cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Canserbero
Vida personal
Nacíu'l 11 de marzu de 1988, nel Hospital Xeneral de Lídice Dr. Jesús Yerena de la ciudá de Caraques, como Tirone José González Orama. Fíu de José Rafael González Ollarves y Leticia Orama. Cuando Canserbero tenía cuatro años, los sos padres camudar a un barriu de Palu Negru llamáu Les Ánimes de Picar  nel estáu Aragua, onde trescurrió la so infancia y adolescencia; cerca de 1997, la so madre finó y quedó sol cuidu del so padre.
Muerte ya hipótesis
El 20 de xineru de 2015, Canserbero foi atopáu muertu frente al apartamentu nel que vivía. Supónse que l'artista llanzar dende'l décimu pisu del edificiu Camino Real de la urbanización Andrés Bello en Maracay. Nun principiu, dalgunos de los sos allegaos sostuvieron que l'artista atopábase residenciado nel apartamentu de Carlos Molnar, un amigu y compañeru de trabayu, yá que taba sufriendo d'esquizofrenia. Molnar foi asesináu esi mesmu día por apuñalamientu. Per otru llau, el Defensor del Pueblu del so país, en marzu del mesmu añu, decidió reabrir el casu, yá que hai otros detalles adicionales que enrarecen delles hipótesis de los "testigos". La primer hipótesis basar en que la ventana de la cocina yera de romanillas y tolos vidrios fueron primeramente estrayíos, lo que causa intriga, dáu'l "presuntu" estáu psicóticu nel que s'atopaba Canserbero al momentu de llanzase. “Sacar les romanillas de la ventana indica métodu, non desesperación”, opina'l defensor, quien se sofita nel testimoniu de les hermanes pa indicar que les romanillas nun taben al momentu de la cayida de Canserbero, "pero daquién volvió poner dempués" dixo.
El defensor tamién almitió que les hermanes de Canserbero sostienen que la esposa del baxista Carlos Molnar y principal testigu de los fechos, Natalia Améstica, dir de Venezuela díes dempués de los fechos.
Canserbero venía de realizar una xira por Chile y Arxentina xunto con Natalia y Carlos Molnar, quien diba ser el productor del so nuevu discu. L'últimu detalle facilitáu poles hermanes al defensor ye qu'en felicidá, xira'l raperu llograra recaldar unos 6 mil dólares, gracies a les presentaciones. El dineru que guardó nel apartamentu de Molnar, hasta'l momentu en qu'asocedieron los fechos, nunca apaeció.
Más tarde, los sos familiares desmintieron diches conxetures aludiendo que l'artista nun tenía nenguna enfermedá mental al morrer. La esposa de Molnar, Natalia Améstica, al brindar les sos declaraciones rellató que Canserbero ingresó a la so habitación y solmenó-y delles puñalaes al so maríu, acabando cola so vida, y tres esto decidió suicidase.
Monotomidae
Monotomidae ye una familia de coleópteros polífagos. Ye cosmopolita.
Canserbero
Muerte ya hipótesis
Tamién esisten otres versiones les cualos aseguren que Canserbero y Natalia Améstica, fueron atopaos por Carlos Molnar en plenu actu sexual y esti postreru llanzó a Canserbero pela ventana de la so vivienda y darréu Améstica solmenó-y una serie de puñalaes a Molnar, o que Canserbero apuñaló a Molnar en defensa propia depués de ser descubiertu y de resultes, llanzar pola ventana.
Monotomidae
Taxonomía
Reconocense los siguientes subfamilies, tribus y xéneros:
Lenacinae Crowson, 1952
Canserbero
Muerte ya hipótesis
El cuerpu de Canserbero foi soterráu nel Campusantu Metropolitanu de Maracay. El so epitafiu reza la frase: "nin más, nin menos".
VinilH~Records
Basyco, base y conteníu (2005, dellos artistes)
Monotomidae
Taxonomía
Monotominae Laporte, 1840
Rhizophaginae Redtenbacher, 1845
Thioninae Crowson, 1952
María Teresa Villaverde
María Teresa Villaverde, conocida como "Maruxa" o "Tuxa", foi una escritora maliayesa nacida nel Palaciu de Villaverde o de Vista Hermosa de Tornón. Estudió nel Colexu de Carmelites d'Uviéu, foi una persona d'idees carlistes y relixoses.< Escribió delles coses en castellanu, pero sobre too utilizó la llingua asturiana na so creación lliteraria, fundamentalmente en versu. Mantuvo durante años collaboraciones periodístiques na prensa llocal (Villaviciosa, Villaviciosa hermosa y Pan y paz) y na revista Asturies del Centru Asturianu de Madrid y de Buenos Aires. Foi la homenaxeada na Selmana de les Lletres Asturianes de 2020.
Obra
Ye interesante la rellación que mantuvo col so primu Francisco Balbín de Villaverde, Xiquín de Villaviciosa, asentáu en Buenos Aires, y tamién autor d'un llibru de poemes n'asturianu: De la mio Asturies (1926). Con él mantuvo una amplia rellación epistolar en versu asturianu que salió a la lluz en distintos medios de la dómina como la entitulada Pa Xico d'Onón, mio primu.
Nel añu 1928 publícase la obra Villaviciosa y su progreso, nel que María Teresa inclúi un interesante artículu tituláu Algo sobre el bable, nel qu'aborda la historia de la llingua asturiana y les sos principales carauterístiques, reafirmando la so filiación llatina. Ye un cantu a la so llingua materna:
Morrió en xunu de 1934 nun tráxicu accidente de coche -que segaría al empar la vida de so madre y una hermana- en Figares (Sariegu). Los sos restos descansen na capiella-panteón familiar del cementeriu de Tornón.
Petrés
Petrés ye un conceyu de la Comunidá Valenciana, España. Perteneciente a la provincia de Valencia, na comarca del Campu de Murviedro.
Xeografía
El mediu climáticu ye'l típicamente mediterraneu. Ta arrodiáu de güerta y acequias de dómina árabe que fueron desenvueltes y ampliaes primeramente polos romanos. Atópase na Baronía Baxa, subcomarca qu'enllaza'l valle del Palancia colos pueblos de les sierres de Espadán y la Calderona. El suelu ensin cultivar correspuende al llechu del Ebromio, bien anchu nesti sector, y a monte, cubiertu con vexetación de romeru, tomillu, espliegu, manzanilla, carrasca, esparragal, mirto y pinos.
