cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
República Popular d'Ucraína Occidental
Población
Les ciudaes y pueblos d'esta amplia rexón rural, taben habitaos principalmente por polacos y xudíos, ente que'l campu taba habitáu principalmente por ucraínos. Un problema importante pa los ucraínos yera que la mayor ciudá de la zona, Lviv (tamién conocida como Lviv n'ucraín, Lwów en polacu o Lemberg n'alemán), taba principalmente habitada por polacos, y yera considerada ancestralmente per Polonia una de les sos más importantes ciudaes. Por tal razón, el conflictu ente la República Popular d'Ucraína Occidental y Polonia yera inevitable.
Proclamación de la Independencia
El, los diputaos ucraínos de les Cortes austrohúngares y de les dietes provincial y representante de los principales partíos ucraínos xunto con dellos dirixentes relixosos crearon el Conseyu Nacional Ucranianu en Lviv. Yevguén Petrushévich foi escoyíu presidente. El conseyu proclamó la creación d'una unidá territorial ucraniana dientro del imperiu y empezó a axustar col Gobiernu imperial de Viena. La nueche del 31 d'ochobre, sicasí, un grupu de militares ucraínos tomó'l control de Lviv. A otru día, 1 de payares, el conseyu proclamó la República Popular d'Ucraína Occidental —el nome adoptó una selmana más tarde de la proclamación d'independencia—. L'últimu gobernador austrohúngaru, primíu poles tropes ucraínes, apurrió la sede del Gobiernu rexonal al conseyu nacional. La república reclamó pa sigo la soberanía de l'antigua Galitzia austrohúngara al este del ríu San amás de la rexón lemko, el norte de la Rutenia subcarpática y el de Bucovina, zones toes elles con población de llingua ucraniana. Na práutica, la nueva república namái controló la Galitzia oriental: Rumanía tomó llueu'l control de tola Bucovina y Rutenia caltener so dominiu húngaru hasta la so inclusión na nueva Checoslovaquia.
Poco dempués de proclamase la independencia de la república del Imperiu austrohúngaru, producióse un llevantamientu popular na ciudá de Lviv, mayoritariamente polaca —Polonia reclamaba la soberanía de toa Galitzia y la mayoría de la población urbana de la rexón yera efeutivamente polaca—. Poques selmanes dempués, la insurrección polaca de Lviv recibió sofitu de Polonia. La nueche del 21 de payares, los insurrectos polacos espulsaron por fin de la ciudá a les tropes ucraínes. El conflictu convertir nuna guerra ente la república ucraniana y Polonia. El Gobiernu ucraín treslladóse primero a Tarnopol y depués a Ivano-Frankivsk.
Eleiciones
La República Popular d'Ucraína Occidental gobernó aproximao un territoriu de cuatro millones de persones nos sos ocho meses d'esistencia. Les eleiciones nel territoriu controláu polos ucraínos —que nunca llograron apoderar tol que reclamaben— llevar a cabu a finales de payares p'anovar el conseyu nacional. Los nacionaldemócratas llograron la victoria sobre los radicales, que quedaron na oposición. proclamándose la llibertá político y aceptao los derechos de les minoríes acutáronse sesenta y seis de los doscientos sesenta y seis escaños de les futures Cortes pa les minoríes xudía, polaca y alemana. El Parllamentu, sicasí, nunca llegó a axuntase.
Aiciones de gobiernu
Coles mesmes, xeneralmente'l Gobiernu caltuvo'l sistema de recaldación d'impuestos del Imperiu austrohúngaru. Sicasí, el empobrecimiento de la población poles perda de guerra fizo que la cantidá d'impuestos recaldaos fora mínima. La mayoría de los ingresos del Gobiernu veníen de la esportación del petroleu y el sal.
El 13 de payares, yá en plenu conflictu cola población polaca, el conseyu nacional fundó l'Exércitu Ucranianu de Galicia. Convocáronse eleiciones pa xunu de 1919 pero, mientres, el poder permaneció en manes del conseyu nacional.
El 15 de febreru de 1919, aprobóse una llei que convertía al idioma ucraín na llingua oficial del Estáu. Acordies con esta llei, sicasí, les minoríes teníen el derechu a dirixise a l'Alministración na so propia llingua. Tamién se promulgó una llei que confiscaba les grandes finques a los terratenientes y distribuyir ente los llabradores.
Yá'l 10 de payares, empezar a plantegar la unión cola República Popular Ucraína fundada nel territoriu del antiguu Imperiu rusu. Los planes aprobáronse'l 3 de xineru de 1919 y unvióse una delegación a Kiev. La República Popular d'Ucraína Occidental xunióse a la República Popular Ucraína —a partir d'entós una provincia de l'anterior— el 22 de xineru de 1919, anque esto foi más qu'un actu simbólicu que real porque los ucraínos occidentales caltuvieron el so propiu Exércitu Ucranianu de Galicia, estructures de gobiernu y lleis. Llueu dambes partes tuvieron series desavenencies sobre les prioridaes polítiques: cada parte daba más importancia a la so llucha —los de Galitzia contra los polacos, los d'Ucraína oriental, contra los soviéticos—. A diferencia d'estos postreros, la república occidental llogró forxar un Exércitu regular d'unos sesenta mil homes, magar escasu d'oficiales ucraínos —munchos de los sos altos oficiales yeren alemanes o austriacos y los sos dos comandantes en xefe yeren antiguos xenerales zaristes—.
Victoria polaca y fin de la República
Estrémase'l territoriu en doce distritos militares, nos que los sos comandantes yeren los responsables del reclutamiento de soldaos. El Gobiernu foi capaz de movilizar ente doscientos venticincos y doscientos cuarenta mil soldaos ente payares de 1918 y abril de 1919.
Polo xeneral, el gobiernu de la República Popular d'Ucraína Occidental foi más maduru y entamáu en comparanza col caóticu de la República Popular Ucraína, alzáu en territorios del antiguu Imperiu Rusu.
