cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
IPhone 4
Historia
La situación derivó nel despidu del inxenieru responsable del diseñu de l'antena y Apple acabó reconociendo que dalgunos de los sos teléfonos presentaron problemes cola señal, según cómo se sostuviera'l teléfonu, sobremanera n'árees de baxa cobertoria. Ufiertó hasta'l 30 de setiembre de 2010 a tolos propietarios d'un iPhone 4 una funda proteutora ensin costu, al traviés del Programa de fundes pal iPhone 4.
Apple publicó la versión 4.1 d'iOS pa intentar iguar el problema de receición de l'antena GSM. Esti parche namái iguaba un problema de cubicáu de la forma en que les barres de cobertoria representaben la receición de la mesma, pero nun solucionó'l problema conocíu como "antennagate". Esti fallu ta causáu pol diseñu del teléfonu y nun puede solucionase con una actualización de software. Por esta razón, Apple decidió realizar una campaña llindada (del 23 de xunetu al 30 de setiembre de 2010) d'unviada gratuita de fundes o de devolución del dineru a los usuarios qu'adquirieren una pal so iPhone 4 (l'usu d'una funda o proteutor torga que los deos del usuariu pongan en contautu l'antena GSM con una parte metálica del xasis del equipu, lo que provoca la perda de señal).
N'abril de 2011, la publicación d'una noticia sobre la baxa proteición del archivu de datos d'allugamientu del iPhone desamarró un nuevu discutiniu. Dichu archivu guarda los datos d'allugamientu del aparatu mientres aproximao l'últimu mes, ta ensin cifrar y amás cópiase al equipu sobremesa al sincronizalo col iPhone. Apple esclarió nun comunicáu oficial que dichu archivu nun s'unvia a la compañía nin s'utiliza con otros servicios que los d'información xeográfica asociaciados al dispositivu. Tamién adelantró que sacaría una actualización de software pa cifrar dichu archivu y enzancar el so posible usu ilicito.
thumb|Parte trasera d'un iPhone fecha de vidriu, onde se destacar el logo d'[[Apple.]]
W. G. Grace
thumb|200px|W. G. Grace en 1897William Gilbert Grace (18 de xunetu de 1848-23 d'ochobre de 1915), más conocíu como W. G., foi un xugador de cricket inglés, consideráu'l padre del cricket modernu».
Representó a Inglaterra en 22 ocasiones y en 1880, nel so primer partíu internacional (Test cricket), el más altu nivel del deporte, que se xuega ente países reconocíos pol International Cricket Council, la federación internacional, consiguió marcar 152 runs (carreres) mientres los 251 minutos que duró la so entrada del primer día, siendo la primer vegada que la selección de críquet d'Inglaterra marcara un century (100 runs) contra la selección de críquet d'Australia.
Lampedusa
thumb|Un Damussi per Lampedusa Lampedusa (Isola di Lampedusa n'italianu) ye la más grande de les islles del archipiélagu de les Pelagie nel Mar Mediterraneu. Allúgase a 205km de Sicilia y a 113 km de Tunicia siendo'l territoriu xeográficu allugáu más al sur. Política ya alministrativamente pertenez a Italia pero xeográficamente pertenez a África ya que'l llechu marín ente dambos nun escede los 120 metros de fondura. Los 20 km² de Lampedusa son secos y ensin fontes d'agua que nun seyan les irregulares lluvies. La islla tien una población de 5.500 persones que sosisten de la pesca, l'agricultura y el turismu. Na Segunda Guerra Mundial, la islla foi invadida por fuercies britániques demientres la Operación Corscrew.
El conceyu de Lampedusa afaya tamién les pequeñes islles de Linosa y Lampione; solo la primera ta habitada, demientres que la segunda solo acoye un faru. El nome oficial del conceyu ye Lampedusa e Linosa. Ta coneutada a Sicilia por un serviciu de ferris col puertu de Porto Empedocle, cerca d'Agrigento. Lampedusa tien tamién un pequeñu aeropuertu qu'acoye vuelos nacionales principalmente pel branu.
Domingo de Guzmán
Domingo de Guzmán foi un presbíteru castellanu y santu católicu, fundador de la Orde de Predicadores, más conocíos como dominicos.
Biografía
Domingo de Guzmán nació en Caleruega (provincia de Burgos n'España), hacia l'añu 1170. Los sos padres fueron Félix Núñez de Guzmán (el Venerable Félix ) y Juana Garcés (llamada comúnmente santa Juana de Aza, beatificada en 1828). Domingo tuvo dos hermanos mayores, Antonio y el beatu Manés (esti postreru, foi unu de los primeros beatos dominicos).
De los siete a los catorce años (1176-1184), so la preceptoría del so tíu l'arcipreste de Gumiel de Izán, Gonzalo de Aza, recibió esmerada formación moral y cultural. Nesti tiempu, trescurríu na so mayor parte en Gumiel de Izán, espertó la so vocación escontra l'estáu eclesiásticu.
De los catorce a los ventiocho (1184-1198) vivió en Palencia; estudiando artes (humanidaes cimeres y filosofía); cuatro, teoloxía; y otros cuatro como profesor del Estudiu Xeneral de Palencia.
Mary Kay Place
Mary Kay Place ye una actriz, guionista, direutora y cantante d'Estaos Xuníos.
Domingo de Guzmán
Biografía
Al rematar los sos cuatro cursos de Docencia y Maxisteriu Universitariu, con ventiocho años d'edá, recoyer nel so cabildru, depués l'obispu encamiénta-y la presidencia de la comunidá de canónigos y del gobiernu de la diócesis en calidá de Vicariu Xeneral de la mesma.
