cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ana Bautista
Etapa na seleición nacional
En 1986, con 14 años d'edá, foi escoyida por Emilia Boneva como júnior individual pa la seleición nacional de ximnasia rítmica, treslladándose entós a Madrid pa concentrase col equipu. En payares de 1986 foi 7ª nel Errey's International Rhythmic. N'abril de 1987 llogró la 12ª plaza nun tornéu júnior nel Algarve, y en mayu, foi 17ª nel concursu xeneral del Campeonatu Européu Júnior d'Atenes. Sería entós escoyida por Boneva como individual sénior pal equipu nacional. Esi mesmu mes, na III Copa Internacional de Barcelona, llogró la 4ª plaza. En payares de 1987, nel «Rhythmic Competition» de Londres, llogró'l 10ᵘ puestu nel concursu xeneral.
N'abril de 1988 llogró la 4ª plaza nun tornéu internacional nel Algarve y la 8ª na Coupe des Femmes en Poznań. Na Copa Internacional de Barcelona quedó 7ª. En mayu de 1988 llogró la 19ª posición na xeneral del Campeonatu Européu d'Helsinki. N'agostu, nel tornéu -yos Stars de Varna, foi 8ª. En setiembre viaxó a los Xuegos Olímpicos de Seúl 1988 como ximnasta reserva del equipu, anque nun llegó a competir. En payares llogra la plata nos I Xuegos Iberoamericanos de Ximnasia en Buenos Aires. Nel tornéu d'Enna (Italia), llogró la plata. miniaturadeimagen|250x250px|Escultura d'Ana Bautista realizada por Fernando Garcíarramos, vista dende tras. En marzu de 1989 llogró'l bronce un tornéu en Etruria y n'abril, nel tornéu internacional de Bercy-París, llogró l'oru na xeneral, en cuerda, en pelota y en cinta, y la plata n'aru. En mayu foi 8ª nel tornéu de Corbeil-Essonnes y 7ª na Brother Cup, llogrando nesta competición el bronce en pelota y aru. En xunu foi plata nel tornéu Ciudá de Barcelona. En xunetu de 1989 foi campeona d'España en categoría d'honor. Darréu allegó a la Final de la Copa d'Europa, celebrada na ciudá alemana d'Hannover ente'l 26 y 27 d'agostu, onde llogró'l bronce na xeneral, amás del oru en cuerda, el bronce n'aru, la plata en pelota y el 4ᵘ puestu en cinta. L'oru en cuerda significó un finxu pa la ximnasia rítmica española, yá que foi la primer medaya d'oru oficial na historia del equipu español, consiguiéndola amás ante #ximnasta como la soviética Alexandra Timoshenko o la búlgara Adriana Dunavska, de países tradicionalmente dominadores na disciplina. Esti llogru foi llargamente recoyíu na prensa nacional y llocal de la dómina. L'exerciciu de cuerda col que llogró l'oru fuera montáu dos selmanes antes y tenía como música El sombreru de tres #pico de Manuel de Falla.
Retirada de la ximnasia
miniaturadeimagen|285x285px|Ana (2ª a la izquierda) na Gala 20ᵘ Aniversariu del Oru d'Atlanta (2016).
Un pabellón inauguráu en 1996 nel barriu de Duggi en Santa Cruz de Tenerife lleva'l nome de Pabellón Municipal Ana Bautista, llugar onde entrenen los clubes de ximnasia rítmica Club Odisea Tenerife, Club Batistana de Tenerife y Club Evangim Santa Cruz, ente otros. Amás, una plaza foi bautizada col so nome nel barriu de La Cuesta en San Cristóbal de La Laguna, onde s'alluga una escultura realizada por Fernando Garcíarramos nel so honor.
El 23 de xunetu de 2016 foi una de les figures destacaes de la ximnasia rítmica española convidaes a la Gala 20ᵘ Aniversariu de la Medaya d'Oru n'Atlanta '96, celebrada en Badayoz. Na actualidá vive en Palma de Mallorca cola so familia y tien una fía llamada Leia, nacida en 2002. Trabaya como psicóloga y collabora amás con diversos clubes de ximnasia rítmica en campos como'l trabayu corporal y la danzaterapia.
En 2016 escribió'l prólogu del llibru Pincelaes de rítmica de Montse Martín y Manel Martín, qu'inclúi amás dos ilustraciones d'ella realizaes por Montse Martín y una biografía de la so carrera deportiva.
Seleición española
{| width="100%" class="" style="margin-bottom: 10px;"
Individual júnior
1986
1987
Sotieḷḷo
Sotieḷḷo ye una parroquia del conceyu asturianu de Ḷḷena. Asitiada na zona central del conceyu, el so territoriu llenda col de la parroquia de Campumanes al norte, col d'Erías al este y noreste, col de Xomezana al sur y col de Zurea al oeste. Tien una estensión de 4,64 km² y una población de. Magar que nel nomenclátor del conceyu apaez tamién Alceo, va pa diez años que tolos sos habitantes tán empadronaos nel llugar homónimu.
Ana Bautista
Individual sénior
1987
1989
1989 (continuación)
1990
Landete
Etimoloxía
Sobre l'orixe del so nome namái apaez una mención nel llibru de D. Emiliano Peinado dedicáu a Moya. Con esti datu y otros recoyíos de la tradición oral podemos aventurar trés posibles oríxenes del nome "Landete".
Por cuenta de la proximidá col centru del Marquesáu de Moya, hai quien cree que'l nome vien de la so situación colindante con él, siendo'l términu col que se llamaba d'antiguo el de "LINDETE", o llinde colos Güertos, barriu de Moya.
Tamién hai quien piensa nun orixe nórdicu de la pallabra, siendo nesi casu una derivación de "LAND", que vendría espresar daqué según "ciudá o población nun llanu".
D'últimes tenemos la pallabra castellana "LANDA": "formación vexetal compuesta por arbustos y pequeños árboles, so los que crez una vexetación más o menos abondosa. Apaez de manera preferente en climes templaos, frescos y húmedos, (pandorial). Quiciabes sía esta postrera la que más s'avera a la verdá, suponiendo una derivación pol diminutivu -ete: Land-ete.
