cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
O le Ao o le Malo
Deberes y poderes
La posición del O le Ao o le Malo ye similar al d'un xefe d'estáu d'una monarquía constitucional, entrín y non se trata d'un xefe d'estáu con bien poques competencies, más de calter ceremonial o formal que reales. El poder real osténtalo el Primer Ministru de Samoa, magar ye l'O le Ao o le Malo quien formalmente noma a ésti por orde de l'Asamblea. Sicasí lo anterior, l'O le Ao o le Malo podría eslleir el parllamentu en cualquier momentu, y ye l'encargáu de sancionar les lleis aprobaes nél. Tamién tien el derechu de conceder indultos.
Rebecca De Mornay
Rebecca Jane Pearch, conocida artísticamente como Rebecca De Mornay, ye una actriz de cine y televisión d'Estaos Xuníos.
Biografía
Nació en Santa Rosa, nel estáu de California, como Rebecca George. A la edá de cinco años morrió'l so padrastru, Richard De Mornay, de quien provién el so apellíu. La so madre treslladóse entós con ella y el so hermanascu a Europa, onde creció principalmente n'Inglaterra y n'Austria. Llogró la so graduación escolar n'Austria.
De Mornay empezó a estudiar interpretación nel Institutu Lee Strasberg, en Los Angeles, y realizó un aprendizaxe nos estudios de Francis Ford Coppola. Ellí tuvo ocasión de debutar en cine, nuna película del mesmu Coppola: un papel pequeñu en Corazonada (One from the Heart).
Nos años siguientes, De Mornay intervieno en delles películes con actores importantes: con Jon Voight en Runaway Train, y con Kurt Russell en Backdraft. Col veteranu direutor Roger Vadim rodó un remake de Y Dios creó a la muyer, filme que llanzara a la fama a Brigitte Bardot. Pero nun tuvo l'ésitu esperáu.
Sicasí, el so siguiente ésitu destacáu foi'l thriller The Hand That Rocks the Cradle, na qu'interpreta magistralmente a una vengatible neñera d'un ñácaru que se gana l'enfotu de la madre, pa dempués actuar de forma imprevista. Con estes películes de Mornay demostró les sos dotes d'interpretación en bien variaos papeles, magar l'ésitu de la postrera condicionó los sos siguientes trabayos, encasillándola en papeles de «mala» o ambigua. Asina, interpretó'l turbiu personaxe de Milady en Los trés mosqueteros (1993) y un thriller eróticu: Never Talk to Strangers, con Antonio Banderas. En 2012 participó en American Reunion, interpretando a Rachel, la madre de Finch.
Coles mesmes qu'intervenía en películes de cine, De Mornay actuaba en películes y mini-series pa la televisión, a razón d'una o dos producciones per añu. Caltuvo'l so interés per esti mediu n'años recién, y sigue actuando regularmente en televisión. Tamién actuó en delles ocasiones nel teatru, sobremanera en producciones montaes en teatros de Los Angeles, como nel prestixosu Pasadena Playhouse.
De Mornay casóse en dos causes. El so primer matrimoniu duró solu dos años y acabó en divorciu. Casar por segunda vegada con Patrick O'Neal, fíu del actor Ryan O'Neal, col que tien dos fíos: Sophia, nacida'l 16 de payares de 1997 y Verónica, nacida'l 31 de marzu de 2001. Divorciar en 2002.
Natalia Ramírez
Vida artística
Natalia Ramírez dende pequeña tuvo interés pola música, asina qu'empezó a estudiar cantu nun conservatoriu. Depués, a los 13 años d'edá participó d'un reality show de música colombianu y resultó ganadora.
Cuando remató los sos estudios secundarios nel Institutu Pedagóxicu Nacional fixo la carrera de publicidá.
Nel añu 1987 preséntase a un casting de televisión pa un papel na telenovela "Quieta Margarita", que gana. Ellí entamó formalmente la so carrera artística. En 1998 representó al so país nel Festival OTI realizáu en San Xosé, Costa Rica, col cantar Amor por Latinoamérica.
El papel más importante de la so carrera foi'l de Marcela Valencia, qu'interpretó na telenovela Yo soi Betty, la fea.
Telenoveles y series
2014 - ¿Quién mató a Patricia Soler? - Carmen Sinisterra 2010 - Perru amor - Rosario Pinu de Santana * 2008 - Novia pa dos - Silvia de Rugeles 2005 - Al filu de la llei - Bárbara * 2004 - Negra consentida - Isabel Vélez 1998 - L'amor ye más fuerte - Carolina * 1996 - Les executives - María Clara Ortega * 1995 -Si déxennos - Tina 1992 - Indixebrables - Maribel Peralta
Teatru
2001 - Estáu Civil...Infiel
Epinephelinae
Los meros son un grupu d'unos venti xéneros de la subfamilia Epinephelinae de pexes perciformes. Presenten un cuerpu robezu, con una cabeza grande na que resalten los güeyos globosos y unes grandes quexals. El so hábitat son les zones predreses d'agües templaes y tropicales, con grandes piedres o cueves submarines, en cotes que bazcuyen ente los 4 y los 350 m. Los exemplares más grandes pueden llegar a algamar más de 1 metru de llargor y más de 40 kg de pesu. Trátase d'especies hermafrodites proterogínicas que la so maduror sexual algamar a los 5 años.
