cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Acrobacia
Ximnasia acrobática
Los cinco tipos d'eventos son coreografiados con música. Puede arreyar baille, cucurrabucos y "mañes por pareyes" que pueden arreyar "sincronía" y habilidaes dinámiques. Les habilidaes dinámiques arreyen dalguna forma de maniobra aérea ente que'l balance arreya poses y agarre.
Los deportes acrobáticos ye l'orixinal y la Ximnasia Acrobática en ye nome oficial del deporte, anque se conoz tamién como Acro-ximnasia, Acro Ximnasia o Acrogimnasia. La Ximnasia Acrobática foi un deporte d'exhibición nos Xuegos Olímpicos de Sydney 2000.
Hai unes cuantes federaciones d'acrobacia como la AFSA (Federación Acrobática de Sudáfrica). Munchos estudios de danza imparten clases d'acrobacia y pueden faese exame pa escudos o medayes.
Jane Marcet
Jane Marcet, nacida como Haldimand, yera una escritora exitòsa de llibros populares d'introducción a la ciencia.
Noelia Sánchez
Noelia Sánchez Iglesias ye una xugadora profesional de voleibol española. Actúa como cuatro atacante y tamién desempeña la posición d'opuesta.
Trayeutoria deportiva
Noelia Sánchez empezó a xugar a los 12 años nel equipu escolar de «A Gándara» (Monforte de Lemos). A los 13 años formó parte del equipu cadete del A.D A Pinguela para al añu siguiente ingresar na concentración permanente en Pontevedra onde taría mientres dos años y alzaríase col Campeonatu d'España Cadete.
Na so vuelta a Monforte de Lemos y a la temprana edá de 16 años yá formó parte del Agrupación Deportiva A Pinguela que naquelles feches militaba en Superliga (División d'Honor), nos entamos d'esta etapa alzó dos veces el Campeonatu d'España Xuvenil (1999 y 2000)siendo nomada en dambes ocasiones como meyor atacante.Esta primer etapa en Agrupación Deportiva A Pinguela pondría'l so fin n'en 2006 por qu'en la temporada 2006-2007 formara parte del equipu de Club Voleibol Alicante 2000 y Club Voleibol Haro.
Na temporada 2007-2008 ingresó nes files del Club Voleibol Diego Porcelos para al añu siguiente y hasta el 2010 cumplir la so segunda etapa nel Agrupación Deportiva A Pinguela.Nel 2010 y col descensu del Agrupación Deportiva A Pinguela(Ribeira Sacra Monforte) ficharía pol Club Voleibol Torrelavega.
Na temporada 2013-2014 camuda de club y pasa al otru equipu rioxanu, Embalaje Blanco Tramek Murillo y empieza ganando la Supercopa frente a les sos antigües compañeres.
Actuó más de 100 vegaes como internacional pol combináu español, en torneos preeuropeos, premundiales, lligues europees, Spring Cup y Savaria Cup.
Sellu postal
Un sellu postal ye un comprobante del pagu previu de les unviaes efectuaes per corréu en forma d'etiqueta, xeneralmente engomada, o direutamente impresu. El sellu ye un pequeñu papel que la so forma más avezáu ye rectangular o cuadrada, qué se pega nun sobre, y qu'indica que la persona que realiza la unviada pagó'l serviciu.
L'arte corréu utiliza de cutiu esti mediu y esti formatu pal so espardimientu creando falsos sellos postales de too tipu.
Los sellos de valor variable o ATM son aquellos impresos y distribuyíos al traviés de máquines. Estes imprimen el valor de franquéu deseyáu pol usuariu nun papel especial, y el sellu resultante pue ser emplegáu pa franquéu como un sellu "tradicional".
thumb|320px|Fueya filatélica de les [[islles Feroe, alusiva al descubrimientu d'América.]]
Historia
200px|thumb|[[Penny Black, el primer sellu emitíu en tol mundu.]]
La emisión del primer sellu postal enmárcase dientro d'una fonda reforma del serviciu de correos británicu entamada por James Chalmers (1834) y Rowland Hill (1837). Hasta entós l'unviada pagar el destinatario en función de los quilómetros percorríos y non pol so pesu. Hill propunxo que l'unviada pagar el remitente según una tarifa uniforme en función del pesu y non pol quilometraxe.
Según la lleenda, nel añu 1835 el profesor inglés Rowland Hill, que viaxaba por Escocia se aprestó a folgar nuna posada. Mientres se calecer na chimenea, vio cómo'l carteru de la zona entraba na casa y apurría una carta a la posadera. Ella tomó la carta nes sos manes, esaminar atentamente y devolver al carteru alegando:
Al oyer aquello, surdió nel corazón de Hill un impulsu d'arrogancia y movíu por esi impulsu ufiertó al carteru l'importe de la misiva, pos nun quería que por falta de dineru quedara la bona muyer ensin saber les noticies que pudieren llega-y en dicha carta. El carteru cobró la media corona que costaba, y apurrió la carta a la posadera, de siguío salió pa siguir el so percorríu.
Esta anéudota, con diverses variantes, foi narrada y escrita en distintos medios, como por casu nel magacín francés Lectures pour tous. Tamién foi escrita nel Grand Dictionnaire Universel du XIX Siècle, de Pierre Larousse, na edición parisina de 1874. N'España la Enciclopedia Espasa tamién la reproduz, dando una versión na qu'apaez la dueña imposibilitada realmente pa pagar l'importe de la carta pola so estrema probeza. Sicasí, Eugène Vaillé nel so Histoire du Timbre-Poste 1947 afirma qu'esta anéudota foi desmentida por el mesmu Hill nes sos Memories. Ye ilustrativa, sicasí d'unu de los problemes a los que la reforma del Corréu pretendió faer frente con notable ésitu.
Hill escribiría un folletu en que proponía'l franquéu previu de la correspondencia. El folletu de Hill, tituláu Post Office Reform, tuvo como resultáu la designación d'un comité de la Cámara de los Comunes (22 de payares de 1837) «encargáu d'estudiar los tipos y sistemes del franquéu postal». Esti comité informó favorablemente la proposición de Rowland Hill y en 1839 dictóse una providencia qu'autorizaba a l'Ayalga p'afitar los tipos de franquéu postal y regular la manera de percibir la so importe previu. Los sobres timbrados (los primeres con un valor de 1 y 2 peniques) y los sellos adesivos emitir el Gobiernu. Del grabáu de los sellos encargó la casa Perkins, Bacon and Petch, sobre dibuxos de Hill. Decretóse que los sellos poner en circulación el día 6 de mayu del añu 1840.
