cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
John Wesley
Empiezos del Gran Avivamientu
Al entrar nel so añu ochentenu quintu, dio-y les gracies a Dios por ser casi tan brengosu como siempres. Lo adscribía na voluntá de Dios, al fechu de que siempres durmiera fondamente, a que se llevantara mientres sesenta años a los cuatro de la mañana y que mientres cincuenta años predicó cada mañana a los cinco. Apenes na so vida sintió dalgún dolor, resquemor o ansiedá. Predicaba dos veces al día, y de cutiu trés y cuatro veces. Envaloróse que cada añu viaxó cuatro mil quinientes milles ingleses, la mayoría a llombu de caballos.
Últimos años
Morrió'l 2 de marzu de 1791, a la edá d'ochenta y ocho años. La so obra siguió alantre per mediu de la Ilesia Metodista, mientres más de doscientos años.
Bibliografía
Daniel R. Jennings, The Supernatural Occurrences of John Wesley, SÍAN Multimedia, Oklahoma City, OK, 2005.
Woël
Woël ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Miguel de San Román
Estudiu nel Colexu de Ciencies y Artes de Puno. Bien nuevu se enroló nes fuercies independentistes de Perú. Collaboró so les órdenes de los llibertadores José de San Martín y Simón Bolívar. Participó nes batalles de Junín y Ayacucho (1824). Depués actuó nes guerres civiles de les primeres décades de la República peruana y nes guerres contra la Gran Colombia (1828-1829) y Bolivia (1835-1836 y 1840-1841). Fízose notable como organizador de tropes y pola rapidez de les sos marches. Sofitó al xeneral Agustín Gamarra hasta la so derrota na batalla de Ingavi, onde tuvo una mala actuación, que contribuyó en parte a la victoria boliviana (1841). Sumar a la revolución constitucional de 1843-1844, contra'l Direutoriu de Manuel Ignacio de Vivanco y lluchó na batalla de Carmen Alto. Confirióse-y el grau de Gran Mariscal. Sol primer gobiernu constitucional de Ramón Castilla ocupó'l cargu de presidente del Conseyu d'Estáu (1845-1849). Postuló a la presidencia de la República en 1851, ensin ésitu. En 1854 collaboró na insurrección contra'l gobiernu de José Rufino Echenique; dempués de la batalla de La Palma y de la cayida de dichu réxime, foi nomáu Ministru de Guerra y Marina del gobiernu provisorio de Ramón Castilla. Escoyíu diputáu por Puno ante la Convención Nacional, presidió les sos sesiones ente 1855 y 1856. Cuando españó la revolución de Manuel Ignacio de Vivanco en Arequipa, foi unviáu pa debelarla. Trunfó na batalla de Yumina en 1857 y participó na toma d'Arequipa, en 1858. Foi depués Presidente del Conseyu de Ministros, de xunetu a ochobre de 1858. Mientres el segundu gobiernu constitucional de Ramón Castilla foi xefe militar de los departamentos del sur. En 1862 foi escoyíu Presidente Constitucional de la República pal periodu 1862-1866, pero finó tres cinco meses de gobiernu, víctima d'una enfermedá. Mientres el so curtiu mandatu adoptó como moneda'l Sol d'Oru y enllantó el sistema decimal de peses y midíes.
Carrera militar y política
Foi fíu del coronel del exércitu español Miguel Pascual San Román De les Cuentes y de María Meza. Per llinia paterna yera descendiente de l'aristocracia colonial (los sos antepasaos Juan Pérez de les Cuentes y Valverde, y Bernarda Neñu de Guzmán y Valverde, yeren primos hermanos y sobrinos direutos de frai Vicente de Valverde y Álvarez de Toledo y parientes del conquistador Francisco Pizarro).
El so padre, ganáu pola causa independentista, tomó parte nel llevantamientu encabezáu por Mateo Pumacahua y los Hermanos Angulo de 1814; l'entós adolescente Miguel acompañar hasta la batalla de Umachiri, que se llibró'l 11 de marzu de 1815 y que resultó na derrota de los patriotes. Miguel Pascual tuvo que despintase en Puno, pero foi prindáu y depués fusiláu por orde del virréi Joaquín de la Pezuela. Cúntase que'l mozu Miguel foi obligáu a guardar la execución del so padre.
Superando tan doliosa esperiencia, San Román pasó al Cuzco onde remató los sos estudios pa depués enrolarse nel exércitu realista. Foi unviáu a la mariña sur pa combatir a la espedición empobinada pol teniente coronel Guillermo Miller, ocasión qu'aprovechó pa desertar ya incorporase a les files patriotes, siendo reconocíu como subteniente. Tuvo nel combate de Mirave, realizáu'l 22 de mayu de 1821 cerca de Tacna; depués na ocupación de Lima nel mes de xunetu; y nel primer sitiu del Callao. Foi incorporáu a la Lexón Peruana y tuvo presente nel desastre patriota de La Macacona, asocedíu'l 22 d'abril de 1822, cerca d'Ica. Yá col grau de teniente, asistió a la Segunda Campaña d'Entemedios sol mandu del xeneral Agustín Gamarra, pero dicha espedición fracasó. San Román cuntóse entós ente los que patriotes que tuvieron de faer la penosa retirada d'Oruro a Ilo, onde embarcó xunto colos restos de la espedición. Desembarcó depués en Huanchaco, na mariña norte, y xunióse al exércitu del llibertador Bolívar, participando na campaña llibertadora de 1824 que remató coles batalles de Junín y Ayacucho. Peracabada la independencia, foi xubíu a sarxentu mayor, ya intervieno na represión contra los iquichanos de Huanta, que persistíen en caltenese fieles a la corona española.
Pasó a Arequipa en 1827, siendo tresferíu a otru batallón. Participó na invasión peruana de Bolivia de 1828 y coló a la guerra contra la Gran Colombia, siendo tomáu prisioneru depués de la batalla del Portete de Tarqui, en 1829. Restablecida la paz, foi lliberáu, llogrando'l grau de teniente coronel. Secundó'l golpe d'estáu del xeneral Gamarra contra'l presidente José de La Mar, a quien tomó prisioneru en Piura, unviándo-y al exiliu camín de Costa Rica.
