cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lisa Lopes
Muerte
Un documental sobre Lopes, los sos postreros 26 díes de vida, tituláu "The Last Days of Left Eye" ("Los Últimos Díes de Left Eye"), #estrenar nel Festival de Cine d'Atlanta n'abril de 2007, pa una audiencia qu'incluyó munchos contemporáneos de Lopes, tales como Monica, Ronnie DeVoe de New Edition, 112, Big Boi, Ricu Wade, India.Arie, y Cee-Lo. VH1 y VH1 Soul emitieron el documental sobre Lisa'l 19 de mayu de 2007. Gran parte del llargumetraxe foi filmado con una cámara de mano, de cutiu en forma d'un diariu filmado, ente que Lopes taba nun retiru espiritual de 30 díes n'Hondures cola so familia y los miembros del grupu de R & B Exiptu. Nestes entraes reflexa sobre la so vida personal y profesional. L'artista d'alta enerxía reveló un llau más sele, con intereses na numeroloxía y la yoga. Taba nel procesu de creación d'un centru educativu pa neños y neñes hondureños de 80 acres (320.000 m²) en tierres de la so propiedá. La película tamién captó un accidente de coche qu'asocedió mientres el rodaxe, que causó la muerte d'un neñu hondureñu col apellíu López. Ella nun yera la conductora del vehículu. Lopes #amosar nuna funeraria local escoyendo un ataúd pal neñu. Nel documental, Lopes dixo que sentía la presencia d'un espíritu" al so alredor. El programa tamién punxo de manifiestu los últimos minutos de la vida de Lopes, incluyendo'l so mortal accidente.
Tres la so muerte
Los miembros de TLC que quedaron, Chilli y T-Boz, decidieron que completaríen l'álbum que yá empezaren a faer, ya incluyiríen les grabaciones de demo que Lisa grabara. "Girl Talk", el primer senciellu pal álbum que sería llamáu "3D", foi llanzáu en 2002, onde usaron un dibuxu animáu de Lisa Lopes volando dende'l cielu y rapeando el so parte del cantar. Este foi l'últimu videoclip del grupu onde Lisa apaecía (anque fuera como dibuxu animáu), nos siguientes videoclips dempués de la so muerte represéntase-y de dalguna forma yá sía simbólica o con dalguna ropa como nel videoclip "Hands Up" utilízase un güeyu con una llinia debaxo en gran parte del video faciendo referencia a "Left Eye".
El so últimu discu foi llanzáu'l 27 de xineru de 2009 tituláu "Eye Legacy". L'álbum contién música del so discu pasáu "Supernova" y música que nunca se llanzó enantes. Hubo participaciones d'otros artistes como Missy Elliott, Lil' Mama y munchos más.
Añu Internacional de l'Agricultura Familiar
L'Asamblea Xeneral de les Naciones Xuníes na so 66ª sesión declaró oficialmente'l 2014 «Añu Internacional de l'Agricultura Familiar» (AIAF).
La Organización de les Naciones Xuníes pa l'Alimentación y l'Agricultura (FAO) foi convidada a facilitar la so implementación en collaboración con gobiernos, organismos internacionales de desarrollu, organizaciones de llabradores y otres organizaciones pertinentes del sistema de les Naciones Xuníes y organizaciones non gubernamentales.
Celebración
El 22 d'avientu de 2011 l'Asamblea Xeneral de les Naciones Xuníes na Resolución 66/222 proclamó l'añu 2014 Añu Internacional de l'Agricultura Familiar.
L'Añu Internacional de l'Agricultura Familiar (AIAF) 2014 tien como oxetivu aumentar la visibilidá de l'agricultura familiar y l'agricultura a pequeña escala al centrar l'atención mundial sobre'l so importante papel na mitigación de la fame y la probeza, la seguridá alimentaria y la nutrición, p'ameyorar los medios de vida, la xestión de los recursos naturales, la proteición del mediu ambiente y llograr el desarrollu sostenible sobremanera en zones rurales.
Agricultura Familiar
Nel marcu del Añu Internacional de l'Agricultura Familiar AIAF-2014, la FAO propón la siguiente definición de l'Agricultura Familiar: «L'agricultura familiar ye una forma d'entamar, la producción agrícola y silvícola, según la pesca, el pregueréu y la acuicultura, que ye xestionada y dirixida por una familia y que na so mayor parte depende de mano d'obra familiar, tantu de muyeres como d'homes. La familia y la esplotación tán venceyaes, co-evolucionen y combinen funciones económiques, ambientales, reproductives, sociales y culturales». Una definición compartida dende la coordinación de la campaña del AIAF-2014 de la sociedá civil.
Campaña pola declaración del AIAF
Nel añu 2008, el Foru Rural Mundial empezó a compartir ente les sos organizaciones socies y collaboradores un compromisu de sofitu esplícitu a l'Agricultura Familiar. Foi tres el Foru Llabrador entamáu pol FIDA en febreru de 2008 en Roma cuando, per primer vegada, delles organizaciones agraries y de desarrollu rural empezaron a caminar xuntes nesti proyeutu al llargu plazu.
Dende entós más de 350 organizaciones llabradores, rurales, etc. de 60 países nos 5 continentes sumaron el so sofitu oficial a la Campaña de la Sociedá Civil a favor del AIAF. Llista d'adhesiones na páxina oficial de la Campaña del AIAF de la sociedá civil.
Esta campaña tamién tuvo'l so reflexu nel ámbitu de los organismos internacionales. A propuesta del Gobiernu de Filipines, la Conferencia de la FAO propunxo que se proclamara 2014 Añu Internacional de l'Agricultura Familiar nel so 37ᵘ periodu de sesiones celebráu en 2011.l.
