cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Daddy Yankee
Vida privada
Tien dos hermanos Nomar Ayala y Melvin Ayala la so madre llámase Rosa Rodríguez y el so padre Ramón Ayala. Cuando tenía 17 años, casóse con Mireddys González. La pareya tien trés fíos: Yamilet Ayala González, Jeremy Ayala Gonzales y Jesaeelys Ayala González. Mientres la so carrera, evitó tratar temes sobre la so vida privada n'entrevistes. Declaró que prefier caltener el silenciu porque considera a la so familia una ayalga. Sicasí, en 2006, fixo una esceición cuando faló alrodiu de la so rellación cola so esposa y fíos nuna entrevista con María Celeste Arrarás en En caldia. Asina mesmu describe como «bien cercana» la comunicación colos sos fíos, y cuando pue fála-yos alrodiu de los peligros de les drogues. La so primer fía nació cuando tenía 17 años, y describió que foi confusu de primeres tener un fíu a esa edá.
Sellos discográficos
Empezó la so carrera sol sellu Dream Team, pero tres problemes de dineru y diferencies retiróse. A partir d'esi momentu fundó la so propia compañía El Cartelu Producción's (nun confundir con El Cartelu Records, una y bones esta empezó nel 2004 y El Cartelu Produccions nel 1997), na cual grabó dellos discos, y fundióse a Guatauba's Production de Manolo Guatauba, pa la distribución de los sos discos, pero en teniendo problemes con este, creó'l so primera discográfica Los Cangris, Inc., xunto a Nicky Jam, y la so distribuidora foi Pina Records y VI Music. Al enemistarse Yankee & Nicky, eslleir y foi entós cuando creó El Cartelu Records.
El primer álbum notable con esti sellu foi Barriu finu, de 2004. Los álbumes que llanzó con esta discográfica son Barriu finu, 2004; Barriu finu en direutu, 2005; Más grande que'l to, 2006; El cartelu: The Big Boss, 2007; L'herederu, 2008; Talento de Barrio, 2008; Bastardu: Gerry Capo (Lionize), 2010, Mundial, 2010 y Prestige, 2012. El Cartelu Records collaboró con grandes de la música como: 50 Cent, Snoop Dogg, G-Unit, Pharrell Williams y munchos más. Tamién tuvo distribuidores pa vender los sos discos, estes fueron UMG, Interscope Records, Machete Music, VI Music, Pina Records, Sony Music, EMI y Capitol Records.
Daddy Yankee tamién fixo aliances con disqueras como Interscope Records d'Universal y Sony Music.
Ésitu
Dempués de collechar una gran cantidá d'ésitos y reconocencies, convirtióse n'unu de los principales y más famosos artistes llatinos del ámbitu mundial y nel embaxador y máximu esponente del so xéneru, munches vegaes consideráu'l modelu a siguir en cuestión musical polos sos homólogos, y la so mayor inspiración foi Michael Jackson. Daddy Yankee considérase una persona humilde; prueba d'esto ye'l so comportamientu colos reporteros al tar siempres dispuestu a conceder una entrevista.
Negocios
Daddy Yankee a lo llargo de tola so carrera tuvo arreyáu nos negocios, dende vender los sos propios casetes nes cais en 1993 hasta tener un tequila propiu. Tou empezó cuando salió'l so álbum Barriu Finu y el so cantar Gasolina esplotaron y convirtiéronse en tou un ésitu, llogrando captar l'atención de marques tan importantes como Reebok, Section 8, Azad Watch ente otres. Promocionó dende ropa, gorros y tenis hasta arumes y auriculares. Daddy Yankee nel añu 2005 llanza les Tenis DY les cualos fueron un ésitu. Nel añu 2011 confirmóse que El Cangri diba tener la so propia llinia de relós y tamién los sos auriculares.
GTA IV
Nel videoxuegu Grand Theft Auto IV, Daddy Yankee empresta la so voz pa la emisora San Xuan Sounds onde actúa como'l DJ de la estación de radio que programa reguetón; tamién apaez el cantar «Impacto».
Musical pa Celia Cruz
Nel añu 2006 confirmóse que diba ser el productor executivu de la obra musical de Broadway La vida & música de Celia Cruz, la cual foi en tributu a la cantautora Celia Cruz.
Barriu finu: discu llatín de la década
Según la revista Billboard, l'álbum Barriu finu, foi'l más vendíu de la década del 2000, percima d'artistes como Shakira, Alejandro Sanz, Lil Wayne, etc. Ente la llista asitiar a Daddy Yankee nel primer puestu mientres-y siguen la producción Barriu finu en direutu col tercer puestu. Anguaño l'álbum físicu superó les 10 millones de copies y digitalmente tien más de 15 millones de descargues. La producción d'esti discu tuvo collaboraciones como "Zion y Lennox", "Wisin y Yandel" y el raperu Eddie Ávila (Eddie Dee) ayudólu a grabar les voces nel estudiu de Daddy Yankee, amás de componer los cantares "la Gasolina" y "Machucando", ente otres. El cartelu: The Big Boss asitióse tamién na posición #39 lo que lo convierte n'unu de los artistes de reguetón más influyente de los últimos diez años.
Bouzonville
Tien una población de y una superficie de  km².
San Sebastián
San Sebastián ye'l nome de:
Bixente Lizarazu
Bixente Lizarazu (n'eusquera: /bi'ʃente llisa'rasu/; nacíu Vincent Lizarazu en Saint-Jean-de-Luz, 9 d'avientu de 1969) ye un ex-futbolista francés que xugaba de llateral esquierdu.
Biografía
Les sos bones actuaciones llevar a fichar pol Athletic Club en cuenta de 300 millones de pesetes. Col Athletic xugó namái 16 partíos de Lliga y dos de copa, nun añu marcáu polos problemes físicos, antes de dise al FC Bayern München. El club bávaru tuvo qu'abonar 720 millones de pesetes pa faese colos sos servicios. La so salida del club vizcaín tuvo marcada pol intentu d'estorsión y amenaces al que foi sometíu per parte d'ETA. Colos bávaros ganó seis ediciones de la Bundesliga, cinco de la Copa d'Alemaña, la Lliga de Campeones de la UEFA y la Copa Intercontinental. Tuvo tamién un pasu curtiu pol Olympique de Marseille (2004) antes de volver al club alemán, onde se retiraría en 2006.
