cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
La Aldehuela
Mediu ambiente
La fauna común componer d'animales adomaos que viven nes granxes de los paisanos (caballos, vaques, oveyes, pites y gochos), lo mesmo que de animales selvaxes como xabalinos, foinos, esperteyos y martalenes. Les aves más comunes son gorriones, xilgueros, bilanos, cigüeñes, águiles, xarazos. Tocantes a los anfibios son comunes xaronques, sacaveres, sapos y culiebres, llagartos y llagarteses de distintu tipu. D'últimes destacar qu'esiste una gran variedá d'inseutos ya invertebraos.
La flora de La Aldehuela ye rica y variada yá sía nes pedaníes asitiaes nes fasteres del valle o nel llanu. Los árboles más comunes son nozales, sauces, carbayos, fresnos, encines o castaños. Los arbustos y yerbes más comunes son escobes, romeru, espinos magaleños, agatunas, guardalobo, oriéganu y ortigues meñas. Como cultivos comunes destaquen árboles frutales, ceberes y hortolices.
El conceyu forma parte de la zona de producción agrícola de les xudíes cola denominación d'orixe Xudíes d'El Barco de Ávila.
Historia
El conceyu foi integráu nel Señoríu de Valdecorneja el 27 de febreru de 1444 col nome de Aldehuela de Sancho Benito, formando parte de los llugares de los llanos, con cabeza en Piedrahíta, dientro del conceyu de Santiago. A finales del sieglu XV, col aumentu de la población, La Aldehuela adquier cierta autonomía dientro del Señoríu, lo que se recueye nes ordenances de 1497, qu'asuntos como los oficios conceyiles y ciertes capacidaes xudiciales, magar estes ordenances hubieron de ser aprobaes primeramente pol señor y el conceyu de Piedrahíta. La Aldehuela foi en 1527 el llugar de nacencia de Fernando de Toledo, que llegaría a Gran Prior de Castiella. Fernando de Toledo foi'l fíu bastardu que tuvo Fernando Álvarez de Toledo, III duque d'Alba con una molinera del llugar. A esti fechu referiríase darréu Lope de Vega na so comedia Más mal hai en La Aldegüela de lo que suena.
Demografía
El conceyu, que tien una superficie de 17,15 km², cuenta según el padrón municipal pa del INE con  habitantes y una densidá de  hab./km².
thumb|Vista del bebederu de Les Navas, nel conceyu de La Aldehuela.
Economía
Trátase d'una llocalidá eminentemente agraria y ganadera, na que namái s'alcuentren dalguna pequeña industria como carpinteríes, cerrajerías, según una cooperativa testil [cerrada en 2005]. Según estimaciones de 1992, el 68,13% de la población activa taba emplegada nel sector primariu.
Alministración y política
El so alcalde ye José Hernández Lázaro, perteneciente al Partíu Popular. La corporación ta formada n'esclusiva per cinco conceyales dichu partíu.
Monumentos
200px|right|thumb|Ilesia de La nuesa Señora de l'Asunción
Gladys Vergara
Gladys Elena Vergara Gavagnin foi una astrónoma y docente uruguaya, conocida polos sos cálculos sobre eclises na dómina en que nun lo faíen los ordenadores, y en que'l so honor nomar al asteroide (5659) Vergara.
Carrera profesional
El 18 de xunetu de 1968, los astrónomos chilenos Carlos Torres y S. Cofré, afayaron, na Estación Astronómica de Cuetu El Carbayu, en Chile, un nuevu asteroide de la petrina principal que foi Designación provisional n'astronomía denomináu provisionalmente como 1968 OA1. Depués del fallecimientu de Vergara, la Unión Astronómica Internacional (UAI) nomó a dichu asteroide como 5659 Vergara.
Trabayu na Facultá d'Inxeniería dende 1962 hasta payares del 2011, onde apuerto a docente grau 5 y Direutora del Institutu d'Agrimensura. Coles mesmes foi Direutora del Observatoriu de Montevideo, profesora del Institutu d'Agrimensura de Facultá d'Inxeniería y profesora del Institutu Batlle y Ordóñez cuando yera l'Institutu Femenín.
Vergara incentivó a les sos alumnes a mercar un telescopiu refractor UNITRON de 10 cm que foi l'utilizáu pa inaugurar l'Observatoriu del Institutu Femenín d'Enseñanza Media, Institutu Batlle y Ordóñez (IBO), del que fuera una de los fundadores en xineru de 1976.
Foi una de los fundadores del Comité Nacional de Astronomia d'Uruguái.
En Facultá d'Inxeniería foi compañera de la Lic. Profesora Esmeralda Mallada, en que'l so homenaxe nomar al asteroide (16277) Mallada.
Finó'l 5 de xunetu de 2016.
Familia
Gladys Vergara foi fía de Margarita Y. Gavagnin Crossa de Vergara, direutora fundadora de la Escuela Gran Bretaña nel Cerrito de la Victoria y de la escuela Peñarol. Tuvo una única fía, Gladys Jacqueline Valois Vergara.
Catherine Suire
Catherine Suire ye una tenista profesional francesa retirada de l'actividá, que compitió nos Xuegos Olímpicos de 1988 en Seúl. Ganó ocho títulos en modalidá dobles na so carrera profesional y algamó la posición Non. 52 nel ranking mundial el 14 de mayu de 1984.
Ismail Omar Guelleh
Ismaïl Omar Guelleh (en somalín: Ismaaciil Cumar Geelle, n'árabe: اسماعيل عُمر جليه) (Dire Dawa, Etiopía, 27 de payares de 1947) ye'l 2º presidente de la República de Xibuti. Asocedió al so tíu, Hassan Gouled Aptidon en 1999, venciendo nes eleiciones presidenciales a Moussa Ahmed Idriss col 74,1% de los votos.
En 2000 destituyó al xefe de la policía nacional, Yacin Yabeh Galab, quien más tarde protagonizó un intentu de golpe d'Estáu.
El 8 d'abril de 2005 presentóse como únicu candidatu a les eleiciones presidenciales de Xibuti, y llogró por mayoría natural un segundu mandatu de seis años.
Oposición interna
En febreru de 2011, miles de persones colaron peles cais de la capital pa esixir la dimisión del presidente. Los manifestantes reclamaron l'arrenunciu del Guelleh, que la so familia gobierna'l país dende la so independencia. La marcha puede ser considerada como una consecuencia de les revoluciones populares asocedíes n'Exiptu y Túnez y de les crecientes protestes en distintos países árabes. Les autoridaes reprimieron les protestes causando siquier una víctima fatal.
