cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Guilán
People and culture
Forefathers of Pakistani newly elected primeminister, Yousaf Raza Gillani migrated from the province of Gilan.
External links
A slide show of Rural Museum of Gilan, Jadid Online, 2008: (5 min 41 sec). -->
Phyllotis haggardi
El Mure oreyón de Haggard (Phyllotis haggardi) ye una especie de royedor na familia Cricetidae.
Distribución
Alcuéntrase solamente nel Ecuador.
Nilda Garré
Bienestar del personal de Defensa
Según informó'l diariu La Nación, el programa demandó una inversión de 590 millones de pesos y, amás de beneficiar a los suboficiales, estudiaba alternatives por que los oficiales tamién aportaren a cases mesmes y tamién trescendió que los beneficiaos seríen los militares que nun tuvieren vivienda única y permanente. Participaron del alcuerdu pa brindar l'accesu a vivienda digna pa suboficiales los gobernadores de les provincies de Buenos Aires (Daniel Scioli), de Chubut, (Mario Das Nieves), de Mendoza, (Celso Jaque), de Salta (Juan Manuel Urtubey), de San Juan (José Luis Gioja) y de Santiago del Estero (Gerardo Zamora).
Seguridá Urbana
Mientres la so xestión al frente del Ministerio, creó les meses barriales y zonales de participación comuñal en seguridá, qu'apunten a crear una instancia na que los vecinos contribuyeren a la ellaboración d'un mapa del delitu, formulando necesidaes qu'amiesten midíes y contribúin el desempeñu de la Policía Federal Arxentina, nel marcu del Plan Nacional de Participación Comuñal. L'oxetivu, según precisó Garré, ye da-y institucionalidad a apurrir y reclamos de los ciudadanos na seguridá.
Tamién implementó'l Plan Buenos Aires Ciudá Segura (BACS), que tien por oxetivu llograr una meyor respuesta policial ante'l delitu por aciu l'actualización de la operación y a la incorporación de nueves teunoloxíes que dexen una distribución más eficiente de les fuercies de seguridá a lo llargo de tola xurisdicción porteña. El Plan dexa monitorear la ciudá al traviés de 200 patrulleros teunolóxicos y 1200 cámares de vixilancia (el Plan preve la instalación d'un total de 2000 cámares). Amás inclúi la modernización completa del serviciu d'urxencies policiales 911.
Nel marcu del proyeutu, diseñáu pol Ministeriu de Seguridá, la ministra punxo en marcha centro de monitoreo con cámares d'alta definición, na Comisaría 52, de Villa Lugano; na 16, de Constitución; na 20, de Balvanera y nel Departamentu de Policía Federal Arxentina. Con estes meyores, pasaron a monitorearse imáxenes de cámares nos barrios de Balvanera y Once, Liniers, Mataderos, Villa Lugano, Villa Soldati, Villa Riachuelo, Parque Avellaneda, Versalles y Villa Real. Dende estos centros visualícense tamién 24 cámares instalaes na Terminal de Ómnibus de Liniers. «''Anguaño combatir el delitu ye una xera complexa. Por eso la teunoloxía déxanos ser muncho más eficientes nel control de la seguridá''», señaló Garré na ocasión d'esta inauguración.
Reestructuración de les Fuercies de Seguridá
Nel marcu d'un plan p'ameyorar les condiciones de trabayu de los efectivos de les fuercies de seguridá del país, Garré inauguró'l Sistema Federal d'Identificación Biométrica pa la Seguridá (SIBIOS), que dexa a los axentes cuntar con información qu'individualice a tolos ciudadanos al traviés d'un software d'última xeneración, por aciu un conveniu col Rexistru Nacional de les Persones. Dichu sistema va dexar acomuñar fechos delictivos por aciu l'usu de la xenética, la bioinformática y la interoperabilidad de redes. Con esta teunoloxía, va ser posible compulsar les buelgues dixitales llograes nes causes penales rexistraes nuna base de datos allugada na sede del Ministeriu de Seguridá. El primer escáner del SIBIOS foi instaláu na Provincia de Catamarca y depués el sistema foise xeneralizando ente otres provincies arxentines.
Pa descongestionar el trabayu de la Policía Federal Arxentina no que se refier a la seguridá urbana na Ciudá de Buenos Aires, creó la Policía de Prevención Barrial, un cuerpu d'élite entrenáu dende fines de 2011 pa intervenir en conflictos de proximidá, ente vecinos o intrafamiliares, en barriaes, acordies coles instrucciones de la presidenta Cristina Fernández de Kirchner nel sentíu de «xenerar una nueva capacidá del sistema de seguridá democráticu, p'atender les necesidaes particulares de poblaciones vulnerables». Los axentes barriales patrullen en tríos —en particular mientres la nueche— y siguen una doctrina de conocer y entender a los vecinos, por que éstos recuperen el venceyu d'enfotu cola policía, una institución aldericada pol abusu de poder nos sectores más vulnerables.
No tocante al bienestar xeneral de los axentes, Garré empecipió reformes nel Hospital Churruca Visca, qu'atiende a los efectivos de la Policía Federal Arxentina y a los sos familiares, amás d'asistir en calter d'emerxencia a tolos miembros de les fuercies de seguridá mancaos en cumplimientu de les sos funciones. Estes reformes inclúin l'adquisición d'un tomógrafo computáu d'última xeneración, el reciclaje integral de 1.700 metros cuadraos pa espacios de internación, l'ampliación nel edificiu amiesto de 650 metros cuadraos pa oficines alministratives, l'arreglu y impermeabilización de les cubiertes de los techos y l'arreglu integral de los ascensores y escaleres, amás de l'adquisición d'equipos de trabayu como bisturín láser, aparatos de rehabilitación, grupos electróxenos, ordenadores y ambulancies, ente otros. Al respeutu, Garré declaró que «''Tuvimos qu'incorporar tomógrafos y aparatos que bien de hospitales tienen y nós teníamos que salir a pagar los estudios n'otres instituciones. Per primer vegada, la selmana pasada empezamos a revisar a los efectivos nes mesmes comisaríes. Nuna sola comisaría apurrimos 70 antioyos''». Amás de les reformes nel hospital Churruca Visca, avanzóse nel sentíu d'ameyorar les condiciones de vida del personal policial de manera xeneral, ufiertando un plan d'accesu a la vivienda y desenvolviendo una política bien activa de derechos humanos l'interior de les fuercies de seguridá del Estáu.
