cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Robert Hooke
Obra científica
Hooke afayó les célules reparando nel microscopiu una llámina de corchu, dándose cuenta de que taba formada por pequeñu cuévanos poliédriques que recordaben a les alvioles d'un setu. Por ello cada cuévanu llamóse célula. Nun supo demostrar lo qu'estes alvioles significaben como constituyentes de los seres vivos. Lo que taba reparando yeren célules vexetales muertes cola so carauterística forma poligonal. thumb|left|Microscopiu usáu por Hooke pa les sos investigaciones.
Mientres cuarenta años foi miembru, secretariu y bibliotecariu de la Royal Society de Londres y tenía la obligación de presentar ante la sociedá un esperimentu selmanal.
Amás de les observaciones publicaes en Micrographía y de la formulación de la llei d'elasticidá, Hooke formuló la teoría del movimientu planetariu como un problema de mecánica, y caltuvo continues disputes col so contemporaneu Isaac Newton al respective de la teoría de la lluz y la llei de la gravitación universal.
En 1674, Hooke publicó un tratáu nel qu'afirmaba que'l movimientu orbital de la Lluna yera la resultancia de combinar l'enclín del so movimientu a siguir en llinia recta, con una única fuercia curioso exercida pola Tierra. Escribió a Newton pa pidi-y la so opinión sobre estes idees, refiriéndose tamién a la llei del cuadráu inversu (que Newton yá conocía). Esta carta pudo ser el catalizador de dalgunos de los conceutos rigorosamente definíos, que la so formulación desencadenar arriendes de que Edmund Halley visitara a Newton n'agostu de 1684, y que s'afiguraron na redaición de los Principia. Cuando se publicar el segundu volume de los trés de los que constaría la obra, Hooke afirmó públicamente que les cartes qu'escribiera en 1679 yá conteníen les idees darréu desenvueltes por Newton, quien s'indignó ante estes reivindicaciones, amenaciando con nun publicar el tercer tomu. Finalmente, publicaría la obra completa, non ensin antes esaniciar cualquier referencia a Hooke.
Tamién caltuvo un perduru discutiniu con Newton, que duraría decenios, referida a la teoría de la lluz, que Hooke afirmaba describir nel so Micrographia. thumb|Dibuxo d'una pulga del llibru [[Micrographia de R. Hooke.]] Gracies a les sos observaciones realizaes con telescopios de la so creación, Hooke afayó la primera estrella binaria (gamma Arietis), detectó'l xiru sobre sí mesmu del planeta Xúpiter y fixo la primer descripción conocida del planeta Uranu. Les sos observaciones de cometes lleváronlu a formular les sos idees sobre la gravitación.
Nel campu de la bioloxía descolló poles sos idees preevolucionistas, apuntando a la esistencia d'infinidá d'especies estinguíes y fixo importantes aportaciones a la fisioloxía de la respiración.
Hooke foi, ensin dulda, un eruditu y un inventor, pos ente les sos múltiples creaciones tamién figuren el diafragma iris, que regula l'apertura de les cámares fotográfiques, y el volante con resorte espiral de los relós. Amás, formuló la llei de la elasticidá, o llei de Hooke, ecuación cola qu'hasta los nuesos díes calcula la elasticidá de los muelles, y que s'estiende al estudiu de la elasticidá de los sólidos deformables.
Hooke como arquiteutu
left|thumb|upright|La ilesia de Willen.
Mientres la so estancia en Londres, dempués del gran quema que casi destruyó la ciudá en 1666, realizó la topografía de, aproximao, la metá de les parceles del conceyu, siendo designáu inspector de construcciones de la ciudá. Trabayó n'estrecha collaboración col so amigu Christopher Wren, colega científicu y primer arquiteutu de la corona, pa reconstruyir la capital.
Encargar de diseñar el Hospital Real de Bethlem, l'edificiu del Real Colexu de Médicos, Ragley Hall en Warwickshire y la ilesia parroquial en Willen, Milton Keynes.
Les collaboraciones de Hooke con Christopher Wren fueron especialmente granibles; destacando'l Real Observatoriu de Greenwich o'l Monumentu a la Gran Quema de Londres de 62 metros [203 pies] d'altor. Hooke pretendía utilizar el Monumentu, la columna aisllada de piedra más alta del mundu nel momentu de la so construcción, pa verificar les sos teoríes sobre la gravedá. Tamién sobresal la Catedral de San Pablo de Londres, que la so cúpula utilizó un métodu constructivu concebíu por Hooke. Otra de les múltiples realizaciones de Hooke ye la Casa Montagu.
Semeyes
Nun esisten semeyes autenticados de Robert Hooke, daqué atribuyíu munches vegaes al odiu ente Hooke y Isaac Newton. En tiempos de Hooke, la Royal Society axuntar nel Gresham College, pero a los pocos meses de la muerte de Hooke, Newton convertir en presidente de la Sociedá y trazáronse planes pa un nuevu puntu d'alcuentru. Cuando se fixo'l cambéu d'allugamientu unos pocos años más tarde, en 1700, la semeya de Hooke de la Royal Society sumió, y entá nun s'atopó.
La revista Time publicó, na edición del 3 de xunetu de 1939, una semeya que yera supuestamente de Hooke. Sicasí, cuando Ashley Montagu investigó la fonte, afayó que nun se podía verificar que'l personaxe retratáu fora Hooke. Per otra parte, Montagu, atopó delles descripciones de la fisonomía de Hooke que coincidíen ente sigo, pero que nun coincidíen cola semeya de Time.
Nel 2003, la historiadora Lisa Jardine anunció qu'afayara una semeya de Hooke, pero esta afirmación foi refutada por William Jensen de la Universidá de Cincinnati. La semeya identificada por Jardine pertenez, ello ye que a Jan Baptist van Helmont.
Otres posibles imáxenes de Hooke son les siguientes:
En 2003, la pintora d'historia Rita Greer embarcar nun proyeutu autofinanciado en memoria de Hooke, “The Rita Greer Robert Hooke Project”, destináu a producir imáxenes creíbles d'él, tantu pintaes como dibuxaes, afaciendo descripciones contemporánees a Hooke procedentes de dos fuentes: John Aubrey y Richard Waller. Les imáxenes realizaes por Rita Greer de Hooke, utilizáronse en programes de televisión nel Reinu Xuníu y EE.XX., según en llibros y revistes.
