cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
There Will Be Blood
Desenvuelvo
thumb|right|Paul Thomas Anderson y Daniel Day-Lewis en 2007. El periodista d'investigación Eric Schlosser lleó la novela ¡Petroleu! y mercó los derechos pa producir una película basada nel llibru, entós el direutor Paul Thomas Anderson averóse-y pa trabayar na cinta. El direutor tuvo trabayando n'otru guión pero nun pudo terminalo, entós decidióse a lleer «¡Petroleu!», cuando empezó a trabayar con Schlosser, el direutor yá tenía 150 páxines de guión escrites. Tres un tiempu d'investigación, el direutor renombró l'adaptación a There Will Be Blood.
Anderson yá trabayara col actor Daniel Day-Lewis y escribió el guión de la película puramente por que'l personaxe sía interpretáu por Day-Lewis. L'actor aceptó participar cuando'l direutor ufiertó-y el papel y apurrió-y una copia del guión. Nuna entrevista pal The New York Observer, Day-Lewis dixo que'l motivu pol qu'aceptó'l papel foi porque'l direutor atopábase realmente comprometíu col proyeutu y los personaxes.
La productora Joanne Sellar esplicó que la película yera malo de financiar, una y bones los estudios piensen que nun ye una tema apta pa una película de gran presupuestu. Precisáronse dos años pa financiar el proyeutu. Nel casu de los actores, pal personaxe del fíu de Daniel, el direutor buscó una persona que fuera capaz de disparar y conocer la vida «nesi mundu», refiriendose a l'actividá petrolera. Pa la construcción del so personaxe, Day-Lewis empezó modificando la so voz y pallo el direutor unviára-y grabaciones de delles películes y documentales rellacionaos a la tema. L'actor lleó amás cartes d'emplegaos y estudió fotografíes.
Rodaxe
thumb|right|L'actor Paul Dano en 2008. La fotografía principal empezó en xunu de 2006 en Marfa, Texas, duró 10 meses. Los Ánxeles foi otra de les locaciones de la cinta, pero la mayoría de les secuencies fueron grabaes en Texas. El direutor camudó al actor Kel O'Neill por Paul Dano, pos nun diariu dar a conocer que Day-Lewis amedranaba al actor pola so intensa carauterización dientro y fora de filmación. Más tarde Day-Lewis y el direutor negaron que fuera asina.
Banda sonora
Anderson quedó impresionáu col trabayu de Jonny Greenwood nel documental Bodysong y pidió-y trabayar pa la película. Greenwood aceptó realizar la banda sonora, magar que de primeres duldaba, el compositor de Radiohead dedicar mientres tres selmanes a componer la música. N'avientu de 2008 la banda sonora de Greenwood foi nomada na edición 51 de los Pemios Grammy na categoría de meyor música en película, televisión y otru mediu.
Receición y crítiques
El sitiu web Rotten Tomatoes tien rexistrada una calificación de 8.4/10 basada nel 91% de reseñar. En Metacritic tien una calificación de 93/100 basada en 41 reseñes. El críticu Andrew Sarris definió la película como «un llogru impresionante en representar la realidá d'un eventu pasáu, en gran parte con un usu llamativu d'actores aficionaos y extras. Na revista Premiere destacóse l'actuación de Day-Lewis y definióse como única. Nuna reseña del New York Times Manohla Dargis esplicó que «la película ye primero de too una obra d'arte peracabada, una que tesciende'l contestu históricamente tirante de la so realización y tien una estética placentera». La revista Esquire tamién destacó'l trabayu del protagonista. Richard Schickel nuna reseña pa la revista Time catalogó a There Will Be Blood como «una de les más orixinales películes estauxunidenses». Schickel tamién la escoyó como una de los diez meyores del añu 2007. Nel diariu The Times, el críticu James Christopher allugó a la película como una de los meyores 100 na so llista d'abril de 2008, solo debaxo del clásicu Casablanca.
Delles crítiques positives, pero menos emponderadores, falaron del final de la película. Roger Ebert, por casu, dixo que la película «ye fácil llamala xenial, pero nun ta seguro del so grandor. Foi filmada nel mesmu llugar que No Country for Old Men y tien les sos imperfecciones». En 2014, Peter Walker de The Guardian escribió que «pue que la escena final nun sía la peor del cine recién, pero ye quiciabes la más inflada». Dende 2008 la película ta incluyida nel llibru «1001 películes que ver antes de morrer».
Sciurus niger
La esguil foín oriental (Sciurus niger) ye una especie de royedor esciuromorfo de la familia Sciuridae.
Esti esguil tien una llarga cola que solmena cuando ta alteriada. Aliméntase principalmente d'abiyotes, que son riques en taníns, que caltienen a los esguiles llibres de viermes parásitos: ascárides y taenies.
Esti esguil paecer al esguil gris (Sciurus carolinensis) pero ye de mayor tamañu. L'esguil foín prefier hábitats más abiertos, ente que l'esguil gris prefier árees cubiertes d'árboles. L'esguil foín atropa nos sos güesos y nos sos dientes porfirina, que produz un color rosa y colloráu brillosu nos güesos y los dientes cuando éstos reparar so la lluz ultravioleta.
Alcuéntrase distribuyida por tola parte oriental d'América del Norte.
Subespecies
Describiéronse les siguientes subespecies:
Avance
Avance foi un periódicu editáu n'Uviéu a partir del 15 de payares de 1931, y al que-y daba puxu'l Sindicatu d'Obreros Mineros d'Asturies, (SOMA). El so primer direutor foi Antonio Ortega, un republicanu; como redactor xefe Ignacio Lavilla, un independiente d'izquierdes, y como alministrador Amador Fernández, socialista.
Nos primeros tiempos nun yera un diariu especialmente combativu, lo que provocaría les protestes del Sindicatu, llegando a cambiar de direutor, pasando a ser Juan Antonio Suárez. Pero'l verdaderu cambéu vendría de la mano de Javier Bueno, un periodista madrilán que-y daría un conteníu más combativu y que tomaría la direición del periódicu a partir del 1 de xunetu de 1933.
Esi tonu de llucha que-y aporta Javier Bueno diría algamando más puxu hasta la Revolución d'Ochobre de 1934, que sería afalada dende les sos páxines. Suspendíu depués de la Revolución, tornaría a la cai a partir del añu 1936, obligando'l llevantamientu del Coronel Aranda, n'Uviéu al entamu de la Guerra Civil Española, a treslladar la so redaición a Xixón, onde utilizaría la imprenta d'El Comercio.