Arriendes de una revuelta d'efectivos de Prefeutura Naval Arxentina y de Xendarmería Nacional Arxentina, empecipiada neses fuercies por una mala lliquidación de los sueldos de los militares de más so rangu, la ministra Garré ordenó relevar les cúpules de dambes fuercies de seguridá, coles mires de descomprimir la tensión y de encauzar el conflictu. D'esta miente, Héctor Schenone (Xendarmería) y Óscar Arce (Prefeutura) fueron reemplazaos pol comandante xeneral Enrique Alberto Zach y el prefeutu xeneral Luis Alberto Heiler. Amás d'estos xerarques, fueron pasaos tamién a retiru diez altos oficiales de caúna de les fuercies, quedó asina «normalizada la situación tantu en Xendarmería como en Prefeutura, según aseguró la ministra Garré nun comunicáu a la prensa.
Pa iguar l'error na lliquidación de los sueldos militares, establecióse un pagu compensatoriu per única vegada pa los prefeutos que cobraren hasta $12.500 y la garantía a xendarmes de cobrar el mesmu sueldu que'l mes anterior. Amás, el Xefatura de Gabinete de Ministros Xefe de Gabinete Juan Manuel Abal Medina señaló que los rangos más altos de la Prefeutura y Xendarmería teníen los sos sueldos fitos por cautelares xudiciales, ente que los que menos ganen vieron amenorgaos los sos sueldos en mano, cuando'l decretu nun prevía tal cosa. Na so opinión, pudo esistir una maniobra per parte de los altos oficiales (que tienen los sos sueldos protexíos por cautelares) pa caltener los sos privilexos. Pa evitar repitir errores d'esta naturaleza, determinó qu'a partir d'entós la lliquidación de sueldos tien de quedar en manes del Ministeriu de Seguridá, al cargu de Nilda Garré.
Cambeos nes Escueles de la PFA
N'abril de 2011, por aciu el Resolvimientu 167/2011 del Ministeriu de Seguridá, la ministra dispunxo camudar el nome de los trés institutos de formación d'oficiales y suboficiales de la Policía Federal Arxentina que llevaben nomes de bultables represores. El testu del Resolvimientu esclaria que «nel casu de les instituciones formadores de policías resulta pertinente que les sos denominaciones rellacionar cola trayeutoria de persones que contribuyeron cola so remanar a protexer la vida, les llibertaes, los derechos y les garantíes de los ciudadanos».
Estos cambeos fueren anunciaos por Garré n'ocasión de la entrega de diplomes a los primeres egresados de la fuercia mientres la so xestión, cuando afirmó que «que p'algamar, caltener y garantizar la seguridá interior ye indispensable que los recursos humanos de los cuerpos policiales y fuercies de seguridá actúen conforme a doctrines, téuniques y práutiques profesionales comprometíes cola plena vixencia de los derechos humanos».
D'esta miente, la Escuela Cimera de Policía Cesáreo Ángel Cardozo pasó a llamase Escuela Cimera de Policía Comisariu General Enrique Fentanes, la Escuela Federal de suboficiales y agente Alberto Villar foi rebautizada como Enrique O'Gorman y l'Escuela de Cadete Ramón L. Falcón camudó'l so nome a Comisariu Xeneral Juan Ángel Pirker. El cambéu na denominación de diches escueles vieno acompañáu por cambeos nos planes d'estudiu.
Cesáreo Ángel Cardozo, Alberto Villar y Ramón L. Falcón fueron cuestionaos pol destacáu llugar que tuvieron na represión. Falcón destacar a principios del sieglu XX pola durez cola que reprimió los alzamientos obreros como xefe de la entós Policía de la Ciudá. Cesáreo Cardozo asumió como xefe de la Policía Federal en marzu de 1976 —tres el golpe d'Estáu— y considerar unu de los ideólogos de la represión, ente qu'Alberto Villar foi unu de los organizadores de la Triple A qu'asesinó a decenes de persones mientres el gobiernu de María Estela Martínez de Perón.
John Gilbert
Cayente
Cola llegada del soníu, John Gilbert faló per primer vegada nel musical sonoru Hollywood Revue of 1929. Actuó nuna secuencia en Technicolor de Romeo y Julieta xunto a Norma Shearer. Los críticos nun notaron problemes cola voz de Gilbert nesa dómina y, ello ye que dalgunos emponderar. La carrera de Gilbert bazcuyó debíu principalmente a la calidá de los proyeutos que-y ufiertaben – anque ye ciertu que la so voz de tenor y la so precisa dicción nun cuadraba cola so imaxe gayarda na pantalla.
Según les crítiques de la dómina, los espectadores rir del encesu personaxe interpretáu por Gilbert na so primer película totalmente falada His Glorious Night (1929). Al igual que n'otres películes romántiques del primitivu sonoru, el diálogu yera inintencionadamente absurdu y la película funcionó más como una mala comedia que como un drama románticu. Nuna escena, Gilbert besa a la protagonista mientres repite una y otra vez "I love you". Esta escena foi darréu asonsañada nel musical de la MGM Singin' in the Rain (1952), onde un preestreno de la ficticia The Dueling Cavalier fracasa estrepitosamente. Anque nes sos películes posteriores Gilbert consiguió meyores papeles, la so carrera nunca se recuperó d'esti desastre. La película estrenar por tol país, y la so imaxe de gran amante se deslustró ante les rises del públicu.
En 1932 MGM rodó'l filme Downstairs, a partir de la historia orixinal de Gilbert, na cual interpretaba a un chofer xantaxista. La película foi bien recibida pola crítica, pero nun consiguió restaurar la popularidá de Gilbert. Poco dempués casóse cola coprotagonista de la película, Virginia Bruce, de la cual divorcióse en 1934.
Gilbert actuó per última vegada xunto a Garbo en La reina Cristina de Suecia (1933), dirixida por Rouben Mamoulian. Garbo encabezaba los creitos, y el nome de Gilbert apaecía sol títulu. Anque les sos escenes con Garbo son escelentes, la película nun consiguió alicar la so carrera, y el so siguiente títulu, The Captain Hates the Sea, foi'l postreru.
