cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Les Trece Roses
Homenaxes
Pel branu de 2005 publicar el cantar "Trelce Roses" del grupu de rock zaragozanu Vinos Chueca, dientro del discu Xente que nun sabe nada de la vida. La pieza zarra'l discu y lleva lletra de Fernando Bastos.
En mayu de 2006 inaugurar en Getafe la Fonte de les Trelce Roses. Ta asitiada na xuntura de les Aveníes d'España y de Juan de Borbón. Ta compuesta por trelce grupos de remexos d'agua. Cada unu d'ellos cunta con una escultura d'aceru que simboliza una vida truncada na que ta insertada una rosa y el nome encastráu de caúna de les trelce muyeres.
El 5 d'agostu de 2009 conmemoróse'l 70 Aniversariu del so afusilamientu nel campusantu de l'Almudena, onde s'instaló una placa d'alcordanza, onde per primer vegada, tres 70 años de silenciu apaecieron inscritos el nome y l'apellíu de les Trelce Roses. Güei dicha placa, xunto a l'apocayá restaurada instalada en 1988, dambes instalaes na muria del campusantu de l'Almudena, configuren el tributu del Pueblu de Madrid a aquel asesinatu.
El 3 de payares de 2009 el grupu de rock Barricada llanza'l so últimu trabayu llamáu La tierra ta sorda n'homenaxe a les víctimes del franquismu, nel cual dos canciones recuerden a les Trelce Roses: "Hasta siempres, Tensi" y "Pétalos".
En 2011, el raperu español Nach llanza'l so cantar «Disparos de Silenciu» na qu'homenaxa a distintes persones, ente elles les Trelce Roses.
Ed Schultz
Edward «Ed» Andrew Schultz  foi un presentador de televisión y radio y comentarista políticu y deportivu estauxunidense.
Biografía
Presentó The Ed Show na MSNBC dende 2009 hasta 2015, según The Ed Schultz Show na radio. Nos últimos años de la so vida, trabayó para RT America dirixendo un programa que s'emitía en primetime los díes llaborables de la selmana.
El so fallecimientu anunció'l 5 de xunetu de 2018. Acordies con delles fontes, finó por causes naturales en Washington, D. C., onde trabayaba para RT America. La redactora xefe de RT, Margarita Simonián, declaró lo siguiente: «Tamos afaraos pola noticia de la muerte repentina del nuesu brillante presentador, unu de los meyores periodistes d'Estaos Xuníos». El senador Bernie Sanders tamién colgó un comunicáu en Facebook, faciéndose ecu del fallecimientu de Schultz. Rezaba lo siguiente:
Chaya Mushka Schneerson
Chaya Mushka Schneerson (en yidis: חיה מושקא שניאורסון) (Liozna, 16 de Marzu de 1901-Nueva York, 10 de Febreru de 1988) yera una muyer xudía ortodoxa rusa, esposa del séptimu y postreru rabín de Lubavitch, el Rebe Menachem Mendel Schneerson.
Chaya Mushka foi la segunda de los trés fíes del sestu Rebe, el rabín Iosef Itzjak Schneerson. Foi nomada n'honor a la esposa del tercer Rebe de Lubavitch (el Tzemaj Tzedek). Darréu dempués de la so muerte, el Rebe fundó una organización caritativa nel so nome, qu'opera nel campu de la educación de la muyer.
Hoshihananomia gacognei gacognei
Hoshihananomia gacognei gacognei ye una subespecie de coleópteru de la familia Mordellidae.
Distribución xeográfica
Habita n'Europa.
Terremotu
thumb|right|300px|Movimientu global de les [[plaques tectóniques, que davezu provoquen los terremotos.]] Un terremotu (del llatín terrae, tierra, y motus, movimientu), n'asturianu tamién nomáu seísmu (del griegu "σεισμός", tremadura), temblor, o cenciellamente sutrumíu de tierra (en dalgunes zones considérase qu'un seísmu o temblíu ye un terremotu de menor fuercia) - ye un solmeníu del tarrén xenerau pol choque de les plaques tectóniques y la lliberación d'enerxía nel cursu d'una reorganización de materiales producida d'esmenu na corteya terrestre al superar l'estáu d'equilibriu mecánicu. Los más importantes y frecuentes asoceden cuandu se llibera enerxía potencial elástica acumulada na deformación gradual de les roques contigües al planu d'una fuérciga activa, poro tamién pue asoceder per aciu d'otres causes, por exemplu procesos volcánicos, fundimientu de cuévanes cárstiques o por movimientos de lladera.
Orixe
Anque las actividaes teutónica y volcánica son les principales causes que xeneren terremotos, esisten otros munchos factores que puen entamalos: argayos nes lladeres de los montes o el fundimientu de caviernes, variaciones brusques na presión atmosférica por ciclones ya inclusive l'actividá humana. Estos mecanismos xeneren eventos de poca fuercia que xeneralmente yeren catalogaos como microseísmos, temblíos de los que namás yeren a decatase los sismógrafos.
Llocalización
Los terremotos teutónicos suelen producise en zones onde la concentración de fuercias xeneradas poles llendes de les plaques tectóniques xeneren movimientos de reaxuste nel interior y na superficie de la Tierra. Poro, los seísmos o seísmos de ñiciu teutónicu tan venceyaos enforma con una formación de falles xelóxiques. Suelen producise al cabu d'un ciclu nomáu ciclu sísmicu, que ye'l periodu de tiempu mientres que s'acumula deformación endientro la Tierra que más tarde será lliberada d'esmenu. Dicha lliberación correspuende col terremotu, tres el cualu la deformación entama acumulase otra vuelta.
El puntu interior de la Tierra onde se produz el seísmu nómase focu sísmicu o hipocentru, y el puntu de la superficie que s'afaya direutramente na vertical de hipocentru -y que ye'l primer afeutáu pol solmeníu- acueye'l nome d'epicentru.
Nun terremotu estrémanse:
Propagación
El movimientu sísmicu propágase al traviés d'ondes elástiques (asemeyadas a les del soníu), a partir del hipocentru. Les ondes sísmiques presenten tres tipos principales:
Terremotos inducíos
Anguaño tiense la certeza de que si s'inxectan nel susuelu, yá seya pola mor del desaniciu de deseichos en solución ou en suspensión, o pela estraición d'hidrucarburos, provócase, con un aumentu de la presión intersticial, una intensificación de l'actividá sísmica nes rexones yá sometíes a fuertes tensiones. Bien llueu deberíen controlase meyor estos seísmos inducíos y, en consecuencia, prevelos, quiciabesmente pequeños seísmos pudieren torgar el surdimientu d'un terremotu de mayor fuercia.