Ye un fallu bien común confundir la carne del meru cola del marraxu y l'emperador (Luvarus imperialis), llegando a creer que son el mesmu pexe y cotizándose la so carne al mesmu preciu, sicasí estos trés especies son bien distintes n'aspeutu y taxonomía; el meru y l'emperador son pexes de la clase de los Actinopterygii (que'l so cadarma ye oseu), ente que'l marraxu pertenez a la clase de los Condrictios (de cadarma cartilaxinosa).
Carauterístiques
200px|left|thumb|Exemplar de la [[especie Epinephelus marginatus.]] Ye un pexe d'aspeutu robezu perfectamente afechu a la vida nos fondos. El quexal inferior sobresal con al respective de la cimera. Ye de color marrón con llurdios blancos, anque esta coloración puede variar increíblemente dependiendo de la situación. Cuando lo atopamos ente dos enagües, fechu abondo estrañu, tien un color marrón más uniforme, camudando tamién cola lluminosidá. Puede algamar tamaños bien grandes llegándose a atopar nel Mediterraneu y nel golfu de Nicoya, Costa Rica, exemplares de 150 kg de pesu y 1,70 metros de llargor con una edá de 50 años.
Vezos
Trátase d'un pexe solitariu, que vive nuna zona llindada pero con un bon númberu de furacos onde acovecese. Dellos d'esos furacos van ser vivienda habitual, mientres los otros nun van pasar de ser abellugos momentaneos. Alimentar d'otros pexes más pequeños, dalgunos crustáceos, y sobremanera de pulpos. Se reproduz en branu, cuando los individuos sexualmente maduros tienden a arrexuntase en zones amenorgaes, a unos 15-30 m de fondura. A lo llargo de la so vida (dempués de 10 o 12 años) el meru camuda de sexu, pasando de fema a machu.
Forma de pesca
Podría dicise qu'en delles zones ye la captura por excelencia. Debíu al pesu y tamañu que pueden algamar, pésquense namái exemplares adultos que yá cumpliríen la so función reproductiva. Tamién, péscase tradicionalmente, con una caña.
Xeneralmente ye un pexe que se pesca a bastante fondura, y ufierta muncha resistencia a ser estrayíu de la so cueva, polo qu'hai qu'estremar los precuros no relativo a esfuercios y llende de l'apnea.
Una vegada sacáu del so cubil, si tratar d'una pieza grande, nun tien de ser garráu polos opérculos, yá que tán dentaos y tienen muncha fuercia.
Calidá
La so carne ye bien apreciada en tolos llugares onde se da esta especie. Nel Mediterraneu cada vez ye más escasu por cuenta de la sobrepesca. Una de les sos especies más conocíes ye'l meru xigante (Epinephelus lanceolatus).
Brandi
thumb|Alambiques d'olla de brandy en Van Ryn Brandy Cellar cerca de Stellenbosch, Sudáfrica.
El brandy (apócope de brandewijn, n'holandés 'vinu quemáu') o brandi ye un aguardiente llográu al traviés de la destilación del vinu, cuasi siempres con un 36–40% (hasta un 60%) de volume d'alcohol, al ser expedíu al mercáu. Nun siendo que s'añedir un axetivu complementariu —brandy de frutes, brandy de ceberes, etc.— considérase fechu con vinu d'uva.
Les holandas son los aguardientes de vinu ensin avieyar. Si caltener mientres dalgún tiempu en barriques de carbayu, acaben per aferruñar se, adquiriendo un tonu marrón. Los ingleses aficionar a esti productu, pero prefiriendo'l brandy vieyu al brandy nuevu. D'ende les sigles V.O., V.S.O.P., X.O. y tola xirigoncia relativa a la edá de los aguardientes de vinu de Cognac. La O siempres significa Old, 'vieyu'. Doyen paez significar 40 años; Age d'or, 30; Vénérable, 20, etc. Na denominación Cognac, la edá del productu ye obsesivamente relevante. Yera conocíu nos mercaos como «Brandy vieyu de Coñá»; non como Cognac. Los vinos de la Charenta nun son aptos pa ser inxeríos direutamente como vinu de mesa, por ser fluexos n'alcohol y bien acedos. Reveláronse, sicasí, como magníficos vinos de quema. Ensin dulda los más famosos y apreciaos. El merecíu ésitu del coñá débese, amás, al refinamientu nel arte de la destilación, basada en cohobar.
El brandy tien una etimoloxía d'eses llamaes d'ida y vuelta. Empezó como «vinu quemáu» destináu a Holanda, p'acabar, una vegada avieyáu, en brandy y últimamente en brandi.
