cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cynthia Myers
Carrera
El so reportaxe foi tituláu "Wholly Toledo!" por causa de la ciudá natal de Myers y los sos grandes pechos. Les sos páxines centrales fueron fotografiaes por Pompeo Posar, y convirtióse rápido nuna favorita de les tropes estauxunidenses en Vietnam. Les páxines centrales apaecieron na película de 1987 Hamburger Hill y na película de 1989 The Siege of Firebase Gloria. Acordies con Myers, tenía 13 años cuando los sos pechos empezaron a desenvolvese hasta la talla 39 DD, la que tenía cuando apaeció en Playboy. Dempués del debú na revista, Myers fixo apaiciones frecuentes na serie de televisión de Hugh Hefner Playboy After Dark en 1969. Fixo una apaición ensin acreitar enThey Shoot Horses, Don't They? (1969) antes d'interpretar el papel protagonista de la sensible bisexual cantante y baxista de una banda de rock and roll Casey Anderson en Beyond the Valley of the Dolls (1970). Darréu, llogró un papel secundariu nel western, Molly and Lawless John (1972).
En 1994, una fotografía de Myers desnuda (al pie de otres playmates Angela Dorian, Reagan Wilson y Leslie Bianchini) foi escaniada y ensertada por unos chanciosos na llista de comprobación del manguitu del astronauto n'en l'actividá extravehicular del Apolo 12 na NASA.
En 2009, Myers convertir en voceru pa la cerveza Schlitz.
Muerte
Myers finó por cáncer de pulmón el 4 de Payares de 2011.
Phylloscopus inornatus
La ye una especie d'ave paseriforme insectívora pequeña de la familia de los mosquiteros (Phylloscopidae), que cría en zones d'Asia templada y pasa los iviernos nel Sureste Asiáticu tropical.
El xéneru Phylloscopus pertenecía enantes la familia Sylviidae, que funcionaba como “taxón p'atropar bagazos” difíciles de clasificar (Alström et al. 2006). Anguaño nel xéneru Phylloscopus hai unes 55 especies, pero esta composición facer polifilético con rellación a Seicercus, polo que delles especies van se-y sacaes llueu.
Amás, considerábase qu'entendía trés subespecies, pero humei y mandelli constitúin agora una especie única (Phylloscopus humei), quedando P. inornatus como monotípicu.
Descripción
Ye una de los sílvidos más pequeñes, 9'5-10 cm. Al igual que la mayoría de los mosquiteros ye verdosa penriba y de color güesu pembaxo. Sicasí, la prominente doble llista na nala, les remeres terciaries de cantu mariellu y les llongures supercilios facer inconfundible.
El so cantar ye débil y agudu.
Distribución y hábitat
Esta ave abonda nos montes tantu de tierres baxes como montiegos, y pel hibiernu tamién s'atopa en tierres cultivaes. El so ámbitu de cría estiéndese dende los Urales escontra l'este hasta China, al norte del Himalaya y les sos cadenes montascoses asociaes. El so hábitat d'iviernu ye'l monte de fueya ancha de tierres baxes, polo que ye raru velo al norte d'India oriental, especialmente a altitúes cimeres a los 1.000 msnm.
A finales de setiembre y ochobre puede alloñar hasta Europa Occidental (3.000 km del so territoriu de cría).
Nun ye cobarde, pero'l so estilu de vida arbóreo y en constante movimientu fai que seya difícil reparalo. Igual que la mayoría de los mosquiteros ye insectívoru. Constrúi'l so nial nun árbol.
El IUCN nun la inclúi ente les especies amenaciaes.
Renato Augusto (1992)
Renato Augusto ye un futbolista brasilanu.
In Old Chicago
In Old Chicago ye una película dramática estauxunidense de 1938 dirixida por Henry King. El guión de Sonya Levien y Lamar Trotti taba basáu nuna hestoria llamada "We the O'Learys" del escritor Niven Busch. La película narra de manera ficticia'l Gran quema de Chicago de 1871 y ta protagonizada por Alice Brady como Catherine O'Leary, la propietaria de la vaca qu'empezó'l fueu, y Tyrone Power y Don Ameche como los sos fíos. Otros protagonistes son Alice Faye y Andy Aporté. Nel momentu del so llanzamientu, yera una de les películes más cares enxamás realizaes.
Argumentu
La familia O'Leary viaxa a Chicago pa empezar una nueva vida cuando Patrick O'Leary intenta competir con un tren de vapor. Pero mientres la carrera, el so caballu se desboca y muerre. La so esposa Molly y los sos trés fíos queden solos na ciudá, onde ella se busca la vida trabayando como llavandera. Rápido'l so trabayu empieza a espolletar y decide montar un negociu de llavandería nun área conocida como "the Patch", nel oeste de Chicago. Mentanto, los sos fíos reciben una próspera educación. Unu, Jack, convertir nun abogáu reformista; pero otru, Dion, vese arreyáu nel xuegu. Mientres llava una sábana, la Sra. O'Leary afaya un dibuxu, aparentemente creáu por Gil Warren, un astutu empresariu local. El so fíos dan cuenta de que revela que tien un plan pa faer funcionar una tranvía a lo llargo d'una cai qu'él y los sos compinches pretenden mercar a baxu preciu.
Dion namorar d'una cantante de salón, Belle, que trabaya pa Warren. Dempués d'un cortexu tormentosu convertir n'amantes. Mentanto, Bob, el fíu más nuevu d'O'Leary, qu'ayuda a la so madre, ta namoráu de Gretchen, una inocente chica alemana. Atopar nel establu xixiláu pola vaca d'O'Leary, Daisy, y entamen casase. La Sra. O'Leary aprueba esta unión, pero espresa'l so desdeñu por Belle.
Dion y Belle sobornen a los políticos locales por qu'instalen un salón na cai por onde va pasar la tranvía. Dion fai un tratu pa sofitar la carrera política de Warren en cuenta de partir negocios pela ciudá. Sicasí, les práutiques deshonestas de Dion llévenlu a crear un conflictu col so hermanu Jack cuando unu de los compinches de Dion ye arrestáu por amañar votos. Más tarde, Dion decide sofitar al so hermanu en llugar de Warren nes eleiciones, convencíu de que puede esaniciar por completu a Warren y aprovechase del entusiasmu reformista de Jack. Él siéntese cada vez más atraíu pola fía del corruptu senador local, lo que lu lleva a engarrase con Belle. Bob y Gretchen cásense y tienen un ñácaru.