Llocalización y accesos
En plena Serranía Baxa, a 100 quilómetros al este de Cuenca y 130 al Oeste de Valencia ta enclaváu Landete. Dende un puntu eleváu de la llocalidá puede comprobase'l so allugamientu nun llanu arrodiáu, na so totalidá, per montes; dende'l mesmu puntu tómase conciencia de por qué Landete ye, primero de too, parte de la Sierra conquense pero tamién un pocu de Teruel y un pocu de Valencia, una y bones les llendes d'estes provincies tán casi al altor de la vista. El so principal accesu ye al traviés de la carretera N-330 que percuerre dende Alicante a Francia pasando per Zaragoza y xune esti conceyu con Utiel al sur y Teruel al norte.
Urbanismu: otres unidaes urbanístiques
Manzaneruela, con un censu averáu de 130 habitantes ye la única pedanía de Landete. Los rentos o caseríos de Mijares, Pumar, Serval, Molín Nuevu, Fuentiaca, Ermita de la Fuen María fueron n'otres dómines pequeños nucleos de población que na actualidá son caseríos abandonaos, nel meyor de los casos, y ruines nel peor. La mayoría de los habitantes d'aquellos centros y los sos descendientes viven nestos momentos en Landete.
Hidrografía
El río Güeyos de Moya, que nel so percorríu xunióse al ríu Algarra, configura una especie de llende natural pa la estensión de la zona habitable, pudiéndose atopar a lo llargo de tol ríu la mayor ayalga de los pescadores: la trucha.
Demografía
Les cifres de población de los años 2013 y 2015 correspuenden a los datos oficiales publicaos pol INE.
Clima
Landete presenta un clima mediterraneu templáu mediu, como correspuende a una zona de tránsitu ente'l pandu castellanu y l'llanura valenciana. Les variables climátiques son les siguientes:
Paisaxe
El ríu y el regajo conformen un doble paisaxe: nes riberes güerta y vergel, alloñar de l'agua'l secanu. El mesmu contraste paisaxísticu presenta la llocalidá nes sos cais: xunto a rincones de la más típica arquiteutura rural antigua -construcciones en piedra, corralones de vieyes y grandes puertes de madera- atopamos modernos edificios o caprichoses cases-xalé de recién construcción, destacando pola so guapura y tamién pola so escasez dellos edificios modernos de tipu castellanu y sobremanera les cases semicolgadas asitiaes nel barriu "Castillo", unu de los más antiguos de la llocalidá.
Historia
Landete, que gocia del privilexu de "villa", apenes apaez en nengún documentu sinón como parte integrante del Marquesáu de Moya, al que perteneció hasta los primeros años del sieglu XIX.
Pa reconstruyir la hestoria de Landete, a esceición del citáu testu de Madoz, nun esiste nengún otru documentu. Sicasí pueden ser d'utilidá toes los documentos esistentes sobre Moya, yá que Landete foi una de les xurisdicciones del Marquesáu y como tal el so nome apaez en dalguna ocasión.
Puede concretase, siempres basándonos n'estudios realizaos sobre Moya, que nel términu de Landete hubo asentamientos de pueblos íberos, los primeros pobladores de la península. Asina lo demuestren los restos arqueolóxicos atopaos nes paraxes conocíes como "La Talaya" y "La Pata de la Yegua".
Cola llegada del pueblu romanu, Landete, como la mayoría del territoriu español, pasó a formar parte del Imperiu Romanu y ser hasta la llegada de los reinos visigodos.
Más tarde entraríen na península los pueblos árabes. Landete, como un pobláu dependiente de Moya, taría so dominación árabe hasta'l sieglu IX, en que foi reconquistáu a los moros.
Considérase que nel añu 1210 poblóse Moya por Alfonsu VIII, y por tanto Landete, entrando a formar parte del reinu de Castiella. Yera la dómina de la Edá Media y les batalles pol poder ente distintos reinos y señoríos yeren una forma de vida. Landete llucharía siempres como defensor de Moya hasta la última batalla que llibraren xuntos moyanos y landeteros que sería unos sieglos más tarde: na Guerra de la Independencia.
L'únicu escritu de relativa antigüedá documentando sobre Landete ye un pequeñu testu de Pascual Madoz, recoyíu en "OLCADES" y estrayíu de la mesma del Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar de 1847. Yá naquel momentu Madoz fala de les mines de fierro y del manantial, de les sos cualidaes curatibles y del analís de les mesmes realizáu nel colexu de farmacia de Madrid.
Sobre momentos históricos de los que sí hai constancia podemos citar dos:El primeru vien recoyíu nel Diccionariu de Madoz de la siguiente forma: El segundu, recoyíu direutamente de persones que la vivieron, tuvo llugar un sieglu dempués, mientres la guerra civil española. Ye'l bombardéu. Landete foi bombardeado el 22 de xineru de 1938 a les 2 del mediudía, cuando les families disponer a comer. Delles cases esbarrumbar con families enteres dientro. Morrieron 16 persones. La guerra apurrió munches miseries y penuries, pero quiciabes nenguna tan imperdonable como'l bombardéu.
Economía llocal
Según dellos diccionarios onde apaez Landete, y tamién, según la creencia de munchos, ésti ye un pueblu agrícola y ganaderu. Quiciabes en dalgún momentu ser, pero anguaño esto falta enforma de ser verdá.
Son munchos los landeteros que viven de pequeños negocios, yá que hai un importante númberu de comercios. Tamién son munchos los que viven de jornales. Esisten dellos puestos de funcionariado en alministración, servicios, enseñanza, etc.
Landete tamién ye l'allugamientu d'una bodega de 120 hectárees llamada Altolandon.
Un paséu pol pueblu
Vamos ver, al traviés d'imáxenes, los llugares más importantes de Landete.
thumb|Fuen María 1438|Torre de la Ilesia de nueche. Na Fiesta de la Fuen María, según nel Septenariu de la Virxe de Tejeda, el pueblu engalanar con banderes al estilu medieval.
Festividaes
El primer día del añu los quintos que van ser llamaos a files salen a percorrer el pueblu acompañaos de 5 o 6 músicos, a pidir l'aguilandu. Dende la madrugada hasta les primeres hores de la tarde pasen puerta per puerta cantando jotillas y cantares típicos: D'antiguo los aguilandos yeren una ayuda de los vecinos pa los mozos que diríen llueu a cumplir el serviciu militar; el dineru que consiguíen partir ente toos. Anguaño polo xeneral los quintos faen una cena o comida como despidida. N'honor a San Antón, patrón de los animales, siguen encendiéndose les típiques fogueres nes que se quemar cañes de arbustos verdes que producen enforma fumu y bon arume. Ye una ufrienda que se fai al Santu por que protexa a los animales d'enfermedaes y epidemies, la tradición tamién consistía en guardar un carbonizu de la foguera y ponelo dempués na corte onde taben les caballeríes. Otra utilidá yera estender cenices nes corrolades. Esta sería la parte sagrada de la celebración, pero coles mesmes ta'l retruque profanu que la nueche del 16 de xineru consiste na ronda de la "pellejuela". Chicos "armaos" con cachos de piel de dalgún animal untaos en grasa dedicar a hollinar a les moces, por eso la nueche de San Antón conozse tamién como "la nueche de los hollinones".
