cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Club Universidad de Chile
La era Sampaoli, el tricampeonatu y l'ésitu suramericanu
250px|derecha|miniatura|Formación del club en [[2011.]] Per otru llau, nel Tornéu de Clausura, Universidá de Chile llogró'l meyor arranque d'un equipu chilenu nun campeonatu de Primer División, al llograr nueve victories consecutives y ostentando venticuatro goles a favor y trés en contra. Amás, la «O» llogró quedase col primer llugar de la fase regular del campeonatu, sacándo-y 8 puntos de ventaya a Cobreloa, la so más cercanu competidor.
Paralelamente mientres el segundu semestre, l'equipu llogró de manera invicta'l llogru de la Copa Suramericana 2011. En primer instancia, los azules vencieron a Fénix y Nacional d'Uruguái, pa darréu goliar a Flamengo de Brasil (que daquella cuntaba col estraordinariu Ronaldinho Gaúcho). En cuartos de final vencieron a Arsenal d'Arxentina, y en semifinales a Vasco da Gama de Brasil. Na final enfrentaron a Lliga de Quito d'Ecuador, venciendo 1-0 nel partíu d'ida y 3-0 nel de vuelta.
Eduardo Vargas foi escoyíu como meyor xugador del tornéu, amás de ser el goliador con 11 goles. En tantu, Charles Aránguiz foi escoyíu como'l meyor xugador de la final. Universidá de Chile tresformar nel meyor campeón na historia de la Copa Suramericana, depués de ganar 10 partíos y empatar otros 2, amás de ser Johnny Herrera l'arqueru menos batíu del certame con namái dos goles en contra.
miniatura|left|L'equipu d'Universidá de Chile visita'l [[Palaciu de La Moneda, depués de llograr la Copa Suramericana 2011.]]
El xueves 29 d'avientu de 2011 Universidá de Chile gana'l Bicampeonatu empatando 0-0 en Calama y venciendo 3-0 a Cobreloa na final del Clausura 2011. Un nuevu récor, llogrando per primer vegada na historia del fútbol chileno la Triple Corona, al llograr l'Apertura 2011, la Copa Suramericana 2011 y el Clausura 2011.
De resultes de la campaña del añu 2011, Universidá de Chile llogró ser el séptimu meyor equipu del mundu, d'alcuerdu al ranking mundial de la IFFHS, detrás de Barcelona, Real Madrid, Vélez Sarsfield, Manchester United, Manchester City y Santos.
Darréu, a finales del 2011, concrétase la venta d'Eduardo Vargas (al Nápoli), Gabriel Vargas (a Universidá de Concepción), y de Marcos González Salazar a Flamengo.Nel primer semestre del 2012 incorporáronse Junior Fernandes, Roberto Cereceda, Emilio Hernández, Raúl Ruidíaz, Pedro Morales (vencíu a préstamu dende'l Dínamo de Zagreb) y Eduardo Morante.
Esi mesmu añu, Universidá de Chile llega per cuarta vegada na so historia a semifinales de Copa Libertadores, esta vegada na edición de 2012. Mientres esta instancia, la «O» venció a Peñarol, Atlético Nacional y Godoy Cruz en fase de grupos. Depués ganó n'octavos de final a Deportivu Quito, con una remontada histórica de 6-0 (en cayendo 4-1 n'Ecuador); ente qu'en cuartos de final venció a Libertad de Paraguái por aciu definición dende'l puntu penal. Sicasí, en semifinales cayó ante Boca Juniors (con una derrota 2-0 en Buenos Aires, y un empate 0-0 en Santiago), quedando esaniciáu del certame.
Dos selmanes dempués, Universidá de Chile consigue'l primera tricampeonatu de la so historia al ganar el Tornéu d'Apertura 2012, que la so final ante O'Higgins definir por aciu llanzamientos dende'l puntu penal. Cabo conseñar que, primeramente a ello, la «O» venció por playoffs a Cobreloa y Colo-Colo (a esti postreru nuna remontada de 4-0, en cayendo 2-0 nel alcuentru d'ida).
Darréu, el 1 d'agostu del mesmu añu «la O» cai en riola de penales ante'l Kashima Antlers de Xapón pola Copa Suruga Bank 2012, y en setiembre ante Santos FC de Brasil pola Recopa Suramericana 2012 (con un empate 0-0 en Santiago y una derrota 2-0 en São Paulo). Amás d'ello, n'ochobre llega a cuartos de final de la Copa Suramericana 2012 en venciendo a Emelec d'Ecuador y cayer ante São Paulo FC de Brasil. Naquelles instancies, la «O» taba asitiada como'l segundu meyor club del mundu según la Clasificación mundial de clubes según la IFFHS, ente agostu y ochobre de 2012. Sicasí, en cayendo por goliada ante'l São Paulo FC por 0-5, la «O» baxó puestos hasta cayer ente los puestos 20-50.
Tamién clasificó a cuartos de final del Tornéu de Clausura 2012 al quedar segundu na tabla de clasificación colos mesmos puntos que'l so archirrival, Colo-Colo, pero per debaxo d'este per diferencia de goles. La "O" quedó esaniciada naquella instancia pola Unión Española n'empatando 0-0 nel Santa Laura y perdiendo 1-4 nel Estadiu Nacional el 25 de payares.
Finalmente, el gran ésitu que tuvo Jorge Sampaoli n'Universidá de Chile (onde consiguió un tricampeonatu y una Copa Suramericana) facer ser el principal candidatu p'asumir la Seleición Chilena (depués de que Claudio Borghi fora destituyíu), lo cual concretóse'l 3 d'avientu de 2012. Asina remató unu de los procesos más esitosos na historia del club: la era Sampaoli.
La era post Sampaoli
El 13 d'avientu de 2012, l'arxentín Darío Franco foi presentáu como nuevu direutor téunicu del club. A los so llegada sumóse'l fichaxe de diversos xugadores, onde ente los más destacaos taben Ramón Fernández, Isaac Díaz, y César Cortés.
