cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Cranberries
La banda foi unu de los grupos de rock más esitosos de los años 90 y vendió más de 14,5 millones d'álbumes solu nos EE.XX., ente que a nivel mundial la cifra xube a más de 40 millones de discos.
La banda llogró asitiar 4 álbumes nel Top 20 del Billboard 200: Everybody Else Is Doing It, So Why Can't We?, Non Need to Argue, To the Faithful Departed y Bury the Hatchet. y 20 senciellos nel puestu ocho de les llista de cantares alternativos.
Formación y primeros EP
En 1989 dellos mozos xunir col propósitu de formar un grupu: Noel Hogan (guitarra llétrica), el so hermanu Mike Hogan (baxu llétricu), Fergal Lawler (batería) y Niall Quinn (vocal). La banda nun tener nada nuevo no que se refier a orixinalidá: guitarres punk rock, cantares melodiosos y lletres risibles. El vocalista de la banda, Niall, yera quien componía los cantares. Aquella primixenia banda foi llamada orixinalmente The Cranberry Saw Us (en castellán 'l'arándanu vionos'). En realidá'l nome ye un xuegu de pallabres, yá que se pronuncia igual que The Cranberry Sauce (en castellán 'mueyu d'arándanos'), que foi'l primer nome tentativo del grupu.
Los hermanos Hogan vivíen nun llugar de Limerick llamáu Moyross (pegáu al ríu Shannon) y, n'acabando la educación obligatoria, empezaron a ayudar a los sos padres na panadería que rexentaben. Una nueche nun conciertu conocieron a Fergal Lawler, quien compartía los sos gustos musicales. Fergal (Limerick, 4 de marzu de 1971) criárase en Parteen, onde trabayaba como peluqueru col so tíu. Nesi momentu nació lo que güei conocemos como The Cranberries.
Tres la marcha de Niall Quinn de la banda, foi Dolores O'Riordan la vocalista de la banda. Ella sería quien escribiera'l cantar «Linger». The Cranberry Saw Us dexaron d'esistir cuando Dolores entró a formar parte del grupu camudando'l nome a The Cranberries.
1992 - 1993: Everybody Else Is Doing It, So Why Can't We?
En 1992 rompieron con Xeric Records y roblaron con Island Records, que cuntaba nes sos files con PJ Harvey y U2. El grupu empezó a grabar el so primer álbum, producíu por Stephen Street (Morrissey y Blur).
El 1 de marzu de 1993 publicar el primer álbum d'estudiu del cuartero irlandés, Everybody Else Is Doing It, So Why Can't We? (en castellán 'Tol mundu facer, ¿por qué nós nun podemos?'). Musicalmente, el discu funde'l pop rock tradicional británicu de finales de los 80 col folk y los ambientes místicos irlandeses. Líricamente, les sos lletres espresen un puntu de vista inocente, onde Dolores abandona'l mundu terrenal pa enfusase escontra un mundu idealista llenu d'esperanza y suaños. Nel discu predominen cantares atentos, candiales y bonables pal oyíu.
1993 - 1994: Saltu a la fama y Non Need to Argue
El 3 d'ochobre de 1994 llancen el so segundu álbum d'estudiu tituláu «Non Need to Argue» (qu'inclúi l'emblemáticu cantar «Zombie»), que darréu tuvo enforma ésitu ente'l públicu llegando a vender más de 16,7 millones de copies. El discu traía soníos nuevos entemeciendo en mayor midida'l sintetizador cola guitarra. L'álbum foi consideráu como la so obra maestra y cola que la mayoría del públicu reconocer. Nesti trabayu, más maduru ya irónicu que l'anterior, Dolores fai alusión a la infancia en munchos cantares, onde ella reconoz que los neños son el futuru del mundu, nun entiendo cómo daquién quier face-yos dañu.
El cantar a gargüelu o cantar a la tirolesa de Dolores ye una de les carauterístiques más representatives del grupu, tantu ye asina que se convirtió nuna de les máximes esponentes d'esti rexistru vocal na música popular contemporánea. El cantar «Zombie» ye la meyor carta de presentación.
La personalidá de los cantares deber a que Dolores pertenez a esi grupu de cantantes que mientres los 80 y 90 fixeron de la so interpretación vocal un preséu que ruempe colos moldes de les regles vocales melódiques, y faciéndose totalmente protagonista del cantar. Dolores tenía una voz estelante que pasaba del más mínimu xuxuriu al berru estelante en tan solo un intre, atollando la so voz ente les cuerdes y el baxu de los hermanos Hogan, y dexando constante que la so voz ye un preséu más dientro del cantar y del discu.
Nuna xira que taben faciendo, Dolores conoció a Don Burton, el productor del grupu británicu Duran Duran. Dempués d'unes selmanes xuntos comprometiéronse, concretándose a la temporada nuna polémica boda onde'l númberu de reporteros yera mayor al d'invitaos.
1995 - 1997: To the Faithful Departed y problemes internos
left|150px|thumb|Dolores O'Riordan, voz y líder de la formación dende los sos entamos. La cantante n'Australia con The Cranberries mientres 2012. L'añu 1995 foi bien prósperu pa la banda por cuenta de que los sos cantares empezaron a escuchase más nes emisores de radio, traduciéndose en mayores ventes de discos. Fixeron el so conciertu acústicu para MTV y, tantu foi l'ésitu, que na ceremonia de los MTV Europe Music Awards, «Zombie» recibió'l premiu como meyor cantar del añu y meyor cantar de rock.
Tamién cantó con Luciano Pavarotti nel conciertu benéficu Pavarotti & Friends: Together for the Children Of Bosnia en 1995. Nesti eventu Dolores cantó l'Ave Maria» de Schubert con Pavarotti, «Linger» con Simon Le Bon de Duran Duran y la tema «Nessun dorma!» de la ópera «Turandot» con tolos artistes a la fin del conciertu.
En 1997 dempués de l'agotadora y devastadora xira, la banda decidió tomase un descansu. Dolores dio tiempu pa curiar al so fíu. Fergal, pela so parte, percorrió'l mundu cola mochila al costazu; y tamién casóse cola que fuera la so novia, Lauri Guerin, n'abril. Noel quería axuntase con vieyos amigos y Mike quería ver el fútbol. A mediaos d'esi añu'l grupu volvía por fin a axuntase. Entós, decidieron participar nel álbum tributo que se taba preparando al grupu británicu Fleetwood Mac.