Santu Tomás
De muncha menos antigüedá ye la siguiente fiesta del pueblu. Trátase de Santu Tomás d'Aquino, patrón de los estudiantes. Una fiesta qu'empezó a celebrase a partir de la instalación del Institutu de Bachilleratu, pel añu 1960. Empezó siendo la fiesta de los estudiantes, na que s'axuntaben alumnos y profesores que pasaren pel Centru. Agora Stu. Tomás convirtióse na fiesta d'iviernu y coles mesmes ye una manera de dar la importancia que tien al Institutu. La fiesta ye entamada polos alumnos de C.O.O, como despidida al centru.
La xunta y los antroxos
Les celebraciones de febreru son el xueves lardero, o "día de la xunta", y los antroxos. Dambes tradiciones tuvieron momentos d'olvidu nos que paecía que diben sumir, sicasí nos últimos años hubo un rellanzamientu de los dos.
Selmana Santa
Mientres marzu o abril tien llugar la Selmana Santa y como tradición especial "el Judas". La madrugada del domingu de Resurreición son "colgaos" -recordando l'episodiu de la muerte de Judas- unos moñecos, fabricaos a manera d'espantuxu, que son portadores d'escritos rimados en forma de crítica a persones o entidaes de la llocalidá.
Los Mayos
El 30 d'abril, como na mayoría de los pueblos conquenses, en Landete cántense Los Mayos. Los mayos son cantaos polos quintos y un grupu de músicos que los acompañen. A los dolce de la nueche, na puerta de la ilesia axunta'l pueblu pa escuchar el Mayu de la Virxe, una vegada concluyíu hai una cohetada y tol públicu esvalíxase. Dempués y mientres tola nueche la ronda percuerre'l pueblu cantando'l mayu a les moces. Va años el mayu yera daqué comprometíu. El mozu pidía, a quien cantaba, ser el mayu de tal moza y amás tenía qu'asitiala la "enramada" nel balcón. Pero corría'l riesgu de nun gustar a la moza y entós ésta facer saber saliendo a la cai col mandil al aviesu.
San Isidro y San Cristóbal
San Cristóbal: La romería conduz a la ermita asitiada nel cuetu que lleva'l mesmu nome. Esiste una especie de confrería que s'encarga d'esta ermita. El día de San Cristóbal tamién se celebra con misa y pártese caridá.
La Fuen María
thumb|Virxe de la Fuen María, patrona del pueblu La tercer fiesta del añu ye la de la Virxe de la Fuen María, patrona de Landete. Según la lleenda la virxe apaecer a dos pregueros, unu de Fuentelespino de Moya y otru de Landete na paraxa llamada "La Coroniella". Los pastores pidieron que nel llugar llevantara una ermita, y ellí atópase la ermita de la Fuen María, xunto a ella una casina onde, hasta hai bien pocu, vivió siempres una familia que s'encargaba del caltenimientu de tola finca.
Antes del día de la fiesta celebra una novena na que diariamente hai ufriendes florales y cantaraes tradicionales que n'otres dómines yeren entonaos por un coru. La viéspora de la romería celebra la Procesión Xeneral y l'ufrienda mayor, que tien llugar na puerta de la ilesia. Nesi día neñu y neñu son vistíos col traxe típicu serranu pa llevar les flores y pa baillar los bailles típicos de les serranillas y les jotillas. El día de la fiesta, que siempres ye llunes, construyéronse 2 arcos pa despidir a la patrona que se va quedar na ermita, en cada unu la imaxe fuelga mientres s'entona la Salve.
La foguera de los quintos
Llegando a la fin del añu hai una última tradición qu'entá se celebra: la foguera de los quintos, ye'l 1 de payares y cuerre al cargu de los mesmos quintos que cantaren el mayu. Consiste n'encender una gran foguera na plaza del conceyu con un tocón qu'a poder ser aguantadera encendío tola nueche. Estos mesmos quintos van ser los que van salir el 1 de xineru a pidir los aguilandos.
San Miguel
Una fiesta d'antigua tradición recuperada nel añu 2005 ye la Feria del caballu de San Miguel. Anguaño celébrase na segunda quincena de Setiembre y consta d'exhibiciones, concursos, esposiciones y comíes populares.
La Virxe de la Fuen María
La devoción de los landeteros ta partida ente la so patrona, la virxe de la Fuen María y la so más pernomada vecina la virxe de Tejeda, patrona de Garaballa. La tradición de los mayores encargóse de crear una especie de "rivalidá" ente dambes imáxenes. Esta "sana rivalidá", que nun dexa de ser la que cada pueblu siente pol so vecín, vese alimentada cada siete años mientres el septenariu en que la virxe de Tejeda ye treslladada dende'l Santuariu de Tejeda, en Garaballa, a Moya. Nel so percorríu la virxe y los sos numberosos acompañantes faen una parada en Landete, parada ésta que supón un momentu de gran emoción pal landetero y qu'en delles ocasiones traxo ciertos problemes con otros pueblos vecinos, hasta'l puntu de qu'en dalguna ocasión, en dalgún momentu de la hestoria tratar d'esaniciar el pasu por Landete de la imaxe de Tejeda. Afortunadamente pa toos nunca se llegó a esi estremu, pero'l percorríu de la imaxe pol términu municipal de Landete siempres ye motivu de conflictu. Con too y con eso Landete siempres, cada siete años, prepara lo meyor que puede'l recibimientu de la "moreneta", engalanando'l pueblu y, como lo fai pa despidir a la so patrona, iguando unos formosos arcos onde fuelga la imaxe. Y como máxima ufrienda siempres hai dalgún danzante que representa a Landete ente los 8 qu'acompañen en cada momentu a la virxe.
Hortensia Galeana Sánchez
Hortensia Galeana Sánchez ye una científica mexicana. El so área d'especialidá ye la matemática y foi reconocida pola so teoría de gráfiques y teoría de diagráficas. N'Investigadora del Institutu de Matemática de la Universidá Nacional Autónoma de Méxicu.
