cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Abellugu reforzáu p'aviones
Antecedentes
Na era posterior a la fin de la guerra fría'l valor del conceutu del HAS foi menguáu pola introducción de les municiones empuestes de precisión. HABER d'Iraq taben construyíos a un estándar llixeramente meyor que los de la OTAN y del Pactu de Varsovia, pero sicasí probaron ser cuasi inútiles mientres la Guerra del Golfu. Intentos iniciales de destruyilos de normal usaben un aproximamientu del "unu y dos" por aciu un misil Munición empuesta de precisión empuestu per televisión pa destruyir les puertes, siguíu por bombes llanzaes al frente. Los esfuercios d'estauxunidenses llueu camudaron a cencielles a llanzar una bomba empuesta por láser de 907 kg (2.000 llibres) sobre la parte cimera, la qu'enfusaba fácilmente'l techu y explosaba nel so interior. Anque los hangares de la OTAN podríen ser permanecer preseos contra cualquier ataque concebible n'Europa nel curtiu plazu (nel que s'escarecería de sistemes de guía de precisión), el valor de los hangares HAS contra les fuercies aérees occidentales ye efeutivamente cero.
Alopecurus aequalis
La cola de rapiega acuática (Alopecurus aequalis) ye una yerba de la familia de les gramínees. Ye orixinaria d'Eurasia y América del Norte. thumb|Inflorescencia thumb|Nel so hábitat
Descripción
Ye una yerba añal o perenne de vida curtia, acuática cola parte inferior somorguiada. Tarmos enraizantes nos nuedos inferiores, ascendentes, más o menos cilíndricos, bien nudosos, d'hasta 45 cm de llargor. Les fueyes son lineares, blandes, envainantes, de 3-6 mm d'anchor. Inflorescencies densamente espiciformes, estrechamente fusiformes o cilíndriques; espiguillas lateralmente estruyíes, unifloras, de 1,5-3 mm; lema obtusa, con aresta curtia. Frutu en cariopsis. Floria en primavera y branu.
Hábitat
En poces y cantos de llagunes hasta los 2.000 m d'altitú.
Distribución
Europa, Asia y América del Norte.
Taxonomía
Alopecurus aequalis describióse por Gregor Fedorovitch Sobolewsky y espublizóse en Flora Petropolitana 16. 1799. Alopecurus nome xenéricu que provién del griegu alopes -ekos, (foín), y oura (cola), pola forma de la panícula.
aequalis: epítetu llatín que significa "similar, igual".
Yusuke Murayama
Yusuke Murayama (村山 祐介, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Meissa
Meissa (λ Ori / λ Orionis / 39 Orionis), tamién conocida como Heka o Raselgeuse, ye una estrella de la constelación d'Orión, tando asitiada na cabeza del cazador. Dambos nomes provienen del árabe, Al-Maisan «la estrella brillosa» y Al-Haq’ah «el llurdiu blancu».
A unos 1100 años lluz de distancia, Meissa ye una estrella binaria que les sos componentes tán dixebraes 4,4 segundos d'arcu y pueden resolvese fácilmente con un pequeñu telescopiu. La estrella más brillosa, de magnitú aparente +3,39, ye una xigante azul bien caliente que la so temperatura superficial ye de 35.000 K. De tipu espectral O8, ye una de les poques estrelles d'esti tipu visibles a simple vista, xunto a Naos (ζ Puppis), Al Niyat (σ Scorpii) o Alnitak (ζ Orionis), ésta última tamién na constelación d'Orión. Incluyendo la radiación emitida nel ultravioleta, la so lluminosidá ye 65.000 vegaes mayor que la del Sol, y ye una de les estrelles más lluminoses que se conocen. La so masa tamién ye bien grande, 25 vegaes mayor que la masa solar, colo que va concluyir la so vida esplotando como una supernova.
La otra componente, de magnitú 5,61, ye una estrella de tipu espectral B0.5V con una temperatura de 27.000 K. Ye 5500 vegaes más lluminosa que'l Sol.
Meissa forma parte del cúmulu estelar Collinder 69. Ta arrodiada por un enorme aniellu de gas de 150 años lluz de diámetru allumáu pola estrella.
Islla de Gough
La islla de Gough, tamién islla de Gonçalo Alvares o islla de Diego Alvares, ye una islla (y los sos castros próximos) d'orixe volcánicu alcontrada en metá del océanu Atlánticu Sur, a unos 395 km de la islla de Tristan da Cunha, a 2700 km de Ciudá del Cabu y a 3200 km de les mariñes de Suramérica. Tien aproximao 11 km de llargu y ente 5 y 8 km d'anchu, y tien una superficie total de 65 km². Tratase d'una islla d'orixe volcánicu qu'algama un altor máximu de 910 metros nel Edinburgh Peak.
Alministrativamente, forma parte del Territoriu d'Ultramar del Reinu Xuníu d'Islla Santa Lena, xunto col archipiélagu de Tristan da Cunha.
Inclúi pequeñes islles satélite, como por casu la roca Tristiana, la roca Isolda y la islla Southwest. La islla, na actualidá, atópase despoblada, y nun se conoz nengún grupu poblacional que s'estableciera nella d'una manera continua. Foi oxetu de numberoses espediciones a lo llargo de la historia. Les escases visites que recibe deber a l'actividá pesquera que se desenvuelve na zona y al personal d'una axencia meteorolóxica sudafricana operada por «South African Weather Bureau».
La mayor parte de la llinia costera consiste en cantiles, dalgunos de más de 300 m d'altor que nun dexen la esistencia de puertos abrigaos. L'únicu llugar apropiáu pa tal fin, y por tantu l'únicu puertu de la islla, atópase en Quest Bay, na mariña este de la islla.
Historia
La islla foi afayada a principios del sieglu XVI por Gonçalo Alvares, el navegante portugués que-y da nome, pero lo cierto ye que tres el so descubrimientu la islla amenó bien pocu interés hasta qu'en 1731 el capitán Gough, a bordu d'una nave británica, reclamóla pa la Corona inglesa. Dende entós ta baxu dominiu del Reinu Xuníu, considerándose un territoriu d'ultramar, y xunto coles islles d'Ascensión y Tristan da Cunha, depende de la islla de Santa Lena.