Alfredu'l Grande
Alfredu'l Grande (tamién llamáu Ælfred, del inglés antiguu: Ælfrēd) (n. 849 – m. 26 d'ochobre de 899) o san Alfredu'l Grande, foi rei de Wessex dende 871 hasta la so muerte. Fízose célebre por defender el so reinu contra los viquingos, convirtiéndose como resultáu d'esto nel únicu rei de la so dinastía en ser llamáu «El Grande» o Magno, pol so pueblu. Foi tamién el primer rei de Wessex que se autoproclamó rei de los anglosaxones. La so vida conozse gracies a Asser, cronista galés. Home cultu y lletráu, ayudó enforma a la educación y a ameyorar el sistema de lleis del so reinu. Veneráu como santu nes ilesies católica, ortodoxa y anglicana, la so fiesta llitúrxica celébrase'l 26 d'ochobre.
John Gilbert
Cayente
Nesa dómina'l alcoholismu estropiara seriamente la so salú, y finó por un infartu agudu de miocardiu ensin recuperar la so popularidá. Escontra'l final de la so vida, Gilbert tuvo una rellación con Marlene Dietrich, y nel momentu de la so muerte tenía previstu trabayar con ella na película Desire, en 1936 (Crítica de la película nel New York Times).
John Gilbert foi soterráu nel campusantu Forest Lawn Memorial Park en Glendale, California.
Tuvo casáu en cuatro causes (incluyendo una cola actriz Ina Claire), y tuvo dos fíos. La so fía Leatrice Gilbert Fountain escribió una estimable biografía de la vida del so padre, publicada en 1985, y que sigue siendo una primer fonte d'información sobre la vida y la carrera del actor.
John Gilbert tien una estrella nel Paséu de la Fama de Hollywood, nel 1755 de Vini Street, y en 1994 incluyóse la so imaxe nun sellu postal de los Estaos Xuníos, diseñáu pol caricaturista Al Hirschfeld.
Alfredu'l Grande
Entamos
Nació na llocalidá de Wantage, nel condáu de Berkshire, nel añu 849, siendo'l quintu y menor de los fíos varones —fueron seis en total— d'Ethelwulfo, rei de Wessex, y de la so primer esposa, Osburga.
En 855, al morrer la so madre, acompañó al so padre a un pelegrinaxe a Roma, pasando al so regresu una temporada na corte del rei Carlos el Calvo de Francia, realizándose entós la segunda boda de Ethelwulfo cola fía del rei francés, Judith.
Ethelwulfo muerre'l 13 de xineru de 858, siendo asocedíu pol so segundu fíu, Ethelbaldo, que cásase cola so madrasca Judith.
Nada se sabe de los siguientes años d'Alfredo mientres los reinaos de los sos dos hermanos mayores, Ethelbaldo y Ethelberto que s'asocedieron rápido. Foi nel reináu del tercer hermanu —cuartu n'orde de nacencia—, Etelredo I, cuando'l mozu Alfredo empezó la so vida público y brilloso carrera militar en contra de los viquingos. Según el cronista Asser, gracies a los sos ésitos militares foi-y concedíu'l títulu de secundarius o co-rei, siendo posiblemente aprobáu esti cargu pol Conseyu Real pa evitar problemes na socesión en casu de que'l rei morriera en batalla, anque con ello se desheredaba a los dos fíos de Etelredo.
Matrimoniu y descendencia
Casar na llocalidá de Winchester, nel añu 868, con Ethelswhita, fía de Etelredo, señor de Gainsborough y descendiente de los reis de Mercia per llinia materna. D'esti matrimoniu nacieron seis fíos:
Primeres aiciones
En 869, lluchando al llau del so hermanu Etelredo, fixo una tentativa fracasada de quitar a Mercia de la presión de los daneses. Mientres cuasi dos años Wessex esfrutó d'una tregua. Pero a finales de 870 volver# a entamar les hostilidaes, y l'añu siguiente sería conocíu como l'añu de les batalles d'Alfredo». Nueve batalles realizar con variada fortuna, anque'l llugar y la fecha de dos d'elles nun se rexistraron. Una escaramuza acertada na batalla de Englefield, Berkshire (31 d'avientu de 870), foi siguida por una derrota severa na batalla de Reading (4 de xineru de 871), para, cuatro díes más tarde, llograr una brillosa victoria na batalla de Ashdown, cerca de Compton Beauchamp, en Shrivenham Hundred.
El 22 de xineru de 871, los daneses ganaron de nuevu a los ingleses en Basing, y el 23 d'abril de 871 en Marton, Wiltshire, na que muerre'l rei Etelredo I; los dos batalles ensin identificar quiciabes asocedieron nel intervalu.
Ascensu al tronu y nueves dificultaes
Habiendo muertu Etelredo I en batalla, Alfredo a la fin xube al tronu de Wessex, siendo coronáu en Kingston-upon-Thames el mesmu día.
Ente qu'él taba ocupáu col entierru y les ceremonies aciages del so hermanu, los daneses ganaron al exércitu inglés na so ausencia nun llugar desconocíu, y una vegada más na so presencia, en Wilton nel mes de mayu. Dempués de que fuera fecha la paz, y que polos siguiente cinco años ocuparon los daneses otres partes d'Inglaterra, Alfredo viose obligáu a nun realizar nueves aiciones que nun fueren más allá de la observación y proteición de la frontera. Les coses camuden en 876, cuando'l daneses, so un nuevu líder, Guthrum, tornen al reinu y ataquen Wareham. D'ellí, a empiezos de 877 y so la sida de negociaciones, incursionaron escontra l'oeste y tomaron Exeter. Equí Alfredo bloquiar, y gracies a que la flota danesa nun llegó en siendo esvalixada por una nube, los viquingos tuvieron que sometese y retirase a Mercia. En xineru de 878 los daneses volvieron a la llucha y fixeron un ataque repentín en Chippenham, una plaza fuerte la cual Alfredo tuviera calteniendo dende Navidá, «y la mayoría de la xente fueron prindaes, sacante'l rei Alfred, que con una pequeña tropa aconceyada por sigo mesmu llogra fuxir... pol monte y el banzáu, y dempués de Pascua él... constrúi una fortaleza en Athelney, y dende esa fortaleza empezó a lluchar contra l'enemigu» (crónica).
