cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xuegos Paralímpicos de Toronto 1976
Deportes
Trece deportes tuvieron nel programa olímpicu oficial pa estos Xuegos.
Delegaciones participantes
Un total de 40 países participaron nesta edición de les Paralimpiaes.
1644 Rafita
1644 Rafita ye l'asteroide númberu 1644 de la serie (1935 YA), descubiertu dende Madrid, el 16 d'avientu de 1935 pol astrónomu del Observatoriu Nacional español, el Dr. D. Rafael Carrasco Garrorena, ñacíu en Badajoz. Tien un tamañu de 28,5 km.
Nomáu asina n'alcordanza del so únicu fíu fallecíu a los 19 años d'edá y al qu'asina-y nomaben los sos collacios na Universidá.
Zaratamo
L'anteiglesia de Zarátamo (n'euskera y oficialmente Zaratamo) ye un conceyu de la provincia de Vizcaya, País Vascu (España).
Formada por diversu barrios de marcáu calter rural y abrigada pelos montes Upo (597 m) y Artanda (554 m), Zarátamo asitiar na contorna del Gran Bilbao. Tien una población de 1613 habitantes.
Nel so términu pueden reparase dos zones claramente estremaes: la parte alta, rural, representada por Elexalde, principal nucleu urbanu con 479 habitantes; y la zona industrial, xunto a los ríos Nervión, col barriu de Moiordin (145 hab) cerca d'Arrigorriaga, y Ibaizábal, representada pol barriu de Arkotxa con 931 habitantes.
Historia
Na ilesia de San Llorienzo de Zaratamo atopáronse dos lápida anepigráficas romanes que M. Gómez Moreno dató nos ss. II-III d. C. Guarden analoxíes coles atopaes en Elorriaga (Lemona).
Los pueblos de Lamindano, Ipiña, Zumeltzu, San Juan de Bedia, San Miguel de Basauri, Zollo, Zaratamo, Aracaldo y Bernagoitia, qu'inda se consideraben como barriaes, trataron escontra 1551 de constituyise como anteiglesias independientes de les sos matrices. Na xunta xeneral de [Guernica]] del 26 de mayu de 1551 plantegóse la cuestión; per una parte taben los oñacinos y pola otra los gamboinos (éstos yeren partidarios de les pretensiones de tales barriaes). Nun se llegó a un alcuerdu. Más tarde daríase la sentencia en contra de la pretensión de les mesmes.
En 1704 Zaratamo tenía 29 fogueras y en 1798 aumentaren a 33. En 1900 había 516 vecinos
Dende finales del s. XIX hasta mediaos del s. XX, tol términu municipal de Zarátamo tenía concesiones mineres. Nesa dómina y nesa zona, la práutica totalidá yeren de mines de fierro. En munchos casos yeren pequeña escavaciones a cielu abiertu qu'anguaño seríen práuticamente irreconocibles. N'otros casos, pequeñes mines de fierro bastante superficiales (chirteras, pequeños filoncillos, etc.) qu'armaben en caliares, pasaron a convertise col tiempu en canteres que ye lo que probablemente asocedió cola concesión "Antroxu", que nun tiempu foi concesión minera y qu'una vegada escosáu'l mineral de fierro convertir na cantera de caliar Atxeta, asitiada ente los barrios de Burbustu y Gutiolo, y última cantera n'esplotación que cerró nos años noventa del sieglu XX.
Hyperolius fasciatus
Hyperolius fasciatus ye una especie d'anfibiu de la familia Hyperoliidae. Ye endémica d'Angola. El so hábitat natural inclúi ríos, marismes d'agua duce y corrientes intermitentes d'agua duce.
Década del 2240 e.C.
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Sieglu XXIV e.C. - Sieglu XXIII e.C. - Sieglu XXII e.C.)
Llingües temein-tese
Les llingües temein o llingües de los montes Nuba son un grupu de llingües del grupu sudánicu oriental falaes nos montes Nuba de Sudán.
Llingües del grupu
Les llingües temein-tese nun tán estrechamente rellacionaes:
El temein ye la llingua más conservadora del grupu, el doni y el tese presenten una fuerte influencia de les llingües kadu.
Masamune Shirow
Masamune Shirow (士郎 正宗; Shirō Masamune), de nome real ye Masanori Ota (Prefeutura de Hyōgo, Kōbe, 23 de payares de 1961), ye un dibuxante de manga xaponés. "Masamune Shirow" ye un seudónimu que se refier a un tipu d'espada (ver: Masamune). Les sos obres más conocíes son del ámbitu Ciberpunk, como Appleseed, Dominion Tank Police y Ghost in the Shell.
Biografía
Nacíu na ciudá portuaria de Kōbe, el so nome real ye Masanori Ota. Masamune Shirow nun ye más qu'un seudónimu utilizáu pa despintar la so persona. Estudió na Universidá d'Osaka y dempués de graduase na carrera d'arte y pintura al oleu dedicar a la enseñanza mientres la segunda metá de los años ochenta.
En 1985 publica la so primer manga pola editorial Seishinsha: Black Magic. Nesta primer obra, na que s'anunciaba yá un autor bastante complexu, Shirow yá demostraba un interés particular por tou lo rellacionao coles distopíes, el desenvolvimientu teunolóxicu y el mundu de la política, según l'amiestu de la maxa y la bruxería cola alta teunoloxía.
Nesti mesmu añu empezó la publicación de la so segunda obra, la más llarga: Appleseed, so la mesma editorial pero nuna revista distinta llamada Comic Gaia de la que remató cuatro volúmenes (1985 a 1989). Esta serie anguaño inda esta inconclusa dempués de pasar yá diez años dende l'últimu volume, anque publicó dos ediciones de la serie llamaes Appleseed Data Book y Appleseed Hiper Notes, que nun son continuaciones de la obra, sinón aclaraciones y datos ampliaos sobre la serie. Fízose un OVA en 1988, y una película en formatu 3D en 2007, llamada Appleseed: The Beginning.
En 1986 naz Dominion, la so obra más risible y futurista pola editorial Hakusensha, na revista Young Animal Arashi. Fixéronse 4 OVA en 1989, y 6 episodios en 1993 pero con otru nome: New Dominion Tank Police, pol estudiu J.C.Staff.
