cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historia de Gales
El periodu romanu: 48–410 d. C.
Los romanos ocuparon el conxuntu del actual territoriu de Gales, onde construyeron calzaes, fuertes, mines de plata, fierro y oru, ya introducieron comerciu, pero'l so interés pol desenvolvimientu de la zona foi llindáu por cuenta del so aislamientu xeográficu y a la escasez de tierres cultivables. La mayoría de los restos romanos atopaos en Gales son de naturaleza militar. La zona foi controlada dende campamentos lexonarios como Deva Victrix (Deva), Chester, Isca Augusta (Isca) y Caerleon, con calzaes que los xuníen con fuertes auxiliares como Segontium, Caernarfon, Moridunum y Carmarthen. Namái se conoz una ciudá fundada polos romanos en Gales: Venta Silurum (l'actual Caerwent), anque'l fuerte de Moridunum foi darréu ocupáu pol asentamientu civil de Carmarthen. Alministrativamente el territoriu de Gales formaba parte de la provincial romana de Britania Cimera y darréu de la provincial de Britania Prima, que tamién incluyía l'oeste d'Inglaterra.
La retirada de los romanos y la Edá de los Santos: 411–700
Cuando los exércitos romanos asitiaos en Britania retirar nel añu 410, los diversos asentamientos britones en Gales pasaron a gobernase por sigo mesmos, como'l restu de la provincia. Sicasí, la influencia cultural romana permaneció tres la so partida, como demuestra una piedra grabada de Gwynedd fechada ente mediaos del sieglu V y mediaos del sieglu VI, homenaxando a Cantiorix, descritu como “cives” (ciudadanu) y primu del “magistratus” (maxistráu) Maglos. Tres la retirada de los romanos tamién se produció una considerable colonización procedente d'Irlanda nel suroeste, onde se caltuvieron munches piedres con inscripciones ogham. Munchos misioneros irlandeses convirtieron a la población llocal al cristianismu, empecipiando la llamada Edá de los Santos (aproximao ente'l 500-700), carauterizada pol establecimientu de monesterios ya ilesies per tol país, so la direición d'eclesiásticos destacaos como San David, Illtud y Teilo.
Una de les razones de la retirada romana foi la presión de les tribus xermánicu y bárbaru sobre les fronteres orientales del Imperiu romanu. Ente estes tribus atopábense anglos, saxones y xutos, qu'invadieron el territoriu británicu y realizaron incursiones en Gales a lo llargo del valle del ríu Severn y llegando hasta Llanidloes. Gradualmente'l invasores xermánicos consolidaron el so dominiu sobre l'este y el sur de Britania (que se convertiría n'Inglaterra). Na Batalla de Chester (616), los exércitos de Powys y otros exércitos británicos, dirixíos pol rei Selyf ap Cynan foron ganaos pol exércitu anglosaxón de Northumbria, dirixíu pol rei Aethelfrith. El rei galés morrió na batalla. Suxurióse qu'esta batalla cortó la comunicación terrestre ente Gales y los reinos británicos del norte, Rheged, Strathclyde, Elmet y Gododdin. Dende'l sieglu VIII, Gales yera'l mayor de los trés países británicos de Britania, xunto a Cornwall y Strathclyde.
thumb|250px|right|La tumba del rei [[Cadfan ap Iago de Gwynedd (muertu escontra 625) na ilesia de Llangadwaladr.]]
El país de Gales atopábase estremáu en dellos pequeños reinos separaos, siendo los más grandes y poderosos, el Reinu de Gwynedd nel nordeste de Gales y el Reinu de Powys nel este. Gwynedd algamó la supremacía ente estos reinos ente los sieglu VI y VII, por aciu l'aptitú de destacaos líderes como Maelgwn Gwynedd (muertu escontra 547). y Cadwallon ap Cadfan (muertu escontra'l 634-635). que n'alianza col rei Penda de Mercia foi capaz de realizar grandes conquistes colos sos exércitos, llegando tan lloñe como a Northumbria, anque les controló mientres un periodu bien curtiu. Tres la muerte de Cadwallon en batalla, el so socesor Cadafael ap Cynfeddw tamién s'alió con Penda contra Northumbria, pero mientres el periodu posterior, tanto Gwynedd como los demás reinos galeses viéronse forzaos a realizar una política militar defensiva frente al poder expansionista de Mercia.
Alta Edá Media: 700–1066
left|thumb|300px|Los reinos medievales de Gales nel territoriu actual. El reinu de Powys, como'l más poderosu de los reinos orientales de Gales, empezó a ser primíu pol reinu d'Inglaterra en Cheshire, Shropshire y Herefordshire. Nos sos momentos de mayor rellumanza'l reinu de Powys atopábase más estendíu escontra l'este, y la so antigua capital Pengwern, foi identificada como la moderna ciudá de Shrewsbury o dalgún llugar al norte de Baschurch. Powys perdió dellos territorios orientales ante la espansión del reinu de Mercia. La construcción de la muralla de tierra conocida como Offa´s Dyke (de normal atribuyida al rei Offa de Mercia) nel sieglu VIII pue ser motivada pa establecer les fronteres ente dambos reinos de mutuu alcuerdu.
Mientres esti periodu yera raru qu'un solu rei gobernara sobre'l conxuntu de Gales. Esta situación de cutiu yera debida al sistema hereditariu practicáu nel país. Tolos fíos recibíen una parte igual de la propiedá de los sos padres (incluyendo los fíos illexítimos), lo que fomentaba la división de territorios. Sicasí, la llei galesa llindaba esti sistema de división a la tierra polo xeneral, non a los reinos, estableciendo provisiones por que un edling (herederu) al reinu fora escoyíu, de normal pol rei. Cualquier fíu, lexítimu o illexítimu, podía terminar como edling, lo que de cutiu provocaba que los demás candidatos terminaren desafiándo-y o remontándose contra él. A la so muerte los reinos foron estremaos ente los sos fíos. El nietu de Rhodri, Hywel Dda (Hywel el Bonu), formó'l reinu de Deheubarth xuniendo los pequeños reinos del suroeste y estendiera el so dominiu a la mayor parte de Gales hacia l'añu 942. Tradicionalmente acomuñóse la codificación de la llei galesa a un concilio celebráu en Whitland, lo que recibiría davezu'l nome de les Lleis de Hywel. El rei Hywel siguió una política de paz colos ingleses. A la so muerte nel añu 949 los sos fíos foron capaces de caltener el control sobre Deheubarth, pero perdieron Gwynedd ante la dinastía tradicional d'esi reinu.