San Román asumió nuevamente como Prefeutu y Comandante Xeneral de Puno, siendo xubíu a Xeneral de Brigada. Caltúvose lleal al segundu gobiernu constitucional de Gamarra. Sol mandu del xeneral Ramón Castilla participó na campaña contra la revolución rexeneracionista empecipiada en Arequipa pol coronel Manuel Ignacio de Vivanco. Participó nos combates de Cachamarca y Cuevillas (25 y 30 de marzu de 1841), y escorrió a Vivanco, que llogró cruciar la frontera con Bolivia.
Tornó a Lima y acompañó al presidente Gamarra na campaña contra Bolivia. Unviáu d'avanzada, llogró una victoria sobre los bolivianos nel combate de Mecapaca, el 21 d'ochobre de 1841, lo que-y valió'l so ascensu a Xeneral de División. Participó depués na batalla de Ingavi, llibrada'l 18 de payares del mesmu añu. Empecipiada l'aición, recibió la orde d'asitiar la caballería en forma de qu'abelugara la llinia de retirada, pero interpretar equivocadamente y retiróse cola caballería, lo que produció un efeutu desmoralizador na infantería peruana, lo que s'agravó entá más cola muerte del presidente Gamarra nel campu de batalla. Pa cuelmu, na so retirada escontra'l Perú, destruyó la ponte sobre'l Desaguadero, cuando la infantería peruana atopábase entá en suelu bolivianu. Pero darréu axuntó a los esvalixaos y pasó a Cuzco, onde reorganizó l'exércitu y enfrentó a la invasión boliviana.
Fecha la paz con Bolivia en xunu de 1842, realizó, al mandu de les sos tropes, una marcha memorable al traviés de la sierra, dende Lampa hasta Lima, mientres l'anarquía empecipiada tres la muerte de Gamarra. En Concepción reconoció l'autoridá del xeneral Juan Crisóstomo Torrico, y dambos fueron al alcuentru de los xenerales Antonio Gutiérrez de La Fuente y Juan Francisco de Vidal, qu'efectuaren nel Cuzco un pronunciamientu. Pero derrotáu na batalla d'Agua Santo, el 17 d'ochobre de 1842, pasó una vegada más a Bolivia.
Remaneció en Puno, cuando yá s'empecipiara la revolución constitucional contra'l gobiernu direutoral de Vivanco, y foi almitíu como miembru de la Xunta de Gobiernu Provisorio constituyida nel sur polos revolucionarios. Como xeneral en xefe del exércitu revolucionariu, collaboró nel trunfu llográu na batalla de Carmen Alto, el 22 de xunetu de 1844. Foi alzáu entós al altu rangu de Gran Mariscal. left|thumb|250px|Miguel de San Román, según grabáu del sieglu XIX. Foi ministru de Guerra nel gobiernu provisorio del vicepresidente Manuel Menéndez y en 1845 foi electu senador por Puno. Mientres el primer gobiernu de Castilla foi miembru del Conseyu d'Estáu, que la so presidencia exerció ente 1845 y 1846. Nuevamente exerció como ministru de Guerra, de marzu a agostu de 1848. Acusáu de combalechadura, foi prindáu y desterráu a Chile, pero llueu tornó gracies a una amnistía dada n'agostu de 1849. Postuló a la presidencia de la República en 1851 anque solo llogró'l 6,3% de la votación total; en diches eleiciones trunfó'l xeneral José Rufino Echenique.
Escoyíu diputáu pola provincia de Lampa, fixo una terca oposición al gobiernu de Echenique, polo que foi desaforáu y desterráu a Chile. Volvió en 1854 pa sumase a la revolución lliberal qu'empecipiara en Arequipa el xeneral Castilla, con quien se reconcilió. Demostró una vegada más la so habilidá n'entamar fuercies y treslladales al traviés de montascoses paraxes cordilleranos. Dende Tacna pasó a Moquegua y dellí a Puno. Depués avanzó al Cuzco. Xuníu finalmente col gruesu del exércitu revolucionariu, participó na batalla de La Palma, llibrada nes contornes de Lima, el 5 de xineru de 1855, alcuentru que significó la derrota definitiva de Echenique.
Instaláu'l gobiernu provisional de Castilla, San Román foi Ministru de Guerra y Marina. Escoyíu diputáu por Puno a la Convención Nacional de 1855 (Congresu Constituyente), presidió les sos sesiones ente 1855 y 1856. Coló a Arequipa cola misión d'encalorar la revolución conservadora empecipiada ellí pol xeneral Vivanco, en contra de la Constitución Lliberal de 1856. Foi l'empiezu de la sangrienta Guerra Civil de 1856-1858. Nomáu xeneral en xefe del exércitu d'operaciones, trunfó na batalla de Yumina, el 29 de xunu de 1857, y allegó al asediu y tomar d'Arequipa, el 7 de marzu de 1858.
Les eleiciones de 1862
Al rematar en 1862 el segundu gobiernu de Castilla, acolumbróse una agafada llucha eleutoral ente trés candidatos: el mariscal Miguel San Román, el xeneral Juan Antonio Pezet y el doctor Juan Manuel del Mar; el primeru cuntaba col sofitu oficial de gobiernu. Pero la llucha sumió cuando Pezet xunió les sos fuercies coles de San Román pasando a ser el so candidatu a la primer vicepresidencia, y cuando careció gravemente Del Mar. Los lliberales sofitaron tamién a San Román.
Realizaes les eleiciones, resultó escoyíu San Román; pa primer vicepresidente'l xeneral Pezet, y pa segundu vicepresidente'l xeneral Pedro Diez Canseco. El Congresu proclamar el 29 d'agostu de 1862.
Presidente Constitucional de la República
San Román siguió la política del so antecesor. Destacar pol so tinu y cordura como gobernante. Una de les sos primeres aiciones foi dexar la torna de los desterraos políticos. Foi según lliberales como José Gálvez Egúsquiza y hasta vieyos caudiellos como José Rufino Echenique y Manuel Ignacio de Vivanco, volvieron al Perú. Nes eleiciones p'anovar la Municipalidá de Lima volvió surdir el bracéu ente echeniquistas y vivanquistas; trunfaron los primeres y aportó a alcalde Antonio Gutiérrez de La Fuente.
Obres
Ente les midíes importantes que se dieron nesti curtiu mandatu, tán les siguientes:
Enfermedá y muerte
right|thumb|250px|Fotografía del cadabre del presidente Miguel de San Román. Tributáronse-y pomposes honres aciages.