Lleendes del periodu
Una lleenda diz cómo, amarutáu como un fuxitivu nos banzaos d'Athelney, en Petherton, al norte de Somerset, dempués de la primer invasión danesa, foi vistu por una llabradora y ella dio-y abrigu, ignorante de la so identidá, dexándolo que la ayudar a faer delles tortas que dexara cocinar nel fueu mientres diba faer otros queferes. Esmolecíu colos problemes del reinu, Alfredo dexó que les tortas quemárense y foi cutíu pola muyer cuando volvió. Una vegada espuesta la identidá del rei, la muyer esculpóse profusamente, pero Alfredo aportunó qu'él yera'l que tendría d'esculpase. Toa esta historia de qu'Alfredo, mientres el so retiru en Athelney, saliera a la vista como un fuxitivu y ayudara a una muyer a cocinar unes tortas, ye falsa. En realidá él taba entamando la resistencia. Coles mesmes, otres lleendes suponer amarutáu como arpista pa entrar al campu de Guthrum y afayar los sos planes.
Victoria decisiva
A mediaos de mayu de 878, los preparativos taben llistos y Alfredo colar d'Athelney, axuntándose-y nel camín les fuercies militares de Somerset, Wiltshire y Hampshire. Los daneses pel so llau, moviéronse fuera de Chippenham, y los dos exércitos enfrentar na batalla de Edington, en Wiltshire. La resultancia foi una victoria decisiva p'Alfredo. Los daneses fueron sometíos. Guthrum, el rei danés, y 29 de los sos principales homes tomaron el bautismu. Como resultáu d'esto, Inglaterra estremar en dos tierres, la metá al suroeste en manes de los saxones y la metá nororiental que se conocería agora como'l Danelaw. Al añu siguiente (879) non solamente Wessex, sinón tamién Mercia, al oeste de Watling Street, taba llibre del invasor. Ésti ye l'arreglu conocíu polos historiadores como la paz de Wedmore (878), anque nun hai documentu dalgunu que pruebe la so esistencia.
Nuevos problemes
Sicasí por aquel tiempu anque la metá nororiental d'Inglaterra, incluyendo Londres, taba nes manes de los daneses, la verdá ye que la marea camudara na so contra. Per aquellos años había paz na isla, pero'l daneses calteníense ocupaos n'Europa. Un ataque a Kent en 884 ó 885, anque refugáu con ésitu, animó a los daneses d'Anglia del Este a remontase. Les midíes tomaes por Alfredo pa reprimir esta sulevación rematen con tomar de Londres en 885 ó 886, y col tratáu conocíu como paz d'Alfredo y de Guthrum, pol que les llendes del tratáu de Wedmore (con cual confundir de cutiu) fueron modificaos materialmente pa beneficiu d'Alfredo.
Aición de Edmundo contra los daneses
Una vegada más y mientres una dómina hubo sele; pero na primavera de 892 ó 893 la última nube desamarrar. Los daneses, atopando la so posición n'Europa cada vegada más y más precaria, cruciaron a Inglaterra en dos grupos, col agregáu de 330 homes en barcos, y atrinchérense nuna vasta estensión n'Appledore, Kent, y otru grupu menor fai lo mesmo en Haesten, Milton, tamién en Kent. El fechu de que los nuevos invasores traxeren a les sos esposes y neños con ellos son demostraciones qu'ésta nun yera una simple incursión, sinón que yera una tentativa significativa, n'alcuerdu col pueblu de Northumbria y los daneses d'Anglia Oriental, de conquistar Inglaterra. Alfredo, en 893 ó 894, tomó una posición d'onde podría reparar dambes fuercies. Ente qu'él taba en negociaciones con Haesten, los daneses de Appledore esplotaron ya invadieron el norte, dirixiéndose escontra l'oeste, pero fueron algamaos pol fíu mayor d'Alfredo, Edmundo, siendo derrotaos en Farnham, y conducíos a un abellugu na islla de Thorney, en Hertfordshire Colne, onde fueron forzaos a sometese. Entós cai tamién Essex, y dempués de sufrir otra derrota en Benfleet, la fuercia danés de Haesten, en Shoebury someter al so mandu.
Aiciones d'Alfredo
Alfredo tuviera en camín de dir relevar al so fíu en Thorney cuando oyó que Northumbria y los daneses de Anglia del Este sitiaben Exeter y una plaza fuerte non nomada n'orellar norte de Devon. Alfredo darréu entaínase a colar escontra l'oeste y llibra del sitiu a Exeter; el nome del otru llugar nun se rexistra. Mentanto la fuercia de Haesten poner en marcha sobre'l valle del Támesis, posiblemente cola idea d'asistir a los sos aliaos nel oeste. Pero una fuercia combinao sol mandu los trés grandes ealdormen ('caballeros') de Mercia, de Wiltshire y de Somerset, facer recular escontra'l noroeste, finalmente siendo alcanzaos y bloquiaos en Buttington, que dalgunos identifiquen con Buttington Tump na boca del ríu Wye, otros con Buttington cerca de Welshpool. Una tentativa de romper les llinies ingleses foi ganada con grandes perdes nel campu danés; los qu'escaparon abellugar en Shoebury. Ellí, depués de reforzase, fixeron un ataque repentín al traviés d'Inglaterra y ocuparon les ruines romanes de Chester. L'exércitu inglés nun intentó un bloquéu d'iviernu, pero destruyó toles fontes de provisiones pela redolada. A principios de 894 o 895 la falta d'alimentu obligó a los daneses a retirase una vegada más a Essex. A fines d'esi añu y empiezos de 895 o 896 los daneses tomaron les sos naves y navegaron sobre'l Támesis y el Lea y fortificáronse a venti milles de Londres. Un ataque direutu contra les llinies daneses falló, pero más palantre nesi añu Alfredo llogra los medios p'apexar el ríu col fin de prevenir la salida de les naves daneses. Los daneses vieron que taben atrapaos y decidieron atacar partir norte en Bridgenorth, ensin ésitu. Al añu siguiente (896 o 897), rindiéronse. Dalgunos retiráronse a Northumbria, otros a Anglia del Este; los que nun teníen nenguna conexón n'Inglaterra retirar al continente. La llarga campaña terminara.
Gobiernu posterior
Una vegada terminada la llucha colos daneses, Alfredo concentrar en reforzar la marina real, siendo construyíes diverses embarcaciones d'alcuerdu al gustu del rei.
Nilda Garré
Cambeos nes Escueles de la PFA
Pela so parte, O'Gorman foi quien ordenó que se dexaren d'aplicar barres y garduñes a los deteníos por consideralos elementos de tortura, mientres yera xefe de la Policía ente 1867 y 1874. Pirker contribuyó a integrar a la Federal na sociedá tres el regresu de la democracia (foi xefe de la fuercia ente 1986 y 1989) y Fentanes contribuyó a sentar les bases pa la creación, en 1943, de la Policía Federal.
