cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Villalpardo
San Antón
Ye una de les festividaes más tradicionales en tola contorna. La viéspora faen fogueres a la puerta de les cases y xúntense los vecinos pa cenar viandes asaes nes áscuares. El día del patrón de los animales, el 17 de xineru, ofíciase misa pela tarde, bendícense los animales que son llevaos a la puerta de la ilesia. D'antiguo se rifaba el llamáu gorrino de San Antón. Ye ésti un gochu, ufiertáu al santu por dalgún vecín dende pequeñín, que se crió llibremente peles cais del pueblu comiendo de lo que-y dan los mesmos vecinos del pueblu a la puerta de les sos cases. Trátase d'una tradición de fai yá dellos años y que, lo que ye güei, nel sieglu XXI quíxose recuperar, nun dexa de resultar chocante y simpáticu ver sueltu por cais y places del pueblu al gorrino de San Antón a espera de que dalgún vecín échelu de comer.
San Marcos
D'antiguo “San Marcos” foi unu de los patrones de la llocalidá, ello ye que'l Santuariu de Consolación, antes de ser un santuariu marianu taba dedicáu a San Marcos. Na actualidá, el día 7 d'ochobre, día del patrón, faise misa y dempués llévase la imaxe de San Marcos en procesión hasta la Cooperativa del Campu onde se parte la caridá” y “la panadera”. La caridá” consiste nunos rollos o tortas pequeños amasaos a los cualos d'añedir anisillos y bendichos pol cura párrocu nesi mesmu momentu, ente que la panadera ye una bébora resultante d'entemecer vinu, gaseosa con azucre y cachos de fruta como plátanu, mazana o naranxa. La caridá” ye preparada cada añu por un barriu del pueblu y na so ellaboración participen los vecinos que lu deseyen. N'años anteriores los llugares onde se dar# en dar la caridá yeren distintos del actual, na Era de la Hipolita” y yá más anterior na paraxa llamada “La Cruz de San Marcos”
San Isidro
San Isidro Llabrador, ye consideráu'l patrón de los llabradores y celebra la so fiesta'l día 15 de mayu. Ye tradición que, pela mañana ofíciese misa y llévese la imaxe del santu en procesión a la Cooperativa del Campu de la llocalidá onde se bendicen los campos. Pela tarde faise una pequeña fiesta y ufiértase una merienda con panadera, tortas de sardines, tortas de xamón etc, tou ello al cargu de la Cooperativa del Campu del pueblu.
Ilesia parroquial de San Pedro Advíncula (sieglos XVI–XVII)
miniaturadeimagen|260x260px|Ilesia parroquial de San Pedro Advíncula Trátase d'un templu relixosu de planta rectangular nuna sola nave. La so construcción ye de mampostería y piedra sillar nes esquines y el so estilu ye renacentista y barrocu. La cubierta ye de mediu cañón sobre tola nave con lunetos nos vanos. Nel segundu cuerpu cercanu al cabecero tópase una capiya a la que s'apuerta por un arcu de mediu puntu que ye cuadrada y con bóveda d'aresta. Tien ábside poligonal y piecero planu. La so pila bautismal ye gótica. Esiste una baldosa esmaltada cola siguiente inscripción: Rosa/Guerrero: Bezi/na d'Hellín, Herma/na de la Relixón/El nuesu Padre Francisco/añu 1518. Nel esterior, la so portada ye senciella, d'arcu rebaxáu ente dos contrafuertes y tejadillo. Tien espadaña de tres güeyos construyida en sillares y apilastrada con cornisa curva tamién de piedra.
Rambla de San Pedro
Esta rambla traviesa la carretera ente Villalpardo y Minglanilla (CM-3201). Nella estrema la vexetación autóctona de la zona y los restos d'una vieya ponte de piedra por onde pasaba l'antigua carretera, güei reflexáu nel escudu municipal. En redol a esa rambla dizse qu'esistió en tiempos de dominación musulmana un castiellu que se llamó de Pero Yoma. La rambla de San Pedro termina xuniéndose a la rambla de Consolación na paraxa conocida como "El Malpasillo".
Cucu tíu pita
Trátase d'una construcción qu'anque ye típica d'estes zones nun se conocen pola redolada de la esistencia de munches d'ellos, construyir p'abelugu de les xentes del campu. La so forma realizar a partir d'una circunferencia dende la que darréu y con mampostería de piedra va cerrándose escontra riba hasta terminar en punta. Estes construcciones yeren llamaes "cucos", solamente teníen una entrada casi siempres dirixida al este o oeste y escarecíen de ventanes; concretamente ésti atópase nel camín que va dende la llocalidá de Iniesta al Santuariu de Consolación na paraxa denomada "La Pajarilla" y la so construcción ye bastante antigua.
Santuariu de La nuesa Señora de Consolación
El Santuariu de La nuesa Señora de Consolación atópase enclaváu na contorna conquense de La Manchuela. Tien d'estensión aproximao unes 70 Has. Ta formáu per un monte frondoso nel que predomina'l pinu mediterraneu y la carba autóctona. Ye un llugar aparente pal descansu, el retiru y el recréu metanes la naturaleza. Pertenez al términu municipal de Iniesta, anque la población más cercana ye'l pueblu de Villalpardo, términu municipal qu'arrodia por entero esta paraxa. El so terrén, abondosu en piedra caliar, favorez la fluidez d'agües polos distintos llugares d'esta paraxa tan singular, y asina les sos numberoses fontes y manantiales.
Nel añu 1603 solicítase la primer llicencia pa celebrar la feria añal nel Sitiu de Consolación.
La Ermita ye una construcción en planta salón, d'una sola nave y cruceru sobresaliente, con camarín adosáu tres el presbiteriu. Esti camarín ye obra posterior pero enllaza bien col restu, tantu interna como externamente. Ta íntegramente realizada en mampostería, salvo les cadenes llaterales, realizaes en piedres de sillería a lluria. La cobertoria de la nave y el cruceru, según l'ábside facer con bóveda de mediu cañón con lunetos, de falsu vanu na banda esquierda y real nel derechu. Nel cruceru lleva una cúpula, lo mesmo que nel camarín, sobre pechinas. Al esterior la cúpula central.
