cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Carlos Soublette
Biografía
El 1 de mayu de 1820, foi propuestu por Simón Bolívar ante la Comisión permanente del Congresu Constituyente de la Gran Colombia por que fuera xubíu a Xeneral de División, propuesta que'l congresu acoyó con muncho entusiasmu, polo qu'esi mesmu día, por aciu decretu executivu, foi xubíu a Xeneral de División, foi nomáu Direutor de Guerra de les Provincies del Norte y Vicepresidente interín de Venezuela, cargu qu'exerció hasta 1821 cuando foi nomáu como Intendente del Departamentu de Venezuela y Direutor de la guerra de los Departamentos del Norte de Colombia, participó na campaña del Centru xunto al Xeneral José Francisco Bermúdez. Como Direutor de Guerra participó na Campaña de Coru y combatió en Pedregal, anguaño realizó una de los sos más grandes fazañes, foi'l 20 de xunetu, cuando destruyó en Mitare gran parte de la caballería realista.
El 3 de marzu de 1825, el Xeneral Pedro Briceño Méndez, arrenunció al cargu de Secretariu de Guerra y Marina de la República de Colombia, polo que Carlos Soublette foi nomáu como'l so sustitutu por Simón Bolívar. En 1827, tamién foi nomáu como Xefe del Estáu Mayor Xeneral de la Comandancia Xeneral de Venezuela, cumpliendo doble función, cola que yá tenía como Secretariu de Guerra y Marina. Exercería'l cargu de Secretariu de Guerra y Marina hasta 1828, cuando foi sustituyíu por Rafael Urdaneta y nomáu Secretariu Xeneral del Gobiernu. Carlos Soublette foi firmante de l'acta resultante de la Convención de xineru unviada a Bolívar en 1829, onde se-y echar# voz de al llibertador que Venezuela se dixebraría de la Gran Colombia. Tres la separación de Venezuela de la Gran Colombia en 1830, sería nomáu por José Antonio Páez como Secretariu de Guerra y Marina, pero esta vegada del Estáu de Venezuela, cargu qu'exercería hasta'l 6 de mayu de 1830, cuando foi nomáu Diputáu del Congresu Constituyente del Estáu de Venezuela. Asumió como Diputáu del Congreso Constituyente del Estáu de Venezuela, foi diputáu por Carabobo hasta que foi promulgada la nueva Constitución de Venezuela de 1830, siendo electu inclusive como presidente d'esi Congresu Constituyente polos sos compañeru de cámara. Una vegada eslleíu'l congresu constituyente'l 14 d'ochobre de 1830, retomó'l cargu de Secretariu de Guerra y Marina, cargu qu'exercería hasta 1834 cuando foi postuláu a la Presidencia de la República.
Candidatu a la presidencia en 1834
Pa les eleiciones de 1834, cada grupu políticu tenía'l so candidatu, el candidatu del Grupu Civilista y de los comerciantes yera José María Vargas, el grupu Gomecista o Gobiernista sofitaba a Carlos Soublette, Santiago Mariño del grupu centralista o bolivianu, tamién taben otros dos candidatos Diego Bautista Urbaneja y Bartolomé Salom. Una vegada realizaes les eleiciones, el 6 de febreru de 1835, nel edificiu de la Capiya del Seminariu, el Congresu de la República procedió al actu del escrutiniu pa la escogencia del Presidente de la República, una vegada fechu'l conteo, les resultaos fueron los siguientes; José María Vargas, 103 Votos (50,99%), Carlos Soublette, 45 (22,77%) y Santiago Mariño 27 (13.36%). En virtú de que nengún de los candidatos llogró les dos terceres partes riquíes pal nomamientu, fechu contempláu na Constitución de Venezuela de 1830, realizóse una segunda vuelta ente los trés candidatos que llograron más votos, quedando namái Vargas y Soublette, d'igual forma fueron necesarios dos procesos más pa proclamar a quien sería'l nuevu Presidente de la República. Nes socesives votaciones resultó electu por métodu d'eliminatoria Vargas, quedando Soublette como segundu en tolos procesos.
En xineru de 1835 n'habiendo asumir la presidencia José María Vargas, foi reemplazáu por Francisco Conde na Secretaría de Guerra y Marina, y nomáu como Ministru Plenipotenciario y Unviáu Estraordinariu pa cumplir misiones diplomátiques n'Inglaterra y España, estado ante los cualos solicitaría la reconocencia del Estáu de Venezuela como país llibre, independiente y soberanu. Mientres esta misión, llográronse importantes meyores, sicasí nun se llograron terminar por cuenta del arrenunciu de Vargas a la presidencia de la república, fechu que motivó'l so regresu prematuru ya intempestivu a Venezuela.
Presidente Interín 1837-1839
En xineru de 1837 foi escoyíu pol congresu como vicepresidente de la república, en sustitución d'Andrés Narvarte, quien asumió la presidencia provisional en sustitución de José María Vargas, depués, el 11 de marzu de 1837 Carlos Soublette sustituyó a José María Carreño nes funciones de la presidencia de la República, en calidá de Vicepresidente de la República, n'exerciciu del Poder Executivu pa rematar el periodu que duró hasta'l 1 de febreru de 1839. Mientres la so presidencia provisional, tuvo que lluchar contra la fuerte crisis económica mundial de la dómina, que llegó hasta Venezuela afectando los precios del café, cacáu y cueros, que para esi entós yeren los principales productos d'esportación y principal fonte d'ingresu de Venezuela. Esta situación aumentó'l descontentu qu'esistió mientres la presidencia de José María Vargas, una y bones los pequeños y medianos productores tuvieron amás qu'enfrentar les xubíes autoritaries de los impuestos per parte de los emprestadores oligarques de la dómina, quien siguíen aumentando les sos riqueces, coles mesmes los llabradores teníen qu'enfrentase a los grandes propietarios esplotadores quien menguaben de cutio los probes salarios de la dómina y esixíen mayor trabayu. Un grupu de terratenientes empobinaos por Tomas Lander creó la Sociedá d'Agricultura pa defender los sos intereses capitalistes. Estos emprestadores, terratenientes y propietarios oligarques conformaben la clase conservadora venezolana de la dómina. De resultes, tuvo que faer frente a distintos alzamientos guerrilleros nel país, tal como fueron les guerrilles de Apure empobinaes por Francisco Farfán en 1837 y les de Juan Cordero y Francisco Farías en Maracaibo y Perijá respeutivamente.
