cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ríu Yangtsé
Ríu Jinsha
220px|thumb|Seición del ríu Jinsha en Yunnan thumb|right|220px|Vista del cañón del Saltu del Tigre, colos montes [[Yulong Xue Shan, esquierda, y Fabona Xue Shan, derecha.]] thumb|right|220px|Cultivos en terraces nel gargüelu del Saltu del Tigre right|thumb|220px|La primer vuelta del Jinsha en Shigu (石鼓), provincia de Yunnan, onde'l ríu xira 180 graos, y dempués de dir mientres cientos de kilómetros al sur, entama aldu norte right|thumb|220px|El Jinsha al so pasu pela ciudá de Panzhihua, la primer ciudá d'importancia qu'atopa nel so cursu right|thumb|220px|El Yangtsé formar en Yibin, pola confluencia del Jinsha y el ríu Min El ríu Jinsha ye'l nome col que ye conocida la más occidental de les grandes cabeceres del ríu Yangtsé, en puridad, Jinsha-Tongtian, que tien un llargor total de, drena una conca de , y cai unes. Yá como Jinsha, el ríu sigue escontra'l sur al traviés d'un fondu escobiu, nun llargu tramu d'unes nel que forma frontera natural, primero ente la provincia de Sichuan, al oeste, y la Rexón Autónoma del Tíbet, al este; y depués ente Sichuan y la provincia de Yunnan. El ríu Jinsha recibe nesti llargu tramu fronterizu dellos afluentes, nengunu d'importancia, como los ríos Baiqu, Yuebaxiang y Zhenqu, pela esquierda; depués el Zangqu y el Requ, pela derecha; y nuevamente pela esquierda, a los ríos Gaiyu Xiang, Dingqu (col so afluente Dongwang) y Gangqu, que la so confluencia marca'l fin del tramu fronterizo y dempúes el Jinsha entra, pel norte, na provincia de Yunnan.
Nesti tramu'l Jinsha coincide, na mesma direición, coles foces del cursu cimeru del Salween —del que ta dixebráu pelos montes Ningjing— y del Mekong, una área protexida y llugar declaráu Patrimoniu de la Humanidá pola UNESCO col nome de Tres ríos paralelos de Yunnan. Ye especialmente conocida la Foz del Saltu del Tigre, un tramu d'unes asitiáu ente dos altes montes —el Yulong Xue Shan de  y el Fabona Xue Shan de —, en que'l ríu escurre por una serie de rabiones arrodiáu d'empinaos escarpes de más de  de desnivel, siendo'l cañón de ríu más fondu del mundu. El so nome fai referencia a la lleenda que cunta cómo pa escapar d'un cazador, un tigre saltó'l cañón nel so puntu más estrechu.
Yá na provincia de Yunnan, el ríu describe un llargu llazu en que se vuelve escontra'l norte na prefeutura autónoma de Dali Bai pa retornar n'otru xiru l'aldu sur, un bucle d'unes. Equí recibe dellos pequeños afluentes: pela derecha, al Zhubalong y depués al Xiashu, xustu enantes de la primer revuelta; pela esquierda, nel tramu en direición norte, al Yangila y al Geji; na segunda revuelta, al Shwiluo (col so afluente'l Niru); nel tramu yá nuevamente al sur, pela marxe esquierda, al Quingshui; y finalmente, pela derecha, a los ríos Zhongjiang, Hechuan y Houshan. Depués el Jinsha volver al oeste, un tramu nel que recibe a los ríos Luolou y Naxi, pela derecha; al Sandao, pela esquierda; y al Yupao, pela derecha. Vuelve virar escontra'l noroeste, y recibe primero a la Bala y al Wanna, que lleguen del sur, pela derecha; y depués al Renji, pela esquierda.
Abandona'l Jinsha la provincia de Yunnan y de siguío enfusar nun curtiu tramu na provincia de Sichuan, onde recibe pela derecha a los ríos Tongda y Baguan, y depués, pela esquierda, al ríu Dongqu, xusto na ciudá de Panzhihua ( en 2010), sede de la homónima ciudá-prefeutura de Panzhihua y la primer ciudá d'importancia qu'atopa'l ríu.
Apenes pasada Panzhihua, el Jinsha recibe pela marxe esquierda a la so más importante afluente, el llargu ríu Yalong, con un llargor de y una amplia conca drenada de. Dempués el Jinsha vira de nuevu al sur y percuerre un curtiu tramu pa dar entamu a otru llargu tramu, preferentemente en direición noreste, en que'l ríu va ser de nueva llende provincial, esta vegada ente Sichuan, al nordeste, y Yunnan, al suroeste. Aína recibe, pela derecha y xustu enantes de virar al noroeste, al ríu Longchuan —un afluente que llega dende la ciudá de Chuxiong, una importante ciudá d'una población envalorada en 2003 d'unes, que ye la sede de la homónima Prefeutura Autónoma de Chuxiong y que tien una importante rede d'afluentes (ríos Dahe-Yangtjiang, Banguo y Menggang-Shizhe)— y al poco, tamién pela derecha, al ríu Xialu (col so afluente'l Shala). Depués el Jinsha volver al nordeste, recibiendo primero, pela esquierda, al ríu Chenghe, y depués, pela esquierda, a los ríos Taipingxiao, Baishui, Pudu (unu de los principales afluentes del Jinsha, con un llargor de, que llega del sur) y XiaoJiang.
Vuélvese'l Jinsha escontra'l norte y recibe pela derecha al ríu Yili (col so afluente Mashu), llegando del este, y darréu tres la confluencia, la ciudá de Qiaojia, sede del xian (condáu) homónimu. Sigue'l ríu recibiendo más afluentes: al Heishui y al Xixi, llegando dende'l norte, pela esquierda; dempués al principal afluente del Jinsha, el ríu Niulan o Kraal, que llega pela derecha, con un llargor de y que drena una conca de ; a los ríos Liutong, Xisujiao, Xining y Zhongdu, pela esquierda; y pela derecha, al Chestnut (en que la so desaguada ta la ciudá de Suijiang) y depués al ríu Guan (Guan He o Yokoe), otru de los principales afluentes del Jinsha, con un llargor de, que drena una amplia conca de. Na confluencia col Guan, acaba'l tramu en que'l ríu ye frontera provincial y el Jinsha entra yá na provincia de Sichuan. Nesti tramu empecipiar en 2006 la construcción de la presa de Xiangjiaba, qu'una vegada acabada en 2015 va ser la 3ª mayor central hidroeléctrica de China y la 4ª del mundu.