Flora y fauna
Ecológicamente, forma parte del ecosistema denomináu pradería y carba de les islles Tristan da Cunha y Gonçalo Alvares, una ecorrexón de la ecozona afrotropical, definida pol Fondu Mundial pa la Naturaleza, constituyida por esta islla y el archipiélagu de Tristan da Cunha.
Ye una reserva de fauna protexida que foi designada como Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco nel añu 1995, tomando una área protexida de 7900 ha y zona de respetu de 390.000 hai.
Cisternes-la-Forêt
Cisternes-la-Forêt ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
SLAF Anuradhapura
SLAF Anuradhapura ye una base aérea de la fuercia aérea de Sri Lanka, allugáu na antigua ciudá d'Anuradhapura.
Dryoscopus pringlii
Dryoscopus pringlii ye una especie d'ave na familia Malaconotidae.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase n'Etiopía, Kenia, Somalia, y Tanzania. El so hábitat natural ye la sabana seca.
Rockwell Field
Rockwell Field foi una base aérea militar allugada en San Diego, California. Rockwell Field atópase inscritu como un Distritu Históricu nel Rexistru Nacional de Llugares Históricos dende'l 21-05-1991.
Champillon
Champillon ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Champlat-et-Boujacourt
Champlat-et-Boujacourt ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Clémensat
Clémensat ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Llingües rendille-boni
Les llingües rendille-boni (tamién rendile-boni o boni-rendille) son un subgrupu de llingües del grupu cushita oriental, falaes en Kenia
Comparanza léxica
Los numberales para distintes llingües boni-rendile son: ! GLOSA ! Boni !! Rendille ! PROTO- RB
Clémensat
Tien una población de y una superficie de  km².
Masanobu Aoyagi
Masanobu Aoyagi (青柳 雅信; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Rescamplu del Catatumbo
miniaturadeimagen|400x400px|Rescamplu del Catatumbo, vistu dende Ologá. El rescamplu del Catatumbo ye un fenómenu meteorolóxicu que se presenta na cuenca del llagu de Maracaibo en Venezuela, principalmente na zona sur de dichu llagu y na cuenca inferior del ríu Catatumbo, d'onde procede'l so nome. Científicos del Centru de Modeláu Científicu indiquen que lo más apropiao sería falar de los rescamplos del Catatumbo, por cuenta de que tienden a asoceder en múltiples sitios cada nueche, pero dende lloñe apréciense como si fuera un únicu fenómenu.
Esti fenómenu caracterizase pola apaición d'una serie de rescamplos de manera casi continua y práuticamente silente poles grandes distancies que se precisen pa reparar el fenómenu, que produzse en nubes de gran desenvolvimientu vertical formando descargues llétriques ente 1 y casi 4 quilómetros d'altor, a midida que los vientos acomuñaos al Jet Nocherniegu de Baxu Nivel de la Cuenca del Llagu de Maracaibo enfusen na superficie del llagu n'hores de la tarde (cuando la evaporación ye mayor) y vense obligaos a xubir pol sistema montascosu de Perijá (de 3.750 msnm) y el Cordal de Mérida, el ramal venezolanu de los Andes (d'hasta 5.000 msnm, aproximao).
L'orixe d'esti fenómenu ta nel efeutu orográficu d'estos cordales que zarren y frenen los vientos del nordés; asina, prodúcense nubes de gran desenvolvimientu vertical, concentraes principalmente na cuenca del ríu Catatumbo. Esti fenómenu ye bien bono de ver dende cientos de quilómetros de distancia, como dende Cúcuta, en Colombia, o dende'l mesmu llagu (onde nun suelen presentase nubes mientres la nueche). Por ello, tamién se conoz como'l Faru de Maracaibo, una y bones les embarcaciones que derrompíen la zona podíen navegar mientres la nueche ensin problemes na dómina de la navegación a vela. Puede asoceder hasta 260 vegaes al añu y dura hasta 10 hores per nueche; amás, esti fenómenu puede algamar los sesenta descargues per minutu.
Anque ye ciertu que les nubes llétriques producen una elevada cantidá d'ozonu, y el Catatumbo rexistra la mayor densidá de descargues llétriques del mundu, con más de 200/km²/añu, ye bien pocu probable qu'esti ozonu llegue a la estratósfera y refaiga la capa d'ozonu.
El rescamplu del Catatumbo suelse desenvolver ente les coordenaes de 8º 30' y 9º 45' de latitud norte y los 71º y 73º de longitud oeste, lo que supón una zona bien estensa anque, como ye lóxicu, non toa esta zona tien siempres la mesma actividá tormentosa. Les árees más remotes d'esta estensa zona tán ocupaes por grupos indíxenes motilones, que siempres aguantaron aprofiantemente la dominación per parte de los españoles primeru y de los qu'intentaben esplotar el so territoriu dempués. Y foi bien apocayá cuando aceptaron la participación de misioneros capuchinos españoles (yá na segunda metá del sieglu XX), que fundaron dellos pueblos de misión como'l d'El Tukuko y otres. N'El Tukuko instalóse una senciella estación meteorolóxica y en dellos años d'observación el monto pluviométricu añal nunca baxó de los 4.000 mm lo que sirve pa dar un exemplu de la lluviosidad de la zona. De la mesma, ello esplica tamién el gran caudal del ríu Catatumbo que, con unos 500 km de llargor, ye navegable en gran parte del so percorríu. La parte final del so cursu tien numberosos meandros y entrega al llagu de Maracaibo una enorme cantidá de sedimentos, desaguando nun delta que se construyó n'el mesmu llagu. En realidá, si nun fuera porque'l llagu constitúi una zona de fundimientu del terrén (esto ye, una cuenca sedimentaria o de subsidencia) hai enforma tiempu que los sedimentos apurríos por dichu río cubrieren dafechu'l llagu. 300px|miniaturadeimagen
Antecedentes
Anque se diz que'l primer escritu onde se menta al rescamplu del Catatumbo foi'l poema épicu "La Dragontea" de Lope de Vega, publicáu en 1597, narrativa de la derrota del pirata inglés Francis Drake pol alcalde de Nome de Dios, Diego Suárez d'Amaya, demostróse apocayá qu'esta afirmación haise por cuenta de un posible tracamundiu per parte de dellos autores. El naturalista y esplorador prusianu Alejandro de Humboldt describir como "esplosiones llétriques que son como reblanees fosforescentes...". Foi reseñáu depués pol xeógrafu italianu Agustín Codazzi como un rescamplu siguíu que paez surdir del ríu Zulia y la so contorna".
