cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Palaciu de Versalles
Lluis XV
Nos últimos años de Lluis XV, creáronse la sala d'Espectáculos (o de la Ópera Real). La sala d'espectáculos creada por Lluis XIV na Corte de les Princeses yera pequeña ya incómoda y nun sirvía pa les nueves modes. Madame de Pompadour, pa distrayer al rei, axuntó un pequeñu grupu de comediantes escoyíos ente los sos amigos y nel que participaba ella mesma. Esti pequeñu grupu tenía dos teatros a la so disposición, teatros provisionales y desmontables instalaos na pequeña galería y nel buecu de la escalera de los Embaxadores, que resultaben demasiao pequeños pa los espectadores ya insuficientes pa les necesidaes de la corte.
Al construyise la nala norte, Lluis XIV pensó n'edificar un gran teatru pa la ópera, pero les finances a la fin del so reináu nun-y lo dexaron. Lluis XV retomó'l so proyeutu y l'Ópera Real pudo inaugurase por cuenta de la boda del so nietu y Delfín, cola archiduquesa María Antonieta. thumb|right|Capiya Real. thumb|right|Capiya real, dende la tribuna. thumb|La reconstruyida Rexa Real. thumb|Vista d'una parte de l'[[L'Aldea de Reinar|aldega.]] thumb|Proclamación del [[II Imperiu Alemán, 18 de xineru de 1871, 1877 por Anton von Werner.]] thumb|"La Firma de la Paz, nel Salón de los Espeyos, Versalles, 28 de xunu de 1919, por Sir [[Guillermo Orpen.]] 1757: el 5 de xineru produció l'atentáu de Damiens contra'l rei.
1761–1768: Ange-Jacques edificó'l Pequeñu Trianón.
1769: la princesa Adelaida reformó'l so departamentu xuniéndolo al de Lluis XV. Los dos pieces más importantes d'esti departamentu interior constituyeron la nueva cámara del rei y el so gabinete interior.
1770: el 16 de mayu tuvo llugar el matrimoniu del Delfín (futuru Lluis XVI) con María Antonieta de Lorena, archiduquesa d'Austria, que se celebró na Capiya Real. Esi mesmu día inauguró'l teatru de la Ópera Real, el suañu de Gabriel, fechu realidá.
1772: empezaron les obres del Gran Proyeutu, que nunca fueron acabaes pero dieron pasu a la Nala Lluis XV. Nel interior empecipiaron les obres de la gran escalera, llamada “Gran Escala”, que la so construcción rematar en 1785. Al términu del Antiguu Réxime, el palaciu yera la residencia real más luxosa de toa Europa.
Mientres Gabriel siguía cola so obra, la vida de la corte tamién siguía'l so cursu, siempres brillosu y suntuosa, bailles, receiciones, fiestes… La distracción favorita d'esi sieglu yera'l teatru. Voltaire foi bien apreciáu poles sos traxedies y la so prosa, y Madame de Pompadour foi una bona embaxadora d'estos actos.
Lluis XV foi'l responsable de la destrucción de munchos de los arrogantes edificios de la dómina de Lluis XIV, pero nel interior del palaciu creáronse unes magnífiques decoraciones. Los xardinos ysobremanera'l Trianón, arriquecer cola edificación del Pabellón Francés y el Pequeñu Trianón.
Lluis XVI
Mientres el reináu de Lluis XVI, llevar a cabu delles edificaciones nel Pequeñu Trianon. Na conocida como Granxa de María Antonieta, mientres 1777-78 construyóse'l Belvedere y el Templu del Amor, siendo dambos decoraos por Deschamps. El mesmu Deschamps, decoraría de nuevu'l Teatru de la Reina, construyíu en 1779.
Fora del Pequeñu Trianon, en 1778, ígüense les fachaes del palaciu que dan al llau del parque, enguapecer con escultures. En 1787, decórase'l Pabellón de la Lanterne y en 1756 la Puerta de San Antonio.
Dempués de la Revolución
Versalles vivió l'apoxéu de la Francia de los Borbones, pero tamién la so destrucción: en Versalles establecieron los Estaos Xenerales dende 1789 hasta'l 6 d'ochobre. Nesta fecha, el palaciu foi tomáu pol pueblu y el rei y la so familia obligaos a treslladase ya instalase en París. Dende entós Versalles quedó vacíu. En 1792, tres la cayida de la monarquía, foi escaláu. Napoleón Bonaparte afalagó mientres un tiempu la idea de convertilo nel so palaciu imperial, pero Versalles yá nun se va utilizar hasta la torna de la monarquía. Lluis Felipe encargó al so ministru Camille Bachasson, conde de Montalivet la conversión del palaciu en muséu: d'esa dómina data la dedicatoria: "A toles glories de Francia".
Versalles yá namái s'utilizó de forma episódica o anecdótica. El palaciu foi'l cuartel xeneral del exércitu prusianu en 1870 mientres l'asediu de París. L'emperador alemán foi coronáu'l 18 de xineru de 1871 na Galería de los Espeyos. Nél abellugar, mientres la Comuña, Adolphe Thiers y el so gobiernu, sentándose nel xigantescu hemiciclu, nos sillones color burdeos hasta 1879. Dempués foi'l centru de les eleiciones presidenciales de la III y l'IV República. Decorar con grandes frescos que remembraben la guerra, l'agricultura, el comerciu, la industria y la paz. El Tratáu de Versalles roblóse'l 28 de xunu de 1919, que punxo fin a la Primer Guerra Mundial.
Per otra parte, Versalles, dempués de la III República, sirvió como llugar de xunta del Congresu del Parllamentu. Los asambleístas disponíen d'unos trenta departamentos qu'ocupaben una superficie de 7.000 m² na nala sur.
Dende 1875 cerca de 25.000 m² de locales, asitiaos principalmente na nala sur (entendida la galería de les batalles) fueron axudicaos al Parllamentu, dos tercios pa l'Asamblea nacional y un terciu pal Senáu. Esta axudicación formalizar por aciu una llei'l 22 de xunetu de 1879, relativa a la sede del poder executivu y les cámares de París, según la ordenanza nᵘ6-001 del 17 de payares de 1958. Esta axudicación ye coherente col proyeutu de remodelación del palaciu, denomináu "Proyeutu del Gran Versalles". Per otra parte, el senáu refugó al traviés d'una enmienda una propuesta realizada por Jean-Louis Debré de restitución de la sala de les sesiones del Congresu, consideráu como "un llugar de memoria de la hestoria parllamentaria del nuesu país".
