cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Inglés d'Estaos Xuníos
L'usu del inglés n'Estaos Xuníos heredóse de la colonización británica. La primer folada de colonos de fala inglesa llegó a América del Norte nel sieglu XVII. Nesi tiempu, había tamién nel continente falantes de neerlandés, francés, español, alemán, suecu, escocés, galés, irlandés, gaélicu escocés y finés, y diversos idiomes indíxenes americanos.
Fonoloxía
De munches maneres, comparáu col inglés del Reinu Xuníu, la fonoloxía del inglés d'Estaos Xuníos considérase más conservadora. Dellos acentos distintivos pueden atopase na Mariña Este (por casu: en Nueva Inglaterra Oriental y Nueva York), en parte porque estes rexones taben en contautu con Inglaterra y asonsañaben variedaes prestixoses de la metrópolis inglesa nel momentu que estes variedaes diben sufriendo cambeos. Munches comunidaes de la Mariña Este esistieron nel so allugamientu actual más tiempu qu'otres. Sicasí, la fala del interior del país y l'amiestu de diversos dialeutos británicos, irlandeses y escoceses crearon una nueva base llingüística bien homoxénea qu'anició al típicu inglés d'Estaos Xuníos.
Na mayoría de la fala inglesa n'Estaos Xuníos, pronúnciase la R en posición final de sílaba y ante pausa (aRt y sisteR). Nel sieglu XVII, la pronunciación rótica (con -r final y postvocálica) yera entá mayoritaria n'Inglaterra, especialmente al norte, al oeste y, obviamente, tamién n'escocés ya irlandés, dialeutos que pesaron enforma na formación del inglés d'Estaos Xuníos. Yá dende'l sieglu XVII, los dialeutos del sureste d'Inglaterra empezaben a vocalizar esa R postvocálica y la so espansión foi bien rápida n'Inglaterra. Pero la presencia n'Estaos Xuníos del elementu irlandés y escocés, xunto con fales ingleses septentrionales, onde la R caltiénse, aseguró'l caltenimientu de la consonante en casi tol inglés d'Estaos Xuníos.
Sicasí, aquellos acentos de la mariña atlántica, más permeables a la norma culta inglesa, como Nueva York, Nueva Inglaterra y delles rexones al sur de EE. UU., siguieron la innovación de la metrópolis y enmudecieron o vocalizaron la -r non prevocálica, de cuenta que sister articúlase como sista y art tien una a allargada, pero ensin el soníu de la -r, como aat. Anguaño, la influencia del inglés d'Estaos Xuníos xeneral nos medios de comunicación, que caltién la rótica, ta causando la recuperación de la -r nos dialeutos atlánticos.
Hubo otros cambeos nel inglés británicu dende'l sieglu XVII que nun se pueden ver n'Estaos Xuníos na actualidá:
Per otru llau, hubo cambeos n'Estaos Xuníos que nun se pueden ver nel inglés británicu nin na fala internacional:
Na mayor parte de EE. UU. el fonema históricu d'inglés /ɒ/ ye inesistente, y sustitúyese siempres pol fonema /ɑ/. Esto ye, que pallabres como father and bother, con vocales bien estremaes nel inglés británicu, pronunciar cola mesma vocal n'Estaos Xuníos.
Ortografía
Nel añu 1828, el primer diccionariu del usu d'Estaos Xuníos foi publicáu pol norteamericanu Noah Webster. Nel so diccionariu incluyó delles suxerencies pa reformar la ortografía inglesa. Munches de los sos encamientos fueron adoptaes. Esta ortografía tamién s'utiliza en territorios que fueron o entá siguen siendo colonizaos per Estaos Xuníos (Liberia, Filipines, Paláu, Islles Vírxenes de los Estaos Xuníos, Samoa Americana, Guam y Islles Marianes del Norte). Al otru llau del océanu Atlánticu adoptaron otres reformes ortográfiques que nun s'usen nos Estaos Xuníos, pero en Canadá siguen más o menos les regles britániques.
Dellos exemplos de diferencies na ortografía (con unos exemplos de diferencies léxiques incluyíos):
Hai delles pallabres na ortografía d'Estaos Xuníos que tamién s'utilicen nel inglés canadiense.
Vocabulario
Estaos Xuníos dio al léxicu inglés miles de pallabres, significaos y frases. Dellos miles úsense agora nel inglés faláu internacionalmente; sicasí, otres morrieron poco tiempu dempués de la so creación.
La creación d'un léxicu d'Estaos Xuníos
El procesu de creación de nueves pallabres empezó asina los colonos empezaron a tomar emprestaos nomes de la flora, fauna y topografía de los idiomes indíxenes. Exemplos de tales nomes son opossum, raccoon (mapache), squash (calabaza) y moose (alce), d'orixe algonquino. Otros préstamos d'estes llingües, como wigwam o moccasin, describen oxetos d'usu común ente los indíxenes de la rexón. Los idiomes d'otres naciones colonizadores tamién contribuyeron al léxicu d'Estaos Xuníos: por casu, cookie (galleta), cruller y pit (carozo o "güesu" d'una fruta), del holandés; levee, portage y (probablemente) gopher, del francés; barbecue (barbacoa), stevedore (estibador), del español.
Ente amestar más tempranes y notables del inglés regular al vocabulariu d'Estaos Xuníos, que daten de los primeros díes de la colonización hasta principios del sieglu XIX, esisten términos que describen les carauterístiques del paisaxe americano: por casu, run, branch, fork, snag, bluff, gulch, neck (de los montes), barrens, bottomland, notch, knob, riffle, rapid[s], watergap, cutoff, trail, timberline y estrema. Pallabres yá esistentes tales como creek, slough, sleet y –nun usu posterior– watershed recibieron nuevos significaos, desconocíos na metrópolis.
Nueves pallabres orixinaries d'Estaos Xuníos
Munches pallabres que son entendíes per tol mundu anglofalante son orixinaries d'Estaos Xuníos, por casu:
Amás, debíu al contautu colos sos vecinos de Hispanoamérica, l'inglés d'Estaos Xuníos y Canadá suel usar munchos préstamos d'orixe hispanu nel so léxicu.