Declaración
El gobiernu de Filipines promovió nel senu de l'Asamblea Xeneral de les Naciones Xuníes la declaración del Añu Internacional de l'Agricultura Familiar, pidimientu a la que se sumaron otros 40 países. Finalmente, el 22 d'avientu de 2011 l'Asamblea Xeneral de les Naciones Xuníes proclamó por unanimidá nel Resolución 66/222 l'añu 2014 como Añu Internacional de l'Agricultura Familiar. Na declaración, afírmase que «l'Agricultura Familiar y les pequeñes esplotaciones agrícoles son una base importante pa la producción sostenible d'alimentos empobinada a llograr la seguridá alimentaria» y reconozse «la importante contribución que l'agricultura familiar y les pequeñes esplotaciones agrícoles pueden suponer pal llogru de la seguridá alimentaria y la erradicación de la probeza con mires a algamar los oxetivos de desarrollu conveníos internacionalmente, incluyíos los Oxetivos de Desarrollu del Mileniu».
Trátase del primer añu internacional promovíu y precedíu por una campaña previa de la Sociedá Civil.
Programa Mundial de Preparación de la Sociedá Civil
Nel AIAF-2014 conflúin trés niveles: la Sociedá Civil, los organismos internacionales y los gobiernos nacionales, cada unu col so espaciu, pero con numberosos puntos d'alcuentru mientres les actividaes que se van entamar mientres 2014.
Dientro del Programa Mundial de Preparación 2012-2013 de la Sociedá Civil coordináu pol Foru Rural Mundial, promovíose la creación de Comités Nacionales de sofitu al AIAF-2014. Estes plataformes, promovés poles organizaciones llabradores y de desarrollu rural xuntaes a la campaña del AIAF-2014, pretenden convertise en focos d'incidencia y de sensibilización en cada país. Mientres 2012 y 2013 yá nacieron n'Europa, América, Asia, África y Oceanía más de 40 comités nacionales.
Llanzamientu del AIAF-2014
El día 22 de Payares de 2013 va tener llugar en Nueva York, na sede de les Naciones Xuníes, el llanzamientu oficial del AIAF-2014, entamáu pola FAO.
La Sociedá Civil implicada nel AIAF-2014 desea faer d'esa fecha un día mundial de gran impautu mediáticu, con llanzamientos simultáneos en munchos países, demostrando d'esta forma'l potencial y el deséu de toos pa convertir el AIAF-2014 nun gran impulsor a favor de meyores polítiques públiques que favorezan realmente a l'Agricultura Familiar. Cada Comité Nacional, nos países nos que yá esiste, cada organización, va entamar pal llanzamientu nel país o rexón na que trabaya, aquelles actividaes que considere más apropiaes.
Muscourt
Muscourt ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Islla Palmerston
La islla Palmerston ye'l nome d'un atolón de coral nes Islles Cook (Nueva Zelanda), nel océanu Pacíficu, a 500 km al noroeste de Rarotonga. Anque considerase del grupu norte de les islles Cook, ta asitiáu nel mediu de los dos grupos.
Muscourt
Tien una población de y una superficie de  km².
Islla Palmerston
Les sos coordenaes son: 18º 4' S 163º 10' O.
L'atolón consta de seis islles de sable: Palmerston o Home Island, North Island, Leicester, Primrose, Tom's y Cook's. L'altitú máxima ye un cuetu de sable de 6 m denomináu El Monte (The Mountain). La superficie total ye de 2,1 km².
Palmerston foi descubiertu, en 1774, pol inglés James Cook que lo denominó con esa nome n'honor del Primeru Lord del Almirantazgo, Lord Palmerston. L'atolón taba despoblau, anque s'atoparen delles tumbes y ferramientes pre-europees. Yera conocíu poles islles vecines col nome d'Avarau que significa «doscientes canales» en referencia a les canales que traviesen los petones dende l'océanu a la llaguna, anque pocos d'ellos son navegables.
El 1862 establecióse el carpintero William Masters con sus tres esposas maorís de Manuae. Hoy la mayoría de la población trae el apellido Masters o Marsters, que se ha extendido por emigración a Rarotonga y Nueva Zelanda.
Como ocurrió con Pitcairn, los descendientes son mestizos británicos y polinesios que tienen como primera llíngua l'inglés, en este caso con acentu de Gloucester de onde yera orixinariu William Masters.
Nel censu del 2001 la población total yera de 62 pobladores. Toos viven na islla Palmerston que ta estremada en trés zones, una per cada esposa de William Masters y los sos descendientes.
Muséu de la Madera de Casu
El Muséu de la madera de Casu pertenez a la rede de museos etnográficos d'Asturies y atópase na llocalidá asturiana de Veneros, en Casu (España).
Islla Palmerston
Anguaño, el gobernador del atolón ye un descendiente de Masters.
Muséu de la Madera de Casu
Ocupa una casona del sieglu XVI y ta dedicáu a la importancia de la madera na vida tradicional de los pueblos d'Asturies.
El muséu
L'edificiu tien dos plantes:
Ampliación
L'ampliación consistió nun nuevu edificiu asitiáu nun anexu a la sede inicial. Esta ampliación dio cinco nueves seiciones. Estes seiciones son:
Real Orde del Méritu Deportivu
La Real Orde del Méritu Deportivu ye la más alta distinción que s'da al deporte n'España. Concédese añalmente pol Gobierno de la Nación al traviés del Conseyu Cimeru de Deportes, estableciéndose distintos rangos y categoríes.
La Constitución española de 1978, na so "artículu: 43.3", consagra como principiu rector na actuación de los poderes públicos el fomentu de la educación física y el deporte y facilitar el fayadizu usu del ociu. En plena conformidá con esti mandatu constitucional, la Llei Xeneral de la Cultura Física y del Deporte atribúi a los poderes públicos y especialmente al Estáu, amplies atribuciones pa impulsar, promocionar y espublizar la Cultura Física y el Deporte. Por tal motivu foi creada la orde por aciu Real Decretu 1523 del 18 de xunu de 1982.