Gales empezó a sufrir progresivos ataques per parte de los incursores viquingos, especialmente daneses, ente 950 y l'añu 1000. Gofraid mac Arailt llevóse más de 2.000 cautivos de Anglesey nel añu 987, y el rei de Gwynedd, Maredudd ab Owain, pagó un considerable rescate a los daneses pa lliberar a munchos de los sos vasallos.
Gruffydd ap Llywelyn foi'l siguiente rei que consiguió xunir a la mayoría de los reinos galeses sol so dominiu. Procedente de Gwynedd, nel añu 1055 gobernaba sobre la mayor parte de Gales y se anexonó territorios na frontera con Inglaterra. Sicasí, foi ganáu por Harold Godwinson nel añu 1063 y foi asesináu polos sos propios homes. Los sos territorios estremar ente los reinos galeses.
El periodu normandu: 1067–1283
Cuando los normandos conquistaron Inglaterra nel añu 1066, el rei dominante en Gales yera Bleddyn ap Cynfyn, rei de Gwynedd y Powys. Los normandos atacaron el sur de Gales, onde William Fitz Osbern, conde de Hereford, conquistó'l reinu de Gwent nel añu 1070. Nel añu 1074 l'exércitu del conde de Shrewsbury afaró Deheubart.
L'asesinatu del rei Bleddyn ap Cynfyn nel añu 1075 provocó l'españíu d'una guerra civil ente los galeses y los normandos aprovecharon la oportunidá pa conquistar tierres nel norte de Gales. Nel añu 1081 el rei Gruffyd ap Cynan, qu'arrampuñara'l tronu de Gwynedd a Van Traer ap Caradog na Batalla de Mynyd Carn allegó a un alcuentru col Conde de Chester y el Conde de Shrewsbury, onde foi prindáu y aprisionáu, lo que dexó que los normandos apoderar de gran parte de Gwynedd. Nel sur el rei d'Inglaterra, Guillermu I el Conquistador enfusar en Dyfed, onde construyó castiellos y acuñó moneda en St. David´s y Cardiff. Nel añu 1093 el rei Rhys ap Tewdwr foi asesináu en Brycheiniog y el so reinu foi conquistáu y estremáu ente dellos señores normandos. La conquista normanda del norte de Gales paecía completa.
thumb|160px|left|Efixe equivocadamente atribuyida a Rhys ap Gruffydd na catedral de San David.
Sicasí, nel añu 1094 hubo una revuelta xeneral en Gales contra'l dominiu normandu, y progresivamente el invasores viéronse obligaos a retirase. El rei Gruffyd ap Cynan consiguió formar un reinu fuerte en Gwynedd. El so fíu, Owain Gwynedd, aliar con Gruffydd ap Rhys de Deheubart y consiguió una aplastante victoria sobre los normandos na Batalla de Crug Mawr nel añu 1136, anexonándose Ceredigion. Owain asocedió al so padre nel tronu de Gwynedd nel añu 1137 y gobernó hasta l'añu 1170. Foi capaz d'aprovechase de la inestabilidá d'Inglaterra, onde Esteban de Blois y Matilde d'Inglaterra apostábense'l tronu, pa estender les fronteres del reinu de Gwynedd escontra l'este. La muerte del rei Owain de Gwynedd provocó la división del so reinu ente los sos fíos.
Mientres esta dómina Powys tamién dispunxo d'un gobernante fuerte na figura del rei Madog ap Maredudd, pero cuando morrió nel añu 1160, el so herederu Llywelyn ap Madog morrió pocu dempués, lo qu'estremó'l reinu en dos partes que nunca volvieron xunise. Nel sur de Gales, Gruffydd ap Rhys foi asesináu nel añu 1137 polos sos cuatro fíos, que gobernaron el reinu de Deheubarth socesivamente y foron capaces de reconquistar la mayor parte del reinu del so güelu de los normandos. El más nuevu de los cuatro, Rhys ap Gruffyd, (Lord Rhys), gobernó ente 1155-1197. Nel añu 1171 Rhys se xunta col rei Enrique II d'Inglaterra y llegaron a un alcuerdu pol que Rhys comprometer a pagar un tributu en cuenta de que les sos conquistes fuéren-y reconocíes, y darréu asumió'l cargu de Justiciar de Gales del Sur. Rhys celebró un festival de poesía y cantares na so corte en Cardigan na navidá del añu 1176 que polo xeneral ye consideráu como'l primera Eisteddfod conocíu. La división del reinu de Gwynedd ente los fíos del rei Owain dexó que'l reinu de Deheubarth pasara a apoderar la política de Gales mientres un tiempu.
180px|thumb|El monumentu al rei Llywelyn en Cilmeri.
L'anexón: del Estatutu de Rhuddland a les lleis de les Actes de Gales (1283-1542)
left|250px|thumb| El castiellu Harlech, unu de los construyíos por Eduardu I d'Inglaterra pa consolidar la so conquista..
Dempués d'emitir l'Estatutu de Rhuddlan, que llindaba la efeutividá de les lleis de Gales, el rei Eduardu I d'Inglaterra ordenó construyir un sistema defensivu de castiellos pa consolidar el dominiu sobre les sos conquistes, otorgando al so fíu y herederu el títulu de Príncipe de Gales nel añu 1301. D'esta forma'l país de Gales pasó a formar parte del reinu d'Inglaterra, anque'l so pueblu falaba un llinguaxe distintu y tenía una cultura distinta. Polo xeneral los reis ingleses emprestaron poca atención al gobiernu de los galeses, dexando les responsabilidaes alministratives nel Conseyu de Gales, dacuando presidíu pol herederu al tronu. Esti Conseyu de normal axuntábase en Ludlow, anguaño n'Inglaterra, pero d'antiguo inda formaba parte d'una zona fronteriza ente Gales ya Inglaterra, de cutiu en pleitu llegal. A pesar de la conquista, la lliteratura galesa, y bien especialmente la poesía, travesaba un periodu de rellumanza, gracies al sofitu de la nobleza local, que se convirtieron en mecenes de poetes y trovadores galeses. Dafydd ap Gwilym, que compunxo les sos obres más destacaes a mediaos del sieglu XIV, ye consideráu por munchos el más grande de los poetes galeses.
