cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Islla de Bazaruto
miniaturadeimagen|Bazaruto vista dende l'espaciu, Marzu de 1990. miniaturadeimagen|Bazaruto na província de Inhambane. Bazaruto  ye una islla de Mozambique asitiada a 80 km al sureste de la desaguada del Save. Ye la mayor islla del Archipiélagu de Bazaruto. Pertenez al distritu de Inhassoro, na provincia d'Inhambane.
Les llanures costeres amuesen numberosos llagos y un ambiente pantanoso que paez ser de topografía cárstica. Detrás de la zona esiste roca caliar que s'hai erosionado nun paisaxe chiscáu, dando llugar a la creación de pozos llenos d'agua. Les precipitaciones nesti clima tropical húmedu xube a alredor de 850 mm (33 pulgaes) al añu, en gran parte concentráu nos meses d'avientu a marzu.
El pueblu continental más cercanu a la islla de Bazaruto ye Inhassoro.
Yasushi Kido
Yasushi Kido (木戸 康史, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Aeropuertu de Phu Cat
L'Aeropuertu Phu Cat (Sân bay Phu Cat) ta alcontráu en Quy Nhon, Vietnam. Esti aeropuertu tien una pista d'aterrizaxe de 3000m x 45 m (asfaltu), capaz pa sirvir un avión de gama media como Boeing 737, Airbus A321.
Islla Redonda (Antigua y Barbuda)
Redonda ye una pequeña islla o castru despobláu nes islles de Barloventu y que forma parte, como dependencia, d'Antigua y Barbuda, teniendo pocu más de 1,6 km².
Historia
Nel so segundu viaxe al Nuevu Mundu, Cristóbalo Colón afayó la islla y bautizola como Santa María la Redonda. Acordies colo escrito pol so fíu Hernando Colón na so Vida del Almirante los indíxenes llamábenla Ocamaniro. Sicasí, como la islla yera un peñón de pocu más d'un Quilómetru cuadráu, nun representaba nengún interés pa les potencies arreyaes na colonización d'América y, por sieglos foi abellugu de corsarios.
L'interés pola islla empezó a finales del sieglu XIX cuando'l Reinu Xuníu la anexonó a les sos posesiones en 1872 -tarreciendo que los estaunidenses lo ficieran primeru- en busca d'esplotar el fosfatu d'alúmina qu'abonda na islla y que ye producíu por guanu de alcatraces. Sicasí, la islla fuera reclamada pol banqueru irlandés afincáu na islla vecina de Montserrat, Matthew Dowdy Shiel en 1865 pa celebrar la nacencia del so primer fíu varón, Matthew Phipps Shiell, a quien coronó como rei de Redonda en 1880 nuna ceremonia presidida pol obispu d'Antigua. Mientres años los Shiell oxetaron la posesión de la islla ante la Oficina Colonial Británica ensin ésitu, anque se-yos dexó siguir usando'l títulu real. Anguaño'l Reinu de Redonda ye per un sitiu un xuegu lliterariu y el monarca actual ye l'escritor español Javier Marías, pero por otru hai quien reclama'l títulu como verdaderu, el casu más notable ye'l de William Leonard Gates, quien se autonombra rei Leo.
Redonda tuvo habitada en formando parte del Imperiu británicu por cuenta de la esplotación de los depósitos de fosfatu, que la so estracción añal rondaba les 7,000 tonelaes. En 1901 la población de la islla constaba de más o menos 120 persones, pero foi desocupada dende la Primer guerra mundial y permaneció asina dende entós.
Corbara (Alta Córcega)
Tien una población de y una superficie de  km².
Partíu Comunista de los Obreros de Francia
El Partíu Comunista de los Obreros de Francia (PCOF) (en francés: Parti Communiste des Ouvriers de France) ye un partíu comunista de Francia, miembru de la Conferencia Internacional de Partíos y Organizaciones Marxista-Leninistes, surdíu en 1979 como dixebra del Partíu Comunista Francés.
La so ideoloxía parte de los planteamientos de Marx, Engels, Lenin y Stalin, xunto cola llucha d'Enver Hoxha contra lo que l'acuso de revisionismu, nes cualos inclúyense la llinia adoptada pol PCF tres la muerte de Stalin.
El so programa políticu inmediatu del PCOF sostién que la izquierda de rotura "tresformamientu social" col lliberalismu tien de xunise pa construyir un "Frente Popular Revolucionariu" ; un primer pasu necesariu pa construyir una "revolución socialista". Este ye verdaderamente'l sentíu de que'l PCOF quería da-y a la so participación nel Frente d'Izquierda ente ochobre de 2011 y marzu l'añu 2016, nel cual sofitaron la candidatura de Jean-Luc Mélenchon na eleición presidencial del 2012, pero pa les eleiciones del 2017 opta pola astención anque dellos simpatizantes del PCOF siguieron sofitando a Melenchon.
Ideoloxía
La so ideoloxía parte de los planteamientos de Marx, Engels, Lenin y Stalin, xunto cola llucha d'Enver Hoxha contra lo que l'acuso de revisionismu, nes cualos inclúyense la llinia adoptada pol PCF tres la muerte de Stalin.
El so programa proyeutar a instaurar la dictadura del proletariáu o democracia popular que desea la participación de tolos trabayadores nel exerciciu del poder, rompiendo col réxime capitalista y el revisionismu. El PCOF xenera una llinia na cual el marxismo-leninismu aplicar na condición de Francia al empar que declaren la so llucha como parte de la llucha internacional contra'l capitalismu.
Antecedentes
Mientres la década de 1950, tres la muerte de Stalin, nos partíos comunistes del mundu instaurábase la llinia de la coesistencia pacífica promocionada por Nikita Kruschev. En 1956 realízase'l XIV Congresu del Partíu Comunista Francés (PCF), onde se toma un programa similar a la llinia trazada por Khrushchov nel XX Congresu del Partíu Comunista de la Xunión Soviética (PCUS).
Por causa de esto, el 31 d'avientu de 1967 fórmase'l Partíu Comunista Marxista-Leninista de Francia (PCMLF), pero tres la muerte de François Marty en 1971 nun accidente automovilísticu y que'l PCMLF opte pola corriente maoísta, lleven a la salida d'un grupu del partíu que declara al maoísmu como una teoría "revisionista" y “eclética”.
