cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Giugliano in Campania
Xeografía
Asitiada nel noroeste de la Ciudá metropolitana de Nápoles, la población ta práuticamente na so totalidá al nivel del mar, con una llinia costera d'unos 3 quilómetros. Tien un llagu d'orixe volcánicu.
Historia
Según una tradición, la ciudá foi fundada por un grupu de colonos de Cuma, en 421 e.C., quien la llamó Lilianum ("Tierra de los llirios").
Dempués de retirase de la vida política, Escipión l'Africanu camudar a la so casa en Liternum, cerca de Llagu Patria, (fracción de Giugliano de Campania) onde morrió en 183 e.C.
La ciudá siguió siendo un pequeñu centru hasta 1207, cuando Cuma foi destruyida polos napolitanos yá que se convirtiera nun xoril de pirates y bandíos, y dalgunos de los ciudadanos d'esa ciudá, incluyendo'l cleru y los capitulares de la catedral, abellugar en Giugliano. Los primeros documentos que citen un feudu en Giugliano daten de 1270.
Fueron Señores de la ciudá, n'orde, los Vulcano, Filomarino, Pignatelli, D'Aquino, Pinelli y Colonna.
Sablera de Moniello
.
La sablera de Moniello, atopar na Mariña Central asturiana, dientro del Paisaxe Protexíu del Cabu de Peñes, na llocalidá de Moniello, nel conceyu asturianu de Gozón, comunidá autónoma del Principáu d'Asturies.
Descripción
La sablera de Moniello presenta forma de concha, pudiéndose considerar como una pequeña cala que los sos accesos realizar al traviés de la llocalidá de Lluanco.
De suelu predresu, mui cerca de la sablera ta'l conocíu como “Parque Playa de Moniello”, que presenta una área recreativa y un fenómenu natural conocíu como los "Pozos de l'Aguion", consistentes nuna especie de acanaladuras que la so morfoloxía varia según l'enclín del estratu sobre'l qu'esnidia (nesti casu tratar de mases de caliar compuestes por lenares o lapiaces), y de esta forma da llugar a la formación na roca, cuando la marea baxa, d'estos pozos”, que s'utilicen a manera de piscines naturales.
Suel dase nes sos agües una gran concentración d'algues, lo cual yera aprovecháu antaño como fertilizante pa les tierres de cultivu de la contorna.
Como servicios tan solo presenta duches, nun disponiendo, nin siquier pel branu de señalización de peligru o d'un puestu d'auxiliu y salvamentu.
Derbent
Derbent (en rusu: Дербе́нт; azerbaixanu: Dərbənd; lezguino: Кьвевар; avar: Дербенд; persa: دربند; xudeo-tat: דארבּאנד / Дэрбэнд / Dərbənd ) ye una ciudá na república de Daguestán, Rusia, cerca de la frontera con Azerbaixán. Ye la ciudá más meridional de Rusia y la segunda más importante de Daguestán. La so población, según el censu rusu de 2002 ye de 101 031 habitantes; nel censu soviéticu de 1989 yeren 78 371. Los lezguinos son el grupu étnicu principal (32,2%), siguíos polos azeríes (31,7%) y los tabasarán (15,4%)., y los Rutules (1%).
De cutiu identificada coles llexendaries puertes d'Alejandro, Derbent reclama'l títulu de ciudá más antigua de la Federación Rusa. Dende l'Antigüedá, entendióse'l valor de la rexón como la puerta escontra'l Cáucasu y Derbent caltién restos arqueolóxicos de más de 5000 años d'antigüedá. Como resultáu d'esta particularidá xeográfica la ciudá desenvolvió dos murios, que van dende los montes hasta'l mar. Estes fortificaciones emplegar de manera siguida mientres mileniu y mediu, más que nenguna otra fortaleza que se caltenga nel mundu. A lo llargo de los años, distintes naciones dieron a la ciudá nomes distintos, pero toos rellacionar cola pallabra «puerta».
Según la Unesco, que la declaró Patrimoniu de la Humanidá en 2003, estes construcciones (ciudadela, ciudá vieya, fortaleza) «formen parte de les llinies más septentrionales del Imperiu persa sasánida, que s'estendió al este y al oeste del mar Caspiu. La fortificación construyir en piedra. Ta formada por dos muralles paraleles que formaron una barrera dende les veres del mar hasta'l monte. La ciudá de Derbent construyir ente estos dos muralles, y caltuvo parte del so texíu medieval. El llugar siguió siendo de gran importancia estratéxica hasta'l sieglu XIX».
Senna occidentalis
Senna occidentalis ye una especie de planta pantropical perteneciente a la familia de les fabacees. thumb|Ilustración thumb|Vista de la planta thumb|Flor thumb|Fueyes
Descripción
Son yerbes monocárpicas grueses y subarbustos débiles, qu'algamen un tamañu de 0.4–1.2 m d'altu, finamente estrigulosos, d'apariencia glabra, malolientes. Fueyes mayormente 11–25 cm de llargu; foliolos 4 ó 5 pares na mayoría de les fueyes, más grandes distalmente, los del par distal llargamente llanceoláu- o ováu-acuminaos, 4.5–10 cm de llargu y 1.3–3.5 cm d'anchu; nectariu 1 (2), subgloboso, adaxial cerca del pulvínulo, raquis 6–14 cm de llargu, pecíolos 25–50 mm de llargu, estípules triangulares o llanceoláu-acuminaes, 4.5–12 mm de llargu, tempranamente caduques. Inflorescencies racimo subumbelaos, axilares, darréu tirsoides, pedúnculos 0.1–0.6 cm de llargu, abrazaos por un pedículo folioso con nectariu rudimentariu, recímanos con 2–5 flores, exa hasta 0.5 cm de llargu, pedicelos maduros 8–18 mm de llargu; sépalos los gradualmente distintos, los internos 6.5–10 mm de llargu; corola zigomorfa, pétalos heteromorfos pero subiguales en llargor, 12–16 mm de llargu; anteres de los 2 estames abaxiales llongures incurvaes, 5–6.5 mm de llargu, rostradas; estilu 3–4.5 mm de llargu, óvulos 40–60. Frutu erecto-ascendente, linear a daqué incurváu o raramente rectu, planu-estruyíu tornándose subtúrgido cuando maduru, 8–13 cm de llargu y 0.7–0.9 cm d'anchu, cáscares verdes y con rayes coloraes a lo llargo de les sutures, subsésil; granes 1-seriaes, areolaes.
