cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jacques-Louis David
Direutoriu
Esta obra tamién fixo qu'atraxera l'atención de Napoleón. La historia de la pintura ye la siguiente: «Los romanos secuestraren a les fíes de los sos vecinos, los sabinos. Pa vengase por esti raptu, los sabinos atacaron Roma, anque non de manera inmediata - yá que Hersilia, fía de Titu Taciu, el líder de los sabinos, casárase con Rómulo, el líder romanu, y yá tuviera dos fíos con él mentanto. Equí vese a Marsilia ente'l so padre y el so home de la que pide a los guerreros de dambos llaos que nun dixebren a les muyeres de los sos maríos o a madres de los sos fíos. Otres muyeres sabines xunir nes sos exhortaciones». Mientres esta dómina, los mártires de la revolución fueron sacaos del Panteón y soterraos en terrén común, y destruyéronse estatues revolucionaries. Cuando David foi finalmente lliberáu, el país camudara. La so esposa consiguió que lu sacaren de prisión, y él escribió cartes a la so anterior esposa, y díxo-y que nunca dexara de querela. volvió casase con ella en 1796. Finalmente, dafechu restauráu na so posición, coyó de nuevu alumnos y retiróse de la política.
Napoleón
thumb|left|[[Napoleón cruciando los Alpes (1801).]] Nuna de les grandes coincidencies de la historia, la íntima asociación de David col Comité de Salú Pública mientres el Terror dio como resultáu que roblara la muerte d'un tal Alexandre de Beauharnais, un pequeñu noble. La vilba de Beauharnais, Rose-Marie Josephe de Tascher de Beauharnais sería más tarde conocida mundialmente como Josefina Bonaparte, Emperatriz de los Franceses. Foi la so coronación pol so home, Napoleón I, la que David representó tan memorablemente na Coronación de Napoleón y Josefina, 2 avientu de 1804.
David almirara a Napoleón dende'l so primer alcuentru, impresionáu poles traces clásicos del daquella Xeneral Bonaparte. Pidiendo que l'ocupáu y provecíu xeneral posara pa él, David foi capaz de llograr un esbozu de Napoleón nel añu 1797. David documentó la cara del conquistador d'Italia, pero la composición completa del Xeneral Bonaparte sosteniendo'l tratáu de paz con Austria quedó ensin acabar. Napoleón tenía a David n'alta estima, y pidió-y que lo acompañara a Exiptu en 1798, pero David refugó la proposición, sosteniendo que yera demasiáu vieyu p'aventures y nel so llugar unvió al so estudiante, Antoine-Jean Gros.
Dempués del esitosu golpe d'estáu de Napoleón nel añu 1799, como Primer Cónsul encargó a David que conmemorara'l so coraxosu encruz de los Alpes. El pasu del San Bernardo dexó-y a los franceses sosprender al exércitu austriacu y llograr la victoria na batalla de Marengo el 14 de xunu de 1800. Anque Napoleón cruciara los Alpes sobre una mula, pidió que se-y retratara «sele sobre un fieru caballu». David cumplió col Retrato ecuestre de Bonaparte nel monte San Bernardo. Dempués de la proclamación del Imperiu en 1804, David convertir nel pintor de corte oficial del réxime. thumb|[[La coronación de Napoleón|La consagración de Napoleón y la coronación de Josefina, (1806).]]
Una de les obres qu'encargaron a David foi La coronación de Napoleón en Notre Dame. A David dexáron-y ver l'acontecimientu. Fixo que-y llevaren planos de Notre Dame y los partes na coronación allegaron al so estudiu pa posar individualmente, anque nunca l'Emperador (la única vegada que David llogró un posáu d'él foi 1797). David consiguió que posaren privadamente para él la Emperatriz Josefina y la hermana de Napoleón, Carolina Murat, al traviés de la intervención del enantes patrón de les artes, Mariscal Joaquín Murat, el cuñáu del Emperador. Pal fondu, David fixo que'l coru de Notre Dame como personaxes extras. El Papa posó pa la pintura, y de fechu bendixo a David. Napoléon allegó a ver al pintor, quedóse mirando fijamente el llenzu mientres una hora y dixo «David, te rindo homenaxe». David tuvo que refaer delles partes de la pintura por cuenta de dellos caprichos de Napoleón, y por esta pintura, David recibió namái 24.000 francos.
Masujiro Nishida
Masujiro Nishida (西田 満寿次郎, ), foi un futbolista y entrenador xaponés.
Jacques-Louis David
Exiliu
La tema tomar de la mitoloxía griega... David foi fiel a la lleenda... El coloríu ye tresllúcidu y perlado, como una pintura sobre porzolana.»
Cuando David salía del teatru, foi cutíu por un carruax y morrió más tarde de deformaciones nel corazón, el 29 d'avientu de 1825. Dempués de la so muerte, dalgunos de les sos semeyes vender en puya en París, por precios bien baxos. El so famosu llenzu de Marat amosar nuna sala especial retirada, pa non enfurecer al públicu. Nun se dexó que'l cuerpu de David tornara a Francia, a pesar de los pidimientos de la so familia, pola intervención que David tuvo na execución de Lluis XVI y polo tanto foi soterráu en Bruxeles, pero'l so corazón foi lleváu a Père Lachaise, París.
Obres
Les sos principales obres son:
Referencies y notes de pies
Danton (A. Wajda, Francia, 1982) - Drama históricu (munches escenes inclúin a David como un personaxe ensin falar mirando y dibuxando. Centrar nel periodu del Terror).
Berilu
El mineral berilu ye un ciclosilicato de beriliu y aluminiu con fórmula química Be3A el2( SiO 3)6. Los cristales hexagonales de berilu pueden ser bien pequeños o algamar un tamañu de dellos metros. Los cristales terminaos son relativamente raros. El berilu exhibe quebra concoidea, tien una durez de 7,5-8 na escala de Mohs y una densidá relativa de 2,63-2,80. Tien un llustre vítreu y puede ser tresparente o tresllúcidu. La so rotura ye pocu basal y el so vezu ye bipiramidal dihexagonal. El berilu puru ye incoloru, pero de cutiu ta tintado por impureces, siendo posibles los colores verde, azul, mariellu, colloráu y blancu. El nome vien de la pallabra griega Βήρυλλος beryllos, alusiva a los color azul verdosu de l'agua marino.
Variedaes
Ciertes variedaes de berilu fueron consideraes xemes dende tiempos prehistóricos. Reconocíes pola so guapura, na Biblia (Ezequiel 1:16 ) descríbense les ruedes del tronu de Dios como con apariencia de «relluciente berilu»(crisólito). El berilu verde llámase esmeralda, el colloráu bixbita o esmeralda colorada, l'azul aguamarina, el rosa morganita, el blancu goshenita. Otres tonalidaes como verde amarellentáu pal heliodoro y el mariellu miel son frecuentes.
