cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Palazzo Montecitorio
Patrimoniu artísticu
Una bona parte d'estes obres ye propiedá de les varies Superintendencias y atópase en depósitu temporal na Cámara de los Diputaos. El restu del patrimoniu artísticu, representáu sobremanera por obres d'arte moderno y contemporaneu, foi mercáu direutamente en propiedá pola Cámara a partir de los años trenta. Amás, una pequeña parte del patrimoniu artísticu ta constituyida por donaciones feches tantu por artistes como por herederos.
Mientres la XIII llexislatura de la República Italiana, decidió dar# en la restitución a les varies Superintendencias d'un bon númberu d'obres asitiaes temporalmente na Cámara de los diputaos pa favorecer la reconstitución del patrimoniu artísticu d'estes instituciones. Sicasí, el palaciu alluga inda delles obres d'arte de gran valor, axuntaes en bona parte pa enguapecer l'edificiu tres les obres d'ampliación de 1918; ente elles atopa la obra Buelgues de lleis de Maria Lai, asitiada na nueva sala de los grupos parllamentarios. Ente les obres más famoses devueltes atópense:
El Campu
El Campu ye una casería de la parroquia de Camoca nel conceyu asturianu de Villaviciosa.
La Piñera (Camoca)
La Piñera ye una casería de la parroquia de Camoca nel conceyu asturianu de Villaviciosa.
El Llanu (Camoca)
El Llanu ye una casería de la parroquia de Camoca nel conceyu asturianu de Villaviciosa.
Fertilidá
La fertilidá ye la capacidá d'un ser vivu de producir una proxenie numberosa. Este ye la resultancia de la interacción de dellos factores, tanto biolóxicos —la edá, l'estáu de salú, el funcionamientu del sistema endocrín— como culturales —les prescripciones respeutu al sexu y el matrimoniu, la división sexual del trabayu, el tipu y ritmu d'ocupación—, que la faen variar espectacular-mente ente situaciones distintes. Nel ámbitu hortícola, ye una midida de la riqueza nutricional del suelu.
La fertilidá humana foi históricamente una cuestión culturalmente significativa. Al ser los fíos una fonte crucial de mano d'obra en sociedaes agraries o d'economía de subsistencia, la capacidá d'ufiertar al nucleu familiar una prole numberosa yera una traza bien valorada nes muyeres, y en munches tradiciones l'home taba autorizáu a anular el matrimoniu con una esposa manera. La esterilidá masculina, de frecuencia asemeyada, permaneció enforma tiempu desconocida, atribuyéndose namái a les muyeres la responsabilidá de la reproducción, como parte del réxime patriarcal d'Occidente.
En socioloxía, la tasa de fertilidá —midida como'l númberu de fíos per muyer— usóse como estimador fiable pal crecedera vexetativa de la población.
Preservación de la fertilidá
Nel casu d'enfermos de patoloxíes graves (como'l cáncer) que son sometíos a tratamientos agresivos pa consiguir la remisión de la enfermedá (radioterapia, quimioterapia), un efeutu secundariu frecuente ye la perda de la capacidá reproductora, por cuenta de la destrucción de los texíos productores de gametos, espermatozoides o óvulos. Por ello, una esmolición creciente nestos pacientes ye la posibilidá de caltener la so fertilidá, pa caltener la so capacidá reproductora dempués de superada la enfermedá. Nel casu masculín, la solución más senciella ye la criopreservación d'espermatozoides, una téunica perfectamente desenvuelta, y que dexa al paciente caltener la capacidá reproductora, anque recurriendo a téuniques de reproducción asistida. Nel casu femenín, la situación ye más complexa, por cuenta de la menor tasa de producción d'óvulos per ciclu, a la dificultá de la so estracción y al mayor entueyu nes téuniques de criopreservación.
Nes últimes décades la incidencia de cáncer aumentó, pero paralelamente la tasa de sobrevivencia ameyoró enforma: por casu, nos postreros 25 años, la tasa de sobrevivencia relativa de 5 años pa tolos tipos de cáncer pasó del 56% al 64% en pacientes femeninos, polo que les necesidaes de preservación de fertilidá tamién aumenten. El cáncer de mama ye'l tumor más frecuente nes muyeres occidentales (representa'l 65% de tolos tumores y el 99% de les muertes rellacionaes con cáncer ), ente que la enfermedá de Hodgkin (HD) ye'l tumor sólidu más frecuente n'adolescentes. Por esta razón, les pacientes d'éstos dos tipos de cáncer son posiblemente les que con mayor probabilidá recurran a téuniques de preservación de fertilidá.
Les opciones de preservación de fertilidá pa les muyeres son les siguientes:
El métodu más comúnmente utilizáu ye la conxelación ultra-rápida, que caltién estes célules inalteraes por un tiempu indefiníu.
Una postrera téunica que se desenvolvió ye la vitrificación de ovocitos, que puede utilizase en situaciones clíniques nes qu'otres opciones son vidables. Anque cientos de neños nacieron tres la vitrificación d'óvulos, la tasa d'embaranzu clínicu por ciclu de donación ye 48.8%. Sicasí, espérase qu'esta tasa va ameyorar considerablemente nos próximos años.
La eleición ente les distintes opciones depende de dellos parámetros: el tipu y el momentu nel que tien d'empezar la terapia contra'l cáncer, el tipu de cáncer, la edá de la paciente y la situación de pareya de la paciente.
Palaciu Federal Llexislativu
El Palaciu Federal Llexislativu o tamién llamáu Capitoliu Federal, ye la sede y edificiu principal del Poder Llexislativu Federal y temporalmente del Poder Constituyente de Venezuela, allugáu na ciudá de Caraques, específicamente na Avenida Universidá, frente a la Plaza Bolívar, nel Distritu Capital. Al ser asientu d'unu de los Poderes Públicos de Venezuela, ye un edificiu de gran valor arquiteutónicu, institucional y políticu, unu de los legaos del primer gobiernu del Xeneral Antonio Guzmán Blanco (1870-1877) nel so enfotu de modernizar la ciudá capital.
El Capitoliu Federal dende 1877 foi sede de los trés Poderes de la Nación l'Executivu Federal, Llexislativu y Xudicial. Pero dende 1961 ye d'usu esclusivu del Poder Llexislativu Nacional.
Por cuenta de la so importancia histórico y cultural, la edificación foi declarada Patrimoniu Nacional el 22 d'agostu de 1997.