En 1205, por encargu del rei Alfonso VIII de Castiella, acompaña al obispu d'Osma, monseñor Diego de Acebes, como embaxador estraordinariu p'alcordar na corte danesa les bodes del príncipe Fernando. Con esti motivu, realizó viaxes a Dinamarca y a Roma, y mientres ellos decidió'l so destín y esclarióse definitivamente'l so yá antigua vocación misionera. Convencíu de que los herexes cátaros teníen de ser convertíos al catolicismu, empezó a formar el movimientu de predicadores. Acordies con el papa Inocencio III, en 1206, al terminar les embaxaes establecer nel Languedoc como predicador ente los cátaros, y en 1206 establez una primer casa femenina en Prouille. Refugó los obispaos de Conserans, Béziers y Comminges, pa los que fuera escoyíu canónicamente. right|thumb|220px|La casa de Santo Domingo en [[Toulouse.]] right|thumb|220px|Domingo de Guzmán vio la necesidá d'un nuevu tipu d'organización pa enfrentar les necesidaes del so tiempu, unu que caltendría la dedicación y l'educación sistemática de les anteriores órdenes monástiques pa influyir nos problemes relixosos de la población, pero con más flexibilidá d'organización que les otres órdenes monástiques o la clerecía secular.
Pa predicar la doctrina católica ente los pueblos estremaos de la fe, en 1215 establez en Tolosa la primer casa masculina del so Orde de Predicadores, vencida a Domingo por Pedro Sella, quien con Tomás de Tolosa acomuñar a la so obra. En setiembre del mesmu añu llega de nuevu a Roma en segundu viaxe, acompañando al obispu de Tolosa, monseñor Fulco, p'asistir al cuartu Concilio de Letrán y solicitar del papa l'aprobación del so orde como organización relixosa de canónigos regulares. De regresu de Roma escueye colos sos compañeros la regla de San Agustín pal so orde y, en setiembre de 1216, vuelve nun tercer viaxe a Roma llevando consigo la regla de San Agustín y un primer proyeutu de constituciones pal so orde. El 22 d'avientu de 1216 recibe del papa Honorio III la bulda Religiosam Vitam pola que confirma la Orde de Predicadores.
Al añu siguiente retorna a Francia y nel mes d'agostu esvalixa a los sos flaires; unvia cuatro a España y trés a París, y él decide colar a Roma. Dizse qu'ellí se manifiesta'l so poder taumatúrxicu con numberosos milagros y amóntase de manera estraordinaria'l númberu de los sos flaires. Meses dempués va unviar los primeros flaires a Boloña. A finales de 1218 torna a Castiella a percorrer Segovia, Madrid y Guadalaxara.
Por mandatu del papa Honorio III, nun quintu viaxe a Roma, axunta nel conventu de San Sixto a les monxes esvalixaes polos distintos monesterios de la ciudá pa llograr pa los flaires el conventu y la Ilesia de Santa Sabina.
Na fiesta de Pentecostés de 1220 asisti al primera Capítulu Xeneral de la orde, celebráu en Bolonia. Nél redáctase la segunda parte de les constituciones. Un añu dempués, nel siguiente capítulu celebráu tamién en Bolonia, va alcordase la creación d'ocho provincies.
La ciudá capital de la República Dominicana (Santo Domingo de Guzmán) lleva esi nome n'honor a él.
Representación iconográfica
right|thumb|180px|Santo Domingo colos sos símbolos por [[Claudio Coello.]]
Santo Domingo de Guzmán tien acomuñaos dellos elementos rellacionaos cola so vida. Por ello represéntase-y con distintos símbolos:
Perru con antorcha
La lleenda (primer haxografía de Santo Domingo) narra una visión que la so madre, la Beata Juana de Aza, tuvo primero que Santo Domingo naciera. Suañó qu'un perrín salía del so banduyu con una antorcha encendida na so boca. Incapaz d'entender el significáu del so suañu, decidió buscar la intercesión de Santo Domingo de Silos, fundador d'un famosu monesteriu Benedictín de les cercaníes. Fixo una pelegrinación al monesteriu pa pidir al Santu que-y esplicara'l suañu. Ellí entendió que'l so fíu diba encender el fueu de Xesucristu nel mundu per mediu de la predicación. N'agradecimientu, punxo al so fíu por nome Domingo, como'l santu de Silos. Ye un nome bien apropiáu, por cuanto Domingo vien del Llatín Dominicus, que significa del Señor. De Dominicus (Domingo) vien Dominicanus (Dominicu, que ye'l nome de la Orde de Santo Domingo). Sicasí, utilizando un xuegu de pallabres, dizse que Dominicanus ye un compuestu de Dominus (Señor) y canis (perru), significando el perru del Señor o'l vixilante de la viña del Señor)
Azucena
Usualmente represéntase-y con unes azucenas na mano. L'amor pola pureza de Domingo foi tan perfectu que, nel so llechu de muerte, al faer una confesión pública frente a los sos hermanos, pudo dicir: «Gracies a Dios, que la so misericordia caltúvome en perfecta virxinidá hasta esti día; si deseyáis guardar la castidá, evitái toles conversaciones peligroses y xixilái los vuesos corazones». Y entós, sintiendo reconcomiu, dixo a frai Ventura, prior de Bolonia: «Padre, tarrezo que pequé falando d'esta gracia delantre de los hermanos». La pureza de la so alma y el deséu de que los sos fíos asonsañáren-y -y llevaron a faer esa revelación.
El llibru y la Ilesia
En delles representaciones, Santo Domingo sostién un llibru na so manzorga. El llibru representa la Biblia, que yera la fonte de la predicación y espiritualidá de Domingo. Yera conocíu como'l Maestru Domingu pol grau académicu que llogró na universidá de Palencia, España. Los sos contemporáneos dícennos que nos sos viaxes per Europa siempres llevaba consigo l'Evanxeliu de san Mateo y les Cartes de san Pablo. Esto fai referencia a la visión que tuvo nuna de les sos nueches de vixilia. Mientres Domingo oraba, los santos Pedro y Pablo apaeciéronse-y. San Pedro llevaba consigo l'Evanxeliu, y Pablo les sos Cartes, con esti mensaxe: «Ve y predica, porque fuisti llamáu pa esti ministeriu». Esta revelación reafitó-y n'el so vocación de siguir siendo un Predicador Itinerante, non solo nel sur de Francia sinón tamién en tol mundu per mediu del so Orde, la Orde de Predicadores.
Dacuando, sobre'l llibru hai una ilesia. Esta ilesia representa la Basílica Laterana, la Madre Ilesia universal.
