cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Boris III
Los xudíos búlgaros
Atendiendo una esixencia de Hitler, qu'esixía'l resolución de la «cuestión xudía» en territoriu búlgaru, el 26 d'agostu de 1942 creóse una comisión d'asuntos xudíos, responsable nel so entamu d'aplicar restricciones a la población hebrea: toque de queda obligatoriu, arrestu domiciliariu, racionamientu d'alimentos y usu de la estrella mariella na ropa. Darréu, la comisión empezó a entamar la deportación de xudíos escontra los campu de concentración. P'asegurase que les midíes fueren puestes en práctica, Hitler unvió a Bulgaria a un especialista: Theodor Dannecker, oficial de les SS.
Tres la deportación de 11 363 xudíos que vivíen nos territorios ocupaos de Tracia y Macedonia, llegó la vez de los que vivíen en Bulgaria. La población, indignada, protestó enérxicamente; munches personalidaes movilizar contra estes midíes, ente elles Dimitar Pešev, vicepresidente del Parllamentu, y Esteban I, exarca metropolitanu de Sofía, que simbolizaben esti movimientu y convencieron a Boris de negase.
Muerte misteriosa
Al conocer estos rumores, Hitler convocar el 14 d'agostu de 1943 al cuartel xeneral del frente oriental, próximu a Rastembork en Prusia Oriental. La xunta foi bastante tirante: el canciller recordó-y tou lo que-y debía a Alemaña ensin que nunca se -y cobró nada. Verdaderamente, dende l'entamu de la guerra, Bulgaria nunca tuvo bien arreyada nel conflictu. La so ayuda resumir a la unviada d'un equipu médicu al Frente Oriental n'ochobre de 1941.
Hitler ordenó a Boris que dispunxera les sos tropes nun nuevu frente nel suroeste, cola esperanza d'esvalixar les fuercies soviétiques. El zar negar a atender esta propuesta y abandonó el despachu tres 45 minutos de xunta, bien abatíu. Volvió a Sofía a otru día nun avión alemán. Nueve díes dempués de la xunta, el 23 d'agostu, ensin que presentara síntomes de nenguna enfermedá, Boris empezó a carecer vultures violentes. Cinco díes dempués, el 28 d'agostu de 1943, a los 49 años d'edá, morrió'l zar Boris.
Sicasí, l'informe de l'autopsia que se sopelexar na dómina indicó que Boris III sufrió una trombosis na arteria coronaria izquierda, neumonía billateral, edema pulmonar y edema cerebral, y que morrió d'un ataque cardiacu debíu al estrés que venía sufriendo.
Bulgaria tres la so muerte
thumb|left|[[Monesteriu de Rila, onde'l zar foi soterráu.]] La súbita desapaición del zar llevó al tronu al so fíu de seis años, Simeón. Creóse un conseyu de rexencia compuestu pol so tíu, el príncipe Kyril, el primer ministru Bogdan Filov —moteyáu'l «vicezar»— y el ministru de Guerra, Nikola Mihov. Tamién se convidó a formar parte del conseyu de rexencia al representante metropolitanu de la Ilesia ortodoxa búlgara, Filaret Lovchansky, pero ésti refugó la invitación.
Nesti periodu, los Aliaos pasaron a la ofensiva. El Gobiernu intentó caltenese neutral nel conflictu, pero yá yera demasiáu tarde: el 5 de setiembre de 1944, la Xunión Soviética declaró la guerra a Bulgaria. A otru día, una revuelta llevó al poder al Frente Patrióticu, una coalición apoderada polos comunistes y pola «Zveno». El nuevu Gobiernu, presidíu pol ex primer ministru republicanu Kimon Georgiev, promovió violentes purgues, mientres les cualos cerca de dieciséis mil persones fueron executaes ensin xuiciu previu. N'ochobre de 1944 empezó una serie de procesos que condergaron a 2730 persones a muerte; ente estes atopábense diversos representantes del antiguu réxime, como los trés rexentes, 22 exministros, 67 diputaos, ocho conseyeros del zar y 47 oficiales cimeros.
Tres el final de la purga, el Gobiernu empezó a ocupase de la familia real. El 24 d'abril de 1946, les autoridaes obligar a desaterrar el cuerpu de Boris III, que foi más tarde soterráu nun llugar secretu. Darréu, en setiembre de 1946, un plebiscitu punxo fin al réxime monárquicu y la familia real viose obligada a exiliase, nun primer momentu n'Exiptu y darréu n'España.
Tres la cayida del comunismu, afayóse una vasía de cristal col corazón del zar nel institutu de medicina del Ministeriu del Interior, estrayíu mientres l'embalsamamientu del monarca. N'agostu de 1993, pa conmemorar el 50 aniversariu de la so muerte, la so vilba Juana depositar de vuelta nel monesteriu de Rila, anque'l cuerpu sigue en paradoriu desconocíu.
Ancestro
Ancestros de Boris III de Bulgaria
Montverdun
Montverdun ye una comuña francesa del departamentu de Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Joseph Goebbels
Paul Joseph Goebbels foi'l ministru de propaganda d'Adolf Hitler (n'alemán Propagandaministerium) na Alemaña Nazi. Foi una figura clave del réxime, conocíu pola so capacidá retórica y de persuasión.
Una famosa cita atribuyía a Goebbels, inda emplegada anguaño abondo ye: "Una mentira repetida milenta vegaes conviértese nuna verdá"
Écurey-en-Verdunois
Écurey-en-Verdunois ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Las Palmas de Gran Canaria
Las Palmas de Gran Canaria (Las Palmas) ye una ciudá y conceyu español perteneciente a la provincia de Las Palmas. Ta allugada al noreste de la islla de Gran Canaria, ye la capital de la islla y de la so provincia. Xunto con Santa Cruz de Tenerife caltién asinamesmo la capitalidá de la Comunidad Autónoma de Canaries y ye sede de la Delegación del Gobiernu. Arriendes, ye la ciudá con mayor númberu d'habitantes de Canaries y la octava d'España, con una población de.
El conceyu tien una estensión de 100,55 km² (Institutu Canariu d'Estadística, 2003). La so altitú ye de 8 metros sobro'l nivel del mar (na parte más meridional). El clima ye de lluvies escases, con una temperatura media d'unos 20 °C.
Historia
Enantes de l'arribada de Juan Rejón, la islla taba habitada polos guanches, aboríxenes pobladores. El 24 de xunu (día de San Xuan), entámase la conquista de la islla de Gran Canaria, nel desbentíu de Guiniguada, anguaño, güeria de Vegueta.