El 8 de mayu de 2013, Universidá de Chile gana la Copa Chile 2012-13 (la cuarta na so historia), venciendo 2-1 a Universidad Católica na final del certame, clasificándose asina de manera direuta a la Copa Suramericana 2013. De la mesma esta copa dexó a Johnny Herrera pasar a la historia del club como'l futbolista que más torneos ganó con Universidá de Chile (con nueve en total) superando n'unu a Luis Musrri. Amás, cabo destacar que previu a la final de Copa Chile, «la O» había vencíu 3-2 a Colo-Colo nel Clásicu del fútbol chileno, con dos goles de Juan Ignacio Duma y unu de Charles Aránguiz (al minutu 89 de partíu) pa los azules.
Magar ello, Darío Franco foi bien criticáu en gran parte del so procesu como téunicu nel club, y foi destituyíu oficialmente'l 11 de xunetu de 2013. A otru día foi presentáu Marco Antonio Figueroa como nuevu entrenador d'Universidá de Chile, col cual magar nun consiguise'l Tornéu d'Apertura 2013 (quedó allugáu nel 4° llugar), llogróse la clasificación a la Copa Libertadores 2014 en ganando la Liguilla Pre-Libertadores.
Sicasí, tres les males resultaos llograes al entamu del Tornéu Clausura, Figueroa foi destituyíu en xineru de 2014, y asumió interinamente Cristián Romero amás de sumase los fichaxes de Matías Caruzzo y Rodrigo Mora. El 6 de febreru de 2014, Universidá de Chile convertir nel únicu equipu chilenu qu'atropa victories de visita en tolos países qu'integren la Conmebol, al ganar por un marcador de 3-2 a Guaraní de Paraguái nel Estadiu Defensores del Chaco pola primer fase de la Copa Libertadores. Darréu l'equipu foi esaniciáu en fase de grupos (por diferencia de gol) y llogró bien males resultaos nel tornéu nacional (incluyendo una derrota nel superclásico contra Colo-Colo), rematando na 12° posición, onde eso sí sobresalió una considerable victoria 3-0 de visita nel Clásicu universitariu ante Universidad Católica. En tantu, el día 24 d'abril de 2014, el nuevu presidente del club Carlos Heller, quien asumió'l 7 d'abril, anuncia oficialmente que l'estadiu d'Universidá de Chile va construyir nel sector de Llaguna Carén, na comuña de Pudahuel.
miniatura|left|L'[[Uruguái|uruguayu Martín Lasarte dirixó'l club consiguiendo'l Tornéu d'Apertura 2014, y les Supercopa y Copa Chile, dambes el 2015.]]
Darréu, el 16 de mayu concretó la llegada del uruguayu Martín Lasarte a la direición téunica del club, como coles mesmes los fichaxes de Gustavo Canales, Gonzalo Espinoza, Mathías Corujo, Guzmán Pereira, Cristián Suárez, Benjamín Vidal, ente otros. Con Lasarte, l'equipu tuvo una gran campaña que lo catapultó a ser campeón del Apertura del añu 2014 (17° campeonatu na historia del club), n'unu de los torneos más apostaos na historia del fútbol chileno, estremándose por un puntu de Santiago Wanderers y trés de Colo-Colo. Con ello Universidá de Chile clasificó como Chile 2 a la Copa Libertadores 2015, campeonatu onde finalmente nun pasaría de fase de grupos, productu d'un mal semestre qu'amás dexó al equipu allugáu nel 7° llugar del Tornéu de Clausura 2015.
Meses más tarde les coses nun ameyoraron pal conxuntu llaicu, teniendo un baxu rendimientu que lo dexó allugáu nel 11° llugar del Tornéu d'Apertura. Sicasí, ganó la Supercopa de Chile y depués consagróse campeón de la Copa Chile 2015, venciendo nesta postrera na final al so rival históricu Colo-Colo por aciu definición a penales. Con ello, los azules clasificáronse como Chile 3 a la primer fase de Copa Libertadores 2016.
L'añu 2016 foi ingrato pal club. Sebastián Beccacece aportó al club y asumió la direición téunica teniendo males resultaos. Los azules nun pudieron superar la primer fase de la Copa Libertadores, y nel planu local collecharon un mal rendimientu que los alloñar de puestos de títulu, lo cual caltúvose cola llegada de Víctor Hugo Castañeda mientres el segundu semestre.
N'avientu de 2016, la direutiva del club contrató al arxentín Ángel Guillermo Hoyos por que dirixiera al equipu, téunicu que llevantó considerablemente'l so rendimientu y terminó consagrándose campeón del Tornéu de Clausura 2017. Ente les figures del títulu tuvieron Lorenzo Reyes, Jean Beausejour, Gustavo Lorenzetti y, sobremanera, el goliador del campeonatu Felipe Mora (con 13 anotaciones). Tres la consagración n'unu de los campeonatos nacionales más apostaos de la historia (superando por namái un puntu al so rival históricu Colo-Colo), l'equipu clasificó a la Copa Libertadores 2018.
Alministración
Dende la so fundación, la «O», como caña de fútbol, formó parte del Club Deportivo de la Universidá de Chile, esti postreru dependiente en forma direuta de la casa d'estudios hasta la so disolución por decretu institucional en 1984, siendo reemplazáu pol Serviciu de Deportes y Recreación. Sicasí, mientres el Réxime Militar d'Augusto Pinochet (1973-1990) decretáronse una serie de midíes nes universidaes estatales, la Universidá de Chile y la Universidá Téunica del Estáu, en virtú de les cualos, nengún funcionariu podía recibir una remuneración más alta qu'un decanu. Esta decisión foi en desmedro direutu del equipu de fútbol, que tuvo de dexar partir a dellos xugadores, según trate imposibilitáu de competir económicamente con otros clubes de la dómina. La situación provocó que, a mediaos de la década de 1970, la institución atopárase sumida nuna fonda crisis económica, ante lo cual, Rolando Molina, presidente de la caña de fútbol, y un grupu de dirixentes solicitaron al gobiernu militar, en 1974, la intervención formal del club. Sicasí, ante la disposición de la FIFA de desafiliar a les federaciones que dexaren la intervención gubernamental na alministración de dalgún club, la solicitú foi refugada. Cabo mentar que, mientres el réxime militar, los presidentes y dirixentes de los clubes deportivos universitarios, tantu de la Universidá de Chile como de la Universidad Católica, yeren escoyíos pol gobiernu sol sistema de rectores delegaos.
