cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eurorrexón Alpes-Mediterraneu
La Eurorrexón Alpes-Mediterraneu (estructura de cooperación internacional) ye un ente creáu, el 10 de xunetu de 2007, por trés rexones italianes (El Piamonte, Liguria y el Valle d'Aosta) y dos rexones franceses (Ródanu-Alpes y Provenza-Alpes-Costa Azul). Compriende una estensión d'alredor de 110.460 km², con una población de más de 17 millones de habitantes. Les ciudaes más grandes son Turín, Xénova y Aosta, n'Italia, y Lyon y Marsella en Francia.
Mapa
centro|miniaturadeimagen|500x500px
Oxfordshire
Oxfordshire ye unu de los cuarenta y siete condaos d'Inglaterra, Reinu Xuníu, con capital en Oxford. Allugáu na rexón Sureste llinda al norte con Warwickshire y Northamptonshire, al este con Buckinghamshire, al sur con Berkshire y al oeste con Wiltshire y Gloucestershire.
Ta estremáu en cinco distritos gubernamentales: Oxford, Cherwell, Vale of the White Horse (dempués d'Uffington White Horse), West Oxfordshire y South Oxfordshire.
El principal recursu del condáu ye'l turismu, la zona destacar pola concentración de compañíes ya instalaciones rellacionaes col automovilismu; la Oxford University Press lideró la converxencia de compañíes d'impresión y publicación y l'universidá tamién ta venceyada a la concentración de compañíes de bioteunoloxía.
El principal nucleu de población ye la ciudá d'Oxford, xunto con otres poblaciones como Bicester, Banbury y Chipping Norton al norte d'Oxford; Witney al oeste; Thame y Chinnor al este; y Abingdon, Wantage, Wallingford, Didcot y Henley-on-Thames al sur.
La futura crecedera de población del condáu espérase que se concentre alredor de Banbury, Bicester, Didcot y Witney cerca de la zona de crecedera de les South Midlands.
El picu más altu del condáu ye Whitehorse Hill, nel Valle de White horse, con un altor de 261 metros sobre'l nivel el mar. El condáu ocupa una área de 2.605 Km² y la so población ye de 615.204 habitantes.
Historia
Históricamente, l'área tuvo siempres importancia. Trátase d'una zona de gran valor agrícola asitiada ente les ciudaes del sur y na que s'atopa la ciudá d'Oxford (nome deriváu de la denominación n'inglés antiguu Oxenaforda).
Ignoráu polos romanos, nun foi hasta la creación de la llocalidá d'Oxford cuando l'área empezó a ganar importancia. Alfredo'l Grande nació en Wantage. La Universidá d'Oxford foi fundada nel añu 1096. L'área foi parte del mercáu de llana de "Cotswolds" mientres el [[sieglu
Colon
El colon ye la última porción del aparatu dixestivu na mayoría de los vertebraos; estraye agua y sal de residuo sólidos primero que sían esaniciaos del cuerpu.
Nos mamíferos, el colon consta de cuatro seiciones: el colon ascendente, el colon transverso, el colon descendente, y el colon sigmoideo. El colon, el ciegu y el rectu componen el intestín gordu.
Anatomía
Mide unos 1,5 m de llargor y 6,5 cm de diámetru, estender ente l'íleon y el cursu, que tán xuníos a la paré abdominal posterior pol mesocolon (doble paré peritoneal). Estructuralmente falando tien les siguientes porciones: ciegu, colon, rectu y conductu anal.
La comunicación del íleon col intestín gordu ta dada pol esfínter ileocecal.
Colon ascendente
Allúgase del llau derechu y estiéndese dende l'esfínter ileocecal hasta'l colon transverso. Mide unos 25 centímetros de llargu. Ye la parte del colon que va del ciegu a la flexura hepática (la combadura del colon xunto al fégadu). Ye retroperitoneal na mayoría de humanos. Nos animales rumiantes que pastien, el ciegu balerar nel colon espiral. Enantes, ta rellacionáu colos arrollamientos del intestín delgáu, el cantu derechu del epiplón mayor y la paré abdominal anterior. Darréu, ta rellacionáu col ilíaco, el lligamentu iliolumbar, el cuadráu lumbar, el músculu transverso del abdome y el  diafragma nel estremu de la postrera costiella; los nervios llaterales: cutaneu, ilioinguinal y iliohipogástrico; les cañes ilíacas de los vasos iliolumbares, la cuarta arteria lumbar y el reñón derechu.
El colon ascendente ta inervado por fibres parasimpátiques del nerviu vagu (CN X).
El suministru arterial del colon provién de l'arteria ileocólica y l'arteria cólica derecha, dambes cañes de la AMS. Ente que l'arteria ileocólica cuasi siempres ta presente, la cólica derecha pue tar ausente nun 5-15% de los individuos.
Colon transverso
Ye la segunda seición y estiéndese al traviés del abdome del llau derechu escontra'l llau esquierdu. Los sos dos estremos formen dos flexuras que se llamen:
cólica izquierda ye tamién conocida como flexura esplénica pola so rellación col bazu. Proyeutar por delantre de la 8ª costiella que correspuende a les vértebres T 11 y 12. thumb|200px|Intestín gordu.
Colon descendente
El colon descendente ye la parte del colon que va de la flexura esplénica hasta'l principiu del colon sigmoide. La función del colon descendente nel aparatu dixestivu ye almacenar alimentu que depués va ser baleráu nel rectu. Ye retroperitoneal en dos tercios de los humanos. Nel otru terciu, tien un mesenterio (davezu curtiu). El suministru arterial provién de l'arteria cólica izquierda.
Colon sigmoide
El colon sigmoide ye la parte del intestín gordu que ta dempués del colon descendente y antes del rectu.
Les parés del colon sigmoide son musculares, y contráense p'amontar la presión nel interior del colon, faciendo que los escrementos mover escontra'l rectu.
El suministru de sangre del colon sigmoide vien de delles cañes (davezu ente dos y seis) de les arteries sigmoideas, una caña de la AMI. El AMI acaba como arteria rectal superior.
La sigmoidoscopia ye una téunica de diagnósticu habitual que s'utiliza pa esaminar el colon sigmoide.
Colon redundante
Una variación d'anatomía normal del colon dase cuando se forma un bucle adicional, resultando nun órganu más llargu de lo normal. Esta condición, denomada "colon redundante", típicamente nun tien nenguna consecuencia direuta importante sobre la salú, anque raramente puede producise un vólvulo, provocando una obstrucción y riquiendo atención médica immediata. Una consecuencia indireuta importante sobre la salú ye que l'usu d'un colonoscopio adultu estándar ye difícil, y en dellos casos imposible, cuando hai un colon redundante, anque variantes especializaes del preséu (incluyendo la variedá pediátrica) resulten preseos pa resolver esti problema.
