cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hagen
Historia
Hagen foi mentada per primer vegada nel añu 1200, probablemente'l nome d'una granxa a les uniones de la Volme y el Ennepe. Tres la conquista de Burg Volmarstein en 1324, Hagen pasó al Condáu de Mark. En 1614 dióse-y al Margraviato de Brandemburgu acordies con el Tratáu de Xanten. En 1701 pasó a formar parte del Reinu de Prusia. Tres la derrota de Prusia na Cuarta Coalición, Hagen incluyir nel Gran Ducáu de Berg (1807-13). En 1815 pasó a formar parte de la nueva provincia prusiana de Westfalia. La crecedera de la ciudá empezó nel sieglu XIX cola minería del carbón y la producción d'aceru na Cuenca del Ruhr. Foi l'escenariu de combates mientres la Insurrección del Ruhr, del 13 de marzu al 2 d'abril de 1920 y tien un monumentu al Exércitu Coloráu del Ruhr.
En 1928 Hagen convertir nuna ciudá con más de 100.000 habitantes. Na nueche del 1 d'ochobre de 1943 los aliaos bombardearon la ciudá y causaron grandes daños. Dempués de la Segunda Guerra Mundial la ciudá pasó a formar parte del nuevu estáu de Renania del Norte-Westfalia.
Economía
Por cuenta de l'ampliu usu de la enerxía hidráulica a lo llargo de los ríos Ruhr, Lenne, Volme y Ennepe, el tratamientu de metales xugó un papel importante na rexón de Hagen, inclusive antes del sieglu XV. Nos sieglos XVII y XVIII ganaron importancia les industries testiles y les industries del aceru.
Mundu
300px|thumb|[[Planisferiu.]]
Mundu ye'l nome común qu'atribúi o significa cuanto concierne al ser humanu (dacuando se enfatiza diciendo el nuesu mundu), más específicamente la esperiencia que lo arredola y en concretu aspeutos más determinaos que tomen el so vida y la so civilización. Daqué más abstractamente considérase mundu a la naturaleza o'l universu físicu, humanu y social onde s'asitia'l home y que constitúi la so redolada. Per otra parte y de forma más recién, con mundu alúdese tamién al planeta Tierra, entendiendo por tanto como otros mundos el restu de planetes o astros presentes nel universu.
Definición oxetiva y representaciones históriques
thumb|200px|Viñeta qu'amuesa los cinco partes del mundu conocíu nel sieglu XII, dixebrando la parte conocida de les antípodes desconocíes pel océanu y la zona chorniza nel Ecuador (manuscritu del sieglu XII) thumb|200px|Mapa Mundi del mundu medieval conocíu pol monxu [[Beatu de Llébana (escontra 780).]] El mundu constitúi, na so forma conocida o mundu conocíu, la materia, l'espaciu y los fenómenos que nos son accesibles polos sentíos, la esperiencia o la razón. El sentíu más corriente designa nuesu planeta, la Tierra, colos sos habitantes y la so redolada más o menos natural. En sentíu llato o estensu designa'l universu nel so conxuntu. Les representaciones históriques polo xeneral reflexar xeográficamente con una clase de mapa, el llamáu planisferiu terrestre o mapamundi.
Definición filosófica
Nel contestu filosóficu, y más precisamente ontolóxicu, ye un conceutu astractu y tien el significáu absolutu que-y da l'amenorgamientu fenomenológica: tou lo que nun ye parte del "yo", tou lo que nun ye'l home. Y per otra parte, en manera más concreta, sería la realidá como esperiencia, la realidá empírico y oxetivo.
El términu llatín mundus 'ordenáu, llimpiu' emplegar pa traducir el términu griegu κόσμος kósmos '[bon] orde, arreglu, axuste, compostura, perfeición'. Estos términos reflexen la noción prefilosófica de que'l mundu en sentíu filosóficu constituyía una construcción intencional bien entamada. Por eso na noción grecollatina esistíen dioses y entes encargaos del caltenimientu de la estructura y bon orde del mundu.
En filosofía, el términu mundu tien dellos posibles significaos. En dellos contestos, referir a tou lo que conforma la realidá o'l universu físicu. N'otros, puede tener un específicu significáu ontolóxicu. Ente que clarificar el conceutu de mundu tuvo siempres ente les xeres básiques de la filosofía occidental, esta tema paez surdir explícitamente solamente al entamu del sieglu XX y foi oxetu de continuos alderiques. La cuestión sobre lo que ye'l mundu entá nun foi resuelta.
Clasificación sobre conceutos de mundu
Pa Francisco Miró Quesada hai tres eje pa clasificar les distintes concepciones filosófiques del mundu: la exa materialista-espiritualista, la exa finalista-contingencialista y l'exa esencialista-esistencialista. Por casu, Marx vía al mundu d'una forma materialista finalista» (materialismu dialécticu) ente que les relixones ven al mundu dende una óptica espiritualista finalista» (escatoloxía y el fin del mundu) yá sía na so aguada esencialista (Santu Tomás) o esistencialista (Gabriel Marcel). El mecanicismu ve al mundu d'una forma materialista contingencialista», esto ye, nel universu nun hai razón o finalidá específica pal cual les lleis de la naturaleza sían d'una manera, pos pudieren ser d'otra.
Distintes formulaciones filosófiques de mundu
Parménides argumenta que la perceición diaria de la realidá del mundu físicu tal que ye descritu na doxa, esto ye, na opinión común, ta errada, y la realidá del mundu ye ser como ye descritu en alétheia: un tou inalterable, inengendrable ya indestruyible.
Nel so mitu del covarón, Platón estrema ente formes variables ya idees inmutables ya imaxina dos mundos distintos: el mundu sensible y el mundu tanxible.
Na filosofía de la historia d'Hegel, la espresión Weltgeschichte ist Weltgericht (La Historia Mundial ye un tribunal que xulga al Mundu) ye utilizada p'afirmar el puntu de vista de que la Historia va xulgar a los homes, les sos aiciones y les sos opiniones. La ciencia nació del deséu de tresformar al mundu en rellación al home; la so meta final ye l'aplicación téunica.
El mundu como voluntá y representación ye'l trabayu central d'Arthur Schopenhauer. Schopenhauer vio la voluntá humana como'l noúmeno o cosa en sí kantiana. Él creyó, entós, que podríamos llograr conocencia alrodiu de la cosa en sí, daqué que Kant dixo yera imposible, una y bones el restu de la rellación ente la representación y cosa en sí podía ser entendida pola analoxía a la rellación ente la voluntá humana y el cuerpu humanu.
