.
Catherine Benson morrió na so casa'l 27 de febreru de 1908, a la edá de 86, dempués de delles selmanes d'enfermedá.
118
Fechos
Termínase'l Foru romanu.
El Parral
El Parral ye un conceyu d'España, na provincia d'Ávila, comunidá autónoma de Castiella y Lleón.
Estensión y Población
Tien una superficie de 10,89 km², con una población de 120 habitantes (INE 2007) y una densidá de 11,11 hab/km².
Atafu
Atafu, d'antiguo conocida como "Grupu del Duque de York" ye un grupu de castros de coral en Tokeláu nel sur del océanu Pacíficu. Con una superficie de 2,5 km², ye la más pequeña de les trés islles que constitúin Tokeláu, y ta compuesta d'un atolón qu'arrodia una llaguna central con una superficie de 15 km². L'atolón ta unos 800 quilómetros al sur del ecuador a -8.58333°N, -172.5°W.
El principal asentamientu atópase na zona noroeste del atolón. L'atolón ye aproximao de forma triangular y zarra una llaguna de cinco quilómetros de norte a sur per cuatro quilómetros d'este a oeste nel so puntu más anchu. Ye llanu, la so máxima altitú ye de tan solo cinco metros, y tien una vexetación exuberante con palmeres cocoteras.
El llau oriental de la llaguna ye cuasi una franxa de tierra continua con una curtia interrupción entemedia. En contraste, la parte occidental ta compuesta de petones y delles islles distintessobremanera en forma de V invertida de la Islla Atafu nel norte, Alofi, que s'estiende na llaguna del petón occidental, y la islla en forma de L de Fenualoa nel suroeste. La pequeña islla Tamaseko atópase na llaguna cerca de Alofi.
El petón que coneuta les islles del atolón ye pocu fondu lo que dexa caminar ente les islles cuando hai marea baxa. Por ello nun esiste pasu de botes escontra la llaguna, magar l'océanu ye por demás fondu en proximidaes del petón. Esto dexa bones zones pa fondiar embarcaciones, anque tamién fai qu'esistan mares revueltos en cercaníes del petón. La planitud del atolón y el so allugamientu dientro de la zona de los ciclones resultó dacuando en daños les propiedaes de la isla. La esistencia de Atafu puede llegar a tar amenazada pola xubida del nivel del mar que podría producise pola mor del calentamientu global.
Ye probable que los polinesios visitaren la islla na prehistoria, pero que nun tuvieren un asentamientu permanente. L'atolón foi afayáu por John Byron, en 1765 cuando saleaba a bordu del HMS Dolphin.
El Hoyo de Pinares
Símbolos
120px|left|Escudu d'El Hoyo de Pinares. L'escudu heráldicu representa al conceyu foi aprobáu oficialmente l' y se blasona de la siguiente manera:
Xeografía
estribaciones de les sierres de Guadarrama y Gredos, en plena depresión del ríu Alberche, la llocalidá —que s'atopa a una altitú de 850 msnm— remanez dende un cuéncanu propiu del so nome, espandiendo'l so cascu urbanu de forma helicoidal hasta algamar el so puntu más eleváu nel so confluencia col estensu pinar, nos llugares conocíos como "La Asomadilla" y "La Perdiguera", onde se funde cola colonia veraniega, en que los sos meses d'estivu y fines de selmana, la so población sufre una esplosión demográfica que triplica'l so númberu d'habitantes.
thumb|Pueblu d'El Hoyo de Pinares.
Mediu ambiente
Arrodiao d'una importante masa forestal, conforma un ecosistema compartíu coles poblaciones estremeres nel qu'habiten aves protexíes, ente elles la utre negra y l'águila imperial.
Historia
territoriu d'El Hoyo de Pinares, de la Contorna que la arredola y de tola provincia d'Ávila, tienen el común denominador de ser poblaos en tiempos de la Edá del Fierro pol pueblu vetón, d'orixe celta, que los sos homes carauterizar pola so embravecida vida, la so rudez y la so dedicación al llendo.
