cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Adolfo Rodríguez Saá
Adolfo Rodríguez Saá ye un abogáu y políticu arxentín que foi proclamáu Presidente interín d'Arxentina pola Asamblea Llexislativa, el 23 d'avientu de 2001, exerciéndolo mientres ocho díes, hasta'l so arrenunciu asocedíu'l 30 d'avientu d'esi mesmu añu.
Con anterioridá fuera escoyíu cinco veces consecutives como gobernador de San Luis, cargu qu'exerció ente 1983 y 2001. Con posterioridá foi diputáu nacional (2003 - 2005) y senador nacional (2005-2011), siendo reelixíu nesti últimu cargu pa los periodos 2011-2017 y 2017-2023. A fines del añu 2006, el Senáu de la Nación Arxentina designar como parllamentariu del Mercosur, pa ocupar una de les trés banques que-y correspuende a la República Arxentina.
Biografía
Adolfo Rodríguez Saá nació na ciudá de San Luis, capital de la provincia del mesmu nome, el 25 de xunetu de 1947, nel senu d'una de les families más representatives de la provincia de San Luis, descendiente del revolucionariu federal Juan Saá (protagonista de la batalla de Pavón de 1861) y de Carlos Juan Rodríguez (históricu collaborador de Saá que sería gobernador de San Luis y, en repitíes ocasiones, senador de la Nación, teniendo una destacada actuación política pa la so provincia).
Rodríguez Saá cursó estudios na Escuela Normal Cimeru “Coronel Juan Pascual Pringles”, dependiente de la Universidá Nacional de Cuyo, egresando col títulu de maestru cimeru y bachiller.
Ye abogáu egresado nel añu 1971 de la Facultá de Derechu y Ciencies Sociales de la Universidá de Buenos Aires.
Saint-Léger-des-Prés
Saint-Léger-des-Prés ye una comuña francesa del departamentu d'Ille y Vilaine, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Enerxía hidráulico
thumb|Rotor de palas nun pequeñu cursu d'agua.
Denómase enerxía hidráulica o enerxía hídrica a aquella que se llogra del aprovechamientu de les enerxíes cinética y potencial de la corriente de l'agua, saltos d'agua o marees. Ye un tipu d'enerxía verde cuando'l so impautu ambiental ye mínimu y usa la fuercia hídrico ensin represarla, en casu contrariu ye considerada namái una forma d'enerxía anovable.
Pue tresformase a bien distintes escales, esisten dende va sieglos pequeñes esplotaciones nes que la corriente d'un ríu mueve un rotor de pales y xenera un movimientu aplicáu, por exemplu, en molinos rurales. Sicasí, l'usu más significativu constitúyenlu les centrales hidroeléctriques de represes, magar qu'estes postreres nun son consideraes formes d'enerxía verde pol altu impautu ambiental que producen.
Estracción de la enerxía hidráulica
Estes carauterístiques faen que seya significativa en rexones onde esiste una combinación fayadiza d'agües, desniveles xeolóxicos y orografía favorable pa la construcción de represes. La enerxía hidráulica llógrase a partir de la enerxía potencial y cinética contenida nes mases d'agua que tresporten los ríos, provenientes de l'agua y del destemple. L'agua na so cayida ente dos niveles del calce faise pasar per una turbina hidráulica que tresmite la enerxía a un alternador que conviértilo n'enerxía llétrica.
Ventayes
Trátase d'una enerxía anovable y llimpio d'altu rendimientu enerxéticu. Ye una enerxía perenal. Ye ecolóxica. Tien un baxu costo de caltenimientu.
Ventayes económiques
La gran ventaya de la enerxía hidráulica o hidroeléctrica ye la eliminación parcial de los costos de combustible. El costu d'operar una planta hidráulica ye cuasi inmune a la volatilidá de los combustibles fósiles como la gasolina, el carbón o'l gas natural. Amás, nun hai necesidá d'importar combustibles d'otros países.
Como les plantes hidráuliques nun quemar combustibles, nun producen direutamente dióxidu de carbonu. Bien pocu dióxidu de carbonu ye producíu mientres el periodu de construcción de les plantes, pero ye pocu, especialmente en comparanza a les emisiones d'una planta equivalente que quema combustibles. thumb|275px|[[Banzáu de les Trés Foces (nel cursu del ríu Yangtsé en China), la planta hidroeléctrica más grande del mundu. Va Xenerar una potencia de 22.5 GW, pero afectaría a más de 1.900.000 persones y anubiertu 630 km².]]
Inconvenientes
Pueden ser dellos:
Midíes de mitigación
A lo llargo de la segunda metá del sieglu XX viose crecer en forma importante la conciencia ambiental, de la xente, de los gobiernos y de les instituciones internacionales de creitu, que son n'última instancia quien financien los grandes proyeutos hidroeléctricos.
Anguaño les midíes de mitigación ambiental formen parte integrante de tolos proyeutos financiaos por instituciones de creitu multillaterales, y los costos de les midíes de mitigación son incluyíos nel costo del proyeutu.
Adolfo Rodríguez Saá
Gobernador de San Luis
Participó na actividá política puntana dende bien nueva, desempeñándose como Apoderáu Llegal del Partíu Xusticialista dende 1971. En mayu de 1973, asumió como Diputáu Provincial mientres el gobiernu d'Elías Adre, con quien andaba a la tema internamente pol lideralgu del PX provincial. Convertir en Presidente del Bloque del FREJULI. Sicasí, foi cesáu nes sos funciones tres el golpe d'Estáu de marzu de 1976.
Tres la torna de la democracia, consagróse como Gobernador de San Luis col 40,48 % de los votos contra un 37,27 % de la O.C.R., magar que'l candidatu presidencial radical Raúl Alfonsín trunfara nes eleiciones del distritu por 7.300 votos de diferencia.
Nos comicios de 1987, volvió ganar el peronismu siendo reelecto Adolfo Rodríguez Saa col 52,12 % y l'O.C.R. baxó al 32,86 %; el Frente Renovador foi la tercer fuercia col 7,23 % y l'Alianza UCeDé llogró'l 6,80 %. En 1991, ganó'l P.J. col 50,57 %, el segundu llugar foi de la O.C.R. col 38,11 % y el terceru del Frente Políticu y Social, col 5,94 %. Lo mesmo asocedió en 1995, cuando'l P.J. llogró'l trunfu col 71,47 %, la O.C.R. de segundes, el 16,82 % y, el FREPASO, el 10,75 %.