Atopar a 28 km de Valencia y a 2 km de Sagunto. Aportar a esti pueblu, dende Valencia, tomando la V-21 y depués l'A-23.
Llocalidaes estremeres
El términu municipal de Petrés parte coles siguientes llocalidaes: Gilet y Sagunto dambes de la provincia de Valencia.
Historia
Anque'l so nome nun apaez nel Llibre del Repartiment, dellos historiadores sostienen que foi una alquería de Morvedre (Sagunto) hasta'l sieglu XIV. En 1340, Pedru IV el Ceremoniosu donó esti llugar a Francesc Aguiló, y en 1410 Martín I l'Humanu ratificar a nome de Joan Aguiló Romeu, a quien concedió'l títulu de Barón de Petrés, títulu qu'entá güei caltiénse. Caltuvo la so población musulmana hasta la espulsión de los moriscos, decretada en 1609. Nel so términu municipal inda esisten elementos del so pasáu medieval como son el castiellu o palaciu, el fornu del barón, el hort tancat o güertu del señor, la almazara del aceite, según los barcales: el Pou, l'Aixeta y l'Aljub, amás de los molinos Moret, Malany y de Peris y el Molí de La Vila, anguaño rehabilitáu como vivienda privada.
Alministración
Nes últimes eleiciones municipales (2015), el conceyu de Petrés quedó compuestu por cuatro partíos. Compromís ganó les eleiciones con trés conceyales y un 38,8% de los votos, siguíu por Tots per Petrés con dos conceyales y un 24,77% de los votos, PP con un conceyal y PSPV-PSOE con un conceyal.
Economía
Tuvo una fábrica de pirotecnia y una bodega de vinu, que la so variedá Monastrell o uva de Murviedro, yera la base de los caldos de Petrés Sagunto. Anguaño la mayor parte de la so población trabaya nes llocalidaes cercanes como Sagunto o Valencia.
Monumentos
Nacíu'l 1-VII-1830 en San Clemente.
Casó'l 25-I-1862 en Santa María d'Alicante con:
María Antonia de Bassecourt y Soler, Baronesa de Petrés, nacida n'Alicante, bautizada'l 21-II-1842; fía de Juan Bautista de Bassecourt y Baciero, Barón de Petrés y de Mayals, Conde de Santa Clara, Señor de Miraflor, Gobernador Civil d'Alicante, y de Manuela Soler y Lacy.
Monumentos civiles
200px|miniaturadeimagen|izquierda|Castillo de Petrés.
Fiestes llocales
Como si fuera'l patrón, la festividá más importante de Petrés hasta'l sieglu XXI foi la del Salvador, que tradicionalmente celebrábase'l día 6 d'agostu. Esta fiesta dedicar los mozos solteros, els fadrins, en que la so viéspora realizar la esperadísima cordà, siendo la postrera realizada nel añu 2000. Na actualidá la fiesta de la Purísima de Petrés y del Salvador celebren el primer fin de selmana d'agostu.
Otros dos festividaes importantes son les fiestes de les moces, (-yos xiques), a la Purísima y la del Neñu Jesús o Xiquet de la Boleta, mal conocida como Neñu Jesús de Praga nos postreros 40 años. L'orixe de la primera atopar a mediaos del sieglu XVIII gracies a la creación de la confrería de Donzellas de María que celebraba les fiestes el domingu de dempués del día 8 de setiembre, pasando dempués al primer domingu de setiembre y na actualidá al postreru d'agostu. Tres esta fiesta celebra la de los Neños (dels Xiquets), que la celebren aquellos que realizaron la primer comunión o neños d'eses edaes. La fiesta fundar el mártir D. Vicente Garzando en 1934 por que los neños tuvieren tamién la so propia fiesta. Esta festividá ye bien conocida polos pueblos de la contorna del Campu de Morvedre y tamién bien allegada.
Otres festividaes importantes son: San Antonio, San Blas, Corpus Christi y los encierres (Bous al carrer).
Persones célebres nacíes nesta llocalidá
thumb|200px|Catedral Primada de Colombia, obra de Fray Domingo de Petrés.
Aeetes
Na mitoloxía griega Aeetes (tamién Aestes o Eetes), rei de la Cólquida, fíu d'Helios y de la ninfa Perseis. Con Hécate, dependiendo de les versiones, tuvo a Medea, a Chalciope y a Apristu.
Aeetes nel vellocín d'oru
Ye ún de los personaxes principales de la historia de los argonautes y el vellocín d'oru. La historia del vellocín emprincipia cuandu Ino, la segunda muyer d'Atamu, tarrecía a Fixu y Hele, fíos del primer matrimoniu del so home. Pa desfacese d'ellos prendió fueu sobre'l suelu de los graneros, de mou que'l granu torróse y nun yera válidu pal cultivu del añu viniente. Los campesiones esmolecíos por una gran fame, entrugaron al oráculu más averáu. Ésti, sobornáu por Ino, indicó-yps que pa torgar la fame debíen sacrificar a Fixu y a Hele. Pero xustu cuando se disponíen pa facelu, un corderu doráu unviáu por Nefele, la so ma natural, rescatólos y llevólos pelos aires. Helle entusiasmada pola sensación soltóse de la pelleya del vellocín y cayó pa la mar, nomada Helesponto nel so honor. El corderu namás llevó a Fixu pa la Cólquida, au foi recibíu pol rei Aeetes que-y dio a la so fía Calcíope como muyer. N'agradecimientu, Frixo sacrificó'l corderu a los dioses y entregó'l so vellocín d'oru al rei, quien lu ató a un árbol sagráu.
Cuando Yasón y los argonautes aportaron a la Cólquida y reclamaron el vellocín d'oru, el rei Aeetes prometió-yos que lu entregaría namái si yeren quien a facer delles xeres. De mano, Yasón tenía de xuncir dos gües qu'echaben fueu pela boca y sucar con ellos un campu dedicáu a Ares. Una vez sucáu habría semar ellí un diente del dragón que mató Cadmu. Cuando l'heroe fixo esto, aidáu por una poción que-y fixo Medea pa torgar el fueu, vió como del diente xurdía un exércitu de soldaos armaos dafechu. Pero Medea alvirtíolu de lo que-y pasaría y díxo-y que llanciando una piedra ente ellos, los soldaos, que nun sabríen quien la tirara, llucharíen ente sí hasta la muerte.
Dempués de terminar bien la preba, Aeetes ordenó a Yasón que matara al dragón que xixilaba'l vellocín y qu'enxamás nun durmía. Medea consiguió durmir al monstru con unes herbes especiales permitendo asina que Yasón coyera'l preciáu troféu y pudiera volver pa la so patria.