En 1989 crea una de les obres más reconocíes del mundu, Ghost in the Shell, so la editorial Kodansha. Esta manga, convertir definitivamente nun autor de cultu y unu de los profesionales más respetaos del mundu de la manga. Ye una obra realmente estensa de gran calidá comparable con obres como Neuromante.
La manga Ghost in the Shell, del qu'hasta la fecha fixéronse 3 películes y una serie d'anime: Ghost in the Shell: Stand Alone Complex siguida de Ghost in the Shell: Stand Alone Complex 2nd GIG y una OVA: Ghost in the Shell: Stand Alone Complex Solid State Society, siendo una de les más cares de la hestoria.
A empiezos de la década de los 90, en 1991, crea Orion, una requilencia mística relixosu y onde pueden vese les diferencies y les semeyances qu'hai ente la relixón budista (la caña xaponesa o Zen) y la cristiana. Nesta obra pueden atopase ensame de detalles humorísticos.
En 1992 sale la so obra más estraña: Exon Depot. Trátase d'una manga ensin nengún diálogu a lo llargo de la obra y que pa ser entendíu na so totalidá, namái se tien qu'entender lo que piensen y supónse que dicen los personaxes a lo llargo d'unes maraviyoses viñetes d'un coloríu estraordinariu.. Trátase en sí d'una manga, pero al namái contener ilustraciones puede considerar más una obra d'ilustración qu'una manga en sí.
En 1992 sale'l so primer llibru d'ilustraciones tituláu Intron Depot, onde s'arrexunten los sos trabayos a color col so téunica d'aerógrafo que lo repitiría en trabayos futuros, anque yá lo faía na manga Ghost in the Shell y en delles más.
En 1997 publicó un anime pa la revista manga-erótica. Kasshan Hunter y el so segundu llibru d'ilustraciones Intron Depot 2: Blades apaeció nel mercáu en 1998. Los sos trabayos tamién s'atopen nel campu del mundu de la informática y los xuegos para ordenador, onde diseñó los personaxes d'Orión y Sampaguita.
Ghost in the Shell
Ghost in the Shell (攻殻機動隊) ye un manga de ciencia ficción creáu por Masamune Shirow, que progresó en dos mangues más titulaos: Ghost in the Shell 2: Man/Machine Interface y Ghost in the Shell 1.5: Human-Error Processor; produciéronse dos películes animaes dirixíes por Mamoru Oshii: Ghost in the Shell y Ghost in the Shell 2: Innocence.
Un re-imaxinación de la hestoria orixinal de Masamune Shirow foi realizada nuna serie de 4 mangues escritos por Junichi Fujisaku y cinco OVAs titulaos Ghost in the Shell: Arise, que puede ser vista tamién a manera de precuela de la hestoria orixinal. Dichos OVAs fueron llevaos a una serie pa televisión de diez episodios llamada Ghost in the Shell: Arise - Alternative Architecture, que derivó na película Ghost in the Shell: The Rising.
Fueron realizaos tamién cuatro videoxuegos. Cada obra tien una llinia argumental llibre.
Sinopsis
Ambientada nel sieglu XXI, Ghost in the Shell presentar nuna primer llectura como un thriller futurista d'espionaxe, al narrar les misiones de Motoko Kusanagi, la Mayor al cargu de les operaciones tapaes de la Seición Policial de Seguridá pública 9 o a cencielles «Seición 9», especializada en crímenes teunolóxicos. La mesma Kusanagi ye un cyborg, que tien un cuerpu artificial lo que-y dexa ser capaz de realizar fazañes sobrehumanes especialmente riquíes pol so llabor.
Ambientación
L'ambientación de Ghost in the Shell ye innegablemente cyberpunk y recuerda a la famosa Triloxía del Sprawl de William Gibson. Sicasí, a diferencia de Gibson, Shirow interésase más nes consecuencies éticu y filosóficu de la popularización de la unión ente home y máquina, el desenvolvimientu de la intelixencia artificial y una rede d'ordenadores omnipresente, temes enfocaes n'especial a la identidá del ser humanu y lo particular de la so esistencia.
Ye asina que nesti futuru avanzáu, l'aplicación cotidiana de la teunoloxía cyborg y el perfeccionamiento de les Intelixencies Artificiales fai difusa la llinia ente los seres vivos y les emulaciones, por ello ye que lo único que valida a un ser vivu como un humanu con derechos ye la esistencia de la so Ghost, un atributu del celebru humanu que ye virtualmente etéreo y facultar pa xenerar la autoconsciencia, emociones, individualidá y tolos aspeutos que pueden ser calificaos como la personalidá o alma, el Ghost d'un individuu puede inclusive ser removíu parcial o totalmente del celebru y treslladáu a implantes o maquinaria, siendo aun así l'individuu reconocíu como tal mientres esti elementu permaneza intactu. D'esta forma, la narrativa presenta una problemática que engloba a toles anteriores: Cómo definir la identidá (yá seya d'un individuu o d'una máquina).
La manga ye conocíu pola gran cantidá de notes xunto a páxina y comentarios del propiu Shirow, tantu del contestu sociu-teunolóxicu como políticu de la obra.
Ghost in the Shell 1.5: Human-Error processor (1992-1995)
Dibuxáu por entregues de 1992 a 1995, compuestu por 4 capítulos, publicaos na revista Young Magacín de Kōdansha. Editáu con un CD complementariu nel que s'inclúi la manga en formatu electrónicu, con animación nes transiciones de viñetes. Editáu n'España por Planeta DeAgostini, con tapa dura, publicar col mesmu CD qu'en Xapón ensin traducir.
Ghost in the Shell 2: Man/Machine Interface
11 capítulos dibuxaos por entregues de 1991 a 1997 na revista Young Magacín de Kōdansha. La so hestoria progresa dende'l final de Ghost in the Shell, pero dempués de pasar un tiempu y con una nueva trama. A diferencia de la mayoría de les mangues tien una alta cantidá de páxines a color, munches d'elles realizaes cola ayuda del ordenador. Publicáu n'España por Planeta deAgostini.
