cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
San Miguel de Bernuy
Allugamientu
La llocalidá de San Miguel de Bernuy asítiase na zona central de la península ibérica, nel estremu norte de la provincia de Segovia, tien una superficie de 18,32 km², y les sos coordenaes son 41.39944°N, -3.95306°W.
Clima
El clima de San Miguel de Bernuy ye mediterraneu continentalizado, de resultes de la elevada altitú y el so alloñamientu de la mariña, los sos principales carauterístiques son:
Na Clasificación climática de Köppen corresponder con un clima Csb (oceánicu mediterraneu), una transición ente'l Csa (mediterraneu) y el Cfb (oceánicu) productu de l'altitú. A diferencia del mediterraneu presenta un branu más nidiu, pero al contrariu que nel oceánicu hai una estación seca nos meses más templaos.
La inversión térmica ye frecuente en San Miguel de Bernuy, especialmente en iviernu, en situaciones anticiclóniques fuertes que torguen l'ascensu del aire y concentren el pocu mugor nel valle del Ríu Duratón, dando llugar a borrines persistentes y xelaes. Esti fenómenu remata cuando al calecer l'aire que ta en contautu col suelu restablezse la circulación normal na troposfera; suel ser cuestión d'hores, pero en condiciones meteorolóxiques desfavorables la inversión puede persistir mientres díes.
Monumentos y llugares d'interés
thumb|[[Ilesia de San Miguel Arcánxel (San Miguel de Bernuy)|Ilesia de San Miguel.]]
Ermita de La nuesa Señora del Ríu
La moderna ermita de La nuesa Sra. del Ríu, patrona del pueblu, allugada nel cascu urbanu, presenta elementos románicos ente los que destaquen trés canecillos de la fachada esti, reaprovechados posiblemente de les ruines de les ermites de baxo, San Martín o de riba, San Pedro, conocíes como les Ermitonas. Ruines de les ermites [[arte románicu|romániques de San Miguel de Bernuy xunto al ríu Duratón, agües embaxo de la población.|thumb|right]]
Ruta
San Miguel de Bernuy ta asitiáu na ruta más curtia ente los llugares santos de Caravaca de la Cruz y Santu Toribio de Llébana.
Cindy Klassen
Cindy Klassen ye una patinadora de velocidá en pista llarga canadiana. Klassen ganó medaya seis vegaes (una d'oru, dos de plata y trés de bronce) nos Xuegos Olímpicos d'Iviernu. Ella ta venceyada con Clara Hughes como les más gallardoniaes de forma olímpica de tolos tiempos de Canadá, con seis medayes caúna. Tanto Klassen como Hughes son de Winnipeg.
Klassen ye la única atleta olímpica canadiense en ganar 5 medayes nun solu eventu de Xuegos Olímpicos y la primer muyer patinadora de velocidá en ganar cinco medayes en xuegos individuales nos Xuegos Olímpicos d'Iviernu de 2006 en Turín. Ella ye l'actual titular del récor mundial de más de dos alloñes, los 1.500 m, y los 3.000 m. Tamién ostenta'l récor canadiense nos 5.000 metros. Klassen ye la líder de la Adelskalender, que ye'l ranking mundial de tolos tiempos pal patinaxe de velocidá. En 2003, Klassen convertir na primer canadiense en 27 años en ganar el títulu absolutu nel Campeonatu Mundial de Patinaxe de Velocidá.
Klassen tien dellos importantes premios y reconocencies de ganar el troféu Lou Marsh en 2006, que s'otorga a la meyor atleta canadiense del añu. Por cuenta de los sos grandes llogros nos Xuegos Olímpicos d'Iviernu de 2006 y los sos munchos llogros mientres la so carrera, Klassen foi nomada a la Orde de Manitoba (OM). Klassen foi gallardoniada col Premiu Oscar Mathisen en 2006 pol so escelente rendimientu en patinaxe de velocidá del añu. En 2007 concedióse-y el premiu a la Deportista Femenina del Añu nos Premios de Deportes de Canadá. Klassen ganó en 2005 y 2006, el Premiu Bobbie Rosenfeld como atleta femenina del añu como se presenta na prensa canadiense. Tamién foi señalada como la muyer de patinaxe rápidu del añu en 2003, 2005, 2006 y 2007. La Casa de la Moneda canadiense representó a Klassen na moneda d'un cuartu canadiense en 2010 como parte de les sos ediciones d'alcordances olímpiques y como una reconocencia a los sos seis medayes olímpiques.
Carrera
Klassen ye descendiente d'inmigrantes menonites alemanes en Manitoba y ye graduada de la Maple Leaf School na zona de Kildonan del Norte de Winnipeg y del Mennonite Brethren Collegiate Institute nel área de Elmwood de la mesma ciudá. Empezó la so carrera deportiva como xugadora de ḥoquei sobre xelu nel Gateway Community Club en Winnipeg, na so mocedá xugó pal Canadian National Youth Team. Cuando nun foi escoyida pa los Xuegos Olímpicos d'Iviernu de 1998, camudar a patinaxe de velocidá y llueu demostró ser un talentu natural.
Klassen perdióse tola temporada 2003-2004 por cuenta de una mancadura grave: cayer mientres l'entrenamientu, topetando con otru patinador y cutiendo el so skate, y como resultancia, una corte de 12 tendones nel so brazu derechu.
Verneix
Verneix ye una comuña francesa del departamentu d'Allier, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
René Magritte
René François Ghislain Magritte foi un pintor surrealista belga. Conocíu poles sos atélites y provocatibles imáxenes, pretendía col so trabayu camudar la perceición precondicionada de la realidá y forzar al observador a faese hipersensitivo a la so redolada.
Magritte dotó al Surrealismu d'una carga conceptual basada nel xuegu d'imáxenes ambigues y el so significáu denotado al traviés de pallabres, poniendo en cuestión la rellación ente un oxetu pintao y uno real.