A pocos quilómetros d'El Hoyo de Pinares, nel términu municipal d'El Tiemblo, alzar en perfecta formación, cuatro verraco esculpíos en granitu, conocíos como los Toros de Guisando, que son el testimoniu, xunto a los castros célticos tremaos pola provincia d'Ávila, d'esta cultura prerromana que s'enfrentó a los exércitos romanos.
Edá Media
Dempués desfilaríen los godos y, más tarde, habitaríen estes tierres los árabes, hasta la lliberación por Alfonsu VI, rei de Castiella y Lleón.
Na dómina musulmana, cuasi tola provincia d'Ávila foi afarada pol poder de Muza, quedando práuticamente afarada y despoblada cuasi por completu, como la atoparía Fernandu I quien reconocería qu'Ávila fuera afarada. Solo aguantaron dellos pequeños nucleos de población, según cúntanos l'historiador Claudio Sánchez Albornoz, nes serranías centrales, onde pervivieron dalgunos amenorgaos grupos de población goda. Esto ye, n'enclaves cuasi escondíos de la sierra de Guadarrama y Gredos, como sería'l casu de Hoyo de Pinares, conocíu nel llinguaxe antiguu castellán como "EL FOYO" (El Hoyo).
La toponimia "Nava" (Llanura ente montes) taría bien amestada a poblaciones prerromanes, que la so pallabra perduró hasta los nuesos díes. En Hoyo de Pinares tenemos constancia d'una aldea despoblada na Edá Media, Navaserrada, que los sos habitantes integrar xunto a los de Helipar, Quemada, y otres aldegues, en Hoyo de Pinares.
Les repoblaciones d'Ávila mientres el reináu d'Alfonsu VI, en 1085, encamentada al so xenru Raimundo de Borgoña, tuvieron protagonizaes principalmente por vascu navarros, rioxanos, asturianos, castellanos de Burgos, cántabros y gallegos. Pero esta repoblación nun algamar a la Tierra de Pinares, porque anque precariamente, sobrevivió a les razzias musulmanes y permaneció poblada. Poro, podríamos afirmar con rotundidá que, en delles aldegues abulenses de la sierra, sobrevivió un tipu racial xermánicu de la era céltica o visigoda, que los sos habitantes dedicáronse mientres sieglos principalmente al llendo y a la ganadería polo xeneral. El Tiemblo, una llocalidá próxima, foi un exemplu d'aldega goda, onde na so necrópolis apaecieron broches de petrines de la dómina visigoda y atopáronse dotes de collares y febielles de petrines, según fíbulas de bronce, correspondientes na so mayor parte al sieglu VII, tantu nesa llocalidá, como En Santa Cruz de Pinares y San Bartolomé de Pinares, lo que vendría a av
Mientres la Edá Media, l'Arciprestalgu de tola Tierra de Pinares anició en Villalba de Pinares, onde una vegada despoblada esta aldega, nel sieglu XVI, treslladaría la so sede a la Villa de Hoyo de Pinares, distante d'ella a tan solo 3 quilómetros, hasta que dempués del Concordatu de 1851, l'Arciprestalgu de Pinares reestructurar en dos: Cebreros, qu'entendía 6 pueblos próximos y Hoyo de Pinares qu'entendía 7 pueblos próximos, ente los que figuraben: Hoyo de Pinares, Valdemaqueda, Las Navas del Marqués, Navalperal de Pinares, San Bartolomé de Pinares, Herradón de Pinares y Santa Cruz de Pinares. Darréu, l'Arciprestalgu reagrupar de nuevu y quedaría asitiáu definitivamente en Cebreros.
