cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tetuán
Tetuán na actualidá
Tetuán y la provincia de la que ye capital viéronse sometíes mientres el reináu d'Hasán II (1961-1999) a un boicó económicu declaráu, en castigu poles reivindicaciones autonomistes. Hubo escases inversiones privaes y bien poques estatales nel caltenimientu de la ciudá, que'l monarca nunca visitó oficialmente. A mediaos de los años ochenta Hassan II paeció perdonar a los tetuaníes, y anunció la so intención d'allegar a la ciudá. Pa ello, dio órdenes de que se-y habilitara un palaciu similar al que tenía n'otres ciudaes marroquines. El palaciu fíxose desallugando la vieya sede de l'Alta Comisaría española y entós consuláu xeneral d'España. Frente al palaciu abrió una gran escampada, afarando la plaza del Feddán ―históricu centru de xunta y llugar emblemáticu de la ciudá―, fechu nel que munchos tetuaníes vieron una manifestación de poder habitual del desapaecíu rei.
La ciudá antigua, o Medina de Tetuán, foi declarada Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco y entamáronse importantes xeres de restauración nes que participó la Xunta d'Andalucía, habida cuenta del orixe andalusí de gran parte del cascu vieyu.
El so xentiliciu ye tetuaní. N'árabe'l xentiliciu habitual ye tiṭwānī, fem. tiṭwāniyya, magar los sos habitantes utilicen tamién el xentiliciu tiṭṭāwnī, fem. tiṭṭāwniyya, deriváu del antiguu nome de la población.
Clima
Tetuán tien un clima mediterraneu con una escasa amplitú térmica añal.
Economía
Tetuán ta enclavada nuna rexón agrícola, lo que la convierte nel centru comercial de los productos cultivaos na zona como ceberes, cítricos, frutes y hortolices. El restu de l'actividá partir ente la cría de ganáu y l'artesanía. Cuenta, amás, con establecimientos especializaos na manufactura de productos derivaos del tabacu, xabones, fósforos, farina, texíos y materiales de construcción, anque les industries principales son la conservera (pexe), la de les artes gráfiques y la producción de muebles.
Deportes
L'Atléticu Tetuán, ye l'únicu equipu de fútbol del norte d'África continental que xugó na Primer División española. Foi na temporada 1951-52, quedó postreru y el so puestu na clasificación histórica de la primer división española de fútbol ye'l númberu 59.
Esti equipu foi fundáu pol Atlético de Madrid, del que caltién les sos rayes raxones verticales. Amás, l'escudu ye bien paecíu al del club colchoneru, llegando inclusive l'Atléticu Tetuán a rindilu allá una vegada un homenaxe al club madrilanu. Nes sos vitrines atópense más d'un centenar de copes, coronaes con dos campeonatos de lliga 2011-2012 y 2013-2014.
Festivales
thumb|200px|Ilesia católica de La nuesa Señora de la Victoria.
Islla d'Alborán
La islla de Alborán ye un castru d'orixe volcánicu allugáu nel mar Mediterraneu, a mediu camín ente la mariña de la península ibérica y el norte d'África. De soberanía española, pertenez alministrativamente al conceyu d'Almería, al igual que'l so faru, que ta adscritu a dicha autoridá portuaria. Precisamente, la canal del Mediterraneu dende Xibraltar hasta'l cabu de Gata recibe'l nome de mar de Alborán. Ta a 48 milles náutiques (M) al sur d'Adra y 35 M del cabu de Trés Forcas. A 100 metros direición NE asítiase'l castru de La Nube y otru pequeñu roquedal. Nel centru de la islla hai un canal soterraña que la trespasa de parte a parte, navegable con bon tiempu, denomináu Cueva de Les Morenes.
Tetuán
Nes artes y la cultura popular
Tetuán foi oxetu d'inspiración pa munchos artistes. Nesta ciudá se ambientan les noveles Judería de Tetuán, de Mohamed Sibari, y Les inocentes oquedades de Tetuán, de Mohamed Bouissef Rekab.
Islla d'Alborán
En 2003, aprobóse la declaración del paraxa natural de Alborán, el castru de La Nube y les agües y fondos marinos que la arrodien. Dende 2002 ye tamién una zona d'especial proteición pa les aves.
Morfoloxía
Ye una islla ensin relieves, dafechu plana, pero ente los sos cantiles d'hasta quince metros d'altor ábrense apenes un par de sableres, una a llevante y otra a poniente, y atópense diverses covachas, como la de les Llámpares, la del Pagel y la del Llobu Marín.
Asitiada nuna importante zona sísmica na que topeta la placa africana cola euroasiática, en Alborán asítiense los epicentros d'un bon númberu de seísmos de baxa intensidá. En 1899 afayose nella una nueva roca ígnea que recibe'l nome d'alboranita.
La islla y la so redolada foi declarada reserva marina y reserva de pesca en 1997 y en 2003, el Parllamentu d'Andalucía aprobó por unanimidá la Llei de Declaración del paraxa natural de Alborán, el castru de La Nube y les agües y fondos marinos que la arrodien. Ye, otramiente, Zona d'Especial Proteición pa les Aves (ZEPA) dende l'añu 2002.
Etimoloxía del nome
El nome de la islla provién d'un corsariu tunecín llamáu Mustafá ben Yusuf al Mahmud ed Din (مصطفى بن يوسف المحمود الدين) que mientres el sieglu XVI saleaba peles agües del Mediterraneu occidental al serviciu del sultán otomanu. Por cuenta de la ferocidá de los sos ataques, a Mustafá ben Yusuf llamar Al-Borany, que ye una pallabra turca y designa "nube". Habiéndose apropiáu del castru ya instalando la so base d'operaciones p'atacar les mariñes ibériques, la islla acabó siendo conocida como la islla d'A el-Borany, esto ye, la islla de Alborán, dando asina tamién el nome al mar que lu arrodia.
Historia
Nes sos proximidaes, el 1 d'ochobre de 1540 producióse la batalla de la islla de Alborán, una de les primeres aiciones de l'Armada española.
Alministrativamente la islla de Alborán pertenez al conceyu d'Almería y concretamente al distritu almeriense del barriu de Pescadería, ente que'l caltenimientu del so faru correspuende a l'Autoridá Portuaria d'Almería.
A mediaos de 1960 produciéronse dellos intentos de supuestos barco de pesca soviéticos d'establecer un asentamientu en Alborán, lo que motivó al exércitu español a establecer un destacamentu permanente d'Infantería de Marina pal control y proteición de la islla.