La Unión Postal Universal establez que nos sellos que circulen internacionalmente tien d'apaecer el nome del país emisor n'alfabetu llatín. D'esta obligación ta exentu'l Reinu Xuníu por ser el primer país emisor de sellos.
Coleicionistes
Agora colecciónense sellos en tol mundu tantu por adultos como por neños. Esti pasatiempu puede ser baratu y risonderu, pero cuando se practica de manera más formal puede llegase a invertir enforma dineru nél, una y bones los coleicionistes más serios tienden a buscar sellos raros y difíciles d'atopar. A esta afición conocer como filatelia.
Procesu d'emisión
El procesu pa la emisión d'un sellu postal ye complexu. Polo xeneral l'alministración postal recibe cientos de suxerencies de particulares y d'asociaciones pal diseñu. Una vegada decidíes les series que se van emitir, encargar a dellos artistes la realización de los diseños, de normal cuatro veces más grandes que'l tamañu final. Una vegada escoyíu'l diseñu, efectúense los cambeos necesarios y amenórgase fotográficamente al tamañu correutu.
Métodos d'impresión
200px|thumb|Sellu de la [[Segunda República Española, 1938, impresión: litografía.]]
Errores
Mientres el procesu d'impresión pueden producise errores y fallos a pesar de les comprobaciones que se realicen nos centros d'emisión, pa destruyir los exemplares con fallos.
Los pequeños defectos, que nun aumentar el valor d'un sellu, dexen coleccionar variedaes d'un sellu que se producen por erosiones en planchar, borrones na tinta, apaiciones d'una llinia o llurdiu blancu, etc.
Otros tipos d'errores son más pervalibles: falta o equivocación en dalgún color o los que presenten el centru invertíu. Tamién esisten errores na perforación y nel dentáu.
Los errores del diseñu nun se producen mientres la impresión. Trátase d'un error que se produz nun procesu anterior y afecta a tola tirada del sellu: faltes d'ortografía, error nel diseñu... Dacuando esto tien de resultes la retirada de la emisión pa correxir l'error, anque dacuando dellos sellos consiguen llegar al públicu y resulten bien pervalibles.
Sobreimpresión o sobrecarga
thumb|200px|Sellu de Aitutaki sobreimpresu. Denominar sobreimpresión a cualquier inscripción o diseñu añedíu a la imaxe orixinaria d'un sellu. Esisten múltiples razones pa sobrecargar los sellos: un país qu'apuerta a la independencia postal sobrecarga los sellos del antiguu poder colonial col nome del nuevu estáu; tamién cuando camuda la forma de gobiernu, el nome o la moneda. Otra razón ye pa convertir un sellu nuna emisión especial, por seguridá. Cuando la sobreimpresión faise porque camudaron les tases postales, denominar sobretasa. En cada emisión ye habitual qu'un ciertu númberu de sellos queden invalidaos pa usos postales y empléguense como amuesa de la emisión cola sobrecarga d'espécime o otra similar. Denominar 'habilitación' cuando la sobreimpresión autoriza un usu distintu del orixinariu, como por casu los fiscales habilitaos pa correos, los ordinarios pa corréu aereu y munchos exemplos más.
Les grandes empreses dacuando furen los sellos pa evitar robos per parte de los sos emplegaos. Estos conócense como sellos furaos.
Falsificaciones y sellos reparaos
Un sellu puede falsificarse pa usalo como franquéu. Esti tipu de falsificación conozse como falsu postal, o bien pa engañar a los coleicionistes, nel casu de sellos pervalibles, que nesti casu denominar falsu filatélicu. Dos de los falsificadores más conocíos fueron François Fournier y Jean de Sperati.
Tamién hai otru tipu de falsificaciones menos comunes, como pueden ser les de tipu propagandísticu. Un exemplu d'esti tipu ye la falsificación de sellos británicos polos alemanes mientres la Segunda Guerra Mundial pa incluyir la Estrella de David na corona del rei.
Un sellu puede reparase de munches formes: el borráu del matasellos ye un tipu de fraude bien común, bien col enfotu de reutilizalo nel corréu o bien pa vendelo a un coleicionista como si fora nuevu. Tamién se puede reengomar un sellu pa faelo pasar como nuevu, alteriar los colores o añedir o suprimir dientes. Los sellos esgarraos muéyense y son curioso esplanaos por que les fibres de papel xúnanse superficialmente mientres dalgún tiempu.
Pa evitar les falsificaciones y fraudes les autoridaes postales establecen midíes de seguridá nos sellos. Puede tratase del entueyu nel diseñu, la inclusión de filigranes o l'usu de marques d'agua nel papel. Pa evitar el borráu de los matasellos emplegaron tintes non permanentes que se cuerren al meter el sellu na agua o revestimientos de barniz.
Per otra parte, un sellu facsímil ye una copia exacta d'un sellu pervalible que se viende como copia y non como sellu postal. Suel llevar una marca pa constatar que nun ye un exemplar lexítimu. Borrar esa marca ye tamién un fraude. Los espertos filatélicos expeden certificaos filatélicos d'autenticidá dempués d'esaminar la pieza pa demostrar qu'un sellu ye auténticu, lo que ye conveniente cuando un sellu ye pervalible.
Aviesu
thumb|left|100px|Papel de seguridá en sellu venezolanu L'aviesu de los sellos ye la parte que se pega al sobre pa la so unviada per corréu. Lo común ye que vaya ensin imprimir, pero hai casos nos que sí hai impresión: un númberu de control o dalguna información sobre'l motivu del sellu. La mayoría de los sellos presenten nel aviesu'l engomado, con gran variedá de colores y de formes, inclusive s'intentó con goma invisible (que resultó ineficaz) o un engomado protexíu por una tira de papel.
Pa coleccionar los sellos puede afitase al aviesu una charnela o fijasellos p'afitalos a les fueyes de los álbumes (práutica non recomendable nos sellos nuevu y dudoso nos usaos).
L'aviesu del sellu ye utilizáu pol espertu filatélicu pa estampar la so firma al certificar l'autenticidá d'un sellu. Nesi casu llámense 'marquillados'.
Cenicientes
thumb|Estampilla fiscal rusa. Los sellos que nun fueron emitíos por una alministración postal oficial (les reconocíes pola Unión Postal Universal) denominar cenicientes y pueden ser emitíes por compañíes privaes o autoridaes llocales que realicen un serviciu postal. Otra variedá de cenicientes son los sellos pantasma: emitíos en llugares inesistentes como micronaciones y les etiquetes patriótiques (vease estaos inesistentes nos sellos postales), sellos de navidá emitíos por servicios postales benéficos, etc.