Carauterístiques
thumb|210px|Apurre de les Medayes y Plaques de la ROMD (2015). thumb|210px|Les [[Les Neñes d'Oru Neñu d'Oru y l'Equipaso de ximnasia rítmica na entrega de Medayes de la ROMD (2015).]] Pueden ser reconocíos los españoles que s'estremaren notoriamente na práutica del deporte, nel fomentu y enseñances de la educación física, o qu'emprestaren eminentes servicios na investigación, espardimientu, organización y desenvolvimientu de la cultura física y del deporte. Tamién los estranxeros qu'hayan emprestáu servicios estraordinarios y desinteresaos en favor de la cultura física o'l deporte español o les corporaciones, federaciones, clubs o agrupaciones deportives, y aquellos otros organismos o entidaes públiques o privaes acreedores a tal distinción por dalgún de los motivos espresaos nos apartaos precedentes.
L'ingresu podrá realizase a propuesta del presidente del Conseyu Cimeru de Deportes, en virtú de moción razonada de les federaciones españoles, clubes o agrupaciones deportives o de corporaciones, entidaes o organismos públicos.
Estructura
La so Maxestá'l Rei d'España ye'l Maestre de la Real Orde del Méritu Deportivu asistíu por un Canciller que ye'l Secretariu d'Estáu Presidente del Conseyu Cimeru de Deportes y un Vicecanciller, que ye'l Direutor Xeneral de Deportes. El Fiscal de la Real Orde del Méritu Deportivu va ser designáu pol Canciller, a propuesta del Vicecanciller.
La Secretaría de la Real Orde del Méritu Deportivu va corresponder a un emplegáu públicu del Conseyu Cimeru de Deportes, que va ser designáu pol Secretariu d'Estáu Presidente del Conseyu Cimeru de Deportes. Na Secretaría tramitaránse los espedientes, van estendese los títulos y certificaos y van curiase los documentos y sellos de la Orde y los llibros rexistro correspondientes.
Tratamientos
Los titulares de la Gran Cruz van tener el tratamientu de Excelentísimo señor, los de Medaya d'Oru de Ilustrísimo señor, los de Medaya de Plata de Señoría. Cuando la distinción sía la Medaya de Bronce o correspuenda a persones xurídiques, Organismos o Entidaes, nun va esistir tratamientu especial.
Añu Internacional de la Cristalografía
L'Asamblea Xeneral de les Naciones Xuníes decide proclamar 2014 Añu Internacional de la Cristalografía.
Celebración
El 3 de xunetu de 2012 l'Asamblea Xeneral de les Naciones Xuníes nel Resolución 66/284 decide proclamar 2014 Añu Internacional de la Cristalografía.
Eleanor Hunt
Eleanor Hunt foi una actriz cinematográfica estauxunidense.
Resume biográficu
Unu de los sos papeles más conocíos foi'l que fizo xunto a John Wayne nel filme de 1934 Blue Steel.
Tuvo casada col actor Rex Lease y con George Hirliman, con quien adoptó a Georgelle Hirliman.
Nampcelles-la-Cour
Nampcelles-la-Cour ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Blitilda
Familia
Blitilda yera una fía del rei Sigeberto III y la reina Chimnechilda de Borgoña y nieta del rei Dagoberto I y el so concubina Ragnetruda.
Los sos hermanos fueron Dagoberto II y Childeberto l'Adoptáu y yera tida de les santes Adela y Irmina.
Fíos de Blitilda y el so maríu fueron el príncipe Dagoberto y el rei Chilperico II.
Biografía
Childerico convertir en rei únicu de los francos en 673. En 673, mientres taba de viaxe por motivos de caza nel Monte de Lognes, cerc a de Livry, en Picardía, Blitilda, xunto col so maríu y el so fíu mayor, un Dagoberto de cinco años, fueron asesinaos per una banda de neustriacos insatisfechos —Bodilón, Amalberto y Ingoberto—. El tríu real foi soterráu na Abadía de Saint-Germain-des-Prés de París, onde la so tumba, y la de Dagoberto fueron afayaes en 1645 y robaes.
Viḷḷar de Pousada
Alcuéntrase a 20,00 km de Cangas del Narcea, la capital del conceyu, a un altor mediu de 850 msnm y tien una población de.
La Venta (Pousada de Rengos)
La Venta ye una aldea de la parroquia de Pousada de Rengos nel conceyu asturianu de Cangas del Narcea.
Alcuéntrase a 17,00 km de Cangas del Narcea, la capital del conceyu, a un altor mediu de 550 msnm y tien una población de.
Catasigerpes toganus
Catasigerpes toganus ye una especie de mantis de la familia Hymenopodidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Ghana, Guinea, Nixeria y Togu.
Francisco Caamaño
Vida previa a la Revolución
Foi fíu del Xeneral Fausto Caamaño Medina, fináu en 1986. El so padre yera un prominente militar mientres la dictadura de Rafael Leónidas Trujillo, y llegó a recibir les más altes condecoraciones del réxime, ostentando, inclusive, el cargu de Secretariu d'Estáu de les Fuercies Armaes (Ministru de Defensa) dende 1952 a 1955. La familia del so padre ye orixinaria de San Juan de la Maguana, lo que revela que nel so árbol xenealóxicu consten otres personalidaes militares como Pedro Plutarco Caamaño Medina (1889-1893) la so tio, conocíu pol so enorme descendencia, y otros como Jorge Casimiro Fernández Medina, que foi un destacáu teniente coronel del Exércitu dominicanu. Gracies a la influencia de la so acentuada parentela militar, Francisco Alberto destacar nuna eficiente y esmerada vocación de serviciu a les instituciones castrenses de la so patria, ingresando bien nueva a la Marina de Guerra Dominicana, onde se graduó d'alférez y avanzó rápido nel escalafón militar. Mientres los últimos años de la Era de Trujillo, Caamaño comandó el Cuerpu de Cascos Blancos de la Policía Nacional.
Papel na Guerra d'abril de 1965
Al españar la Revolución del 24 d'Abril, Caamaño encabezó'l movimientu creáu pol Coronel Fernández Domínguez, quien s'atopaba en Puertu Ricu con torga d'entrada al país; inspiráu en devolver a la nación l'orde constitucional violáu en 1963, primero frente a los militares golpistes y depués frente a la invasión norteamericana, convirtiéndose nel líder indiscutible de la guerra d'Abril.