Al poco, el Jinsha algama la importante ciudá de Yibin ( en 1999), onde se xune col ríu Min, la cabecera septentrional del Yangtsé que llega dende'l norte y encétalu pela marxe esquierda (tien un llargor de y una conca de ). La confluencia de dambos ríos da llugar nominalmente a la nacencia del Yangtsé.
Ríu Yangtsé: cursu cimeru
right|thumb|220px|Vista de la nueva ponte Xiling, un pocu más embaxo de les Trés Foces right|thumb|220px|Vista de la [[presa de Gezhouba, non lloñe de les Trés Foces]] right|thumb|220px|El Yangtsé al so pasu por [[Yichang]]
Yá como Yangtsé y mientres escurre pola conca de Sichuan, el ríu recibe innumberables afluentes, munchos d'ellos caudalosos, qu'aumenten el so fluxu de manera significativa: empieza na mesma Yibin, onde recibe pela esquierda al ríu Nanguang y al poco, na mano opuesta, al ríu Jiaju. Siguen el Changning, pela derecha, y depués un destacáu afluente pela esquierda, el ríu Tuo (de y una conca de ), en que la so confluencia alcuéntrase la importante ciudá de Jiangyang (el nucleu históricu de la gran ciudá de Luzhou) (aproximao  en 2008), capital de la ciudá-prefeutura de Luzhou.
Sigue depués, recibiendo pela derecha al ríu Chishui-Gaodong enantes d'abandonar Sichuan y entrar na provincia de Chongqing. Recibe pela esquierda al ríu Shenshui-Shangpo, depués pela derecha al Shangxi y nuevamente pela esquierda al Meijiang-Binen. Siguen el Qiljiang y el Jiantan, dambos pela derecha, y llega el ríu a la importante ciudá de Chongqing, onde recibe pela esquierda al ríu Jialing ( y una conca de ). Sigue'l ríu enagües embaxo, con un calce cada vegada más anchu nel qu'empieza a haber islles, delles grandes, de de llongura por casi dos d'anchu. Recibe nesti tramu al ríu Wubu (derecha), Yulin y Longxi (esquierda), Lontan (derecha, col so afluente'l Youjiang) y otru destacáu afluente, el ríu Wujiang, tamién pela derecha y procedente del sur.
Continua agües embaxo, describiendo grandes curves y amplios meandros, recibiendo más afluentes: el Nanbin, pela derecha, un llargu ríu qu'escurre ente importantes escobios y continuos cambeos d'aldu; el Gold, el Zhuxi, el Pengxi, y el Tangxi, pela esquierda; el Sibu y l'Huohe, pela derecha; el Meixi y Daning.
Abandona la provincia de Sichuan ya intérnase pel oeste na provincia de Hubei. Continua recibiendo más afluentes: el Wanfu, pela derecha; el Yandu, el Shennongxi y el Banquiao, pela esquierda; el Quinggan (col so afluente Luogudong) y el Tongzhuang, pela derecha; el Xiangxi, pela esquierda; y acaba esti tramu ente foces col Banzáu de les Trés Foces, la mayor presa hidroeléctrica del mundu. Namás pasar la presa, construyóse apocayá (1993-1996) una ponte colgante de de vanu central, la ponte Xiling. Sigue depués el ríu enagües embaxo, recibiendo al Huangbo (o Huangbai), pela esquierda, xustu enantes de la presa de Gezhouba construyida ente 1970-1988 —con un altor de y una potencia instalada de — nes proximidaes de la ciudá de Yichang ( en 2004), capital de la homónima ciudá-prefeutura de Yichang, frente a la desaguada d'otru afluente, el ríu Qiabian. En Yichang terminar el cursu cimeru del Yangtsé.
Nel so escurrir, el ríu baxa dende una altitú de en Yibin, provincia de Sichuan, la cabecera de la navegación de los barcos fluviales, hasta les  en Chongqing. Ente Chongqing y Yichang (I-ch'ang), a una altitú de 40 m y una distancia d'unes, pasa al traviés de los espectaculares Foces del Yangtsé, que destaquen pola so guapura natural, anque son peligroses pa la navegación.
Cursu mediu
right|thumb|220px|El Yangtsé al so pasu por [[Wuhan]] right|thumb|220px|Segunda ponte en [[Wuhan]] Continua'l Yangtsé el so llentu descensu al mar, enfusándose na gran llanada a la que da nome, nun escurrir típicu d'llanura, con munchos meandros, vueltes y revueltes y cambeos d'aldu aunquo empobináu al este, y recibiendo cada vegada más agua de los miles de llagos de la gran llanura. El Yangtsé recibe al entamu d'esti tramu al Bailin pela esquierda, y depués al Qingjiang y al Songzi, dambos importantes afluentes, pela derecha. Pasa peles ciudaes de Zhijiang (más de en 2004 nel distritu) y Jingzhou (ciudá-prefeutura con una población metropolitana de  en 2000), Sishou ( nel distritu). Sigue'l Yangtsé el so escurrir y de nuevu forma llende provincial, esta vegada ente Hubei, al norte, y Hunan, al sur. Pasa nesti tramu fronterizu mui cerca del llagu Dongting, ente al norte, un gran llagu de, qu'enría les agües de dellos grandes afluentes meridionales del Yangtsé: el ríu Xiang , el ríu Zi , el ríu Li  y el ríu Yuan. El llagu ye usáu pol mesmu Yangtsé como llanada d'hinchente, llegando a ocupar en dómina de crecíes hasta de superficie anubierta. El llagu Dongting alcuéntrase dafechu na provincia de Hunan y ye la salida de la mayoría de los ríos de la provincia.
Vuélvese'l ríu nun curtiu tramu escontra'l noroeste, pasando al sur del llagu Hongku y dexa de ser llende provincial, enfusándose nuevamente n'Hubei. Recibe pela esquierda al ríu Dongjing y al Huangsi y depués llega a la gran ciudá de Wuhan (más de seis millones d'habitantes nel área urbana en 2006), capital provincial de Hubei y principal ciudá de la zona central de China, onde lu enceta pel norte unu de los sos mayores afluentes, el ríu Han (de y una conca de ), que trai agua de la so conca norte hasta Shaanxi.
Sigue depués el Yangtsé el so escurrir en direición suroeste, flanqueando per innumberables llagos, y llega a un tramu onde nuevamente va ser llende provincial: primero, ente Hubei, al norte, y Jiangxi, al sur, y de siguío, ente Anhui, al norte, y tamién Jiangxi, al sur. Nesti segundu tramu'l ríu llega a Hukou, onde conflúi col llagu Poyang, que marca'l fin del cursu mediu.
Cursu inferior
thumbnail|220px|Vista de satélite de la desaguada.