Función
El colon ta asitiáu darréu dempués del ciegu y mide 1,5 metros. A pesar de les diferencies ente los aparatos dixestivos de los distintos vertebraos, les sos funciones principales son les d'almacenar residuos, estrayer agua, caltener l'equilibriu d'hidratación y absorber delles vitamines como la vitamina K.
Cuando'l quimo algama esti órganu cuasi tolos nutrientes y el 90 % de l'agua fueron absorbíos pol cuerpu; dalgunos electrolitos como'l sodiu, magnesiu, y cloruros, según carbohidratos non digeribles conocíos como fibra alimentaria. A midida que el quimo mover a lo llargo del intestín dirá estrayyéndose la mayoría de l'agua d'ésti, ente que se va trescalando d'una mucosa y bacteries conocíes como flora intestinal, pasando a convertise en materia fecal (fieces). Les bacteries van romper dalgunes de les fibres pa la so propia alimentación y van crear acetatos, propionatos, butiratos, como productos de refugaya, que de la mesma son utilizaos poles célules del colon como alimentu. Esto ye un exemplu de simbiosis qu'apurre al cuerpu un permediu de cien caloríes al día. El pH del colon varia ente 4,5 y 7,5 nel cuerpu d'un adultu (llixeramente acedu a neutru).
Patoloxía
Estos son los trestornos y enfermedaes más comunes del colon:
Castiellu de Glamis
thumb|right|350px|Vista del castiellu de Glamis. El castiellu de Glamis ye un castiellu allugáu en Glamis, Angus, Escocia, que data de principios del sieglu XV, anque hai datos qu'apunten a que yá nel sieglu XI esistía nesti llugar un pabellón de caza, posiblemente orixe d'esti castiellu.
Anque yá esistía un castiellu nel llugar dende siquier el sieglu XI, l'edificiu actual tien el so orixe como torre de planta en L de finales del sieglu XIV –sir John Lyon, futuru Camerarius Domini Regis (chambelán) y tamién futuru xenru del rei Roberto II, llogró permisu d'este pa la so construcción en 1371–, la mayor parte del restu del castiellu actual data del sieglu XVII.
Nel añu 1435 añediérase la torre principal de la fortaleza, que yá apoderaba la nala oriental, cuando la reina María d'Escocia xunto col so séquitu visitaron Glamis en 1562. Mientres la centuria siguiente asocediéronse nuevos cambeos, añedir el West Wing y tamién la capiya de la zona noroeste.
Mientres sieglos esti castiellu tuvo bien venceyáu a la familia real británica, siendo llugar de residencia de soltera de la reina Isabel del Reinu Xuníu, descendiente direuta del John Lyon, y futura esposa del rei Jorge VI y madre de la reina Sabela II. Foi, coles mesmes, el llugar de nacencia de la princesa Margarita, condesa de Snowdon, la primer princesa nacida n'Escocia nos últimos trés sieglos.
Escontra la metá del sieglu XVIII la zona delantera del castiellu foi planiada con árboles y paseos axardinaos, y baltóse el West Wing, que sería reconstruyíu darréu nel añu 1800. Les últimes reformes realizaes nos esteriores corresponder colos xardinos creaos frente al castiellu ente la última década del sieglu XIX y la primera del XX.
Una de les zones más conocíes d'esti castiellu ye la Duncan's Hall, el llugar onde se cree que Macbeth asesinó al rei Duncan, anque na célebre obra de teatru l'asesinatu producir nel castiellu de Macbeth, en Cawdor, cerca de la ciudá d'Inverness.
Horst Wessel
miniaturadeimagen|276x276px|Horst Wessel, escontra 1929. Horst Ludwig Georg Erich Wessel (Bielefeld, Westfalia, 9 d'ochobre de 1907-Berlín, 23 de febreru de 1930) foi un activista del Partíu Nacionalsocialista Obreru Alemán (NSDAP), especialmente conocíu por haber sío l'autor del cantar «Die Fahne hoch», que foi darréu denominada «Horst-Wessel-Lied». La so muerte en 1930, a manes de dos comunistes, foi profusamente utilizada pola propaganda del partíu mientres los siguientes años, que lo alzó a la categoría de mártir del movimientu nacionalsocialista.
Tornéu WTA de San José
El tornéu tuvo distintes sedes, San Francisco, Oakland y Stanford. A partir del 2018, el tornéu va apostar na ciudá de San José.
Dumfries and Galloway
Dumfries and Galloway (en gaélicu escocés: Dùn Phris agus an Gall-Ghaidhealaibh) ye un conceyu al sur d'Escocia (Reinu Xuníu). Llenda col condáu de Cumbria n'Inglaterra y colos conceyos de South Ayrshire, East Ayrshire, South Lanarkshire y Scottish Borders. Atopar al norte del Fiordu de Solway y al oeste parte con el Mar d'Irlanda.
Eurorrexón
Una eurorrexón ye una estructura, propia de la política europea, creada pa favorecer la cooperación tresfronteriza ente dos o más países europeos. En xeneral nun correspuenden con denguna institución gubernamental y nun tienen poder llexislativu propio, y les sos competencies tán perllimitaes poles de los gobiernos llocales y rexonales. Búscase, cola so creación, promover los intereses comunes de les poblaciones asitiaes a dambos llaos de la frontera.
Criterios pa crear una eurorrexón
L'Asociación de Rexones Europees Fronterices establez los criterios que vienen darréu pa la identificación d'eurorrexones :
Tyne y Wear
Tyne y Wear (n'inglés: Tyne and Wear) ye unu de los cuarenta y siete condaos d'Inglaterra, Reinu Xuníu, con capital en Newcastle. Allugáu na rexón Nordeste llinda al oeste y norte con Northumberland, al este col mar del Norte y al sur con Durham. Entiende la zona de los estuarios de los ríos Tyne y Wear.
Eurorrexón
Criterios pa crear una eurorrexón
La esistencia de formes tan estremaes de formar una eurorrexón fai perdifícil asociar el términu con un marcu llegal concretu, ya que'l funcionamientu d'elles varía enforma ente unes y otres.
