cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gojoseon
Mientres la so primer fase, la capital de Gojoseon atópase en Liaoning; alredor del añu 400 e.C., y treslladóse a Pyongyang, ente que nel sur de la península, el tao Jin surdió pol sieglu terceru. Dangun foi'l llexendariu fundador de Gojoseon.
El so llinguaxe yera probablemente un antecesor de les llingües por igual prehistóricos Buyeo, y seique una forma de proto-coreanu.
Dangun
Dangun Wanggeom ye'l llexendariu fundador de Corea. Sicasí hai variaciones ente los distintos testos y tradiciones orales, el cuentu más popular ye'l del mitu en Samguk Yusa, una coleición de lleendes y hestories del sieglu XIII. Otru cuanto similar atopar n'otru llibru, Jewang Ungi. Según la lleenda, el Dios de los Cielos, Hwanin (환인), tuvo un fíu Hwanung (환웅) que baxó al Monte Taebaek y fundó la ciudá Sinsi. Hwanung casóse con un osu que se convirtió nuna muyer, Ungnyeo (웅녀, lliteralmente indica la muyer d'osu) y nició a un neñu llamáu Dangun.
Esti cuentu sobre Dangun considérase como un mitu, pero tamién se cree que ye una integración mítica de los acontecimientos históricos alredor de la fundación de Gojoseon. Hai delles teoríes sobre l'orixe del mitu. Seo y Kang (2002) escribe que'l mitu de Dangun basar na integración de los dos triúuses distintos: unes fuercies invasores adorando'l cielu; y un tribú neolíticu venerando los osos, resultando la fundación de Gojoseon.
Gija
Gija, que yera un home de la Dinastía Shang que supuestamente fuxó a la península coreana en 1122 e.C. mientres la cayida del so estáu y dizse que Gija fundó Gija Joseon. En Corea del Sur, Reinu Xuníu y Estaos Xuníos, la mayoría de los estudiosos creen la rellación del Gija a Gojoseon ye una fabricación china y Gija nun tien nada que ver con Gojoseon. El llibru más antiguu coreanu Crónica de los Trés Reinos almitió la esistencia de Gija Joseon. El rexistru históricu de Corea, "Tongsa Kangmok" (東 史綱 目) en 1778 describió les actividaes y contribuciones de Gija a Gojoseon como ocho ley (Beomgeum Paljo, 범금 팔조, 犯禁 八 條), qu'apaez en Llibru d'Han. El conteníu de les lleis ye la evidencia d'una sociedá xerárquica y la proteición llegal de la propiedá privada.
Formación
Según los documentos históricos, establecióse tan ceo como'l sieglu VII e.C. en redol a Badea de Bohai y comerció con Qi china. Los clásicos chinos como Zhan Guo Ce, Memories históriques escriben Gojoseon como una rexón y designar como'l reinu dende 195 e.C.
En Sieglu IV e.C., otros estaos con estructures polítiques definíes avanzaron les sos armaes basaes na teunoloxía d'Edá del Bronce. Ente ellos, Gojoseon foi'l más avanzáu d'elles alredor de la peninsular. La ciudá estáu espandió la so territoria por aciu la incorporación de los vecinos pola alianza o la conquista.
Al siguiente, les ciudaes-estaos formaron una gran confederación d'entidaes polítiques. Al midida que'l territoriu y l'estructura de Gojoseon evolucionó, tamién el títulu y la función del líder camudáronse y empezaron nomar el líder d'ellos como'l rei” que yera la tradición dende la Zhou. Significar igualar a les fuercies chines por casu la dinastía Yan (燕). Los clásicos chinos menten la hostilidá ente Gojoseon y Yan (el norte de China), asocediendo'l conflictu ente dos estaos que llevó a la decadencia de Gojoseon. Sicasí, Gojoseon paez llograr la próspera civilización de la edá del bronce con una estructura social, por casu la clase de guerreros que contribuyó al desenvolvimientu de Gojoseon, particularmente la espansión al norte.
Alredor del añu 300 e.C., Gojoseon perdió'l so territoriu oeste dempués de la guerra con Yan, aproxiadamente el so territoriu de 2000 li (800 kilometers). Creen que Gojoseon camudóse esti momentu a Pyongyang como la so capital.
Wiman Joseon y cayida
En 195 e.C., el rei de Gojoseon desginó a Wiman pa defensar la frontera oeste que se expartió de Yan china y en 194 remontar contra la familia real, resultando'l rei Jun bastió la fuxida al sur de Corea. Como Wiman aseguró la so fuercia nel reinu, esta dómina llámase Wiman Joseon
En 109 BC, Gojoseon invadió la parte este de la dinastía Han, miéntras que Emperador Wu unvió 60,000 tropes a Gojoseon que produció la derrota de territoriu de Gojoseon y finalmente la so cayida en 108 e.C. Siguiente, Han china estbleció cuartu feudos. Perdiendo'l so reináu nel sieglu Ⅰ, otros reinaos produciéronse como socesores de Gojoseon: el reináu Buyeo, Okjeo, Dongye, Goguryeo y Baekje que teníen los sos empiezos dende Buyeo.
Cultivación
Dizse que la cultivación d'arroz empezó en 1200 e.C. - 900 e.C. a midida que la cultura venir dende China y Manchuria. La xente de Gojoseon cultivó otres plantes como la cebada.
Phodopus roborovskii
El ye una especie de royedor miomorfu de la familia Cricetidae propiu d'Asia. Nun se reconocen subespecies.
Descripción
El so fórmula dentaria ye la siguiente: 1/1, 0/0, 0/0, 3/3 = 16.
Distribución y hábitat
Ta llargamente distribuyíu n'Asia, atopándose en desiertos y semidesiertos de sable de Mongolia, zones axacentes de Kazakstán, Tuva (Rusia) y el norte de China.
Comportamientu
thumb|left|Nial de hámster nanu de Roborovski. El hámster nanu de Roborovski non envierna y ye de vezos nocherniegos.
Escava llurigues, con una sola abertura d'unos 4 cm de diámetru, nes dunes de sable o nos sos marxes, que suelen llegar a tener 90 cm de fondura y allugar un únicu nial y dos o tres habitaciones con reserves d'alimentos. El nial suel tar construyíu con llana d'oveya o camellu. Aliméntase de granes, y en menor midida d'otra materia vexetal y inseutos.