Nel estremu norte de Jiangxi, el llagu Poyang, el llagu d'agua duce más grande de China, xunir al ríu. Continua'l Yangtsé al traviés de les provincies de Anhui y Jiangsu, recibiendo más agua d'innumberables llagos y ríos más pequeños, y finalmente llega al mar de la China Oriental en Shanghai.
Cuatro de los cinco llagos principales d'agua duce de China contribúin nesti tramu final coles sos agües al ríu Yangtsé.
Nesti tramu final ta la rexón del Delta del ríu Yangtsé, una área de, que coincide más o menos col delta xeográficu, na que vivíen en 2013 más de 115 millones de persones.
Carauterístiques
El Yangtsé ta flanqueado per zones industriales —metalurxa, enerxía, química, automoción, materiales de construcción y maquinaria industrial— y zones de desenvolvimientu d'alta teunoloxía. Ta desempeñando un papel cada vegada más crucial na crecedera económica del valle del ríu y convirtióse nun eslabón vital pal tresporte marítimu internacional de les provincies del interior. El ríu ye una arteria importante del tresporte pa China, que coneuta l'interior cola mariña.
El ríu ye una de les víes navegables más allegaes del mundu. El tráficu inclúi tantu tráficu comercial de tresporte de mercancíes a granel, como de carbón, lo mesmo que de productos manufacturaos y pasaxeros. El tresporte de carga llegó a los 795 millones de tonelaes en 2005. Hai cruceros fluviales de dellos díes, especialmente al traviés de la formosa y pintoresca zona de les Tres Foces, que se tán convirtiendo en populares a midida que la industria del turismu crez en China.
Los hinchentes a lo llargo del ríu foi un problema bien importante. La temporada d'agües en China ye de mayu a xunu, nes zones alcontraes al sur del ríu Yangtsé, y de xunetu a agostu nes árees al norte. L'enorme sistema fluvial del ríu recibe agua de dambos lladrales sur y norte, lo que provoca que la so temporada d'hinchentes estender de mayu a agostu. Amás, al ser una zona relativamente trupa y rica en ciudaes a lo llargo del ríu, fai que los hinchentes seyan más mortales y costoses. Los grandes hinchentes más recién fueron les hinchentes del ríu Yangtsé de 1998, pero entá fueron más desastroses les hinchentes del ríu Yangtsé de 1954, que mataron a unes 30.000 persones. Otros graves hinchentes fueron les de 1911, que mató alredor de 100.000 persones, les de 1931 (145.000 muertos) y 1935 (142.000 muertos).
El Yangtsé ta bien contamináu, especialmente en Hubei (distritu de Shashi).
Banzáu de les Trés Foces
thumbnail|220px|El ríu Yangtsé al so pasu poles Trés Foces.
En 1994, el gobiernu chinu decidió acometer la construcción de la presa más grande del mundu na rexón de les Trés Foces, una zona de gran valor paisaxísticu y ecolóxicu, qu'arrodia al ríu nuna estensión de nel so pasu de la municipalidá de Chongqing a la provincia de Hubei. La presa terminar de construyir nel añu 2009. Esti proyeutu foi bien criticáu dende fora de China pol so eleváu costu ecolóxicu y social, cuidao que'l llagu artificial anubrió numberosos poblaos de Hubei.
Primero que'l Banzáu de les Trés Foces fuera construyida, el ríu yera navegable por barcos tresoceánicos agües enriba hasta inclusive unes mil milles de la so boca. En xunu de 2003, la presa cerró'l ríu, provocando l'hinchente de Fengjie, la primer d'una serie de ciudaes afeutaes pol proyeutu de control de los hinchentes masivos y de xeneración d'enerxía. Ye'l mayor proyeutu global de riego nel mundu y va tener un impautu significativu na agricultura de China. Los sos defensores argumenten que les ciudaes a lo llargo del ríu enagües embaxo van vese llibres de los hinchentes que los amenaciaron en repitíes ocasiones nel pasáu y ufiertará-yos lletricidá y tresporte per vía acuática; los detractores, que se va consiguir por cuenta del hinchente de forma permanente de munches otres ciudaes esistentes (incluyíes numberoses reliquies culturales antigües) y de causar cambeos a gran escala na ecoloxía local.
L'opositores a la presa puntualicen qu'hai tres clases distintes d'hinchentes nel ríu Yangtsé: los hinchentes que s'anicien nes partes altes, los hinchentes que s'anicien nes partes baxes, y los hinchentes a lo llargo de toa'l llargor del ríu. Alieguen que'l Banzáu de les Trés Foces va faer realmente frente a los hinchentes na parte cimera, pero que tien pocu o nengún impautu sobre los hinchentes que s'anicien na parte baxa. Hai marques d'agua de mil doscientos años nel cursu baxu rexistraes nes inscripciones y les talles de la carpa en Baiheliang, agora somorguiaes.
Hidrometría
El caudal del Yangtsé foi reparáu mientres 64 años (1923-1986) en Datong, una llocalidá asitiada agües enriba de la desaguada nel mar de la China Oriental. En Datong, el caudal añal mediu reparáu nesti periodu foi de, pa una superficie drenada de , más o menos el 95% del total de la conca del ríu Yangtsé (aproximao, de ), y apenes difier del caudal final na desaguada.
La llámina d'agua cayida na conca del ríu llega asina a la cifra de per añu, que puede considerase como elevada. El Yangtsé ye un cursu d'agua bien caudaloso, abondo regular con un periodu de crecíes dende mayu a ochobre.
El caudal máximu mensual reparáu rexistráu na ciudá de Datong mientres esti llargu periodu d'observación, foi de, ente que'l caudal mínimu foi de.
Contaminación de l'agua
Según Lu Jianjian, profesor d'una universidá nel este de China, el 40% de los residuos del país descargar nel ríu, unos 25 mil millones de tonelaes al añu. Un terciu de la contaminación provendría de los fertilizantes y productos químicos, plaguicies y residuos agrícoles; el restu vendría de les ciudaes, del sector industrial y de los barcos que saleen pel ríu. Amás, estes agües considérense les más turbies del planeta, con un tresporte de sedimentos que s'envalora en 680 millones de tonelaes al añu.
320 millones de persones nes zones rurales del país nun tienen accesu a agua potable, según 400 ciudaes sufren d'un suministru d'agua insuficiente. A finales de mayu de 2006, Zhou Shengxian, direutor de l'alministración del estáu pa la proteición del mediu ambiente, llanzó una llamada pal bloquéu de tolos proyeutos de construcción que puedan afectar al mediu ambiente.