250px|miniatura|left|Ex sede de la CORFUCH, na comuña d'[[Ñuñoa, Santiago de Chile.]] Finalmente, el 1 d'avientu de 1978, so la presidencia de Rolando Molina, la caña de fútbol del Club Deportivo de la Universidá de Chile tresformar na Corporación de Fútbol Profesional de la Universidá de Chile (CORFUCH), entidá de derechu priváu presidida pol mesmu Molina. Al ser creada la CORFUCH, hubo un informe de la Rectoría de la Universidá de Chile al respective de la situación de la caña de fútbol, que les sos conclusiones yeren negatives: los azules teníen deldes por 1 700 000 dólares, lo qu'implicaba que pa formar la corporación sol bistechu de la universidá yera necesariu, amás, soportar un millonariu exerciciu deficitariu. Poro, dende'l 1 de setiembre de 1980, la CORFUCH desvenceyóse xurídica, alministrativa y financieramente de la casa d'estudios fundada por Andrés Bello, calteniendo d'esta, namái el nome de «Universidá de Chile» y los sos emblemes. Sicasí lo anterior, el mediu nacional y l'Asociación Central de Fútbol (actual ANFP) siguieron reconociendo na CORFUCH al Club Deportivo de la Universidá de Chile.
Magar lo anterior, en 1984, so la presidencia d'Ambrosio Rodríguez, los sueldo nun yeren pagaos na fecha axustada y eso provocaba'l malestar ente los xugadores. Hubo hasta conatos de fuelga, col plantel negándose a xugar en delles fines de selmana. N'agostu d'esi añu, los dirixentes desmintieron los rumores d'embargos a los bienes del club, ente que Rodríguez refugó una posible intervención a la «O» per parte de l'Asociación Central de Fútbol. Sicasí, pa poder arreglar al club económicamente, los dirixentes decidieron rebaxar, nun porcentaxe considerable, los sueldos de los integrantes del cuerpu téunicu, según el de munchu xugadores. Repercutió tamién la crisis sufierta pol fútbol chileno na primer metá de la década de 1980, la que tuvo que ser desaniciada gracies a apurras estatales, qu'amás sirvieron pa costear delles incorporaciones. Amás, so la xestión de Rolando Molina, esta vegada al mandu de la ACF, la delda d'esti organismu y de los clubes que lu integraben aumentó proporcionalmente diez veces: la delda de los clubes a la ACF creció de 97 000 000 de pesos en 1978 a 907 000 000 millones en 1984; y la delda de la ACF col sector financieru creció de 21 000 000 a 873 000 000 de pesos nel mesmu periodu. De les acreencias totales del fútbol chileno, el 43% yeren representaes por deldes de la CORFUCH, a quien la ACF sirvió d'aval enantes. Finalmente, en 1985, tres una serie de discutinios y renegociaciones, la intervención esterna na institución foi un fechu, formándose un nuevu direutoriu compuestu cuasi na so totalidá por representantes de los bancos acreedores. Rodríguez nun tuvo salida y presentó el so arrenunciu a la «O», siendo reemplazáu pol doctor Julio Montt.
A fines de la década de 1980, so la presidencia de Waldo Greene y col descensu a Segunda División, el club tuvo en cantu de la desapaición. Sicasí, en 1992, el médicu René Orozco asumió la presidencia de la CORFUCH col compromisu de saniar al club de la crisis deportivo y económico na que s'atopaba desapaecíu, solucionándolo en parte col llogru de los bicampeonatos nacionales de 1994-1995 y 1999-2000, que dexaron aumentar de manera considerable los ingresos del club. Sicasí, en 2003, l'alministración de Orozco empezó a amosar les sos primeres señales d'escosamientu hasta que, a fines d'esi añu, la Tesorería Xeneral de la República solicitó la quiebra de la CORFUCH ante'l Séptimu Xulgáu Civil de Santiago por deldes impositives d'alredor de 5400 millones de pesos que'l club caltenía col Fiscu, pidimientu que n'abril de 2004 foi refugada y que la so resolución que depués foi apelada pola Tesorería Xeneral de la República. En tnato, pocu dempués de roblar na Direición del Trabayu un alcuerdu colos funcionarios del club al respective de sueldo impagos y deldes previsionales, René Orozco arrenunció en payares de 2004 a la presidencia de la CORFUCH, argumentando cansanciu y ataques de los medios y del entós diputáu Waldo Mora. Nel so llugar, Lino Díaz asumió'l mandatu del club.
Depués, en 2006, en virtú de l'adecuación xurídica de los clubes de fútbol esixida pola Llei Nᵘ 20.019 de Sociedaes Anónimes Deportives Profesionales (S.A.D.P.), el 6 de mayu, por amplia mayoría, l'asamblea de socios de la CORFUCH decidió que'l club caltuviérase como corporación de fútbol cola consiguiente creación d'un fondu d'inversión denomináu de Deporte Profesional», refugando de planu la posibilidá de tresformalo en sociedá anónima o qu'ésti fora gerenciado por un periodu de 30 años por una sociedá anónima ayena al club, como ye'l casu de Blancu y Negru S.A. en Colo-Colo. Sicasí, el 26 de mayu, la Cuarta Sala de la Corte d'Apelaciones de Santiago revirtió'l fallu pronunciáu en primer instancia pol Séptimu Xulgáu Civil en 2004 y decretó la quiebra del club polos sos deldes cercanes a 5700 millones de pesos cola Tesorería Xeneral de la República, siendo designáu José Manuel Edwards como síndicu de quiebres, quien asumió les sos funciones el 10 de xunetu. D'esa manera, quedó ensin efeutu la decisión de l'asamblea de socios, yá qu'en casu de quiebra, esta responsabilidá pertenez-y puramente a la xunta d'acreedores, quien optaron apurrir al club a una concesionaria. Ante esta situación, Lino Díaz amenació con eslleir la CORFUCH, lo que significara la desafiliación del club per parte de l'ANFP, sicasí, la idea foi refugada llargamente por hinches, xugadores y la sindicatura. Finalmente, el 18 d'avientu, la Sala Civil de la Corte Suprema ratificó por unanimidá la quiebra d'Universidá de Chile.
