cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Faustino Álvarez del Manzano
Biografía
En política militó nel Partíu Integrista y formó parte de la xunta rexonal integrista d'Asturies. Según el diariu El Sieglu Futuru, yera home que de pallabra y por escritu salía a la defensa de Felipe II y de los tiempos inquisitoriales, con tal gallardía y copia de razones que se fixo respetar polos mesmos docentes lliberales.
Obres
Rellación d'obres publicaes:
Dee Wallace-Stone
thumb|Dee Wallace-Stone. Deanna Bowers meyor conocida como Dee Wallace-Stone o Dee Wallace ye una actriz d'Estaos Xuníos.
Carrera
Dee Wallace-Stone empezó a actuar en series de televisión na década de los setentas. En 1975 tuvó un pequeñu papel na película The Stepford Wives. En 1977 actuó na película The Hills Have Eyes del direutor Wes Craven. En 1979 actuó na película 10. En 1981 protagonizó la película The Howling. En 1982 actuó na película E.T.: The Extra-Terrestrial del direutor Steven Spielberg, pola so actuación foi nomada al premiu Saturn Award. En 1983 protagonizó la película Cujo. En 1985 actuó na película Secret Admirer. En 1986 protagonizó Critters. En 1991 actuó en Popcorn y Alligator II: The Mutation. En 1996 actuó na película The Frighteners del direutor Peter Jackson. Nel añu 2006 actuó na película The Plague. Nel añu 2007 actuó na película Halloween. Dee Wallace actuó en series de televisión como Grey's Anatomy, Ghost Whisperer, ente otres.
La Rochelle (Altu Saona)
La Rochelle ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Barrington
Barrington ye un borough del condáu de Camden, nel estáu de Nueva Jersey. Llenda con.
Demografía
Tien una población de y una superficie de  km².
Samartín (capital)
Samartín ye la capital de la parroquia del mesmu nome y del conceyu asturianu de Samartín d'Ozcos. Tien la categoría de villa.
Población
Tien una población de.
Érika González
Érika González Lombídez ye una futbolista asturiana que xuega de delantera nel Levante UD.
Universidá Charles Darwin
La Universidá Charles Darwin (n'inglés: Charles Darwin University) ye una universidá alcontrada en Darwin, Territoriu del Norte, Australia. Foi fundada en 2004. El so nome ye n'homenaxe al naturalista inglés Charles Darwin.
Shinji Kagawa
Shinji Kagawa (香川 真司, ) ye un futbolista xaponés.
Pelayo Sánchez
Pelayo Sánchez Mayo ye un ciclista asturianu del equipu Burgos BH. Convirtióse en profesional en 2021 col Burgos BH, onde foi seleicionáu pol so equipu pa competir na Vuelta a España 2021.
Resultaos en Grandes Vueltes
—: nun participa Ab.: abandona
Uña de Quintana
Uña de Quintana ye una llocalidá y conceyu español de la provincia de Zamora, na comunidá autónoma de Castiella y Llión.
Asitiáu na contorna de Benavente y Los Valles, atopar a escasos 45 km de Benavente, bien próximu a la contorna de Sanabria y a unos 782 metros d'altitú. Les sos fértiles tierres son regaes peles agües del ríu Tera. D'ente'l so caserío destaca la ilesia parroquial de San Xusto y Pastor.
Xeografía
Ta regáu pel ríu Regatu, que naz en Justel, percuerre'l términu d'Uña pel este de norte a sur y arrámase nel Tera, pasando por San Pedro de Ceque y Camarzana de Tera. Por partir oeste, el ríu d'El Chano o ríu del Souto, pequeñu regatu o regueru que s'arrama nel ríu Regatu en Les Regateras, antes del Pedrón. Esti regatu yera mientres l'iviernu la enerxía motriz del molín SAMIAN y del molín d'Aceite un pocu más palantre, nes Regateras, el restu del añu taba secos. Toa esta zona yera una gran pradería onde se triaba, anguaño ta llantáu de Chopos.
Peraltilla
Peraltilla ye un conceyu d'España na provincia d'Huesca, Comunidá Autónoma d'Aragón. Tien un área 16,26 km² con una población de 198 habitantes (INE 2009) y una densidá de 12,18 hab/km².
Uña de Quintana
Xeografía
De relieve llanu na so mayor parte, Uña de Quintana atiesta al nordeste por: El Monte que va de Osilga y Valdemengo a l'Almena pasando pol Sierro, relieve montascosu de poco altor y la Chana, el Picu El Cuernu, el so puntu más alto remata a 800 m apenes. Al norte por: la pandiella de l'Almena, el Castru y los Trechos. Al sur: pel monte d'El Real. Al oeste: pola Chanica, El Souto, les Pàradas, Valdefuentes, y Los Valles. El so términu cunta con una superficie de 2999 hectárees, delimitando el so perímetru polos términos de les llocalidaes de Cubo de Benavente al norte, Congosta y Ayoó de Vidriales al nordeste, San Pedro de Ceque al sur, y Molezuelas de la Carballeda al oeste.
Cómo llegar
L'accesu a Uña de Quintana pola autovía de les Ríes Baixas sentíu Benavente - Vigo. Salida: La Bañeza en Camarzana de Tera, direición Santibáñez de Vidriales y la primer cai a la izquierda direición a Brime de Sog, a la salida de Brime coyer la carretera a la derecha, direición Uña de Quintana Molezuelas de la Carballeda.
Viniendo en sentíu contrariu de Vigo a Benavente (Zamora). Salida en: Rionegro del Puente direición La BañezaNogarejas. Llegamos al primer pueblu, Molezuelas de la Carballeda y coyemos la carretera a la derecha d'Uña de Quintana. Nos dos sentíos, ta a unos 17 quilómetros de l'autopista aproximao.
Viniendo del norte por Astorga o La Bañeza. Salida a: Nogarejas, esvió para Rionegro del Puente, Molezuelas de la Carballeda. Tamién dende La Bañeza, direición Camarzana de Tera por Jiménez, Castrocarbón, Fuente Encalada, Santibáñez de Vidriales, Brime de Sog.