Nuna manifestación eleutoral de Warren desamarrar una engarradiella, entamada por Dion. Tolos trabayadores eleutorales de Warren son arrestaos. Jack ye escoyíu alcalde. Llueu anuncia una campaña contra la corrupción, apuntando al feudu del so hermanu nel Patch, pal cual tien la intención de baltar. Belle y Dion dixébrense cuando Jack pídelu que sofitar. Cuando se da cuenta de que Belle puede testificar na so contra, Dion pídelu que se casó con él, polo que'l so testimoniu ye inadmitible. Yá siendo alcalde, Jack casóse cola so pareya, pero engarrar con Dion en cuanto dase cuenta de que foi engañáu.
Dion y Bob ayuden a salvar a Gretchen y al ñácaru, mientres Belle rescata a la señora O'Leary. Toos llogren escapar al ríu. Belle y Dion reconcíliense, ente qu'O'Leary prediz que la ciudá va ser reconstruyida y va floriar dempués del sacrificiu del so fíu pol so futuru.
Producción
Mientres la pre-producción, MGM anunciara que Jean Harlow, quien taba en contratu d'esi estudiu, sería vencida a la 20th Century Fox pa protagonizar la película nel papel de Belle Fawcett. Sicasí, por cuenta de la prematura muerte de Harlow, el papel acabó nes manes d'Alice Faye. La popularidá de Faye disparóse como resultáu de la película, y volvióse a axuntar con Power y Ameche esi mesmu añu pa interpretar Alexander's Ragtime Band, qu'acabó siendo una película muncho más existosa.
Delles fontes aseguren que MGM ufiertó la cesión tantu de Harlow como de Clark Gable a la Fox pa interpretar In Old Chicago en cuenta de que qu'ésta dexara a Shirley Temple a la MGM pa la so siguiente producción, The Wizard of Oz. Sicasí, esto ye a cencielles un rumor, yá que Harlow morrió en xunu de 1937, dellos meses primero que MGM mercara los derechos de Oz.
Premios
La película foi nomada al Óscar a la meyor película. Alice Brady ganó l'Óscar a la meyor actriz de repartu. La película tamién tuvo nomada nes categoríes de meyor música, meyor soníu (E. H. Hansen) y meyor argumentu; y ganó'l premiu na categoría de Otros premios Óscar (Robert D. Webb).
Aproximamientu históricu
A pesar d'acreditar l'ayuda de la Sociedá Histórica de Chicago cola busca de datos históricos, gran parte de la película ta novelizada. La zona conocida como "the Patch" esistió y yera un area onde vivía población d'orixe irlandés, acomuñada xeneralmente col crime, tal que s'amuesa na película. Nos años previos a la película fuera camudada por "The Levee", una área conocida polos sos políticos corruptos, conocíos como los "Llobos grises", que les sos fechorías paecer a les de los personaxes que s'amuesen na cinta.
La representación de la familia O'Leary ye en gran parte ficticia, incluyendo los nomes de los personaxes. El nome de la Señora O'Leary yera Catherine, non Molly. Los O'Leary teníen dos fíos, un neñu y una neña, ente que na película son trés fíos varones. El so únicu fíu llamóse James Patrick O'Leary. La fía llamábase Anna. El padre, Patrick O'Leary, nun morrió en 1854 por cuenta de un accidente colos sos caballos, si non que morrió en 1894. La Señora O'Leary nun estableció'l so "llavandería francesa" fora de la so propia casa.
L'alcalde de Chicago en 1871 yera Roswell B. Mason, non el fíu de los O'Leary. Sicasí, Mason foi escoyíu por un partíu reformista como'l Jack ficticiu y tomó midíes similares pa trepar cola quema. El fíu de la Sra. O'Leary, James Patrick, llogró l'ésitu apostador y dueñu d'un salón comparable al de Dion na película.
Llanzamientos posteriores
La película foi restaurada y llanzada en DVD en 2005.
AnnaSophia Robb
Biografía
Robb compitió en danza y ximnasia mientres cuatro años y mediu, pero dexar pa centrase na actuación. En 2009, el Arapahoe Herald informó de que taba asistiendo a Arapahoe High School en Centennial, Colorado.
En mayu de 2012, Robb anunció que foi almitida na Universidá de Stanford, anque aplazó'l so ingresu por cuenta de compromisos de filmación.
Carrera
Dempués d'apaecer nun anunciu de McDonald's, Robb fixo'l so debú como actriz en 2004; tuvo un pequeñu papel nel episodiu "Number One Fan" de la serie de televisión Drake & Josh. El so primer papel importante foi como'l personaxe del títulu nel especial de televisión Samantha: An American Girl Holiday. Se tintó el pelo de color marrón escuru pa esi papel.
Los sos dos apaiciones na pantalla grande nel 2005 fueron en dos adautaciones de llibros populares pa neños. Interpretó a Opal en Because of Winn-Dixie y a la competitiva y porcaz Violet Beauregarde nel remake de Charlie y la fábrica de chocolate de Tim Burton. Esti postreru foi un ésitu de taquilla en tol mundu, y ayudó a amontar la popularidá de Robb ente'l públicu preadolescente.
En 2005, Robb foi la cara de Trad Clothing, ayudando a diseñar y amosar una llinia de moda pa les neñes. En 2006, tuvo un papel como convidada na serie de dibuxos animaos Danny Phantom como la voz de Danielle "Dani" Fenton.
Robb interpretó a Leslie Burke en Bridge to Terabithia, que s'estrenó nos cines d'Estaos Xuníos el 16 de febreru de 2007. Grabó un cantar pa la banda sonora titulada Keep Your Mind Wide Open, y el videu que lo acompaña amosar en Disney Channel. Esti cantar apaeció na Billboard Hot 100 nel númberu 90 na primer selmana de marzu, lo que-y apurrió a Robb el so primer single nesta llista. Robb yera fan del llibro enantes de ser escoyida pal papel, diciendo que "trescalóme d'una forma que nun me trescaló un llibru enantes".
Robb apaeció dempués en The Reaping, Jumper (na qu'interpretaba la versión más nueva del personaxe Millie de Rachel Bilson), Have Dreams, Will Travel y Spy School. A pesar de les crítiques negatives de la película polo xeneral, l'actuación de Robb en Sleepwalking collechó aponderamientos; el críticu de cine de Time Richard Schickel dixo lo siguiente: "Hai una maraviyosa gama de trabayu de Robb... Ye una manera extraordinariamente madura d'actuar viniendo de daquién tan nueva y ganóse la nuesa simpatía ensin tener que pidila nin una sola vegada".