En 1587 Hoyo de Pinares empecipia los trámites ante la Corona pa segregase de la Xurisdicción de la Ciudá d'Ávila y constituyise en Villa independiente. Ávila argumentó nel so contra que, de 250 vecinos colos que cuntaba la llocalidá, namái lo deseyaben 17. Les Cortes de 1592 pronunciáronse desfavorablemente contra l'aspiración hoyanca, por considerar que yera "dañosu y perxudicial, asina pa les cabeces de los partíos, por menguase les sos fuercies y autoridá, como pa los mesmos llugares, porque pa pagar el so exención empeñar en grandes cantidaes.... y nun tienen na alministración de xusticia la bona orde que convien".
Sicasí, esta aspiración consiguiríase años más tarde, mientres el reináu de Felipe IV, previa compra del títulu de Villa a la Corona, tal como lo fixeron numberosos pueblos, ente ellos, Robledo de Chavela, que s'independizó de la Ciudá de Segovia a la que pertenecía. Colos ingresos recaldaos, el monarca trataba de desaniciar les grandes perdes de les arques reales que s'atopaben n'auténtica bancarrota. En numberosos casos, tamién los llevó a la bancarrota a les villes qu'adquirieron estos títulos, pol altu grau d'endeldamientu qu'adquirieron, teniendo que vendeles más tarde, inclusive a persones particulares. Nun se tien constancia de que, a pesar de qu'esta situación yera inherente a la dependencia d'un nuevu Señor o Señoríu, quixera volvese a la situación anterior y restituyérase voluntariamente a la Villa o Ciudá de la que s'había separáu, como asocedería con Hoyo de Pinares.
Demografía
El conceyu, que tien una superficie de 80.51 km², cuenta según el padrón municipal pa del INE con  habitantes y una densidá de  hab./km².
NGC 6537
NGC 6537 ye una nebulosa planetaria na constelación de Saxitariu distante unos 1.900 años lluz de la Tierra. Conocer tamién col nome de Nebulosa de l'Araña Colorada.
NGC 6537 ye una nebulosa con dos lóbulos simétricos, aniciaos pola atraición gravitatoria d'una nana blanca y una estrella acompañante, dambes invisibles na imaxe llograda col Telescopiu Espacial Hubble. Amás emiten una enorme cantidá de rayos X que nun se repara al quedar fora del espectru visible.
La nana blanca central, remanente compactu de la estrella orixinal, xenera un fuerte vientu estelar bien caliente (~10.000 K) con una velocidá de 2500-4000 km/s, que xeneró ondes con picos de 100.000 millones de quilómetros de llargu. Estes ondes son aniciaes por choques supersónicos, formaos cuando'l gas ye estruyíu y calecíu polos lóbulu espandiéndose a gran velocidá. Los átomos prindaos nestos choques emiten la lluz amosada na imaxe. Con una temperatura envalorada de siquier 500.000 K, ye una de les estrelles más calientes que se conocen.
Naemi Briese
Naemi Briese foi una actriz y cantante de nacionalidá sueca.
Biografía
El so verdaderu nome yera Naemi Viktoria Louise Persson, y nació na Parroquia de Katarina, Estocolmu, siendo los sos padres Gustav August Persson, un capataz, y Emma Viktoria Söderström. Briese trabayó principalmente como intérprete de revista, debutando nel Folkets hus teater, onde trabayó con Ragnar Klange. En dichu teatru actuó ente los años 1933 y 1937. En 1938 foi contratada pa trabayar para Karl Gerhard, y actuó para Kar de Mumma en 1953.
El so debú nel cine llegó en 1932 col filme de Theodor Berthels Muntra musikanter. La so primer grabación discográfica llevar a cabu nel añu 1933, participando nun total de más de 150 discos.
Naemi Briese finó en 1980 na parroquia de Hedvig Eleonora, Estocolmu, y foi soterrada nuna tumba familiar nel Campusantu Galärvarvskyrkogården d'Estocolmu. Había estáu casada ente 1931 y 1939 col actor y direutor Elof Ahrle (1900–1965), y dende 1949 a 1962 con Nils Hugo Westin (1911–1962).