Al sur de la célebre fonte de la Perlica hai una zona edificada de planta trapezoidal allargada. Consta de cuatro edificios d'habitaciones: la Casa de Sevilla, xunida por trés arcos exentos al edificiu qu'ocupa'l llau sur del trapeciu; al norte del patiu, l'antigua casa del mayordomu y la de la Perlica, enllazando l'antigua casa del mayordomu cola del llau sur una zona de cortes. Les cases del costáu sur tienen accesu per trés escaleres que dan a un corredor avisiegu pol techu voladizu sobre pilastres de madera y zapates que sirve de distribuidor p'aportar a les viviendes. La zona inferior de la edificación ta formada por una serie d'arcos que nel so día sirvíen de portalaes p'allugar tiendes y puestos ambulantes de mercaderías que s'establecíen en dómina de feria. Fueron cegaos p'habilitar nueves zones d'habitación. Hai tamién un llavaderu, de dómina, alimentáu por una corriente enriada dende la fonte de la Perlica que desagua na rambla de Consolación.
La Casa de Sevilla, que debe'l so nome a un error popular al pronunciar l'apellíu del so constructor Frai Vicente Sevila, ye un edificiu de planta cuadrada, tien dos pisos y ta cubierta de texa arábiga a cuatro enagües. A la planta cimera aportar por una escalera descubierta. L'antigua casa del mayordomu ta asitiada al respaldu del ábside de los restos de la segunda ermita, sofitándose nel arcu toral de la ilesia, qu'entá esiste. La Casa de la Perlica tamién se fixo aprovechando unu de los murios del antiguu templu.
Ribera de Vadocañas
Llámase-y asina a la zona del Ríu Cabriel asitiada a unos trelce quilómetros de la llocalidá, siempres en direición este.
Nesta zona que mientres años y años sirvió de camín escontra'l llevante español esistió n'años anteriores una fita población estable d'habitantes. Asina na mesma puédese contemplar una antigua venta que sirvía d'aposentu y descansu pa los innumberables viaxeros que per aquellos caminos transitaben "non a" munchos años. Igualmente pueden contemplase delles viviendes (una d'elles dedicada a escuela) y tamién un campusantu.
Como non, nesta zona ye onde ta allugáu'l llamáu "Ponte de Vadocañas".
Casa de la Bueca
Finca asitiada nel términu municipal de Minglanilla, tien unes 3.000 has de tierres dedicaes na so mayoría a llantadera y terrenes forestales, ta a unos diez quilómetros de Villalpardo. La mesma exerz de frontera natural ente les tierres d'esta contorna y el Ríu Cabriel. Dientro d'ella asítiase la Reserva Natural de les Focetes del Cabriel, paisaxe natural abrupto onde los haya que se foi modelando col pasu de los sieglos pol calce del ríu que lleva'l so nome.
Nella atópense numberosa cueves naturales que sirvieron d'abelugu a llabradores, ganaderos y combatientes de lleenda de la Guerra Civil Española (maquis).
Monolitu del camín de Consolación
Monolitu asitiáu nel marxe esquierdu del llamáu “camín de Consolación” na llende del términu municipal de Villalpardo y la zona del Santuariu que lleva'l mesmu nome.
Realizáu de piedra en forma cilíndrica, termina con una pequeña cruz de fierro. Tien un altor d'unos dos metros. Esti monolitu indica a los romeros y visitantes que s'entra en zona sagrada.
Monolitu del camín de Vadocañas
Cercanu a la Ribera de Vadocañas, al marxe del camín apaez un restu celtíberu perbién calteníu. El llamáu “monolitu” ye lo qu'en realidá se cree que pudo ser una especie de calendariu solar que sirviera de referencia nel entamu de les colleches, una y bones el 21 d'avientu aproximao pasa pel centru del so furu una rayada, lo que daría por tanto empiezu a la collecha añal y al iviernu. Igualmente pudo ser unu de los dos pilastres que n'años bien tras sirvieren pa la corte del pasu del camín escontra llevante y que l'otru monolitu del otru llau del camín sumiera col tiempu (¿Va Tar el citáu monolitu soterráu nes cercaníes?, el tiempu dalgún día va dicir).
Vuelu suborbital
right|300px|thumb|Bola de cañón de Newton. Un vuelu suborbital ye'l realizáu a 100 km d'altor o más, pero mientres el cual non se circunvala la Tierra na so totalidá.
Vuelos suborbitales frente a viaxes espaciales
Puramente los vuelos suborbitales son vuelos espaciales por abandonar l'atmósfera terrestre, que'l so llende conviénose n'asitiar a 100 km d'altor. D'esta forma'l primer vuelu tripuláu d'Estaos Xuníos foi un vuelu suborbital ente la mariña del océanu Atlánticu a la del Pacíficu, el realizáu por Alan Shepard nel primer despegue del Programa Mercury el 5 de mayu de 1961 (23 díes dempués del vuelu orbital del cosmonauta soviéticu Yuri Gagarin), con una duración de solu quince minutos, convirtiendo asina a la URSS na vencedora d'esta fase de la carrera espacial.
De la mesma, el primer vuelu d'una astronave creada pa realizar viaxes de turismu espacial foi tamién suborbital, el SpaceShipOne el 4 d'ochobre de 2004.
Sicasí, la opinión xeneral ye qu'un vuelu suborbital nun ye un auténticu viaxe espacial y la xesta de Yuri Gagarin igualar John Glenn y non Alan Shepard o'l posterior de Virgil I. Grissom, que viaxaron primero que aquel al espaciu.
Cecilia Toussaint
Cecilia Toussaint ye una cantante, actriz y compositora mexicana.
Biografía
María Cecilia Toussaint Guthoff, meyor conocida como Cecilia Toussaint nació'l 11 d'ochobre de 1958 en Méxicu. Creció na colonia Creitu Constructor. Vivió na cai de Poseidón, esautamente nel númberu 40. Dempués de vivir ende tola so infancia, camudar a San Ángel, y depués pa San Jerónimo y más tarde para Tlalpan.
Tomó clases de ballet y mientres munchos años estudió danza, depués tuvo problemes nes rodíes lo que-y torgó siguir na danza.
Empezó la so carrera en 1977, con un grupu llamáu "La Nopalera", pero más tarde abandonó'l grupu. Depués fixo otru grupu llamáu "Rehilete" y más tarde empezó la so carrera como solista.
Oganesón
L'oganesón ye'l nome del elementu químicu sintéticu col númberu atómicu 118 y símbolu Og, allugáu nel grupu 18 de la tabla periódica. Seique comparta les propiedaes de los gases nobles, paeciéndose al radón nes sos propiedaes químiques; d'esta miente, dalgún artículu refirióse a elli como eka-radón. Sería'l segundu gas radioactivu y el primer gas semiconductor estándar.
Cecilia Toussaint
Biografía
Empecipió la so carrera como solista en 1984 cantando boleros de José Antonio Méndez y depués empezó a cantar rock. Ente los sos cantares tán "Siéntome bien pero siéntome mal", "Serena de trapu", "Prendedor", "Tres metros so tierra", "Sácalo" y "Dueña de la mio esclavitú".