Santo Domingo tuvo qu'enfrentase con munches torgues llegales por que'l papa aprobara la so nueva Orde. Acordies cola lleenda, el papa Inocencio III, santu Domingu y san Francisco tuvieron un suañu. Cada unu d'ellos vio que la Basílica Laterana taba empezando a derrumbar, y a dos flaires, unu n'hábitu blancu y l'otru nun hábitu marrón, asitiándose ellos mesmos como columnes pa evitar el colapsu total. Domingo reconocer a sigo mesmu como'l flaire del hábitu blancu, pero nun sabía quién yera l'otru flaire. De la mesma, Franciscu d'Asís reconocer a sigo mesmu como'l flaire del hábitu marrón, pero desconocía quién yera'l del hábitu blancu. Pa Inocencio III el suañu yera un ruempecabeces y un misteriu. A otru día, cuando Domingo diba ver al papa sobre l'aprobación del so Orde, atopar a un flaire nuevu vistíu con un hábitu marrón. Mirándose mutuamente, cada unu reconoció al otru como'l compañeru qu'ayudaba a soportar la Basílica Laterana, y abrazáronse metanes la cai. Dempués fueron xuntos a ver al papa, y ésti entendió darréu'l significáu del so suañu: Les Órdenes d'estos dos gran homes van ser como columnes que van salvar a la Ilesia de la so destrucción. 120px|thumb|Escudu de la Orde de Predicadores.
Reliquies
Magar el cuerpu de santu Domingu de Guzmán permanez nel so Basílica de Bolonia, esisten numberoses reliquies d'él a lo llargo y anchu del mundu. Ye de reseñar que-y foi concedida a la Sacramental de la Sgda. Cena y Maria Stma. Del Rosario (Huelva) una reliquia del santu padre. Esta reliquia guardar nun relicariu que s'asitia'l Domingu de Ramos (salida procesional de la hermandá) a los pies de la virxe, según en cultos internos que se-y rinden. En xineru de 2007 la Vicaría de Roma concedió una de primer clase y que puede encuadrase dientro de la tipoloxía de les ex osibus a la Real Hermandá d'El nuesu Padre Jesús Nazarenu d'Alhaurín el Grande (Málaga), n'atención a los llazos que xunen a esta Hermandá a la Orde Dominicana. Esta reliquia ye procesionada cada Vienres Santu xunto a otra de san Roque nun relicariu doble asitiáu nel frontal del tronu de María Santísima del Mayor Dolor. Nun siendo la única esistente n'España, pos hai munches partíes a lo llargo de la península per parte de los dominicos como por casu otra unviada hasta les Islles Canaries na Parroquia de Santo Domingo de Guzmán (Vegueta).
Yosuke Terada
Yosuke Terada (寺田 洋介, ) ye un futbolista xaponés.
Teorema del monu infinitu
thumb| Acordies con el segundu enunciáu [[Borel-Cantelli, con abondu tiempu, un chimpancé escribiendo al azar podría escribir una obra de Shakespeare (o cualesquier otru testu).]]
El teorema del monu infinitu afirma qu'un monu pulsiando tecles al azar sobre un tecláu mientres un periodu de tiempu infinitu casi de xuru va poder escribir finalmente cualquier testu dau. Nel mundu anglofalante suelse utilizar el Hamlet de Shakespeare como exemplu, mientres nel mundu hispanofalante utilízase'l Quixote de Cervantes.
Nesti contestu, el términu casi de xuru ye un términu matemáticu con un sentíu precisu y el "monu" nun ye en realidá un monu, sinón que se trata d'una metáfora de la creación d'una secuencia aleatoria de lletres ad infinitum.
La idea orixinal foi plantegada por Émile Borel, en 1913, nel so llibru Mécanique Statistique et Irréversibilité. Borel dixo que si un millón de monos mecanografiaran diez hores al día yera desaxeradamente improbable que pudieren producir daqué que fora igual a contener nos llibros de les biblioteques más riques del mundu y aun así, en comparanza, sería entá más inverosímil que les lleis de la estadística fueren violaes, siquier someramente. Pa Borel, el propósitu de la metáfora de los monos yera ilustrar la magnitú d'un acontecimientu extraordinariamente improbable.
Dempués de 1970, la popular imaxe de los monos estender hasta'l infinitu, convirtiéndose en que si un infinitu númberu de monos mecanografiaran por un intervalu infinitu de tiempu produciríen testu legible. Aportunar en dambos infinitos ye, sicasí, escesivu. Un solu monu inmortal qu'executara infinitamente tecleos sobre una máquina d'escribir podría escribir cualquier testu dau, amás, el testu sería producíu un infinitu númberu de vegaes.
Esquisa intuitiva del teorema
Agora, suponiendo qu'un tecláu tenga 50 tecles y la pallabra a ser escrita ye “banana”, mecanografiando al azar, la probabilidá de que la primer lletra escrita sía b ye 1/50, de que la segunda sía a ye 1/50, etc. Dichos eventos son estadísticamente independientes, asina que la probabilidá de que los seis primeres lletres escrites sían “banana” ye 1/50⁶.
Agora, les probabilidaes de nun escribir “banana” en cada bloque de 6 lletres ye 1-1/50⁶. Yá que cada bloque tien de ser consideráu independientemente, la probabilidá X de nun escribir “banana” nos n primeros de 6 lletres ye X=(1-1/50⁶)n. A midida que n aumenta, X amenórgase. Pa n=1.000.000, X=99.99%, pero pa un n igual a 10 000 millones, X=53% y pa una n=100 000 millones ye un 0,17%. A midida que n averar a infinitu, la probabilidá de X tiende a cero. Esto ye, faciendo n lo suficientemente grande, X pue ser tan pequeñu como unu quiera. Si consideráramos les vegaes que s'escribiría “banana” ente bloques de 6 lletres, X tendería a 0 inclusive más rápido. El mesmu argumentu aplícase si'l monu tuviera escribiendo cualesquier otra cadena de calteres de cualquier tamañu.
Esta demostración amuesa por qué infinitos monos podríen (con casi toa probabilidá) producir un testu tan rápido como pudiera ser escritu por un mecanografiador humanu copiándolo dende l'orixinal. Nesti casu X=(1-1/50⁶)n, onde X representa la probabilidá de que nengún de los primeres n monos escribiera banana a la primera. Cuando consideremos 100 000 millones de monos, la probabilidá cai al 0,17% y a midida que n aumenta, X (la probabilidá de que tolos monos fallen al escribir un testu dau) tiende a 0.
