cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jack l'Estripador
Contestu históricu
A mediaos del sieglu les principales demarcaciones britániques, ente elles el East End de Londres —onde s'atopa Whitechapel—, teníen sobrepoblación debíu al fluxu d'inmigrantes irlandeses, y al apuerto de refuxaos xudíos del este d'Europa y de la Rusia imperial a partir del añu 1882. Esti problema repercutió na escayencia de los niveles d'emplegu y calidá de vida, y llevó a la proliferación d'una amplia clase baxa carauterizada pola probeza, el crime y la violencia, l'alcoholismu y la prostitución. D'alcuerdu a estimaciones de la Policía Metropolitana de Londres, n'ochobre de 1888 había 62 chamizues y 1200 prostitutes en Whitechapel. Tamién yeren comunes les manifestaciones y protestes pola situación económica ente 1886 y 1890, ente les cualos sobresalió'l Domingo Sangrientu de 1887.
Whitechapel tenía particularmente mala reputación por cuenta de casos d'antisemitismu, racismu, delincuencia, disturbios sociales y severa probeza. Tal perceición como apartaz d'inmoralidá llegó al so puntu álgido en 1888, cuando la prensa empezó a emprestar una cobertoria ensin precedentes a una serie de grotescos y bederres homicidios atribuyíos a «Jack l'Estripador».
Asesinatos
Magar la elevada cantidá d'ataques contra muyeres del East End nesa dómina complicó l'averiguación de cuántos d'esos asesinatos fueren cometíos por un mesmu individuu, la Policía Metropolitana de Londres identificó once homicidio asocedíos en Whitechapel ente abril de 1888 y febreru de 1891. Anque nun había certidume p'asegurar que toos fueren obra d'una mesma persona, cinco d'ellos sí teníen dellos elementos de mancomún y atribuyéronse a Jack l'Estripador, que'l so modus operandi carauterizar por cortes nel gargüelu, mutilaciones nel área xenital y abdominal, extirpación d'órganos y desfiguración de la cara. Estos asesinatos suelen denominase «los cinco canónicos» pa estremalos del restu del espediente de Whitechapel; nun figuren ente ellos los dos primeros casos: les muertes d'Emma Elizabeth Smith y Martha Tabram.
Smith foi asaltada y abusada sexualmente na cai Osborn del citáu barriu'l 3 d'abril de 1888. Morrió a otru día nel London Hospital por peritonitis causada pol insertamientu d'un oxetu desafilado na so natura. Na so declaración, ella dixo que fuera atacada por dos o tres homes, unu de los cualos yera un adolescente, razón pola que se refugó esti casu del espediente del Estripador. Tabram morrió'l 7 d'agostu del mesmu añu, víctima de 39 puñalaes. Magar la policía acomuñar colos cinco canónicos por cuenta de la crueldá, l'ausencia d'un motivu aparente y la cercanía de la zona onde asocedió —George Yard, Whitechapel— coles de les otres muertes, en realidá l'ataque difería del modus operandi enantes señaláu: Tabram nun tenía cortes nel gargüelu nin l'abdome, y les sos feríes nun siguíen el patrón identificáu nel espediente de los cinco canónicos.
thumb|center|400px|Mapa de Londres na [[dómina victoriana; los siete puntos coloraos marquen los allugamientos de los primeros siete asesinatos en Whitechapel: la cai Osborn y l'edificiu de George Yard (nel centru), la cai Hanbury (enriba), Buck's Row (parte cimeru derecha), cai Berner (parte inferior derecha), Mitre Square (parte inferior esquierda) y cai Dorset (al centru y esquierda).]]
Los cinco canónicos
La policía atopó'l cuerpu de la primer víctima canónica, Mary Ann Nichols, a les 3:40a.m. del vienres 31 d'agostu de 1888, en Buck's Row —actual cai Durward—, Whitechapel. Tenía un par de cortes nel gargüelu, l'abdome parcialmente resgáu con una fonda hendidura y delles incisiones feches col mesmu cuchiellu.
El cadabre d'Annie Chapman apaeció díes dempués, el sábadu 8 de setiembre, aproximao a les 6a.m., cerca de la entrada del patiu interior de la cai Hanbury, Spitalfields. Tenía dos incisiones nel gargüelu al igual qu'asocediera con Nichols. Sicasí, nel casu de Chapman el so banduyu fuera dafechu apuñaláu, y habíen-y extirpado el úteru. Un testigu afirmó ver a Chapman media hora antes del afayu xunto con un home de pelo escuro y con apariencia d'un xentil veníu a menos».
thumb|right|200px|Cadabre de [[Mary Jane Kelly.]]
Los asesinatos d'Elizabeth Stride y de Catherine Eddowes asocedieron na madrugada del domingu 30 de setiembre; el cuerpu de la primera foi afayáu a la 1a.m. en Dutfield's Yard —actual cai Henriques— y tenía una corte nel llau esquierdu del pescuezu que-y estropió l'arteria carótida. Sicasí nun presentaba incisiones nel abdome, lo cual plantegó duldes sobre l'autoría del Estripador, o si sía que non esti fuera atayáu mientres l'ataque. Anque testigos declararon haber vistu antes a Stride con un home, los sos testimonios tuvieron irregularidaes: unos dixeron que l'acompañante yera rubiu y otros que yera de tez más escura; y inclusive unos afirmaron que vistía de forma andrajosa, pero otros argumentaron lo contrario. Cuarenta y cinco minutos dempués la policía topó'l cadabre de Eddowes en Mitre Square, na City de Londres. Tenía'l gargüelu cortáu, una incisión fonda y estensa nel abdome, y habíen-y extirpado el reñón esquierdu y la mayor parte del úteru. Joseph Lawende, vecín que dixo pasar por esa cai con dos amigos pocu antes del asesinatu, declaró que viera a una muyer con un home rubiu y d'aspeutu desdexáu. Sicasí, los sos amigos nun pudieron responder por esa descripción. {{harvnp|Evans|Skinner|2000|pp=185-88|sp=sí S'atopó'l mandil ensangrecíu de Eddowes cerca de la entrada d'un edificiu d'apartamentos, na cai Goulston, y un grafiti na paré —xusto enriba d'onde taba la prenda— que paecía implicar a un xudíu anque non pudo comprobase si'l grafiti fuera escritu pol homicida o si tratar d'una simple coincidencia{{harvnp|Cook|2003|p=143}}{{harvnp|Fido|1987|pp=47-52}}{{harvnp|Sugden|2002|p=254}} una y bones esti tipu de testos ilícitos yeren comunes en Whitechapel nesa dómina. Charles Warren, comisionado de la policía, pidió que retiraren el grafiti antes del amanecer sol barruntu de qu'afalaría protestes antisemites.{{harvnp|Evans|Skinner|2000|pp=183-84|sp=sí}}
Finalmente, la policía atopó'l cuerpu tullío y estripao de Mary Jane Kelly sobre la cama de la so recámara en Miller's Court, Spitalfields, a les 10:45a.m. del vienres 9 de payares. Tenía una corte que diba dende'l gargüelu hasta l'escayu dorsal, y estrayxéren-y tolos órganos abdominales y el corazón.