Oganesón
Pasando per alto la inestabilidá proviniente de la so radioactividá, los científicos esperen d'elli que:
Cecilia Toussaint
Biografía
Na so carrera como actriz, fixo'l so debú na película El serviciu en 1978. Otres películes nes que participó son Cualquier cosa, Faer un guión, L'habitación que xibla y Bestiario.
Oganesón
Historia
En 1999 investigadores del Llaboratoriu Nacional Lawrence Berkeley anunciaron, nun artículu de la Physical Review Letters la descubrición de los elementos 116 y 118. L'añu siguiente echáronse p'atrás col artículu pol mor de la imposibilidá d'otros investigadores de reproducir los resultaos. En xunu de 2002 el direutor del llaboratoriu anunció que l'anuncia anicial de la descubrición basárase en datos amañaos pol investigador principal Victor Ninov. Los investigadores afirmaron tener obtenío l'ununoctiu a partir de la reacción:
Ununoctiu ye un nome sistemáticu temporal de la IUPAC.
Cecilia Toussaint
Biografía
Ta casada col tamién cantante de rock Alfonso André, con quien tien un fíu Julián André Toussaint.
Discografía
Arpía - 1987
Nueche de día - 1992
Televisión
El encanto del águila (2011) ... Carmen Romero Rubio Lo que callamos las mujeres (2001) ... Asunción
Películes
Frida, naturaleza viva (1983) ... La Hermana de Frida
La Peruyera (Carrió)
La Peruyera ye un entidá de población de la parroquia de Carrió, en Carreño.
L'INE establez que La Peruyera ye una casería de 4 habitantes (1 homes y 3 muyeres). El so códigu de referencia ye 33 014 041000.
Alcuéntrase a una distancia de Candás, capital del conceyu, de 5 km. Tien una altitú máxima de 8 m sobre'l nivel del mar. Pal añu 2001 contaba con 4 viviendes, 3 principales y 1 non principal.
Toponimia
Xosé Lluis García Arias, al falar del términu La Peral, diz:
Antonio Codorniú
Antonio Codorniú, filósofu y escritor xesuita español, al que Marcelino Menéndez Pelayo llamó "el Gracián del sieglu XVIII".
Biografía
Como pensador decantar pol eclecticismu. Escribió un Cursus Philosophicus (1736). Animáu pol padre Benito Jerónimo Feijoo, quier precaver a los mozos del peligru de cayer nel escepticismu o pirronismo que, por entontes, empezaba a faer estragos ente los ilustraos. Pa ello escribió Dolencies de la crítica, que pa precuru de la estudiosa mocedá espón... y dirixe al... P. Feijoo... (1760). Amuésase inda incapaz d'abandonar el pensamientu aristocráticu sobre'l que se sofita la formación humana qu'imparten nos colexos xesuites. Redactó un Índiz de Filosofía moral cristianu-política, dirixíu a los Nobles de nacencia y d'espíritu (1746) nel que conscientemente, según Francisco Aguilar Piñal, "espón una ética basada nel conceutu d'honor y na conciencia de ser miembru d'una clase nacida pa mandar. Una idea de ciudadanu o d'home de bien nun entra nel horizonte mental d'esti xesuita".
Sainte-Colombe-sur-Seine
Sainte-Colombe-sur-Seine ye una comuña francesa del departamentu de Côte-d'Or, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Quilogramu por metru cúbicu
El quilogramu por metru cúbicu ye la unidá del Sistema Internacional d'Unidaes emplegada pa midir la densidá. Esta unidá represéntase como kg/m³, onde kg ye quilogramu y m³ metru cúbicu.
Xermánicu
El términu Xermánciu pue facer referencia a:
Cecilia Underwood
Primeros años
La fecha extacta de la nacencia de Cecilia ye desconocida, anque foi alredor de 1785. El so padre yera Arthur Gore, 2º conde de Arran, la so madre Elizabeth, nacida Underwood. Foi titulada Lady Cecilia Gore dende la so nacencia, títulu de cortesía de la fía d'un conde.
Matrimonios
Dempués casaríase en segundes nupcias col príncipe Augusto Federicu, duque de Sussex, fíu del rey Xurde III, en Great Cumberland Place, Londres, el de 2 de mayu de 1831. El duque de Sussex casárase con Lady Augusta Murray en 1793, pero'l matrimoniu foi anuláu en 1794, yá que diba en contra del Acta de Matrimonios Reales de 1772, que riquía que tolos miembros de la Familia Real Británica solicitaren permisu al soberanu pa contraer matrimoniu, polo que foi llegalmente nulu. Pa la so segunda boda, la so primer esposa yá finara.
Duquesa de Inverness
Como'l matrimoniu nun yera consideráu llegal nel Reinu Xuníu, Lady Cecilia nun pudo tomar el títulu y estilu de La so Alteza Real la Duquesa de Sussex. Nel so llugar asumió'l nome "Underwood", nome de soltera de la so madre, por Llicencia Real y foi conocida como Lady Cecilia Underwood. La pareya moró nos apartamentos del duque nel Palaciu de Kensington.
Sicasí, Lady Cecilia nun foi aceptada como miembru de la Familia Real. L'estrictu protocolu real acutaba la presencia de Lady Cecilia en cualesquier de les funciones en qu'asistieren otros miembros de la Familia Real, yá que nun podía tomar asientu xunto al so maríu, por cuenta del so rangu inferior. Pa compensar esto, la reina Victoria crear Duquesa de Inverness en 1840, por derechu propiu, con una residuu pa los sos herederos varones nacíos llegalmente. El títulu provenía del títulu subsidiario del so maríu, conde de Inverness.
El duque de Sussex morrió nel Palaciu de Kensington y foi soterráu nel Campusantu de Kensal Green. La duquesa de Inverness siguió morando nel Palaciu de Kensington hasta la so muerte n'agostu de 1873. Foi soterrada xunto al so segundu maríu.
Luftwaffe
Oríxenes
Dempués de la Segunda Guerra Mundial, l'aviación alemana quedó amenorgada considerablemente, y l'aviación militar foi prohibida totalmente cuando la Luftwaffe foi eslleida oficialmente n'agostu de 1946 pola Comisión Aliada de Control. left|thumb|250px|[[Panavia Tornado.]] thumb|250px|Airbus A310 al serviciu de la Luftwaffe Esto camudó cuando la República Federal d'Alemaña xuntar a la OTAN en 1955, pos los aliaos occidentales creyeron que Alemaña precisaba ser rearmada ante l'amenaza del aumentu militar de la XRSS y de los sos aliaos del Pactu de Varsovia.