Finalmente, tres el remate y axudicación de los terrenes de la Ciudá Azul», unu de los proyeutos emblemáticos del ex-presidente René Orozco, y magar les protestes de Los de baxo y de los hinches polo xeneral, el 25 de mayu de 2007, ante'l tribunal de la quiebra y sofitáu pola empresa de servicios financieros LarrainVial y n'alianza col mexicanu Octavio Colmenares y EuroAmérica, l'empresariu Carlos Heller axudicar pol preciu mínimu de 3 333 333 334 pesos chilenos (US$6,3 millones) la concesión de la Corporación de Fútbol Profesional de la Universidá de Chile. Pa llevar a cabu l'alministración del club, constituyóse Azul Azul S.A., una sociedá anónima abierta creada al envís de garantizar el pagu de cerca del 100% de les acreencias contra'l club a la fecha del remate, según el pagu de la delda tributaria, y de desenvolver y esplotar la concesión de los activos de la CORFUCH mientres un plazu de trenta años, prorrogables por quince años más nel casu de que la delda tributaria de la qu'Azul Azul S.A. ye codeudor solidariu fora paga mientres esi periodu inicial. En cuanto al direutoriu, n'agostu, Federico Valdés foi escoyíu como presidente d'Azul Azul S.A., ente que Carlos Heller foi escoyíu como vicepresidente. Amás, la Universidá de Chile autorizó a la empresa concesionaria l'usu del so nome, símbolos, emblemes y marques. Y como contraprestación, la casa d'estudios tien el derechu d'escoyer dos direutores de la compañía, d'un total d'once, y el derechu al cobru d'un royalty añal equivalente al 1,05% de los ingresos correspondientes a los años 2007 y 2008, y que pa los años 2012 y siguientes va calculase considerando'l monto mayor ente'l 1,05% de los ingresos y el 4% de les utilidaes netes d'Azul Azul S.A. Sicasí, en virtú del incisu segundu del Nᵘ 3 del artículu 2º transitoriu de la Llei Nᵘ 20 019, como organización deportiva, la CORFUCH suspendió dafechu les sos actividaes pol tiempu de duración de la concesión, calteniendo les sos socios namái los sos derechos ante la sociedá concesionaria si fueren accionistes d'ella.
En payares de 2008, magar la crisis económica de 2008, efeutuóse l'apertura d'Azul Azul S.A. na Bolsa de Comerciu, previa venta de cuasi 20 000 000 aiciones, caúna con un preciu d'allugamientu de $480, correspondientes al 55% de la propiedá de la concesionaria y que fueron mercaes por más de 8000 nuevos accionistes.
Direutoriu y alministración (Azul Azul S.A.)
Al 29 d'agostu de 2015, el direutoriu y l'alministración d'Azul Azul S.A. tán compuestos por:
Direutoriu
Alministración Xerente d'alministración y finances: María Martínez
Propiedá y control
Les aiciones d'Azul Azul S.A. atópense inscrites nel rexistru de valores de la Superintendencia de Valores y Seguros (SVS) col N° 978. Al zarru de los Estaos Financieros, el capital suscritu y pagu xube a M$12 687 003 estremáu en 36 520 030 aiciones, de les cualos 36 520 029 aiciones son serie B y una aición ye serie A, de calter preferente y perteneciente a la Universidá de Chile, que tien el derechu a escoyer dos de los once direutores, ente que los nueve restantes son escoyíos de la serie B.
La sociedá nun tien controlador.
Na estructura accionaria, los dolce mayores accionistes de la sociedá a avientu de 2016 son:
Himnu
El himnu del club deportivu foi creáu en 1933 por un conxuntu d'estudiantes d'arquiteutura de la Universidá de Chile, quien inspiraos na nueche a bordu del barcu Reina del Pacíficu, que se dirixía a Antofagasta, crearon la lletra y los versos, ente que Julio Cordero Vallines, miembru d'esi grupu d'estudiantes, compunxo la melodía y acuñó la frase Románticu Viaxeru, como nome oficial del himnu. Depués, Cordero mandó a inscribir al so nome l'himnu y la lletra a la Biblioteca Nacional, polo que se-y reconoz l'autoría oficial, pero repitiendo siempres que la lletra foi apurra de tolos sos compañeros de viaxe. Según Cordero Vallines, perdió-y el rastru a la melodía hasta l'añu 1940, cuando lu cuntaron que foi entonada nun Clásicu Universitariu.
Escudu
miniatura|150px|left|El [[Glaucidium nanum|chuncho, ave utilizada na insinia del club.]] El símbolu del club ta inspiráu nel chuncho (miagón patagón), que se remonta a la creación del Club Náuticu Universitariu, entidá qu'apurrió col so emblema al Club Universitariu de Deportes, cuando esti fundar en 1927. L'orixe del chuncho deber a Pablo Ramírez Rodríguez, dirixente de natación y Ministru de Facienda en 1945, quien traxo dende Alemaña el diseñu del emblema.
Ye menester señalar que, na mitoloxía griega, el miagón ye una de les representaciones d'Atenea, diosa de la sabiduría.
miniatura|La «O», símbolu tradicional de la Universidá de Chile.
La so primer apaición na camiseta foi nun partíu contra Unión Condell, el 15 de xunetu de 1928. Sicasí, davezu la insinia nun s'utilizó nel uniforme del equipu, siendo reemplazada a partir del añu 1938 —coincidente col ingresu de la caña de fútbol al profesionalismo— por una lletra «O» de color colloráu (blanca en 1979 y azul na camiseta de recambiu de 2001 y 2002), anque cabo destacar como esceición a esta regla, que la insinia foi utilizada en reemplazu de la «O», na temporada de 1947. Tamién foi incorporada al llau derechu del pechu xunto cola «O» en delles temporaes de la década de 1980. Casos asemeyaos diéronse llugar nos años 1996, parte de 1997, 2006, 2007, 2008 y dende la segunda metá de 2010, usándose la insinia en menor tamañu, pero ensin esaniciar la «O» del pechu.
Evolución
La primera insinia foi adoptada y utilizada en 1926 pol dirixente Horacio Ramírez como símbolu del Club Naútico Universitariu, institución que nel escusón del chuncho llevó interpuestes rústicamente les iniciales «CNU». Cabo señalar qu'esta insinia namái correspondía al Club Náuticu Universitariu, que foi una de les tantes cañes que s'integró a la fusión final que dio orixe al Club Universitariu de Deportes en 1927.