Ente los principales estudios modernos alcuéntrase'l realizáu por Melchor Centenu, quien atribúi l'orixe de les nubes llétriques a la circulación zarrada de vientos na rexón.
Ente 1997 y 2000, un equipu encabezáu por Nelson Falcón de la Universidá de Carabobo realiza delles espediciones y llogren allugar los epicentros del fenómenu nel interior de les Barraqueres de Juan Manuel, y realicen el primer modelu microfísico del rescamplu del Catatumbo, identificando al metanu como una de les principales causes del fenómenu, anque tamién ye un modelu xeneral de la electrificación de nubes; entá falta por confirmase con midíes exactes nel interior de la nubes del rescamplu. El metanu paez tamién acomuñáu a los rescamplos de Titan (satélite de Saturnu) y apaez venceyáu a otres árees de gran actividá electroatmosférica, como'l sur de Florida y África central. Según esti modelu'l metanu provién non solo de les barraqueres del sur del llagu sinón tamién de fisuras nel mantu predresu, ricu en kerogeno III, un productu acomuñáu a grandes depósitos d'hidrocarburos llixeros, comunes na cuenca del llagu de Maracaibo. A diferencia d'otres hipótesis, este ye un modelu cuantitativu y con un enfoque de la física de les descargues reparaes; tratase d'una teoría y non una mera conxetura sobre «choques» de frentes d'aire fríu y calientes qu'esplicaríen la pluviosidá pero non la permanente y inusual actividá llétrica reparada. Sicasí, demostróse n'años recién que'l modelu del metanu nun reproduz les observaciones: prediz más rayos en dómines de seca y menos en dómines d'agua, lo que contradiz los datos de satélite y superficie.
El rescamplu tuvo ciertes dómines con menor intensidá, especialmente mientres la dómina de seca nel norte de Venezuela. Sicasí, ye normal que'l fenómenu presente ciertes fluctuaciones que, en gran parte, compensar ente sigo.
Desque se conoz el fenómeno, munchu investigadores en diverses árees intentó topar  causar raigañu que lu produz, por tal razón, esisten una variedá d'hipótesis como les señalaes enriba.
El Centru de Modeláu Científicu (CMC) vieno faciendo espediciones a la rexón d'interés dende l'añu de 1.998 col fin de determinar les causes probables del fenómenu, una de les más resaltantes dio llugar la selmana del 12 al 15 d'abril de 2.015, cola participación d'investigadores del Centru virtual de Meteoroloxía (CvM), del Serviciu de Meteoroloxía de l'Aviación y el International Research Institute for Climate and Society (IRI).
Mientres de  cada periodu de midida, los globos cautivos fueron recuperaos exitosamente y los datos prindaos polos rexistradores "Icaros" fueron descargaos per mediu d'ordenadores portátiles en campu; estos datos van dexar afinar los sistemes de pronósticu y alerta temprano ante  evento adversos qu'anguaño caltién el Sistema Integráu de Vixilancia de la Cuenca del Llagu de Maracaibo (SIVIGILA).
Impautu social y turísticu
miniaturadeimagen|200x200px|Bandera del estáu Zulia. El rescamplu del Catatumbo ye almiráu pola sociedá venezolana, cuantimás nel estáu noroccidental del Zulia, que tien un rayu nel so escudu oficial pa simbolizar al fenómenu. Tamién la lletra del himnu del Estáu Zulia, que'l so autor ye'l zuliano Udón Pérez, inclúi una estrofa que fai referencia a esti fenómenu: La etnia wari  definir como “la concentración de millones de cocuyos (luciérnagas) que toles nueches  axuntar nel Catatumbo pa rindi-y tributu a los padres de la creación”, ente que los yucpas y los wayúu  atribuyense a la presencia de los espíritos de los guajiros cayíos que resplanden como una especie de mensaxe, amás de consideralo la "eterna rellumada nos altores".
Una gaita zuliana (amás de munchos otros cantares y obres) fai referencia al fenómenu del Catatumbo: El Super Combu Los Tropicales, na so tema beisbolero "La Pelota Caliente", tamién menta "el truenu" del Catatumbo: Ente los principales intereses históricos alcuéntrase un cuentu sobre l'intentu de Francis Drake en 1595 pa escalar Maracaibo, que foi atayáu pol avisu tempranu a la guarnición de la ciudá, producíu gracies a el llume del rescamplu. Amás, mientres la guerra d'independencia, el rayu sirvió de faru pa la fuercia naval del almirante José Prudencio Padilla, quien llogró ganar a los navíos españoles el 24 de xunetu de 1823.
Foi declaráu Patrimoniu Natural del Zulia el 27 de setiembre de 2005.
El 28 de xineru de 2014 ingresó oficialmente a la llista mundial del Récor Guinness por tener el mayor permediu mundial de rescamplu per quilómetru cuadraos al añu, envaloráu en 250” (graos), allugándolo como'l de mayor valumbu de la so clase.
Laura Bush
Laura Welch Bush ye una profesora, escritora y bibliotecaria d'Estaos Xuníos. Ye la esposa del ex-presidente de los Estaos Xuníos George W. Bush y l'exprimer dama de los Estaos Xuníos, ente 2001 y 2009.
Biografía
250px|miniaturadeimagen|izquierda|Laura y [[Barbara Bush en 2012.]] Única fía de Harold y Jenna Welch, nació y creció en Midland, Texas. Asistió al Southern Methodist University en Dallas, Texas, onde llogró un diplomáu en ciencies en 1968.