Enllaces esternos
{{commonscat}
Leopoldu II de Bélxica
Leopoldu de Sachsen-Coburg y Gotha foi príncipe de Bélxica, duque de Sachsen, príncipe de Sachsen-Coburg y Gotha, duque de Brabant, soberanu del Estáu Llibre del Congo y rei de los belxicanos col nome de Leopoldu II.
Becki Newton
Rebecca Sara "Becki" Newton, ye una actriz d'Estaos Xuníos. El so trabayu más conocíu foi la so participación na serie d'Estaos Xuníos Ugly Betty, como Amanda Tanen. Apocayá formó parte del repartu de Como conocí a la vuesa madre, el so personaxe yera una stripper llamada Karma y la pareya formal de Barney (Neil Patrick Harris).
Leopoldu II de Bélxica
Foi'l segundu fíu del rei Leopoldu I y Lluisa María d'Orleans, y asocedió a so pá nel tronu en 1865. Asocédelu como rei de los belxicanos el so sobrín Albertu, que va a reinar col nome d'Albertu I.
Familia
En setiembre de 1902 muerre la so muyer y en payares d'esi mesmu añu, mientres diba pa un funeral por ella, Leopoldu II sofre un intentu d'asesinatu. L'anarquista italianu Genaro Rubino ye arrestáu dempués de disparar tres tiros escontra'l rei, que sal ilesu del atentáu.
Leopoldu II va tener dos fíos más con Caroline Lacroix (nomatu de Blanche Zélie Joséphine Lacroix), cola que se casa'l 12 d'avientu de 1909, cinco díes enantes de morrer, nuna ceremonia ensin validez según les lleis de Bélxica. Estos dos fíos, Lucien y Phillipe, son adoptaos en 1910 pol segundu maridu de Caroline, Antoine Durrieux. Anque delles veces nómase a Caroline Lacroix como baronesa de Vaughan y a Lucien y Phillipe como duque de Tervuren y conde de Ravenstein, respeutivamente, la verdá ye que nengún decretu real recueye estos nomamientos.
Rei de los belxicanos
Leopoldu II ye nomáu rei nel añu 1865 al morrer so pá, Lepoldu I. Va a ser tamién conocíu col alcuñu de "El Constructor" pola cantidá d'edificios y proyeutos urbanísticos que fizo, sobre too en Bruxeles, Oostende y Antwerp. Ente ellos, destaquen:
En 1876 creó l'Asociación Internacional Africana, y más sero financió la espedición al ríu Congo (1879–1884) dirixida por Henry Morton Stanley. Durante la Conferencia de Berlín (1884–1885), foi reconocíu como soberanu del Estáu Llibre del Congo, a títulu personal.
Davi José Silva do Nascimento
Davi José Silva do Nascimento ye un futbolista brasilanu.
Perthes-lès-Brienne
Perthes-lès-Brienne ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Varde
Varde ye una ciudá danesa asitiada nel suroeste de la península de Xutlandia. Ye la capital del conceyu homónimu, dientro de la rexón de Dinamarca Meridional. La so población ye de 13.471 habitantes en 2013.
Historia
Varde surdió xunto a un vau nel ríu Varde, nel que tuvo un pequeñu puertu. A escala nacional, Varde nunca foi una gran ciudá, pero sí tuvo ciertu estatus rexonal na Edá Media. Foi la principal llocalidá y nel centru alministrativu del antiguu distritu de Vardesyssel, foi un sitiu d'asamblees (ting) y cuntaba con dos ilesies, la de Santiago, terminada a mediaos del sieglu XII, y la de San Nicolás —sumida en 1809—, de principios del XIII. Varde taba protexida tantu por atopase a una cómoda distancia del mar como por tener una pequeña fortaleza real conocida como Vardehus. Esta fortaleza ye citada dende'l sieglu XII y pal sieglu XIV atopar nuna pequeña islla artificial nel ríu; foi escalada por una rebelión llabradora en 1449; anguaño namái se caltienen los fosos y el montículo sobre'l que s'alzaba. Los privilexos de ciudá más antiguos que se conocen daten de 1442, y fueron daos por Cristóbal de Baviera.
Na primer metá del sieglu XVI Varde realizaba esportaciones considerables de pexe y ganáu vacuno, pero pocu dempués el comerciu tornó como resultáu de delles quemes, situación qu'empioró coles guerres del sieglu XVII y la competencia con Hjerting (anguaño Esbjerg). Dende finales del sieglu XVIII empezó una cierta recuperación comercial pa Varde. En 1841 inauguróse un nuevu puertu fluvial nel centru de la ciudá coles mesmes que se reguló la desaguada del ríu, en 1874 inauguróse la conexón ferroviaria con Esbjerg y en 1875 con Ringkøbing. Anque'l ferrocarril traxo consigo una discreta industrialización, Varde quedó opacada pol enorme pesu que'l gobiernu dio-y a la vecina Esbjerg. Magar tou, el sector industrial foi la principal fonte d'empleos hasta la década de 1970. El puertu foi cerráu definitivamente en 1960. Dempués d'un retrocesu nos años 1970, Varde volvió crecer na década siguiente por cuenta de que supo mover la so economía escontra'l sector servicios. Varde ye capital municipal dende 1970. En 2007, dempués d'una reforma territorial, la ciudá cobró mayor importancia cuando les llendes del conceyu enancháronse considerablemente.
Llingües hruso-dammai-bangru
Les llingües hruso-dammai-bangru (o tamién a cencielles hruso-dammai o hruso) son un subgrupu filoxenéticu propuestu dientro de les llingües sinón-tibetanes de la India. Usualmente el grupu estremar en dos subgrupos que se cree taríen rellacionaos:
Sicasí, Blench y Post (2011) abarrunten que dambos grupos podríen ser rel resultancia de la diversificación de dos llingües aisllaes. Y el so similaridad deberíase namái a un prolognado contautu.
Rho Sagittarii
La denominación de Bayer Rho Sagittarii (ρ Sgr) designa dos distintos estrelles na constelación de Saxitariu:
Espionaxe
Conozse col nome d'espionax al conxuntu de práutiques y téuniques empobinaes a algamar información de calter secretu. Les téuniques propies ya hestóriques del espionax foron siempres la infiltración, el sobornu y el chantax.