Pallabres que yá nun s'usen fuera d'Estaos Xuníos
Hai una cantidá de pallabres antigües d'orixe inglés que yá nun s'usen fuera de los Estaos Xuníos y anguaño considérense "inglés d'Estaos Xuníos", por casu:
Michael Stipe
Stipe ye notable por el so estilu de cantar "ente dientes", de principios de la so carrera, el complexu surrealismu de les sos lletres, según a la so activismu políticu y social. Stipe y el restu de miembros de R.E.M. son conocíos tamién por ser los pioneros del rock alternativu, y por inspirar a dalgunos de los grupos de la escena alternativa de la década de 1990, como Nirvana, Pearl Jam y Radiohead. Amás encargábase del estilu visual de R.E.M., de cutiu escoyendo l'arte de los álbumes y dirixendo dellos de los videoclips de la banda.
Primeros años
El so padre yera militar nel exércitu de los Estaos Xuníos que la so carrera llevar a treslladase xunto a la so familia; foi pilotu d'helicópteru nes guerres de Corea y Vietnam. Mientres la so mocedá, Stipe camudar xunto a la so familia en delles ocasiones, pasando por Alemaña, Texas, Illinois, Alabama y Georgia. Recibió una educación de relixón metodista. A los ocho años d'edá yá tocaba la guitarra, el acordión y el pianu. Mientres la secundaria, formó parte d'una banda punk llamada Bad Habits. En 1978, graduóse na secundaria de Collinsville, Illinois y la so semeya de graduación, puede trate nel booklet de Eponymous. Stipe trabayó na Waffle House local. Más tarde, nel añu 1979, entró a la Universidá de Georgia n'Athens, onde estudió fotografía y pintura. Stipe ye zurdu.
Formación de R.E.M.
Mientres asistía a la universidá de Athens, Stipe frecuentaba la tienda de discos Wuxtry onde conoció al emplegáu, Peter Buck, en 1980. "Yera un tipu d'aspeutu llamativu y amás mercaba discos raros, que non tol mundu mercaba", recuerda Buck. Fixéronse amigos y col tiempu formaríen una banda. Buck y Stipe empezaron a escribir música xuntos; momentu nel cual Stipe tamién formaba parte d'un grupu llocal llamáu Gangster, onde yera conocíu como Michael Valentine. Al par llueu se-y xunió Bill Berry y Mike Mills, y llamáronse R.E.M., un nome que Stipe escoyó aleatoriamente d'un diccionariu. Coles mesmes que R.E.M., Stipe formó la banda Tanzplagen, xunto a la so hermana Lynda Stipe y otros dos integrantes, con quien grabó un discu de vinilu de dos canciones publicáu en 1981.
Vélez-Blanco
Pertenez a la contorna de los Vélez. Cuenta con un castiellu del sieglu XVI, venceyáu a los Fajardo. Tamién destaquen la Ilesia de Santiago, el Conventu de San Luis y la Cueva de los Lletreros, na que s'atopa'l indalo, pintura rupestre del Neolíticu tardíu o Edá del Cobre que representa una figura humana, y que se convirtió nel signu de la provincia d'Almería. La cueva foi declarada Monumentu Históricu Nacional en 1924 y darréu en 1998 tamién Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco. Tantu Vélez-Blanco como Vélez-Rubio comparten los mesmos xentilicios, egetano y egetana, anque cabo destacar qu'esti términu foi acuñáu en primer instancia por Vélez-Blanco y, más tarde, Vélez-Rubio adoptó'l mesmu vocablu pa los sos habitantes.
Xeografía
Nesti conceyu atopen les pedaníes d'Atopares y Santonge. Esta última cuenta con pintures prehistóriques.
Michael Stipe
Formación de R.E.M.
Los cuatro miembros de R.E.M. abandonaron la universidá en 1980 pa concentrase na banda. Stipe foi'l postreru en faelo. La banda publicó'l so primer single, "Radio Free Europe", en Hib-Tone. La tema convirtióse rápido nun ésitu nes radios de los campus y el grupu robló un contratu con I.R.S. Records pa la publicación un añu más tarde del EP Chronic Town. R.E.M. llanzó Murmur, el so álbum debú, en 1983, que foi emponderáu polos críticos. La voz y les críptiques lletres de Stipe recibieron particular atención per parte del públicu, al igual que'l so escéntrica presencia nel escenariu. Murmur sería nomáu l'álbum del añu polos críticos de la Rolling Stone, superando a Thriller de Michael Jackson. El segundu álbum de la banda, Reckoning, sería llanzáu en 1984.
Vélez-Blanco
Hidrografía
Les sos abondoses agües arramen tantu al ríu Segura como al Guadalquivir, al traviés de la Cañada del Salar. Según recién estudios, el regueru Cañada del Salar podría ser consideráu como la nacencia del ríu Guadalquivir.
Demografía
Evolución demográfica de Vélez-Blanco, na que puede apreciase que nos últimos años la población adulces foise amontando dempués d'años de perda de población:
Historia
L'actual Vélez-Blanco asitiar nel mesmu llugar en que s'alzó la población musulmana escontra'l sieglu XIII, construyendo una alcazaba sobre la que darréu s'edificaría'l Castiellu de los Marqueses de los Vélez.
La Morería constitúi'l nucleu más primitivu, coles sos viviendes gradiaes teniendo siempres como exa'l Castiellu.
Michael Stipe
Formación de R.E.M.
El 21 de setiembre de 2011, R.E.M. anunció'l so retiru por aciu una nota nel so sitiu web.
Vida personal
Col ésitu de los álbumes Out of Time (1991) y Automatic for the People (1992), los miembros de R.E.M. volviéronse estrelles de la música mainstream. Alredor de 1992, empezaron a circular rumores de que Stipe contraxera VIH. Según Stipe, él nun empecipió'l rumor y nun sabe quien lo fixo.
Vélez-Blanco
Historia
La población atopábase arrodiada por una doble muralla: la primer muralla tomaba l'alcazaba y la mezquita (actual Ilesia de la Madalena). Ente esta muralla y la segunda llinia atópase'l barriu de La Morería.
Nos Caños de Caravaca había una puerta, y dende equí la muralla xubía a dar la vuelta al cuetu hasta xunise cola puerta de los Cinco Caños. Al esterior de les muralla atopaben los arrabaldes.
Nel añu 1507 empieza la construcción del Castiellu de los Fajardo; pa ello foi necesariu baltar parte de la alcazaba árabe y sobre el so cimientos llevanta'l nuevu edificiu.
La población degola'l barriu de la Morería y ábrense nueves cais y constrúyense nueves viviendes destinaes a allugar a la población cristiana. Surden les principales cais, como la de La Corredera. A tou lo llargo del sieglu XVI, la población estender pela falda del monte y peles zones llanes. Edifícase la Ilesia de Santiago que va pasar a convertise na exa en redol al cual xira la vida social y comercial del pueblu.
