cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Angie Dickinson
Con Sinatra, Brando...
A principios de 1960, Dickinson protagonizó numberoses películes, convirtiéndola nuna de les muyeres más prominentes de la década, protagonizando The Bramble Bush con Richard Burton y Ocean's Eleven con Frank Sinatra. Depués trabayó nel documental políticu A Fever in the Blood (1961); nun melodrama basáu nel Congo belga llamáu The Sins of Rachel Cade (1962), na cual interpretaba a una enfermera voluntaria tentada pola lluxuria; y en Rome Adventure (tamién conocida como Lovers Must Learn) en 1962; y en Jessica de Jean Negulesco (1962) con Maurice Chevalier, na cual personifica a una moza qu'envidia a les muyeres casaes de la so ciudá. Angie tamién compartiría la pantalla col so amigu Gregory Peck na comedia dramática Captain Newman, M.D.
En The Killers, una película que orixinalmente diba ser fecha pa televisión pero que foi unviada a los cines por cuenta del so conteníu violento, Angie, algamando'l cume de les sos habilidaes como femme fatale, ye cutida pol so noviu, interpretáu pol futuru presidente d'Estaos Xuníos Ronald Reagan nel so últimu papel como actor. Dickinson co-protagonizó la comedia The Art of Love (1965), na cual personifica a la muyer de los suaños de James Garner y Dick Van Dyke. Tuvo un ésitu moderáu nes películes que fizo mientres el restu de la década de los 60 y principios de los 70: na producción d'Arthur Penn y Sam Spiegel, The Chase (The Chase, 1966), trabayó xunto con estrelles como Marlon Brando, Jane Fonda, Robert Redford, Robert Duvall, Miriam Hopkins y otros.
La meyor película de Dickinson d'esta década foi'l clásicu de John Boorman Point Blank (1967) con Lee Marvin como un lladrón traicionáu y convicto qu'escapa d'Alcatraz (foi la primer película filmada na famosa prisión) deseosu de vengación y de recuperar el dineru que cree que-y pertenez. Siguiendo l'estilu de la dómina, la película nun tuvo muncha audiencia nin muncha apreciación de la crítica hasta munchos años dempués. En 1969, protagonizó otru western, Young Billy Young con Robert Mitchum y Jack Kelly, y Sam Whiskey onde-y dio'l so primer besu en pantalla al nuevu Burt Reynolds. En 1971, interpretó a una lasciva maestra d'escuela na comedia Pretty Maids All in a Row con Rock Hudson, y de una médica esquiciada na película de ciencia ficción The Resurrection of Zachary Wheeler. Unu de los sos papeles más recordaos ye la vilba Wilma McClatchie en Big Bad Mama (1974) con William Shatner y Tom Skerritt.
La muyer policía
Dickinson tornó a la pantalla chica en marzu de 1974 pa interpretar a un personaxe nun episodiu de l'antolóxica serie Police Story. Esa apaición como estrella convidada foi tan popular que la NBC decidió crear una serie de detectives selmanal llamada La muyer policía, onde personificaría a la primer policía muyer esitosa na televisión. (Beverly Garland y Anne Francis yá fixeren papeles similares, pero los sos programes duraren poco tiempu). Dickinson interpretó al sarxentu Leann "Pepper" Anderson, una policía rubia con clase, miembru de la Unidá de Combalechadura Criminal del Departamentu de Policía de Los Angeles. Como muyer dura pero encantadora, Pepper adopta un númberu d'amarutes p'atraer a los criminales a les garres de la xusticia.
El papel consolidó la fama de Dickinson como sex symbol de más de 40 años. Convertir nun iconu popular de los 70. Muyer Policía foi emitíu en más de setenta países, convirtiéndose nel programa más esitosu en munchos d'ellos. Foi esencialmente la respuesta femenina de la NBC a otra serie de detectives de los 70 protagonizada por homes, como Hawaii Five-O, Kojak, The Streets of San Francisco, McMillan and Wife, The Rockford Files y Baretta, que emitíense en tres canales distintos.
El co-protagonista del programa yera l'actor Earl Holliman (quien reemplazó a Bert Convy, quien personificara a Crowley nel episodiu piloto), como'l xefe ítalo-americanu de Anderson y el so amigu de tola vida, el Sarxentu Bill Crowley. Amás, nel repartu atopábense Ed Bernard y Charles Dierkop como'l Investigadores Joe Styles y Pete Royster, respeutivamente. El primer día de rodaxe, tanto Dickinson como Holliman diéronse cuenta de que teníen bien bona química en pantalla, polo que los escritores empezaron a basar los sos guiones nesto.
Nuna ocasión, Dickinson dio-y una oportunidá a la fía del so xefe d'actuar nel papel de la so hermana menor autista, Cheryl, mientres la temporada de 1974; el papel namái duró unos pocos episodios. thumb|250px|Dickinson depués de la entrega de los Premios Oscar en 1989. Mientres la so cuarta temporada (xeneralmente reconocida como'l so meyor añu) La muyer policía llogró un ésitu rápido y considerable. Sicasí, a finales de la cuarta temporada, de 1978, la serie tuvo'l so añu más difícil, una y bones l'audiencia decayó por cuenta de los cambeos d'horarios na NBC y el nivel de los guiones yera bien paecíu a cuando'l programa recién empezaba. De resultes, la NBC decidió atayar la serie depués de cuatro temporaes y 91 episodios. Magar esto, Dickinson esfrutó interpretando a la curiosa policía n'unu de los programes policiales más influyentes de la historia de la televisión, y sería siempres recordada por esti papel. El mesmu añu que'l programa terminó, volvió interpretar el so papel de Pepper Anderson nel especial de televisión, Ringo, co-protagonizáu por Ringo Starr y John Ritter; tamién formó parte de los Especiales de Navidá de Bob Hope pa la NBC, y, en 1987, tuvo presente como estrella convidada nun episodiu navidiegu de Saturday Night Live.
L'impautu de Muyer Policía foi tal que non yá influyó a otres películes y series protagonizaes por heroínes muyeres belles pero fuertes, como Charlie's Angels, La Muyer Biónica y La Muyer Maravía a finales de los años 70, sinón que tamién inspiró una folada de solicitúes de muyeres pa trabayar en departamentos de policía n'Estaos Xuníos. Los periodistes dixeron que taben sosprendíos sobre la cantidá de muyeres policías que, al preguntar cómo escoyeren esi oficiu, respondieren que la so influyencia fuera la serie.