Seleición francesa
Cola so seleición foi titular na Copa Mundial de Francia 1998, onde foi campeón; na Eurocopa 2000, onde foi tamién el ganador; na Copa Mundial de Fútbol de 2002, onde nun pasó la primer ronda, siendo'l campeón defensor; y na Eurocopa 2004, onde fueron esaniciaos a manes de, quien a lo postrero se fixo col troféu. En total, cola seleición francesa apostó 97 partíos y llogrando 2 goles. Lizarazu formó parte d'una de les meyores defenses de la historia de Francia xunto a Lilian Thuram, Laurent Blanc y Marcel Desailly.
Vida privada
Tuvo casáu cola actriz y cantante francesa Claire Keim, con quien tien una fía, Uhaina. Tamién ye padre de Tximista, frutu d'una rellación anterior. Tien una fundación p'ayudar a vieyos escaecíos polos sos familiares.
Pachyptila belcheri
thumb| Pachyptila belcheri Pachyptila belcheri, tamién denomináu petrel paloma de picu delgáu, petrel azul de picu delgáu y prion picofino, ye una especie d'ave procelariforme de la familia Procellariidae que vive nos océanos meridionales. Cría nes islles Malvines, Kerguelen, Crozet y Noir.
Taxonomía
El patu petrel picofino pertenez al xéneru Pachyptila que forma parte del orde de los Procellariiformes, y como'l restu de miembros d'esti grupu presenta ciertes carauterístiques identificativas. En primer llugar presenten unos conductos nasales tubulares prominentes adosaos a la parte cimera del picu, nesti casu no más alto del picu. Los picos de los procelariformes destacar por tar estremaos en 7 y 9 plaques puñes. Amás producen nos sos estómagos un aceite compuesto d'ésteres con alcoholes de cadena llarga y de triglicéridos. Utiliza esta sustancia tanto p'alimentar a les sos críes como de reserva enerxética pa los sos llargos vuelos como pa llanza-y la a los depredadores. Tamién presenten glándules pa escretar sal na parte cimera de los conductos nasales, pola cual segreguen una solución d'alta concentración salina que-yos dexa amenorgar la concentración de sal de los sos cuerpos pudiendo permanecer asina nos medios de salada onde habita.
Etimoloxía
El términu Pachyptila vien de les pallabres griegues pakhus and ptilon que signifiquen respeutivamente gruesu y pluma.
Descripción
Como otros miembros del so xéneru les sos partes cimeros son de color gris azuláu y les inferiores blanques, con un llurdiu escuru en forma de «M» que va dende'l so llombu hasta la punta de la so nales. Presenten una llista superciliar blanca y franxa escura que va dende la parte inferior del so güeyu hasta casi'l pescuezu. La so cola en forma de ye gris colos cantos escuros. El so picu ye de color gris azuláu y les sos pates son de color azul claru.
Reproducción
Críen añalmente un pollu. Dambos proxenitores encargar de la incubación del güevu y de curiar del pollu hasta que dexe'l nial.
Alimentación
Como los demás coríos petreles alimentar de zooplacton, que penera col so picu.
Distribución y hábitat
El patu petrel pasa tol periodu non reproductivu sobrevolando los océanos del sur. Cría nes islles Crozet, les islles Kerguelen, les Islles Malvines y la isla Noir.
Lliteratura en bretón
La lliteratura bretona ye la desenvuelta en Bretaña en llingua bretona.
Primeros testimonios
El testu más antiguu que se caltién en bretón ye del 790 y consiste en dos páxines d'un tratáu de plantes melecinales que se caltién en Leiden. thumb|Abelardo y Eloísa. De les primeres manifestaciones del awen (inspiración poética) namái esisten referencies vagues, yá que la tradición entós yera primordialmente oral. Hai inscripciones funeraries, cuentes de mercaderes, inscripciones en monedes, pero la sabiduría druida y les enseñances metafísiques, mitolóxiques, filosófiques y científiques taben axuntaes en miles de versos que teníen de ser memorizados polos aprendices. Amás, la sociedá céltica tenía bardos, poetes sagraos que celebraben les proeces del clan improvisando poemes con arpa. Per otra parte, el célticu faláu en Bretaña hasta'l sieglu VIII yera'l britónicu, común al galés y al córnicu, llingües de les cual nun entamaría a estremase hasta'l sieglu VI.
L'establecimientu célticu en Bretaña reforzaría les sos rellaciones con Gales y Cornualles, formando una unidá social y cultural indisociable, con reis y patrimoniu lliterariu comunes. Y los sos bardos, Taliesin, Aneirin, Llywarch Hen, Hyvarnion y Gwenc'hlan, famosos en toa Europa. Mientres la Edá Media desenvolvióse una importante lliteratura oral en bretón, destacando'l bardu Bleheri, famosu na corte de Guillermo de Aquitania, pero los primeros testimonios lliterarios escritos en bretón nun llegaríen hasta la Edá Moderna. Créese que los poetes y bardos bretonos fueron los qu'introducieron y anovaron nel continente européu'l ciclu d'hestories y lleendes de la denominada Materia de Bretaña, referentes al rei Arturo y a la Mesa Redonda (ciclos de Weroc, Meriasek y Yonek, lleenda de Tristán y Isolda), sobremanera a partir del sieglu XI, mientres el ducáu de Hoel I, gracies a los bardos Cadiou y Riwalon. Tamién seríen importantes los curtios bobos que lleen estos poemes llíricos (lais bretons) y cantares d'amor, que desgraciadamente namái sobrevivieron na so versión francesa. En filosofía y teoloxía, entá cuando escribieron en francés o llatín, destacaron como maestros Pierre Abélard (1079-1142) de Ar Palez, cerca de Naoned, con Sic te non (1122), considerada como una obra mestra de la escolástica; Bernard de Loudéac, maestru en Chartres; Jean Roscelin (m. 1121), unu de los iniciadores del nominalismu y profesor na Sorbona; Baudri de Borgueil (1047-1130) y Marbode de Rennes (1035-1123). Les obres en bretón d'esta dómina nun se caltuvieron. Como en Gales y n'Irlanda, los monxos recoyéronles, pero la mayoría de monesterios fueron escalaos polos normandos y los pocos testos sobrevivientes seríen destruyíos mientres les Guerres de la Lliga o mientres la Revolución francesa.
