cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Leslie Manigat
Foi escoyíu presidente Constitucional d'Haití nes cuestionaes eleiciones de xunu de 1988, pero foi baltáu a los pocos meses por un golpe d'Estáu militar perpetáu por Henri Namphy, el dictador militar neoduvalierista, antecesor del cargu y mesmu patrocinante de Manigat, quien nun toleró que lo destituyera como comandante en xefe de les Fuercies Armaes. Manigat, obligáu al exiliu, una década dempués torna al so país.
Presentar por una organización democristiana a les eleiciones presidenciales de 2006 perdiendo ante René Préval.
Casar en 1970 con Mirlande Manigat y tuvo trés fíos.
Julieta Egurrola
Julieta Egurrola ye una actriz mexicana.
Carrera
Julieta Egurrola estudió actuación nel Centru Universitariu de Teatru y actuó en 41 obres de teatru, darréu empecipió la so carrera artística en televisión y cine. Ente los sos primeros creitos en telenoveles atópense Ma Campanina (1978), Pasiones encendíes (1978) y El cielu ye pa toos (1979). En 1980 protagonizó la telenovela L'árabe, dende entós actuó en delles telenoveles como Bodes d'odiu (1983), Tu o naide (1985), Quinceañera (1987), Dulce desafío (1989), Yo merco esa muyer (1990), Prisionera d'amor (1994), El vuelo del águila (1994), La heredera (2004), ente otres. En 1998 protagonizó la telenovela Señora. Actuó en cine en películes como Jonás y la ballena rosada (1995), Fondu carmesí (1996), Crónica d'un almuerzu (1999), Efeutos secundarios (2006), ente otres.
George Maxwell Richards
George Maxwell Richards foi un inxenieru químicu y políticu de Trinidá y Tobagu. Fungió como'l cuartu presidente de Trinidá y Tobagu ente 2003 y 2013.
Biografía
Trabayó na Universidá de les Indies Occidentales en Trinidá (University of the West Indies, n'inglés) en 1996. El 17 de marzu de 2003 foi escoyíu presidente de Trinidá y Tobagu, por un mandatu de cinco años. Richards ye'l primer xefe d'estáu nel Caribe anglófono que ye ascendiente d'amerindios.
Richards tuvo casáu con Jean Ramjohn, prima del ex-presidente Noor Hassanali, con quien tuvo dos fíos: un fíu, que ye médicu, y una fía, Maxine, que ye empresaria.
El 8 de xineru de 2018, morrió en Puertu España a les hora llocal, por cuenta de una insuficiencia cardiaca congestiva a la edá de 86 años.
Matilla de Arzón
Matilla de Arzón ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Zamora, na comunidá autónoma de Castiella y Llión.
Xeografía
Ye una Villa asitiada nel nordeste de la provincia de Zamora, dientro de la contorna de Benavente y Los Valles, a unos 15 km de Benavente y 75 de Zamora, la capital provincial. El so caserío atópase escondíu tres una pequeña llomba qu'al empar que lu sirve d'abrigu de los vientos parameses despínta-y del viaxeru.
Historia
La primer referencia documental ye del 15 de mayu del añu 951, cuando Ordoño III de Llión dona al monesteriu de Sahagún les villes llamaes Matilla y Magretes, despoblado cercanos al ríu Esla. Tamién se cita nuna repartición de bienes fecha ente los fíos del conde Munio Fernández de 1016. En 1335, Alfonsu XI de Castiella dirixir a los recaldadores del portalgu de Benavente en rellación cola exención esti impuestu de la que gociaben los moradores de Matilla de Arzón. Esti documentu forma parte d'un llargu pleitu que constitúi una de les fontes más interesantes, non solo pa la conocencia de dellos aspeutos rellacionaos cola función fiscal de la cerca de la villa, sinón sobremanera p'analizar les condiciones d'esplotación y arrendamientu de la renta del portalgu.
Mientres la Edá Moderna, Matilla de Arzón tuvo integráu na provincia de Llión, tal que recueye nel sieglu XVIII Tomás López en Mapa xeográficu d'una parte de la Provincia de Llión. Sicasí, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, Matilla de Arzón pasó a formar parte de la provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, que, como toles rexones españoles de la dómina, escarecía de competencies alministratives.
Tres la constitución de 1978, Matilla pasó a formar parte en 1983 de la comunidá autónoma de Castiella y Llión, en tanta llocalidá d'un conceyu integráu na provincia de Zamora.
Demografía
Esta Villa sufrió los efeutos devastadores de la despoblación nos años setenta y ochenta, pasando de tener más de 700 habitantes a menos de 200 na actualidá.
Corporación municipal
El 13 de xunu de 2015 constituyóse la nueva corporación municipal surdida de les eleiciones de 24 de mayu. L'actual corporación ta presidida como alcaldesa por María Consuelo Moren Astorga (Ciudadanos), completando la corporación los conceyales Jesús Carbajo Huerga (Ciudadanos), Francisco Morán Astorga (Ciudadanos), Venancio Martínez Pérez (PP) y Germán Fernández González (PP).
Economía
Trátase d'una llocalidá d'economía agrícola y ganadera fundamentalmente. Les sos tierres de cultivu ser de cebera y na zona de regadío cultívase alfalfa o maíz.
24 Ursae Minoris
24 Ursae Minoris (24 UMi / HD 166926 / HR 6811) ye una estrella na constelación de la Osa Menor de magnitú aparente +5,77. Ensin lletra griega de Bayer, ye comúnmente conocida pol so númberu de Flamsteed. Alcuéntrase a unos 3º del polu norte celeste y a 23 minutos d'arcu de Yildun (δ Ursae Minoris). Alcuéntrase a 156 años lluz del Sistema Solar, una distancia pocu menor de la que nos dixebra de Yildun, tando dambes estrelles separaes 27 años lluz de distancia.
De tipu espectral A2m, 24 Ursae Minoris ye una estrella blanca de la secuencia principal. La m de la so clasificación indica que ye una estrella con llinies metáliques, que'l so espectru presenta proporciones anómales de metales. Con una temperatura superficial de 9200 K, ye 10 vegaes más lluminosa que'l Sol, siendo'l so radiu un 20% mayor que'l radiu solar. D'alcuerdu a la so temperatura, la so lluminosidá ye demasiáu baxa; o bien ye demasiáu caliente pa la so lluminosidá, lo que puede achacar a la so estatus d'estrella Am. Consecuentemente, la so velocidá de rotación (55 km/s) ye baxa pa una estrella de tipu A.