"El mundu ye tou lo qu'asocede" o, n'otres traducciones, "ye'l casu", escribió Ludwig Wittgenstein nel so influyente Tractatus Logico-Philosophicus, publicáu per primer vegada en 1922. Esta definición sirviría como la base del empirismu lóxicu, que s'el camientu de qu'hai esautamente un mundu, consistente na totalidá de los fechos, ensin importar la interpretación que cada individuu faiga d'ellos.
Martin Heidegger, entrín y non, argumentaba que "el mundu circundante ye distintu pa cada unu de nós y, sicasí, movemos nun mundu común". El mundu, pa Heidegger, yera aquel nel que siempres yéramos "llanzaos" y col que nós, como seres nel mundu, tenemos de llegar a alcuerdos. La so concepción de "divulgación mundial" foi ellaborada más notablemente nel so trabayu de 1927 Ser y Tiempu.
En respuesta, Sigmund Freud propunxo que nun movemos nun mundu común, sinón nun procesu de pensamientu común. Él creía que toles aiciones d'una persona taben motivaes por una sola cosa: la libido. Esta fuercia condiciona toa nuesa visión del mundu o de la realidá, que ye frutu del pulsu ente enclinos instintivos inconscientes y enclinos represores superconscientes.
Dellos filósofos, de cutiu inspiraos por David Lewis, argumenten que los conceutos metafísicos como la posibilidá, la probabilidá y la necesidá son meyor analizaos al comparar el mundu a un rangu de mundos posibles; un puntu de vista comúnmente conocíu como realismu modal. Pa él esiste un númberu infinitu de mundos causalmente aisllaos y el nuesu ye tan solo unu d'ellos.
Pal filósofu español José Ortega y Gasset el mundu ye indixebrable del yo: "Yo soi yo y la mio circunstancia, y si nun lu salvo a ella nun salvo yo". Y toles conciencies tán interconectaes al traviés d'un sistema de perspectives que la so integración constitúi'l mundu, la realidá mesma.
Contestu teolóxicu cristianu
El mundu ye pal Catecismu de la Ilesia católica unu de los trés "enemigos de l'alma": mundu, demoniu y carne. Esta conceptualización negativa del mundu constrasta col conceutu grecollatín positivu de mundus 'tou ordenáu, entamáu, llimpiu'. Pa la concepción teolóxica xudeocristiana'l mundu representa lo "material" o la esfera de la "vida profana", como lo opuesto a lo celestial, espiritual, trascendental o sacru. Asina, los monxos y monxes de clausura que se zarren nos monesterios arrenuncien al "mundu". El "fin del mundu" referir a los escenarios de la culminación de la historia humana, de cutiu en contestos relixosos.
Contestu históricu
El mundu foi representáu de bien distintes maneres según les civilizaciones y cultures; munches d'eses representaciones fueron camudando o non conforme camudaben o non diches civilizaciones y cultures. Nel ámbitu occidental (y más en concretu según la concepción cristiana derivada del Almagesto del cosmógrafu paganu Claudio Ptolomeo), el mundu estremar en dos partes: lo natural o naturaleza, imperfectu y mutable y asitiáu per debaxo de la órbita llunar, y sobrar-natural, perfectu ya inmutable y asitiáu percima de la órbita de la Lluna. El renacencia del sieglu XVI empezó a duldar y a criticar esta visión xeocéntrica y cristiana y ser sustituyendo por otra heliocéntrica y mecanicista.
La historia del mundu ye comúnmente entendida como la comprensión de los principales desarrollos xeopolíticos de cinco milenios, dende la invención de la escritura poles Trubiecu de la civilización primeres civilizaciones hasta'l presente. Per otra parte, cola espresión Nuevu Mundu frente a Vieyu Mundu referímonos respeutivamente per un sitiu a América, una parte del mundu colonizada nel espertar de la era de los descubrimientos, y por otru a la parte colonizadora, d'historia más conocida. Estes denominaciones estender al ámbitu de les clasificaciones zoolóxicu y botánicu, como por casu nel casu del monu del Nuevu Mundu.
Contestu políticu
En política, los términos primer, segundu y tercer mundu estremen a los países en grandes grupos. El primer mundu designa a los países capitalistes, ricos o desenvueltos económicamente; el segundu a los comunistes y el tercer mundu arrexunta al restu de los países, la mayoría probes, en víes de desenvolvimientu o infradesarrollados. Inclusive d'utilízase la espresión cuartu mundu p'aludir a los países en que la probeza ye estrema.
Contestu de la xeografía humana
La población mundial ye la suma de tolos habitantes humanos de cualquier era; otramiente, la economía mundial ye la suma de les economíes de toles sociedaes (tolos países), especialmente nel contestu de la globalización. Términos como campeonatu mundial, productu brutu mundial, banderes del mundu, etc., tamién impliquen la suma o combinación de tolos estaos soberanos.
En términos como relixón mundial, idioma mundial y guerra mundial, la pallabra mundu suxure una escala internacional o intercontinental ensin necesariamente implicar la participación de tol mundu.
Contestu de la xeografía física
En términos como mapa del mundu y clima mundial, la pallabra mundu ye utilizada nun sentíu desprendíu de la cultura humana o civilización, refiriéndose de forma física al planeta Tierra.
Etimoloxía y usu
El términu «mundu» deriva del vocablu en llatín mundus, que lliteralmente significa 'llimpiu, elegante'; en sí ye una traducción emprestada del griegu cosmos, 'perfeición' o 'conxuntu ordenáu'. El términu greco-llatín espresa una noción de creación como un actu d'establecimientu del orde nel caos.
'Mundu' referir a tol planeta o a la población de cualesquier país o rexón en particular: asuntos mundiales refierse non solo a un llugar sinón a tol mundu y historia mundial ye un campu de la historia qu'esamina los eventos dende una perspeutiva global (en llugar d'una nacional o una rexonal). Tierra, per otra parte, referir al planeta como una entidá física y estremar d'otros planetes y oxetos físicos.
' Mundu ' tamién puede atribuyíse-y al significáu de 'global', 'relativu a tol mundu', formando usos como Comunidá mundial.
