cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Catcher in the Rye
Argumentu
Holden y Sally van primero al teatru y depués a patinar. Holden propón-y a Sally escapar de la ciudá y dise a vivir a una cabaña. A ella paez-y una mala idea, lo que enfurece a Holden, quien-y diz qu'ella-y cai bien mal. Esto xenera que Sally se vaya a la so casa llorando, ofendida, ensin aceptar les sides.
Pinscher alemán
Temperamentu
Ye un perru extramadamente activu y viviegu, sollerte y vixilante. Suel resabiar de los estraños. Tamién sería necesariu, dáu'l so calter llixeramente dominante, enseña-y a respetar normes y quién ye'l que manda en casa. Tien de tenese especial curiáu porque tiende a buscar engarradielles con otros perros.
The Catcher in the Rye
Argumentu
Holden convida a un ex compañeru (Lluz) pa dir a un chigre. L'alcuentru con Lluz ye curtiu, yá que-y diz que tien de dise rápido. De toes formes Holden sigue nel chigre, bebiendo hasta enfilase.
Bullenbeisser
Historia
Adulces los cazadores alemanes teníen cada unu'l bullenbeisser como ayudante, dependiendo del tipu de pieza que cazaben llamóse-yos Cannis ursiturus (perros d'osu) y Cannis porcatoris (perros de xabalín). Por cuenta de la diseminación de los perros d'engarradiella, nos sieglos XII al XIV, una práutica que se popularizó n'Europa.
Pinscher alemán
Curiaos
Yá que la so pelame ye curtiu y llisu, nun riquir enforma curiáu, va bastar con un cepilláu regular pa esprender el pelo muertu. Por cuenta de la so vitalidá rique abondo exerciciu al campu, que puede solucionase dexándolo llibre nun terrén abiertu por que pueda correr y retozar. Tamién, rellacionáu con esto últimu, ye un perru fayadizu p'acompañar a persones que practiquen exerciciu físicu, como pue ser correr o dir en bicicleta.
The Catcher in the Rye
Argumentu
Holden desea ver a la so hermana (Phoebe, una neña de pocu más de diez años), pero non a los sos padres. Va a la so casa y sigilosamente entra a l'habitación de la so hermana. Resulta que los sos padres tán nuna fiesta, polo que Holden y Phoebe pueden parolar tranquilamente. Cuando Phoebe enterar de que'l so hermanu volvió ser espulsáu d'un colexu, enóxase y empieza a cuestionar a Holden, acusándolo de ser una persona a quien nun-y presta nada nin naide. Ye nesta conversación que'l protagonista afirma querer ser «guardián ente'l centenu» (una especie de cuidador de neños que xueguen nel centenu en cantu d'un derribadoriu).
Cuando los padres tornen, Phoebe escuende al so hermanu nel armariu. Finalmente, Holden escapa de la so casa ensin ser vistu. Colar a la casa de Antolini, un ex profesor so que lo aprecia enforma. Antolini prepára-y el so sofá por que pueda dormir nél. Poco dempués de chase, Holden espierta cuando'l so ex profesor afalagába-y la cabeza. Asustáu al pensar que s'atopa frente a un malváu, vístise rápido y cólase d'ellí.
Bullenbeisser
Historia
El términu "dogge" utilizar pa llamar a los perros de cuerpu fuerte, pelo curtiu, cabeza grande, quexales poderosos y un llabiu cimeru en forma de triángulu y cayíu. Los dogge de tolos países d'Europa dieron pol so tamañu mientres la Edá Media orixe a dos tipos de perros bullenbeisser, el Danzig de talla grande y el Brabante, de menor tamañu y que s'usaba sobremanera como perru d'agarre mientres les caceríes de pieces mayores; Actuaben atacando a les preses por detrás y sostener de tal manera qu'estes non -yos infringieran dañu y asina dexaben al cazador dar muerte a la presa. Pa poder realizar esta xera, el perru tenía de tener no posible un focico anchu con una alliniación amplia de dientes que-y dexara tener una taragañada fuerte pa suxetar la presa. Esto facer bien pervalibles y asina foi como s'empezar a criar en forma sistemática.
Pinscher alemán
Historia y oríxenes
Esta raza, emparentada col Schnauzer y que los sos orixe remontar al sieglu XV, yera de primeres un perru utilizáu polos granxeros d'Alemaña pa controlar les plagues de royedores; De fechu créese que ye descendiente de cruces ente antiguos perros alemanes y terriers de color negru utilizaos pa la caza de royedores. Ye amás la raza de la que surdieron el Dobermann y el Pinscher Miniatura.
The Catcher in the Rye
Argumentu
Pasa esa nueche nuna estación de metro. Caminando solo pela ciudá decide colase al Oeste. Antes desea avisar a la so hermana de la decisión, polo que-y dexa una nota na escuela p'atopase con ella nel muséu. Phoebe llega a la cita con una maleta, diciendo que se va con él. Holden niégase, polo que la so hermana enóxase. P'allegrala acompañar al zoolóxicu y al carrusel. Viéndola xirar, Holden siéntese feliz (per primer vegada nel llibru espresa esi sentimientu). Finalmente decide nun colase.
Bullenbeisser
Historia
D'estos Bullenbeisser de Brabante surde'l Bóxer, nun área al noroeste de Bélxica. A estos perros cortábense-yos les oreyes y la cola cuando yeren pequeños pos se-yos utilizó tamién como perros d'engarradiella.
Nel sieglu XVIII los grandes señores yá nun practicaben les caceríes d'osos y xabalinos y los Brabantes yá nun vivíen nos castiellos; amás que les cortes alemanes onde se criaba al Bullenbeisser fueron afeutaes mientres les Guerres Napoleóniques y acabáronse les rehalas de perros pa esi fin. Foi según estos perros pol so gran intelixencia y temperamentu pasen a vivir como perros de familia y guardianes nes cases del pueblu, en faciendes, ranchos ganaderos, comercios de ganáu y carniceríes.
The Catcher in the Rye
Argumentu
Nel últimu capítulu de la novela, unos meses más tarde de lo narrao, Holden cunta que tuvo enfermu y que s'atopa agora nuna institución, recuperándose.
Receición
Trenta años dempués de la so publicación en 1951, The Catcher in the Rye yera tantu'l llibru más prohibíu, como'l segundu más estudiáu como llectura obligatoria nos institutos estauxunidenses. Na década de 1990 foi'l nᵘ10 na llista de llibros más lleíos nel so país según l'Asociación de Biblioteques Estauxunidenses y nel añu 2005 caltener ente los diez primeros.