Constitúyese la Organización pa la Reconstrucción del Partíu Comunista de Francia (ORPCF), coles mires de preparar la creación de PCOF en 1979.
Fundación
Fundáu'l 18 de marzu de 1979, nel aniversariu de la Comuña de París, en declarando al PCF como "un partíu dexeneráu" nuna llinia "revisionista", "comenenciosu" y "eleutoralista", y amás que'l Partíu Comunista Marxista-Leninista de Francia (PCMLF) s'oriente escontra'l maoísmu. Declárase abiertamente en llucha contra la burguesía y la instauración de la dictadura del proletariáu
Actividá política
Mientres la so hestoria buscó la formación d'un frente popular qu'unifique a les fuercies políticu y social d'esquierda en Francia col cual pueda avanzase escontra la sociedá socialista. N'agostu de 1994 foi parte de los partíos fundadores de la Conferencia Internacional de Partíos y Organizaciones Marxista-Leninistes, siendo de los que participó na ellaboración de la Declaración de Quito. Más tarde en Setiembre de 1995 seria'l anfitrión de la II Sesión Plenaria de la Conferencia.
Nes eleiciones presidenciales del 2002 optaron pola astención ante les opciones de la segunda vuelta, que consistíen en Jean Marie Le Pen y Jacques Chirac, cola conseña “Fora Le Pen, Chirac a la cárcel”, amás críticu la formación de la Unión Pa la Mayoría Presidencial (UMP), col cual la derecha busco llograr la mayoría parllamentaria.
Pa la eleición presidencial del 2012 ingresaríen con otres organizaciones d'esquierda al Frente d'Izquierda, sofitando la candidatura de Jean-Luc Mélenchon, pero pa les eleiciones de 2017 optaríen pola astención de manera oficial, a pesar que dellos miembros siguieron sofitando a Mélenchon. Tres la resultancia de la eleición pa la segunda vuelta siguiríen cola astención.
Sitios del sistema tusi
Los sitios del sistema tusi (chinu: 土司遗址; pinyin: Tǔsī YíZhǐ) son parte de los antiguos llugares tusi que fueron escoyíos pola UNESCO como parte del Patrimoniu de la Humanidá. El 3 de xunetu de 2015, los sitios tusi fueron incluyíos na llista del patrimoniu mundial. Ye'l llugar nᵘ 48 Patrimoniu de la Humanidá en China.
Antecedentes
Según el sistema tusi, un líder tribal yera nomáu como oficial pol gobiernu imperial de l'antigua China. D'esta manera, los emperadores chinos gobernaben rexones de minoríes étniques na parte centro-sur de China y nel suroeste. Usar mientres mil años.
Descripción
Na páxina web de la UNESCO describir de la siguiente manera:
Proceso
El 3 de xunetu de 2015, los trés sitios tusi fueron añedíos a la llista del Patrimoniu de la Humanidá mientres la sesión 39ª del Comité del Patrimoniu Mundial en Bonn, Alemaña. El Comité señaló que'l sistema tusi dexó unificar l'alministración nacional coles mesmes que dexaba a les minoríes étniques caltener les sos costumes y la so forma de vida.
Aeropuertu de Perth
L'Aeropuertu de Perth  ye un aeropuertu d'usu nacional ya internacional alcontráu al sur de Guildford, Australia Occidental y ye el más grande aeropuertu comercial sirviendo a la capital d'Australia Occidental. Ye'l cuartu aeropuertu más ocupáu d'Australia y xuega un rol estratéxicu por cuenta del so allugamientu, tien vuelos comerciales a Australia, Asia, l'Océanu Índicu, Johannesburgu y Dubái. Esti aeropuertu esperimentó una fuerte crecedera nel númberu de pasaxeros qu'usen esti aeropuertu nos últimos años. Esti efeutu ye atribuyíu a un enllargáu boom mineru y a la medría de servicios aéreos internacionales de baxu costo. Na primer metá del añu 2008 el númberu de pasaxeros aumentu en 13,34%.
La terminal rexonal ta allugáu a 12 km (7,5 mi) de Perth, ente que'l terminal internacional ta a 17 km (10,6 mi) de Perth. L'aeropuertu atópase cerca de delles autopistes importantes como l'Autopista Great Eastern y l'Autopista Tonkin. La terminal rexonal ye accesible dende la ciudá per mediu del tresporte públicu y l'accesu al terminal internacional ye posible dende la terminal rexonal.
Aereollinies chárter
Estes aereollinies apurren charters regulares pa compañíes mineres n'Australia Occidental.
Malarce-sur-la-Thines
Malarce-sur-la-Thines ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Säckpipa
La säckpipa ye un instrumentu de vientu de Suecia. Xeneralment, tien un punteru en A, y un roncón en A.
Claire Cooper
Claire Elizabeth Cooper ye una actriz inglesa, más conocida por haber interpretáu a Jacqui McQueen na serie Hollyoaks.
Biografía
Ye bien bona amiga de les actrices Gemma Merna y Jennifer Metcalfe.
Tien una tienda de ropa llamada "The Closet" en Liverpool, que remana xunto a Metcalfe y Leah Hackett.
En 2007 salió col actor Kevin Sacre, sicasí la rellación terminó. Dende 2010 Claire sale col actor Emmett Scanlan. A finales d'avientu de 2014, la pareya comprometióse. La pareya finalmente casóse'l 31 d'avientu de 2015.
Carrera
El 26 de setiembre de 2006, xunir al repartu principal de la esitosa serie británica Hollyoaks, onde interpretó a Jacqui McQueen hasta'l 26 d'abril de 2013. En 2008 apaeció como convidada nel programa Big Brother: Celebrity Hijack, xunto coles actrices Gemma Merna y Jennifer Metcalfe, quien interpreten a les sos hermanes en Hollyoaks. En 2009 apaeció nel spin-off de la serie Hollyoaks Later, onde interpretó de nuevu a Jacqui.
En xunu de 2016, anuncióse que Claire apaecería nel nuevu docu-drama de seis partes 6 Wives, onde va dar vida a la reina Ana Bolena. En setiembre del mesmu añu anuncióse que Claire xuniérase al repartu recurrente de la nueva serie Still Star-Crossed, onde va dar vida a la remanadora Lady Montague.
