cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dexter
Cuarta temporada
Una fola d'asesinatos llega a Miami: una nueva muerta nuna bañera, una madre de dos fíos llanzada al vaciu y un padre de dos neños tundíu hasta la muerte. ¿Qué guarden de mancomún estos trés muertes? Mientres intenten responder a esta entruga, Dexter convirtióse nun padre de familia casáu y col so primer fíu biolóxicu: Harrison. Pero, lloñe d'irradiar felicidá, Dexter nun atopa cómo compaxinar la so vida como padre y home exemplar cola d'asesín. Amás, el so compañeru Batista y la so xefa LaGuerta empecipiaron una rellación a les escondidielles. Y otru que paez atopar una pareya estable ye Quinn, quien sale con una periodista llamada Christine Hill (Courtney Ford). Frank Lundy, agora xubiláu, paez saber quién ta detrás de los trés asesinatos: daquién a quien llama Trinity (John Lithgow). Al paecer, dende va trenta años, y alredor de too Estaos Xuníos, tuvieron llugar estos trés muertes y nel mesmu orde. Al pie de el so exnovia Debra y a Dexter, Lundy intenta sigui-y la pista al asesín y cuando paez haber atáu cabos daquién dispáralu mortalmente. Dexter llogra averase a Trinity, y tres una serie d'eventos en contra de protagonista, Trinity enterar de quien ye en verdá. Dexter llogra matar al asesín, pero, al llegar a la so casa, atopa a la so esposa (Rita) muerta na bañera, tal como lo faía Trinity coles sos víctimes.
Quinta temporada
Dempués del asesinatu de Rita, Dexter tien qu'afaese a la so nueva vida. Astor culpa al so padrastru de la muerte de la so madre. Por esto, tantu ella como Cody deciden dise a vivir colos sos güelos a Orlando y el pequeñu Harrison quedar con él ―sol cuidu d'una nueva neñera, Sonya―. Dempués de que los sos compañeros policías lleguen a casa pa investigar l'asesinatu, Quinn empieza a abarruntar d'él. Anque'l principal sospechosu ye Trinity, l'axente decide investigalo de callao cola ayuda del axente Liddy (Peter Weller) y decide contautar con Jonah Mitchell ―fíu de Arthur, alies Trinity, qu'agora ye testigu protexíu― pa enseña-y la semeya de Dexter: si reconocer como Kyle Butler, significa que Dexter ta despintando daqué. Mentanto, la policía de Miami empieza a investigar el casu de la Santa Muerte: nun barriu venezolanu empiecen a atopase cabeces degollaes. Debra Morgan va ser la encargada del casu que lu llevará hasta los tarrecíos hermanos Fuentes. Pela so parte, Dexter atopa a la so nueva víctima: Boyd Fowler, un trabayador del Departamentu de Sanidá que paez nun ser trigu llimpiu y ye l'asesín de delles muyeres. Xusto dempués de matalo, Dexter afaya qu'una estraña muyer guardó l'asesinatu: Lumen Pierce (Julia Stiles), una víctima que Fowler tenía en cautiverio. Cuando da con ella, esta cúntalu que Boyd nun ye l'únicu y qu'otros tamién la violaron. Al conocer el so secretu, Lumen pídelu qu'ayúdelu a atopalos y matalos.
Octava temporada
La octava y última temporada de Dexter estrenóse'l 30 de xunu de 2013 y el so capítulu final foi'l 22 de setiembre de 2013. En matando a LaGuerta, Debra dexa'l cuerpu y allóñase de Dexter. Coles mesmes, apaez un asesín en serie: el Neurociruxanu, que quita a les sos víctimes partes del celebru. P'ayudar al cuerpu de policía, la Dra. Vogel, especialista en sicópates, empresta los sos servicios. Sicasí, el so verdaderu oxetivu ye Dexter, yá que'l so padre faló-y d'él y foi so la idea de crear un códigu pa matar namái a los asesinos. La Doctora píde-y ayuda porque'l Neurociruxanu únvia-y a ella partes de celebros. Tamién, Dexter conoz a Zack Hamilton, un neñu ricu que tamién mata xente, al cual intenten convertir nel discípulu de Dexter. Amás, Hannah fai'l so regresu a Miami, volviendo tener una rellación con Dexter. La Dra. Vogel ayuda a Debra y Dexter a reconciliase, pero'l Neurociruxanu llogra secuestrar a Zach y mata-y. Depués, afayar que'l Neurociruxanu ye'l fíu de la Doctora, Daniel Vogel o Oliver Saxon, como se fai llamar en Miami. Al ver la so vida imposible en Miami, yá que la siguen la pista a Hannah por asesina, ella y Dexter deciden fugase a Arxentina y empecipiar una nueva vida con Harrison. Sicasí, Dexter quier acabar antes con Saxon. Saxon llogra asesinar a la Doctora Vogel, polo que decide da-y caza. Cuando-y atrapa, decide dexá-ylo a Debra por que lu xulguen. Sicasí, llogra fuxir y disparar a Debra, causándo-y una ferida de bala nel estómagu. Cuando Dexter va embarcar nel avión con Hannah y Harrison, recibe la llamada sobre l'estáu de la so hermana. Cuando va visitala, la Policía detien a Saxon, que diba matala. Sicasí, por entueyos na operación, Debra queda en coma y dicen que, por cuenta de la falta d'osíxenu, quedar n'estáu vexetativu. Finalmente, cuando finje que va face-y una prueba de pólvora a Saxon, Dexter matar. Tres esto, va al hospital y desconecta a Debra de les máquines de soporte vital. Lleva'l so cuerpu a alta mar y refundia a Debra a l'agua. Tarreciendo destruyir tamién les vides de Hannah y Harrison, decide navegar col so yate contra una nube. A otru día, la Guardia Costera atopa'l barcu estrozáu de Dexter, dándo-y por muertu. Asina s'enteren Batista y Hannah, que ta n'Arxentina con Harrison. A la fin, ver a Dexter, viviendo como un lleñador, n'otru llugar.
Early Cuts
El 25 d'ochobre de 2010 la cadena retomó la webserie con una segunda temporada subtitulada Dark Echo (ecu escuru). La hestoria asítiase nos años d'universidá de Dexter, darréu dempués de la muerte del so padre Harry, y narra en seis capítulos cómo tien que faer frente a un asesín que guardó'l so «ritual» y agora anda sueltu matando a persones inocentes. Esta temporada ta escrita por Tim Schlattmann y cuenta coles ilustraciones de Bill Sienkiewicz y David Mack pa los trés primeros y los trés últimos episodios respeutivamente.