El periodu de cría tien llugar de marzu a setiembre. Tres una xestación de 20 díes, la fema pare de 3 a 9 críes, pudiendo tener hasta 4 camada per añu. Les críes nacen ciegues, lampiñas y pesen ente 1,0 y 2,1 gramos. A los 11 díes tán cubiertes de pelo y a los 14 son capaces d'oyer y abren los párpagos; son tresllechaes a los 19 díes.
Ollanta Humala
Ollanta Moisés Humala Tasso ye un militar retiráu y políticu peruanu. Foi presidente de la República de Perú, dende'l 28 de xunetu de 2011 hasta'l 28 de xunetu de 2016.
Ingresó na palestra política cuando protagonizó al pie del so hermanu Antauro el llevantamientu de Locumba (Tacna), manifestándose en contra del gobiernu d'Alberto Fujimori. Más tarde fundó xunto a la so esposa, el Partíu Nacionalista Peruanu. Foi candidatu a la presidencia de la República pola alianza eleutoral Gana Perú nes eleiciones xenerales de Perú de 2011, realizaes el 10 d'abril. Pasó a la segunda vuelta, realizada'l 5 de xunu, al nun superar el 50 %, lo mesmo que la candidata fujimorista Keiko Fujimori y venció al consiguir el 51,45 % de los votos válidos.
El 13 de xunetu de 2017 foi recluyíu de forma preventiva nel penal Barbadillo depués d'apurrise voluntariamente, acusáu presuntamente de llavadura d'activos en desterciu del Estáu y d'asociación ilícita pa delinquir nel Casu Lava Jato. El 26 d'abril de 2018 por resolución del Tribunal Constitucional de Perú empecipió'l so procesu de llibertá. Anguaño atópase siendo investigáu so comparecencia acutada.
Biografía
Ollanta Humala ye'l terceru de siete hermanos, fíu de los abogaos ayacuchanos Isaac Humala Núñez y Elena Tasso de Humala. El padre, un exdirigente socialista, ye l'ideólogu fundador del llamáu etnocacerismo. Acordies con ello, Isaac dio a los sos fíos nomes incaicos como Pachacútec, Ima Súmac, Cusi Coyllur o Antauro. Según Humala padre, el de Ollanta —cf. el de la obra Apu Ollantay— quier dicir "el guerreru que tou lo ve" (Ullanta - El guerreru que dende la so talaya tou lo ve).
Estudió nel Colegio Franco-Peruanu y, depués, nel Colexu La Unión, del que se graduó pa depués postular a la Universidá Nacional Agraria La Molina. En 1980, ingresó, al igual que'l so hermanu Antauro (que lo fixo un añu antes), a la Escuela Militar de Chorrillos-Crl. Francisco Bolognesi. En 1983, foi alumnu de la Escuela de les Amériques (SOA, poles sos sigles n'inglés), nel cursu de combate pa cadetes. Graduóse como alférez d'Artillería el 1 de xineru de 1984, formando parte de la Promoción "Héroes de Pucará y Marcavalle". En 1991, col rangu de capitán, emprestó serviciu en Tingo María (Huánuco) combatiendo al movimientu terrorista d'ideoloxía maoísta Senderu Lluminosu.
Mercáu de bonos
Les referencies al "mercáu de bonos" de normal refiérense al mercáu de bonos del Estáu porque'l so tamañu, lliquidez, falta de riesgu financiero y, por tanto, sensibilidá a les tases d'interés, el mercáu de bonos ye de cutiu usáu pa indicar cambeos nes tases d'interés o na forma de la curva de rendimientu.
Ollanta Humala
Biografía
En 1995, tuvo nuna base militar de sofitu cerca a la frontera con Ecuador mientres la Guerra del Cenepa, anque nun combatió direutamente.
Humala, siendo militar n'actividá, protagonizó al pie del so hermanu Antauro el llevantamientu de Locumba (Tacna), contra'l réxime d'Alberto Fujimori. Esti fechu asocedió na madrugada del 29 d'ochobre del 2000, el mesmu día en que'l exasesor presidencial Vladimiro Montesinos, fugar del país nel veleru "Karisma", camín de Panamá, pa pasar depués a Venezuela. Depués de la cayida del réxime fujimorista, caltúvose rebalbu; pero al poco tiempu solicitó una entrevista al presidente Valentín Paniagua p'apurrise. Finalmente, el día 10 d'avientu, dambos hermanos rindiéronse, siendo treslladaos a Lima, onde s'apurrieron a la Segunda Zona Xudicial del país. Dictaminóse l'apertura del procesu por rebelión, sedición ya insultu al superior. L'abogáu Javier Valle Riestra solicitó una amnistía pa los Humala alegando qu'estos exercieren el derechu a insurrección contra un gobiernu illexítimo y totalitario». El 21 d'avientu del 2000, el Congresu concedió-yos l'amnistía solicitada, que s'estendió al personal militar y civil que participó na insurrección.
Nel añu 2001, concluyó una maestría na Escuela del Centru d'Altos Estudios Nacionales(CAYEN) sobre Defensa Nacional y nel 2002 remata con ésitu una maestría en Ciencies Polítiques na Pontificia Universidá Católica de Perú.
Mientres el posterior gobiernu d'Alejandro Toledo Ollanta Humala tornó a les sos funciones militares, primero como amestáu militar en Francia y depués en Corea del Sur. El 30 d'avientu de 2004, col grau de teniente coronel, foi pasáu al retiru, lo qu'anició la sulevación del so hermanu Antauro Humala que se punxo de manifiestu col asaltu a la comisaría d'Andahuaylas, episodiu conocíu como'l Andahuaylazo, anque él refugó cualquier venceyu con dichu incidente.
Mientres la campaña política eleutoral de 2006, na que Humala postulaba a la presidencia de Perú, foi acusáu pola execución y desapaición de población civil na zona colorada, estos crímenes cometeríense mientres los años 1990 mientres Humala emprestaba servicios en Huánuco col seudónimu de «capitán Carlos». Según esta denuncia, presuntamente en 1992, na base militar de Madre Mio» (Pucayacu), cometiéronse una serie d'abusos contra la población civil, razón pola cual foi investigáu pol Poder Xudicial. Nel añu 2009, el casu foi cerráu por falta de pruebes: dellos testigos se desdijeron y otros negaron la presencia de Humala mientres les detenciones, y el so legajo de servicios militares mientres esos años fuera sustraíu por Luis Pereyra Briceño. Como se recuerda, Pereyra foi sancionáu por esti fechu pola xusticia militar.