Clima subtropical
El clima subtropical ye aquel predominante nes zones templaes próximes a los trópicos terrestres (Cáncer y Capricorniu). Ye xeneralmente clasificáu ente lo templaos, más precisamente ente los templaos templaos. Simplificando, suelen definise como subtropicales les rexones en que la temperatura media añal nun baxa de 18 °C, y la temperatura medio del mes más fríu del añu atopar ente esta marca y los 6 °C, pero les distintes clasificaciones contemplen tamién otros parámetros, cuantimás el monto de les agües y la estacionalidad de les mesmes, bien contrastantes ente les zones costeres al oeste y al este de los continentes pola influencia bien importante de les corrientes marines fríes nes árees subtropicales del oeste de los continentes y les corrientes templaes nes árees tamién subtropicales (esto ye, allugaes na mesma llatitú) pero nes mariñes orientales de los continentes. El mapa del clima subtropical amuésanos la llocalización que se parte nos continentes a una mesma llatitú, lo qu'identifica a los climes subtropicales como climes zonales pero con distinta cantidá d'agües según la influencia recibida de la proximidá del mar, de los vientos constantes o planetarios y, sobremanera, de les corrientes marines que constitúin 3 de los 5 factores climáticos que s'identifiquen nel artículu sobre'l clima. Esti valor contrastante de les agües según la posición con al respective de les corrientes marines y a los vientos dominantes nes mariñes continentales del este y oeste converten a los dos tipos de clima subtropical (lluviosu y secu o mediterraneu) en dos tipos climáticos distintos. Por ello convien falar del clima mediterraneu (que ye l'únicu tipu de clima nel nuesu planeta nel que la dómina de seca coincide col de más calor) como un tipu de clima distintu al verdaderamente subtropical, nel que'l mugor y la temperatura son más homoxénees a lo llargo del añu.
thumb|right|400px|En color mariellu, estensión de les zones con clima subtropical.
Dellos exemplos de ciudaes con clima subtropical son:
Köppen
Según la clasificación climática de Köppen, los climes subtropicales son aquellos climes templaos de la llamada «rexón C» con una temperatura medio cimera a los 22 °C nel mes más templáu del añu. Estrémense tamién climes subtropicales de mugor constante d'aquellos en qu'una o otra estación ye seca; esti postreru ye'l casu del clima mediterraneu típicu, con branos bien secos que determinen les carauterístiques específiques de la so vexetación y fauna.
Esti sistema foi propuestu en 1918 por Wladimir Köppen, con dellos cambeos añedíos en 1936.
Strahler
Según la clasificación climática de Strahler, el clima subtropical estremar nel clima subtropical húmedu —o clima Chinu— y el clima subtropical secu —o clima mediterraneu—.
Esti sistema foi propuestu en 1969 por Arthur Newell Strahler.
Pontiac GTO
Conocer col nome de Pontiac GTO, a una serie d'automóviles muscle car, producíos pol fabricante estauxunidense Pontiac ente los años 1964 y 1973, y pola australiana Holden ente 2004 y 2006. Trátase d'un automóvil de turismu, catalogáu na categoría Muscle Car, de la cual tamién ye consideráu como'l so precursor, dando pie a la creación d'otros rivales de segmentu como'l Ford Mustang, el Dodge Charger o'l mesmu Chevrolet Camaro.
La so producción empezó nel mes de xineru del añu 1964 (siendo planiáu un añu antes), siendo primeramente ufiertáu como una opción d'equipamientu del modelu Pontiac Tempest, al cual fornir con un impulsor V8 de 6,4 llitros, orixinariu del Pontiac Catalina. Por cuenta de la so carrocería compacta y el so avolumáu motor foi bautizáu coles sigles GTO, faciendo un comparanza col deportivu Ferrari 250 GTO, contra'l cual foi repitíes vegaes comparáu.
Nos sos primeros 11 años, el GTO taba basáu sobre la denomada plataforma A-body de General Motors, que yera emplegada como base pa los modelos Buick Skylark, Chevrolet Chevelle o Oldsmobile Cutlass y combinaba los sos atributos mecánicos con una carrocería de llinies rectes y amplies dimensiones. A partir del añu 1966, el GTO camudaba la so fisonomía, pasando a recibir un retoque nel so llinia de cintura, abandonando les llinies rectes de cintura, por otres n'estilu de Botella Coke.
En 1968, llegaría la segunda xeneración de GTO, que pasaba a incorporar una carrocería estilu fastback calteniendo'l so impulsor de 400 pulgaes cúbiques y más de 360 HP de potencia. Esta xeneración, sería la más popular dientro de la historia del GTO, siendo presentaos ente otres, la versión denomada "The Judge" ("El xuez"), o les versiones "Ram-Air", que forníes col mesmu impulsor, taben desenvueltes p'algamar los 370 HP de potencia.
Ente 1973 y 1974, les xeneraciones del GTO taben basaes n'otros modelos de la General Motors como'l Chevrolet Nova o'l mesmu Pontiac LeMans, anque con prestaciones bastante desmejoradas con al respective de los sos antecesores, recibiendo sópitos amenorgamientos en potencia, con 230 HP pa los motores de 400 pulgaes y 250 HP pa los de 455. Estes prestaciones, debiéronse tamién en gran parte al entamu del desenvolvimientu del nuevu Pontiac Grand-Am, que tres la cancelación de la producción del GTO en 1974, foi llamáu a asocedelo.
Finalmente, les sigles GTO fueron reciclaes por Pontiac en collaboración col so par australianu Holden (tamién propiedá de General Motors), quien terminaron creando la última xeneración del GTO, basada sobre'l modelu Holden Monaro. Esta nueva xeneración de Pontiac, foi la única en tola historia del GTO en desenvolvese sobre una carrocería autoportante, al empar de recibir una caxa manual de 6 velocidaes. Pal so afitamientu, foi forníu con un impulsor V8 LS-1 de 5.7 llitros de 350 HP, orixinariu del Chevrolet Corvette. Esta última xeneración foi producida ente los años 2004 y 2006, cuatro años antes de la desapaición definitiva de la marca Pontiac.
