cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fuercies Aérees del Exércitu de los Estaos Xuníos
Unidá nos problemes de comandu nel Cuerpu Aereu
Nel añu 1940 realizóse una división de la defensa aérea d'Estaos Xuníos en cuatro distritos xeográficos que punxo les bases pa les subsecuentes fuercies aérees numberaes. En xunetu, el Departamentu de Guerra ordenó que los Cuarteles Xenerales del Exércitu (n'inglés: Army Xeneral Headquarters, GHQ) fueren activaos en payares de 1940 pa planiar y espandir l'entrenamientu de les fuercies terrestres. El Xefe del Estáu Mayor del Exércitu George C. Marshall solicitó una reorganización del Cuerpu Aereu, y el 5 d'ochobre de 1940, el Xefe del Cuerpu Aereu mayor xeneral Henry H. Arnold unvió una propuesta pa crear un estáu mayor aereu, unificando l'arma aérea so un solu comandante, y dándo-y igualdá coles fuercies terrestres y loxístiques. A la propuesta d'Arnold opúnxose darréu l'Estáu Mayor Xeneral en tolos aspeutos, repitiendo los sos tradicional argumentu doctrinal de que, nel casu de guerra, el Cuerpu Aereu nun tendría una misión que nun fuera'l sofitu de les fuercies terrestres. Marshall implementó una solución de compromisu, la que'l Cuerpu Aereu atopó dafechu desaparente, nomando a Arnold como "Xefe Axuntu del Estáu Mayor del Aire" en funciones pero refugó tolos puntos organizacionales de la so propuesta. En vegada poner so control del Cuartel Xeneral l'Exércitu al Cuartel Xeneral de la Fuercia Aérea, anque esti yera un componente pa realizar entrenamientu y non operacional.
Creación de la Fuercies Aérees del Exércitu
right|thumb|Xeneral del Exércitu [[Henry H. Arnold.]]
La posibilidá de qu'Estaos Xuníos participara na Segunda Guerra Mundial provocó la reorganización más radical de la caña d'aviación na so historia, desenvolviendo una estructura qu'unificó'l mandu de tolos componentes aéreos y dio-y total autonomía ya igualdá coles fuercies terrestres en marzu de 1942.
Na primavera del añu 1941, l'ésitu de les operaciones aérees n'Europa so un control centralizáu dio clares lluces de que la división de l'autoridá nes fuercies aérees estauxunidenses, paeciera, según un congresista, una "autoridá aérea tipu hydra", y que causara un perturbante falta de claridá na cadena de mandu. A menos de cinco meses del refugu de la propuesta de reorganización d'Arnold, l'ABC-1, un alcuerdu de planiamientu estratéxicu conxuntu británicu-estauxunidense, refutó l'argumentu del Estáu Mayor Xeneral de que'l Cuerpu Aereu nun tenía una misión en tiempu de guerra sacante pol sofitu a les fuercies terrestres. La llucha col Estáu Mayor Xeneral pol control de la defensa aérea d'Estaos Xuníos fuera ganada polos aviadores y creáronse cuatro unidad de comandu llamaes "fuercies aérees numberaes", pero'l conflictu burocráticu amenació con anovar la dormida llucha por una fuercia aérea estauxunidense independiente. Marshall convenciérase de que les fuercies aérees precisaben un "sistema más senciellu" y un mandu unificáu. Trabayando con Arnold y con Robert A. Lovett, acabante asignar al puestu, largamente si ocupar, de Secretariu de Guerra Asistente pal Aire, él llogro'l consensu qu'una cuasi-autonomía pa les fuercies aérees yera preferible a una separación inmediata.
El 20 de xunu de 1941, pa otorgar una autonomía adicional a les fuercies aérees y evitar una llucha llexislativa nel Congresu, el Departamentu de Guerra revisó les regulaciones del exércitu que controlaben la organización de l'aviación del exércitu, les AR 95-5. Arnold asumió'l títulu de Xefe les Fuercies Aérees del Exércitu, creando un pasu de mandu sobre tolos componentes de l'aviación militar que remató l'estáu doble del Cuerpu Aereu y del Cuartel Xeneral de la Fuercia Aérea, el que foi nomáu Comandu de Combate de la Fuercia Aérea. La AAF llogró'l "Estáu Mayor Aereu", al cual opunxérase por enforma tiempu l'Estáu Mayor Xeneral, y un namái comandante aereu, pero entá nun tenía un estáu d'igualdá coles fuercies terrestres del exércitu, y les unidaes aérees siguíen reportándose al traviés de dos cadenes de mandu.
Arnold y Marshall alcordaron que la AAF esfrutaría d'autonomía al interior del Departamentu de Guerra hasta'l final de la guerra, en cuenta de que los sos comandantes dexaren de faer lobby pa llograr la independencia de l'arma aérea. Marshall, un fuerte partidariu del poder aereu, fixo entender que la Fuercia Aérea llograría la so independencia dempués de rematar la guerra. Poco dempués del ataque a Pearl Harbor el 7 d'avientu de 1941, en reconocencia de la importancia del rol de les Fuercies Aérees del Exércitu, dióse-y a Arnold un asientu nel Estáu Mayor Conxuntu de los Estaos Xuníos, l'estáu mayor de planificación que sirvió como'l puntu focal del planiamientu estratéxicu estauxunidense mientres la guerra, col propósitu de qu'Estaos Xuníos tuviera un representante de l'arma aérea nes conversaciones coles sos contrapartes britániques colos Xefes Combinaos. En términos práuticos la cabeza de la AAF ganara una posición d'igualdá con al respective de Marshall. Mientres esti pasu nunca foi oficialmente reconocíu pola Armada d'Estaos Xuníos, y foi agriamente apostáu detrás de bambalines en cada oportunidá posible, sicasí, foi esitosu como una base práutica pa la futura separación de la Fuercia Aérea.
thumb|left| [[Reclutamiento militar#Cartelu de reclutamiento|Cartelu de reclutamiento de la USAAF. Onde puede lleese "A la victoria. Fuercia Aérea del Exércitu d'Estaos Xuníos.]]
