cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lanius minor
Descripción
Mide ente 19 y 21 cm, tien l'envés azul buxu, les ales negres con un pequeñu llurdiu blancu, el banduyu y el pechu color salmón, y un antifaz negru na cara. Ye por ello abondo similar nel patrón de plumaxe al picanzu peguizu y al picanzu nortizu, pero estremar d'estos, amás de ser daqué más pequeñu, en que'l so antifaz estender pola frente y nel color del so pechu y banduyu. Los xuveniles tienen l'envés y el pileu vermiculados, nun tienen negru na frente, y son blancos per debaxo.
Natalí Doreski
Natalí Doreski ye una xugadora arxentina de ḥoquei y especialista en marketing deportivu. Ye integrante del equipu de Hacoaj y nel pasáu xugó nel equipu Laren de Holanda. Amás integró la seleición arxentina de Ḥoquei (Las Leonas), dende l'añu 1998 cuando debutó nun Test Match ante Australia consiguiendo xugar 73 partíos internacionales con 23 goles anotaos.
Sojutsu
thumb|160px|Diferentes modelos de yari. El Sojutsu (槍術, sōjutsu: "arte de la llanza") ye l'arte marcial xaponés de llucha cola llanza tradicional de Xapón (槍, yari). El términu "yarijutsu", que se ve escrito dacuando, ye otra llectura de los mesmos kanjis, muncho menos correuta que la de "sojutsu".
Usu y popularidá
El yari foi un arma popular en tol periodu feudal del Xapón, siendo más barata de producir y riquiendo menos práutica qu'otres armes de guerra contemporánees, amás de permitir les formaciones d'orde zarráu de les tropes ashigaru (soldaos de lleva, de clas non guerrera), xunto coles armes de fueu cuando éstes foron adoptaes en Xapón. El cumal de la popularidá del Sojutsu algamóse nel sieglu XIII acabante producise les invasiones de los mongoles, que tamién usaben llanceros en gran númberu.
Finalmente los xaponeses camudaron les piques de les llances pa que presentaren un bon númberu de variaciones, permitiendo asina l'usu de la llanza tanto a pie como a caballu, tanto pa emplegala como arma de corte como pal so principal usu como arma d'espetu.
Práutica moderna
Normalmente’l Sojutsu nun ye más qu'una parte del currículum de les escueles tradicionales (koryu). La Tenshin Shōden Katori Shintō-ryū, entá mui activa, reivindica ser la primera escuela n’incluyir el Sojutsu nel currículum. Otra escuela perconocida de Sojutsu ye la Hōzōin-ryū. Anque anguaño hai bien poques escueles que tovía enseñen Sojutsu, llegó a haber allá una vezona unes 450.
Ayn
Ayn ye una comuña francesa del departamentu de Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Gobiernu de la Xunión Soviética
El Gobiernu de la Xunión Soviética (oficialmente conocíu como'l Gobiernu de la Unión) foi establecíu pola Constitución de la Xunión Soviética de 1924 como l'autoridá gobernadora d'una unión de primeru cuatro y depués 15 repúbliques socialistes soviétiques colectivamente denominaes la Unión de Repúbliques Socialistes Soviétiques (URSS). El gobiernu moraba en Moscú, la capital de la URSS.
Entendía tres rama: el poder llexislativu, el poder executivu, y el xudicial. El poder lexislativo exercíalo el Comité Executivu Central de la Xunión Soviética (1923-1938) y depués el Sóviet Supremu de la Xunión Soviética (1938-1991). Componer de dos cámares (Sóviet de la Unión y el Sóviet de les Nacionalidaes) y yera l'encargáu de nomar el Presidium del Sóviet Supremu. El poder lexislativo yera lideráu pol Presidente del Presidium del Sóviet Supremu, quien yera'l xefe d'Estáu. El poder executivo exercíalo el Conseyu de Comisarios del Pueblu (1923-1946) y depués el Conseyu de Ministros (1946-1991) lideráu pol Presidente del Conseyu de Ministros, quien yera'l xefe de Gobiernu. El poder xudicial taba conformáu pola Corte Suprema y cortes civiles, criminales y de familia a nivel distrital, acordies col derechu soviéticu.
Sicasí, el principiu de separación de poderes apaeció, per primer vegada nuna constitución rusa namái tres la disolución de la Xunión Soviética, por aciu una enmienda de 1992 a la Constitución de la Xunión Soviética de 1977. Esti principiu foi incluyíu na Constitución de la Federación de Rusia de 1993.
Les lleis civiles y criminales que rexíen a los ciudadanos de la Unión Soviétiques yeren establecíes na llexislatura. Los gobiernos de tola Unión y de cada república consistíen de poderes executivu, llexislativu y xudicial. El sistema llegal, aplicable tantu pa tola Unión como pa cada gobiernu republicanu, basar nel derechu socialista.
Rol del Partíu Comunista
Según l'artículu 6 de la Constitución soviética, el Partíu yera «la fuercia dirixente y guía de la sociedá soviética y el nucleu del so sistema políticu, de toles organizaciones estatal y públicu, ye'l Partíu Comunista de la Xunión Soviética. El PCUS esiste pal pueblu y sirve al pueblu». El Partíu Comunista yera oficialmente un partíu comunista marxista-leninista, lo que determinó'l desenvolvimientu xeneral de la sociedá soviética, tantu en política interior como na política esterior. Coles mesmes, dirixó la «gran obra» de construyir el comunismu al traviés de la planificación económica y la llucha pola victoria del comunismu. Toles organizaciones del Partíu Comunista teníen de siguir el marcu establecíu pola Constitución soviética de 1977. Por cuenta de la creciente presión exercida polos grupos opositores al sistema d'unipartidismu, por decisión del Sóviet Supremu de la Xunión Soviética, en marzu de 1990, del Artículu 6 de la Constitución foi suprimida la frase «la fuercia dirixente y guía» reemplazándose pol Partíu Comunista de la Xunión Soviética y otros partíos políticos».
Pesu colombianu
El pesu colombianu ye la unidá monetaria de cursu llegal na República de Colombia. La so abreviatura formal ye COP (ISO 4217), ya informalmente embrívese COL$. Llocalmente úsase'l signu peso. La so circulación ye controlada pol Bancu de la República de Colombia. En 2017, la moneda n'acuñamientu de menor valor ye la de cincuenta pesos ($50) y el billete de mayor valor ye'l de cien mil pesos ($100 000).