Presidente electu pal periodu 1843-1847
thumb|right|250px|[[José Antonio Páez al recibir la Espada d'Honor de manes de Carlos Soublette el 19 de marzu de 1843.]] A la fin de 1842 realizáronse les eleiciones pa escoyer al presidente de la república, el candidatu de José Antonio Páez yera Carlos Soublette, quien yera'l favoritu. El Congresu de la República axuntó'l 26 de xineru de 1843, efectuóse la totalización de los votos, Carlos Soublette llogró una victoria contundente, siendo proclamáu presidente en primer vuelta, asumiendo'l cargu'l 28 de xineru de 1843, pal periodu 1843-1847.
Dende los sos primeros díes como presidente, empezó a demostrar que yera un gran líder políticu, siendo un presidente esmolecíu por tratar de solucionar los problemes qu'acarretaba la nación, demostrando amás tener enforma conocencia de les sos funciones diplomátiques y con una gran capacidá pa evitar enfrentamientos con adversarios políticos. Mientres los primeros años de la so presidencia, llogró qu'esistiera un ciertu equilibriu políticu, yá que llegó a menguar considerablemente los ataques de grupos armaos y los enfrentamientos cola oposición, solucionando munchos conflictos al traviés del diálogu. Pa esti mandatu presidencial, el so Conseyu de Gobiernu tuvo conformáu los sos primeros dos años por Juan Manuel Manrique como Secretariu del despachu del Interior y Xusticia, Rafael Urdaneta como Secretariu d'Estáu nos despachos de Guerra y Marina (mientres tol mandatu), Pedro de Les Cases como Secretariu d'Estáu nos despachos de Facienda y Rellaciones Esteriores, Diego Bautista Urbaneja (Presidente de la Corte Suprema de Xusticia) y Santos Michelena (Vicepresidente).
A pesar de la so actitú conciliadora, non tou foi color de roses pa Soublette, quien tuvo qu'enfrentar distintos alzamientos armaos en contra del so gobiernu, el primeru d'ellos foi dirixíu por Juan Silva en 1844. El más importante de toos foi la Insurrección llabradora de 1846 que duró hasta 1847, dirixida pol indiu Francisco José Rangel y pol lliberal Ezequiel Zamora, nella integráronse un gran grupu de llabradores y esclavos. Como resultáu d'esta revuelta, foi asesináu Francisco Rangel y Ezequiel Zamora foi fechu prisioneru de guerra y darréu condergáu a muerte. Tamién a nivel económicu consiguió importantes llogros, faciendo una gran esfuerciu por normalizar la economía que pa esi momentu atopábase abondo debilitada, sicasí a la fin del so gobiernu la economía viose cutida nuevamente pola crisis de les potencies capitalistes de la dómina, lo que traxo una vegada más, de resultes la baxa de los precios de los productos d'esportación.
Mientres el so segundu gobiernu, destaquen los siguientes fechos:
Apurrió'l poder el 20 de xineru de 1847 al entós vicepresidente Diego Bautista Urbaneja, esto d'alcuerdu al artículu 11 de la Constitución de Venezuela de 1830, el so gobiernu foi'l postreru de la hexemonía conservadora, dando pasu al empiezu de la hexemonía de los Monagas.
Dempués de la presidencia
Tres l'incidente conocíu como l'Atentáu del Congresu» del 24 de xineru de 1848, xunir al exércitu de José Antonio Páez como xefe del estáu mayor, nel alzamientu contra los lliberales, periodu conocíu como Guerra civil venezolana de 1848-1849, siendo derrotáu, polo que fuxó a Colombia y establecióse en Santa Marta, allá foi recibíu con muncho respetu, debíu la so amplia trayeutoria, foi-y asignada una pensión militar acorde al so altu rangu. En 1858 recibió'l llamáu del presidente Julian Castro, quien lo convidó a tornar al país, y nomar en 1858 Xefe d'Operaciones de la Provincia de Caraques el 17 de xunetu y embaxador plenipotenciario, nesta xestión punxo términu al conflictu diplomáticu con Francia ya Inglaterra, meyor conocíu como'l Protocolu Urrutia. El 24 de febreru de 1859, en virtú del gran trabayu realizáu como embaxador plenipotenciario, foi nomáu Ministru de Rellaciones Esteriores. El 4 d'abril d'esi mesmu añu, foi nomáu como Direutor de la Guerra pa Occidente hasta mayu d'esi añu, siendo llindáu por problemes de salú. En 1860 foi nomáu Senador pola Provincia de Caraques y depués exerció funciones como Secretariu d'Estáu y Ministru de Guerra mientres los gobiernos provisionales de Pedro Gual. Foi nomáu Xeneral en Xefe pol Mariscal Juan Crisóstomo Falcón en 1863. A pesar d'esto tuvo estremáu unos años de la vida pública, y volvió a mediáu de los 80, tuvo collaborando como asesor mientres distintos gobiernos, rematando la so actividá mientres los llamaos gobiernos azules, el so últimu cargu foi en 1869 como Secretariu d'Estáu del Xeneral y entós presidente José Ruperto Monagas cargu exercíu hasta ochobre d'esi añu.
Morrió'l 11 de febreru de 1870 a los 80 años d'edá na ciudá de Caraques. Los sos restos fueron treslladaos al Panteón Nacional el 7 de febreru de 1970. Carlos Soublette foi ensin dala dulda,unos de los más grandes próceres y héroes de la independencia de Venezuela, participando nes grandes batalles, llogrando importantes trunfos, ganando l'enfotu y el respetu de los principales comandantes y dirixentes de la guerra d'independencia como Simón Bolívar, Francisco de Miranda, José Félix Ribas, José Antonio Páez y Manuel Piar. Como políticu cometío aciertos y desaciertos, sicasí ye recordáu como un presidente eficiente con escelentes dotes de diplomáticu y grandes idees económiques.
Goodyera repens
Goodyera repens ye una especie d'orquidea del xéneru Goodyera. Goodyera repens alcuéntrase en llugares aisllaos nos montes y banzaos d'Europa. Ye una planta rara, pero ye la orquídea más común en Escandinavia. Tamién s'atopa en Canadá y el norte d'Estaos Xuníos. Trátase d'una especie protexida na mayor parte del so hábitat. thumb|250px|Inflorescencia.