Ghost in the Shell (1995)
Película estrenada en 1995 dirixida por Mamoru Oshii, producida por Production I.G y Bandai Visual. A diferencia de la novela gráfica, la cinta animada de 1995 dirixida por Mamoru Oshii convertir nuna referencia obligada del xéneru cyberpunk nos medios audiovisuales bien seya pola calidá de la so animación o pol enfoque que tomó la trama de Shirow (non bien centrada nos problemes cultural y éticu que creó na so obra) cosa qu'en manes de Oshii estremóse notablemente; seria, trascendental, y con estilu narrativu propiu, cuasi poéticu, y ye que nun hai nengún diálogu o imaxe dexáu al azar o que desmerezca atención per parte del espectador, que busque nél un asomu de conciencia. Pos magar Ghost in the Shell dexa al ser vista per primer vegada una tremera d'idees sueltes, ye na recueya de les mesmes onde s'atopa la so orixinalidá y guapura acompañada per una banda sonora sombria y esmolecedora qu'acompaña un sentíu de la fotografía escuru, pesumbroso pero acongojador. Magar el so ambiente puede asemeyase a Blade Runner ye innegable que Ghost in the Shell allóñase notablemente de toa idea sentimental ya introduznos a esi mundu de calter virtual que pon en peligru non solo la nuesa identidá como seres humanos, sinón como individuos únicos ya irrepetibles.
Ghost in the Shell 2: Innocence (2004)
Película estrenada en 2004 dirixida por Mamoru Oshii, producida por Production I.G y Bandai Visual. Esta segunda parte narra como Batou, ex-compañeru de la mayor Kusanagi, investiga una serie d'asesinatos y posteriores suicidios per parte de robots destinaos al entretenimientu sexual, tiempu dempués de que Kusanagi sumiera na rede.
Ghost in the Shell 2.0 (2008)
constitúi una versión re-masterizada de la película de 1995 con adición d'efectos dixitales d'última xeneración, escenes nueves en C.G. y soníu 6.1, anque desafortunadamente nun inclúi toles voces orixinales.
Ghost in the Shell: Vixilante del futuru / L'alma de la máquina (2017)
Película en imaxe real estrenada nos cines el 31 de marzu de 2017. Empobinada por Rupert Sanders y protagonizada por Scarlett Johansson.
Ghost in the Shell: Stand Alone Complex (2002)
Serie de 26 capítulos emitida en 2002. Publicada n'España por Selecta Vision.
Ghost in the Shell: S.A.C. 2nd GIG (2004)
Serie de 26 capítulos emitida en 2004. Publicada n'España por Selecta Vision. Munches de les trames herieden de les mangues GitS 1.5 y GitS 2.
Ghost in the Shell: S.A.C. Solid State Society (2006)
OVA realizáu en 2006 (105 min.). Estrenáu'l 1 de setiembre en Xapón. Sigue la trama y personaxes trazaos na serie Ghost in the Shell: Stand Alone Complex y Ghost in the Shell: S.A.C. 2nd GIG. L'acción empecípiase xusto dempués del intentu d'independencia per parte del distritu de refuxaos de Daiyima y la rotura del tratáu de seguridá colos Estaos Xuníos d'América.
Ghost in the Shell: Arise (2013-2014)
Conxuntu de 4 OVAs que sirven como un re-imaxinación de Ghost in the Shell de Masamune Shirow. La serie de cuatro partes cuenta con nuevos diseños de personaxes y ye dirixida por Kazuchika Kise, guión de Ubukata Tow y música de Cornelius.
La hestoria asitiar nel 2027, un añu dempués del final de la cuarta guerra mundial. New Port City inda se ta recuperando de les consecuencies de la guerra cuando cai presa d'una mina autopropulsada. Por cuenta de esto, un militar conocíu por aceptar sobornos del mercáu negru foi executáu. Batou, un home con un "güeyu que nunca duerme", barruntu que Kusanagi ye la principal sospechosa de dichu atentáu. El detective Togusa, miembru de la Comisaría de Niihama investiga la execución y la muerte d'una prostituta.
Ghost in the Shell: Arise - Alternative Architecture (2015)
(攻殻機動隊 Arise - Alternative Architecture - Kōkaku Kidōtai Arise: Alternative Architecture)
Remontaje pa televisión de Ghost in the Shell: Arise, como serie de 10 capítulos. Los primeres 8 capítulos correspuenden a les 4 OVAs, caúna d'elles estremada en dos metaes, ensin conteníu nuevo. Los episodios 9 y 10 son dafechu nuevos, conformando una quinta OVA titulada "Pyrophoric Cult", que sirve de ponte ente Ghost in the Shell: Arise y la película Ghost in the Shell: The Rising.
Videoxuegos
== Impautu ya influencia na cultura Una de les películes nes que puede apreciase claramente la influencia de Ghost in the Shell ye The Matrix. Les principales semeyances ente dambes películes son:
Finalmente, les hermanes Wachowski, creadores de la triloxía Matrix, reconocieron la influencia de Ghost in The Shell nuna entrevista. El productor Joel Silver tamién lo almitió nuna entrevista realizada nel DVD de The Animatrix, nel que foi amosada una secuencia de Ghost in the Shell xunto coles Wachowski indicando l'estilu que queríen llograr ellos pa los curtios animaos de The Animatrix.
Sedum album
Descripción
Planta gruesa, viviega d'hasta 30 cm d'altor. Forma verdees abiertos al brotar les plantes d'unos raigaños serpenteantes. Dalgunos tarmues erectos, otros reptantes y maneros. Fueyes sésiles, alternes, glabres y casi cilíndriques; nun tán inxeríes como n'otros Sedum; tonalidá acoloratada. Flores axuntaes en corimbos. Sépalos oval-obtusos claramente soldaos na base. Pétalos oblongos llibres dos vegaes más llargos que los sépalos los del mota; son de color blancu, de cutiu rosaos per fora. Hai 10 estames con anteres de color violeta escuru. Frutos en folículos fusiformes acuminaos de 2-3mm de llargu y con estilu persistente. Floria pel branu.
Hábitat
Roques, murios, teyaos.
Usos
El so zusmiu ye astrinxente y cicatrizante.
Taxonomía
Sedum album describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 432 EN 1753. Númberos cromosomáticos de Sedum album (Fam. Crassulaceae) y táxones infraespecificos: n=17; 2n=34 Sedum: nome xenéricu, mera transposición del llatín sedum-i qu'en dómines romanes designaba ciertes Crassulaceae (Sempervivum tectorum, Sedum album y Sedum acre), y usáu por Pliniu'l Vieyu nel so ''Hist. Nat'', 18, 159.
album: epítetu llatín que significa "blancu".
