cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rexones de Tabasco
Subrexón Centro
Esta subrexón ta formada per terrenes na so mayoría baxos y delles zones pantanoses principalmente nos conceyos de Centru y Nacajuca.
Les principales actividaes son la industria y el comerciu, según l'agricultura y ganadería, destacando los cultivos de maíz, papaya, plátanu y cacáu.
En cuanto al turismu, destaca'l Parque-Muséu La Venta, el parque zoolóxicu "Yumká", el Muséu Rexonal d'Antropoloxía "Carlos Pellicer Cámara", el Muséu d'Historia Natural y el Muséu d'Historia de Tabasco toos na ciudá de Villahermosa, tamién la ciudá cunta con hoteles, restoranes, centros nocherniegos, places comerciales, dos centrales d'autobuses y el Aeropuertu Internacional "CPA Carlos Rovirosa Pérez"'' el terceru de mayor tráficu aereu del sureste del país, solo superáu polos aeropuertos de Cancún y Mérida. Na ciudá de Jalpa de Méndez ta la ilesia de San Francisco, ente que na ciudá de Nacajuca alcuéntrase la ilesia de San Antonio de Padua.
Subrexón Chontalpa
Los conceyos que lu integren son:
Ye la sub rexón más occidental del estáu, y ye la que concentra'l mayor númberu d'habitantes.
Cuenta con una intensa actividá petrolera, yá que nel conceyu de Paraíso atópase'l puertu petroleru de Dos Bocas, nel conceyu d'Huimanguillo alcuéntrase'l Complexu Procesador de Gas de La Venta y en tolos conceyos d'esta sub rexón esisten cientos de pozos productores.
La Chontalpa ye'l principal productor nel estáu, de cacáu, caña d'azucre, piña, llimón y naranxa, tamién cunta con dos de los trés inxenios azucreros esistentes nel estáu, y bastos campos ganaderos.
En cuanto al turismu, la Chontalpa cuenta colos dos zones arqueolóxiques más importantes del estáu La Venta (consideráu'l centru ceremonial más importante de la cultura Olmeca) y Comalcalco (única ciudá maya construyida de lladriyu cocíu). Nesta subrexón alcuéntrase la famosa ilesia de Cupilco. Amás cunta coles sableres del conceyu de Paraíso como Balneariu Paraíso, Nuevu Paraíso, Sablera del Sol, Sablera Bruxa, Varaderu, Sablera Dorada y Puertu Chiltepec que son les más visitaes del estáu. En Puerto Ceiba, esiste un serviciu de catamaranes que faen percorríos pel ríu hasta la desaguada al mar llegando a El Bellote llugar famosu pola gran cantidá de restoranes de mariscos qu'esisten. Ente que nel conceyu d'Huimanguillo alcuéntrase la zona arqueolóxica de Malpasito y el centru ecoturístico de Enagua Selva que cunta con cascaes y cabañes.
Subrexón Sierra
300px|right Como'l so nome indicar, la sub rexón de la Sierra ye la zona más montascosa del estáu y la más lluviosa; alcontrar nel Sur del estáu, na llende col estáu de Chiapas. La ciudá más importante d'esta sub rexón ye la ciudá de Teapa.
Los conceyos que lu integren son:
Esta subrexón atópase dientro de la rexón hidrográfica del ríu Grijalva; a la que tamién pertenecen la Chontalpa y el Centru. La so superficie ye de, lo que representa'l 7.35% del total del estáu; y la so población, según cifres del INEGI yera de nel añu 2010, esto ye, el 6.53% de la población total de la entidá.
La xeografía d'estos conceyos concuerda más cola de la Sierra Madre de Chiapas que cola del restu de Tabasco pos, ente que'l relieve tabasqueño carauterizar por ser planu y regular, esta zona presenta una gran concentración d'elevaciones, nenguna d'elles mayor a los 1000 msnm, el clima tamién varia nesta subrexón, presentándose na sierra dalgunes de les mayores precipitaciones añales del país.
Ye nesta sub rexón onde s'alcuentra'l puntu más eleváu de Tabasco, siendo'l cuetu El Madrigal nel conceyu de Tacotalpa, con una elevación de 900 msnm. Igualmente, equí alcuéntrase la Reserva Ecolóxica Estatal Sierra de Tabasco que protexe los últimos apartaces de la selva tabasqueña.
Les actividaes principales nesta sub rexón son l'agricultura representada por grandes estensiones de plátanu, una y bones el conceyu de Teapa ye'l principal productor en Tabasco d'esta fruta (la cual espórtase a munchos países), papaya, palma d'aceite, maíz y caña d'azucre. La ganadería tamién ocupa un llugar preponderante nesta zona.
No referente al turismu, l'actividá más importante ye'l ecoturismo, yá que nel conceyu de Tacotalpa alcuéntrase'l centru turísticu Kolem-Jaa que cunta con cabañes, tirolesa, canopy (el segundu más llargu de Llatinoamérica), pista comando, aviario, amás de que pueden realizase actividaes como senderismo, bicicleta, percorríu en lancha y más. Tamién en Tacotalpa ta Tapijulapa declaráu "Pueblu Máxicu", Oxolotán onde s'alcuentra un conventu franciscanu construyíu en 1633, y villa Lluz, onde s'alcuentra la famosa cueva de Les Sardines con un llagu interior habitáu por pexes ciegos. Nel conceyu de Teapa alcuéntrase'l balneariu de L'Azufre que cunta con banzaos naturales, cabañes y restorán; tamién en Teapa atópense les Covarones de Coconá.
Subrexón Banzaos
300px|right Alcontrar na parte centro-noroeste del estáu, y como'l so nome indicar, esta zona ye onde se xunen los ríos Grijalva y Usumacinta, formándose numberoses marismas, llagunes y banzaos al enllancase l'agua debíu al relieve planu y con poco o nenguna variación. La ciudá más importante d'esta sub rexón ye la ciudá de Macuspana.
Los conceyos que lu integren son:
Esta subrexón atópase dientro de la rexón hidrográfica del Ríu Usumacinta; a la que tamién pertenez la subrexón de los Ríos. La so superficie ye de, lo que representa'l 33,74% del total del estáu; y la so población, según cifres del INEGI yera de nel añu 2010, esto ye, el 15,22% de la población total de la entidá.