Los museos
Los museos del palaciu de Versalles fueron creaos en 1837 por Camille Bachasson, conde de Montalivet, por orde de Lluis Felipe y son conocíos como "Muséu de la historia de Francia".
Constitúin, colos sos 18.000 m² el muséu más grande de la hestoria del mundu. El muséu contién una coleición de cuadros aconceyaos o encargaos por Lluis Felipe y tán entamaos por series históriques. Pa la so esposición, dellos departamentos fueron tresformaos en sales de muséu.
Anguaño, el muséu de la historia de Francia ta asitiáu nes nales, ente que la parte central (a esceición del pisu baxu), los Grandes Departamentos, les estancies privaes y los departamentos de la familia real fueron restauraos y pueden trate tal como yeren cuando taben ocupaos polos reis.
El caltenimientu de Versalles ye costosa, especialmente no que concierne a los sos inmensos teyaos, pero'l turismu, según los donativos, completen la subvención del Estáu pal so caltenimientu. miniaturadeimagen|417x417px|Fachada esterior.
Delles cifres
El palaciu de Versalles ta alministráu dende 1995 pol establecimientu públicu del muséu y del dominiu nacional de Versalles, que la so presidenta ye Christine Albanel, conseyera d'Estáu. Nesti establecimientu públicu trabayen 900 persones, 400 d'elles destinaes a la vixilancia. Tres millones de persones per añu visiten el palaciu, y 7 millones los xardinos, el 70% d'ellos son estranxeros.
Versalles entiende tres palacios: Versalles, Gran Trianón y Pequeñu Trianón, amás d'infinidá d'edificios asitiaos na villa: grandes y pequeñes caballerizas, hotel de los pequeños placeres, sala de Xuegu de la Palma, el Gran Común…
El palaciu de Versalles cunta con 700 estancies, 2.513 ventanes, 352 chimenees (1.252 mientres l'Antiguu Réxime), 67 escaleres, 483 espeyos (partíos na Gran Galería, Salón de la Guerra y Salón de la Paz), y 13 hai de chimenees. La superficie total ye de 67.121 m² de los cualos 50.000 tán abiertos al públicu.
El parque toma 800 hai, 300 de monte y dos de xardinos a la francesa: el Pequeñu Parque, tien 80 hai y el Trianón, 50 hai. Tien 20 km² de valles y 42 km² de paseos, con 372 estatues.
Ente los 55 estanques, los más grandes son la Gran Canal, de 24 hai, y l'estanque de los Suizos, de 180.000 m². Hai 600 surtidores y 35 km² de canalización. A tenor de los estudios llevaos a cabu por dellos Diplomáticos franceses de la Embaxada Francesa n'España, el Palaciu de Versalles cunta con un númberu de visitantes al añu qu'algama la cifra de 3.000.000 segùn afirmaba con datos oldeaos l'Embaxador Bruno Delaye y el mozu Diplómático Sacha Passy de Thellier, lo cual conviérte-y n'unu de los monumentos más visitaos d'Europa. Un programa de renovación, "el proyeutu de la Gran Canal de Versalles", foi presentáu en 2003. Dotáu con una subvención del Estáu de 135 millones d'euros pa los siete primeros años, va tardar en realizase unos 17 años y va afectar a tol conxuntu: palaciu y parque. Los trés oxetivos principales son asegurar el palaciu, prosiguir coles restauraciones y crear nuevos espacios pa l'acoyida del públicu.
Xunto col Estáu, numberosos mecenes van financiar les restauraciones. Les sos contribuciones representen el 5 % del presupuestu públicu. La fundación "American Friends of Versalles" donó 4 millones de dólares (esto ye, el 2/3 del costu total) pa la restauración de "El monte de los trés fontes", inaugurada en xunu de 2004. La sociedá Vinci financió la restauración de la Galería de los Espeyos con 12 millones d'euros. Les obres empezaron en 2013 y concluyeron cola reinauguración de la Galería'l 25 de xunu de 2014.
Palaciu Noordeinde
thumb|Vista del palaciu Noordeinde El Palaciu Noordeinde ye unu de los cuatro palacios oficiales de la familia real neerlandesa. Asitiáu en L'Haya, na provincia de Holanda Meridional, ye utilizáu como llugar de trabayu pol monarca de los Países Baxos.
Historia
thumb Hasta la invasión alemana en 1940, la reina Guillermina siguió faciendo usu frecuente del Palaciu Noordeinde. Dempués de la guerra, el palaciu foi utilizáu como residencia d'iviernu de la Reina. thumb En 1948, la seición central del palaciu foi destruyida pol fueu. Esi mesmu añu, Xuliana aportó al tronu. Xuliana prefería Palaciu de Soestdijk como la so residencia oficial, anque dellos miembros de la Casa Real siguieron utilizando les oficines del Noordeinde. Ente 1952 y 1976, l'Institutu d'Estudios Sociales allugar na nala norte del palaciu. Dempués d'una minuciosa restauración, el palaciu convertir nel llugar de trabayu de la reina Beatriz dende 1984 a 2013.
Los xardinos del palaciu tán abiertos al públicu.
Piximon
Piximon ye un personaxe ficticiu de los mangues, animes y videoxuegos de Digimon
Piximon ye bastante poderosa, teniendo en cuenta'l so amenorgáu tamañu y que nun cunta con poderes de la lluz o la escuridá. Tien el tamañu d'una pelota de futbito, con nales emplumaes proporcionalmente grandes. Otra carauterística ye la so esaxerada muletilla: siempres entrepola dalgún pi en tou lo que diz.
Actuaciones na serie Digimon Adventure
Piximon salvó a los Neños Escoyíos de Kuwagamon nel desiertu d'Etemon, cuando Agumon, perdió la fuercia moral pa digievolucionar. Tres eso, someter a un duru entrenamientu, y ayudó a Matt y Izzy a atopar los sos emblemes.
Tres el regresu de los Neños Escoyíos del Mundu Real, Piximon sálva-yos d'el so primer alcuentru colos Dark Masters a cuenta de la so vida.
Torvizcón
thumb|250px|[[Términu municipal de Torvizcón al respective de la provincia de Granada.]] Torvizcón ye una llocalidá y conceyu español perteneciente a la provincia de Granada, na comunidá autónoma d'Andalucía. En 2.016 cuntaba con 682 habitantes censaos. Ta asitiáu na parte meridional de l'Alpujarra Granadina. Llenda colos conceyos de La Taha, Almegíjar, Cástaras, Albondón, Sorvilán, Polopos y Órgiva.
