cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Prodromus Systematis Naturalis Regni Vegetabilis
Prodromus Systematis Naturalis Regni Vegetabilis, tamién conocíu pol so abreviación botánica estándar 'Prodr. (DC.)', ye un tratáu de decisiete volúmenes de Botánica, empecipiáu por A. P. de Candolle. De Candolle concebir como un resume de toles plantes conocíes, acompañáu de Taxonomía, Ecoloxía, Evolución, y Bioxeografía. Desenvolvió como autor a siete volúmenes, de 1824 a 1839, pero finó en 1841 ensin poder completar la obra. El so fíu, Alphonse de Candolle, tomó depués la responsabilidá de siguila, editando diez volúmenes adicionales, con contribuciones d'un grupu d'autores.
Fernando Rodríguez del Toro
Amistá con Bolívar
A partir del so regresu a Venezuela en mayu de 1809, como Inspector Xeneral de milicies, Toro y Bolívar volver de nuevu indixebrables, tal como lo evidencia un célebre incidente asocedíu n'agostu de 1809 nel que Bolívar en solidaridá con Toro enfrentar a Francisco Antonio Rodríguez, xenru de Miguel José Sanz. Mientres el procesu conspirativo qu'antecede a los sucesos del 19 d'abril de 1810 dambos amigos van apaecer xuntos na intriga del Cuartel de la Misericordia y na preparación d'un golpe militar coles fuercies acuartelaes en Aragua y Valencia. Xuntos van participar na campaña de Valencia y Bolívar va atopase al llau de Fernando Toro al momentu en qu'esti postreru resulta seriamente mancáu en dicha campaña.
Bayonville-sur-Mad
Bayonville-sur-Mad ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Prodromus Systematis Naturalis Regni Vegetabilis
Llista d'autores
Llista d'autores que collaboraron en Prodromus.
Bayonville-sur-Mad
Tien una población de y una superficie de  km².
Fernando Rodríguez del Toro
Amistá con Bolívar
Separaos de nuevu tres la cayida de la Primer República, Bolívar aportunará-y una y otra vez a Fernando por que torne. A él va escribir dalgunes de les páxines más emotives del so epistolariu. Según señala l'historiador venezolanu Ramón Díaz Sánchez: “Presa d'estes emociones revelatorias, el 23 de setiembre (de 1822), inda en Cuenca, Bolívar toma la pluma y escribe a Fernando Rodríguez del Toro una de les cartes más conmovedores y más significatives de cuantes escribiera. ¿Por qué a Fernando Toro y non a otru cualesquier? Porque esti home, agora inutilizáu y doliente, ye'l testigu más personal del impresionante procesu de los sos suaños convertíos yá en realidá”. Al enterase del regresu de los hermanos Toro a Caraques Bolívar escríbelu a Fernando dende Cuenca (Ecuador) el 23 de setiembre de 1822: ''“El mio queríu Fernando: Recibí la to primer carta dende Caraques; ella destila la murnia, qu'enfusó hasta'l fondu del mio corazón. De primeres el to salú destruyida, y amenaciando el fin de los tos díes. Nada puede seme más agudamente doliosu. La to carrera paró nos campos de Valencia, y colla tolos elementos de la to vida; fuisti'l primoxénitu de la gloria del to país, y sobrevivisti a ti mesmu, pola mala suerte de les tos feríes, eternamente llamentables; elles quitaron a la to patria del so meyor ciudadanu; dexa a l'amistá esta espresión de sentimientu íntimu”.''
Los sos restos
Por Decretu del 11 de febreru de 1876 el Presidente Antonio Guzmán Blanco ordenó'l treslláu de los sos restos al Panteón Nacional, sicasí éstos nunca pudieron ser alcontraos. Coles mesmes, les sos cenices nun pudieron reposar xunto a la de dellos otros miembros de la so familia que s'atopen nel Panteón Nacional, ente éstes les del so hermanu Francisco Rodríguez del Toro y les de los sos sobrinos Diego Ibarra, Andrés Ibarra y Fermín Toro.
Honores
El cuartel de la Guardia d'Honor Presidencial, asitiáu enfrente del Palaciu de Miraflores, llevó mientres llargos años el so nome, pero foi apocayá rebautizado col nome del so sobrín Diego Ibarra.
D'igual manera la promoción graduada nel añu 2003 na Academia Militar de Venezuela lleva'l so nome. Hai de solliñar que la mesma ye la promoción que cunta cola mayor cantidá de graduaos de l'alma Mater del exércitu venezolanu
Ver tamién
Presidente de Venezuela
Budismu tibetanu
Budismu vajrayāna
El budismu tibetanu desenvolvió con rapidez la enseñanza tántrica introducida dende'l norte de la India, dende la zona de Bengala y Guyarat y que s'estendió per Tíbet, Sri Lanka y China y otros llugares. Esta enseñanza quedó integrada nun budismu llamáu vashraiana o budismu tántrico, mal llamáu n'Occidente «budismu esotéricu». El lamaísmo considera que'l vashraiana ye un tercer vehículu amás de los dos referíos na tradición majaiana: el theravada y el mesmu majaiana. El budismu vashraiana ye parte del camín majaiana, sicasí los sos prauticantes non yá busquen el llume pa lliberar del sufrimientu a tolos seres, amás deseyen algamar l'estáu de Buddha lo antes posible, inclusive nesta mesma vida.
El vashraiana namái se caltuvo nel Tíbet, sur de China y Xapón. Ente qu'en China y Xapón son una escuela más ente otres, nel Tíbet esti tipu de budismu acabó convirtiéndose nel principal. Esto debió, ente otres coses, a que nel desenvolvimientu del budismu majaiana nel Tíbet diose preeminencia doctrinal a partir del sieglu VIII a los trabayos procedentes d'India frente a los procedentes de China. Poro, el budismu [vashraiana] tien nel Tíbet el so llugar natural y principal. El Tíbet y la so capital Lhasa convertir por ello nun epicentru budista de pelegrinación pa munchos budistes de toa Asia.
Nel budismu tibetanu surdieron diverses escueles y enfoques doctrinales, pero delles d'elles sumieron o se vieron asimilaes. Anguaño hai cuatro escueles principales; apocayá, el lamaísmo integró la práutica de la relixón bon como parte del legáu del budismu del Tíbet.