El bretón mediu
Los testos meyor calteníos correspuenden al periodu del bretón mediu (sieglos XV-XVI): dalgunos son los denominaos Buhes ar Zent (Vides de Santos), dataes del sieglu V pero que nun fueron impreses hasta los sieglos XV-XVII, como Buhez Santes Nonn hac he map Deuy (Vida de San Non y del so fíu Deuy), Buhez Sante Gwenole (Vida de Santa Gwenola), Buhez Santez Genovefa (Vida de Santa Genoveva), Buhez Santez Barba (Vida de Santa Bárbara), impresa en 1557, Burzud Braz Jesus (Vida de Jesús), recoyida en 1530 y An Passion hac an Resurrection (Pasión y Resurrección). Otres fueron An dialog etre Arzur Ruca d'an Bretoned hai Gwynglaff (Diálogu ente Arturo, rei de los bretones, y Gwynglaff), compuestu en 1450, y de carís relixosu; l'intelectual Jehan Legadeuc compoón ente 1463 y 1499 -y catholicon breton, primer diccionariu bretón-francés-llatín, con más de 5.000 pallabres. Pero les obres más importantes, tamién d'inspiración relixosa seríen el Mellezour an maru (Espeyu de la muerte, 1519) de Jean Ar Archer Coz, considerada la gran obra de la renacencia bretona y la Buhez Mabden (1530). Nun se sabe nada de la poesía llírica, entá cuando se sabe que les hestories tradicionales faíense en versu y pequeños poemes (lais, balaes, lloros).
Bréhain
Tien una población de y una superficie de  km².
Lliteratura en bretón
El bretón mediu
El teatru bretón nun apaeció hasta'l sieglu XII, colos misterios pensaos pa la instrucción y entretenimientu del pueblu en llingua vulgar. Yeren composiciones en versu, respetando les antigües formes de métrica celta, qu'inda yeren norma en Gales. De cutiu basábense na vida y milagros de los santos locales (Meriasek, Bieuzy), los actores yeren xente del pueblu que s'aprendía'l testu de memoria oralmente, cosa qu'esplicaría que nun se caltengan los manuscritos. El testu más antiguu, la Buhez Santez Nonn, ye del 1450 y los otres, Burzud Braz Jezuz (1530), Buhez Santez Barba (1557) y Buhez Santez Katell (1580). Estes pieces yeren más llargues que los misterios franceses y teníen más intensidá dramática, pero nun s'atoparon escenes escabrosas y nótase la presencia del Ankou, personificación masculina de la muerte nos cuentos populares. Con respectu al teatru profanu, empecipiaríase a empiezos del sieglu XV y namái se caltién una pequeña comedia, Amourousted eun dean coz penihy so orguet a vegada ur plac’h (Los amores d'un vieyu namoráu d'una mocina).
Ente 1530 y 1642 compiláronse los Poémes bretons du Moyen Age (Poemes bretones de la Edá Media), que nun seríen impresos hasta 1879 y que recoyíen los Pemzec levenez Maria (Los quince allegríes de María), Buhez Mabden (Na vida del home), y Tremenvan an itron gwerches Maria (Pasión de la Virxe María). Finalmente, en 1576 apaecería una versión de la Buhez an itron Santes Cathell (Vida de la dama Santa Catalina).
Sieglos XVI y XVII
thumb|[[Mikael an Nobletz.]] Mientres el sieglu XVII siguiría'l desenvolvimientu de la lliteratura en llingua bretona, destacando'l Dictionnaire breton-français (1616) de Quinquer de Roscoff, el que nel añu 1636 compón unes Divizioù (Conversaciones); en 1622 escríbese la Doctrin an christien, qu'inclúi les obres profanes Bue Robars an Diaoul (Vida de Robert el Diañu), An inconstanç doub y Ian melarge (Martes d'Antroxu), influyíes pola Comedia del arte y ónde s'introduz el personaxe d'Arlequín, a les cual xuniríase más tarde Ar farvel goapaer (El llocu disimuláu), compuesta versu en 1750 en dialeutu lleonés por Paskal Kerenveier (1728-1794) y en 1650 Tangi Gueguen escribe les An nouelou ancient hai devot (Cantares vieyos y devotos).
Antonio Tejero
Antonio Tejero Molina ye un ex-teniente coronel de la Guardia Civil. Foi unu de los principales cabezaleros del intentu de güelpe d'estáu del 23 de febreru de 1981 n'España, popularmente conocíu como 23-F.
Lliteratura en bretón
Sieglos XVI y XVII
Mientres la segunda metá del sieglu XVII empecipiaría'l periodu del bretón modernu, marcáu l'orixe polos trabayos gramáticos del xesuita Julien Maunoir (1606-1683). El fíu d'un misioneru bretonófonu, Mikael an Nobletz (1577-1652) tamién intentó crear una grafía basada nel dialeutu de Leon y fai delles mutaciones inusuales na llingua: tok “sombreru” y kiger “carniceru”, conviértense en tok ar c'higer “el sombreru del carniceru” o ù ar gigerien “los sombreros de los carniceros”, tamién ma zog “el mio sombreru” y y dok “el so sombreru”.
Antonio Tejero
23-F
La tarde del 23-F, al mandu d'unos 200 guardies civiles asaltó'l Congresu de los Diputaos, que nesos momentos celebraba la sesión d'investidura como Presidente del Gobiernu de Leopoldo Calvo Sotelo. Secuestró a tolos diputaos hasta les 10 de la mañana del 24 de febreru de 1981, cuando s'entregó al fracasar l'intentu de golpe d'estáu.
Choix de plantes de la Nouvelle-Zelande
Choix de plantes de la Nouvelle-Zelande (embrivíu Choix Pl. Nouv.-Zel.) ye un llibru ilustráu con descripciones botániques escritu pol ciruxanu naval y naturalista francés, Étienne Fiacre Louis Raoul. En 1846 publica en París Choix de plantes de la Nouvelle-Zélande ("Seleición de Plantes de Nueva Zelanda") con Fertin y D.Masson.
Antonio Tejero
23-F
Foi procesáu y encarceláu, permaneciendo na prisión d'Alcalá d'Henares hasta'l 2 d'avientu de 1996 en que salió en llibertá condicional. Dende setiembre de 1993 yá disfrutaba de réxime abiertu. En 1982 entamó dende la cárcele un efímeru partíu políticu d'estrema derecha pa presentase a las eleiciones xenerales ("Solidaridad Española"), que desapaeció tres éstas pol mor de los sos raquíticos resultaos.
Lliteratura en bretón
Sieglos XVI y XVII
Al empar, abandonaríense les regles más difíciles de la versificación celta, cosa que dexaría componer poemes y drames ensin exerciciu de gran virtuosismu. Esta ye considerada como la gran dómina del humor céltico, con obres teatrales costumistes y satíriques de Klaod Al Lae (1745-1791) Ar c’hy (El perru) y Sarmoun great ar maro a Vikeal Morin (Sermón sobre la muerte de Miguel Morin), del poema anónimu Ar bugel fur (El neñu sabiu) y los poemes frívolos del abá Baill, capellán de Saint Jean-du-Doigt, autor de Meulidige kegin (Aponderamientu del berru).