Otra construcción de gran transcendencia pal desenvolvimientu urbanísticu y la configuración actual del pueblu, va ser el Conventu de San Luis Obispo, mandáu llevantar por don Luis Fajardo ente 1601 y 1615 al otru llau del Ribayu de les Fontes. Foi ocupáu pola orde franciscana hasta 1835 y, ente 1916 y 1996, poles Franciscanes Concepcionistas. Esti edificiu llueu se convierte nel centru polarizador d'un nuevu nucleu de población, que va dar llugar al "Barriu". Esti nuevu barriu, zona d'espansión nel sieglu XVIII, queda entamáu en redol a la exa formada pela cai San Francisco, a partir de la cual, y siguiendo la topografía del terrén, dirán llevantándose les cases.
Michael Stipe
Vida personal
En 1994, con entrugues inda xirando alrodiu de la so sexualidá, Stipe describir a sigo mesmu como "atraíu poles dos oportunidaes", y dixo que nun se definía como gai, heterosexual nin bisexual, pero que sintiera atraición, y había tenído rellaciones tantu con homes como con muyeres. En 1995, apaeció na portada de la revista Out. En 2001, na revista Time, Stipe describióse como un "artista queer" y reveló que tuviera nuna rellación con un "home increíble" mientres trés años hasta esi momentu. Stipe repitir en 2004 nuna entrevista pa la revista Butt. Cuando-y preguntaron si declararíase gai, Stipe contestó: "Non. Creo qu'hai una llinia ente gai y queer, y pa mi, queer descibe daqué qu'inclúi más a les árees grises". Anque nun se siente cómodu col términu bisexual, nuna entrevista pa The Guardian en 2011, Stipe declaró: "Nuna escala proporcional de sexualidá, considero aproximao un 80% gai y un 20% heterosexual, pero definitivamente prefiero los homes a les muyeres".
En 1999, l'autor Douglas A. Martin publicó una novela, Outline of My Lover, onde'l narrador tien una rellación romántica de seis años con un cantante (del cual nun se menta'l nome) d'una esitosa banda de rock de Athens, Georgia; especulóse, y depués foi confirmáu pol autor, que'l llibru ye una novela en clave basada nuna rellación ente Martin y Stipe. Dambos collaboraren primeramente en dos llibros, dambos en 1998: The Haiku Year (pal cual los dos escribieron haikos) y el llibru de poesía de Martin, Servicing the Salamander (pal cual Stipe tomó la fotografía de la portada).
Vélez-Blanco
Historia
En llinies xenerales, tratar de viviendes sencielles, d'una o dos plantes, con murios encalados y cubiertes de texa. El sieglu XVII y el XVIII, col aumentu demográficu esperimentáu na población, terminar de configurar el cascu históricu. Asina la so estructura urbana actual vien definida pela carretera de Vélez-Rubio a María que traviesa la ciudá, el cuetu del Castillo y el de les Fontes al oeste, abruptas aguaes al norte y al sur, y l'este vien delimitado pol Ribayu de la Canastera y el de les Fontes.
Arte rupestre del arcu mediterraneu de la península ibérica en Vélez-Blanco
El 2 d'avientu de 1998 inscribióse'l Arte rupestre del arcu mediterraneu de la Península Ibérica nel catálogu de bienes culturales consideraos Patrimoniu Mundial (Patrimoniu de la Humanidá) na XXII sesión de la UNESCO, al pie d'otres representaciones de la provincia d'Almería y de les otres provincies mediterránees.
Michael Stipe
Vida personal
Stipe participó de campañes activistes sobre asuntos como los derechos humanos, el mediu ambiente, el control d'armes de fueu y los derechos de los animales. Políticamente, Stipe sofitó a los candidatos demócrates; en 1988 sofitó a Michael Dukakis y en 2004 a John Kerry.
thumb|left|Stipe nel [[Festival de Glastonbury]]
Proyeutos
Stipe entamara una collaboración col so amigu, Kurt Cobain de Nirvana, en 1994; en parte p'alloñar a Cobain de la so casa y la so adicción a les drogues. Sicasí, nun llegaron a componer o grabar material antes de la muerte de Cobain. Stipe foi escoyíu como padrín de la fía de Cobain y Courtney Love, Frances Bean Cobain. R.E.M. compunxo'l cantar "Let Me In" del álbum Monster (1994) como tributu a Cobain.
Sara Hestrin-Lerner
Sara Hestrin-Lerner (hebréu: שרה הסטרין-לרנר) (1918-2017) ye una fisióloga.
Michael Stipe
Proyeutos
L'álbum Not Field Recordings, el so primer álbum en solitariu, anque nunca llegó a publicar, arrexunta cantares grabaos ente 1989 y 1990.
Stipe tamién trabayó en xunto cola cantante Natalie Merchant, incluyendo'l cantar "Photograph", qu'apaeció nel álbum benéficu Born to Choose, ya interpretaron en direutu "Red Rain" xunto a Peter Gabriel.
Stipe y el restu de miembros del grupu tamién cunten ente les sos amistaes colos miembros de Radiohead. Nel tour d'esti grupu en 2003, Stipe cantó dacuando na tema "Lucky". Coles mesmes, el cantante de Radiohead, Thom Yorke, apaeció como vocalista en "Y-Bow the Letter". Yorke atribúi a Stipe el ser una parte integral de la so vida personal, al ayudar cola so depresión a finales de los '90. Específicamente, el títulu de la tema de "How to Disappear Completely" surde d'un conseyu de Stipe a Yorke.
En 1998, Stipe publicó una coleición llamada Two Times Intro: On the Road with Patti Smith (una de los sos héroes personales). En 2006 llanzó un EP que consta de seis covers distintos del cantar "In the Sun" de Joseph Arthur pa recaldar fondos pa los damnificados pol furacán Katrina. Una de les versiones, grabada xunto a Chris Martin de Coldplay, algamó'l pusto númberu unu na llista de ventes canadiense. Tamién en 2006, Stipe grabó'l cantar "Broken Promise" del álbum Meds de Placebo. Siguiendo col so trabayu al marxe de R.E.M. en 2006, Stipe interpretó'l cantar "L'Hôtel" nel álbum tributo a Serge Gainsbourg tituláu Monsieur Gainsbourg Revisited, y participó nel cantar "Dancing on the Lip of a Volcano" del álbum de los New York Dolls, One Day It Will Please Us to Remember Even This. Ensin escaecer la so participación nel discu Papín de Miguel Bose, cola tema Lo que ves ye lo qu'hai
En 2008, Stipe trabayó con Lacoste pa llanzar la so propia marca de camises polu. El diseñu describe'l públicu d'un conciertu dende'l puntu de vista d'un músicu nel escenariu.