Esta subrexón crear en 1993, polo que dellos testos nun lu consideren, cuntando a los sos conceyos como pertenecientes a la rexón de los Ríos (Centla y Jonuta) o la Sierra (Macuspana).
Ye na subrexón de "los Banzaos" onde s'atopa la Reserva de la biosfera de los Banzaos de Centla, patrimoniu natural de la humanidá; la cual protexe y caltién una estensión de 302.706 has de güelgues, una de les árees más estenses de Mesoamérica con esti ecosistema.
Les principales actividaes d'esta rexón son la pesca y la ganadería, anque tamién esiste una fuerte actividá petrolera, yá que nos trés conceyos esisten una gran cantidá de campos productores de petroleu. En Macuspana alcuéntrase'l Complexu Procesador de Gas de CD. PEMEX, que ye'l principal productor de gas natural en Méxicu.
La industria ta representada por una fábrica de cementu en Macuspana y pequeñes fábriques de quesos y derivaos lácteos en Jonuta.
No referente al turismu, el conceyu de Centla cuenta coles sableres de Miramar, Picu d'Oru, El Monte, Sablera Azul y Pelícanos, que son bien visitaes por turistes, tamién cunta col centru ecoturístico "Punta Manglar" y cola "Casa de l'Agua" na reserva Banzaos de Centla onde esisten diversos servicios ecu-turísticos como percorríos en lancha pola reserva, avistamiento d'aves, muséu, cabañes y restorán. Nel conceyu de Jonuta, esiste un muséu qu'exhibe importantes pieces de la cultura maya estrayíes de l'antigua población maya que s'asitió nel llugar. Y en el conceyu de Macuspana cuntar col balneariu y covarones de Agua Blanco nel qu'esisten cascaes, banzaos, baños, asadores y restorán.
Subrexón Los Ríos
300px|right
Alcontrar na parte más oriental del estáu, nes llendes col estáu de Campeche y la República de Guatemala. Llámase asina pola gran cantidá de ríos que lu crucien, ente ellos, el ríu Usumacinta, el más caudalosu del país y el ríu San Pedro Mártir. La ciudá más importante d'esta sub rexón, ye la ciudá de Tenosique.
Los conceyos que lu integren son:
En testos editaos antes de 1993 considérase dientro d'esta sub rexón tamién a los conceyos de Centla y Jonuta, qu'agora formen parte de la sub rexón de los Banzaos.
Esta subrexón atópase dientro de la rexón hidrográfica del ríu Usumacinta; a la que tamién pertenez la subrexón de los Banzaos. La so superficie ye de, lo que representa'l 24.67% del total del estáu; y la so población, según cifres del INEGI yera de nel añu 2010, esto ye, el 6.24% de la población total de la entidá.
Les actividaes más importantes nesta sub rexón son la ganadería, yá que nos trés conceyos cuntar con bastos ranchos ganaderos. No referente a l'agricultura, destaca la producción de sandía n'Emiliano Zapata, según sorgu y arroz en Balancán y caña d'azucre en Tenosique, llugar onde s'alcuentra unu de los trés inxenios azucreros del estáu.
El relieve ye planu en Balancán y dellos lomeríos n'Emiliano Zapata, ente qu'en Tenosique esisten zones montascoses que nun devasen los 600 msnm.
Nesta subrexón y específicamente nel conceyu de Tenosique, alcuéntrase la Reserva Ecolóxica Cañón del Usumacinta que cunta con más de 45 000 hectárees de zona protexida, y na qu'esisten gran cantidá d'especies vexetales y animales (como'l xaguar y el venado cola blanca) consideraes en peligru d'estinción.
No referente al turismu, nel conceyu de Tenosique esiste les zones arqueolóxiques de Pomoná y San Cloyo, ente qu'en Balancán cuntar coles zones arqueolóxiques de Santa Elena y l'acabante abrir al públicu Moral Reforma cola so pirámide doble de 27 metros d'altor, ente que na ciudá de Balancán de Domínguez atópase'l muséu arqueolóxicu "Dr. José Gómez Panaco". Tamién nel conceyu de Balancán alcuéntrase'l balneariu y reserva ecolóxica Cascaes de Reforma.
Muyeres de Tahití
Muyeres de Tahití (Na sablera), ye un cuadru del pintor francés Paul Gauguin. Ta realizáu n'oleu sobre llenzu. Mide 69 cm d'altu y 91,5 cm d'anchu. Foi pintáu en 1891. Atoparse nel Muséu d'Orsay, París, Francia. Tamién ye conocíu como Tahitianes na sablera.
Antecedenes
Esti cuadru foi realizáu por Gauguin mientres la so primer estancia na islla de Tahití. Ellí afayó un tipu femenín distintu al de les muyeres europees, que reflexó en numberosos cuadros, como esti nel qu'unes muyeres tahitianes atoparse na sablera.
Descripción
Tocantes a la composición, ye bien simple, refuga la perspeutiva y crea un fondu zarráu nel que sobresalen formes planes y llinies definíes. Nesti cuadru amás d'arrenunciar a la perspeutiva, arrenunciu tamién a una composición convencional, suprime'l modeláu y les solombres, les franxes que representen el mar nun son más que bandes superpuestes, y tou da la sensación de planu como les estampes xaponeses
Europeana 280
N'abril de 2016, la pintura Muyeres de Tahití foi escoyida como una de les diez más grandes obres artístiques de Francia pel proyeutu Europeana.
Diseases Database
La Base de datos d'Enfermedaes (Diseases Database) ye una páxina web de conteníu llibre qu'apurre información sobre la rellación ente enfermedaes (síntomes) y la medicación.
Ta direutamente integrada nel Sistema Unificáu de Llinguaxe Médicu.
Polípticu de Gante
El retablu l'Adoración del Corderu Místicu, tamién conocíu como Altar de Gante, ye un polípticu con doce tables al oleu realizáu polos hermanos Hubert y Jan van Eyck, por encargu de Joos Vyd y la so esposa, Elisabeth Borluut. Foi pensáu pa la ilesia de San Juan de Gante (actual Catedral de San Bavón), onde entá permanez.
Descripción
Abiertu mide 340 x 440 cm, siendo unu de los retablos de mayores dimensiones del norte d'Europa nel sieglu XV.
La tema central ye la narración bíblica sobre la redención del home pol sacrificiu de Jesús, ufiertando una llectura de la Teoloxía cristiana dende l'Anunciación (nel so esterior) hasta l'Adoración del Corderu (nel so interior).