Cevdet Sunay
Cevdet Sunay foi un militar y políticu turcu.
Comandante en xefe del exércitu (1960-1966) y xefe del estáu mayor, ocupó la presidencia de Turquía de 1966 a 1973.
Saints-en-Puisaye
Saints-en-Puisaye ye una comuña francesa del departamentu de Yonne, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Jordan Belfort
Jordan R. Belfort (pronunciáu /ˈbɛlfɔːrt/ y nacíu nel barriu del Bronx de la Ciudá de Nueva York el 9 de xunetu de 1962) ye un conferenciante y antiguu broker o corredor de bolsa. Ye famosu por ser acusáu y declaráu culpable por manipulación del mercáu de valores, llaváu de dineru y otros delitos rellacionaos coles altes finances.
Belfort escribió dos llibros autobiográficos, The Wolf of Wall Street y Catching the Wolf of Wall Street, traducíos a 18 idiomes y publicaos en más de 40 países. En 2013 la so hestoria foi llevada al cine pol direutor Martin Scorsese en El Llobu de Wall Street, una adautación de les sos memories.
Primeros años
Jordan Belfort nació nel Bronx, Nueva York, en 1962. Los sos padres, Leah y Max Belfort, yeren contables, anque más tarde la so madre convertir n'abogada. Belfort ye y crióse nun llar xudíu en Bayside, nel barriu de Queens de Nueva York. Estudió y graduóse en Bioloxía pola American University.
Según Belfort, en terminando la escuela secundaria y hasta empezar la universidá, él y el so amigu íntimu de la infancia, Elliot Loewenstern, dedicar a la venta de xelaos italianos nuna sablera local, que tresportaben en neveres portátiles. Gracies a esti trabayu ganaron unos 20.000 dólares, que Belfort entamaba utilizar pa pagase un títulu de dentista, polo que se matriculó de volao nel Baltimore College of Dental Surgery. Sicasí, abandonó la institución cuando'l decanu de la mesma díxo-y: ''La edá d'oru de la odontoloxía terminó. Si usté ta equí a cencielles pa intentar faese ricu, ta nel llugar equivocáu''.
Primeros trabayos
En graduándose, Belfort empezó a trabayar como vendedor a casa de carnes y mariscos na zona de Long Island, Nueva York. Ente les sos memories y entrevistes posteriores diría qu'esi negociu tuvo un ésitu inicial: llogró crecer hasta emplegar a dellos trabayadores y vender 5000 llibres (unos 2250 kilogramos) selmanales de carne y pexe. Sicasí, col pasu del tiempu'l negociu fracasó y Belfort declarar en quiebra con 25 años. Belfort empezó la so carrera como corredor de bolsa en LF Rothschild, pero foi despidíu en 1988 por cuenta de les graves dificultaes financieres qu'empezó a tener la empresa dende'l llunes negru de 1987, que finalmente quebraría.
Stratton Oakmont y fraudes
Na década de 1990, fundó, xunto a Danny Porush, la firma de corretaje Stratton Oakmont, empresa que funcionaba como una boiler room que vendía aiciones a centavu y estafaba con aiciones fraudulentas a los inversores. Mientres los sos años como presidente de Stratton, Belfort llevó un convulso estilu de vida, con continues fiestes y una fuerte adicción a les drogues, destacando la metacualona. Stratton Oakmont llegó a emplegar a más de 1000 corredores de bolsa y participó na emisión de nueves aiciones por valor de más de 1000 millones de dólares d'unes 35 empreses, incluyendo una OPV fraudulenta de la empresa de calzáu Steve Madden Ltd. La notoriedá alcanzada pola empresa dende finales de la década de 1990 inspiró les películes Boiler Room (añu 2000) y El Llobu de Wall Street (2013). thumb|247x247px|La salida a bolsa de la compañía Steve Madden Ltd. foi seique la más sonada de les operaciones de Stratton. El regulador financieru y Securities Commissioner por Alabama, Joseph Borg, formó un grupu de trabayu multi-estatal que llevó al procesamientu de Stratton dempués de que la so oficina recibiera continues quexes de veceros de la firma. Belfort foi acusáu en 1998 de fraude de valores, llaváu de dineru y manipulación del mercáu de valores. En collaborando col FBI, foi encarceláu nuna prisión federal mientres 22 meses condergáu por Pump and dump, lo que se tradució nuna perda de 200 millones de dólares pa los inversores. Belfort tuvo qu'indemnizar con 110,4 millones a los sos antiguos veceros. Belfort conoció na cárcel a Tommy Chong, quien lo animó a escribir les sos hestories y publicar. Tres la so salida de prisión, la so amistá caltúvose.
Los fiscales federales y funcionarios de la SEC arreyaos nel casu, defendieron que «Stratton Oakmont nun yera una verdadera firma de Wall Street yá sía figurada o lliteralmente».
Indemnizaciones
Acordies colos fiscales federales y una sentencia en 2003, Belfort sigue na obligación de restituyir tou lo defraudao a les sos víctimes. La sentencia oblíga-y a pagar el 50% de los sos ingresos a los 1513 veceros qu'estafó. De los 11,6 millones de dólares que consiguieron recuperar les sos víctimes, 10,4 millones vienen de la venta de propiedaes prindaes a Belfort. Esto significa que Belfort apenes devolvió un 10% de los 110,4 millones que tien de devolver en conceutu d'indemnizaciones. N'ochobre de 2013, diversos fiscales federales presentaron una denuncia contra Belfort, al qu'acusaben de devolver tan solo 243 000 dólares nos postreros 4 años, cuando ente 2009 y 2013 tuvo unos ingresos de 1 767 209 dólares pola publicación de los sos llibros, la venta de derechos y 24 000 dólares extra poles sos charres.
Los fiscales tamién declararon en The Wall Street Journal que Belfort fuxera a Australia pa safar impuestos y despintar los sos activos a les víctimes, pero más tarde retratáronse d'estes declaraciones y emitieron una sida oficial. Belfort afirmó al traviés de la so páxina web que tenía cuenta de pidir «el 100% de les regalías» de los sos llibros y de la película de Scorsese p'apurrilo a les sos víctimes. Sicasí, en xunu de 2014, los voceros de la fiscalía federal punxeron les sos declaraciones n'entredichu, alegando que, anque recibiera dineru pola venta de los sos derechos a la película, Belfort apenes siguiera coles indemnizaciones. BusinessWeek informó que Belfort recibiera aproximao 1,2 millones de dólares, pero que d'estos solu había pagu 21.000 en restituciones. Belfort declaró entós que'l gobiernu refugara una ufierta pa utilizar el 100% de los ingresos polos sos llibros pa restituciones.