Oríxenes
Magar, foi en 1964 que se presentó'l primer modelu del Pontiac GTO, el so desenvolvimientu empezaría a tomar forma dende muncho primero. En xineru del añu 1963, un equipu a cargu del xefe de publicidá Jim Wagners y los inxenieros John DeLorean, Russ Gee y Bill Collins, empezó a estudiar y evaluar la posibilidá de desenvolver un automovil comercial de cai, qu'axunte cualidaes dignes d'un deportivu d'altes prestaciones. Nesos años, General Motors suspendiera'l so programa de participación n'eventos de competición, lo que faía suponer a esta decisión como una torga pa poder llevar alantre esti proyeutu. Sicasí, foi xustamente esta decisión la qu'afaló a los executivos de Pontiac a llevar alantre esto, máxime si tener en cuenta la identidá emparentada coles altes prestaciones que siempres tuvo esta marca.
Pa llevar alantre esti desenvolvimientu, los inxenieros de Pontiac basaríen el so nuevu modelu nel Pontiac Tempest, un vehículu categorizado como de "tamañu mediu", por cuenta de los sos más de 4,8 metros de llargor. Foi ende qu'otru inconveniente surdió nesti desenvolvimientu, que tuvo que ver coles polítiques internes de la GM, una y bones el grupu automotriz nun dexaba a los sos fabricantes la producción de coches de tamañu mediu forníos con impulsores V8 con cilindraes cimeres a los 5400 cm3. Foi por ello que la evaluación llevar nel más fondu secretu, una y bones el modelu final completar a partir de la incorporación d'un impulsor V8 de 6400 cm3, orixinariu del Pontiac Catalina, y que foi pasáu nel informe como un motor de 5,4 llitros. Pa fortuna del proyeutu, General Motors terminaría aprobando esti desenvolvimientu y programaría el so llanzamientu pal añu siguiente. D'esta manera, en xineru de 1964, foi presentáu esti nuevu desenvolvimientu como una versión dientro de la gama del modelu Tempest, que foi presentada como Pontiac GTO.
Primer xeneración
thumb|250px|Pontiac GTO 1964 cupé con parantes. Notese el diseñu del frontal coles lluces alliniaes horizontalmente. La primer xeneración del Pontiac GTO, vio la lluz a empiezos del añu 1964, siendo nesti casu, un opcional d'altes prestaciones del Pontiac Tempest, que fuera presentáu primeramente como Tempest GTO. A pesar de ser presentáu como un nivel d'equipamientu, presentaba traces carauterístiques que lo estremaben del Tempest orixinal y que definíen al GTO como un vehículu con identidá propia. Como se mentara nos sos oríxenes, el GTO foi desenvueltu sobre la base del Tempest, un coche consideráu de tamañu mediu pola General Motors al cual fornir con un impulsor de 6,4 llitros orixinariu del Pontiac Catalina, modelu de mayor tamañu que'l Tempest. L'oxetivu d'esta fusión, foi'l de nun estremar a Pontiac de la so identidá emparentada con vehículos d'altes prestaciones y corte deportivu, más entá dempués de la decisión de GM de retirase de los circuitos de competición y con una directiva que rezaba qu'aquellos vehículos consideraos de tamañu mediu, nun superen los 5,4 llitros de cilindrada.
A rodapiellu d'estes directives, un equipu d'inxenieros lideraos por John DeLorean na supervisión y con Bill Collins y Russ Gee como encargaos del desenvolvimientu, empezó a executar el so plan de primeres amarutando al motor del Catalina, faciéndolo pasar por un 5,4 llitros y llogrando l'aprobáu de GM. Tres esto, empezaríen les reformes estétiques a la carrocería del Tempest, col fin de da-y un aspeutu agresivu y una personalidá que la alloñe del estilu luxosu del modelu de base. D'esta manera, amestaríense tomar d'aire na cubierta del motor, los escapes ximielgos y una palanca de cambeos Hurst. Pa la denominación del modelu, l'equipu tomaría les sigles GTO, orixinaries del modelu italianu Ferrari 250 GTO, xenerando un gran discutiniu en redol a la eleición d'estes sigles pa denominar al nuevu modelu de Pontiac. Estes sigles, seríen llevaes a la parte esquierda de la parrilla delantera del Tempest, sirviendo como una segunda traza d'identificación, amás de los "scoops" asitiaos na cubierta del motor.
Por cuenta de que tratábase d'un Tempest forníu con meyores qu'alzaben les sos prestaciones, esti coche taba proyeutáu sobre'l denomináu xasis A-body de General Motors pa vehículos medios de tracción trasera, que tamién yera compartíu por modelos como'l Chevrolet Chevelle, el Buick Skylark o'l Oldsmobile Cutlass, sicasí d'estos modelos nengunu tenía una versión que superara los 5,4 llitros de cilindrada, polo que colos sos 6,4 llitros, el GTO rompía'l molde de conocer, instalando'l conceutu d'automóvil musculosu ("Muscle Car" n'inglés) y convirtiendose nel precursor d'esta nueva xeneración de vehículos que colos años sumaría esponentes fuertes como'l Ford Mustang, el Chevrolet Camaro o los Dodge Challenger y Charger.
Les principales diferencies ente'l Tempest y la so opción GTO, amás del avolumáu motor de 389 pulgaes cúbiques, aniciaben no estético yá que s'incluyeron nel so llistáu de aditamentos una suspensión más ríxida, ventilador de radiador de 7 aspes con interruptor de corrientes, neumáticos especiales de 14" de diámetru y 6" d'anchu, con gomes d'altu rendimientu y un platu de presión y discu especial de frenos, pa usu pesáu.
Tocantes a les bondaes mecániques, el motor taba capacitáu pa desenvolver 325 HP, con aceleraciones de 0-100 Km/h en 7.7 segundos y algamando el cuartu de milla a 15.8 segundos a 93 mph, daqué bien sorprendente pa un vehículu con neumáticos de 6 pulgaes d'anchu. Per otra parte, a pesar de ser una opción dientro de la gama del Tempest, el GTO podía variar nel so equipamientu presentando distintos tipos de ítems opcionales. El paquete d'equipamientu más potente de toos yera'l denomináu "TriPower", que consistía nel agregáu de tres carburadores al sistema d'alimentación del motor 389 ci, qu'alzaba la so potencia a 348 HP. Coles mesmes, orixinalmente el motor diba acopláu a una caxa manual de 3 velocidaes, anque'l comprador podía optar tamién ente una caxa manual de 4 marches o bien una automática de 2 marches.
