cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Selva
Selva lluviosa
La selva lluviosa, tamién llamada selva húmeda, pluvisilva o pluviselva, constitúi pal WWF un bioma al que denomina montes húmedos de frondosas tropicales y subtropicales. Esti bioma por sigo solo, ye lo que podemos considerar como la selva puramente dicha -según l'usu más estendíu del términu-, una y bones la condición de lluviosa ye intrínseca al desenvolvimientu del monte trupu, y falar d'una selva lluviosa” o “húmeda” sería n'última instancia una redundancia, que s'evita al usar el términu téunicu pluvisilva (del llatín pluvia = 'agua', y xibla = 'monte') que significa monte lluviosu (rainforest n'inglés). La pluviosidá ta rellacionada cola estacionalidad, polo qu'en llinies xenerales son de dos tipos:
thumb|Oscilación de la vexetación mundial. Nótese que la [[vexetación ye perenne nes rexones tropicales de l'Amazonia, el Congo y el Sureste d'Asia.]]
Selva ensuga
La selva seca, tropófila, subhúmeda o decidua, alterna estaciones seques con estaciones lluvioses curties, mesma de les rexones de clima tropical secu. L'apellativu de selva pa esti tipu d'ecosistemes ye común en Méxicu, pero nel restu de países la denominación más común ye la de monte secu. Pal WWF constitúi un bioma llamáu montes secos de frondosas tropicales y subtropicales. Presenta fueya caduca, una y bones los árboles pierden la mayor parte de les sos fueyes mientres la dómina de seca que puede durar munchos meses. Presentar en zones de clima de sabana (Aw) en condiciones favorables del nivel freáticu. Contién les especies maderables de mayor valor (maderes fines, bien pesaes, como la caoba y otres especies). Tien menos especies por hectárea pero, sicasí, un mayor númberu d'exemplares de cada especie, lo que la fai curiosa pa la esplotación comercial (bien de cutiu, escesiva, si nun se va reforestando coles mesmes especies a midida que esplótense). En Méxicu llámase-y tamién selva baxa por cuenta de que'l porte d'árboles ye inferior a los 15 metros. Estos montes son típicos de la India, destaquen tamién la Selva baxa del Pacíficu mexicanu, el Monte secu de Madagascar, el monte secu ecuatorial, el Gran Chaco, etc. Pueden ser de dos tipos:
Selva basal
Selva basal, de planicie o de llanura, definir pola so xeografía d'llanura y altor polo xeneral debaxo de los 1000 msnm, anque otres fontes estender solo hasta los 500 msnm. Nel Perú denominar selva baxa.
Selva montana
Selva montana, tamién llamada selva de monte, monte nublu, selva borrinosa, nimbosilva, selva alta o selva de tierres altes. La que s'atopa al oriente del Cordal de los Andes denominar yungas. Según dellos autores, la selva montana llinda escontra riba col monte montano y escontra baxo cola selva pedemontana (pie de monte) o de tierres baxes, esto implica que puede estremase la selva montana del monte montano, esti postreru menos trupu y de mayor altitú.
Selva de galería
thumb|right|350 px|El ríu Morichal Llargu, nel [[estáu Monagas de Venezuela ye un tipu de ríu con una trupa selva de galería nes sos riberes. El nome de morichal deber al predominiu de la palmera moriche (Mauritia flexuosa) nesti tipu de selva. De la mesma, la trupa vexetación llinda la esistencia d'afluentes y la perda d'agua del calce escontra la llanura d'hinchente circundante. El caudal d'esti ríu ye relativamente abondosu y constante a lo llargo del añu yá que la so alimentación ye freática: son les agües del suelu y del sosuelu, esto ye, les agües soterrañes, les qu'alimenten esi caudal.]] Selva de galería o de ribera, ripisilva, ripario, sotu, de cañada o marxinal, ye la qu'arrodia a los ríos de les llanures nel bioma de sabana, propiu de la zona intertropical. Como les veres de los ríos presenten mayor altor que'l restu de la llanura (pola acumuladura de sedimentos nos diques naturales), ye ellí onde crecen los árboles que vienen formar una selva bastante trupa que de cutiu suel siguise colos ríos próximos. Nuna imaxe de satélite de WikiMapia pueden trate selves de galería en dellos ríos del Estáu Apure (Venezuela) nel área cubierta por médanos procedentes de los sables acarretaos pel ríu Orinoco (equí). Esta selva ye típica de los llanos, la Guayana, la Pandu Brasilanu, los esteros correntinos y estenses árees del África tropical.
Morichales
thumb|right|350 px|[[Morichal típicu de les selves de galería na zona intertropical (buritizal en portugués), Maranhao, Brasil.]] En Venezuela y otros países reciben el nome de morichales les trupes selves de galería que presenten dellos ríos (por cuenta de la bayura de la palma moriche), qu'en Brasil se llamen buritizales. Polo xeneral l'anchor d'estes selves riberanes sueli ser escasa, salvu en condiciones bien favorables nes que s'estienden polos interfluvios.
Principales selves
Selva Amazónica, n'América del Sur. Monte andín, en Colombia, Venezuela y Ecuador.
Selva del Congo, n'África Central.
La selva y el cambéu climáticu
La vexetación de selva nun sirve pa encontar un supuestu procesu de cambéu climáticu, nin siquier tomando namái en cuenta la intervención antropogénica na so desapaición o tresformamientu. Ello debe a la estraordinaria estabilidá de la vexetación de selva: los árboles y plantes más antiguos qu'apaecieron na Tierra siguen inda creciendo nesta formación ecuatorial. Asina, nes mines d'antracita (el carbón de formación más antigua) y n'otros restos de vexetales fósiles pueden estremase tueros, materies maderices y fueyes de felechos arborescentes, lo cual enconta la idea de que l'ambiente climático siguió siendo'l mesmu a lo llargo de cientos de millones d'años, a lo menos, nes rexones intertropicales, una y bones los felechos arborescentes, siguen desenvolviéndose nes selves d'anguaño, coles mesmes carauterístiques ecolóxiques que les qu'esistíen mientres el periodu carboníferu de la Yera Primaria ya inclusive antes. Lo qu'asocedió en diches rexones ye una diversificación creciente d'especies vexetales y adautaciones de les mesmes al clima. Amás, les especies vexetales de la selva tienen la so propia manera de defendese de la intervención humana y non siempres l'home trunfó ante la so idea de la esplotación de les selves pa faeles económicamente rentables convirtiéndoles en monocultivos d'una sola especie d'árboles. El proyeutu del ríu Jari en Brasil (Jari Project na Wikipedia n'inglés), xunto con dellos otros, podría sirvir d'exemplu d'esta idea.