Tyne y Wear
Estremar nos siguientes distritos metropolitanos, toos ellos col estatus de conceyu: South Tyneside, North Tyneside, Newcastle upon Tyne, Gateshead y Sunderland. En 1986 el conceyu del condáu quedó abolíu y munches de les sos competencies pasaron a los distritos metropolitanos. El condáu ceremonial entá esiste y sigue siendo una entidá llegal.
Eurorrexón
Criterios pa crear una eurorrexón
La forma de nombrales son tan variaes como la so estructura. Les más avezaes son: euregio, euregion, euroregion, eurorégion, euroregión, euroregione, euro-região, ευρωπεριοχή, europaregion, euroregiune, grande région, еврорегион (evroregion), regio, conseil y council.
Tyne y Wear
Foi creáu a partir del condáu de Northumberland en 1974 pola reorganización del gobiernu llocal.
Eurorrexón
Llistáu d'eurorrexones
Recuéyese nel llistáu'l nome llocal de caúna d'elles. Les rexones llístense n'orde cronolóxicu.
Esta ye una llista d'eurorrexones. Les rexones cooperantes de normal tienen distintos nomes (llocales) en cada país participante. Les rexones tán llistaes n'orde cronolóxicu. Tamién se llisten los países participantes y l'añu en que foi fundada la eurorrexón.
Tyne y Wear
Identidá
El condáu traviesa la frontera tradicional ente Northumberland y el condáu de Durham: el ríu Tyne. Newcastle upon Tyne y North Tyneside tán al norte d'esta frontera ente que Gateshead, Sunderland y South Tyneside tán al sur.
Delles organizaciones nun utilicen Tyne y Wear, sinón que siguen refiriéndose a les fronteres tradicionales. Esto inclúi especialmente a los grupos qu'analicen la vida selvaxe y biolóxico, pa los que ye importante la estabilidá de les fronteres pal caltenimientu de rexistros al llargu plazu.
El ríu sirvió tamién como frontera en 1883 cuando'l Parllamentu creó la diócesis de Newcastle de la Ilesia d'Inglaterra, substituyendo a l'antigua diócesis de Durham.
Ford Focus
El Ford Focus ye un automóvil de turismu del segmentu C producíu pol fabricante estauxunidense Ford Motor Company dende l'añu 1998 y vendíu en cuasi tol mundu.
Foi llanzáu en 1998 n'Europa, y en 1999 n'Estaos Xuníos. De magar, convirtióse nel automóvil más vendíu del Reinu Xuníu. En xineru de 2005 foi llanzada la segunda xeneración del Focus, ente qu'Estaos Xuníos recibió una versión reestilizada de la primer xeneración. En 2001 y 2002 el Focus foi l'automóvil más vendíu del mundu; asina mesmu en 2011 y 2012 convirtióse nuevamente nel automóvil más vendíu a nivel mundial, superando a los sos competidores como l'Honda Civic y el Toyota Corolla.
Al igual que los sos predecesores, el Ford Escort y el Ford Laser, el Focus tien motor delanteru tresversal y tracción delantera. El Focus esiste con carroceríes hatchback de trés y cinco puertes, sedán de dos y cuatro puertes, familiar de cinco puertes y descapotable de dos puertes. El Ford C-Max ye un monovolume basáu na segunda xeneración del Focus.
Primer xeneración (1998-2004)
Llamáu CW170 mientres el so desenvolvimientu, y de volao conocíu como Ford Fusión por dellos contratistes de Ford, el Focus orixinal tomó'l so nome definitivu d'un prototipu del carroceru Ghia que fuera amosáu nel Salón del Automóvil de Xinebra de 1991.
Ciertos elementos del diseñu del Focus, como les lluces traseres elevaes, viérense en prototipos anteriores de Ford. El Focus siguió l'estilu de diseñu "New Edge", estrenáu nel Ford Ka de 1996 y nel Ford Cougar de 1998, que xeneró reacciones polarizantes nel públicu y la prensa. El diseñu del interior del automóvil tamién yera radical, destacar por tener munches curves y llinies amplies.
Cola acabante estrenar plataforma Ford CD170, el Focus tenía una suspensión trasera multibrazo totalmente independiente, derivada de la utilizada na versión familiar del Ford Mondeo.
La primer xeneración del Focus recibió cuatro estrelles de cinco na prueba de proteición a adultos en choques d'Euru NCAP (11 puntos de 16 nel choque fronteru, y 15 de 16 nel choque llateral). N'Australia, el Ford Focus 2002-2004 foi evaluáu na "Used Car Safety Ratings 2006" y consiguió un nivel de proteición "media" pa los sos ocupantes en casu de choques.
El Focus I producióse en Saarlouis (Alemaña), Hermosillo (Méxicu) -versión norteamericana-, Almussafes (España), Santa Rosa (Filipines), Xeneral Pacheco (Arxentina), Sudáfrica, Chungli (Taiwán), Chongqing (China), San Petersburgu (Rusia) y en Valencia (Venezuela).
Motorizaciones
Los motores disponibles yeren los yá conocíos SEFI de 1.9 Llitros, utilizaos nel Escort y nel Contour de cuatro cilindro, y los Zetec 1.8 y 2.0 llitros de la familia Mondeo/Contour amás de les unidaes Zetec-SE 1.4 y 1.6 llitros de la Fiesta y el Puma, qu'utilizaben el gasoil Endura (desenvueltu pa los vieyos motores Deutz que Ford tuviera usando dende los años 1980), anque les unidaes Duratorq sustituyir en 2002. El SVT Y ST170 usaron una versión de 168 CV con válvules variables, que yera una variable del motor Zetec 2.0 L; mientres el RS usó una versión con turbo de 212 CV del mesmu motor, pero ensin válvules variables.
ST170
Dempués del llanzamientu del modelu SVT nel añu 2002, llanzóse una versión especial del Focus européu. El ST170 incorporaba un motor gasolina Zetec de 2.0 llitros de cilindrada y 170 CV de potencia máxima, el mesmu del Focus SVT norteamericanu. Ente l'equipamientu específicu del ST170 destáquense plantes d'aleación de 17 pulgaes y una caxa de cambeos de seis coles. Les versiones australianes dotar d'un kit de carrocería específicu, un alerón y calcomaníes de ST170 nos cuartos traseros.
RS
En 2002 Ford decidió realizar una versión deportiva más radical que'l ST170. Usando una versión del motor Zetec 2.0 llitros con turbocompresor, pero ensin el sistema d'almisión variable, el RS produció un mínimu de 212 CV y unos 230 lb·ft de torque. Al igual que los otros Focus, el RS ye una tracción delantera.