El Capitoliu ye tamién unu de los principales centros d'atraición histórica de la capital de Venezuela.
Historia
La construcción del Capitoliu Federal empezó'l 21 de setiembre de 1872, inaugurándose parcialmente'l 19 de febreru de 1873 pero rematáu totalmente en 1877. Tiempo antes de la so construcción, siquier seis edificios distintes fueron usaos como sede del Congresu en distintes ciudaes.
El 27 de febreru de 1873 sesionaron les Cámares Llexislatives per primer vegada nel Capitoliu siendo escoyíu Presidente del Senáu y del Congresu Antonio Leocadio Guzmán padre d'Antonio Guzmán Blanco y de la Cámara de Diputaos el Xeneral Jesús María Paúl.
La estinguida figura del Senáu de la República tuvo vixente en Venezuela dende la Promulgación de la Constitución Federal de 1811 hasta que foi derogada la Constitución de 1961 en 1999.
Construcción
El Salón Elípticu en [[1910|200px|thumb|left]] Fonte escultural del Patiu central del palaciu|200px|thumb Vista aérea del Palaciu federal|200px|thumb Los terrenes del tamién llamáu Capitoliu Federal cubren toa una mazana diagonal a la Plaza Bolívar de Caraques, onde d'antiguo s'atopaba'l Conventu de les Reverendes Madres de la Inmaculada Concepción.
Per mediu d'un decretu ordenóse espropiar una cortil o terrén del conventu de les Hermanes de la Concepción (Conventu de les Monxes Concepciones) ente les esquines de La Bolsa y San Francisco, pa la construcción del cuerpu sur del Capitoliu Federal creándose para tal fin una Xunta de Fomentu del Capitoliu a la cual dio-y poder p'alministrar ya inspeicionar les obres tocantes a tan importante construcción.
El Capitoliu ye un edificiu d'estilu neoclásicu del sieglu XIX definíu por trés cuerpos ya inspiráu nun edificiu de Francia, siendo l'arquiteutu y principal constructor de la obra'l notable inxenieru Luciano Urdaneta, fíu del Xeneral Rafael Urdaneta, alcordóse la construcción del edificiu pola cantidá de 42.893 bolívares suma esta que sería puesta y descomanadamente entepasada pola cantidá final de 171.580 bolívares de la dómina. Actuaron como inxenieros auxiliares Manuel María Urbaneja al empiezu de los trabayos quien foi sustituyíu por Juan Hurtado Manrique y Roberto García.
El Palaciu Federal construyir en delles partes, empezando pol cuerpu sur del Palaciu onde funcionen les Cámares Llexislatives. En 1876 l'Executivu decretó la construcción del cuerpu norte, y el 20 de febreru de 1877, tol terrén que pertenecía al conventu taba ocupáu pol conxuntu d'edificios que formen el Capitoliu; los antiguos Palacios sur y norte, y poles sos edificaciones llaterales que xunen a esos dos cuerpos principales.
Salones del Palaciu
Salón Elípticu|200px|thumb Vista esterna del Complexu norte|200px|thumb
Complexu norte
El norte del Palaciu Federal inclúi:
La fachada principal del Salón Elípticu ta afatáu por dos figures que representen la xusticia y la llibertá. Dambes furon ellaboraes pol artista Eloy Palacios. El Salón presenta tres divisiones dixebraos por dos grandes arcos. Los salones lleven los nomes de los colores nacionales; asina la seición del oeste denominóse Salón Mariellu, nel centru Salón Azul y Salón Coloráu'l del este.
Este ye'l Salón más importante del Capitoliu yá que guarda innumberables ayalgues históriques como l'arca que contién el Llibru d'Actes del Primer Congresu Nacional de Venezuela. Ellí apréciase'l Acta de Declaración de la Independencia, roblada'l 5 de xunetu de 1811. Amás, reparar la pimpana cúpula oval de 26 metros d'altu y 13 d'anchu bañada n'oru que corona'l techu de tan importante estructura. Dicha cúpula foi orixinalmente importada de Bélxica y montada en 1890, que foi sustituyida apocayá por una d'aluminiu anodizado. Na cumal atopa la Bandera Nacional.
El gobiernu del xeneral Juan Vicente Gómez foi l'encargáu d'emitir un decretu'l 1 de xineru de 1910, nel cual ordenábase a depositar nuna arca especial, instalada nel Salón Elípticu del Palaciu Federal, l'orixinal del Llibru que contién Acta Solemne d'Independencia descubierta en 1907 en Valencia y aceptada como tal pola Academia Nacional de la Historia de Venezuela.
Esta orde cumplió un añu dempués, na conmemoración del primer Centenariu de la Emancipación, el 5 de xunetu de 1911. El llibru d'Actes del Congresu de 1811 cuenta con 436 páxines y conózse-y col nome de Llibru Nacional de los Venezolanos.
Complexu sur
Hemiciclu de Sesiones.|200px|thumb Hemiciclu Protocolar.|200px|thumb Vista esterna del Complexu Sur del palaciu|200px|thumb El sur del Palaciu Llexislativu inclúi:
Ta allugáu nel área norte del Palaciu Federal Llexislativu axacente a la esquina de San Aristótomo de Santander (Xefe de la menada de Bolívar). Ye un ambiente espacioso de trés niveles: partir norte ocupar el podiu, de forma cóncava, onde s'alluga la Mesa Directiva. Más embaxo tán la Tribuna d'Honor y la Mesa de Secretaría. Al frente allúguense los nuevos y modernos curules de los Diputaos. Nel área del sur tán los palcos pa invitaos d'honor, prensa y públicu polo xeneral. Amás en partir norte, específicamente na paré, atópase un arcu colos colores nacionales, los ocho estrelles de les Provincies de la Unión y Escudu Nacional coles sos lletres n'oru, como lo indica la mesma Llei de los Símbolos Patrios.
Allugáu nel área suroeste del Palaciu na esquina de la Bolsa, y utilízase pa sesiones multinacionales y otros actos especiales, tien la mesma estructura y distribución que l'Hemiciclu de la infraestructura francesa. Dende 2017 funciona nesti salón l'Asamblea Nacional Constituyente.
Edificios llaterales
Ellí atópense les oficines y el despachu de la Presidencia de l'Asamblea Nacional, y la Biblioteca Federal Llexislativa.
Nel edificiu na so parte cimera atópense los Despachos de la Primer Vicepresidencia de l'Asamblea Nacional y la del Secretariu.