Cuando Medea, perdidamente namorada de Yasón, fuxó colos argonautes, Aeetes persiguíolos coles sos naves. Cuando cavilgaba que los algamaba vió como Medea mataba al so propiu hermanascu, Apsirtu, y arroxábalu, escacháu, el so cuerpu a la mar. L'infeliz pá entretúvose recoyendo ún por ún los restos del so fíu, lo que dio ventaxa a los argonautes pa que pudiereb escapar.
Cuando los argonautes llegaron a Corcira detuvióronse pa celebrar el feliz resultáu de la so espedición. Aeetes unvió emisarios énte'l rei de la islla pa solicitar que-y devolvieren a la so fía. Pero Medea suplicara la proteición de la reina Arete, que nun dexó durmir al so home tola nueche cuntándo-y lo cruel que trataren los pas a les fíes a lo llargo la historia. Asina, cuando'l rei Alcinoos llevantó, nun s'axorizó colos argumentos d'Aetes y dictaminó qu'entregaría a Medea namái si ésta nun se xuniera a Yasón. Pero Arete alvirtiera yá a Medea del xuiciu que diba emitir el so home, polo qu'ella tuvo tiempu d'improvisar un casoriu con Yasón y evitar asina regresar a la so patria. Tampocu quixeron volver los emisarios de Cólquida, con llercia de la ira'l so rei, y quedáronse na islla.
Cuando Aeetes enteróse, una añu más tarde, desixó iracundu una compensación pola perda la so fía. Pero denegoron-yla alegando qu'inda él nun pagara compensación pol raptu d'Io.
Años más tarde, Aeetes, perdió'l so reinu a manes del so propiu hermanu, Perses. Pero Medea con quien yá se reconciliara, foi na so aida col so fíu Medo, quien derrotó a Perses y devolvió'l tronu al so güelu. Cuando ésti morrió nun combate naval na Ponte Euxín, Medo xunío'l so reinu al de la Cólquida, creando asina l'Imperiu Medu.
Otros Aeetes
Un segundu Aeetes, sobrín del anterior, yera un fíu de Circe que reinaba nes costes d'Italia na dómina de la guerra de Troya y qu'abeyugó a Ulises cuandu ésti-y pidió proteición.
Marcy-l'Étoile
Marcy-l'Étoile ye una comuña francesa de la Metrópolis de Lyon, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Bronce de Bembibre
El bronce de Bembibre, tamién conocíu como Edictu Imperial d'Augustu o Tabula Paemeiobrigensis, ye una placa de bronce de forma rectangular con una argolla na parte cimera decorada con dellos círculos concéntricos, atopada en 1999 na contorna d'El Bierzo (provincia de Lleón), al paecer por un cazador, según cuatro distintes versiones nun castru de la llocalidá de Matachana, o nel conceyu de Castropodame, o nel xacimientu arqueolóxicu de San Román de Bembibre (probable ciudá romana de Interamnium Flavium, afayada poles obres de l'autovía A-6 Madrid-La Coruña), o na llocalidá de Viñales, conceyu de Bembibre.
Datos xenerales
Midíes: 24,4 x 15,3 x 0,2 centímetros. Lletres: 0,65
La placa, fechada nel añu 15 e.C., sería'l documentu escritu más antiguu que se conoz sobre los ástures. Nesti documentu rellata una completa descripción de la organización Ástures y Ástures de los ástures. Unu de los mayores descubrimientos qu'ufiertó la investigación sobre la epigrafía grabada nel edictu ye la esistencia de la provincia Transduriana, división alministrativa romana desconocida hasta l'afayu d'esta pieza.
Anguaño caltiénse nel muséu de Lleón. El Conceyu de Bembibre y partíos políticos y asociaciones d'El Bierzo esixen la so devolución a El Bierzo (tres el so afayu prometióse que sería devueltu en siendo estudiáu).
Alderique
Nel branu de 2001 el Muséu de Lleón convocó un coloquiu internacional sobre la pieza, que les sos actes fueron publicaes nel mesmu añu. Nesti volume la epigrafista Alicia M. Cantar señaló na tablilla y esplicó 32 anomalíes de distintos tipos, dende les paleográfiques al altu conteníu de plomu nel bronce, y delles otres nel testu, insólites nuna cancillería imperial, empezando pola potestá tribunicia d'Augustu, que tendría de ser la VIII y non la VIIII, o la pallabra actum a la fin, pos, anque s'había veníu publicando como un solu edictu, en realidá yeren dos, y de díes distintos, polo qu'en bon llatín oficial tendría d'esperase'l plural acta (vease un resume de tolos sos argumentos en Hispania Epigraphica 8, páxs. 137-140), suxuriendo por tou ello que'l bronce nun sería auténticu. Esta mesma posición escéptica foi compartida nun primer momentu por delles revistes y autores de relieve, como l'Année Épigraphique (2000, nᵘ760), Patrick -y Roux y J. S. Richardson, polo que, pese al decisivu sofitu que dende'l principiu emprestó-y l'investigador alemán Géza Alföldy, en medios internacionales soler considerar una pieza "revesosa".
Sicasí, numberosos autores han rebatido les anomalíes que supón esti documentu en favor de la so autenticidá. Ye necesariu remarcar les apreciaciones comparatives que la profesora Mª del Rosario Hernando realizó con respectu al términu Alobrigiaecum apaecíu na Tabula d'El Caurel, demostrando la coincidencia de dambos términos.
NGC 323
NGC 323 ye una galaxa elíptica de la constelación de Fénix.
Afayóse'l 3 d'ochobre de 1834 pol astrónomu John Herschel.
Mónica Guido
Mónica Guido ye una ex-vedette y actriz arxentina de cine, teatru y televisión.
Carrera
Nacida na llocalidá santafesina d'Arequito, a 80 quilómetros de Rosario, Guido empezó a principiu de la década del '80 gracies a la so guapura y cuerpu escultural, incursionando estensamente en cine y televisión xunto a destacaos capocómicos del momentu como Alberto Olmedo, Jorge Porcel, Mario Sapag, Tristán, Rolo Ponte y Juan Carlos Calabró.
Na pantalla chica llúcióse descomanadamente col so personaxe de psicóloga sexy na serie de 1992, y que s'emitió hasta 1994, Brigada cola, xunto a Guillermo Francella. Ellí personificaba a la sensual Doctora Guinda.