Propiedaes
La planta sopeléxase que ye venenosa pal ganáu. La planta contién antraquinones. Los raigaños contienen emodina y les granes contienen crisarobina (1,8-dihidroxi-3-metil-9-antrona) y N-metilmorfolina.
Usos
A pesar de les indicaciones de ser venenoses, les fueyes d'esta planta, Dhiguthiyara en dhivehi, utilizáronse na dieta de les Maldives mientres sieglos en platos como'l mas huni y tamién como una planta melecinal.
Taxonomía
Senna occidentalis foi descritu por (L.) Link y espublizóse en Handbuch zur Erkennung der nutzbarsten und am häufigsten vorkommenden Gewächse 2: 140. 1829.
Kissousa
Kissousa (en griegu: Κισσούσα) ye una villa de Xipre, en distritu de Limasol. Tien una población de 6 habitantes (2011).
V (serie de televisión)
V ye una serie de televisión de ciencia ficción emitida entre 1983 y 1985, producida nos Estaos Xuníos pola NBC, escrita y dirixida por Kenneth Johnson.
Argumentu
L'argumentu de la serie orixinal entama con un planeta enteru emocionáu cola llegada d´enormes naves espaciales a les principales ciudaes del mundu. Los visitantes tienen apariencia humana y paez que vienen d'un xeitu amistosu y pacíficu, dicen que necesiten sofitu pa llograr solucionar los problemes medioambientales del so planeta y a cambiu ufren avances teunolóxicos y la vacuna contra'l cáncer. Los gobiernos del mundu acepten y los estraterrestres algamen poder ya influencia, pero entamen a pasar coses rares como qu'importantes científicos del mundu vuélvense zurdos cuando tola vida foron diestros. Aquellos qu'investigan esta situación desapaecen ensin dexar rastru.
El periodista Michael Donovan consigue entrar nuna nave madre de los Visitantes y descubre que baxo’l so antroxu d'humanos, los estraterrestres son reptiles carnívoros, que xinten royedores, aves y tarántules. Cuando Donovan intenta denuncialo en televisión, la tresmisión ye bloquiada y Donovan conviértese nun fugáu que tien qu'escapar de la policía y los Visitantes.
Conforme la serie avanza, revélense les verdaderes intenciones de los Visitantes: robar tol agua de la Tierra y collechar la humanidá como fonte d'alimentu, dexando namás unos pocos como esclavos y soldaos/carne de cañón pa les guerres que los visitantes tienen con otres races estraterrestres.
Capítulos
1ª temporada 1. V: La Miniserie Orixinal (Parte 1)
2. V: La Miniserie Orixinal (Parte 2)
3. V: La Batalla Final (Parte 1)
4. V: La Batalla Final (Parte 2)
5. V: La Batalla Final (Parte 3)
2ª temporada 1. El día de la lliberación (Liberation Day)
2. Los Visitantes contrataquen (Dreadnought)
3. Frayamientu (Breakout)
4. L’Engañu (The Deception)
5. Klaus, l'esterminador (The Sanction)
Barlin
Barlin ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
V (serie de televisión)
Capítulos
7. El señor (The Overlord)
Barlin
Tien una población de y una superficie de  km².
V (serie de televisión)
Capítulos
8. El Disidente (The Dissident)
9. Reflexón de llerza (Reflections in Terror)
10. La conversión (The Conversion)
11. L’héroe (The Hero)
12. La traición (The Betrayal)
13. El rescate (The Rescue)
14. El campeón (The Champion)
15. Gatos salvaxes (The Wildcats)
16. El pequeñu cuélebre (The Littlest Dragon)
17. Guerra d'ilusiones (War of Illusion)
18. Secretu Soxacente (Secret Underground)
19. El regresu (The Return)
Influencies
El creador de la serie, Kenneth Johnson, reveló que la serie foi concebida orixinalmente como un programa rellacionada col ascensu al poder d´un rexime nazi nos EEXX, pero l´ésitu de “Star Wars” fizo que la NBC quixera esplotar el xéneru y Johnson camudó´l guión pa incluyir extraterrestres. L'emblema de los visitantes ye asemeyáu a esvástica nazi y el personaxe de Diana podría ser el real Dr. Josef Rudolf Mengele, conocíu polos sos experimentos con seres humanos en Auschwitz.
Los visitantes que sofiten a La Resistencia autonómense "La Quinta Columna", que ye'l nome qu'usó'l xeneral español Emilio Mola nuna locución radiada en 1936, onde falaba del avance de les tropes sobre Madrid, cuatro baxo la so orde y una "quinta columna" que dientro de Madrid trabayaba clandestinamente pola victoria franquista.
V (2009)
La cadena de televisión, ABC, estrenó el 3 de payares de 2009 la nueva versión. Esta nueva versión ye'l remake de la mítica serie adaptada al nuesu tiempu, moda y vivencies. Asina, mientres na orixinal había una metafora d'un rexime nazi nos caberos tiempos de la Guerra Fría, la versión d'anguaño asitíase nun mundu globalizáu con problemes de terrorismu internacional. Los cuatro primeros episodios de V emitiéronse en payares de 2009 y el restu a partir del 30 de marzu de 2010, tres los Xuegos Olímpicos d'Iviernu. N'Asturies emitióla TPA con doblaxe al castellanu.
Argumentu
Xigantesques naves espaciales apaecen sobro les mayores ciudaes del mundu y Anna, la bella y carismática líder de los Visitantes estraterrestres, proclama que vienen en son de paz. Mientres un pequeñu númberu d'humanos entama a duldar de la sinceridá de los aparentemente benevolentes Visitantes. L’aXente Erica Evans de la unidá antiterrorista del FBI descubre que los estraterrestres tuvieron, demientres años, infiltrándose nos gobiernos y empreses y agora tán na última etapa del so plan p'apoderase del planeta.
Torrecilla de la Jara
Torrecilla de la Jara ye un conceyu español de la provincia de Toledo, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha.
En 2015 tenía una población de 262 habitantes según les cifres oficiales del INE. El pueblu tien un anexu, La Fresneda de la Jara asitiáu a 11 km de la llocalidá, con una población de 118 habitantes (INE 2015).
Xeografía
Ríos: Sangrera y Pusa.
Demografía
Nesti apartáu indica la evolución de la población de La Fresneda de la Jara y Torrecilla de la Jara. Na siguiente tabla amuésase la evolución del númberu d'habitantes ente 1996 y 2006 según datos del INE.
