cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Virgin Records
Historia
Esi mesmu añu Richard Branson viende la matriz Virgin Records a la empresa EMI-Odeon por 550 millones de llibres (aproximao 1.000 millones de dólares). Darréu Branson creó una nueva discográfica competencia de Virgin: V2 Records. La razón aducida históricamente pola que Branson vendió Virgin Records foi pola necesidá d'ampliar el negociu de l'aereollinia Virgin Atlantic Airways o diría a la bancarrota.
Dempués de ser adquiríu por EMI, Virgin empieza una serie de cambeos, como la creación de suboficinas como Real World Studios, Innocent Records, Point Blank Records-especializáu en blues- y Hut Records. Siguió roblando contratos y ampliando el so catálogu d'artistes como Grizfolk, 30 Seconds to Mars, Britney Spears, Beenie Man, Blue, KoЯn, The Rolling Stones, The Smashing Pumpkins, We Are Scientists, The Kooks, Bubba Sparxxx, Sharissa, Bossman, Purple Ribbon All-Stars, Janet Jackson, The Chemical Brothers, Shapeshifters, Amaral, Juliet Richardson, Spice Girls, Paula Abdul, Thalía, Daft Punk, Stereophonics o Jamie T.
Campylorhynchus fasciatus
Campylorhynchus fasciatus, tamién conocíu como cerrica ondeado o mura franjeada, ye una especie d'ave paseriforme na familia Troglodytidae nativa d'Ecuador y Perú.
Ali Moussa
Ali Moussa pue referise a:
Campylorhynchus fasciatus
Subespecies
Reconócense dos subespecies:
Claudio Batista dos Santos
Claudio Batista dos Santos ye un ex-futbolista brasilanu.
Franck Ribéry
Equipos
20px Actualizáu al postreru partíu xugáu'l 30 de xineru de 2021
''Fontes: UEFA - Transfermarkt.
Carbexe
Carbexe ye una casería de la parroquia de San Xuan de Prendonés nel conceyu asturianu d'El Franco.
Alcuéntrase a 4 km d'A Caridá, la capital del conceyu, a un altor mediu de 68 msnm y tien una población de.
Kernouës
Kernouës ye una comuña francesa del departamentu de Finistère, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Asclepias eriocarpa
Asclepias eriocarpa ye una especie d'anxosperma perteneciente a la familia de les apocinacees.
Descripción
Ye una yerba perenne erecta que suel tar recubierta d'una gruesa capa de pelos blancos. Les fueyes tienen forma de llanza de forma ovalada, dispuestes opuestes en pareyes o en verticiloss de 3 o 4. La inflorescencia ye un gran grupu de flores n'umbeles. Cada flor ye de color blancu a crema y xeneralmente tiñida con rosa brillosu. Tien una corola recoyida contra'l tarmu. El frutu ye una gran folículo.
Distribución y hábitat
Ye nativa de California y les partes axacentes de Nevada y Baxa California, onde crez en munchos tipos de hábitats, especialmente les árees seques.
Propiedaes
La planta utilízase como fonte de fibra y como planta melecinal por dellos grupos indíxenes de California, incluyíu'l Ohlone y Luiseño.
Asclepias eriocarpa ye como la mayoría de les especies del xéneru Asclepias tóxica. De normal los animales de llendo eviten diches plantes. Sicasí, la toxicidá de cada especie ye abondo distinta. Asclepias eriocarpa ye relativamente bien tóxica. N'estudios con animales, atopóse qu'inclusive 0,05% a 0,25% del pesu del animal en material vexetal de Asclepias eriocarpa ye abondu pa matar una oveya.
Taxonomía
Asclepias eriocarpa describióse por George Bentham y espublizóse en Plantes Hartwegianas imprimis Mexicanes 323. 1849. Asclepias: nome xenéricu que Carlos Linneo nomó n'honor d'Esculapio (dios griegu de la medicina), poles munches aplicaciones melecinales que tien la planta.
2041
2041 (MMXLI) va ser un añu normal entamáu en martes nel calendariu gregorianu.
Asclepias eriocarpa
Taxonomía
eriocarpa: epítetu llatín que significa "frutos llanudos".
Tabla añal del sieglu XXX
Sieglu XXX
Tabla añal sieglu XXIX - Sieglu XXIX | Sieglu XXXI - Tabla añal sieglu XXXI
Campylorhynchus griseus
Campylorhynchus griseus ye una especie d'ave suramericana del xéneru Campylorhynchus. Puebla les zones de carba en Colombia, Venezuela, Guyana y parte de Brasil. Aliméntase d'inseutos y de los sos güevos, los que busca ente los tueros aprovechando la so llongura picu; tamién puede inxerir arácnidos.
Christina Metaxa
Christina Metaxa ye una cantante xipriota. El so hermanu ye Nikolas Metaxas, que quedó segundu nel Factor X de Grecia.
Kersaint-Plabennec
Kersaint-Plabennec ye una comuña francesa del departamentu de Finistère, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Halcyon cyanoventris
L'alción de Java (Halcyon cyanoventris) ye una especie d'ave coraciforme de la familia Halcyonidae endémica d'Indonesia.
Distribución
Alcuéntrase namái nes selves y manglares de les islles de Xava, Bali y Nusa Penida.
Épsilon Leporis
Épsilon Leporis (ε Lep / 2 Leporis / HD 32887 / HR 1654) ye una estrella na constelación de Lepus, la llebre, dacuando conocida col nome de Sasin. De magnitú aparente +3,19, ye la tercera más brillosa nesta constelación dempués d'Arneb (α Leporis) y Nihal (β Leporis). Alcuéntrase a 213 años lluz de distancia del Sistema Solar.
Épsilon Leporis ye una de les abondoses xigantes naranxes visibles nel cielu nocherniegu, ente les cualos destaquen Arturu (α Bootis) y Pólux (β Geminorum) por ser les más brilloses. De tipu espectral K4III, Épsilon Leporis tien una temperatura efectivo de 4131 K. El so radiu ye 40 vegaes más grande que'l radiu solar y si tuviera nel llugar del Sol, la so superficie estiéndese hasta casi la metá de la órbita de Mercuriu. Xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada de 4,3 km/s, implicando que'l so periodu de rotación puede durar hasta 1,3 años. La so masa ye un 70% mayor que la del Sol y tien una edá averada de 1720 millones d'años.
Épsilon Leporis tien una metalicidá —bayura relativa d'elementos más pesaos que'l heliu— daqué menor que la solar; el so conteníu relativo de fierro ye un 81% del esistente nel Sol.
