cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Prunus salicina
Cocina
A nivel mundial, la mayor parte de la producción de cirueles xaponeses consumir en frescu. Nel Hemisferiu Norte, les primeres frutes apaecen nel mes de xunetu y suel haber nel mercáu hasta'l mes de setiembre.
Amurrio
Topónimu
Sicasí, la mayor parte de los filólogos de prestíu qu'estudiaron l'asuntu cunten que Amurrio ye un antropónimu. Koldo Mitxelena pensaba que Amurrio derivaría d'un primitivu Amurriano tresformáu en Amurrio por mutación del sufixu -iano en -io. El fenómenu de la perda de la n intervocálica ye un fenómenu bien habitual na toponimia vasca y esiste un casu, Ochandiano → Otxandio, que s'afadría como un guante al casu de Amurrio. Sicasí, esta hipótesis presenta'l problema de que nun ta documentáu Amurriano y que la forma Amurrio ye bien antigua, lo qu'indicaría qu'esti fenómenu produciríase nuna dómina bien temprana, anterior a los otros casos documentaos.
Prunus salicina
Cocina
Esti tipu de ciruela ye la más abondosa nel mercáu pa consumu direutu. Les variedaes de ciruelu européu cultívense muncho menos que les de cirolar xaponesa, y los sos frutos destínense prioritariamente a la industrialización (por casu, pal llogru de cirueles desecadas).
En China usar pa la venta de fruta caramelizada, con azucre, sal, y llicor. En Xapón, tamién s'utiliza cuando la ciruela ta a mediu maurecer como aromatizante d'un llicor llamáu shumo shu,photo en China tamién se fai un llicor colos frutos.
Amurrio
Topónimu
Sobre'l supuestu nome personal Amurri que taría nel orixe del topónimu, esistió una población nel sieglu IX llamada Amurrihuri na zona de los Montes Obarenes na provincia de Burgos. Esta zona foi repoblada por vascos y el sufixu -(h)uri en llingua vasca ye equivalente al castellanu villa. Suel venir acompañáu n'ocasiones de nomes propios y n'otres de nomes comunes. Anque non vale pa demostrar que Amurri foi un nome propiu, sí que dexa considerala una hipótesis plausible. Alfonso Irigoyen apuntó la posibilidá de qu'esti nome tuviera rellacionáu con amurru que significa rabia en llingua vasca y que foi utilizáu como nomatu na Edá Media. Cita un Lop Amurru que vivió en Navarra nel sieglu XIII.
Prunus salicina
Medicina
Los frutos (la ciruela) tamién s'usen na Medicina china tradicional.
Cultivu
En China cultívense munches variedaes de Prunus salicina, dalgunes son híbrides ente esta y otres especies. Prunus salicina tamién ta bien estendida nos cultivos de Xapón y Corea. Tamién s'estendió'l so cultivu a munchos otros países. Por casu, ta llargamente cultivada n'Australia, y apodera la industria de frutes de güesu n'Australia occidental . La mayoría de les cirueles vendíes como fruta fresco nos Estaos Xuníos y n'Europa son variedaes de P. salicina. Les antigües variedaes d'esta especie fueron ameyoraes en Xapón y darréu introducíes nos Estaos Xuníos na última metá del sieglu XIX, onde variedaes llograes por socesives meyora d'aquelles introducíes son vendíes nel mercadp actual. Munches d'estes variedaes llograes n'Estaos Xuníos fueron esportaes a otros países incluyíu de nuevu Xapón, el so ancestral llugar d'orixe. Les variedaes asiátiques antigües producen fruta daqué pequeña, ente que les modernes variedaes vendíes en Xapón, Australia, Estaos Xuníos y Europa son más grandes.
Amurrio
Topónimu
El xentiliciu de los sos habitantes ye amurriano/a n'español y amurriarra n'eusquera.
Prunus salicina
Cultivu
N'España esta especie de ciruela sustituyó en gran midida a la ciruela europea.
Amurrio
Conceyos
Amás de la población homónima que ye la capital del conceyu y el so principal nucleu de población con 9.124 hab, el conceyu inclúi los siguientes pueblos o conceyos, qu'hasta l'anexón en 1976 conformaron los conceyos de Arrastaria y Lezama:
Lhéraule
Lhéraule ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Prunus salicina
Cultivu
Los patrones más utilizaos nel cultivu de la cirolar son:
Anque tamién puede ensertase por ser compatible sobre almendro, pescal y otros frutales de güesu. Pero nun se suel usar por nun dar tan bon resultancia como los anteriores.
Amurrio
Conceyos
Nota: Los datos de población son de 2015.
Economía
La economía de Amurrio ta basada na industria. Tien una industria sidero-metalúrxica bien fuerte centrada na fabricación de tubos d'aceru. En Amurrio tán asitiaes dos empreses piqueres nesi sector: Tubos Aconceyaos y Tubacex, qu'empleguen cuasi 1500 trabayadores ente los dos. La plantía de Tubos Aconceyaos en Amurrio (incluyendo'l so filial Inauxa) supera los 1000 emplegaos.
Empreses industriales asitiaes en Amurrio que según el Catálogu Industrial Vascu superen los 50 trabayadores:
Por cuenta de la fuerte presencia de grandes compañíes industriales, Amurrio desenvolvió una trupa rede d'empreses de tamañu mediu rellacionaes col sector del metal.
Magar que el sector agrícola asitiar nun segundu planu, cabo señalar la importancia d'empreses rellacionaes col güertu ecolóxicu y el ganáu ovín y bovín, como por casu:
Sociedá Micológica Arriola
Grupu micológico que se dedica a la cultura de los fungos o cogordes. Esta sociedá foi creada en 1981 y naquel momentu escoyóse presidente a Luis Roberto López que tuvo al mandu hasta'l 2011, nel cual escoyóse una nueva directiva con un nuevu presidente. Unu de los promotores foi'l difuntu Felix Murga.
Museos
thumb|265px|right|Aspeutu caleyeru de Amurrio. El Parque Aresketamendi de les enerxíes anovables, ta dedicáu al aire, sol, agua y biomasa con 26 inxenios enerxéticos, onde los neños y adultos pueden probar y comprobar por sigo mesmos el funcionamientu de tales artiluxos. El Conceyu de Amurrio, nel so apueste decidíu pola sostenibilidá, tresformó parte de la redolada del cuetu de "Aresketamendi" nun enclave empobináu a tresmitir d'una manera didáctico y lúdico, les enerxíes anovables amestaes al sol, a l'agua, al vientu, a la biomasa,...