NOTA: La cifra de 1996 ta referida a 1 de mayu y el restu a 1 de xineru.
Historia
La primitiva población dientro del territoriu foi ibérica o íberu-celtizada correspondiente al pueblu de los vettones, carauterizaos pola llamada "cultura de los bracos" de la que se caltienen testimonios arqueolóxicos como dos bultos de bracos. El territoriu siguió pobláu por hispanu romanos, evidenciado por sillares y sepultures. Tamién s'alcuentren sepulcros rupestres y nel Cuetu de los Moros, nueves sepultures. Tou esto fai suponer que la población permanecía en tiempos de los visigodos y musulmanes. D'esta última dómina puede ser la torrecilla o talaya de señales que foi'l centru del nuevu poblamientu cristianu, yá dempués de la Reconquista. A finales del sieglu XIII tenía d'esistir dalgún pequeñu nucleu de población en redol a la "torrecilla" asitiada nos alijares, montes y propios de la villa de Talavera.
Kellaki
Kellaki (en griegu: Κελλάκι) ye una villa de Xipre, en distritu de Limasol. Tien una población de 299 habitantes (2011).
Amazilia tobaci
La amazilia amorenada de cola azul o amazilia de Tobago (Amazilia tobaci), ye un colibrí que s'habita en Venezuela y Trinidá y Tobagu y dacuando analaya por Grenada.
Descripción
Mide 8,6 cm de llargor y pesa 4,7 g. El picu algama 18mm, ye rectu, negru na parte cimera con color rosado nel quexal inferior y punta escura. Tien envés verde cobrizu, aportando a de color cobre y bronce na rabadilla. La cabeza, el gargüelu, el pechu y partes inferiores son de color verde intensu y brillante, les zanques son de color blancu y les pates negres; la cola ye encruciada de color azul bien escuru o negru azuláu y les coberteras so la cola son castañu acolorataes a amorenaes.
Nes subespecies A. t. caudata y A. t. aliciae la parte cimera de la cola ye de color cobre acoloratáu más brillosu que debaxo; en tantu en A. t. monticola la parte cimera ye verde y non tola rabadilla ye cobriza. En A. t. caurensis la rabadilla y la parte cimera de la cola tán tiñíes de gris. La subespecie de Trinidá, A. t. erythronota, ye más pequeña y más amorenada nel envés, que la A. t. tobaci de Tobagu.
Hábitat
Vive a campu abierto en xardinos, zones verdes d'árees residenciales y cultivos.
Comportamientu y alimentación
Son desaxeradamente territoriales y xixilen y defenden les gran variedá de flores con que s'alimenten. Peracaben principalmente néctar y dacuando, inseutos. Rexistren migraciones estacionales. El so llamáu suena chip y el so cantar tyee-tyee-tyoo
Reproducción
La fema pon los sos güevos nun nial en forma de copa pequeña, nuna caña baxa o, dacuando, nos tendíos de cables. La incubación dura de 16 a 17 díes y los pitucos abandonen el nial 19 a 23 díes dempués de la eclosión de los güevos. Puede haber hasta tres niaraes nuna temporada.
Enllaces esternos
https://www.naturalista.mx/taxa/5707-Amazilia-tobaci Amazilia tobaci
Les Schtroumpfs
Les Schtroumpfs son unos pequeños seres azules qu'en dalgún llugar de la Europa medieval vivíen en setes formando una sociedá –una nación azul- ensin lleis basada nel respetu a la natura. Les Schtroumpfs son una creación del belga Peyo, nomatu de Pierre Culliford (Bruxeles, 1928-1992)
Los personaxes vieron la lluz pela primer vez el 23 d'ochobre de 1958 na revista Le Journal de Spirou como secundarios dientro de la serie Johan et Pirluit, pero nun foi hasta un añu dempués cuando protagonizaron el so primer álbum: Les Schtroumpfs noirs.
Nél nárrase como la picadura d'una mosca tresmite una enfermedá que vuelve a un schtroumpf prietu y esti esparde la enfermedá al traviés de mordiatos. La enfermedá va avanzando y los schtroumpfs vuélvense prietos, violentos (ataquen a los otros pa mordelos) y pierden la fala hasta qu'al final namás que queden unos cuantos schtroumpfs sanos atrincheraos n'aldea.
Hai quien diz que l'argumentu ye xenófobu (n'ediciones posteriores camudóse'l prietu pol moráu) y propiu de la Bélxica colonial de la dómina d'espublización del llibru. Pero tamién hai quien entiende esti argumentu como too un precursor del xéneru zombi (el cómic foi espublizáu cinco años enantes de que George Romero estrenara la fundacional “La nueche de los muertos vivientes").
Dempués vinieron otros 15 títulos y el primer llargumetraxe que foi too un ésitu nos países de fala francesa. Sicasí, nun foi hasta 1981 cuando los schtroumpfs fixéronse mundialmente conocíos gracies a l'adaptación televisiva de les sos aventures que la NBC encargó a Hanna-Barbera y qu'anguaño tovía se ve nes pantalles de mediu mundu.
Los schtroumpfs y les llingües
El nome orixinal en francés tornóse de les maneres que vien darréu:, pitufos en castellanu, schlümpfe n'alemán, smurfen en neerlandés, puffi n'italianu, smurfs n'inglés, barrufets en catalán, hupikék törpikék n'húngaru y potxokiak n'euskara (enantes pitufoak). N'asturianu nun hai nengún álbum espublizáu polo que nun hai torna, anque una posibilidá sería ''Los Pitusos",
El nome español de “Los Pitufos” vien mesmamente de la torna'l catalán (“Els Barrufets”), yá que pa esta versión el llingüísta y traductor Albert Jané tomó'l nome de los Patufets, duendes de la mitoloxía catalana y nome de la más importante revista infantil en catalán d'enantes de la guerra.
Nel Estáu la serie d'animación foi emitida primeru en castellán per TVE y dempués nes otres tres llingües oficiales al ñacer les televisiones autonómiques.
Hai tamién una historia na nación azul onde hai un conflictu llingüísticu y una metáfora sobre la situación política de Bélxica. Nel títulu “Le Schtroumpfissime” dos comunidaes de pitusos que falen llingües diferentes nun algamen dengún alcuerdu pa escoyer democráticamente al so líder.