El balance ente osíxenu y dióxidu de carbonu nes selves
El osíxenu ye l'elementu más abondosu na naturaleza acordies cola so masa. Forma parte de les roques de la litósfera, de l'atmósfera (l'osíxenu y el nitróxenu constitúin alredor del 99 % de l'atmósfera), de la hidrósfera (l'agua tien dos átomos d'hidróxenu y unu d'osíxenu), de los animales (formaos tamién por una gran proporción d'agua) y, en concencia, de les plantes. La masa de tolos seres vivos ta formada na so mayor proporción por osíxenu y carbonu. Pero la diferencia ente los animales y les plantes ye que los primeres son consumidores y los vexetales son productores d'alimentos. Ello significa que los animales namái pudieron apaecer na Tierra dempués qu'apaecieren los vexetales. La diferencia qu'esplica esti fechu ye que los vexetales producen biomasa al traviés de la fotosíntesis, que ye'l procesu pol cual los rayos solares apurren la enerxía abonda pa tresformar, el dióxidu de carbonu y los minerales y agua del suelu o de l'atmósfera, en hidratos de carbonu, que vienen ser les materies primes que los seres vivos utilicen p'alimentase, crecer y reproducise. Nel procesu de fotosíntesis llibera osíxenu llibre que casi na so totalidá va parar a l'atmósfera o a l'agua (pola fotosíntesis de les plantes acuátiques). La cantidá d'anhídridu carbónico que consume añalmente la vexetación mundial ye enorme: cada añu los organismos fotosintetizadores afiten en forma de materia orgánico unos 100.000 millones de tonelaes de carbonu.
Calculóse que'l 28 % del osíxenu que peracaben los seres vivos nel nuesu planeta vien de les selves intertropicales. El restu procede, evidentemente, del restu de la vexetación tantu montesa como cultivada qu'hai nel mundu, muncho más estendida en superficie, anque non tan granible como la qu'hai nes selves na zona intertropical que ye onde l'acción de los rayos solares tien el so máximu nivel. La mayor parte del osíxenu lliberáu polos vexetales procede del fitoplancton, esto ye, de la materia vexetal esistente nos mares a la fondura onde lleguen los rayos solares. Ente les plantes acuátiques atópense les de mayor biomasa esistente na naturaleza y delles variedaes d'algues pueden algamar dellos km de llargor. thumb|right|300 px|Plantes epífitas ([[bromelia|bromelies), ente les que predominen les barbes de palu (Tillandsia) que viven nos cables del tendíu llétricu nun valle intermontano de la Serranía del Interior en Venezuela. Nun riquir suelu, pueden estrayer de l'atmósfera dióxidu de carbonu, agua y minerales de les partícules o polvu que llexa nel aire.]]
Les selves son conocíes como “los pulmones de la Tierra” basándose en que los pulmones son los órganos encargaos de suministrar l'osíxenu necesario pa la respiración, refugando'l anhídridu carbónico. En realidá, l'efeutu ye l'inversu: los vexetales alimentar de CO2 y lliberen osíxenu ente que los animales absuerben l'osíxenu y lliberen la mayor parte del anhídridu carbónico. Al llargu plazu y a escala global, el balance ente los niveles de dióxidu de carbonu y osíxenu suel ser bastante estable por dos razones principales: la qu'establez el principiu de Lavoisier de que la naturaleza nun se crea nin se destrúi, sinón que namái se tresforma y la de que l'absorción d'anhídridu carbónico (o dióxidu de carbonu) ye enforma mayor nes selves de lo que se pensaba. La producción de biomasa nes selves ye enorme: unes 500 tonelaes per hectárea cada añu. thumb|Contrafuertes del [[tueru (botánica)|tueru d'un árbol trabáu nun parque de San Felipe, Yaracuy, Venezuela.]]
L'estratu herbal ye escasu na selva, una y bones el trupu dosel vexetal que formen los distintos niveles d'árboles torga que llegue gran parte de la lluz del sol al suelu. Otra manera, si abre un claru, el suelu rápido queda colonizáu por una trupa marayu d'arbustos y árboles de rápida crecedera (yagrumo, por casu), que formen la vexetación pionera.
Ecoloxía
Infortunadamente les selves tropicales fueron oxetu de clareos y baltes indiscriminaes dende hai más d'un sieglu, lo que ta amenorgando rápido la so área per tol mundu. Na década de 1990, envalórase qu'hubo un amenorgamientu añal de 58.000 km². El 14 % de la superficie de la Tierra taba cubiertu de selves primaries, ente que na actualidá, esti porcentaxe amenorgóse tan solo al 6 % y al ritmu actual de deforestación, éstes sumiríen alredor del añu 2050. Les selves primaries son reemplazaes por vexetación secundaria de crecedera rápida pero de menor valor dende'l puntu de vista del caltenimientu de los ecosistemes. Los biólogos consideren que gran cantidá d'especies tán siendo empuestes a la estinción —posiblemente más de 50.000 al añu— por cuenta de la eliminación del so hábitat. Sicasí, tampoco se sabe cuál ye'l númberu d'especies nueves qu'apaecen cada añu. Entá más, tampoco s'estudió la estensión de zones desérticas o anubiertes que son rescataes pal usu agrícola cada añu. Si reparamos imáxenes de satélite d'El Sáḥara vamos ver en delles zones que la estensión baxu riego va aumentando cada añu, como puede reparase en Waddan, Libia, onde les parceles marxinales tán cada vez más alloñaes de la población y son más grandes y meyor delimitadas. Y tamién tán abondando los cultivos mecanizados (cultivos circulares) con riego automáticu por asperxadura en plenu ermu d'El Sáḥara. En resume, el consumu de CO2 nes selves ye enorme y ello causa qu'esti gas caltener en niveles relativamente baxos. Obviamente, los niveles o proporciones de CO2 nes grandes ciudaes son enforma mayores que nos paisaxes de selva, pero ello ye un problema local y non global.
Acebedo (dixebra)
Acebedo pue referise a:
Fliscorno
El fliscorno o fiscorno ye un preséu de vientu, perteneciente a la familia de los instrumentos de vientu metal o metales dientro del tipu de los bugles (tamién llamaos flugels, bugelhorn, flügelhorn o saxhornos), fabricáu en aleación de metal. Guarda gran semeyanza cola trompeta. El fliscorno inventar nel sieglu XIX, añediendo pistones al clarín (bugle).