El parque ye un espaciu espositivu al campu de 22.600 m², nel qu'una pasarela de madera n'espiral, de cuasi 1 km introduznos nes distintes árees del parque, atopándonos con numberosos inxenios, artiluxos participativos, maquetes y paneles, rellacionaos coles distintes fontes d'enerxía: l'agua, el vientu, el sol, la tierra..., que nos tresmiten los principios enerxéticos polos qu'apuesta'l desarrollu sostenible.
El Muséu del Llicor de Amurrio ye'l primeru d'esti tipu n'Euskadi. Percuerre la trayeutoria de la destilería Manuel Acha, fundada en 1831, que cunta con marques tan famoses como'l llicor Karpy o Pacharan Sierra de Orduña. El Muséu del Llicor realiza un percorríu pola historia de la fabricación de beberaxos. Recuéyense barriques utilizaes a primeros de sieglu, llibros de contabilidá, material publicitario de primeros del S.XX y referencies al equipu ciclista Karpy, equipu profesional de los años 60 y 70 (camisetes, bicicletes). La cortil tien aproximao 250 metros cuadraos distribuyíos en 3 sales.
Ye la mayor bodega productora de txakoli con D.O. Arabako Txakolina. La visita entiende un percorríu pola txakolineria y una degustación nel txoko.
Ye'l txakolí un vinu carauterístico del Altu Nervíon y de la zona vascu-cantábrica, de baxa graduación, finu cielu la boca y allegre color payizu. Topónimos como "La Viña", "Mahatsondo" y "Maskuribai" (El ríu del viñéu, según Barrengoa), según el pagu de diezmos en txakoli, como se faía en Larrimbe, dicen bien a les clares la importancia que n'otres dómines tuvo'l viñéu na zona de Amurrio y contorna. La historia vien confirmanos esti datu, al fechar l'añu 864 la presencia de la viña en Retes de Tudela, cerca d'Artziniega. Enfermedaes como'l mildiu y la filoxera a finales del sieglu XIX y principios del XX, amenorgaron drásticamente el viñéu d'estes tierres.
En 1989, fundóse l'asociación Arabako Txakolina, con sede en Amurrio, que representó un resurdir d'esti productu tan típicu de la tierra y de que la so calidá falen los premios internacionales qu'en pocos años conquistó.
Deportes
Amurrio cuenta con un equipu de fútbol de Tercer División, el Amurrio Club, fundáu en 1949.
Tamién dispón d'un club de baloncestu, el Zaraobe ST, club fundáu en 1985 por Marcos Maroto. Anguaño cunta con más de 150 miembros y alredor de 10 equipos, 2 d'ellos federaos. Los sos empiezos fueron en Lucas Rei. Agora cunta con pabellón multiusos conocíu como'l Bañueta Center.
Amorphoscelis orientalis
Amorphoscelis orientalis ye una especie de mantis de la familia Amorphoscelidae.
Prunus salicina
Cultivu
N'España según el Ministeriu de Mediu Ambiente y Mediu Rural y Marín, en 2006 había 20.520 ha de cirolar. Les principales provincies productores son Murcia con 4.322 ha, Badayoz con 4.050 ha y Valencia con 2.853 ha.
Caltenimientu del frutu
La mayoría de les variedaes de ciruela xaponesa tienen un comportamientu climatéricu, anque esisten cultivares con comportamientu non climatéricu. Les condiciones óptimas de caltenimientu son 0 °C y mugor relativo de 90-95 %. Neses condiciones, la vida en postcosecha varia ente 2 y 5 selmanes, según les variedaes.
Amorphoscelis orientalis
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Kenia, Somalia y Tanzania.
Prunus salicina
Taxonomía
Prunus salicina describióse por John Lindley y espublizóse en Transactions of the Horticultural Society of London 7: 239, nel añu 1828. Prunus: nome xenéricu que provién d'un antiguu nome griegu (προύνη), y depués llatín (prūnus, i) de la cirolar. Yá emplegáu por, ente otros, Virxiliu (G. 2, 34) y Pliniu'l Vieyu (13, XIX, 64)
salicina: epítetu llatín que significa "sauce".
Lhéraule
Tien una población de y una superficie de  km².
Cirene
Les ruines de Cirene fueron declaraes Patrimoniu Mundial pola UNESCO nel añu 1982.
Fundación
Cirene foi fundada polos griegos veníos de Tera, actual Santorini, siguiendo los conseyos del Oráculu de Delfos, conducíos por Aristóteles de Tera (darréu Bato) sobre'l 632 e.C. Bato dempués de fundar una colonia nun castru de la mariña oriental de Cirenaica (de nombre Platea, nel golfu de Bomba) treslladar al distritu de Azilirs, en tierra firme, onde los colonos tuvieron seis años hasta que toparon un allugamientu meyor na rexón de Irasa onde fundó Cirene, más al interior (631 e.C. ), y empecipió la dinastía de los Batíadas que tuvo ocho rey (y un usurpador). La ciudá foi fundada nel territoriu de la tribu libia de los asbistes (o asbistis) y apoderaba les tierres más fértiles y con agua. La fundación de la ciudá ta esplicada refechamente nel llibru IV de les Hestories d'Heródoto. La información del historiador de Halicarnasu foi atestiguada pol afayu d'un testu epigráfico del sieglu IV e.C., llamáu Cercu de los fundadores, que fai mención al nexu que xunía Tera con Cirene.
Reyes Batíadas
La collaboración colos libios foi intensa y produció un amiestu importante. Heródoto diz que'l nome de Bato yera una pallabra libia que quería dicir "rei". Los libios taben escluyíos del poder políticu. Los Batíadas fundaron les colonies de Tauquira (actual Tocra), Hespérides y dempués la Barca, que juntamente cola mesma Cirene y el so puertu, Apolonia, formó la orixinal Pentápolis Libia.
Bato II convidó a griegos a establecese na rexón y dio-yos tierres que lu arrampuñó a los libios. Esto provocó la revuelta de los libios que pidieron ayuda al rei d'Exiptu, qu'unvió un exércitu, pero los exipcios fueron refugaos na rexón de Irasa y derrotaos dafechu (lo que provocó indirectamente'l derrocamientu del faraón exipciu Apries). Sol faraón Amasis, establecióse una alianza ente Cirene y Exiptu y el rei casóse con Laódice, princesa Batíada.
El fíu de Bato II, Arcesilao II, gobernó como un tiranu y provocó la revuelta de los griegos empobinaos polos sos hermanos, que s'establecieron na Ciudá de Barca, y los libios remontáronse. Pa encalorar la rebelión morrieron siete mil soldaos. El so hermanu Learco matólu y proclamóse rei, pero Bato III consiguió restaurar la llinia lexítima.