Cabañas de Polendos
Tien como amestada a la población de Mata de Quintanar (68 habitantes en 2012). Cabañas de Polendos cunta col centru de artesania les Caravas, con más de 12 talleres artesanos qu'abren les sos puertes al publico toles primeres fines de selmana de cada mes.
Bearne
Bearne (Béarn; Bearn o Biarn ; Bearno) ye una rexón natural ya histórica del sur de Francia, nel actual departamentu de Pirineos Atlánticos (Nueva Aquitania).
Cristian Pavón
Cristian David Pavón ye un futbolista arxentín. Desempéñase como estremu y el so actual equipu ye'l Club Atlético Boca Juniors de la Primer División d'Arxentina.
Talleres
En 2004, Pavón xunir a les categoríes infantiles del Club Atlético Talleres, onde se desempeñaba de delanteru. El 7 de febreru de 2012, foi xubíu al primer equipu. «Tengo dieciséis años y la mio mira ye que me sala tou bien cuando llegue a la Primera» dixo cuando foi promovíu. Debutó col primer equipu'l 7 d'avientu de 2013 nun partíu contra Villa San Carlos. El 3 de marzu de 2014, anotó un gol nun empate a dos goles con Cruceru del Norte. El 20 d'abril, marcó un doblete na victoria por 3:1 frente a Patronato. El 31 de mayu, anotó un tanto na derrota por 2:1 ante a Banfield, que con esi partíu consagróse campeón del Campeonatu de primera B Nacional.
Club Atlético Colón
En xunetu de 2014, Pavón llegó al Club Atlético Colón en calidá de vencíu por seis meses ensin opción de compra, siendo utilizáu en forma de pagu pola transaición que Boca Juniors realizó pa faese colos servicios de César Meli, ex-futbolista del club de Santa Fe qu'aportó a la institución xeneize.
El 9 d'agostu de 2014, nel debú de Colón na Primer B Nacional pol grupu A ante Instituto de Córdoba, Pavón ingresó al campu de xuegu al minutu 51 en reemplazu de Gustavo Villarruel. L'alcuentru remató empatáu a cero goles. El 3 de setiembre, na goliada por 4:1 a Guaraní Antonio Franco, Pavón ingresó a la cancha en llugar de Facundo Callejo al minutu 76 del alcuentru. Al minutu 88, anotó'l tercer gol de Colón. Na siguiente fecha, Colón ganó de visitante a Argentinos Juniors por 2:0. Nesti partíu, Pavón habilitó a Gerónimo Poblete por que esti marcara'l segundu gol al minutu 39. Na fecha 10, Colón ganó a Douglas Haig por 3:1 y quedó allugáu nel tercer puestu na tabla de posiciones de la zona A, a seis puntos del líder San Martín. En dichu alcuentru, Pavón anotó dos goles en tan solu diez minutos. El 5 d'ochobre, na goliada por 3:0 de visitante contra Instituto de Córdoba, marcó nuevamente dos goles, dambos fueron remates dende fuera del área. Colón llogró xubir a primer división na última fecha, en goliando a Boca Xuníos por 3:0.
Boca Juniors
En xunetu de 2014, Pavón foi tresferíu a Boca Juniors por catorce millones de pesos. El club xeneize reconoció-y a Talleres un 25% sobre la diferencia ente'l monto de la venta y pagó tres millones de dólares. Dempués de cumplir el so préstamu, a pidíu del entrenador Rodolfo Arruabarrena, Pavón retornó a Boca en xineru de 2015 p'apostar la pretemporada. El 24 de xineru, xugó l'amistosu de pretemporada ante River Plate. Nel minutu 40 del alcuentru, recibió una dura entrada per parte de Leonel Vangioni que nun-y dexó siguir el restu del superclásico. Esta falta causó-y una quebra del quintu metatarsianu del pie esquierdu, que lo caltuvo dos meses fuera del terrén de xuegu. El 3 d'abril, yá recuperáu, foi convocáu pa xugar un partíu contra Huracán. Este foi'l so primer partíu oficial cola camiseta xeneize, ingresando nel minutu 62 en reemplazu de Nicolás Lodeiro. Dos feches dempués, anotó'l so primer gol con Boca na victoria por 3:1 a Lanús, n'habiendo corríu cuarenta y cinco metros.
El 3 de mayu de 2015, Boca venció a River Plate por 2:0 nel primer superclásico oficial del añu. Dempués d'ingresar a la cancha en llugar de Federico Carrizu, Pavón marcó'l primera tantu del partíu al minutu 84. «Ye lo más llindo que me pasó desque llegué a Boca», declaró concluyíu'l partíu. El 1 de payares, Boca coronóse campeón del Campeonatu de primer División en venciendo 1:0 a Tigre. Trés díes depués, el conxuntu xeneize ganó la Copa Arxentina en ganando por 2:0 a Rosario Central. El 8 de febreru de 2016, mientres un entrenamientu, Pavón sufrió un esguince de lligamentu llateral esternu na rodía derecha, polo que tuvo que dexar les canches dos meses.
Na temporada 2016, Rodolfo Arruabarrena abandonó'l cargu de direutor téunicu de Boca Juniors y Guillermo Barros Schelotto reemplazar. L'oxetivu principal del nuevu entrenador yera clasificar a los octavos de final de la Copa Libertadores, y tenía en cuenta a Pavón pa llograr esto. En venciendo a Cerro Porteño, el conxuntu xeneize avanzó a cuartos de final. En dicha estancia enfrentar a Nacional nun partíu d'ida y vuelta. Nel segundu alcuentru, que Boca ganó 4:3 en riola de penales, Pavón anotó un gol nel minutu 72, tres una asistencia de Leonardo Jara. Sicasí, celebrando'l tantu, sacóse la camiseta y, como yá taba amonestado, foi espulsáu.
El 29 de xunu, realizó'l gol oficial más rápidu de la hestoria de Boca Juniors nel profesionalismo, cuando a los once segundos del partíu frente a Güemes pola Copa Arxentina marcó'l primeru de los cuatro goles que sellaron la goliada por 4:0. Amás, a los trelce minutos, anotó'l segundu tantu del alcuentru. El 14 de xunetu, fixo dos goles na derrota por 3:2 frente a Independiente del Valle en semifinales de la Copa Libertadores. Volvió anotar el 22 d'agostu, nun partíu contra Santamarina polos dieciseisavos de final de la Copa Arxentina que Boca ganó por 2:1. El gol foi cobráu a pesar de que Pavón atopar en posición adelantrada. El 11 de setiembre, na victoria por 3:0 a Belgrano, Pavón marcó un gol de tiru llibre, que celebró formando una T coles sos manes, faciendo referencia al club Talleres de Córdoba. Na fecha 14 del campeonatu, fíxo-y un gol al so ex club, Colón, marcando'l 4:1 definitivu a favor de Boca. El 21 de xunu, Boca coronóse campeón del Campeonatu de primer División n'empatando 2:2 con Olimpo. Mientres el periodu de fichaxes, venceyar a Pavón col Zenit de San Petersburgu, anque'l trespasu nunca acabó per realizar se.