Anque les tropes ucraínes llanzaron una contraofensiva en febreru de 1919 y consiguieron cercar Lviv, la llegada de tropes regulares polaques decidió la suerte de la campaña. De resultes de la Guerra polacu-ucraniana, Polonia tomó la mayor parte del territoriu de la República Popular d'Ucraína Occidental yá en xunetu de 1919, gracies al usu de les tropes del xeneral Józef Haller, cien mil homes llegaos de Francia en mayu —teóricamente pa lluchar contra los bolxeviques—. La llegada d'estes fuercies, d'escelente disciplina, fizo que los polacos pudieren cuntar con ochenta mil homes na zona y apoderar Galicia. En xunu los ucraínos llanzaren una nueva contraofensiva en Chortkiv, pero, faltos de pertrechos, tuvieron que retirase llueu. Esi mesmu mes, nomar a Petrushévich dictador de la república, convertida oficialmente en provincia dende la unión cola república de Kiev. El 16 de xunetu, les fuercies ucraínes retiráronse más allá de ríu Zbruch, l'antigua frontera austru-rusa.
En xunetu algamó un altu'l fueu ente les tropes polaques y les ucraínes del direutoriu, pero la situación política yera complexa al caltenese los dos Gobiernos ucraínos separaos y dos polítiques: mientres Petliura trataba de llograr un alcuerdu colos polacos pa poder aguantar a los bolxeviques, Petrushévich refugaba cualquier alcuerdu con aquellos y confiaba nes potencies occidentales, qu'acabaron per sofitar la meyora polaca col fin de detener la meyora bolxevique. A les diferencies militares —cada parte prefería aliase al enemigu de la otra pa llograr los sos propios oxetivos—, xuníense les de carís políticu: mientres el direutoriu tenía un enclín socialista, Petrushévich taba arrodiáu de nacionalistes moderaos. La Entente, sicasí, otorgó'l control militar de la rexón a los polacos a finales de xunu, a pesar de les protestes ucraínes.
A la crisis militar xunióse la social: mientres la primavera, los llabradores reclamaron cada vez con mayor insistencia l'aplicación de la prometida reforma agraria, que plantegaba la espropiación de les faciendes de los terratenientes, anque con compensaciones económiques pa estos. Anque'l conseyu nacional aprobó la llexislación necesaria a mediaos d'abril, la reforma aplicar tres la guerra. Pola mesma dómina, hubo un alzamientu obreru favorable a los bolxeviques nel únicu centru industrial de la rexón, Drogóbich.
N'agostu de 1919 una delegación ucraniana viaxó a Polonia y llogró un altu'l fueu ente dambos exércitos, aceptándose la frontera del ríu Zbruch como temporal.
En payares el oficiales de Petrushévich —ensin el permisu d'esti— algamaron un alcuerdu con Denikin p'acabar colos enfrentamientos ente les tropes d'ésti y los exércitos ucraínos, qu'habíen tomáu brevísimamente Kiev pa ser espulsaos por Denikin, pero namái afectaba a les tropes de la República Nacional d'Ucraína Occidental, non a les del Direutoriu, a les que Denikin consideraba traidores rusos. Acusáu de traición pol Direutoriu, Petrushévich se exilió en Viena, dende onde siguió les sos actividaes polítiques. Petrushévich trató en devanéu de llograr el respaldu de los aliaos pa la república ucraniana occidental. En xineru de 1920, los restos de les fuercies de Galitzia que se xunieren apenes unos meses antes a Denikin, camudaron de bandu ya ingresaron nel Exércitu Coloráu como una unidá separada.
El 21 d'abril de 1920, Polonia y Simon Petliura en nome d'Ucraína alcordaron la frontera nel ríu Zbruch, arrenunciando al territoriu d'Ucraína Occidental a cambéu del sofitu militar pa la independencia de la Ucrania qu'enantes pertenecía al Imperiu rusu como país independiente.
Concha Meléndez
Primeros años
Meléndez nació y creció en Caguas, Puertu Ricu, onde recibió educación primaria y secundaria. En graduándose nel institutu allegó a la Universidá de Puertu Ricu onde llogró'l so certificáu como maestra.
República Popular d'Ucraína Occidental
Victoria polaca y fin de la República
El gobiernu de la República Popular d'Ucraína Occidental se exilió n'Austria tres tomar de Lviv pol Exércitu polacu, dende onde realizó xestiones ante los países aliaos de la Entente pal reestablecimientu del país. Anque llograron delles vagues promeses como la declaración del territoriu como ocupáu per Polonia pero ensin integrar nel so territoriu o la realización d'un plebiscitu a los 25 años, col Tratáu de Trianon establecióse la incorporación de Rutenia a Checoslovaquia y l'anexón definitiva del restu del so territoriu a Polonia.
Traducción al castellán del nome del país
El términu narodna tien un componente étnicu que ye más apropiáu traducilo como "nacional", en contraposición del "popular" que da más idea de pueblu en sentíu de clase social. En cuanto al términu Oeste o Occidental, paez más correutu l'usu del segundu a la de nomar países, o siquier ta más estendíu.
Concha Meléndez
Primeros años
Meléndez dedicar a la enseñanza coles mesmes que siguió los sos estudios universitarios. En 1924, graduóse y coló a Nueva York onde llogró un Master's Degree en 1926 de la Universidá de Columbia. Tornó a Puertu Ricu onde se fixo profesora na Universidá de Puertu Ricu.
Meléndez más tarde foi a Méxicu onde trabayó na Universidá Nacional de Méxicu (UNAM). En 1932, convertir na primer muyer na historia de Méxicu que llogró un Doctoráu en Filosofía y Lletres.
Mimus longicaudatus
Mimus longicaudatus, tamién Sinsonte de Cola Llarga, Calandria Colilarga o Chisco ye una especie d'ave de la familia Mimidae.
Concha Meléndez
Profesora Emérita
Cuando volvió a Puertu Ricu, la Universidá de Puertu Ricu dio-y el títulu de Profesora Emérita en Lliteratura Hispanoamericana. Foi nomada direutora del Departamentu de la Facultá d'Estudios Hispánicos y Humanidaes na Universidá, un cargu que desempeñó ente 1940-1959. En 1964, Meléndez foi profesora visitante na Middlebury School of Languages en Vermont. Concha Meléndez morrió en San Xuan el 26 de xunu de 1983. En 1979 la Fundación Portorricana de les Humanidaes www.fphpr.org dio-y el premiu Humanista del Añu convirtiéndola na primer persona en recibir el mesmu.
Obres escrites
Les obres de Meléndez fueron axuntaes en 15 volumes pola Editorial Cultural. Ente elles tán:
Mimus longicaudatus
Distribución y hábitat
Alcuéntrase en carbes seques y montes nel oeste d'Ecuador. Nel Perú atópase en tola rexón costera, anque muncho menos al sur d'Ica.
thumb|225px|right|Longicaudutus o calandria de cola llarga
Ye posible atopalo, tamién, con frecuencia en xardinos y parques de tola mariña peruana dacuando acompañáu del tordu renegrido (Molothrus bonariensis) del cual ye víctima yá que parasita los sos niales. De cutiu aliméntase nel suelu, corriendo palantre coles piernes relativamente llargues.