El soníu produzse gracies a la vibración de los llabios del intérprete na parte denomada boquilla a partir de la columna del aire (fluxu del aire). El fliscorno comúnmente ta afináu en Si (bemol), esto ye, un tonu per debaxo de l'afinación real.
Etimoloxía
La ortografía n'alemán orixinal, Flügelhorn, traducir al inglés como wing horn ("cuernu de nala"). Una etimoloxía posible ye que'l preséu foi usáu sobre'l campu de batalla pa convocar les nales (lladrales) d'un exércitu na batalla.
Mecanismu
thumb|[[boquilla (vientu-metal)|Boquilla de fliscorno.]] Consta d'un tubu de menos de 1 cm de diámetru y d'aproximao 1,35 m de llargor, endolcáu sobre sí mesmu. El soníu produzse gracies a la vibración de los llabios del intérprete na parte denomada boquilla. La boquilla ye similar a la de la trompeta pero con un tudel más curtiu y el granillo (grosez interna de la boquilla) más anchu, fechu que-y apurre un soníu más duce y escuru que la trompeta (a menor fondura del granillo prodúcense soníos más brillosos o agudos, a mayor fondura soníos más duces). El cuerpu del fliscorno tien forma cónica y termina nuna campana d'unos 20 cm de diámetru.
El fliscorno tien incorporáu un sistema de válvules (pistones o cilindros) que-y dexa camudar la serie d'harmónicos que se desea faer sonar. Polo xeneral, cuenta con tres válvules y emplega el mesmu sistema de digitación qu'otros instrumentos de vientu metal. Asina, pueden realizase unes determinaes notes ensin primir nenguna válvula y consiguir les restantes coles series d'harmónicos qu'apaecen cola combinación de los sos trés válvules. Les posiciones de les notes del fliscorno coinciden coles de les trompeta, anque'l so soníu seya más duce y aterciopeláu.
Nel pasáu, fabricáronse fliscornos con un númberu de materiales improbables, incluyendo la madera, la magre y la cerámica. Tamién fueron fabricaos dafechu de latón, bronce, plata y níquel. El fliscorno modernu ta fabricáu comúnmente de latón y dacuando ye galvanizáu con plata, níquel, oru o cobre.
L'afinación suelse ver afeutada pola temperatura ambiental, por tantu ye necesariu calecer el preséu antes de tocar soplando al traviés d'él. P'afinar correutamente'l fliscorno ye necesariu afaer el tudel hasta consiguir la afinación deseyada.
Musicalidá y execución
thumb|200px|Rangu d'un fliscorno: fa#3 a do6, estendíu a un do7.
El fliscorno emite un soníu más escuru, nidiu y redondu que'l de la trompeta o la corneta. Tien un nivel d'axilidá similar al de la trompeta, anque nel rexistru alto ye más malo de controlar. De normal nun s'usa de manera agresiva o brillosa como la trompeta y la corneta (anque puede dase'l casu). Tiende más escontra un papel más nidiu y reflexivu, y muncho más melodiosu. Los sos principales ámbitos d'aplicación atopar nel jazz, nes bandes antigües (1800-1890) y en delles bandes actuales de vientu metal, anque n'ocasiones ye usáu nel ámbitu orquestal. Un notable exemplu d'esto postreru ye la Novena Sinfonía del inglés Ralph Vaughan Williams (1872-1958).
El fliscorno comúnmente ta afináu en Si, esto ye, dos semitonos per debaxo de la afinación real. Mientres más d'un sieglu foi emplegáu como solista en bandes europees de toa índole, especialmente nes militares.
La versatilidad básica o rangu del fliscorno ye de dos octaves y media, dende'l fa3 (sol do central del pianu) hasta'l do6 (dos octaves más agudu que'l do central), anque esti rangu puede aumentar por cuenta del remangu del músicu.
Historia
En 1811, l'inglés Joseph Halliday patentó un bugle llamáu Royal Kent bugle. En 1832, el muniqués Michael Saurle (padre) patentó en Baviera un bugle de llaves (Flügelhorn cromáticu). Sicasí, otru historiadores aseveran que'l fliscorno surde del belga Adolphe Sax quien en 1845 patentó'l saxhorno, una especie de bugle con llaves.
Nos sos oríxenes yera'l preséu encargáu de dirixir les caceríes de los aristócrates alemanes, anque pocu dempués empezóse a emplegar nel ámbitu militar. Dende Alemaña empezó a estendese pol restu d'Europa a países como Francia ya Inglaterra.
Dada la so tardida apaición, ye un preséu que nun s'atopa nes orquestes sinfóniques. Utilizar dellos compositores, como'l rusu Ígor Stravinski o l'italianu Ottorino Respighi en dalguna de les sos obres orquestales. La bibliografía de conciertos pa fliscorno ye cuasi nula: práuticamente nun esisten conciertos pa esti preséu, anque cualquier conciertu pa trompeta de la dómina romántica puede tocase con esti preséu.
Anguaño ye unu de los preseos más representativos de les bandes militares estauxunidenses. Nes bandes de música españoles ye un preséu que da un color bien especial a la banda y con gran presencia nes adautaciones de zarzueles pa banda. Sicasí, col pasu de los años el compositores tán escaeciendo esti preséu y el so papel ta viéndose absorbíu pol de la trompeta. El fliscorno guarda gran semeyanza cola tuba tenor (bombardín): la única diferencia ye'l rexistru nel que s'atopen unu y otru (puede dicise, que'l fliscorno ye una tuba sopranu, y la tuba ye un fliscorno baxu).
Fliscornistas famosos
thumb|300px|right|[[Clark Terry mientres un conciertu col so fliscorno de pistones.]]
Anastasiya Vóinova
}} Anastasiya Serguéyevna Vóinova –en rusu, Анастасия Сергеевна Войнова– (Tula, 5 de febreru de 1993) ye una deportista rusa que compite en ciclismu na modalidá de pista, especialista nes pruebes de velocidá y contrarreló.
Participó nos Xuegos Olímpicos de Rio de Janeiro 2016, llogrando una medaya de plata na prueba de velocidá por equipos (faciendo pareya con Daria Shmeliova), el 4ᵘ llugar en keirin y el 8ᵘ en velocidá individual.