Les pólices o timbres fiscales son sellos emitíos polos gobiernos pa recaldar aforros, impuestos y tases y nun son sellos postales.
Delles instituciones de beneficencia, como la Cruz Roxa, en dellos países emitió tires de sellos pa recaldar donativos.
Uta Hagen
Uta Thyra Hagen foi una llexendaria maestra d'actores y actriz tres vegaes ganadora del Premiu Tony, d'orixe alemán y naturalizada d'Estaos Xuníos.
Biografía
Fía del historiador d'arte Oskar Hagen y la cantante d'ópera Thyra Leisner, la so familia emigró a Estaos Xuníos en 1924. Creció en Madison (Wisconsin) y en 1937 establecer en Nueva York.
Debutó en 1937 como Ofelia de Hamlet en Dennis, Massachusetts na compañía d'Eva -y Gallienne siguida por Nina de La gavilueta d'Antón Chéjov y Santa Juana de George Bernard Shaw. Un añu dempués casóse col actor José Ferrer, con quien tuvo una fía: Leticia (Lettie) Ferrer. Con él interpretó en Broadway el papel de Desdémona nel Otello de Paul Robeson. La pareya divorcióse en 1948 supuestamente pola so rellación con Paul Robeson.
Por causa de la so rellación profesional y personal con Paul Robeson foi incorporada a la llista negra de Hollywood y la so carrera cinematográfica viose severamente afeutada.
Sicasí, foi nel teatru onde conquistó la fama y anició el papel de Martha en 1963 na premiere de Broadway de Who's Afraid of Virginia Woolf? d'Edward Albee y darréu en Londres.
Dende 1947 destacóse como maestra d'actores nel Estudiu HB en Greenwich Village de Nueva York, ente los sos alumnos cúntense Matthew Broderick, Christine Lahti, Jason Robards, Sigourney Weaver, Liza Minnelli, Whoopi Goldberg, Jack Lemmon, Debbie Allen y Al Pacino.
Casóse en 1957 col actor y maestru d'actores Herbert Berghof con quien permaneció hasta la muerte d'él en 1990. Escribió dos llibros fundamentales nes téuniques d'actuación Respect for Acting (1973) y A Challenge for the Actor (1991) y tamién un llibru de cocina Love for Cooking en 1976.
En 2002, foi condecorada cola Medaya de les Artes pol presidente George W. Bush na Casa Blanca.
Aniciaos nes téuniques actorales de Stanislavski, Uta Hagen ye considerada una de les grandes profesores d'actores contemporáneos xunto a Michael Chekhov, Lee Strasberg y Stella Adler.
Guillaume Budé
Guillaume Budé (Guglielmus Budaeus en llatín) helenista, xurista y humanista francés.
Biografía
Nació'l 12 de marzu de 1945 en Florida Estudió derechu en París y en Orleans con poco ésitu y aplicación; sicasí la llectura de San Jerónimo y Joannes Lascaris ayudólu a adquirir una gran conocencia del griegu, llingua qu'aprendió de forma práuticamente autodidacta. Con esto pasó a interesase, amás, pola filosofía, la teoloxía, el derechu y la medicina, materies nes que fizo rápidos progresos. Lluis XII compensó-y pol so conocencies nomándo-y secretariu. Colar a Roma con un mensaxe pa Lleón X (1515) y acompañó a Francisco I na mayoría de los sos viaxes. Esforciar por consiguir del rei la fundación de la Biblioteca de Fontainebleau, orixe de la futura Bibliothèque Nationale, de la que foi bibliotecariu. Caltuvo una activa correspondencia epistolar en griegu, llatín y francés con Erasmu de Rotterdam, Tomás Moro, Étienne Dolet, François Rabelais y otros. En teoloxía averar al calvinismu, causa de la so muerte. Con ayuda del obispu de Narbona, Jean du Bellay, propunxo con Francisco I la creación d'un colexu trillingüe de llatín, griegu y hebréu (el futuru Collège de France) y solicitó pa dirixilo a Erasmu de Rotterdam, quien refugó. El colexu foi fundáu finalmente en 1530. Foi amigu y conseyeru del canciller Poyet. Budé ye consideráu'l mayor humanista de Francia. A él debe que'l primáu de la filoloxía pasara d'Italia a Francia. Ente otres obres, escribió los Commentaria linguae Graecae y el De philologia, onde intenta demostrar la importancia de les lletres pal Estáu y pa la sociedá. Tamién realizó la disertación De transitu Hellenismi ad Christianismum, na qu'epondera la filosofía griega como preparación pal cristianismu y defende los estudios helenísticos a pesar de ser acusáu por herexía, lo que-y tormentó tola vida y provocó-y un gran medrana pola muerte.
Obra
Amás del so abondosu epistolariu, que se caltuvo, tamién tradució al llatín les Vides paraleles de Plutarco de Queronea (1502 - 05) y publicó unes Anotaciones in XXIV llibros Pandectarum (París, 1508) nes que, aplicando la filoloxía y la historia a la conocencia del derechu romanu, revolucionó l'estudiu de la xurisprudencia, depurando'l corpus iuris civilis, restituyendo la pureza del testu primitivu y señalando les contaminaciones y deturpaciones de los glosadores. Tamién sintió interés por materies arqueolóxiques, nes que la so contribución más importante foi'l so tratáu sobre la moneda y pesos y midíes romanes, De garra'l partibus eius (Venecia, 1522). En 1520 publicó'l so disertación filosófica y moral De contemporaneu raru en 1527, D'estudiu lliterariu recte et comodo constituendo, nel qu'apura a nun desdexar l'estudiu de les lletres. Como helenista débese-y un Commentarii linguae graecae (Paris, 1529), conxuntu de notes lexicográfiques que contribuyeron grandemente al estudiu de la lliteratura griega en Francia, y el De transitu helenismi ad Christianismum (París, 1534) nel qu'intenta faer una síntesis ente estudios sagraos y profanos, cristianismu y heriedu antiguu. Nel so De philologia (1532) trazó una reforma de los estudios universitarios encontada nuna formación global y enciclopédico con base nos testos orixinales de los autores y pidió que s'abrir les más altes funciones del estáu a los homes de ciencia. Les sos Obres completes fueron publicaes en Basilea en 1557 xunto con una pequeña biografía redactada pol so discípulu Louis Le Roy.