Audiencies
En más d'una ocasión Dexter aportó a una de les series más vistes de la canal Showtime. Siendo vistu por 2,6 millones de persones, convirtiéndose na serie orixinal más vista de Showtime. Na so séptima temporada la serie algamó los 2,75 millones d'espectadores, lo que significa que dempués de siete años la serie sigo alzándose en popularidá gracies a qu'entá caltuvo la calidá de los sos episodios.
Llibros
Esisten ocho libros escritos por Jeff Lindsay. La serie de televisión basar nel primeru d'ellos y depués siguió'l so propiu filo argumental:
Otros medios
En 2009 salió a la venta'l videoxuegu d'esta serie, que ta ambientáu na primer temporada. La hestoria de Dexter y l'Asesín del Camión de Xelu. Más tarde salió a la venta la versión pa PC.
Copa de les Naciones de Saltos de la FEI 2014
La Copa de les Naciones Furusiyya de Saltos de la FEI 2014 o simplemente Copa de les Naciones de Saltos 2014 (oficialmente y n'inglés Furusiyya FEI Nations Cup Jumping 2014) tien llugar ente'l 5 de febreru y el 12 d'ochobre de 2014.
L'equipu ganador será'l primer clasificáu na final que va facese en Barcelona del 9 al 12 d'ochobre de 2014. Francia defende'l títulu que ganó en 2013.
El Casar de Escalona
El Casar de Escalona ye un conceyu español de la provincia de Toledo, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha. La población atópase estremada ente'l cascu urbanu, la urbanización Cuetu Alberche y otres urbanizaciones creaes nes décades de 1970 y 1980, munches d'elles entán pendientes de la so llegalización.
Toponimia
El términu "El Casar" significa conxuntu de cases que lleguen a formar pueblu. El calificativu "de Escalona" deber a que formó parte del antiguu Ducáu de Escalona. Enantes denominóse "El Casar del Alberche" o bien "Cases del Alberche".
Xeografía
El conceyu asítiase na contorna de Torrijos y llinda colos términos municipales de Nombela, Hormigos, Otero y Los Cerralbos, toos de Toledo.
Pol so términu escurre'l Alberche a unos dos quilómetros al norte de la población.
Historia
Tres la reconquista, a mediaos del sieglu XII empieza a repoblase la zona con caseríos, ente ellos el denomináu El Casar de Alberche que pasaría a llamase El Casar de Escalona al pasar a formar parte del Ducáu de Escalona.
En 1634 Felipe IV otorgar el títulu de Villa.
Demografía
Anguaño la población aumenta constantemente dempués de munchos años de descensu. La so relativa cercanía a Madrid y el desenvolvimientu urbanísticu, favorecieron la llegada d'inmigrantes al conceyu. Na siguiente tabla amuésase la evolución del númberu d'habitantes ente 1998 y 2013 según datos del INE.
NOTA: La cifra de 1996 ta referida a 1 de mayu y el restu a 1 de xineru.
Según el padrón de 2008:
De los 2179 habitantes d'El Casar de Escalona, 984 (45,16 %) son muyeres y 1195 (54,84 %) son homes.
Si comparamos los datos d'El Casar de Escalona colos de la provincia de Toledo concluyimos qu'ocupa'l puestu 89 de los 204 conceyos qu'hai na provincia y representa un 0,3160 % de la población total d'ésta.
A nivel nacional, El Casar de Escalona ocupa'l puestu 2203 de los 8110 conceyos qu'hai n'España y representa un 0,0047 % de la población total del país.
Villeselve
Villeselve ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Mary Elizabeth Barkworth
Mary Elizabeth Barkworth ye una botánica agrostóloga d'Estaos Xuníos. Desenvolvió actividaes académiques na Universidá Estatal d'Utah.
Desenvolvió la so tesis doctoral de Ph.D. na Washington State University, defendiendo una tesis sobre Brodiaea douglasii S.Watson 1879.
Soto (Ayer)
Soto ye un llugar de la parroquia del mesmu nome nel conceyu asturianu d'Ayer.
Alcuéntrase a 3 km de Cabanaquinta, la capital del conceyu, a un altor mediu de 400 msnm y tien una población de.
María Nieves y Bustamante
Otros datos
La novela "La solombra de Morán", tamién-y ye señalada como autora pero la obra paez habese perdíu.
Dende l'adolescencia amosó la so vocación lliteraria, sicasí los sos primeros escritos pol mediu y la dómina nun trescendieron más allá del círculu de los sos familiares y maestros. A los 18 años de edad María Nieves escribe Solemnes Ceremonies Aciages por cuenta de la inmolación de Miguel Grau, el pesar coleutivu de la ciudadanía y los funerales que Arequipa tributó al héroe cayíu, ella narra estos acontecimientos nuna carta y unviar al so padre quien s'atopaba transitoriamente en Cusco.
Emilio Nieves, el so padre, xunto a otros amigos deciden da-y publicidá a dicha carta en forma de volantes impresos, encargándose d'ello don Manuel Minauro. Ye según per primer vegada l'añu 1879 sopeléxase públicamente en Cusco un escritu de María Nieves que'l so títulu ye “Noticies d'Arequipa”, sicasí por decisión de los editores l'artículu sale publicáu ensin la firma de María Nieves. Al añu siguiente en 1880 en plena guerra del pacíficu fórmase un grupu de dames arequipeñas quien s'encargaríen de socorrer a los mancaos. María Nieves integra esti grupu de socorru y con tal motivu publica nel Diariu La Bolsa un encendíu y patrióticu artículu rellacionáu a esos momentos que-y tocaba vivir. Nesta oportunidá y per primer vegada un artículu d'ella publicar cola so firma. Ye según naz la so carrera periodística siendo, ente otres coses valiente corresponsal de guerra. Dir al Cuzco en plena guerra como corresponsal de la publicación "L'ecu del Misti". Los sos artículos de diversa temática publicar nos diarios y revistes d'Arequipa, Lima y Cusco. En Arequipa: La Bolsa, Ecu del Misti, Revista del Sur, Escocia, La Llibertá, El Pueblu y El Deber. En Lima: Perlles y Flores, El Perú Ilustráu, La Opinión Nacional, La Muyer Peruana y El Picaflor. En Cusco: La Llei. María Nieves foi tamién cantante d'opera, integró'l grupu “El Dúu de la Norma” xunto a la so hermana Sara. Nesta oportunidá presentar nel teatru Fénix el 16 d'ochobre de 1884, al estrenar Clorinda Matto de Turne, el so drama Ima Sumac.