Monsunia, Beiträge zur Kenntniss der Vegetation des Süd- und Ostasiatischen Monsungebietes
Monsunia, Beiträge zur Kenntniss der Vegetation des Süd- und Ostasiatischen Monsungebietes (embrivíu Monsunia) ye un llibru ilustráu con descripciones botániques escritu pol botánicu, pteridólogu, y espertu na industria agrícola, Otto Warburg. Espublizóse en Leipzig nel añu 1900.
Kazushi Mitsuhira
Kazushi Mitsuhira (三平 和司, ) ye un futbolista xaponés.
Mornand-en-Forez
Mornand-en-Forez ye una comuña francesa del departamentu de Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Sumo
Sumo (相撲, sumō), consideráu por munchos el deporte nacional de Xapón, tien los guaños allá una vezona. Los primeros rexistros escritos de Xapón, dataos nel sieglu VIII d.C., conseñen el primer tornéu de sumo nel 23 d.C., per aciu concretamente del pidimientu del emperador, y el combate continuaba hasta qu'un home taba demasiao mancáu pa siguir. Nel 728 d.C., l'emperador Shōmu Tennō (聖武 天皇, 701-756) entamó a celebrar torneos oficiales de sumo nos festivales anuales de la collecha. Esta tradición de facer torneos delantre l'emperador continuó, pero espardióse pasu ente pasu, con torneos que tamién se celebraben nos festivales Shinto, y l'entrenamientu de sumo foi col tiempu amestándose al entrenamientu militar. Pal sieglu XVII, el sumo yera un deporte profesional organizáu, abiertu al públicu, del que gociaben tanto la clas alta como’l común.
Güei’l sumo retién munchos de los sos rebilicoques tradicionales, incluyendo un árbitru vistíu de sacerdote Shinto, y un ritual onde los competidores palmotien, apatayen, y avienten dél sal nel ronchu enantes de cada combate. Pa ganar un combate los competidores empleguen téuniques de proyeición y agarre pa llevar al otru al suelu; pierde’l primeru en cincar en suelu con una parte del cuerpu que nun seyan los pies, o en tocar fuera’l ronchu con cualesquier parte del cuerpu. En Xapón fáense al añu seis grandes torneos, y los nomes y graos relativos de cada lluchador profesional espublícense dempués de cada tornéu nuna llista official llamada banzuke, que siguen relixosamente los acérrimes del sumo.
Autódromu de Sochi
El Autódromu de Sochi, (Rusu: Сочи Автодром) enantes denomináu Circuitu del Parque Olímpicu de Sochi ye un circuitu de carreres de Fórmula 1 de 5,8km construyíu nel Parque Olímpicu del balneariu de Sochi, Krai de Krasnodar, Rusia.
Alluga'l Gran Premiu de Rusia de Fórmula 1 dende 2014, empezando un contratu de siete años; sicasí, de primeres presumíase de que la carrera podría retrasar hasta 2015 si'l Comité Olímpicu Internacional consideraba que los preparativos pa la carrera interfieren cola celebración de los Xuegos Olímpicos d'iviernu de Sochi 2014, sicasí, el comité organizador de la competencia dio lluz verde p'allugar el Gran Premiu na temporada 2014 como se tenía de primeres. A la fin, apostáronse los díes 9, 10, 11 y 12 d'ochobre de 2014.
La construcción del Circuitu del Parque Olímpicu de Sochi, marca'l final d'una campaña de trenta años pa tener un Gran premiu en Rusia, con planes pa un "Gran Premiu de la Xunión Soviética" orixinarios yá en 1983, antes de ser abandonáu por "razones burocrátiques" y de dellos intentos fallíos nos años entemedios.
El circuitu
thumb|left|La salida del Gran Premiu de Rusia de 2014 El circuitu de 5.848 quilómetros ye'l cuartu más llargu nel calendariu de la Fórmula Unu, detrás de Spa-Francorchamps en Bélxica; el Circuitu urbanu de Bakú, n'Azerbaixán; y Silverstone, nel Reinu Xuníu. El circuitu ta construyíu alredor del parque olímpicu de Sochi, onde s'atopen dellos edificios construyíos pa los Xuegos Olímpicos d'iviernu de 2014 que fueron sede de les competiciones de ḥoquei sobre xelu, patinaxe de velocidá, curling, patinaxe artísticu, pista curtia, etc., y l'Estadiu Olímpicu de Sochi, onde se llevaron a cabu les ceremonies d'apertura y de zarru.
thumb|El circuitu, en construcción, el 14 d'abril de 2014. Diseñáu pol arquiteutu alemán Hermann Tilke, tien la parrilla de salida nel estremu norte del Parque Olímpicu xunto a la estación de tren, mirando al suroeste escontra la mariña del Mar Negru. Entós, continua a lo llargo de la parte esterior de la Plaza de les Medayes, na que se celebraben les ceremonies d'entrega de medayes. De siguío arrodia la plaza y hai trés curves alredor del Palaciu de Xelu Bolshói. Entós, llegar a una serie de curves zarraes antes de xirar escontra'l norte, onde la pista bordia'l Parque Olímpicu. Depués pasa los centros de patinaxe y de curling, pa dempués xirar por detrás del paddock escontra la estación de tren, y completar el circuitu con dos xiros de noventa graos a la derecha. Unos 1,7 quilómetros de pista tán compartíos cola vía pública.
1941
Abreviatures
° : fecha de nacencia
† : fecha de la muerte
Antonín Dvořák
Antonín Leopold Dvořák, tamién conocíu como Anton Dvorak foi un compositor checu, posrománticu y nacionalista, unu de los grandes compositores de la segunda metá del sieglu XIX. Ensin perder una amplia proyeición internacional, supo estrayer les esencies de la música de la so tierra (Bohemia). Ensin dulda la ss obra más célebre ye la Sinfonía del Nuevu Mundu.
Moosflora der Harzes
Moosflora der Harzes (embrivíu Moosfl. Harz.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques que foi escritu por Leopold Loeske y espublizáu n'en l'añu 1903.
Kyudo
Con too, del sieglu XVI n'adelantre les armes de fuegu foron arrequexando adulces al arcu como arma de guerra dominante. Como ésti perdió la so importancia como arma de guerra, y baxo la influencia del Budismu, Shinto, Taoísmu y Confucianismu, l'arquería xaponesa evolucionó al kyudo, la “vía del arcu". En delles escueles el kyudo prautícase como una práutica contemplativa enforma refinada, mentanto n'otres prautícase como un deporte modernu.