Premios Óscar de 1931
La cuarta entrega de los Premiu Óscar de l'Academia de les Artes y les Ciencies Cinematográfiques de Hollywood sirvió pa premiar les películes estrenaes ente'l 1 d'agostu de 1930 y la mesma fecha de 1931. Introducióse un nuevu premiu, el Científicu y Téunicu de l'Academia. La ceremonia d'entrega realizó'l 10 de payares de 1931 nel Biltmore Hotel de Los Angeles y foi conducida por Lawrence Grant.
San Martín de Montalbán
San Martín de Montalbán ye un conceyu español de la provincia de Toledo, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha. Atiesta colos téminos municipales d'El Carpio de Tajo, La Puebla de Montalbán, Menasalbas, Navahermosa y Villarejo de Montalbán, toos de Toledo.
Toponimia
El términu de "San Martín de Montalbán" deber al nome del santu, que'l so cultu foi bien estendíu en Castiella, y al del señoríu al que perteneció.
Historia
San Martín de Montalbán perteneció en tiempos al llamáu Estáu de Montalbán, qu'entendería otros llugares, como La Puebla de Montalbán, Menasalbas, Villarejo de Montalbán, El Carpio de Tajo y Mesegar de Tajo.
La so fundación foi pel añu 1531, según rellátase nuna rellación de La Puebla de Montabán realizada en 1576, según la cual los señores feudales Alonso Téllez y el so fíu vendieron a los vecinos d'esta xurisdicción venti mil fanegas de monte públicu por que fueren llabraes.
Dependió alministrativamente de La Puebla hasta 1665, añu nel que Felipe IV concéde-y el títulu de Villa.
Alministración
.
Demografía
NOTA: Les cifres de 1996 tán referíes a 1 de mayu y les demás a 1 de xineru.
Monumentos y llugares d'interés
thumb|230px|left|[[Castillo de Montalbán.]]
Personaxes destacaos
Alberto Martín Gamero (1915-1990), notariu y políticu. Procurador nes Cortes (1956-1964) y gobernador civil en Soria (1944-1946), Logroño (1946-1956) y Pontevedra (1956).
Viry-Noureuil
Viry-Noureuil ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Vivaise
Vivaise ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Sedum dendroideum
Sedum dendroideum, ye una especie de la familia de les crasulácees. Ye orixinaria de Méxicu, Sedum dendroideum crez en climes templaos y grebos, según en climes más fríos. Naturalizóse en California, y Ohio. thumb|Nel so hábitat thumb|Detalle de les fueyes
Usos
Por cuenta de la so apariencia y resistencia, al igual que munches plantes de la familia de sedum, cultívase como planta de xardín. Pel hibiernu, les sos fueyes tornar de color coloráu.
Na medicina tradicional brasilana, el zusmiu fresco de les fueyes de la planta utilizar pal tratamientu de los trestornos gástricos y inflamatorios. En 2005, un artículu d'investigación médica publicóse l'estudiu de los sos usos, atopando que yera antinociceptivo y anti- -inflamatorio en mures.
Década del 2250 e.C.
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Sieglu XXIV e.C. - Sieglu XXIII e.C. - Sieglu XXII e.C.)
Sedum dendroideum
Taxonomía
Sedum dendroideum describióse por Moc. & Sessé ex DC. y espublizóse en Prodromus Systematis Naturalis Regni Vegetabilis 3: 409. 1828. Sedum: nome xenéricu, mera transposición del llatín sedum-i qu'en dómines romanes designaba ciertes Crassulaceae (Sempervivum tectorum, Sedum album y Sedum acre), y usáu por Pliniu'l Vieyu nel so ''Hist. Nat'', 18, 159.
dendroideum: epítetu llatín que significa "como un árbol".
Día Internacional de la Solidaridá Humana
L'Asamblea Xeneral de les Naciones Xuníes decide proclamar el 20 d'avientu de cada añu Día Internacional de la Solidaridá Humana.
Celebración
El 22 d'avientu de 2005 l'Asamblea Xeneral de les Naciones Xuníes na Resolución 60/209 "recuerda que na Declaración del Mileniu, el Xefes d'Estáu y de Gobiernu, ente otres coses, consideraron que la solidaridá yera unu de los valores fundamentales y universales en que tendríen de basase les rellaciones ente los pueblos nel sieglu XXI y, a esti respectu, decide proclamar el 20 d'avientu de cada añu Día Internacional de la Solidaridá Humana".
IMEI
L'IMEI (del inglés International Mobile Station Equipment Identity, identidá internacional d'equipu móvil) ye un códigu USSD pregrabado nos teléfonos móviles GSM. Esti códigu identifica al aparatu de forma esclusiva a nivel mundial, y ye tresmitíu pol aparatu a la rede al conectase a esta.
Esto quier dicir, ente otres coses, que la operadora qu'usemos non solo conoz quién y dende ónde fai la llamada (SIM), sinón tamién dende qué terminal telefónicu facer.
La empresa operadora puede usar el IMEI pa verificar l'estáu del aparatu por aciu una base de datos denominada EIR (Equipment Identity Register).
El IMEI d'un aparatu davezu ta impresu na parte posterior del equipu, so la batería, nel casu de dispositivos que contienen batería interna este puede atopase al aviesu na parte inferior del equipu en númberos pequeños, en dellos casos tamién puede llegar a atopase nel puertu onde s'introduz la tarxeta SIM (chip). Coles mesmes, puede marcase el códigu USSD siguiente *#06# (asteriscu, almadina, cero, seis, almadina) por qu'apaeza na pantalla del dispositivu.
Estructura
El IMEI ta normalizáu pola 3GPP y el documentu TS 23.003, tien 15 cifres (en dellos teléfonos 14, omítese l'últimu díxitu SPARE, de normal un 0). Los IMEI que contengan la secuencia «17», les sos 2 últimos díxitos nun s'empleguen «00». El IMEI subdividir en dellos campos TAC, FAC, SNR y SPARE. El códigu de IMEI consta de cuatro partes y sigue el siguiente esquema: XXXXXX YY ZZZZZZ W. 12345610654321
EIR
La EIR (Yquipment Identity Register, poles sos sigles n'inglés) ye una base de datos na qu'esiste información sobre l'estáu de los teléfonos móviles. Dientro d'esta base de datos esisten trés llistes de IMEI: la blanca, la gris y la negra.
Podiu (arquiteutura)
Los podios se construían nos templos en que non se quería o non se podía faer gradas más que nel frente d'onde taba la entrada. Esti podiu yera necesariu pa precaver el peligru de bastiase polos intercolumnios les xentes qu'andaben pol pórtico, enantes y después de los sacrificios, principalmente por dalgunos que la so área tenía diez o doce graes de elevación.