En 1885 con motivu del tercer centenariu de Rosa de Lima Santa Rosa de Lima, María Nieves escribió “L'Aponderamientu de la Santa Peruana”, que foi publicáu por La Opinión Nacional. La crítica de la capital envaloró que dichu artículu mereciera'l premiu del concursu lliterariu convocáu n'homenaxe a la santa limeña.
El fechu de que la arequipeña dio a la so novela l'acción y el desenvolvimientu de la mesma en tierres del Misti, nun ye fundamentu abondu, por que nun se-y considere nacionalmente al llau de Merced Cabello, Clorinda Mattos, Cassós, Cisneros y Aréstegui, quien igualmente y ensin esceición trataron novelescamente temes tocantes a palpitantes problemes de les sos rexones d'orixe como Lima, Cusco, Trujillo y la téunica narrativa de cada unu d'ellos nun ye meyor que la de Nieves y Bustamante.
En 1921 añu en que se conmemoró'l centenariu de la Independencia Nacional, el Colexu d'Abogaos d'Arequipa dio a María Manuela Nieves y Bustamante una Medaya d'Oru pola obra Jorge o'l Fíu del Pueblu.
María Manuela Nieves y Bustamante, muerre a los 86 años d'edá atropellada por una bestia de carga nuna de les cais d'Arequipa, los sos restos fueron velaos na Municipalidá de dicha ciudá.
Dos años más tarde dende 1949 esíbese'l so oleu na galería de Personaxes Pernomaos d'Arequipa y güei dende equí, cola so formosa cara repitir: qu'ella “namái quixo ser l'espeyu del so pueblu”.
El Turnu
El Turnu ye una casería de la parroquia de Soto nel conceyu asturianu d'Ayer.
El-Yadida
El Yadida (amazig : Maziɣen, ⵎⴰⵣⵉⵗⴻⵏ, Mazighen, árabe : الجديدة āl-Ŷadīdah "La Nueva") ye una ciudá portuaria de la mariña atlántica de Marruecos, na provincia d'El Jadida. Tien una población de 194,934 habitantes (censu de 2014). Dende'l mar El Yadida nun tien una apariencia magrebina; tien unos enormes murios portugueses de piedra tallada, correspondientes a l'antigua plaza de soberanía de Mazagán.
Mazagán foi tomada en 1502 polos portugueses, que tuvieron la ciudá hasta 1769, cuando decidieron abandonala. Los sos habitantes fueron sacupaos al Brasil, onde fundaron el nuevu asentamientu de Nova Mazagão (Amapá). Mazagán foi entós tomada pol sultán Mohámmed III de Marruecos y foi renombrada como El-Yadida.
thumb|250px|right|Ciudá fortificada de Mazagán/El-Yadida. thumb|Cisterna dientro de la ciudadela construyida polos ocupantes portugueses d'El Jadida, Marruecos.
Según la Unesco, les más importantes edificaciones del periodu portugués son la fortificación, la cisterna y la ilesia manuelina de l'Asunción. La fortificación foi construyida pol arquiteutu cántabru Juan de Castillo ente 1541 y 1542.
Anguaño, los principales productos quE'l-Yadida esporta son fabes, almendres, maíz, garbanzos, llana, pieles, cera y güevos; ya importa algodón, azucre, té y arroz. La presencia de puertos y factoríes cercanos ye causa de la contaminación de les sableres d'El-Yadida.
La moderna ciudá de Mogador –que contién dalgunu de los más antiguos asentamientos fenicios topaos en Marruecos: les ruines arqueolóxiques de Mogador– coneuta con El-Yadida dende'l sur pela carretera R301.
Personaxes nacíos d'El-Yadida
Abdelkebir Khatibi, escritor
Admiral Graf Spee
El Admiral Graf Spee foi un cruceru pesáu de la clase Deutschland que sirvió cola Kriegsmarine mientres la Segunda Guerra Mundial. El buque foi nomáu n'honor del almirante Maximilian von Spee, comandante de la Escuadra d'Asia Oriental que lluchó nes batalles de Coronel y de les islles Malvines mientres la Primer Guerra Mundial. El cruceru foi puestu en grada nel estelleru Reichsmarinewerft de Wilhelmshaven n'ochobre de 1932 y completáu en xineru de 1936. Los buques d'esta clase fueron moteyaos polos británicu como «acorazaos de bolsu» y oficialmente ateníense les 10 000 tonelaes máximu qu'imponía los Tratáu de Versalles a los navíos de la marina alemana, anque con un desplazamientu a plena carga de 16 020 t, superar llargamente. Armáu con seis cañones de 280 mm en dos torretes triples, el Admiral Graf Spee y los sos buques ximielgos fueron diseñaos pa vencer a cualquier cruceru que fuera lo suficientemente rápido pa prindalos. La so velocidá máxima de 28 nuedos (52 km/h) dexaba solo a un puñáu de naves franceses y britániques lo suficientemente rápides y poderoses pa da-yos algame y fundilos.
El cruceru llevó a cabu cinco patrulles de non intervención mientres la guerra civil española ente 1936 y 1938, y participó na coronación del rei Jorge VI del Reinu Xuníu en mayu de 1937. El Admiral Graf Spee foi unviáu al Atlánticu Sur nes selmanes previes al españíu de la Segunda Guerra Mundial pa poder interceptar les llinies de los buques mercantes cuando españara'l conflictu. A partir de setiembre de 1939 y en dos meses y mediu, el corsariu alemán fundió nueve barcos que totalizaban 50 089 t d'arquio. Sicasí, el 13 d'avientu hubo d'enfrentase a tres crucero británicos na batalla del Río de la Plata, nel intre de la cual el Admiral Graf Spee causó graves daños a les naves enemigues pero sufrió desperfectos qu'obligaron a que recalara nel puertu de Montevidéu, Uruguái. Convencíu por falsos informes sobre l'aproximamientu a la so nave de numberoses fuercies britániques, el comandante del cruceru, Hans Langsdorff, ordenó echalo a pique el 17 d'avientu de 1939. El cruceru pesáu foi parcialmente desguazáu in situ ente 1942 y 1943 polos británicu.