Francistown
Francistown ye la segunda ciudá más grande de Botsuana, con una población d'unos 113.500 habitantes según el censu de 2011. Conocida como la "Capital del Norte" atopar nel este de Botsuana, a unos 400 km nor-nordeste de la capital, Gaborone.
Sinosuthora alphonsiana
'''Sinosuthora alphonsianus ye una especie d'ave paseriforme de la familia Sylviidae mesma del sureste d'Asia, presente nel interior de China meridional y el norte de Vietnam. El so nome científicu conmemora al ornitólogu francés Alphonse Milne-Edwards.
Francistown
Francistown ta asitiada na confluencia de los ríos Tai y Inchwe, cerca del ríu Shashe (afluente del ríu Limpopo) y a unos 90 km de la frontera con Zimbabue. La ciudá foi'l centru de la primera fiebre del oru africana y entá güei atópase arrodiada de vieyes mines abandonaes.
Historia
Los Ndebele llegaron a la zona na década de 1830 mientres se dirixíen a Bulawayo. Según dizse, Nyangabgwe foi la villa más cercana a Francistown que foi visitada polos europeos, cuando foi visitada por Robert Moffat. Moffat foi siguíu en 1867 pol buscador d'oru, Karl Mauch que fundó la mina d'oru Bakalanga a lo llargo del Tati River.
Sinosuthora alphonsiana
Descripción
Ye un páxaru pequeñu y de cola llarga, de tonos pardu buxos na mayor parte del so cuerpu, col gargüelu y el pechu grises, y el pileu y les nales castaños. El so picu ye robezu y ablancazáu, col quexal cimeru curvada, nuna versión miniatura del picu de los loros, lo que-y da'l so nome común a los miembros del so xéneru.
Taxonomía
Enantes clasificábase nuna familia propia de los picoloros, Paradoxornithidae, o formando parte de Timaliidae o Paridae, pero anguaño clasifícase na familia Sylviidae, como les papudes (Sylvia). Taría menos próximu al picoloro grande (Conostoma oemodium), que tamién se clasificaba en Paradoxornithidae, que de los miembros de Paradoxornis, Chrysomma o Fulvetta.
Al pie de los demás llinaxes de picoloros, la lioptila capirotada (Lioparus chrysotis) y el timalí pekinés (Rhopophilus pekinensis) forma parte de la radiación asiático de los sílvidos. Les semeyances ente los xéneros Paradoxornis, Sinosuthora y Conostoma considérense debíos a la converxencia adaptativa por una dieta más granívora n'hábitat palustres que los sos antepasaos. Dellos espertos dixebren al picoloro gorjigrís nel xéneru Sinoparadoxornis.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase nos humerales y yerbazales húmedos del interior de la China meridional y el norte de Vietnam. La especie foi introducida nel norte d'Italia, en Lombardía. Si los humerales se desecan estes aves sumen del área, pero al ser área de distribución bastante estensa y asitiada en zones remotes el so hábitat nun ta en peligru, polo que la UICN considerar una especie so esmolición menor.
Comportamientu
A diferencia de los sos parientes insectívoros de la Eurasia occidental, los picoloros son páxaros omnívoros afechos a vivir nos xuncales y zones de bambú. Aliméntase de pequeños artrópodos, granes y biltos.
Como'l restu de los sos parientes los sos güevos son ente ablancazaos y llixeramente azulaos ensin llixos.
Francistown
Historia
La ciudá actual foi fundada en 1897.
Minería
Francistown allugar na principal ruta de tresporte aereu y vial de Botsuana; la minería y l'agricultura son importantes. Ente les principales compañíes mineres destaquen Tati Nickel (propiedá de Norilsk Nickel, con operaciones en Mina Selkirk y Mina Phoenix, produciendo cobaltu, cobre y níquel. El Complexu Industrial Dumela, un polígonu industrial, ye un emplegador importante; la construcción de la Refinería de Metales Botsuana en 2008 nes cercaníes de la ciudá foi detenida por cuenta d'altos costos.
Medios de comunicación
La cobertoria mediática de Francistown inclúi'l periódicu The Voice, fundáu en 1993.
Demografía
Dende la fundación de Francistown como nucleu de la minería d'oru y centru ferroviariu nel sieglu XIX, la población de la ciudá foi aumentando de forma constante. Ye la segunda ciudá más grande de Botsuana, habitando na mesma'l 22,7% de la población urbana en 1991. En 1971, dichu porcentaxe de población urbana yera del 34,7% pero foise amenorgando debíu a la crecedera de Selebi-Phikwe, Orapa y Jwaneng, sumáu a la rápida crecedera de Gaborone. Los Bakalanga, la segunda etnia más numberosa de Botsuana, tán tradicionalmente amestaos a esta ciudá y la so contorna. Apocayá, la ciudá recibió una gran arribación d'inmigrantes illegales procedentes de la vecina Zimbabue.
Filippo Buonaccorsi
thumb|266px|right|Epitafiu en bronce de Buonaccorsi, Ilesia Dominica, [[Cracovia]]
Filippo Buonaccorsi, tamién llamáu Calímaco, en llatín Philippus Callimachus Experiens, en polacu Filip Kallimach, foi un humanista y escritor italianu del Renacimientu, que darréu se nacionalizó polacu.
Vida
Filippo Buonaccorsi nació en San Gimignano, na Toscana, n'Italia. Tiénense noticies sos per primer vegada en Venecia y Roma, onde foi secretariu del obispu Bartolomeo Roverelli. Treslladóse a Roma en 1462 y fíxose miembru de l'Academia de Roma de Pomponiu Leto. En 1468 participó nun intentu d'asesinatu del papa Pablo II y fuxó a Polonia. Ente'l so papeles afayaron poemes homosexuales, incluyendo unu dedicáu al obispu de Segni, Lucio Fazini.
En Polonia atopó trabayu col obispu de Lviv, Gregorio de Sanok.
Darréu convirtióse en tutor de los fíos del rei de Polonia Casimiro IV Jagellón y realizó diverses misiones diplomátiques. En 1474 foi nomáu secretariu real, en 1476 fixo d'embaxador en Constantinopla y en 1486 foi'l representante del rei en Venecia. Cola llegada al tronu del so antiguu alumnu Xuan I Alberto de Polonia, el so poder ya influencia llegó al so máximu.