Descripción
Un casu curiosu del tordu como ave, ye'l  Sinsonte de Cola Llarga" que tien una cola elegante amás de llarga, que lleva nun ángulu vivaracho escontra'l suelu. El so plumaxe compónse de gris capuchín, y les plumes de color pardu. Les plumes esternes de la cola son llargamente blanques na punta. El xuvenil ye más débil, con un iris escuru, y ta enllordiáu o rayáu nes partes inferiores.''
Suel vese solitariu o en pequeños grupos n'allugamientos favorables. Como asocede con otres munches especies, nes ciudaes ye bien donda, dexando grandes aproximamientos a quien lo repara, ente que'l campu ye más torno. La so traza más destacada ye la llarga cola, con rectrices n'abanicu (más llargues cuantu más internes), con una llamativa banda terminal blanca. Suel caltener atentu cuando ta nel suelu, onde de cutiu s'alimenta, alternando curties carreres con momentos en que se detien para reparar, magar pasa la mayor parte del so tiempu en posaderos elevaos y bien visible. La so dieta ye variada con un gran conteníu n'invertebraos. Causa daños a dellos cultivos como la uva y el ají, yá que consume los sos frutos, pero compénsalos controlando plagues como'l vierme de la vide Pholus vitis a lo llargo de too l'añu.
Baxa Carniola
thumb|La Baxa Carniola en Eslovenia. La Baxa Carniola (eslovenu: Dolenjska; alemán: Unterkrain) ye una rexón tradicioinal d'Eslovenia. Forma parte del territoriu históricu de la corona de los Habsburgu en Carniola. La rexón de la Carniola Blanca suelse considerar parte de la Baxa Carniola. La capital histórica de la rexón ye Novo Mesto. Otros centros urbanos son Kočevje, Grosuplje, Krško, Brežice, Trebnje, Črnomelj, Semič, y Metlika.
Primer Ministru de Costa de Marfil
right|thumb|130px|Blasón de Costa de Marfil. El primer ministru ye'l xefe de gobiernu de Costa de Marfil.
Esta ye la llista de los dels primeros ministros de Costa de Marfil dende l'añu 1960.
Thézey-Saint-Martin
Thézey-Saint-Martin ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Primer Ministru de Costa de Marfil
(¹) foi tamién el Xefe d'Estáu del país
Thézey-Saint-Martin
Tien una población de y una superficie de  km².
Verzeichniss der verschiedenen Arten und Abarten des Geschlechts Aloe
Verzeichniss der verschiedenen Arten und Abarten des Geschlechts Aloe (embrivíu Verz. Art. Aloe) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu y artista alemán Joseph de Salm-Reifferscheidt-Dyck y espublizáu en Düsseldorf nel añu 1817. La versión francesa titulóse Catalaogue raisonné des espèces et varieties d'Aloès...
.mh
.mh ye'l dominiu de nivel superior xeográficu (ccTLD) pa Islles Márxal.
Paul Dooley
Paul Dooley ye un actor d'Estaos Xuníos.
Entamos
Dooley nació col nome de Paul Brown. Los sos padres llamábense Ruth Irene Barringer (ama de casa) y Peter James Brown (trabayador nuna fábrica). Na so mocedá Dooley yera un bon dibuxante y trabayó faciendo tires d'historietes pal periódicu llocal de Parkersburg. Dempués de la guerra xunir a la Marina d'Estaos Xuníos, pero al estudiar na universidá afayó'l so amor pola actuación.
Carrera
Camudar a Nueva York, onde llueu atopó l'ésitu actuando en teatru. Mientres cinco años trabayó faciendo monólogos de comedia stand-up. Trabayó tamién como magu y como payasu. En Nueva York foi miembru del grupu de teatru los Compass Players y más tarde de The Second City. Nunca tarreció probar distintes árees d'entretenimientu. Tamién trabayó como escritor y guionista. Foi unu de los libretistas de la serie de televisión The Electric Company (1971), na qu'utilizaron el so nome pal personaxe «Paul el Gorila».
Apaeció en centenares d'anuncios publicitarios en televisión.
Amás de trabayar en munches películes, ente les que destaquen Popeye, Sixteen Candles y Breaking Away, Dooley tamién hai representando una variedá de personaxes recurrentes en numberosos programes de televisión, incluyendo My So-Called Life, Dream On, Grace Under Fire, Curb Your Enthusiasm, Alf (representando a Whizzer Deaver) y Star Trek: Deep Space Nine, onde interpretó'l papel recurrente d'Enabran Tain. Foi artista convidáu en dellos programes d'horariu estelar, como Sabina, the Teenage Witch, Les moces d'oru, y Ames de casa desesperaes (onde representó al padre de Teri Hatcher).
En 2000 foi nomáu pa un premiu Emmy pol so papel de xuez excéntrico en The Practice (La práutica). Tamién participó nel infame final orixinal de la película Little Shop of Horrors, pero na corte final foi reemplazáu por Jim Belushi.
En 2010, na serie televisiva familiar Huge (‘descomanadamente gorda’), de la canal ABC, que tuvo curtia duración, Dooley realizó'l papel de xefe de cocina nel Campamentu Victoria (un ficticiu campamentu pa gordos).
Vida personal
Ta casáu cola escritora Winnie Holzman, con quien tien una fía, la productora de cine Savannah Dooley (nacida en 1985).
Monóxidu de carbonu
El monóxidu de carbonu, tamién denomináu óxidu de carbonu (II), gas carbonoso y anhídridu carbonoso (los dos últimos cada vez más en desusu), que la so fórmula química ye CO, ye un gas incoloru y altamente tóxicu. Puede causar la muerte cuando s'alienda en niveles elevaos. Producir pola combustión deficiente de sustances como gas, gasolina, querosenu, carbón, petroleu, tabacu o madera. Les chimenees, les calderes, el calentadores d'agua o calefactores y los aparatos domésticos que quemen combustible, como les estufes o fornielles de la cocina o'l calentadores a querosenu, tamién pueden producilo si nun tán funcionando bien. Los vehículos col motor encendíu tamién lu despiden. Tamién puede atopase nes atmósferes de les estrelles de carbonu.