Metanes la campaña presidencial del 2011, na que Humala postulaba nuevamente a la presidencia de Perú, el casu de Madre Mio volvió a los medios de comunicación; esta vegada cuando Rubén Gómez Reátegui, unu de los implicaos, declaró que mientres el xuiciu del 2006, Amílcar Gómez (supuestu home d'enfotu de Humala) pidiólu que convenza al so cuñáu Jorge Ávila por que varie la so declaración en cuenta de dineru. Humala aceptó la so cercanía con Amílcar Gómez, pero negó toles imputaciones. Pela so parte, Gómez entró en contradicciones ante'l xulgáu cuando se-y preguntar sobre la tema. Sobre'l casu de Madre Mio», Ollanta Humala xunto a dellos voceros de Gana Perú (partíu políticu pol cual Humala postuló a la presidencia de Perú) afirmaron que formaba parte d'una guerra puerca» metanes la campaña eleutoral.
Situación llegal actual
Anguaño, Ollanta Humala atópase siendo investigáu so comparecencia acutada, acusáu presuntamente de llavadura d'activos en desterciu del Estáu y d'asociación ilícita pa delinquir, ente otros.
Primer vuelta eleutoral
N'ochobre de 2005 convertir nel líder del Partíu Nacionalista Peruanu, y anunció el so postulación a la Presidencia de Perú nes eleiciones xenerales de Perú de 2006. Nun pudo inscribir el partíu ante'l Xuráu Nacional d'Eleiciones porque dicha entidá dar depués de la presentación de planchar presidenciales, polo que tuvo que xunise col partíu Unión pol Perú acompañándolo como vicepresidentes; el miembru del direutoriu del Bancu Central de Reserva (BCR) Gonzalo García Núñez na primer vicepresidencia y l'abogáu Carlos Torres Caro na segunda.
Neses mesmes eleiciones, tamién postuló'l so hermanu Ulises, que ye críticu de la postura de Ollanta. Lo mesmo asocede col so padre, Isaac.
El 5 d'abril de 2006, Ollanta Humala cerró la so campaña eleutoral en Lima con un mitin nel Paséu de Los Héroes Navales (centro de la capital), a otru día viaxó a la ciudá d'Arequipa, onde cerró les sos actividaes proselitistes a la espera de los resultaos de les eleiciones xenerales el 9 d'abril.
Al 100 % de los votos escrutados pola Oficina Nacional de Procesos Eleutorales confirmóse que la segunda vuelta sería ente Ollanta Humala y el candidatu pol APRA, Alan García. Amás el Xuráu Nacional d'Eleiciones convocó la segunda vuelta eleutoral pal 4 de xunu.
Segunda vuelta eleutoral
El 4 de xunu Ollanta Humala tuvo qu'enfrentar al candidatu presidencial del APRA, Alan García na segunda vuelta eleutoral. Ollanta Humala realizó campaña en Trujillo, ciudá eminentemente aprista, la última selmana d'abril. Empezando mayu, visitó'l departamentu d'Ayacucho y depués la ciudá de Puno. El postreru 9 de mayu realcontrar col presidente bolivianu Evo Morales, na llocalidá fronteriza de Copacabana y recibió el respaldu del citáu mandatariu.
Distintos medios de comunicación peruanos opuestos a Ollanta Humala, señalaron en determináu momentu que'l periodista canariu Ramón Pérez Almodóvar taría asesorando al candidatu presidencial pa la segunda vuelta eleutoral, acusación que foi desmentida pol periodista, magar almitió tar participando na campaña.
El domingu 21 de mayu y tres llargues coordinaciones, Ollanta Humala encaró'l so primer alderique presidencial ante'l candidatu del Apra, Alan García Pérez, el discutiniu que se tresmitió por Televisión Nacional de Perú y estremóse en cinco puntos.
Dalgunes de les sos propuestes nel alderique fueron les siguientes: Estender la Xornada educativa con almuerzu y xinto
Mientres toa esta etapa de la campaña, Humala recibió l'adhesión direuta del presidente venezolanu Hugo Chávez, que se traducía en tou tipu de frases de sofitu públiques al traviés de los medios de comunicación venezolanos y per otru llau, n'ataques verbales al so contrincante.
Derrota eleutoral y Frente Nacionalista
El 4 de xunu del 2006, entós que la Oficina Nacional de Procesos Eleutorales (ONPE) espublizó resultancies oficiales, Ollanta Humala salió en conferencia de prensa a reconocer la so derrota nos comicios frente a Alan García. Sicasí llamó depués a los sos siguidores a formar el "Frente Nacionalista Democráticu" que proponía la unión de los sectores sociales, pa esixir al nuevu gobiernu aprista que cumpliera les sos promeses, pero foi criticáu por incluyir en dicha coalición a sectores d'esquierda radical representaos pol Movimientu Nueva Izquierda. Esto provocó l'arrenunciu de siquier trés llexisladores d'Unión pol Perú, encabezaos pel so brazu derechu y ex candidatu a la vicepresidencia de la República Carlos Torres Caro. La situación provocó l'airada reacción de Humala quien lo calificó de deslleal y traidor.
Candidatura presidencial de 2011
Ollanta Humala postuló a la presidencia de Perú nes eleiciones xenerales de Perú de 2011, llevando como candidatos vicepresidenciales a Marisol Espinoza y Omar Chehade.
Humala quedó en primer llugar na primer vuelta realizada'l 10 d'abril, llogrando'l 31,72 % del total votos válidos. Por cuenta de que nun llogró superar el 50 % de los votos válidos, pasó a una segunda vuelta cola candidata Keiko Fujimori, que se realizó'l 5 de xunu.
Al igual que na campaña presidencial del añu 2006, Humala foi criticáu por un presuntu venceyu col presidente venezolanu Hugo Chávez. Sicasí, Humala aseguro que nun buscaba aplicar el modelu venezolanu nel país, alloñándose asina de Hugo Chávez, y poniendo más bien como referente al ex-presidente brasilanu Luiz Inácio Lula da Silva. Nesi sentíu, recibió tamién crítiques pola asesoría que recibió d'asesores brasilanos presuntamente financiaos pol Partíu de los Trabayadores de Brasil.
De cara a la segunda vuelta eleutoral, Humala recibió nun entamu'l respaldu del Premiu Nobel de Lliteratura: Mario Vargas Llosa y selmanes antes de la eleición, el del ex-presidente Alejandro Toledo, lo mesmo que de otres personalidaes, organizaciones y políticos d'otros partíos que nun llograron pasar a la segunda vuelta.