Alcalde de Les Palmes de Gran Canaria
El alcalde de Les Palmes de Gran Canaria (como órgano de gobiernu de calter unipersonal), ye l'encargáu de presidir el Plenu (de la mesma órgano de gobiernu pero de calter colexáu) nel Conceyu de Les Palmes de Gran Canaria, que ye una alministración pública d'ámbitu territorial llocal pa esti conceyu español. En mayu de 2011 Juan José Cardona, del Partíu Popular foi escoyíu pa sustituyir en dichu cargo a Jerónimo Saavedra Acevedo, del Partíu Socialista Obreru Español (PSOE). Tomar de posesión oficial tuvo llugar el 11 de xunu.
El primer alcalde
El Conceyu de Les Palmes de Gran Canaria tuvo un total de 70 alcaldes, incluyendo al actual, dende la so fundación como tal en 1812. El primer alcalde de la ciudá foi'l coronel José María de Quintana y Llarena, enantes nomáu alcalde mayor, qu'asumió'l cargu como primer alcalde constitucional, ocupando'l cargu per espaciu de dos años hasta qu'en 1814 foi abolida la Constitución de 1812 pol rei Fernandu VII, retornándose al anterior sistema d'alministración llocal. Años más tarde, coincidiendo col final de la rexencia d'Espartero, volvería asumir l'alcaldía ente abril de 1843 y marzu de 1844.
Alcaldes que pasaron a la historia
Ente los 70 alcaldes, pasaron a la historia especialmente Antonio López Botas, Felipe Massieu y Falcón, Ambrosio Hurtado de Mendoza, Nicolás Díaz-Saavedra Navarro y Juan Rodríguez Doreste; amás de
Alcaldía de Les Palmes de Gran Canaria
Alcaldes titulares o oficiales del Conceyu de Les Palmes de Gran Canaria n'orde cronolóxicu en que tuvieron exerciendo como tales dende la Constitución de 1812 hasta l'actualidá.
1812-1852: Alcaldes constitucionales y de la Restauración Absolutista
Les Cortes de Cádiz de 1812, nes sos novedoses reglamentaciones, establecieron normes qu'habríen de redefinir les atribuciones de los antiguos correxidores y la reorganización del aparatu estatal a tolos niveles, y nos ámbitos provincial y municipal so los principios de la representación política ciudadana per mediu del sufraxu indireutu. Sicasí, col entamu de la restauración absolutista el 4 de mayu de 1814, el rei Fernandu VII decreta illegales les Cortes de Cádiz, y la so obra llexislativa posterior, fundamentalmente la Constitución de 1812, sumiendo les diputaciones y conceyos constitucionales según otres instituciones presistentes que nun seríen recuperaes nuevamente hasta l'entamu del Trieniu Lliberal en 1820.
1852-1872: Alcaldes de la primer Monarquía constitucional
Al espuntar l'añu 1852 entá siguíen les obres de reconstrucción de les cases consitoriales, dafechu destruyíes diez años antes por causa de un pavorosu quema qu'empezó la nueche del 29 de marzu de 1842 y tamién afaró con bona parte de los archivos municipales. Nesi mesmu añu suprimióse definitivamente'l cargu del alcalde-correxidor, constituyéndose una nueva corporación municipal, siendo designáu como alcalde José del Castillo-Olivares y Falcón y como primer teniente d'alcalde Sebastián Suárez Naranxal, quien al añu siguiente pasó a ser titular de la corporación hasta 1857.
1872-1883: Alcaldes de la Primer República y de la Restauración
Col arrenunciu d'Amadeo de Saboya al tronu d'España, sobrevieno'l 11 de febreru de 1873 la Primer República Española, que foi proclamada en Les Palmes nun actu celebráu, con toa solemnidá y salves d'artillería, na plaza de Santa Ana, ante'l edificiu del conceyu. Mientres esti periodu de tiempu, nos empiezos de la restauración borbónica y hasta el fallecimientu prematuru del rei Alfonsu XII, el Conceyu de Les Palmes tuvo presidíu por dellos alcaldes:
1885-1895: Alcaldes nos primeros tiempos de la Rexencia
Mientres los primeros tiempos de la rexencia de la reina viuda y madre María Cristina d'Habsburgu-Lorena, Les Palmes de Gran Canaria tuvo los siguientes alcaldes:
1903-1922: Alcaldes de la Monarquía Parllamentaria
Cola declaración de la mayoría d'edá del rei Alfonsu XIII nel añu 1902 y la finalización de la etapa de rexencia de la so madre, cerróse la primer etapa del periodu políticu monárquicu, tamién conocíu como de la restauración borbónica, dando pasu a la monarquía parllamentaria n'España. Mientres esi tiempu, Les Palmes de Gran Canaria tuvo los siguientes alcaldes:
Alan Rickman
Alan Sidney Patrick Rickman foi un actor y direutor de cine británicu.
Biografía
Yera'l segundu fíu d'una familia de clase trabayadora compuesta por un padre irlandés y una madre galesa. Tenía un hermanu mayor (David) y dos hermanos menores (Michael y Sheila).
Estudió gracies a una beca na Latymer School, onde empezó a intervenir en producciones escolares. Influyíu pol so fináu padre, un pintor y decorador que morrió de cáncer cuando Alan tenía solamente 8 años, decidió convertise en diseñador gráficu estudiando na Chelsea College of Art. Coles mesmes realizaba los sos primeros galanes como intérprete na compañía amateur teatral The Brook Green Players, onde actuaba tamién la so futura novia Rima Horton.
En probando fortuna con una empresa de diseñu con dellos amigos, a los 26 años decide solicitar una beca pa estudiar na Royal Academy of Dramatic Art o RADA (Londres), de la que foi'l so vicepresidente dende 2003 hasta la so muerte. Foi aceptáu n'interpretando un pasaxe de Ricardu III, de William Shakespeare.
En febreru de 1978 debutó nel so primer papel televisivu como Teobaldo na obra de teatru Romeo y Julieta en formatu de miniserie pa la cadena BBC. En 1982 protagonizó la so primer película pa televisión, Busted. Esi mesmu añu algamó la reconocencia de públicu y crítica pol so papel de Reverendu Obadiah Slope nuna adautación de Les torres de Barchester, d'Anthony Trollope llamada The Chronicles of Barsetshire, tamién pa la BBC.