1998 - 2002: De Bury the Hatchet a Stars y receso musical
Mientres los últimos años del sieglu XX la banda empezó con un nuevu discu que reflexaba una reconciliación y un sentimientu de querer empezar tou dende cero. Na celebración de la entrega de los Premiu Nobel el cuartero actuó interpretando «Linger», «Dreams» y «Promises», un de los cantares que s'escucharía nel so próximu discu. El 1 d'abril de 1999 llanzóse'l cuartu álbum de la banda, Bury the Hatchet, onde s'encetaben temes como l'amor, los fíos, el matrimoniu y munches emociones. L'álbum consiguió'l discu d'oru nos Estaos Xuníos y vendió más de 7 millones de copies en tol mundu. La banda empezó una xira internacional, pero muncho más relaxada, pa nun cometer l'erru de les anteriores.
En 1999 tuvieron una apaición na serie de televisión d'Estaos Xuníos Charmed, nel capítulu She's a man, baby, she's a man. como convidaos especiales nel P3 (club de les hermanes Haliwell).
En 2001 editaron el so quintu álbum d'estudiu, Wake up and Smell the Coffee, que vendió 2,5 millones de copies.
En setiembre de 2002 editaron el discu recopilatorio Stars - The Best of 1992 - 2002, que contenía tolos sos ésitos, incluyendo dos tarrezas inéditos. El recopilatorio tuvo más ésitu que'l so anterior álbum d'estudiu, pos de fechu y, hasta'l momentu, vendió más de 3,1 millones de copies. Empezaron una xira por Europa a metá d'ochobre, que terminó n'avientu del mesmu añu.
2004 - 2008: Separación y carreres en solitariu
Dolores O'Riordan empezó a collaborar con otros músicos en 2004. Cantó Linger na película Click, en 2006. El so primer álbum como solista llevó por títulu Are You Listening?, publicáu en 2007. El segundu álbum, Non Baggage, foi publicáu en 2009.
Noel Hogan empezó un nuevu proyeutu llamáu Monu Band, del cual, el so primer álbum d'estudiu homónimu solo publicáronse unes poques copies en 2005. Formó'l grupu Arkitekt col cantante y compositor Richard Walters. Tamién tuvo realizando trabayos de producción con Supermodel Twins.
Fergal Lawler foi miembru de The Low Network, publicando'l so primer álbum en 2007. Tamién trabayó con Walter Mitty y The Realists. Amás, foi componente y productor discográficu de Last Days of Death Country.
2009 - 2015: Reunion Tour y Roses
right|150px|thumb|[[Noel Hogan guitarrista y coautor de la mayoría de cantares de la banda, tuvo problemes llegales con O'Riordan en rellación a l'autoría de los cantares de The Cranberries. Semeya: Noel Hogan tocando n'Australia mientres 2012.]]
El martes 25 d'agostu de 2009, O'Riordan confirma na radio de Nueva York 101.9 la vuelta de The Cranberries. La xira de xunta empezó'l 12 de payares de 2009 nos Estaos Xuníos y terminó a finales d'ochobre de 2010 en Iberoamérica.
En febreru de 2012, y con Stephen Street como productor discográficu, empezaron a trabayar nel so siguiente álbum. Roses, que ye'l sestu álbum d'estudiu del grupu, foi llanzáu al traviés de Downtown Records / Cooking Vinyl nos EE.XX., y de Cooking Vinyl nel restu del mundu'l 27 de febreru de 2012, vendiendo un millón de copies. Escoyóse «Tomorrow» como'l primer senciellu del álbum.
Otros cantares del discu fueron «Astral Projection», «In it together», —esta postrera como una pista adicional na versión dixital alemana del portal Amazon— y qu'hasta el momentu yeren cantares inéditos, pasaron a formar parte del repertoriu oficial del grupu, que estrenaron per primer vegada en Belfast, Irlanda del Norte, el 29 de mayu de 2013. En setiembre d'esi añu, los miembros de la banda anunciaron que se tomaríen un tiempu pa desenvolver les sos carreres en solitariu, antes de preparar un séptimu álbum d'estudiu.
N'ochobre de 2013 dar a conocer la noticia que Dolores O'Riordan entamaba aiciones llegales contra Noel Hogan, guitarrista y coautor de la mayoría de cantares de la banda. La noticia foi sopelexada pol portal Limerickleader, que publicó qu'una fonte próxima al grupu dixo que'l distanciamientu ente O'Riordan y Hogan rescamplaba, inclusive dempués de que la banda fuera retormada. El casu foi archiváu en xunetu de 2015 y el motivu nun foi sopelexáu.
O'Riordan empezó a grabar nuevu material con D.A.R.K. n'abril de 2014.
Colaptes pitius
Colaptes pitius, ye una especie d'ave Piciforme perteneciente al xéneru Colaptes. El nome "pitío" derivase del so nome mapuche pütiw, que de la mesma ye una onomatopeya del so cantar.
The Cranberries
2016 - actualidá: Something Else y muerte de Dolores O'Riordan
El 26 de mayu de 2016 el cuartetu irlandés anunció qu'empezaríen la so próxima xira por Europa. La so primer actuación foi'l 3 de xunu d'esi añu.
Un nuevu álbum acústicu, tituláu Something Else, que cunta con diez éxitos de la banda en versión acústica, más trés nueves cantares, foi publicáu'l 28 d'abril de 2017 al traviés de la discográfica BMG. La xira Something Else Tour empezó'l 1 de mayu en Polonia y remató el 6 d'ochobre del mesmu añu.
Colaptes pitius
Descripción
Cabeza pardu escura. Auriculares, mexelles y garganta café leonado. Envés y cubiertes alares pardu escuru ribeteados de blancu. Llombu blancu. Supracaudales negres con barres tresversales blanquesinas. Pechu ablancazáu con barres tresversales corites. Abdome daqué amarellentáu. Subalares y axilares mariellu leonado. Cola escura; rectrices con pintes amarellentaes. Güeyos mariellos. Mide 32-34 cm.
Hábitat
Habita n'Arxentina y Chile. Alcuéntrase-y de normal dende la zona costera hasta la precordillera, a unos 2.000 msnm, nos faldeos de cuetos y en campos abiertos arbustivos, evitando los montes y selves, nos cualos puédese-y ver a la vera d'estos.
The Cranberries
2016 - actualidá: Something Else y muerte de Dolores O'Riordan
El 15 de xineru de 2018 finó Dolores O'Riordan, lletrista, vocalista, guitarrista rítmica y teclista del grupu, a la edá de 46 años. Desconócense les causes del so fallecimientu.