Ganó 8 medayes nel Campeonatu Mundial de Ciclismu en Pista ente los años 2014 y 2018, y 12 medayes nel Campeonatu Européu de Ciclismu en Pista ente los años 2012 y 2017.
Islla Wilczek
La islla de Wilczek (Остров Вильчека) ta asitiada nel estremu sureste de la Tierra de Franciscu Xosé, óblast d'Arcánxel, Rusia.
Historia
La islla Wilczek foi la primer islla del archipiélagu de la Tierra de Franciscu Xosé, na que la espedición austrohúngara del Polu Norte entamó'l 1 de payares de 1873. Una tumba foi cavada en tierra pa Otto Krisch, un miembru fináu de la espedición y alzaron un moyón con un mensaxe nun contenedor selláu informando del nuevu descubrimientu.
El 5 d'agostu de 1991, el barcu alemán Dagmar Aaen cola espedición Arved Fuchs llegó a la islla Wilczek. Fuchs desenterró la botella de la espedición austrohúngara d'ente les piedres del túmulu, pero non pudo lleese lo escrito nel interior, asina el documentu foi lleváu a la oficina de la Oficina Federal de Policía Criminal en Wiesbaden. Allí la escritura foi descifrada y confirmóse que era una nota de los esploradores polares Julius Payer y Karl Weyprecht. El documentu ta agora nel Muséu Naval Alemán en Bremerhaven.
Geografía
La islla Wilczek tien unos diez Km de llargor al suroeste de la islla de Salm, dixebrada d'esta postrera por un estrechu de 3 Km d'anchu. La islla non tien munchos glaciares, sacante por una pequeña tapa de xelu nel norte y una más pequeña nel sur.
"Islla Wilczek" nun tien de confundise con Tierra de Wilczek muncho más grande y allugada nel mesmu archipiélagu, pero dambos reciben el nome del conde austrohúngaru Johann Nepomuk Wilczek. El conde Hans Wilczek foi'l patrocinador más importante de la espedición austrohúngara al Polu Norte a la Tierra de Franciscu Xosé.
Islles axacentes
Islla Lamont
12 km al sur de la islla Wilczek alcuéntrase la islla Lamont (islla Laмон) 79° 48' N; 58° 40' E. Ye una pequeña islla doble, de namái 1,3 km de llargor. La islla Lamont ye la islla más meridional del archipiélagu de la Tierra de Franciscu Xosé. En dellos mapes apaez como "Lamon Island".
Gerena
Gerena ye un conceyu español asitiáu na contorna del Corredor de la Plata, provincia de Sevilla, Andalucía, España. Atopar a 26 km de Sevilla.
Xeografía
Ye unu de los conceyos de la Ruta de la Plata. Atopar ente les contornes de la Sierra Norte y la Campu. Parte colos siguientes conceyos:
Pol conceyu pasa'l ríu Guadiamar, que'l so redolada caltener n'estáu natural. Tamién pasa pol conceyu'l regueru de les Torres, n'otra paraxa natural.
Topónimu
Una lleenda atribúi la fundación de Gerena al rei pregueru Gerión, La primer mención a Gerión apaez na obra Teogonía del griegu Hesíodo (sieglu VIII e.C.). Según esta hestoria, Gerión vivía en Eriteia (isla que s'allugaba na actual mariña gaditana), tenía tres cabeces y tenía unos gües que fueron robaos por Heracles (romanizado como Hércules). Según Estesícoro (C. 590 e.C.) Gedeón vivía en frente de la islla de Eriteia, nuna cueva cercana al ríu Tartessos.
Ye posible que'l pueblu llamárase asina por habese fundáu ende una antigua población romana llamada Herennia, esposa del emperador Traxanu. Tamién puede debese a que na llocalidá hubo una basílica paleocristiana dedicada a San Geroncio. Na dómina musulmana'l pueblu llamábase Xerea.
Na obra del sieglu XVI Civitates orbis terrarum apaez la frase en llatín "Ierenna famosus prope hispalim locus", que significa "Gerena, famosu llugar cerca de Sevilla". Esta frase apaez nel escudu del conceyu.
Historia
miniatura|derecha|300px|[[Basílica, bautisteriu y necrópolis (ss. V-VIII)]] Los tartésicos fortificaron el pueblu por que fuera un bastión na ruta del bronce. Na dómina romana realizáronse delles infraestructures. Construyóse un acueductu que pasaba por Gerena pa llevar agua a Itálica dende'l Guadiamar (que na dómina romana llamábase Maenuba ) Tres l'ampliación d'Itálica, esti acueductu amplióse unos 20 quilómetros pa traer agua dende Fontes de Tejada, en Paterna del Campo, y dende Escacena del Campo. En Gerena fixéronse tamién termes y ninfeos romanos. Otru de los restos ye'l molín Blanco, realizáu en dómina romana y reconstruyíu na Edá Media. Ente los sieglos IV y V d.C. fíxose la basílica paleocristiana de San Geroncio. Na dómina musulmana aumentóse l'agricultura y desenvolvióse l'alfarería. En 1247 la ciudá foi tomada por Fernandu III, que robló un pactu de pleitesía pol que se respetaba la relixón de los habitantes, de la que llegaron habitantes d'otros reinos del norte peninsulares. En 1253 Alfonsu X convirtió la población nun realengu dependiente de la ciudá de Sevilla. Garci Fernández de Gerena, trovador de Xuan I, yera d'esta llocalidá.
En 1594 formaba parte del reinu de Sevilla nel Axarafe y cuntaba con 308 vecinos pecheros. Nel sieglu XVII el pueblu foi mercáu por Rufina de Sandoval. Darréu, pasó a ser propiedá de Pedro de Orsúa y Arismendi. Nel sieglu XIX pasó al marquesáu de Vallehermoso. Darréu, pasó a la Casa de Santa Coloma.
El conceyu cuntaba con mines de granitu, coles que se realizaron munches obres, como les columnes del templu romanu qu'anguaño s'atopen na Alamea de Hércules o les columnes de la catedral de Sevilla.
