cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Armada d'Estaos Xuníos
Fragates
Les fragates modernes d'Estaos Xuníos realicen principalmente guerra antisubmarina pa grupos d'ataque de portaviones y grupos espedicionarios anfibios y apurren escolta armada pa los convóis de suministru y la marina mercante. Tán diseñaes pa protexer a les naves amigues contra submarinos contrarios de baxos a medianes redolaes d'amenaza, con torpedos y helicópteros LAMPS. Independientemente, les fragates son capaces de llevar a cabo misiones antidrogues y otres operaciones de interceptación marítima. L'Armada espera retirar y reemplazar l'actual clase de fragates pal añu 2020 cuando los buques de combate mariniegu sían introducíos. Al igual que nel casu de los destructores, les fragates tienen nomes d'héroes navales.
Amás, l'USS Constitution, botada en 1797, una de les primeres seis fragates de l'Armada d'Estaos Xuníos, sigue en serviciu nel Charlestown Navy Yard de Boston. Desempéñase como tributu al patrimoniu de l'Armada, y dacuando salea mientres actos conmemorativos como'l Día de la Independencia y delles victories mientres la guerra de 1812. El Constitution ye anguaño'l buque de guerra más antiguu a flote.
Buques de combate mariniegu
Los buques de combate mariniegu tán estremaos ente dos diseños y espérense alredor de 40 buques cuando'l programa tea completáu.
Submarinos
thumb|[[USS Kentucky (SSBN-737)|USS Kentucky (SSBN-737), un submarín de misiles balísticos clase Ohio]] Les misiones principales de los submarinos de l'Armada son la vixilancia ya intelixencia, operaciones especiales, ataques de precisión, operaciones d'agrupación táctica, y el control de los mares. L'Armada d'Estaos Xuníos opera tres tipos: submarinos balísticos, submarinos de misiles empuestos, y submarinos d'ataque. Los submarinos de misiles balísticos tienen una sola misión: llevar y llanzar el misil nuclear Trident. Cuatro submarinos de misiles balísticos clase Ohio fueron convertíos a submarinos de misiles empuestos, que tienen la misión principal d'atacar oxetivos en tierra. Los submarinos d'ataque tienen delles misiones táctiques, incluyendo'l fundimientu de buques y otros submarinos, el llanzamientu de misiles de cruceru, la escoyeta d'intelixencia, y l'asistencia n'operaciones especiales.
Aeronaves
thumb|left|Cuatro [[Boeing F/A-18 Super Hornet|F/A-18F Super Hornet de l'Armada.]]
Los aviones embarcaos son capaces d'atacar per aire, mar y oxetivos terrestres lloñe d'un grupu d'ataque de portaviones, de la que protexen les fuercies aliaes d'aviones, buques y submarinos enemigos. En tiempos de paz, la capacidá de les aeronaves pa proyeutar l'amenaza d'un ataque sosteníu dende una plataforma móvil nel mar da a los líderes d'Estaos Xuníos importantes opciones diplomátiques y de xestión de crisis. Les aeronaves adicionalmente apurren sofitu loxísticu pa caltener la disposición de l'Armada, al traviés d'helicópteros y plataformes de suministru coles que se lleven a cabo operaciones especiales, busca y rescate, guerra antisubmarina (ASW), y guerra antisuperficie (ASuW).
La US Navy empezó a investigar l'usu d'aeronaves nel mar na década de 1910, el teniente Theodore G. “Spuds” Ellyson convertir nel primer aviador naval el 28 de xineru de 1911, y en 1922 poner en serviciu'l primer portaviones, l'USS Langley. Estaos Xuníos entró dafechu a l'aviación naval na dómina de la Segunda Guerra Mundial, cuando se fixo evidente tres el ataque a Pearl Harbor, la batalla del Mar de Coral, y la batalla de Midway que los portaviones y los aviones que llevaben reemplazaren al acorazáu como l'arma más poderosa nel mar. Los aviones de l'Armada na Segunda Guerra Mundial, incluyó al Grumman F4F Wildcat, el Grumman F6F Hellcat, el Vought F4O Corsair, el Douglas SBD Dauntless, el North American T-6 Texan y el Grumman TBF Avenger. L'avión naval tamién xugó un papel importante nos conflictos mientres los siguientes años de la Guerra Fría, el F-4 Phantom II y el F-14 Tomcat convertir n'iconos militares de la dómina. Los principales aviones caza y d'ataque actuales de l'Armada son el multi-misión F/A-18C/D Hornet y el so primu más nuevu, el F/A-18Y/F Super Hornet. El F-35 Lightning II ta anguaño en fase de desarrollu y ta previstu pa reemplazar les versiones C y D de los Hornet.
Ríu San Llorienzo
El río San Llorienzo (fleuve Saint-Laurent; Saint Lawrence River; en tuscarora, Kahnawáˀkye; en mohawk, Kaniatarowanenneh, que significa «gran vía navegable») ye unu de los principales ríos d'América del Norte, el colector de los Grandes Llagos que coneuta col océanu Atlánticu, nel golfu de San Llorienzo. Nel so primer tramu forma la frontera natural ente Estaos Xuníos y Canadá, bordiando l'oeste de la provincia d'Ontario, y depués enfusar en Québec travesándolo totalmente. Pertenez al sistema llacustre de Lawrence.
El San Llorienzo ye un gran ríu qu'escurre poles llatitúes medies del continente. Naz nel llagu Ontario, xunto a Kingston, pa depués pasar peles ciudaes de Brockville y Cornwall (na provincia d'Ontario); y Montreal, Trois-Rivières y la ciudá de Québec (na de Québec). Desagua nel Atlánticu dempués de travesar l'homónimu estuariu de San Llorienzo, l'estuariu más grande del mundu, tres un percorríu de más de (, siendo'l 2ᵘ ríu más llargu de Canadá y unu de los 25 ríos más llargos del mundu). Si fai casu omiso de les sos fontes nos Grandes Llagos, el ríu San Llorienzo, dende la salida del llagu Ontario, tien un llargor de. El so respaldera más alloñada ye la del ríu North,
El ríu forma parte del sistema fluvial del San Llorienzo, que taría formáu pola siguiente socesión de ríos y llagos: ríu North – ríu Saint Louis – llagu Cimeru – ríu St. Marys – llagu Furón – ríu Sainte-Claire – llagu Sainte-Claire – ríu Detroit – llagu Erie – ríu Niagara – llagu Ontario- río San Llorienzo – estuariu de San Llorienzo). El ríu forma parte tamién de la vía navegable de los Grandes Llagos.