El brandy como denominación de venta
El brandy ye una denominación de venta regulada pola llexislación comuñal, lo qu'implica que pa ser comercializáu con esi nome tien d'atenese a les esixencies establecíes al respeutu. Ente eses esixencies atopa la de que la bébora seya llograda «d'aguardiente de vinu». Ente les denominaciones xeográfiques españoles que s'acueyen a la denominación de venta «brandy» atópense Brandy de Xerez y «brandy del Penedés». Tamién s'acueyen a la pallabra «brandy» —o bien «Brandwein», que puede utilizase alternativamente— países como Italia, Grecia, Alemaña, Austria ya inclusive Francia, cola denominación xeográfica «Brandy français/Brandy de France».
Los famosos aguardientes de vinu de Cognac y d'Armagnac, sicasí, prefirieron acoyese a la denominación de venta muncho más xenérica de «aguardiente de vinu», que toma denominaciones xeográfiques bien variaes: «Aguardente de vinho Douro», Vinars Vrancea, de Rumanía y otres munches de Rumanía, Bulgaria, Portugal y la mesma Francia.
D'esti réxime de denominaciones xeográfiques y de venta nun se sigue que'l Cognac, el Armagnac o'l «eau-de-vie de Charentes» nun sían consideraos llegalmente brandis. Ser na midida na que cumplen los requisitos d'avieyamientu, grau alcohólicu, etc., establecíos nel mentáu Anexu II, n. 5 del Reglamentu 110/2008 de 15 de xineru. Brandy ye una pallabra xenérica —non xeográfica— que sirve pa designar cualquier aguardiente de vinu, incluyíos los que son preferentemente conocíos pola so denominación xeográfica. Ye contrariu al mentáu reglamentu acutar l'usu d'una pallabra xenérica a un determináu territoriu, anque esa delimitación seya negativa. De fechu fueron precisamente los de Cognac los primeres qu'empezaron a llamase cola pallabra inglesa brandy. Cosa distinta ye que, pa evitar tracamundios colos brandis españoles y d'otros países o rexones de Francia, los de Coñá nun se presenten como brandis. Tantu Alexis Lichine como Emmanuel & Madeline Greenberg, sientan el criteriu de que tou Cognac ye brandy; pero non tou brandy ye Cognac.
Nun puede adoptar, sicasí, el nome xeográficu de Cognac o «coñá» nengún aguardiente de vinu español o francés que nun venir# de esa concreta rexón determinada —que tien el so mapa, como toles denominaciones xeográfiques rexistraes—, sita nel oeste de Francia. Por lo mesmo, tampoco ta llegalmente almitíu qu'una bébora alcohólico preséntese como «brandy del Penedés» o como «eau-de-vie du Penèdes», si nun venir# de la correspondiente rexón determinada pa esi tipu de bébora. Les indicaciones xeográfiques tán llegalmente protexíes cuando determinada calidá, reputación o otres carauterístiques d'esa bébora son imputables fundamentalmente al so orixe xeográficu.
Nel mentáu reglamentu comuñal 110/2008 de 15 de xineru tamién se contemplen les denominaciones de venta «brandy de ceberes», fechu con ceberes, y «raisin brandy», fechu con estractu de pases lleldaes alcohólicamente. Al tar axetivada la pallabra brandy, especificando la materia primo, nenguna dulda preséntase en redol a la naturaleza del productu.
Historia
L'orixe del brandy nun se tien bien claro. Beberaxos d'alcohol concentráu conocer na Grecia y Roma antigües, y pueden tener una hestoria entá más antigua, dende l'antigua Babilonia. El brandy, como se conoz güei, apaeció nel sieglu XII y fíxose popular nel sieglu XIV.
Francia
Son dos los más emblemáticos y los más conocíos tantu dientro como fuera de Francia: el Armagnac y el Coñá.
Armagnac. Apreciar de ser l'aguardiente de vinu más antiguo de Francia. Henri Dufur y André Daguin faen notar que'l dialeutu gascón utiliza la pallabra aygue ardente y non la pallabra «brandy», d'orixe inglés, pa designar el so famosu destilado. Según Gordon Brown, hai testimonios de que l'arte de la destilación practicada polos árabes n'España travesara los Pirineos nel sieglu XII y yá se faía aguardiente en Gascuña en 1411.
Estremar hasta cinco subdenominaciones xeográfiques: Armagnac, Bas-Armagnac, Haut-Armagnac, Armagnac-Ténarèze, Blanche Armagnac. Como marques cabo indicar aleatoriamente: Chabot, Château Gerreau, Châteu de Malliac, Larresingle, Marquis de Montesquiou, Marquis de Puysegur, Dartigalongue, etc.
Los productos de Armagnac decantáronse pol usu de la destilación continua, ensin abandonar l'antigua destilación en alquitara. La menor toxicidá d'esti tipu d'aguardientes favoreció qu'en Francia consuman más Armañac que Cognac.