Arquiteutura
miniatura|derecha|Cai de la Ilesia. miniatura|derecha|Ilesia de la Purísima Concepción. Na llocalidá atopa'l cortixu El Esparragal. D'antiguo foi una villa romana. Xuan II apurrió'l castiellu del Castrejón y la so contorna, nos cualos taba esti inmueble, a Fernando de Medina. El so descendientes vender nel sieglu XVII a los jerónimos. Estos convirtieron l'edificiu nun conventu y vivieron de l'agricultura. N'interior del conventu fixo la capiya de La nuesa Señora de Belén. Tres la desamortización de Mendizábal, l'edificiu pasó en 1851 a la familia Vázquez, que lo tresformó nun cortixu, calteniendo la capiya. El marqués José María de Oriol y Urquijo y la so esposa, María de Gracia Ybarra y Lasso de la Vega, adquirieron l'edificiu en 1967. Foi tresformáu n'hotel polos arquiteutos Miguel de Oriol y Ybarra y Miguel Oriol y Icaza.
Otru edificiu tradicional del conceyu ye'l cortixu de La Pizana, propiedá de la Casa d'Alba.
Nos terrenes de la finca del cortixu d'El Esparragal ta la ermita de La nuesa Señora de la Encarnación. Nel interior ta la Virxe de la Encarnación, que ye la patrona del pueblu. La lleenda diz que foi escondida nun covarón na etapa musulmana, onde foi atopada darréu por un caballeru cristianu. Hai una cruz nel llugar onde s'atopó.
La ilesia de la Purísima Concepción foi realizada nel sieglu XIV cola torre del homenaxe de la cortil cercada del conceyu. A los llaos tien dos portaes góticu-mudéxares con arcos apuntaos. La portada principal, de lladriyu, foi realizada ente 1556 y 1559.
La capiya de San Benitu Abá foi la capiya del antiguu hospital del Sangre. Na actualidá ye la capiya de la Hermandá de la Vera Cruz.
La capiya de La nuesa Señora de la Soledá ye del sieglu XVIII y siempres foi sede de la Hermandá de la Soledá.
Economía
El pueblu cunta col polígonu industrial La Fontanilla.
En conceyu cunta (2014) con 3.826 hai de cultivos herbales, de les cualos 80 hai son de xirasol y 1295 hai son de trigu, y con 1.327 hai de cultivos maderizos, de les cualos 1092 son d'olivares.
Fiestes
L'Agrupación Parroquial del Gran Poder procesiona el Miércoles Santu col Jesús del Gran Poder (Antonio Dubé de Luque, 1990) y la Virxe del Rosario.
La Hermandá de la Vera Cruz (sieglu XVI) procesiona el Xueves Santu col Cristu de la Vera Cruz y la Virxe del Sangre (anónima, sieglu XVIII).
La Hermandá de la Soledá, procesiona trés años col Santu Entierru y la Virxe de la Soledá (sieglu XVII) el Sábadu Santu y, pasaos esos trés años, procesiona el Domingu de Resurreción col Jesús de la Paz (Antonio Dubé de Luque, 1987) y la Virxe de la Soledá.
Les fiestes patronales coinciden cola festividá de la Virxe de la Encarnación, patrona del conceyu. L'últimu xueves de mayu ye llamáu Xueves de Promesa. Esti día se procesiona cola Virxe dende la ilesia parroquial de la Purísima Concepción hasta la ermita de La nuesa Señora de la Encarnación. Ellí, na ermita, permanez la Virxe mientres el xueves, vienres y sábadu, hasta que'l domingu entama'l camín de vuelta escontra la so parroquia. El domingu d'esa selmana, Domingo de Romería, se procesiona col estandarte de la Hermandá de la Encarnación dende la ilesia parroquial hasta la ermita. En celebrando na so ermita, la misa del romeru, cola patrona presidiendo la mesma, los devotos y gereneros pasen un día de convivencia celebrando les fiestes patronales ellí na ermita. Al atapecerín, entámase'l camín de vuelta escontra la parroquia, siendo la Virxe acompañada por numberosos pelegrinos nesti día grande del pueblu, onde va esperar hasta'l mes de mayu del añu siguiente pa celebrar los sos díes grandes.
Tierra de Wilczek
La Tierra de Wilczek (Земля Вильчека) ye una gran islla asitiada nel archipiélagu árticu de Tierra de Francisco Xosé, n'agües del océanu glacial Árticu.
Alministrativamente, pertenez al óblast d'Arcánxel, Federación de Rusia.
Xeografía
La tierra de Wilczek ye la segunda islla de mayor estensión del archipiélagu, y ta casi dafechu cubierta por glaciares, sacante dos estrechos a lo llargo de les sos mariñes occidentales. El cabu Ganza ye'l puntu más occidental de la islla, el puntu de más altor tien 606 m.
La islla alcuéntras na parte suroccidental del archipiélagu, ente les siguientes islles:
Isles axacentes
La mariña de la islla ta bordiada por delles islles y castros riberanos, siendo los principales:
Historia
La Tierra de Wilczek foi afayada y nomada pola Espedición austrohúngara al Polu Norte, qu'afayó l'archipiélagu de la Tierra de Francisco Xosé, en reconocencia a Johann Nepomuk, conde de Wilczek, el más importante patrocinador de la espedición.
Esta islla nun tien de confundise cola pequeña islla Wilczek, alcontrada al suroeste de la islla Salm, tamién nel archipiélagu Tierra de Franciscu Xosé y que tamién foi nomada n'honor de la mesma persona.
El cabu Heller (80.76667°N, 59.6°W 80.76667°N, 59.6°W﻿ / ﻿80.767, 59.600) foi'l sitiu d'ivernada de dos miembros de la Espedición Welle de 1899, mientres esperaben el regresu del equipu qu'atacó'l Polu.
Tour de Francia 2023
El Tour de Francia de 2023 ye una competición competición de ciclismu per etapes que va celebrase ente'l 1 y el 23 de xunetu de 2023, con entamu na ciudá de Bilbao y final na Avenida de los Campos Elíseos de París. Foi la segunda vegada que la carrera entamó nel País Vascu, depués de que yá lo fixera en 1992.
Cabu Flora
thumb|left|190px|Encuentru ente Jackson y Nansen en 1896 El Cabu Flora asítiase na islla Northbrook nel archipiélagu de la Tierra de Franciscu Xosé, Óblast d'Arcánxel, na Federación Rusa. Atópase nuna parte de la islla que nun ta cubierta de xelu, al suroeste de la islla.
L'esplorador británicu Benjamin Leigh Smith naufragó nel cabu Flora en 1881. Igualmente sirvió de campamentu de base a la espedición Jackson-Harmsworth ente 1894 y 1897. Nesta ocasión, foi'l llugar del alcuentru fortuitu ente Frederick George Jackson y Fridtjof Nansen, nel camín de regresu de la espedicion Fram en 1896.