En 1999, el P.J. llogra un folgosu trunfu sobre l'Alianza, axuntando'l 54,9 %, contra'l 44,5 %.
En 1995 convertir en vicepresidente del Conseyu Nacional Xusticialista. Coles mesmes, impulsó'l denomináu Frente Federal Solidariu (FFS) de gobernadores xusticialistes pa reafitar los intereses de los once provincies chiques ante los trés grandes, estes son, Buenos Aires, Córdoba y Santa Fe (a les que depués se sumaron Santa Cruz y La Pampa).
Foi presidente del Conseyu Federal d'Inversiones dende'l 19 de setiembre de 2001 hasta'l 22 d'avientu de 2001.
Presidente de la Nación
thumb|200px|Rodríguez Saá cola banda presidencial nel Salón Blanco de la [[Casa Rosada.]] Escontra la metá del so quintu mandatu como gobernador provincial, mientres la Crisis d'avientu de 2001 n'Arxentina, l'Asamblea llexislativa convocada pol Senador Ramón Puerta (n'exerciciu del Poder Executivu) escoyer Presidente de la Nación pa un periodu de 90 díes, en convocando a eleiciones presidenciales por aciu el revesosu sistema de llei de lemas. La primer maxistratura del país había quedáu vacante tres los arrenuncios del vicepresidente Carlos Chacho Álvarez y del presidente Fernando de la Rúa.
La presidencia de Rodríguez Saa duró namái siete díes. Mientres esi periodu proclamó la suspensión de pagos de la delda esterna colos acreedores privaos, lo cual nunca llegó a concretar. Darréu, anunció la entrada en circulación d'una nueva moneda non convertible, llamada «arxentín» —que nunca vio la lluz—, cola cual financiaría planes de vivienda y daría más de 100 000 subsidios, según un aumentu a xubilaos y estatales.
Pola so negociación llogró reunificar a la CGT, lo cual valió-y el respaldu de los xefes sindicales, pero non el de la UIA (Unión Industrial Arxentina) nin el d'un importante sector del Partíu Xusticialista, disconformes cola decisión del mandatariu de devaluar la moneda de manera gradual, y non inmediata ―como proponíen los industriales y el Grupu Clarín―. Nomó al senador Jorge Capitanich como ministru d'Infraestructura y Vivienda ya interín d'Economía, de Desarrollu Social y Mediu Ambiente, de Salú, de Trabayu, Emplegu y Formación de Recursos Humanos y de Seguridá Social; y como presidente del Bancu de la Nación Arxentina a David Expósito, un economista y periodista que tomó notoriedá nesos díes al ser quitáu del so cargu poles sos declaraciones sobre la nueva moneda, l'arxentín».
miniatura|Espacho presidencial, na Casa Rosada.
Na selmana de Navidá de 2001 fíxose fuerte'l rumor de que Rodríguez Saá pretendía permanecer nel gobiernu hasta completar el mandatu de Fernando de la Rúa (avientu de 2003), lo cual quitó-y definitivamente'l respaldu de dellos gobernadores peronistes que teníen aspiraciones presidenciales (ente ellos José Manuel de la Sota de Córdoba, Carlos Ruckauf de Buenos Aires y Néstor Kirchner de Santa Cruz). A les crítiques sumáronse los senadores Duhalde y Capitanich, del Partíu Xusticialista.
A empiezos del añu 2002 con un país sopelexáu, Adolfo Rodríguez Saá, col argumentu de «dexar d'arreglar el déficit de la Nación», trabayó la idea de convertir a San Luis nun territoriu institucionalmente independiente de l'Arxentina. Voceros cercanos al exmandatario sostuvieron que San Luis nun tien por qué «pagar la fiesta del Estáu nacional ineficiente» y que ye la única provincia que «puede exhibir déficit cero, superávit fiscal, un plan de crecedera económica, ensin deldes y cola calificación máxima que da'l Bancu Mundial (AAA)».
Adolfo Rodríguez Saá lideraba les encuestes pa les eleiciones presidenciales del añu 2003, pero tres la so pública disputa col grupu Clarín quien clamaba por llicuar la so delda,  los titulares en contra del puntano fueron cuasi diarios hasta la fecha de los comicios, onde Adolfo Rodríguez Saá llogró'l 14,3 % de los votos, resultando ganador Carlos Saúl Menem, con Néstor Carlos Kirchner en segundu llugar. El senador, que foi presidente, aseguró que'l multimedios de Héctor Magnetto fixo un fuerte lobby por que se llevara a cabu la denominada «pesificación asimétrica» ―que dempués fixo Duhalde― para llicuar les deldes que'l multimedios tenía. cuntó que'l multimedios primir por que nacionalizara la delda de sectores privaos. Cuestionando'l rol del Grupu Clarín naquel momentu como punta de llanza de los sectores empresarios que primieron por que les sos deldes en dólares fueren pesificadas y la diferencia enxaretada al Estáu arxentín. Almitiendo que «Dende'l Grupu Clarín fueron el creadores del golpismu democráticu», ante les cámares de la canal C5N.
Jorge Rendo, xefe de Rellaciones Esternes del multimedios, quería convencer al presidente de non devaluar el pesu una y bones el diariu Clarín tenía por contratu una delda de 940 millones de dólares que tenía de pagar naquella moneda: si devaluábase, la so delda multiplicar pola cantidá en que quedara afitáu'l tipu de cambéu. Una selmana dempués de ser designáu pola asamblea llexislativa, Rodríguez Saá arrenunció.
Diputáu y senador nacional per San Luis
En 2003, ye escoyíu Diputáu Nacional pola Provincia de San Luis, representando al frente Movimientu Popular. En 2005 foi escoyíu Senador pola so provincia, llogrando'l primer llugar col 62,88% de los votos.