Estilu musical
thumb|right|250px|Stipe con R.E.M. tocando en Langerado, 2008
El rol de Stipe nel procesu de composición de cantares pa R.E.M. yera escribir lletres y escurrir melodíes. Ente que cada miembru tenía'l mesmu pesu nel procesu de composición, Peter Buck reconoció que Stipe, el lletrista de la banda, raramente podía ser persuadíu de siguir una idea cola que nun taba d'alcuerdu. Stipe canta con "figures vocales caltriantes, narquiaes y de lloros" que'l biógrafu de R.E.M., David Buckley, comparó con artistes de folk celta y almuédano musulmán. Stipe de cutiu harmoniza los cantares xunto a Mills; nel estribillu de "Stand", Mills y Stipe alternen les voces, creando un diálogu. Los primeros artículos sobre la banda enfocar nel estilu vocal de Stipe (descritu como "ente dientes" por The Washington Post), que referíense a les sos lletres como indecifrables. Stipe comentó en 1984: "Solo ye la mio manera de cantar. Si tratara de controlala, sería bien falsu".
Stipe aportunó que munches de les sos primeres lletres "nun teníen sentíu", diciendo en 1994: "Toos ustedes saben que nun hai pallabres, per se, nun montón de los primeros cantares. Nin siquier puedo recordar". En realidá, munches de los primeros cantares de R.E.M. sí tienen lletres, escrites con cuidu por Stipe. En 1984 Stipe esplicó que cuando empezó a escribir lletres yeren como "imáxenes simples", pero dempués d'un añu cansar d'esa fórmula y empezó a "esperimentar con lletres que nun teníen un exactu sentíu llinial, y empezó dende ende". A mediaos de los años 1980, cuando la pronunciación de Stipe volvióse más clara, la banda decidió que les lletres teníen de tresmitir idees a un nivel más lliteral. Mills esplicó: "Dempués de que fixisti tres álbumes y escribisti dellos cantares, y volviéronse cada vez meyor líricamente, el siguiente pasu sería que daquién te pregunte: '¿tas diciendo daqué?'. Y que nesi momentu Michael tenga l'enfotu pa dicir que si". Dempués de lo que Stipe refirióse como "La edá escura de la política d'Estaos Xuníos (los años Reagan/Bush)", R.E.M. incorporó moliciones empobinaes escontra lo político nes lletres de Document y Green. "El nuesu activismu político y el conteníu de los cantares foi una reacción escontra lo que eramos, y escontra lo que nos arrodiaba, a cencielles un llamentable horror", comentó Stipe más tarde. "En 1987 y 1988 nun había otra cosa que faer más que tar activu". Ente que Stipe siguió escribiendo cantares con temátiques polítiques como "Ignoreland" y "Final Straw", los álbumes posteriores concentrar n'otres temes. Automatic for the People trataba sobre la "moralidá y morrer. Coses bien turgentes", según Stipe, ente que Monster criticó l'amor y la cultura de mases.
De normal, Stipe nun tocaba preseos, concentradose en cantar, pero sí tocó preseos n'álbumes, incluyendo l'harmónica en Reckoning, el sintetizador en New Adventures in Hi-Fi, la guitarra en Up y la melódica en Out of Time, y dacuando tocó la guitarra en dellos cantares en vivu.
Trabayu nel cine y la televisión
thumb|230px|right|Stipe en 2008
En 1998 trabayó en Single Cell Pictures, una productora cinematográfica que llanzó delles películes independientes.
Stipe trabayó como actor en delles películes y series de televisión. Apaeció nun episodiu de The Adventures of Pete & Pete interpretando a un xeladeru llamáu Capitán Scrummy. Apaeció xunto a R.E.M. como ellos mesmu en Sesame Street, faciendo una versión modificada de "Shiny Happy People" llamada "Furry Happy Monsters", y apaecieron nun episodiu de The Simpsons tituláu "Homer the Moe", onde los miembros de R.E.M. son engañaos por que toquen nel garaxe de Homer Simpson. Tamién foi convidáu al episodiu "Hungry" de Pantasma del Espaciu de mariña a mariña de Cartoon Network. Amás emprestó la so voz al personaxe Schnitzel de la película d'animación Olive, the Other Reindeer (1999). Stipe foi consideráu pal papel de "John Doe" na película Se7en (1995); finalmente Kevin Spacey interpretó'l papel.
Sara Hestrin-Lerner
Biografía
Hestrin-Lerner nació en Winnipeg, Manitoba, Canadá en 1918. A los 14 años emigró colos sos padres al entós Mandatu británicu de Palestina (agora Israel) en 1932. Estudió zooloxía y recibió el so doctoráu en fisioloxía patolóxica na Universidá Hebrea de Xerusalén.
Premios
En 1955, Hestrin-Lerner foi gallardoniada col Premiu Israel, pa la ciencia médica.
L'hermanu de Hestrin-Lerner, Shlomo Hestrin, tamién recibió'l Premiu Israel en ciencies exactes en 1957.
Vélez-Blanco
Arte rupestre del arcu mediterraneu de la península ibérica en Vélez-Blanco
Inscribiéronse más de 700 estaciones con pintures rupestres de les comunidaes autónomes d'Andalucía, Aragón, Castiella La Mancha, Cataluña, Murcia y Valencia. Nesti contestu ye importante recordar que l'espediente d'inscripción d'estos bienes nel catálogu cuntó cola destacada participación del velezano Julián Martínez García, ex direutor xeneral de Bienes Culturales de la Conseyería de Cultura de la Xunta d'Andalucía y del Ministeriu de Cultura. Una de les xuntes de trabayu celebróse precisamente en Vélez Blanco, en 1996.
La conmemoración nel añu 2008 d'esti fechu tan significativu pa la contorna de los Vélez tamién foi'l momentu pa homenaxar a Federico de Motos, persona que tanto contribuyó a la investigación y espardimientu, ente otres temes, del arte rupestre. Llueu va editase una compilación de tolos sos estudios con una introducción biográfica.