La ocupación inglesa foi desafiada con delles rebeliones, ente les que destacaron la de Madog ap Llywelyn en 1294-1295 y la de Llywelyn Bren, Señor de Senghenydd en 1316-1318. Na década de 1370 Owain Lawgoch, el postreru herederu per llinia masculina de la dinastía real de Gwynedd, entamó en dos causes la invasión de Gales con sofitu de Francia. Los ingleses reaccionaron a l'amenaza unviando a un axente a asesinar a Owain en Poitou nel añu 1378. Nel añu 1400 Owain Glyndwr (o Owen Glendower), un noble gales, remontar contra'l rei Enrique IV d'Inglaterra. Owain consiguió ganar a los ingleses en delles ocasiones y mientres unos pocos años consiguió controlar la mayor parte de Gales. Tamién consiguió axuntar el primer parllamentu galés en Machynlleth y proyeutó dos universidaes. Sicasí, finalmente los exércitos ingleses consiguieron recuperar el control y entartallar la rebelión, pero Owain nunca foi prindáu. La so rebelión produció un rebrote de la identidá galesa como reinu y foi sofitada por tol país per gran parte del pueblu.
Como respuesta a la rebelión de Owain Glyndwr, el parllamentu inglés emitió les lleis penales de 1402, que prohibíen a los galeses portar armes, celebrar xuntes oficiales o habitar en ciudaes fortificaes. Estes prohibiciones tamién s'aplicaron a los ingleses casaos con muyeres galeses y permanecieron a valir dempués de la rebelión, anque na práutica adulces foron relaxándose.
160px|thumb|Enrique Tudor, darréu Enrique VII d'Inglaterra.
Mientres la Guerra de les Dos Roses, qu'empezó nel añu 1455, dambos bandos utilizaron tropes galeses. Les principales figures polítiques galeses mientres el conflictu foron William Herbert, Conde de Pembroke y el so fíu, partidarios de la Casa de York, y Jasper Tudor, Duque de Bedford, partidariu de la Casa de Lancaster. Nel añu 1485 Enrique Tudor, sobrín del Duque de Bedford, desembarcó en Gales con un pequeñu exércitu pa defender les sos aspiraciones al tronu d'Inglaterra. Enrique baxaba de los reis galeses, cuntando a Rhys ap Gruffyd ente los sos ancestros, polo que munchos nobles galeses xunir a la so causa. Enrique ganó a Ricardu III d'Inglaterra na Batalla de Bosworth y convirtióse nel rei Enrique VII d'Inglaterra
El so herederu, el rei Enrique VIII d'Inglaterra emitió una serie de lleis, les Actes de Gales, ente 1535-1542, qu'en términos llegales anexonaban Gales a Inglaterra, eslleiendo'l sistema llegal galés y prohibiendo l'idioma galés na alministración o nel ámbitu oficial, pero la so principal repercusión foi que per primer vegada definió la frontera ente Gales ya Inglaterra y dexó que los galeses llograren representación nel parllamentu inglés. Estes lleis tamién anularon cualquier distinción llegal ente galeses ya ingleses.
De la Unión a la Revolución industrial: (1543 – 1800)
Dempués de qu'Enrique VIII rompiera los llazos que xuníen a la Ilesia d'Inglaterra cola Ilesia de Roma y el Papa, la mayor parte de Gales aceptó'l anglicanismu d'Inglaterra, anque dellos católicos galeses oponer a la reforma relixosa y nel procesu ellaboraron dalgunos de los primeros llibros impresos en galés. Nel añu 1588 William Morgan imprimió la primer traducción galesa de la Biblia.
Mientres la guerra civil inglesa la mayor parte de los nobles y la población de Gales tuvo de parte de la faición Realista, anque hubo dalgunes notables esceiciones como John Jones Maesygarnedd y l'escritor puritanu Morgan Llwyd. Gales apurrió numberosos soldaos a los exércitos del rei Carlos I d'Inglaterra anque nenguna de les principales batalles de la guerra civil tuvo llugar en Gales. Anque'l rei y el parllamentu inglés algamaron la paz, les hostilidaes volver# a entamar de nuevu al negase'l rei a cumplir dellos de los alcuerdos establecíos. L'españíu foi provocáu cuando l'exércitu parllamentariu de Pembrokeshire camudó de bandu a 1648 por cuenta de la demoranza de los pagos y suministros. El coronel Thomas Horton ganó a los rebeldes realistes na batalla de St. Afganis en mayu y los rebeldes rindir a Oliver Cromwell el 11 de xunetu dempués d'un asediu de dos meses en Pembroke.
Mientres el sieglu XVIII tamién se produció'l Renacimientu del metodismu galés, dirixíu por Daniel Rowland, Howell Harris y William Williams Pantycelyn A principios del sieglu XIX los metodistes de Gales dixebrar de la Ilesia Anglicana y establecieron la so propia denominación, anguaño conocida como Ilesia Presbiteriana de Gales. Tamién provocaron el fortalecimientu d'otres denominaciones relixoses que refugaben l'autoridá anglicana. Esta revolución relixosa tuvo implicaciones considerables pal desenvolvimientu de la llingua galesa. Les iglesia dominicales convertir nuna traza importante de la vida galesa y contribuyeron a l'alfabetización en galés de la población, un elementu bien importante pa la sobrevivencia d'un llinguaxe marxináu de la enseñanza.
A finales del sieglu XVIII empezó la Revolución industrial n'Inglaterra, y la presencia de filones de fierro, caliar y carbón nel sureste de Gales provocó la construcción de fundiciones y mines de carbón, especialmente les de Cyfarthfa y Dowlais en Merthyr Tydfil.
El sieglu XIX
A principios del sieglu XIX delles partes de Gales fueren industrializaes. Había numberoses fundiciones nos valles del sur de Gales, sobremanera nel sur dende Brecon Beacons, y bien especialmente alredor de la nueva ciudá de Merthyr Tydfil, con una producción de fierro que s'estendió escontra l'oeste y escontra l'interior de Neath y Swansea, onde s'estrayía carbón d'antracita. Dende la década de 1840 la minería del carbón estender a los valles de Aberdare y Rhondda. Esto condució a un rápidu aumentu na población d'estes zones.