Nel diariu Avance collaboraríen redactores como los citados Javier Bueno y Ignacio Lavilla y tamién otros como Ovidio Gondi (Ovidio González Díaz), Juan Antonio Cabezas y como artista gráficu Goico Aguirre.
Avance sacaría l'últimu númberu'l día 20 d'ochobre de 1937, coincidiendo col final de la Guerra Civil n'Asturies.
Copa del Rei de fútbol 1928-29
La Copa del Rei de 1929 foi la 27ª edición del Campeonatu d'España de fútbol. Foi apostáu del 8 d'avientu de 1928 al 3 de febreru de 1929, una selmana primero qu'empezara el primer Campeonatu Nacional de Lliga, motivu pol cual modificáronse les feches habituales del tornéu.
Nél participaron el campeones y subcampeones de los campeonatos rexonales apostaos na primer metá de la temporada nun total de 32 equipos pa crear un cuadru d'eliminación direuta. Los campeonatos de Cataluña, Centru, Guipúzcoa y Vizcaya, presentaben un tercer participante pa completar el cuadru.
El campeón foi'l Real Club Deportivo Español empobináu por Jack Greenwell, con Ricardo Zamora como'l so xugador emblema, y que consiguía asina'l so primer títulu nacional en ganando al Real Madrid Foot-Ball Club. El Athletic Club apoderaba'l palmarés del tornéu con nueve títulos, siguíu de los ocho del F. C. Barcelona y los cinco del Real Madrid F. C., acopando dichos tres equipos'l palmarés xeneral.
Equipos clasificaos
Pa esta edición el númberu d'equipos foi aumentáu a 32 escuadres, asina tamién s'aumentar la nómina de les federaciones territoriales qu'unvien a los sos representantes a la competición. Nesti casu fueron la Federación Navarra de Fútbol (independizada del campeonatu guipuzcoanu) y la Federación Canaria de Fútbol les que presentaron a los so campeones rexonales, el Atlético Osasuna de Pamplona y al Marín Fútbol Club de Les Palmes, anque finalmente esti postreru nun se presentó a la so eliminatoria col Elche CF.
Fase Inicial (Dieciseisavos)
Xuégase una ronda eliminatoria d'ida y vuelta na que se suman los goles de dambos partíos, en casu d'igualdá xugaría un partíu de desempate en campu neutral. Los partíos d'ida xugaron los díes 8 y 9 d'avientu, y la vuelta'l día 16 del mesmu mes. Los desempates fueron xugaos el 18 y el 19 d'avientu.
Final
La quinta y última ronda del tornéu foi apostada pol Real Club Deportivo Español de Barcelona y el Real Madrid Football Club. La final apostar a partíu únicu nel Estadiu de Mestalla de Valencia el día 3 de febreru de 1929. El partíu acabó 2 a 1 a la fin del tiempu reglamentariu, dándo-y el so primer títulu al equipu catalán nel conocíu como «partíu de l'agua» por cuenta de la fuerte agua socedida mientres l'alcuentru.
Mia Sara (actriz)
Mia Sara (Brooklyn Heights, Nueva York; 19 de xunu de 1967), nacida como Mia Sarapocciello, ye una actriz d'Estaos Xuníos conocida poles sos actuaciones como actriz de repartu en numberoses películes xuveniles na década de los 80 y 90.
Biografía
Mia Sarapocciello nació nun barriu de New York y ye fía de Jerome Sarapocciello y Diana, una pareya dedicada a la fotografía. Mia asistió a la Ann's School en Brooklyn, Nueva York.
Carrera
Mia Sara tuvo la so primer oportunidá al actuar xunto a Tom Cruise nel filme Lleenda de 1985, interpretando a la nueva princesa Lilly. Foi bien acoyida pola so actuación na dupla con Matthew Broderick en Ferris Bueller's Day Off ("Un espertu en diversión"). En 1994 actuó destacablemente como Melissa Walker nel filme Timecop xuntu Jean Claude Van Damme qu'atraxo bones crítiques polo que ganó un premiu Saturno como meyor actriz de repartu. Darréu trabayó interpretando'l rol de la Princesa Langwidere nel filme Les Bruxes de Oz (2011) del direutor Leigh Scott.
Vida personal
Mia Sara tuvo casada con Jason Connery (fíu de Sean Connery) dende 1996 hasta l'añu 2002, y tuvieron un fíu nacíu en 1997 llamáu Dashiell Quinn. Dende 2010 ye pareya de Brian Henson, socesor y fíu de Jim Henson, creador de The Muppets, col cual tien una fía.
Mikael Akerfeldt
Lars Mikael Åkerfeldt (pronunciáu [ˈoːkərˌfɛlt]), ye un músicu suecu conocíu por ser el guitarrista, vocalista, llíder y compositor cabezaleru de la banda de Death Metal Progresivu apellada Opeth, na qu'axunta dellos estilos talos que'l rock progresivu, blues, jazz, ente otros, como los estilos clásicu y folk nes guitarres, y enforma, nos interludios acústicos de les canciones de so.
Enantes d'entrar n'Opeth, Mikael Åkerfeldt yera vocalista n'otru grupu formáu nel añu 1988, nomáu Eruption, proyeutu fináu en 1990, momentu nel que Mikael Åkerfeldt entró nel so grupu actual, Opeth.
Anguaño, Åkerfeldt ta casáu con Anna, la so moza dende va tiempu, cola que tien dos fíes, Melinda y Mirjam. Tamién tien trés gatos.
Aficiones
Una de les aficiones d'Åkerfeldt ye atropar música de los 70, amestando escuridá y psicodelia, con clares harmoníes nomaes "escures", a les que fai referencia nos cantares "Blackwater Park", Still life" y "Master's Aprentices".
Influyencies
Una de les sos figures más influyentes ye Ritchie Blackmore, antiguu guitarrista de bandes perconocíes como Deep Purple y Rainbow.
Equipu
El so equipu ye: Guitarres PRS (Paul Red Smith) Amplificadores Laney, cuerdes D'addario, pues Dunlop y pastielles Seymour Duncan.