Colaptes pitius
Alimentación
Busca'l so alimentu tanto nel suelu como ente les corteces de los árboles y arbustos, a los cualos cute col so fuerte y robezu picu pa furar la madera, mete-y la so llingua cilindrica y prinda inseutos y les sos canesbes.
Vuelu
El so vuelu ondulante, consiste nunos 5 aleteos y depués un entamo coles ales zarraes, en forma alternada.
Nial
A diferencia del costume normal de los carpinteros nidifiquen nel interior de dalgún tueru lo cual facer por esceición, el pitio prefier faelo en fuexos de ribayos, fasteres serrapatoses o caminos cortaos, onde cava un furacu fondu. La niarada consta xeneralmente de 5 o 6 güevos, de tamañu de 30x24 mm. aproximao.
Cantar
El so cantar suena paecíu a "pitío" y ye bien carauterísticu. La creencia popular del sur de Chile afirma que ye un anunciu de visites.
Gillian Vigman
Gillian Vigman ye una actriz risible estauxunidense. Vigman ye más notable pola so participación nel repartu recurrente de MADtv. Tamién protagonizó nel ABC la comedia, Sons & Daughters. Na actualidá, Vigman tien un papel de sofitu na serie de televisión The Defenders como Jessica.
Biografía
Vigman nació'l 28 de xineru de 1972 en Nueva Jersey, onde asistió a la Escuela Pingry. Vigman graduóse na Universidá Colgate en 1994. Ente qu'en Colgate, Vigman foi una de los primeros miembros de carbonizaos Goosebeak, de la escuela de la so improvisación compañía de comedia. Darréu, Vigman empezó la so carrera profesional na comedia de Chicago trabayando pa la empresa The Second City. Antes de xunise al repartu de MADtv, Vigman dir de xira con The Second City nacional de Turismu de la empresa nel añu 2000, pa llanzar la so temporada 20 º aniversariu.
Pino del Oro
Atópase allugáu na contorna d'Aliste, al oeste de la provincia de Zamora, nuna zona cercana a la frontera con Portugal y bañada pel ríu Duero.
Gillian Vigman
Biografía
Vigman ta casada col músicu Dave Gibbs, miembru de la banda Low Stars. Ellos tuvieron el so primer fíu, un neñu, en setiembre del 2009.
Pino del Oro
El so territoriu atópase enclaváu nel parque natural d'Apuertes del Duero, un espaciu natural protexíu d'especial curiosu turísticu. El so cascu urbanu caltién amueses de la so arquiteutura tradicional en piedra, siendo'l so principal edificiu la ilesia parroquial de San Juan Bautista. A lo llargo del regueru de Fuentelarraya, atópase una antigua zona minera con numberoses estructures d'estracción y manipulación de mineral pal llogru d'oru y que fueron realizaes polos romanos escontra los sieglos I ya II de la nuesa era. La construcción estrella d'esta llocalidá ye la ponte de Requejo, construcción singular en fierro de principios del sieglu XX que xunió les contornes d'Aliste y Sayago.
Gillian Vigman
MADtv
Vigman apaeció per primer vegada en MADtv nel octavu episodiu de la octava temporada nun sketch llamáu "The Bachelor Real". Ella ye namái'l segundu miembru del repartu pa tar presente na temporada anterior enantes de xunise al repartu recurrente regular. Namái Daniele Gaither, quien apaeció nun sketch na segunda temporada enantes de fichar pol repartu na temporada nueve, llogró esta distinción.
Pino del Oro
Topónimu
Esti conceyu camudó la so denominación de «Pinu» pol de «Pino del Oro», por aciu l'alcuerdu, de 11 d'ochobre de 2002, de la Xunta de Castiella y Lleón. El procedimientu foi empecipiáu por alcuerdu del so conceyu, sofitáu cola unanimidá de los seis conceyales presentes, de los siete que componíen la corporación, tres el cumplimientu de toles formalidaes oportunes como son el trámite d'información pública, la solicitú d'informe a la Diputación Provincial de Zamora y los informes favorables de la Real Academia de la Historia y de les universidaes de Valladolid y de Llión. D'esta forma resultó acreditáu que'l cambéu de denominación afacer a la tradición histórica y que la denominación propuesta nun coincide nin produz tracamundiu con otres denominaciones yá esistentes.
Símbolu
120px|left|Escudu municipal de Pino del Oro. L'escudu heráldicu municipal foi aprobáu'l 10 de marzu de 2001 col siguiente blasón:
Allugamientu
190px|thumb|left|Situación del conceyu de Pino del Oro na [[provincia de Zamora.]]
Pino del Oro asítiase nel suroeste zamoranu. Falta 45 km de Zamora capital.
Pertenez a la contorna d'Aliste. Intégrase dientro de la Mancomunidá Tierra del Pan y el partíu xudicial de Zamora.
El so términu municipal atópase dientro del Parque Natural d'Apuertes del Duero, un espaciu natural protexíu de gran curiosu turísticu.
Historia
thumb|Detalle del mapa Spain & Portugal, realizáu en 1864 por Keith Johnston, nel que puede reparase Pinu Los primeros asentamientos humanos nel términu de Pinu daten de la Edá del Fierro, dómina na que se fecha la esistencia d'un castru na paraxa de la Ciguadeña. Darréu, na zona d'El Picón atestiguóse la esistencia d'un asentamientu romanu, surdíu a raigañu del conxuntu mineru qu'hubo en dichu paraxa na dómina del Altu Imperiu romanu.
Yá na Edá Contemporánea, cola creación de les actuales provincies en 1833, Pinu foi adscritu a la provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, que, como toles rexones españoles de la dómina, escarecía de competencies alministratives. Un añu dempués quedó integráu nel partíu xudicial d'Alcañices, En 1897 foi rematáu'l proyeutu pa construyir la Ponte de Requejo, que xuniría Aliste y Sayago, y que debe'l so nome al diputáu Federico Requejo Avedillo, que foi clave en realizar les xestiones por que'l proyeutu pudiera salir alantre. Dichu ponte, empezó a construyise en 1913, siendo rematáu ya inauguráu en 1914.
Pinu dependió del partíu xudicial d'Alcañices hasta qu'esti foi suprimíu en 1983 y los sos conceyos trespasaos pa engrosar el Partíu Xudicial de Zamora. Tres la constitución de 1978, Pinu pasó a formar parte en 1983 de la comunidá autónoma de Castiella y Llión, en tanto conceyu integráu na provincia de Zamora.