Biografía
Poco se conoz alrodiu de los primeros años de Magritte. Nació en Lessines, provincia de Hainaut, en 1898, el mayor de los fíos de Léopold Magritte, xastre y comerciante de teles, y Regina (nacida Bertinchamps). Empezó les sos lleiciones de dibuxu en 1910. El 12 de marzu de 1912, la so madre suicidóse afogándose nel ríu Sambre. Ésti nun foi'l so primer intentu, pos llevaba años intentando quitar la vida, obligando al so home Léopold a zarrala nel so cuartu. Un día ella escapó y tuvo perdida per díes. Más tarde foi afayada, muerta, ríu abajo. D'alcuerdu a la lleenda, Magritte, quien entós tenía 13 años, taba presente cuando'l cuerpu foi recuperáu de l'agua, pero recién investigaciones han desacreditado tal hestoria. La imaxe de la so madre llexando, col so vistíu cubriendo la so cara, puede influyir una serie de pintures de 1927 a 1928, incluyendo una de les sos obres más conocíes, Les Amants, pero'l mesmu Magritte refugaba dicha interpretación del cuadru.
Realizó los sos primeros cursos de pintura en Châtelet. En 1915 empieza a faer les sos primeres obres na llinia del Impresionismu. Ente 1916 y 1918, estudia na Academia de Belles Artes de Bruxeles. Espón per primer vegada nel Centru d'Arte de Bruxeles en 1920, xunto a Pierre-Louis Flouquet, con quien comparte un estudiu. Tres el serviciu militar trabaya temporalmente como diseñador nuna fábrica de papel. En 1923 participa con Lissitzky, László Moholy-Nagy, Lyonel Feininger y Paul Joostens nuna esposición nel Círculu Real Artísticu.
La so obra del periodu 1920-1924, pol so tratamientu de les temes de la vida moderna, el so color brillosu y les sos investigaciones sobre les rellaciones de la forma tridimensional cola superficie plana del cuadru, amuesen influencies del Cubismu, del Orfismo, del Futurismu y del Purismu.
En 1922 ve una reproducción de El cantar d'amor, cuadru de Giorgio de Chirico, que lu impresiona fondamente, y a partir de 1926 independizar de les influencies anteriores y basa el so estilu nel d'esti pintor. En 1922 casóse con Georgette Berger, una amiga de la so mocedá, que lu sirvió de modelu pa dalguna de les sos obres.
N'obres como La túnica de l'aventura (1926), espresa'l so sentíu del misteriu del mundu per mediu de la irracional yuxtaposición d'oxetos nuna atmósfera silenciosa.
En L'asesín amenaciáu (1926), l'espaciu perspectivo deriva de De Chirico y de los decoraos de los primeros melodrames cinematográficos. Nesti mesmu añu xunir a otros músicos, escritores y artistes belgues, nun grupu informal comparable al de los surrealistes de París.
En 1927 establecer nes cercaníes de París y participa, mientres los trés años siguientes, nes actividaes del grupu surrealista (sobremanera, rellacionar con Éluard, Breton, Arp, Miró y Dalí). Apurre al surrealismu parisín un resurdimientu del ilusionismu. A diferencia de Dalí, Magritte nun usa la pintura pa espresar les sos obsesiones privaes o les sos fantasíes, sinón que s'espresa con agudez, ironía y un espíritu d'alderique.
En 1928 participa na esposición surrealista na galería Goemans de París.
En 1930 torna a Bruxeles fuxendo del ambiente polémico parisín, y ellí pasa sele'l restu de los sos díes.
Realismu máxicu
A partir de 1926, l'estilu de Magritte (tamién llamáu "realismu máxicu") camuda pocu; ente 1928 y 1930 investiga les ambigues rellaciones ente pallabres, imáxenes y los oxetos qu'éstes denotan. En La perfidia de les imáxenes (1928-1929) retrata meticulosamente una pipa, y debaxo, con igual precisión, pon la lleenda Ceci n'est pas xune pipe (Esto nun ye una pipa), cuestionando la realidá pictórica.
L'espeyu falsu (1928) esplora la mesma idea: el güeyu, como un falsu espeyu, reflexando les nubes blanques y el cielu azul pintaos de forma realista; nesti cuadru introduz la tema del paisaxe ilusionista, interpretáu en clave pictórica, alloñáu de toa intención naturalista. Magritte esplora en tola so obra'l problema del espaciu real frente a la ilusión espacial, que ye'l trasunto de la pintura mesma. Dende'l puntu de vista psicoanalíticu, l'espeyu representa'l tracamundiu d'identidá del falsu yo. Esti tracamundiu dar nel espectador nel momentu de contemplar la obra, al nun saber si "ta viendo un reflexu del cielu o si mira'l cielu al traviés del güeyu" o "si'l güeyu del cuadru míranos a nós o al cielu".
Fai munches variaciones sobre esta tema, quiciabes la más clara de toes sía Los paseos de Euclides (1955), onde amuesa un caballete con un cuadru frente a una ventana, al traviés de la cual vese un paisaxe; la escena pintada correspuende esautamente al fragmentu de paisaxe sobre'l que s'asitia'l cuadru, llevando'l problema de la pintura, como confrontación naturaleza-ilusión, a la cuarta dimensión.
En 1933 fai una esposición individual nel Palaciu de Belles Artes de Bruxeles y en 1936 el so primera individual n'Estaos Xuníos na galería Julien Levy de Nueva York.
Nesi mesmu añu la so obra ta presente na esposición Arte fantástico, Dadá y Surrealismu nel Muséu d'Arte Moderno de Nueva York.
Nos años cuarenta la obra de Magritte adopta una paleta y una pincelada más propia de los pintores impresionistes, abandonando la precisión y apariencia realista de les sos pintures más conocíes; darréu, en 1947-1948 desenvuelve un estilu cercanu al Fovismo, con pincelaes grueses y empastadas y coloríu vibrante. Sicasí, la respuesta de la crítica foi, polo xeneral, contraria escontra estes obres, y Magritte retomó'l so estilu anterior. Son carauterísticos de los años cincuenta los cuadros nos que tanto figures interiores como paisaxes y oxetos apaecen convertíos en roca. thumb|Muséu Magritte.
"Les formes básiques y les temes, sicasí, siguen la fantasía del llugar común mientres los años sesenta. Una escena urbana nocherniega a la que se -y superpone un cielu azul con nubes d'atapecer llexando; carreres de jockeys en coches y per habitaciones; o una elegante amazona pasiando por un monte mientres ye segmentada polos árboles. Pero'l mundu de Magritte contién siempres al misteriosu home invisible con bombín y abrigu negru solu o en grupos, como en Golconda (1953), onde un ensame d'ellos baxa sobre la ciudá" (Arnason).
A lo llargo de los años cuarenta espón asiduamente na galería Dietrich de Bruxeles.