Ye un ampliu xardín semáu de chaguaramos (Roystonea oleracea) y otres palmeres, qu'arrodien la fonte escultural ellaborada nel Reinu Xuníu. Llegó a Venezuela en xineru de 1876 y tuvo primeramente ente los dos cuerpos llaterales del edificiu, pero depués debíu al amenorgáu espaciu foi removida al centru onde ta anguaño.
Arte nel Capitoliu
Detalle del cuadru de la [[Batalla de Carabobo (1887), allugáu na bóveda central del Salón Elípticu.|200px|thumb|left]]
Nel Capitoliu Federal atópense munches de les obres artístiques más importantes na historia venezolana, como les obres del pintor Martín Tovar y Tovar como la Firma de l'Acta de la Independencia'l 5 de xunetu de 1811.
Otres de gran importancia son la Batalla de Carabobo (1821), que s'atopa nel techu de la cúpula del Salón Azul, realizada por Martín Tovar y Tovar; la Batalla de Boyacá de la so mesma autoría, fecha en 1890, nel Salón Coloráu; la Batalla de Junín por Antonio Ferrera Toro de 1904; la Batalla d'Ayacucho nel Salón Mariellu pintada por Antonio Ferrera Toro en 1890, y el Trípticu Bolivariano de 1911 de Tito Salas, que s'atopa nel Salón del mesmu nome; y l'obra Venezuela recibiendo los símbolos del Escudu Nacional, ellaborada por Pedro Centenu Vallenilla de 1952 a 1954, allugáu nel Salón de los Escudos. Amás d'otres importantes obres onde se representen a tolos héroes y heroínes de la Independencia venezolana, siendo'l más importante les semeyes del Xeneral Simón Bolívar. En total hai una coleición d'arte visual contentiva de 101 pieces históriques y artístiques.
El Pulu Riba
El Pulu Riba ye una aldea de la parroquia de Camoca nel conceyu asturianu de Villaviciosa.
La Corolla
La Corolla ye una casería de la parroquia de Camoca nel conceyu asturianu de Villaviciosa.
La Riega
La Riega ye un llugar de la parroquia de Camoca nel conceyu asturianu de Villaviciosa.
El Ronzón (Camoca)
El Ronzón ye una casería de la parroquia de Camoca nel conceyu asturianu de Villaviciosa.
Hôtel de la Chambre
El Hôtel de la Chambre des Députés (que quier dicir: Palaciu de la Cámara de Diputaos o bien "Salón de la Cámara de Diputaos") ye'l llugar de xunta de la llexislatura nacional luxemburguesa, la Cámara de Diputaos, na Ciudá de Luxemburgu, nel sur de Luxemburgu.
Atópase en Krautmaart, una cai de forma irregular nel centru históricu de la ciudá, nel barriu "Ville Haute". Al llau de la Cámara esta'l Gran Palaciu Ducal, residencia oficial del Gran Duque de Luxemburgu. Por cuenta de l'allugamientu del hotel, 'Krautmaart' convirtióse nuna metonimia de la mesma Cámara de Diputaos.
El Valle (Camoca)
El Valle ye una casería de la parroquia de Camoca nel conceyu asturianu de Villaviciosa.
El Traviesu
El Traviesu ye una casería de la parroquia de Camoca nel conceyu asturianu de Villaviciosa.
Peruyeru (Camoca)
Peruyeru ye una casería de la parroquia de Camoca nel conceyu asturianu de Villaviciosa.
Edificiu del Conseyu Supremu de Crimea
L'Edificiu del Conseyu Supremu de Crimea allugó hasta marzu de 2014 al Conseyu Supremu de la República Autónoma d'Ucraína, na actualidá ye la sede del Conseyu Estatal de la República de Crimea, como parte de la Federación de Rusia, non reconocíu por Ucraína. Atopar nel centru de Simferópol, capital de la República, cerca del Parque Victoria.
Mientres la crisis de Crimea de 2014, homes armaos y mazcaraos apoderar del edificiu y llevantaron una bandera rusa. Eslleióse'l gobiernu esistente ya instalóse unu nuevu.
Historia
L'edificiu foi construyíu nel llugar d'una antigua sala de cine y teatru para neños «Alyie Parusa» qu'antes de 1965 lleva'l nome de «Pioneer». Antes de la Revolución d'Ochobre en 1917 ellí funcionaba un complexu policial cola cárcel de la ciudá.
Escontra 1980 l'edificiu teatral foi liquidáu y en setiembre empecipió la construcción del nuevu edificiu del comité rexonal del Partíu Comunista de Crimea. Acordies con el xefe del departamentu de construcción de la comisión rexonal del Partíu Comunista crimeo Yevhen Krotenko (Méritu Constructor d'Ucraína) entamóse que tamién funcionaren los comités rexonales del Komsomol d'Ucraína (LKSMU).
Pal nuevu edificiu dióse-y una estensión de 1,8 hectárees. Baltáronse'l teatru y delles cases residenciales. El comité executivu de la ciudá encabezáu por Mykhailo Lozovyi reasentó a los residentes de los apartamentos baltaos. El proyeutu del nuevu edificiu alministrativu rexonal foi ordenáu por arquiteutos d'unu de los institutos de Moscú T. Kurdiani y G. Isaakovich ya inxenieros D. Valov y S. Popkov. La construcción remató ocho años dempués.
Los comunistes nun pudieron caltener l'edificiu por enforma tiempu y cola cayida de la Xunión Soviética, l'edificiu concedióse-y al Conseyu Supremu de Crimea.
Flautín
El flautín (del italianu flauto piccolo: 'flauta pequeña') ye un instrumentu de vientu madera orixinalmente na tonalidá de Re bemol y darréu a finales del sieglu XX, fabricáu cuasi puramente en tonalidá de Do. Sicasí, nel Muséu Nacional de Música de la Universidá de Dakota del Sur esíbese un piccolo fabricáu en mi bemol, probablemente seya l'únicu de la so clase.
Trátase d'una flauta pequeña. Físicamente, el piccolo ye como la flauta trevesera pero con un menor tamañu. El timbre ye paecíu, pero una octava más altu. Por ello, dizse que'l piccolo ye un instrumentu trespositor; esto ye, el so soníu real ye distintu al escritu: les notes a interpretar nel piccolo escríbense una octava más baxa que'l so soníu real, pa evitar demasiaes llinies adicionales nel pentagrama.