Tamién foi tapa de populares revistes como Xente, Cares, Paparazzi y inclusive la revista Playboy en delles oportunidaes (1989, 1992 y 1993).
En teatru destacóse como primer vedette en numberoses obres musicales. Foi una gran amiga de famosos como Ricardo Fort y Raquel Mancini.
Vida privada
Mientres la so dómina de rellumanza nos 80 rellacionar sentimentalmente col cantante JAF, con el ex futbolista Adalberto Aschucarro y l'hermanu de Ricardo Fort. Casar en 1988 col empresariu Andrés García, y depués de dixebrase d'ésti, conoz a Javier Caminotti, fíu d'un ex ministru d'economía cordobés, en 1993 y con quien tuvo a la so única fía en 1994. Nel 2005 cásase nuevamente, esta vegada con un mozu de 30 años.
E.T. the Extra-Terrestrial
E.T. the Extra-Terrestrial (E.T., l'estraterrestre n'asturianu) ye una película empobinada por Steven Spielberg, escrita por Melissa Mathison, protagonizada por Henry Thomas y distribuyida por Universal Pictures, la película ta basada nun amigu imaxinariu del propiu direutor, creáu tres el divorciu de los sos padres. En 1980, Spielberg conoció a Mathison y empezaron a desenvolver la historia, tres el proyeutu enllancáu Night Skies.
Los críticos aclamar como una historia intemporal de l'amistá y asitiar como la película de ciencia ficción más grande enxamás realizada según una encuesta de Rotten Tomatoes. Se re-estrenó en 1985 y en 2002, pa celebrar el so ventenu aniversariu con planos y escenes adicionales modificaes.
Sinopsis
miniatura|left|Teléfonu construyíu por E.T. pa llamar a casa.
El filme empieza en Crescent City con un grupu de botánicos estraterrestres qu'axunten amueses de la vexetación. Axentes del gobiernu d'EE.XX. apaecen y los estraterrestres fuxen na so nave espacial, dexando tras a unu de los suyos nes sos prieses. La escena camuda a un llar nos suburbios de California, onde un neñu llamáu Elliott (Henry Thomas) fai de sirviente del so hermanu mayor, Michael (Robert MacNaughton), y los sos amigos (K. C. Martel, Sean Frye y C. Thomas Howell). Cuando él va pola pizza, Elliott afaya al estraterrestre abandonáu, quien fuxe con prontitud. A pesar de la incredulidá de la so familia, Elliott dexa dulces de Reese's Pieces nel monte p'atraelo al so cuartu. Primero que se vaya a la cama, Elliott alviérte-y al estraterrestre asonsañando los sos movimientos.
A la mañana siguiente, Elliott asonsaña una enfermedá pa evitar dir a la escuela y asina poder xugar col estraterrestre. Esa tarde, Michael y la so hermana menor, Gertie (Drew Barrymore), conocen al estraterrestre. La so madre, Mary (Dee Wallace), oi ruios y va ver que pasa. Michael, Gertie y l'estraterrestre esconder nel roperu, mientres Elliott asegura a la so madre que tou ta bien. Michael y Gertie prometen caltener al estraterrestre de callao de la so madre. Decidiendo que se van quedar col alienígena, los neños empiecen a preguntar alrodiu del so orixe. Él respuende levitando unes boles que representen a la so sistema solar, y demuestra entá más los sos poderes al alicar una planta muerta.
A otru día na escuela, Elliott empieza a esperimentar una conexón psíquica col estraterrestre. Elliott pórtase erráticamente debíu en parte a la intoxicación del estraterrestre por beber cerveza. Elliott entós llibera les xaronques nuna clase de diseición. Como l'estraterrestre mira a John Wayne besando a Maureen O'Hara en The Quiet Man, pol venceyu psíquicu, a Elliott provócalu que bese a una moza (Erika Eleniak) que-y gusta d'igual manera.
Los científicos crean una instalación médica na casa, asitiando en cuarentena a Elliott y a E.T., Primeru E.T. ta estable y Elliott muérrese, pero dempués Elliott recupérase y E.T. muerre. El venceyu ente E.T. y Elliott sume cuando E.T. muerre. Elliott quédase solo col estraterrestre inmóvil, cuando se da cuenta qu'una flor muerta, la planta que E.T. primeramente alicara, vuelve a la vida. E.T. alícase y revéla-y que la so xente ta retornando. Elliott y Michael roben una carroceta na que E.T. fuera guardáu y produzse una persecución, xuniéndose Elliott y E.T. colos amigos de Michael nun intentu de safar a les autoridaes nuna bicicleta. De sópitu frente a un caleyón ensin salida, ellos escapen col usu de la telequinesis de E.T. pa llevantase nel aire montaos na bicicleta y fuxir escontra'l monte. Paráu cerca de la nave espacial, el corazón de E.T. allúmase a midida que prepárase pa retornar al so llar. Mary, Gertie y Keys (Peter Coyote), un axente del gobiernu, apaecen. E.T. diz adiós a Michael y a Gertie, y antes d'entrar na nave espacial, diz-y : «Elliott voi tar equí mesmu», apuntando col so deu brillosu al corazón de Elliott, depués E.T. xube a la nave espacial y torna al so planeta.
Repartu
En trabayando con Cary Guffey en Close Encounters of the Third Kind (1977), Spielberg tuvo claro que quería repitir la esperiencia de rodar con menores con E.T. Más de trescientos neños presentar al casting pa interpretar a los protagonistes de la historia. Foi Robert Fisk quién propunxo a Henry Thomas pal papel protagonista y, anque se presentó amarutáu d'Indiana Jones, l'actor nun fixo una bona prueba. Pero, entós recordó la muerte del so perru y empezó a llorar. Foi esi actu improvisáu lo que fizo que Spielberg escoyera a Henry pa interpretar a Elliot. Pal papel de Michael, Robert MacNaughton audicionó hasta ocho veces. Inclusive, dalgunes xunto a aspirantes pa interpretar al so hermanu pequeñu na ficción. Drew Barrymore impresionó al direutor al asegura-y qu'ella dirixía una banda de punk con seis años y decidió qu'ella sería Gertie. Curiosamente, esti rodaxe convenció a Steven Spielberg de que taba llistu pa ser padre.