Los griegos de Cirene, so instrucciones del oráculu de Delfos, pidieron ayuda a Demonax de Mantinea que llegó a Cirene y estableció una nueva constitución que quitó'l poder a los reis dexándolos como figures representatives, con funciones relixoses, pero calteniendo los sos dominios privaos; el poder político llindáu a los descendientes de los colonos orixinales, foi ampliáu al restu del pueblu griegu que fueron estremaos en tres tribus: los therenios (cola clase baxa libia agregada), los peloponesios y cretenses; los exeos; creóse un senáu, que'l so presidente yera'l rei; la constitución tenía semeyances cola d'Esparta y esistíen unos éforos y una policía de 300 homes armaos (similares a los Hippeis de Esparta). thumb|200px|Santuariu de [[Deméter y Core. Ágora de Cirene.]] A la muerte de Bato, escontra'l 530 e.C., asocedió-y el so fíu Arcesilao III. Esti rei tuvo bones rellaciones cola ciudá de Barca y casóse cola fía del rei Alazir d'esta ciudá, pero xunto cola so madre Feretima (Pheretime), intentó derrocar la nueva constitución y fracasó habiendo de colar al exiliu, pero volvió al mandu de un grupu de mercenarios y emigrantes procedentes de Xonia y entró en Cirene exerciendo una cruel vengación sobre los sos oponentes; p'asegurar el so poder unvió una embaxada a Menfis y declaróse vasallu de Cambises II de Persia, y comprometióse a paga-y un tributu añal y a face-y un regalu; esti regalu foi consideráu insuficiente pol rei persa que tiró despectivamente a los sos soldaos. Arcesilao consideró que rompiera les instrucciones del oráculu de Delfos, que-y encamentaren moderación na victoria, y pa cumplir los deseos divinos retirar a Barca, gobernada pol so suegru Alazir, pero nesta ciudá unos exiliaos de Cirene, ayudaos por un partíu local, mataron a Arcesilao y a Alazir na plaza del mercáu. Feretima, la madre de Arcesilao, en vengación, pidió ayuda a Ariandes, sátrapa persa d'Exiptu (nomáu por Cambises II y que caltuvo'l cargu baxu Darío I). El sátrapa axuntó un fuerte exércitu y una flota y unvió una embaxada a Barca preguntando quién o quién fueren los asesinos, pero la xente de Barca asumió colectivamente la responsabilidá. Ariandes unvió entós l'exércitu y asedió la ciudá mientres nueve meses, y finalmente los perses ocupar por aciu una estrataxema (510 e.C. ). Los ciudadanos sospechosos de simpatizar col asesinatu de los reis fueron empalados y les muralles enllenar de xente empalada y ente ellos los miembros de la dinastía Batíada de Barca, de los que s'abarruntaba yeren culpables. Feretima, qu'acompañara a los perses hasta Barca, volvió a Exiptu col exércitu persa, pero morrió d'una enfermedá infeiciosa.
D'esta crisis salió la restauración de los Batíadas en Cirene, que punxo fin a la constitución de Demónax y a les sos instituciones. Reinaron entós Bato IV el Bellu, con un llargu reináu, y dempués Arcesilao IV, que la so casta de caballos libios yera célebre y que tenía enclinos tiránicos. Arcesilao quixo destruyir a la nobleza local y basar el so sofitu nun exércitu mercenariu. Cuando morrió proclamóse la república y el so fíu, Bato V, fuxó a Hespérides onde foi asesináu y la so cabeza tirada al mar como símbolu de la estinción de la dinastía (escontra'l 450 e.C. ).
República de Cirene
Tres el 460 e.C. convertir en República. Del periodu republicanu sábese pocu; amontóse'l númberu de tribus y diéronse nueves tierres a los colonos; el partíu democráticu foi hexemónicu y tuvo enfrentamientos con rivales políticos, lo que llevó al exerciciu de la tiranía por dalgunos, como Aristón y Nicócrates. En 331 e.C., Cirene fixo un tratáu con Alexandru Magnu, pol que foi una dependencia autónoma de Macedonia, y a la muerte del rei, y dempués d'un curtiu gobiernu de Tibrón, pasó al dominiu de Ptolomeo I Sóter d'Exiptu.
Dinastía Ptolemaica y dominación romana
Los Ptolomeos favorecieron el puertu de Cirene, Apolonia, percima de la mesma Cirene, qu'entró en decadencia. Finalmente la rexón foi una especie de reinu lágida separáu y a la muerte del rei en 95 e.C., foi mandada por testamentu a Roma. Los cinco ciudaes de la rexón, y ente elles Cirene, siguieron funcionando como repúbliques independientes, so protectoráu romanu, pero hubo lluches con otres ciudaes y finalmente los romanos anexonaron el territoriu y convirtiéron-y en provincia (75 e.C. ).
En tiempos del emperador romanu Vespasiano, Cirene foi constituyida en colonia romana col nome de Flavia Cirene. Cuando llegó al poder Teodosio I el Grande, Cirene empezó a formar parte del Imperiu Romanu d'Oriente.
Asentamientu bizantín y musulmán
Mientres el periodu bizantín, l'imperiu estremar en distintes mancomunidaes, y Cirene convertir na segunda ciudá más poblada de la mancomunidá d'Exiptu, por detrás d'Alexandría. Pero yá nel sieglu VII, Cirene empezó a formar parte del imperiu musulmán.
Col tiempu, los musulmanes abandonaron Cirene pa dirixise al oeste y conquistar Hispania. Cirene nun tuvo habitada mientres sieglos yá que quedara fora de les rutes comerciales del Mar Mediterraneu, polo qu'acabó sumiendo del mapa antiguu.
Les ruines de la ciudá son importantes y dexen ver los restos de cais, el acueductu principal, templos, teatros y tumbes, anque queden tamién delles escultures y pintures. La vía que xunía Cirene cola cercana ciudá d'Apolonia de Cirene entá puede siguise.
Restos arqueolóxicos
miniatura|Resto del templu de Apolo. miniatura|Monumentu a la victoria naval de Cirene. D'ente los restos arqueolóxicos de l'antigua Cirene, destaquen:
Xiscónides
Esta familia tuvo dellos personaxes importantes, incluyendo:
Terpsiphone cinnamomea
Terpsiphone cinnamomea (ablondu papamoscas del paraísu) ye una especie d'ave na familia Monarchidae. Alcuéntrase n'Indonesia y les Filipines. El so hábitat natural son los montes tropicales o subtropicales húmedos de tierres baxes. Nun s'atopa amenaciáu.
Camanciu
Camanciu ye un barriu de la parroquia de San Xusto nel conceyu asturianu de Villaviciosa.
Situación
Allúgase a 8 km de Villaviciosa (la capital del conceyu). Ta asistiáu a un altor de 165 m.