Carauterístiques
Trátase d'una planta perenne qu'algama un metro d'altor qu'unvia ocasionales finos tarmos percima de la superficie. Floria mientres el branu, y tien les flores dispuestes nuna espiral. Estes flores xiren de cara escontra'l sol.
Al igual qu'otres orquídees, esisten en simbiosis con micorrices, un rizoma da vivienda al fungu (del xéneru Rhizoctonia, nesti casu). Les micorrizas ayuden a la orquídea a absorber y asimilar los nutrientes.
Esta orquídea ye polinizada por babaróns, lo que dexa la so reproducción sexual. Tamién puede reproducise vegetativamente. Los sos granes son probablemente les más pequeñes de cualquier planta.
Neuviller-lès-Badonviller
Neuviller-lès-Badonviller ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Bliblioteca Pública del Estáu (Xixón)
La Biblioteca Pública del Estáu de Xixón allúgase na cai Xovellanos.
Neuviller-lès-Badonviller
Tien una población de y una superficie de  km².
Bliblioteca Pública del Estáu (Xixón)
Trátase d'un edificiu construyíu ente 1935 y 1943 siendo obra del arquiteutu Luis Menéndez Pidal. L'edificiu construyóse nel solar qu'allugaba l'antiguu Teatru Xovellanos arrampláu en 1934 p'albergar el futuru Bancu de la Nación.
Melanodryas vittata
Melanodryas vittata, ye una especie d'ave Passeriformes, perteneciente a la familia Petroicidae, del xéneru Melanodryas.
Llocalización
Ye una especie d'ave que s'alcuentra en Tasmania, Australia.
Quintana del Puente
Quintana del Puente ye un conceyu y llocalidá de la provincia de Palencia, comunidá autónoma de Castiella y Llión, España. La so fiesta patronal ye San Esteban, que se celebra'l día 3 d'agostu.
L'antiguu sanatoriu
Yera l'añu 1942 cuando se llevantaba na fastera del monte'l Sanatoriu Antituberculoso Xeneral Varela, llugar de cura con trescientes cames. Nun dicen les cróniques si la falta d'enfermos o la prevención de la enfermedá dio pasu, en 1955, a la Colonia Infantil, llugar d'estudiu y relaxo de fíos de militares nesti remanso incomparable de la naturaleza.
Dende'l mesmu Coronel, tol escalafón militar d'intendencia, pasió les sos estrelles y galones por Quintana del Puente. Les monxes Mercedarias traíen los sos rezos, curiaos y maneres a cuantes muyeres y homes trabayaben naquelles dependencies: xardineros, cocineros, maestros lletricistes, calefactores, albañiles y otros tantos oficios y beneficios que crecíen ente aquelles parés.
Parroquia
Ilesia de San Esteban: Lo más interesante son les portaes occidental y meridional y los capiteles del interior.
Dryopteris carthusiana
thumb|Detalle de los soros Dryopteris carthusiana, ye una especie de felechu nativu de los montes en tol Reinu Holárticu.
Descripción
Ye un tetraploide d'orixe híbridu, unu de los padres sería Dryopteris entemedia, y una especie desconocida, aparentemente estinguida Dryopteris semicristata, que tamién ye'l presuntu padre del híbridu Dryopteris cristata.
Esti felechu confundir de cutiu con delles otres especies de felechos, incluyíes D. Entemedia, D. campyloptera, y D. expansa. Ye especialmente y llargamente compartíu l'hábitat de D. Entemedia, pero los dos pueden ser estremaos pol foliolu más internu na parte inferior del pabellón auricular inferior: esti foliolu ye más llargu que los axacentes en D. carthusiana, pero más curtia o inclusive en D. Entemedia . D. carthusiana ye una especie de sub-árbol de fueya perenne, les sos fueyes sobreviven n'iviernos nidios pero muerren nos duros iviernos. thumb|Ilustración de Dryopteris carthusiana
Propiedaes
Úsase como vermífugo, con aiciones similares a Dryopteris filix-mas pero más fuertes.
Taxonomía
Dryopteris carthusiana describióse por (Vill.) H.P.Fuchs y espublizóse en Bulletin de la Société Botanique de France 105(7–8): 339 in obs. 1959. Dryópteris: nome xenéricu que remanez del griegu dryopterís = nome d'un felechu. En Dioscórides, de felechu (gr. pterís) que naz sobre los carbayos (gr. drys)]
carthusiana: epítetu
Concepción Sáenz de Tejada
María de la Concepción Sáenz de Tejada y Fernández de Bobadilla foi una noble española, condesa viuda de Ripalda y Dama Divisera Hijadalgo de la Pernomada Cortil de Tejada.
Biografía
Foi fía d'Ignacio Sáenz de Tejada y Gil (Torrecilla en Cameros, La Rioxa, 1889-1977) y de Matilde Fernández de Bobadilla y Echarri (Lardero, La Rioxa, 1891-1937). Casóse con Amalio de Marichalar y Bruguera, VIII conde de Ripalda, nel pueblu natal del so padre, Torrecilla en Cameros, el 25 de xunetu de 1957. El matrimoniu tuvo 6 fíos:
Foi la madrina de bautismu del so nietu, tamién nietu mayor de los Reis d'España, Felipe Xuan Froilán de Marichalar y Borbón.
Finó'l 13 de marzu de 2014 a les 20:40 hores, na Unidá de Cuidos Intensivos del Hospital Universitariu La Paz, de Madrid, en sufriendo un accidente cerebrovascular, con 85 años d'edá.
Nelly Moenne-Loccoz
Ganó tres medayes nel Campeonatu Mundial de Snowboard ente los años 2011 y 2017.
Participó en dos Xuegos Olímpicos d'Iviernu, nel campu al traviés, ocupando'l 6º llugar en Vancouver 2010 y el 11º llugar en Sochi 2014.
Farmacia
La farmacia, (del griegu: φάρμακον, "melecina"), ye la ciencia y práutica de la fechura y distribución de fármacos; tamién el llugar u se preparem los productos melecinales y el llugar onde se distribuyen, pero ésti ye llamáu botica pa destremar el conceutu de ciencia col de llugar. La farmacia ye una estaya de la Materia Médica, rama de les ciencies de la salú, que s'estudia la procedencia, naturaleza, propiedaes, y fechura de melecines.