Como Senador Nacional impulsó distintes iniciatives pa terminar colos llamaos superpoderes y l'avezada delegación llexislativa en manes del Poder Executivu. Coles mesmes, presentó diversos proyeutos pa la implementación de polítiques públiques pal desarrollu humano y granible, como planes d'inclusión social, dixital y de fomentu a la ganadería bovina. De la mesma, destácase la convocatoria pa la formulación d'una nueva llei de coparticipación federal, na cual fíxose incapìe a la correuta distribución a les provincies de los ATN, la coparticipación del impuestu a los creitos y débedes bancaries (conocíu como «impuestu al cheque») y la plena reconocencia de l'autonomía consagrada na Constitución Nacional a la Ciudá de Buenos Aires.
Parllamentariu del Mercosur
A fines del añu 2006, el Senáu de la Nación designa al Dr. Rodríguez Saá como miembru del Parllamentu del Mercosur, pa ocupar una de les banques que-y correspuenden a la República Arxentina en dichu organismu.
Nel añu 2009 representó al Parllamentu del Mercosur nel Cume de Cambéu Climáticu (COP 15), que se llevó a cabu en Copenḥague, Dinamarca.
El so más importante contribución foi'l so proyeutu de creación de la Corte de Xusticia del Mercosur. L'aceptación pol Parllamentu de la necesidá del establecimientu de la Corte viose reflexada nel Alcuerdu Políticu pal Afitamientu del Parllamentu del Mercosur, aprobáu n'Asunción el 29 d'abril de 2009, ratificáu polos Ministros de Rellaciones Esteriores de los cuatro Estaos qu'integren el bloque, n'ochobre de 2010.
Candidatures
Nes eleiciones presidenciales 2003 y 2015 presentóse como candidatu a Presidente de la Nación. En 2003 foi candidatu del Frente Movimientu Popular Unión y Llibertá acompañáu na formúla pol ex Intendente de San Isidro, Melchor Posse, quedando cuartu col 14.11% de los votos, ganando na rexón de Cuyo. En 2015 foi candidatu pol frente Compromisu Federal, llevando como candidata a Vicepresidenta a la Senadora Nacional por San Luis, Liliana Negre d'Alonso. Superó les Eleiciones primaries (PASU) col 2.09% y nes eleiciones xenerales quedó sestu y postreru col 1.64%, solo ganando na so provincia.
En 2011 foi pre-candidatu a gobernador por Compromisu Federal de la provincia de Buenos Aires, pero'l 9 d'agostu de 2011 la Xunta Eleutoral de la provincia de Buenos Aires resolvió escluyilo de les eleiciones, argumentando que la so candidatura recibiera impugnaciones arriendes de que tamién se presenta como candidatu a senador de San Luis pa buscar la reeleición na banca de la cámara alta. Per otru llau, nun cumplía lo previsto pol artículu 121 de la Constitución provincial de Buenos Aires, qu'esixe una acreditación de cinco años de residencia nel distritu bonaerense si nun ye nativu d'ella.
Finalmente, el 21 de setiembre y yá superando les eleiciones primaries, la Xunta Eleutoral ratificó la invalidez de la candidatura yá que non pudo acreditase la so residencia en territoriu bonaerense. D'esta manera anque algamó'l 1,5% de los votos nes primaries pa presentase a les eleiciones xenerales, quedó inhabilitáu de faelo.
Nel añu 2018, votó en contra del proyeutu d'interrupción voluntaria del embaranzu.
Joseph Hughes
Joseph Tudor Hughes (27 d'ochobre de 1827 - 12 de mayu de 1841), quien actuó sol seudónimu de Master Hughes, foi un mozu arpista galés bien popular nel Reinu Xuníu y nos Estaos Xuníos mientres los años 1830.
Biografía
Joseph nació nel conceyu d'Y Bala en 1827, fíu de David Hughes. Pocu dempués de la so nacencia, la familia treslladóse a Londres.
Hughes demostró tener talentu musical cuando solo tenía dos años y mediu d'edá. Yera bien bonu cola arpa. Los sos padres decidieron daquella unvialo a clases particulares por qu'aprendiera a tocar esi preséu. El so profesor foi T ap James. A los cinco años xubió por primer vegada al escenariu na sala de conciertos de Hanover Square en Londres. El productor Sabastian Erard, que taba ente'l públicu, quedó impresionáu pola so actuación y decidió cuntar con él pa otros espectáculos. El so ésitu lu motivó a siguir tocando la so arpa Erard mientres el restu de la so carrera. A partir del añu 1833, tuvo delles actuaciones n'Inglaterra, Gales y Irlanda. Los sos conciertos espertaron l'interés de dellos caballeros. El so padre caltenía un llibru coles firmes de los críticos qu'allegaben a los sos conciertos. El llibru incluyía los nomes de miembros de la familia real británica, dames y caballeros, arzobispos y obispos, xenerales y otros líderes políticos.
N'ocasiones cuntaba col sofitu de dos de los sos hermanos mientres los conciertos, unu de los cualos foi l'inxenieru y profesor David Edward Hughes.
Amás de tocar l'arpa, Joseph Hughes yera compositor. Dalgunes de les sos composiciones fueron publicaes sol títulu de British Melodies en 1839.
Eisteddfod
En 1835 tocó l'arpa nel Eisteddfod de Llannerch-y-medd. Recibió la orde d'Orsedd per parte de David Griffith. El so rangu en Orsedd yera'l de  Blegwryd ab Seisyllt. Hughes ye probablemente la persona más moza de la hestoria en recibir la orde de Orsedd, yá que solo tenía ocho años d'edá cuando llogró la condecoración. Nel Eisteddfod de Bala, en 1836, Richard Parry lu nomó miembru del comité.
Muerte
En 1838 Hughes emigró al pie de la so familia a los Estaos Xuníos, onde siguió adelantre colos sos viaxes musicales. El 12 de mayu de 1841 la familia de Hughes decidió dir dar un paséu en bote a lo llargo del ríu Hudson magar les males condiciones climátiques. Hughes, que n'ese entós solo tenía 13 años, cayó del bote y foi abasnáu pola corriente.
Saint-Lunaire
Saint-Lunaire ye una comuña francesa del departamentu d'Ille y Vilaine, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Gavrila Derzhavin
Gavrila Románovich Derzhavin (en rusu Гаврила Романович Державин) (3 de xunetu de 1743, Kazán – 8 de xunetu de 1816, Zvanka cerca de Nóvgorod) foi'l más importante poeta rusu de la ilustración y clasicismu dende 1780 hasta 1800.