Población
Tien una población de 53 habitantes (INE 2016) de los cuales 30 son muyeres y 23 son homes.
Maria de Lourdes Abruzzi Aragão de Oliveira
Maria de Lourdes Abruzzi Aragão de Oliveira ye una botánica, curadora y profesora brasilana.
En 1976, llogró una llicenciatura en Historia natural, pola Universidá Federal de Rio Grande do Sul; pa llograr la maestría en Bioloxía Vexetal, defendiendo la tesis Estudiu taxonómicu del xéneru Desmodium Desv. (Leguminosae-Faboideae) en Rio Grande do Sul, en 1980; y, el doctoráu pola mesma casa d'altos estudios, en 1998, defendiendo la tesis: Analís del patrón de distribución de les comunidaes vexetales de Parque Estadual Delta de Jacuí Jacuí: mapeo y subsidios a la zonificación de la Unidá de Caltenimientu.
Desenvuelve actividaes académiques y investigativas, na Fundación Zoobotánica de Rio Grande do Sul dende 1981. Opera en sistemática de lleguminoses (Faboideae), Florística y Ecoloxía Vexetal, con énfasis en Fitosocioloxía y Ecoloxía del Paisaxe en Güelgues, Foresta Estacional y Campos Salinos. Nel área de Planiamientu Ambiental y Caltenimientu, actuó nel diagnósticu ya indicación de les árees naturales pa la preservación y el desenvolvimientu de planes de manexu, sobremanera del Caltenimientu.
La Carrera (San Xusto)
La Carrera ye una casería de la parroquia de San Xusto nel conceyu asturianu de Villaviciosa.
Situación
Allúgase a 8 km de Villaviciosa (la capital del conceyu).
Acorazáu Tirpitz
El Tirpitz foi'l segundu de los dos acorazaos de la clase Bismarck construyíos pa la Kriegsmarine alemana mientres la Segunda Guerra Mundial. Nomáu n'honor del almirante Alfred von Tirpitz, l'artífiz de la Marina Imperial alemana, el buque foi puestu en grada nos estelleros Kriegsmarinewerft de Wilhelmshaven en payares de 1936 y botáu dos años y mediu dempués, n'abril de 1939. Finalmente, entró en serviciu na flota alemana en febreru de 1941. Al igual que'l so buque ximielgu Bismarck, el Tirpitz taba armáu con una batería principal d'ocho cañones de 380m m en cuatro torretes dobles. Como resultáu d'una serie de cambeos mientres la guerra aportó a unes 2000 tonelaes métriques más pesáu que'l prematuramente mallográu Bismarck.
En completando los sos pruebes de mar a entamos de 1941, el Tirpitz sirvió de volao como pieza central de la Flota del Bálticu, que tenía la misión de torgar un posible intentu de fuga de la Flota Báltica soviética. A empiezos de 1942 el buque saleó a Noruega p'actuar como disuasor ante la invasión aliada. Tando en Noruega, el Tirpitz intentó interceptar dos convóis aliaos con destín a la Xunión Soviética en 1942, pero dambes misiones resultaron un fracasu. A pesar d'ello, el Tirpitz actuó como una flota en potencia y la so sola presencia forzó a la Real Armada Británica a caltener un númberu eleváu de fuercies nel área cola cuenta d'evitar les sos maniobres.
En setiembre de 1943, xunto col acorazáu Scharnhorst, bombardeó les posiciones aliaes na islla de Spitsbergen, primer ocasión en que'l Tirpitz faía usu de les sos bateríes principales. Poco dempués, l'acorazáu foi estropiáu nun ataque de minisubmarinos británicos, y darréu sometíu a una serie de masivos bombardeos aéreos. El 12 de payares de 1944 bombarderos pesaos Lancaster británicos forníos con bombes Tallboy de 5400k g de pesu fundieron el Tirpitz en consiguiéndo-y dos impautos direutos que lo anubrieron y facer escorar rápido. Una quema na cubierta estender al almacén de municiones por una de les torretas de les bateríes principales y causó una enorme esplosión. Les cifres de finaos na traxedia bazcuyen ente 950 y 1204. El pecio foi reflotáu nuna operación conxunta de salvamentu ente Noruega y Alemaña que los sos trabayos allargar dende 1948 hasta 1957.
Construcción y carauterístiques
El Tirpitz foi ordenáu como Ersatz Schleswig-Holstein sol nome de contratu «Schlachtschiff G» pa sustituyir al vieyu acorazáu pre-dreadnought Schleswig-Holstein. El estelleru Kriegsmarinewerft de Wilhelmshaven axudicóse'l contratu y ellí foi puesta en grada la quilla del buque'l 20 d'ochobre de 1936. El cascu foi botáu'l 1 d'abril de 1939 con grandes fastos y bautizáu pola fía del almirante Alfred von Tirpitz, de quien recibió l'acorazáu'l so nome. Adolf von Trotha, antiguu almirante de la Marina Imperial Alemana, faló na botadura del acorazáu, a la que tamién asistió Adolf Hitler. Los trabayos d'acondicionamientu del navío siguieron tres la so botadura y fueron completaos en febreru de 1941. Bombarderos británicos atacaron repetidamente'l puertu en que se taba construyendo'l Tirpitz, y anque nenguna bomba fíxo-y impautu, sí retrasaron los trabayos. Entró en serviciu na flota'l 25 de febreru pa empezar los sos pruebes de mar, que fueron realizaes nel Mar Bálticu. thumb|left|Botadura del Tirpitz en Wilhelmshaven el 1 d'abril de 1939.
El 5 de mayu de 1941 recibió na so cubierta a Adolf Hitler y al almirante Günther Lütjens, quien yá visitaren al Bismarck. Fueron recibíos pol so comandante, Friedrich Karl Topp. Nesa oportunidá Hitler foi informáu de que'l Tirpitz nun participaría na operación Rheinübung al pie del so ximielgu por cuenta de los retrasos nos trabayos finales.
El Tirpitz movió 42 900 tonelaes estándar y 52 600 a plena carga. El so eslora yera de 251 m, la so manga de 36 m y la so caláu máximu de 10,6 m. Foi propulsado por trés turbinas de vapor engranaes Brown, Boveri & Cie qu'apurríen un total de 163 026 CV (121 568 kW) ya impulsar a una velocidá máxima de 30,8 nuedos (57 km/h) nes sos pruebes de velocidá. El so tripulación estándar yeren 103 oficiales y 1962 marineros, anque mientres la guerra'l so númberu foi amontáu hasta los 108 oficiales y 2500 marineros. D'entamu'l Tirpitz foi forníu con radares FUMO 23 montaos nos telémetros delanteru, traseru y de la cofa. Estos fueron dempués reemplazaos por radares FUMO 27, que de la mesma tamién fueron sustituyíos pol modelu FUMO 26, que tenía una serie d'antenes más grandes. En 1944 foi montáu nel so mástil principal un FUMO 30, conocíu como Hohentwiel, y nos sos telémetros FlaK de 105 mm de popa añedióse un FUMO 213 Würzburg.