En 2008 grabó la voz de María Madalena en The Word of Promise: Next Generation – New Testament: Dramatized Audiu Bible.
Robb protagonizó xunto a Dwayne Johnson El monte embruxáu, estrenada en marzu de 2009.
En 2010 grabó The Space Between cola actriz Melissa Leo. Protagonizó Soul Surfer nel papel de Bethany Hamilton, una moza estauxunidense que siguió faciendo surf dempués de perder un brazu nun ataque de tiburón.
Confirmóse a Robb pa interpretar a Wendy nuna nueva versión de Peter Pan dirixida por Ben Hibon, titulada provisionalmente Pan.
En febreru de 2012, informar de que Robb y Aimee Teegarden consiguieren un papel en Life at These Speeds xunto a Douglas Booth. Esi mesmu mes anuncióse que Robb llograra'l papel de Carrie Bradshaw na próxima precuela de Sex and the City de The CW, The Carrie Diaries.
Premios y nominaciones
El 30 de marzu de 2008, Robb ganó'l primer premiu de la so carrera cuando foi nomada Actriz Nueva Protagonista nos Premios Young Artist pol so papel en Bridge To Terabithia. La película en sí, ganó un premiu a Repartu Nuevu. El 24 d'abril de 2009, recibió'l Horizon Award nel 14ª Palm Beach International Film Festival añal. Foi gallardoniada col Rising Star Award nel Denver Film Festival el 12 de payares de 2009.
Ethnologue
The Ethnologue: Languages of the World (L'etnólogu: llingües del mundu n'asturianu) ye una publicación virtual ya impresa de SIL International, conocida n'asturianu como lInstitutu Llingüísticu de Branu, una organización evanxélica de servicios llingüísticos qu'estudia les llingües menos conocíes pa prover misioneros a los sos falantes nos Estaos Xuníos. Anguaño tien estadístiques de 6809 llingües (d'alcuerdu cola so páxina d'Internet en data de febreru de 2007, la edición del 2000 tenía 6912), incluyendo'l númberu de falantes, la so ubicación, dialeutos, afiliación llingüística, etc. Actualmente ye un de los inventarios llingüísticos más grandes, xunto al Linguasphere Register. Ethnologue ofrez tamién un códigu de tres carateres llamáu códigu SIL pa toles llingües descrites, escediendo muncho lo incluio nos estándares ISO 639 y RFC 3066.
Crítiques
Al facer daqué tan grande, ye inevitable tener dellos errores. Por casu, pala edición númberu catorce amestáronse llingües como'l Chenoua, mientres que se suprimieron otres supuestes llingües, como'l Nemadi o el Wutana.
Amás d'un nome principal pa la llingua, Ethnologue suel dar una llista estensa, anque normalmente incompleta, d'otros nomes alternativos utilizaos polos falantes, los gobiernos, otros países, etc. ensin considerar otres cuestiones, como la oficialidá o la correición política.
Mark 82
La Mark 82 (Mk 82) ye una bomba ensin guía, d'alta aerodinámica, de propósitu xeneral, parte de la Serie Mark 80 d'EE. XX. Tien un pesu nominal de 227 kg, ye segunda más pequeña d'esi tipu de bombes en serviciu (2006), y una de les más comunes de les armes aérees del mundu.
Desenvolvimientu y esplegue
thumb|left|Un [[bombarderu B-2 Spirit dexando cayer bombes Mk 82 nel Océanu Pacíficu nun exerciciu d'entrenamientu del añu 1994 frente a les mariñes de Point Mugu, California.]] Magar el pesu nominal de la Mk 82 ye 500 lb (227 kg), varia considerablemente dependiendo de la so configuración, dende 232 kg a 259 kg. El cascu d'aceru ensin cordura contién 87 kg d'altu esplosivu Tritonal. La Mk 82 ufiertar con una variedá de configuraciones d'aletes, espoletes, y retardadores.
La Mk 82 ye la cabeza de guerra de les bomba empuestes por láser del tipu GBU-12 y de la bomba empuesta per satélite GBU-38 JDAM.
Anguaño la única empresa certificada pol Departamentu de Defensa pa fabricar bombes pa les Fuercies Armaes d'Estaos Xuníos ye General Dynamics na so planta allugada en Garland, Texas.
La Mk 92 ta siendo sometida a cambeos menores nel so diseñu pa dexa-y cumplir colos requisitos d'insensibilidá pa municiones esixíos pol Congresu d'Estaos Xuníos.
thumb| Una bomba Mk 82 con un Dispositivu de Cola para Retardo. Esta fotografía amuesa una pieza de muséu de la Mk 82 col so esquema normal de pintura de combate. Pa los propósitos d'exhibición, amosar col conxuntu d'aletes d'alta resistencia aerodinámica "Snakeye" pa bombardéu a baxu altor.
D'alcuerdu a un informe de pruebes llevaes a cabu pola Xunta Revisora de Seguridá d'Esplosivos de los Sistemes d'Armes (n'inglés: Weapon System Explosives Safety Review Board, WSESRB) de l'Armada d'Estaos Xuníos, que se creó como una de les consecuencies del quema asocedida nel añu 1967 nel portaviones USS Forrestal, el tiempu necesariu pa provocar una detonación inducida por calor nuna Mk 82 ye d'aproximao unos 2 minutos y 30 segundos.
Llanzamientu a baxu altor
Nun bombardéu a baxu altor, ye fácil de que l'avión que ta llanzando les bombes sía estropiada pola esplosión y/o los fragmentos de les sos propies bombes yá que l'avión y les bombes lleguen coles mesmes al blancu atacáu. Pa evitar esto, a les bombes Mk 82 normales amiéstase-yos una seición especial na cola p'aumentar la resistencia aerodinámica de la bomba. Esta configuración ye conocida como Mk-82 Snakeye.
La unidá de cola tien cuatro aletes plegables que s'abrir por efeutu d'un resorte nuna forma de cruz cuando la bomba ye llanzada. Les aletes aumenten la resistencia aerodinámica de la bomba, faciendo que la so meyora sía más lentu dexando d'esta forma que l'avión pase sobre'l blancu primero que la bomba esplote contra este.