Cueva d'Ambrosio
thumb|Castillo (sieglu XVI). El xacimientu arqueolóxicu de La Cueva d'Ambrosio asitiar nel estremu norte del conceyu de Vélez-Blanco (Almería) nuna zona montascosa, derrota pol regueru del Moral y a una altitú de 1083 metros sobre'l nivel del mar. Trátase d'un gran abrigu predresu con 40 metros d'amplitú, con un altor y fondura qu'algama los 20 metros. El cuévanu ta estremada na so zona media-esterior por un inmensu bloque, que'l so desprendimientu producir hacia 1902 dende'l gran cantil de más de 100 metros d'altor que delimita la llamada Cuerda de Tello.
En curtiu va cumplise'l primer centenariu de les primeres escavaciones realizaes por Don Federico de Motos y l'ablaya Henri Breuil en 1911. En 1944 Eduardo Jiménez Navarro escavó práuticamente na so totalidá'l nivel Neolíticu, pero foi en 1958 cuando'l profesor Eduardo Ripoll Perelló empecipió una serie de campañes que s'enllargaron hasta 1964, momentu en que se punxo de manifiestu la importancia d'esti xacimientu al traviés de los sos distintos niveles d'ocupación que diben dende'l Solutrense Mediu hasta'l Neolíticu. Nel añu 1981 el profesor Sergio Ripoll López retomó les investigaciones sistemátiques, trabayos que s'enllargaron d'una forma más o menos siguida hasta l'actualidá. Les escavaciones llevaes a cabu dexaron constatar la esistencia de trés niveles solutrenses (ente 23.000 y 16.000 años antes del presente), ente que los niveles postpaleolíticos documentaos con anterioridá yá sumieron práuticamente d'esti xacimientu arqueolóxicu.
La Cueva d'Ambrosio constitúi unu de los xacimientos solutrenses más importantes pola cantidá y calidá de los materiales que se recuperaron, destacando les magnífiques puntes d'aletes y pedúnculu y les puntes de mozqueta (puntes de flecha) según les conocíes como fueyes de lloréu (puntes de llanza). El conxuntu d'analís interdisciplinares llevaos a cabu y publicaos en numberoses revistes tantu nacionales como internacionales, déxennos plantegar la hipótesis qu'esti abellugu natural ocupar de forma siguida mientres delles décades ente los meses de xunu y avientu. Imaxinamos que les condiciones climátiques (atopamos en plena yera glaciar con unos 10º C. menos de media) debíen de ser bien rigoroses nos meses ivernizos y polo tanto estos primeres velezanos -físicamente idénticos a nós treslladábense a otres zones más templaes, posiblemente escontra la mariña. Mientres les sos estancies, cazaben bien de coneyos, dellos caballos, cabres, venaos, xabalinos y foinos y complementaben la so dieta con bagues y frutos, mientres aprovechaben p'anovar los sos preseos fechos en xiles.
Pero tamién tuvieron ocasión d'afigurar nes superficies predreses una parte de la so sentir estéticu y espiritual al traviés de delles pintures y grabaos que Sergio Ripoll y el so equipu afayaron el 10 de setiembre de 1992. Anguaño identificáronse 18 figures en dos paneles, destacando un arrogante caballu pintáu n'ocre coloráu, anque l'estudiu nun concluyó y anúnciense nuevos descubrimientos. La importancia d'esti conxuntu d'arte rupestre anicia en que toes estes manifestaciones taben cubiertes polos niveles arqueolóxicos y polo tanto pueden fechase con muncha precisión.
Nel añu 2002 la Direición Xeneral de Bienes Culturales de la Conseyería de Cultura de la Xunta d'Andalucía, llevó a cabu un proyeutu de musealización del xacimientu pa facilitar el so espardimientu y caltenimientu.
Cueva de los Lletreros
La Cueva de los Lletreros ye unu de los abrigos pintaos más importantes del sur peninsular. Les sos dimensiones son 25 metros d'anchor, por unos 6 de fondura y un altor que bazcuya nel área central ente los 8 y 10 metros.
Les sos pintures distribuyir en siete paneles, dellos alcontraos en bloques del suelu, siendo'l más importante'l panel principal, alcontráu na paré esquierda del abrigu. Esti panel desenvolver dende'l suelu hasta un altor de tres metros y contién un númberu de figures ente les que destaquen el denomináu Bruxu de Los Lletreros y un conxuntu de figures bitriangulares enxareyaes que representen una forma d'organización social basada nel parentescu. Igualmente apaecen cuadrúpedos (venaos y cabres) según figures ramiformes, ondulaciones, soliformes y numberoses figures antropomorfas. El restu de paneles incorporen delles escenes particulares, como nel casu de la danza alcontrada nun bloque del suelu, amás apaecen figures reticulaes, zoomorfos pictiniformes, antropomorfos de brazos n'asa con tocáu radial, etc. Nel panel 7, el más altu qu'apaez a la derecha de tolos demás, reparar un antropomorfu con brazos llargos ondulaos que foi considerada una escena de caza.
Centru históricu
El Conxuntu Históricu de Vélez-Blanco ye un conxuntu homoxéneu y con un altu valor patrimonial.
Vélez Blanco pertenez a la rede patrimonia, una iniciativa de turismu sostenible que trata de poner en valor el patrimoniu turísticu de la zones rurales. Esti proyeutu ta compuestu por 23 conceyos de 6 provincies andaluces declaraos conxuntos históricos-artísticos o ser representativos de l'arquiteutura popular d'Andalucía desenvolviendo mientres los años 2001 – 2011 el programa Pequeñes ciudaes, grandes emociones”. La finalidá ye crear un destín turísticu calidable pal so fayadizu allugamientu, promoción y comercialización nel mercáu pa faer posible la creación d'empléu y d'infraestructures turístiques y el caltenimientu y puesta en valor del patrimoniu natural y históricu.
Descripción de la redolada
thumb|240px|Vista de Vélez Blanco dende'l Castiellu. Lo accidentao del terrén y el so delimitación física, determinen la configuración urbana. Les fileres gradiaes y con continuos cambeos de pendiente y rasante crearon un ambiente paisaxístico bien homoxéneu y bien calteníu, con un Patrimoniu edificáu de gran unidá, cuayáu a lo llargo de los sieglos y conformáu de manera definitiva mientres los sieglos sieglu XVIII|XVIII]] y XIX.