Guitarres llétriques
PRS Custom 24 Gibson Flying V ('67 Reissue), PRS Custom 24 (Blue Flame Top), PRS Custom 24 (Black Quilt), PRS Custom 24 (Black), Fender Stratocaster 1975 (Black), Fender Stratocaster 1972 Reissue (Natural), Gibson Les Paul Standard (Tobacco Sunburst), B.C. Rich Mockingbird (Black), PRS 22 fret Modern Eagle (Grey Flame Top), PRS Modern Eagle Single Cut 24 Fret (Wine Flame Matt Top), Gibson SG Standard 1961 Reissue, PRS Custom 22 12-String (Black), PRS Singlecut (Black Quilt),
Guitarres acústiques/cuerdes de fierro
Guitarres clásiques/nylon
Amalio Burguet 3am (cedar top) Landola CT/2/w
Amplificadores
Laney GH100L with cabinet, Laney VH100R Laney VC30 Fender 1000 Rocpro 300px|thumb|Ruisrock 2008, Turku.
Discografía
Opeth
1995: Orchid 1996: Morningrise 1998: My Arms, Your Hearse 1999: Still Life 2001: Blackwater Park 2002: Deliverance 2003: Damnation 2003: Lamentations (DVD direutu) 2005: Ghost Reveries 2007: The Roundhouse Tapes (album direutu) 2008: Watershed
Gustos
Los sos gustos culinarios van dende la cocina italiana, griega y sueca, magar que-y presta comer de too. Pa beber presta-y el vinu tinto, corona, Cocacola Diet, agua y café européu.
Lizé Santana
Lizette Santana, conocida como Lizé ye una cantante, compositora, productora y actriz estauxunidense d'orixe dominicanu.
Biografía y carrera artística
Nel añu 2005, Lizé, xunto a les sos hermanes, estableció una empresa de manexu, que llamó Rocstar, Inc., onde nesi entós remanaben les carreres de maquillistas, direutores de videos, estilistes, compositores y otros artistes. Nel 2008, la so empresa evolucionó a un sellu discográficu llanzando'l album “Entá Suañu en Ti | I Still Dream of You” de Lizé Santana nel branu del 2009 y faciéndola la primer muyer, dientro de la industria musical del mercáu Llatín, que sale por mediu'l so propiu sellu independiente. L'álbum debutó en iTunes, Rock Llatín ‘’New and Noteworthy’’ (Nuevu y Notable). Lizé collaboró xunto al multi-instrumentista, compositor y productor Fernando Perdomo (Mika, Juanes, Jennifer Lopez, Soraya, Jorge Moreno, Paulina Rubio). Otros músicos notables que contribuyeron fueron Derek Cintron n'arreglos de batería, el guitarrista R.J. Ronquillo (Ricky Martin - MTV Unplugged) y el compositor Mexicanu Miguel Luna quien tamién a compuestu p'artistes como Luis Miguel y Ricardo Arjona.
En setiembre de 2009, Lizé Santana foi convidada a cantar nos premios Latin Pride National Awards (Los Premios Nacionales del Arguyu Llatino Estauxunidense), que reconoz a personalidaes y celebridaes Llatines estauxunidenses dientro de les industries del Deporte, Cine, Música, Educación y Moda. Dellos gallardoniaos fueron la Miss Universu Amelia Vega, el beísbolista de grandes lligues Sammy Sosa, y el ganador d'un Premiu Pulitzer l'escritor y activista social Junot Díaz ente otros.
En Xineru del 2011, llanza'l so senciellu "Besos" y el so correspondiente videu musical, sol nome de Lizé, que ye una versión curtia del so nome real. Lizé decide reclamar el nome, como apaez enantes en creitos de películes y en grabaciones in-edites fechaes dende'l 2005, por razones de marca, como ella mesma esclárianos nel so sitiu oficial. "Siento que Santana ye un nome d'enforma pesu nel mundu de la música y a la mio gústame crear el mio propiu nome y la mio propia plataforma", afirma.
Lizé tamién anunció que va tar llanzando dos senciellos mas n'Español de primeres del añu, enantes de llanzar el primer senciellu nel branu del so álbum tou n'inglés, programáu pa llanzase na seronda.
thumb|220px|Lizé Santana y Fernando Perdomo nel conciertu Chrystal Hartigan Presents Songwriters Showcase - Payares de 2009.
Estilu Musical é influencies
La so música fuciona tonos tantu orgánicos como etéreos, foi clasificada dientro de los xéneros pop rock, folk rock, rock en castellanu y pop llatín. Carauterizada por Preséu de cuerda cuerdes murnies y harmoníes vocales; testures instrumentales que sirven como telón de fondu a lletres llenes d'emociones y valentía, conxugando metaforas, ironía y xuegu de pallabres.
Ella acredita a los sos padres pol so ampliu horizonte musical. Les sos coleiciones de discos incluyía artistes dende Los Beatles, Blondie a Juan Luis Guerra. Como adulta, otres influencies de Lizé inclúi la cantautora canadiense Sarah Mclachlan, les cantantes estauxunidenses Tori Amos y Ani Difranco como tamién les cantantes baladistas Amanda Miguel, Isabel Pantoja y Rocío Dúrcal.
Sellu independiente
Ser propietaria del so propiu sellu discográficu establez a Lizé Santana, dientro de la industria musical, como la primer muyer artista nel Mercáu Llatín estauxunidense, d'habese llanzáu independientemente. Esta independencia, tamién-y dexa llibertá artística. Como por casu, nel so álbum Entá Suañu En Ti | I Still Dream of You (2009), Lizé co-produjó, co-iguó la música, tocó dalgunos de los preseos, foi productora executiva, y tamién s'envolubró nel arte y diseñu del discu. Adicionalmente, gústa-y collaborar na direición de les sos videos musicales y conceutos fotográficos.
Cine y actuación
Lizé demostró interés na industria del cine. Mientres en Nueva York estudió artes dramátiques y actuación en  The School for Film and Television, anguaño llamada  New York Conservatory for Dramatic Arts (Conservatoriu de Nueva York p'Artes Dramátiques). Nel 2008, actuó como'l personaxe de Jenny nel curtiumetraxe "Mamnoh Love", un drama sobre una nueva arabe atrapada ente la cultura tradicional de los sos padres y les sos decisiones personales de la vida. Tamién participó nel llargumetraxe "Dos veces Ana" (2010), dirixíu por Sergio Giral.