Carauterístiques
El Admiral Graf Spee tenía una eslora total de 186 metros, una manga de 21,65 m y un caláu máximu de 7,34 m. El so desplazamientu según los diseños yeren 16 020 tonelaes, anque oficialmente ateníase a la llende de 10 000 t impuestu pol Tratáu de Versalles. El Admiral Graf Spee tuvo propulsado por cuatro xuegos de máquines diésel MAN de 9 cilindros de doble efeutu y de dos tiempos. La so velocidá máxima fueron 29,5 nuedos (54,6km/h) colos sos 54 000 CV (40 000 kW), y a una velocidá de cruceru de 20 nuedos podía navegar 8900 milles náutiques (16 500 km). Según los diseños, la so tripulación yeren 33 oficiales y 586 marineros, anque a partir de 1935 fueron amontaos hasta unos mil tripulantes.
La petrina blindada del Admiral Graf Spee tenía ente 60 y 80 mm de grosez, la so cubierta cimera 17 mm, ente que la cubierta blindada principal ente 17 y 45 mm d'espesura. Les torretas de la batería principal cuntaben con planches de 140 mm nos sos frentes y de 80 mm nos sos llaterales. El Admiral Graf Spee foi'l primer buque de guerra alemán en cuntar con un equipu de radar, un xuegu FMG G(gO) «Seetakt».
Historial de serviciu
thumb|El Admiral Graf Spee na [[Rada (náutica)|rada de Spithead, Reinu Xuníu, en 1937. Na semeya tamién apaecen los buques británicos HMS Hood (51) (al fondu) y HMS Resolution (09).]]
El Admiral Graf Spee foi encargáu pola Reichsmarine al estelleru Reichsmarinewerft, de Wilhelmshaven, so la denominación Ersatz Braunschweig pa reemplazar al vieyu acorazáu de la reserva Braunschweig. El so quilla foi puesta en grada el 1 d'ochobre de 1932 col númberu de construcción 125 y la botadura celebró'l 30 de xunu de 1934. Foi bautizáu pola fía del almirante Maximilian von Spee, de quien recibió'l buque'l so nome. Foi completáu daqué más d'añu y mediu dempués, el 6 de xineru de 1936, día en que foi puestu en comisión na flota alemana. Los trés meses siguientes a la so entrada en serviciu'l Admiral Graf Spee realizó les sos pruebes de mar cola cuenta de preparar el buque pal serviciu activu. El so primer comandante foi'l capitán Conrad Patzig, reemplazáu en 1937 pol tamién capitán Walter Warzecha. Una vegada que se xunió a la flota, el Admiral Graf Spee convertir en buque insignia de la Kriegsmarine alemana.
Nel branu de 1936, tres l'entamu de la guerra civil española, el nuevu buque foi esplegáu n'agües españoles pa participar nes patrulles de non intervención frente a les costes controlaes pol bandu republicanu. Ente agostu de 1936 y mayu de 1937 el buque realizó trés patrulles d'esti tipu. El 20 de mayu atopar en Spithead, al sur del Reinu Xuníu, pa representar a Alemaña nos actos de coronación del rei Jorge VI. Tres esti actu'l Admiral Graf Spee tornó a España pa una cuarta patrulla, a la que siguió un viaxe a Suecia pa unes curties maniobres cola flota y un nuevu viaxe al sur pa completar una quinta patrulla n'agües de la península ibérica en febreru de 1938.
En 1938 tomó'l mandu de la nave'l capitán Hans Langsdorff, que s'estrenó nel so puestu con delles visites de bona voluntá a diversos puertos estranxeros mientres tou 1938, qu'incluyeron dellos cruceros pol océanu Atlánticu y estancies nos puertos de Tánxer y Vigo. Coles mesmes, el buque tuvo presente n'importantes maniobres de la flota n'agües alemanes, nes celebraciones por cuenta de la reintegración del puertu de Memel como territoriu alemán y nuna revisión de la flota n'honor al almirante Miklós Horthy, rexente d'Hungría. Ente abril y mayu de 1939 el buque realizó otru cruceru pol Atlánticu que lu llevó a los puertos de Ceuta y Lisboa. El 21 d'agostu de 1939 el Admiral Graf Spee zarpó de Wilhelmshaven con aldu al Atlánticu Sur.
Segunda Guerra Mundial
Tres l'españíu de la guerra ente Alemaña y los países Aliaos en setiembre de 1939, Adolf Hitler ordenó a la so marina qu'empecipiara los ataques a la marina mercante del enemigu, anque retrasó la emisión de la orde hasta que quedó claro que'l Reinu Xuníu nun toleraría nengún alcuerdu de paz tres la invasión de Polonia. Al Admiral Graf Spee ordenóse-y que se xuntara puramente a les regles de captura, que ciscaben a los corsarios detener y rexistrar les naves enemigues antes de fundiles, p'asina asegurar que los sos tripulantes yeren sacupaos con seguridá. Langsdorff recibió la orde d'evitar el combate, inclusive contra oponentes inferiores, y de camudar constantemente de zona d'actuación. El 1 de setiembre'l Admiral Graf Spee axuntar col so barcu de suministru, el petroleru Altmark, al suroeste de les islles Canaries. Dempués de recargar combustible, el capitán ordenó que se treslladara al Altmark tol material superfluo de la so nave, lo qu'incluyía botar salvavides, la pintura inflamable y dos de los sos diez ametralladores antiaéreas, que fueron instalaes nel buque de suministru. thumb|left|El Admiral Graf Spee nuna semeya tomada escontra 1938.
El 11 de setiembre, mientres inda se taben treslladando materiales al Altmark, el hidroavión Aráu Ar 196 del Admiral Graf Spee columbró al cruceru pesáu británicu HMS Cumberland averándose a los dos naves alemanes. Langsdorff ordenó partir a máxima velocidá y dambos evitaron con ésitu al buque enemigu. El 26 de setiembre'l corsariu alemán recibió finalmente órdenes qu'autorizaben los ataques a los barcos mercantes del bandu aliáu. Cuatro díes dempués el so hidroavión de reconocencia alcontró la so primer víctima, el cargueru Clement. Langsdorff ordenó que s'unviara una señal de socorru a un puertu brasilanu en Pernambuco p'asegurar que los tripulantes del barcu fundíu yeren rescataos de botar salvavides en que los dexaron los alemanes. Darréu l'Almirantazgo británicu emitió una orde d'alarma a tola marina mercante avisando de la presencia de buques corsarios alemanes na zona.