La vieya Pat Welsh fumaba dos paquetes de pitos al día mientres vivía en Marin County (California). La so voz gustó al creador d'efeutos sonoros de la película, Ben Burtt, y doblaron al entrañable estraterrestre en nueve hores y media. Pol so trabayu pagar 380 dólares. Pero, decidieron qu'utilizar soníos d'otros dieciséis persones y animales más pal personaxe de E.T.: a Spielberg, a Debra Winger, a la esposa de Burtt dormiendo, a un profesor de cine d'USC eructando, a mapaches, a llondres de mar y a caballos.
Spielberg consideraba que resultaría poco natural qu'actores interpretaren a los doctores que salven al estraterrestre polos tecnicismos médicos. Por ello, decidió contratar a médicos del USC Medical Center.
Harrison Ford faía un cameo na película como direutor de Elliot. Na escena, Ford repriende a Elliot y la siella del neñu empieza a levitar. Mentanto, E.T. taba levitando el so equipu de teléfonu hasta la escalera con Gertie. Pero, Spielberg decidió nun incluyila na película.
Producción
miniatura|300px|Guión orixinal robláu por Spielberg.
Dempués del divorciu de los sos padres, Spielberg enllenó'l vacíu con un imaxinariu compañeru estraterrestre. Mientres 1978, Spielberg anunció que rodaría un filme tituláu Growing Up, que se filmaría en 28 díes. El proyeutu foi anuláu por cuenta de los retrasos en 1941, pero'l conceutu de faer un pequeñu filme autobiográficu sobre la so infancia quedar con Spielberg. Él tamién pensó nuna continuación de Close Encounters of the Third Kind, y empezó a desenvolver un misteriosu proyeutu qu'entamara con John Sayles llamáu Night Skies, na cual unos malévolos estraterrestres apavoren a una familia.
Sicasí, tien de destacar la estelante semeyanza del argumentu del filme, cola obra de la escritora Marcela Paz, titulada "Papelucho y el marcianu(1968)"; incluyendo'l nome del estraterrestre, llamáu Det, na obra de l'autora citada.
Filmando Raiders of the Lost Ark en Tunicia esto dexó aburríu a Spielberg, y les alcordances de la creación de la so infancia resurdieron. Díxo-y a la guionista Melissa Mathison alrodiu de Night Skies, y ella desenvolvió una sub-trama del fracasáu proyeutu, na que Buddy, l'únicu estraterrestre amigable, faise amigu d'un neñu autista. L'abandonu de Buddy na Tierra na escena final del guión inspiró'l conceutu de E.T. Mathison escribió una primer esquisa titulada E.T. and Me n'ocho selmanes, que Spielberg consideró perfectu. El guión tuvo dos esquises más, suprimiendo a un amigu de Elliott paecíu a Eddie Haskell. La secuencia de la persecución foi creada, y Spielberg tamién suxurió tener la escena onde E.T. enfílase. Columbia Pictures, que produxera Night Skies, axuntar con Spielberg p'aldericar el guión. L'estudiu aprobar, llamándola una risible película de Walt Disney, polo que Spielberg averar al más receptivu Sid Sheinberg, presidente de MCA.
Ed Verreaux creó un prototipu de USD 700,000 para E.T., que Spielberg consideró inservible. Carlo Rambaldi, quien diseñó los estraterrestres pa Close Encounters of the Third Kind, foi contratáu pa diseñar los animatrónicos de E.T. La mesma pintura de Rambaldi Women of Delta lo guio pa dar a la criatura'l so únicu, estensible pescuezu. La cara de la criatura foi inspiráu nes cares de Carl Sandburg, Albert Einstein y Ernest Hemingway. La productora Kathleen Kennedy visitó'l Jules Stein Eye Institute pa un estudiu real y los güeyos de vidriu. Ella contrató a personal del Institutu pa crear los güeyos de E.T., qu'ella sentía yeren particularmente importantes na atraición de l'audiencia. Cuatro cabeces de E.T. fueron creaes pa la filmación, una como la animatrónica principal y les otres pa espresiones faciales, según un traxe. Dos nanos, Tamara De Treaux y Pat Bilon, amás de Matthew De Meritt de 12 años d'edá, quien nació ensin piernes, se turnaban pa llevar el traxe, dependiendo de la escena que taba siendo filmado. Caprice Roth, un mimu profesional, llenu de prótesis representó les manes de E.T. La criatura final foi creada en tres meses con un costo de USD 1,5 millones. Spielberg declaró que yera daqué que solo una madre podría amar. Mars, Incorporated atopó a E.T. tan feu que la compañía negar a dexar que M&M's fuera usáu nel filme, creyendo que la criatura asustaría a los neños. Esto dexó a Hershey Company la oportunidá de mercáu pa Reese's Pieces.
E.T. empezó a rodase en setiembre de 1981. El proyeutu foi filmado sol nome tapáu de A Boy's Life, porque Spielberg nun quería que cualesquier lo afayara y plaxara l'argumentu. Los actores teníen que lleer el guión a puerta zarrada, y toos nel plató teníen qu'usar una tarxeta d'identificación. El rodaxe empezó con dos díes nuna escuela secundaria de Culver City, y la repartida pasó los siguientes 11 díes moviéndose ente locaciones de Northridge y Tujunga. Les escenes de la casa fueron rodaes en Lonzo Street. Los siguientes 42 díes fueron utilizaos en Laird International Studios de Culver City, pa los interiores nel llar de Elliott. El repartu rodó nun monte coloráu cerca de Crescent City pa los últimos seis díes de producción. Spielberg rodó'l filme nun averáu orde cronolóxicu pa llograr una convincente interpretación emocional del so repartu. Na escena del primer alcuentru de Michael col estraterrestre, l'apariencia de la criatura causó que MacNaughton saltara escontra tras y baltara los estantes detrás d'él (que primeramente Spielberg mandara a desajustar por que se cayeren). Nesa mesma escena Drew Barrymore entra a el cuartu de Elliott y Spielberg dio-y indicaciones de si quería glayar, que glayara llibremente al ver a E.T. Asina lo fixo y finalmente el direutor dexó eses primeres dos tomes orixinales nel montaxe final. D'esta mesma forma, Henry Thomas foi'l primer actor en ver a E.T. y tuvo que guardar silenciu col restu del repartu pa nun arruina-yos la sorpresa. El rodaxe cronolóxicu dio a los mozos actores una esperiencia emocional en como ellos enllazáronse con E.T., faciendo les secuencies del hospital más conmovedores. Spielberg aseguróse que los titiriteros caltuviérense alloñaos del plató pa caltener la ilusión d'un real estraterrestre. Per primer vegada na so carrera, él nun usó un storyboard del filme, col fin de facilitar la espontaneidá nes actuaciones. El filme foi rodáu de forma que los adultos, sacante Dee Wallace, nunca se vieren de la cintura pa enriba na primer metá del filme, como un tributu a les caricatures de Tex Avery. El rodaxe completar en 61 díes, cuatro díes antes de lo previsto.