Por estensión, un ' mundu ' puede referise a cualquier planeta o oxetu astronómicu, especialmente cuando se cree que ta habitáu, nel contestu de la ciencia ficción o futuroloxía.
' Mundu ', nel sentíu orixinal, cuando ye calificáu, tamién puede referise al dominiu particular de la esperiencia humana.
Dimensiones físiques
thumb|333px|right|El mundu en proyeición equirrectangular.
Humanidá
La tasa de fertilidá (cifres de fertilidá femenina, o cantidá de fíos per muyer) yera 2,8 nel añu 2000 y 2,59 en 2007. La tasa de mortalidá infantil ye 56,11 muertes por cada 1 000 nacencies. La crecedera demográfica mundial total ye de 1,45 % en permediu añal.
En 2008, envalórase que la población mundial foi de habitantes. La densidá poblacional ye 48 habitantes por km²
El 50 % de la población humana vive en zones apropiaes, que correspuende namái al 5 % de la superficie terrestre.
Dhuys et Morin-en-Brie
Dhuys et Morin-en-Brie ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Mundu
Humanidá
El IDH (Índiz de Desenvolvimientu Humanu) nel Mundu ye 0,624.
María Paz Santibáñez
María Paz Santibáñez Viani ye una pianista chilena. Estudió na Facultá d'Artes de la Universidá de Chile, depués en Francia y en República Checa y depués en Francia, na École Normale de Musique Alfred Cortot École Normale de Musique Alfred Cortot. Anguaño ye una destacada concertista.
Mundu
Humanidá
El Productu Mundial Brutu (GWP) ye de 48 144 966 millones de dólares según el Fondu Monetariu Internacional y 44 784 871 según el Bancu Mundial, el permediu ye de 46 264 669 millones de dólares y 6 975 dólares por cápita.
Dhuys et Morin-en-Brie
Tien una población de y una superficie de  km².
María Paz Santibáñez
Foi amestada cultural de Chile en Francia (Bachelet 2014-2018), un resume de la so xestión atopar na Memoria de xestión Memoria de xestión que dexó al rematar les sos funciones.
Mundu
Humanidá
La esperanza de vida permediu ye 65,82 años, 63,89 años pa homes y 67,84 años pa muyeres. Según la Organización Mundial de Salú, les 10 causes principales de muerte en 2002 son:
% enfermedad cerebro vascular
María Paz Santibáñez
Mocedá en Chile
Creció nuna familia musical viñamarina, siendo la menor de siete hermanos que cantaben cada domingu. La so vocación de pianista foi aguiyada pol so padre y pol so hermanu mayor.
Mundu
Espresiones
D'antiguo considerábase primer mundu aquellos países d'economíes capitalistes como Estaos Xuníos y los países aliaos a ésti dempués de la segunda guerra mundial. El segundu mundu incluyía países comunistes, como l'antigua XRSS o China, y a tolos países aliaos a éstos o so la so influencia, ente que, el tercer mundu, tomaba aquellos países que teníen una posición neutra.
María Paz Santibáñez
Mocedá en Chile
Estudió en Santiago, nel Facultá_de_Artes_de_la Universidá_de_Chile Institutu Secundariu de la Facultá d'Artes de la Universidá de Chile (ISUCH). En 1986 ingresa a la educación cimera na Facultá d'Arte de la Universidá de Chile a estudiar Llicencia d'Interpretación cimera mención Pianu, integrando'l Conservatoriu de dicha universidá dende fines de los años 70 na so etapa básica. Tuvo como profesor al pianista Mendoza Galvarino Mendoza, a quien define como'l so padre musical.
Mundu
Espresiones
Na actualidá considérense países del Primer Mundu los países desenvueltos, ye dicir que tienen gran capacidá industrial, gran meyora teunolóxica y tienen bon accesu a gran cantidá de materies primes. Considérense países del Segundu Mundu a los países que tamién tienen gran capacidá industrial y una gran meyora teunolóxica, pero tienen un menor accesu a les materies primes que los países del Primer Mundu. Considérense países del Tercer Mundu a los países que tienen gran cantidá de materies primes, pero nun cunten con gran capacidá industrial nin gran meyora teunolóxica y que tán venceyaos al mercáu mundial por aciu la esportación de materies primes. Adoptóse'l términu "Cuartu mundu" pa referise a les rexones probes del planeta pertenecientes al sector capitalista y a los países menos desenvueltos d'ésti, como los ensin techu que viven nes ciudaes más riques de los países capitalistes, que'l so nivel de probeza supera al de los habitantes del tercer mundu.
Relixón y mitoloxía
Les cosmoloxíes mitolóxiques de cutiu representen al mundu como centráu alredor d'un axis mundi y delimitado por una frontera como un océanu, una culiebra o similares.
María Paz Santibáñez
Mocedá en Chile
El 24 de setiembre de 1987, cuando lu restaben 3 años d'estudios pa titulase, Santibáñez participó nuna marcha de los estudiantes de la so universidá nel marcu del Paru de Federici, contra'l rector de la Universidá de Chile designáu por Pinochet, José Luis Federici. Nesta manifestación pacífica foi baleada na cabeza pol carabineru Orlando Tomás Sotomayor Zúñiga, frente al Teatru Municipal de Santiago, siendo darréu detenida y acusada públicamente poles autoridaes del réxime de ser l'atacante. El fechu foi rexistráu por una cámara y archivos de Teleanálisis, lo que revirtió la situación, dexándo-y ser lliberada. Aína la so madre, Eliana Viani, interpunxo una querella. El policía foi procesáu en 1994 y darréu condergáu pola xusticia militar como autor del cuasidelito de mancadures. El carabineru siguió en serviciu y la so pena fueron 61 díes de firma.2​³​ La primera-gran-derrota-del-regimen/Cayida d'el mentáu rector cayida del mentáu rector designáu, posterior a estos fechos, ye considerada como la primera gran derrota de la dictadura de Pinochet. La Comision Valech 2 incorporó a María Paz Santibañez ente les víctimes de prisión política.
