cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dinastía Xulio-Claudia
Augustu
Tolos gobernantes responsables, sabiendo que nun son inmortales, traten d'escoyer un herederu políticamente dignu de manera cuidadosa, y Augustu nun foi distinta. Escareciendo d'herederu varón, casó a la so única fía natural Xulia con Marcu Claudiu Marcelu, el so sobrín per parte de la so propia hermana Octavia la Menor. Sicasí, Marcelu morrió al tomar alimentos envelenaos nel añu 23 e.C. Los rellatos d'historiadores posteriores qu'afirmen qu'esta y otres muertes posteriores fueron entamaes por Livia Drusila, esposa d'Augustu, nun tán comprobaos, y les pruebes nun son concluyentes.
Augustu casó entós a la so fía vilva col so amigu lleal, Marcu Vipsaniu Agripa. Esti matrimoniu produció cinco fíos, tres varones y dos muyeres: Gayu César, Luciu César, Vipsania Xulia, Agripina y Agripa Póstumu. Tolos fíos varones yeren herederos en potencia, especialmente los dos primeros, que fueron adoptaos pol emperador. Augustu tamién amosó'l so presto escontra los fíos de Livia nel so primer matrimoniu, Nerón Claudiu Drusu Xermánicu y el so hermanu Tiberiu Claudiu Nerón, líderes militares esitosos que llucharen contra les tribus xermániques.
Agripa morrió'l 12 e.C., y Augustu ordenó a Tiberiu divorciase de la so amada esposa Vipsania Agripina y casase colos dos vegaes enviudada Xulia. Drusu, l'hermanu del maríu, morrió en 9 e.C. al cayese d'un caballu. Tiberiu compartiría los poderes tribunicios con Augustu, pero pocu dempués, en 6 e.C., partió a Rodes, n'exiliu voluntariu. Tres les tempranes muertes de Luciu (nel añu 2) y Gayu (nel añu 4), Augustu tuvo forzáu a reconocer a Tiberiu como'l siguiente emperador romanu. Augustu desterró al so nietu Agripa Póstumu por razones desconocíes pa nós (nos años 6 o 7) a la pequeña isla de Planasia. Tiberiu foi reclamáu en Roma y foi adoptáu oficialmente por Augustu. Yera la única eleición razonable restante.
Tiberiu
El 19 d'agostu de 14, Augustu morrió. Cumpliendo la so voluntá, Póstumu y Tiberiu fueron nomaos coherederos. Sicasí, el primeru nun tardó en ser executáu. Quién ordenó'l so muerte nun la sabemos, pero ta claro que yera la forma de que Tiberiu aportara a los mesmos poderes que'l so padrastru.
Sexanu creó una atmósfera de mieu en Roma,.Controlaba una rede d'espíes ya informadores que'l so incentivo p'acusar a los demás de traición yera faese con parte de les propiedaes del acusáu tres la so reclusión y muerte. Los xuicios por traición taben a la orde del día; pocos miembros de l'aristocracia romana taben a salvo. Los xuicios agravaron la creciente paranoya de Tiberiu, que fizo que tou dependiera dafechu de Sejano, según dexába-y esaniciar a los sos rivales en potencia.
Tiberiu, quiciabes asustáu de la so ambición, refugó la propuesta de Sexanu de casase con Livila en 25, pero dempués de retratase de les sos oxeciones a esa boda, enel añu 30 este foi prometíu a la fía de Livila, y nieta del emperador. La conexón de la familia de Sexanu cola casa imperial yera inminente, y nel 31 Sexanu llogró'l consuláu col emperador como l'otru cónsul, un honor que Tiberiu solo acutara pa los herederos a la corona. Cuando foi convocáu a una xunta nel senáu'l 18 d'ochobre del mesmu añu, probablemente esperaba recibir una parte del poder tribunicio. En llugar d'ello, el mensaxe de Tiberiu al Senáu sería la dafechu inesperada orde de destrucción de Sexanu y la so faición. Esto viose siguíu d'una purga na que Sexanu y los sos siguidores más prominentes morrieron.
El segundu emperador de Roma morrió na ciudá puertu de Misenum el 16 de marzu de 37, a la edá de setenta y ocho años y tres un reináu de ventitrés d'ellos. Suetoniu escribe que'l prefeutu de la Guardia Pretoriana Neviu Sutoriu Macru afogó a Tiberiu con una almada p'acelerar l'accesu al tronu de Calígula. Acordies con l'escritor, foi conocíu poles sos perversiones na islla de Capri onde forzaba a mozos nuevos a realizar actividaes sexuales y orxíes. Nuna ocasión cunta que cuando unu d'ellos quexóse, partió-y les piernes. Sicasí, les reclamaciones de Suetonio tienen de ser tomaes con ciertu escepticismu.
Calígula
Con Tiberiu muertu, otra calamidá empezó pa la dinastía col accesu de Calígula. Gayu Xuliu César Augustu Xermánicu, nacíu'l 31 d'agostu de 12 y más conocíu como Calígula, foi'l tercer Emperador romanu que reinó del 37 al 41.
Cuando Tiberiu morrió'l 16 de marzu de 37, Calígula taba nuna posición escelente pa faese col poder, a pesar de la torga de la voluntá del difuntu, que nomara a aquel y al so primu Tiberiu Ximielgu herederos conxuntos. Calígula ordenó la muerte de Tiberiu Ximielgu en cuestión de meses. Sofitáu por Neviu Sutoriu Macru, impunxo la so supremacía.
Los sos primeros actos fueron arrogantes d'espíritu: dio primes n'efectivu a la Guardia Pretoriana, declaró que los xuicios por traición yeren cosa del pasáu, reclamó a los exiliaos y ayudó a los perxudicaos pol sistema imperial d'impuestos. Foi queríu por munchos solu por ser el fíu del bienamado Xermánicu, gran xeneral de les lexones romanes. Amás, él yera, non como Tiberiu, un descendiente direutu d'Augustu. Tamién yera bisnietu de Marcu Antoniu.