Forma y fabricación
thumb|Un flautín con cabezal de metal y cuerpu de madera de granadilloL'apariencia del piccolo ye bien similar a la Flauta Tresversal en Do, presenta'l mesmu mecanismu Bohem y la mesma tesitura, no único que difier ye na falta de la pata de la Flauta Tresversal. Nos flautinos de principios del sieglu XX de madera fechos en Francia, ye común reparar que tienen el sistema abiertu francés, que dexaba a los intérpretes variar la afinación colos sos deos al modificar la manera en que cerraben los furacos. Esta práutica cayó en desusu, y pa quitar la responsabilidá del intérprete de caltener la afinación, últimamente optóse por brindar una estabilidá sonora faciendo que tolos flautinos sían sistemes zarraos. Puede ser fabricáu de tres maneres:
El soníu del flautín ye caltriante y caracterízase pol so tonu agudu. Ello ye que el flautín tien el timbre más agudu de tolos instrumentos orquestales. La sonoridá del flautín, especialmente nes notes más altes, ye bien caltriante, polo que sobresal anque tolos instrumentos tean siendo executaos.
A pesar d'esta presencia constante del flautín, producida pol so agudu soníu, el flautín puede utilizase pa interpretar tanto pieces delicaes y tranquiles como allegres y poderoses.
Rangu sonoru
El piccolo ye un instrumentu trespositor polo que nes partitures escribir nuna octava embaxo, el piccolo na afinación en Do la nota más baxa que produz ye un Re5 según la notación internacional y algama hasta un Do7 nesa mesma notación, según seya la práutica en notes estremes ye posible llegar a un Do#7.
Denominación
Al piccolo suélse-y nomar asina na mayoría de los idiomes, inclusive vulgarmente l'español. Sicasí, n'italianu (idioma d'orixe del términu) prefierse l'usu de ottavino, más correutu. Por ello, tamién se-y llama n'español octavín. Sicasí, los vocablo d'orixe italianu ottavino y la so adautación al español octavín pueden faer alusión tamién a un antiguu instrumentu musical de tecláu y cuerda pulsiada de la familia del clavecín.
Obres onde destaca
thumb|left|Un flautín siendo tocáu Na música española'l pasu doble Amparito Roca inclúi nel tríu un solu de flautín y na marcha Aires de Triana brínda-y sobre la tercera parte la responsabilidá melódica de la obra, dambes bien representatives nel usu del flautín. Otra obra ye'l Danzón nᵘ 2, d'Arturo Márquez, onde tien un papel de solista.
Coles mesmes podemos atopalo na tema The Stars and Stripes Forever de John Philip Sousa. Igualmente destaca nes partitures de Selmana Santa, como Reina de Triana, Rocío o El to dulce mirada, acompañáu por un tambor ensin bordones y delles vegaes polos baxos de la banda de música (tubas, trombones, bombardinos...), sobresaliendo los sos trinos y el contraste con soníos agudos y graves.
Na obra El duelu de la Patria del compositor y maestru Rafael Chávez Torres, otorgar un pequeñu solu pa sobresalir sobre'l final de la obra na Cuarta Parte.
Dientro de la Suite Carmen nᵘ 2, de Georges Bizet, atópase un movimientu (llamáu «La Garde Montante»), nel qu'apaecen solistes dos flautinos. En munches marches, como na marcha chilena Penachos coloraos, el flautín apaez como solista.
Destaca tamién na obra -y Merle Blanc, que ye una polka-fantasía pa piccolo y banda de Eugène Damaré y adautaciones de los conciertos pa flautín de Vivaldi, cuantimás el Conciertu pa piccolo y orquesta en Do mayor RV 443.
Vega (Camoca)
Vega ye una casería de la parroquia de Camoca nel conceyu asturianu de Villaviciosa.
Balón d'Oru 1995
La edición de 1995 del Balón d'Oru, 40º edición del premiu de fútbol creáu pola revista francesa France Football, foi ganada pol liberianu George Weah (Paris Saint-Germain / Milan).
El xuráu tuvo compuestu por 49 periodistes especializaos, de caúna de les siguientes asociaciones miembros de la UEFA: Albania, Alemaña, Armenia, Austria, Bélxica, Bielorrusia, Bosnia-Herzegovina, Bulgaria, Xipre, Croacia, Dinamarca, Escocia, Eslovaquia, Eslovenia, España, Estonia, Finlandia, Francia, Gales, Xeorxa, Grecia, Hungría, Inglaterra, Irlanda, Irlanda del Norte, Islandia, Islles Feroe, Israel, Italia, Letonia, Liechtenstein, Lituania, Luxemburgu, Macedonia, Malta, Moldavia, Noruega, Países Baxos, Polonia, Portugal, República Checa, Rumanía, Rusia, San Marín, Suecia, Suiza, Turquía, Ucraína y Yugoslavia.
La resultancia de la votación foi publicáu nel númberu 2594 de France Football, el 26 d'avientu de 1995.
Sistema de votación
Cada unu de los miembros del xuráu escueye a los que al so xuiciu son los cinco meyores futbolistes del mundu que xueguen nuna lliga europea d'una llista previa de 50 xugadores. El xugador escoyíu en primer llugar recibe cinco puntos, l'escoyíu en segundu llugar cuatro puntos y asina socesivamente.
D'esta forma, partiéronse 735 puntos, siendo 245 el máximu númberu de puntos que podía llograr cada xugador (en casu de que los 49 miembros del xuráu asignáren-y cinco puntos).
Clasificación final
Los dieciséis xugadores que nun recibieron nengún puntu fueron los siguientes:
Vuelta a España 2022
La 77ª edición de la Vuelta a España foi una carrera ciclista qu'entamó'l 19 d'agostu n'Utrecht (Países Baxos) y terminó'l 11 de setiembre en Madrid. La distancia total foi de 3.281 km distribuyíos en 21 etapes. La carrera formó parte del UCI World Tour 2022.
Clasificaciones finales
Les clasificaciones remataron d'esta miente:
Edificiu del parllamentu de Québec
El edificiu del parllamentu de Québec (Hôtel du Parlement) ye un edificiu d'ocho plantes en y la sede del Parllamentu de Québec, compuestu pol Teniente Gobernador y l'Asamblea Nacional. L'edificiu foi diseñáu pol arquiteutu Eugène-Étienne Taché, construyir ente 1877 y 1886. Cola torre frontera, l'edificiu mide 52 metros d'altor. Ta asitiáu na plaza de l'asamblea nacional (Place de l'Assemblée nationale), nel visu de la llomba del parllamentu nel barriu de Vieux-Québec–Cap-Blanc–colline Parlementaire, xusto fora de les muralles del cascu antiguu de Québec. Esta área forma parte del conceyu de Citar-Limoilou.