Historia
Uña escarez de xacimientos arqueolóxicos qu'indiquen de forma clara l'orixe de la so primer población sedentaria, magar s'atopa nun territoriu nel qu'esisten muertes del so poblamientu prehistóricu. Tres el so reconquista polos reis lleoneses, esta llocalidá formó parte del procesu repoblador qu'entamó dicha monarquía. Uña tuvo integrada na provincia de Llión, tal que recueye nel sieglu XVIII Tomás López en Mapa xeográficu d'una parte de la Provincia de Llión.
Nel Catastru del Marqués de la Ensenada, del añu 1753, la llocalidá figura como Uña de Quintana del Marcu, siendo entós parte d'un Señoríu perteneciente al Marqués de Montealegre, al que los vecinos pagaben los sos impuestos ("doscientos Reales de vellón" nel mentáu Catastru).
Sicasí, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, Uña pasó a formar parte de la provincia de Zamora, calteniendo la so adscripción rexonal al Reinu de Llión, que, como toles rexones españoles de la dómina, escarecía de competencies alministratives. En 1834 integrar nel partíu xudicial de Benavente, al que pertenez na actualidá.
Tres la constitución de 1978, Uña pasó a formar parte en 1983 de la comunidá autónoma de Castiella y Llión, en tanto conceyu integráu na provincia de Zamora.
Fiestes
Les fiestes son la primer selmana d'agostu n'honor a los santos Xustu y Pastor, patronos d'esti pueblu y nesos díes hai tou tipu de celebraciones tantu relixoses como deportives y culturales. Tamién el día 15 de mayu celebra San Isidro, qu'encarga la misa un devotu del pueblu. Faise una procesión na que se lleva al santu hasta la salida del pueblu, onde'l sacerdote bendiz los campos por que tengan bona collecha. El Corpus celebra diez díes dempués de la so fecha habitual y oficial. El 16 de xunetu, celebrar por devoción la Virxe del Carmen, na que la xente del pueblu ufiérta-y ramos de flores y sácase pol pueblu en procesión.
El primer domingu d'ochobre, por devoción celébrase la Virxe del Rosario. La misa ye encargada por un mayordomu y si nun lu tien, encárgase'l pueblu de celebrar la misa; esta tamién tien procesión pol pueblu.
Vinton Cerf
Vinton 'Vint' Gray Cerf ye un ciencies de la computación científicu de la computación estauxunidense, consideráu unu de los 'padres' d'Internet. Graduóse en matemátiques y ciencies de la computación na Universidá de Stanford (1965). Mientres la so estancia posterior na Universidá de California (UCLA) llogró la maestría en ciencies y el doctoráu.
Biografía
Cuando solo tenía 25 años trabayó nel motor de cohete F-1 que sirvió pa propulsar el cohete Saturn V que viaxó a la lluna, y a principios de los años 70 empezó a desenvolver con Robert Kahn un conxuntu de protocolos de comunicaciones pa la rede militar, financiáu pola axencia gubernamental DARPA. L'oxetivu yera crear una "rede de redes" que dexara interconectar les distintes redes del Departamentu de Defensa de los Estaos Xuníos, toes elles de distintos tipos y que funcionaben con diversos sistemes operativos, con independencia del tipu de conexón: radioenlaces, satélites y llinies telefóniques.
Ente 1976 y 1982, trabayando en DARPA, foi pioneru nel desenvolvimientu de la tresmisión per radiu y satélite de paquetes, responsable del proyeutu Internet y del programa d'investigación de seguridá na rede. Siempres esmolecíu polos problemes de conexón de redes, Cerf estableció en 1979 la Internet Configuration Control Board (que darréu se denominó Internet Activities Board), y foi'l so primer presidente.
Ente 1982 y 1986, Cerf diseñó'l MCI MAIL, primer serviciu comercial de corréu electrónicu que se conectaría a Internet.
En 1992 foi unu de los fundadores de la Internet Society y el so primer presidente.
Anguaño Vinton Cerf ye'l vicepresidente mundial y Chief Internet Evangelist de Google. Ye miembru del Conseyu Asesor Internacional del Centru Cultural Internacional Oscar Niemeyer d'Avilés, Asturies.
Å (lletra)
La lletra Å ( å en minúscules, é tamién escrita como aa) representa dellos (anque de cutiu bien similares) soníos en dellos idiomes. Ye una lletra separada nos alfabetos danés, suecu, noruegu, finlandés, frisón del norte, valón, chamorro, lule sami, skolt sami, sami meridional y groenlandés. Amás, ye parte de los alfabetos utilizaos para dellos dialeutos alemánicus y austro-bávaros  del alemán.
Nos idiomes escandinavos y en dellos dialeutos teutonos la pallabra aa, ae o a cencielles å (pronunciada ente los escandinavos davezu como un amiestu de [a] y [o]; como una [o] en suecu) ta rellacionada cola agua (como n'Åland) o un pequeñu cursu d'agua (regueru o ríu pequeñu en suecu). En danés y noruegu amás de significar regueru tien el valor de la interxeición española "¡oh!". Anque se deriva d'una A, considérase una lletra separada. Creóse como una forma de semi-lligadura d'una A con una o más pequeña enriba para denotar una A llarga y más fonda.
Nos ordenadores, nos estándares de codificación de caráuter ISO 8859-1 y Unicode, los carauteres "Å" y "å" tienen los códigos 0197 y 0229, respeutivamente, o C5 y E5, en sistema hexadecimal.
Usu nes llingües escandinaves
miniaturadeimagen|Tecláu suecu/finlandés qu'amuesa les lletres Å, Ä y Ö La lletra Å representa nos alfabetos nórdicos el soníu que n'asturianu denominaríase o zarrada. Sicasí, la lletra puede corresponder a una vocal llarga (xeneralmente) o curtia (si-y siguen dos consonantes). La lletra usóse nes llingües escandinaves dende l'adopción del alfabetu llatín na Edá Media, en perxuiciu de les runes. Pese a dexar de ser usada nel danés y noruegu pola influencia del alemán y el neerlandés (onde de cutiu les pallabres con "aa" correspuenden a escandinaves con "å", como, por casu: haar en neerlandés, ye hår en noruegu ("pelo" n'asturianu) foi caltenida pol suecu. La lletra foi reintroducida nel noruegu en 1917 y darréu nel danés en 1948.