De toes formes, toes estes téuniques básense nel emplegu d'informadores que puen cayer embaxo les redes d'a quien se quería espiar, tresformándose d'esti xeitu n'axentes duples, polo que la información qu'apurren nun ye siempres verídica.
Col desendolcu de les nueves teunoloxíes, apaecieron téuniques que valen pa sacar información oxetiva como semeyes, converses, etc. ensin intervención humana. D'esti mou, hai anguaño una industria destinada a la producción de medios teunolóxicos, dende satéllites espíes hasta microcámares, lo mesmo pal espionax que pa la proteición de la información.
L'espionax industrial ye la obtención illícita d'informaciones relatives a la investigación, desendolcu y producción de prototipos. Con estes informaciones, les empreses puen adelantase a les sos competidores na colocación nel mercáu d'un productu nuevu.
Tamién, cola apaición de los nuevos medios de tresmisión de la información nos que la rede dixital ye'l mayor exemplu, atópense les téuniques pa codificar la información, non namás téunica, sinón tamién privada, qu'impiden qu'un terceru qu'interceute'l mensax seya quien a interpretalu.
Saint-Prim
Saint-Prim ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Chicolate caliente
thumb|Chicolate caliente. El chicolate caliente o  chicolate a la taza ye una preparación que se fai estrayendo la mantega de la nuez del cacáu y entemeciéndola con azucre, faciendo una pasta duce que ye soluble n'agua y lleche. Acostúmase amestar especies duces como canela o clavos de golor. N'España al igual que nos países llatinoamericanos entá s'ellabora col cacáu completu, con tola so mantega(pasta de cacáu) desfaciendo la tableta de chicolate a la taza (pasta de cacáu, azucre y farina) con lleche o agua.
Historia
Los mayes crearon un beberaxu amargosu fechu de granes de cacáu que consumíen puramente los reis y los nobles y tamién usáu pa dar solemnidá a determinaos rituales sagraos. Nos sos llibros, los mayes describen diverses formes d'ellaborar y arumar la bébora: más líquidu o más trupu, con más o menos espluma, con aditamentos como'l chile picante...
El chicolate usar con fines terapéuticos. Los bruxos mayes prescribíen el consumu de cacáu tanto como estimulante como polos sos efeutos calmantes. Los guerreros consumir como una bebida reconstituyente, y la mantega de cacáu yera usada como untaza pa curar feríes. Yera tamién usáu como moneda. La bébora foi conocida polos descubridores españoles y fueron ellos los primeres en sirvilo caliente, adulzáu con azucre de caña, tres el so descubrimientu treslladóse a España y ellí fíxose bien popular (vease: Historia del chicolate n'España), tres el so ingresu n'España adulces foise treslladando a diversos países europeos.
Los ritos
Más allá de lleendes, el cacáu tenía una función esencial nos ritos relixosos: yá los mayes creíen que la bébora que se consiguía turrando y machucando los frutos alimentaríalos dempués de la muerte. Celebrábense rituales relixosos en distintes fases del cultivu del cacáu. Celebrábase una fiesta de la llantadera n'honor de los sos dioses onde sacrificaben a un perru al que pintaren un llurdiu de color cacáu sobre la piel. Otra práutica habitual obligaba a los plantadores a caltenese célibes mientres trece noche. Al llegar a la décimu cuarta, podíen xacer coles sos esposes y depués dar en la llantadera del cacáu. Otra ceremonia consistía n'asitiar les granes nunos pequeños concos antes d'efeutuar unos rituales secretos en presencia d'un ídolu. Depués estrayíase sangre de distintos partes del cuerpu d'una víctima humana pa unxir al ídolu. Otra práutica yera regar la tierra que tenía que ser semada con el sangre del sacrificiu d'unes aves; etc.
Tocantes a los azteques, sabíen qu'una taza de xocolatl esaniciaba'l cansanciu y aguiyaba les capacidaes psíquicu y mental. Pa los azteques el xocolatl yera una fonte de sabiduría espiritual, enerxía corporal y potencia sexual. Yera bien aprecidado como productu afrodisiacu y yera una de les bébores favorites nes ceremonies nupciales. Yera una bébora reservao a la elite y denominábase tamién oru líquido, pos los granos de cacáu usábense como moneda. Asina, con cuatro granos podía mercase un coneyu; con 10, la compañía d'una dama, y con 100, un esclavu. Los azteques afatábense la cara con chicolate nes sos ceremonies relixoses.
Al ver que los granos de cacáu usábense como moneda y que los azteques atribuyíen a la bébora de cacao virtud reconstituyentes y afrodisiaques, Hernán Cortés decidió esplotalo comercialmente. Creó plantíos en Méxicu, Trinidá y Haití, ya inclusive nuna islla d'África occidental. Dende esa isla, el cultivu del cacáu estender a Ghana en 1879.
Usos gastronómicos
La bébora del chicolate emplegar en delles gastronomíes de Llatinoamérica, según les europees. N'España, por casu, ye bien popular el chicolate con churros tomáu na dómina iverniza, y tamién sirvíu p'acompañar al roscón de reis. Al chicolate n'España añedir farina (almidón d'arroz o maíz) por que seya más trupu. En Suiza y Francia ye bien popular la taza de cacáu acompañada de dulces. En munchos países latinomericanos, tómase'l chicolate caliente nel almuerzu, o pela tarde, acompañáu de pan o empanaes. Nel Perú, el chicolate caliente forma parte d'una enraigonada tradición. Ésti sírvese xunto col panetón nel almuerzu del día de Navidá a pesar de que pa esa fecha yá empezó'l branu nel hemisferiu sur. Esta tradición créese empezó en Cuzco polo que se suelen vender marques de tabletas de chicolate d'esa rexón productora de cacáu.
Herpsilochmus stictocephalus
Herpsilochmus stictocephalus, tamién conocíu como tiluchí cabeza pintada o tiluchí de les tierres baxes''' ye una especie d'ave paseriforme de la familia Thamnophilidae que vive en Suramérica.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase nel norte y nordeste de l'Amazonia, nel oriente de Venezuela, Guyana, Surinam, Guayana Francesa y en Brasil, nos estaos de Roraima, Pará y Amapá. El so hábitat ye'l monte húmedu tropical de les tierres baxes, hasta los 300 m d'altitú, en tierra firme, onde prefier les árees alcontraes sobre los suelos más ricos, onde busca les sos preses ente'l dosel y el subdosel.