El Canon tibetanu ye la coleición de testos sagraos más estensa del mundu budista. Entiende'l Kanjur o 'Traducción de les pallabres', que contién testos doctrinales y el Tanjur o coleición de trataos y comentarios.
Historia
thumb|350px|Interior del palaciu de [[Potala, antigua residencia del dalái lama.]]
En Bután, ye la relixón oficial del Estáu, teniendo gran incidencia política. Minoríes budistes lamaístas abonden ente los pueblos d'etnia tibetana de Sikkim y Nepal, y ente los pueblos mongoles del sur de Rusia, ello ye que'l budismu ye una de los cuatro grandes relixones de Rusia y cuasi tolos budistes rusos son lamaístas.
Tres la invasión de China a Tíbet en 1950, el budismu tibetanu encaró una dura crisis, una y bones les polítiques chines prohibieron la práutica de la relixón budista tibetana, destruyeron monesterios, encarcelaron a monxos y a disidentes. De la mesma, el budismu lamaísta estendióse al traviés d'Occidente en parte gracies al activismu político pola invasión.
Magar l'interés pol budismu tibetanu n'Occidente data dende la creación de la Sociedá Teosófica nel sieglu XIX y l'interés de munchos teósofos n'este, incluyendo a Helena Blavatsky y el devotu budista Henry Steel Olcott, lo cierto ye que'l budismu lamaísta popularizóse apocayá en gran parte d'Occidente.
Figures famoses como Richard Gere, Steven Seagal y Oliver Stone convirtiéronse al budismu tibetanu, ente que l'actriz Uma Thurman ye budista lamaísta de nacencia criada en dicha relixón polos sos padres.
Cuatro escueles del budismu tibetanu
thumb|230px|Dagchen [[Rinpoche cierra'l mandala Jevashra de sable coloriáu usando un dorje doráu, mientres dos monxos sostiénen-y el traxe. Detrás, enriba, puede vese una estatua de Sakia Pandit.]]
Nel lamaísmo esisten cuatro linaje principales y munchos otros menores. El llinaxe ye bien importante nel budismu tibetanu, yá que garantiza que les enseñances tán vives, esto ye, que se tresmitieron de maestru a discípulu dende tiempos de Buda y que siempres se fixo de forma pura, realizando dafechu la so comprensión.
El dalái lama tamién reconoció a la relixón bon y llamar nel so momentu «la quinta escuela del budismu tibetanu», magar formalmente nun ye budismu, sinón una forma de xamanismu autóctonu tibetanu prebudista. Dende l'exiliu del dalái lama, les rellaciones ente la relixón bon y el budismu tibetanu fueron polo xeneral cordiales. L'actual relixón bon tien munches semeyances doctrinales col budismu tibetanu, magar munchos académicos consideren qu'esto se debe al sincretismu, dellos autores budistes aseguren que les semeyances son naturales una y bones la relixón bon representaría un dharma antiguu, una tradición heterodoxa del budismu o una caña paralela del lamaísmo. La relixón bon nun ye mayoritaria en nenguna rexón pero ye bien practicada ente grupos autóctonos del Tíbet y en rexones himalayas con población d'etnia tibetana o familiar, como en Ladakh (India) y Nepal. El so máximu líder ye l'abá del monesteriu Menri, Lungtok Tenpa'i Nyima.
Otra escuela apocayá reconocida como una de les tradiciones del budismu vashraiana pol dalái lama ye la jonang o jonangpa, que foi fundada nel sieglu XIV por Dolpopa, anque s'estiende'l so llinaxe hasta'l sieglu XII col monxu Yumo Mikyo Dorje. Nel sieglu XVII, por razones polítiques, el quintu dalái lama declarar como herética y fixo convertir a tolos sos siguidores a la relixón gelugpa. Creíase sumida hasta que fueron redescubiertos monesterios en zones apartaes de la rexón autónoma del Tíbet, en Sichuan y en Qinghai. El so actual dirixente ye Khalkha Jetsun Dampa Rinpoche el Bogd Gegeen de Mongolia.
Nuna xeografía difícil onde los monesterios dacuando taben bien separaos y de cutiu con escasu contautu frecuente, la escuela gelug supunxo históricamente la centralidad oficial del lamaísmo tibetanu y della parten los esfuercios y el calter reformador, ente que les otres escueles especializáronse en retener y alministrar el so propiu legáu d'enseñances.
El dalái lama yera, hasta apocayá, vistu como'l dirixente políticu de tolos tibetanos nel exiliu y líder espiritual de los lamaístas polo xeneral. Sicasí, caúna de los cinco escueles tradicionales tibetanes tuvieron siempres los sos propios líderes a los cualos asígnase-yos tamién el tratamientu de "La so Santidá" y que tienen autoridá sobre'l dalái lama nos asuntos internos de les sos tradiciones y considerábase que'l dalái lama tenía solo superioridá n'aspeutos protocolarios que los otros líderes d'escueles. Col arrenunciu del dalái lama a la monarquía en 2011, este pasó a ser solamente líder espiritual. Sía que non les rellaciones ente los respeutivos líderes de caúna de les escueles tienden a ser cordiales y de mutuu respetu dende la invasión china y el dalái lama caltién cierta posición de lideralgu por motivos de tradición y heriedu cultural.
Ciertu discutiniu surdió cuando'l dalái lama col sofitu d'otros líderes d'escueles budistes tibetanes prohibieron el cultu al Dorje Shugden. por consideralo ayenu al budismu y espulsaron a monxos d'esta tradición ensin reconocer. El dalái lama aseguró que se debía a que Dorje Shugde ye un demoniu o espíritu malinu y el so cultu nun ye budista. Los críticos aseguraron que dicha midida sollerte contra la llibertá relixosa de los budistes tibetanos y que ye contradictoria pos el mesmu dalái lama nel pasáu amosóse bien tolerante con grupos relixosos non budistes como los bonpos ya inclusive cristianos, musulmanes y persones d'otres relixones a les que se-yos dexa participar d'eventos budistes. Los defensores afirmen que'l dalái lama na so calidá de líder relixosu tien plenu derechu a prohibir una práutica o cultu que considere contrariu a la relixón que lidera, de manera similar a como naide atoparía estrañu que'l papa católicu atribuyera a Satanás l'orixe de dalguna orde católica disidente, y prohibiéralos a los católicos practicala. En afayándose públicamente venceyos financieros y loxísticos ente la organización Shugden y el gobiernu de China sopelexaos por Reuters la organización eslleióse y anunció que cesaría d'entamar protestes contra'l Dalái Lama.