Los efeutos sociales de la industrialización provocaron conflictos sociales ente los obreros galeses y los propietarios de les fábriques (mayoritariamente ingleses). Mientres la década de 1830 hubo dos revueltes armaes en Merthyr Tidfil (1831) y una revuelta cartista en Newport (1839), dirixida por John Frost. Les Rebecca Riots (1839-1844) nel sur y centru de Gales, tuvieron un orixe rural. Fueron unes protestes, non yá contra los elevaos impuestos de circulación, sinón un efeutu de la fame y la miseria rural.
En parte de resultes d'estos disturbios, una comisión unvió un informe al gobiernu inglés sobre la situación de la educación en Gales. L'informe foi ellaboráu por trés comisionados galeses que nun falaben inglés y taba basáu na información de testigos, munchos d'ellos sacerdotes anglicanos. Esti informe, publicáu en 1847 como Reports of the commissioners of enquiry into the state of education in Wales, na que se concluyía que los galeses yeren inorantes, galbaniegos ya inmorales, y que esta situación yera debida al llinguaxe galés y a la so rebeldía relixosa. La publicación del informe provocó una furiosa reaición en Gales, onde l'incidente foi bautizáu como La traición de los llibros azules.
Otru movimientu que se fortaleció mientres el mesmu periodu foi una campaña pa la separación de la Ilesia Anglicana. Munchu galeses consideraben que yera desaveniente que la Ilesia d'Inglaterra fuera la Ilesia de Gales. La campaña siguió dende la década de 1880 hasta la firma de l'Acta de la Ilesia de Gales (1914), que nun entraría a valir hasta 1920, col fin de la Primer Guerra Mundial.
El sieglu XIX provocó una medría de la población de Gales, como del restu del Reinu Xuníu, por cuenta de la elevada natalidá. En 1801, unos 587.000 habitantes vivíen en Gales, y nel añu 1901 la cifra amontárase a más de 2.012.000 La medría más significativa producir nos condaos industriales –Denbigshire, Flintshire, Monmouthshire y Glamorganshire- La población rural urbanizóse progresivamente (en 1800 alredor del 80 % de la población galesa vivía n'asentamientos rurales y en 1911 namái'l 20 %).
El sieglu XX
Na primer metá del sieglu políticamente Gales cuntaba con representantes del Partíu Lliberal, especialmente cuando David Lloyd George convertir en Primer Ministru del Reinu Xuníu mientres la Primer Guerra Mundial. Sicasí, el Partíu Llaborista empezó a ganar terrén y tres la Gran Guerra sustituyeron a los lliberales como'l partíu dominante en Gales, especialmente nos valles industriales del sur.
El partíu Plaid Cymru, de calter nacionalista, foi constituyíu nel añu 1925 pero de primeres la so crecedera foi lentu y consiguió pocos votos nes eleiciones parllamentaries. En 1936 un campu d'entrenamientu y un aeródromu de la fuercia aérea británica en Penyberth, cerca de pwllheli foi amburáu por trés miembros de Plaid Cymru. Saunder Lewis, Lewis Valentine y D.J. Williams. Non yá foi una protesta contra'l campu d'entrenamientu militar conocida como la escuela de bombardéu, sinón tamién contra la destrucción del edificiu históricu de Penyberth pa face-y sitiu. Esta aición provocó l'encarcelamientu de los trés incendiarios, lo que constituyó una propaganda pa Plaid Cymru, qu'amontó la so popularidá nes zones de fala galesa.
Tres la Segunda Guerra Mundial empezó'l cayente y la crisis de delles industries tradicionales de Gales, y bien especialmente la minería de carbón. El númberu de mineros emplegaos nel sur de Gales en 1913 yera de 250.000 homes, que baxó a 75.000 a mediaos de la década de 1960 y a 30.000 en 1979. En 1966 producióse'l desastre d'Aberfan cuando un vertideru de carbón se desmoronó entartallando una escuela y provocando 144 muertos, la mayoría d'ellos neños. A principios de la década de 1990 namái quedaba una galería de fondura en funcionamientu en Gales. Tamién se produció un cayente similar na industria del aceru, y l'economía galesa, como la d'otres sociedaes desenvueltes, empezó a empobinase progresivamente escontra'l sector servicios.
Oficialmente Gales dexó de ser parte d'Inglaterra y una parte dientro del Reinu Xuníu en 1955 cuando'l términu Reinu Xuníu d'Inglaterra foi sustituyíu per Inglaterra y Gales”. Y Cardiff foi proclamada como la ciudá capital de Gales. El nacionalismu galés namái empezó a convertise nun factor políticu principal mientres la segunda metá del sieglu XX. En 1962 Saunder Lewis dio un discursu per radiu tituláu Tynged yr iaith (El destín del llinguaxe) nel que predicía la estinción del galés nun siendo que se tomaren midíes actives pa evitalo. Esti discursu provocó la formación de Cymdeithas yr Iaith Gymraeg (La sociedá de la llingua galesa) esi mesmu añu
El nacionalismu empezó a crecer especialmente tres l'hinchente del valle de Tryweryn en 1965, que somorguió l'aldega de Capel Celyn pa crear un suministru d'agua pa la ciudá de Liverpool. En 1966 Gwynfor Evans consiguió un escañu por Carmarthen pol partíu Plaid Cymru, nel Parllamentu d'Inglaterra.
Otra reaición al hinchente de Capel Cely foi la formación de grupos radicales como'l Free Wales Army (L'Exércitu de Gales Llibre) y el MAC, Mudiad Amddiffyn Cymru (Movimientu de Defensa de Gales). Como respuesta al nomamientu del Príncipe Carlos d'Inglaterra como Príncipe de Gales en 1969, estos grupos foron responsables de la detonación de delles bombes que destruyeron depósitos d'agua, y oficines de correos y de facienda. Dos miembros del MAC, George Taylor y Alwyn Jones, los llamaos mártires de Abergele morrieron al españa-yos una bomba casera en Abergele, el día antes de la so graduación.