Lacistemataceae
Lacistemataceae ye una familia de plantes de flores que consiste en 27 especies en dos xéneros. Atopar nel neotrópicu y les Indies Occidentales.
Descripción
Son arbustos o árboles pequeños coles cañes nueves pubescentes o raramente glabres; plantes hermafrodites o monoiques. Fueyes alternes, simples, dísticas, glabres a pubescentes, pinnatinervies y cortamente peciolaes; estípules caduques. Inflorescencies n'espigues, recímanos o panícules, axilares, bracteaes y xeneralmente fasciculadas; flores bien pequeñes, bibracteoladas; sépalos 0–6, desiguales; pétalos ausentes; estame 1, enriba o dientro d'un discu carnosu y dacuando cupular, inflexo y llonxitudinalmente dehiscente; ovariu súperu, sésil o cortamente estipitáu, 3-carpelar, 1-locular, con placentación parietal, estilu 1, con 3 estigmes llibres, óvulos 1–2 en cada llibradura, pendilexos. Frutu capsular, 3-valvado; granes (por albuertu) usualmente 1 por cápsula, embrión rectu, cotiledones anchos y foliáceos.
Saint-Remy-la-Calonne
Saint-Remy-la-Calonne ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Salmagne
Salmagne ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Islla Hodikof
La islla Hodikof ta llocalizada nel archipiélagu de las Islles Near, en el grupu de les Aleutianes, Alaska.
La islla ye delgada y cercana a la Islla Attu, midiendo apenes 150 m de llargu.
El so nome deriva del Punto Hodikof, y nel llau esti de Attu. La estensión escontra'l mar de la islla de Hodikof conozse como Hodikof Reef. (Petón de Hodikof).
Lanius schach
Lanius schach o picanzu schach ye una especie d'ave paseriforme perteneciente a la familia de los picanzos (Laniidae). Distribúise per Kazakstán, Uzbequistán, Kirguistán, Turkmenistán, Taxiquistán, Afganistán, Paquistán, Nepal, India, Myanmar, China y Tailandia.
Llingües ye
Les llingües yê (o tamién gê y jê) son una decena de llingües amazóniques que formen familia de llingües identificada por W. Schimidt. Estes llingües xunto con otros 11 subfamilies más formaríen una familia hipotética más amplia llamada provisionalmente Macro-Gê o Macro-Ye, que la so confirmación como familia entá nun foi satisfactoriamente demostrada, pa la que se propunxeron una poques decenes de cognaos tan solo.
Clasificación
Foi J. Alden Mason (1950) quien propunxo la hipótesis Macro-Gê, llargamente aceptada anguaño y que engloba a otres pequeñes families de llingües amazóniques amás de les llingües Gê, puramente felicidaes. Nimuendajú (1946), Métraux (1946) y Lowie yá allugaren el Kaingang na familia Gê. Polos demás los detalles y el númberu de grupos aceptaos qu'integraríen la macrofamilia Macro-Gê foi variando a midida que disponíase de meyores datos. Loukotka consideró 8 cañes, Mason 10 cañes, más tarde Davis (1966-68) amosó que les llingües Kaigang nun yeren una caña independiente sinón llingües Gê puramente felicidaes; y amosó evidencies de correspondencies fonétiques regulares ente les llingües Gê y dos grupos más. A. D. Rodrigues (1999) considera un total de 12 grupos independientes, unu de los cualos seríen les llingües Gê-Kaingang.
Llingües de la familia
Les llingües yê puramente felicidaes, enantes llamaes llingües Gê-Kaingnáng, tán formaes por unes 13 llingües (el númberu de llingües varia según delles variedaes considérense dialeutos de la mesma llingua o llingües independientes). La clasificación presentada por Aryon D. Rodrigues clasificar de la siguiente manera (les cifres ente paréntesis represetan el númberu averáu de falantes, † = llingua estinguida):
Morfoloxía
Les llingües gê son aglutinantes y llixeramente sintétiques. En delles partes de la gramática usen marcaje del nucleu y n'otros marcaje del modificador. Nun tener una morfoloxía flexonal bien amplia, polo que les categoría gramaticales se disntinguen más per medios sintácticos que morfolóxicos.
Una carauterística peculiar d'estes llingües ye que nel marcaje de nucleu de sintagmes compuestos estremar ente la referencia contextual ( CNT ) y non contextual ( NCNT ). Los exemplos (1)-(3) proceden del Panará: animal' animal' En (1) y (2) la marca del nucleu ye j- una y bones el posesor ta axacente (contextualmente allegante) ente qu'en (3) la marca ye s- una y bones el poseerdor nun ye contextualmente allegante. El mesmu fenómenos puede reparase nos exemplos (4)-(5) del Timbíra:
Esti recursu nun ye privativu de les llingües yê, tamién apaez dientro d'otres llingües de la familia macro-yê ya inclusive en llingües ensin rellacionar como les llingües tupíes o les llingües caribe.
Númberu
Les llingües yê formalmente nun estremen les formes de singular y de plural, anque delles llingües de la familia macro-yê si tienen marques de plural. Delles llingües sicasí a pesar de nun tener marques de plurales pa nomes, tienen marques de plural pa los pronomes personales. El Kaingáng inclusive estrema na tercer persona non yá formes de plural sinón tamién de xéneru: 'ellos' /  'elles'. Amás el Kaingáng tien formes específiques de plural pa les marques verbales qu'espresen concordanza con oxetu y suxetu.
Xéneru
Nin les llingües yê, nin de fechu la familia macro-yê, paez faer distinciones de xéneru nel nome o l'axetivu. Anque se señaló que les llingües Karirí desenvolvieron distinciones de xéneru, esi fechu paez una innovación recién. En kipeá por casu esisten hasta doce prefijo añedíos a cuantificadores y axetivos calificativos que se refieren a la forma, el color y la forma de los referentes, naturalmente estes marques pueden interpretase como amestaes a clases nominales o marques de xéneru gramatical. Por otra, parte delles llingües yê meridionales estremen xéneru nos pronomes de tercer persona.