En 1963 sufrió un accidente de tráficu nel que l'otru conductor, amigu íntimu de Welch, perdió la vida. Tantu Laura, como una amiga que diba con ellos nel vehículu, resultaron ileses, nun atopándose responsabilidá dalguna per parte de Laura Welch.
Dempués de graduase, trabayó como profesora na escuela primaria Longfellow nel distritu escolar independiente de Dallas hasta 1969 y depués camudóse a Houston, Texas, onde enseñó na escuela primaria John F. Kennedy nel distritu escolar independiente de Houston, hasta 1972.
left|thumb|250px|La exprimera Dama [[Marta Sahagún con Laura Bush, George W. Bush y Vicente Fox.]]
Laura Bush matricular en University of Texas n'Austin y llogró la Maestría en Bibliotecoloxía en 1973. Darréu trabayó na sucursal de Kashmere Gardens de la biblioteca pública de Houston, hasta que se volvió a camudar a Austin en 1974.
Trabayó como bibliotecaria na escuela primaria de Dawson hasta 1977, fecha en que conoció a George Walker Bush na casa d'unos amigos comunes. Contraxeron matrimoniu en payares de 1977 y aniciáronse en Midland.
En 1981, George y Laura Bush convertir nos padres d'una pareya de neñes mellices a les que llamaron Barbara y Jenna n'honor a les sos güeles. En 1987, la familia camudar a Washington, D.C., onde entós daquella George W. Bush trabayaba pal so padre George H. W. Bush, el 41º presidente de los Estaos Xuníos.
left|thumb|250px|La exprimera Dama Marta Sahagún con Laura Bush.
Dietrich Thurau
Dietrich Thurau ye un deportista alemán que compitió pa la RFA en ciclismu nes modalidaes de ruta y pista.
En carretera llogró trunfos d'etapa nos trés Grandes Vueltes, amás de bones clasificaciones na clasificación xeneral. Na Vuelta a España 1976 terminó cuartu, amás de ganar cinco etapes; nel Tour de Francia 1977 foi quintu, ganando cinco etapes, y nel Giro d'Italia 1983 finaliz quintu na xeneral. Amás llogró dos medayes de plata nel Campeonatu Mundial de Ciclismu en Ruta, nos años 1977 y 1979.
En pista ganó una medaya d'oru nel Campeonatu Mundial de Ciclismu en Pista de 1974, na prueba de persecución por equipos.
Champvoisy
Champvoisy ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Bács-Kiskun
Bács-Kiskun ye un condáu (megye n'húngaru) del sur d'Hungría. Creóse depués de la II Guerra Mundial, axuntando dellos cotarros de los antiguo condaos de Bács-Bodrog y Pest-Pilis-Solt-Kiskun. Cunta con una superficie de 8.445 km². Bács-Kiskun ye'l condáu más estensu del país. El terrén ye principalmente llanu con dellos oteros cerca de Baja. La capital y ciudá más importante ye Kecskemét.
Clerlande
Clerlande ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Kosuke Nakamachi
Kosuke Nakamachi (中町 公祐; ) ye un futbolista xaponés.
Changy (Marne)
Changy ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cáñar
thumb|250px|[[Términu municipal de Cáñar al respective de la provincia de Granada.]] Cáñar ye una llocalidá y conceyu español asitiáu na parte noroccidental de la contorna de l'Alpujarra Granadina, na provincia de Granada y comunidá autónoma d'Andalucía. Llenda colos conceyos de Lanjarón, Órgiva, Carataunas, Soportújar, Pampaneira y Bubión. Hai de solliñar que gran parte del so términu municipal atopar nel Parque nacional de Sierra Nevada. thumb|left|250px|Vista de la Ilesia de Santa Ana, en Cáñar.
Demografía
Según l'Institutu Nacional d'Estadística d'España, nel añu Cáñar cuntaba con  habitantes censaos.
Política
Les resultaos en Cáñar de les postreres eleiciones municipales, celebraes en mayu de 2015, son:
Cultura
thumb|right|200px|Dique 24, sobre'l [[ríu Chicu, ente Cáñar y Soportújar.]]
Comuña hippy Beneficiu
Nel pueblu atopa la comuña hippy Beneficiu, fundada por dos ingleses procedentes d'Eivissa a finales de loa año 1970´s. Na mesma conviven unes 250 persones.
Fiestes
Les sos fiestes populares celébrense cada añu los díes 24, 25 y 26 de xunetu n'honor a los patrones de la llocalidá, San Joaquín y Santa Ana, indistintamente de que cayan en fin de selmana o non.
Música de les mozueles
La Música de les mozueles ye una fiesta de tradición bien antigua, que tien llugar cada 28 d'avientu. N'otru tiempu consistía en que los mozos diben rondar a les moces del pueblu pela nueche pa declara-yos asina'l so interés por elles. Na actualidá, los zagales siguen axuntándose la vixilia del día de los Santos Inocentes pa cantar a les moces del pueblu, que pela mañana se xunen a la fiesta.
Selmana cultural
La selmana cultural celébrase la primer selmana d'agostu. Nella realícense diverses actividaes entamaes pol conceyu nes que participen toos paisanos y visitantes, como la fiesta de la espluma, les calaillas —guerra d'agua con cubos, toos contra toos, na que tamién se tira a la xente al pilastra—, circuitos de quad, tiru con arcu, xuegos de mesa, etc.
Entierru de la rapiega
L'Entierru de la rapiega facer al terminar el antroxu. Toles mozueles vistir de llutu y con una caxa que llevaben ente cuatro daben la vuelta al pueblu asonsañando que lloraben, y faciendo esparavanes de pena. Ye una tradición de munchos pueblos de Granada que se perdió en Cáñar va años pola falta d'organización del conceyu.
Deportes
Cáñar ye una de les poques llocalidaes de la provincia de Granada nes que se xuega a la pelota vasca, conocíu como "el frontón". Esti deporte traxéronlo consigo delles families vasques que repoblaron el pueblu va sieglos. Xugar na paré de la ilesia.