Nel primer partíu pola temporada 2017-18, Boca golió a Olimpo por 3:0; Pavón realizó dos asistencies, a Darío Benedetto y Pablo Pérez. El 17 de setiembre fíxo-y un gol a Godoy Cruz na victoria 4:1 pola cuarta fecha del tornéu. El 1 d'ochobre, convirtió'l gol de la victoria nel partíu contra Chacarita Juniors que lu sirvió a Boca pa siguir con puntaje ideal nel tornéu. Dos selmanes dempués, marcó otru tantu, esta vegada na victoria por 2:0 sobre Patronato. El 29 d'ochobre, con siete victories siguíes nel campeonatu, el club consiguió'l so meyor empiezu de temporada na hestoria. El 5 de payares, Pavón xugó'l clásicu ante River Plate, que Boca ganó por 2:1. Sicasí, el 19 de payares, l'equipu perdió'l so invictu en perdiendo 2:1 de llocal con Racing Club. En xineru de 2018, Pavón fixo los trámites pa llograr la ciudadanía italiana. El 27 de xineru, a los dos minutos de xuegu, marcó'l primeru de los dos goles que conformaron la victoria por 2:0 frente a Colón pola lliga.
El 25 de febreru, anotó un gol y fixo una asistencia nel partíu contra San Martín pola lliga. Nesti alcuentru, llegó a la cantidá de nueve pases de gol nel tornéu. El 14 de marzu, apostar en Mendoza la Supercopa Arxentina, onde Boca perdió ante River Plate por 2:0. El 1 d'abril, nun alcuentru frente a Talleres, depués d'una corrida na que superó a cinco rivales, asistió a Walter Bou nel primer gol del partíu. Tres l'empate transitoriu de Talleres, Pablo Pérez marcó'l 2:1 final en tiempu añedíu. Pavón tuvo un bon rendimientu a lo llargo del xuegu y foi una de les figures del so equipu. N'este mesmu alcuentru llegó a los sesenta titularidaes consecutives en Boca. El 4 d'abril, marcó'l gol de la victoria nel alcuentru de Copa Libertadores frente a Junior de Barranquilla. El 11 d'abril, nel partíu por Copa Libertadores frente a Palmeiras, asistió a Carlos Tévez nel minutu 92 y este marcó'l 1:1 final.
El 9 de mayu, el so equipu consagróse campeón del Campeonatu de primer División n'empatando 2:2 con Gimnasia y Esgrima La Plata nel Estadiu Juan Carmelo Zerillo. Hasta'l 12 de mayu, Pavón xugó sesenta y nueve alcuentros como titular nel equipu. El 16 de mayu, Boca clasificar a octavos de final de la Copa Libertadores en goliando por 5:0 a Alianza Lima, nun alcuentru onde Pavón realizó cuatro asistencies nos primeros cuatro tantos del partíu. Con nueve puntos, Boca remató na segunda posición del so grupu, detrás de Palmeiras.
Seleición nacional
thumb|200px|Pavón mientres un alcuentru ante Nixeria pola Copa Mundial de Fútbol de 2018 Cola seleición arxentina sub-17, Pavón apostó en 2013 la Copa del Mundu entamada n'Emiratos Árabes, onde consiguieron el cuartu puestu. En mayu de 2015, foi confirmáu na llista de ventiún xugadores realizada por Humberto Grondona pa xugar el Mundial Sub-20 de Nueva Zelanda. Na competición, Arxentina integró'l grupu B xunto coles seleiciones d'Austria, Ghana y Panamá. L'escoyíu arxentín quedó esaniciáu en primer ronda tres dos empates y una derrota.
El 26 de xunetu de 2016, Pavón foi convocáu por Julio Olarticoechea (direutor téunicu de la seleición arxentina sub-23) pa xugar los Xuegos Olímpicos de Rio de Janeiro, dempués de que Manuel Lanzini fuera refugáu pa la competición por cuenta de un esguince na rodía. La seleición arxentina cayó esaniciada na primer fase del tornéu tres una victoria, un empate y una derrota. El 2 de payares de 2017 foi convocáu pol entrenador Jorge Sampaoli p'apostar los partíos amistosos contra Rusia y Nixeria. Pavón debutó cola seleición arxentina'l 11 de payares, nel alcuentru contra Rusia, onde ingresó al minutu 79 en llugar d'Eduardo Salvio. Seis minutos dempués, asistió a Sergio Agüero por que marcara el 1:0 final. Coles mesmes, brindó-y otra asistencia a Agüero nel partíu contra l'escoyíu nixerianu, que remató nuna derrota por 4:2.
En marzu de 2018, apostó los partíos amistosos frente a Italia, onde ingresó al campu de xuegu nos últimos minutos y cuasi nun tuvo participación, y España, onde entró al minutu 56. La seleición arxentina foi goliada 6:1 polos españoles y Pavón recibió una tarxeta mariella a la fin del alcuentru en cometiéndo-y una falta a Dani Parejo. El 21 de mayu, foi escoyíu por Jorge Sampaoli p'apostar la Copa Mundial de Fútbol de 2018. El 29 de mayu, nun partíu amistosu contra Haití, asistió a Lionel Messi nel tercer gol del alcuentru, que remató 4:0. Na Copa del Mundu, l'escoyíu arxentín integró'l grupu D xunto a les seleiciones de Croacia, Islandia y Nixeria. El 16 de xunu, nel primer partíu pola fase de grupos, los arxentinos enfrentaron a los islandeses; l'alcuentru remató empatáu 1:1 y Pavón entró al campu de xuegu al minutu 75, en llugar d'Ángel Di María. Nel segundu partíu, una derrota por 3:0 frente a la seleición croata, ingresó a la cancha al minutu 56, en reemplazu d'Eduardo Salvio.