Los cinco asesinatos canónicos asocedieron pela nueche, xeneralmente mientres una fin de selmana y al términu d'un mes.{{harvnp|Evans|Skinner|2000|pp=339-40|sp=sí}} Tamién puede deducise que cada asesinatu resultó más severu que l'anterior, sacante'l de Stride, que'l so ataque presumiblemente foi atayáu.{{harvnp|Evans|Skinner|2000|pp=584-87|sp=sí}}{{harvnp|Fido|1987|p=98|sp=sí}} El cuerpu de Nichols tenía tolos sos órganos, pero a Chapman y Eddowes estrayxéron-y l'úteru, ente que esta postrera y Kelly presentaben mutilaciones na cara.
El venceyu ente estos cinco crímenes remontar a documentos posteriores nos que son escluyíos d'otros asesinatos. {{harvnp|Woods|Baddeley|2009|p=85}} Por casu, nuna carta escrita pol médicu forense Thomas Bond al encargáu del CID de Londres, y que data del 10 de payares de 1888, yá apaecen rellacionaes los cinco víctimes canóniques.{{Sfnm|1a1=Evans|1a2=Skinner|1y=2000|1p=360-362|1ps=citen la carta de Thomas Bond a Robert Anderson, 10 de payares de 1888, HO 144/221/A49301C|2a1=Rumbelow|2004|p=145-147}} Pa dellos analistes, ciertos asesinatos de Whitechapel de xuru fueron obra del mesmu individuu, sicasí n'otros actuó un númberu desconocíu d'homicidas.{{harvnp|Cook|2003|pp=156-59, 199}} Tal foi'l casu de los autores Stewart P. Evans y Donald Rumbelow, que catalogaron al espediente de los canónicos como «el mitu del Estripador» al considerar que, magar los casos de Nichols, Chapman y Eddowes guarden semeyances ente sigo, nun hai evidencia de que los asesinatos de Stride y Kelly fueren cometíos pola mesma persona.{{harvnp|Evans|Rumbelow|2006|p=260}} Inclusive hai quien argumenten que l'homicidiu de Tabram sí encaxa col espediente de los canónicos. El doctor Percy Clark, auxiliar del médicu forense George Bagster Phillips, concluyó que trés de les muertes sí fueren cometíes pol mesmu individuu, ente que'l restu fuera obra de «individuos de mente débil ... col convencimientu d'asonsañar [la serie orixinal de crímenes]».{{harvnp|Cook|2003|pp=179-80}}{{harvnp|Evans|Rumbelow|2006|p=239}} Anque l'encargáu del Departamentu d'Investigación Criminal —CID, poles sos sigles n'inglés— Melville Macnaghten señaló categóricamente nun reporte que «l'asesín de Whitechapel tuvo cinco víctimes, namás», {{harvnp|Evans|Skinner|2000|pp=584-87|sp=sí}} hai que faer notar que Macnaghten incorporar a la policía un añu dempués de les muertes canóniques, y el so memorándum incluyía errores na descripción de los posibles sospechosos.{{Sfnm|1a1=Marriott|1a2=|1y=2005|1pp=231-234|1ps= |2a1=Rumbelow|2a2=|2y=2004|2p=157|2ps= }}
Restu del espediente
Kelly ye considerada como la última víctima del Estripador, que la so fola de crímenes tuvo de cesar yá sía pola so muerte, arrestu o migración. Sicasí, l'espediente de Whitechapel inclúi otros cuatro homicidios asocedíos dempués de los cinco canónicos.
La policía atopó'l cuerpu de Rose Mylett en Clarke's Yard, cai High, Poplar, el 20 d'avientu de 1888. Anque fuera esgañada nun amosaba nicios d'agarradiella, motivu pol que pensaron que s'aforcara por fuercia n'estáu de ebriedad, o que se suicidara. Magar lo anterior, el peritu concluyó que Mylett fuera asesinada.
Casi seis meses dempués, el 17 de xunetu de 1889, el cadabre de Alice McKenzie apaeció en Castle Alley, Whitechapel. Tenía una ferida na arteria carótida esquierda y delles contusiones y cortadures leves. Unu de los forenses qu'esaminó'l cuerpu, Thomas Bond, creyó que se trataba d'una víctima más del Estripador, anque'l so compañeru George Bagster Phillips opinó lo contrario al revisar los cadabres canónicos. Dellos autores cuntaron que l'homicida de McKenzie asonsañara'l modus operandi de Jack pa despistar a la policía, pero otros aseguraron que yera obra del Estripador.
L'asesín de la siguiente muyer de Whitechapel degollar y toyó-y les piernes, y refundió el torso tullíu debaxo d'un arcu ferroviariu na cai Pinchin. Nel llugar del afayu, el 10 de setiembre del mesmu añu, la policía atopó delles partes esvalixaes del cuerpu, polo que nun pudo validase qu'ende la asesinaron. El cadabre de la última víctima del espediente de Whitechapel tamién apaeció debaxo d'un arcu ferroviariu'l 13 de febreru de 1891, na cai Swallow Gardens. El so cuerpu taba intactu sacante por un corte nel gargüelu. Dellos testigos dixeron haber vistu pocu antes a la muyer con un tipu, llamáu James Thomas Sadler, a quien la policía depués allugó y arrestó pol delitu d'asesinatu. Inclusive se llegó a pensar qu'él yera Jack l'Estripador. Sicasí, foi absueltu de los cargos y puestu en llibertá'l 3 de marzu per falta d'evidencia incriminatoria.
Otres supuestes víctimes
thumb|right|Ilustración de tres homes afayando'l torso d'una muyer; «El misteriu de Whitehall» d'ochobre de 1888.