Los farmacéuticos comparten colos químicos y los médicos la responsabilidá de sintetizar compuestos orgánicos con valir terapéuticu. Amás, cada vuelta más davezu solicítase conseyu a la comunidá de farmacéuticos en materia de salú y hixene. La Farmacia inclúi, amás de les conocencies sobre fármacos y melecines, conocimientos sobre farmacocinética, ello ye, los efeutos que puen tener éstos sobre'l cuerpu humanu y les propiedaes químiques y biolóxiques del cuerpu u actúa con aida de disciplines de la mesma farmacia o d'otros campos afines como son la farmacoloxía, farmacocinética, farmacodinamia, fisicoquímica, toxicoloxía, farmacotéunia y química farmacéutica.
Disciplines de la Farmacia
La Farmacia tien raigaños na medicina, bioquímica, la química orgánica, la bioloxía vexetal y la bioloxía celular y molecular. Asina, la farmacia ye, en verdá, una bayura de disciplines de la ciencia, esta pue xebrase en trés estayes principales:
Akihiro Noda
Akihiro Noda (野田 明弘; ) ye un futbolista xaponés.
Farmacia
Disciplines de la Farmacia
Amás d'estes disciplines, podemos añedir otres de recién aplicación de la bioteunología vexetal o microbiolóxica como'l Pharming o la Biofarmacoloxía.
Neuviller-sur-Moselle
Neuviller-sur-Moselle ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Verrens-Arvey
Verrens-Arvey ye una comuña francesa del departamentu de Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
The Genus Echinocereus
The Genus Echinocereus (embrivíu Gen. Echinocereus) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu inglés Nigel Paul Taylor y espublizáu nel añu 1985.
Ye un estudiu botánicu de les 44 especies aceptaes y 56 variedaes descrites del xéneru Echinocereus.
Borobudur
El monumentu consta de seis plataformes cuadraes coronaes por trés plataformes circulares, y ta decoráu por 2672 paneles de relieve y 504 estatues de Buda.
El monumentu ye un santuariu y llugar de pelegrinaxe budista. El viaxe de los pelegrinos empieza na base del monumentu y sigue per un camín que lo arrodia, mientres xube hasta'l visu al traviés de los trés niveles de la cosmoloxía budista. Mientres el viaxe, el monumentu guía a los pelegrinos al traviés d'un sistema d'escaleres y corredores.
La evidencia suxure que Borobudur foi abandonáu tres el sieglu XIV col ocaso de los reinos budistes ya hindús en Java, y la conversión de los isleños al Islam. Foi afayáu en 1814 por Thomas Stamford Raffles, gobernador británicu de Java. De magar, Borobudur foi calteníu por aciu numberoses restauraciones. El proyeutu de restauración más llargu foi lleváu a cabu ente 1975 y 1982 pol Gobierno d'Indonesia y la Unesco, dempués de lo que el monumentu foi nomáu Patrimoniu de la Humanidá. Borobudur ye entá utilizáu como llugar de pelegrinación, onde una vegada al añu los budistes d'Indonesia celebren el Vesak nel monumentu. Amás, Borobudur ye l'atraición turística más visitada d'Indonesia.
Etimoloxía
N'indonesiu, los templos son conocíos como candi, ye por esto que Borobudur ye conocíu llocalmente como Candi Borobudur. El términu ye utilizáu tamién pa describir cualquier estructura antigua. Los oríxenes del nome Borobudur nun son claros, anque esto nun ye pocu común, una y bones la mayoría de los nomes de dellos candi nun son conocíos. El nome de 'Borobudur' foi escritu per primer vegada nun llibru sobre la historia de Java de Thomas Stamford Raffles. Raffles escribió sobre la esistencia d'un monumentu llamáu borobudur, pero nun s'atoparon documentos más antiguos qu'utilicen el mesmu nome. L'únicu escritu antiguu que da dalgún niciu sobre esti templu ye Nagarakertagama, escritu por Mpu Prapanca en 1365, que menta a Budur como un santuariu budista. El nome podría ser rellacionáu con Borobudur, pero'l manuscritu escarez de mayor información.
Créese que'l nome 'Bore-Budur', y polo tanto 'BoroBudur', foi escritu por Raffles n'inglés pa referise a Bore, aldega cercana al templu; munchos candi son nomaos basándose n'aldegues cercanes. Si tomárase en cuenta'l llinguaxe utilizáu na zona, el nome del monumentu sería BudurBoro. Raffles amás suxure que Budur podría rellacionase cola pallabra Buda ('antiguu') - por casu, 'antiguu Boro'. Otra hipótesis sostién que 'Boro' foi tomáu del antiguu términu bhara ('honorable'), describiendo'l monumentu como "L'honorable Buda". Otra interpretación provién de la pallabra biara ('monesteriu'), colo que se taría refiriendo al monumentu como 'monesteriu de Budur'.
Allugamientu
thumb|300px|Allugamientu de Borobudur-Pawon-Mendut nuna sola llinia recta. Un gran númberu de templos budistes y hindús tán allugaos a aproximao 40 km (25 milles) al noroeste de Yogyakarta, nun área elevada ente dos volcanes ximielgos, Sundoro-Sumbing y Merbabu-Merapi, y los ríos Progo y Elo. Según un mitu local, l'área conocida como llanura Kedu ye un llugar sagrao y denominao 'el xardín de Java' por cuenta de la so alta fertilidá. Mientres la primer restauración, afayóse que tres templos budistes de la rexón, Borobudur, Pawon y Mendut, tán allugaos nuna posición de llinia recta. Podría ser coincidencia, pero la so alliniación concuerda con una lleenda local, que cunta que hai enforma tiempu esistía un camín cercáu que diba de Borobodur a Mendut. Los trés templos tienen una arquiteutura y decoración similares, provenientes del mesmu periodu, lo cual suxure una rellación ente ellos.
Los xeólogos, per otru llau, sofiten el puntu de vista de Nieuwenkamp, basándose en sedimentos de magre atopaos cerca del sitiu. Un estudiu d'estratigrafía, sedimentos y polen lleváu a cabu en 2000 sofita la esistencia d'un antiguu llagu cerca de Borobudur. L'área del llagu, sicasí, fluctuó col tiempu; un estudiu prueba que Borobudur tuvo cerca de la vera del llagu ente los sieglos XIII y XIV. El percorríu de los ríos y les actividaes volcániques influyeron na forma del relieve, incluyendo'l llagu. Unu de los volcanes más activos n'Indonesia, el Monte Merapi, ta abondo cerca de Borobudur y la so actividá remontar al Pleistocenu.
Construcción
thumb|Pelegrinos budistes meditando nel visu del templu.