Sintaxis
Les llingües yê son llingües de nucleu final. Eso significa que dientro d'un sintagma'l nucleu tiende a tar a la fin. Asina nes oraciones el verbu o nucleu oracional atopar en posición final, nun esisten preposiciones sinón postposiciones (nucleu de los sintagmes adposicionals) y los determinantes, nucleu de los sintagmes determinantes, siguen al nome al que determinen. Los exemplos (6) y (7), tomaos del dialeutu Canela del Timbíra, amuesen la posición final del verbu, nel casu intransitivo y transitivo: El siguiente exemplu procedente del kayapó amuesa postposiciones:
Concordanza
Nes llingües yê nun esiste concordanza ente'l suxetu y el verbu, polo que'l verbu nun camuda de forma según la persona gramatical. Por esa razón la persona marcar con un pronome independiente asitiáu escontra l'entamu de la frase (d'una manera similar a como se marca davezu la persona n'inglés). Los siguientes exemplos tomaos del kaingáng amuesen dos exemplos d'oración en que'l verbu nun tien nenguna marca de persona y amenórgase a un raigañu verbal desnuda:
Alliniadura morfosintáctica
En cuanto al alliniadura morfosintáctica les llingües yê son llingües de tipu ergativo, na que'l suxetu de los verbos intransitivos recibe'l mesmu tratamientu morfosintácticu que l'oxetu de los verbos transitivos.
Comparanza léxica
Los numberales en distintes llingües ye son: ! rowspan=2| GLOSA ! colspan=4|Norccidental ! colspan=2|Central ! colspan=2|Meridional ! rowspan=2| PROTO- YE ! Apinayé || Kayapo || Suyá || Canela !Xavante || Xerente ! Kaináng || Xokléng
Llingües yuki-wappo
Les llingües yuki-wappo (o yukianas) son una pequeña familia de llingües, anguaño estinguíes de la mariña californiana. La familia constaría de dos llingües remotamente rellacionaes: el yuki y el wappo. La rellación nun se considera dafechu probada y nun ta universalmente aceptada.
Historia
Les llingües yuki-wappo podríen contrarse ente les más tempranamente establecíes en California, precediendo inclusive a la irrupción de les llingües hokanas (Goddard 1996: 84). El yuki paez acomuñáu col complexu arqueolóxicu Mendiocino allugada redolada al llagu Clear (3000 BCE ), per otra parte los wappo del Valle de Napa paecen acomuñaos col St. Helena Aspect y el Augustine Pattern.
Raúl Santamarta
Raúl Santamarta ye un ex-ciclista profesional asturianu.
Formóse na cantera del equipu ciclista Ciudad de Oviedo onde tuvo ente los años 1998 y 2004, pasando l'añu siguiente a fichar pol equipu aficionáu Seguros Bilbao, pasando a profesional de la mano del Burgos Monumental, nel añu 2008.
Palmarés
Como profesional nun algamó ninguna victoria.
Llingües yuki-wappo
Clasificación interna
Les familia tien dos miembros documentaos: El yuki amás tenía tres dialeuto: Yuki, Yuki costeño y Huchnom. El wappo tenía cuatro dialeuto nel valle de Napa, con un quintu dialeutu falada nun enclave sobre'l llagu Clear.
El wappo y el yuki son abondo distintos gramaticalmente y léxicamente (Goddard 1996: 83), lo que condució a munchos discutiniu sobre'l so hipotéticu parentescu. Amás, los wappo y los yuki difieren enforma tantu cultural como físicamente (Goddard 1996: 83).
L'hipotéticu parentescu del yuki y el wappo foi refugáu por Jessw Sawyer quien cree que les paecencies son esplicables por préstamu llingüísticu y traces compartíes d'área llingüística. Sicasí, William Elmendorf presentó evidencia razonable en favor del parentescu. sicasí, Campbell (1997) considera que la evidencia de Elmendorf nun ye concluyente. Mithun (1999) considera que'l parentescu ente dambos sigue siendo una cuestión abierta.
Rellaciones con otres llingües
A parte del discutiniu sobre'l parentescu internu, propunxéronse otres rellaciones con otres llingües de California:
Hasta la fecha nenguna d'eses conexones probóse a prestu.
Llista d'asteroides/58301–58400
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Kazán
Historia
La ciudá foi fundada polos búlgaros del Volga en 1005 como un fuerte fronterizu nel norte. En 1438 foi prindada pola Horda d'Oru y creóse el Kanatu tártaru de Kazán. Una serie de guerres col Principáu de Moscú llevó finalmente a tomar de Kazán poles tropes d'Iván el Tarrecible en 1552, siguíu de la destrucción de gran parte de la ciudá y la reubicación de los tártaros nes veres pantanoses del llagu Kabán. Kazán sufrió numberoses quemes graves y tres unu d'ellos, en 1579, afayóse l'iconu de Nuesa Señora de Kazán.
Kazán ye unu de los principales centros económicos, políticos, científicos, educativos, culturales y centros deportivos del país. El Complexu histórico y arquitectónico del Kremlin de Kazán» ta incluyíu pola Unesco dientro del Patrimoniu de la Humanidá dende 2000. La ciudá esfruta d'una multietnicidá famosa pola convivencia ente musulmanes y cristianos, que ye tamién reconocida pola Unesco, lo que se reflexa nuna variada riqueza arquitectónica propia de cada confesión, como la mezquita Qul Sharif, una de les mezquites más grandes d'Europa. Dende abril de 2009 lleva llegalmente el títulu de "Tercera Capital de Rusia".
Hai una llarga disputa sobre si Kazán foi fundada polos búlgaros del Volga na alta Edá Media, o polos tártaros de la Horda d'Oru a mediaos del sieglu XV, pos los rexistros escritos antes del últimu periodu son escasos. Si había una ciudá búlgara nel sitiu, les estimaciones de la fecha de la so fundación parten de principios del sieglu XI a finales del sieglu XIII. Foi un puestu fronterizu ente la Bulgaria del Volga y dos tribus fineses, la mari y los udmurtos. Otra cuestión complexa ye ónde la ciudadela foi construyida orixinalmente. Les esploraciones arqueolóxiques producieron evidencies d'asentamientos urbanos en trés partes de la ciudá moderna: nel Kremlin, en Bişbalta nel sitiu del monesteriu modernu de Zilantaw y cerca del llagu Kabán. La más antigua d'elles paez ser el Kremlin. thumb|left|Vista de la ciudá de Kazán en 1630 Si Kazan esistía yá nos sieglos XI y XII, podría ser una parada nuna ruta comercial del Volga dende Escandinavia a Bagdag. Foi un centru comercial y, posiblemente, una ciudá importante pa los colonos bulgur na rexón de Kazán, anque la so capital foi más al sur na ciudá de Bolğar.