El so importante pasáu históricu queda atestiguáu pol Castiellu de los Fajardo, l'eleváu númberu d'edificios y cases palaciegues y les sos edificaciones singulares.
La arquiteutura tradicional de Vélez-Blanco subsiste de manera mayoritaria, y al pie d'ella l'arquiteutura mudéxar, renacentista, barroca ya historicista, asitiada sobre un trazáu urbanísticu que la so tipoloxía respuende a los mesmos cánones del so arquiteutura.
El cascu históricu que se delimita, percíbese como una unidá urbana, que coincide con exactitú coles llendes actuales por cuenta de lo accidentao del terrén qu'enzancó la espansión. Nel so interior atopen tolos edificios, espacio urbanos y elementos singulares que tienen especial relevancia, como testimoniu de la cultura y evolución de la comunidá.
Fum al Samakah
Fum al Samakah (β Piscium / β Psc / 4 Piscium) ye una estrella na constelación de Piscis de magnitú aparente +4,49. El so nome, procedente del árabe, significa «boca del pexe». Alcuéntrase a 492 años lluz del Sistema Solar.
Fum al Samakah ye una estrella blancu-azulada de la secuencia principal de tipu espectral B6Ve. Ye una estrella Be qu'amuesa llinies d'emisión nel so espectru que provienen d'un discu circumestelar en rotación. Estrellar Be roten bien rápido; la velocidá de rotación proyeutada de Fum al Samakah ye de 104 km/s, siendo ésta una llende inferior, yá que la so exa puede nun ser paralelu al planu del cielu. A diferencia de α Arae o η Centauri nun ye una estrella con envoltura —que son aquelles que'l so discu apaez de perfil—, polo que la so velocidá de rotación ye mayor que la velocidá proyeutada.
Les estimaciones de la temperatura de Fum al Samakah van dende 13.500 a 15.500 K. La so lluminosidá, incluyendo la radiación ultravioleta emitida, ye 750 vegaes mayor que la del Sol, con un radiu 4,7 vegaes mayor que'l radiu solar. La so edá envalórase en 60 millones d'años, pocu más de la metá de la so estancia dientro de la secuencia principal.
Sara Topelson de Grinberg
Sara Topelson de Grinberg ye una arquiteuta mexicana d'orixe polacu.
Biografía
Topelson ye nacida de padre rusu y madre polaca. La so familia fuxó del nazismu a Méxicu, cuando ella tenía tres meses d'edá. Estudió arquiteutura na Facultá d'Arquiteutura de la Universidá Nacional Autónoma de Méxicu (UNAM), teoría de l'arquiteutura nel Institutu Politéunicu Nacional y la historia del arte nel Institutu Nacional de Belles Artes (INBA). Xunto col so maríu José Grinberg estableció la oficina d'arquiteutura Grinberg & Topelson Arquiteutos, y creó xunto con él delles residenciales, educativos, edificios industriales, comerciales y culturales, según centros de recreación. Foi profesora d'historia del arte na Universidá Anáhuac y del taller d'arquiteutura de planificación urbana. Como profesora encargóse tamién de la International Academy of Architecture (IAA).
Vélez-Rubio
Vélez-Rubio ye un conceyu español de la provincia d'Almería, Andalucía, asitiáu na contorna de los Vélez y a 160 km de la capital provincia, Almería. Nel añu cuntaba con  habitantes. La so estensión superficial ye de 282 km² y tien una densidá de 0 hab/km².
Historia
La presencia humana nesti conceyu data dende hai más de trenta mil años. Afayáronse dellos hachos de piedra, xeneralmente de diorita y delles puntes de flecha de pedernal.
El so allugamientu actual remontar a finales del S.XV y principios del XVI, cuando vencíos los árabes nativos, la nueva población de moriscos y cristianos asiéntanse sobre lo que güei conocemos como barriu del "Fatín" (de les Puertes de Lorca a les de San Nicolás), de cais estreches y trabancoses, arrodiaos d'agua y vega. Darréu esti nucleu espándese en redol a la Ilesia, el Conceyu y el Pósito. Pero habría de ser nos S.XVIII y XIX, cuando tien llugar el mayor desenvolvimientu urbanu, con víes llargues, rectes y amplies y edificios suntuosos.
Demografía
Número d'habitantes nos últimos diez años.
Economía
La ocupación de la población distribuyir nos siguientes sectores:
Centru Históricu
El Conxuntu Históricu de Vélez-Rubio percíbese como una unidá urbana, con una tipoloxía edificatoria de los sieglos XVIII y XIX, aniciada nuna sociedá decimonónica de base agraria y claramente estremada en clases sociales, onde la vivienda amás de cumplir les funciones propies de llar y dependencia p'almacenes, ye tamién un claru signu esterior de la condición social del propietariu.
La arquiteutura tradicional, coles sos diferencies estilístiques, crea un conxuntu harmónicu carauterizáu por una tipoloxía edificatoria carauterística, onde'l volume de lo construyío y el vacíu caltienen unes rellaciones peculiares cola trama urbana, con fachaes encaladas o de lladriyu vistu, disposición vertical de buecos, con tamañu menor en planta alta, predominiu del balcón y la rejería, cerrajería de forxa, cornises molduradas con bistechos salientes y cubiertes inclinaes. left|thumb|210px|Plaza de la Feria de Vélez Rubio Al pie d'esta arquiteutura tradicional hai que destacar los grandes edificio monumentales, ente los que destaca la Ilesia de la Encarnación, como finxu visual y configurador de l'actual trama urbana.
Descripción de la redolada
El sector delimitado a efeutos de la so declaración como Bien d'Interés Cultural, percíbese como una unidá urbana qu'históricamente coincide col cascu consolidáu nel sieglu XVIII, más una estrecha franxa de proteición desenvueltu nos sieglos XIX y XX.
Esta unidá nun respuende a criterios estilísticos únicos, variando tantu los edificios como la so estructura, según el periodu históricu y el gustu de la dómina, predominando un diseñu de carauterístiques y elementos asemeyaos, dando llugar a un tipu singular d'urbanismu dientro de la provincia d'Almería, aniciáu nuna sociedá de base agraria y claramente estremada en clases sociales.
Historia del desenvolvimientu urbanísticu
L'allugamientu actual del nucleu urbanu tien el so orixe nos últimos años del sieglu XV, nel actual barriu del Fatín, asitiáu na falda sureste, con un treme urbanu de complicaes y angostes cais y caleyones.
Más arriba d'esti barriu, atopábase'l nucleu cristianu con predominiu de construcciones de corte relixosu.