Nun hai evidencia escrita de quién construyó Borobudur, o del so propósitu orixinal. El periodu de construcción envaloróse comparando los relieves esculpíos na base del templu y les inscripciones utilizaes comúnmente ente los sieglos octavu y novenu. Créese que Borobudur foi fundáu aproximao nel añu 800. Esto correspuende al periodu ente los años 760 y 830 d. C., l'apoxéu de la dinastía Sailendra en Java Central, cuando tuvo so la influyencia del imperiu Srivijaya. Envalórase que la construcción retrasó 75 años y que foi rematada l'añu 825, mientres el reináu de Samaratunga.
Abandonu
thumb|Estupas de Borobudur con vista a los montes de Java. Permanecieron abandonaes mientres sieglos. Mientres sieglos, Borobudur tuvo cubiertu por capes de ceniza volcánica y vexetación. Les razones del abandonu d'esti templu caltiénense desconocíes. Nun se sabe con certidume cuándo asocedió'l cese d'actividaes d'esti llugar de pelegrinación.
Un camientu sostién que'l templu foi abandonáu por cuenta de que gran parte de la población foi convertida al Islam mientres el sieglu XV. Otra teoría basar na fame provocada por una erupción volcánica (aproximao nel añu 1006) la cual obligó a los habitantes a abandonar les sos tierres y el monumentu. Dizse amás que l'eventu causó una migración dende la llanura Kedu hasta l'este de Java cerca del valle Brantas alredor del añu 928.
Sicasí, el monumentu enxamás foi dafechu removíu de la memoria de los habitantes de la zona. En cuenta de glorificar la historia del monumentu, la imaxe d'ésti convirtióse nuna más supersticiosa acomuñóse con mala suerte y miseria. Dos antiguos manuscritos (babad) del sieglu XVIII menten la mala suerte del monumentu. Según el Babad Tanah Jawi (o Historia de Java), el monumentu convertir nun factor fatal pal rebelde que causó una revuelta en contra del rei de Mataram en 1709. La llomba foi sitiada y los insurxentes fueron vencíos y sentenciaos a muerte por orde del rei. Nel Babad Mataram (o Historia del Reinu Mataram), el monumentu foi acomuñáu a la desgracia sufierta pol herederu al tronu del sultanatu de Yogyakarta en 1757. A pesar de qu'esistía una restricción pa visitar el monumentu, apoderar d'una de les estatues que formaben parte d'ésti. Asina tornó al so palaciu, morrió d'una estraña enfermedá que duró namái un día.
Redescubrimientu
thumb|La primer fotografía por [[Isidore van Kinsbergen (1873).]] Tres la guerra ente'l Reinu Xuníu y los Países Baxos realizada en Java, la islla tuvo so alministración británica ente los años 1811 y 1816. El gobernador xeneral asignáu foi Thomas Stamford Raffles, quien taba bastante interesáu na historia de Java. Coleccionó antigüedaes y tomaba nota sobre la información recibida per parte de los nativos mientres les sos espediciones. Mientres un viaxe a Semarang en 1814, informóse-y sobre un gran monumentu llamáu Chandi Borobudur el cual taba allugáu na xungla cercana a l'aldega de Bumisegoro. Unvió al inxenieru holandés H.C. Cornellius por qu'investigara el llugar.
Mientres dos meses, Cornellius y los sos 200 homes cortaron árboles, quemaron vexetación y escavaron pa poder estenar el monumentu. Por cuenta de los peligros de derrumbe, nun pudieron esplorar les galeríes. Reportó los sos descubrimientos a Raffles incluyendo dellos dibuxos. Anque'l descubrimientu ye mentáu nunes curties pallabres, Raffles ye acreditáu por centrar l'atención del mundu escontra'l monumentu.
Hartmann, alministrador holandés de la rexón de Kedu, siguió'l trabayu de Cornellius y en 1835 el monumentu foi dafechu desenterráu. Los sos intereses en Borobudur yeren más personales qu'oficiales. Sicasí, Hartmann nun escribió nengún reporte sobre les sos actividaes; en particular, la presunta historia na qu'él afayó la gran estatua de Buda allugada na estupa principal. La estupa principal del monumentu atópase vacida. En 1842, Hartmann investigó la cúpula principal, pero los sos descubrimientos entá nun se conocen.
L'apreciación del sitiu foise desenvolviendo amodo. Dellos oxetos fueron sustraíos por lladrones. En 1882, l'inspector en xefe d'accidentes encamentó que Borobudur fuera dafechu desmontáu y los sos restos puestos en museos por cuenta de les males condiciones en que s'atopaba la estructura. Tres esto'l gobiernu asignó al arqueólogu Groenveldt, por que realizara una investigación sobre la condición del monumentu. El reporte demostró que'l mieu al respective de les condiciones del monumentu yeren inxustificaes y que Borobudur tenía de permanecer intactu.
Eventos contemporáneos
150px|thumb|Turistes en Borobudur. Tres la remodelación de 1973 realizada pola Unesco, Borobudur foi utilizáu nuevamente como llugar d'adoración y pelegrinaxe. Una vegada al añu, mientres la lluna llena en mayu o xunu, los budistes n'Indonesia reparen el Vesak (indonesiu: Waisak) conmemorando la nacencia, muerte y momentu en que Siddhārtha Gautama algama la máxima sabiduría pa convertise en Buda. El Vesak ye un día de fiesta n'Indonesia y la ceremonia ta centrada nos trés templos budistes caminando dende Mendut a Pawon y rematando en Borobudur.
El monumentu ye l'atraición turística más visitada d'Indonesia. En 1974, 260.000 turistes de los cualos 36.000 yeren estranxeros, visitaron Borobudur. Los visitantes aumentaron a 2,5 millones añales (el 80% correspondía a indonesios) a mediaos de los años 90, tres la crisis económica del país. El desenvolvimientu del turismu, sicasí, foi criticáu por nun incluyir a la comunidá local lo cual creó ciertos conflictos. En 2003, los residentes y pequeños empresarios allugaos pela redolada de Borobudur entamaron delles xuntes y protestes, debíu la decisión del gobiernu de construyir un centru comercial llamáu 'Java World'.