En teatru saltó a la fama en Les liaisons dangereuses (Dangerous Liaisons, 1985-1987), una novela epistolar de Pierre Choderlos de Laclos, afecha por Christopher Hampton y dirixida por Howard Davies. Rickman interpretó al Vizconde de Valmont y Lindsay Duncan a la Marquesa de Merteuil. El so enorme ésitu nel West End y Broadway llamó l'atención de los productores de Hollywood, que nel intre quixeron faese colos derechos de la obra pa realizar una película na que nun cuntaron con nengún de los actores de la obra de teatru.
Entró na Royal Shakespeare Company per primer vegada en 1978 y, n'abandonando la compañía unos años dempués, volvería de nuevu en 1985. Nesta segunda etapa interpretó papeles como: Henrik Hoefgen, na adautación teatral de la novela Mephisto (1986); Jacques, en Como gustéis (1985); Aquiles, en Troilo y Crésida (1985); Hamlet, nel so homónima (1992); Antonio, en Antonio y Cleopatra (1998).
En 1988, y tres una dilatada carrera teatral, actuó na so primer película: Die Hard, a les órdenes de John McTiernan, lo que supunxo l'entamu d'una destacada carrera cinematográfica. Na cinta interpreta al villanu Hans Gruber, un xeniu alemán y terrorista qu'entama'l secuestru d'un edificiu llamáu Nakatomi Plaza, col fin de sustraer toles riqueces que nesti atopábense mientres a lo postrero toma a tolos sos emplegaos como rehenes cuando estos celebraben la fiesta de Navidá.
Mientres los años siguientes actuó en delles películes, ente elles Robin Hood: Prince of Thieves (1992), Sense and Sensibility (1995), Dogma (1999), la parodia de Star Trek titulada Héroes fuera d'órbita (1999), Love Actually (2003), la película de Tim Burton Sweeney Todd (2007) -basada nel musical de Broadway, na qu'interpreta al xuez Turpin- y toles entregues de la saga de Harry Potter (2001, 2002, 2004, 2005, 2007, 2009, 2010, 2011), basada nes noveles de l'autora británica J. K. Rowling, onde interpretó al profesor de mestranzos Severus Snape y pola que recibió numberosos aponderamientos y calificar como unu de los sos meyores trabayos. Hai de solliñar que foi Rowling quien propunxo a Rickman pal papel y ye unu de los pocos actores a los que cuntó dellos secretos sobre los sos personaxes primero que fueren revelaos nos llibros.
En 1997 rodó la so primer película como direutor cinematográficu, L'invitáu d'iviernu, protagonizada por Phyllida Law y Emma Thompson. En 2014 estrena'l so segundu filme como direutor, A Little Chaos, nel que Rickman interpreta al rei Lluis XIV. La cinta cuntó coles actuaciones de Kate Winslet, Matthias Schoenaerts, Stanley Tucci, Helen McCrory y Steven Waddington, ente otros.
Tocantes a la so vida personal, en 2012 casóse cola política Rima Horton, con quien caltenía una rellación dende 1965. La ceremonia celebróse de callao en Nueva York y el fechu foi reveláu solu trés años dempués. Hasta l'añu 1977 calteníen residencies separaes, pero esi añu adquirieron una residencia común en Hammersmith.
Fallecimientu
Rickman finó'l 14 de xineru de 2016 en Londres por causa de un cáncer d'entrellenzu a los 69 años. Atopar n'estáu grave.
Abdul Naza Alhassan
Abdul Naza Alhassan ye un futbolista de Ghana.
Eix
Eix ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Alcalde de Santa Cruz de Tenerife
right|240px L'alcalde de Santa Cruz de Tenerife (como órganu de gobiernu de calter unipersonal) ye l'encargáu de presidir el Plenu (del mesmu órganu de gobiernu pero de calter colexáu) nel Conceyu de Santa Cruz de Tenerife, que ye una alministración pública d'ámbitu territorial llocal pa esti conceyu español.
Alcaldes
Llista d'alcaldes de Santa Cruz de Tenerife:
Nandax
Nandax ye una comuña francesa del departamentu de Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Abdelmalek Sellal
Abdelmalek Sellal ye un políticu arxelín, primer ministru del país en dos etapes, primeru ente'l 3 de setiembre de 2012 hasta'l 13 de marzu de 2014 y dende'l 29 d'abril de 2014 al 25 de mayu de 2017. Enantes de dirixir el gobiernu ocupó diversos ministerios: d'Interior ente 1998 y 1999, de Mocedá y Deportes de 1999 a 2001, de Trabayu de 2001 a 2002, de Tresportes de 2002 a 2004 y de Recursos Hidrolóxicos de 2004 a 2012.
Primer ministru
Foi nomáu primer ministru en setiembre de 2012 pol presidente Abdelaziz Bouteflika, cuatro meses dempués de la contundente victoria del so partíu, el Frente de Lliberación Nacional, nes eleiciones llexislatives. Según un comunicáu del presidente, l'anterior primer ministru, Ahmed Ouyahia, que nun lideró'l partíu nes eleiciones, presentara la so dimisión. El mesmu comunicáu señalaba que la principal misión de Sella yera preparar la reforma de la Constitución. En marzu de 2014 foi sustituyíu nel cargu por Youcef Yousfi.
Mangora
Mangora ye un xéneru d'arañes araneomorfes de la familia Araneidae.
Les Éparges
Les Éparges ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Mangora
Distribución
Alcuéntrase na zona paleártica y Indomalaya.
Llista d'especies
Según "The World Spider Catalog 12.0":
Icterus cayanensis
Icterus cayanensis, conocíu en Venezuela como tordu de nales canela o turpial de moriche, ye una especie d'ave paseriforme perteneciente a la familia Icteridae.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase en Bolivia, Brasil, Ecuador, Guayana Francesa, Guyana, Perú, Surinam y Venezuela. El hábitat d'esta especie son les concentraciones de palma Mauritia flexuosa en terrenes pantanosos o inundables n'árees abiertes o de monte, tando presente tamién nos cantos y el dosel del monte húmedu tropical.
Descripción
Mide 20 cm de llargor. Plumaxe negru brillante con un llurdiu castañu a anaranxada nel costazu. Picu finu y agudu. Cuerpu espodáu y cola llarga.
Subespecies
L'estudiu xenéticu dexó dixebrar en dos clados les subespecies que yeren incluyíes nesta especie, el primeru inclúi dos subespecies que son les que realmente s'inclúin agora en Icterus cayanensis :
Les otres cuatro formen un grupu monofiléticu, anguaño incluyíu na especie Icterus pyrrhopterus
Allah Peliharakan Sultan
Allah Peliharakan Sultan (Jawi: الله فليهاراكن سلطن ) (Dios guarde al Sultán) ye l'himnu nacional de Brunéi Darussalam. La lletra cantar en malayu, l'idioma oficial del país. Foi escritu por Pengiran Haji Mohamed Yusuf bin Pengiran Abdul Rahim (depués condecoráu col títulu Yang Amat Mulia Pengiran Setia Negara), con música compuesta por Haji Awang Besar bin Sagap en 1947.