Extrañamiento n'Europa y carrera musical
Tres l'atentáu, Santibáñez viose obligada d'abandonar el so país daes les presiones de los organismos de seguridá y de represión de la dictadura de Pinochet. N'Europa llogró empezar a recuperase 2​ En dichu continente siguió la so formación como pianista, estudiando col profesor Jaromír Křiž de la de Música de Praga Academia de Música de Praga, en República Checa. En 1991 retornó a Chile, pa titulase en 1998 na Universidá de Chile. 1999 treslladar a París, Francia, onde en 2001 llogró'l Diplôme d'Exécution na École Normale de Musique de Paris, so la direición de Delangle Odile Delangle.4​
Dende 2002 estudió col pianista Helffer Claude Helffer (1922-2004), participando nos cursos coleutivos -yos Classiques du XXème. L'alcuentru con Helffer, somorguiáu na creación y nos eventos históricos contemporáneos, marcó fondamente'l so carrera musical y impulsar a afinar el conceutu de «memoria y futuru», filo conductor del trabayu de la pianista. Al fallecimientu de Helffer, María Paz fixo cargu de salvaguardar los sos de analís inéditos Cuadiernos d'analises inéditos, trescribiendo tamién los diarios de vida d'esti ex miembru de la Resistencia francesa, pedagogu, investigador y pianista. Paralelamente tomó cursos en Francia, según n'USAR y en Suiza con destacaos pianistes como Yvonne Loriod-Messiaen, Muraro Roger Muraro, Brubaker Bruce Brubaker, Antonioli Jean-François Antonioli y otros. En 2003 presentó el so primer discu, "Pianu-Pianu", dedicáu a Cirilo Vila, Premiu Nacional d'Artes 2004, pol so trabayu na formación musical una xeneración completa de músicos y compositores a pesar de la dictadura que, universidá-de-chile-y-les sos-deldes-con-la memoria/Amás de otros horrores amás d'otros horrores, cerró carreres como la de composición. El discu axunta a Vila y dalgunos de los sos contemporáneos con 4 de los sos alumnos, güei destacaos compositores.
El so segundu discu, de interpretación" "Estudios d'interpretación" de Ohana Maurice Ohana, publicáu en 2010, foi aclamáu pola crítica y valió-y los premios « Clef Resmusica » y « 4 diapasons ».
El so tercer discu, La caxa máxica » « La caxa máxica », ye una oda a la memoria y al futuru, y foi presentáu en 2013, a los 40 años del golpe d'estáu chilenu. Esti discu foi escoyíu « discu d'el branu » « discu del branu » pol sitiu de amateurs del pianu Pianu Bleu ».
El so cuartu discu, et résonances" "Echos et résonances", dedicáu a Claude Helffer, axunta obres de Claude Debussy con obres de Farías Miguel Farías. Esti discu recibió la distinción de estrelles 5 estrelles per parte de Melómanu d'España, de coeur" "Coup de coeur" de los bibliotecarios de Francia y otres crítiques. María Paz Santibáñez realiza permanentemente xires de conciertu según proyeutos musicales y culturales. Tamién ufierta regularmente clases de pianu en rexón de París, en Chile y master cases n'América Llatina y Europa.
En 2014 la presidenta de Chile Michelle Bachelet nomar cultura-y-les artes-realiza-homenaxe-a-maria-paz-santibanez/Agregada Cultural Agregada Cultural de Chile en Francia.
N'agostu de 2017, n'ocasión d'un conciertu nel Centru Gabriela Mistral (GAM), María Paz Santibáñez presentó'l so discu “Ecos y resonancies”, coincidiendo cola conmemoración de cumplise 30 años dende l'atentáu frente al Teatru Municipal.
N'ocasión de la de entrega de diplomes póstumos Ceremonia d'entrega de diplomes póstumos a los estudiantes Deteníos-sumíos o Executaos políticos mientres la dictadura, María Paz foi convidada a inaugurar l'eventu y convidó especialmente a un cuartetu de cuerdes con quien interpretó'l movimientu "Finale" del Quintetu en si menor d'Enrique Soro. La ceremonia que tuvo llugar na Universidá de Chile'l 11 de xunu de 2018.
Premios
En 2013 foi estremada col premiu Víctor Jara de l'Asociación de Productores y axentes culturales del Estáu de São Paulo (APACESP).
E. Mason Hopper
E. Mason Hopper foi un direutor, guionista y actor cinematográficu d'Estaos Xuníos, activu principalmente na dómina del cine mudu.
Biografía
Nacíu n'Enosburgh, Vermont, Hopper dirixó 76 filmes ente 1911 y 1935, principalmente curtiumetraxes mudos. Diez de diches cintes, en 1917 y 1918, fueron producíes por Triangle Film Corporation.
Dos de les sos películes más conocíes fueron Paris at Midnight (1926, con Lionel Barrymore y Mary Brian, y Their Own Desire (1929, filme sonoru interpretáu por Norma Shearer y Robert Montgomery).
Ente los actores a los que dirixó, amás de los yá mentaos, figuren los siguientes: Gloria Swanson (Wife or Country en 1918), Richard Dix (Dangerous Curve Ahead en 1921), Helen Ferguson (Hungry Hearts en 1922), Marion Davies (Janice Meredith en 1924), Bebi Daniels (The Crowded Hour en 1925), Marie Prevost (Getting Gertie's Garter en 1927), Franklin Pangborn (A Blonde for a Night en 1928), Roland Young (Wise Girls en 1929), Gilbert Roland (Non Living Witness en 1932), y C. Aubrey Smith (Curtain at Eight en 1933), ente otros.
E. Mason Hopper finó en Los Angeles, California, en 1967.
Isabel de Pomerania
Isabel de Pomerania foi la cuarta y última esposa de Carlos IV de Luxemburgu y Emperatriz del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu y reina consorte de Bohemia. Los sos padres fueron Bogislao V de Pomerania y Isabel de Polonia, duquesa de Pomerania.
Matrimoniu
El matrimoniu ente Carlos ya Isabel celebró'l 21 de mayu de 1363 en Cracovia, namái un añu dempués de que morriera la tercer esposa de Carlos, Ana de Swidnica. La novia tenía namái 16 años ente que'l noviu yá tenía 47 años. Carlos casóse con Isabel principalmente por razones diplomátiques: col matrimoniu rompió la coalición militar anticheca empobinada por Rodolfo IV, duque d'Austria, colos reis de Polonia y d'Hungría. Isabel foi coronada reina de Bohemia'l 18 de xunu de 1363 en Praga, la capital de Bohemia, y cinco años más tarde, el 1 de payares de 1368, foi coronada Emperatriz del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu pol papa Urbanu V.