Estatues
La fachada de l'Asamblea Nacional de Québec, tien 22 estatues de persones importantes de la historia de la provincia y otres nos terrenes de los edificios:
Islla Dover
Islla Dover pue referise a:
Vuelta a España 2020
La 75ª edición de la Vuelta a España foi una carrera ciclista qu'entamó'l 20 d'ochobre n'Irun y terminó'l 8 de payares en Madrid. La distancia total ye de 2.846,9 km distribuyíes en 18 etapes. Primeramente la carrera diba ser ente'l 14 d'agostu y el 6 de setiembre, pero la pandemia de COVID-19 obligó a retrasar la carrera y a modificar el so percorríu.
Clasificaciones finales
Les clasificaciones remataron d'esta miente:
Vuelta a España 2023
La 78ª edición de la Vuelta a España ye una carrera ciclista que va entamar el 26 d'agostu de 2023 en Barcelona y va terminar el 17 de setiembre en Madrid. La distancia total ye de 3.169 km distribuyíos en 21 etapes. La carrera forma parte del UCI World Tour 2022.
Heterosexualidá
La heterosexualidá ye l'atraición romántica, atraición sexual o comportamientu sexual ente persones de distintu sexu. Como orientación sexual, la heterosexualidá ye: "Un patrón duraderu d'atraiciones emocionales, romántiques y/o sexuales escontra persones del sexu opuesto"; tamién "referir al sentíu d'identidá d'una persona basáu neses atraiciones, comportamientos rellacionaos y pertenencia a una comunidá d'otres persones que comparten eses atraiciones". Xunto cola bisexualidá y la homosexualidá, la heterosexualidá ye una de los trés categoríes principales de la orientación sexual dientro del continuu heterosexual-homosexual. El términu heterosexual o heterosexualidá suelse aplicar a los seres humanos, pero la conducta heterosexual reparar en casi tolos mamíferos y n'otros animales.
Etimoloxía
thumb|170px|Primer edición de Psychopathia Sexualis (1886), de [[Richard von Krafft-Ebing.]]Hétero provién de la pallabra griega ἕτερος [jéteros], que significa ‘otru’, utilizada na ciencia como prefixu col significáu de ‘distintu’; y la pallabra llatina pal sexu (esto ye, típicu'l sexu o la diferenciación sexual).
El términu «heterosexualidá» foi utilizáu pol médicu norteamericanu James G. Kiernan en mayu de 1892 nun artículu publicáu na revista Chicago Medical Recorder sobre la «perversión sexual» nel que la heterosexualidá yera definída como un mambís normal» escontra les persones del sexu opuesto, de la mesma forma que la «homosexualidá» sería'l mambís anormal» escontra les persones del propiu sexu. El términu heterosexual» yá fuera utilizáu por otros médicu cuando se referíen a los posibles tratamientos que dexaren al «homosexual y al heterosexual convertise en seres humanos con enclinos eróticos naturales y con pulsiones normales». Asina la edición de 1901 del Dorland Medical Dictionary definía la heterosexualidá como'l mambís sexual anormal o malváu pol otru sexu». Inda en 1923 el New International Dictionary dicía: «pasión sexual mórbida por una persona del sexu opuesto». Definíense, pos, tres categoríes d'individuos al respective de la so actividá sexual —y asina lo especificaba l'alemán Richard von Krafft-Ebing en Pychopatia Sexualis, obra publicada en 1886—: los homosexuales, los heterosexuales y los «normales», que son aquellos que nun faen de la sexualidá una práutica autónoma o aponderada —siempres respectu del sexu opuesto—, que se casen y tienen fíos. A última hora, la heterosexualidá yera definida, al igual que la homosexualidá, como una enfermedá qu'había que curar.
Esta concepción de la sexualidá foi cuestionada, ente otros, por Freud qu'en 1905 publicó la obra Tres ensayo sobre la teoría sexual na que punxo en dulda que l'atraición escontra l'otru sexu fuera una cosa natural». «L'interés esclusivu del home pola muyer ye coles mesmes un problema que rique una esplicación y non daqué que vien dau», escribió. Según Freud nun se nacería heterosexual —dándo-y al conceutu'l significáu actual— sinón que l'atraición sexual escontra les persones del sexu opuesto sería la resultancia d'un aprendizaxe empecipiáu na más tienra infancia. André Gide desenvolvió esta idea al proponer en 1911 el conceutu de «heterosexismo» entendíu como la imposición social de l'atraición escontra'l sexu opuesto: «Pensemos qu'en les nueses sociedaes, nes nueses costumes, tou predestina un sexu al otru; tou enseña la heterosexualidá, tou convida a ella, tou provocar, teatru, llibru, periódicu...» Sicasí, el puntu de vista de Freud, de Gide y d'otru autores nun tuvo demasiáu siguidores, nin siquier ente los psicoanalistes, y l'idea del calter innatu» o «natural» de l'atraición escontra'l sexu opuesto impúnxose.
Foi según el términu heterosexual dexó de referise a una patoloxía o a una enfermedá y pasó a definir la sexualidá normal». Asina por casu, el diccionariu francés Le Petit Robert definió al heterosexual como aquella persona «qu'esperimenta una apetencia sexual normal polos individuos del sexu opuesto». N'ediciones posteriores introdució una correición importante: l'heterosexual ye aquel «qu'esperimenta una atraición sexual (considerada como normal) polos individuos del sexu opuesto». Y finalmente nos años 2000 esanició'l paréntesis: l'heterosexual ye aquel «qu'esperimenta una atraición sexual polos individuos del sexu opuesto».
Cuando la heterosexualidá define un sistema social estudiar sol nome d'heteronormatividad y según los principios de Yogyakarta ye una violación a los derechos sexuales y a los derechos humanos consideráu como un tabú.