Discutinios
Bombes Mark 82 (Mk 82) fueron vendíes a Arabia Saudita per parte del Departamentu d'Estáu d'Estaos Xuníos. El 9 d'agostu de 2018 mientres la Intervención militar en Yemen, la coalición liderada por Arabia Saudita usó una d'estes bombes pa destruyir un autobús escolar onde morrieron 40 neños.
Togo Umeda
Togo Umeda (梅田 透吾, ) ye un futbolista xaponés.
Montgat
Montgat ye una llocalidá española asitiada na provincia de Barcelona (España). Ye la más meridional de la contorna d'El Maresme. Ta asitiada ente Badalona (Barcelonés), El Masnou, Tiana y Alella.
Allugamientu
thumb|300px|Vista de Montgat n'abril de 2011 El nucleu antiguu asítiase alredor del Turó de Montgat, un pequeñu cantil frente al mar, cruciáu pela carretera y un túnel por onde pasa la vía del tren de la mariña. El términu municipal atópase accidentáu polos contrafuertes del cordal mariniegu con otros cuetos como les Guixeres (112 metros) o la Marquesa (64 metros). Na salida de la llocalidá escontra'l norte en direición a El Masnou atópase'l pequeñu nucleu de Monsolís. La parte más antigua del pueblu, cerca de la sablera, entá caltién construcciones arcaiques, magar nos últimos años abondaron nueves construcciones, sobremanera de xente que se camudó dau les bones comunicaciones y les bones conexones con Barcelona. Cuatro sableres configuren la mariña de Montgat de (2047 metros): la sablera de Calar Taps de (150 metros), la sablera de la Morera de (218 metros), la sablera de Sant Joan de (584 metros) y la sablera de Monsolís de (1095 metros). Les comunicaciones con Barcelona y Badalona son bien bones:
Llinia R-1 de "Rodalies de Catalunya", tren de cercaníes, que'l so trayeutu ye de Blanes-Maçanet a Barcelona. Los trenes aparquen en Montgat en dos estaciones: Montgat y Montgat Nord. Diches estaciones tán na zona 1 del Àrea de Barcelona, esto ye, que se paga'l billete senciellu del área metropolitana ensin nenguna medría: 2,15 euros.
Elementos del grupu 11
El grupu 11 de la tabla periódica ta formáu polos siguientes elementos:
L'elementu Roentxeniu (Rg), al ser un elementu sintéticu y nun atopase de forma natural, nun se tien en cuenta al falar de los elementos del grupu 11, magar qu'estrictamente forme parte d'elli.
Montgat
Allugamientu
Tamién puede dise a Badalona y Tiana con autobuses metropolitanos "Bus Metropolità". Aprecio billete 2'15 euros.
Elementos del grupu 11
Estos tres metales reciben el nome de "metales d'alcuñar", magar que ye un nome non recomendáu pola IUPAC. Son relativamente inertes y difíciles de corroer. Emplegáronse abondo na alcuñación de monedes, d'ehí-yos vien el nome. El cobre y l'oru son de los pocos metales que presenten coloración.
Montgat
Etimoloxía
Hai diverses teoríes sobre l'orixe del so nome, siendo una d'elles que l'orixe ye íberu, de "Mons-Cot", que significa "Monte de Piedra". Nun documentu del Monesteriu de San Pedro de les Puellas, apaez el nome "Monte Chatu".
Elementos del grupu 11
Aparte de les sos aplicaciones monetaries o decoratives, tienen munches otres aplicaciones industriales pol mor de dalgunes de les sos escelentes propiedaes. Son mui bonos conductores de la lletricidá (los mas conductores de tolos metales son la plata, el cobre y l'oru, nesi orde). La plata tamién ye l'elementu que presenta una mayor conductividá térmica y mayor reflectancia de la lluz. Amás, la plata tien la poco común propiedá de que la capa que se forma al oxidase continúa siendo conductora de lletricidá.
Montgat
Historia
Nos sos oríxenes Montgat foi un pequeñu pobláu ibéricu. Les escavaciones que se llevaron a cabu demuestren la esistencia d'unos asentamientos neolíticos nel términu, aproximao del 3.500 antes de Cristu.
De la dómina romana atópase documentáu el Turó de Montgat col nome de Promontorium Lunarium. L'actual términu municipal taba trevesáu, pola Vía Augusta.
Na Edá Media había un castiellu que xixilaba tol norte de la mariña, pero Felipe V d'España, dempués de la Guerra de Socesión facer baltar. Sobre les ruines los fundadores de l'Asociación Catalanista d'Escursiones Científiques realizaben, nel sieglu XIX, frecuentes alcuentros.
thumb|300px|Torre de defensa de "Ca l'Alsina" del sieglu XVI o XVII
thumb|300px|Entrada sur, orixinal de 1848, al túnel de Montgat Montgat tuvo'l primer túnel ferroviariu d'España cuando, en 1848 poner en funcionamientu la llinia del tren Barcelona-Mataró. En 1867 establecióse una parroquia.
Hasta l'añu 1933 Montgat formó parte del términu de Tiana. Dixebróse, tres un Decretu de la Xeneralidá de Cataluña del 6 de xunetu d'esi mesmu añu, en que s'aprobó la separación del distritu y la constitución d'un conceyu independiente. La separación foi efectiva'l 17 de xunetu.
A partir de los años 60 la población creció considerablemente a raigañu del expansionismo económicu español y los movimientos migratorios asociaos, lo que portó les urbanizaciones de bloques de pisos, dellos bastante altos (Turó del Mar), según barrios con un urbanismu desordenáu (-yos Costos). Tamién atopamos zones residenciales como'l Pla de Montgat y Residencial Camí d'Alella.
Güei l'agricultura y la pesca, que nel pasáu fueron actividaes principales, sumieron casi por completu. Hai delles industries de materiales de construcción (cementu), de porzolana, de productos químicos y farmacéuticos, y metalurxa. El so barriu les Mallorquinos, d'antiguo industrial y güei día mayoritariamente residencial, forma un continuu urbanu con Badalona.
La cercanía de Barcelona, como gran ciudá con una estensa área d'influencia, xunto cola dispersión del texíu urbano de pueblu debida a la presencia de numberoses infraestructures viarias y ferroviaria qu'estremen el términu municipal, representa una amenaza pa la identidá de Montgat como conceyu independiente, amenacia que los socesivos conceyos democráticos, xunto coles entidaes vecinal y cultural del conceyu, traten de desaniciar.