Shuhei Hanabuchi
Shuhei Hanabuchi (花渕 修平, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Jean-Luc Mélenchon
Jean-Luc Mélenchon ye un políticu francés. Miembru del Partíu Socialista a partir de 1976, foi escoyíu conceyal municipal de Massy en 1983, conceyal del departamentu d'Essonne en 1985 y senador d'este mesmu departamentu en 1986 (reelixíu en 1995 y 2004). Foi per otra parte ministru delegáu d'Enseñanza profesional de 2000 à 2002, nel ministeriu d'Educación nacional de Jack Lang, sol gobiernu de cohabitación del primer ministru Lionel Jospin.
Costa (Alta Córcega)
Costa ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Córcega, na rexón de Córcega. Llenda con.
Jean-Luc Mélenchon
So la bandera del Frente d'Esquierda, una coalición qu'abarca'l PG, el Partíu comunista francés y Esquierda Unitaria, foi escoyíu eurodiputáu na circunscripción del Suroeste de Francia en 2009 (reelixíu en 2014). Foi'l candidatu d'esta coalición na elección presidencial de Francia de 2012, na cual llegó cuartu na primer vuelta, con un 11,1 % de los votos. En xunetu de 2015 anunció que quería ser candidatu na elección presidencial de Francia de 2017, ensin el Frente d'Esquierda, « fora del marcu de los partíos », pa lo que funda'l movimientu « Francia insumisa » en febreru de 2016. Jean-Luc Mélenchon llogró'l 19,6% de los votos.
Costa (Alta Córcega)
Tien una población de y una superficie de  km².
Jean-Luc Mélenchon
Oríxenes familiares
Jean-Luc Mélenchon ye'l fíu menor de Georges Mélenchon, xefe de correos, y de Jeanine Bayona, profesora de primaria, dambos nacíos franceses en Arxelia. Nació'l 19 d'agostu 1951 en Tánxer (Marruecos), entós zona internacional, onde los sos padres trabayaben.
El so güelu paternu, Antonio Melenchón, yera natural de Mula, llocalidá de la rexón de Murcia. A principios de los años 1900, instalar n'Orán, n'Arxelia entós francesa, y casóse con Aimée Canicio, tamién ella d'orixe español. Pel llau maternu, el so güelu, François Bayona, nació en 1889 cerca de Valencia, n'España, y casóse con Jeanne Emmanuelle Caserta, una italiana orixinaria de Sicilia.
En 1962, tres del divorciu de los sos padres, abandona Marruecos, dempués d'estudiar nel llicéu Regnault de Tánger, pa treslladase a Francia ya instalase en Yvetot, nel País de Caux (Normandía). Camudóse dempués al Jura, onde la so madre ye tresferida. Casáu con Bernadette Abriel mientres la so temporada en Besanzón (y dempués divorciáu), tien una fía, Maryline, nacida en 1974, teniente d'alcalde del cuartu distritu de Lyon dende marzu de 2008 hasta febreru de 2009 y compañera de Gabriel Amard, secretariu nacional del Partíu d'Esquierda Partíu d'esquierda y exalcalde de Viry-Châtillon.
Trayectoria profesional
Titular d'un grau de filosofía, pasa a ser corrector na imprenta Néo-Typo de Besanzón, paralelamente a los sos estudios. Tamién trabayó na empresa de reloxería Maty y nuna gasolinera. En 1975, ye profesor nel institutu de la madera de Mouchard (Jura). En 1976, vuelve a Lons-le-Saunier (Jura), onde ye profesor de francés nun institutu técnicu.
En 1988, recibe del presidente arxentín Raúl Alfonsín, el primer presidente escoyíu dempués del reestablecimientu de la democracia, el grau de Gran oficial del Orde de mayu al méritu pa la so contribución a la llucha contra la dictadura.
Eleiciones presidenciales de 2012
Jean-Luc Mélenchon propón la so candidatura pa les eleiciones presidenciales la fecha|21|xineru|2011}}. Llogra'l sofitu del Partíu d'Esquierda, de la Esquierda Unitaria y de la Federación pa una alternativa social y ecolóxico. La fecha|5|xunu|2011}}, un 63,6 % de los 800 delegaos del Partíu Comunista Francés, axuntaos mientres una conferencia nacional en Montreuil voten a favor de xune resolvimientu políticu incluyendo la candidatura de Jean-Luc Mélenchon pa les elecciones presidenciales de Francia de 2012. Mientres una Consultación interna del Partíu Comunista Francés pa la Eleición presidencial de 2012 en xunu de 2011, los militantes comunistes pronúnciense a favor de la so candidatura (un 59,12 %). Jean-Luc Mélenchon apuerta a entós el candidatu oficial del Frente d'Esquierda pa la Eleición Presidencial de 2012.
D'alcuerdu a los sondeos previos a la primer vuelta, el Frente d'Esquierda realizaría una bien bona eleición, con una intención de votu d'ente'l 13 y el 17%, lo que-y asitiaría per delantre del centrista Francois Bayrou del MoDem ya inclusive de terceres, per delantre de la candidata del ultraderechista Frente Nacional (Francia), Marine Le Pen, según delles de les últimes encuestes. Sía comoquier, previendo una segunda vuelta ente'l presidente conservador Nicolas Sarkozy y el socialista Francois Hollande, Melenchon dio a entender mientres la campaña que, en casu de nun algamar la so performance p'aportar a la segunda vuelta, el Frente d'Esquierda sofitaría a Hollande. Afirmó qu'escluyía toa participación nun gobiernu socialista, magar Hollande declaró qu'en casu de ganar les eleiciones abriría la puerta a tolos partíos que lu ayudaríen n'algamar la victoria.
Contra l'austeridá n'Europa 2013
El 5 de mayu de 2013 tuvo llugar en Francia una manifestación contra les polítiques d'austeridá convocada pol Frente d'Esquierda denomada «Cole citoyenne pour la 6y République» dende la Plaza de la Bastilla a la Plaza de la Nación na que se reclamaba una nueva Constitución qu'abra la VI República. Mélenchon manifestó que "Nun queremos al mundu de les finances nel poder, nun queremos les polítiques d'austeridá que faen sufrir a los pueblos d'Europa y conducen a tol continente al desastre", aseguró que la so protesta va "contra'l golpe d'Estáu financieru" y acusó a la "maldita troika" y a la "vacida Comisión Europea" d'imponer al pueblu "un sufrimientu innecesariu que s'asemeya al sadismu" pa pagar "una delda que nunca va ser paga". Y clamó: "Embaxo'l infame intriga contra'l desgraciáu pueblu griegu, portugués y español".