Esmeralda
Esmeralda referir al berilu verde, el so nome procede del sánscritu y significa "verde". Esti color ye por cuenta de pequeñes cantidaes de cromu y, dacuando, vanadiu. Les esmeraldes suelen presentar importantes inclusiones polo que de normal tienen una escasa resistencia al frayatu. D'antiguo les esmeraldes yeren estrayíes polos exipciu en Paquistán. Les primeres mines conocíes son les mítiques mines de Cleopatra, alcontraes en Jebel Sikait y Jebel Zubara. Anguaño tamién s'atopen en Zambia, Brasil, Zimbabwe, Madagascar, India, Afganistán y Rusia. Amás en Colombia suélense atopar les esmeraldes más preciaes, que tienen inclusiones radiales de carbón dándo-yos un aspeutu d'estrelles, éstes llámense trapiche. Al ser les esmeraldes piedres rares y d'importante valor tamién se desenvolvieron protocolos pa xenerales sintéticamente, tantu por métodos hidrotermales como por aciu crecedera por fluxu a partir de granes de berilu incoloru.
Aguamarina
Berilu azul. Esta xema, de color asemeyáu al del mar, yera consideráu la piedra de bona suerte de los marinos y creíase que los protexía del maréu y les torbonaes. Debe'l so color a la presencia de fierro na so composición.
Heliodoro
Berilu mariellu.
Berilu coloráu
El berilu coloráu, tamién ye llamáu "esmeralda colorada", "esmeralda escarlata" o bixbita. Esti últimu nome de bixbita en realidá inténtase evitar por que nun se confunda cola Bixbyita. El color coloráu deber a la presencia d'iones de Mn3+. El berilu coloráu ye bien escasu atopándose principalmente n'Utah y Nuevu Méxicu. Les mayores concentraciones apaecen na zona de los montes Wah Wah nel mediu-oeste d'Utah. Los berilos coloraos de mayor calidá pueden costar hasta cuasi 8000 euros per quilate. El berilu coloráu dacuando foi confundíu cola pezzottaite, o berilo frambuesa que s'atopa en Madagascar y Afganistán, diferenciable por tener un índiz distintu de refraición. El berilu coloráu apaez en riolitas acomuñaes a topaces. Formar pola cristalización a baxa presión y alta temperatura de la fase pneumatolìtica a lo llargo de quebrar o nos cuévanos miarolìticas cercanes a la superficie de la riolita. Ente los minerales colos que se rellaciona atopamos bixbyita, cuarzu, ortoclase, topaz espessartina, pseudobrookita y hematita.
Morganita
La morganita o "berilu rosa" ye una variedá escasa de berilu de color rosa y calidá de xema. El color arrosáu atribuyir a iones de Mn2+. Tamién esisten variedaes amarellentaes/anaranxaes, siendo frecuente l'apaición de bandio. Rutinariamente calecer pa esaniciar parches mariellos, inclusive n'ocasiones irradiar p'ameyorar el so color. Les primeres morganitas de bon tamañu y color atopar por primer vegada en 1910 en Madagascar. Antes yá se conocía la so esistencia en California. Nesi mesmu añu decidió dáse-y esa denominación en nome del financieru J.P.Morgan. En 1989 atopóse una morganita de 23kg en Maine, recibiendo'l nome de "La Rosa de Maine".
Goshenita
El berilu incoloru llámase goshenita. El nome vien de Goshen, Massachusetts, onde s'atopó per primer vegada. Una y bones les distintes coloraciones del berilu deber a impureces y el berilu puru ye incoloru, podría pensase que la goshenita ye la variedá más pura de berilu. Pero en realidá hai una bona cantidá d'elementos que pueden actuar como inhibidores de la coloración del berilu, polo que l'asunción de pureza nun tien porque ser cierta. La goshenita suel apaecer na mayoría de los xacimientos de berilu. Por cuenta de la so tresparencia d'antiguo usábase pa faer cristales de gafes y otres lentes. Anguaño, úsase principalmente como xema y fonte primaria de berilu. El valor de mercáu de la goshenita ye relativamente baxu, pero puede aumentar esti valor esponiéndola a radiación de partícules d'alta enerxía que provoquen un cambéu de color dependiendo de les impureces presentes na goshenita.
Depósitos
El berilu atopar con mayor frecuencia nes pegmatites granítiques, pero tamién se topa n'esquistos de mica nos monte Urales y de cutiu acomuñáu con menas d'estañu y tungsteno. El berilu atópase en ciertos países europeos como Austria, Alemaña ya Irlanda. Tamién se topa en Madagascar (especialmente la morganita).
La fonte más famosa d'esmeraldes nel mundu ta en Muzo y Chivor (Boyacá, Colombia), onde faen una apaición única en roca caliar. Les esmeraldes tamién s'atopen en Transvaal (Sudáfrica), Minas Gerais (Brasil) y cerca de Mursinka nos Urales. Les pegamatitas de Nueva Inglaterra (Estaos Xuníos) producieron dalgunos de los berilos más grandes topaos hasta la fecha, incluyendo un cristal masivu de 5,5 por 1,2 m con una masa d'unes 18 t.
Aplicaciones
Los berilos son una mena del metal beriliu.
Los druíes usaben berilos pa realizar predicciones, mientres los escoceses llamar «piedres de poder». Les primeres boles de cristal fueron fabricaes de berilos, siendo más tarde reemplazáu por cristal de roca. Tamién la xente de la dómina comer en cachos bien pequeños por que creíen que tenía poderes curatibles
Trégonneau
Trégonneau ye una comuña francesa del departamentu de Côtes-d'Armor, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
House of Saddam
House of Saddam ye una serie de televisión dramática qu'amuesa l'ascensu y la cayida de Sadam Husein. Coproducida ente la BBC y HBO films, foi estrenada nel Reinu Xuníu por BBC Two en cuatro partes ente'l 30 de xunetu y el 20 d'agostu de 2008.
Parte I
La secuencia previa a los títulos amuesa a Saddam viendo la emisión del ultimátum en marzu de 2003 del Presidente Bush. Cuando empieza'l bombardéu sobre Bagdag, la familia de Saddam recueye apresuradamente y abandona el palaciu presidencial.
1979: Mientres el branu, el vicepresidente Sadam Husein axunta al so círculu más cercanu na fiesta del séptimu cumpleaños de la so fía, Hala. Ente'l grupu hai miembros del partíu Baaz.