Formación académica
Hortensia Galeana Sánchez ye egresada de la Llicenciatura en Matemática de la Facultá de Ciencies de la Universidá Nacional Autónoma de Méxicu. Llogró'l so grau de Maestría en Ciencies con especialidá en Matemática na mesma institución, llogrando la Medaya Gabino Barreda al meyor historial académicu de la so xeneración. Darréu llogró'l grau de doctora na mesma universidá. Los sos trés trabayos de titulación fueron publicaos na revista científica Discrete mathematics.
Carrera profesional
Integrar a la planta docente de la Facultá de Ciencies en 1977, y en 1993 incorporóse como Investigadora nel Institutu de Ciencies. En 1995 foi reconocida col Premiu a Mozos Investigadores.
Pola so trayeutoria académica foi reconocida en 2015 col Premiu Universidá Nacional.
Chevannay
Chevannay ye una comuña francesa del departamentu de Côte-d'Or, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Mesrop Mashtots
Mesrop Mashtots foi un monxu y llingüista armeniu, inventor del alfabetu propiu de la so llingua nel 406.
Melaleuca alternifolia
L' ye una especie d'árbol o arbustu nel xéneru de plantes Melaleuca. thumb|Vista del árbol thumb|Inflorescencies thumb|Preparáu comercial
Hábitat
Ye nativu d'Australia en terrenes húmedos y pantanosos de la mariña norte de Nueva Gales del Sur.
Carauterístiques
Ye un arbustu o pequeñu árbol qu'algama los 5 metros d'altor. Fueyes estreches y arumoses, lliniares, 10-35 mm de llargu y 1 mm d'anchu. Les flores blanques crecen n'espigues de 3-5 cm de llargu. El frutu ye pequeñu y maderizu en forma de copa mide 2-3 mm de diámetru.
Propiedaes
Al aceite esencial del árbol del té atribúyense-y ciertes propiedaes, como:
Composición química
La droga ye un aceite esencial (Melaleuca alternifoliae aetheroleum) siendo un líquidu d'incoloru a ambar pálidu, con un golor fuerte carauterísticu. Llograr de les fueyes y cañes fresques por destilación.
Esti aceite tien un centenar de componentes. Los principales componentes químicos son un amiestu complexo d'alcoholes monu y sesquiterpénicos:
Efeutos secundarios del aceite esencial del árbol del té
Esti aceite ye tóxicu en pequeñes dosis si tragar los animales de compañía.
Describióse la so toxicidá por ingestión en neños pequeños:
Sía que non nun hai de tragase y solo usase sobre la piel o cueru cabelludo en pequeñes dosis y por periodos de tiempu llindaos y solo en persones adultes.
Taxonomía
Melaleuca alternifolia describióse por Maiden & Betche ex Cheel y espublizóse en Journal and Proceedings of the Royal Society of New South Wales 58: 195. 1924.
Sven Aagesen
Sven Aagesen, tamién conocíu como Aggessøn, Aggesøn o Aggesen de nome llatín Sueno Agonis, ye l'historiador más importante de Dinamarca. Escribió Brevis Historia Regum Dacie, obra que toma del añu 300 al 1185, de Skjöld a Canutu VI de Dinamarca. Esta foi la primer historia de Dinamarca coherente, namái precedida pol Chronicon Roskildense.
Familia
Aagesen pertenecía a una familia de la nobleza dellos de que los sos miembros son bien conocíos.
El más antiguu conocíu de la familia ye'l bisagüelu de Sven, Thrugot, casáu con Thorgunna, fía de Vagn Aagesøn, nietu del llexendariu fundador de los jomsvikings Palnatoke. Thrugot y Thorgunna teníen dos fíos, Sven y Vagn.
Sven Thrugotsøn (o Thorgunnasøn) tuvo cuatro fíos. Unu, probablemente'l mayor, Asser, foi'l primera arzobispu de Lund (1104-1137) y tamién el primer arzobispu d'Escandinavia. Otru, probablemente'l más nuevu, Sven, yera canónigu en Lund, más palantre de Viborg y finalmente (1132), obispu en Viborg. Del terceru, Eskil, sábese pocu, y el cuartu hermanu, Christiern Svensøn, foi'l güelu de Sven Aagesen.
Christiern Svensøn y el so fíu Agge, padre de Sven, combatieron al llau del rei Erico II Emune mientres la guerra civil que siguió al asesinatu de Canutu Lavard. Sven escribió n'Historia brevis Regum Dacie, sobre la so participación nestes batalles.
Vida y educación
Ye probable que fora educáu nun monesteriu de Dinamarca, pero dau la conocencia de l'antigüedá clásica qu'exhibe nos sos escritos, hai poques duldes de que recibió una educación más amplia n'otra parte, probablemente nuna de les escueles de la Ilesia en Francia. Persona notable, nel prefaciu d'Historia brevis Regum Dacie menta que la llectura de les obres de los historiadores llatinos yera daqué no qu'ocupó enforma'l so tiempu, y llamenta que los fechos de los reis daneses nun fueren tan importantes.
Como los sos antepasaos, lluchó xunto al rei Valdemar I, conocíu como Thinglid, y col so fíu Canutu VI mientres les sos numberoses espediciones guerreres, y menta dellos detalles personales sobre ambos monarques na so Historia.
Por cuenta de los sos comentarios sobre la reina Sophia, paez que tuviera na corte. Desconozse si yera por cuenta de méritos personales o por cuenta del so llinaxe.
Escritos
Esta obra foi escrita probablemente en 1181-1182 y nel prólogu lléese que Aagesen yá consideraba proyeutos mayores, porque menta'l so deséu d'escribir una llista de reis daneses. Sábese que llegó a escribir esta obra porque un escritor del sieglu XIII utilizó esta llista, llamada Genealogia Regum Dacie. Del orixinal güei solamente queden fragmentos.
El so trabayu más famosu ye Brevis Historia Regum Dacie, acabáu en 1186 o 1187.
Rellación con Saxo Grammaticus
Si Sven conocía a Saxo Grammaticus ye una tema de cutiu aldericada. Dellos comentarios na so Historia Regum Dacie paecen sofitar esta visión. Dellos investigadores llegaron a apuntar la posibilidá de qu'estudiaren xuntos en Francia, sirvieren a los mesmos reis y dambos participaren nes espediciones guerreres, y por eso dalgunes de les sos narraciones tán cuntaes en primer persona. Eso ye probable nel casu de Sven, pero nun hai evidencia pa conectalo con Saxo, nin de si conocíense personalmente.