Foi oficializáu en 1951 como himnu del protectoráu británicu de Brunéi, y adoptáu como himnu nacional depués de la independencia del Reinu Xuníu, a partir del 1º de xineru de 1984.
Cáceres
Cáceres (Caçris n'estremeñu, Cáciris en fala de Xálima) ye la capital de la provincia homónima, ye una ciudá allugada na estaya central de l'antigua provincia romana de la Lusitania, na comunidá autónoma d'Estremadura, con 90.218 habitantes (censu INE a 1 de xineru de 2006). Ye la ciudá más grande y poblao de la provincia, recoyendo el 21,85% de la población total de la mesma.
Foi declarada en 1986 Patrimoniu de la Humanidá pola UNESCO, darréu que caltién ún de los conxuntos urbanos de la Edá Media y del Renacimientu más completos del mundu.
João Sales
João Sales ye un futbolista brasilanu.
Fumariaceae
Inclúi populares plantes de xardín, como
Nesa familia hai munches plantes trataes como de la Familia Hypecoaceae con una docena y media de xéneros y delles centenes d'especies, orixinaries del Hemisferiu Norte y de Sudáfrica.
Dinar arxelín
thumb|right|250px|Moneda de 20 dinares. El dinar arxelín (n'árabe دينار جزائري dinar jaza'iri, o a cencielles دينار dinar; en francés dinar algérien) ye la moneda oficial d'Arxelia dende'l 1 d'abril de 1964, cuando sustituyó al empar al francu arxelín. El so códigu ISO 4217 ye DZD y la so abreviación ye DA. El so nome deriva del denariu romanu. La moneda estrémase en 100 céntimos.
Monedes
En 1964, cuando apaeció'l dinar arxelín, púnxose en circulación una serie de monedes de 1, 2, 5, 10, 20 y 50 céntimos. L'anversu de toles monedes amosaba l'emblema del país, mientres que l'aviesu amosaba'l valor de la moneda en númberos árabes.
Billetes
La primer serie de billetes de dinares arxelinos emitió en 1964 en denominaciones de 5, 10, 50 y 100 dinares. Una segunda serie apaeció en 1970, compuesta por billetes de 5, 10, 50, 100 y 500 dinares. Al contrariu que l'anterior moneda del país, el francu arxelín, los testos nos anversos de los billetes tán escritos n'árabe, y los de los aviesos en francés.
Morphologische Studien über die Orchideenblüthe
Morphologische Studien über die Orchideenblüthe (embrivíu Morph. Stud. Orchideenbl.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques editáu pol botánicu, micólogu, pteridólogu, algólogu alemán, Ernst Hugo Heinrich Pfitzer. Espublizóse en Heidelberg l'añu 1886.
Icterus chrysater
Distribución y hábitat
Ye nativu de Méxicu, Belice, Guatemala, El Salvador, Hondures, Nicaragua, Panamá y Colombia.
El so hábitat natural compónse de monte subtropical y tropical y sabana, dende'l nivel del mar hasta 2500 msnm, anque foi reparáu hasta una altitú de 2900 msnm. Prefier montes abiertos y carbes. Ye una especie común en montes de pinu-encino, anque asocede tamién en monte nublu y plantíos de plátanu.
Subespecies
Estrémense les siguientes subespecies:
Cleofe Borromeo Gabrielli
Cleofe Borromeo Gabrielli foi una poeta italiana. Fía de d'Andrea Borromeo y Francesca Pio di Carpi, la tradición lliteraria la conseña col apellíu del so home Filippo Gabrielli.
Dempués de pasar la so infancia y adolescencia n'en la corte de Borso d'Esti en Ferrara, escontra 1455 treslladar a Gubbio, onde'l so padre ocupó'l cargu d'alcalde. Esi mesmu añu celebró'l matrimoniu ente Cleofe y Filippo, qu'entós tenía unos 40 años y ocupaba importantes cargos na corte de Federico da Montefeltro.
El poema, de tradición petrarquista, puede inspirar a los frescos del Salone dei Mesi nel Palazzo Schifanoia en Ferrara.
Ente'l so fíos atopa Federico, qu'en 1483 xunir en matrimoniu cola poeta Contarina Ubaldini della Carda, fía de Guidantonio Ubaldini y de la veneciana Contarini Altadonna.
Década de 1960
La Década del 1960 foi la que trescurrió ente'l 1 de xineru de 1960 y el 31 d'avientu de 1969.
Épiez-sur-Meuse
Épiez-sur-Meuse ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Década de 1960
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Tabla añal ( Sieglu XIX - Sieglu XX - Sieglu XXI)
Épiez-sur-Meuse
Tien una población de y una superficie de  km².
Dracule Mihawk
Dracule Mihawk (ジュラキュール・ミホーク) ye un personaxe del anime y manga One Piece d'Eiichirō Oda. Ye un shichibukai y tamién el meyor espadachín del mundu.
Apariencia
Mihawk (o Güeyos de Ferre) usa un bien decorativu y ornamental paxellu color negru y vinotinto. Tien tamién un sombreru de nala ancha decoráu con una pluma llarga, un collar en forma de cruz, qu'en realidá ye una daga, y una xigantesca espada col filu negru. El so llamatu vien de los sos caltriantes y mariellos güeyos que-y faen paecer un ferre.
Personalidá
Mihawk ye, posiblemente, unu de los personaxes más serios en One Piece. A pesar de que ye "Un espadachín sobre tolos espadachines del mundu", Mihawk tien los pies na tierra. Por cuenta de esto, ye capaz de reconocer el talentu cuando lo ve. Ello ye que el so deséu ye ver a Roronoa Zoro devasalo en viendo la increíble determinación y fuercia de voluntá qu'amosó mientres la so curtia batalla. Tamién puede dicise que-y gustaría ver a Luffy siendo'l rei de los pirates, pos tamién vio n'este'l so gran motivación por llograr la so meta. Mihawk tien un sentíu del honor del cual otros Shichibukai paecen escarecer.