Con respectu al teatru de la dómina, destaquen Buhez Santez Genovefa ar Vrabant y la Burzud (Pasión) de 4.660 versos, compuesta por Laorañs Richou, y el Buhez ar Saent (1752) de Claude Marigo (1693-1759). Otra forma de teatru relixosu fórmenlu los populares Pardons (celebraciones relixoses), el Burzud Santez Triphina (Purgatoriu de San Patriciu) y el Buhez ar pevar map Aymon (Vida de los cuatro fíos de Aymon).
Al respective de la lliteratura culta, hai que destacar a Alain-René -y Sage Ar Fur, qu'escribe Tuccaret (1709); el padre Grégoire de Rostrenen (1672-1750]), siguidor de Maunoir, el qu'en [[1732 escribiría -y dictionnaire françois-breton; y Teophile-Malu Corret de la Tour d'Auvergne (1743-1800), filólogu autor de Nouvelles recherches sur la langue, l'anicie et les antiguités des bretons (1792). Loeiz -y Pelletier (1663-1733) escribió un diccionariu etimolóxicu bretón publicáu polos Estaos; Charles -y Briz (1665-1737) escribió Heures bretonnes et llatines (1712) nun amiestu de bretón y francés denominada brezhoneg beleg (el bretón de los cures).
Renacimientu lliterariu (sieglu XIX)
thumb|[[Théodore Hersart de la Villemarqué.]] La renacencia lliteraria bretóona coincidió col trunfu lliterariu del romanticismu, preparáu pola obra de Gonideg y pola poesía de tradición oral yá esistente. Inda nel sieglu XIX había bardos ambulantes que cantaben de granxa en granxa, los gwerzioù (lloros y cantares épicos) y los sonioù (de carís humorísticu y amorosu), onde s'entemecíen poemes antiguos y composiciones nueves. Otres muestres de la tradición oral, los cuentos, recreaben personaxes como Merlín, Arturo, les faes Viviana y Morgana, el xigante Gaor, el cruel rei Conomor (el Conchobar del irlandeses), la princesa llibertosa Ahès o Dahud, los nanos maliciosos denominaos korrigans o kornandons y el rei Marco de Cornualles, conocíu pola hestoria de Tristán y Isolda. Los vieyos mitos fueron cristianizados, como foi'l casu de l'antigua divinidá celta Cernunnos Taranis, que foi substituida pol diañu. Tamién yera medio pagana la personificación de la muerte, Ankou, que yera masculina. Les temes favorites de les lleendes yeren la sumersión de ciudaes y villes, la busca de princeses, muertes de muyeres y de neños, trabayos llevaos a términu gracies a la maxa y la cierva persiguida; a estos xunieron les lleendes cristianes, los santos llegaos de Gran Bretaña pa evanxelizar el país y les divinidaes céltiques tresformaes en santos, como Ana en Santez Anna, Brigantia en Santa Bríxida y Edern en San Edern.
Théodore Hersart de la Villemarqué fixo una amplia escoyeta d'estes tradiciones ancestrales y en 1838 publicó lo que-y paeció de más interés en Barzaz Breiz. Esto crearía interés y afalaría a otros nuevos autores pa escribir en bretón. Los principales fueren Aougust Brizeug (1803-1858), Prosper Proux (1812-1873) de Kernev; Jean Marie -y Scour, con Gwerz Ker-Is (La ciudá somorguiada); Lan Inizan (1826-1891) François-Marie Luzel Fañch An Uhel (1821-1895), Gwilherm Kerambrun (1813-1852), Narcisse Quellien (1848-1902), amigu d'Ernest Renan y autor de los poemes Annaïk (1880) y Breiz (1898); Gabriel Milin (1822-1895) direutor de la revista Feiz hai Breizh y autor de los cuentos Gwechall-goz y oa (Foi otra vegada, 1924).
Tamién se desenvolvió una fuerte lliteratura de carís relixosu y reaccionaria, fomentada poles traducciones bíbliques Histoer ar Vuhe Jesus Chrouist (Hestoria y vida de Xesucristu), en gweneg, de Giquello, y el Testament Nevez hon Aoutrou Jesus Krist (El nuevu testamentu de Xesucristu, 1827), traducíu por Gonidec, qu'en 1866 van xunise na Bibl Santel. Ente estos autores relixosos destacaríen el padre Henry, autor de Kannouennou santel (Cántico sagraos); el padre Yann-Vario -y Jobioux (1806-1888), l'abá Mientres, autor de Ar feiz hai ar vro (La fe y el país); Joakim Gwilhom (1797-1857). Amás, mientres el periodu de 1830 a 1848 destacaron los autores de teatru Aougust Ar C’horr y Jobig Koat de Montroulez, autores de comedies como Plac’h ar pemp amourouz (La moza de los cinco enamorado). Dende'l 1800 formárense numberosos grupos de teatru amateur en Bro Dreger, en villes como Lannuon, Pluzuned, Pempoull y Lanveur. Toes estes obres ayudaríen a afitar l'estereotipu del bretón ultracatólicu y reaccionariu.
Lliteratura contemporánea
El poeta Jean-Pierre Calloc'h (1888-1917) foi muertu mientres la I Guerra Mundial. Publicóse de forma póstuma la coleición Ar en deulin, qu'encimentó la so fama como poeta de guerra.
Nos años 1920, surdió un movimientu pa introducir los nuevos enclinos de la lliteratura moderna en bretón, nel que'l llingüista y autor Roparz Hémon tuvo un papel importante. La revista lliteraria Gwalarn sirvió de salida p'autores modernos, como Jakez Riou y Yves -y Drézen (que publicó la primer novela llarga en bretón en 1941).
Pierre-Jakez Hélias (1914-1995) escribió prosa y poesía tantu en bretón como en francés. La so contemporánea Anjela Duval (1905-[[1981]) escribió poesía cavilgando sobre'l so orixe llabrador, mística y de conciencia social.
Lea Michele
Lea Michele Sarfati, más conocida como Lea Michele, ye una actriz y cantante estauxunidense de teatru, televisión y cine. Ye conocida pol so papel de Rachel Berry, na serie de televisión Glee, que-y valió una nominación al premiu Globu d'Oru na categoría de «Meyor actriz de serie de televisión en comedia o musical» y otra al Emmy a Primetime Emmy a la meyor actriz - Serie de comedia Meyor actriz - Serie de comedia. Tamién por interpretar el personaxe de Wendla na obra musical Spring Awakening, de Broadway, pol que foi nomada al Drama Desk Award.