Will Eisner
Will Eisner foi un dibuxante y guionista de cómic d'Estaos Xuníos.
En 1939, l'asociación Eisner-Iger cesa y Will Eisner produz tires pa la prensa, asina nacerá, ente otros, el so personaxe qu'alagmaría mayor sonadía: The Spirit (entamó a asoleyase el 2 de xunu de 1940). The Spirit ye la historia d'un detective mazcaritáu, Danny Colt, un héroe ensin superpoderes que protexe del crimen a los habitantes de la ciudad imaxinaria Central City. La serie llamó aína l'atención de la crítica por lo inusual de los sos encuadres, cuasi cinematográficos, polos sos efeutos de lluz y solombres, y poles sos innovadores téuniques narratives. El 13 d'ochobre de 1941 The Spirit entamó a publicase tamién como tira diaria.
En 1942, Eisner ye movilizáu. Dibuxa carteles propagandísticos pa llevantar la moral de les tropes, asina como cómics empobinaos a lluchar contra les neglixencies de los soldaos.
Lucky Luke
thumb|250px|Representación d'una situación del cómic Lucky Luke ye un cow-boy de cómic creáu pol dibuxante y guionista belxicanu Morris en 1947. La serie conocerá la so dómina de mayor puxu cola collaboración de René Goscinny (guionista) ente 1957 et 1977. A la muerte d'esti guionista, Morris collaborará con otros autores como Vicq, Bob de Groot, Xavier Fauche, ...
Les primeres histories fueron espardíes poles revistes Spirou, y más tarde por Pilote anantes d'apaecer nel formatu d'álbumes.
Los personaxes
En llingua asturiana, el so nome significa «Luc l'afortunáu». L'héroe ye non solamente afortunáu como vien a señalar el so nome, ye tamién un buen pistoleru y ye conocíu como « l'home que dispara más rápido que la so solombra», tal y como se representa nel dibuxu de la contraportada de los álbumes.
Lucky Luke alcuéntrase con tolos personaxe míticos del Far West, en primer llugar los cuatro Hermanos Dalton (que muerren al final del episodiu acordies cola historia), seguíos de les sos caricatures, los Primos Dalton, perpetuamente fugaos de la penitenciaria onde «vixila»'l perru más babayu del Oeste, Rantanplan. Vense igualmente, unes interpretaciones bien llibres del xuez Roy Bean, Jesse James, Billy the Kid, Calamity Jane y incluso Sarah Bernhardt. El so fiel caballu Jolly Jumper ye, al contrario que Rantanplan, particularmente intelixente: eso llévalu a xugar al axedrez o a los daos con Lucky Luke (y el caballu sabe bien facer trampes). Delles veces, la meta de Jolly Jumper ye viaxar, él tamién, una vez "a caballu", llegando a obligar a Lucky Luke tener que facerlo, por culpa d'una partida de daos perdida.
Una constante de los álbumes ye la partida del héroe hacia el sol poniente al fin del álbum. Durante la dómina de Goscinny, los dos autores anímense a poner nes histories dellos detalles imaxinarios a los que-yos ponen, maliciosamente, un asteriscu que reenvía a « (*) Auténtico »
Álbumes Total/Esso
=> Llista incompleta
La so réplica final
Musicada pol músicu de jazz Claude Bolling.
Cine y televisión
Dibuxos animaos de llargu metraxe : Daisy Town en 1971 (guión de Morris, de Goscinny y de Pierre Tchernia), la Ballade des Dalton en 1978 y les Dalton en cavale en 1982.
Serie de televisión : de Hanna Barbera en 1983 (26 episodios de 26 mn), por I.D.D.H. en 1991 (26 episodios de 26 mn) y por Xilam Productions en 2001, con un humor más bien anticuáu, pero bien eficaz (52 episodios de 26 minutos).
En fin, Lucky Luke foi'l mocín d'un película en 1991. L'actor Terence Hill foi l'encargáu de facer el papel protagonista, pero resultó un fracasu. Los humoristes Éric y Ramzy tomaron el relevu escribiendo un nuevu guión: Les Dalton. Realizáu por Philippe Haim, la película estrenóse nes fiestes de Navidá de 2004. Magar los dos humoristes tomaron como pretextu un homenxe a la obra de Morris, la película ta llarada de recursos alloriantes como por exemplu un sombreru máxicu, que ta fuera dafechu del espíritu de cómic orixinal. Una gran parte de los medios de comunicación, especialmente en Bélxica d'onde ye orixinariu'l dibuxante, criticaron al dúu d'humoristes acusándolos de marafundiar un patrimoniu de la cultura belxicana y francófona con fines únicamente lucrativos.
Canción
La canción Les Dalton cantada por Joe Dassin paez facer más referencia a los de Morris que a los Dalton « históricos ».
Kathryn Grayson
thumb|right|272px thumb|272px| thumb|right|272px Kathryn Grayson (nome de nacencia: Zelma Kathryn Elizabeth Hedrick; ) foi una cantante y actriz de musicales de Hollywood, bien popular mientres la década del cuarenta y cincuenta.
Biografía
Creció en Saint-Louis y en Texas onde s'educó. Como cantante tenía rexistru de sopranu y la so ambición foi ser una estrella d'ópera nel Metropolitan Opera, entusiasmada tomó lleiciones con Frances Marshall de la Opera llírica de Chicago pero les sos condiciones naturales yeren modestes xuníu a la falta d'entrenamientu formal como actriz y cantante. Sicasí, la so carrera como sopranu florió nes musicales y operetes de Hollywood gracies a l'ayuda del micrófonu y la so bella figura de cutiu encarnando caprichoses Prima donnas.
La so ascensión a la fama produzse cuando se buscaba por una nueva Deanna Durbin, participando en películes musicales con Mickey Rooney, Judy Garland, Esther Williams, Lana Turner, Donna Reed, June Allyson, Van Heflin y Eleanor Powell.
Apadrinada por Frank Borzage que la dirixó en Seven Sweethearts y el productor Joe Pasternak actuó con Gene Kelly y Frank Sinatra en Levando ancles y en films xunto a Mario Lanza como El gran Caruso, The toast of New Orleans y That Midnight Kiss.