Nos idiomes danés y noruegu, "Aa" ye consideráu equivalente a "Å" (para mayúscules; "aa" equivalente para minúscules de "å"), sobremanera si escribese nun tecláu ónde Å/å nun tean disponibles. Ye amás una forma bien común en nomes antiguos, seyan xeográficos o de persones. Polo xeneral, los primeres fueron re-afechos, pero los segundos non (vease por casu, el casu d'Ivar Aasen, padre del nynorsk).
Neses trés llingües, la lletra asítiase a la fin del alfabetu llatín habitual, magar nel casu del suecu apaez tres la "Z" (precediendo "Ä" y "Ö") ente que en noruegu y danés y precedenla, siendo la última lletra del alfabetu, que s'acaba con "...Z, Æ, Ø, Å".
Nes trés llingües la lletra å tien significáu por sí sola, significandose "regatu".
En noruegu, ye amás una marca usada pra marcar a los verbos infinitivos: å synge (cantar), å sove (dormir). Comparándolo col inglés, ye equivalente a la partícula "to", to talk (falar); en danés a "at", at tale (falar) y en suecu a "att", att balta (que tamién significa como nos casos anteriores falar). El mesmu símbolu å utilízase para representar la pronunciación dialeutal de la marca d'infinitivu att en suecu: att sova, pronunciáu å sova (dormir).
Usu de la lletra nel checu
Ů ů "L'aníu" utilízase tamién sobre la vocal o en checu (ů) pa denotar una o llarga [oː], como en stůl [stuːl] («mesa»). Nun s'atopa al entamu de les pallabres, onde prefier usase l'acentu agudu, que ye la forma xenérica del checu para representar les vocales llargues ú [oː].
Esti diacríticu, llamáu kroužek, amestóse mientres el sieglu XVI a los signos escurríos por Jan Hus, como l'háček y l'acentu agudu. Nel so orixe foi l'abreviatura del diptongu [uo] que terminó evolucionando en [oː] y llegó a confundise coles otres o llargues, escrites ú. La ortografía foi nesti puntu conservadora.
Escritura valona
L'Å introducióse en delles variaciones llocales del dialeutu del este del valle a principios del sieglu XX, primeramente col mesmu soníu que tenía nel danés. El so usu estendióse rápido a tolos dialeutos orientales al traviés de la influencia cultural de la ciudá de Liexa y tenía trés soníos distintos dependiendo del allugamientu: a, o abiertu llargu, unu o llarga o cerraes a tiempu. L'usu d'una sola lletra å para cubrir les distintes pronunciaciones foi adoptáu pola nueva ortografía pan-valona, que sistematiza una única forma d'escribir pallabres iguales, independientemente de les variaciones fonétiques llocales.
N'escritures non estandarizaes fuera del área de Liexa, les pallabres que contienen å escríbense con au, â o ô dependiendo de la pronunciación. Por casu, la pallabra måjhon (casa) na ortografía estandarizada escríbese môjo, mâhon, mohone , maujon na escritura del dialeutu.
Una rexón cercana a Valonia, Picardo usa'l mesmu archigrafema en ciertes grafíes (Lévèque-Braillon o Feller), como en cåt ([kɒ], [ka] o [kot]) para “gatu”. Esti usu sigue siendo minoritariu.
La Romaine (Altu Saona)
Tien una población de y una superficie de  km².
Vadillo de la Guareña
Vadillo de la Guareña ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Zamora, na comunidá autónoma de Castiella y Llión.
Asítiase na contorna de La Guareña, territoriu carauterizáu por ser una altiplanicie con una cota media d'ente 800-820 m con delles pequeñes elevaciones y un ampliu valle por onde escurre'l ríu Guareña, arrodiáu de campos agrícoles dedicaos al cultivu de cebera de secanu, cultivos de regadío y viñeos.
Xeografía
Atopar a veres del ríu Guareña y enclaváu nun puntu próximu a les provincies de Valladolid y Salamanca, llendando colos conceyos de Guarrate, Fuentelapeña, Alaejos, Castrillo de la Guareña y La Bóveda de Toro.
Historia
thumb|left| Emblema de la [[Orde de San Xuan de Xerusalén, a la que perteneció Vadillo ente los sieglos XII y XIX]]
Vadillo tuvo bien venceyáu a la orde de San Xuan de Xerusalén dende'l 3 de xunu de 1116, cuando la reina Urraca I de Llión venció a estos caballeros La Bóveda de Toro con toles sos aldegues. Donación qu'en 1125 foi confirmada por Alfonsu VII de Llión. Los sanjuanistas exercieron un dominiu casi absolutu en tou esti territoriu, calteniendo en dellos casos conflictos d'intereses col obispáu de Zamora, como en 1186, cuando l'obispu Guillermo y el prior del Hospital Pedro Areis, llegaron a un alcuerdu sobre los derechos eclesiásticos de les ilesies sanjuanistas na zona. Esta situación de dependencia caltener hasta 1875, en que por aciu la bulda Quos diversa estes ilesies del Hospital pasaron a depender de la diócesis de Zamora. Amás, la situación de conflictu tamién esistió cola'l conceyu de Toro, cuando los vecinos de dellos sitios sanjuanistas -ente ellos los de Vadillo- negar a emprestar serviciu militar xunto colos toresanos, reticencia que se caltuvo hasta 1246, cuando l'infante Alfonso -futuru rei Alfonsu X el Sabiu- obligó-yos a emprestalo.
Vadillo foi una de les llocalidaes representaes pela ciudá de Toro en Cortes, pasando a integrar na Edá Moderna la provincia de Toro. Cola creación de les actuales provincies en 1833, Vadillo de la Guareña pasó a formar parte de la provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, que, como toles rexones españoles de la dómina, escarecía de competencies alministratives.
Tres la constitución de 1978, Vadillo pasó a formar parte en 1983 de la comunidá autónoma de Castiella y Llión, en tanto llocalidá perteneciente al conceyu de Vallesa de la Guareña de la provincia de Zamora.
Bellmawr
Bellmawr ye un borough del condáu de Camden, nel estáu de Nueva Jersey. Llenda con.
Demografía
Tien una población de y una superficie de  km².
Manali
Manali (en tamil: மணலி ) ye una llocalidá de la India nel distritu de Tiruvallur, estáu de Tamil Nadu.