Familia
Del so matrimoniu con Carlos nacieron:
Ascendencia
Los sos padres fueron Boguslao V, Duque de Pomerania, ya Isabel de Silesia. Los sos güelos maternos yeren Casimiro III, rei de Polonia, y Aldona de Lituania.
{| Bogislao V, Duque de Pomerania Wartislaw IV de Pomerania Bogislao IV de Pomerania Margareta de Rugia Isabel de Silesia | align="center"| Bisagüelu paternu: Henryk II de la Baxa Silesia Anna de Bohemia Isabel, duquesa de Pomerania Casimiro III, rei de Polonia | align="center"| Bisagüelu maternu: Władysław I de Polonia Hedwig de Kalisz Aldona de Lituania | align="center"| Bisagüelu maternu: Gediminas, Gran Duque de Lituania Desconocíu
Al morrer el so maríu'l 29 de payares de 1378, el fiyascu d'Isabel, Wenceslao IV, xubió al tronu. Entós Isabel poner al cuidu de los sos propios fíos, sobremanera de Segismundo, quien tenía más edá, a quien sofitó nos sos esfuercios por convertise nel Rei d'Hungría.
Isabel sobrevivió 15 años al so maríu Carlos. Morrió'l 14 de febreru de 1393 en Hradec Králové y foi soterrada xunto al so maríu na Catedral de San Vito.
Xuan I d'Aragón
Xuan I d'Aragón, llamáu'l Cazador o l'Amador de toa xentileza (Perpiñán, 1350 - Torroella de Montgrí (Girona), 1396), rei d'Aragón, Valencia, Mallorca, Cerdeña y Córcega, y conde de Barcelona, Rosellón y Cerdaña (1387-1396). Fíu y socesor de Pedru IV d'Aragón y de Leonor de Sicilia.
Enantes de la so entronización ostentó per vegada primera'l títulu de duque de Girona, qu'identificaba al príncipe herederu de la Casa d'Aragón, y que sigue usándose pola monarquía española.
Reináu
El so reináu carauterizóse pol desorde alministrativu y financieru; anque'l rei mesmu tenía una importante formación intelectual y foi un decidíu promotor de les artes y les lletres, dexó la responsabilidá de les xeres de gobiernu a la so esposa Yolanda o Violante de Bar, mientres él dedicábase a les sos aficiones favorites, especialmente a la caza. Promovió, con ayuda del so favoritu Carroza de Vilaragut, la música y la lliteratura; nesti ámbitu instituyó los Xuegos Florales de Barcelona, a imitación de los de Tolosa, en 1393, nos que participaben poetes de tola Corona d'Aragón.
Les revueltes en Cerdeña desixíen continuos gastos, que Xuan d'Aragón nun satisfaía como debiera, al dedicar costosos recursos al mecenalgu d'una refinada corte. La corrupción de los conseyeros y la vecería real, qu'esviaba partíes que taben destinaes a calmar los disturbios sardos, ya inclusive los que diben sufragar la preceptiva coronación del Rei na Catedral de Zaragoza, que por esti motivu nun llegó a celebrase, dilapidaron la facienda rexa. El rei cazador llegó al estremu de tener que vender los castiellos de realengu asitiaos nel Rosellón como mediu d'apangar la penuria alministrativa. Les Cortes d'Aragón, a quien el rei tenía que solicitar financiamientu, acabaron refugando pagar les soldaes destinaes a espectáculos y fiestes cortesanes, alegando la inmoralidá que suponía esbardiar nestos fastos cuando la realidá social del pueblu sufría escasez y l'economía travesaba una crisis. Xuan I, énte la negativa de les Cortes a sufragar la monarquía, empezó a pidir préstamos a los banqueros de Florencia, lo qu'anició la decadencia de la economía de Cataluña y la puxanza económico y comercial d'Aragón y Valencia.
En 1391 la probeza prendió la mecha de les persecuciones a los xudíos de Cataluña, Baleares y Valencia; el branu d'esi añu foron asaltaos los barrios hebreos de les ciudaes de Mallorca, Valencia, Lleida, Girona y Barcelona.
Morrió na viesca d'Orriols (Torroella de Montgrí, Girona) por cuenta de una cayida del caballu mientres s'atopaba nuna cacería (1396). Al nun tener descendencia masculina, foi asocedíu pol so hermanu Martín. Martín I «l'Humanu» refugó la invasión de les tropes del conde Matéu I de Foix, casáu con Xuana, fía de Xuan, que pretendía asocede-y. Violante, otra fía de Xuan que tamién optó a la socesión, yera la esposa de Lluis II d'Anjou.
Matrimonios y descendencia
miniaturadeimagen|[[Monasterio de Poblet|Monesteriu de Poblet. Sepulcros reales]] Casó en primeres nupcies con Marta d'Armañac (1347-1378), fía del conde Xuan I d' Armañac. Cola que tuvo: Tres enviudar, casó con Violante de Bar (1365-1431), fía de Robertu I, duque de Bar. Descendencia: Tuvo siete fíos varones, magar toos morrieron primero que él, polo que-y asocedió el so hermanu Martín I l'Humanu.
Introducción del Humanismu na Corona d'Aragón
Xuan I xunto con Johan Ferrández d'Heredia y Bernat Metge foi unu de los primeros eruditos europeos n'amosar interés pola cultura clásica y l'italiana. El so mayurdomu tradució a Séneca al valencianu y el rei Xuan yera un gran coleicionista de llibros y llector habitual d'escritores clásicos como Liviu y Plutarcu. Con éses, caltenía una importante correspondencia sobre llibros con Heredia y Gian Galeazzo Visconti, Duque de Milán.
Calendariu hebréu
El calendariu hebréu o calendariu xudíu ye un calendariu llunisolar, ye dicir, basáu mesmo nel ciclu de la Tierra alredor del Sol (añu), como'l de la Lluna alredor de la Tierra (mes). La versión actual, pola que se rixen les festividaes xudíes, foi afitada pol sabiu Hilel II al rodiu del añu 359, como reforma del calendariu hebréu antiguu, pero nun foi aplicada na práutica, como mínimu, hasta'l sieglu XI.