L'antiguu collaborador de Spielberg, John Williams, compunxo la partitura musical de E.T. Williams describió'l so desafíu na creación d'una partitura que xenerara simpatía por esa criatura d'aspeutu estrañu. Al igual que coles sos anteriores collaboraciones, a Spielberg gustó-y caúnu de les temes compuestes por Williams ya incluyir. Spielberg amó la música pa la persecución final tantu qu'editó la secuencia p'afaese a ella.
Temes
Spielberg llogró la historia de E.T. del divorciu de los sos propios padres; Gary Arnold del The Washington Post llamó al filme esencialmente una autobiografía espiritual, una semeya del cineasta como'l típicu mozu de los suburbios identificáu por una rara pasión, la imaxinación mística. Les referencies a la infancia de Spielberg asoceden cuando: Elliott asonsaña una enfermedá sosteniendo'l so termómetru a una bombilla ente que cubre la so cara con una almadina de calefacción, un trucu frecuentemente emplegáu pol mozu Spielberg. Cuando Michael fadia a Elliott, fai ecu a les burlles de Spielberg a les sos hermanes menores, y l'evolución de Michael de torturador a proteutor reflexa como Spielberg tuvo que curiar de les sos hermanes dempués de que'l so padre fórase.
Los críticos enfocáronse nel paralelismu ente la vida de E.T. y Elliott, quien ye alienado pola perda del so padre. A.O. Scott del The New York Times escribió que mientres E.T. ye'l más obviu y desesperáu expósito, Elliott sufre na so propia manera de la falta d'un llar (coincidentemente, E.T. ye la primera y última lletra del nome de Elliott). El corazón del filme ye la tema de maurecer. El críticu Henry Sheehan describió'l filme como una narración de Peter Pan dende la perspeutiva d'un Neñu Perdíu (Elliott): E.T. nun puede sobrevivir físicamente na Tierra, como Pan nun podría sobrevivir emocionalmente en el país de Nunca enxamás; los científicos del gobiernu tomen el llugar de los pirates de Nunca enxamás. Vincent Canby del The New York Times similarmente reparó que'l filme llibremente recicla elementos de [...] Peter Pan y El magu de Oz. Dellos críticos suxurieron que la representación de Spielberg de los suburbios ye bien escura, contrariamente a la creencia popular. Según A.O. Scott, L'ambiente de suburbios, con fíos ensin supervisión ya infelices padres, xuguetes rotos y la marca de comida chatarra, podríen salir d'una historia de Raymond Carver. Charles Taylor de Salon.com escribió, ''les películes de Spielberg, a pesar de la forma en que se caractericen de cutiu, nun son les idealizaciones de Hollywood pa families y suburbios. Los llares equí soporten lo que'l críticu cultural Karal Ann Marling llamó 'les marques d'usu intensivu'''.
Como un cuerpu sustancial que la crítica del filme construyó alredor de E.T., numberosos autores analizaron el filme n'otres formes tamién. E.T. foi interpretáu como un modernu cuentu de fades y en términos psicoanalíticos. La productora Kathleen Kennedy señaló qu'una tema importante de E.T. ye la tolerancia, lo que sería fundamental pa los futuros filmes de Spielberg como Schindler's List. En siendo un solitariu como adolescente, Spielberg describe'l filme como una historia de les minoríes. La carauterística tema de comunicación de Spielberg ye acomuñáu colo ideal de la comprensión mutua: él suxurió que lo central de la historia de l'amistá alienígena–humana ye una analoxía de cómo los adversarios del mundu real pueden aprender a superar les sos diferencies.
N'ochobre de 1983, l'escritor de ciencia ficción español Domingo Santos publicó una novela titulada L'estraterrestre rosa. Dedicar a Steven Spielberg argumentando que la so última película (E. T.) tenía bastantes aspeutos de mancomún con otra novela del escritor, titulada El visitante y publicada en 1965 (por tanto, diecisiete años antes del llargumetraxe). La dedicatoria mentaba tamién que dicha novela de 1965 fuera antes un guión de cine que'l lliteratu nunca llegó a convertir en película. Según l'escritor, les aventures del estraterrestre al so pasu pol planeta Tierra nel filme de Spielberg yeren bien paecíes a les del protagonista alienígena d'aquella anterior novela so. Tales paecencies sospechoses lleváronlu, non a denunciar al cineasta por plaxu, sinón a publicar la novela de 1983 a manera d'amistosa vengación.
Receición
E.T. foi preestrenado en Houston, Texas, onde recibió una bona calificación de los espectadores. El filme estrenar na gala de clausura del Festival de Cine de Cannes en mayu de 1982, y foi estrenáu nos Estaos Xuníos el 11 de xunu de 1982. Estrenar nel númberu unu con una recaldación de USD 11 millones, y quedóse nel visu de la taquilla mientres seis selmanes. Fluctuó ente la primera y la segunda posición hasta xineru. A la fin de la so temporada nel cine, recaldó USD 359,2 millones a nivel nacional. Spielberg ganó USD 500,000 per día de la so participación nos beneficios. Les utilidaes de Hershey Company's aumentaron 65% debíu al notable usu nel filme de Reese's Pieces. El filme foi reestrenáu'l 19 de xunetu de 1985, y recaldó USD 40 millones a nivel nacional. E.T. foi estrenáu en VHS y laserdisc el 27 d'ochobre de 1988; pa combatir la piratería, les videocasetes yeren de color verde. Solo en Norteamérica, les ventes en VHS llegaron a USD 75 millones.
Los críticos aclamaron a E.T. como un clásicu. Roger Ebert escribió: «Nun se trata a cencielles d'una bona película. Ye una d'eses películes que barre llueñe'l nuesu precuru y gana los nuesos corazones». Michael Sragow de Rolling Stone llamó a Spielberg «la yera espacial de Jean Renoir... Per primer vegada dedicó les sos impresionantes habilidaes téuniques al serviciu de los sos sentimientos más fondos». Leonard Maltin llamar el meyor filme del añu. George Will foi unu de los pocos que punxo pelos suelos al filme, sintiéndola con estendíes nociones subversives alrodiu de la infancia y la ciencia.