Vida personal
Belfort foi'l postreru propietariu del luxosu yate Nadine (rebautizado con esi nome n'honor a la so segunda esposa, la modelu británica Nadine Caridi), yate que nun principiu foi construyíu para Coco Chanel. El yate fundió frente a la mariña este de Cerdeña en xunu de 1996. Un grupu d'élite de buzos militares italianos pertenecientes al Comandu Raggruppamento Subacquei y Incursori Teseo Tesei rescataron a tolos sos pasaxeros y tripulación. Belfort declaró que'l naufraxu deber a la so insistencia en zarpar, en contra de los conseyos del capitán, que lu alvirtió de la presencia de fuertes raches de vientu y marexada. El yate resultó fundíu cuando una fola rompió la escotilla.
Sobriu, al paecer, dende 1998, Belfort publicó dos llibros de memories: The Wolf of Wall Street y Catching the Wolf of Wall Street, memories que fueron llevaes al cine. El primer llibru escribir nos díes siguientes a la so salida de prisión —anque primeramente escribiera un borrador inicial de 130 páxines que destruyó—. Antes de la so publicación, recibió 500 000 dólares por adelantao del so editorial, Random House, y empecipióse una guerra d'ufiertes por llograr los derechos cinematográficos del llibru. El exasistente fiscal d'Estaos Xuníos que procesó a Belfort declaró que pensaba que dellos detalles del llibru podíen ser inventaos. Finalmente llevóse a la gran pantalla la película del so llibru'l Llobu de Wall Street interpretada por Leonardo DiCaprio, y na qu'él mesmu fai un cameo a la fin de la película.
Camilo Ponce Enríquez
Camilo Ponce Enríquez xurista y destacada figura política del Ecuador. Foi Presidente Constitucional de la República dende 1956 a 1960.
Biografía
Camilo Ponce Enríquez nació en Quito'l 31 de xineru de 1912, siendo los sos padres don José Ricardo Ponce Ponce y doña Ana Luisa Enríquez Vélez. Los sos estudios primarios facer nel prestixosu Pensionado Borja de la so ciudá natal y los secundarios nel Colexu San Gabriel de los padres jesuítas. Empecipió la carrera de xurisprudencia na Universidá Central del Ecuador y rematar na Universidá de Chile, onde se recibió d'abogáu con grandes honores. Fixo tamién estudios de posgráu na Universidá de Southern en California.
Matrimoniu y descendencia
Alredor del añu 1940 casóse cola restauradora y coleicionista d'arte Dolores Gangotena y Jijón, quien-y daría cinco fíos:
Actividá política
Dende bien nueva abrazó la carrera política y consagróse a la vida pública. La vocación política nun yera ayena a la so familia, pos el so güelu paternu, Camilo Ponce Ortiz, foi una figura descollante del partíu conservador ecuatorianu nel sieglu XIX, nel que foi delles vegaes ministru, llexislador y dos veces candidatu a la presidencia. En 1939 Ponce Enríquez foi fundador y secretariu xeneral del Frente Nacional que lluchó pola implantación del sufraxu llibre nel Ecuador y darréu tamién de l'Alianza Democrática Ecuatoriana (ADE), de la cual foi unu de los sos principales líderes, qu'encabezó la Revolución del 28 de mayu de 1944 conocida como "La Gloriosa", que punxo fin al gobiernu del doctor Carlos Alberto Arroyo del Río, que taba totalmente desprestixáu pola debacle territorial de 1941, y punxo al doctor José María Velasco Ibarra per segunda vegada na Presidencia. Esti postreru designó al mozu Ponce Enríquez (32 años) como'l so Canciller y como tal correspondió-y l'honor de roblar, a nome del Ecuador, la Carta de San Francisco que creó la Organización de les Naciones Xuníes.
Con una imaxe política creciente, antes fuera yá electu Vicepresidente del Conseyu Municipal de Quito, en 1946 foi electu diputáu pola Provincia de Pichincha a l'Asamblea Constituyente, que lo designó Vicepresidente de la mesma. Foi fugazmente ministru d'obres públiques nel gobiernu de Mariano Suárez Veintimilla y en 1951, xunto con Sixto Durán Ballén y otros mozos políticos y profesionales d'orientación cristiana fundaron el Movimientu Social Cristianu (MSC), que convertiríase darréu nel Partíu Social Cristianu (PSC). Foi electu Senador funcional pola agricultura, pero dada'l so figuración y prestancia política, Velasco Ibarra nomar ministru de gobiernu mientres el so tercer mandatu (1952-1956), que gracies a Ponce Enríquez ye l'únicu de los cinco que Velasco Ibarra rematar ensin ser derrocáu. Como ministru de gobiernu, que nos fechos equivalía a un primer ministru, Ponce Enríquez acusa una oposición zarrada de lliberales y socialistes que lu apellen políticamente nel Congresu Nacional por dos causes.
Resultó candidatu pa les siguientes eleiciones presidenciales, nes cualos impúnxose per estrechu marxe al mozu lliberal Raúl Clemente Huerta, nes Eleiciones presidenciales d'Ecuador de 1956.
Presidencia
El so mandatu (1956-1960), a pesar del escepticismu de munchos, intentaría ser un exemplu de tolerancia y llibertaes ciudadanes hasta poco antes del final, en que se vería avafáu polos murnios acontecimientos de xunu de 1959, en que la represión dexaría un saldu tráxicu de dellos centenares de muertos en Guayaquil. Foi tamién una alministración que dexó al país considerable obra pública. Ponce alministró'l país con austeridá y fomentó el so desenvolvimientu en tolos órdenes. El so legáu n'infraestructura y obra pública ye visible hasta los nuesos díes: los edificios del Congresu (actual Asamblea Nacional del Ecuador), de la Cancillería, del Institutu de Seguridá Social, del Hotel Quito, de les residencies universitaries, los aeropuertos de Quito y Guayaquil, la restauración del Palaciu del Gobiernu y de la sala capitular de San Agustín, el Puertu Nuevu (edificios, dársenes, muelles, bodegues), consideráu al terminase como'l meyor de la mariña pacífica de Suramérica, l'Estadiu Modelo, l'entamu de la ponte sobre'l ríu Guayas, la ponte de Les Xuntes, el túnel Agoyán, la Escuela Cimera Politéunica de la Mariña (ESPOL), etc.