El 5 d'ochobre les armaes británico y francés formaron ocho grupos de combate pa dar caza al Admiral Graf Spee nel Atlánticu Sur. Dalgunos de los buques que componíen estos grupos yeren los portaviones británicos HMS Hermes (95), HMS Eagle (1918) y HMS Ark Royal (91) y el francés, el cruceru de batalla HMS Renown (1916), los acorazaos franceses y Strasbourg y otros dieciséis cruceros. La Fuercia G del comodoro Henry Harwood, asignada na mariña este de Sudamérica, entendía los cruceros Cumberland y HMS Exeter (68), anque pa esa ocasión foi reforzada polos cruceros llixeros HMS Ajax (22) y Achilles. Harwood unvió al Cumberland a patrullar l'área de les islles Malvines ente que los sos otres trés unidaes colaron a controlar el mar frente a la desaguada del Ríu de la Plata. thumb|Mapa de los desplazamientos del Admiral Graf Spee en 1939. Tamién se recueyen los del so buque ximielgu.
El mesmu día en que se formaron estos grupos de caza, el Admiral Graf Spee prindó'l vapor Newton Beech, y dos díes depués fundió'l mercante Ashlea. El 8 d'ochobre, a otru día, fundió'l Newton Beech, que yera demasiáu lentu y que Langsdorff utilizara p'allugar a los prisioneros, que fueron tresferíos al cruceru alemán. El 10 d'ochobre prindó'l vapor Huntsman, que'l so capitán nun unvió señal d'alarma hasta l'últimu momentu porque confundiera al Admiral Graf Spee con un buque francés. Ensin espaciu p'afaer a los prisioneros del Huntsman, Langsdorff unvió a esti mercante a un puntu de xunta tripuláu por marinos alemanes. El día 15 del mesmu mes el cruceru volvió axuntase col Altmark pa recargar y treslladar a los prisioneros y a la mañana siguiente atopar con ellos el Huntsman. Los prisioneros que llegaben nesti mercante fueron treslladaos al Altmark y na nueche del 17 el capitán alemán ordenó'l fundimientu del Huntsman.
El 22 d'ochobre'l Admiral Graf Spee fundió'l vapor Trevanion y a finales de mes Langsdorff decidió treslladar les sos andances al sur de Madagascar, nel océanu Índicu. El propósitu d'esta incursión yera esviar a los buques aliaos del Atlánticu Sur y confundir al enemigu sobre les sos intenciones. Aquel día el corsariu alemán yá navegara cuasi 30 000 milles náutiques (unos 56 000 km) y precisaba de forma urxente una revisión de les sos máquines. El 15 de payares fundió'l petroleru Africa Shell y a otru día detuvo un vapor holandés anque nun lo fundió. El Admiral Graf Spee retornó al Atlánticu a finales de payares pa recargar del Altmark y mentanto los sos tripulantes construyeron unos cañones falsos sobre la ponte del cruceru y una segunda chimenea ficticia p'asina alteriar totalmente la so figura cola cuenta de confundir a los mercantes aliaos sobre la so verdadera identidá.
El 2 d'avientu l'hidroavión del buque alemán atopó al mercante de 10 000 tonelaes Doric Star y Langsdorff ordenó'l disparu d'una salva delantre de la so proa pa detenelo. La nave atacada consiguió unviar una señal de socorro antes del so fundimientu, polo que'l comodoro Harwood decidió mover les sos naves hasta la desaguada del Río de la Plata, qu'envaloró sería los siguiente destín del corsariu alemán. Na nueche del 5 d'avientu'l Admiral Graf Spee fundió'l Tairoa y a otru día volvió axuntase col Altmark pa treslladar los 140 prisioneros de los sos dos últimes preses. El buque alemán atopar cola so última víctima na tarde'l 7 d'avientu, el cargueru Streonshalh, a bordu del cual los xermanos facer con documentos que detallaben les rutes de los mercantes. Sobre la base d'esta información, Langsdorff decidió poner camín de la zona marítima frente a Montevidéu, Uruguái. El 11 d'avientu unu de los dos hidroaviones del buque averiar ensin posibilidá d'arreglu y la tripulación decidió refundialo pela borda. Tamién entós retiráronse de la nave toes los agregos destinaos a confundir a los mercantes y asina evitar qu'estorbaren en casu de entablar batalla.
Batalla del Río de la Plata
thumb|[[Torreta de popa del Admiral Graf Spee.]] A les 05:30 de la mañana del 13 d'avientu de 1939 los vigías del Admiral Graf Spee vieron dos mástiles a estribor. Langsdorff supunxo que se trataba de la escolta d'un convói que se mentaba nos papeles del Tairoa. Sicasí, a les 05:52 identificaron al cruceru pesáu británicu Exeter, que saleaba acompañáu d'otros dos buques de menor tamañu, qu'en principiu s'identificaron como crucero clase Leander. Langsdorff refugó fuxir y ordenó zafarranchu de combate. A les 06:08 los británicos columbraron al Admiral Graf Spee y el comodoro Henry Harwood dixebró a les sos unidaes pa estremar el fueu de los seis poderosos cañones de 280 mm del corsariu alemán. El Admiral Graf Spee empezó disparando la so batería principal contra'l Exeter y les sos bateríes secundaries contra'l Ajax a les 06:17. Tres minutos dempués el Exeter respondió, siguíu bien pocu dempués pol Ajax y el Achilles. Nos siguientes trenta minutos el Admiral Graf Spee consiguió faer tres impacto direutos al Exeter qu'evacuaron los sos dos torretas delanteres, destruyeron la so ponte de mandu y la catapulta pa les aeronaves, amás de provocar graves quemes. El Ajax y el Achilles entós encurtiaron distancies pa solliviar el fueu sobre l'estropiáu Exeter.