Ecosistema
thumb|derecha|250px|Piedra [[alboranita, na islla de Alborán, xunto al faru.]]
Ente la flora de la islla puede alcontrase manzanilla gorda o de Alborán (Anacyclus alboranensis), jaramago de Alborán (Diplotaxis siettiana), tomillu sapero (Frankenia corymbosa) o algazul (Mesembryanthemum nodiflorum). La zona ta catalogada como ZEPA YE0000336.
Construcciones
Esta islla tien un faru, un campusantu con trés baltes, un amarradero y un helipuertu.
NGC 1
Ye una galaxa espiral de tamañu mediu a unos 150 millones d'años lluz de distancia. Visualmente alcuéntrase 1,8 arcmin al norte de la galaxa espiral NGC 2, magar dambes galaxes nun tán rellacionaes, tando la segunda al doble de distancia de la Tierra que la primera.
Méhoudin
Méhoudin ye una comuña francesa del departamentu d'Orne, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Tamurejo
thumb|Entrada al pueblu. Tamurejo ye un conceyu español, perteneciente a la provincia de Badayoz (comunidá autónoma d'Estremadura). Alcontrar na zona más Esti oriental de la provincia de Badayoz, casi na llende cola provincia de Ciudá Real del que falta tan solo un km. Pertenez a la contorna de La Siberia y al Partíu xudicial d'Herrera del Duque y ye unu de los conceyos más amenorgaos de La Siberia. Ye un modelu bien típicu del asentamientu tradicional, dafechu integráu col paisaxe, que los sos habitantes respetaron y el so tresformamientu foi afortunadamente escasa calteniendo la so fisonomía peculiar y secular fisonomía. Nos últimos tiempos llevantáronse edificios más modernos que nun afectaron al cascu tradicional una y bones se construyeron na periferia del nucleu antiguu.
Tamurejo llinda al norte cola llocalidá de Garbayuela, al sur con Baterno, al oeste con Siruela y al este con Agudo perteneciente a Ciudá Real.
Historia
thumb|Cai piatonal con adornos florales. En 1594 formaba parte de la Tierra de Siruela de la que dependía hasta l'añu 1742 nel consiguió la denominación de «villa» cuando reinaba Felipe V, llamáu «L'Animosu», denominación repitida pol rei  Fernandu VI en 1756 tando venceyada a la Provincia de Trujillo.
A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá constituyir en conceyu constitucional na rexón d'Estremadura. Dende 1834 quedó integráu nel Partíu xudicial d'Herrera del Duque. Nel censu de 1842 cuntaba con 90 llares y 306 vecinos.
Orografía
Tamurejo ta asitiada nel valle del Monte del Morru» o «Pinguta del Morru» en vuya falda empobinada escontra'l pueblu construyóse un mitador dende onde puede reparase una vasta parte del territoriu. Un pocu más embaxo, atópase la Peña de la Águila», a veres del ríu Agudo que foi llugar tradicional d'alcuentru de la población mientres la celebración del Día del Bodigo», día campestre al que da nome'l dulce típicu de la llocalidá. La Peña de la Águila» un gran peñón al que s'apuerta ensin dificultá, esguilando un pocu pero práuticamente andando, dende la Devesa del Pilar», a un gran altor sobre'l nivel del ríu Agudo. La so posición ye estratéxica yá que ta asitiada bien cercana a la llende con Castiella La Mancha (llende provincial a 1 km. de la villa) y ye pasu obligáu pa viaxar dende los pueblos vecinos a Ciudá Real y Madrid. D'antiguo, la Mesta utilizaba cañaes que travesaben pol so términu nel so transhumancia escontra en norte pel branu y escontra el sur pel hibiernu. Tamién ta «El Molín», ruines d'un molín antiguu, y que, por aciu un conveniu cola Xunta d'Estremadura, la Diputación de Badayoz y la Confederación Hidrográfica del Guadiana, pretende reconstruyise y habilitar como paraxa d'ociu y recréu.
Monumentos principales
Unu de los munchos monumentos de Tamurejo ye la ilesia de Santu Toribio de Llébana, na archidiócesis de Toledo, que s'atopa nel centru de la villa. Tamién atopamos otru elementu relixosu destacáu: la Ermita de la Virxe del Rosario». Pela redolada del pueblu, atopamos el «Antiguu Molín» onde d'antiguo se molía'l granu.
Gastronomía
Los platos típicos de Tamurejo, y polo xeneral d'Estremadura son: Gochucu: ye'l platu que se fai colos gochos pequeños
Fiestes llocales
150 px|thumb|left|San Pantaleón, patrón de Tamurejo.
thumb|left|Fiesta de les Faxines en Nuechebona. thumb|Foguera coles faxines xuntes en Nuechebona.
Max Records
Ye famosu pola so actuación na película Onde viven les bisarmes en 2009.
Biografía
Max Records nació'l 18 de xunu de 1997 en Portland, Oregón; ye fíu de Shawn Records, MFA, fotógrafu y profesor en delles escueles de Portland; y de la bibliotecaria Jenny Fleenor; tien un hermanu menor llamáu Sam. Max estudió nel Ed Smith School en 2003. Anguaño mora cola so familia en North Portland.
Carrera
En 2006, cuando Max tenía nueve años, foi escoyíu pa participar nun video musical de la banda Death Cab for Cutie. En 2008 Max viaxo a Serbia pa participar nel so papel debú na película The Brothers Bloom, interpretando a Stephen de mozu. Darréu en 2009, y con 11 años d'edá, protagoniza la cinta Onde viven les bisarmes onde interpreta a un neñu llamáu Max qu'escapa de los sos problemes viaxando a un mundu onde habiten bisarmes amigables.
Samartín de Grazanes
Samartín de Grazanes ye una parroquia del conceyu asturianu de Cangues d'Onís.
Ta formáu polos vinientes nucleos de población: Samartín, Beceña, Cuerres, Llenín, Tarañu y Villaverde. El llugar de Soto de la Ensertal paez ser que foi agregáu a la parroquia de Mestas de Con.
Nel pueblu de Samartín alcuéntrase la ilesia parroquial, del sieglu XII, d'estilu románicu. L'antigua Casa Reutoral ta, por mor del so abandonu por parte del obispáu, en ruines dafechu.
Nel sitiu conocíu como La Torre alcuentrense los restos d'una fortificación que daten de los tiempos de la reconquista, les guerres escontra los moros.