El 29 d'avientu de 1888 topóse'l cuerpu de John Gill, un neñu de siete años, en Manningham, Bradford. De forma asemeyada a Kelly —la postrera de les víctimes canóniques—, tenía les piernes mancaes y una oreya amputada, l'abdome seccionado y estrayxéren-y los intestinos y el corazón. La prensa especuló que fuera obra del Estripador, y anque el emplegador del neñu, el llecheru William Barrett, foi arrestáu en dos causes al ser acusáu por evidencia circunstancial, a la fin foi puestu en llibertá y la policía nun procesó a nengún otru sospechosu.
El cadabre de la estauxunidense Carrie Brown apaeció'l 24 d'abril de 1891 en Nueva York y, amás de ser esgañada, tenía un tenedor enllastráu na vería y cortadures superficiales nes piernes y el llombu. Anque'l cuerpu tenía tolos sos órganos, la policía atopó un ovariu na so cama. Cabo señalase que, al igual qu'asocediera nel East End de Londres, Nueva York tuvo un fluxu considerable d'inmigrantes irlandeses en 1860. Magar la prensa comparó esti homicidiu colos de Jack l'Estripador, la Policía Metropolitana de Londres refugó cualquier venceyu ente estos.
Investigación
thumb|right|Caricatura de [[John Tenniel, que data del 22 de setiembre de 1888, na cual critícase la supuesta incompetencia de la policía na investigación del espediente de Whitechapel, reforzada pol fechu de que l'asesín nunca foi prindáu. ]]
Los documentos policiacos sobre los asesinatos de Whitechapel dexen conocer cómo yera'l procedimientu d'investigación na dómina victoriana: pa axenciar información, un estensu equipu d'oficiales diben de casa en casa y sondiaben a los vecinos. El material forense mentanto yera analizáu por personal calificáu. Cuando s'identificaba a los sospechosos, la investigación faíase más a xeitu y, dependiendo de les resultaos llograes, decidíase yá sía procesalos o refugalos del espediente. Dende entós foi'l métodu utilizáu nes investigaciones policiaques contemporánees. En rellación a los asesinatos de Whitechapel, la policía entrevistó a más de dos mil persones, investigó aproximao a trescientes, y detuvo a ochenta. La división criminal del Departamentu d'Investigación (CID) de la Policía Metropolitana de Whitechapel (H), encabezada pol inspeutor Edmund Reid, llevó a cabu les investigaciones de los primeros dos casos del espediente de Whitechapel. Tres la muerte de Nichols, la oficina central de Scotland Yard unvió a los inspeutores Frederick George Abberline, Henry Moore y Walter Andrews pa esclariar el casu. La policía de la City de Londres arreyar a partir del homicidiu de Eddowes, per mediu del detective James McWilliam. Magar lo anterior, les investigaciones viéronse apexaes por cuenta de que el encargáu recién electu del CID, Robert Anderson, solicitara una llicencia de trabayu en Suiza ente'l 7 de setiembre y 6 d'ochobre de 1888, periodu en qu'asocedieron los homicidios de Chapman, Stride y Eddowes. Por tal motivu Charles Warren, comisionado de la Policía Metropolitana, nomó a Donald Swanson como coordinador de les investigaciones de Scotland Yard. Insatisfechos col esfuerciu policial, un grupu de ciudadanos del East End de Londres empezó a patrullar les cais sol llamátigu de «Comité de Vixilancia de Whitechapel», que'l so oxetivu yera atopar a posibles sospechosos de los asesinatos. Amás de contratar a detectives privaos pa entrevistar a presuntos testigos, suxuriéron-y al gobiernu qu'ufiertara un pagu en cuenta de información sobre l'homicida, a manera d'alternativa pa axenciar más información.
Debíu al tipu de feríes de les víctimes, la policía consideró primeramente como sospechosos a los carniceros, ciruxanos y médicos. D'alcuerdu a un reporte ellaboráu pol inspeutor Swanson y empobináu a la oficina central, visitáronse 76 carniceríes y mataderos ya investigaron a los sos emplegaos mientres seis meses. Esta hipótesis venía reforzada pola mesma reina Victoria, pa quien el culpable tenía de ser un carniceru o ganaderu proveniente de dalguna de les embarcaciones de ganáu qu'operaben ente Londres y la Europa Continental, tomando en cuenta la cercanía de Whitechapel al respective de los muelles de Londres y l'atracu d'estos barcos cada xueves o vienres, y la so partida'l sábadu o domingu, lo cual coincidía colos díes en qu'asocedieren les muertes. Magar lo anterior, lo cierto ye que nengún de los asesinatos asocedió mientres dalguna de les feches d'apuerto de los barcos, lo cual llevó a la policía a tornar esta conxetura.
Perfil criminal
Bond refugó la idea de que l'asesín cuntara con conocencies científiques o anatómicos, o «l'entendimientu téunicu d'un carniceru o corador», y sicasí argumentó que tenía de tratase d'un home solitariu, suxetu a ataques periódicos de zuna homicida o erótica» y hipersexual dáu'l tipu de mutilaciones. Tamién señaló que «l'impulsu homicida podría surdir de dalguna condición mental de vengación o murria, o una zuna relixosa, anque nun creo que nenguna d'estes hipótesis sía [procedente]».
Magar nun hubo evidencia dalguna d'actividaes sexuales ente l'asesín y les sos víctimes, dellos psicólogos supunxeron que la penetración de les víctimes con un cuchiellu y «la exhibición de los cadabres en posiciones sexualmente degradantes coles feríes espuestes» son indicativos de que'l responsable llograba prestar sexual colos ataques,  anque pa otros especialistes dicha camientu nun puede ser comprobada.
Barruntos
thumb|derecha|Portada de la revista [[Puck (revista)|Puck del 21 de setiembre de 1889, qu'amuesa una caricatura de Tom Merry onde especula cola identidá de Jack l'Estripador.]]