Fauna acuática
Otru grave problema referir al númberu d'especies animales qu'habiten nes veres del ríu, yá que'l so númberu pasó de 126 a mediaos de 1980 a tan solo 52 en 2002. El Yangtsé ye llar de, siquier, dos especies en peligru d'estinción: l'aligátor chinu y el pez espátula del Yangtze. (Este ye l'únicu llugar, amás de los EE.XX., del que ye nativa una especie de cocodrilu.) La botu ensin aleta tamién s'atopa nel ríu.
Ente la fauna acuática del ríu destacaba hasta apocayá'l baiji (Lipotes vexillifer o delfín del ríu Yangtsé o delfín de China), pero n'avientu de 2006 una estensa busca nel ríu nun reveló signos de delfines y foi declaráu funcionalmente estinguíu. Sicasí, un exemplar foi columbráu un pocu dempués. Lamentablemente sumió oficialmente a finales del últimu trimestre de 2008.
Anque entá hai un gran númberu d'especies que pueblen el ríu, toes elles tán potencialmente amenaciaes si nun se tomen midíes col fin de caltener la riqueza de la fauna.
Principales ciudaes a lo llargo del ríu
Les principales ciudaes alcontraes nes veres del ríu son les siguientes:
Cruces del ríu
Hasta 1957, nun había nenguna ponte que cruciara'l ríu Yangtze dende Yibin hasta Shanghai. Mientres milenios, los viaxeros tuvieron de cruciar el ríu en tresbordadores. N'ocasiones, esi encruz yera peligrosu, como lo demuestra'l desastre de Zhong'anlun (15 d'ochobre 1945).
El ríu presentóse como una importante barrera xeográfica qu'estrema'l norte y el sur de China. Na primer metá del sieglu XX, los viaxeros del ferrocarril de Beijing a Guangzhou y Shanghai teníen que desembarcar, respeutivamente, en Hanyang y Pukou, y cruciar el ríu en ferry de vapor enantes de volver a entamar los viaxes en tren dende Wuchang o Nanjing West.
Samartinu
Samartinu ye una casería de la parroquia de Bimeda nel conceyu asturianu de Cangas del Narcea.
Ríu Yangtsé
Cruces del ríu
Dempués de la fundación de la República Popular en 1949, los inxenieros soviéticos ayudaron nel diseñu y construcción de la ponte de Wuhan, una ponte de doble uso carretera-ferrocarril, construyíu ente 1955 y 1957 que foi la primer ponte sobre'l Yangtsé. La segunda ponte sobre'l ríu foi una ponte de ferrocarril de vía única construyíu agües enriba en Chongqing en 1959. La ponte de Nankín, tamién una ponte de carretera-ferrocarril, foi la primer ponte que crució'l cursu inferior del ríu Yangtsé, en Nanjing. Foi construyíu dempués de la rotura chino-soviética y nun recibió ayuda estranxera. Otres pontes de carretera-ferrocarril fueron construyíes en Zhicheng (1971) y Chongqing (1980).
Samartinu
Alcuéntrase a 9,50 km de Cangas del Narcea, la capital del conceyu, a un altor mediu de 570 msnm y tien una población de.
Ríu Yangtsé
Cruces del ríu
La construcción de pontes se desaceleró na década de 1980 enantes de volver# a entamar na década de 1990 y acelerase na primer década del sieglu XXI. La Ponte de Jiujiang foi construyíu en 1992 como parte del ferrocarril Beijing-Jiujiang. Una segunda ponte en Wuhan completar en 1995. Nel añu 2005, yá había un total de 56 pontes y un túnel que travesaben el ríu Yangtze ente Yibin y Shanghai. Ente estes pontes, nel delta del Yangtze, atopábense dalgunos de les pontes colgantes y pontes atirantaes más llargos del mundu: la Ponte colgante de Jiangyin (, inauguráu en 1999), la ponte Runyang (, abiertu en 2005), la ponte Sutong (, abiertu en 2008). El rápidu ritmu de construcción de pontes siguió y solo la ciudá de Wuhan tien agora seis puente y un túnel que traviesen el Yangtsé.
Rede hidrográfica
El ríu Yangtsé cuenta con más de 700 afluentes d'importancia. Los principales afluentes (numberaos de la fonte a la boca), colos llugares onde se xunen al Yangtsé, recoyer na Tabla siguiente.
María Podestá
María Podestá foi una actriz de teatru rioplatense conocida como La roxa cantora.
Fía de Gerónimo Podestá y Ana Viscaent, como integrante de la célebre familia d'artistes Podestá participó dende neña na compañía regenteada pol so tíu José Podestá.
En 1901 casóse col empresariu Santiago Fontanilla (fundador del hipódromu San Martín) quien s'acomuñar al so suegru pa l'apertura del teatru El Nacional de Buenos Aires en 1906.
Na compañía nacional que'l so padre formó al dixebrase del so hermanu Pepe Podestá, foi primer actriz al pie d'Orfilia Ricu, estrenando M'fíu'l dotor de Florencio Sánchez, Caín d'Enrique García Velloso y La gavilueta, ente otres.
Según Laura Mogliani foi una actriz paradigmática del nativismo teatral.
Xenopipo holochlora
El saltarín verde (Xenopipo holochlora) ye una especie d'ave de la familia Pipridae, que s'atopa en Colombia, Ecuador, Panamá y Perú.
Hábitat
Vive nel monte húmedu, en tierres baxes o nes llombes, per debaxo de los 1.300 m d'altitú y preferentemente ente los 500 y 1.000 msnm.
Descripción
Mide 12 cm de llargor. El plumaxe del envés ye verde mofu, col gargüelu, el pechu y los lladrales verde oliva y el banduyu amarellentáu. L'iris ye escuru. Les pates son grises.
Subespecies
Dellos espertos consideren que Xenopipo holochlora litae tien de considerase como una especie distinta (Xenopipo litae).
Froidestrées
Froidestrées ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Benitu XVI
Benitu XVI foi papa de la Ilesia Católica, elixíu pontífiz el 19 d'abril de 2005, hasta'l 28 de febreru de 2013, que dexa dafechu'l cargu; cola so renuncia, conviértese nel cuartu papa en dexar la Siella de San Pedru y el segundu en facelo voluntariamente. El so nome secular ye Joseph Aloysius Ratzinger.
Ratzinger yera cardenal dende que lu nomara Pablu VI en 1977.
Participó nel Conceyu Vaticanu II como asesor teolóxicu del Cardenal Josef Frings. En 1981 foi nomáu prefectu de la Congregación pa la Doctrina de la Fe pol papa Xuan Pablu II, que tamién lu nomó Decanu del Colexu Cardenaliciu y, como tal, cardenal-obispu d'Ostia en 2002.