Nos dos decenios socesivos recibe numberosos encargos pa la execución de pintures murales en Bélxica.
Dende 1953 espón frecuentemente na galería Alexander Iolas de Nueva York, París y Xinebra. Entámense retrospectives sobre la so obra en 1954 nel Palaciu de Belles Artes de Bruxeles, y en 1960 nel Muséu d'Arte Contemporáneo de Dallas y nel Muséu de Belles Artes de Houston.
Viaxa per primer vegada a Estaos Xuníos en 1965, por cuenta de una retrospectiva que-y dedica'l Muséu d'Arte Moderno de Nueva York. Mientres l'añu siguiente viaxa a Israel.
La so pintura tuvo fuerte influencia en numberosos y notables artistes, como ye'l casu del pintor y dibuxante hispanu-arxentín Enrique Sobisch.
Morrió en Bruxeles el 15 d'agostu de 1967, pocos díes dempués de la inauguración d'una importante amuesa de la so obra nel Muséu Boymans Van Beuningen de Rotterdam.
Carauterístiques del so arte y personalidá
Anque caltenía cierta rellación con Breton y los surrealistes, n'ocasiones hubo distanciamientos ente ellos. Magritte siempres foi bien independiente, calteniendo les sos idees y principios artísticos percima de modes o intereses grupales.
Nos sos cuadros ye bien habitual ver xuegos de duplicaciones, ausencies y representaciones dientro de representaciones; amás, Magritte manipoliaba imáxenes cotidianes como un xuegu col qu'esplorar les llendes de la perceición. Más que les disquisiciones teóriques y l'automatismu de los surrealistes del grupu de París, a Magritte interésen-y la ironía, la subversión de los valores ópticos de la pintura tradicional y los xuegos de pallabres. Los sos cuadros, polo xeneral, escarecen de la complexidá, el dramatismu o l'apariencia convulsa d'otres obres surrealistes, y presenten de cutiu guiños o referencies a la pintura tradicional. Son-y comunes a los otros surrealistes, sicasí, l'apariencia onírica de los sos cuadros, el gustu pola "imaxe doble" o la imaxe estazada, y l'ironía iconoclasta.
Una de les obsesiones o motivu recurrente na so pintura ye l'alcuentru de contrarios, de realidaes contrastantes que se xunen, resultando paradóxiques y estrañes. Asina, paisaxes nocherniegos allumaos per cielos claros con nubes (serie L'imperiu de les lluces), botes que tienen l'apariencia de pies descalzos, pesaes roques o boles de metal llexando ingrávidas nel aire...
Kazuya Ikeda
Kazuya Ikeda (池田 一也; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Bocognano
Bocognano ye una comuña francesa del departamentu de Córcega del Sur, na rexón de Córcega. Llenda con.
I Love Lucy
I Love Lucy ye una serie televisiva d'Estaos Xuníos que s'emitió mientres la década de los 50, dende 1951 a 1957. Tresmitir pola CBS y foi la serie más vista nos Estaos Xuníos mientres cuatro temporaes. Foi retresmitida en numberosos países y ganó importantes menciones, ente elles cinco premios Emmy. La comedia llevó la fama a la so actriz principal Lucille Désirée Ball Morton, conocida como Lucille Ball, quien cautivó al públicu demostrando les sos habilidaes como intérprete risible.
L'espectáculu foi'l primer programa de televisión en ser grabáu nel estudiu en película de 35 mm frente a una audiencia, ganó cinco premios Emmy y recibió numberoses nominaciones. En 2002, ocupó'l segundu llugar na llista de TV Guide de los más grandes programes de televisión, detrás de Seinfeld y per delantre de The Honeymooners. En 2007 foi catalogáu como unu de los "100 Best TV Shows of All-TIME".
Bocognano
Tien una población de y una superficie de  km².
I Love Lucy
Argumentu
La comedia trataba sobre la vida cotidiana d'un matrimoniu integráu polos personaxes de Lucy Ricardo (Lucille Ball) y Ricky Ricardo interpretáu pol actor Desi Arnaz, cabo destacar que dambos actores taben casaos na vida real.
Dientro de la comedia, tanto Lucy como Ricky yeren de distintos oríxenes, yá que Ricky yera cubanu mientres que Lucy ye d'Estaos Xuníos. Esto inspira al desenvolvimientu de dellos episodios que traten de manera risible les diferencies ente dambes cultures.
Lucy ye inocente pero ambiciosa, nun principiu encególase con poner al so home dientro del negociu del espectáculu, y ta de cutio xenerando atélites idees pero tamién metiéndose en problemes.
Ricky ye'l líder d'una banda musical, conoció a Lucy nuna cita a palpu y ye el padre del so fíu Little Ricky (Pequeñu Ricky) interpretáu pol actor Keith Thibodeaux.
Otros personaxes importantes que participen dientro de la serie son Ethel Mertz, interpretada pola actriz Vivian Vance (26 de xunetu de 1909 – 17 d'agostu de 1979), quien ye vecina y amiga de Lucy. Son les meyores amigues y sofítense nos momentos más difíciles. Dambes siempres tienen nueves idees y planes, anque usualmente Ethel ye la voz de la razón, en contraposición a Lucy y la so personalidá imaxinativa y soñadora.
Ethel nel so pasáu tuvo una carrera de cantante y actriz, pero a diferencia de Lucy nun tien más ambiciones que la so actividá como ama de casa. Lucy, sicasí, suaña con ser una bona artista pero lamentablemente nun tener bones habilidaes. Nun puede tocar más que simples melodíes nel saxofón y munches de les sos interpretaciones provoquen desastres, anque n'ocasiones puede defendese nel cantar o'l baille.
El maríu de Ethel ye Fred Mertz, interpretáu por William Frawley (26 de febreru de 1887 – 3 de marzu de 1966), ye un veteranu de la Primer Guerra Mundial quien xeneralmente fala de les sos esperiencies vivíes mientres la guerra. Ye un pocu rustión cola so esposa yá que-y da bien pocu dineru, pero ambos xeneralmente bromien criticándose mutuamente.
N'años anteriores Fred trabayó na industria del espectáculu, pero depués decidió retirase y camudase xunto a la so esposa a un departamentu en Nueva York. En 1942 Lucy y Ricky camudar al mesmu complexu d'apartamentos, onde conocen al matrimoniu Mertz, entablando una llinda amistá.