Cognac. Utiliza puramente la destilación por alquitara. Con paciencia se cohoba, refugando cabeces y coles, esto ye, esaniciando'l destilado del empiezu y del final del procesu de destilación. Nel so momentu esi procedimientu aseguraba l'aguardiente de la menor toxicidá entós esistente. Tres l'inventu de la destilación continua, munchos otros aguardientes de vinu supérenlo n'ausencia de toxicidá, anque quiciabes non en sabor y arume. Según Gilbert Delos el noventa y cinco per cientu de la producción destinar a la esportación. La espectacular cayida de la demanda obligó a tomar la decisión, en 1997, d'arrincar 12.000 hectárees de viñéu nesa rexón determinada». Dase enorme importancia al avieyamientu del productu, pa lo que s'adopten nomes de fantasía —como X.O.; V.S.O.P., y otros— bien confusos. Ellí empecipióse'l costume d'echar colorante marrón al productu, pa sorrayar el so calter aneyu. L'avieyamientu, amás d'ameyorar el sabor, ayuda a esaniciar el metanol, que se volatiliza primero que el etanol. Como marques acreditaes, cabo señalar aleatoriamente: Courvusier; Hennessy; Rémy Martin; Polignac, etc. Munches tienen nome d'apellíos ingleses como inglés ye la pallabra «brandy». Nació como un productu d'esportación pa Inglaterra.
La denominación xeográfica de venta «Cognac» suel y puede dir acompañada d'una de les siguientes nueve subdivisiones xeográfiques: Fine; Grande; Fine Champagne; Grande Champagne; Petite Fine Champagne; Champagne; Fine Champagne Borderies; Fins Bois; Bons Bois. Supónse que l'entendíu tien qu'estremar los distintos sabores del Cognac, en razón del so llugar de proveniencia. La pallabra «champagne» qu'apaez en dalguna d'eses subdivisiones xeográfiques, ye una pallabra xenérica, que significa campu. Nun tien d'identificar se col nome d'esi famosu vinu esplumoso tamién denomináu «champagne» y que provién d'un campu distinto. Eses subdivisiones xeográfiques realizar por vegada primer privadamente en 1860 por un xeólogu francés llamáu Coquand, fecha que coincide cola comercialización del coñá en botelles. Ye menos rigorosa que la clasificación de los terruños xerezanos llevada a cabu muncho primero, en 1836, pola Alministración Pública y qu'inda ye utilizada güei. Esos referentes xeolóxicos en Xerez escasamente fáense apaecer nos etiquetaos. Nun se-yos da valor comercial.
La forma de perceición, presentación y comercialización de los productos vitivinícolas de Francia ye localista. Preséntense como productos locales de proyeición universal. Cuanto más locales, meyor; y cuanta mayor proyeición universal tengan, meyor tamién. Preséntense como productos de terruñu, que llamen terroir. El Cognac ye nesto un arquetipu. Evítense asina comparances con otros productos fechos cola mesma variedá de vide o col mesmu sistema d'ellaboración, hasta l'estremu de que como recordaba la revista Air France Magacín, a los sos viaxeros, sacante n'Alsacia, ta prohibíu dar información sobre la variedá de vide cola que ta fechu'l productu. N'otros países ye avezáu dar esa información nel casu del vinu, pero non siempres nel casu del brandy. El brandy brunello, n'Italia, señala bien claramente'l viduño col que ta fechu: brunello. Los de Xerez tamién indiquen el viduño, que suel ser «palomino finu». Nun suelen indicar, sicasí, el terruñu d'onde procede la uva.
España
thumb|Brandy Solera Reserva, [[Brandy de Xerez|Xerez]] Les trés principales rexones productores de brandy son Xerez,Tomelloso y el Penedés, dambes con denominación xeográfica de venta. Ante l'ésitu de los brandis de Cognac, tender a asonsañalos. El Diccionariu de la Real Academia de la Llingua llegó a introducir la pallabra «coñá» cola acepción de «aguardiente de graduación alcohólica bien elevada, llográu pola destilación de vinos fluexos y añejado en toneles de carbayu, asonsañando'l procedimientu usáu en Coñá, pueblu francés del mesmu nome». Depués sustituyir por llicor alcohólicu de graduación bien elevada, llográu pola destilación de vinos fluexos y añejado en toneles de carbayu».
Tal pallabra —coñá— foi retirada, repuesta y redefinida nesi diccionariu; pero inda sigue n'usu, anque cada vez más ye sustituyida pola de brandi, siquier n'España. Nun gustó a los productores de brandy de Cognac tal emplegu de la pallabra «coñá», en sentíu analóxicu, anque en tal analoxía los brandis de Cognac teníen l'honor de ser el analogatum princeps. Tampoco gustó demasiáu a los productores españoles pola mesma razón. Nun queríen ser consideraos unos simples asonsañadores del brandy francés, ente otres coses porque teníen consolidáu un bon mercáu en Gran Bretaña, acostumáu a la pallabra «brandy», creada por esi mercáu.
La mayor diferencia consiste en que l'avieyamientu del productu llevar a cabu por aciu el sistema de soleras y criaderes nel que'l brandy ye de cutio trasegado. Tamién s'utiliza esi mesmu sistema na ellaboración de los brandis catalanes. En Xerez nun s'usa carbayu de Limusin, sinón carbayu americanu afeutáu de «tilosis», lo que torga una escesiva evaporación. Amás, el tonel emplegáu pa producir Brandy de Xerez tien qu'usase enantes p'avieyar vinu de xerez, lo que-y da un sabor diferenciador. En Xerez utilícense alquitares y nel Penedés faise usu preferente de la destilación a vapor.