Al convertise n'emperador, Calígula interpretó una espectacular farsa. Ordenó construyir una ponte temporalmente flotante usando barcos como pontones, estendiéndolo por dos milles de la so villa de branu, Baiae, al vecín puertu de Puteoli. Entós dio en acaballar nel so caballu por él, llevando la coraza d'Alexandru Magnu. Esto foi porque se propunxera desafiar a una predicción astrolóxica que-y dixo que "nun tendría oportunidá de convertise n'Emperador si nun montaba en caballu pol golfu de Baiae". Sicasí, tres esti favorable empiezu del so gobiernu, Calígula cayó seriamente enfermu n'ochobre de 37 (probablemente tamién carecía una severa epilepsia, descrita por dellos autores como les crisis de les llargues nueches)y "volvió como una bisarma de lluxuria y crueldá diabólica". Tan queríu foi-y al pueblu al empiezu como odiáu y tarrecíu a la fin del so reináu, y nes sos mentes la única posibilidá d'estremalo del tronu yera matándolo.
La combalechadura qu'acabó cola vida de Calígula foi una trama de los oficiales de la Guardia Pretoriana, munchos por razones puramente personales. El 24 de xineru de 41, el tribunu del pretorio Casiu Querea y otros homes de la guardia encetaron al emperador solu nun corredor retiráu del palaciu y degollar. Xunto con otru tribunu furiosu, Corneliu Sabín, mató a la muyer de Calígula, Milonia Cesonia y a la so pequeña fía Xulia Drusila topetando la so cabeza contra un muriu.
Claudiu
Claudiu amosóse como un alministrador capaz y como un gran promotor d'obres públiques. Mientres los trelce años del so gobiernu, Roma vio la construcción de numberoses obres públiques. Asina y tres unes fames provocaes pol suministru pocu constante de granu a Roma, mandó ensugar el llagu de Fucia pa tresformar el terrén en campu. Mandó qu'estendiera'l puertu d'Ostia pa desembarcos ivernizos y ordenó construyir una canal navegable nel Tíber, amás ordenó que se construyeren más de 100 quilómetros d'acueductos.
Nel 49 y con una llicencia especial del senáu, Claudiu casóse cola so sobrina Agripina la menor, fía d'Agripina la mayor (de la mesma fía de Marcu Vipsaniu Agripa, l'amigu y priváu d'Augusto) y el so hermanu Xermánicu, hermana de Calígula. Esto facilitó l'accesu al tronu del fíu de Agripina, Luciu Domiciu Nerón, en desterciu de Británicu, el fíu de Claudiu. Ello ye que ye probable que fuera esta la so cuarta esposa quien lu envelenara pa facilitar al so propiu fíu Nerón l'ascensión al tronu imperial. Según dellos historiadores apurrió-y una comida con cogordes venenoses. La primer dosis solo produció-y problemes intestinales. Asina Agripina obligó a Xenofonte, médicu personal del emperador, a apurri-y otra dosis de venenu. Tres esto Claudiu morrió na nueche del 13 d'ochobre del añu 54 d.C. Tenía 64 años. Dexó un legáu gloriosu y punxo los cimientos d'una edá d'oru del Imperiu.
Nerón
Na dómina en qu'aportó al tronu, Nerón yera nuevu y abandonó el poder en manes de la so madre, Agripina la Menor, el so conseyeru y tutor Séneca, y la cabeza de la Guardia Pretoriana, Sestu Afraniu Burru. Los problemes del Imperiu remanar con bon criteriu y el Senáu esfrutó d'un periodu d'anovada influencia nos asuntos del Estáu. Sicasí, los problemes llueu apaecieron na vida personal de Nerón y na creciente disputa pola influencia ente Agripina, Séneca y Burru.
Nerón, según sabemos, taba insatisfechu col so matrimoniu con Claudia Octavia y tendía a desoyela, y asina empezó una rellación con Claudia Actea, una antigua esclava. A pesar de qu'esto nun yera anormal na corte imperial, resabióse sobre si la rellación yera por daqué más que por prestu sexual. En 55, Agripina trató d'intervenir en favor de Octavia y pidió-y al so fíu qu'escaeciera a l'amiga. Burru y Séneca, per otra parte, escoyeron sofitar a Nerón y a la so decisión de resalvar los conseyos de la so madre. Como la roxura de Nerón crecía pol poder non oficial qu'exercía la so madre, empezó a conspirar sobre'l so asesinatu, xustificándose cola acusación de qu'ella conspiraba contra él, lo que nun yera ciertu.
Cuando Popea Sabina, la so amante favorita, quedó embarazada, Nerón decidió casase con ella, pero'l so matrimoniu con Octavia tenía de ser anuláu antes d'eso. De primeres recurrió a l'acusación d'adulteriu; sicasí, yera Nerón quien tenía yá la fama ente que la so muyer yera tomada pola muyer romana ideal. Yá que nun pudo atopase nenguna evidencia d'ello, Nerón decidió basase nel so infertilidad, quedando llibre pa casase con Popea y tener al fíu. Sicasí, calculara mal la reaición qu'esto produciría nel pueblu. El falsu rumor de que pretendía reclamar a Octavia fixo a los sos partidarios celebralo abiertamente, y les festividaes acabaron nun motín nel que l'ensame afaró les semeyes de Popea mientres cargaba con Octavia triunfalmente sobre los costazos. Nerón allegó a encomalo pa eslleir la revuelta y desfacer de la esposa. Dempués de too, salió victoriosu na demanda por adulteriu gracies a una "confesión" del so almirante Anicetu, que foi compensáu con un alcontradizu exiliu mientres Octavia foi sumariamente executada. Nerón quedó llibre pa xunise a Popea, que dio a lluz a la so fía. Sicasí, la neña morrió prematuramente, y Nerón llueu la divinizó. Cuando Popea finalmente morrió mientres otru embaranzu, los rumores maliciosos señalaron que fuera por causa d'abusos físicos per parte de Nerón, magar esti ye un tópicu nes biografíes de los gobernantes tiránicos y tien de ser tomáu con ciertu escepticismu. Comoquier, divinizar y la momificó a los costume exipcia primero que incinerarla. La blasfemia contra la divinizada Popea convertir na acusación recurrente ente los sos enemigos políticos, un fechu qu'ensin dulda ayuda a esplicar l'amargosa hostilidá de los historiadores escontra él.
