cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Grover Cleveland
Polítiques
La xestión de Cleveland puede resumise nuna de les sos frases más carauterístiques, "namái tengo daqué que faer y ye faer lo correcto". Él mesmu aportunaba que'l so llabor na presidencia tenía de consistir en frenar les males idees d'otros políticos. El fechu foi que Cleveland fixo un usu del vetu mayor qu'otru presidentes de la so dómina, casi siempres destinándolo a frenar polítiques de gastu públicu siguiendo asina'l lliberalismu clásicu imperante na so dómina. Ente les maniobres destacaes de Cleveland pa frenar el gastu públicu podemos atopar el vetu d'una llei que destinaba 10.000 dólares a la compra de granos pa distribuyir ente granxeros texanos aprobetaos pola seca, nesti casu escribió: "L'ayuda federal nestos casos aumenta la espectación de recibir cuidu paternal de parte del gobiernu y mengua la durez del nuesu calter nacional". Esti presidente tamién vetó cientos de pidimientos de pensiones privaes pa veteranos de la guerra civil d'Estaos Xuníos que, según argumentó él, yeren fraudulentas.
Cleveland empezó tamién una sensacional pero sanguinaria campaña contra los aboríxenes apaches empobinaos pol so líder Gerónimo. Estos nativos yeren una molestia pa la progresiva invasión de colonos blancos nel oeste d'Estaos Xuníos. Tamién s'enfrentó coles compañíes de ferrocarril investigando la posesión de les tierres daes a estes nel oeste pol gobiernu consiguiendo la devolución al Estáu de 328.000 km². Robló amás la llei de comerciu interestatal, primer norma regulatoria de los ferrocarriles nel so país.
En política esterior Cleveland carauterizar por un aislacionismo carauterizáu por un paréntesis nes intervenciones del exércitu d'Estaos Xuníos sobre'l restu d'América. Sicasí, nun hubo una esviadura significativa n'el costume. Refugó la presencia del so país na Conferencia de Berlín, frenando les pretensiones de Washington sobre'l Congo. En política económica esti presidente empecipió una cruzada contra les tarifes proteicionistes enllantaes por anteriores xestiones que llogró ésitos parciales.
Campaña
Los primeros oxetivos de campaña de Cleveland fueron amenorgar les tarifes proteicionistes y detener una desafranada producción de monedes de plata que taba dexando vacíes les reserves d'oru del Departamentu de l'Ayalga del país. Cola reeleición de 1892 Cleveland convertir nel primer y, a fecha de güei, únicu presidente de los Estaos Xuníos en ser escoyíu pa dos mandatos non consecutivos.
Alec Guinness
Biografía
Polos sos méritos como actor, la corte británica lo invistió Caballero en 1959, lo que-y convirtió en Sir Alec Guinness. N'agostu de 2000 Guinness morrió a los 86 años d'edá.
Grover Cleveland
Política
A pocu de llegar a la presidencia tuvo qu'enfrentar una crisis conocida como'l llerza de 1893, carauterizada por un seriu cayente na economía productu de les escases reserves d'oru del Estáu, consecuencia direuta de la llei Sherman de Compra de Plata. Trepando direutamente col desemplegu y la quiebra de numberoses industries agrícoles, Cleveland ayudáu por lleis de regulación, la J.P. Morgan y Wall Street llogró contener la espiral inflacionaria.
Invocando la doctrina Monroe, forzó a Gran Bretaña a aceptar la so arbitrio nuna cuestión de llendes con Venezuela. Tamién modernizó l'armada d'Estaos Xuníos, estratexa que sirviría más tarde pa ganar la guerra contra España.
Tres una investigación sobre'l derrocamientu de Liliuokalani, reina de Hawaii, sofitó la restauración de la monarquía nesi país, retirando del Senáu'l proyeutu d'anexón de Ḥawai a la Unión.
Retiru y muerte
Al dexar la presidencia retirar a Princeton (Nueva Jersey), onde mientres un tiempu trabayó na universidá oponiéndose a les polítiques del daquella rector Woodrow Wilson. Finó en 1908 d'un infartu y foi soterráu nun campusantu de Princeton.
Moritz Winkler
Moritz Winkler (o Mauritz Winkler foi un botánicu alemán. Realizó recueyes botániques por Europa central; teniendo un yerbariu de 700 accesiones, quedando al resguardu de la "Universidá de Breslau".
La Voz de Galicia
La Voz de Galicia ye'l cuartu periódicu d'España con una audiencia de 530.000 llectores en tol país, según datos de la última folada del Estudiu Xeneral de Medios de 2018. Nel territoriu gallegu ye la cabecera hexemónica: seis de cada diez gallegos escueyen diariamente La Voz pa informase. La so edición dixital ye la primer web informativa de la comunidá con más de 11 millones d'usuarios mensuales. Amás, La Voz supera'l millón de siguidores nes principales redes sociales.
Fundáu en 1882, ye la matriz del primer grupu multimedia gallegu, la Corporación Voz de Galicia, con presencia en tolos campos de la comunicación y del que formen parte, amás de La Voz de Galicia, Radio Voz, Voz Audiovisual, Sondaxe, La Voz de Asturias, Canal Voz, Galicia Editorial, Distribuidora Gallega de Publicaciones.
Nos sos 137 años d'historia, La Voz caracterizóse pola so continua tresformamientu tecnolóxica pa tar siempre na vanguardia informativa. Nesta llinia, a principios de 2019 el diariu acometió una fonda reorganización cola integración total de les redaiciones de la edición impresa y la dixital p'adaptase al nuevu escenariu nel que se mueve'l sector de la prensa y al cobru por conteníos que s'estrenó n'abril del mesmu añu.
Historia
miniaturadeimagen|Sede de La Voz de Galicia n'[[Arteixo, A Coruña.]] La Voz de Galicia ñaz en 1882 por Juan Fernández Latorre como un periódicu republicanu, progresista y llibrepensador. Mientres la Primer Guerra Mundial les sos posiciones tuvieron ente la neutralidá y una aliadofilia "de facto". Consolidáu yá nos años de la Segunda República con un espardimientu de más de 20 000 exemplares, ye na década de los sesenta, cola llegada a la xerencia de Santiago Rey Fernández-Latorre, cuando La Voz entama la so espansión, llogrando dellos finxos: acomete una renovación técnica, supera los 100.000 exemplares d'espardimientu diariu, convirtióse nel sestu periódicu d'España con mayor audiencia y crea'l sistema d'ediciones que da cobertoria a toa Galicia. En 1885 creara la Biblioteca Gallega, una editorial coles mires de sopelexar la obra d'escritores gallegos.