El Focus RS destacar por un únicu parachoques delanteru (necesariu pa enriar l'aire al intercooler), pasos de rueda más amplios y parachoques traseru pa tomar les más amplies pistes. Mecánicamente, el modelu taba ameyoráu en toles árees y muncho más fechu a la midida que'l SVT/ST170 y el cambéu más notable foi la incorporación d'un diferencial Quaife pa faer el coche más direutu, sensible y controlar la potencia más precisamente. La direición yera más rápida mientres los frenos destacar por tener discos más grandes (desenvueltu especialmente pa les plantes d'aleación de 18 pulgaes). El RS dexar de producir nel añu 2004.
Rediseño de 2001 (Europa)
En 2001 la versión europea foi sutilmente remozada, recibiendo un nuevu diseñu de parrilla, faros delanteros con intermitencies integraes (anque cola mesma forma) y nuevos parachoques delanteros y traseros. L'interior foi revisáu llixeramente, anque'l tableru de mandos y palanca de cambeos son los mesmos. Introduciéronse nuevos elementos d'equipamientu, como faros de xenón, y una mayor insonorización nes motorizaciones Diesel. nel mercáu suecu, el motor Zetec de 1.6 llitros pasar a ufiertar nuna variante que podía usar tanta gasolina como etanol. Esta versión ta inda disponible en dellos países, a pesar de la comercialización de la segunda xeneración del Focus.
Rediseño de 2008 (América del Norte)
Nel Salón del Automóvil de Detroit de 2008 presentóse una reestilización fonda del Focus. La parrilla delantera de trés barras cromaes asonsaña a les de los sos hermanos na gama d'América del Norte. Los llaterales tienen plegues marcaes, y una salida d'aire ente les ruedes delanteres y la puerta delantera. Esaniciáronse les carroceríes hatchback y familiar, y amestóse una cupé de dos puertes. L'únicu motor ye un motor gasolina de 2.3 llitros y 140 CV.
Segunda xeneración (2004-2010)
La segunda xeneración del Focus (códigu de fabricación: C307) foi presentada como prototipu nel Salón del Automóvil de Beixín a mediaos de 2004 y llanzada oficialmente nel Salón del Automóvil de París de 2004 con carroceríes hatchback y familiar. Nesi salón tamién se presentó'l "Focus Vignale Concept", un prototipu con carrocería descapotable de techu ríxidu de dos pieces, que foi puestu a la venta n'ochobre de 2006 col nome "Focus Coupé-Cabriolet". El sedán foi llanzáu a mediaos de 2005.
Diseñu ya inxeniería
El Focus II usa la plataforma Ford C1 que ye compartida col Volvo S40 y C70, el Mazda 3 y el Ford C-Max; esti postreru ye un monovolume de cinco places basáu nel Focus. L'esquema de suspensión foi calteníu cuasi inalteráu con respectu al Focus I.
El Focus II ye más grande que'l so precursor con 25 mm más de distancia ente exes, 168 mm más llargu, 8 mm más altu y 138 mm más ampliu. Per consiguiente l'interior y l'espaciu del maleteru aumentaron. Nueves teunoloxíes inclúin, según versiones, un sistema d'entrada ensin llaves, un parabrís que reflexa la lluz solar, el llume de frente adaptable, Bluetooth manes llibres pal teléfonu y control de voz pal audiu, el teléfonu y los sistemes de control del aire acondicionáu.
Tamién puede escoyese ente una caxa manual Durashift de seis velocidad, la tresmisión automática Durashift de cuatro velocidad o la totalmente nueva tresmisión avanzada manual Durashift o solamente la manual estándar. En 2008, Ford incorporó una nueva caxa de cambeos de doble embrague semiautomática denominada PowerShift (Similar a la DSG de Volkswagen).
Estilísticamente, la segunda xeneración toma la tema de diseñu "New Edge" actualizáu, siguiendo'l camín del Mondeo III y la Fiesta. El Focus II usa delles traces estilístiques de la propuesta alternativa del Focus I que nun s'usaron nel modelu final.
Fabricación
El Focus II pal mercáu européu fabricar na planta d'[[Almussafes, en Valencia, España, y na planta de Saarlouis, Alemaña. El Focus II tamién ye construyíu en Sudáfrica pal mercáu llocal y para Australia según Nueva Zelanda. Dende 2008, el Focus II ye fabricáu tamién n'Arxentina, pal mercáu llocal y del Mercosur en versiones de cinco puertes hatchback y sedán cuatro puertes.
Seguridá
El Focus II recibió cinco estrelles de cinco na prueba de proteición a adultos en choques d'Euru NCAP, con puntaje perfectu pa la prueba d'impautu delanteru.
Motorizaciones
La gama de motores gasolina pal Focus II ye un amiestu de vieyos y nuevos. Los motores de 1.4 y 1.6 llitros Zetec-SE, con bloque d'aluminiu, realizaos por Yamaha y utilizaos nel Focus I, fueron revisaos y renombraos Duratec; agora desenvuelven una potencia máxima de 90 y 100 CV. El 1.6 llitros tamién s'ufierta con un sistema de distribución variable, y desenvuelve 114 CV. Los motores de gasolina Zetec de 1.8 y 2.0 llitros del Focus I tamién fueron actualizaos y renombraos Duratec-HE. Finalmente, esiste un cinco cilindros en llinia de 2.5 llitros con turbocompresor y intercooler de 225 CV realizáu por Volvo, acomuñáu al nivel d'equipamientu deportivu ST.
Los motores diésel Duratorq de 1.6 llitros de 90 CV y 109 CV fueron desenvueltos pol Grupu PSA, el motor diésel Duratorq de 1.8 llitros y 115 CV foi tresferíu del modelu anterior, y el PSA DW10 diésel de 2.0 llitros del Grupu PSA algama 136 CV de potencia máxima (esta unidá ye distinta a la usada nel Mondeo).
Tamién hai una edición especial kit nurburing con motor 2.0 tdci. 136 CV.El motor va asitiáu na parte delantera de forma transvesal. Ye un tetracilindrico con culata multiválvulas y un árbol de lleves na culata, inyeición direuta por conductu común y turbocompresor de xeometría variable y intercooler.
La potencia máxima ye de 136 caballos a 4.000 revoluciones per minutu y un par máximu 320 Nm a 2.000 rpm. La caxa de cambéu d'esti Focus TDCI de 136 caballos, ye manual de 6 velocidaes, anque como opción puede montar una caxa automática tamién de 6 velocidaes y doble embrague, llamada PowerShift.