La parroquia ye eminentemente ganadera, anque por mor del so allugamientu, con unes vistes privilexaes sobre los Picos d'Europa, empieza a despuntar el turismu rural y de fuelga.
Pastora Peña
Pastor Peña Martínez-Illescas foi una actriz española.
Leo Fitzpatrick
Leonardo Aurellio Randy "Leo" Fitzpatrick ye un actor d'Estaos Xuníos. Trabayó en películes como Kids, Storytelling, Bully y City of Ghosts, y en series de televisión como Carnivàle y The Wire.
Pastora Peña
Biografía
Hermana del tamién actor Luis Peña. Debutó nos escenarios siendo entá una neña cola compañía de Margarita Xirgu na que trabayaba'l so padre, interviniendo n'obres como Mariana Pineda (1927), La zapatera prodigiosa (1930), dambes de García Lorca o Nuesa Natacha (1935), d'Alejandro Casona.
Leo Fitzpatrick
Nació en West Orange, New Jersey. Foi afayáu pol direutor Larry Clark nuna pista de skateboarding. Fitzpatrick taba intentando faer dellos trucos de skate y cada vegada que nun llograba faelos, glayaba y arrenegaba. Clark quíxolu pa la so película (Kids) especialmente pola so estraña ya irritante voz. Clark volvió llamalu pa la so siguiente película, Bully.
Leo declaró que delles persones cafiáronlu por interpretar el so personaxe en Kids, creyendo que yera un documental en cuenta de ficción.
Pastora Peña
Biografía
Mientres la década de 1940 intensificó la so carrera cinematográfica con títulos como Porque te vi llorar (1941), de Juan de Orduña, El güéspede de les tiniebles (1948), d'Antonio del Amo. Yá nos 50 filma Mi tio Jacinto (1956), de Ladislao Vajda, y en 1967 Los chicos del Preu, de Pedro Lazaga.
En Méxicu rodó la serie de televisión L'enemigu, en 1961.
La so actividá teatral foi más intensa. Trunfó con Té y simpatía ya interpretó obres de, ente otros, Jacinto Benavente, José López Rubio (Celos del aire, 1950), José María Pemán (Callaos como muertos, 1952), Joaquín Calvo Sotelo (La camparina y l'inxenieru, 1953; La muralla, 1954), Julia Maura (Jaque a la juventud, 1965), Alfonso Paso, George Bernard Shaw (César y Cleopatra, 1959) o Valle-Inclán en L'embruxáu (1996), obra tres que'l so estrenu retirar de los escenarios.
Willa Fitzgerald
Willa Fitzgerald ye una actriz d'Estaos Xuníos nacida'l 17 de xineru de 1991 en Nashville, Tennesse. Ye conocida por interpretar a Emma Duval en Scream.
Pastora Peña
Biografía
Tuvo casada col toreru Pepe Bienvenida.
Willa Fitzgerald
Biografía
Fitzgerald nació en Nashville pero treslladóse a Nueva York dempués de graduase de la Universidá Yale onde llogró un Bachelor of Arts en Teatru.
Carrera
Debutó en televisión en 2013 interpretando a Lola Laffer en Alpha House. El 23 d'abril de 2014 informóse que Fitzgerald llogró un rol recurrente na serie d'USA Network Royal Pains, onde interpretó a Emma Miller. Tamién apaeció como estrella convidada en Blue Bloods, The Following y Gotham.
Los sos creitos en teatru inclúin obres como Couple in the Kitchen, The Private Sector, Cow Play y El gatu y el canariu.
N'agostu de 2014 dar a conocer que foi escoyida pa dar vida a Emma Duval en Scream, serie de televisión producida por Wes Craven para MTV, que ta basada en película del mesmu nome, escrita por Kevin Williamson y empobinada por Craven.
Ventrosa
Ventrosa o Ventrosa de la Sierra ye un conceyu perteneciente a les 7 Villes, enclaváu na contorna del Altu Najerilla de la comunidá autónoma de La Rioxa (España) asitiáu na sierra, na cuenca del ríu Najerilla.
Historia
220px|thumb|left|Términu municipal de Ventrosa.
Nel añu 927 apaez Ventrosa, cola denominación de "Bendosa", nel Votu de Fernán González, acomuñada a Canales de la Sierra.
Shuto Kawai
Shuto Kawai (河合 秀人, ) ye un futbolista xaponés.
Ventrosa
Historia
En 1366 foi incluyida ente les llocalidaes del Señoríu de Cameros, que sería vencíu por Enrique II de Trastámara a Juan Ramírez de Arellano pol so sofitu na llucha contra Pedru I el Cruel.
Tres la desapaición de los señoríos, en 1811, convertir en villa exenta de la provincia de Soria, hasta la creación de la provincia de Logroño el 30 de payares de 1833.
Demografía
A 1 de xineru de 2016 la población del conceyu xubía a 59 habitantes, 36 homes y 23 muyeres.
Personaxes pernomaos
Fíu pernomáu de la villa foi don Pedro Sáenz Gil, distinguíu militar del sieglu XIX, asistente del xeneral Prim, que destacó pola so valerosu actuación na campaña d'África de 1860, especialmente na conquista de Tetuán y na batalla de Castillejos.
NGC 3
NGC 3 ye una galaxa lenticular na constelación de Piscis.
Afayóse'l 29 de payares de 1864 por Albert Marth (la mesma nueche que NGC 4) utilizando un telescopiu reflector de 48 pulgaes , el segundu más potente de la dómina, dempués del Leviatán de Lord Rosse, de 72 pulgaes
Épretot
Épretot ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Le Mêle-sur-Sarthe
Le Mêle-sur-Sarthe ye una comuña francesa del departamentu d'Orne, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Myriam Waisberg
Myriam Waisberg Isackson foi una arquiteuta y profesora arxentina y chilena.
Biografía
Titulóse como arquiteuta na Universidá de Chile en 1950 y foi profesora de la mesma universidá dende 1951, y depués desempeñóse na Universidá de Valparaíso. Estudió Biblioteconomía y llogró'l títulu en 1952.
Trayeutoria
El trabayu n'equipu y la formación de xeneraciones d'alumnos n'investigación y concientización patrimonial foi otru baluarte profesional. Myriam Waisberg formó parte d'el Departamentu de Teoría y Historia de l'Arquiteutura na Universidá de Chile y formó el Centru d'Investigación de Valparaíso na Universidá de Valparaíso nel añu 1965.