Zona minera aurífera de Pino del Oro
La Zona Minera de Pino del Oro» ye un conxuntu mineru clasificáu na dómina altoimperial romana. Na so redolada detectáronse los asentamientos de «El Picón», «La Ciguadeña» y «Los Castros». Los dos primeros pertenecen al conceyu de Pino del Oro y el terceru en Castro de Alcañices (Fonfría).
El Picón apaez mentáu na bibliografía especializada dende'l sieglu XVIII, anque con distintos nomes, ente ellos los de «Pagu de Sedilla», «Ermita de San Gil» y «cuetu de San Gil». La Xunta de Castiella y Lleón inventarió finalmente esti xacimientu col so nome actual y protexendo d'esta forma una estensión de terrén de 0’8 hai.
El contestu históricu d'estos asentamientos, rellaciónase direutamente col reináu d'Augusto, dómina na que l'oru convertir nun recursu estratéxicu, básicu pal caltenimientu del sistema monetariu esistente. Por ello dende Roma y al traviés del fiscu, empezar a controlar les zones mineres auríferas, ente les que taríen les alcontraes n'Asturies, Gallaecia y el norte de Lusitania. Na esplotación de les mines emplegar a la población indíxena como mano d'obra, que realizó esti trabayu como parte de la tributación que s'impunxo a les civitates.
N'El Picón, de resultes de diverses prospecciones realizaes, apaecieron distintes materiales como la fíbula de Alésia, monedes o una tabla de bronce nel que se contién un pactu d'hospitalidá que foi fechada nel añu 27 d. C. El Picón, como asentamientu mineru romanu, tendría una cronoloxía paralela a esti documentu de bronce.
Toa esta zona minera foi oxetu d'un itinerariu arqueolóxicu señalizáu.
Ponte de Requejo
thumb|200px|Ponte de Requejo o ponte de Pinu sobre'l ríu [[Duero.]]
La ponte de Requejo», popularmente conocíu como «ponte de Pinu», construyir pa salvar el pasu del ríu Duero y del so serrapatosu valle, dexando una cómoda y fluyida comunicación ente les llocalidaes zamoranes de Pino del Oro y Villadepera.
Esti viaductu de fierro d'empiezos del s. XX foi noticia a nivel nacional pola so depurada téunica, guapura y prestaciones, lo que-y significó ser un verdaderu finxu na evolución histórica de les víes de comunicación de Zamora y d'España.
100 años dempués, la ponte de Requejo sigue cuntando con una especial aureola, impresa pol so especial calter d'obra arquitectónica singular, amparada principalmente pola espectacularidá del so llixeru y vistosu diseñu. Circunstancia que, de la mesma, ye enguizada pola ensin igual singularidá y guapura del so territoriu d'acoyida, el Parque Natural d'Apuertes del Duero.
La so construcción, realizáu conforme al diseñu del inxenieru español José Eugenio Ribera Dutaste, supunxo la superación n'España de los parámetros de lluz y altor de les pontes presistentes, yá que cuntó con 120 y 90 metros respeutivamente.
77 Aquarii
77 Aquarii ye una xigante naranxa de tipu espectral K1III, enantes catalogada como K2.5IIIb. Tien una temperatura efectivo de 4628 ± 25 K, magar otru estudiu amenorga tala cifra a 4581 K. Relluma con una lluminosidá 13 vegaes mayor que la lluminosidá solar. Tien un diámetru 6 vegaes más grande que'l del Sol, polo que'l so tamañu ye «pequeñu» pa una estrella de les sos carauterístiques; Pólux (β Geminorum) —la xigante naranxa más próxima al Sol— ye un 66% mayor ente qu'Arturu (α Boötis) ye 4 vegaes más grande. Presenta una metalicidá —bayura relativa d'elementos más pesaos que'l heliu— daqué más alzada que la solar ([Fe/H] = +0,16). Al igual que'l Sol, nun tien nenguna compañera estelar.
Esiste cierta evidencia de que 77 Aquarii puede ser una estrella variable, polo que recibe, tocantes a variable, la denominación provisional de NSV 14358.
Giro d'Italia 1963
La 46ª edición del Giro d'Italia apostar ente'l 19 de mayu y el 9 de xunu de 1963, con un percorríu de 21 etapes y 4063 km, que'l vencedor completó a una velocidá media de 34,774 km/h. La carrera empezó en Nápoles y terminó en Milán.
Tomaron la salida 120 participantes, de los cualos 86 terminaron la carrera.
Vito Taccone foi unu de los grandes protagonistes d'esti Giro d'Italia, amosándose imparable nes etapes de monte. Foi'l vencedor de la clasificación monte, en pasando'l primeru por 12 de los 17 puertos puntuables de la carrera. Tamién ganó cinco etapes, cuatro d'elles siguíes, incluyendo los finales n'alto en Oropa y Leukerbad. Probablemente en parte por cuenta del so combatividad, Diego Ronchini perdió la maglia rosa en beneficiu de Franco Balmamion na 12ª etapa.
Na contrarreló de la 16ª etapa, con victoria d'Adorni, que metíase asina de llenu na llucha pola clasificación xeneral, Ronchini llograba recuperar el lideralgu. Pero una vegada más, tou diba decidise nes últimes etapes montascoses, nesti casu la 18ª y la 19ª. Na primera d'elles, con victoria del otrora ganador del Giro Arnaldo Pambianco, Adorni facer col lideralgu, pero Balmamion llogró entrar en meta al so llau, polo que la so ventaya amenorgar a tan solo 22 segundos na clasificación xeneral. Na etapa con final en Moena, con seis dificultad montascoses, Taccone llegó a meta en solitariu, con una sólida ventaya sobre'l restu de competidores, magar nun resultaba un home peligrosu de cara a ganar el Giro. Esi honor apostar ente Balmamion y Adorni, resultando vencedor el primeru, que non solo recuperó los 22 segundos que-y dixebraben de la maglia rosa, sinón que lu sacó más de dos minutos al so rival. D'esta forma, Franco Balmamion llograba'l so segundu Giro d'Italia consecutivu, una vegada más ensin ganar nenguna etapa.
La participación estranxera nesta edición amenorgar a apenes 13 ciclistes, de los cualos el meyor foi l'únicu español presente, Jaime Alomar, ganador de la 3ᵉʳ etapa, 2º na 7ª por detrás de Defilippis en llegando a meta escapaos xunto a otros dos corredores, y 15º na clasificación xeneral final.