Lazarux
Lazarux ye un Live-CD afecha a deficientes visuales de fala hispana, qu'inclúi un ampliu conxuntu d'aplicaciones accesibles con una configuración diseñada por que una persona con esti tipu de defectu pueda utilizar dende l'entamu.
Software qu'integra
Lazarux tien instalaes y configuraes les siguientes aplicaciones d'accesibilidá que s'añaden a les que trai Ubuntu por omisión:
Evanxeliu social
L'Evanxeliu social ye un movimientu orgánico ya intelectual del Protestantismu Cristianu que foi bien prominente a finales del sieglu XIX y a principios del sieglu XX. Los principios del Evanxeliu Social continúan inspirando anovaos movimientos como Cristianos Contra la Probeza. El movimientu aplica principios cristianos a problemes sociales, especialmente la probeza, inequidad, alcoholismu, crime, tensiones raciales, mala hixene, escueles probes y peligru de guerra.
Teológicamente, dalgunos consideren al Evanxeliu Social como post-milenarista, yá que ello implica que la Segunda Venida non podría asoceder mientres la humanidá nun se llibrara de los sos demonios sociales. Na so mayor parte, refuguen al teoloxía pre-milenarista (que predomina al sur de los EE.XX.), d'alcuerdu a la cuál la Segunda Venida ye inminente, y que los cristianos pueden usar los sos energías en preparar pa ello en llugar d'intentar acabar coles lacras de la sociedá. Los líderes del Evanxeliu Social fueron predominantemente lliberales no político y lo teológico.
Nina Badrić
Nina Badrić ye una cantante croata.
Vachellia farnesiana
L' ye una especie arbórea del xéneru Acacia dientro de la familia Fabaceae, subfamilia Mimosoideae.
Descripción
thumb|Frutos maduros thumb|Granes
Forma. Arbustu espinosu o árbol pequeñu, perennifoliu o subcaducifoliu, de 1 a 2 m d'altor la forma arbustiva y de 3 a 10 m la forma arbórea, con un diámetru al altor del pechu d'hasta 40 cm.
Copa / Fueyes. Copa arrondada. Fueyes bipinnaes, alternes, con estípules espinoses rectes de 1-2cm de llargu, non engrosaes basalmente, d'un tamañu total de 2-8cm, incluyendo'l peciolu, con 2-8 pares de pinnes primaries opuestes y 10-25 pares de foliolos secundarios de 2-7 por 0,75-1mm.
Amazilia tzacatl
Amazilia tzacatl ye un colibrí de tamañu medianu que s'atopa dende'l centru-esti de Méxicu hasta Centroamérica y Colombia, al este del occidente de Venezuela y escontra el sur del occidente d'Ecuador cerca de la frontera con Perú. El colibrí Escudo más grande proveniente de la Islla Escudo de Veraguas en Panamá ye comúnmente consideráu una sub especie del colibrí Amazilia de Cola Ablonda.
Vachellia farnesiana
Descripción
Tueru / Cañes. Tueru curtiu y delgáu, bien definíu, abondosamente ramificáu dende la base. Cañes ascendentes y dacuando horizontales, zigzagueantes con ángulu a nivel de les axiles foliares, provistes d'escayos de 6 a 25mm de llargor. Corteza: Esterna, llisa cuando moza y fisurada cuando vieya, gris plomiza a gris parda escura, con abondoses lenticeles. Interna, crema amarellentada, fibrosa, con marcáu golor y sabor a ayu. Grosez total: 5-6mm.
Amazilia tzacatl
Esta especie ye de común a abondosa en campu abierto, nes riberes de ríos, montes, carbes, a veres de la selva, plantíos de café y xardinos con niveles d'altor hasta de 1850 metros (6000 pies).
Vachellia farnesiana
Descripción
Flores. Flores en glomérulos de color mariellu, aniciaes nes axiles de les estípules espinoses, solitaries o en grupos de 2 a 3. Bien arumaes, de 5mm de llargu; mota verde, campanuláu, papiraceu de 1,5-1,75mm de llargu; corola amarellentada o verdosa, de 2,5-3mm de llargu.
Amazilia tzacatl
El colibrí Amazilia de Cola Ablonda adultu mide ente 10 y 12 centimentros (4-4.8 pulgaes) de llargu y pesa aproximao 5.2 gramos (02 tomes). El pescuezu ye verde (con cantu blancu na fema), la coroniella, el llombu y la banda son verdes con toques doraos, el banduyu tien un color abuxáu maciu, el furu traseru ablonda y la cola llixeramente en forma de tenedor ye ablonda cola punta escura. El picu cuasi rectu ye de color coloráu cola punta negra; más ancha na parte cimera del quexal, que lo fadría paecer toa negra. Los colibrís nuevos son virtualmente idénticos a la fema. El cantar del colibrí ye un "chut" baxu, y el cantar del machu ye un xiblíu Ttse we ts’ we o tse tse wip tseek tse.
La fema del colibrí Amazilia de Cola Ablonda ye totalmente responsable de la construcción del nial y l'incubación. La fema asitia dos güevos blancos nun nial compactu construyíu de fibres de plantes y fueyes muertes a un altor de 1.6 metros nuna delgada caña horizontal. La incubación toma de 15 al 19 díes, y van tomar otros 20 a 26 díes más por que salgan les plumes que la cubrirán.
L'alimentu pa esta especie ye'l néctar d'una variedá de flores, incluyendo les Heliconies y les bananes. Como otros colibríes, la ingesta d'inseutos pequeños ye una fonte esencial de proteínes. Los colibríes de Amazilia de Cola Ablonda son bien agresivos, y defenden les flores y maleces dientro del área onde s'alimenten. Son más dominantes que la mayoría de los otros colibríes.
Vachellia farnesiana
Distribución y hábitat
La especie ye orixinaria d'América tropical, dende'l sur d'Estaos Xuníos (Florida, Louisiana, Texas y California) hasta Brasil y Colombia y Perú, y foi llevada a Europa nos años 1600 dende Santu Domingu polos Xesuites. Espardióse y naturalizóse en munches zones tropical y caliente del globu, pero nun ta claru si esti espardimientu débese primordialmente pola mor natural o antropoxénica.
La planta foi apocayá llevada a munchos nuevos allugamientos por mano del home, y ye seria maleza en Fixi.
Ye planta poco desixente en cuanto al suelu, pero espolleta bien nos secos, salinos ya inclusive sódicos. Presta-y les zones soleyeres y aguanta bien el secañu.