Le Pontet (Saboya)
Tien una población de y una superficie de  km².
Lichmera argentauris
Lichmera argentauris ye una especie d'ave paseriforme de la familia Meliphagidae.
Llocalización
Ye una especie d'ave que s'alcuentra nes islles Moluques ya (Indonesia).
Mar de Láptev
El mar de Láptev (en rusu, море Лаптевых) ye un sector del océanu Glacial Árticu, que s'estiende pola mariña oriental de Siberia, península de Taimir, la Tierra del Norte y les islles de Nueva Siberia. La so llende más septentrional ta nel cabu Árticu p'apuntar coles coordenaes 79°N y 139°Y y ciérrase nel cabu Anisiy. El mar de Kara queda al oeste, el mar de Siberia Oriental al este. La superficie d'esti mar ye d'aproximao 672.000 km². Ye navegable mientres los meses d'agostu y setiembre.
El mar de Laptev lleva'l so nome en reconocencia a dos esploradores y primos rusos, Dmitry Laptev y Jaritón Laptev, que realizaron campañes de reconocencia de les sos mariñes. Enantes, esti mar yera conocíu como mar Nordenscheld o Nordenskjöld, en reconocencia al primera navegante de la Ruta del Mar del Norte, Adolf Erik Nordenskiöld.
Alministrativamente, les sos riberes pertenecen al Krai de Krasnoyarsk y a la república de Sajá.
Xeografía
El mar de Laptev ta asitiáu frente a la mariña de Siberia Oriental y ta delimitado, al este, poles mariñes orientales de la península de Taimir y les islles de Tierra del Norte, que lo dixebren del mar de Kara; al oeste, poles islles de Nueva Siberia, que lo dixebren del mar de Siberia Oriental; al sur, pola mariña norte de Siberia Central; y, al norte, la so llende ye una llinia trazada a partir del cabu Árticu, qu'escurre pola isla Komsomolets hasta'l puntu de coordenaes 79°N y 139°Y y ciérrase nel cabu Anisiy, al este.
Prolusio Florae japonicae
Friedrich Anton Wilhelm Miquel, anque nun fixo viaxes distantes, atropó una amplia coleición de flora d'Australia y de les Indies Orientales Holandeses gracies a una estensa rede de corresponsales.
Mar de Láptev
Xeografía
Esti mar recibe les agües del ríu Lena, el principal ríu de la Siberia Oriental (con 4.313 km ye unu de los más llargos de Rusia, que forma un gran delta na so desaguada. Un pocu más al oeste, bordiando la península de Taimir, y stá el llargu estuariu del ríu Khatanga. Estos dos formes d'estuariu son indicatives de los cambeos nes corrientes causaes pelos ríos de Siberia nel mar de Láptev y determinen en gran parte'l clima llocal. Al oeste del ríu Lena, a unos 80 km, desagua el ríu Oleniok (2.292 km) y más al oeste facer el ríu Anabar. Al este del Lena, tamién desaguan el ríu Omoloy y el ríu Yana.
Los principales golfos de la mariña del mar Laptev son el golfu de Khatanga, el golfu de Oleniok, el golfu de Buor-Jaya y la badea del Yana.
Ocupa una superficie d'aproximao 672.000 km², lo que, per superficie, asitiar como'l 36. mar del mundu. La so fondura media ye de 50 m, ente que la so fondura máxima ye de 3.385 m. Ye navegable mientres los meses d'agostu y setiembre.
Historia
En 1735, l'esplorador rusu de Siberia Vasili Pronchishchev saleó dende Yakutsk al ríu Lena nel so balandru Yakutsk. Esploró la mariña oriental del delta del Lena y detúvose pa envernar na desaguada del ríu Olenyok. Lamentablemente munchos de los miembros de la so tripulación cayeron enfermos y morrieron, debíu principalmente al escorbutu. Magar toles dificultaes, llegó a la mariña oriental de la península de Taimyr en 1736 y dirixióse al norte cartografiando la so mariña. Pronchishchev y la so esposa María (tamién conocida como Tatyana Feodorovna) vencieron al escorbutu y morrieron nel camín de regresu.
Mientres 1739-42, nel marcu de la segunda espedición a Kamchatka, l'esplorador del árticu rusu y vicealmirante Dmitry Laptev describió la mariña dende la desaguada del ríu Lena, a lo llargo de los golfos Buor-Khaya y del ríu Yana, hasta l'estrechu qu'agora lleva'l so nome, estrechu de Laptev. Como parte de la mesma espedición, un primu de Dmitry, Jaritón Laptev, lideró una campaña de reconocencia de la mariña de la península de Taimyr, partiendo de la desaguada del ríu Khatanga.
En 1892-94, y nuevamente en 1900-02, el barón Eduard Toll esploró'l mar de Laptev nel cursu de dos expedición. Toll llevó a cabo estudio xeográficos y xeolóxicos na zona en nome de l'Academia Imperial de Ciencies de Rusia. Na so última espedición Toll sumió frente a les islles de Nueva Siberia en circunstancies misterioses.
Mientres la dómina soviética, les zones costeres del mar de Laptev esperimentaron una llindada puxanza por cuenta de los primeros convóis de ruempexelos que saleaben la Ruta del Mar del Norte y pola creación de la Direición de la Ruta del Mar del Norte. Tiksi tuvo un activu aeropuertu y el puertu de Nordvik, al oeste, convertir nuna «creciente ciudá».
Dempués de la desintegración de la Xunión Soviética, la navegación comercial nel Árticu siberianu entró en cayente nel deceniu de 1990. Tresporte marítimu más o menos regular solamente atópase partiendo de Múrmansk hasta Dudinka, nel oeste; y ente Vladivostok y Pevek, nel alloñáu este del país. Los puertos ente Dudinka y Pevek tán próximos a ver sumir tou navegación. Logashkino y Nordvik fueron abandonaos y agora son pueblo pantasma.