L'armamentu principal del Tirpitz taba compuestu por ocho cañones L/52 de 380 mm dispuestos en cuatro torretes ximielgues: dos a proa —Anton y Bruno— y dos a popa —César y Dora—. El so armamentu secundariu consistió en doce cañones L/55 de 150 mm, dieciséis L/65 de 105 mm y otros dieciséis L/83 de 37 mm, y primeramente doce cañones antiaéreos de 20 mm, númberu aumentáu a 58 darréu. Dempués de 1942 instalaron al Tirpitz ocho tubo lanzatorpedos sobre la llinia de flotación. La so petrina acorazada principal tenía una grosez de 320 mm y taba flanqueado por un par de cubiertes acorazaes, la cimera y la principal, que teníen una grosez de 50 mm y 100-120 mm, respeutivamente. Les torretas de los cañones principales fueron protexíes por planches de 360 mm nes sos cares y 220 mm nos sos llaterales.
Esplegue en Noruega
thumb|upright|left|El Tirpitz, vistu por popa, n'agües de Noruega. L'almirante Erich Raeder, comandante de la Kriegsmarine, propunxo esplegar el Tirpitz el 13 de payares en Noruega, dende onde l'acorazáu podría atacar los convóies con destín na Xunión Soviética, amás d'actuar como una flota en potencia pa compensar a los efeutivos navales británicos y detener una invasión aliada de Noruega. Adolf Hitler, que prohibiera una salida del buque al océanu Atlánticu tres el fundimientu del Bismarck, tuvo acordies cola propuesta. El Tirpitz foi puestu en dique secu pa una serie de cambeos de cara al so esplegue: potencióse'l so batería antiaérea y los sos cañones de 105 mm na superestructura cerca de la catapulta fueron treslladaos fuera borda p'aumentar el so campu de tiru. Mientres estos cambeos fuéron-y instalaos los dos tubos cuádruples lanzatorpedos de 533 mm. El comandante de la nave, capitán de navío Karl Topp, anunció que'l barcu taba llistu pa operaciones de combate'l 10 de xineru y a otru día el Tirpitz partió en direición a Wilhelmshaven cola cuenta de despintar a los aliaos el so verdaderu destín.
Operaciones contra los convóis aliaos
thumb|upright|La tripulación del Tirpitz en cubierta y los cañones de 380 mm del buque. Conxugar diversos factores pa restar llibertá a la operación del Tirpitz en Noruega. Los más inmediatos fueron la escasez de combustible y la retirada de la so fuercia de destructores de cobertoria, que fueron unviaos a sofitar la Operación Cerberus, la travesía de los acorazaos Scharnhorst y Gneisenau y el cruceru pesáu Prinz Eugen pela canal de la Mancha. Por esti motivu hubo d'atayase l'ataque contra'l convói aliáu PQ 8 a fines de xineru. Un ataque de bombarderos pesaos cuatrimotores británicos entamáu tamién pa finales de xineru foi albortáu pol mal tiempu sobre l'oxetivu, que torgó a les aeronaves alcontralo. A principios de febreru'l Tirpitz tomó parte nos engaños previos a la Operación Cerberus que distraxeron a los británicos, y qu'incluyeron la navegación fora del fiordu y actividaes que paecíen indicar una salida al mar del Norte. Más tarde esi mes al acorazáu Tirpitz xuniéronse-y los cruceros pesaos Admiral Scheer y Prinz Eugen y diversos destructores, anque'l Prinz Eugen fuera torpediáu a la entrada del Fættenfjord y tuvo un tiempu fora de serviciu.
El Tirpitz y el Admiral Scheer, xunto colos destructores Friedrich Ihn, Paul Jacobi, Hermann Schoemann y Z-25 y un par de buques torpederos teníen la intención d'atacar el convói entrante QP 8 y el saliente PQ 12 en marzu de 1942 como parte de la Operación Sportpalast. El Admiral Scheer, con una velocidá de diseñu de 26 nuedos (48 km/h), yera demasiáu lentu pa operar col Tirpitz y foi dexáu en puertu, al igual que'l destructor Paul Jacobi y los dos buques torpederos. El 5 de marzu una aeronave de reconocencia de la Luftwaffe columbró al PQ 12 cerca de la islla Jan Mayen, anque falló en detectar la presencia de la so poderosa escolta, compuesta pol acorazáu Duke of York, el cruceru de batalla Renown y cuatro destructores. Los alemanes tamién desconocíen que l'almirante Tovey apurría soporte alloñáu a los convóis col acorazáu King George V, el portaviones Victorious, el cruceru pesáu Berwick y seis destructores. Les señales de la máquina Enigma alemana fueron interceptaes y decodificadas, polo que los británicos tuvieron conocencia del ataque del Tirpitz y ello dexó-yos esviar los convóis. Tovey intentó escorrer al Tirpitz el 9 de marzu, pero l'almirante Otto Ciliax, comandante del escuadrón alemán, decidiera volver a puertu la nueche anterior. A primeres hores de la mañana del día 9 los británicos llanzaron un ataque aereu y doce aviones torpederos Fairey Albacore atacaron al acorazáu en tres grupos, pero'l Tirpitz safó tolos torpedos que-y fueron llanzaos, los artilleros antiaéreos xermanos baltaron dos de les aeronaves britániques y solu trés homes resultaron mancaos nel ataque. Tres la finalización del mesmu, l'acorazáu partió escontra Vestfjord, dende onde salió escontra Trondheim. El 30 de marzu trenta y tres bombarderos Halifax volvieron atacar al acorazáu, anque nun consiguieron face-y nengún impautu y cinco d'ellos fueron baltaos. La RAF llanzó un par d'intentos fallíos a finales d'abril, unu na nueche del 27 al 28 d'esi mes con 31 aeronaves Halifax y 12 Lancaster, de les cualos cinco fueron ablayaes. La nueche siguiente los británicos entamaron otra incursión d'ataque, materializada por 23 Halifax y 11 Lancaster, pero de nuevu los artilleros alemanes consiguieron baltar dos aviones enemigos. thumb|left|El Tirpitz camufláu en Noruega.