Activismu social
Lizé Santana creó la organización y fundación ‘’Dream of You’’, una organización ensin fines d'arriquecimientu, col fin de contribuyir a la educación dende una perspeutiva de motivación é inspiración a estudiantes de les escueles primaria y secundaria, per mediu de traer a personalidaes del mundu artísticu y deportes a les escueles a falar, inspirar y motivar a los estudiantes a siguir los sos suaños y llegar al so máximu potencial. La fundación tamién reconosera a maestros quien impactaron positivamente les vides de los sos estudiantes. Los maestros son nomaos polos estudiantes. Pa fortalezer la so organización, Lizé xunióse a la organización del productor llexendariu Quincy Jones, "The Quincy Jones Musiq Consortium", una organización que xune a líderes dientro del sector educativu é industria musical pa compartir recursos, contactos y la pasión pola música y educación.
Copa Mundial de Fútbol de 2006
La Copa Mundial de la FIFA Alemaña 2006™ (FIFA Fußball-Weltmeisterschaft Deutschland 2006™, n'alemán) ye la XVIII edición de la Copa Mundial de Fútbol y tuvo llugar n'Alemaña, ente'l 9 de xunu y el 9 de xunetu del 2006. Ésta ye la segunda vez que'l país, campeón en tres oportunidaes, organiza'l tornéu, darréu que yá lo fixera en 1974.
Equipos participantes
300px|thumb|Equipos participantes na Copa Mundial.
Árbitros
Hai 21 árbitros designaos pal mundial.
Nina Persson
Nina Elisabet Persson ye una cantante sueca, vocalista del grupu de pop suecu The Cardigans. Nina trabayó en proyeutos solistes, fora del grupu. Cantando en solitariu formó un grupu, llamáu A Camp, y collaboraron nel discu tributo a Serge Gainsbourg tituláu Monsieur Gainsbourg Revisited. Tamién collaboró col grupu de rock Sparklehorse.
Nina Persson tamién trabayó como actriz; el so debú cinematográficu foi na película Om Gud vill, llanzada en 2006.
Fixo una collaboración especial col grupu galés Manic Street Preachers, nel cantar "Your Love Alone Is Not Enough" del álbum Send Away the Tigers. Esti cantar foi votada "Cantar del añu" pela radio holandesa KXradio.
Anguaño, a parte de proyeutos con The Cardigans, Nina tamién trabaya con A Camp col que llanzó dos álbumes d'estudiu. El so primer álbum como solista tituláu Animal Heart llanzar en febreru de 2014 pol sellu independiente británicu Lojinx.
Vida personal
Nina Persson casóse col músicu y compositor norteamericanu Nathan Larson el 16 de xunu del 2001. N'ochobre de 2010 convertir en madre. El so fíu llámase Nils.
Cantares y senciellos
Amás de los trabayos con The Cardigans y A Camp, hai dellos cantares nes que participó escribiendo y cantándoles.
Intereses
El cantar "Live And Learn" del discu Long Gone Before Daylight tuvo nel segundu episodiu de la primer temporada de Grey's Anatomy, nel añu 2005. Nel episodiu tituláu El primer corte ye'l más fondu (The first cut is the deepest).
NGC 2388
NGC 2388 ye una galaxa espiral (S) alcontrada na direición de la constelación de Xéminis. Tien una declinación de +33° 49' 08" y una ascensión recta de 7 hores, 28 minutos y 53,5 segundos.
la galaxa NGC 2388 afayóse en 4 de febreru de 1793 por William Herschel.
República del Rif
La República del Rif (en rifeñu: ⵜⴰⴳⴷⵓⴷⴰ ⵏ ⴰⵔⵔⵉⴼ; n'árabe: جمهورية الريف, treslliteráu Tagduda n Arrif ) foi un estáu norteafricano independiente. Delles tribus confederaes de la rexón montascosa del Rif adoptaron esi nome pa designar al territoriu independizáu d'España mientres la sangrienta guerra que realizaron contra esta potencia, ente 1921 y 1926 (Guerra del Rif). Dacuando recibe'l nome de República Confederada de les Tribus del Rif, pero esta denominación nun foi oficial. La república foi eslleida'l 27 de mayu de 1926 por fuercies españoles y franceses dempués del desembarcu d'Alhucemas.
Reinu de Nekor
El Reinu de Nekor (bereber: Tagldit n Nkor) foi un emiratu na zona del Rif (Marruecos), cola so capital primeramente en Temsammane pero más tarde en Nekor. Foi fundáu nel añu 710 Himyari, por un inmigrante de Yeme, Salih ibn al-Mansur, por concesión califal. Convirtió a les tribus bereberes al islam. Sicasí los bereberes cansar de les restricciones de la relixón, y espulsar. Pocos años dempués, la fuercia militar del islam fíxose notable y los bereberes camudaron d'opinión y esti gobernante tornó y a partir d'esti momentu la so dinastía, la Banū Salih, gobernó la rexón hasta 1019.
El Rif antes de la colonización
Antes del establecimientu de los colonizadores franceses y españoles, Marruecos taba nominalmente sol imperiu d'un sultán que gobernaba al traviés d'una estructura estatal conocida col nome de majzen (lliteralmente, ‘almacén'), que podría traducise por corte'. El sultán, amás de ser monarca absolutu, tenía'l títulu de príncipe de los creyentes (amīr al-mu'minīn), una denominación tradicionalmente reservada a los califes (los reis de Marruecos tres la independencia del país en 1956 caltuvieron esti títulu, que nengún otru gobernante musulmán utiliza). El sultán yera, por tanto, xefe políticu y espiritual de Marruecos.
El Rif, rexón montascosa de cultura mayoritariamente bereber nel noroeste del sultanatu, pertenecía de llenu al Bled ye-Siba. Como otros territorios independientes del sultán, nun tenía una estructura de poder centralizada sinón un ensame d'aliances creaes a partir d'estructures tribales y lligues polítiques a dellos niveles (comunidá, fraición, cla, tribu, confederación). L'órganu de decisión en cada unu d'estos niveles yera l'asamblea (ayraw en rifeñu; ŷamā n'árabe), formada polos representantes de la comunidá, qu'escoyíen, xeneralmente por un periodu añal, a un xefe (shayj o amgar). La tribu más importante del Rif a principios del sieglu XX yera la de los Ait Wariaghel, conocida na historiografía española como Beni Urriaguel (del so nome árabe, بني ورياغل bani waryaghel).
La guerra del Rif
thumb|300px|Ruines d'una base militar española en Tanaqob.