Igualdá de xéneru ya identidá sexual
De mano a solucionar un problema de xéneru, pol que les muyeres nun solíen ocupar cargos nes fuercies de seguridá del Estáu, el 31 de mayu de 2011 fueron nomaes, per primer vegada na hestoria, les primeres diez subcomisarias de la Policía Federal. Na ocasión d'esti nomamientu, la ministra Garré informó que «van ser segundes y terceres xefes de seccionales y van ser l'autoridá principal ante l'ausencia de comisarios».
Casi un añu dempués, el 15 de mayu de 2012, Garré nomó a les primeres dos comisaries muyeres que pasaríen a componer la xerarquía de la Policía Federal,  hasta llegar, a mediaos del añu 2012, a poner oficiales del sexu femenín al mandu de un 15% de les comisaríes porteñas.
Nesti sentíu, foi creáu'l Centru Integral de Xéneru nes fuercies de seguridá d'Arxentina, coles mires de crear «espacios d'orientación y asesoramientu en vistes a fortalecer la integración de la muyer y otres cuestiones de xéneru y contemplar les dificultaes que puedan surdir del so insertamientu llaboral».
Estes polítiques de xéneru fixeron posible tamién l'aceptación d'oficiales travestis, transexuales y tresxéneru nes fuercies de seguridá. Por aciu el dictame 1.181/11, Garré instruyó a les fuercies policiales y de seguridá federales a respetar la identidá de xéneru, tantu de los axentes de los distintos organismos como de los deteníos y de cualquier ciudadanu que realice un trámite nes sos dependencies, brindando un tratu acorde a la identidá autu percibida a les persones qu'asina lo pidan. L'oxetivu d'esta midida va ser la de combatir conductes transfóbicas y homofóbicas, con cuenta de concenciar alrodiu de cuestiones de xéneru ya integrar a les persones tresxéneru, travestis y transexuales nel ámbitu llaboral.
Participación nel Conseyu Suramericanu de Seguridá
Al frente del Ministeriu de Seguridá, Garré allegó a un cume de la Unión de Naciones Suramericanes (UNASUR), realizada na ciudá de Cartagena de Indias ente los díes 3 y 4 de mayu de 2012, na que s'estableció'l Conseyu Suramericanu de Seguridá. Trátase d'una entidá supranacional creada pola Unión coles mires de llograr la cooperación ente los sos países miembros en materia de seguridá ciudadana, nel combate al narcotráficu, a la llavadura de dineru y a la criminalidad entamada transaccional polo xeneral.
Comité de Seguridá del Mercosur
Al asumir la presidencia pro témpore del Comité de Seguridá del Mercosur, Garré destacó la importancia de que «la rexón avance rápido na coordinación de polítiques pal control y llucha contra'l delitu de trata de persones, unu de los peligros más grave de los últimos años».
Otra de les prioridaes establecíes por Garré mientres el discursu d'asunción de la presidencia foi la necesidá de llograr la coordinación rexonal na seguridá d'espectáculos deportivos, una vegada que s'averara la realización del Mundial de Fútbol de Brasil en 2014. Tamién resaltó la necesidá de perfeccionar el Sistema d'Intercambiu d'Información de Seguridá del Mercosur (SISME).
Alfredu'l Grande
Gobiernu posterior
Tamién decidió reconstruyir la organización civil, gravemente estropiada mientres la invasión danesa, favoreciendo a los desamparaos y ganándose el títulu de «Proteutor del Probe» (Asser).
Asser tamién fala de manera grandiosa alrodiu de les rellaciones d'Alfredo con potencies estranxeres, anque nun hai muncha información disponible a esti respectu. Él verdaderamente sostuvo correspondencia con Elías III, patriarca de Xerusalén, y unvió probablemente una misión a la India. Les embaxaes a Roma qu'aseguraben la salvación de les almes ingleses al papa yeren abondo frecuentes; ente que l'interés d'Alfredo en países estranxeros demostrar polos insertamientos qu'él fixo na so traducción d'Orosio.
Les sos rellaciones colos príncipes célticos na metá meridional de la islla tán más clares. Comparativamente tempranu nel so reináu los príncipes de Gales, por cuenta de la presión nelles de Gales del norte y de Mercia, acoyer a la proteición d'Alfredo. Más palantre Gales del norte siguió'l so exemplu, y cooperó col rei inglés na campaña de 893 o 894. Qu'Alfredo unviara irlandeses a monesterios europeos puede aceptase pola autoridá de Asser; la visita de trés pelegrinos «escotos» (esto ye, irlandeses) a Alfredo en 891 ye de xuru auténtica; la historia qu'él mesmu na so niñez foi unviáu a Irlanda a que se curara por St. Modwenna, anque mítica, puede demostrar l'interés del rei nesa isla.
Fallecimientu
Morrió en Winchester, el 26 d'ochobre de 899, a los 50 años d'edá, y foi soterráu na abadía de Newminster, pero depués treslladóse a l'abadía de Hyde, en Winchester.
Cuy (Yonne)
Cuy ye una comuña francesa del departamentu de Yonne, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Copa del Rei de fútbol 1923
La Copa del Rei de Fútbol 1923 ye la edición ventenau primera del Campeonatu d'España. Proclamóse campeón el Athletic Club nel campu de les Corts de Barcelona el 13 de mayu de 1923.
Fase final
Consistente en dos rondes a doble partíu colos enfrentamientos decidíos por sortéu. En casu de quedar empataos a victories, xugábase un partíu de desempate en campu neutral. Los dos últimos contendentes enfrentar na final a partíu únicu en campu neutral.
Cuartos de final
Los cuartos de final xugar a doble partíu'l 25 de marzu y el 8 d'abril. La única esceición a esto foi'l partíu de vuelta ente Vigo Sporting y Real Sociedad que foi xugáu'l 13 d'abril. Tres la conclusión de los partíos d'ida y vuelta, hubo dos eliminatories que quedaron empataes a una victoria pa cada equipu. Una d'elles foi la mentada antes y la otra yera la qu'enfrentaba al Valencia y al Real Sporting de Xixón. Por ello xugáronse partíos de desempate n'Uviéu el 11 d'abril, que dio'l pase a semifinales al Sporting; y el 15 d'abril en San Sebastián el cual resolvióse favorablemente pa la Real Sociedad.