El 21 de xineru de 1985, nueve estupas fueron estropiaes debíu al ataque d'unes bombes. En 1991, un predicador musulmán ciegu, Husein Ali Al Habsyie, foi sentenciáu a cadena perpetua por dirixir una serie d'ataques con bombes a mediaos de los años 80, incluyendo'l yá mentáu. Otros dos miembros d'un grupu estremista de derecha, que tuvieron implicaos nos ataques, fueron sentenciaos a 20 y 13 años de cárcel en 1986. El 27 de mayu de 2006, la mariña sur de Java sufrió un terremotu de magnitú 6,2 na escala de Richter. L'eventu produció dellos daños na rexón y dellos mancaos na ciudá de Yogyakarta, sicasí, Borobudur caltúvose intactu.
Arquiteutura
thumb|Planu de Borobdur. Borobudur ta construyíu como una gran estupa, y cuando ye vistu dende enriba toma la forma d'un mándala budista, representando simultáneamente la cosmoloxía budista y naturaleza de la mente. La base ye un cuadráu, con una midida averada de 118 metro per llau. Tien nueve plataformes, de les cualos los seis inferiores tienen forma de cuadráu y les restantes son circulares. Les plataformes cimeres presenten setenta y dos pequeñes estupas qu'arrodien una más grande. Cada estupa tien forma de campana y ta decorada per distintos furacos. Hai una estatua de Buda dientro de cada estupa.
thumb|left|Un cañu talláu (makaras), parte del sistema de drenaxe. Borobudur difier col diseñu xeneral d'esti tipu d'estructures. En cuenta de tar construyíu sobre una superficie plana, Borobudur ta construyíu nuna llomba natural. La téunica de construcción, sicasí, ye similar a la d'otros templos en Java. Ensin espacios interiores como otros templos y cola forma d'una pirámide, Borobudur foi identificáu nun principiu como una estupa, en llugar d'un templu (o candi n'indonesiu). Una estupa ye denomada como un sepulcru pa Buda. Delles vegaes les estupas fueron construyíes como símbolos d'allabancia budistes. Un templu, per otra parte, ye utilizáu como'l llar d'una deidá y tien espacios interiores pa la veneración. La complexidá del diseñu, sicasí, suxure que la estructura en realidá ye un templu. L'adoración realizada en Borobudur llevar a cabu como una pelegrinación. Los visitantes son empuestos por aciu el sistema d'escaleres y corredores xubiendo escontra les plataformes cimeres. Cada plataforma representa un estáu de llume. El camín qu'guía a los pelegrinos foi diseñáu con símbolos sagraos basaos na cosmoloxía budista.
thumb|250px|Vista llateral del templu. Indícase la razón 4:6:9 pa la base, centru y visu respeutivamente. Nun se sabe enforma sobre l'arquiteutu Gunadarma. El so nome surdió del folclor de Java más que d'inscripciones o escritos antiguos. Dizse que ye quien "... lleva la regla, conoz les divisiones y piensa nél mesmu como compuestu per partes". La unidá de midida básica qu'utilizó mientres la construcción ye llamada balta, definida como la distancia ente la parte cimera de la frente y el cazu o la distancia ente l'estremu del matapioyos y l'estremu del anular cuando dambos tán estendíos al máximu. La unidá ye obviamente relativa dependiendo de cada persona, pero'l monumentu tien midíes exactes. Una inspeición llevada a cabu en 1977 reveló la presencia de la razón 4:6:9 a lo llargo de tol monumentu. L'arquiteutu utilizaría esta razón pa trazar les dimensiones de Borobudur. La razón foi tamién topada nos templos cercanos de Pawon y Mendhut. Los arqueólogos postularon que la razón y dimensión balta tán basaes en temes cosmolóxiques y astronómicos, como nel casu del templu budista Angkor Wat en Camboya.
La división del monumentu simboliza los trés etapes de preparación mental p'algamar la meta final según la cosmoloxía budista, llamaos Kamadhatu (el mundu de los deseos), Rupadhatu (el mundu de les formes) y finalmente Arupadhatu (el mundu ensin formes). Kamadhatu ye representáu pola base, Rupadhatu poles cinco plataformes cuadraes (el centru), y Arupadhatu poles plataformes circulares y la estupa principal. L'arquiteutura de los trés estaciones presenta diferencies metafóriques. En Rupadhatu hai una estructura más recta y detallada, que sume pa convertise nes plataformes circulares de Arupadhatu.
En 1885, foi afayada una nueva estructura la cual taba oculta baxo la base. La "base oculta" tien relieves, 160 de los cualos correspuenden a narraciones que describen el Kamadhatu real. Los relieves restantes son paneles con inscripciones curties qu'aparentemente describen les instrucciones de los escultores, ilustrando la escena a ser tallada. Un revestimiento despinta la verdadera base, que la so función permanez como un misteriu. Pensóse qu'esta base tenía de ser cubierta pa prevenir un posible fundimientu del monumentu. Esiste otra teoría, que sostién que foi amestáu por cuenta de un error nel diseñu de la base orixinal, que tenía de basase nes indicaciones de Vastu Shastra, un antiguu llibru d'arquiteutura y urbanismu. El revestimiento, sicasí, foi construyíu con un diseñu detalláu y meticuloso, que sirvió como compensación estética y relixosa.
Relieves
Borobudur tien aproximao 2.670 baxorrelieves individuales (1.460 paneles narrativos y 1.212 decorativos), que cubren la superficie de la fachada y balustres. La superficie total ocupada por estos relieves ye de 2.500 m² y tán distribuyíos na base oculta (Kamadhatu) y los cinco plataformes cuadraes (Rupadhatu).
Los paneles narrativos, que cunten la historia de Sudhana y Manohara, tán arrexuntaos en 11 series qu'arrodien el monumentu con una llongura de 3.000 metros. La base oculta contién la primer serie con 160 paneles narrativos y les 10 series restantes tán distribuyíes a lo llargo de parés y balustres en cuatro galeríes, empezando pola entrada allugada al llau este del monumentu. Los paneles narrativos de les parés lleer de derecha a izquierda, ente que nos balustres ye d'izquierda a derecha. Esto afaise a pradaksina, el ritual de circunvalación realizáu polos pelegrinos que se mueven nel sentíu de les manecillas del reló, dexando'l santuariu al so llau derechu.
La base oculta narra la historia de la llei del karma. Les parés de la primer galería tienen dos series de relieves sobrepuestos; caúna consiste en 120 paneles. La parte cimera amuesa la biografía de Buda, ente que la parte inferior de la paré, ya inclusive dellos balustres allugaos nos dos primeres galeríes, amuesen les vides anteriores de Buda. Los paneles restantes tán centraos na busca de Sudhana; quien intentaba atopar la máxima sabiduría.