1965
Nel añu 1965 produzse'l primer cambéu estéticu pal GTO, pasando a fornir nel so fronteru faroles duales pero en posición vertical y un nuevu diseñu de parrilla. Nel so capó tamién se realizaben reformes, pasando a fornir un únicu "scoop" central, anque tamién disfuncional como na linea anterior. Nel so interior, el GTO pasaba a fornir l'estilu de la versión Le Mans del Tempest, una versión de luxu d'esti últimu modelu que fuera presentada a entamos de 1965. El so equipamientu internu, complementar con un velocímetru llindáu hasta les 120 mph y un tacómetru de 8000 rpm. Tocantes al so equipamientu mecánicu, la versión "estándar" del GTO aumentaba la so potencia gracies a un nuevu carburador de 4 boques con un filtru más lliberáu, que llevaba la potencia a 335 HP. Coles mesmes, la opción "TriPower" veríase beneficiada cola incorporación d'un nuevu árbol de lleves y nueves tapes de bloque modificaes que dexaben alzar la so potencia a los 360 HP. Tocantes a los tipos de carrozados presentaos, yeren los mesmes trés versiones que se veníen ufiertando dende 1964, teniendo dos opciones de techu duru (con o ensin parante central) y una tercer opción convertible.
1966-1967
thumb|250px|A partir de 1966, los Pontiac GTO adoptaben un nuevu diseñu de carrocería, con llinies más aerodinámiques. thumb|250px|Nueves opciones d'equipamientu sumar a la linea en [[1967, incluyendo un tacómetru montáu nel capó del coche.]] En 1966, produzse'l tresformamientu más significativu del Pontiac GTO, al empar de ser l'añu nel qu'empezaba a ser consideráu como un nuevu modelu, más que como una versión del Tempest. Nesti sentíu, foi presentáu un GTO con una carrocería notoriamente reformulada, pero calteniendo los sos atributos estructurales y mecánicos, lo que nun dexa qu'esti modelu sía consideráu como una nueva xeneración de GTO's, sinón más bien, como un fondu reestilizado practicáu a la carrocería del coche pa dotalo d'atributos que potencien el so desempeñu.
Con al respective de les versiones que se veníen comercializando ente 1964 y 1965, la linea Tempest-LeMans-GTO recibía'l so principal retoque na linea de cintura, dexando tras les sos formes rectillinies y pasando a adoptar una llinia estilu botella Coke. Coles mesmes, el techu adoptaba un nuevu diseñu nel voladizu traseru, una y bones les pilastres B (a partir d'esti reestilizado, la linea Tempest-LeMans-GTO coupé solamente vendría en versiones Hardtop) enllargábense más allá de la cayida de la luneta trasera, envolubrando a la mesma y dejandola nuna suerte de tunel aerodinámicu. Estos allongamientos de les pilastres tomaben les funciones d'aletes que conxugaes cola linea de contura, amontaben l'aerodinámica del modelu. Tocantes a la parte fronteru, el GTO recibió un nuevu retoque na so parrilla, pasando esta a presentar un angostamiento dende los sos llaterales escontra'l centru, calteniendo la so carauterística divisoria central y pasando a llevar el logotipu de Pontiac na parte delantera del capó. Estos arreglos na carrocería, fueron treslladaos a les versiones convertibles de la gama.
Tocantes a mecánica, la motorización siguía siendo la mesma de 1965 pa los GTO, consistiendo nel clásicu 389 con opciones de carburador simple de 4 boques, o'l "TriPower" de tres carburadores. Pero nueves opciones asomaríen a metá d'añu cola apaición del sistema "XS Ram Air Package", pa la opción "TriPower". Esti paquete de meyores presentaba un nuevu árbol de lleves y resortes de válvules más resistentes, que dexaben alzar la potencia del TriPower a 380 HP. Magar, l'árbol de lleves y los resortes veníen instalaos de fábrica, el comprador podía tamién disponer d'un sistema extra más, denomináu "Cold Air Package" y pensáu p'ameyorar el sistema d'almisión del coche, sicasí esti paquete atopábase estremáu, quedando la so instalación por cuenta del comprador, quien amás d'incorporalo tenía de modificar tomar d'aire del capó pa da-y funcionalidad.
En 1967, fueron presentaos nuevos atributos que pocu y nada incidíen nel diseñu presentáu en 1966. Estrenóse un nuevu diseñu de parrilla con una malla en forma de rejilla cromada, nuevos estribos llaterales cromaos allugaos na parte baxa de les puertes y nueves óptiques traseres en forma de tires rectangulares fines. Sicasí, na sala de máquines llegaba'l cambéu más importante, una y bones el motor pasaba de 389 a 400 pulgaes cúbiques. Coles mesmes, la versión con carburador de 4 boques caltener en producción coles sos 335 HP, ente que dos nueves versiones fueron presentaes, siendo la primera una de baxa compresión fornida con un carburador de 2 boques y 255 HP, ente que la segunda foi denomada "Quadra-Jet", que presentaba una versión cimera de motor denomada "400 HO", que fornida col mesmu carburador de 4 boques yera capaz d'algamar los 360 HP. Con esta presentación, el "Quadra-Jet" daba reemplazu a la versión "TriPower".
Segunda xeneración
Dende la so apaición nel añu 1964, el Pontiac GTO supunxo un retu bien importante per parte de Pontiac escontra les demás automotrices (incluyendo a les sos marques emparentaes dientro de General Motors), al marcar un precedente bien importante cola implementación d'un motor de grandes prestaciones nun sedán catalogáu como medianu. Esta actitú provocó que la competencia empiece a movese, presentando modelos qu'amosaben un diseñu con techu en cayida estilu "fastback", como principal traza carauterística. Nesti sentíu, el Plymouth Barracuda foi la punta de llanza d'esta xeneración al presentar la so versión fastback el, anque colos sos motores Slant Six de 225 pulgaes cúbiques y V8 de 273, pocu podía faer pa enfrentar al poderosu GTO. Dos selmanes dempués nacería'l Ford Mustang, modelu que sosprendió en 1967 cola presentación de la so bien llograda versión fastback, como complementu de la berlina de dos puertes.
Siguiendo con esta temática plantegada por GM, el nuevu Pontiac GTO destacóse al par de la llinia Tempest-LeMans, cola cual siguiría compartiendo delles soluciones de diseñu, como la so reformulada carrocería qu'incorporaba'l techu con cayida fastback y un nuevu diseñu fronteru, denomináu "Endura", que venía pintáu en color carrocería. Coles mesmes, un nuevu diseñu de parrilla foi ufiertáu con nuevos faros duales horizontales que presentaben como opcional, una cortina p'abelugalos. Por cuenta de la posibilidá de nun conformar a la so vecería con un vehículu coles sos defenses pintaes en color carrocería, foi ufiertada tamién una versión qu'incorporaba defenses cromaes similares a les del LeMans. Esta nueva versión del GTO, foi ufiertada en dos versiones, siendo estes la convertible y la coupé hardtop. D'esta manera, dexábase la versión coupé con parantes como versión esclusiva del modelu LeMans.