Mekbuda
Mekbuda (Zeta Geminorum / ζ Gem / 43 Geminorum) ye una estrella de la constelación de Xéminis que s'atopa a unos 1200 años lluz del Sistema Solar. El so nome provién del árabe Al-Maqbudah, «la garra del lleón», rellacionáu con una figura árabe qu'ocupaba esta rexón del cielu.
Carauterístiques
El principal interés de Mekbuda anicia en que ye una variable cefeida, una de les poques visibles a simple vista. L'astrónomu Johann Friedrich Julius Schmidt foi'l primeru qu'alvirtió la so variabilidá en 1847. El so rellumu varia ente magnitú aparente +3,7 y +4,2 nun periodu de 10,139 díes. Igualmente varien el so tipu espectral y temperatura, ente 5300 y 5840 K. Esti tipu de variable pulsante ye especialmente interesante una y bones el so periodu ta direutamente rellacionáu cola so lluminosidá intrínseca. Un periodu más llargu implica una mayor lluminosidá. Midiendo'l periodu puede conocese la so magnitú absoluta, y a partir d'ésta la distancia a la que s'atopa la estrella. Ye por ello que les cefeides empléguense como candeles estándar pa midir la distancia d'oxetos alloñaos como galaxes.
Mekbuda amuesa un conteníu metálico igual a la solar ([Fe/H) = 0,00). Ente los diversos elementos evaluaos, ye'l carbon u'l que presenta una bayura relativa menor ([C/H) = -0,22) —per debaxo del d'otres conocíes cefeides como η Aquilae o l Carinae—, ente que, otra manera, itriu y sodiu son sobreabundantes en rellación al Sol.
Dryoscopus sabini
Dryoscopus sabini, ye una especie d'ave na familia Malaconotidae.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase n'Angola, Benín, Camerún, República Centroafricana, El Congu, República Democrática d'El Congu, Costa de Marfil, Guinea Ecuatorial, Gabón, Ghana, Guinea, Liberia, Nixeria, y Sierra Lleona. Los sos hábitats naturales son los montes baxos húmedos subtropicales o tropicales y los banzaos subtropicales o tropicales.
Psophia leucoptera
El trompeteru aliblanco (Psophia leucoptera) ye una especie d'ave gruiforme de la familia Psophiidae mesma de les selva amazónica de Brasil, Bolivia y Perú. Ye una de les trés especies qu'integren el xéneru Psophia.
Subespecies
Reconocense dos subespecies de Psophia leucoptera:
Chantemerle (Marne)
Chantemerle ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Genki Nagasato
Genki Nagasato (永里 源気, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Fuercies Armaes de Méxicu
Les Fuercies Armaes de Méxicu tán integraes por trés instituciones militares permanentes arrexuntaes en dos dependencies gubernamentales que son:
L'Exércitu y la Fuercia Aérea Nacionales tienen la misión de defender la integridá, independencia y soberanía de la nación mexicana; garantizar la seguridá interior; auxiliar a la población en casos de necesidaes públiques; realizar aiciones cíviques y obres sociales que tiendan al progresu del país; en casos de desastre, presentar ayuda pal caltenimientu del orde, auxiliu a les persones, los sos bienes y la reconstrucción de zones afeutaes.
L'Armada de Méxicu tien como misión emplegar el poder naval de la Federación pa la defensa esterior y coadyuvar na seguridá interior del país. Y dende el 21 sep. 1954 forma parte de la Organización Marítima Internacional (OMI) comprometiéndose a garantizar l'adopción de midíes pa salvaguardar de persones que se topen en peligru na mar.
Anguaño les Fuercies Armaes de Méxicu destacar pol combate permanente contra'l tráficu de narcóticos y nel auxiliu a la población civil ante desastres naturales.
Tolos ciudadanos mexicanos varones tienen obligación llegal d'emprestar un añu de Serviciu Militar obligatoriu al cumplir los 18 años d'edá, que ye la mayoría d'edá en Méxicu. Esti serviciu facer por aciu sortéu de los conscriptos; sicasí, puede ingresase voluntariamente nes Fuercies Armaes dende los 16 años d'edá, con consentimientu de los tutores llegales.
Antecedentes
thumb|250px|right|Cadete del [[Heroicu Colexu Militar de Méxicu.]]
Les Fuercies Armaes de Méxicu surden al peracabase la independencia del país el 28 de setiembre de 1821, a otru día que l'Exércitu de los Trés Garantíes entra triunfante na ciudá de Méxicu. A la cabeza de les entós fuercies armaes imperiales, tantu del exércitu y de l'armada, ye nomáu como Xeneralísimu y almirante Agustín de Iturbide. Esi mesmu añu, pa encabezar dambes fuercies militares, créase la Secretaría de Guerra y Marina. Dende entós los titulares del Poder Executivu fueron al empar los Comandantes Supremos de les Fuercies Armaes, quien exercíen el so mandu al traviés del so secretariu de Guerra y Marina y anguaño al traviés de los secretarios de la Defensa Nacional y de la Marina.
thumb|left|300px|Soldaos del [[Exércitu Mexicanu (L'Illustration, 1863).]]
Mientres los siguientes 46 años, de 1821 a 1867, les fuercies armaes mexicanes, especialmente'l Exércitu Mexicanu, van ser protagónicos d'innumberable númberu de golpes d'Estáu, llevantamientos armaos, motinos, revoluciones, guerres civiles y guerres internacionales. Dempués de 1867, va vivir nel país, adulces, un tránsitu escontra la pacificación del país. La paz termina col entamu de la Revolución mexicana en 1910 y en asocediéndose dellos llevantamientos postrevolucionarios, nuevamente'l país se pacífica escontra mediaos del sieglu XX.
Mientres la participación de Méxicu na Segunda Guerra Mundial, l'arma d'aviación del Exércitu Mexicanu ye alzada al rangu de fuercia armada como la Fuercia Aérea Mexicana, pa configurar l'actual división tripartita de les Fuercies Armaes de Méxicu.