De normal amosábase zarráu, pero nes festividaes abríase, dexando a la vista los colores vibrantes del interior.
Alan Jones
miniaturadeimagen|Jones nel [[Gran Premiu de los Países Baxos de 1979.]] miniaturadeimagen|[[Williams FW07B col que llograría'l campeonatu 1980.]] miniaturadeimagen|Jones detrás d'[[Alain Prost nel Gran Premiu de los Países Baxos de 1981.]] miniaturadeimagen|Jones nel [[Gran Premiu d'Europa de 1985.]] Alan Stanley Jones ye un pilotu d'automovilismu de velocidá australianu. Tuvo una sólida carrera na Fórmula 1 a fines de los años 1970 y principios de los 1980, llogrando 12 victories y 24 podios. Destacóse especialmente col equipu Williams, col que resultó campeón en y terceru en  y. Foi'l primer pilotu en ganar un campeonatu de Fórmula 1 pa Williams.
Polípticu de Gante
Descripción
Una serie de referencies esotériques qu'enllenen el retablu de simbolismu escondíu, bien del gustu de los pintores flamencos al pie de referencies cultes a la pintura italiana del Trecento, a Giotto ya inclusive al so contemporaneu, el pintor renacentista Masaccio, confieren al cuadru un notable interés, una y bones los autores fueron capaces de reelaborar los elementos simbólicos dientro de los elementos visibles. Pero ye'l so apurra innovador a la representación de la realidá y al desenvolvimientu del espaciu pictóricu lo qu'asitia esti retablu como un finxu na historia del arte yá que marca la transición de la pintura gótica a la del Renacimientu.
Historia
El retablu de Gante tien una hestoria material complexa, pos se trata d'una obra d'arte bien acobiciada que foi víctima de delles agresiones y de siquier seis #robo. Arriendes d'ello, les distintes tables fueron desunidas en delles ocasiones, permaneciendo separaes unes d'otres por llargos periodos de tiempu.
Alan Jones
Entamos
Alan ye fíu de Stan Jones, un conocíu corredor australianu y de mozu siempres quixo siguir los pasos del so padre. En 1976, Alan partió escontra Europa pa faese fama de corredor, pero primeramente nun tuvo enforma ésitu. Llevólu 6 años llograr bones resultaos nun coche de Fórmula 3.
Polípticu de Gante
Historia
Nel añu 1566 #desmontar pa escondelo de les revueltes calvinistes, que taben destruyendo munches obres d'arte sacro d'alcuerdu a la mentalidá iconoclasta.
Alan Jones
Entamos
En 1974, llogró un contratu na Fórmula Atlántic, y el dueñu del so equipu consiguió-y una oportunidá na temporada siguiente de F1, yá que mercara un auto de carreres perteneciente al equipu Hesketh.
Polípticu de Gante
Historia
En 1794, los cuatros tables centrales fueron unviaes al Louvre poles tropes de Napoleón, pero en 1815 Lluis XVIII de Francia #devolver como señal d'agradecimientu a la ciudá onde atopó abellugu. Les ales llaterales vendiéronse l'añu siguiente, y tres delles ventes entemedies acabaron na Gemäldegalerie de Berlín. Pero nel añu 1919 el Tratáu de Versalles cita explícitamente el retablu y obliga a Berlín a devolver les tables a Gante. miniaturadeimagen|El retablu recuperáu de les mines de sal de Altaussee a la fin de la Segunda Guerra Mundial Mientres la Segunda Guerra Mundial, l'exércitu alemán treslladó'l retablu, al pie de otros siete mil obres d'arte, a una mina de sal, d'onde fueron rescataes pola unidá MFAA (Monuments, Fine Arts, and Archives program o Monuments Men), n'español el Programa de Monumentos, Arte y Archivos.
Alan Jones
Fórmula 1
Depués de cuatro carreres na F1, l'equipu decidió nun permanecer na categoría, pero Alan si siguió yá que foi contratáu como pilotu suplente de Rolf Stommelen del equipu de Graham Hill.
Polípticu de Gante
Historia
Anguaño una de les tables sigue perdida. #Tratar de Los Xueces Xustos (estremu inferior esquierdu del polípticu) que foi robáu nel añu 1934. El qu'anguaño se contempla ye una copia realizada pol pintor belxicanu Jef Vanderveken nel añu 1945.
Alan Jones
Fórmula 1
Alan llogró'l so primer emplegu de corredor principal en 1976, nel equipu de John Surtees. L'auto de Jones foi conocíu principalmente pol revesosu patrociniu de Durex, pero él llogró llograr bones resultaos, como la cuarta posición nel Gran Premiu de Xapón. Surtress despidir con cuenta d'añu, por engarradielles internes, y Jones foise a correr a Estaos Xuníos, pero puestu foi llamáu pol equipu Shadow como reemplazu de Tom Pryce, quien finara nun accidente nel Gran Premiu de Sudáfrica. Alan aprovechó esta oportunidá y llogró la so primer victoria en Österreichring, terminando séptimu nel campeonatu.
Jones foi notáu por Frank Williams, quien taba en procesu de reconstruyir el so equipu de la F1. Williams Grand Prix lluchara fiero por llograr un ésitu y Jones taba decidíu a da-yos la primer victoria. Primeramente nun llogró enforma, solo destacando'l segundu llugar en Watkins Glen, pero en 1979 llogró poner al so equipu nel mapa, ganando cuantro carreres consecutives, cerca del final del campeonatu. Jones terminó la temporada terceru y prosiguió en 1980 con una escelente campaña.
Polípticu de Gante
Historia
A partir de 2010, el retablu ta siendo sometíu a un minuciosu procesu d'analís y restauración, con sofitu de la Fundación Getty de California, que ta previstu concluya en 2017.
Alan Jones
Fórmula 1
En 1980 llogró 4 victories y tenía un vehículu capaz de llegar al podiu, algamar 10 vegaes a lo llargo del añu. Al terminar la temporada, Jones llevábalu a Nelson Piquet una ventaya de 13 puntos na tabla de posiciones, y convertíase nel primer campeón australianu dende Jack Brabham. Tenía grandes oportunidaes de repitir la fazaña al añu siguiente, pero una rellación bien competitiva col pilotu Carlos Reutemann llevó a una rivalidá bien intensa que probablemente-yos costar a dambos corredores el campeonatu d'esi añu. Jones terminó terceru a 4 puntos de Piquet y a 3 de Reutemann.