Vendiéronse más de 60 millones de copies de la novela. Cada añu viéndense 250 mil exemplares.
Influencies de la novela na cultura popular
J. D. Salinger nunca quixo que la so novela fuera llevada al cine, polo que nun esiste nenguna versión d'ella na pantalla grande. Sicasí, munchos protagonistes de diverses películes tomen a Holden Caulfield como referencia o influencia bultable.
Dellos cantares de pop, rock y rap fueron influyíes pola novela, ente les que se destacar: «We Didn’t Start the Fire» (de Billy Joel), «Catcher in the Rye» (de Guns N' Roses), «Get It Right» (de The Offspring), «Shadrach» (de Beastie Boys), «Who Wrote Holden Caulfield?» (de Green Day), «6 Minutes» (de Jonas Brothers), «Holden Caulfield» (de La Pieces), «Teenagers» (de My Chemical Romance).
La banda Francesa Holden, lleva'l so nome en referencia al protagonista del llibru. Según la banda Pencey Prep lleva'l so nome pol nome de la escuela de Holden Caulfield.
Discutiniu
Les razones principales poles qu'esti llibru foi criticáu son el so llinguaxe ofensivu y les sos referencies al tabacu, l'alcohol y la prostitución. Los críticos ven a Holden como un instigador de mases.
Dellos asesinos famosos tomaron el llibru como referencia.
Mark David Chapman el día que mató a John Lennon el 8 d'avientu de 1980, mercara un exemplar d'esti llibru y escribió nél: «esta ye la mio declaración». En matando al ex Beatle, sacó la novela y quedóse lleéndola hasta que llegó la policía y arrestar. Na so declaración a la policía tres hores dempués, Chapman dixo: «Toi seguro de que la mayor parte de mi ye Holden Caulfield, el personaxe principal del llibru. El restu de mi ten de ser el Diañu.»
John Hinckley Jr, qu'intentó asesinar a Ronald Reagan en 1981, declaró que taba encegoláu col llibru.
Robert John Bardu, quien en xunetu de 1989 asesinó a la nueva actriz Rebecca Schaeffer llevaba consigo una copia d'esta novela de Salinger.
Pinscher alemán
Historia y oríxenes
N'Alemaña, por cuenta de la gran fama que taben adquiriendo les esposiciones canines nel restu d'Europa y n'América, establecióse un standard de la raza nel añu 1879, añu nel que tamién foi reconocíu como raza. thumb|250px|right|
Usu
Anguaño, el Pinscher considérase más bien un perru de compañía y guarda qu'un perru cazador o controlador d'alimañes.
Na so función como perru guardián, poques gracies, nun ye tan pimpanu como'l so descendiente'l Dobermann, pero cumple bien les sos funciones. L'usu del Pinscher como perru guardián ye bien satisfactoria, pos ye un perru que defende perbién la propiedá ensin cayer (siempres que tea bien educáu) na territorialidad frente al so amu, calteniéndose fiel a este en tou momentu.
Popularidá
Anque siempres se consideró que'l Pinscher ye una raza de perru bien curiosa, nunca superó la popularidá de los sos descendientes: el Pinscher miniatura y el Dobermann. Ello ye que según un estudiu realizáu pol Kennel Club, el Pinscher miniatura ye casi 8 vegaes más numberosu que'l Pinscher y el Doberman unes 138 vegaes más popular qu'ésti.
Bullenbeisser
Historia
A finales del sieglu XIX pel añu 1820 criadores n'Alemaña fixéronse cargu y afitaron los lineamientos pa la crianza del Bóxer qu'arriquecieron col apurra xenéticu de races asemeyaes, bien especialmente del Bulldog inglés (del tipu antiguu, más paecíu a un bóxer pesáu qu'a un Bulldog inglés modernu).
En 1895 atopar en Múnich, capital de Baviera, Elard König, Rudolf Hogner y Friedrich Roberth cola cuenta de crear el modernu bóxer alemán.
Creación de Races
D'antiguo buscábase a un perru que cumpliera con estes carauterístiques: fuerte, de proteición y de compañía. Sobre la base d'esto, a finales del añu 1870 Friedich Roberth xunto con otru criadores alemanes Konig y Hopner empezaron a tener interés nesti tipu de perru pa procrear una nueva xeneración de Bullenbeisser, cruciando a 30 d'estos Bullenbeissers con perros Bulldogs traíos d'islles britániques. La composición de sangre foi 50/50 nesi entós, sicasí, los propietarios alemanes empezaron a crucialo con tou tipu de raza Bulldog y bóxer nesi entós, dando como resultáu races de perros indistinguibles metanes la Segunda Guerra Mundial.
Anguaño'l bullenbeisser ye representáu pol Dogo arxentín y el Alano español, non solo n'aspeutu sinón tamién nel so usu.
Considérense la nueva xeneración d'esta raza estinguida.
Megan Guarnier
Megan Guarnier ye una ciclista profesional d'Estaos Xuníos. Debutó como profesional en 2010 en destacando en carreres amateurs d'Estaos Xuníos y Francia mientres el 2009.
Palmarés
2011
2012
2014
2015 Ladies Tour of Norway, más 1 etapa * 3ª nel Campeonatu Mundial en Ruta 15px
2016 Campeonatu d'Estaos Xuníos en Ruta 15px 20px
2017
2018 2ª nel Campeonatu d'Estaos Xuníos en Ruta 15px
Resultaos en Grandes Vueltes y Campeonatos del Mundu
Mientres la so carrera deportiva consiguió los siguientes puestos nes Grandes Vueltes femenines y nos Campeonatu del Mundu en carretera: -: nun participa
X: ediciones ensin celebrar
África Oriental Portuguesa
África Oriental Portuguesa ye'l nome que recibíen una serie de colonies portugueses asitiaes a lo llargo de la mariña d'África oriental y qu'anguaño son parte de Mozambique.
Historia
thumb|left|Escudu d'Armes (1935-1951). Portugal fundó estos puestos comerciales, que más tarde se convertiríen en colonies, a partir de 1498, cuando Vasco da Gama algamó per primer vegada la mariña de Mozambique na so viaxe escontra la India. A finales del sieglu XIX, dalgunes d'estes colonies fueron vencíes a compañíes comerciales como la Compañía de Mozambique (Companhia de Moçambique en portugués).