De vuelta en Roma, Nerón atopó un ambiente más que fríu. Gayu Xuliu Vindex, el gobernador de la Gallia Lugdunensis, remontóse, y esto llevó a Nerón a una paranoica busca de planes de traición; nesti estáu mental ordenó la eliminación de los patricios que-y resultaron sospechosos. El so antiguu fiel sirviente Galba, gobernador de la Hispania Tarraconense, yera unu d'esos nobles peligrosos, asina que l'emperador ordenó la so execución. Galba, a falta d'otra alternativa, declaró la so llealtá al Senáu y a nun reconocer más el poder de Nerón sobre'l pueblu. Amás, empezó a entamar la so propia campaña pa faese col Imperiu: como resultancia, Luciu Clodiu Macru, mandáu de la Legio III Augusta n'África, remontóse y dexó d'unviar el granu a Roma. Ninfidiu Sabín sobornó a la guardia imperial, que se volvió contra l'emperador cola promesa de pagu monetariu per parte de Galba. El senáu depunxo a Nerón, que se suicidó'l 9 de xunu de 68. Cola so muerte, la dinastía Xulio-Claudia llegó al so fin.
Sobrinos nietos
Ye interesante la frecuencia en que la rellación sanguínea tíu güelu a sobrín nietu dar ente los gobernantes de la dinastía Xulio-Claudia. La otra rellación recurrente ye la de padrastru y fiyascu, que nun lo ye de sangre pero sí por alianza matrimonial: La rellación tíu a sobrín tamién destaca: Tiberiu yera tíu de Claudiu, Claudiu yera tíu de Calígula y esti postreru tíu de Nerón.
Nengún emperador Xulio-Claudiu foi descendiente sanguineu direutu del so predecesor. Tiberiu y Claudiu teníen socesores de sangre (el nietu de Tiberiu, Tiberiu Ximielgu, y el fíu de Claudiu, Británicu) disponibles pa la so socesión, pero prefirieron a los sos sobrín nietos.
El fechu de que la socesión ordinaria padre-fíu (o güelu-nietu) nunca se diera contribuyó a la imaxe de la dinastía Xulio-Claudia presentada na novela I Claudius de Robert Graves: un mundu peligrosu en que los miembros de la familia, conspiradores, taben siempres dispuestos a asesinar a los herederos direutos p'algamar ellos y los sos familiares inmediatos, o los sos amantes, la socesión al tronu. Tamién s'aprecia lo mesmo na miniserie A.D. Anno Domini.
Ethel Sargant
Ethel Sargant foi una botánica inglesa.
Biografía
Ethel, tercer fía de Henry Sargant y de Emma Beale, siendo educada nel "North London Collegiate School"; y, de 1881 a 1885, nel "Girton College" de la Universidá de Cambridge.
Dempués de dellos años, pasó a realizar trabayos botánicos, collaborando, de 1892 a 1893, con Dr. D.H. Scott nel Llaboratoriu Jodrell de los Xardinos Botánicos Reales de Kew. Nos años siguientes, especializar na anatomía vexetal de les fanerógames, dando cursos y conferencies na Universidá de Londres, dende 1907.
En 1912, establecer en Old Rectory, Girton, onde, en 1913, foi electa miembru honoraria del Girton College. En 1913, tamién asumió la presidencia de la Seccional de botánica de l'Asociación Británica pa la Meyora de la Ciencia, en Birmingham, y la presidencia de la "Federation of University Women" (en 1918).
Cola novel Agnes Arber (1879-1960), y gracies al club científicu de la so escuela, alluga a l'autora especialista de l'anatomía de los embriones vexetales, que tenía un llaboratoriu priváu nel cual convida a la nueva Agnes a pasar les sos vacaciones; esautamente antes de la so entrada al University College de Londres en 1897. Viaxó estensamente con Margaret Jane Benson, una moza científica compañera, recoyendo amueses, equipos de llaboratoriu, y l'alcuentru con otros botánicos del mundu.
Quentin Tarantino
Biografía
Algamó popularidá metanes la década de 1990 como guionista qu'innovó los arquetipos más esteriotipaos de los Estaos Xuníos. Magar la so curtia carrera, considérase como un finxu del cine independiente norteamericanu, y les sos películes siempre foron daqué polémiques.
Ethel Sargant
Biografía
Mientres la primer guerra mundial, entamó un rexistru de les muyeres universitaries calificaes pa exercer trabayos relevantes a nivel nacional, control qu'asumió darréu'l Ministeriu do Trabayo.
Quentin Tarantino
Vida y obra
Diose a conocer na película True Romance, guión nel que collaboró tamién Roger Avary, y Tony Scott acabó por dirixir con Patricia Arquette y Christian Slater nos papeles principales. Tamién escribió'l guión xenuín de Natural Born Killers. L'estrenu de True Romance (1993) dio-y a Tarantino la oportunidá de facer amistá col productor Lawrence Bender, que lu animó a dirixir Reservoir Dogs (1992) y Pulp Fiction (1994). Pulp Fiction ganó la Palma d'Oru nel Festival de Cannes de 1994. La película de Tarantino que vieno darréu, nel 1997, Jackie Brown, basábase nuna novela d'Elmore Leonard y cuntaba con Pam Grier nel papel protagonista. Estrenó Kill Bill, la primer parte nel 2003 y la segunda nel 2004. Depués del so trabayu en Grindhouse (2007), n'andecha con Robert Rodríguez, na que Tarantino dirixe la parte Death Proof, el so últimu trabayu ye Inglourious Basterds.
Tarantino, collaboró con Robert Rodríguez en delles escenes de Sin City (2005), y foi productor de la película de terror del subxéneru gore Hostel (2005), dirixida por Eli Roth, que cunta con sangrientes ya chocantes escenes de tortura, y que tuvo crítiques pol so escasu nivel artísticu, y el so especial sadismu, arriendes de la pantasmal apaición de Takashi Miike casi al fin de la película.
Curiosidaes
Maníaticu pa los pies, ye normal que les actrices enseñen los pies descalzos y n'ocasiones en primer planu.
Otra curiosidá ye'l Zippo qu'apaez tamién en toles sos películes.
Nuna escena de Death Proff, vese que'l tonu del móvil d'una de les rapaces ye'l cantar Twisted Nerve de Bernard Herrmann, el canciu famosu del xiblíu de Kill Bill. Como personaxes secundarios de Death Proof aprucen el "Xérif" y "Fíu númberu 1" de Kill Bill, amás del personax que robla con un Buck una seición de prostitución col cuerpu de Trx.
Normalmente hai xiros y comentarios discriminatorios hacia negros y xudíos, magar que nun son el tema central nos diálogos.
Una de les sos carauterísticas principales son les tomes de llarga duración que suel amosar.