Primeros años
Lea Michele nació'l 29 d'agostu de 1986 nel barriu del Bronx, na ciudá de Nueva York, pero creció en Tenafly, nel Condáu de Bergen, del Estáu de Nueva Jersey onde estudió na Tenafly High School. La so madre Edith Michele ye una católica italo-estauxunidense, y el so padre Marc Sarfati ye d'ascendencia xudía sefardina-española. Creció colos dos relixones, anque nun asistió a la escuela hebrea y nun tuvo un bat mitzvah. Lea viose obligada a usar el so apellíu "Michele" en cuenta de "Sarfati" yá que sufrió bullying na escuela. Michele foi aceptada na Escuela d'Artes Tisch de la Universidá de Nueva York, pero optó por siguir trabayando nel escenariu. Confió qu'a pesar del so ésitu nel escenariu, dixéron-y que nunca lo fadría na televisión "porque me vía demasiáu étnica, demasiáu xudía. Asina que tener la oportunidá de tar nesto ye increíble." Lea fizo una audición pal papel de Rachel Berry cantando "On my own", ensin querer el pianista nun tocó la parte del segundu versu, a lo que Lea dixo "Hai que volver faelo, voi faelo otra vegada y quiero que toos lloren", l'equipu riendo díxo-y a Lea que'l papel taba más qu'aseguráu pa ella.
Carrera
Lea debutó en Broadway como suplente pal personaxe de Cosette (neña) nel musical Los miserables nel añu 1995. En 1998 trabayó nel orixinal de Broadway del musical Ragtime. En 2004 interpretó los personaxes de "Shprintze" y "Chava" nuna representación en Broadway del musical El violinista nel teyáu. Regionalmente ella interpretó'l rol principal nel musical inspiráu nel Diariu d'Ana Frank. A los 14 años tamién participó na representación en talleres tempranos y en Broadway de la versión rock musical de la obra Spring Awakening col so meyor amigu Jonathan Groff. Cuando esti musical debutó formalmente en Broadway el 10 d'avientu de 2006, Lea foi nomada al prestixosu Drama Desk Award na categoría de Meyor Actriz nun musical.
El 18 de mayu de 2008, Lea abandonó Spring Awakening. En xunetu de 2008 trabayó nel musical Nero na so presentación na Universidá de Vassar; el 8, 9 y 10 d'agostu del mesmu añu interpretó'l personaxe de Eponine nun conciertu inspiráu nel musical Los miserables celebráu nel Hollywood Bowl (un famosu anfiteatru de Hollywood).
Lea Michele pue ser oyida nos casting de grabaciones de les orixinales Ragtime y Spring Awakening, y del revival de 2003 d'El violinista nel teyáu. El discu de Spring Awakening qu'inclúi les voces de los miembros del repartu orixinal, ente elles la de Lea Michele, ganó'l Premiu Grammy de 2008 al Meyor Álbum de Show Musical.
thumb|150px|left|Lea Michele nel estrenu de la serie de televisión Glee, en Santa Monica (California) en 2009. Antes del so trabayu na serie Glee, Lea solo trabayara en televisión (como actriz) con un personaxe secundariu nun únicu episodiu de la primer temporada de la popular serie policiaca Third Watch; l'episodiu llamóse Spring Forward, Fall Back y salió al aire'l 17 d'abril de 2000; el personaxe de Lea llamábase Sammi.
El 15 d'avientu de 2009 anuncióse que Lea Michele yera una de los cinco nomaes al premiu Globu d'Oru de 2010 na categoría de Meyor Actriz de Serie de Televisión - Comedia o Musical pol so trabayu na serie Glee. El 17 de xineru de 2010 anuncióse la ganadora na tradicional ceremonia d'entrega de los premios; Michele nun resultó ganadora, pero de toes formes la so nominación ye considerada una gran meyora pa la so carrera. Nesi mesmu añu, el 22 d'abril apurrió un premiu nos Kids Choice Awards 2010 xunto a Cory Monteith.
El 30 d'abril de 2010 la prestixosa revista estauxunidense Time anunció la so tradicional llista añal de les 100 persones más influyentes del mundu en distintos ámbitos; de les que 25 son los artistes más influyentes del mundu. Ente eses 25 personalidaes del mediu artísticu apaeció de forma sorpresiva Lea Michele nel puestu 13; el ser considerada la decimotercer artista más influyente del planeta ye una señal del claru ésitu qu'ella algamó gracies a Glee a nivel internacional en bien curtiu tiempu. Pa faer más grande l'honor, la encargada d'escribir l'artículu na revista presentando a Lea Michele dientro de la llista, foi la llexendaria actriz y cantante Olivia Newton-John (famosa pola mítica película musical Grease).
thumb|right|Lea Michele en 2010. Nel añu 2010, protagonizó un comercial de llarga duración, de la llinia de productos femeninos pal pelo Dove, nel cual realizó un correutu cover del cantar "My Favourite Things", del musical The Sound of Music.
El 8 de xunetu de 2010, foi anunciáu que Lea yera una de les candidates al Premiu Primetime Emmy a la Meyor Actriz nuna Serie de Comedia, de nuevu pola so participación na serie Glee. Los Premios Emmy son el máximu gallardón de la televisión d'Estaos Xuníos, l'equivalente televisivu a los Premiu Óscar nel cine. La entrega de premios tuvo llugar el 29 d'agostu, xusto'l día del cumpleaños de Lea Michele; ella nun resultó ganadora, una y bones el premiu foi concedíu a l'actriz d'Estaos Xuníos Edie Falco.
thumb|left|Michele na entrega de los 38th [[People's Choice Awards en 2012.]] Nel añu 2011 Lea Michele fixo'l so debú nel cine al participar na película New Year's Eve, una comedia romántica onde compartió repartu con munches estrelles del cine de Hollywood del momentu, pa la cual tuvo dos participaciones especiales nel soundtrack de la mesma, presentando la so voz pa cantar el clásicu escocés d'Añu Nuevu, Auld Lang Syne, y el dueto "Have a Little Faith In Me", con Bon Jovi. Nel añu 2012 foi escoyida como chica representativa de la marca Candie's.