Les colonies que formaben lo que se conocía como África Oriental Portugesa yeren (de norte a sur): Tres la Primer Guerra Mundial, Portugal llogró de la colonia alemana de Tanganica el puertu de Kionga.
En 1951 les colonies fueron unificaes nuna única provincia d'ultramar col nome de Mozambique (Moçambique en portugués). Dalgunes d'estes provincies dieron nome al de les modernes provincies de Mozambique.
Enllaces esternos
, Flags of the World. Consultáu'l 20 de xunu de 2023
Manuel Bento
Manuel Galrinho Bento foi un futbolista portugués, que xugó como porteru y foi internacional pola seleición de Portugal.
Debutó como profesional nel F. C. Barreirense y en 1972 fichó pol S. L. Benfica, nel que permaneció dieciocho años y xugó más de 460 partíos oficiales. Convertir nel porteru que más títulos ganó col club lisboeta (nueve lligues, seis copes y tres supercopes) y foi escoyíu futbolista portugués del añu en 1977.
Biografía
Bento empezó la so carrera futbolística como xuvenil nes files del Clube Atléticu Riachense y en 1967 debutó como profesional nel Futebol Clube Barreirense, col que llogró xubir en dos causes a la Primer División portuguesa y contribuyó a la meyor etapa de la so historia, con una cuarta posición na temporada 1969-70 y l'afitamientu na máxima categoría. Les sos actuaciones llamaron l'atención del Sport Lisboa e Benfica, unu de los clubes más potentes del país, que lu contrató en 1972.
Nos sos primeros años como benfiquista alternó la titularidá de la portería con José Henrique, hasta qu'esti retirar en 1976 y pudo convertise nel titular indiscutible. Esi mesmu añu tamién foi convocáu per primer vegada cola seleición de Portugal, asumió la capitanía y tuvo momentos célebres como'l so papel na Eurocopa 1984, na que los lusos llegaron hasta semifinales. Nos sos venti años col Benfica consiguió diez lligues, seis copes y tres supercopes, lo que-y convirtió nel home que más títulos ganó nel club. Amás de por el so estilu de xuegu, basáu nel sangre frío y en paraes acrobátiques que-y valieron el llamatu de "Homem de borracha" (Home de goma), fíxose reconocible pol so característicu bigote.
Na Copa Mundial de Méxicu 1986 quebróse'l peroné y sufrió una grave mancadura de la que nunca se recuperó por completu. Dende esi momentu quedó apostráu a la suplencia hasta la so retirada al términu de la temporada 1989/90 a los 42 años, con un postreru partíu frente al Belenenses. El so récor final foi de 464 partíos oficiales y 305 goles encaxaos.
Tres la so retirada, Bento foi entrenador de porteros benfiquista. Dempués d'un intentu como téunicu en clubes modestos como'l Leça F. C. o'l União de Coimbra, ensin demasiada suerte, volvió al Benfica p'ayudar na formación de les categoríes xuveniles. Finó'l 1 de marzu de 2007 de forma repentina, por causa de un infartu.
Seleición nacional
Bento foi internacional cola seleición de fútbol de Portugal en 63 ocasiones. La so primer convocatoria foi'l 16 d'ochobre de 1976 frente a en Porto. Gracies a los ésitos del Benfica convertir nel capitán y porteru titular, en competencia con Vítor Dames.
Saltó a la fama gracies a les sos actuaciones na Eurocopa 1984, onde Portugal dio la sorpresa y llegó a les semifinales. Tamién allegó a la Copa Mundial de Méxicu 1986, pero solo xugó un partíu porque se rompió'l peroné, no que foi tamién la so retirada internacional. Como capitán nacional, foi voceru de los xugadores mientres el conflictu qu'éstos caltuvieron cola Federación Portuguesa en 1986.
Pinscher
thumb|none|Dos [[Pinscher alemán|Pinscher alemanes.]]
Etimoloxía
El American Heritage Dictionary describe pinscher como pallabra d'orixe alemán y significáu "mordedor" que pasa al inglés como pinch, en referencia a la corte que tradicionalmente faíase-yos nes oreyes pa evitar ser mordíos por otros animales El Online Etymological Dictionary refier l'empiezu del usu de la pallabra a 1896.
Races
La Federación Cinológica Internacional reconoz les races pinscher nel grupu 2: Pinscher y Schnauzer - Molosos tipo montaña y son:
Sía que non, puede haber otros perros de caza rellacionaos a los que se llama Pinscher non reconocíes pola FCI. Amás, criadores y clubes crearon races del mesmu nome
Castieḷḷu (Soutu)
Castieḷḷu ye una casería perteneciente a la parroquia de Soutu, nel conceyu asturianu de Tinéu. Tien una población de.
Muru fronterizu Estaos Xuníos-Méxicu
thumb|Una parte del muriu nel sector oeste de la frontera ente dambos países. Al llau esquierdu, la ciudá d'Estaos Xuníos de [[San Diego (California)|San Diego; al llau derechu, la ciudá mexicana de Tijuana.]] El muriu fronterizu Estaos Xuníos - Méxicu (n'inglés: Mexico–United States barrier) ye una valla de seguridá construyida por Estaos Xuníos na so frontera con Méxicu. El so oxetivu ye torgar la inmigración illegal a los Estaos Xuníos. La so construcción empecipiar en 1994, nel gobiernu de Bill Clinton, sol programa de llucha contra la inmigración illegal conocíu como Operación Guardián al cargu de la Fiscal Xeneral Janet Reno, pero tomó más entidá al ser un componente importante de les promeses de campaña del candidatu y güei presidente Donald Trump. En 2017 ta formáu por una barrera física de dellos quilómetros d'estensión na zona fronteriza de Tijuana–San Diego (California). El muriu inclúi trés barreres de contención, llume de bien alta intensidá, detector de movimientu, sensores electrónicos y equipos con visión nocherniega coneutaos a la policía fronteriza d'Estaos Xuníos, según vixilancia permanente con carrocetes touterrén y helicóptero artillados. Esisten otros tramos de muriu nos estaos d'Arizona, Sonora, Nuevu Méxicu, Baxa California.