Les aiciones del Tirpitz y los sos destructores d'escolta en marzu consumieron alredor de 8230 tonelaes de fueloil, lo qu'amenorgó significativamente les sos reserves. Los alemanes tardaron tres meses en reponer la cantidá gastada nel intentu por interceptar los dos convóis aliaos. El convói PQ 17, que dexó Islandia el 27 de xunu con destín a la Xunión Soviética, foi'l siguiente convói que'l Tirpitz y los barcos destinaos en Noruega fueron capaces d'atacar, mientres la Operación Rösselsprung. Esti convói diba escoltáu polos acorazaos Duke of York y USS Washington y el portaviones Victorious. El Tirpitz, el cruceru pesáu Admiral Hipper y seis destructores partieron de Trondheim, ente que una segunda fuercia especial compuesta pol Lützow, el Admiral Scheer y seis destructores fixeron lo propio dende Narvik. El Lützow y trés destructores topetaron con roques que nun constaben nes cartes de navegación mientres se dirixíen a la xunta y tuvieron que tornar a puertu. Poco dempués de la salida del Tirpitz de Noruega, el submarín soviéticu K-21 disparó-y dos torpedos, y anque dambos fallaron, los soviéticos afirmaron que-y fixeren dos impautos al acorazáu. Mentanto, la intelixencia sueca informara al Almirantazgo Británicu de les salíes alemanes y este ordenó la dispersión del convói. Conscientes de ser detectaos, les unidaes de superficie xermanes albortaron la operación y retiráronse pa dexar pasu a un ataque de submarinos O-boot y aviones de la Luftwaffe. Los barcos aliaos esvalixaos, quitaos de la proteición del so escolta, fueron blancu fácil pa los alemanes, que fundieron 21 de los 34 solitarios navíos. El Tirpitz volvió al fiordu d'Alta vía Islles Lofoten. thumb|El Tirpitz, escoltáu por dellos destructores, saleando nel fiordu de Bogen n'ochobre de 1942.
Tres la Operación Rösselsprung los alemanes treslladaron el Tirpitz a Bogenfjord, cerca de Narvik. Aquel día, l'acorazáu precisaba una revisión a xeitu, pero como Hitler prohibiera al navío faer el peligrosu viaxe de regresu a Alemaña, la revisión facer en Trondheim. El 23 d'ochobre'l barcu dexó Bogenfjord pa volver a Fættenfjord, frente a Trondheim. Les defenses del fondeadero fortalecer cola instalación de cañones antiaéreos adicionales y la disposición de redes anti-torpedu dobles en redol al acorazáu. Los arreglos llevar a cabu en fases llindaes, de cuenta que'l Tirpitz tuviera parcialmente operativu mientres la mayor parte del procesu. Construyóse un caxón alredor del so popa pa reemplazar les hélices del navío. Mientres el procesu los británicos intentaron atacar al acorazáu con dos torpedos humanos, pero un mar solmenáu incapacitó al barcu que tenía de tresportalos. Pal 28 d'avientu la revisión fuera completada y el Tirpitz empezó les pruebes de mar; el 4 de xineru de 1943 realizó entrenamientos d'artillería nel Fiordu de Trondheim. El 21 de febreru Karl Topp foi xubíu a contralmirante y foi sustituyíu pol capitán Hans Meyer. Cinco díes dempués al acorazáu Scharnhorst ordenóse-y reforzar la flota en Noruega y el vicealmirante Oskar Kummetz recibió'l mandu de los barcos de guerra esplegaos nel país nórdicu.
Pa cuando'l Scharnhorst aportó a Noruega los convóis aliaos escontra la Xunión Soviética cesaren temporalmente. L'almirante Karl Dönitz, sustitutu de Raeder dende la Batalla del Mar de Barents el 31 d'avientu de 1942, decidió que los barcos precisaben una oportunidá pa operar xuntos, polo qu'ordenó un ataque na islla de Spitsbergen, onde s'atopaba una estación meteorolóxica británica y una base de reabastecimiento de combustible. Dellos asentamientos y puestos avanzaos en Spitzbergen taben defendíos por una guarnición de 152 homes de les exiliaes Fuercies Noruegues Llibres. Los dos acorazaos, escoltaos por diez destructores, salieron de puertu'l 6 de setiembre. Nun ardid, el Tirpitz izó una bandera blanca nel aproximamientu a la islla a otru día. Mientres el bombardéu de la mesma, el Tirpitz disparó 52 obuses de les sos bateríes principales y 82 de les secundaries de 150 mm, lo que suponía la primera y única vegada que l'acorazáu disparaba la so batería principal contra un oxetivu enemigu. Los atacantes desembarcaron una fuercia d'asaltu que destruyó les instalaciones en tierra y prindó 74 prisioneros. Escontra les 11:00, los acorazaos destruyeren los sos oxetivos y empecipiaron la torna a los sos puertos noruegos.
Operación Source
Los británicos taben decidíos a acabar col Tirpitz y esaniciar l'amenaza que suponía pa les llinies de comunicación aliaes nel Árticu. Tres los repitíos ataques, bombardeos ineficaces y el fallíu intentu colos torpedos humanos n'ochobre de 1942, los británicos optaron polos nuevos minisubmarinos X Craft. L'ataque entamáu, la operación Source, incluyiría ofensives contra'l Tirpitz, el Scharnhorst y el Lützow. Los X Craft fueron arremolcaos por grandes submarinos a los sos destinos, onde podríen pasar so les redes anti-torpedu pa poner una poderosa mina sol oxetivu. Diez d'estos submarinos fueron asignaos a la operación, prevista ente'l 20 y el 25 de setiembre de 1943, de los cualos solu ocho llegaron a Noruega pal ataque, qu'empezó'l 22 de setiembre. Trés de los minisubmarinos (X5, X6 y X7) sortearon con ésitu les defenses del Tirpitz, y dos d'ellos llograron poner les sos mines. El X5 foi detectáu a unos 200 metros de les redes y fundíu por una combinación de cañoneo y cargues de fondura.
Les mines causaron graves daños al acorazáu, pos la primera esplotó frente a la torreta César y la segunda a unos cincuenta metros de l'amura de babor. Rompiéronse un tanque de fueloil y planchar del blindaxe y formóse una gran abolladura na parte inferior del cascu y nos mamparos de la doble petrina acorazada. L'acorazáu embarcó unes 1430 t d'agua nos tanques de fuel y nos espacios vacíos del doble casco a babor, lo que causó una escora d'unu a dos graos, anque esto foi correxíu por una contra enllena de la banda d'estribor. L'agua de mar estropió tolos turbogeneradores na sala de xeneradores númberu 2 y tolos xeneradores menos unu de salar númberu 1 fueron desactivaos pol frayatu de tuberíes de vapor y dellos cables d'alimentación. La torreta Dora foi arrincada de los sos soportes y nun pudo ser maniobrada, lo que foi particularmente grave porque nun había grúes de carga pesada en Noruega lo suficientemente potentes pa llevantala y asitiala de nuevu. Los dos hidroaviones Aráu Ar 196 del Tirpitz fueron algamaos pola detonación y dafechu estrozaos. Los arreglos fueron llevaes a cabu pol barcu d'arreglu Neumark; los historiadores Robert Garzke y Robert Dulin afirmaron que'l satisfactoriu esfuerciu d'arreglu foi «una de les fazañes más notables de la inxeniería naval mientres la Segunda Guerra Mundial». Los arreglos duraron hasta'l 2 d'abril de 1944 y a otru día l'acorazáu fixo completes pruebes de velocidá nel fiordu d'Alta.