A principios de 1863 el presidente San Román careció, treslladándose entós a la so residencia asitiada nel balneariu de Chorrillos, onde siguió trabayando colos sos ministros. El 30 de marzu'l so estáu agravóse. Los médicos diagnosticáron-y una enfermedá hepática y renal. Castilla foi a visita-y y aconseyólu que fixera'l so testamentu. Nel so llechu d'agonía, San Román vio xuntos a Castilla, Vivanco y Echenique, agafaos rivales de la recién vida política peruana. Finó en brazos de Castilla, a los once de la mañana del 3 d'abril de 1863 (Vienres Santu), siendo honráu con solemnes funerales realizaos na capital, onde pronunciaron dos talos discursos José Gregorio Paz Soldán y José Antonio Barrenechea. A cuenta de esti acontecimientu, publicóse un folletu ilustráu con fotografíes d'Eugenio Courret, que daquella empezaba a espublizar dichu arte en Lima.
Como se topaben ausentes los dos vicepresidentes (Pezet n'Europa y Diez Canseco en Arequipa), asumió interinamente el poder Ramón Castilla, por ser el militar más antiguu y pol so prestíu. Hubo medrana de que'l vieyu mariscal perpetuar nel poder, pero al cabu d'unos díes apurrió'l mandu al segundu vicepresidente, Pedro Diez Canseco. El 3 d'agostu d'esi añu tornó Pezet al Perú y darréu fíxose cargu del gobiernu.
Cúntase que dellos años dempués, cuando Castilla topar de visita en Bruxeles y fuera testigu de los funerales del rei Leopoldu I de Bélxica (consideráu como'l más apuestu de los monarques europeos), comentó socarronamente: «El cholo San Román, ¡ési si que yera cadabre!».
Llingües cangin
Les llingües cangin o chaŋin son falaes por unes 200 mil persones (2007) nuna pequeña rexón al este de Dakar. Estes llingües son falaes por persones de la etnia serer que nun falen el mesmu idioma serer (serer-sine). Yá que los sos falantes son étnicamente serer les llingües cangin fueron consideraes frecuentemente como dialeutos del serer, sicasí, nun tán emparentaes de manera cercana col serer. De fechu el serer ta más estrechamente rellacionáu col fulani que coles llingües cangin.
Clasificación
Les llingües cangin son:
El lehar y el noon son particularemente cercanos ente sigo, al igual que'l ndut y el palor, anque non lo suficientemente cercanos como pa ser mutuamente intelixibles. El safen ye claramente más cercanu al grupu lehar-noon que al grupu palor-ndut.
Comparanza léxica
Los numberales para distintos grupos de llingües cangin son:
Abd al-Qádir
Abd el-Qader (عبد القادرالجزائري ) foi una de les personalidaes arxelines más destacaes del s XIX. Ta consideráu'l fundador de la nación arxelina, líder de la resistencia frente a la ocupación francesa y creador d'un estáu modernu. Foi tamién escritor, poeta, sufí y estudiosu de la obra del gran maestru d'orixe andalusí Ibn Arabi. La nota necrolóxica que The New York Times publicó tres el so fallecimientu en 1883 calificábalu como unu de los dirixentes más capaces del sieglu.
Infancia y aprendizaxe
Nació na Guetna del Oued al Hammam a 20 km de Mascara na rexón d'Oren, naquel tiempu so dominación otomana. La so familia, una de les más destacaes dientro de la tribu de los Banu hashim, cuntaba con una xenealoxía que se remontaba al Profeta Muhammad.
Dotáu d'unes estraordinaries capacidaes y de una intelixencia precoz, recibió dende neñu una esmerada educación so la direición de los sos padres. La so madre Lalla Zohra, una muyer cultivada a la que se sintió especialmente xuníu tola so vida, enseñólu a lleer y a escribir. El so padre Muhy al din ibn Mustafa al Hassani muqaddam de la Qadiriyya empecipiará-y na vía sufí, vía que d'equí p'arriba va emponer tolos aspeutos de la so vida. Foi instruyíu en ciencies islámiques y a bien temprana edá va algamar el grau de hafiz al haber memorizado el Corán y el hadiz. Tamién aprendió filosofía, lliteratura, xeometría, xeografía, astronomía y farmacopea. Interesar dende bien nuevu pola historia de los pueblos cristianos, la política y les ciencies europees. Recibió instrucción de los homes más notables de la rexón, como Si Ahmad Ben Tahar al Rify, quien lu introdució nel estudiu d'otres tantes materies ‘mundanes' y de lo que los europeos denominaben ‘estratexa', o Si Ahmad ben Jodja, conocíu como unu de los grandes sabios del oeste arxelín. Escelente orador, sobresalió tamién en disciplines físiques como la ximnasia, la equitación o la caza. Foi un estraordinariu caballeru y gran amante de los caballos.
En 1825 al pie del so padre va realizar el so primer viaxe a Oriente. Va Visitar Orán, Túnez y Exiptu, onde va quedar vivamente impresionáu pol llabor de modernización llevada a cabu por Muhammad Alí. Van Visitar tamién La Meca y Damascu onde va conocer al sheij Jaled al Naqshabandi y va visitar per primer vegada la tumba d'Ibn ‘Arabi, al que va considerar mientres tola so vida'l so maestru espiritual. Va Siguir viaxe a Bagdag onde va visitar la tumba d'otru gran maestru del sufismo y epónimu de la Qadiriyya Abdul Qadri Jilani. D'ellí van volver a La Meca, onde van realizar el hajj o pelegrinación. En 1829 torna al pie del so padre a la Guetna.
Llucha contra la invasión francesa
Les tribus de la rexón occidental d'Arxelia manifestárense especialmente actives na so resistencia frente al dominiu otomanu. El padre de Abd el-Qader yera unu de los sos cabezaleros. Nesti clima d'insurrección contra lo que les tribus consideraben la ocupación estranxera de los otomanos l'escenariu diba camudar rápido. En 1830 los franceses tomen Arxel y el Bey d'Orán ríndese ante los franceses al añu siguiente.
Les tribus negar a aceptar les autoridá de los nuevos ocupantes. El padre de Abd el-Qader yá enfermu va dar pasu al so fíu. Les estraordinaries cualidaes qu'esti demostrara fixeron que les tribus xunir sol so lideralgu: El 21 de payares de 1832 cuando cuntaba con 24 años emprestáren-y xuramentu de fidelidá (bay'a) y proclámen-y Sultán. Abd el-Qader va refugar el títulu, que considera aplicable al Jerife de Fez y va adoptar el d'Emir. Al añu siguiente va morrer el so padre.