Reconocencies
Myriam Waisberg llogró premios y reconocencies. Ente ellos: premiu del III Concursu Iberoamericanu dau pol Institutu Eduardo Torroja (Madrid, España) en 1989; la Medaya pola trayeutoria profesional, académica y gremial en 1992, dada pol Colexu d'Arquiteutos de Chile; la reconocencia del Círculu de Críticos d'Arte de Valparaíso en 1994; el Premiu de Caltenimientu de Monumentos Nacionales en 1998. y de la Municipalidá de Valparaíso como Ciudadana Pernomada en 1999.
L'Archivu d'Historia de l'Arquiteutura de Valparaíso, constituyóse oficialmente'l Fondu Myriam Waisberg nel añu 2012.
Publicaciones
Waisberg publicó dellos llibros dedicaos a dar a conocer la riqueza patrimonial del puertu. Ente ellos destáquense:
Abanderaos nos Xuegos Olímpicos de Londres 2012
derecha|200x200px|Aniellos Olímpicos thumb|250px|Los abanderaos entrando al Estadiu na ceremonia d'apertura. Pa la ceremonia d'apertura de los Xuegos Olímpicos de Londres 2012 desfilaron 204 seleiciones nacionales participantes.
Les delegaciones entraron nel Estadiu Olímpicu de Londres acordies col alfabetu del idioma inglés, por ser el de la nación anfitriona. Como ye tradicional la primera n'entrar yera Grecia, y la postrera l'equipu de la sede de los Xuegos, nesti casu'l Reinu Xuníu.
Cada delegación entró nel estadiu dirixida por trés persones: l'abanderáu nel centru, un neñu voluntariu (portador d'una especie de vasía de cobre) a la izquierda de la pantalla, y una moza con un cartelu indicando'l nome del país nel idioma oficial del país organizador (a la derecha de la pantalla). El neñu voluntariu llevó un pétalu de cobre grabáu col nome de la nación, que sería utilizáu depués pa construyir el pebeteru olímpicu. Les banderes llantáronse na representación de Glastonbury Tor nel estadiu.
Rellación d'abanderaos
Na rellación que vien darréu méntase'l númberu nel orde d'entrada, códigu de país, nome del Comité Olímpicu, portador de la bandera de cada seleición y el deporte nel que participa o representa.
Myzornis pyrrhoura
Myzornis pyrrhoura ye una especie d'ave paseriforme de la familia Sylviidae, enantes clasificada dientro de la familia Timaliidae. Ye la única especie del xéneru Myzornis.
Alcuéntrase nes viesques nel cordal del Himalaya y los sos estribaciones orientales, distribuyíu por Bután, el nordeste de la India, Nepal Myanmar, y China suroccidental.
Vesre
El vesre, trate o verre («revés», al aviesu) ye un mecanismu de formación de pallabres, bien común n'Hispanoamérica, que consiste na permutación o metátesis de les sílabes d'un vocablu.
Nel so variante rioplatense tratar d'una xirigoncia utilizada a lo llargo de bona parte de los territorios arxentín y uruguayu, en siendo popularizada polos tangueros a principios del sieglu XX.
Historia
Na obra Romances de germanía de dellos autores, editada en 1609 por Juan Hidalgo, yá apaecen vocablos en vesre, lo que nos indica la so vieya data.
Nel Ríu de la Plata el falar al vesre empezó nel postreru cuartu del sieglu XIX y, como recursu graciosu, foi utilizáu polos sainetistas, autores teatrales y poetes populares ente 1910 y 1940.
Al ser emplegáu por tola población el vesre dexó de ser un sociolecto y un cronolecto, siendo frecuentes frases como «el que te jedi» (‘el que te dixi’) [bien usada p'aludir a un suxetu tácito que nun se quier nomar en munchos casos por considera-y lo portador de problemes o inclusive d'infortuniu]. Anque según dellos autores el vesre nun ye lunfardo, lo cierto ye que munchos términos en lunfardo tamién correspuenden al vesre.
Formación de les pallabres
Dellos vesre o vesreísmos, que son irregulares, nun apliquen totalmente la regla d'inversión pa dexar una adautación fonética. Asina, ente qu'asocede una inversión silábica en pallabres como bacán (adineráu o bonu) que se convierte en camba, n'otres la metátesis nun ye esautamente una inversión silábica; por casu, trabayu da jotraba y gallegu da yoyega (yoyega pela so parte tien un sentíu traslativo, por metonimia, yá que si primeramente yera'l xentiliciu gallegu en vesre, depués pasó a significar a tou español o a toa persona con bien evidentes llinaxes españoles). Coles mesmes, en ciertes ocasiones una pallabra someter al vesreamiento según más d'una fórmula: trabayu → jotraba, batrajo.
Dacuando delles combinaciones afortunaes dexen un doble xuego: colimba (soldáu conscripto) sería'l vesre irregular de milico pero tamién indica Cuerre, Llimpia y Barre.
N'otres la inversión silábica deriva depués n'otra pallabra: la inversión de cinco, esto ye cocin, pasa a ser cocineru pa indicar esi númberu.
Myriam de Lourdes
Myriam de Lourdes Rodríguez Josefina Gutiérrez de Piñeres (Cartagena, 19 de marzu de 1958), más conocida como Myriam de Lourdes, ye una actriz de teatru y televisión colombiana. Ye reconocida por destacar delles telenoveles de producciones nacionales.
Vesre
Formación de les pallabres
En delles ocasiones, el términu en vesre camuda parcialmente'l so significáu; por casu hotel tresformar en telo, que ye un albergue transitoriu. La evolución de les pallabres del vesre suel ser bastante frecuente nel tiempu.
Neoloxismos
L'intentu de xenerar una nueva pallabra (esto ye, un neoloxismu) en vesre, fechu que ye casi siempres bono de realizar, nun suel ser esitosu, yá que rique la inmediata comprensión del oyente y el so espardimientu y aceptación nun círculu más estensu; l'espardimientu y aceptación suel tar dada munches vegaes pola sonoridá del neoloxismu en vesre, la recordabilidad (pola so pronunciación) del neoloxismu ya inclusive l'efectu humorísticu que la sonoridá del neoloxismu tenga.
Myriam de Lourdes
Biografía
Myriam de Lourdes empezó la so carrera como actriz de teatru y radionoveles en 1974 pero en 1976 debuta na televisión en La madrasca. En 1983 participa nel programa Pequeños xigantes al llau de la so fía Carolina Sabino más tarde participa como actriz destacando como especial na telenovela Gallito Ramírez con Margarita Rosa de Francisco, Carlos Vives Y Miguel Varoni. En 1987 participa na telenovela La otra cara de la moneda, y dempués interpretó na serie Deseos hasta 1990. En 1993 participó na telenovela Señor Isabel con Judy Henríquez, Luis Mesa, María Eugenia Dávila y Kristina Lilley.