Xeografía
Atópase a una altitú de 6 msnm a 14 km de la capital estatal, Chennai, na estaya horaria UTC +5:30.
Demografía
Según estimación 2010 cuntaba con una población de 39 507 habitantes.
Valdefinjas
Valdefinjas ye un conceyu d'España, na provincia de Zamora, comunidá autónoma de Castiella y Llión.
Tien una superficie de 16,3 km² con una población de 51 habitantes (INE 2017) y una densidá de 3,13 hab/km².
Historia
Como'l restu d'alfoz toresano, mientres la Edá Media Valdefinjas quedó integráu nel Reinu de Llión, que los sos monarques acometeríen la repoblación de la llocalidá dientro del procesu repoblador lleváu a cabu na xurisdicción toresana.
Yá na Edá Moderna, Valdefinjas tuvo integráu na provincia de Toro, dependiendo dende la Edá Media del arciprestalgu toresano, siendo dende les Cortes lleoneses de 1188 una de les llocalidaes representaes pela ciudá de Toro en Cortes.
Sicasí, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, la llocalidá pasó a formar parte de la provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, integrándose en 1834 nel Partíu Xudicial de Toro.
Economía
Ye una población enmarcada na Denominación d'Orixe Toro, produciendo vinos, la mayoría caseros, anque apocayá afincárase una bodega nel conceyu. La ocupación principal ye l'agricultura y la ganadería. En 2006 instalóse la fábrica de quesu artesanal de quesu zamorano del 'Zagal de Valdefinjas'.
Cultura
La so cultura popular ye fiel reflexu de la llocalidá próxima de Toro.
Celébrense les sos fiestes en mayu (Patrón) y apocayá recuperóse la tradición de celebrar les Águedas.
Cantares tradicionales son el 'Tíu Babú' y el 'Boleru d'Algodre'.
Rosey (Altu Saona)
Rosey ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Aries
Aries ye una de les constelaciones del zodiacu; ta allugada ente Piscis al oeste y Tauru al este.
Carauterístiques
Les estrelles d'Aries son davezu débiles, sacante Hamal (α Arietis) y Sharatan (β Arietis).
Oxetos
Los pocos oxetos del cielu fondu d'Aries son, tamién, enforma febles. Ente ellos, les galaxes NGC 697 (al noroeste de β), NGC 772 (al sureste de β), NGC 972 (n'ángulu norte de la constelación) y NGC 1156 (al noroeste de δ).
Mitoloxía
Esti ye'l carneru que portaron los argonautes pa la Cólquide na so fuxida. A la llegada sacrificóse y cola so muerte amosó-yos el vellocín d'oru que Xasón y los de so tanto buscaben. Paez qu'ente les civilizaciones mediterránees antigües hebo alcuerdu na forma y nome d'esta constelación. left|150px|thumb|Representación medieval d'Aries.
Astroloxía
Esta constelación ta arreyada al signu astrolóxicu d'Aries (21 de marzu-19 d'abril). Ye'l primer de los signos y ta asociáu col fueu, como ún de los cuatro elementos, y asina xunta Saxitariu y Lleo y un signu de fueu. El so opuestu ye Llibra
Jorge Tadeo Lozano
Jorge Tadeo Lozano de Peralta y González Manrique, Vizconde de Pastrana foi un naturalista neogranadino que presidió'l Colexu Eleutoral de Cundinamarca y foi primer presidente del acabante crear Estáu Llibre de Cundinamarca.
Biografía
Nació en Bogotá el 30 de xineru de 1771, los sos padres fueron el Marqueses Jorge Miguel Lozano y María González Manrique. En 1781 empezó estudios nel colexu del Rosario, onde estudió lliteratura, filosofía y medicina.
En 1791 viaxó a Europa, estudió química ente 1792 y 1793 nel Real Llaboratoriu de Química de la Corte de Madrid. Depués empecipió la carrera militar n'España, onde fixo parte de la Guardia de corps, onde algamó'l grau de capitán.
Al tornar al Nueva Granada en 1797, Tadeo namorar de la so sobrina, María Tadea Lozano y Isasi, fía del so hermanu José María Lozano de Peralta, segundu Marqués de San Jorge. Espresando'l so deséu de casase con ella, pero al nun podelo casar la Ilesia católica por cuenta del so grau de consanguinidá, solicitó una dispensa al Arzobispu de Bogotá, Baltasar Jaime Martínez Compañón, pola cual pagó'l 7 de xunu de 1797, dos mil pesos pa ser utilizaos como subsidios pa la educación de les neñes de la escuela d'enseñanza, 600 pesos pa les decoraciones de la ilesia, incluyendo dos pintures relixoses, y la construcción d'un acueductu en Funza. La dispensa foi concedida'l 28 de xunu de 1797 y la boda llevar a cabu darréu'l 2 de xunetu del mesmu añu. D'esta unión, nacieron cuatro fíos.
Actividá científica
En 1801 fundó, xunto col so primu Luis Azuola y Lozano, el Corréu interesáu, eruditu, económicu y mercantil de Santafé de Bogotá. Dictó la cátedra de química na Universidá del Rosario. En 1806 foi almitíu a la Real Espedición Botánica del Nuevu Reinu de Granada, dirixida por José Celestino Mutis, pa ocupase primordialmente d'investigaciones nel campu de la zooloxía. Consideráu'l primera herpetólogu de Colombia, una de les sos obres zoolóxiques más importante titulóse «Memoria Sobre les Culiebres», publicada en 1810. Escribió amás pal Selmanariu del Nuevu Reinu de Granada onde publicó «Idea d'un preséu llamáu Chromapicilo que manifiesta la degradación de los colores» en 1810. Un fragmentu de la so obra «Fauna Cundinamarquesa» tamién apaeció nel Selmanariu.
Actividá política
Tres la declaración d'independencia en 1810, Lozano foi designáu presidente del colexu eleutoral constituyente encargáu de redactar una constitución pal incipiente Estáu de Cundinamarca. La corporación dedicar a la xera encamentada (25 de xineru a 6 de marzu de 1811) y ellaboró un proyeutu que previo un sistema federal y representativo. Aldericáu, recibió sanción el 30 de marzu de 1811.