Polípticu de Gante
Historia
El pintor Michel Coxcie fixo una copia completa del retablu a mediaos del sieglu XVI; por #desgracia esta gran obra desmantelóse y anguaño les sos tables tópense partíes en museos de Bruxeles, Berlín y Múnich.
Alan Jones
Fórmula 1
Dempués d'esa temporada, Jones anunció'l so retiru, cerrando la so carrera con una victoria en Las Vegas, pero volvió del retiru pa una sola carrera col equipu Arrows en 1983. Dos años más tarde, Team Haas (USA) Ltd. foi creáu, y Jones foi contratáu como primer pilotu. Corrió la temporada completa en 1986 (el so primera en 5 años), pero al nun llograr una campaña esitosa, dexó dafechu la Fórmula 1
Polípticu de Gante
Atribución
Nun se pudo establecer con total certidume'l grau de participación de Jan y Hubert van Eyck nos distintos paneles del retablu. L'hermanu mayor, Hubert van Eyck, morrió en 1426, y probablemente Jan tomó'l relevu. Sicasí desconozse l'estáu de la obra naquel momentu. En 1823 #afayar nel marcu una cuarteta rimada que dicía que foi empezáu por Hubert van Eyck «del cual nun esiste meyor» y que Jan, «segundu nel arte», #concluyir en 1432. Estes llinies lléense xuníes cuando'l retablu ta zarráu, y la fecha apaez cifrada nun cronograma que se descifra al lleer delles de les lletres como númberos romanos. Los espertos basáronse en téuniques de datación, n'analises del estilu y en documentos pa intentar determinar el grau de participación de cada autor, pero nun pudieron llegar a conclusiones. Amás, nun hai dulda de qu'un retablu d'estes dimensiones foi realizáu cola participación del taller. Puede suponese que tanto Hubert como Jan practicaben un estilu pictóricu bien paecíu, que  collaboradores del taller asonsañaben.
Alan Jones
Dempués de la Fórmula 1
De magar, Jones tuvo arreyáu na versión Australiana de la Fórmula A1, participando como direutor d'equipu.
Polípticu de Gante
Vista del polípticu zarráu
izquierda|miniaturadeimagen|392x392px|Polípticu zarráu El retablu amosábase cerráu mientres la mayor parte del añu, #abrir solamente los díes de fiesta.
Alan Jones
Dempués de la Fórmula 1
Quixo correr nel Grand Prix Masters en Kyalami en payares de 2005, pero tuvo que tornar por problemes de pescuezu. Entamó tornar al certame en 2006.
Polípticu de Gante
Vista del polípticu zarráu
En comparanza colos colores vibrantes del interior, la vista zarrada ufierta escenes de colores más sobrios.
Alan Jones
Fórmula 1
(Carreres en negrina indica pole position) (Carreres en cursiva indica vuelta rápida)
Polípticu de Gante
Vista del polípticu zarráu
Na parte cimera hai cuatro figures que predixeron la llegada de Cristu. Dos d'elles pertenecientes a la tradición pagana y dos a la tradición bíblica. Los cuatros personaxes dirixen la composición escontra la escena de la Virxe de les tables inferiores, yá sía al traviés de la mirada o la orientación de les sos cares y cuerpos. Sobre ellos llexen testos en filacterias.
Les dos muyeres son sibilas, que yeren profetisas de la mitoloxía griega. #Tratar de la sibila de Cumas y la sibila Eritrea, que mientres la Edá Media pensábase qu'anunciaren la llegada de Jesús. La sibila Eritrea —asitiada a la izquierda na vista zarrada del retablu— ta n'actitú orante. La sibila de Cumas, con un vistíu verde, dirixe la mirada escontra la Virxe y asitia la mano sobre'l so banduyu, nun xestu que suxure l'embaranzu de María. Esta sibila ye remembrada na cuarta égloga de Virxiliu, interpretada por dellos autores cristianos como una profecía mesiánica. De la mesma, el mesmu poeta Virxiliu apaez na vista abierta del retablu, vistíu con una túnica blanca nel panel central de l'Adoración del corderu.
Los dos profetisas tán enriba de l'habitación qu'hai ente l'ánxel y la Virxe. A los llaos, en lunetos, los profetes Zacarías y Miqueas, autores de llibros proféticos del Antiguu Testamentu. Tán representaos nuna especie d'antepechu y mirando escontra baxo con llibros que faen l'efeutu de sobresalir del marcu.
Xusto debaxo hai una escena de l'Anunciación col arcánxel Gabriel a la izquierda y la Virxe María a la derecha, de manera que el luneto col profeta Zacarías queda enriba de Gabriel y el profeta Miqueas sobre la Virxe.
El nivel inferior enseña, nos paneles llaterales, a los donantes arrodillados, y asemeya dos escultures de San Juan Bautista y San Xuan Evanxelista nel centru. derecha|miniaturadeimagen|180x180px|Detalle del profeta Miqueas na luneta derecha.
Anunciación
derecha|miniaturadeimagen|530x530px|L'arcánxel Gabriel a la izquierda y la Virxe María a la derecha; ente ellos, l'espaciu d'una habitación con una ventana y con un nichu Los paneles del segundu nivel amuesen l'episodiu de l'Anunciación. A la izquierda #reparar al arcánxel Gabriel y a la derecha a la Virxe María.
Al traviés d'un exame con rayos X afayóse qu'en principiu nun taba previstu'l techu de madera, sinón unos nichos pintaos como les figures inferiores, con execución en monocromu, lo qu'esplicaría la so «insólita blancura». derecha|miniaturadeimagen|332x332px|La Virxe nuna ilesia (h. 1438–40) de Jan van Eyck tamién amuesa la diferencia d'escala ente la Virxe y l'arquiteutura. L'ánxel lleva un lliriu, símbolu de la virxinidá, y diz-y «Dios te salve, María, llena yes de gracia», a lo qu'ella-y respuende «He equí la esclava del Señor»; la inscripción ta en llatín, en lletres doraes, tando al aviesu el «Ecce Ancilla Domini» de la Virxe, como asocede na Anunciación, de Jan van Eyck. Les pallabres de María dirixirse d'esta forma al cielu o al palombu del Espíritu Santu qu'hai sobre la so cabeza.