Elementos del grupu 11
Estos metales son perblandos y nun soporten bien l'usu diariu de les monedes, desgastándose col tiempu. Por cuenta d'esto han tar aleaos con otros metales pa consiguir monedes más duraderes, más dures y más resistentes al desgaste.
Poreñu
Poreñu ye un pueblu de la parroquia de Celada, nel conceyu asturianu de Villaviciosa.
Tien una población de que viven nos barrios de La Belonga, la Quintana, la Torre, la Portiella, el Pueblu, el Chimbirí, les Llaviaes, el Caleyu y el Palaciu.
Nel añu 2017 recibió el Premiu al Pueblu Exemplar d'Asturies de los Premios Princesa d'Asturies.
Belleherbe
Belleherbe ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
McDonnell Douglas F-4 Phantom II
El McDonnell Douglas F-4 Phantom II ye un interceptor y cazabombardero supersónicu, biplaza, bimotor y de llargu algame desenvueltu orixinalmente pa l'Armada de los Estaos Xuníos por McDonnell Aircraft. Entró en serviciu en 1960 cola Armada estauxunidense; y demostrando gran capacidá d'adaptación, tamién foi adoptáu pol Cuerpu de Marines y en 1963 pola Fuercia Aérea de los Estaos Xuníos, de forma que a mediaos de los años 1960 yá constituyía una parte importante de les sos respeutives flotes d'aeronaves.
A pesar de que'l Phantom ye un caza de grandes dimensiones y con un pesu máximu al despegue cimeru a 27 000 kg, ye capaz d'algamar una velocidá máxima cercana a Mach 2,23 y una velocidá d'ascensión inicial de 210 metro per segundu. A partir de 1959, esti modelu d'avión estableció quince plusmarcas mundiales, incluyendo un récor de velocidá absoluta (2585,086 km/h) y otru d'altitú absoluta (30 040 m). Cinco de les marques de velocidá nun fueron superaes hasta 1975. Puede cargar más de 8400 kg d'armamentu en nueve anclajes esternos, incluyendo misiles aire-aire, misiles aire-superficie y dellos tipos de bombes. El F-4, al igual qu'otros interceptores de la so dómina, foi diseñáu ensin cañón internu pos s'esperaba que l'usu de misiles esaniciara la necesidá de combate direutu, pero en posteriores versiones incorporó un cañón rotativu M61 Vulcan.
Por cuenta de el so ampliu usu per Estaos Xuníos y los sos aliaos y a la so forma carauterística, el F-4 ye unu de los iconos más conocíos de la Guerra Fría. Foi usáu llargamente mientres la Guerra de Vietnam, sirviendo como principal caza de superioridá aérea tantu na Armada como na Fuercia Aérea, y tamién xugó un papel importante nes xeres d'ataques a tierra y reconocencia mientres la participación d'Estaos Xuníos na guerra. El Phantom tien la distinción de ser l'últimu caza estauxunidense col qu'un pilotu llogró'l prestíu d'as nel sieglu XX. Mientres la Guerra de Vietnam, la Fuercia Aérea tuvo un pilotu y dos oficiales de sistemes d'armes, y l'Armada un pilotu y un oficial de radar, que consiguieron cinco victories contra otros caces enemigos convirtiéndose n'ases del combate aereu. El F-4 siguió formando una parte importante del poder aereu de les Fuercies Armaes de los Estaos Xuníos a lo llargo de los años 1970 y 1980, siendo reemplazáu gradualmente por aviones más modernos como'l McDonnell Douglas F-15 Eagle y el General Dynamics F-16 Fighting Falcon na Fuercia Aérea, el Grumman F-14 Tomcat y el McDonnell Douglas F/A-18 Hornet na Armada, y el F/A-18 nel Cuerpu de Marines. Sicasí, siguió siendo usáu pola Fuercia Aérea estauxunidense en xeres de reconocencia y supresión de defenses aérees enemigues (Wild Weasel) na Guerra del Golfu de 1991, y finalmente foi retiráu de serviciu en 1996. Tamién foi l'únicu modelu d'avión qu'usaron los dos equipos militares de demostración de vuelu estauxunidenses: los Thunderbirds de la Fuercia Aérea (versión F-4E) y los Blue Angels de l'Armada (versión F-4J).
Fora d'Estaos Xuníos, el F-4 tamién emprestó serviciu nes fuercies aérees d'otros once naciones. Los Phantom de la Fuercia Aérea Israelina entraron en combate en dellos conflictos árabe-israelinos, ente que Irán utilizó la so numberosa flota de caces Phantom na Guerra Irán-Iraq. El Phantom entá sigue en serviciu en dellos países, como Xapón y Alemaña por casu, y na Fuercia Aérea de los Estaos Xuníos úsase como blancu ensin tripular pa práutiques de tiru. Cuando la so producción terminó en 1981, habíense construyíu 5195 Phantom II, siendo l'avión de combate supersónicu estauxunidense más numberosu.
Desenvolvimientu
Los oríxenes del F-4 de McDonnell pueden ser alcontraos nun pidimientu de 1953 pola Armada pa una actualización del caza embarcáu McDonnell F3H Demon. Anque'l Vought F-8 Crusader ganó'l contratu, el Super Demon (nome que recibió l'avión participante de McDonnell) foi desenvueltu como cazabombardero so la designación AH, qu'en 1955 evolucionó a un caza polivalente tou tiempu designáu F4H. El primer vuelu del F4H realizar en 1958 y caltúvose en producción dende 1959 hasta 1981. David Lewis foi'l xefe del diseñu preliminar, y finalmente, el direutor del programa pal desenvolvimientu y ventes.
Super Demon
thumb|300px|Un [[F3H Demon armáu con misiles AIM-7 Sparrow.]] En 1953, McDonnell Aircraft empezó'l trabayu de modernizar la so caza naval F3H Demon. Buscando espandir les sos capacidaes y ameyorar el so rendimientu, la compañía desenvolvió dellos proyeutos incluyendo'l F3H-E con un motor Wright J67, el F3H-G con dos motores Wright J65 y el F3H-H con dos motores General Electric J79. La última versión fornida col J79 podía apurrir una velocidá de Mach 1,97.
El 19 de setiembre de 1953, McDonnell dirixir a l'Armada de los Estaos Xuníos con una propuesta pal "Super Demon". De manera única, l'avión sería modular: podría asitiase unu o dos asientos pa distintes misiones, el morru podría llevar radar, cámares, cañones o cohetes amás de los nueves puntos de suxeción so les nales y el fuselaje. L'Armada taba lo suficientemente interesada pa pidir una maqueta a tamañu real del F3H-G/H pero sentía que la llegada inminente del Grumman XF9F-9 y el Vought XF8O-1 sería abondu pa satisfaer la necesidá d'un caza supersónicu.