Plaid Cymru consiguió meyores nos dos eleiciones xenerales de 1974, consiguiendo tres escaños. Hubo una medría del sofitu pola devolución de les instituciones gubernamentales galeses dende l'interior del Partíu Llaborista, y en 1976 publicóse una acta que recoyía les principales esixencies del partíu. Sicasí, en 1979 convocóse un referendu en Gales pa la creación d'una asamblea autónoma, que foi refugada por una gran mayoría de votos negativos. El nuevu gobiernu conservador escoyíu en 1979 prometiera crear una canal de televisión en galés, pero en setiembre el gobiernu declaró que nun cumpliría esa promesa eleutoral. Esta actitú provocó una campaña d'impagu de llicencies televisives per parte de los miembros de Plaid Cymru y l'anunciu de Gwynfor Evans en 1980 de que ayunaría hasta la muerte si nun se creaba una canal de televisión en galés. Finalmente en setiembre del mesmu añu'l gobiernu anunció qu'aceptaba les demandes nacionalistes y la canal galesa empezó a emitir en payares de 1982. Pol Acta de la Llingua Galesa de 1993 el galés recibió una posición igual al inglés en Gales nel sector públicu.
En mayu de 1997 el Partíu Llaborista ganó les eleiciones xenerales nel Reinu Xuníu cola promesa de desenvolver instituciones autonómiques n'Escocia y Gales. A finales de 1997 realizóse un nuevu referendu a favor d'una asamblea autonómica en Gales, y nesta ocasión ganó'l sí, anque per un estrechu marxe. L'Asamblea de Gales foi inaugurada en 1999, de resultes de l'Acta del Gobiernu de Gales de 1998. Esta Asamblea tien el poder de determinar l'alministración de la inversión británica en Gales.
A lo llargo del sieglu XX la población de Gales amóntase de más de 2.012.000 habitantes en 1901 a 2.900.000 habitantes nel añu 2001, pero'l procesu nun foi llinial -430.000 persones emigraron de Gales ente 1921 y 1940 por cuenta de la depresión económica del periodu d'enteguerres. La inmigración dende Inglaterra convertir nun factor demográficu importante dende la primer década del sieglu XX, llegando unos 100.000 inmigrantes ingleses y d'otres partes del Reinu Xuníu. La mayoría d'estos inmigrantes solíen asitiase en zones industrializaes, lo que contribuyó a una anglificación parcial de delles zones del sur y l'este de Gales. La proporción de la población galesa capaz de falar galés amenorgar del 50 % en 1901 a un 43,5 % en 1911, y siguió baxando hasta un 18,9 % en 1981. A lo llargo del sieglu tamién s'amontó la población nacida fuera de Gales, según el censu del añu 2001, un 20 % de los residentes galeses nacieren n'Inglaterra, un 2 % nacieren n'Escocia o Irlanda del Norte y un 3 % nacieren fora del Reinu Xuníu. Anque a principios del sieglu XX la mayoría de los inmigrantes asítiase nes zones industrializaes, na década de 1990 la mayoría de los ciudadanos galeses nacíos fora de Gales concentrar en Ceredigion, Powys, Conwy, Denbigshire y Flintshire.
El sieglu XXI
thumb|300px|Edificiu del parllamentu galés.
Les resultaos del censu del añu 2001 refundiaron que la población capaz de falar galés amontárase al 21 % ente la población de más de 3 años, comparáu col 18,7 % de 1981 y el 19 % de 1991. Paez que'l lentu cayente del idioma empecipiáu nel sieglu XX detúvose enagora.
En 1999 inaugurar en Cardiff el Milennium Stadium, siguíu nel añu 2004 pol Wales Millenium Center, un centru p'acontecimientos culturales, especialmente ópera. El nuevu edificiu pa l'Asamblea Galesa, conocíu como'l Senedd foi termináu en febreru de 2006 y foi inauguráu oficialmente'l día de San David.
Nel añu 2006 aprobóse l'Acta del Gobiernu de Gales que certificó que dende mayu de 2007 la reina Sabela II d'Inglaterra tendría la nueva identidá llegal de La so Maxestá en derechu de Gales y per primer vegada nomaría ministros de Gales y roblaría Lleis de Gales nel so Conseyu. Tamién se presentó un proyeutu pa presentar un futuru referendu al pueblu de Gales pa otorgar a la so Asamblea un mayor poder llexislativu. Esti referendu celebró'l 3 de marzu de 2001 y nel mesmu realizó la entruga: "¿Desea usté que l'Asamblea disponga de capacidá pa crear lleis sobre cualquier tema nes 20 árees pa les que dispón de poderes?" La resultancia del votu foi d'un 63.49 % de votos de "sí" y un 36,51 % de votos de "non". Arriendes d'ello, l'Asamblea de Gales agora dispón de la capacidá de crear lleis en cualquier tema del so ámbitu llexislativu ensin precisar l'aprobación del parllamentu británicu.
La Madelaine-sous-Montreuil
La Madelaine-sous-Montreuil ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Pontiac
Pontiac foi una marca d'automóviles producida por General Motors y vendida nos Estaos Xuníos, Canadá y Méxicu dende 1926 hasta 2010. Na llinia de marques de GM, Pontiac yera una marca entemedia con un enfoque escontra los modelos deportivos y de rendimientu a un preciu razonable.
Historia
La marca Pontiac foi introducida en 1926 como la subsidiaria Oakland Motor Car de General Motors. El nome Pontiac yá fuera usáu por otru fabricante en 1906, pero ésti sumió.
El logotipu orixinal, que foi usáu hasta 1956, foi sustituyíu pol actual, que orixinalmente quería representar la cabeza d'una flecha nativa.
Heriedu de Rendimientu
thumb|200px|Pontiac Bonneville 1969. Dende la introducción del modelu Bonneville en 1957, Pontiac foi conocida por ufiertar modelos de mayor rendimientu que los Chevrolet pero a un preciu menor que los sos equivalentes en Buick y Oldsmobile
El Pontiac GTO foi introducíu en 1964 como un paquete opcional del Pontiac Tempest/Le Mans, ye unu de los modelos más conocíos de la marca por empecipiar la era de los "Muscle Cars" de tamañu completu fixo qu'otres marques llanzaren modelos equivalentes, como'l Buick Skylark, Chevrolet Chevelle, Oldsmobile 442, Plymouth Road Runner y Dodge Charger. thumb|left|250px|Pontiac Solstice GXP 2006. El Pontiac Firebird introducíu en 1967, seis meses dempués que'l so hermanu de plataforma, el Chevrolet Camaro, pero teníen niveles d'equipamientu y motorizaciones totalmente distintes, yeren automóviles medianos con una potencia inusual p'automóviles de les sos dimensiones. Orixinalmente diseñáu pa competir contra'l Ford Mustang y el so hermanu'l Mercury Cougar, el Dodge Challenger y el so equivalente'l Plymouth Barracuda. Pero, pa la dómina na que salieron, el compradores taben camudando d'automóviles con tracción trasera y grandes motores V8 a automóviles con tracción delantera y motores de 4 y 6 cilindros.