Dempués de que los mongoles afararen les zones de Bolğar y Bilär nel sieglu XIII, yá fueren los búlgaros que sobrevivieron fueron recuperando en númberu y fueron asimilaos por un pequeñu númberu de kipcháks de los qu'adoptaron la so llingua (una posición conocida como bulgarismo), o kipcháks y búlgaros entemecíos con crear la moderna población tártara de Kazán. Kazán convertir en centru d'un ducáu, que yera una dependencia de la Horda d'Oru. Dos sieglos más tarde, na década de 1430, los descendientes kipchak de Genghis Khan, como Ghiaseddin de Kazán, usurparon el poder de la so dinastía Bolğar. Dellos tártaros tamién fueron a Lituania, llevaos por Vytautas el Grande.
En 1438, dempués de la destrucción de la Horda d'Oru, Kazán convertir na capital del poderosu Kanatu de Kazán. El bazar de la ciudá, Taş Ayaq («pierna de piedra») convertir nel centru comercial más importante de la rexón, especialmente pa muebles. La manufactura local y l'artesanía tamién espolletó, una y bones la ciudá ganó una reputación polos sos productos de cueru y oru, según pa la opulencia de los sos palacios y mezquites. La ciudadela y la canal Bolaq fueron reconstruyíos, dando a la ciudá una fuerte capacidá defensiva. Los rusos llograron ocupar la ciudá de volao delles vegaes.
Periodu zarista
thumb|left|Iván el Tarrecible entra en Kazán, por [[Pyotr Shamshin]] thumb|left|La prindada princesa Söyembikä abandona Kazán, por [[Vasili Judyakov]] Tres delles guerres rusu-kazanesas, en 1552 la ciudá foi conquistada por Iván el Tarrecible, quien masacró a la mayoría de la población, y el kanatu pasó a formar parte de Rusia. Según una antigua lleenda, en 1552, antes de la invasión rusa, los tártaros ricos escondieron el so oru nel llagu Kabán.
Mientres la gobernación subsiguiente de Aleksandr Gorbaty-Shuiski, la mayoría de los residentes tártaros del kanatu morrieron o fueron cristianizados a encomalo, los tártaros kriashen. Les mezquites y palacios fueron esmarranaos. La población tártara que sobrevivió foi treslladada a un llugar a 50 quilómetros de la ciudá y esti llugar foi habitáu a encomalo por llabradores y soldaos rusos. Los tártaros serviles de Rusia establecer nel asentamientu tártaru de Bistäse cerca de la muralla de la ciudá. Más tarde, los comerciantes y los tártaros maestros artesanos tamién s'establecieron ellí.
Mientres esti periodu, Kazan foi destruyida en gran parte como resultáu de delles grandes quemes. Dempués d'unu d'ellos en 1579, l'iconu de Nuesa Señora de Kazán foi afayáu na ciudá.
A principios del sieglu XVII, nel empiezu de la Dómina de la Inestabilidá en Rusia, el zarato de Kazán declaró la independencia cola ayuda de la población rusa, pero esta independencia foi reprimida violentamente por Kuzmá Minin en 1612.
Imperiu rusu
En 1708 el zarato de Kazán foi abolíu y convirtióse na capital de la gubérniya de Kazán. Dempués de la visita de Pedro'l Grande, la ciudá convertir nun importante centru de construcción naval pa la flotilla del Caspio. El notable poeta rusu Gavrila Derzhavin nació en Kazán en 1743, fíu d'un probe escuderu d'ascendencia tártara anque se forxó una fuerte identidá rusa.
Kazán foi destruyida en gran parte en 1774 de resultes de la revuelta de Pugachov (1774-1776), un llevantamientu de les tropes fronterices y llabradores empobináu pol atamán cosacu del Don (capitán) Yemelián Pugachov, pero la ciudá, enantes en gran midida construyida en madera, foi llueu darréu reconstruyida, utilizando piedra y acordies con un plan de patrón de rejilla, mientres el reináu de Catalina la Grande. Catalina tamién decretó que les mezquites de nuevu podríen construyise en Kazán. La primera en llevantase foi la mezquita Märcani.
A principios del sieglu XIX, la Universidá Estatal de Kazán y la imprenta fueron dos afitaos fundaos por Alexandru I, polo que Kazán convertir nun importante centru d'estudios orientales en Rusia. El Corán foi impresu per primer vegada en Kazán en 1801. La ciudá convertir nun centru industrial y los llabradores emigraron ellí pa xunise a la so fuercia de trabayu industrial. En 1875 apaeció'l primera tranvía de tracción animal y en 1899 producióse la instalación del primer tranvía modernu. Dempués de la Revolución rusa de 1905, a los tártaros dexóse-yos alicar Kazán como centru cultural tártaru. El primer teatru tártaru y el primer periódicu tártaru apaecieron nesa dómina.
Yera soviética y modernidá
thumb|Cai Bolshaya Prolomnaya mientres la década de 1910 En 1917 Kazán convirtióse unu de los centros de la revolución. En 1918, Kazan foi la capital del Estáu Idel-Ural, que foi suprimida pol gobiernu bolxevique. Na Operación de Kazán del mes d'agostu de 1918, foi ocupada de volao pola Lexón Checoslovaca. En 1919 pasó a ser mientres namái un añu la capital de la República Soviética Socialista Autónoma de Tartaro-Bashkiria. A partir de 1920 foi la capital de la República Socialista Soviética Autónoma Tártara.
Mientres la Segunda Guerra Mundial, munches plantes industriales y fábriques escontra l'oeste fueron reasitiaos en Kazán, faciendo de la ciudá un centru de la industria militar, la producción de tanques y aviones. Dempués de la guerra Kazán consolidóse como centru industrial y científicu na Xunión Soviética. En 1979, la población de la ciudá algamó un millón.
Academia de la Llingua Asturiana
L'Academia de la Llingua Asturiana (ALLA) ye'l muérganu encargáu de la normativización del idioma asturianu. Desendolca tamién llabor d'asesoramientu en tolo que cinca a la llingua. L'Academia de la Llingua Asturiana ye una institución del Principáu d'Asturies que se creó en 1980 por Decretu del Conseyu Rexonal d'Asturies 33/1980 de 15 d'avientu y con estatutos aprobaos pol mesmu muérganu por Decretu 9/1981, modificaos el 12 d'abril de 1995.
Kazán
Yera soviética y modernidá
A finales de 1980 y na década de 1990, tres la disolución de la Xunión Soviética, Kazán de nuevu convertir nel centru de la cultura y l'identidá tártara ya intensificáronse los enclinos separatistes. Col regresu del capitalismu, Kazán convertir n'unu de los centros más importantes de la Federación de Rusia. La ciudá pasó del 10º al 8º llugar na clasificación de población de les ciudaes ruses. En 2005, dientro de les celebraciones pol milenariu de la ciudá, foi inauguráu'l metro de Kazán. A finales de la década de 2000, la ciudá ganó'l derechu a entamar tantu la Universiada 2013 y foi escoyida como una de les sedes de la Copa Mundial de Fútbol de 2018.