Vesre
Variantes
El vesre ye análogu al verlan ￼￼francés￼￼, al back slang (inversión por lletres) londinense y al ￼￼binaliktad del tagalu￼￼.
Otres xírigues españoles similares son el malespín usáu en Centroamérica, especialmente en Costa Rica, el carol mexicanu, la revesina panamiega o'l vesre peruanu.
Poesía
Estazo de Boleta del poeta tangueru Enrique Cadícamo:
Color primariu
278x278px|thumb|Amiestu aditiva. Considérase color primariu, antes llamáu color primitivu, a los color que nun se puede llograr por aciu l'amiestu de nengún otru color. Este ye un modelu idealizáu, basáu na respuesta biolóxica de les célules receptores del güeyu humanu (conos) ante la presencia de ciertes frecuencies de lluz y les sos interferencies.
Vesre
Poesía
Traducción de los términos lunfardos: boleta, nel contestu significa muertu, asesináu ("faer la boleta", "faer boleta" o "boletear" significa matar); espiantar dise, quitar, de cuenta que "espianta-cartera" significa equí al carterista, al que roba furtivamente billeteres. Xaronca: suxetu aviespáu, astutu. Timba: xuegu d'azar, llugar onde se xuega por azar y por estensión actividaes financieres pocu honestes. Bater: delatar; cana: policía, "bater la cana" delatar.
Nesti fragmentu del poema podemos atopar delles pallabres en vesre, como trompa, por patrón; nami, por mina (muyer, rapaza en lunfardo) y ortiba (orixinalmente dortiba) por batedor, ye dicir soplón, delator.
Misceláneas
L'exemplu por antonomasia del vesre pudo vese el día que Diego Armando Maradona arrenunció a la conducción téunica de la Selección Arxentina de Fútbol. Na conferencia de prensa, efectuada n'El Mangrullo, el personaxe estelar espetó: "tocuen" y, darréu, esclarió que "tocuen ye cuentu".
Notes
<references group="n."/>
Color primariu
Base biolóxica
Pa xenerar rangos de color óptimos pa otres especies distintes a los seres humanos tendríense qu'usar colores primarios aditivos distintos. Por casu, pa les especies conocíes como tetracrómatas, con cuatro receptores de color distintos, utilizaríense cuatro colores primarios (como los humanos solo pueden ver hasta 400 nanómetros (violeta), pero los tetracrómatas pueden ver parte del ultravioleta, hasta los 300 nanómetros aproximao; esti cuartu color primariu taría asitiáu nesti rangu y probablemente sería vistu como un magenta espectral puru, en llugar del magenta que vemos, correspondiente a una interferencia ente los llonxitúes d'onda del colloráu y l'azul). Munches aves, inseutos y marsupiales son tetracrómatas, y según dellos estudios suxurióse que delles muyeres tamién herieden esta capacidá de visión, yá que tienen receptores adicionales pal mariellu. Per otru llau, la mayoría de los mamíferos tienen solu dos tipos de conos receptores de color, y polo tanto son dicrómatas; pa ellos, solo hai dos colores primarios, de la mesma manera qu'asocede coles persones que tienen el defectu xenéticu que causa'l daltonismu nos sos distintos graos, nel cual los conos L y M desenvolver de manera incorreuta y torguen la perceición de matices de colloráu y verde.
Colores primarios na lluz (RGB)
La tríada colloráu-verde-azul, conocida tamién como RGB (Red, Green, Blue) o RVA (n'español) considérase idealmente como'l conxuntu de colores primarios de la lluz, yá que con ella, pueden representase una gama bien amplia de colores visibles; l'amiestu de los trés n'iguales intensidaes (adición) resulta en grises claros, que tienden idealmente al blancu.
Na síntesis aditiva, l'amiestu de los colores primarios ideales da les siguientes resultaos:
Colores primarios nel pigmentu (CMYK)
Na síntesis sustractiva, los trés colores primarios son la tríada cian - magenta - mariellu, conocíes igualmente poles sos sigles CMYK (del inglés Cyan, Magenta, Yellow y BlacK); el so amiestu en partes iguales (sustracción) da orixe a tonalidaes grises escures, que tienden -nel modelu ideal- al negru. L'amiestu de los colores primarios da les siguientes resultaos ideales na síntesis sustractiva:
Reciprocidá ente CMY y RGB
Según los dos modelos ideales, dambos esquemes de color tienen una clara correspondencia: los colores secundarios del modelu RGB son los colores primarios de CMYK, y viceversa. Magar esto ye ciertu nel planu teóricu y puede considerase válidu hasta ciertu puntu, na práutica ye imposible de consiguir, una y bones la perceición del color ye una función biolóxica y non una propiedá física de la lluz; amás, ye práuticamente imposible na realidá llograr pigmentos y lluces totalmente puros, y cualquier amiestu, ensin importar que seya sustractiva o aditiva, ye realmente un fenómenu d'interferencia percibida como una falsa tonalidá pol güeyu, y non un cambéu real na frecuencia de la lluz. Por esta razón, ye bien pocu probable llograr una correspondencia absoluta pa cada color ente dambos modelos, y si esto fai necesariu tien de faese usu de métodos qu'asemeyen la perceición visual p'averar una respuesta ente dambos modelos, lo cual ye'l campu d'estudiu de la colorimetría.