Esta tresmisión desenvuelta por Getrag, tien un sofisticáu sistema electrónicu de manera que cada unu de los dos embragues xestiona un númberu determináu de marches. La velocidá punta ye cimera a los 200 quilómetros, según los datos facilitaos pola marca.
Rediseño del Focus n'Europa
Nel Salón del Automóvil de Frankfurt de 2007 presentóse un Focus reestilizado. La mayor parte de cambeos son d'orde estéticu, y na calidá de dellos materiales, calteniéndose la mesma mecánica. El frontal ye totalmente distintu con una parrilla trapezoidal, siguiendo la llinia de diseñu "Kinetic Design" del Ford Mondeo III, Ford Galaxy II y Ford S-Max. Les lluces traseres tienen la mesma contorna esterior pero una disposición interna de los focos, ente que los llaterales tienen llinies más marcaes. Tamién s'ameyoró la seguridá, incluyendo agora de serie'l control d'estabilidá ESP.
El Focus II reestilizado empezar a fabricar el 3 d'avientu en Saarlouis (carroceríes de tres puertes y familiar) y el 2 de xineru en Almussafes (Valencia, España)(carroceríes de cuatro y cinco puertes), comercializándose a partir del 20 de xineru de 2008. Para América del Sur ye fabricáu n'Arxentina, excépto para Chile onde s'importa dende Estaos Xuníos.
Tercer xeneración (2010 - presente)
El Focus de tercer xeneración presentar nel Salón del Automóvil de Xinebra de 2010 nes versiones sedán, hatchback 5 puertes y familiar. Salió a la venta n'Europa a finales de 2010.La versión deportiva Focus ST presentar nel Salón del Automóvil de París de 2010 y la versión descapotable presentar nel añu 2011.
Llétricu
miniatura|esquierda Ford Motor Company empezó a producir en 2013 el Focus Electric, el primer vehículu llétricu puru fabricáu por Ford n'Europa, concretamente na so planta de Saarlouis, n'Alemaña.
Ford debutó col Ford Focus Electric nel Consumer Electronics Show de 2011 pa competir col Nissan Leaf y el Chevrolet Volt. Tien un preciu de US $35.170 (incluyíes les bateríes), ta alimentáu por bateríes de litiu ion de 23 kWh, con un tiempu d'aproximao 4 hores pa cargales dafechu nun enchufe de 240 voltios y un motor de 107 kW.
Como tolos automóviles llétricos nun produz contaminación atmosférica nin contaminación sonora nel llugar d'usu.
Rediseño de 2014
thumb|Ford Focus RS rediseñáu Pa la llavadura de cara pal añu modelu 2015, el ST va siguir col motor de 250 CV 2,0 llitros Ecoboost, nos niveles d'acabáu ST-1, ST-2 y ST-3. Tamién se caltién como un hatchback de 5 puertes, y una station wagon. Per primer vegada, un 2,0 llitros del motor TDCi Duratorq diésel va debutar nel ST a los rivales de la talla del Volkswagen Golf GTD y el Seat Lleón FR. Nel ST que produz 182 CV y 400 Nm de par. Preciu y credencialización ye'l mesmu pa dambos modelos de gasolina y diésel. N'aspeutos de diseñu, el nuevu Focus incorpora la carauterística parrilla hexagonal de tolos modelos Ford.
Ford Focus WRC
derecha|miniatura|[[François Duval col Focus WRC nel Mundial de Rallyes de 2008.]]
El Focus foi utilizáu en numberosos campeonatos de rally y de turismo, como'l TC2000 y el Campeonatu Británicu de Turismos. El Focus WRC debutó nel Campeonatu Mundial de Rally na temporada 1999, na que ganó dos carreres. De magar, foi utilizáu por pilotos como Colin McRae, Carlos Sainz, Markko Märtin y Marcus Grönholm llogrando un total de 44 victories. L'equipu oficial Ford llogró'l títulu d'equipos en 2006 y 2007. Foi sustituyíu en 2011 pol Ford Fiesta RS WRC.
Audición
La audición constitúi los procesos psicofisiológicos qu'apurren al ser humanu la capacidá d'oyer.
Soníu
El soníu ye la carauterística del mediu molecular en que s'atopa l'individuu. Una de les principales carauterístiques qu'hai de tener el soníu, pa ser oyible pol ser humanu, ye que'l so frecuencia caltener ente los 20 y 20 000 Hz. Otra de les carauterístiques que tien distintes que puede oyer el ser humanu ye bien grande, utilízase una escala logarítmica de presiones llamada de decibelio qu'embrive la inmensidá de valores posibles.
Perceición
L'audición ye la perceición de les ondes sonores que s'arrobinen pel espaciu, de primeres, peles nueses oreyes, que les tresmiten polos conductos auditivos esternos hasta que topeten col tímpanu, faciéndolo cimblar. Estes vibraciones xeneren movimientos trémboles na cadena de huesecillos del oyíu mediu (martiellu, incla y estribu), los que son conducíos hasta'l perilinfa del cascoxu. Equí les ondes mueven los cilios de les célules nervioses del órganu de Corti que, de la mesma, aguiyen les terminaciones nervioses del nerviu auditivu. Esto ye, nel órganu de Corti les vibraciones tresformar n'impulsos nerviosos, los que son conducíos, finalmente, a la corteza cerebral, onde s'interpreten como sensaciones auditives.
Procesu de l'audición humana
Más allá de les ondes sonores (física del soníu), el procesu de l'audición humana implica procesos fisiolóxicos, derivaos de la estimulación de los órganos de l'audición, y procesos psicolóxicos, derivaos del actu consciente d'escuchar un soníu.
L'oyíu capta los soníos de la siguiente manera:
La oreya capta les ondes sonores que se tresmiten al traviés del conductu auditivu hasta'l tímpanu. El tímpanu ye una membrana flexible que cimbla cuando-y lleguen les ondes sonores. Esta vibración llega a la cadena de huesecillos qu'amplifiquen el soníu y tresmitir al escuchu internu al traviés de la ventana oval. Finalmente les vibraciones "mueven" los dos líquidos qu'esisten na cóclea (perilinfa y endolinfa), deformando les célules ciliaes esistentes nel interior. Estes célules tresformen les ondes sonores n'impulsos llétricos que lleguen al nerviu auditivu y de esti nerviu a la corteza auditiva que ye l'órganu encargáu d'interpretar los soníos.