París
París (Paris) ye la capital de Francia, y tamién la so ciudá más poblada. Asitiada sobro'l ríu Sena, al norte del país, ye'l centru de la rexón Islla de Francia, nomada tamién rexón de París. La ciudá tenía, en 2011, una población de 2.249.975 habitantes, lo que la convertía na quinta mayor de la Xunión Europea. Sicasí, nel so área metropolitana vivíen 12.292.895 habitantes, faciendo d'ella la segunda o tercer mayor ciudá de la Xunión, tres de Londres y Berlín (en función del área de territoriu tomada pa facer la comparanza).
París foi fundada nel sieglu III e.C. por un grupu de celtes nomaos los Parisii, que-y dieron el so nome a la ciudá. Pal sieglu XII tenía convertíose na mayor ciudá de la Europa occidental; yera un importante centru comercial y agospiaba la Universidá de París, una de les primeres del continente. Nel sieglu XVIII foi l'escenariu nel que se desarrolló la Revolución Francesa, y de magar convirtióse nún importante centru financieru, comercial, científicu y artísticu. La so rexón tenía, en 2012, un PIB de 612.000 millones d'euros, lo que la convertía núna de les cinco más riques d'Europa. Ye'l centru bancariu y financieru de Francia, y sé de trenta de les compañíes citaes na llista Fortune Global 500, qu'ordena según el so volume les 500 principales empreses del mundu. Arriendes d'ello París ye ún de los principales destinos turísticos del mundu, y recibió en 2013 más de 29 millones de visitantes. thumb|left|250px|París. Na ciudá alcontramos el muséu d'arte más visitáu del mundu, el Louvre, amás del Muséu d'Orsay, perfamosu pola so coleición d'arte impresionista, y el Muséu Nacional d'Arte Modernu de Francia, dedicáu a la esposición d'arte modernu y contemporaneu. Arriendes d'ello, alcontramos la perfamosa catedral de Notre Dame de París (sieglu XII), la Sainte-Chapelle (sieglu XIII) y fitos arquiteutónicos contemporáneos como la torre Eiffel (1889) y la Basílica del Sagráu Corazón de Montmartre (1914). Ye una ciudá perconocida pol so diseñu de moda y pola so cocina, y ye'l centru cultural más importante del país. No que cinca al deporte, ye la sé del Paris Saint-Germain FC de fútbol y del Stade Français de rugby. Acueye tamién, añalmente, el tornéu de tenis Roland Garros, y foi por dos vegaes (1900 y 1924) la sé de los Xuegos Olímpicos de veranu.
La ciudá ye un ñudu d'autopistes y de ferrocarriles, y tien dos aeropuertos internacionales: el Paris-Charles de Gaulle y el Paris-Orly. Na so rede de tresporte urbanu rescampla'l metro (Paris Métro), inauguráu en 1900 y que tresporta nueve millones de persones al día. París ye tamién el puntu central de la rede de carreteres francesa, y ta arrodiada por trés carreteres orbitales: la nomada Périphérique, l'autopista A86 y, nos suburbios más alloñaos del centru urbanu, l'autopista Francilienne.
Pedrosa del Príncipe
Pedrosa del Príncipe ye una llocalidá y un conceyu español pertenecientes a la provincia de Burgos, na comunidá autónoma de Castiella y Llión (España). Forma parte de la contorna d'Odra-Pisuerga, del partíu xudicial de Burgos, y ye cabecera del conceyu del so nome. El so club de fútbol llámase FC Pedrosa
Símbolos
L'escudu heráldicu y la bandera que representen al conceyu fueron aprobaos oficialmente la. L'escudu se blasona de la siguiente manera: 120px|left|Escudu de Pedrosa del Príncipe
La descripción testual de la bandera ye la siguiente:
Datos xenerales
Conceyu d'España, na provincia de Burgos, Comunidá Autónoma de Castiella y Llión. Tien un área de 28,41 km² con una población de 189 habitantes (INE 2007) y una densidá de 6,65 hab/km².
La fértil vega d'estos ríos ta aprovechada como terrenal de regadío, cultivándose ente otres remolaches, alfalfa, maíz y árboles frutales. Tamién se cultiva cebera nes tierres del Pandorial y el cotorru del Aru; d'antiguo el viñéu tuvo una gran importancia na economía de Pedrosa (sobremanera na zona de Los Cascayos), el so testigu son les numberoses bodegues y llagares, sicasí güei la producción d'uva llindar a trés o cuatro majuelos esvalixaos.
D'esti pueblu procede l'escritor burgalés Jesús Borro.
Comunicaciones
Traviesa la llocalidá la carretera autonómica CL-617 que comunica Castrojeriz con Astudillo; tien un ramal BU-V-4101 qu'en direición sur sirve d'accesu a Valbonilla.
Fiestes y costumes
Les celebraciones más populares a lo llargo del añu son les siguientes:
-Los Reis (nueche del 5 de xineru): el chavales van cantando coples polos portales de les cases pa pidir el aquinaldo col que preparar una merienda nel Cotorru Quitapenas. L'estudiosu Jesús Borro Fernández publicó'l testu tradicional d'esti cantar, que los sos primer versu ye Tengan felices los Reis.
-La Cruz de Mayu (3 de mayu): en conmemoración de la Confrería de la Santa Cruz, la más importante y la única qu'aguantó al pasu de los años en Pedrosa. Celébrase una procesión y sírvese un aperitivo.
-Corpus Christi (mediaos de xunu, según el calendariu llitúrxicu): «la función», la fiesta más importante en Pedrosa. Sacar en procesión la santa custodia col Cuerpu de Cristu y celébrase eucaristía na ermita de la virxe de la Olma. Celébrense pasacalles, verbenes, xuegos infantiles, concursos, tómbolas y actos diversos, delles families exhiben mantones de Manila nos balcones. Mientres los años 80 del sieglu XX llegar a celebrar festexos taurinos nuna plaza desmontable.
-Fiesta del braniante (primer fin de selmana d'agostu): «la función del branu», con paellada popular, verbenes y carrera de carretillas. Vien celebrándose dende finales de los 80 pa dar la bienvenida a los braniantes, partíos fundamentalmente nes provincies vasques y Madrid.
Demografía
El cayente poblacional de los últimos años amosar nes cifres de población del sieglu XX, nel que'l pueblu pasó de los 596 habitantes de 1900, a los 661 de 1950, pa rematar na cifra actual, la más baxa de los postreros quinientos años.
Presupuestu municipal
Presupuestu exerciciu 2007, 433.100,00 Euros.