Historia
thumb|left|140px|Dispersión de la lluz nun prisma, base pa la teoría de Newton. La idea del amiestu de colores esistía dende l'antigua Grecia; sicasí, la teoría de la esistencia de colores primarios y los sos derivaos foi desenvuelta por Isaac Newton y publicada nel so llibru Opticks de 1704. Newton plantegaba que —al igual que les notes musicales— esistíen siete colores básicos na lluz, dándo-y total relevancia a los tonos que más resaltaben nel espectru d'un prisma, lo cual idealizaba'l modelu ensin tener en cuenta que nel fenómenu de la dispersión de la lluz esiste una gradación tonal, correspondiente a una distribución uniforme de rangos de frecuencia.
derecha|thumb|140px|Rueda de color de [[Goethe, tomada del so llibru Teoría de los colores de 1810.]] Darréu, la Escuela Francesa de pintura nel sieglu XVIII, sofitada nel modelu -más románticu que científicu- estudiáu por Johann Wolfgang von Goethe y descrita nel so llibru Teoría de los colores de 1810, creó'l Modelu RYB. Pa Goethe, los colores teníen de representar les sensaciones básiques, y pollo representó una carta de seis colores, ente primarios y secundarios.
left|thumb|140px|Síntesis aditiva de color, propuesta por [[James Clerk Maxwell]] Darréu, tres el desenvolvimientu del impresionismu nel sieglu XIX, les investigaciones sobre la naturaleza ondulatoria de la lluz y la perceición visual humana, estudiaos mientres los sieglos XIX y XX, atopáronse les pistes pa determinar con mayor precisión un grupu más cercanu al ideal de colores primarios, atopando que nel amiestu sustractiva l'azul y el colloráu son aproximamientos bastante imprecises, yá que éstos pueden llograse al traviés del amiestu de dellos tintes y los sos amiestos xeneren tonos de poca lluminosidá, consideraos como impuros o puercos. D'esta manera, el cian determinóse como un meyor sustitutu pal azul, y el magenta reemplazando en candia, dando orixe al modelu de síntesis sustractiva de color actual, que reemplaza al modelu RYB. Amás d'ello, coles investigaciones de James Clerk Maxwell alrodiu de la síntesis de color perfecciona'l conocencia alrodiu de la síntesis aditiva de color, y afayar que los modelos d'amiestu sustractiva y aditiva son aproximao recíprocos, dando pasu a la plena adopción de dambos na redolada industrial, na cual sígense aprovechando hasta l'actualidá pa toles téuniques qu'esixan representación de color, ente les cualos figuren la televisión, la fotografía, la impresión, litografía ófset y polo xeneral la industria de les artes gráfiques.
Finalmente, y por razones práutiques (ente les cualos figura la economía de tintes) nel amiestu sustractiva (cian-magenta-mariellu) añedir el pigmentu negru, de normal más baratu de producir ya ideal pa la impresión de testu, llegando al modelu de color CMYK. Adicionalmente, p'aprovir un rexistru más fiel del color en delles tonalidaes crítiques (como'l cielu azul claro en delles imáxenes), añedir amás variaciones de les tintes cian y magenta de menor intensidá, compuestos direutamente na tinta, lo cual dexa faer gradaciones tonales más delicaes d'estos dos colores; esta variación ye conocida como CcMmYK, y utilízase n'imprentadores calidable fotográfica y en dellos procesos litográficos previu a la separación por semitonos.
Modelu tradicional de coloración (RYB)
thumb|140px|right|Aproximamientu de los colores primariu y secundariu según el modelu RYB.
Colores secundarios y terciarios
El conceutu de colores secundarios y terciarios tien el so orixe na teoría del arte. Un color secundariu ye'l llográu por aciu l'amiestu de dos colores primarios en proporciones iguales. De la mesma forma, al entemecer un primariu col so secundariu produzse un color terciariu. Si un primariu entemecer col so complementariu secundariu fórmase un color que ta formáu polos trés primarios en proporciones de 50+25+25, y por cuenta del so aspeutu puerco o apagáu llámase-yos comúnmente tierres.
Premiu Guillem Nicolau
El premiu «Guillem Nicolau» ye un certame lliterariu en llingua catalana convocáu con periodicidad añal pol Departamentu de Cultura del Gobiernu d'Aragón para fomentar y espublizar la creación lliteraria en catalán. El premiu concédese por una obra lliteraria inédita en cualesquier xéneru (narrativa, poesía, teatru, ensayu, traducción, etc.) que se tien que presentar esplícitamente según la convocatoria del premiu. El nome del premiu ye n'honor del humanista aragonés del sieglu XIV Guillem Nicolau.
Emily Fitzroy
Emily Fitzroy foi una actriz cinematográfica británica, anque nacionalizada estauxunidense más palantre.
Biografía
Nacida en Londres, Inglaterra, debutó nel cine en 1915 y retiróse en 1944, actuando nun total de 100 filmes a lo llargo de la so carrera. Ente les sos películes inclúyense Don Juan (1926), The Bat (1926), Bardelys the Magnificent (1926), Dick Turpin (1933), Adventures of Don Quixote (1933), y Vigil in the Night (1940). Amás, foi Parthenia (Parthy) Hawks en Show Boat (1929), una versión cinematográfica parcialmente sonora de la novela d'Edna Ferber.
Emily Fitzroy finó en 1954 en Gardena (California). Foi soterrada nel Campusantu de Holy Cross, en Culver City, California.
Shu Kameshima
Shu Kameshima (亀島 周, ), ye un futbolista xaponés.
Le Ménil-Broût
Le Ménil-Broût ye una comuña francesa del departamentu d'Orne, na rexón de Normandía. Llenda con.
Ermenouville
Ermenouville ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Wiener botanische Zeitschrift
Wiener botanische Zeitschrift, embrivíu '''Wiener Bot. Z.'), foi una revista ilustrada con descripciones botániques qu'editóse n'Austria. Publicáronse los númberos 92–93, nos años 1943 a 1944. Foi precedida por Oesterreichisches Botanisches Wochenblatt''.
Épreville
Épreville ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Willdenowia Beihefte
Willdenowia Beihefte, (embrivíu Willdenowia, Beih.), foi una revista con ilustraciones y descripciones botániques qu'editóse en Berlín dende l'añu 1963 hasta 1977. Foi reemplazada por Englera.
Chionomys roberti
Chionomys roberti ye una especie de royedor de la familia Cricetidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Xeorxa, Rusia y Turquía.
Le Ménil-Bérard
Le Ménil-Bérard ye una comuña francesa del departamentu d'Orne, na rexón de Normandía. Llenda con.