Na década de los ochenta avanza escontra la so conversión en grupo multimedia, favoreciendo la posterior ñacencia de la Corporación Voz de Galicia, qu'opera güei en tolos campos de la comunicación y encara el sieglu XXI con una amplia diversificación y con una llinia editorial basada na pluralidá, l'equilibriu y l'oxetividá. La so actividá concrétase diverses empreses:
El 7 de payares de 1997 constituyóse la Fundación Santiago Rey Fernández-Latorre, refundada nel añu 2001 pa dar continuidá a la propiedá y a la llinia editorial de La Voz de Galicia y del so grupu d'empreses. Les actividaes de la Fundación tán empobinaes a la puesta en marcha de programes educativos y formativos rellacionaos cola comunicación. Esi llabor de realizó en dellos niveles de la enseñanza, incluyida la formación calidable pa profesionales de los medios y de la educación.
Edición dixital
Coincidiendo cola celebración del Día de les Lletres Gallegues n'honor al escritor Manuel Murguía, el 17 de mayu de 2000 salió a la lluz el sitiu web de La Voz de Galicia. Ye la páxina web más consultada de Galicia, con más de 66 millones de páxines vistes en xunetu de 2019 y 11,5 millones d'usuarios, según datos de Google Analytics.
La Voz de Galicia dixital, tien trés característiques relevantes nel so sitiu web (www.lavozdegalicia.es):
Dende xineru de 2019, La Voz de Galicia integró la redaición dixital y la de la edición impresa nun únicu equipu que produz conteníos pa dambos soportes.
Morris Carnovsky
Morris Carnovsky foi un actor teatral y cinematográfico d'Estaos Xuníos.
Carrera en Broadway y nel Group Theatre
Nacíu en Saint Louis, Missouri, mientres un curtiu tiempu trabayó nel teatru Yiddish, estudiando dempués na Universidá Washington en Saint Louis. Decidíu a desenvolver una carrera convencional como actor, a lo llargo de la so carrera llegó a participar en docenes d'obres representaes nel circuitu de Broadway.
Debutó en Broadway en 1922 faciendo'l papel de Reb Aaron en The God of Vengeance. Dos años dempués ingresó na compañía teatral Theatre Guild, y encarnó al personaxe del títulu en Tíu Vania (d'Antón Chéjov). A esta obra siguieron Santa Juana (de George Bernard Shaw), Los hermanos Karamazov (de Fiódor Dostoyevski), The Doctor's Dilemma (tamién de Shaw) y Marco's Millions, d'Eugene O'Neill, na qu'actuaba como Kublai Khan.
En 1931 ayudó a fundar la compañía Group Theatre, especializada en drames de relevancia social y con mensaxes de matiz políticu. Munchos de los sos miembros inspirar nel Teatru del Arte de Moscú, y dellos d'ellos, incluyendo a Carnovsky, tamién ingresaron nel Partíu Comunista de los Estaos Xuníos. Ente los destacaos direutores del Group Theatre figuraben Harold Clurman, Lee Strasberg, Elia Kazan y Cheryl Crawford, y ente los actores Franchot Tone, John Garfield, Ruth Nelson, Art Smith, Luther Adler, Sanford Meisner, Paula Strasberg y la muyer de Carnovsky, Phoebe Brand. Carnovsky pasaba'l branu nel Pine Brook Country Club en Nichols, Connecticut, col Group Theatre.
Carnovsky actuó en casi toles grandes producciones del Group Theatre, de cutiu interpretando papeles que fueren específicamente escritos pa él pol so bon amigu, l'actor y dramaturgu Clifford Odets. Ente les sos actuaciones más destacaes col Group Theatre figuren les que fizo nes obres de Odets Awake and Sing, Golden Boy, Paradise Lost y Rocket to the Moon.
Carnovsky tamién actuó nel musical antibelicista Johnny Johnson, na pieza de Sidney Kingsley Men in White, na producción empobinada por Elia Kazan Thunder Rock, y nes obres My Sister Eileen y Cafe Crown.
Carrera cinematográfica
En 1937, Carnovsky y otros varios actores del Group Theatre fueron a Hollywood cola esperanza d'actuar nel cine, y asina consiguir el dineru necesario pa reforzar les finances de la compañía. El debú de Carnovsky nel cine llegó cola película de 1937 ganadora del Óscar a la meyor película, The Life of Emile Zola, dirixida por William Dieterle y protagonizada por Paul Muni. Tres ella fixo un papel de repartu nel filme d'Anatole Litvak Tovarich, volviendo dempués a Nueva York a la reconfigurada formación del Group Theatre. En sumiendo'l Group en 1940, Carnovsky viaxó nuevamente a Hollywood, actuando en delles películes y siguiendo col so trabayu teatral formando parte del Actors' Lab.
En 1943 foi Sixtus Andresen, un maestru d'escuela retiráu, nel filme de Warner Bros. anti-Nazi Edge of Darkness, protagonizáu por Errol Flynn y empobináu por Lewis Milestone. Carnovsky interpretó al padre de George Gershwin en Rhapsody in Blue (1945), y en Dead Reckoning (1947), cinta de Humphrey Bogart, foi Martinelli, un malváu propietariu de nightclub. En 1950 foi LeBret en Cyrano de Bergerac, película de José Ferrer. A la fin d'esi mesmu añu encarnó al Dr. Raymond Hartley na película de misteriu The Second Woman, y a un xuez na cinta de Joseph H. Lewis Gun Crazy. Ésta foi la última película de Carnovsky en Hollywood mientres un periodu de doce años, al ser incluyíu na llista negra.
Llista negra de Hollywood
Carnovsky foi nun momentu dau miembru del Partíu Comunista de los Estaos Xuníos. Él, xunto a la so esposa, Phoebe Brand, foi unu de los ocho integrantes del Group Theatre señalaos pol so antiguu compañeru Elia Kazan (tamién parte del Partíu Comunista) ante'l Comité d'Actividaes Antiestauxunidenses. L'actor Sterling Hayden tamién testificó qu'allegara a xuntes del Partíu Comunista celebraes n'ocasiones na casa Carnovsky en Hollywood. Cuando Carnovsky foi llamáu a testificar, negar a dar nomes, lo cual remató cola so carrera en Hollywood, polo que volvió al teatru en Nueva York.