Historia
Les propiedaes tóxiques del CO fueron investigaes en fondura pol físicu francés Claude Bernard en 1846. Envelenando perros col gas detectó que la so sangre tornábase más acoloratada y brillante en tolos texíos.
Mientres la Segunda Guerra Mundial, el monóxidu de carbonu foi usáu nos motores de los vehículos yá que arralecía la gasolina. Introducíase carbón mineral o vexetal y el monóxidu de carbonu xeneráu por gasificación alimentaba al carburador. El CO tamién foi usáu como un métodu d'estermín (cámares de gas) mientres l'Holocaustu nos campos de concentración.
Intoxicación
thumb|left|Indicador de monóxidu de carbonu nun garaxe.
Si aliéndase, anque sía en moderaes cantidaes, el monóxidu de carbonu puede causar la muerte por envelenamientu en pocos minutos porque sustitúi al osíxenu na hemoglobina de la sangre. Tien una afinidá pol grupu hemo 220 vegaes mayor que l'osíxenu.
La carboxihemoglobina, productu formáu, nun puede tresportar osíxenu; entá ye más, la presencia d'esi compuestu interfier na disociación del osíxenu de la oxihemoglobina restante, enzancando asina la tresferencia d'osíxenu a los texíos.
Una vegada alendada una cantidá bastante grande de monóxidu de carbonu (teniendo un 75 % de la hemoglobina con monóxidu de carbonu) la única forma de sobrevivir ye alendando osíxenu puru. Cada añu un gran númberu de persones pierde la vida por fuercia debíu al envelenamientu con esti gas. Les muyeres embarazaes y los sos fetos, los neños pequeños, les persones mayores y les que sufren d'anemia, problemes del corazón o respiratorios pueden ser muncho más sensibles al monóxidu de carbonu.
Calcúlase que los adultos normales non fumadores tienen niveles de carboxihemoglobina menores de la saturación de 1 %; esto ye, el 1 % de la hemoglobina ta xunida a monóxidu de carbonu. Esta cifra atribuyóse a la formación endóxena de CO. El fumadores pueden tener una saturación de 5 a 10 %, d'alcuerdu a la intensidá del so tabaquismu. Una persona qu'alienda aire con 0,1 % de CO (1000 ppm) tien un nivel de carboxihemoglobina de 50 %.
El tratamientu consiste n'alloñar a la persona de la fonte d'esposición, y entamar midíes p'asegurar la so respiración. L'osíxenu funciona como antagonista específicu de CO y por esa razón alminístrase como tratamientu. La vida media del CO en sangre ye de 320 minutos; con osíxenu puro amenorgar a 80 minutos y con osíxenu hiperbárico (2 o 3 atmósferes) puede menguar a 20 minutos.
.mx
.mx ye'l dominiu de nivel superior xeográficu (ccTLD) pa Méxicu.
Satoru Kashiwase
Satoru Kashiwase (柏瀬 暁, ) ye un futbolista xaponés.
V1687 Cygni
V1687 Cygni (HD 193793 / WR 140) ye una sistema estelar na constelación de Cygnus, el cisne, de magnitú aparente +6,89. Alcuéntrase a unos 6000 años lluz de distancia del Sistema Solar.
V1687 Cygni ye una sistema binariu masivu formáu por una superxigante azul de tipu espectral O5 y una estrella de Wolf-Rayet de tipu WC7. La superxigante ye la estrella más lluminosa, 1,5 millones de vegaes más que'l Sol, y la so masa envalórase en 54 ± 20 mases solares. La so compañera ye una estrella de Wolf-Rayet 316.000 vegaes más lluminosa que'l Sol con una masa de 20 ± 4 mases solares. El periodu orbital del sistema ye de 7,9 años y la órbita ye bien escéntrica (ε = 0,88), lo que trai una separación ente componentes nel periastru —mínima separación— de 2 UA aumentando hasta 30 UA nel apoastru.
Los sistemes estelares masivos de tipu WR+O, como V1687 Cygni, producen plasma d'alto temperatura calecíu pol choque ente'l vientu estelar de la estrella de Wolf-Rayet y el del so acompañante. Ello crea una rexón de choque del vientu (WCR n'inglés) que ye fonte d'emisión térmica (rayos X duros) y non térmica (sincrotrón), surdiendo esta postrera d'electrones y iones aceleraos a enerxíes relativistes. Nel casu de V1687 Cygni, la escentricidá de la órbita modula claramente les espectaculares variaciones na emisión, reparaes en llonxitúes d'onda que van dende rayos X hasta ondes de radio.
El sistema tamién ye notable por ser el primeru nel que se vio un aumentu de lluminosidá nel infrarroxu, atribuyíu a la formación de polvu que tien llugar ellí cuando'l carbonu entestar en nubes asemeyaes a sarriu nel vientu estelar, absorbiendo una pequeña parte de la radiación ultravioleta de les dos estrelles y calecer hasta 1.000 Kelvin pa ser darréu esvalixáu pol vientu estelar y al esfrecese por alloñar de les dos estrelles dir menguando la so emisión de radiación infrarroxo. Reparáronse dellos d'éstos episodios (ya inclusive en 2001 pudo captase nel infrarroxu'l polvu formáu), con una periodicidá ente ellos que concasa col periodu orbital del sistema, y tienen llugar cuando les dos estrelles tán cerca del so periastru. Esto convirtió a V1687 Cygni nel prototipu de sistemes con estrelles Wolf-Rayet nos cualos hai una formación periódica de polvu interestelar.
Neltje Blanchan
Nellie Blanchan De Graff foi una científica d'Estaos Xuníos historiadora y escritora de la naturaleza qu'escribió llibros sobre xardinería y aves utilizando'l seudónimu de Neltje Blanchan. El so trabayu ye conocíu pola so síntesis d'interés científicu con frases poétiques.
Biografía
Nació en Chicago de Liverius De Graff y Feria Alice. Educar na Universidá St. John's en Nueva York y l'Escuela de Maestros en Dobbs Ferry, Nueva York.
Casóse con Frank Nelson Doubleday el 9 de xunu de 1886. Tuvieron dos fíos y una fía: Félix Doubleday (adoptáu), Nelson Doubleday (1889-1949) y Dorothy Doubleday. Nieta de Nellie Nelson Doubleday Jr. mercó'l New York Mets nel añu 1986. Dalgunos de los sos escritos (1914-1918) atopar nel Doubleday Frank N. y Nelson Doubleday na Coleición de la Biblioteca de la Universidá de Princeton. Hai un Premiu Lliterariu Neltje Blanchan dau pol Conseyu de les Artes de Wyoming, que s'otorga añalmente a un escritor que la so obra, de cualquier xéneru, inspirar na naturaleza.