El lóbulu temporal ocupar de delles funciones, incluyíu'l llinguaxe. Cuando s'escucha música, o falar a daquién, esta rexón ta tratando de descifrar la información. El procesamientu d'información d'audiu y memoria auditiva xestiónense equí.
Divisiones del sistema auditivu
Podemos estremar el sistema auditivu en dos partes:
Llagu Balatón
miniaturadeimagen|Llocalización del llagu Balaton dientro d'Hungría. El llagu Balatón (n'alemán Plattensee; n'eslovacu Blatenské jazero; en llatín Lacus Pelso; y en croata Blatno jezero) ye un llagu d'agua dulce asitiáu n'Hungría, na rexón de Transdanubia. Ye, con una estensión de 592 km², el llagu mayor d'Europa, y una de les atraiciones turístiques más importantes de la rexón. El principal aporte d'agua que recibe ye la del ríu Zala, mentantu que namái desagua por un canal artificial nomáu Sió. Tien 77 km de llargor y 11 km d'anchor, con 3,2 m de fondura media y 236 km de llinia de costa.
La so oriella septentrional, montuna, ye famosa pola so historia y por ser una rexón vinícola importante, mentantu que la meridional, llana, ye conocida poles sos ciudaes turístiques. Balatonfüred y Hévíz desarrolláronse dende bien ceo como llugares de descanso pa xente adinerao, pero nun habría ser hasta finales del sieglu XIX cuando los propietarios de tierres de la rodiada, arruinaos pol ataque de la filoxera a les sos vides, entamaron a construyir cases de veranu pa alquilá-yosles a les clases medies burgueses. La construcción de llinies de ferrocarril en 1861 y 1909 traxeron una medría importante del turismu, magar que'l mayor aumentu de visitantes sería a partir de la década de 1950, cuando aportaron a elli trabayadores húngaros subsidiaos polos sindicatos pa pasar les sos vacaciones. centro|miniaturadeimagen|1295x1295px|Vista panorámica del llagu Balatón dende cerca Keszthely.
Palaciu d'Amalienborg
El Palaciu d'Amalienborg (en danés: Amalienborg Slot) ye la residencia de la familia real danesa en Copenḥague. Ta compuesta por cuatro edificios d'estilu rococó, realizaos pol arquiteutu Nicolai Eigtved ente 1750 y 1768, como residencia de distintes families de la nobleza danesa. Convertir en residencia real en 1794 cuando una quema destruyó'l Palaciu real de Copenhague. Anguaño, la Familia Real danesa usar como residencia d'iviernu.
Los cuatro palacios que conformen Amalienborg son:
De normal solo los palacios de Christian VII y de Christian VIII tán abiertos al públicu.
Enrique de Sussex
thumb|120px|right|Monograma real El príncipe Enrique, duque de Sussex (Henry Charles Albert David o Prince Harry, Duke os Sussex n'inglés ) Paddington, Londres, ), tamién conocíu informalmente como Príncipe Harry (Prince Harry), ye'l menor de los fíos de Carlos III y la so primer esposa Diana, princesa de Gales. Los sos güelos paternos foron la reina Sabela II del Reinu Xuníu y el so maríu, el príncipe consorte Felipe d'Edimburgu. Al momentu de nacer ocupaba'l tercer llugar na llinia de socesión al tronu británicu, sicasí tres les nacencies de los sos sobrinos Xurde y Carlota de Cambridge, pasó a ocupar la quinta posición.
Nacencia
Enrique nació nel Hospital de St. Mary en Paddington, Londres, el 15 de setiembre de 1984 a les 16:20, convirtiéndose asina nel segundu fíu de Carlos, príncipe de Gales y de la princesa Diana.
Bautizu
Foi bautizáu'l 21 d'avientu de 1984 na Capiya de San Xurde pol arzobispu de Canterbury, Robert Runcie.
Los sos padrinos son: el príncipe Andrés, Lady Sarah Armstrong-Jones, Carolyn Bartolomé, Bryan Ward y Celia, Lady Vestey.
Educación
Foi al mesmu colexu que'l so hermanu, el príncipe Guillermu. Empezó na guardería de la Sra. Jane Mynors cuando tenía 3 años.
En 1989 al pie del so hermanu foi al colexu Wetherby en Londres, treslladándose al colexu Ludgrove en Berkshire, en 1992. En 1998 pasó al colexu Eton, que dexó en 2003, coles máximes calificaciones en Arte y Xeografía.
Pal so añu sabáticu, dempués de los sos estudios, viaxó a Australia y a África, onde trabayó nun orfanatu en Lesothu.
En xunetu de 2004 volvió a Gran Bretaña pa preparar los exámenes d'accesu a la universidá, que superó en setiembre del mesmu añu.
En mayu de 2005 el príncipe se enroló na Real Academia Militar de Sandhurst (RMAS), p'acometer entrenamientu como oficial del exércitu británicu.
Carrera militar
El príncipe Enrique ingresó na Real Academia Militar (RMAS), el 8 de mayu de 2005, onde yera conocíu como cadete oficial Gales, y xunióse a la compañía Alamein. N'abril de 2006, Enrique terminó la so formación como oficial y foi comisionado como corneta nel reximientu Blues and Royals de la caballería real del exércitu británicu. N'abril de 2008, con una antigüedá de dos años, Enrique foi xubíu al rangu de teniente.
El Ministeriu británicu de Defensa y Clarence House fixeron un anunciu conxuntu, el 22 de febreru de 2007 de que'l príncipe Enrique esplegar col so reximientu na llinia del frente n'Iraq, pa sirvir como parte de la primer Brigada Mecanizada de la 3 ª División Mecanizada - una decisión sofitada por Enrique, quien declarara qu'abandonaría l'exércitu si ordenárase-y permanecer na seguridá de la retaguardia mientres el so reximientu sirvía na guerra. Dixo: "Nun hai manera de que vaya a someteme a Sandhurst si depués llévenme a casa mientres los mios mozos tán fuera lluchando pel so país." L'entós xefe del exércitu británicu, xeneral sir Richard Dannatt, informó'l 30 d'abril de 2007 que decidiera personalmente que'l príncipe sirviría cola so unidá n'Iraq, y Enrique taba previstu pal esplegue en mayu o xunu de 2007, pa patrullar na provincia de Maysan. El 16 de mayu, sicasí, Dannatt anunció que'l príncipe Enrique nun sirviría n'Iraq por cuenta d'esmoliciones qu'inclúin el fechu de qu'Enrique sería un oxetivu d'altu valor (como indicaron delles amenaces nesi sentíu arramaes por dellos grupos militantes) y los peligros a los soldaos al so alredor ante cualquier intentu fechu contra la vida del príncipe o la so captura. Clarence House fixo pública la decepción del príncipe cola decisión, anque dixo que la acataría. En mayu de 2007, informóse que los soldaos británicos n'Iraq llevaben camisetes cola frase "Yo soi Harry", una referencia a la escena de la película homónima na que Espartaco y los sobrevivientes del so exércitu derrotáu poles lexón romanes, escuchen a Gruesu ufiertar clemencia si'l so líder apuerta a identificase. Cada unu de los sobrevivientes declara: "Yo soi Espartaco!".