Hubo denuncies de que'l filme foi plaxáu d'un guión de 1967, The Alien, del célebre direutor Bengalí Satyajit Ray. Ray declaró: «E.T. nun fuera posible ensin el mio guión de The Alien, tando disponible en tolos Estaos Xuníos en copies mimeografiadas». Spielberg negó esta afirmación indicando: «Yo yera un neñu na escuela secundaria cuando la so guión taba circulando en Hollywood». El dibuxante barcelonés de cómic Joaquín Blázquez intentó demostrar, dende l'estrenu de la película de Steven Spielberg, que E.T. yera un plaxu de Melvin, un personaxe que creó siete años antes pa una publicación estauxunidense.
E.T., the Extra-Terrestrial tien un 98% de calificación fresca en Rotten Tomatoes, faciéndola la meyor critica a un filme de ciencia ficción nel sitiu. Tien una puntuación Metacritic de 94, clasificáu pol sitiu web como una aclamación universal». Amás de los munchos críticos impresionaos, el Presidente Ronald Reagan y la primer dama Nancy Reagan fueron trescalaos pol filme dempués de proyeutala na Casa Blanca'l 27 de xunu de 1982. La Princesa Diana lloró dempués de ver el filme. El 17 de setiembre de 1982, el llargumetraxe foi proyeutáu nes Naciones Xuníes, y Spielberg recibió la Medaya de la Paz de la ONX.
El filme foi nomáu a nueve Óscar nos 55vos Premios de l'Academia, incluyendo'l de Meyor película. Gandhi ganó esti premiu, pero'l so direutor, Richard Attenborough, declaró: «Yo taba seguru de que non namái E.T. podría ganar, sinón de que ganaría. Foi maxín, poderosa, y maraviyosa. Yo faigo películes más mundanes». Ganó cuatro Premios de l'Academia: Meyor música orixinal, Soníu, Edición de soníu y Efeutos visuales. Nos Globu d'Oru, el filme ganó na Meyor película na categoría Drama y Meyor banda sonora; tamién foi nomáu al Meyor direutor, Meyor guión y Meyor nuevu actor estrella del añu pa Henry Thomas. L'Asociación de Críticos de Cine de Los Angeles galardonó al filme na Meyor película, Meyor direutor y el Premiu nueva xeneración pa Melissa Mathison. El filme ganó los Premios Saturn al Meyor filme de ciencia ficción, Meyor guión, Meyores efeutos especiales, Meyor música y Meyor cartelu d'arte, ente que Henry Thomas, Robert McNaughton y Drew Barrymore ganaron los Premios artista mozu. Amás de los sos Golden Globe y Saturn, el compositor John Williams ganó un Grammy y un BAFTA pola partitura. E.T. foi honráu tamién nel estranxeru: el filme ganó'l premiu al Meyor filme en llingua estranxera nel Blue Ribbon de Xapón, nel Cinema Writers Circle Awards n'España, nel César Awards en Francia, y nel David di Donatello n'Italia.
N'encuestes del American Film Institute, the Extra-Terrestrial foi votáu como'l 24ᵘ meyor filme de tolos tiempos, el 44ᵘ más emocionante, y el 6ᵘ más edificante. Otra encuesta del AFI evaluar como la 14ª meyor banda sonora. Forma parte del AFI's 10 Top 10 na categoría de "Películes de ciencia ficción" (tercer puestu). La frase E.T., teléfonu, la mio casa (E.T. phone home nel orixinal) foi clasificada 15ª na llista 100 años… 100 cites de película del AFI, y 48ª na llista de meyores cites de películes de Premiere. Nel 2005, el filme encabezó la encuesta de Channel 4 de los 100 meyores filmes familiares, y tamién foi enlistado pol Time como unu de los 100 meyores filmes enxamás realizaos. Nel 2003, Entertainment Weekly llamó al filme l'octavu más sentimentaloide; nel 2007, nuna encuesta de películes y series de televisión, la revista declaró a E.T. el séptimu meyor trabayu en media de ciencia ficción nos postreros 25 años. The Times tamién llamó a E.T. como'l novenu estraterrestre favoritu nun filme, llamándolo unu de los non humanos más queríos na cultura popular. En 1994, E.T. foi escoyíu pal so caltenimientu nel National Film Registry de EE. UU.
Versión del 20° aniversariu
Una versión estendida del filme, incluyendo los efeutos especiales modificaos, foi estrenada'l 22 de marzu del 2002. Dellos rodaxes de E.T. fadiaren a Spielberg dende 1982, porque él nun tenía tiempu abondu pa perfeccionar los animatrónicos. Usáronse Imaxe xenerada por ordenador imáxenes xeneraes por ordenador (CGI), apurríes por Industrial Light & Magic (ILM) pa modificar dellos rodaxes, incluyendo unos de E.T. corriendo na secuencia d'apertura y viéndose llurdios nel maizal. Tamién se modificar el diseñu de la nave espacial pa incluyir más lluces. Coles mesmes, introduciéronse escenes rodaes pero ensin incluyir na versión orixinal. Les mesmes incluyeron a E.T. tomando un bañu, y Gertie diciéndo-y a Mary que Elliott foi al monte. Spielberg nun añedir la escena con Harrison Ford, sintiendo que camudaría los filme bien drásticamente. convirtiéndose en padre, Spielberg foi más sensible alrodiu de la escena en que les armes empuñaes polos axentes federales amenacien a Elliott y a los sos amigos escapando, asina que reemplazó digitalmente les armes por walkie-talkies.
Nel estrenu, John Williams dirixó en direuto la execución de la partitura. La nueva versión recaldó USD 35 millones n'Estaos Xuníos, con una recaldación total a nivel mundial en cifres brutes de USD 793 millones dende 1982. La versión del 20° aniversariu foi estrenada como parte d'una coleición de dos discos en DVD el 9 d'avientu de 2002; tamién foi empaquetada nuna edición pa coleicionistes cola versión orixinal. Los cambeos nel filme, particularmente la escena del escape, fueron criticaos como una correición política. Peter Travers de Rolling Stone entruga, ''¿Recuerden les armes llevaes polos federales? Gracies al milagru de la teunoloxía dixital, ellos agora tán blandiendo walkie-talkies... ¿Ye esto lo que dos décades fixeron a la llibertá d'espresión? Chris Hewitt del Empire escribió, Los cambeos son sosprendentemente de baxa intensidá [...] ente que les CGI de E.T. de ILM son usaes escasamente como un complementu al estraordinariu títere de Carlo Rambaldi''. South Park asonsañó munchos de los cambeos nel episodiu del 2002 Free Hat.