Villanueva de la Jara
Villanueva de la Jara, o comúnmente llamada La Jara, ye un conceyu español de la provincia de Cuenca, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha. Pertenez a la contorna de la Manchuela. Bordia la llocalidá'l ríu Valdemembra. Amás del nucleu principal puramente dichu entiende tamién los nucleos de Casas de Santa Cruz (109 hab.) y Ribera de San Benito (2 hab.). Ye conocida pol cultivu del xampiñón que ye la principal actividá económica de la llocalidá, según distintos fungos comestibles.
Comunicaciones
Villanueva de la Jara ta bien comunicada yá que pasa pola llocalidá la N-320 que va dende Cuenca hasta Albacete y la N-310 que va dende Villanueva de la Jara hasta Manzanares, y ta a 13 quilómetros de la 35px. Pol so términu municipal tamién pasa'l AVE Madrid-Cuenca-Albacete-Llevante.
Clima
Villanueva de la Jara atópase aproximao a unos 800 metros d'altor sobre'l nivel del mar y a unos 160 km del mesmu, polo tanto tien un clima mediterraneu-continentalizado con temperatures estremes según la estación del añu. Los branos son calorosos y de cutiu les temperatures pueden llegar a superar los 30 °C. Per otru llau pel hibiernu les temperatures baxen a unos 5 °C y peles nueches cuando'l cielu ta estenu prodúcense xelaes y nun son rares temperatures de -6, -7 y hasta -10 °C en dalguna ocasión. Les precipitaciones nun son bien abondoses (La precipitación media añal ye de 500 mm aproximao) siendo práuticamente inesistentes pel branu y daqué más bayuroses mientres el restu del añu, ye posible que nieve ente avientu y febreru, hai agües regulares en primavera y seronda, y pel branu nun son rares fuertes nubes a finales d'agostu y mientres setiembre.
Población
Diverses fontes locales demostraron que la cifra de población del INE nun ye correuta por cuenta de un error burocráticu. Dende 1897 Villanueva de la Jara empezó a crecer demográficamente hasta algamar los 3.600 habitantes aproximao en 1950. Ye a partir d'ende, debíu al escasu interés de la dictadura de Franco de desenvolver los pueblos del interior, la progresiva mecanización del campu y l'esclusiva dependencia d'esti sector, cuando se produz un fuerte éxodu escontra les zones urbanes (Valencia, Madrid, Barcelona...) y qu'amenorga la población a 2.500 habitantes. Dende entós y por cuenta de la llegada d'inmigrantes a la llocalidá la cifra ye estable. Anguaño viven en Villanueva de la Jara unos 300 inmigrantes de distintes nacionalidaes (ecuatorianos, rumanos, marroquinos,...) siendo la comunidá rumana la de mayor población.
thumb|center|300px| Villa Enriqueta
Alministración
thumb|300px| Conceyu de Villanueva de la Jara
Historia
thumb|300px| Rollu de Xusticia
Antigüedá
Na dómina romana, la llocalidá ta so la influencia del triángulu formáu poles villes de Tarazona, Tresjuncos y Valeria. Tres ello, l'esfuerzu pol dominiu del territoriu fai que s'asitien xunto al ríu Valdemembra almohades, moriscos y más tarde cristianos, frutu d'una repoblación que nesta zona empieza a mediaos del sieglu XII.
Medievu y dómina moderna
Tres el dominiu árabe'l rei de Castiella, Alfonsu VIII, reconquista la ciudá de Cuenca en 1178, tamién se reconquistaron les villes de Alarcón y Iniesta en 1184 estableciéndose'l Fueru de Cuenca pa favorecer la repoblación d'esti territoriu. Mientres esta dómina, unos vecinos d'Alarcón viaxaron 4 llegües escontra'l sur fundando'l pueblu, de primeres como aldega dependiente de Alarcón y rexíu so la xurisdicción del Señoríu de Villena y de la Corona de Castiella.