En 1987, el Departamentu de Policía de Los Angeles premió a Dickinson con un Doctoráu honorariu, lo cual llevar a dicir a chancia: "Agora pueden llamame 'Doctora Pepper.'"
La década de 1980
Dempués d'apaecer en munches miniseries televisives, como Pearl (1978), Dickinson tornó a la pantalla grande nel thriller de Brian De Palma,  Dressed to Kill (1980), pol cual ganó un Premiu Saturn a la Meyor Actriz. Amada por dalgunos y odiada por otros (en gran parte pola so violencia y el so llinguaxe vulgar), la película amuesa a Dickinson mientres 35 minutos, hasta que'l so personaxe muerre asesináu nun ascensor. La crítica emponderó la so actuación y anguaño la película ye vista como una de les pioneres nel xéneru macabru, col silenciosu acesmo de Dickinson nel llaberintu del muséu de la ciudá de Nueva York como unu de los meyores momentos del llargumetraxe.
A pesar de los ésitos de la so carrera como Muyer Policía nos 70 y Dressed to Kill en 1980, el respetu escontra Dickinson como actriz empezara a aparrar; nos 60 y a principios de los 70, naide cuestionaba'l so talentu.
Tuvo un papel menos importante en Death Hunt con Charles Bronson en 1981, según en Charlie Chan and the Curse of the Dragon Queen. A principios d'esi añu, tuviera la opción d'interpretar a 'Krystle Carrington' na serie televisiva Dynasty, pero refugó'l papel, que terminó siendo personificáu por Linda Evans. Dau l'ésitu de la serie, esto foi unu de los sos mayores errores profesionales.
Depués d'abandonar en 1980 la so propia comedia, producida por Johnny Carson, The Angie Dickinson Show (dempués de namái dos episodios) porque nun sentía que yera lo suficientemente graciosa, empezó a trabayar en Cassie & Co., un intentu de volver a la televisión que nun tuvo ésitu. Más tarde protagonizaría delles películes pa televisión, tales como One Shoe Makes it Murder (1982), Jealousy (1984), A Touch of Scandal (1984), Hollywood Wives (1985), y Stillwatch (1987). Dickinson tamién presentó'l programa Saturday Night Live el 12 d'avientu de 1987.
Nel cine, volvió interpretar a Wilma en Big Bad Mama II (1987), y trabayó na película pa televisión Kojak: Fatal Flaw, na cual realcontróse con Telly Savalas. Amás, protagonizó con Willie Nelson el western de 1988 Once Upon a Texas Train.
En 1982, cuando tenía cincuenta años y entá nun se sometiera a una ciruxía, una llista de diseñadores de Hollywood y d'artistes del maquillaxe asitiar primer na so llista de Meyores Figures d'Actrices de Hollywood.
Década de 1990 y años posteriores
En 1993, Dickinson apaeció na miniserie futurista de televisión Wild Palms, producida por Oliver Stone, onde interpretó a la hermana sádico y militar de la figura política Tony Kruetzer. El mesmu añu, protagonizó la bizarra película de Gus Van Sant Even Cowgirls Get the Blues, como la dueña d'un spa en Montana; Uma Thurman y un repartu d'estrelles nun pudieron salvar l'argumentu, una y bones la película foi nomada la peor de los 90. En 1995, interpretó a la esposa de Burt Reynolds nel thriller The Maddening, apaeció nel remake de Sabrina con Harrison Ford, y personificó a la madre de Rick Aiello y Robert Cicchini na comedia National Lampoon's The Don's Analyst. En 1997, sedució al vieyu Artie (Rip Torn) nun episodiu de "The Larry Sanders Show", de HBO, tituláu "Artie and Angie and Hank and Hercules."
Tiñana
Tiñana ye una parroquia del conceyu asturianu de Siero.
Angie Dickinson
Década de 1990 y años posteriores
Mientres la primer década del nuevu mileniu, Dickinson interpretó a una vagamunda alcohólica, madre de Helen Hunt, en Pay it Forward (2000) con Kevin Spacey; a la güela de Gwyneth Paltrow en Duets (2000); y a la madre d'Arliss Howard na película Big Bad Love (2001) con Debra Winger.
Apaeciendo na versión orixinal de Ocean's Eleven (1960) colos sos amigos Frank Sinatra y Dean Martin, cuatro décades más tarde fadría un curtiu cameo na versión de 2001 con George Clooney. Dickinson ye de cutiu mentada como un miembru honoraria del Rat Pack.
Tiñana
Nun hai nengún llugar que se llame oficialmente Tiñana, anque'l llugar onde s'alcuentra la ilesia parroquial ye conocíu por esi nome. Dicha ilesia, del sieglu XVIII conserva algún restu románicu. Ta dedicada a Nuestra Señora de la Visitación, anque anguaño se la conoz como Santa María de Tiñana.
Angie Dickinson
Década de 1990 y años posteriores
Vidueña xugadora de póker, Dickinson, mientres el branu boreal de 2004, participó na segunda temporada de Celebrity Poker Showdown, emitíu na canal estauxunidense Bravo. Depués d'anunciar el so nome, el anfitrión Dave Foley dixo "Dacuando, cuando dicimos Celebridá, a eso referímonos."
Tiñana
Ye una parroquia conocía pol gran númberu de llagares que tien, siendo frecuentes les espiches na zona.
Tamién hai un castru na parroquia, el de Castiello.
Angie Dickinson
Década de 1990 y años posteriores
Dickinson recibió'l premiu Roughrider, dau pol estáu de Dakota del Norte.
Matrimoniu y descendencia
Angie tuvo casada con Gene Dickinson, un xugador de fútbol, dende 1952 a 1960.
Foi rellacionada románticamente con Frank Sinatra, a quien Dickinson llamó "l'home más importante de la mio vida" (debíu al poder qu'él tenía cuando se conocieron, a mediaos de los 50) y con quien tuvo "una rellación bien cómoda" mientres diez años. Siguieron siendo amigos hasta la so muerte, en 1998. Tamién foi venceyada col actor David Janssen, y presuntamente col presidente John F. Kennedy, anque ella escoyó nun falar sobre esos rumores.
Tuvo casada col músicu y compositor Burt Bacharach ente 1965 y 1980. Dickinson temporalmente abandonó la so carrera, anque entá apaecía dacuando en películes, tales como'l western The Last Challenge (1967) con Glenn Ford, y la comedia Some Kind of Nut (1969).