Eleiciones presidenciales de 2017
Según les ONG d'ayuda al desenvolvimientu Acción Contra la Fame, Action Santé mondiale, Care France y ONE, Jean-Luc Mélenchon ye'l candidatu más comprometíu sobre la tema de la solidaridá internacional.
Nes eleiciones presidenciales del 23 d'abril de 2017, Mélenchon llogró'l 19,6% de los votos, quedando en cuarta posición detrás d'Emmanuel Macron (24%), Marine Le Pen (21,3%) y François Fillon (20%) y delantre de Benoît Hamon (6,4%). Esta resultancia supón un aumentu de 7% en comparanza coles elecciones de 2012. Los candidatos de los partíos tradicionales que nun consiguieron pasar a la segunda ronda (Los Republicanos y el Partíu Socialista) pidieron el votu por Emmanuel Macron na segunda vuelta, pa lluchar contra'l Frente Nacional. Mélenchon, na so declaración la nueche de les eleiciones, nun s'asitió al respeutu.
Aura Garrido
Aura Garrido Sánchez ye una actriz española de cine, teatru y televisión conocida principalmente por protagonizar series como Ángel o demonio y El Ministerio del Tiempo.
Biografía
thumb|Aura Garrido en 2012 Nació en Madrid en 1989 nel senu d'una familia con clara vocación artística: el so padre, Tomás Garrido, ye compositor y direutor d'orquesta. La so madre, Pilar Sánchez, ye pintora. Con apenes cuatro años tomó les sos primeres clases de pianu y pocu dempués empezó a prauticar ballet. En concluyendo los sos estudios de secundaria matricular na Real Escuela Cimera d'Arte Dramático y cursó hasta terceru d'interpretación, especializándose n'interpretación testual. Abandonó la carrera en 2010 pa participar nel rodaxe de la película Planes para mañana.
Empezó la so carrera en televisión en 2009 participando na serie xuvenil Física o química, onde interpretó a Erika mientres 4 episodios. Tamién esi añu participó na serie de comedia De repente, los Gómez, estrenada en Telecinco pero treslladada a la canal de la TDT Factoría de Ficción tres dos episodios.
En 2010 participó nel thriller Inocentes, una miniserie de dos capítulos emitida en Telecinco. Garrido interpretó a Adriana, una moza qu'al pie de dos amigues ye secuestrada por una mafia dedicada a la prostitución y tratar de blanques. Esi añu tamién estrena la película Planes para mañana, onde interpretó a Mónica. Por dichu papel consiguió una nominación al Premiu Goya como meyor actriz revelación y el Premiu Biznaga de Plata nel Festival de cine de Málaga. 2010 foi tamién l'añu nel que volvió a la televisión, esta vegada con un papel protagonista na serie La pecera d'Eva. Interpretó a Esther mientres les dos primeres temporaes de la serie.
Al añu siguiente formó parte de dos series con gran repercusión mediática. Interpretó a Míriam na serie de Crematorio, una serie sobre la corrupción n'España, emitida nel antiguu Canal + y darréu en La Sexta. Tamién encabezó'l repartu de la serie de Telecinco Ángel o demonio xunto a Jaime Golíes y Manu Fullola ente otros. Garrido interpretó a Valeria, una moza estudiante qu'afaya que ye un ánxel que s'atopa ente'l bien y el mal.
HD 128311
HD 128311 ye una nana naranxa —una estrella asemeyada a la componente principal de Gliese 570— anguaño clasificada como de tipu espectral K3V. Con una temperatura efectivo de 4965 K, la so lluminosidá correspuende al 29% de la lluminosidá solar. Tien un radiu menor que'l del Sol —un 78% del mesmu— y una masa de 0,83 mases solares. Rota con una velocidá de siquier 3,2 km/s y emplega 14 díes en completar un xiru sobre sigo mesma. Amuesa actividá cromosférica, siendo una estrella nueva que la so edá envalorada ye de 410 millones d'años. Nun se detectó escesu nel infrarroxu a 24 μm pero sí a 70 μm, niciu de la presencia d'un discu circumestelar d'escombros.
Aura Garrido
Biografía
Dempués d'un añu centrada na televisión, en 2012 estrenó hasta dos películes. Formó parte de la comedia Promoción fantasma, onde volvió coincidir con antiguos compañeros como Jaime Golíes o Alexandra Jiménez. Tamién participó na película El cuerpo, dirixida por Oriol Paulo, na que compartió pantalla con Belén Rueda, José Coronado y Hugo Silva. Amás, participó nel drama históricu Imperium, spin off de la serie Hispania, la leyenda. Garrido interpretó a Cora, una moza en busca de vengación.
HD 128311
HD 128311 tien un conteníu relativo de fierro comparable a la solar ([Fe/H] = +0,03). Diversos elementos evaluaos amuesen el mesmu enclín, anque neodimiu y praseodimiu son notablemente más abondosos; esti últimu metal lantánidu ye cuatro veces más abondosu que na nuesa estrella ([Pr/H] = +0,62).
Aura Garrido
Biografía
En 2013 estrenó Stockholm, película dirixida por Rodrigo Sorogoyen que protagonizó xunto a Javier Pereira. La so actuación foi bien recibida pola crítica y consiguió una nominación a los Premios Goya como meyor actriz protagonista. Tamién foi nomada nos Premios Feroz y nos Premios Forqué, nun consiguiendo nenguna de les distinciones. Sicasí, sí que recibió'l Premiu Sant Jordi (premios concedíos por RNE) y la Medaya del Círculu d'Escritores Cinematográficos amás d'otros gallardones. Foi un gran añu pa l'actriz madrilana, que tamién estrenó les películes Los ilusos de Jonás Trueba, y Viral de Lucas Figueroa.
HD 128311
HD 128311 ye una variable BY Draconis que'l so rellumu varia 0,04 magnitúes a lo llargo d'un periodu de 11,54 díes. Por ello, recibe la denominación, como estrella variable, de HN Bootis.
Aura Garrido
Biografía
En 2014 formó parte del repartu de la serie de Telecinco Hermanos, onde interpretó a Pilar Yagüe, una muyer que llucha por caltener intactu'l so matrimoniu con Alberto (Álvaro Cervantes). Amás, participó nun capítulu de la serie Víctor Ros como estrella convidada.