Mihawk ye bastante selectivu a la de realizar les sos xeres de Shichibukai, como evidencia la hestoria de faltes que tien a les xuntes cola Marina, según la so decisión de cazar y esterminar a unos pirates en llugar d'a otros. Zeff especuló alrodiu de la razón pola cual Mihawk atacó a Don Krieg y la so flota y llegó a la conclusión de que lo fixo solo porque alteriaron el so pigazu. Anque la razón real pola que los atacó sigui siendo desconocida, Mihawk almitió que la única razón pola que los siguió hasta'l East Blue dende'l Grand Line foi por diversión.
Habilidaes
Dracule Mihawk ye'l espadachín más fuerte del mundu: ye'l meyor espadachín de tolos espadachines, como lo llama'l vieyu Zeff, nel restorán Baratie, cuando fai la so primer apaición nel anime. El so poder ye similar al de Shanks como lo demuestra pol fechu de que dambos llucharon n'igualdá de condiciones más d'una vegada. Por cuenta del so estatus y poder, ganalo ye l'oxetivu final de Roronoa Zoro. Ello ye que el nivel de Mihawk ye tan grande que Don Krieg acusar de tener el poder d'una Fruta del Diañu; sicasí, nos Databooks, les sos capacidaes paecen ser a cencielles pura habilidá y fuercia.
Como correspuende al so epítetu, tien una vista escepcional, pudo siguir fácilmente los movimientos a alta velocidá del Gear Second de Luffy en Marineford y ataca-y con estrema precisión, llanzando una corte de llargu algame escontra él mientres circula alredor de los demás.
Mihawk viaxa pel mundu nuna balsa con forma de féretro con dos veles de cera con flamas verdes, una pequeña siella negra y un pequeñu mástil con vela tamién negra. El fechu de que puede viaxar al traviés de los bravos mares del Grand Line nuna barcaza tan pequeña ye otru testamentu a les sos increíbles habilidaes. La so primer demostración de poder foi cuando destruyó él solo les 50 naves de la flota de Don Krieg, dexando solo la so nave principal seriamente estropiada. Una mínima parte de les sos capacidaes pudieron vese mientres la Saga Baratie, ónde tamién foi la primer vegada que se-y vio personalmente. Apaeció de sópitu, cortando en cachos el gran barcu de Don Krieg. Naquél alcuentru, Zoro retó-y a un duelu. Mihawk foi capaz d'humildar a Zoro ensin nengún esfuerciu, deteniendo los sos trés espaes con tan solo una pequeña daga y asegurando que podría habe-y derrotáu con daqué inda más pequeñu. Mihawk llogró solmena-y dellos golpes a Zoro ensin nengún tipu de dificultá y nun quixo usar la Kokutou Yoru hasta que nun vio la gran determinación de Zoro. El duelu terminó cuándo los dos espadachines topetaron les sos armes per última vegada, ónde Zoro usó'l so meyor ataque (naquel momentu). Aun así, Mihawk destruyó dos de les sos espaes, dexando namái intacta la que llevaba na boca (la Wadou Ichimonji).
Tamién, el fechu de que Mihawk solía ser un rival de Shanks, unu de los Yonkou, implica que Mihawk podría ser unu de los personaxes más poderosos de la serie.
Más tarde, na batalla contra Barbablanca, Mihawk llanza un poderosu ataque a distancia tan grande como'l Moby Dick que foi capaz de partir el mar conxeláu por Aokiji, suxuriendo les capacidaes del espadachín. Un personaxe dixo qu'aquél yera "La Estocada más poderosa del mundu". Demostró tamién una axilidá sobrehumana, tornando con facilidá a Emporiu Ivankov quien lu escorría y pegando un saltu a delles decenes de metros, depués del cual intentó caye-y enriba a Luffy; un llogru entá más increíble si considérase que cargaba col gran pesu de la so enorme espada, que nun paeció afecta-y no absoluto. Tamién ganó d'un solu golpe a Daz Bones (Mr. 1) -quien ta fechu de metal y había-y banda gran trabayu a Zoro, que quedó bien quebráu antes de poder vencelo- y a Jinbe, otru de los Shichibukai, antiguu xefe de Arlong y el gyojin vivu más poderosu vistu hasta agora.
Armes
Ye dueñu de la espada negra Kokutō Yoru, que según Tashigi, ye una de les 12 Saijo Ō Wazamono (Espaes de Grau Supremu), y ye la espada más poderosa del mundu. Afatada con adornos varios, cuasi del tamañu del so cuerpu, cola empuñadura que recuerda una cruz y un filu llargu y negru brillosu. Con ella cortó en dos la nave de Krieg y -y infligió a Zoro la so carauterística mancada nel pechu. Amás, Mihawk usó esta espada pa lluchar con Luffy en Marineford siendo capaz de cortar l'enorme Iceber qu'había detrás de Luffy pola metá.
Pasáu
Enforma del pasáu de Mihawk desconozse, anque ye sabíu que dalguna vegada foi amigu y rival de Shanks y que tuvo presente na execución de Gold D. Roger. Les sos batalles fixeron ecu per tol mundu ya inclusive Mihawk buscar pa entablar duelos. Depués de que Shanks perdiera'l so brazu 10 años tras, Mihawk cesó de retalo. En dalgún puntu de la hestoria, Mihawk ganóse'l títulu del "meyor espadachín del mundu" y tamién foi nomáu shichibukai.
Apaición en Baratie
Mihawk gana a l'armada de Krieg nel Grand Line; la destrucción de la so armada obliga al pirata a tornar a East Blue. Sicasí Mihawk sigue a Krieg hasta'l Restorán Baratie y destrúi la so nave insinia. Nel Baratie atópense los pirates del Sombreru de Paya y Zoro darréu retar a un duelu. Mihawk humilda a Zoro venciéndolo con una pequeña daga. Sicasí, el shichibukai sosprender al ver l'espíritu de Zoro, asina que lo honra enfrentándolo cola so espada. Mihawk gana fácilmente a Zoro y destrúi dos de los sos trés espaes. Zoro almite la so derrota y da-y la cara a Mihawk, y píde-y ser ganáu frente por frente. Mihawk acepta y solména-y un xigantescu corte diagonal al traviés del so pechu, pero dexar con vida. Depués d'eso, Mihawk reta a Zoro a que lo supere y qu'ensin importar cuánto tiempu se tarde, él taría esperar.
Shanks y Mihawk
Pocu dempués d'eso, Mihawk ye vistu visitando a Shanks pa comunica-y la noticia del ascensu de Luffy. Depués d'eso, toma parte na xunta colos Marinos y dos de los sos colegues shichibukai, Donquixote Doflamingo y Bartholomew Kuma a lo que Sengoku l'almirante de la flota queda sosprendíu pos de tolos shichibukai pensaba que'l sería el postreru n'apaecer.