Dotó a les Fuercies Armaes d'edificios, bases y equipos. Amosóse incansable na obra vial de carreteres, pontes, túneles y en telecomunicaciones y puertos. Y en lo social promulgó'l seguru de cesantía pa emplegaos privaos y obreros. Non podía esperase d'él un tresformamientu social; pero tapó la boca a los sos adversarios cola eficacia operativa, la separación de la Ilesia y del Estáu y un gobiernu qu'intentó permediar les influencies de les oligarquíes rexonales de la Sierra y de la Mariña. Consolidó les instituciones de la democracia formal, dio aire a los partíos políticos y supo amosase más grande que la oposición de propios y estraños.
Al terminar el so mandatu, apurrió constitucionalmente el poder, pa cerrar un periodu d'estabilidá democrática que nun tuvo'l país en munchos años y caltúvose estremáu de la política mientres unos años, hasta que volvió pa oponese a la dictadura militar que s'instauró a partir de 1963. Participó viviegamente na torna a la democracia ya intervién nuevamente como candidatu presidencial en 1968, na que depués d'una zarrada campaña, foi ganáu por pocos votos por Velasco Ibarra. A partir d'ende torna la so actividá política personal, pero quedaría'l so legáu doctrinal ya ideolóxicu al traviés del Partíu Social Cristianu, que sería una fuercia eleutoral determinante nos años que siguieron a la torna democrática de 1979. Camilo Ponce Enríquez fina en Quito'l 13 de setiembre de 1976.
Matanza estudiantil de 1959
El setiembre negru de Ponce asocedió en xunu del so tercer añu de Gobiernu. Depués del suicidiu del conscripto Pablo García Macías por cuenta de los maltratos solmenaos pol capitán Galu Quevedo, el pueblu de Portoviejo sublevóse y acoradó al capitán. La xente foi reprimida. Yera'l 28 de mayu de 1959. Baxaren les esportaciones bananeras y había desemplegu. Los estudiantes de Guayaquil decretaron un paru de solidaridá con Portoviejo el dos de xunu, nel que pidieron l'arrenunciu de dellos funcionarios del gobiernu. Les manifestaciones tornáronse violentes y fueron reprimíes con muncha vehemencia. Nel actu morrieron dellos estudiantes, que los sos cadabres na so mayoría fueron escondíos pola fuercia policial. Esto xeneró más indignación popular. Sumar a la causa universitariu y desemplegáu qu'ente'l dos y trés de xunu atacaron y dieron muerte a dellos policías. Tamién empezaron los saqueos, empezando pola casa del intendente. El trés de xunu depués de que se llograra rescatar y soterrar los cuerpos de seis de los estudiantes asesinaos, los manifestantes intentaron amburar el Cuartel Modelu de la policía y depués la xefatura de seguridá, nucleu de la pesquisa poncista. Mentanto, delincuentes infiltrados qu'aprovecharon la situación escalaron la casa d'empeños y agravaron el caos na ciudá. El presidente Camilo Ponce decretó entós la Llei Marcial, dempués de lo que los tanques del Exércitu que se rexuntaren en Guayaquil el día anterior, sofitaos pola Marina, recibieron la orde del Coronel Luis Ricardo Piñeiros, tresmitida por el mesmu presidente, d'abrir fueu contra l'ensame. L'artillería militar cuntaba con ametralladores antiaéreas que dispararon a quema ropa a tol que s'atopaba nes cais. La balacera duró delles hores. Los datos oficiales falaben de 16 muertos y 89 mancaos, sicasí fontes de testigos presenciales afirmen que los muertos fueron dellos centenares, ente 500 y 800, dependiendo de les fontes.
Ponce declaró más tarde: "... Guayaquil tuvo en cantu de la destrucción.... yo... tuvi que face-yos frente, mereciendo l'aplausu de lo más representativu de Guayaquil y la xustificación del Congresu... yo ordené que la fuercia público salvara a Guayaquil... y volver a faer en circunstancies análogues". Tamién manifestó que los cayíos mientres l'acción policial, fueron "hampones y prostitutes". Sobre estos acontecimientos, poco se pudo revelar de fontes fidedignes. El mesmu Ponce Enríquez asitió los fechos d'esa manera ante la opinión pública, cerrando asina toa posibilidá a cualquier tipu d'investigación. Nunca se supo la cifra real de muertos, como tampoco los sos nomes nin tanto la de los responsables.
Si toma la versión qu'afirma que los muertos superaron los 500, la matanza de 1959 convertir na peor masacre perpetada pol Estáu en tola historia republicana. Superaría en víctimes a la matanza d'obreros de 1922 y la de Aztra en 1977, siendo namái superada pola Revolución Lliberal. Dellos académicos ya historiadores maraviar de como estos fechos fueron callaos pelos medios de comunicación.
Ministros d'Estáu
Fonte:
Otres actividaes
Ponce Enríquez destacó como importante llabrador y promotor d'iniciatives como la Editorial La Unión, que publicaría'l diariu "El Tiempu", d'importante circulación por delles décades n'Ecuador. Foi tamién profesor de Derechu Constitucional na Pontificia Universidá Católica del Ecuador.
Catherine Spaak
Catherine Spaak foi una actriz, cantante, baillarina y presentadora televisiva francesa nacionalizada italiana.
Biografía
Catherine Spaak provién d'una familia belxicana que cunta ente los sos miembros tamién artistes y homes políticos: la madre ye l'actriz Claudie Clèves, el padre Charles ye un guionista cinematográficu, la hermana Agnes foi tamién actriz y depués fotógrafa, mientres el tíu Paul-Henri desempeñó'l cargu de primer ministru de Bélxica. Dempués recitar un pequeñu papel con tan solo 14 años na película Le trou de Jacques Becker, debuta n'Italia en 1960 con Duces engaños d'Alberto Lattuada que va condicionar los sos roles socesivos, centraos sobre l'estereotipu d'una adolescente desprejuiciada. El mesmu personaxe, con oportunes variaciones, atopar en munches películes qu'interpreta na primer metá de los '60, como Diciochoañeras al sol, Il sorpasso, La noia, La caliente vida, La Parmigiana, La mentirosa y Unes ganes lloques, mientres que'l so rodaxe conoz a Fabrizio Capucci, col que se va casar en 1963 y de que la so unión, que nun duró enforma, naz Sabrina, actriz de teatru.