Vuelta a Broadway
De nuevu en Broadway nos primeres años 1950, Carnovsky actuó na obra de Henrik Ibsen Un enemigu del pueblu, con adautación d'Arthur Miller, na de Noël Coward Desnudu con violín, y en El Dybbuk (de Shloime Anski) y Nun va haber guerra de Troya (de Jean Giraudoux). En 1956 poner en contautu con él John Houseman, direutor y productor del American Shakespeare Theatre, que-y preguntó si deseyaba interpretar a Shakespeare. Nel primer añu fixo papeles en El rei Juan, Midida por midida y La fierecilla domada. Al añu siguiente foi Shylock en El mercader de Venecia, y a partir d'entós trabayó asiduamente nel repertoriu shakesperiano. Ente los sos papeles más destacaos figura'l de Feste en Nueche de reis, nuna producción na cual actuaba Katharine Hepburn como Viola, y tamién el d'Espolleto nuna aplaudida producción de La torbonada empobinada por William Ball, del American Conservatory Theater.
La so valorada actuación nel Festival Shakespeare de Stratford (Connecticut) na obra El rei Lear, abrió-y les puertes a una segunda carrera, la de mentor de mozos actores, polo cual viaxó por universidaes de tol país, interpretando al personaxe principal del clásicu ente que los estudiantes interpretaben los papeles de repartu. Nesta actividá, nel Connecticut College tuvo la oportunidá d'enseñar al futuru actor cinematográficu Leland Orser. Amás, Carnovsky actuó col intérprete Shakespeariano Richard Hauenstein (qu'actuaba nel papel de Kent) col so papel de Lear na Universidá de Virginia Occidental de Morgantown (Virginia Occidental). Gracies a tola so esperiencia interpretativa, en 1984 escribió al pie del so colega y amigu Peter Sander el llibru The Actor's Eye, nel cual esponía la so teoría de l'actuación.
Morris Carnovsky finó na so casa n'Easton, Connecticut en 1992, cuatro díes enantes de cumplir los 95 años d'edá, por causes naturales. Los sos restos fueron encenraos, y les cenices apurríes a los sos allegaos. La so muyer, Phoebe Brand, finó en 2004. La pareya tenía un fíu, Stephen Carnovsky.
En reconocencia al so llabor teatral, Carnovsky foi incluyíu nel Salón de la Fama del Teatru Americanu en 1979.
María Pilar Fumanal García
María Pilar Fumanal (València 1940-València 1998), geomorfóloga, xugó un papel esencial na nacencia y desenvolvimientu de la Geoarqueología nel País Valencià, convirtiéndose nuna figura destacada de los primeros años de l'Arqueoloxía valenciana.
Trayeutoria profesional
Llicenciada en Filosofía y Lletres, Seición Historia, pola Universitat de València (1971-1976), especializar en sedimentología y llueu s'incorporó al Departament de Geografia de la Facultat de Geografia i Història (UV), onde impartió clases práutiques en 1978.
Promovió la formación del Grup Valencià de Quaternari en 1991 y foi nomada vicepresidenta de l'Asociación Española pal Estudiu del Cuaternariu (AEQUA) en 1997. Foi la principal responsable de la edición d'El Cuaternariu del País Valencianu en 1995.
El Departamentu de Xeografía con financiamientu de la so familia publicó en 1999 el llibru homenaxe Geoarqueologia i Quaternari mariniegu.
Guerra civil de Guinea-Bisáu
La guerra civil de Guinea-Bisáu foi provocada por un golpe d'estáu contra'l presidente João Bernardo Vieira, dirixíu pol xeneral de brigada Ansumane Mané en xunu de 1998. Los enfrentamientos ente les fuercies gubernamentales, sofitaes polos estaos vecinos, y los rebeldes finalmente resultaron nun alcuerdu de paz en payares de 1998, que prevía un gobiernu d'unidá nacional y la celebración de nueves eleiciones nel próximu añu. Un biltu posterior y curtio d'hostilidaes en mayu de 1999 terminó nel derrocamientu de Vieira.
Tensión previo al conflictu
En xineru de 1998, diez separatistes de la rexón senegalesa de Casamance fueron asesinaos, y otros cuarenta fueron deteníos, tres los enfrentamientos coles fuercies armaes en dos ciudaes na frontera norte de Guinea-Bisáu.
Esplegar refuerzos de les fuercies armaes na frontera con Senegal pa evitar nueves incursiones guerrilleres. A finales de xineru, tres tomar d'un alixu d'armes por soldaos de Guinea-Bisáu, dellos oficiales de les fuercies armaes fueron arrestaos y acusaos de suministrar armes a los separatistes de Casamance. A principios de febreru, el ministru de Defensa anunció la suspensión del xefe del Estáu Mayor de les Fuercies Armaes, brigadier xeneral Ansumane Mané por motivos d'incumplimientu de los sos deberes en vista del fechu de que les armes prindaes nos últimos meses fueren tomaes d'un depósitu militar de les fuercies armaes de Guinea-Bisáu.
En marzu de 1998, dempués de la protesta per parte de la oposición polos retrasos na organización de les eleiciones llexislatives, una comisión independiente establecer pa les eleiciones nacionales previstes pa xunu. N'abril, Mané, acusó públicamente al Ministru de Defensa y un grupu d'oficiales de les fuercies armaes de la so participación nel tráficu d'armes a los separatistes de Casamance. Nel Sestu Congresu del PAIGC celebráu mayu de 1998, el presidente João Bernardo Vieira foi reelixíu presidente del partíu.