Aglaeactis cupripennis
El colibrí cobrizu, tamién llamáu colibrí de ales llargues o colibrí paramuno (Aglaeactis cupripennis', ye una especie d'ave de la familia Trochilidae, orde Apodiformes''.
Descripción
Tien un picu curtiu y rectu. Los exemplares machos son de color marrón metálicu nel so partes cimeros, con una corona más escura na cabeza y irisaciones de color púrpura y cobrizu escontra la cola. El pescuezu y pechu con de color pardu acoloratáu y la cola ye de color cobrizu. Les femes son bien similares tocantes al so plumaxe, anque nun tener les irisaciones na so parte cimera. mide unos 12 cm de llargor y pesa en redol a los 7 gr.
Distribución, hábitat y alimentación
Vive nos montes húmedos tropicales y subtropicales d'Ecuador, Colombia y Perú. Aliméntase cuasi puramente de néctar.
Andy White
Andy White foi un batería d'estudiu escocés de los años 1950 y 60, conocíu por tocar el primer single de The Beatles, Love Me Do en cuenta de Ringo Starr. Grabó amás con artistes como Billy Fury, Marlene Dietrich, Herman's Hermits y Tom Jones.
Agamia agami
Agamia agami, ye una especie d'ave pelecaniforme familia Ardeidae de medianu tamañu, nativa d'América Central y Sudamérica. Ye l'únicu miembru del xéneru Agamia.
Distribución y hábitat
La garza agamí vive en Méxicu, América Central: (Guatemala, Hondures, Nicaragua, Costa Rica, Panamá), América del Sur: (Colombia, Venezuela, Guyana Francesa, Guyana, Surinam, Brasil, Bolivia, Ecuador, Perú), y Trinidá y Tobagu.
El so hábitat consiste de banzaos y güelgues forestales. Añeren en colonies que pueden axuntar a más de 100 niales, en plataformes de cañes y paliyos nos árboles sobre l'agua. Una niarada normal consiste de dos güevos de color azul.
Descripción
La Garza agamí tien un tamañu de 66 a 76 cm. Les sos piernes son relativamente curties pa una garza, pero'l so picu delgáu ye relativamente llargu. El pescuezu y la parte inferior son de color castañu. Tien una llinia blanca nel centru de la nuca. Les ales son de color verde. Hai plumes azules tenues qu'afaten la cabeza, los llaos de la nuca, y la base del llombu. El color de les pates, el picu, y los parches faciales desnudos ye mariellu opacu.
Nun hai dimorfismu ente los sexos, pero'l plumaxe de los exemplares inmaduros tien un color marrón na parte cimera con una nuca blanca, y rayes de color marrón y negru na parte inferior.
Comportamientu
A pesar del so plumaxe espectacular ye raramente vistu, pola so preferencia pa llugares seles na solombra de la vexetación. Mientres ye de normal una ave solitaria, recluyida y sele, los pares y los grupos de familia pueden emitir soníos de ronquíos o'l traqueteo carauterísticu de los picos.
Acesmen a los pexes n'agües pocu fondes con solombra, de cutiu de pies o moviéndose bien amodo. Raramente vadean n'agües abiertes. Tamién s'alimenten de xaronques, pequeños reptiles, y cascoxos.
Sablera d'El Tranqueru
La sablera d'El Tranqueru, asitiada na llocalidá d'Albandi, nel conceyu de Carreño, Asturies. Enmárcase nes sableres de la Mariña Central asturiana y presenta un paisaxe arrodiáu de cantiles de gran valor ecolóxicu.
Descripción
La sablera nun presenta nengún tipu de serviciu y ye bien pocu frecuentada. Presenta forma de concha, y ta constituyida por trés cales de pequeñu tamañu, de sable y con vexetación na sablera, que tán allegantes y xúnense en pleamar. La sablera ye un escelente sitiu pa practicar el naturismu, la pesca submarina y la recreativa.
Sablera d'El Regueru
La sablera d'El Regueru, tamién conocida como sablera del Cordial, atópase nel conceyu asturianu de Castrillón, y pertenez a la llocalidá de Bagues. La so redolada ye rural, y el grau d'urbanización y d'ocupación son baxos. El so llechu ta formáu por regodones, sable de granu grueso y escuro y con afloramientos de roques. Los graos d'ocupación y urbanización son mediu-baxos.
P'aportar a esta sablera hai qu'alcontrar los pueblos más grandes de les sos proximidaes. Nesti casu son: «Cuetu» y «Bagues». La sablera ta allugada al este del cabu Vidrias y pola punta del Socorru». Si se parte de Bagues en direición al campusantu crúciase con una carretera a unos 100 m que va escontra la derecha y que ta señalizada como «carretera trancada». Tomando precisamente esta carretera puede baxase en coche unos dos km y llégase a un pequeñu aparcamientu y al pasu de la sienda costera». Darrera del aparcamientu y aprovechando'l calce del regueru d'El Regueru llégase cenciellamente a la sablera. Nun tien nengún serviciu y les actividaes encamentaes son la pesca submarina, submarinismu y la recreativa a caña. Puede llevase la mascota. Ye bien recomendable percorrer la sienda costera en dambos sentíos yá que cada unu d'ellos ufierta panorámiques bien distintes y curioses.
Década del 2260 e.C.
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Sieglu XXIV e.C. - Sieglu XXIII e.C. - Sieglu XXII e.C.)
Banderes d'Asturies
La siguiente ye una galería d'imáxenes qu'inclúi les banderes de tolos conceyos asturianos.
Vivières
Vivières ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Palauli
Palauli ye un distritu del Reinu de Samoa, con una población (según les cifres del censu del añu 2001) de 8.984 habitantes. Consiste en dos seiciones separaes nel sector meridional de Savai'i. La ciudá capital ye Vailoa i Palauli Samoa.
Vivières
Tien una población de y una superficie de  km².
Palauli
El título supremu d'esti distritu ye Lilomaiava, que se confier na capital de Vailoa, Palauli. Como parte del procesu de la eleición, Vailoa tien de consultar con Safotu (Gaga'emauga). Safotu ye la base nortiza del títulu de Lilomaiava en Savai'i.