Langsdorff pensó que los dos cruceros llixeros pretendíen atacar con torpedos y decidió tender una cortina de fumu pa despintar la so nave. Esta curtia tregua dexó al Exeter retirase de l'acción, pos aquel día tan solo disparaba una de les sos torretas y cuntaba 61 muertos y 23 mancaos na so tripulación. Escontra les 07:00 el Exeter tornó al combate disparando dende los sos cañones de popa. El Admiral Graf Spee concentró otra vegada les sos salves nel cruceru pesáu enemigu y volvió impacta-y, obligándolo a una segunda retirada cuando yá escoraba a babor. A les 07:25 el buque alemán fixo blancu nel Ajax y averió los sos cañones traseros. Nesi momentu paró'l combate y el Admiral Graf Spee retirar al estuariu del Río de la Plata ente que los estropiaos cruceros de Harwood permanecieron alloñaos pero sollerta pa evitar cualquier intentu de fuga. Nel intre de la batalla'l corsariu xermanu recibiera unos setenta impautos que mataren a 36 de los sos tripulantes y mancáu a más de 60, ente ellos el mesmu Langsdorff, con feríes de metralla sufiertes mientres dirixía la so nave dende la ponte de mandu.
Fundimientu
thumb|El Admiral Graf Spee nel [[puertu de Montevideo tres la batalla.]]
En vista de los daños sufiertos pola so nave y les numberoses baxes na so tripulación, Langsdorff decidió atracar nel puertu de Montevidéu pa realizar los arreglos necesarios y sacupar a los mancaos. La mayoría d'impautos de proyeutil solo causaron daños estructurales menores y desperfectos superficiales, pero la planta purificadora de combustible, necesaria pal correutu funcionamientu de los motores, había resultancia destruyida. Tamién quedó inservible la planta desalinizadora, lo que faía bien complicáu'l llargu viaxe de regresu a Alemaña. Un impautu na proa tamién enzancaba la navegabilidad del buque na mar picada del Atlánticu. A too esto sumábase que'l combate amenorgara notablemente les reserves de munición.
En llegando a puertu los mancaos fueron treslladaos a hospitales y los muertos soterraos con honores militares. Los marineros aliaos qu'inda taben cautivos a bordu del Admiral Graf Spee fueron lliberaos. Los arreglos que precisaba'l buque llevaríen un par de selmanes, pero los servicios británicos d'intelixencia poner en marcha pa convencer a Langsdorff que taba arrodiáu por numberoses fuercies enemigues que se taben concentrando p'acabar cola so nave si intentaba salir del puertu de la capital uruguaya. Pa ello'l Almirantazgo británicu emitió una serie de mensaxes en radiofrecuencies que sabíen que seríen interceptaes pola intelixencia alemana. En realidá, les unidaes navales britániques que podríen acabar col cruceru alemán, que yeren el portaviones Ark Royal y el cruceru de batalla Renown, taben a una enorme distancia de 2500 milles náutiques (4600 km) que-yos torgaría intervenir al curtiu plazu. Creyendo ciertos los mensaxes británicos, Langsdorff aldericó les sos opciones colos sos comandantes de Berlín, y que nun yeren otres qu'intentar romper el bloquéu británicu y pidir asilu na cercana Buenos Aires, onde'l gobiernu arxentín podría internar el buque, o echar a pique la nave nel estuariu del Río de la Plata. thumb|left|El Admiral Graf Spee en llapaes dempués de ser echáu a pique polos sos propios tripulantes nel [[estuariu del Ríu de la Plata el 18 d'avientu de 1939.]]
Langsdorff nun taba dispuestu a arriesgar la vida de la so tripulación y optó por fundir el Admiral Graf Spee. El capitán sabía qu'Uruguái yera una nación neutral na guerra, pero tamién que'l so gobiernu caltenía bones rellaciones col Reinu Xuníu y que si dexaba que los uruguayos internaren el buque, estos dexaríen entrar nél a los oficiales d'intelixencia británicos. Según l'artículu 17 de la Convención de L'Haya, el Admiral Graf Spee solo podía permanecer por un periodu de 72 hores en Montevideo pa ser reparáu primero que pudiera ser internáu hasta'l fin del conflictu. Por ello, el 17 d'avientu de 1939 Langsdorff ordenó la destrucción de too l'equipamientu importante del buque y la munición que restaba na santabárbara foi partida por tola nave en preparación del so fundimientu apostáu. A otru día el capitán y cuarenta miembro de la tripulación alloñaron el cruceru del puertu en busca d'agües más fondes y españaron les cargues. La tripulación foi recoyida por un remolcador arxentín y a les 20:55 el Admiral Graf Spee foi echáu a pique. 20 000 persones fueron testigos de les esplosiones y l'enorme columna de fumu negro qu'envolubró al qu'una vegada fuera buque insignia de la marina alemana.
Vineuil-Saint-Firmin
Tien una población de y una superficie de  km².
Admiral Graf Spee
Fundimientu
Dos díes depués, 20 d'avientu, Langsdorff suicidar d'un disparu na habitación d'un hotel de Buenos Aires, vistíu col so uniforme de gala y baltáu sobre la bandera de combate del buque. A finales de xineru de 1940 l'inda neutral cruceru estauxunidense USS Helena (CL-50) aportó a Montevideo y la so tripulación visitó los restos del Admiral Graf Spee y conoció a los tripulantes alemanes, que siguíen na capital uruguaya. Los marinos xermanos fueron treslladaos a Arxentina, onde permanecieron internaos el restu de la guerra.
El pecio
thumb|El [[telémetru del Admiral Graf Spee, exhibíu nel puertu de Montevidéu.]]
El pecio del Admiral Graf Spee foi parcialmente desguazáu in situ ente 1942 y 1943. El gobiernu británicu mercó al alemán los derechos de salvamentu por 14 000 llibres usando como tapadoria una empresa d'inxeniería de Montevideo. Los ingleses habíen quedáu impresionaos pola precisión de los disparos del Admiral Graf Spee mientres la batalla y esperaben atopar la so telémetru. Los ingleses utilizaron los afayos nos restos del buque alemán pa desenvolver contramedidas sol lideralgu de Fred Hoyle y el proyeutu de radar británicu, anque'l almirantazgo británicu quexar polo tresmandao del preciu pagu polos derechos de salvamentu.
thumb|Águila de la popa del Graf Spee, espuesta en Montevideo, Uruguái Los restos del buque allugaos en -34.97167°N, -56.29833°W− conformen un peligru pa la navegación, y atópase señalizáu con una boya lluminosa de peligru aislláu −lluz blanco, dos rellumos cada diez segundos− al este, y una boya ciega al oeste. En febreru de 2004, un equipu de salvamentu financiáu tantu por empreses privaes como pol gobiernu uruguayu empezó los trabayos pa recuperar el pecio del Admiral Graf Spee, pos esti supón un peligru pa la navegación. La primera gran parte rescatada foi l'enorme telémetru d'artillería, de 27 tonelaes de pesu, sacáu de l'agua'l 25 de febreru y güei espuestu nel puertu de Montevideo. El 10 de febreru de 2006 recuperóse una enorme escultura d'águila de más de dos metros fecha de bronce que taba asitiada orixinalmente nel espeyu de popa del buque.