Coles mesmes la Dischi Ricordi ufiérta-y un contratu y son grabaos los sos primeros discos de 45 r.p.m., ente los cualos Dasme mieu (1964) (Alberto Testa-Iller Pattacini); dalgunos (Aquellos de la mía edá, versión de Tous les garçons et les filles de Françoise Hardy y L'exércitu del surf notable al igual que Nós somos los mozos) vuélvense ésitos nos Hit parade, gracies tamién a la publicidá nes variedaes televisives del sábadu nueche de les cualos de cutiu ye güéspede. En 1964 llogra la Targa d'Oru nos David de Donatello y sigue trabayando n'Italia colos más célebres autores y direutores, convirtiéndose nuna presencia repitida na comedia a la italiana (L'armada Brancaleone, Adulteriu a la italiana, La matriarca, Certo, certissimo, anzi... probabile).
En 1968 so la direición de Antonello Falqui interpreta La vilba allegre, musical televisivu estrayíu de la opereta homónima anque nes partes cantaes ta doblada por Lucía Mannucci del Quartetto Cetra, el so protagonista varonil ye Johnny Dorelli, y ente los dos naz un venceyu sentimental. Dende 1970 empieza a escribir pa delles publicaciones periodístiques, collaborando col Corriere della Sera, Amiga, Marie Claire, Il Mattino, TV Sorrises y Cantares, mientres adulces dilata l'actividá cinematográfica. Na temporada 1978-1979 recita'l rol de Rosana na comedia musical Cyrano (de Riccardo Pazzaglia y Domenico Modugno), pa la direición de Daniele De Anza; na temporada siguiente ye sustituyida por Alida Chelli.
Dende'l 28 de setiembre de 1985 hasta 1988 presenta les primeres trés ediciones de Forum col xuez Santu Licheri, al interior de Bon Domingo. Autora y presentadora del talk-show d'ésitu, el más famosu de los cualos queda Harem (más de 15 ediciones pa Rai 3), ye inda güei apreciada pol públicu pola so elegancia y refinamientu. Dende'l 26 de xineru de 2015 ye unu de los participantes de la décima edición del reality show La islla de los famosos, nel aire sobre Canal 5 y presentáu por Alessia Marcuzzi; esti trabayu atayóse'l 2 de febreru de siguío d'una decisión de la mesma Spaak. Xunto con Brigitte Bardot, participó na apelación siguida a José Barroso pa una Xornada Vexetariana Europea.
Cine
thumb|right|300px| Imaxe de la película Tres noche d'amor. thumb|right|300px| [[Fotograma de La vilba, episodiu de la película 3 notti d'amore. ]]
NGC 206
thumb|300px|NGC 206.
NGC 206 ye una nube estelar asitiada na rexón suroeste de la Galaxa d'Andrómeda, nun brazu espiral, y visible en numberoses semeyes d'ésta. Ye considerada tamién cómo una de les mayores rexones de formación estelar del Grupu Llocal.
Alcuéntrase nuna rexón llibre de gas frío, y la so estructura paez ser doble, con una rexón con una edá d'alredor de 10 millones d'años y qu'inclúi nel so cantu delles rexones HII, y otra -separada de l'anterior per una banda de polvu interestelar- d'ente 40 y 50 millones d'años d'edá y qu'inclúi delles cefeides; en dambes hai dellos cientos d'estrelles de tipu O y B.
Enllaces esternos
Hot, Luminous Stars in Selected Regions of NGC 6822, M31, and M33
Reinu d'Armenia
El Reinu d'Armenia, Gran Armenia o Armenia Mayor, foi un reino independiente ente'l 190 e. C. y el 165 d. C., y un protectoráu del Imperiu romanu ente'l 165 y el 428. Foi creáu de les cenices de l'antigua satrapía d'Armenia, que yera parte del imperiu aqueménida. Aportó nun reinu independiente so la dinastía oróntida, gracies al apoxéu del Reinu de Macedonia.
Tres la cayida del Imperiu seléucida, una de les monarquía que nacieron de les ruines del imperiu d'Alexandru Magnu, un estáu helenísticu armeniu foi fundáu en 190 e. C. por Artaxias I. Na so máxima rellumanza, ente los años 95 e. C. y 66 e. C., Armenia estendió los sos dominios sobre partes d'El Cáucasu y l'área qu'anguaño correspuende al este de Turquía, Siria y El Líbanu. Por un tiempu, Armenia foi unu de los estaos más poderosos de la rexón, hasta que foi algamada pola esfera d'influencia romana nel 66 e. C.
Darréu, Armenia foi un frecuente focu de contención ente Roma y l'Imperiu persa. Los partos forzaron a Armenia a sometese ente los años 37 y 47, cuando los romanos retomaron el control del reinu.
Sol mandatu de Nerón, los romanos entamaron una campaña (55–63) contra l'Imperiu parto, que invadiera'l reinu d'Armenia, aliáu de Roma. En ganando (60) y perder (62) Armenia, l'imperiu romanu unvió a la XV lexón Apollinaris, encabezada pol xeneral Gnaeus Domitius Córbulo, dende Panonia a Siria. Córbulo entró a los territorios de Vologases I, quien tornó'l reinu d'Armenia a Tiridates I.
L'Imperiu sasánida ocupó Armenia en 252 hasta que los romanos recuperar en 287. En 384 el reinu foi estremáu ente l'Imperiu romanu d'Oriente y los perses. Armenia Occidental prontamente incorporóse como provincia romana col nome d'Armenia Inferior (ente Pontus y Capadocia); Armenia Oriental caltúvose como reino dientro de Persia, hasta qu'en 428 la nobleza local derrocó al rei, y los sasánides instalaron a un gobernador nel so llugar.
250px|left|thumb| 250px|right|thumb|
Saligny (Yonne)
Saligny ye una comuña francesa del departamentu de Yonne, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Alexander Hamilton
Participó na Guerra de la Independencia y foi secretariu y amigu íntimu de George Washington. Ye consideráu unu de los Padres Fundadores de los Estaos Xuníos.
Tomó parte na redaición de la Constitución de los Estaos Xuníos. Pa llograr convencer a los neoyorquinos de la necesidá d'aprobala, escribió, xunto a James Madison y John Jay, una serie d'ensayos sol seudónimu de «Publius», conocíos davezu como los Papeles de la Federación» (Federalist Papers).