El tercer alcuentru, ante Nixeria, empezar nuevamente dende'l bancu de suplentes; entró al campu de xuegu al minutu 60 en llugar d'Enzo Pérez. L'escoyíu arxentín ganó por 2:1 y, en quedando segundu nel so grupu, clasificó a octavos de final. El cuartu partíu, onde s'enfrentaron a la seleición francesa, Pavón empezar nel equipu titular, anque foi sustituyíu al minutu 73 por Maximiliano Meza. L'escoyíu arxentín perdió l'alcuentru por 4:3 y quedó esaniciáu de la competición.
Clubes
20px Actualizáu d'alcuerdu al postreru partíu xugáu'l 16 de mayu de 2018.
Resume estadísticu
Estadístiques hasta'l 30 de xunu de 2018.
Boceguillas
Boceguillas ye un conceyu d'España, na provincia de Segovia, comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Tien una superficie de 41,54 km².
El conceyu ta formáu polos siguiente nucleu de población:
Símbolos
120px|left|Escudu de Boceguillas
L'escudu heráldicu que representa al conceyu se blasona de la siguiente manera:
La descripción testual de la bandera ye la siguiente:
Historia
thumb|[[Ilesia de La nuesa Señora del Rosario (Boceguillas)|Ilesia de La nuesa Señora del Rosario.]] thumb|Casa consistorial. Anque s'atoparon nicios de poblamientu humanu cerca de Boceguillas procedentes de dómina romana como ye la paraxa de Prado Castillo; la primer referencia esplícita a esta llocalidá data del sieglu XI. En 1076 el monarca castellanu Alfonsu VI concedía a la villa de Sepúlveda la so fueru, pol cual otorgába-y un amplia alfoz nel qu'ente munches otres poblaciones, atopábase Boceguillas, venceyada al ochavu de Bercimuel. Más palantre, apaez adscrita a la diócesis de Burgos en 1109, mentada como Bozichellas y darréu como Bociguiellas. Sicasí, cola reinstauración del obispáu de Segovia escontra 1120, esti pueblu pasaría a pertenecer a dicha see.
Mientres los restantes sieglos de la Edá Media, Boceguillas creció demográfica y económicamente, y amás d'a l'actividá agrario y ganadero, dedicar a les actividaes comerciales por cuenta de que el Camín Real de Bayona escurría pol so propiu cascu urbanu. Fundáronse diverses fondes, cases de posta y mesones de les que güei inda se pueden atopar los restos de dalgunes. Ello ye que nel sieglu XVI esta llocalidá va ser mentada pol Repertoriu de Caminos d'Alonso de Meneses (1576) como un llugar de parada y fonda.
El reináu de Felipe II resulta fundamental na hestoria de Boceguillas, pos esti monarca concéde-y el 20 de setiembre de 1565 el títulu de villa, independizándolo del conceyu de Sepúlveda, del cual dependiera los pasaos sieglos. Na centuria siguiente constrúyese una nueva casa parroquial y la ilesia de La nuesa Señora del Rosario, que sigue de pies anguaño y ye la parroquia de la villa. Estes edificaciones treslladen el cascu urbanu en redol a lo que güei forma la Plaza d'España, pos s'atopara hasta'l momentu daqué más escontra'l norte.
Nun hai demasiada información sobre l'aportar de Boceguillas mientres los sieglos XVIII y XIX, anque en 1850 el Diccionariu Xeográficu de Pascual Madoz fala d'esta villa. Nestos momentos cuntaba con 218 habitantes partíos en 60 cases, con tres paradores de posta, escuela primaria pa dambos sexos, pozos nes cases, la ilesia de La nuesa Señora del Rosario y una ermita nel campusantu.
Mientres el sieglu XX, anque'l pueblu cuntaba con 496 habitantes en 1900, llegando a 548 en 1910, viose afeutáu nes siguientes décades por diversu azotes demográficos como fueron la Guerra Civil y l'éxodu rural d'a partir de los años 50 que-y fixeron algamar un valle de población en 1970 (429 hab.). Aun así, Boceguillas nun se vio tan afeutáu como pudo asoceder n'otres rexones y pueblos de la mesma área por cuenta de la so situación na antigua Carretera de Bayona, yá convertida na N-I.
A partir de 1970 Boceguillas vivió un emburrie bien singular ya insólitu al respective de los sos vecinos, causáu pol so allugamientu xunto a la carretera, que-y convirtió definitivamente nun pueblu dedicáu a l'actividá comercial y de servicios; y tamién a la integración de les pedaníes de Turrubuelo y Aldeanueva del Campanariu nel so territoriu municipal, que supunxo una medría demográfica considerable.
Demografía
El so allugamientu xunto a l'A-1, convirtió a Boceguillas en polu d'atraición d'emigración, favoreciendo la so crecedera poblacional siguíu de los últimos años. A ello añede la falta de servicios de tolos pueblos de la so redolada, que lo convierte na práutica en cabecera de la so subcomarca.
El conceyu, que tien una superficie de 41,54 km², cuenta según el padrón municipal pa del INE con  habitantes y una densidá de  hab./km².
Ente 1970 y 1981, crez el términu del conceyu porque incorpora a Turrubuelo.
Población por nucleu
Desglose de población según el Padrón Continuu por Unidá Poblacional del INE.
Evolución de la delda viva
El conceutu de delda viva contempla solo les deldes con caxes y bancos relatives a creitos financieros, valores de renta fixa y préstamos o creitos tresferíos a terceros, escluyéndose, poro, la delda comercial.
La delda viva municipal per habitante en 2014 xubía a 97,59 €.
Halcyon coromanda
Halcyon coromanda ye una especie d'ave coraciforme de la familia Halcyonidae que vive nel este d'Asia. El so nome científicu alude a la mariña de Coromandel de la India.
Descripción
upright|left|thumb|Machu en Xapón. El alción acoloratáu midi aproximádamente 25 cm. Les partes cimeres del so cuerpu son de color castañu acoloratáu que s'escurez escontra tonos púrpures en cola y nales, y tonos canela nes partes inferiores. El so obispillo ye azul celeste iridiscente. El so llargu picu y pates son de color coloráu bermeyón. Presenten ciertu dimorfismu sexual siendo la coloración de los machos daqué más intensa.
Distribución y hábitat
Estiéndese dende la India nororiental hasta Corea y Xapón nel este, al traviés del sureste asiáticu, llegando a Filipines y les islles mayores de la Sonda. Les poblaciones que críen más al norte (Corea, Xapón y el Himalaya oriental) son Migración de les aves migratories y lleguen hasta Borneo pa pasar l'Iviernu.