Ante la inminente invasión estauxunidense cola sida de protexer vides y bienes de ciudadanos estauxunidenses, y la llegada de la 82 división aerotresportada de l'Armada de los Estaos Xuníos, con 42.000 marines, Caamaño participa nuna xunta na embaxada estauxunidense en Santu Domingu, onde l'embaxador diz-y a Caamaño que nun ta en calidá d'axustar, sinón de rindise, ésti de la mesma contésta-y de la siguiente manera: "Pos déxeme dici-y que nun rindiremos y que vamos lluchar hasta'l final".
Arriendes de estos acontecimientos el 3 de mayu de 1965, cuntando Caamaño con 32 años d'edá, el Congresu Nacional escoyer y designa Presidente Constitucional de la República Dominicana, tomando posesión de la presidencia'l día 4 de mayu, nel Parque Independencia. El Coronel Fernández Domínguez torna clandestinamente incorporándose a la llucha, cayendo en combate en tomar al Palaciu Presidencial el 19 de mayu. Caamaño ocupó la posición de la Presidencia Constitucional hasta'l 3 de setiembre d'esi mesmu añu, cuando presenta'l so arrenunciu nun actu masivu na Fortaleza Ozama, tres la firma de l'Acta de Reconciliación Dominicana (Actu Institucional).
Presidencia constitucional
El Congresu Nacional escoyíu'l 20 d'avientu de 1962, considerando una propuesta de Juan Bosch, escoyer Presidente Constitucional de la República, con 49 votos a favor, 7 en contra y 2 nulos, tomando posesión de la presidencia'l día 4 de mayu, tenía 32 años d'edá; Caamaño ocupó la posición de Presidente Constitucional hasta'l 3 de setiembre de 1965. Mientres el Gobiernu del Coronel Francisco Alberto Caamaño Deñó, emitiéronse 4 gacetes oficiales, con 62 Decretos y 14 lleis. Ente elles la nº11 que convierte l'antigua fortaleza Ozama en llugar públicu col nome de Plaza de la Constitución, y la nº14 que denomina, Avenida “24 d'Abril” a l'Avenida “George Washington”, conteníes dientro de la Gaceta Oficial nº4.
Mientres el so Gobiernu recibe cartes y comunicaciones internacionales de felicitación y reconocencia como Presidente de la República Dominicana y pola so actitú ante la intervención militar d'Estaos Xuníos, onde demostró ser un home de valor, heroísmu, patriotismu, principios infrayables, y decidíu a defender la so Patria percima de too.
Vida tres la Revolución d'Abril
Depués de les negociaciones del cese al fueu, Caamaño dexa'l poder en manes de Héctor García Godoy, quien prepararía la transición a la democracia. En 1966 el doctor Joaquín Balaguer gana les eleiciones xenerales.
Asina'l 19 d'avientu de 1965 espublizar por tol país el descomanáu ataque de les Fuercies Armaes contra'l Hotel Matum, que trataba d'esaniciar físicamente al líder constitucionalista, la población de Santu Domingu llanzar a les cais a movilizase a favor del Coronel Caamaño y los sos compañeros.
Depués de l'atanante derrota sufierta'l 19 d'avientu, el Xeneral Francisco Rivera Caminero impartiría les instrucciones pa poner en marcha un plan d'estermín de los constitucionalistas. La maquinación foi designada col nomatu de Operación Honor.
Darréu a estos fechos y depués d'enllargaes conversaciones ente'l presidente provisional y el xefes constitucionalistas, alcordaron que los oficiales patriotes fueren saliendo gradualmente del país, a partir del martes 11 de xineru de 1966, como apurra a la solución de la crisis. Ente los condergaos taba Caamaño, qu'escoyó'l Reinu Xuníu como país d'exiliu. Por cuestiones de seguridá, los planes de salida adelantrar pal sábadu 22 de xineru de 1966, por cuenta de la rocea escontra los altos mandos militares.
Caamaño dirixó una conferencia de prensa antes de despidise del presidente provisional Héctor García Godoy. El Coronel d'Abril declaró:
''Nun voi considerar llibre a la República Dominicana mientres nel país permanezan les tropes estranxeres invasores. Voi del país pa cumplir como militar lo que sostuvi como mandatariu. Nun podemos menos qu'acatar les disposiciones del Presidente de la República.''
El xefes constitucionalistas llegaron a un llugar estremáu de la pista de vuelu del aeropuertu de Cabu Caucedo, curiaos por nueve helicópteros d'EEXX, onde s'adoptaron estrictes midíes de seguridá por paracaidistes estauxunidenses en tol sector aledaño al aeropuertu, onde depués Caamaño llegaría al so destín, la capital británica, el domingu 23 de xineru de 1966.
En Londres, Caamaño decide volver a la República Dominicana y derrocar al gobiernu de Balaguer; pa ello treslladóse a Cuba, onde empieza a reclutar a los homes que lu acompañaríen nel so proyeutu guerrilleru. A pesar de les numberoses deserciones, llogra caltener a ocho embravecíos homes dispuestos a xugase la vida pa derrocar a Balaguer.
Desembarcu en Playa Caracoles y muerte
El 3 de febreru de 1973, nueve homes desembarcaron na Sablera Cascoxos en grupos de trés en trés, dos y unu al sur del país, col enfotu de empecipiar un frente guerrilleru contra'l gobiernu Joaquín Balaguer, al frente del grupu taba'l coronel Francisco Alberto Caamaño Deñó, daqué que se-y criticó, yá que lluchara enantes en contra d'un golpe d'Estáu, y agora él mesmu participaba n'unu.
Trece díes dempués del desembarcu'l 16 de febreru, les Fuercies Armaes anunciaron la muerte de Caamaño xunto a dos de los sos compañeros na paraxa Nizaíto, seición la Bigornia de San José de Ocoa. El contralmirante Ramón Emilio Jiménez (fíu), Secretariu d'Estáu de les Fuercies Armaes, el mayor xeneral Enríquez Pérez y Pérez y el brigadier Juan René Beauchamps Javier, amosaron el cadabre de Caamaño a un amenorgáu grupu de periodistes que foi treslladáu n'helicópteru hasta'l llugar onde s'atopaba'l cuerpu ensin vida, y los de los sos compañeros Heberto Lalane José y Alfredo Pérez Vargas, anque les FFAA informaron que Caamaño morriera en combate. Testimonios posteriores afirmaron que Caamaño depués de ser prindáu mancáu por tropes del Exércitu Nacional que lu escorríen, foi fusiláu, estazáu y quemaos los sos restos. Enforma odiu y demasiada medrana inspiraron esa zaguina determinación gubernamental.