El congresista republicanu d'Estaos Xuníos Duncan Hunter propunxo'l 3 de payares de 2005 un plan al Senáu pa reforzar la barrera fronteriza ente los dos países. La propuesta foi aprobada'l 15 d'avientu del 2005, lo que significa la construcción d'un muriu fronterizu d'alredor de 1123 km. A esta escala, el muriu sería namái comparable cola Gran Muralla China. Finalmente, el Senáu de los Estaos Xuníos aprobó'l 17 de mayu del 2006 por mayoría (83 votos a favor y 16 en contra), la enmienda que preve la construcción del citáu muriu con 595 quilómetros d'estensión más 800 quilómetros de barreres pa torgar el pasu d'automóviles. miniaturadeimagen Na so campaña pa les eleiciones presidenciales d'Estaos Xuníos de 2016, l'a lo postrero electu presidente Donald Trump comprometer a construyir un muriu que va tomar tola frontera sur de los Estaos Xuníos, y en repitíes ocasiones repitió que Méxicu pagaría pola so construcción al traviés del aumentu de les tarifes d'encruz de frontera y los aranceles del TLCAN.
Refugu al resolución 6061
El gobierno federal de Méxicu, según intelectuales y ministros d'América Llatina, criticar severamente, condergando l'actitú del gobiernu d'Estaos Xuníos.
L'ex primer ministru canadiense Stephen Harper criticó la postura de Washington diciendo que les barreres inútiles ente los países pueden perxudicar al comerciu y al turismu.
Granxeros y comerciantes del estáu de Texas (Estaos Xuníos), manifestaron esmolición pola construcción del muriu, pos tarrecen que los sos negocios vénganse embaxo pola poca arribación d'inmigrantes y por bloquéu de les agües del Ríu Bravo.
En Tulsa (Oklahoma), la Coalición del Suañu Americanu tuvo incentivando a la comunidá hispana de los Estaos Xuníos a rexistrara pa participar nes urnes na eleición federal de 2008, motivaos poles graves acusaciones en contra de los inmigrantes illegales nos spots televisivos, de resultes de la guerra eleutoral.
Patricia Madrid del Partíu Demócrata, Fiscal Xeneral del Estáu de Nuevu Méxicu, espunxo los sos distintos puntos de vista nun fieru alderique políticu pol I Distritu Eleutoral del estáu de Nuevu Méxicu al Congresu Federal d'Estaos Xuníos, onde cree que ye necesariu sacar a la xente de les solombres, da-yos la oportunidá de dir y venir llibremente y trabayar, que se ganen el camín a una vida onde puedan pagar los sos impuestos, nun tener problemes cola llei y solicitar la ciudadanía.
El Puente Tuña
El Puente Tuña ye una casería perteneciente a la parroquia del mesmu nome, nel conceyu asturianu de Tinéu. Tien una población de.
Ram Chandra Poudel
Ram Chandra Paudel ye un políticu nepalés, presidente del so país dende marzu de 2023. Tamién foi viceprimer ministru de 2000 a 2002 y presidente de la Cámara de Representantes de Nepal de 1994 a 1999.
Michel Temer
Michel Miguel Elias Tarrecer Lulia ye un abogáu y políticu brasilanu, actual presidente de la República Federativa del Brasil. Ocupó'l cargu de vicepresidente de Brasil dende'l 1 de xineru de 2011 hasta'l 31 d'agostu de 2016. Dende esi día, por cuenta de la decisión del Senáu Federal de destituyir a la presidenta Dilma Rousseff, Tarrecer asumió de forma definitiva les funciones de presidente de Brasil, n'ocupando'l cargu de manera interina dende mayu d'esi mesmu añu. Ye amás el presidente del Partíu del Movimientu Democráticu Brasilanu (PMDB).
A lo llargo de la so carrera política Tarrecer ocupó dellos cargos políticos como procurador xeneral del estáu de São Paulo, secretariu de Seguridá Pública de dichu estáu, diputáu federal y presidente de la Cámara de Diputaos en dos causes (1997-2001 y 2009-2010).
Infancia, estudios y carrera académica
Michel Miguel Elias Tarrecer Lulia nació'l 23 de setiembre de 1940 en Tietê, una llocalidá nel interior del estáu de São Paulo. Los sos padres, Miguel Elias Tarrecer Lulia y March Barbar Lulia, fueron dos inmigrantes libaneses maronites llegaos a Brasil en 1925. Ye'l menor de los ocho fíos del matrimoniu Tarrecer-Lulia. Criáu como maronita, Tarrecer profesa la relixón católica, la más practicada en Brasil.
En 1968 ingresó como profesor de derechu constitucional na Facultá de Derechu Civil de la Pontificia Universidá Católica de São Paulo, aportando a direutor del departamentu de posgráu. Foi amás direutor del Institutu Brasilanu de Derechu Constitucional y miembru del Institutu Iberoamericanu de Derechu Constitucional. Ye autor de delles obres venceyaes a dereches y el derechu constitucional, la más famosa d'elles Elementos de Direito Constitucional, publicada en 1982, vendió más de 240 000 copies.
En graduándose de la Universidá de São Paulo en 1963, empezó a trabayar como abogáu llaboral; darréu exerció como funcionariu públicu.
Carrera política
En 1984 afiliar al acabante fundar Partíu del Movimientu Democráticu Brasilanu (PMDB). En 1983, el gobernador paulista André Franco Montoro, tamién miembru del PMDB, nomar procurador xeneral del Estáu de São Paulo; al añu siguiente pasó a ser secretariu de Seguridá Pública del mesmu estáu, cargu que volvió ocupar nos entamos de los años 90. Mientres el so mandatu creóse la primer Delegación de la Muyer de Brasil, según tamién la Delegación de Proteición de los Derechos d'autor, como preséu de combate a la piratería.
Depués de la so primer alministración al mandu de la Secretaría de Seguridá Pública de São Paulo, foi designáu en 1986 candidatu pol PMDB a diputáu federal constituyente, resultando electu y pudiendo participar nes sesiones de l'Asamblea Constituyente en 1987. Nos alderiques con vistes a l'aprobación de la nueva Carta Magna, Tarrecer amosóse contrariu a la reforma agraria según a dereches al votu a partir de los 16 años.
Nes eleiciones llexislatives de 1990 foi reelecto diputáu, cargu que repitiría mientres seis periodu consecutivos, anque abandonaría temporalmente les sos funciones p'asumir per segunda vegada n'ochobre de 1992 como secretariu de Seguridá Pública de São Paulo y a finales de 1993 como xecretario de Gobiernu. Tornó como diputáu federal n'abril de 1994.
Electu trés vegaes como presidente de la Cámara de Diputaos (1997, 1999 y en 2009), en 2001 ye designáu como presidente del PMDB.