Lozano resultó escoyíu primer presidente del nuevu Estáu de Cundinamarca y el primeru d'abril de 1811 xuró'l so cargu. Pero'l so mandatu foi de curtia duración, pos al cabu de pocos meses foi duramente criticáu por ser demasiáu débil y polos escándalos constantes en qu'él y la so familia taben arreyaos. El so mayor rival yera Antonio Nariño, que ximelgó una campaña de propaganda pa estremalo del so cargu, tou orquestado y sopelexáu pol periódicu La Bagatela, onde pidió abiertamente la so destitución o arrenunciu. Esta campaña foi namái'l productu d'un descontentu popular con Tadeo, quien foi criticáu por munchos criollos poles sos conexones con España y el so títulu de nobleza.
Tadeo finalmente arrenunció'l 19 de setiembre de 1811, dexando asumir el cargu a Nariño. Dempués d'eso retiróse de la política pa concentrase nos sos estudios y asuntos personales.
Muerte y legáu
Mientres la Reconquista de la Nueva Granada, el denomináu Pacificador Pablo Morillo invadió Bogotá y marcó l'empiezu del reináu del terror, la purga de los independentistes y les sos instituciones. Morillo buscó a Tadeo, pola so participación nel Congresu, nel periódicu revolucionariu L'antioyu, y pol fechu de que foi Presidente de Cundinamarca, lo que lo convirtió nun oxetivu primordial del Reináu del Terror. Foi escorríu, quitáron-y el so posesiones y foi finalmente arrestáu y deteníu mientres dos meses, que remataron na so execución por un pelotón de fusilamiento el 6 de xunetu de 1816 na Güerta de Jaime, agora Plaza de Los Mártires, en Bogotá.
La Rosière (Altu Saona)
Tien una población de y una superficie de  km².
Torregamones
Topónimu
El nome del pueblu ye compuestu, formáu polos vocablu "torre" y "gamones". La vinculación cola planta de los gamones o asfódelos paez clara, idea que se refuerza cola esistencia d'otra llocalidá asitiada 2 quilómetros de Torregamones que se llama Gamones. Dambes deben el so nome a esti xéneru de plantes viviegues yerbácees, biañales o perennes, naturales del sur y centru d'Europa, que nesti territoriu tuvieron especial importancia, bien pola so bayura, bien poles sos propiedaes melecinales o pol so usu en rituales.
Na zona ye frecuente'l comentariu de que Torregamones foi "la torre de Gamones", anque nun hai constancia que la acote. D'esta forma, Gamones sería'l nucleu de población más antiguu y orixe del pueblu de Torregamones. Piénsase que, en dalgún momentu, de xuru por razones defensives, los habitantes de Gamones edificaron una torre nun llugar más eleváu pa protexese y que col tiempu afitóse como una llocalidá independiente.
Símbolos
120px|left|Escudu de Torregamones.
L'escudu heráldicu del conceyu represéntase conforme a la siguiente descripción testual o blasón:
La descripción testual de la bandera ye la que sigue:
Allugamientu
190px|thumb|left|Situación del conceyu de Torregamones na [[provincia de Zamora.]]
Torregamones asítiase nel suroeste zamoranu, siendo'l ríu Duero la frontera natural que dixebra esta llocalidá de la so vecina Miranda de l Douro, esta postrera perteneciente a Portugal. Falta 52 km de Zamora capital, 34 km de Fermoselle y 17 de Bermillo de Sayago. El so términu atiesta al norte con Villardiegua de la Ribera, al este con Moralina, al sur con Gamones, Argañín y Badilla y al oeste con Miranda de l Douro.
Pertenez a la contorna tradicional de Sayago ya intégrase dientro de la Mancomunidá Sayagua y el partíu xudicial de Zamora.
El so términu municipal atópase enclaváu dientro del parque natural d'Apuertes del Duero, un espaciu natural protexíu de gran curiosu turísticu.
Historia
Nel Paleolíticu, conocíu como tal el periodu en que l'home fabricaba les sos ferramientes de piedra tallada, Sayago sufrió los xelizos fríos de les glaciaciones. Sicasí, y a pesar de la climatoloxía adversa, les terraces del Tormes empobinaes al mediudía y dellos abrigos o cueves naturales nesti ríu, según nel Duero favorecieron la permanencia de pequeños nucleos poblacionales. Son conocíos, nesi aspeutu, abellugos como la cueva de Valcuevo» de Torregamones.
Nel pagu de «La Veiga» topóse un domen celta que ye conocíu polos del pueblu col nome de «El Santu», denominación que tamién inclúi a la so redolada inmediata. El llugar ye una zona húmeda de praos nel qu'amás tuvieron asitiaos los antiguos edificios de la devesa de Villanueva. El dolmen ta formáu por dos grandes ortostatos de 1,30 por 1,30 m. Ye del tipu de corredor, parte del cual ye l'únicu elementu calteníu, siendo destruyida na so totalidá la cámara que, posiblemente, topábase empobinada al este de los restos actuales. Topábase asitiáu al suroeste d'una ermita allugada en llugar más eleváu, a una distancia d'unos 150 m, de la cual güei nun queden otros testimonios que cachos de texa y delles piedres de los sos cimientos totalmente desordenaes. Unu de los ortostatos llabróse cola cuenta d'acoyer la talla de la Virxe, pa ser venerada cuando se llevaba hasta esti llugar nel día de la so romería. La cristianización queda atestiguada por esti fechu y pol nome dau al monumentu.
En Sayago tamién hubo asentamientu castreños, ente los más significativos ta'l de «Torrieca del Castiellu» en Torregamones. Polo xeneral, los castros de Sayago fueron xeneralmente de dimensiones amenorgaes, y, dacuando, de mínimes dimensiones. Solíen allugase en llugares estratéxicos, elevaos, cercanos a manantiales, protexíos por defenses naturales como cantiles o cursos d'agua. La parte accesible quedaba defendida por fuertes muralla, dalgunes con piedres fincaes delantre de les mesmes.
De la dómina de los romanos quédennos les calzaes romanes que fixeron de la zona un llugar de tránsitu constante. En Sayago dos de les calzaes más importantes, la Mirandesa y la que xunía Ledesma con Pinu, cruciar en Torregamones.
Al marxe de los anteriores asentamientos, hai quien considera que l'allugamientu actual de Torregamones surdió como arrabalde del vecín Gamones mientres la repoblación que na Edá Media entamaron los reis lleoneses, quiciabes por cuestiones defensives, y acabó siendo un asentamientu independiente.