Poro, el diseñu de McDonnell foi rehecho pa crear un cazabombardero tou tiempu con once anclajes esternos y el 18 d'ochobre de 1954 la compañía recibió una carta d'intención pa dos prototipos YAH-1. El 26 de mayu de 1955, cuatro oficiales de l'Armada llegaron a les oficines de McDonell y nuna hora presentaron a la compañía una nueva llista de requisitos. Como l'Armada yá escoyera al A-4 Skyhawk p'ataques terrestres y al F-8 Crusader como caza, el proyeutu tendría qu'enllenar la necesidá d'un interceptador tou tiempu embarcáu. La adición de capacidaes de radar precisaba un segundu tripulante, y decidióse que solo taría armáu con misiles.
Oríxenes del Phantom
En 1952, el xefe d'aerodinámica de McDonnell, Dave Lewis, foi nomáu pol CEO de la compañía James Smith McDonnell como xefe del diseñu preliminar. El grupu nun tenía un oxetivu específicu más qu'aprender y entender toles meyores téuniques n'aeronáutica, estructures y motores.
El prototipu XF4H-1
EL XF4H-1 foi diseñáu pa llevar cuatro misiles Sparrow sol fuselaje y taba impulsáu por dos motores J79-GUE-8. Como nel F-101 Voodoo, los motores asitiáronse baxu nel fuselaje pa maximizar la capacidá interna de combustible y l'absorción d'aire al traviés d'entraes de xeometría fixa. La parte frontera de les ales teníen un ángulu de 45º. Les pruebes nel túnel de vientu amosaron que tenía cierta inestabilidá llateral lo que riquió poner les nales nun ángulu de 5 graos en diedru al respeutive de la horizontal.
Les ales tamién teníen el carauterísticu diente de sierra p'ameyorar el control col eleváu ángulu d'ataque. El estabilizadores de cola taben asitiaos en 23º en diedru invertíu p'ameyorar el control n'ángulos d'ataque elevaos y dexar llimpia la salida de los motores.
Les capacidaes como interceptor fueron consiguíes con un radar AN/APQ-50. Pa poder realizar operaciones en portaviones, diseñóse'l tren d'aterrizaxe pa poder aterrizar con una capacidá de flotación de 7 m/s. La pata del tren d'aterrizaxe del morru podía estendese unos 50 cm p'aumentar l'ángulu d'ataque nel despegue.
El nome del avión
El F4H diba ser nomáu primeramente como Satán o Mitres. So presión del gobiernu, l'avión recibió un nome menos revesosu: Phantom II. El primer Phantom yera tamién un avión de McDonell, el FH-1. Como'l FH-1 llevaba enforma tiempu fora de serviciu, solíase llamar al nuevu avión tamién como Phantom.
Spook
thumb|300px|The Spook (L'espectru). L'emblema del avión, creáu pol artista de McDonnell, Anthony Wong. Ye un dibuxu d'una pantasma llamada The Spook (L'espectru). El nome foi acuñáu bien pola tripulación de la 12ª Nala Táctica de Caces o la 4453ª Nala d'Entrenamientu de Combate de la Base de la Fuercia Aérea de MacDill. La figura ta presente perdayuri, apaeciendo en cada oxetu rellacionáu col F-4, amás de ser afecha a les modes locales, como'l Spook británicu que lleva dacuando un bombín y fuma en pipa.
Pruebes de vuelu
El 25 de xunetu de 1955, l'Armada solicitó dos aviones de prueba XF4H-1 y cinco aviones de preproducción YF4H-1. El Phantom realizó'l so primer vuelu'l 27 de mayu de 1958 con Robert C. Little como pilotu. Un problema hidráulicu torgó la recoyida del tren d'aterrizaxe pero los siguientes vuelos fueron más seles. Les resultancies de les primeres pruebes conducieron al rediseño de les entraes d'aire, incluyendo los 12.500 pequeños furacos nel platu internu.
L'Armada quería un avión biplaza y el 17 d'avientu escoyó al F4H frente al Vought XF8O-3 Crusader III. Por cuenta de los retrasos colos motores J79-GUE-8, los primeros aviones llevaben motores J79-GUE-2 y J79-GUE-2A de 71.8 kN d'emburrie en postcombustión. En 1959, el Phantom empezó les sos pruebes en portaviones completando'l so primer ciclu de llanzamientu y recuperación el 15 de febreru de 1960 nel USS Independence (CV-62).
En producción
thumb|300px|F-110A Spectre. Nos empiezos de la producción, el radar foi actualizáu a un mayor AN/APQ-72, lo que precisaba un morru bulbosu, y la carlinga foi rehecha por que la cabina trasera fora menos claustrofóbica. Mientres la so producción, el F-4 recibió múltiples cambeos, xenerando una cantidá importante de variantes.
La Fuercia Aérea recibió los F-4 como resultáu de la presión de Robert McNamara pa crear un avión de combate unificáu pa toles cañes del exércitu, y asina poder fornir más unidaes col avión. Dempués de qu'un F-4B ganara la Operación Highspeed contra'l F-106 Delta Dart, la USAF tomó emprestáu dos F-4B navales, temporalmente designaos como F-110A Spectre, y desenvolvió los requisitos pa la so propia versión. A diferencia del enfoque de l'Armada na superioridá aérea, la USAF enfatizó el papel de cazabombardero. Cola unión de les designaciones en 1962, el Phantom convertir nel F-4 cola versión naval designada F-4B y la de USAF como F-4C. El primer Phantom de la Fuercia Aérea voló'l 27 de mayu de 1963, superando Mach 2 nel so vuelu d'inauguración.
La producción del Phantom II terminó n'Estaos Xuníos en 1979 dempués de fabricar 5.195 unidaes (5.057 por McDonell Douglas y 138 por Mitsubishi en Xapón), convirtiéndose nel segundu avión de reacción estauxunidense más numberosu tres el F-86 Sabre. D'esos, 2.874 unidaes fueron a la USAF, 1.264 a l'Armada y el Cuerpu de Marines, y el restu a veceros estranxeros. El postreru F-4 construyíu n'Estaos Xuníos foi a Turquía, ente que'l postreru F-4 foi completáu en 1981 como un F-4Ej por Mitsubishi Heavy Industries en Xapón. En 2001, unos 1.100 Phantom permanecíen en serviciu nel mundu, incluyendo l'ensin tripular QF-4 del exércitu estauxunidense.