Oulu
Oulu (en suecu: Uleåborg) ye una ciudá y conceyu de l'anterior provincia d'Oulu, en Finlandia. Oulu tien una población rondando los 190.000 habitantes, lo que la fai la quinta ciudá más grande de Finlandia y la mayor de la metá norte de Finlandia. Oulu ye la ciudá líder del norte de Finlandia, y cuenta, por casu, con un parque teunolóxicu qu'alluga la Universidá d'Oulu. Tola provincia d'Oulu constituyía, dende'l puntu de vista xeográficu, una zona de transición ente'l norte y el sur finlandés, lo que ye tanto como dicir que supón la demarcación natural ente Laponia y la rexón meridional de los Llagos. Amás, yera la capital alministrativa de la provincia d'Oulu. Nel 2013 los conceyos de Kiiminki, Oulunsalo, Haukipudas y Yli-Ii xunir a Oulu y formaron una nueva ciudá.
Luftwaffe
Oríxenes
Al traviés de les décades siguientes, la Luftwaffe foise forniendo sobremanera d'aviones fabricaos llocalmente so llicencia. La Cruz de Fierro nel fuselaje, y la bandera nacional de República Federal d'Alemaña podíen vese nos terremplénes. Munchos pilotos bien conocíos, que llucharen cola Luftwaffe na Segunda Guerra Mundial, apuntar na nueva fuercia aérea de la posguerra y fueron grandes instructores nos Estaos Xuníos antes de volver a la República Federal d'Alemaña p'ameyorar el diseñu de los aviones. Estos incluyeron a Erich Hartmann* (352 aviones enemigos destruyíos), Gerhard Barkhorn (301), Günther Rall (275) y Johannes Steinhoff (176). Steinhoff, que sufrió un valtamientu nun Messerschmitt Me 262 pocu antes del final de la guerra, lo que-y dexó repulgu na cara y otres partes del cuerpu, foi designáu comandante en xefe de la Luftwaffe, con Rall como'l so socesor inmediatu. Hartmann retiróse como coronel en 1970. Kammhuber tamién sirvió cola Luftwaffe de la posguerra, retirándose en 1962 como inspeutor de la Bundesluftwaffe.
Oulu
Etimoloxía
La ciudá debe'l so nome al ríu Oulujoki, que s'anicia nel llagu Oulujärvi. Hubo gran númberu de teoríes pal orixe del nome d'Oulu. Una fonte posible pal nome d'Oulu ye una pallabra nel idioma sami que significa "agua del hinchente", pero hai otres suxerencies. A lo menos, la estructura de la pallabra rique que si orixinalmente foi dada polos falantes d'una llingua Urales, el nome tien de ser un deriváu. Lo más probable ye que tamién ye anterior a la lliquidación de Finlandia y ye polo tanto un préstamu llingüísticu d'una de les llingües agora estinguíos saami, una vegada que se falen na zona.
Luftwaffe
Oríxenes
Mientres los años 60, la "crisis de los Lockheed F-104" constituyó un problema políticu de primer orde, yá que fueron munchos los pilotos d'estos Lockheed F-104 que s'estrellaron dempués de ser modificaos pa sirvir na Luftwaffe, d'un total de 916 unidaes adquiríes, perder por accidentes 300. Por ello'l Starfighter foi llamáu'l "fabricante de viudes". Per otra parte, la versión canadiense del F-86 norteamericanu SABRE, Canadair Cl-13, goció d'una llarga carrera colos escuadrones de caza de la Luftwaffe, yá que 75 d'ellos incorporáronse al serviciu dempués de 1957. Pa empiezos de los 80, la Luftwaffe, atopábase integrada a la 2ª ATAF y 4ª ATAF (ATAF Allied Tactical Air Force o Fuercia Aérea Táctica Aliada), les sos unidaes de combate taben subordinaes al Taktische Luftflotten Kommando (Comandu Tácticu de la Flota de Combate), y arrexuntábense en 4 Divisiones, la 1ª con sede en Messtetten, la 2ª en Birkenfeld, la 3ª en Kalkar, y la 4ª en Aurich, por esa dómina los F - 104 fueron reemplazaos polos Panavia Tornado. Los EE UU apurrieron les armes nucleares pal usu n'Alemaña según los términos d'un alcuerdu del arsenal nuclear de la OTAN. Nel 2005, apurrieron 60 bombes nucleares táctiques B61, almacenaes nes bases aérees de Büchel y Ramstein. Munchos países creen qu'esto viola los artículos I ya II del tratáu nuclear de non proliferación.
Reunificación
La fuercia aérea alemana del este foi la única ente los países del Pactu de Varsovia en ser fornida de cutiu col avión de combate soviéticu estándar. La Luftstreitkräfte der NVA goció de menos autonomía qu'otres fuercies aérees del bloque del Este. thumb|250px|Un Eurofighter Typhoon alemán
Al contrariu que la Luftwaffe de la República Federal d'Alemaña, les marques ensambladas nel avión reflexaron la identidá del país como perteneciente al bloque comunista. Estes marques consistieron nun diseñu de forma diamantada, nel cual podía tar vistu verticalmente empobináu trés rayes en negru, colloráu y l'oru superáu pol martiellu y el compás. Dempués de que se reunificaran la RDA y de la República Federal d'Alemaña n'ochobre de 1990, el control de la Luftstreitkräfte foi asumíu pola Alemaña Federal unificada, y les sos marques de RDA fueron substituidas pola Cruz de Fierro. Sicasí, la mayoría d'éstos fueron vendíos a los nuevos aliaos europeos del Este agora parte de la OTAN, como Polonia y los Estaos bálticos. Dende los años 70, siguióse viviegamente la construcción del avión de combate européu, tal como'l Panavia Tornado y el Eurofighter, pa llograr una mayor independencia de los EE UU.
Oulu
Historia
thumb|left|Dibuxo d'Oulu del S.XIX La fundación d'Oulu data del 8 d'abril de 1605 pol rei Carlos IX de Suecia delantre del castiellu construyíu na islla de Linnansaari.
Depués estenderíase en tierra firme, dempués de los alcuerdos de paz favorables colos rusos, anque va tener l'amenaza d'un posible ataque de la rexón per vía de la principal canal marítima esti oeste, el ríu Oulu (les contornes dirán poblándose dempués). Oulu ta asitiada a la banda del Golfu de Botnia, a la desaguada del ríu Oulu, una antigua zona comercial. Unu de los oríxenes del nome Oulu ye una pallabra na llingua sami que significa crecida, pero hai otres suxerencies. Oulu foi la capital de la provincia d'Oulu dende 1776.