Les constantes victories del Emir nel campu de batalla van concluyir en 1894 cola firma del tratáu Desmichels| pol que se reconoz l'autoridá del Emir nel interior d'Orán y la de Francia nes zones costeres. L'ambigüedá de los términos del tratáu acabaron favoreciendo les posiciones de Abd el-Qader. Eso supunxo un ciertu descreitu pal xeneral Desmichels que va ser sustituyíu por Trézel. Con Trézel les tropes franceses van siguir atropando derrotes hasta'l gran desastre qu'en 1835 supunxo la batalla de Macta. Ante l'aldu que tomaben los acontecimientos Francia va unviar a Thomas Robert Bugeaud, un militar de reconocíu prestíu que combatiera na Guerra de la Independencia Española y conocía bien la guerra de guerrilles que tan bien apoderaba Abd el-Qader. El 6 de xunetu de 1836 Bugeaud vence a les tropes de Abd el-Qader y el 30 de mayu de 1837 dambes partes roblen el tratáu de Tafna. En virtú del tratáu Abd el-Qader consiguía un territoriu más estensu que nel tratáu Desmichels anque siempres so la soberanía formal de Francia qu'amás s'acutar el control de ciertos enclaves costeros.
Creación d'un estáu modernu
Tres el tratáu de Tafna l'Emir va dedicar a afitar la llealtá de la tribus y a sentar les bases d'un estáu. Como señalaron los J. Berque y A. Laroui Abd el-Qader creó un auténticu estáu nel sentíu modernu del términu.
Gran conocedor del pensamientu d'Ibn Jaldún tuvo siempres bien presente la tensión ente vida nómada y vida sedentaria. A lo llargo de los sos años de llucha contra los franceses tuvo que faer frente a la inestable fidelidá de les tribus. Siempres declaró que'l so oxetivu foi tantu superar los egoísmos tribales como reformar lo que consideraba'l decadente heriedu otomanu.
Abd el-Qader entamó un exércitu, según un sistema de places fuertes y fortificaciones defensives. Instauró un sistema de recaldación d'impuestos y llegó a acuñar moneda. Gran almirador de la medicina andalusí, planió un sistema sanitariu con equipos qu'incluyíen médicos y enfermeres. Planió tamién un detalláu sistema educativu empobináu a tola población. Aprovir de múltiples canales d'información gracies a los cualos recibía puntualmente los periódicos franceses y facer lleer pol aquel entós amigu Léon Roches. La mayoría de los sos súbditos xudíos fueron emplegaos na negociación y el comerciu d'armes que con base en Xibraltar caltenía con Gran Bretaña y Francia. Los sos propios adversarios supieron destacar el tratu qu'espachó a los cautivos por motivos de guerra. Abd el-Qader estableció un códigu humanitariu aplicable al tratu de los prisioneros. Munchos d'ellos dirán visita-y personalmente cuando l'Emir tópese exiliáu en Pau.
Nun principiu afitó la capital en Tagdemt antiguu centru cultural y políticu de la dinastía de los Banu Rustam. Más tarde en mayu de 1841 cuando la meyora del exércitu francés llegue hasta les sos puertes, la capital va ser amburada y abandonada polos sos habitantes. Va Ser entós cuando Abd el-Qader planie'l so Smala, auténtica capital nómada del estáu. Una organización onde les tiendes beduines entamar en círculos concéntricos. Toos tienen asignáu un llugar precisu según un minuciosu orde. Nel centru de la Smala asitiábase'l xefe del estáu, l'Emir Abd el-Qader.
Continuación de la llucha armada
Los términos del tratáu de Tafna nun yeren claros y dieron llugar a nuevos desalcuerdos. Según B. Étienne el xeneral Bugeaud impunxera que l'orixinal fuera en francés y ordenó traducilo al árabe por traductores franceses. Guardó l'orixinal nel so poder y a la so muerte l'orixinal foi destruyíu pola so muyer. Hubo qu'esperar a los estudios de Yver y de Emerit pa conocer que los franceses incumplieron los términos del tratáu. En 1839 los franceses llanzaron la ofensiva militar conocida como ‘Puertes de Fierro'. L'Emir considerar una violación del Tratáu y va volver# a entamar la llucha armada ente dambos bandos. Bugeaud va exercer una feroz represión contra la población sobre la que prauticó la estratexa de tierra quemada y a la que sometió a constantes fames. Según les sos propies pallabres « nun hai que correr tres los árabes, sinón torgar semar, recoyer, pastiar».
Rellación con España
La pocu conocida rellación del Emir con España foi rescatada pol profesor Miquel de Epalza. Na documentación obrante nel Ficheru Históricu Nacional de Madrid consten los testimonios de les visites que l'Emir recibió de contemporáneos españoles, na so mayoría militares. Consten tamién les cartes qu'Abd el-Qader dirixó a la reina Sabela II d'España en solicitú d'ayuda frente al asediu de les tropes franceses antes de la so rindición en 1847. A pesar de que queda constancia del informe favorable del Ministru d'Estáu y entós presidente del Conseyu de Ministros Joaquín Francisco Pacheco, l'ayuda solicitada pol Emir nunca llegó a materializase.
Exiliu en Francia
Tres la rindición del Emir, la II República nun cumplió la so promesa. Abd el-Qader xunto a la so madre, los sos trés esposes, los sos fíos y el restu del so séquitu, van ser embarcaos na nave Asmodée en direición a Toulon y dellí a Pau, onde van ser instalaos nel Fort Lamalgue, una fortaleza con unes bien precaries condiciones p'agospiar a los nuevos güéspedes. L'Emir va permanecer la mayor parte del so tiempu na so tienda. Según les sos propies pallabres un árabe en duelu enxamás abandona la so tienda.
Dende la so llegada a Pau l'Emir va escribir incansablemente en protesta pola falta de pallabra de los franceses y ante les precaries condiciones a les que se ve sometíu. La so presencia va atraer a personalidaes de too tipu qu'alleguen a entrevistase col Emir. Ellí ganóse'l respetu y ciñu de cuantos conociéronlu. Finalmente al cabu de seis meses les autoridaes franceses van ordenar el so treslláu a Amboise.