Los alciones acolorataos viven nos montes dende les templaes hasta les tropicales, llegando a les xungles y selves húmedes trupes. Son aves comunes na zona sur del so área de distribución anque son escases en Xapón. Por cuenta de la so preferencia polos grandes montes ye más frecuente oyer los sos cantares que llegar a velos.
Comportamientu
Como los demás alciones alimentar de pexes, crustáceos, grandes inseutos, xaronques y otros anfíbios. Xeneralmente muévense en solitariu o en pareyes.
El Llouredal
El Llouredal ye una casería de la parroquia de San Xuan de Prendonés nel conceyu asturianu d'El Franco.
Alcuéntrase a 8 km d'A Caridá, la capital del conceyu, a un altor mediu de 162 msnm y tien una población de.
Vicugna pacos
L' del quechua allpaqa, paqu, ye una especie doméstica de mamíferu artiodáctilu de la familia Camelidae, derivada de la vicuña xavaz. El so doma vien realizándose dende hai miles d'años, ya inclusive la cultura Mochica de Perú representó alpaques nel so arte.thumb|left|250px|Alpaca.thumb|left|250px|Alpaca.
Parentescu y nome científicu
Les rellaciones ente l'alpaca y los demás camélidos suramericanos fueron revesoses mientres munchos años. Nos sieglos XVIII y XIX, cuando recibieron nomes científicos, creíase que l'alpaca yera descendiente de la llama (Lama glama), y foi denomada por ello Lama pacos, ignorándose les sos semeyances cola vicuña, tantu en tamañu, como na llana y la dentición. La so clasificación complicar tres comprobase que los cuatro especies de camélidos suramericanos pueden cruciase ente sigo y dar descendencia fértil. Nun foi hasta'l sieglu XXI que, gracies al desenvolvimientu de les téuniques d'analises d'ADN pudo demostrase finalmente que l'alpaca y la vicuña tán estrechamente rellacionaes, y que'l nome científicu correutu ye Vicugna pacos, magar se detectó un porcentaxe del so ADN proporcionáu pola llama, polo que téunicamente ye un taxón híbridu intergenérico.
Distribución
Alcuéntrase en puntes (na alpaca ye l'equivalente de «menada») numberoses que pastien tol añu na puna. los pandos de los Andes, dende Ecuador, pasando por Perú y l'oeste de Bolivia, hasta la parte septentrional de Chile y el noroeste de l'Arxentina, siempres a una altitú averada de 3500 a 5000 msnm. Nel sieglu XXI, tamién hai bien de n'Estaos Xuníos, Europa y Nueva Zelanda por cuenta de la so esportación dende'l Perú. Tamién esisten n'estáu selvaxe na Reserva protexía del Chimborazo y criaderos pequeños nes provincies de Cotopaxi, Chimborazo, y Bolívar n'Ecuador.
Carauterístiques
Les alpaques pesen ente 60 y 70 kg y el so altor a la cruz ye de 1 metru, superando llevemente a la vicuña, el so ancestru. La estatura de l'alpaca ye considerablemente menor que la de la llama, compartiendo con esta y col camell u'l vezu de cuspir, utilizáu p'amosar agresividá o como métodu de defensa. thumb|right|250px|Alpaca. thumb|right|250px|Alpaca.
Nun s'utilicen como animales de carga, como les llames, pos fueron escoyíes pa la producción de fibres, que'l so diámetru varia de 12 a 28 micrómetros, que son bien utilizaes pa iguar cobertores y los ponchos indíxenes tradicionales ente otres múltiples priendas de vistir de consumu local y d'esportación.
Asclepias fruticosa
Asclepias fruticosa Decne., conocida davezu tamién como matu de (la) seda, ye una especie anxosperma perteneciente a la familia de les apocinacees. thumb|240px|Frutu thumb|240px|Flores
Vicugna pacos
Carauterístiques
Los cuatros únicos colores son marrón, negru, blancu y gris. La capa ye de gran llargor, llegando casi a raspiar la tierra.
Races
Esisten dos races d'alpaca, les que s'estremen poles carauterístiques esternes de la so fibra.
Asclepias fruticosa
Descripción
Ye un arbustu con dellos tarmos erectos qu'algama hasta dos metros d'altor, con flores de color mariellu-verdosu. El frutu ye un gran vaina como una vexiga con semilla caúna con un penachu de llargos pelos sedosos que s'usó como fibra testil.
Vicugna pacos
Usos
Na industria testil, el términu "alpaca" puede significar coses distintes. Ye sobremanera un términu aplicáu a les llanes llograes de l'alpaca boliviana. Sicasí, refierse más llargamente de la tela fecha orixinalmente nel Perú de les llanes de l'alpaca anque tamién fabricada y entemecida con otru tipu de llana como por casu les italianes ya ingleses brilloses.
Les teles más preciaes son aquelles provenientes de la primer fradadura de l'alpaca, llamaes baby alpaca.
Asclepias fruticosa
Distribución y hábitat
Esta planta ye común nel sur d'África y tópase tamién como especie invasora nel sur d'España, escontra onde tuvo de venir a fines del sieglu XVIII.
Vicugna pacos
Usos
Los cuatro especies d'animales suramericanos autóctonos y productores de llana son la llama, l'alpaca, el guanacu y la vicuña. L'alpaca y la vicuña son los animales más pervalibles pola so llana: l'alpaca por causa de la calidá y la cantidá de llana (fibra), y la vicuña por causa de la suavidá, fineza, escasez y l'alta calidá de les sos llanes. La fibra de guanacu ye llevemente inferior a la de vicuña, pero ye un pocu más abondosu.
pa identificales dalgunes lleven como adornos nes sos oreyes cintes de colores.
Asclepias fruticosa
Propiedaes
Como melecina: les fueyes utilícense medicinalmente pa tratar dolores de cabeza, la tuberculosis y como emético. Esta planta ye venenosa, y contién glucósidos que causen los mesmos síntomes de envenamiento que la Homeria pallida y puede conducir a la muerte, tantu al ganáu como a los seres humanos.
Vicugna pacos
Teles y productos
Los prodcutos que pueden faese cola fina tela de l'alpaca son:
Asclepias fruticosa
Taxonomía
Asclepias fruticosa describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 216. 1753. Asclepias: nome xenéricu que Carlos Linneo nomó n'honor d'Esculapio (dios griegu de la medicina), poles munches aplicaciones melecinales que tien la planta.
Vicugna pacos
L'alpaca nel escudu de Bolivia
El primer escudu de Bolivia dar a conocer per aciu el Decretu de la Honorable Asamblea Xeneral de la República de Bolívar, del 17 d'agostu de 1825, mientres el gobiernu de Simón Bolívar. Según esti decretu, unu de los elementos que componíen l'escudu yera una alpaca.