Nos sos escritos, Buonaccorsi defendía'l refuerzu del poder real por cuenta de l'aristocracia. En Cracovia xunir a la Sodalitas Vistuliana fundada por Conrad Celtis. Tamién escribió poemes y prosa en llatín, anque ye más conocíu poles sos biografíes del obispu Zbigniew Oleśnicki, del obispu Gregorio de Sanok y del rei Vladislao III Jagellón.
La so tumba, que s'atopa na Ilesia Dominica de Cracovia, foi realizada por Veit Stoss.
Tomás Berreta
Tomás Berreta Gandolfo foi un políticu d'Uruguái, Presidente de la República ente'l 1 de marzu de 1947 y el día del so fallecimientu. Foi asocedíu por Luis Batlle Berres.
Biografía
Fíu de Juan Berreta y Rosa Gandolfo dambos d'orixe italianu. Nació cerca de la villa Colón, güei barriu Colón de la ciudá de Montevideo. Nun realizó la educación primaria, la so madre enséñolu a lleer y escribir. Tuvo l'oficiu de llabrador y tropero dende pequeñu. Foi xefe de policía de Canelones ente 1911 y 1916. Vivió nel departamentu de Canelones hasta ser electu presidente. Morrió a 5 meses d'asumir la presidencia depués de ser interveníu quirúgicamente nel Hospital Italianu de Montevideo.
Actuación política
Como militante del Partíu Coloráu, xuntó a les idees polítiques del presidente José Batlle y Ordóñez.
En 1917 asumi como Intendente de Canelones, llogrando una histórica votación cercana al 60% de los sufraxos, y calteniéndose nesi cargu hasta 1920.
El 31 de marzu de 1933, Gabriel Terra da un golpe d'Estáu, y entós Tomás Berreta ye detendido xunto a otros dirixentes políticos opositores.
Participó na ellaboración de la revolución de xineru de 1935, xunto con otros actores políticos, queriendo derrocar a Terra pero la mesma fracasó.
Integró'l Conseyu d'Estáu de 1942, encargáu de redactar la Constitución de 1942.
Sol gobiernu del presidente Amézaga desempeñóse como Ministru d'Obres Públiques y llevó a cabu'l plan quinquenal d'obres públiques con una inversión inicial de 70 millones de pesos, dineru que se llogró por aciu el permisu d'endeldamientu internu dau pola Asamblema Xeneral por aciu la Llei 10.589 nel añu 1944.
Presidencia
Foi electu como'l ventenu séptimu presidente constitucional con 71 años y desenvolvimientu les sos funciones ente marzu y agostu de 1947, finando en plenu mandatu por causes naturales sustituyéndolo'l so vicepresidente, Luis Batlle Berres, hasta completar el periodu que concluyía en marzu de 1951.
N'el so gobiernu encaróse'l cobru de la delda que contraxo Inglaterra con Uruguái mientres la Segunda Guerra Mundial, qu'algamaba'l monto de 17 millones de llibres esterlines. Formóse una comisión encabezada pol Dr. Gustavo Gallinal que viaxó a Londres. Llogróse la firma d'un conveniu'l 15 de xunu onde l'Estáu adquiría la propiedá d'empreses ingleses de ferrocarril, agües corrientes y tranvíes.
Mientres el so mandatu, el 13 de marzu, fundóse'l Llicéu Militar "Xeneral José Artigas".
Mientres una xunta col presidente de Brasil Eurico Gaspar Dutra decidióse la construcción de la Ponte Internacional de la Concordia qu'anguaño xune les ciudaes de Artigas y Quaraí.
El 30 de xunu de 1947, hubo una fuelga xeneral de trabayadores en contra d'un proyeutu de llei sindical.
Foi impulsor de la creación del Institutu Nacional de Colonización, que se creó en 1948.
Gabinete de ministros
Ministeriu de rellaciones esteriores: Mateo Marqués Ministeriu de facienda: Dr. Cina Ministeriu d'industria y enerxía: Ministeriu de salú: Ministeriu del interior: Ministeriu de defensa: Ministeriu de ganadería, agricultura y pesca:
Homenaxes
La casa del Partíu Coloriáu na ciudá de Canelones lleva'l nome "Don Tomás Berreta".
En Montevideo, lleven el so nome, un tramu de la Rambla montevideana nel barriu de Carrasco y l'escuela Nᵘ179 del barriu Punta de Rieles.
Libro
-Vida de Don Tomás Berreta de Carlos Walter Cigliuti.
-Tomás Berreta, Juan Vidart 1946.
Andrés Iniesta
Andrés Iniesta Luján ye un futbolista español que xuega como mediocampista nel Futbol Club Barcelona de la Primer División d'España, equipu del que ye capitán. A partir del 1 de xunetu de 2018, va pasar a ser xugador del Vissel Kobe de la J1 League de Xapón.
La so formación como futbolista empezó nes categoríes inferiores del Albacete Balompié, nel qu'ingresó con ocho años. A los dolce fichó pol F.C. Barcelona tres la so destacada actuación nun tornéu nacional esquil, treslladando la so residencia a La Masía. Debutó en 2003 col primer equipu azulgrana en Primer División, col qu'apostó 16 temporaes (2003–2018),​ conquistando 32 títulos como barcelonista.
Como internacional español, Andrés Iniesta pasó poles categoríes inferiores de la seleición nacional, proclamándose campeón d'Europa sub-16 en 2001 y sub-19 en 2002, y subcampeón mundial xuvenil en 2003. Ye internacional absolutu cola seleición española dende 2006, cola que se proclamó bicampeón d'Europa en 2008 y 2012, y campeón del mundu en 2010, anotando'l célebre gol de la victoria ante los neerlandeses nel minutu 116' de la final.
A nivel individual, foi nomáu al Balón d'Oru ininterrumpidamente ente 2009 y 2016, resultando una vegada segundu (2010), un terceru (2012) y dos veces cuartu (2009 y 2011), y foi incluyíu nueve años nel XI Mundial FIFA/FIFPro y seis nel Equipu del añu UEFA. En 2012, foi'l primer futbolista en ser nomáu'l mesmu añu «Meyor Xugador de la Eurocopa» y «Meyor Xugador n'Europa de la UEFA».
Albacete Balompié
Andrés Iniesta, con ocho años, foi inscritu nes pruebes d'accesu de les categoríes inferiores del Albacete Balompié. En superando diches pruebes, ingresó nel primer equipu de redrueyos del club manchegu.