Verbosidá
thumb|Nel [[Codex Manesse (ca. 1305-1340), un personaxe paez apigazar mientres otros escriben, unu d'ellos un estensu "rollu". ]] thumb|Sepulcru d'[[Alonso Fernández de Madrigal "el Turráu" (1511). La so cualidá de prolíficu escritor anició la frase fecha "escribe más que'l Turráu". ]] thumb|[[Conxusta nel Café Procope de París, sieglu XVIII.]] thumb|Conxusta en Santiago de Chile, dibuxu de [[Claudio Gay, 1848.]] thumb|Charrando y fundando ante les ruines del templu de Amón en Tebas, litografía de L. Haghe y D. Roberts, 1849. thumb|Monxu escribiendo, de [[Carl Schleicher, ca. 1860-1870]] thumb|[[La charra|Les Parau Parau ("la charra" o "les charranes"), de Paul Gaugin, 1891.]] thumb|To fine damer taler sammen i en fin stue ("dos delicaes muyeres charrando nuna delicada habitación"), ilustración de Punch, nº 44, 1892. thumb|Women talk ("charra de muyeres"), d'[[Elizabeth Nourse, ca. 1900.]] thumb|Home y muyer charrando, en Grecia. thumb|Vieyos charrando, en Bhután. thumb|Vieyes charrando, en Chicago. Verbosidad (del llatín tardíu verbosĭtas, -ātis) ye la bayura de pallabres na elocución. Verboso ye lo abondoso y bayuroso de pallabres. Falancieru (del llatín loquax, -ācis) ye'l "que fala enforma o demasiáu". Falador non yá ye'l "que fala enforma", sinón el que nesi escesu apuerta a impertinente y cafiante, o'l que comete una indiscreción. Palabrería ye la bayura de pallabres baldíes y ocioses (inútiles, innecesaries, ensin fundamentu). Palabreru, amás del "que fala enforma", tamién ye'l que promete fácilmente pa depués nun cumplir lo prometío (esto ye, paradóxicamente, el que nun tien pallabra). Parlar ye "falar enforma y ensin sustancia", y en delles aves (aves parlantes) "faer soníos que s'asemeyen a la llocución humana"; tamién ye falar con indiscreción, colo que s'identifica perfectamente coles primeres acepciones de "charrán" y coles acepciones metafóriques de "cotorra" y "loru".
Estilos y xéneros
La locuacidad o verbosidad puede referise tantu a un discursu como a un escritu ("tocho", "mamotreto", "peñazo", "rollu") carauterizáu por usar un escesu de pallabres que, si nun consiguen espresase con fluidez y elocuencia (esplicativa), provoquen el aburrición (lo que dexa calificalo como "plúmbeo"). Lo opuesto de la verbosidad ye la concisión, mesma del llinguaxe llanu y el laconismo (economía llingüística); la eleición d'un tipu de discursu o otru marca'l estilu d'un falante o autor, anque los manuales preceptivos de retórica encamienten evitar ser refechu por demás.
Satyrium esculi
Satyrium esculi  ye un insectu lepidópteru, familia  Lycaenidae, subfamilia  Theclinae y  xéneru Satyrium. La Satyrium esculi foi afayada por Jakob Hübner en 1804.
Descripción
Ye una pequeña caparina cola parte cimera de color marrón, con una cola nes ales posteriores, y la fema tien una discreta marca color cobrizu nes ales anteriores. Na fema de Satyrium esculi f. powelli y de Satyrium esculi f. ilioides la nala anterior ye color cobre bordiáu de marrón y la nala posterior tien una llinia submarxinal y una mancha color naranxa.
Verbosidá
Estilos y xéneros
A pesar d'ello, la verbosidad non yá dase nel fala popular (como la llevada al cine por Cantinflas), sinón en dalgunos xéneros particularmente gustantes a cayer nella, como la oratoria sagrada (los escesos lliteratura del Barrocu barrocos de los sermones del sieglu XVIII fueron fiero criticaos pol Padre Isla en Frai Xerundiu de Campazas), la oratoria política (nel sieglu XX, dellos discursos de Fidel Castro algamaron los dolce hores de duración), la prosa alministrativa o xurídica (los hermanos Marx facer# risión nuna escena de A Night at the Opera -"la parte contratante de la primer parte"-), o la prosa académica (escándalu Sokal). Tamién se señaló que dellos intentos de desenvolver un llinguaxe inclusivu o "políticamente correutu" cayen n'escesos innecesarios de verbosidad. "Silvia Agostu... consideró que nun ye una bona solución doblar les espresiones, como proponen dellos de los manuales criticaos. Punxo como exemplu la espresión “los neños y les neñes”, que consideró que “non solo nun tienen sentíu pola mesma estructura de la llingua, sinón que porque estes fórmules son contraries a unu de los principios básicos del llinguaxe: la economía”. “Si ye posible dar un mensaxe con menos pallabres, ¿por qué usar más?”, argumentó. Agostu puntualizó que “les repeticiones xeneren problemes sintácticos y compliquen la redaición”. Como exemplu negativu punxo'l cambéu de la frase “Los padres tienen de consultar a los maestros pol rendimientu de los sos fíos” por: “Los padres y les madres tienen de consultar a los maestros y les maestres pol rendimientu de los sos fíos y les sos fíes”. Y preguntóse: “¿Para qué usar una frase doblemente estensa pa dicir lo mesmo?”. Según Ignacio Monte, si aplicárense les directrices de les comunidaes, sindicatos y universidaes “non podría falase”, pos pa faelo hai qu'aplicar l'usu xenéricu del masculín pa los dos sexos yá que eso, según la RAE, “ta firmemente asitiáu nel sistema gramatical español” y d'otres munches llingües. Monte sorrayó que “hai alcuerdu xeneral ente los llingüistes en que l'usu ensin marcar (o usu xenéricu) del masculín pa designar los dos sexos ta firmemente asitiáu nel sistema gramatical del español”. Y punxo como ejemplo texto d'escritores como'l españoles Soledad Puértolas, Maruja Torres, Rosa Montero o Almudena Grandes, o la uruguaya Carmen Posadas y la mexicana Ánxeles Mastretta, ente otres, nos que nenguna d'elles “sigue les directrices contra'l supuestu sexismu verbal”. (Tito Drago, Les nueves regles de la Real Academia: ente machismu, feminismu ya igualdá en La Rede 21, 9 de marzu de 2012).
Satyrium esculi
Bioloxía
Les gates son atendíos poles formigues ''Crematogaster cruentatus'
Periodu de vuelu ya hibernacion
Voltinismu - Vuela nuna xeneración ente mayu y agostu, dependiendo de la so llatitú.
Verbosidá
Estilos y xéneros
Inclusive'l llinguaxe poéticu puede cayer nesti viciu, cuando produz composiciones o versos tan llargos y ampulosos que reciben la denominación irónica de sesquipedálicos (del llatín sesquipedālliriu, que mide un pie y mediu); el mesmu términu usar pa denominar l'usu innecesariu de pallabres llargues, que davezu delaten una intención cascante o coquera, y en dellos casos cayen na ultracorrección. Sesquipedalia verba ("pallabres d'un pie y mediu de llargor") ye un tópicu lliterariu acuñáu por Horacio:
Satyrium esculi
Plantes hospederas
La so planta güéspede ye Quercus, Quercus ilex y ''Quercus" coccifera.