Historia
Villa que formaba parte, na so categoría de pueblos solos, del Partíu de Castrojeriz, unu de de los catorce que formaben la Intendencia de Burgos, mientres el periodu entendíu ente 1785 y 1833, nel Censu de Floridablanca de 1787, xurisdicción de realengu, alcalde ordinariu.
Julia Valenzuela Cuéllar
Julia Valenzuela Cuéllar ye una política peruana. Postuló a la Segunda Vicepresidencia por Alianza pal Progresu nes eleiciones xenerales de Perú de 2006. Encabezó la llista al Congresu de la República de Perú del so partíu pero nun logró ser escoyida.
Nel 2000 foi electa como Congresista por Perú Posible y nel 2001 foi reelecta pero renunció nel 2003 a Perú Posible, polo que dexó de sofitar el réxime d'Alejandro Toledo Manrique.
República Popular de Lugansk
La República Popular de Lugansk (Луганська Народна Республіка; Луга́нская Наро́дная Респу́блика) ye un estáu con reconocencia parcial n'Europa Oriental, autoproclamáu n'abril de 2014 nel óblast de Lugansk d'Ucraína.
Pal Gobiernu d'Ucraína el terriroriu de la República ye parte inseparable del so país y nun acepta los resultaos del Referéndum sobre l'estatus políticu de Lugansk de 2014, polo que considera a les autoridaes de la RPL como terroristes y lleva dende entós una operación militar escontra ellos.
Thomas Horn
Thomas Horn ye un actor d'Estaos Xuníos. Ganador del premiu de la Broadcast Film Critics Association pola so interpretación de Oskar Schell en Extremely Loud and Incredibly Close (2011), adautación cinematográfica de la novela de Jonathan Safran Foer de mesmu títulu y publicada en 2005.
Biografía
Thomas Horn nació en San Francisco, Estaos Xuníos, en 1997. Fíu de Biljana, oncóloga, y Erih Horn, oculista. La so madre ye d'orixe croata. Horn fala con fluidez en idioma croata y estudió español y chinu mandarín mientres dos años. En 2010 ganó'l concursu de televisión Jeopardy! llogrando $31.800 dólares de premiu. Darréu'l productor Scott Rudin, productor de Extremely Loud and Incredibly Close, quedó impresionáu cola so participación nel concursu, ufiertándo-y el papel protagonista en dicha película.
Carrera
Finalmente Horn protagonizó'l filme, de que'l so parto tamién formaben parte Tom Hanks, Sandra Bullock y Max von Sydow, ente otros. Ganó na Phoenix Film Critics Association nes categoríes de meyor actor revelación» y «meyor actor nuevu»; amás recibió'l premiu de la Broadcast Film Critics Association como «meyor actor nuevu». Nel so discursu d'agradecimientu mentó que "ye realmente increíble trabayar con ellos (Hanks y Bullock), aprendí enforma d'ellos. (...) Son xeniales. Foi una bendición. Querer. Soi bien afortunáu. (...)".
Va Participar en 2013 na comedia familiar Space Warriors, dirixida por Sean McNamara. Tamién nesti mesmu añu va intervenir xunto a Kris Kristofferson nel drama Joe's Mountain, empobináu y escritu por Chuck Rose. El so debú como actor foi'l 2011.
Margaret Sullavan
Margaret Brooke Sullavan foi una actriz d'Estaos Xuníos.
Trayeutoria
Margaret Sullavan nació'l 16 de mayu de 1909, anque, por error, en munchos archivos apaez como fecha de la so nacencia l'añu [[1919].
Dende la so mocedá sintió enclín pola interpretación y la danza. Debutó nos escenarios a la edá de 17 años cola compañía University Players. Nella atopábense daquella, ente otros, James Stewart, con quien caltendría una duradera amistá y con quien trabayó en delles películes; y tamién Henry Fonda, con quien tuvo casada mientres un curtiu periodu, siendo tamién compañeros na película The Moon Is Our Home.
Con 20 años debutó en Broadway y en 1933 empezó la so estraordinaria carrera cinematográfica, pos foi actriz principal dende la so primer película "Paez que foi ayeri", dirixida por John M. Stahl, en 1933.
Depués rodó cuatro film de Frank Borzage, bien afamaos (1934, 1936, 1938, 1940); pola so actuación con él en Trés collaciu recibió la so única nominación al Oscar, pero la ganadora foi Bette Davis, con Jezabel. Tamién rodó una comedia con William Wyler (1935) y un filme con King Vidor, nesi mesmu añu. En 1940 interpretó la destacada comedia El bazar de les sorpreses, para Ernst Lubitsch.
A finales de los años 40 la so salú empezó a debilitase; perdió audición, y les sos apaiciones cinematográfiques menguaron considerablemente. A pesar d'ello siguió cola so esitosa carrera teatral.
Casóse cuatro veces, tuvo por homes a Henry Fonda, William Wyler, Lelan Hayward y Kenneth Wagg.
Provincia de Bururi
La Provincia de Bururi, ye una de les diecisiete provincies de Burundi. Cubre un área de 2.465 km² y alluga una población de 493.000 persones. La capital ye Bururi.
Margaret Sullavan
Trayeutoria
El 1 de xineru de 1960 morrió por una sobredosis de barbitúricos nun hotel de New Haven, ensin que se sepa a ciencia cierta si tratar d'una muerte accidental o d'un suicidiu.
Rumex graminifolius
Rumex graminifolius J.H.Rudolph ex Lamb., ye una especie de la familia de les poligonacees.
Descripción
Ye una planta perenne que puede llegar a crecer dende los 0'1 metros a 0'5 metros.
Propiedaes
Les plantes pueden contener abondo altos niveles d'acedu oxálico, que ye lo que da a les fueyes de munchos miembros d'esti xéneru un arume ácidu de llimón. Perfectamente aceptáu en pequeñes cantidaes, les fueyes nun tienen de ser consumíos en grandes cantidaes, yá que l'ácidu oxálico puede bloquiar otros nutrientes nos alimentos, especialmente de calciu, lo que provoca los defectos minerales. El conteníu n'acedu oxálico va amenorgase si la planta cocínase. Les persones con un enclín a reumatismu, artritis, gota, cálculos renales o hiperacidez tien de tener especial precuru si inclúyese esta planta na so dieta yá que puede agravar la so condición
Taxonomía
Rumex graminifolius describióse por J.H.Rudolph ex Lamb. y espublizóse en Transactions of the Linnean Society of London 10(2): 264, pl. 10. 1811. Rumex: nome xenéricu que remanez del llatín rŭmex, rumǐcis, yá recoyíu en Pliniu'l Vieyu pa designar el xéneru na so dómina (quod... appellant, nostri vero rumicem, alii lapathum canterinum - que nós (los llatinos) llamamos rumex, y otros lapathum canterinum) (XX, 85).
graminifolius: epítetu llatín que significa "con fueyes de gramínees".