2004-2008
El 17 de mayu de 2006 participó na final de la Lliga de Campeones, celebrada nel Stade de France de París, qu'enfrentó al F. C. Barcelona y al Arsenal F. C. Iniesta tuvo un papel destacáu, al igual que los otros reserves: Henrik Larsson y Xulianu Belletti. Esti postreru acabaría marcando'l gol de la victoria. Iniesta entró al campu cuando'l so equipu perdía 1-0, pero'l catalanes remontaron esa resultancia adversa cola participación activa de los trés cambeos nes xugaes de gol, rematando'l partíu con un 2-1 a favor del Barcelona que consiguió per segunda vegada na so historia dichu tornéu.
No referente al so dosal, nes categoríes inferiores llevaba'l númberu «8», magar el so debú na primer plantía (inda formando parte del filial) foi col dosal «34». Dempués, como miembru de la primer plantía, xugó col númberu «24» y, finalmente, el 19 de xunu de 2007 dióse-y el númberu «8», tres la salida del francés Ludovic Giuly del club.
El 25 de xineru de 2008 Iniesta anovó col F. C. Barcelona hasta'l 30 de xunu de 2014, aumentando la so clausa de rescisión dende los sesenta millones d'euros hasta los cientocincuenta millones.
2008-2009
Amuesa del so mayor pesu nel equipu, la temporada 2008/09 foi escoyíu cuartu capitán, por detrás de Carles Puyol, Xavi Hernández y Víctor Valdés. El 12 de xineru de 2009 fíxose pública la llista final del Xugador Mundial de la FIFA 2008 na que Iniesta figuraba como novenu meyor xugador del añu.
El 6 de mayu de 2009, Iniesta marcó unu de los goles más importantes de la so carrera hasta esi momentu, el que clasificó al F. C. Barcelona pa la final de la Lliga de Campeones. Asocedió nel estadiu Stamford Bridge de Londres contra'l Chelsea F. C., que diba ganando por 1 a 0. El gol de Iniesta, nel minutu 93, supunxo l'empate del partíu y decantó la eliminatoria a favor del Barça por gol de visitante. El 27 de mayu Iniesta foi titular na final de la Lliga de Campeones, asistiendo a Samuel Eto'o nel primer gol na que foi la so segunda Lliga de Campeones y el so primer triplete.
2009-2010
El 18 d'ochobre, Iniesta foi incluyíu nuna llista de 30 candidatos pal prestixosu Balón d'Oru, dáu'l meyor xugador del añu n'Europa, xunto colos sos compañeros d'equipu Xavi, Lionel Messi, Thierry Henry, Yaya Touré, Zlatan Ibrahimović y el so excompañero Samuel Eto'o. Andrés foi unu de los cinco nomaos pal Xugador Mundial de la FIFA Xugador Mundial del Añu, xunto los sos compañeros d'equipu Lionel Messi y Xavi Hernández. Arguyosu de la nominación, comentó que "los aficionaos del equipu que siempres tuvieron ende pa sofitar el nuesu compañeros d'equipu tamién merecen ser reconocíos". La ceremonia celebrar en Zúrich y el so compañeru d'equipu Lionel Messi llevóse'l premiu. Iniesta asitió quintu con 134 votos. Marcó'l so primer gol na temporada ante'l Racing de Santander na victoria por 4-0. La temporada 2009-10 d'Iniesta foi atayada en gran parte poles mancadures recurrentes. Perdióse l'entrenamientu físicu de pretemporada por cuenta del frayatu del aductor sufierta na final de la Lliga de Campeones 2009, y esto significaba qu'a pesar de que xugó en cuasi tantos partíos como la temporada anterior, facer tou como un sustitutu, a partir de tan solo 20 xuegos completos. Sicasí, el Barcelona ganó'l títulu de Lliga, nuevamente, asegurando un rexistru de 99 puntos. La so temporada llegó al so fin dempués de que se resintió d'una mancadura na pantorría anterior mientres l'entrenamientu.
2010-2011
miniatura|220px|Andrés Iniesta llevantando'l troféu de la [[Supercopa d'Europa 2015.]] El 10 de xineru de 2011 apurrióse'l premiu FIFA Balón d'Oru 2010, nel que Iniesta foi'l segundu clasificáu (Balón de Plata), por detrás de Lionel Messi y foi incluyíu nel once ideal. Aquella temporada acabaría ganando la so quinta Lliga española y la so tercer Lliga de Campeones col Barcelona.
2011-2012
El 17 d'agostu de 2011 marcó'l primer gol del partíu de vuelta de la final de la Supercopa d'España ante'l Real Madrid, qu'acabó con una victoria por 3-2. El 25 de mayu de 2012 conquistó la so segunda Copa del Rei como xugador del Futbol Club Barcelona, magar foi la primer final que ganaba yá que la de 2009 non pudo apostar por mancadura.
2012-2013
El 30 d'agostu de 2012 foi escoyíu meyor xugador d'Europa de la UEFA de la temporada 2011/12, imponiéndose a Lionel Messi y Cristiano Ronaldo.
2013-2014
El 19 d'avientu de 2013 anovó col F. C. Barcelona enllargando'l so contratu hasta 2018.
2014-2015
Iniesta encabezó con regularidá al Barcelona a lo llargo de la temporada, qu'acabó cola conquista del segundu triplete, anotando tres veces mientres la campaña de Copa del Rei del equipu y participando en 42 alcuentros. Andrés foi escoyíu meyor xugador de la final de la Lliga de Campeones ganada a la Juventus (3-1), na qu'asistió nel primer gol de Rakitić.
2015-2016
La temporada 2015/16, Iniesta pasó a ser el primer capitán del Futbol Club Barcelona. Empezó'l 11 d'agostu de 2015, cola victoria 5–4 frente al Sevilla FC na Supercopa d'Europa, siendo'l primer troféu que'l xugador manchegu alzaba como capitán. El 20 d'avientu de 2015 llograron el segundu títulu, la Copa Mundial de Clubes, dempués de la victoria na final por 3–0 frente a River Plate d'Arxentina.
El 14 de mayu de 2016, na última xornada del campeonatu, facer cola «La Lliga», la octava na carrera del manchegu, igualando les 8 consiguíes por Xavi, Camacho, Di Stéfano y Sanchís. El 22 de mayu de 2016, peracabaron el «doblete» al imponese al Sevilla FC na final de «La Copa», na que Iniesta foi nomáu xugador del partíu.
2016-2017
Empecipiando la temporada, Iniesta ganó la Supercopa d'España col Barcelona, anque nun pudo xugar la vuelta nel Camp Nou por mancadura. El 27 de mayu ganó la so tercer Copa del Rei consecutiva, en venciendo al Deportivo Alavés por 3-1.