La so cuenca hidrográfica —una bona parte del continente norteamericanu, qu'inclúi tola rexón de los Grandes Llagos, el mayor sistema de llagos d'agua duce del mundu y que supón casi'l 25 % de les reserves mundiales totales d'agua duce— drena una área de, de los que atópase en Canadá y  n'Estaos Xuníos. La cuenca entiende parte de les provincies canadiense d'Ontario y Québec y de los estaos d'Illinois, Indiana, Michigan, Minnesota, Nueva York, Ohio, Pennsylvania, Vermont y Wisconsin. El caudal mediu na boca ye 9.850 m³/s.
Toponimia
Orixinalmente llamáu en mohawk Kakanoaakakagaalla, el ríu foi esploráu pol francés Jacques Cartier, que-y atribuyó'l nome de «Gran ríu de Hochelaga» (Grand fleuve de Hochelaga) y llamaba «baye sainct Laurens» a un reentrante de la Côte-Nord. Darréu, el términu San Llorienzo (Saint-Laurent) aplicóse tamién al golfu que sigue al ríu, que va ser más conocíu nel sieglu XVI como'l «gran ríu de Canadá» (Grande rivière de Canada). En 1603, Samuel de Champlain designó primero esti ríu col nome de «ríu de les Canadas» (riviere de Canadas) pero, dempués de 1604, el fundador de Québec optó nos sos escritos y cartes por referise a él como «gran ríu del santu Lorenzo» (grande riviere de sainct Laurens). Hasta'l sieglu XVII el topónimu de «río San Llorienzo» nun consiguió finalmente sustituyir a los sos competidores.
El ríu debe'l so nome a San Llorienzo, un santu cristianu que la ilesia celebra'l 10 d'agostu, día nel que Jacques Cartier saleó per primer vegada nes agües del ríu.
Xeografía
El ríu San Llorienzo aniciar na desaguada del llagu Ontario, na redoma de la ciudá canadiense de Kingston (Ontario), asitiada n'orellar norte del llagu, la islla Wolfe, a metá de camín, y Vicente Cabu, Nueva York. A partir d'ende, pasa por Gananoque, Brockville, Ogdensburg, Massena, Cornwall, Montreal, Trois-Rivières y Québec hasta que desagua nel golfu de San Llorienzo al traviés del estuariu del San Llorienzo, el mayor estuariu del mundu.
Algodón
L'algodón ye una fibra testil vexetal que crez alredor de les granes de la planta del algodón, un arbustu del xéneru Gossypium, perteneciendo a la familia de les malváceas, orixinariu de les rexones tropicales y subtropicales, hai distintes especies autóctones n'América, África o la India. La pallabra algodón deriva del árabe قُطْن (a el) qutn.
Ríu San Llorienzo
Xeografía
El ríu entiende dellos llagos importantes, como'l llagu Saint-Louis, al sur de Montreal; el llagu Saint-Françoi, en Salaberry-de-Valleyfield, Québec; y el llagu Saint-Pierre, al este de Montreal. Nes sos agües hai trés archipiélagos: les Thousand Islands (Mil Islles), una cadena d'islles próxima a Kingston (Ontario); el archipiélagu de Hochelaga, qu'inclúi la islla de Montreal y la Île Jésus (Laval) y el más pequeñu, el archipiélagu de Mingan. Otres islles nel ríu son la islla d'Orleans, cerca de la ciudá de Québec, y la islla de Anticosti, al norte de la península de Gaspesia.
El llagu Champlain y los ríos d'Ottawa, Richelieu (que naz nel llagu Champlain) y Saguenay drenan al traviés del ríu San Llorienzo.
Les marees cesen en Trois-Rivières (o la so contorna, o agües embaxo, o nel llagu Saint-Pierre) y el salín de l'agua empieza al este (ríu abajo) de la islla de Orléans: agua salao hasta Tadoussac y agua salobre hasta Cap Tourmente.
Hidroloxía y afluentes
El ríu San Llorienzo tien un caudal mediu de 7543 m³/s al altor de Cornualles, en Ontario. Al altor de la ciudá de Québec, dempués de recibir l'apurra de dellos afluentes importantes, el San Llorienzo tien un caudal mediu de 12.309 m³/s.
Ente estos dos ciudaes, los principales afluentes del ríu son los siguientes:
Al este de Québec, dellos ríos importantes, cuantimás de la Côte-Nord, desagüen nel estuariu del San Llorienzo. Ente ellos destaquen:
El caudal del ríu San Llorienzo enagües enriba del ríu Ottawa tien un perfil bien regular. Esta regularidá natural foi reforzada pol desenvolvimientu de delles estructures de retención a lo llargo del so cursu y na rexón de los Grandes Llagos. El caudal mínimu midíu mientres el periodu 1860-1972 na estación hidrolóxica de Ogdenburg, foi de, ente que'l caudal máximu foi de. El ríu Ottawa tien un réxime muncho más irregular, con importantes crecíes en primavera, y la so influencia sentir nel réxime del ríu San Llorienzo enagües embaxo del so confluencia.
Formación xeolóxica ya hidrográfica
El sitiu actual del valle del ríu San Llorienzo tuvo ocupáu, dende hai casi mil millones d'años, por un pandu elevada similar a l'actual pandu del Tíbet. Hai alredor de 600 millones d'años, el supercontinente Pannotia estazar en cuatro sub-continentes, Laurentia, Baltica, Sibéria y Gondwana que dieron a lluz na rexón a un vastu océanu llamáu Japeto. Coles mesmes, formáronse munchos resquiebros y fueses a lo llargo de la exa que dieron llugar a la formación del futuru San Llorienzo.
Mientres la última glaciación, llamada Wisconsin, una enorme calota glaciar, el Inlandsis laurentidien, cubría una gran parte del continente norteamericanu. El xelu retiróse debíu al calentamientu global producíu ellí hai unos 12.000 años, dando pasu tres ellos nel actual valle del ríu San Llorienzo a un vastu mar interior, el mar de Champlain. Tres la elevación del continente por un fenómenu d'isostasia, el mar retiróse de la mesma, dando pasu al actual ríu San Llorienzo. La fusión completa del xelu del inlandsis laurentidien, alredor de 6500 e.C., creo l'actual sistema fluvial y llacustre, el relieve hidrográficu, del ríu San Llorienzo
El ríu San Llorienzo atopar nuna zona sísmicamente activa, onde la reactivación de la falla créese que se produció a lo llargo de finales del Proterozoico hasta principios del Paleozoicu, con falles normales rellacionaes cola apertura del océanu de Japeto. Les falles na zona son rift coneutaos, lo que se llama'l sistema de rift de Saint Lawrence (Saint Lawrence rift system).