Parres
Xeografía
El tarrén de Parres ye mui montañosu y abruptu, con pequeños valles orientaos en toles direiciones. Dientro de la rede de montes del conceyu, hai que comentar qu'ésta ye lo que se pue dicir mui complicada, pola variedá de cordales y picos grandes y pequeños qu'ocupen el conceyu. Pel norte apaecen una serie de cumales y xerres que faen d'éstes una parte mui carauterística d'Asturies, como son la xerra del Sueve col picu Pienzu a la cabeza (1.159 m), la xerra de Llavayos, la de Calabréz y el picu Moru nel estremu Noreste. Na parte central cabe destacar la suavidá de la zona, ya qu'anque haiga una pequeña ondulación ye la parte menos abrupta del conceyu. Nel sur hai que destarcar la mota Cea y Cetín (1.134 m).
Fauna y flora
La vexetación del conceyu tamién ye variada destacando matos na alta montaña, asina como pinos, fayes, ocalitos, carbayos y ablanos fresnos. La fauna principal ta representada sobre too na trucha, el reu, l'esguín y el salmón na so rede hidrográfica. Ente la fauna terrestre alcontramos raposos,  melandros,  fuines,  xabalinos,  corcios y  venaos, asina como asturcones, caballu ésti autóctonu que ca vegada ta en mayor regresión. Les aves más vistes son les pegues, miruelles,  cuervos y  ferres,  águiles, utres,  curuxos y una montonera de  raitanes o papinos, variu pintos.
Le Vernet (Allier)
Le Vernet ye una comuña francesa del departamentu d'Allier, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Taichi Kagami
Taichi Kagami (加々美 太一, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Cindy Lima
Cindy Lima ye una ex-xugadora profesional española de baloncestu. Foi una xugadora habitual del combináu nacional, col que llegó a apostar 120 partíos internacionales.
En 2013, el 30 de xunu proclámase campeona d'Europa cola Seleición en ganando a Francia, precisamente nel so país, la final del Eurobasket de 2013 por un ajustadísimo 70-69.
Xaponés modernu tempranu
El xaponés modernu tempranu (近世日本語) ye una etapa del idioma xaponés posterior al xaponés mediu y previa al xaponés modernu. Ye un periodu de transición nel cual el llinguaxe perdió munches de les sos carauterístiques medievales y volvióse más cercanu a la forma moderna.
El periodu esistió por aproximao 250 años estendiéndose del sieglu XVII hasta la metá del sieglu XIX. Políticamente correspuende de manera xeneral col periodu Edo.
Antecedentes
Al entamu del sieglu XVII, el centru de gobiernu mover d'Edo a Kamigata sol control del shogunato Tokugawa. Hasta principios del periodu Edo, el dialeutu de Kamigata, l'antecesor del dialeutu de Kansai, foi'l dialeutu con mayor influencia. Sicasí, dende finales del periodu Edo, el dialeutu de Edo, l'antecesor del dialeutu de Tokiu, volvióse'l dialeutu con más influencia nel periodu sakoku, nel que'l país caltuvo les fronteres zarraes a los estranxeros. Comparáu colos sieglos anteriores, el dominiu Tokugawa traxo consigo muncha estabilidá. Esa estabilidá llevó a que la importancia de la clase guerrera cayera gradualmente y fuera reemplazada pola clase comerciante. Hubo una gran crecedera económica y nueves formes de desenvolver les artes apaecieron como'l Ukiyo-e, Kabuki y el Bunraku. Esto inclúi los nuevos xéneros lliterarios desenvueltos como'l Ukiyozōshi, el Sharebon (distritos del prestar), el Kokkeibon (plebeyos) y el Ninjōbon. Ente los grandes autores tán Ihara Saikaku, Chikamatsu Monzaemon, Matsuo Bashō, Shikitei Sanba, y Santō Kyōdean.
Vocales
Había cinco vocales: /i, y, a, o, o/. Mientres el xaponés mediu, la /y/ y /o/ iniciales realizar coles semivocales y  precedíes d'una vocal, respeutivamente
<sup class="noprint Inline-Template" style="white-space:nowrap;">[<span title="The material near this tag is possibly inaccurate or nonfactual. (October 2012)">dubious – discuss ]. Dambes realizábense como vocales simples yá nel sieglu XVIII.
Les vocales zarraes /i, o volvíense mudes ente consonantes oclusives o a la fin de la pallabra. Esto ta rexistráu en testos estranxeros:
Vocales llargues
El xaponés mediu tenía dos tipos de o llargues: y. Nesti periodu, dambes fundiéronse en pa la primer metá del sieglu XVII. Mientres la transición, delles vegaes la tenía un enclín a encurtiase nel dialeutu de Kamigata: Amás, caúna de les otres vocales podíen allargar gracies a delles contraiciones nel dialeutu de Edo. La mayoría siguen usándose nel xaponés modernu de Tokiu y el restu de la rexón de Kanto, pero nun son parte del xaponés estándar. La /oː/ llarga desenvolver mientres el xaponés mediu y permanez ensin cambeos.
Consonantes
El xaponés mediu tenía les siguientes consonantes: /t, s, z, h/ tienen ciertos alófonos caúna que s'atopen antes de les vocales zarraes [i, ɯ]: Grandes cambeos asocedieron: El xaponés mediu tenía una sílaba final -t. Ta reemplazóse gradualmente cola sílaba abierta /la to/.
Llabialización
Les llabiales /kwa, gwa/fundir coles sos pareyes non llabiales en [ka, ga].
Palatalización
La despalatalización podía apreciase nel dialeutu de Edo.Depalatalization may also be seen in the Edo dialect:
Prenasalización
El xaponés mediu tenía una serie de consonantes plosivas sonores prenasalizadas y fricatives:. Nesta etapa perdió la prenasalización dando como resultáu:.
Verbos
El xaponés modernu ceo tenía cinco conjugación verbales. Los cambeos nos sistemes de morfoloxía verbal qu'empezaren nel xaponés mediu siguieron evolucionando. El númberu total de clases verbales amenorgar de nueve a cinco. Específicamente los r-irregulares y los n-irregulares regularizáronse como de cuartu grad, y los de segundu grau inferior y superior fundir col de primer grau cimeru respeutivu. Esto dexó al cuartu grau, primer grau cimeru, primer grau inferior, k-irregular y s-irregular.