Taxonomía
Acacia: nome xenéricu deriváu del griegu ακακία (akakia), que foi dau pol botánicu Griegu Pedanius Dioscorides (e. C. 90-40) pal árbol melecinal A. nilotica nel so llibru De Materia Medica. El nome remanez de la pallabra griega, ακις (akis, escayos).
Día Internacional del Novruz
L'Asamblea Xeneral de les Naciones Xuníes proclamó'l 21 de marzu Día Internacional del Novruz. El Novruz ye'l primer día del añu del calendariu persa
Celebración
El 23 de febreru de 2010 l'Asamblea Xeneral de les Naciones Xuníes na Resolución 64/253 proclamó'l 21 de marzu Día Internacional del Novruz.
Enllaces esternos
UNESCO
Otros enllaces
Lycaena tityrus
Lycaena tityrus, tamién conocida cómo Mantu escuru, ye una Caparina de la Familia de les Lycaenidae.
Carauterístiques
La parte cimera del machu ye de color marrón con llurdios coritos. A lo llargo del cantu posterior hai unos pocos llurdios de color naranxa. Les ales delanteres de la fema son más arrondaes y un pocu más naranxa que nel machu, y ella tien más llurdios de color naranxa a lo llargo de los cantos de les ales delanteres y traseres, de lo contrario, son abondo asemeyaos na parte cimera.
La parte inferior ye asemeyada en dambos sexos, de un color mariellu buxu, llurdios escuros y llurdios de color naranxa a lo llargo de los cantos de les ales.
Bioloxía
La gata ye de color verde y puede llegar a tener hasta 20 milímetros de llargu. Envierna como gata nueva.
La so plantes hospederes son especies d'agrieta (Rumex) y R. acetosa.
left|250px|Lycaena tityrus, Machu left|250px|Lycaena tityrus, Fema thumb|Lycaena tityrus ♀ △
Periodu de vuelu
Ye una especie polivoltina en llugares templaos, d'abril a ochobre, bivoltina en llugares más frescos,  de mayu y xunu y de xunetu a setiembre, vuela de de 50 a 2500 metros d'altitú.
Distribución
Habita'l sur y centru d'Europa, llega a Italia, Sicilia, Grecia y Turquía, el sur de Rusia, hasta'l cordal d'Altái. Nos países nórdicos atópase a nivel llocal en Dinamarca. N'España atópase nel Cordal Cantábricu, na Sierra de Guadarrrama y Sierra de Gredos.
Hábitat
El so hábitat son los praos abrigaos con flores.
1735 ITA
1735 ITA ye l'asteroide númberu 1735 de la serie (1948 RJ1), descubiertu'l 10 de setiembre de 1948 dende Simeis por Pelageya Fedorovna Shajn (1894-1956).
Nomáu en 1979 al cumplise'l 60 cabudañu de la fundación del Institutu d'Astronomía Teórica, de la Academia de Ciencies de Rusia (Naberezhnaya Kutuzova 10 - 191187 San Petersburgu (Rusia)).
Shajn foi la primer muyer en descubrir un asteroide (1112 Polonia).
Estoma
thumb|250px|Los estomes na epidermis d'una fueya tal como se ven al [[microscopiu. Consten de dos célules oclusives xuníes ente sigo nos sos estremos que xuntes delimiten un poru o ostiolu. El tamañu de les célules ye regulable, lo que regula'l tamañu del poru. Pueden tar arrodiaes de célules accesories, de morfoloxía distintiva.]]
thumb|250px|Les célules oclusives alredor del ostiolu camuden la so [[turgencia|turxencia por ósmosis, abriéndolu o zarrándolu. L'agua (fleches celestes) entra o sale de la célula oclusiva siguiendo la concentración de potasiu (fleches y puntos roses), que de la mesma entra o sale per aciu de cadarmes na membrana de la célula, con gastu d'enerxía qu'en xunto denómase tresporte activu.]]
En Botánica, denómase estoma a los dos célules oclusives que formen parte de la epidermis de la planta y que delimiten ente elles un poru llamáu ostiolu -la epidermis ye impermeable a l'agua y gases por cuenta de la capa de cutícula que la cubre-, que dexen comunicar l'ambiente gaseosu del interior de la planta col del esterior. Estes célules xunto coles célules acompañantes de la epidermis alredor d'elles, si hai, formen l'órganu llamáu aparatu estomáticu, que de normal ábrese a un cuévanu debaxo de la epidermis denomáu cámara subestomática que la so función ye agospiar los gases. Les célules oclusives abren y zarren l'ostiolu de forma acoplada coles condiciones fisiolóxiques de la planta, lo qu'estrema al estoma d'un poru común como'l que puede atopase nos mofos más primitivos de les embriofites (plantes terrestres).
Función
Tán alcontraos en toles partes herbales ("verdes") de les plantes vasculares y dalgunos mofos (esto ye, na mayoría de les plantes terrestres) que son les partes que'l so texíu de proteición ye la epidermis, ensin crecedera secundaria. Xunto con otros órganos de función asemeyada (como les lenticeles, zones con aspeutu verrugosu na corteza de les partes maderices que les sos célules tán dixebraes per grandes espacios intercelulares, polo que funcionalmente son poros), son la vía pola que difunde la mayor parte del oxíxenu y del dióxidu de carbonu, dos gases utilizaos poles célules del interior de la planta mientres la fotosíntesis y la respiración celular, y tamién son la vía principal pola que la planta pierde l'agua absorbida polos raigaños en forma de vapor d'agua (procesu llamáu trespiración vexetal). Como l'intercambiu de gases ye positivu pero la perda d'agua nesa proporción ye indeseable, la evolución desenvolvió dos estratexes que llinden la perda d'agua al traviés de los poros. Una ye'l so allugamientu preferentemente nel viesu de les fueyes, al abrigu del sol direutu, y la otra ye la evolución de los "estomes" cola posibilidá d'abrir o zarrar los poros según les condiciones fisiolóxiques de la planta.