Coles mesmes, gran parte de la historia de los últimos sieglos de Torregamones tuvo venceyada a la so condición de pueblu de frontera. Esta situación xeográfica ye la que motivó la construcción del denomináu Fuerte Nuevu que mandó construyir Carlos III d'España mientres la Guerra de Restauración portuguesa pa bombardear dende ellí la ciudadela de Miranda de l Douro. Tamién foi emplegáu darréu mientres la Guerra de Socesión. Na actualidá ye un recursu turísticu del apuerte que foi calteníu como alcordanza d'aquelles lluches col país vecín. La situación fronteriza tamién tuvo transcendencia mientres la Guerra de la Independencia Española, nesti casu la barca de «Múrcena» en Fermoselle, y Torregamones fueron pasos que, pola so indefensión, convertir n'habituales pa destacamentos franceses con tol tipu de servidumes qu'ello traía en diversos campos: económicu, artísticu y humanu. Per otru llau, hasta la construcción de la presa hidroeléctrica de Miranda nun esistió nenguna ponte na redoma pa pasar d'un llau al otru de la frontera. Esto motivó'l contrabandu convertir en práutica habitual mientres la Guerra Civil española y los años de posguerra, a pesar de la esistencia de puestos de vixilancia na zona. Finalmente, a partir de la construcción de la presa de Miranda de l Douro, rematada en 1961, y la consecuente carretera ente un país y otru (carretera conocida nel pueblu como "la internacional"), col consecuente control fronterizu que dexó d'utilizase'l 1 de xineru de 1993 cola entrada a valir del Mercáu Únicu Européu.
Cola creación de les actuales provincies en 1833, Torregamones quedó adscrita a la provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, que, como toles rexones españoles de la dómina, escarecía de competencies alministratives o executives, teniendo un meru calter clasificatorio. Tres la constitución de 1978, y la diversa normativa que la desenvuelve, Torregamones pasó a formar parte en 1983 de la comunidá autónoma de Castiella y Llión, en tanto conceyu adscritu a la provincia de Zamora.
Aportar del Duero
thumb|240px|Arribanzos nel términu de Torregamones vistos dende'l cai de [[Miranda del Duero]] Torregamones ta allugáu dientro del parque natural d'Apuertes del Duero, que se caracteriza, en resume, pol enorme cañón que col pasu de miles d'años foi formando'l ríu Duero erosionando el granitu, dando llugar a grandes parés llaterales ente les que desfila'l ríu. Ye tou un paraísu natural onde podemos atopar, por casu, la mayor colonia de cigüeñes negres de toa España.
El parque natural supón el mayor curiosu turísticu del pueblu. Les paraxes naturales de gran guapura, col rumor del Duero de fondu, atraen cada vez a más xente escontra Torregamones. Les rutes de senderismo son lo más habitual, anque tamién ye posible faer un viaxe en barca pel ríu.
D'ente la fauna merez una particular atención la cigüeña negra, especie en peligru d'estinción de la que queden pocos exemplares, dalgunos de los cualos atópense nesta zona.
La ruta de los molinos
Pol términu municipal trescurren les agües de la rivera de los Moriegos, que desagua nel Duero. Aprovechando la mesma construyeron dellos molinos que dexaben utilizar la fuercia de les sos agües pa mover enormes piedres que machucaben la cebera dexando la ellaboración de farina. Estos molinos son d'un enorme interés, yá que enseñen al visitante la manera que teníen los habitantes del pueblu d'aprovechar los recursos de la naturaleza pa sacar alantre los sos llabores cotidianos. La disposición de los mesmos a lo llargo de la rivera dexa que pueda siguise una ruta ente los mesmos. Los molinos meyor calteníos son Los Payeros, Los Domingos, Nuevu, Matarranas, La Azurera y Los Luciés. Les families que construyeron los molinos adqueríen un derechu d'usu del mesmu de ciertos díes a lo llargo del añu. Al finar una persona con derechu al usu d'un molín, el so derechu partir ente los sos herederos. Anque los molinos yá nun s'utilicen, salvu contaes esceiciones, dichos derechos d'usu siguen vixentes ente les families de Torregamones.
Los chiviteros
Otru gran curiosu son los chiviteros, una suerte de cabanos construyíos en piedra y con teyáu d'escoba allugaes dientro d'una corrolada en mediu del monte. El so constructor, el cabreru Manuel de San Antonio, utilizar hasta la década de 1990 p'abellugar a los sos animales más pequeños, protexéndo-yos del fríu y de les alimañes.
Fuerte Nuevu
Allugáu en plenos Apuertes del Duero foi rehabilitáu nos últimos años.
Agricultura y ganadería
La economía de Torregamones, al igual que la del restu de pueblos de la contorna de Sayago, vien carauterizada fundamentalmente poles actividaes agrícoles y ganaderes, manifestaes so la forma de pequeñes esplotaciones unifamiliares.
Los cultivos pueden clasificase en función d'a quien van destinaos. Per un sitiu apaecen los cultivos destinaos al consumu animal, representaos fundamentalmente poles ceberes, tales como'l trigu, la cebada y el centenu. Per otru llau, apaez l'agricultura destinada al consumu humanu, que de la mesma se puede subdividir nos cultivos de verdures y hortolices (producíos fundamentalmente nes güertes o güertos, conceutos que s'estremen en función de la so estensión, siendo'l güertu más pequeñu que la güerta) y otros a los que se dediquen mayores superficies de terrén, onde s'inclúin los semaos de pataques y garbanzos y tamién les viñes.
Tocantes a la ganadería, destaca fundamentalmente la cría d'exemplares ovín y vacunu, anque tamién atopamos, en menor midida, con exemplares de ganáu porcino, caprino, asnal, equín, mular y avícola.
La estensión del términu municipal podría faer pensar nuna bayura de los cultivos, anque esta realidá enfrentar a dos problemes: la catalogación de parte del terrén como Parque Natural (lo que lo fai incultivable) y l'escasa productividá del suelu, que se traduz en que la producción destínese, esencialmente, al autoconsumo.
La raza bovina autóctona ye la "sayaguesa". Catalogada como tal, cabo destacar la so gran pureza, caltener mientres centenares d'años ensin ser cruciada con otres raza. Ye'l bovín más antiguu d'Europa y descendiente direutu del Uro.