En mediu, hai una ventana con arcos geminados; créese que pudo representar la vista de Gante dende l'estudiu de #Dir Eyck. Y, amás, un nichu con una palancana, un xarru metálicu y un pañu, alusivos a la virxinidá de María.
El techu de l'habitación paez demasiáu baxu en comparanza coles dimensiones de los personaxes. La escala grande de la Virxe y del arcánxel respuende a una convención cola que se representaben les apaiciones de los santos, y n'especial de la Virxe. Pue apreciase esti efeutu, de forma más acentuada, na tabla de Jan van Eyck la Virxe nuna ilesia, (escontra 1438).
Na Anunciación del Polípticu de Gante, l'espaciu representáu nos cuatro tables ye la mesma habitación, con un únicu puntu de fuga. La Virxe y l'arcánxel #asitiar nun interior burgués, onde al traviés de la ventana puede apreciase la vida nuna ciudá del sieglu XV. Esta representación de l'Anunciación nun espaciu domésticu de la dómina, podría ser una influencia direuta del Trípticu de l'Anunciación, de Robert Campin. izquierda|miniaturadeimagen|280x280px|Anunciación, Lorenzo Monaco, 1420–1424. Ilesia de la Santa Trinidá de Florencia. Suxurióse esta obra como fonte d'inspiración pa los dos tables ente la Virxe y l'arcánxel, y les figures de les lunetas. Igualmente investigadores atoparon nesta escena nicios del contautu direutu con dellos retablos de Florencia. En concretu autores como Penny Jolly señalen trés carauterístiques inusuales que probaríen el contautu de Jan van Eyck colos retablos d'esta ciudá: en primer llugar los dos tables que dixebren a la Virxe y al arcánxel; les pallabres de la Virxe, escrites al aviesu; y los rayos de lluz qu'allumen la paré detrás de la Virxe. El retablu de l'Anunciación de Lorenzo Monaco (escontra 1424), na ilesia de la Santa Trinidá de Florencia ye una obra que foi estudiada por tener dellos elementos de mancomún cola Anunciación del Polípticu de Gante. En dambes obres María y l'arcánxel tán dixebraos per un espaciu vacíu, que s'estrema nuna zona abierta a una vista esterior a la izquierda, y una zona interior a la derecha.
Nel suelu de baldoses de l'Anunciación de Gante cayen unes solombres que solo pueden provenir del propiu marcu del retablu consiguiendo, por aciu esti efeutu, la ilusión de continuidá ente l'espaciu pictóricu y el mundu real.
Apocalyptica
Apocalyptica ye una banda de metal sinfónico formada en Ḥélsinki, Finlandia en 1992 por cuatro violonchelistes graduaos de l'academia de música clásica Sibelius. Ye conocida por tocar cantares de hard rock/heavy metal con violoncellos.
Empiezos
Apocalyptica  formar en 1992 na academia de música clásica Sibelius de Ḥélsinki en Finlandia cuando dellos amigos faíen versiones de les sos bandes favorites namái por diversión, pero cola diferencia de que los tocaben coles sos cellos. De primeres solo tocaben en fiestes, acampamentos y frente a los sos amigos pero depués empezaron a tocar en clubes.
N'avientu de 1995 dempués de tocar "Master of Puppets" y "Creeping Death" nel Heavy Metal Club Theatre, Kari Hynninen, un representante de la discográfica Zen Garden,  convidar a grabar un álbum. Como la mayoría de les sos versiones yeren de Metallica decidieron grabar l'álbum puramente con cantares d'ellos. Asina, en 1996 sol nome de Apocalyptica (fusión de apocalypse y Metallica) surdió Plays Metallica by Four Cellos, que vendió más d'un millón de copies alredor del mundu. Esi mesmu añu, el 18 y 19 de payares, abrieron pa Metallica mientres los sos dos conciertos en Helsinki. miniaturadeimagen|195x195px|Perttu Kivilaakso nel festival M'yera Lluna, 2003. En 1998, tres l'ésitu del so primer álbum, llanzaron Inquisition Symphony, que contenía más de les sos versiones de Metallica y d'otres bandes como Sepultura, Faith No More y Pantera. Amás incluyía trés tarrezas orixinales compuestos por Eicca Toppinen más una versión del clásicu del compositor noruegu Edvard Grieg, "In the Hall of the Mountain King". Tres esti álbum empezó la so xira mundial.
Un añu dempués Antero Manninen decide salir de la banda pa siguir colos sos estudios de música clásica. Foi reemplazáu por Perttu Kivilaakso, quien de primeres tocaba con ellos pero nun pudo entrar oficialmente a la banda yá que yera menor d'edá y entá nun terminara los sos estudios.
En 1999 la banda foi convidada a tocar na fiesta celebrada pol conciertu de Metallica cola orquesta sinfónica de San Francisco, S&M. Un añu dempués llanzaron el so tercer álbum, Cult, qu'incluyía na so mayoría cantares orixinales y dos versiones de Metallica. En Cult inclúin per primer vegada otros preseos d'orquesta y collaboraciones vocales, nesti casu de Sandra Nasic, vocalista de la banda alemana Guano Apes, nel senciellu Path Vol. 2. Un añu dempués llanzaron el so primer DVD en direuto Live.
Marcha de Max
izquierda|miniaturadeimagen|200x200px|Apocalyptica nel Wacken Open Air, 2005. A la temporada la banda camudó de discográfica y los discutinios empezaron, Eicca y Max Lilja aldericaben el futuru de la banda hasta'l puntu de qu'unu de los dos tenía de salise d'ella, los demás integrantes punxéronse del llau de Eicca y a la fin Max decidió dexar el grupu. Como nun pudieron atopar reemplazu la banda #convertir en tríu y Antero tornó con ellos, pero solu pa tocar en vivu.
Pa esti tiempu Apocalyptica atopara'l so estilu propiu, aun así sentíen que-y faltaba daqué a la banda y decidieron convidar a un vieyu amigu, Dave Lombardu, a quien conocieron en 1997 al tocar xuntos "South of Heaven" de Slayer n'Holanda. Dempués de grabar dellos cantares con batería, quedaron sosprendíos de lo bien que sonaba la banda con ella y de momentu supieron qu'eso yera lo que faltaba al grupu.