Descripción
Mide ente 11,4 y 12 cm de llargor. Pesa en permediu 9,6 g. Presenta corona totalmente negra nel machu, con punticos blancos na fema y en dambos xéneros con con discretes rayes blanques na frente; llinia blanca postocular llarga y llinies superciliares negres; envés gris con un llurdiu blancu, xeneralmente oculta; banduyu blancuciu a buxu. Nales negres con barres blanques; cola negra coles puntes blanques y plumes interiores con pintes blanques.
Daya Vieja
Daya Vieja ye un conceyu de la Comunidá Valenciana, España. Asitiáu al sureste de la provincia d'Alicante, na comarca de la Vega Baxa del Segura. Cuenta con 668 habitantes (INE 2015).
Xeografía
Daia Vella ta asitiáu nel marxe esquierdu del ríu Segura, nel corazón de la Vega Baxa del Segura.
Llocalidaes estremeres
Parte colos términos municipales de Daya Nueva, Dolores, Formentera del Segura y San Fulgencio.
Historia
Al pie de Daya Nueva, Daya Vieja perteneció al términu municipal d'Orihuela dende la Reconquista efectuada pola Corona de Castiella a mediaos del sieglu XIII. En 1791 los dueños de Daya Nueva y de Daia Vella, puestos de común alcuerdu, decidieron segregase de la ciudá de Orihuela y formar un solu conceyu denomináu Les Dayas.
El terremotu de 1829 destruyó cuasi na so totalidá'l pueblu, que foi reconstruyíu ente 1855 y 1857.
En 1871, l'entós dueñu de Daia Vella, acoyéndose a la xurisdicción alfonsina, decidió formar el so propiu conceyu, dixebrándose del restu del términu de Les Dayas.
La familia dueña del pueblu vendió los terrenes de Daia Vella en 1928 por 1.500.000 pesetes a los hermanos García Palmer y García Castillo que los esquiñonaron y vendieron a pequeños propietarios.
Economía
La principal actividá económica de Daya ye l'agricultura de regadío, qu'aprovecha l'agua de la acequia de Daia Vella, derivada del cálcer de Alfeitamí, los cultivos más destacaos son, poro, les alcachofes, el cáñamu, les pataques y el maíz; l'actividá ganadera encontar na esistencia de ganáu ovín y porcín.
Saint-Quentin-Fallavier
Saint-Quentin-Fallavier ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Vejen
Vejen ye una llocalidá danesa del sur de Xutlandia que tien una población de 9.393 habitantes (2013). Ye la capital y principal ciudá del conceyu de Vejen y pertenez a la rexón de Dinamarca Meridional.
Vejen foi una llocalidá rural que'l so nome apaez en 1280 como Wægnæ. Posiblemente tome'l so nome del ríu Vejen que cuerre pel norte y este. La llinia de ferrocarril ente Esbjerg y Kolding estableció una estación al sur del pueblu de Vejen en 1874. En pocos años el pobláu que surdió alredor de la estación creció hasta xunise col antiguu pueblu. Dende 1900 estableciéronse delles industries en Vejen y la llocalidá desenvolvióse rápido.
Cauê Santos da Mata
Cauê Santos da Mata ye un ex-futbolista brasilanu.
Alosno
Alosno ye un conceyu español de la provincia d'Huelva, Andalucía.
Datos básicos
N' cuntaba con habitantes. La so estensión superficial ye de 191,07 km². Los sos coordenaes xeográfiques son 37º 33' N, 7º 06' O. Asítiase a una altitú de 183 metros y a 40 quilómetros de la capital de provincia, Huelva. Cuenta con una entidá llocal autónoma, Tharsis, qu'en 2013 tenía una población de 1840 habitantes.
Demografía
Número d'habitantes nos últimos diez años.
Cantes de Alosno
Fernando Rodríguez Gómez (1867-1940), más conocíu pol nomatu artísticu de Fernando'l de Triana, que la so vida de cantaor, guitarrista y lletrista escurrió ente les últimes décades del sieglu XIX y les primeres del XX, aprendió de los meyores intérpretes de la so dómina los difíciles melismas del valiente fandangu alosnero, y n'el mesmu Alosno, según narra nel so llibru Arte y artistes flamencos (Madrid, 1935), siendo'l primeru que lo entonó y dio a conocer nos escenarios de toa España.
Hortus Eystettensis
thumb|200px|[[Xirasol de Hortus Eystettensis]] thumb|200px|[[Caltha palustris]]
Hortus Eystettensis, ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol curador del xardín botánicu de Johann Konrad von Gemmingen, príncipe obispu d'Eichstätt, Bavaria, que yera un entusiasta botánicu amateur derivando un gran prestar pol so xardín, que yera l'únicu xardín botánicu européu fora d'Italia.
Los xardinos qu'arrodiaben el palaciu del obispu, Willibaldsburg, que foi construyida sobre una llomba con vistes a la ciudá. Esos xardinos empecipiárense en 1596 y diseñáu por un colega de Besler, Joachim Camerarius, el Mozu (1534-1598), médicu y botánicu. A la muerte de Camerarius en 1598, Besler llogró'l restu de les plantes de Camerarius, treslladándose a Eichstätt y siguiendo los trabayos de plantíu y supervisión. L'obispu encargólu a Besler, ellaborar un códiz de les plantes que crecíen nel so xardín, una xera que tardó dieciséis años en completar, y l'obispu morrió poco primero de que el trabayu fuera espublizáu. Besler cuntó cola asistencia del so hermanu y un grupu de calificaos dibuxantes y grabadores xermanos, incluyendo a Sebastián Schedel, un peracabáu pintor, y a Wolfgang Kilian, un calificáu grabador d'Augsburg. Kilian y el so equipu inicial grabó en plaques de cobre, pero dempués de la muerte del obispu, al camudase les sos operaciones a Nuremberg, formóse un nuevu equipu de grabadores, ente los que s'atopaben Johannes Leypold, Georg Gärtner, Levin y Friedrich van Hulsen, Peter Isselburg, Heinrich Ulrich, Dominicus Custos y Servatius Raeven. Un sobrín de Camerarius, Ludwig Jungermann (1572-1653), foi un botánicu y escribió la mayor parte del testu descriptivu.
