cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tachi
thumb|Tachi forxáu en 1997 por Matsuda Tsuguyasu copiando un modelu de finales de la era Heian (sieglu XI). El tachi (太刀) ye una espada xaponesa. Delles fontes dicen que ye más curváu y dalgo más llargu que la katana. Pero Gilbertson, Oscar Ratti, y Adele Westbrook, pela so parte, afirmen qu'una espada recibe’l nome de tachi cuando cuelga del obi (cintu o faxa) col cortu p'abaxo, y que la mesma espada ye katana cuando lleva’l cortu p'arriba y va sometida pela faxa. L’estilu d'espada "tachi" abandonóse col tiempu en favor de la katana.
Los daito (espaes llargues) anteriores a la katana teníen de media unos 78 cm. de llargor de cortu, más que la media de la katana, d'unos 70 cm. Contrariamente a la forma tradicional de llevar la katana, el tachi llevábase colgando del cintu col filu cortante p'abaxo, y usábase davezu na caballería. Los tachi que se diferencien del llargor mediu lleven delantre los prefixos ko-, pa los "curtios", y ō- pa los "grandes" o "llargos ". Por exemplu los tachi curtios, más cercanos al tamañu d'un wakizashi, llamábense kodachi. El tachi más llargu qu'esiste (consideráu un ōdachi), del sieglu XV, tien más de 3,7 metros de llargor total (2,2 m. de cortu), pero créyese que ye ceremonial. Nel añu 1600 munchos antiguos tachi foron acurtiaos pa convertilos en katanes. La mayoría de los fueyes de tachi que queden güei son o-suriage (que tienen la espiga orixinal cortada en dalgún puntu), polo que ye raro ver un tachi ubu (cola espiga orixinal ensin alteriar) orixinal firmáu.
Usu
El tachi usóse principalmente a caballu, onde podíen desenvainalu amañosamente pa cutir a los soldaos d'infantería enemigos. Inda yera un arma efeutiva en tierra, pero más difícil d'usar. Por eso foi desarrollándose la uchigatana (antepasáu de la katana).
El tachi foi’l predecesor de la katana como arma blanca de guerra de los bushi (clas guerrera) del Xapón feudal, y al evolucionar a un diseñu más tardíu, entrambos estremábense de cutiu namái que por cómo los llevaben y pola manera d'axustar les fueyes.
Nes invasiones mongoles de Xapón demostróse qu'había dellos puntos débiles nel tachi qu'habíen llevar al desendolcu de la katana.
Más tarde na hestoria del Xapón feudal, nos periodos Sengoku y Edo, dellos guerreros d'altu rangu pertenecientes a lo que yá yera la clas dominante, llevaben la so espada al estilu tachi (cortu p'abaxo), en vez de cola “saya” (vaina) ciñida col cintu col cortu p'arriba.
Cola xuba del militarismu de la era Showa enantes y na Segunda Guerra Mundial, l'exércitu y l'armada imperial xaponeses llevaron tachis llamaos Shin guntō y Kai guntō.
Vincenzo Silvano Casulli
Vincenzo Silvano Casulli, tamién conocíu como Vincenzo S. Casulli o Silvano Casulli, foi un astrónomu aficionáu italianu conocíu por ser un gran descubridor d'asteroides.
El MPC acredíta-y el descubrimientu de 193 asteroides en solitariu ente 1993 y 2010. Amás afayó dellos otros asignaos a los observatorios como los de Colleverde o San Vittore (por casu el (93061) Barbagallo).
En 1985 participó nun equipu qu'utilizaba'l Telescopiu Espacial Hubble pa estudiar la transición de cometes. En 1981 crea'l so propiu observatoriu astronómicu na so propia vivienda en Colleverde de Guidonia Montecelio (Códigu d'observatoriu: 596) que taría activu hasta'l so treslláu en 2003 a Vallemare. Ye'l primer astrónomu aficionáu d'Italia en llograr posiciones astronométricas precises de los asteroide usando una cámara CDD.
En 1997, l'asteroide del Petrina principal perteneciente a la familia Flora, (7132) Casulli, foi nomáu asina nel so honor pol astrónomu Antonio Vagnozzi (M.P.C. 30800).
Referencies
0
Gran Premiu de Méxicu
El Gran Premiu de Méxicu ye una carrera válida pal campeonatu mundial d'automóviles de Fórmula 1 que se lleva a cabu nel Autódromu Hermanos Rodríguez na Ciudá de Méxicu. La primer vegada apostóse como eventu non válidu pal campeonatu en 1962 para depués ser incluyíu ente 1963 y 1970 y ente 1986 y 1992 (esta postrera tres la esclusión del circuitu de Nurburgring de 4,5 km).
En xunetu de 2014 anuncióse que se volvería a apostar el 1 de payares de 2015. D'esta manera, Méxicu volvió recibir una carrera de Fórmula 1, 23 años dempués. La so vuelta al campeonatu tuvo dellos problemes organizativos, qu'incluyeron la clausura d'una grada y l'amenaza per parte de vecinos de boicotiar el Gran Premiu. El Gran Premiu de Méxicu 2015 foi un ésitu siendo consideráu'l meyor eventu del añu pa la FIA.
Madalena Mixhuca (1962–1970)
thumb|right|El circuitu orixinal Madalena Mixhuca utilizáu dende 1962–1970. El Gran Premiu de Méxicu celebrar por primer vegada'l 4 de payares de 1962 nel circuitu de la Madalena Mixhuca. El circuitu foi la primer pista de carreres internacional en Méxicu y foi construyíu dientro d'un parque na parte central de la Ciudá de Méxicu. La carrera apurre retos a gran altitú (7.380 pies sobre'l nivel del mar) y un desafíu de los grandes, de 180 graos, llixeramente peraltada y rápido esquina peraltada que termina la primer vuelta, amás de ser una pista de carreres llenu de baches de los suelos, va camudar de forma activa per debaxo'l circuitu. El Gran Premiu de Méxicu d'esti periodu foi siempres el final de temporada, que se celebró a finales d'ochobre.