Vargas Llosa comentó primeramente'l so respaldu nestos términos:
El 19 de mayu, na Casona de la Universidá de San Marcos, Humala realizó'l xuramentu "Compromisu en defensa de la democracia" ante la presencia de dellos destacaos intelectuales, profesionales y artistes peruanos quien-y brindaron el so sofitu, ente estos, Julio Cotler, Gustavo Gorriti, Luis Llosa, Avelino Guillén, Yehude Simon, Gastón Garatea, ente otros. Mientres la ceremonia proyeutóse un video qu'unvió Mario Vargas Llosa, nel cual l'escritor peruanu repitía-y el so sofitu nos siguientes términos:
El 29 de mayu, celebróse l'alderique presidencial ente Keiko Fujimori y Ollanta Humala, onde dambos tuvieron la oportunidá de presentar a la ciudadanía los sos principales propuestes.
El 5 de xunu de 2011, realizóse la segunda vuelta eleutoral, onde Humala resultó ganador col 51,449 % de los votos válidos (7.937.704 votos), colo cual convirtióse en presidente electu de Perú.
Trés díes depués de la so eleición, Ollanta Humala entamó una xira llatinoamericana p'axuntase colos xefes d'estáu de Brasil, Uruguái, Paraguái, Arxentina, Chile, Bolivia, Ecuador, Colombia, Estaos Xuníos, Venezuela, Méxicu y Cuba.
Gobiernu
thumb|Ollanta Humala en 2015 mientres la celebración del Día de la Independencia.
Ministros d'Estáu
El so primer presidente del Conseyu de Ministros foi Salomón Lerner Ghitis, qu'arrenunció'l día 10 d'avientu del 2011, y foi asocedíu por Óscar Valdés Dancuart.
El 24 de xunetu de 2013, col nomamientu de trés nueves ministres (Mónica Rubio García en Desenvolvimientu ya Inclusión Social, Magali Silva en Comerciu Esterior y Turismu, y Diana Álvarez Calderón en Cultura), algamóse, por primer na historia de Perú, la paridá tocantes a xéneru na conformanza d'un gabinete ministerial (9 homes y 9 muyeres, aparte del primer ministru).
El 24 de febreru de 2014 xuró'l quintu gabinete ministerial, presidíu por René Cornejo Díaz, qu'hasta entós se desempeñó como Ministru de Vivienda, Construcción y Saneamientu. Tres dos intentos fallíos, esti gabinete llogró finalmente'l votu d'enfotu del Congresu, na sesión realizada'l 17 de marzu.
El 22 de xunetu de 2014 arrenunció René Cornejo, siendo reemplazáu por Ana Jara Velásquez, qu'hasta entós yera la cabeza del Ministeriu de Trabayu y Promoción del Emplegu, despachu que pasó a ocupar el congresista oficialista Fredy Otárola Peñaranda. Con solo estos cambeos xuró'l sestu gabinete del gobiernu del presidente Humala. 300px|thumb|right|El gabinete Cateriano, tres el so juramentación el 2 d'abril de 2015. Ye'l séptimu del gobiernu de Ollanta Humala. El 30 de marzu de 2015, el Congresu en plenu censuró a la primer ministra Ana Jara y a tol so gabinete, con 72 votos a favor, 42 en contra y 2 astenciones. Daqué asemeyáu nun asocedía dende 1963, cuando'l parllamentu censuró al gabinete presidíu por Julio Óscar Trelles Montes. L'argumentu remanáu contra Jara foi'l siguimientu a políticos, empresarios y periodistes per parte de la Direición Nacional d'Intelixencia (DINI). Pedro Cateriano Bellido, qu'hasta entós se desempeñaba como ministru de Defensa, foi designáu como nuevu presidente del Conseyu de Ministros. La ceremonia de juramentación del séptimu gabinete ministerial del gobiernu de Humala realizóse'l 2 d'abril de 2015. Aparte del premier, solo hubo tres cambio: Jakke Valakivi Álvarez (Defensa), Gustavo Adrianzén Olaya (Xusticia y Derechos Humanos) y Ana María Sánchez Vargas de Ríos (Rellaciones Esteriores).
Anglès (Cataluña)
Anglès ye un conceyu de la contorna de la Selva, na provincia de Girona, na comunidá autónoma de Cataluña. Ta asitiáu al norte de la contorna y na llende cola del Gironés y a la derecha del ríu Ter.
La villa asítiase metanes un estensu valle que falta 17 km de Girona, 12 km de Santa Coloma de Farners (capital de la contorna), 100 km de la ciudá de Barcelona y 40 km de la Costa Brava. La villa antigua álzase sobre una pequeña elevación asitiada metanes una llanura fértil nel llau sur de la desaguada de rir de Osor nel ríu Ter, corriente d'agua que marca la frontera ente Anglès y la Cellera de Ter, y de Anglès y el conceyu de Sant Julià del Llor i Bonmatí.
Historia
La ilesia de Sant Amanç, anguaño en rehabilitación, ta documentada dende 1019 col nome Sancti Amantii Anglensis. La población surdió alredor d'esta ilesia y del castiellu, dempués derruido, que la so capiya ye l'actual ilesia parroquial.
Comunicaciones
thumb|left|Situación de Anglès na provincia de [[Girona.]] Puede llegase a Anglès pola N-141, que la comunica cola ciudá de Girona o pola C- 152, d'Olot a Santa Coloma de Farners.
Temporada 1982 de Fórmula 1
Resume de la temporada 1982 de la Fórmula 1, na cual el finlandés Keke Rosberg llogró'l títulu.
Sumariu
Axudicáronse puntos a los seis primeros llugares (9, 6, 4, 3, 2, 1), ensin llimitaciones de máximu de carreres computables.
Seleición femenina de balonmano de Dinamarca
La seleición femenina de balonmano de Dinamarca ye l'equipu de balonmano que representa a Dinamarca na competiciones de seleiciones nacionales femenines. Ye una de les potencies mundiales de la disciplina.
Les Clérimois
Les Clérimois ye una comuña francesa del departamentu de Yonne, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Seleición femenina de balonmano de Dinamarca
Ganó'l Campeonatu Mundial de Balonmano de 1997, resultó segunda en 1962 y 1993, tercera en 1995 y 2013, cuarta en 2001, 2005 y 2011, y quinta en 1957, 1965 y 2009. Tamién llogró la medaya d'oru nos Xuegos Olímpicos de 1996, 2000 y 2004.
Les Clérimois
Tien una población de y una superficie de  km².
Seleición femenina de balonmano de Dinamarca
Nel Campeonatu Européu de Balonmano, la seleición de Dinamarca acabó primer en 1994, 1996 y 2002, segunda en 1998 y 2004, cuarta en 2010 y quinta en 2012.