Cualidaes del Phantom II
thumb|200px|[[Cabina de vuelo|Cabina d'un F-4 Phantom II.]]
Nel combate aereu, la mayor ventaya del F-4 yera la so potencia que dexaba a un pilotu esperimentáu entablar y retirase d'un combate a voluntá. Nun ye sorprendente pos, que l'avión que taba diseñáu pa disparar misiles empuestos por radar más allá de la llende visual (unes 20 milles náutiques o 37 km) escareciera de l'axilidá y maniobrabilidad de los sos oponentes. Anque'l F-4 amosó ser daqué propensu a entrar en barrena en maniobres d'ataque d'ángulos grandes y alta aceleración, los pilotos informaron que l'avión tenía bona respuesta y yera bono de pilotar nel filu de la capacidá de les sos prestaciones.
En 1972, el modelu F-4E foi ameyoráu con aletes nel cantu d'ataque de les ales, ameyorando'l ángulu d'ataque y maniobrabilidad por cuenta de la velocidá máxima. Los motores J79 xeneraben una cantidá importante de fumu negro lo que faía al Phantom bono de detectar y de siguir visualmente a cierta distancia. Los pilotos solíen poner en funcionamientu los posquemadores pa esaniciar les estela de condensación a mariña del consumu del combustible.
Sicasí, la mayor debilidá en combate del F-4 yera la falta d'un cañón. La doctrina militar d'aquel momentu dictaba que'l combate envolvente sería imposible a velocidaes supersóniques polo que nun s'esforciaba a enseñar a los pilotos maniobres de combate aereu. En realidá, los enfrentamientos rápido baxaben a velocidá subsónica y aquellos primeres misiles yeren ineficaces ya imprecisos. P'agravar el problema, les regles d'enfrentamientu en Vietnam refugaba l'ataque de misiles a llargues distancies y munchos pilotos atopar na cola d'un avión enemigo pero demasiao cerca pa disparar los sos misiles Falcon o Sidewinder.
Nun pasó enforma tiempu por que los F-4C de la USAF empezaren a llevar contenedores d'armes esternos SUU-16 o SUU-23 que llevaben un cañón tipu Gatling M61 Vulcan de 20 mm. Les pruebes de combate demostraron qu'ente que el cañón montáu externamente yera imprecisu, el costu de la munición per cada avión enemigu destruyíu yera una pequeña fracción del costu de los misiles. La falta del cañón foi tratada definitivamente col F-4E.
Coles mesmes la comparancia colos Mig que llegaben a EE. UU. pa ser estudiaos llevaron a retomar el cañón, incorporándolo nel F-4E. Sicasí, el Phantom nun soportaba enforma dañu en combate, envalorándose que les perdes en combate fueren menores si'l diseñu tuviera en cuenta esti puntu.
Costos
Los costos en dólares d'Estaos Xuníos de 1965 ensin axuste d'inflación.
Variantes
El F-4 foi construyíu en decenes de variantes, ente les más importantes tán:
240px|thumb|F-4EJ de la [[Fuercia Aérea de Autodefensa de Xapón (JASDF).]]
Operadores
thumb|300px|
El F-4 tamién sirvió nes fuercies aérees d'otros once países: Alemaña, Australia, Corea del Sur, Exiptu, España, Grecia, Irán, Israel, Xapón, Reinu Xuníu, Turquía.
Armada de los Estaos Xuníos
El 30 d'avientu de 1960, l'escuadrón VF-121 Pacemakers convertir nel primer operador de Phantom colos sos F4H-1F (F-4A). El VF-74 Be-Devilers de NAS Oceana foi'l primer escuadrón desplegable de Phantom cuando recibió los sos F4H-1 (F-4B) el 8 de xunetu de 1961. L'escuadrón completó les calificaciones pa portaviones n'ochobre de 1961 y esplegar ente agostu de 1962 y marzu de 1963 a bordu del USS Forrestal. El segundu escuadrón esplegáu na Flota Atlántica que recibió F-4 foi'l VF-102 Diamond que fueron probaos ensin demoranza nel USS Enterprise. El primer escuadrón de la Flota del Pacíficu que recibió F-4B foi'l VF-114 Aardvarks en setiembre de 1962 que taba a bordu del USS Kitty Hawk.
Na dómina del incidente del Golfu de Tonkin, 13 de los 31 escuadrones de caza esplegaos en portaviones de l'Armada taben forníos col Phantom. Los F-4B del USS Constellation fueron los primeres Phantom n'entrar en combate na Guerra de Vietnam el 5 d'agostu de 1964, faciendo d'escolta de bombarderos na Operación Pierce Arrow. La primer victoria del Phantom nun combate aire-aire na guerra tuvo llugar el 9 d'abril de 1965 cuando un F-4B del escuadrón VF-96 Fighting Falcons, USS Midway, pilotáu por Terence M. Murphy baltó un MiG-17 al sur de Hanói. El Phantom foi baltáu depués, aparentemente por un AIM-7 Sparrow del so compañeru. El 17 de xunu de 1965, un F-4B del escuadrón VF-21 Freelancers, pilotáu por Thomas C. Page y John C. Smith, ablayó'l primera MiG norvietnamita de la guerra.
El 10 de mayu de 1972, Randy Cunningham y William P. Driscoll volando nun F-4J llamáu Showtime 100, baltaron trés MiG convirtiéndose nos primeros ases de la guerra. La so quinta victoria créese que foi contra'l misteriosu as norvietnamita Coronel Toon. Nel viaxe de regresu, el Phantom foi algamáu por un misil tierra-aire enemigu. Pa evitar ser prindaos, Cunningham y Driscoll volaron al aviesu yá que el dañu faía al avión incontrolable na postura convencional, hasta poder eyectar sobre l'agua. Mientres la guerra, los escuadrones de Phantom de l'Armada participaron en 84 misiones de combate con modelos F-4B, F-4G y F-4J. L'Armada afirmó haber consiguíu 41 victories aire-aire cola perda de 71 aviones por fueu enemigu (5 por aviones, 13 por misiles tierra-aire y 53 por defenses antiaéreas), amás de 54 aeronaves n'accidentes.