Monceaux-l'Abbaye
Tien una población de y una superficie de  km².
Lechería
El topónimu Lechería pue referirse a:
Kyle Walker
Kyle Andrew Walker ye un futbolista inglés que se desempeña na posición de Llateral derechu y el so actual equipu ye Manchester City d'Inglaterra.
Trayeutoria
Formar nel Sheffield United y foi vencíu mientres una temporada al Northampton Town.
Tottenham Hotspur
Nel branu de 2009 robló pol Tottenham Hotspur por 6 millones d'euros. Foi vencíu mientres tres temporaes al Sheffield United, al Queens Park Rangers Football Club y al Aston Villa respeutivamente. Na temporada 2012-13 volvió al Tottenham Hotspur y fíxose cola titularidá del carril derechu.
Manchester City
El 14 de xunetu de 2017 confirmóse'l so fichaxe pol Manchester City por 57 millones d'euros, convirtiéndose nel defensa más caru de la hestoria, darréu superáu por Benjamin Mendy esi mesmu branu.
Biografía
Llateral rápido, con bon disparu y gran proyeición ofensiva. El 29 d'abril de 2012, nun partíu de la Barclays Premier League, nel que s'enfrentaben el so equipu, el Tottenham Hotspur ante'l Blackburn Rovers, Walker foi escoyíu pa llanzar una falta nel minutu 75. El llanzamientu foi con efeutu y acabó colándose pela escuadra de la portería defendida por Paul Robinson. Foi bien paecíu al de Roberto Carlos ante la Seleición Francesa nel Tornéu de Francia de 1997. El so actual club ye Manchester City
Psidium acutangulum
La guayaba coroniella, guayaba del Pará, Chova, o araca pera ye un árbol de la familia Myrtaceae que'l so frutu de pequeñu tamañu de piel y magaya de color mariellu similar al de la guayaba pero con un sabor mayormente más acedu. Cola so magaya xeneralmente fáense zusmios y mermelaes; el frutu puede consumise crudu pero'l so acidéz ye bien alta.
Descripción
Ye un arbustu o árbol pequeñu de 6, a 12 m d'altor.
Clima
Ye menos resistente que la guayaba tropical.
Crecedera y ambiente
Prefier un clima tropical con abondoses precipitaciones. Crecen a plenu sol o solombra parcial.
Espardimientu
Por granes.
Usos comunes
Comíes crudes o utilizaos pa les bébores pol so sabor. La guayaba coroniella combínase de cutiu con miel o azucre pa faer una bébora gaseoso, como. Los pulgos de guayaba coroniella contienen compuestos con alta actividá antioxidante.
Distribución y hábitat
Nativa de zones de baxa elevación y medianes en toa partir norte d'América del Sur, incluyendo la cuenca del Amazones, Colombia, Venezuela, y la de Guayana.
Taxonomía
Psidium acutangulum describióse por Mart. ex DC. y espublizóse en Prodromus Systematis Naturalis Regni Vegetabilis 3: 233. 1828. Psidium: nome xenéricu que remanez del llatín y significa "granada".
acutangulum: epítetu llatín que significa "con ángulos agudos"
Marianna Paulucci
Marianna Panciatichi Ximenes d'Aragona Paulucci foi una malacóloga italiana quién tamién fixo contribuciones a la botánica y ornitoloxía. Especialista en moluscos non marinos, publicó 32 trabayos malacológicos, describiendo dos xéneros y 159 especies, y ye conmemorada n'alredor de 40 nomes científicos d'organismos: principalmente moluscos, como'l tiburón fósil Scyllium pauluccii y la subespecie d'ave Sylvia atricapilla pauluccii.
María Martí
Luisa María Martí García foi una escritora española que publicó ente 1938 y 1968, principalmente de más de 50 noveles roses sol nome de María Martí, tamién escribió biografíes como Anne Saint-Varent, y afixo obres d'otru autores.
Jorge Vigón
Jorge Vigón Suero-Díaz foi un militar, intelectual y políticu monárquicu asturianu, venceyáu al grupu d'Acción Española. Foi ministru d'Obres Públiques mientres el franquismu.
Dharius
Alan Alejandro Maldonado Tamez, más conocíu como Dharius, MC Dharius y DHA, ye un raperu d'Méxicu de Rap y Gangsta Rap.
Jorge Vigón
Segunda República
Nació'l 18 de mayu de 1893 en Colunga, provincia d'Uviéu. Destacáu miembru, xunto col so hermanu Juan, de la Unión Militar Española fundada a raigañu del 10 d'agostu y considerada la versión derechiega de les Xuntes de Defensa.
Dharius
Dharius ta consideráu como ún de los más valoratibles artistes del hip hop mexicanu de tola historia y foi miembru del grupo Cartel de Santa.
Jorge Vigón
Segunda República
Mientres los años de la Segunda República foi miembru bien activu d'Acción Española, la revista y sociedá cultural fundada por Ramiro de Maeztu y Eugenio Vegues Latapie en 1931, pola que desfilaron munchos autores del pensamientu contrarrevolucionario español de la dómina, como José Calvo Sotelo, Víctor Pradería, José María Pemán, Rafael Sánchez Mazes o Ernesto Giménez Caballero, ente munchos otros. Nel proyectu d'Acción Española, Jorge Vigón asumió dende'l principiu un papel destacáu. Redactó numberosos artículos para la revista ya impartió cursos de formación na sociedá cultural, tales como «La relixosidá nel exércitu».
Participa viviegamente en les vives polémiques en redol a la licitud y obligación de los católicos de collaborar coles instituciones republicanes, entendíes como poder laicu y sectariu. En 1934 un grupu d'escritores y políticos de pensamientu homoxéneu alleguen al arzobispu de Toledo doctor Isidro Gomá, sollertaos énte'l peligrosu conteníu del llibru del canónigu de Salamanca Aniceto de Castru Albarrán onde numbera les condiciones por que la guerra contra un tiranu pueda xulgase xusta y necesaria.
Guerra civil
Participa na combalechadura y cuando el 11 de xunetu de 1936 Mola y Kindelán plantegen el treslláu de Franco dende Canaries a Marruecos encamienten a Jorge Vigón la xera de contratar un vehículu civil, yá que resultaría peligrosu pensar nun barcu nin nun avión militar.