En 2013 va ser la nueva cara de L'Oréal París, gracies al so talentu y guapura foi escoyida por esta gran marca cosmética. Nuna nota Lea reveló que yá que la so carrera foi temprana en Broadway, usó maquillaxe dende esi entós y dixo adorar los productos de L'Oréal París. Foi escoyida pa representar la voz de Dorothy na nueva película "Dorothy Of Oz". Nel 2013; el 13 de xunetu muerre'l so noviu Cory Monteith, co-protagonista de la serie de Glee; el 10 d'avientu estreno'l so single "Cannonball" (basáu na esperiencia que vivió depués de la muerte de Cory, escritu pola cantante Sia) de la so primer discográfica "Louder". El 9 de xineru de 2014 estreno'l video de "Cannonball" na so cuenta VEVO, que tuvo un puestu ésitu en dellos países del mundu, algamando millones de reproducciones. El 19 de mayu de 2014, estreno'l video de "On My Way", nuevu single del so álbum, na so cuenta VEVO, que tuvo una positiva receición de la crítica y algamó tamién millones de reproducciones. Por cuenta de la perda del so noviu escribe un cantar, que cunta lo que vivió depués de 7 díes de la muerte d'él, llamada "If you say so".
En 2014 publicó'l so primer llibru Brunette Ambition nel que combina la so biografía, enllena de confesiones, con trucos de guapura y salú.
Voz
thumb|170px|right|Michele interpretando [[Firework nel Glee Live! In Concert! en 2011.]] Lea ye considerada pola crítica como una de les meyores voces d'esta nueva xeneración poles sos capacidaes vocales y la so versatilidad a la hora del cantar. El so rexistru vocal abarca 3 octaves seis tonu y un semitonu, con un timbre de voz sopranu. La so téunica vocal ye práuticamente perfecta, con un gran sofitu del diafragma, un gran usu de los resonadores corporales y un gran control de la respiración, que-y dexa sostener enllargaes notes nel tiempu. El so voz de pechu, foi apoderada rápido, y agora ye capaz de producir graves qu'inclusive faen que sía confundida con una mezzosopranu. El so voz de cabeza ye llixera, melódica y brillosa y ye capaz de realizar melismas complexos con ella, y llegar a notes bien altes con facilidá, que llogra caltener, capacidá que pola cual destácase y que la crítica destacó del so rexistru. De normal emplega l'usu de rexistru vocal mistu (voz de cabeza y voz de pechu al empar), y apodera con facilidá la téunica del vibrato. Ente les sos referencies musicales atópense Barbra Streisand, a quien idolatra dende pequeña, y Céline Dion. De cutiu, foi considerada pol so voz y les sos capacidaes vocales, como la socesora de Barbra Streisand y Céline Dion, a quien hai versionado en delles oportunidaes na serie de la cual foi protagonista, Glee. Al día de la fecha, la so nota más alta alcanzada n'estudiu y en vivu, foi escontra'l final del mashup "Halo/Walking on Sunshine" realizáu para Glee, nel cual sostién mientres 10 segundos un A5, una de les notes más altes que puede algamar el rexistru vocal femenín nel cantar. Escontra'l final de "To Love You More", cantar orixinal de Céline Dion, versionada pal últimu episodiu de la cuarta temporada de Glee, sostuvo notes altes mientres 20 segundos ensin detenese. Pa la mesma serie en cuestión, cantó en sopranu llírica llixera, "A Boy Like That / I Have a Love" y "Tonight", orixinales del musical West Side Story; una capacidá desconocida nella hasta esi momentu. Amás les sos dotes como actriz dexen tresmitir la esencia de les lletres de los cantares que canta.
Influencies
Una de les más importantes figures influyentes na vida de Lea ye Barbra Streisand, quien cita como la so "modelu". vía xunto cola so madre Edith les sos vieyes películes cuando yera una neña. Michele dedica un capítulu nel so llibru Brunette Ambition a Streisand, "Realmente l'amu, ella siempres foi un modelu pa mi. Ella ye daquién que na so carrera centróse no que la fai única y especial". L'Actriz y cantante Audra McDonald ' s tamién foi una influencia en Michele. Dixo: "Audra ye probablemente la meyor cantante del mundu. Nun creo qu'ella tenga la mas mínima idea de la gran influencia tuvo sobre mi. Yo diría que'l 80% de les mios conocencies de cantar vieno de Audra... Cómo calecer. Cómo alendar. Cómo curiar de la mio voz. Toles mios creencies son porque Audra les inculcó en mi. Y siempres voi tar estimada d'ella".l'artista Alanis Morissette tamién foi una inspiración pa la carrera de Michele, Álbum de Morissette the Jagged Little Pill foi'l primer álbum Michele mercáu y nel 2014 una entrevista dixo qu'entá lo tener."Amu a Alanis Morissette. Ye maraviyosa. Toes los sos cantares les sos lletres son tan belles y vocalmente ye tan fuerte". Celine Dion influyó tamién como cantante. "Nun recuerdo un día de la mio vida ensin ser inspiráu por Celine Dion". [149]
Amás, Michele emponderó a munchos artistes de la música y dixo qu'almira a Lorde, afirmando: "[ella] ye increíble. Ella escribe tolos sos propios cantares y son como la poesía".
Vida personal
thumb|left|Lea y Cory Monteih. Caltuvo una rellación col tamién actor y compañeru de repartu na serie Glee, Cory Monteith. La rellación duró dende fines del 2011 hasta la muerte de Cory por causa d'una sobredosis, na so habitación nun hotel en Vancouver el 13 de xunetu del 2013. Él tenía previstu pidi-y matrimoniu en día del so cumpleaños, el 29 d'Agostu. Les últimes pallabres qu'ésti-y dixo, por aciu una conversación telefónica, fueron "If you say so" (si tu dicir) y dan títulu al cantar más íntimu de la cantante nel so primer discu como solista, Louder.
Tres el fallecimientu del so noviu, Lea abellugar na casa de la so meyor amiga Kate Hudson.
Residencia
Lea tien una casa en Los Angeles, que mercó por $ 1,4 millones en 2012. Antes de mercar la so casa de Hollywood, Michele vivía nun apartamentu na ciudá de Nueva York West Village. Camudar al apartamentu a la edá de dieciocho años, dempués de graduase de la preparatoria Tenafly en 2004. En 2009, treslladóse permanentemente a California.
Filmografia
Broadway
Readings
Conciertos
Televisión
Cine
Laveissière
Laveissière ye una comuña francesa del departamentu de Cantal, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Michel Martelly
Michel Joseph Martelly ye un políticu y exmúsico haitianu, foi'l presidente de la República d'Haití dende'l 14 de mayu de 2011 al 7 de febreru de 2016. Foi'l primer presidente lexítimu de la so nación qu'asocede a otru electu tamién democráticamente.