Economía
Anque ye reconocida pol salmón, Oulu desenvolvióse como un importante centru competencial nel campu de l'alta teunoloxía, particularmente n'informática y teunoloxía de la salú. Otres industries importantes son les referíes al tratamientu de la madera, la industria del papel y del aceru. La Universidá d'Oulu ta asitiada 6 km al norte del centru de la ciudá. L'Aeropuertu d'Oulu, asitiáu nel barriu d'Oulunsalo, ye'l más importante del norte de Finlandia y unu de los más importantes de Finlandia dempués del de Helsinki, si nun fuera porque Tampere abrióse al mundu esterior pola empresa Ryanair.
Conceyu
El conceyu municipal d'Oulu ta compuestu por un total de 67 escaños distribuyíos de la siguiente manera na actualidá: (Ver Partíos políticos de Finlandia.)
Cultura
thumb|250px|Catedral d'Oulu.
Los actos culturales d'esportación más conocíos de la ciudá d'Oulu son Air Guitar World Championships (Campeonatos mundiales de guitarra d'aire), Mieskuoro Huutajat (tamién conocíu como l'home glayo), y la banda de metal Sentenced. thumb|240px|Air Guitar World Championships 2012, Eventu añal celebráu en Oulu dende 1996 La ciudá d'Oulu celebró la so 400º aniversariu de fundación nel añu (2005).
Educación
La Universidá d'Oulu y l'Universidá d'Oulu sobre ciencies aplicaes tien los sos principales campus allugaos en Oulu.
Oulu Formación profesional cuenta con más de 13.000 estudiantes. Alluga distintos suxetos d'estudiu en distintes unidaes partíes en Oulu y conceyos vecinos. El Colexu Escuela d'Estudios Empresariales Profesional d'Oulu ye una de les poques escueles de formación profesional que tien la programación de xuegos nel currículu.
Deportes
thumb|250px|Partíu de [[ḥoquei sobre xelu d'Oulun Kärpät y Helsingin IFK.]] El ḥoquei sobre xelu ye'l deporte más popular en Oulu. El club local Kärpät ganó'l títulu de campeón de SM-liiga seis veces (1981, 2004, 2005, 2007, 2008, y 2014). Tamién fueron el subcampeón na Copa d'Europa de Campeones de la IIHF en dos causes, en 2005 y 2006.
Nel fútbol AC Oulu ta xugando en Ykkönen, el segundu nivel de sistema de la lliga finlandesa. Hasta la fecha namái se cobraron OPS campeonatu de fútbol de Finlandia al ganar Mestaruussarja dos veces en 1979 y 1980. Otros clubes de fútbol notable inclúin OLS, OTP y Tervarit.
Oulu tien dos clubes narquiaos bien conocíos. El MCO que se convirtió en campeones finlandeses 14 vegaes, y l'OPS colos sos 7 campeonatos. Anguaño namái OLS ta xugando en Bandyliiga, el nivel más altu en bandy finlandesa. En 2001 la ciudá foi l'escenariu principal pal Campeonatu Mundial de Bandy pa los homes.
Oulu ye tamién el llar de dellos clubes d'otros deportes como Oulu Northern Lights (fútbol americanu), Oulun Nmky (baloncestu), Oulun Lippo (Pesapảllo), Oulun Pyrintö (pista y campu), OYUS (unión del rugbi), Oulu irlandés Elks (Fútbol gaélico) y Etta (Voleibol).
Terwa Maratón & Run ye un eventu añal de xestión a finales de mayu (dende 1989).
Tresporte
L'Aeropuertu d'Oulu ye'l segundu aeropuertu más grande de Finlandia por volume de pasaxeros. Atopar a 15 quilómetros al suroeste del centru de la ciudá.
El puertu d'Oulu ye unu de los puertos y más ocupaos nel Golfu de Botnia. Inclúi cuatro zones portuaries separaes: petroleu Vihreäsaari y muelles a granel, muelles y muelles Nuottasaari Oritkari.
El menor tiempu de viaxe dende la estación de tren d'Oulu a la estación central de trenes de Ḥélsinki ye de 5 h 44 minutos, operaos por VR. Otros destinos inclúin Kolari, Rovaniemi, Seinäjoki y Tampere.
La carretera más importante que pasa por Oulu ye l'autopista 4 (Y8 / Y75) que s'estiende dende Helsinki a Utsjoki al traviés de Lahti, Jyväskylä, Oulu, Kemi y Rovaniemi. Otres carreteres que s'executen dende y escontra Oulu son l'autopista 20 y l'autopista a Kuusamo 22 a Kajaani.
Oulu ye notable pola so rede de tresporte dedicada al tráficu non vehicular incluyendo peatonos y bicicletes (denomináu tráficu "llixeru" en Finlandia). En 2010, la ciudá contenía más de 600 quilómetros de víes y más de 100 paso a desnivel y pontes dedicaes puramente a tráficu llixeru. La rede utilizar mientres tol añu. La rellación de les víes de tráficu de lluz pa los residentes ye la más alta en Finlandia y na manera de participación en bicicleta ye de 20 per cientu.
Ciudaes hermanaes
Oulu ta hermanada con:
Episphenus annamensis
Episphenus annamensis ye una especie de coleópteru de la familia Passalidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Ḥong Kong (China).
Sputnik 6
Esti vuelu de prueba de la nave espacial Vostok llevaba dos perros, Pchyolka y Mushka (diminutivu "Abeya" y "Mosca", respeutivamente), según un sistema de televisión y otros preseos científicos. El vuelu duró un día. El reingreso nun asocedió na órbita 17a según lo previsto. El módulu de descensu averar a la so órbita 18, cuando foi destruyida por una esplosión apostada. La nave espacial de pruebes Vostok llevaba cargues esplosives pa evitar que cayera en manes estranxeres. La destrucción de la nave torgó una recuperación esitosa.
Fernando Vidal
Fernando Vidal Blanco, maxistráu, presidente de l'Audiencia Provincial d'Asturies.
Nacimiento ya infancia
Fernando Vidal Blanco nació'l 9 de mayu de 1924 en Ciudá de Méxicu, onde emigraren los sos padres, dende la llocalidá asturiana d'Avilés. Cuando cuntaba con pocu más de dos años, la familia tornó a España, concretamente a Candás, treslladándose darréu a: La Pola Ḷḷena, Pontevedra y Lleón.
Formación y carrera profesional
Fernando Vidal llicencióse en Derechu, na Universidá de Valladolid, en 1946. En completando la so estancia nes milicies universitaries, empezó la so carrera profesional en 1954, na llocalidá lleonesa de Murias de Paredes, nel Xulgáu de primera Instancia ya Instrucción. Dende ellí treslladóse a Chantada, y darréu a L'Infiestu, onde permaneció diez años.