Construcción
El sector de la construcción emplega a non poques persones de Torregamones qu'exercen el so trabayu bien por cuenta propia o bien por cuenta ayena. Los trabayadores d'esti sector lleven a cabu les sos actividaes tantu dientro como fuera del conceyu, principalmente construyendo o reparando viviendes o bien infraestructures agroganaderas.
Servicios
Pensando n'el llabradores y ganaderos, atopamos tamién con un almacén de venta de ceberes y una tienda de productos fitosanitarios.
Al llau de la Plaza Mayor atópase'l centru médicu, onde se pasa consulta diariamente (sacante les fines de selmana y festivos). Y tamién non bien lloñe d'ellí tópense les escueles públiques, onde s'imparten clases d'educación infantil y primaria. Diches escueles formen parte d'un centru rural arrexuntáu (C.R.A.) que la so sede atópase en Muga de Sayago.
Tamién ta funcionando una oficina d'información turística, coles mires d'informar al visitante alrodiu de los llugares y actividaes d'interés non yá del pueblu sinón tamién de les llocalidaes vecines.
San Ildefonso
El patrón de Torregamones ye San Ildefonso, que vivió ente los años 607 y 667 nel Toledo de la dómina visigoda, siendo obispu de la ciudá y amosando una especial devoción pola Virxe María. Los restos del santu treslladar de Toledo a Zamora mientres la ocupación musulmana, pero perdióse-yos la pista hasta que fueron atopaos xunto colos de San Atilano en 1260. Nel añu 1496, estos restos fueron alzaos a la capiya cimera de la ilesia de San Ildefonso de Zamora, de la que daquella yera párroco Francisco Álvarez, natural de Torregamones, que consiguió qu'una reliquia, concretamente un matapioyos, fora lleváu al pueblu, onde güei se sigue venerando.
La fiesta de San Ildefonso celébrase dos veces al añu. Per un sitiu, el 23 de xineru, que ye'l día de la festividá y vuélvese a celebrar el 26 de mayu, cuando se fai tamién la bendición de campos, sacando al patrón en procesión, acompañáu de la Virxe del Rosario y el neñu Jesús, y faciendo una plegaria por que les colleches del añu sían favorables.
La Virxe del Templu
La patrona de Torregamones ye la Virxe del Templu. Na paraxa del pueblu conocíu como Les Contiensas, a escasos metros del términu municipal de Moralina, hai un buecu d'escasa fondura onde se diz que foi atopada la imaxe de la Virxe qu'agora se venera. Son munchos los llugares, y Torregamones ye unu d'ellos, onde se cunten lleendes alrodiu d'imáxenes d'esti tipu soterraes mientres enforma tiempu (con motivu, principalmente, d'invasiones que podíen ponela en peligru) y la posterior apaición sobrenatural d'una entidá que s'identifica cola Virxe a un pastor indicándo-y qu'esiste una imaxe so nesa paraxa y pidiéndo-y qu'avise a les xentes por que sía sacada de la tierra y constrúyase-y una ermita. Nel casu concretu de Torregamones, l'apaición presentar al pastor como Virxe del Templu en plenu mes d'agostu y pidió a ésti qu'avisara a los demás vecinos, que nesa dómina del añu atopábense trabayando nes eres. Como naide fíxo-y casu, la Virxe presentóse-y nuevamente y enllenó la capa del pastor de nieve por que lu creyeren. Al tornar ésti a les eres y amosar nieve en plenu agostu (que nin siquier se dilió pol sol mientres el so trayeutu), los sos vecinos convenciéronse y rescataron la imaxe llevándo-yla a la ilesia.
Mientres la nueche, la imaxe sumió, volviendo ser atopada en Les Contiensas. La vecina población de Moralina, al tener llugar estos acontecimientos a escasos metros del so términu, interpretó que la Virxe nun quería que la so talla quedara en Torregamones y reclamó la imaxe pa sigo. La disputa resolver con un alcuerdu pol cual el pueblu que terminara antes la construcción d'una ermita sería'l que-y la quedara. La construcción nun foi, como en tantes ocasiones, nel llugar de l'apaición, sinón dientro de los cascos de los pueblos. El trabayu de Torregamones foi a bon ritmu, pero en Moralina tou lo que construyíen de día cayer mientres la nueche. Evidentemente al asoceder esto, namái Torregamones pudo concluyir la so ermita, que tien la so cabecera apuntando escontra'l llugar de l'apaición. La imaxe foi asitiada nel interior y yá nun volvió sumir.
La fiesta de la Virxe del Templu celébrase'l tercer fin de selmana d'ochobre. Les celebraciones duren ente 2 y 4 díes, xirando en redol al actu llitúrxicu central, que ye la Misa n'honor de la Virxe oficiada na mañana del domingu. Esa mesma tarde tien llugar el rezu del rosariu, tres el cual celébrase'l Ofertorio. Nél, la imaxe de la Virxe, acompañada polos sos dos mayordomes, asitiar a un estremu de la plaza, ente que los asistentes al Ofertorio arrodien tola plaza pa pasar unu a unu delantre de la imaxe y faer la so donativo. Los homes pasen de primeres, precedíos pol alcalde, y les muyeres facer dempués, tres les mayordomes. Una vegada termináu'l Ofertorio, celébrase una procesión alredor de la ilesia mientres la cual ye tradicional el Baille del Ramu. De siguío tien llugar el xuegu de pelota esquito, una tradición bien enraigonada en Torregamones. Nes fiestes tienen llugar distintos actividaes, como les tradicionales verbenes, onde distintes orquestes allanten a la vecindá y sirven d'escusa pa concentrar a numberosos nuevos y non tan nuevos de los pueblos de la contorna. Tamién suelen representase obres de teatru y actuaciones de grupos de coros y dances y prestar a los más pequeños entamando xuegos infantiles.
La feria del 25
El día 25 de cada mes tien llugar, xunto a la ermita, la feria del pueblu. Nella dan cita dellos comerciantes qu'alleguen colos sos productos testiles, calzáu, caciplos, frutos secos y oxetos varios. Hasta hai non munchos años tenía llugar na mesma fecha una feria de ganaos.