Axetivos
Había dos tipos d'axetivos: los axetivos regulares y los sustantivos axetivales.
Históricamente los axetivos taben subclasificados en dos tipos: aquellos que la so forma alverbial terminaba en -ku y aquellos nos que terminaba en -siku. Esa distinción perder nesti periodu. Históricamente los sustantivos axetivales taben subclasificados en dos categoríes: -nar y -tar. Nesti periodu, -tar sumió quedando namái -na-
Chlorothraupis carmioli
'Chlorothraupis carmioli ye una especie d'ave asitiáu tradicionalmente na familia Thraupidae, anque dellos datos recién suxuren que ye meyor na familia Cardinalidae''.
Tiso
Tiso ye un xéneru d'arañes araneomorfes de la familia Linyphiidae.
Chlorothraupis carmioli
Especies
De cutiu estrémase en dos especies:
Tiso
Distribución
Alcuéntrase na zona holártica y sur d'Asia.
Llista d'especies
Según "The World Spider Catalog 12.0":
Chlorothraupis carmioli
Hábitat
El so hábitat natural son los montes húmedos subtropicales o tropicales de tierres baxes y montes antiguos bien degradaos.
Calcatoggio
Calcatoggio ye una comuña francesa del departamentu de Córcega del Sur, na rexón de Córcega. Llenda con.
Turbera
Les turberas aníciense cuando'l material orgánico depositáu entepasa al descompuestu nuna llaguna o banzáu. D'esta manera la llaguna o banzáu puede terminar per rellenase de material orgánico y partes considerables de la turbera pierden contautu cola agua de les aguaes y l'agua soterraño polo que pasen a abastecese principalmente d'agua d'agua, lo qu'equival a un réxime ombrotrófico pal ecosistema. Cuando esto asocede especies como los mofos del xéneru Sphagnum que sobreviven n'agües de pocos nutrientes vense favorecíes. L'acumuladura d'alteria depende de los siguientes factores, productividá, acidez, especies qu'habiten el llugar y escayencia aeróbico anaeróbico.
Nes turberas suélense topar dos estratos: el acrotelmo, una zona óxica superficial; y el catotelmo, una anóxica debaxo del acrotelmo. El nivel de la tabla d'agua fluctúa dientro del acrotelmo polo qu'equí asocede la mayor parte de la escayencia aeróbico. El catotelmo, sicasí esta, permanentemente sol nivel freáticu y equí asocede solo una escayencia parcial del material orgánico per parte de bacteries anaeróbicas. La escayencia nel acrotelmo produz principalmente dióxidu de carbonu (CO2) mientres nel catotelmo produzse CO2 y metanu (CH4) anque parte del metanu aparra un CO2 cuando pasa pol acrotelmo.
Funciones ambientales de les turberas
Les turberas son ecosistemes que cumplen pervalibles funciones ambientales les cualos, frecuentemente, nun son abondo sopelexaes.
Regulación del cambéu climáticu
Produzse al traviés de la regulación del ciclu de carbonu. Nes turberas del mundu atópense grandes depósitos de carbonu. El carbonu almacenáu nes turberas del mundu representa'l 30% del total disponible nel sosuelu continental, dobla la biomasa forestal mundial y avérase al total de la biomasa terrestre. Ye equivalente tamién al 75% del carbonu atmosférico. La mayoría de les turberas del mundu atroparon alteria a lo llargo del Holocenu, anque les hai más antigües. Esti procesu ye constante nes turberas actives, que pueden atropar hasta 1 mm d'alteria per añu, lo qu'implica la captación de carbonu atmosférico, procesu opuestu al d'emisiones de gases d'efeutu ivernaderu.
Regulación hidrolóxica
Les turberas tienen gran capacidá p'atropar agua nel interior del so cuerpu, en llagunes interiores y nel microrrelieve. Tienen la capacidá de retener agua cuando hai escesos de precipitación y tresferila amodo a los sistemes de drenaxe, apangando les crecíes y apurriendo agua en dómines de déficit hídricu.
Regulación de la calidá de l'agua y de los procesos erosivos
Les turberas, como otres güelgues, tienen la capacidá de retener metales pesaos y otros elementos tóxicos, polo qu'ameyoren la calidá de l'agua. Controlen la erosión en virtú de presentar una cobertoria vexetal resistente a procesos erosivos y amenorguen asina la concentración de sedimentos en suspensión nes víes fluviales.
Hábitat ecolóxicu y biodiversidá
Esisten munches especies vexetales que namái se desenvuelven nesti tipu d'ambientes, en cuantes que la avifauna ye variada y frecuente nelles, yá que brinden condiciones especiales pa la reproducción.
Amenaces
Magar les turberas afixéronse a cambeos de clima asocedíu mientres más de 10.000 años, son n'estremu sensibles a los efeutos de l'actividá humana. El drenaxe por aciu la construcción de cabianes ye una modalidá eficaz pa la degradación d'estes güelgues y acelerar la descomposición de la materia orgánico. La depresión del nivel freáticu dexa en condiciones de permanente oxixenación estratos nos que naturalmente nun había presencia de bacteries aeróbicas. Nuna etapa posterior el procesu acelerase pola invasión de plantes arbustives qu'atopen mayores posibilidaes de desenvolvimientu pa los sos raigaños. Estos raigaños favorecen l'ingresu d'osíxenu y d'agua de percolación escontra los niveles inferiores. Progresivamente la güelga dexa de selo y tresfórmase n'otru tipu d'ecosistema Estos drenaxes utilizase pa camudar l'usu de la tierra, yá sía p'agricultura, ganadería o forestación, en tal casu afectándose grandes estensiones. L'usu extractivo de la turba, pa ellaborar sustratos pa xardinería y almácigos ye igualmente destructivu y de calter non sustentable. Otru usu de les turberas ye pa fabricar briquetas que son utilizaes como combustible. Esto arreya la estracción de grandes volúmenes d'alteria y la degradación d'importantes estensiones.
Verneuil-en-Bourbonnais
Verneuil-en-Bourbonnais ye una comuña francesa del departamentu d'Allier, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
José Manuel García-Margallo
José Manuel García-Margallo y Marfil ye un políticu español, miembru del Partíu Popular. Foi ministru d'Asuntos Esteriores y de Cooperación del Gobiernu d'España dende'l 22 d'avientu de 2011 hasta'l 4 de payares de 2016, magar dende'l 20 d'avientu de 2015 foi en calidá de ministru en funciones.