Mordellistena koelleri
Mordellistena koelleri ye una especie de coleópteru de la familia Mordellidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase n'Europa.
Realidá
La realidá (del llatín realitas y ésti de res, «cosa»), ye'l términu llingüísticu qu'espresa'l conceutu astractu de lo real.
La doble dimensión conceptual del términu llingüísticu
Les terminaciones col sufixu -idad denotan una cualidá o propiedá que se realiza, faise real, nun individuu concretu.
Asina pos la pallabra n'español 'realidá' engloba dos aspeutos significativos, cada unu de los cualos plantega diversos problemes que s'esponen de siguío:
La realidá como totalidá o universu
Tou lo qu'hai como Universu pue ser consideráu: como una idea regulativa de la Razón na Edá Moderna, o ** como Principiu Total y Únicu de lo Real y Racional nel Idealismu monista o ** como mera función llingüística espresiva que'l so conteníu escapar a un conceutu delimitado, tal como se suel entender na actualidá.
Realidá Metafísica na filosofía tradicional
Na filosofía clásico y tradicional la realidá foi considerada n'estrecha rellación colos conceutos d'esencia y esistencia.
D'esta forma'l Ens Realissimum concibióse d'una manera trascendente, fora del mundu de la esperiencia, como'l ser que la so esencia implica la so propia esistencia. De tala forma que sería'l Únicu Ser puramente dichu real, Necesariu ya infinitamente perfectu del que, como orixe y principiu surde tou lo demás.
Tal ye'l fundamentu del llamáu argumentu ontolóxicu. Se postula un Ser Necesariu que, vistu dende'l puntu de vista relixosu, sirve de fundamentu racional pal conceutu de Dios.
Consecuencia de too lo anterior ye la considerancia de too lo demás, los entes, como contingentes, porque'l so enconto alcuéntrase fora de sigo.
La realidá y el mundu de la esperiencia na Edá Moderna
Al tomar como puntu de partida de la reflexón filosófica la conciencia» la conocencia como tal queda condicionáu al conteníu de la esperiencia, ye dicir el mundu, entendíu ésti como esperiencia posible.
Lo trascendente solamente ye accesible como razonamientu deriváu a partir de la escurre innata de Dios, cola que los racionalistes recuperen la dimensión de realidá trascendente al mundu de la esperiencia; pos, otra manera, quedaríen condergaos al solipsismu.
Los empiristas caltienen un escepticismu filosóficu avera de la conocencia que tescienda la esperiencia. Nun ye posible dichu conocencia sinón como llinguaxe que facilita la comunicación por aciu idees qu'arrexunten esperiencies asemeyaes conforme a determinaes lleis d'asociación.
Kant intenta una síntesis ente racionalismu y empirismu que siquier xustifique la razón de la ciencia como conocencia verdadera que, na Edá Moderna, ta amosando unos frutos induldables na conocencia de la Naturaleza.
Pa Kant el conteníu de realidá ye deriváu de la conxunción d'unos conceutos puros (categoríes del entendimientu) xunto con unos esquemes y principios del pensar empíricu. D'esta miente la realidá ye:
En definitiva pa Kant y ye pensamientu dominante a partir de la Edá Moderna:
La realidá concreta na filosofía contemporánea
Pero la noción d'esperiencia nun resulta siempres del tou clara y amás resulta difícil estremar cuándo se trata d'una realidá dada, y cuando se trata d'una realidá puesta como categoría de realidá.
Pero estes distinciones nun son abondes como pa poder establecer les especies de realidaes que pueden ser consideraes como tales: Realidá suxetiva, Realidá oxetiva, Realidá experimentable, Realidá ideal, etc.
Na filosofía contemporánea la tema de la realidá ye consideráu dende diversos puntos de vista.
Nicolai Hartmann: Fenomenoloxía ontolóxica de la realidá
Estrémense dellos conceutos de lo real que son sometíos a crítica:
Nicolai Hartmann propón una ontoloxía descriptiva qu'estableza clares distinciones ente los distintos conceutos de lo real: Realildad lóxica, realidá cognoscitiva, realidá esencial etc. evitando aplicar a una forma de realidá les categoríes que correspuenden puramente a otra.
El positivismu lóxicu
Los neopositivistas negaron de raigañu'l conteníu significativo de cualquier espresión sobre lo real y la realidá. Tal pretensión ye, según ellos un pseudoproblema.
Enunciar si la materia o'l yo o cualquier cosa tienen o nun tienen realidá ye hipostasiar cualesquier entidá.
Solo ye real aquello qu'esiste y pallo necesariamente tien que ser cuantificable; ye dicir ser individuu, bien independiente o como elementu d'un sistema.
Les dificultaes qu'atoparon pa llegar a individualizar los elementos constitutivos postreros de la materia xunto coles paradoxes lóxiques fixeron insostenible la so posición.
Jacques Lacan
Lacan estrema realidá de Lo Real.
La primera ye'l conxuntu de les coses talo como son percibíes pol ser humanu; la realidá ye, pos, fenomenológica y resulta ser el soporte de les fantasíes (la pallabra "fantasía" si ye una imaxinación recurrente por cuenta de una neurosis suel ser llamada "pantasma" o, en francés: phanthome (ensin nenguna connotación preternatural o "paranormal").
Pa tan importante diferenciación Lacan parte d'una nueva interpretación del psicoanálisis: Lo que se denomina usualmente 'realidá' ta 'tiñíu' y llindáu pelos medios llingüísticos culturales. El fundamentu atópase na distinción ente significante y significáu. Culturalmente establezse'l predominiu del significante como comprensión estructural del propiu suxetu que se biforca d'esta forma ente l'inconsciente y el fala consciente pola cual trata vanamente de constituyise como un yo: "Nun fui esto sinón pa aportar a lo que puedo ser", permanente asunción que'l suxetu fai de "los sos" espeyismos.
El pensamientu de Xavier Zubiri
Pa Zubiri la realidá manifiéstasenos y ye conocida en aprehensión de realidá. Pero nun ye lo mesmo conocer «por aprehensión» que conocer «en aprehensión» pa nun cayer nel idealismu.