Informáu'l presidente Balaguer de la so captura, espresó-y al general Ramón Emilio Jiménez (fíu), entós Secretariu d'Estáu de les Fuercies Armaes, que “nel país nun había cárceles pa un home como'l coronel Caamaño”, dexando bien suxuríu que diera en el so fusilamiento.
El xeneral Ramiro Matos Gonzáles, anticomunista, quien dirixó la persecución y el cercu militar contra la escuadra guerrillera, en nengún momentu alvirtió a los sos compañeros d'armes que los cánones internacionales y los derechos humanos consagraos torgaben asesinar al comandante prindáu. Consintió'l fusilamiento.
Respiga la paecencia d'esi crime de lesa humanidá con soceder en 1967 na Figal, en Bolivia, col comandante Ernesto -Che- Guevara.
Varien los protagonistes locales, el xefes militares y d'Estáu, pero tienen de mancomún el desenllaz a tonu col patrón de l'Axencia Central d'Intelixencia estauxunidense pa esi tipu de situaciones y frente a esi tipu de líderes.
Amás de los dos combatientes cayíos xunto a él, acompañaron al comandante nel so proyeutu guerrilleru: Hamlet Hermann Pérez (Freddy)
Depués d'una intensa persecución ente los montes del Cordal Central, pa finales de marzu les Fuercies Armaes anunciaron la eliminación del focu guerrilleru quedando como únicos sobrevivientes: Hamlet Hermann Pérez, Claudio Caamaño Grullón y Toribio Peña Jáquez, que tiempu dempués salieron al exiliu.
Cola muerte del coronel Francisco Alberto Caamaño Deñó a los 40 años d'edá, sumió una de les figures más importantes de la hestoria dominicana del sieglu XX.
Honores finales
El coronel Caamaño ye l'héroe que restauró la soberanía de la República. Ye consideráu como una de les figures más importantes nel país, llevando los ideales de los padres de la Patria, de Gregorio Luperón, Gregorio Urbanu Gilbert y otros patriotes dominicanos.
El 24 d'abril de 2013 foi treslladáu al Panteón de la Patria, por aciu un cenotafiu (una tumba vacida) en reconocencia a los sos méritos alcanzaos mientres la Xesta d'abril de 1965. Los supuestos restos del coronel Caamaño fueron desaterraos d'onde reposaben dende hai 27 años, nel campusantu de l'Avenida Máximo Gómez el 2 de mayu de 2013, pa realizar una prueba d'ADN y asina confirmar que son en realidá los restos del coronel, pos siempres esistió la dulda nel corazón del pueblu dominicanu de qu'esos sían los restos de Francisco Alberto Caamaño Deñó.
En pruebes apurríes pol Institutu de Ciencies Forenses de la República Dominicana la comisión d'especialistes concluyó que los restos analizaos nun guarden rellación con Caamaño Deñó. Estes pruebes fueron feches por personal calificáu. Entraron n'alderique porque una parte comenenciuda en despintar la verdá diz que sí son los restos. Anque equivocadamente un Tribunal Alministrativu ordenó treslladar unos güesos que pertenecen a una muyer y dos homes que nun guarden rellación col Coronel Francisco Alberto Caamaño Deñó; esos güesos yeren los que s'atopaben nel Campusantu de la Máximo Gómez, onde se creía taben los restos de Caamaño. Quedó demostráu que los güesos atopaos na llomba nel añu 1987 nun pertenecíen a nengún de los guerrilleros.
Homenaxe
thumb|150px|Cruz y monumentu n'honor a Francisco Caamaño
Distritu de Rheintal
El distritu de Rheintal ye un de los ocho distritos del cantón de Sankt Gallen, Suiza. Tien una superficie de 138,37 km² y una población total de 65.889 habitantes (2008), con una densidá de 476,2 habitantes por km².
William J. Humphrey
William J. Humphrey (William Jonathan Humphrey, ) foi un actor y direutor cinematográficu estauxunidense.
Resume biográficu
Foi un miembru bien conocíu de los Vitagraph Studios. Ensin l'aspeutu románticu fayadizu pa aportar a una verdadera estrella, sicasí él interpretó primeros papeles n'obres de Shakespeare aí como n'otres importantes producciones del estudiu.
A finales de la dómina del cine mudu, Humphrey, xunto a otros actores de Vitagraph tales como Florence Turner, Maurice Costello, y Flora Finch, entraron a formar parte de Metro Goldwyn Mayer como actores de repartu.
thumb|center|400px| [[Fotograma de la película de 1911 A Tale of Two Cities, basada en la novela homónima de Charles Dickens  y empobinada por William J. Humphrey. ]]
Ente los sos trabayos como actor pa la MGM destaquen los de One Night in Rome (1924), xunto a Laurette Taylor, y The Actress (1928), con Norma Shearer.
Humphrey siguió trabayando nel cine hasta 1937.
En 1942, finó por infartu agudu de miocardiu.
Notes
Traducíu direutamente de la Wikipedia n'inglés
Nampteuil-sous-Muret
Nampteuil-sous-Muret ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Nanteuil-la-Fosse
Nanteuil-la-Fosse ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Kick boxing
El kick boxing (en xaponés:キックボクシング) ye un deporte de combate d'orixe xaponés y desenvolvimientu occidental nel cual entemécense les téuniques del boxéu coles téuniques de pataes de delles artes marciales como'l karate y el muay thai. Tando asina rellacionáu col antiguu arte del muay thai, pero ensin los golpes col coldu y de rodía, que xeneralmente nun son dexaos. Magar nun se-y considera un arte marcial formativu tradicional o Gendai Budō por excelencia, sinón un deporte de combate. Considérase qu'un lluchador de kick boxing ye una competencia bien reñida pa los demás peleadores d'otros estilos de llucha de pies, que practiquen otros tipos de deportes de contautu o artes marciales, pola gran resistencia física, contundencia, y aguantadera a los golpes de los sos prauticantes. Anguaño ye unu de los sistemes preferíos y de mayor divulgación nel desenvolvimientu de la llucha de pies, siendo preferíu nes artes marciales mistes combinaes o MMA / AMM.