La primer carrera, un asuntu fora de campeonatu qu'atraxo una fuerte entrada internacional, foi ganáu pol equipu Lotus con Jim Clark teniendo sobre'l coche del so compañeru d'equipu Trevor Taylor pa reclamar la victoria; Clark marcáu dempués de recibir un emburrión d'arranque a una salida de la carrera confusa. La xunta viose avafáu pola muerte del nuevu astru mexicanu Ricardo Rodríguez que de moza yá yera un pilotu de Ferrari obres. Rodríguez morrió dempués de les mancadures recibíes estrellase un Rob Walker Lotus 24 na Peraltada. El Campeonatu Mundial de Fórmula 1 llegó al añu siguiente con Clark a ganar otra vegada, igualando'l récor de mayor númberu de victories de Juan Manuel Fangio nuna sola temporada. En 1964 se batalló tantu pa los conductores y los campeonatos de constructores. el conductores británicos Clark, John Surtees y Graham Hill llegaron cola oportunidá. Ferrari, BRM y Lotus taben na engarradiella pol campeonatu de constructores. La carrera empezó con Clark que va dende la pole, col estauxunidense Dan Gurney, italianu Lorenzo Bandini, Hill y Surtees. Bandini y Hill taben lluchando, y depués corrieron Bandini na parte posterior del coche de la llomba, lo que-y causó problemes. De siguío, na última vuelta, el motor de Clark tomó, y Gurney poner por delantre col segundu y tercer Bandini Surtees. L'equipu Ferrari señaló Bandini a dexar que'l so compañeru d'equipu Surtees al traviés, lo que fizo, y Surtees terminó segundu detrás de Gurney y ganó'l campeonatu por un puntu sobre la llomba, y Ferrari ganó'l campeonatu de constructores; Clark terminó quintu. 1965 vio estauxunidense Richie Ginther tomar la victoria pa Honda, primer victoria de Fórmula Unu de la compañía xaponesa. 1967 vio Clark ganar el so tercer Gran Premiu de Méxicu, el ganador más prolíficu de la carrera pal día de güei. 1968, una vegada más vio a tres homes entren na carrera cola oportunidá de ganar el campeonatu de pilotos. Hill, el so compatriota Jackie Stewart y el neozelandés y campeón mundial Denny Hulme. La carrera foi una llucha direuta ente Hill y Stewart; l'escocés líder mientres delles vueltes hasta la llomba pasó al so llau. Hulme foi'l tercer puestu, pero él tenía un fallu na suspensión trasera y estrellóse na vuelta 11. El suizu Jo Siffert decidíu entrar na batalla y púnxose per delantre, pero tuvo qu'entrar en boxes con un cable del acelerador rotu. Stewart volvió cayer con cuando'l so motor empezó a fallar, el manexu del so coche díbase y el coche tamién tenía un problema d'alimentación de combustible. Sicasí llevóse la victoria y el campeonatu del so segundu pilotu. La carrera siguió hasta 1970, cuando foi esaniciáu del calendariu. Un enorme ensame d'aproximao 200.000 llegó a ver a Pedro Rodríguez, pero les autoridaes esforciar por controlar al ensame y nun momentu un perru corrió al traviés de la pista y foi cutíu por Stewart.
Hermanos Rodríguez (1986–1992)
thumb|right|300px|Logo del Gran Premiu de Méxicu. thumb|right|El circuitu Autódromu Hermanos Rodríguez utilizáu dende 1986–1992. Coches americanos Indy lleguen pa una curtia visita de dos años en 1980 y 1981, les carreres como'l Gran Premiu de Méxicu na pista Madalena Mixhuca agora lleva'l nome de dos héroes de carreres perdíes de Méxicu, Autódromu Hermanos Rodríguez. L'eventu foi apoderada por Rick Mears. Dellos años más tarde, empezar a trabayar na reconstrucción del circuitu Hermanos Rodríguez con muncha meyor organización. El diseñu del circuitu yera un pocu más curtiu y el circuitu yera muncho más seguro de lo que fuera. El Gran Premiu tornó en 1986 cuando la carrera foi sede de la primer victoria na carrera del austriacu Gerhard Berger nel so B186 Benetton, nuna carrera onde un enfermu Berger sobrevivió a la so oposición como problemes de neumáticos cutieron la mayor parte del campu. El circuitu yera inda bien aspru y llenu de baches, sicasí. En 1987 la carrera executar en dos partes. Detener a mediaos de la distancia cuando'l británicu Derek Warwick estrellar con fuercia que sale de la Peraltada, pilotu brasilanu Nelson Piquet ganó realmente nel camín, sinón porque'l so compañeru d'equipu Williams Nigel Mansell foi de 30 segundos per delantre cuando la primer carrera terminó, Mansell caltuvo Piquet na vista y ganó la carrera en tiempu compensáu.
La carrera de 1988, treslladar dende mediaos d'ochobre hasta finales d'una ranura de la temporada de mayu. Esta carrera vio'l francés Alain Prost apoderar nel so McLaren, y el so compañeru brasilanu Ayrton Senna Prost ganó al añu siguiente; Esto foi nun momentu nel que la rellación de los dos homes yera nun puntu baxu. En 1990 la carrera treslladar a finales de xunu, y producióse un dispositivu de baturiciu de Prost (agora nun Ferrari). El 13 calificáu francés na parrilla y condució al traviés del campu, y llevóse el segundu del so compañeru d'equipu Mansell final de la carrera. Senna, que yera líder, tenía una pinchada que se convirtió en cauchu esmagayáu y él entró en boxes por que lo camuden, pero la suspensión foi demasiáu estropiáu pal brasilanu pa siguir. Esto punxo a Prost y Mansell 1-2, pero'l so compañeru d'equipu de Senna, Gerhard Berger foi un retu pa la segunda Mansell; y Berger agresivu pasó al inglés d'entrar nes eses Moises Solana. Pero Mansell nun taba dispuestu a arrenunciar a como l'inglés sacó una maniobra d'adelantamientu valiente na mesma vuelta. Al entrar na Peraltada, Mansell foi xubiendo por tola parte posterior de Berger y pasó el austriacu alredor del esterior de la esquina. Prost ganó la carrera; Mansell y Berger terminaron segundu y terceru. En 1991 bloquióse Senna en gran midida nel Peraltada mientres la práutica; que foi declaráu aptu pa competir pola FIA médicu Sid Watkins; terminó terceru detrás de pilotos de Williams Riccardo Patrese y Mansell. El 9 d'ochobre de 1991 fontes de los medios europeos informaron que los promotores apenes feches abondos fondos pa pagar la carrera de F1 para 1991. FISA esixó meyores a la pista pal eventu de 1992. Pa la temporada 1992, la carrera movióse más palantre a marzu y el 20 de febreru d'esi añu, la contaminación del aire de la Ciudá de Méxicu algamara un nivel ensin precedentes. Les autoridaes municipales impunxeren midíes d'emerxencia que prohiben la metá de los vehículos del gobiernu y l'equipu de les cais. Esto pon tensión adicional nel comité Gran Premiu de Méxicu p'asegurar que la pista taba llistu para 1992. Delles midíes de seguridá aplicáronse a la pista; esto ye, solliviando de la banca en Peraltada, faciendo la esquina un pocu más lentu. La carrera d'esi añu adelantróse, y viose a los compañeros d'equipu Williams de Mansell y Patrese apoderar la carrera. Senna tuvo otru accidente grave, esta vegada nes Esses rápides. A pesar de que'l circuitu yera popular ente los conductores, empezaron a quexase de los golpes perdayuri nel circuitu, qu'había ablayáu entá más y l'amenorgamientu de la mesma Ciudá de Méxicu, non solo colos problemes de contaminación del aire, sinón tamién un aumentu de la población de la ciudá rápida ya inestable vieron a la Fórmula 1 ensin llicencia de nuevu.