Foi'l creador del Partíu Federal de los Estaos Xuníos, primer partíu políticu de la historia de los Estaos Xuníos, que dirixó hasta la so muerte.
Tuvo numberosos enfrentamientos con Thomas Jefferson y con James Madison al apostar por dotar al Gobiernu interestatal de mayores competencies, ente que'l so rival inclinar a da-y mayor poder a los gobiernos estatales. Nesti contestu, produzse tamién unu de los primeros alderiques sobre economía política de los Estaos Xuníos, nel que Hamilton amuésase partidariu de fomentar la industria con midíes proteicionistes (na so Report on Manufactures), como contrapartida a la idea de fomentar l'agricultura dexando al comerciu al serviciu d'ella, postura adoptada por Thomas Jefferson; a pesar del trunfu políticu del postreru, los hamiltonianos vieron trunfar les sos idees.
Alexander Hamilton ye consideráu de cutiu el «santu patrón» de la Escuela americana que, según dellos historiadores, apoderó la política económica norteamericana a partir de 1861. Sofitó firmemente la intervención gubernamental en favor de la industria y el comerciu nacionales, a la manera de Jean-Baptiste Colbert, como llueu dende la seronda de 1781.
Hamilton oponer a los postulaos británicos de comerciu llibre, que consideraba que favorecíen los intereses de les potencies colonialistes ya imperialistes, en favor del proteicionismu norteamericanu, que sicasí favoreceríen el desarrollu industrial y l'economía de les naciones emerxentes.
Morrió nun duelu col vicepresidente Aaron Burr.
Sils
thumb|Estación de ferrocarril Sils ye un conceyu de la comarca de la Selva, na provincia de Girona, Cataluña, asitiáu nuna zona ocupada en bona parte pel antiguu llagu de Sils, desecado nel s. XIX.
Comunicaciones
La N-II pasa pol términu municipal, según la AP-7, que da accesu a la población pola so salida 9. Tien estación de Renfe, llinia de Barcelona-Girona-Frontera Francesa. Tamién tien autobuses de la empresa TEISA, que comuniquen Barcelona con Olot.
Economía
Agricultura, ganadería, esplotación forestal ya industria diversificada.
Tamazight del Marruecos Central
El tamazight del Marruecos Central o tamazight ye una variante bereber perteneciente a la familia llingüística afro-asiática y falada principalmente en Marruecos na zona del Mediu Atles por unos 3.600.000 falantes, más unos pocos n'Arxelia y Francia. A partir del sieglu VII empezó un procesu d'asimilación cola llegada de grupos de llingua árabe. Na actualidá les llingües bereberes nun tener estatus oficial en Marruecos y Arxelia.
Orixinalmente el tamazight, como otres llingües bereberes, escribíase bien pocu. Sicasí, anguaño esisten tres sistemes d'escritura pa la llingua: el tifinagh, l'alfabetu árabe y l'alfabetu llatín. En setiembre de 2003, el tifinagh empezó a ser enseñáu a los neños nes escueles marroquines, ente que l'alfabetu llatín ye preferíu polos llingüistes amazigh y los investigadores. El alifato o alfabetu árabe predomina na lliteratura bereber de Marruecos.
El tamazight ye una de les cuatro llingües bereberes más falaes xunto al cabilio, el rifeñu y el tachelhit, anda a la tema con esti postreru como la llingua bereber más falada en Marruecos. El tamazight ye faláu principalmente pola tribu de los Ait Atta y la variante meridional polos Ait Haddidu, Ait Sadden, Ait Ayach (tribu compuesta por 22 pueblos a lo llargo del ríu Ansegmir a los pies del monte Ayachi a 22 km al oeste de la ciudá de Midelt) y otres tribus. El tachelhit ye faláu nel Altu Atles y en tol sur del país, y el rifeñu, faláu nel norte, sobremanera nel Rif. El tamazight ye bien cercanu al tachelhit, de forma que falantes de dambos dialeutos pueden comunicase ensin mayores problemes; el rifeñu ye más alloñáu.
Estremar estos dialeutos puede ser complicáu debíu al fechu de que falantes d'otres llingües pueden referise tamién a la so llingua propia como tamazight. Adicionalmente, la diferencia ente estos trés dialeutos ye mayormente fonolóxica y léxica más que sintáctica. El tamazight puramente tien un altu grau de diversidá interna, incluyendo si asocede lenición. Como ye típicu nes llingües afro-asiátiques, el tamazight tien una serie de consonantes enfátiques, según uvulares y faringeales. Esti idioma tien un sistema fonémico trivocálico, pero tamién tien munches pallabres ensin estes vocales fonémicas.
Casas de Benítez
Casas de Benítez ye un conceyu español allugáu nel sur de la provincia de Cuenca, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha.
Xeografía
Asitiáu na contorna de la Manchuela, atopar a 18 km de la llocalidá albacetense de La Roda, a 59 de la ciudá d'Albacete y a 105 km de la capital conquense, xunto al ríu Júcar y del tresvase Tajo-Segura.
Accesos
Puede aportase al conceyu pela carretera CM-3124 "EXA DE LA MANCHUELA" a 9 km de Casasimarro, pola A-31, salida 13, al altor del conceyu de Sisante esviase en direición Casas de Benítez a unos 14 km, o tamién pola A-31 salida 19, esviase al altor de Pozoamargo pola CM-3124, percorriendo 5 km hasta llegar a una rotonda y tomar direición Casas de Benítez, que s'atopa a 1 km.
Redolada natural
Dende La Llosa, a dos km. agües embaxo del ríu Júcar, llegamos al Centru Agroambiental "Los Nuevos", onde vamos poder percorrer la so ribera poblada d'un ampliu abanicu de variedaes de plantes autóctones nuna amplia zona dedicada a elles, según los sos güertos ecolóxicos y tamién el Centru d'Interpretación reconstruyíu dende un vieyu molín fariñeru a central hidroeléctrica de principios de sieglu XX. Esta central foi responsable de la llegada de la lluz allá por 1900 a esta bella y singular parte de La Mancha que conforma la Ribera del Júcar, percorríu del tramu 2 del senderu GR64.
Y pa completar un maraviyosu recréu vital, enfusamos na pocu conocida focete del Batanejo, fía menor de les del Júcar, pero inda intocable por mano humana, intransitada salvu dende l'agua y compendiu de tola flora autóctona d'esta zona y esfrute del singular y esclusivu microclima a 748 msnm.