Los españoles enfusaron nel Rif de primeres realizando pactos colos xefes llocales y estableciéndose en pequeñes posiciones que xeneralmente teníen la forma de blocaos. Nun s'alloñar descomanadamente de Melilla, la so retaguardia. En 1921 les tribus del Rif central sulevar sol mandu d'Abd el-Krim, notable de los Ait Wariaghel, xusto nel momentu en que les tropes españoles aventurar a establecer posiciones más ventureres y desarimaes. Delles posiciones fueron duramente atacaes, nuna campaña que duró tol branu de 1921 y que remató nuna grave derrota española en Annual. Esta victoria rifeña dio entamu a una guerra que s'enllargó hasta 1926. La rebelión rifeña foi finalmente derrotada gracies al desembarcu d'Alhucemas.
Proclamación de la República del Rif
Dempués de la victoria d'Añal nel branu de 1921, Abd-el-Krim sintióse más seguru d'entamar y desenvolver conducentemente'l movimientu rifeñu, surdíu a lo llargo de la guerra, pola razón de que'l Rif foi lliberáu poles manes dures del Haraka. La falta d'un exércitu regular rifeñu coherente y la falta d'un organismu que coordinara ente tribus, tamién la xestión de la so propia economía y alministración, llevaron a Abd-el-Krim a celebrar democráticamente un congresu xeneral, onde estudiara, evaluara la situación dempués de la victoria y va establecer nueves ferramientes pa un movimientu más sólidu. El planteamientu foi aceptáu con un gran entusiasmu polos rifeños, asina fueron convidaos a participar los representantes de les cabilas.
La xunta tuvo llugar el día 18 de setiembre de 1921, Abd-el-Krim empezó con un gran discursu, onde faló de la rellación ente el Rif y España y Marruecos, denunció tou tipu del colonialismu tantu español como francés, y nun aceptar nengún tratáu del protectoráu.
Nel mesmu actu alcordáronse dellos puntos importantes, ente ellos la independencia del Rif. Abd-el-Krim foi nomáu emir, constituyóse un Conseyu Nacional de Notables, y afitóse el 18 de setiembre como Día de la Independencia. Tamién s'adoptó'l pagu per parte d'España d'una indemnización a los rifeños afeutaos de la guerra y de la ocupación militar, mientres los pasaos dolce años, y otros dos puntos más importantes a nivel de la política esterior. Primero, l'establecimientu de rellaciones amistoses con tolos estaos. Nesti sentíu citamos a una carta escritu de los dirixentes rifeños a los españoles diciendo:
El segundu puntu yera la solicitú d'ingresu na Sociedá de les Naciones (precursora de la Organización de Naciones Xuníes). Sobre esta cuestión, citamos a la famosa carta empobinada a la Sociedá de Naciones, por Arnall y Bujibar que viaxaron a Londres en xunu de 1922. Esti documentu, unviáu dende Londres al Conseyu Xeneral el 6 de setiembre de 1922, dicía lo siguiente:
Reparar un mensaxe bien claro escontra'l españoles, basáu na paz y na reconocencia mutua con bona vecindá, argumentando por alcuerdos universales. Lo llamativo ye que la mente que pensaba tou esto, yera consciente de que nun se puede desenvolver un estáu modernu ensin establecer un órganu abiertu y acepta el diálogu como fomenta los derechos.
El Conseyu Nacional rifeñu celebró delles sesiones aprobando una constitución de 40 artículos, basada nel principiu d'autoridá del pueblu. Los miembros del gobiernu yeren responsables ante l'Asamblea Nacional. Por ello, Abd-el-Krim foi nomáu Presidente del Conseyu. Según Achtatou —citáu por Salafranca—, dicha constitución —conxuntamente con bastantes documentos— foi quemada poles tropes españoles cuando tomaron Axdir. L'estáu rifeñu foi denomináu Dawlat Aljumhuriya Rifiya (Estáu Republicanu Rifeñu). El siguiente pasu, foi la formación d'un gobiernu modernu, pa poner fin a les vieyes estructures tradicionales, ya introducir un modelu democráticu basáu por una alministración bien representativa. Quedó constituyíu nel Presidente o Emir, el Vicepresidente (l'hermanu del Abd-el-Krim), y cuatro ministros (de Facienda, de Asuntos Esteriores y Marina, de Defensa y del Interior), amás de dos secretarios y trés inspeutores y pagadores. L'espíritu de cambéu y de modernidá, ta representáu en que la mayoría d'esos miembros yeren mozos que nun superaben los 45 años, llegando a tener el casu del Caid Seddik, secretariu particular de Abd-el-Krim, namái 22 años. Toos teníen estudios cimeros y dominiu d'idiomes, como un preséu de la comunicación colos representantes d'otros países, y pa faer llegar el so mensaxe a la comunidá internacional.
Seguridá y economía
Abd-el-Krim siguió'l so procesu d'innovación instalando instituciones, como les fuercies de seguridá. La so misión yera garantizar l'orde a nivel internu, y les fuercies armaes pa defender el territoriu frente a una agresión esterior, compuestu d'homes valíos de cada tribu. En cada tribu instituyó una mahcama, oficina gubernativa con finalidá política y militar. Creóse una policía secreta, qu'apurrió información precisa y de gran importancia al Gobiernu del Rif. Otra de les atribuciones del estáu, la recaldación d'impuestos, una especie d'axentes fiscales establecida por Abd-el-Krim nel territoriu sol so control. Siguíu col so llabor reformador, terminó colos conflictos intertribales, y amplió en cadena'l sistema d'aliances llegando a consiguir la unidá tribal y solidaridá ente los rifeños.
En 1926, el periodista Hernández Mir escribía (en Alianza contra'l Rif) que la organización de la Facienda yera la obra más perfecta de les iniciatives entamaes pola efímera República Rifeña y que nun curtiu espaciu de tiempu consiguiera recaldar más de 12 millones de pesetes. Esta cantidá oldea colos 600 millones de pesetes que'l Presidente Mohemmed ben Abdelkrim manifestó a Roger-Mathieu (Memoires, 1927) recaldada, non solo na zona controlada por él sinón inclusive en tola zona d'influencia española, cantidá necesaria según él p'atender los 200 millones del presupuestu de gastos de la flamante República.