Intentos d'Avivamientu (1993–2014)
2002 vio'l resurdimientu del Gran Premiu de Méxicu na Champ Car nuna versión bien modificada del circuitu Autódromu Hermanos Rodríguez, qu'incluyó la corte de la peraltada a la metá. Esta foi una estancia de seis años, que vio Sébastien Bourdais ganar la metá de los seis carreres que siguieron.
Los rumores surdieron per primer vegada en 2003, que'l Gran Premiu de Méxicu podría volver al calendariu de la Fórmula 1 a un nuevu circuitu de $ 70 millones, moteyáu "Mantarraya", que se va construyir cerca de Cancún. En 2005, el gobernador del estáu de Quintana Roo declaró alentosamente que Méxicu tendría un Gran Premiu nel calendariu pal añu 2006. El plan detúvose, más tarde esi añu como surdió un alderique alrodiu de si'l circuitu va construyir en pertenecía afechiscamente poles persones fayadices pa faelo.
Dempués de que'l Gran Premiu de los Estaos Xuníos de 2006, Bernie Ecclestone anunció que'l Gran Premiu de Méxicu tornaría pa la temporada 2009, sicasí nun salió namás lloñe de la convocatoria.
Hermanos Rodríguez retorno (2015–)
miniaturadeimagen|derecha|Recta principal del autódromu previu al gran premiu thumb|right|L'anováu circuitu Autódromu Hermanos Rodríguez(2015-Act.) N'agostu de 2011, Carlos Slim Domit revela planes pa una carrera. N'agostu de 2013, suxurir por "fontes de nivel altu" que'l Gran Premiu de Méxicu podría tar na provisional 2014 calendariu del Campeonatu Mundial. Un anteproyectu calendariu pa la temporada 2014, distribuyíu a principios de setiembre de 2013, asignada 9 de payares de 2014 pal Gran Premiu de Méxicu, pero nun especificó un circuitu y señalaron que l'eventu foi "suxetu a la confirmación". sicasí, el 5 d'avientu de 2013, la FIA llanzó nel 2014 el calendariu de Fórmula 1 oficial de la temporada, y el Gran Premiu de Méxicu nun taba nel calendariu; de siguío, la FIA anunció que'l Gran Premiu de Méxicu aplazar hasta 2015 por cuenta de la falta d'abondu tiempu de preparación p'actualizar el daqué deterioráu circuitu Autódromu Hermanos Rodríguez a les normes de trabayu de Fórmula 1. En xunetu de 2014, Ecclestone confirmó que roblara una ufierta de 5 años pa la pista Hermanos Rodríguez p'acoyer el Gran Premiu de Méxicu, a partir de 2015. El 3 d'avientu de 2014, la FIA publicó un calendariu confirmáu nel 2015 qu'amuesa'l Gran Premiu de Méxicu 2015 el 1 de payares de 2015.
Gran Premiu de Méxicu 2016
El Gran Premiu de Méxicu del añu 2016 llevar a cabu nel Autódromu Hermanos Rodríguez, na Ciudá de Méxicu, del 28 al 30 d'ochobre del mesmu añu. El ganador de la carrera foi'l británicu Lewis Hamilton, ente que Nico Rosberg ocupó la segunda posición y Daniel Ricciardo quedar col tercer puestu, quien coles mesmes marcó la vuelta más rápida.
Gran Premiu de Méxicu 2017
El Gran Premiu de Méxicu 2017 tuvo llugar del 27 al 29 d'ochobre nel Autódromu Hermanos Rodríguez de la Ciudá de Méxicu. Los primeros trés puestos de la carrera fueron ocupaos por Max Verstappen, Valtteri Bottas y Kimi Räikkönen. A pesar de rematar la carrera na novena posición, Lewis Hamilton proclamóse ganador del Campeonatu Mundial de Pilotos de Fórmula 1, por cuenta que'l so competidor más cercanu, Sebastian Vettel, remató nel cuartu puestu.
Constructores
Un fondu rosado indica un acontecimientu que nun yera parte de la Fórmula Unu Campeonatu Mundial .
Cynara scolymus
L', ye una planta cultivada como alimentu en climes templaos. Pertenez al xéneru Cynara dientro de la familia Asteraceae. El so frutu, l'alcaxofa, ye un alimentu escelente usáu tamién como diuréticu
Descripción
L'alcaxofera algama de 1,4 a 2 metros d'altor. Vuelve brotar de la cepa toes los años, pasáu l'iviernu, si'l fríu nun lo xeló. Echa un rosetón de fueyes enteres hasta fondamente segmentaes anque menos estremaes que les del cardu y con poques o nengún escayu. Les fueyes tienen color verde claro nel fexe y nel viesu tán cubiertes por unes fibrillas ablancazaes que-y dan un aspeutu pálidu. Tanto'l rabillu de la fueya como la vena principal tienen costielles llonxitudinales bien salientes.