Yá nos años sesenta, fíxose cargu del xulgáu de Bilbao, primeru y Santander, dempués. Y en 1970, foi treslladáu al Xulgáu de primera Instancia ya Instrucción de Xixón, qu'entós daquella, llevaba anexu'l cargu de decanu de los xueces de Xixón, yá que ocupó mientres diez años. Ellí desenvolvió la so actividá xurídica xunto colos maxistraos Luis Alonso, Augusto Domínguez Aguado y Félix Rodríguez García.
Foi'l presidente de la Xunta Eleutoral Provincial mientres les Eleiciones xenerales de 1977 y de 1979.
En xineru de 1981 ye Maxistráu de l'Audiencia Provincial d'Asturies, y en 1986 el Conseyu Xeneral del Poder Xudicial nóma-y presidente de l'Audiencia Provincial d'Asturies. Foi'l primer Presidente de l'Audiencia que nun vivió n'Uviéu (hasta entós, había casa pa esi cargu); pero él punxo la condición de siguir viviendo en Xixón. Nesi cargu va tar hasta la so xubilación en marzu de 1992. So'l so mandatu empecipió la especialización de les seiciones de l'Audiencia,
Como Presidente de l'Audiencia, tres la constitución, el 23 de mayu de 1989, de los los Tribunales Cimeros de Xusticia, Fernando Vidal Blanco, ocupa tamién el cargu de miembru nato de la Sala de Gobiernu del Tribunal Superior de Xusticia d'Asturies.
Distinciones honorífiques
thumb|Fernando Vidal recibiendo la medaya de san Raimundo de Peñafort, en 1974
Vida personal
En Lleón, conoció a la so muyer, Betty López, natural d'Uviéu, y en 1952 casar na Ilesia del Cristu de les Cadenes, na capital asturiana. El matrimoniu tuvo cinco fíos, de los cualos, namái la mayor decidió dedicase al mundu del Derechu.
Cuando finó, cuntaba con nueve nietos (Miryan, Ana, Marta, Andrea, Jorge, Olaya, Javier, Arturo, Francisco y Marina); y dos biznietos (Deva y Alejandro). El funeral de celebró na Ilesia de La nuesa Señora de Begoña, de los PP. Carmelites (Xixón). Los sos restos mortales reposen nel campusantu parroquial de Quintes.
María Pardo
1994: llegada al equipu y Mundial de París
miniaturadeimagen|240x240px|El Ximnasiu Moscardó, nel distritu de Salamanca ([[Madrid), foi'l llugar d'entrenamientu de la seleición nacional de ximnasia rítmica hasta 1997.]] miniaturadeimagen|205x205px|María (derecha) nel podiu de la xeneral del Mundial de París (1994). En 1994 recibió la llamada d'Emilia Boneva, seleccionadora de la seleición nacional de ximnasia rítmica d'España, de la que pasó a formar parte na modalidá de conxuntos hasta 1996. Mientres esti tiempu convivió col restu de les componentes del equipu nun xalé en Canillejas y entrenó nel Ximnasiu Moscardó de llunes a sábadu primeru unes 6 hores y dempués hasta 8 hores diaries nel añu previu a los Xuegos Olímpicos, nel que dexaron de dir al colexu. El conxuntu foi entrenáu pola mesma Emilia Boneva y por María Fernández Ostolaza. La coreógrafa dende 1994 hasta 1998 foi Marisa Mateo.
N'ochobre de 1994, anque como suplente nesa ocasión, participó na so primer competición internacional, el Campeonatu Mundial de París, llogrando la plata nel concursu xeneral y dos bronces na competición de 6 cuerdes y na de 4 aros y 4 maces. Nel concursu xeneral, el conxuntu español solo foi superáu pol rusu. Llogró una puntuación total de 38,700, unes 225 milésimes menos que les ruses, en teniendo una nota de 19,350 en caún de los dos exercicios. Nos dos finales por aparatos, la de 6 cuerdes y el mistu de 4 aros y 4 maces, el conxuntu llogró dos talos terceros puestos, siendo superáu per Rusia y Bulgaria. El conxuntu d'esi añu taba integráu amás por Marta Baldó, Lorena Barbadillo, Paula Cabu, Estela Giménez, Regina Guati y Amaya Uriondo, con Violeta Giménez tamién como suplente. Amás, anque nun fueron convocaes esi añu, taben nel conxuntu Maider Esparza y Lucía Fernández Haro. A final de temporada retiraron la mayoría d'elles.
1995: Européu de Praga y títulu mundial en Viena
Dende finales de 1994 hasta empiezos de 1995 fuéronse incorporando al conxuntu ximnastes como Dilayla Romeo, Estíbaliz Martínez, Tania Lamarca y Nuria Cabanillas, permaneciendo María, Estela Giménez, Marta Baldó y Maider Esparza. Pardo pasó a ser entós ximnasta titular nos dos exercicios. Esi añu hubo rotación de los aparatos nos conxuntos, polo qu'hubo que componer nuevos montaxes pa los dos exercicios del equipu. Amás, el númberu de ximnastes que tenía d'haber nel tapiz pasó esi añu a ser cinco, en llugar de los seis qu'había enantes. Nel exerciciu de 5 aros usó una adautación de la pieza Asturies (Lleenda), perteneciente a la Suite española Op. 47 de Isaac Albéniz. El tangu «Branu porteño», de Astor Piazzolla, foi la tema emplegada nel exerciciu de 3 pelotes y 2 cintes. izquierda|miniaturadeimagen|290x290px|María (tercera a la derecha, de pies) col restu del conxuntu español en París (1995). N'abril de 1995 tuvo llugar la primer competición de la temporada, el Tornéu Internacional de Portimão, onde s'estrenaron los nuevos exercicios y el conxuntu llogró'l bronce tanto nel concursu xeneral como na final de 5 aros. La selmana siguiente apostóse'l tornéu de Karlsruhe. Nél, el conxuntu español, por cuenta de una mala calificación nel exerciciu de 5 aros, llogró un sestu puestu nel concursu xeneral. Amás, na final del mistu de 3 pelotes y 2 cintes tamién llograríen la sesta plaza. Por cuenta de esta mala actuación, María Fernández y Emilia Boneva fixeron dellos cambeos nel equipu, asitiando a Tania como titular nos dos exercicios en llugar de Maider Esparza. Darréu participaríen en diversos torneos y exhibiciones en Corbeil-Essonnes, Manresa, Alacant o Liévin.