Nos años siguientes a los asesinatos, los rexistros señalen que la policía tenía barruntos de cualquier persona que tuviera remotamente venceyada col casu, lo mesmo que de delles celebridaes que nin siquier fueren investigaes na pesquisa orixinal. Col pasu del tiempu, y la muerte d'aquellos que vivíen nesa dómina, autores contemporáneos tuvieron soltura p'acusar a cualesquier «ensin necesidá d'evidencia histórica». Magar un memorándum de Meville Macnaghten de 1894 contenía los nomes de trés sospechosos referíos nos rexistros policiacos d'entós, lo cierto ye que la evidencia contra ellos yera puramente circunstancial y polo tanto nun fueron procesaos. En total hubo más de cien sospechosos de ser l'Estripador, ente los cualos taben Montague Druitt, Severin Klosowski, Aaron Kosminski y Francis Tumblety. Otros, sicasí, fueron venceyaos solamente pola prensa, como William Bury, Thomas Neill Cream, Robert D'Onston Stephenson y Frederick Deeming.
Cartes
La prensa y la policía recibieron numberoses cartes nel intre de los asesinatos de Whitechapel, y magar dalgunes consistíen en propuestes p'ayudar a la captura del asesín, la mayoría nun tuvieron utilidá na pesquisa. Sicasí, cientos de diches cartes supuestamente yeren de l'autoría del Estripador, y trés d'elles resultaron notables: la carta «Queríu xefe», la postal «Saucy Jacky» y la carta «From Hell».
La carta Queríu xefe» data del 25 de setiembre de 1888 y foi recibida primeramente pola Central News Agency el 27 de setiembre, fecha que coincidía col matasellos. El mediu informativu -y reenvió el documentu a Scotland Yard dos díes depués. De primeres consideróse-y como un bulo, sicasí'l documentu cobró notoriedá dempués del afayu del cuerpu de Eddowes, yá que el cadabre escarecía d'una oreya y la carta, unviada tres díes antes del asesinatu, incluyía l'amenaza de «tarazar les oreyes de la dama». Magar lo anterior, les investigaciones concluyeron que la oreya de Eddowes fuera incidentalmente cortada pol asesín mientres el so ataque. A lo anterior súmase'l fechu de que'l documentu tamién afirmaba que l'autor habría d'unviar les oreyes de la so víctima a la policía, lo cual nun asocedió. La importancia d'esta carta anicia igualmente en que'l so autor usó per primer vegada'l llamátigu «Jack l'Estripador» pa referise a sigo mesmu, y dende entós la prensa y policía, que solíen llamalo «Mandil de cueru», empezaron a denominalo asina. Delles fontes señalaron que'l llamatu en realidá fuera utilizáu orixinalmente nuna carta del 17 de setiembre del mesmu añu, sicasí nun hubo consensu en validar esti camientu y consideróse-y como un bulo nos rexistros del sieglu de la policía.
thumb|left|La carta «[[From Hell (carta)|From Hell».]]
D'igual forma la Central News Agency recibió la postal «Saucy Jacky» el 1 d'ochobre, fecha del matasellos. Cabo señalase que la caligrafía y el tonu yeren similares a los de la carta Queríu xefe». L'autor aseguraba que dos víctimes más fueren asesinaes en sitios cercanos ente sigo, y calificaba l'homicidiu como «un doble eventu», supuestamente n'alusión a les muertes de Stride y Eddowes. Anque se llegó a pensar que la carta fuera unviada primero que la policía fixera públicos los asesinatos, de manera que fuera improbable que daquién más tuviera conocencia del doble eventu nesi momentu, lo cierto ye que la fecha del matasellos indicaba que'l so autor unviara'l documentu más de 24 hores dempués de les muertes, cuando yá los medios daben cobertoria de asoceder a la población.
George Lusk, líder del Comité de Vixilancia de Whitechapel, recibió la carta «From Hell» el 16 d'ochobre. Sicasí, al ser comparada coles cartes anteriores, el documentu tenía otra caligrafía y estilu de redaición. La carta venía nuna pequeña caxa que tamién contenía la metá d'un reñón calteníu en etanol, y l'autor aseguraba que se comiera'l restu del órganu fritu. Anque delles fontes deducieron que'l reñón pertenecía-y a Eddowes, que'l so cadabre escarecía de dichu órganu, otres referencies concluyeron que se trataba solamente d'una chancia macabra. El ciruxanu inglés Thomas Openshaw, del London Hospital, esaminó'l reñón y determinó que sí yera humanu y provenía de la banda izquierda de la víctima. Sicasí, foi incapaz d'establecer otra carauterística biolóxica. Más tarde el médicu recibió otra carta roblada pol Estripador.
Medios de comunicación
thumb|left|Portada d'un periódicu que'l so encabezáu diz textualmente: «Horrible asesinatu nel East End. Espantible mutilación d'una muyer. Detengan a Mandil de cueru».
Anque Jack l'Estripador nun foi'l primera asesín serial, los sos crímenes tuvieron una cobertoria mediática ensin precedentes gracies a les reformes fiscales aprobaes nos años 1850 que favorecieron la distribución masiva de rotativos de baxu preciu. Mientres la dómina victoriana esti tipu de publicaciones tuvo una mayor puxanza, ya incluyó a periódicos con precios tan algamadizos como mediu penique y revistes populares como Illustrated Police News, que encauzaron los sos esfuercios en dar publicidá al homicida.
Nun foi sinón hasta la publicación de la carta Queríu xefe» que los medios empezaron a utilizar el llamátigu «Jack l'Estripador» en cuenta de «Mandil de cueru» pa referise al homicida. El nome «Jack» yá yera usáu pa describir a otru criminal de Londres: «Jack el saltarín», que supuestamente saltaba percima de los murios p'atacar a les sos víctimes y depués escapaba de similar manera. Col tiempu volvióse costume que la prensa adoptara llamatos pa referise a homicidas, como asocedió col hachero de Nueva Orleans, l'estrangulador de Boston, el francotirador de Beltway, l'Estripador francés, l'Estripador de Düsseldorf, l'Estripador de Camden, Jack el Stripper, l'Estripador de Yorkshire y l'Estripador de Rostov.
Impautu na cultura de mases
thumb|right|Caricatura publicada na revista [[Punch (revista)|Punch en 1888, na que Jack ye representáu como una pantasma con un cuchiellu.]]
Los crímenes cometíos por Jack l'Estripador dirixeron l'atención escontra'l baxu nivel calidable de vida imperante nel East End naquellos años, causáu polos sos barrios baxos superpoblaos ya insalubres. Magar dellos d'estos barrios fueron desallugaos y baltaos, inda se caltienen dalgunes de les sos cais y edificaciones que suelen ser visitaos por turistes comenenciudos nel mitu del Estripador. Tiense noción de qu'unu d'estos inmuebles, el pub The Ten Bells allugáu na cai Commercial, yera frecuentáu por Kelly. En 2015 abrió les sos puertes el Muséu de Jack l'Estripador nel este de Londres.