En xineru de 1941, los cuatro distritos xeográficos del antiguu Cuartel Xeneral de la Fuercia Aérea fueron convertíos en fuercies aérees numberaes, con una organización subordinada de 54 grupos. Dende'l puntu de vista de la organización, la Fuercia Aérea del Exércitu foi creada como'l pasu de mandu más altu que toma tantu'l Comandu de Combate de la Fuercia Aérea como'l Cuerpu Aereu, polo que per primer vegada, tola arma aérea atopar so l'autoridá d'un aviador. Sicasí, estes reformes yeren namái temporales, y duraron tan solo nueve meses. En payares de 1941, na viéspora de la entrada d'Estaos Xuníos a la guerra, la división de l'autoridá dientro del Exércitu como un tou, causada pola activación del Cuartel Xeneral del Exércitu un añu antes, llevara a una "batalla de memorandos" ente ésta y d'otres axencies sobre l'alministración de la AAF, lo que llevó a que Marshall dixera que tenía "el puestu de mandu más probe del Exércitu". Pa entainar el AAF en preparación pa la guerra, coles mires d'una planificación centralizada y una execución descentralizada de les operaciones, Arnold presentó a Marshall esencialmente'l mesmu plan de reorganización refugáu pol Estáu Mayor n'ochobre de 1940. La Orde Executiva 9082 emitida'l 28 de febreru de 1942 camudó'l títulu d'Arnold a Comandante Xeneral, Fuercies Aérees del Exércitu efectivu a partir del 9 de marzu de 1942, convirtiéndolo n'iguales colos comandantes xenerales de les nueves Fuercies Terrestres del Exércitu y del Serviciu de Loxístiques, los otros dos componentes del Exércitu d'Estaos Xuníos. El Departamentu de Guerra emitió la Circular númberu 59, el 2 de marzu, qu'implementó la orde executiva, esta pretendía ser una solución mientres durara la guerra y que debía expirar seis meses dempués de terminar esta. Los trés componentes reemplazaron a un ensame de cañes y organizaciones, lo que fizo que l'Estáu Mayor Xeneral amenorgara drásticamente el so tamañu, y polo tanto aumentando proporcionalmente la representación de los miembros de la fuercia aérea que participaben n'este.
Amás d'eslleir tantu'l Cuartel Xeneral del Exércitu y el xefes de les armes de combate, y asignar les funciones d'entrenamientu a les Fuercies Terrestres del Exércitu, la Circular 59 del Departamentu de Guerra reorganizó la Fuercia Aérea del Exércitu, desbandando tantu'l Comandu de Combate de la Fuercia Aérea como la Oficina del Xefe del Cuerpu Aereu (como cola infantería, esaniciando toles sos funciones d'entrenamientu y d'organización), lo que provocó la eliminación de too un nivel de la cadena de mandu. Pa tomar les sos antigües funciones creáronse once fuercies aérees numberaes, más tarde aumentaes a dieciséis, y seis grandes comandos, que pasaron a ocho en xineru de 1943, y que fueron los siguientes comandos: entrenamientu de vuelu, entrenamientu téunicu, tresporte de tropes, tresporte aereu, material, serviciu aereu, ensayos y antisubmarino. En xunetu de 1943, los comandos d'entrenamientu de vuelu y el d'entrenamientu téunicu fundir nel Comandu d'Entrenamientu de la AAF, y un añu más tarde el Comandu de Serviciu Aereu y el Comandu de Material fueron reorganizaos como'l Comandu de Serviciu Téunicu de la AAF.
Ente marzu de 1942 y marzu de 1943 la AAF funcionaba con una complexa división de control alministrativu realizada por un estáu mayor de polítiques, un estáu mayor d'operaciones y polos comandos de sofitu. Les actividaes en terrén de munchos comandos de sofitu funcionaben con una estructura de "departamentu", ensin nenguna separación de les funciones de polítiques y d'operación. De cutiu el oficiales del estáu mayor exercíen autoridá de mandu y de polítiques ensin nenguna responsabilidá poles resultaos, un sistema heredáu de los años del Cuerpu Aereu. El conceutu d'un "estáu mayor operativu", o de direutores, resultó del deséu d'asitiar espertos en dellos aspeutos de l'aviación militar en posiciones claves pa la so implementación. Sicasí, de cutiu les funciones se traslapaban, y les comunicaciones y la coordinación ente les divisiones fallaben o yeren inoraes, les prerrogativas polítiques fueron usurpaes polos direutores, y fueron devasaes polos detalles. Finalmente, más de trenta oficiales taben autorizaos a unviar órdenes nel nome del comandante xeneral.
thumb| La película de reclutamiento [[Winning Your Wings (1942) (en castellán: Ganando les tos Nales) ayudó a reclutar 100.000 pilotos.]]
El principiu de comandu xerárquicu, nel qu'un solu comandante ye que tien la responsabilidá final direuta pero que delega la so autoridá al estáu mayor, foi adoptáu al traviés de la AAF nuna gran reorganización y afitamientu el 29 de marzu de 1943. Los cuatro direiciones principales y les 19 direiciones subordinaes (el "estáu mayor operativu") fueron abolíos como un nivel innecesariu d'autoridá, y l'execución de les polítiques fueron sacaes de los estaos mayores pa ser asignaes namái a les organizaciones de terrén d'alcuerdu a llinies funcionales. Les funciones de polítiques de les direiciones fueron reorganizes y consolidaes n'oficines reagrupaes so l'autoridá de seis xefes asistentes del estáu mayor del aire.