El valle de San Llorienzo ye una provincia fisiográfica de la división mayor de los Apalaches, que contién el valle de Champlain y la seición fisiográfica Septentrional.
Poblamientu del valle
Les escavaciones arqueolóxiques dexen evaluar la presencia amerindia bordiando'l ríu hasta cerca de 9000 años antes de Cristu. El ríu, muncho primero de ser nomáu como Fleuve Saint-Laurent, foi llamáu Magtogoek, que significa «el camín que cola» polos pueblos amerindios que vivíen na rexón. Per otra parte, ye probable (pero ensin pruebes concretes enagora) que tamién los navegantes viquingos percorrieren la rexón.
En 1534, el malouino Jacques Cartier tomó posesión oficialmente d'estes tierres en nome del rei Francisco I de Francia. Cartier ye xeneralmente consideráu como'l descubridor del valle del San Llorienzo. Yá nel sieglu XVII, los franceses teníen el costume de nomar como río San Llorienzo al tramu enagües enriba de la ciudá de Montreal y del ríu Ottawa. El San Llorienzo sirvió como itinerariu principal pa la esploración del interior del Norteamérica.
Historia de la ocupación europea
thumb|right|250px|Mapa de 1543 amosando los descubrimientos de Cartier thumb|right|250px|Ruta del segundu viaxe de Cartier
L'estuariu de San Llorienzo recibió la visita de munchos navegantes (como John Cabot y Jacques Cartier) y polos pescadores vascos pocu dempués del descubrimientu d'América (o seique inclusive antes). Pero'l primer esplorador européu conocíu que saleó la parte interior del San Llorienzo foi Jacques Cartier, mientres el so segundu viaxe a Canadá en 1535, cola ayuda de los dos fíos del xefe iroqués Donnacona. Al llegar al estuariu de San Lawrence na festividá de San Llorienzo, Cartier llamar Golfu de San Llorienzo. La tierra a lo llargo del ríu taba habitada nesi momentu polos pueblos Iroqueses del San Llorienzo. El ríu San Llorienzo ta en parte nos EE.XX. y como tal, ye'l sestu topónimu sobreviviente européu más antiguu d'esi país.
Hasta principios de 1600, los franceses utilizaron el nome de Rivière du Canada pa designar el ríu San Llorienzo enagües enriba de Montreal y el de ríu Ottawa dempués de Montreal. El ríu San Llorienzo sirvió como la principal vía pa la esploración europea de l'América del Norte interior, en primer llugar pol pioneru esplorador francés Samuel de Champlain.
El control del ríu yera crucial pa la estratexa británica pa prindar la Nueva Francia nos Guerra de los Siete Años. Dempués de prindar Louisbourg en 1758, los ingleses navegaron ríu arriba hasta Québec l'añu siguiente, gracies a les cartes ellaboraes por James Cook. Les tropes britániques fueron tresportaos al traviés del ríu San Llorienzo p'atacar la ciudá dende l'oeste, lo cual fixeron con ésitu na Batalla de les Llanures de Abraham.
Por cuenta de los rabiones casi intransitables llamaos Lachine Rapids, el San Llorienzo yera navegable de manera continua namái hasta Montreal. La canal de Lachine, inauguráu en 1825, foi'l primeru que dexó que los barcos pudieron pasar los rabiones. Un ampliu sistema de canales y esclusas, conocíu como la vía marítima del San Llorienzo (Saint Lawrence Seaway), inauguróse oficialmente'l 26 de xunu de 1959 pola reina Isabel II (en representación de Canadá), y el presidente Dwight D. Eisenhower (en representación de los Estaos Xuníos). La vía marítima dexa agora'l pasu de barcos oceánicos hasta'l Llagu Cimeru.
Mientres la Segunda Guerra Mundial, la batalla del San Llorienzo arreyó un númberu d'aiciones de submarinos y anti-submarinos a lo llargo del cursu baxu del San Llorienzo y de tol golfu de San Llorienzo, l'estrechu de Belle Isle y l'estrechu de Cabot, dende mayu a ochobre de 1942, en setiembre de 1943 y nuevamente n'ochobre y payares de 1944. Mientres esti tiempu, submarinos alemanes fundieron tres buques de guerra canadienses según gran númberu de mercantes.
A finales de 1970, el ríu foi oxetu d'una esitosa campaña ecoloxista llamada "Save the River" o "Protéger -y fleuve" («protexer el ríu»), orixinalmente en respuesta a los planes de desenvolvimientu previstos pol Cuerpu d'Inxenieros del Exércitu de los Estaos Xuníos. La campaña foi entamada, ente otros, por Abbie Hoffman, más conocíu sol seudónimu de Barry Freed.
Navegación
right|thumb|250px|Puertu marítimu de [[Cacouna|Gros-Cacouna, cerca del Rivière-du-Loup, sobre l'estuariu del San Llorienzo]] 250px|thumb|right|El San Llorienzo cerca d'[[Alexandria Bay, New York|Alexandria Bay]] El ríu San Llorienzo ye una les principales víes naturales de penetración escontra l'interior del continente norteamericanu. Por esta razón, la navegación nel so cursu convirtióse rápido nuna tema tan importante. Nel so estáu natural, el ríu nun dexaba la navegación de buques de navegación oceánicu más qu'hasta la ciudá de Québec. Inclusive los barcos más pequeños nun podíen, nuna fase previa, remontar más allá de Montreal escontra los Grandes Llagos, por cuenta de la importante barrera de la conocida zona de rabiones de Lachine Rapids. Dende 1700, empezar a trabayar p'ameyorar el tresporte nel ríu San Llorienzo por aciu la creación d'una canal que contornease los rabiones de Lachine, pero eses obres nunca se terminaron.