Les marques xerezanes remontar al sieglu XVIII y munches d'elles tamién tienen nomes ingleses: Garvey, González Byass, Domecq, etc. Les bodegues del Penedés son más modernes. Ye famosa y ta estendida fuera d'España la casa Torres. La zona d'ellaboración y avieyamientu del «Brandy de Xerez» ta constituyida puramente polos términos municipales de Xerez de la Frontera, El Puerto de Santa María y Sanlúcar de Barrameda na provincia de Cádiz. Pero nun presenten el so productu como productu de terruñu.
Brandy de Xerez «Solera»: ye'l brandy avieyáu pol sistema de criaderes y soleras con un tiempu d'avieyamientu cimeru a seis meses.
Brandy de Xerez «Solera Reserva»: ye'l brandy avieyáu pol sistema de criaderes y soleras con un tiempu d'avieyamientu cimeru a un añu.
Brandy de Xerez «Solera Gran Reserva»: ye'l brandy avieyáu pol sistema de criaderes y soleras con un tiempu d'avieyamientu cimeru a trés años.
California
Empleguen el sistema xerezanu de soleras y criaderes, anque'l carbayu n'ocasiones nun ye «Quercus alba» L. americanu, sinón el de Limusín. Los vinos utilizaos pa destilar son nuevos, lo que da al productu un calter afrutado. Nun ye tan tánico, como suelen selo los brandis vieyos. A diferencia de los brandis europeos, úsase non yá como dixestivu, sinón tamién pa cócteles. Puede tomase con xelu y en consecuencia nel recipiente fayadizu al efeuto. El sistema de destilación ye al vapor, con pequeñes amiestes de brandy de alquitara. Nun se presenta como brandy vieyu, polo que nun se-y añedir l'avezáu colorante marrón. La so presentación tampoco se basa en remembrar oxetos antiguos, como un pergamín o un acontecimientu históricu, sinón que pretende dar una imaxe de modernidá.
Grecia
Ye universalmente famosu'l «Metaxa». Trátase d'unos brandis arumaos ya inclusive almibraos, creaos por Spiros Metaxa, un comerciante en sedes, que fundó una destilería en Kifisia a finales del sieglu XIX. Esisten versiones bien variaes d'esa idea d'arumamientu esplícitu y reconocida del brandy, considerada heterodoxa n'otros países. N'el productores tradicionales, esos arumamientos almítense llegalmente en razón de los llamaos «usos tradicionales», pero procúrase nun dales a conocer. Hai munches variedaes: centenariu, doráu, gran reserva, de Rodas, etc. El númberu d'estrelles indica los años d'avieyamientu: trés significa un mínimu de trés años d'avieyamientu; cinco estrelles, cinco años; siete estrelles, siete. «Reserva privada» significa siquier venti años..
28 d'ochobre
Abreviatures
° : fecha de nacencia
† : fecha de la muerte
Mueyu de soya
El mueyu de soya, tamién conocíu como sillao y como shōyu (醤油) en xaponés, ye un condimento producíu al lleldar granes de soya colos fungos Aspergillus oryzae o Aspergillus sojae.
Producción tradicional
Ellabórase tradicionalmente por aciu la fermentadura de granos de soya con trigu turráu partíu, que s'afaen en bloques y somórguiense y saquen delles vegaes nun caldu frío d'agua y sal, el procesu dura cerca d'un añu n'olles de folla, n'ocasiones amiéstense-y fungos secos como xampiñones. En Xapón, ye illegal producir o importar mueyu de soya artificial y por tantu toes los mueyos de soya xaponeses ellaborar a la manera tradicional. N'Europa, España, dende l'añu 1962 fabrícase'l mueyu de soya utilizando farina d'arroz, en cuenta de trigu (que lo fai aptu pa les persones con hipersensibilidad al gluten).
== Producción hidrolizada artificialmente llámase mueyu de soya química (化學醬油) en chinu. Ye una invención moderna, ye xeneralmente'l mueyu de soya que se consigue en supermercaos comunes y ellabórase nun procesu más rápidu y baratu que'l tradicional, llográndose un productu de sabor non tan intensu y más saláu. Ye un condimento relativamente baratu, ricu en proteínes y nutritivu. Cola meyora de los métodos, equipos de manufactura ya investigaciones continues amontóse rápido la so producción en munchos países del mundu.
Producir por aciu hidrólisis química partiendo de farina de soya desgrasada, colorante de carambelu, xarabe de maíz o otros endulzantes, estractu de malta y n'ocasiones glutamato monosódico ensin nengún procesu de fermentadura.
Brandi
Pisco
Pisco ye la denominación d'un aguardiente d'uves producíu en Perú y Chile, ellaboráu fundamentalmente por aciu la destilación del productu de la vide, pero ensin la enllargada crianza en barriques de madera. Suélse-y incluyir dientro de la familia o categoría de los brandy. Esisten dos estándares pa la producción de pisco, unu que rixe en territoriu peruanu y otru nel chilenu, polo que se consideren téunicamente productos distintos, pero dientro del grupu de bébores espirituosas.