L'alegoría del Estripador como una figura fantasmagórica o monstruosa pasó a convertise en «el cocu de los neños» darréu dempués de los asesinatos. Nos años 1920 y 1930 yera representáu nel cine como un misteriosu home vistíu de forma ordinaria qu'atacaba a xente despreocupada, ente que na década de 1960 yera «el símbolu d'una aristocracia nociva» por aciu la personificación d'un noble con sombreru de copa que representaba a les clases baxes esplotaes pol establishment. Col intre del tiempu la imaxe del Estripador adoptó conceutos de terror como'l mantu de Drácula o l'afición de Frankenstein a la collecha d'órganos. A les traces, el mitu del asesín de Whitechapel foise combinando con diversos xéneros lliterarios que tomen dende la narrativa de Sherlock Holmes hasta'l terror eróticu xaponés.
Na industria cinematográfico, delles producciones sobre'l mitu del Estripador son Die Büchse der Pandora (1929) dirixida por Georg Wilhelm Pabst; Jack the Ripper (1959) por Monty Berman y Robert S. Baker; A Study in Terror (1965) por James Hill; y From Hell (2001) por Albert Hughes y Allan Hughes. Otros conteníos inclúin la puesta n'escena The Ruling Class (1968) de Peter Barnes; los episodios «The New Exhibit» (1963) de la serie televisiva The Twilight Zone, onde l'encargáu d'un muséu de cera encegolar con cinco exhibiciones, ente elles la figura de Jack l'Estripador, polo qu'empieza a matar a otres persones con tal de salvaguardar la so integridá; y «Comes the Inquisitor» (1995) de Babylon 5, nel qu'unu de los sos personaxes referíu como Jack l'Estripador ye secuestráu por alienígenas; la pintura Jack the Ripper's Bedroom de Walter Sickert; la novela gráfica From Hell d'Alan Moore y Eddie Campbell; y el cantar Jack the Ripper (1964) orixinalmente interpretada pol músicu inglés Screaming Lord Sutch. La «ripperología», términu acuñáu nos años 1970 pol filósofu y escritor británicu Colin Wilson, fai referencia a los estudios sobre los homicidios de Jack l'Estripador, y esisten periódicos qu'espublicen les resultaos de diches investigaciones, tales como Ripperana, Ripperologist y Ripper Notes.
Aderus sexmaculatus
Aderus sexmaculatus ye una especie de coleópteru de la familia Aderidae. Describióla científicamente George Charles Champion en 1890.
Distribución xeográfica
Habita en Guatemala.
Monarquía d'Irlanda
Monarquía
Con anterioridá a 1169, Irlanda yá s'atopaba nel procesu de constituyise nun reinu nacional sol rol y dominiu exercíu pol Gran Rei d'Irlanda. Depués d'una invasión cambro-normanda a Irlanda en 1169, Enrique II y los sos socesores tomaron la denominación de "Lord d'Irlanda". El Tratáu de Windsor en 1175 reconoció al rei nativu como señor de tola Irlanda que nun tuviera baxu control normandu, sicasí les incursiones de los cambro-normandos debilitaron la so autoridá y el cargu quedó vacante al abdicar el postreru "señor".
En 1949 l'estáu d'Irlanda, agora llamáu a cencielles Irlanda (tal como fuera renomáu l'Estáu Llibre d'Irlanda en 1937) cortó'l so últimu venceyu col monarca cuando se declaró una república, dexando'l Commonwealth y faciendo que'l títulu de "Rei d'Irlanda" fora desaveniente. El títulu de "Rei d'Irlanda" foi finalmente abolíu cuando'l Parllamentu del Reinu Xuníu aprobó la Royal Styles and Titles Act, 1953. Per aciu esti acta'l monarca nel Reinu Xuníu recibió'l títulu de: Sabela segunda, pola Gracia de Dios, Reina del Reinu Xuníu de Gran Bretaña ya Irlanda del Norte y de los sos otros Dominios y Territorios, Xefa del Commonwealth, Defensora de la Fe. L'Acta foi tamién la primer vegada qu'Irlanda del Norte foi explícitamente mentada nel títulu del monarca.
Nomes de los monarques n'irlandés
Indíquense de siguío los nomes de los monarques y Lores Proteutores d'Irlanda n'idioma irlandés.
Takeshi Yonezawa
Takeshi Yonezawa (米澤 剛志; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Aderus sexdentatus
Aderus sexdentatus ye una especie de coleópteru de la familia Aderidae. Describióla científicamente George Charles Champion en 1924.
Distribución xeográfica
Habita na India.
Aderus siamensis
Aderus siamensis ye una especie de coleópteru de la familia Aderidae. Describióla científicamente George Charles Champion en 1916.
Distribución xeográfica
Habita n'Assam (India).
Llista d'asteroides/33901–34000
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Idioma efutop
L'Efutop (tamién conocíu como Agbaragba y Ofutop) ye un idioma faláu nel sureste de Nixeria, nel área de gobiernu llocal de Ikom, nel estáu de Cross River.
Pertenez a la subfamilia de les llingües bakor que, de la mesma, pertenecen a les llingües bantús, llamaes llingües Ekoides. Les demás llingües de la subfamilia son el abañom, l'ekajuk, el nde-nsele-nta, el nkem-nkum y el nnam, toes elles falaes en Nixeria. El efutop tien una semeyanza léxica d'ente un 66% y un 68% con en nde-nsele-nta.
Uso
El efutop ye idioma vivu y brengosu. Nun ta normalizáu. Falar la población de toles edaes. Fálase en casa y en comunidá. La mayoría de los sos falantes tamién falen el pidgin nixerianu. Dalgunos tamién falen les llingües nkem-nkum, ekajuk i efik. Los neños efutoparlantes escolarizar n'inglés.
Población y relixón
El 93% de los 26 000 efutoparlantes son cristianos, de los que'l 40% ye protestante, el 30% pertenecen a ilesies independientes y el 30% son católicos. El 7% restante son creyentes de relixones tradicionales africanes.
Pozu Santa Bárbara
El Pozu Santa Bárbara ye una instalación minera construyida pa la estracción de mineral de carbón asitiada nel valle de Turón, nel conceyu asturianu de Mieres. Foi declaráu Bien d'interés cultural el 29 d'ochobre de 2009, convirtiéndose nel primer pozu mineru asturianu en recibir esta distinción.