Infancia y Mocedá
Nació dientro d'una familia de clase media, el so padre yera supervisor d'una planta petrolífera. El so güelu maternu, Auguste de Pradine, foi un cantante haitianu que compunxo cantares en contra de la ocupación estauxunidense n'Haití. Martelly aprendió a tocar el pianu por sigo mesmu. Dempués de graduase de la preparatoria y en siendo refugáu na Facultá de Medicina d'Haití, inscribir na Academia Militar Haitiana, pero depués foi espulsáu tres, según él, preñar a l'afiada d'un xeneral. En 1984 emigra escontra los Estaos Xuníos xunto a la so primer esposa, onde de volao asiste a la universidá comuñal de Rede Rocks. En 1986, en cursando malapenes un semestre, divórciase y torna a Haití nel momentu que el dictador Jean-Claude Duvalier (Baby Doc) ye derrocáu y obligáu a exiliase. En 1987 retorna a los Estaos Xuníos cola so novia Sofía, casóse con ella en Miami y tienen al so primer fíu: Olivier. Martelly dedicar a trabayar nun llocal en construcción mientres un añu, y torna de nuevu cola so esposa a Haití. En 1988 torna a Haití, y empecipia la so carrera musical tocando'l tecláu n'eventos locales de Ciudá Petión y Kenscoff, dambos suburbios de Puertu Príncipe.
Carrera musical
Michel Martelly foi un pioneru nes bandes que solamente toquen konpa dirèk, un xéneru bailladeru surdíu n'Haití en llingua criolla. Esti xéneru surdió na década de 1950 y foi creáu por Nemours Jean-Baptiste. Martelly, un tecladista y autoproclamado el presidente del konpa dirèk, popularizó un estilu nouvelle génération o de nueva xeneración.
Carrera política
Les rellaciones de Martelly con miembros de pasaos gobiernos d'Haití y con diplomáticos estauxunidenses recibió opiniones mistes y crítiques por fans y activistes. Ye bien sabíu que Martelly ye un amigu del presidente René Préval, y que tamién tien llazos d'amistá col Tte. Cnel. Michel François, ex-xefe de la policía de Puertu Príncipe, quién foi convicto por crímenes de lesa humanidá.
Antes del golpe d'Estáu que derrocó a Jean-Bertrand Aristide, Martelly operó una discoteca que se llamaba The Garage, que yera frecuentada por militares haitianos y otros miembros de la clase dirixente. Más tarde, dempués del segundu golpe d'Estáu que sufrió Aristide, Martelly presentó una serie de conciertos en contra del regresu del derrocáu presidente y de cualquier presencia estauxunidense na nación. El carismáticu Martelly refugó retratase ante les crítiques de les sos afiliaciones con políticos y funcionarios gubernamentales. Como nuna ocasión díxo-y a un reporteru: "Yo nun tengo porqué defendeme....es el mio derechu. Ye'l mio país. Yo puedo lluchar polo que creo."
En 2010, postulóse como candidatu a la presidencia d'Haití, llegando al tercer llugar según los datos preliminares, esti fechu amenó una crisis eleutoral, porque s'alegó que'l candidatu oficialista Jude Célestin fuera favorecíu por un fraude cometíu pol gobiernu. El 3 de febreru de 2011 anuncióse'l so pase a la segunda vuelta que se celebraría'l 20 de marzu, dempués d'un pactu nel que Célestin arrenunció de siguir na guerra. Martelly propunxo que se reinstauren les Fuercies Armaes d'Haití, que fueron desmantelaes por Aristide en 1995.
Toma de posesión
thumb|left La ceremonia de invistidura túvose que celebrar nel Parllamentu provisional. La ceremonia empecipiar a les 8 am, hora llocal (13:00 GMT). A les 9:30 am (14:30 GMT) depositóse una ufrienda floral nel Muséu del Panteón Nacional.
Vida personal
Anguaño Martelly mora n'Haití, anque caltuvo una segunda residencia en Palm Beach na Florida. Vive cola so esposa y mánager, Sophia Saint-Rémy y los sos cuatro fíos. En 2006, Martelly anunció la so retirada de la música, dexaría de grabar discos y presentase en conciertos, pero dos años dempués anunció'l so regresu a la música con un nuevu senciellu, Magouye, y un nuevu filme curtiu, Bandi Llegal. Ye primu de Richard Morse, famosu músicu y alministrador d'un hotel en Puertu Príncipe.
Afeni Shakur
Mientres taba inda embarazada de Tupac, Afeni Shakur compareció nun procesu xudicial nel que la acusaba de participar n'atentaos terroristes. La so condena podría ser de más de 300 años y 150 cargos. Aun así, ella mesma encargóse de la so propia defensa, ganando'l xuiciu y siendo lliberada un mes antes de la nacencia de Tupac.
El so fíu escribió-y el tema Dear Mama («Querida Ma»), tando entá en vida. Foi nomada a un Grammy como meyor interpretación de rap en solitariu y ta considerada por delles persones como una de los meyores cantares de rap de tolos tiempos.
Dende la muerte del so fíu (Tupac morrió nun tirotéu en 1996), Afeni Shakur superviso la lliberación del so trabayu. Fundando la discográfica que lleva'l nome Amaru Records y coproduciendo xunto a Eminem l'álbum Resurrection rescatando la voz del so fináu fíu pa ello, l'álbum recibió delles crítiques por cuenta de la so co producción con Eminem. Un añu dempués de la muerte de Tupac, fundó la Tupac Amaru Shakur Foundation, qu'apurre programes d'arte pa mozos. Tamién llanzó una llinia de ropa, Makaveli Branded. Tolos beneficios van a la Tupac Amaru Shakur Foundation.
El 2 de mayu de 2016 finó por causa de un paru cardiacu nel condáu de Marin, California.
Islles Esvalixaes del Océanu Índicu
Les islles Esvalixaes del Océanu Índicu ( en francés, Îles Éparses de l'océan Indien ) son un grupu de pequeñes islles coralines alcontraes na canal de Mozambique, nel océanu Índicu (salvo la islla de Tromelin). Nun formen nengún grupu xeográficu, solo alministrativu, una y bones toes pertenecen a Francia y formen unu de los cinco distritos de les Tierres Australes y  Antárticu Franceses. Estes islles son reivindicaes pelos países vecinos, Madagascar y Mauricio.
Xeografía
Les islles son consideraes reserves naturales.
Historia
Les islles Esvalixaes fueron alministraes pol prefeutu de Xunta hasta'l 3 de xineru de 2005. Dempués de dicha fecha, son responsabilidá del prefeutu qu'exerz d'alministrador xeneral de los Territorios Australes Franceses.