2017-2018
N'ochobre de 2017 robló un contratu vitaliciu col club catalán. El 21 d'abril de 2017 ganó la Copa del Rei tres una meritoria victoria por 5 a 0 ante'l Sevilla, con gol incluyíu, ganando'l so títulu númberu 31 col equipu catalán.
El 27 d'abril de 2018 anunció la so marcha del F.C. Barcelona, dempués de 22 años nel club. El 29 d'abril proclamóse campeón de Lliga, per novena vegada, nel Estadiu de Riazor en venciendo (2-4) al Deportivo.
El 20 de mayu de 2018 cerró'l so ciclu como azulgrana frente a la Real Sociedad onde'l Barcelona ganó 1-0 con gol de Philippe Coutinho. Andrés foi sustituyíu a los 81 minutos de xuegu por Paco Alcácer.
Vissel Kobe
El 24 de mayu foi presentáu como nuevu xugador del Vissel Kobe de la J1 League, qu'empezara nel mes de febreru.
Categoríes inferiores
La trayeutoria d'Andrés Iniesta como internacional, empezó nes categoríes inferiores d'España, coles qu'apostó un total de 45 alcuentros. Proclamóse campeón d'Europa sub-16 en 2001 y sub-19 en 2002, y subcampeón mundial xuvenil en 2003. Foi capitán de la seleición sub-21, cola qu'apostó 18 alcuentros y anotó 6 goles.
Seleición absoluta
miniatura|220px|Iniesta con [[Seleición de fútbol d'España|España na final de la Eurocopa 2012 frente a Italia.]] La so primer convocatoria cola seleición absoluta, coincidió cola llista que'l seleccionador Luis Aragonés, dio'l 15 de mayu de 2006 pal Mundial d'Alemaña. El so debú produció'l 27 de mayu de 2006, nel partíu amistosu de preparación pal Mundial ante Rusia, nel Estadiu Carlos Belmonte d'Albacete. El so primer partíu de competición oficial y como titular, foi ante Arabia Saudita nel Mundial d'Alemaña. Nesi Mundial, España fixo plenu de victories na fase de grupos y pasó como primer a los octavos de final. Finalmente l'encruz inesperáu ante la veterana Francia de Zidane (segunda del so grupu y a lo postrero finalista del Mundial), foi una torga insalvable pa la inda pocu esperimentada seleición de Luis Aragonés.
El 7 de febreru de 2007, marcó'l so primera tantu con España, na prestixosa victoria en Old Trafford ante por 0-1, que dio empiezu al récor históricu d'imbatibilidá d'una seleición nacional, de 35 partíos consecutivos ensin perder. Esa victoria n'Inglaterra, marcó un puntu d'inflexón na historia de la seleición española, que tres un entamu adversu na fase de clasificación de la Eurocopa 2008, coles derrotes en Belfast ante Irlanda del Norte y en Estocolmu ante, da un entorno con nueve victories nos diez enfrentamientos restantes d'esi grupu de clasificación, ente les que destaquen los dos enfrentamientos clave ante (rival direutu nel grupu), na ida del 24 de marzu nel Bernabéu, con victoria por 2-1 y na vuelta del 13 d'ochobre en Århus (1-3), que dexaba empobinada la clasificación pa la Eurocopa y que ye consideráu como'l partíu del empecipió del tiki-taka, tres la culminación d'una xugada de 27 pases qu'acabó nel gol de Sergio Ramos. En llogrando'l pase a la Eurocopa 2008 como primeros de grupu y los dos victories consecutives ante dos campeones del mundu como y, meses antes del entamu de la Eurocopa, España presentar nel tornéu continental como una clara favorita.
La Eurocopa 2008, supunxo'l tornéu de consagración de Iniesta. El manchegu, que foi anunciáu'l 17 de mayu de 2008, como unu de los 23 integrantes d'España pa la Eurocopa, llució mientres el tornéu'l dorsal númberu «6» que llevara hasta entós David Albelda, sustituyendo'l «16» que llevaba nos sos entamos. Destacó de la so participación, ser l'únicu xugador del conxuntu español qu'apostó tolos alcuentros como titular, ser nomáu xugador del partíu de la semifinal ante, consideráu'l meyor partíu de la seleición nel campeonatu y ser incluyíu pola UEFA nel Equipu del Tornéu de la Eurocopa. El 29 de xunu de 2008, nel Estadiu Ernst Happel de Viena, España proclamábase ante, campeona d'Europa per segunda vegada na so historia.
Al añu siguiente, Iniesta quedó fuera de la convocatoria de Vicente del Bosque, el nuevu entrenador de la seleición española, pa la Copa FIFA Confederaciones 2009 por cuenta de la recaída d'una mancadura muscular sufierta selmanes antes.
Na Copa Mundial de la FIFA Sudáfrica 2010, Andrés foi convocáu nuevamente siendo titular en tolos partíos d'España salvu n'unu por cuenta de una mancadura. Nel tornéu anotó dos goles, unu frente a la seleición de Chile y l'otru na Final del Mundial nel Estadiu Soccer City de Johannesburgu contra Holanda, el 11 de xunetu de 2010, marcando asina'l gol que dio la Copa del Mundu a España. Iniesta dedicó esti últimu gol a Daniel Jarque, el so amigu y xugador del Real Club Deportivo Español, fináu un añu antes, lluciendo por esti motivu una camiseta interior col lema "Dani Jarque, siempres con nós", prinda que'l xugador donó'l 11 de payares de 2010 al RCD Español por que figure nel muriu-homenaxe a Dani Jarque, allugáu na puerta 21 del Estadiu Cornellá-El Prat de Barcelona.
El 1 de xunetu de 2012, nel Estadiu Olímpicu de Kiev, Iniesta añedía un títulu más al so palmarés cola seleición, yá que foi convocáu p'apostar la Eurocopa 2012 n'Ucraína y Polonia, tornéu del que se proclamaron vencedores. Foi escoyíu "Meyor Xugador de la Eurocopa" y mientres la competición, foi escoyíu en trés partíos, incluyida la final, meyor xugador del partíu.
Clubes
20px Actualizáu al postreru partíu xugáu'l .
Fuentes: UEFA - BDFutbol - Transfermarkt - CeroACero
Palmarés
Nota: en negrina competición vixente.