En 1848 llega al castiellu de Amboise, onde inda güei se caltién espuestu la so semeya. Ellí él y la so familia van siguir soportando difíciles condiciones: el fríu, el mugor, l'aislamientu, l'acesmo d'enfermedaes como la tuberculosis o'l cólera, o la vixilancia d'una apolmonante escolta de seguridá sobre toles actividaes de la so vida cotidiana. En Amboise van perder la vida 25 persones del so séquitu, que les sos tumbes pueden visitase anguaño nel xardín del castiellu. Al igual qu'en Pau, l'Emir va recibir frecuentes visites de distintes personalidaes de la sociedá francesa. Con ellos aldericaba ya intercambiaba idees sobre les cuestiones más variaes: lliteratura política, o filosofía, ciencia o relixón. La sociedá francesa va dar testimoniu de la so estensa erudición, del so perenal interés y de la so nobleza de calter. L'Emir va convertir nun prisioneru bien amáu per Francia. Cuando en 1852 abandonó Amboise, igual qu'asocediera en Pau, la población despidió a los sos güéspedes con sinceru ciñu y estimación.
Napoleon III, gran almirador del Emir, consideró un asuntu d'honor cumplir la pallabra dada y dexa-y exiliase n'Oriente. El 16 d'ochobre de 1852 anuncia al Emir la so lliberación y la concesión d'una cuantiosa pensión. L'Emir comprometer a nun volver presentar resistencia dalguna frente a los franceses. Más tarde, en 1865 Napoleon III allugaría la idea d'un reinu árabe xuníu so soberanía francesa col Emir al frente. Abd el-Qader refugó dicha proposición.
En Damascu
N'asistiendo en París a los actos de proclamación del Segundu Imperiu convidáu por Napoleón III, Abd el-Qader y el so séquitu van partir del puertu de Marsella en direición a Istambul. En 1853 instalar en Bursa. En 1855 con motivu del terremotu que solmena la ciudá, va abandonar Turquía y va instalase definitivamente en Damascu. Solo va ausentase por cuenta de dellos viaxes. En 1863 va realizar una nueva pelegrinación a La Meca, en 1867 va viaxar a París p'asistir a la Esposición Universal de París. Tamién va viaxar a Xerusalén, Istambul, Europa y Exiptu.
La eleición de Damascu, onde diba morar cerca de 28 años, tuvo íntimamente amestada a la figura d'Ibn ‘Arabi. Lo primeru que fizo l'Emir al llegar a Damascu foi visitar la so tumba, asitiada a los pies del monte Qasiún. Amás va instalase xunto con tola so familia na casa qu'ocupara'l gran maestru andalusí hasta la so muerte en 1240. En Damascu parte'l so tiempu ente la so familia, l'estudiu y l'enseñanza. Acaldía axuntábase col so círculu d'estudiantes más cercanu con quien comentaba les Futuhat al Makiyya d'Ibn ‘Arabi y el so prpio Kitab al mawaqif. Na Gran Mezquita de Damascu siguía la so enseñanza colos estudiantes qu'ellí allegaben. Sicasí Abd el-Qader nun permaneció aislláu de lo qu'asocedía al so alredor.
Los sucesos de 1860
Los otomanos siempres consideraron a los cristianos d'Oriente como la ponte qu'utilizaben les potencies europees pa la so penetración na rexón. Esa tensión acabó per españar nos enfrentamientos del monte El Líbanu que tuvieron llugar ente drusos y maronites en 1860. Los incidentes desaguaron nuna masacre de los cristianos residentes en Damascu. La intervención del Emir sofitáu pola comunidá d'arxelinos residentes en Damascu llogró salvar la vida a un númberu considerable de los cristianos residentes en Damascu. Por estos fechos recibió numberoses reconocencies. El Gobiernu francés concedió-y la Gran Cruz de la Lexón d'Honor y aumentó-y la pensión; Abraham Lincoln regaló-y un par de pistoles espuestes güei nel Muséu d'Arxel, Gran Bretaña regaló-y un fusil con incrustaciones d'Oru, el Vaticanu otorgar la Orde de Pius IX; Rusia concederá-y La Gran Cruz de l'Águila Blanca Rusa, l'Imperiu otomanu concéde-y la orde de Medjidie, Primer Clase. El gran héroe del Caúcasu'l Imam Shamil, exiliáu entós en Rusia dirixó-y una emotiva carta en reconocencia pola so intervención.
Canal de Suez
Abd el-Qader foi amigu personal de Ferdinand de Lesseps. Conocer en 1848 cuando Lesseps yera embaxador en Madrid y visitó al Emir, entós exiliáu en Pau. Abd el-Qader interesar dende'l principiu nel proyeutu de la Canal y fíxose informar de tolos sos detalles téunicos. Lesseps pidirá-y ayuda pa convencer a la población de los países musulmanes de los beneficios que-yos apurriría a ellos tamién la construcción de la Canal. Convencíu de la bondá del proyeutu y de la necesidá que tenía l'oriente musulmán d'una modernización téunica, l'Emir Abd el-Qader y el so amigu y biógrafu Churchill van xugar un papel decisivu na construcción de la Canal. El 17 de payares de 1869 Abd el-Qader va asistir a la inauguración de la Canal de Suez.
Muerte y legáu
Morrió en Damascu'l 26 de mayu de 1883 a los 75 años d'edá. Foi soterráu xunto a la tumba d'Ibn Arabi. En 1966, una vegada algamada la independencia, Arxelia va reclamar los sos restos, que van ser treslladaos al campusantu L'Alía d'Arxel, na zona reservada a los mártires de la resistencia arxelina.
Amás d'home d'aición, l'Emir Abd el-Qader foi un prolíficu escritor. Dexó una considerable obra escrita que toma temes variadísimos, dende la ingente correspondencia qu'escribió a lo llargo de tola so vida, pasando por trataos de conteníu militar, obres de conteníu relixoso, espiritual y una destacada obra poética. La obra poética del Emir merez especial atención a pesar de ser una de les sos facetes a les que menos atención emprestóse. N'España foi estudiada polos profesores Martínez Montávez y Juan Vernet.