Cuando la planta entallece, echa un renuevu más o menos alto, polu, pero tamién costelludu y asurcáu con cada vegada fueyes más escases y menos estremaes a midida que tean más altes en dichu tallo. Nel so apex, y en delles divisiones llaterales, traen unes cabezueles bien grueses, les alcachofes, cubiertes de numberoses bráctees coriacees, na base de les cualos ta lo tienro y comestible. Al floriar, endurecen enforma felicidaes bráctees y non pueden aprovechase pa comer, anque nun rematen n'escayos como la de los cardos.
Distribución
El holandeses introducieron les alcachofes n'Inglaterra onde en 1530 yá empezaron a crecer en Boreham (Essex) nel xardín d'un palaciu d'Enrique VIII.
Fueron introducíes nos Estaos Xuníos d'América nel sieglu XVIII al traviés de la Louisiana polos franceses y de California polos españoles.
Propiedaes
Tres l'agua, el componente mayoritariu de les alcachofes son los hidratos de carbonu, ente los que destaca la inulina y la fibra. Los minerales mayoritarios son el sodiu, el potasiu, el fósforu y el calciu; y ente les vitamines destaca la presencia de les vitamina B1, vitamina B3 y pequeñes cantidaes de vitamina C. Sicasí, lo más destacable de la so composición son una serie de sustances que s'atopen en pequeña cantidá, pero dotaes de notables efeutos fisiolóxicos positivos:
Usos Melecinales
Úsase en forma d'estractos secos y d'otres preparaciones galéniques:
Pal tratamientu de molesties dixestives(por casu: dispepsia, sensación de plenitú, flatulencia, estomagaes,dolor d'estómagu y vultures).Como tratamientu axuntu de la hipercolesterolemia nidia a moderada.
Úsase oralmente pal tratamientu de l'ateroesclerosis y pa disfunciones del reñón (pol so efeutu diuréticu). Un estudiu indicó que puede ser beneficiosu nel tratamientu del síndrome del intestín irritable,pero más ensayos clínicos son necesarios enantes de poder faese encamientos terapéuticos.
Utilizada nel tratamientu de l'anemia, diabetes, fiebre, gota, reumatismu y piedres en víes urinaries.
A) Reacciones adverses:
B) Contraindicaciones: Hipersensibilidad o alerxa a les alcachofes y obstrucción de los conductos biliares.
C) Alvertencies: Créese que ye posible la interacción con anticoagulantes del tipu de les cumarinas.
D) Precuros:
Y) Posoloxía: Pa faer encamientos xenerales sobre la dosis a utilizar tien de conocese la pureza de los estractos utilizaos.
Historia
Esta planta (o los cardos de los que procede) podría ser orixinaria d'Exiptu o del Norte d'África. La planta denomada Cynara yá yera conocida por griegos y romanos. Al paecer otorgábense-y poderes afrodisiacos y toma el so nome d'una rapaza seducida por Zeus, y dempués tresformada per este n'alcachofa.
Mientres la Edá Media nun se conocía l'alcachofa, y piénsase que nesta dómina, del cultivu socesivu de los cardos, el horticultores adulces tresformar hasta consiguir l'alcachofa. Yá yera consumida na Italia del sieglu XV. Venida de Sicilia, apaez na Toscana escontra 1466. La tradición diz que foi introducida en Francia por Catalina de Médicis a la que-y gustaba comer corazones d'alcachofa. Esta florentina llevar dende la so Italia natal al cásase col rei Enrique II de Francia. Lluis XIV yera asina mesmu un gran consumidor de alcachofes. Los colonos españoles y franceses n'América, introducir nesti continente. Col tiempu, en California, los cardos aportaron a anguaño una auténtica plaga, exemplu de planta invasora d'un hábitat nel que nun s'atopaba enantes.
Producción
Según la FAO, los 10 países con mayor producción en 2012 fueron los siguientes - en miles de tonelaes y orde decreciente:
Taxonomía
Cynara scolymus describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 2: 827–828. 1753. Númberu de cromosomes de Cynara scolymus (Fam. Compositae) y táxones infraespecíficos: 2n=34 Cynara:nome xenéricu que remanez del Griegu χινάρα,-ας o χυνάρα, "alcachofa", deriváu de χυων-χυνός, cyon-cynos, "perru", poles bráctees involucrales que, pola so forma, asemeyar a los dientes de dichu animal. Pasó al Llatín como cinara y usábase tamién pa designar al cardu.
scolymus: Del Llatín scǒlŷmos, i, deriváu del Griegu σχόλυμος, y remembráu por Pliniu'l Vieyu nel so naturalis historia como una especie de cardu (XXI, 94-96), refiriéndose probablemente al Scolymus hispanicus o maculatus..
El nome d'alcachofa procede del árabe andalusí alxaršúfa, quiciabes pente medies del castellanu.
División d'Honor de Rugbi
La División d'Honor de Rugbi, conocida por motivos de patrociniu como Lliga Heineken, ye la máxima competición d'esti deporte n'España. Les primeres ediciones xugáronse nos años 1953 y 1954, pero nun foi hasta 1970 cuando'l campeonatu adquier la continuidá necesaria. Dellos años la lliga disputose en cuatro grupos. En 1979 nun hubo fase final ente los cuatro campeones de grupu, colo qu'hubo cuatro campeones de lliga.
Anguaño la División d'Honor cuenta con un total de doce equipos, polo que cada equipu xuega un total de ventidós partíos: once en casa y once como visitante. La División d'Honor B ta formada por trés grupos de doce equipos cada unu, onde los seis meyores xueguen darréu una liguilla d'ascensu que decide qué dos equipos xuben a División d'Honor.
El primer clasificáu de cada añu, tien la posibilidá de participar na European Rugby Continental Shield, la tercer competición europea más importante a nivel de clubes tres la European Rugby Champions Cup y la European Rugby Challenge Cup.
Sistema de competición
El sistema de competición ye una lliga regular a dos vueltes (partíos d'ida y vuelta) de 12 equipos. Los seis meyores clasificaos al rematar les ventidós xornaes de temporada regular van xugase'l títulu nos play-offs. Primer y segundu clasificaos van pasar direutamente a semifinales ente que terceru, cuartu, quintu y sestu, van xugar una fase previa. Esti sistema da un total de 22 xornaes de lliga y cientu trenta y dos partíos, más cinco de play-off, amás d'un partíu especial pa dirimir l'ascensu o descensu de categoría d'unu de los equipos (xugáu ente l'oncenu de División d'Honor y el segundu de División d'Honor B).