La Barre (Altu Saona)
La Barre ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Nunchaku
thumb|280px|Dientro d'un mesmu tipu de nunchakus puede haber distintes presentaciones. Equí dellos nunchakos distintos anque del mesmu tipu El nunchaku (xaponés: ヌンチャク nunchaku) (chinu: 雙節棍 shuāng jié gùn, 兩節棍 liǎng jié gùn, o 二節棍 èr jié gùn) ye una de les armes tradicionales de les artes marciales asiátiques formada básicamente por dos palos curtios, xeneralmente d'ente 30 y 60 cm xuníos nos sos estremos por una cuerda o cadena. Tamién recibe'l nome de sosetsukon o nisetsukon anque comúnmente ye más conocíu como nunchaco, linchaco o a cencielles chaco. En dellos países de fala hispana ye conocíu como barra doble. El nunchaku ye principalmente usáu n'aiciones de cuto y bloquéu; sicasí puede ser usáu como complementu a delles téuniques de barríos, atrape, desarmes, luxación y estrangulamiento.
Con llixeres variaciones na so forma, tamién ye emplegáu nes artes marciales filipines col nome de tabak-toyok. La mesma téunica de Bruce Lee colos nunchakus foi aprendida del so alumnu, y maestru d'estes artes, Dan Inosanto.
El sansetsukon (三節棍 sān jié gùn, d'orixe chinu) ye una arma similar al nunchaku, pero con trés vares en cuenta de dos.
Historia
Sobre la invención del nunchaku, hai trés hipótesis bien reconocíes. La primera diz que yeren utilizaos poles muyeres pa baxar los frutos más altos de la copa de los árboles, llanzándolos escontra riba por que rompieren la unión ente'l tarmu y el frutu. La segunda diz que yeren utilizaos como brida pa los caballos; y d'últimes tamién se diz que foi utilizáu pa esbillar l'arroz, dixebrando'l granu de la paya, cutiendo con ellos les espigues puestes nuna malla.
Esta arma tien un gran númberu de variaciones. Les más importantes son la que podría dicise ye la so arma hermana o cayáu de tres seiciones proveniente de China, el Sansetsukon, y el Sanbon Nunchaku, que ye bien paecida al Sansetsukon namái que nesta les seiciones de madera son del mesmu tamañu que nel nunchaku. Otra versión d'esta arma, el Kuruman-Bo, que ye un Bo (o cayáu llargu de 183 cm) con una cuerda n'unu d'el so estremos que lu xune a un cachu de madera más pequeño de 30 cm, ye un arma bien pocu conocida. Otres variantes d'esta arma son: el Yon-Setsukon, que nun ye más qu'un nunchaku de cuatro seiciones onde caúna d'estes ye de la metá de les d'un nunchaku común y el Sanhokon que ye como un nunchaku común dende que la so cuerda o cadena sale otra con otra seición de madera igual a les otres dos. Una última variante meyor conocida en China ye'l Sanchaku que ye una arma de tres seiciones de madera que s'usa pa bloquéu-ataque. Teniendo en cuenta qu'esisten nunchakus "asimétricos" ye dicir con un palu llargu y otru curtiu, y como diz l'artículu que yera usáu poles muyeres pa baxar los frutoa de los árboles altos, ¿sería quiciabes posible qu'esta ferramienta, antes de ser usada n'artes marciales fora usada pa collechar frutos y dixebrar les granes de les espiga [tría] como se fai col mayal européu? La parte más meridional del territoriu xaponés actual son les islles Ryu-Kyu. Pero non siempres pertenecieron al Imperiu Xaponés. Les Ryu Kyu tán formaes por unes seis docenes d'islles y un ensame de castros y peñascos, siendo Okinawa la islla principal. Nel añu 1478 gobierna nesti reinu'l Rei Shoshin, que promulgó distintos edictos prohibiendo les armes a los llabradores, pescadores y polo xeneral a les clases populares, atopándose desarmaos y a mercé de los bandíos y soldaos opresores, lo que provocó qu'empecipiaren unos sistemes de defensa aprovechando los preseos ya instrumentos del trabayu del campu y de la pesca.Los llabradores d'estes islles, grupu social mayoritariu, toparon nes sos ferramientes de trabayu l'oxetu que precisaben, tresformándoles n'armes d'ataque y defensa. Asina buscaron una doble faceta a les sos nunchaku (mayal), kama (focete), seiryuto (machete); suburi (azada), eiku (remu), bo (palu), o'l tonfa.
En China
Acordies cola lleenda, el creador de los nunchakus ye'l fundador emperador Zhao Kuangyin, quien la desenvolvió mientres buscaba una arma cola cual atacar a les fuercies enemigues: una arma que-y dexara barrer al oponente o romper les armes d'esti según la so armadura. Más tarde esti tipu d'armes arrobinar al sur, concretamente a Okinawa y Filipines, dende onde s'estendió escontra'l Xapón.
Debíu al pasu de los años hubo cambeos nel tamañu y estilu de los nunchakus. Dellos entusiastes utilizar de 72 cm de llargor total, ensin tomar en cuenta la cuerda o cadena d'unión.
En Xapón
El nunchaku ye una arma d'orixe chinu implementáu nel sistema d'artes marciales xaponeses del Kobudo, más específicamente na islla d'Okinawa. Orixinalmente yera utilizáu como una ferramienta de trabayu polos llabradores (mayal) y sirvía pa esbillar l'arroz (dixebrar el granu de la paya) cutiendo con ellos les espigues puestes nuna malla. En 1609 prohibir a esti llabradores l'usu d'armes, y tres los constantes ataques de los samurái, quien robaben y primíen a los llabradores, empezar a usar ferramientes de trabayu pa defensa, creando asina'l kobudō d'Okinawa, casi coles mesmes que'l karate, que se creó col mesmu fin pero ensin considerar l'usu d'armes.
El nunchaku componer de dos vares de forma cilíndrica que son de la midida del antebrazu del prauticante, xunir n'unu de los sos estremos ente sigo con una cadena o lluria de la midida de la contorna de la muñeca. Esto dexa axilosos y rápidos movimientos dinámicos, qu'en xunto cola masa de los palos traen una gran inercia que puede ser mortal al cutir.
Estructura
Como nel casu de los tridentes o Sai (arma) y la Tonfa o macana, el llargor de los palos del Nunchaku, tienen de dexar la proteición completa del antebrazu, y les sos dimensiones tienen de ser acordes al cuerpu del usuariu.