Magar per fora, la segunda xeneración del Pontiac GTO amosaba un automóvil dafechu nuevu, mecánicamente siguía siendo'l mesmu coche que fuera presentáu un añu tras, yá que nel so vanu motor entá caltenía'l so motor de 400 pulgaes cúbiques (6,5 llitros) acopláu a la so caxa automática Hurst, con sistema "Dual-Gate Shifter" que dexaba'l pase de cambeos en forma manual. Coles mesmes, fueron calteníos los distintos niveles d'equipamientu como la versión de baxa compresión con carburador de dos boques (versión bien aldericada pol públicu y d'escasu nivel de ventes) o la versión normal con carburador de 4 boques, que esperimentaba una medría de la so potencia a 350 HP. Pela so parte, los 400 HO y Ram-Air siguíen calteniendo los 360 HP heredaos de la xeneración del '67. Finalmente, a estes versiones sumaríase-yos unos meses dempués la "Ram-Air II", versión que fornía una nueva tapa de cilindros y un árbol de lleves más grande que dexaba llograr una nueva rellación de compresión y alzar la potencia a 366 HP.
1969: Llega "El Xuez"
thumb|250px|El GTO "The Judge", foi una versión d'altu rendimientu llanzada nel añu [[1969. Les sos primeres unidaes fueron pintaes en color anaranxáu y el so nome deber a una atélite campaña publicitaria.]] En 1969, el GTO recibía nueves reformes tocantes a lo estético, al empar d'incorporar un nuevu diseñu de presea nel que pa obedecer les nueves normes federales de seguridá vial, prescindía del usu de madera ya incorporaba materiales más seguros. Coles mesmes, empezaríase-y a dar utilidá a les entraes d'aire del capó nes versiones Ram-Air, polo qu'estes pasaben a denominase como "Ram-Air III". Coles mesmes, una segunda versión incorporaba una nueva toma d'aire na parrilla del coche, recibiendo nesti casu la denominación "Ram-Air IV". Dambes versiones tamién incorporaben un sistema de proteición pa eses tomes, consistentes en cortines aicionaes por aciu un comandu que dexaba'l so zarru, pa protexer a los "scoops" de les inclemencies climátiques.
Pero al par d'estos nuevos cambeos, Pontiac decidió responder al desafíu plantegáu por Plymouth nel añu 1968 al llanzar esta última'l so modelu Road Runner. La ufierta de Pontiac consistió nuna versión económica del GTO, con dellos aditamentos qu'alzaben el so estilu deportivu. Mecánicamente tratar d'un GTO cola so mecánica, suspensión y equipu de performance básicu, más el sistema "Ram-Air I". L'equipamientu d'esti modelu completar cola incorporación d'un deflector anchu allugáu sobre'l maleteru y en rellación a lo estético, axustóse que les sos primeres unidaes sían pintaes en color anaranxáu. Sicasí, a pesar de que la propuesta foi la d'ufiertar un deportivu más baratu que'l Road Runner, lo cierto ye qu'esti nuevu GTO resultó ser más caru y agresivu con al respective de la versión estándar. Pa la so presentación, foi tomada una frase d'entrada d'un sketch del programa Rowan & Martin's Laugh-In, nel que l'actor Sammy Davis Jr. interpretaba a un personaxe amarutáu d'un xuez que pronunciaba repetidamente la frase "Here's come The Judge" ("Equí vien el Xuez"). Esta frase foi tomada por Pontiac, pa definitivamente nomar a la so nueva versión como GTO "The Judge" ("El Xuez").
Zona horaria de China
thumb|300px|La zona horaria de China ([[UTC +8) toma tol territoriu de la República Popular China.]] thumb|300px|Antiguos fusos horarios de la [[República de China (1912-1949).]]
Magar China tien cinco husos horarios distintos, por llei utiliza solo la hora de la so capital, Beixín. Al tener namái un horariu en tola estensión del so territoriu, esto fai qu'esta zona horaria sía escepcionalmente ancha. Si crucia la frontera este d'Afganistán (na Provincia de Badajshán) pa dir a China (en Xinjiang) el reló tien de ser adelantráu tres hores y media, ente que si crucia la frontera de Rusia (nel Krai de Primorie) pa dir a China (en Heilongjiang) ten de ser atrasáu trés hores. En China, el sol ta no más alto a les 15:00 nel estremu oeste, y a les 11:00 nel estremu este.
Ciertes rexones del este d'Asia, incluyendo China, tamién tienen el mesmu fusu, pero utilicen diversos nomes, tales como «hora estándar de Ḥong Kong», «hora estándar de Filipines», «hora estándar de Singapur», etc.
Historia
Kublai Khan estableció la capital del Imperiu Mongol en Beixín. De magar, Beixín siguió siendo'l centru cultural, comercial, políticu y progresivu pa toa China. El tiempu yera relevante na actividá de Beixín y, poro, una zona horaria china foi establecida.
Chevroches
Chevroches ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Serie 441 de Renfe
La serie 441 de RENFE yera un conxuntu de 9 unidaes de automotores llétricos (Motor-Remolque con cabina) de Renfe (España) recepcionada ente 1977 y 1979 y destinada a cercaníes de Bilbao. Fabricaes por CAF y Westinghouse Española, disponíen d'alimentación yera de 1500 V en corriente continua y cuatro motores alimentaos por pantógrafos.
Ben Johnson (actor)
Biografía
Trabayaba nun ranchu y solía actuar en rodios cuando'l productor Howard Hughes contratólu en 1940 pa llevar unos caballos a California. A partir d'esi momentu, dedicar a trabayar pal cine como especialista y doble d'actores como John Wayne, James Stewart y Gary Cooper. Entós el direutor John Ford afitar nél y dio-y un papel protagonista en Wagon Master (1950). Abandonó Hollywood en 1953 pa tornar al rodiu, pero'l cine pagaba meyor y yera menos ventureru, asina que tornó al cine pa completar una carrera qu'entiende más de 300 películes.
Conocíu principalmente polos sos westerns, d'ente la llarga llista pueden destacar aquellos empobinaos por John Ford, como She Wore a Yellow Ribbon (1949) y Rio Grande (1950), los filmados na década de los 60 por Sam Peckinpah, como Major Dundee (1965) y The Wild Bunch (1969).