La so fía, Lea Nikki, conocida como Nikki, nació prematuramente por trés meses en 1966 y finalmente diagnosticóse-y Síndrome d'Asperger. Los sos problemes causaron que Dickinson rehúsara dellos papeles pa curiala. Nikki pasó munchos años nel Wilson Center, un institutu psiquiátricu p'adolescentes alcontráu en Faribault, Minnesota. Anque Nikki llogró un títulu de xeóloga, los sos problemes de vista, contraíos tres la so nacencia prematura, fixéron-y imposible prosiguir una carrera nesi campu. Incapaz de convivir colos efeutos del Asperger, Nikki finalmente quitóse la vida nel so departamentu en Los Angeles en xineru de 2007.
Premios Emmy
Nominaciones na categoría Meyor Protagonista Femenina de Serie Dramática:
Premios Globu d'Oru
Nominaciones na categoría Meyor Actriz de Serie Dramática:
Premios Globu d'oru
Premiu Globu d'Oru ganaos na categoría Meyor Actriz de Serie Dramática:
Nuoro
Nuoro (pronúnciese "Nùoro"; en sardu, llingua cooficial, Nùgoro) ye una ciudá d'Italia asitiada en Cerdeña central. Nel 1927 convertir en provincia y constituyóse como centru alministrativu d'una de les árees menos poblaes d'Europa.
Asitiada nos montes centrales, nuna posición panorámica, Nùoro ye la ciudá más típicamente sarda, na que los sardos sienten más cualos son los sos raigaños.
Dellos sitios d'interés de Nuoro son: la Catedral (Santa María de les Nieves), antigua ilesia de La nuesa Señora de les Gracies, Corsu Garibaldi, Rione Seuna, Rione santu Predu, la casa de Grazia Deledda, la ilesia de Nostra Signora della Solitudine (una ilesia bien simple onde tán los restos de Grazia Deledda), Monte Ortobene y el Muséu Etnolóxicu.
Pernomaes nacíos en Nùoro
Salvatore Satta, xurista y escritor Franco Oppo, músicu y compositor
Idioma ligur
La llingua ligur (en ligur lìgure) ye una llingua románica, falada nel territoriu de la antigua República de Xénova: la actual rexón Liguria y llocalidaes d'El Piamonte y Cerdeña n'Italia, sur de Francia y Mónacu. A falta d'estadístiques fiables, les estimaciones del númberu de falantes seríen 1.9 millones de persones, según les fontes.
Dialeutos
El ligur ye una llingua enforma fragmentada. La variedá xenovesa (zenéize) ye'l dialeutu más prestixosu y difundiu por razones históriques. Sicasí, esiste una intercomprensión ente los diferentes dialeutos.
Yushi Akiba
Yushi Akiba (秋葉 勇志, ), ye un futbolista xaponés.
Lycaena helle
La caparina mantu violeta (Lycaena helle) ye una especie de lepidópteru ditrisiu de la familia Lycaenidae. (Dennis y Schiffermüller1775).
Mide ente 18-20 mm. Ye una caparina con un claru dimorfismu sexual, los machos presenten el típicu reflexu atornasoláu d'otros licénidos, pero tan acentuáu, que dan a esta cara una coloración azul violada intensa. 300px|miniaturadeimagen|left|Lycaena helle 250px|miniaturadeimagen|N'España: Peligru d'estinción
N'España namái se rexistraron dos cites de L. helle: na base del Aneto, y na Sierra de Híjar. Anque apocayá citóse una pequeña colonia nel cordal cantábricu con situación indeterminada.
Periodu de vuelu y envernía
Vuela de mayu a xunetu dacuando hasta agostu, en una xeneración, dacuando dos, envierna n'estáu de pupa.
Plantas güéspedes
Les sos Plantes güéspedes son el Polygonum, "bistorta" en Europa Central y el "Polygonum viviparum" en Escandinavia. La utilización de las "Rumex" u osciles tamién, restu a confirmar.
The Flora of the Malay Peninsula
The Flora of the Malay Peninsula (embrivíu Fl. Malay. Penin.) ye un llibru ilustráu y con descripciones botániques escritu por Henry Nicholas Ridley y espublizáu en cinco volúmenes nos años 1922- a 1925.
Illas (parroquia)
Illas ye una parroquia del conceyu asturianu del mesmu nome. Ocupa la zona central del mesmu y tien una estensión de 13,31 km² y una población de.
Montigny (Meurthe-et-Moselle)
Montigny ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
La Peral (parroquia)
La Peral ye una parroquia del conceyu asturianu d'Illas. Ocupa, colos sos 6,9 km² d'estensión, l'estremu meridional del mesmu, y tien una población de.
Montigny (Meurthe-et-Moselle)
Tien una población de y una superficie de  km².
Montenoy
Montenoy ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Melanocharis versteri
Melanocharis versteri ye una especie d'ave paseriforme de la familia Melanocharitidae endémica de Nueva Guinea.
Descripción
El picabayas abanicu ye un páxaru de cola llarga y picu curtiu, con un llargor corporal total d'unos 15 cm. Presenta dimorfismu sexual. La fema ye más grande que'l machu, una carauterística inusual pa un paseriforme. El plumaxe de los machos ye negru con rellumos azules nes partes cimeres qu'oldea col blancu nes inferiores, ente que les femes tienen les partes cimeres de color verde olivaceu y les inferiores ablancazaes.
Anguaño alcuéntrase clasificada como especie so esmolición menor na Llista Colorada d'Especies Amenaciaes de la UICN.
Montauville
Montauville ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
The Flora of Richmond County, New York
The Flora of Richmond County, New York (embrivíu Fl. Richmond Co.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol xeólogu, botánicu y taxónomu d'Estaos Xuníos Nathaniel Lord Britton y espublizáu nos Estaos Xuníos nel añu 1879 col nome de ''The flora of Richmond County, New York. A catalogue of the phaenogamous and vascular cryptogamous plants, with occasional notes on the same, growing in Richmond Co., independent of cultivation (1879)''.
Población de Cerrato
Esti conceyu namái se compón d'esta población.
Llocalización
A él puédese aportar dende la carretera Burgos-Portugal, al altor de Dueñes, cuéyese la esviadura Dueñes-Peñafiel.