Enunciáu formal
A pesar de que'l teorema del monu infinitu ye de cutiu espresáu de manera informal, un enunciáu formal del mesmu esclariaría'l so significáu exactu. Ye más bono d'espresar nes cadenes de testu de la ciencia d'ordenadores, que son secuencies finitas de calteres d'un determináu alfabetu. Nesti estáu, los dos sentencies superiores podríen ser espresaes formalmente como:
Dambes sentencies estrayer cenciellamente de la segunda máxima de Borel-Cantelli. Suponiendo que'l nuesu testu deseyáu tien un llargor n, pal segundu teorema, Yk ye'l sucesu de que la k-ésima cadena empiece col testu dau. Yá que esto tien la probabilidá p non cero d'asoceder, la Yk ye independiente y la suma inferior diverxe, la probabilidá de qu'infinites Yk asocedan ye 1. El primer teorema ye igual, sacantes estremamos la cadena aleatoria en bloques ensin sobreponer de n calteres cada unu y faemos Yk l'eventu en que'l bloque k-ésimo iguala la cadena deseyada.
Ello ye que inclusive diendo a infinitu puede ser escesivu. Si l'alfabetu tien un tamañu a, entós puede ser demostráu que la probabilidá de qu'una de les primeres an asoceda ye siquier 1/2. Entós, 20an intentos podríen ser abondos pa escribir el testu dau con una probabilidá bien próxima a 1. El problema inclusive fai paralelismu bien: k monos pueden escribir el testu k vegaes más rápidu. Pa un n pequeñu nun ye demasiáu malu. Por casu, mil monos escribiendo lletres al azar a un ritmu de 100 calteres per minutu podríen probablemente escribir la pallabra «banana» nunos seis selmanes.
Esti teorema ye una instancia de la Ley Cero-Unu de Kolmogórov.
Probabilidaes
Inorando puntuación, espaciamientu y mayúscules/minúscules y asumiendo una distribución uniforme de lletres, un monu tien una probabilidá ente 26 d'escribir correutamente la primer lletra de Hamlet. La probabilidá de qu'escriba bien les dos primeres lletres ye 1 ente 676 (26 vegaes 26). Cuando 20 lletres fueren escrites, les probabilidaes de que fueren les correutes amenorgar a una ente 2620=19.928.148.895.209.409.152.340.197.376, aproximao la mesma probabilidá de qu'a una mesma persona tóquenlu 4 lloteríes consecutives. En casu del testu completu de Hamlet, la probabilidá ye tan abismalmente pequeña que difícilmente puede ser concebida en términos humanos. El testu de Hamlet, esaniciando cualquier puntuación, contién unes 130.000 lletres.
El pixín fechu de qu'esista una oportunidá, sicasí, ye la clave del teorema de los infinitos monos, yá que la llei Cero-Unu de Kolmogórov diz que dada una serie infinita de sucesos independientes tien de tener una probabilidá de 0 o 1. Yá que demostremos enriba que la probabilidá nun ye 0, ten de ser entós 1. Considerar qu'un acontecimientu tan improbable ye seguro que soceda asocedíu un tiempu infinitu puede danos una idea de la enormidad del términu infinitu.
Gian-Carlo Rota escribió un llibru de testu sobre la probabilidá (non termináu cuando morrió):
“Si'l monu pudiera pulsiar una tecla cada nanosegundo, el tiempu esperáu hasta qu'escribiera Hamlet ye tan grande que la edá envalorada del universu ye insignificante en comparanza... Esti nun ye un bon métodu d'escribir llibros (Nun podemos aguantar la tentación de citar a A. N. Whitehead, “Nun voi dir al infinitu”).”
En The Nature of the Physical World: The Gifford Lectures (MacMillan, Nueva York, 1929, páxina 72), el físicu Arthur Eddington escribió:
“Si dexara los mios deos analayar ociosos sobre les tecles d'una máquina d'escribir podría pasar que surdiera una oración intelixible. Si una lexón de monos tuvieren escribiendo en máquines d'escribir, podríen escribir tolos llibros del Muséu Británicu. La probabilidá ye decididamente más favorable que la probabilidá de que les molécules conteníes nun recipiente ocuparen namái la metá del mesmu”.
En física, pos, la fuercia del argumentu de los monos mora non na probabilidá de que los monos finalmente produzan daqué intelixible, sinón na realidá práutica de que nun lo fadrán. Cualquier procesu físicu que ye menos probable que l'ésitu de los monos ye efeutivamente imposible. Esta ye la base de la segunda llei de la termodinámica.
Esperimentos
Este ye un esperimentu que claramente nun puede ser lleváu a la práutica, yá que rique o bien un tiempu infinitu o bien recursos infinitos. A pesar d'ello, inspiró esfuercios na creación aleatoria de testu.
El sitiu web The Monkey Shakespeare Simulator, puestu en marcha'l 1 de xunetu de 2003, contién un applet en Java qu'asemeya una gran población de monos escribiendo al azar, col enfotu de ver cuanto tiempu toma a los monos virtuales completar una obra de Shakespeare dende'l principiu a la fin. El 3 de xineru de 2005 atopáronse 24 lletres consecutives que formaben un pequeñu fragmentu d'Enrique VI, parte 2:
“RUMOUR. Open your ears; 9r"5j5&?OWTY Z0d "B-nEoF.vjSqj[..."
Darréu, el mesmu esperimentu, llogró 30 lletres de Julio César de Shakespeare:
Flauius. Hence: home you id-y CrmS3RSs jbnKR IIYUS2( [ ;3ei'Qqrm'
Por cuenta de llimitaciones na capacidá de procesamientu, el programa usa un modelu probabilístico (por aciu l'usu d'un xenerador de númberos aleatorios) en llugar de xenerar testu aleatoriu y comparalo con Shakespeare. Cuando'l simulador detecta una semeyanza (esto ye, cuando'l xenerador de númberos aleatorios xenera un determináu valor dientro d'un determináu rangu), el simulador emula la coincidencies xenerando'l testu de la mesma.
En 2003, científicos en Paignton Zoo y la Universidá de Plymouth, en Devon, Inglaterra, reportaron que dexaron un tecláu d'ordenador na xaula de seis macacos mientres un mes. Non yá los monos nun fixeron más que producir cinco páxina consistentes nuna llarga serie de la lletra S, sinón qu'empezaron a atacar el tecláu con una piedra y siguieron mexando y defecando sobre él.