Bien informáu de la inminencia de la sublevación contra la República, el 17 de xunetu salió de Madrid al pie de Pedro Sainz Rodríguez y José Ignacio Escobar, nel automóvil d'este. Dirixieronse a Burgos, onde guardaríen el trunfu del alzamientu militar.
El 10 d'agostu de 1936, Jorge Vigón acompaña al conde de Barcelona cuando allega col propósitu d'incorporase a la columna del coronel García Escámez na sierra de Guadarrama. La Guardia Civil detúvo-y en Aranda de Douru por orde de Mola lo que supunxo la perda de sofitu de los monárquicos que yá consideraben a don Juan como futuru rei d'España. El 12 d'avientu de 1947, participó como vocal del Conseyu de Guerra que condergó a catorce miembros destacaos de FUE, organización universitaria democrática, a penes d'ente unu y ocho años de reclusión. Ente los encausaos atopábase Nicolás Sánchez Albornoz, fíu de Claudio Sánchez Albornoz.
Obres Públiques
Dende'l 25 de febreru de 1957 hasta'l 7 de xunetu de 1965 ocupa la cartera d'Obres Públiques. Hermanu del negociador de los convenios colos Estaos Xuníos onde se contemplaba la meyora d'accesos a les bases d'usu conxuntu. Al roblar en década de los sesenta un segundu alcuerdu consigue 1.447 millones de pesetes colos que puede poner en marcha'l Plan Xeneral de Carreteres de 1961 que va dar como resultáu una moderna rede viaria.
De cara a la protección del mediu ambiente reglamente el llabor de vixilancia y policía d'agües y calces públicos de cuenta que les Comisaríes d'Agües tendrán de defender la pureza de les mesmes, especialmente énte la situación que nos ríos producen los arramaos residuales. pa ello créase un Serviciu de Guardería.
Oncenu gobiernu
Repite cargu nel gobiernu d'Agustín Muñoz Grandes contribuyendo a perfilar la política del gobiernu que na so declaración programática de 15 de xunetu consideraba la necesidá del Plan de Desenvolvimientu elementu clave p'arrampuñar al baturiciu la so plataforma de reivindicaciones, porque se tenía absoluta fe na coincidencia ente bienestar y orde políticu Nesti sentíu la primer decisión consistió en nacionalizar el Bancu d'España y los demás bancos oficiales, sacrificando decisiones polítiques en beneficiu de les económiques.
L'oncenu gobiernu de Franco, que con pequeños cambeos dura siete años, taba estremáu en dos: per una parte, los tecnócrates-monárquicos, lideraos por Carrero Blanco, por otru, los llamaos regencialistas, encabezaos por Muñoz Grandes. Jorge Vigón formaba parte del primer grupu más esmolecíu pola sucesión que pola reforma interna.
El 22 de junio de 1967 cesa por enfermedad Muñoz Grandes como vicepresidente del Gobierno. El 7 de julio de 1967 Jorge Vigón es sustituido por Federico Silva Muñoz. Tras su cese fue nombrado hijo adoptivo de Ferrol.
Monárquicu
Rafael Calvo Serer destaca la significación del nuevu ministru venceyáu a la «tercer fuerza» y que llega al gobiernu convencíu de que se-y llamara para traer la monarquía. Tou ello na aceleración d'un procesu de desfalangistización del réxime para'l so monarquización. Créach sosprendese de que nesti gobiernu haya tantos amigos personales del Conde de Barcelona, ente ellos cuatro xenerales.
El Conseyu de Ministros celebráu'l 28 de xunu de 1957 designa los ocho ponentes de la Llei de Principios del Movimientu buscando un equilibriu ente monárquicos y azules. Jorge Vigón, consideráu entós como monárquicu y bienintencionado xeneral, figura nel primer grupu garantizando que la monarquía y non la república yera la forma d'estáu que finalmente tenía d'aceptase.
El 29 de marzu de 1960 participa, siendo yá Ministru de la Obres Públiques na xunta celebrada na finca Les Cabeces, propiedá del conde de Ruiseñada, ente Franco y el conde de Barcelona onde'l dictador llega al convencimiento que nun podía cuntar con don Juan de Borbón pa los sos planes de coronación monárquica del Movimientu
Finó'l llunes 13 de febreru de 1978 na so casa de la madrilana cai de Casado del Alisal.[n. 1]
Hoshihananomia perlata
Hoshihananomia perlata ye una especie de coleópteru de la familia Mordellidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase n'Europa, Siberia y Xapón.
Dani Carvajal
Daniel Carvajal Ramos, conocíu deportivamente como Dani Carvajal, ye un.
Ye internacional absolutu cola dende 2014. Previamente, pasó poles categorías inferiores de la seleición española, proclamándose campeón d'Europa sub-19 en 2011 y sub-21 en 2013.
Harry Bugin
Ye conocíu pola so actuación en películes de los hermanos Coen.
Biografía
Bugin nació nel distritu del Bronx, Nueva York, fíu de Sadie y Isidore Bugin. Graduóse na escuela pública de Nueva York y más tarde na Academia d'Arte Dramático de la ciudá de Nueva York. Tacaba dellos preseos musicales como'l baxu, la guitarra y la tuba, ente otros. En 1957 casóse con Aphrodite Manickas en Nueva York, dómina na qu'ella empezaba la so carrera en publicidá que duraría 30 años. Vivieron en Jackson Heights, NY, hasta la so muerte n'ochobre de 2005.
Amás de la so carrera nel cine, Bugin foi músicu profesional (como contrabajista y baxista). Mientres les décades de 1940 y 1970, tocó xunto a músicos como Tex Beneke (ente 1956 y 1957) y nos años '60 xunto a Glenn Miller, Ray Mckinley, Ray McKinley, Vaughn Monroe y Sammy Kaye.
Monchy-Humières
Monchy-Humières ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Jack Buetel
Biografía
Nacíu en Dallas, Texas, Buetel camudar a Los Angeles, California, a finales de la década de 1930 col enfotu de empecipiar una carrera nel cine. Incapaz d'atopar trabayu como actor, emplegar nuna compañía de seguros, siendo descubiertu en dicha ocupación por un axente artísticu al que-y llamó l'atención la so presencia física.
Presentáu a Howard Hughes, que taba preparando la filmación de The Outlaw, Buetel foi contratáu pa encarnar al primer personaxe, Billy the Kid, pos l'actor que diba faer el papel, David Bacon, finalmente foi estremáu del proyeutu. Hughes tamién contrató a otra acabante llegar, Jane Russell, pal personaxe principal femenín y, dada la inesperiencia de los sos dos estrelles, cuntó cola collaboración de dos veteranos actores, Thomas Mitchell y Walter Huston.