Una vegada fundáu'l Club Universitariu de Deportes, modificóse'l monograma del escusón poles iniciales «CUD», que'l so primer rexistru data de 1928.
En 1935, cola nueva reestructuración de la institución polideportiva, les sigles del escusón camudaron a «DUCh» (Deportivu Universidá de Chile), anque tamién s'usaba una variante coles sigles «DUC».
Y en 1941, el presidente del club deportivu, Benjamín Claro Velasco, formó una comisión pa rediseñar l'emblema, recayendo la xera nel presidente de la filial de la «O» en Temuco, Miguel González. Esta constituyó l'actual insinia del club, que quedó configurada de la siguiente forma:
La insinia, que sufrió namái llixeres variaciones dende la so instauración, foi inscrita en conformidá a la Llei de Propiedá Industrial nel Rexistru de Marques, en 1943.
Uniforme titular
175px|miniaturadeimagen|[[Adidas aprove la indumentaria deportiva a la «O» dende principios de 1999 hasta l'actualidá.]] En 1927, añu de la so fundación, l'uniforme del club consistía en camiseta blanca, pantalón azul y medies azules, al igual que l'usáu con anterioridá pol Internáu F. C.
Dende la década de 1930, sol nome de Club Deportivo de la Universidá de Chile, la indumentaria pasó a ser camiseta azul, pantalón blancu y medies azules, salvu llixeres variantes en delles temporaes. Sicasí, escontra finales de la década de 1950, concretamente en 1958, y coincidentemente col periodu de mayor ésitu del club, el Ballet Azul, l'uniforme camudó a una camiseta color azul rei, más pantalón y medies del mesmu tonu azul que la camiseta, abandonando definitivamente'l pantalón blancu. Esti diseñu caltúvose, salvo delles variaciones menores na tonalidá del azul, hasta empiezos de la década de 1990. Amás, específicamente nel añu 1990, el club adoptó a Scania como'l so primera patrocinador oficial na camiseta.
Dende 1992, Universidá de Chile usó una indumentaria preponderantemente color azul marino, tantu pa la camiseta, como pantalón y medies, adoptando asina un estilu européu. Esta tenida caltúvose inalterada, cola esceición de les temporaes 2001 y 2002, nes cualos les mangues fueron coloraes, hasta'l final de la temporada 2005, yá que al entamu de la temporada 2006 el club volvió al azul rei. Depués de más d'una década la vistimienta de la «O» vuelve al azul marino na so totalidá, indumentaria la cual debutó nun Clásicu universitariu correspondiente al tornéu nacional del segundu semestre del añu 2017.
Uniforme alternativu
Magar nun esistir rexistros d'uniformes alternativos del club nos sos primeros años, esiste constancia, a partir de 1960, de que l'uniforme alternativu d'Universidá de Chile foi de color predominantemente blancu, que sufrió bien poques variaciones ente les que cabo resaltar l'usu de mangues o pantalones azules.
De manera escepcional, la temporada 2001 foi la primera en que'l club utilizó'l color colloráu pal uniforme de recambiu, el que caltuvo hasta 2003, añu nel cual recuperó'l color blancu d'antaño. Sicasí, en 2005, un añu dempués d'adquirir como auspiciador central a Cerveza Cristal, la camiseta volvió ser colorada.
Na última fecha del campeonatu nacional 2010, frente a Audax Italiano, Universidá de Chile volvió utilizar la indumentaria de recambiu blanca, sol auspicio de Claro.
Dende fines de 2012, per primer ocasión na so historia, l'equipu usa nel so uniforme un color distintu a los tradicionales: mariellu, de tonalidá fosforescente. Namái les medies son de color azul, d'una tonalidá escura, cuasi negra.
En febreru de 2014, la «O» volvió usar los sos tradicionales colores secundarios nel so indumentaria. El cuerpu de la camiseta ye blancu, al igual que'l pantalón, ente que les mangues y les medies son de color coloráu.
En xunetu de 2015, el club tornó al usu de la indumentaria dafechu blanca.
Estadiu
Como estadiu alternativu pa los partíos de llocal, utilízase'l Estadiu Santa Laura, cercanu a la Plaza Chacabuco na comuña d'Independencia y propiedá d'Unión Española. Como tercer opción, el club tamién utiliza'l Estadiu El Teniente allugáu na ciudá de Rancagua, Rexón del Llibertador Xeneral Bernardo O'Higgins de Chile, de propiedá estatal y nel cual exerz localía el club O'Higgins.
En setiembre de 2014 depués de que se complicara'l proyeutu de Llaguna Carén, el presidente del club Carlos Heller rápido axuntóse col direutoriu d'Azul Azul y col alcalde de la comuña de La Pintana, Jaime Pavez, pa poner en marcha'l "Plan B": Los terrenes del paradoriu 41 de Santa Rosa. Alcordóse roblar una promesa de compra por 12 hectárees a 0,95 UF el m². Va Significar pagar 120 mil UF: US$ 4.835.862, la metá del costo del arriendu en Llaguna Carén: 220 mil UF: US$ 8.865.747.
Instalaciones
Dende la fundación del Club Universitariu de Deportes y nos sos primeros años d'esistencia como equipu amateur, el plantel entrenaba y apostaba los sos partíos na cancha de la Escuela de Medicina de la Universidá de Chile, onde estudiaben dellos de los sos xugadores. Tocantes a sedes sociales, escontra 1931, el club cuntaba con un local n'Alamea #958, qu'incluyía una sala de billa, un billar, sala de tenis de mesa, comedor, salón de sesiones, sala de secretaría, cancha de golf, etc. Años más tarde, en 1950 y sol bistechu del Club Deportivo de la Universidá de Chile, les sos dependencies treslladar a Vergara con Alamea, ente que na década de 1960 la sede institucional allugar na cai Santa Lucía #240.