Sadam, medrosu del creciente poder de Jomeini n'Irán y una posible unión con Siria, socatra'l derrocamientu del Presidente al-Bakr. L'acabante designar presidente Sadam Husein ordena al so mediu hermanu, Barzan Ibrahim al-Tikriti, empecipiar una sangrienta llimpieza nel lideralgu del partíu Baaz. El mesmu Sadam executa al so ínitimo amigu y aliáu, Adnan Madani, como amuesa del so poderíu. El Partíu Islámicu Dawa cuti Bagdag con una serie d'ataques terroristes mientres Sadam atopar de cacería en Tikrit cola so esposa, Sajida Talfah, y el so fíu Uday.
Sadam intenta caltener bones rellaciones colos Estaos Xuníos y lleva al so país a la guerra con Irán, mientres empecipia una rellación sentimental con una profesora casada, Samira Shahbandar. Tamién ordena la execución de dos altos xenerales iraquinos tres la derrota d'A el-Muhammarah y vuélvese en contra de Barzan tres la muerte de la so madre, poniendo en peligru la boda apautada ente la fía de Sadam, Raghad, col fíu de Barzan, Mohammed. Darréu, cuando Sadam sobrevive a un intentu d'asesinatu en Dujail, un baluarte de Dawa, Barzan tarrez pola so vida y afara la ciudá. A pesar de les sos súpliques a Sadam por que non lo deshonre, Barzan ye exiliáu y Sadam casa a Raghad con Husein Kamel, pa formar una alianza col clan al-Majid. Husein Kamel toma'l puestu de Barzan y conviértese nel nuevu líder de la Guardia Republicana.
Parte II
1988: Husein Kamel repara (por circuito zarráu de TV) cómo Uday Husein pierde'l control nun club nocherniegu de Bagdag en 1988. El so comportamientu inclúi'l blandir una arma so la influencia del alcohol y disparala de la qu'ordena a los veceros que sigan baillando porque "ganaron la guerra".
Saddam encarga a Mohammed Ghani que construya les Manes de la Victoria pa conmemorar la so declarada victoria sobre Irán anque l'Iraq de la posguerra dirixir a la bancarrota mientres Kuwait baxa'l preciu del petroleu al amontar la producción. Sajida afaya que Saddam tomóse a Samira como segunda esposa y culpa al asistente d'enfotu de Sadam, Kamel Hana Gegeo, por favorecer el romance. Uday tamién culpa a Kamel Hana y casi lo mata en nome del honor de la so madre.
Mientres, Husein Kamel, viendo una oportunidá d'entrar nel círculu de Sadam, empieza a crear rocea ente Sadam y el so cuñáu, el Xeneral Adnan, cuando Adnan pide a Sadam que dexe a los soldaos volver a casa. Tariq Aziz, nun cume de la OPEP en Xinebra, revela que Kuwait tuvo furando deliberadamente los campos de petroleu irquíes y ordenar el cese inmediatu y que s'esculpen.
Tres unes ficies d'enfile col so hermanu, Qusay, sobre les esmoliciones de que nengún fíu que Sadam pudiera tener cola so nueva esposa, Samira, pudiera poner en peligru'l so estátus como lexítimu herederu, Uday enfrentar a Kamel Hana una vegada más nuna fiesta nocherniega y cutir hasta matalo ante l'horror de los presentes. Sadam arrésta-y y casi mata al so primoxénitu na celda. Adnan pon en dulda la capacidá de Uday pa liderar Iraq nel so momentu, anque nun ye sofitáu por Husein Kamel, quien sigue ganándose l'enfotu de Sadam. Poco dempués, Adnan muerre nuna sospechosa esplosión nun helicópteru.
Sajida enfrentar a Sadam pola muerte del so hermanu pero él asegua que foi un simple accidente. Sadam axuntar col embaxador estauxunidense, April Glaspie, y tómase la so declaración de "Ensin comentarios" pa siguir alantre cola idea d'invadir Kuwait anque'l Presidente Bush denuncia immediatamente l'acción y entama una coalición pa espulsar a les fuercies iraquines. Saddam refuga la retirada y muévese ente delles cases segures cuando la Guerra del Golfu empieza col bombardéu de Bagdag. L'exércitu iraquín ye rápido forzáu a retirase y la coalición declara l'altu'l fueu y retírase a la frontera dexando a un Saddam griespu.
Parte III
1995: Iraq sobrevive a la Guerra del Golfu pero ta paralizáu económicamente, coles Naciones Xuníes negándose a llevantar les sanciones mientres el gobiernu nun coopere colos inspeutores d'armes. Sadam declara qu'él nun tente nada qu'esconder provocando un enfrentamientu col inspeutor xefe de la ONX, Rolf Ekeus.
A pesar d'esto, Sadam paez más esmolecíu la busca de los sos raigaños. Asímismo, ignora a Qusay, quien trata d'alverti-y avera del comportamientu erráticu de Uday. Nel so llugar, presenta'l so árbol xenealóxicu y la "prueba" de que son descendientes direutos del profeta Mahoma. Qusay ta bastante esmolecíu pol estáu d'ánimu del so padre, pero déxa-y n'el so asuntos. Más tarde, Sadam escribe'l Corán cola so propia sangre.
Chloe Bennet
Chloe Bennet (nacida Chloe Wang el 18 d'abril de 1992) ye una actriz y cantante d'Estaos Xuníos. Ye conocida por interpretar a Daisy Johnson/Skye na serie de l'ABC Agents of S.H.I.E.L.D.
House of Saddam
Parte III
La rivalidá ente'l xeneral Husein Kamel y Uday se descontrola cuando'l erráctico fíu del Presidente humilda a Husein Kamel refundiándo-y la comida mientres una cena cola presencia de los aliaos más cercanos de Sadam. L'atayáu xeneral manifiesta la so desilusión col réxime de Sadam que dexa qu'un esquiciáu Uday remanar ensin el control de naide. La so paciencia termina cuando Uday secuestra una unviada de suministros médicos que tenía la intención de vender col so hermanu, Sadam Kamel. Husein Kamel cúnta-y al so hermanu'l so plan pa espulsar a Sadam cooperando col inspeutor Ekeus de les Naciones Xuníes y cola CIA, de quien Husein Kamel espera que derroque a Sadam y déxe-y convertir se nel nuevu presidente.