Pa oldear tan desemeyaes cifres tenemos les fríes cifres del presupuestu global d'ingresos del Protectoráu español en dambes zones, occidental y oriental. Ente 1916 (en qu'empieza a funcionar la facienda) y 1932, ye dicir nun periodu de 15 años, la facienda jalifiana recaldó en total 205 millones de pesetes. Mientres el mesmu periodu gastó 511 millones de pesetes. La diferencia cubrir col presupuestu español. Los 200 millones del presupuestu de gastos de la República rifeña equivalíen al gastu del Protectoráu ente los años 1916 y 1927, y nun puede comparase, tocantes a dimensión, la organización políticu-alministrativa y militar del protectoráu cola organización de la República del Rif, dirixida por Abd el-Krim.
El ministeriu de Facienda rifeñu, al cargu de Abdeselam, tíu paternu de Si Mohammed (tíu maternu según Sigifredo Sainz, cautivu en Axdir), recaldaba básicamente polos rendimientos del Habus y l'impuestu coránicu del Axor, que Goded (Les etapes, 1932) sustitúi pol Tertib, un impuestu non tradicional, preconizáu poles potencies europees, que nel so día provocó protestes populares en tou Marruecos, completando los ingresos les multes impuestes a poblaos y kabilas y los derechos de zocos. Como gastos, siguiendo a Goded, figuraben los haberes de tropa y funcionarios y gastos diversos.
Pa completar la organización del Estáu, M'Hammed ben Abdelkrim, hermanu del Presidente, contrató en 1923 al capitán y financieru inglés Charles Alfred Percy Gardiner por que creara el Bancu del Estáu del Rif, con facultá pa emitir billetes. L'inglés realizó munches estraiciones de dineru al so beneficiu, ente les que s'incluyíen unes inesistentes mines y toa clase d'organismos y servicios en réxime de monopoliu. Tou esti montaxe desfixo poco tiempu dempués, pos el tal Gardiner resultó ser un estafador comenenciosu, ensin medios materiales y financieros pa llevar a cabu estableciéronse nes clauses del contratu robláu. Eso sí, como iniciativa singular, y ensin que'l citáu bancu del estáu llegara a crease, Gardiner unvió al Rif una cantidá ensin evaluar de billetes d'unu y cinco rifan que, como yera de suponer, nun llegaron a circular, y según Juan d'España, seudónimu tres el qu'escribía'l diplomáticu Sangróniz (L'actuación, 1926), fueron refundiaos al mar por orde de Si Mohammed.
Xusticia
A nivel xurídicu, el Presidente Abd-el-Krim abolió la vengación (delda de sangre), enllantó tribunales de xusticia, y creó cárceles (que nunca esistieren nel Rif), como por casu la famosa cárcel de Tajanust, nel ríu Isli (na capital, Axdir).
El sistema penal foi complicáu por cuenta de qu'antes de la República nun había códigos escritos y nun había una llende ente los delitos de índole civil y los puramente militares. Asina, considerábense a muerte delitos como los cabilas que nun aceptaben al estáu rifeñu, los qu'ayudaben a los prisioneros a escapar, los combatientes que cometíen un actu de cobardía y la homosexualidá. Los caídes que fracasaben na aición bélica yeren revocaos del mandu de les sos unidaes. Per otru llau, el caíd castigaba les faltes leves con 15 díes d'arrestu y 30 díes más nel frente de la guerra, o como guardianes en sitios peligrosos. Considerábense faltes militares los problemes de disciplina, l'incorporase tarde o tener el fusil puercu. Con estes reformes, Abd-el-Krim estableció con pocos recursos un gran orde y seguridá nel territoriu, y estableció la paz, terminando con tolos conflictos tribales.
Sanidá y educación
Nos ámbitos de la sanidá y l'enseñanza, El Rif vivía una gran escasez de recursos humanos y materiales. Polo tanto los rifeños sufríen de munches enfermedaes y los mancaos poles bombes de l'aviación española, más los mancaos de la guerra, aumentaron urxentemente la necesidá sanitaria, tantu en cuanto al personal, como al material necesario. Esto llevó a Abd-el-Krim a solicitar ayuda internacional polo xeneral, y en particular a la Cruz Roja Internacional. La república cuntaba con dos hospitales, unu na capital Axdir y otru en Xauen, pero estos centros escarecíen de too tipu de medios. El primer pasu foi traer a un médicu de Fez, especialista en medicina xeneral. Más tarde l'hospital recibió dos expedición humanitaries y dos persones: un enfermeru noruegu (llamáu Walter Heintgent) y un mestrón negru tangerino (llamáu Mohamed). L'hospital de Xauen cuntaba con pocos recursos. Dempués de la espulsión de los españoles, Francia y España prohibieron l'ayuda humanitaria pal pueblu rifeñu, salvu trés espediciones que puramente trataron a los prisioneros estranxeros.
Nel ámbitu educativu, Abd-el-Krim creó nueves escueles. Por casu, la escuela d'Axdir, la escuela Zauia Adoz, l'institutu relixosu musulmán de Xauen y la creación d'escueles d'alfabetización para moces y adultos, coles mires de xeneralizar la obligación de la enseñanza. Ello ye que llegó a entamar una delegación d'estudiantes por que viaxaren a Turquía o a Exiptu pa siguir y completar los sos estudios cimeros. Tou esto demuestra la brillosa idea de modernización de la sociedá y la so convencimiento de qu'ensin educación nun s'algamar el desenvolvimientu social.
Sennevoy-le-Bas
Tien una población de y una superficie de  km².
Sciurus spadiceus
La esguil coloráu del Amazones sur (Sciurus spadiceus) ye una especie de royedor de la familia Sciuridae. Esta especie ye abondo grande en tamañu y tien una pelame de color marrón acoloratáu.
Distribución xeográfica
A partir de Suramérica Bolivia, Brasil, Colombia, Ecuador y Perú.
Nina Pelozo
Saturnina Pelozo, conocida como Nina Pelozo (n. Bella Vista, provincia de Corrientes, 29 de mayu de 1961 ) ye una conocida piquetera y militante social arxentina. Ye pareya del dirixente piquetero Raúl Castells.
Nina Pelozo tuvo una infancia y vida probe, empezó a trabayar a los siete años nel campu, darréu, mientres l'adolescencia, trabayó nun frigoríficu y más tarde trabayó por enforma tiempu nuna industria plástica, yá residente en Buenos Aires.