Historia del kick boxing
El kick boxing tien los sos oríxenes en boxéu occidental, el karate xaponés, y nel muay thai de Tailandia, tamién llamáu "thai boxing".
L'empresariu y deportista Osamu Noguchi yera fíu d'un campeón de los Pesos pesaos en Boxéu. Dende neñu practicara dichu deporte hasta que sufrió una mancadura nel llombu y tuvo qu'abandonalo. Convertir en promotor y organizador d'engarradielles de boxéu en Xapón y realizó dellos viaxes a Tailandia ónde conoció a Naront Siri, maestru de Muay Thai. Al tener tamién bones rellaciones con Masutatsu Ōyama, fundador del Karate estilu Kyokushinkai, decide entamar nos años 70 una serie de combates ente los thai-boxers y los karatekas de Oyama, ente los que se encuentraba Kenji Kurosaki, mano derecha del propiu Oyama. Una vegada en Tailandia, asocédense trés combates; dos de los cualos ganar los xaponeses y el mesmu Kurosaki pierde contra'l rival tailandés por un golpe de coldu descendente. Nesi momentu, Noguchi empieza a entamar l'adaptación del Muay Thai en Xapón; polo qu'a principios de los años 60, Kurosaki, Siri y Noguchi llamen al nuevu deporte "Karate Boxing", ensin enforma ésitu en Xapón. Nun ye hasta 1968 cuando al nuevu deporte llámase-y Kick Boxing y fúndase la primer federación nel mundu, en Xapón.
De primeres, los llanzamientos y otros golpes propios del karate tradicional xaponés, yeren téuniques válides nel kick boxing, según; les téuniques de golpes de coldu, los talonazos a les pantorríes, amás de les téuniques de retención de los brazos pa cutir coles rodíes, que son válides nel Muay thai. Darréu, estes téuniques dexaron de ser usaes y consideraes como non válides, na nueva disciplina, qu'asumió un calter puramente deportivu y competitivu.
L'Asociación de Kickboxing fundar en Xapón pocu dempués. El kick boxing foi un ésitu mediáticu, y volvióse bien popular en Xapón, y llueu foi tresmitíu en televisión. Tadashi Sawamura foi unu de los primeres kickboxers más conocíos naquella dómina. Cuando esti retiróse, el "boom" pasó en Xapón y el Kick boxing perdió la so popularidá. El kick boxing nun volvió apaecer en TV desque'l reconocíu tornéu K-1 empezó 1993. En 1993, foi cuando Kazuyoshi Ishii (antiguu maestru de karate kyokushin, y fundador del Seidokan Karate) creó'l tornéu K-1 so unes regles especiales de Kick Boxing (ensin golpes de coldu, y ensin agarres al pescuezu). El Kick boxing volvió faese famosu hasta los nuesos díes.
Hai de solliñar qu'a pesar de los sos raigaños esti deporte nun puede ser consideráu un arte marcial sinón xustamente un deporte de contautu o deporte de ring, yá que nun tener o promulga una filosofía, o códigu de conducta a los sos prauticantes; que téunicamente adopta'l boxéu y les téuniques de piernes bien similares a les del karate, y el thai boxing. Difier de les téuniques de piernes del Taekwondo una y bones les mesmes son percutantes na so execución, a diferencia de les téuniques de piernes del kick boxing, y son similares a les del kárate que son caltriantes na so execución (claros exemplos d'esto son: la patada frontera de penetración y la patada circular del kick boxing, que son les armes principales nel arsenal de les téuniques de pierna. Na patada circular cutir col estremu de la tibia cola pierna semiflexionada lo cual da-y a la pierna un efeutu caltriante similar al d'un bate de béisbol; lo cual ye ideal pa un deporte de combate nel cual ta dexáu buscar la perda de conciencia del oponente K.O. o knocaut colos puños o colos pies, a diferencia d'otres artes marciales tradicionales onde en competencia se busca llograr la percusión o'l efeutu snap o de golpes al puntu). Ye importante notar qu'en dellos estilos propios del karate xaponés como'l kyokushinkai, o'l shotokan tamién s'usen y entrenen pataes fronteres, circulares, o llaterales caltriantes en mayor o menor midida.
Regles
thumb|250px|left|Un combate na modalidá de full contact-Kickboxing Esisten distintes regles de Kick boxing, dependiendo de la modalidá, organización/ asociación/ federación y el tipu d'eventu, sía esti amateur o profesional. Les regles comunes a les mayores organizaciones son de manera xeneral:
Modalidaes del Kickboxing
thumb|Low kick (patada circular baxa). thumb|Entrenamientu inicial en kickboxing. Anguaño'l kickboxing, estremar en 5 modalidaes competitives por asaltos, estremaes en categoríes de pesu: semi-contact, light-contact, full-contact, kickboxing, y K1. Según les distintes federaciones o asociaciones.
Semi-Contact: Ye una modalidá de combate al puntu onde los dos lluchadores engarren cola cuenta de llograr marcar el mayor númberu de golpes marcaos y les sos respeutives puntuaciones usando téuniques llegales con velocidá, focu y concentración. La principal carauterística del semi contact son los xestos téunicos únicos y rápidos. La modalidá del semi contact suel ser executada con un nivel de contautu bien leve, controlando los movimientos d'ataque y defensa. Les téuniques de les puñaes y les pataes, son puramente controlaes. Los puntos válidos consígense cutiendo con y en zones llegales. Cuando'l lluchadores van empezar, topeten los sos guantes y prepárense a que l'árbitru empecipie'l combate, el tiempu solo va ser deteníu cuando l'árbitru indicar pa dar dalgún tipu d'avisu a los lluchadores o falar colos xueces de mesa, o puntuar la téunica executada. Esta modalidá ye bien similar a los combates de competencia de karate-Do al puntu, onde pueden marcase los golpes coles piernes y puños tantu na cabeza como nel tueru, y segar les piernes a manera de barríu. Dientro del Karate esti tipu de competencia ta rexida pola World Karate Federation, que engloba a los 4 estilos de karate tradicional modernu xaponés, Shotokan, Gōjū Ryū, Wadō-ryū, y Shitō-ryū, que tienen el mayor númberu de prauticantes en tol mundu.