El día 11 de febreru de 2013 anunció la so renuncia a continuar col so pontificáu, renuncia que se fixo efectiva'l 28 de febreru. La razón dada pol propiu papa yera que nun se sentía con fuercies pa siguir.
Étienne de Tournai
Étienne de Tournai, llatinizáu como Stephanus Tornacensis foi un canónigu regular de Saint-Victor, home de lletres, escritor espiritual y xurista influyente. Abá de Sainte-Geneviève (Santa Genoveva) en París, foi escoyíu obispu de Tournai en 1191. Ellí vivió hasta la so muerte en 1203.
Biografía
Nacíu en Orleáns, fixo ellí escelentes estudios de lletres, y de Derechu na Universidá de Boloña (1145-1150). Escontra 1155 convertir en canónigu regular victoriano en Saint-Euverte (Orleáns) del cual foi nomáu abá en 1167. Más tarde, dende 1176, dirixó l'Abadía victoriana de Sainte-Geneviève en París. Foi escoyíu obispu de Tournai en 1191. Como tal punxo les sos conocencies xurídiques al serviciu de la diócesis y resultó un bon alministrador, reformador celosu de la disciplina eclesiástica; defendió igualmente los derechos de la Ilesia contra les tentaciones del poder regalistasobremanera de Philippe-Auguste.
Dio gran preeminencia a la vida relixosasobremanera a la monástica, envalorando que solo los grandes órdenes formaríen el cuadru fayadizu pa una vida regular, sólida y austera nuna formación eclesiástica. Pero a pesar d'esto almitió que se pasara fácilmente d'una orde a otra. Escribió una llarga carta a un amigu que tres cuarenta años de vida activa decidió faese ermitañu. Llamentó la perda d'un collaborador, pero fixo un gran aponderamientu de la vida del ermitañu.
Xenopirostris xenopirostris
El vanga de Lafresnaye (Xenopirostris xenopirostris) ye una especie d'ave de la familia Vangidae.
Distribución y hábitat
Ye endémica de Madagascar. El so hábitat natural son la zona de arbustos secos subtropical o tropical.
Cássia Mônica Sakuragui
Biografía
Tien una llicenciatura en ciencies biolóxiques pola Universidá de São Paulo-USP (1991), un MA en botánica, en 1994, defendiendo la tesis "Araceae dos campos rupestres na Cadeia do Espinhaço em Minas Gerais", supervisada pol Dr. Simon Joseph Mayu (1949); y, en 1998, un doctoráu en ciencies biolóxiques (botánica) pola mesma casa d'altos estudios. Y, en 2002, estudios de posdoctorado nel Real Xardín Botánicu de Kew, Inglaterra. Efectuó los sos perfeccionamientos, siendo becaria de la Coordinación de Capacitación de Personal de Nivel Cimeru CAPES, Brasil.
Tien esperiencia en botánica, con énfasis na taxonomía, morfoloxía, filoxenia y fitoxeografía, trabayando en proyeutos destinaos a la sistemática y caltenimientu d'Araceae nel Neotrópico, especialmente en Brasil.
Realiza actividá científica, y académica en:
Ye autora na identificación y nomamientu de nueves especies pa la ciencia, a abril de 2015, tien 21 nuevos rexistros d'especies, especialmente de la familia Araceae, y n'especial del xéneru Philodendron (vease más embaxo'l venceyu a IPNI).
Delles publicaciones
Llibros ==
Pelophryne api
Pelophryne api ye una especie d'anfibiu de la familia Bufonidae. Alcuéntrase en Malasia y dablemente en Brunéi. El so hábitat natural inclúi montes secos tropicales o sotropicales, montanos secos y marismes intermitentes d'agua duce.
Miguel I de Rusia
Miguel I de Rusia (Mijaíl Fiódorovich Románov, en rusu: Михаи́л Фёдорович Рома́нов) foi'l primera zar de Rusia de la casa de Románov.
Orixe y primeros años
Miguel yera fíu del boyardo d'orixe socolobia Fiódor Nikítich Románov (convertíu darréu nel Patriarca Filareto) y Ksenia Shestova (conocida darréu como “la gran monxa”). El so güelu paternu, Nikita, yera hermanu de la que foi zarina Anastasia, esposa d'Iván IV, y un importante conseyeru d'esti zar.
En 1600 el zar Borís Godunov (escoyíu en 1598) obligó a tomar los votos a Fiódor Nikítich Románov, el so principal rival pa la eleición a zar y agora acusáu de combalechadura, y a la so esposa, Ksenia Shestova, y a enclaustrarse nun monesteriu, colos nomes de Filareto y Marta. Filareto foi recluyíu nel monesteriu Antónievo-Siyski (güei nel óblast d'Arcánxel). Miguel, inda un neñu de cuatro años, acompañó a la so madre al monesteriu de Beloozero.
Eleición como zar
Miguel foi escoyíu por unanimidá zar de Rusia pol Zemski Sobor (asamblea nacional) el 21 de febreru de 1613, dempués de refugar a otros posibles candidatos, ente los que figuraben los reis de Polonia y de Suecia. La eleición deber en parte a la so alloñada rellación de parentescu cola zarina Anastasia (la so tia güela), esposa d'Iván IV.
La eleición de Miguel realizar na so ausencia, yá que se desconocía'l so paradoriu. Nun foi hasta'l 24 de marzu cuando los delegaos del conseyu atoparon al nuevu zar y a la so madre nel Monesteriu Ipátiev cerca de Kostromá. Ksenia (la monxa Marta) oponer a la eleición, alegando que'l so fíu, de dieciséis años, yera demasiáu nuevu p'asumir tan gran responsabilidá en tiempos tan difíciles. Los boyardos, ente llárimes, afirmaron solemnemente que si Miguel persistía nel so refugu fadríen-y responsable ante Dios de la destrucción de Rusia. Sía como fora, Miguel consintió finalmente n'aceptar el tronu.
En tan ruinosu estáu atopábase Moscú entós daquella que Miguel tuvo d'esperar mientres delles selmanes nel Monesteriu de Tróitsa, distante 122 km de la capital, hasta que se-y pudo preparar un agospiamientu fayadizu a la dignidá d'un zar. Foi coronáu'l 22 de xunetu de 1613 na Catedral de la Dormición del Kremlin de Moscú.
Política esterior
La primer xera del nuevu zar foi la d'enfrentase a los estranxeros que daquella ocupaben tierres ruses. Llegar a alcuerdos con Suecia (Tratáu de Stolbovo, 17 de febreru de 1617, pola que se recuperaba Nóvgorod) y cola Mancomunidá de Polonia-Lituania (Paz de Deúlino, 1 d'avientu de 1618). Les resultancies más importantes de la Paz de Deúlino fueron la perda de los voivodatos de Smolensk y Chernígov y la torna del exiliu del padre del zar, Fiódor Nikítich Románov, quien d'equí p'arriba tomó'l gobiernu hasta la so muerte n'ochobre de 1633, mientres Miguel ocupaba una posición absolutamente subordinada.