La navegación comercial nel ríu non pudo desenvolvese hasta la construcción de la canal de Lachine, en 1825, y el posterior dragáu del tramu ente Montreal y Québec, a partir de 1851. Estos trabayos dexaron que Montreal consolidárase como metrópolis industrial de Canadá, al traviés de la so puertu. La canal de Lachine, d'un llargor de 13,6 km, tenía una fondura orixinal de namái 1,5 m y cuntaba con seis esclusas. Foi ampliáu y afondáu en delles ocasiones hasta que foi reemplazáu en 1959 pola vía navegable de los Grandes Llagos, que coneuta Montreal colos Grandes Llagos por aciu una canal d'agües fondes de 8,2 m de caláu mínimu. Na seición ente Québec y Montreal, la canal de navegación asitiáu nel centru del ríu San Llorienzo foi afondáu y ampliáu delles vegaes:
En 2005, el tráficu nes víes navegables de los Grandes Llagos y del San Llorienzo algamó los 255 millones de tonelaes partíes de la siguiente manera:
Tráficu marítimu atribuyible a los puertos de Québec sobre'l ríu San Llorienzo
Nel añu 2005, 105 millones de tonelaes de carga fueron transbordadas nos puertos del San Llorienzo asitiaos na provincia de Québec. Esti tonelaxe camudó pocu dende 1995, anque'l patrones del comerciu (naturaleza, orixe y destín de les cargues trataes) si qu'evolucionaron enforma mientres esi periodu. Eses 105 Mt distribuyir de la siguiente manera:
Los pilotos del San Llorienzo
A pesar de les ayudes al navegación que fueron enllantaes a lo llargo de les sos veres y de la teunoloxía moderna (GPS, radar, etc.) el ríu San Llorienzo sigue siendo una de les canales más peligroses del mundu: les marees pueden entepasar de seis metros, les corrientes son fuertes y multidireccionales, los baxos son numberosos y la visibilidá ta llindada de cutiu de manera tan importante, sobremanera pel hibiernu, cuando'l xelu amonta entá más los peligros. Por ello, ente -yos Escoumins y Montreal, los barcos comerciales de más de 100 pies de llongura que circulen nel San Llorienzo necesariamente tienen de ser empuestos por pilotos con llicencia pa garantizar la seguridá y protexer los ecosistemes fluviales y marinos.
Algodón
L'algodón ye la fibra natural más importante que se produz nel mundu, la so importancia empezó nel sieglu XIX col procesu de industrialización y anguaño inda representa cuasi la metá del consumu mundial de fibres testiles. Non toles especies del xéneru Gossypium tienen valor comercial, les fibres llograr de la grana d'unes poques especies, el llargor y el gruesu de la fibra dependen de la so procedencia.
Ríu San Llorienzo
Historia del pilotaje nel ríu
Los primeros esploradores afayaron rápido les estorbises principales que faíen tan difícil la navegación natural nel ríu San Llorienzo a lo llargo del so cursu. Foi de cutiu arriesgando les sos vides la manera en que los primeros navegantes se aventuron nel Golfu, depués l'estuariu y finalmente el ríu.
Na dómina de la Nueva Francia, anque se dibuxaron cartes bastante detallaes que podíen ayudar a los capitanes, los franceses negar a aplicar ayudes al navegación como faros o boyes, yá que podríen sirvir a los ingleses mientres una hipotética invasión pel ríu. Tuvieron qu'atopar una solución pa protexer a los buques y les tripulaciones que s'enfusaben nel San Llorienzo y pollo, el gobiernu de la Nueva Francia, recurrió a pilotos esperimentaos, que conocíen toles trampes del ríu, pa emponer la navegación. El primer pilotu del rei foi nomáu alredor de 1640, Abraham Martin, l'home que dio'l so nome a les Llanures de Abraham en Québec. En 1671, el Colexu de los Xesuites de Québec ufiertó'l primer cursu pa entrenar a pilotos especializaos na navegación marítima nel ríu San Llorienzo. Dempués de la conquista inglesa, el gobiernu colonial caltuvo la obligación de confiar el cuidu de los buques a los práuticos marítimos.
En 1805, el Parllamentu de la Baxa Canadá estableció una corporación pública, la Casa de la Trinidá (Maison de la Trinité) de Québec, cola responsabilidá d'ameyorar la eficacia y la seguridá de la navegación por aciu la instalación de boyes, balices y faros. El primer faru nel ríu San Llorienzo foi construyíu en 1809 na Islla Verde, a lo llargo de Tadoussac. Foi siguíu por delles más y en 1867, 23 faros emponíen los buques dende l'estuariu del ríu hasta Québec. Munchos d'ellos inda esisten. La Casa de la Trinidá tamién tenía autoridá pa la regulación del pilotaje, de los pilotos y sobre la formación de los sos aprendices.
Algodón
Historia
Paez que'l primer cultivu del algodón fadríase en Méxicu hai unos 8.000 años, la especie cultivada sería Gossypium hirsutum, qu'anguaño inda ye la variedá más plantada en tol mundu, alredor del 89,9 % del total de la producción mundial. La mayor diversidá d'especies monteses d'algodón atópase en Méxicu, siguíu por Australia y África.
Ríu San Llorienzo
Historia del pilotaje nel ríu
Dende 1860, l'adhesión de tolos pilotos a una corporación reconocida foi obligatoria. La Corporación de pilotos de San Llorienzo Central (Corporation des pilotes du Saint-Laurent central ) y la Corporación de pilotos del baxu San Llorienzo (Corporation des Pilotes du Bas Saint-Laurent) reagrupen los 200 pilotos que saleen ente Québec y Montreal, la primera y ente Les Escoumins y Québec, la segunda.
Algodón
Historia
L'algodón foi cultiváu per primer vegada n'Asia hai unos 7.000 años (V mileniu e.C.-IV mileniu e.C.) polos habitantes de la civilización del valle del Indo, una civilización qu'ocupaba una gran parte del noroeste del subcontinente indiu, incluyendo partes del este del actual Paquistán y el noroeste de la India. La industria del algodón del Indo desenvolvióse enforma y dellos métodos utilizaos nel filáu y el texíu del algodón siguieron utilizándose hasta la industrialización moderna de la India.
Ríu San Llorienzo
Fauna
El ríu San Llorienzo ye'l llar de munchos cetáceos, ente otros la ballena azul, la ballena d'aleta o ballena común y la beluga, que queden alimentándose na boca del ricu Saguenay.
Algodón
Historia
Griegos y árabes aparentemente inoraron l'algodón hasta la dómina d'Alexandru Magnu, como'l so contemporaneu Megástenes dixo a Seleuco en Indica "hai árboles onde crez la llana".
Ríu San Llorienzo
Fauna
Multiplicáronse les carpas importaes d'Europa, que nel San Llorienzo son una de les poblaciones actuales más grandes del mundu con exemplares pesaos d'hasta 25 kg. En setiembre de 2011 van llevase a cabu los campeonatos del mundu de la pesca de la carpa.