Light-Contact: Les competiciones suelen ser executaes con xestos téunicos perbién controlaos, en combinación. Na modalidá del light contact los lluchadores engarren continuadamente hasta que l'árbitru central pronuncie "STOP" O "BREAK". Úsense téuniques del full contact (golpes de boxéu, delles pataes del karate o del Taekwondo), pero estes téuniques tienen de ser bien controlaes al cutir con y en zones llegales. El Light contact foi creáu como una modalidá entemedia ente'l Semi y el Full contact. L'árbitru central nun xulga a los lluchadores, solo encárgase de faer respetar les regles, les engarradielles pueden ser desenvueltes nun tatami o nun ring. Nun hai pataes baxes a les zanques o low kick, o golpes de rodía o coldu, barríos a los pies, o agarres o llanzamientos.
Full-Contact o Kick-Boxing americanu: La KBFC (Kick Boxing Federation of Champions) afirma que la modalidá full contact del kickboxing difier principalmente del Light Contact en dos aspeutos bien importantes; el primeru ye qu'inclúi la GRAN MAYORÍA de téuniques del boxéu, el karate, y el Taekwondo, pero non los golpes a mano abierta; ya inclúyense otres téuniques como'l puñu en xiru, y barríos a les piernes. Y el segundu, más importante ye la busca de la puesta fuera de combate o Knock Out (k.o) del oponente. Siendo válides tamién les puntuaciones llograes por golpes y combinaciones anotaes. Sicasí, caltiénense les restricciones en ciertes táctiques tales como: les pataes baxes a les zanques o low kicks, los golpes de rodía o coldu, y los agarres o llanzamientos.
Kick- boxing: inclúi los golpes del boxéu, les pataes caltriantes del karate y les pataes baxes del boxéu tailandés o muay thai. Buscando'l "knock out" o k.o. Siendo válidos tamién les puntuaciones llograes por golpes y combinaciones anotaes. Pero nun se dexen los golpes col coldu, los barríos a les piernes, y los agarres o llanzamientos. Ye importante notar qu'esta modalidá y el muay thai son les que más prauticantes dio a les artes marciales mistes o MMA/AMM; xunto con dellos deportes de combate como'l Yudu, el jiu-jitsu brasilanu, la llucha llibre olímpica, y el boxéu.
K1: vien dada pol famosu tornéu del mesmu nome que se celebra na ciudá del Osaka nel Xapón, siendo este'l tornéu más famosu del mundu na modalidá del combate de pies, y el que más dineru paga a los ganadores. Esta modalidá, ye igual a la de kickboxing, sicasí dase mayor llibertá a un mayor númberu de golpes de rodía, y al usu d'agarres pa coneutar golpes de rodía; anque hai una llende de tiempu a la duración d'esti tipu d'agarres, al pescuezu o tueru del oponente.
Arbitraxe
thumb|270px|left|Tornéu German Open 2010, modalidá de full contact kickboxing. De forma bien similar al boxéu, esiste un comité arbitral mínimu compuestu por trés árbitros de mesa, o xueces, y un árbitru principal que se xube al ring.
Bandera de Gozón
La bandera de Gozón ye la bandera del conceyu asturianu de Gozón. Ye rectangular. Paezse abondo al únicu cuartel del so escudu d'armes, trátase de la Cruz de la Victoria, con dos banderinos coloraos afatando a los llaos. El color del pañu ye azul marín.
Kick boxing
Arbitraxe
Les normes de competición pa categoríes amateur de Kick boxing dicten un máximu de tres asaltos de tres minutos, anque puede variar según la organización. Xeneralmente pa finales de campeonatos son tres asaltos de dos minutos, y pa combates d'exhibición pueden faese de dos asaltos.
Equipamientu ya instalaciones
Emplega en términos xenerales les mesmes proteiciones (bucales, pantalones curtios, guantes que cumplan les carauterístiques específiques nel reglamentu y cascu acolchaos...) ya instalaciones que'l boxéu (el ring), cola salvedá de qu'hai que protexer tamién les piernes, llevando unos tibiales acolchaos que cubren pie, empeine, y pierna hasta debaxo de la rodía, o bien unos tibiales individuales que cubren la tibia, según una proteición tamién acolchada pa la vería, conocíu como coquilla. En función del tipu de combate, esto ye, que sía profesional o amateur llevárense un númberu de proteiciones mayor o menor, influyendo tamién les tomes de cada guante.
Vístise polo xeneral torso desnudu, pantalones curtios de rasu o otra tela llixero, hasta daqué más de la metá de la zanca y de vivu coloríu, y se combate descalzu, o con viendas nos todíos. Tamién se puede llucha ensin guantes; con viendas o guantillas, según la modalidá. De la cual tamién depende l'usu de delles de les proteiciones, como cascos, proteutores d'empeine, chalecos/ pechos, etc... Non podrá llevase nengún accesoriu que faiga apeligrar la integridá física del contrariu, tal como pendientes o similares. Nun ta dexáu que los competidores usen nengún tipu de sustancia graso, vaselina, aceites o similares sobre'l cuerpu. Namái se va dexar una pequeña cantidá de vaselina nes ceyes, pómulos y cazu pa evitar posibles cortes.
Idioma soo
El soo o tapinos ye una llingua kuliak falada polos tapinos del nordés d'Uganda. Dacuando tamién se trescribe'l nome de la llingua como so o tepeth. Ye una llingua amenazada falada por menos de 5 mil persones nun grupu étnicu d'unos 22 mil (2002), na actualidá la mayoría de moces y neños falen karamojong polo qu'anguaño namái adultos y vieyos falen soo.