Otres fiestes y devociones
Otros santos que gocien d'especial considerancia en Torregamones son San Antonio (17 de xineru), San Blas (3 de febreru), San Onofre (12 de xunu) y la Virxe del Rosario (primer domingu d'ochobre).
En Selmana Santa celébrense distintos actos llitúrxicos, pero ye especialmente relevante la procesión de la Soledá que se celebra'l Vienres Santu, cuando tien llugar un Via Crucis peles cais acompañando a la Virxe de la Soledá. Tres la procesión cantar nel so honor una Salve na ilesia. El Domingu de Resurreición tien llugar la Procesión del Alcuentru.
Son tamién típicos los antroxos, onde ye tradicional que los neños del pueblu vaigan de casa en casa pidiendo dineru, amás de la vieya tradición de "picar el gallu".
Nos últimos años celébrase tamién la cabalgata de los Reis Magos cada 5 de xineru.
Alcalde y conceyu
Cola llexislación actual, a los habitantes de Torregamones correspuénde-yos tar representaos por siete conceyales. De resultes de les eleiciones municipales celebraes el 24 de mayu de 2015 el plenu del Conceyu ta compuestu polos siguientes ediles: cuatro del PSOE (Julio Pascual Lorenzo, Manuel Ángel Villar de San Antonio, Francisco Barrios Carrero y Antonio Miguel Alfonso Carrascal) y trés del PP (Celestino Pascual Crespo, Sergio Pérez González y Antonio Luengo Crespo).
En dichos comicios, con un censu eleutoral de 270 vecinos, el PSOE llogró 117 votos frente a los 79 del PP. Hubo tamién 3 votos en blancu, 5 nulos y 66 astenciones.
Otres persones relevantes
El párrocu ye D. Miguel Bártulo Cortés, que celebra misa cada domingu y atiende tamién delles parroquies más de la contorna. Ente 1957 y 2001 foi párrocu D. Moisés Morillo Gullón, nacíu en San Cebrián de Castro en 1926 y párrocu eméritu de Torregamones hasta'l so fallecimientu en 2010.
El médicu del pueblu ye D. Luis Sánchez Emparán, que se fai cargu del consultoriu asistíu por una enfermera (al enfermeru suélse-y conocer entá pol nome de prauticante).
La maestra del pueblu ye Dª Paula González. Nel pasáu, foi especialmente relevante'l maestru D. Bernardino, en que'l so alcordanza lleva'l so nome'l centru cultural municipal.
La xuez de paz ye Dª Teresa Isabel Carrero Nieto.
Eslavu meridional
Eslavu Meridional ye'l nome dau al subgrupu de les llingües eslaves falaes nos Balcanes. Al rodiu de 30 millones de persones falen dalguna llingua eslava meridional. Tán separtaes del restu de llingües eslaves pol húngaru y rumanu.
[[Archivu:Dialeutos de las lenguas eslavas meridionales.PNG|250px|thumb|Dialeutos continuo eslavas merdionales:
]] Clasificación:
Gibbsboro
Gibbsboro ye un borough del condáu de Camden, nel estáu de Nueva Jersey. Llenda con.
Demografía
Tien una población de y una superficie de  km².
Federico Torres Muro
Federico Torres Muro ye un diplomáticu asturianu, dende setiembre de 2008, embaxador d'España n'Ecuador.
Llicenciáu en Xeografía y Historia, ingresó en 1985 na Carrera Diplomática. Tuvo destináu nes representaciones diplomátiques españoles en Libia, Arxentina, Reinu Xuníu y Marruecos, onde desempeñó'l puestu de Conseyeru Cultural y de Cooperación. Foi direutor del Gabinete del Secretariu d'Estáu d'Asuntos Esteriores y Pa Iberoamérica, y hasta setiembre de 2008 foi direutor del Gabinete del Secretariu Xeneral de la Presidencia del Gobiernu.
Rosières-sur-Mance
Tien una población de y una superficie de  km².
Callophrys avis
La Callophrys avis, (Chapman, 1909) ye un lepidópteru ropalóceru de la familia ''Lycaenidae. '
Distribución
Bien acutada. N'África distribúise per  Marruecos y Arxelia: Atópase en Tánger, Arxel, Khenxela y Zehroun. N'Europa, per Francia, España y Portugal: Cáceres, Cádiz, Málaga, Teruel, metá oriental de Cataluña, sur de Portugal y dende los Pirinéos Orientales hasta los Alpes Marítimos.
Imagu
Tamañu pequeñu. Destaca la so coloración verde del aviesu (con una pequeña franxa discontinua blanca a les ales posteriores), aspeutu que na península Ibérica solamente comparte con Callophrys rubi y llixeramente con Tomares ballus, suel qu'esta última especie tamién presenta tonalidaes taronjoses y les verdes tán alcontraes a les ales posteriores; sicasí ye bien similar cola primera: pa estremales con certidume tiense que reparar la pilosidá del frente (espaciu ente los dos güeyos), colloráu en C. avis, anque hai dalguna otra pequeña diferencia. Anverso uniforme de color marrón escuru. Dimorfismu sexual ye cuasi inesistente.
Canesba
Pocu conocida; cola forma típica de licenidu. Nuna de les formes conocíes ye verde dambes franxes llaterales, más clares y dos más dorsales de la mesma tonalidá y puntejades de colloráu.
Periodu de vuelu y envernía
Una xeneración al añu. Los imagos vuelen ente finales de marzu y mediaos de xunu dependiente de la llocalidá y de l'altitú.
Envierna como pupa.
Comportamientu
Sobre arbórees, les femes ponen los güevos en fueyes nueves axacentes a flores seques o frutos, evitando plantes nueves o viltaes.
Universidaes españoles nel Sieglu d'Oru
Mientres esta dómina convertir n'universidaes del Imperiu, cola Monarquía Hispánica n'espansión. Viveru de profesionales de l'alministración y la política civil y relixosa na Península, nes Indies y nos territorios hispanos d'Europa. Coles mesmes, tres los conflictos relixosos de les Reformes, tresformar en bastiones del catolicismu militante, con una proyeición internacional qu'enchía los sos oríxenes peninsulares. Dende finales del sieglu XVII, un procesu de decadencia universitaria al empar que social, dirá acentuándose hasta'l sieglu XX.