Algodón
Historia
En Persia, la historia d'algodón remontar a la dómina aqueménida pero hai poques fontes sobre'l cultivu del algodón na Persia preislámica. El so cultivu yera común en Merv, Rei y Fars. Nos poemes de dellos poetes perses como Ferdousí y Shahnameh, hai munches referencies al cultivu del algodón ("panbe" en persa). Marco Polo (nel sieglu XIII) al referise a los principales productos de Persia inclúi l'algodón. John Chardin, un famosu viaxeru francés del sieglu XVII, que visitara'l Imperiu safávida describió les grandes esplotaciones algodoneres de Persia.
Ríu San Llorienzo
Fauna
Ente la fauna de pexes nativos hai especies como la llamprea de mar, lucio trompudo (Lepisosteus osseus), Amia calva, pez Ojo de lluna, alosa-Herring, sardina de llagu (Coregonus artedii), corégono de llagu (Coregonus clupeaformis), trucha arco iris, trucha café (Salmu trutta fario), trucha de llagu (Salvelinus namaycush), trucha de regueru (Salvelinus fontinalis), eperlanos (Osmeridae), mudminnow (Umbra limi), lucio, muskellunge almizclada (Esox masquinongy), caballeru cobrizu (Moxostoma hubbsi), matalote blancu (Catostomus commersoni), colos correspondientes carpita dorada o sardinilla de quilla (Notemigonus crysoleucas), carpa de regueru (Semotilus atromaculatus), carpa del norte colorada (Phoxinus eos), Blackchin Shiner (Notropis Heterodon), pez gato americanu (Ictalurus punctatus) o nanu bagre (Ictalurus nebulosus), anguila americana (Anguilla rostrata), Lota, killifish rayáu (Fundulus diaphanus), espinosos, trucha perca, perca blanca (Morone americana), róbalo de boca pequeña (Micropterus dolomieui), perca americana (Micropterus salmoides), perca sol (Lepomis gibbosus), perca de roca (Ambloplites rupestris), pomoxis negru (Pomoxis nigromaculatus), sander americanu (Stizostedion vítreu), corvina d'agua duce (Aplodinotus grunniens), etc.
Algodón
Historia
En Perú, el cultivu de la especie local d'algodón, Gossypium barbadense, foi la columna vertebral del desarrollu de les cultures costeres, como la Caral, la Moche o la Naza. L'algodón cultivábase ríu arriba y se comerciaba colos pueblos de pescadores de la mariña por grandes cantidaes de pexe. Los españoles que llegaron a Méxicu a principios del sieglu XVI atoparon que la xente cultivaba l'algodón y utilizaba ropa fecho coles sos fibres.
A finales de la Edá Media, l'algodón aportó a conocíu nel norte d'Europa, yera una fibra importada de la que se desconocía los so orixe, sacantes salía d'una planta. Por cuenta de la so paecencia cola llana la xente llegó a imaxinar que l'algodón tenía que ser producíu por una planta d'oveyes. Juan de Mandeville, nel so llibru de viaxes publicáu ente 1357 y 1371, mentó como un fechu ciertu la creencia de que: Allá na India crez un árbol maraviyosu que cría pequeños corderos nel estremu de les sos cañes. Estes cañes yeren tan flexibles que s'inclinaben pa dexar comer a los corderos cuando teníen fame. Estes creencies tienen un reflexu nel nome del algodón en dellos idiomes europeos, como'l alemán Baumwolle, que lliteralmente significa llana d'árbol (Baum significa árbol y Wolle significa llana). A finales del sieglu XVI, l'algodón cultivar en toles rexones templaes d'Asia y d'América.
Ríu San Llorienzo
El ríu na cultura
El ríu San Llorienzo atopar nel corazón de munches noveles que traten o se desenvuelven en Québec (como na novela Kamouraska, d'Anne Hébert, o en L'avalée des avalés, de Réjean Duchame), en poemes (nes obres de Pierre Morency y Bernard Pozier) o cantares (como en Suzanne, de Leonard Cohen o L'oubli, de Rivard Michel). El ríu tamién foi retratáu en munches obres pictóriquessobremanera polos artistes integrantes del Grupu de los Siete. Amás, el ríu ye'l namesake (homónimu) del Saint-Laurent Herald na Canadian Heraldic Authority (Autoridá Heráldica de Canadá).
Algodón
Historia
La manufactura artesana algodonera india decayó gradualmente mientres la espansión británica y l'establecimientu del dominiu colonial ente finales del sieglu XVIII y principios del sieglu XIX. Esto debió en gran parte a les agresives polítiques mercantiles coloniales impuestes pola Compañía Británica de les Indies Orientales, que fixeron que'l procesamientu del algodón y los talleres testiles de la India nun fueren competitivos. D'esta miente los mercaos indios viéronse obligaos cada vez más a vender solu algodón en brutu y fueron forzaos por imposición de la llei británica a mercar productos testiles fabricaos en Gran Bretaña.
Ríu San Llorienzo
El ríu na cultura
En 1980, Jacques Cousteau viaxó a Canadá pa realizar dos películes sobre'l ríu San Llorienzo y los Grandes Llagos, Cries from the Deep `[Los berros de les fondures] y SSt. Lawrence: Stairway to the Sea. 800px|center|thumb|El San Llorienzo ente la [[ciudá de Québec (izqda.) y Lévis (dcha.) (La islla d'Orléans ta más tras, nel centru).]]
Algodón
Historia
El advenimiento de la Revolución Industrial en Gran Bretaña supunxo un gran estímulu pa la manufactura del algodón, convirtiéndose los testiles nel principal productu d'esportación británicu. El 1738, Lewis Paul y John Wyatt, de Birmingham, Inglaterra, patentaron la máquina de filar por aciu rodiellos, y el sistema de volante y bobina pa la ellaboración d'algodón con un gruesu más uniforme utilizando dos xuegos de carretes que xiraben a velocidaes distintes. Más tarde, la invención de la filadora Jenny en 1764 y de la filadora de marcu xiratoriu de Richard Arkwright en 1769, dexaron a los texedores ingleses producir algodón y tela en cantidaes muncho más grandes. A partir del sieglu XVIII, la ciudá inglesa de Mánchester adquirió'l llamatu de Cottonopolis debíu a la omnipresencia de la industria del algodón dientro de la ciudá y el so papel como centru del comerciu mundial del algodón. La capacidá de producción de Gran Bretaña y los Estaos Xuníos ameyoró inda más cola invención de la desmotadora d'algodón por Eli Whitney en 1793, que dexó l'usu del algodón americano de fibra curtia na industria testil. Ameyorar la teunoloxía y aumentar el control de los mercaos mundiales dexó a los comerciantes británicos desenvolver una cadena comercial na que les fibres d'algodón en caña yeren adquiríes (de primeres) nos plantíos coloniales, yera tresformáu en texíu nos molinos de Lancashire, y volvíase a esportar colos barcos británicos escontra los mercaos cautivos coloniales del África Occidental Británica, la India y China (al traviés de Shanghai y Ḥong Kong).