Los sos meyores trabayos fueron realizaos ente 1951 y 1954: como Magnolia na nueva versión cinematográfica de Show Boat con Howard Keel y Ava Gardner, Lovely to Look At - segunda versión de Roberta de Jerome Kern - y Kiss Me Kate, la versión musical de Cole Porter de La fierecilla domada onde convenció dafechu como cantante y actriz.
La so declinación empezó a mediaos de los años cincuenta con una biografía de la sopranu Grace Moore, "So this is Love" y The Desert Song.
Retiróse y remaneció esporádicamente en televisión y en teatru nuna xira de Camelot (1962-64) reemplazando a Julie Andrews. Tamién intervieno en dellos capítulos de Murder, She Wrote con Angela Lansbury y como anfitriona en Erase una vegada en Hollywood.
Debutó en teatru en 1961 cantando La vilba allegre y Naughty Marietta. Mientres la década del 60 cumplió'l so suañu de cantar n'escenarios llíricos de teatros rexonales onde interpretó La Bohème, La Traviata y Orfeo nos infiernos.
Tuvo de volao prometida con Howard Hughes. Casóse con John Shelton (1940-46) y depués col cantante Johnnie Johnston (1947-51), con quien tuvo la so única fía (Patricia) en 1948.
Teyeo (parroquia)
Teyeo ye una parroquia del conceyu asturianu de Ḷḷena. Ocupa un cachu grande (37,26 km² ) de la fastera más meridional del conceyu, y llenda al sur con tierres de la provincia de Llión, al oeste cola parroquia de Tuíza, al norte coles de Piñera y Xomezana y al este coles de Chanos de Somerón y Samiguel del Río. Tien una población de que se reparten ente'l llugar homónimu y los d'Armá, Arnón, La Cortina, La Cruz, Ḷḷandicuandia, Los Pontones, Reconcos, Rospaso y Traslacruz.
Mehmed IV
Mehmed IV, Mehmet o Mohamed —moteyáu colos nomatos turcos de Dördüncü, «cuartu», y Avcı, «cazador»— (2 de xineru de 1642–1693) rixó como sultán del Imperiu otomanu dende 1648 hasta 1687. Yera'l fíu d'Ibrahim I y una de les sos concubines, Turhan Hadice, que por esta causa convirtióse en Valide Sultán. Bien pocu tiempu dempués de la so nacencia, el so padre y madre tuvieron una reña violenta, ya Ibrahim enfurecióse tanto qu'arrincó a Mehmed de los brazos de la so madre y arrebexó al neñu a un pozu. Por suerte pa él, a Mehmed rescatáronlu aína ensin sufrir dañu nengún.
Conocíu como Avcı, «El cazador», l'exerciciu al campu y les práutiques cinexétiques ocuparon la mayor parte del so tiempu. El so reináu ye significativu por cuenta de un curtiu florecimientu del poder otomanu, dirixíu en mayor midida pol firme ya inflexible Gran Visir, Mehmed Köprülü. Köprülü repunxo les islles Exees, que taben en manes de Venecia, y combatió en triunfantes campañes militares frente a Transilvania (1664) y Polonia (1670–1674). En ciertu momentu, los dominios otomanos tuvieron mui cerca d'algamar una ampliación escontra Podolia y Ucraína.
El nuevu visir Kara Mustafá foi menos capaz. Sofitando la insurrección húngara d'Imre Thököly (1683) escontra'l dominiu austriacu, Kara Mustafá coló con un poderosu exércitu al traviés d'Hungría y sitió Viena na Batalla de Viena. Nes elevaciones de Kahlenberg, los otomanos perdieron de mou aplastante escontra l'exércitu Imperial Austriacu (sol mandu de Carlos IV, Duque de Lorena) y los polacos con ánimu de vengación, dirixíos pol so Rei, Juan III Sobieski. Kara Mustafá foi esgañáu en Belgráu por orde de Mehmed IV y la so tiesta allugóse nuna columna nel esterior del antiguu palaciu imperial n'Edirne, magar qu'esto nun foi abondo pa salvar el tronu del Sultán, que foi depuestu y encarceláu n'Edirne, cerca de los sos cotos de caza favoritos, pasando ellí'l restu de la so vida al pie de dos concubines.
Paul Gray
Paul Dedrick Gray dacuando mentáu como'l #2. Foi un músicu estauxunidense, baxista y compositor del xéneru Heavy Metal pero más popularmente conocíu por haber sío'l baxista y cofundador de la banda de Metal alternativo y ganadora del premiu Grammy, Slipknot.
Biografía
Paul Gray nació en Los Angeles, California, onde crióse y pocu dempués la so familia y él camudáronse a Des Moines Iowa. Cuando yera joven Paul rellacionar con Nuclear Blast y Vexx. Nel boom del death metal a finales de los 80s, tuvo la so primer banda en 1989, pero nel añu 1991, camudaron el so nome a Inveigh Catharsisis. En 1993 esta banda dixebróse y esi mesmu añu formó'l grupu de death metal llamáu Body pit, esti grupu ayudó a la banda de Joey Jordison, llamada Modifidious, nesta banda (Body), tamién participó Mick Thomson na guitarra. Nel añu 1995 dexó esta banda y xunto a Shawn Crahan, empezaron a crear Slipknot.
Les sos participaciones nos coros dientro de la banda destaquen Spit it Out, Get This, People = Shit, Disasterpiece, Three Nil, Pulsie of the Maggots y Before I Forget.
Casar n'agostu de 2008.
Paul Gray finó'l 24 de mayu del 2010. Se rumorea que lo habian atopáu muertu na so casa por una sobredosis de morfina
Mázcara
De primeres usaba una peculiar mázcara de gochu de látex, según él, ésta representaba un "problema respiratoriu" que'l carecía. El siguiente modelu qu'estrenó tenía cierta semeyanza a la de Hannibal Lecter con unos clavos travesándo-y la boca. Darréu, añedió a la so mázcara un detalle qu'asemeyaba un balazu na frente. La mázcara primero yera negra, pero col tiempu diría adquiriendo un tonu verdosu, ensin dexar de llau'l color blancu con matices de sangre. Nel 2008, pal álbum All Hope Is Gone la mázcara perdió'l balazu na frente, tamién amosaba delles cordures y dos enllordies blanques nos güeyos de manera similar a Spawn, y caltenía entá los clavos na boca.