En xunetu tuvo llugar el so únicu Campeonatu Européu de Ximnasia Rítmica apostáu, el de Praga. Ellí llogró'l tercer puestu nel concursu xeneral y nel concursu de 5 aros, y el segundu puestu nel mistu de 3 pelotes y 2 cintes. Nel concursu xeneral, apostáu de primeres, el combináu español llogró una nota de 18,900 nel exerciciu de 3 pelotes y 2 cintes y de 19,725 nel de 5 aros, lo que sumó una puntuación acumulada de 38,625, llogrando asina'l tercer puestu por detrás de Bulgaria y Rusia, que se llevaron la medaya de plata y oru respeutivamente. Esi tercer llugar tamién-yos dio la clasificación pa les finales por aparatos que s'apostaríen na xornada posterior. Na competición de 3 pelotes y 2 cintes les españoles quedaron segundes a solu 7 milésimes de la primer posición, que la llevó nesta ocasión Bulgaria. Na final de 5 aros volvieron quedar terceres, superaes por ruses y búlgares.
Dicziunari Rumantsch Grischun
El Dicziunari Rumantsch Grischun (Diccionariu de Romanche de los Grisones, abreviatura DRG) ye'l mayor diccionariu esistente del idioma romanche. Arrexunta los dialeutos y modismos falaos nel cantón de los Grisones.
María Pardo
1995: Européu de Praga y títulu mundial en Viena
A finales d'agostu empezaron les competiciones de preparación pal Campeonatu Mundial. Primero apostóse na ciudá holandesa de Deventer el tornéu Alfred Vogel Cup, una de les competiciones internacionales más importantes. Nesta cita, el conxuntu español conquistó los trés medayes d'oru apostaes: la del concursu xeneral, la de 5 aros y la de 3 pelotes y 2 cintes. Díes dempués, l'equipu español llogró la medaya de plata nel tornéu International Group Masters d'Hannover, siendo superáu namái pol conxuntu rusu.
Un mes dempués del tornéu alemán, tuvo llugar el so segundu Mundial, el Campeonatu del Mundu de Viena, onde, col exerciciu de 3 pelotes y 2 cintes, llogró'l so primer y únicu oru nesta competición. Amás, tamién llogró dos plates nel concursu xeneral y nel de 5 aros. Pardo allegó a la cita al pie de Marta Baldó, Nuria Cabanillas, Estela Giménez, Tania Lamarca, Estíbaliz Martínez y Maider Esparza como suplente. En primer llugar apostóse'l concursu xeneral, nel que les españoles consiguieron una calificación de 19,650 nel exerciciu de 3 pelotes y 2 cintes y de 19,750 nel de 5 aros, que fadríen una nota acumulada de 39,400, siendo superada esta puntuación solo per Bulgaria. Esi segundu puestu fizo que l'equipu llograra la clasificación automática pa la competición de conxuntos nos Xuegos Olímpicos d'Atlanta, que s'apostaríen un añu dempués. La xornada siguiente, na final del mistu, el conxuntu español llogró con una nota de 19,800, superar en 25 milésimes a les búlgares, llogrando asina la medaya d'oru na competición de 3 pelotes y 2 cintes. Na final de 5 aros, foi'l conxuntu búlgaru'l que por 25 milésimes, ganó la competición per delantre de les españoles, que llograríen de nuevu una nota de 19,800. derecha|miniaturadeimagen|347x347px|El conxuntu proclamándose campeón del mundu de 3 pelotes y 2 cintes nel Mundial de Viena (1995). Pa 1996 la modalidá de conxuntos diba aceptase per primer vegada nos Xuegos Olímpicos, que s'apostaríen esi añu n'Atlanta. Les integrantes del equipu dexaron de dir al so colexu, el centru priváu Nuesa Señora de Altagracia, pa concentrase na preparación de la cita olímpica. Pa la nueva temporada realizáronse unos nuevos montaxes tantu pal exerciciu de 3 pelotes y 2 cintes, como pal de 5 aros. La música del nuevu exerciciu d'aros yera un medley de dellos cantares pertenecientes a musicales norteamericanos, principalmente «America», compuesta por Leonard Bernstein ya incluyida en West Side Story, o «I Got Rhythm» y «Embraceable You», temes creaes por George Gershwin y qu'apaecieron na banda sonora d'Un americanu en París. Pela so parte, nel exerciciu de 3 pelotes y 2 cintes pal añu 1996, emplegóse la melodía de «Amanecer andaluz», tema que yá usara Carmen Acedo nel so exerciciu de cuerda de 1991, anque con otros arreglos.
Dicziunari Rumantsch Grischun
El términu Rumantsch Grischun referir a "la llingua romanche que se fala nos Grisones", y nun tien de confundir se cola llingua estándar creada nel sieglu XX col nome de Rumantsch Grischun.
EL DRG foi creáu en 1904 pol indoeuropeísta Robert von Planta y la Societad Retorumantscha, la qu'inda güei tien al so cargu la edición. <!--== Typus == Das Dicziunari Rumantsch Grischun ist, neben dem Schweizerischen Idiotikon (Zürich), dem Glossaire des patois de la Suisse romande (Neuenburg) und dem Vocabolario dei dialetti della Svizzera italiana (Bellinzona), eines der vier nationalen Wörterbücher und damit eines der vielbändigen, auf wissenschaftlicher Grundlage erarbeiteten lexikographischen Referenzwerke der Schweiz. Ye dokumentiert sowohl die bündnerromanischen Ortsdialekte als auch die fünf bündnerromanischen Schriftidiome über einen Zeitraum vom 16. Jahrhundert bis in die Gegenwart und legt überdies einen starken Fokus auf die Beschreibung sach- und volkskundlicher Verhältnisse. Definitionssprache ist das Deutsche.
Geschichte, Träger- und Herausgeberschaft
Das Dicziunari Rumantsch Grischun wurde 1904 von der noch heute als Trägerverein fungierenden Societad Retorumantscha und dem Indogermanisten Robert von Planta gegründet. Mithilfe von Fragebögen erhoben Robert von Planta und Florian Melcher zusammen mit Chasper Pult dean Grundstock des sprachlichen Materials, das noch heute die Basis für die Wörterbucharbeit darstellt. Das zweite Standbein bilden die Exzerpte aus der gedruckten Literatur, die bis zu dean ersten schriftlichen Werken im frühen 16. Jahrhundert berücksichtigt wird.
Herausgegeben wird das Wörterbuch von dem in Chur domizilierten Institut dal Dicziunari Rumantsch Grischun, abgekürzt IDRG. Die Finanzierung erfolgt im Wesentlichen durch die Schweizerische Akademie der Geistes- und Sozialwissenschaften, daneben durch Beiträge des Kantons Graubünden sowie dean Verkauf der eigenen Publikationen.