Terminoloxía
L'usu actual del términu heterosexual tien los sos raigaños na tradición del sieglu 19 más ampliu de la taxonomía de la personalidá. Sigue influyéndose nel desenvolvimientu del conceutu modernu de la orientación sexual, y puede utilizase pa describir la orientación sexual de los individuos, historia sexual, o l'auto-identificación. Dalgunos refuguen el términu heterosexual” como la pallabra refierse namái a unu de los comportamientos sexuales y nun se refier a los sentimientos románticos non sexuales. El términu heterosexual” suxúrese qu'entraron n'usu como un neoloxismu dempués, y frente a la pallabra homosexual” por Karl Maria Kertbeny en 1868. Na xíriga de LGBT, el términu “obtentor” utilizóse como una frase denigrante burllase de los heterosexuales. Hipónimos d'heterosexual inclúi heteroflexible.
Nel rexistru coloquial usar con frecuencia l'acurtiamientu «hétero» o «hetero», dependiendo de la zona xeográfica. El términu derechu” anicióse como un términu de la xíriga gai na primer metá del sieglu XX pa los heterosexuales, n'última instancia, vien de la frase “dir direutu” (como en “recta y estrechu”), o dexar de tener rellaciones sexuales homosexuales. Unu de los primeros usos de la pallabra d'esta manera foi en 1941 pol autor G. W. Henry. El llibru de Henry conversaciones esmolecíos colos varones homosexuales y utilízase esti términu en rellación cola referencia al ex-gais. Na actualidá, a cencielles ye un términu coloquial pa “heterosexual“ que tien, al igual que munches pallabres, cambeos nel so significáu primariu col tiempu. Dalgunos opónense al usu del términu derechu” porque implica que los non heterosexuales son torcíos.
Simbolismu
El simbolismu heterosexual remontar a los primeros artefautos de la humanidá, con rituales de fertilidá y l'arte primitivo. Esto espresóse más tarde nel simbolismu de los ritos de fertilidá y el cultu politeísta, que de cutiu inclúin imáxenes de los órganos reproductivos humanos, como Lingam nel Hinduismu. Los símbolos modernos de la heterosexualidá nes sociedaes derivaes de les tradiciones europees inda faen referencia a los utilizaos nestes antigües creencies. Unu d'estos ye la imaxe ye una combinación del símbolu de Marte, el dios romanu de la guerra, como'l símbolu de la masculinidad definitiva, y Venus, la diosa romana del amor y la guapura, como'l símbolu de la feminidad definitiva. El calter Unicode pa esti símbolu combináu ye ⚤ (O + 26A4).
Aspeutos relixosos
La tradición xudeocristiana tien delles escritures rellacionaes cola heterosexualidá. En Xénesis 2:24, hai un mandamientu que diz “Por tanto, va dexar l'home al so padre y a la so madre, y va xunise a la so muyer, y van ser una sola carne” (Xen 2:24). En 1º Corintios, aconseyar a los cristianos :"Agora, pa los asuntos de matrinomio escribió : Ye bonu pal home nun tocar a una muyer, poro, digo a los solteros y a les vilbes que ye bonu pa ellos soportalo según yo. Pero si nun pueden contenese, que se casen, porque ye meyor casase qu'amburar. Pero yá que hai tanta inmoralidá, cada unu tenga la so propia muyer, y caúna tenga'l so propiu home. L'home tien de cumplir el so deber conxugal cola so esposa, ya igualmente la muyer al so home. El cuerpu de la muyer nun pertenez namái a ella sinón tamién al so home. De la mesma manera, el cuerpu del home nun pertenez namái a él sinón tamién a la so esposa. Nun se nieguen l'unu al otru, sacante de común alcuerdu y por un tiempu, por que puedan dedicase a la oración. De siguío, xunir de nuevu por que Satanás nun vos tente por causa de la so falta d'autocontrol. Dicir como una concesión, non como un comandu. (NVI)"Na so mayor parte, les tradiciones relixoses nel matrimoniu acútense mundialmente a les uniones heterosexuales, pero hai esceiciones qu'inclúin cierta tradiciones budistes y hindús, Unitarismu Universalista, Ilesia de la Comunidá Metropolitana y delles diócesis anglicanu y dalgunos Quaker, Ilesia Xunida de Canadá y congregaciones de xudaísmu Reformáu y Conservador.
Casi toles relixones creen que se dexa'l sexu llegal ente un home y una muyer, pero hai dalgunos que creen que ye un pecáu, como Los Shakers, Harmony Society, y Ephrata Cloister. Estes relixones tienden a ver toles rellaciones sexuales como daqué pecaminosu, y promueven el celibatu. Otres relixones ven les rellaciones heterosexuales como inferior al celibatu. Delles relixones riquen el celibatu pa ciertes funciones, tales como sacerdotes católicos; Sicasí, la Ilesia Católica tamién considera que'l matrimoniu heterosexual ye sagráu y necesariu.
Demografía
La demografía de la orientación sexual ye difíciles d'establecer por cuenta de la falta de datos fiables. Sicasí, la historia de la sexualidá humana amuesa que les actitúes y comportamientu variaron al traviés de les sociedaes. Acordies colos principales estudios, el 89% y el 98% de persones tuvieron contautu heterosexual mientres la so vida;,   pero esti porcentaxe amenorgar al 79-84% cuando unu o dambos sientes atraición del mesmu sexu y da cuenta de la conducta. Nun estudiu realizáu en 2006, el 80% de los encuestaos informaron de forma anónima que se sentíen atraíos escontra los heterosexuales, anque'l 97-98% identificáronse como heterosexuales. Un estudiu de 1992 informó de que'l 93,9% de los homes en Gran Bretaña tuvieron esperiencies heterosexuales, ente qu'en Francia informó'l númberu al 95,9%.
Encuestes
Acordies con una encuesta del 2008, el 85% de los británicos tienen contautu sexual namái col so sexu opuesto ente que namái'l 94% de los británicos identifíquense como heterosexuales. De la mesma, una encuesta realizada pola Oficina Nacional d'Estadístiques del Reinu Xuníu (ONS) en 2010 atopó que'l 95 % de los británicos siéntesse identificaos como heterosexuales, 1,5% de los británicos identificáronse como homosexuales o bisexuales, y el postreru 3,5% dio respuestes más vagos como “nun sé”, “otru”, o nun respondió a la entruga.
Datos proporcionaos pola Encuesta Gallup n'ochobre de 2012 llogró información demográfica ensin precedentes sobre los que s'identifiquen como heterosexuales, llegando a la conclusión de que'l 96,6% de tolos adultos estauxunidenses identifíquense como heterosexuales, con un marxe d'erru de ±1%.