Clima
De cutiu barríu por fuertes airaes, ventisques y nubes de nieve, el mar de Láptev ta sometíu a un clima rigorosu pel hibiernu, y nun ye raru que la borrina y la nieve tamién apaezan pel branu. El mar xelar mientres la mayor parte del añu y ye navegable ente agostu y setiembre, anque l'usu de ruempexelos dexa algamar mientres tol añu'l principal puertu d'esti mar, Tiksi, asitiáu cerca de la boca del Lena.
Fauna
Ente la fauna llocal destaca la morsa (Odobenus rosmarus), la foca barbuda (Erignathus barbatus) y el xatu marín (Phoca vitulina).
Senufo
300px|thumb|right|Zona de distribución del grupu etnolingüístico.
Los senufo (o Senoufo, na pronunciación francesa) son un grupu etnolingüístico compuestu por diversos sub-grupos de persones, que viven nun área que s'espande dende'l sur de Malí y l'oeste de Burkina Fasu escontra Katiola en Costa de Marfil. Un grupu, los Nafana, foi fundáu nel noroeste de Ghana. La cantidá total envalorada de senufo fluctúa ente 1,5 y 2,7 millones (distintes fontes difieren nesta cantidá). Los senufo falen les distintes llingües senufo. La capital de los senufo ye Korhogo, un pueblu bien antiguu nel norte de Costa de Marfil, que data del sieglu XIII. El so agricultura básase principalmente nel cultivu de miyu, ñame, maní y arroz.
Les práutiques y espresiones culturales venceyaes al balafón de les comunidaes senufo de Malí y Burkina Fasu fueron declaraes Patrimoniu Cultural Inmaterial de la Humanidá pola Unesco en 2012. El 6 d'avientu de 2012 añedióse Costa de Marfil a esta candidatura plurinacional.
Natasha Yarovenko
Natalia Olegovna Yarovenko, más conocida como Natasha Yarovenko, ye una actriz ucraína.
Biografía
Nacida n'Odesa, daquella parte de la Ucraína soviética, ye fía de madre rusa y padre ucraín. Ella siempres se consideró rusa. Creció nel senu d'una humilde familia de padres inxenieros. Graduóse en filoloxía rusu-inglesa nuna universidá de la so ciudá natal y, mientres esi tiempu, tamién tuvo viviendo en Moscú.
Acabaos los sos estudios, nel añu 2000 decidió viaxar a España xunto a la so familia, estableciéndose na ciudá de Barcelona. Según l'actriz, foi rápido afaese a esa ciudá porque-y yera similar a Odesa tocantes a la forma de vida y el mar.
Trayeutoria profesional
Yarovenko empecipió la so carrera como actriz na televisión autonómica catalana. La so primer oportunidá televisiva llegó-y de la mano de Lydia Zimmermannl nel telefilme Donar de xel. Más palantre debutó nun curtiumetraxe llamáu Estúpidos (basáu en fechos reales) empobináu por Gerard Sinfreu el cual dio-y quiciabes la participación más curtia que tuvo na so carrera d'actriz, pero nel añu 2004 realizó'l so primer papel protagonista pal cine cola película Moces, de los direutores Ramón Termens y Carles Torras.
Nel añu 2007 intervién na serie Hospital Central, siendo esta la so primer participación nuna cadena nacional (Telecinco).
El so primera antagónicu llega nel añu 2008 al interpretar a la malvada Romina de la serie Lalola emitida por Antena 3, serie na que participó en 52 episodios. Esi mesmu añu Yarovenko ye convidada pol direutor Julio Medem a participar nel filme Habitación en Roma, nel que s'estrenaría como protagonista, compartiendo cartelu cola actriz Elena Anaya. Esti sucesu supúnxo-y una nominación al premiu Goya como meyor actriz revelación.
En 2010 da vida a la princesa Sigrid na película Capitán Trueno y el Santo Grial.
Natasha foi ganadora d'un Pétalu per parte de la revista Cosmopolitan.
Lichenostomus virescens
'''Lichenostomus virescens ye una especie d'ave paseriforme de la familia Meliphagidae nativa d'Australia.
El páxaru vive nuna gran variedá de arbustos, montes y hábitats costeros. Ye relativamente común y xeneralizáu n'Australia al oeste de la Gran Cordal Divisoriu, travesando la mariña oeste y les islles de la mariña d'Australia Occidental. Nun apaez n'otros países. Foi nomáu orixinalmente como Meliphaga virescens lipferti, anque agora conózse-y como Lichenostomus virescens.
Descripción
La especie puede variar en llargor (17 a 22 cm). El color del so plumaxe varia en tonos grises a marrones. La cola y les nales son verde oliva con rellumos de color mariellu. Tien una amplia franxa negra detrás del picu hasta'l llombu, y una raya mariella darréu debaxo d'esta hasta'l güeyu. El cantar del páxaru bazcuya ente aspru y melodiosa; tamién varia d'alcuerdu al llugar onde vive. El mieleru cantariegu tien munchos parientes cercanos con un aspeutu xeneralmente similar o dellos detalles de mancomún, con distribuciones que s'asolapen y voces similares, polo qu'una guía d'identificación d'aves con imáxenes podría ser esencial p'algamar una identidá clara.
Hábitat y comportamientu
El mieleru cantariegu come una variedá d'alimentos, incluyendo néctar, pequeños inseutos, frutes, viermes, y bayes. Esto conviérte-y en criatura omnívora.
La especie reproducir ente xunetu y febreru. Son capaces de formar rellaciones de llargu plazu cola so pareya. Cuando se tán reproduciendo, amuesen comportamientu agresivu. Los güevos son d'un color crema marrón con dellos llurdios más escuros. El so nial ye un concu d'hierba, tarmos de plantes y telarañes.
Puede vivir en families. Ataquen a los animales más grandes, si siéntense amenaciaos por ellos o si alcuéntrase nel so territoriu. Fueron conocíos por atacar a intrusos en bandaes, lo cual demuestra que son un páxaru integrista.
Acomuñar con otres especies d'aves, como'l mieleru pardu (Lichmera indistincta) y el mieleru carunculado (Anthochaera carunculata). Sicasí, ye distintu diches aves porque escarez de la capacidá de comunicase con otres de la mesma especie. Según un estudiu de (1996), demostróse que les aves del continente nun respondíen a los cantares del mieleru cantariegu mientres s'atopaba nuna islla frente a la mariña oeste d'Australia. L'estudiu indicó que'l cantar de los páxaros na islla yeren más débiles, con un menor repertoriu, tipos de sílabes, y un menor númberu de sílabes y notes per cantar.