Lilomaiava llevó'l títulu de Malietoa en Upolu, por cuenta de que Lilomaiava después de ganar a la Monarquía de Tonga nun desafío. Malietoa significa "fuercia y valor" en tonganu.
Puesto Sey
Puestu Sey, tamién conocida como Sey, ye una pequeña llocalidá del departamentu Susques, na Provincia de Jujuy, Arxentina.
Alcuéntrase na puna jujeña, cerca de les llendes cola provincia de Salta.
Década del 2270 e.C.
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Sieglu XXIV e.C. - Sieglu XXIII e.C. - Sieglu XXII e.C.)
Xuegos Paralímpicos d'Arnhem 1980
thumb|250px|Friendship, Unity and Sportmanship (Amistad, Unidá y Espíritu deportivu") ye l'emblema de los Xuegos Paralímpicos.
Los Xuegos Paralímpicos de 1980 fueron les sesiones de Xuegos Paralímpicos. Celebráronse n'Arnhem, Países Baxos, dende'l 21 hasta'l 30 de xunu de 1980.
Deportes
Los competidores fueron estremaos en cuatro categoríes de discapacidá: amputaos, paralís cerebral, con discapacidá visual y siella de ruedes. Yera la primer vegada que los atletes con paralís cerebral compitieron nos Xuegos Paralímpicos y el Voleibol foi introducíu nel programa como un nuevu deporte.
Lleona de Gobedra
La lleona de Gobedra ye una representación d'una lleona, d'unos 3 metros de llargu, tallada en relieve sobre un afloramientu de roca de gran tamañu. Descrita per primer vegada por arqueólogos alemanes en 1913, esta talla atópase cerca de la ciudá d'Aksum, Etiopía.
Día Internacional de la Zurdera
El Día Internacional de la Zurdera ye una xornada internacional promovida pola Internacional de Zurdos (Lefthanders International), que tien llugar el 13 d'agostu de cada añu dende 1976, y que pretende dar a conocer y ayudar a amenorgar les dificultaes qu'atopen les persones maniegues nuna sociedá predominantemente diestra, como tener qu'usar ferramientes pensaes pa diestros y diverses situaciones de discriminación ya inclusive acoso.
Römer
El Römer ye un edificiu medieval en Frankfurt del Main, ye unu de los monumentos más importantes de la ciudá. Foi la so casa conceyu mientres seicientos años. El Haus Römer ye en realidá l'edificiu central d'un conxuntu de trés asitiaos na plaza de Römerberg. El 11 de marzu de 1405 la familia comerciante de Römer la vendió xunto con un segundu edificiu, Goldener Schwan, al conceyu de la ciudá. El Römer nun ye un muséu, sinón que s'usa con distintes finalidaes, por casu como una oficina de rexistru civil. Güei en día, inclúi un complexu de nueve edificios.
Llingües zándiques
Les llingües zándiques son una pequeña familia llingüística con cerca d'una docena de llingües estrechamente rellacionaes, falaes na República Centroafricana, la República Democrática d'El Congu y Sudán del Sur. La llingua con mayor númberu de falantes ye'l zande (puramente dichu), que tien cerca d'un millón de falantes.
Llingües del grupu
Per Boyd (1988), estremó la familia en dos rama:
Rellación con otres llingües
El zando foi incluyíu n'otru tiempu ente les llingües Ubangui, pero la información esistente fai insostenible dicha clasificación. Nun ta claru si les llingües zándiques pueden considerase parte de les llingües Níxer-Congu, o si tienen de tratase como una familia independiente.
Aglaeactis pamela
Distribución y hábitat
Vive namái en Bolivia, en montes húmedos tropicales y subtropicales, según en montes arbustivos a gran altitú.
Descripción
Mide en redol a los 13 cm de llargor y pesa unos 5 gr. El so picu ye curtiu y rectu y el so plumaxe ye de color negru, con un llurdiu pectoral de color blancu. L'envés y el obispillo de los exemplares machos ye de color azul verdosu y la cola ye pardu acoloratada.
Enllaces esternos
.
Marina de Escobar
Marina de Escobar Monte foi una relixosa y mística española, declarada «venerable» pola Ilesia católica y fundadora de la caña hispana de la Orde Brigidina na que, sicasí, nun llegó a ingresar, cuidao que'l so primer monesteriu abrir en Valladolid cinco años dempués de la so muerte.
Vida
El so padre, Diego de Escobar, yera profesor de Derechu civil y canónicu, y mientres un tiempu gobernador d'Osuna; la so madre foi Margarita Monte, fía del médicu del emperador Carlos V.
Hasta los cuarenta y cinco años la so atención dedicóse principalmente al so propiu perfeccionamiento, ente que a partir d'esi momentu dedicóse más al próximu. A los cincuenta años les sos continues aflicciones corporales fixéronse tan severes que la confinaron na so cama mientres el restu de la so vida. El so guía espiritual foi'l venerable Luis de la Puente.
thumb|left|Visión de [[Cristu como xesuita por Marina de Escobar. Pintura de Diego Valentín Díaz (1586-1660). Ilesia de San Miguel y Santuyano (Valladolid).]] Estableció la caña hispana de la Orde del Santísimu Salvador de Santa Brígida (Orde Brigidina), con un importante cambéu de les regles orixinales. Por orde divina, según la so creencia, escribió les sos revelaciones, y cuando yá tuvo demasiáu débil pa ello, dictar. Luis de la Puente corrixó los escritos y preparó la so publicación tres la muerte de la relixosa. Nel so prefaciu declara'l so propiu convencimientu de que les revelaciones de Marina son xenuines.
Vida maraviyosa de la venerable virxe doña Marina de Escobar (1665)
thumb|Ilustración de la venerable Marina de Escobar nes primeres páxines de la segunda parte del llibru. Grabáu de [[Marcos Orozco, dibuxáu en 1665 según la so propia firma.]] La Vida maraviyosa de la Venerable virxe doña Marina de Escobar, ellaborada pol padre Luis de la Puente, foi publicada en Madrid en dos partes, en 1665 y 1673. Foi traducida al llatín pol xesuita M. Hanel, y publicada nesi idioma en Praga en 1672 y 1688, y nuna edición ampliada en Nápoles en 1690. Estos trés ediciones del sieglu XVII son güei llibros bien raros. La edición contemporánea más reseñable ye una traducción al alemán en cuatro volúmenes, publicada en 1861.