Mientres una fiesta celebrando la "victoria" sobre Irán, Husein y Sadam Kamel viaxen escontra la frontera con Xordania, llevándose a les sos esposes, les fíes de Sadam Hussin, Raghad y Rana, quien alverten qu'a los sos homes de lo que'l so padre va faer si son prindaos. Na fiesta, Uday quita la sede el so mambís violando a una camarera. Qusay nota que daqué va mal cuando les sos hermanes nun apaecen y alvierte al so padre. En Xordania, el rei Husein concede l'asilu al grupu autu-exiliáu de la que Sadam declarar traidores n'Iraq. Husein Kamel entama derrocar a Sadam cola cooperación occidental y congraciarse él mesmu con occidente al revelar secretos d'Estáu. Los sos planes vense atayaos cuando Sadam decide revelar la información él mesmu. Los hermanos Kamel vense cada vez más aisllaos en Xordania y empiecen a perder el sofitu del Rei y de los sos contactos de la CIA. Sadam Husein telefonia a Kamel y ufierta a él y al so hermanu l'indultu si tornen coles sos esposes a Iraq. Creyendo que va ser perdonáu, y esmolecíu pol so creciente perda de status social, Husein Kamel persuade a los demás pa volver.
Chloe Bennet
Primeros años
Bennet nació'l 18 d'abril de 1992, en Chicago, Illinois, fía de Stephanie y Bennet Wang. El so padre ye chinu y la so madre caucásica. A los 15 años, camudar a China pa siguir una carrera como cantante. Camudó'l so nome a «Chloe Bennet» dempués de tener problemes acutando actuaciones col so apellíu.
Carrera
Mientres taba en China, Bennet estudió mandarín en Shanghai y en Beixín. Ella llanzó'l so senciellu debú «Uh Oh» n'inglés y mandarín, siguíu por «Every Day In Between» puramente n'inglés. Depués camudóse a Los Angeles, California, cola so primer apaición en pantalla siendo como anfitriona d'un curtia serie de baille de branu de TeenNick The Nightlife. En 2011 apaeció nel videu musical «Tonight», de la banda pop surcoreana Big Bang.
House of Saddam
Parte III
Husein y Sadam Kamel atopar con Uday y Qusay, quien-yos humilden al obliga-yos a divorciase de les sos esposes y desaposiase de los sos uniformes iraquinos. Sicasí, déxase-yos tornar al so llar familiar. Sadam Husein diz-y a Ali Hassan al-Majid que l'honor del clan al-Majid haise mancillado mientres los hermanos nun sían castigaos. Ali arrodia la casa de los hermanos coles tropes y ufiérta-yos armes con cuenta de que puedan morrer lluchando. Nuna batalla campal, Husein y Sadam Kamel son asesinaos.
Parte IV
2003: Saddam y Tariq Aziz ven pola televisión los reportaxes de les fuercies de la coalición occidental de la invasión d'Iraq. Qusay entama la retirada de grandes sumes de dineru n'efectivu del bancu central d'Iraq cuando Saddam ye derrocáu del poder. Cuando les tropes estauxunidenses empiecen una caza a gran escala del ex-presidente iraquín, la so familia y secuaces, Saddam fuxe a les zones rurales de Tikrit, onde se ve obligáu a la clandestinidá. Telefonia a Samira dende una cabina y diz-y que fuxa a El Líbanu y que nun va xunir se a ella. Con unos pocos guardaespaldes fieles a Sadam, esconder nuna casa rústica. Fai amistá con Ahmed, un allegre rapazu local que primeramente nun sabe quién ye. Él aportuna en que'l pueblu iraquín tien de siguir aguantando, emitiendo los sos mensaxes dende'l so escondite. La so primer muyer, Sajida, y la so familia ven enganiosamente'l desenvolvimientu de los acontecimientos na televisión.
Chloe Bennet
Carrera
Del 2012 al 2013 Bennet interpretó un papel de sofitu recurrente na serie dramática d'ABC Nashville como Hailey. N'avientu de 2012, Bennet foi escoyida como una regular na serie de ABC Agents of S.H.I.E.L.D., que s'estrenó'l 24 de setiembre de 2013, onde interpreta a Skye/ Daisy Johnson.
House of Saddam
Parte IV
Uday y Qusay, un guardaespaldes, y el fíu de Qusay, Mustapha, abellugar nuna casa en Mosul. Uday prefier fuxir al traviés de la frontera pero Qusay nun lo considera asina. Sadam ye informáu de qu'hai un pagu pola captura de la so familia, pero aportuna en que l'honor iraquino ta percima de los sobornos. El propietariu de la casa en que Uday y Qusay escuéndense, cafiante pola so presencia, traicióna-yos a los estauxunidenses, qu'arrodien l'edificiu. Qusay apurre al so fíu una arma y lluchen contra les fuercies de la coalición hasta qu'un ataque con cohetes mátalos. Sajida ve desesperada per televisión el reportaxe sobre la muerte de los sos fíos.
Chloe Bennet
Vida personal
Bennet tuvo una rellación col actor Austin Nichols dende fines de 2013, los dos conociéndose cuando Nichols foi escoyíu pa interpretar al so interés amorosu nun episodiu de Agents of S.H.I.E.L.D. Arriendes de la publicación de semeyes comprometedores de l'actriz col youtuber Logan Paul fíxose pública la rotura ente Bennet y Nichols. Agora caltién una relacion con Logan Paul.
House of Saddam
Parte IV
Sadam ye informáu de les muertes y fai una visita secreta a les tumbes Uday, Qusay y Mustapha, asitiando banderes iraquines sobre elles. Sigue afalando al pueblu iraquín contra les fuercies d'ocupación, diciéndo-yos que los sos fíos y nietu son héroes de la yihad. Los sos guardaespaldes constrúin un zulo nel que despinta-y. Un guardia ye finalmente prindáu cuando visita a la so novia. Cuando nun vuelve, Sadam decide treslladase, pero'l mozu Ahmed alviérte-y que patrullar estauxunidenses tán perdayuri. Ufiertar a despintar a Sadam, pero'l presidente negar a arreya-y. Na Operación Amanecer Colloráu, Sadam ye prindáu y puestu so custodia.
Chloe Bennet
Filmografía
miniaturadeimagen|derecha|Chloe Bennet na [[Convención Internacional de Cómics de San Diego en 2013.]]
House of Saddam
Parte IV
2006: Sadam ye finalmente lleváu a xuiciu por crímenes contra la humanidá y en 2006 ye condergáu a muerte na forca pola matanza de 148 chiítas en Dujail, un actu cometíu en represalia pol intentu d'asesinatu, el 8 de xunetu de 1982.