Los sos cultivos principles son los almendrales, vides y figales. Magar, el so nome ye un topónimu que significa 'tierra del torviscu', planta arbustiva tenida por peligrosa que'l so nome científicu ye Daphne gnidium.
Bona parte del so territoriu atópase dientro del Sitiu Históricu de la Alpujarra. Nel términu municipal, allúguense diverses cortijaes que tienen el so orixe nes edificaes mientres el sieglu XIX.
Historia
Según dalgunos historiadores ye posible qu'esistiera un nucleu de población en dómina romana.
A partir del sieglu XVI formó parte del señoríu de don Luis Zapata, que tomaba territorios de l'antigua taha del Cehel na fastera sur de la sierra de la Contraviesa, hasta Albuñol. Tres la Rebelión de los moriscos namái quedaron dos families nel pueblu y nun foi repobláu. Más tarde, a finales del sieglu XVII, mientres el XVIII y primer terciu del XIX, foi cabeza de partíu del «Estáu de Torvizcón» o del conde de Cifuentes, polo qu'algamó títulu de villa.
Patrimonio
El pueblu tien una ilesia d'estilu mudéxar, dedicada a Nuesa Señora del Rosario, construyida con anterioridá a 1530. La nave y la capiya mayor tán cubiertes con armadures de limabordón y par y nudiellu nel entronque ente dambes. Foi quemada polos moriscos en 1568 y foi reparada en diverses ocasiones. Nel sieglu XVIII añedióse-y una nave llateral adosada con bóvedes d'arestes, comunicada por aciu arcos de mediu puntu. Cuenta nel so interior con una destacable talla policromada de la Virxe del Rosario, del sieglu XVIII y un cuadru al oleu de José Risueño representando la coronación de la Virxe, en delicáu estáu de caltenimientu.
Fiestes
Hai que destacar la fiesta de San Antón, el 17 de xineru, anque se celebra'l sábadu y domingu posterior, por que puedan asistir les persones que s'atopen fora de la llocalidá. Mientres tol añu'l pueblu curia d'un gochu que se rifa'l día de San Antón.
Francisco I
Franciscu I pue facer referencia a:
Xibia naranxa
La xibia naranxa o xibión naranxa ye un platu de xibia presente na gastronomía cantonesa. Ye un platu siu mei, anque nun se asa muncho. Suel atopase nel sur de China, Ḥong Kong y nos barrios chinos del estranxeru.
El color naranxa vien d'un colorante alimentariu que se-y añede amás de dellos adobíos, que-y dan a la xibia el sabor. Tien una testura suave-cruxente (爽, jyutping) única, davezu non atopada en nenguna otra carne.
Sírvese trociáu y acompañáu d'un mueyu alcalín de color negru llamáu 鹵水 (jyutping: lou5 seoi2) que-y da un sabor llixeramente salao. Suel aceptase que'l mueyu vien de Guangdong o Chaozhou.
Threskiornis molucca
Threskiornis molucca ye una especie d'ave pelecaniforme de la familia Threskiornithidae qu'habita principalmente n'Australia.
Subespecies
Conócense dos subespecies de Threskiornis molucca:
Piedmon
Piedmon (conocíu como "Piemon" en Xapón) ye un personaxe ficticiu de la saga Digimon. Un maestru del engañu, Piedmon ye'l más poderosu, cruel y demoníaco de los cuatro Amos Escuros. Ye conocíu tamién como'l Payasu del Infiernu.
Habilidaes
Piedmon puede controlar mentalmente les espaes que porta nel so llombu. Tamién puede adoptar munches formes, y tien el poder de tresformar oxetos en llaveros.
Actuación en Digimon Adventure
Ye'l líder y el más astutu, despiadáu y cruel de los Amos Escuros. Tien probablemente la hestoria más estensa de tolos Digimons a los que s'enfrentaron los Neños Escoyíos. Yá esistía primero que los Neños Escoyíos llegaren al Mundu Dixital y de que nacieren los Digimons Escoyíos. Piedmon enterar de que diben llegar pa salvar al mundu, ya intentó consiguir los Digi-Güevos y los Dispositivos Dixitales, pero Gennai torgar. Coyer y llevar a la Isla File, pero un Digi-Güevu cayóse-y en mediu del continente Server mientres el viaxe (el de Gatomon), polo qu'esti digimon quedóse solo hasta que Myotismon engañar y secuestru.
Década del 1800
La Década del 1800 foi la que trescurrió ente'l 1 de xineru de 1800 y el 31 d'avientu de 1809.
Piedmon
Actuación en Digimon Adventure
Los Digi-Güevos y dispositivos taben a salvo, pero Piedmon robó los emblemes y los circuitos. Devimon despintó los circuitos nel océanu, y Etemon escondió los emblemes por diversu llugares del continente Server.
Mientres los Neños Escoyíos lluchaben contra VenomMyotismon nel mundu real, Piedmon y los sos trés collacios (Metalseadramon, Puppetmon y Machinedramon) apoderar del Digimundo y formaron el Monte Espiral, compuesta d'Agua, Monte, Ciudá y Escuridá. La guaridad d'ellos atopábase nel visu del Monte Espiral.