Operación Tungsten
thumb|El Tirpitz so ataque de los portaviones británicos el 3 d'abril de 1944. Los británicos taben avisaos de que'l Neumark y los equipos d'arreglu dir en marzu, lo qu'indicó que'l Tirpitz taba próximu a volver operar, polo que programaron un gran ataque aereu pal 4 d'abril de 1944 —Operación Tungsten— qu'implicaría a los portaviones Victorious y Furious y a los portaviones d'escolta Emperor, Fencer, Pursuer y Searcher. El descifráu de les señales de la máquina Enigma reveló a los británicos que'l Tirpitz tenía programáu partir a les 05:29 del 3 d'abril pa pruebes de mar, polo que'l so ataque adelantrar a esi día. La ofensiva consistió en 40 Bombarderu en picáu bombarderos en picáu y 40 caces d'escolta en dos folaes que consiguieron quince impacto direutos y dos cercanos y nes que se perdió una sola aeronave. Ello consiguióse gracies a la sorpresa llograda pol portaviones británicu, pos nel Tirpitz precisaron de dolce a catorce minutos pa maniobrar toles bateríes antiaéreas. La primer folada atacó a les 05:29, cuando'l remolcadores preparar pa sacar al acorazáu del so amarre; la segunda folada llegó al so oxetivu una hora dempués, a les 06:30, y a pesar del estáu d'alerta de los artilleros alemanes, solo unu de los aviones foi baltáu.
Esti ataque aereu causó daños serios al barcu y dellos muertos. William Garzke y Robert Dulin afirmen que l'ataque mató a 122 homes y mancó a otros 316, ente que Hildebrand, Röhr y Steinmetz sostienen qu'hubo 132 baxes y 270 mancaos, incluyíu'l capitán del Tirpitz, Hans Meyer. Dos de les torretas de 150 mm fueron destruyíes poles bombes, según los dos hidroaviones Aráu Ar 196. Les bombes tamién provocaron delles quemes a bordu y les conmociones de les detonaciones averiaron la turbina d'estribor, ente que l'agua salao emplegada p'apagar les quemes algamó les calderes y contaminó el suministru d'agua. 2000 t d'agua anubrieron l'acorazáu, principalmente polos dos impautos cercanos, que furaron el llateral del cascu con metralla, pero tamién debíu a l'agua emplegada contra'l fueu. Dönitz ordenó que'l barcu fuera iguáu ensin reparar en costos a pesar de que sabía que l'acorazáu yá nun podría ser usáu n'aiciones de superficie debíu al insuficiente sofitu de combate. Los trabayos d'arreglu empezaron a principios de mayu y los equipos importantes y los trabayadores necesarios pa los llabores fueron tresportaos en destructores dende Kiel hasta'l fiordu d'Alta nel ralu de tres díes. Pal 2 de xunu'l Tirpitz yá podía navegar pelos sos propios medios y escontra fines de mes fueron posibles pruebes d'artillería. Mientres esti procesu d'arreglu les bateríes de 150 mm fueron modificaes pa dexar el so usu antiaéreo y suministráronse proyeutiles de 380 mm con espoletes especiales pa crear barreres de fueu antiaéreo.
Operaciones Planet, Brawn, Tiger Claw, Mascot y Goodwood
thumb|left|Dibuxo de reconocencia del Tirpitz ellaboráu pola Armada de los Estaos Xuníos. Los británicos previeron una serie d'ataques con portaviones pa los siguientes trés meses, pero'l mal tiempu forzó la so cancelación. Una repetición de la operación Tungsten, llamada en código Operación Planet, entamar pal 24 d'abril, la Operación Brawn, que tendría de ser materializada por 27 bombarderos y 36 caces de los portaviones Victorious y Furious, tenía de tener llugar el 15 de mayu, y l'Operación Tiger Claw foi escurrida pal 28 de mayu. Al Victorious y el Furious xunióse-yos el portaviones Indefatigable pa la Operación Mascot del 17 de xunetu, que tenía de ser llevada a cabu por 62 bombarderos y 30 caces.
El tiempu finalmente ameyoró a finales d'agostu, cuando se llanzaron la serie d'ataques Goodwood. Les Operaciones Goodwood I y II produciéronse'l 22 d'agostu, cuando los portaviones Furious, Indefatigable y Terrible y los portaviones d'escolta Nabob y Trumpeter fixeron desapegar 38 bombarderos y 43 caces d'escolta en dos incursiones. Los ataques non infligieron daños al Tirpitz y fueron baltaos trés de los aparatos atacantes. La Goodwood III desenvolvióse'l día 24 del mesmu mes compuesta solo por aeronaves de portaviones de la flota con 48 bombarderos y 29 caces que-y fixeron dos impautos al acorazáu alemán con daños menores. Una de les bombes, de 725 kg, enfusó les cubiertes acorazaes cimera ya inferior y agospióse en sala de la centralita númberu 4, pero la mecha había resultancia estropiada y la bomba nun españó. La otra, de 235 kg, esplotó pero solo causó daños superficiales. A cambéu seis aeronaves britániques fueron baltaes. Goodwood IV tuvo llugar cinco díes dempués, el 29, con 34 bombarderos y 25 caces procedentes del Terrible y el Indefatigable que fueron interferíos por una trupa borrina que torgó que fixeren nengún blancu al Tirpitz, que los sos artilleros baltaron un Fairey Firefly y un Corsair. L'acorazáu disparó 54 salves de los sos cañones principales, 161 de los cañones de 150 mm y hasta un 20% de la so munición llixera antiaérea.