El xigantescu incidente
Dempués vióse-y axuntáu en Mariejoa colos demás Shichibukai (menos Boa Hancock, quien apenes va en camín, y Jinbe, quién se niega a xunise a la batalla). Toos ellos, xunto colos oficiales más poderosos de la Marina, preparar pa enfrentar a Barbablanca.
Na batalla vs Barbablanca
Fai una apaición onde Doflamingo cuestióna-y sobre lo que va faer, una y bones Mihawk toca'l mangu de la so espada, y respuende que deseyaba comprobar colos sos güeyos la diferencia de poder ente Barbablanca y él mesmu. Llanza un ataque de gran magnitú, capaz de cortar el mar conxeláu por Aokiji y entá más grande que'l barcu insinia de Barbablanca llamáu Moby Dick escontra Newgate, pero esti ye deteníu pol Comandante Jozu quién tien l'habilidá de tresformar el so cuerpu en diamante.
Dempués de la llegada de Luffy, cuando ésti va en busca de la lliberación de Ace y yá habiéndose llibráu de Smoker gracies a Hancock, nel camín atopar con Mihawk, que desenfunda la so espada y ataca a Luffy sol argumentu de querer probar si'l destín del mozu salvar. Luffy ye incapaz de faer daqué más que tornar precariamente dellos ataques de Mihawk y recibir delles cortes, de dalguna manera iguar pa salvase usando a Buggy como escudu contra'l shichibukai. Buggy intenta usar a la so ventaya los poderes de la so fruta del Diañu y la so arma especial que, a última instancia, resulta inútil contra Mihawk quién a cencielles la devuelve a Buggy. Finalmente, Marcu píde-y a Vista (un comandante de Barbablanca) qu'intervenga p'ayudar al nuevu Sombreru de Paya. Mihawk diz reconoce-y y Vista sospriéndese y siéntese falagáu. Tres esto, disponer a empecipiar una batalla.
Dempués de que l'exércitu de Pacifistes lleguen, Mihawk diz-y a Vista que ye momentu de rematar el so combate, que apuerta diciendo que dambos tienen un puntu a favor. Más tarde ye vistu engarrando na plaza Oris, dempués de que los pirates consiguieron travesar el muriu.
Cuando Luffy y Emporiu Ivankov intenten llegar hasta Portgas D. Ace Mihawk intenta detenelos pero ye deteníu por Mr. 1, a quien Mihawk reconoz, pero Daz Bones nun ye rival pa él y ye ganáu fácilmente. Crocodile intervién y empieza un combate contra Mihawk, diciéndo-y que tenga curiáu porque ta de bien mal humor. Dempués ye vistu xunto a Gecko Moria contemplando'l cuerpu muertu y inerte de Barbablanca.
Cuando Shanks llega, Mihawk dexa'l campu de batalla argumentando qu'él solo vieno ayudar na guerra contra Barbablanca y que lluchar contra Shanks nun yera parte del arreglu.
Dempués de la Guerra
Dempués de la batalla, Mihawk apaez nel castiellu de la Isla Kuraigana, afirmando que Perona introducir na so casa mientres él habíase alloriáu. Ellí infórmalu de la gloriable muerte de Moria, diciendo qu'a pesar de les afirmaciones del periódicu alrodiu de que morriera mientres la batalla, él inda taba vivu a la fin de la confrontación ente los Pirates de Barbablanca y los Marinos.
Él ye vistu más tarde nes ruines cerca del castiellu, viendo a Zoro lluchando contra los babuinos armaos por tou la isla, y esplíca-y les razones del so estilu de llucha. De siguío, pide al espadachín tornar al castiellu y dexar la isla a la mañana siguiente, pero Zoro niégase, diciendo qu'él precisa llegar a Luffy, a lo que Mihawk resopla y dexar dir.
Zoro dempués torna y píde-y a Mihawk que-y entrene. Mihawk diz-y Zoro que se vaya y que ye una llocura pidi-y al so rival entrena-y. Mihawk asume entós que Zoro ye débil una y bones nun podía ganar a los babuinos y llegar al mar, pero Zoro consigue ganalos a toos. Mihawk pregúnta-y a Zoro por qué quier ser entrenáu por un enemigu y él respuende que ye por superar -y. Mihawk rise ante la idea de sigo mesmu de tomar so la so tutela a un home que sabe que tarde o aína va engarrar pol títulu del espadachín más fuerte, pero ve que Zoro ta poniendo'l so arguyu a un llau tou pol bien d'otra persona, nesti casu Luffy, colo que Mihawk acaba venciendo y diz-y a Perona que cure a Zoro pa poder empezar a entrena-y.
2 años dempués
Dempués de dos años d'entrenamientu, Zoro tornó al Archipiélagu Sabaody p'axuntase colos sos nakamas. Como resultáu d'entrenar baxu tutelar del meyor espadachín del mundu, Zoro lluz muncho más fuerte físicamente y aprendió l'habilidá de Mihawk de cortar barcos cola so espada. Amás paez ser que perdió'l so güeyu esquierdu en dalgún ataque de Mihawk mientres entrenaben. Mihawk entá nun fixo la so apaición tres el saltu del tiempu, pero posiblemente quedárase folgando na Isla Kuraigana.
Censura
Mihawk sufrió delles ediciones cuando tuvo'l so primera aparación nel anime *Na version de 4kids la espada de mihawk foi editada,por cuenta de que tenía la forma d'una cruz y eso ye referencia a la relixón, curiosamente nun editaron el mástil de la balsa de mihawk yá que tenía forma de cruz.
Moss Flora of North America
Moss Flora of North America (embrivíu Moss Fl. N. Amer.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques que foi escritu por Abel Joel Grout y espublizáu en Nueva York y Newfane (Vermont) en tres volúmenes nos años 1928-40.
Bruno Alexandre Rodrigues
Bruno Alexandre Rodrigues ye un futbolista brasilanu.
Neaux
Neaux ye una comuña francesa del departamentu de Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Chris O'Donnell
Christopher Eugene O'Donnell meyor conocíu como Chris O'Donell ye un actor d'Estaos Xuníos destacáu por interpretar conocíos papeles como Dick Grayson/Robin en Batman Forever (1995) y Batman & Robin (1997); Charlie Simms en Esencia de Muyer (1992); Peter Garrett en Llende vertical (2000); Finn Dandridge en Grey's Anatomy y Jack McAuliffe en The Company. Amás, O'Donnell, interpreta al NCIS Axente Especial G. Callen na serie de televisión de drama criminal de la CBS, NCIS: Los Angeles.