Investigaciones
Acordies con documentos oficiales del gobiernu estauxunidense peneraos por Wikileaks, Tarrecer apurrió información a la embaxada d'Estaos Xuníos en Brasil dende 2006 como informante de la intelixencia militar estauxunidense. Tarrecer describía la so estratexa pa ganase la llealtá de les clases baxes brasilanes col fortalecimientu de programes sociales y la so oposición a Lula da Silva. L'informe, de xunu de 2006 y «sensible, pero ensin clasificar», indica que Tarrecer suxurió que Lula da Silva, en casu de llograr un segundu mandatu (lo qu'acabaría asocediendo), «finalmente podría empezar a poner atención a los sos amigos d'izquierdes y llevaría más lloñe les polítiques macroeconómiques ortodoxes que definieron el so primer mandatu».
Vicepresidente de Brasil
En 2009, tres un alcuerdu ente'l so partíu y el Partíu de los Trabayadores, ye escoyíu candidatu a Vicepresidente, pa conformar la fórmula con Dilma Rousseff con vistes a les eleiciones de 2010, nes que resultaría electu, tres una segunda vuelta, el 31 d'ochobre. Tomó posesión del cargu de Vicepresidente en xineru de 2011. Candidatu nuevamente a la vicepresidencia, xunto a Rousseff, a les eleiciones xenerales de Brasil de 2014, foi reelecto, emprestando xuramentu'l 1 de xineru de 2015.
Papel mientres el procesu contra Dilma Rouseff
derecha|miniaturadeimagen|250px|Tarrecer xunto a [[Dilma Rousseff n'avientu de 2015.]] N'avientu de 2015, mientres s'aldericaba la posibilidá de l'apertura d'un procesu de destitución contra la presidenta Dilma Rousseff, foi penerada nos medios de comunicación una carta de Tarrecer empobinada a Rousseff na que s'amosaba inconforme col papel que tenía él y el so partíu nel Gobiernu brasilanu describiéndose como un vicepresidente decorativu». Meses dempués, n'abril de 2016, a midida que el procesu de destitución cobraba fuercia, un audiu peneráu de forma involuntaria amosaba'l discursu que Tarrecer dirixiría a la nación en casu de que la presidenta fora destituyida. Tres la divulgación de dichu audiu, Rousseff nun duldar en señalar al so vicepresidente como «unu de los xefes de la combalechadura». Díes antes, el 29 de marzu de 2016, el so partíu alcordara abandonar la coalición gobernante que sostenía'l gobiernu de Rousseff y el Partíu de los Trabayadores.
Presidente interín
El 12 de mayu de 2016 asumió interinamente la Presidencia del Brasil mientres 111 díes, tiempu nel cual el Senáu xulgó a la so predecesora Dilma Rousseff. Nel so primer discursu espresó la necesidá de «la recuperación de la economía nacional, nos potenciales del país y nes sos instituciones sociales y polítiques» amás de pidir l'esfuerciu de partíos políticos, lideralgos, entidaes entamaes, al pueblu brasilanu, pa sacar al país d'esta gran crisis». Sicasí, el so gobiernu foi oxetu de crítiques dende la so mesma puesta en marcha por cuenta de la ausencia de muyeres nel gobiernu, siendo'l primeru dende 1985 en nun cuntar con nenguna, según pola decisión de Venezuela y El Salvador de desconocelo como presidente. Na ceremonia d'apertura de los Xuegos Olímpicos de Rio de Janeiro dio un curtiu discursu nel estadiu Maracaná, tres el cual foi pitáu y ulláu pol estadiu, de la que se desenvolvíen protestes na ciudá.
Presidente de la República
El 31 d'agostu de 2016 asumió la presidencia por cuenta de la destitución de la ex-presidenta Dilma Rousseff con 61 votos a favor.
En mayu de 2017 el Fiscal Xeneral del Estáu acusó a Tarrecer de "corrupción pasiva, obstrucción de la xusticia y organización criminal" tres unes revelaciones d'O Globo sobre les declaraciones del empresariu Joesley Batista, dueñu d'una multinacional cárnica quien grabara de callao a Tarrecer respondiendo por un sobornu. La fiscalía autorizó l'espardimientu del audiu qu'afecta tamién a Lula, Roussef y otros políticos. Tarrecer, nun discursu televisáu, respondió que l'audiu taba manipoliáu, acusó a Batista de ser un «exagerador» y pidió un peritaxe teunolóxicu. La investigación asitiar nel marcu de manes llimpies de Brasil sobre'l financiamientu illegal de los partíos. Tarrecer negar a dimitir. La respuesta social foi una nueva medría de les protestes na cai, qu'empezaron a pidir eleiciones direutes, nun conformándose col arrenunciu de Tarrecer y l'eleición d'un nuevu presidente per parte d'un parllamentu nel que más de la metá de los sos miembros taba arreyáu en denuncies de corrupción. En xunu de 2017, la Comisión pastoral de la tierra denuncia un fuerte aumentu de la represión » contra'l movimientu llabrador d'ensin tierres. Según ella, los asesinatos aumentaron un 25 % (incluyendo 10 llabradores mataos colectivamente pola policía'l 24 de mayu de 2017) y los encarcelamientos del 86 %.
En xunetu de 2017, la popularidá de Tarrecer esbarrumbar al 5%.
Corrupción y discutinios
Delles selmanes dempués de la constitución del so gobiernu, trés de los sos ministros, responsables de la Planificación, de la Tresparencia y del Turismu son forzaes a la dimisión sobre fondu d'acusaciones de corrupción. En xunu de 2016, dellos de los principales aliaos políticos de Michel Tarrecer, ente los que'l presidente del Senáu, el presidente de l'Asamblea nacional, el presidente del PMDB y el ex-presidente de la República José Sarney son oxetu d'una demanda de detención pa la so implicación nel escándalu de corrupción de Petrobras.
En payares de 2016, el secretariu del gobiernu dimite, acusáu de tráficu d'influencies en proyeutos inmobiliarios. El 14 d'avientu de 2016, acusáu tamién de corrupción, unu de los conseyeros más cercanos del presidente dimite. El 7 de xineru de 2017, el secretariu a la Mocedá dimite dempués les sos declaraciones polémiques sobre les matances de presos nes prisiones brasilanes.
En xunetu de 2017, delles otres personalidaes polítiques ente les que'l ministru de Ciencia y Teunoloxía, el ministru de les Mines y Enerxía, el ministru de Ciudaes, el ministru d'Integración Nacional, el ministru de la Industria y del Comerciu y el nuevu presidente del Senáu son accusados por haber recibíos millones de dólares pagos pola multinacional de la industria agroalimentaria JBS ente 2006 y 2017.