Efectividá
Ye considerada una arma efectiva nuna persona bien entrenada, por cuenta de la gran coordinación que se precisa pa remanalo a velocidá. La efectividá nel cuto vien dada pola velocidá instántanea del estremu (que va depender de la fuercia aplicao) y la durez, pesu y perfil del material con que ta construyíu. Aplicar pa dar golpes a les manes, piernes, tueru y na cabeza del oponente. O bien como complementu a atrapes, luxaciones, barríos, llanzamientos y estrangulaciones. En movimientu'l nunchaku puede algamar na metá del arcu tanxente de la so trayeutoria, velocidaes de más de 100 km/h pudiendo quebrar una mano, un craniu o una pierna. El llargor de la cuerda ye más o menos d'unos 4 deos de llargor.
Caltenimientu de los nunchaku
Pal nunchaku de madera ye aconseyable (anque non puramente necesariu) llimpiar el nunchaku con un pañu amugáu n'aceite d'oliva o cualesquier otru tipu d'aceite vexetal pa faelo más bono de garrar y p'evitar que se descolore, calteniendo'l color orixinal (una y bones la capa d'aceite sustitúi al barniz perdíu) pero cuidáu, si nun s'aplica bien puede quedar pegañosu. Al cutir oxetos de gran durez la madera del nunchaku puede astillarse y estes estielles pueden estropiar les manes. Pa evitar esto, puede envolubrase curioso celofán d'oficina (ye anchu, llixeru, de perfil delgáu, tresparente y bien resistente una vegada pegáu) alredor de la exa en forma d'espiral. Esto tien de faese con cuidu y perfeccionase pa evitar burbuyes d'aire y los relieves producíos por males dobladures. D'esta forma nun precisa ser tratáu con aceite y nun va haber posibilidá de que salten estielles. Pa prevenir la gastadura de la cera de nailon de les cuerdes puede revistise tamién les estremidaes onde hai mayor resfregón.
Una alternativa a la cinta de celofán ye la cinta aislante que s'espurre llevemente y fai más fácil endolcar en forma d'espiral alredor de los palos. Ye tamién resistente al mugor (sudu) y apurre una superficie meyor pa ser garrada que la cinta del celofán.
Ríu Nalón
El Ríu Nalón (yá conocíu na Antigüedá col nome de Naelo o Naelus) ye, con 145 kilómetros de llonxitú, el más llargu de los ríos que nacen y muerren n'Asturies. Naz na Fonte la Nalona, que brota cerca'l cumal d'El Puertu en Tarna, a 1.440 m. d'altitú, tien un caudal mediu de 56,40 m³/s y desemboca ente San Esteban (Muros) y L'Arena (Sotu'l Barcu).
Nunchaku
Caltenimientu de los nunchaku
Los nunchaku xuníos por aciu cadena o con movimientu per mediu de balines na parte cimera de los palos, tamién pueden ser aceitaos pa prevenir el ruiu, una y bones la gastadura d'estes partes puede causar qu'unu de los palos esprender. La ventaya de los nuchaku xuníos con cable ye que'l desgate ye más bultable y asina pueden prevenise accidentes.
Ríu Nalón
Dende la so nacencia al mar, atraviesa los conceyos de: Casu, Sobrescobiu, Llaviana, Samartín del Rei Aurelio, Llangréu, La Ribera, Uviéu, Grau, Les Regueres, Candamu, Pravia, Sotu'l barcu y Muros.
La so conca dispón d'una gran reserva de carbón, que les sos principales esplotaciones atópense nel conceyu de Llangréu. Traviesa llocalidades dedicaes a l'agricultura y ganadería: Tarna, Pendones, La Foz, Bezanes, Sotu, Veneros, Casu, &c. Dende Sotrondio hasta'l mar, yera habitual que les sos agües s'escureciesen pola mor del usu del so caudal pa los llavaderos de les cuenques mineres de Llangréu y Mieres. Por esti usu, les truches tornaben hacia les fontes del ríu, au la pesca yera más abondosa.
Nunchaku
Llegalidá
La posesión del nunchaku ye illegal en munchos países, como España, Australia, Canadá, Chile y el Reinu Xuníu (les lleis anti-nunchaku nel Reinu Xuníu fueron aprobaes nel añu 1991). La llegalidá nos Estaos Xuníos varia en cada estáu. Por casu la posesión del nunchaku ye illegal en Nueva York, California y Massachusetts, pero n'otros estaos nun lu ye. En Nueva York, l'abogáu Jim Maloney empecipió un pleitu pidiendo declaración que les lleis non pueden usase pa prohibir la posesión d'un nunchaku, nel so propiu casu, pa usu pacíficu en disciplina d'artes marciales. El nunchaku non necesariamente ye de madera, tamién hai nunchakus de PVC, plásticu o metal, y nun ye necesariamente lluria, tamién esisten nunchakus xuníos por una cadena.
Ríu Nalón
El Nalón siempres foi un atractor de población y fonte de riqueza. Na Edá Media había cuatro territorios diferenciaos alredor de la so conca: el valle de Casu, au conflúi col Ríu Orllé, el territoriu uvieín, la comarca de Candamu, y finalmente'l territoriu Sauto, dende'l Candamu hasta la mar, na estaya ente Muros y la sierra Gamonéu, qu'a entamos del sieglu XII empecipia a alternar col nome de Pravia. Mentanto'l sieglu XVIII proyeutóse facelu navegable pa favorecer el treslláu del carbón dende la incipiente conca minera hasta Xixón, pero Xovellanos, que tenía contempláu esi proyeutu, considerólu inviable.
Nunchaku
Estilu llibre o freestyle
frame|Movimientos freestyle de nunchaku. L'estilu llibre del nunchaku, mayormente conocíu como freestyle, empezó coles exhibiciones de l'arma de parte de Bruce Lee, nes sos películes, nos años 1960 y 1970. Dende entós prauticantes de tol mundu vieron nel freestyle una nueva forma d'espresión.
Ríu Nalón
Etimoloxía
El so nome camudó a lo llargo los tiempos. Estrabón ye'l que fai la primer mención d'esti ríu que consigna como Melsos; pero ye enforma probable, según opinión de José Manuel González, que'l tal Melsos nun seya más qu'una helenización de Naelus o Nailos que ye como apaez en Ptoloméu nun intentu de trescribir el nome del ríu que cuerre per tierres ástures, acasu *Náelo o *Nelo.
Nunchaku
Estilu llibre o freestyle
El freestyle nunchaku nun ye un arte marcial, más bien ye una coreografía, entá cuando en munchos torneos d'artes marciales hai categoríes d'estilu llibre.