Takayuki Fukumura
Takayuki Fukumura (福村 貴幸, ) ye un futbolista xaponés.
Lincos
Lincos (acrónimu de la espresión llatina lingua cosmica) ye una llingua construyida diseñada pa ser comprensible por cualesquier forma de vida estraterrestre intelixente, pal so usu en tresmisiones de radio interestelar. Foi descrita per primer vegada en 1960 pol matemáticu neerlandés nacíu en Alemaña Hans Freudenthal (1905-1990), nel so llibru Lincos: Diseñu d'un llinguaxe pal contautu cósmicu, Parte 1 (Lincos: Design of a Language for Cosmic Intercourse, Part 1). Freudenthal consideró que tal llinguaxe tendría de ser fácilmente entendíu por seres que nun tean familiarizaos con nenguna sintaxis o llinguaxe terrestre y que con Lincos podríase encapsular «la mayor parte de la nuesa conocencia». Nel so llibru, Freudenthal detalla un plan pa comunicar matemátiques, física y delles regles de comportamientu social.
Om
thumb|Símbolu del mantra Oṃ. Om o meyor trescritu como Oṃ (tamién Auṃ trescritu n'AFI ə̃ũ) (ॐ) ye unu de los mantras más sagraos de les relixones dhármicas (como'l hinduismu y el budismu).
Lincos
En 1999 y 2003 unviáronse con radiotelescopiu dos talos mensaxes escontra les estrelles cercanes basaos en Lincos.
Diccionariu y conceutos
El diccionariu» de Lincos ta destináu a ser tresmitíu primero, primero que cualesquier otru mensaxe. Describe los númberos naturales por aciu una serie de pulsos repitíos, dixebraos por poses. Depués amuesa conceutos como «mayor que» (>), «menor que» (<), «igual» (=), «más» (+) o «menos» (-), con exemplos como  (5 ye mayor que 3), nel que tendría qu'haber más pausa antes y dempués de   p'amosar a un alienígena que se ta introduciendo un nuevu símbolu. De lo contrario, l'estraterrestre puede pensar que'l patrón completu ye un nuevu símbolu de significáu desconocíu. Una vegada introducíu'l conceutu igual (=), amuesa notación binaria pa los númberos,   y asina socesivamente. Sigue cola multiplicación, la división, les variables y les constantes, depués la lóxica proposicional, la teoría de conxuntos y la lóxica de primer orde. Intenta tamién introducir entrugues dexando les espresiones matemátiques ensin resolver:
Om
Simboliza'l divín Brahman y l'universu enteru.
Lincos
Diccionariu y conceutos
La siguiente seición del diccionariu Lincos introduz una pallabra pal segundu, Sec, reproduciendo pulsos de dellos llargores, siguíos por Sec y el númberu de segundos, «espérase que'l receptor alvierta que los númberos son proporcionales a la so duración», amosando que Sec ye una unidá de tiempu y la so duración exacta. De siguío, presenta medios pa midir duraciones, referise a momentos nel tiempu y falar sobre evento pasaos ​​y futuros.
Om
Tamién se-y denomina:
Lincos
Diccionariu y conceutos
La tercer seición, seique la más complexa, intenta tresmitir los conceutos y el llinguaxe necesarios pa describir el comportamientu y la conversación ente individuos. Utiliza exemplos pa presentar actores falando ente ellos, faciendo entrugues, desaprobando, citando a otres persones, conociendo y deseyando coses, prometiendo y xugando. Yá que hasta agora presentárense conxuntos de númberos y entrugues, el pasu siguiente ye introducir dellos símbolos nuevos (por aciu patrones distintivos de pulsos), que yá nun son númberos, y tresmitir secuencies qu'amuesen dos d'estos nuevos símbolos separaos pola pallabra Inq, y siguíu d'una entruga sobre una ecuación, depués los símbolos invertíos, siguíos de la respuesta. Espérase que dempués de munchos exemplos similares, el destinatario decida qu'estos nuevos símbolos son entidaes que pregunten y respuenden.
Om
Significáu
Esta sílaba tamién se llama'l udgīthá ('cantar fuerte') o'l praṇava mantra ('oración vibrante', siendo praṇauti o praṇo 'faer un rumor vibrante'), pos ye considerada polos hindús el soníu primordial, principiu de la mayoría de los mantres, pallabres o soníos divinos y poderosos.
Lincos
Diccionariu y conceutos
Finalmente, la cuarta seición describe los conceutos y el llinguaxe rellacionaos cola masa, l'espaciu y el movimientu. Esta última seición llega a describir les carauterístiques físiques de los seres humanos y d'el nuesu sistema solar.
Freudenthal planió un segundu llibru, pero que nunca publicó, qu'amestaría cuatro seiciones más al diccionariu: "materia", "Tierra", "vida" y l'ampliación de "comportamientu". Otru investigadores desenvolvieron el llinguaxe por sigo solos. Un exemplu ye CosmicOS, basáu en Lincos y na novela Contautu de Carl Sagan. Otra ye una segunda xeneración de Lingua Cosmica, desenvuelta pol astrónomu y matemáticu suecu-neerlandés Alexander Ollongren de la Universidá de Leiden, utilizando una lóxica constructiva.
Om
Significáu
El oṃ ye'l símbolu de lo esencial nel hinduismu. Significa unidá colo supremo, la combinación de lo físico colo espiritual. Ye la sílaba sagrada, el primer soníu del Toupoderosu, el soníu del que remanecen tolos demás soníos, yá sían de la música o del llinguaxe divín. Munches persones (ensin necesidá de ser parte de la relixón) utilicen el simbolismu pa espresar unión de cuerpu, mente y espíritu.
Lincos
Diccionariu y conceutos
El llibru de Freudenthal describe Lincos con munchos términos procedentes de la teoría llingüística y la lóxica, xeneralmente ensin definilos, anque los capítulos principales pueden entendese ensin estos términos téunicos.