Ente 1570 y 1750 produzse la renovación y desenvolvimientu urbanísticu y arquiteutónicu del conceyu. Constrúyense una serie de edificios civiles como'l Pósito, la Casa consistorial y la Tercia.
Frank Craven
Frank Craven foi un actor teatral y cinematográfico, dramaturgu y guionista d'Estaos Xuníos, conocíu principalmente pol so papel del Direutor d'Escena na obra teatral de Thornton Wilder Our Town.
Vélez-Rubio
Historia del desenvolvimientu urbanísticu
Pero ensin dulda, el fenómenu urbanu más importante foi la construcción d'un importante númberu d'edificios relixosos, como la Ermita de la Concepción y la Ilesia de la Encarnación.
Foi mientres la segunda metá del sieglu XVIII cuando s'empecipia una importante espansión urbana y una esmolición poles reformes interiores, los servicios comuñales y les edificaciones públiques o privaes, munches d'elles de gran valumbu arquiteutónicu y calidá artística, dientro d'un treme urbanu relativamente ordenáu.
Frank Craven
Biografía
Nacíu en Boston, Massachusetts, Craven foi un actor de calter, encarnando de cutiu a personaxes irónicos. El so primer papel cinematográficu llegó con "We Americans" (1928), actuando darréu en State Fair (1933), Penrod and Sam (1937), Jack London (1943), y Son of Dracula (1943), ente otros munchos filmes. Amás escribió numberosos guiones, destacando'l que fizo pa la película de Stan Lloréu y Oliver Hardy Sons of the Desert (1933).
Vélez-Rubio
Historia del desenvolvimientu urbanísticu
Dende los sos oríxenes el perímetru del cascu foi revistíu con una llinia compacta de cases, con entraes arcaes y estrechos postigos, qu'actuaben a manera de proteición y defensa ante un eventual peligru esterior.
Frank Craven
Biografía
En 1938 Craven interpretó al Direutor d'Escena na obra Our Town, representada nel circuitu de Broadway, repitiendo'l papel na versión cinematográfica de 1940. El so fíu, John Craven, interpretaba na mesma a George Gibbs.
Vélez-Rubio
Historia del desenvolvimientu urbanísticu
Esti calter de "fortificación" cumplió un papel importante mientres el sieglu XIX coles socesives epidemies que sufrió la población y que dexó'l so zarru con puertes y muries.
Frank Craven
Biografía
Frank Craven finó en 1945 en Los Angeles, California, por causa de una dolencia cardiaca, pocu dempués de rematar la so última película, Colonel Effingham's Raid. Foi soterráu nel Campusantu Kensico de Valhalla (Nueva York).
Vélez-Rubio
Historia del desenvolvimientu urbanísticu
La segunda metá del sieglu XIX y los primeros años del XX van ser les dómines de mayor rellumanza, tanto económicu como arquiteutónicu, que va ayudar a completar el diseñu urbanísticu con nueves casones y afitándose les carauterístiques arquiteutóniques destacables de la población.
Inmuebles incluyíos
En razón a les carauterístiques del ámbitu del Bien nun se considera necesaria la delimitación d'una redolada al mesmu, por incluyise dientro d'ésti toos aquellos espacios, inmuebles y elementos definidores del Conxuntu.
Fonte
DECRETO 241/2002, de 24 de setiembre, pol que se declara bien d'interés cultural, cola categoría de conxuntu históricu, el sector delimitado con esi envís de la población de Vélez Rubio n'Almería.
Selmana Santa Velezana
Les confreríes son cuatro:
La Selmana Santa de Vélez-Rubio ta Declarada Fiesta d'Interés Turísticu Nacional d'Andalucía dende l'añu 2.004.
Inglés xamaicanu
thumb|[[Bandera de Xamaica.]] L'inglés xamaicanu ye un dialeutu del inglés faláu xeneralmente en Xamaica tomando nuna forma única partes del inglés d'Estaos Xuníos y británicu. Xeneralmente, utiliza ortografía británica pero nun refuga la ortografía estauxunidense, por eso hai munches influencies tantu americanes como britániques europees
Gramática
L'inglés xamaicanu tien una semeyanza en gramática al inglés británicu. Apocayá, seya comoquier, y por cuenta de la proximidá de Xamaica a los Estaos Xuníos d'América, y como resultáu d'altes tases de migración, la influencia del inglés americanu foi amontándose. Como resultancia, estructures como "I don't have" o "you don't need to" son universalmente preferíes a "I haven't got" o "you needn't",
Amás tien influencies britániques como:  Color  a  Colour ,  Honor  a  Honour  y les pallabres que terminen en -er (por casu: Center, liter, meter) convertir en: Centre, litre, metre, etcétera.
Vocabulariu
La recién influencia estauxunidense ye más notable nel léxicu. Xeneralmente, el vocabulariu más antiguu tiende a ser británicu; por casu, úsase la pallabra británica "nappies" y non "diapers" pa dicir "pañales". Ente que otres pallabres recién son importaes del inglés d'Estaos Xuníos.
L'inglés xamaicanu estándar usa delles pallabres llocales emprestaes del criollu xamaicanu, tales como "duppy" pa "pantasma", "higgler" pa "vendedor ambulante" y pallabres referentes a comíes llocales, como "ackee", "callaloo", "guinep" y "bammy"
Pronunciación
L'aspeutu más notable del inglés xamaicanu ye la pronunciación o acentu. En diverses maneres, l'acentu deber en mayor parte al del sur d'Irlanda. L'inglés xamaicanu estándar, ente que s'estrema del creole xamaicanu, ye sicasí reconocíu caribeñu.
Distintes pronunciaciones inclúin un diptongu en pallabres como "cow"; semi-roticidad, al aparrar la -r en pallabres como "water" (pero non en toles pallabres). Emergimientos del diptongu en pallabres como "fair" o "fear" toma llugar tantu l'el Inglés xamaicanu como'l creole xamaicanu. El fonema curtiu de [a] en pallabres como "man" o "pan" ye abiertu, similar a les sos versiones irlandeses o escoceses.