Darréu, na década de 1980, l'equipu entrenaba nel Estadiu Recoleta, pa treslladase a entamos de la década de 1990 al predio «El Sauzal», allugáu na comuña de Peñalolén. Depués, en 1996, el plantel treslladó les sos actividaes al Cascoxu Azul», cortil cercana al Estadiu Nacional en que'l club permaneció mientres 14 años, en virtú d'un comodato. Amás, a fines de la década de 1990 y a entamos de la década de 2000, so la xestión de René Orozco, tuvo llugar la construcción de la Ciudá Deportiva Azul» na comuña de Lampa, camín al Noviciáu. Propiedá del club y de una estensión de 127 hectárees, el proyeutu polideportivu consistió nuna llaguna artificial, tres canches de fútbol, cuatro canches de voleibol, cuatro canches de tenis, un casino de 600 metros cuadraos, una piscina recreacional con edificios de camarines, un sector de quinchos habilitaos pal usu simultáneu de 20 families, una planta de tratamientu d'agües sirvíes, una casa d'alministración, un plantíu de 30.000 árboles, amás d'ufiertar l'arriendu de motos touterrén, paseos en bote, bicimontaña o a caballu, más l'usu del casino y de la carpa pa eventos especiales. Sicasí, el centru deportivu yera susceptible a llenes y nun foi de gustu del plantel, qu'optó por siguir trabayando nel Cascoxu Azul». Finalmente, tres la quiebra del club, los terrenes de la Ciudá Deportiva Azul» fueron axudicaos nun remate por Inmobiliaria El Patiu S.A. a un preciu de 860.000.000 de pesos. Tamién fueron bienes de la institución la sede de Campu de Deportes #565, onde amás funcionó la Escuela de Los de baxo» nel #581, y una casa vecina de calle Francisco de Miranda #2094, los que mientres el procesu de quiebra fueron apurríos en comodato por 30 años, funcionando anguaño un cuartel de la PDI.
Centru Deportivu Azul
En 2007, al axudicase la concesión del club y ante la proximidá del términu del comodato del Cascoxu Azul», Azul Azul S.A. contempló nel so plan d'inversiones la construcción d'un campu d'entrenamientu de primer nivel, tantu pal equipu profesional como pa les divisiones inferiores, basándose nos estándares internacionales y n'antecedentes de complexos deportivos de clubes europeos como Real Madrid, Chelsea F. C., Liverpool F. C., F. C. Bayern München, Ajax, PSV Eindhoven, Everton F. C. y de la Real Federación Española de Fútbol, asina tamién de clubes suramericanos como São Paulo, Palmeiras, River Plate y de l'AFA. Asina, en 2009, la concesionaria robló un conveniu cola Pernomada Municipalidá de La Cisterna consistente nel arriendu d'un terrén de nueve hectárees, allugáu en felicidá comuña, pa efeutos de construyir nésti'l complexu deportivu, con una inversión total que bordió los 3 000 000 de pesos. Esti arrendamientu tien por plazu tol periodu restante que dura la concesión, ye dicir por 28 años, anovables por 15 años más. Con cuenta de llevar a cabu la construcción del inmueble, Azul Azul S.A. creó ya invirtió nuna filial denominada Inmobiliaria Azul Azul SpA, que'l so capital social xubió a $1 350 000 000, pagaderos en dineru efeutivo o por aciu l'apurra del contratu d'arrendamientu del inmueble. Finalmente, en poniendo la primer piedra del edificiu en xineru de 2010, la «O» inauguró en setiembre d'esi añu'l Centru Deportivu Azul», cola presencia de la direutiva d'Azul Azul S.A. comandada por Federico Valdés, y tamién del presidente Sebastián Piñera, l'alcalde local Santiago Rebolledo, y expresidentes y figures referentes del club.
Emplazado n'Avenida El Parrón 939, na comuña de La Cisterna, anguaño'l campu deportivo de la «O» consta d'ocho canches d'entrenamientu, dos canches de fútbol-tenis, una cancha d'entrenamientu pal primer equipu con graderías pa 200 persones y tres canches de campera sintética, más l'edificiu principal, que cunta con camarines, circuitu de trote, dos ximnasios (el del primer equipu colinda con tres módulo d'atención y consulta médica), casino, comedor, cafetería, sala d'eventos, sala de xuntes del primer equipu (pa charres téuniques más un proyeutor de videu), sala de prensa y cuartos pa los menores que trabayen en doble xornada.
Barres entamaes
Históricamente, l'afición o enchida d'Universidá de Chile taba compuesta por estudiantes d'esa mesma casa d'estudios, quien preparaben espectáculos previos al partíu nes distintes ediciones del Clásicu Universitariu contra Universidad Católica. El nivel de preparación yera tal, que los periódicos resaltaben con igual importancia les competencies tantu nes tribunes ente les barres como'l partíu ente les escuadres. Dicha tradición, col correr de los años, evolucionó al usu de bengalas, estintores de colores y fuego d'artificiu.
Dende la década de 1990, la barra brava d'Universidá de Chile, denominada Los de baxo, adquirió notoriedá nacional por cuenta de los incidentes violentos producíos nos partíos del so equipu, acentuándose pa los superclásicos contra Colo-Colo. Los constantes enfrentamientos cola policía uniformada y les estroces que producieron fueron los principales motivos pa la promulgación de la Llei Nᵘ 19 327 o de violencia nes cortiles deportives. Felicidad llei encamienta a les barres a empadronase, esto ye, rexistrar a los sos miembros en casu de que dalgún d'ellos provoque dalgún fregáu dientro del estadiu, en cuenta de dellos beneficios como'l llogru d'entraes más barates. La llei foi duramente criticada por cuenta de la inesistencia d'un modelu integral pa combatir la violencia en tolos espectáculos deportivos y non yá nel fútbol.
En payares de 2008, magar la crisis económica de 2008, efeutuóse l'apertura d'Azul Azul S.A. na Bolsa de Comerciu, previa venta de cuasi 20 000 000 aiciones, caúna con un preciu d'allugamientu de $480, correspondientes al 55% de la propiedá de la concesionaria y que fueron mercaes por más de 8000 nuevos accionistes. Amás nun obliga de manera concreta l'empadronamientu, dexando la decisión al mesmu hincha.
Encuestes
Diversos estudios d'opinión pública alluguen a Universidá de Chile como'l segundu club de fútbol con mayor cantidá de simpatizantes en Chile. Ente ellos, una encuesta realizada pola Fundación Futuru a 352 persones del Gran Santiago en 1999 asitiar segundu con un 30,4% de les preferencies. Coles mesmes, otru estudiu fechu pola Fundación Futuru en 2006 a 300 persones del Gran Santiago allugar segundu con un 14% de les preferencies.