Población de Cerrato forma parte de la serie d'asentamientos a lo llargo del ampliu valle del regueru de los Madrazo (Cubillas, Población, Alba, Vertavillo, Hérmedes), siguiendo l'itinerariu formáu na actualidá peles carreteres VA-101 y PP-1103, qu'escurren paraleles al regueru. Esta llocalidá ye'l puntu en que se produz la bifurcación de dambes carreteres. Per un sitiu DIR-101, sigue al traviés d'un entrante nel pandorial escontra'l S'escontra Esguevillas de Esgueva, nel valle del mesmu nome. De DIR-101 parte'l PP-1103, primero escontra'l Norte, travesando Población de Cerrato en direición al regueru Madrazo, onde se produz una nueva bifurcación: el PP-1103 sigue escontra l'este paralela al regueru pel sur en direición a Alba de Cerrato, y el PP-1102, qu'en travesando'l regueru, xube'l pandorial y diríxese escontra'l Norte a Cevico de la Torre.
Población de Cerrato atopar a un quilómetru al sur del Regueru Madrazo, pero na llende del área de regadío venceyada, y trevesáu de Norte a Sur pela carretera que percuerre'l valle. Allugar nel centru del valle, na zona llana, pero llixeramente eleváu sobre un ampliu estragal previu a un espigón del pandorial, en que la so cara norte atopamos un nucleu de bodegues. Hai otru conxuntu de bodegues al oeste del nucleu nuna zona muncho más baxa, al pasu d'una vía pecuaria qu'enllaza col camín de Dueños.
El regueru de les Fontes bordia'l pueblu pol SE y el Y, antes de desaguar nel Regueru de los Madrazo, un quilómetru más al norte. A unos 150 metros al norte del nucleu, na zona de llanu, allúgase la ermita de La nuesa Señora de l'Asunción o La nuesa Señora del Regatucu. A 400 m al sur, al otru llau de la carretera de Esguevillas de Esgueva, y onde yá empiecen les primeres cuestes del pandorial, ta'l campusantu.
Folclor
Fiestes
Costumes
Geranium sanguineum
Geranium sanguineum, ye una especie perteneciente a la familia de les geraniacees.
Descripción
Con frecuencia acompañando al Geranium sylvaticum, estremable polos sos grandes flores purpúreas y polos sos fueyes de contorna arrondada que tán fondamente estremaes en segmentos lliniares. Erecta o estendida, ramosa, perenne, d'hasta 40 cm, tarmos con llargos pelos blancos y glándules ensin pedúnculu; rizoma robezu rastreru. Fueyes estremaes hasta 4/5 d'anchor en 5-7 lóbulos estrechos, cada unu con 1-3 pares de segmentos oblongo-agudos. Flores moráu-acolorataes brilloses, xeneralmente solitaries; pétalos obovaos-esmorniaos, de 1,5-2 cm. Frutu daqué pelosu, ensin crestes. Floria a final de primavera y nel branu.
Hábitat
Terrenal predresu y arenosu, xeneralmente en tierra caliar.
Distribución
Toa Europa, sacante Islandia y Holanda.
Taxonomía
Geranium sanguineum describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 2: 683. 1753. Geranium: nome xenéricu que remanez del griegu: geranion, que significa "grulla", aludiendo a l'apariencia del frutu, que recuerda al picu d'esta ave.
sanguineum: epítetu llatín que significa "sangrientu".
The Cactaceae; descriptions and illustrations of plants of the cactus family
The Cactaceae; descriptions and illustrations of plants of the cactus family, (embrivíu Cactaceae), ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu conxuntamente por Nathaniel Lord Britton y Joseph Nelson Rose. Espublizóse en cuatro volúmenes nos años 1919-1923.
Drimys winteri
El canelu mapuche (Drimys winteri), foike o foye en mapudungun, ye un árbol siempreverde qu'habita en gran parte del territoriu de Chile y zones vecines d'Arxentina. Ye l'árbol sagráu del pueblu mapuche.
The Cactaceae; descriptions and illustrations of plants of the cactus family
Xénesis
Nathaniel Lord Britton y Joseph Nelson Rose empezaron los sos estudios de cactus en 1904. El plan orixinal yera a cencielles escribir una descripción de los cactus d'América del Norte. Daniel Trembly MacDougal (1865-1958), direutor del Llaboratoriu del Desiertu en Tucson, primero convencieron a Britton y Rose, y en xineru de 1911 a los líderes de la Carnegie Institution for Science, pal estudiu total de la familia de plantes. Les obres del proyeutu generosamente financiáu pol Institutu Carnegie empezó'l 15 de xineru de 1912. Rose taba nes sos funciones como comisariu adxuntu del Institutu Smithsoniano. Él tomó una posición como investigador asociáu de la Institución Carnegie. Foi sofitáu polos sos dos ayudantes William Reed Fitch y Paul George Russell (1889–1963). Britton, direutor del Xardín Botánicu de Nueva York, trabayó como freelance pal proyeutu. Robert Statham Williams (1859–1945) foi'l responsable de la seleición de plantes ilustratives.
Drimys winteri
Distribución
thumb|200px|Canelu. En Chile habita dende la Rexón de Coquimbo, onde ta presente nel Parque Nacional Monte Frai Jorge a 30° S, hasta l'estremu sur de Tierra del Fueu na Rexón de Magallanes a 56° S.
The Cactaceae; descriptions and illustrations of plants of the cactus family
Visita de les coleiciones y herbarios n'Europa
En Londres buscó'l Xardín Botánicu de Kew, y consultó a les coleiciones del Muséu d'Historia Natural y de la Sociedá Linneana de Londres. En París fueron mientres la so visita al Muséu Nacional d'Historia Natural, d'especial interés p'Alexander von Humboldt onde atopó la especie Pereskia bleo. N'Italia, Rose foi güéspede del Xardín Botánicu Hanbury, foi supervisáu por Alwin Berger y visitó coleiciones más pequeñes en Roma, Nápoles, Venecia y Florencia. Rose establecer por primer vegada n'Alemaña en Munich so la direición de Ludwig Radlkofer y el Muséu Botánicu de Karl Goebel. Tomólu más viaxes a Berlín nel d'Adolf Engler del Xardín Botánicu de Berlín-Dahlem y d'Ignaz Urban que supervisó la escoyeta les plantes derivaes de les Indies Occidentales. En Halle informar por Leopold Quehl (1849-1922) de la so coleición de Mammillaries. En Erfurt Rose visitó a la horticultura Haage & Schmidt y Haage Jr.. La so última parada n'Alemaña foi dirixíu por Joseph Anton Purpus (1860-1932) del Xardín Botánicu de Darmstadt. Nel camín de regresu, consultó en Amberes, na coleición privada de Frans de Laet (1866-1928).