Década del 1800
Fechos
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Tabla añal ( Sieglu XVIII - Sieglu XIX - Sieglu XX)
Piedmon
Actuación en Digimon Adventure
Cuando los Neños Escoyíos tornaron al Digimundo, fueron conociendo a cada unu de los Amos Escuros, que demostraron que teníen un poder bien cimeru al que conocieren enantes. El postreru en presentase foi Piedmon, que lo fixo so la forma d'un payasu humanu, narrando'l futuru tráxicu que diben carecer los Neños Escoyíos. Cuando revela la so auténtica apariencia, combate contra WarGreymon y MetalGarurumon y vencer a dambos y esplícalos a toos qu'a pesar de que tienen cuerpu supremu, él tien muncha más esperiencia nesi estáu y, poro, muncho más poder. Los Neños pudieron escapar gracies al sacrificiu de la fada Piximon ya internáronse nel Monte Espiral. Ellí fueron ganando unu a unu a los Amos Escuros, pero tamién se dixebraron. Tai, Kari, T.K, Sora y Izzy consiguen llegar a la cime del Monte, onde-yos espera un soldáu del exércitu de la velea de Piedmon, LadyDevimon. Al tener cuerpu perfectu, Tai ordena a T.K y a Sora que vaigan buscar a los demás mientres Angewomon y MegaKabuterimon lluchen con esti nuevu enemigu. A la fin consiguir ganar y WarGreymon, xunto con Tai, empiecen la llucha contra Piedmon. Este consigue ganalos porque Tai prohibe a Izzy y a Kari intervenir porque confía en que Matt va llegar a tiempu. Col "Conxuru Final" Piedmon acaba finalmente con WarGreymon, que cai al suelu xustu nel momentu en que apaez Matt xunto con Sora, Joe y T.K. Garurumon devuelve la vida a WarGreymon gracies al poder del emblema de l'amistá de Matt y dambos vuelven lluchar contra Piedmon. A pesar de qu'agora la llucha paez más reñida, Piedmon convierte en moñecos tantu a MetalGarurumon y a WarGreymon como a Tai y a Matt polo que los demás Neños Escoyíos deben de fuxir. A pesar del sacrificiu que fai Andromon, unu a unu los Neños Escoyíos y los Digimon van cayendo y son convertíos en moñecos. Gomamon consigue arrampuña-y el moñecu de Matt a Piedmon y consigue dá-ylo a T.K que, xunto con Kari y con Patamon (Gatomon yá yera un moñecu) entren nuna sala fuxendo del payasu. Ellí, Patamon digievoluciona en Angemon pero nun ye rival pal nivel supremu de Piedmon, que véncelu y consigue refundiar al vaciu a T.K y a Kari. Pero cola fuercia que-y da'l moñecu del so hermanu, T.K consigue fai que'l so emblema de la esperanza reaccione y Angemon superdigievoluciona en MagnaAngemon, que salva a los neños y arrampuña los moñecos a Piedmon. Cola so habilidá "Sanamientu Celestial", consigue devolver al so estáu orixinal a toos. Cuando paez que Piedmon ta acabáu, fai apaecer una enorme horda de Vilemons. Nesi momentu apaez Mimí, que trai un gran exércitu de Digimons de tol Digimundo y consiguen faer frente a los malvaos Vilemons. MagnaAngemon abre una puerta al reinu de la escuridá cola so "Puerta del Destín", qu'absuerbe a tolos Digimon escuros qu'hai nel campu de batalla. MetalGarurumon y Wargreymon ataquen a Piedmon y consiguen llanzalo a esa puerta, que se cierra al intre. D'esta forma, l'últimu Amu Escuru muerre y fai la so apaición l'enemigu final.
Enllaces esternos
List of Digimon Adventure characters
Brønderslev
Brønderslev ye una ciudá danesa perteneciente a la rexón de Xutlandia Septentrional, con 11.895 habitantes en 2012. Ye la capital y principal llocalidá del conceyu de Brønderslev. Hasta 1921 foi llamada Vester Brønderslev.
Atolón de Lae
Lae (en marxalés Lae, [lʲæ͡ɑɑ̯ɛ̯ɛɛ̯]) ye un atolón coralín de 20 islles nel Océanu Pacíficu. Forma parte del distritu de la cadena Ralik de les Islles Márxal. Tien un área terrestre de namás 1,5 km² y enzarra una llaguna de 17,7 km². Allúgase a unos 47 km al este del atolón Ujae. Tien una población cercana a los 300 habitantes.
Brønderslev
Historia
Mientres sieglos, Brønderslev foi una pequeña aldega. El so nome apaez per primer vegada na hestoria en 1305 como Wester Brøndesleff. L'aldega formaba parte de la zona rural que sirvía a la ciudá de Hjørring. El nome provién de Brunnar: un nome de varón, y el sufixu -lev: "dominiu, propiedá", polo que significaría aproximao "dominiu de Brunnar". La pallabra Vester significa "occidental", y sirvía pa estremala de Øster Brønderslev, llocalidá a 5 km al este.
Atolón de Lae
Historia
L'atolón foi reclamáu pol Imperiu d'Alemaña xunto col restu de les Islles Márxal en 1884. Depués de la Primer Guerra Mundial, la islla quedó baxo'l Mandatu del Pacíficu Sur del Imperiu de Xapón. Al final de la Segunda Guerra Mundial, Lae quedó baxo control d'Estaos Xuníos d'América como Territoriu en fideicomisu de les islles del Pacíficu hasta algamar les Islles Márxal en 1986 la so independencia.
Brønderslev
Historia
El desenvolvimientu de Brønderslev empecipió cola inauguración de la carretera ente Hjørring y Aalborg en 1832, que foi asfaltada na década de 1850. Establecióse una posada y un mercáu y a mediaos de sieglu había una pequeña comunidá d'artesanos y comerciantes. En 1871 el desenvolvimientu aumentó cola llegada de la llinia de ferrocarril ente Aalborg y Hjørring, que tuvo una estación na llocalidá. A finales del sieglu XIX yá había delles industries, pero la metá de la población entá trabayaba na agricultura. Nesta dómina apenes se devasaben los 2.000 habitantes.
Atolón de Lae
Educación
Hai una Escuela d'Educación Primaria pública en Lae. Los estudios de Secundaria han siguilos nel atolón Kwajalein.
Brønderslev
Historia
En 1921 dióse-y a la llocalidá'l privilexu de ciudá comercial (købstad) —ye una de les ciudaes comerciales más nueves— y camudóse el nome de Vester Brønderslev a a cencielles Brønderslev. Na primer metá del sieglu XX Brønderslev esperimentó una puxanza na industria manufacturera.
A principios del sieglu XX, la industria sigue teniendo importancia, pero foi superada dende los años 1980 polos servicios y l'alministración. Nesti últimu ramu, la ciudá ye sede municipal dende 1970, y en 2007 la so importancia creció al engrandase significativamente les llendes municipales.
Tren
Brønderslev ye sirvida pola estación de Brønderslev. Atópase na llinia ferroviaria de Aalborg - Hjørring Frederikshavn y ufierta Intercity a los servicios direutos a Copenḥague y Frederikshavn y servicios de trenes rexonales y dos d'Aalborg a Frederikshavn.
Partit Socialista del País Valencià
El Partit Socialista del País Valencià (Partíu Socialista del País Valencianu) foi un partíu políticu español de la Comunidá Valenciana de calter nacionalista valencianu y socialista activu mientres la Transición española.