Güei, la autodenomada división de rendimientu de General Motors Pontiac tien munchos modelos que son bien bonos nes sos clases respeutives. L'actual Pontiac GTO ye una versión del Holden Monaro y tien un potente motor GM LS2 de bloque pequeñu de cuarta xeneración con ocho cilindros en V, 6 llitros de desplazamientu y 400 caballos de potencia compartíu col Chevrolet Corvette de sesta xeneración. Tamién, Pontiac tien el G6 que vien en tres versiones: coupe, convertible y seden, la primera VUD de Pontiac, el Torrent (basáu nel Chevy Equinox) y el biplaza Solstice son unos de los nuevos modelos qu'ufierta la marca.
Zarru de la empresa
El llunes 27 d'abril de 2009 el presidente de General Motors anunció que la venta de los vehículos Pontiac detener en 2010 (como efeutivamente asocedió), como parte d'una estratexa empuesta a llograr mayores recursos del gobiernu federal.
Mientres 2009 foise parando la producción de los modelos qu'inda se fabricaben, de manera que mientres 2010 namái pudo mercase el modelu Pontiac G6, puramente pa flotes d'empresa, hasta que s'escosó'l stock y certificóse el fin de la marca.
21.000 trabayadores perdieron el so emplegu como resultáu d'esta estratexa. Nun se fixo publica nenguna información referente al futuru d'esti trabayadores nin de les sos families, nin sobre'l sofitu que recibieron nin a onde pudieron dir buscar otru emplegu dempués d'esta decision.
Pontiac Méxicu anunció que va siguir cumpliendo col respaldu (solo de los autos) y la garantía General Motors, según n'asegurar el abasto de los refaimientos y la continuidá nes operaciones de serviciu.
Los vehículos de la marca Buick vender nes mesmes distribuidores que Pontiac nos Estaos Xuníos, polo que ye posible que dichos vehículos empezar a vender en Méxicu. La marca yá tuvo presencia, magar modesta, en Méxicu, yá que ente mediaos de los ochenta y mediaos de los noventa comercializóse'l Buick Century, vehículu que yera manufacturado na planta de General Motors en Ramos Arizpe, Coahuila.
Modelos de la marca ordenaos alfabéticamente
Pontiac Torrent (2006-2009)
Dominic Chianese
Ye especialmente conocíu pol so papel de Junior Sopranu na serie de HBO, The Sopranos, un papel que-y concedió dos nominaciones a los premios Emmy.
Biografía
Chianese, d'ascendencia italiana, nació nel distritu del Bronx, en Nueva York, fíu d'un arbañil. Los sos padres yeren Angelina y Gaetano Chianese, los sos güelos, maternos y paternos, yeren orixinarios de Nápoles y Sorrento, Italia. Según él, la so llingua materna foi'l inglés con dellos chapurreos en napolitanu. Creció nun barriu mayormente pobláu por inmigrantes italianos llegaos a América alredor de 1900.
Graduóse na prestixosa Bronx High School of Science en 1948. Trabayó como arbañil col so padre y asistía a la escuela nocherniega mientres la década de 1950, consiguiendo la so llicenciatura en teatru y declamación nel Brooklyn College en 1961. El so primer trabayu nel escenariu foi en 1952, nuna compañía de cantantes, actores y músicos llamada The American Savoyards, faciendo un repertoriu de Gilbert y Sullivan, so la direición de Dorothy Raedler.
Carrera
Dempués d'una década de teatru universitariu y nel off-Broadway, Chianese asistió a la so primer clase profesional d'actuación nos HB Studios de Manhattan, col renombráu maestru Walt Witcover. El teatru dramáticu y musical convertir na pasión de Chianese. El so primer espectáculu en Broadway foi Oliver! en 1965. Siguió les sos actuaciones en teatros de Broadway, off-Broadway, y teatros provinciales. Pa complementar los sos ingresos mientres los periodos de seca, tocaba la guitarra rítmica y cantaba en tabiernes y restoranes. La so primer apaición en televisión asocedió cuando George C. Scott encamentó-y pa un papel na aclamada serie East Side, West Side. En 1974, Francis Ford Coppola escoyó a Chianese como Johnny Fola en The Godfather Part II, lo qu'espertó la so carrera cinematográfica, que remató en delles películes al pie d'Al Pacino: Dog Day Afternoon (1975), como'l padre de Sonny; ...And Justice for All (1979), como Carl Travers; Looking for Richard (1996), como él mesmu.
Antes de recibir la llamada pa The Godfather Part II, Chianese trabayó pa la Comisión de Drogues del Estáu de New York, como monitor sociocultural nun centru de rehabilitación. Enseñaba a tocar la guitarra a muyeres qu'habíen estáu envolubraes en crímenes rellacionaos coles drogues.
Chianese ye músicu, editó un CD (llamáu Hits) en 2000, nel que canta cantares estauxunidenses ya italianes. Inclusive interpretó'l clásicu sentimental de Salvatore Cardillo "Core 'ngrato" ("Corazón ingrato") a la fin de la tercer temporada de The Sopranos. En 2003 llanzó'l so segundu álbum, tituláu Ungrateful Heart, que contién 16 cantares clásicos napolitanes.
En 2011 xunir a la segunda temporada de la serie Boardwalk Empire de HBO, onde interpreta a Leander Whitlock, un conceyal retiráu de Atlantic City.
El so fíu Dominic Chianese Jr. tamién ye actor y apaez na temporada final de The Sopranos como un miembru de la familia Lupertazzi.
Traxedia
La traxedia ye una forma lliteraria teatral o xéneru dramáticu de llinguaxe solemne que los sos personaxes principales son pernomaos y vense engarraos de manera misteriosa, invencible ya inevitable, por causa de un error fatal o condición de calter (la llamada hamartia) contra un destín fatal (fatum, fadu o sinón) o los dioses, xenerando un conflictu que'l so final ye irremediablemente murniu: la destrucción del héroe protagonista, quien muerre o alloria.