Per otra parte, el centru d'estudiu de los estilos de vida de los chilenos Chilescopio, nun sondéu realizáu a 1500 persones de tol país en 2006, tamién lo allugó segundu con un 23% de la preferencia nacional. De la mesma nun nuevu estudiu realizáu por Chilescopio en 2007 apaeció nuevamente segundu con un 25%. Tamién en 2007, una encuesta efeutuada por Mediática y la Facultá de Comunicaciones de la Universidá del Desarrollu a 603 persones de la Rexón Metropolitana de Santiago dio-y un 21,1% de les preferencies. En cuantes que, el centru d'encuestes del diariu La Tercera, nun sondéu realizáu en xunu de 2006, allugar segundu con un 28% de les preferencies, ente que, el mesmu estudiu realizáu en 2008, Le otogó un 19% de les adherencies.
Nel añu 2011 realizóse'l censu de fútbol» más grande que se realizó en Chile, el sitiu QuienesChile.com foi l'encargáu de realizar dichu censu, nel cual participaron 146.003 persones, refundiando como resultáu a Universidá de Chile como'l club más popular del país con un 51,55%, sobre Colo-Colo con 48,44%. Hai de solliñar que nesta encuesta consideróse solamente a Universidá de Chile y Colo-Colo pa votar, amás toles demás encuestes realizaes enantes onde'l club Colo-Colo considerábase'l club más popular, nun devasaben les 2.000 persones encuestaes. Al añu siguiente, en 2012, El Gráficu realizó una encuesta vía red sociales, onde participaron 91.016 persones y catalogaron a Universidá de Chile nuevamente como'l más popular de Chile con un 45%, sobre'l so símil Colo-Colo que se quedó col 41% de les preferencies.
Xugadores
150px|miniatura|[[Pedro González Vera|Pedro González, tercer goliador históricu con 112 anotaciones.]] 150px|miniatura|[[Luis Musrri, ye'l xugador con más partíos apostaos.]] A lo llargo de la so historia, Universidá de Chile cuntó con una gran cantidá de xugadores de diversa nacionalidá, siendo la mayoría de nacionalidá chilena.
Luis Musrri ye a la fecha, el xugador qu'en más ocasiones vistió la camiseta del club, con un total de 539 presencies oficiales ente 1987 y 2004. Otros xugadores que devasaron la barrera de los 400 partíos son Vladimir Bigorra, Johnny Herrera, Héctor Hoffens, Manuel Pellegrini, Jorge Socías, Leonel Sánchez, José Rojas, y Sergio Vargas.
Carlos Campos ye'l goliador históricu d'Universidá de Chile con 197 goles convertíos en partíos oficiales ente 1956 y 1969, siendo 183 anotaos por torneos nacionales de Primer División y partíos definitorios. Otros trés xugadores marcaron más de 100 goles cola camiseta azul nes instancies señalaes, como Leonel Sánchez, Pedro González y Rubén Marcos. Amás de ser l'artilleru históricu del club, Carlos Campos ostenta'l récor de ser el máximu goliador de la «O» nun campeonatu nacional de primer División, con trenta y cuatro goles en 1962. Ente que, sumando la totalidá de partíos oficiales apostaos nuna temporada, la marca recái en Marcelo Salas, quien en 1994 convirtió 41 goles.
Johnny Herrera tien el récor de ser el xugador que más títulos oficiales llogró pol club con un total de trelce: ocho torneos nacionales, trés Copa Chile, una Supercopa de Chile y una Copa Suramericana. Ye secundáu por Luis Musrri, con ocho: cinco torneos nacionales, dos Copa Chile y un campeonatu de Segunda División. Depués siguir Leonel Sánchez, Carlos Campos, Carlos Contreras y José Manuel Rojas con 6 campeonatos nacionales ganaos cola «O».
Desque Eduardo Simián foi convocáu en 1941, Universidá de Chile tresformóse nel segundu club de Chile con mayor cantidá de contribuciones a la selección nacional por sobre 90 xugadores, que suman na so totalidá alredor de mil presentaciones con la Colorada. El que más convocatories recibió, siendo xugador d'Universidá de Chile, foi Leonel Sánchez, con ochenta y cinco partíos ente 1953 y 1969, siendo amás el que mayor cantidá de partíos apostó pola seleición nacional y el cuartu goliador históricu d'ésta con ventisiete anotaciones.
Entrenadores
200px|miniatura|[[Jorge Sampaoli, l'entrenador más esitosu na historia del club. Nos sos dos años al mandu del equipu, consiguió en forma consecutiva trés torneos nacionales y la Copa Suramericana 2011.]] Universidá de Chile tuvo más de 30 entrenadores a lo llargo de la so etapa profesional, siendo Luis Tirado el primeru d'estos, quien por esa dómina tamién tuvo al cargu de Magallanes, y so que la so direición téunica'l club consiguió'l so primer campeonatu profesional de primer División en 1940.
El direutor téunicu que se caltuvo por más años na «O» ye Luis Álamos, conocíu como'l Foín», quien dirixó al equipu ente 1956 y 1966. Coincidentemente, Álamos ye l'entrenador que más partíos dirixó nel club, sumando ente los sos dos periodos a cargu del equipu (1954 y el yá mentáu periodu 1956-1966) la cifra de 371 partíos oficiales, siendo amás el que más títulos nacionales consiguió por Universidá de Chile, con cuatro d'ellos. Siguir en partíos apostaos y años consecutivos como entrenador Ulises Ramos, quien llegó a dirixir al plantel en cinco oportunidad distintes, siendo'l so periodu más destacáu aquel entendíu ente 1969 y 1974 nel cual llogró un campeonatu nacional, amás d'algamar les semifinales de la Copa Libertadores 1970.
En tantu, l'entrenador más esitosu na historia d'Universidá de Chile ye l'arxentín Jorge Sampaoli, quien nos sos dos años al mandu del club (2011- 2012) ganó tres torneos nacionales consecutivos y la Copa Suramericana 2011. A ello suma una semifinal de Copa Libertadores y una serie de llogros nel planu de les estadístiques, como ser l'equipu con meyor rendimientu nuna competición CONMEBOL (tres el llogru invictu de la Copa Suramericana), y ser escoyíu pola IFFHS dende xunu hasta ochobre de 2012 el segundu meyor equipu del mundu (namái superáu pol Barcelona d'España).