Otros proyeutos y collaboraciones
Dempués de que la xira terminó nel añu 2002, Paul empezó un proyeutu llamáu "F.O.R.", con miembros d'American Head Charge, onde grabaríen una demo, pero la banda eslleióse. Xunir a la banda de Stoner rock, Xunida, nel 2003 pa una xira. En 2004, participó nel álbum, Roadrunner United: The All-Star Sessions del mesmu sellu, un conciertu fixo'l 15 d'avientu del 2005, que foi filmado, pa faer un DVD col nome de "Roadrunner United The Concert", que llanzóse a la venta'l 9 d'avientu de 2008. En 2006, tuvo de xira toa l'añu cola banda Reggie and the Full Effect, finales del mesmu añu grabaron un álbum, por problemes esti nun vio la lluz hasta'l 17 de xunu de 2008. En 2007 participó nel nuevu álbum de la banda de post-hardcore, Drop Dead, Gorgeous. Tamién mandu a fabricar el so propiu modelu de baxu, Ibanez, el PGB1L y PGB2L, una versión modificada del ATK. Amás foi llanzáu a la venta un baxu diseñáu por Ibanez en xunto cola familia de Paul, el PGB2T.
Muerte
Aproximao a les 10:54 a.m. del 24 de mayu de 2010, un emplegáu del hotel Towne Place d'Urbandale, un suburbiu de Des Moines nel estáu d'Iowa, llamó a la policía en topando'l cuerpu inerte de Paul Gray, de 38 años nuna habitación del hotel.
Pa esi momentu nun taben clares les causes que causaríen el decesu de Gray. Determinóse nun había evidencies d'homicidiu, anque la investigación siguió llevándose a cabu y el martes 25 de mayu realizóse una autopsia na qu'amás se-y realizó un exame toxicológicu pa determinar si hubo dalgún factor que contribuyera cola so muerte.
Esi mesmu día, los miembros de Slipknot xunto al hermanu y l'esposa de Paul convocaron una conferencia, dando unes pallabres de lo que sentíen tres la muerte del so amigu y compañeru de Slipknot. Los integrantes de la banda desaposiáronse, de les sos habituales mázcares pa ufiertar una emotiva conferencia de prensa, onde hasta les llárimes apoderar del DJ, Sid Wilson.
"Ye bien importante que toos, amás de nós, entiendan que Paul Gray yera la esencia de la banda Slipknot, y que Paul tuvo ellí dende'l mesmu empiezu", dixo'l percusionista M. Shawn Crahan, quien tocó con Gray nuna de les primeres versiones de Slipknot a principios de la década de 1990. Crahan aseveró: "Nengún de nós taría nel camín que ta agora na vida, o tendría'l tipu de vida que tenemos, ensin él".
El 26 de Mayu nel sitiu web de The Des Moines Register publicáronse les siguientes actualizaciones con al respective de l'autopsia:
Iowa
Iowa ye un de los 50 estaos de los Estaos Xuníos. Asítiase na rexón del Mediu Oeste, y ta arrodiáu pol ríu Mississippi al este y los ríos Missouri y Big Sioux al oeste. Llenda'l norte con Minnesota, al este con Wisconsin y Illinois y col ríu Mississippi, al sur con Missouri, y al oeste con Dakota del Sur y Nebraska. Des Moines ye la so capital y ciudá mas grande. En 2019 la población estimada del estáu yera 3.155.070 habitantes.
Na dómina colonial Iowa formó parte de la Luisiana española y la Luisiana francesa. Tres de la Compra de Luisiana, en 1803, los habitantes del territoriu punxeron les bases pal desarrollu d'una economía de base agraria nesti estáu asitíau metanes la rexón conocida como Cinturón del Maíz. Na segunda metá del sieglu XX la economía mayormente agrícola del estáu fizo la transición a un modelu más diversificáu, desarrollándose de magar los sectores industrial, de servicios financieros, de tecnoloxíes de la información, biotecnolóxicu y de producción d'enerxía verde : Iowa ye'l tercer estáu del país con más potencia d'enerxía eólico instalada.
Paul Gray
Muerte
James LoMenzo, ex-baxista de Megadeth, foi quien sustituyó a Paul na xira de branu de Hail!. Curiosamente, David Ellefson yera'l baxista de Hail! hasta faía pocu y volvió a Megadeth. James LoMenzo yera'l baxista de Megadeth hasta esi momentu, pero tres la llegada d'Ellefson, dexó'l grupu. Agora ciérrase un ciclu de nuevu cubriendo la plaza que diba cubrir Paul Gray. Aclaración: Hail! ye'l nome d'una banda de música que Paul Gray creó en paralelu a la so banda Slipknot.
Pal 23 de xunu de 2010, los resultaos de l'autopsia taben concluyíos. Nella revelóse que morrió por causa de una sobredosis accidental de morfina y el so sustitutu sintéticu, el fentanilo.
Equipamientu
Warwick streamer stage 2
Benedetto Accolti (historiador)
Benedetto Accolti foi un xurista ya historiador italianu.
Estudiante de lleis en Florencia y Boloña, y profesor de la mesma materia en dambes ciudaes y en Volterra, en 1448 foi almitíu na alministración de la República de Florencia, onde diez años más tarde socedió a Poggio Bracciolini nel cargu de canciller.
Del so matrimoniu con Laura Federighi dexó dellos fíos, ente ellos Pietro, que foi cardenal, Michele, que foi padre del tamién cardenal Benedetto, o Bernardo, que destacó na poesía.
Sayornis nigricans
El mosqueru negru o viudita de Ríu (Sayornis nigricans) ye una ave paseriforme de la familia de los mosqueros, nativa del oeste d'América del Norte, dende'l suroeste d'Oregón y California hasta l'oeste de Texas y el norte de Méxicu.
En Suramérica, el mosqueru negru ye una ave propia de la rexón andina, dende Colombia hasta'l norte d'Arxentina.
Descripción
La viudita de Ríu mide alredor de 5.75 in, y a diferencia d'otros mosqueros, tien un plumaje altamente contrastante, con una coloración marrón escura o negra na cabeza, el pechu, el llombu, les nales y la cola, y blanca nel banduyu y debaxo de les ales. Esta especie pasa tamién más tiempu xunto a corrientes d'agua y charcos que los demás mosqueros, y non migra, sinón que permanez nel mesmu llugar mientres tol añu. Suel ximelgar la so cola cuando s'asitia sobre una caña o un poste y se "agazupa" en busca d'un inseutu; cuando lo acolumbra, vuela p'atrapalo y depués torna a la so caña o puntu de sofitu.