Jasione laevis
Jasione laevis, comúnmente llamáu botón azul, ye una yerbácea de la familia de les campanulacees, orixinaria d'Europa. thumb|Flores thumb|Nel so hábitat
Descripción
Yerba perenne, densamente cespitosa, glabra o casi. Tarmos erectos o ascendentes, simples, ensin fueyes na parte cimera, d'hasta 20 cm de llargor. Fueyes linear-oblongues o oblongo-llanceolaes, enteres o casi. Les flores disponer en trupes cabezueles arreyaes a la fin de los tarmos; mota con 5 dientes subulaos; glabros; corola con 5 lóbulos lliniales soldaos na base de color azul; ovariu asitiáu per debaxo del restu de les pieces florales. Frutu en cápsula que s'abrir en 2 curties cáscares apicales. Floria en primavera y branu.
Distribución y hábitat
En Bélxica, Francia, Alemaña, Albania, Bulgaria, Grecia, España, Italia, Rumanía y l'antigua Yugoslavia. Introducida en Finlandia. Habita en praos, montes abiertos, xunto a caminos y ente roques.
Taxonomía
Jasione laevis describióse por Jean-Baptiste Lamarck y espublizóse en Fl. Franç. (Lamarck) 2: 3. 1779 Sinonimia de la subespecie: ''Jasione laevis subsp. carpetana'' (Boiss. & Reut.) Rivas Mart., Publ. Inst. Biol. Aplicada 42: 122 (1967).
Sinonimia de la subespecie: ''Jasione laevis subsp. laevis''.
Carniola Blanca
thumb|250px|right|Llocalización de la Carniola Blanca en Eslovenia. thumb|250px|right|Vista del ríu Kolpa, na Carniola Blanca. La Carniola Blanca (n'eslovenu: Bela Krajina; n'alemán: Weißkrain) ye una rexón tradicional d'Eslovenia, asitiada nel sureste del país, cerca de la frontera con Croacia. Les sos ciudaes más importantes son Metlika, Črnomelj y Semič, y el so ríu principal ye'l Kolpa, que fai de frontera ente Eslovenia y Croacia. Nesta rexón hai delles llombes baxes y abeduriues. Ye una rexón vitivinícola destacada y les sos vinos tienen una calidá bien reputada.
Thiaucourt-Regniéville
Thiaucourt-Regniéville ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Abruzzo
Abruzzo ye una de les venti rexones que conformen la República italiana. La so capital y ciudá más poblada ye L'Aquila. Ta allugada n'Italia central, llindando al norte con Marche, al este col mar Adriáticu, al sur con Molise y al oeste con Lazio. Ye una rexón montascosu na so parte occidental col macizu del Gran Sasso d'Italia. Anque xeográficamente atópese na Italia central, ye culturalmente y económicamente consideráu como parte del sur d'Italia siendo los Abruzos l'últimu territoriu del antiguu reinu de los dos sicilias.
Thiaucourt-Regniéville
Tien una población de y una superficie de  km².
Abruzzo
Abruzos cunta col títulu de "Rexón verde d'Europa" por cuenta de los sos tres Parques nacionales, el so Parque Rexonal y trenta y ocho árees protexíes que representen el 33% de la so superficie (el porcentaxe más altu d'árees protexíes d'Europa ). El territoriu amás garantiza la sobrevivencia del 75% de toles especies animales europees. La rexón ye de fechu el llar de delles especies rares, tales como'l chorlito carambolo zancudu, l'águila real, la gamuza Abrucés, el llobu de los apeninos y l'osu pardu de los Apeninos. N'Abruzos tamién s'atopa'l Calderone, el glaciar más meridional d'Europa.
Cuando'l periodista y diplomáticu Primo Levi visitó los Abruzos definió la rexón como “forte y gentile” (fuerte y xentil) que, como él dixo, describía de meyor manera la guapura d'esa rexón y l'ánimu de los sos habitantes. Esa cita volvióse dende entós el lema de la rexón y de los sos ciudadanos.
Etimoloxía
La pallabra italiana Abruzzo según la hipótesis más acreditada propuesta per vegada primera pol humanista históricu Flavio Biondo na so publicación L'Italia Illustrata derivaría de Aprutium como evolución popular de (ad) Praetutium, esto ye, la tierra de los pretuzos (Praetutii), una antigua población itálica que vivía na zona de lo que güei ye Teramo, la Interamnaes de tiempos romanos. Otra etimoloxía ye de la pallabra llatina "aper" (xabalín) de manera que Aprutium yera la "tierra de los xabalinos" o de "abruptum" (abrupto, inclináu). Una etimoloxía más recién ye la de la espresión llatina "a Bruttiis" (de los Bruttii) refiriéndose a la tierra qu'empezó siendo de los pueblos bruzos, que depués se treslladaron escontra'l sur pa ocupar Calabria.
Xeografía física
thumb|left|280px|[[Corno Grande nel macizu del Gran Sasso, el picu más altu de los Apeninos.]] La rexón atopar nel centru de la península italiana, frente al mar Adriáticu, al que sigue a lo llargo de 150 km de sableres y cantiles. Con una superficie de 10 763 km², y arrodiada pel este pol Adriáticu y nel oeste polos Apeninos, ye una de les rexones más montascoses d'Italia, constituyida por un 64% de montes y pol restante 36% de llombes. La llanura ta amenorgada a la estrecha faxa costera. La rexón presenta les más altos cumes de los Apeninos, nos montes Abruzos (Appennino Abruzzese) col Gran Sasso d'Italia con 2914 m y el macizu de la Majella de 2791 m.
Los ríos, anque numberosos, nun tienen particular llargor nin bayura d'agua, siendo toos estacionales sacante'l mayor, el Pescara y el Sangro. Dambos superen los 100 km de llargor. El ríu Aterno-Pescara ye'l más importante colos sos 145 km de llargor y 3188 km² de cuenca, tien un caudal regular. Naz cerca d'Aringo, baxa escontra Pizzoli y recibe pela derecha les agües de la riega Roio, pela izquierda les de la riega Raiale. Baxa ensin afluentes superficiales hasta Molina Aterno onde tien un caudal mediu entá llindáu. Tallando'l relieve cola gargüelu de San Venanzio desagua cerca de Raiano dempués de recibir les agües del ríu Sagittario pela derecha y les del manantial de Cabu Pescara. El segundu ríu de los Abruzos ye'l Sangro (con un llargor de 117 km y cuenca de 1515 km²). El ríu Sangro naz de les surgencias La Penna a 1370 msnm sol Passo del Diavolo recibe pela derecha al ríu Fondillo. Na desaguada forma'l llagu artificial de Barrea de la que sale travesando'l gargüelu la Foce. Les agües más abondoses proviénen-y del riega Fittola y del ríu Aventino. El ríu percuerre hasta'l mar Adriáticu con un ampio llechu.