Mármara
Mármara pue referise a dellos artículos:
Guerra civil de Guinea-Bisáu
Rebelión y guerra civil
Vieira despidió al suspendíu Mané y nomó al xeneral Humberto Gomes por que lo sustituyera, el 6 de xunu de 1998. El 7 de xunu, les tropes rebalbes lideraos por Ansumane Mané facer col control de los cuarteles militares en Bisáu, según otros puntos estratéxicos de la ciudá, incluyendo l'aeropuertu internacional. Mané darréu esixó l'arrenunciu de Vieira y la so alministración y la realización d'eleiciones llibres y democrátiques nel mes de xunetu. Col sofitu de 1.300 senegaleses y 400 guineanos, les tropes lleales al gobiernu intentaron ensin ésitu recuperar el control de zones en poder de rebeldes resultando en fuertes enfrentamientos. Nos díes siguientes más de 3.000 estranxeros fueron sacupaos de la capital por barcu hasta Senegal. Envalórase que más de 200.000 residentes de Bisáu fuxeron de la ciudá, provocando medranes d'un desastre humanitariu, mientres les hostilidaes torgaben a les organizaciones d'ayuda d'emerxencia la distribución d'alimentos y suministros médicos a los refuxaos. La llucha siguió en xunetu, con munchos miembros de les fuercies armaes de Guinea-Bisáu desertando escontra'l llau de los rebeldes. El 26 de xunetu, tres la mediación d'una delegación de la Comunidá de Países de Llingua Portuguesa (CPLP), el gobiernu y los rebeldes alcordaron implementar una tregua. El 25 d'agostu, representantes del gobiernu y los rebeldes axuntar so los auspicios de la CPLP y la CEDEAO na isla de Sal, Cabu Verde, onde s'algamar un alcuerdu pa tresformar la tregua esistente nun altu'l fueu. L'alcuerdu preve la reapertura del aeropuertu internacional y l'esplegue de fuercies internacionales pa caltener y supervisar l'altu'l fueu.
En setiembre de 1998, les conversaciones ente'l gobiernu y los rebeldes volver# a entamar en Abidjan, Costa de Marfil. Los rebeldes esixeron que toles fuercies de Senegal y Guinea retirar del país como condición previa pa un alcuerdu de paz definitivu, lo que foi refugáu pol gobiernu. Los rebeldes, pela so parte, refugó una propuesta pal establecimientu por Senegal d'una zona tampón en Guinea-Bisáu a lo llargo de la frontera con Casamance. N'ochobre los rebeldes alcordaron una propuesta del gobiernu pa la creación d'una zona desmilitarizada que dixebra les fuercies d'oposición na capital. Primero que la propuesta podría ser formalmente aprobada, l'altu'l fueu derrumbar con combates na capital y otres ciudaes. N'ochobre los rebeldes alcordaron una propuesta del gobiernu pa la creación d'una zona desmilitarizada que dixebra les fuercies n'oposición na capital.
== Resolvimientu de la guerra Nueves conversaciones celebraes so los auspicios de la CEDEAO en Abuya, Nixeria, resultaron na firma d'un alcuerdu de paz el 1 de payares. So los términos d'alcuerdu, les dos partes reafitaron l'altu'l fueu del 25 d'agostu y resolvióse que la retirada de les tropes senegaleses y guineanes de Guinea-Bisáu lo que se realizó simultáneamente col esplegue d'una fuercia d'interposición ECOMOG (fuercies de supervición de la CEDEAO), que garantizar la seguridá na frontera con Senegal. Tamién s'alcordó qu'un gobiernu d'Unidá Nacional establecer pa incluyir representantes de los rebeldes y que les eleiciones presidencial y llexislativu celebraríense a más tardar en marzu de 1999.
A principios de payares de 1998, algamóse un alcuerdu sobre la composición d'una comisión executiva conxunta d'aplicar l'alcuerdu de paz. Más tarde esi mes, la comisión aprobó la estructura del nuevu gobiernu, que foi integrada por diez ministros y siete secretarios d'Estáu. El 3 d'avientu, Francisco Fadul foi designáu primer ministru y más tarde esi mes Vieira y Mané llegaron a un alcuerdu sobre la asignación de les carteres de les dos partes. El primer contingente de 100 soldaos del ECOMOG llegó a finales d'avientu. Coles mesmes, el Conseyu de Seguridá aprobó'l resolución 1216 que llama a dambes partes pa formar un gobiernu d'unidá nacional y celebrar eleiciones a finales de marzu de 1999.
En xineru de 1999, Fadul anunció que les eleiciones presidencial y llexislativu nun tendríen llugar en marzu, como se preve nel alcuerdu de Abuya, y retrasaríase hasta'l final del añu. Tamién en xineru algamó un alcuerdu ente'l gobiernu, los rebeldes y el CEDEAO sobre la fuercia de la fuercia d'interposición del ECOMOG, que tenía 710 soldaos. Tamién s'alcordó un calendariu pa la retirada de les tropes senegaleses y guineanes de Guinea-Bisáu. A finales de xineru, sicasí, volver# a entamar les hostilidaes na capital con resultancia de numberoses muertes y el desplazamientu d'unos 250.000 habitantes. El 9 de febreru, les conversaciones ente'l gobiernu y los rebeldes producíes nun alcuerdu sobre un altu'l fueu que prevíen la retirada inmediata de les tropes senegaleses y guineanes. Nuna xunta celebrada en Lomé, Togu, el 17 de febreru, João Bernardo Vieira y Mané Ansumane comprometer a nunca recurrir al conflictu armáu de nuevu. El 20 de febreru el nuevu gobiernu d'Unidá Nacional anuncióse. El desarme de les tropes rebalbes y les lleales al presidente, según lo previsto nel alcuerdu de Abuya, empezó a principios de marzu. La retirada de les tropes de Senegal y Guinea terminó esi mes dempués d'una prórroga del plazu del 28 de febreru al 16 de marzu por cuenta de problemes loxísticos. N'abril, un informe foi publicáu pola Asamblea Nacional Popular, que exoneró a Mané por cargos de tráficu d'armes a los rebeldes de Casamance. Anque l'informe, que fuera puestu en llibertá en xunu de 1998 cuando empezaron les hostilidaes, pidió la reincorporación d'Mané como xefe del Estáu Mayor de les fuercies armaes, reveló que la guardia presidencial del presidente Vieira fuera fuertemente implicada nel tráficu d'armes. La Afitamientu de la Paz de les Naciones Xuníes Oficina de Sofitu en Guinea-Bisáu creóse darréu pa supervisar les eleiciones xenerales y l'aplicación del Alcuerdu de Abuya.
Golpe d'estáu
A principios de mayu de 1999, Vieira anunció que les eleiciones llexislativu y presidencial van tener llugar el 28 d'avientu. El 7 de mayu, con una condena xeneralizada pola comunidá internacional, el presidente João Bernardo Vieira foi derrocáu pola xunta militar rebalba. La llucha españara en Bisáu el día anterior, cuando les tropes rebalbes tomaron arsenales d'armes que se guardaren nel aeropuertu internacional dende'l desarme de les fuercies rivales en marzu. Los rebeldes, qu'afirmaron que la so actuación foi motivada pola negativa de Vieira a dexar que la guardia presidencial que se desarmara, arrodiaron el palaciu presidencial, obligándo-y a rindise. Vieira darréu abellugóse na embaxada de Portugal, onde'l 10 de mayu roblóse la rindición incondicional.