Nació en familia noble. Pasó la so infancia en Kazán. Dende 1762 sirvió nel exércitu, nel famosu Reximientu Preobrazhenski, de primeres como un soldáu, y dende 1772 como un oficial. En 1776-1777 tomó parte na supresión de sulevación de Yemelián Pugachov.
Foi influyíu por Mijaíl Lomonósov y Aleksandr Sumarókov ya interesóse polos conatos renovadores de Jeráskov; amante de les formes clásiques, el so aliendu llírico ye sinceru. Recuérdense les sos obres Felitsa (1782), Dios (1784), ¡Resone'l truenu de la victoria! (Grom pobedy, razdavaysya!, himnu non oficial de Rusia imperial) (1791), La cascada (1798) y La Vida en Zvansk (Zhizn Zvánskaya) (1807). Derzhavin tamién esperimentó con distintos tipos ritmos y rimas, soníos ya imáxenes.
La so fama lliteraria empezó cola so oda “Felitsa” qu'empondera'l reináu de Catalina II de Rusia. En 1782 llegó a ocupar el puestu de gobernador de la provincia Olonets, en 1785 – de la provincia Tambov. En 1789 regresu a San Petersburgu. Na capital llegó a ocupar los puestos de secretariu del gabinete de Catalina II (1791-1793), de presidente del Cámara de Comerciu (1794) y de ministru de xusticia (1802-1803) con Alexandru I de Rusia.
En 1803 retirar del serviciu y vive en San Petersburgu y na so facienda Zvanka, güei na óblast de Nóvgorod. Hasta la so muerte escribe versos.
Ta soterráu nel Monesteriu de San Varlaamo de Jutýn y de la Tresfiguración del Salvador cerca de Nóvgorod.
Lo más importante, según Derzhavin, ye censurar el mal y emponderar el bien. Les sos odes son filosófiques, consideren el llugar del home nel universu y la rellación ente l'home y Dios.
Caroline Series
Caroline Mary Series FRS (1951) ye una matemática inglesa conocida pol so trabayu en xeometría hiperbólica, Kleinian grupos y sistemes dinámicos.
Biografía
Allegó a el Oxford Institute Girls y dende 1969 estudió en Somerville College, Oxford, llogrando un B.A. en matemática en 1972, siéndo-y dau'l Premiu Matemáticu universitariu. Dióse-y una beca Kennedy y estudió en la Universidá de Harvard dende 1972, llogrando'l so doctoráu en 1976 supervisáu por George Mackey (aición Ergódica de grupos de productu).
Carrera ya investigaciones
En 1976–77 foi conferenciante en Berkeley, y ente 1977–78 foi miembru d'investigaciones nel Newnham College, Cambridge. En 1978 tuvo na Universidá de Warwick, primero como conferenciante, depués (dende 1987) como llectora, y (dende 1992) profesora. De 1999 a 2004 foi miembru senior investigadora del EPSRC (Inxeniería y Conseyu de Busca de Ciencies Físicu) en Warwick.
Nos 1970s, Series topó ilustraciones de Rufus Bowen de la teoría de Sistemes Dinámicos na xeometría de continues fraiciones y xeometría hiperbólica bidimensional (efeutu de Fuchs Grupos). Dempués d'ello, investigó similarmente (incluyendo fractal) patrones xeométricos n'espacios hiperbólicos tridimensionales (con grupos de Klein arrexuntáu  tales grupos de simetría). Les imáxenes de Pc dirixeron a un proyeutu de llibru con David Mumford y David Wright, que tomó diez años. Otru coautores fueron Linda Entusiastes y Joan Birman.
Premios y honores
1987: dióse-y el Premiu Junior Whitehead por la Londres Sociedá Matemática. En 1992 participó de la Rouse Ball Conferencia en Cambridge, y en 1986 foi conferenciante convidada nel Congresu Internacional de Matemáticos en Berkeley (Dinámica Simbólica pa Fluxos Xeodésicos). De 1990 a 2001 editora de Testos Estudiantiles de la Sociedá Matemática de Londres. En 1986 foi miembru de cofundante de Muyeres europees en Matemátiques (EWM). En 2009 foi profesora visitante Emmy Noether na Universidá de Göttingen. Ye miembru de la Sociedá Matemática americana.
Vida personal
Ye fía del físicu George William Series.
Sun-Yung Alice Chang
Trayeutoria
Chang consiguió la so titulación en ciencies en 1970 por la Universidá de Taiwán, y doctoróse en 1974 pola Universidá de California en Berkeley. Ellí, Chang escribió la so tesis nel estudiu de funciones analítiques acutaes. Convertir en profesora titular na Universidá de California en Los Angeles (UCLA) en 1980, camudándose a Princeton en 1998.
Chang da clases na Universidá de Princeton dende 1998. Antes d'esti puestu titular, foi profesora convidada na Universidá de California en Berkeley, nel Institute for Advanced Study en Princeton (New Jersey), y na Escuela Politéunica Federal de Zúrich,  onde impartió clases en 2015.
En 2004, foi entrevistada por Yu Kiang Leong pal llibru Creative Minds, Charmed Lives del Institutu de Ciencies Matemátiques de la Universidá Nacional de Singapur xunto a otros matemáticos y publicáu en 2010, onde Chang declaró:"«Na comunidá matemática, tendríamos de dexar sitiu pa la xente que quier trabayar a la so manera. La investigación en matemátiques nun tien namái un enfoque científicu; la naturaleza de les matemátiques ye dacuando cercana a la del arte. Delles persones quieren un calter individualista y una forma de resolver les coses individualmente. Tamién tendríen de ser valoraos. Tendría De haber espaciu pa la investigación individual y pa la investigación colaborativa.»"
Saint-M'Hervé
Saint-M'Hervé ye una comuña francesa del departamentu d'Ille y Vilaine, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Liudmila Chernyj
Liudmila Ivánovna Chernyj (n'ucraín: Людмила Іванівна Черних y en rusu: Людмила Ивановна Черных, nacida'l 13 de xunu de 1935 en Shuya, Óblast d'Ivánovo) ye una astrónoma rusa.