Usu
En 1999 los astrofísicos canadienses Yvan Dutil y Stéphane Dumas, del Canadian Defense Research Establishment, codificaron un mensaxe basáu en Lincos y tresmitir escontra estrelles cercanes per mediu del radiotelescopiu Yevpatoria RT-70 n'Ucraína. Dutil y Dumas desenvolvieren primeramente un sistema de codificación resistente a los ruios pa mensaxes destinaos a comunicase con civilizaciones estraterrestres. L'esperimentu repitióse (usando otres estrelles cercanes como oxetivu) en 2003. El mensaxe yera una serie de páxines que describíen delles matemátiques básiques, física y astronomía.
Om
Nes escritures védiques
Nes escritures Upanishad esta sílaba sagrada apaez como un soníu místicu consideráu poles escritures como la verdadera base de cualesquier otru mantra (himnu sagráu).
Lincos
Exemplos
Un exemplu de Lincos de la seición tercer del llibru de Freudenthal, qu'amuesa a un individuu faciendo entrugues a otru: {| ! Testu Lincos ! Significáu
Om
Nes escritures védiques
D'alcuerdu a la Taitiriia-upanisad, Prayapati (otru nome del dios creador Brahmá) meditó nos trés lletres del mantra Oṃ (a, o y m) y asina-y surdieron los trés Vedás (el Rig, el Sama y el Átharva), y tamién los trés pallabres bhūr (Tierra), bhuva (atmósfera) y suah (cielu).
La sílaba Oṃ tamién representa'l Trimurti ('trés formes') de Brahmá, Vishnú y Shivá.
Lincos
Exemplos
Otru exemplu, amosando una metaconversación:
Om
Nes escritures védiques
Según los shivaístas, el tambor de Shivá produció esti soníu Oṃ, y al traviés d'él salieron los siete notes de la octava musical, esto ye: sa, re, ga, ma, pa, dha, nin. Gracies a esti soníu, Shivá crea y destrúi l'universu.
Oṃ ye coles mesmes la forma sonora del atman (alma o Dios).
Les Upanishad declaren que tou, lo esistente y lo non esistente, pue ser controláu al pronunciar esta sílaba sagrada Oṃ. Los hinduistes creen que'l mantra Oṃ ye eficaz pa esaniciar los errores nos sacrificios de fueu y d'otros tipos. La meditación nel Oṃ satisfai toles necesidaes y lleva al moksha (lliberación espiritual). Casi tolos rezos y llectures sagraes son precedíos pola pronunciación del Oṃ. Munchu investigadores y esoteristas atopen una sinonimia ente la pallabra sánscrita Oṃ y la pallabra hebrea אמן = Amén.
Gran Premiu de Suecia
El Gran Premiu de Suecia foi una carrera válida pal campeonatu mundial automovilísticu de Fórmula 1 ente 1973 y 1978. Apostar nel Scandinavian Raceway en Anderstorp, Provincia de Jönköping, Suecia.
Nel primer Gran Premiu de Suecia, l'héroe local, Ronnie Peterson tuvo cerca de ganar la carrera pa Lotus, pero una pinchada na última vuelta y tuvo de vencer la victoria al neozelandés Denny Hulme. Esta ye la meyor posición que llogró un suecu nesta carrera. La desapaición de Peterson y de Gunnar Nilsson contribuyeron a alloñar a la Fórmula 1 de Suecia.
Ganadores del Gran Premiu de Suecia
Los eventos que nun formaron parte del Campeonatu Mundial de Fórmula 1 tán señalaos con un fondu en color rosado.
Idealismu
L'idealismu ye la familia de teoríes filosófiques qu'afirmen la primacía de les idees o inclusive la so esistencia independiente. Un sinónimu ye'l inmaterialismo. El materialismu refuga l'idealismu. L'idealismu ye precisamente antagónicu al realismu pos hai filosofíes idealistes (idealismu oxetivu) que postulen una esistencia d'oxetos astractos independientes del observador.
L'idealismu supón que los oxetos nun pueden tener esistencia ensin qu'haya una mente que tea consciente d'ellos. Pa poder conocer les coses, tien de tomase en cuenta la conciencia, les idees, el suxetu y el pensamientu. Platón, Berkeley y Kant son dalgunos de los sos representantes.
Idealismu oxetivu
L'idealismu oxetivu diz que les idees esisten por sigo mesmes y que namái podemos aprendeles o afayales por aciu la esperiencia. Pal idealista oxetivu los demás son idees ensin cuerpu material. Dellos representantes del idealismu oxetivu son Leibniz, Hegel, Bernard Bolzano, Dilthey.
Idealismu suxetivu
La principal carauterística del idealismu suxetivu ye que toa xira alredor del suxetu cognoscente (ser pensante que realiza l'actu de la conocencia). Y esisten, de la mesma, dos variantes. La versión radical sostién que'l suxetu constrúi'l mundu: nun esisten coses por sigo mesmes sinón que namái esisten coses pa nós (constructivismo ontolóxicu). Según esta concepción, la naturaleza nun tien esistencia independiente. Sicasí, la versión moderada «afirma que les coses son del color del cristal con que se miren».
La ciencia y la teunoloxía nun interfieren nel idealismu, pos dambes dependen sobremanera de la perceición del mundu esterior pa modificar conforme a la conocencia. Onde la perceición en sí, nun ye nenguna temática contraria al idealismu.
El simple aserto de que les idees son importantes nun lo califica d'idealista. Casi tolos materialistes y realistes almiten la esistencia ya importancia de les idees, solamente nieguen la so autoexistencia.
“La reacción individualista al idealismu alemán”
Una aportación del idealismu alemán aplicable a los nuesos díes ye:
«La clase de filosofía que s'escueye depende de la clase d'home que se ye».
Tomando en cuenta esta frase puede pensase que solo ye aplicable a los seres humanos n'edá adulta y ye quiciabes, porque hasta entós adquierse una filosofía de vida, lo que quiciabes se pasó por altu dende va munchos años, ye'l fechu de que los mayores son un exemplu pa les nueves xeneraciones polo cual ye importante que la manera de dirixise na sociedá seya un exemplu de la filosofía qu'estos puedan retrucar na busca d'una sociedá granible y humanista.
Bazailles
Bazailles ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Porte-de-Savoie
Porte-de-Savoie ye una comuña francesa del departamentu de Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Idioma samoanu
L'idioma samoanu —autoglotónimu gagana Samoa— ye una llingua austronesia del grupu malayu-polinesiu oriental, orixinaria de Samoa y falada principalmente nesi país, na vecina colonia norteamericana de Samoa Americana y en Nueva Zelanda.