La espedición Fram (1893-1896) foi un intentu del esplorador noruegu Fridtjof Nansen de llegar al Polu Norte xeográficu aprovechando la deriva del xelu de la corriente natural este-oeste del océanu Glacial Árticu.
Masacre de Sabra y Chatila
La masacre de Sabra y Chatila foi una matanza de palestinos residentes nos campos de refuxaos asitiaos en diches llocalidaes, en Beirut Oeste, mientres la Guerra d'El Líbanu de 1982. Foi cometida pola Falanxe Libanesa, d'orixe cristianu y na so mayoría pertenecientes a la Ilesia maronita, en respuesta a la masacre de Damour, na cual atacantes palestinos pertenecientes a la OLP asesinaren a 582 persones y profanáu el campusantu cristianu. Esta masacre recibió la calificación d'actu de xenocidiu per parte de l'Asamblea Xeneral de Naciones Xuníes al traviés del so resolución 37/123. Según una comisión interna israelina, la Comisión Kahan, les Fuercies de Defensa d'Israel apostaes n'El Líbanu fueron indireutamente responsables de los fechos por non evitar les matances.
Los fechos
El 14 de setiembre de 1982 el líder maronita y mandatariu electu libanés Bashir Gemayel foi asesináu xunto a cuarenta persones más na destrucción con esplosivos de la sede central de les Fuercies Libaneses en Beirut, fechu cometíu por facción pro-siries y pro-palestines. El atentáu terrorista foi atribuyíu al axente siriu Chartouni. Pa caltener la so estratexa n'El Líbanu, en peligru pol ataque, dos divisiones del Tsahal, al mandu del Ministru de Defensa Ariel Sharón, ocuparon l'oeste de Beirut a otru día, incumpliendo asina'l so alcuerdu colos Estaos Xuníos de nun ocupar Beirut occidental.
Pal mediudía del 15 de setiembre, les Fuercies de Defensa Israelinos (FDI) arrodiaren por completu'l campamentu de refuxaos de Sabra y Chatila y controlaben toles entraes y salíes del campu. Coles mesmes, les FDI ocuparon un bon númberu d'edificios como puestos d'observación.
Ariel Sharón y el xefe d'Estáu Mayor, Rafael Eitan, axuntar coles unidaes de la milicia cristianu-falanxista libanesa, p'afalalos a entrar nos campamentos de refuxaos de Sabra y Chatila. Nel marcu del plan israelín, los soldaos israelinos teníen que controlar el perímetru de los campamentos de refuxaos y emprestar sofitu loxísticu, ente que los milicianos falanxistes teníen d'entrar a los campamentos, atopar combatientes de la OLP y apurrilos a les fuercies israelines. La xunta terminó les 3:00 de la tarde del 16 de setiembre.
La primer unidá de 150 falanxistes, armaos con pistoles, cuchiellos y hachos entraron a les 6:00 hs de la tarde nos campamentos de refuxaos palestinos de Sabra y Chatila, asitiaos nes contornes de Beirut. Cometieron una masacre asesinando palestinos, la inmensa mayoría vieyos, muyeres y neños, toos ellos civiles indefensos, y que s'enllargó mientres más de 30 h. Amás de les execuciones, tamién cometieron violaciones, tortures y mutilaciones.
A les 11:00, unvióse un informe a la sede de les Fuercies de Defensa Israelinos nel este de Beirut, informando del asesinatu de 14 persones, incluyíos civiles. L'informe unviar a la sede en Tel Aviv y Xerusalén, onde foi vistu por más de 20 altos oficiales israelinos. Nuevos informes d'estos asesinatos fueron unviaos mientres tola nueche. Dalgunos d'estos informes fueron tresmitíes al Gobiernu d'Israel en Xerusalén y fueron vistos por una serie d'altos funcionarios israelinos.
Mientres les siguientes 36 a 48 hores, los falanxistes libaneses masacraron a los habitantes de los campamentos de refuxaos palestinos ensin que les fuercies israelín torgárenlo. L'ex primer ministru del Estáu d'Israel (Menahem Begin) espresó: Lo anterior foi dichu pol xefe de Gobiernu d'Israel, coles mesmes que'l periódicu israelín Yedioth Ahronoth publicaba lo siguiente:
La cifra precisa de muertos foi siempres oxetu de disputes y bazcuya ente «dellos centenares» (12 a 14) a manes de libaneses nun conflictu internu según fontes cristianu-libaneses, israelines y árabes; pela so parte, la Cruz Roxa remana la cifra d'a lo menos 2400 víctimes.
N'Israel
El fechu produció un gran escándalu internacional, como la llucha interna ente libaneses cristianos y musulmanes trescaló a la opinión pública israelina, produciendo una fonda crisis política. Una selmana dempués de la traxedia, el 25 de setiembre, unes 400.000 persones manifestar en Tel Aviv –la manifestación más grande na historia del país–, convocaes pol movimientu pacifista Shalom Ahshav y pola oposición israelina. Esixíen responsabilidaes, dimisiones y una investigación independiente qu'esclariara lo asocedío. Menahem Begin, totalmente enchíu, aportó, y trés díes depués encargó una comisión d'investigación al presidente del Tribunal Supremu, Yitzhak Kahan. L'informe final de la Comisión Kahan fíxose públicu en febreru de 1983. Señaló a los cristianos falanxistes como autores materiales de les muertes, (como la de les autoridaes ruses nos pogromos, diz l'informe), critica duramente la indiferencia ya imprudencia de dellos ministros y mandos militares, califica de neglixencia grave» la conducta del xefe del Estáu Mayor, el xeneral Rafael Eytan y, especialmente, considera que Ariel Sharón «faltó a les sos obligaciones», polo qu'encamienta la so dimisión o cese como ministru de Defensa.
Nel mundu
N'Europa la noticia del enfrentamientu internu nos campamentos foi asocedida por diversu reacción. N'Italia protestes, en Francia, el 21 de setiembre, un grupu de maestros del Llicéu Voltaire, una de les principales escueles secundaries franceses, pararon toles clases ente les 10 de la mañana y el mediudía. Redactáronse dos cartes, una pal presidente francés y pa la (OLP) y la otra a la embaxada israelina en París. Les cartes fueron lleíes polos estudiantes de la escuela axuntaos nel patiu.