Enantes foi miembru del Parllamentu Européu dende 1994, onde desempeñaba'l cargu de vicepresidente de la Comisión d'Asuntos Económicos y Monetarios dende 1999. Amás, foi condecoráu cola Gran Cruz del Méritu Civil (1982) y l'Orde del Méritu Constitucional (1983).
Formación y carrera profesional
Cursó estudios de bachilleratu colos Xesuites, nel colexu San Ignacio de Loyola Ikastetxea de Donostia. Siguió cola so formación na Universidá de Deusto onde estudió Derechu y Economía, revalidando'l primeru de dichos títulos ante'l correspondiente Tribunal del Estáu cola calificación de sobresaliente (1965). En 1968 ganó les oposiciones a inspeutor téunicu fiscal del Estáu, pasando a desempeñar dichu cargu en Castelló y Gipuzkoa. Nel añu 1973 llogró'l International Tax Program de la Harvard Law School, llogrando'l grau de Master of Law pola mesma universidá, con especialización en Derechu Societario y Regulación del Mercáu de valores.
En 1974 foi nomáu xefe del Serviciu d'Estudios y Programación de la Secretaría Xeneral Téunica del Ministeriu de Facienda y en 1982 ponente del Tribunal Económicu Alministrativu Central. Como profesor universitariu impartió clases na Facultá de Derechu de Donostia. Coles mesmes foi profesor del máster en Comunidaes Europees de la Universidá Politéunica de Madrid y de fiscalidá comuñal nel Institutu d'Empresa de Madrid. En 2004, llogró'l doctoráu en Derechu pola Universidá Miguel Hernández d'Elx cola tesis doctoral titulada Una apuesta por el modelu europeo de bienestar.
Carrera política
izquierda|miniaturadeimagen|366x366px|Candidatura de UCD al Congresu por Valencia. García-Margallo en segundu llugar. Empezó la so andadura política bien llueu, yá que ingresó nes Xuventudes Monárquiques Españoles (JUME) en 1960. Años más tarde, no que se llamó la Transición Española, foi miembru fundador de la Fundación d'Estudios Independientes (FEDISA), del Partíu Popular de José María de Areilza y Pío Cabanillas (1976) y, darréu, de la Unión de Centru Democráticu (UCD) (1977).
Escoyíu diputáu nes Cortes Constituyentes de 1977 foi nomáu direutor xeneral de Desenvolvimientu Comuñal del Ministeriu de Cultura, cargu que desempeñó ente los años 1977 y 1979. Reelixíu como diputáu nes eleiciones d'esi añu foi nomáu presidente de la Comisión de Pidimientos, pa pasar a ser en 1981, secretariu xeneral del Grupu Parllamentariu Centrista y secretariu de Formación de UCD. En 1986 foi escoyíu diputáu por Valencia por Coalición Popular; siendo nomáu secretariu de les Rellaciones Internacionales de la Democracia Cristiana (antes PDP). En 1989 y 1993, repite como diputáu por Valencia, esta vegada pol Partíu Popular, pasando a ser voceru d'Economía y Facienda.
Escoyíu diputáu al Parllamentu Européu na llexislatura 1994-1999, pasó a desempeñar nel mesmu, los cargos de vicepresidente de la Subcomisión d'Asuntos Económicos y Monetarios, vicepresidente de la Delegación p'América Central y Méxicu y presidente del Intergrupo de Servicios Financieros. Nuevamente reelixíu diputáu nes eleiciones de 1999, ostentó los cargos de vicepresidente de la Comisión d'Asuntos Económicos y Monetarios y de la Delegación p'América Central y Méxicu. Tres les eleiciones de 2004, foi vicepresidente de la Comisión d'Asuntos Económicos y Monetarios del Parllamentu Européu y presidente de la Delegación pa les Rellaciones colos países de la Comunidá Andina.
El 22 d'avientu de 2011 foi nomáu ministru d'Asuntos Esteriores y de Cooperación del Gobiernu d'España.
Ministru d'Asuntos Esteriores y Cooperación
Como otros munchos gobiernos occidentales, el 29 de mayu de 2012 el Gobiernu español decide espulsar d'España al embaxador de Siria en respuesta a la matanza de Hula na que fueron asesinaes 108 persones, d'elles 49 neños y 34 muyeres, la mayoría executaes poles milicies favorables al presidente siriu Bachar al Asad. García-Margallo que s'atopaba en Londres afirmó que l'oxetivu de la midida ye «alzar un berru de protesta contra les salvaxaes que se tán produciendo en Siria». Xunto col embaxador, Husam Edim Ala, fueron espulsaos otros cuatro miembros de la embaxada, ente ellos un coronel de la policía política, al que s'acusa d'espiar a la oposición siria n'España.
Familia
Ye sobrín-nietu de Juan García-Margallo y Cuadráu, capitán del Reximientu de Caballería Acorazáu Alcántara 10, que finó en 1921 al pie de otros 550 militares cuando protexíen el repliegue de les tropes españoles dende les sos posiciones n'Annual hasta Monte Arruit, mientres la Guerra del Rif. Tamién ye bisnietu de Juan García y Margallo, xeneral y gobernador de Melilla, que finó na llamada Guerra de Margallo.
San Pedro de Gaíllos
El conceyu de San Pedro de Gaíllos, magar ser un conceyu pequeñu, tien servicios de conceyos muncho más grandes, como pueden ser: supermercáu, caxa d'aforros, colexu, centru médicu, residencia de vieyos, restoranes, chigres, chigres de copes, farmacia, panadería, carnicería, amás tolos díes na plaza del pueblu dalgún pescaderu vien col camión apináu de pexe fresco.
Brahea dulcis
Brahea dulcis ye una especie de palmera perteneciente a la familia Arecaceae. Ye atopa dende Méxicu a Perú.
Caprimulgidae
Los caprimúlgidos (Caprimulgidae) son una familia d'aves caprimulxiformes conocíes vulgarmente como chotacabras, gallinaciegas, engañapastores, añaperos, cuyeos (en Costa Rica) o zumayas.
El nome de la famila deriva del so xéneru tipu, Caprimulgus, que vien de la combinación de les pallabres llatines capra «cabra» y mulgere «catar», en referencia a una antigua creencia sobre que los chotacabras mamaben de les cabres; una etimoloxía similar a la del so nome común n'español, chotacabras: «chotar» ye un términu arcaicu que procede del llatín suctare y significa «mamar».