La obra nomóse Hortus Eystettensis (Xardín de Eichstätt). La botánica de los sieglos anteriores enfatizose en plantes melecinales y culinaries, y amosáronse nuna manera cruda. Les imáxenes fueron de cutiu desaparentes pa faer posible la so identificación, y dalgunes pocu estétiques. Planchar yeren de flores de xardín, herbales, verdures, plantes exótiques como ricino y liles. Munches fueron representaes cerca del tamañu natural, con gran detalle, y disposición artísticamente prestosa y abondo modernes nel so conceutu, col efeutu de la adición de colorantes a mano en gran midida. La obra publicar en 1613, con 367 grabaos de cobre, con un permediu de trés plantes por páxina, con un total de 1.084 especies. La primer edición foi de 300 copies, vendiéndose en cuatro años. La impresión en fueyes grandes midía 57 x 46 cm y produciéronse dos versiones: blancu y negru baratu como testu de referencia, y la versión luxosa ensin testu, impresa en papel calidable y ricamente coloriaes a mano. La versión de luxu vender al exorbitante preciu de 500 florinos (1.750 g d'oru 24 k), mientres la versión barata en 35 florinos (122,5 g). Besler finalmente pudo mercar una casa alcontradiza nuna zona elegante de Nürnberg, al preciu de 2.500 florinos (8.750 g d'oru)– que yeren cinco de les sos copies coloriaes' de ‘Hortus Eystettensis'.
El trabayu polo xeneral, reflexa les cuatro estaciones, amosando n'etapes el primer floriamientu y fructificación. "Iviernu" escasamente representada con apenes siete planches. "Primavera" yera una estación abondosa con 134 planches ilustrando 454 plantes; y "Branu" en plenu apoxéu amosó 505 plantes en 184 planches. "Seronda" cerró'l trabayu con 42 planches y 98 especies. La versión moderna francesa conocióse como Herbier des quatres saisons, repitíu en 1998 cola versión italiana L'erbario delle quattro stagioni.
Les descripciones de les plantes alcuéntrense en llatín, y amosó notable anticipación col sistema binominal, en que los subtítulos de cutiu consistíen nes primeres dos o tres pallabres de la descripción. La semeya de Besler apaez na portada, celebrando na so mano izq. con una ramina verde, que se cree ye albahaca (Ocimum basilicum. La obra publicó dos vegaes más en Núremberg, en 1640 y en 1713, usando les mesmes planches, que fueron destruyíes pola Casa de Moneda Real de Múnich en 1817.
Hortus Kewensis
Hortus Kewensis (embrivíu Hort. Kew.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques que foi escritu por William Aiton. Espublizóse en Londres nel añu 1789 en 3 volúmenes col nome de ''Hortus Kewensis; or, a Catalogue of the Plants Cultivated in the Royal Botanic Garden at Kew. London''.
''Hortus Kewensis; or, a Catalogue of the Plants Cultivated in the Royal Botanic Garden at Kew. London'', foi un catálogu de 1789 de toles especies de plantes y depués nel cultivu nel Royal Botanic Gardens, Kew, que constituyíen la gran mayoría de les especies de plantes nel cultivu de toa Inglaterra. Incluyía información sobre'l país d'orixe, quien introdució la planta nel cultivu inglés, y cuándo. Por tanto, ye agora una de les más importantes fontes d'información sobre la historia de la horticultura n'Inglaterra.
Una segunda edición foi publicada ente 1810 y 1813, la mayor parte de la nueva información foi añedida pol fíu de Aiton, William Townsend Aiton. Na obra de referencies, dáse-y l'abreviatura de Ait.Kew.
Axente provocador
Un axente provocador ye una persona venceyada a un partíu políticu o gobiernu y emplegada pa trabayar nel sen d'otru movimientu políticu o social induciendo nél a actitúes o manifestaciones violentes que valgan pa reprimir el movimientu o pa desprestixar la causa que defende.
Rho Puppis
Rho Puppis (ρ Pup / 15 Puppis / HD 67523) ye la tercera estrella más brillosa de la constelación de Puppis, la popa del Argo Navis, namái superada por Naos (ζ Puppis) y π Puppis. De magnitú aparente +2,83, alcuéntrase a 63 años lluz de distancia del Sistema Solar. Dacuando ye conocida col nome de Tureis, términu igualmente utilizáu pa designar a Aspidiske (ι Carinae).
Rho Puppis ye una xigante blancu-mariella de tipu espectral F6III con una temperatura superficial de 6540 K. 22 vegaes más lluminosa que'l Sol, tien un radiu 3,7 vegaes más grande que'l radiu solar. La so velocidá de rotación ye de 14 km/s —siendo este un valor mínimu—, implicando un periodu de rotación inferior a 13 díes. Tien una elevada metalicidá, con una bayura relativa de fierro más del doble que nel Sol. Con una masa de 1,85 mases solares, terminó apocayá la fusión nuclear d'hidróxenu, polo que cabo definila más como una subxigante que como una auténtica xigante.
Rho Puppis ye una variable del tipu Delta Scuti, una estrella pulsante de menor masa qu'una cefeida. Xunto a Caph (β Cassiopeiae), Rho Puppis ye una de les más brilloses d'esta clase. El so rellumu varia ente magnitú +2,68 y +2,87 nun ciclu principal de 0,14088 díes, esistiendo ciclos secundarios de 0,13 y 0,16 díes. Estes variaciones inflúin nel so espectru, lo que llevó a pensar nel pasáu que Rho Puppis tenía una compañera cercana, güei dafechu refugada.
Canal de televisión
Una canal de televisión ye un tipu d'estación emisora que tresmite audiu y videu a receptores de televisión nun área concreta. Una forma de tresmisión ye unviando señales de radio especialmente codificadas pel aire, lo que denomináu «televisión terrestre». De normal concédense llicencies per parte d'una axencia gubernamental a cada canal de televisión pa usar una parte determinada del espectru de radio (un canal) al traviés del cual ellos unvien les sos señales.