Dempués de la Segunda Guerra Mundial, les Fuercies Armaes de Méxicu nun tuvieron nengún enfrentamientu bélicu con potencia estranxera, enfocándose solamente n'asuntos internos. Destaca formalmente la participación del Exércitu Mexicanu y la Fuercia Aérea en contener al Exércitu Zapatista de Lliberación Nacional mientres los primeros díes de xineru de 1994 y dende 2006 la participación del Exércitu, l'Armada y la Fuercia Aérea na Guerra Contra'l Narcotráficu.
Actualidá
Dende'l final de la Segunda Guerra Mundial, nun esisten tropes mexicanes nel estranxeru en misiones militares. Y dada la frontera común colos Estaos Xuníos, nun esiste nenguna amenaza batallosa esterna al país.
Sicasí, a manera de disuasión, comparada con otros exércitos de Llatinoamérica, les Fuercies Armaes de Méxicu son una de les más grandes y a les que mayor cantidá del productu internu brutu dedícase, a últimes feches esto haise vistu amontáu, principalmente pa reforzar el combate al tráficu de drogues.
Tropes permanentes
Méxicu cunta presupuestáu pa 2010 unes Fuercies Armaes integraes por 262,741 efectivos, d'ente los cualos l'Exércitu y la Fuercia Aérea, de manera conxunta, cuenta con 206,013 efectivos, y l'Armada cunta con 56,728 efectivos. Amás, collaboren 1,776 civiles al interior de les secretaries d'Estáu, 848 na Defensa Nacional y 928 na Marina.
Según cálculos de l'Axencia Central d'Intelixencia (CIA), en 2007 Méxicu podría movilizar a unos 38,257,000 elementos al exércitu, formaos por tolos varones de 18 a 49 años d'edá que llegalmente tán n'edá militar y formaríen parte de les reserves de les Fuercies Armaes, de los cualos taríen en condiciones de ser aptos pal serviciu militar 19,058,337 elementos, y 1,063,233 elementos n'edá de serviciu militar cada añu.
Participación femenina
Por tradición, les Fuercies Armaes de Méxicu taben compuestes fundamentalmente de varones. L'accesu a la muyer taba acutáu a l'anticuada fórmula de solo participar nes "actividaes propies del so sexu" nes unidaes de servicios. Por ello, en 1938 namái se-yos dio accesu al Exércitu al traviés de la creación de la Escuela Militar d'Enfermeres. Sería hasta 1973 cuando s'amplió'l so ingresu a la Escuela Médicu Militar y dende la so fundación en 1976 la Escuela Militar d'Odontoloxía. En 2007 el presidente Felipe Calderón Hinojosa, pol principiu de equidad de xéneru, instruyó a les fuercies armaes d'almitir la plena incorporación de la muyer a les sos files, abrir la so participación al traviés de 17 de los 39 planteles d'educación militar, ente ellos el d'inxenieru militar y pilotos aviadores.
En 2006, d'ente los 191,000 miembros del Exércitu, tan solo 6,309 yeren muyeres. Plantegóse entós que pa 2012 algamaríase la meta d'unes 8,920 muyeres. Envalórase qu'en 2010 la cifra doblóse y algámase una participación femenina d'unes 12,000. L'aumentu ye tan significativu que'l 16 de setiembre de 2009 les muyeres colaron a la vanguardia de la columna del desfile conmemorativo del entamu de la independencia.
Presupuestu
El presupuestu que s'asigna a les Fuercies Armaes de Méxicu exerzse al traviés de los dos secretaríes de la Defensa Nacional y de Marina. Pal exerciciu de 2010 asignáronse 46,061 millones de pesos pa operaciones militares ya infraestructura estratexa militar más 13,563 millones de pesos pa otros rubros non operacionales de dambes secretaries como xusticia militar, servicios sociales, alministrativos, ente otros. Del asignáu pa operaciones, l'Exércitu y la Fuercia Aérea nel so conxuntu ocupen 33,991 millones de pesos y l'Armada 12,070 millones de pesos.
Organización Operativa
=== Niveles de Mandu del Exércitu, Fuercia Aérea y Armada conformen una organización que realiza les sos operaciones por aciu una estructura xerárquica qu'abarca los siguientes niveles de mandu:
Mandu Supremu, correspuende al Presidente de la República, quien lo exercerá por sigo o al traviés del Secretariu de la Defensa Nacional y del Secretariu de Marina-Armada de Méxicu; pal efeutu, mientres el so mandatu va denomináse-y Comandante Supremu de les Fuercies Armaes.
Exércitu y Fuercia Aérea va exercer el Secretariu de la Defensa Nacional, que va ser un Xeneral de División del Exércitu, y pal cumplimientu de les funciones, la Secretaría de la Defensa Nacional constituyir en Cuartel Xeneral Superior del Exércitu y Fuercia Aérea.
L'Altu Mandu de l'Armada de Méxicu ye exercíu pol Secretariu de Marina, el so propiu Cuartel Xeneral del Altu Mandu;
El Subsecretariu y l'Oficial Mayor, son auxiliares inmediatos del Altu Mandu.
L'Altu Mandu del Exércitu y Fuercia Aérea, pal cumplimientu de les sos funciones, va cuntar colos siguientes órganos:
L'Altu Mandu de l'Armada de Méxicu pal cumplimientu de les sos atribuciones, va cuntar con:
Los Mandos Cimeros, según la so función, estremar n'Operativos y de Serviciu. Los Mandos Cimeros Operativos van recayer en:
Los Mandos Cimeros de los Servicios recayen nos Comandantes de los Agrupamientos Loxísticos y Alministrativos y van ser exercíos por Xenerales procedentes d'Arma o Serviciu. Al traviés de los Mandos Cimeros de los Servicios, el Secretariu de la Defensa Nacional va ordenar lasaiciones loxístiques pa satisfaer les necesidaes que reclama la operación del Exércitu y Fuercia Aérea.