Recibió'l Óscar en 1972 al meyor actor secundariu pol so papel en The Last Picture Show (La última película) de Peter Bogdanovich, filme que de casualidá nun pertenez al xéneru del western. Tamién con Sam Peckinpah rodó La fuxida y Junior Bonner, dambes con Steve McQueen, según Llocu fuximientu, unu de los primeros trabayos de Steven Spielberg, y Bite the Bullet, de Richard Brooks.
Siguió trabayando en películes como "El tren del terror" (1980) de (Roger Spottiswoode) hasta'l so fallecimientu nel añu 1996.
Reinu de Numidia
El Reinu de Numidia (202 - 46 e. C.) foi un antiguu reinu bereber africanu agora estinguíu. Estender no que güei ye Arxelia y parte de Tunicia (Norte d'África) que darréu alternó ente ser una provincia romana y ser un Estáu vasallu romanu. Atopar na frontera oriental de lo que güei ye Arxelia, bordiada pola provincia romana de Mauritania (na moderna Arxelia y Marruecos) al oeste, la provincia romana d'África (modernu Túnez) al este, el mar Mediterraneu al norte y el Desiertu d'El Sáḥara al sur. Los sos habitantes yeren los númides.
Historia
La Numidia Nova nun yera sinón una pequeña parte del país al que los romanos dieron nun principiu esti nome, y estendíase dende les llendes del territoriu de Cartago hasta'l ríu Malva, correspondiendo al norte de lo qu'anguaño ye Arxelia. Estremar nun ensame de pueblos con xefes independientes, siendo los más notables los masilios y masesilos. El raigañu *masi- qu'apaez en diversos etnónimos y nomes propios númides ta rellacionada col apellativu amazigh.
Numidia tuvo sometida nun principiu a los cartaginese y darréu foi ocupada por Agatocles, tiranu de Siracusa, que la sacupó pocu dempués. Los soberanos del país teníen la so corte per una parte nel oeste, en Siga, y por otra en Zama. El más antiguu príncipe, llamáu Narva, tuvo casáu con una hermana d'Aníbal, y el so fíu Gaia (quien foi padre de Masinisa) reinaba en tiempos de la segunda guerra púnica.
Morentin
Morentin ye un conceyu de la Comunidá Foral de Navarra, asitiáu na Merindad de Estella, na contorna d'Estella Oriental y a 51,3 km. de la capital de la comunidá, Pamplona. La so población en foi de  habitantes (INE).
Escudu
L'escudu d'armes del llugar de Morentin tien el siguiente blasón:
Situación
La llocalidá de Morentin ta asitiada na parte occidental de la Comunidá Foral de Navarra dientro de la Zona Media de Navarra o Navarra Media y la contorna xeográfica de Tierra Estella, el Valle de la Solana, y a una altitú 536 msnm. El so términu municipal tien una superficie de 8,94 km² y llinda al Norte y Este col conceyu d'Aberin, al Sur col d'Oteiza y al Oeste col de Dicastillo. .
Alministración municipal
Morentin conforma un conceyu el cual ta gobernáu por un conceyu de xestión democrática dende 1979, formáu por miembros escoyíos nes eleiciones municipales según ta dispuestu na Llei Orgánica del Réxime Eleutoral Xeneral. La sede del consistoriu ta asitiada na cai de los Fueros, e/n de la llocalidá de Morentin.
Alcaldes
Estos son los últimos alcaldes de Morentin:
La Venta (Corniana)
La Venta ye una casería de la parroquia de Corniana nel conceyu asturianu de Salas.
Alcuéntrase a 9 km de Salas, la capital del conceyu, a un altor mediu de 74 msnm y tien una población de.
Epigaea
Epigaea ye un xéneru de plantes pertenecientes a la familia Ericaceae. Entiende 6 especies descrites y de estes, solo 3 aceptaes.
Descripción
Son pequeños arbustos rastreros qu'algamen 10-20 cm d'altor, formando grandes colonies. Les fueyes son perennes, alternes, simples, enteres de 2-10 cm d llargor. Les flores son pequeñes de color blancu o rosa, con una corola cinco lobulada que se producen en primavera. El frutu ye una cápsula seca con numberoses granes.
Taxonomía
El xéneru foi descritu por Carlos Linneo y publicáu en Species Plantarum 1: 395. 1753. La especie tipu ye: Epigaea repens L.
Texu de Pastur
El texu de Pastur ye un árbol centenariu perteneciente a la especie taxus bacata, que s'atopa na llocalidá de Pastur al llau del Santuariu Mariano de La nuesa Señora de Pastur nel conceyu d'Eilao.
Según cronistes locales, los texos teníen un calter máxicu pa los primitivos celtes, y yeren utilizaos en rituales. En delles ocasiones la Ilesia edificó los sos templos al llau de texos, y d'otros árboles.
En 2008 les dimensiones del texu de Pastur yeren de 17,5 m d'altor, 20 m de copa y daqué más de 4 m de perímetru, lo qu'indica que puede tener unos trescientos o cuatrocientos años, anque munchos vecinos de la zona considerar milenariu. Esti texu foi declaráu monumentu natural el 13 de marzu de 2003 polo que ta protexíu ya incluyíu nel plan de recursos naturales d'Asturies.
El tueru taba estropiáu pola metá por causa de la penetración de los raigaños d'un xardón. El 23 de xineru de 2009, el vientu partir y baltó mediu árbol lo que desterció'l pesu de les cañes, polo que la Conseyería de Mediu Ambiente, Ordenación del Territoriu ya Infraestructures anunció qu'intervendría pa saniar y fondiar l'árbol.
Ibn Battuta
Shams ad-Din Abu Abd Allah Muhammad ibn Muhammad ibn Ibrahim al-Luwati at-Tanyi (n'árabe:  محمد بن عبد الله بن محمد اللواتي الطنجي ), más conocíu como Ibn Battuta (ابن بطوطة), foi un viaxeru y esplorador de la dómina de la dinastía Meriní, nacíu en Tánxer el 17 de rayab del añu 703 de la Hégira, correspondiente al 25 de febreru de 1304, y muertu en 1368 o en 1369.
En 1976 la Unión Astronómica Internacional llamó «Ibn Battuta» a un astroblema llunar nel so honor. L'aeropuertu de Tánxer, la so ciudá natal, tamién lleva'l so nome.