Academia de la Llingua Asturiana
Xosé Lluis García Arias foi'l presidente hasta l'añu 2001, pasando entóncenes a ocupar la presidencia y representación de la institución Ana Cano.
Kazán
Xeografía y clima
Kazán atópase na marxe izquierda del ríu Volga, na confluencia del Kazanka. Por cuenta del so allugamientu xeográficu, Kazán foi un intermediariu comercial ente Oriente y Occidente. La ciudá tien hora estándar del este, zona horaria UTC+3.
Academia de la Llingua Asturiana
Cargos académicos
thumb|250px|Sede actual na cai del Águila n'[[Uviéu.]] L'Academia tien anguaño 22 miembros de númberu, 21 miembros correspondientes y 16 académicos d'honor. Los académicos nun perciben nenguna retribución nin pola so condición de talos nin polos cargos que desempeñen na Academia.
Kazán
Xeografía y clima
El permediu añal de velocidá del vientu ye de 3,6 m/s y la mugor del aire ye del 75%. La mayor parte de les precipitaciones recoyer dende xunu a ochobre. Mientres l'añu, el númberu permediu de díes con precipitación ye d'alredor de 197 (de 11 díes en mayu a 24 díes n'avientu). El mes más lluviosu foi xunu de 1978, cuando cayeron 217 mm de precipitación, ente que lo normal ye 70 mm. Los meses más grebos fueron agostu de 1972, febreru de 1984 y ochobre de 1987.
Demografía
thumb|Tabla de la población de Kazán|200px La ciudá cunta con 1.143.500 habitantes como población permanente, según los resultaos preliminares del censu de 2010, pero como empadronaos en Kazán hai 1.196.738 persones, según datos d'esi mesmu censu. El territoriu de la ciudá de Kazán ye de 425,3 km². Kazán ye la tercer ciudá más grande de la rexón económica del Volga tres Nizhni Nóvgorod y Samara. Kazán ye, amás, una de les aglomeraciones urbanes más grandes de la Federación Rusa.
Academia de la Llingua Asturiana
Cargos académicos
Los cargos académicos son:
Kazán
Demografía
L'área metropolitana de Kazán, diseñáu en 2009 pol Ministeriu d'Economía de la República de Tatarstán, coincide xeográficamente cola Área Metropolitana Económica de la República de Tatarstán, onde amás de Kazán cunta con seis distritos municipales de la República. Sol esquema de la planificación territorial de la República de Mari El, nel área metropolitana de Kazán tamién s'inclúi les ciudaes de Volzhsk y Zvenígovo. La población total del área metropolitana ye de 1,56 millones d'habitantes. left|thumb|El [[Templu de toles Relixones de Kazán]]
Etnies, llingües y relixones
Kazán ye una de les zones con mayor diversidá étnica de Rusia, pos hai representantes de más de 115 nacionalidaes que viven na ciudá. Los dos principales grupos étnicos en Kazán son rusos (48,6%) y tártaros (47,6%). Ente los cinco primeros tamién s'inclúin chuvasios, ucraínos y azeríes. Les principales confesiones relixoses en Kazán son los suníes, la Ilesia ortodoxa xunto a los católicos, protestantes, xudíos o bahaístas.
Academia de la Llingua Asturiana
Cargos académicos
Nel Presidente recái la representación pública de la institución.
Kazán
Etnies, llingües y relixones
Tocantes a les llingües, el tártaru y el rusu son los idiomes oficiales y los más utilizaos en Kazán. El rusu entender práuticamente tola población, ente que'l tártaru falar, principalmente, los tártaros.
Academia de la Llingua Asturiana
Historia
thumbnail|right|300px|El "DALLA" y dellos Cartafueyos normativos. En 1981 asoleyó'l so primer trabayu normativu: Normes Ortográfiques, enantaes posteriormente colos cartafueyos Amestadures I (1987) y Amestadures II (1988) y con Conxugación de verbos (1989; espublizao conxuntamente dende la cuarta edición, de 1993); anguaño yá va pola 7ª edición (2012).
Kazán
Economía
Kazán ye sede de seis de les 500 compañíes más grandes n'ingresos de Rusia. La superficie total de centros de negocios urbanos ye de 330.000 m². Acordies cola suma del capital de los sos propios bancos, Kazán ocupa'l tercer llugar en Rusia, solo superada por Moscú y San Petersburgu.
Academia de la Llingua Asturiana
Historia
En 1982 entamó a editar el boletín Lletres Asturianes («LL.AA.») nel que se da lluz a trabayos d'investigación al rodiu de la llingua y lliteratura asturianes, anque tamién s'asoleyen artículos d'etnografía, folclor, historia, etc. Col númberu 104 (marzu de 2011), cámbiase'l formatu p'adaptalu a los estándares de publicación científica internacional; ye xusto depués de la publicación del so primer númberu especial: un doble volume dedicáu al profesor, y ex-presidente de la institución, Xosé Lluis García Arias. Anguaño, llévense espublizaos 108 númberos, con una periodicidá actual de dos númberos per añu.
Kazán
Educación
thumb|left|250px|Universidá Estatal de Kazán
Academia de la Llingua Asturiana
Historia
En 1998 espublízase la Gramática de la Llingua Asturiana (con una tercer edición en 2001) y en 2000 el Diccionariu de la Llingua Asturiana («DALLA»), colo que completa'l so llabor normativo, aniciao cásique venti años atrás.
Kazán
Educación
La Universidá Estatal de Kazán fundar en 1804 y nella estudiaron, ente otros, Nikolái Lobachevski, Velimir Jlébnikov, Lev Tolstói y V. I. Lenin.
Academia de la Llingua Asturiana
Historia
Nel añu 2005 entama la espublización de la serie Cartafueyos Normativos, una serie de guíes léxiques normativizadores pa iguar diverses estayes y campos nos que la llingua asturiana nun contaba con un referente nidiu. Esta xera va complementase dende l'añu 2009 col proyeutu TermAst, que s'encarga de la ellaboración de propuestes terminolóxiques d'aplicación a los nuevos usos de la llingua asturiana en dellos campos temáticos.