Drimys winteri
Distribución
Ye una de les especies colonizadores de los terrenales deforestaos nel sur del país, formando los renovales o montes nuevos dempués d'un quema forestal o una balta.
The Cactaceae; descriptions and illustrations of plants of the cactus family
Escursiones botániques
Les xeres de Britton y Rose tamién inclúin l'estudiu de los cactus nos sos hábitats naturales en dambes partes d'América. A principios de 1913 tuvieron un primer viaxe a la Indies Occidentales. Britton recoyó ellí cola so esposa Elizabeth Gertrude Britton (1858-1934) y de Delia West Marble y John Adolph Shafer (1863-1918) en Santu Tomás y el restu d'Islles Vírxenes Americanes, islles que-y pertenecen dende 03-04, 1913 Él siguió la so investigación en Puertu Ricu y depués a Curaçao. Rose, acompañáu polos sos dos asistentes William Reed Fitch y Paul George Russell, tamién dexó Saint Thomas. Siguió en Saint Croix, St. Kitts, Antigua y La Española. Britton dedicó los sos estudios a Puertu Ricu en 1914 y 1915 siguíu. En 1914 Britton esploró tola mariña sur-occidental y les islles de Desecheo, Islla de Mona Mona y Caxa de Muertos. Foi sofitáu por John Francis Cowell (1852-1915) y Stewardson Brown (1867-1921).
Drimys winteri
Distribución
Afacer con facilidá a una gran variedá de condiciones climátiques y edáficas: tolera bien l'hinchente y los suelos acedos.
The Cactaceae; descriptions and illustrations of plants of the cactus family
Escursiones botániques
Rose esploró en 1916, delles zones de cactus n'América del Sur. Dempués de curties estancies en Xamaica y Panamá en 1914, treslladóse a la mariña oeste d'América del Sur, onde trabayó nel centru y el sur de Perú, centru de Bolivia y norte y centru de Chile. En Santiago de Chile, Rose esaminó dalgunes especie tipu de Rodolfo Amando Philippi recibíos por Johannes Söhrens († 1934), delles especies rares del xardín botánicu local. 1915 Rose en compañía de Paul G. Russell viaxaron a la mariña este d'América del Sur. En Brasil, estudió principalmente Bahia y l'área alredor de Rio de Janeiro. Ellí conoció a Rose a Leo Zehntner (1864–1961) y Albert Löfgren (1854-1918). N'Arxentina, foi la ciudá de Mendoza y la provincia de Córdoba el focu principal de la so actividá. Mientres la so estancia, conoció a Carlos Luis Spegazzini, Cristóbal María Hicken (1875–1933) y Carlos Samuel Reed (1888–1949).
Drimys winteri
Distribución
Nel so más austral rangu natural de distribución tolera temperatures de −20 °C. Desenvuélvese bien nel sur d'Inglaterra, pero nes Islles Feroe, que les sos procedencies fueron direutamente traíes de los montes más australes de Tierra del Fueu probó ser especialmente resistente al fríu. Esiste un espécime en bon estáu en Northumberland, nel nordeste d'Inglaterra. Foi llantáu na mariña norte del Pacíficu d'Estaos Xuníos.
The Cactaceae; descriptions and illustrations of plants of the cactus family
Escursiones botániques
Britton esaminó en 1916, acompañáu por Percy Wilson (1879-1944), en Cuba les zones de cactus de les provincies de L'Habana y Matanzas y de la Islla de la Mocedá. Rose y la so esposa estudiaron n'ochobre y payares de 1916 Curaçao y Venezuela, especialmente nes zones alredor de La Guaira y Puerto Cabello.
Drimys winteri
Na cultura mapuche
Na cultura mapuche esti árbol tien calter sagráu y ye el símbolu de la machi. Suel haber unu plantáu xunto al rehue mientres les ceremonies llamaes guillatún y machitún, onde s'utiliza una de les sos cañes pa llanzar parte de les ufriendes líquides. Otra manera, na cultura tradicional huilliche, l'árbol sagráu ye'l lloréu yá que el canelu ye acomuñáu cola bruxería.
The Cactaceae; descriptions and illustrations of plants of the cactus family
Escursiones botániques
1918 Rose realizó col so fíu George Rose en nome del Departamentu d'Agricultura de los Estaos Xuníos, el Herbario Gray, de la Universidá de Harvard y de la New York Botanical Garden un últimu viaxe d'investigación a Ecuador. La investigación empezó en Méxicu por Rose provocó situación de peligru nun sigo que se debieron a la Revolución Mexicana.
Trabayu
Les cactacees publicar a partir de xunu 1919-avientu 1923 en cuatro volúmenes. El primer volume foi espublizáu'l 21 de xunu de 1919 y contién 36 tables y 302 figures nel testu. Los dos tribus y Pereskieae y Opuntieae fueron trataos nel mesmu. Cola publicación del segundu volume 9 de setiembre de 1920 wurde das Werk fortgesetzt. Der Band enthielt 40 Tafeln sowie 305 weitere Abbildungen. In ihm wurde mit dean Untertribus Cereanae und Hylocereana die Behandlung der Tribus Cereeae begonnen. Am 12. Oktober 1922 siguió'l trabayu. La obra contenía 40 plaques y otres 305 ilustraciones. Nel so tratamientu de la tribu Cereeae empezó cola subtribus Cereanae y Hylocereana. El 12 d'ochobre de 1922 wurde das Werk fortgesetzt. Der Band enthielt 40 Tafeln sowie 305 weitere Abbildungen. In ihm wurde mit dean Untertribus Cereanae und Hylocereana die Behandlung der Tribus Cereeae begonnen. Am 12. Oktober 1922 siguíu pol tercer llibru, que foi ilustráu con 24 grandes paneles de formatu, y otros 250 ilustraciones y ocupóse de les subtribus Echinocereanae, Echinocactanae y Cactanae. El zarru foi'l 24 d'avientu de 1923 inclúi la publicación del cuartu volume, 37 tables y 263 figures y la otraz subtribus Coryphanthanae, Epipyllanae y Rhipsalidanae.
Drimys winteri
Usos
La so corteza ye rica en taníns, que repelen a los inseutos consumidores de madera, y tamién contién grandes cantidaes de vitamina C, lo que convirtió al canelu na primer fonte comercial d'esti remediu contra l'escorbutu.