En 1959 graduar na Universidá Pedagóxica Estatal de Irkutsk. Ente 1959 y 1963 trabayó nel Llaboratoriu de Tiempu y Frecuencia del Institutu d'Investigación de Midíes Físicu-Téuniques y Radiotéuniques d'Irkutsk, onde realizó observaciones astrométricas. Ente 1964 y 1998 trabayó nel Institutu d'Astronomía Teórica de l'Academia de les Ciencies de la URSS, nome que tres la disolución de la Xunión Soviética en 1991, foi rebautizado por Academia de les Ciencies de Rusia. Dende 1998 trabayó nel Observatoriu Astrofísicu de Crimea en Naúchni, Ucraína.
Joubert Araújo Martins
Joubert Araújo Martins ye un ex-futbolista de Brasil.
Endopterygota
miniaturadeimagen|436x436px|Holometabolismo o metamorfosis completa en Hymenoptera. Los endopterigotos (Endopterygota) son un superorde qu'inclúi a tolos inseutos con metamorfosis completa (holometábolos), esto ye, que'l so desenvolvimientu pasa por trés estadios bien distintos, Gata, pupa e imago (adultu); en munchos lepidópteros la pupa denomínase crisalida (del griegu χρυσός, chrysos, "oru") polos sos colores brillosos.
Cuenta con un total de 850.000 especies identificaes, arrexuntaes n'once órdenes. Inclúi a dalgunos de los inseutos más familiares, tales como escarabayos, mosques, caparines, abeyes, aviespes, etc. Los órdenes más numberosos son: Coleoptera, Diptera, Hymenoptera, Lepidoptera. Amás tán Mecoptera, Megaloptera, Neuroptera, Raphidioptera, Siphonaptera, Strepsiptera y Trichoptera.
Estremense de los exopterigotos (Exopterygota o Hemipteroidea) pola forma en que se desenvuelven les ales. En Endopterygota (nales formaes interiormente) les ales desenvuelvense nel interior del cuerpu mientres la metamorfosis completa.
En Exopterygota les ales formense nel esterior. Los exopterigotos nun pasen por un estadiu de pupa, ye dicir que nun tienen una metamorfosis completa. Esta postrera carauterística nun ye esclusiva de los exopterigotos, tienenla tamién otros grupos d'inseutos como les llibélules, saltapraos, etc.
El primer inseutu fósil holometábolo atopáu data del Carboníferu cimeru;  tratase d'una canesba ruciforme (en forma de gata) de tipu mecopteroide-himenopteroide.
Sistemática
Superorden Endopterygota Incertae sedis
Saint-Malo-de-Phily
Saint-Malo-de-Phily ye una comuña francesa del departamentu d'Ille y Vilaine, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Saint-Malo
Saint-Malo ye una comuña francesa del departamentu d'Ille y Vilaine, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Telégrafu
thumb|Telégrafu utilizáu pa tresmisiones en [[códigu morse.]] thumb|Primer telégrafu receptor automáticu de señales (1837).
El telégrafu ye un dispositivu de telecomunicación destináu a la tresmisión de señales a llarga distancia. El de más ampliu usu a lo llargo del tiempu foi'l telégrafu llétricu, anque tamién s'utilizaron telégrafos ópticos de distintes formes y modalidaes funcionales.
Telégrafu
El 6 de mayu de 1833, el franciscanu, astrónomu y físicu alemán Johann Carl Friedrich Gauss y el so amigu, Wilhelm Eduard Weber, instalaron una llinia telegráfica de 1000 metros de llargor sobre los teyaos de la población alemana de Göttingen onde dambos trabayaben, xuniendo la universidá col observatoriu astronómicu. Esti dispositivu foi inventáu pol norteamericanu Samuel Morse en 1832. De primeres, el sistema escarecía d'un códigu pa la comunicación, pero llueu dambos crearon un alfabetu basáu na amplitú de les señales dándo-y asina una verdadera capacidá de comunicación al so inventu.
Funcionamientu
thumb|400px|Representación esquemática d'una instalación telegráfica.
Posteriores meyores de los dispositivos emisor y tresmisor dexaron la tresmisión de mensaxes de forma más rápida, ensin necesidá de recurrir a un remanador y a la traducción manual del códigu, según la unviada simultánea de más d'una tresmisión pola mesma llinia. Unu d'estos dispositivos telegráficos avanzaos ye'l teletipu, que'l so modelu inicial yera una máquina d'escribir especial que tresmitía como señales llétriques les pulsaciones sobre un tecláu, mientres imprimía sobre un rollu de papel o faía perforaciones nuna cinta tamién fecha de papel. Les formes más modernes d'esta máquina fabricar con un monitor o pantalla en llugar d'una imprentadora. El sistema inda ye utilizáu por persones sordes o con series discapacidaes auditives, con cuenta d'unviar mensaxes de testu sobre la rede telefónica.
thumb|Antiguu poste de telégrafo ingle.
Neuropteroidea
Los neuropteroideos, neuropteroides (Neuropteroidea) o neuroptéridos (Neuropterida), son un clado d'inseutos neópteros que los sos miembros carauterícense poles sos nales con venes protuberantes. De metamorfosis completa, los sos canesbes y adultos pueden ser depredadores o parásitos d'otros artrópodos, de vida acuática o terrestre, con dos pares d'ales.
Telégrafu
Telégrafu de Baudot
Vien ser una evolución del de Huygens. Basar na codificación de los calteres non na posición d'un únicu pulsu, sinón en cinco slots o intervalos de tiempu nos que podía tresmitise un pulsu o non. Asina se tenía un códigu binariu de cinco bits que dexaba tresmitir 31 calteres, amás del estáu de reposu o "nun tresmite". Tamién utiliza dos bancos de calteres, col so blancu de lletres y blancu de cifres correspondientes. Ye muncho más rápido que'l telégrafu de Huygens, yá que amás de precisar namái 5 slots frente a una por calter, Baudot refinó los circuitos magnéticos de los electroimanes, amenorgando no posible les autoinducciones parásites, lo que dexaba emplegar pulsos más curtios.
Neuropteroidea
Arrexunta a los inseutos que tradicionalmente conocíense como neurópteros, ye dicir los actuales neurópteros, megalópteros y rafidiópteros, qu'enantes constituyíen subordenes del desapaecíu orde Plannipenia.
Telégrafu
Telegrafía y múltiples comunicaciones
Coles mesmes, per aciu l'empléu de la denomada telegrafía harmónica, puede utilizase un circuitu telefónicu pa la unviada de múltiples comunicaciones telegráfiques simultánees, per aciu l'usu de tonos de distinta frecuencia na banda vocal.