En 1951 Buetel actuó en Best of the Badmen, la so primer actuación nel cine n'once años. N'años siguientes trabayó n'otros cinco películes, amás de faer unes poques actuaciones televisives. En 1956 llogró'l papel de Jeff Taggert na serie western d'Edgar Buchanan Judge Roy Bean, producción na que tamién actuaron Jackie Loughery, X Brands, Tristram Coffin, Glenn Strange, y Lash La Rue. La última actuación de Buetel tuvo llugar en 1961 nun episodiu de Wagon Train. Amás, apaeció como él mesmu nel especial televisivu de 1982 Night of 100 Stars.
Jack Buetel finó en 1989 en Portland, Oregón. Foi soterráu nel Campusantu Portland Memorial de Portland.
Archipiélagu Rimski-Korsakov
L'archipiélagu Rimski-Korsakov (Архипелаг Римского-Корсакова,) ye un grupu de seis pequeñes islles y dellos farallones nel golfu de Pedro'l Grande del mar de Xapón so alministración del distritu Jasanski del kari de Primorie. Les islles tán asitiaes a unos 70 km al suroeste de Vladivostok.
L'archipiélagu ta despoblau y tien una área d'aproximao 6 quilómetros cuadraos. El puntu de mayor altitú mide 144 m (Islla Stenin).
La islla más grande ye Bolshoy Pelis (4 km²).
Les islles fueron afayaes para los europeos por balleneros en 1851 y bautizaes col nome Iles pelée. Darréu l'archipiélagu foi nomáu n'honor del comandante de la goleta Vostok Voin Rimski-Kórsakov.
Antonio Manso Maldonado
Antonio Manso Maldonado entamó la so carrera militar como soldáu hasta llograr el diploma de mariscal de campu. Tomó posesión de la presidencia de la Real Audiencia de Nueva Granada en mayu de 1724. Na so alministración unvió misioneros dominicos a Barinas y Pedraza, y xesuites a los llanos Orientales; fixo volver a entamar la explotación de les mines d'esmeraldes con esclavos negros; mandó reparar delles ilesies en distintos llugares de la so xurisdicción; y preocupóse pola reducción pacífica de los indios andaquíye. P'amontar les rentes reales propunxo la venta de tierres baldíes y del estancu d'aguardiente de caña. Según l'oidor Martínez Malu, quien fixo'l xuiciu de residencia, mientres el gobiernu de Manso hubo una "xeneral carestía de carne y veles". Por cuenta de quebrantos de salú pidió llicencia pa tornar a España. En febreru de 1731 emprendió el regresu a la península; el gobiernu quedó en manes de l'Audiencia.
Emmanuelle Riva
Emmanuelle Riva (Paulette Germaine Riva; ) foi una actriz y poeta francesa, conocida polos sos papeles nes películes Léon Morin, prêtre, Hiroshima mon amour y Amor. En 1960 llogró la so primer nominación al Premiu BAFTA a la meyor actriz estranxera interpretando a Elle na película Hiroshima mon amour. Ente 2012 y 2013 pola so interpretación d'Anne Laurent na gallardoniada película Amor recibió dellos premios, ente ellos el premiu BAFTA a la meyor actriz, el César a la meyor actriz, el premiu más importante del cine européu y una nominación a los Premiu Óscar na mesma categoría.
Vida y carrera
Nacida en Cheniménil, Francia, fía de Jeanne Nourdin y Alfredo Riva, un pintor italianu, una modesta familia de clase trabayadora, a temprana edá collaboraba económicamente a la so familia nel oficiu de cordurera. Siendo vidueña llectora d'obres de teatru, xunir a un pequeñu grupu d'aficionaos en Remiremont. Convencida de les sos capacidaes y a pesar de la oposición de la so familia, ella pasa les pruebes de la Escuela Nacional Superior d'Artes y Téuniques del Teatru de París (ENSATT), na que-y otorguen una beca en 1953, siendo'l so tutor Jean Meyer. Presentándose darréu nel prestixosu Conservatoriu Nacional Superior d'Arte Dramático, tamién en París, nun llogra ser almitida por superar la edá máxima riquida. Sicasí, llogró'l so primer papel en L'héroe y el soldáu de George Bernard Shaw, nuna puesta n'escena de René Dupuy.
En 1962 Riva ye gallardoniada nel Festival Internacional de Cine de Venecia pola so interpretación en Thérèse Desqueyroux de Georges Franju una adautación de la novela homónima escrita por François Mauriac. Darréu publica trés coleiciones de poesía: Juste derrière le sifflet des trains (1969, reeditáu en 1976), Le Feu des miroirs (1975) y L'Otage du désir (1982). En 1993 participó na película Trois couleurs: Bleu de Krzysztof Kieslowski, la primer entrega de l'afamada triloxía de los colores, onde interpreta a la madre de Julie. Tamién participó en Vénus beauté (institut) de Tonie Marshall (1999), y foi la güela del neñu de Mon fils à moi, de Martial Fougeron (2006).
En 2012 xunto con Jean-Louis Trintignant, protagonizó la película Amor de Michael Haneke, y pola so interpretación d'Anne Laurent na citada película ganó'l premiu a la meyor actriz europea nos Premios del Cine Européu, como tamién ganó como Meyor Actriz nos premios BAFTA y llogró una nominación a los Premiu Óscar como meyor actriz.
María Martoccia
María Martoccia ye una escritora, ensayista y traductora arxentina, residente na provincia de Córdoba.
Biografía
Al rematar la carrera de Lletres na Universidá de Buenos Aires y xunto col so home Raymond, profesor de llingüística, viaxó pel mundu (viviendo n'Inglaterra, Yeme, Tailandia, Malasia y Marruecos). Mientres un tiempu residio col so pequeñu fíu en San Marcos Sierras, nel valle de Punilla (Córdoba). Agora vive en Caballín, Buenos Aires.