The Cactaceae; descriptions and illustrations of plants of the cactus family
Trabayu
La mayoría de les ilustraciones fueron de Mary Emily Eaton. Otros de Louis Charles Christopher Krieger (1873–1940), la xaponesa Kako Morita (1870-1931), A. A. Newton, Deborah Griscom Passmore (1840–1911) y la señorita Y. I. Schutt. Les llámines a color fueron publicaes por A. Hoen & Co.
Drimys winteri
Usos
La so madera, de color acoloratáu y pesada, tien formosos grabaos. Usar en mueblaría y preseos musicales. Nun ye durable al esterior porque l'agua continuo estropialo. Nun s'utiliza enforma como lleña pola mor del fumu picante que despide, pero sí tien usos madereros na confección de tables de bona calidá o como reemplazante de baxu costo del alerce nel llogru de tejuelas de durabilidá inferior.
The Cactaceae; descriptions and illustrations of plants of the cactus family
Sistemática
Nathaniel Lord Britton y Joseph Nelson Rose aceptaron 124 xéneros con 1325 especies nos trés tribus Pereskieae, Opuntieae y Cereeae. Ellos siguieron básicamente les considerancies de Karl Moritz Schumann, quien en 1897 na so obra la Gesamtbeschreibung der Kakteen inclúi les subfamilies agora xeneralmente reconocíes Pereskioideae, Opuntioideae y Cereoideae (güei Cactoideae). Britton y Rose plantegaron delles revisiones llevada a cabu del xéneru Cereus por Alwin Berger, tratada como taxones subxéneros al rangu de xéneru. Amás, descríbense dellos nuevos xéneros. La tribu Cereeae estremar n'ocho subtribus.
Drimys winteri
Carauterístiques
thumb|200px|Fueyes. thumb|200px|Flores.
Morfoloxía
El canelu ye un árbol de tueru buxu pocu ramificáu que puede algamar unos 20 m d'altor.
Taxonomía
Drimys winteri describióse por J.R.Forst. & G.Forst. y espublizóse en Characteres Generum Plantarum 84, t. 42, nel añu 1775. (29 Nov 1775)
thumb|Drimys Winteri Aduto d'unos 3 metros en monte de renovales
Macerata
Macerata ye un conceyu y ciudá d'Italia, y sede diocesana, que s'alluga na Rexón de Marche, nel este del país. Atopar a una altitú de 315 msnm. Macerata ye la capital de la provincia del mesmu nome.
thumb|220px|right|Una vista del centru históricu de Macerata.
Demografía
La población del conceyu ye de 43.056 habitantes y la superficie ye de 92 km², lo que resulta nuna densidá de 460 hab por km².
Fiestes y eventos
Macerata celebra como día festivu'l 31 d'agostu, día del so patronu San Giuliano (Santuyano). Macerata ye una formosa ciudá con un interesante patrimoniu medieval. La ciudá ye adherente a l'Asociación Italiana de les ciudaes d'Arte y Cultura. Mientres el branu tien llugar nella una reputada temporada llírica que se celebra en "Lo Sferisterio" y que'l so direutor artísticu ye Pier Luigi Pizzi.
Cada añu, parte de Macerata la pelegrinación relixosa escontra la famosa Basilica della Santa Casa di Loreto (Santuariu de Loreto)
Universidá
La Universidá de Macerata cuntar ente les más antigües del mundu, yá que foi fundada en 1290 cola proclamación del edictu en tola rexón per parte de Bartolo da Sassoferrato, qu'anunciaba la creación d'una escuela de derechu na ciudá.
Persones pernomaes nacíes en Macerata
Ente les persones pernomaes nacíes en Macerata, atópense'l Padre Matteo Ricci, xesuita qu'introdució'l cristianismu en China y vivió per munchos años na corte china de los Ming, y Giuseppe Tucci, unu de los principales orientalistes d'occidente.
Museos
En Macerata esisten numberosos museos, a saber:
Grupos políticos nel conceyu de Macerata y los sos respeutivos conceyales
Centru-Izquierda
The Flora Sylvatica for Southern India
The Flora Sylvatica for Southern India (embrivíu Fl. Sylv. S. India) ye un llibru con descripciones botániques escritu por Richard Henry Beddome y espublizáu en dos volúmenes nos años 1869-1874.
Macerata
Grupos políticos nel conceyu de Macerata y los sos respeutivos conceyales
Romanu Carancini, Valerio Calzolaio, Alferio Canesin, Francesco Launo, Andrea Netti, Pierpaolo Tartabini, Umberto Torresi
Marcu Blunno, Luigi Carelli, Paolo Evangelisti, Claudio Machella, Romanu Mari, Narciso Ricotta, Vittorio Zazzaretta Luciano Pantanetti, Ruben Leporoni, Reinhard Sauer Renato Principi, Maurizio Mosca * Comunisti italiani: Luciano Borgiani, Alessandro Savi Federico Valori, Ulderico Orazi Gian Mario Maulo - Presidente Conceyu comunal Centru-Derecha
Maurizio Fattori, Andrea Blarasin, Pierfrancesco Castiglioni, Riccardo Sacchi, Pierfrancesco Tasso Uliano Salvatori, Silvano Iommi, Deborah Pantana Anna Menghi, Prestáu Munafò, Luigi Pierini
Ivano Tacconi, Andrea Beccacece, Giovanni Picchio Giovanni Meriggi Arrigo Antolini
Montigny-sur-Chiers
Montigny-sur-Chiers ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
TX Leporis
TX Leporis (TX Lep / HD 34797 / HR 1754) ye una estrella variable de magnitú aparente media +6,54 asitiada na constelación de Lepus. Catalogada como variable Alfa2 Canum Venaticorum, amuesa una variación de rellumu de 0,04 magnitúes. Alcuéntrase a 775 años lluz de distancia del Sistema Solar.
TX Leporis ye una subxigante de tipu espectral B8/B9IV con una temperatura efectivo de 12.650 K. Relluma con una lluminosidá 257 vegaes superior a la lluminosidá solar y la so masa ye 3,6 vegaes mayor que la del Sol. Tien una edá de 144 millones d'años, lo que supón unes 2/3 partes de la so vida como estrella de la secuencia principal. Xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada de 72 km/s.