Neuropteroidea
La mayoría de los autores inclúi a los órdenes neuropteroides (o neurópteros nel ampliu sentíu de la pallabra), dientro del superorde Endopterygota (pterigotos, qu'inclúi tolos inseutos con metamorfosis completa), ye dicir utilicen la clasificación tradicional de Borror.
Telégrafu
Llinies telegráfiques crucien los mares
Para 1850 el telégrafu llétricu estendiérase por tola América del Norte, a Inglaterra y a munches partes d'Europa. Anque los alambres aéreos tuvieron enforma ésitu na tierra, siempres se deteníen abruptamente a la vera del océanu. Munches mentes brilloses ya imaxinatives embaecer na solución d'esti problema. El cable del Estrechu de Dover nun se protexera abondo. Solo los estremos en cada sablera acorazárense en tubos de plomu. Anque'l cable funcionó hasta ciertu grau enantes de cortalo'l pescador, les señales procedentes de dambos llaos de la canal taben confuses. Nun se reconocía'l fechu de qu'a pesar de tar debidamente aislláu, el cable altériase enforma cuando ta somorguiáu. Esti problema del retardo de les señales habría de tener perplexos por dalgún tiempu a munchos inxenieros de cables. Sicasí, en 1851, asitióse al traviés de la Canal un cable verdaderamente acorazáu que tuvo muncho más ésitu que'l so predecesor. Nun curtiu espaciu de tiempu estender pol llechu del mar Mediterraneu una rede de cables submarinos que xunía a Europa con África y les islles entemedies. Yá que se llograron ésitos como éstos, los homes empezaron a pensar en cruciar el llechu del océanu Atlánticu.
Neuropteroidea
El conceutu actual de neuropteroides ye distintu al propuestu por Daly y Erlich,[cita  que tamién incluyía los órdenes de los coleópteros y los estrepsípteros.
Tán estrechamente rellacionaos pol so orixe, que se remonta al Permianu, anque foi nel Carboníferu cuando apaecen los inseutos voladores y onde hai que buscar l'antepasáu común de cinco órdenes actuales.
Telégrafu
El primer cable telegráficu tresatlánticu
Anque Inglaterra empecipió la inxeniería con cables submarinos, l'empresariu d'Estaos Xuníos Cyrus W. Field persistió faciendo esfuercios que por fin resultaron en tender el primer cable atlánticu que dio bones resultancies. A lo último, aportó a un esfuerciu xuníu de los gobiernos d'Inglaterra y los Estaos Xuníos. De dambos llaos dalgunos de los financieros, oceanógrafos, telégrafos y científicos más célebres del mundu collaboraron nesta empresa. Los talentos d'estos homes resultaríen indispensables por cuenta de les fondes fueses submarines que s'atoparíen en mediu del Atlánticu. Equí'l cordal más grande de la Tierra estender por 1.600 quilómetros de llargor y 800 quilómetros d'anchu, dafechu somorguiada.
Neuropteroidea
Taxonomía
Órdenes incluyíos primeramente en Neuropteroidea:
Saint-Malon-sur-Mel
Saint-Malon-sur-Mel ye una comuña francesa del departamentu d'Ille y Vilaine, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Neuropteroidea
Taxonomía
Los actuales órdenes de Neuropteroidea:
Telégrafu
El primer cable telegráficu tresatlánticu
Si Field y los sos acomuñaos supieren de mano de los munchos años de problemes financieros y desastres que los esperaben al asitiar el cable, ye bien posible que se retiraren mientres los sos primeros esfuercios. Les estroces de cable, el tiempu adversu y los enriedos del cable nel aparatu de arriarlo de los barcos constantemente torgaben el proyeutu. Dacuando cientos de quilómetros de cable rotu, que'l so costo xubía a una fortuna, fueron abandonaos no fondero del mar.
Saint-Malon-sur-Mel
Tien una población de y una superficie de  km².
Telégrafu
El primer cable telegráficu tresatlánticu
Yera precisu resolver el vieyu problema del retardo de les señales. Daquién tenía qu'afayar cuántu tardaría una señal en llegar a los estremos alloñaos del cable y cuánta lletricidá precisar pa enllenar el cable primero que la señal pudiera pasar. Comparóse esto a un tubu d'agua. Cierta cantidá d'agua tien que fluyir pol tubu primero que pueda vese una cantidá notable al otru estremu. Puede riquir hasta 20 vegaes más lletricidá pa cargar un cable submarín qu'unu aereu. Sir William Thomson, (más conocíu como lord Kelvin) escribió la so famosa “Llei de los Cuadraos” como resultáu de la so investigación d'este mesmu asuntu. Simplificada, la so llei quier dicir que si se multiplica 10 vegaes el llargor d'un cable somorguiáu, la velocidá de la señal va ser amenorgada 100 vegaes. La solución qu'él presentó foi aumentar el tamañu del centru conductor. Sicasí, por cuenta de que pasóse per alto esti nuevu descubrimientu, el diseñu defectuosu del primer cable atlánticu contribuyó al so subsiguiente fracasu.
Pero, a lo último el 5 d'agostu de 1858 el primer cable submarín tresatl'anticu xunió los continentes ente Irlanda y Terranova. Once díes más tarde, un mensaxe de saludos de 99 pallabres de la reina Victoria d'Inglaterra al presidente Buchanan de los Estaos Xuníos empezó a pasar peles llinia. Foi completáu 16 1⁄2 hores más tarde. Lamentablemente, el cable falló menos d'un mes dempués. Al costo actual, cerca de dos millones de dólares de capital priváu quedaron fundíos nes fondures del Atlánticu. Lo que se llamara “el mayor llogru del sieglu” esbarrumbárase. Ocho años pasaríen primero que los europeos y americanos volvieren falar por alambres.