Mandos Cimeros en Xefe de l'Armada son:
Mandos Cimeros de l'Armada:
Exercito: Rexones, Zones y Guarniciones Miliraes; Fuercia Aérea: Rexones Aérees, Bases Aérees y Estaciones Aérees Militares; Armada: Rexones, Zona, Sectores y Subsectores Navales
constituyíos por tropes del Exércitu y Fuercia Aérea, estructurados internamente en dos o más pasos, forníos y adomaos pa cumplir misiones operatives nel combate y que funcionen esencialmente so normes táctiques nel cumplimientu de les sos misiones, reciben el nome d'Unidaes.
Les Unidaes del Exércitu y Fuercia Aérea, pueden ser d'Arma, Vuelu o de Serviciu.
Los Mandos Operativos de cualquier nivel xerárquicu van ser exercíos por militares d'Arma o Pilotos Aviadores, según correspuenda.
Collanges
Collanges ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Fuercies Armaes de Méxicu
Organización Operativa
A los militares de Serviciu correspuende'l Mandu de les Unidaes que formen parte de los Servicios del Exércitu y Fuercia Aérea y van quedar subordinaos al Comandante de la Unidá o Dependencia a la cual fueren asignaos orgánicamente o en refuerzu.
Collanges
Tien una población de y una superficie de  km².
Fuercies Armaes de Méxicu
Organización Operativa
Nes Unidaes de combate constituyíes por elementos de les Armes y Servicios, el Mandu y la socesión del mesmu, va corresponder a los militares d'Arma, igual norma va aplicar nes organizaciones aérees, al respeutive de los Pilotos Aviadores.
L'Exércitu
L'Exércitu Mexicanu componer d'Unidaes entamaes y adomaes pa les operaciones militares terrestres y ta constituyíu por armes y servicios. Les Armes son los componentes del Exércitu Mexicanu que la so misión principal ye'l combate, el que va ser executáu por caúna d'elles en función de cómo combinen l'armamentu, la forma preponderante de movese, la so poder de choque y forma de trabayu.
Grandes Unidaes
Les Grandes Unidaes, son conxuntos orgánicos de tropes de les diverses armes y servicios, so un mandu ausiliáu por un estáu mayor, les grandes unidaes clasifíquense de la mesma en grandes unidaes elementales y grandes unidaes cimeres.
Grandes Unidaes Elementales. Les d'organización y esistencia permanente; suxetes a planilla orgánica, que so un cuartel xeneral arrexunta a un ciertu númberu de pequeñes unidaes de combate de les diverses armes y de sofitu a los diversos servicios. Les Grandes Unidaes Elementales son les Brigaes Independientes y les Divisiones; en dambos casos reciben la denominación de l'arma del nucleu combatiente preponderante, polo que pueden llamase d'Infantería, de Caballería, Blindaes, de Aerotropas. Aeromóviles, o de cualquier tipu qu'actúen pola maniobra. Pero ello nun significa que felicidaes grandes unidaes elementales tienen de ser consideraes como unidaes de l'arma o cuerpu combatientes que-yos da'l nome, yá que son seya que non unidaes de l'arma combinaes.
Grandes Unidaes Cimeres. Les que so un cuartel xeneral común, arrexunten dos o más grandes unidaes elementales o bien dos o más grandes unidaes cimeres de menor nivel. Les Grandes Unidaes Cimeres nun respuenden a planilla orgánica definida y créanse pa la guerra. Denominar:
Mando Territoriales
Mandu Territorial ye l'autoridá militar que s'exerz sobre los organismos del Exércitu y de la Fuercia Aérea, jurisdiccionados nuna porción del territoriu nacional, na cual alministra y desenvuelve actividaes militares y de sofitu interinstitucional, nos niveles estratéxicu, operativu y tácticu.
Son Mandos Territoriales los Comandantes de:
I. Rexón;
II. Zona;
III. Rexón Aérea;
IV. Base Aérea;
V. Guarnición, y
VI. Otros que determine l'Altu Mandu.
Rexón Militar ye aquella porción del territoriu nacional que, atendiendo a necesidaes de seguridá interior y defensa esterior de la Federación, según a factores de índole políticu, económicu, social, xeográficu y militar, abarca una o más zones allegantes y a lo menos una entidá federativa.
Mandu de Rexón ye l'autoridá militar qu'exerz el Comandante de la mesma sobre los organismos del Exércitu y Fuercia Aérea, pa esta postrera nos aspeutos alministrativu y disciplinariu, jurisdiccionados nuna porción del territoriu nacional, na cual desenvuélvense diverses aiciones de calter operativu y alministrativu en cumplimientu a les lleis, reglamentos y direutives xiraes pola Secretaría.
Los Cuarteles Xenerales de les Rexones tán constituyíos de conformidá cola planilla orgánica correspondiente, como sigue: Otres que se determinen;
Zona Militar ye aquella porción de la Rexón que, atendiendo a necesidaes de seguridá interior y a factores de índole políticu, económicu, social, xeográficu y militar, toma una entidá federativa, parte d'ella o porciones d'entidaes estremeres.
Cada Zona integrar con:
Les Guarniciones Militares  son organismos operativos y alministrativos que s'atopen jurisdiccionadas y subordinaes a una Zona, nes places que la so importancia táctica o estratéxica riquen de la presencia militar pal mandu, control y coordinación d'actividaes militares y el Serviciu Militar de Plaza.
La Guarnición entamar con:
I. Comandancia;
II. Mayor d'Ordes;
IV. Seición Alministrativa;
V. Tropes de Guarnición, y
Armes y Servicios
Los Servicios d'Especialidá
Nos Organismos los servicios d'especialidá tienen por oxetu satisfaer les necesidaes de vida y operación de los mandos y los sos auxiliares, lo mesmo que de les tropes de combate, por aciu el desempeñu de toa clase d'actividaes alministratives acordies cola so especialidá.
Pal cumplimientu de les sos funciones el serviciu d'inxenieros va tar entamáu en: Ⅰ. Xefatures Rexonales; Ⅱ. Hospitales de Zona, Hospitales Rexonales, Clíniques; Ⅲ. Compañíes; Ⅳ. Seiciones; Ⅴ. Pelotones; Ⅵ. Escuadres d'Evacuación, de Rescate y de Primeros Auxilios, y Ⅶ. Célules.