Conceutu
El términu vien de la voz griega tragoedia o “cantar del machu cabrío” (τραγῳδία, pallabra compuesta de τράγος “carneru” y ᾠδή “cantar”) y alude al cantar de los griegos atenienses que yera entonada procesionalmente n'honor del dios Dioniso nes sos fiestes Dionisias.
El xéneru defínese como una obra dramática d'asuntu tarrecible y desenllaz aciagu na qu'intervienen personaxes pernomaos o heroicos, y emplega un estilu de llinguaxe sublime o solemne. Aristóteles, nel so Poética, dexó la primer definición del términu:
Les traxedies acaben xeneralmente na muerte, l'exiliu o na destrucción física, moral y económica del personaxe principal, quien s'enfrenta a un conflictu insoluble que-y obliga a cometer un error fatal o hamartia al intentar "faer lo correcto" nuna situación na que lo correcto a cencielles nun puede faese. L'héroe tráxicu ye sacrificáu asina a esa fuercia que se-y impon, y contra la cual remóntase con arguyu faltante o hybris.
La traxedia nació como tal en Grecia coles obres de Tespis y Frínico, y consolidóse cola tríada de los grandes tráxicos del clasicismu griegu: Tosquilo, Sófocles y Eurípides. Les traxedies clásiques caracterícense, según Aristóteles, por xenerar una catarsis nel espectador.
Traxedia griega
La tradición atribúi a Tespis la primer composición tráxica, pero apenes se caltienen restos de les sos obres. Dempués, ente otru autores, destacaron y fixeron evolucionar la traxedia, por orde cronolóxicu, Tosquilo, Sófocles y Eurípides.
Aristóteles nel so Poética señala sobre les partes de la traxedia estremar en prólogu, episodiu, éxodu, y la parte del coru que s'estrema al empar en párodo y estásimo. El prólogu preciede al párodo del coru. Dempués vienen siete episodios enxareyaos por cada estásimo pa concluyir col éxodu, intervención del coru que nun ye cantáu. En cuanto al estásimo, ye un cantar de coru ensin anapesto nin troqueo.
Traxedia llatina
La primera traxedia llatina componer Livio Andrónico y representóse na vieya Roma nel añu 514 de la so fundación (240 e. C.) en tiempu del consuláu de Cayo Claudio Centón y M. Sempronio, unos cientu sesenta años dempués de la muerte de Sófocles y Eurípides y doscientos venti años antes de la de Virgilio. Trasidas d'Ennio, Pacuvio y Accio, Séneca compunxo yá na Edá de plata de la lliteratura llatina once que se caltuvieron ya influyeron poderosamente'l teatru en llingua vulgar del Renacimientu y el Barrocu; destaca n'especial la inspirada na traxedia homónima de Sófocles, Fedra.
Traxedia moderna
La traxedia remaneció hasta la dómina del Renacimientu y entá por traducciones o imitaciones de l'antigüedá. Ciertu que s'atopen dellos ensayos en llingua vulgar, sobremanera, en Grecia, dende los sieglu XIII al XVI pero ye induldable que la primer traxedia regular ye Sofonisba, compuesta por Gian Giorgio Trissino y representada en Roma en 1515. En 1552, el poeta Jodelle, el primeru en Francia, fixo representar la traxedia de la so invención Cleopatra cautiva. Robert Garnier (1544-1590), Alexandre Hardy y Jean Mairet siguieron el so exemplu hasta qu'en 1635 apaeció Corneille, cola so primer traxedia, Medea, siguiéndo-y dempués Racine qu'alzó a la perfeición el restauráu xéneru. Ente los autores modernos que más s'estremaron na traxedia hai que citar:
American Motors Corporation
L'American Motors Corporation (AMC) foi un fabricante d'automóviles d'Estaos Xuníos foi fundada en 1954 a partir de la fusión de dos productores automotrices pioneros nel ramu, la Nash-Kelvinator Corporation (socesora de Nash Motors, fundada en 1916) y la Hudson Motor Car Company (creada en 1909).
AMC pasó a competir colos Estaos Xuníos Big Three, Ford, GM y Chrysler, colos sos autos pequeños, incluyíos Rambler American, Hornet, Gremlin y Pacer; muscle cars incluyendo'l Marlin, AMX y Javelin, y les primeres variantes de 4 ruedes motrices del Eagle, el primer crossover verdaderu d'Estaos Xuníos. La compañía yera conocida como "una pequeña compañía lo suficientemente hábil como pa esplotar segmentos especiales del mercáu ensin ser atendíos polos xigantes", y foi llargamente conocíu pol trabayu de diseñu del estilista xefe, Dick Teague, quien "tuvo qu'iguar les con un presupuestu muncho más afechu que los sos contrapartes nos Trés Grandes de Detroit" pero "tenía l'habilidá d'aprovechar al máximu la inversión de la so emplegador. "Dempués de periodos d'ésitu intermitente pero ensin sostener, Renault adquirió un gran interés en AMC en 1979, y l'empresa finalmente foi adquirida por Chrysler. Nel so fallecimientu de 1987, The New York Times dixo que AMC yera "nunca una compañía col poder o la estructura de costos pa competir con enfotu en casa o nel estranxeru".
Poco tiempu dempués los coches tou terrén formaron parte del so llinia de productos, depués de que la AMC adquiriera la Kaiser Jeep (instaurada en 1903) nel añu 1970. Dende la década de los 60 y hasta los 80, tuvo una constructora al traviés de Dina en Méxicu, la VAM (Vehículos Automotores Mexicanos) quien fabricaba tolos sos modelos so otros nomes.
1954
La fusión de Nash-Kelvinator Corporation y Hudson Motor Car Company en 1954, y la creación de American Motors, foi dirixida por George W. Masonto y ardíciase de les fortaleces de los dos robles pa lluchar contra los fabricantes d'automóviles "Big Three" muncho más grandes (General Motors, Ford y Chrysler). Nun añu, George W. Romney, futuru gobernador de Michigan, fíxose cargu, reorganizó la empresa y centró el futuru de AMC nuna nueva llinia d'automóviles pequeños.
A fines de 1957, el legáu de Nash y Les marques de Hudson fueron dafechu esaniciaes. La compañía tuvo problemes de primeres, pero les ventes de Rambler desapegaron. Un Rambler ganó'l Mobil Economy Run de 1959 y en 1960, yera la tercer marca d'automóvil más popular nos Estaos Xuníos, detrás de Ford y Chevrolet. Dempués de dos años modelu (1963 y 1964) de producir solu autos compactos, AMC centrar n'autos más grandes y rentables, como la llinia Ambassador, a partir del negativu percibíu de la carismática económica de Rambler. Ante'l deterioru de les posiciones financieres y de mercáu, Roy D. Chapin, Jr., encargar de revitalizar la compañía, y el diseñador Richard A. Teague economizó por aciu el desarrollu de dellos vehículos a partir d'estampaos comunes.