Informóse, a principios de xunu de 2007, que'l príncipe Enrique llegara a Canadá pa entrenar, xunto colos soldaos de les fuercies canadienses y del Exércitu británicu, cerca de Medicine Hat, Alberta. Díxose qu'esta se taba preparando pa una xira de serviciu n'Afganistán, onde les fuercies canadienses y britániques taben participando na guerra empobinada pola OTAN n'Afganistán, los rumores confirmar en febreru del añu siguiente, cuando'l Ministeriu de Defensa británicu reveló qu'Enrique s'esplegó de callao como controlador aereu na provincia de Helmand nel país asiáticu. La revelación producióse dempués de que los medios de comunicación - en particular, el diariu alemán Bild y la revista australiana New - violaren el silenciu sobre esa información ente les autoridaes canadienses y britániques. Más tarde informóse que n'Afganistán, Enrique allegara a la llamada de los Estaos Xuníos, esplegando ataques aéreos cola Fuercia Aérea, ayudando a les tropes Gurkha a repeler un ataque de los insurxentes talibanes, y realizó patrulles sobre l'área. Un príncipe inglés llegaba asina 735 años dempués del so antecesor, Eduardu I d'Inglaterra (entós príncipe Eduardo), tamién militar n'Oriente Mediu mientres la Novena Cruzada. Enrique foi tamién el primer miembru de la familia real en sirvir nuna zona de guerra desque'l so tíu, el príncipe Andrés, duque de York, voló helicópteros mientres la Guerra de Malvines. Pol so serviciu, el príncipe Enrique foi condecoráu cola Medaya de Serviciu Operacional n'Afganistán pola so tía, la princesa real Ana, nel cuartel de Combermere en mayu de 2008.
N'ochobre de 2008, súpose que'l príncipe Enrique siguiría al so hermanu, padre y tíu nel deséu de volar helicópteros militares. Dempués de pasar la prueba d'aptitú inicial, que consistía en realizar un cursu d'un mes de duración, empecipió vuelu d'entrenamientu a principios de 2009. Enrique tuvo que pasar la so evaluación de vuelu nel Cuerpu Aereu del Exércitu Base (AAC), Middle Wallop, que'l so resultancia determina si pasaba a formar parte como pilotu de cualesquier de los Apache, Lynx, o un helicópteru Gazelle.
El príncipe presentar col so brevet de vuelu (nales) ante'l so padre, el 7 de mayu de 2010 nuna ceremonia nel Cuerpu Aereu del Exércitu Base (AAC), Middle Wallop. Enrique tamién fixera saber que tenía la intención de volar helicópteros d'ataque Apache si tenía ésitu en pasar el rigorosu cursu de formación Apache, dempués de lo cual podría ser posible qu'él participara nel serviciu militar activu, una vegada más en primer llinia nuna de les zones de guerra.
Al rematar la so educación en colexos del Reinu Xuníu y pasar parte del so añu sabáticu n'Australia y Lesotho, optó por siguir la carrera militar, formándose na Real Academia de Sandhurst. Foi comisionado como corneta nel The Blues and Royals del Household Cavalry Regiment (caballería del reximientu), sirviendo temporalmente al pie del so hermanu y completando la so formación como xefe de tropa.
En 2007-2008 sirvió mientres 77 díes en Helmand, Afganistán pero foi retiráu del llugar en sopelexándose la so presencia ellí por una revista australiana. Tornó a Afganistán pa un esplegue de 20 selmanes en 2012-2013 xunto a la Army Air Corps.
Aficiones
El príncipe Enrique pasó gran parte del so tiempu llibre n'actividaes deportives, compitiendo en polu, según en esquí y en motocrós, tamién ye un gran aficionáu del Arsenal Football Club.
Escándalos
El príncipe Enrique foi portada en numberoses ocasiones de la prensa británica, pol so reconocíu consumu de drogues, fotografíes nes que se-y vía consumiendo alcohol y fumando, vistíu de nazi nuna fiesta d'amarutes, y por un fregáu con unos paparazzi a la salida d'una discoteca.
Enrique ganar por ello una reputación na so mocedá de ser rebalba, lo que la prensa sensacionalista etiquetó como un "neñu selvaxe". Foi atopáu fumando mariguana a los 17 años d'edá y bebiendo colos sos amigos siendo menor d'edá; entraría en conflictu colos paparazzi físicamente fora de les discoteques, y foi fotografiáu na casa de Highgrove nuna fiesta d'amarutes llevando un disfraz d'oficial del África Korps nazi, con un brazalete cola esvástica. Más tarde emitióse una declaración pública pidiendo esculpes pol so comportamientu.
En xineru de 2009, el tabloide británicu sensacionalista News of the World reveló un videu realizáu por Enrique trés años antes, nel que se refirió a un cadete compañeru oficial d'orixe paquistanín como "el nuesu pequeñu amigu Paki", y depués llamó a una soldáu que llevaba'l pañuelu islámicu na cabeza una "raghead (Cabeza trapo)". Estos términos fueron descritos por David Cameron como "inaceptables", y por The Daily Telegraph como "racistes". Una organización xuvenil musulmana de Gran Bretaña llamó al Príncipe "matón", una declaración de la que más tarde se retrató. Clarence House emitió de momentu una sida d'Enrique, quien afirmó que nun tenía intención maliciosa nes sos pallabres. Ex comandu de los Reales Marines y miembru del Parllamentu británicu, Rod Richards, dixo qu'esos llamatos yeren comunes ente los collacios militares, declarando "nes Fuercies Armaes llámaseme de cutiu Taffi. Otros fueron llamaos Yankie, Oz o Quivi, o lo que sía. El términu "Paki" tenía de considerase como una abreviatura de paquistanín. Nun creo que nesta ocasión tuviérase la intención de ser ofensivu." Más tarde súpose que'l príncipe Enrique esculpóse personalmente col soldáu.