Anatomía
Anatómicamente, esto ye, a nivel celular al microscopiu, repárase qu'en tolos estomes son dos les célules que camuden el so tamañu regulando'l tamañu del poru, que, como na figura, delimítenlu, xuniéndose ente sigo nos sos dos estremos. Estes célules fueron llamaes "célules de guarda" o oclusives y el poru "ostiolu" (n'inglés stoma, mesmu nome que tol órganu). Por una señal fisiolóxica, les célules oclusives pueden perder la so rixidez de forma que al quedar fongoses les parés alredor del poru avérense, zarrándolu, y pola señal fisiolóxica contraria aumenten la so turxencia (hínchense hasta atopar cola forma de les sos parés celulares), lo qu'espande la célula a lo llargo, de forma que se curva alredor del poru, abriéndolu. La forma en que se curven les célules oclusives al aumentar la so turxencia, ta decidida pola morfoloxía de les sos parés celulares, que puede camudar ente taxones. Fisiolóxicamente, les célules de guarda regularíen la so turxencia per aciu un control de la cantidá de sales potasiu (K+) na célula, en rellación a la cantidá de sales fora d'ella, de forma que l'agua traviesa la membrana celular escontra adientro o fuera de la célula por ósmosis, esto ye, a la gueta de la mayor concentración de solutos; situación regulada por cadarmes presentes na membrana celular que tresfieren sales y otros iones viviegamente con gastu d'enerxía, lo que denómase tresporte activu y ye nesa regulación iónica na qu'ayudaríen célules acompañantes, si hai. Les célules acompañantes, o subsidiaries o amiestes, pueden o nun tar presentes, y son célules epidérmiques allegantes a les de guarda, con una morfoloxía que les estrema del restu de la epidermis.
Toles plantes terrestres tán cubiertes por una capa cerosa secretada pola epidermis que les vuelve cuasi impermeables (torguen la perda d'agua), llamada cutícula. La cutícula puede ser más gruesa, como en plantes d'ambientes xerofíticos, o más delgada, como en plantes d'ambientes húmedos, la grosez tamién puede depender de les condiciones ambientales nes que xorreció la planta y puede ser distinta en distintos órganos verdes de la planta, pero namái ta atayada nos ostiolos de los estomes. Esta capa de ceres, non presente nes algues acuátiques de les que s'aniciaron, foi necesaria pa la so transición a la vida terrestre, yá que torga la estrema desecación que sufriríen si nun lu tuvieren, pero tamién torga a la planta pa garrar y lliberar los gases qu'utiliza o refuga na fotosíntesis y respiración, polo que paralelamente a la capa de ceres, evolucionaron los distintos tipos de poros nes plantes, como tamién l'ambiente internu a ellos qu'agospia una concentración de gases que dexa les actividaes químiques de la planta. Los primeros poros qu'apaecieron nes plantes terrestres yeren de morfoloxía cenciella ya inda se ven estos "poros" de morfoloxía cenciella en dalgunos mofos, que pueden tener una cutícula delgada y nun tán tan afechos a aguantar la desecación. Al aniciase les plantes vasculares o traqueofites (grupu qu'abarca los felechos y les plantes con grana), o quiciabes un pocu antes al aniciase los mofos hermanos a elles, la capa de ceres volvióse más gruesa y aniciáronse los "estomes" de morfoloxía más complexa. (Judd et al. 2007 )
Los estomes son unu de los participantes na fotosíntesis y tamién na respiración de les plantes, yá que por ellos trescurre l'intercambéu gaseosu mecánicu, ye dicir que nesti llugar sal l'oxíxenu y entra dióxidu de carbonu (na fotosíntesis) y viceversa (mientres la respiración) según qué procesos químicos asocedan nes plantes.
La suberina sintetízase solamente n'órganos que desenvuelven corchu (felema) como raigaños, tarmos y dellos frutos.
Fisioloxía de los estomes
L'apertura o zarru de los estomes forma parte de la fisioloxía de la planta que comunica la planta coles condiciones ambiental y afáenla a ella.
L'apertura o zarru de los estomes ta bien finamente regulada na planta por factores ambientales como la lluz, la concentración de dióxidu de carbonu o la disponibilidá d'agua. Según investigaciones, conozse que dalgunos cationes como'l potasiu y calciu y aniones como'l cloruru intervienen viviegamente na apertura y zarru de los estomes. En casos de seca (estrés hídricu) zárrense los estomes torgando perdes d'agua na planta, lo que, sicasí, tamién imposibilita l'intercambiu de gases y, arriendes d'ello, la entrada de dióxidu de carbonu (CO2)undefinedatmosféricu necesariu pa la nutrición de les plantes per aciu'l procesu de fotosíntesis. Ye por ello qu'en rexones xerófiles, los estomes frecuentemente son pequeños o cuasi inesistentes, y arriendes, contienen cantidaes apreciables de ceres, pelos y tricomes, qu'enzanquen la salida del vapor d'agua.
El tamañu d'estos varia col tipu d'estoma que se ta reparando, pero polo xeneral bazcuya ente 0,6-3,5 micrómetros.
Desarrollu
Los estomes empiecen el so desenvolvimientu cuando una célula "madre", meristemática, sufre una división asimétrica, dando orixe a un meristemoide y a una célula hermana de mayor tamañu. De la mesma, el meristemoide puede siguir faciendo divisiones asimétriques o bien pue estremase hasta tresformase nuna célula de guarda madre. Finalmente, la célula de guarda madre sufre una división simétrica y estrémase nun par de célules de guarda madures alredor d'un poru estomáticu.
Les célules estomátiques tienen una paré interna elástica y de mayor grosez que la esterna. Carauterística importante nel mecanismu d'apertura y zarru de los estomes.
Tipos de estomes según disposición de célules
Los taxónomos repararon al microscopiu los estomes de munches especies de plantes y repararon que les especies arrexúntense según el so "tipu d'estoma" en grupos de parentescu que tradicionalmente allugábense na categoría de familia, polo que'l "tipu d'estoma" ye un calter de valor taxonómicu cuando quier pescudase'l parentescu d'un taxón al nivel d'esa categoría taxonómica, y bien dablemente nun sirva por casu, pa estremar una especie d'otra bien emparentada, yá que dablemente comparten el mesmu "tipu d'estoma". Los siguientes tipos d'estoma son relevantes pal taxónomu de plantes y namái con figures acompañantes que dexen claro qué tienen de reparar al microscopiu.
Kato Mylos
Kato Mylos (en griegu: Κάτω Μύλος) ye una villa de Xipre, en distritu de Limasol. Tien una población de 50 habitantes (2011).
Basseux
Basseux ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Barly (Pas-de-Calais)
Barly ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
1790 Volkov
1790 Volkov ye l'asteroide númberu 1790 de la serie (1967 ER), descubiertu'l 9 de marzu de 1967 dende Nauchnyj por Ludmila I. Chernykh.