Nos socesivos cambeos de dichu escudo siempres se caltuvo la figura d'esti animal, pero dende l'añu 2004, sustituyir por una llama.
Lampaul-Guimiliau
Lampaul-Guimiliau ye una comuña francesa del departamentu de Finistère, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Alex Lopes do Nasciment
Alex Lopes do Nasciment ye un ex-futbolista brasilanu.
2043
2043 (MMXLIII) va ser un añu normal entamáu en xueves nel calendariu gregorianu.
Halcyon chelicuti
Halcyon chelicuti ye una especie d'ave coraciforme de la familia Halcyonidae que vive n'África. Foi descritu científicamente por Edward Smith-Stanley na obra Salt's Voyage to Abyssinia en 1814, como Alaudo Chelicuti.
El nome del xéneru Halcyon vien de una ave mitolóxica que s'acomuñar col martín pescador na lleenda d'Alcíone. El nome de la especie chelicuti deriva de Chelicut l'allugamientu n'Etiopía onde Stanley llogró l'espécime tipu.
Ye una ave bien territorial qu'espanta non solo a los miembros de la so mesma especie sinón tamién a los paniegues, palombos y carraques. El so territoriu suel ocupar hasta trés hectárees, y contener 100 árboles altos. El so dueñu xixilar dende la copa d'un árbol, y ellí canta intermitentemente dende enantes del amanecer hasta dempués del mediudía.
Distribución y hábitat
Esta especie estender por tol África subsaḥariana con exceción de les selves trupes (especialmente les de la cuenca del ríu Congo) y los desiertos de Namibia y Sudáfrica. Polo que s'atopa nos siguientes países: Angola, Benín, Botsuana, Burkina Fasu, Burundi, Camerún, Chad, Costa de Marfil, Eritrea, Etiopía, Gabón, Gambia, Ghana, Guinea, Guinea-Bisáu, Kenia, Liberia, Malaui, Malí, Mauritania, Mozambique, Namibia, Níxer, Nixeria, República Centroafricana, El Congu, República Democrática d'El Congu, Ruanda, Senegal, Sierra Lleona, Somalia, Sudáfrica, Sudán, Sudán del Sur, Suazilandia, Tanzania, Togu, Uganda, Zambia y Zimbabue Prefier les zones arbolaes, les rexones con espinos y carba seca y la sabana abierta, y evita les zones d'agricultura intensiva.
Hai dos subespecies: H. c. chelicuti estendida pola mayor parte del so área de distribución, y H. c. eremogiton (Hartert, 1921) presente nes zones más grebes del norte, dende'l centru de Malí hasta la rexón del Nilu Blancu del este de Sudán. Dambes hibriden nel sur de Mali.
Descripción
thumb|left|Exemplar en Gambia. El alción estriáu de la subespecie nominal H. c. chelicuti mide una media de 16 a 18 cm de picu a cola. L'adultu cuando ta posáu tien la mayor parte de les sos partes cimeros pardu abuxaes veteadas. El obispillo, les plumes secundaries y la cola son d'un color azul metálicu, anque son más visibles cuando ta en vuelu, al igual que los llurdios blancos de la base de les plumes primaries. Les coberteras de les ales son blanques con cantos negros, y los machos tienen una llista negra na base de les primaries. Les partes inferiores son ablancazaes, con tono crema nel pechu, con estríes pardes nes bandes nes aves de Kenia, y tamién nel pechu nes del sur d'África. Tamién presenta estriáu pardu nel pileu, con fondo crema nos machos y parduzu nes femes. Tienen una llista negra que traviesa los sos güeyos y llega hasta la nuca, dixebrando la zona cimera estriada del so pescuezu blancu. El so picu tien la parte cimera y la punta coritos y l'inferior coloráu anaranxada.
La subespecie nortiza H. c. eremogiton tien el pileu y el mantu pardu buxos y les partes inferiores casi ensin estriáu.
Los xuveniles paecer a los adultos anque son más claros. Tienen les zones azules de les ales más pequeñes, el pileu más escuru y les plumes del so pechu tienen les puntes escures, amás el so quexal ye d'un colloráu más apagáu.
El so cantar ye un agudu y caltriante «chiir-chirrrrrr» o un sosteníu «KIU, kirrrr rrrrr » nos que los soníos representaos por aciu erres van descenciendo en tonu. De cutiu emitir a l'amanecida mientres realicen una eshibición d'esplegue de nales.
Alimentación
El alción estriáu aliméntase principalmente de saltapraos, y otros grandes inseutos. Dacuando atrapen llagarteses, culiebres y royedores. Caza dende un posaderu a unos 3 metros d'altor y lláncense en picáu al suelu p'atrapar preses, llegando inclusive a llanzase diez veces per minutu. Llévense les sos preses al posaderu y ellí tragar, les preses grandes morder puxantemente enantes.
Los saltapraos que lleven al nial p'alimentar a los pollos van ser daos al qu'asome la cabeza primero, al igual que faen munches otres especies pertenecientes a Alcedines.
Reproducción
Les pareyes de alción estriáu realicen exhibiciones posándose cara cara cola cola llevantada nes copes de los árboles. Ximielguen les nales esplegaes y zarrar de mano a cantar. Tres piar los sos cantares tresformar nuna secuencia de trinos curtios y poses.
La fema pon los sos güevos en buecos de páxaros carpinteru o barbudos africanos abandonaos. Los dos miembros de la pareya guaren los güevos mientres el día, anque solo la fema facer de nueche. El machu alimenta a la fema, pero quedar coles preses mientres la fema arrinca cachos. Los indicadores menores y grandes parasitan la puesta hasta nun cuartu de los sos niales.
Esta especie ye xeneralmente monógama, anque se rexistraron casos de poliandria. Los alciones estriaos de normal realicen dos puestes por temporada.
Gyps fulvus
thumb|Cabeza de la utre leonado.
La ye una especie d'ave accipitriforme de la familia Accipitridae. Ye una de les mayores aves de presa que pue atopase na península ibérica, superando en valumbu (hasta 260 cm) inclusive al águila real.
Descripción
Pue llegar a los 10 kg de pesu, con un valumbu que supera los 2,5 m. Les plumes son de color ocre o canelo na mayor parte del cuerpu (revés, zona ventral y metá anterior de les ales), siendo esti'l motivu del so apellativu "lleonado". Estes plumes lleonaes tórnense marrón escuro o negru nes rectrices de la cola y estremu de los estremos. La base del pescuezu ta arrodiada por filoplumes blanques a manera de gorguera.