Escontra 1983, los F-4N fueren dafechu reemplazaos polos F-14 Tomcat, y en 1986, los postreros F-4S fueron sustituyíos polos F/A-18 Hornet. El 25 de marzu de 1986, un F-4S del escuadrón VF-161 Chargers convertir nel últimu Phantom de l'Armada en ser llanzáu dende un portaviones, l'USS Midway. El 18 d'ochobre d'esi mesmu añu, un F-4S del VF-202 Superheats realizó l'últimu aterrizaxe nel portaviones USS America. En 1987, los postreros F-4S de la Reserva Naval fueron sustituyíos por F-14. Los únicos F-4 que se caltienen en serviciu na Armada son los QF-4 non pilotaos como blancos.
Cuerpu de Marines de los Estaos Xuníos
Los Marines recibieron los primeres F-4B en xunu de 1962, col VMFA-314 Black Knights convirtiéndose nel primer escuadrón operacional. Amás de les variantes de combate, los Marines utilizaron tamién dellos RF-4B de reconocencia táctica. Los Phantoms de los Marines del escuadrón VMFA-531 Grey Ghosts llegaron a Vietnam el 10 d'abril de 1965, volando en misiones de sofitu cercanu aereu dende bases terrestres y el USS América. Los Marines cuntaron col valtamientu de 3 MiG enemigos col costu de 75 aviones perdíos, principalmente por fueu terrestre, y 4 n'accidentes.
El 18 de xineru de 1992, l'últimu Phantom de los Marines, un F-4S, foi retiráu del escuadrón VMFA-112 Cowboys, y fueron reequipados con F/A-18 Hornet.
Fuercia Aérea de los Estaos Xuníos
De primeres ronciegu por adoptar un avión de l'Armada, la USAF rápido recibió l'avión afechu a los sos requisitos y convirtióse nel usuariu mayor de Phantom. Los primeres Phantoms de la Fuercia Aérea en Vietnam fueron unos F-4C del 555º Escuadrón Tácticu de Caces Triple Nickel, que llegaron n'avientu de 1964. A diferencia de l'Armada, la Fuercia Aérea primeramente volaba les sos Phantom con un pilotu en llugar d'un oficial de radar (RIO), denomináu darréu oficial de sistemes d'armes (WSO), nel asientu traseru y tolos aviones calteníen los controles de vuelu duales.
Los F-4C de la USAF consiguieron la so primer victoria contra un MiG-17 vietnamita'l 10 de xunetu de 1965 utilizando misiles Sidewinder. El 24 de xunetu d'esi mesmu añu, un F-4C del 47º Escuadrón Tácticu de Caces foi'l primer avión estauxunidense baltáu por un misil tierra-aire enemigu, y 54 F-4C perder en combate en 1966. Los primeros aviones sufríen escapes de los tanques de combustible de les ales que precisaben volver cerrar tres cada vuelu y 85 aviones teníen resquiebros nes costielles y llargueros de les ales. Había tamién problemes colos cilindros de control de los alerones, los conectores llétricos y los compartimientos de combustión de los motores.
El RF-4C de reconocencia fixo'l so debú en Vietnam el 30 d'ochobre de 1965, volando en misiones de reconocencia tres ataques. Anque'l F-4C, que yera esencialmente idénticu al F-4B naval, llevaba los misiles Sidewinder, el F-4D llegó primeramente con misiles Falcon. Sicasí, el Falcon taba diseñáu pa baltar bombarderos lentos y yeren ineficaces contra los caces más axilosos, asina que los F-4D volvieron utilizar Sidewinder sol programa Rivet Haste. Como los otros Phantom, los F-4D fueron forníos con urxencia con una antena de radar d'alerta y direccional (RHAW) pa detectar los misiles SA-2 Guideline.
Ente 1965 y 1973, hubo un total de 16 escuadrones de Phantom esplegaos permanentemente na zona de Vietnam y otros 17 escuadrones de forma temporal. Algamóse la cifra máxima de 353 aviones con base en Tailandia en 1972. Un total de 445 cazabombarderos Phantom perdiéronse, 370 d'ellos en combate de los que 193 fueron sobre Vietnam del Norte (33 por aviones MiG, 20 por misiles superfice-aire y 307 por artillería antiaérea). El Phantom tenía'l so talón d'Aquiles en que nun encaxar bien daños, sobremanera impautos na cola, onde se xuntaben dellos componentes vitales.
El RF-4C operaba en cuatro escuadrones y perdiéronse un total de 83 aviones: 72 en combate de los que 38 facer sobre Vietnam del Norte (7 por misiles superficie-aire y 65 por artillería antiaérea). Al rematar la guerra, la Fuercia Aérea perdiera un total de 528 F-4 y RF-4C Phantom.
El 28 d'agostu de 1972, Steve Ritchie convertir nel primer as de la USAF na guerra. El 9 de setiembre d'esi añu, Charles B. DeBellevue algamó la mayor puntuación con seis victories. Jeffrey Feinstein foi l'últimu as de la guerra'l 13 d'ochobre de 1972. Los F-4 de la USAF consiguieron un total de 107½ victories sobre los MiG nel Sureste Asiáticu (50 por misiles Sparrow, 32 por misiles Sidewinder, 5 por misiles Falcon, 15½ por cañón automáticu y seis per otros medios):
thumb|250px|F-4G [[Wild Weasel de la USAF.]]
El 31 de xineru de 1972, el 170º Escuadrón Tácticu de Caces/183º Grupu Tácticu de Caces de la Guardia Nacional Aérea d'Illinois foi la primer unidá de la Guardia Nacional Aérea (ANG) en recibir Phantom. Sirvieron na ANG hasta'l 31 de marzu de 1990, cuando fueron reemplazaos por F-16 Fighting Falcon. El 15 d'agostu de 1990, 24 F-4G Wild Weasel V Papalba Selvaxe) y 6 RF-4C fueron movilizaos escontra Oriente Próximu na Operación Nube del Desiertu. La razón foi que'l F-4G yera l'únicu avión de la USAF forníu pa la xera de supresión de defenses aérees enemigues (SEAD) una y bones l'EF-111 Raven nun disponía de la capacidá ofensiva de los misiles AGM-88 HARM. El RF-4C yera l'únicu avión forníu cola cámara de bien llargu algame KS-127 LOROP. A pesar de que les misiones de vuelu yeren diurnes, solo un RF-4C tuvo un accidente fatal antes del empiezu de les hostilidaes. Un F-4G perdióse cuando'l fueu enemigo estropió los tanques de combustible y l'avión quedar ensin combustible cerca d'un aeródromu amigu.