Amás destaquen los direutores téunicos Jorge Socías y César Vaccia, quien llograron los bicampeonatos de 1994-1995 y de 1999-2000, respeutivamente.
Un datu a considerar ye que dellos de los entrenadores que dirixeron al conxuntu azul darréu han comandado seleiciones nacionales de fútbol. Ente ellos: Luis Tirado, Luis Álamos y Jorge Sampaoli en Chile (esti postreru la selección d'Arxentina tamién), Sergio Markarián en Perú, y Gerardo Pelusso en Paraguay.
Cronoloxía de los entrenadores
Los entrenadores interinos apaecen en cursiva.
Universidá de Chile "B"
En 1999, l'Asociación Nacional de Fútbol Amateur de Chile (ANFA) instauró la opción a los clubes profesionales d'asitiar un equipu cadete Sub-23 en Tercer División colos oxetivos de que los xugadores tuvieren más actividá y de dotar a la categoría de mayor competitividá, cola única llimitación de qu'estos equipos nun podíen aportar al títulu (y poro, xubir a la Primer B). El club llaicu aceptó les condiciones de la ANFA, al ingresar al equipu Sub-23 a Tercer División nel añu 2004, participando hasta l'añu 2006.
Universidá de Chile (femenín)
El club tamién cunta con una división femenina, estremada en dos categoríes: adulta y xuvenil. Dambes son dirixíes por Isabel Berríos.
Clásicu del fútbol chileno
miniatura|derecha|Un clásicu ente [[Club Social y Deportivo Colo-Colo|Colo-Colo y l'Universidá de Chile en 1959. El partíu remató con victoria del equipu azul por 2-1.]]
El rival tradicional d'Universidá de Chile ye Colo-Colo, col qu'apuesta'l Clásicu del fútbol chileno o Superclásico. El primer enfrentamientu ente dambos clubes foi nun partíu amistosu, apostáu'l 9 de xunu de 1935. Darréu, magar un mal debú de los azules ante Colo-Colo nos sos primeros alcuentros en Primer División, la rivalidá apinar en 1959 cuando la «O arrampuñó-y el títulu del tornéu nacional a los albos, llogrando un predominiu sobre ellos na década de 1960, que depués s'esleió nes décades de 1970 y de 1980. Y dende la década de 1990 el duelu empezó a xenerar gran tensión debíu al protagonismu y la popularidá a nivel nacional de dambos clubes, amás de la paridá nos enfrentamientos ente dambos.
En total, por partíos oficiales, enfrentáronse en 222 ocasiones, con 98 trunfos de Colo-Colo, 63 empates y 61 victories d'Universidá de Chile, incluyendo aquellos partíos de los estinguíos Campeonatu d'Apertura y Campeonatu de Campeones.
Clásicu universitariu
El Clásicu universitariu ye unu de los partíos más importantes y tradicionales del fútbol chileno, nel cual enfréntense Universidá de Chile y Universidad Católica, escuadres representatives de les principales y más antigües cases d'estudios del país. Dellos puristes consideren que ye un duelu de más de 100 años d'historia, yá que antes de la fundación oficial de dambos clubes, el 1 de payares de 1909 apostóse'l primer clásicu a nivel universitariu ente les seleiciones estudiantiles de la Universidá de Chile y de la Universidad Católica. Sicasí, el primer enfrentamientu oficial producióse'l 13 de xunu de 1937, pol tornéu de la Serie B, partíu nel que la «O impúnxose por 2-1. Dende esa dómina, destacó la competencia tantu futbolística como a nivel de barres, les qu'entamaben espectáculos artísticos de gran nivel, sobremanera na década de 1960, y que col correr de los años dexaron de realizase. Magar la rivalidá esistente, en 1939 formóse un equipu qu'incluyía xugadores de dambes escuadres col fin d'encarar torneos amistosos nacionales ya internacionales: el Combináu Universitariu.
Por partíos oficiales, en total, enfrentáronse en 227 ocasiones, con 87 trunfos d'Universidá de Chile, 71 empates y 69 victories d'Universidad Católica. incluyendo aquellos partíos de los estinguíos Campeonatu d'Apertura y Campeonatu de Campeones. Ente dambos equipos cúntense venti definiciones: seis en favor d'Universidá de Chile y catorce pa Universidad Católica.
Chloe Rose Lattanzi
Chloe Rose Lattanzi ye una cantante y actriz d'Estaos Xuníos que nació en Los Angeles, fía de l'actriz y cantante Olivia Newton-John y del actor Matt Lattanzi. El so bisagüelu maternu ye'l físicu ganador el Premiu Nobel, Max Born.
Carrera musical
Lattanzi ye la compositora de "Can I Trust Your Arms", qu'apaeció nel álbum de 2005 de la so madre, Stronger Than Before.
En 2008, Lattanzi apaeció nel reality show de MTV Rock the Cradle, terminando en tercer posición, siguida de Jesse Blaze Snider y Crosby Loggins.
N'Ochobre de 2010, el single debú de Lattanzi, "Wings and a Gun", llanzóse digitalmente en Xapón.
Chloe Salaman
Chloe Salaman ye una actriz de cine y televisión inglesa.
Carrera
Apaeció en delles películes y delles producciones televisives qu'inclúin apaiciones como la Princesa Elspeth na película de fantasía Dragonslayer (1981) y Sarah Churchill en Winston Churchill: The Wilderness Years (1981), una miniserie televisiva d'ocho partes. Nel mesmu añu tomó'l papel principal como Fanny Hooper na miniserie televisiva de la BBC Fanny by Gaslight, basada na novela homónima de Michael Sadleir.
Imperiu Otomanu
L'Imperiu Otomanu foi un estáu islámicu qu'esistió ente 1281 y 1923 y que nel momentu de máxima estensión espardíase per Anatolia, Oriente Mediu, el Norte d'África y los Balcanes.
Foi fundáu por Osman I. Tres la conquista de Constantinopla en 1453 esta ciudá, güei Estambul, foi'l centru d'esti estáu. Nos sieglos XVI y XVII yera una de les principales potencies del mundiu.