La nacencia de Buda (Lalitavistara)
thumb|Relieve na paré d'un pasiellu. La historia empieza col gloriosu descensu de Buda del cielu Tusita, y termina col primer sermón nel parque Deer cerca de Benarés. El relieve amuesa la nacencia de Buda como'l príncipe Siddhārtha, fíu del rei Śuddhodana y la reina Māyā de Kapilavastu (anguaño Nepal).
La historia ye precedida por 27 paneles qu'amuesen delles representaciones, nel cielu o la tierra, pa recibir la última encarnación de Bodhisattva. En baxando del cielu Tusita, Bodhisattva coronó al so socesor, el futuru Maitreya. Baxó a la tierra cola forma d'un elefante blancu con seis canils, depués entró al banduyu de la reina Māyā pel llau derechu. La reina tuvo un suañu d'esti sucesu, la interpretación foi que'l so fíu sería un soberanu o Buda.
Cuando la reina Māyā pensó que yera momentu de dar a lluz, dirixir al parque Lumbini fuera de la ciudá Kapilavastu. Allugar so un árbol Plaska, y sosteniendo una caña cola so mano derecha dio a lluz al so fíu, el príncipe Siddhārtha. La historia de los paneles sigue hasta que'l príncipe convertir en Buda.
left|thumb|150px|Piedra con un detalláu relieve.
Historia del príncipe Siddhārtha (Jataka) y otres persones llexendaries (Avadana)
Los jatakes son histories sobre Buda dempués de nacer como'l príncipe Siddhārtha. Los avadanes son similares a los jatakas, pero'l protagonista nun ye Bodhisattva. Los actos sagraos nos avadanas son atribuyíos a otres persones llexendaries. Los jatakas y avadanas tán nuna mesma serie de relieves en Borobudur.
Los primeres 20 paneles inferiores, allugaos na paré de la primer galería, narren el Sudhanakumaravadana o fazañes del príncipe Sudhanakumara. Los primeres 135 paneles cimeros, allugaos nos balustres de la mesma galería, tán centraos nes 34 lleendes del Jatakamala. Los 237 paneles restantes narren les histories d'otres fontes, al igual que la serie inferior de paneles correspondientes a la segunda galería. Dellos cuentos jataka tán representaos dos veces, por casu la historia del rei Sibhi.
La busca de Sudhana (Gandavyuha)
Gandavyuha ye la historia contada nel últimu capítulu del Avatamsaka Sutra, sobre Sudhana y la so busca de la sabiduría máxima. Ocupa dos galeríes (tercer y cuarta) y metá de la segunda; tomando un total de 460 paneles. La principal figura de la historia, el mozu Sudhana, fíu d'un adineráu comerciante, apaez nel panel númberu 16. Los 15 anteriores conformen un prólogu de los milagros mientres el samādhi de Buda nel xardín de Jeta en Sravasti.
Mientres la so busca, Sudhana visita a lo menos a 30 maestros, pero nengunu satisfacer dafechu. Tres esto ye instruyíu por Manjushri pa conocer al monxu Megasri, de quien recibe la primera doctrina. El viaxe de Sudhana sigue y conoz (nel siguiente orde) a Supratisthita, el médicu Megha (espíritu de la conocencia), el banqueru Muktaka, el monxu Saradhvaja, la upasika Rusti (espíritu del llume supremo), Bhismottaranirghosa, el Brahmán Jayosmayatna, la princesa Maitrayani, el monxu Sudarsana, un neñu llamáu Indriyesvara, la upasika Prabhuta, el banqueru Ratnachuda, el rei Anala, al dios Shivá, la reina Māyā, Maitreya y finalmente torna con Manjushri. Tres cada alcuentru Sudhana adquier una doctrina específica, conocencia y sabiduría. Estos alcuentros tán presentes na tercer galería.
Tres l'últimu alcuentru con Manjushri, Sudhana dirixir a la residencia de Bodhisattva Samantabhadra; sucesu que ye ejemplificado na cuarta galería. Tola cuarta galería ta centrada nes enseñances de Samantabhadra. Los paneles narrativos terminen col llogru de Sudhana de la conocencia máxima y la verdá última.
Estatues de Buda
thumb|left|150px|Una estatua de Buda coles manes na posición [[Dharmachakra|dharmachakra mudra (la Rueda del Dharma).]] Amás de los relieves que narren la historia de la cosmoloxía budista, Borobudur presenta delles estatues de Buda. Estes estatues tán sentaes coles piernes cruciaes en posición de flor de lotu, y distribuyíes nos cinco plataformes cuadraes (nivel Rupadhatu) y na plataforma cimera (nivel Arupadhatu).
thumb|Estatua degollada dientro d'una estupa. A la primer vista, toles estatues de Buda son iguales, pero presenten pequeñes diferencies ente les sos mudres o posición de les manes. Esisten 5 grupos de mudra: Norte, Este, Sur, Oeste y Cenit, que representen los cinco puntos cardinales según el Mahayana. Los primeros cuatro balustres contienen los cuatro primeros mudras: Norte, Este, Sur y Oeste, representaos pola direición de les manes de la estatua. Les estatues de Buda allugaes nel quintu balustre y dientro de les 72 estupas nes plataformes cimeres, tienen el mesmu mudra: Cenit. Cada mudra representa unu de los Cinco Budas Dhyani; cada unu tien el so propiu simbolismu. Son Abhaya mudra para Amogashiddi (norte), Vara mudra para Ratnasambhava (sur), Dhyana mudra para Amitābha (oeste), Bhumisparsa mudra para Aksobhya (esti) y Dharmachakra mudra para Vairocana (cenit).
Restauración
Borobudur atraxo l'atención en 1885, cuando Yzerman, el presidente de la Sociedá Arqueolóxica de Yogyakarta, fixo'l descubrimientu de la base escondida. Les fotografíes qu'amuesen el descubrimientu d'esta base fueron tomaes ente 1890 y 1891. El descubrimientu obligó al gobiernu de les Indies Orientales Neerlandeses a encargase del cuidu d'esti monumentu. En 1900, el gobiernu designó una comisión integrada por trés oficiales pa evaluar el monumentu: Brandes, un historiador d'arte, Theodoor van Erp, inxenieru del exércitu holandés, y Van de Kamer, inxenieru del departamentu d'Obres Públiques.