En 2015 estrenó les películes Asesinos Inocentes, dirixida por Gonzalo Bendala; y Vulcania del direutor arxentín José Skaf. Amás, formó parte del repartu de la miniserie Las aventuras del capitán Alatriste, emitida en Telecinco; y de la miniserie Abkara: Orixe. 2015 foi un puntu d'inflexón na carrera de Garrido, que se consolidó como una de les actrices con más futuru del país. Dende esi añu interpreta a Amelia Folch na serie de Televisión española El Ministerio del Tiempo, serie de ciencia ficción que protagoniza xunto a Rodolfo Sancho, Hugo Silva y Nacho Fresneda. Amelia ye una de les primeres muyeres universitaries españoles de finales del sieglu XIX que ye reclutada por Irene (Cayetana Guillén Cuervo) pa trabayar nel Ministeriu. Por esti papel, Aura consiguió distintes distinciones como un Premiu Fotogrames de Plata a meyor actriz de televisión, un premiu Iris a meyor actriz, y un premiu Feroz a meyor actriz protagonista nuna serie.
El 1 de xunu de 2017 estrenóse la tercer temporada de El Ministerio del Tiempo en Televisión Española. y en setiembre la película La borrina y la doncella d'Andrés M. Koppel (basada na novela homónima de Lorenzo Silva). P'anguaño inda tien pendiente l'estrenu de la película La piel frío de Xavier Gens.
Premios y nominaciones
Premios Goya
Premios Feroz
Medayes del Círculu d'Escritores Cinematográficos
Premiu Unión d'Actores
Premios Iris
Fotogrames de Plata
Festival de Málaga
Premios Forqué
2010
2011
2014
2016
2017
HD 128311
Sistema planetariu
Los dos planetes n'órbita alredor de HD 128311, denominaos HD 128311 b y HD 128311 c, tán dixebraos d'ella 1,10 y 1,76 UA respeutivamente. El primeru tien una masa mínimo 2,18 vegaes mayor que la masa de Xúpiter y completa una órbita cada 448,6 díes. El planeta más esternu, con una masa mínimo 3,21 vegaes mayor que la de Xúpiter, emplega 919 díes en completar una órbita alredor de la estrella.
Henri Rousseau
Henri Julien Félix Rousseau llamáu l'aduaneru Rousseau, nació'l 21 de mayu de 1844 en Laval y morrió'l 2 de setiembre de 1910 en París, yera un pintor francés, xeneralmente consideráu como representante de la pintura naif.
Biografía
Descendiente d'una familia modesta, yera fíu de Julien Rousseau (1808-1868), y d'Eléonore Guiard (1819-1890). Conviértese n'empleáu d'un despachu d'abogos en Nantes. Alístase na armada poco depués pa evitar ser acusáu d'un robu nel despachu del so patrón.
Cásase en 1869 con Clémence Boitard cola que tendrá siete fíos, de los que sólo unu llegará a la edá adulta. Entra, depués de la guerra de 1870, na oficina d'arbitrios de París, como asistente de segunda clase. Esti organismu recibe les tases de los comerciantes qu'entren en París. Ye Alfred Jarry el que da a Henri Rousseau el nombratu de « douanier » (aduaneru) cuando sabe que'l so amigu ocupaba'l puestu de « guardián de los controles y de la circulación del vino y del alcohol ». Entama entós la so carrera como pintor autodidacta d'un formidable candor. Yera un adeptu al espiritismu y taba convencíu de que los espíritos yeren los que guiaben los sos pinceles. Consigue un carné de copista nel Muséu del Louvre, lo que-y permite familiarizase coles obres maestres ellí espuestes. La so entrada na vida artística ye relativamente tardía. Intenta ensin éxitu esponer nel Salón oficial en 1885 y ye solamente en 1886 cuando consigue participar nel Salon des Indépendants, gracies a l'ausencia de xuráu d'entrada. Espón varies obres ente elles Une soirée au carnaval.
thumb|left|225px|Henri Rousseau en 1902
La so notoriedá medra colos años y continúa participando cada añu nel Salon des Indépendants. En 1891, muestra ellí el so primer « cuadru de xungla », Surpris !, representando la progresión d'un tigre ente una xamasca luxuriante. Esta obra ye particularmente apreciada pol pintor Félix Vallotton, falando a propósitu d'ella d'« Alpha y d'Oméga de la pintura ».
La so muyer muerre en 1888 y la so situación financiera tórnase difícil. sa situation financière devient difficile. Agospia un tiempu al escritor Alfred Jarry y xubílase del so emplegu na oficina d'arbitrios en 1893 pa consagrase a la pintura, por más qu'ésta nun-y apurra abondos ingresos pa vivir. Da entós cursos de violín y escribe varies pieces teatrales. Torna a casase nuevemanete en 1899 con una viuda, Joséphine Noury.
Pasu ente pasu, algama reconocimientu y respetu por parte de los pintores de vanguardia como André Derain o Henri Matisse. Traba amistá con Robert Delaunay, con Guillaume Apollinaire, o con Pablo Picasso.
El 2 de setiembre de 1910, muerre por cangrena nel hospital Necker de París.
La so obra
thumb|right|Le Rêve Pa pintar, esfuérzase en reproducir lo que ve y trata de facer coincidir lo que ve colo que sabe de los fechos. L'exotismu abonda na so obra, incluso a pesar de que Rousseau malpenes abandonó nunca París. El so exotismu ye imaxinariu y estilizáu, proveniente del Xarín de les Plantes de París, del xardín d'Aclimatación, de les reviste illustraes y de les revistes de botánica de la dómina. Repróchense-y los sos retratos de cares de personaxes hieráticos, la so falta de perspeutiva, los sos colores vivos, la so inxenuidá y la so torpeza pero "Los...señardosos de la infancia,los buscadores de maravilles y a toos a los que-yos gusta navegar lloñe queden entusiasmaos. Veíen nesi aduaneru un tresgresor, un home na llende ente la razón y la fantasía, ente la civilización y lo montés." (Séric Biétry-Rivierre,Le Figaro,edición de 13 y 14 de febreru de 2010). Gran solitariu, ye oxetu de chancies incesantes, pero los medios artísticos de vanguardia tan encantaos por "...los trenta matices de verde de les sos viesques inestricables,onde se mecen ensin esmolición de verosimilitú los carrascos, los cactus, la paulonia, la castañal, l'alcacia, el lotu o'l cocoteru... Picasso compra nun anticuariu un imponente y estrañu retratu de muyer que conserva tola so vida."(Séric Biétry-Rivierre). Colorista orixinal, con un estilu cenciellu pero precisu, influenció la pintura naïf.