Lo aprehendido en realidá tien unes notes constitutives como «dimensiones estructurales de lo real simpliciter», en cuantes que realidá qu'amuesa la riqueza y solidez de la cosa nun campu de realidá»; tales notes en aprehensión sensible campal como ámbitu de realidá, faen posible'l procesu d'una intelixencia sentiente» escontra una conocencia «inteligido por un logos» como «ser en realidá». El conceutu por tantu nun ye «"conceutu de realidá", sinón '''realidá en conceutu». Esta actualización de lo real» amuesa en sí les posibilidaes d'actualización de lo real como verdá, entendida ésta como «respeutiva».
El pensamientu actual
Güei la realidá ye tomada como'l sistema complexu nel que s'actualicen y interaccionan tolos sistemes que-y constitúin.
El consideráu suxetu y el consideráu oxetu de la filosofía tradicional pertenecen dambos al mesmu sistema de realidá.
Les perceiciones y interpretaciones de la realidá sobre les que construyimos nueses evidencies nun nos dexen afirmar qu'una seya la verdáesra y les demás «falses», como suel considerar la conciencia non crítica o les explicación feroces.
Nun ye posible una afirmación fundamental del tipu del realismu metafísicu como si fuera un puntu de vista dende la divinidá que nos dexara ver dende fora la realidá. Y cualesquier otra pretensión nesti sentíu, tipu positivista-relativista o realista-materialista ta condergada al fracasu.
La perceición de la realidá
A un nivel más práuticu El Psicólogu Estauxunidense John Maxtell, introduz una nueva perspeutiva. Según el so puntu de vista'l conceutu de realidá entendida como esistencia, nun tien sentíu ensin un puntu de referencia, esto ye: soporte (universu) referenciáu a una mente que lo conceptúa, siempres suxetiva. Ye la nuesa mente la que proyeuta sobre les coses los conceutos que tenemos d'elles, dando sentíu al universu, creando a cada poco la esistencia o realidá na que vivimos.
Elia Flacila
Elia Flavia Flacila foi una emperatriz romana consorte, primer esposa del emperador romanu Teodosio I el Grande. Baxaba d'una familia hispanorromana. Mientres el so matrimoniu con Teodosio, dio a lluz dos fíos, Arcadio y Honorio; y una fía, y Elia Pulqueria. Dióse-y el títulu de Augusta, como demuestren les monedes acuñaes cola so efixe.
Familia
Según Laus Serenae ("N'allabancia de Sele"), un poema de Claudiano, tantu Serena como Flacila proveníen de Hispania.
Un fragmentu de Temistio (Oratio XVI, De Saturnino) interpretóse qu'identifica a Flavio Claudio Antonio, prefeutu pretorianu de la Galia dende 376 hasta 377 y cónsul en 382, como'l padre de Elia Flacila. Sicasí, la rellación considérase dudosa. En 1967, John Robert Martindale, más tarde unu de dellos articulistes na Prosopografía del Imperiu romanu tardíu, suxurió que'l fragmentu realmente refierse a Antonio como'l cuñáu de Teodosio. Sicasí, el fragmentu ye abondo vagu como pa dexar que s'identifique a Flavio Afranio Siagrio, cónsul conxuntu con Antonio en 382, como'l cuñáu en cuestión.
L'únicu pariente claramente identificáu nes fontes primaries ye'l so sobrín Nebridio, fíu d'una hermana ensin identificar. Él casóse con Salvina, una fía de Gildo. El so matrimoniu mentar por Jerónimo na so correspondencia con Salvina. Tuvieron un fíu y una fía.
Matrimoniu
Alredor de 375-376, Flacila casóse con Teodosio, un fíu del conde Teodosio. Naquella dómina, Teodosio perdiera'l favor de Valentiniano I y retirárase a la vida civil en Cauca, Gallaecia.
El so primer fíu, Arcadio nació antes de la elevación de los sos padres al tronu. El segundu, Honorio nació'l 9 de setiembre de 384. La so fía Pulqueria créese que nació antes de la elevación de los sos padres al tronu por cuenta d'otru fragmentu del Laus Serenae. Ella morrió primero que los sos padres, como menta nos sos escritos Gregorio de Nisa.
Un mozu Graciano, mentáu xunto colos fíos imperiales por Ambrosio, pensóse dacuando que yera un tercer fíu. Sicasí, Gregorio de Nisa fala de la esistencia namái de trés neños imperiales y otres fontes nun menten a Graciano. Posiblemente esti Graciano yera dalgún tipu de pariente pero non realmente un miembru de verdá de la familia teodosiana.
Emperatriz
Valente, emperador del Imperiu romanu d'Oriente morrió na batalla d'Adrianópolis (9 d'agostu de 378). Sobreviviéron-y el so esposa, Albia Dominica y les sos fíes Anastasia y Carosa. Sicasí, él sobreviviera al so únicu fíu, Valentiniano Galates. El so sobrín Graciano, emperador del Imperiu romanu d'Occidente, yera'l so herederu y asumió'l control tamién del Imperiu oriental. El so mediu hermanu menor, Valentiniano II yera gobernante conxuntu de manera nominal.
El 19 de xineru, Graciano nomó a Teodosio magister militum per Illyricum, el so nuevu colega nel Imperiu romanu d'Oriente. Paez que Teodosio yera l'oficial de mayor rangu d'oríxenes romanos disponible pa la promoción naquella dómina. Merobaudes y Frigérido, los dos magistri militum in praesenti probablemente nun fueron teníos en cuenta por cuenta del so orixe xermanu. Otres posiciones equivalentes taben vacantes dende la muerte de los sos últimos titulares en Adrianópolis. Nesti momentu, Flacila convertir en emperatriz consorte.
Yera una fervosa defensora del símbolu niceno. Sozomeno cunta qu'ella torgó una conferencia ente Teodosio y Eunomio de Cícico quien sirvía como cabeza visible de los anomeos, una secta dixebrada de los arrianu. Ambrosio y Gregorio de Nisa allaben la so virtú cristiana y falen del so papel como "una líder de xusticia" y "pilastra de la Ilesia".
Teodoreto fala de les sos obres de caridá, atendiendo personalmente a los discapacitaos. La cita diciendo que "Distribuyir el dineru ye propiu de la dignidá imperial, pero yo ufierto a la mesma dignidá imperial el serviciu personal al Dador".