Kenichi Ego
Kenichi Ego (江後 賢一; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Eufemismu
L'eufemismu ye una figura retórica que consiste en sustituyer una pallabra considerada desagradable por una espresión o otra pallabra que nun tenga les mesmes connotaciones negatives.
Los eufemismos son frecuentes na propaganda en tiempu de guerra, nel llinguaxe políticamente correcto o cuando se fai referencia al sexu, les fonciones fisiolóxiques en xeneral, la muerte, la enfermedá o la economía.
Nel casu de les interxeiciones ye frecuente cambiar pallabres consideraes tabú por otres de significáu bien distintu pero que suenen apaecío. Asina, en munches blasfemies sostitúyese "Dios" por "diez" o "cago en" por "caso con".
Delles veces, col pasu del tiempu, el propiu eufemismu llega a considerase desagradable y sostitúyese por otru nuevu. Por exemplu, anguaño la espresión "cuartu bañu" sustituye a "retrete", que s'usaba pa designar el cuartu de la casa tresnáu pa les necesidaes fisiolóxiques.
Ribadeo
Demografía
Fonte: Institutu Nacional d'Estadística (INE) 1857-2018.
Triglav
El Triglav ye'l monte más altu d'Eslovenia, atopase nos Alpes y mide 2.864 m d'altitú. Esti monte alcuéntrase nel noroeste d'Eslovenia, mui cerca de la frontera ente Austria ya Italia, siendo la más alta de los Alpes Xulianos y d'Eslovenia, país nel que se reconoz como un monumentu nacional. Pa la xeografía física, constitúi'l saliente alpín nordeste de la rexón física italiana.
Topónimu
El nome según la tradición deriva de la so forma con tres puntes (Triglav significa tres cabeces) visibles dende'l valle de Bohinj. Julius Kugy afirma que los trés puntes nun son absolutamente reconocibles, yá que la cima apaez más como una gran bóveda xunida al traviés d'una ponte natural al visu llateral más pequeña'l pequeñu Triglav" o mali Triglav): Kugy atribúi entós el nome al dios eslavu a los trés cabeces, Triglav tamién (de tri, trés y glava, cabeza), señor del aire, de l'agua y de la tierra, amás de padre de los rayos, que según la lleenda tenía un tronu sobre les nubes o sobre los montes latos. Pa sostener esta tesis, Kugy rellata'l fechu de que nenguna de les espediciones al Triglav fala de tres cimes, sinón siempres de la vía al traviés del Mali Triglav escontra'l visu principal.
El nome Triglav, per otru llau, apaez de forma recién, namái a partir del añu 1840, y ta por ello amestáu a la renacencia" de la identidá eslovena; nos documentos antiguos apaez siempres la forma Terglau, Terglou o Terklou, que permanez entá en dialeutu, del que la forma "Triglav" ye la versión culta o escrita. N'italianu llámase monte Tricorno.
Xeografía
Ye conocíu pola so forma propia y la so visibilidá dende distancies entá cimeres a 100 km, notablemente dende l'Estáu federáu austroesloveno de Carintia, n'Austria. El so cara norte constitúi una de les mayores prominencies d'Europa.
El Triglav  atopase nel mediu del parque homónimu, al noroeste del país. La so superficie, de 84.800 Ha, representa'l 4% del territoriu del país. A los so pies atopen les fontes d'unu de los más importantes afluentes del Danubiu, el ríu Sava y les del Isonzo que pela so parte desagua nel mar Adriáticu.
Historia
El monte ye un símbolu de la identidá eslovena. Atópase representáu en forma estilizada nel escudu nacional, na bandera y na moneda eslovena de 50 céntimos d'euru; amás, según la tradición, tou home eslovenu tien de xubir el Triglav a lo menos una vegada na so vida.
El monte representa una vieya divinidá sudeslava, que tocaba col so primer puntu'l cielu, cola segunda la tierra y cola tercera, escontra baxo, el mundu soterrañu. Esta rexón tamién ye'l llar de la lleenda eslovena de Zlatorog, la gamuza de los cuernos d'oru.
Dende l'añu 1919 hasta 1943 yera'l monte más altu de la provincia de Gorizia y taba na frontera col reinu de Yugoslavia.
Lino Alarco
José Lino Alarco Brediñana foi un médicu y políticu peruanu. Foi electu como primer vicepresidente de Perú en 1903, acompañando al presidente Manuel Candamo, pero finó antes de juramentar el cargu.
Biografía
Fíu de Toribio Alarco y Ignacia Brediñana. Estudió nel Colexu Noel y nel Seminario Conciliar de Santu Toribio. En 1851 pasó a estudiar medicina nel Colexu de la Independencia (depués Facultá de Medicina de la Universidá de San Marcos) y graduóse de doctor en 1858 con una tesis sobre «Abscesos del fégadu». Foi, socesivamente, catedráticu auxiliar d'Anatomía Descriptiva y catedráticu principal de Patoloxía Xeneral y de Clínica Esterna de varones, dictando esta última asignatura nel antiguu Hospital de San Andrés, y depués nel Hospital Dos de Mayu, que foi inauguráu en 1875 pol gobiernu de Manuel Pardo y Lavalle.
Ente 1899 y 1903 foi vicerrector de la Universidá de San Marcos.
Pa les eleiciones presidenciales de mayu de 1903 producióse l'alianza ente'l Partíu Civil y el Partíu Constitucional o cacerista. Los civilistes llanzaron como candidatu a la presidencia a Manuel Candamo, ente que los constitucionalistas, pa sellar dicha alianza, llograron imponer a Lino Alarco y a Serapio Calderón como candidatos a la primera y segunda vicepresidencia, respeutivamente. Esta fórmula trunfó nes eleiciones, al nun cuntar con opositores. Sicasí, Lino Alarco finó meses primero que se produxera'l trespasu del poder, polo que nun llegó a xurar el cargu. Anque s'aldericó nel Congresu la posibilidá d'escoyer a un nuevu primer vicepresidente, ello nun se concretó. Como corolariu, vamos mentar que Candamo finó a los ocho meses d'asumir el poder, víctima d'una enfermedá fulminante, polo que tuvo d'asumir interinamente el poder Serapio Calderón, na so calidá d'únicu vicepresidente.
Lino Alarco foi unu de los fundadores de la Sociedá de Medicina de Lima, institución de la cual foi presidente en 1877; tamién se cunta ente los fundadores de l'Academia Nacional de Medicina (1889). Foi amás collaborador de La Gaceta Médica, órganu de la Sociedá de Medicina de Lima.
Breidenbach (Moselle)
Breidenbach ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².