A ello puédese añedir la paraxa de Ponte de Don Juan, onde s'atopa l'espectacular Palaciu de los Gosálvez, declaráu monumentu nacional.
Edafoloxía
El terrén de Casas de Benítez ye peculiar por tar formáu per tierres coloraes y magrices con una capa superficial de cantares rodaos, frutu del intre milenariu del Júcar poles mesmes.
Economía
La principal actividá ye agrícola, onde'l 80% del cultivu ta dedicáu a la vide.
Na agricultura local tamién pueden atopase olivares, almendrales, pistachos, breves, figos, tomates, pimientos, picantes, sandíes y melones; según maíz, trigu, cebada, avena, centenu, triticale, veza, yeros, algarroba, flores, cardos y la más diversa especie d'horticultura, resaltando les sos afamaes liles y celindas.
Festividaes
Les sos fiestes patronales son el 15 de mayu, fiesta de San Isidro Llabrador ; el 25 d'agostu San Ginés y el 12 d'ochobre día de la Pilarica.
El Xueves lardero tratar d'una fiesta bien popular, declarada fiesta llocal y onde los vecinos aprovechen pa dise al campu, (nun hai un llugar establecíu) pa vivir y esfrutar en convivencia d'un bon día metanes la naturaleza, tou claru, si'l tiempu acompaña. De lo contrario son munches les casetes de campu esistente y aprovéchense esti día si'l tiempu nun dexa tar fuera. Trátase del pistoletazu inicial del Antroxu d'esta llocalidá, con muncha tradición y bien participativu, onde'l Consistoriu realiza un importante esfuerciu por que tou'l conceyu y contorna averar a esta llocalidá de La Mancha conquense.
Grandes son les sos fiestes pola tradición taurina de la que ye famosa dicha llocalidá, grandes figures del toréu nacional ya internacional atopáronse na plaza portátil que se monta tolos años: Rivera Ordoñez, El Cordobés, Canales Rivera, la saga de los Domecq y un llargu etc. Nun ye de despreciar los sos desfiles de xarrés n'antroxu y San Isidro, según la degustación de aperitivos y tapes nos respeutivos chigres de la llocalidá.
Fiyuela
Receta
1/4 llitru sangre, 3 huevos, zucre y sal al gustu.
Preparación
Ellabóranse de la mesma manera que los frixuelos anque'l so tiempu de cocción allárgase por mor de la sustitución del lleite pol sangre.
Estensión xeográfica
Anguaño,esti postre ta allugáu al norte-centru de Lleón -comarca de Los Argüeyos principalmente- y namái dase naqueillos llugares de la rexón de Lleón onde s'aproveita'l sangre del gochu (Noreste y centru de Lleón). Perdiérase hai tiempu noutras zonas y comarcas de la rexón.
Tricholoma matsutake
.
Matsutake (松茸) ye'l nome común d'un fungu micorriza que crez n'Asia, Europa y América del Norte. Ye apreciáu polos xaponeses pol so golor arumosu a especies.
Hábitat y distribución
Los matsutake crecen so los árboles y aliméntense de les fueyes cayíes y otros materiales allugaos nel pisu forestal. Con eso crea una rellación simbiótica colos raigaños de delles especies d'árboles.
Estos fungos crecen comúnmente en China, Xapón, Corea, Finlandia, Suecia, ente otros. En Xapón crez comúnmente cerca d'árboles de pinu coloráu xaponés. Sicasí, nel Pacíficu Noroeste norteamericanu alcuéntrase-y nel monte de coníferes sobre una o más de les siguientes especies: abetu de Douglas, abetu noble, abetu coloráu, pinu d'azucre, pinu ponderosa y Pinus contorta. En California alcuéntrase tamién en frondosas, incluyendo'l Tanoak y el yérbadu.
En 1999, N. Bergius y Y. Danell reportaron que'l Tricholoma nauseosum suecu y el matsutake xaponés son la mesma especie. Con esti descubrimientu aumentaron les importaciones del fungu dende Europa del Norte escontra Xapón.
Costo y disponibilidad
thumb|left|[[Gui|Songi gui (송이구이), matsutake a planchar, platu coreanu.]] Los matsutake son difíciles de collechar polo que'l so costo ye bien alto. La producción doméstica en Xapón amenorgóse nos postreros 50 años pola presencia d'un nemátodo de pinu Bursaphelenchus xylophilus. La collecha añal de matsutake en Xapón ye agora menor a los mil tonelaes y ye reforzada con importaciones de Corea, China, el Pacíficu Noroeste norteamericanu (Norte de California, Oregón, Washington y Columbia Británica) y Europa del Norte (Finlandia y Suecia). El preciu nel mercáu xaponés depende abondo de la calidá, de la disponibilidad y del orixe. El matsutake xaponés al empiezu de la temporada, que ye'l máximu, puede aumentar a $2.000 el kilogramu. En contraste, el matsutake importáu puede rondar nos $90 el kilogramu.
Armillaria mellea
La ye un fungu que puede ser patóxenu pa les plantes. Causa pudrición de los raigaños en munches especies de plantes. La cogorda ye comestible pero ciertes persones puen ser intolerantes a elles. El fungu produz en determinaos momentos cogordes alredor de la base de los árboles infestaos. Darréu que'l fungu produz pudrición radicular los síntomes principales detéutense nes copes de los árboles y la muerte o marchitamientu de cañes. Esta especie ye a producir lluz por biolluminiscencia.
Carauterístiques macroscópiques
Sombreru que na so máxima rellumanza pue algamar los 15 cm, de convexu a esplanáu o onduláu, daqué ablayáu na vieyera y llixeramente mamelonáu, de color miel, anque dacuando con tonos amarellentaos, suel tar recubiertu de pequeñes escames parduces que tienden dacuando a sumir por causa de l'agua.
Carne ablancazao y firme nel sombreru, maderizo y fibroso nel pie, de sabor nidiu nos exemplares nuevos, amargosu y desagradable nos exemplares adultos, y de golor fuerte non bien prestosu.
Comestibilidá
Ye apreciada y hasta comercializada en zones d'Estaos Xuníos y del este d'Europa. Magar que n'otres zones considérase-y una cogorda mediocre, fundamentalmente pol so amargor. Si a los exemplares nuevos se-yos quita la cutícula y cocínense -volviéndose negruzos- refugando l'agua de la primera cocción, queda un platu d'aceutable calidá. Enxamás han comese crudes.