Semifinales
Apostaes a doble partíu a finales d'abril, concretamente los díes 22 y 29, nun hubo nelles necesidá de xugase nengún desempate. Per una parte l'Athletic desfacer de los sos vecinos donostiarras con una victoria en San Mamés que-y daba'l pase dempués de que la ida dexar tou nel aire. La otra semifinal foi controlada más claramente por un Europa que ganó los dos partíos de la eliminatoria frente al Real Sporting de Xixón y que se perfilaba como seriu aspirante al títulu entá a pesar de ser un debutante nel tornéu.
Final
La final apostar en Barcelona y caracterizóse pol so xuegu zarráu y pocu brillante. L'únicu tantu del alcuentru foi consiguíu polos vizcainos na primer metá dempués d'un error na zaga europeísta». D'ende hasta'l final el partíu foi apoderáu por un Europa voluntariu y dominador pero pocu acertáu de cara al gol.
Saint-Claud
Saint-Claud ye una comuña francesa del departamentu de Charente, na rexón de Nueva Aquitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Dannemoine
Dannemoine ye una comuña francesa del departamentu de Yonne, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Nilena Zisopulos
Nilena Zisópulos ye una actriz y cantante panamiega d'orixe griegu, reconocida poles sos temes "Neñu de la cai" y "Yo solu piensu en ti". Tamién salió en diverses obres de teatru.
Carrera
Nilena Zisópulos nació'l 28 d'abril en Panamá. Nilena de primeres de la so trayeutoria dedicar al teatru, pero pocu dempués convirtióse en cantante y los sos cantares más conocíos fueron "Neñu de la cai" y "Una vegada a la selmana".
Depués d'estos ésitos de los 80, Nilena viaxó a Grecia onde se quedó por enforma tiempu. Al tornar a Panamá, ella retiróse por un par d'años de la música y dedicóse dafechu al teatru, y actuó en musicales como Bésame y Mentires. Depués fixo'l so nuevu trabayu, qu'incluyía senciellos como Mantega pura, Llunes ferruñosu, Jazz d'amor, Llibru perfectu, Cantar daqué murniu y En nome del amor
Na televisión, foi convidada nel programa Bonos Díes, en 2013 y nel 2014 ye una de les 8 concursantes de Tu cara me suena (Panamá) na so segunda temporada, que va empecipiar el 26 d'agostu. Los sos compañeros son Japanese, Alejandro Lagrotta, Margarita Henríquez, Tania Hyman, Jesús Santizo, Karen Peralta y Tito Tovar.
Félix Oudart
Félix Oudart ye un actor francés de cine.
Franca Valsecchi
Franca Valsecchi ye una botánica, micóloga, taxónoma, curadora, y esploradora italiana.
Carrera
Dende 1960, desenvuelve actividaes académiques y científiques nel Departamentu de Ciencies Biolóxiques, Xeolóxiques y Ambientales, de la Universidá de Sassari.
Ye autora na identificación y nomamientu de nueves especies pa la ciencia, (abril de 2016). Tien ventiséis rexistros d'especies nueves, especialmente de les families de les boraxinacees, cariofilacees, fabacees; y con énfasis de los xéneros Anchusa, Dianthus, Genista, espublizándolos davezu en Webbia, Parlatorea, Boll. Soc. Sarda Sci. Nat. (vease más embaxo'l venceyu a IPNI).
Fuentes de Año
Fuentes de Año ye un conceyu d'España perteneciente a la provincia d'Ávila, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón. En cuntaba con una población de  habitantes.
Xeografía
name=altitú>
Demografía
El conceyu, que tien una superficie de 20,01 km², cuenta según el padrón municipal pa del INE con  habitantes y una densidá de  hab./km².
Economía
Villa eminentemente agrícola y ganadera, ye rica n'agua soterraño polo que'l regadío ta fuertemente enllantáu, principalmente na remolacha azucrera y les pataques, anque tamién son vastos los cultivos de cebera. El primer cultivador de remolacha azucrera na Villa y na contorna, creando un sistema de riegos de tubos de folla cocida con bridas de fierro foi Félix Maroto Muñoyerro, quien vio unes pruebes de dichu cultivo mientres un viaxe a Zaragoza, cerca del ríu Ebro.
thumb|left|200px|Ilesia parroquial de La nuesa Señora de l'Asunción
La ganadería porcina y bobina ye otra de les riqueces de la Villa.
Urbanismu y monumentos
Consta de delles cais, siendo les principales la Plaza rectangular,diseñada primero que'l caserío, col so palaciu del marquesáu o del Conde de Valdeláguila xunto a la ilesia de La nuesa Señora de l'Asunción, la cai Llarga, la Cai del Hospital que lleva por nome al antiguu Hospital de sieglos pasaos, calle nomenclatura, cai de la Fuente y calle Cámbaru, de xuru pola cantidá de crustáceos que s'atopaben nos regueros y regatos cercanos.
François Périer
François Périer foi un actor francés de cine.
Moshchena
Moshchena (n'ucraín: Мощена) ye una villa d'Ucraína, Óblast de Volinia. En 2010 tenía una población de 581 habitantes.
Saint-Coutant (Charente)
Saint-Coutant ye una comuña francesa del departamentu de Charente, na rexón de Nueva Aquitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Lepidium peruvianum
Lepidium peruvianum ye una planta herbal añal, sufrútice y arrosetada, de raigañu tuberosa. Ye la única Brassicaceae (Crucífera) adomada nos Andes. Ye una especie que se cultiva nel pisu bioclimático llamáu Puna ente los 3 850 a 4 850 metros sobre'l nivel del mar, tando orixinalmente acutada a los departamentos de Junín y Pasco, nel Cordal de los Andes Centrales de Perú, onde ye conocida tradicionalmente como maca.
Lepidium peruvianum, ta considerái un sinónimu de Lepidium meyenii Walp.
Taxonomía
En 1990 la botánica Gloria Chacón de Popovici describió la maca adomada y llargamente cultivada Lepidium peruvianum, como una especie distinta de Lepidium meyenii. Otros botánicos dulden güei d'esta distinción. El nome llatín reconocíu anguaño pol USDA sigui siendo namái Lepidium meyenii. Hai un alderique entá en cursu alrodiu de la nomenclatura correuta, y sobre si la distinción ente L. meyenii y L. peruvianum botánicamente ye correuta o si son la mesma especie.