Reconocencies
Hai recibíos dellos honores nel estranxeru qu'inclúin el Orde de Dannebrog, el Orde del Infante Don Enrique y la Lexón d'Honor.
Enllaces esternos
Interín: 12 de mayu-31 d'agostu de 2016 }}
Batalla de Stalingráu
La batalla de Stalingráu foi un enfrentamientu bélicu ente l'Exércitu Colorado de la Xunión Soviética y la Wehrmacht de l'Alemaña nazi y los sos aliaos de la Exa pol control de la ciudá soviética de Stalingráu, actual Volgográu, ente'l 23 d'agostu de 1942 y el 2 de febreru de 1943. La Batalla de Stalingráu significó'l cayente de la meyora de los exércitos alemanes mientres la Segunda Guerra Mundial. Nuna de les batalles más sangrientes de la hestoria, les tropes nazis trataron de conquistar la ciudá de Stalingráu, al sur de Rusia y na rexón del Cáucasu, pero atopar cola aportunante resistencia de les tropes soviétiques (l'Exércitu Colorado), y finalmente viéronse obligaes a retirase en 1943.
La batalla desenvolver nel intre de la invasión alemana de la Xunión Soviética, nel marcu de la Segunda Guerra Mundial. Con baxes envaloraes en más de dos millones de persones ente soldaos de dambos bandos y civiles soviéticos, la batalla de Stalingráu ye considerada la más sangrienta de la historia de la humanidá. La grave derrota de l'Alemaña nazi y los sos aliaos nesta ciudá significó un puntu clave y de severa inflexón nes resultaos finales de la guerra y representa el principiu del fin del nazismu n'Europa, pos la Wehrmacht nunca recuperaría la so fuercia anterior nin llograría más victories estratéxiques nel Frente Oriental.
La ofensiva alemana pa prindar Stalingráu empezó a finales del branu de 1942, nel marcu de la Operación Azul o Fall Blau, un intentu per parte d'Alemaña de tomar los pozos petrolíferos del Cáucasu. Un masivu bombardéu de la Luftwaffe amenorgó bona parte de la ciudá a escombros, mientres les tropes terrestres de la Exa teníen de tomar la ciudá edificiu per edificiu, no qu'ellos denominaron «Rattenkrieg» ('guerra d'aguarones'). A pesar de llograr controlar la mayor parte de la ciudá, la Wehrmacht nunca foi capaz de ganar a los postreros defensores soviéticos que s'enferronaben aprofiantemente a orellar oeste del ríu Volga, qu'estremaba la ciudá en dos. En payares de 1942 una gran contraofensiva soviética embolsó al 6º Exércitu Alemán del xeneral Paulus dientro de Stalingráu, nun llogrando escapar del cercu pola negativa de Hitler a arrenunciar a tomar de la ciudá. Esti cercu, llamáu polos alemanes «Der Kessel» ('el calderu'), significó'l embolsamiento de 250 000 soldaos, debilitaos rápido pola mor de la fame, el fríu y los continuos ataques soviéticos. Los constantes fracasos alemanes por intentar romper el cercu fadríen, contra les órdenes de Hitler, que Friedrich Paulus rindiera la so 6º exércitu en febreru de 1943.
Antecedentes
Influyíu pol xeopolíticu Karl Haushofer, Adolf Hitler pensaba convertir les tierres de la Xunión Soviética en colonies alemanes a les que denominaría Germania. Ente 1939 y 1941, l'Alemaña nazi tuvo ocupada lluchando colos sos históricos enemigos d'Occidente: Francia y el Reinu Xuníu (vease Batalla de Francia y Batalla d'Inglaterra); sicasí, Hitler nunca perdió de vista'l so verdaderu oxetivu: invadir l'este d'Europa y aniquilar a los eslavos.
El 22 de xunu de 1941, Alemaña invadió la Xunión Soviética, inclusive cuando Inglaterra nun fuera ganada. Hitler, convencíu de la debilidá del Estáu soviéticu a quien consideraba como un xigante colos pies de folla, creía que'l pueblu soviéticu volver contra Josif Stalin, y la invasión concluyiría antes del iviernu, y prohibió a los sos xenerales pensar d'otra manera. D'esta forma, un día antes de la invasión, unos trés millones de soldaos alemanes esperaríen l'entamu de la mayor operación militar hasta la fecha, distribuyíos dende Finlandia hasta'l mar Negru. Unos 950 000 soldaos d'otres naciones Potencies de la Exa acompañaben a los alemanes. Estes tropes, d'inferior calidá militar, peor armaes, de baxa moral combativa y menos fanatizadas, desempeñaríen un papel clave nel desastre alemán en Stalingráu, un añu y mediu dempués.
N'avientu de 1941 rescamplaba que l'aldu de la guerra na Xunión Soviética nun yera'l que l'Altu Mandu Alemán entamara, por cuenta de que Leningráu y Sebastopol siguíen aguantando'l cercu nel norte y el sur respeutivamente, y la ofensiva contra Moscú llegara a un puntu muertu. Entós, inesperadamente, los alemanes atopar con una gran contraofensiva soviética dende la capital rusa y tuvieron qu'encarar el fechu de que, a pesar d'aniquilar y prindar a cientos de miles de soldaos del Exércitu Colorado nos últimos meses, apautando la non agresión con Tokiu, l'Altu Mandu Soviéticu atopara reserves abondes nes resistentes tropes siberianes pa entamar una poderosa contraofensiva. Tardíamente, el invasores entenderíen qu'aparentemente les reserves enemigues yeren «perenals».
Meyora escontra'l Don
El 10 de mayu, el xeneral Friedrich Paulus, comandante del 6º Exércitu Alemán, presentó al Mariscal de Campu Fedor von Bock un esbozu de la «Operación Federico». Paulus tomara'l mandu del 6º Exércitu pocu antes, dempués de que'l so anterior comandante, Walter von Reichenau, finara por cuenta de un ataque cardiacu sufiertu dempués de faer exerciciu nel campu rusa a temperatures baxo cero.
La Operación Federico significaba l'afitamientu del frente delantre de Kharkiv, acabante prindar por Alemaña. Sicasí, el mariscal Semión Timoshenko adelantrar a Paulus, una y bones el 12 de mayu entamó una contraofensiva dende Vorónezh, que'l so oxetivu yera precisamente la lliberación de Kharkiv, arrodiando al 6º Exércitu nun movimientu de pinza. Cuando 640 000 soviéticos con 1200 tanques llanzar contra les fuercies de Paulus, esti atopóse en cantu del desastre. Solamente la oportuna llegada del 1º Exércitu Panzer d'Ewald von Kleist dexó revertir la situación de la ofensiva, y en llugar de ser prindaos, los homes de Paulus ayudaron a los de Von Kleist a prindar los Exércitos soviéticos 6º y 57º en Barvenkovo. Unos 240 000 soldaos soviéticos fueron embolsaos y prindaos, fracasando la contraofensiva de Timoshenko.
Pa protexer los planes de la Operación Azul, prohibióse tajantemente la trescripción d'órdenes; tou tenía de comunicase de manera verbal. Sicasí, el 19 de xunu, un avión alemán que llevaba anotaciones personales del xeneral Georg Stumme alrodiu de la operación foi baltáu detrás de les llinies enemigues, y los papeles fueron prindaos polos soviéticos. Sicasí, dempués de que'l xeneral Filipp Gólikov apurrir direutamente a Stalin, este refugar como falsos, convencíu de que Moscú siguía siendo'l principal oxetivu alemán.
El 28 de xunu empecipió la ofensiva contra Vorónezh, escontra'l sur de Rusia, y l'error de Stalin foi obviu. Dos díes depués, les fuercies de Paulus cruciaron el Donets, col 2º Exércitu Húngaru y el 1º Exércitu Panzer curiando la so izquierda y la so derecha respeutivamente. Debíu a la rápida meyora alemana, Hitler decidió unviar parte de les fuercies del 4º Exércitu Panzer, que taben atacando Vorónezh, al sur. Esto significó un retrasu na captura de Vorónezh, lo que supunxo que les fuercies de Timoshenko, qu'escapaben escontra Stalingráu, tuvieren más tiempu pa faelo. El plan orixinal implicaba que'l 6º Exércitu y el 4º Exércitu Panzer cortaren la retirada a los soviéticos primero que éstos reagrupárense, depués atacaren Rostov del Don y dempués fueren reforzar les llinies defensives del Cáucasu. Pero provecíu pol retrasu, Hitler camudó l'orde del plan, y en llugar d'esperar a les fuercies de Paulus y Hoth, ordenó que se prindaren Stalingráu y el Cáucasu coles mesmes.
Non contentu con esto, Hitler estremó al Grupu d'Ejército Sur en dos fuercies: A y B, y asitiar al mandu de los mariscales Wilhelm List y Maximilian von Weichs. Ensin esperar la opinión de Fedor von Bock, Hitler retirar del mandu. Anque les reserves alemanes de combustible yeren alarmantemente escases, Hitler tomó otra decisión polémica: estremó les fuercies que se dirixíen a Stalingráu, quitar les unidaes mecanizadas al 6º Exércitu Paulus y esviando el 4º Exércitu Panzer de Hoth escontra'l sur, p'ayudar na captura del restu de les fuercies de Timoshenko, que s'esperaba tendría llugar cerca de Rostov del Don. A Hitler encegolába-y la idea d'anular los restos de les fuercies de Timoshenko primero que reforzaren Rostov, lo cual nun se llogró dafechu, una y bones munches retiráronse a tiempu. Rostov foi atacada y reconquistada polos alemanes el 24 de xunetu.
«¡Nin un pasu tras!»
El 16 de xunetu, el xeneral Vasili Chuikov llegó al Frente de Stalingráu, pa comandar direutamente al 64º Exércitu Soviéticu, que les sos principales unidaes inda nun habíen llegáu. Chuikov atopó a les sos tropes cola moral bien baxa, y foi bien pocu lo que pudo faer pa evitar ser obligáu a cruciar el Don. Un aliviu foi la llegada de l'aviación rusa, que caltuvo ocupáu a los Messerschmitt 109 alemanes hasta entamos d'agostu. El 28 de xunetu, esmolecíu pola meyora alemán escontra'l Volga, que podía estremar a Rusia en dos, Stalin prohibió la rindición ensin importar les razones, y ordenó la formación d'una llinia na retaguardia de la infantería que fusilara a tou soldáu soviéticu que reculara ensin permisu. Esta orde de Stalin, la 227, bien llueu foi conocida popularmente como la orde «¡Nin un pasu tras!». Coles mesmes, obligar a combatir tamién a les muyeres a gran escala. Amás, l'Exércitu Colorado practicaba la unviada d'ataques masivos frontales a distancies mínimes, convirtiendo la batalla nuna masacre.
Pela so parte, confiáu nel derrumbe del Exércitu Colorado nel sur de Rusia, Hitler mal informáu de la situación ordenó que s'empecipiara la meyora sobre'l Cáucasu del Grupu d'Exércitos A, anque Stalingráu entá nun fuera tomada pol 6ºExércitu de Paulus. En realidá, aprendiendo de los sos errores pasaos, Stalin dexara la retirada de les fuercies de Timoshenko, pero Hitler entepasárase de nuevu en subestimar al enemigu y nun considerara esto.
Meyora escontra'l Volga
El 23 d'agostu Stalingráu recibió'l so primer bombardéu proveniente de los Heinkel 111 y Junkers 88 del xeneral Wolfram von Richthofen, comandante de la Legión Cóndor mientres el bombardéu de Guernica. Llanzáronse 1000 tonelaes de bombes y perdiéronse tan solo tres aeroplanos. Morrieron non menos de 5000 persones esi día. Nesa selmana morreríen 40 000 de los 600 000 habitantes de la ciudá. La meyora alemana per tierra venía de Gumrak, y facer de manera brutal y arrolladora. Esi mesmu día, el 23, la vanguardia del 6º Exércitu alemán algamó'l Volga. Los soldaos taben emocionaos por haber avanzáu dende'l Don pel sur en menos de doce hores (gracies en parte a el resultáu del Combate de Isbucensky, y la moral taba alta, en ficies de una cayida rápida de Stalingráu. Pel sur, la meyora d'Hoth yera más lentu, yá que Yeremenko asitiara la mayor parte de les sos fuercies contra'l 4º Exércitu Panzer, amás, Hitler quitáralu al xeneral Hoth un Cuerpu Blindáu. thumb|left|Bombardéu aereu de la Luftwaffe alemana sobre Stalingráu en setiembre de 1942.