L'adaxu sufí “tar nel mundu ensin ser del mundu” describe a la perfeición la vida del Emir Abd el-Qader. El compromisu y l'aición de tola so vida tuvieron siempres empobinaos según los ideales del sufismo. Foi empecipiáu siquier en cuatro tariqas o escuela sufíes, la Qadiriyya, la Naqshbandiyya, la Shadhiliyya y la Mevleví. Ensin el sufismo nun ye posible entender la so vida nin el so pensamientu. Kitab al Mawaqif ye la so obra más importante dedicada al sufismo.
Foi amás un fondu conocedor de la obra d'Ibn ‘Arabi y el primer editor modernu de la so obra: rescató los manuscritos orixinales esistentes en Konya incluyendo los 37 volúmenes del so monumental Futuhat al-makkiyya. Va Ser sobre estos manuscritos sobre los que va realizar el so llabor d'escoyeta ya investigación Osman Yahya.
Bibliografía
Sobre Abd el-Qader y el sufismo:
Sobre la so obra poética:
Lescheraines
Lescheraines ye una comuña francesa del departamentu de Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Xivray-et-Marvoisin
Xivray-et-Marvoisin ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Atolón d'Utirik
Utirik (en marxalés Utrōk [u̯u͡ɯdˠ(ɯ)rˠɤk]) o Utrik ye un atolón coralín de 10 islles nel Océanu Pacíficu. Forma parte del distritu llexislativu de la cadena Ratak nes Islles Márxal. El so área terrestre ye de 2,43 km² y enzarra una llaguna de 57,73 km². L'atolón más cercanu ye'l de Toke.
La población asciende a unos 400 habitantes, distribuyéndose per varies islles: Utirik, Aon, Bikrak, Pike, Allok y Nalap. N’Utirik hai una pista d'aterrizaxe.
Historia
El primer rexistru européu féxolu'l navegante español Álvaro de Saavedra a bordo del Florida'l 29 d'avientu de 1527. Xunto colos atolones de Rongelap, Ailinginae y Toke llamóles Islles de los Reis por mor de la Epifanía.
En 1884, L'Imperiu d'Alemaña tomó Utirik xunto col restu de les Marshall. Depués de la Primer Guerra Mundial pasaron baxo'l Mandatu del Pacíficu Sur del Imperiu de Xapón. Depués del final de la Segunda Guerra Mundial, la islla quedó baxo'l contro d'EE.XX. como parte del Territoriu en fideicomisu de les islles del Pacíficu hasta la independencia de les Islles Márxal en 1986.
Educación
Hai una Escuela d'Educación Primaria n'Utirik. Los estudios d'Educación Secundaria síguenlos en Northern Islands High School (NIHS) en Wotje.
Leptasthenura striolata
Leptasthenura striolata ye una especie d'ave paseriforme de la familia Furnariidae endémica de Brasil. El so hábitat principal ye'l dosel de los montes de Araucaria angustifolia.
Distribución y hábitat
Distribúise pola rexón sur de Brasil, dende l'estáu de Paraná escontra'l sur hasta'l norte de Rio Grande do Sul.
Esta especie ye considerada abondo común nuna variedá de hábitats montiegos y arbustivos ente los 500 y 1500 m d'altitú.​ Prefier el dosel de montes d'Araucaria angustifolia, onde pue ser sintópico col tijeral de les araucarias (Leptasthenura setaria).
Computer Entertainment Rating Organization
La Computer Entertainment Rating Organization (特定非営利活動法人 コンピュータエンターテインメントレーティング機構) (CERO) ye la organización que s'encarga de clasificar los videoxuegos en Xapón con niveles de clasificación ("rating") qu'informen al consumidor alrodiu de la naturaleza del productu y por que grupu d'edaes ye fayadizu. Foi establecíu en xunetu de 2002 como una división de la Computer Entertainment Supplier's Association, y usando la ESRB norteamericana como modelu y foi oficialmente reconocíu como organización ensin fines d'arriquecimientu en 2003.
Sistema de clasificación
El 1 de marzu de 2006, el CERO fixo una versión nuevo y revisao del so sistema de rating:
Clasificación por edaes
El símbolu correspondiente atópase allugáu na cara frontera del paquete. Esta marca denota la correspondiente edá pa los que fueron diseñaos los conteníos. La clasificación Z nun ye bien distintu de la D, la única diferencia ye que la clasificación Z ta regulada pol gobiernu xaponés.
Descriptores de conteníu
El 2004, CERO utiliza'l sistema d'iconos a que se refieren y atópense nel aviesu de la caxa. Ten en cuenta que les clasificaciones A, base de datos o clasificación pendiente nun lleven iconu.
Loisieux
Tien una población de y una superficie de  km².
Pierre-Auguste Renoir
Pierre Auguste Renoir ye unu de los más célebres pintores franceses. Nun ye fácil clasificalu, perteneció a la escuela impresionista, pero dixebróse d'ella aína por mor del so interés pola pintura de cuerpos femeninos sobre los paisaxes, el pintor Rafael influyó-y abondo.
Biografía
thumb|left|Pierre-Auguste Renoir, ca.1910. Auguste Renoir nació en Limoges en febreru de 1841. En 1845, Renoir y la so familia colaron a París. Ellí, Pierre-Auguste siguió los sos estudios hasta la edá de 13 años. Yá como adolescente, trabayó nel taller de los hermanos Lévy u pintó temes florales sobro porzolana hasta los 17 años. En 1858, Renoir pinta sobro abanicos. Asina adquirió'l gustu poles pieces con abonda lluminosidá y de pincelaes rápides.
En 1862, Renoir quedó güérfanu y foi a un orfanatu Gleyre u conoz a Monet, Bazille y Sisley. Los sos primeros cuadros d'estilu clásicu, románticu y realista nun foron nel so entamu bien criticaos. Magar que, la primer obra qu'espón na galería la Esmeralda en 1864 tuvo perbona acoyida, pero depués de la esposición tarazóla. Pintó paisaxes y cuerpos humanos a esgaya, sobro too femeninos ( Lise Tréhot que fuera la so amante posó abondes vegaes). Esta moza tuvo importancia enforma na obra del pintor, yá que tres de dixebrase, hubo un cambéu nel estilu del autor. La carrera de Renoir realmente entama en 1867 cola esposición de la Lise à l'ombrelle.
thumb|250px|left|l'almuerzu de los remeros. oleu. 1881 La etapa impresionista de Renoir foi ente 1870 y 1883. Sigue pintando paisaxes pero les obres más carauterístiques tienen por tema la vida social urbana. En toles sos temes l'énfasis ponlu na mocedá y la vitalidá.