TX Leporis ye una estrella químicamente peculiar deficiente n'heliu, similar a α Sculptoris. En comparanza al Sol, ye llixeramente deficiente n'elementos llixeros, a esceición del siliciu, «sobreabundante» nun factor de 1,8. Per otra parte, los niveles d'elementos pesaos son muncho más altos que nel Sol. El titaniu ye 55 vegaes más abondosa que na nuesa estrella y elementos como manganesu, estronciu, itriu y circoniu son 100 vegaes más abondoses. Los elementos de tierres rares lleguen a algamar niveles 1000 vegaes más elevaos que nel Sol. Coles mesmes destaca'l so intensu campu magnéticu llonxitudinal de 1059 G, superáu namái por un amenorgáu númberu d'estrelles, ente elles HD 154708 y HD 157751.
TX Leporis forma una estrella doble con YZ Leporis (HD 34798 / HR 1753), estrella de tipu B5IV/V que la so separación visual ye de 39 segundos d'arcu. Ye una estrella pulsante de llargu periodu (LPB) que'l so rellumu bazcuya ente magnitú +6,30 y +6,36.
James Gandolfini
James Joseph Gandolfini foi un actor d'Estaos Xuníos d'América conocíu principalmente pol so papel de Tony Soprano, un problemáticu xefe de la mafia que llucha por algamar un equilibriu ente la so vida familiar y les sos actividaes delictives, na serie de televisión The Sopranos de la cadena HBO. Otros trabayos polos que foi conocíu incluyen al sicariu que-y llantó una paliza a Patricia Arquette en True Romance, nomáu Virgil, el intimidante Bear en Get Shorty, el Teniente Xeneral Miller en In the Loop o l'impulsivu Wild Thing Caroll en Where the Wild Things Are.
Cárcheles
Cárcheles ye un conceyu español de la provincia de Xaén, Andalucía. Asitiáu na contorna de Sierra Mágina, ta formáu poles llocalidaes de Cárchel y Carchelejo, qu'hasta 1975 fueron conceyos independientes. Ta emplazado na fastera nordeste de les Sierres de los Grajales y d'Alta Coloma, baxando hasta'l ríu Guadalbullón. Cuenta con una población de 1387 habitantes según el padrón del INE del añu 2016, que tán partíos ente los dos nucleos de población principales que conformen el conceyu.
Economía
La base de la economía carchuna ye'l cultivu de la olivar, al igual que na práutica mayoría de llocalidaes jiennenses. Destaca tamién como actividá económica la industria cárnica de tresformaos del gochu, de bien bona calidá. Nel conceyu atopa la fábrica d'embutíos: Embutíos Carchelejo S.L.. En partir noroeste esisten camperes permanentes destinaos a la ganadería.
thumb|center|300px|Fábrica d'embutíos en Carchelejo.
Tresportes
El conceyu de Cárcheles atopar a unos 30 quilómetros de la ciudá de Xaén, dende la que puede llegase tomando l'A-44 en direición a Granada-Motril, pa depués coyer la salida 59 y enllazar cola JA-3206.
Escudu y bandera
Una vegada que'l conceyu de Cárcheles quedó constituyíu como tal en 1974, yera necesariu ellaborar un escudu y una bandera que-y diera identidá corporativa al mesmu. Con tal motivu, los historiadores Andrés Nicás y Jorge González ellaboraron, en 1996, un informe téunicu pa la rehabilitación del escudu y la bandera de Cárcheles y unviáu pa la so aprobación a la Real Academia de Ciencies, Belles Artes y Nobles Artes de Córdoba, organismu competente pal estudiu de les insinies relatives a los conceyos d'Andalucía. L'escudu de Cárcheles sintetiza elementos de les insinies de los dos nucleos de población a los qu'entiende y persenta les siguientes carauterístiques:
-Contorna española.
-Torre en campu de color coloráu.
-A la derecha de la torre una llave y a la izquierda, una escalera que se sofita nella.
Tol conxuntu atópase coronáu por una corona real española d'oru y pedrería. La bandera contién l'escudu. Ye de color verde oliva y tien forma rectangular, con una proporción de tres módulos de llarga por dos d'ancha.
Oríxenes y formación
La primer documentación escrita que se conoz a cerca de los trés nucleos (Carchelejo, Cárchel y Cazalla) y que'l so III Centenariu de la so creación como conceyu independiente conmemorar en 1996, ta fechada na dómina de la conquista d'estes tierres polos reis castellanos.
Escontra la segunda metá del sieglu XIII - 1256 -, Alfonsu X el Sabiu donó al Obispu de Xaén el Castiellu de Cárcheles, que les sos ruines allugar no que conocemos como Castillejo.
En 1271, apaez un señoríu que tenía don Día Sánchez, sobre Cárchel y Cazalla, enclaves fronterizos qu'en pocos años conocieron diverses xurisdicciones, pasen por dellos propietarios y a finales del sieglu XV pertenecen de nuevu al Obispáu de Xaén.
En 1485, lo Reis Católicos conquisten la villa de Cambil y pasa a depender esta villa de la ciudá de Xaén. En 1558, Cambil, dixebrar de la xurisdicción de Xaén y cuando se decide l'esllinde y finsamientu del nuevu términu surdíu, queden incluyíos nésti los cortixos de Carchelejo, Cárchel y Cazalla. Tenemos pos, en plenu sieglu XVI, a los nuesos nucleos que son unos cortixos que pertenecíen al términu de Cambil, y con una demografía de 12 vecinos Cárchel, 33 vecinos Carchelejo y 26 vecinos Cazalla.
El reináu de Carlos II (1665-1700) ye una de les dómines más murnies que conociera España. Ta práuticamente desmembrada y l'economía ta arruinada. Nesti contestu históricu, cuando ante los aforfugos financieros de la Facienda Real, decide vender estos llugares a Don Antonio de Arellano y Contreras, na cantidá de tres millones de maravedinos, equivalentes a ochomil ducaos. En 1696, y tres dellos años de pleitos, decide volver a reintegrarlos a la Corona d'España. Pero al faelo de nuevu realengos los exime de la xurisdicción de Cambil, y pasen a formar un nuevu Conceyu, dende'l 24 de mayu de 1696. La casa del Conceyu, ye dicir el Conceyu, instaurar en Carchelejo, yá que nesta dómina yera'l nucleu de mayor entidá demográfica. Asina que pa los nuesos nucleos remata'l sieglu XVII, el sieglu de la decadencia n'España, formando un nuevu conceyu con centru alministrativu en Carchelejo.