En 1996 publicó Caravana, un conxuntu de cuentos irónicos y oblicuos que traviesen les temes del estranxeru, la llingua materna, el viaxe y les rellaciones familiares. Años dempués publicó'l so primera novela, Los oficios, ambientada nun pueblu de clase media en Córdoba, onde fai gala del recursu de la figuración del billingüismu de los personaxes, que parolen n'inglés en clubes serranos. Con Javiera Gutiérrez publicó una serie d'artículos sobre muyeres célebres, como Billie Holiday o Frida Kahlo, afeutaes por enfermedaes, depués compilados nun llibru (Cuerpos fráxiles, muyeres prodixoses). Esti llibru foi traducíu y editáu en portugués tamién. Cuentos editaos ya inéditos integren antoloxíes de la lliteratura arxentina contemporánea. N'avientu del 2006 publicó la so segunda novela: Sierra Padre, editada por Emecé.
Amás del so trabayu como escritora, Martoccia tamién se dedica a la traducción de llibros, siendo bien reconocíes les realizaes de les obres del Premiu Nobel de 1968, Yasunari Kawabata.
Burujón
Xeografía
El conceyu asítiase nun valle la contorna de Torrijos y llenda coles poblaciones de Gerindote, Albarreal de Tajo, Polán, La Puebla de Montalbán y Escalonilla, toes de Toledo.
Historia
Na zona conocida como “Les Cuestes”, atopáronse restos arqueolóxicos procedentes de la cultura del Vasu campaniforme, dataos escontra'l 2200 aC. Tamién esisten pruebes del pasu de la calzada romana que xunía les ciudaes de Mérida y Toledo.
De la ocupación musulmana queden entá cueves soterrañes nes que s'atoparon restos de la so arquiteutura.
Tres tomar de Toledo nel 1085 pol rei Alfonsu VI, Burujón pasa a depender direutamente d'esta ciudá.
Nel sieglu XVI xunir al llevantamientu comuñeru, pasando a manes de Juan de Luna encalorada la revuelta.
Ente los años 1627 y 1629 realízase “La venta y esllinde de la Villa de Burujón y de tol so términu”. Más tarde, nel 1655, la villa sería vendida a Madalena de Guzmán, condesa de Villaverde. A principios del sieglu XVIII, Burujón apaez venceyada a los marqueses de Monte Allegre.
A mediaos del sieglu XIX la so única industria yera un molín d'aceite, produciendo trigu, cebada, garbanzos, arbeyos, algarrobes y aceite de bona calidá.
Alministración
El gobiernu municipal articúlase al traviés d'un conceyu formáu por nueve conceyales. Tres les eleiciones llocales de 2015, la corporación quedó compuestu por seis conceyales del PSOE y por trés del PP.
Demografía
Na siguiente tabla amuésase la evolución del númberu d'habitantes nos últimos diez años según datos del INE.
Monumentos
thumb|left|300px|Fuécares de Burujón A destacar la ermita de San Pantaleón d'estilu mudéxar, construyida a finales del sieglu XVII, el Palaciu de los Condes de Cifuentes y la ilesia parroquial de San Pedro Apóstol d'estilu vanguardista (nel añu 2011, celebróse una importante efemérides pa esta llocalidá, la construcción de la parroquia, que cumplió 50 años el 30 d'avientu).
Tamién destaquen Les Barranques de Calaña y Castrejón (zona de la llocalidá de Burujón), un treme de cárcavas magrices que cayen sobre les agües del Tajo, nel banzáu de Castrejón, declaráu Monumentu Natural.
Otros llugares d'especial interés son: "L'árbol Colores" asitiáu nes contornes de la llocalidá, según "El Pilar" un antiguu bebederu (estanque apropiáu por que beba el ganáu)que ta allugáu na Cai Toledo.
Cultura y deportes
Burujón cunta con un equipu de fútbol denomináu Club de Fútbol Básico Burujón que se fundó en 2010 y que milita anguaño na 2ª División Autonómica de Castiella - La Mancha.
Dende 2017 Burujón tien, amás, un equipu de fútbol sala col nome d'Escuela de Fútbol Sala Burujón que compite na lliga de l'Asociación Deportiva de Castiella-La Mancha.
Ente los meyores deportistes de la llocalidá destaquen l'ex-xugador del Real Madrid de baloncesto Paco Velasco y l'ex-atleta Julia Lobato, que cunta con un prestixosu palmarés na especialidá de saltu d'altor que de siguío detallamos:
Palmarés
Oro temporada 1988/89. Oro temporada 1986/87. Oro temporada 1987/88. Oro temporada 1988/89. Plata temporada 1989/90. Plata temporada 1993/94. Bronce temporada 1987/88. Plata 1993/94. Oro temporada 1993/1994.
Thamnophilus caerulescens
Batará variable (Thamnophilus caerulescens ye una especie d'ave na familia Thamnophilidae, alcuéntrase principalmente n'América del Sur. Ye, como'l so nome común indica, ensin dulda la especie de formigueru col plumaxe más variable, que lleva a la especulación de qu'entiende más d'una especie, pero la evidencia disponible anguaño suxure qu'esti camientu ye incorreuta.
Corea del Sur
Corea del Sur, oficialmente República de Corea (Daehan Min-guk (Hangul|대한 민국; Hanja| 大韓民國) en coreanu), ye un país al este d'Asia, asitiáu na metá sur de la península de Corea. Llenda con Corea del Norte.
Thamnophilus caerulescens
Descripción
El Batará Variable ye un páxaru gordosu, con un llargor total d'aproximao 14 a 16 cm (5.5 a 6.3 pulgaes). El machu tien ales negres con cantu gris al rémixe (dacuando bien estrecha, y apenes visible na subespecie onde los machos son principalmente negros), y barres nes nales blanques que pueden apaecer como llurdios, especialmente na cubierta de les ales menores. La cola ye de color negru con puntes blanques (meyor visible dende embaxo). Nel este, centru y sur de les subespecies, el pechu y la mayor parte de la cabeza son de color gris, el llombu ye de color gris con cantidaes variables de negru (pue ser casi totalmente negru), un parche blancu semi-oculta interescapular, y la corona ye de color negru (la corona negra ye amenorgada nel estremu norte del Brasil). La variación nel color de la barriga y rexón infracaudal ye bien complexu, que va dende'l blancu en delles subespecies, más gris que n'otros, a lo canela escuru. El machu de la subespecie occidental melanochrous de los Andes de Perú ye sosprendentemente distintu, siendo polo xeneral negru, sacante pol blancu nes sos nales y cola. El machu de la subespecie aspersiventer de los Andes nel noroeste de Bolivia y Perú averar al melanochrous en color, pero ye trupu y blanca salvu nel banduyu.