Mueyu de soya
Producción tradicional
Dellos mueyos de soya artificial tienen potenciales riesgos de salú por cuenta del so conteníu de los cloropropanoles carcinóxenos 3-MCPD (3-cloru-1,2-propanediol) y 1,3-DCP (1,3-dicloro-2-propanol) los cualos son subproductos de la hidrólisis de proteínes con ácidu clorhídrico. 3-MCPD ta regulada n'Europa y Estaos Xuníos dempués d'una aición regulatoria en 2001 nel Reinu Xuníu, pero 1,3-DCP nun ta regulada y puede causar cáncer y tresferir defectos xenéticos a la descendencia.
Xinebra (bébora)
La xinebra (n'inglés: gin) ye un aguardiente deriváu del genever o jenever neerlandés. La so graduación alcohólica varia ente 37° y 47°. Llograr por destilación de la cebada ensin maltear, rectificada con bayes d'enebro y arumada con cardamomo, anxélica y otres yerbes que-y dan el so arume y arume carauterístico (corteza de cassia, lliriu y pulgu de naranxa). Tien De ellaborase con alcoholes de ceberes frescos de 96°, altamente neutros (la suma d'impureces nun tien d'entepasar de 0,5 gramos per llitru).
Sobre la denominación
thumb|right|300px|Diverses marques de xinebra. Por que una bébora pueda llamase xinebra hai de tener sabor a nebrina. La llexislación de la Unión Europea estrema hasta cuatro denominaciones de venta en rellación coles bébores alcohóliques con sabor a nebrina. La primer denominación lleva por títulu Bebíes alcohóliques arumaes con enebro”. Y añede que la pallabra “xinebra” puede apaecer nesa denominación de venta. Nun ye obligatoriu'l so usu. La “gin de Mahón” ye espresamente acoyida como “gin” ente les bébores alcohóliques arumaes con enebro”. Acoyer a esta denominación de venta la mayoría de les bébores basaes na nebrina. Preséntense, bien como “genièvre”, como Plymouth gin, como jenever, como genever, como gin, como peket, etc. Fílase tan finu que se recueyen como denominaciones distintes peket, pékêt, pèket y pèkèt. “Gin” y “genever” non siempres se presenten como mutuamente escluyentes. Tal asocede cola llamada “Bols Genever. Amsterdam gin”.
La terminoloxía comuñal, xeneralmente precisa, nesti casu nun ta bien cuidada, yá que fala de “enebro”, que ye l'árbol, y non del so frutu, que ye la “nebrina”. El zusmiu de nebrina nun ye tóxicu; el del árbol sí lu ye. El frutu del enebro ye calificáu de “baga”, cuando nun ye una baga”, sinón una “gálbula”; esto ye, un frutu del estilu del que produz el ciprés, que ye de la mesma familia.
Brandi
Pisco
Al igual que'l singani, esta bébora tien el so orixe na necesidá náuticu y minera, primero que llabradora, de concentrar volumétricamente de forma estable y perdurable los vinos, pal so fayadizu almacenamientu y tresporte, típica de la mariña pacífica de Suramérica, próxima a los Andes mineros.
Mueyu de soya
Usos
Ye ideal p'acompañar comíes tanto orientales como occidentales yá sían verdures frites, arroz, empanizados, al igual que sopes, inclusive delles gotes amestaes a aderezos d'ensalaes, amás tamién puede ser incluyida coles carnes yá que el so sabor ye ideal pa marinarlas o tostales como pexe, pollu, res, gochu etc. Ye un condimento saláu, pero con un toque duce.
Brandi
Pisco
Dambes variedaes, el pisco de Perú y el pisco chilenu, tienen de mancomún el fechu de ser aguardientes d'uva, llograos por destilación de cepes blanques y rosadas de Vitis vinifera, aprobaes poles sos respeutives legislación como "uves pisqueras". Con tou, magar ye posible atopar coses de mancomún, nun ye menos ciertu qu'ente ellos esisten importantes diferencies nel so procesu d'ellaboración, más allá de la zona d'ellaboración.
Mueyu de soya
Usos
Ye común sirvila xunto col arroz frito o les lumpias. Tamién se sirve col sushi y el sashimi.
Brandi
Los brandis de fruta
Nos Estaos Xuníos d'América del Norte, según Harold J. Grossman la Federal Alcohol Administration acuta la pallabra «fruit brandy» pa designar la bébora na que la fruta ye la que xenera alcohol. Fai notar que, sicasí, n'Europa falar de «brandis d'albaricoque» o de «brandis de piescu» pa designar unos llicores nos que nin l'albaricoque, nin el piescu apurrieron alcohol dalguno a la bébora, sinón que tol alcohol procede del brandy. Cuando la fruta —l'albaricoque ye lo que pon como exemplu— nun xenera alcohol, nun atopamos ante un «apricot brandy», sinón ante un «apricot liqueur», dando indebidamente por sentáu que la maceración d'albaricoques en brandy xenera una bébora duce. Lo que produz dulzor nun ye nin la destilación nin la maceración, sinón la edulcoración.