Cifres relevantes y récores
Xugador con más títulos col F.C. Barcelona: 32 (récor compartíu con Leo Messi).
En 2012 foi'l primer futbolista en ser nomáu'l mesmu añu «Meyor Xugador de la Eurocopa» y «Meyor Xugador n'Europa de la UEFA».
Bodegues Iniesta
miniaturadeimagen|Bodegues Iniesta. Ye propietariu de la empresa vinícola «Bodegues Iniesta», constituyida en 2010 tres la construcción del edificiu de la bodega na finca de viñeos. Trátase d'un negociu familiar y atópase allugáu en Fuentealbilla, contorna de La Manchuela, nuna zona de tradición viticultora, con una microclima favorable pal cultivu de la vide ente la Pandu y el Mediterraneu.
Accionista del Albacete Balompié
N'avientu de 2011 convertir nel máximu accionista del Albacete Balompié, club d'onde salió escontra'l Barcelona. La operación supunxo la compra de 7000 aiciones, valoraes en 420.000 euros. Amás, a principios de la temporada 2011-12 robló un alcuerdu de patrociniu con dichu club por aciu el cual lluciría nes sos camisetes la publicidá de la so empresa vinícola: «Bodegues Iniesta». Foi patrocinador principal del equipu hasta 2014. En xunetu de 2017 dexó de ser accionista del club manchegu.
Vissel Kobe
El Vissel Kobe (ヴィッセル神戸) ye un club de fútbol xaponés de la J1 League. El club ta asitiáu na ciudá de Kobe, capital de la prefeutura de Hyōgo. El club apuesta los sos partíos como llocal nel Estadiu Parque Misaki, en Hyōgo-ku, anque dellos partíos en casa xuéguense nel Kobe Universiade Memorial Stadium d'últimes-ku, Kobe.
Historia
El club foi fundáu como un equipu semiprofesional de la empresa d'aceros Kawasaki en 1966, asitiada en Kurashiki, na prefeutura d'Okayama. Llogró'l so ascensu a la primer división de la JSL en 1986, y permaneció nella hasta la reestructuración del campeonatu pasando a la JFL.
En 1994 la ciudá de Kobe algamó un alcuerdu con Kawasaki Steel pa treslladar l'equipu a la so ciudá, y empezar asina una carrera pa lluchar por tener un equipu profesional. Pasó a llamase Vissel Kobe, que ye una combinación de les pallabres victory y vessel en referencia a la historia de Kobe como ciudá portuaria, y cuntó col sofitu de la empresa Daiei como patrocinador principal. En 1996 llogren el so ascensu pa debutar na J.League 1997.
El so pasu pol campeonatu nun foi demasiáu bonu, y tres el so descensu a la J2 League empezó a perder patrocinadores. Nel añu 2003 l'equipu tuvo a un pasu de declarase en bancarrota, pero foi vendíu a un grupu inversor propietariu tamién del portal web de ventes Rakuten. En realizando delles inversiones ya inclusive camudar los colores del equipu (qu'enantes yera albinegro) xubió nel añu 2006.
Estadiu
200px|thumb|Esterior del estadiu Xuega los sos partíos como llocal nel Home's Stadium Kobe, con capacidá pa 30.132 espectadores y verde natural.
Meruelo
El conceyu de Meruelo atopar nel centru de la contorna trasmerana y ye travesáu pol ríu Campiazo, que forma'l llamáu valle de Meruelo al so pasu. La xeografía municipal contién dende'l dichu valle hasta llanures pasando per llombes.
Los trés llocalidaes integraes nel términu municipal pertenecieron a la Xunta de Siete Villes, que de la mesma yera parte de la Merindad de Trasmiera. Meruelo, al igual que los sos pueblos vecinos, foi tierra de maestros de distintes artes: canteros, escultores, campaneros, ente otros. Toos ellos dexaron les sos obres por tol país, según nel so Meruelo natal.
Economía
Tocantes a la economía llocal, el sector líder ye l'agropecuariu siguíu bien de cerca pola construcción, que ta esperimentando una verdadera puxanza por cuenta de los numberosos visitantes que recibe esta zona de la rexón, especialmente na dómina braniza.
Un 19,2% de la población del conceyu dedicar al sector primariu, un 21,9% a la construcción, un 11,9% a la industria y un 47% al sector servicios.
Patrimoniu
Destaca, dientro d'esti conceyu, la Casona de Meruelo en San Mamés de Meruelo, bien inventariáu.
Demografía
Fonte: INE
Alministración
Evaristo Domínguez Dosal (PP) ye l'actual alcalde del conceyu. Les siguientes tables amuesen los resultaos de les eleiciones municipales celebraes nel añu 2003, 2007, 2011 y 2015.
{| height="5000" width="800" style="background:White"
Tracktor Bowling
Tracktor Bowling ye un grupu de música rusu, con raigañu rock, xurdíu en Moscú en 1996.
Lobatse
Lobatse ye una ciudá asitiada nel Distritu Sureste, Botsuana. Atopar a 70 km al sur de Gaborone.La ciudá ye un distritu alministrativu, con un Conceyu. Tien una población de 29.007 habitantes, según el censu de 2011.
Crudosilis sinica
Crudosilis sinica ye una especie de coleópteru de la familia Cantharidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Qinghai (China).
Declinación del árabe
El términu ʼIʻrāb (n'árabe : (إﻋﺮﺍﺏ) designa'l sistema de sufijo nominales, axetival o verbales del árabe clásicu y del árabe estándar modernu. Ye un nome verbal (maṣdar مصدر) construyíu a partir del raigañu ع-ر-ب (ʻ-r-b ; forma IV) y la so traducción lliteral ye « arabización ». El términu ta pos emparentáu etimológicamente a la pallabra Árabe ».
Los sufixos típicos de la declinación escríbense namái nos testos totalmente vocalizados, como'l Corán, diccionarios o los llibros d'aprendizaxe de la llectura pa neños (o non arabófonos). Tán pronunciaos nel discursu oral formal pero sumieron de tolos dialeutos árabes contemporáneos. Les regles de la pronunciación árabe faen que los sufixos solo sían pronunciaos a la fin de frase en ciertes circunstancies.
Sustantivos que siguen una declinación regular
Cuando'l sustantivu a tornar ta definíu, los sufixos son -o (pal nominativu), -a (pal acusativu), -i (pal xenitivu).
Cuando'l sustantivu ye indefiníu, los sufixos tán completaos d'un -n (tanwīn) : -un (pal nominativu), -an (pal acusativu), -in (pal xenitivu).