La Rihla
Muhámmad ibn Battuta empecipió'l so viaxe con mires de realizar el hajj o pelegrinación a La Meca que constitúi unu de los cinco pilastres del islam, y de visitar la tumba de Mahoma en Medina. Partió de Tánxer, según la so crónica, el 2 de rayab del 725 de la Hégira, 13 de xunu de 1325, «solo, ensin compañeru con que la so amistá refalfiame nin caravana a la que xuntame». Tenía entós 22 años. Nun volvería hasta 24 años más tarde, dempués de percorrer más de 120.000 quilómetros, d'un estremu a otru del mundu musulmán y fora d'él. Una de les versiones traducíes al castellán denominóse Al traviés del Islam, 1981.
De Tánger a La Meca
Siguió la mariña norte d'África, a la que nun empresta muncha atención nel so rellatu, hasta llegar a Exiptu. Dende ellí había tres rutes comúnmente usaes pa dir a La Meca y Ibn Battuta escoyó la menos frecuentada: un viaxe Nilu enriba (esto ye, escontra'l sur) y depués escontra'l puertu d'Aydab nel mar Roxu. Sicasí, una rebelión local torgó-y llegar a Aydab, teniendo de tornar a la capital exipcia. thumb|250px|right|Viaxeru árabe, ilustración de 1237 Dende la capital arrinca un periplu pol País de Sham (Siria y Palestina), qu'entós formaba parte de los dominios de la mesma dinastía mameluca —la dinastía Bahrí— que gobernaba Exiptu. Esto dexó-y movese con cierta seguridá, una y bones les autoridaes mameluques faíen un especial esfuerciu en caltener segura pa los pelegrinos la ruta que pasaba polos llugares santos de Hebrón, Belén y Xerusalén.
Iraq, Persia, Curdistán y regresu a La Meca
Ibn Battuta conoz l'Iraq gobernáu polos mongoles. En primer llugar visita Nayaf, el llugar d'enterramientu del cuartu califa, Ali ibn Abi Talib. Dende ellí viaxa a Basora y depués pasa a Persia, visitando Isfahán, Shiraz y otros llugares. Vuelve a Iraq y visita Kufa y Bagdag, l'antigua capital de los abbasíes, agora convertida en ciudá de segundu orde en siendo escalada poles tropes mongoles d'Hulagu Jan.
En Bagdag conoz al nuevu Abu Saíd Bahador Jan, «rei de los dos Iraq» y postreru gobernante del Iljanato unificáu, que la so muerte y posterior fragmentación del so reinu cunta tamién Ibn Battuta nel so rellatu, escritu delles décades dempués. Viaxa cola caravana real y esviar d'ella acompañando a unu de los príncipes a la ciudá persa de Tabriz na Ruta de la Seda, pa tornar depués al campamentu de Abu Saíd. Llogra del rei'l patrociniu pa realizar una segunda pelegrinación a La Meca, tornando a Bagdag pa faer los preparativos. Ibn Battuta aprovecha'l tiempu que resta hasta la salida de la caravana de pelegrinos pa visitar el norte del país, travesando poblaciones como Samarra, Tikrit y Mosul y llegando hasta'l Curdistán.
Nos sos viaxes per Iraq y Persia, Ibn Battuta tien ocasión de conocer a los xiínes, caña del islam inesistente nel Magreb, de que les sos creencies abomina y a quien nun despinta la so antipatía.
En cumpliendo per segunda vegada col ritu del hach, Ibn Battuta permaneció en La Meca mientres un añu, dedicándose por entero a la vida relixosa, lo que-y dexó trabar conocencia con numberosos pelegrinos.
Yeme y la mariña africana
Escontra avientu de 1330 Ibn Battuta entama viaxe escontra'l sur. En Yeda embarcar escontra la mariña nubia, nel actual Sudán, pa cruciar de nuevu'l mar Roxu pocu dempués escontra'l Yeme, onde ye agospiáu pol Nur ad-Din Ali. D'Adén arrinca un llargu viaxe per mar col que va percorrer les mariñes d'África, el sur de la península arábiga y el golfu Pérsicu. Pasando alredor d'una selmana en cada unu de los sos destinos, visitó Etiopía, Mogadixu, Mombasa, Zanzíbar y Kilwa Kisiwani, ente otros. Col cambéu del monzón, el barcu en que diba embarcáu volvió escontra'l sur de Arabia. Completando la so aventura, enantes d'establecese, darréu decidió dir visitar Omán y l'estrechu d'Ormuz. Fechu esto, viaxó a la Meca otra vegada.
Asia occidental y central
Al cabu d'un añu, decidió buscar ocupación col Sultán de Delhi. Precisando un guía y traductor pa viaxar ellí, foi a Anatolia, entós sol control de los turcos selyúcides, pa xunise a una de les caravanes que diben hasta la India. Un viaxe per mar dende Damascu nun barcu xenovés llevar hasta Alanya na mariña sur d'Anatolia. Dende ellí viaxó per tierra a Konya y dempués a Sinope na mariña del mar Negru.
Cruciando'l mar Negru, Ibn Battuta amiyó en Kaffa, en Crimea, y entró nes tierres de la Horda d'Oru. Ellí mercó un carru y de manera casual xunir a la caravana d'Ozbeg, el Khan de la Horda d'Oru, nun viaxe hasta Astracán nel ríu Volga.
N'algamando Astracán, el khan dexó a una de les sos esposes embarazaes volver dar a lluz na so ciudá d'orixe, Constantinopla. Nun ye quiciabes una sorpresa pal llector que Ibn Battuta persuadiera a daquién pa poder viaxar nesa espedición, la primera de les suyes fora de les llendes del mundu islámicu.
En llegando ellí escontra'l final del 1332, atopó al emperador Andrónico III y vio l'esterior de Santa Sofía. Dempués d'un mes na ciudá, volvió sobre la so ruta escontra Astracán, siguió más allá del Mar Caspiu y el mar d'Aral a Bukhará y Samarcanda. Dende ellí viaxó escontra'l sur hasta Afganistán, que los sos pasos de monte crució pa siguir a la India.
India
El Sultanatu de Delhi yera una adición relativamente nueva a Dar al Islam (la tierra del Islam), y el sultán decidiera traer tantos estudiosos musulmanes como fuera posible pa consolidar el so dominiu. Cola sabiduría adquirida nos sos años d'estudiu mientres taba en La Meca, Ibn Battuta foi nomáu qadi ("xuez") pol Sultán Muhammad bin Tughluq.