L'enfoque pictóricu de Rousseau consistía en crear composiciones emplegando una especie de métodu de "cortar y pegar", nel que amestaba elementos independientes constituyendo lo que podría considerase como un collage pintáu.
Les xungles
thumb|right|Combate de tigre y búfalu.[[1891]] thumb|left|200px|El lleón con fame tírase sobre l'antílope (1905) Ye una de les temátiques más bayuroses del pintor que la sigue hasta la so muerte.
Nes sos últimes « xungles », representó personaxes (en La Charmeuse de serpents yLe Rêve) n'armonía cola naturaleza. Inicialmente criticaes pola so falta de realismu y la so naïvidá, les sos « xungles » serán más sero reconocíes como modelos por toos, d'ahí esta frase de Guillaume Apollinaire nel Salón de Seronda onde Rousseau espónLe Rêve : Esti añu, naide nun ríe, toos son unánimes: admiren.
Los paisaxes
thumb|right|Vue du pont de Sèvres, [[1908 ]] Son vexetales, intemporales, representen llugares que conoz bien (riberes del Oise),qu'il connaît bien (berges de l'Oise), o más urbanos. Conlleven a menudo detalles relativos al progresu téunicu del so tiempu: dirixibles, postes telegráficos, pontes metáliques, la Torre Eiffel. Esos paisaxes queden nuna tonalidá naïf. N'efeutu, Rousseau nun fizo apaecer ellí dala noción de perspeutiva.
Los retratos
Los personaxes son esterotipaos, de cara, el rostru normalmente inespresivu. Si son varios, son representaos simplemente yustapuestos. Parecen macizos, xigantescos en comparación colos elementos del decoráu, pero eso parez ser una consecuencia del fechu de que'l pintor nun controla la representación de les perspectives. N'efeutu, el paisaxe ta casi nel mesmu planu que'l suxetu, cola so abondacia de detalles pero cola perspeutiva ausente. Los sos retratos son mayoritariamente ensin nome, incluso si los indicios permiten identificar al personaxe, por exemplu Pierre Loti nel so Retratu de M. X (1910, KunstHaus de Zürich). Incluso, el primer retratu fechu pol pintor, que representa a una muyer que sal d'un viesca, paez se la so primer muyer, Clémence.
Los sos escritos
Hai nes sos rellaciones tantos pintores como escritores. Ente estos últimos, podemos citar a Alfred Jarry y Apollinaire, Blaise Cendrars y André Breton. Escribió delles pieces teatrales :
Escribió igualmente varios testos curtios o poemes esplicativos sobre delles de les sos obres, especialemente pa la so Bohémienne endormie (1897).
Partíu Comunista Francés
El Partíu Comunista Francés (PCF, en francés: Parti communiste français) ye un partíu políticu de Francia que defende los principios del comunismu. A pesar de que'l so sofitu eleutoral menguó dende 1980, sigue siendo'l mayor partíu comunista en Francia y caltién un gran númberu de miembros (namái detrás de la UMP, el PS, magar eleutoralmente dende va delles décades quedó per debaxo d'otros partíos y coaliciones y non en tercer llugar), según una considerable influencia na política francesa.
A nivel européu, ta integráu nel grupu de la Izquierda Europea. Dende la so participación nel gobiernu de François Mitterrand, sicasí, dacuando ye consideráu pola izquierda como un partíu reformista, especialmente teniendo en cuenta que Robert Hue, unu de los sos antiguos presidentes sofita los movimientos de globalización alternativa, anque dacuando puede criticalos tamién (en particular, la so supuesta falta d'organización). Arriendes de la baxa respuesta eleutoral llograda nes eleiciones llexislatives de 2007, el partíu nun pudo, per primer vegada mientres la V República, llograr el nivel mínimu de 20 diputaos col fin de formar un grupu parllamentariu propiu. De magar, el PCF alióse con Los Verdes y otros diputaos d'izquierda pa poder formar un Grupu Parllamentariu propiu a la izquierda del Partíu Socialista, llamáu en francés «Gauche démocrate et républicaine» ("Izquierda Demócrata y Republicana"). Agora, el PCF forma un Grupu Parllamentariu col Partíu d'Izquierda, la Federación pa una Alternativa Social y Ecolóxico, y dellos partíos socialista y comunista de Francia d'ultramar.
Formación
El PCF formar en 1920 mientres el "Congresso de Tours" (Congrès de Tours) de la SFIO. La mayoría de los miembros de la SFIO manifestó la so voluntá d'afiliase a la Internacional Comunista. Esta mayoría fundó la Seición Francesa de la Internacional Comunista (SFIC) que se convertiría darréu nel Partíu Comunista Francés. La minoría reformista del partíu guardó'l nome del partíu (SFIO) y la mayoría revolucionaria (y, entós, comunista) caltuvo l'órganu oficial del partíu: L'Humanité (la Humanidá).
1930-1936
Contra esposición de 1931 de París, mientres la cual critícase la política colonial amosando seres humanos enxaulaos, entamada pol PCF. Tituláu 'La verdá alrodiu de les colonies', la primer parte foi dedicada a los abusos cometíos mientres les conquistes coloniales, y citó a Albert Londres y André Gide les crítiques de trabayu forzosu ente que'l segundu frente de la Xunión Soviética cola política de les nacionalidaes colonialismu imperialista. Anque de primeres, el PCF anduvo a la tema la SFIO pol lideralgu del movimientu socialista francés, pero munchos de los miembros fueron espulsaos del partíu (incluyíu Boris Souvarine), y en pocos años el so sofitu menguó, y mientres la mayor parte de la década de 1920 foi una sesión pequeño y aisllao. Los sos primeros diputaos escoyíos oponer al "Cartelu de gauches" (coalición d'izquierda) formada pola SFIO y el Partíu Radical Socialista. El primer Cartelu funcionó de 1924 a 1926.