Estándar versus creole
La mayoría de la escritura en Xamaica ye n'estándar. El creole xamaicanu tien una ortografía estándar y solo ye enseñáu en delles escueles. Como resultancia, la mayoría de los xamaicanos puede escribir Inglés estándar solamente, teniendo problemes al descifrar el dialeutu escritu del creole. Creole escritu apaez xeneralmente en lliteratura, especialmente en poema folclóricos; en columnes d'humor nel periódicu; y últimamente n'Internet, en sales de chat frecuentaes por xamaicanos nueves, quien dalgunos dicen tienen mayor actitú positiva escontra'l so llinguaxe que los sos propios padres
Ye costume describir a la fala xamaicanu en términu d'estándar versus creole. Nun estremu'l patois y nel otru, l'estándar perfectu, habiendo variedaes ente dambos. Una variedá pocu prestixosa del creole ye'l basilecto; l'estándar d'altu prestíu ye'l acrolecto y en mediu, hai versiones conocíes como mesolectos.
Encinacorba
Encinacorba ye un conceyu español, perteneciente al Campu de Cariñena, provincia de Zaragoza, Aragón. Tien un área de 36,74 km² con una población de 271 habitantes (INE 2008) y una densidá de 7,38 hab/km².
Xeografía
A 7 km de Cariñena y xunto a la Sierra de Algairén, atópase la emblemática llocalidá de Encinacorba, onde nació l'afamáu botánicu Mariano Lagasca y Segura y l'eminente bibliógrafu y cervantista Juan Antonio Pellicer.
Historia
Daqué curiosu ye que Encinacorba perteneció a la Orde del Temple desque, en 1176, donar l'Obispu de Zaragoza cola condición de que repoblara'l llugar de: " eclessiam de Lecina Curva, locum videlicet heremum situm in llocu horroris et vaste solitudinis sei ut populetis et melioretis locum ipsum" daqué que realizaron en marzu del añu siguiente, otorgándo-y los fueros de Zaragoza. En 1317, tres la disolución del Temple, pasu a ser encomienda de la Orde de San Juan del Hospital, dependiente de la Castellanía de Amposta.
Economía
== Llugares d'interés Unu de los monumentos más interesantes ye la ilesia de Santa María. Correspuende al góticu renacentista del sieglu XVI,y ta construyida en lladriyu onde antes tuvo'l palaciu de los hospitalarios. Nel so interior, el coru ta constituyíu por una verja barroca del sieglu XVII. Tamién caltienen un órganu medieval restauráu na actualidá, d'importante valor históricu. Atopamos tamién una imaxe de Cristu crucificáu románicu-góticu del sieglu XIII; un retablu platerescu de la Virxe del Rosario y un llenzu del sieglu XVII de San Franciscu d'Asís, y que ye atribuyíu a Zurbarán; y una talla n'alabastru de la Virxe del Mar, la patrona, col Neñu en brazos, datada nel sieglu XIV. La torre ye de planta cuadrada y caltién decoración mudéxar.
Nel esterior, atopamos una galería d'arcos típicamente aragoneses sobre una faxa ornamental d'estilu mudéxar.
Dalgunos de los sos edificios caltienen muertes renacentistes colos sos correspondientes arcos de mediu puntu de los sieglos XVI y XVII. Delles cases, construyíes en lladriyu, caltienen escudos d'armes de piedra nes sos fachaes, y presenten trés plantes: la entrada, enmarcada nun arcu de mediu puntu dovelado; balcones na planta noble y galeríes d'arcu de mediu puntu, sol característicu bistechu de madera, y les sos correspondientes gárgoles.
Daqué que resulta interesante ye la fonte del sieglu XVI que se entuentra frente a la puerta de Santa Cruz. Trátase d'una construcción en piedra sillar na qu'apaez la fecha 1610 sobre'l pilón.
Dientro d'esta mesma dómina atopamos la Puerta de Santa Cruz como resultáu de l'antigua muralla qu'arrodiaba a Encinacorba. Ye un arcu de mediu puntu construyíu en lladriyu que correspuende a la puerta sur.
Pela rodiada del pueblu atopa les ermites de Santa Cruz y Santa Quiteria y el Humilladero o peirón ónde se topa la imaxe de San Antón ente otros.
Aeropuertu de Goma
L'Aeropuertu de Goma ye un aeropuertu asitiáu en Goma, una ciudá de la República Democrática d'El Congu, fronteriza con Ruanda.
Encinacorba
La Banda
La banda de música, centenaria foi fundada en 1880 por Ratia que, instalándose nel conceyu, decidió formar una banda de música, reclutando a los que seríen los futuros integrantes, qu'empezaron les lleiciones de solféu y, darréu, les instrumentales. La presentación al públicu de la banda foi tou un ésitu non solo dientro d'este pueblo si non tamién na so contorna.
Aeropuertu de Gorakhpur
L'Aeropuertu de Gorakhpur ye un aeropuertu allugáu en Gorakhpur, nel estáu d'Uttar Pradesh, India. Ye principalmente una instalación militar, con un númberu llindáu de vuelos comerciales.
Encinacorba
La Banda
Posteriores a Ratia dirixeron la banda de música d'esti conceyu: Sabino Gil Fierro, Luis Pérez del Coral, Juan Gasca Gil, Conrado Casanova Pardos, y José María Casanova Gracia.
Aeropuertu de Goma
Pa dexar la operación nel restu de la pista, construyóse una plataforma provisional nel estremu sur (cabecera 36). Dende les ortofotos vese una clara imaxe.
Houplin-Ancoisne
Tien una población de y una superficie de  km².
Aeropuertu de Goma
Tantu nes instalaciones como nel espaciu aereu d'esti aeropuertu produciéronse numberosos accidentes, como por casu el del 15 d'abril de 2008, cuando un McDonnell Douglas DC-9 de Hewa Bora Airways intentó desapegar del aeropuertu pero estrellar nun mercáu allugáu a poca distancia de la pista. Morrieron 40 persones. O'l accidente de Compagnie Africaine d'Aviation en 2013.
Aeropuertu de Gorakhpur
Aereollinies y destinos
A partir de febreru de 2017, Air India Rexonal vuela diariamente ente Gorakhpur y Delhi. Amás, SpiceJet introdució vuelos diarios dende Gorakhpur a Delhi y Calcuta n'ochobre de 2016.
Encinacorba
La Banda
Na actualidá la banda de música de Encinacorba ta dirixida per Lleón Casanova Rodrigo, profesor de clarinete y ex sub-direutor y ex direutor en funciones de la Banda de Música de la Diputación Provincial de Zaragoza, mientres los últimos años antes de la so Xubilación.
Tradiciones
Celébrase'l sábadu de mayu más próximu al día de la Santa Cruz, señaláu nel calendariu'l día 3 de mayu.