Atopar per tol mundu. Son aves nocherniegues de medianu tamañu coles ales llargu y apuntiáu, pates curties y picu bien curtiu anque bien anchu, que suelen añerar nel suelu. Son activos pela tarde y al anochecer, y de primeres de la mañana o pela nueche. Aliméntense predominantemente de camparines nocherniegues y otros inseutos voladores grandes. El so nidiu plumaxe ta coloriáu para camuflase ente la foyarasca del suelu. Esto ayúdalos a permanecer ocultos mientres el día.
Taxonomía
Tradicionalmente esta aves estremar en dos subfamilies: Caprimulginae (chotacabras o atajacaminos típicos) y Chordeilinae (añaperos o atajacaminos del Nuevu Mundu).
Filoxenia
La familia contién 98 especies distribuyíes en 20 xéneros:
Brahea dulcis
Descripción
Ye una palmera qu'algama un tamañu d'hasta 6 y 7 m d'altor. Tien les fueyes verdes, más pálides nel viesu, tienen l'apariencia d'abanicu y son ríxides. Les flores son café-amarellentáu y tán dispuestes en llargues inflorescencies. Los frutos son de color mariellu.
Orixinaria del oeste y centru de Méxicu hasta Guatemala y Perú. Alcuéntrase en clima semiseco a una altitú de 1100 metros, acomuñada al monte tropical caducifoliu.
San Pedro de Gaíllos
Tamién nel añu 2009 abrió les sos puertes el Muséu del Paloteo, nel cual hai esposiciones permanentes y otres temporales, amás l'edificiu alluga aules pa la escuela de música tradicional (dulzaina y tamboril) como un salón d'actos onde se representen obres teatrales, conciertos y hasta la cabalgata de los reis magos.
Brahea dulcis
Propiedaes
Utilizar nel Estáu de Guerrero pa llimpiar los güeyos de los nacíos nel posparto; con esti propósitu corten dos cachos del corazón de la planta, ensugar al sol y fiérvense en poca agua; depués aplíquense unes gotitas d'esta agua nos güeyos del neñu.
Taxonomía
Brahea dulcis describióse por (Kunth) Mart. y espublizóse en Historia Naturalis Palmarum 3(7): 244, t. 137, 162. 1838. Brahea: nome xenéricu dau n'honor del astronomo danés, Tycho Brahe (1546–1601).
dulcis: epítetu llatín que significa "dulce".
San Pedro de Gaíllos
Símbolos
L'escudu heráldicu y la bandera que representen al conceyu fueron aprobaos oficialmente'l. L'escudu se blasona de la siguiente manera:
La descripción testual de la bandera ye la siguiente:
Demografía
La práutica totalidá de la población mora nel nucleu principal, San Pedro de Gaíllos, pero dientro del términu municipal esisten otros nucleos pequeños, la mayoría yá deshabitados:
Cindy Lords
Cindy Lords ye una actriz porno húngara.
Esta nueva actriz de cine p'adultos, tenía de ser bien consciente de que'l so futuru taría nel porno, yá que les sos primeres apaiciones delantre de cámares realizar a los 18 años d'edá. Cindy tien güeyos verdes y cuerpu natural.
Vernusse
Vernusse ye una comuña francesa del departamentu d'Allier, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Campo (Córcega del Sur)
Campo ye una comuña francesa del departamentu de Córcega del Sur, na rexón de Córcega. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Keiji Takachi
Keiji Takachi (髙地 系治, ) ye un futbolista xaponés.
Le Veurdre
Le Veurdre ye una comuña francesa del departamentu d'Allier, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Brenthis ino
Descripción
miniaturadeimagen Brenthis ino ye una caparina de tamañu mediu, con un valumbu de 34 a 42 milímetros. Les femes son más grandes y xeneralmente más escures que los machos. Les antenes son claviformes. El color básicu de la parte cimera de les ales ye de color naranxa con dellos llurdios de color marrón escuru. Los cantos son de color marrón tamién, con una raya discontinua de pequeños llurdios. La parte inferior de les ales ye cremosu-naranxa con un cantu dentáu y llurdios marrones escures nes ales anteriores, ente que les ales posteriores amuesen llurdios de color beige-marrón nel filu y dellos llurdios marrones escuru y violeta anilladas como avisiegu. Les ales d'esta especie escarez de llurdios plateadas. La caparina vuela ente xunu y agostu, dependiendo del allugamientu. Pasa l'iviernu en forma de oruga.
Les canesbes aliméntense de los praos de Filipendula ulmaria, Filipendula vulgaris), Rubus saxatilis, Rubus idaeus, especies de Aruncus y Spiraea y Sanguisorba minor).
Distribución
Ta presente n'España, Francia, Italia, n'Europa Central y del Norte, en Siberia, nel Asia templada, nel norte de China y en Xapón.
Cannelle (Córcega del Sur)
Tien una población de y una superficie de  km².
Johorea
Johorea decorata ye una especie d'araña araneomorfa de la familia Linyphiidae. Ye l'únicu miembru del xéneru monotípicu Johorea.
Distribución
Ye endémica de Johor, el puntu mas al sur na Península Malaya.
Rincón de Ademuz
El Rincón de Ademuz (en valencianu, Racó d'Ademús o El Racó) constitúi un «esclave» de la Comunidá Valenciana, xebráu d'esta pel municipiu conquense de Santa Cruz de Moya al sur, y al norte pel municipiu turolense d'Arcos de las Salinas.
Constitúi una fastera montesina, regada pel ríu Turia (conocíu na fastera como ríu Blancu), con actividá agrícola, de ganadería llanar y esplotaciones forestales.
Historia
Les tierres del Rincón d'Ademuz fueron conquistaes por Pedru II d'Aragón en 1210, que tomó los castiellos musulmanos d'Ademuz y Castielfabib. Poro ye una de les fasteres más antigües na so conquista, de les qu'anguaño constitúin la Comunidá Valenciana. El so fíu Xaime I el Conquistador fizo de dambes villes patrimoniu rial, nel ámbitu del Reinu de Valencia. Les dos villes hestóriques de la fastera, Ademuz y Castielfabib, concentren el patrimoniu históricu-artísticu más interesante de la comarca del Rincón. thumb|225px|Ermita de la Nuesa Señora de la Güerta. Sieglu XIV. Ademuz
Llingua
El Rincón d'Ademuz ye una fastera monollingüe en castellán, con fuertes influencies de la fala aragonesa.