El picu ganchudu, típicu de les aves de presa, y especializáu n'esgañar texíos, ye pardu buxu na base y amarellentáu maciu nos llaos. Los tarsos y deos son grises y grandes, anque muncho más débiles que les d'otres grandes aves de presa, siendo les uñes curties y ensin afilar. Esta circunstancia, a la qu'hai qu'añader especialmente'l gran pesu y lentitú d'estes aves, fai que seya práuticamente imposible que les utres dean caza o maten a otros animales, como sí fai'l restu de les aves de presa.
Subespecies
Conócense dos subespecies d'utre lleonada:
Distribución
Xunto cola utre negra, el frangüesos y la zapiquera (en branu), ye una de les poques especies d'utres que pueden ver n'Europa, pues puen alcontrase n'España, Portugal, zones aisllaes de Francia (onde foi reintroducíu) ya Italia, bona parte de los Balcanes y Crimea. El restu de la so distribución toma delles partes d'África septentrional y Asia occidental, dende Turquía, Arabia y el Cáucasu hasta les estribaciones del Himalaya y el noroeste de la India.
N'España envaloróse una población nel añu 2008 de 25.000 pareyes, coles mayores concentraciones en Castiella y Lleón, Aragón y Andalucía (con porcentaxes del 24, 21 y 12, respeutivamente). Destaquen les colonies de les Focetes del ríu Duratón (566 pareyes), Focetes del ríu Riaza (402 pareyes), Apuertes del ríu Huebra, (349 pareyes). y les poblaciones del Cañón del ríu Lobos, del Valle del Rudrón, Alto Jalón, Campu Taranz, parameras de Maranchón, altos de Barahona y del parque natural del Alto Tajo.
Hábitat
Les zones habitaes poles utres lleonaes suelen ser montascoses, anque nel llanu cualesquier cantil vertical o saliente de más de 50 metros y inaccesible sírvelos de buitrera o llugar de descansu. Nes zones montascoses recortaes por fondos valles, onde se producen brises ascendentes y anabáticas causaes pol calentamientu de les fasteres empobinaes al sol.
Na península ibérica ye una especie sedentaria que pue vese tol añu, pero les poblaciones d'otros llugares dacuando emigren al sur pa hibernar y vuelven a los sos llugares d'orixe pa reproducise.
Comportamientu
thumb|Les utres lleonaes aprovechen les corrientes d'aire caliente pa xubir volando en círculos. La utre lleonada ye una ave planiadora más que voladora, pues apenes mueve les nales nel aire, permaneciendo acurríu nes altes corrientes mientres les hores de más calor del día. Prefier llevantase sobre corrientes ascendentes que se correspuenden con fenómenos aerolóxicos como la convectividá térmica, ascendencia dinámica o termodinámica, la converxencia de brises, la restitución, la onda de monte o les cuñas d'aire frío de calter meteorolóxicu que llevanten grandes mases d'aire caliente, pasando hores volando ente altores de 1.800 a 3.500 metros sobre'l nivel del mar, anque en díes escepcionales puedan llegar a los 6.000 metros sobre'l nivel del mar y percorriendo dende 50 quilómetros a 300 quilómetros según la potencialidá convectiva del día, a la busca d'animales muertos (especialmente grandes mamíferos) de los qu'alimentase. Cuando entama, suel caltener les nales un pocu percima de la horizontalidá y los planos de sustentación daqué narquiaos.
Alimentación
thumb|left|300px|Utres lleonaes alimentándose d'una venada na Reserva Natural de Caza de Boumort, Lleida. thumb|Utre alimentándose de carnáu. Ta especialmente afechu p'alimentase de carnáu: la so potente vista alcuentra cualquier cadabre nes cercaníes, y cuando baxa p'alimentase (formándose entós aglomeraciones importantes d'utres, de forma bien rápida, onde nun falten les engarradielles poles meyores tayaes), introduz ensin problemes la so cabeza y llargu pescuezu, provistos namái d'un plumón curtiu nel que'l sangre y la carne nun se xunten fácilmente. Dada la escasez de grandes ungulaos n'Europa como venaos, gamos o muflones por cuenta de la caza y la desapaición de los montes, el carnáu dexao polos pastores constitúin una parte importante de la dieta d'esti animal.
Reproducción
thumb| Gyps fulvus Les utres lleonaes entren en celu nos meses d'avientu a abril. Nesi momentu formen pareyes estables y pasen unos 58 díes guarando'l so únicu güevu, en turnos d'ente un día o dos caúnu. Darréu se turnen cola mesma frecuencia pa dar de comer a la so cría. El pitucu crez a un ritmu bastante lentu, pero constante. Al contrariu qu'otres aves, si nun recibe la cantidá precisa d'alimentu, nun pue retrasar la so crecedera y muerre d'inanición. Les críes entamen el so primer vuelu escontra'l mes de xunetu, pero siguen calteniéndose una temporada cerca del nial hasta que creen que llegó'l momentu d'independizase. A los cuatro o cinco años d'edá aparéyense per primer vegada.
Estáu de caltenimientu
Anque nun se considera una especie especialmente amenazada, la utre lleonada ye una ave protexida en dellos países. N'otres dómines los ganaderos escorríen y mataben a les utres por considerales aves de mal agüeru, qu'amenaciaben al ganáu próximo a parir. thumb|250px|Utre en cautiveriu. N'España considérase fuera de peligru anque ta catalogáu como especie d'interés especial dende'l 5 d'abril de 1990, esto ye, que merez una atención particular en función del so valor científicu, ecolóxicu, cultural o pola so singularidá y esixe la redaición d'un Plan de Manexu. Tamién ta incluyíu nos anexos I y II de la Directiva 79/409/CEE d'Aves, Anexu II del Conveniu de Berna, Anexu II del Conveniu de Bonn y nel C1 del Conveniu CITES.
Tamién apaez como especie "d'interés especial" nos catálogos rexonales de Navarra, Castiella-La Mancha, Madrid y Estremadura. Como "vulnerable" nel del País Vascu y como "escastada" nel de Murcia.
Los principales factores d'amenaza sobre la especie son l'envelenamientu por comer cebos envelenaos asitiaos illegalmente nel campu por cazadores o ganaderos pal control de depredadores, la falta d'alimentu pola escasez de muladares y l'obligación retirar el ganáu muerto por normatives de la XE (sobre manera a partir de la crisis de les vaques lloques), les molesties nes colonies de cría por escaladores y escursionistes que provoquen fracasos reproductivos. La caza illegal nun tien la importancia que tuvo nel pasáu.