Wikipedia en francés
La Wikipedia en francés ye una edición en francés de la Wikipedia, llamada Wikipédia. Empezada'l 23 de marzu de 2001, esta edición cunta anguaño con 2 034 228 artículos y ye la quinta Wikipedia mayor en númberu d'artículos tres la Wikipedia n'inglés, cebuano, suecu y alemán. Tien 3 187 268 usuarios, de los cualos 16 188 son activos. Un área na que la Wikipedia en francés ye bien completa ye na que se refier a artículos sobro comuñes. Un bot, DasBot creó artículos de toles comuñes franceses, y tamién de les más pequeñes árees alministratives (cantones), como por casu Canton de Rennes-Sud-Ouest. La Wikipedia en francés tamién s'estrema del so par n'inglés nel so formatu.
Grand Lisboa
Grand Lisboa ye un hotel de 48 plantes y 258 m d'altor asitiáu en Macáu, propiedá de Sociedade de Jogos de Macáu y diseñáu polos arquiteutos Dennis Lau y Ng Chun Man, de Ḥong Kong. El so casino y restoranes abrieron el 11 de febreru de 2007, ente que l'hotel abrió n'avientu de 2008. El casino ufierta 800 meses de xuegos d'azar y 1000 máquines automátiques. L'hotel contién 430 habitaciones y suites. Grand Lisboa ye l'edificiu más altu de Macáu. El casino ye'l primeru de Macáu qu'ufierta'l xuegu de póquer Texas hold 'em. Foi tamién el primeru n'ufiertar craps, anque dellos otros casinos de la ciudá ufierten na actualidá'l xuegu.
The Star of Stanley Ho ta amosáu permanentemente nel Casino Grand Lisboa. Según el Gemological Institute of America, el diamante de 218,08 quilates (43,62 g) de masa ye'l diamante color-D de forma de coxín ensin desperfectos internos más grande del mundu.
Referencies
right|250px
Trégrom
Trégrom ye una comuña francesa del departamentu de Côtes-d'Armor, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Gerra (poliya)
Gerra ye un xéneru de lepidópteros perteneciente a la familia Noctuidae. Ye orixinariu d'América del Norte.
Trégueux
Trégueux ye una comuña francesa del departamentu de Côtes-d'Armor, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Mamoru Shigemitsu
Mamoru Shigemitsu (重光 葵)(Ōita, Xapón, 29 de xunetu de 1887-Yugawara, ibidem, 26 de xineru de 1957) foi un ministru d'asuntos esteriores de Xapón que se fixo históricamente conocíu como una de les persones que roblaron la rindición de Xapón a bordu del acorazáu d'Estaos Xuníos, USS Missouri, poniendo d'esta manera'l fin a la II Guerra Mundial.
Biografía
Mamoru Shigemitsu nació en Ōita, Xapón, el 29 de xunetu de 1887. Foi un diplomáticu que realizó la so carrera política como ministru d'asuntos esteriores en diversos gabinetes.
Mamoru Shigemitsu llogró'l graduáu na Universidá de Tokiu na Tokiu ciudá homónima ya incorporóse darréu al Ministeriu de Rellaciones Esteriores nel añu 1911 mientres siete años.
En 1918 instalar nun puestu de la embaxada de Xapón en Polonia y, n'Europa, asistió a la Conferencia de Paz de París. En realizando los sos servicios na embaxada de Xapón n'Alemaña, foi designáu como cónsul xeneral de Shanghai hasta que nel añu 1931 emprestó los sos servicios como ministru xaponés en China.
Mamoru Shigemitsu ye históricamente conocíu por ser unu de los diplomáticos xaponeses que, el 2 de setiembre de 1945 tuvo a bordu del acorazáu USS Missouri pa roblar la rindición de Xapón y, poro, poner fin a la II Guerra Mundial.
Darréu a la firma de la rindición, Mamoru Shigemitsu foi xulgáu polos crímenes de guerra cometíos y foi condergáu a siete años de prisión hasta 1950, que salió en condición de llibertá condicional.
Shigemitsu tornó a la política como líder del Partíu de la Reforma y foi ministru de Rellaciones Esteriores de Xapón ente 1954 y 1956. Foi representante de Xapón na Organización de les Naciones Xuníes.
Finó'l 26 de xineru de 1957 na llocalidá de Yugawara, nel so país natal.
Craniophora ligustri
Coronet (Craniophora ligustri) ye una especie de poliya perteneciente a la familia Noctuidae. Ye orixinaria del paleárticu: d´Europa y norte d'Asia hasta Xapón. miniaturadeimagen|320x320px|Guxanu Tien un valumbu de 30 a 35 mm. La poliya vuela dende abril a setiembre dependiendo de la so llocalización.
Les canesbes aliméntense de Fraxinus excelsior, Syringa vulgaris y Ligustrum vulgare.
Tréguidel
Tien una población de y una superficie de  km².
Chloe Carter
Chloe Carter ye una actriz pornográfica y modelu erótica d'Estaos Xuníos.
Biografía
Nació y crióse en Dallas (Texas), anque mientres la so infancia y mocedá temprana tamién vivió en Wilmington (Carolina del Norte), onde empezó a trabayar como stripper. Nesta última ciudá conoció al home de l'actriz pornográfica Eva Lovia, de quien terminó convirtiéndose nel so asistente personal.
Dempués d'un tiempu detrás de les cámares, decidió animase y afondar na industria pornográfica, debutando como actriz nel añu 2015, a los 18 años d'edá. Rodó la so primer escena pa la productora Burning Angel, dirixida por Joanna Angel.
Goro Yamada
Goro Yamada (山田 午郎, ), foi un futbolista y entrenador xaponés.
Chloe Carter
Biografía
Como actriz, grabó películes pa productores como Burning Angel, Mofos, Devil's Films, Kick Ass, Pervcity, Exile Distribution, Filly Films, CX WOW, Evil Angel, Digital Playground, Brazzers, Le Wood Productions o Sins Life, ente otres.
En 2017 foi nomada nos gallardones que los fans de los Premios AVN ufierten, na categoría de Debutante más caliente.
Apaeció en más de 30 películes como actriz.
Delles películes de la so filmografía son All Access POV, Gothic Añal Whores, It's My First Time 4, Lesbian Añal Virgins 2, Nikki Hearts' Strap On Fucks The World, Professional Añal Whores 2, Ready For Añal 3, School of Black Cock 3, Stepmom Swap o Tight Añal Sluts 3.
Wikipedia en portugués
La Wikipedia en portugués ye la edición de Wikipedia n'idioma portugués. Foi la quinta edición de Wikipedia en ser creada, en xunu de 2001. Algamó los 50 000 artículos el 21 de mayu de 2005 y 1 millón el 26 de xunu de 2018.
Historia
Dende finales de 2004, la edición creció rápido. Mientres mayu de 2005 devasó tantu a la española como a la italiana. Como comparanza, quepe destacar qu'en mayu de 2004 ocupaba la posición 17ª de la Wikipedia por númberu d'artículos. A fecha de 1 de marzu de 2014, yera la 14ª Wikipedia más grande por númberu d'artículos.