Descripción
La maca (Lepidium peruvianum Chacón) presenta un raigañu tuberosa, con numberoses vellosidaes radicales. D'una mesma planta madre o semillera prodúcense indistintamente raigaños de cuatro colores distintos: blancu, amarellentáu, púrpura y negru. El raigañu secu tien de diámetru 2,5 a 3 cm y un llargor averáu de 3 a 3,5 cm. Del tarmu, práuticamente acaule, nacen fueyes basales fuertemente peciolaes y bipinnatifidas. Tres 6 meses de la so guañada, les fueyes empiecen a cayer a midida que desenvuelve cañes decumbentes de 20 a 35 cm de llargor formando una roseta de 40 a 70 cm de diámetru. La flor ye completa, pequeña, actinomorfa y hipoginea: la mota con 4 sépalos los llibres y persistentes, la corola con 4 pétalos llibres de color blancu, 2 estames fértiles y 4 estériles, el pistilu col estigma globosu, l'estilu delgao y curtio, y l'ovariu supero. El botón floral presenta la fórmula: K 2-2; Co 4, A 2-4; G. La inflorescencia ye en recímanu simple y presenta tamién flores axilares pedunculaes. El frutu ye una silícula formáu por 2 carpelos separáu pol septum, típicu de la familia Crucífera o Brassicaceae. La grana ye campilótropa, carauterizada pola proximidá del micrópilo y el funículo, de color pardu acoloratáu a escuru cuando ta ensin el balse o cáscares que la cubren.
Historia
La Maca ye cultivada nes rexones de Junín y Pasco (Perú), siquier, dende 2000 años enantes de Cristu''', según demuestren los estudios arqueolóxicos realizaos na rexón.
Carauterístiques nutricionales
Na Lepidium peruvianum Chacón, atopáronse los productos de los glucosinolatos, isotiocianatos arumosos, bencilisotiocianato y el p-metoxi-bencilisotiocianato, identificándose nes fueyes y raigaños frescos y secos, los arumosos bencilglucosinolatos (glucotropaeolin) y el p-metoxibencilglucosinolato. Ente los esteroles estudiaos por Zheng y cols. (2000) tán los ß-sitosterol, campesterol y estigmasterol. Topáronse tamién flavonoides, y antocianinas. Ente los flavonoides atopaos tán los flavonoles y la quercetina. La quercetina ye un flavonoide que s'atopa presente en poques plantes como'l Xeraniu, Hipérico, Manzanilla, Ginko biloba, siendo consideráu como un principiu activu antitumoral, neuroprotector amás de ser un inhibidor natural de la Tirosinquinasa(TKN), de la ornitina descarboxilasa (ODC), de la PKcs, de la 5 Lipoxigenasa, de la Fosfolipasa A2, de les PI3K y PI4P-5K, ente otres. Asímismo, identificáronse ácidos grasos poliinsaturaos como l'ácidu palmítico, linoleato de etilo, linolenato de etilo y palmitato de etilo. Contién tamién les vitamines A B1, B2, B3, C, B9 (acedu fólico) y B12. Otru analís químicu reveló la presencia d'hasta 31 minerales ente los que destaquen la concentraciones de Potasiu y Fierro.
Nilgün Marmara
Nilgün Marmara foi una poeta turca.
Vida y obra
Marmara nació n'Istambul en 1958. Estudió en Kadıköy Maarif Koleji y Anadolu Lisesi. Graduar na Universidá de Boğaziçi, en lliteratura y llingua inglesa, con una tesis sobre la poesía de Sylvia Plath.
Lepidium peruvianum
Taxonomía
peruvianum: epítetu xeográficu qu'alude a la so llocalización en Perú.
Nilgün Marmara
Vida y obra
Marmara sufría depresiones y terminó suicidándose, tirándose del balcón de la so casa; un sestu pisu, el 13 d'ochobre de 1987.
Los sos llibros, publicaos dempués de la so muerte fueron: Daktiloya Çekilmiş Şiirler (Typewritten Poemes, 1988), Metinler (Testos, 1990) y Kırmızı Kahverengi Defter (The Red-Brown Notebook, editáu por Gülseli İnal, 1993).
Una selección de los sos poemes apaez en From this bridge: contemporary Turkish women poets, traducíos por George Messo.
Totalidá
La categoría de totalidá ye esencial nel pensamientu de Lukács y de Lucien Goldmann y la profesora Teodora
En Hestoria y conciencia de clase, Lukács llegó a sostener que lo qu'estremaba de manera decisiva al marxismu de la ciencia burguesa nun yera tantu'l predominiu de los motivos económicos a la d'esplicar la historia, sinón la noción de totalidá.
Na sociedá burguesa, la posibilidá de tomar el mundu como un tou yá nun ye inmediata. La división del trabayu impuesta pol capitalismu, la esplotación del home, la llucha y antagonismu de clases y les contradicciones sociales inherentes a la sociedá burguesa desintegran la conciencia de totalidá. La aprehensión del tou yá nun puede ser bonal. L'alienación fainos percibir el mundu como una serie de fenómenos inconexos y ye necesariu estructurar lo real pa ver so les apariencies, les lleis y rellaciones ente los datos que nos lleguen a la conciencia. Munches vegaes los datos nun nos dexen construyir la organización oxetiva de la realidá, polo que la visión del mundu ye confusa, los datos interprétense mal y escuéyense sesgadamente, colo que se tien una visión de la realidá parcial que solo da cuenta d'un aspeutu y non de tola realidá.
Por ello, la Totalidá ye'l conxuntu universalista qu'atropa toos aquellos aspeutos de la realidá, y non solo la visión parcial, absolutista y simplaya d'una visión dogmática o sistema establecíu.
Nilde Iotti
Nilde Iotti, nel Rexistru Civil Leonilde Jotti, foi una política italiana, dirixente del Partíu Comunista Italianu y Presidenta de la Cámara de Diputaos del país de 1979 a 1992, siendo la primer muyer en desempeñar esti cargu y la persona que más tiempu lo desempeñó.
Biografía
Fía d'un guardaguyes militante d'un sindicatu socialista, estudió por decisión paterna nun colexu de monxes. Güérfana de padre dende los 14 años, pudo siguir los sos estudios gracies a una beca pa fíos de ferroviarios y llicencióse en lletres pola Universidá Católica de Milán. Trabayó mientres dalgún tiempu como profesora nel Institutu Téunicu Industrial de la so ciudá natal, hasta que'l so sentimientu antifascista llevólu a dedicase n'esclusiva a la política arriendes de proclamar del mariscal Badoglio del 8 de setiembre de 1943 y la subsiguiente ocupación alemana.
