cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Polygala calcarea
Taxonomía
Polygala calcarea describióse por Friedrich Wilhelm Schultz y espublizóse en Flora 20: 752. 1837. Polygala: nome xenéricu que remanez del griegu y significa "muncha lleche", yá que se pensaba que la planta sirvía p'aumentar la producción de lleche nel ganáu.
calcarea: epítetu llatín que significa " de piedra caliar".
Pyrolaceae
Pyrolaceae agora incluyida na familia Ericaceae ye una familia de yerbes perennes, dacuando saprofíticas. Con fueyes xeneralmente verdes, simples, en roseta, dacuando alternes o opuestes, n'ocasiones amenorgaes a escames. Dotaes de flores hermafrodites, actinomorfes, pentámeras, dialipétales a llixeramente simpétalas na base, diplostemonas, con dos verticilos d'estames coles ant. ensin apéndices, hipoginas, xeneralmente solitaries (Moneses uniflora) o en recímanos (Orthilia secunda), xeneralmente sunidas. Frutos en cápsula loculicida. Conócense unes 35 especies, nes rexones templar y fríu del Hemisferiu Norte.
Moneses
Orthilia
Pyrola pírola minor]] L., ::[[Pyrola rotumdifolia]]'' L.
Leslie Easterbrook
Leslie Easterbrook ye una actriz d'Estaos Xuníos.
Vida temprana
Nacida en Los Angeles, foi adoptada por una familia rural de Nebraska onde foi criada. El so padre más tarde sacóse'l doctoráu de filosofía y fíxose profesor trompetista na universidá de Nebraska-Kearney. El so padre preparar pa los sos roles operistas y enseñólu a tocar la trompeta tocando pa la serie Laverne & Shirley.
Carrera
Easterbrook foi una cara familiar pa les audiencies americanes, cola participación d'una docena de películes y cerca de 300 episodios televisivos. Nun principiu fíxose famosa poles sos interpretaciones de Rhonda Lee, la Marilyn Monroe como vecina en Laverne & Shirley. Pero'l papel que más fama internacional dio-y foi'l de Debbie Callaghan, la roxa esplosiva y bien dotada de les películes de Police Academy. En series de televisión apaeció en Murder, She Wrote, Hangin' With Mr. Cooper, Baywatch, Matlock, Hunter y The Dukes of Hazzard. El siguidores de Soap operes tamién la recuerden como Devlin Kowalsky en Ryan's Hope. Más apocayá, ella empezó a faer trabayu de doblaxe nes versiones animaes de Batman y Superman.
El talentu vocal de Easterbrook dexó-y que fuera escoyida pa cantar l'himnu nacional na XVII Super Bowl lo cual dio-y la oportunidá de protagonizar numberosos musicales en Broadway y a lo llargo del país; tamién grabó un cantar nel CD musical de Police Academy 7, na mesma película interpretó Am I Blue.
Tamién foi una frecuente panelista en The Match Game nos años 80.
En 2005 interpretó a Madre Firefly na película de Rob Zombie ''The Devil's Rejects. '' En 2007 interpretó a guardar de seguridá Patty Frost na película remake de Halloween.
Filmografía
Training * Police Academy 4: Citizens on Patrol * Police Academy 5: Assignment Miami
Hérouvillette
Hérouvillette ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Asturianistes por Nava
Asturianistes por Nava foi un partíu políticu del conceyu asturianu de Nava. La marca Asturianistes provién d'una xebra del Partíu Asturianista en 1999 y vien usándose n'otros conceyos como Piloña (Asturianistes por Piloña), sicasí, nun se rexistró como tala hasta 2005. La so ideoloxía ye de calter asturianista, d'izquierda y ecoloxista. Nes eleiciones a conceyu de 2007 presentáronse como parte de la coalición eleutoral UNIDÁ, que pasaos los comicios constituiríase como federación de partíos col nome d'Unidá Nacionalista Asturiana.
Nes últimes eleiciones municipales el partíu integróse na coalición Bloque por Asturies-UNA (BA-UNA). Asina, la so candidatura adaptó la denominación Asturianistes por Nava: Compromisu por Asturies. El partíu llogró meyorar los sos resultaos de convocatories anteriores llogrando un tercer conceyal. Anguaño forma parte de la federación de partíos Compromisu por Asturies cola marca Asturianistes, formalizada nun congresu añal del partíu en xunu de 2012, al envís d'espardela a otros conceyos d'Asturies.
Representación institucional
Conceyales d'Asturianistes por Nava:
Heuland
Heuland ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Rupia del Golfu
La rupia del Golfu, tamién conocida como rupia del golfu Pérsicu foi la moneda de cursu llegal utilizada en dellos países del golfu Pérsicu y la península arábiga ente 1959 y 1966. Foi emitida pol gobiernu indiu y el Bancu de Reserva de la India, y tenía la so paridá fita a la rupia india.
Historia
Na primer metá del sieglu XX, la rupia india utilizar nos países del golfu Pérsicu y de la península arábiga. P'apangar l'esfuerzu de la India a la d'invertir en divises estranxeres debíu al contrabandu d'oru por esti usu esternu de la rupia, creóse una moneda distinta. En 1959 el gobiernu de la India introdució la rupia del Golfu pa sustituyir la circulación de la rupia india nestos territorios. Coles mesmes, la rupia india afitó la so paridá a la llibra esterlina con una tasa de cambéu de 13⅓ INRs = 1 GBP.
Dos países, Baḥréin y Kuwait sustituyeron la rupia del Golfu poles sos propies monedes (el dinar kuwaití y el dinar bahreiní) en llogrando la independencia del Reinu Xuníu en 1961 y 1965 respeutivamente.
El 6 de xunu de 1966, la India devaluó la rupia. Pa evitar nueves devaluaciones, dellos territorios del Golfu emitieron les sos propies monedes. Qatar y munchos de los Estaos de la tregua adoptaron el riyal, ente que l'emiratu d'Abu Dhabi adoptó'l dinar bahreiní. Namái Omán siguió usando la rupia del Golfu hasta 1970, añu nel qu'emitió la so propia moneda, el rial omaní.