Lliteratura y cultura popular
Los viaxes de Gulliver (1782) de Jonathan Swift antemana la idea central del teorema, describiendo a un profesor de la Gran Academy of Lagado qu'intenta crear una llista completa de tola conocencia teniendo a los sos estudiantes constantemente escribiendo llinies de lletres al azar faciendo xirar los rabiles d'un mecanismu (Parte trés, Capítulu cinco).
Nun rellatu curtiu de Russell Maloney, "Inflexible Logic", apaecíu en The New Yorker en 1940, el protagonista siente que la so posición económica obligába-y a ayudar a la ciencia, polo que decidió probar la teoría. Los sos monos darréu empezaron a escribir, ensin error, clásicos de ficción y de non ficción. El millonariu taba ablucáu de ver les impolutas versiones de los diarios de Samuel Pepys, del cual él namái tenía una copia d'una edición bowdlerizada.
Michael Ende nel so famosu llibru La hestoria inacabable plasma la mesma idea nun país de Fantasía, que'l so vixilante ye un monu. Los sos habitantes, llamaos los Antiguos Emperadores, xueguen "El xuegu de l'arbitrariedá", nel que llancen una especie de dados de lletres que los sos resultancies van compilando. Cada ciertos años surden pallabres, "si sigue xugándose cien años, mil años, cien mil años, con toa probabilidá va salir una vegada, por casualidá, un poema. Y si se xuega eternamente van tener que surdir tolos poemes, toles histories posibles, y depués toles histories d'histories, incluyida ésta na que precisamente tamos falando".
La cultura popular tamién fai referencies a esti teorema. Nun episodiu de The Simpsons, Last Exit to Springfield, Montgomery Burns tien una de les habitaciones de la so casona llena con mil monos con máquines d'escribir, unu de los cualos ye castigáu por escribir mal una lletra de Historia de dos ciudaes de Dickens. En Family Guy apaecen un grupu de monos collaborando nuna llinia de Romeo y Julieta de Shakespeare nuna escena cortada. Na Guía del Autoestopista Galácticu, Ford Prefect y Arthur Dent, so la influencia de la navegación de la improbabilidá infinita son asaltaos por un infinitu númberu de monos que quieren la so opinión sobre'l so testu de Hamlet. Nes tires risibles de Dilbert, Dogbert diz-y a Dilbert que'l so informe tomaría-y a trés monos diez minutos. El primer discu de la banda de punk rock de Leeds The Mekons, "The Quality of Mercy is Not Strnen", editáu orixinalmente por Virgin Records nel Reinu Xuníu en 1979 amosaba la semeya de portada d'un chimpancé escribiendo nuna máquina.
Na obra de Tom Stoppard Rosencrantz & Guildenstern are Dead un personaxe diz "Si un millón de monos..." y depués nun puede siguir, por cuenta de que'l personaxe ta en Hamlet. Depués, remata la frase de manera distinta.
Nel añu 2000, el RFC del 1 d'abril del comité d'estándares d'Internet de la IETF propunxo una Familia de Protocolos d'Infinitos Monos (IMPS)», un métodu pa dirixir una granxa d'infinitos monos per Internet.
Nel númberu 25 del cómic Animal Man de Grant Morrison, tituláu "el ruempecabeces del monu", apaez esti animal na portada escribiendo a máquina'l guión del mesmu. Nel interior, este mesmu monu non yá escribe obres de Shakespeare, amás guioniza tebeos.
Robert Wilensky reparó jocosamente en 1996: «Toos oyimos dicir qu'un millón de monos aporreando un millón de máquines d'escribir eventualmente escribiríen les obres completes de Shakespeare. Güei, gracies a Internet, sabemos qu'eso nun ye verdá».
El comediante Bob Newhart tien dende los años 1960 un gag nel cual un téunicu de llaboratoriu supervisa un esperimentu con "un númberu infinitu de monos" y afaya qu'unu de los monos escribió "Ser o nun ser; esa ye la gezortenblatt." ('To be or not to be — that is thegrrdnm zsplkt.)
Goats, un popular webcómic ilustráu por Jonathan Rosenberg, empezó n'agostu de 2005 una historia llamada infinite typewriters («infinitos mecanógrafos») onde dellos personaxes se teletransportan por fuercia a una dimensión alternativa. Ellí afayen qu'esa dimensión ta poblada de monos con máquines d'escribir, presumiblemente escribiendo los guiones pa otres munches dimensiones.
Trouville-sur-Mer
Trouville-sur-Mer ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Reformes al esperantu
Los aspeutos más criticaos polos reformistes son: L'acusativu * El supuestu sexismu * Vocabulariu
Les lletres con circunflexu
Nun principiu, l'esperantu diseñó'l so escritura fuera fácil pa tol mundu. D'ente tolos alfabetos, escoyóse'l llatín por delles razones:
Yá que por casu nel alfabetu árabe les lletres varien de forma según les lletres que tengan alredor; nel hebréu nun esisten marques pa les vocales; otros sistemes son silábicos lo que da llugar a un gran númberu de símbolos. La escritura simbólico o ideográfica nun representa soníos.
Sicasí, fixo dellos cambeos (añedir acentos circunflexos en delles lletres: ĉ, ĝ, ĥ, ĵ, ŝ, ŭ. ) pa caltener una ortografía totalmente fonética, onde cada símbolu representa un solu fonema, y cada fonema ta representáu por una sola lletra.
Primeramente, cuando la mayor parte del testu escritu yera escritu a mano, esto nun representaba nengún inconveniente. Sicasí, pa escribir en imprenta sigo que consistía un problema (yá que habría que fabricar tipo nuevos), polo que la solución oficial pasó por añedir una 'h' a cada lletra con cincunflejo, de forma que la "ĉ" convertir en "ch" y socesivamente. Esto presentaba'l problema d'una cierta ambigüedá, yá que ante una 'sh' por casu, si nun se conoz la pallabra, puede pronunciase de dos formes distintes. Nun ye demasiáu improbable que se dea'l casu, yá que la mesma estructura del idioma anima a crear nueves pallabres compuestes. Pa solucionar esti inconveniente propúnxose utilizar '^c' o 'cx' siendo esti postreru unu de los que mayor ésitu tuvo.