Dellos xugadores destacaes apocayá na seleición de Dinamarca fueron Susan Thorsgaard, Camiya Dalby, Pernille Larsen, Ann Grete Nørgaard, y Line Jørgensen.
Sierra de Francia
La Sierra de Francia (o simplemente La Sierra) ye una comarca asitiada nel sur de la provincia de Salamanca a unos 70 km de la capital, llenda al sur cola comarca de Las Hurdes, nel norte de la Provincia de Cáceres; al norte cola comarca de Campu Charru y al este cola Sierra de Béjar.
Ye una zona mui desconocida a pesar de ser la comarca de mayor tradición turística de tola provincia de Salamanca. Poseye una multitú de poblaciones serranes de gran valir monumental, unos paisaxes de gran riqueza paisaxística, cultura y gastronomía tradicional.
Etimoloxía
Pal nome de Sierra de Francia baráxense delles hipótesis:
Xeografía
250px|thumb|right|[[Peña de Francia]]
El so paisaxe carauterízase pola gran estensión de montes poblaos de grandes masas forestales y valles pelos que circulen numberosos ríos y ñores.
Los llugares con menor altitú sobre'l nivel de la mar son los valles per onde pasen los numberosos ríos de la sierra. Destaca'l valle de Las Batuecas per onde pasa'l ríu Batuecas. Tamién el valle del ríu Alagón, el protagonista d'esti espaciu natural. Otros ríos importantes son el Francia y el Quilamas.
Hidrografía
La Sierra ta trevesada por dellos cursos fluviales. El principal ye'l ríu Alagón. N'elli desemboquen el ríu Ladrillal, el ríu Francia, el ríu Batuecas, el ríu Cuerpu d'Hombre y el ríu Quilamas. Na zona prodúcense numberosos remexones como'l d'El Chorru, nel valle de Las Batuecas.
Conceyos
thumb|254px|Sierra de Francia-Quilamas
Tracidionamente los concejos de La Sierra distribúyense de la siguiente manera:
Historia
thumb|254px|[[Cepea (Salamanca)|Cepea, típicu pueblu d'arquiteutura serrana.]] thumb|254px|Balcones d'unes cases de [[L'Alberca]] thumb|254px|Habitaciones de la casa muséu de [[L'Alberca]] Na Era Primaria, hai unos 400 millones d'años, el territoriu qu'anguaño ocupa La Sierra yera una mar tropical, d'esta dómina queden abondosos restos fósiles.
Hai yá 4000 años La Sierra taba poblada, como demuesten les pintures rupestres alcontraes na zona. Magar, los primeros pobladores de quien habemos información fidedigna son los vettones, qu'habitaron numberosos castros de la zona, dellos afáyense baxo poblaciones actuales como Cepea o Sotoserranu. El P. César Morán rexistró dellos castros que podríen proceder d'esta dómina: Corona, La Mesina, y el Castru Mirón en El Cabaco, Los Castillejos na Peña de Francia, Picu de la Corona, Los Ganchos, Picu de los Molinos y del Castil de Cabras, na Sierra de las Quilamas, Castillu Vieju de Valero, o'l Castru de la Mata del Castillu.
Del posterior pasu romanu pela zona queden restos como los de les calzaes, una cruciaba la zona de sur a norte y otra facíalo d'este a oeste. Tamién caltuviéranse les pontes de Sotoserranu y d'El Cabaco, nesti mesmu conceyu afáyase'l vestixu más importante, les mines de Las Cavenes, anque queden otros restos d'esteles y de villes romanes.
De la dómina visigoda queden pocos restos materiales, como la Ermida de Majadas Viejas, o un pobláu de La Legoriza en Samartín, pero ye probable que los visigodos usaren la zona como refuxu énte la invasión musulmana.
Pela alta Edá Media, hacia l'añu 1000 aproximao les noticies sobro La Sierra son escases, relegaes a delles lleendes. Esta situación debióse a que la guerra regresó convistiendo al territoriu que güei ye la provincia de Salamanca nuna tierra de naide.
Un datu poco conocíu de La Sierra ye la so pertenencia al camín de Santiago pela ruta de Sevilla, Mérida, Plasencia, Zamora, Ourense y Santiago de Compostela. La so situación fizo qu'en 1434, de la qu'apaeció la Virxe de la Peña de Francia, los pelegrinos qu'acudíen a Santiago tamién acudieran a ver la virxe. De la presencia del camín de Santiago finquen restos como conches, o l'advocación a Santiago de la Ilesia de Miranda del Castañar, asinamesmo, ta atestiguada la esistencia d'hospitales de pelegrinos en L'Alberca, Cepea, Mogarraz y Samartín.
Esta zona vivió la fundación del Conventu de Gracia, la fortificación de Samartín y l'afayu de la Virxe de la Peña de Francia (1434). Nestos años hebo más fundaciones relixoses, como'l conventu de frailes franciscanos de Santa María de Gracia (Samartín) en 1430, el conventu de monxos del Zarzosu (1444), la residencia d'iviernu de los dominicos de la Peña de Francia nel Maíllu y finalmente en 1599 los carmelinos descalzos en Las Batuecas.
En 1457 el rei Enrique IV de Castiella funda'l Condáu de Miranda, al qu'ascribiráse parte de la rexón, pesie a que parte de la población sublevóse escontra'l primer conde de Miranda, D. Diego de Zúñiga. Pela so parte, L'Alberca y la zona oeste continuaron axuntaos a la corona, hasta que Fernando'l Católicu la cedió a la Casa d'Alba baxo la xurisdición de la villa cacereña de Granadilla. Ye posible que tres la espulsión de los xudíos en 1492 parte de la población xudía refuxárase na Sierra de Francia, esto desplicaría que nos dinteles de les puertes de L'Alberca y otros conceyos suela haber inscripciones relixoses. Veramente una de les causes de lo singular de l'arquiteutura y folclor de la Sierra de Francia ye la unión d'elementos de les trés cultures como les cais estrenches heredaes de los xudíos, les ventanes pequeñes de les cases que permiten ver ensin ser vistu, heriedu de los musulmanos, les filigranes y la ocultación del cuerpu de la muyer nel traxe tradicional y por supuestu del cristianismu elementos como la devoción poles cruces.
Será nel sieglu XVI cuando Miranda del Castañar y L'Alberca se conviertan nes principales poblaciones de la sierra. Nesti sieglu, concretamente en 1557, fúndase'l Monesteriu de San Xosé de Las Batuecas y Lope de Vega encárgase de difundir el nome del Valle de Las Batuecas, na so obra “Las Batuecas del Duque de Alba”.