Na década de 1840, la India yá nun yera capaz de producir les grandes cantidaes d'algodón que demandaben y precisaben les fábriques britániques pa la so producción, coles mesmes que la unviada de grandes volúmenes d'algodón indio riquía de bastante tiempu y dineru. Tou esto, xuníu a l'apaición del algodón americano como un tipu calidable cimeru (por cuenta de les fibres más llargues y fuertes de los dos especies natives americanes (Gossypium hirsutum y Gossypium barbadense), afaló a los comerciantes británicos a empezar a mercar l'algodón de los plantíos de los Estaos Xuníos y el Caribe. Esti algodón tamién yera muncho más baratu, yá que yera producíu por esclavos. A mediaos del sieglu XIX, l'algodón convirtiérase na base de la economía del sur de los Estaos Xuníos onde'l cultivu y la collecha del algodón convertir na ocupación principal de los esclavos.
Mientres la Guerra de Secesión, les esportaciones d'Estaos Xuníos d'algodón fundiéronse debíu al bloquéu que los estaos de la Unión impunxeron a los puertos del Sur, según por una decisión estratéxica del gobiernu de la Confederación de cortar les esportaciones cola esperanza de forzar a Gran Bretaña a reconocer a la Confederación o a entrar na guerra; sicasí los principales compradores d'algodón, el Reinu Xuníu y Francia, pasaron a considerar a Exiptu como sustitutu. Los comerciantes británicos y franceses fixeron grandes inversiones nos plantíos exipcios d'algodón y el gobiernu d'Ismail Pachá recibió importantes préstamos concedíos polos bancos y les bolses de valores d'Europa. Cuando la Guerra Civil d'Estaos Xuníos acabó en 1865, los comerciantes británicos y franceses abandonaron l'algodón exipcio y volvieron les importaciones barates procedentes de los Estaos Xuníos, llevando a Exiptu a una espiral deficitaria que provocó que'l país declarar en bancarrota en 1876, un factor clave pa la posterior anexón d'Exiptu pol Imperiu británicu en 1882.
Mientres duró la guerra civil nos Estaos Xuníos amontóse'l cultivu del algodón nel Imperiu británicu, especialmente na India, pa tratar de sustituyir la producción perdida nos estaos de la Confederación. Al traviés d'aranceles y otres restricciones, el gobiernu británicu desanimó la producción de texíos d'algodón na India, d'esta miente l'algodón en caña yera unviáu a Inglaterra pal so procesamientu.
Nos Estaos Xuníos, l'algodón del Sur apurrió capital pal desarrollu siguíu del norte. L'algodón producíu por esclavos africanos non yá ayudó al Sur, tamién arriqueció a los comerciantes nortizos yá que gran parte del algodón yera tresportáu al traviés de los puertos nortizos.
L'algodón siguió siendo un cultivu clave na economía de los estaos del sur dempués de la Proclamación d'Emancipación de los esclavos y del final de la Guerra Civil en 1865. L'aparcería remaneció nel Sur como la forma contractual que dexaba a los esclavos negros lliberaos y los llabradores blancos ensin tierra trabayar nos plantíos d'algodón, que siguieron siendo propiedá de los blancos ricos, en cuenta de una parte de los beneficios. Los plantíos d'algodón riquíen grandes cantidaes de mano d'obra pa collechar l'algodón, nun foi hasta la década de 1950 cuando apaecieron máquines fiables pa recoyer l'algodón (la maquinaria anterior fuera demasiáu cabileñu pa recoyer algodón ensin esmagayar les fibres). Mientres el sieglu XX, la ocupación na industria del algodón menguó gradualmente a midida que les máquines empezaron a reemplazar a los trabayadores, y la mano d'obra rural del Sur amenorgar mientres la Primera y la Segunda Guerra Mundial. Anguaño, l'algodón sigue siendo una de les principales esportaciones del sur de los Estaos Xuníos, y la mayoría de la collecha mundial d'algodón ye de la variedá americana de fibra llarga.
Gossypium
Les plantes d'algodón pertenecen al xéneru llamáu Gossypium con alredor de 40 especies d'arbustos de la familia de les Malvaceae, naturales de les rexones tropicales y subtropicales tanto del Vieyu Mundu como del Nuevu. Son cultivaes pa producir algodón.
Algodón
La fibra d'algodón
thumb|Fibres d'algodón fotografiaes con un [[Microscopiu electrónicu de barríu|microscopiu de rastrexu]] Les fibres d'algodón aníciense alredor de les granes del algodón, los sos cápsules tienen de 3 a 4 lóbulos qu'ábrense nel maduror, cada unu d'estos lóbulos contién de 5 a 10 semilla y cada grana ta recubierta por un gran númberu de fibres, de 10.000 a 20.000 por grana.
Gossypium
Nel so estáu montés, les plantes pueden crecer más de 3 m. Les fueyes son anches con 3 ó 5 lóbulos (dacuando inclusive siete). Les granes tán conteníes nuna cápsula llamada baga y cada una arrodiada por una vellosa fibra llamada filacha.
Algodón
La fibra d'algodón
Les fibres son unes escrecencies epidérmiques o tricomas, poro, nun presenten lignificación y nun pueden ser consideraes como verdaderes fibres a pesar de que s'utilice esta denominación. Estos pelos tienen la forma d'un tubu esplanáu y presenten una estructura formada por una cutícula compuesta por un amiestu de cutina y pectina, una capa esterna de celulosa, una capa de depósitos secundarios cuasi totalmente compuesta por celulosa, unes parés qu'arrodien el cuévanu central en forma d'espiral llena d'una sustancia nitrogenada. La composición química de la fibra d'algodón ye d'un 94% de celulosa, un 1,23% de proteínes, un 1,2% de sustances pécticas, un 1,2% de materies minerales, un 0,6% de cera, un 0,3% d'azucre, y el restu por otros elementos.