Transición posterior
El Presidente de l'Asamblea Popular Nacional, Malam Bacai Sanhá, foi nomáu presidente interín de la república hasta que se celebraron les eleiciones. El Gobiernu d'Unidá Nacional, incluyíos los ministros designaos por Vieira, permanecieron nel cargu. Nuna xunta de los órganos del PAIGC esi mes, Manuel Saturnino da Costa foi designáu pa sustituyir a Vieira como líder del partíu. Nuna xunta tripartita realizada a finales de mayu polos representantes del gobiernu, la xunta militar y los partíos políticos, alcordóse que Vieira tien de ser xulgáu pola so participación nel tráficu d'armes a los separatistes de Casamance y por delitos políticos y económicos rellacionaos coles sos condiciones nel cargu. Vieira alcuerda dir a xuiciu, pero namái dempués de recibir tratamientu médicu nel estranxeru, dempués de lo cual comprometióse a volver a Guinea-Bisáu. Nuna xunta de ministros d'Esteriores de la CEDEAO, celebrada en Togu d'esi mes, el derrocamientu de Vieira foi condergáu y les demandes fueron feches por él por que se-y dexe salir de Guinea-Bisáu. Tamién se decidió que les fuercies del ECOMOG retirar del país. Les tropes del ECOMOG dir a principios de xunu. Esi mes Vieira dexábase-y salir de Guinea-Bisáu pa recibir tratamientu médicu en Francia. Sanhá citó razones humanitaries, pa dexar la salida de Vieira, pero aportunó en qu'él volvería ser xulgáu. Nel mesmu mes Sanhá afirmó que les eleiciones presidencial y llexislativu van tener llugar el 28 de payares. En xunetu, les enmiendes constitucionales que s'introducieron llinda la duración del mandatu presidencial a dos mandatos y abolió la pena de muerte. Tamién s'axustó qu'a los cargos públicos principales solo podríen participar los nacíos nel país o fíos de nacionales.
El 28 de payares, les eleiciones presidencial y llexislativu celebrar col opositor Partíu de Renovación Social (PRS), ganando 38 de los 102 escaños convirtiéndose nel mayor partíu representáu na Asamblea Nacional del Poder Popular. El gobernante PAIGC llogró namái 24 escaños. El candidatu presidencial de PRS, Kumba Ialá, llogró'l primer llugar ganando 38,81% de los votos. Nuna segunda vuelta celebrada'l 16 de xineru de 2000, ganó fácilmente Ialá al presidente interín Malam Bacai Sanhá del PAIGC, ganando'l 72% de los votos. Foi juramentado el 17 de febreru de 2000.
Sablera Lanikai
thumb|250px|La sablera Lanikai coles islles [[Nā Mokulua.]] La Sablera Lanikai ye una sablera allugada en Lanikai, na mariña este d'Oahu, Ḥawai. Esta sablera, con sólo 800 metros de llargu, ye considerada una de les meyores sableres del mundu. Allegante a esta sablera atopa un barriu de clase alta, y por cuenta de esto ye accsesible sólo a través de caminos públicos. Nun hai estacionamientos, baños, duches nin guardavidas. Mientres los días de selmana la sablera ye bien solitaria, pero nes fines de selmana y mientres la temporada turística alta ye visitada por ensames. Lanikai ye un llugar bien popular pa sesiones fotográficas, polo que suelen trate modelos renombraes y fotógrafos.
Vireolanius pulchellus
Vireolanius pulchellus, tamién conocíu como vireón verde, vireón esmeralda o Follajero esmeralda, ye una especie d'ave paseriforme de la familia Vireonidae. Ye nativu de Belice, Colombia, Costa Rica, El Salvador, Guatemala, Hondures, Méxicu, Nicaragua y Panamá.
Hábitat
El so hábitat natural inclúi monte húmedu tropical y subtropical.
Descripción
Mide 14 cm de llargor y pesa 30 g. El picu ye gruesu y ganchudu. El machu tien la frente, la nuca y l'área orbital de color azul brillante; la corona y les mexelles verdes tiñíes con azul; el restu de la rexón cimera ye verde brillante, con matices oliva nes nales y la cola; el gargüelu ye mariella brillosa, col cazu más blancuciu; el restu de la rexón inferior ye verde amarellentáu, con tinte oliva nos lladrales, que se fai mariellu na parte baxa del banduyu y les coberteres infracaudales. La fema presenta menos azul na cara y la corona y pol so cazu siempres ye mariella.
Alimentación
Aliméntase d'inseutos, principalmente los que son relativamente llargos y les gates. Tamién consume bayes y granes ariladas.
Subespecies
Estrémense les siguientes subespecies:
Sooreh Hera
Educación y amenaces
Hera nació en Teḥrán. Ye una llicenciada de la Escuela de Belles Artes de Hague.
N'avientu de 2007, el Partíu Democráticu Islámicu "emitió una declaración que pidía un mobilización de fuercies." Amás, foi llomada de "artista del diañu" con "planes contra'l Islam." Esto condució a amenaces de muerte contra Hera, polo que decidió colase y escondese. Tamién tien una fetua emitida contra ella.
Trabayu
Hera describe'l so trabayu como la esposición de la hipocresía nes enseñances d'Islam sobre temes como la homosexualidá. Siente que ye importante falar sobre la sexualidá pa criticar la relixón. Hera declara que "en países como Irán o Arabia Saudita ye común pa los homes casaos pa caltener rellaciones con otros homes." Diz que "espero que'l mio trabayu llevante alderique." Unu de los sos trabayos censuraos, "Adam y Ewald," yera una fotografía d'homes gais que lleven máscara que representen a Mahoma y al so xenru, Ali. "Adam y Ewald" ye parte d'una serie llamada Adam & Ewald, de zevendedagsgeliefden (Adam & Ewald, Los Amantes del Séptimu Día). El títulu de la serie fai referencia a la hestoria d'Adán y Eva, y tamién a un discursu d'un políticu holandés cristianu conservador.