Charadriiformes
Les caradriformes (Charadriiformes) son un gran clado d'aves neognatas estremáu en dellos grupos (seis subordes) que presenten 351 especies conocíes, distribuyíes per tol mundu nuna amplia variedá de hábitats. Toes tán rellacionaes (d'una o otra forma) cola agua, tantu duce como salada. Esta clasificación sigue la que s'establez na obra Handbook of the Birds of the World, qu'esclúi de les Caradriformes la familia Otididae. El términu llatín charadrius referir a un páxaru mariellu citáu na Biblia Vulgata, y de la mesma paez provenir del griegu χαραδριός, ave acuática de vezos nocherniegos que según Aristóteles, podía curar la ictericia cola visión.
Son aves que van dende un tamañu pequeñu al medianu a grande. Quiciabes les sos representantes más conocíes sían les gaviluetes de la familia Laridae.
L'alimentación ye variada, como correspuende a un grupu con tanta diversidá. Dende les mentaes gaviluetes, que son práuticamente omnívores, anque s'alimenten principalmente de pexe, hasta los que s'alimenten de pequeños invertebraos, crustáceos y moluscos, como los limícolas (que la so familia más numberosa ye la Scolopacidae).
Sistemática
thumb|[[Larus crassirostris, suborde Lari.]] thumb|[[Actophilornis africanus, suborde Limicoli.]]
Vicq (Allier)
Tien una población de y una superficie de  km².
Aeropuertu de Nantes Atlantique
L'Aeropuertu de Nantes Atlantique (Aéroport Nantes Atlantique, enantes conocíu como Aéroport Château Bougon) ye un aeropuertu internacional qu'atiende a la ciudá de Nantes, Francia. Ta alcontráu a 8 km al suroeste de la ciudá, en Bouguenais.
L'aeropuertu ta xestionáu pola Cámara de comerciu ya industria de Nantes. Ye anguaño'l mayor aeropuertu nel oeste de Francia, con una capacidá máxima de tres millones de pasaxeros al añu.
Instalaciones de la terminal
L'aeropuertu de Nantes tien una única terminal, con forma de "L", y estremada en cuatro sales. Les sales 1 a 3 conformen el llau llargu de la "L" y son construcciones cola mesma disposición de dos plantes, con reclamación d'equipaxe y mostradores de facturación na planta baxa, y les sales d'embarque nel nivel cimeru. La sala 4 tratar d'una construcción más tardida d'una única planta n'ángulu rectu col edificiu previu, pero xuníu a él por un antepar.
La terminal de pasaxeros inclúi los elementos normales acomuñaos a un gran aeropuertu, incluyendo un bancu, una oficina de cambéu de divises y dalgunos caxeros automáticos. Hai delles cafeteríes y chigres, qu'ufierten comida, aperitivos y refrescos. Na planta baxa de la terminal ta'l puntu d'información, que respuende a les entrugues de los visitantes, ufierta información turística y servicios d'equipaxe.
L'aeropuertu tamién cunta con una terminal de carga independiente, asitiada al sur de la terminal de pasaxeros, y tien 6000 m² d'espaciu d'almacenaxe. Tamién cerca de la terminal de pasaxeros tán les plantes d'Airbus en Nantes, especializaes na construcción de les ales de los aviones d'Airbus, y nel usu de materiales compuestos pa la creación de componentes estructurales.
Tresporte terrestre
L'aeropuertu de Nantes Atlantique ta asitiáu xusto pela rodiada de la Nantes periférica, la ronda esterior periférica de la ciudá, a la que ta xunida por aciu un accesu de carretera. Toles carreteres y autovíes importantes a y dende la ciudá de Nantes crucien la periférica. Esisten aparcamientos de coches, tantu a cielu abiertu como cubiertos, na zona de la terminal, y con una tarifa independiente pa cada aparcamientu. Les compañíes d'arriendu de coches tán asitiaes nun edificiu xustu enfrente de la terminal de pasaxeros y xunto al aparcamientu de los coches d'arriendu.
Una danzadera rápida, la Navette Tan Air, enllaza la terminal cola estación de tren de Nantes y el centru de la ciudá. Les salíes tán previstes 30 minutos dempués de la llegada de cada vuelu. El serviciu forma parte de la rede de tresporte públicu de Nantes, anque tien unes tarifes de billete cimeros a les del restu de la rede. Como alternativa, l'autobús Tan local 37 apurre conexones de manera habitual dende la parada de bus axacente a la llinia 3 del sistema de tranvíes en Neustrie, y tantu el bus comi la tranvía acepten el billete ordinariu, y, un únicu ticket ye valíu pa tol día.
Tamién hai Taxis disponibles nuna parada de taxi fuera de la terminal. Una área d'espera independiente pela rodiada de la instalación d'arriendu de coches utilizar pa llimpiar los taxis.
Meyores futures
Nantes Atlantique ye'l mayor aeropuertu del oeste de Francia. Sicasí namái puede atender a tres millones de pasaxeros al añu y nun puede ampliase pola so proximidá a la ciudá. Por ello entámase anguaño'l so reemplazu pol nuevu Aeropuertu del Gran Oeste, asitiáu 30 km al noroeste de Nantes na comuña de Notre-Dame-des-Landes. El proyeutu, valoráu en 580 millones d'euros foi aprobáu en febreru de 2008, con entamu d'obres en 2012 y fecha d'apertura en 2015.
Cholornis paradoxa
Cholornis paradoxa ye una especie d'ave paseriforme de la familia Sylviidae endémica de China.
Descripción
El picoloro tridáctilu mide ente 20 y 21 cm de llargu. Carauterízase por tener el deu esterior atrofiáu formando un muñón. El so plumaxe ye de color pardu uniforme, col pileu d'un tonu más escuru. Presenta un anchu aniellu periocular blancu. El so picu curtio y ganchudo, similar al de los loros, ye de color mariellu anaranxáu.
Distribución
Alcuéntrase namái nel interior de China, nes viesques de los montes al oeste del pandu tibetanu.
Grace Zabriskie
Grace Zabriskie ye una actriz d'Estaos Xuníos.