En 1993, creó xunto a Castells el MIJD o Movimientu Independiente de Xubilaos y Sacupaos, qu'amás d'organización social llogró la reconocencia como partíu políticu. Asina, en 2005 Nina presentóse como candidata a senadora nacional pola provincia de Buenos Aires llogrando'l 0,28% de los votos válidos.
En 2007 fixo'l so debú televisivu, onde tamién debutó como baillarina, nel segmentu Baillando por un suañu del programa de Marcelo Tinelli, Showmatch. Nes gales recibió la visita del so maríu Raúl Castells y de 1500 activistes que fueron sofitala. En siendo sentenciada pol xuráu del concursu na octava selmana (col ritmu Lambada), perdió la votación contra Iliana Calabró y quedó fora del programa.
Foi candidata a vicepresidenta de la Nación pol MIJD, mientres les eleiciones presidenciales de 2007 n'Arxentina, siendo la so pareya Castells candidatu a presidente de la Nación. La fórmula Castells - Pelozo llogró'l 0,26% del total (48.786 votos).
En 2009 foi candidata a diputada nacional pola Alianza MST MIJD y en 2011 a diputada provincial na seición tercer de Buenos Aires, cuando'l MIJD integró'l Frente Compromisu Federal. Nes eleiciones del añu 2011 el MIJD llogró una banca de diputaos nacionales, con Ramona Pucheta a la cabeza.
En 2014 recibióse como Profesora de Bioloxía, oficiu qu'exerz na zona sur del gran Buenos Aires.
Manuel Álvarez Laviada
Manuel Alejandro Álvarez-Laviada Alzueta, foi un escultor asturianu, magar que la mayor parte de so vida la pasara en Madrid, pa onde marchó cola so familia en 1901, por más que nunca perdió los llazos cola so tierra, como lo demuestren el númberu d'obres suyes n'Asturies.
Algamó la cátedra na Real Academia de Belles Artes de San Fernando de Madrid y anque nun yera amigu d'esposiciones, participó na Esposición Universal de Barcelona de 1929, onde-y dieron la segunda medaya y na Esposición Nacional de Belles Artes de Madrid nel añu 1930 na qu'algamó la primera medaya, cola so obra Las Driadas, consagrándose como artista.
thumb|Monumentu a los "Héroes del Simancas", en Xixón (Colexu) de la Inmaculada. Obra de Manuel Álvarez Laviada
Demientres la Guerra Civil Española dexaría de llau la escultura y dedícase a collaborar cola Xunta de Defensa del Patrimoniu Artísticu de Madrid.
Cabu Espartel
thumb|right|Vista de la mariña del cabu. El cabu Espartel ye un cabu alcontráu na mariña atlántica d'África, nel norte de Marruecos, a pocos quilómetros de Tánxer. Nel peñón qu'ellí s'alluga (a 110 msnm), esiste un faru que la so lluz ye visible a 23 milles náutiques. Escontra'l sur, el terrén baxa rápido, dando llugar a una llanura (esto provoca que, vistu dende determinaos puntos, el peñón paeza una isla). D'antiguo, esti cabu yera conocíu col nome de Cabu Ampelusia. Esti puntu ye unu de les llendes en tierra del estrechu de Xibraltar. Cabu Espartel ye accesible per carretera.
Sennevoy-le-Haut
Sennevoy-le-Haut ye una comuña francesa del departamentu de Yonne, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
El Sáḥara Occidental
El Sáḥara Occidental ye un territoriu d'África, nel estremu occidental del desiertu d'El Sáḥara. Foi antigua colonia española y anguaño ta parcialmente baxo alministración de Marruecos, anque'l so drechu sobre esti territoriu nun ta reconocíu nin pola ONX nin pol Tribunal Internacional de L'Haya y ye refugáu pol Frente Polisariu que reclama la independencia pal pueblu saḥarianu.
Historia
Reclamada como colonia por España nel 1885 la ocupación efeutiva del territoriu nun se realizó hasta'l 1934. En 1975 España abandonó'l territoriu que foi invadíu por Mauritania y Marruecos en 1976 realizó la Marcha Verde, pero el Frente Polisariu proclamó la República Árabe Saḥariana Democrática (RASD) y declaró-y la guerra a los invasores. En 1979 Mauritania nun pue siguir costeando la guerra y firma la paz col Frente Polisariu renunciando asina a les sos pretensiones nel territoriu. En 1991 Marruecos y el Frente Polisariu firmen un altu'l fueu auspiciáu pola ONX qu'establez la Misión pal Referendu n'El Sáḥara Occidental (MINURSO) que se celebraría en febreru de 1992. Marruecos foi aplazando la convocatoria pal referendu per aciu d'apelalciones nes que pide a los marroquinos que tán na zona (que yá son mayoría) tengan drechu a votu.
Ente 1980 y 1987 Marruecos construyó n'El Sáḥara Occidental una barrera d'ocupación divisoria conocida como «muru de la vergüenza». Tien más de 2.000 km, ta fabricada con tierra, piedra y arena y protexida con soldaos, mines anti-persona, artillería y otros materiales militares.
Gobiernu y política
L'estatus llegal del territoriu y la entruga de la soberanía tán ensin resolver. Alcuéntrase n'ocupación de Marruecos, pero'l Frente Polisariu discúte-y el control.
Organización político-alministrativa
Fai años dividíase en Saguia el Hamra (capital: L'Aaiún) y Río de Oro (capital Dajla, antigua Villa Cisneros). Otres poblaciones importantes son Smara y La Güera (o La Agüera).
Marruecos dixebró El Sáḥara Occidental en cuatro provincies: Boujdour (Bojador), Laâyoune (L'Aaiún), Es-Smara (Smara) y Qued Eddahab (Ríu d'Oro). Tres de la reorganización nel 1997, el territoriu d'El Sáḥara Occidental pertenez a tres rexones marroquines (Oued Ed-Dahab - Lagouira, Laâyoune - Boujdour - Sakia El Hamra y Guelmin - Es-Semara. Les dos últimes inclúin tamién territoriu marroquín.
Xeografía
El Sáḥara Occidental alcuéntrase nel África norte, llindando nel norte col Océanu Atlánticu, Mauritania (nel este y sur) y Marruecos (nel norte). Llinda tamién al noreste con Arxelia.
Atravesáu pol Trópicu de Cáncer, el territoriu ta ocupáu pol desiertu d'El Sáḥara, siendo una parte erg (desiertu d'arena) y otra de piedra.