El llibru nun ye una biografía de Marina de Escobar, si non la coleición de los sos rellatos de visiones. Empobináu escontra l'espardimientu de la fama de santidá de la visionaria vallisoletana, y destináu a un publico devotu, la Vida maraviyosa propón al los sos llectores, so la forma curiosa de revelaciones y visiones recibíes por una muyer, la doctrina mística y l'espiritualidá que s'ellaboraben entós na Compañía de Xesús.
Luis de la Puente dedicó enforma tiempu y enerxía a esta publicación, qu'esta en continuidá cola doctrina espiritual que'l mesmu enseñó nos sos Meditaciones de los misterios de la nuesa santa fe (1605) y nel so Guía espiritual (1609). Pero dempués de la so publicación en 1665, la Vida maraviyosa recibió fuertes crítiques, nel contestu del discutiniu anti quietista de los años 1670, y paralizó mientres delles décades el procesu de beatificación del padre De la Puente. el llibru VI revela la so perfeición so tarrecibles sufrimientos.
Voharies
Voharies ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Década del 2280 e.C.
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Sieglu XXIV e.C. - Sieglu XXIII e.C. - Sieglu XXII e.C.)
Aceite
L'aceite (del árabe: "az-zait", ye'l "zusmiu de l'aceituna", y esti del araméu: "zayta") ye un términu xenéricu pa denomar numberosos líquidos grasos d'oríxenes diversos que nun se dilíen n'agua y que tienen menos densidá qu'esta. Ye sinónimu d'oleu, del llatín "oleum", pero esti términu emplégase namái pa los ritos relixosos, de la Ilesia Católica y nel arte de la pintura, (entemez de sustancies colorantes).
Aceites comestibles
Los aceites comestibles remanecen tanto del reinu animal como del vexetal.
Dan Quayle
Quayle graduar en Ciencies Polítiques pola Universidá DePaw en 1969 y doctoróse en Derechu pola Escuela de Lleis de la Universidá d'Indiana en 1974.
Aceite
Aceites comestibles
Hai dellos aceites animales como los de xibarte, de foca (Phoca vitulina) o de fégadu d'abadexu (Gadus morhua), que consumíense antiguamente. Anguaño namái usense aceites vexetales, sacaos de semientes, frutes o raiceres.
Dan Quayle
Dempués de pasar pola Guardia Nacional d'Indiana, empezó a trabayar pal fiscal xeneral del estáu d'Indiana na división de proteición al consumidor. Poco dempués convirtióse n'asistente alministrativu del gobernador republicanu Edgar Whitcomb y trabayó n'unu de los periódicos de la familia, el Huntington Herald-Press.
María Victoria dal Pozzo
María Victoria dal Pozzo della Cisterna, VI princesa de La Cisterna y de Belriguardo, nacida Maria Vittoria Carlotta Enrichetta Giovanna , foi reina consorte d'España y duquesa consorte de Aosta, pol so matrimoniu con Amadeo de Saboya.
Aceite
Aceites comestibles
Polo xeneral los aceites vexetales aporten ácidos grasos insaturaos y son ricos en vitamina E. El so valor enerxéticu ye de 900 kcal cada 100 g.
Dan Quayle
Carrera política
En 1980 arrenunció a presentase de nuevu a la reelección y decidió ser candidatu al Senáu. Concretamente al escañu qu'entós ocupaba'l popular senador demócrata Birch Bayh, al que munchos consideraben imbatible. Nuna de les eleiciones más sorpresives d'aquel ciclu eleutoral, Quayle ganó al senador Bayh y, con namái 33 años, convertir nel más nuevu miembru de la Cámara Alta d'EEXX. La so eleición coincidió col trunfu del tamién republicanu Ronald Reagan nes presidenciales, nel que foi un añu bien positivu pa la mayoría de candidatos republicanos a cargos electos alredor de tol país.
Como senador, Quayle destacó especialmente pol so llabor llexislativa nes árees de Defensa y control d'armes. Anque nun foi un pesu pesáu dientro del Senáu, foi miembru de los Comités de Defensa, Presupuestu y Recursos Humanos, y patrocinó en 1982 xunto col senador demócrata Edward Kennedy el 'Job Training Partnership Act' (JTPA). En 1986 foi cómodamente reelixíu pa un segundu mandatu de seis años nel Senáu.
María Victoria dal Pozzo
Infancia
Nació en París, el 9 d'agostu de 1847, siendo la fía primoxénita de Carlo Emanuele dal Pozzo, V príncipe de La Cisterna, y de Luisa Carolina Ghislaine de Mérode, condesa de Mérode-Westerloo. La so familia paterna yera una antigua familia aristocrática orixinaria del Reinu de Cerdeña, principalmente de Biella, ente que per parte materna, los condes de Mérode-Westerloo, taba emparentada colos Grimaldi de Mónaco. El Príncipe Soberanu Alberto I de Mónaco yera primu hermanu so. Goció d'una formación bien completa gracies a los medios de la so familia, y falaba seis idiomes. María moraba colos sos padres y hermana la mayor parte del tiempu nel Palaciu della Cisterna, en Turín, y tamién nel Castiellu de Reano, onde recibió la so primer comunión y braniaba cola so familia.
Aceite
Aceites comestibles
L'aceite más antiguu probablemente seya'l d'axonxolí. Sábese que lu usaben los exipcianos. Los griegos usaron aceite d'oliva, y n'Atenes la olivar yera considerada un árbol sagráu y foi símbolu de la vida de la ciudá. Na antigüedá l'aceite sirvía pa l'alimentación, pal allumáu y pa usos relixosos.
María Victoria dal Pozzo
Infancia
Tres la muerte del so padre, senador del Reinu de Cerdeña dende 1848 (Senato Subalpino), asocedida en Turín, el 26 de marzu de 1864, la so madre perdió'l xuiciu y negóse a soterrar el cadabre del so maríu, pasando les nueches velando'l cuerpu acompañada de los sos dos fíes (la diferencia d'edá de los cónyuges yera de 32 años). De resultes, la so fía pequeña, Beatrice Giuseppa Antonia Luisa (1851–1864), morrería un mes dempués, el 27 d'abril, de tifus, agraváu por consumición emocional. La muerte de Beatrice nun fixo más qu'amontar el desequilibriu de la condesa de Mérode-Westerloo, qu'ordenó cerrar de trancón el Palaciu della Cisterna de Turín, la so residencia familiar, y arrodió a la so fía de rigorosu llutu y silenciu que namái se rompió cuando María conoció al que se convertiría nel so maríu, el príncipe Amadeo, I duque de Aosta.