Historia
EL PSPV celebró'l so Congresu constituyente del 2 de febreru al 3 d'abril de 1977, tres el cual fíxose públicu un Manifest Socialista del País Valencià, onde destaca'l calter nacional del País Valencianu y la so vinculación cultural a los Países Catalanes y propón la llucha pola lliberación valencianu por aciu el autogobiernu y la Estatutu d'autonomía que recuperara la Xeneralidá Valenciana. Tamién defendió'l modelu marxista, el republicanismu, el catalán como llingua histórica de la Comunidá Valenciana, l'autodeterminación y la capacidá d'establecer rellaciones con otros pueblos. Xunto col Partit Socialista de Catalunya-Congrés y el Partit Socialista de les Illes na Coordinadora Socialista dels Països Catalans.
Caltuvo dellos enfrentamientos dialécticos col PSOE por que ésti presentárase en Valencia coles sigles de Partíu Socialista Valencianu. En 1976 integrar na Federación de Partíos Socialistes, pero estremar en dos sectores en 1977 de cara a les eleiciones. Nes eleiciones de 15 de xunu de 1977 el PSPV decidió presentase en llistes separaes del PSOE y esto provocó la división del partíu; Joan Enric y Vicent Garcés formaron Unitat Socialista del País Valencià (USPV) como parte de la llista de la Federación de Partíos Socialistes col Partíu Socialista Popular d'Enrique Tierno Galván dientro de la coalición Unidá Socialista,
Per otru llau l'otru sector, lideráu por Alfons Cucó, y auspiciado por Ernest Lluch y sofitáu pol PSC, que nun pudo utilizar les sigles PSPV, allegó en solitariu xunto al Partíu Carlista del País Valencianu y Moviment Comunista del País Valencià.
Les débiles resultancies eleutorales (USPV llogró'l 4,6 % de los votos, un diputáu por Valencia y un senador por Alicante, ente que la otra plataforma solo'l 1,6 %) provocó que dambos sectores acabaren fundiéndose en 1978 cola seición valenciana del PSOE, quien a cambéu integraría bona parte de los sos dirixentes na direición del partíu y aceptaría parte del programa del PSPV. La formación que surdió de dicha unión pasó a llamase Partit Socialista del País Valencià-PSOE. Sicasí anque dellos militantes integrar nel Partit Comunista del País Valencià, el Partit Nacionalista del País Valencià o abandonaron la política activa.
thumb|left|Llista al Congresu por Valencia en 1977.
Fontvannes
Fontvannes ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ornon
Ornon ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Natalia López-Moratalla
Natalia López-Moratalla ye una catedrática universitaria ya investigadora española nes árees de Bioquímica y Bioloxía molecular.
Formación y vida académica
Llogró la llicenciatura en Ciencies Químiques pola Universidá de Granada en 1968 y el doctoráu en Ciencies, seición Bioloxía, pola Universidá de Navarra en 1972. Foi profesora axunta de Química Fisiolóxica na Universidá Complutense (1975); profesora amestada de Bioquímica y Bioloxía molecular na Universidá de Barcelona dende 1977. y catedrática de Bioquímica y Bioloxía Molecular na Universidá de Valencia dende 1981. Dende 1981 foi profesora ordinaria de Bioquímica y Bioloxía Molecular y catedrática de Bioquímica na Universidá de Navarra, au desempeñó diversos los cargos de direutora d'estudios, vicedecana, y vicerreutora. En 2013 pasó a ser caderalga emérita.
Actividá científica ya investigadora
Ostentó dellos puestos de responsabilidá n'asociaciones, comisiones y congresos nacionales ya internacionales rellacionaos coles sos actividaes investigador y docente: presidenta de l'Asociación Española de Bioética y Ética Médica» (AEBI) dende 2007; vocal del Comité de Bioética» d'España; vocal de la Comisión Nacional de Reproducción Humana Asistida», presidenta del Congresu Mundial «Espaciu Social Femenín»; miembru de la División de la Ética de la Ciencia y la Teunoloxía nel Sector de Ciencies Sociales y Humanes UNESCO; execución del informe sobre «La investigación sobre célules troncales»; esperta na Subcomisión pa la reforma de la llei d'Interrupción Voluntaria del Embaranzu; direutora del Master Centroamericanu de Bioética, Universidá del Ismu Guatemala y presidenta del Congresu Nacional de Bioética «Bioética y con ciencia celebráu en Madrid en 2009, ente otros.
Publicaciones
Espublizó documentos científicos-téunicos en prestixoses revistes como ''Comp. Biochem. Physiol, The International Journal of Biochemistry, Biochemical and Biophysical Research Communications, Revista española de Fisioloxía, FEBS Letters, Archives of Biochemistry and Biophysics y International Journal of Molecular Medicine''.
Escribió numberosos artículos en revistes científiques y capítulos de llibros nes especialidaes de Bioética, Bioloxía teórica y Antropoloxía. Ente ellos:
Ye autora, asinamesmo, de dellos llibros d'investigación y de divulgación científica:
Tamién editó llibros electrónicos, como única autora o en collaboración, ente ellos: El cerebro adolescente, El cerebro adolescente de las adiciones, ''El cerebro emocional adolescente. Equipados para la supervivencia y la felicidad, El cerebro ético. Necesariamente libres, El cerebro de la empatía y Cerebro materno. Cerebro paterno. Adaptación a estilos de vida familiar''.
Investigación interdisciplinar: Bioética, Bioloxía Teórica, Divulgación científica
Dedicó una constante atención a problemes qu'esixen un estudiu interdisciplinar, al traviés de cursos y proyeutos como: «Epigénesis regulativa del desarrollo embrionario, proceso evolutivo y génesis del hombre», «Bases antropológicas de la educación universitaria», «Biología de la personalidad humana», y «Los secretos de tu cerebro», cola realización de videos.
Good Book, and amenities of nature, or annals of historical and natural sciences
Good Book, and amenities of nature, or annals of historical and natural sciences (embrivíu Good Book) ye un llibru con descripciones botániques escritu pol polímata, naturalista, meteorólogu, y arqueólogu estauxunidense d'orixe francu-xermanu-italianu, Constantine Samuel Rafinesque y espublizáu en Filadelfia nel añu 1840.