Sicasí estes contribuciones nun aportar# a consideraes reformes, sinón a cencielles maneres de sortear un inconveniente que sería iguáu (l'ausencia de los calteres 'estraños' nos teclaos 'estándar') si l'esperantu fuera llargamente usáu.
Les reformes puramente felicidaes pasaron por: etc.
Quien s'oponen a les reformes d'esti tipu en particular, argumenten que los circunflexos son una carauterística esencial del esperantu (tal como ta considerada la 'ñ' nel español).
L'acusativu
El acusativu ye l'únicu casu que se caltién n'esperantu (utilizándose'l nominativu pal suxetu y preposición + nominativu pa los complementos).
Exemplos:
N'español, por casu, tender a marcar esta diferencia pol orde de les pallabres y pola concordanza ente'l suxetu y el verbu, lo cual esanicia'l problema de l'ambigüedá, salvu casos como l'anterior, onde coincide en númberu y persona l'oxetu y el suxetu.
Les propuestes de reforma del acusativu son principalmente:
Una propuesta de reforma pa solucionar esto ye añedir una nueva preposición 'na' que faiga les vegaes d'acusativu. (Ver naísmu)
Supuestu sexismu
N'esperantu nun esiste xéneru gramatical. Munches pallabres son básicamente neutres (como "homo", persona) ente qu'otres son masculines (como "patro", padre). Utilízase'l sufixu 'ino' pa derivar el femenín dende la pallabra masculina o neutra, ente que'l masculín ye'l mesmu que'l neutru en casi toles pallabres (una y bones les pallabres neutres son usaes como masculines yá que nun hai sufixu masculín y otres pallabres sí son masculines ensin sufixu). Les persones que'l so idioma natal estrema siempres ente masculín y femenín (como l'español) utilicen a toles pallabres como masculines, ente que les persones que'l so idioma natal nun estrema masculín y femenín na mayoría de los casos (como l'inglés) utilicen munches pallabres como neutres. Esta diferencia vese principalmente en pallabres d'animales y oficios.
El problema d'esti enfoque ye que puede considerase que l'estáu 'natural' ye'l masculín, y el femenín un deriváu. O tamién que se debe dicir el sexu de daquién cuando se fala d'él, anque nun sía conocíu, relevante o conveniente.
Per otru llau, los trés formes de la tercer persona del singular son: Li -> Él; Ŝi (sxi)-> Ella; Ĝi (gxi)-> 'ello'
Muérganu (bioloxía)
Un muérganu ye un conxuntu asociau de texios que concurren n'estructura y función. Los muérganos representen el nivel d'organización biolóxica superior al "texíu" e inferior al "sistema".
Reformes al esperantu
Supuestu sexismu
Li y ŝi, úsense esautamente como n'español, y el 'ĝi' ye pa seres inanimaos o asexuados, pero si'l sexu ye desconocíu (por casu: '-El mio xefe trátame mal. -¿Cómo ye él/ella?') apaez la dulda.
Muérganu (bioloxía)
En bioloxía celular, un orgánulu u organela (diminutivu de muérganu) ye una estructura sub-celular análoga a los muérganos de seres vivos pluricelulares.
Reformes al esperantu
Supuestu sexismu
Los oponentes a estes reformes argumenten que puede utilizase 'ĝi' o inclusive 'tiu' pa persones.
Muérganu (bioloxía)
Muérganos en plantes superiores
Esisten ciertes estructures presentes nes traquefites (plantes vasculares) que son consideraos como muérganos, a saber:
Reformes al esperantu
Supuestu sexismu
Dos de les munches propuestes pa suplir esti inconveniente son el riismu y el liismu.
Muérganu (bioloxía)
Muérganos n'animales
Dende'l puntu de vista anatómicu, los diferentes muérganos que concurren nuna función mayor agrúpense en sistemes (como circulatoriu, respiratoriu, reproductor, etc.). Los sistemes, como conxuntos orgánicos sinérxicos, a la so vez agrúpense n'aparatos pa satisfacer funciones aínda más complexes (como l'aparatu llocomotor).
Estroma y parénquima
Los diferentes texíos que componen un muérganu constituyen la so morfoloxía (histoarquiteutura) y aporten funcionalidá (histofisiología). La estroma ye la fraición orgánica que se correspuende colos elementos estructurales, y el parénquima ye la fraición fisiolóxica del muérdanu.
Vísceres
Una víscera ye un muérganu conteníu nuna cavidá, como la torácica, l'abdominal y la pélvica. A les vísceres tamién se-yos llama entrañes. La parte de l'anatomía qu'estudia les vísceres ye la esplacnoloxía.
Reformes al esperantu
Vocabulariu
Nestos dos últimos casos, créanse sinónimos, polo que'l diccionariu (según delles persones) resulta demasiáu ampliu y sería fayadizu amenorgar el númberu de pallabres, o a lo menos acutalo en dellos aspeutos.
Unu d'esos proyeutos ye'l Inter-Esperantu.
Muérganu (bioloxía)
Muérganos macizos y güecos
Según la constitución anatómica o estructural, esisten dos grandes grupos de muérganos:
Salix viminalis
La ye un arbustu de la familia de les salicacees.
Reformes al esperantu
Vocabulariu
Sicasí, la creación de neoloxismos nun ye esclusiva del casu del esperantu, nin tampoco los motivos por que estos déanse.