Nuna encuesta realizada en 2015 por Yougov demostróse que de 1.632 adultos del Reinu Xuníu, el 88,7% identificáronse como heterosexuales, 5,5% como homosexuales y el 2,1% como bisexuales. Cuando se-y preguntar en que llugar s'asitiaríen na escala de Kinsey, el 72% de tolos adultos y el 46% de los adultos de 18-24 años, tomó una puntuación de cero, significa que s'identifiquen como totalmente heterosexuales. Sicasí'l 4% de la muestra total y el 6% de los adultos nuevos, dixeron que s'asitiaben nel númberu seis, esto ye, una identidá totalmente homosexual.
N'otra encuesta de Yougov de 1.000 adultos de los Estaos Xuníos, el 89% de la muestra identificar como heterosexual, 4% como homosexuales (ente 2% como masculina homosexual y 2% como fema homosexual) y 4% como bisexuales (de cualquier sexu).
Biológia y ambiente
La rellación ente la bioloxía y l'orientación sexual ye una tema d'investigación. Nun hai un determinante simple y singular pa la orientación sexual demostróse de manera concluyente; anque diversos estudios apunten a delles posiciones inclusive, contradictories, pero los científicos plantegen la hipótesis de qu'una combinación de factores xenéticos, hormonales y sociales pueden determinen la orientación sexual. Les teoríes biolóxiques pa esplicar les causes de la orientación sexual son les más populares, y los factores biolóxicos pueden implicar una complexa interacción de factores xenéticos y l'ambiente uterín tempranu, o factores biolóxicos y sociales. Estos factores, que pueden tar rellacionaos col desenvolvimientu de la orientación heterosexual o otra, incluyir xenes, hormones prenatales, y l'estructura del celebru y la so interacción col mediu ambiente.
I Am Legend
I Am Legend pue referise a:
Manuela Garín Pinillos
Manuela Garín Pinillos de Álvarez foi una matemática nacida n'Asturies y criada en Cuba. Foi una de les primeres muyeres n'estudiar matemátiques na Universidá Nacional Autónoma de Méxicu (UNAM).
Islla Dover (Tasmania)
La islla de Dover, ye la tercer islla más grande del grupu Kent, ye una islla de granitu densamente vexetalizada y deshabitada de 295 hectárees con desniveles pindios, asitiada nel estrechu de Bass, que s'atopa na costa nordeste de Tasmania, ente'l grupu Furneaux y el promontoriu de Wilsons en Victoria, Australia.
La islla forma parte del Parque Nacional del Grupu Kent, el parque nacional más septentrional de Tasmania, que foi creáu en 2002.
Jatiyo Sangsad Bhaban
El Jatiya Sangsad Bhaban, denomináu tamién como'l Edificiu del Parllamentu Nacional (En bengalí জাতীয় সংসদ ভবন Jatiô Shôngshôd Bhôbôn) ye'l Jatiya Sangsad o Asamblea Nacional de Bangladex, alcontráu en Sher-y-Bangla Nagar, na capital bangladesí de Dhaka. Foi diseñáu pol arquiteutu Louis Kahn como un gran complexu qu'afai los siete parllamentos, siendo unu de los complexos llexislativos más grandes del mundu ocupando en planta unos 800 000 m². L'edificiu foi retratáu na película titulada: El mio arquiteutu: el viaxe d'un fíu onde se narra la vida de Louis Kahn dende una perspeutiva familiar. thumb|Front sight view of the National Parliament House of Bangladesh thumb|300px|Vista del Sangsad Bhaban al atapecer.
Islla Dover (Tasmania)
A diferencia de les sos islles compañeres, Deal y Erith, Dover nunca se llimpió de vexetación, polo que caltuvo la so cubierta orixinal de vexetación nativa y casi dafechu escareciendo especies exótiques.
Jatiyo Sangsad Bhaban
Historia
Antes de ser termináu, los parllamentos primeru y segundu usaben el Viejo Shanshad Bhaban qu'anguaño ye la Oficina del Primer Ministru.
Islla Dover (Tasmania)
Flora y fauna
Dover ta cubierta por montes baxos denominaos como roble caídu (Allocasuarina verticillata).
Les especies d'aves marines reproductores, en la islla inclúin el pequeñu pingüín pequeñu, prión de faes, gaviota del Pacíficu, (Larus pacificus) y ostreru tiznau, (Haematopus fuliginosus).
Jatiyo Sangsad Bhaban
Historia
El Jatiya Sangsad foi diseñáu por Louis Kahn. El gobiernu procuró l'asistencia del activista y arquiteutu sudasiático Muzharul Islam qu'encamentó traer a los meyores arquiteutos del mundu pal proyeutu. Él trató primeramente de traer a Alvar Aalto y a Le Corbusier, pero nun taben disponibles nesa dómina. Entós Islam reclutó al que foi'l so profesor en Yale, Louis Kahn.
La construcción detener mientres la Guerra d'independencia de Bangladex de 1971 y completóse el 28 de xineru de 1982. Kahn morrió cuando'l proyeutu taba trés cuartes partes termináu y siguióse so David Wisdom que trabayaba pa Kahn.
Palaciu Farroupilha
thumb|right|250px|El Palaciu Farroupilha, en [[Porto Alegre.]] El Palaciu Farroupilha (en portugués: Palácio Farroupilha) ye l'edificiu sede de l'Asamblea Llexislativa de Rio Grande do Sul. Ta alcontráu na ciudá brasilana de Porto Alegre, na plaza da Matriz, xunto al Palaciu Piratini (sede del Poder Executivu), al Palaciu de Xusticia, al Teatru São Pedro y a la catedral metropolitana.
La construcción del Palaciu Farroupilha empezó en mayu de 1955, tres un conveniu robláu ente l'Asamblea Llexislativa y la municipalidá de Porto Alegre. Decidióse que'l palaciu fuera alzáu nel terrén onde entós topábase'l Auditoriu Araújo Viana, na plaza Mariscal Deodoro (o Praça da Matriz), pa caltener la tradición de la Plaza de los Trés Poderes. A cambéu, el poder llexislativu construyiría, colos sos propios recursos, el nuevu Auditoriu Araújo Viana, nel Parque Farroupilha. El día 20 de setiembre de 1967, el Llexislativu treslladar al llugar que güei ocupa.
L'edificiu foi proyeutáu pol arquiteutu paulista Gregório Zolko, ganador del concursu nacional, quien utilizó materiales nobles como'l mármol y la madera, y modernos, como'l vidriu y el aluminiu. Na fachada de la rua Duque de Caxias foi instalada una gran serie de paneles metálicos retratando escenes de temática gaúcha, d'autoría del conocíu artista Vascu Prau, que tamién foi l'autor d'otra escultura asitiada nos xardinos que dan a la plaza.