Atolón d'Enewetak
Demientres la guerra fría Estaos Xuníos esplotó 43 bombes atómiques. Y ente 1977 y 1980 constuyó na islla de Runit la conocida como Cúpula de Runit (n'inglés Runit Dome) pa depositar tierra y desechos radiactivos. Nes prebes nucleares, cuatro islles del atolón desapaecieron dafechu.
Población
En 1999 censóse una población de 853 habitantes.
Xeografía
El primer européu qu'aportó a Enewetak foi l'esplorador español Álvaro de Saavedra el 10 d'ochobre de 1529. Llamóla la islla Los Xardinos.
En 1885 perteneció al Imperiu d'Alemaña dientru de la colonia de les Islles Marshall hasta qu'en 1914, demientres la Primer Guerra Mundial, foron prindaes pol Imperiu de Xapón. Los xaponeses alministráronles baxo’l Mandatu del Pacíficu Sur, anque dexó los asuntos nes manes de los líderes llocales tradicionales hasta l'entamu de la Segunda Guerra Mundial.
Na Segunda Guerra Mundial desendolcóse la Batalla d'Enewetak con duros enfrentamientos en tol atolón. Los principales combates foron na islla d'Engebi por atopase ellí un aeródromu construyíu polos xaponesnes en 1942. Demientres la pertenencia a Estaos Xuníos convirtiéronse nuna importante base avanzada. Depués de la Segunda Guerra Mundial, Enewetak quedó baxo'l contro d'EE.UU como parte del Territoriu en fideicomisu de les Islles del Pacíficu hasta la independencia de les Islles Márxal en 1986.
Ensayos nucleares
L'atolón d'Enewetak usóse pa prebes nucleares como parte del Campu de Prebes del Pacíficu (n'inglés Pacific Proving Grounds). Enantes de realizar los ensayos evacuaron a los residentes a otres islles, munches vegaes involuntariamente, y exhumaron los cuerpos de los militares norteamericanos muertos na Batalla d'Enewetak. Foron cuarenta y tres prebes nucleares les que s’entamaron n'Enewetak ente 1948 y 1958.
La primera bomba d'hidróxenu, de nome clave Ivy Mike, a finales de 1952 volatilizó dafechu'l castru d'Eugelab. Esta preba emplegó aviones non tripulaos y drones pa volar al traviés de la nube radiactiva y tomar muestres in situ.
Años más tarde, l'exércitu d'EE.UU comenzó a descontaminar Enewetak y otres islles. Demientres el procesu de llimpieza de 3 años y 100 millones de dólares, los militares mecieron la tierra contaminao con escombru de les islles y, sapozándolo nun cráter d'esplosión atómica na islla Runit el 5 de mayu de 1958 na preba Cactus, anubriéronlo con cementu de Portland. Esta estructura visible con forma de semiesfera blanca, que destaca ente'l verde de la vexetación, recibe'l nome de Cúpula de Runit y tien un grosor de 46 cm. La fondura del cráter caltria 9,1 m. En 1980, el gobiernu d'EE.UU declaró les islles del sur y oeste del atolón yeren aptes pa la vida humana y los exiliaos tornaron a Enewetak esi mesmu añu. Esiste un Tribunal de Reclamaciones Nucleares de les Islles Márxal pa empobinar una indemnización polos daños y lesiones poles prebes nucleares.
Educación
Hai una escuela d'educación Primaria n'Enewetak.
Nomenclatura de los ensayos nucleares n'Enewetak
Operación Sandstone
Operación Greenhouse
Operación Ivy
Operación Castle
Operación Redwing
Operación Hardtack I
Gymnorhina tibicen
Descripción
Ye de porte medianu y de color negru y blancu. Ta estrechamente rellacionada colos currawongs y les especies del xéneru Cracticus. Los colonizadores llamar asina por semeyanza cola pega común (Pica pica).
Subespecies
Entiende les siguientes subespecies:
Década del 1810
La Década del 1810 foi la que trescurrió ente'l 1 de xineru de 1810 y el 31 d'avientu de 1819.
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Tabla añal ( Sieglu XVIII - Sieglu XIX - Sieglu XX)
Oulles
Oulles ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Kailash Purryag
Entamos y formación
Nacíu na ciudá de Vacoas-Phoenix del Distritu de Plaines Wilhems nel añu 1947. Ye un descendiente Indo-Mauriciu por cuenta que'l so bisagüelu saleó dende la India a Mauriciu como trabayador non abonáu hai 150 años. Cursó los sos estudios primarios nel Shri Shamboonath Govt School y darréu realizó los sos estudios secundarios y universitarios en Mauriciu College de la ciudá de Curepipe, onde se llicenció en Derechu nel añu 1973 pasando a ser abogáu. Este mesmu añu casóse con Aneetah Purryag.
Carrera política
En 1973, empezó la so carrera política formando parte del Partíu Llaborista de Mauriciu, onde ente los años 1974 y 1976 foi miembru de la corporación municipal del Conceyu de la so ciudá natal Vacoas-Phoenix, nel últimu añu presentar por primer vegada a les Eleiciones Xenerales de Mauriciu celebraes el día 20 d'avientu de 1976, onde llogró un escañu como diputáu na Asamblea Nacional de Mauriciu.
Combretum micranthum
Combretum, sinónimu: Combretum raimbaulti Heckel, ye una planta nativa de Senegal, Sierra Lleona y Malí que crez nes veres arenoses de les corrientes d'agua. Nos sos países d'orixe recibe'l nome de kindeliba, sekhau o kassaou. thumb|240px|Detalle de les fueyes
Kailash Purryag
Carrera política
A partir del mes de xineru de 1980 entró a formar parte del gobierno de Mauriciu siendo nomáu pol Primer Ministru del país Seewoosagur Ramgoolam como Ministru de la Seguridá social, siendo al empar un añu más tarde en 1981 Xefe de la Delegación del Gobiernu pa les negociaciones por una compensación fayadiza pol Gobiernu británicu pa los antiguos habitantes exiliaos nel Archipiélagu de Chagos (conocíos como en:Chagossians), hasta'l mes de xunu de 1982. Tres les siguientes Eleiciones Xenerales nala Asamblea Nacional, celebraes el día 21 d'agostu del añu 1983, volvió presentase, convirtiéndose nel mes de xineru de 1984 en Ministru de Sanidá hasta xineru de 1986. Un añu más tarde en 1987 pasó a ser el Secretariu Xeneral del Partíu Llaborista de Mauriciu hasta qu'en marzu de 1991 foi'l Presidente del partíu políticu dexando'l so cargu a partir de marzu de 1996, tamién mientres estos periodos el día 22 d'avientu del añu 1995 foi nomáu Ministru d'Economía y Telecomunicaciones hasta'l día 22 d'avientu del añu 1997 que pasó a ser el Ministru de Rellaciones Esteriores y Comerciu, y tamién el Vizprimer ministru del país mientres el gobiernu de Navinchandra Ramgoolam. Darréu'l día 17 de setiembre del añu 2005 foi escoyíu como Presidente de l'Asamblea Nacional, asocediendo al políticu Prem Ramnah, y anovando la la so reelección nel puestu'l 18 de mayu de 2010, permaneciendo hasta l'añu 2012 por cuenta de la so dimisión, teniendo que ser asocedíu por Razack Peeroo.