El 30 de xunetu de 2005 la Wikipedia en portugués algamó la cifra de 60 000 artículos, y los 95 000 en xineru de 2006. El 26 de xineru de 2006 superó los 100 000 artículos esi mesmu añu'l 29 de payares algama los 200 000 artículos depués el 10 d'ochobre de 2007 algamó los 300 000 artículos el 22 de xunu de 2008 los 400 000 artículos y el 12 d'agostu de 2009 los 500 000 artículos. Nesti momentu[cita  cuenta con 1 003 411 entraes y ye la 10 ª Wikipedia en númberu d'artículos; tien 2 135 364 usuarios, de los cualos 6067 son activos. Foi superada pola española'l 5 de xunetu de 2009 y el 18 d'avientu de 2010 supera a la neerlandesa pa ser superada pola Wikipedia en rusu'l 23 de febreru de 2011 y depués pola neerlandesa nuevamente.
Aeropuertu Internacional de Naipyidó
L'Aeropuertu Internacional de Naypyidaw (နေပြည်တော် အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ လေဆိပ် ) enantes conocíu como Aeropuertu d'Ela, atopar a 16 quilómetros al sureste de Naypyidaw, la capital de Myanmar. Antes de la fundación de Naypyidaw, esti conocíase como l'aeropuertu de la vecina llocalidá de Pyinmana. L'aeropuertu inauguróse oficialmente'l 19 d'avientu de 2011.
L'aeropuertu ye capaz de remanar 3,5 millones de pasaxeros al añu. El diseñu del Aeropuertu Internacional de Naypyidaw foi realizáu por CPG Consultores de Singapur.
Vicepresidente de Taiwán
thumb|200px|Estandarte del Vicepresidente de la República de China. El Vicepresidente de la República de China (chinu tradicional: 中華民國副總統; chinu simplificáu: 中华民国副总统; Tongyong Pinyin: JhōngHuáMínGuó FùJǒngTǒng; Hanyu Pinyin: Zhōnghuámínguó Fùzǒngtǒng; Wade-Giles: Chung-Hua Min-Kuo Fu Tsung-T'ung) ye'l segundu oficial executivu de mayor rangu na República de China, una entidá política que dende 1949 alministra les islles de Taiwán, Penghu, Kinmen y Matsu. Esti puestu foi creáu en 1948 so la Constitución de la República de China de 1947, pero pocu dempués, el Kuomintang perdió la China continental polos comunistes na Guerra Civil China, forzando al gobiernu del gobiernu de la República de China, xunto cola so presidencia, a retirase a la isla de Taiwán. El cargu ye llamáu de manera informal como Vicepresidente de Taiwán (台灣副總統). Esti títulu nun ye reconocíu poles autoridaes de la República Popular China. L'actual vicepresidente ye Chien-Jen Chen, dende'l 20 de mayu de 2016.
Toba volcánica
thumb|250px|Claustros de la Compañía de Xesús [[Arequipa, Perú.]] thumb|250px|Casa de toba volcánica de principios del sieglu XX, Rexón del Eifel, Alemaña. thumb|18.5 Ma.
La toba volcánica o tufu volcánicu ye un tipu de roca ígnea volcánica, llixera, de consistencia porosa, formada pola acumuladura de cenices o otros elementos volcánicos bien pequeños expelidos polos respiraderos mientres una erupción volcánica.
Fórmase principalmente pola deposición de cenices y lapilli mientres les erupciones piroclásticas. La so velocidá d'enfriamientu ye más rápida que nel casu de roques intrusivas como'l granitu y con una menor concentración en cristales. Nun hai que confundila cola toba caliar nin tampoco cola pumita.
Sillar d'Arequipa
Nel sur de Perú esiste un gran númberu de depósitos de fluxos piroclásticos que cubren grandes estensiones del lladral occidental andín Dalgunos d'estos fluxos, sol nome de sillar o piedra sillar, que ye una denominación puramente llocal pa la ignimbrita, vienen siendo emplegaos estensamente como material de construcción na ciudá d'Arequipa y la so redoma nuna tradición constructiva que se remonta a entamos de la colonia española. Por efeutu de la presión y la temperatura, los fluxos piroclásticos se devitrifican y se sueldan, convirtiéndose asina en sillar, una roca piroclástica de color predominantemente blancu a buxu de granulosidad homoxénea. Esti tonu confier-y a los principales edificios del cascu históricu de la ciudá d'Arequipa una estética y un color carauterísticos, lo que motiva que la urbe sía conocida col nomatu popular de Ciudá Blanca. El principal afloramientu y cantera de piedra sillar atópase na quebrada de Añashuayco, al pie del volcán Misti.
Determinaes tobas de color, non yá blancu, sinón asalmonáu dan llugar al sillar rosado, d'usu bien escasu visible en dellos edificios como'l palaciu arzobispal d'Arequipa. Esisten variedaes en diverses tonalidaes que van del blancu azuláu o'l blancu rosa hasta aquel tenuemente amarellentáu pasando pol gris y el negru con inclusiones blanques. Sicasí'l sillar blancu ye'l que s'utiliza.
Sillar de Tacna
Nel sur de Perú esiste un gran númberu de depósitos de fluxos piroclásticos que cubren grandes tubos por efeutu de la presión y la temperatura, los fluxos piroclásticos se devitrifican y se sueldan estender mientres l'acción volcánica, formando una especie de raigaños que s'estienden a lo llargo del cuetu Intiorko, con un color arrosáu especial por cuenta del so aproximamientu a la mariña y al calor del branu, ye un tipu de sillar bien especial y pocu avezáu, pero que sirvió pa la construcción de los principales monumentos de la ciudá, como la casa Basadre, la Catedral, y la casa Zela por nomar dalgunos de los tantes casones a lo llargo de la cai Zela, Bolognesi, 2 de mayu. Bolognesi y Bolívar (fuente Ricardo Rendón Cohaila).
Tosca de Canaries
Ciertes tobas son conocíes nes islles Canaries (España) col nome de “tosques”. La so consistencia ye media, lo que la fai ideal pa cantería y, nel so senu, pa construyir viviendes troglodites (como'l nucleu de Guayadeque na isla de Gran Canaria). El so color va dende'l colloráu al blancu mariellu, tas últimes son les que provienen de les erupciones tipu "nube encesa" y reciben el nome de "tosques blanques", son típiques del sureste de Tenerife.
Koichi Kudo
Koichi Kudo (工藤 孝一, ), foi un futbolista y entrenador xaponés.