Ríu Nalón
Etimoloxía
Nos documentos del reinu asturianu apaez como Nilo,-onis (constatación ensin dubia d'influxu bíblicu), con variantes del tipu Nalo, -onis que s'avera a l'actual espresión Nalón. Nesta probablemente s'entrecrucen delles influencies fonétiques ente les qu'hai de solliñar la exercía pol verbu asturianu nalar ‘nadar’, esnalar ‘mover les ales’.
El mesmu González, sospecha qu'atopámosnos énte una base indoeuropea *NER, *NAR, con posibles variantes *NEL, *NAL, y significáu de ‘agua’, que desplicaríen el nome de dalgunos ríos asturianos.
Cursu altu
Tres el so nacimientu, y depués de percorrer dellos kilómetros, a l'altura Campu Casu, forma, pol relieve kársticu del terrén, la Cueva Deboyu, pa volver a la superficie más p'abaxu de l'aldea de Les Yanes, nel mesmu conceyu de Casu. A l'altura de Coballes, nun llugar agora somorguiáu na cola'l pantanu de Tañes, recibe pela izquierda les agües del ríu Caliao. Tres travesar el conceyu de Sobrescobiu y dexar atrás los pantanos de Tañes y Rusecu empobínase pal conceyu de Llaviana, onde pasa al llau d'El Condao y podemos ver el famosu Torruxón, una obra medieval del sieglu XIV, de planta rectangular con paredes a base de mampostería y sillares, con ventana y escudu. Y unos kilómetros más abaxo, El Puente d'Arcu, que ye un puente romanu de datación incierta.
Nunchaku
Enllaces esternos
FREESTYLE:
Ríu Nalón
Cursu altu
Depués traviesa Samartín del Rei Aurelio, nel que recibe pela izquierda, ente más otros, les agües del ríu de Santa Bárbola. Tres travesar el conceyu de Llangréu, nel que s'amiesta coles agües que-y apurre'l ríu Candín pela so oriella derecha, entra nel d'Uviéu per Veguín.
Cursu mediu
El cursu mediu empecipia nel conceyu d'Uviéu, conceyu pel qu'atraviesa llocalidaes con Udrión, Lluniego, o Pintoria. Abandona'l conceyu uvieín pa pasar pal de La Ribera, nel que s'alcuentra la presa que-y apurre agua a la central térmica de Soto Ribera y nel que recibe, pela izquierda, les agües que'l ríu Caudal trae dende los conceyos de Morcín y Riosa, Mieres, Ayer y Ḷḷena. De vuelta n'Uviéu, y tres pasar per tierres de les parroquies de Puerto y Caces llega a Trubia, ú recibe pela izquierda les agües del ríu homónimu. Dende ellí hasta la xuntura col ríu Nora, a l'altura del pueblu moscón de Tahoces, el Nalón, embalsáu por dos vegaes nes preses del Furacón y de Priañes, fai de frontera ente los conceyos d'Uviéu y Grau. Tres amestase coles agües del yá citáu Nora, que lu aborda pela derecha, sigue, camín del mar, per tierres del conceyu de Grau.
right|thumb|200px|Fonte la Nalona, llugar de nacencia del ríu Nalón (puertu de Tarna, Casu).
Cursu baxu
El Nalón sigui'l so cursu pelos conceyos de Candamu y Pravia. Nesti últimu, cerca'l pueblu de Forcinas, recibe pela izquierda'l ríu Narcea, que trai l'agua de los conceyos de Cangas del Narcea, Allande, Tinéu, Miranda y Somiedo ente más otros. Col caudal mui aumentáu pol importante aporte del Narcea, pasa a la vera la villa de Pravia, que queda a la so derecha, y empobina hacia'l mar. Envuelve l'isllote d'Arcubín, cubiertu anguaño de plantes de quivi, y tres pasar perbaxu de la vieya ponte de la N-632, forma la ría de San Esteban. Depués de dexar la villa y puertu de San Esteban a la manzorga y la villa de L'Arena a la mandrecha muerre mansulino nel mar Cantábricu, tres percorrer, como yá se dixera, 145 kilómetros y tener recoyío les agües de los 4.839 km² que formen la conca hidrográfica del Nalón-Narcea.
Afluentes
La complexa rede d'afluentes del Nalón desendólcase fundamentalmente pela esquierda, que ye per onde recibe los ríes que drenen les cordoleres allugaes ente'l Puertu Tarna al este y el de Lleitariegos al oeste. Los afluentes que recibe pela drecha son curtios y caudalosos pola cercanía de les sierres de Pandemules y Xiblatiella y del Cordal de Ponga, siendo'l más importante'l ríu Nora con 98 Km. de recorríu.
Pela esquierda
thumb|right|250px|El [[ríu Narcea na so xunión col ríu Nalón.]]
Pendones
Pendones ye una aldea de la parroquia de Sobrecastiellu nel conceyu asturianu de Casu.
Alcuéntrase a 11,00 km d'El Campu, la capital del conceyu, a un altor mediu de 760 msnm y tien una población de.
Ladinu (dixebra)
Ladinu puede facer referencia a:
Festuca
Festuca ye un xéneru de gramínees (o poáceas) distribuyíes nes rexones templaes y en montes de rexones tropicales. Entiende unes 200 especies, munches de les cualos considérense escelentes forrajeres y cultívense pa tal fin. miniaturadeimagen|474x474px|Festuca pratensis.
Henri Becquerel
Biografía
Fíu d'Alexandre-Edmond Becquerel (qu'estudió la lluz y la fosforescencia ya inventó la fosforoscopia) y nietu d'Antoine César Becquerel, unu de los fundadores de la electroquímica.
Festuca
Descripción
El xéneru Festuca inclúi a yerbes perennes, con fueyes planes, convolutas o conduplicadas y espiguillas dispuestes en panojas.
Henri Becquerel
Investigaciones científiques
Nel añu 1896 afayó una nueva propiedá de la materia que darréu se denominó radioactividá. Esti fenómenu producir mientres la so investigación sobre la fluorescencia. Al asitiar sales d'uraniu sobre una placa fotográfica nuna zona escura, comprobó que dicha placa se ennegrecía. Los sales d'uraniu emitíen una radiación capaz de travesar papeles negros y otres sustances opaques a la lluz ordinario. Estos rayos denomináronse nun principiu rayos Becquerel n'honor al so descubridor. Tamién esti personaxe gracies a les sos pervalibles investigaciones y descubrimientos fixo apurras al modelu atómicu.