Anque s'amenorgaron los precios y los costos, introduciéronse automóviles nuevos y más deportivos, y dende 1968 AMC fíxose conocida polos automóviles Javelin y AMXmuscle. AMC mercó les operaciones de Kaiser Jeep Utility Vehicle en 1970 pa complementar el so negociu esistente d'automóviles de pasaxeros. A principios de la década de 1970, la compañía mover escontra diseños dafechu nuevos d'autos compactos basaos ​​nel Hornet, incluyíu'l Hornet mesmu y el Gremlin. Otros modelos nuevos na década de 1970 inclúin el Matador y Pacer. Les débiles ventes y les finances apertaes dieron como resultáu la eliminación de la llinia Matador nel añu modelu 1979 y la llinia Pacer en 1980, dexando a AMC enfocase cuasi puramente nos sos autos basaos ​​na plataforma Hornet y na llinia Jeep. Los derivaos Hornet de finales de los 70 inclúin Spirit y Concord, ente que l'innovador AMC Eagle introducíu en 1979 foi unu de los primeres crossovers verdaderos.
Dende 1980, AMC acomuñóse con Renault de Francia p'ayudar a financiar les sos operaciones de fabricación, llograr enforma capital necesariu y vehículos de subcompactos d'orixe. En 1983, Renault tenía una participación mayoritaria en AMC. Nel añu modelu 1983, la marca AMC enfocóse dafechu n'automóviles AWD; la compañía dexó de producir autos con dos ruedes motrices. Les instalaciones de AMC usar pa producir vehículos compactos y subcompactos Renault Alliance y Encore. En 1985, Chrysler robló un alcuerdu con AMC pa producir Dodge Diplomats y Plymouth Furys, según Dodge Omnis y Plymouth Horizons na planta de AMC en Kenosha, Wisconsin. Nesi momentu, AMC tenía una capacidá de fabricación escesiva, polo que la fabricación por contratu pa Chrysler tenía sentíu. En 1987, dempués d'un nuevu desarrollu de vehículos qu'incluyó'l Medallion (un Renault 21 con distintivos) y el nuevu sedán de tamañu completu Italdesign de Angegietto Giugiaro que se convirtió nel Eagle Premier, Renault vendió la so participación del 47% en AMC a Chrysler.
Chrysler fixo una ufierta pública pa mercar toles aiciones restantes d'aiciones de AMC na Bolsa de Nueva York. Renault abandonó por completu'l mercáu estauxunidense como marca en 1987. El Renault Medallion vendióse al traviés de l'acabante formar división Jeep Eagle de Chrysler como Eagle, non como Renault. La insinia de AMC usar en Eagle Sports Wagon mientres l'añu modelu 1988, depués esaniciaríase por completu. La división Jeep / Eagle de Chrysler Corporation formar a partir de la rede de concesionarios AMC Jeep Renault. Los Jeep y Eaglevehicles fueron comercializaos principalmente por antiguos concesionarios de AMC. N'última instancia, la marca Eagle d'automóvil sería esaniciada como DeSoto, Plymouth ya Imperial de Chrysler en 1998.
Formacion
En xineru de 1954, Nash-Kelvinator Corporation empezó l'adquisición de Hudson Motor Car Company (no que se llamó una fusión). La nueva corporación llamaríase American Motors Corporation. (Una corporación anterior col mesmu nome, cofundada por Louis Chevrolet, esistiera en Nueva Jersey dende 1916 hasta 1922 antes de fundise con Bessemer-American Motors Corporation.) L'alcuerdu Nash-Kelvinator / Hudson yera una tresferencia direuta d'aiciones (trés remanes de Hudson cotizaes a 11⅛, por dos remanes de AMC y una aición de Nash-Kelvinator cotizaes a 17⅜, por una aición de AMC) y remataes na primavera de 1954, formando la cuarta compañía automotriz más grande de los EE. XX. con activos de US $ 355 millones y más de $ 100 millones en capital de trabayu. La nueva compañía retuvo al CEO de Hudson, A. Y. Barit, como consultor y tomó asientu nel Conseyu d'Alministración. George W. Mason de Nash convertir en presidente y conseyeru delegáu. Firma del concesionariu estauxunidense Motason, l'arquiteutu de la fusión, creía que la sobrevivencia de los fabricantes d'autos independientes de EE. XX. Dependía de la so unión nuna compañía multimarca capaz de desafiar a los "Trés grandes": General Motors, Ford y Chrysler, como un igual.
La "frenética guerra de precios Ford / GM 1953-54" tuvo un impautu devastador nos fabricantes d'automóviles "independientes" restantes. [13] Les razones de la fusión ente Nash y Hudson incluyeron ayudar a amenorgar costos y fortalecer les sos organizaciones de ventes pa enfrentar la intensa competencia que s'espera de los Trés Grandes de los autos. Una resultancia rápida de la fusión foi la duplicación con Nash en compres y producción, dexando a Hudson retayar los precios un permediu de $ 155 na llinia Wasp, hasta $ 204 nos modelos Hornet más caros. Dempués de la fusión, AMC tuvo'l so primer trimestre rentable mientres los segundos trés meses de 1955, ganando $ 1,592,307, en comparanza con una perda de $ 3,848,667 mientres el mesmu periodu nel añu anterior. Mason tamién entabló conversaciones informales con James J. Nance de Packard pa delinear la so visión estratéxica. Fixéronse planes provisionales por que AMC merque tresmisiones automátiques Packard Ultramatic y motores Packard V8 pa ciertos productos AMC. En 1954, Packard adquirió Studebaker. [17] La nueva Studebaker-Packard Corporation (S-P) punxo a disposición de AMC el nuevu motor Packard V8 de 320 cc (5.2 L) y la tresmisión automática Ultramatic de Packard pa los sos modelos 1955Nash Ambassador y Hudson Hornet. Cuando Mason morrió en 1954, George W. Romney asoceder. Irónicamente, a Romney ufiertáren-y una vegada el trabayu de Nance.