Sierra de Gredos
La sierra de Gredos ye una sierra perteneciente al sistema Central, na península ibérica, asitiada ente les provincies españoles de Salamanca, Cáceres, Ávila, Madrid y Toledo. La so máxima altitú dar na provincia d'Ávila na Plaza del Moru Almanzor a 2592 msnm. Gredos ye una de les sierres más estenses del sistema Central y en redol a les sos grandes moles granítiques basculan cuatro comunidaes autónomes: Castiella y Llión, Castiella-La Mancha, Estremadura y Madrid; estendiéndose d'este a oeste dende San Martín de Valdeiglesias a Hervás y de norte a sur del valle del Tormes a Rosarito. Parte de la sierra ta declarada parque rexonal.
Xeoloxía
thumb|Circu de Gredos y Llaguna Grande xelada. La sierra de Gredos ta constituyida por roques granítiques, clasificaes polos xeólogos ente les roques plutóniques, esto ye, aquelles que se formaron pol lentu enfriamientu de los magmes del interior de la corteza terrestre. El granitu componer de trés minerales: cuarzu, feldespatu y mica. En delles roques de Gredos, los cristales de feldespatu son llamativamente grandes (d'hasta dellos centímetros) y destáquense del conxuntu de la roca. Tamién apaecen les granodiorites y ciertos afloramientos metamórficos;
Mientres una gran parte de la Yera Primaria, hai ente 600 y 350 millones d'años la rexón del actual Gredos tuvo cubierta pol denomináu mar de Thetys nel cual fuéronse atropando, en capes horizontales o estratos, sedimentos que proveníen de l'aición de la erosión sobre les árees ensin anubrir. Estos sedimentos quebráronse y plegáronse por cuenta de la aición de la oroxenia Hercínica, qu'actuó nel periodu entendíu ente 350 y 250 millones d'años tras. De resultes de los citaos plegamientos, amplies zones remanecieron del mar, y a la fin d'esti periodu produció les ascensión de magmes fundíos que, al esfrecese y cristalizar en fondura, aniciaron el granitu. La erosión actuó entós mientres llargu tiempu hasta que, hai ente cuarenta y dos millones d'años, nueves convulsiones de la corteza terrestre denominaes oroxenia Alpina aniciaron les elevaciones que se correponden col actual Sistema Central. L'estilu teutónicu de la sierra de Gredos ye'l llamáu estilu xermánicu, con grandes bloque elevaos (horst) y bloque fundíos (graben) o fueses, a partir de llargues llinies de quebra.
L'espaciu ta, pos, compartimentado por grandes bloques delimitados por alliniaciones de quebres E-O, N-S y NE-SO, que disponen los sos trazaos orográficos y de fueses en bandes simples y determinaes encruciades, con direición preferente esti oeste, que formen dende'l sur, 1º, el piedemonte del bloque marxinal fundíu de la Vera y el Tiétar; 2º, inmediata y sópito, el bloque eleváu de les sierres principales de Gredos, 3º., el bloque fundíu internu de la fuesa compuesta con bloque menores y diverxente del Tormes y el Alberche; 4º., les sierres septentionales del bloque nuevamente alzáu de Villafranca-La Serrota-Parameras. El bloque principal de Gredos ye disimétricu, con un desnivel acentuáu al sur y toos estos elementos morfotectónicos princiaples estremar n'otros menores qu'intervienen gradiando'l reliece. A esti dispositivu morfotectónico oldeáu afixéronse los valles y les diferencies temporal y espacial de la evolución morfoclimática.
Aurelio Delgado Sánchez estrema a la sierra de Gredos estremar en tres sectores: oriental hasta la falla del puertu del Picu, central hasta la falla de Plasencia (puertu de Tornavacas) y occidental o sierra de Béxar.
Sector oriental
thumb|Vista del [[Alto del Mierlu]] Llevantar pel sur sobre fallar norte del Tiétar, acaballando los sedimentos terciarios de la fuesa d'esti nome. El llende norte del horst, pela so parte ta estructurado por un sistema de quebres de direición NE, como la falla del Burguillo, y E-O a ONO, como la de Navaluenga, a la qu'afai'l so cursu'l Alberche. Los picos más destacaos d'esti sector:
Sector central
Al oeste de la falla del puertu del Picu, álzase l'Altu Gredos. El macizu teutónicu de Gredos enllarga'l so eleváu escarpe sobre la fuesa del Tiétar. El cantu meridional del horst afacer a la falla NE, de Candeleda a Arenas de San Pedro, nel estremu oriental, y dempués a la ONO del gargüelu de Minchones. Nel estremu norte del horst enllargar les estructures del Gredos oriental, en concretu les falles d'enclín mediu E-O, a les que s'afai nesti casu la fuesa percorrida pol Tormes. Ente Gredos central y la Sierra de Villafranca y La Serrota apaecen dos depresiones, la del Tormes y la de Navadijos (cabecera del Alberche) dixebraes pol bloque de Miguel Muñoz. Enmarcáu poles citaes depresiones tectóniques el horst del Altu Gredos, ye un sistema de bloques casi puramente graníticu vigororosamente llevantaos y sensiblemente basculados escontra'l N (ye dicir escontra los valles altos del Tormes y del Alberche). L'aguada meridional ye un enorme escarpe complexu de falla, que con acusadísimas pendientes írguese sobre La Vera estremeña; l'aguada septentrional apaez como un estensu planu inclináu, correspondiente a la superficie d'esfarrapamientu previa a la dislocación y al llevantamientu. Nel sector central alcuéntrase'l Circu de Gredos. thumb|center|1000px|Cara sur de la Sierra de Gredos dende [[Oropesa (Toledo)|Oropesa (Toledo).]] thumb|center|1000px|Cara norte del [[Circu de Gredos dende'l Morezón.]] thumb|Picos nevaos en Gredos. Los picos más elevaos d'esti sector:
Al oeste del Risco Medianil allúgase'l sector occidental, que la so llinia de máximos altores, con cumes que superen los 2.200 m (Alto de les Becedillas 2.271 m; Cabeza Pelada, 2.270 m) sirve de llende ente les provincies d'Ávila y Cáceres. Dientro d'él estrémase al este, la sierra Llana col contrafuerte septentrional d'El Tormal (2.103 m) y, al oeste, la sierra del Barcu, na que remata esti sector occidental del altu Gredos, a 2.399 m na Covacha del Losar. Al suroeste, sobre'l valle del Jerte y paralelu a él, llevántase la cacereña sierra de Tormantos que s'alza en La Panera, sobre Cabezuela del Valle, a 1.814 m, y estiéndese escontra'l sur de Plasencia, perdiendo altor pogresivamente.