Dalgunos museo qu'intentaron amosar la obra de Hera recibieron amenaces por quien atopen ofensivu'l so trabayu. En payares de 2007, l'Hague Gemeentemuseum retiró dalgunos de los trabayos creaos por Hera pa evitar disgustar a la comunidá musulmana. La censura del so arte marcó "la primer vegada qu'un muséu holandés, n'oposición a un ente gubernamental, censuró una obra d'arte de les sos propies parés." El direutor del muséu tamién acusó a Hera de crear deliberadamente arte provocatible pa recibir atención mediática. A pesar d'aquello, el muséu inda consideró adquirir la so serie completa. Hera escoyó nun participar na exhibición si dalgunos de los sos trabayos taben censuraos. Los artistes de los Países Baxos sofitaron a Hera, publicando una carta abierta al Ministru holandés de Cultura nel NRC Handelsblad. El trabayu de Hera foi convidáu a ser espuestu nel Muséu Municipal de Gouda, anque l'espectáculu foi aplazáu por cuenta de les amenaces de la comunidá musulmana de Gouda.
Sabrina Carpenter
Sabrina Ann Lynn Carpenter, meyor conocida como Sabrina Carpenter, ye una cantante y actriz d'Estaos Xuníos, qu'interpreta a la rebelde Maya Hart, la meyor amiga de Riley Matthews (interpretada por Rowan Blanchard) na serie de Disney Channel Girl Meets World, que debutó'l 27 de xunu de 2014. Ella tien un contratu con Hollywood Records.
Primeros años
Orixinaria de Lehigh Valley, Pennsylvania, Sabrina Carpenter llogró'l primer llugar nun concursu de cantar al cargu de Miley Cyrus, "The Next Miley Cyrus Project". Tien una hermana llamada Sarah Carpenter y otra hermana mayor llamada Shannon Carpenter.
Carrera
thumb|right|Carpenter roblando autógrafos pa los fans n'agostu de 2014.
2011–13: The Goodwin Games
Sabrina consiguió'l so primer papel como actriz n'avientu de 2010, un papel como convidáu na serie de drama de la NBC Law & Order. Ella interpretó a una nueva víctima entrevistada pol detective Elliot Stabler (Christopher Meloni). Nel mesmu añu, actuó en direuto pola cadena de televisión china, Hunan Broadcasting System, pal festival de l'Audiencia Oro Mangu. Ella interpretó "Something's Got a Hold on Me" de 1963 Etta James álbum, nel estilu de Christina Aguilera na película Burlesque Etta James Top Ten. Dos años más tarde, Carpenter consiguió un papel recurrente na serie de Fox The Goodwin Games como la moza Chloe, un papel regular na serie piloto de Disney Channel "Gulliver Quinn" y del pilotu d'ABC The Unprofessional. Ella yera una baillarina de plomu en Just Dance Kids 2.
2014–presente: Girl Meets World y Can't Blame a Girl for Trying
En xineru de 2013, Carpenter, foi escoyida pa faer el papel de la rebelde Maya Hart na serie de Disney Channel, Girl Meets World, que debutó en 2014, el personaxe principal opuesta a Rowan Blanchard. La serie ye una secuela de la ficción d'ABC Boy Meets World. Ella actúa na película Horns, protagonizada por Daniel Radcliffe como Ig Perrish y Juno Temple como Merrin Williams. Carpenter interpretó "Smile" pal álbum Disney Fairies: Faith, Trust And Pixie Dust. El cantar llegó a tar en Radio Disney Estaos Xuníos. El so cantar "All You Need" pa la banda sonora de Sofia the First.
thumb|right|180px|Sabrina Carpenter cantando na Moms Conference.
El 14 de marzu de 2014, el cantar debú de Carpenter, "Can't Blame a Girl for Trying", foi estrenada Radiu Disney, y llanzáu en iTunes nel día. El cantar ye amás la tema principal del so primer EP, que foi llanzáu'l 8 d'abril y foi bien recibíu polo xeneral. Carpenter cantó'l cantar principal de Girl Meets World, "Take On The World", xunto cola so compañera de repartu Blanchard. El so álbum debú ta programáu pa ser llanzáu a finales de 2014. Carpenter contribuyó cantando "Stand Out" pa la película de Disney Channel How to Build a Better Boy, que s'estrenó 15 d'agostu 2014, en Disney Channel.
Tigris
El Tigris (árabe دجلة, Dijla, hebréu: חדקל ḥiddeqel, curdu: Dîjle, Pahlavi: Tigr, Persa antiguu: Tigrā-, siriu: ܕܩܠܬ Deqlath, turcu: Dicle, acadiu: Idiqlat) ye'l ríu oriental de los dos grandes ríos que formen la rexón de Mesopotamia. L'otru ye l'Éufrates.
Tien una llonxitú de 1.900 km. Naz na Cordal de los Tauros y amiya pel sureste pa xunise col Éufrates nuna estaya averada d'Al Qurna al sur d'Iraq. Desemboca yá xuníu como Shatt al-Arab nel Golfu Pérsicu.
El ríu Tigris ye conocíu na Biblia como Hidequel que yera unu de los cuatro ríos nos que s'estremaba la corriente d'agua que venía d'Edén (Biblia Xénesis 2:10-14)
Sulcacis bidentulus
Sulcacis bidentulus ye una especie de coleópteru de la familia Ciidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase n'Europa.
Maud Slye
Maud Caroline Slye, conocida como Maud Slye, foi una patóloga americana que nació en Minneapolis, Minnesota.
Un historiador de muyeres y ciencia escribió que Slye había"'inventáu' xenéticamente mures uniformes como ferramienta investigación." El so trabayu centrar na heritabilidad del cáncer en mures. Mientres la so carrera, recibió honores y premios múltiples, incluyendo la medaya d'oru de l'Asociación Médica americana en 1914, en 1915 el Premiu Ricketts, y la medaya d'oru de la American Radiological Society en 1922.
En 1923, Albert Soiland, radiologista pioneru, nomó a Maud Slye, cómo patóloga del cáncer pal premiu Nóbel en Fisioloxía o Medicina. El nomamientu vieno arriendes del so trabayu cuando foi unu de los primeros científicos al suxurir que'l cáncer puede ser una enfermedá heredada, y pal desenvolvimientu de procedimientos nuevos pal cuidu y cría de mures de llaboratoriu.