Repercusión
Pa munchos, l'informe de la Comisión Kahan, el cese de Sharón y el so abandonu de la política nun foi abonda. Sectores pro-palestinos siguieron aportunando mientres años n'acusar a Ariel Sharón d'autor o instigador de la matanza, daqué que arreció –en forma de procesos xudiciales n'Europa– cuando ésti tornó a la política, al ser escoyíu primer ministru d'Israel en 2001. Asina, la xusticia belga almitió a trámite una demanda contra Sharón en 2001 n'aplicación d'una llei de xurisdicción universal pa casos de violaciones de los derechos humanos, usada en 1993 pa procesar a los acusaos del xenocidiu de Ruanda. Israel nun lo tomó en considerancia y adució que se trataba d'un procesu basáu en motivaciones polítiques. Esta llei foi depués invocada pa empecipiar causes contra George W. Bush, Tony Blair, Donald Rumsfeld, Colin Powell y Condoleezza Rice, y sirvió coles mesmes como modelu pa presentar querelles contra otros líderes por crímenes contra los derechos humanos, como Fidel Castro (n'España, acusación que foi finalmente tornada ) o'l mesmu Yasser Arafat (en Francia).
El Tribunal Supremu belga dictaminó'l 12 de febreru de 2003 que Sharón (y otres persones arreyaes, como'l xeneral israelín Yaron) podríen ser enxuiciaos en virtú d'esta acusación. Sicasí, ante'l cuestionamiento de la xurisdicción belga pa esti tipu de procesos sobre derechos humanos, que causó a Bélxica problemes diplomáticos, esta nación enmendó la so llei por que se circunscribiera a casos onde les víctimes fueren ciudadanos belgues. El 24 de setiembre de 2003, el más altu tribunal belga archivó la causa contra l'entós primer ministru israelín porque nun había base llegal pal procesu.
Pela so parte, y a diferencia de Sharón, el falanxista libanés Elie Hobeika, consideráu'l responsable material de la matanza, nunca foi acusáu nun tribunal, nin nel so país nin n'Europa, nin se-y siguió acomuñando a Sabra y Chatila, lo cual dexó-y ocupar el puestu de ministru nel gobiernu libanés na década de 1990, hasta qu'un atentáu con coche bomba en Beirut, del que se desconocen los sos autores y motivaciones, costó-y la vida en xineru de 2002. Dalgunos sostuvieron que se preparar pa testificar nel tribunal belga de crímenes de guerra. Michael Nassar, ex-falanxista que se fixo millonariu cola venta d'armes propiedad de les Fuercies Libaneses, foi asesináu xunto cola so esposa en São Paulo, Brasil, onde tuviera viviendo desque fuxeron d'El Líbanu en 1996.
Ariel Sharón siguió la so carrera política magar el so arrenunciu tres l'informe de la Comisión Kahan.
Periodu parllamentariu 1980-1985 del Congresu de la República del Perú
Conformanza
En 1978, la Xunta Militar convocó a la eleición d'una Asamblea Constituyente que la so xera yera promulgar una nueva Constitución pa la República de Perú. Esta Constitución estructuró que'l Congresu taría conformáu por 2 cámares: El Senáu y la Cámara de Diputaos. Les eleiciones xenerales de 1980 dieron victoria a Fernando Belaúnde Terry, llogrando una mayoría parllamentaria acciopopulista segura pola so alianza col Partíu Popular Cristianu. Les otres fuercies fueron el Partíu Aprista Peruanu y diversos grupos d'esquierda.
Serie de televisión
Una serie de televisión ye una obra audiovisual que s'espubliza n'emisiones televisuales, calteniendo caúna d'elles una unidá argumental en sí mesma y con continuidá, siquier temática, ente los distintos episodios que la integren. Les series televisives pueden emitise por temporaes o conxuntos de capítulos que pueden presentar o non una temática propio y paralelo al argumentu xeneral de la serie. Anque'l términu emplégase popularmente pa designar a la ficción seriada, otros xéneros son susceptibles d'ufiertase en serie, como'l documental. Nun tien de ser confundida cola película.
Estructura narrativa
Esisten producciones que nun cumplen el requisitu de tener una estructura narrativa; magar ello, son consideraes como series, pola so factura, procesu de producción y forma de programación.
Producción y programación.
Por cuenta de el so considerable costu, prográmense una vegada a la selmana (dacuando, dos o trés) y casi nunca en tira diaria (n'inglés, strip), que ye como suelen emitise los seriales.
Una serie suel concebise de forma zarrada, con final previstu, pero dexando abierta la posibilidá d'ampliar la producción, en función de los resultaos d'audiencia. Lo más habitual ye que se realice una primer riola de trece episodios y, si l'ésitu acompaña, ye bien probable que la serie torne con nueves entregues.
Tipoloxía
miniaturadeimagen|Friends ye una de les series más populares de televisión.
Series documentales
El xéneru del documental pue ser oxetu d'una emisión seriada en televisión, según les sos distintes variantes, surdíes a partir d'un procesu d'incorporación de téuniques carauterístiques d'otros xéneros. Ye'l casu de los docudrames, nos que s'enceta la realidá con recursos narrativos propios de les series de ficción, como la guionización a partir de trames y, inclusive, personaxes. Un exemplu de docudrama seriáu ye la producción española Vivir acaldía, emitida por TVE1 ente 1978 y 1988.
Otra variante del documental ye'l docu-soap (docu, de documental; soap, de soap opera), anque, nesti casu, les téuniques narratives utilizaes nun venir# de les series de ficción, sinón de los seriales televisivos. Como néstos, les trames queden abiertes d'un capítulu a otru. La producción catalana Bellvitge Hospital, ufiertada pola televisión autonómica catalana TV3, ye un exemplu de docu-soap.
Balón d'Oru 1988
La edición de 1988 del Balón d'Oru, 33º edición del premiu de fútbol creáu pola revista francesa France Football, foi ganada pol neerlandés Marco van Basten (Milan).
El xuráu tuvo compuestu por 27 periodistes especializaos, de caúna de les siguientes asociaciones miembros de la UEFA: Albania, Alemaña Occidental, Alemaña Oriental, Austria, Bélxica, Bulgaria, Checoslovaquia, Dinamarca, Escocia, España, Finlandia, Francia, Grecia, Hungría, Inglaterra, Irlanda, Italia, Luxemburgu, Países Baxos, Polonia, Portugal, Rumanía, Suecia, Suiza, Turquía, Xunión Soviética y Yugoslavia.