Inclúi tamién nos personaxes el consumu de cigarros Red Apple, o bien salen anunciaos o como parte de la escenografia.
En toles películes dirixíes por él nes que tamién sal como personax actuando, acaba asesináu (sacante de Pulp Fiction).
Luis Balagué
Entamó a destacar na categoría d'aficionaos algamando los segundos puestos na clasificación xeneral de la Vuelta a Asturies de los años 1965 y 1968 y siendo vencedor absolutu na del añu 1967. Nel añu 1969 daría el saltu al profesionalismu militando n'equipos como Werner, SuperSer y Bic. Nesta etapa como ciclista profesional coincidiría con Luis Ocaña al que sofitaría como gregariu a lo llargo de buena parte de la so carrera.
El so mayor éxitu foi na Vuelta a España del añu 1972, na que ganaría la décimo primer etapa celebrada ente Manresa y Zaragoza, de 259 km.
Vuelta a España
7 participaciones
Giro d'Italia
1 participación
Pseudoalcippe abyssinica
Sinonimia
Drymophila abyssinica (Rüppell, 1840) (protónimo) Alcippe abyssinica (Rüppell, 1840) Illadopsis abyssinicus (Rüppell, 1840) Sylvia abyssinica (Rüppell, 1840)
Taxonomía
Enantes considerábase la única especie del xéneru Pseudoalcippe, pero l'antigua subespecie atriceps que tien la cabeza negra, agora considérase una especie estreme, el timalí del Ruwenzori (Pseudoalcippe atriceps). anque dellos espertos consideren que la subespecie atriceps que tien la cabeza negra ye una especie estreme, el timalí del Ruwenzori (Pseudoalcippe atriceps), pero Fry et al. (2000) afírmase que tienen los mesmos cantares y comportamientu que'l restu de subespecies y que nun tien de considerase especie separada. Esta especie agora considérase miembru del genus Sylvia.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase principalmente nos montes y zones de carba de monte d'África Oriental, anque tamién s'atopa tremáu pelos montes d'África Central
Caterina Vertova
Caterina Vertova (n. 19 de xunetu de 1960), actriz teatral, cinematográfica y televisiva italiana.
Películes
Añu Títulu Regista Papel'''
Teatru
(selezione di spettacoli con ruolo da protagonista)
Añu Títulu Autor Regista
Saques
Saques puede facer referencia a:
Dispersión refractiva
La lluz procedente d'una estrella, conocida como lluz blanca, ye una superposición de lluces de distintes colores, que presenten un llonxitú d'onda y una frecuencia específiques. La dispersión de la lluz ye un fenómenu que se produz cuando un rayu de lluz blanco traviesa un mediu tresparente (por casu la nada) y se refracta, amosando a la salida d'este los respeutivos colores que la constitúin.
La dispersión tien el so orixe nun amenorgamientu na velocidá d'espardimientu de la lluz cuando traviesa'l mediu. Por cuenta de que el material absuerbi y reemite la lluz que la so frecuencia ye cercana a la frecuencia d'oscilación natural de los electrones que tán presentes nél, esta lluz arrobínase un pocu más adulces en comparanza a lluz de frecuencies distintes. Estes variaciones na velocidá d'espardimientu dependen del índiz de refraición del material y faen que la lluz, pa frecuencies distintes, se refracte de manera distinta. Nel casu d'una doble refraición (como asocede nel prisma) estrémense entós de manera entamada'l colores que componen la lluz blanco: la esviación ye progresiva, siendo mayor pa frecuencies mayores (menores llonxitúes d'onda); poro, la lluz colorao ye esviada de la so trayeutoria orixinal en menor midida que la lluz azul.
Exemplu
La descomposición de la lluz blanco nos distintos colores que la componen, data del sieglu XVIII, debíu al físicu, astrónomu y matemáticu Isaac Newton.
La lluz blanco descomponer n'estos colores principales:
Esto demuestra que la lluz blanco ta constituyida pola superposición de toos estos colores. Cada unu de los cualos esperimenta una esviación distinta una y bones l'índiz de refraición de, por casu, el vidriu ye distintu pa cada unu de los colores.
Rhythmbox
Rhythmbox ye un reproductor d'audiu que reproduz y aida a organizar la música dixital. Foi orixinalmente inspiráu pol reproductor d'Apple, iTunes. Ye software llibre, diseñáu pa trabayar bien baxo l'escritoriu GNOME, polo que vien por defeutu na suite de programes d'Ubuntu, y usa'l motor GStreamer o Xine Media. Anguaño ta baxo desendolcu activu.
Ta disponible en Llingua asturiana
Reproducción de música
Tien la posibilidad de busca y ordenación de música na biblioteca. Puen criase llistes de reproducción p'agrupar y ordenar música. Los usuarios puen criar tamién llistes de reproducción intelixentes, que son aquelles que son autualizaes automáticamente (como una consulta de base de datos) basáu nuna regla adautable a traviés d'un criteriu de seleición más qu'una llista arbitraria de canciones. Dispón del mou de reproducción al debalu o repetíu.
Grabación a CD d'Audiu
A partir de la versión 0,9 inclúise l'habilidá de criar CDs d'audiu a partir de llistes de reproducción.
Integración
Rhythmbox foi integráu con un altu númberu de programes esternos, servicios y preseos como los siguientes:
Paradipus ctenodactylus
Alcuéntrase nel desiertu de Karakum y el desiertu de Kavir, n'Irán, Kazakstán, Turkmenistán, y Uzbequistán.
Nadine Coyle
A finales de 2010 llanzo'l so primer discu como solista tituláu Insatiable, que llogra'l puestu númberu 20 n'Irlanda y el 47 en Reinu Xuníu.
1985–2001: primeros años
Nadine Coyle nació en Derry, Irlanda del Norte, el 15 de xunu de 1985, creció xunto a los sos padres Lillian y Niall Coyle, los sos dos hermanes Charmaine y Rachael. dende bien nuevu demostró la so dotes pa cantar. A los dos años d'edá impresionó a la so familia cuando cantó "Saturday Night at the Movies" del grupu The Drifters. A pesar que tenía intenciones d'abandonar los sos estudios pa dedicase a la so carrera como cantante, foi bien bona alumna y sacó bien bones calificaciones, la so primer incursión foi como actriz cuando tuvo un papel secundariu na película "Surfing with William" onde interpretó'l papel d'una pequeña neña qu'ayudaba a dos nuevos encegolaes con Guillermo de Cambridge. Amás fixo un CD demo para Louis Walsh y The Late Late Show onde incluyía covers de cantares como "Fields of Gold", "Somewhere Over the Rainbow", "Love Is", y Summertime.