Mientres taba de vacaciones en Las Vegas, Estaos Xuníos, n'agostu de 2012, Harry foi fotografiáu desnudu con una moza ensin identificar nuna habitación d'un hotel. La semeya foi publicada'l 21 d'agostu pol sitiu TMZ y dempués pola prensa británica ya internacional. Pa evitar una publicación n'Inglaterra, la casa real indicó que podría contautar a la Press Complaints Commission (PCC).
Dende 2014 la Casa Real ta tratando de restaurar la so imaxe pública, faciéndo-y parte d'actividaes benéficas y humanitaries.
Cressida Bonas
En mayu de 2012, Harry conoció a Cressida Bonas, nieta de Lord Eduardo Curzon, al traviés de la so prima la princesa Eugenia. El 30 d'abril de 2014, anuncióse que la pareya dixebrárase de manera amistosa.
Meghan Markle
thumb|right|100px|[[Meghan Markle.]] En payares de 2016, la prensa británica y estauxunidense empezó a publicar noticies ensin confirmar de qu'Enrique taba saliendo cola actriz d'Estaos Xuníos, anque afincada en Canadá, Meghan Markle. El 8 de payares de 2016 el Palaciu de Kensington confirmó la rellación, unviando un comunicáu onde s'atacaba a los medios de comunicación por someter a Meghan "a una fola d'abusu y acoso" según les pallabres del príncipe.
Muerte de la princesa Diana
La so madre, Diana de Gales, finó nun accidente de tráficu en París, Francia, el 31 d'agostu de 1997. La so muerte asocedió díes dempués de qu'ella pasara unos díes de fiesta na Francia meridional colos sos fíos.
Dambos príncipes atopar cola reina nel castiellu de Balmoral nel momentu del accidente de la so madre. El so padre, el príncipe Carlos, espertar pa comunica-yos la noticia.
Nel funeral de Diana, el príncipe Enrique acompañáu pol so padre, el so hermanu, el so güelu el duque Felipe d'Edimburgu, y el so tíu'l IX conde Spencer, caminó detrás del cortexu aciagu de la princesa, del Palaciu de Buckingham, a l'Abadía de Westminster. Mientres el funeral, el conde Spencer prometió que la familia Spencer tomaría un interés activu n'ocupase de los fíos de Diana, anque'l príncipe Enrique ver pocu dende entós.
Compromisos reales y actividá humanitaria
N'abril de 2006, formó xunto al príncipe Seeiso de Lesothu la organización de caridá Sentebale (n'español, «nun m'escaezas»), dedicada al trabayu colos neños y nuevos lesotenses en situaciones de dificultá, particularmente a güérfanos por cuenta de la pandemia de VIH/sida, discapacitaos, traumatizaos y abusaos.
Ancestros
Ancestros d'Enrique de Gales
Lorisoidea
Los lorisoides (Lorisoidea) son una superfamilia de primates estrepsirrinos. Son de tamañu pequeñu o medianu, presenten güeyos grandes y frontales, afechos a los sos vezos arborícoles y nocherniegos. Habiten en África y el sureste asiaticu.
Stepan Bandera
Stepán Andríyovich Bandera (Хуесос Ебаный) foi un activista políticu y de los más destacaos personaxes del movimientu nacionalista ya independentista ucraín, líder de la Organización de Nacionalistes Ucranianos. Bandera ye una figura histórica discutiniu, honrada tantu por movimientos nacionalistes de la Ucrania contemporánea como por organizaciones d'estrema derecha, y coles mesmes, condergada polos asesinatos étnicos de polacos y xudíos.
El 30 de xunu de 1941, ocho díes dempués d'empezar la invasión alemana de la Xunión Soviética, Bandera proclamó en Leópolis un estáu ucraín independiente, mientres el brazu armáu de la Organización de Nacionalistes Ucranianos (OUN) pensaba que na so llucha contra la Unión Soviética, l'Alemaña nazi podía convertise nun poderosu aliáu. Bandera foi encarceláu polos nazis hasta setiembre de 1944. Dende 1943, la Organización de Nacionalistes Ucranianos realizó matances de polacos en Volinia y nel este de Galitzia, causando la muerte d'hasta 100 000 civiles, anque nesi momentu Bandera atopar nun campu de concentración alemán y nun taba direutamente al cargu de la organización. Miembros de la OUN tamién tuvieron implicaos n'asesinatos de xudíos nesos territorios. En 1944, con Alemaña reculando rápido na guerra y énte la meyora de los Aliaos, Bandera foi puestu en llibertá cola esperanza de que lluchara contra les fuercies soviétiques qu'avanzaben. Bandera estableció la so sede en Berlín y recibió ayuda financiera y material alemana, amás de personal de sofitu para'l so Exércitu Insurxente Ucraín. Bandera exerció como activista anticomunista y nacionalista ucraín. Dempués de la guerra, en 1959, foi asesináu na ciudá alemana de Múnich pola KGB, la principal axencia d'intelixencia soviética.
Les evaluaciones de les sos actividaes varien dende una total adhesión hasta una visión bien negativa. El 22 de xineru de 2010, el presidente saliente d'Ucraína, Víktor Yúshchenko, dio a títulu póstumu a Bandera la condecoración d'Héroe d'Ucraína. La concesión del premiu foi condergada pol Parllamentu Européu, el rusu y el polacu, y por organizaciones xudíes, y foi declaráu illegal pol nuevu presidente, Víktor Yanukóvich, y una decisión xudicial d'abril de 2010; en xineru de 2011, el premiu foi oficialmente anuláu. Stepán Bandera ye una figura revesosa tantu n'Ucraína como a nivel internacional, visto por munchos ucranianos como un héroe pero internacionalmente con una fama estropiada polos sos deseos de collaboración cola alemaña nazi, que lle llevaron a ser clasificáu como fascista ucraín.
Renault Trucks
Renault Trucks ye una empresa d'orixe francés, con base en Lyon, dedicada a la fabricación de camiones. Primeramente creada por Renault col nome "Renault Vehículos Industriales", Renault Trucks foi mercada pol grupu AB Volvo el 2 de xineru del 2001.
Fábriques de Renault Trucks
=== Renault Trucks ===
Dinastía de Braganza
miniaturadeimagen|Escudu d'armes de la Casa de Braganza. La Mui Serena Casa de Braganza (en portugués Sereníssima Casa de Bragança) o Dinastía de Braganza (Dinastia Brigantina) ye una dinastía d'emperadores, reis, príncipes y duques d'orixe portugués, que ye una rama de la Casa d'Avís.