Corea del Sur
Organización alministrativa
Corea del Sur consiste en 9 provincies (do, singular y plural; 도; 道), una ciudá especial (Teukbyeolsi; 특별시; 特別市), y seis ciudaes metropolitanes (Gwangyeoksi, singular y plural; 광역시; 廣域市):
Economía
Tres la guerra de Corea, les inversiones norteamericanes y xaponeses permitieron un despegue económicu que llevó al país a superar a España en PIB en términos de Paridá poder adquisitivu.
Thamnophilus caerulescens
Descripción
thumb|150px|left|Thamnophilus c. melanochrous machu. Les femes son igualmente variables. Na mayoría d'esta gama d'especies, les sos ales son de color marrón coritu con cantos ablondu a los rémixes, y barres nes nales de color blancu o beige (de cutiu paecen abondo irregular). Nel nordeste de Brasil, les barres de les ales son bien amenorgaos, y na población de Ceará, una ampliación onde básicamente nun esiste. La cola asemeyar a la de los machos, pero de cutiu ye más marrón. Les partes inferiores son color naranxa y canela, nuna subespecie que s'estiende pa enriba hasta'l pechu, pero na mayoría'l pechu ye de color marrón maciu o gris. La parte posterior ye de color marrón y la cabeza ye gris puru o tiñíos de gris marrón claro, ente que la mayoría de les subespecies tienen una corona de color marrón, que ye de color negru en delles partes del centru de Brasil y nes subespecies de la rexón andina, la melanochrous y la aspersiventer. Dambos sexos de toles subespecies tienen les pates grises y un picu gordosu que ye de color gris per debaxo y coritu percima. Delles subespecies confundir fácilmente colos Batará pizarrosus, pero difiérense constantemente nel so ampliu cantu blancu de les terciaries.
Corea del Sur
Demografía
La densidá de población ye la segunda mayor del mundo tres Bangladex, esceutuando los países insulares y las ciudaes-estáu.
La población concéntrase na costa occidental, siendo Seúl la cuarta ciudá más poblada del mundu.
Thamnophilus caerulescens
Distribución, hábitat y estáu
Atopar nuna amplia distribución de hábitats de gran densidá de llixeru arboláu, que van dende'l cantu del monte húmedu al monte grebu. En gran parte de la so distribución puede alcuéntrase nes tierres baxes, pero alcuéntrase principalmente en llombes del nordeste de Brasil, y llindar a les tierres altes d'hasta 2600 metros (8500 pies), a nivel llocal, hasta 3000 m (9800 pies ), al traviés d'una gran parte del so cordal de los Andes.
Corea del Sur
Cultura
Ye'l únicu país non insular del mundu nel que se fala una sola llingua.
Thamnophilus caerulescens
Distribución, hábitat y estáu
Polo xeneral ye común y polo tanto considerada de menor esmolición pola BirdLife International y la UICN. La subespecie cearensis nel estremu nordeste de Brasil llindar a una rexón cola estensa destrucción del hábitat, y el so estáu puede ser causa d'esmolición.
Mariana Weissmann
Mariana Weissmann ye una profesora ya investigadora de física arxentina, conocida poles sos apurras pioneros al cálculu de les propiedaes de los materiales.
Thamnophilus caerulescens
Comportamientu
En términos de comportamientu, este ye un típicu formigueru Thamnophilus. Xeneralmente alcuéntrase solu o en pares en niveles baxos, de cutiu dientro de la trupa maleza. Arriendes d'ello, de cutiu puede ser malo de ver lo. Aliméntase principalmente d'inseutos y otros artrópodos. Tamién se reportó que s'alimenten de granes y frutos. Mientres s'alimenten, vense regularmente "llavando" la cola y ximelgando les sos ales. La so reproducción ye estacional, pero'l momentu exactu depende de la rexón. El nial ye como una taza de texida, xeneralmente asitiar en partes baxes. Dambos sexos guaren de 2 a 3 güevos.
Mariana Weissmann
Trayeutoria
Doctorar en Física en 1965 na Universidá de Buenos Aires, y realizó un posgráu nel California Institute of Technology. Foi la primer arxentina en recibir el premiu L'Oréal-UNESCO a Muyeres en Ciencia en 2003. Tamién recibió'l Premiu Konex en 2003 en Física.
Thamnophilus caerulescens
Taxonomía
El so plumaxe ye bien variable, delles variaciones na voz y la so distribución inusual dieron llugar a especulaciones xeneralizaes de que se trata más d'una especie. Los estudios con ADN mitocondrial y la voz de la población de Bolivia, que ye un puntu d'alcuentru de delles de les subespecies claramente distintes, nun sofitó la teoría de delles especies, en llugar de lo que suxure que gran parte de la variación vocal ye clinal y de fluxu xenético ente distintes poblaciones que se caltién ensin interrupciones. Los taxones nel nordeste de Brasil, que tamién son relativamente distintivos, nun fueron incluyíos nestos estudios, y poro, nun ta claru si son dignos de reconocencia como especies. Otru problema rellacionar coles variaciones dientro de les subespecies. Por exemplu, les subespecies dinellii y cearensis son variables, dando como resultáu la descripción de les subespecies adicionales pa delles subpoblaciones. Si dalgunos d'estos son válidos, entá ta por trate.
Mariana Weissmann
Trayeutoria
Depués de que'l 29 de xunetu de 1966 profesores de la Universidá de Buenos Aires fueren desallugaos per parte de la Policía Federal so órdenes de Ongania, quien lideraba la dictadura cívicu-militar arxentina llamada "Revolución Arxentina", no que dempués se denominó "Nueche de los Cayaos Llargos", arrenunció al so cargu nel departamentu de meteoroloxía y foise del país hasta 1972.
Thamnophilus caerulescens
Subespecies
Reconócense les siguientes subespecies según un orde filoxenéticu de la llista del Congresu Ornitolóxicu Internacional:
Mariana Weissmann
Trayeutoria
Los sos trabayos en física computacional de la materia entestada, sobre la formación del xelu, abrieron la posibilidá de semar les nubes pa provocar agua. Interesar nes superficies de siliciu, la so interaición con átomo de carbonu y tamién en molécules nueves como los fulerenos dopados.
Dirixó numberoses tesis doctorales y publicáu más de 100 trabayos d'investigación en revistes especializaes y calteníu convenios de cooperación con colegues de Chile, Francia y España.
En 2003 recibió en Francia'l Premiu L'Oréal Unesco poles muyeres na ciencia na categoría Llatinoamérica, ganando ente 125 postulantes de más de 40 países y convirtióse asina na primer arxentina en recibilo dende la so creación, en 1998.