El Serviciu d'Inxenieros ye un serviciu téunicu que tien por oxetu la planeación, construcción, caltenimientu y baltadera de les obres militares nos Organismos, col fin d'apurrir a les tropes comodidá, seguridá, hixene y funcionalidad.
Pal cumplimientu de les sos funciones el serviciu d'inxenieros va tar entamáu en: Ⅰ. Xefatures Rexonales; Ⅱ. Residencies d'Inxenieros; Ⅲ. Brigaes; Ⅳ. Batallones; Ⅴ. Compañíes; Ⅵ. Seiciones, y Ⅶ. Pelotones.
El Serviciu de Tresmisiones va encargar d'apurrir l'enllaz y comunicación ente los mandos de tolos niveles nos Organismos, según pa la tresmisión d'ordes y l'intercambiu d'información ente estos.
Pal cumplimientu de les sos funciones el serviciu de tresmisiones va tar entamáu en: Ⅰ. Batallones de diverses especialidaes; Ⅱ. Compañíes; Ⅲ. Seiciones; Ⅳ. Pelotones; Ⅴ. Escuadres, y Ⅵ. Equipos o Célules del serviciu.
El Serviciu de Tresportes ye un serviciu téunicu que tien por oxetu entamar y controlar toa clase de medios y actividaes rellacionaes cola transportación militar y col caltenimientu de vehículos y materiales conexos de los Organismos, según el suministru de los refaimientos, combustibles y llubricantes.
Pal cumplimientu de les sos funciones el serviciu de tresportes va tar entamáu en: Ⅰ. Batallones; Ⅱ. Seiciones; Ⅲ. Pelotones; Ⅳ. Con personal del serviciu encuadráu en dalgún Organismu, y Ⅴ. Talleres d'arreglu de vehículos.
El Serviciu de Materiales de Guerra ye un serviciu téunicu que tien por oxetu atender los asuntos rellacionaos col suministru, caltenimientu, evacuación, recuperación, caltenimientu, seguridá y control del material de guerra de los Organismos.
Considérense materiales de guerra al armamentu, municiones, bombes, esplosivos, inxenios y vehículos de combate, según los sos refaimientos y accesorios necesarios pal bon funcionamientu.
Pal cumplimientu de les sos funciones el serviciu de materiales de guerra va entamar en: Ⅰ. Batallones; Ⅱ. Compañíes; Ⅲ. Seiciones; Ⅳ. Pelotones; Ⅴ. Escuadres, y Ⅵ. Equipos o Célules del serviciu.
El Serviciu d'Intendencia ye un serviciu téunicu de suministru, evacuación y caltenimientu que tien como finalidá, apurrir a les tropes de los Organismos en tou tiempu y situación, cebera, vestuariu, equipu, moblame y materiales, según entamar y desenvolver actividaes conexes.
Pal cumplimientu de les sos funciones el serviciu d'intendencia va entamar en: Ⅰ. Compañíes; Ⅱ. Seiciones; Ⅲ. Pelotones, y Ⅳ. Escuadres.
El Serviciu d'Alministración ye un serviciu alministrativu que tien por oxetu caltener el control, rexistru y coordinación d'asuntos alministrativos, de personal, financieros, contables, presupuestales, de pagu, según l'alministración de los inventarios nos Organismos del Exércitu y Fuercia Aérea.
Nos Organismos la función alministrativa ye responsabilidá del Xefe de la oficina alministrativa o quien faiga les sos vegaes y la función de pagu recái nel Xefe de la Unidá Executora de Pagu.
El Serviciu d'Informática tien por oxetu l'emplegu y desenvolvimientu de les teunoloxíes de la información nos Organismos.
El serviciu d'informática va depender téunica y alministrativamente de la Direición Xeneral d'Informática, y operativa y disciplinariamente del Organismu onde s'atopa encuadráu.
Pal cumplimientu de les sos funciones el serviciu d'informática va tar entamáu en: Ⅰ. Xefatures Rexonales; Ⅱ. Llaboratorios y Talleres de diseñu y caltenimientu, y Ⅲ. Equipos, escuadres y célules del serviciu, con recursos humanos y materiales, acordes cola magnitú del Organismu al que pertenezan.
La Fuercia Aérea
La Fuercia Aérea Mexicana componer d'Unidaes entamaes, forníes y adomaes pa les operaciones militares aérees y ta constituyida por: Comandancia de la Fuercia Aérea, Estáu Mayor Aereu, Unidaes de Vuelu, Tropes Terrestres de la Fuercia Aérea y Servicios.
Les Unidaes de Vuelu son los componentes de la Fuercia Aérea, que la so misión principal ye'l combate Aereu y les operaciones conexes, y qu'actúen na forma peculiar que-yos impon la misión y el material de vuelu de que tán dotaes.
Les unidaes de vuelu clasificar en pequeñes y grandes unidaes y constitúyense con mandu, órganos de mandu, unidaes d'unu o dellos tipos de material de vuelu y de los servicios que-yos sían necesarios.
I. Les Pequeñes Unidaes de vuelu son les <o>Escuadrillas</o> y los <o>Escuadrones</o>.
II. Les Grandes Unidaes de vuelu son los <o>Grupos</o>, les <o>Nales</o> y les <o>Divisiones</o>.
Los Servicios son componentes del Exércitu y Fuercia Aérea, que tienen como misión principal, satisfaer necesidaes de vida y operación, per mediu del sofitu alministrativu y loxísticu formando unidaes entamaes, forníes y adomaes pal desenvolvimientu d'estes actividaes. Los Servicios queden constituyíos por órganos de direición y órganos d'execución.
I. Diseñar, fabricar, recibir, almacenar, caltener, sacupar y recuperar el material de vuelu, según aquel otru carauterísticu de la Fuercia Aérea y el del propiu Serviciu; y
II. Recibir, remanar, almacenar y distribuyir los combustibles y llubrificantes de la Fuercia Aérea.