La so participación na Resistencia italiana mientres la Segunda Guerra Mundial concretóse fundamentalmente nos sos llabores como corréu o enllaz y na organización y direición de los Gruppi di Difesa della Donna amestaos al PCI. En 1946 foi escoyida como candidata independiente nes llistes d'esti partíu, primero al Conceyu de la so ciudá y aína a l'Asamblea Constituyente que redactó la Constitución de la República Italiana. Iotti figuró asina ente les ventiún muyeres escoyíes pa formar parte de l'Asamblea Constituyente italiana y ente los cinco que formaron parte de la llamada "Comisión de los 75", encargada de redactar y proponer el proyeutu de Constitución.
Na so actividá parllamentaria, Iotti estremar na defensa de los derechos de la muyer. Yá na Asamblea Constituyente promovió la proteición estatal a la familia y l'igualdá de los cónyuges nel matrimoniu, que depués s'afiguraríen nos artículos 29 a 31 de la Constitución. En 1955 foi la primera firmante d'una proposición de llei pa instaurar un sistema de seguridá social y pensiones pa les ames de casa. En 1974 participó viviegamente na campaña del referendu en defensa de la llei de divorciu, y en 1978 contribuyó a l'aprobación de la llei del albuertu.
La so dimisión de tolos cargos por causa de los sos graves problemes salú'l 18 de payares de 1999, foi recibida con un lárguísimo aplausu de la Cámara. Morrió namái unos díes dempués, por cuenta de un ataque cardiacu. Con ocasión d'una xornada conmemorativa na so memoria en 2009, el Presidente de la República, Giorgio Napolitano escribió d'ella:
Quimarán
Quimarán ye una de les doce parroquies del conceyu asturianu de Carreño
Situación y comunicaciones
La parroquia de Quimarán asítiase na fastera oriental del coneyu. Llenda al norostete cola parroquia de Perlora, al suroeste cola de Llorgozana, al sur cola d'El Valle, al este cola parroquia de Prevera y col conceyu de Xixón y al noreste cola parroquia de Priendes.
La distancia media con Candás, capital del conceyu, ye d'unos 6,60 km (siendo los nucleos más averaos la casería d'El Monte y el llugar de La Rebollada, a 5 km, y el más alloñáu l'aldega de La Cespedera, a 6,70 km).
Territoriu y población
Tien una estensión de 5,03 km².
Viven nella 358 persones (INE, 2011), 177 homes y 181 muyeres.
Les entidaes de población de la parroquia son les siguientes:
thumb|300px|Carretera [[Avilés-Xixón (AS-19) al so pasu per Quimarán.]]
Toponimia
Na estaya d'antropónimos del so trabayu, Xosé Lluis García Arias fala de los topónimos formaos dende un nome propiu fináu n'-A(N)/ -ANIS:
Sitios d'interés
=== Ilesia parroquial de San Esteban de Quimarán === Esti edificiu alcuéntrase nel barriu d'El Fondo, nel sitiu nomáu La Nozaleda.
El tempu ye de forma rectangular, cola cabecera cuadrada y el cabildu nún cuerpu cúbicu adosáu al frente la fachada. Tamién tien pegáu'l panteón familiar de los Villar, que data de 1819. Dientro tien un lienzu cola imaxe de la Virxe de Guadalupe, donada por un emigrante en Méxicu.
Históricamente, apaez como donación del rei Alfonsu III y la reina Ximena al obispáu uvieín. En 1320, quedaron prohibíos los enterramientos nel interior de la ilesia, pasando a facese nel cementeriu cercanu. La ilesia amburó mientres la Guerra Civil Española.
=== Ermita de la Nuestra Señora de los Remedios === Asitiada nel barriu d'El Fondo, ye'l sitiu onde se celebra la romería de Los Remedios, por alcontrase nella la imaxe de la Nuestra Señora de los Remedios, patrona de Carreño y de los campesinos y marineros, que fuera canonizada pol Papa Xuan XIII, el 24 de setiembre de 1959, viniendo na so representación el cardenal Tardini. Dende entós, esta advocación tien la mesma categoría que la Virxe de Cuadonga.
L'edificiu presenta dos cuerpos: ún cuadráu, onde s'alcuentra l'altar mayor, y que procede de los restos de la capiella de San Pablo, del llugar del mesmu nome, nel monte Areo, y contruyía pol párrocu Juan González León, en 1620; nel sieglu XIX, la capiella fuera ampliada p'hacia'l llau norte. En 1999 fízose una cabera reconstrucción.
=== Área Dolménica Les Güelgues de San Pablo, Monte Areo === Nel monte Areo alcuéntrase la necrópolis tumular más importante del norte de la península Ibérica. Hai dos árees dolméniques que puen ser visitaes, la del Cierru Los Llanos, na parroquia d'El Valle, y la de Les Güelgues, en Quimarán.
El de les Güelgues de San Pablo ye un cofre megalíticu mui bien conserváu, onde'l dolmen ciérrase formando un gran caxón. Esti monumentu megalíticu fue nomáu pol equipu arqueolóxicu de la Universidá d'Uviéu que trabayó nel yacimientu como "Monte Areo VI".
Quinta Clarín
Esta casona del barriu La Rebollada, númberu 54, ye'l solar de la familia García-Alas, y ye conocida con esti nome al pasar nella llargues estancies y los braneos l'escritor Leopoldo Alas"Clarín". La Quinta fue reedificada pol so fíu Adolfo en 1911 sobre los cimientos de la vieya casona o Palacio de los Señores de Alas.
Tien tres pisos y una superficie aproximada de 173 m². Conserva la casa central de dos plantes y corredor; capiella de piedra de 1871, con altar modernizáu, consagrada a la Purísima Concepción; y la caseta sobre'l mirador. Antiguamente existió una panera, que foi reconstruyía como horru en 1975.
Ye propiedá de la viuda de José Sánchez Clima, que-y la mercó a la nuera de Clarín.
=== Palaciu de los González Villar === Esta casona del sieglu XVII ye'l solar de la Casa de los Gonzalez Villar, rama de la familia Posada, y alcuéntrase nel barriu Villar, númberu 3. Fue rehabilitáu en 1997 y alcuéntrase nun estáu óptimu.
L'edificiu, de dos plantes, tien les parés de piedra y los tabiques de mampostería. La planta baxa fue cámara de tortura de la Inquisición, conocida col nome de "celda del Forcado".