Salix viminalis
Descripción
Arbustu grande, dacuando árbol d'hasta 10 m d'altor, con cañes espodaes, erectas; biltos tienros de cutiu con trupa pilosidá tomentosa; ramines de color verde amarellentáu o pardu buxu a acoloratáu, mates, con pilosidá abuxada cuando moces. Fueyes peciolaes, de 5-15 cm de llargu y aproximao 1,5 cm d'anchu, 6-20 vegaes más llargues qu'anches, llanceolaes estreches o con cantos paralelos; fai foliar de color verde puercu, mate, con pilosidá esvalixada y curtia; viesu foliar con rellumu plateáu, cubiertu con trupos pelos curtios, empobináu na direición de los nervios llaterales; cantu foliar endolcáu escontra baxo; peciolu foliar d'hasta 1 cm de llargu, con curtia pilosidá gris; estípules namái nos macroblastos, llanceolaes estreches, largamente apuntaes. Escames de les yemes pardes, con pilosidá gris. Les inflorescencies apaecen primero que les fueyes, y enantes del floriamientu presenten una vistosa pilosidá trupa, sedosa. Amentos masculinos erectos, cilíndricos, d'hasta 3,5 cm de llargu y 1 cm d'anchu, mestos nes axiles de fueyes bien pequeñes y estreches, largamente pilosas. Bráctees tectrices elíptiques o ovaes allargaes, con pilosidá llargu abuxada; estames unes dos veces más llargos que la bráctea tectriz; filamentso estaminales llibres, glabros; anteres elíptiques allargaes, marielles, tres el floriamientu de color coloráu pardusco. Amentos femeninos erectos, cilíndricos, d'hasta 3 cm de llargu y 1 cm d'anchu. Ovariu casi sentáu, ováu, d'hasta 6 mm de llargu. Estilu casi tan llargu como l'ovariu, finu mariellu; estigmes lliniales, estremaos en 2-4 partes hasta la metá. Floria en primavera.
Distribución
Europa y Asia. Introducida n'España.
Usos
Apurre'l meyor blima.
Taxonomía
Salix viminalis describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 2: 1021, nel añu 1753. Salix: nome xenéricu llatín pal sauce, les sos cañes y madera.
viminalis: epítetu llatín que significa "con tarmos llargos y delgaos".
Sphenocleaceae
Sphenocleaceae ye'l nome botánicu d'una familia de plantes con un únicu xéneru Sphenoclea con trés especies que pertenecen al orde Solanales. Nativos de les rexones tropicales del mundu.
Descripción
Son plantes yerbácees, más o menos ensundioses, añales coles fueyes alternes, espirales, simples y enteres. Son hermafrodites son les inflorescencies en recímanos terminales. El frutu ye una cápsula con 15-100 granes.
Guadalix de la Sierra
Guadalix de la Sierra (tamién llamáu a cencielles Guadalix) ye un conceyu español de la provincia y Comunidá de Madrid a 49 quilómetros de Madrid capital na cuenca del ríu Jarama. Acordies con el Institutu Nacional d'Estadística (España), en 2016 cuenta con una población de 5.982 habitantes y una densidá de población de 99,19 habitantes/km².
Mediu físicu
El términu municipal de Guadalix de la Sierra ta integráu na contorna de la Cuenca Alta del Manzanares (asina denomada, anque nun fai mención a la realidá; yá que Guadalix de la Sierra y el so términu municipal nada tienen que ver col ríu Manzanares y la so cuenca) y llinda al N colos conceyos de Bustarviejo, Navalafuente y Cabanillas de la Sierra; al S con Colmenar Viejo; al E con Venturada, El Vellón y Pedrezuela; y al O con Miraflores de la Sierra.
La mayor parte de los sos suelos son de composición caliar, lo qu'esplica la esistencia de dellos covarones naturales, como la cueva de los Alcores, cueva de los Llobos, cueva de Peñarrubia, etc. El territoriu de Guadalix ye bien ricu n'acuíferos. El so principal calce fluvial ye'l ríu Guadalix, que les sos agües fueron represadas nel banzáu de Pedrezuela (primeramente denomináu d'El Vellón), qu'adopta dientro del términu municipal una posición casi radial, dende'l cantu oriental del nucleu hasta la llende col conceyu de Pedrezuela. Nel banzáu desaguan el restu de regueros que rieguen el términu, como son el de Sequillo, Valdesalices, Mosquil, Gargüera, Sabuquillo, Albalá, Valdemoro, del Valle, etc. Amás nel sosuelu abonden les agües soterrañes, qu'aprucen al traviés de manantiales, como la Fonte del Espinar y El Pilancón (esta postrera abastecía d'agua a la población hasta qu'a principios del sieglu XXI trespasó la xestión a la Canal de Sabela II, abasteciendo al conceyu de Guadalix con agua enriada dende los banzaos del ríu Lozoya). Por causa del so allugamientu nel valle, Guadalix de la Sierra gocia d'una microclima característicu, con iviernos non demasiáu fríos y branos de nidies temperatures.
Naturaleza
Na redolada natural del conceyu predominen montes de sufreres, encines y enebros. La fauna ta representada por una perimportante colonia de cigüeñes blanques, según interesantes ánades y aves acuátiques qu'habiten nes riberes del banzáu. Como paraxes de singular curiosu paisaxísticu y natural méntense: el banzáu de Pedrezuela cola so redolada, el cuetu de San Pedro, les formaciones caliares al este de la población, los sotos de les riberes del regueru de Valdesalices al noroeste del cuetu de San Pedro, etc. Tamién cunta coles árees recreatives Virxe del Espinar -enagua, ríu, arboláu, fontes, meses y barbacoes-, y Parque 1 de Mayu arboláu, banzáu de Pedrezuela, fonte y meses-. Guadalix de la Sierra ufierta diverses alternatives pa la práutica del senderismo y otres actividaes al campu, tales como les rutes de l'ascensión al cuetu de San Pedro; Guadalix-San Agustín, siguiendo l'antiguu camín rural ente dambes poblaciones; Guadalix-Puertu de la Morcuera, xubiendo'l calce del Guadalix.
El cascu urbanu de Guadalix allugar nel estremu occidental del valle del Guadalix, sobre una fértil y amplia vega, güei en bona parte somorguiada peles agües del banzáu de Pedrezuela.
Historia
thumb|250px|Conceyu de Guadalix de la Sierra. thumb|250px|Estatua nun parque de Guadalix de la Sierra. Esisten nicios de población nel actual términu municipal de Guadalix de la Sierra que lleven a pensar n'asentamientos humanos na cueva de los Alcores yá nel Paleolíticu Cimeru. Tamién s'afayaron restos del periodu Neolíticu y de la Edá del Bronce na zona del Montecillo.
Nun falten muertes de la presencia de romanos y visigodos, tales como la esistencia del antiguu monesteriu de San Felices y delles tumbes. Otros afayos arqueolóxicos faen pensar nuna población ininterrumpida na zona dende dómina prehistórica. Los sos raigaños árabes son evidentes, dende'l mesmu nome del pueblu, hasta otros topónimos como'l regueru Albalá o'l covarón de los Alcores.