Mientres el ínterin, los dos fabricantes de cables d'Inglaterra xuniéronse, resolviendo asina munchos de los problemes más tempranos de la construcción de cables. Diseñóse un cable nuevo y meyor protexíu. Yera dos veces más pesáu (6.350 tonelaes) y tenía un centru conductor tres veces más grande que'l cable anterior. Podía colgar verticalmente na agua por 16 quilómetros enantes de quebrase. Y pal siguiente esfuerciu solo tuvo qu'usase un barcu (en cuenta de los dos que se riquir enantes) porque ésti yera capaz de llevar la terrible carga. Esta embarcación, el Great Eastern, tenía un sistema de propulsión doble de dos ruedes de paletes de 18 metros, seis mástiles, y una héliz de siete metros. Esto fixo d'ella la nave de mayor maniobrabilidad construyida hasta la fecha. Per mediu de dar marcha tras a una sola rueda, la nave podía faer un xiru completu sobre la so propia exa.
Dempués d'otros dos esfuercios infructuosos, el 27 de xunetu de 1866 completóse un cable que verdaderamente tuvo ésitu. Este xunió a Irlanda con Terranova. Pero una distancia de 1.100 quilómetros del cable nuevu xacía otru enredáu colos arpeos que s'habíen perdíu... una víctima del fracasu del branu anterior. Dempués de 30 esfuercios, llograron halarlo a la superficie, sometelo a pruebes y empalmarlo con cable nuevu. Esto completó la porción d'occidente a oriente. Cola unión de los estremos de los dos cables en Terranova, llegó a esistir un circuitu submarín de más de 6.400 quilómetros. Unviáronse señales clares al traviés d'esta distancia. Lo único que se precisaba pa cargar esti cable yera una batería simple fecha d'una alferga de plata que contenía unes cuantes gotes d'ácidu. Dende esi tiempu, la comunicación de dos direiciones ente los dos continentes nunca cesó por más d'unes cuantes hores al empar.
Una rede mundial apoderada pol Imperiu británicu
right|thumb|250px|Rede de cables submarinos en 1901 Dende 1866 d'equí p'arriba, los cables estendiéronse rápido al traviés de los océanos del mundu. Pal fin del sieglu XIX, 15 cables tendiérense al traviés del Atlánticu. Delles seiciones d'estos cables orixinales inda tán en serviciu, dempués de funcionar por más d'un sieglu.
En 1870 terminóse'l tendíu d'una llinia que xunía India cola Gran Bretaña. . Y en 1874 realízase la conexón con Brasil al traviés de Lisboa y Madeira.
Otros países tamién empezaron a interesase nun cable telegráficu tresatlánticu. En 1869 Francia tendió la llinia dende Minou, cerca de Brest en Francia a Cape Cod n'América. Foi'l primer cable asitiáu per un país distintu a Reinu Xuníu (anque la empresa llevara a cabu esti cable ye pa ser adquirida por empreses del Reinu Xuníu en 1873). En 1879 Francia tendió un segundu cable dende Deolen, 17 km al oeste de Brest, a Saint-Pierre y Miquelon, y el 17 de payares de 1879 llegó a Cape Cod.
En 1882 Alemaña conectó Emden, per aciu un cable submarín, cola estación Británica d'Isla Valentia y dende ellí utilizar el serviciu d'Anglu American Telegraph. Sicasí, en 1900, realizo una conexón propia dende Borkum hasta Horta nes islles Azores. Y dende ellí a Nueva York. En 1904 tendió otru cable pol mesmu trazáu.
D'esta manera continua la espansión de cable. Asitiárase 15 cables nel Atlánticu Norte en 1901. Sicasí, debíu la mayoría d'estos cables teníen que pasar per Reinu Xuníu lo que reforzo el so dominiu.
En 1902 concluyó'l tendíu del cable telegráficu al traviés del Océanu Pacíficu. Asina a principios del sieglu XX Gran Bretaña yá disponía d'un sistema telegráficu d'ámbitu mundial que conectaba los principales territorios del so imperiu (toles llinies coloraes de la figura). Gran Bretaña llogró la fuercia apolmonante en términos de tresmisión de señal.
Les potencies rivales como Francia y Alemaña teníen qu'usar los cables de propiedá británica pa retresmitir los sos mensaxes y, al españar la guerra en 1914, los alemanes tuvieron que desenvolver sistemes de cifráu pa evitar ser escuchaos poles potencies aliaes.
Utopía redentora de la comunicación a distancia
Dellos contemporáneos a la so invención vieron nel telégrafu un potencial democratizador. Comunicando persones a grandes distancies paecía qu'esta teunoloxía podía estender la democracia a gran escala. Un añu dempués de la inauguración en 1794 de la primer llinia de telegrafía óptica París-Lille Alexandre Vandermonde (1735-1796) escribía:
El sociólogu Armand Mattelart señaló como esti supuestu potencial democratizador foi desmentíu pol embargu sobre'l códigu encriptáu y pola negativa del estáu, en nome de la seguridá interior y la defensa nacional, a que'l telégrafu fuera usáu llibre y abiertamente polos ciudadanos.
Saint-Marc-le-Blanc
Saint-Marc-le-Blanc ye una comuña francesa del departamentu d'Ille y Vilaine, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Saint-Marcan
Saint-Marcan ye una comuña francesa del departamentu d'Ille y Vilaine, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Angeline Stickney
Anque yera probe, pudo dir al Central College de McGraw (Nueva York) con ayuda de la so hermana Ruth. Estudió ciencies y matemátiques, faciendo trabayos en cálculu y matemática astronómica. El Central College yera una universidá progresista onde los estudiantes con recursos modestos, incluyendo muyeres y afroamericanos llibres, podíen llograr un grau universitariu. Foi entós cuando s'entusiasmó poles causes del sufraxu femenín y l'abolición de la esclavitú.
Stickney y Hall casáronse n'Elkhorn (Wisconsin) el 31 de marzu de 1856. Darréu dempués de la boda, la pareya treslladóse a Ann Arbor por que Hall pudiera siguir cola so formación. Tres meses más tarde treslladáronse a Shalersville (Ohio). miniaturadeimagen|La residencia Stickney nel barriu de [[Georgetown (Washington D. C.)|Georgetown de Washington, D.C.]] Stickney animó a Hall a siguir na so busca de satélites de Marte cuando esti tuvo a puntu de cesar na so xera, afayando finalmente Fobos y Deimos. El cráter más grande de Fobos, el cráter Stickney, foi nomáu nel so honor.