En 1632, Rusia vio la oportunidá de recuperar los territorios vencíos a la Mancomunidá de Polonia-Lituania pola Paz de Deúlino y dio entamu a la conocida como Guerra de Smolensk. El cursu d'esta guerra foi desfavorable pa Rusia y en 1634 roblóse'l Tratáu de Poliánovka. Rusia reconocía'l statu quo ante bellum y comprometíase al pagu d'una compensación de 20.000 rublos n'oru, ente que Vladislao IV Vasa arrenunciaba a les sos aspiraciones al tronu rusu y devolvía los emblemes reales a Moscú.
Política interior
thumb|160px|Primer páxina de Vesti-Kuranty. 1631
Mientres el reináu de Miguel endureció la llexislación sobre la servidume. En 1637 amontar a nueve años la pena de prisión pa los llabradores fuxitivos, y en 1641 alzar a diez años.
Otra manera, tamién s'adoptaron midíes con un claru espíritu innovador. Asina, en 1621 empecipióse la publicación del primer periódicu manuscritu rusu Vesti-Kuranty (Вести-Куранты). En 1632 inauguráronse les fundiciones de fierro y armeríes cerca de Tula. Tamién se modernizaron delles unidaes militares, como los dragones, ente 1631 y 1634.
Vida personal
Casóse en dos causes, primero cola princesa María Vladímirovna Dolgorúkova en 1624, quien morrió cuatro meses dempués de la boda, y en 1626 con Yevdokiya Streshniova (1608-1645), quien-y dio diez fíos.
Miguel nun pudo alcordar el matrimoniu de la so fía, Irene de Rusia, col conde Valdemar Cristián de Schleswig-Holstein, un fíu morganáticu del rei Cristián IV de Dinamarca, pol refugu d'esti postreru a aceptar la fe ortodoxa. Esta rotura afectólu y contribuyó a la so muerte, el 12 de xunetu de 1645. Foi soterráu na Catedral del Arcánxel Miguel del Kremlin de Moscú.
Ian McDiarmid
Biografía
McDiarmid nació en Carnoustie. Convertir nun aficionáu al teatru con cinco años, cuando'l so padre llevólu a ver un actu col nome de Tommy Morgan nun teatru allugáu en Dundee, ciudá onde foi criáu. En 2001 l'actor declaró:
Sicasí, por medrana a la desaprobación del so padre, asistió a la Universidá de Saint Andrews, onde cursu psicoloxía clínica.
Llueu se dio cuenta de que la so verdadera vocación yera'l teatru, de cuenta qu'en 1968 decidió abandonar los sos estudios y enrolarse como estudiante de la Royal Scottish Academy of Music and Drama, onde recibió una medaya d'oru poles sos dotes artísticos. Una vegada graduáu llogró dellos papeles en pieces teatrales n'Escocia ya Inglaterra; depués xunióse a les files de la Royal Shakespeare Company.
Por cuenta de la so reputación, McDiarmid empezó a consiguir papeles nel cine y la televisión a finales de los años 1970. En televisión el so debú foi na serie The Professionals. El so debú nuna película foi en 1980, con Richard's Things. Al añu siguiente foi contratáu por George Lucas pa desempeñar el rol del Emperador Palpatine, Darth Sidious en Star Wars: Episode VI - Return of the Jedi (1983), papel que repitió en toes los sos precuelas.
Empezó a desempeñase tamién como direutor de teatru y, dende 1990 hasta'l so retiru nel 2001, foi direutor artísticu del Almeida Theatre. Tuvo al so cargu a numberosos actores que depués seríen estrelles de Hollywood como Kevin Spacey, Ralph Fiennes, Juliette Binoche y Anna Friel.
Ente los sos trabayos teatrales más importantes destaquen montaxes de William Shakespeare y Faith Healer, obra de Brian Friel, cola que fizo una xira pola mayoría de los teatros del West End londinense y nel Royal Theatre de Nueva York, efectuando asina'l so debú en Broadway que-y valió en 2006 el premiu Tony, el más prestixosu del teatru estauxunidense.
Ente les sos películes, amás del so papel na saga Star Wars, podemos atopar: Gorky Park, Dirty Rotten Scoundrels, dirixida por Frank Oz, Restauración, dirixida por Mike Hoffman, y Little Orphan Annie, dirixida por Ian Toynton. Interpretó ente otres les películes L'espertar (1980) y Dragonslayer (1981).
ŽP ŠPORT Podbrezová
El ŽP ŠPORT Podbrezová ye un club de fútbol eslovacu de la ciudá de Podbrezová. Foi fundáu en 1920.
El Vaḷḷe los Umeiros
El Vaḷḷe los Umeiros ye una aldea de la parroquia de Bimeda nel conceyu asturianu de Cangas del Narcea.
Alcuéntrase a 10,00 km de Cangas del Narcea, la capital del conceyu, a un altor mediu de 0 msnm y tien una población de.
Gandelu
Tien una población de y una superficie de  km².
María d'Aragón (1482-1517)
María d'Aragón (Córdoba, Reinu de Córdoba, 29 de xunu de 1482 - Lisboa, Portugal , 7 de marzu de 1517), cuarta fía de los Reis Católicos, Isabel I de Castiella y Fernandu II d'Aragón, foi reina de Portugal como segunda esposa de Manuel I, fináu en 1521.
Biografía
Nació en Córdoba, en 1482. La so madre, Isabel, taba embarazada de mellizos. La primera en nacer foi María. El segundu, varón, o fema, nació muertu. Esi mesmu añu, Boabdil arrampuñó'l tronu al so padre Muley Hacén y convirtióse nel últimu rei nazarí de Granada.
Casóse'l 30 d'ochobre de 1500 col rei Manuel I de Portugal, vilbu de la so hermana mayor Isabel d'Aragón dende 1498, siguiendo asina cola política de socesives bodes ente les families reales portuguesa y castellanu-aragoneses, nel intentu de xunir los reinos ibéricos que nesa dómina entendíen so una corona Portugal, Aragón y Castiella.
Darréu a la muerte de María, el rei Manuel I va casar con Leonor d'Austria, fía de Juana I de Castiella y Felipe el Formosu, y sobrina, por tanto, de María d'Aragón.
La so fía Isabel va #convertir en emperatriz al casar col so primu l'emperador del Sacru Imperiu Xermánicu Carlos V.