Presidencia
Tres la so salida na presidencia de l'Asamblea Nacional, Kailash Purryag, debíu nala seición 28/2 de la Constitución de Mauriciu y los votos llograos na Asamblea Nacional con mayoría absoluta el vienres 20 de xunetu de 2012, anque'l Primer Ministru Navinchandra Ramgoolam y el Vizprimer ministru Rashid Beebeejaun oponer al nomamientu presentando una moción de censura, Purryag foi finalmente nomáu y investido el día 21 de xunetu como nuevu y 5º Presidente de Mauriciu, por cuenta del arrenunciu del anterior presidente Anerood Jugnauth y que la so presidencia en funciones quedó cubierta pola política Monique Ohsan Bellepeau.
Combretum micranthum
Descripción
Ye un arbustu qu'algama los 6 metros d'altor y estiéndese hasta los 15 metros. Tien fueyes opuestes, ovales y acuminaes con peciolu curtiu. Les flores son pequeñes de color blancu o rosáu, arrexuntándose n'espigues axilares.
Taxonomía
Combretum micranthum describióse por George Don y espublizóse en Edinburgh Philosophical Journal 11: 347. 1824.
Threskiornis spinicollis
Threskiornis spinicollis ye una especie d'ave pelecaniforme de la familia Threskiornithidae autóctona d'Australia y Nueva Guinea. Nun se conocen subespecies.
Kailash Purryag
Presidencia
Como nuevu Presidente de Mauriciu realizó'l so primera visita oficial al Xardín Botánicu de Pamplemousses, onde tuvo meditando frente al monumentu del ex-presidente Sir Seewoosagur Ramgoolam (más conocíu como padre de la nación en Mauriciu).
Oyeu
Oyeu ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Kailash Purryag
Vida privada
Kailash Purryag ye de descendencia procedente de la India y de Mauriciu (Indo-Mauriciu), por cuenta que'l so bisagüelu Lakshman Paryag, hai 150 años saleó dende la India hasta la Isla Mauriciu como trabayador non abonáu.
Oyeu
Tien una población de y una superficie de  km².
Kailash Purryag
Vida privada
Nació na ciudá de Vacoas-Phoenix, siendo l'hermanu mayor de siete fíos.
Casóse'l día 8 d'avientu del añu 1973 cola so esposa Aneetah Purryag, cola que tuvo una fía y anguaño son güelos de dos nietos.
Antes de llegar a la presidencia vivía xunto cola so esposa en La Caverne del Distritu de Plaines Wilhems
Purryag nel mes de xineru de 2013, viaxó xunto a la so familia nala India pa visitar Wajitpur (Patna), que yera'l pueblu de los sos antepasaos
La Fosse-Corduan
La Fosse-Corduan ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Trevélez
thumb|250px|[[Términu municipal de Trevélez al respective de la provincia de Granada]] thumb|250px|Vista de Trevélez Trevélez ye una llocalidá y conceyu español de la provincia de Granada, comunidá autónoma d'Andalucía, asitiáu na parte septentrional de l'Alpujarra Granadina, a unos 97 km de la capital provincial. Esta llocalidá llenda colos conceyos de Güéjar Sierra, Jérez del Marquesado, Bérchules, Juviles, Busquístar, Pórtugos y Capileira. La so población n' ye de habitantes. thumbnail|300px|Vista xeneral de Trevélez
Economía
La economía de Trevélez básase principalmente nel turismu, la producción de xamón, l'agricultura (principalmente la producción de tomate cherry) y la ganadería, con más de cincuenta ganaderos que curien d'unes novecientes cabeces de ganáu.
Política
Les resultancies en Trevélez de les postreres eleiciones municipales, celebraes en mayu de 2015, son:
Graminum Monographiae ... Pars. I. Paspalum. Reimaria
'''Graminum Monographiae ... Pars. I. Paspalum. Reimaria, (embrivíu Gram. Monogr., Paspalum'''), ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol médicu, botánicu y profesor universitariu alemán Johannes Flüggé y espublizáu en llatín l'añu 1810 n'Hamburgu.
Trevélez
Fauna
Dalguna de la fauna alcontrada nesta llocalidá ye:
Flora
Dalguna de la flora que puede atopase nesti conceyu ye:
Leyenda, cantares, romances y otres Lleendes
Cunten que yeren tres hermanos que cuando'l so padre morrió dexó-yos n'heriedu les sos tierres:
Toos yeren felices nes tierres del mediu, pero un día engarráronse y cada unu dir a les sos tierres. Pela nueche cunten que de lloñe se víen les lluces de los cortixos de cada unu de los hermanos con veles, d'ende'l so nome.
Tamién se cunta que nun tayo llamáu Piedra Ventana topa una cueva na cual una vegada al añu ábrese dando un pasadizo que conduz hasta un ríu soterrañu, y cunten qu'aquel qu'encruz el ríu atopará una formosa princesa mora, que-y ufiertará riqueza d'incalculable valor.
Un pastores atoparon nuna cueva na cual había un santu y avisaron a la xente del pueblu, que xubió y diéronse cuenta de que yera la Virxe de les Nieves. Coyer y traer al pueblu y asitiar na ermita y a otru día cuando fueron a vela yá nun taba. Xubieron a la cueva ónde la habíen atopáu y taba ellí, entós decidieron face-y una ermita nel Mulhacén y tolos años diben visitala'l día 5 d'agostu.
Un añu de muncha seca'l pastores del pueblu decidieron xubir a pidi-y pel mal añu que taben pasando y atoparon un charcu de llárimes a los pies de la Virxe y entós decidieron llevala de nuevu al pueblu. Nel momentu que la Virxe foi asitiada na ermita del pueblu empezó a llover.