Richard Bull
Biografía
Empezó la so carrera artística nel célebre Teatru Goodman de Chicago. Magar que'l so trayeutoria fórxase sobre los escenarios, la so presencia posterior foi más destacada en cine y, sobremanera en televisión.
La so popularidá empezó cola serie de televisión Voyage to the Bottom of the Sea (1964-1968), na qu'interpretó'l personaxe de Doc. Sicasí, el papel que-y llanzó a la fama foi'l del honestu y sufiertu Nels Oleson casáu cola fadia Harriet (Katherine MacGregor) na popular serie de la cadena NBC La casa de la pradería, conocida en Méxicu como "Los Pioneros". Bull interpretó'l personaxe mientres los nueve años que la serie caltener en pantalla, ente 1974 y 1983, compartiendo creitos con Michael Landon protagonista y productor de la serie.
Fuentespina
Fuentespina ye una llocalidá y un conceyu asitiaos na provincia de Burgos, comunidá autónoma de Castiella y Lleón (España), contorna de La Ribera, partíu xudicial d'Aranda, conceyu del mesmu nome.
Situación xeográfica
Autovía del Norte 25px de Madrid a Irún.
Demografía
A 1 de xineru de 2010 la población del conceyu xubía a 728 habitantes, 389 homes y 339 muyeres.
Edificio civiles
El paséu arboláu de la ermita de la Santísima Trinidá quedaba xuníu al nucleu al traviés de l'actual cai del Santu Cristu que cruciaba, transversalmente, la Cai Real. Esti puntu tuvo de tener siempres calter d'encruciada y realzóse, a niveles monumentales, cola construcción d'un humilladero. La obra foi promovida, nel branu de 1607.
Monumentu enclaváu na confluencia de delles cai, de calter relixosu y puntu de referencia pa viaxeros y caminantes, faer un altu nel camín y alendar la guapura y la paz que emanan del mesmu.
L'entamu del proyeutu pa la so construcción foi hacia l'añu 1607, promovíu pola Confrería de la Vera Cruz que quixo xunir el Paséu arboláu de la Ermita de la Santísima Trinidá cola actual C/ Santu Cristu, como encruciyada principal y realzada monumentalmente cola so construcción. El caltenimientu nos archivos municipales de la documentación y proyeutu gráficu dexa conocer les sos carauterístiques iniciales y el diseñador del mesmu, Hernando de Palacios.
El Humilladero nel proyeutu orixinal constaba de dos pieces: el cruceru y templete. Nel centru alzaba una columna toscana, alzada sobrer tres graes, sosteniendo una cruz, con dos cares, nes qu'apaecen les imáxenes del Cristu Crucificáu nuna y na otra la Inmaculada. El templete constaba de cuatro pilares cuadrangulares que sosteníen un baxu antepechu. Darréu sustituyeron la columna toscana por una salomónica, única na Contorna Riberana d'esti tipu. Col pasu de los años y la falta de cuidos entró en ruina, pero hacia l'añu 1.974, el conceyu y la Parroquia restauraron el Humilladero qu'esiste na actualidá, treslladándo-y al otru llau de la carretera C-114 p'ameyorar la visibilidá de la mesma.
Una pequeña plaza asitiada al llau del frontón con una torre blanco y grande.
Nel conxuntu urbanu ábrense escasos espacios significativos qu'esperimentaron diversos tresformamientos a lo llargo del so porceso d'afitamientu. La plaza principal de la llocalidá foi, hasta la segunda metá del sieglu XVIII, l'ámbitu esistente en redol a la fábrica parroquial de San Miguel. Trátase d'una plaza d'amplies dimensiones y forma irregular.
La fonte, tal que llegó hasta nós, paez corresponder a una actuación de finales de setecientos, a mediaos del XIX cuntaba inda con un llavaderu güei yá desapaecíu. Ye un gran pilón rectangular con altu muriu de sillería a manera de frontal al que rematen plintos con boles. Los caños asitiar nun cuerpu rectangular adosáu nel frente coronándose al traviés d'un frontón triangular.
La fisonomía actual de la plaza vese bien alteriada en alzándose, a mediaos de la nuesa centuria, nun gran frontón. El citáu proyeutu introduz una barrera qu'enzanca la comunicación ente la plaza de la Ilesia y la cai Xubida al Cañu. Esta obra dexó xunir, amás, ilesia, escalera, fonte y frontón nun estrañu conxuntu de dimensiones desproporcionaes con respectu al caserío.
La otra plaza significada del nucleu foi la del Mesón que se configura mientres la Edá Moderna. Ye un ámbitu de planta rectangular abiertu na antigua cai Real. El so orixe paez tar rellacionáu col pasu del camín a la Corte y la necesidá de disponer d'una área dende onde los viaxeros pudieren aportar, de manera cómoda, al mesón de la villa. Esta plaza tuvo siempres un calter eminentemente civil pos nella llevantáronse, tamién, otres dependencies del Conceyu como la casa consistorial. Tal circunstancia dio llugar a que, a principios del sieglu XIX, el citáu espaciu recibiera yá'l nome de plaza Mayor. Sicasí la presencia relixosa fíxose notar al disponese nel lladral norte, frente al Conceyu, la casa del curato que reedificada en 1962, sigui desempeñando la mesma función.
Al pie de les places, los vecinos de Fuentespina dispunxeron d'otros espacios destinaos al esparcimientu que s'asitiaben nel esterior del cascu. L'exemplu más singular ye'l formosos paséu arboláu que xunía la villa cola ermita de la Santísima Trinidá.
Edificios relixosos
A lo llargo de los sieglos XVII y XVIII, Fuentespina llocalidá uniparroquial de la Ilesia de San Miguel, convierte n'oxetivu prioritariu, el caltenimientu de la so fábrica parroquial, que travesando por momentos de ruina fueron acometiendo ambicioses empreses constructives que fueron configurando la imaxe del templu que llegó hasta güei.
thumb|Ermita del Padre Eternu o de la Santísima Trinidá Xustamente, nel añu 1.719, por cuenta de la intensa devoción escontra la imaxe de la Santísima Trinidá, el Conceyu y la Confrería de la Santísima Trinidá, entamaron un ambiciosu proyeutu artísticu que se costeó gracies al esfuerciu de tol pueblu: la Construcción d'una Ermita dedicada al cultu de la citada Imaxe: “la ermita de la Santísima Trinidá, un exemplu de devoción popular nel barrocu burgalés”.