En 1902, la comisión creó un plan de propuesta pal gobiernu consistente en trés partes. Primero, teníen de reparase les esquines pa evitar accidentes, amás de retirar les piedres que punxeren en peligru les partes axacentes, reforzar los balustres y reparar nichos, arcos, estupas y la cúpula principal. Segundu, abarganar los patios, apurrir un caltenimientu fayadizu y ameyorar el drenaxe reparando'l suelu y los caños. Terceru, tolos escombros teníen de ser retiraos, estenar el monumentu, retirar les piedres desfiguradas y reparar la cúpula principal. El costo total yera pa esi tiempu de 48.800 florinos neerlandeses aproximao.
thumb|Téunica utilizada p'ameyorar el drenaxe de Borobudur mientres la restauración de 1973. Consistía na incorporación de [[cementu y tuberíes de pvc.]] La restauración foi llevada a cabu ente 1907 y 1911, basándose nos principios de l'anastilosis y sol mandu de Theodor van Erp. Los primeros siete meses d'esta restauración consistieron n'escavar alredor del monumentu pa buscar cabeces d'estatues y paneles de piedra perdíos. Van Erp desmontó y reconstruyó los trés plataformes circulares y estupas correspondientes. Al pasar el tiempu, Van Erp afayó más coses que restaurar nel monumentu, lo que riquió un total de 34.600 florinos más. A la primer vista Borobudur recuperara la so antigua gloria.
Debíu al llindáu presupuestu, la restauración centrar en llimpiar les escultures, pero Van Erp nun pudo resolver el problema del drenaxe. Mientres quince años, les parés de les galeríes empezaron a bazcuyar y apaecieron nuevos signos de agrietamiento y deterioru. Van Erp utilizó cementu, pero esto causó dellos problemes, polo que yera necesariu una nueva restauración.
Dende esi entós fixéronse pequeños arreglos, pero nenguna xeneral. A fines de los años 60, el gobiernu d'Indonesia ordenó una restauración qu'asegurara la proteición del monumentu. En 1973, empecipióse un plan pa reparar Borobudur. El gobiernu d'Indonesia y la Unesco fixéronse cargu d'esti proyeutu de restauración ente 1975 y 1982. Los cimientos fueron estabilizaos y los 1.460 paneles llimpiaos. Mientres la restauración desmontaron les cinco plataformes cuadraes y ameyoróse el sistema de drenaxe, encuallando tuberíes nel monumentu. Amás amestáronse capes impermeables y de filtru. Nesti proyeutu tuvieron arreyaes 600 persones y tuvo un costo total d'US$ 6.901.243. Cuando la renovación foi terminada, la Unesco nomó a Borobudur Patrimoniu de la Humanidá en 1991.
Actias artemis
Actias artemis (en xaponés 大水青蛾) ye una poliya nativa de Xapón, tamién pue alcontrase en Corea, China, India y Malasia. Tien un gran paecíu cola Actias luna.
Cámara Oficial de Comerciu, Industria y Navegación de Xixón
Xestiona'l recintu onde se celebra la Feria Internacional de Muestres d'Asturies y alcuéntrase nel Palaciu de Congresos de Xixón.
Nomeny
Nomeny ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
The geonomoid palms
The geonomoid palms (embrivíu Geonomoid Palms) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu y pteridólogu neerlandés Jan Gerard Wessels Boer. Espublizóse n'Ámsterdam nel añu 1968.
William Dieterle
William Dieterle foi un direutor de cine y actor xudíu-alemán nacionalizáu d'Estaos Xuníos en 1937.
Biografía
Nació nel senu d'una familia xudía askenazí. Yera'l menor de los nueve fíos de Jacob y Berthe Dieterle. De neñu, la so familia tuvo considerables problemes económicos, lo que-y obligó a trabayar como carpinteru y vendedor de chatarra. Llueu Dieterle empezó a interesase, y a los 16 años yá se xuniera a una compañía de teatru ambulante. La so apariencia y ambición ayudáronlu a consiguir papeles de galán en producciones teatrales.
En 1919 atraxo l'atención de Max Reinhardt en Berlín, quien lu contrató como actor pa les sos películes. Dieterle empezó a actuar en filmes alemanes en 1921 pa ganar más dineru y rápido convirtióse nun popular actor de calter. Poco dempués cansóse d'interpretar y quixo empezar a dirixir.
Dirixó la so primer película Wilhelm Dieterle en 1923, Der Mensch am Wege, protagonizáu por una nueva Marlene Dietrich. Depués d'esti filme, siguió actuando mientres dellos años en notables películes alemanes como Das Wachsfigurenkabinett y Fausto, esta postrera empobinada por F.W. Murnau. En 1927, Dieterle y la so esposa, Charlotte Hagenbruch, crearon la so propia productora, lo que-y dexó dirixir más películes, como Geschlecht in Fesseln, na que tamién interpretó'l papel protagonista.
En 1930, Dieterle, nuna Alemaña onde l'ascensu del nazismu yera imparable, emigró a los Estaos Xuníos, en siéndo-y ufiertáu un trabayu en Hollywood, pa faer versiones alemanes de películes d'Estaos Xuníos. Dieterle afíxose rápido al estilu de Hollywood y llueu tuvo dirixendo películes orixinales. Tradució yá'l so nome al inglés: William Dieterle, y va adquirir la ciudadanía d'Estaos Xuníos nunos años: en 1937.
El primeru d'estos filmes, The Last Flight (1931), foi un ésitu, y apocayá foi reivindicáu como una gran obra maestra; tamién lo fueron Fashions of 1934 o Fog over Frisco.
Otres películes que dirixó mientres los años 1930, agora yá con un mayor presupuestu, fueron Jewel Robbery, Adorable, Madame Du Barry, A Midsummer Night's Dream (A Midsummer Night's Dream, 1935), que s'inspiraba direutamente nun montaxe de Max Reinhardt, La traxedia de Louis Pasteur (The Story of Louis Pasteur, 1936), rellatu bien personal yá, o The Life of Emile Zola (The Life of Emile Zola, 1937), Juárez (Juarez, 1939), filme comprometíu coles vicisitúes de Méxicu nel sieglu XIX; y Esmeralda, la zíngara (The Hunchback of Notre Dame'').
thumb|Wilhelm Dieterle (primero a la izquierda) xunto con parte del equipu de la película [[Das Wachsfigurenkabinett]]