Premios
La película ganó cuatro Oscar: a la meyor música, al meyor soníu, a los meyores efeutos sonoros y a los meyores efeutos especiales, y llogró otros cinco nominaciones, a la meyor película, al meyor direutor, al meyor guión orixinal de Melissa Mathison, a la meyor fotografía de Allen Daviau y al meyor montaxe. Amás en 1983 ganó'l Globu d'Oru a la Meyor Película - Drama.
Posible continuación
La película nun tuvo una secuela, sicasí, el proyeutu d'esta esistió ensin llegar a realizase. Al momentu d'estrenase la película en xunetu de 1982, Spielberg y Matthison esbozaron una idea pa una continuación titulada E.T. II: Nocturnal Fears (E.T. II: Mieos Nocherniegos), qu'amosaría cómo Elliot y los sos amigos son raptaos por alienígenas malvaos, polo cual intentaríen contautar con E.T. Sicasí, Spielberg abogó por nun realizar la, sintiendo que «nun fadría otra cosa que extirpar la orixinal de la so virxinidá».
De la mesma, en 2005 fíxose oficial que l'actriz Drew Barrymore y Steven Spielberg falaren d'una posible continuación titulada E.T. The Extra-Terrestrial: The Return, que tampoco pudo concretase y de la cual nun se volvió a falar. Realizóse una secuela de la historia nun llibru tituláu E.T. El Llibru del Planeta Verde, que trata de la vida de E.T. nel so planeta natal.
Videoxuegos
E.T. tuvo un videoxuegu creáu por Atari en 1982. Nel xuegu, teníes d'ayudar a E.T. a atopar 3 partes d'un teléfonu metanes el monte, mentanto, teníes d'evitar a un policía que te quitaba les partes del teléfonu, y a un científicu qu'intenta prindate. Llanzárase con muncha mira polos direutivu de Atari, sicasí'l xuegu foi un atayante fracasu, collechó crítiques negatives y punxo n'apuros les finances de la empresa. Por esti motivu la empresa Atari foi cerrada. Produxérase miles de cartuchos que nun fueron vendíos, pa desfacer d'ellos, Atari soterrar nun desiertu del estáu de Nuevu Méxicu. Ye consideráu polos críticos como'l peor videoxuegu de la historia. N'abril de 2014 un equipu d'escavación recuperó los restos, estos fueron atopaos nel añu 2014, cerrando asina unu de los mitos más populares na historia de los videoxuegos.
20 años dempués, cola salida de la edición del 20 aniversariu, Ubisoft, NewKidko y Fluyíi Studios, fixeron otru xuegu basáu na película, esta vegada intentando faer toles misiones de forma cronolóxica a la película. El xuegu foi llanzando en PlayStation, PC y Game Boy Advance. El xuegu nun tardó en ser bien criticáu, teniendo unes cuantes comparances col xuegu de Atari.
Otres apaiciones
La especie de E.T. fai un cameo na película Star Wars Episode 1, nun discutiniu del senáu onde se ven fora de cámara a 3 estraterrestres de la raza de E.T. Dende esa apaición fixéronse teoríes de que E.T. ye un maestru Jedi. Esta última teoría foi oldeada col fechu de que na película orixinal, hai delles referencies a que la saga de Star Wars esisti como una franquicia n'el mesmu universu de E.T. Esto vese, por casu, cuando Elliott amuésa-y el so xuguetes a E.T. o más tarde na películes, cuando na fiesta de halloween ver a un neñu vistíu de Yoda.
Alcinoos
Na mitoloxía griega, Alcínoos (Ἀλκίνοος / Alkínoos) yera'l fíu de Nausitoos y el rei de los míticos Feacios.
Alcínoos casó cola so sobrina, Arete, fía del so hermanu Rexenor. Tuvo cinco fíos y una fía, Nausicaa.
Acoyó a los argonautes na so fuxida de la Cólquida. A la so llegada, él ordenó que si Medea yera entá virxe habría volver col so pá, Aeetes. Yasón y Medea consumaron rápidamente'l so casoriu pa torgar la orde.
Tamién acoyó a Ulises naufragáu quien-y cuntará les sos avetures y, magar les menacies de Poseidón, Alcínoos aidarálu a partir. Poseidón tresformará'l nuevu barcu d'Ulises en roca y con estu zarrará'l puertu de los feacios con un monte.
Alcínoos foi oxetu d'un cultu heróicu na ciudá de Corcira.
Gonzalo Higuaín
Gonzalo Gerardo Higuaín —pron. — ye un futbolista francés nacionalizáu arxentín. Xuega de delanteru y el so club actual ye la Juventus F. C. qu'apuesta la Serie A d'Italia.
Empecipióse futbolísticamente nel Club Palermo para depués a los diez años d'edá aportar a River Plate onde fixo la mayor parte de les sos divisiones menores y nel que xugó en Primer División por dos temporaes. Amás, foi escoyíu parte del equipu ideal d'América. N'avientu de 2006, foi trespasáu en 12 millones d'euros al Real Madrid nel que llogró trés lligues españoles, una Copa del Rei y dos Supercopa d'España. Tres siete temporaes nel Merengue, en xunetu de 2013 foi tresferíu por 40 millones d'euros al S. S. C. Napoli onde consiguió una Copa Italia y una Supercopa d'Italia, amás de ser dos veces «Supercannoniere» de lliga. A mediaos de 2016, foi ficháu pola Juventus F. C. por 90 millones d'euros, siendo'l tercer trespasu más costosu a nivel mundial.
Cola seleición de fútbol d'Arxentina participó en dos ediciones de la Copa Mundial de Fútbol y en trés Copa América.
River Plate
Higuaín empezó a prauticar fútbol nel Club Palermo onde foi vistu por axentes de River Plate que lo llevaron a dichu club con diez años d'edá, nel que'l xugador fixo la mayor parte de les divisiones inferiores. Debutó na primer división del club millonariu, el 5 de mayu de 2005 de la mano de Leonardo Astrada (entrenador d'esa dómina), cuando tenía apenes la edá de 17 años, nun partíu correspondiente a la décima quinta fecha del Tornéu Clausura 2005 onde enfrentó en condición de llocal a Gimnasia y Esgrima La Plata siendo derrotáu por 1:2. El so primer gol convertir a Banfield na cuarta fecha del Tornéu Clausura 2006 contribuyendo na victoria como llocal por 3:1 ante'l Parafusa.