Sieglu XVIII
Carchelejo que tien a empiezos de sieglu 388 habitantes y ente mediaos y finales d'este mesmu sieglu una población de 1024 habitantes ye un pueblu onde la mayor parte de la so población dedicar al sector agropecuariu y el restu de la población ta venceyáu al campu quiera que non, hai que tener en cuenta que la tierra partir ente tres tipos de propietarios: particulares, comunales y de la Ilesia.
Con al respective de la propiedá particular, taba desigualmente partida, si tenemos en cuenta que de tolos propietarios, en redol al 50% teníen solo'l 1´76% del total de la tierra. Sicasí, solu dos propietarios teníen más del 50% de la tierra. En Carchelejo, les propiedaes de la Ilesia algamen un porcentaxe de 5´78% del total de la tierra del términu, siendo una proporción baxa comparada cola nacional.
La vida nel conceyu xiraba en redol a dos exes: el sistema d'Alministración local y la Ilesia: fiestes, asistencia, educación, etcétera, una y bones l'Estáu nun asumía nenguna d'estes funciones.
Carchelejo nesti sieglu pertenecía al Correximientu de Xaén, y ye a ésti Correxidor a quién pertenecía l'alministración de la Xusticia Civil y Criminal. El Conceyu del llugar de Carchelejo y el so anexos formar los siguientes cargos: los Alcaldes Ordinarios, máxima autoridá nel gobiernu municipal; tres Regidor, que les sos funciones seríen equivalentes ales de los actuales conceyales; un Alcalde de la Santa Hermandá, encargáu d'entamar y axenciar persones, nun casu urxente, pa escorrer bandíos y malfechores; un Alguacil Mayor, un Sindico Personero, defensor de los intereses de la comunidá ante abuso o esviadures cometíes pol Cabildru.
Les disposiciones económiques del Conceyu de Carchelejo yeren mínimes pos nun percibía renta dalguna nin tenía propios nin deveses, d'ende que los costos derivaos de les xeres anteriores correríen al cargu de los vecinos. Al igual les fiestes, como la Festividá del Corpus, que yera costeada por cuenta de los vecinos por devoción.
Importante resaltar la tema impositiva. Había dos clases d'Impuestos:
-Los que percibía la Facienda Real.
-Los que recaldaba la Ilesia en conceutu de diezmu.
Sieglos XIX y XX
Nel sieglu XIX, el fechu de mayor relevancia ye la separación alministrativa del nucleu de Cárchel. Separación que resultó traumática pa dambes llocalidaes. Foi empecipiada a instancies d'Antonio de Almazán, segundu rexidor del Conceyu de Carchelejo y vecín de Cárchel, nel añu 1841. Peracabar nel mes d'abril de 1843.
Mientres el procesu'l cura don Manuel García foi separáu y desterráu a la distancia de seis llegües de la so curato, pol gobernador del Obispáu de Xaén, daes les sos implicaciones polítiques en dichu proceso.
Esta máxima rellumanza demográfica de los dos nucleos empieza a aparrar a partir de la guerra civil, debíu al descensu de natalidá mientres esti periodu. La emigración definitiva de families, a final de la década de los cincuenta y sobremanera nos años sesenta, a países estranxeros y n'España al País Vascu, Madrid y Cataluña, tuvo motivada pol probe desenvolvimientu agrícola de la contorna, propiu de toles zones que dependen d'un monocultivu, que fai bien vulnerable la economía d'estos pueblos ante año de males colleches y pol calter estacional del cultivu de la olivar. Un cultivu escasu nel sieglu XVIII, pero qu'a lo llargo del XIX y, principalmente, nel sieglu XX convertir nel cultivu esencial.
Les consecuencies del monocultivu de la olivar na zona son:
-Altes tases de desemplegu, siendo la emigración la única salida p'ameyorar el nivel de vida de les families.
Ante esta cruda realidá económica y demográfica, por Decretu 450/74 de 7 de febreru de 1974 (BOE nº 44 de 20 de febreru de 1974), fúndense los conceyos de Carchelejo y Cárchel, formando un namái conceyu como asocediera hasta 1843, pero agora cola denominación de los Cárcheles.
Ruines de Castellón
En Cazalla hai un conxuntu arqueolóxicu formáu por una necrópolis, con unes 15 tumbes perfectamente identificaes. Amás ta constatada la esistencia d'un pobláu xunto a la necrópolis, según una fortaleza o torrexón defensivu, anguaño llamáu Castellón. Na Venta de la Ramona constátase la esistencia d'un asentamientu romanu, onde s'atoparon numberosos restos de tégulas romanes.
Conventu de Cazalla
Dende'l sieglu XV esistía un monesteriu de agustinos nel llugar de Cazalla, qu'en 1578 pasu a ser de la orde de S. Basilio Magno. De dichu conventu, algamó la so máxima rellumanza nel sieglu XVIII llegando a tener 13 monxos, 3 legos, 8 sirvientes, y más de 200 fanegues de cultivu (130 hectárees aproximao) Tocantes a los restos esistentes na actualidá, solo caltiénse una portada, con un arcu de mediu puntu cegáu que daba accesu al templu y, sobre él, la estatua de S. Basilio Magno, nuna fornica tapiada hasta la metá. Ye una talla de yelsu de proporciones amenorgaes, que solo dexa ver la cabeza del santu titular, con una llonga barba y una mitra. La talla foi apocayá restaurada.
Esti conventu ta bien amestáu a La nuesa Señora de la Esperanza. De cutiu, La nuesa Señora de la Esperanza, ye automáticamente acomuñada a Sevilla y a la so Selmana Santa. Sicasí, daqué que muncha xente desconoz, ye que'l so orixe asítiase na provincia de Xaén, concretamente na contorna de Sierra Mágina, a tenor de dellos estudios y del afayu d'un documentu, de gran importancia sobre esta tema.
Na toponimia del conventu de Cazalla apaez una referencia a la Virxe Macarena, nel añu de 1749, coincidiendo cola dómina de máxima rellumanza de la Orde de los Basilios, como bien reflexa'l Catastru del Marqués de la Ensenada. Esta acta que presentamos, que se refier a una guía de tresporte de ganáu, ye l'únicu documentu atopáu nel archivu municipal, hasta'l momentu, onde se confirma daqué que respuenden por estudios anteriores, como'l publicáu por Rafael Ortega y Sagrista, “El monesteriu de La nuesa Señora de la Esperanza, nel ribayu de Cazalla, perteneciente a la orde de San Basilio Magno,” onde se determina l'orixe de tal advocación mariana, la famosa Virxe Esperanza Macarena de Sevilla, nestos llugares.