Sector occidental
thumb|[[Aldeanueva de la Vera xunto a la Sierra de Gredos.]] Asitiáu ente'l puertu de Tornavacas y el corredor de Béxar, y llamáu sierra de Béxar, con una cota máxima de 2.430 m. nel Canchal de la Ceya. Los ríos Aravalle y Jerte dixebren los conxuntos montascosos de Gredos y de les Parameras del macizu de Béxar, que yá en tierres salmantinas, algama los sos mayores altores na sierra de Candelario; nésta atopa la cuerda del Calvitero colos cumes del mesmu nome, de Canchal Negru (2.369 m) y de Campana Galindo. Escontra l'este'l relieve montano enllargar hasta la curva del Tormes nel Barco de Ávila formando la sierra del Banzáu. Al norte de Béxar destaquen dellos cuetos como Cabeza Gorda (1.524 m) y pequeñes alliniaciones como la sierra de Tonda (1.179 m). En paralelismu cola sierra de Tormanto, na marxe derecha del Jerte llevántase l'alliniación de los montes de Tres la Sierra, qu'enllaza cola yá citada sierra de Candelario a unos 1.800 m d'altor y va baxando de cota escontra Plasencia. El relieve baxa escontra l'oeste nel valle del Alagón, que dixebra l'eleváu macizu de Béxar de la sierra de Francia, na que puede asitiase l'empiezu del tramu occidental del Sistema Central.
Llagunes
thumb|Llagunes del Trampal
Flora
thumb|Exemplares de [[Quercus pyrenaica]] Reparamos una variación vexetal, íntimamente rellacionada cola altitú a midida que xubimos; encina, castañu, omeru, serval, abeduriu, álamu temblón, sauce, melojo, sustituyíu en diverses zones pol pinu. Nes zones altes predomina la carba de piornos, enebros rastreros y tamién distintes variedaes de manzanilla. Na Sierra de Gredos estremáronse cuatro pisos de vexetación. El pisu basal o pisu de la encina; el pisu del carbayu melojo; el pisu del piorno serranu que la so vexetación ta apoderada pola lleguminosa Cytisus oromediterraneus; y el pisu de los praos de los cumes, onde habiten plantes de pequeñu porte que s'afixeron pa soportar les dures condiciones del altu monte.
thumb|[[Digitalis thapsi|Dedalera nel Losar de la Vera]] En munches árees de Gredos, los encinares fueron destruyíos y el so llugar foi ocupáu por carbes. Al sur de la cadena principal les encines tán frecuentemente mezcaldas con sufreres; sicasí esti árbol aguanta muncho menos les condiciones ambientales seques y fríes, polo que ta ausente de los elevaos territorios gredenses asitiaos al norte de los altos cumes. Delles especies d'estos montes son la cada o enebro de la miera, l'espín albar o majuelo, la jara grasuda, el jarón, el carpazo, el jaguarzo moriscu, el jaguarzo mafosu, la escoba blanca, la calaminta menor, los garbancillos, el torviscu o matagallina, el yérbadu, l'uz blancu, l'uz coloráu, la yerba centella, el matagallinas o peonía de Brotero, el cantueso, la mejorana montesa, el tomillu aceituneru, la dedalera, la campaniella de Portugal, el xacintu de los montes, l'ajipuerro, y la cárice de dos espiges.
thumb|Superficie forestal na falda sur de la sierra Los melojares formen una petrina de vexetación que toma dende les primeres faldes empinaes de Gredos hasta una altitú que bazcuya ente los 1500 y los 1700 m. Munchos melojares fueron sustituyíos polos pinares de pinu albar o de pinu marítimu. Na cara sur del macizu oriental esisten formaciones naturales de pinu negral. Delles plantes carauterístiques d'estos montes son la jara estepa, el mostajo, l'artuganciu, la cariofilada de los montes, la miruéganu, el codeso, la retama negra, l'escobón moriscu, la hiniesta, l'escobón, l'ororuz falsu, les berces o garrandas, la yerba de los ballesteros, la aguileña o flaires pámpana abaxo, la flor del vientu, el botón d'oru, el botón d'oru de banzáu, la nala de mosca muerta, l'agrieta común, la rosa de monte, el pericón, la violeta, la primavera, la lechetrezna, el collejón de Merxmüller, el collejón de Lagasca, el díctamo blancu, el xeraniu de monte, el xeraniu de lso Pirineos, el xeraniu sanguineu, el xeraniu de los Pirineos, el pie d'osu, la sanícula, la raigañu colorá, el clinopodio y el cidrón montés, el té d'Europa, les mosquitas azules, los gallos, el rapónchigo, la nautia arvense, l'aciano ligulado, el tomillu perrunu, la leuzea mayor, el tanaceto corimboso, la yerba de l'araña o falangera, el lliriu de los valles, l'azucena montesa, la lleche de páxaru, Paradisea lusitanica, el sello de Salomón, el lliriu español, el narcisu blancu, el narcisu pálidu, Melica uniflora, la grama estrellada, la cañuela de Durando, Luzula forsteri, la cefalantera colorada, el nial d'ave, l'el satirión enllordiáu y la orquídea quemada.
nos que'l ganáu pastia direutamente y que surden de resultes de la degradación de montes y carbes. Atopamos plantes como l'arenaria querioide, el clavel deltoideo, el clavel lleonés, la carmelitilla, la sanguinaria, l'agrieta menor, l'armeria de Segovia, la yerba turmera, la potentilla recta, l'aserruche, el pie de páxaru, la borla de estrellitas, el Trifolium subterraneum, el pico de grulla, la viborera, el celpudu montesín, la linaria amatista, la linaria aerugínea, l'algaravía pegañosa, l'algaravía de fueya ancha, la centaurea del valle de Amblés, la chicoria pequeña, la hispidela española, les velosillas, la velosilla de Castiella, les campanielles de seronda, l'Aira, los pelinos del Neñu Jesús, los baillarinos, los cepillitos, la cañuela elegante, la cañuela ríxida, la grama cebollera, la cárice divididida y los gallos.
y Almanzor.JPG|thumb|Cantu de la Llaguna Grande de Gredos y Picu Almanzor de fondu]] Nos praos más húmedos, atópense plantes tales como los calderones, la flor del cuquiellu, les palombetes, la consuelda colorada, la orejuela de regueru, el trébole de los praos, la cominera cantu, la cresta de gallu, el llantén medianu, la milenrama, el garbansón, los trombones, Narcissus graellsii, la grama de golor, los corazones, la cola de perru, el segáu blancu, Molinia caerulea subsp. arundinacea, la cárice de llebre, la cárice binerviada, el satirión real, la orquídea fededora y la orquídea pálida.