El conceyu tien el títulu de Villa dende'l 8 de xunetu de 1476, ganándose la independencia de Alarcón debíu al sofitu emprestáu a la reina Isabel la Católica mientres la Guerra de Socesión Castellana, na que Diego López Pacheco, Marqués de Villena y señor de Alarcón, lluchó a favor de la otra candidata al tronu de Castiella, Xuana la Beltranexa. De primeres el so términu municipal partía colos términos de Alarcón, Iniesta y Jorquera ya integraba pueblos como: Quintanar del Rey, Tarazona de la Mancha, Casasimarro, Villagarcía del Llano, Llurigues o Villalgordo de Júcar.
Na Guerra de Socesión les tropes del Archiduque Carlos tomaron la villa, escalar y amburar.
Sieglu XIX
Villanueva de la Jara tuvo a partir del sieglu XIX una importancia significativa que se vio reflexada na construcción d'un Colexu de Llatinidá (el primeru na provincia de Cuenca). thumb|left|250px| Posada Massó
Sieglu XX
Na Guerra Civil Española foi una de les bases del Exércitu Lleal Republicanu y de les Brigaes Internacionales. En Villanueva de la Jara tuvieron George Orwell, Willy Brandt y Josip Broz Tito ente munchos otros, dientro de les Brigaes Internacionales, la Comitern y la Brigada Lincoln. Nes contornes de la llocalidá atopen unos búnkeres de lo que foi aeródromu en tiempu de guerra.
Tres una dómina de gran importancia mientres los años de la posguerra muncha xente tuvo qu'emigrar de Villanueva de la Jara por cuenta de la arrayadura de mano d'obra nel campu. Munchos jareños viven anguaño en Barcelona, Valencia o Madrid.
Sieglu XXI
A partir de 2000 empezaron a llegar inmigrantes de Suramérica y Europa del Este pa trabayar, principalmente, nel xampiñón.
En 2005, Villanueva de la Jara protagonizó diverses manifestaciones a favor d'un Institutu d'Educación Secundaria na llocalidá. Tres delles negociaciones ente la Plataforma Jareña pola Educación, compuestes por padres y madres de neños de la llocalidá, y la Xunta de Comunidaes de Castiella-La Mancha nun se consiguió un Institutu d'Educación Secundaria propiu, que se construyó nel conceyu estremeru de Casasimarro. thumb|300px| Villanueva de la Jara de nueche
Plaza Mayor
Constitúi l'elementu central del pueblu. N'unu de los llaos atopa'l Conceyu, edificiu renacentista del sieglu XVI. L'antiguu pósito, al llau del Conceyu y güei Centru Médicu, ye del sieglu XV o del sieglu XVI. Destaca la torre del Reló de trés plantes. Tamién s'atopa equí la Posada Massó, d'estilu renacentista, que constitúi unu de los meyores esponentes de la típica posada castellana. Nel otru estremu de la plaza atópase Villa Enriqueta, una casa palaciega del sieglu XIX. L'edificiu, que según la inscripción de la fachada data del añu 1899 y ye nomáu como "Villa Enriqueta", foi mandáu construyir por Jesús Casanova pal so usu como vivienda propia. Y si nun principiu foi palaciu, depués pasó a ser hospital militar mientres la Guerra Civil española y anguaño ye propiedá d'una familia que les sos viviendes asitiar en redol a un patiu central. Estilu artísticu: Ésta ye claramente historicista, bien al gustu de la dómina, entemeciéndose nella elementos que recuerden al Arte Mudéxar, ecos renacentistes ya inclusive modernistes, como reflexa l'ornamental usu del fierro na marquesina qu'acovez la puerta d'entrada. Realizada en fábrica de lladriyu de dos colores asitiaos na so mayoría de forma decorativa creando motivos cruciformes, florales, etc., decorando'l remate almenado sobre la cubierta del volume inferior del edificiu, los arcos de mediu puntu de los cinco balcones del primer pisu y de los diez ventanos pareadas del segundu. Tamién de lladriyu, el volume que remata l'edificiu, de planta rectangular a manera de torrexón apaisáu y cubiertu a cuatro enagües, paez ser una especie de galería o pasiellu cubiertu que les sos parés atopar furaes per ventanes d'arcos rebaxaos y arquillos menores de mediu puntu.