Asina, en 2003, llanzaron Reflections, dexando tres les versiones y entrando a una nueva etapa. A la temporada llanzaron una versión revisada del álbum onde incluyiríen una nueva versión, "Seemann" de Rammstein, cola voz de Nina Hagen. Mientres la so xira, Apocalyptica convidó a Dave a tocar pero él nun pudo por falta de tiempu, asina que convidaron a otra batería, Mikko Sirén.
En 2005 llanzaron el so álbum homónimu qu'incluyía nel senciellu Life Burns a Lauri Ylonen, y en Bittersweet créase una tríada de metal fines ente Apocalyptica, Lauri Ylonen y Ville Valo, vocalista de HIM, el cantar más representativu del so álbum "Quutamo" foi editáu en distintos idiomes: inglés, francés y alemán. N'avientu del mesmu añu la banda presentó al so nuevu integrante, Mikko, quien tocara na so xira y collaboráu con dellos cantares.
Décimu aniversariu
Pal añu 2006 foi llanzáu un recopilatorio en conmemoración del so décimu aniversariu. Esti incluyía los sos meyores cantares instrumentales y toles sos collaboraciones vocales. Amás incluyía una versión de Slayer tocáu al estilu de Plays Metallica by Four Cellos y una nueva collaboración cola voz de Max Cavalera de Soulfly y Matt Tuck de Bullet For My Valentine. La idea orixinal del recopilatorio yera, como'l so nome indica, incluyir cantares remasterizadas, incluyendo cellos llétricos y batería, pero polos problemes del cambéu de discográfica nun pudieron consiguir los derechos de los cantares nesi momentu.
Esi mesmu añu tamién llanzaron el so segundu DVD en vivu, The Life Burns Tour, unu de los sos conciertos de la so llarga xira mundial de 2005.
En mayu de 2007 la banda apaeció nel entemediu de la final del Festival del Cantar d'Eurovisión 2007, onde tocaron nun amiestu de 8 minutos los cantares "Worlds Collide", "Faraway" y "Life Burns!". Cuatro meses dempués llanzaron el so álbum Worlds Collide, que inclúi de nuevu la collaboración de Dave Lombardu, "Helden" una versión n'alemán del famosu cantar "Heroes" de David Bowie, interpretada por Till Lindemann vocalista de Rammstein y per primer vegada incluyeron cantares escritos por Mikko y Paavo.
Worlds Collide
Esti discu cuntó con dellos artistes invitaos, ente ellos Till Lindemann y Richard Z. Kruspe, vocalista y guitarrista de l'agrupación alemana Rammstein, respeutivamente, quien participaron nel cantar "Helden", una versión n'alemán del clásicu "Heroes" de David Bowie. Tamién cuntó cola collaboración de los vocalistas Corey Taylor, de la banda Slipknot, nel cantar "I'm not Jesus" y con Adam Gontier, vocalista de Three Days Grace, collaborando na tema "I Don't Care". Según tamién la conocida cantante Italiana Cristina Scabbia de la banda Lacuna Coil na participación de la tema "S.O.S. (Anything but love)"
La compañía discográfica de Apocalyptica, Sony Music Entertainment GmbH, promocionó'l discu n'Alemaña usando'l nome de "Rammstein" en revistes, pegatinas y cartelos ensin recibir la previa autorización de los dueños de la marca rexistrada. Lo que-yos valió una demanda por infringir derechos d'autor en que'l so veredictu fueron obligaos a atayar 45.000 euros en daños.
Dellos medios de comunicación fixeron referencia a que la demanda foi en contra de l'agrupación musical, sicasí nin la banda nin el so mánager viéronse envolubraos na querella xudicial, los únicos arreyaos fueron Sony Music Entertainment GmbH y Rammstein, asina lo espresó la banda nun comunicáu oficial publicáu na so páxina web el 10 de xineru de 2011.
7th Symphony
N'agostu de 2010 llanzaron el so álbum 7th Symphony el cual grabaron nel Sonic Pump Studios en Finlandia y nel Studio City en Los Angeles.
El 7 d'ochobre de 2010, RCA Music Group anunció la disolución de Jive Records, xunto con Aresta Records y J Records. Col zarru, la banda (y tolos demás artistes roblaos enantes a estos trés etiquetes) va llanzar el so material nel futuru de la marca RCA Records.
El 5 d'avientu de 2011, Apocalyptica xunto cola banda Metallica interpretaron  tres canciones, "Non Leaf Clover", "One" y "Seek & Destroy" na celebración del 30 aniversariu de Metallica.
La banda declaró que l'añu 2013 va ser añu sabáticu, yá que nel 2015 va salir el so nuevu álbum.
Referencies
Cateogoría:Finlandia
Eleiciones federales de Méxicu de 2018
Les eleiciones federales de Méxicu de 2018, denominaes oficialmente pola autoridá eleutoral como'l Procesu Eleutoral Federal 2017-2018, llevar a cabu'l domingu 1 de xunetu de 2018. Van Ser entamaes pol Institutu Nacional Eleutoral (INE) y nelles anovarán los siguientes cargos d'eleición popular a nivel federal:
El INE, institución autónoma encargada constitucionalmente del desenvolvimientu de les eleiciones federales en Méxicu, declaró formalmente empecipiáu'l procesu'l 8 de setiembre de 2017, calificáu como «el más grande na historia» del país pol númberu de cargos en disputa y porque el mesmu día de la xornada eleutoral federal van realizase eleiciones llocales en 30 de los 32 estaos de la República.
Antecedentes
Na eleición presidencial previa, realizada'l 1 de xunetu de 2012, resultó vencedor Enrique Peña Nieto, de la coalición Compromisu per Méxicu (Partíu Revolucionariu Institucional y Partíu Verde Ecoloxista de Méxicu), con 19 millones 158 mil 592 votos, frente a los 15 millones 848 mil 827 votos del so contendente más cercanu, Andrés Manuel López Obrador, de la coalición Movimientu Progresista (Partíu de la Revolución Democrática, Partíu del Trabayu y Movimientu Ciudadanu). La victoria de Peña Nieto, ratificada pol Tribunal Eleutoral del Poder Xudicial de la Federación (TEPJF) el 31 d'agostu d'esi añu, significó'l regresu del Revolucionariu Institucional (PRI) a la presidencia depués de doce años de gobiernos panistas. El procesu eleutoral, sicasí, foi oxetu de crítiques y acusaciones de fraude ya irregularidaes —compra de votos, gastu escesivu y tratu mediáticu preferencial pa Peña Nieto—. Peña Nieto, exgobernador del Estáu de Méxicu —2005-2011—, encabezó les preferencies eleutorales con una intención de votu que variaba ente'l 39 y el 54 per cientu.