Kazán
Educación
La Universidá Téunica Estatal de Kazán fundar en 1932 y anguaño ye unu de los principales centros de Rusia n'inxeniería aeroespacial, informática y telecomunicaciones.
La Universidá Teunolóxica Estatal de Kazán fundar en 1919, y nella imparten estudios n'inxeniería química, polímeros y elastómeros, teunoloxía de los procesos químicos, teunoloxía del petroleu, teunoloxía ecolóxica, teunoloxía de les fábriques químiques, ecobiotecnología, teunoloxía del cueru, altes teunoloxíes, diseñu, economía y munches otres.
Academia de la Llingua Asturiana
Historia
Dende l'añu 2009, el númberu especial de mayu dedicáu a la Selmana de les Lletres, independízase de Lletres Asturianes dando pasu al Lletres Lliterariu, qu'a diferencia de la publicación madre (dende'l númberu 104), caltién el formatu orixinal d'aquelli. Xunto a esti númberu especial de LL.AA., publica dende 1990 la revista Lliteratura, dedicada a presentar artículos sobre les últimes obres y autores n'asturianu, asina como una muestra d'ello; ensin una periodicidá fixa, llévense espublizaos 29 númberos (2012).
Kazán
Monumentos
Tamién son d'interés les muralles y les torres tamién construyíes mientres los sieglos XVI y XVII, y la Casa del Gobernador (1843-1853), agora sede de la presidencia de la República de Tatarstan.
A curtia distancia atópense la catedral barroca de San Pedro y San Pablo y la mezquita de Marcani, dambes del sieglu XVIII.
Academia de la Llingua Asturiana
Llabor principal de l'Academia
El llabor de l'Academia, que vien dau polos sos Estatutos, organízase en delles xuntes de trabayu:
Kazán
Monumentos
El centru de Kazán ta estremáu en dos distritos pola canal Bolaq y el llagu Kabán. El primeru, Qazan Bistäse o Kazanski Posái (Казанский Посад), históricamente rusu, ta asitiáu na parte alta. El segundu, İske Tatar Bistäse o Staro-Tatárskaya Slobodá (Старо-Татарская Слобода), históricamente tártaru, ta asitiáu ente'l Bolaq y el ríu Volga.
Les mezquites (como les de Nurullah, Soltán, Apanay, Äcem, Märcani, İske Taş, Zäñgär) tán nel distritu tártaru, ente que les ilesies, como la Blagovéschenskaya, la Varvárinskaya, la Nikólskaya, o la Tíjvinskaya, atópense principalmente na parte rusa.
Academia de la Llingua Asturiana
Otres xeres
Tamién, y siempre al mandáu de los Estatutos, l'Academia lleva alantre otres xeres, ente les que tán:
Iaijutsu
Iaijutsu (居合術) ye un términu xaponés que pue traducise aproximao como "arte de la presencia mental y la respuesta inmediata", y que s’usa pa nomar l'arte marcial tradicional xaponés, o Koryu Budo, de desenvainar la espada y cortar darréu, entendíu como téunica especial de combate de los samuráis y non como vía de desarrollu personal, qu'en xeneral ye l'oxetivu principal del Iaido, masque tampoco nun ta ausente l'aspeutu filosóficu nel Iaijutsu. Hai quien piensa que, nun sen estrictu, l'Iaijutsu consiste solamente na parte del combate u la espada sal de la vaina, y que cualesquier téunica que siga tien que se clasificar téunicamente como kenjutsu.
Kazán
Deportes
Kazán allugó la Universiada 2013, nel branu de 2015 allugó'l XVI Campeonatu del Mundu de Natación, en 2016 el Campeonatu Européu de Yudu de 2016 y va ser una de les sedes de la Copa Mundial de Fútbol de 2018.
La ciudá cunta con un equipu de fútbol llocal, el FC Rubín Kazán, que foi bicampeón de la Lliga Premier de Rusia l'añu 2008 y 2009 y que fai de llocal nel Estadiu Central de Kazán, con capacidá pa 30.133 espectadores.
Academia de la Llingua Asturiana
L'iguador ortográficu
L'Academia de la Llingua Asturiana ufierta de baldre un Iguador Ortográficu pal asturianu. Ye un correutor ortográficu pa los procesadores de testu de Microsoft® Word 97®, 2000®, XP® y 2003®, con una base de datos de cerca de 4 millones de pallabres, basada nel Diccionariu de la Llingua Asturiana («DALLA») asoleyáu pola Academia, y qu'inxer otra base de datos con cuasi 300 regles sintáutiques y ortográfiques. Acompáñase d'un "Diccionariu d'usuariu" y una opción de "Suxerencies" pa facilitar la iguadura más afayadiza.
Kazán
Personaxes célebres
Velimir Jlébnikov, poeta rusu * Nikolái Lobachevski, creador d'una xeometría non euclidiana, rector de la Universidá de Kazan
Iaijutsu
Historia
Nun se conoz con exautitú cuándo entamó a usase’l términu "iaijutsu", o cuándo la téunica de desenvainar la katana entamó a prauticase como un arte martial per se. Suel atribuyise a Hayashizaki Jinsuke Shigenobu (c.1546-c.1621), fundador de la escuela Musō Shinden-ryū, la invención del iaijutsu, pero esto contradizse con otres atribuciones a Iizasa Chōisai Ienao (c.1387-c.1488), qu'atalantó un sistema de desenvainar la espada y fundó la escuela Tenshin Shōden Katori Shintō-ryū un sieglu enantes. Sicasí tovía se-y da munchu creitu a Hayashizaki como esponente del iaijutsu, darréu que les sos enseñances influyeron na fundación de más de 200 escueles de manexu de la espada.
Kazán
Persones nacíes en Kazan
Aleksandr Lúriya, psiquiatra * Yevgueni Shvarts, escritor y dramaturgu
Iaijutsu
Práutica
thumb|left|200px|Práutica del Iaijutsu en [[Brasil]] L’Iaijutsu foi creáu pal propósitu marcial específicu de defendese a unu mesmu non nel campu batalla, sinón na vida cotidiana. Poro una carauterística central del Iaijutsu ye desenvainar la espada dende delles postures sedentes tradicionales de Xapón, como seiza, iai-goshi, y tate-hiza. Tamién s’estudien téuniques dende una posición de pie (tachi-ai). Amás, como se centraba na defensa en situaciones cotidianes, asumíase que los combatientes llevaben la katana dispuesta col filu p'arriba y sometida per una faxa que ciñía la cintura, y que nun llevaben armadura. Estos supuestos significaben un enfoque del combate bien diferente que cuando los combatientes llevaben armadura y lluchaben nel campu batalla.