Clasificación
D'alcuerdu al sistema de clasificación tradicional de les llingües polinesies, el samoanu forma parte de les llingües samoicas que son una de les dos cañes descendientes del protopolinesio nuclear. Según un sistema de clasificación revisáu, propuestu por Jeff Marck en "Topics in Polynesian language and culture history" (2000), el samoanu baxa del protoelliseano, que de la mesma sería una de los once cañes del protopolinesio nuclear ya incluyiría amás al elliseano esterior y a les llingües polinesies orientales.
Ente los cambeos de soníu que presenta'l samoanu con al respective de les formes reconstruyíes de propopolinesio atópense la neutralización de /ɾ/ y /l/ nun únicu soníu /l/ y el reemplazu de /k/ pola oclusiva glotal /ʔ/; sicasí, permaneció la fricativa /s/ que na mayoría de les llingües polinesies foi reemplazada por /h/.
Fonoloxía y escritura
Los fonemes del samoanu son 16, 5 vocales y 10 consonantes. Escribir con un alfabetu llatín de 16 lletres, una pa representar cada fonema: a, f, g, i, l, m, n, o, p, s, t, o, v y  ' . Adicionalmente esisten les lletres h, k y r pa escribir préstamos d'otros idiomes.
Los cinco vocales pueden ser curtios o llargues, nel segundu casu marcar con un macrón ( ¯ ). Estes diferencies de llargor vocálicu tienen calter fonémico y dexen estremar ente pallabres. ! ! Llabial ! Dento- alveolar ! velar ! glotal ! align="leftt" | nasal ! align="left" | oclusiva ! align="left" | fricativa ! align="right" | vibrante
La consonante nasal velar /ŋ/ escríbese g y la oclusiva glotal sorda /ʔ/ por aciu el símbolu  ' . Les demás lletres representen los mesmos valores que tienen nel Alfabetu Fonéticu Internacional.
La formación de sílabes ye bastante restrictiva; como en toles llingües polinesies, les consonantes namái pueden tar de primeres de la sílaba y nun pueden formar grupos. Les vocales pueden formar sílabes por sigo soles o acompañaes d'una consonante o d'otra vocal. D'esta miente, les combinaciones silábiques posibles son vocal, vocal-vocal, consonante-vocal y consonante-vocal-vocal.
L'acentu llevar usualmente la penúltima sílaba, sacante les pallabres terminaes en vocal llarga o en diptongu, que son agudes. Tamién s'acentúa la postrera sílaba cuando se desea enfatizar un términu. Les pallabres compuestes caltienen la posición de los sos acentos.
Xéneru y númberu
El sexu de persones, animales y delles plantes indicar por medios léxicos, yá seya usando términos distintos (tane, "home", fafine, "muyer") o anteponiendo los axetivos po'a, "machu" y fafine, "fema".
Pronomes
Los pronomes personales del samoanu tienen trés persones: primer, segunda y tercera; tres gradaciones de númberu: singular, dual y plural; amás faise distinción ente primer persona inclusiva (l'oyente forma parte d'ella) y primer persona esclusiva (l'oyente nun forma parte).
Anthony DeSando
Anthony DeSando tamién conocíu como Anthony De Santis, ye un actor d'Estaos Xuníos. Ye d'ascendencia italiana, los sos güelos yeren inmigrantes de les rexones del sur d'Italia, emigraron por cuenta de meyores oportunidaes de trabayu n'Estaos Xuníos.
Nació en Jersey City, Nueva Jersey. Apaeció en delles series como L.A. Law, Crossing Jordan, NYPD Blue, Without a Trace y Sex and the City. Unu de los sos papeles predominantes ye como Brendan Filone en The Sopranos. Tamién protagonizó en A Day In Black And White y co-protagonizó nes pelícuñas Cement, Beer League y The Whole Shebang. Tamién fixo la voz de Reggie nel videojugo The Sorpranos: Road to Respect. Apocayá apaeció en A Guide to Recognizing Your Saints y Fightining.
Carlos Henrique Raposo
Carlos Henrique Raposo (Rio de Janeiro, 2 d'abril de 1963), más conocíu como Carlos Kaiser, ye un ex-futbolista brasilanu que pasó a ser conocíu como un futbolista de farsa». Foi escoyíu pa xugar con diversos clubes de Brasil y del mundu d'importante nivel na so carrera d'una década, pero nunca xugó un xuegu reglamentariu completu y despintó la so capacidá partir# con mancadures falses, cambeos frecuentes d'equipu y otres artimañas.
Vida
En 2011, el programa "Esporte Espetacular", de la canal brasilana Rede Globo, exhibió un material que cuntaba con detalles cómo él, por más de 20 años, consiguió engañar diversos clubes brasilanos (Botafogo, Flamengo, Bangu, Fluminense, Vasco da Gama, America) y del esterior (Puebla de Méxicu, Independiente d'Arxentina, El Paso d'Estaos Xuníos y Gazélec Ajaccio de Francia), formando parte de los sos equipos, entá ensin práuticamente apostar partíos oficiales.
El so gran "carrera" deber a que yera amigu de los entós futbolistes Carlos Alberto Torres, Renato Gaúcho, Ricardo Rocha, Romário, Edmundo, Gaúcho ente otros, que lo encamentaben a equipos de gran nivel.
Ente los sos supuestos fechos notables, Kaiser foi campeón de la Copa Intercontinental de 1984, con Independiente de Avellaneda, ganándo-y 1-0 al Liverpool FC d'Inglaterra (fechu non confirmáu pola direición del club arxentín).
Carlos ganó'l llamatu del Forrest Gump del fútbol brasilano, anque'l so llamatu Kaiser ye'l más usáu, por cuenta de la so paecencia con Franz Beckenbauer, ex-futbolista alemán.
Tamién ye recordáu por asonsañar comunicaciones con equipos estranxeros por supuestos pases n'inglés con un gran teléfonu falsu n'entrenamientos del Flamengo. La mentira foi afayada cuando un médicu que viviera nel Reinu Xuníu escuchó les sos conversaciones ensin sentíu.