2001–2002: Pop Stars, Pop stars the rivals y Girls Aloud
Nel añu 2001 a los 16 años, mientres asistía a Thornhill Collegese en Derry, decidió presentase nel programa de talentos Irlandés Pop Stars, onde pol so gran voz destacó y ganó un puestu nuna pop band de 6 miembros, pero ella mintiera sobre la so edá, una y bones la edá riquida yera 18 años, asina que foi descalificada y tornó a los sos estudios en Thornhill Collegese. A los sos 17 años Nadine tuvo un plasmu d'un posible Cáncer de mama al atopase un pequeñu bultu nun senu.
Louis Walsh qu'unos años tras recibiera un demo de Nadine animar a participar na versión Británica de Popstars llamáu Popstars the rivals en 2002. Esti programa, siendo la segunda versión británica de la franquicia Popstars, vería la creación de dos grupos rivales, una banda masculina y otra femenina, caúna conformada por 5 miembros, que competiríen ente elles pa ocupar el primer puestu na tabla de senciellos navidiegos de UK. Miles de concursantes asistieron a les audiciones en delles partes de UK cola esperanza de ser escoyíos. 10 muyeres y 10 homes fueron escoyíos como finalistes polos xuraos Louis Walsh, Pete Waterman, y l'ex Spice Girls, Geri Halliwell. Dichos finalistes tomáronse l'escenariu los sábados pela nueche (alternando selmanalmente ente muyeres y homes). Cada selmana'l concursante cola menor cantidá de votos telefónicos yera esaniciáu, hasta qu'a la fin los grupos finalistes completábense. Nadine foi una de les preferíes tantu de los xueces como del públicu ganando aponderamientos poles sos presentaciones como la de "Fields of Gold" a la cual Walsh dixo: "esti performance esta nueche robó tol show pal mio" ente que Geri Halliwell dixo "recuérdesme a Eva Cassidy, encantaríame mercar un senciellu to yá.
Pop stars the rivals: Presentaciones
Girls Aloud formóse'l 30 de payares de 2002, frente a millones de televidentes nel programa, anunciaes n'orde por Davina McCall. Empezando con Cheryl Cole Nicola Roberts, Coyle, Kimberley Walsh y d'últimes Sarah Harding quien dexaría per fora a la favorita de munchos Javine Hylton. Depués de faese un llugar nel grupu'l retu de Coyle y les otres yera consiguir el puestu más altu nes llistes navidiegues britániques col senciellu debú de Girls Aloud Sound of the Underground producíu por Brian Higgins y Xenomania. El cantar llogró 4 selmanes consecutives el primer puestu faciendo de Girls Aloud el ganador del reality percima de la banda masculina One True Voice. En marzu del 2003 el senciellu dio-y a la banda platino certificáu. thumb|left|
2003–2008: Girls Aloud - Yera
Girls Aloud mientres el so primeres 7 años la banda ganó numerables reconocencies sobremanera nel Reinu Xuníu, foi la banda femenina con más ésitu hasta la fecha, amás de tar nel Llibru Guinness de los récores por ser la banda que salió d'un reality que más tiempu duró xunida.
Pola so habilidá vocal y el so inmensu carisma Nadine foi una de les moces que se ganó'l públicu de momentu amás de ser la que más solos tien na mayoría de los cantares de Aloud. Nadine ye una de les moces más problemátiques con rumores d'engarradielles que tuvo con otres moces nun empiezu con Nicola Roberts y más recién con Cheryl Cole, anque nengún de los rumores confirmóse y a munchos d'ellos respondió furiosa por ser falsos.
Nadine tamién demostró les sos dotes como compositora al co-escribir pa la banda. “100 Different Ways” (What Will the Neighbours Say?), “Why Do It” (llau B d'I Think We're Alone Now) y “Sexy! Non, Non, Non…”.
Con Girls Aloud editó venti "senciellos" consecutivos algamando'l "Top 10" (incluyendo cuatro número unu), cinco discos de platín y ventes que xuben a más de 8 millones d'unidaes nel Reinu Xuníu. Fueron nomaes nos BRIT Awards, ganando en 2009 el premiu a "Meyor Single del Añu" por "The Promise". A fines de 2009 anunciaron que se dixebraríen temporalmente pa nun foliar la imaxe del grupu y tamién pa poder dar pasu a les sos respeutives carreres solistes.
2009-2011: Insatiabled - Sweetest High y Nadine 2.0
thumb|250px|Nadine Coyle depués d'un show en 2009 Malapenes Girls Aloud empezó'l so descansu, Nadine anuncia que sacaría un discu solista,  nel cual empezó a trabayar xunto a Barbara Charone na publicidá, quien trabayó con celebridaes como Madonna y Christina Aguilera, y contrató como manager a Garfield Bruce. A pesar que grandes discográfiques Britániques y Estauxunidenses queríen roblar con Nadine, nenguna llegó a un alcuerdu con ella, al paecer porque Nadine nun quería faer un discu 100% pop, asina que de nun atopar una discográfica siguiría con Polydor Records quien representa a Girls Aloud. N'abril del 2010 confirmóse que llegó a un alcuerdu con Geffen Records. pero dichu alcuerdu atayóse. Finalmente n'agostu del 2010 Nadine llegó a un alcuerdu cola marca afiliada a los supermercaos Tesco, creando una nueva discográfica independiente llamada Black Pen Records imprint.
En setiembre del 2010 Nadine anuncia que'l primer senciellu "Insatiable" del so álbum Insatiable saldría'l 8 de payares del mesmu añu. Nel estudiu Coyle trabayu con dellos compositores y productores famosos como Desmond Child, Guy Chambers, Mike Elizondo, Steve Booker, Toby Gad, Tony Kanal y Ricci Riccardi. Amás trabayu con Lucie Silvas, Matchbox Twenty's Kyle Cook, William Orbit, y Tiestu.
Nel so estilu musical Coyle quería camudar totalmente, al respeutive de lo qu'escontra con Girls Aloud. Nuna entrevista a Booker dixo que taba decidida a trabayar duru y llegó al estudiu con dellos cantares pre-producíes en GarageBand. La so música tenía mayor influencia nel blues, jazz y soul pero aun así ye un discu bien pop. Una vegada foi llanzáu'l discu na fecha programada Nadine empezó una xira'l Reinu Xuníu por distintes canales de televisión pa promocionalo empezando nel show d'entrevistes d'ITV llamáu Paul O'Grady Live. Nel cual presentó senciellu debú que lleva'l mesmu nome del so discu "Insatiable."
A pesar de que l'álbum llogró bien bones crítiques del los especialista en música nun foi perbién recibíu pol públicu. Per otru llau el discu tuvo bien poca publicidá y solo foi distribuyíu pola cadena Tesco, a pesar de que Nadine confirmó pa febreru del 2011 como senciellu “put your hands up” este foi canceláu y dexóse de promocionar el discu. Aun así dicha cantar fixo parte de la banda sonora de la serie estauxunidense The Vampire Diaries na so tercer temporada capítulu 8.
Depués, el 26 de mayu d'esi mesmu añu l'equipu de Coyle anuncio'l so primer senciellu llanzáu n'EE.XX., tituláu "Runnin" del álbum debú Insatiable, proyeutu que tamién foi canceláu. Esi mesmu añu Nadine y el so equipu anunciaron un nuevu senciellu llamáu “Sweetest High” amás d'una campaña llamada Nadine 2.0 siguida de delles presentaciones en New York, poles cualos foi bien criticada pola prensa británica.
El xueves 4 d'agostu de 2011 salió una entrevista na páxina del blogueru Perez Hilton onde confirmó'l regresu con Girls Aloud a finales del 2012 y que trabayen en nueva música.
2012-Presente: regresu y separación de Girls Aloud. Segundu álbum d'estudiu
El 9 d'ochobre de 2012 na páxina oficial de Girls Aloud anunciaron que tornaríen en 10 díes asitiando un reló en cuenta regresiva, que remató col llanzamientu del videu de "Something New" y una rueda de prensa onde s'anunciaron los planes de la banda. Ente ellos un senciellu benéficu pa la organización "Children in Need" que pertenez a un segundu álbum recopilatorio llamáu "Ten" el cual foi llanzáu'l 26 de payares de 2012 y una xira por UK ya Irlanda nel 2013 llamada 'Ten - The Hits Tour 2013'. N'avientu anunció un posible segundu senciellu 'Beatiful cause you love me' el cual foi canceláu, aun así algamaron a grabar un videu d'ésti. El 21 de marzu de 2013, un día dempués de la so última presentación en 'Ten - The Hits Tour 2013' per mediu de les sos páxines oficiales anunciaron la so separación como grupu. Posterior a esto Coyle anunció'l so tornó al estudiu pa trabayar nel so nuevu material.
Pseudobias wardi
Pseudobias wardi ye una especie d'ave paseriforme de la familia Vangidae endémica de Madagascar. Ye la única especie del xéneru Pseudobias. Enantes clasificábase dientro de la familia Platysteiridae.
Descripción
Mide alredor de 15 cm de llargor. El plumaxe del bias de Ward ye blancu y negru. Los sos partes cimeros y pechu son negros, salvo una ancha banda blanca nes nales. El so gargüelu, llaterales del pescuezu y el so banduyu son blancos. Tamién tien blancu un finu aniellu ocular. El so picu coritu ye triangular y esplanáu horizontalmente.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase principalmente nes selves húmedes del este de Madagascar, anque amás esisten delles poblaciones aisllaes nel interior de la islla.
Paraleptomys rufilatus
Paraleptomys rufilatus ye una especie de royedor de la familia Muridae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Nueva Guinea Occidental (Indonesia) y Papúa Nueva Guinea.
Écuras
Écuras ye una comuña francesa del departamentu de Charente, na rexón de Nueva Aquitania. Llenda con.
Tavèrnoles
Tabernolas o Tabérnolas ye un conceyu de Cataluña, perteneciente a la provincia de Barcelona, na comarca d'Osona, asitiáu na Plana de Vic, al este de la capital comarcal. El so relieve ye accidentáu pola sierra de Savassona y la so población atópase tremada en masías esvalixaes.
Historia
Históricamente, taba so la xurisdicción señorial de los Sabasona.
Personaxes pernomaos
Salvador Parrón, tenor, formáu a Londres, onde actuó en numberoses óperes, según tamién nel Teatru barcelonés del Llicéu, ye profesor de Cantar de los Conservatorios de Girona y de Barcelona.
NGC 4526
NGC 4526, ye una galaxa lenticular barrada vista casi de cantu na constelación de Virgu,a 3º10' al suroeste de ρ Virginis. Alcuéntrase a unos 55 millones d'años lluz de distancia de la Tierra y forma parte del Cúmulu de Virgu, más en concretu al subgrupu Virgu B, al que se cree pertenez M49, la galaxa más brillosa del cúmulu.-
Nella acplumbráronse les supernoves SN 1969E y SN 1994D. Esta postrera, de tipu Ia, vese claramente na imaxe de la derecha llograda col Telescopiu Espacial Hubble, que tamién amuesa'l prominente discu de gas y polvu qu'arrodia'l centru de la galaxa y nel qu'hai cierta actividá de formación estelar.
Plaza
thumb|[[Plaza de San Pedro, Roma. L'edificiu de la basílica cierra una plaza elíptica enmarcada por una columnata. Diseñu de Bernini.]] Una plaza ye un espaciu urbanu públicu, ampliu o pequeñu y descubiertu, nel que se suelen realizar gran variedá d'actividaes. Hai de múltiples formes y tamaños, y construyíes en toles dómines, pero nun hai ciudá nel mundu que nun cunte con una. Pola so relevancia y vitalidá dientro de la estructura d'una ciudá considerar como salones urbanos.
Con frecuencia son l'elementu nuclear d'una población, el llugar alredor del cual empiecen a llevantase les edificaciones más representatives, colo que se converten en símbolos del poder, y n'ocasiones reflexen la dualidá de poder (relixosu y políticu). Son típiques en munchos pueblos la plaza del conceyu y la plaza de la ilesia; en llocalidaes mayores son más propies la plaza de la catedral o la plaza del palaciu.
Les places son el centru por excelencia de la vida urbana. Nelles concéntrense gran cantidá d'actividaes sociales, comerciales y culturales. Les funciones simbóliques, tantu polítiques como relixoses son de gran importancia nestos espacios, siendo escoyíes pa la celebración de coronaciones, execuciones, manifestaciones, procesiones, canonizaciones... De cutiu son escoyíes pa llevantar nelles monumentos conmemorativos o estatues, yá que son espacios singulares y fayadizos pa los mecanismos de caltenimientu de la memoria histórica. Amás, al ser llugares d'alcuentru, alluguen actividaes lúdiques y festives: fiestes, xuegos, espectáculos, deportes, mercadíns o cualquier actu públicu imaxinable. La función económica (plaza de mercáu) respuende a la vitalidá de les transaiciones bonales, pero tamién les faen ser oxetu d'especial atención y control polos poderes públicos.
Nel mundu taurín, y na toponimia de munches llocalidaes españoles ya hispanoamericanes, úsase "plaza" antonomásticamente por plaza de toros.
800px|thumb|center|[[Times Square, llugar habitual de celebraciones multitudinaries en Nueva York. Son particularmente famosos los sos anuncios lluminosos. Envalórase que tien 26 millones de visitantes al añu.]] 800px|thumb|center|La [[Plaza de Mayu, en Buenos Aires, ye sede de la vida política del país.]]
Evolución histórica
thumb|Ruines del [[Foru Romanu.]] thumb|[[Plaza de la Señoría|Piazza della Signoria, Florencia, por Bernardo Bellotto (1742).]] thumb|Ruines de [[Tikal.]] thumb|[[Plaza Mayor de Madrid nuna fotografía de la segunda metá del sieglu XIX: la tipoloxía de plaza mayor afacer a los ideales higienistas del sieglu XIX cola construcción de les zones axardinaes y l'allugamientu de la estatua de Felipe III. Mesonero Romanos da una viva narración de los socesivos cambeos del aspeutu de la plaza dende de los autos de fe de la Inquisición hasta'l "cómodu paséu" de llimpios aires que ve na so dómina. ]]
Dende los oríxenes la plaza constituyó un órganu biolóxicu de la ciudá, incorporáu a la vida de la comunidá como'l so espaciu más convocante. Desque na prehistoria, les cabanos de la tribu arrexuntar en círculu, l'espaciu central empezó a cumplir la función d'escenariu de la vida comuñal. Muncho depués incorporábase a la plaza una actividá principal, el mercáu. Los sos símbolos fueron la fonte d'agua, y el monumentu. La plaza funcionó, siempres como patiu urbanu y atriu de los edificios más representativos de la comunidá.
El diseñu de la ciudá clásica grecorromana, que valoraba especialmente la dimensión pública de la vida urbana, concedía una importancia central al ágora (griega) o al foru (romanu), onde se centralizaba l'actividá comercial, xudicial, política y relixosa. Nel casu de les ciudaes que surdieron d'un campamentu romanu, entá se reconoz la so presencia nel puntu de confluencia de los dos víes principales (cardu y decumano).
Otres civilizaciones antigües van desenvolver los sos propios modelos, especialmente China, onde se desenvuelve la Ciudá Prohibida cola so estructura protocolaria de socesivos palacios ante los que s'abrir xigantescos patios con una impresionante escenografía, afecha a la so formación social histórica (el despotismu oriental).
La ciudá medieval europea desenvuelve una trama urbana más cerrada, sobremanera les d'influencia islámica, pero son habituales los espacio "de respetu" delantre de les catedrales o ilesies principales, según los palacios o conceyos (destacando les Piazzas della Signoria de delles ciudaes italianes, presidíes por grandes torres). Les dimensiones d'estes places nun tienen por qué ser pequeñes: la mayor d'Europa, la plaza del mercáu de Cracovia, tien 40.000 metros cuadraos.
Desenvolviéndose endógenamente, les civilizaciones precolombines d'América tamién esperimentaron conceutos asemeyaos, destacando les escampaes ante los templos mesoamericanos, como la de Tenochtitlán que ta nel orixe del Zócalo (espaciu que foi engrandáu pol valtamientu d'edificios tres la conquista española).
N'Europa, la crecedera de los burgos fuera de les muralles amenó l'apaición de places de mercáu. En Castiella son denominaes plaza d'arrabalde o Plaza Mayor la principal o plazuela les menores, y desenvuélvese simultáneamente una estructura institucional de control, repesos, establecimientu reguláu de feries periódiques, o d'axentes permanentes (obligaos del abasto y tablajeros). La crecedera de los edificios que les arrodien producen el so zarru con arcos y portalaes (Plaza Mayor de Valladolid, Plaza Mayor de Madrid, Plaza Mayor de Salamanca...). Conformaron el modelu que foi esportáu a les ciudaes coloniales como Plaza d'Armes (les d'esi nome de Santiago de Chile, de L'Habana... la Plaza de Mayu de Buenos Aires, la Plaza de Bolívar de Bogotá, el citáu Zócalo de Méxicu...).
El barrocu plantegó l'apertura de perspectives grandioses, integrando arquiteutura, escultura, xardinos y fontes, que tienen en Roma (San Pedro), Viena (Graben) o Madrid (Paséu del Prado) exemplos notables.
thumb|La [[Praça do Comércio de Lisboa ye un casu singular de plaza cuadrangular abierta por unu de los sos llaos al estuariu del Tajo, puntu neurálxicu del imperiu marítimu portugués. La so amplitú y unidá de diseñu deber a la reconstrucción tres el terremotu de Lisboa de 1755.]] thumb|El [[Arcu de trunfu, en París, nel centru d'una amplia plaza dientro de la rede d'aveníes planiaes pol Barón Haussmann (semeya coloriada de 1921).]]
Los enanches urbanos del sieglu XIX (pa España los d'Ildefonso Cerdá en Barcelona y Carlos María de Castro en Madrid) y l'espansión en superficie de la ciudá dexaron el desenvolvimientu de trames abiertes cola presencia de places de bien distintu tipu. El diseñu específicu de places pasa a constituyir materia propio, en paralelu a la constitución formal del oficiu d'arquiteutu paisaxista (Law Olmsted nos espacios llibres de Boston y Nueva York). La función de mercáu, sicasí, viose reglamentada pol nuevu ideal higienista escontra'l mercáu zarráu. Simultáneamente, apaez la necesidá d'aisllar espacios verdes d'usu públicu, bien en grandes superficies, como montes urbanos, bien acomodaos a les dimensiones habituales de les places, que se converten n'espacios axardinaos.
El sieglu XX, cola revolución del tresporte urbanu que trai l'usu del automóvil fixo de la función viaria una de les esenciales d'estos espacios, ente que, per otru llau, la saturación del tráficu y l'estacionamiento traxo como una de les soluciones la peatonalización de munchos d'ellos dende finales d'esi sieglu. Otra cuestión que dacuando desamarró'l discutiniu ye la revalorización del solado clásicu (adoquín) frente al suelu vexetal de los espacios axardinaos o al asfaltu de los viales, nun conceutu que recibió'l nome de plaza dura (Plaza de Dalí, en Madrid, Plaza de les Arenas y parque de Joan Miró, en Barcelona).
Pa dalgún autor, les reflexones del urbanismu más recién (la posmodernidad, el deconstructivismo), parten del desdibujamiento de la diferencia ente plaza y cai consecuencia de l'arquiteutura de bloque abiertu defendida pol Movimientu Modernu y el funcionalismu.
Les places na lliteratura y el cine
250px|thumb|Plaza d'Armes d'[[Asunción del Paraguay.]] El tratamientu de les places na lliteratura y les artes escéniques ye bien estimosu, por manifestar éstes un escenariu natural de la vitalidá d'una sociedá que los artistes reflexaron nes sos obres. El mesmu orixe del teatru griegu ye en bona parte lo qu'asocede nel espaciu públicu de la polis, y les places fueron el llugar de representación de los cómicos de la llegua inclusive dempués que s'establecieren les corrolades de comedies estables. Tocantes a obres modernes nes que les places cobren un papel protagonista, pueden ponese como exemplos
Llista d'asteroides/75901–76000
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
La Vèze
La Vèze ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Puttanesca
Puttanesca (n'italianu: sugo alla puttanesca) ye una clas de mueyu pa la pastia italiana.
Los ingredientes que la compón son: aceite, ayu, anchoes, aceitunes prietes, alcaparres, tomates, oriéganu, perrexil y berenxena.
Mbabane
Mbabane (pronunciáu "M-buh-ban") ye la capital alministrativa de Suazilandia y del distritu de Hhohho. Ta asitiada al norte del país y ye la segunda ciudá más grande de Suazilandia con una población de 61.794 habitantes (estimación pa 2010).
Creció nel sieglu XIX alredor de la residencia del Rei Mbandzeni (bisagüelu del actual rei) y desenvolvióse como capital alministrativa mientres la dependencia británica ente 1903 y 1968 dempués de que se va treslladar la capital alministrativa dende Manzini. Mbabane foi hasta'l momentu de la independencia de Suazilandia de Gran Bretaña en 1968 la capital del antiguu distritu homónimu.
Ye'l centru alministrativo y comercial de tola rexón. Esisten mines de mineral de fierro y estañu na zona. En 1964 inauguróse una llinia de ferrocarril con Mozambique coles mires de poder esportar el mineral de fierro que se produz. Esta producción cesó práuticamente dende finales de los 70.
Mbabane ye la sede de la Universidá Waterford-KaMhlaba integrada na rede United World College d'África del Sur.
A pesar de que la llingua principal ye'l suazi, l'usu del inglés ye común pa los negocios y los trámites alministrativos. La ciudá y el país espolleten gracies al turismu y a la esportación d'azucre.
thumb|300px|Cabana típica en Mbabane.
Divisiones alministratives
Mbabane ta entamáu en dos tinkhundlas:
Tresporte
L'aeropuertu más próximu ye'l Aeropuertu Internacional de Manzini. South African Airways tien vuelos con Johannesburgu y puede viaxase fácilmente a Suazilandia dende Sudáfrica y Mozambique.
Ye posible tamién llegar en coche propiu al traviés de caminos de tierra y delles gasolineres y tiendes nes principales carreteres.
Clima
La temperatura medio ye de 10 °C en xunu y de 22 °C en xineru.
Ciudaes hermanaes
Mbabane ta hermanada con:
Lamium album
La ye una planta nativa d'Europa, introducida n'América mientres el procesu de colonización d'España.
Tien propiedaes escepcionales polo cual esti recursu vexetal ye bien importante pal estudiu farmacognósico: importancia tantu química como médica, según el so usu nel folclor andín thumb|240px|Ortiga blanca thumb|240px|Vista de la planta
Descripción
Planta yerbácea perenne de tarmu angulosu ascendente con fueyes opuestes cordiformes; crez 5 a 10 dm d'altor, les fueyes son de 3 a 8 cm × 2 a 5 cm de, son triangulares con base redonda, serruchaes superficialmente ye bien paecida a la Urtica dioica, les flores son blanques(a esto debe'l so nome y a la paecencia cola ortiga), dispuestes en verticilos; miden 1,5 a 2,5 cm de llargu.
Taxonomía
Lamium album, describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 2: 579. 1753. Lamium album 'subsp. album' Europa hasta China 'subsp. barbatum' (Siebold & Zucc.) Mennema, Leiden Bot. Ser. 11: 70 (1989). Alloñáu oriente de Rusia hasta Xapón y China. 'subsp. crinitum' (Montbret & Aucher ex Benth.) Mennema, in Fl. Iran. 150: 323 (1982). Turquía a Himalaya central.
Procesu de preparación de la droga
P'aplicaciones melecinales, anque tamién sirven les fueyes, recuéyense preferiblemente les flores, ente mayu y setiembre. Éstes hai que recoyeles primero qu'abran, yá que pierden les sos propiedaes, y siempres a mano y con tiempu secu; hai qu'esperar a que la rosada háyase evaporáu. Les partes cortaes hai qu'asitiales rápido en capes fines a la solombra o en secaderu, a una temperatura máximo de 40 °C. Les flores yá seques tienen sabor amargoso y despiden un golor meloso. Caltener en sobres o tarros zarraos, y nun llugar escuro y alloñao del mugor Depués de dexar ensugar la planta de la manera descrita per alredor d'una selmana y estabilizáu primeramente, dar# en faer el maceráu, pa ello tómase 10 g de fueyes, flores, tarmu y raigañu y asitiar nun envase de vidriu ámbare caúna nel so respeutivu frascu xunto con 100 ml d'alcohol etílico a 96º y déxase macerar per alredor de 10 díes.
Usos populares
Popularmente, achacáronse a llantar propiedaes depuratives, hipoglucemiantes y antirreumáticas.