Nomáu asina n'honor a Vlasdislav Nikolayevich Volkov (23 de payares de 1935 - 30 de xunu de 1971), inxenieru de vuelu de la Soyuz 11, muertu'l 30 de xunu de 1971 nel retornu de la mesma a la Tierra.
Otres designaciones provisionales: 1926 AB, 1950 BU1, 1955 SV2, 1957 FB y 1967 ER.
Oreopanax raimondii
Oreopanax raimondii ye una especie de planta con flor na familia de les Araliaceae.
Hábitat
Ye endémica de Perú. Tien amenaza por destrucción de hábitat.
Sablera de Munielles
La Sablera de Munielles atopar nel conceyu asturianu de Castrillón y pertenez a la llocalidá de Bagues. La so forma ye llinial. El grau d'urbanización y d'ocupación son baxos y la so redolada ye rural. El so llechu ta formáu por cantares rodaos arena de granos finos de color gris y con afloramientos de roques. Los graos d'ocupación y urbanización son mediu-baxos sacante les fines de selmana, sobremanera pel branu, que tien arribación masiva.
P'aportar a esta sablera hai que llegar al nucleu urbanu más próximu que ye'l de Bagues. La sablera ta protexida de los vientos d'occidente pola Peña de la Furada y a esti llugar llega coyéndose la carretera qu'indica 3 km a Piedres Blanques y 5 km a Carcedo empezando'l percorríu nesi puntu ensin tomar nenguna desciación. Al pie de una caseta de tresformamientu llétricu empieza'l camín y ensin esviase llegar a Bagues que se traviesa y empieza una baxada nidio y enllargao que termina nel aparcamientu qu'hai xunto a una área recreativa.
La sablera dispón de dellos servicios a los usuarios como son: duches, zona de picnic, llimpieza y equipu de vixilancia. L'actividá más encamentada ye la pesca recreativa a caña. Tamién tien la desaguada fluvial que queda anubierta mientres les hores de pleamar. Hai que tener precuru mientres el bañu de nun averase a la zona derecha o esti oriental de la sablera yá que hai una gran cantidá de roques.
Billy Bob Thornton
William Robert Thornton, más conocíu como Billy Bob Thornton ye un actor, direutor de cine, músicu y llicenciáu en lleis d'Estaos Xuníos.
Fíu de William Raymond Thornton (profesor d'historia nun institutu, educador y entrenador de baloncestu) y de Virginia Roberta Faulkner (psicóloga). Billy Bob tien tres hermanos menores qu'él: James Donald (Jimmy Don), nacíu en 1958 y yá fináu. James Bean (Jim) y John David, nacíu en 1969. Billy Bob casóse 5 vegaes y tien 4 fíos: la so fía Amanda (frutu del so matrimoniu con Melissa Lee Gatlin); los sos fíos William y Harry (del so matrimoniu con Pietra Dawn Cherniak); y la so fía Bella, nacida nel so últimu matrimoniu con Connie Angland.
Billy Bob empezó la so carrera artística como músicu, tocando los tambores y cantando n'en una banda creada por Hank Williams Jr. llamada "Tres homes". En 1981 treslladóse a Los Angeles col so amigu de la infancia Tom Epperson pa escorrer el so suañu y actuar y escribir, mientres esi periodu estudió lleis. Billy Bob buscó trabayu como cantante y redoblador. Él y Epperson intentaron mientres años vender los sos escritos, pero naide mercar. Nunca exerció como abogáu.
Mientres esa mala dómina, Billy Bob desdexó la so salú y de resultes foi a parar nel hospital con problemes de corazón por causa de la malnutrición. En 1992 Billy Bob actuó en One False Move, una película qu'escribió conxuntamente con Epperson. L'equipu finalmente recibió atención gracies al so trabayu que foi perbién recibíu en Hollywood. La so popularidá creció enforma sobremanera dempués de Sling Blade (1996) qu'escribió, dirixó y onde participó como actor.
Nel añu 2000 casóse con Angelina Jolie, a quien conoció nel rodaxe de "Fora De Control" (1999). Dixebrar nel añu 2002. Más tarde foi pareya de Danielle Dotzenrod y Connie Angland.
Billy recibió una estrella nel Paséu de la Fama de Hollywood el 7 d'ochobre de 2004.
Marion Woodman
Marion Woodman, que'l so nome de nacencia yera Marion Jean Boa foi una escritora mitopoética canadianu, poeta, analista junguiana y figura representativa del movimientu de la muyer. Escribió y faló estensamente sobre la interpretación de los suaños del psiquiatra suizu Carl Gustav Jung.
Primeros años y formación
Woodman nació'l 15 d'agostu de 1928 en London, Ontario, llicenciándose darréu en lliteratura inglesa. Más tarde estudió psicoloxía analítica nel C.G. Jung-Institut Zürich, Suiza.
Carrera
thumb|[[Pacifica Graduate Institute. Programa públicu en Pacifica empobináu por Marion Woodman.]] Woodman enseñó inglés na escuela secundaria mientres más de venti años. Sufriendo d'anorexa tomóse un añu sabáticu y viaxó primero a la India y depués a Inglaterra, onde s'interesó pol marcu teóricu del psiquiatra y psicólogu suizu Carl Gustav Jung; depués matriculóse nel C.G. Jung-Institut Zürich, entrenándose pa ser analista.
Woodman siguió escribiendo sobre psicoloxía femenina, centrándose na psique y el soma. Tamién dio conferencies internacionalmente. Escribió en collaboración con Thomas Moore, Jill Mellick y Robert Bly.
Woodman foi incluyida na revista Watkins' Mind Body Spirit de 2012 como una de los cien persones más influyentes espiritualmente. La so coleición d'audiu y videoconferencias, correspondencia y manuscritos caltener nel OPUS Archives and Research Center, allugáu nel campus del Pacifica Graduate Institute en Carpintería, California.
Vida personal
El so home Ross Woodman foi profesor eméritu na University of Western Ontario. Foi autor de The Apocalyptic Vision in the Poetry of Shelley y Sanity, Madness, Transformation: The Psyche in Romanticism, dambes publicaes por University of Toronto Press. Ross Woodman morrió na so casa en Londres, Ontario, el 20 de marzu de 2014.