Billetes
Los billetes emitíos pol Bancu de Reserva de la India yeren de denominaciones de 1, 5, 10 y 100 rupies. Estos billetes teníen diseños similares a los utilizaos pa la rupia india, pero impresos en colores distintos. El númberu de serie de los billetes emitíos taben precedíos pola lletra Z.
Euphorbia albomarginata
Euphorbia albomarginata ye una especie de planta de flor perteneciente a la familia Euphorbiaceae. Ye endémica d'Arizona.
thumb|Nel so hábitat thumb|Vista de la planta
Descripción
Ye una planta ensundiosa rastrera qu'algama los 25 cm de llargor, mesma d'árees seques. Tien un belles flores con cuatro pétalos blancos col centru de color púrpura.
Usos
El nome común derivar del so antiguu usu como un remediu popular pa les mordedures de culiebres (en forma de cataplasma o se preparar como un té) - sicasí, esta especie nun demostró ser eficaz nel tratamientu médicu contra'l venenu de la culiebra de cascabel. Como la mayoría de les euforbias, segrega una cazumbre acre, llechienta que contién alcaloides venenosos pal ser humanu, con propiedaes emétiques y catártiques que pueden ser malinterpretaes como curatibles.
Taxonomía
Euphorbia albomarginata foi descritu por Torr. & A.Gray y espublizóse en Reports of explorations and surveys : to ascertain the most practicable and economical route for a railroad from the Mississippi River to the Pacific Ocean, made under the direction of the Secretary of War 2(4): 174–175. 1855[1857]. Euphorbia: nome xenéricu que remanez del médicu griegu del rei Juba II de Mauritania (52 a 50 e. C. - 23), Euphorbus, nel so honor – o n'alusión al so gran banduyu – yá que usaba médicamente Euphorbia resinifera. En 1753 Carlos Linneo asignó'l nome a tol xéneru.
Kedah
Kedah (Jawi: قدح) ye un estáu de Malasia, alcontráu al noroeste de la península de Malasia. Tien una estensión de 9,425 km², la mayor parte zones de producción d'arroz, amás de la islla de Langkawi. Llenda al norte con Perlis y Tailandia, y al sur con Perak y Penang. Tien una población de
Euphorbia albomarginata
Taxonomía
albomarginata: epítetu llatín que significa "col marxe blancu".
La Vall d'Alcalà
La Vall d'Alcalà ye un conceyu de la Comunidá Valenciana, España. Asitiáu nel nordeste de la provincia d'Alicante, na subcomarca de los Valles de Pegu (Marina Alta). Cuenta con 175 habitantes (INE 2012).
Xeografía
Aportar a esta llocalidá per carretera, dende Alicante, al traviés de la N-332, tomando depués la CV-700 p'aportar a Pego y enllazar cola CV-712.
Barrios y pedaníes
Nel términu municipal de La Vall d'Alcalà atópense los nucleos de población de Alcalá de la Jovada y Beniaya.
Llocalidaes estremeres
Parte colos términos municipales de Benimassot, Planes, Tollos, Vall de Ebo y Vall de Gallinera.
Historia
thumb|150px|left|Fonte d'A el-Azraq.
Demografía
Cunta con una población de 175 habitantes (INE 2012).
Motacilla cinerea
La ye una ave del orde Passeriformes, y de la familia Motacillidae, ente la cual ye la especie más espodada, y cola carauterística cola más llarga.
Descripción
Ye una ave d'unos 19 cm de llargor, de coloración gris verdosa nel envés, y mariella en obispillo y partes inferiores. La cola ta siempres en movimientu, y al volar amuesa una barra blanca na nala. Los machos estremar de les femes na presencia nellos d'un llurdiu negru nel gargüelu mientres el periodu de reproducción.
Distribución y hábitat
Ocupa'l norte d'África y gran parte d'Europa, y estiéndese por Asia hasta Xapón, tando representada por delles subespecies. La población española peninsular nidifica nes zones montascoses, ente qu'allega d'ivernada a les llanures cerealistas y campos, procedente del centru y norte d'Europa, y pasa na península unos seis meses, llegando d'agostu a payares, y retornando a les sos árees de procedencia ente febreru y abril.
Subespecies
Reconócense les siguientes subespecies:
Comportamientu
De normal solitaria, pósase cerca de l'agua moviendo de cutio la cola. Nel suelu muévese dando rápidos saltos, echando la cabeza palantre. Los vuelos son tamién rápidos, de cutiu con fuertes quiebros, pa los que s'ayudar de la llarga cola.
Constrúi los sos niales en roques cercanes a ríos y regueros, yá que ta bien amestada a l'agua, onde llogra la mayoría de los dípteros de los que s'alimenta. En iviernu, col aumentu de la población polos individuos Migración de les aves migradores, puede añerar inclusive en ciudaes. Realiza dos puestes añales, de 4 a 6 güevos, guaraos sobremanera pola fema. El machu ocupar de l'alimentación de los pollos.
Tocantes a les sos patrones sociales, les pareyes amuésense territoriales na dómina reproductora. Pel hibiernu formen grupos pequeños, pudiendo llegar a constituyir dormideros en delles llocalidaes.
Steve Eastin
Steve Eastin ye un actor d'Estaos Xuníos. Él apaeció en casi 150 películes y series de televisión a lo llargo de tola so carrera. Eastin ye descendiente de la familia D'Estaing de Francia.
Eastin nació en Colorado, onde empezó a estudiar actuación a los sos seis años nun teatru local. Steve tamién actuó en dos musicales coreografiados por Micheal Bennet. Más tarde, asistió a la University of Northern Colorado onde apaeció en delles producciones nel Little Theater of the Rockies, que los sos alumnos incluyíen a Nick Nolte.
Mientres asistía a clase de Charles, Eastin interesar na enseñanza d'actuar asina. En 1991, fundó la so propia escuela d'actuación, The Steve Eastin Studio. Na so escuela d'actuación, los actores nun lleen nel guión, nin preparen los sos fragmentos o piensen alrodiu de qué o cómo pueden lleese les sos llinies.
Eleiciones vicepresidenciales d'Ecuador de 1894
Eleición del vicepresidente constitucional de la república al concluyise'l periodu constitucional de Pablo Herrera.
Candidatos y resultaos
Fonte:
Ryosuke Hisadomi
Ryosuke Hisadomi (久富 良輔, ) ye un futbolista xaponés.
Alor Setar
Alor Setar, conocida como Alor Star dende 2004 a 2008, ye una de les ciudaes más antigües de Malasia, capital del estáu de Kedah, asitiáu na zona septentrional de Malasia Peninsular. Tien una población de.
Miravalles
Miravalles ye una parroquia del conceyu asturianu de Villaviciosa.
Motacilla citreola
La llavandera cetrina (Motacilla citreola), ye una especie d'ave paseriforme perteneciente a la familia Motacillidae que vive n'Asia.
Distribución y hábitat
Ye una especie migratoria que se reproduz nes rexones templaes d'Asia (Rusia, Siberia y Mongolia) y pasa l'iviernu na India y el sureste d'Asia.
Kaique Vergilio da Silva
Kaique Vergilio da Silva ye un futbolista brasilanu.
783 Nora
(783) Nora ye un asteroide perteneciente al cinturón d'asteroides afayáu'l 18 de marzu de 1914 por Johann Palisa dende'l observatoriu de Viena, Austria. Ta posiblemente nomáu pol drama homónimu del escritor noruegu Henrik Ibsen (1828-1906).
Archaeognatha
Los arqueognatos (Archaeognatha, del griegu αρχαιος archaeos, "antiguu" y γναθος gnathos, "quexal") o pececillos de cobre, son un primitivu orde d'inseutos carentes de ales (Apterygota*), ectognatos (con pieces bucales esternes), de forma allargada, con tres cercos ("coles") na estremidá del abdome y el cuerpu cubiertu por escames con reflexos metálicos, d'onde deriva'l so nome común. Hanse descritu unes 350 especies. Son ún de los grupos d'inseutos que menos cambios evolutivos sufrió dende la so aparición nel Devónicu, hai 390 millones d'años.
Según las clasificaciones actuales, los antiguos órdenes Monura y Microcoryphia deben agrupase nel orde Archaeognatha, como amuesa'l siguiente cladograma:
La Hoguette
La Hoguette ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Anna Easteden
Anna Easteden ye una actriz d'Estaos Xuníos Finlandesa quien la so más recién participación inclúin dos películes puestes a debutar, "The House of Branching Love" (2009) según "Sideways" (2009). Sicasí, Anna ye tamién reconocida pola so actuación como “Bee Sting” na segunda temporada (2007) de la serie, “Who Wants to Be a Superhero” pola canal de cable Sci Fi. Asina mesmu, Anna participó como co-estrella en delles telenoveles Americanes como, “Passions” y “Days of our Lives” pa la cadena NBC según tamién na serie televisiva “Bones” pa la cadena Fox.
Biografía
Easteden nació en Tohmajärvi, Finlandia como, Anna Katariina Shemeikka, fía de prósperos hacendados. Ella tien un hermanu menor de nome, Antti.
Carrera como Modelu
Easteden graduar nuna escuela de modelos Finlandesa a la edá de 12 años y aína foi contratada pa un trabayu como modelu. Ella apaeció na so primer cubierta pa una revista dempués de ganar una competencia nacional entamada por una popular revista xuvenil: SinaMina (como Anna Shemeikka). Entá bien nuevu, Anna Easteden recibió'l so primer contratu internacional como modelu d'una axencia de modelos Xaponesa lo cual obligar a camudase a Tokiu. En Tokiu, Anna apaeció en campañes publicitaries para: Kanebo, Sony, Nissen, Wacoal, Oricom, NEC y Lux. Tamién foi modelu esclusiva pa la diseñadora Akira Kimijima según tamién xeneró un contratu esclusivu con una compañía de cosméticos Xaponesa. Easteden tamién trabayu como modelu en: Ḥong Kong, Taiwán, Korea, Singapore, Malasia, Indonesia, New Zealand, Slovakia, Guam y finalmente los Estaos Xuníos. En EE. XX. Anna Easteden modeló pa compañíes como: Avon, Salvatore Ferragamo, Calvin Klein, XOXO, Hermes, Diésel, Poni, T-Mobile, Toyo Tires, Michael Antonio, Jockey, Ashworth, Kohl's, Nissan, Victoria's Bridal, Gottschalks, Anna's Linens, Pajamagrams, Rio Hotel, Marie Claire, Chevy, Sue Wong y Coffee Bean and Tea Leaf.
Carrera como Actriz
Easteden empezó la so carrera como actriz actuando en comerciales pa la televisión en Xapón, Taiwán y los Estaos Xuníos. Na so primer obra de teatru fixo'l papel de "La bella durmiente" na obra teatral del mesmu nome la cual debutó en Chicago, nel teatru, Downer's Grove Tivoli. Easteden ye conocida pola so participación como la Súper Villana "Beesting" na serie televisiva, Who Wants to Be a Superhero?. Otros personaxes interpretaos por Anna pueden apreciase nos programes de televisión: Bones, Passions, y Days Of Our Lives.
Llabor Humanitariu
Easteden condució un estudiu llegal comparativu nos distintos aspeutos de procedimientos n'asilos asitiaos en distintos países Europeos pal Altu Comisionado pa Refuxaos de les Naciones Xuníes (UNHCR) en Bratislava, Eslovaquia. El so estudiu impactó al Slovak National Asylum Legislation, que atopábase nun procesu de reforma. Easteden siguió'l so trabayu en Bratislava, con un sociu internacional de La Fundación pa una Sociedá Civil (The Foundation for a Civil Society) (USA), onde ella participó na Campaña Ciudadanu OK 98” ( “Citizen Campaign “OK '98”) para llibres eleiciones imparciales.
Vida personal
Easteden casóse con un entrenador de baseball d'Estaos Xuníos, Rob McKinley nel añu 2007. Easteden mora en Los Angeles.
Polygaloides chamaebuxus
Polygaloides chamaebuxus (sinonimia: Polygala chamaebuxus) ye una planta de la familia de les poligalacees. thumb|Ilustración. thumb|Vista de la planta.