Patóxenu nes plantes
El fungu armillaria mellea ye'l causante d'una enfermedá nes plantes sensibles que provoca la podrez del sistema radicular, lo que fai que la planta muerra por inanición, yá que nun puede absorber l'agua nin los nutrientes del suelu.
Esta enfermedá ye abondo común n'árboles que s'atopen en terrenes compautos, pesaos y húmedos onde'l sistema radicular ta sometíu a condiciones d'afuega. Tamién ye fácil qu'apaeza en plantíos nuevos asitiaos n'árees enantes con aprovechamientu forestal.
Afeuta a munchos arbustos y árboles, ente los qu'atópense: mangos, zrezales, pescales, caquis, pistachos, almendrales, albaricoqueros, cirolares, papayos, coscoja, rosales, vides etc.
NGC 2174
NGC 2174, tamién conocida como Nebulosa Cabeza de Monu, ye una nebulosa de rexón H II asitiada na constelación d'Orión. Siendo próxima a él, acomuñar col cúmulu abiertu Cr 84. La distancia a la Tierra envaloróse nel equivalente averáu a 6.400 años lluz. Ye posible que se xenerara por colapsu xerárquicu.
Cr 84
El cúmulu abiertu Cr 84 (tamién conocíu como OCL 476 y como NGC 2175) allugar na constelación d'Orión. Afayar Giovanni Battista Odierna enantes de 1654. Independientemente afayar Karl Christian Bruhns en 1857. NGC 2175 ta a una distancia d'unos 6.350 años lluz de la Tierra.
Arrodiar la nebulosa Sh2-252 del catálogu de Sharpless. Ye dicir l'oxetu NGC 2175 alcuéntrase dientro del NG 2174.
Gladys West
Gladys Mae West (tamién conocida como Gladys Mae Brown, ) ye una matemática estauxunidense conocida poles sos contribuciones a les matemátiques qu'enconten los Sistemes d'Allugamientu Global, más conocíos poles sos sigles n'inglés GPS, Global Positioning Systems.
Carrera
En 1956 Westt empezó pa trabayar na Division de Dahlgren del Centru pa la Guerra de Superficie Naval, onde foi la segunda muyer negra contratada na hestoria del Centru. West empezó a arrexuntar datos de satélites, pa finalmente dirixilo al desenvolvimientu de Sistema d'Allugamientu Global. El so supervisor Ralph Neiman encamentar como direutora de proyeutu pal proyeutu de altimetría del radar de Seasat, el primer satélite que podía detectar remotamente océanos. En 1979, Neiman encamentó a West pa una mención. West foi  programadora na División de Dahlgren pa ordenadores a gran escala y direutora de proyeutu pa sistemes de procesamiento dato utilizáu nel analís de datos de satélites. miniaturadeimagen|Informe de procesamientu de datos pa GeoSat por Gladys West En 1986, West publicó "Data Processing System Specifications for the Geosat Satellite Radar Altimeter", una guía ilustrada de 60 páxines. La guía del Centru d'Armes de Superficie Naval (NSWC) foi publicada pa esplicar cómo p'aumentar la exactitú de la estimación de "altores de geoide y reflexón vertical", temes de xeodesia de satélites. Esto consiguióse por aciu el procesamientu de datos creáu dende la radio altimeter sobre'l satélite Geosat, qu'entró en órbita'l 12 de marzu de 1984. Ella trabayó  en Dahlgren mientres 42 años, retirándose en 1998. Les sos contribuciones a GPS fueron namái afayaes cuándo un miembru de la hermandá de West, Alfa Kappa Alfa, lleó una biografía curtia que West unviara pa una función d'ex alumnos.
Vida personal
Conoció al so home Ira West na base naval y casáronse en 1957. En  febreru 2018, West  vive nel Condáu King George, Virginia, y ta completando un doctoráu vía un programa d'aprendizaxe a distancia con Virginia Tech.
Sieglu IV e.C.
thumb|La [[Península italiana nel sieglu IV e. C.]]
El sieglu IV e.C. empezó'l 1 de xineru de 400 e. C. y terminó'l 31 d'avientu de 301 e.C., tamién llamáu'l "sieglu d'Alexandru Magnu".
Persones relevantes
derecha|180px|thumb|[[Alexandru Magnu.]]
Seguridá
Seguridá (del llatín securitas) cotidianamente puede referise a l'ausencia de riesgu o al enfotu en daqué o en daquién. Sicasí, el términu puede tomar diversos sentíos según l'área o campu a la que faiga referencia na seguridá. En términos xenerales, la seguridá defínese como "l'estáu de bienestar que percibe y esfruta el ser humanu".
Una definición dientro de les ciencies de la seguridá ye «Ciencia interdisciplinaria que ta encargada d'evaluar, estudiar y xestionar los riesgos que s'atopa sometíu una persona, un bien o l'ambiente». Tien d'estremase la seguridá sobre les persones (seguridá física), la seguridá sobre l'ambiente (seguridá ambiental), la seguridá n'ambiente llaboral (seguridá ya hixene), etc.
Les Ciencies de la Seguridá (como caña de les Ciencies Sociales) estudiar en distintes universidaes en carreres de grau como de posgráu.
Nina Pacari
Nina Pacari ye una abogada, dirigenta indíxena y políticu ecuatoriana de nacionalidá kichwa.
Seguridá
Conceutos básicos
La seguridá consiste en faer que'l riesgu amenorgar a niveles aceptables, por cuenta de que'l riesgu ye inherente a cualquier actividá y nunca puede ser esaniciáu.
Nina Pacari
Estudió xurisprudencia na Universidá Central del Ecuador en Quitu, onde conoció a otros estudiantes indíxenes y yá empezó a puxar polos derechos de los indíxenes y la defensa de la llingua kichwa. A la edá de 24 años camudó oficialmente'l so nome castellanu al kichwa Nina Pacari.
Seguridá
La seguridá como necesidá básica
Según la pirámide de Maslow, la seguridá nel ser humanu ocupa'l segundu nivel dientro de les necesidaes de déficit. Según la teoría de les necesidaes de Bronisław Malinowski, la seguridá ye una de los siete necesidaes básiques a satisfaer pol ser humanu.
Nina Pacari
Nina Pacari collaboró como abogada na Federación de los pueblos Kichwa de la Sierra Norte del Ecuador (FICI), una organización en Imbabura qu'agora ye miembru d'ECUARUNARI. Dempués foi abogada de comunidaes kichwas na provincia de Chimborazo.