Xinebra (bébora)
Bébores alcohóliques arumaes con enebro
Esta denominación de venta ye la que tuvo más adhesiones de productos comerciales, hasta'l puntu de que, nel citáu reglamentu 110/2008 acoyer a esta denominación diecinueve ginebra de distintos países, mientres el restu de denominaciones de venta de bébores arumaes con nebrinas quedó pel momento vacíu. Como yá fiximos notar a cuenta de la gin de Mahón, les bébores alcohóliques arumaes al enebro pueden presentase a la venta como gin, qu'otra manera ye pallabra bien xenérica. Pa la ellaboración de bébores alcohóliques arumaes con enebro” pueden utilizase tantu les gálbulas del Juniperus communis L. como les del Juniperus oxycedrus L. Sicasí, nes restantes denominaciones de venta namái pueden utilizase les gálbulas del Juniperus communis L.
Brandi
Los brandis de fruta
La terminoloxía de la llexislación europea contradiz l'americana. Cuando l'elementu qu'apurre alcohol ye la fruta y non el brandy, la bébora ye llamada «fruit spirit». Vgr. «peach spirit». Si lo qu'apurre l'alcohol nun ye la fruta, va haber de conseñase'l nome de la fruta —cereza, mora o de lo que se trate— especificando de siguío l'aguardiente utilizáu. Vg. «peach brandy», o bien «peach rum», «peach Cognac», etc. Son «aguardientes de cereza» aquellos nos que ye la cereza la que xenera alcohol, ente que son «brandis de cereza» aquellos nos que les cereces namái apurrieron sabor al brandy. En castellán —tamién n'alemán, en portugués, n'italianu y en francés— la terminoloxía ye clara. N'inglés, sicasí, nun pueden traducise del llatín, con pallabres fayadices, estos dos espresiones:  vinum crematum  y aqua vitae .
Xinebra (bébora)
Gin
Estremar de l'anterior denominación de venta en que non cabo l'usu de les nebrinas del Juniperus oxicedrius L. La base alcohólica nun puede ser un aguardiente, sinón un alcohol insípido. El preceptu establez que'l sabor a nebrina hai de ser preponderante. Pero almite que se-y añedir concretos aromatizantes, minuciosamente regulaos, que-y dan buqué arumáu. Delles xinebres d'esti tipu preséntense como arumaes con tal o cual sustancia. A la fin, resulta muncho más acusáu'l sabor a nebrina n'el holandeses llamaes jenever, que namái saben a cebera y a nebrina.
Brandi
Los brandis de fruta
Paez más fundáu utilizar la terminoloxía europea, porque los grandes productores d'aguardientes de frutes tán n'Europa y nun utilicen la pallabra «brandy». Esos grandes productores son los países xermánicos y Hungría. Nos países xermánicos llámase wasser, precedíu del nome del frutu —vg. Kirschwasser, 'cereza'— al aguardiente de fruta. L'aguardiente d'uva tien nome específicu: Weinbrand. En Hungría, famosa poles sos destilados de fruta lleldada, la pallabra usada ye pálinca, que significa aguardiente polo xeneral; non un concretu aguardiente.
RS Cancri
RS Cancri (RS Cnc / HD 78712 / HR 3639) ye una estrella variable na constelación de Cáncer de magnitú aparente media +6,08. Alcuéntrase aproximao a 470 años lluz del Sistema Solar.
Xinebra (bébora)
Gin destilado
Esta denominación tamién esclúi les xinebres que tienen como base un aguardiente. L'alcohol mínimo inicial hai de ser 96°. Na redestilación ye cuando pueden añedir los sabores. Los aromatizantes tán minuciosamente regulaos, y son distintos de los del gin, pero producen el mesmu efeutu de buqué arumáu. El reglamentu llega a dar una definición negativa: el gin llográu namái por aciu la adición d'esencies o d'arumes al alcohol etílico d'orixe agrícola nun ye un gin destilado. N'efeutu, sería más bien un vodca arumáu.
Brandi
Los brandis de fruta
Nel casu de la uva, resulta bien marcada la diferencia ente l'aguardiente llográu a partir de vinu y el llográu a partir de vinu en presencia de los hollejos de la uva que, al calecer nel alambique, comuniquen el so sabor carauterístico. Tamién ye fácil identificar hollejos de fruta nel casu de la pera y la mazana. Pero n'ocasiones, l'aguardiente de fruta estrayer d'un líquidu que nun ye esautamente vinu nin hollejo, sinón más bien una papiella híbrida. La llexislación comuñal reguló como «denominación de venta» l'aguardiente de hollejo de fruta»; pero ensin que naide s'apuntara a esa denominación de venta».
RS Cancri
RS Cancri ye una xigante colorada rica en oxíxenu de tipu espectral M6 IIIase y 3200 K de temperatura superficial. Atópase nes últimes fases de la evolución estelar, amosando un escesu d'elementos del procesu-s y llinies de tecneciu nel so espectru. Ye una estrella S intrínseca que la so actual masa envalorada ye un 20% mayor que la masa solar; sicasí, piénsase que na edá cero de la secuencia principal (ZAMS) tenía una masa de 1,5 mases solares. Tuvo perdiendo masa estelar al ritmu de 10-7 mases solares per añu mientres los postreros 200.000 - 300.000 años. Ello ye que observaciones realizaes col observatorio espacial IRAS punxeron de manifiestu la esistencia d'una envoltura separada en redol a la estrella. Los últimos episodios de perda de masa amuesen una xeometría bipolar.