El color de la fibra va del blancu al blancu amarellentáu o con tonalidaes acolorataes, el so llargor depende de la especie, G. barbadense produz fibres d'ente 34 y 42 mm, G. Hirsutum d'ente 24 y 34 mm y G. Herbaceum de llargor inferior a 23 mm. El so diámetru tamién depende de la especie y bazcuya ente los 15 y los 25 micrómetros. Según seya los llargor de les fibres, comercialmente estrémense los algodones de fibra curtia o algodón indio, de fibra mediana o algodón americano y de fibra llarga o algodón exipcio.
Gossypium
El cultivu d'algodón ye unu de los que más productos químicos utilicen, de forma que puede contaminar les tierres de cultivu. L'algodón tamién rique gran cantidá d'agua en comparanza con otros cultivos.
Algodón
La fibra d'algodón
L'algodón de fibra llarga ye más caru yá que sirve pa la fabricación de texíos, vistíos, camises, etc.; el de fibra mediana dedícase texíos pa la ropa interior o camisetes y el de fibra curtia ye'l más baratu, con él fabrica ropa de trabayu o sábanes.
Cultivu
thumb|Recoyida manual d'algodón al sur de los [[Estaos Xuníos|EE. XX., a principios del sieglu XX]] L'ésitu de cultivu del algodón rique un llargu periodu ensin xelaes, enforma sol, y una precipitación atmosférica moderada, polo xeneral del orde de 600 a 1200 mm. Los suelos tien que ser, polo xeneral, abondo pesaos, anque'l nivel de nutrientes nun ye necesariu que seya escepcional. Polo xeneral, estes condiciones cumplir nos periodos secos de los trópico y de les zones subtropicales de los hemisferio norte y sur, pero anguaño una gran parte del algodón cultivar en zones con menos lluvia gracies a l'usu del riego.
Gossypium
Les filaches prodúcense de forma natural en colores blancu, marrón y verde, polo qu'en munchos llugares de cultivu comercial d'algodón blanco prohibióse'l cultivu d'estes especies monteses, pa evitar la contaminación xenética coles variedaes de color.
Algodón
Cultivu
Los preparativos pa la producción d'algodón acostumen a empezar al poco de la collecha precedente, que se fai en seronda. El periodu de la llantadera ye la primavera nel hemisferiu norte y bazcuya dende principios de febreru hasta principios de xunu. L'área de los Estaos Xuníos conocida como South Plains (oeste de Texas) ye la rexón allegante más grande del mundu dedicada al cultivu d'algodón nel mundu. Anque l'algodón puede ser cultiváu nes tierres seques (ensin riego) d'esta rexón, un bon rendimientu solo consíguese con una fuerte dependencia de la regación, qu'aprovecha les agües del acuíferu d'Ogallala.
Gossypium
Especies
Les fibres comerciales d'algodón, utilizaes pa iguar texíos, deriven de les siguientes especies:
Algodón
Cultivu
Puesto que l'algodón ye un pocu tolerante a la sal y a la seca, ye un cultivu bien curiosu pa les rexones grebes y semiáridas del mundu. Como los recursos hídricos sufren un amenorgamientu en tol mundu, les economíes que dependen d'esti cultivu enfrentar a dificultaes y conflictos, según posibles problemes ambiental.
Gossypium
Productos que se llogren de la planta del algodón
L'algodón''' ye un productu testil llográu de la planta d'algodón. Ye de gran importancia económica por cuenta de que de los sos frutos llógrase la fibra d'algodón. Tamién s'emplega la pallabra algodón pa referise a la fibra.
Algodón
Cultivu
Por casu, el cultivu desaparente y les práutiques de regación provocaron la desertización de les árees d'Uzbequistán, onde l'algodón ye una de les principales exportación. Nos tiempos de la Xunión Soviética, el mar d'Aral foi aprovecháu pola agricultura de regadío, principalmente del algodón, y anguaño la salinización de los suelos ta bien estendida.
Pol Pot
Saloth Sar, más conocíu como Pol Pot, foi'l llíder de los Khmeres Roxos y primer ministru de Camboya (oficialmente República Democrática de Kampuchea demientres el so mandatu) de 1975 a 1979. Ocupó'l cargu hasta ochobre de 1979. El términu Pol Pot tien en camboyanu un sentíu bélicu de dominiu absolutu.
Gossypium
Productos que se llogren de la planta del algodón
Del algodón llógrense diversos productos de vistir, combustible pa cohetes y apocayá comprobóse que'l papel moneda (billete) del Euru ta iguáu íntegramente con algodón. Tamién el dólar estauxunidense, nes sos versiones más modernes, tán iguaos con esta fibra.
Algodón
Algodón trexénico
class=cx-highlight|thumb|Campo d'algodón al norte de [[Benín]] Delles compañíes utilicen la inxeniería xenética p'alteriar la naturaleza del algodón y que resulte, por casu, de distintos colores. Empreses multinacionales como Monsanto producieron granes de les que se llogren distintos colores, especialmente'l azul indiu que s'utiliza na confección de los pantalones vaqueros. Na Rexón Autónoma de Xinjiang (China) desenvolviéronse plantes que producen fibres de colores colloráu, verde, azul o negru. Otros, sicasí, utilicen la bioteunoloxía pa xenerar fibres muncho más llargues y resistentes. La empresa Natural Cotton Colors patentó en 1990 dos variedaes d'algodón de colores naturales: marrón (Coyote) y verde.
Pol Pot
Nel so gobiernu aplicó una intepretación radical de les tesis de Mao Zedong que uníes a un fuerte nacionalismu provocó el nomáu autoxenocidiu camboyanu nel que morrieron unes dos millones de persones (un cuartu de la población total).
Gossypium
La fibra d'algodón
La fibra ye utilizada pa faer teles nidies y permeables.
Algodón
Algodón trexénico
Pero non toles variaciones xenétiques d'esti cultivu apunten a la so coloración. Munches de los cambeos busquen faer que la planta seya más resistente a dellos tipos de plagues, como la variedá Bt Cotton; o resistentes a los herbicida como la variedá Roundup Ready, de Monsanto, resistente al glifosatu (Roundup).
Pol Pot
Biografía
Nació en Prek Sbauv (Provincia de Kompung Tom, Camboya), fíu d'un prósperu facendáu. A los seis años la so familia va a Phnom Penh a vivir col so hermanu, un oficial del Palaciu Real. Depriende les bases del budismu na so curtia estancia na Pagoda de Palaciu. Depriende amás el francés y estudia nuna escuela católica.