Descripción
Polygaloides chamaebuxus ye un arbustillo perennifoliu, nativu de la Europa alpina, algama 20 cm d'altu y una estensión de 38 cm. De fueyes ovaes a estrechamente llanceolaes, abondo coriacees. Tien minúscules fueyes ovales verde escuru y ye dafechu resistente a les xelaes. Flores marielles a blanques, cola punta morada o colorada, y quilla mariellu brillante que se vuelva morada o marronizo-acoloratada; flores solitaries o pareaes en axiles de fueyes. Sépalos desiguales, l'esternu estendíu; pétalos de 1-1,4 cm; quilla con cresta lobulada. Floria en primavera y branu.
Hábitat
Montes y llugares herbales nos montes.
Distribución
Austria, República Checa, Eslovaquia, Francia, Alemaña, Suiza, Italia, Rumanía y antigua Yugoslavia
Taxonomía
Polygala chamaebuxus describióse por Friedrich Wilhelm Schultz y espublizóse en Sp. Pl. 704 1753. Polygala: nome xenéricu que remanez del griegu y significa "muncha lleche", yá que se pensaba que la planta sirvía p'aumentar la producción de lleche nel ganáu.
chamaebuxus: epítetu llatín que significa "boxe nanu".
Errico Malatesta
Errico Malatesta, ye unu de los grandes teóricos del anarquismu modernu y con él podemos dicir que se cierra la etapa de los clásicos anarquistes (xunto a Pierre-Joseph Proudhon, Mijaíl Bakunin, Benjamin Tucker y Piotr Kropotkin).
El so pensamientu post-materialista abre una corriente, hasta'l momentu inesistente na teoría anarquista, fechu que lu va llevar a un conflictu ideolóxicu col mesmu Kropotkin al que va considerar cercanu al positivismu. Les sos teoríes van influyir nes nueves corrientes filosófiques que surden a fines del sieglu XIX y empiezos del XX en redol al neokantismu y neoidealismu.
Biografía y apurras teóricos
Errico Malatesta nació en Santa Maria Maggiore (güei Santa Maria Capua Vetere), a unos 30 quilómetros al norte de Nápoles, nel senu d'una familia de propietarios rurales. El padre Federico, cola muyer Lazzarina Rastoin, tenía una próspera fábrica de curtidos.
Realiza estudios nuna "Escuela Pía"; depués inscríbese na Universidá de Nápoles, onde estudia medicina mientres trés años, ensin graduase.
Nel 1871, dempués de la Comuña de París, abandonó les idees republicanes p'abrazar l'anarquismu; nel mesmu añu inscribir na federación napolitana de l'Asociación Internacional de los Trabayadores.
En 1872 dir a Suiza pa participar nel Congresu internacional de Saint-Imier; naquella ocasión fíxose amigu de Mijaíl Bakunin, de quien se va considerar el so discípulu. Darréu, Malatesta empecipia un periodu de viaxes cola cuenta de participar en distintes baturicios sociales. Ente los países nos que viaxó figuren Suiza, España, Exiptu, Rumanía, Francia, Bélxica ya Inglaterra. N'Exiptu foi unu de los impulsores del movimientu anarquista local. En marzu de 1885, pa evitar la persecución n'Europa, decide fuxir a l'Arxentina. Allá va fundar sindicatos (la Sociedá Cosmopolita de Resistencia y Allugamientu d'Obreros Panaderos), va promover la organización del proletariáu, y al empar va introducise en fuertes lluches ideolóxiques con anarquistes individualistes.
En 1889 vuelve a Italia y empecipia una llarga etapa de creación y fundación de periódicos y revistes llibertaries como L'Associazione (1889), L'Agitazione (1897), L'Internazionale (1901), La Rivoluzione Sociale (1902), Volontà (1913), Umanità Nova (1920), Pensiero y Volontà (1924); de les cualos, los trés últimes son les más importantes pol so prestíu ente la prensa anarquista internacional de la dómina. En 1891, en Suiza, funda'l Partíu Socialista Revolucionariu Anárquicu, xuniendo anarquistes ciprinianos y anarquistes puramente dichos. Dempués de ser condergáu a siete meses de cárcel n'Italia y a arrestu domiciliariu, escapa a Inglaterra dende onde pasa llueu a Estaos Xuníos. En 1900 vive en L'Habana, y darréu treslládase a Nueva York y a Londres, onde trabaya de mecánicu lletricista mientres 13 años, sollerte siempres a los movimientos sociales y a caltenese al día col pensamientu científico y filosófico.
En 1907, nel Congresu Internacional Anarquista d'Ámsterdam (Actes del Congresu), vuelve a trate envolubráu en braceos contra los anarquistes individualistes. Este mesmu añu va publicar polémicos artículos atacando'l sindicalismu como cumal del anarquismu. Entendía por tal non a la participación de los anarquistes en sindicatos sinón a que los mesmos fundiérense nellos. Sostenía la necesidá de la participación nos sindicatos (y otres organizaciones populares de llucha) pero al empar la necesidá de la organización política de los anarquistes.
En 1914 intervién nel Congresu del Fascio Comunista Anarchico, según tamién participa nuna campaña insurreccional dirixida contra la Monarquía de Saboya y la Santa Sede. Cola llegada de la Primer Guerra Mundial, Malatesta amuésase absolutamente partidariu de la oposición activa al esfuerciu de guerra en tolos países por considerala una guerra fratricida en provechu de los intereses de minoríes esplotadores. Esto va producir la separación ideolóxica con Kropotkin (partidariu de l'alliniación con Francia ya Inglaterra). La separación se ejemplifica cola oposición de Malatesta al "Manifiestu de los 16" de Kropotkin.
En 1920 produzse una fola d'ocupaciones de fábriques per parte de los trabayadores onde Malatesta participa, siendo inspirador del movimientu (dende la Unione Sindicale Italiana). Cola llegada de Mussolini, Malatesta ye procesáu pola so participación antifascista en delles revistes. Prisioneru na so casa, aislláu y reprimíu pol fascismu, muerre'l 22 de xunetu de 1932 en Roma.