Olmeda y Armesto (2013) señalen que la so candidatura sofitar na so imaxe personal y nes estructures territoriales y clientelares del partíu. Sicasí, el movimientu YoSoy132 llegó a poner en dulda la victoria del priista. Nes eleición rexistró una participación del 63% del padrón eleutoral. Los autores amiesten que la so victoria puede esplicase a partir de tres factores: la perda de popularidá del entós presidente, el panista Felipe Calderón, la capacidá del priista d'evitar divisiones nel PRI y la persistente «perceguera» de dellos sectores de la sociedá a la figura de López Obrador. Yá na presidencia, Peña Nieto algamó los niveles d'aprobación más baxos en venti años; el 86% de desaprobación en xineru de 2017 foi'l so nivel más baxu de popularidá. Al respective de les eleiciones llexislatives, nesa ocasión el PRI llogró la mayor cantidá de votos, anque non abondos p'algamar la mayoría llexislativa.
Anque varió la distribución de los escaños, con base nes resultaos de la eleición, el PRI algamó 207 na Cámara de Diputaos —trenta menos que les eleiciones previes de 2009— y 52 nel Senáu. Pela so parte, el Partíu Aición Nacional (PAN) llegó a los 114 diputaos y 38 senadores y el Partíu de la Revolución Democrática (PRD) a los 100 diputaos y 22 senadores. El Partíu del Trabayu (PT), el Partíu Verde Ecoloxista de Méxicu (PVEM), el Movimientu Ciudadanu (MC) y el Nueva Alianza (SETU) partiéronse'l restu de los asientos nel Senáu y la Cámara. Darréu, nes eleiciones entemedies de 2015 —renovación de la Cámara de Diputaos—, fixeron la so apaición trés nuevos partíos: el Movimiento Regeneración Nacional (Morica) —creáu por López Obrador—, que llogró 35 diputaos, el Partíu Alcuentru Social (PES) —ocho diputaos— y el Partíu Humanista, que perdió'l rexistru al nun llegar al trés per cientu del total de votos. El PRI llogró 203 diputaos, 109 el PAN, 56 el PRD, 47 el PVEM, 25 el MC, once'l SETU y seis el PT. Nesa ocasión, Manuel Clouthier Carrillo convertir nel primer diputáu federal independiente.
Cargos
miniaturadeimagen|derecha|350px|Eleiciones estatales de 2018. Nestes eleiciones va escoyer al presidente de la República (xefe d'Estáu y de Gobiernu de Méxicu), que va empezar el so gobiernu'l 1 d'avientu de 2018. Por única ocasión va desempeñar el so cargu por un periodu de cinco años y diez meses por cuenta de que, cola Reforma Política-Eleutoral de 2014, va adelantrar a partir del 2024 l'empiezu de los mandatos presidenciales al 1 d'ochobre del añu de la eleición. Poro, esta va ser la última eleición na que la toma de posesión realizará'l 1 d'avientu.
Igualmente va anovase el Congresu de la Unión cola eleición de 128 senadores (miembros de la cámara alta), trés por cada estáu de la República escoyíos de forma direuta y 32 por una llista nacional, y 500 diputaos (miembros de la cámara baxa), 300 escoyíos por mayoría simple y 200 por representación proporcional. Dambos van empezar el so periodu, de seis años pa los primeres y de trés pa los segundos, el 1 de setiembre de 2018 y van conformar la LXIV Llexislatura. Per otra parte, cola Reforma Política-Eleutoral, a partir d'estes eleición déxase la reeleición de senadores y diputaos hasta por un máximu de 12 años. Esto ye, cuatro periodo consecutivos pa los diputaos y dos pa los senadores.
Sicasí, en dambos casos, la reeleición tendrá de ser pola mesma vía pola que resultó electu la vegada primera. De forma simultánea, van realizase eleiciones llocales en 30 estaos de la República, onde se van escoyer diversos cargos, incluyendo'l gobernadores de Chiapas, Guanajuato, Jalisco, Morelos, Puebla, Tabasco, Veracruz y Yucatán y el xefe de Gobiernu de Ciudá de Méxicu. Nesti sentíu, Puebla y Veracruz escoyeron en 2016 gobernadores pa un periodu de dos años pa dexar la homologación de les sos eleiciones de 2018 coles federales. Poro, en 2018, van escoyese un total de 3326 cargos d'eleición popular a nivel nacional.
Votantes
La Constitución Política de los Estaos Xuníos Mexicanos establez nel so artículu 35 el derechu de tolos ciudadanos mexicanos mayores de 18 años y con «una manera honesta de vivir»— a votar nes eleiciones populares. Nesti sentíu, la Llei Xeneral d'Instituciones y Procedimientos Eleutorales determina que votar ye «un derechu y una obligación que s'exerz pa integrar órganos del Estáu d'eleición popular», indica que'l votu en Méxicu ye «universal, llibre, secretu, direutu, personal y intransferible» y señala que, pa exercelo, los ciudadanos tienen de tar rexistraos nel Rexistru Federal d'Eleutores y cuntar con una credencial pa votar.
Sistema eleutoral
El sistema eleutoral mexicanu ye mistu, yá que utiliza diversos «mecanismos pa convertir los votos en puestos de representación» —mayoría relativa, representación proporcional y primer minoría—. Ente que el presidente de Méxicu ye escoyíu «por mayoría relativa y votu direutu de los ciudadanos mexicanos», la Constitución Política establez nel so artículu 52, que la Cámara de Diputaos va tar integrada por 300 diputaos electos por votación mayoritaria relativa» —«por aciu el sistema de distritos eleutorales uninominales»— y 200 pol principiu de representación proporcional, votaos en circunscripciones plurinominales.