En 1833 cola reorganización territorial, La Sierra pasa na so totalidá a formar parte de la Provincia de Salamanca, na Rexón Llionesa, siendo Sequeros la principal población, en términos alministrativos. Anguaño, el Partíu de Sequeros desapaeció xebrándose los sos conceyos ente los partíos xudiciales de Ciá Rodrigu y de Béjar.
Nel sieglu XX, la sierra vivió la despoblación motivada pola emigración, manque'l desenrollu'l turismu y otres industries secundaries desaceleraría la perda d'habitantes.
Arquiteutura tradicional
thumb|254px|Típica cai serrana, d'estrenchura abultable ([[Mogarraz).]] La fachada de la típica casa serrana presenta sillares de granitu na planta baxa y llargues tramoneres nes plantes superiores. Esti ye l'elementu más carauterísticu de les construcciones de La Sierra. Son una estructura o conxuntu de trabes de madera ente les que se coloquen sillar, adobe o tapial.
Según la capacidá económica de los vecinos, la casa presenta ún o dos pisos n'altura. La mayoría de los casos son dos.
Nos teyaos nun s'observen chimenees, dao a que suelen sustitutise por un cántaru rotu. Delles, inclusive, el fumu sal por un teya llevantada.
El primer pisu dedícase al agospiu. Acueye dos o más cuartos coles sos cames respeutives. La más grande presenta un cuartu d'estancia y da a la cai con un carauterísticu balcón o ventana en fachada. El segundu pisu presenta otra habitación y la estancia más importante de la casa: la cocina.
La cocina suel caltener siempre llume prendío sobre una llábana (lancha) y separtáu de la parede por un trasḥogueru. Una de les coses más carauterístiques ye que nun presenta chimenea. Enriba de la cocina alcuéntrase'l sobráu o espaciu diáfanu separtáu d'ésta por un sequeru o barganaz. Debío a la so propia temperatura, el fumu asciende haza'l sobráu ensugando y conservando les castañes, chacines, embutíos o cualuquier otru productu caseru que precise d'este métodu. Al sobráu accédese pel últimu tramu d'escalera, suel tener tamién un fornu y un espaciu para guardar los arriazos o archiperres.
Conxuntos histórico-artísticos
La cultura y l'arquiteutura tradicional altamente calteníes nos conceyos de la sierra lleváren-y a pescanciar la declaración de Conxuntu Histórico-Artísticu a delles villes de la comarca: Mogarraz, Samartín, Sequeros, Monleón, Miranda del Castañar y L'Alberca.
Paxellu
Nun va tantu tiempu que se dexaren d'usar de cutiu la vistimienta tradicional de la sierra, por mor de la fuercia de la tradición, anque güei namás s'emplega nes fiestes y otres celebraciones (como nes bodes).
La vistimienta tradicional masculina fórmenla: sombreru, xilecu, chaqueta, faxa, calzón, polaines, zapatos o coricies, camisón y escarpinos, xunto a una capa. Pola so parte la vistimienta tradicional de la muyer ye más variada:
Bordaos
Dientro de l'artesanía de la sierra, destaquen sobremanera los sos bordaos ellaboraos nel senu de les families pa decorar los traxes, manteles, colches, almogaes…
Nos bordaos nun apaecen presones, sinón motivos vexetales y zoomorfos. Ente les figures más comunes tán; la flor de lis, la flor de lotu, el clavel, l'árbol de la vida, composiciones florales, lliones, venaos, pexes…
Fiestes
Independientemente del pueblu, les fiestes suelen compartir esti esquema:
Turismu
Los pueblos presenten una valiosa arquiteutura popular, sirviendo de singular escenariu a fiestes, vezos y costumes ancestrales de gran doyura y plasticidá.
La mesa nútrese de suculentos guisos y asaos y l'artesanía diversifícase pa completar un conxuntu harmónicu d'interés al visitante.
Ye esta diversidá lo que fai de la Sierra un mosaicu multicolor qu'ufre al andariegu numberoses escusas pal deleite y la observación.
Ye la salmantina Sierra de Francia conxugación perfecha de contrastes. Toos y ca ún de los llugares, toos y caún de los pueblos que conformen esta serranía tienen un especial atrautivu turísticu.
Col so esceicional microclima ufre una guapu paixase. Puen facese escursiones xubiendo a la Peña de Francia (1.723 m.), que dende'l so miradoriu pue acolumbrase una panorámica ablucante, y onde s'afaya'l santuariu marianu más altu'l mundu.
Dempués podrá baxase per un valle impresionante a esos pueblos de gran encantu y tipismu que caltienen l'atmósfera antigua de cuando fueron noyos de mayor importancia. Ente ellos destaquen: Las Batuecas, espaciu natural que forma parte de la Reserva Nacional de Cacia, (la que vixila'l caltenimientu d'especies como'l garduñu y la cabra montesa). Nesta bayurosa vexetación de madroñes, castañales, xinestes y argañes alcontramos pintures rupestres y numberoses ermides ocultes pola frondosa vexetación. Sicasí,vaga la pena visitr el Monesteriu de San Xosé del Monte, habitáu por carmelinos descalzos, onde prométense les más pacífiques vacaciones pal espíritu.
Y dende equí, mui prieto, l'Alberca, ún de los pueblos más guapos, foi'l primer del estáu en ser declaráu monumentu nacional, allá pel añu 1940. Allúgase nún monte sagráu y según cuenta la lleenda nesti monte vivíen seres n'estáu xabaz una esistencia paradisiaca. L'Alberca cunta con orixinalísimos edificios, una paisada maraviyosa y el caltenimientu d'ancestrales tradiciones d'orixe paganu o cristianu primitivu.
Parque Natural
La so doyura medioambiental féxo-y merecedor del nomamientu de gran parte'l so territoriu como Parque Natural de Las Batuecas-Sierra de Francia en 1978. Amás de Parque Natural acaba de-y ser reconocíu tamién el titulu de "Reserva de la Biosfera" xunto cola Sierra de Béjar.
NGC 6652
NGC 6652 ye un cúmulu globular na constelación de Saxitariu, 1º al sur del tamién cúmulu globular M69. Alcuéntrase cerca del centru galácticu, escasamente a 3000 años lluz, y ye consideráu un cúmulu d'halo antiguu, con una edá en redol a 11.700 millones d'años.
Contién la Binaria de rayos X de baxa masa (LMXB) de nome X1832-330, una de los dolce fontes de rayos X más brillosos atopaes en cúmulos globulares.