Vive cerca de los cursos d'agua, tales como ríos, canales, llagos, etcétera.
El so cantar consta d'una serie de frases, repitiendo un patrón que suena como sisee y sitsew, y la so llamada ye similar a la del mosqueru fibí.
Saxicola torquatus
Saxicola torquatus o calambiya común ye un miembru de la familia Muscicapidae, de los papamoscas del Vieyu Mundu. Vive en bona parte d'África, Asia y Europa. Ye un taxón revesosu una y bones los últimos estudios d'ADN propunxeron que delles de los sos subespecies confórmense como especies independientes, quedando la definición de Saxicola torquatus pa los taxones subsaḥarianos o calambiyes africanes. Anque esta propuesta recibió hasta'l momentu distintu aceptación según que subespecie.
Distribución
Les formes de calambiya común consideraes europees (o Saxicola rubicola) distribuyir pola mayor parte d'Europa occidental y de la cuenca mediterránea (incluyendo'l norte d'África y l'Oriente Mediu hasta Irán), y nun realicen grandes desplazamientos. Les calambiyes comunes consideraes como asiátiques (o Saxicola maurus) distribúise dende Irán escontra l'este, por toa Asia Central y Siberia, hasta llegar a China y Xapón y el sureste asiáticu, y realicen migraciones escontra les zones meridionales del so área.
Descripción
Los machos tienen la cabeza negra, un mediu collar blancu, el llombu negru, la rabadilla blanca, y la cola negra; les nales son negres con un gran parche blancu na parte interna anterior. La parte cimera del pechu ye mayormente (pero con diferencies ente les subespecies, ver más palantre) colloráu-anaranxáu escuru, con transición abrupta o gradual a blancu o anaranxáu claru na parte inferior del pechu y na barriga. Les femes tienen castañal en cuenta de negra pol envés y na cabeza con una vaga llinia de ceya más clara, pembaxo de color parduzu en cuenta de anaranxáu, y nes nales menos blancu. El plumaxe de dambos sexos ye nel periodu non reproductivu de color más opacu y desigual.
Sayornis phoebe
Sayornis phoebe, tamién conocíu como bobito americanu, papamoscas fibí o papamoscas aveséu, ye una especie d'ave paseriforme de la familia Tyrannidae orixinariu d'América del Norte.
Saxicola torquatus
Taxonomía
Como yá se mentó esiste discutiniu respeuto al estáu de la especie y de les sos subespecies. La división propuesta por Wink y collaboradores por casu ye refugada por Collar (2005) y ye sofitada por Kirwan y Bates (2008). Les antigües subespecies S. t. dacotiae y S. t. tectes son anguaño reconocíes por toos como especies independientes: la calambiya canaria (S. dacotiae) y la de Xunta (S. tectes). Sicasí otres especies propuestes como la calambiya europea Saxicola rubicola (S. t. rubicola) o la calambiya siberiana Saxicola maurus (S. t. maurus)    nun fueron inda aceptaes por dellos organismos, anque si por otros, y el Grupu de Trabayu Taxonómicu de BirdLife International tener en revisión.
Sayornis phoebe
Distribución
El so área de distribución estiéndese dende'l noroeste de Canadá hasta'l sur de Méxicu. Ye una ave migratoria, la so área d'ivernada inclúi'l sur d'Estaos Xuníos y Méxicu, tamién puede atopar dacuando en Cuba, Bermudes y Groenlandia y en rares ocasiones n'Europa Occidental. Por cuenta de la so amplia gama de distribución ta clasificáu como preocupación menor pola IUCN.
Saxicola torquatus
Taxonomía
thumb|S. t. axillaris en Kenia
Subespecies
Componentes nel sentíu ampliu de "calambiya común": thumb|[[Saxicola maurus|S. t. maurus]]
Nuevos afayos taxonómicos
La calambiya común nel sentíu ampliu qu'esclúi a S. dacotiae y S. tectes pero inclúi a les subespecies S. t. rubicola y S. t. maurus resulta parafilética según múltiples estudios realizaos con secuenciación d'ADN Un estudiu de 2008 con analís de datos combinaos de secuencies nucleotídicas de los xenes mitocondriales de la subunidad 2 de la NADH deshidrogenasa y del citocromo b, de delles de les calambiyes miembros del complexu d'especies "Saxicola torquatus" (maurus, dacotiae, rubicola, axillaris, sibila y tectes) y dos especies cercanes (S. rubetra y S. caprata) confirma los estudios anteriores menos estensos con secuenciación. Topóse la esistencia de dos llinaxes, unu euroasiático qu'inclúi les formes dacotiae, rupicola y maura, y otru del África subsaḥariana qu'inclúi a les formes axillaris, sibilla y tectes. Una filoxenia basada nesos estudios preséntase asina:
Nesta filoxenia reparar parafilia en S. torquatus, nel sentíu ampliu de "calambiya común" al respeutive de S. tectes y S. dacotiae o nel estrechu de "calambiya africana" al respeutive de S. tectes. La especie resulta parafílica porque tien componentes en cañes separaes que comparten con otres especies reconocíes. D'esta filoxenia, y de los datos de distancia xenética llograos (similares a les que dixebren a les especies dientro d'otros grupos cercanos en parentescu) esprender que tolos miembros estudiaos del grupu merecen considerara n'especies separaes. Pero amás estos taxones difieren non yá en términos xenéticos, sinón tamién na distribución alopátrica (ye dicir en territorios que non se superponen), en términos d'ecoloxía, fisioloxía, y morfoloxía,  polo que pueden considerase especies distintes. Nos casos de S. t. axillaris y S. t. sibilla entá se riquir estudios adicionales d'otres subespecies subsaḥarianes, cuantimás de S. t. torquatus, pa poder definir los grupos de taxones hermanos y asignar los nomes específicos respeutivos a los dos o más especies que precisen nueva designación pa resolver la parafilia atopada. Ye bien probable, pola parafilia y poles distancies xenétiques al respeutive de formes vecines (4,3-5,3%) nun contestu d'aislamientu insular, qu'a la forma malgax S. t. sibilla asígnese-y l'estatus d'especie: Saxicola sibilla (Linnaeus, 1766). S. t. axillaris ye la única subespecie d'África continental sub-saḥariana que foi estudiada xenéticamente y supónse que les sub-saḥarianes continentales formaríen a lo menos una especie, la S. torquata.