Sicasí, la fundación del actual conceyu asitiar a finales del sieglu XIII cuando, pa poblar los territorios conquistaos, creáronse les poblaciones que dempués constituyeron El Real de Manzanares, ente elles Guadalix. La población quedó baxu tutelar de la Casa del Infantado hasta que Carlos I -y concedió'l títulu de villa'l 24 d'avientu de 1523, coles mesmes qu'a Porquerizas (anguaño Miraflores) y a Galapagar.
Dende'l sieglu XVI, destacó como encruz de caminos de cierta importancia, como ye'l casu del camín que comunicaba'l castiellu de los Mendoza en Manzanares el Real con Chozas de la Sierra (anguaño Soto del Real) y Guadalix; escontra Guadalaxara, al traviés de Torrelaguna y El Casar de Talamanca; y qu'enllazaba col procedente de Segovia. Yá nel sieglu XVII acoyó nel so términu a florecientes congregaciones relixoses y confreríes, amás de cinco ermites. Inclusive esistió un hospital nel pueblu, asitiáu na cai qu'entá lleva esi nome.
Dependiente de la Casa del Infantado y de Segovia incorporóse definitivamente a la provincia de Madrid en 1833.
Los testimonios de la primer metá del sieglu XX falen de "males cases en males cais" al referise a Guadalix de la Sierra. Sicasí, yá en 1903 inauguróse un nuevu edificiu del Conceyu, y en 1922 yá s'acometiera una obra sanitaria importante, como foi la dotación d'agua corriente, al traviés d'un depósitu instaláu na salida escontra Miraflores, con agua proveniente de la finca "La Canaleja". El saneamientu del cascu históricu al traviés d'alcantarelláu y l'asfaltáu de les cais coles sos correspondientes ceres rematar en 1972; dotando asina al pueblu d'un aspeutu más modernu, dientro de la estructura rural que caltenía.
Tres la Guerra Civil (1936-1939) reconstruyóse la nave de la ilesia, y edificáronse el centru d'hixene rural, dalguna vivienda pa funcionarios, un bebederu y una fonte. A partir de los años cincuenta amontáronse les obres d'infraestructura y de servicios polo xeneral. Un grupu d'unes 10 families trabayaron na canteres de piedra, y otres tantes na estracción de cal pa les construcciones. Instaláronse los servicios de cartería, teléfonu y telégrafos, según el serviciu de coches ente Madrid y Colmenar Viejo, anque en Guadalix predominaron les carretes de besties y les bicicletes. El pueblu cuntaba con una fonda y un cine, y taba dotáu de nuevos locales escolares.
Anque empecipiada y siguida dende sieglos tras, na década de los ´70 del sieglu XX produció la esplotación intensiva de canteres a cielu abiertu, allugaes la mayoría nel llau sur del banzáu, na antigua carretera que xunía Guadalix con El Molar (agora cortada pola esistencia del banzáu). Hubo n'activu un par de plantes de machaqueo, col consiguiente aumentu del tráficu urbanu de camiones que tresportaben el grebu estrayíu en brutu y el llográu tres el procesu de trituración. Anguaño atópense n'estáu d'abandonu; tanto les canteres como les antigües instalaciones de tresformamientu na carretera de Colmenar Viejo y na carretera de Navalafuente, respeutivamente.
Pero'l banzáu traxo tamién un cambéu positivu: la medría del sector turísticu y, consecuentemente, el de la construcción. Asina (amás de la Colonia Virxe del Espinar, conocida como "Les Cases Barates", que data de los desarrollos de colonización del réxime franquista de los años ´40 y foi la primera en manifestar la puxanza de les viviendes na sierra pa dómines de descansu), surdieron les urbanizaciones Miralpantano y Peña de l'Agua, que daten de los años ´60 del sieglu pasáu y son les más antigües del conceyu.
Darréu, construyéronse otres urbanizaciones y dellos edificios de trés y cuatro plantes, que dieron una nueva fisonomía a la llocalidá. Les nueves construcciones convirtieron a Guadalix de la Sierra nuna ciudá cuartu y de segunda residencia, que fai qu'en dómines de veranéu, la so población habitual multiplicar por cuatro. Ye l'actual ciudá onde se graba'l reality Gran Hermanu dende 2001.
Monumentos
thumb|Balconada del conceyu
Hai de solliñar la ilesia gótica del sieglu XIV (Ilesia Parroquial de San Xuan Bautista), que'l so campanariu atopar davezu coronáu pol nial d'una pareya de cigüeñes. Na película Bienvenido, Mister Marshall apaecen dos ilesies: la que ta na plaza ye falsa y la que se ve detrás ye la verdadera.
La construcción de modernes edificaciones (chalés y viviendes unifamiliares) nos últimos años pol términu municipal de Guadalix provocó un fondu cambéu del pueblu, anque nel cascu antiguu caltiénense delles construcciones típiques rurales. Los monumentos más representativos del so patrimoniu arquiteutónicu son:
El conxuntu de la cabecera y el cruceru, del sieglu XVI, ye de sillería de bona calidá. Cubrir con bóvedes de crucería que sofiten sobre ménsulas nos capiteles de los cuatro pilastres toscanes del cruceru. El so altor ye espectacular. La sacristía ye tamién del sieglu XVI, y ta cubierta con bóveda de crucería sobre ménsulas. En 1.992 sufrió una rehabilitación y reforma que camudaron el so aspeutu esterior, quedando de manifiestu los materiales contemporáneos utilizaos y perdiendo guapura al respective del so aspeutu orixinal. La opinión xeneralizada del vecinderu del pueblu ye que se perdió valor monumental del conxuntu, al respective de la so estructura y aspeutu orixinales. Nel so interior pueden destacar dos cuadros renacentistes representando a San Sebastián y a la Virxe del Rosario. Talles de madera importante executaes por Mariano Rubio Jiménez, fíu del pueblu y discípulu predilectu de Benlliure. Especial interés tien la figura de San Juan Bautista neñu.
Gobiernu
Tres les eleiciones municipales de 2015 los 13 conceyales quedaron asina: Fonte: http://resultados.elpais.com/elecciones/2015/municipales/12/28/67.html