Educación y carrera
Slye graduar na Universidá de Chicago y na Universidá de Brown. Empiezó el so trabayu de posgráu en 1908 na Universidá de Chicago, realizando esperimentos neurolóxicos en mures.Y quedóse na Universidá de Chicago pal restu de la so carrera. Dempués d'oyer falar del cáncer de ganáu en Stockyard, camudó'l focu de la so busca al cáncer. Slye caltuvo pedigrís pa150,000 mures mientres la so carrera. El 5 de mayu de 1913, presentó un artículu ante la Sociedá americana pa Busca de Cáncer con respectu al trabayu en problemes xenerales n'heriedu. En 1919 foi escoyida como direutora del Llaboratoriu del Cáncer na Universidá de Chicago. En 1922. Retirar en 1945 como profesora emérita de Patoloxía.
Estadiu Ahmed bin Ali
miniaturadeimagen|Estadiu Ahmed bin Ali L'Estadiu Ahmed bin Ali, tamién conocíu como Estadiu Umm-Affai ye un estadiu multipropósito allugáu n'Al Rayyán, Qatar. L'escenariu deportivu foi sede del tornéu de fútbol de los Xuegos Asiáticos de 2006 y en 2011 una de les sedes de la Copa Asiática de fútbol.
Va Ser see pa dellos partíos de la fase de grupos de la Copa Mundial de Fútbol de 2022.
Fesmy-le-Sart
Fesmy-le-Sart ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Daniel Sunjata
Daniel Sunjata Condon ye un actor d'Estaos Xuníos de cine, televisión y teatru.
Fesmy-le-Sart
Tien una población de y una superficie de  km².
Daniel Sunjata
Biografía
Daniel nació en Evanston (Illinois) el 30 d'avientu de 1971, pasando la so infancia y mocedá en Chicago. Ye'l fíu adoptivu d'un operador de la policía de Chicago y una trabayadora de los derechos civiles. Tien ascendencia irlandesa, alemana y afroamericana.
Estudió nel colexu Mount Carmel High School, nesi entós xugó fútbol americanu como linebacker en dos equipos de fútbol del estáu; darréu realizó los sos estudios de pre-grau na Florida A&M University para dempués asistir a la University of Luisiana at Lafayette. En 1998 llogró'l posgráu en Belles Artes na Tisch School of the Arts (Graduate Acting Program) de la New York University.
Rubial (San Pedru d'Arbas)
Rubial ye una aldea de la parroquia de San Pedru d'Arbas nel conceyu asturianu de Cangas del Narcea.
Cayo Julio Julo (decemviro)
Cayo Julio Julo (en llatín Gaius Iulius Iullus), foi un senador, político y militar romanu y miembru del primer decemvirato, 451 e.C., y ye señaláu como un exemplu de moderación de los primeres decemviros. Julio, sicasí, tuvo que xulgar, ante la comitia centuriata, a P. Sestio, un home de rangu patriciu, en que la so casa se había atopáu'l cadáver d'una persona asesinada. (Liv. iii. 33; Cic. Ii de Rep. 36; Dionisio. X. 56; Diod. Xii. 23.).
Cayo Julio vuelve mentase en 449 e.C., como unu de los trés consulares que fueron unviaos pol Senáu a los plebeyos, cuando se había alzáu n'armes en contra del segundu decemvirato, acampando nel monte Aventino. (Liv. iii. 50).
Volatinia jacarina
'''Volatinia jacarina ye una especie d'ave paseriforme de la familia Thraupidae y únicu representante del xéneru Volatinia. Pue atopase nes zones de pradería, carba y sabana de Suramérica y Centroamérica.
Descripción
Ye una ave pequeña, d'unos 10 cm de llargu. Presenta un claru dimorfismu sexual nel plumaxe: El machu ye de color negru azuláu, coles partes inferiores de les ales blanques. Les femes y el neñones son parduscos, col banduyu más claru y rayáu. El picu ye anaranxáu.
Principalmente aliméntense de granes, anque tamién d'inseutos.
Taxonomía
Tien descrites trés subespecies:
Adobe Fireworks
Adobe Fireworks (enantes llamáu Macromedia Fireworks) ye un editor de gráficos vectoriales y mapes de bits. Foi orixinalmente desenvueltu usando partes de Macromedia xRes, que fuera adquirida por Adobe en 2005. Fireworks ta pensáu por que los desarrolladores web puedan crear rápido interfaces web y prototipos de websites. El programa tien la capacidá d'integrase con otros productos d'Adobe tal como'l Dreamweaver o Flash. Ta disponible de forma individual o integráu na Adobe Creative Suite. Na Suite d'Adobe identificar por usar el color mariellu, color que laude usando como representación desque pertenecía a Macromedia.
El 6 de mayu de 2013, Adobe anunció que Fireworks sería descontinuado. Adobe va siguir aproviendo d'actualizaciones de seguridá y arreglos d'errores pa la versión actual, sicasí nun entamen añedir nueves carauterístiques.
La compañía yá nun va sacar nueves versiones del productu, que la so última versión ye la CS6.
Integración con ferramienta Adobe Flash
La integración con Adobe Flash foise amenorgando pasu ente pasu desque Flash, na so versión 7, integró la ferramienta PolyStar que fai un polígonu direutamente en Flash ensin necesidá d'usar Fireworks pa faer dichu polígonu o estrella.
Puentedura
Puentedura ye un conceyu de la provincia de Burgos (España).
El conceyu atópase na contorna del Arlanza, na carretera BU-904 a 15 km de Lerma y a 7 km de Covarrubias.
Contorna
Ye'l sitiu ideal pa establecese la fin de selmana y esfrutar de la contorna, visitando Covarrubias, Lerma, Santu Domingu de Silos y el cañón del Mataviejas en La Yecla, el monesteriu de San Pedro de Arlanza.
Un llugar onde puedes prauticar senderismo, paseos en bicicleta o remontar el ríu Arlanza de forma sele. Les sos fiestes patronales celebrar n'honor de San Jorge y de la Virxe del Camín, esta postrera celebra'l segundu o tercer fin de selmana de setiembre.
El pueblu atópase partíu en tres nucleos.
De mención ye la ponte d'orixe romanu de siete güeyos que traviesa'l Arlanza, según la ermita de la Virxe del Camín, la ilesia de l'Anunciación, el Conceyu vieyu (construyíu en 1798 y en que los sos portalaes atopar un bellu potru antiguu), y de remarcable méritu la ermita de San Millán, con belles y estrañes pintures del sieglu XVII, que representen la Última Cena, y un Cristu del sieglu XIII.