NGC 6652 foi afayáu por James Dunlop en 1826.
Stuttgart
Stuttgart ye la capital del estáu federáu alemán Baden-Wurtemberg.
Con ye la ciudá más grande de Baden-Wurtemberg y la sesta d'Alemaña. Ye, amás, onde s'alluga'l parllamentu del so Bundesland y el so gobiernu correspondiente, otres autoridaes polítiques y l'alministración federal. Les grandes ciudaes alemanes más importantes y cercanes a Stuttgart son: Frankfurt del Main (240 km al noroeste), Múnich (aproximao 220 km al sureste de Stuttgart) y Karlsruhe (a 80 km al noroeste).
Stuttgart tien l'estatus de ciudá-distritu, unificada por un presidente. Tamién ye sede del obispu protestante de Wurtemberg y d'un obispáu católicu (Bistum Rottenburg-Stuttgart). La ciudá tien dos universidaes, escueles téuniques y ye sede de dellos institutos d'investigación, como'l Centru Aeroespacial Alemán (DLR), el Fraunhofer o'l Max Planck.
Toponimia
Stuttgart provién de la pallabra alemana Stutengarten (que significa yeguada), yá que la ciudá tien el so orixe alredor de los antiguos establos del duque Liudolf de Suabia. El so escudu tien por eso una yegua. La marca d'automóviles Porsche, orixinaria d'esta zona, inclúi esti escudu nel so emblema.
Historia
thumb|Plaza del Palaciu. thumb|[[Estación central de Stuttgart.]] El distritu de Cannstatt constitúi la zona de la ciudá más antigua y grande de Stuttgart. Al sieglu I d. C. remóntase una ciudadela romana, una de les posiciones más importantes na zona, al tar asitiada na vera del Neckar y n'encruz de caminos. Cola invasión de los alamanes nel 260 d. C. remató la presencia romana en Stuttgart. Nun esisten tradiciones en Cannstatt de los pueblos bárbaros, qu'apaecieron pa quedase por cuenta de la situación estratéxica pero caltuvieron les colonies les sos tradiciones.
Presumiblemente, Stuttgart siguió creciendo mientres les guerres húngares ente 926 y 948 en Nessenbachtal y nes yeguaes (o Stutengarten, d'ende'l nome de Stuttgart). La crecedera de la ciudá atribuyir al conde Liudolf de Suabia, dempués del 945 d. C. Dende entós la crecedera foi escontra los llaos de les instalaciones del conde Liudolf.
La ciudá atopábase cerca de los criadorios de caballu del Condáu de Baden, como tamién de les ciudaes de Backnang y Besigheim, pertenecientes al condáu de Wurtemberg. Cola condesa Irmengard de Baden, los monesterios de Lichtenhal permanecieron en Baden-Baden; tamién yera la propietaria de Nesenbachtal.
La marquesa de Baden atopar al oeste de los sos enemigos, el marqueses de Wurtemberg, más tarde condes. Hermann V de Baden alzóse sobre la ciudá en 1219. Depués fueron los Wurtemberg los que tomaron la ciudá, y una dinastía dempués contraíen matrimoniu ya instalaron tola pómpara de Wurttemberg nel centru de la ciudá. Hasta 1918 Stuttgart foi la capital y la residencia de los Wurtemberg: hasta 1496 yera'l condáu de Wurttemberg, dempués de los condes, hasta 1803 foi principáu y dende 1806 reinu de Wurttemberg y dempués de 1918 Estáu llibre de Wureberg.
A final de mayu de 1849, dempués del refugu a un congresu de diputaos pol rei prusianu Federico Guillermu IV, treslladar a Stuttgart l'Asamblea Nacional de Frankfurt gracies a una invitación del ministru de Xusticia Friedrich Römer, perteneciente a los Württemberg.
Xeografía
thumb|Vista de los viñeos dende'l parque de Killesberg.
Stuttgart ta asitiada nel centru del Estáu de Baden-Württemberg, metanes una llarga serie de llombes. El centru de la ciudá asitiar ente valles y viñeos, por eso la ciudá ye moteyada como Stuttgarter Kessel («La olla stuttgartina»). Stuttgart atópase xunto al ríu Neckar. La ciudá alemana llinda al norte cola cuenca del Neckar, al oeste con Glemswald y el Gäu, al este col corredor de Schurwald y al sur col parque natural de Schönbuch. Al sureste flúi'l Neckar y asítiase la ciudá Esslingen am Neckar.
La ciudá atopar a un altor de 207 metros sobre'l nivel del mar. Stuttgart alzar pol Birkenkopf (511 m) na depresión del Rand; alzada tamién pol Wirtemberg (411 m) sobre'l valle del Neckar y pol monte Heiner (395 m).
Stuttgart ye la puerta d'entrada a la Selva Negra y al Xura de Suabia. Arrodiada de llombes, montes y viñeos que lleguen hasta'l centru. El puertu asitiar al nordeste de la ciudá, a veres del ríu Neckar.
Planificación de la rexón
thumb|Rexón de Stuttgart
La ciudá ta asitiada nel centru de la Rexón de Stuttgart. A la rexón pertenécenlu los distritos de Esslingen, Göppingen, Böblingen, Ludwigsburg y Rems-Murr-Kreis, según el conceyu de Heilbronn (al norte de Stuttgart) y al sur de la rexón les ciudaes de Reutlingen y Tübingen. Toes estos conceyos y otros colindantes a la ciudá alemana formen la rexón metropolitana de Stuttgart, qu'estrema al Bundesland de Baden-Württemberg en 14 zones distintes.
La rexón metropolitana europea de Stuttgart tamién integró les ciudaes de Ditzingen, Filderstadt, Gerlingen, Korntal-Münchingen y Leinfelden-Echterdingen. La zona de Stuttgart controla les ciudaes de Backnang, Bietigheim-Bissingen/Besigheim, Böblingen/Sindelfingen, Esslingen am Neckar, Geislingen an der Steige, Göppingen, Herrenberg, Kirchheim unter Teck, Leonberg, Ludwigsburg/Kornwestheim, Nürtingen, Schorndorf, Vaihingen an der Enz y Waiblingen/Fellbach.
Conceyos vecinos
Les siguientes ciudaes parten con la ciudá de Stuttgart; l'orde parte del nordés y sigue la direición de les aguyes del reló:
Fellbach, Kernen im Remstal (toes nel distritu urbanu de Rems-Murr), Esslingen am Neckar, Ostfildern, Neuhausen auf dean Fildern, Filderstadt y Leinfelden-Echterdingen (nel distritu rural —Landkreis— de Esslingen), Sindelfingen y Leonberg (nel landkreis de Böblingen), según Gerlingen, Ditzingen, Korntal-Münchingen, Möglingen, Kornwestheim y Remseck am Neckar (toes nel landkreis de Ludwigsburg).