Ente 1883 y 1890, Renoir entra nel so periodu ingresco. Depués del so viax per Italia, decide revisar el so estilu. Los contornos tórnense más precisos. Dibuxa les formes con abonda precisión, y los colores sedrán más fríos. Al facese pá per primer vegada dexa la pintura per un tiempu. En tornando al trabayu fai la más importante obra d'esti periodu Grandes baigneuses, cuadru que tardó tres años en rematar.
Ente 1900 y 1919, Renoir entra nel so periodu de Cagnes. Nesta dómina sufre abondes crisis de reumatismu. Cola nacencia del so tercer fíu en 1901 la so pintura camuda.
Al morrer la so muyer Aline en 1915, Renoir, yá en siella de ruedes, continúa pintando p'afogar el so amarguriu.
En 1919, muerre en Cagnes-sur-Mer depués de visitar por cabera vegada'l Louvre u yá s'amuesen les sos pintures. Foi pá del destacáu cineasta francés Jean Renoir.
Abaucourt
Abaucourt ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Leptasthenura striata
'Leptasthenura striata ye una especie d'ave del xéneru Leptasthenura'' de la familia Furnariidae, que vive nel centru-oeste de Suramérica. thumb|220px|left|Distribución del tijeral llistáu.
Distribución y hábitat
Esta especie distribuyir na zona andina del estremu suroeste de Perú y estremu norte de Chile, sobre los 1200 msnm. Los sos hábitats naturales son estepes arbustives, carbes d'altor, en valles, sierres y montes.
Alimentación
Aliméntase principalmente de pequeños artrópodos, qu'atopa ente les cañes y fueyes de arbustos y árboles.
Subespecies
Esta especie subdividir en 3 subespecies:
Arfa Karim
Arfa Karim Randhawa foi una estudiante y neña maravía pakistaní.
En 2004, a la edá de nueve años, convirtióse nel Microsoft Certified Professional (MCP) más moza del mundu, un títulu que caltuvo hasta 2008.
Bill Gates convidóla a visitar la sede de Microsoft en Seattle, Estaos Xuníos.
El 22 d'avientu de 2011 sufrió un paru cardiorrespiratorio, que la dexó en coma. Finó venti díes dempués, el 14 de xineru de 2012.
Un parque teunolóxicu en Lahore denomóse «Parque de Teunoloxía de Software «Arfa» nel so honor.
James Mark Baldwin
James Mark Baldwin foi un filósofu y sicólogu nortemericanu.
Educóse en Princeton y en delles universidaes alemanes, foi profesor de filosofía na Universidá de Toronto (1889) y ssicoloxía en Princeton (1893) y dende 1903 de filosofía y sicoloxía na Universidá Johns Hopkins.
Baldwin foi ún de los fundadores de la Psychological Review y direutor ente 1894 e 1909.
El llegáu teóricu más importante de Baldwin foi'l conceutu d'Efeutu Baldwin o evolución baldwiniana, un fenómenu rellacionáu col aprendizax humano, pa Baldwin condiciones xenétiques tresmisibles per herencia faen más fácil l'aprendizax de téuniques y trucos que dan ventaya evolutiva.
Diamantina Rodríguez
Biografía
De neña escuchó nun gramófonu la voz d'Obdulia Álvarez, La Busdonga, que se convertiría nel so referente.
En 1939 treslladóse col so maríu, el gaiteru quirosán Argimiro Fernández Álvarez, a la llocalidá de San Nicolás (Soto Ribera). Participó por primer vez en 1948 nel concursu entamáu pol diariu Región, algamando esi añu la segunda posición (finalmente ganaría'l concursu nel añu 1955). Arriendes de la so proyeición dientro del mundu de la tonada, el concursu sirvió-y pa conocer a Cuchichi que yera miembru del xuráu y que dende esi momentu se convirtió nel so maestru.
En 1950 asitiase definitivamente en Mieres.
Nel añu 2002 recibió la medaya d'Asturies, que concede'l Gobiernu del Principáu, na categoría de plata, como reconocimientu a la so trayeutoria artística y la contribución al recobramientu del patrimoniu musical asturianu.
Grabaciones
Darréu entamó a participar nos escenarios y concursos más importantes d'Asturies. Nel añu 1969 grabó'l so primer discu, y a partir d'esi momentu entama una gran actividá editora grabando en 1971 un nuevu discu dedicáu al cancioneru d'Eduardo Martínez Torner. La verde Asturias foi'l títulu d'una nueva grabación fecha en 1972 y en 1973 editaría otros dos discos titulaos Canciones asturianas. En 1981 asoleyó un nuevu discu, A las madres de los mineros, nel que se recueyen non solo tonaes sinon tamién xiraldilles, vaqueiraes, añaes.
Recientemente puso voz falada nel cantar A la madre del mineru que grabó Rosario González nel so discu De Llaciana vengo (2004). Igualmente esi mesmu añu intervién nel discu editáu pola Direición Xeneral de la Muyer del Principáu d'Asturies, Con voz de muyer, nel que tamién participen delles de les voces más importantes de la tonada femenina del momentu: Anabel Santiago, Liliana Castañón, Marisa Valle Roso o Rosario González.
Lucey (Saboya)
Lucey ye una comuña francesa del departamentu de Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Pascua xudía
250px|thumb|Mesa preparada pa la celebración del [[Séder de Pésaj, con una Hagadá n'hebréu pa cada comensal.]] La pascua xudía (פֶּסַח pesaḥ, ‘saltu’) ye una festividá xudía que conmemora la lliberación del pueblu hebréu de la esclavitú d'Exiptu, rellatada nel Pentateucu, fundamentalmente nel Llibru d'Éxodu. El pueblu hebréu ve'l rellatu de la salida d'Exiptu como'l finxu que marca la conciencia de los descendientes de Jacob, cola so identidá entendida en términos de nación llibre y provista d'una Llei. Tamién se la llapada Pascua hebrea (pa estremala de la Pascua de Resurrección celebrada pol cristianismu).
La festividá ye unu de los trés Shalosh Regalim (Fiestes de Pelegrinaxe) del xudaísmu, yá que mientres la dómina en que'l Templu de Xerusalén esistía, acostumar a pelegrinar al mesmu y realizar ufriendes.