Añu Internacional de la Lluz y les Teunoloxíes Basaes na Lluz
L'Asamblea Xeneral de les Naciones Xuníes decide declarar l'añu 2015 Añu Internacional de la Lluz y les Teunoloxíes basaes na Lluz.
Celebración
El 20 d'avientu de 2013 l'Asamblea Xeneral de les Naciones Xuníes na Resolución 68/440/Add.2 decide declarar l'añu 2015 Añu Internacional de la Lluz y les Teunoloxíes Basaes na Lluz.
Añu Internacional de les Cooperatives
L'Asamblea Xeneral de les Naciones Xuníes proclamó'l 2012 como l'Añu Internacional de les Cooperatives.
Celebración
L' Asamblea Xeneral de les Naciones Xuníes proclamó'l 2012 como l'Añu Internacional de les Cooperatives.
Muséu Etnográficu de Grandas de Salime
El Muséu Etnográficu de Grandas de Salime ye un muséu públicu, de calter comarcal y que la so titularidá ostentar el Consorciu pa la Xestión del Muséu Etnográficu de Grandas de Salime.
El Consorciu ta constituyíu pola Conseyería de Cultura y Turismu, y la Conseyería de Mediu Rural y Pesca del Gobiernu del Principáu d'Asturies, el Conceyu de Grandas de Salime, la Universidá d'Uviéu, la Caxa d'Aforros d'Asturies y l'Asociación d'Amigos del Muséu Etnográficu de Grandas de Salime.
El muséu ta asitiáu na llocalidá asturiana de Grandas de Salime.
Coles mesmes, busca ser el fiel reflexu del espíritu creativu de les etapes de la vida de cuantes persones precediéronnos a lo llargo del tiempu, y tou ello, dirixíu a un públicu amplio y diverso.
El Muséu
El Muséu, como tal, fundóse en 1986 gracies a la iniciativa de José María Naveiras Escanlar (Pepe'l Ferreiro) y a partir de la coleición d'oxetos por él aconceyaos mientres munchos años, por aciu conveniu cola Conseyería d'Educación y Cultura del Gobiernu del Principáu d'Asturies y el Conceyu de Grandas de Salime. El Muséu etnográficu foi creciendo a lo llargo de los años hasta convertise na institución que ye güei.
Esti Muséu ye frutu d'un ampliu númberu de persones, que col sofitu de diverses instituciones públiques, convirtieron a la entidá nel referente cultural más importante del Occidente d'Asturies.
El conteníu museográfico
El Muséu ta distribuyíu en cuatro grandes árees de conteníu y que básicamente se pueden establecer en:
1. CASA RECTORAL
La Casa Rectoral ye una construcción de 1814 y nel so interior dispónense diverses unidaes museográfiques qu'amuesen al visitante los espacios cotidianos de la vida nuna casa rural tradicional, como son:
Al muséu apuértase precisamente pola corrolada y esti espaciu, arredola la casa Rectoral. Nél puédense atopar una serie de construcciones anejas y que nel so momentu dieron serviciu a la casa. El centru ta presidíu por un magníficu nozal o noceira, que daba solombra y frutu a los moradores de la casa, y dende esti llugar, puede vese:
Y el abeirugo o tendejón, con una serie de máquines pa trabayar la madera.
3. CASA DEL MOLINERU
Dos unidad bien definíes nesti espaciu del Muséu:
1. El molín, en que'l so interior pueden contemplase tres ingenio hidráulicos fariñeros, procedentes de Baldoria (Siero), Nogueirou (Grandas de Salime) y Collada (Allande). Mientres la visita vamos poder ver, siquier unu d'ellos en plena molienda.
Nel cabanón esterior vamos poder ver un molín de rabil pa la escanda y diversos rodendos, dalgunu d'ellos bien peculiar. Antes de llegar a la casa del molineru vamos atopar la era o eira, que ye l'espaciu reserváu pa dixebrar el granu de les ceberes de la paya y, pela parte posterior, el cubu o banzao que ye'l llugar onde s'atropa l'agua y que la so fuercia va ser tresformada na enerxía que va mover los mecanismos del molín.
2. La casa del molineru o molieiro ye un espaciu polivalente dientro del Muséu, yá que nel so interior podemos ver esposiciones temporales, aula d'acoyida pa escolares, etc. Na actualidá amuésense trés esposiciones: Matanza del gochu * Café
4. A CASOA / LA CASONA
Este ye l'últimu espaciu museográficu que se visita y ta dedicáu fundamentalmente al sector servicios nel mundu rural. L'edificiu intenta recoyer la esencia, nel so aspeutu formal, de lo que fueron aquelles formoses casones de les xentes pudientes o pequeñes nobleces locales.
Nel so interior, pueden contemplase:
La barbería que recrea con fidelidá lo que yeren estos locales de acicalamiento personal y donada nel so día por D. Arturo Villaverde, # La xastrería que nel so día foi de D. Antonio Vázquez y que esti Muséu tien l'arguyu d'amosar. La consulta del dentista D. Tomás Fernández Linera, # El hospitalillo del Saltu de Grandas de Salime, señalen la bonanza económica de dellos pueblos y la meyora na calidá de vida de los sos moradores, # La sala dedicada al allumáu recueye la evolución de los sistemes de llume dende la llapada d'una caña d'uz (uz) o garabulla hasta la incandescencia d'una bombilla llétrica, # La galería de l'apicultura, de gran importancia nel occidente asturianu, # La escuela rural, munches vegaes unitaria, onde munchos de los nuesos vecinos aprendieron les primeres lletres y númberos, # La sala de pesos y midíes, onde s'arrexunten toos aquellos oxetos dedicaos a esti menester y finalmente, # La sala de les madreñes, galochas y zocas o la esposición dedicada al calzáu de madera de les que'l Muséu tien una bona coleición.
REDOLADA DE LA CASOA / LA CASONA