Pero'l Sultán yera inclusive más arbitrariu que lo avezáu na so dómina y Ibn Battuta pasó de vivir la cómoda vida d'un subordináu d'enfotu a tar so barruntu por munches razones. Col tiempu decidió dise, so sida de faer otra pelegrinación a La Meca, pero'l Sultán ufiertó-y la posibilidá de dir como embaxador a China. Ante la oportunidá, tantu d'alloñar del sultán, como de visitar nueves tierres, Ibn Battuta aceptó.
En ruta escontra la mariña, él y el so grupu fueron atacaos por rebeldes hindús y separáu de los otros robáronlu y casi pierde la vida. Sicasí, llogró algamar a la caravana en dos díes y siguió el so viaxe a Cambay. Dende ellí embarcaron escontra Calicut. Pero, mientres Ibn Battuta visitaba una mezquita na mariña, desencadenóse una nube y dos de los barcos de la so espedición resultaron fundíos. El terceru, entós, partió ensin él y terminó requisado por un rei llocal en Sumatra unos meses más tarde.
Medrosu de volver a Delhi fracasáu, permaneció un tiempu nel sur, so la proteición de Jamal al-Din, pero cuando esti home xustu foi derrocáu, Ibn Battuta tuvo d'abandonar dafechu la India. Decidió siguir escontra China con una esviadura a les Maldives cerca del empezó del viaxe.
Nes Maldives pasó nueve meses, muncho más de lo que se proponía. El so saber como qadi yera bien apreciáu nes islles y foi mediu sobornáu mediu secuestráu pa quedase. Nomáu xuez en xefe y casáu dientro de la familia real, llegar a ver enredáu na política llocal, y terminó per colar se de mala manera, al imponer Battuta xuicios estrictos nel reinu isleño, avezáu al "laissez-faire". Dende ellí, siguió a Ceilán pa visitar el Picu d'Adán.
Al poco de salir de Ceilán, el so barcu casi se fundió metanes una nube, depués el barcu que lu rescató foi atacáu por pirates. Desembarcáu na mariña, Ibn Battuta una vegada más rehizo el so camín de vuelta a Calicut, dende onde saleó a les Maldives de nuevu enantes d'embarcar nun xuncu chinu y tratar otra vegada d'algamar China.
Vuelta a Marruecos pol Mediterraneu. Viaxe per España
De vuelta a Quanzhou, Ibn Battuta decidió volver a casa, anque yera un pequeñu problema saber esautamente ónde fuera «la so casa». Volviendo a Calicut una vegada más, consideró acoyese a la piedá de Muhammad bin Tughluq, pero pensar meyor y decidió siguir a la Meca otra vegada. Volviendo vía Ormuz y el Il-Khanato vio que l'estáu desfacer nuna guerra civil, habiendo muertu Abu Sa'id dende'l so anterior viaxe ellí.
Volviendo a Damascu, col enfotu de siguir otra vegada la ruta del so primer hach, supo que'l so padre morriera. La muerte tuvo presente mientres l'añu siguiente porque la Peste negro empezara, y Ibn Battuta taba al so algame conforme estender por Siria, Palestina y Arabia. En llegando a la Meca, decidió volver a Marruecos, casi un cuartu de sieglu dempués de salir d'ellí. Mientres el viaxe fixo una última esviadura hasta Cerdeña y depués volvió a Tánger p'afayar que la so madre tamién morriera, pocos meses enantes.
afincándose en Tánger mientres unos años, Ibn Battuta empieza un viaxe a al-Andalus (España musulmana). Daquella Alfonsu XI de Castiella amenaciaba con conquistar Xibraltar, y Ibn Battuta xunir a un grupu de musulmanes que salíen de Tánger col enfotu de defender el peñón. Cuando llegó, Alfonso morriera de la peste negro y l'amenaza sumiera, asina que Ibn Battuta decidió siguir el viaxe por prestar. Viaxó dende Xibraltar a Ronda, Marbella y Málaga (ciudá de la que fai grandes aponderamientos), dende la que xube a Vélez, Alhama y Granada para, desandando el mesmu camín, tornar a Xibraltar y cruciar a Ceuta (cf. Voyages, vol. 4, páxs. 354-374).
Al volver d'España decidió viaxar per una de les poques partes del mundu musulmán que nunca esplorara: el so propiu país, Marruecos. Na so vuelta a casa detúvose un pocu en Marrakesh, que yera casi una ciudá pantasma tres la recién epidemia y el cambéu de la capital a Fez.
Una vegada más retornó a Tánger y una vegada más volvió partir. Dos años enantes del so primer viaxe a El Cairu, el rei del Imperiu de Malí, Mansa Musa, pasara per esa ciudá nel so propiu hach y causara sensación coles sos estravagantes riqueces; daqué según la metá del suministru mundial d'oru nesi tiempu venía d'África Occidental. Anque Ibn Battuta nunca lo menta abiertamente, eses noticies oyíes mientres el so propiu viaxe debieron d'afalar el so interés, porque decidió partir y visitar esi reinu musulmán nel otru estremu del desiertu d'El Sáḥara.
África occidental
Al finales de 1351, Ibn Battuta partió de Fez, algamando la última llocalidá de Sijilmasa pocu más d'una selmana dempués. Cuando les caravanes d'iviernu empezaron pocos meses más tarde, xunir a una d'elles, y nun mes taba na llocalidá de Taghaza, n'El Sáḥara Central, perteneciente al reinu de Malí. Centru del comerciu del sal, Taghaza taba anubierta de sal y d'oru de Malí, anque Ibn Battuta nun tuvo una favorable impresión del llugar. Otru viaxe de 800 km al traviés de la peor parte del desiertu llevar a Mali, y más esautamente a la llocalidá de Walata.
Dende ellí viaxó al suroeste a lo llargo d'un ríu que'l creía ser el Nilu, pero que yera realmente'l ríu Níxer, hasta qu'algamó la capital d'Imperiu de Malí. Ellí atopó a Mansa Soulayman, rei dende 1341. Anque dudosu pola escasa hospitalidá del rei, permaneció sicasí mientres ocho meses enantes de volver escontra'l Níxer y hasta Tombuctú que, anque nos siguientes dos sieglos aportaría a la ciudá más importante de la rexón, nesa dómina yera pequeña ya insignificante, y Ibn Battuta llueu siguió alantre. En dalgún llugar del so viaxe al traviés del desiertu recibió un mensaxe del sultán de Marruecos ordenar volver a casa. Asina lo fixo, y esta vegada quedóse.