La política d'aliances matrimoniales ente España y Portugal nun va quedar ende sinón que'l futuru rei de Portugal, Juan III, fíu de María d'Aragón y Manuel I de Portugal, va casar con Catalina d'Austria, fía menor de Juana I de Castiella y hermana de Carlos V, que tuvo recluyida mientres tola so infancia en Tordesillas al pie de la so madre.
Amás d'otros privilexos y donaciones, el rei concediólu como dote les villes de Viseu y Torres Vedras. Foi una fervorosa partidaria del proyeutu imperial manuelino de destruyir les ciudaes santes islamitas de La Meca y Medina, amestar l'Imperiu mamelucu y conquistar los llugares santos de la cristiandá, especialmente Xerusalén.
En 1508 consiguió del so home'l perdón poles intervenciones destructives y violentes del pogromo contra los xudíos de 1506.
Morrió'l 7 de marzu de 1517 en Lisboa por cuenta del so últimu partu, del que nació un neñu llamáu Antonio n'avientu 1516, que vivió pocos díes.
La so vida yá corría en peligru cuando taba embarazada del so últimu fíu, por cuenta de los partos anteriores que-y dieren 9 fíos. miniaturadeimagen|Escultura representando D. Maria acompañada de S. Juan, nel portal nascente del Mosterio dos Jerónimos, 1517. Nicolau Chanterenne (c.1470-1551) Foi soterrada nel Monesteriu de los Jerónimos de Belém, en Lisboa.
Descendencia
Del so matrimoniu con Manuel I de Portugal nacieron diez fíos:
Ancestros
Ancestros de María, infanta d'Aragón
Tarxeta SIM
thumb|Tarxeta SIM [[4G-LTE de Movistar Colombia disponible en dellos tamaños. De mayor a menor tamañu Tarxeta SIM, Mini-SIM, Micro-SIM y Nano SIM.]] thumb|Una tarxeta SIM.
Una tarxeta SIM (acrónimu n'inglés de subscriber identity module, n'asturianu módulu d'identificación de suscripcion) ye una tarxeta intelixente desmontable usada en teléfonos móviles y módems HSPA o LTE que se conecten al puertu USB. Les tarxetes SIM almacenen de forma segura la clave de serviciu del suscriptor usada pa identificase ante la rede, de forma que sía posible camudar la suscripción del veceru d'un terminal a otru a cencielles camudando la tarxeta.
L'usu de la tarxeta SIM ye obligatoriu nes redes GSM. El so equivalente nes redes UMTS denominar USIM o UICC (acrónimu de Universal Integrated Circuit Card, Tarxeta Universal de Circuitu Integráu), siendo más popular el RUIM (Removable User Identify Module, ‘Módulu d'Identidá d'Usuariu Desmontable’) nos teléfonos CDMA.
Thymalus subtilis
Thymalus subtilis ye una especie de coleópteru de la familia Trogossitidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase n'Europa.
Aeropuertu Internacional de Bukhará
L'Aeropuertu Internacional de Bukhará ye un aeropuertu allugáu en Bukhará, Uzbequistán.
Tarxeta SIM
Capacidá d'almacenamientu
thumb|Una tarxeta SIM al llau de los sos contactos llétricos nun [[Nokia 6233.]]
La típica tarxeta SIM de baxu costo (solo GSM 11.11) tien poca memoria, 2-3 KB según describe la especificación (direutoriu telefónicu, APN p'accesu a Internet y pocu más). Esti espaciu d'almacenamientu ye usáu direutamente pel teléfonu. El segmentu de mercáu de les tarxetes SIM de baxu costo ta en constante cayente.
Les tarxetes SIM con aplicaciones adicionales (GSM 11.14) tán disponibles con munches capacidaes d'almacenamientu distintu, siendo la mayor 512 KB. Tarxetes SIM menores, de 32 KB y 16 KB, son les dominantes en zones con redes GSM menos desenvueltes. Tamién esisten les tarxetes Large Memory SIM (SIM de memoria espandida), con capacidaes del orde de 128 a 512 kilobytes.
Interfaz
El conector tien ocho contactos metálicos visibles y debidamente estandarizados, qu'establecen contautu al ensertar la tarxeta na ranura del llector. Al traviés d'estos contactos, el llector alimenta llétricamente a la tarxeta y tresmite los datos oportunos pa operar con ella conforme al estándar.
1.  VCC (alimentación)  ''' 5. ''' GND (tierra)
2.  RST (reset) '''            6. ''' SWP
3.  CLK (clock) '''            7. ''' I/O (Input/Output)
4.  D+(USB inter-Chip)  ''' 8. ''' D-(USB inter-Chip)]]
La serie d'estándares ISO/IEC 7816 y ISO/IEC 7810 define: La durez de la tarxeta * La funcionalidad
Mientres enforma tiempu (desque la tensión VPP-C6 pasó a ser de 5V), namái s'utilizaron cinco contactos pa la implementación de la interfaz ISA (parte 2 de la ISO / IEC 7816). L'aplicación de nueves interfaces (opcional), implica l'usu de los contactos C4 y C8, según un cambéu nel usu del C6.
thumb|right|Actual norma ISA/IEC 7810 d'una tarxeta intelixente 4G LTE thumb|right|Antigua norma ISA/IEC 7810 d'una tarxeta intelixente thumb|Llinies de corte de tarxetes Micro SIM y tarxeta Mini Sim. La interfaz USB (escoyida como interfaz d'alta velocidá) utiliza los contactos C4 y C8; esta interfaz ta definida na norma ETSI Bilbao TS 102 600.
El contautu C6 utilizar pa coneutar a un módulu de contautu que dexa l'accesu a los servicios ensin importar la forma de la teunoloxía NFC (emulación de la tarxeta, el llector y el peer to peer) pa faer frente a aplicaciones de tresporte, de pagu, llectura d'etiquetes RFID y l'intercambiu de datos (P2P). La interfaz col módulu ensin contautu definir na norma 102 TS 613 (SWP) y TS 102 622 (HCl).