La festividá empieza nel día 15 del mes hebréu de Nisán, y dura siete díes (ocho na Diáspora, ante l'antigua dulda d'un error de cálculu de calendariu amiéstase un día extra p'asegurar el cumplimientu), y mientres la mesma ta prohibida la ingestión d'alimentos derivaos de ceberes (trigu, cebada, centenu, avena y espelta) lleldaos, llamaos n'hebréu Jametz (חמץ) (el raigañu de la pallabra indica «fermentadura»). Nel so llugar, mientres la festividá acostúmase comer matzá (מצה), o pan ácimo. Según la tradición, el pueblu xudíu salió d'Exiptu con muncha priesa y ensin tiempu de preparar, polo que nun hubo tiempu pa dexar leudar el pan pal camín, dando orixe a la tradición.
La festividá tamién recibe'l nome de Fiesta de la Primavera, yá que nel hemisferiu norte marca l'entamu de dicha estación. Yá que n'Israel les estaciones caloroses son les estaciones seques, a partir de Pésaj y hasta Sucot acostúmase orar pola rosada, y non pola agua (oraciones que s'acutar pal iviernu).
Fecha y duración
La festividá de Pésaj empieza'l día 15 del mes de Nisan, que xeneralmente cai nel mes d'abril del calendariu gregorianu. Pésaj ye la festividá de la primavera, polo que'l 15 de Nisan empieza na nueche de lluna llena dempués del equinocciu vernal. P'asegurase de que Pésaj nun empiece antes de la primavera, la tradición xudía indica que'l primer día de Nisan nun podía empezar hasta que la cebada tuviera madura, siendo este l'indicador del entamu de la primavera. Si la cebada nun tuviera madura, o asocedieren otros fenómenos yera indicación de que la primavera nun yera inminente, y declarábase un añu bisiestu, entrepolando un mes extra, el mes d'Adar II. A partir del sieglu 4 la fecha empieza a ser afitada matemáticamente más que poles condiciones climátiques reinantes.
Na Tierra d'Israel Pésaj ye una festividá de 7 díes, onde'l primeru y el postreru son consideraos díes festivos sagraos con cese de xeres, oraciones especiales y comíes festives (similares al Shabat). Los díes entemedios son llamaos Jol HaMo'ed ("Los díes hábiles de la festividá"). Na diáspora la festividá tien una duración d'ocho díes, onde los dos primeros y los dos últimos son consideraos díes festivos sagraos.
La tradición indica que'l día extra respetar na Diáspora con cuenta d'iguar posibles errores de cálculu y diferencies col calendariu oficial que se decretaba en Xerusalén. Otres opiniones indiquen que'l día extra reparar pa dexar a persones que teníen de percorrer llargues distancies pa celebrar la festividá en comunidá, ente otres razones.
Orixe bíblicu
El preceptu de reparar la festividá de Pésaj atopar nel Llevíticu, onde ye llamada la Fiesta de les Matzot (matzot ye'l plural de matzá, que significa pan ácimo o ensin leudar):
Nel mes primeru, a los catorce del mes, ente los dos tardes, Pésaj ye pa Dios. Y a los quince díes d'esti mes ye la fiesta solemne de los panes ensin lleldu a Dios; siete díes vais comer panes ensin lleldu. El primer día vais tener santa convocación; nengún trabayu de siervos vais faer. Y vais ufiertar a Dios siete díes ofrenda encendida; el séptimu día va ser santa convocación; nengún trabayu de siervu vais faer.
Les regulaciones bíbliques pa la observancia de la festividá riquía que tou lo leudado fuera refugáu antes del principiu del 15 de Nisan. El 10 de Nisan estremábase un corderu o cabra ensin llurdios, que sirviría como sacrificiu pascual (Korbán Pésaj),, el cual yera sacrificáu a la fin del tapecer del 14 de Nisan en preparación pal 15, día en que sería comíu dempués de ser rustíu, ensin remover los sos órganos internos, y acompañáu de matzá (pan ácimo o ensin leudar) y yerbes amargoses, llamaes maror. Lo que nun fuera comíu hasta la salida del sol del día 15 tendrá de ser quemáu. El sacrificiu tendrá de ser realizáu solo nun llugar específicu designáu por Dios (pal xudaísmu en Xerusalén, pa los Samaritanos, nel Monte de Grizim).
Les regulaciones bíbliques relatives a la primer vegada que la festividá fuera reparada, ye dicir nel momentu del Éxodu d'Exiptu, tamién inclúi instrucciones sobre como la comida tendrá de ser comida: "cinxíos los vuesos llombos, el vuesu calzáu nos vuesos pies, y el vuesu cayáu na vuesa mano; y vais comer apresuradamente".
Séder de Pésaj
El Séder de Pésaj, seder significa "orde" na so acepción como "procedimientu", polo que la frase completa se translitera como "orde pascual"; consiste en llevar a cabu una tradicional cena la primer nueche de la festividá (les dos primeres na Diáspora), llamada «Passover Seder» (סדר), mientres la cual rellátase la hestoria de la salida d'Exiptu qu'empieza col párrafu de "hai lajmah anya". Tamién se realicen dellos brindes nos que se presenten los elementos del Platu del Séder.
Y similarmente a como asocede con otres fiestes xudíes, la realización mesma de la celebración difier ente les tradiciones askenazí y sefardina, na que cada cual cunta cola so propia versión de haggadah (, el llibru d'oraciones).
Tabla de celebraciones nel primer mes según la Torá
Mes primeru:
Prodrome des Cinquième et Sixième Familles de l'Aethéogamie
Prodrome des Cinquième et Sixième Familles de l'Aethéogamie (embrivíu Prodr. Aethéogam.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol naturalista francés Ambroise Marie François Joseph Palisot de Beauvois y espublizáu en París nel añu 1805 col nome de ''Prodrome des Cinquieme et Sixtieme Familles de l'Aetheogamie. les Mousses. les Lycopodes''.
Aboncourt (Meurthe-et-Moselle)
Aboncourt ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Shun Ito
Shun Ito (伊東 俊, ) ye un futbolista xaponés.
Giorgio de Chirico
Giorgio de Chirico foi un pintor italianu nacíu en Bolos, Grecia, de pás italianos. De Chirico ye famosu ente abondes otres coses por crear el movimientu artísticu scuola metafisica.