El Partíu Comunista atraxo a dellos intelectuales y artistes na década de 1920, incluyíu André Breton, el líder del movimientu surrealista, Henri Lefebvre (que sería espulsáu en 1958), Paul Eluard, Louis Aragon, etc
A finales de los años venti, el PCF siguió una política d'ataque a la izquierda moderada y definió a la SFIO como organización "social fascista", refugando frontalmente cualquier cooperación con ésta y calteniendo, arriendes d'ello, una fuerte división na izquierda. Maurice Thorez foi escoyíu líder del PCF en 1930.
El crack del 29 y la Gran Depresión, qu'afectó a Francia en 1931, causó una gran molición y perturbación, como n'otros países. Como non lliberalismu económicu, les nueves soluciones tánse buscáu. La tecnocracia d'idees nacieron mientres esti tiempu (Groupe X - Crise), lo mesmo que de la autarquía y los corporativismos fascismu nel movimientu, qu'abogó pola unión de trabayadores y de emplegadores. Dellos miembros socialistes Empezaron a estes nueves idees, ente los cualos Jacques Doriot. Un miembru del Presidium del Comité Executivu de la Comintern a partir de 1922, y dende 1923 el Secretariu de la Federación Francesa de Mozos Comunistes, más tarde escoyíu a la Cámara de Diputaos de Francia, llegó a abogar por una alianza ente los comunistes y fascistes con Doriot los cualos solidarízase nuna serie de cuestiones. Doriot foi espulsáu en 1934, y colos sos siguidores, bien llueu se formó'l Partíu Popular Frandés, lo que sería una de les más collaboracionista partíu mientres la Segunda Guerra Mundial.
El Frente Popular
Mientres la década de 1930 el PCF creció rápido en tamañu ya influencia. La so crecedera foi impulsáu pola popularidá de la estratexa de Frente Popular impulsada pol Komintern, que dexó una alianza cola SFIO y el Partíu Radical pa lluchar contra'l fascismu. El Frente Popular ganó les eleiciones de 1936, y Léon Blum formó un gobiernu socialista-radical. El PCF sofitó a esti gobiernu, pero nun se sumó a él. El gobiernu del Frente Popular llueu se derrumbar so la presión de problemes tantu d'orde internu (problemes financieros, incluyida la inflación) como internacional (los radicales taben en contra d'una intervención na guerra civil española ente que socialistes y comunistes taben a favor), y foi sustituyíu por un nuevu gobiernu presidíu pol radical Edouard Daladier.
La II Guerra Mundial
Dempués de la firma del Pactu Molotov-Ribbentrop y l'españíu de la Segunda Guerra Mundial en 1939, el PCF foi declarada una organización proscrita pol gobiernu de Edouard Daladier. El PCF aplicáu un cursu de llucha contra la guerra mientres los primeros meses de la Segunda Guerra Mundial. En 1944 el PCF llegara al altor de la so influencia, el control de grandes zones del país al traviés de la Resistencia les unidaes sol so mandu. Dalgunos na PCF quixeron llanzar una revolución al empar que los alemanes retirar del país, pero los dirixentes, so les instrucciones de Stalin, oponer a esto, adoptáu una política de cooperación cola Alianza de poderes y la promoción d'un nuevu gobiernu del Frente Popular. Munches personalidaes sumar al partíu al rematar la guerra, incluyíu Pablo Picasso, que se xunió en 1944. Esti influencia recién adquiríu dexa al PCF establecer mientres esti periodu'l sufraxu femenín en Francia y la seguridá social.
La IV República
Los comunistes ganaron pesu especialmente polos sos esfuerciu mientres la guerra dientro de la Resistencia, en términos d'organización y prestíu. Cola lliberación de Francia en 1944, el PCF, xunto con otros grupos de resistencia, entró nel gobiernu de Charles de Gaulle. Al igual que n'Italia, los comunistes yeren nesi momentu bien populares y teníen un firme compromisu políticu.
Al términu de 1945 el númberu de los sos afiliaos xubía a 500.000, un tresformamientu notable si tener en cuenta qu'en víspores de la guerra yeren menos de 30.000. Esti aumentu na afiliación y la so fuerte presencia posterior nes eleiciones a l'Asamblea Nacional de payares de 1946 llevó a dalgunos, incluyíu Dean Acheson, el Secretariu d'Estáu americanu, a creer que la toma del poder polos comunistes yera inminente. Moteyáu'l "parte de les 75.000 persones executaes" (75.000 fusillés) por cuenta del so importante papel na Resistencia, foi'l primer partíu en votos, per delantre de la SFIO y el demócrata cristianu Movimientu Republicanu Popular (MRP).
Nes eleiciones de 21 d'ochobre de 1945 pol entós unicameral provisional de l'Asamblea Constitucional Nacional, el marcu de cooperación rexonal, llogró 159 diputaos sobre un total de 586 escaños (esto ye, casi'l 30%). Nos dos eleiciones en 1946, ocupó'l segundu llugar nes eleiciones a l'Asamblea Nacional Constitucional, y depués el primeru nes de l'Asamblea Nacional de la nueva Cuarta República, agora la cámara baxa d'un sistema bicameral. Sicasí, n'asemeyaos términos a lo qu'asocedió n'Italia, el PCF viose obligáu a dexar el gobiernu a Paul Ramadier en mayu de 1947 col fin de garantizar l'ayuda d'EEXX dientro del plan Marshall.
Esto dio-y a Francia una meyor posición financiera al llargu plazu, pero creando problemes políticos inmediatos. El Partíu Comunista Italianu (PCI) nunca tornó al poder, a pesar del compromisu históricu de los 70, y el PCF tamién foi aislláu hasta la victoria eleutoral de François Mitterrand en 1981.
El PCF, yá non acutáu poles responsabilidaes del so cargu, enriaba'l descontentu xeneralizáu ente la clase obrera frente a les probes resultancies económiques de la nueva Cuarta República. Amás, el partíu atopábase influyíu poles órdenes de Moscú de tomar un cursu más radical, que recuerda'l Tercer Periodu de la política una vegada escorríos pola Comintern. En setiembre de 1947 los partíos comunistes de dellos países europeos caltuvieron una xunta na Szlarska - Proeba en Polonia, onde foi creáu un nuevu organismu internacional, el Kominform. Mientres esta xunta Andrei Zhdanov, en nome de Stalin, denunció la 'moderación' de los comunistes franceses, a pesar de qu'esta política fuera aprobada enantes per Moscú.