Gossypium
La fibra d'algodón
L'algodón ye un cultivu bien valoráu porque solamente'l 10% del so pesu se pierde nel so procesamientu. Una vegada qu'otros elementos como cera y proteína pura. Esta celulosa ye ordenada de cierta manera que-y da al algodón propiedaes úniques de durabilidá, resistencia y absorción. Cada fibra ta compuesta de 20 ó 30 capes de celulosa, endolcaes nuna serie de resortes naturales. Cuando la cápsula d'algodón (cápsula de les granes) ábrese les fibres ensúguense y enguedéyense unes con otres, ideal pa faer filo.
Algodón
Algodón trexénico
Magar la resistencia al usu de trexénicos, yá en 1997 el 25% de les árees semaes con esti cultivu nos Estaos Xuníos correspondíen a variedaes xenéticamente modificaes. Otru de los grandes productores, la India, dio vía llibre al cultivu trexénicu en 2001, na so variedá Bt.
Pol Pot
Biografía
Demientres axúntase a les fuercies antifranceses de resistencia embaxo'l mandu vietnamita de Ho Chi Minh, participa nel Partíu Comunista Indochinu, que yera entós illegal nel país. Posteriormente guaña una beca del gobiernu pa estudiar radio en París. Nunca algamaría un gráu nesi estudiu, pero conforma en Francia'l nomáu "Grupu d'Estudiu de París" nel que participen Ien Sary, Khieu Samphan, Khieu Ponnary y Song Sen, quien seríen pieces claves na fechura de los Khemeres Roxos. Esi grupu enfótase entós n'afondar nes idees marxistes y del comunismu. Tamién xúnese al Partíu Comunista Francés. Trabaya arduamente n'axuntar a los estudiantes camboyanos en Francia a les sos idees revolucionaries escontra la monarquía del Príncipe Norodom Sihanouk.
Gossypium
La fibra d'algodón
La composición del algodón ye celulosa casi pura. El so color ye blancu, mariellu pálido o llixeramente acoloratáu. La so fibra ye más o menos sedosa, fuerte en mayor o menor grau y de longde llargu. En cuanto al gruesu, varía de 6 a 29 centésimes de milímetru per fibra. L'algodón de fibra llarga sirve pa la fabricación de tastos, indianes, etc. La homoxeneidá d'éstes, la so elasticidá, resistencia y color son les cualidaes que más direutamente inflúin na mayor o menor estimación del algodón.
Ríu Han
El ríu Han (Hangul: 한강) ye un ríu de Corea del Sur que naz de la confluencia del ríu Namhan y del ríu Bukhan, que aníciase nel monte de Geumgang en Corea del Norte. El ríu flúi al traviés de Seúl y depués xúnese col ríu Imjin xustu antes de desaguar nel mar Mariellu. Ye unu de los ríos más grandes de Corea del Sur y el cuartu ríu más llargu de la península coreana dempués de los ríos Amnok, Duman y Nakdong. A lo llargo de les veres del ríu, particularmente en Seúl, caminos pa peatones y bicicletes tán disponibles en dambos llaos del ríu. Dellos restoranes y cafés tán alcontraos nestos caminos. Anque la mayoría de les pontes que crucien el ríu son p'automóviles o'l metro, esisten ciertes pontes que pueden cruciar el peatones.
Pol Pot
Biografía
El Partíu Comunista Indochinu, que ye domináu polos vietnamites, dixébrase en tres facciones que representen Vietnam, Camboya y Laos respectivemente. La facción camboyana ye nomada, KPRP (Partíu Revolucionariu Popular Camboyanu).
Gossypium
Historia
Y si nesta dómina, el pueblu llevaba vistíos d'algodón, ye probable qu'esta costume cuntara munchos sieglos. Tien de notase tamién que'l mesmu historiador menta a esta planta como particular na India y per otra parte, nun fala de llana vexetal emplegada pa faer vistíos. En términos precisos, diz que los vistíos de los Babilonios yeren de llinu y llana y que los de los Exipcios yeren solo de llinu, a esceición del pañuelu o chal de llana blanco que los sacerdotes se poníen nos sos llombos fora de les funciones del so ministeriu. Asina, puede concluyise con certitú que nesta dómina la fabricación de los texíos d'algodón taba xeneralmente estendida na India pero que nun esistía en nenguna contorna nel oeste del Indo.
Ríu Han
El ríu Han y la so contorna tienen un papel importante na historia de Corea. Los Tres Reinos de Corea llucharon por controlar esa tierra, onde'l ríu yera usáu como ruta comercial escontra China vía'l Mar Mariellu. Sicasí, el ríu yá nun s'utiliza pa la navegación yá que crucia la zona desmilitarizada, onde la entrada a civiles ta prohibida.
Pol Pot
Biografía
Dempués de que'l gobiernu camboyanu-y quite la beca, Saloth Sar torna pa Camboya y enfótase dafechamente nel KPRP, primero na Provincia de Kompung Cham, dempués na mesma capital. Al tiempu ye profesor d'historia y xeografía nuna escuela. Casara con Khieu Ponnary.
Gossypium
Historia
Arrieno tamién, na so hestoria d'Alexandro, acota col so testimoniu la cita de Herodotu. Estrabón, falando de los Indios, menta, según l'autoridá de Nearco, les sos teles d'algodón de colores o indianes y añede que nel so tiempu (morrió nel añu 35 de la nuesa era) l'algodón criábase y que con él se faíen vistíos na provincia asitiada na entrada del golfu Pérsicu (Estrab., lib. xv.). En tiempu de Plinio el Vieyu, cincuenta años dempués d'Estrabón, l'algodoneru yera conocíu nel Alto Exiptu, igualmente que na isla de Tilales, nel golfu Pérsicu. El diz
Ríu Han
Xeografía
Formar pol fluxu de Ríu Namhan, que s'anicia del Monte Daedok, según del fluxu'l Ríu Bukhan, orixinariu del Monte Geumgang en Corea del Norte. El ríu flúi al traviés de Seúl y unifícase col Ríu Imjin que poco dempués desagua nel Mar Mariellu. Los dos alfuentes del ríu, el Namhan y el Bukhan xunir na provincia de Gyeonggi-do, en Yangsu-ri; nesti puntu yá se-y refier como'l Ríu Han. Traviesa Seúl y continua al Mar Mariellu (o Mar del este pa los coreanos). Llixera marea puede atopase na boca del ríu Han, onde llega al mar y la zona desmilitarizada qu'estrema Corea del Sur y de Norte.
El llargor total del ríu Han (incluyendo los afluentes Namhan y Bukhan) ye d'aproximao 514 km.
Gossypium
Historia
Na descripción de la isla de Tilales, el mesmu escritor cita, según el naturalista griegu Teofrastu, ente les producciones notables d'esta isla: