cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Campu d'Ilesia de San Xuan Bautista de Montoubu
Ilesia
La espadaña de la ilesia construyose en 1893, según la inscripción grabada nel chapitel que la remata. Tien trés campanes en dos altures, les dos grandes asitiaes na baxera y la pequeña na cimera, usándose les primeres para llamar a misa, anunciar les fiestes, comunicar l'entierru de dalgún vecín, alloñar la ñube o dar avisu d'una quema.
Pola so antigüedá, la ilesia ta incluyía nel Inventariu del Patrimoniu Cultural d'Asturies, en virtú de la Disposición Transitoria Tercera de la Llei de Patrimoniu Cultural d'Asturies, qu'asina lo establez pa “les edificaciones y polo xeneral los inmuebles construyíos con anterioridá al añu 1800”, qu'espresamente nun tengan abierta una ficha en dichu Inventariu.
Apegáu al costáu septentrional de la ilesia alcuéntrase'l campusantu, de pequeñes dimensiones, que cola ilesia y el texu forma un conxuntu d'innegable valir cultural ya imposible de dixebrar, pol so simbolismu.
Texu
miniaturadeimagen|Texu. El texu de Montoubu ye un exemplar masculín con un tueru de tres metros y mediu de perímetru, y constitúi un casu esceicional dientro de los dolce Campos d'Ilesia, que foron declaraos Bien d'Interés Cultural, porque ye l'únicu del que se conoz la fecha del so plantíu y el nome de quien mandó facelo. Nel Llibru de Casaos y Difuntos de la parroquia de Lleiguarda, figura una anotación, escrita pol so párrocu, que diz: “yo, Domingo d'Alba de la Vega, natural de Quintana, cura de Lleiguarda, llanté un texu delantre la puerta la ilesia ya fícelu la nueche de Santa Oblalia del añu de mil y setecientos y diez, y conociendo el gran adornu que yera, unvié … otru, a mio costa, al llugar de Montoubu, conceyu de Grau, el venti de febreru de mil y setecientos y venti y unu”. Nesti casu, el plantíu del texu nun se venceya a dengún socedíu relevante, como seríen l'entamu o la igua de la ilesia, sinón qu'obedez namái a razones estétiques.
El so allugamientu, dalgo separtáu de la ilesia y del campusantu, axudó al so bon caltenimientu, presentando una abondosa copa de gran verdor y un tueru ensin resquiebres, aspeutos dambos qu'amosen la so bona salú.
Referencies
Esti artículu ye una obra derivada de la disposición relativa al procesu de declaración d'un bien cultural o natural, asoleyada nel BOPA númberu 239, de 16 d'ochobre de 2017, testu que ta llibre de restricciones conocíes, en virtú del derechu d'autor de conformidá col artículu 13 del Testu Refundíu de la Llei de Propiedá Intelectual (BOE númberu 97, de 22 d'abril de 1996).
Nora Perlé
Lidia Nora Zisman, conocida como Nora Perlé, ye una presentadora y llocutora de radio arxentina que pasó por casi toles radios - Radio Llibertá, Radio Excelsior, Radio Rivadavia, Radio Continental, Radio de la Plata, Radio de la Ciudá, Radio Nacional y Radio Mitre - y ye la ganadora de numberosos premios, ente ellos siete Premios Martín Fierro.
Biografía
Nació'l 26 de xineru de 1940, fía única d'un peluqueru d'homes y una muyer venida de Polonia. Nora foi criada nun conventillo nel barriu de Boedo en Buenos Aires. Los sos padres facer hincha de San Llorienzo y ella hincha de Boca Juniors.
Casóse con Anselmo Marini y tuvo a los sos dos fíes. En 1961 nació la so primer fía, Daniela, y en 1968 la so segunda fía, Carina. Depués dixebróse del so maríu nel añu 1971. Ye güela y dende más de 30 años ta en pareya col dramaturgu, escritor, autor, direutor de teatru y televisión Ismael Hasse, autor de Poné a Francella, Cuentos pa ver y La guapa páxina.
Trayeutoria
Nora estudió dances clásiques nel Conservatoriu Nacional de Dances nel Teatru Nacional Cervantes. Abandonó la carrera de dances y recibióse de maestra. Depués entró al ISER d'onde egresó en 1959. Empecipiar en 1960 en Radio del Pueblu faciendo una suplencia de la llexendaria llocutora Tita Armengol.
En 1972 púnxo-y el so voz al espaciu auspiciado pola marca femenina "Miss Ylang" llamáu "Miss Ylang y la so música" que permaneció siete años nel aire de Radio Continental. Esti programa fixo merecedor d'un Premiu Martín Fierro cuando Nora conducir.
Depués púnxo-y el so voz al ciclu "Los siete llunes de Crandall", un clásicu en materia de programes musicales nocherniegos producíu pola axencia de Julio Moyano, programa auspiciado pol arume pa homes Crandall, que taba de moda per aquellos años, y escuchábase ente les 10 de la nueche y les 2 de la mañana por Radio Continental.
El programa foi gallardoniáu con cuatro Premios Martín Fierro.
Ellí predominaba l'estilu de les "mimoses", empezáu por Lidia Saporito y siguíu por Betty Elizalde y Nucha Amengual. Esti estilu de llocución yera una voz bien sensuales y "ratonera". Trátase d'un estilu suxestivu y ronroneante que-y valió que la Lliga de madres de familia pidiéra-y a la radio que la echaren porque «yera un mal exemplu pa los mozos».
Según Nora:
Nora pertenez a esa xeneración de llocutores que la so carauterística foi la so manera d'espresase con una dicción impecable y con un tonu de voz sensual y engañador que foi asonsañáu poles que-y precedieron.
En 1980 púnxo-y el so voz al programa "Puramente musical" y a "Dos muyeres pa espertalo" xunto a Elda Córdoba. Depués el programa humorísticu "El cigarru" los sábados a la tarde en Radio El Mundo.
Dixo Claudia Cherasco:
A pesar de nun considerase a sigo mesma feminista, Nora quexar de la discriminación escontra les muyeres nel mediu radial:
Pero tamién ye citada como modelu polos llocutores varones del mediu radial.
Palaciu Konstantínovski
thumb|270px|Entrada del Palaciu de Constantino. thumb|270px|Receición de la Guardia Imperial Rusa nel Palaciu Konstantínovski, pintura del sieglu XIX. thumb|270px|Detalles de los planos del palaciu. thumb|270px|Líderes del G8, col Palaciu Konstantínovski al fondu, nel Cume de 2006. thumb|270px|Maqueta col palaciu y el parque. thumb|270px|Una catedral na Avenida de San Petersburgu, ente'l Palaciu Konstantínovski y el [[Peterhof.]] El Palaciu Konstantínovski o Palaciu de Constantino (en rusu Константиновский дворец, Konstantínovski dvoréts), tamién denomináu Palaciu de los Congresos (Дворец конгрессов, Dvoréts kongréssov) ye un palaciu barrocu en Strelna (suburbiu asitiáu en partir suroeste de la ciudá de San Petersburgu, Rusia), a veres del golfu de Finlandia. Empezar a construyir en 1720 por órdenes de Pedro I el Grande y sirve anguaño como residencia del presidente de Rusia na so estancia na ciudá.
Nora Perlé
Trayeutoria
Dixo Julio Llagos:
Palaciu Konstantínovski
Palaciu de Pedro I
D'antiguo una propiedá de la cancillería sueca, Strelna foi escoyida en 1714 por Pedro I el Grande como llugar pa la so futura residencia de branu. Jean Baptiste -y Blond, famosu pol so trabayu con André Le Nôtre nel Palaciu de Versalles, foi contratáu pa preparar los diseños de lo que tendría de ser un palaciu y un parque. -y Blond entamó'l palaciu como un Chateau d'Eau (Castillo d'Agua), asitiáu nuna isla redonda. Los xardinos fueron executaos según el diseñu de -y Blond, pero la muerte del maestru torgó completar un proyeutu más ellaboráu pal palaciu.
Nora Perlé
Trayeutoria
Dixo Mario Pergolini:
Tamién foi la responsable de la llocución nel programa "Los xuegos de la nueche". "Puramente musical" y "Lucés vivu, Buenos Aires".
En 2001 condució "Dog Day Afternoon" en Radio Mitre con Andy Kusnetzoff.
Palaciu Konstantínovski
Palaciu de Pedro I
Al xubir al tronu, en 1741, la fía de Pedro I, Isabel, tuvo la intención de terminar el proyeutu del so padre. El so arquiteutu favoritu, Bartolomeo Rastrelli, foi convidáu pa realizar el diseñu de Michetti. Pero l'atención de Rastrelli foi rápido distrayida por otros palacios: Peterhof y Tsárskoye Seló. Por tal motivu, el palaciu de Strelña quedó incompletu hasta finales de sieglu XVIII.
Nora Perlé
Trayeutoria
En 2003 realizó la cobertoria teatral de distintos estrenos pal ciclu "Lluces vivu, Buenos Aires", que conducía Leonardo Greco por Radio de la Ciudá y dende esi añu animó "Según pasen los tangos" en Radio Nacional los sábados de 18 hs a 20 hs. "Según pasen los tangos" pasar a Radio de la Ciudá y depués, en 2006, a la medianueche del domingu por Radio De la Plata xunto a Liliana Resnik.
Dende'l 10 de xunu de 2001 conduz "Cantares son amores" por Radio Mitre los sábados de 20 hs a 1 hs y los domingos de 21 hs a 0.30 hs. "Cantares son amores" por Radio Mitre ye un programa musical con temes de distintos xéneros musicales y testos d'autores clásicos y modernos.
Palaciu Konstantínovski
Casa de la familia Konstantínovich
En 1797 Strelna foi concedida al gran duque Constantino Pávlovich y la so esposa, Anna Fiódorovna (tía de la reina Victoria I). El palaciu debe'l so nome actual a él, yá que enantes yera conocíu como Gran Palaciu o Palaciu Strélninsky. A pesar d'una gran quema asocedida en 1803, el Palaciu de Constantino foi concluyíu en 1807. Dempués de la muerte de Constantino, en 1831, el palaciu pasó al so sobrín. La caña Konstantínovich de la dinastía Románov caltuvo la posesión del palaciu hasta la Revolución de 1917.
Nora Perlé
Premios
Recibió'l Premiu Raigaños qu'hasta 1993 apurrir na Radio Splendid y más tarde na Biblioteca Nacional de la República Arxentina.
En 2006 recibió'l Premiu Éter a la Meyor llocutora de Radio AM pol so trabayu en Radio Mitre, en Radio Nacional y en AM de la Plata.
Palaciu Konstantínovski
Vicisitúes nel sieglu XX
Dempués de 1917, el palaciu entró en decadencia: foi apurríu a una comuña de trabayu infantil y darréu a una escuela secundaria. Mientres la Segunda Guerra Mundial, los alemanes ocuparon Strelna y fundaron ellí una base naval. Un comandu rusu atacó esta base y destruyó los barcos, faciéndose nuevamente col palaciu.
Nora Perlé
Premios
En 2006 recibió'l Premiu Santa Clara d'Asís
El 31 d'agostu de 2011, con motivu del Día Internacional de la Radiodifusión, el Conseyu Profesional de Radio d'Argentores apurrió-y el Gallardón Susini.
Palaciu Konstantínovski
Vicisitúes nel sieglu XX
Tres la devastación causada pola ocupación alemana, namái les parés del palaciu permanecieron irguíes. Tola decoración del interior sumiera.
Carme Forcadell
Carme Forcadell Lluís ye una política española d'Esquerra Republicana de Catalunya, filóloga, profesora y activista política española en favor del independentismu catalán, presidenta del Parllamentu de Cataluña dende'l 26 d'ochobre de 2015. Ye miembru fundador dende 1993 de Plataforma per la llengua y miembru de la executiva y vocal de la xunta d'Òmnium Cultural de Sabadell. Presidió dende la so fundación n'abril de 2011 hasta mayu de 2015 l'Asamblea Nacional Catalana, organización que reclama la independencia de Cataluña.
Na actualidá ta imputada polos delitos de prevaricación y desobediencia por incumplimientu de sentencia del Tribunal Constitucional. Dende'l 7 de setiembre ta amás investigada pola Fiscalía del Tribunal Cimeru de Xusticia de Cataluña por tramitar nel Parllamentu de Cataluña un proyeutu de llei de referendu d'autodeterminación al traviés d'un procedimientu d'urxencia que foi declaráu nulu pol Tribunal Constitucional, frayando los derechos de participación de los partíos de la oposición y falsiando la publicación de dichu proyeutu, una y bones el secretariu xeneral del parllamentu negar a tramitalo por inconstitucional. Coles mesmes, por tramitar a otru día el Proyeutu de Llei de transitoriedad xurídica, que pretendía romper unilateralmente la unidá d'España. El 8 de setiembre de 2017, la Fiscalía esixía fianza pa garantizar los gastos que pueda causar al erariu públicu, que cifra en 6,2 millones d'euros.
Biografía
Ye fía d'una familia humilde; el so padre foi payés y camioneru. Nació en Cherta y a los 18 años treslladar a Sabadell, onde vive anguaño. Estudió na Universidá Autónoma de Barcelona y llicencióse en Filosofía y en Ciencies de la Información. Tamién estudió un máster en Filoloxía Catalana. Ente 1979 y 1982 trabayó como redactora nel programa Giravolt de TVE. En 1982 foi profesora de llingua catalana del IES Escola Industrial de Sabadell. Catedrática d'enseñanza secundaria, trabayó como asesora en llingua y cohesión social (LIC) nel Departamentu d'Educación de la Xeneralidá de Cataluña de 1985 a 2015, onde foi coordinadora de normalización llingüística del Serviciu d'Enseñanza del Catalán del Departamentu d'Educación dende 1992, y dende 2004 asesora de llingua, interculturalidad y cohesión social. Ye autora de llibros sobre pedagoxía, llingua y lliteratura, y de un diccionariu. Collaboró en dellos medios de comunicación con publicaciones sobre planificación llingüística, llingua ya identidá.
Trayeutoria política
Ye militante d'Esquerra Republicana de Catalunya. De 2001 a 2004 formó parte de la executiva nacional. De 2003 a 2007 foi conceyal por esti partíu nel conceyu de Sabadell, cargu que nun pudo anovar al nun llograr encabezar la llista nes eleiciones municipales. Presentar nel puestu númberu dos y quedó fora del conceyu porque ERC solo llogró un conceyal.
Forcadell dedicó entós más tiempu a Omnium Cultural y a la Plataforma pola Llingua, organizaciones a les que yá pertenecía, ya integróse na comisión polos papeles de Salamanca y la Plataforma pol Derechu a Decidir de la que ye vicepresidenta, un coleutivu que foi embrión de l'Asamblea Nacional Catalana, organización que reclama la independencia de Cataluña y que Forcadell presidió d'abril de 2011 a mayu de 2015. Tamién foi una de les máximes voceres de la organización na manifestación «Catalunya, nou estat d'Europa» y la Vía Catalana.
Nora Perlé
Premios
En 2012 recibió un Premiu Martín Fierro pol so programa "Cantares Son Amores" en Radio Mitre pero nun foi a buscalo porque l'horariu d'entrega de los premios coincidía col horariu del so programa.
En 2013 recibió un Premiu Martín Fierro pol so programa "Cantares Son Amores" en Radio Mitre. El programa facer con Lalo Morino y foi distinguíu como meyor programa musical del 2013.
En 2014 foi nomada nuevamente a los Premiu Martín Fierro pol so programa "Cantares son amores".
El programa sale al aire por Radio Mitre los sábados a les 22 hs.
Carme Forcadell
Trayeutoria política
Forcadell foi'l númberu dos de Junts pel Sí, la llista unitaria soberanista apautada por CDC y ERC pa les eleiciones autonómiques catalanes del 27 de setiembre de 2015, que encabezó Raül Romeva.
Presidenta del Parllamentu de Cataluña
El 26 d'ochobre de 2015 foi escoyida presidenta del Parllamentu de Cataluña, con 77 votos a favor, 56 en blancu y unu nulu nuna votación na que nun ye posible votar en contra.
N'ochobre de 2016 el Tribunal Constitucional unvió una comunicación sobre la presunta desobediencia de Forcadell a la fiscalía por dexar, nel exerciciu del so cargu, la votación en xunetu de 2016 sobre la fueya de ruta de rotura de les instituciones catalanes con España.
Vida personal
Ta casada col informáticu Bernat Pegueroles y tien dos fíos.
Premiu
En 2014 foi gallardoniada col Premiu Joan Blanca, que reconoz el compromisu na defensa de la cultura ya identidá catalanes.
Palaciu Konstantínovski
El palaciu reconstruyíu
Hasta 2001 nun foi entamada nenguna obra de restauración efectiva. El presidente rusu en funciones esi añu, Vladímir Putin, ordenó que'l palaciu fora convertíu na residencia presidencial en San Petersburgu. El parque, con canales, fontes y pontes levadizos, foi mentanto recreáu según los diseños orixinales de -y Blond y completáu con un pabellón conectáu a l'agua pola mariña marítima. En frente al palaciu irgue la estatua ecuestre de Pedro'l Grande, instalada orixinalmente en Riga nel añu de 1911, ente que la escultura modernista de Mijaíl Shemiakin, que representa a dichu zar cola so familia pasiando pol xardín, atopar na ribera del golfu.
Delles sales del palaciu fueron dedicaes al gran duque y poeta Constantino Konstantínovich, quien nació nel edificiu.
Actualidá
L'anováu Palaciu Konstantínovski acoyó a más de cincuenta xefes d'Estáu o de Gobiernu mientres les celebraciones del tricentenario de San Petersburgu, en 2003. Tres años dempués, ente'l 15 y el 17 de xunetu de 2006, celebróse ellí la 32ª Cume del G8 (el Grupu de los ocho). Mientres esi cume, los líderes de los ochos países más potentes del mundu fueron agospiaos n'ocho luxosos palacetes a veres del mar. Cada unu d'esos edificios foi bautizáu n'homenaxe a una ciudade histórica de Rusia.
El fechu de que'l luxosu palaciu acueya receiciones y xuntes oficiales nun significa que tea zarráu al públicu. Nel so interior atópense espuestes trés coleiciones: la coleición de heráldica del Muséu del Ermitage, una esposición sobre los cuatro príncipes qu'habitaron el palaciu (trés de los cualos llamábense Constantino) y una esposición perteneciente al Muséu Marítimu de San Petersburgu.
Configuración
El palaciu atópase direutamente a veres del golfu de Finlandia. Aportar a él dende l'Avenida de San Petersburgu (Sankt-Peterbúrgskoye Shossé). El conxuntu del palaciu y el parque tien en total unes 200 ha de superficie.
Enfrente del palaciu, na plaza del Palaciu, llevántase la estatua de Pedro I montando a caballu. Dende equí pueden contemplase los xardinos que s'atopen na zona trasera del palaciu, una y bones la parte central de la so fachada cuentra con tres arco. Los amplios xardinos, dixebraos por canales que conducen al mar, atópense xuníos ente sigo por pontes, dalgunos de los cualos son levadizos. A la fin de los xardinos, nuna pequeña islla artificial de forma circular, llamada isla de Pedro, ta un pabellón que sirve como centru de conferencies y xuntes, dende que les sos sales gociar d'una espectacular vista del golfu.
L'área qu'arrodia al conxuntu ye montiega. Al este de los xardinos llevántense numberosos palacetes-pabellones. Al oeste, a veres del mar atopen l'área d'aterrizaxe de los helicópteros presidenciales, el puertu pal yate del presidente, el Centru de Prensa Presidencial y l'escultura de Pedro I cola so familia. Tamién al oeste, en mediu del monte y cerca d'un llagu, tópase l'antiguu palacete de madera que foi la primer residencia de Pedro I en Strelna.
El palaciu cunta con dos salones ceremoniales: el Celeste y el de Mármol. Estos salones tán decoraos con chimenees de mármol con espeyos, pintures, cornises doraes y llámpares colgantes de cristal. Los interiores de los salones fueron recreaos según les acuareles del famosu arquiteutu rusu Andréi Stackenschneider.
Otros edificios
Pela redolada del Palaciu Konstantínovski pueden apreciase otres residencies de los Románov, especialmente les pertenecientes a les cañes Nikoláyevich y Mijáilovich de la familia.
Ente otres referencies esistentes en Strelña tánse la casa de campu de Mathilde Kschessinska y un monesteriu en ruines, con numberoses ilesies diseñaes por Luigi Rusca. El monesteriu merez especial atención por ser el llocal de sepultura de los hermanos Zúbov y d'otros nobles rusos. El canciller imperial Aleksandr Gorchakov tamién foi soterráu ellí en 1883.
El Palaciu Konstantínovski, el Monesteriu de la Trinidá, Mijáilovka y Známenka formen parte, dende 1990, del Patrimoniu de la Humanidá, so la denominación de Centru históricu de San Petersburgu y conxuntos monumentales anexos col códigu 540-014.
Fins
Fins ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Phyllanthus emblica
Phyllanthus emblica L. o tamién llamada emblica, mirobalano emblica, mirobalano, Uva de la India, Arbol Malacca, amla o amalika, ye una especie fanerógama perteneciente a la familia de la filantacees. Alcuéntrase nes rexones tropicales y subtropicales d'Asia. thumb| thumb| thumb|
Descripción
Ye un árbol de tamañu pequeñu a medianu, qu'algama los 8 a 18 m d'altor, con tueru trabancosu y cañes abondoses. Les cañes son glabres o finamente pubescentes, de 10-20 cm de llargu, xeneralmente caduques; les fueyes simples, y subsésiles estrechamente a lo llargo de la caña, de color verde, asemeyar a les fueyes pinnaes. Les flores son de color mariellu verdosu. El frutu ye casi esféricu, de color mariellu verdosu, bien nidiu y duru n'apariencia, con 6 franxes verticales o riegos.
Maurez en seronda, les bayes colléchense a mano dempués de xubir a les cañes cimeres colos frutos. El sabor ye agriu, amargosu y astringente, y ye bien fibrosu. Na India, ye común comer bruseles somorguiaos n'agua salao y cúrcuma p'anidiar el sabor agrio de los frutos. La empresa Zrii ye un distribuidor autorizáu del amalaki a nivel mundial.
Propiedaes
Esperimentos coles fueyes, corteza y frutos demostraron la so eficacia contra enfermedaes de tipu inflamatorias y otres rellacionaes cola edá, el cáncer, enfermedaes renales y la diabetes.
Un estudiu piloto demostró l'amenorgamientu de los niveles de colesterol en sangre normales y hipercolesterolémia n'homes. Otru estudiu recién con royedores demuestra que l'estractu de la fruta tien un efeutu positivu contra la diabetes, menguando significativamente los niveles de glucosa en sangre, según los niveles de triglicéridos y una meyora de la función del fégadu causada por una normalización de la enzima hepática específica d'Alanina aminotransferasa (ALT).
Les frutes tienen la reputación de contener grandes cantidaes d'acedu ascórbico (vitamina C), 445 mg/100g, el conteníu específico ye, polo xeneral, un poderosu antioxidante deriváu de la so alta densidá de taninos y otros polifenoles. La fruta tamién contién flavonoides, kaempferol, acedu elágico y ácidu gálico.
Ayurveda
El frutu del árbol Amalaki (Emblica officinalis Gaertn. ) ta perbién consideráu na tradición ayurvédica, una medicina natural milenaria, orixinal de La India. En Ayurveda utilizar col propósitu d'anovar y fortalecer el cuerpu, según ameyorar la dixestión y reforzar la respuesta del sistema inmunolóxicu del cuerpu contra tou tipu d'enfermedaes.
Amalaki ye unu de los trés ingredientes de la llargamente utilizada fórmula ayurvédica - Triphala. Xeneralmente dase en Triphala a les persones de les que se piensa con escesu de calor nel tracto dixestivu.
Ekstraklasa
La Primer División d'Polonia (Ekstraklasa) ye la máxima categoría de les competiciones polaques de fútbol. Entamó a disputase en 1927.
Phyllanthus emblica
Taxonomía
Phyllanthus emblica describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 2: 982. 1753.
Ekstraklasa
Equipos de la Temporada 2017-18
30 d'abril 2017
Phyllanthus emblica
Nome común
Nomes comunes d'esti árbol son amalaka en sánscritu, AMLA (आँवला) n'hindi, amlaki (আমলকী) en bengalí, Nellikkai (நெல்லிக்காய்) en kannada y tamil, ఉసిరి en telugu, Amala en llingua nepalesa, 'ma kham bom' en Tailandia, y «faer kham bom" en Laos.
La Xunca
La Xunca ye una entidá de población de la parroquia d'El Pieloro, en Carreño.
L'INE establez que La Xunca  ye una casería de 14 habitantes (10 homes y 4 muyeres). El so códigu de referencia ye 33 014 091100.
Topónimu
Xosé Lluis García Arias desplica esti topónimu al falar de "La Xuncar":
Francesco Maria Guazzo
Exerció en Milán y escribió el Compendium Maleficarum ("Compendiu de les bruxes") editáu en 1608. Este foi un tratáu de demonoloxía en tres llibros onde fixo referencia a espertos na materia incluyendo a Nicolas Rémy.
Describió los once fórmules o ceremonies previes a los votos a Satanás, supuestamente necesaries pa participar nun aquelarre; amás, Guazzo presentó detallaes descripciones de les rellaciones sexuales ente los homes y les súcubos y les muyeres colos íncubos. Tamién estableció una clasificación de los demonios, inspirada por un trabayu previu de Miguel Psellos.
Nigidius formosanus
Nigidius formosanus ye una especie de coleópteru de la familia Lucanidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Taiwán (China).
Flaucourt
Flaucourt ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Fuembellida
Fuembellida ye un conceyu español de la provincia de Guadalaxara, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha.
Situación
El conceyu de Fuembellida ta asitiáu na parte este de la provincia de Guadalaxara, 18 quilómetros al sur de Molina de Aragón pela carretera CM-210 na comunidá de Castiella-La Mancha, España. El términu municipal ta incluyíu nel Parque natural del Alto Tajo.
Atopar a 138 km de Guadalaxara capital y a 212 km de Madrid.
Demografía
El númberu d'habitantes ye de 13 (INE 2015), según l'últimu censu, anque esti númberu ye exiguo, una y bones l'éxodu rural amenorgó drásticamente el so númberu d'habitantes dende la década de los 60 hasta l'actualidá.
Mientres les dómines branices la población crez notablmente por cuenta de que munches persones tienen equí la so segunda residencia, xeneralmente persones nacíes nel mesmu pueblu que tuvieron qu'emigrar buscando trabayu, o los descendientes d'estes, qu'emigraron principalmente a la Comunidá de Madrid, Barcelona, Guipúzcoa y Valencia.
El conceyu, que tien una superficie de 26,05 km², cuenta según el padrón municipal pa del INE con  habitantes y una densidá de  hab./km².
Evolución de la delda viva
El conceutu de delda viva contempla solo les deldes con caxes y bancos relatives a creitos financieros, valores de renta fixa y préstamos o creitos tresferíos a terceros, escluyéndose, poro, la delda comercial.
Ente los años 2008 a 2014 esti conceyu nun tuvo delda viva.
Patrimoniu
Llama l'atención la Ilesia de San Román, asitiada na plaza mayor del pueblu, d'arquiteutura rural molinesa, carauterística de la zona, que'l so retablu ye presidíu pola Virxe del Focete y per San Acacio, patrón del pueblu. El día 23 d'agostu celebra'l so festividá nel pueblu.
Tamién ye importante la fonte d'agua, abondo antigua y apocayá rehabilitada, de la cual toma nome'l pueblu (Fuembellida, "Fonte Bella", "Fonte Formosa").
Na Plaza Mayor tamién s'atopa'l Conceyu y el Chigre, frecuentáu y empobináu por miembros de l'Asociación Cultural Xuvenil de Fuembellida.
Cen Nanqin
Cen Nanqin –en chinu, 岑南琴– ye una deportista china que compitió en piragüismu na modalidá d'eslalon, ganadora d'una medaya de plata nel Campeonatu Mundial de Piragüismu n'Eslalon de 2011, na prueba de C1 individual.
Alex Black
Apaeció en delles películes, anque ye más conocíu pol so papel na serie de televisión Ned's Declassified School Survival Guide emitida na canal Nickelodeon.
Nora Ricci
Nora Ricci foi una actriz teatral, cinematográfica y televisiva de nacionalidá italiana.
Biografía
Nacida en Viareggio, Italia, el so nome completu yera Eleonora Ricci. Los sos padres yeren los intérpretes Renzo Ricci y Margherita Bagni y, tres la separación de los sos padres, pasó la so infancia cola so güela paterna Adolfa Ciapini, en Florencia, volviendo a Viareggio namái pel branu, a casa del so güelu paternu, Ermete Zacconi.
A los 17 años d'edá dexó la escuela y foi a Roma pa entrar na Regia Accademia d'arte drammatica.
En 1941 conoció na Accademia a un curiosu actor, de padre alemán y madre xenovesa, Vittorio Gassman, del cual acabaría namorándose. Dambos realcontráronse en rematando la so formación na mesma compañía teatral, la de Laura Adani, casándose en 1943 y dixebrándose en 1952. Tuvieron una fía, l'actriz Paola Gassman, nacida en 1945.
Palmu
Un palmu ye una antigua unidá de llonxitú española antropométrica igual a la midida ente l'estremu del deu pulgar y l'estremu del meñique colos deos estendíos, qu'equival a 20,873 centímetros.
Nora Ricci
Biografía
Nora Ricci finó en Roma el 16 d'abril de 1976, a los 51 años d'edá, por causa de una enfermedá hepática.
Carrera
Ricci foi sobremanera una actriz teatral, anque tamién actuó con ésitu na televisión. El so trabayu nel cine foi más marxinal ya inconsistente, llindándose a actuaciones en papeles n'ocasiones significativos, pero de repartu, como nel casu de Signore & signori, de Pietro Germi, en 1965.
Palmu
Na Roma antigua esistía una midida nomada palmus, que yera l'anchu de la palma la mano, ensin cuntar el pulgar, equivalente a cuatro digitus, esto ye 7,3925 cm. Les unidaes equivalentes n'España son, respeutivamente, el cotu y el deu, anque los sos valores son distintos.
Nora Ricci
Carrera
Pa la televisión interpretó'l papel de Giselda nel drama televisivu de 1972 Sorelle Materassi, basada na novela d'Aldo Palazzeschi. Otra producción destacada na que participó foi La fiera della vanità, d'Anton Giulio Majano, en 1967.
Sporophila bouvreuil
.
Sporophila bouvreuil, tamién denomináu caboclinho (en portugués, Brasil) ye una especie d'ave paseriforme perteneciente al numberosu xéneru) Sporophila qu'integra la familia Thraupidae. Ye nativu d'América del Sur.
Distribución y hábitat
Distribúise nel sur de Surinam; esti de Brasil na desaguada del Ríu Amazones y dende Maranhão al este hasta Rio Grande do Norte, al sur hasta Goiás, nordeste de São Paulo y Rio de Janeiro.
Fuencemillán
Fuencemillán ye un conceyu español de la provincia de Guadalaxara, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha. Tien una superficie de 7,25 km² con una población de 99 habitantes y una densidá de 14,07 hab/km².
Sporophila bouvreuil
Descripción orixinal
La especie S. bouvreuil describióse per primer vegada pol zoólogu alemán Philipp Ludwig Statius Müller en 1776 sol nome científicu Loxia bouvreuil; llocalidá tipo «Bahia, Brasil».
Subespecies
Según la clasificación del Congresu Ornitolóxicu Internacional (IOC) (Versión 5.1, 2015) reconócense 3 subespecies, cola so correspondiente distribución xeográfica:
D'alcuerdu a lo espuesto enriba en Taxonomía, la clasificación Clements Checklist 6.9 considera a la presente como monotípica, polo tanto non llista subespecies.
Bill Bixby
Foi nomáu en trés causes a los Emmy. Anque tamién trabayó como direutor de cine y realizó dellos bolos, l'actor ye recordáu pol so papel de periodista en My Favorite Martian (1963-1966) y el del científicu David Bruce Banner en L'increíble Hulk (1977-1982).
Carrera
La so carrera estender a lo llargo de tres décades nes qu'apaeció n'escena, en diversos filmes y como protagonista de cinco series de televisión ente 1961 y 1992. La primera d'elles foi My Favorite Martian, programa de la CBS tresmitíu ente 1963 y 1966, onde interpretó a Tim O'Hara, el nuevu reporteru amigu de Ray Walston.
Amás dio vida a otros personaxes como
Tamién exerció como direutor cinematográficu de cine de baxu presupuestu y como productor cinematográficu.
Morrió d'un recurrente cáncer de próstata en 1993.
Vida privada
En 1971 casóse con Brenda Benet y colla en 1974 tuvo al so únicu fíu: Sean Christopher Bixby, al que nun dexaba ver L'increíble Hulk pa evitar que'l neñu tuviera mieu a ver como'l so padre tresformar nun ser verde y monstruosu -a pesar de que'l personaxe de Hulk interpretar Lou Ferrigno-. En 1980 divorcióse de Brenda, y en 1981, con tan solo 6 años, Sean morrió y un añu más tarde la so ex muyer suicidóse. En 1991 volvió casase con Laura Jane Michaels, que quixo divorciase al enterase del cáncer que carecía'l so home. Un mes enantes de la so muerte, en 1993, casóse cola so enfermera: Judith Kliban.
Bill Bixby, que ta soterráu na so casona de Kliban (Ḥawai), foi homenaxáu pol aquel entós presidente d'Estaos Xuníos Bill Clinton pol so valor frente al cáncer -al igual que'l so amigu Michael Landon-.
Nora Rocha
Nora Leticia Rocha de la Cruz (18 d'avientu de 1967, Monclova, Coahuila) ye una atleta profesional mexicana retirada. Compitió en pista y campu n'eventos de pista de llarga distancia. Llogró la medaya d'oru nos 10 000 metros nos Xuegos Panamericanos de 1999.
Hessen
Hessen ye un estáu federal alemán. Tien una superficie de km² y cunta con. Ta asitiáu nel centruoeste d'Alemaña. Ye'l séptimu mayor estáu alemán per superficie y el quintu por población. La so capital ye Wiesbaden, siendo la mayor ciudá Frankfurt.
Llenda con.
Lousame
Lousame ye un conceyu español. Pertenez a la Contorna de Noia y ta asitiáu al norte de la península del Barbanza nel suroeste de la provincia de La Coruña, Galicia. El conceyu tien una superficie de 93 Km². Llenda al norte col conceyu de Brión, al sur con Boiro y Rianxo, al este con Rois y Dodro y al oeste con Porto do Son y Noia.
Nel añu 2016, según l'INE cuntaba con una población de 3.429 habitantes.
Lousame ye un conceyu principalmente agrariu. Ta estremáu en 7 parroquies y arrexunta 86 nucleos de población según el PGOM de Lousame (75 según el INE), toos ellos son pequeñes aldegues que nun devasen los 250 habitantes. La capital municipal ye l'aldega de Portobravo.
Relieve
Lousame tien un relieve abrupto y fuertes contrastes ente la fondura de los valles y los puntos de mayor altitú que tán alredor de 700 metros como'l monte Iroite. Faciendo una clasificación de les unidaes morfolóxiques de Lousame, puede estremase les tierres de mayor altitú, que superen los 400 metros, yá que a partir d'esta cota'l clima modifícase, faise más frescu, y los nucleos de población mengüen y son de menor entidá que los que s'alluguen fastera embaxo o nes tierres más planes. Les tierres más altes traviesen el conceyu de Noroeste a Sureste diendo a menos escontra l'interior de la superficie municipal, y volviendo destacar, notablemente, na so parte más occidental, onde atopamos col entamu de la Sierra del Barbanza (Iroite 685 m), que forma la Península del mesmu nome, y que dixebra les Ríes de Murios y Noia y la d'Arousa.
Les elevaciones más importantes son: Iroite con 685 metros, La Muralla con 674 metros, O Pedrido con 604 metros, Pena de Ferro con 529 metros, Colou con 509 metros, Monteagudo con 504 metros, Coto de Tállara con 483 metros, Coto da Vista con 474 metros, Camporredondo con 441 metros y Monte Castelo con 359 metros.
Hidrografía
Los valles del ríu Llobu y del Pesqueira que, dixebraos pelos montes de Berrimes, formen dos claros caminos escontra'l mar. Son les tierres baxes de les parroquies de Tállara y Lousame. thumb|270px|Casa consistorial de Lousame. El Ríu de Vilacova percuerre'l conceyu d'este a oeste, estremando les parroquies de Vilacova, Lesende per un sitiu, y Lousame, por otru. Tien una importante diversidá morfolóxica, alternando tramos onde'l ríu va totalmente encaxáu (As Peninsas), con otros onde forma riberes más llanes. Asina mesmu, hai que destacar la importancia ecolóxica d'esti ríu que finca nel bonu caltenimientu de la vexetación de la ribera en dalgunos de los sos tramos que xunto colos sos magníficos pozos, que col pasu del tiempu l'agua llabró nes piedres sobre les qu'escurre'l calce del ríu, formen paisaxes de singular ya impresionante guapura. Esti ríu acaba xuniéndose col ríu de San Xusto formando'l ríu Traba y desagua na ría de Noia. thumb|left|260px|Ríu de San Xusto. El ríu San Xusto, que cuerre'l conceyu de nordés a suroeste, fai, en bona parte del so percorríu, de llenderu ente los Conceyos de Lousame y Noia. Ye'l ríu que forma'l valle más estrechu de toos, especialmente a partir de Toxosoutos. Al altor de les tierres del antiguu monesteriu de Toxosoutos onde ésti ríu forma dos cascaes que contribúin al encantu natural d'esti cursu fluvial. El ríu acaba xuniéndose al ríu de Vilacova formando'l ríu Traba.
El Ríu da pesqueira, conocíu nel so primer tramu como ríu da mina, naz cerca de les mines de San Finxs, traviesa la parroquia de Lousame, faciendo de frontera ente esta y la de Tállara n'unu de los sos tramos y acaba desaguando al altor de portobravo na unión del ríu Vilacova y el ríu de San Xusto, formando'l ríu Traba que lleva les sos agües a la ría de Noia.
El ríu Llobu, conocíu como'l ríu de Tállara, percuerre la parroquia de Tállara de sur a norte, dempués de nacer embaxo de la vecina Moimenta (Boiro). Forma'l valle nel que s'alluguen aldegues como Tállara o Merelle, y la carretera AC-3101, que va de Noia a Boiro, que'l so trazáu ye paralelu al so cursu. Desagua en Noia ente San Llázaro y el Campu de Noia.
El Ríu Beluso, conocíu como'l ríu de Escabia, ye l'únicu que lleva les sos agües a la Ría d'Arousa. Dempués de nacer n'Aldaris, drena tola parroquia de Fruime escurriendo ente'l Cotu da Vista, Castelo de Fruime, na ribera derecha y el Monte da Corneta na esquierda.
El Ríu Hornanda que pasa por Camboño, naz nel norte d'Iroite y desagua na Ría de Murios y Noygooa, na sablera de les Gaviluetes.
Clima
Tien carauterístiques asemeyaes a les del restu de la Galicia de dominiu oceánicu-húmedu, anque que les temperatures modificar nes altitúes, volviéndose más fresques. Estes son nidios y con escasa oscilación térmica.
Los iviernos son templaos y los branos relativamente frescos siendo la temperatura medio añal de 12,5 °C, la del mes más templáu 18,5 °C y la del más fríu 7,2 °C.
Les precipitaciones son bien abondoses y tán regularmente partíes a lo llargo de too l'añu, llegando a algamar los 2.850 mm añales.
Vexetación
Les formaciones vexetales qu'hai en Lousame, tán caracterizaes pol predominiu del pinu marítimu (Pinus pinaster) anque tamén repoblóse y síguese repoblando con pinu radiata, (Pinus insignis) y nestos últimos años ta empezándose a introducir el pinu d'Oregón. Xunto con estos trés cada vez abonda más, llegando a predominar nel paisaxe, otra especie forana d'introducción más recién: l'ocalitu Eucalyptus globulus.Tan solo nos fondos montes de dellos valles caltién dalgún rodal de monte atlánticu formáu por especies autóctones como los carbayos Quercus robur o les castañales Castanea sativa ente otres especies acomuñaes a les mesmes, tales como Alnus glutinosa (omeros), Corylus ablana (ablanares), Fraxinus excelsior (fresnos), Salix sp. (sauces).
Paisaxe
thumb|250px|Monte de La Muralla al fondu col parque eólicu de monte Treito, vistu dende San Mamede. Dende'l puntu de vista del paisaxe, podemos dicir qu'en Lousame hai una gran variedá, derivada de los fuertes contrastes morfolóxicos. Yá que nel territoriu municipal atopamos colos dos puntos más elevaos de la contorna, La Muralla y el Iroite, esto dexa que les panorámiques que pueden llograse tantu de les ríes de Murios y Noia como d'Arousa y del propiu conceyu, lo mesmo que de los circundantes, sían bien variaes. thumb|left|250px|El Iroite colos sos 685 metros, ye'l puntu más altu de Lousame y del Barbanza. Los paisaxes predominantes en Lousame, si clasificar pol usu del suelu, son típicos del rural agrariu gallegu. Un mediu rural bien humanizáu dende va munchos sieglos, como denotan los restos arqueolóxicos, pero que tamién contién espacios naturales significativos, como pueden ser les riberes de los nuesos ríos, la sufreral de San Llorienzo, el macizu graníticu del Confurco, ente otros.
Ye tamién un paisaxe nel que'l auga tien muncha relevancia, dada la bayura de cursos fluviales y pequeños regatos en tol territoriu municipal. Reflexu d'esta importancia son la bayura de molinos y fábriques de papel qu'hai nes riberes de los ríos, que nos dexen unos paisaxes nos que l'agua ye protagonista indiscutible, direuta o indireutamente.
Pero los protagonistes del paisaxe de Lousame son los montes, pol so predominancia, y la vinculación que dende siempres tienen los sos habitantes con ellos, tanto como llugar de trabayu, como fábrica natural de recursos (lleña, piñes, felechos, madera, caza y, más apocayá, cogordes), y tamién como sitiu d'esfrute nel que pasar el tiempu d'ociu, yá sía en romeríes, paseos o caminaes.
Historia
260px|thumb|Antigua casa rectoral, parte de lo que foi'l monesteriu de Toxosoutos. Güei reconvertida n'albergue. Nel conceyu caltienen restos prehistóricos (Túmulos), de la Edá del Bronce, como'l Petroglifu de Lesende, y de la dómina castrexa. De fechu nel conceyu hai siete castros (Coto do capo, Capo de Comparada, Capo de Servia, Capo de Fruíme, Capo de San Llorienzo, Capo de Berrimes y Capo de Lourido).
Estes tierres na edá media formaben parte del condáu de Posmarcos, que tomaba tola zona ente los ríos Tambre y Ulla. Nel añu 569 pertenecía a la diócesis d'Iria Flavia. El 21 de febreru de 934 el rei Ramiro II y la so muyer, Urraca, donen a la ilesia de Compostela el condáu de Posmarcos. Más tarde na Edá Media tol actual territoriu de Lousame formó parte de la Tierra de Noia y más tarde del señoríu xurisdiccional de Noia, siempres dependiente de la Ilesia de Santiago de Compostela.
Nesta dómina produzse unu de los fechos más importantes de la historia de Lousame, cuando'l 16 d'ochobre de 1127 el monesteriu de San Paio de Antealtares dexa una pequeña capiya dedicada a los Santos Xustu y Pastoral al infanzón Pedro Crescóniz, por que fundaren nel mesmu sitio un monesteriu de la orde de San Benedicto los cabelleros Froila Alonso y Pedro Muñiz Carnota, que se va convertir n'unu de los centros relixosos más importantes de la zona. Nel monesteriu apaez reflectida muncha documentación de la dómina medieval. Nel sieglu XVII el monesteriu foi anexonáu al de Sobrado dos monxes.