Kazán
Consulaos
En Kazán hai dos consulaos, que son los siguientes:
Iaijutsu
Práutica
L’entrenamientu consiste en conxuntos de kates, téuniques o movimientos qu'aprienden al prauticante a reaicionar amañosamente énte determinaes situaciones. Los kates divídense en cuatro partes básiques: desenvainar (nukitsuke), cortar (kiritsuke), sascudir el sangre imaxinario de la fueya (chiburi) y envainar (noto).
Samogneux
Samogneux ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Iaijutsu
Práutica
Amas de los kates, prauticaos normalmente con espaes ensin filu llamaes iaito, dellos estilos prautiquen tamién téuniques executaes coles espaes yá desenvainaes, o kumitachi. Otros estilos prautiquen tamién tameshigiri o suemonogiri, que ye la prueba de corte de rollos de paya de llargores equivalentes a delles partes del cuerpu humanu.
Kazán
Ciudaes hermanaes
Kazán ta hermanada coles siguientes ciudaes:
Amás, Kazán caltién alcuerdos de collaboración coles siguientes ciudaes o rexones:
Samogneux
Tien una población de y una superficie de  km².
Idioma eteocretense
L'idioma eteocretense o minoicu ye un idioma Desciframientu ensin descifrar y bien probablemente ensin nenguna rellación col griegu, yera la llingua falada polos minoicos y usada na islla de Creta antes de la invasión de los exércitos micénicos.
Dacuando acútase'l términu minoicu» pal estadiu más antiguu d'esta llingua atestiguáu epigráficamente na escritura llinial A, y úsase más especializadamente «eteocretense» (lit. «auténticu cretense», del griegu ἐτεός, que significa «auténticu» o «verdaderu») pa les inscripciones más tardíes dataes ente los sieglos VII ya III e.C. en alfabetu griegu xónicu.
Introducción
Créese que la llingua foi escrita primeramente no que davezu se llama llinial A, un silabariu usáu hasta'l 1420 e.C., pa producir inscripciones relixoses y documentos alministrativos. La llingua eteocretense (esto ye, «cretense verdaderu») probablemente baxa de la minoica, como se mentó, y atópase, na so mayor parte, escrita nuna grafía derivada del sistema eubeo d'escritura, que más tarde sería la norma en Grecia tres la Edá Escura, a pesar de que grafíes lliniares coesistiríen por dalgún tiempu dempués, na forma de pequeñes inscripciones relixoses.
Bien pocu sábese avera del eteocretense, con esceición de lo que pueda trescender de la llingua rexistrada nes tables en Llinial A. Xeneralmente'l eteocretense ye descritu como un idioma non indoeuropéu o, más frecuentemente, preindoeuropeo. El profesor Cyrus Gordon, más conocíu pol so trabayu sobre'l ugarítico, defende la tesis de que'l eteocretense sería una llingua semítica próxima al feniciu, pero les sos tentatives de descifráu amosáronse incorreutes, nun siendo aceptaes por otros llingüistes. Tamién yá fueron suxuríes rellaciones cola luvita, una llingua anatólica perteneciente a la familia indoeuropea.
A pesar de la desapaición de la civilización minoica, les inscripciones en eteocretense sobrevivieron hasta güei, dataes del sieglu VII e.C. hasta'l sieglu III e.C.  Escrites de normal n'alfabetu arcaicu griegu local y nel alfabetu griegu xónicu. Cinco inscripciones fueron atopaes de les que s'afirma que son eteocretenses: dos en Dreros y trés en Presu, nel conceyu cretense de Lasithi. Hai delles otres inscripciones que podríen ser eteocretenses.
Inscripciones conocíes
300px|thumb|Tablilla con escritura llinial A atopada n'[[Acrotiri (Santorini)|Akrotiri, Santorini.]]
Dreros 1
Parte de la inscripción (llinies 3 a 5) ta escrita en griegu, probablemente nel dialeutu dóricu. Por cuenta de el malu caltenimientu de munches de les pallabres, ye difícil dicir de qué falaba'l testu. Suxurióse que les llinies 3-4 podríen significar "ta dedicáu". Otra posibilidá ye que les llinies 3 y 4 referir a "quesu de cabra", posibilidá reforzada poles pallabres pelasgues pa "cabra" atopaes en delles formes dialeutales griegues (ιξάλη, ιζάλη, ιζάνη, ισάλη, ισσέλα, ιτθέλα, ισθλη, ισσέλη), amosando un raigañu *itsala - que seique tea presente nos términos eteocretenses nes llinies 1 y 2. La pallabra tamién puede ser atopada na segunda llinia de Praisos 2, pudiendo ser un verbu (cf. etruscu <en-aš> y <en-iac-a>).
Dreros 2
La inscripción foi publicada por Henri van Effenterre na so Bulletin de correspondance hellénique 70. L'oxetu provién del Delfinio de Dreros, conteniendo una inscripción grabada nun gran bloque fechu de piedra. Nun ta dafechu calteníu, de forma que les lascas en dambos llaos de la inscripción faen el testu escuru y de mala comprensión. Partes d'esti oxetu fueron perdíes, pero felizmente queden entá les partes que fueren reproducíes antes de la so desapaición.
El testu en realidá ye una inscripción billingüe. Parte d'él foi reconocíu como griegu dóricu, de forma qu'hai esperanza de que'l testu eteocretense pueda siquier repitir nociones similares, tal como la piedra de Rosetta. La seición en griegu del testu foi transcrita percima del eteocretense en lletres minúscules, traduciéndose de la siguiente forma:
El testu eteocretense ye muncho más curtiu, lo que suxure que namái ye un resume del testu en griegu:
Praisos 2
Lo qu'intriga nel testu más llargu ye que claramente menta la ciudá de Praisos, amás d'amosar declinaciones variaes. El nome de la ciudá na llinia 2 ye <φraiso-i> ("en Praisos"), mientres na llinia 6 ye <φraiso-na> ("de Praisos").
70 Pine Street
70 Pine Street (conocíu enantes como American International Building) ye un rascacielos de la ciudá d'Estaos Xuníos de Nueva York. Asítiase nel númberu 70 de la cai Pine (70 Pine Street), ente les cais Cedar (Cedar Street) y Pearl (Pearl Street). Tien un altor de 290 m (952 pies) y 66 pisos.