Trátase d'un exemplu paradigmáticu d'esplotación minera, na que son apreciables les distintes etapes que caracterizaron la téunica estractiva a lo llargo del sieglu XX. Axunten les sos instalaciones interés constructivu, por caltener pieces de dellos momentos históricos, y tamién téunicu, por cuntar con un compresor y subestación llétrica que dexaron la mecanización global de la esplotación nuna fecha bien temprana del sieglu XX.
La instalación ye propiedá d'HUNOSA y Hulleres del Turón y el conxuntu ta compuestu por dos pozos verticales con dos talos castilletes, caseta de maquinaria, llavaderos, escombreres, estaciones llétriques, depósitos de madera y ferramientes, túneles de ventilación, botiquín, etc.
Ye conocíu tamién como Grupo Santa Bárbara o Grupo Turón
Historia
Foi inauguráu 1913 baxo la titularidá d'Hulleres del Turón, con una fondura de 113 metros. Asítiase na paraxa conocida como La Rabaldana, nuna franxa de terrén plana, estrecha y allargada llindada pela carretera actual, el ríu, y la carretera de serviciu d'Hunosa.
Foi un importante centru de producción, que dexaba esplotar un xacimientu soterrañu sol nivel del valle, que se correspuende coles capes inferiores de los grupos de montaña San Vítor y San Pedru.
El clima previu a la Gran Guerra anunciaba bones perspectives pal sector mineru nacional, d'ende qu'en 1913 la Sociedá Hulleres del Turón plantegara llograse un aumentu de la producción, un amenorgamientu del preciu de costu y una mecanización como alternativa a la dependencia de la mano d'obra, tou ello al traviés del que se nomó «Nuevu Campu d'Esplotación», un plan de trabayos qu'atacaría les capes de los grupos San Vítor y San Pedru, asitiándose ente dambos.
Na historia de la compañía'l papel desempeñáu por esti pozu ye crucial, yá que foi una pieza clave nel aumentu de la producción esperimentáu nos años 1920, y tamién un campu privilexao na introducción de maquinaria pal llabor, na mecanización (introducción de martiellos picadores) y ameyora del tresporte, que requirió la introducción d'ameyores nel restu d'instalaciones y qu'esplica que se construyera, en paralelu, el nuevu llavaderu de La Cuadriella, inauguráu en 1926. La so remodelación nes décades centrales del sieglu XX tamién s'esplica pola voluntá de progresu de la compañía y el so interés nes meyores téuniques, convirtiéndose nun importante pozu inclusive dientro d'Hunosa y del so Grupu Turón.
Como'l restu de les instalaciones de la Sociedá, el pozu Santa Bárbara entró a formar parte d'Hunosa en 1970, cuando la crisis del sector yá yera insalvable. Magar atopase ente los pozos «indultaos» d'ente los propuestos pal zarru nel Plan de Futuru de la empresa 1991-1993, por cuenta de la fuerte presión social exercida, a la entrada n'Hunosa de la compañía Mines de Lieres, en 1992, aceleró'l procesu de zarru de la esplotación. Anque oficialmente la clausura del pozu produzse en setiembre de 1994, el rexistru d'actividaes dientro del mesmu conclúi'l día 2 d'avientu d'esi añu, produciéndose'l zarru definitivu de les instalaciones el 31 de xunetu de 1995.
Pozu principal
Pozu de seición circular de 5,5 metros de diámetru y 545 metros de fondura n'once pisos, con escales na caña del pozu y con rexes de proteición. Sobro'l mesmu llevanta un castillete de fierru d'unos 30 m d'altor. La cadarma d'esti castillete ye recta, ensin remaches pero soldada, con dos xaules en serviciu y otros dos en reserva d'un pisu con capacidá para dos vagones. Tien dos tirantes que converxen n'altor y dan estabilidá al conxuntu.
El pozu y l'área inmediata al mesmu atópense cubiertos por un tendeyón fabricáu en fierru de perfiles laminados y cubierta de cinc, que según l'informe Galtier puede fechase en 1960. Sicasí, nuna fotografía qu'apaez nel Catastru Mineru d'Asturies, editáu pola Direición Xeneral de Mines en 1944, yá apaez esta cubierta alredor de la cadarma del castillete.
El castillete foi construyíu en 1962. Ye un cuerpu vertical de 37 m d'altor. La superficie de la proyeición del castillete y el tendeyón en planta baxa ye de 417,9 m². La superficie construyida (planta baxa, cubierta y forxaos) ye de 466,45 m².
Cunta'l castillete con cadarma de fierru recta de perfiles metálicos soldaos. Dos tornapuntes oblicues xuníes por tirantes opónense a encomalo qu'exerz el motor, para ello converxen na zona cimera de les polees dando estabilidá al conxuntu. El tendeyón ta soportáu por cuatro pares de pies derechos metálicos que soporten cerchas metáliques roblonadas. La cubierta ye de chapa de cinc y uralita tresparente.
Idioma emberá
miniaturadeimagen|Nuevu Embera de Panamá Emberá (tamién conocíu como chocó) ye un continuu dialeutal faláu por 100.000 persones nel noroeste de Colombia y el sureste de Panamá. Pertenez a la familia de la llingua chocó.
Pozu Santa Bárbara
Pozu principal
La so función yera sofitar les polees y allugar les xaules que tresportaben los materiales nel interior del pozu principal.
Casa de máquines del pozu principal
Trátase d'un edificiu d'una sola planta sobre semisuétanu y suétanu, llevantáu con sillería, mampostería, formigón armado y lladriyu. Tien unos 7 o 8 m d'altu y dende esti llugar creábase y tresmitía la fuercia necesario para xubir y baxar les xaules con mineru y mineral.
Idioma emberá
Embera, Emperã, Empena, Eberã, Epena, etc. ye la pallabra Emberá pa 'ser humanu' o 'home' y tolos falantes de variedaes de Emberá usar como autónimo (anque non pol Wounaan rellacionáu). Tamién s'usa dacuando pa referise a otros pueblos indíxenes que nun son d'etnia Emberá.