Nel estremu del Subapenino Aprutino percuerre'l ríu Vomano (de 75 km. cuenca 764 km.) que naz sol pasu delle Capannelle dal Monte San Franco, y ye llueu alimentáu sobre la derecha peles agües del ríu Chiarino que desagua na cuenca artificial de Provvidenza. El ríu Vomano recibe pela izquierda'l ríu Fucino y pela derecha'l ríu Arno. Tres Montorio recibe les agües del Mavone y percuerre con escasu enclín nun ampliu valle aluvial hasta la Foce. Otros ríos son: el Salinello (44 km), el Vibrata (36 km), el Tronto, el Trigno, el Tordino (mide 60 km), y l'altu cursu del Liri (que tien namái 40 km n'Abruzos) que desagua nel mar Tirrenu. Polo que se refier a los llagos, tienen de señalase'l llagu de Campotosto na Reserva estatal Llagu de Campotosto que ye'l más grande llagu artificial d'Abruzos; el llagu de Bomba y el llagu de Scanno.
thumb|right|280px|Sablera de [[Giulianova]] El clima ta bien condicionáu pola presencia del macizu montascosu Apenínico-Central, qu'estrema claramente'l clima de la franxa costera y de les llombes sub-apeninnas d'aquelles de los montes del interior más elevaes: mientres les zones costeres presenten un clima de tipu mediterraneu con branos templaos y secos ya iviernos nidios y lluviosos la franxa de llombes presenta carauterístiques climátiques de tipu sublitoral con temperatures qu'escayen progresivamente cola altitú y precipitaciones qu'aumenten, de la mesma, cola mariña (basta citar a tal propósitu Pescara), qu'a cerca de 10 msnm, tien temperatures medies d'alredor de 15 °C y agües añales d'alredor de 700 mm, y Chieti, que, puesta sobre una llomba a 330 msnm, entá presentando temperatures medies similares, rexistra precipitaciones bien bayuroses, con valores añales de cerca de 1000 mm. Enfusándose escontra l'interior, el clima faise más continental hasta convertise nel típicu de monte sobre los relieves más importantes: la provincia que mayormente presenta tales carauterístiques climátiques ye la de L'Aquila siguida poles de Teramo y Chieti. Pel iviernu nes zones interiores, especialmente na cuenca aquilana, la Marsica y, en menor midida, nel valle Peligna, les xelaes son frecuentes, espublizaes ya intenses col termómetru qu'en determinaes cuenques montascoses d'orixe glaciar o cársticu-aluvial como Campu Imperatore, Campu Felice y el pandu de les Cinque Miglia puede baxar repetidamente inclusive hasta los -25 °C. Tamién na llanura del Fucino, en condiciones de nieve nel suelu y foles de fríu particularmente intenses, puede algamar los valores mínimos igualmente bien baxos y cuasi de récor (en 2002 n'Avezzano centru algamáronse -19 °C ente que se rexistraron valores d'hasta -33 °C na llanura axacente lloñe de les islles de calor; nel célebre 1985 -26 °C en Avezzano centru y -32 °C en Telespazio).
Un terciu de la rexón ta clasificada como parque nacional o rexonal. Destaquen los 500 km² del parque nacional de los Abruzos, onde pueden trate raros exemplos de flora y fauna mediterránees que sobreviven equí, ente elles una subespecie de llobu llamada Canis lupus italicus ("llobu de los Apeninos"), otra d'osu pardu llamada Ursus arctos marsicanus ("osu pardu marsicano") y otra de gamuza, la Rupicapra pyrenaica ornata ("gamuza de los Abruzos"); tamién hai águiles reales. Otros parques nacionales son el Gran Sasso y Montes de la Laga y P. N. de Majella. Amás, pueden mentase'l parque rexonal Sirente Velino y el llagu de Barrea, un güelga que forma parte del parque nacional de los Abruzos.
Historia
thumb|left||250px|La ilesia de [[Santa Maria di Collemaggio en L'Aquila, tal como yera antes del devastador terremotu del 6 d'abril de 2009.]] Los humanos habitaron nos Abruzos dende tiempos neolíticos. Una cadarma de Lama dei Peligni na provincia de Chieti foi datáu radiométricamente en 6,540 bp. Na dómina de los romanos, la rexón conocer con diversos nomes: Picenum, Sabina et Samnium (Piceno, Sabina y Samnio), Flaminia et Picenum (Flaminia y Piceno) y Campania et Samnium (Campania y Samnio). Esta rexón yera conocida como Aprutium na Edá Media según resulta de siquier cuatro fuentes.
Na provincia de L'Aquila atópase la ciudá de Corfinio (conocida como Corfinium na antigua Italia), la principal ciudá de los pelignos, unos 10 km al norte de Sulmona nel valle del Aterno. El llugar de la ciudá orixinal ta ocupáu pol pueblu de Pentima. Posiblemente quedó sometida a Roma nel sieglu IV e.C., anque nun apaez na historia de Roma hasta la guerra social, en que s'adopta de primeres polos aliaos como la capital y sede del gobiernu del so nuevu estáu que fundaron col nome d'Italia (esta forma, non Italica, apaez nes monedes). Apaez tamién na segunda guerra civil de la República romana, pos aguantó l'ataque de Xuliu César mientres una selmana (añu 49 e.C.). La guerra perdióse, pero'l nome d'Italia sobrevivió pa ser a la fin adoptáu pa tola península. Entrando en Corfinio dende l'este, puede reparase una placa conmemorativa, qu'atribúi la designación del nome adoptáu d'Italia pa la península al pueblu itálicu de la rexón. Estos pueblos fueron honraos por César como ciudadanos de Roma.
right|thumb|250px|Fontana della 99 Cannelle, L'Aquila, conmemora les aldegues que Federico II axuntó pa fundar L'Aquila. La rexón vio alteriaos les sos fronteres munches vegaes. La primer mención xurídica de la rexón ta identificada cola creación del justicierato d'Abruzos nel añu 1233. En 1273 el justicierato foi subdividíu en dos territorios, Abruzzo ulteriore, na so mayor parte correspondiéndose a les provincies de L'Aquila y Teramo, y Abruzzo citeriore nel restu de la rexón. Na dómina del Reinu de les Dos Sicilies, el territoriu taba alministráu como Abruzzo Citeriore (Abruzo próximu) y Abruzzo Ulteriore I ya II (Abruzo alloñáu I ya II), en referencia a que taben más cerca o más lloñe de Nápoles, la capital del reinu. Abruzo próximu sería lo que güei ye la provincia de Chieti. Abruzo alloñáu I entendía les provincies de Teramo y Pescara; Abruzo alloñáu II ye güei la provincia de L'Aquila.
Xunida a Molise na rexón Abruzos y Molise, perdió parte del so territoriu cola creación de la provincia de Rieti a la que, en 1927, dexó'l circondario de Cittaducale (17 conceyos, 1362 km² y alredor de 70 000 habitantes).
Nel añu 1963, la provincia de Campobasso foi proclamada rexón col nome de Molise.
Demografía
La densidá de población, anque s'amontó a lo llargo de les últimes décades, ta bien per debaxo de la media nacional. En 2008 yera de fechu 123,4 habitantes por km² nos Abruzos, comparáu cola media nacional de 198,8. A nivel provincial, la situación ye bastante variada: Pescara ye la provincia más densamente poblada (260,1 hab./km² en 2008), ente que, nel otru estremu, L'Aquila ye la menos densamente poblada (61,3 hab./km² en 2008), anque tien la mayor superficie. Dempués de décades d'emigración dende la rexón, la principal traza nos años 1980 ye la inmigración dende países del tercer mundu. La medría de la población deber a la tasa de migración neta positiva, pos dende 1991 rexistráronse más fallecimientos que nacencies nos Abruzos (salvu en 1999, cuando'l númberu igualóse). En 2008 el ISTAT calculó quer 59.749 inmigrantes nacíos nel estranxeru vivíen nos Abruzos, lo que ye'l 4,5% de la población total de la rexón.
El más seriu desequilibriu demográficu ta ente les árees montascoses del interior y la franxa costera. La provincia más grande, L'Aquila, ta asitiada por completu nel interior y tien la menor densidá de población. El movimientu de la población de los Abruzos dende los montes hasta'l mar llevó a la mayor urbanización completa de tola franxa costera. Los efeutos sobre l'interior fueron el empobrecimiento y un avieyamientu demográficu, reflexáu por una tasa d'actividá na provincia de L'Aquila que ye la más baxa de les provincies n'Abruzos - acompañada pola degradación xeolóxica como resultáu de l'ausencia de midíes de caltenimientu. Na franxa costera, per otru llau, hai tal amiestu d'acomodación y actividaes que'l mediu ambiente camudó con efeutos negativos. La política d'apurrir incentivos pal desarrollu produció como resultáu l'establecimientu de zones industriales, dalgunes de les cualos (Vasto, Avezzano, Carsoli, Gissi, Val Vibrata, Val Sangro) fixeron progresos xenuinos, mientres otros (Val Pescara, L'Aquila) tuvieron problemes dempués d'un ésitu inicial. Les zones de Sulmona y Guardiagrele resultaron ser más o menos fracasos. Fora d'estes zones les principales actividaes son l'agricultura y el turismu.
La capital ye Aquila o L'Aquila, que cunta con 72 609 habitantes; viose afeutada por un terremot u'l 6 d'abril de 2009, que destruyó gran parte del centru de la ciudá. Les otres capitales de provincia son Pescara, que ye la ciudá más grande de los Abruzos y el so principal puertu, con 123 347 habitantes (2010), Teramo (54 967) y Chieti (54 148). Otres grandes comuñes nos Abruzos son Montesilvano (50 389 hab en 2009), Avezzano (41 737), un centru industrial y d'alta teunoloxía; Lanciano (36 372) y Sulmona (25 217) son dos importantes centros turísticos ya industriales.
Economía
Hasta hai unes poques décades, los Abruzos yera una rexón, que la so economía básase nel ganáu lanar y vacunu, según l'agricultura. Sicasí, nes últimes décades del sieglu XX, desenvolver hasta'l puntu de qu'escapó de la espiral de subdesarrollu pa convertise nuna rexón de la potencia del centro-sur d'Italia. Esto confirma'l so papel esencial nel sistema económicu nacional. Dende los años cincuenta, los Abruzos tuvieron un crecedera económica constante. En 1951, la renta per capita de los Abruzos o PIB yera'l 53% del de la Italia septentrional, la rexón más rica del país. Pal añu 1971, los Abruzos teníen el 65% y, pa 1994, los ingresos per capita yeren del 76% d'ingresu per capita del Norte d'Italia, dando a los Abruzos la mayor renta del sur d'Italia, superando la crecedera del restu de rexones d'Italia. La construcción d'autovíes de Roma a Teramo (A24) y de Roma a Pescara (A25) abrieron un fácil accesu a los Abruzos, la inversión estatal y privao na rexón amontóse, y los Abruzos consiguieron unos niveles d'educación cimeres, y mayor crecedera de la productividá que'l restu de la Italia meridional. Como resultáu d'ello, el sector industrial de los Abruzos se expansionó rápido, especialmente n'inxeniería mecánica, l'equipu de tresporte y telecomunicaciones. Nel añu 2003, el PIB per capita yeren 19 506 euros, esto ye, el 84% de la media nacional de 23 181 euros y destacando enforma sobre la media del sur (15 808 euros).
Tanto la investigación pura como l'aplicada, llevar a cabu na rexón, onde hai grandes institutos y fábriques implicaes na investigación nos campos de la farmacia, biomedicina, electrónica, la aeroespacial y la física nuclear. La infraestructura industrial ta esvalixada por tola rexón en zones industriales que yá se mentaron, los más importantes de los cualos son Val Pescara, Val Sangro, Val Trigno, Val Vibrata y Conca del Fucino.
Turismu
thumb|250px|left|La Catedral de [[Teramo.]] Una actividá adicional que merez destacar ye'l turismu de mar y monte, que ye de considerable importancia pa la economía de la rexón. Los turistes vienen de la mesma Italia y otros países d'Europa. La riqueza de castiellos y ciudaes medievales, especialmente cerca de la ciudá de L'Aquila, valió-y el llamatu de "Abruzzoshire", por analoxía col llamátigu de "Chiantishire" que dacuando s'emplega pa referise a la contorna de Chianti na Toscana, pero los Abruzos entá queden un pocu apartaos del turismu de mases d'Italia.
La rexón tien 21 estaciones d'esquí con 368 km. de percorríos, toos a poques hores de Roma. La estación más desenvuelta ye Roccaraso, siguida per Campu Felice, y Campu Imperatore. Allugada na rexón más alta de los Apeninos, estes zones d'esquí tán a altores cuasi comparables a munches estaciones alpines. Por cuenta de la so proximidá al Adriáticu y les pautes de precipitaciones pel iviernu, de cutiu tienen más nieve que los Alpes. Los Abruzos son tamién populares pal esquí de travesía, especialmente na alta llanura de Campu Imperatore nel Gran Sasso según la Piana Grande na Majella.
La mariña de los Abruzos apurre munches sableres populares, ente elles Vasto na mariña meridional de los Abruzos; na mariña central tán Silvi Marina, que les sos arenes tán consideraes ente los meyores d'Italia, Giulianova, Francavilla al Mare y Pineto, y na mariña septentrional tán Alba Adriatica y Martinsicuro.
Cultura
Nel pasáu, la rexón de los Abruzos yera bien conocida pola alzada, el movimientu migratoriu de les oveyes principalmente al sur escontra la rexón d'Apulia mientres los fríos meses ivernizos.
Arte
thumb|L'Anunciación, [[Pintura al frescu frescu d'Andrea De Litiu na catedral d'Atri, provincia de Teramo.]]
Ente les munches ciudaes históriques de los Abruzos tán Sulmona al pie del macizu de Majella y conocida pol famosu poeta de l'Antigüedá, Ovidio; Scanno, una ciudá sobre una llomba al pie d'un llagu; Atri un pintorescu centru artísticu, y les ciudaes sobre llombes de Penne, Lanciano y Loreto Aprutino. Al norte de L'Aquila atópense les ruines de la ciudá romana d'Amiternum, onde nació l'historiador Salustio. Los dos museos más destacaos son el Muséu Nazionale d'Abruzzo en L'Aquila y el Muséu Cívicu de Sulmona.
Gastronomía
El platu de pasta más famosu de los Abruzos son los espaguetis o macarrones (maccherone) alla chitarra, que se faen con un preséu de cuerdes metáliques que dan forma a la pasta. Na mariña predominen los platos de pexe, como'l brodetto di pesce. Nel interior son más frecuentes los platos de carne de gochu o de corderu. Ente éstos atopen los arrosticini, una especie de pinchos morunos con carne d'oveya cortada en tacos.
Platos duces son el parrozzo, pastel con almendres y cubiertu de chocolate y los confeti típicos de Sulmona, que son almendres recubiertes por azucre.
Polo que se refier a los vinos, los Abruzos son famosos por producir el Montepulciano d'Abruzzo Colline Teramane; otros vinos de la rexón son el Trebbiano d'Abruzzo, el Montonico, el Tollum, el Controguerra, y tros vinos con indicación xeográfica típica. Ente los llicores atopamos el centerba, el Ratafià, el llicor al azafrán, el mostu cotto, l'Aurum llicor de Pescara fechu con aguardiente y peladura de naranxa, l'amaro de genciana, y el vino cotto. Otru potente llicor ye'l Cent'erbe, que se produz nos montes y ye de color verdosu.
Siendo una rexón de fuerte tradición pastoral, nun pueden faltar los quesos. Ente los principales tán Cacio di vacca bianca o caciotta di vacca, el Caciofiore aquilano o la Caciotta vaccina frentana. Tamién hai caciocavallo, pecorino y scamorza de lleche de vaca, de los Abruzos; tamién el marcetto: quesu pecorino esmagayáu y macerado en lleche d'oveya.
Un estudiu de la organización italiana Confesercenti nomó los Abruzos como la rexón italiana onde se come meyor según los xuicios de los turistes estranxeros que visitó Italia nel 2013.
Dialeutos
Los dialeutos que se falen na rexón de los Abruzos pueden estremase en dos grupos principales:
Universidaes
Hai trés universidaes nesta rexón: Universidá de L'Aquila, Universidá de Chieti (universidá G. D'Annunzio de Chieti y Pescara) y la Universidá de Teramo.
Deporte
Delfino Pescara 1936 ye l'únicu equipu de fútbol d'Abruzos que xubió a la Serie A d'Italia. Nos seis temporaes qu'apostó, salvar del descensu per única vegada en 1987/88, al acabar nel 14ᵘ puestu. Anguaño xuega na Serie B xunto a Virtus Lanciano.
Los Xuegos Mediterráneos de 2009 celebrar en Pescara. En tantu, la Interamnia World Cup ye un tornéu de balonmano que se realiza en Teramo dende 1972, onde compiten equipos infantiles y xuveniles de tol mundu.
Mimus patagonicus
Mimus patagonicus, tamién conocíu como tenca patagónica, calandria chica o calandria patagónica, ye una especie d'ave paseriforme de la familia Mimidae. Mide 23 cm aproximao. Alcuéntrase-y nes provincies de Buenos Aires y Córdoba n'Arxentina; dende Valdivia al sur en Chile; y en Cabu de Fornos, Tierra del Fueu. Dellos individuos solitarios fueron columbraos nes Islles Malvines. El so hábitat natural son les carbes seques subtropicales y montes degradaos, anque tamién habita nos montes esclerófilos y caducifolios mientres l'iviernu.
Pedro Aleixo
Pedro Aleixo foi un abogáu, profesor y políticu brasilanu. Foi ministru d'Educación y Cultura nel gobiernu Castelo Branco dende xineru a xunu de 1966. Vicepresidente de la República na candidatura del mariscal Costa e Silva, pol partíu d'Alianza Renovadora Nacional, asitiar contra'l AI-5 en favor de la llegalidá. Tres la enfermedá del presidente Costa e Silva, foi cesáu por aciu l'AI-12, de 6 d'ochobre de 1969, ensin optar a la Presidencia.
Trayeutoria
Col Congresu Nacional zarráu, Pedro Aleixo volvió l'abogacía, siendo escoyíu en 1938 presidente del Colexu d'Abogaos de Minas Gerais. Dellos años dempués dixebróse de la política de Getúlio Vargas, siendo unu de los signatarios del Manifiestu de los Mineros, el 24 d'ochobre de 1943, en favor de la torna al estáu de Derechu.