Ilesia Parroquial de l'Asunción
Ostenta'l títulu de Basílica y dende 1982 ta declarada Monumentu Históricu-Artísticu. Esta ilesia construyir coles piedres del antiguu castiellu árabe de Villanueva allá pol sieglu XV. L'Altar Mayor tien un pervalible retablu de tres cuerpos en madera dorao. D'esta construcción resalta'l so calter fortificáu, más evidente nel perímetru cercáu d'orixe árabe y reconstruyíu como muro almenado nel sieglu XVI. Compuestu por trés llenzos con torrexones circulares, ye tou lo que queda del Castillo de Villanueva. thumb|250px| Conventu de les Carmelites Descalces
Conventu de les Carmelites
Foi fundáu por Santa Teresa de Jesús en 1580. Ta compuestu por ilesia, conventu y claustru. Ye un edificiu aislláu que forma una mazana entero y arrodiao de murios. Nel so interior destaquen les pintures del sieglu XVII del retablu y una magnífica cubrición de madera d'estilu mudéxar que cubre'l presbiteriu formando una estrella de 32 puntes. Tamién destaca'l sepulcru de la Venerable Ana de San Agustín, a que'l so cargu quedó'l conventu una vegada que Santa Teresa abandonó Villanueva de la Jara.
La llocalidá forma parte de les Buelgues de Santa Teresa, ruta de pelegrinación, turística, cultural y patrimonial qu'axunta les 17 ciudaes onde santo Teresa de Jesús dexó la so "buelga" en forma de fundaciones. La ruta nun tien un orde establecíu o un tiempu llindáu yá que cada pelegrín o visitante puede realizala cómo y nel tiempu que deseye.
Rollu de Xusticia
Ye un monumentu históricu onde d'antiguo s'executaba a quien infringían les antigües lleis. Atópase sobre una base de trés gradies, ye un rollu cilíndricu con 3'5 metros d'altor aproximao, encabezáu por cuatro buecos, unu per cada cara.
Economía
thumb|450px| Cultivu del xampiñón
Fungos
Villanueva de la Jara mayoritariamente basa la so economía nel sector del cultivu de fungos, especialmente xampiñón y cogordes. Villanueva de la Jara foi pionera en toa España siendo la primer llocalidá que cultivó xampiñón profesionalmente nos años 60. De primeres utilizáronse cueves en tol valle del Valdemembra, furaes a picu y pala pa más tarde tecnificar el cultivu en locales llamaos suétanos.
El cultivu tradicional basáu en basura de caballu cayó en desusu en desterciu de compost ellaboráu a base de paya de cebada, maíz, guanu d'ave, sarmientos de viña y otros materiales naturales.
En Villanueva de la Jara cultívense distintos tipos de fungu, como la Cogorda de Chopu (Agrocybe aegerita), diversos tipos de Pleurotus (P. ostreatus, P. colombinus, P. eringii, P. pulmonarius, P. cornucopiae), Xampiñón (Agaricus bisporus, A. bitorquis, A. portobello) lo mesmo que de manera esperimental hai dalgún cultivu de Shii-take y Reishi. Tamién en dómina de seronda recuéyense níscalos y pie azul monteses.
Esisten delles fábriques que s'encarguen de comercializar el xampiñón y les cogordes y esportales al restu d'España. Anguaño'l sector traviesa una fonda crisis.
Agricultura y ganadería
L'agricultura y ganadería tamién tienen gran pesu na economía llocal, con cultivu de ceberes, viña, almendrales, olivares y hortolices (tomates, pataques, fabones...). Tamién hai numberoses esplotaciones ovinas y caprinas.