Fora del gobiernu, y apocayá instrucciones, el PCF denunció a l'alministración como a la ferramienta de capitalismu americanu. Dempués de la detención de dellos trabayadores del aceru en Marsella en payares, la CGT, la Unión Comunista apoderada Comerciu bloque, pidió una fuelga, como PCF activistes atacaron el conceyu y otros' bourgeoise 'oxetivos na ciudá. Cuando la protesta estender a París, y hasta 3 millones de trabayadores salieron a la fuelga, Ramadier arrenunció, tarreciendo qu'él engarráu a una insurrección xeneral. Este ye probablemente'l más cercanu Francia llegó al so toma de posesión comunista.
Esti fechu foi torgáu pola determinación de Robert Schuman, el nuevu Primer Ministru, y Jules Moch, el so Ministru del Interior. Tamién foi torgáu por una creciente sensación de molición ente les seiciones del movimientu obreru cola táctica comunista, qu'incluyía l'escarrilamientu a principios d'avientu de París - Tourcoing Express, que la izquierda ventenu un pueblu muertu. El cambéu d'estáu d'ánimu, el lideralgu de la CGT retratóse y pidió frente a les fuelgues. Dende esti momentu d'equí p'arriba el PCF treslladar a la oposición permanente y l'aislamientu políticu, una gran presencia, pero impotente nel mapa políticu de Francia.
Mientres el deceniu de 1950, el PCF sofita críticamente imperialismu francés mientres la Guerra d'Indochina (1947-54) y la guerra d'Arxelia (1954-62), a pesar de que munchos comunistes franceses trabayáu tamién contra'l colonialismu. Asina Jean Paul Sartre, un "compañeru" del partíu comunista, sofitáu viviegamente'l Frente de Lliberación Nacional (FLN) (porteurs de la valises redes, na que tomaron parte Henri Curiel). Llargos alderiques tuvieron llugar na función de serviciu militar obligatoriu. Magar esta postura pol PCF puede ayudar a caltener una amplia popularidá na Francia metropolitana, lo que se perdió credibilidá na izquierda radical. Mientres la so beca pa estudiar inxeniería de radiu en París (de 1949 a 1953), de Pol Pot, como munchos otros coloniales élites educaes en Francia (Ho Chi Minh en 1920), xunir al Partíu Comunista Francés.
La segunda metá de la década de 1950 tamién se caracterizó por cierta insatisfaición cola llinia de Moscú en favor de los escorríos de cutio polos dirixentes de los partíos. Sicasí, non definitivu eurocommunist aspiraciones desenvueltu nel momentu. Una de les principales división producióse como maoístes izquierda mientres finales del deceniu de 1950. Dellos intelectuales comunistes moderaos, como l'historiador Emmanuel Le Roy Ladurie, desilusionaos cola actual política de la URSS, salió del partíu dempués de la violenta represión de 1956 Hungarian Revolution.
V República
El Partíu Comunista francés en sedar plaza del coronel Fabien, en París, foi diseñáu por Oscar Niemeyer y construyida ente 1967 y 1972.In 1958, el PCF foi l'únicu gran partíu que s'opón a la vuelta de De Gaulle al poder y la Quinta República. Adulces, sumir a los d'oposición pel centru y los partíos de centru izquierda. Abogar pola unión d'izquierda contra De Gaulle. Waldeck Rochet PCF convertir en líder dempués de Thorez la muerte en 1964.
A mediaos del deceniu de 1960 los EE.XX. del Departamentu d'Estáu envaloró que al partíu taben adscritos aproximao unos 260.000 militantes (0,9% de la población n'edá de trabayar de Francia).
Luceni
Luceni ye un conceyu na provincia de Zaragoza, Comunidá Autónoma d'Aragón, España. Tien 1014 habitantes (INE 2014) y entiende les entidaes de población de Los Cabezos y Monte Comunes.
Partíu Comunista Francés
V República
Pal 1965 les eleiciones presidenciales, el pensamientu comunista candidatu nun pudo llograr una bon resultancia, sofita la candidatura de François Mitterrand. Depués, fíxose una eleutoral acordies cola Federación de la Izquierda Democrática y Socialista próximos hasta 1967 les eleiciones llexislatives.
En mayu de 1968 una amplia disturbios y fuelgues d'estudiantes aprució en Francia. El PCF sofita la fuelga xeneral revolucionaria, pero oponer a la circulación d'estudiantes, que foi apoderáu por troskistas, maoístes y anarquistes, y los llamaos "nuevos movimientos sociales" (incluyíos los ecoloxistes, movimientos de gais, presos circulación - vease Michel Foucault, etc ). El PCF tamién munchos alienados de la izquierda por aciu el sofitu a la invasión soviética de Checoslovaquia n'agostu de 1968.
Luceni
Situación y clima
Luceni tópase asitiáu nel sector central del valle del Ebro a 234 msnm. Asitiar nuna llanura de tierra fértil, dedicada al regadíu, xunto a la canal Imperial y al ríu Ebro. Perteneciente a la contorna de Ribera Alta del Ebro, falta 38 km de Zaragoza y 46 km de Tudela (Navarra).
Partíu Comunista Francés
V República
Sicasí, el PCF beneficiáu de la izquierda, l'estáu d'ánimu del periodu, y dende el colapsu de los socialistes. Waldeck Rochet Por cuenta de la mala salú, Jacques Duclos foi'l candidatu nel 1969 eleiciones presidenciales. Duclos encuestaos 21% de los votos, clisando por completu la SFIO cualos, representada por Gaston Defferre, llogró la tercer posición na primer ronda. Pa la segunda vuelta, el PCF negar a estremar ente'l gaullista Georges Pompidou y Centrista Alain Poher, por considerar que yera "unu y seis de media docena de los otros" (en francés: gorru blancu o blano gorru ').
Luceni
Situación y clima
Tien una temperatura medio añal de 14,2 °C y una precipitación añal de 350 mm.
Partíu Comunista Francés
V República
En 1970, Roger Garaudy, miembru del Comité Central del PCF dende 1945, foi espulsáu del partíu polos sos enclinos revisionistes, siendo criticáu pol so intentu de conciliar el marxismu col catolicismu. A partir de 1982, Garaudy surdíu como una de les principales del Holocaustu y foi efeutivamente condergáu en 1998.