Ecoloxía y distribución
Ta presente n'África de Norte (Túnez, Arxelia y Marruecos), n'España, sacante'l NO, de Portugal, nel sur de Francia y nes islles Baleares en Eivissa y Mallorca
Verbosidá
Estilos y xéneros
Lope de Vega previen, nel so Arte nuevo de faer comedies nesti tiempu, contra les obres de teatru que s'enllarguen por demás, pero tamién contra'l silenciu, esixendo que les pallabres fluyan:
Satyrium esculi
Biotopu
Ye un lepidópteru qu'habita ente maleza con flores y montes caducifolios o mistos.
Verbosidá
Estilos y xéneros
La novela, particularmente dalgún subxéneru, como'l folletín o la novela río, convertir nun xéneru bien aparente pa la llarga estensión, anque nesti casu la crítica lliteraria nun lo considera un deméritu por sigo mesmu, esistiendo exemplos escelsos: Los Miserables, de Victor Hugo algamó mil cuatrocientes páxines; Guerra y Paz, de Leon Tolstoi tien más de mediu millón de calteres; y la serie En busca del tiempu perdíu, de Marcel Proust, ta considerada como la más llarga del mundu, con más de nueve millones y mediu de calteres.
Prolíficos, grafómanos, polígrafos y polímatas
Prolíficu ye l'escritor qu'escribe enforma; si esa actividá llega a llendes patolóxiques, ye un grafómano. L'autor que, tea o non especializáu en dalguna caña del saber, nun se llinda a una sola y trata nes sos obres de delles materies distintes ye un polígrafu; polímata si demuestra grandes conocencies nelles. Exemplu de los trés cuesas (que pueden o nun dase xuntes), na producción lliteraria d'una gran variedá de xéneros y temes lliteraries n'español son Inaciu de Loyola, Lope de Vega ("más de cientu, n'hores venticuatro, pasaron de les muses al teatru" -referir a les sos comedies-), Benito Jerónimo Feijoo, Enrique Flórez, Marcelino Menéndez Pelayo o, apocayá, César Vidal.
Satyrium esculi
Amparu
Nun tien nivel de proteición a nivel nacional.
Verbosidá
Prolíficos, grafómanos, polígrafos y polímatas
Corín Tellado escribió unos cuatro mil noveles, la mayor parte "roses", un récor n'español que-y apuesta Marcial Lafuente Estefanía, autor de noveles del oeste (que'l so nome siguieron usando los sos fíos pa roblar en total unes cinco mil); Barbara Cartland llegó a escribir 23 llibros nun solu añu (récor Guinness); Ryoki Inoue, 1.072 noveles; Isaac Asimov cerca de quinientos llibros de los más diversos asuntos; de James Patterson dizse que ye l'autor de best sellers que más viende o recalda.
Estereotipos
Esisten distintos estereotipos qu'atribúin a dalgún grupu humanu ser más o menos falador qu'otru, anque nun paecen probase científicamente.
Psicoloxía
La incontinencia verbal acomuñar a una "personalidad volcán" que, ensin necesidá d'incurrir no patolóxico, convierte les conversaciones nun monólogu nel que non se escucha al interlocutor. Atopar en cuatro tipos de personalidáes: l'estravertíu, el ansiosu, el histriónicu y el narcisista.
Angelina Pollak
Angelina Pollak-Eltz foi una investigadora venezolana nacida en Viena (Austria), ex-profesora titular de la Universidá Católica Andrés Bello na Escuela de Lletres y el Posgráu d'Historia y ex-direutora de la Revista Montalbán y del Centru d'Estudios Comparaos de Relixón d'esa casa d'estudios. Emigra a Venezuela nel añu 1959 y llogra la so nacionalidá pal añu 1976. Apodera los idiomes alemán, italianu, español, francés y holandés. El so investigaciones llevar a estudiar el sincretismu máxicu-relixosu del pueblu venezolanu. Fina'l 1 de xunetu de 2016 na so ciudá natal.
Formación académica
Empecipió los sos estudios de primaria nel so país natal Austria, cursa los sos estudios universitarios nel Piedmont College, USA, llogrando'l so grau de Bachelor of Science y realiza el so doctoráu na Universidá ce Viena, nel área d'Antropoloxía Física y Antropoloxía Cultural, graduándose cola tesis titulada "Muertes africanes na cultura del pueblu venezolanu".
Obres publicaes
Angelina Pollak-Eltz escribió 30 llibros y alredor de 300 artículos que fueron publicáu en prestixoses revistes d'Europa, América y África. La so contribución al estudiu de los costumes relixoses del pueblu venezolanu foi estensa, polo tanto ye considerada una de les investigadores más prestixoses nel área a nivel mundial.
NGC 4
NGC 4 ye una galaxa lenticular na constelación de Piscis. Trátase d'una galaxa desaxeradamente tenue, namái observable por telescopios bien grandes a partir de les 20 pulgaes.
Datos y observación
Esta galaxa tien magnitú 16, lo que faila abondo complicada d'acolumbrar, sobremanera pa pequeños preseos, yá que precísense preseos de gran valumbu pa poder reparala.
Esta galaxa ye de tipu S0, y mide aproximao 0,5 x 0,4 minutos d'arcu.
Championnat National
El Championnat de France National (n'asturianu: Campeonatu Francés Nacional) ye un tornéu de fútbol que xueguen en Francia. Dientro de la organización de la lliga francesa de fútbol ye la tercer división, detrás de la Ligue 1 y Ligue 2.
La competición
El tornéu xugar a 34 xornaes toos contra toos. A la fin de la temporada, que se xuega ente agostu y mayu, los trés primeros clasificaos de los dieciocho participantes llogren el so ascensu a la Ligue 2 (segunda división), y los cuatro últimos baxen al Championnat de France Amateurs (CFA) (cuarta división).
La Championnat National atrai aproximao ente 1.500 y 2.000 espectadores per partíu.
Le Ménil-Ciboult
Tien una población de y una superficie de  km².
Clonación
La clonación (del griegu: κλών, 'retueyu, caña'; copia idéntica d'un organismu a partir del so ADN) puede definise como'l procesu pol que se consiguen, de forma asexual, copies idéntiques d'un organismu, célula o molécula yá desenvueltu.
Tienen de tomase en cuenta les siguientes carauterístiques: El primer clon facer nuna oveya (Dolly).