Esta obra sustitúi a una construcción anterior, pos dende mediaos de 1.500 consta qu'hubo un edificiu al qu'allegaben el Conceyu Arandino y numberosos fieles de tola zona nuna solemne procesión y romería.
L'esfuerciu que Fuentespina concentró nesti proyeutu sigue anguaño, asina fueron acomentiéndose obres de caltenimientu que col pasu del tiempu fixéronse aconseyables, pero los trabayos más importantes fueron realizaos a cuenta de la devoción popular que se llevaron a cabu na segunda metá del pasáu sieglu, onde se repararon les estroces sufiertes mientres la guerra civil na que l'edificiu foi utilizáu como polvorín.
Magníficu edificiu, declaráu Bien d'Interés Cultural con categoría de Monumentu'l día 9 d'Abril de 1.992, y que se considera como unu de los meyores exemplos d'Ermites Barroques; enclaváu nuna redolada de singular guapura, onde la naturaleza ocupa un papel prioritariu.
Tey
Al paecer, taba lejanamente emparentada cola familia d'Ahmose-Nefertari. Como esposa d'Ai, acompañar mientres cuatro reinaos de faraones hasta que por fin el so home consiguió empericotiase como rei, anque fuera tan solo por cuatro años por cuenta de la so avanzada edá. Tey siguía con vida daquella, pos se sabe que foi la gran esposa real, suplantando a la vilba de Tutankamón, la nueva Ankesenamón.
Monchy-Saint-Éloi
Monchy-Saint-Éloi ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tey
Conócense siquier dos fíos sos, muncho más nuevos que Nefertiti: Najtmin, candidatu al tronu tres la muerte del so padre, y Mutnedymet, quien se casó col siguiente rei, el xeneral Horemheb, y sirvió de ponte ente les dinastíes XVIII y XIX. Ignórase la fecha de la muerte de Tey.
Monchy-Saint-Éloi
Tien una población de y una superficie de  km².
Tey
Familia
El so home, Ai, tuvo un importante papel na corte de dellos faraones —Amenhotep III, Akenatón y Tutankamón— antes de xubir al tronu, favorecíu pola ausencia d'herederos masculinos na familia real. Piénsase que taba venceyáu a la familia real: yera probablemente un hermanu de la reina Tiyy (esposa de Amenhotep III), el padre de Nefertiti (esposa de Akenatón) y güelu de Ankesenamón (esposa de Tutankamón).
N'inscripciones del periodu d'Amarna a Tey se la llapada "nodriza de la Gran Esposa Real". Esto indica que si Ai yera'l padre de Nefertiti, lo que se cree xeneralmente, Tey nun yera la so madre. Según esta teoría, yera posiblemente la segunda esposa d'Ai, dempués de morrer la madre de Nefertiti. Propúnxose que Mutbenret yera la so fía que depués se casó con Horemheb, el socesor d'Ai nel tronu. Tamién ye posible que'l socesor previstu d'Ai, Najtmin, foi'l so fíu, posiblemente de Tey.
Documentos
El so nome apaez nes tumbes d'Ai, en Amarna y la definitiva del Valle de los Reis (WV23). Una caxa de madera, güei nel Muséu exipciu de Berlín, identificar como esposa d'Ai.
La so imaxe más conocida ye un relieve de la tumba d'Ai en Amarna, calteníu nel Muséu exipciu de Berlín, nel qu'apaez xunto al so maríu Ai recibiendo'l honor del oru d'Akenatón. La reina tamién ye mentada nuna inscripción en piedra del templu d'Ajmin.
Posición na corte
Al igual qu'Ai, consiguió una posición d'honor na corte de Akenatón pol matrimoniu d'ésti con Nefertiti. La so posición inusual amosar los regalos d'oru que Akenatón fíxo-yos, una alta distinción concedida a oficiales del exércitu y altos dignatarios que se faía en públicu; Tey foi la primer muyer que lo recibió.
Nun hai noticies sobre la so vida na nueva corte real de Tebas dempués del treslláu de la capital por Tutankamón. Sábese qu'Ai casóse cola vilba de Tutankamón, Ankesenamón para legitimar el so tronu, y nun hai información sobre Tey nesa dómina, hasta la desapaición repentina de la nueva y el nomamientu de Tey como Gran Esposa Real. Per otra parte, na tumba WV23 Tey ye nomada pero non Ankesenamón.
Reina d'Exiptu
Cuando Ai llegó al tronu, dempués de la muerte de Tutankamón, Tey convertir na so Gran Esposa Real. La reina Tey tamién ostentó los títulos: Princesa Hereditaria (iryt-pˁt), Grande n'Allabancies (wrt-hswt), Señora de los Dos Tierres (nbt-tȝwy), Gran Esposa del Rei, la so amada (hmt-niswt wrt meryt.f), y Señora del Altu y So Exiptu (hnwt-shmˁw tȝ-mhw)
Otres reines llamaes Tiye
N'Exiptu, otres reines recibieron nomes similares: Tiy, Tiye, Tiyi o Tiya. La reina Tiye Merenese, esposa de Sethnajt y madre de Ramsés III, * La reina Tiye, esposa de Ramsés III.
Stuyvesant Town (Manhattan)
Stuyvesant Town o Peter Cooper Village ye un gran proyeutu residencial que s'inició en 1947 nel baxu Manhattan. Ye una coleición d'edificios d'apartamentos construyíos con lladriyos dende la Primer Avenida hasta l'Avenida C ente les cais 14 y 20. Ta arrodiada pol East River al este, Gramercy Park al oeste, el East Village (o Alphabet City) al Sur, y Kips Bay al norte.
Hylaia dalmatina
Hylaia dalmatina ye una especie de coleópteru de la familia Endomychidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase nos Balcanes.
Galbarros
Galbarros ye una llocalidá, una entidá llocal menor y un conceyu asitiáu na provincia de Burgos, comunidá autónoma de Castiella y Lleón (España), contorna de La Bureba, partíu xudicial de Briviesca, conceyu del mesmu nome.
Xeografía
Conceyu asitiáu al este de La Bureba y na divisoria ente les cuenques atlántica, regueru de San Pedro, y mediterránea, regueru del Diañu. Carretera local BU-V-5006.
Situación alministrativa
El conceyu abarca cuatro entidaes llocales menores que son: Ahedo de Bureba, Caborredondo, Galbarros y San Pedro de la Hoz.
Carauterístiques xenerales
Tien un área de 31,87 km² con una población de 32 habitantes (INE 2008) y una densidá de 1 hab/km².