Ascensos y descensos
Dende la temporada 2011-2012 el sistema d'ascensos y descensos ye'l siguiente:
Clubes participantes na División d'Honor (dende la temporada 2010-11)
450px|thumb|Partíu de División d'Honor. CRC Madrid-Cajasol Ciencias. Temporada 2009/2010
Por Federación Rexonal
De siguío recuéyense'l total de títulos ganaos por cada Federación Rexonal, ordenaos según el mayor númberu de los mesmos. Si dos o más Federaciones tuvieren los mesmos títulos, va prevalecer l'orde cronolóxicu en que fueron conquistaos.
Euclidium syriacum
Euclidium ye un xéneru monotípicu de plantes fanerógames perteneciente a la la familia Brassicaceae. La so única especie: Euclidium syriacum, ye orixinaria d'Eurasia. Son plantes añales que tienen flores de color blancu.
Descripción
Son plantes añales, qu'algamen un tamañu de 10-30 cm d'altor, erecta o estendida, de cutiu bien ramificada dende la base; peluda con pelos curtios aspros, ramificaos. La fueya oblanceolada o oblongo-elíptica, de 3-8 cm de llargu, 1-1,5 cm d'anchu, sinuada bien variable nos dientes. Les inflorescencies n'espigues o recímanos de 15-30 flores, laxas y d'hasta 10 cm de llongura na fruta. Flores de 1,5 mm d'anchu, blanques, subsésiles; pedicelo de 1 mm de llargu. El frutu ye una silicua globosa o ovoide de 2,5 mm de diámetru. (excl. 1-1.5 mm del llargu picu), indehiscente xeneralmente densamente peluda con curtios pelos aspros ablancazaos; granes de 1.5 mm de llargu, ovoide, de color marrón escuru.
Taxonomía
Euclidium syriacum describióse por (L.) R.Br. y espublizóse en Hortus Kewensis; or, a Catalogue of the Plants Cultivated in the Royal Botanic Garden at Kew. London (2nd ed.) 4: 74. 1812. Euclidium: nome xenéricu que deriva de les pallabres griegues eu = "bien", y kleis o kleidos = "un candáu o llave," polo tanto "bien zarráu", en referencia a la fruta indehiscente.
syriacum: epítetu xeográficu qu'alude a la so llocalización en Siria.
Islla de Jemo
Jemo (en marxalés Jemo̧ o Jāmo̧ [tʲææ̯mʲæ͡ɒɒ̯]) ye una islla coralina nel Océanu Pacíficu perteneciente a un atolón del que ye la única superficie emerxida con una estensión de 0,16 km². Forma parte del distritu llexislativu de la cadena Ratak nes Islles Márxal. Atópase en medio de los atolones d'Ailuk, al oriente, y Likiep, al occidente.
Jemo ta despoblada. Usóse tradicionalmente como reserva d'alimentos, siendo propiedá de les families de Likiep.
El primer avistamientu por europeos féxolu l'esplorador español Miguel López de Legazpi'l 10 de xineru de 1565. Foi inicialmente nomada Los Pájaros.
Circuitu Yas Marina
El Circuitu Yas Marina ye un circuitu de carreres que se construyó na Islla Yas, emiratu d'Abu Dhabi, Emiratos Árabes Xuníos pa celebrar el Gran Premiu d'Abu Dhabi de Fórmula Unu dende l'añu 2009. La pista tamién allugó carreres del Campeonatu Mundial de GT1 y el V8 Supercars, según les 12 Hores del Golfu.
Yas Marina foi construyíu pola empresa Aldar, y se emplaza nun proyeutu urbanísticu qu'inclúi un parque temáticu, puertu deportivu, zones residenciales, un parque acuáticu, zones de deporte y ociu, un hotel con vistes al circuitu (Yas Viceroy) dende les habitaciones y una torre esclusiva pa los xeques a la fin de la recta principal o llargada. La so ventena y ventenva primer curva traviesa la islla natural, pasando pel puertu deportivu y un tropezosu camín al traviés de dunes de sable, con delles rectes llargues y curves zarraes. El circuitu tien previstes tres zones de tribuna.
El circuitu carauterizar por cuntar con novedaes teunolóxiques que van poder sirvir de referencia pa otros trazaos. Una de les sos mayores novedaes ye que'l pit-lane, na parte de la salida de boxes a pista, crucia la pista per debaxo, pa consiguir más seguridá na incorporación de les monoplaces a la mesma y p'aprovechar l'espaciu. Tamién quier aprovechase espaciu asitiando les graes sobre les escapatories del circuitu, averando d'esta miente la vista del circuitu a los aficionaos y aforrando espaciu. Con esti sistema, si dalgún vehículu salar de pista, va introducise debaxo de les posiciones del públicu. Sobre los boxes hai una tribuna, daqué pocu frecuente nos circuitos de Fórmula 1.
La pista polo xeneral ye bastante rápida, con dellos puntos de frenada fuerte y llargues rectes (delles curvadas). Cuenta con una zona asemeyada a la mítica curva 'Eau Rouge' del circuitu de Spa Francorchamps, con un puertu p'amarre de yates y cruceros asonsañando'l circuitu urbanu de Mónacu; la so curva más zarrada atópase xunto al parque temáticu de Ferrari, xira en sentíu contrariu a les aguyes del reló -cuesa común nos circuitos nuevos- y el so tercer sector, el más lentu, arrodia la zona marina.
Puntuación doble
Nel añu 2014 la puntuación dada a conductores y equipos yera'l doble d'una carrera normal, yá que pretendía caltenese la emoción hasta la última carrera, yá que foi precisamente la última carrera de la temporada.
Huaceae
Huaceae ye una familia de plantes fanerógames con dos xéneros. El sistema APG II nun la incluyía en nengún orde, sicasí l'actualización APG III incluyir en Oxalidales. Son nativos del oeste del África tropical.
Descripción
Son arbustos, lianes y yerbes de fueyes arumoses, alternes, simples y enteres con peciolos curtios. Les flores son pequeñes y hermafrodites, arrexuntar n'inflorescencies axilares. El frutu ye una cápsula.