Jill Tarter
thumb|right|260px Jill Cornell Tarter ye una astrónoma estauxunidense. Ex-direutora del Centru d'investigación SETI, ocupó la cátedra Bernard M. Oliver de SETI, nel Institutu SETI, hasta la so xubilación en mayu de 2012. Foi una de los fundadores del institutu en 1984.
María Pardo
1995: Européu de Praga y títulu mundial en Viena
En payares de 1995, l'equipu español viaxó a Tokiu pa participar nel tornéu añal denomináu Epson Cup, nel que los dos meyores conxuntos del añu pertenecíen col equipu xaponés. N'avientu tuvo llugar una concentración de too l'equipu español nel Centru d'Altu Rendimientu de Sierra Nevada (Granada).
Dicziunari Rumantsch Grischun
Geschichte, Träger- und Herausgeberschaft
Das Institut dal Dicziunari Rumantsch Grischun gibt nicht allein das Wörterbuch heraus, sondern besitzt auch eine umfassende Photothek, die sich aus mehreren Sammlungen zusammensetzt: Die Sammlung Bauernhausforschung umfasst 7000 Gebäudeaufnahmen und Skizzen sowie 100 Dorfpläne, die Sammlung DRG 8000 Bilder zur ländlichen Kultur und Arbeitswelt Graubündens, die Sammlung Walram Derichsweiler 1600 Glasdias zum Leben in der Surselva von 1910 bis 1930, die Sammlung Christian und Hans Meisser 5000 Landschafts- und Dorfaufnahmen von 1895 bis 1934, die Sammlung Alfons Maissen 5000 und die Sammlung Willy Zeller 700 graubündenbezogene Photographien; dazu kommen rund 300 Zeichnungen und Skizzen verschiedener Herkunft.
El Regueru
El Regueru ye un entidá de población de la parroquia de Carrió, en Carreño.
L'INE establez qu'El Regueru ye una casería de 4 habitantes (1 homes y 3 muyeres). El so códigu de referencia ye 33 014 041000.
Alcuéntrase a una distancia de Candás, capital del conceyu, de 5,50 km. Tien una altitú máxima de 20 m sobre'l nivel del mar. Pal añu 2001 contaba con 2 viviendes principales.
Toponimia
Xosé Lluis García Arias nun fala direutamente d'EL Regueru de la parroquia de Carrió, anque desplica, nel apartáu dedicáu a Les Regueres, lo siguiente:
Jill Tarter
Tarter estudió na Universidá Cornell, onde llogró la Llicenciatura n'Inxeniería Física en 1965. Darréu realizó un Máster (1971) y Doctoráu (1975) n'Astronomía na Universidá de California en Berkeley.
María Pardo
Retirada de la ximnasia
Mientres el primer semestre de 1996, el conxuntu español participó en diverses competiciones preparatorias, como Kalamata Cup, Karlsruhe o Corbeil, nes que siempres ocuparía un puestu de medayista. N'abril, a partir del tornéu de Karlsruhe, María empezó a cometer dellos fallos nos llanzamientos d'aru. A principios de mayu recibieron nel Ximnasiu Moscardó la visita de la prestixosa baillarina y coreógrafa cubana Alicia Alonso, que-yos impartió una clase maxistral. Esi mesmu mes de mayu, pocu dempués del tornéu de Corbeil nel que decidió nun participar, María dexó la seleición nacional debíu, según les sos pallabres, a que nun pudo soportar la presión a la que se vio sometíu'l conxuntu nesa dómina. La so retirada tamién favoreció la rotura de la rellación sentimental que caltenía con Jesús Carballo. Faltaben dos meses pa los Xuegos Olímpicos d'Atlanta.
Meses dempués, n'ochobre, tres la consecución de la medaya d'oru per parte del conxuntu español de ximnasia rítmica n'Atlanta, María fixo unes declaraciones nel diariu El País nes que dixo que la entós seleccionadora Emilia Boneva yera desaxeradamente dura cola comida y colos entrenamientos. Les sos declaraciones fueron sofitaes por delles antigües integrantes de la seleición, ente que les entós ximnastes del equipu español dixeron que María nun cuntaba tola verdá en dellos aspeutos. El 13 de setiembre de 1999, María compareció nel Senáu nuna Ponencia sobre los condicionantes extrasanitarios de l'anorexa y la bulimia.
En payares de 2015 anuncióse que'l Pabellón Río Viar de Torrelavega sería rebautizado col nome de María Pardo. L'actu oficial d'imposición del nome tuvo llugar el 12 de febreru de 2016. En dichu homenaxe, María afayó una placa conmemorativa ante la presencia de familiares, amigos, compañeres y alumnes de la Escuela Deportiva, y personalidaes como l'alcalde de Torrelavega, José Manuel Cruz; el conceyal de Deportes, Jesús Sánchez; Jesús Carballo, presidente de la Real Federación Española de Ximnasia; o África Álvarez, presidenta de la Federación Cántabra de Ximnasia.
Anguaño María entrena a la Escuela Deportiva Municipal Torrelavega de ximnasia rítmica y l'Escuela Deportiva Municipal de Santoña (tamién Club Santogym) ente otres escueles cántabres.
Jill Tarter
Carrera
Tarter trabayó en dellos proyeutos científicos importantes, la mayoría rellacionaos cola busca de vida estraterrestre. Como estudiante de posgráu, trabayó nel proyeutu de busca de radiu SERENDIP, y creó el contestu correspondiente, «Busca d'emisiones de radio estraterrestres de poblaciones intelixentes desenvueltes cercanes». Foi científica del proyeutu pa la Observación de microondes n'altu resolución de la NASA (HRMS - High Resolution Microwave Survey) en 1992 y 1993 y, darréu, direutora del Proyeutu Phoenix (HRMS reconfigurado) so los auspicios del Institutu SETI. Esti proyeutu permaneció activu ente 1995 y 2014 y nesi tiempu escrutó dende Arecibo cerca d'ochocientos sistemes estelares paecencies al sistema solar.
Diseñó, xunto al so equipu, el Allen Telescope Array (ATA), un sistema únicu compuestu por cuarenta y dos antenes de 6,1 metros caúna, asitiáu nel Hat Creek Radiu Observatory y qu'empezó les sos operaciones en 2007.
Atribúyese-y el términu nana marrón pa la clasificación d'estrelles con masa insuficiente pa sostener la fusión d'hidróxenu.
Pasó 35 años na busca de vida estraterrestre Hasta'l so retiru en 2012.