La talla más importante que s'atopaba na ermita (Virxe col Neñu, segunda metá del sieglu XII) agora esíbese nel Museu Frederic Marès, perteneciente al Conceyu de Barcelona.
De máxima importancia ye la so arquiteutura popular, na cual pueden apreciase tolos elementos constructivos típicos de la zona, cuntando con dellos exemplos a lo llargo de les sos cais.
Economía
La so población dedicar a l'agricultura y ganadería, siendo bien variada la producción d'alimentos, los más importantes son la cebera y los sos árboles frutales, ente ellos la zrezal, que da unos frutos ensin igual.
Cuenta con una casa rural (Casa Chiripa) asitiada a veres del ríu Arlanza, frente a una zona recreativa bien cuidada conocida nel conceyu como "La Presa", y con un Centru de Turismu Rural: "Los Sabinares del Arlanza".
Presupuestu
Pal exerciciu 2007, xubía a 233.070,00 euros.
Guerra de Char Bouba
La guerra de los Trenta Años Mauritana o guerra de Char Bouba (treslliteración con grafía francesa de les pallabres Shar Bubá) foi un enfrentamientu bélicu que tuvo llugar ente 1644 y 1674 nes árees territoriales tribales güei ocupaes por Mauritania y el Sáḥara Occidental ente les tribus bereberes sanhaya y l'imán lamtuna Nasr ad-Din contra la inmigración de los árabes beduinos maqil, colos Beni Hassan como tribu más importante.
El conflictu remató con ganar bereber que los sos miembros fueron obligaos a rindise y sometese a les tribus árabes, a quien tuvieron de pagar el tributu correspondiente, la bigornia. La nueva sociedá se estamentó ente aquellos que teníen de dedicar los sos esfuercios nes capes sociales más baxes (llabradores semisedentarios y pescadores) como la tribu zenaga y quien podíen caltener una situación de mayor privilexu nel campu relixoso (morabitos y zawiyas). Percima de dambos asitiábense los vencedores a quien correspondíen los derechos coleutivos y el gobiernu.
L'efectu más sobresaliente foi l'arabización social y la considerable amenorga de la cultura de les tribus orixinaries qu'ocupaben el territoriu, cola perda paulatina de les llingües bereberes en beneficiu del árabe y del dialeutu beduín hassanía. La situación permaneció estable hasta la colonización francesa, magar la tradicional sociedá de la zona caltuvo casi enllancaes les diferencies estamentales hasta'l sieglu XXI.
Gregorio VII
Gregorio VII O.S.B. (en llatín: Gregorius PP VII), de nome secular Hildebrando Aldobrandeschi, foi'l Papa nᵘ157 de la Ilesia católica ente 1073 y 1085.
Biografía
Hildebrando Aldobrandeschi nació en Toscana, nel senu d'una familia de modesta estraición social. Crez nel ámbitu de la Ilesia romana al ser confiáu al so tíu, abá del monesteriu de Santa María nel Aventino, onde fixo los votos monásticos.
En 1046, al finar Gregorio VI, Hildebrando ingresa como monxu nel monesteriu de Cluny onde va adquirir les idees reformistes que van rexir el restu de la so vida y que-y fadrán encabezar la conocida Reforma gregoriana.
Hildebrando nun torna a Roma, pero nel añu 1049 ye riquíu pol Papa Lleón IX p'actuar como Legáu Pontificiu, lo que-y dexará conocer los centros de poder d'Europa. Amás, Lleón nomar abá de San Pablo Extramuros. Actuando como Legáu atopábase, en 1056, na corte alemana, pa informar de la eleición como Papa de Víctor II. Tres la muerte d'Esteban IX en 1058 escoyóse como socesor al antipapa Benedicto X. Hildebrando se opusó a esta eleición al considerar que se realizara por aciu simonía y llogró axuntándose colos cardenales disidentes en Siena que s'escoyera Papa a Nicolás II.
En 1059 ye nomáu por Nicolás II Archidiácono y alministrador efeutivu de los bienes de la Ilesia, cargu que lu llevó a algamar tal poder que se llegó a dicir qu'echaba de comer a “el so Nicolás como a un pollín nel establu”.
En 1059 foi unviáu a Milán xunto a Anselmo da Baggio (el futuru Alejandro II) pa sofitar al diáconu San Arialdo contra l'arzobispu simoníaco Guido da Velate. Al añu siguiente llegaría San Pedro Damián col mesmu fin.
Del Sieglu escuru» escontra la hierocracia
Hai que tener en cuenta'l conflictu de poderes que se viviera nel sieglu X: dada la influencia qu'exercíen los obispos sobre la xente de les sos diócesis, los reis pretendíen tenelos como “aliaos” (pero dende'l so puntu de vista políticu). Tener la posibilidá d'escoyelos, (apurri-yos el cargu, ye dicir “investirlos”) práuticamente aseguraría la so fidelidá.
La Santa Sede foi cayendo en manes de les faiciones de condes y príncipes, auténtiques cles nobiliaries. Col tiempu quedó sometida al tiránicu dominiu d'estes families, que llograron la eleición de pontífices ciños, que fueron, na so mayoría, individuos insignificantes o indignos y que fixeron baxar el pontificáu a los más baxos niveles que conoció na so historia. Asina, el sieglu X foi'l Sieglu de fierro o Sieglu escuru de la Ilesia. Mientres sieglu y mediu, desfilaron cerca de cuarenta papes y antipapes, munchos de los cualos tuvieron pontificaos efímeros o sufrieron una muerte violenta, ensin dexar apenes memoria.
Pero yá nel sieglu XI surdía la escolástica, corriente teolóxicu-filosófica dominante que favoreció la clara subordinación de la razón a la fe (Philosophia ancilla theologiae, esto ye, la filosofía ye sierva de la teoloxía). La escolástica predominaría nes escueles catedralicies y nos estudios xenerales que dieron llugar a les universidaes medievales europees hasta mediaos del sieglu XV.
[El cesaropapismo, que fuera inauguráu pola práutica política de Carlomagno, va tener que vencer definitivamente ante'l pesu de la hierocracia, que tien en Gregorio VII a unu de los teóricos de les máximes formulaciones del poder universal de los socesores de Pedro. ]