En telecomunicaciones, el términu canal tamién tien los siguientes significaos:
Una canal ta definíu dende'l puntu de vista temáticu poles sos propiedaes físiques: naturaleza de la señal que ye capaz de tresmitir, velocidá de tresmisión, anchu de banda, nivel de ruiu que xenera, manera d'insertamientu d'emisores y receptores, etc
Valle del Cauca
El Valle del Cauca ye ún de los 32 departamentos de Colombia. Ta asitiáu nel suroccidente del país, ente la Rexón Andina y la Rexón Pacífica. Gran parte del departamentu tá nel valle xeográficu del ríu Cauca, ente les cordilleres occidental y central y d'u provién el so nome. La so capital ye Santiago de Cali.
Llenda con y tien una población de.
Petit-Mesnil
Tien una población de y una superficie de  km².
Electrophorus electricus
L' ye una especie de pez de la familia Gymnotidae. Puede emitir descargues llétriques d'hasta 850 voltios a partir d'un grupu de célules especializaes. Emplega les descargues llétriques pa cazar preses, pa defendese y pa comunicase con otres anguiles. Ye la única especie de la so xéneru.
Descripción
La semeyanza cola anguila ta dada sobremanera pol so cuerpu fusiforme y llargu, d'hasta 2 metros y mediu y 20 kilogramos de pesu, cubiertu por una piel de color verdosu desprovista cuasi dafechu d'escames. La cabeza ye apandada y la boca grande, con una filera de dientes cónicos en cada quexal. Nun presenta dimorfismu sexual apreciable. A pesar del so nome común, esti pexe nun ye una anguila verdadera, sinón un pexe miembru de la familia de los gimnótidos, que son del mesmu orde que los pexes hachu.
Comportamientu
Los órganos llétricos tán allugaos na zona cranial, y consisten en trés pares estremaos emplegaos con fines distintos; tán formaos per miles de nicolitos coneutaos en serie. Un par, llamáu órganu de Sachs n'honor al naturalista Carl Sachs, produz descargues de baxu voltaxe (alredor de 10 V), emplegaes pa detectar posibles preses y comunicase con otros gimnótidos; el pexe cunta con numberosos módulos receptores distribuyíos de manera irregular sobre la piel pa percibir les emisiones d'esti tipu. Los otros dos pares, llamaos órganos de Hut, producen descargues hasta 5 vegaes más potentes, coles que l'anguila atochez a los sos potenciales preses. Puede caltener la producción de descargues mientres periodos d'hasta 1 minutu.
Distribución y hábitat
Son natives de Suramérica, onde s'atopen n'estáu natural nes cuenques del ríu Amazones y l'Orinoco; habiten zones d'agües seles, prefiriendo los llechos limosos, regueros y zones pantanoses.
Contraintelixencia
La contraintelixencia ye l'actividá d'evitar que l'enemigu seya quien a algamar información secreta, como la clasificación y el control de les informaciones sensibles y crear desinformación.
Charles Savarin
Charles Angelo Savarin ye un políticu de Dominica. Llicenciáu pola Ruskin College, darréu entró na política siendo miembru del Partíu Llaborista de Dominica (PLD). Nel gobiernu de Dominica, pertenez como diputáu al Parllamentu Nacional, tamién anguaño desempéñase como Ministru de Seguridá Nacional, Inmigración, Trabayu y de la Función Pública y a partir del día 2 d'ochobre de 2013 foi investido como nuevu Presidente de Dominica Presidente de Dominica.
Contraintelixencia
El contraespionax empobina escontra'l sistema d'espionax enemigu, por exemplu, reclutando axentes n'órganos d'intelixencia estranxero.
Los más de los gobiernos y de los militares tienen oganizaciones que valen pa cumplir esti papel. Los métodos válense d'axentes tapecíos supervisando'l comportamientu del "personal diplomáticu llegalmente acreditao" (dalgún ye dacuando un verdaderu espía o tratante d'espíes) y medios asemeyaos.
Cuando se descubre un espía, les axencies de contraespionax xeneralmente puen arrestalos. Sicasí, les más de les vueltes ye más adecuao vixilar con procuru a los espíes enemigos pa saber qué ye lo que saben, ónde van y con quién falen. Arriendes d'esto, la desinformación pue emplegase pa engañar a les organizaciones hostiles (como grupos terroristes). Les actividaes del espionax y la contravixilancia soceden non solo nos gobiernos, tamién nes industries lo mesmo que no criminal y nos grupos terroristes.
Herpsilochmus sticturus
Herpsilochmus sticturus, tamién denomináu hormiguerito colipunteado, rabimoteado,Tiluchí colipunteado, ye una especie d'ave paseriforme de la familia Thamnophilidae que vive en Suramérica.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase nel noroeste de l'Amazonia, en Brasil, Colombia, Ecuador, la Guayana francesa, Guyana, Surinam y Venezuela.
Los sos hábitats naturales son les selves húmedes tropicales y subtropicales de rexones baxes, sobre suelos arenosos o a la vera de los ríos,, hasta los 450 m d'altitú.
Cortaderia selloana
El ye una especie botánica de camperes rizomatosos bien altos, endémica nel Sur de Suramérica, na rexón pampeana y na Patagonia. thumb|240px|Vista de la planta thumb|240px|Nel so hábitat
Descripción
Crez en trupa masa de nata, pudiendo algamar 3 m d'altor; fueyes perennes, llargues y fines, 1–2 m de llargu y 1 cm anchu, con cantos bien afilaos (debiéndo-yla manipoliar con cuidu), color verde azulinas, pero pueden llegar a gris plateaes. Flores en trupa panícula blanca de 3–9 dm de llargu y 2–3 m d'altor los sos vares florales; los sos espiguillas de 15-25 mm, c/una con 4-6 flores. Flores masculines con 3-estames, ovariu rudimentariu; femenines con un ovariu desenvueltu y dos estilos plumosos. Floria a fines del branu.
Foi denomada por Alexander von Humboldt en 1818, quien-y dio'l nome del botánicu naturalista alemán Friedrich Sellow (1789-1831), botánicu alemán-brasilanu, que participó n'espediciones botániques nel interior de Brasil, quien estudió la flora de Suramérica.