John Edgar Hoover
John Edgar Hoover foi'l fundador del Federal Bureau of Investigation (FBI), asina como'l so direutor dende 1924 hasta la so muerte en 1972. El presidente Calvin Coolidge nomólu direutor pa reformar y modernizar la oficina, que taba considerada como un paraísu de la corrupción. Mientres el so mandatu, Hoover algamó un poder y autoridá estraordinarios, mientres que tamién se ganó la enemistá de dellos adversarios. Foi por causa de Hoover que, a partir del so mandatu, los directores del FBI tuvieron restrinxíos los sos mandatos a diez años.
Gilena
thumb|250px|[[Términu municipal de Gilena al respective de la provincia de Sevilla.]] Gilena ye un conceyu español de la provincia de Sevilla, Andalucía. En 2016 cuntaba con 3.825 habitantes. La so estensión superficial ye de 52 km² y tien una densidá de 77,46 hab/km². Los sos coordenaes xeográfiques son 37º 15' N, 4º 54' O. Asítiase a una altitú de 465 metros y a 104 quilómetros de la capital de provincia, Sevilla.
Gobiernu llocal
Nes primeres eleiciones llocales (1979) tres la muerte del dictador Franco, en Gilena ganó'l brazu políticu del Sindicatu d'Obreros del Campu. Asina, gobierna hasta 1983 la Candidatura Unitaria de Trabayadores con 58,7% de los votos (1.073) y 7 conceyales, frente al 41,3% (755) que llogró la UCD. L'alcalde, de nuevu un xornaleru dende la II República, foi Juan Antonio Morillas "Piquito". Güei día, esiste una cai nel so honor.
Nes eleiciones llocales de 1983, apruz el PSOE y gana la mayoría absoluta con un 56,6% (1.169 votos) y 7 conceyales. La CUT pasa a segundu llugar col 31,38% (652 votos) y 3 conceyales, y a lo último, Alianza Popular llogra un conceyal col 12,37% de los votos (257). El nuevu alcalde Paco Xoya, revalidaría delles llexislatures y xunto al siguiente alcalde, Pepe Reina, protagonicen y revaliden consecutivos gobiernos del PSOE mientres 24 años y hasta 2007. Nes eleiciones de 1995, el PSOE pierde la mayoría absoluta, llogrando 4 conceyales con 1.211 votos (48,4%). La CUT, agora baxu IX-LV-CA, llogra tamién 4 conceyales con 1.021 votos (40,81%), y per primer vegada y postrera hasta'l día de güei, llogra 1 conceyal el PP con 238 votos (9,51%).
En 2007, de 11 conceyales, IX-LV-CA llogra la mayoría absoluta de 6 con 1.353 votos (50,92%), frente a los 5 conceyales del PSOE que-y otorguen los 1.114 votos (41,93%). Pepe Xoya sería'l nuevu alcalde mientres dos legislatura y hasta 2015, añu nel que decide nun presentase, y dar pasu a un nuevu candidatu.
Nes últimes eleiciones de 2015, IX-LV-CA agora IX-CUT, pierde la mayoría absoluta al apaecer na escena política Alternativa por Gilena. AxG per primer vegada en Gilena presenta la fórmula de non d'un partíu políticu, sinón una agrupación d'electores que surde en setiembre de 2014. De calter asambleariu ya independiente, dalgunos de los sos representantes tán venceyaos al Sindicatu Andaluz de Trabayadores/as-SOC y a Podemos-Andalucía.
El PSOE-A resulta ser el partíu más votáu con 1.056 votos (43,69%) y 5 conceyales, pero nun llogra la mayoría absoluta quedando fuera del gobiernu llocal hasta güei. IX-CUT con 705 votos y 3 conceyales, xunto a AxG con 532 (22,01%) y otros 3 conceyales, apauten un alcuerdu de gobernabilidad y del qu'Emilio Gómez (IX-CUT) ye escoyíu alcalde y Pablo González (AxG) primer teniente d'alcalde.
Historia
Tamién se topen xacimientos del final de la Edá del Bronce, nes zones denominaes "Cuetu Gordu" y la "Acebuchoza". Del periodu d'ocupación ibéricu, nes paraxes conocíes como "Los Cortixos Vieyos", "Los Villares" y "Cuetu del Güevu". Distintos estudios,realizaos por investigadores contemporáneos coinciden en señalar que nesta zona tuvo la ciudá ibérica de "Ilse", fundada nel sieglu I antes de Xesucristu.
De la dómina romana, tópense restos en doce yacimientos distintos ente los que vamos ver restos de muralles, torrexones y termes, como na zona de "Los Argamazones", na qu'apaecieron restos d'un edificiu termal. A los qu'hai qu'añedir el "Cuetu de la Graya", "Les Beates", "Campanariu" ente otres. Nestes tierres tamién asocedió una de les batalles que se llibraron ente les lexones del César y Pompeyo, fechu históricu que recueye l'escudu del pueblu. De la dómina de los visigodos na zones de les "Les Lucenillas", "Los Villares", "Aparicio", etc. Y de los árabes na paraxa de "Les Lucenillas", "Campanariu", "Los Villares", etc.
La proclamación de la II República en Gilena ye celebrada con un cortexu hasta'l conceyu (onde van ser estrozaos les semeyes del monarca Alfonso XIII), cola izada de la bandera tricolor y con discursos de miembros del Partíu Socialista Obreru Español. Poco dempués, el 9 d'ochobre d'esi mesmu añu, van producise los tráxicos sucesos de Gilena, onde van morrer cinco xornaleros gilenenses y el cabu de la Guardia Civil d'Aguadulce.thumb|Fachada del edificiu actual qu'alluga la coleición
En xunu de 2008, tres l'aprobación en plenu, pasa a formar parte de la Rede de Conceyos pola Tercer República. La votación foi aprobada polos conceyales d'Izquierda Xunida-Los Verdes-Convocatoria per Andalucía, ente que el PSOE-A abstúvose.
El 7 d'avientu de 2009 inaugúrase la Coleición Museográfica d'Arte y Historia de Gilena, destinada a esplicar de manera didáctica la obra artística del pintor local Francisco Maireles Vela, y a recoyer la evolución históricu-cultural de la llocalidá.
Fiestes
thumb|Candelarias de Gilena