Conopodium majus
La castañuela (Conopodium majus) ye una planta de la familia de les apiacees
Trevélez
Leyenda, cantares, romances y otres Lleendes
Cúntase que dos hermanos que vivíen nel barriu altu col so padre. Teníen una menada de vaques y entós el mayor mandó al so hermanu menor echa-yos de comer. El rapazu cuando baxó a la corrolada atopó un magüetu que nun yera so y embistió escontra él. Ésti salió corriendo a avisar al so hermanu'l cual nun-y fixo enforma caso entós foise a falar col so padre y ésti díxo-y que cuando embistiese él llanzára-y la gorra. El mozu baxó de nuevu a la corrolada y el magüetu -y embistió, él faciendo casu del so padre llanzó-y la gorra, convirtiéndose'l magüetu n'oru. El rapazu totalmente impresionáu baxu a coyer l'oru y nel momentu que lu tocó sumió l'oru y el rapazu.
Ónde anguaño atópase la llaguna Vacares, cunten qu'antaño había un xardín y una formosa princesa. Nuna parte d'esi xardín había un pasadizo que percorría tola Sierra, pol qu'entraba y salía la princesa pa nun correr nengún peligru. Anque nun pudo llibrase de les amenaces de muerte d'un moru, si nun correspondía al so amor. Pero ella yá se namorara d'un príncipe.
Conopodium majus
Descripción
Erecta, glabra, perenne d'hasta 60 cm, afila pembaxo y con tubérculos globulares so tierra. Fueyes basales bi-tripinnaes, de lóbulos elípticos a ovaos agudamente lobulaos; fueyes caulinares con lóbulos lliniales. Umbeles con 6-12 radios primarios y 0-2 bráctees; 2 o más bractéolas. Flores blanques, d'aproximao 5 mm de diámetru; pétalos obcordaos con ápiz incurváu. Frutu ovoide de crestes delgaes y confuses; estilos erectos o estendíos. Floria en primavera y branu.
Trevélez
Leyenda, cantares, romances y otres Lleendes
Un día un home de mal corazón que pasaba por ellí vio al moru y díxo-y que la princesa taba con otru home. El moru enfurecido y con muncha rabia poner en camín pa mata-y cuando llegó al xardín taba recoyendo figos y poniéndolos nuna bandexa de plata ufiertándo-ylos al so amáu príncipe y nel mesmu momentu qu'esti llevó'l figu a la boca pa come-y lo, el moru cortó-y la cabeza. La princesa empezó a llorar ensin consuelu dalgunu, dando llugar a l'apaición de la llaguna.
Cunten qu'a'l pastores valerosu y guapu apaézse-yos la princesa ufiertándo-yos figos y munchos por mieu nun quieren aceptalos. Unu que los aceptó guardar nel bolsu, y cuando baxó al pueblu echó mano al so bolsu y los figos convirtiérense en monedes d'oru.
Conopodium majus
Distribución y hábitat
N'España, Francia, Irlanda, Gran Bretaña, Noruega, Italia y Portugal. En praderíes, montes y zones baldías.
Taxonomía
Conopodium majus describióse por (Gouan) Loret. y espublizóse en Flore de Montpellier ed. 2: 214. 1886. Númberu de cromosomes de Conopodium majus (Fam. Umbelliferae) y táxones infraespecíficos: n=11
Década del 1820
La Década del 1820 foi la que trescurrió ente'l 1 de xineru de 1820 y el 31 d'avientu de 1829.
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Tabla añal ( Sieglu XVIII - Sieglu XIX - Sieglu XX)
Poyomon
Poyomon(ポヨモン) ye un personaxe ficticiu del anime y manga Digimon. El so nome provién del términu xaponés Poyopoyo (ポヨポヨ), que describe a los neños empieza a caminar.
Descripción
Poyomon tien la forma d'una simple masa allargao, llixeramente cilíndrica, de color blancu, con un par de güeyos y una pequeña boca como úniques traces.
Actuación en Digimon Adventure
Xunto al restu de los digimons escoyíos, Poyomon apaez acabante salir del digihuevo nes alcordances que fueron representaos a los neños escoyíos per mediu de Kari por qu'entendieren los fechos precedentes a la so misión.
En venciendo a Devimon, Angemon pereció y tresformóse nun digihuevo del que salió Poyomon cuando los neños escoyíos abandonaben la islla File.
En Digimon Adventure 02, un Poyomon taba ente los que reprocharon a Ken los sos crímenes como l'Emperador de los Digimon.
Walter Benjamin
Datos biográficos y pensamientu
En 1914, al españíu de la Primer Guerra Mundial, quixo apuntase, pero acabó tomando partíu pola corriente pacifista de la esquierda europea radical, que refugaba la participación y la collaboración cola que llomaben de "carnicería humana interimperialista". Benjamin fuera fuertemente impresionáu pol suicidiu de dos amigos combatientes. Empezó la traducción de les obres de Charles Baudelaire al alemán. Un añu más tarde, en 1915, matricular na Universidá de Múnich, onde conoció a Rainer Maria Rilke y a Gershom Scholem, que se convertiría nel so amigu. Aquel añu escribió sobre'l poeta románticu alemán Friedrich Hölderlin.
Quixo entrar como profesor na universidá, pero refugar por ser xudíu. Escribió L'orixe del drama barrocu alemán, onde trabayó'l conceutu de «alegoría»; con él, dexó n'evidencia la so concepción mesiánica de la vida.
Nesta etapa abrazó'l materialismu y estremó tou lo demás, y equí afirmó la so posición ante los enclinos del momentu: enxamás militaría nel sionismu nin nel comunismu nin nel fascismu. Pa él, la salvación de la humanidá ta amestada a la salvación de la naturaleza. Quedó esteláu coles obres de Marcel Proust y Charles Baudelaire, observadores natos de la vida. En 1926 morrió'l so padre y entós partió a Moscú, onde escribió un diariu y confirmó la so teoría sobre los enclinos políticos, lo cual provocó que s'aisllara por completu. Nel 29 rompió la so rellación con Asja y un añu dempués morrió la so madre: viose obligáu a hipotecar el so heriedu pa pagar les esixencies de la so muyer. Foi una etapa difícil, pero'l so romanticismu fíxo-y pensar que yera l'entamu d'una nueva vida. thumb|Placa memoria onde vivía Walter Benjamin n'Eivissa.