Taxonomía
La familia describióse por Auguste Jean Baptiste Chevalier y espublizóse en  Revue international de botanique appliquée et d'agriculture tropicale 27: 28. 1947. El xéneru tipu ye: Hua
Yamabushi
thumb|Yamabushi tocando’l turullu (horagai) nos montes de Kumano Los Yamabushi (山伏, llit.: "guerreros del monte") son exemplos únicos d'ascetes y ermitaños propios de los montes de Xapón, conocíos por tener una llarga tradición guerrera na que se mezclen bien d'estraños poderes sobrenaturales. Son siguidores del Shugendo, una xuntura del Budismu esotéricu de les sectes Shingon y Tendai, y d'elementos shintoístes, masque yá esistíen tradiciones asemeyaes a la de los yamabushi en Xapón primero que’l Budismu fuera importáu nel sieglu VII. Anque avecen llevar una vida solitaria, llegaron a formar axuntances de tipu llasu y asociaciones con dellos templos, y dacuando participaron tamién en batalles y amarraces xunto colos samurái y los sohei. Los sos oríxenes hai que los buscar nos solitarios Yamabito（山人）, Yamaoshi, y dellos hijiri (聖） de los sieglos VIII y IX. Tamién hubo amestadures qu'incluíen armes samuráis y el puntu de vista Yamabushi sobre la vida y el combate.
Modernamente úsase’l términu ubasoku yamabushi pa referise a prauticantes llaicos del Shugendo, una relixón que-y da muncha importancia al ascetismu y a fazañes de resistencia que cunten güei con della sonadía pública. Yamabushi llevando un turullu (horagai) vense entá davezu al pie del sitiu sagráu de Dewa Sanzan y pelos montes sagraos de Kumano y Omine. La ropa que lleven ye normalmente blanco, anque pueden atopase otros colores complementarios, como l'azafrán. Lleven tamién na frente una pequeña caxa negra llamada “tokin”, atada a la cabeza con un gordón negru.
Historia
Los yamabushi empecipiaron como yamaoshi, grupos (o individuos) aislaos n'ermites monteses, ascetes y "santones" que siguíen la vía del shugendo, una busca de poderes espirituales, místicos o sobrenaturales llograos per aciu del ascetismu. Nun hai seguranza de si’l fundador d'esta vía foi En no Gyoja, asceta del sieglu VII, darréu que los mitos que lu arrodien son abondos y complexos. Los que siguíen esta vía yeren conocíos por nomes diversos, como kenja, kenza, y shugenja. Estos místicos monteses algamaron sonadía poles sos habilidaes máxiques y conocimientos ocultos, y foron mui solicitaos como ensalmadores o mediums, anque los santuarios Shinto acutaron tradicionalmente esti oficiu pa moces conocíes como Miko.
La mayor parte d'estos ascetes, arriendes de la so devoción pol shugendo, estudiaben les enseñances de la secta budista Tendai, o tamién de la Shingon, fundada por Kukai nel sieglu VIII. El Budismu Shingon foi una de les sectes principales del mikkyo (密教) o Budismu Esotéricu, pal que la illuminación hai que l'atopar per aciu del aislamientu y l'estudiu y contemplación del interior d'unu mesmu y de la naturaleza, y d'imáxenes esotériques llamaes mandala. Tanto la secta Shingon como la Tendai víen los montes como los llugares ideales pa esta clas d'aislamientu y contemplación de la naturaleza. Lo cierto ye que’l fenómenu yamabushi ta venceyáu al Budismu xaponés y non al d'otres partes d'Asia,
Nos sos abeyos monteses, estos monxos non solo estudiaben la naturaleza y les escritures, y imáxenes espirituales o relixoses, sinón tamién delles artes marciales. Nun se sabe si creíen que teníen que defendese de bandíos, d'otros monxos o d'exércitos samurái, pero la idea d'estudiar artes marciales como mediu d'ameyoramientu mental y espiritual, y non solo físicu, siempre foi perimportante na cultura xaponesa, trescendiendo los principios concretos d'una determinada secta relixosa. D’esta miente, neto a los sohei, los yamabushi foron tanto guerreros como monxos.
Alfred Adler
Alfred W. Adler foi un médicu y sicoterapeuta austriacu, fundador de la escuela conocida como psicoloxía individual. Foi un collaborador de Sigmund Freud y cofundador del so grupu, pero estremóse tempranamente d'él, en 1911, al divergir sobre distintos puntos de la teoría psicoanalítica.
Los sos conceutos básicos son los de calter, complexu d'inferioridá y conflictu ente la situación real del individuu y les sos aspiraciones.
Yamabushi
Artes marciales
Los yamabushi yeren espertos nel usu d'un bon númberu d'armes, por exemplu l'arcu o la espada. Pero, neto que los sohei y los Ikko-ikki, l'arma más emplegada polos yamabushi foi la naginata.
Alfred Adler
Biografía
Alfred Adler nació en Rudolfsheim, un suburbiu de Viena, el 7 de febreru de 1870 yera'l segundu de seis hermanos d'orixe xudíu, graduóse en Medicina en 1895, onde empezó a trabayar d'oftalmólogu en 1897. Más tarde fixo práutiques como internista. El so primer alcuentru con Freud producir en 1899. Adler defendió les idees de Freud na Escuela vienesa de Medicina, nos círculos médicos locales y na prensa. Dende 1902 participó nuna pequeña conxusta entamada en casa de Freud, la «Sociedá Psicolóxica de los Miércoles». Escribe (1904) "El doctor como educador”. Yá por esta dómina Adler, a pidimientu de Freud, arrenuncia de la so primer decisión de romper col círculu. En 1907 escribió la so monografía sobre la inferioridá de los órganos y la so compensación psíquica: "Estudio sobre la inferioridá de los órganos y la so compensación psicolóxica”. En 1908 da una conferencia en Viena sobre "l'instintu d'agresión”. En 1910 ye nomáu presidente de la caña vienesa de l'asociación psicoanalítica. Edita, xunto con Freud y Stekel en 1910 "Revista de psicoanálisis", siendo Adler el so direutor. Ente xineru y febreru de 1911 dicta cuatro conferencies que constitúin "una crítica sobre la teoría sexual de Freud na vida mental". Al terminar la cuarta conferencia la mayoría de los freudianos presentes decidieron, magar la opinión contraria de Steckel, que siguiera siendo miembru de la sociedá psicoanalítica, pero alvirtiéndo-y de nun refugar la teoría sexual de Freud.