Amás amenacien l'hábitat de la utre lleonada construcciones d'infraestructures (pistes forestales, caminos, rurales, cortafueos, diques), urbanizaciones y cortes y aclaraos abusivos en dómina de cría y nes zones cercanes a los ñeros.
Esisten centros de caltenimientu y cuidu de la utre lleonada, como l'Abellugu d'aves de presa de Montejo de la Vega, fundáu nel añu 1975 por Félix Rodríguez de la Fuente. El trabayu del abellugu notóse nuna crecedera progresiva de la población d'utres, como se reflexa nos distintos censos que realicen numberosos ornitólogos cada añu
Mitoloxía
Foi un animal bien importante na cultura celtíbera. Los cadabres de los cayíos en combate dexábense pal so alimentu (asina l'alma del guerreru allegaba ante los dioses del Cielu). Ye abondo común acomuñar a la deidá solar "Lug".
Campylorhynchus jocosus
Campylorhynchus jocosus ye una especie d'ave paseriforme de la familia Troglodytidae. Ye endémica de Méxicu. El so hábitat natural son les zones de carba tropical y subtropical.
MS Alfhem
El  MS Alfhem foi un cargueru de bandera sueca que se fixo famosu por tresportar una gran cantidá d'armes y munición checoslovaques, aparentemente al gobiernu de Jacobo Arbenz Guzmán de Guatemala en mayu de 1954.
Descripción
Les armes fueron cargaes al Alfhem nel puertu bálticu de Szczecin (antes Stettin), Polonia. El barcu siguió un cursu en zigzag hasta Dakar en África Occidental Francesa (anguaño Senegal), pasó por Curaçao, pa llegar a Puerto Cortés, Hondures; hasta que finalmente por un mensaxe de radio informóse-y al capitán que'l so destín yera Puerto Barrio en Guatemala, onde fondió'l 15 de mayu de 1954.
El barcu
El Alfhem, con un tonelaxe brutu de 4.847 T, tenía'l so puertu de salida en Uddevalla, Suecia, y yera de propiedá y operáu por Ångbåts Ab Bohusländska kusten. Nun intentu de siguir les armes que vendía a Guatemala, el gobiernu checoslovacu pagara por un chárter básicu vía una firma británica, E.E. Dean, de f Londres. Amás, d'alcuerdu a un documentu del departamentu d'Estáu, Dean sirvía “como un palu blancu na transaición, apaeciendo como apurriendo'l chárter pa xustificar la entrega de fondos a Suecia.” d'alcuerdu a dambes , les embaxaes del Reinu Xuníu y d'Estaos Xuníos en Londres , Dean nun tomo enxamás el control del chárter sinón actuó como axente de Czekofracht, la corporación estatal de tresporte”. Otra falsedá foi la falsificación del Conocencia d'embarque la cual declaraba que la carga yera puramente industrial y resalvaba los más de 2,000 tonelaes d'armes y municiones que yeren el so principal componente.
Les armes
Los dos mil tonelaes d'armes y municiones cargaes nes bodegues del Alfhem, superaben tou lo que recibiera Centroamérica nos pasaos 30 años. D'alcuerdu al rellatu del magacín Time (Del Skull & Bones Henry Luce ) de 1954 el valor del cargamentu valíen 10 millones de dólares de l'afamada marca checoslovaca Škoda y otres y yeren primariamente fusiles, ametralladores, morteros y artillería llixera, descritos nel manifiestu del barcu como rodamientos d'aceru, vidrios ópticos y suministros de llaboratoriu, les armes taben guardaes en 15.000 caxes. So la supervisión del Ministru de Defensa, les armes fueron descargaes del Alfhem, y cargaes en vagones ferroviarios nun convói de la empresa controlada por Estaos Xuníos International Railways d'América Central (IRCA) pa ser llevaes hasta la capital a 300 km del puertu. Ayudáu de guardias armaos, les armes taben camín al so destín, pero fuercies antigubernamentales trataron de descarrilar el tren con dinamita, lo que condució a un tirotéu y a muertos en dambos bandos. En respuesta al asuntu Afhem, Estaos Xuníos empezó a unviar armes por vía aérea a Nicaragua y Hondures pa restaurar el balance de poder”.
El plan
El plan yera destruyir con dinamita la vía ferrial xusto primero que'l tren pasara. Sicasí la dinamita nun esplotó porque una agua ocasional moyara los detonadores. Dempués de la llegada a puertu del Alfhem el xefe de la CIA operaciones tapaes, Frank Wisner, taba bien cafiante porque l'Armada de los Estaos Xuníos nun pudiera interceptar el cargueru—esto ye, “hasta que'l realizara el cargamentu de les armes lo que yera xusto la escusa que precisaba Estaos Xuníos pa intervenir.”
La "respuesta" estauxunidense
L'asuntu Alfhem unvió “ondes de choque escontra Washington.” El Estáu Mayor Conxuntu de los Estaos Xuníos llamó a una sesión d'emerxencia si yeren conveniente o non l'esplegue de tropes estauxunidenses a Honduras pa "asistir" a esi país en casu de ser atacáu por Guatemala. El 21 de mayu de 1954 minutes de la sesión del Pentágonu ilustraben de como'l xefe del Estáu Mayor Conxuntu, Xen. Matthew Ridgeway oponer a esti plan y encamentó que'l la Guardia Nacional de Nicaragua del Xen. Anastasio Somoza García tenía de ser unviada a Guatemala. Un oficial del Departamentu d'Estáu oxetó, faciendo notar que Somoza según los diplomáticos de los Estaos Xuníos, tenía fuercies armaes a cencielles "incompetentes"."
Dempués de la llegada del Alfhem, Estaos Xuníos llevó a cabu la Operación Caribbean Sea Frontier estableciendo patrulles aérees y marítimes nel Golfu d'Hondures, supuestamente “pa protexer a Honduras d'una invasión y controlar los cargamentos a Guatemala.” Pal 3 de xunu, Estaos Xuníos unviara armes per vía aérea a Honduras. Pal 18 de xunu, estableciera un bloquéu total d'armes contra Guatemala.
Viperidae
miniaturadeimagen|250x250px|Crotalus sulcatus. Los vipéridos (viperidae) son una familia de culiebres bien venenoses qu'entiende les víbores del Vieyu Mundu y los crótalos, principalmente americanos. Tienen l'aparatu inoculador más evolucionáu de toles culiebres, con llargos caniles buecos qu'actúen como aguyes hipodérmiques.