Los cuatro fíos del matrimoniu foron educaos nel so llar y toos ellos terminaron estudiando na Universidá de Harvard. El so tercer fíu, Angelo Hall, foi ministru unitariu y escribió la so biografía. El so fíu mayor, Asaph Hall Jr., nació'l 6 d'ochobre de 1859 y foi direutor del Observatoriu Detroit ente 1892 y 1905. Los sos otros fíos foron Samuel (segundu fíu) y Percival (cuartu fíu); Percival Hall (1872–1953) foi'l segundu presidente de la Universidá Gallaudet, ente 1910 y 1946 (Percival sicasí nun yera sordu).
Adobáu
Cabritu n'adobu n'Asturies
Nel pueblu de Villoria, (Asturies) preparen esta mena de cabritu, abondo popular, magar qu'en tola xeografía d'Asturies podemos atopar munches recetes de carne adobao.
Saint-Maugan
Saint-Maugan ye una comuña francesa del departamentu d'Ille y Vilaine, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Abigail Thompson
'''Abigail Un. Thompson''' ye una matemática d'Estaos Xuníos. Trabaya como profesora de matemática na Universidá de California Davis, onde ye especialista en teoría de nuedos y topoloxía so dimensional.
Thompson graduar por la Universidá de Wellesley en 1979, y doctoróse en 1986 por la Universidá Rutgers, codirixida por Martin Scharlemann y Julius L. Shaneson. Tres el so pasu como visitante pola Universidá Hebrea de Xerusalén y la Universidá de Berkeley, entró na facultá UC Davis en 1988.
Thompson ganó nel 2003 el Premiu Ruth Lyttle Satter de Matemátiques pola so investigación qu estendía'l conceutu de David Gabai de posición delgada de nuedos a 3-colectores y descomposiciones de Heegaard. En 2012 foi unu de los socios fundadores de l'American Mathematical Society.
Thompson foi tamién activista pa la reforma de la enseñanza de la matemática en primaria y media. Atacó públicamente'l currículum base Mathland, n'usu dende mediaos de los 90, cuando'l mayor de los sos trés fíos empezó a estudiar matemática na escuela, calteniendo qu'apurría unos fundamentos desaparentes n'habilidaes matemátiques básiques, yá que nun dexaba nenguna oportunidá al trabayu independiente, y tar basáu en materiales ruinamente escritos. Como alternativa desenvolvió un programa na UC Davis p'ameyorar la conocencia en matemática del profesor, y llegó a dirixir la California State Summer School for Mathematics and Science, un campamentu de branu d'un mes especializáu en matemáiicas p'alumnos d'institutu.
Teanu
La escuela pitagórica taba formada polos siguidores de Pitágores (572-497 e. C.). Na influyente escuela pitagórica les Matemátiques estudiar con pasión. Afirmábase "tou ye númberu" yá que se creía que na naturaleza toa podía esplicase por aciu los númberos. Daben muncha importancia a la educación tantu d'homes como de muyeres, que nun se llindaben a les artes útiles, sinón que tamién s'ocupaben del llinguaxe y del rigor del razonamientu. Consideraben importante qu'una muyer fuera intelixente y culta.
Aeropuertu Internacional de Talagi
thumb|right|270px|El monumentu al Reximientu d'Aviación 518 Suvorov thumb|right|270px|Il-18 nel aeropuertu de Talagi thumb|right|270px thumb|right|270px|An-24RV en Talagi
L'Aeropuertu Internacional de Arjángelsk-Talagi (En rusu: Аэропорт Талаги) (IATA: ARH, ICAO: ULAA) ye un aeropuertu allugáu a 11 km al nordeste d'Arjángelsk, capital del óblast homónimu, asitiáu nel norte de Rusia.
Ye un aeropuertu de clase I. L'horariu de serviciu ye ente les 07:00 y les 22:00 hores mientres tol añu.
Pista
Esiste una pista de carreto paralela a la pista principal col mesmu llargor qu'ésta y con unos 20 metros d'anchor. Hai tamién cuatro calles d'accesu ente la pista d'aterrizaxe y la de carreto: RD-1 con 16 metros d'anchor, RD-3 de 14 metros y RD-4 de 18 metros y RD-6 con 16 metros. Colos refuerzos llaterales, los anchores queden en: RD-1 22 metros, RD-3 19 metros, RD-4 32 metros, RD-6 26 metros.
Tanto la pista como les cais de rodaxe tienen clasificación PCN 44 R/C/X/T.
L'aeródromu ye afechu pa ser utilizáu polos siguiente tipos d'aeronaves : Il-114, Il-76T, IL-18, Tu-204, Tu-214, Tu-154, Tu-134, Yac-42, AN-12, An-24, An-26, AN-32, AN-74, AN-148 (y los sos cambeos), Airbus A319, Airbus A320, Boeing-737-300, DC-10, MD-11, MD-87 (y los sos cambeos), Saab 2000, CRJ-200y otros tipos, según tolos tipos d'helicópteros mientres tol añu.
Terminal
La terminal de pasaxeros ta dotada de tiendes, farmacia y un hotel. Acueye tamién el "Muséu de l'Aviación del Norte".
L'aeródromu dispón tamién d'una terminal de carga con una superficie de 1.275 m².
Historia
L'aeropuertu foi construyíu en 1942 so la direición del representante de la SGC Ivan Papanin como un aeropuertu militar. Les operaciones civiles empezaron en 1963.
Empecipió operaciones comerciales el 5 de febreru de 1963 como aeropuertu civil. Los primeros aviones civiles que volaron dende esti aeropuertu fueron Antonov An-24, Ilyushin Il-14 y Il-18. El 25 de febreru del mesmu añu empezaron los vuelos diarios a Moscú y San Petersburgu. En payares de 1965 entró en serviciu la terminal del aeropuertu.
Nel aeropuertu tuvo esplegáu'l Reximientu d'Aviación 518 IAP Berlin, Orde de Suvorov del PVO. N'ochobre de 1966, el 518 Grupu de Defensa Aérea foi instaláu nel aeropuertu utilizando aviones Tu-128, en 1984 el reximientu foi rearmado con MiG-31. En 1998 el reximientu foi disueltu.
En 1999, na aldega de Talazhsky Aviagorodok, foi irguíu un monumentu en memoria del grupu de defensa aérea, que consiste nun MiG-31 montáu nuna base de granitu.
En payares de 2009, l'aeropuertu foi certificáu pa recibir aviones Airbus A320 y A319.