La so estructura ye d'aceru, y la so fachada ye de plaques de piedra caliar. Tien un espaciu útil de 80.360 m². La so torre, de piedra caliar recubierta, recuerda un monte col cumal neváu. Nella, nel pisu 66, hai un observatoriu acristaláu que ufre les meyores vistes posibles del Lower Manhattan. L'observatoriu, anantes abiertu al públicu, quedó dempués pal esfrute esclusivu de los trabayadores del edificiu. Otra peculiaridá del edificiu ye que foi diseñáu con ascensores de dos pisos, que xubíen xente a dos plantes a la vez, pa intentar facer más rápidu l'accesu de los trabayadores nesta torre, bastante estrencha y con pocos ascensores. L'inventu duró poco tiempu, sicasí, porque foi mui criticáu polos sos usuarios. Pesie a ello, los constructores del Citigroup Center volvieron a usar esi sistema nos años 70.
Rostov del Don
Por Rostov pasa'l ríu Don, cerca de la so desaguada al mar d'Azov, ye un importante centru comercial, industrial y de tresporte. Comunicar col mar d'Azov por una fonda canal, y colos mares Caspiu, Bálticu y Blanco per mediu de la canal Volga-Don. Amás un oleoductu xune la ciudá colos campos de petroleu del Cáucasu.
Dalgunes de les sos industries son les de construcción de barcos y la manufactura de productos químicos, maquinaria agrícola, equipamientu llétricu y materiales de construcción.
En Rostov del Don tienen la so sede delles instituciones d'educación cimera, ente elles tres universidaes.
Historia
thumb|left|Mapa en [[idioma rusu|rusu del ríu Don nel qu'apaez Rostov del Don (Ростов-на-Дону), cerca de la so desaguada]] La desaguada del ríu Don foi de gran importancia comercial y cultural dende l'antigüedá. Ye'l llugar de la colonia griega de Tanais, de la fortaleza xenovesa de Tana, y de la fortaleza turca d'Azov. (Ver l'artículu sobre Azov pa llograr información detallada sobre esos asentamientos.) thumb|left|Monumentu que conmemora la lliberación de Rostov en 1943 de los nazis. thumb|left|Edificiu alministrativu del [[óblast de Rostov.]] Rostov foi establecíu en 1749, como una casa d'aduanes construyida nel Temernik (un afluente del ríu Don), que llueu se convirtió nuna gran fortaleza. Foi llamada asina por san Demetrio de Rostov, un obispu recién glorificado de l'antigua ciudá nortiza de Rostov la Grande. Como Azov menguó gradualmente, un asentamientu cerca de la nueva fortaleza sustituyó n'importancia como principal centru comercial de la rexón. En 1756 creóse la "Compañía comercial y d'intercambiu rusa de Constantinopla" y establecióse un asentamientu na alta cuenca del Don conocíu como "Kupécheskaya Slobodá" (Asentamientu de los comerciantes). En 1796 esta llocalidá algamó'l rangu de ciudá y pasó a denominase Rostov del Don, col fin d'estremala del so antiguu nome.
El ríu Don que da nome a la ciudá, ye una de les principales víes de tresporte marítimu que coneuta'l suroeste de Rusia coles rexones al norte, d'esta vía Rostov ye un importante puertu fluvial, empobináu a la industria y al tresporte marítimu de pasaxeros. Con una bona situación xeográfica, la ciudá creció rápido. Como la ciudá más industrializada del sur de Rusia, mientres la Guerra Civil Rusa foi un puntu de discordia ente los mencheviques y los bolxeviques. En 1928, el gobiernu rexonal treslladar de l'antigua capital de los cosacos Novocherkask a Rostov del Don, que se anexonó la cercana ciudá armenia de Nor Najicheván.
Al igual que la economía rusa, Rostov del Don esperimentó una considerable crecedera económica nos últimos años. Numberoses empreses de recién creación establecieron la so sede na ciudá, l'ingresu mediu ta aumentando, y la ciudá ta pasando de ser un llugar marcáu pol retrasu y probeza que traxo la disolución de la URSS, a un centru industrial modernu y teunolóxicu.
La ciudá tamién se fixo lamentablemente conocida por ser el llar d'Andréi Chikatilo, moteyáu el carniceru de Rostov, que asesinó siquier a 53 persones ente 1978 y 1992, consideráu por dalgunos como'l peor asesín en serie qu'hubo na Xunión Soviética.
Clima
Rostov del Don tien un clima continental húmedu de branos templaos ensin estación seca. La temperatura suel algamar hasta 37 graos Celsius pel branu y −16 °C pel hibiernu.
Llingües yoruboides
Les llingües yoruboides constitúin un grupu de llingües Volta-Congu formáu pol igala, una llingua falada en Nixeria central y el grupu de llingües Edekiri, qu'inclúi diverses llingües falaes en Togu, Benín y el suroeste de Nixeria. El términu yoruboide deriva de la llingua más falada del grupu'l yoruba que tien más de 20 millones de falantes. Otra llingua demográficamente importante'l itsekiri (Nixeria, de 600 a 800 falantes). El grupu yoruboide pertenez a l'agrupación Yoruboide-Igboide-Edoide.
Rostov del Don
Clima
Los sos iviernos son fríos pero non tan rigorosos como los d'otres ciudaes ruses n'Europa como Moscú, Vólogda o Kazán, una y bones la temperatura puede devasar el puntu de conxelación ya inclusive llover, a diferencia d'estes ciudaes onde ye n'estremu raru que llueva pel hibiernu y la nieve non se derrite hasta marzu.
Llingües yoruboides
Descripción llingüística
El igala (faláu por 1,8 millones de persones) ye importante na reconstrucción del proto-yoruboide al formar una caña independiente biforcada del restu de llingües yoruboides falaes más al oeste, y separáu d'estes llingües poles llingües edoides ya idioma ebira. Sicasí, el igala ta estrechamente emparentáu tantu col yoruba como coles llingües itsekiri. Los itsekiri son pueblos riberanos que viven nel delta del Níxer en Nixeria. Caltienen una identidá étnica separada del restu de pueblos yoruboides.
Rostov del Don
Educación y cultura
Rostov del Don tien numberoses universidaes ya institutos d'enseñanza cimera, según una Alianza Francesa, un Conseyu Británicu, tres organismos alemanes, Goethe, DAAD y la Fundación Bosch y un centru d'investigaciones d'Estaos Xuníos na so biblioteca pública.
John B. Watson
John Broadus Watson foi un psicólogu estauxunidense fundador del Conductismu.