Operaciones Paravane y Obviate
thumb|El Tirpitz amarráu nel fiordu de Kaa. El fumu que s'aprecia na semeya ye artificial y pretendía despintar l'acorazáu. La ineficacia de la mayor parte de los ataques llanzaos pel Brazu Aereu de la flota británica a mediaos de 1944 llevó a que la xera de destrucción del Tirpitz encamentar al Grupu Nᵘ 5 de la RAF. Decidióse que bombarderos cuatrimotores Lancaster portaren poderoses bombes capaces d'enfusar la fuerte armadura del acorazáu alemán. Los británicos optaron por usar les bombes Tallboy de más de 5,4 tonelaes de pesu, desenvueltes en 1943 por Barnes Wallis, como l'arma primaria contra'l Tirpitz. El primer ataque, la Operación Paravane, tuvo llugar el 15 de setiembre de 1944, cuando 23 Lancaster —17 llevando una Tallboy y los seis restantes con dolce mines JW— que desapegaron dende la base rusa de Yagodnik fixeron un únicu impautu na proa del Tirpitz con una Tallboy que travesó dafechu l'acorazáu y esplotó no fondero del fiordu. Ente 800 y 1000 t d'agua anubrieron la proa del barcu alemán y provocaron una seria medría na so compensación delantera. El barcu quedó llindáu a navegar a 8-10 nuedos (15-19 km/h) y la conmoción del impautu afectó gravemente al equipu de direición de tiru. Los serios daños d'esti ataque persuadieron al comandu naval alemán pa reparar al acorazáu solo como batería flotante. Envaloróse que los arreglos llevaríen nueve meses, pero'l parcheado de los furacos terminar en poques selmanes pa dexar al Tirpitz movese más al sur, a Tromsø. El 15 d'ochobre l'acorazáu percorrió los 370 km que lo dixebraben de Tromsø pelos sos propios medios, l'últimu viaxe de la so vida operativa.
Operación Catechism
thumb|thumbtime=0:10|left|Reportaxe de los [[Universal Studios del 22 de payares de 1944 sobre'l fundimientu del Tirpitz per parte de la RAF con filmaciones reales del ataque aereu (audiu n'inglés).]]
La Operación Catechism, l'ataque británicu final al Tirpitz, tuvo llugar el 12 de payares de 1944. L'acorazáu alemán volvió disparar les sos bateríes de 380 mm contra los bombarderos, que se-y averaron a les 09:35. Los cañones principales forzaron a estos a esvalixase temporalmente, pero nun pudieron acabar col ataque. Una fuercia de 32 Lancaster de los Escuadrones Nᵘ 9 y Nᵘ 617 refundió 29 bombes Tallboy sobre'l barcu consiguiendo dos impautos direutos y unu cercanu. Otres bombes aterrizaron na barrera de redes anti torpedu y producieron enormes cráteres no fondero marín que removieron al bancu de sable construyíu pa prevenir la escora del acorazáu. Una de les bombes enfusó la cubierta acorazada ente les torretas Anton y Bruno ensin esplotar, pero la segunda fixo blancu escontra'l centru del buque, ente la catapulta de los hidroaviones y la chimenea, y provocó daños fatales, pos voló'l llateral del barcu y abrió un enorme furacu no fondero del so cascu; una seición entera de la petrina blindada xunto al impautu de la bomba foi dafechu destruyida. Un tercer proyeutil pudo cutir a babor de la torreta César. L'impautu nel centru del acorazáu provocó un enllena y el rápidu enclín a babor d'ente 15 y 20 graos. En diez minutos esta escora aumentó hasta los 30-40 graos, polo que'l capitán ordenó l'abandonu de la nave. El progresivu enllena aumentó l'enclín hasta los 60° escontra les 09:50, cuando paeció estabilizase temporalmente, pero ocho minutos dempués una enorme esplosión respigó la torreta César. El techu de la torreta y parte de la so estructura rotativa fueron refundiaos a 25 m d'altor y cayeron sobre un grupu d'homes que nadaben escontra la vera. El Tirpitz rápido rodó sobre sí mesmu y fundió el so superestructura no fondero del mar.
thumb|El Tirpitz entornáu en recibiendo dos impautos de bombes [[Bomba Tallboy|Tallboy.]]
Termináu l'ataque, les operaciones de rescate intentaron lliberar a los marineros atrapaos nel interior del cascu del Tirpitz. Los trabayadores consiguieron rescatar 82 homes en cortando planchar inferiores del cascu. Les cifres de muertos varien: John Sweetman establez qu'unos 1000 homes d'una tripulación de 1900 morrieron, ente que Niklas Zetterling y Michael Tamelander envaloren tamién unos 1000 finaos. Tantu Siegfried Breyer como Erich Gröner creen que los muertos xuben a 1204, pero Gordon Williamson rebaxa la cifra a 971. William y Robert Dulin afiten les baxes del ataque y fundimientu «sobre 950». Aproximao doscientos sobrevivientes del fundimientu fueron tresferíos al cruceru pesáu Lützow en xineru de 1945. El pecio del Tirpitz permaneció nel llugar hasta dempués del final de la guerra, cuando una compañía xermanu-noruega empezó unes operaciones de salvamentu que s'enllargaron dende 1948 hasta 1957. Dellos fragmentos del acorazáu son vendíos inda por una compañía noruega.
L'actuación de la Luftwaffe na defensa del Tirpitz foi bien criticáu tres la so perda. El mayor Heinrich Ehrler, comandante del III./Jagdgeschwader 5 —3º Grupu del 5º Nala de Caza—, foi culpáu del fracasu de la Luftwaffe na intercepción de los bombarderos británicos, anque munchos veteranos de la so unidá consideren que foi un chivu espiatoriu de la ineptitú de los sos superiores. Foi consiguientemente sometíu a un conseyu de guerra n'Oslu y amenaciáu cola pena de muerte, anque acabó siendo condergáu a trés años de prisión, puestu en llibertá un mes dempués, degradáu y reasignado a un escuadrón de caces Me 262 n'Alemaña. El 4 d'abril de 1945 foi baltáu sobre Berlín.
Liancourt
Tien una población de y una superficie de  km².
Acorazáu Tirpitz
Operación Catechism
Ludovic Kennedy escribió na so hestoria del acorazáu Tirpitz que «tuvo una vida d'inválidu y morrió como un tullíu».
Menciones nel Wehrmachtbericht
Al Tirpitz faise referencia en trés causes nel Wehrmachtbericht, el boletín diariu realizáu pol Altu Mandu de la Wehrmacht alrodiu de la situación militar en tolos frentes. Ser citáu nesti boletín yera tou un honor. Por cuenta de la naturaleza de los despachos del Wehrmachtbericht, la so información nun ye del tou exacta. Por casu, en rellación col ataque del día 4 d'abril, afírmase que'l Tirpitz baltó cuatro aeronaves britániques, xunto a dos más per parte d'una patrullera. En realidá, solu dos aviones enemigos fueron baltaos.
Elodes pendens
Elodes pendens ye una especie de coleópteru de la familia Scirtidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase nos territorios qu'antes se llamaben Yugoslavia.