Llingües y variación rexonal
Emberá xeneralmente estrémase en siquier dos grupos principales: Cada unu tien delles variedaes rexonales. Estes variedaes dacuando considérense dialeutos, pero en realidá son idiomes distintos. L'Archivu de les Llingües Indíxenes d'América Llatina numberar de la siguiente manera, xunto con supuestes subvariedaes que pueden ser llugares, grupos estinguíos o faltes d'ortografía: Emberá Norte (Norte d'Antioquia, Emberá nortizu) Catío (Katío): Dabeiba, Tukurá (Ríu Verde, upper Sinú, Emberá-Katío), Ngverá (San Jorge) West Embera (Va Citar, Northwest Embera, Northern Embera): Darién (Sambú, Panamá Embera), Va Citar (Atrato, Andágueda), Juradó Southern Chamí (Caramanta, Embera-Chamí, East Embera, Southern Antioquia): Tadó*, Cristianía, Upper Andágueda, Mistrató, Cachiparros Baudó: Catrú, Dubasa, Purricha, Pavaja Eperara (Epena): Joaquincito, Cajambre, Naya, Saija, Tapaje, Satinga Ethnologue (2005, 2009) trata'l Tadó (*) como llingua separada.Puede argumentase a favor de la clasificación de Baudó nel grupu  Embera nortizu. Tien munches carauterístiques de dambos grupos y ye parcialmente intelixible col vecín dialeutu emberá del norte, según con Epena.
Pozu Santa Bárbara
Casa de máquines del pozu principal
Yá que se construyó sobro la vera del ríu, nun terrén desaniveláu, fueron necesarios gruesos cimientos de formigón, como s'aprecia na seición. La cadarma formada por pilastres y dinteles ye coles mesmes de formigón de perfil rectangular, realizándose l'alzáu con lladriyu macizu y morteru.
L'edificiu foi construyíu en 1960. Ye un inmueble ensin planta rectangular y volume paralepipédico. Planta baxa sobre semisuétanu y suétanu. Les dimensiones del volume son 22 x 18,3 x 16,3 metros d'altor. La ocupación en planta baxa ye de 447,9 m² y la superficie construyida de 1296,8 m².
Cadarma de formigón armáu. Murios de zarramientu de lladriyu. Carpintería metálica en baldíos practicables y prefabricada de formigón nel restu. Forxáu de llosa de formigón armado. Cubierta de llosa de cerámica armada, fibra de vidriu y chapa de betume asfáltica con rasilla catalana.
La so función yera allugar la maquinaria que remana la xaula del castillete principal.
Pozu auxiliar
Asitiáu agües embaxo del Turón, el pozu auxiliar tien 550 m de fondura partíos en 11 plantes y una seición circular de 4 m de diámetru.
Sobro'l mesmu álzase'l segundu castillete de La Rabaldana, una cadarma d'unos 17 m d'altor que mueve dos xaules d'un pisu con capacidá pa un vagón caúna. Les escales manuales cunten con rexes de proteición.
Construyíu hacia 1962, ye un cuerpu vertical de 20,1 metros d'altor. La superficie de la proyeición del castillete en planta baxa ye de 58,2 m². La superficie construyida (planta baxa cubierta y forxaos): 34,5 m²
Cadarma de fierro recta que la so base se constitúi por cuatro sofitos con treme de perfiles metálicos roblonados reticulaos. La estabilidá asegúrase por aciu dos tornapuntes oblicuos converxentes n'altor y enllazaos por tirantes que se refuercen n'aspa. La so función ye sofitar les polees y allugar les xaules que tresportaben los materiales nel interior del pozu auxiliar.
Casa de máquines del pozu auxiliar
Edificiu de planta rectangular y un solu nivel sobro dos suétanos, tien un altor d'unos 8 m. Les sos fachaes son dafechu abiertes por grandes baldíos adintelados. La estructura del mesmu ye de formigón encofráu de seición rectangular con sólides cimentaciones gradiaes para salvar el desnivel de la vera del ríu. Amás de les pilastres perimetrales, los dinteles, zunchos y la llosa de la cubierta son coles mesmes de formigón. La obra maestra álzase con lladriyu macizu revocáu con morteru de cementu.
Edificiu construyíu en 1960. Ye un inmueble ensin planta rectangular y volume paralepipédico. Planta baxa sobro semisuétanu y suétanu. Dimensiones de 15,4 m x 15,8 m x 16, metros d'altor (con semisuétanu ). La ocupación en planta baxa ye de 278,8 m² y la superficie construyida de 780,8 m².
El so usu orixinal yera l'allugar la maquinaria que remana la xaula del castillete auxiliar.
Antigua casa de máquines
L'edificiu qu'allugó l'antigua casa de máquines común para dambos pozos d'estracción ye un gran edificiu rectangular, que'l so aspeutu y funcionalidad anguaño pocu tien que ver cola instalación orixinal de la década de 1920.
Na actualidá l'allargada nave de l'antigua casa de máquines acueye nel so estremu occidental una subestación tresformadora, la parte más cercana al pozu principal dedicóse a oficines asina comu a les dependencies de la brigada de salvamentu nel pisu primeru, y l'entro de la cadarma alluga una gran sala de compresores.
La cadarma del edificiu orixinal taba formada por un cuerpu central d'una sola altor (6/7 m) cubiertu por un teyáu a dos enagües de cinc sobro cadarma metálica, que cuntaba con una especie de sobreteyáu a manera de lucernariu; y dos talos cuerpos nos testeros occidental y oriental, daqué más altos que'l central (dos altores) y tamién destacaos en planta, col remate cimeru de les sos fachaes en daqué paecíu a un frontón triangular.
Construyíu en dos fases, primero na década de 1920 y otra va 1961, reformáu en 1965.
Ye un edificiu ensin planta rectangular y forma simétrica al respective de la so exe tresversal, con trés cuerpos estremaos. Los llaterales son mayores n'altor, con planta baxa y dos cimeros. El cuerpu central ye más baxu, con un solu altor, retranqueándose al respective de los otros. Les dimensiones del edificiu son 12,5 x 60,4 x 14,4 metros d'altor. La ocupación en planta baxa ye de 706,2 metros y la superficie construyida de 1.523,7 m².
Los cuerpos esternos sirvíen orixinalmente como sales de máquines de los dos castilletes. Cuando se construyeron les nueves sales de máquines exentes, pasaron a ser usaos como almacén, archivos llaborales, oficines y aseos polo xeneral. El cuerpu llateral Este sirvió, amás, pa la brigada de salvamentu, y l'oeste pa subestación tresformadora. El nucleu central allugaba los compresores que producíen l'aire qu'alimentaba los martiellos pa los llabores de picáu. Na actualidá sigue usándose parte de la subestación tresformadora.