Cynthia Weil
Biografía
Weil nació en Nueva York, nel senu d'una familia conservadora xudía. El so padre, Morris Weil, yera propietariu d'una tienda de muebles y fíu d'inmigrantes xudíos lituanos. La so madre, Dorothy Méndez, yera d'orixe sefardín. Weil preparar pa ser actriz y baillarina, pero llueu afayó la so habilidá pa escribir cantares que lu llevó a collaborar con Barry Mann, con quien se casó n'agostu de 1961. La pareya tuvo una fía, Jenn Mann. Weil, que trabayó nel afamáu Edificiu Brill de Manhattan mientres los años 60, convertir nuna de les más importantes escritores mientres la puxanza del rock and roll.
Al pie del so home crearon cantares pa ensame d'artistes contemporáneos, recibiendo dellos Grammys y nominaciones a los Premios Oscar, poles sos composiciones pa películes. Na so biografía del Salón de la Fama del Rock and Roll puede lleese: "Mann y Weil... compunxeron dende balaes ("On Broadway," “You've Lost That Lovin' Feelin'") hasta temes roqueros ("Kicks," “We've Gotta Get Out of This Place") poniendo siempres especial énfasis nel mensaxe de les sos lletres. Con Weil poniendo les pallabres y Mann la música, crearon cantares qu'encetaben temes tan series como les divisiones racial y económicu ("Uptown") o les dificultaes de la vida nes grandes ciudaes ("On Broadway"...). "Only in America" encetó la segregación y el racismu, faciéndolo demasiáu polémicu para The Drifters, que yera la banda que tenía previstu interpretalo. "We Gotta Get Out of This Place"... convertir nun himnu antibelicista contra de la Guerra de Vietnam."
En 1987, foi incluyida xunto al so home nel Salón de la Fama de los Compositores. En 2004, el musical They Wrote That?, basáu nos sos cantares, foi estrenáu en Nueva York.
Weil y Mann recibieron en 2010 el gallardón Ahmet Ertegun que da'l Salón de la Fama del Rock and Roll. Na ceremonia, celebrada nel Waldorf-Astoria, presentada pol compositor Carole King, homenaxóse, amás d'a Mann y Weil, a otru compositores que desenvolvieron la so carrera nos años 50 y 60 como Ellie Greenwich y Jeff Barry, Otis Blackwell, Mort Shuman y Jesse Stone. Eric Burdon de the Animals y Ronnie Spector de the Ronettes actuaron mientres la ceremonia. En 2011 Mann y Weil recibieron el galardon Johnny Mercer, el máximu gallardón que da'l Salón de la Fama de los Compositores.
En 2015, Weil publicó'l so primera nobela, I'm Glad I Did It.
Cantares escritos por Barry Mann and Cynthia Weil
"Christmas Vacation"
Dizy-le-Gros
Dizy-le-Gros ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Peral de Arlanza
Peral de Arlanza, ye la denominación d'una villa y de un conceyu, códigu INE-262, nel partíu xudicial de Lerma, contorna d'Arlanza, provincia de Burgos, Castiella y Llión, (España).
Nucleos de población
Peral ye la capital del conceyu, que cunta amás cola granxa Pinilla, asitiada a 3,8 km en direición Este, agües enriba del Arlanza.
Carauterístiques xenerales
Falta 50 km de la capital.
Coordenaes: 42°4'33"N 4°4'39"W Wikimapia
Tien un área de 28,91 km² con una población de 223 habitantes (INE 2004) y una densidá de 7,71 hab/km².
Vireo altiloquus
Vireo altiloquus, ye una pequeña ave paseriforme de la familia Vireonidae, perteneciente al xéneru Vireo.
Distribución
Reproduzse nel sur de la Florida y les Antilles occidentales y migra pel hibiernu escontra les Antilles Mayores y el norte d'América del Sur, hasta les islles de la mariña de Venezuela. Dacuando fueron atopaos exemplares na mariña Caribe de Costa Rica y Panamá. Trátase una Migración de les aves migrante parcial.
Hábitat
El so hábitat de crianza son les árees montiegues de fueya caduques y los plantíos, y na Florida tamién los manglares. Constrúi un nial en forma de taza nuna horqueta de la caña d'un árbol y la fema pon 2 a 3 güevos blancos.
Descripción
Mide ente 14 y 15 cm de llargor y les sos ales algamen 25 cm de valumbu. Pesa ente 17 y 19 g. Tien les pates relativamente grueses, de color gris azuláu y un sólidu picu coritu.
L'envés ye de color verde oliva parduzu y el banduyu blancu, con color amarellentáu nos lladrales y debaxo de la cola. Tien l'iris de los güeyos color coloráu lladriyu y una corona gris-marrón con tenues cantos escuros. Presenta una llinia escura al traviés de los güeyos y una franxa blanca na ceya. Tien una llinia de color coritu (el "bigote") a los llaos del pescuezu, dixebrando'l gargüelu blancu de les mexelles oliva. Les aves xuveniles son similares, pero tienen los güeyos color café-acoloratáu. Paecer al vireo ojirrojo, pero ye más pardu y opacu nel envés y estrémase más claramente peles llinia negres en "bigote". El so cantar consta de trés sílabes que suenen como whip, Tom Kelly, más abrupto que'l del vireo ojirrojo.
Subespecies
La subespecie de la Florida Vireo altiloquus barbatulus tien un picu 15 % más curtiu que'l picu de la del norte del Caribe V. a. bonairensis. Esta postrera dacuando vija tamién hasta Florida y Louisiana.
Alimentación
La so dieta consta principalmente d'inseutos de la xamasca d'árboles y dacuando vuelen mientres s'alimenten. Coles mesmes, comer pequeñes cantidaes de bayes.