Rosa Catá
Rosa Catá foi una de les primeres actrices del cine sonoru arxentín debutando nel añu 1933 cola película Dancing dando empiezu a una llarga carrera nel cine dientro del xéneru musical, onde acompañó a los grandes cantantes del momentu como Amanda Ledesma y tamién fixo una pequeña incursión nel género del sainete criollu na película Chingolo del año 1940 xunto a Luis Sandrini. Llogró la so mayor puxanza dientro del periodu de la década d'oru, ente 1940 y 1950.
Dan Quayle
Vicepresidencia d'EEXX (1989-1993)
En 1988 naide pensaba en Dan Quayle como posible candidatu vicepresidencial. La revista Time publicaba n'agostu d'aquel añu que'l candidatu republicanu a la presidencia, George Bush, embaraxaba una llista d'unos ocho nomes como posibles candidatos a la vicepresidencia: el gobernador de California George Deukmejian, el senador por Wyoming Alan Simpson, el congresista por Nueva York Jack Kemp, el senador por Kansas Bob Dole, el senador por Missouri John Danforth, la senadora por Kansas Nancy Kassebaum, el senador per Nuevu Méxicu Pete Domenici y l'ex gobernador de Tennessee Lamar Alexander. Bush decidió nun anunciar la so decisión hasta'l segundu día de la Convención Nacional Republicana celebrada en Nueva Orleans a finales d'aquel mesmu mes.
El rumor xeneral en Nueva Orleans yera que l'escoyíu sería finalmente daquién que nun fuera mentáu, el senador por Wyoming Malcolm Wallop. Pero pa sorpresa de toos, la cadena de televisión 'NBC', poques hores antes d'anunciase'l nome definitivu, dio la esclusiva de qu'esti diba ser el senador Dan Quayle. Un completu desconocíu pa los que nun yeren espertos siguidores de les temes del Senáu.
María Victoria dal Pozzo
Matrimoniu y reináu
Foi reina consorte d'España ente 1870 y 1873, cuando'l so home ocupó'l tronu vacante que-y ufiertara'l #general Juan Prim antes del asesinatu d'ésti. Al llegar, hispanizó el so nome y el de los sos trés fíos, que llegaron a ostentar les dignidaes de príncipe d'Asturies ya infantes d'España, respeutivamente.
Aceite
Aceites combustibles
Los aceites combustibles son una variedá d'entemezos líquidos de color amarelláu al pardu, provenientes del petroleu crudu, o de sustancies vexetales (biodiésel/biocombustibles). Delles sustancies químiques que s'afayen nellos pueden vaporiase fácilmente, en tanto qu'otres pueden dilise más fácilmente n'agua.
Dan Quayle
Vicepresidencia d'EEXX (1989-1993)
La selección de Quayle deber en gran midida a que Bush, de 64 años entós, buscaba remocicar la so candidatura y Quayle, de namái 41 años, dába-y esa posibilidá. Pero llueu empezaron les duldes sobre si'l rápidu ascensu de Quayle debíase más a les sos privilexaes conexones familiares o a cuestiones superficiales como la edá o la imaxe, qu'a los sos méritos o talentu político, y munchos preguntaben si taba capacitáu p'asumir la presidencia en casu de que daqué-y asocediera al presidente. El mesmu Quayle encargar de dar fuercia a eses acusaciones al cometer una serie d'errores mientres la campaña eleutoral que dexaron claro que podía nun tar abondo maduru como p'asumir un retu asemeyáu.
Con too y con eso, estos problemes nun afectaron al ticket Bush-Quayle que ganó la eleición col 54% de los votos frente al 46% de la candidatura demócrata Dukakis-Bentsen. Asina, el 20 de xineru de 1989, Dan Quayle tomó posesión como unu de los vicepresidentes más nuevos de la hestoria de la nación. Mientres los siguientes cuatro años, Bush encamentó-y presidir el Conseyu Nacional Espacial y foi miembru del Conseyu de Seguridá Nacional mientres la crisis y guerra del Golfu, pero'l so pesu na alministración foi menor al d'otru vicepresidentes anterior y posterior.
María Victoria dal Pozzo
Matrimoniu y reináu
La reina causa nos diputaos españoles meyor impresión que'l so maríu. Recibieron la prestosa sorpresa de comprobar que la moza soberana saludó-yos y paroló con ellos en correutu castellán, ensin apenes acentu. Víctor Balaguer escribe sobre ella: Moteyada «la Virtuosa» y casi desconocida n'España pola falta d'afitamientu políticu y pola brevedá del reináu de don Amadeo, la reina María Victoria foi, nel so tiempu, oxetu de respetu pol so comportamientu exemplar y discreción. Los sos dos fíos mayores nacieron n'Italia, ente que'l menor nació en Madrid. Na capital española centró tolos sos esfuercios nes diverses obres de caridá típiques de les consortes de la dómina, y enxamás s'interesó en política. Impulsó la creación ya inauguró l'Asilu de Llavanderes, la primer «guardería infantil» que se #abrir n'España, dedicada a los fíos de les llavanderes que trabayaben nes riberes del ríu Manzanares. #Inaugurar col nome de «Casa del Príncipe», sol patronalgu del príncipe d'Asturies, quien, como herederu, dedicó'l so asignación a felicidá obra.
Dan Quayle
Vicepresidencia d'EEXX (1989-1993)
Tamién creó dellos problemes d'imaxe a l'alministración por cuenta de la so afición por non tase calláu, como cuando criticó a la popular serie de televisión Murphy Brown porque la protagonista yera madre soltera. Esti tipu d'actitúes convirtieron a Quayle nun enllaz privilexáu ente Bush y la derecha cristiana, pero coles mesmes provocaron la burlla y los chistes de los medios lliberales.
María Victoria dal Pozzo
Matrimoniu y reináu
María Victoria nunca escaeció faer numberosos legaos pa obres benéfiques, y al traviés de la escritora española Concepción Arenal, qu'actuó como intermediaria, siguió hasta l'últimu intre de la so vida mandando munches ayudes pa españoles precisaos, cola esixencia de que los donativos fixérense anónimamente. Mientres llargos meses, Concepción Arenal recibió frecuentes xiros de dineru con notes roblaes por V.P.M., iniciales de Victoria dal Pozzo Mérode.