N'agostu de 1911 anuncia na editorial de la Revista de psicoanálisis el so arrenunciu a formar parte del conseyu editorial, lo que marcó la so retirada del movimientu psicoanalíticu. En 1912 publicóse "El calter neuróticu”. Nesti trabayu Adler establez la "psicoloxía individual" como teoría de la unidá del individuu que tiende a metes finales de calter inconsciente. Nesta obra desenvuelve la tema de la compensación infantil al sentimientu percibíu d'inferioridá por aciu distintes estratexes escontra una meta final (de superioridá). Nes sos obres posteriores Adler desarrollu'l so modelu psicolóxicu centráu nes influyencies del mediu social y familiar nel calter del suxetu, en conxunción coles sos construcciones suxetives de les sos esperiencies; conxunción que desagua nel "Estilu de Vida" inconsciente, rector del siquismu humanu. Dempués de la primer guerra mundial, entamó les clíniques d'orientación de neños en Viena, siendo puramente'l primer psicólogu/siquiatra infantil. Ente 1927-28, Adler dio una serie de conferencies nos Estaos Xuníos. La popularidá de Adler aniciaba na accesibilidá y optimismu de les sos teoríes, en comparanza coles de los sos contemporáneos Freud y Jung. El modelu de la psicoloxía adleriana concibe la sicopatoloxía como espresión estrema del egocentrismu del suxetu contra los intereses de la cooperación social o "sentimientu de comunidá".
Yamabushi
Artes marciales
Arriendes de les sos capacidaes espirituales o místiques, atribuyóse de cutiu a los yamabushi un nivel cimeru na práutica del ninjutsu, l'arte de los ninja. Sábese que los monxos del monte llucharen a la vera los ninja, ufriéndo-yos clandestinamente abonda ayuda. Y tamién que yera una práutica normal de los ninja amarutase de monxos o ascetes del monte pa que nun foren pa conocelos en dellos ambientes. Esto dio de xuru llugar a tracamundios, darréu que nun se pasa a creyer qu'un númberu importante de yamabushi llegaren a ser espertos en ninjutsu.
Alfred Adler
Biografía
La sicoterapia y la pedagoxía adleriana tienen como finalidá'l desarrollu de la cooperación humana salvando les torgues qu'impon l'estilu de vida escontra la compensación de la inferioridá percibida. La psicoloxía individual parte de la idea de que l'home ye un individuu que se mueve escontra una meta determinada y defende l'estudiu del enfoque teleolóxicu (escontra fines) qu'investiga la meta d'una persona de tipu inconsciente. Les metes son construyíes subjetivamente yá na dómina infantil, influyida pol ambiente o constelación familiar, y pola aspiración del neñu a compensar el so sentimientu d'inferioridá. La rellación ente la meta y les maneres d'algamar configuren la personalidá del suxetu.
Alfred Adler morrió en 1937 en Aberdeen, Escocia, d'un ataque al corazón.
Complexu d'inferioridá y superioridá
Nes sos teoríes defínense y estudien los complexos d'inferioridá y superioridá como exes de la so corriente.
El complexu d'inferioridá considera la perceición d'esraizadura qu'un individuu llogra por causa de carecer una infancia mala, plena de burlles, sufrimientos, refugos, etcétera.
Respectu del complexu de superioridá, Adler considera que ye un mecanismu inconsciente, neurolóxicu, nel cual l'individuu trata de compensar los sos sentimientos d'inferioridá, resaltando aquelles cualidaes nes que sobresal.
En términos más téunicos, pa Adler, el complexu de superioridá ye la consecuencia del procesu de tresferencia que busca esconder la inferioridá percibida, cola pretensión de ser cimera a los demás, en dalgún aspeutu vital. La perceición de superioridá ye la consecuente reacción a un sentimientu d'inferioridá ensin espresar externamente, maximizando escontra l'esterior aquellos aspeutos en que, por tresferencia d'oxetos, o por observación diferencial, consideramos destacar del comportamientu coleutivu aparente. Ye una maximalización suxetiva del fechu sincrónicu que nos lleva a buscar aquello que los demás consideren insólitu, en nós mesmos.
Pero, básicamente, el complexu de superioridá manifiéstase como una afectación de la personalidá que conduz a l'adopción de postures prepotentes o sobeyoses nel tratu colos demás.
El síndrome de superioridá ye una consecuencia d'un previu complexu d'inferioridá mal resueltu. Quien nun siente la "inferioridá", nun precisa exhibir el so "superioridá"; per otra parte, quien ye claramente cimeru, ye asina percibíu polos demás, ensin riquir una manifestación mayor.
De toes formes ye importante alvertir qu'un individuu, anque exhiba comportamientos autoritarios y sobeyosos, o desenvuelva actitúes de prepotencia, non necesariamente va topase nun auténticu "complexu de superioridá", si nun ye consecuencia d'una perceición previa de ser inferior en daqué. Y esto, a éstes dichu al marxe de lo disvalioso que pudieren resultar les sos actitúes na convivencia social. La motivación del individuu tien de quedar esclariada por aciu el diagnósticu, con cuenta d'evitar errores de terapia.
Los complexos de superioridá ya inferioridá son de cutiu presentaos dambos poles mesmes persones, y manifiéstense de maneres distintes. Sicasí, los dos complexos pueden esistir l'unu ensin l'otru.
Influencia
Adler formó munchos discípulos, magar munchos de los más importantes dixebrar de la so escuela como Oswald Schwarz, Rudolf Allers y Viktor Frankl (fundador de la Logoterapia), que conformaben un grupu dientro del adlerismo qu'abogaba por una fundamentación de la teoría de Adler dende l'antropoloxía filosófica. Tamién se dixebró d'él el conocíu siquiatra y caracterólogo Fritz Künkel, fundador de la psicoloxía del "Nós". Fueron amás discípulos de Adler la so fía Alexandra Adler, Hans y Rowena Ansbacher, Erwin Wexberg y Rudolf Dreikurs, ente otros.