En 1989, cuando taba a puntu de debutar nel Bangu, por medrana a que lo afayaren, empezó un discutiniu con un aficionáu del equipu rival pa ser espulsáu.
Dempués d'habese "xubiláu" de la so carrera como futbolista, Carlos anguaño ye entrenador personal.
James Ivory
James Francis Ivory, más conocíu como James Ivory, ye un direutor de cine d'Estaos Xuníos.
Biografía
Nació en Berkeley, California. La so película A Room With a View, foi nomada en 1985 a 8 Óscares, ganando finalmente 3, igualmente ganó un Globu d'Oru y 2 premios BAFTA. En 1987, Maurice foi nomada a un Óscar y ganó 3 premios del Festival de Cine de Venecia. En 1992, la so película Regresu a Howards End foi nomada a 10 Óscares, ganando finalmente 3 d'ellos, igualmente ganó 1 Globu d'Oru (meyor actriz) y 2 premios BAFTA (meyor actriz y meyor película). En 1993, The Remains of the Day foi nomada a otros 8 Óscares, nun ganando finalmente nengunu, pero ganó'l premiu BAFTA a meyor direutor.
Pilar Varela Díaz
Pilar Varela Díaz nacida n'Avilés l'añu 1960 foi l'Alcaldesa d'Avilés ente'l 2007 y el 2015
Biografía
Pilar Varela nació'l 25 de febreru de 1960 en Llaranes Vieyu (Avilés). Ye diplomada en Maxisteriu y Llicenciada en Pedagoxía pola Universidá d'Uviéu. Afilióse al PSOE en 1997. Ente 1981 y 1987 asumió estremaes responsabilidaes na "Juventud Obrera Cristiana de España" (JOCE) n'Asturies y Cantabria, organización moza de la que foi presidenta estatal ente 1984 y 1987.
Ente 1987 y 1992 desendolcó estremaes xeres pa la Comisión Europea en rellación con iniciatives y programes de emplegu pa xovenes. Foi direutora de Formación en Ciudá Industrial Valle del Nalón (1992-1999). Nel añu 1999 forma parte de la candidatura local cola que'l PSOE algama l'Alcaldía d'Avilés.
Nel periodu 1999-2003 ye conceyal de Facienda y de Polítiques Actives d'Emplegu y nel periodu 2003-2007 Conceyal de Facienda y Promoción Económica. Arriendes d'esta responsabilidá ye miembro de la Comisión Executiva de la Fundación del Metal d'Asturies.
Tres de los comicios eleutorales del 27 de mayu, la so candidatura conviértese na más votada, ganando les eleiciones y enanchando'l númberu de conceyales del PSOE, convirtiéndose asina na primer alcaldesa d'Avilés socediendo nel cargu al tamién socialista Santiago Rodríguez Vega.
Trayeutoria
Pilar Varela vivió nel barriu de Llaranes, onde s'allugaren so pá y so ma, d'orixe lucense, hasta los seis años. D'ellí treslladóse a Villalegre, motivu pol que cursó los sos estudios primarios na Escuela de Neñes de Doña Luz nel Altu Vidrieru, pa darréu facer el bachilleratu nel Institutu de La Luz. En 1978 entamó estudios de Maxisteriu na Universidá d'Uviéu que completó depués cola Llicenciatura en Pedagoxía. Demientres esa etapa universitaria, foi elixida en 1982 p'asumir la direición de la JOC pa la zona d'Asturies y Cantabria y en 1984 Presidenta de la JOC d'España, polo que se tresllada a vivir a Madrid pa formar parte del equipu estatal, asumiendo la direición de les rellaciones de la JOC d'España cola JOC europea y internacional. Nesti tiempu, la JOC ye llegalizada pol Ministeriu del Interior español como una organización autónoma, frañendo con ello la so venceya xurídica cola xerarquía de la Ilesia católica.
En Madrid, xunto a otros economistes, abogaos, pedagogos y sociólogos mozos, creó en 1988 la "Cooperativa Proempleo de Madrid" de la que formó parte como socia trabayadora. Dende esa Cooperativa punxo en funcionamientu dellos programes d'emplegu empobinaos a la mocedá. Crearon cooperatives agroalimentaries, proyeutos d'autoconstrucción de viviendes o la creación d'empreses d'inxerción llaboral de mozos. Amás, ocupóse tamién d'afalar una iniciativa pionera pa facilitar l'accesu a la vivienda, al traviés de la que se xestiona l'alloguer de cientos de viviendes.
Toes estes esperiencies nel campu de les polítiques actives llevó-y a Pilar a participar ente los años 1989 y 1990 nun grupu d'espertos de los doce países qu'entós formáben parte de la Comunidá Europea pa proponer esperiencies y programes piloto de formación y emplegu pa la mocedá, propuestes que tuvieron reflexu depués en iniciatives europees como los programes Equal, Horizont, etc.
En 1992, Pilar Varela regresó a Asturias y a Avilés, au tenién-y ofrecíu participar na gestión de lo que güei ye'l centru Valnalón, el polígonu de les antigües instalaciones siderúrxiques de La Felguera. Baxo la so xestión púnxose en marcha un centru d'empreses, un centru de formación profesional, una escuela d'hostelería, y otres actuaciones empobinaes a la formación d'emprendedores y la creación del "pebidal d'empreses".
Involucróse tamién col coleutivu feminista venceyáu al PSOE "Mujeres Progresistas", onde intensificó la so rellación con militantes socialites. Esti fechu, llevó-y entós a comprometese políticamente col PSOE.
Llabor como conceyal
Foi Santiago Rodríguez Vega (PSOE), anterior alcalde d'Avilés, quien ufrió a Pilar participar na candidatura cola que'l PSOE volvió ganar l'Alcaldía d'Avilés en 1999. Participó en dos llexislatures como conceyal de Facienda y de Polítiques Actives d'Empleu, y previamente como responsable de turismu, comerciu y feries.
Tres de les eleiciones de 2007, Pilar Varela ye la primer alcaldesa de la historia d'Avilés.
Haninge
L'escudu lleva un faisán d'onde'l nome derivó como en suecu la pallabra hane significa gallu). Ente que l'ancla simboliza la base naval na municipalidá.
Calzada de los Molinos
Calzada de los Molinos ye un conceyu y llocalidá na contorna de Tierra de Campos al so pasu pola provincia de Palencia, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón, España.