El mariscal Zhúkov, quien apocayá fuera nomáu Vicecomandante en Xefe, segundu dempués de Stalin, llegó a Stalingráu el 29 d'agostu, cuando les primeres llinies alemanes apaecíen yá nel horizonte de la ciudá.
Los primeros carros de combate alemanes llegaron a los suburbios el 1 de setiembre. Naquel momentu converxíen sobre Stalingráu, pol sur, les 29ª y 14ª Divisiones motorizadas; pol oeste averábense la 24ª, 94ª, 71ª, 76ª y 295ª Divisiones d'infantería blindada; pol norte y escontra el centru de la ciudá, la 100ª División de cazadores, la 389ª y 60ª División d'infantería motorizada. La ciudá yera defendida nesi momentu namái por unos 40 000 soldaos contra'l 6º Exércitu y el 4º Exércitu Panzer. Estes tropes nun sabíen (y nun teníen de saber, por motivos de seguridá) que l'Exércitu Colorado preparaba una ofensiva a gran escala contra'l 6º Exércitu alemán.
Stalin, qu'encamentaba a Zhúkov a sali-yos al alcuentru ya interceptar diches fuercies enemigues, retrucaba:
Llanzóse una contraofensiva que llogró solliviar en parte la situación respeuto del norte de la ciudá. La orde de Zhúkov yera terminante: «¡Nun apurran Stalingráu!».
La llegada de Zhúkov
thumb|Un bombarderu en picáu alemán [[Junkers Ju 87|Junkers Ju 87 Stuka atacando Stalingráu.]] Les fuercies alemanes tiñazaron Stalingráu. Hitler, que nun deseyara la Guerra de guerrilles en Moscú y Leningráu, agora bramaba pola conquista de la ciudá so esa premisa: eso implicaba la guerra calle por cai, casa per casa, un tipu de combate pal cual nin la Wehrmacht nin les Waffen-SS taben preparaes.
Esti repentín cambéu d'oxetivos topa esplicación nel fechu de que la toma del Cáucasu fallara a manes del mariscal de campu List, y poro, Hitler deseyaba tomar la ciudá como una forma simbólica de despintar la falta estratéxica de los pozos petroleros. D'esta manera, Hitler convencer a sigo mesmu que si llograba conquistala, abriría de nuevu la puerta a esa riqueza.
El 12 de setiembre, Zhúkov destituyó deshonrosamente al comandante al cargu de les defenses de Stalingráu, Anton Lopatin por demostrar cobardía ante l'enemigu al nun poder contenelo col 62º Exércitu, y foi reemplazáu pol graníticu ya inflexible xeneral Vasili Chuikov, un home bien eficiente y decidíu qu'hasta entós taba a cargu del 64º Exércitu, esplegáu al sur de la ciudá.
Cuando Chuikov llegó al dantescu escenariu, Yeriómenko y Khrushchov preguntáron-y: «''—¿Cuál ye l'oxetivu de la so misión, collacia? —Defender la ciudá o morrer nel intentu''», contestó firmemente Chuikov. Yeriómenko reparó a Khrushchov, y tuvo la certidume de que Chuikov entendiera perfectamente lo que s'esperaba d'él.
El nuevu comandante atopar con menos de 20 000 homes y 60 tanques, según unes deficientes defenses. Chuikov reforzó les defenses antiaéreas (sirvíes por muyeres militares) de la ciudá y coles mesmes fortificó aquellos llugares onde pudiera contenese al enemigu, cuantimás la llomba de Mamáev Kurgán y el ribayu del ríu Tsaritsa. Amás retiró la mayor parte de la so artillería a la ribera oriental del Volga y fomentó l'esplegue de francotiradores, ente ellos el famosu Vasili Záitsev.
Asaltu alemán
thumb|left|Un militar alemán armáu con un subfusil soviéticu [[PPSh-41 xixila dende una barricada. Munchu alemanes tomaben armes soviétiques cuando les atopaben porque yeren meyores pal combate n'espacios zarraos.]] El mesmu día que Chuikov tomó'l mandu del 62º Exércitu, Paulus atópase en Vinnitsa, nel Wehrwolf con Hitler, que quería saber cuándo cayería la ciudá. Paulus atopábase esmolecíu polos lladrales del so 6º Exércitu, que taben desprovistos d'unidaes mecanizadas de consistencia y yeren abellugaos por exércitos de delles nacionalidaes: rumanos, italianos, húngaros. Estes fuercies d'inferior calidá resultaríen ser el talón d'Aquiles de les fuercies alemanes en Stalingráu, unos 20.000 soldaos naquel momentu. Sicasí, Hitler embrivió esta debilidá, convencíu de que'l frente soviéticu taba en cantu del colapsu, un falsu enfotu que foi arimada a Paulus.
Yeremenko sollertó a Stalin de la llegada de más tanques alemanes a Stalingráu, polo que s'unvió a toa priesa a la 13ª División de Fusileros de la Guardia del coronel xeneral Alexander Rodimtsev, que participara na batalla de Guadalaxara como asesor. Esta división d'élite perdió'l 30% de los sos efectivos el primer día, pero cola ayuda de Katiushes y de los francotiradores llograron caltener alloñaos a los alemanes del ríu. La conquista de la llomba de Mamaev Kurgan nel centru de la ciudá convertir nuna agafada llucha en que les banderes de dambos bandos ondearon alternadamente, yá que si'l alemanes controlaben esta llomba, la so artillería apoderaría los Volga. Los alemanes esplegaron tou un sistema d'altavoces afalando a la deserción de los soviéticos. Munchos pasáronse y convirtiéronse en hiwis y munchos soldaos soviéticos tamién fueron fusilaos por aición o omisión frente a la deserción. thumb|Artillería de campaña alemana bombardeando posiciones soviétiques nel branu de 1942. Pel sur, el XLVIII Cuerpu Panzer del 4º Exércitu Panzer avanzaba escontra'l centru de la ciudá. Un enorme silu de ceberes foi aislláu poles fuercies alemanes, que foi defendíu por soldaos ya infantes de marina soviéticos mientres más de diez díes. Sicasí'l poderosu ataque alemán, los soldaos del Exércitu Colorado aguantaron ensin agua nin comida, hasta escosar les sos municiones y finalmente vencieron nun feroz combati cuerpu a cuerpu. El xeneral Paulus decidió que l'enorme silu sería asitiáu na banda que los sos soldaos recibiríen al conquistar la ciudá.