Ye de vezu hemicriptéfito, con raigaños fondos y grueses.
Cultivu y usos
Foi introducida n'Europa y América del Norte como planta ornamental, y en menor midida como forraxera. La flor lanuda plumosa, al ensugar, ye bien usada en floristería.
Hai dellos cultivares:
Ye altamente adaptable, creciendo nuna amplia gama d'ambientes y climes. Grana prolíficamente, cada planta puede producir más de 1 millón de semientes mientres la so vida. Asina, en llugares como California, Ḥawai o'l norte y oeste de la Península Ibérica ye una especie invasora. N'España (salvu Canaries), Nueva Zelanda y en Sudáfrica prohíbese la so venta y espardimientu poles mesmes razones. La extirpación de la sp. por quemáu nun previen el so rebrote. Úsase yerbicida AquaMaster que mata los sos raigaños.
Si tiense alerxa a les gramínees, nun tien de cultivar se. Coles fueyes llógrase celulosa. Ye planta melecinal como febrífugo infantil, diurética y sudorífera.
Utilizar p'adornu de floreros secos, dacuando tiñida d'otros colores, pa eso cortar cuando son nuevos y ensugar cabeza abaxo. Prefier zones templaes y nun soporta bien la xelada. Lluz a plenu sol, pero crez con solombra parcial.
Especie invasora n'España
Dende mediaos del sieglu XX la planta espandióse con rapidez pel norte d'España, especialmente en zones costeres del Cantábricu, onde'l mugor del ambiente y les temperatures nidies favorecen la so crecedera. Les cróniques cunten que la especie llegó a España nos años 40, cuando la escasez d'alimentos de la Posguerra obligó a importar cebera d'Arxentina, d'ónde paez que llegaron les granes entemecíes col granu. La especie apaez yá descrita en terrenes cercanos al Puertu de Santander nos años 50.
Ta incluyida nel Catálogu Español d'Especies Exótiques Invasores y por tantu ta prohibida la so venta n'España, salvu en Canaries onde sigo se dexa.
Taxonomía
Cortaderia selloana describióse por (Schult. & Schult.f.) Asch. & Graebn. y espublizóse en Synopsis der Mitteleuropäischen Flora 2(1): 325. 1900. Cortaderia: nome xenéricu que provién del castellán "pa cortar", por cuenta de les fueyes con cantos filosos serruchaos.
selloana: epítetu
Clementina Díez de Baldeón
Clementina Díez de Baldeón García ye una política española del Partíu Socialista Obreru Español. Foi diputada nel Congresu 4 llexislatures (1996-2011) onde foi Presidenta de la Comisión de Cultura y nel PSOE, foi Secretaria de la Muyer y d'Educación y Sanidá (1996-2000).
Biografía
Llicenciada en Historia del arte pola Universidá de Castiella-La Mancha, onde foi años más palantre foi profesora titular y darréu foi nomada Vicerrectora de la Universidá de Castiella-La Mancha mientres 8 años ente 1988 y 1996.
Carrera política
Afiliada al Partíu Socialista Obreru Español, nel mesmu añu (1996) entró nes llistes al Congresu de los Diputaos pola Provincia de Ciudá Real, y tres les Eleiciones xenerales d'España de 1996 celebraes el día 3 de marzu, coniguió el so escañu nel congresu y empezó a ser diputada de la VI, VII, VIII y la IX Llexislatura d'España, mientres los gobiernos d'Aznar y Zapatero. Hasta que causó baxa como diputada'l día 27 de setiembre de 2011.
Nel congresu, foi Vocera de la Comisión parllamentaria d'Educación y Cultura y Presidenta de la Comisión de Cultura del Congresu de los Diputaos.
Tamién foi Secretaria de la Muyer y d'Educación y Sanidá de la Comisión Executiva Federal del PSOE.
Anguaño ye miembru del Comité Federal del PSOE.
Vida familiar
Clementina Díez, ta casada col políticu José María Barreda Fontes, ex-presidente de la Xunta de Comunidaes de Castiella-La Mancha, col que tuvo una fía y un fíu (Clementina y Jaime Barreda Diez de Baldeón).
Castiella (rexón)
thumb|300px|Provincies castellanes Castiella ye una rexón histórica d'España allugada nel centru de la península Ibérica, resultáu de la evolución del antiguu condáu (y dempués reinu).
Estensión
Les sos llendes son difuses, les comunidaes españoles que formen parte son:
Orixe
La primer referencia al nome de Castiella ye nel añu 800 que falaba d'una ilesia in territorio Castelle. Esti nome vien dau pola bayura de castiellos qu'había na zona orixinaria de Castiella pa protexela de los ataques de los árabes. El territoriu orixinariu castellán foi conquista del Reinu d'Asturies escontra los árabes y darréu perteneció al Reinu de Lleón.
Condáu de Castiella
El territoriu castellán dientro'l reinu d'Asturies (y darréu Lleón) taba gobernáu por un conde. Estos condes llevantáronse escontra'l rei de Lleón en 925 y ficieron de la rexón un territoriu autónomu, al principiu como aliáu del Califatu de Córdoba. Fernando González foi'l primer conde independiente de Castiella. Tres sulevaciones contra los reis Ramiru II (931-950), Ordoñu III (950-957) y Sanchu I (957-966) Castiella algamó la so independencia de Lleón.
Reinu y Corona de Castiella
Nel añu 1037 Lleón y Castiella vuelven a xunise, anque nos periodos de 1065 a 1072 y de 1175 a 1230 Castiella foi independiente.
En 1230 xuniéronse definitivamente como reinu de Castiella y Lleón. De magar entós fálase de la Corona de Castiella, qu'avanzaría cola conquista de territorios al sur.
Xunión d'España
Tres la xunión d'España cuando los Reis Católicos cada corona caltuvo les sos instituciones, polo que foi más bien una unión personal. Nun ye hasta'l sieglu XVIII que los Borbones convierten España nun únicu estáu centralizáu ya imponen el derechu y alministración castellanos nos restantes territorios.