La resultancia de la votación foi publicáu nel númberu 2229 de France Football, el 27 d'avientu de 1988.
Sistema de votación
Cada unu de los miembros del xuráu escueye a los que al so xuiciu son los cinco meyores futbolistes europeos. El xugador escoyíu en primer llugar recibe cinco puntos, l'escoyíu en segundu llugar cuatro puntos y asina socesivamente.
D'esta forma, partiéronse 405 puntos, siendo 135 el máximu númberu de puntos que podía llograr cada xugador (en casu de que los 27 miembros del xuráu asignáren-y cinco puntos).
Islla La Roncière
La islla La Roncière, tamién escritu Ronser, Ronsier o La Ronser (Остров Ла-Ронсьер) ye una islla nel archipiélagu de la Tierra de Franciscu Xosé, óblast d'Arcanxel, Federación Rusia.
Historia
Foi bautizada en 1874 por Julius von Payer y Karl Weyprecht n'honor del capitán La Roncière Le Noury. La espedición Ziegler denominábase islla Whitney en 1903, lo cual esplica la so presencia con esti nome en dellos mapes.
Xeografía
La so superficie ye de 441 km², la so llatitú ye 81° N y la llonxitú 61° E, el puntu más altu de la islla tien 431 m. Ta casi dafechu cubierta de glaciares sacante dos pequenos puntos de la mariña nel nordés y del oeste.
La Roncière atópase al norte de la tierra de Wilczek, dixebráu d'esta por una canal de 8 km d'anchu.
Islles axacentes
6 km al suroeste de la islla La Ronciere y 4 km al norte del cabu noroccidental de la Tierra de Wilczek, en 80.8716667° lat N 60.1172222° lonx E, atópase una pequeña islla llamada Ostrov Geidzh (Остров Гейдж) o Islla Geddes. Esta islla d'apenes 1 kilómetru de llargu recibió el so nome del científicu polar escocés Sir Patrick Geddes.
Esta mesma islla foi nomada Islla Hayden (Остров Гайдана; Ostrov Gaydana), n'honor al pioneru xeólogu estaoxunidense Ferdinand Vandeveer Hayden, pola espedición Ziegler-Fiala.
Periodu parllamentariu 1985-1990 del Congresu de la República del Perú
El Periodu parllamentariu 1985-1990 del Congresu de la República de Perú correspuende a les sesiones llexislatives del congresu de tipu bicameral escoyíu nes eleiciones xenerales de Perú de 1985 en que s'anovó totalmente la Cámara d'Apostaos y la Cámara de Senadores pa un términu de cinco años. Instalóse'l 27 de xunetu de 1985 y concluyó el 26 de xunetu de 1990.
Conformanza
En 1985, el Presidente Fernando Belaúnde Terry convocó a eleiciones xenerales p'abril de dichu añu. La disputa presidencial foi ente Alan García del APRA y Alfonso Barrantes Lingán d'Izquierda Xunida. La resultancia parllamentaria foi sorprendente, el APRA llogró la mayoría nos dos cámares. Aición Popular que foi mayoría nel anterior periodu pasó a ser la quinta fuercia político del Congresu. Nel Primer Gobiernu de Alan García Pérez aldericar na Cámara de Diputaos y Senadores sobre la llei de la estatización de la banca privada. Los diputaos aprobar en díes, pero'l Senáu retrasóse cerca de 6 meses n'aprobalo. El periodu terminó en 1990.
Islla Gibbs (islles Shetlands del Sur)
La islla Gibbs (остров Рожнова) alcuéntrase a al suroeste de la islla Elefante nes Islles Shetland del Sur (L'Antártida). James Weddell, que'l so mapa de les islles apaeció en 1825, foi aparentemente'l primeru n'usar el nome actual d'esta islla, descubiertu en 1821 polos rusos que la llamaron Islla Rozhnov (como ye conocida anguaño en Rusia).
Descripción
Gibbs ye una delgada islla alliniada en direición este-oeste, d'unos 13 km de llargor, 2 km d'anchu y 22 km² d'área. Llenda al sur col estrechu de Bransfield y al norte col Canal Loper. L'istmu de Spit xúnese a la parte principal de la islla de Gibbs nel oeste a la península de Furse nel este.
Tumba del marineru alemán
Na islla Gibbs atópase la tumba d'un marineru alemán. Nel epitafiu sobro la cruz pue lléese:
Nun se conocen más detalles d'esti incidente.
Monique van der Vorst
Monique van der Vorst ye una ciclista holandesa. Consiguió dos medayes de plata nos Xuegos Paralímpicos de Beixín 2008 na modalidá de "bicicleta de mano" na primer vegada que dicha disciplina apostar en categoría femenina; 3 vegaes Campeona del Mundu de "bicicleta de mano"; y Campeona del Mundu de Ironman pa discapacitaos nel 2009. Llogrando'l premiu a la meyor deportista con discapacidá del añu 2009.
Tres una sorprendente recuperación a lo llargo de los años 2010-2011 debutó como profesional nel equipu femenín del Rabobank nel 2012.
Biografía
A los 13 años perdió la movilidá na pierna esquierda, dempués de sometese a una operación nel todíu por cuenta de les continues mancadures por xugar a ḥoquei, y progresivamente foi perdiendo movilidá nel restu del tueru. Atopó una salida nos triciclos especiales paralímpicos que s'impulsen coles manes y adulces foi progresando consiguiendo victories. Sicasí, esa progresión vio parada en sufriendo un pergrave accidente de tráficu contra un coche en Tampa anque tan solo 4 meses dempués presentóse nos Xuegos Paralímpicos de Beixín 2008 con un collarín ganando dos medayes de plata.
Nel 2010, na so preparación escontra los Xuegos Paralímpicos de Londres 2012, sufrió un accidente en Mallorca al impautar contra una bicicleta convencional que sosprendentemente la fixeron recuperar la so movilidá lo que fizo qu'empezara a ser refugada en pruebes pa discapacitaos. Anque intentó dedicase a la maratón llueu volvió a la bicicleta, esta vegada convencional, y en comprobando en llargos entrenamientos que taba totalmente recuperada foi fichada pol meyor equipu del mundu femenín, Rabobank (enantes llamáu Nederland Bloeit), pal 2012, onde compartió equipu cola meyor ciclista del mundu, Marianne Vos. Dempués d'esi añu retiróse definitivamente ensin apostar nenguna carrera.