La mayoría del personal de les Fuercies Aérees del Exércitu siguía siendo miembru del Cuerpu Aereu. En mayu de 1945, el 88 per cientu de los oficiales que taben sirviendo nes Fuercies Aérees del Exércitu fueron comisionados nel Cuerpu Aereu, ente que el 82 per cientu del personal de tropa asignaos a les unidaes y bases del AAF tenía al Cuerpu Aereu como la so caña de combate. Ente que oficialmente l'arma aérea yera les Fuercies Aérees del Exércitu, el términu Cuerpu Aereu persistió coloquialmente ente la población según ente los aviadores veteranos; adicionalmente, l'usu en singular, Fuercia Aérea, de cutiu esmucíase nel usu popular ya inclusive nel usu oficial, reflexáu pola designación de Comandu de Combate de la Fuercia Aérea ente los años 1941 y 1942. Tamién esta denominación errónea foi usada nos cartelos de reclutamiento oficiales (ver la imaxe enriba a la derecha) y foi importante en promover la idea d'una "Fuercia Aérea" como un serviciu independiente. Jimmy Stewart, un pilotu y oficial del Cuerpu Aereu, usaba'l términu indistintamente na so narración nel curtiumetraxe de reclutamiento realizáu nel añu 1942 Winning Your Wings (en castellán: Ganando les tos Nales). Tamién el términu apaeció prominentemente na película d'adoctrinamiento del Departamentu de Guerra del añu 1945 realizada por Frank Capra titulada War Comes to America (en castellán: La Guerra llega a Estaos Xuníos), de la serie Why We Fight (en castellán: ¿Por Qué Lluchamos?), nun mapa gráficu animáu al mesmu nivel d'importancia que l'Exércitu y l'Armada.
Espansión
El Cuerpu Aereu empezó una rápida espansión na primavera del añu 1939 por orde del presidente Franklin D. Roosevelt p'apurrir una fuercia aérea fayadiza pa defender el Hemisferiu Occidental. Un "programa de 25 grupos" inicial, desenvueltu n'abril de 1939, reclutó 50.000 homes. Cuando la guerra empecipióse en setiembre de 1939 el Cuerpu Aereu disponía entá de solu 800 aviones de combate de primer llinia y 76 bases, incluyendo 21 instalaciones y depósitos principales.
Dempués de la esitosa invasión alemana de Francia y los Países Baxos en mayu de 1940, el presidente Roosevelt pidió-y al Congreso fondo complementarios per cerca de mil millones de dólares, un programa de producción de 50.000 aviones y una fuercia aérea militar de 50.000 aparatos (de los cualos 36.500 seríen pal Exércitu). Los aceleraos programes que siguieron fixeron que'l Cuerpu Aereu revisara repetidamente les metes d'espansión, lo que resultó na planificación de 84 grupos de combate, 7.799 aviones de combate y l'aumentu añal de personal en 30.000 nuevos pilotos y 100.000 nuevos téunicos. Adicionalmente estos dieron como resultáu'l tener 156 aeródromos y 152.125 homes nel momentu de la creación de les Fuercies Aérees del Exércitu.
La invasión alemana de la Xunión Soviética, la qu'asocedió namái dos díes depués de la creación de les Fuercies Aérees del Exércitu, causó un inmediata revaluación de la política y l'estratexa de la defensa d'Estaos Xuníos. La necesidá d'una estratexa ofensiva pa ganar a les Potencies de la Exa riquió un aumentu y modernización adicionales de tolos servicios militares, incluyendo a la nueva AAF. Adicionalmente, la invasión amestó a Rusia como un nuevu sociu pa la Llei de Préstamu y Arriendu, creando una mayor presión sobre la producción d'aviones d'Estaos Xuníos.
Un abogáu y banqueru, Lovett tenía esperiencia previa cola industria de l'aviación que tradució en metes de producción realistes y una harmonía al integrar los planes de la AAF colos del Exércitu como un tou. Primeramente Lovett creía que la esixencia del presidente Roosevelt dempués del ataque a Pearl Harbor de construyir 60.000 aviones pal añu 1942 y del 125.000 aviones pal añu 1943 yera vastamente ambiciosa. Sicasí, trabayando en forma estrecha col xeneral Arnold y comprometiendo la capacidá de la industria automotriz estauxunidense llogróse armar un esfuerciu que produció cuasi 100.000 aviones nel añu 1944.
Les demandes loxístiques d'esti armada fueron enllenaes pola creación del Comandu de Serviciu Aereu'l 17 d'ochobre de 1941, qu'apurría les unidaes de serviciu y caltenía 250 depósitos n'Estaos Xuníos; la elevación de la División de Materiales al estáu de Comandu plenu en 9 de marzu de 1942 pal desenvolvimientu y adquisición d'aviones, equipos y repuestos; y la fusión d'estos comandos nel Comandu de Servicios Téunicos Aéreos el 31 d'agostu de 1944. Amás de tresporta personal y carga, el Comandu de Tresporte Aereu apurrió cuasi 270.000 aviones mundialmente sufriendo la perda de solu 1.013 aparatos nel procesu. La operación nos depósitos allugaos n'Estaos Xuníos foi llevada a cabu principalmente por más de 300.000 emplegaos de caltenimientu civiles, munchos de los cualos yeren muyeres, lliberando una cantidá asemeyada de mecánicos de les Fuercies Aérees pa serviciu nel estranxeru.
Crecedera, personal
thumb|left|Cartelu de los [[aviadores de Tuskegee pa vender bono de guerra. Nel cartelu puede lleese: "¡Mantennos volando!. Merca bonos de guerra".]] La inmensa medría nel inventariu d'aviones resultó nun aumentu similar nel personal, y camudó les polítiques de personal coles cualos operaba'l Serviciu Aereu y el Cuerpu Aereu dende l'Acta de Defensa Nacional del añu 1920. Los pilotos yá nun podíen representar el 90% de los oficiales comisionados. La necesidá de tener un gran númberu d'especialistes n'alministración y servicios téunicos resultó na creación d'una Escuela de Candidatos a Oficial en Miami Beach, Florida, y la comisión direuta de miles de profesionales. Inclusive asina, entraron 193 000 nuevos pilotos a la AAF mientres la Segunda Guerra Mundial, ente qu'otros 124 000 candidatos fallaron en dalgún puntu mientres el so entrenamientu o morrieron n'accidentes.
Les necesidaes por nuevu pilotos resultó nuna masiva espansión del programa de Cadetes d'Aviación, pal cual había tantos voluntarios que la AAF creó una reserva qu'axuntaba a tolos candidatos a pilotu calificaos hasta qu'ellos pudieren ser llamaos a serviciu activu, col propósitu de nun perdelos a otres necesidaes de reclutamiento. Pal añu 1944, esta reserva convertir n'innecesaria, y 24 000 d'estos reclutes fueron unviaos a les Fuercies Terrestres del Exércitu pa ser reentrenados como infantería y 6000 fueron unviaos al Serviciu Loxísticu del Exércitu. Los estándares esixíos pal entrenamientu pa pilotos fueron camudaos p'amenorgar la edá mínima dende 20 años a 18 años, y esaniciaron el requerimientu de nivel mínimu d'educación de tener siquier dos años d'educación universitaria. Unu de los beneficiaos por esti cambéu foi Charles Y. Yeager, quien darréu se convertiría nun xeneral de la Fuercia Aérea d'Estaos Xuníos.
thumb|right|Retrato del añu 1943 d'una controladora de tráficu aereu perteneciente al [[Women's Army Corps (WAC) (en castellán:Cuerpu de Muyeres del Exércitu).]]
Les necesidaes por tripulaciones aérees resultaron nel esitosu entrenamientu de 43 000 bombarderos, 49 000 navegantes y 309 000 artilleros (qu'operaben l'armamentu defensivu nos aviones que los tener), munchos de los cualos tamién especializar nos otros aspeutos realizaos poles tripulaciones aérees. 7800 homes calificaron como inxenieros de vuelu pa los B-29 y 1000 más como operadores de radar pa los caces nocherniegos, tolos cualos fueron graduaos como oficiales. Cuasi 1,4 millones d'homes recibieron entrenamientu téunicu como mecánicu d'aviones, especialistes n'electrónica y otres cañes téuniques. Los servicios de sofitu rellacionaos que nun teníen que ver con aviones fueron apurríos por aviadores entrenaos pol Serviciu de Loxística del Exércitu, pero la AAF exercía una influencia cada vez mayor nos planes d'entrenamientu d'estos cursos, n'anticipación de les sos futura independencia.
Los afroamericanos yeren aproximao'l seis per cientu d'esta fuercia (145 327 homes a payares de 1943). Nel añu 1940, por cuenta de presiones exercíes por Eleanor Roosevelt y dellos miembros nortizos del Congresu, el xeneral Arnold dexó aceptar negros pal entrenamientu como pilotos, pero sobre una base de segregación. Establecióse un centru d'entrenamientu de vuelu nel Institutu Tuskegee alcontráu en Alabama. A pesar de la desventaxa, causada pola política de segregación, de nun tener un cuadru esperimentáu pa entrenamientu como les otres unidaes de la AAF, los aviadores de Tuskegee estremar a sigo mesmos en combate operando'l Grupu de Caza 332. El programa d'entrenamientu de Tuskegee produció 637 pilotos de caza, 253 pilotos de B-26 Marauder y 132 navegantes.
Sicasí, la vasta mayoría del personal de tropa afroamericanu que sirvió coles Fuercies Aérees del Exércitu, nun lo pasó bien. La mayoría de los conscriptos nun volar nin faíen el caltenimientu de los aviones. Los sos deberes principalmente consistíen na realización de llabores domésticos, con un lideralgu indiferente o contrariu y con una probe moral llevaron a un seriu descontentu y a dellos violentos incidentes.
Les muyeres sirvieron de forma más esitosa como parte de les Fuercies Aérees del Exércitu mientres la guerra. Cerca de 40 000 d'elles nel Cuerpu Auxiliar de Muyeres del Exércitu / Cuerpu de Muyeres del Exércitu (n'inglés: Women's Army Corps, WAC) como personal de la AAF, más de 1000 como Pilotos del Serviciu Femenín de la Fuercia Aérea (n'inglés: Women Airforce Service Pilots, WASP) y 6.500 como enfermera nes Fuercies Aérees del Exércitu, incluyendo 500 enfermeres aérees. 7601 WAC de la USAAF sirvieron n'ultramar hasta abril de 1945, coles muyeres realizando llabores en más de 200 categoríes de trabayu.
L'Acta del Cuerpu Aereu de xunetu de 1926 aumentó la cantidá d'oficiales xenerales autorizaos na arma aérea del exércitu de dos a cuatro. L'activación del GHQAF en marzu de 1935 dobló esa cantidá y l'espansión de preguerra del Cuerpu Aereu n'ochobre de 1940 fizo que s'autorizaren quince nuevos oficiales xenerales. Pal final de la Segunda Guerra Mundial, taben autorizaos 320 xenerales pa la AAF de tiempu de guerra.
Crecedera, instalaciones
El Cuerpu Aereu operaba 156 campos aéreos a empiezos del añu 1941. Dende l'añu 1939 tuviérase desenvolviendo un programa d'espansión de bases aérees, intentando caltenese al mesmu nivel coles medríes de personal, unidaes y aviones, usando cuando yera posible les instalaciones municipal y priváu. Sicasí, l'españíu de la guerra y l'espansión acelerada resultante fixeron surdir la necesidá d'una amplia variedá d'instalaciones tantu pa realizar les operaciones como pa llevar a cabu l'entrenamientu alcontraes n'Estaos Xuníos Continental (n'inglés: Continental United States, CONUS).
Adicional a la construcción de nueves bases permanentes y la construcción de numberosos polígono de tiru y de bombardéu, la AAF utilizó escueles de pilotu civiles, cursos d'entrenamientu realizaos llocalmente n'universidaes y fábriques, y destacamentos d'entrenamientu d'oficiales nes universidaes. A principios del añu 1942, nuna decisión controversial, el Comandu d'Entrenamientu Téunicu de la AAF empezó a arrendar hoteles, resorts y edificios de departamentos como sitios d'entrenamientu a gran escala, namái en Miami Beach, Florida había habitaciones p'afaer 90.000 persones. Los contrato d'arrendamientu yeren axustaos pa la AAF pol Cuerpu d'Inxenieros del Exércitu d'Estaos Xuníos, de cutiu con condiciones económiques desventayoses pa los dueños de los hoteles en rellación a tarifes d'arrendamientu, clauses de daños y deterioros y d'avisu previu pa terminar los contratos d'arrendamientu.
N'avientu de 1943, la AAF algamó mientres la guerra la cantidá máxima de 783 aeródromos, alcontraos n'Estaos Xuníos Continentales.
Estructura de mandu
Escontra'l final de la Segunda Guerra Mundial, la USAAF creara 16  fuercies aérees numberaes (Primera a la Decimoquinta y Ventena) distribuyíes al traviés del mundu pa llevar a cabu la guerra, amás d'una fuercia aérea xeneral n'Estaos Xuníos Continentales pa sofitar a tol restu y apurrir defensa aérea. Ta última foi entamada formalmente como la Fuercies Aérees Continentales y activóse el 15 d'avientu de 1944, anque formalmente nun tomó xurisdicción de les sos fuercies aérees componentes hasta'l final de la guerra n'Europa.
Delles fuercies aérees fueron creaes dende cero a midida de que'l serviciu espandir mientres la guerra. Otres crecieron a partir de comandos anteriores cuando'l serviciu espandir en tamañu y xerarquía (por casu, el VIII Comandu de Bombardéu convirtióse na Octava Fuercia Aérea dempués del cambéu organizacional de febreru de 1944), y pasos cimeros como la Fuercies Aérees Estratéxiques d'Estaos Xuníos n'Europa (n'inglés: United States Strategic Air Forces in Europe, USSTAF) y la Fuercies Aérees Estratéxiques d'Estaos Xuníos nel Pacíficu (n'inglés: United States Strategic Air Forces in the Pacific, USASTAF) convertir nuna necesidá pa poder controlar tou. N'agostu de 1945, les Fuercies Aérees Estratéxiques d'Estaos Xuníos convertir nes Fuercies Aérees d'Estaos Xuníos n'Europa (n'inglés: United States Air Forces in Europe, USAFE). Una capa organizacional, el comandu, foi creada pa segregar les unidaes de funciones similares (caces y bombaderos) pa propósitos de control alministrativu.
Ocho divisiones aérees sirvieron como una capa adicional de comandu y control pa la vasta organización, capaz d'actuar en forma independiente si surdía la necesidá. Dientro de les fuercies aérees y divisiones esistíen cuarteles xenerales alministrativos llamaos nales pa controlar grupos (unidaes operacionales; ver seición más palantre). A midida de que los grupos aumentaben, la cantidá de nales necesaries pa controlales multiplicáronse, finalmente siendo activaes 91 d'elles, 69 de les cualos taben entá actives escontra'l final de la guerra. Como parte del Serviciu Aereu y del Cuerpu Aereu, les nales taben compuestes de grupos con distintos tipos de misiones, esto ye, compuestes de grupos con distintos tipos de misiones. Sicasí, la mayor parte de les ales mientres la Segunda Guerra Mundial taben compuestes de grupos con funciones asemeyaes (denominaes como de bombardéu, caza, reconocencia, entrenamientu, antisubmarino, tresporte de tropes, reemplazos o compuesta).
Delles organizaciones de sofitu independientes, llamaes comandos principales, permanecieron so control direutu de los Cuarteles Xenerales de les Fuercies Aérees del Exércitu. Estos fueron creaos, o espandíos a partir organizaciones anteriores del Cuerpu Aereu, nos años 1941 y 1942 pa sofitar y abastecer a les fuercies aérees numberaes, a cualesquier de les unidaes operacionales (grupos o escuadrones) a les que tuvieron asignaos.
thumb|right| Insinia del Comandu d'Entrenamientu de la AAF. Estos comandos yeren:
Organización táctica
80x|thumb|Cartelu de reclutamiento de la USAAF. Onde puede lleese: "Sobre les muralles xixilamos. Fuercies Aérees del Exércitu d'Estaos Xuníos". La principal unidá de combate de les Fuercies Aérees del Exércitu tantu pa propósitos alministrativos como tácticos yera'l grupu, una organización de trés o cuatro escuadrones de vuelu y elementos de sofitu terrestre asignaos o orgánicos, el que yera aproximao equivalente a un reximientu de les Fuercies Terrestres del Exércitu. Les Fuercies Aérees del Exércitu asitió en campaña un total de 269 grupos de combate mientres la Segunda Guerra Mundial, y llegó a tener un máximu de 243 grupos de combate nel añu 1945.
El Serviciu Aereu y el so socesor Cuerpu Aereu entamaren 15 grupos de combate permanentes ente 1919 y 1937. Cola espansión de la fuercia de combate qu'empezara'l 1 de febreru de 1940, el Cuerpu Aereu espandir dende 15 grupos a 30 grupos. Pa la fecha en qu'Estaos Xuníos entró a la Segunda Guerra Mundial, esa cantidá aumentara a 67 grupos de combate, pero la metá d'estos taba en procesu de ser entamáu y nun taben preparaos pa entrar en combate. De los 67 grupos formaos o en procesu de formación, 26 taben clasificaos como de bombardéu: 13 grupos de Bombarderos Pesaos (( B-17 Flying Fortress y B-24 Liberator) y el restu yeren grupos Medios y Llixeros ( B-25 Mitchell, B-26 Marauder y A-20 Havoc). N'avientu de 1941 el restu de la fuercia incluyía 26 grupos de Persecución (renombraos de Caza en mayu de 1942), 9 grupos de Observación (renombraos de Reconocencia) y 6 de Tresporte (renombraos de Tresporte de Tropes o Carga de Combate). Dempués del esplegue operacional del bombarderu B-29 Superfortress, amestáronse unidaes de Bombarderos Súper Pesáu a la estructura de la fuercia.
Na primer metá del añu 1942 les Fuercies Aérees del Exércitu ampliáronse rápido. La infraestructura d'entrenamientu esistente yera desaparente en recursos, organización y pedagoxía pa entrenar unidaes en gran escala. Les siempres crecientes cantidaes de nuevos grupos siendo formaos amenaciaron en devasar la capacidá de los vieyos grupos del Cuerpu Aereu p'apurrir personal esperimentáu pa formar el nucleu de los grupos recién activaos o p'absorber a los graduaos del ampliáu programa d'entrenamientu que reemplazaben a los apocayá tresferíos. El sistema que taba funcionando dende 1939 amenorgara'l nivel total d'esperiencia en tolos grupos de combate y cuando la demanda de les unidaes en combate por personal de reemplazu yera incluyida, la disponibilidad de personal cola esperiencia necesaria pa formar nueves unidaes paecía ser una espiral descendente.
thumb|150px|left|Insinia de la USAAF dende xunetu de 1943 hasta'l final de la Segunda Guerra Mundial. Pa evitar la probable crisis, adoptóse un sistema d'Unidaes d'Entrenamientu Operacional (n'inglés: Operational Training Unit, OTU) similar al usáu pola RAF. Sol conceutu d'OTU, ciertos grupos taben autorizaes como grupos "padres" con mayor dotación. Los grupos padres (les unidaes OTU) apurríen esencialmente como antes el personal básico estructural pa los grupos recién activaos, o "satélites". Los acabante graduar de les escueles d'entrenamientu rellenaben los grupos satélites y restauraben la dotación del grupu padre al so tamañu aumentáu orixinal nun ciclu repetitivu continuu. Escontra mayu de 1942 el plan taben n'operación nos cuatro fuercies aérees continentales pero nun foi hasta principios del añu 1943 que fueron resueltos la mayor parte de los problemes de crecedera. Les dotaciones estructurales básiques separaes de los grupos padres yeren instruyíos especialmente pa poder enfrentar les sos responsabilidaes d'entrenamientu, que primeramente yeren de responsabilidá de les fuercies aérees, pero dempués del 9 d'ochobre de 1942, foi la Escuela de Táctiques Aplicaes de les Fuercies Aérees del Exércitu (n'inglés: Army Air Forces School of Applied Tactics, AAFSAT) la responsable d'estandarizar esti entrenamientu.
Pa empiezos del añu 1944, constituyérense 269 grupos. 136 d'estos fueren esplegaos n'ultramar y d'aquellos entá n'Estaos Xuníos, 77 taben siendo entamaos y entrenaos pa ser esplegaos n'ultramar. Los restantes 56 sirvíen como OTU, Unidaes d'Entrenamientu pa Reemplazos (n'inglés: Replacement Training Units, RTU) qu'entrenaben personal pa reemplazos nes unidaes de combate, o como unidaes de defensa continental. A principios del añu 1944, tol entrenamientu foi asignáu a "unidaes de base" y les OTU y les RTU fueron inactivadas, amenorgando la cantidá de grupos activos a 218. Sicasí, formáronse 25 grupos adicionales mientres l'añu 1944 pa llegar a la AAF a la so estructura final de tiempu de guerra. Ente la invasión a Normandía en xunu de 1944 y el Día de la Victoria n'Europa nel añu 1945, 148 grupos de combate llucharon contra Alemaña, ente que p'agostu de 1945, cuando toles operaciones de combate remataron, 86 grupos taben esplegaos nel Pacíficu y nel Alloñáu Oriente. Les fuercies n'Europa taben realizando operaciones d'ocupación o taben siendo redesplegadas a Estaos Xuníos.
En febreru de 1945 la AAF tenía esplegaos 243 grupos de combate:
La organización básica permanente de la AAF tantu los elementos de combate como de sofitu yera l'escuadrón. Ente'l 7 d'avientu y el 1 de setiembre de 1945 tuvieron activos 1.226 escuadrones de combata na USAAF. Nel añu 1945 permanecíen activos un total de 937 escuadrones, con 872 asignaos a dellos grupos. 65 escuadrones, principalmente de reconocencia y de caza nocherniega, nun taben asignaos a grupos sinón que yeren unidaes separaes subordinaes a pasos cimeros de comandu.
Aviones
Les Fuercies Aérees del Exércitu d'Estaos Xuníos usaron una gran variedá d'aviones pa cumplir les sos variaes misiones, incluyendo munchos aviones obsoletos heredaos de la so dómina como'l Cuerpu Aereu, con quince designaciones de tipu.
Los siguientes fueron los tipos más numberosos nel inventariu de la USAAF, o aquellos qu'específicamente vieron combate. Les variantes, incluyendo toles variantes de reconocencia fotográfica ("F"), son llistaos y descritos so les sos encabezadures separaes. Munchos aviones, particularmente tresportes y entrenadores, teníen numberoses designaciones que resultaben de diferencies nes sos planta motrices.
Bombarderos
thumb|B-17G Fortress pertenecientes al Grupu de Bombarderos 306o.
Caces
right|thumb|Aviones P-51 Mustang pertenecientes al 361ᵘ Grupu de Caza, añu 1944.
Observación
thumb|Taylorcraft L-2M
Entrenamientu
thumb|right|PT-19 d'entrenamientu primariu.
Utilidá, rescate y planiador
thumb|right|UC-64 Norseman
Planeación estratéxica
{{Caxa de cita|Cambéu de les prioridaes de bombardéu de la USAAF
El 13 d'agostu de 1941, la División de planes pa la guerra aérea (n'inglés: Air War Plans Division, AWPD) de la USAAF apurrió'l so plan pa una estratexa aérea global, AWPD/1. Formalmente conocida como "Anexu 2, Requerimientos Aéreos" a "El Programa Victoria", un plan d'estimaciones estratéxiques qu'arreyaba a toles fuercies militares d'Estaos Xuníos, el plan taba preparáu acordies cola polítiques estratéxiques establecíes a principios d'esi añu nel alcuerdu Conferencia d'estaos mayores estauxunidenses-británicos (ABC–1) cola Mancomunidá Británica de Naciones y el plan de guerra estauxunidense Rainbow 5. Les cifres agoraes, a pesar de los errores de planeación pola falta d'información precisa alrodiu de la meteoroloxía y el compromisu económicu alemán, tuvieron dientro del 2% de les unidaes y del 5,5% del personal finalmente movilizáu, y predixeron exactamente'l marcu de tiempu de cuando asocedería la invasión d'Europa per parte de los Aliaos.
El AWPD/1 riquía una defensa aérea del hemisferiu occidental, una defensa estratéxica contra Xapón nel Pacíficu y un bombardéu estratéxicu usando 6.800 bombarderos contra Alemaña, onde identificara 154 blancos claves de la infraestructura económica alemana que consideraba vulnerables a una campaña sostenida. Un requerimientu de 7.500 aviones, qu'incluyía al bombarderu intercontinental B-36 (nesi momentu entá en fase de diseñu), yera demasiáu grande por que la industria estauxunidense pudiera llogralo na práutica, y por eso incluyóse nel AWPD/1 un plan provisional p'atacar a Alemaña con 3.800 bombarderos.
El AWPD/1 foi aprobáu pol xeneral Marshall y el secretariu de Guerra Henry Stimson en setiembre de 1941. Anque la guerra empezó primero que'l plan pudiera ser presentáu a Roosevelt, convirtióse na base pa establecer la producción d'aviones y los requerimientos d'entrenamientu usaos mientres la guerra, y el conceutu d'una ofensiva de bombardéu estratéxicu contra Alemaña convertir en política del gobiernu d'Estaos Xuníos, n'alcuerdu cola política estratéxica d'Estaos Xuníos establecida nel plan Rainbow 5, como l'únicu mediu disponible por qu'Estaos Xuníos pudiera llevar la guerra a Alemaña.
N'agostu de 1942, Roosevelt pidió una revisión de los requerimientos aéreos propuestos. El plan AWPD/42 foi presentáu'l 6 de setiembre de 1942, y anque nunca foi aceptáu pola Armada d'Estaos Xuníos, les sos estimaciones revisaes (que más que doblaben los requerimientos de producción a cerca de 150.000 aviones de tolos tipos, incluyendo aquellos de l'Armada y les esportaciones a los Aliaos) empunxeron a l'Alministración Roosevelt mientres l'añu 1943. Posteriomente les estimaciones fueron amenorgaes a 127.000, de los cualos 80.000 yeren aviones de combate.
Como los sos predecesores, el AWPD/42 estableció un plan estratéxicu pal bombardéu diurnu d'Alemaña por aciu l'usu de bombarderos pesaos ensin escoltes, pero tamién incluyía un plan similar p'atacar a Xapón. Desafortunadamente los bombarderos B-17 de la Octava Fuercia Aérea namái realizaren seis misiones con relativamente poca oposición cuando'l plan AWPD/42 foi realizáu, y repitióse l'error previu del AWPD/1 de refugar la necesidá y la factibilidad d'escoltes de caza de llargu algame.
Resume de les operaciones
La Oficina d'Estudios Históricos de la Fuercia Aérea resume la execución de la estratexa de la USAAF mientres la Segunda Guerra Mundial:
"'L'estáu mayor d'Arnold fixo la so primer prioridá de la guerra en llanzar una ofensiva de bombardéu estratéxicu contra Alemaña en sofitu de la RAF. La Octava Fuercia Aérea, unviada a Inglaterra nel añu 1942, realizó dichu trabayu. Dempués d'un esfuerciu lentu y de cutiu costosu pa llevar la fuercia necesario, a la que se xunió la Decimoquinta Fuercia Aérea aparcada n'Italia, el bombardéu estratéxicu finalmente empezó a dar resultaos, y escontra el final de la guerra la economía alemana fuera esvalixada y convertida n'escombros."
"'Les fuercies aérees táctiques sofitaron a les fuercies terrestres nos teatros del Teatru d'operaciones del Mediterraneu Mediterraneu y d'Europa, onde la supremacía aérea aliada foi una constante frustración pal enemigu. Na guerra contra Xapón, el xeneral Douglas MacArthur realizó la so meyora a lo llargo de Nueva Guinea faciendo saltar a les sos fuercies aérees adelantrándoles y usando fuercies anfibies p'abrir nueves bases. La AAF tamién sofitó a los portaviones del almirante Chester Nimitz nel so saltu d'islles al traviés del Pacíficu Central y asistió a les fuercies aliaes en Birmania y China."
"'Arnold controlaba direutamente a la Ventena Fuercia Aérea, fornida colos nuevos aviones de bombardéu de llargu algame B-29 Superfortress usaos pa bombardear les islles nacionales xaponeses, primero dende China y depués dende les Marianes. Afaráu poles ataques incendiarios, p'agostu de 1945 Xapón taba tan debilitáu que Arnold creía que nun seríen necesarios pa ganar la guerra nin la bomba atómica nin la entamada invasión. Sicasí, el llanzamientu de les bombes atómiques sobre Hiroshima y Nagasaki, realizáu polos B-29 de la AAF, demostraron lo que'l poder aéreo podría faer nel futuru. El Estudio sobre'l bombardéu estratéxicu apurrió la munición a los líderes de la AAF pa los alderiques de la posguerra alrodiu de la unificación de les fuercies armaes y l'estratexa nacional'."
Resume estadísticu de la USAAF
Les Fuercies Aérees del Exércitu d'Estaos Xuníos tuvieron el 12% de les 936 000 baxes de combate sufiertes pol Exércitu mientres la Segunda Guerra Mundial. 88 119 tripulantes morrieron en serviciu. 52 173 fueron baxes por muerte en combate: 45 520 Muertu en combate muertos en combate, 1140 morrieron pola gravedá de les sos feríes, 3603 fueron Desapaecíu en combate sumíos en combate y declaraos muertos y 1910 fueron declaraos muertes en combate por otres causes non contraries. Ente los servicios militar y naval d'Estaos Xuníos, namái les Fuercies Terrestres del Exércitu sufrieron mayor cantidá de muertes en combate. 35 946 muertes de non combate inclúin 25 844 n'accidentes aéreos, más de la metá de los cualos asocedieron n'Estaos Xuníos Continentales. 63.209 miembros de la USAAF fueron baxes por otres causes de combate. 18 364 fueron Mancáu en combate mancaos en combate y riquieron d'evacuación médica y 41 057 fueron prindaos y convirtiéronse en prisioneros de guerra. Les sos baxes fueron el 5,1% de la so dotación, comparáu al 10% del restu del Exércitu.
El total d'aviones perdíos pola AAF dende avientu de 1941 a agostu de 1945 fueron 65 164, con 43 581 perdíos n'ultramar y 21 583 n'Estaos Xuníos Continental. Les perdíes d'aviones en combate totalizaron 22 948 a nivel mundial, 18 418 perdíos en teatros onde se combatía contra Alemaña y 4530 perdíos en combate nel Pacíficu. La AAF acreditó a les sos propies fuercia cola destrucción d'un total de 40 259 aviones, de les naciones que s'oponíen a Estaos Xuníos, por tolos medios, 29 916 contra Alemaña y los sos aliaos y 10 343 nel Pacíficu.
El costo de la guerra pa la AAF foi d'aproximao d'US$50 mil millones, o aproximao un 30% del costo del Departamentu de Guerra, con gastos n'efectivu llograos d'apropiaciones direutes ente xunetu de 1942 y agostu de 1945 por una cantidá d'US$35 185 548 000.
36 miembros de les Fuercies Aérees del Exércitu recibieron la Medaya d'Honor por aiciones llevaes a cabu mientres misiones aérees, 22 de les cualos fueron daes en forma póstuma. Dos medayes adicionales fueron daes, unu póstumamente, a oficiales de la AAF asignaos a encomalo de Xeres Occidental mientres la Operación Torch.
Desmovilización ya independencia
thumb|right|[[Xeneral Carl A. Spaatz]] Cola derrota de Xapón, tou la estructura militar d'Estaos Xuníos empezó darréu una drástica desmovilización, como asocediera a la fin de la Primer Guerra Mundial. La AAF sufrió al mesmu nivel que los otros servicios más antiguos esti procesu. El oficiales y miembros fueron daos de baxa, les instalaciones fueron cerraes y los aviones fueron almacenaos o vendíos. Ente agostu de 1945 y abril de 1946, la so dotación cayó dende 2,25 millones d'homes a solu 485.000, y un añu más tarde a 304.000. L'inventariu d'aviones cayó dende 79.000 a menos de 30.000, munchos d'ellos siendo almacenaos. Les instalaciones permanentes fueron amenorgaes dende 783 a 177, namái 21 más que les esistentes antes de la guerra.
Escontra xunetu de 1946, les Fuercies Aérees del Exércitu teníen solo 2 grupos llistos pal combate d'un total de 52 que permanecíen na llista d'unidaes actives. Antemanábase una reconstrucción de la fuercia aérea con 70 grupos, la dotación autorizada de tiempu de paz, con fuercies de la reserva y de la guardia nacional disponibles pa serviciu activu en casu d'emerxencia. Sicasí, por cuenta d'una considerable oposición a una gran estructura militar de tiempu de paz, y al costo financieru d'esi tipu d'estructura, resultó en que los planes fueren achicaos a 48 grupos.
En febreru de 1946, problemes de salú forzaron el retiru del xeneral Arnold primero que él pudiera cumplir la so meta de llograr una Fuercia Aérea independiente como un serviciu n'igualdá col Exércitu y l'Armada. El xeneral Carl A. Spaatz reemplazó a Arnold como l'únicu otru comandante xeneral de la USAAF y supervisó tanto la desmovilización de la fuercia aérea más grande na historia militar como'l so renacencia tal como la imaxinaron los xenerales Billy Mitchell y Arnold.
Arnold dexó la AAF con dos importantes legaos, basaos na so esperiencia mientres la Segunda Guerra Mundial, que dieron forma a la USAAF de la posguerra y al so socesor independiente. El primeru foi'l requerimientu de que l'estáu mayor de mandu del serviciu tenía d'incluyir oficiales d'estáu mayor de variada esperiencies amás de pilotos. El segundu foi la creencia de qu'a pesar del gran ésitu de los métodos d'entrenamientu qu'ayudaron a la espansión de les Fuercies Aérees, Estaos Xuníos nunca más tendría'l tiempu necesariu pa movilizar y entrenar los sos componentes de la reserva como se tuvo nel añu 1940, lo que llevaba a la necesidá de que los reservistas y miembros de la guardia nacional tuvieren llistos darréu pal serviciu en casu d'emerxencia nacional.
Pela so parte, Spaatz consultó estrechamente col nuevu Xefe del Estáu Mayor del Exércitu, el xeneral Dwight D. Eisenhower, y reorganizó a la AAF en trés grandes comandos de combate (Comandu Aereu Estratéxicu, Comandu Aereu Tácticu y el Comandu de Defensa Aérea) que nun riquir una segunda reestructuración una vegada que la Fuercia Aérea independizárase. Tamién él reestructuró los componentes de la reserva p'afaese a los conceutos d'Arnold, incluyendo la creación de la Guardia Aérea Nacional n'abril de 1946. {{Caxa de cita|De tal manera que per primer vegada na historia de l'aviación estauxunidense'l Comandante En Xefe de les fuercies armaes definitivamente tomo posición a favor d'una arma aérea independiente. Anque lloñe d'apurrir l'impulsu inicial, el mensaxe del Presidente del 19 ed avientu de 1945 contribuyó considerablemente al impulsu d'una serie de desarrollos al interior de les cañes executivu y llexislativu del gobiernu que llevaron direutamente, anque tardíamente, a l'adopción de l'Acta de Seguridá Nacional del añu 1947. —R. Earl McClendon, Autonomy of the Air Arm }|alliniación=left|anchu=32em}}
El 11 d'abril de 1945, a la conclusión d'un estudiu de diez meses que llevó a una revisión de cada unu de los principales teatros d'operación pa entrevistar a 80 "persones militares y navales claves", el Comité Conxuntu de los Xefes d'Estaos Mayores pa la Reorganización de la Defensa Nacional encamentó que les fuercies armaes d'Estaos Xuníos fueren entamaes nun departamentu d'un solu gabinete y que "coordinara los trés cañes de combate, Exércitu, Armada y Aire", entendiendo los servicios operacionales. El comité informó que la creación estatutaria d'una Fuercia Aérea d'Estaos Xuníos puramente taba reconociendo una situación qu'evolucionó mientres la Segunda Guerra Mundial coles Fuercies Aérees del Exércitu, anque concediendo que l'aviación naval y dellos aspeutos de l'aviación del exércitu entá permaneceríen esistiendo. Tamién el comité informó que'l so encamientu taba aprobada polos "xenerales del Exércitu Douglas MacArthur y Dwight D. Eisenhower, los almirantes de flota Chester W. Nimitz y William F. Halsey y otros numberosos líderes militares y navales".