En 1634 los monxos de Toxosoutos van consiguir que se cree una nueva xurisdicción col nome de xurisdicción de Toxosoutos, biforcada de la del señoríu xurisdiccional de Noia, de les que dependeríen a partir d'esi momentu les parroquies de Toxosoutos, Barru, Lesende y Roo ente que les parroquies de Lousame (Camboño Fruíme, Lousame Tállara y Vilacova) seguirián perteneciendo a la xurisdicción de Noia.
Ente 1730 y 1777 vivió na aldega de Fruíme Diego Antonio Cernadas de Castro, un escritor y defensor de Galicia, qu'exerció'l cargu de cura en dicha aldega. thumb|260px|Mapa del Reinu de Galicia de 1784, onde yá se pueden apreciar llugares como Camboño, Lesende, Tállara, Fruíme, San Xusto, Vilacova o Lousame Tou caltuvo igual nel territoriu lousamiano hasta la guerra contra los invasores franceses, cuando les cortes de Cádiz decreten la eliminación de tolos señoríos xurisdiccionales. La xurisdicción de Noia dexa de depender de Santiago y na constitución de Cádiz de 1812 establezse que se van crear conceyos pa los pueblos que nun los tengan. Nenguna d'estes midíes podrán llevase a cabu hasta'l trieniu lliberal (1820-1823) depués de que Fernandu VII reconoza la constitución de Cádiz y acepte el lliberalismu. Mientres esta dómina'l territoriu actual de Lousame va estremar en tres ayuntamientos distintos depués d'esaniciar la xurisdicción de Noia y la Xurisdicción de Toxosoutos, pero la so esistencia foi bien efímera, pos cola vuelta al absolutismu y rematáu el trieniu lliberal restáurense los dos antiguos señoríos xurisdiccionales.
Depués de la muerte de Fernandu VII en 1833 retornar al lliberalismu y les reformes empecipiaes nel trieniu lliberal. Esaníciense definitivamente los antiguos señoríos xurisdiccionales y retómase la creación d'una división municipal, polo qu'en 1835 créase'l conceyu de Toxosoutos, precursor del actual conceyu de Lousame y que taba formáu pola parroquies de Roo, Lousame, Vilacova, Tállara, Lesende y Toxosoutos. Pero la esistencia d'esti nuevu conceyu tamién foi bien efímera, pos el 7 de xunu de 1836 créase definitavamente el conceyu que llega hasta los nuesos díes. Alcuérdase que'l nome va camudar de Toxosoutos a Lousame y que la parroquia de Fruíme, que pertenecía a Boiro, y la parroquia de Camboño, que pertenecía a Porto do Son, pasaríen a formar parte del nuevu conceyu. Amás la parroquia de Santa María de Roo, qu'en principiu diba ser de Lousame pasó al conceyu de Noia.
Pocos años más tarde en 1842, la Diputación de la Coruña alcuerda amenorgar el númberu de conceyos de la provincia, y entamóse incluyir el conceyu de Lousame dientro del conceyu de Noia, pero finalmente nun se llevó a cabu. Tamién en 1845 los vecinos de les parroquia de Lesende Toxosoutos y Roo unviaron el pidimientu a la diputación de constituyise nun conceyu independiente, pero foi refugada.
Cola instauración del lliberalismu'l monesteriu de Toxosoutos perdió tola influencia y poder que tuvo na edá media. Cola desamortización de Mendizábal se desintegró por completu, convirtiéndose na ilesia parroquial de San Xusto de Toxos Outos y perdiendo l'autonomía xurisdiccional que tuvo na Edá Media.
thumb|250px|left|Fábrica de papel de Brandia.
Mientres la segunda metá del sieglu XIX llegó a haber 5 fábriques de papel en Lousame a lo llargo de la ribera de dellos ríos del conceyu, siendo la más importante la fundada en 1863 por Domingo Fontán. Taba na ribera del ríu Vilacova, yera de planta rectangular.
La casa consistorial ta en Portobravo dende la década de 1950 (antes taba na aldega de Cruído). Nesa dómina Lousame tuvo la so máxima población (6.555 habitantes) por cuenta de la esplotación de les Mines de San Fins.
thumb|250px|Les mines de San Finx en Vilacova.
Los años 40 y 50 del Sieglu XX fueron una etapa d'importancia primordial na historia de Lousame que ye cuando empieza la estracción de wolframiu, qu'apaez en San Finx con muncha pureza y con una bayura similar a la del estañu. Esti periodu de gran valor del mineral, dada la demanda de los países que taben arreyaos na Segunda Guerra Mundial, especialmente Reinu Xuníu y Alemaña, da llugar a que lleguen a Lousame cientos de persones dende conceyos estremeros y otros non tan próximos de resultes de la fame col que se convivía nos primeros años de la posguerra.
Esta xente, que venía diariamente a cuerpu o se quedaba a dormir nes aldegues próximes a les mines, trabayaba estrayyendo wolframiu a nivel superficial na llamada "zona llibre".
Ye nesti contestu de miseria y fame cuando San Finx supunxo un impulsu importante na economía de la zona, y de resultes tamién la demografía de Lousame vese afeutada, creciendo la población de los alredor de 4000 habitantes que tenía'l conceyu en 1900 hasta superar los 6500 nel añu 1955. Esti fechu ye más significativu si tenemos en cuenta qu'esta primer metá del sieglu XX carauterizar en toa Galicia por una masiva emigración escontra América en busca d'una meyora nel mediu de vida.
Nel añu 1974 construyir na aldega de La Silva el colexu CPI Cernadas de Castru que foi ampliáu y reformáu nel 1999 xunto cola construcción de la piscina y el polideportivu municipal. Tamién se construyó otru colexu más pequeñu na aldega de Sanguiñal.
Na actualidá la principal actividá económica de Lousame sigue siendo l'agricultura, la población mengua progresivamente yá que nel añu 2000 cuntaba con 4199 habitantes y nel añu 2010 con 3699.
Política
thumb|Santiago Freire Abeijon (Derecha) con [[Alberto Nuñez Feijoo (Izquierda) presidente de Xunta de Galicia.]] thumb|Teresa Villaverde Pais, actual alcaldesa de Lousame Dende 1979 hasta 2003, l'alcalde de Lousame foi Jose Vidal Castelo (PSOE). Tres les eleiciones municipales de 2003 Santiago Freire Abeijon (PP) ocupo'l puestu d'alcalde de Lousame hasta 2012, fecha na cual, tres les eleiciones autonómiques de Galicia, pasu a ser diputáu nel parllamentu de Galicia. Dende 2012 el puestu d'alcalde ye exercíu por Teresa Villaverde Pais.