Pela so parte, nel so artículu 56 determina que la Cámara de Senadores integrar de 128 senadores, 32 electos por representación proporcional y de los restantes, trés per cada estáu de la República, dos son escoyíos por mayoría relativa y unu asignáu a la primer minoría —candidatos del partíu políticu qu'ocupe'l segundu llugar nel númberu de votos recibíos—. L'Institutu Nacional Eleutoral (INE) ye l'organismu encargáu de les eleiciones federales en Méxicu. Nestes postreres, encárgase, ente otres coses, de la preparación de la xornada eleutoral, la impresión de documentos y la producción de materiales eleutorales, los escrutinios y cómputos y la declaración de validez.
Candidatos
Nes eleiciones tienen derechu a participar los nueve partíos políticos nacionales con rexistru ante'l INE: PRI, PAN, PRD, PT, PVEM, MC, SETU, Morica y PES. Estos pueden participar en solitariu o en coalición. Nesti sentíu, la Llei Xeneral de Partíos Políticos establez, nel so artículu 87, que los partíos políticos nacionales van poder formar coaliciones pa les eleiciones de Presidente de los Estaos Xuníos Mexicanos [...]», por aciu «solicitú de rexistru del conveniu de coalición» ante l'órganu eleutoral. Pela so parte, l'artículu terceru de la Llei Xeneral d'Instituciones y Procedimientos Eleutorales establez el derechu de los ciudadanos a ser votaos pa tolos puestos d'eleición popular, teniendo les calidaes qu'establez la llei de la materia y solicitar el so rexistru de manera independiente, cuando cumplan los requisitos, condiciones y términos que determine esta Llei». L'artículu 362 dexa la participación de candidatos independientes nes eleiciones presidenciales.
Accesu a persones con discapacidá
El Compromisu d'Accesu a los Derechos Políticu-Eleutorales de les Persones con Discapacidá ye un protocolu d'inclusión, que per primer vegada forma parte del procesu eleutoral de les Eleiciones federales en Méxicu de 2018. El resolución garantiza'l derechu al votu pa les Persones con Discapacidá y ta conformada por una serie de garantíes les cualos dexen l'accesu o desplazamientu llibre a los caxellos eleutorales, l'asistencia nel procesu de votación y la participación na xornada eleutoral per parte d'estes persones.
Nel añu 2017, l'Institutu Nacional Eleutoral (INE) y el Conseyu Nacional pa Prevenir la Discriminación (CONAPRED) buscaron establecer polítiques públiques en materia de participación ciudadana, les cualos fueron enfocaes na promoción de los derechos humanos, partiendo de principios d'igualdá y non discriminación. Estes polítiques fueron enfocaes pa los grupos vulnerables de la población mexicana nos cualos inclúyense: les Persones Indíxenes, Persones Adultes Mayores, Persones con Discapacidá y Persones Trans.
Como un resultáu d'estos esfuercios, el 15 de marzu de 2018, foi presentáu'l Compromisu d'Accesu a los Derechos Políticu-Eleutorales de les Persones con Discapacidá, que foi ellaboráu en xunto pol INE, el Tribunal Eleutoral del Poder Xudicial de la Federación y por diversu Organizaciones Civiles.
Al traviés d'un decálogu, estableciéronse los derechos pa la población oxetivu, xunto coles obligaciones de les y los funcionarios de caxellu. El documentu conformar polos siguientes artículos:
Organización
Igualmente, a finales d'agostu de 2017, el INE aprobó la homologación de trés feches de preparación de les eleiciones llocales y federales. Por esta razón, tantu a nivel estatal, como federal, el 6 de febreru de 2018 establecióse como fecha llende pa axenciar sofitu ciudadanu pa candidatos independientes, cinco díes dempués van rematar les precampañas y el 29 de marzu realizará l'aprobación del rexistru de candidatures pal procesu federal. El mesmu mes d'agostu, el INE solicitó un presupuestu de 25.4 mil millones de pesos pa 2018. Sicasí, en payares, la Cámara de Diputaos retayó'l so presupuestu en 800 millones de pesos, otorgando al institutu 24 mil 215 millones 327 pesos.
Conteo rápido
En payares de 2017, el INE aprobó cambeos al Reglamentu d'Eleiciones nun intentu d'acelerar el conteo rápido y el Programa de Resultaos Eleutorales Preliminares (PREP) nes hores siguientes a la eleición. Sicasí, a mediaos de febreru del 2018, el Tribunal Eleutoral del Poder Xudicial de la Federación (TEPJF) anuló parte de los cambeos, qu'implicaben una apertura previa de les urnes eleutorales pa identificar y reasitiar les boletas depositaes incorreutamente. Según el tribunal, esa midida entepasaba «les facultaes del INE» y transgredía «los principios de reserva de llei, certidume y seguridá xurídica». La situación causó un choque» ente les autoridaes eleutorales. El INE afirmó que l'anulación implicaría retrasos nel conteo rápidu, lo que, de la mesma, afalaría «suspicacias», xeneraría «incertidume» y dexaría «autoproclamaciones de victoria».
Pela so parte, el TEPJF defendió la so sentencia ya indicó qu'abrir les urnes y reasitiar les boletas «podría llevantar barruntos». Darréu, l'institutu reportó que buscaba otres alternatives p'acelerar el procesu y más tarde presentó, el 22 de febreru, una ruta alternativa» qu'implicaba utilizar la información presentada nes fueyes d'operación de cómputu» de los funcionarios de caxellu. Con esto, el INE comprometer a dar a conocer a les 23:00 hores del 1 de xunetu los enclinos de votación de la eleición presidencial. Esti mecanismu aprobóse seis díes dempués.
Candidatures independientes
Pa estes eleiciones rexistráronse 283 aspirantes a candidatures independientes: 48 a la Presidencia, 54 al Senáu y 181 pa la Cámara de Diputaos. Pal primer casu, los aspirantes tienen de recoyer 866 mil 593 firmes (1% de la llista nominal nacional) en 17 estaos del país. Nel casu de les senadurías, los candidatos tienen de sumar el 2% de la llista nominal estatal y pertenecientes siquier a la metá de los distritos eleutorales. Finalmente, pa diputaciones, tien de recoyer el 2% de la llista nominal del distritu eleutoral federal y pertenecientes siquier a la metá de les seiciones eleutorales. Pa la recueya de firmes, el INE pagó 4.8 millones de pesos pal desenvolvimientu de l'aplicación móvil «Sofitu Ciudadanu INE». Sicasí, l'aplicación foi criticada por falles y problemes al momentu del rexistru de les firmes.