Biografía
Chris O'Donnell ye fíu de William Charles O'Donnell, direutor radiofónicu, y Julie Ann O'Donnell (nacida Rohs von Brecht), axente inmobiliaria. Ye'l menor de 7 hermanos (cuatro hermanes y tres hermanos), de los cualos unu d'ellos, Jim O'Donnell, ye especialista de cine. Criar nuna familia católica y asistió a escueles católiques romanes, incluyendo Loyola Academy en Wilmette, Illinois, onde curso la escuela secundaria y graduóse en 1988. O'Donnell asistió a la Universidá de Boston y graduóse con una llicenciatura en Ciencies na comercialización (marketing).
Carrera
O'Donnell empezó a modelar a la edá de trece años y empezó la so trayeutoria como actor interviniendo n'anuncios publicitarios ente los 14 y 16 años, siendo'l más destacáu un spot de McDonald's nel qu'apaecía xunto a Michael Jordan.
El so primer papel na televisión foi una apaición na serie Jack y Mike en 1986. Nel añu 1990, a la edá de 17 años, foi escoyíu pa encarnar al fíu na ficción de Jessica Lange en Men Don't Leave. Esi mesmu añu tuvo a puntu d'intervenir en The Prince of Tides, pero finalmente Barbra Streisand decidió da-y el papel al so fíu Jason Gould. A principios de 1990, O'Donnell participó en munches películes d'ésitu como Fried Green Tomatoes (1991) y School Ties (1992). El so primera gran oportunidá llegó en 1992 encarnando al mozu Charlie Simms en Arume de Muyer, película co-protagonizada por Al Pacino y pola que foi nomáu al Globu d'Oru na categoría de Meyor Actor de Repartu. Foi nomáu unu de los 12 nuevos prometedores actores de 1992 en Screen World, Vol. 44 de John Willis.
Tres l'ésitu de Blue Sky (1994) y Círculu d'amigos (1995), en 1995 saltaría a la fama pola so interpretación de Dick Grayson/Robin en Batman Forever (1995) y na so secuela, Batman & Robin (1997). Anque l'ésitu de taquilla, d'esta postrera, foi bien criticada y el mesmu O'Donnell denominar como un puntu baxu na so carrera. Según los informes, foi parte d'un grupu de candidatos qu'incluyíen a Leonardo DiCaprio, Matt Damon, Jude Law, Ewan McGregor, Corey Haim, Corey Feldman, Toby Stephens, y Scott Speedman. Dizse qu'O'Donnell foi la opción favorita pa interpretar a Jack Dawson na esitosa película de la 20th Century Fox, Titanic, pero DiCaprio llogró'l papel.
En 1996 O'Donnell interpretó'l papel protagonista na película The Chamber, basada na novela de John Grisham. Foi consideráu pal papel principal en Spider-Man, cuando'l proyeutu taba en desenvolvimientu con James Cameron en 1996 pero Tobey Maguire foi finalmente l'escoyíu.
Foi la eleición orixinal de los productores pal papel de James Edwards en Homes de Negru (1997), pero, dempués de qu'él lo refugó, el papel foi a Will Smith. Les películes Cookie's Fortune (1999), The Bachelor (1999) y Llende vertical (2000) namái fueron un ésitu moderáu. Nel añu 2000, desencantáu col so oficiu, decidió retirase por un tiempu col enfotu de tar más cola so familia, anque participó en dellos films independientes.
En 2004 cola película llargamente allabada Kinsey. O'Donnell tamién apaeció nesi añu del episodiu tituláu "An Old Flame with a New Wick" de la serie de televisión Two and a Half Men. En setiembre de 2005 estrenó la serie Head Cases, producida pola Fox y que cuntaba la hestoria de Jason Payne, un abogáu con problemes psicolóxicos. L'espectáculu foi'l primer espectáculu de la otoñada 2005 en ser canceláu, y namái dos episodios emitiéronse. Darréu foi escoyíu como Finn Dandridge un noviu veterinariu de Meredith Grey na serie de televisión de l'ABC, Grey's Anatomy
Participó na destacada miniserie de TNT, The Company, interpretando a un axente de la CIA, Jack McAuliffe. En 2009 foi escoyíu pa interpretar al axente especial G. Callen na serie NCIS: Los Angeles, spin-off de NCIS, dambes de la CBS. Anguaño alcuéntrase rodando la quinta temporada de la serie. En 2010, O'Donnell apaeció na secuela de la película de 2001, Cats & Dogs, Cats & Dogs: La vengación de Kitty Galore.
Vida privada
En 1997 casóse cola profesora Caroline Fentress, cola que tuvo cinco fíos. O'Donnell ye un Católicu prauticante, asiste a misa regularmente xunto a la so familia.
Faru de Ḷḷuarca
El faru de Ḷḷuarca ta allugáu na punta Focicón, que zarra pel oriente la ensenada de Ḷḷuarca, nel conceyu asturianu de Valdés. Asitiáu a 300 m del centru la villa, a la vera la ermita la Virxe Blanca y el cementeriu, puede consideráselu, como a los de Tapia o Llanes, un faru "urbanu".
En L'Atalaya, que ye como se llama'l llugar exactu nel que s'asitia'l faru, hebo ente los sieglos XVI y XVIII un fuerte pa defender la villa de los posibles ataques per mar, y ellí, al pie de la Torre Vieya (sieglu IX) yera onde los marineros del Gremio de Navegantes y Mareantes de la villa prendíen fogueres pa guiar a los barcos. Nel sieglu XIV esi gremiu instaló, y pagó pa que funcionara, una lluz en campanariu de la ermita primitiva que se construyó na zona, lo que fizo les veces de faru hasta que, el 15 de payares de 1862, foi inauguráu'l que vemos anguaño.
L'edificiu que se conserva caltién la traza orixinal. Ye rectangular y d'una planta, con teyáu de pizarra con una guardilla na cara Este, parees encalaes y sillares nes esquines. La torre ta semiadosada na cara Oeste, y ye lo más guapo del conxuntu. Tien forma de prisma cuadráu, y llenda direutamente cola carretera del faru, que pasa raspiando'l primer cuerpu de la torre, zarráu y d'unos 5 m d'altor. El segundu cuerpu ta abierto con trés vidrieres en forma d'arcu de mediu puntu, qu'allumen la escalera de caracol de fierro que val pa xubir a la llinterna.