En rellación a les sos teoríes hai que dicir que les desenvolvió básicamente nun gran númberu de revistes y diarios que fundó y nos cualos participó viviegamente.
Alloñamientu ideolóxicu con Kropotkin
Les teoríes de Malatesta tienen una base y un orixe en Kropotkin, a pesar de que s'estremen en ciertos puntos, aumentando esti distanciamientu a lo llargo de les sos vides.
Les diferencies con Kropotkin pueden resumise en cuatro puntos.
Visión sobre'l sindicalismu
thumb|Errico Malatesta ¿hacia 1880? Siguiendo col so pensamientu, cabo destacar la so particular visión sobre'l sindicatu y la so función dientro del movimientu anarquista. Malatesta parte de la premisa de que'l sindicatu ye necesariu, y que los anarquistes tienen de participar nél o fundalo cuando ésti nun esista. A pesar d'esto, afirma que'l sindicatu ye un mediu y non una finalidá. Esta idea basar nos sos barruntos sobre'l fechu de que'l sindicatu, si nun se tien clara la so función y confundir con una organización política, puede convertise nun pseudopartido, con enclinos xerarquizantes y autoritaries escontra la mayoría de los participantes que s'averen pol so cáracter reinvindicativo. Al empar, cree que'l sindicalismu nun tien de cayer nel error del oportunismu y conformismu social, nin na pura defensa de los intereses particulares pero qu'hai un enclín n'el mesmu sindicalismu que lu lleva a cayer neso (d'ende la necesidá de la organización anarquista separada). La esperiencia de la CGT francesa y el declinamiento del sindicalismu revolucionariu ante la represión de los Estaos y les concesiones de los mesmos escontra sectores moderaos y negociadores paecieren da-y la razón pa munchos anarquistes.
Concepción económica
Al respeutive de la so concepción no económico, la posición de Malatesta camuda a lo llargo de la so vida. Nun primer periodu coincide con Kropotkin al considerar el comunismu como un sistema económicu ideal. Pa él comunismu significa que "toos trabayen y toos esfruten de too. Basta solo saber cualos son les coses que se precisen pa satisfaer a toos y faer de cuenta que toes estes coses sían abondosamente producíes". Según l'autor, nun tendría qu'esistir nin la moneda nin nada que la sustituyera, anque sí un rexistru de les coses pidíes y les producíes con cuenta de tener la producción al altor de les necesidaes. Textualmente cita que "lo que queremos faer pola fuercia ye poner de mancomún los terrenes, materies primes, preseos de trabayu, edificios y toles riqueces qu'anguaño esisten" (dalgunos anarquistes interpreten que por esto se refier non al establecimientu del comunismu sinón a tomar de los medios de producción per parte de los trabayadores que los ponen en funcionamientu, esta interpretación tien enforma sentíu pos ye lo que propón nel mesmu testu del que ta sacada esa cita). A pesar d'esta afirmación, nun segundu momentu de la so vida, Malatesta sustitúi esti dogmatismu económicu redolada al anarcocomunismu por otra idea: la de que cada llocalidá de persones esperimente'l so sistema económicu ( mutualismu, cooperativismu, coleutivismu o comunismu). Anque Malatesta ta abiertu a que les comunidaes asuman el sistema económicu que prefieran, tien la certidume de que toes acabaren asimilando'l comunismu como sistema económicu ideal. D'esta manera afirma que "Referente a la manera d'entamase y de distribuyir la producción el pueblu va faer lo que quiera, tantu más cuanto que na práutica puede trate cual ye'l meyor sistema (...) cuando se viera cual sistema ye'l meyor (el comunismu, según él), los demás lo van dir adoptando".
Organización política y social
Sobre la organización política Malatesta sigue un métodu bien didácticu: en primer llugar define l'orixe del estáu y del gobiernu, darréu fai una crítica al sistema d'estáu y de gobiernu na actualidá y finalmente propón l'alternativa del anarquismu como organización social y política.
Pa Malatesta la pallabra Estáu significa'l conxuntu d'instituciones que sustraen al pueblu la xestión de los sos propios asuntos, para, por aciu la delegación, confiar a dellos individuos la facultá de faer lleis sobre toos y pa toos (nesto coincide con Engels). Amás, Malatesta aportuna nel fechu d'entender como sinónimos Estáu y gobiernu. L'abolición del estáu va ser, según él, l'abolición d'organización política que se sofita na autoridá, y al empar, la construcción d'una sociedá llibre y anti-autoritaria colos motores de l'harmonía y el concursu voluntariu, pa satisfaer toles necesidaes sociales.
L'autor, al empar, refuga dos tipos de definiciones d'Estáu: de primeres, refuga qu'estáu s'entienda como venceyu de conexón social, yá que poro, anarquía podría entendese como disgregación social. De segundes, refuga'l conceutu d'estáu puramente como poder central, yá que consecuentemente anarquía podría entendese solo como cantonalismu y comunalismu. Por estes dos razones, Malatesta propón evitar la frase "abolición d'estáu" y sustituyila por "abolición de gobiernu".
Sobre'l conceutu de gobiernu, Malatesta apunta qu'ésti se constituyó históricamente a partir d'un fechu de fuercia (usurpación) o de la imposición per parte d'un grupu social (predominiu de la minoría sobre la mayoría). Al respeutive de esti conceutu, l'autor danos dos definiciones contrapuestes. La primera, que según él ye la de "ellos" y consiste n'entender gobiernu como una entidá moral que contién atributos de razón, xusticia ya independencia, con un poder social astractu. La segunda definición, que según Malatesta ye la de "nós", definiendo'l gobiernu como un conxuntu de gobernantes que llexislen pa reglamentar les rellaciones del home, que decreten, que fuercen al serviciu militar, que castiguen, que monopolizan, que declaren la guerra y qu'obliguen a tol mundu cola cuenta de designios particulares. La so crítica al gobiernu basar nel fechu de que los gobernantes nun pueden tar escepcionalmente dotaos pa estremar a los mesmos individuos de los sos deliberaciones.