La escasa vexetación solo crez nos oasis. Hai delles especies animales adaptaes al áridu hábitat desérticu, como'l ratón brincante del desiertu.
Economía
El Sáḥara Occidental cuenta con pocos recursos naturales y nun tien suficientes precipitaciones como p'abastecer la mayoría de les actividaes agrícoles. La so economía ta centrada nel pastoríu nómada, la pesca y la minería del fosfatu. La mayoría de los alimentos pa la población urbana tien que ser importada. Tol comerciu y les otres actividaes económiques tán controlaos pol gobiernu de Marruecos.
Demografía
thumb|300px|Evolución demográfica d'El Sáḥara Occidental ente [[1961 y 2003 (cifres de la FAO, 2005). Población en miles d'habitantes.]]
La población d'El Sáḥara Occidental ye na so mayoría d'oríxe árabe y bereber, esiste tamién una escasa minoría d'ascendencia española o europea, y de raza negra. Gran parte de la población saḥariana del país (alredor de 155.000) ta nel exiliu en campamentos en Tinduf dende 1975. El país ta ocupáu mayoritariamente polos marroquinos llegaos dempués de 1975 y pol exércitu.
El Sáḥara Occidental ye un de los territorios menos poblaos del mundu y posiblemente'l de menor densidá de población. En xunetu de 2004 había n'El Sáḥara Occidental una población de 267.405 persones.
La llingua oficial ye l'árabe, anque se fala diariamente'l dialeutu conocíu como'l hasanía, un dialeutu faláu en Mauritania pero con mui poques diferencies que solo se puen detectar pol Bidhan (los habitantes d'El Sáḥara y Mauritania). Tamién se fala l'español, como'l segundu idioma más importante del territoriu, particularmente pa los que crecieron baxo la colonización española.
La relixón predominante ye l'islam.
Cultura
thumb|300px|right|Puestu militar en [[L'Aaiún.]]
Ullastret
Ullastret ye un conceyu, na comarca del Baix Empordà, provincia de Girona y comunidá autónoma de Cataluña. La superficie del términu municipal ye d'aproximao 10 km².
Tossa de Mar
thumb|left|Situación de Tossa de Mar na provincia de [[Provincia de Girona|Girona.]] Tossa de Mar ye un conceyu perteneciente a la provincia de Girona, Cataluña. Ta asitiáu na comarca de la Selva, y el so allugamientu na Costa Brava fai que sía un destín turísticu importante. Cuntaba con 5.976 habitantes según el censu del INE de 2010. thumb|160px|left|Llocalización del términu municipal.
Ullastret
El nucleu urbanu ta asitiáu sobre una llomba (a 50 metros sobre'l nivel del mar), nel marxe derechu del ríu Daró. La principal vía d'accesu ye la carretera de La Bisbal a Serra de Daró. La so población ye de 288 habitantes. El so economía ye básicamente agrícola y turística.
Símbolos
120px|left|Escudu heráldicu d'Ullastret L'escudu heráldicu que representa al conceyu foi aprobáu oficialmente la col siguiente blasón:
Tossa de Mar
Evolución demográfica
250px|thumb|Vista de la cortil cercada dende la sablera. 250px|thumb|Vista de la sablera dende la cortil cercada. 250px|thumb|Sablera pel hibiernu
Candáu
thumb|Exemplu de candáu de clave thumb|Un candáu ferruñosu Un candáu ye un dispositivu de seguridá que s'utiliza como pesllera portátil cuando les puertes onde s'alluga nun dexen asitiar una pesllera. Tamién denomináu como Laura, el candáu resulta más baratu qu'una pesllera y ye bien bono d'utilizar. Especialmente fayadizu resulta cuando dellos zarros de puertes grandes metáliques cerrar con cadenes d'aceru. Pa bloquiar esi zarru, ponse'l candáu y, entrando'l so gabitu polos eslabón de la cadena y cerrando el candáu, queda bloquiada la puerta. Pa desbloquiar o abrir un candáu utiliza una llave normal d'aceru, anque hai dalgunos que s'abrir por aciu el xuegu de claves que s'introducen nel sistema de zarru que dexen una alliniación del zarru y por tantu'l so apertura. Dacuando estos candaos dexen reprogramar la clave cada vez que s'utilicen.
Ullastret
Patrimoniu arquiteutónicu
thumb|left|[[Ilesia de Sant Pere d'Ullastret]] Nel aspeutu monumental destaca'l conxuntu medieval integráu pola Ilesia de Sant Pere d'Ullastret, el conxuntu cercáu, perfectamente calteníu, una rula gótica, según un notable conxuntu d'edificios civiles.
Tossa de Mar
Comunicaciones
El pueblu dispón d'una televisión llocal llamada TV Tossa, que la so primer emisión realizóse'l 26 d'avientu de 1991.
Cereza
thumb|Cereza de Cáceres. España Cereza o zreza, tamién conocíu como guinda, ye'l nome del frutu de dellos árboles del xéneru Prunus, anque comercialmente aprovéchese un númberu llindáu d'especies. Al árbol conózse-y como zrezal o guindal. Magar toles zrezales son del xéneru Prunus, a ésti pertenecen especies que nun lo son, como'l cirolar, l'almendral, el albaricoqueru o damascu y el pescal o duraznero. La cereza ye una fruta rico en vitamines A, B, C, E, K y PP, en fierro, calciu, magnesiu, potasiu y azufre.
Ullastret
Patrimoniu arquiteutónicu
Nel términu municipal atópase la Ciudá Ibérica d'Ullastret. Ye unu de los xacimientos más importantes del Mediterraneu correspondiente a la dómina ibérica, destacando la so estensión y la riqueza de los restos arqueolóxicos. El Muséu Arqueolóxicu espón parte d'estos.
Tossa de Mar
Economía
L'actividá tradicional yera la pesca. Anguaño'l turismu ye la so principal riqueza. La mayoría de la so población dedicar al sector terciariu.
Historia
Ye conocida dende la dómina romana, en que se llamaba Turissa.
Cereza
N'España estrémase como guinda al frutu de Prunus cerasus y como cereza al de Prunus avium, siendo n'América más común la denominación cereza aceda, pal primeru y cereza duce, pal segundu. Nun hai que confundir con otres especies denominaes vulgarmente como guindal; como Capsicum annuum (Mesoamérica); o Eucryphia glutinosa, Nothofagus betuloides y Nothofagus pumilio (Patagonia).