Provincies
En 1833 el ministru Javier de Burgos llevó a términu una nueva dixebra territorial del estáu castellano-español que dexó Castiella cola división actual en provincies. Sicasí, siguió falándose de "rexones históriques" y concretamente nel casu de Castiella entendiéronse dos rexones: Castiella la Vieya (provincies de Santander, Valladolid, Palencia, Burgos, Logroño, Ávila, Segovia y Soria) y Castiella la Nueva (provincies de Madrid, Guadalajara, Toledo, Ciudad Real y Cuenca).
Estáu autonómicu
thumb|right|250px|Comunidaes autónomes castellanes dende 1983. Cola transición española hubo un debate al rodíu de la rexonalización del territoriu español y la posibilidá de crear Comunidaes Autónomes basaes nes provincies y non necesariamente aplicables a tol territoriu. El resultáu foi una nueva rexonalización (que ye l'actual):
Xeografía
thumb|right|250px|Paisaxe típicu de la meseta Ocupa fundamentalmente el centru de la península ibérica y concretamente la Meseta central sacantes territorios del Valle del Ebru que pertenecen a Aragón.
Castiella la Vieya correspuéndese cola submeseta norte y la cuenca hidrográfica del ríu Dueru, mientres que Castiella la Nueva correspuéndese cola submeseta sur.
Llenda pel norte col Macizu Galaicu (al otru llau Galicia), la Cordelera Cantábrica (al otru llau Asturies y Cantabria), los Montes Bascos y el Sistema Ibéricu al nordeste y cola Sierra Morena al sur (al sur d'esta queda Andalucía).
Hidrografía
Per territoriu castellán pasen los ríos Tajo, Dueru, Guadiana y Ebru (si consideramos Cantabria y La Rioxa como partes de Castiella). Los tres primeros acaben nel oceanu Atlánticu, mientres que l'Ebru acaba nel Mar Mediterraneu.
Tamién otros ríos menores como'l Júcar y Segura percuerren el territoriu.
Clima
El clima de Castiella ye mediterraneu continental. Ye un clima asemeyáu al mediterraneu típicu pero con carauterístiques de clima continental.
Tien temperatures estremes, nun recibe la influencia del mar y por mor d'ello les temperatures presenten iviernos llargos y fríos y branos cortos y calorosos.
La lluvia ye escasa y frenada davezu poles cordeleres que rodeen la península.
Tamién hai rexones montañoses con clima de monte con temperatures fríes en iviernu y suaves en branu. Tienen precipitaciones abundantes.
Saint-Quentin-sur-Isère
Saint-Quentin-sur-Isère ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Castiella (rexón)
Idioma
thumb|left|250px|Presencia del castellán n'Europa Castiella ye'l bierzu del castellán, qu'anguaño ye la segunda llingua del mundu en falantes nativos y se fala en territorios non castellanos d'Europa, América, África y Asia.
Saint-Quentin-sur-Isère
Tien una población de y una superficie de  km².
Castiella (rexón)
Idioma
La que foi nos sos inicios una llingua estigmatizada (énte'l asturianu, llingua del centru del reinu asturlleonés, el gallego-portugués, llingua con tradición lliteraria y el llatín) acabó convirtiéndose na llingua oficial y única del Reinu de Castiella y foi na corte d'Alfonsu X cuando entama l'estandarización del idioma.
Creíase que los primeros testos en castellán yeren las Glosas Emlianenses, que s'atoparon en San Millán de la Cogolla (La Rioxa) pero los estudios d'anguaño dicen que nun yera castellán sinón la variedá rioxana del navarro-aragonés.
Nel sieglu XV, Antonio de Nebrija asoleya en Salamanca la so Grammatica, que ye'l primer tratáu de gramática de la llingua castellana.
En Castiella fálense diferentes dialeutos del castellán, concretamente el castellán septentrional na rexón de Castiella y Lleón, La Rioxa y parte de Cantabria, el castellán manchegu, que ye parte del castellán meridional y se fala na mayor parte de Castiella-La Mancha y pue falase mesmu d'un castellán madrilanu propiu del área metropolitana de Madrid.
Música y danza
En delles comarques lleoneses tócase tamién la gaita.
Les dances castellanes más reconocíes son la xota castellana, acompañada de guitarres, bandurries, laúdes, dulzaines y tamboriles o les seguidillas (más comunes en Castiella la Nueva). Tamién pueden destacase les danzas de palos o el fandango.
Piney (Aube)
Piney ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Hortus Mauritianus
Hortus Mauritianus (embrivíu Hortus Maurit.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol naturalista, botánicu , esplorador checu Wenceslas Bojer y espublizáu nel añu 1837 col nome de Hortus Mauritianus : ou énumération des plantes, exotiques et indigènes, qui croissent a l'Ile Maurice, disposées d'aprés la méthode naturelle'', 1837
Roberto Leguía
Roberto E. Leguía Salcedo foi un políticu peruanu. Hermanu y partidariu del presidente Augusto B. Leguía, foi presidente de la Cámara de Diputaos (1911-1912) y primer vicepresidente de Perú mientres el gobiernu de Guillermo Billinghurst (1912-1914). Mientres el Oncenio de Leguía foi presidente del Senáu, de 1927 a 1930.
Biografía
Foi fíu de Nicanor Leguía y Haro y de María del Carmen Salcedo Taforó, y hermanu menor d'Augusto B. Leguía Salcedo, quien aportó a dos veces presidente de Perú. Yera descendiente d'un emigrante vascu de la dómina del virreinatu, llamáu Eustaquio Leguía, quien en 1752, aportó a Chiclayo pa establecer l'estancu de tabacu, naipes y papel selláu, y que los sos descendientes fueron prósperos hacendados. Siguiendo la tradición familiar, Roberto dedicar a l'agricultura.
En 1907 foi escoyíu diputáu pola provincia de Chincha. Mientres el primer gobiernu del so hermanu Leguía, presidió la Cámara de Diputaos, en momentos en que los miembros del llamáu "Bloque" (conformáu por parllamentarios opositores) atacaben duramente al gobiernu (1911).
Cuando en 1912 les eleiciones presidenciales treslladar al Congresu, que cuntaba con mayoría leguiísta, resultó escoyíu presidente de la República Guillermo Billinghurst y como primer vicepresidente Roberto Leguía. Pero la ceremonia de juramentación de los vicepresidentes nunca se realizó y Roberto viaxó a Arxentina, onde permaneció mientres quince años.