Una vegada refugáu por amplies razones el conceutu d'Estáu y gobiernu, Malatesta propón l'anarquía como modelu social y políticu en sustitución del modelu que impera na actualidá.
Según Malatesta, l'anarquismu tien una única razón de ser, y ye la rebelión moral contra la inxusticia. L'anarquismu naz cuando daquién ve que les causes de too mal son les lluches ente los homes col dominiu de los vencedores y l'esplotación de los vencíos; la sumisión d'unos ante los otros a lo llargo de la historia, cola consecuente nacencia del capitalismu, l'estáu y la propiedá privada.
Pa Malatesta, la base fundamental del métodu anarquista ye la llibertá. Según él, anarquía significa "non gobiernu", ye dicir que'l pueblu mesmu tien que decidir lo qu'hai que faer y cuando hai que faelo. Nel casu de dase situaciones que nun se puedan resolver de manera instantánea tendría d'escoyese delegaos, que seríen persones escoyíes ente les más intelixentes pero ensin nenguna autoridá sobre les demás. Añede que la organización tien d'empezar dende embaxo y dir xubiendo gradualmente (de lo simple a lo compuesto). La so concepción organizativa basar na esistencia de munches agrupaciones, dientro de les cualos esisten los distintos oficios, colos sos respeutivos delegaos. Estos seríen responsables de llevar les moliciones de l'agrupación a les asamblees, que les sos conclusiones seríen devueltes a les agrupaciones. La finalidá de l'anarquía puede resumise na necesidá de que surda una organización social que'l so oxetivu sía'l bienestar y la llibertá, la xunta y la fraternidá humana.
La so pequeña crítica al movimientu anarquista ye que, según el, a pesar que nun debe trate l'anarquía como daqué utópicu y llonxanu, desdexóse enforma de qué manera se llega a ella, despreocupándose de los medios y caminos pa enllantala. Al empar, fai delles aclaraciones sobre'l conceutu de "anarquista" y critica el pseudoanarquista. Según Malatesta, nun basta pa ser anarquista creer nel ideal de l'anarquía, sinón qu'hai que lluchar p'algamar, reclamando siempres llibertá y xusticia. Tamién refuga'l fechu d'apareyar el conceutu de rebelde al d'anarquista. Define a los rebeldes como individuos pertenecientes a la clase primida que nun refuguen convertise en opresores; individuos con mentalidá y sentimientos d'un burgués atayáu. Por tou esto, refuga'l tracamundiu ente rebelde y anarquista.
Pa entender l'orixe del parllamentarismu, Malatesta fálanos de dos tipos de opresiones históriques: la opresión direuta por aciu la fuercia, o la indireuta, que va ser l'orixe del parllamentarismu. Asina, el parllamentarismu modernu, nun ye más que la dominación de la clase capitalista por aciu la fuercia aplicao sutil ya indireutamente. L'autor ejemplifica esti engañu afirmando que'l proletariáu, en munchos países, llogra mayoríes nes eleiciones del gobiernu. Esto nun ye más qu'una concesión de la burguesía pa evitar que'l pueblu desafíese absolutamente. Asina, el derechu de sufraxu concedíu al pueblu nun ye más que daqué ilusoriu y que solo sirve pa consolidar el poder de la burguesía, engañando de forma descarada al proletariáu. Por tou esto, Malatesta afirma que "entá col sufraxu universal, el gobiernu siguió siendo'l xendarme da la burguesía."
Crítica al marxismu y el bolxevismu
Ye importante tamién la crítica que Malatesta fai al marxismu y al bolxevismu que podemos resumir en cuatro puntos.
-De primeres Malatesta afirma que'l comunismu nun ye la resultancia lóxico y necesario de les fuercies económiques sinón el productu d'una conciencia xeneralizada de la solidaridá ente los homes, estremándose del conceutu marxista y bolxevique de comunismu.
-En segundu llugar critica'l conceutu de revolución que tien por meta instaurar el marxismu yá que pa él nun consiste en tomar del poder per parte de la clase obrera nin n'enllantar una dictadura del proletariáu; n'oposición a esto, Malatesta considera la revolución como un mediu pa liquidar a tou gobiernu y para tomar de posesión, per parte de los grupos trabayadores, de la tierra y los medios de producción.
-De terceres, l'autor alloñar del marxismu y bolxevismu yá que pa él la edificación d'una sociedá comunista tien de concebise como resultáu d'un llargu procesu evolutivu y nun puede ser uniforme nin simultáneu. Pal autor "nengún sistema puede ser vital y lliberar realmente a la humanidá de la atávica servidume, si nun ye frutu d'una llibre evolución".
-Finalmente, en rellación a la definición de rebelde vista enantes, puede entendese, anque sutilmente, que los individuos a los que se refier l'autor (aquellos pertenecientes a la clase primida que nun refuguen la idea de convertise en opresores) respuenden claramente a los bolxeviques y a la so idea de la dictadura del proletariáu.
Antiindividualismu
Yá conocemos, polo citao na biografía, los múltiples conflictos que Malatesta tuvo con anarquistes individualistes. L'autor siempres foi contrariu al individualismu, fechu que lu llevó a la enemistá ente dellos grupos anarquistes. L'autor afirma que l'acción social nun ye más que la resultancia del conxuntu de les iniciatives individuales. Al empar, ve la necesidá de que la suma d'individuos allegue al mesmu oxetu pa evitar diverxencies y oposiciones. Afirma que'l socialismu llibertario nun ye más que la voluntá de torgar que ciertos individuos priman a los otros, negando rotundamente la falsa definición de que'l socialismu llibertario basar n'aumentar la independencia individual en desterciu de lo social. El so antiindividualismu dar a conocer cuando Malatesta afirma que ye imposible la esistencia del individuu fora de la sociedá. Ye más, l'individuu humanu esisti gracies a la sociedá, la redolada y la hestoria; entendiendo la so esistencia como resultáu d'incontables xeneraciones pasaes y tamién como resultáu de la collaboración solidaria ente los sos contemporáneos. Malatesta llega a afirmar la imposibilidá del plenu individualismu yá que cualquier actitú individual inflúi direuta o indireutamente na sociedá. Con éses contrapone l'individualismu al conceutu de solidaridá.
El conceutu de solidaridá
Finalmente, ye importante poner énfasis nel conceutu de solidaridá, llargamente desenvueltu pol autor. Según Malatesta, el principiu básicu de l'anarquía ye la solidaridá voluntaria. La so estensa teoría sobre la solidaridá empieza colos oríxenes d'ésta. El ser humanu, dientro de la so redolada natural, precisa asegurase la esistencia d'una manera necesaria, instintiva ya inconsciente, por aciu dos tipos de llucha. La primera, de calter individual contra la so redolada y contra otros individuos. La segunda, muncho más importante, por aciu la cooperación, el sofitu mutuu y l'asociación contra factores naturales que nieguen el desenvolvimientu y el bienestar. Con éses la conclusión ye obvia: la cooperación ye la única manera que l'home tien pa progresar. L'home pudo salir del estáu de animalidad gracies al so instintu de sociabilidá cooperativa, faciendo que'l caltenimientu de la especie por aciu la solidaridá apuerte a el fondu de la naturaleza moral del home. Malatesta destaca l'adquisición del llinguaxe como factor vital pa llegar a la sociabilidá.
L'home tien la capacidá d'acomuñar de manera estensiva. Esto estremar de los animales, yá que la so capacidá asociativa nun llega más allá d'una comunidá. Por casu, les formigues pueden acomuñar dientro d'un formigueru, pero nunca coles formigues d'otru formigueru.
Malatesta coincide con Bakunin cuando afirma que la emancipación individual nun ye posible ensin la emancipación coleutiva, por aciu la solidaridá.
L'autor ve la solidaridá como un conceutu natural y evolutivo amestáu al home. A pesar d'esto, ve un quebre ente solidaridá y humanidá nun determináu momentu de la hestoria. Desque dellos homes afayaron que podíen aprovechase de la cooperación y solidaridá de tolos otros, sometiéron-yos so'l so dominación. Asina, la solidaridá que tendría que llegar a toles rellaciones humanes, sufrió un camudó de direición que traxo la nacencia de la propiedá privada y el gobiernu. D'esta miente esvióse la llucha de toos pal bienestar de la humanidá pola llucha de toos contra toos. Esta situación nun puede camudar hasta que los esplotaos de tol mundu nun se dean cunta que la so llibertá pasa pola posesión de los medios de producción, de la tierra y de los preseos de trabayu, esto ye, l'abolición de la propiedá individual. Cola abolición d'ésta, el gobiernu, el so principal defensor, tamién tendría de sumir de cuenta que la cooperación y la solidaridá volveríen ser llibres, voluntaries y direutes y desenvolveríense nel más altu grau.
Llegáu l'estáu d'anarquía la solidaridá espresar na llibre organización del trabayu, na distribución igualitaria de tola producción, y el trabayu pol bienestar de toos (siendo ésti una diversión deseyada yá que cada unu podría escoyer aquel trabayu que s'afixera a los sos enclinos).
Con éses resumiendo l'ampliu conceutu de Malatesta sobre la solidaridá, hai que dicir qu'ésta ye natural nel home, qu'en determináu momentu sufre un sópitu cambéu pa ser aprovechada en beneficiu d'unos pocos, siendo la propuesta del autor la reubicación de la solidaridá escontra'l bien de la humanidá llegando a un estáu d'anarquía, por aciu la supresión de la propiedá privada y del gobiernu.
Como conclusión, cabo destacar l'apurra de Malatesta abriendo nuevos caminos nel anarquismu del sieglu XX. Ésti fechu costó-y el distanciamientu colos grandes clásicos, como ye'l casu del so alloñamientu con Kropotkin.
Ye interesante rescatar la so concepción sobre'l sistema d'estáu y de gobiernu, la so teoría sobre la solidaridá humana, el so alloñamientu del positivismu y la so particular visión esperimentadora en rellación al modelu económicu anarquista.
Polygala linoides
La chín-chín (Polygala linoides) ye una especie botánica yerbácea de la familia de les Polygalaceae.
Distribución y hábitat
Ye nativa europea, onde crez en campos caliares, y en pasturas montascoses cálciques. creció n'Arxentina.
Taxonomía
Polygala linoides describióse por Jean Louis Marie Poiret y espublizóse en Encyclopédie Méthodique, Botanique 5: 499. 1804. Polygala: nome xenéricu que remanez del griegu y significa "muncha lleche", yá que se pensaba que la planta sirvía p'aumentar la producción de lleche nel ganáu.
linoides: epítetu llatín que significa "como'l llinu".
Montse Puche
Montse Puche ye una ex-xugadora española de balonmano, y l'actual entrenadora del Balonmano Bera Bera. Los sos ayudantes son Eider Rubio y Ike Cotrina.
A lo llargo de la so dilatada carrera disputó dos Xuegos Olímpicos (Barcelona 1992 y Atenes 2004), según diversos mundiales y torneos europeos. Nel añu 2003 foi nomada segunda meyor xugadora del mundu. Disputó 196 partíos col combináu nacional, anotando 736 goles.
En xunetu de 2007 ficha pol Akaba Bera Bera procedente del Astroc Sagunto. Enantes militó nel Mar Valencia, club col que consiguió la Copa d'Europa en 1997 y nel Elda Prestíu, onde tuvo una sola temporada.
Le Hom
Le Hom ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Motacilla clara
Motacilla clara, ye una especie d'ave paseriforme perteneciente a la familia Motacillidae.
Ado Onaiwu
Ado Onaiwu (オナイウ 阿道, ) ye un futbolista xaponés.
L'Hôtellerie
L'Hôtellerie ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Pencak Silat
Pencak Silat (tamién penchak silat o pentjak silat) ye un términu xenéricu emplegáu pa denomar les artes marciales d'orixe indonesiu. La organización que dirixe'l pencak silat n'Indonesia ye la IPSI (Ikatan Pencak Silat Indonesia: Organización Indonesia de Pencak Silat). El muérganu coordinador pal pencak silat en tol mundu ye la PERSILAT (Persekutuan Pencak Silat Antara Bangsa: Asociación Internacional de Pencak Silat).
Etimoloxía
Nun ta demostráu l'orixe de les pallabres pencak y silat. Hailos que creyen que pencak vien de la pallabra sánscrita pancha, que significa "cinco", o del chinu pencha, que significa "esviar". La teoría más importante sobre l'orixe de la pallabra silat diz que deriva de sekilat, que significa "rápido como'l rayu". Esto igual s'usó pa describir los movimientos d'un guerreru, y llueu acurtióse a silat. Dalgunos creyen que pue venir de la pallabra elat, que significa enguadar o engañar.
Historia
La tradición del pencak silat ye sobre too oral, tresmitiéndose cuasi ensembre de boca en boca. Al nun haber rexistros escritos, muncho d'esta historia lléganos solamente al traviés del mitu y la evidencia arqueolóxica. Les armes principales de les tribus d'Indonesia yeren la espada d'un solu filu, l'escudu y la xabalina.
India y China foron les primeres civilizaciones de fuera del sureste d'Asia coles que tomaron contautu los pueblos d'Indonesia. Dambos países influyeron na cultura, relixón y artes marciales llocales. Unos baxurrelieves de Srivijaya representen guerreros remanando armes como'l "jian", o espada reuta china, qu'inda anguaño s'usa en dellos estilos. Amás, les espaes de Java son una variante de les indies. Foi daquella cuando escomenzó a facese'l silat. El niciu más tempranu de que'l silat s'enseñaba de forma estructurada vien del imperiu de Srivijaya, en Sumatra, onde'l folclor afita que lu creara una muyer llamada Rama Sukana de la que viera una llucha ente un tigre y una ave grande. Usando los movimientos de los animales foi quien a refugar a un piñu de borrachos que lu atacaren. Dempués aprendió les téuniques al so home, Rama Isruna, qu'había tresmitiles oficialmente. Hai delles variantes d'esta hestoria según la rexón onde se cuenta. Na islla de Boyan (Bawean) créyese que Rama Sukana vio a unos monos lluchando, mientres que los sundaneses de Java occidental creyen que creara'l cimande dempués de ver un monu enfrentándose a un tigre. La verdá d'esta lleenda nun se pue saber, pero'l fechu de que'l silat s'atribuya a una muyer albídrase qu'indica la importancia femenina na sociedá del sureste d'Asia.
Srivijaya controlaba l'estrechu de Malaca, lo que lu convertía nún de los reinos más poderosos de la hestoria del sureste d'Asia. Esti reinu aunía lo que ye güei Sumatra, Singapur, Bornéu occidental, Malasia peninsular y Tailandia. L'imperiu tamién yera un centru académicu y relixosu qu'atrayía sabios y santones de tola rexón del sureste asiáticu. Más de mil monxos budistes vivíen y estudiaben solamente na Sumatra baxo'l dominiu de Srivijaya. Ente ellos habíalos de Java, siameses, malayos, chames, khmeres y chinos. Esto nun solamente permitió que'l pencak silat s'espardiera pel archipiélagu sinón que tamién punxo l'arte en contautu colo que llegaríen a ser sistemes de llucha hermanos.
De la que Srivijaya dominaba les árees costeres, los reinos de Sanjaya (o Mataram) y Sailendra controlaben el centru de Java. El pencak silat esporpolló muncho en Java, onde anguaño hai más estilos diferentes que nes otres islles indonesies. Nel sieglu XIII Srivijaya foi derrotáu pol imperiu tamil Chola, del sur de la India. A esto siguió la decadencia de los reinos de Sailendra y Sanjaya, pero tamién dio pasu al imperiu de Majapahit, que foi'l primeru n’aunir toles islles principales d'Indonesia. Dende la so base nel este de Java, la cultura indonesia esporpolló y el pencak silat foi refinándose enforma. Les armes feches polos ferreros de Majapahit, como'l famosu "kris taming sari", yeren perapreciaes na península malaya.
La influencia del silat llariegu foi encontada por Ninik Dato' Suri Diraja (1097-1198) pa crear el silek o Minangkabau silat en Sumatra.
El pencak silat foi más tarde usáu polos independentistes indonesios contra los colonos holandeses, y dempués de la independencia d'Indonesia traxéronlu a Europa indonesios d'aniciu euroasiáticu (amestáu d'indonesiu y européu), como'l célebre Paatje Phefferkorn. L'arte ye güei popular n'Holanda, España y Francia. Tamién hai escueles nos Estaos Xuníos d'América.
El pencak silat n’España
El pencak silat tráxolu a España Jon Barrenetxea a mediaos de los años 70. Les primeres clases diéronse n'escueles d'artes marciales de Madrid y na Embaxada d'Indonesia. Magar que de primeres yeren clases puntuales complementaries p'alumnos avanzaos de Kárate Shotokan, que daba'l mesmu Jon Barrenetxea, al final creóse un grupu en visu a trabayar pol xorrecimientu del pencak silat n'España.
Contra los años 80 créase un nuevu grupu de pencak silat nel ximnasiu Iraragorri de Zuazo (Galdakao), qu'había afitar, gracies a Jon Barrenetxea y a maestros indonesios, les bases del pencak silat en España. D’ehí a poco les escueles espoxigaron pelos pueblos de la redolada: Basauri, Bilbao, Lemoa, Dima... y llegaron inclusive a sitios más alloñaos como Gasteiz o Bermeo. El pencak silat espardióse desa per diferentes puntos de la xeografía española.
Sicasí anguaño l'arte prautícase cuasi namái que nel País Vascu, d'au son la mayor parte de los competidores que componen la seleición española. Tamién hai escueles en Córdoba, Estremadura, Barcelona, Santander y Madrid, pero nun tán reconocíes oficialmente pola Federación Nacional de Pencak Silat España.
La escuela d'Estremadura ye d'orixe holandés. Ensin embargu en Barcelona danse clases d'una escuela tradicional de Singapur.
Una de les escueles más reconocíes en Madrid prautica l'estilu Walisongo Silat y Satria Fighting Arts. Esta escuela diríxela Sebastián Deibe, siguiendo'l llinax de Steve Benitez.