Paisaxe
El paisaxe de Villanueva de la Jara ye'l típicu que puede atopase na Manchuela; ye un terrén llanu con nidies elevaciones, travesáu pol valle del ríu Valdemembra. L'agricultura apodera nel paisaxe destaca sobremanera la llanura cerealista y los viñeos, tamién destaca la presencia, anque en menor midida que los anteriores, de les olivares, cultivos d'almendrales y nozales. Nes vegues de los ríos hai güertes y regadíos. Les zones de monte xeneralmente acutaes a los terrenes d'elevada rimada o de suelu non aptu pa l'agricultura, distribuyéndose por tol términu municipal en llurdios de distintes formes y tamaños. D'esta manera configúrase un paisaxe heteroxéneu onde se combinen campos de cultivos alternaos colos llurdios de monte y cola influencia del valle del Valdemembra da llugar a un paisaxe bien rico tocantes a la biodiversidá típica de la zona.
Xeografía física
Sueli ser un terrén arenosu polo xeneral, anque según el sitiu va haber más o menos magre. Apaecen chiscaos por tol términu unes depresiones del terrén onde s'atropa l'agua d'agua y que son llamaes labajos, éstos pueden ser estacionales o caltener l'agua mientres tol añu como asocede munches vegaes nel conocíu Labajo de la Utre. Dalgunos d'estos bebederos fueron creaos de forma artificial pa facilitar el pasu del ganáu. Villanueva de la Jara ye travesada pola cañada ganadera del Llevante amás otres víes pecuaries.
Flora
Ente los cultivos atopamos llurdios de vexetación natural, les más estenses son los pinares de pinu piñonero y pinu rodeno, tamién hai montes mistos de pinos y encines. Les carbes tán compuestos por vexetación típica mediterránea como carrasques, coscojas, enebros, sabines, árgomes, torviscu, retamas, romeru, tomillu, etc. Nos marxes del ríu crecen llameres, chopos, fresnos, álamos, artos y cañes.
Fauna
Merez la pena falar de les aves esteparias qu'habiten nel llanu como les perdices, falpayares, algaravanes (llamaos chorlitos), los sisones y les avutardas. L'hábitat d'estes especies ta siendo degradáu bien rápido y les poblaciones d'estes aves tán en serio riesgu de desapaición, sobremanera les de sisón; avutarda y algaraván.
Los peñerines primilla y común, el ratoneru, el gavilán, l'azor, el ferre pelegrín, l'águila calzada, l'aguilucho cenizo y lagunero, l'uxu real, l'uxu chicu, el miagón y la curuxa son les principales aves de presa que pueden vese anque dacuando apaez dalguna utre leonado sobrevolando la zona.
Nel ríu, viven ente la maleza garces, ánades reales, foches y gallinetes d'agua. Dacuando les grúes de camín paran a folgar.
El coneyu que ye bien abondosu y la llebre son los mamíferos más representativos del llugar. Otros mamíferos qu'habiten el llugar seríen: los corpuspinos, dellos tipos de royedores (mures, topinos, musarañes) y tocantes a carnívoros atopamos papalbes, furones, foinos y melandros. De xemes en cuando apaez dalgún xabalín.
Fiestes
thumb|300px| Basílica de l'Asunción
Social
El conceyu cunta con bona accesibilidá en tolos monumentos y edificios públicos.
Folclor
Hai de solliñar el grupu de xotes ``Virxe de les Nieves´´. Esti grupu componer de neños y nuevos de la llocalidá. Tamién ye importante la Rondalla ``Santa Teresa´´, qu'interpreta cantares típicos de la llocalidá. Gracies a estos grupos evitóse la desapaición del folclor jareño.
Alloña sobre delles capitales
Madrid: 219,8 km Valencia: 156,7 km Cuenca: 84,6 km. Albacete: 59,5 km. Toledo: 207,8 km.