El protocolu utilizáu orixinalmente na tarxeta SIM ye'l protocolu básicu de la tarxeta intelixente de protocolu T = 0. Les principales carauterístiques d'esti protocolu son: Semidúplex
Dos nuevos protocolos añedir en 2006 y 2007:
Mass storage  dexa emular un discu o una llave de memoria flash, ** EEM (Ethernet Emulation Mode)  dexa'l tresporte de paquetes IP y por tantu compatible colos protocolos como TCP/IP o UDP/IP;
Formatos
thumb|400px|tarxeta SIM estándar (1FF), Mini Sim (2FF), Micro SIM (3FF) y Nano SIM (4FF) Les tarxetes SIM tán disponibles en cuatro tamaños. El primeru ye similar al d'una tarxeta de creitu (85,60 × 53,98 × 0,76 mm). El segundu y más popular mide 25 × 15 × 0,76 mm. El terceru, conocíu como micro-SIM, tien unes dimensiones de 15 × 12 × 0.76 mm y el postreru y más recién, la nano-SIM, les sos midíes son de 12.3 × 8.8 × 0.7 mm, un 40 % más pequeña qu'una micro-SIM y evidentemente un amenorgamientu del tamañu porta que pueda utilizase en terminales bien finos, como'l iPhone 5, el Microsoft Lumia 830 o la gama de los Sony Xperia.
Los primeres n'apaecer foi'l tamañu completu y ye del tamañu d'una tarxeta de creitu (85.60 mm × 53.98 mm × 0.76 mm). Una versión más recién, más popular, tien la mesma grosez pero tien un anchu de 15 mm y 25 mm de llargor y tien una de les sos esquines truncaes (biseladas) pa evitar el so malu insertamientu. La más recién, conocida como micro-SIM o 3FF, tien dimensiones de 15 x 12 mm.
La tarxeta mini-SIM tien la mesma disposición contauto que la tarxeta SIM de tamañu completu y de normal suminístrase nun portador de tarxetes de tamañu completu, conectáu por una serie de pieces de vinculación. Esti arreglu (definíu na norma ISO/IEC 7810 como ID-1/000) dexa que dicha tarxeta sía utilizada nun dispositivu que rica una tarxeta de tamañu completu, o bien pa ser utilizáu nun dispositivu que rica una tarxeta SIM mini en rompiéndose limpiamente les uniones esistentes na contorna d'una tarxeta mini-SIM.
Pal so usu en dispositivos inclusive más pequeños, les tarxetes 3FF o micro-SIM tienen les mesmes disposiciones d'espesura y contactos, pero'l llargor y anchor mayor amenorgar a 15 x 12 mm. Les especificaciones de la tarxeta de 3FF o micro-SIM tamién inclúin funcionalidades adicionales, amás de camudar el tamañu de la tarxeta física.
Micro-SIM
La tarxeta micro-SIM ye una versión amenorgada de les tarxetes SIM usaes ente otros dispositivos nos teléfonos GSM. Los micro-SIM fueron usaes mientres años n'aparatos electrónicos, como mididores de potencia, como partes non removibles del dispositivu. El tamañu d'un micro-SIM ye 12 x 15 x 0,76 mm.
Les especificaciones de les tarxetes micro-SIM queden recoyíes na norma ISO 7816. Al llau tenemos una imaxe de la nueva Mini UICC, como se denomina. La parte colorada ye la tarxeta SIM actual, más pequeña que la tarxeta mini-SIM utilizada na mayoría de los teléfonos GSM actuales. La Mini SIM tien les mesmes carauterístiques dixitales qu'una SIM ordinaria, lo que camuda son les sos midíes.
Los Micro-SIM fueron mentaes n'avientu de 1998, nel festival 3GPP SMG9 UMTS el cual ye l'estándar d'una SIM Card.
Lok8o y T-Mobile anunciaron mientres el International CES 2010 de Las Vegas que seríen los primeres en llevar la teunoloxía de les tarxetes SIM Micro Third-Form-Factor (3FF) a los dispositivos (M2M / Machine to Machine) con una llinia de dispositivos GPS portátiles.
Anque'l iPad foi puestu en venta 'Llibre' pa poder ser utilizáu con cualquier operador, aun así ye necesariu consiguir un micro-SIM. Poro, cualesquier que deseyara utilizar un iPad cola teunoloxía 3G precisaría contratar un plan de datos con dalguna operadora de telefonía móvil que fabricara micro-SIM. Sicasí ye posible modificar físicamente una SIM Ordinaria y afaela por que pueda ser utilizada nel iPad o bien nel iPhone 4.
El Samsung Galaxy S III, el Samsung Galaxy S IV y el Samsung Galaxy Note II utilicen tarxetes micro-SIM.
El Nexus 4 y el Nexus 5 tamién utilicen tarxetes micro-SIM.
Los Equipos Nokia Lumia 800 y Nokia Lumia 900 tamién utilicen tarxetes micro-SIM.
La nueva BlackBerry Z 10 tamién utiliza tarxetes micro-SIM.
El Motorola Moto G usa micro-SIM.
Nano-SIM
El iPhone 5 y el Nokia Lumia 830 usen una nueva teunoloxía de tarxeta SIM, más pequeña que'l micro-SIM, denomada nano-SIM.
SIM enfiñida (y-SIM)
La nueva xeneración de tarxetes SIM denominar SIM enfiñida, y-SIM o eSIM (del inglés embedded SIM), que ye un chip non reemplazable nun empaquetado SON-8 que puede tar soldada direutamente a la placa base d'un dispositivu. Tienen la capacidá de ser utilizaes n'aplicaciones máquina a máquina (M2M) lo mesmo que de suministru de SIM remota.
Sistemes operativos
Los sistemes operativos pa tarxetes SIM son principalmente dos:
Datos
Les tarxetes SIM almacenen información específica de la rede usada pa autenticar ya identificar a los suscriptores nella, siendo la más importante'l ICC-ID, el IMSI, la clave de autenticación (Ki) y la identificación d'área llocal (LAI). La tarxeta SIM tamién almacena otros datos específicos del operador como'l númberu del SMSC (centru de serviciu de mensaxes curtios), el nome del provisor de serviciu (SPN), los númberos de serviciu de marcáu (SDN) y les aplicaciones de servicios de valor añedíu (VAS). Les correspondientes descripciones tán disponibles na especificación GSM 11.11.
ICCID
Cada SIM identifícase internacionalmente pol so ICCID (Integrated Circuit Card ID, ‘Identificador Internacional de la Tarxeta de Circuitos’). Los ICCIDs almacenar nes tarxetes SIM y tamién se graben o imprimen sobre'l cuerpu de plásticu de les mesmes nun procesu de personalización. El ICCID ye un númberu d'identificación únicu de 19 ó 20 díxitos.
Clave de autenticación (Ki)
La clave de autenticación (Ki, Authentication key) ye un valor de 16 bytes usáu pa autenticar les tarxetes SIM na rede móvil. Cada tarxeta SIM tien una Ki única asignada pol operador mientres el procesu de personalización. La Ki tamién s'almacena nuna base de datos específica llamada AuC(acrónimu de Authentication Center) que ta implementada como parte integral de la HLR(acrónimu de Home Location Register) de la rede del operador.