Si la fachada orixinal resolvíase con vanos allargaos y cubiertos d'arcos de mediu puntu nel primer nivel y nos dos altores de los bloques del testeru, nun segundu altor de buecos del cuerpu central alliniábense ventanuques de llume con arcos rebaxaos. La reforma tresformó aquella disposición tradicional cola introducción de grandes pilastres de formigón que creaben delantre una pantalla na que yera más fácil abrir grandes ventanales adintelados que percuerren en toa'l so altor la fachada y apurren mayor lluminosidá al interior del taller. El tresformamientu estructural traxo un cambéu nos materiales tradicionales, yá que del lladriyu y el revoco de morteru pintáu y decoráu pásase a un aspeutu muncho más funcional col formigón y el metal como materiales fundamentales.
Pozu de ventilación
Trátase d'un pequeñu edificiu destináu a sirvir de xenerador d'aire pa unviar al interior la mina. Les instalaciones metáliques captaben l'aire esterior y unviábenlo al interior la galería, estrayendo de la mesma'l qu'había dientro. D'esta forma xenerábase una corrienti d'aire que purificaba l'ambiente.
Construyíu ente 1925-30 y reformáu en 1960. Ye un edificiu exentu con planta rectangular y una sola altor. Les sos dimensiones son 8 x 5,4 x 73 metros d'altor. La ocupación en planta (cola maquinaria adosada) ye de 141,4 m². La superficie construyida ye de 42,8 m².
Edificiu con murios esternos de mampostería de lladriyu con llucíu y estucáu asonsañando sillería; lladriyu vistu n'ángulos, bandes y recercado de vanos. Cubierta a dos enagües. Estructura metálica con bovedilles de lladriyu y rellenos de senos de formigón. Texa cerámica plana y carpinteríes de madera.
Oficines y casa d'aséu
Edificiu de planta rectangular y trés altores, ta percorríu por vanos allargaos y adintelados, lo que contribúi a realzar el so aspeutu horizontal como un gran paralelepípedu baltáu. La so estructura ye de formigón y l'obra esterior de les sos fachaes ye de lladriyu vistu. Presenta cubierta aterrazada.
Instalaciones de carga y tolvas
En 1922, dientro del programa xeneral d'actuaciones preparatorias pa la esplotación del Pozu Santa Bárbara, construyéronse les infraestructures necesaries pa la carga del carbón nel ferrocarril mineru que percorría'l valle. Yá que el pozu atópabase na marxe septentrional del ríu y que l'espaciu pa instalar la zona de carga plantegóse al otru llau, foi necesaria la construcción, de primeres, d'una ponte que comunicara la salida del pozu principal cola vera opuesta del Turón. Esta ponte fabricóse en 1922 y darréu trabayóse na preparación de los accesorios y elementos p'acarretar y embarcar el mineral en vagones del ferrocarril (basculador, cinta tresportadora y tolves).
Tocantes a les tolves concretamente, foron llevantaes con cadarma metálica compuesta por pies derechos verticales y xácenas tresversales y llonxitudinales, arriostradas na parte cimera ya inferior. Tamién metálica yera l'armadura de la so cubierta a dos enagües con teyáu de cinc. De too ello nun se caltienen restos, sacantes l'espaciu qu'ocupaben.
Otros elementos desparecidos del conxuntu del Pozu Santa Bárbara son la vieya casa d'aseos, de los años 1920 y una serie de dependencies que se emplazaben nel espaciu que güei ocupa'l bloque de la casa d'aséu y oficines (casu del botiquín y les vieyes oficines del pozu o del almacén y llampistería).
XIII Distritu de París
Ye un distritu pocu turísticu y trátase d'un antiguu barriu obreru. Güei sobremanera ye conocíu pol so barriu asiáticu, según pola instalación nos años 1990 de la Biblioteca Nacional de Francia.
L'Alcalde del distritu ye dende marzu de 2001 al 12 de xunetu de 2007 Serge Blisko, al cual asocede tres la so eleición como diputáu Jérôme Coumet. El XIII Distritu cunta con dos diputaos (del Partíu Socialista): Jean-Marie -y Guen (9ª circunscripción, al este de la Avenue des Gobelins y de la Avenue d'Italie) y Serge Blisko (10ª circunscripción, a caballu ente los distritos XIII y XIV).
Demografía
thumb|280px|L'Alcaldía del XIII Distritu, frente a la [[place d'Italie.]]
El distritu cuntaba con 171.533 habitantes nel censu de 1999, sobre una superficie de 715 hectárees, lo que supón una densidá de 23.991 hab/km².
Historia
El XIII Distritu foi creáu nel momentu de l'ampliación de París realizada en 1860, axuntando partes del antiguu XII Distritu, del conceyu de Gentilly y d'Ivry. Un primer plan de numberación debería asigna-y el númberu XIII al actual XVI arrondissement, pero eso foi refugáu ellí, por cuenta de que la espresión «casase na Alcaldía del XIII Distritu» llegara a significar «vivir en concubinato», al marxe de les bones convenciones. El repartu de los distritos d'esquierda a derecha y de riba abaxo foi abandonáu entós, adoptándose'l plan actual, con una forma n'espiral.
Los barrios del XIII Distritu fueron testigos de dellos progresos teunolóxicos de primer orde. Foi na Butte aux Cailles onde aterrizaron Pilâtre de Rozier y el Marqués d'Arlandes tres el primer vuelu humanu en aeróstatu. En 1891, Panhard y Levassor crearon la primer fábrica d'automóviles, xunto a la Puerta d'Ivry.
A lo llargo del sieglu XIX y de parte del XX, el XIII Distritu conoció una fuerte actividá industrial, por casu cola presencia de la chocolatería Lombart, de les fábriques Say o de la SUDAC, fabrica que producía aire comprimío pal so uso nes redes de l'aglomeración parisina.
La parte del distritu asitiada al sur de la place d'Italie foi oxetu d'un tresformamientu fondu na segunda metá del sieglu XX. Yá antes de la Segunda Guerra Mundial, citar Jeanne d'Arc (boulevard Vincent-Auriol) fuera reconstruyida en parte. Otros castros insalubres parisinos fueron oxetu de renovaciones: el castru n° 13 (boulevard Auguste-Blanqui), el castru nᵘ 4 (en redol a la place Nationale) y el castru Bièvre.