División de la ciudá
Distritos de la ciudá de Stuttgart:
Clima
Por tar asitiáu nuna depresión y polos cultivos, en Stuttgart atopamos un clima bien templáu, anque hai periodos nos que'l fríu fai actu de presencia. La Selva Negra y los montes suabos y francos relaxen les temperatures coles solombres de los sos árboles. El clima y la rimada na que s'atopa Stuttgart facilita l'apaición de la viticultura.
Pel branu produzse la inversión térmica. Por eso ye posible que pel branu la temperatura na Königstraßy (la cai principal de Stuttgart) y pela redolada de la Schlossplatz (la plaza principal) llegue a haber temperatures de 30-35º a mediudía.
Demografía
thumb|upright|Stiftskirche Stuttgart (ilesia protestante). thumb|Centru de la ciudá de Stuttgart.
Habitantes
Stuttgart devasó en 1875 los 100 000 habitantes y convirtióse na primera gran ciudá de Baden-Württemberg. En 1905 la ciudá tenía 250 000 habitantes, que se doblar hasta 1950 (500 000 habitantes). Nel añu 1962 algama la máxima población de la so historia: 640 560 habitantes. A 30 de setiembre de 2007, el censu oficial da como cifra d'habitantes de Stuttgart 597.158, convirtiéndose, tres Múnich, na segunda ciudá más habitada al sur d'Alemaña y la sesta en total.
Relixón
El 26 % de los creyentes confiésense como católicos, el 30 % protestantes. La relixón musulmana algama'l 11,3 % de la población y el restu del 33% confesar d'otres relixones o confesiones (2005).
Tresporte
La ciudá de Stuttgart tien un modernu sistema de tresporte sirvíu por buses, tranvíes, cables, trenes de cremallera y S-bahn
Infraestructures
El proyeutu Stuttgart 21 preve tresformar la Estación central de Stuttgart central nun pasaxe soterrañu p'ameyorar la conexón cola rede de tranvíes. Con ello recupérase un llote de cien hectárees nel corazón de la ciudá, onde s'entama construyir edificios de vanguardia.
Economía
thumb|Una de les munches turbinas eóliques qu'asitien a Stuttgart a la cabeza del desenvolvimientu de les [[enerxíes anovables n'Alemaña.]]
Daimler y Porsche tienen los sos oficines centrales nes contornes del cascu urbanu. Gottlieb Daimler y Wilhelm Maybach construyeron en Stuttgart el so motor de combustión interna, que sumáu a la buxía de Robert Bosch (nacíu en Stuttgart) dio nacencia a la industria del automóvil n'Alemaña. La estrella de Mercedes-Benz rota sobre la torre de la Estación central de Stuttgart (HBF) y sobre l'edificiu más altu de la fábrica de Untertürkheim de Daimler, onde trabayen unes 20 000 persones.
Cultura
Friedrich Hegel nació nesta ciudá en 1770. Unu de los escritores alemanes más famosos, Schiller, tamién vivió na ciudá, siendo orixinariu de Marbach am Neckar, a unos 30 km.
En 1927, los arquiteutos Mies van der Rohe, Walter Gropius y Le Corbusier diseñaron el sector de la ciudá conocíu como Weißenhofsiedlung.
thumb|Neues Schloss nel centru de Stuttgart. thumb|Ilesia evanxelista Johanneskirche xunto a la llaguna Feuersee. Llugares d'interés Rotwildpark, espaciu natural protexíu.
Deportes
En Stuttgart realizáronse eventos deportivos de nivel internacional como'l Campeonatu Européu d'Atletismu (1986), el Campeonatu Européu de Voleibol femenín (1989), el Campeonatu mundial de Ciclismu (1991), el Campeonatu Mundial d'Atletismu de 1993, la vuelta ciclista a Alemaña (2000) y foi sede de la Copa Mundial de Fútbol de 2006 n'Alemaña.
Acueye añalmente'l Tornéu de tenis de Stuttgart incluyíu na categoría Premier.
Albandi
Albandi ye una de les doce parroquies del conceyu asturianu de Carreño.
Tien una superficie de 1,82 km², polo que ye la parroquia más pequeña del conceyu. Tien una población de.
Situación y comunicaciones
La distancia media con Candás, capital del conceyu, ye d'unos 3,95 km (siendo'l nucleu más cercanu El Monte Morís a 3,30 km y el más llonxanu la urbanización de Xibares, a 4,60 km).
Leopoldia comosa
Carauterístiques
Ye una yerba qu'algama los 60 cm d'altor, cola raigañu formando bulbos de color acoloratáu. Les fueyes son basales, de forma llinial, d'unos 15 mm de llongura por 12 d'anchu. Floria en primavera presenta flores ovoides o tubulares, con tres dientes, de color púrpura o azul marino, d'hasta 1 cm de tamañu, formando recímanos compactos d'elles. L'ovariu ye trilobuláu, dando como frutu ye una cápsula alada trivalva.
Albandi
Situación y comunicaciones
Pue llegase dende Candás a Albandi en tren o per carretera:
Ilesia de Santiago d'Albandi
La ilesia parroquial de Santiago d'Albandi alcuéntrase nel barriu La Rica.
Fue destruyía el 10 d'abril de 1936, nel trescursu d'enfrentamientos previos al iniciu la Guerra Civil Española, siendo l'Arcipreste de Carreño y rexidor de la parroquia Rosendo Mazuelas Arada. Los vecinos de la parroquia aconceyáronse el mesmu 20 de mayu y decidieron faer la construcción n'andecha. Inauguróse ensin denguna solmenidá nel añu 1940.
Arquitectónicamente, la ilesia ye una construcción cenciella d'una nave, onde destaca la espadaña y el corredor.
Dientro alcuéntrense les imáxenes de la Virxe de Santa Rita y de San Antón.
Leopoldia comosa
Hábitat y cultivu
Los bulbos, paecíos a los de la cebolla pero más pequeños y de sabor más amargoso, comer en dellos países de la cuenca Mediterránea.
Albandi
Sablera de Xibares
Tien merenderu, aparcamientu, y accesu pa minusválidos.
Leopoldia comosa
Taxonomía
Leopoldia comosa describióse por (L.) Parl. y espublizóse en Flora Palermitana 435. 1845