Ensin ser puramente los sos discípulos, puede atopase la buelga de la influyencia de Adler nos neopsicoanalistas Karen Horney y Erich Fromm, nel fundador de la Psicoloxía de la personalidá Gordon Allport, y en Albert Ellis, fundador de la Terapia racional emotiva conductual (TREC).
Tributos artísticos
Los dos personaxes principales na novela La Planta Sagrada, comprometíos nuna sesión adleriana d'interpretación d'estilu de vida, sometíos a una interpretación de memoria temprana adleriana.
Novae Hollandiae Plantarum Specimen
Novae Hollandiae Plantarum Specimen ye una obra en dos volúmenes que describe la flora d'Australia. L'autor foi'l botánicu francés Jacques Labillardière, que visitó la rexón en 1792 cola espedición d'Entrecasteaux. Espublizáu ente 1804 y 1806, ye unu de los primeros trabayos pa describir les plantes del continente; d'alcuerdu a Denis y Maisie Carr, "[en términos práuticos], ésta foi la primer obra en describir la flora d'Australia.
El trabayu describe les coleiciones botániques realizaes por él y el so compañeru na espedición d'Entrecasteaux, Claude-Antoine-Gaspard Riche, y l'ensin atribuyir y más tardida coleición de la espedición de Nicolas Baudin. Les coleiciones de Labillardière fueron prindaes polos ingleses, pero fuéron-y devueltes en Francia por aciu la intervención de Joseph Banks. Fixo les sos coleiciones na islla del Observatoriu y otros llugares nel archipiélagu de La Recherche. Una amplia coleición tamién se realizó na badea de la Recherche, mientres los sos dos visites a Tasmania.
Labillardière nomó y describió la flora d'Australia más que cualesquier otru botánicu de la so dómina y la so obra foi la más completa hasta que Robert Brown publicó la so Prodromus. Esti trabayu cuntó coles primeres descripciones de Cephalotus follicularis, una planta carnívora, y les especies Adenanthos obovatus y Gahnia trifida de la mariña sur. Les coleiciones realizaes nel suroeste d'Australia tamién produció los nuevos xéneros Adenanthos (Proteaceae) y Calytrix (Myrtaceae), les especies Astartea fascicularis, Hakea clavata y Taxandria marginata, y la primer descripción de la güei llargamente introducida Acacia saligna. Les especies de Tasmania inclúin a Eucryphia llucida y Phyllocladus aspleniifolius. La primer coleición en confirmar n'Australia los briófitos que se describen ya ilustren pol autor, el nome actual d'estes especies son los mofos Cyathophorum bulbosum y Hypnodendron comosum y una hepática Hymenophyton flabellatum.
Novae Hollandiae Plantarum Specimen foi emponderada pola exactitú de les sos descripciones y nomes científicos y pol elegante acuñáu del mesmu. Foi criticáu pola so imprecisión y errores ocasionales na llocalidá de recueya y l'hábitat, por casu, los atribuyíos de la coleición de Eucalyptus ovata nel suroeste d'Australia, que namái se da en Tasmania y el sureste d'Australia. Labillardière tamién foi criticáu por publicar especies basáu nos especímenes recoyíos por otros botánicos, ensin dar l'atribución o la reconocencia de los especímenes.
L'abreviatura de la obra, '''Nov. Holl. Pl.', utilizar na lliteratura científica de los vexetales, y ye tamién conocida pol títulu Specimens of the Plants of New Holland''. Ye la segunda publicación de Labillardière pa describir la flora d'Australia, el primeru foi Relation du Voyage à la Recherche de la Pérouse en 1799, una versión popular de la travesía en busca de la espedición La Pérouse. El trabayu anterior contién la primer descripción d'especies de plantes como Eucalyptus cornuta.
Espín (botánica)
thumbnail|Esquema de la seición llonxitudinal d'un tarmu qu'amuesa la diferencia anatómica ente un escayu (A) y un aguiyón (B). Nel escayu, los [[texíu vascular|texíos vasculares, esquematizaos en colloráu, siguen a los del tarmu. L'aguiyón, sicasí, ta formáu solo por texíos corticales, ensin participación de los texíos vasculares, por eso puede arrincase con facilidá. ]]
Espín, ye'l nome común col que se conocen les siguientes especies de plantes, toles cualos tienen la carauterística de tener escayos. Por contraposición, una planta qu'escarez d'estes defenses, denominar inerme.
Escayos
Los escayos son formaciones agudes, aleznadas, dacuando ramificaes, provistes de texíu vascular, bien riques en texíos de sostén y, de resultes, ríxides. Los escayos pueden tener el so orixe como tresformamientu del tarmu, esto ye, que son cañes amenorgaes, como asocede en Prunus spinosa y Gleditsia triacanthos, y denominar escayos caulinares. Nesti casu, el texíu vascular del escayu ye una continuación del tochu del tarmu. Hydrolea spinosa, planta palustre típica de güelgues, ye un exemplu ilustrativu d'escayu caulinar, yá que los sos escayos dacuando lleven fueyes diminutes, al igual qu'un tarmu. Los escayos tamién pueden ser la resultancia del tresformamientu d'una fueya, como ye'l casu de les cactacees y de les especies del xéneru Berberis, y denominar escayos foliares. Finalmente, en casos bien raros, los escayos pueden ser la resultancia del cambéu del raigañu al traviés d'un intensu procesu de lignificación y denominar escayos radicales.
Dellos términos comúnmente utilizaos en Botánica deriven de la pallabra escayu. Asina:
Hábitat de plantes espinoses
La presencia d'escayos ye un calter que se topa espublizáu sobremanera en plantes típiques de les rexones grebes, como ermos, estepes, montes secos y espinares. Nestos casos los escayos son polo xeneral la resultancia del tresformamientu de fueyes y dexen amenorgar la trespiración de la planta y auxiliar a la economía d'agua por cuenta de que nun presenten estomes. N'otres rexones climátiques y en plantes non xerófites tamién apaecen escayos yá que estes estructures duru y afiláu con ápizs apuntiaos, dalgunes con puntes en forma de lezna, anzuelu o gabitu, son una escelente defensa contra los animales herbívoros. thumb|220px|Crataegus monogyna
Variedaes
Puede tase faciendo referencia a les siguientes plantes:
Maizeray
Tien una población de y una superficie de  km².