Festuca
Descripción
Les espiguillas son pauci- o plurifloras, estruyíes lateralmente, con raquilla articulada percima de les glumas y ente los antecios. Les glumas son llinial-llanceolaes o llanceolaes, agudes, desiguales, siendo menor la gluma inferior. Les lemmas son llanceolaes o oblongo-llanceolaes, membranoses o papiráceas, arredondiaes nel envés, 5-nervadas, agudes, xeneralmente aristadas nel ápice. La lemma ye bicarenada. Les flores son hermafrodites o bien, les cimeres masculines. Los estames son 1 a 3, los estilos son curtios con estigmes plumosos. El cariopse ye oblongu o llinial.[cita
Henri Becquerel
Investigaciones científiques
Amás realizó investigaciones sobre la fosforescencia, espectroscopia y l'absorción de la lluz. thumb|left|Imaxe d'una plancha fotográfica de Henri, que foi espuesta a la radiación d'un sal d'uraniu. Vese claramente la solombra de la [[Cruz de Malta asitiada ente la placa y el sal d'uraniu]] Ente les sos obres destaquen:
Festuca
Hábitat y distribución
Son gramínees próximes a Lolium bien espublizaes y capaces d'afaese a los más diversos tipos de suelos y climes, bien resistentes al apatayo, agresives, invasivas y persistentes. Son plantes pioneres que sobreviven onde munches especies maderices nun son capaces de faelo y constitúin en delles árees l'únicu alimentu disponible. Delles especies tán afeches a suelos grebos, caliares, arenosos, yelsosos, salobres o tóxicos, con escesu d'aluminiu, cobre, mercuriu y otros metales. En zones apropiaes formen praderíes trupes.
La so distribución ye mundial, sacante en L'Antártida.
Henri Becquerel
Investigaciones científiques
Tamién foi gallardoniáu con:
Festuca
Taxonomía
El xéneru foi descritu por Carlos Linneo y publicáu en Species Plantarum 1: 73–76. 1753. La especie tipu ye: Festuca ovina L. El nome del xéneru deriva del llatín y significa tarmu o brizna de paya, tamién el nome d'una meruxa ente la cebada. El númberu cromosómico básicu del xéneru ye x = 7, con númberos cromosómicos somáticos de 2n = 14, 28, 35, 42, 56 y 70, yá que hai especies diploides y una serie poliploide. Cromosomes relativamente "grandes".
Híbridos intergenéricos
Describiéronse híbridos intergenéricos (notogéneros) ente Festuca con Vulpia (× Festulpia Melderis ex Stace & R.Cotton), con Lolium (× Festulolium Ascher & Graebn.) y con Bromus (× Bromofestuca Prodan)
Plagues y enfermedaes
Delles especies son parasitadas por hongos endófitos como Neotyphodium, Acremonium o Claviceps, que se distribúin por tola planta sacante los raigaños y que produz sustances tóxiques alcaloides venenoses pal ganáu, qu'en cantidá elevada producen la muerte, siendo tamién la causa d'albuertos y anomalíes físiques como pesu baxu, malformaciones o nanismu.[cita
Dvin
250px|thumb|Capitel de l'antigua catedral de Dvin, recuperada mientres los trabayos de escavación Dvin (n'armeniu: Դվին; en griegu: Δουσιος, Τισιον) yera una gran ciudá comercial, la capital d'Armenia nel Alta Edá Media. Les sos ruines tán asitiaes na provincia de Ararat, cerca del pueblu del mesmu nome. Foi incluyida na llista del patrimoniu de la Humanidá de la UNESCO l'añu 1995.
Foi construyida en 335 por Cosroes III d'Armenia, sobre les ruines d'un antiguu asentamientu y fortaleza del segundu mileniu e.C. Dende entós la ciudá convertirse na principal residencia de los reis armenios de la dinastía arsácida. Llegó a tener una población d'unos 100 000 habitantes, que se dedicaben a toa clase d'oficios y artes, artesaníes, comerciu, pesca, etc. El 13 de febreru del añu 863, un terremotu dexó un saldu de dellos miles de muertos. Trenta años dempués, el 28 d'avientu del 893, un terremotu entá más devastador dexó un saldu de 70 000 muertos. En 1236, la ciudá foi dafechu destruyida polos mongoles.
Nombre
Fuentes lliteraries antigües armenies cuasi siempres dan el nome de l'antigua ciudá de Dvin como Dwin o Duin. Autores posteriores favorecieron la denominación Dvin, que ye la forma más común emplegada na lliteratura académica. La pallabra ye d'orixe pérsicu y significa la llomba.
Robert G. Vignola
Biografía
Robert Vignola creció nel estáu de Nueva York. Empezó la so carrera cinematográfica en 1906 como actor cola productora Kalem Studios faciendo cine mudu, y en 1911 realizó la primera de les 87 películes que dirixó.
Como actor, unu de los papeles más notables de Vignola foi'l de "Judas Iscariote" nel filme de 1912 From the Manger to the Cross. Como direutor, probablemente les sos meyores películes fueron la producción de gran presupuestu de 1922 When Knighthood Was in Flower, y The Scarlet Letter, de 1934.
Andrographis paniculata
Andrographis paniculata ye una especie de planta melecinal perteneciente a la familia de les acantacees.
Ye una planta yerbácea que crez a la India y Sri Lanka. Anguaño ye llargamente cultivada nel sur d'Asia, onde s'utiliza pal tratamientu de delles enfermedaes infeicioses poles sos propiedaes antibacterianas. Les fueyes y los raigaños utilícense básicamente con fines melecinales na medicina tradicional india o "Ayurveda".
Descripción
Ye una yerba añal erecta con sabor bien amargoso toa ella. Ello ye que na India conoz la planta col nome "Maha-Tita", lliteralmente "rei de los amargos", y en Malasia, conózse-y como "Hempedu Bumi" que lliteralmente significa "la fiel de la tierra", yá que ye una de les plantes más amargoses de la medicina tradicional india.
Propiedaes
Emplegar con fines melecinales como: astrinxente, estomacal y alexifármaco y más apocayá estúdiase como opción nel tratamientu de la fibrosis pulmonar.
Bernardo Fernández Pérez
Bernardo Fernández Pérez ye un políticu español del PSOE.
Llicenciáu en Derechu pola Universidá d'Uviéu, participó representando al PSOE na ponencia téunica qu'ellaboró l'anteproyectu del Estatutu d'Autonomía para Asturies (1979-1982). Foi Diputáu de la Xunta Xeneral del Principáu d'Asturies na llexislatura provisional (1982-1983) y na I (1983-1987), II (1987-1991) ya III (1991-1995).