Los sos hermanos son el fináu actor canadianu Bruce Boa y l'analista junguiano Fraser Boa.
El 7 de payares de 1993, Woodman foi diagnosticada de cáncer d'úteru. Los siguientes dos años al tratamientu contra'l cáncer rexistrar nun diariu, que más tarde foi publicáu como Bone: Dying into Life.
Finó'l 9 de xunetu de 2018 a la edá de 89 años.
Koilani
Koilani (en griegu: Κοιλάνι) ye una villa de Xipre, en distritu de Limasol. Tien una población de 216 habitantes (2011).
1791 Patsayev
1791 Patsayev ye l'asteroide númberu 1791 de la serie (1967 RE), descubiertu'l 4 de setiembre de 1967 dende Nauchnyj por Tamara Mikhajlovna Smirnova (1935-2001).
Nomáu asina n'honor a Victor Ivanovich Patsayev (19 de xunu de 1933 - 30 de xunu de 1971), inxenieru de prebes de la Soyuz 11, muertu'l 30 de xunu de 1971 nel retornu de la mesma a la Tierra.
Otres designaciones provisionales: 1931 TW3, 1943 GS, 1943 GZ, 1948 JO, 1948 KA, 1957 JG, 1957 KS, 1958 RC y 1967 RE.-
Joop den Uyl
Johannes Marten den Uijl, conocíu como Joop den Uyl foi un economista, políticu y periodista de los Países Baxos. Foi primer ministru de los Países Baxos ente'l 11 de mayu de 1973 y el 19 d'avientu de 1977.
Foi Presidente del Conseyu Européu nel segundu semestre de 1976, siendo asocedíu pol ministru británicu James Callaghan.
L. L. Zamenhof
Ludwik Lázaro Zamenhof (Ludwik Łazarz Zamenhof) foi un ópticu xudíu d'orixe polacu que lluchó pol entendimientu y averamientu ente los pueblos del mundu al traviés de la comunicación. Pa ello, Zamenhof creo una llingua nueva: l'esperanto. Los ideales de fraternidá de Zamenhof y la simplicidá gramatical del esperantu fixeron que'l movimientu esperantista nun dexara de medrar hasta los nuesos díes.
Nuna década, Zamenhof iguó un vocabulariu formáu por raíces de llingües modernes d'orixe indoeuropéu, amás del llatín y el griegu clásicu, una gramática de 16 regles ensin esceiciones y un alfabetu fonéticu. L’entamu del movimientu esperantista foi en 1887, cuando Zamenhof espubliza “La Lingvo internatia” (La llingua internacional), que más tarde foi nomáu “Unua Libro” (Primer llibru). L’autor espublizó esti llibru col nomatu de Doktoro Esperanto (Doctor Esperanzáu), nome col que más tarde sería conocida la llingua Foi esparciendo les sos idees con dineru del so petu, colo qu'acabó na ruina, hasta qu'en 1905 celébrase en Francia’l primer Congresu Universal d'Esperantu, onde s’afita’l movimientu y aprueben el “Fundamentu del Esperantu”, que recueye les bases intocables del idioma.
Zamenhof morrió en Varsovia en 1917. Los sos tres fíos (Adam, Sofía y Lidia) perecieron mientres la Segunda Guerra Mundial a causa del Holocaustu, yá que foron clasificaos como "Juden" (xudíos) baxo les lleis raciales.
Homaranismu
Otru de los grandes proyeutos de Zamenhof foi l'homaranismu (n'esperantu significa "la ideoloxía de los miembros de la humanidá"), una especie de moral suprarrelixosa basada na ausencia de prexuicios y nel conocíu "Trata a los demás como a ti te prestaría que te tratasen" que se podría interpretar como un humanismu.
Korfi
Korfi (en griegu: Κορφή) ye una villa de Xipre, en distritu de Limasol. Tien una población de 199 habitantes (2011).
1827 Atkinson
1827 Atkinson ye l'asteroide númberu 1827 de la serie (1962 RK), descubiertu'l 7 de setiembre de 1962 nel Observatoriu Goethe Link en Brooklyn (Indiana).
Nomáu asina n'honor a Robert d'Escourt Atkinson (1898-1982). Foi'l cabezaleru nel estudiu de la xeneración de la enerxía nuclear nel Sol y les estrelles en collaboración con Houtermans.
1836 Komarov
Nomáu asina n'honor al cosmonauta soviéticu Vladimir Mikhajlovich Komarov (1927-1967), que morrió al estrellese escontra'l suelu la cápsula que pilotaba.
Monica Raymund
Monica Raymund ye una actriz d'Estaos Xuníos conocida por papeles como'l de María "Ria" Torres na serie policiaca de la cadena Fox, Lie to Me (2009-2011), Dana Lodge na serie de CBS, The Good Wife (2011-2012) y anguaño interpreta a Gabriela Dawson en Chicago Fire, serie de NBC (2012-presente).
Primeros años
La so madre, Sonia, orixinaria de Santu Domingu (República Dominicana), ye voluntaria comuñal y cofundadora de la Soulful Arts Dance Academy de St. Petersburg.
Mónica foi educada como xudía polos sos padres al igual que'l so hermanu, Will. Na escuela secundaria participó nel Proyeutu de Teatru Broadway" en Tampa y na escuela d'Artes de Carolina del Norte en Winston-Salem.
Carrera
Mientres la so estancia na Juilliard School, de que la so promoción de 2008 ye miembru, Mónica participó nes obres Cymbeline (dirixida por Richard Feldman), The Diviners (dirixida por Jonathan Bernstein) y Rebelión na granxa (dirixida por Trizana Beverley).
Tamién apaeció na so ciudá natal, St. Petersburg, Florida, na producción orixinal de la Live Arts Peninsula Foundation's, Manhattan Casín (dirixida por Bob Devin Jones), na que tuvo'l papel principal de Althea Dunbar, y en Webb's City: The Musical (música y lletres de Llei Ahlin, escrita y empobinada por William Leavengood). Mónica foi alumna mientres tres años de Ann Reinking nel Proyeutu de Teatru de Broadway, nel que foi una intérprete destacada.
Tamién trabayó col dramaturgu José Rivera en Boleros pa la Compañía de Teatru de Huntington en Boston nel añu 2008. N'abril d'esi añu participó na serie de la cadena NBC, Law & Order: Special Victims Unit (Law & Order: Special Victims Unit), n'episodiu 17 tituláu "Autoridá" de la temporada númberu 9.