De gran tamañu, RS Cancri tien un radiu 192 vegaes mayor que'l radiu solar, equivalente a 0,90 UA. El so metalicidá —bayura relativa d'elementos más pesaos que'l heliu— ye daqué inferior a la del Sol ([Fe/H] = -0,11). Catalogada como variable semirregular SRC: —variables que la so amplitú de la variación ye d'aproximao una magnitú y el periodu ta entendíu ente 30 y miles de díes—, el so rellumu fluctúa ente magnitú +6,2 y +7,0 con periodos de 130 y 250 díes.
Brandi
Brandy de ceberes
El conceutu de cerveza tien una vocación espansiva. Llámase cerveza a la bébora alcohólico lleldada fecha con cualquier clase de cebera ya inclusive con productos agrícoles almidonosos, que nun son cebera. De la cebada pasar al centenu, al maíz, al arroz y a tou tipu de granu o non granu. Dientro de la categoría «cerveza» entra cualquier manera o sistema de fermentadura o ellaboración. Hai inclusive quien inclúin el sake xaponés dientro de la categoría «cerveza». Nun asocede lo mesmo col güisqui. Primeramente namái se consideraba güisqui el procedente de cebada malteada. Darréu, por influyencia americana, fuéronse almitiendo dientro del canon del güisqui el centenu y el maíz. L'aguardiente de sake nun se considera whiskey, magar ser l'arroz una cebera. L'arroz y el trigu nun tán incluyíos, siquier oficialmente, nel canon del güisqui.
Xinebra (bébora)
London gin
El mesmu reglamentu diz que'l London gin ye un tipu de gin destilado. Amás de los requisitos antes mentaos esíxese l'ausencia de edulcorantes y de colorantes. Puede dir acompañada del términu dry. Siempres ye seca. Ye la que con más frecuencia tien puru sabor a nebrina ensin agregos d'arumes arumosos nin de sabores provenientes d'aguardiente de cebera.
Brandi
Brandy de ceberes
Brandy de ceberes —grain brandy, n'inglés— ye una denominación de venta comuñal, perteneciente al xéneru «aguardiente de ceberes», que s'estrema del güisqui sobremanera en que nel güisqui el granu tien que tar malteado. Amás el güisqui hai de tar avieyáu. Nun caben los whiskis blancos. L'aguardiente de ceberes ellaborar en diversos llugares d'Europa, sobremanera n'Alemaña. El más conocíu ye'l llamáu Korn.
«Por que l'aguardiente de ceberes pueda llevar la denominación de venta brandy de ceberes» tendrá de llograse por aciu la destilación a menos de 95 % vol de masa lleldada de ceberes de granu enteru y presentar carauterístiques organolépticas derivaes de les materies primes utilizaes», diz la mentada norma.
Xinebra (bébora)
Presencia en diccionarios lliterarios
El diccionariu de Oxford considera sinónimos "gin" y "geneva", anque fai notar que la pallabra "geneva" deriva de la holandesa "genever".
Nel mesmu sentíu, el diccionariu de Webster define asina la pallabra gin: " una bébora alcohólico fuerte destilada de granu y xeneralmente arumada con nebrinas".
Lóxicamente los diccionarios inglés-inglés nun tienen en cuenta'l significáu que s'atribúi a la pallabra "gin", cuando esta pallabra ye usada nun contestu llingüísticu distintu del inglés, como pudiera ser una conversación en castellán o un escritu redactáu en castellán. Ye bien avezáu, al utilizar pallabres estranxeres, acutar el significáu que tienen nel idioma orixinal.
"Gin" utilizáu en castellán, acuta'l significáu inglés de "gin" a una concreta clase de xinebra, la que suel llamase London gin nun contestu llingüísticu inglés. Nun contestu idiomáticu castellán, tolos "gin" son xinebra, pero non toa xinebra ye "gin". N'España utiliza la pallabra "gin", pero nun se suel dar un distintu significáu a “xinebra” y a “gin”, porque práuticamente la única xinebra conocida y usada ye la d'estilu “London gin”. La pallabra "gin" ye utilizada sobremanera pa referise al combináu llamáu n'España “gin tonic” y n'Estaos Xuníos y otros países de fala inglesa “gin and tonic”. Pa los españoles y pa l'amplia mayoría de los hispanofalantes, podríamos llegar a dicir que la pallabra "gin", nos fechos, tomó estatus propiu pa referise a una bébora independiente de les xinebres, magar ye una tema polémica pos nun dexa de ser lo que n'Inglaterra se conoz como "London Dry Gin", esto ye un tipu de xinebra. Sicasí, na mayoría de los países de fala castellana, si daquién pidiera pa tomar una "xinebra con tónica", nun quedaría claro'l pidíu, tendríen-y que preguntar si quier un "gin tonic" o una xinebra y una tónica, porque naide acostuma a tomar xinebra con tónica. Polo cual podríamos dicir que, pa los sectores citaos, la xinebra sería otra bébora totalmente distinta al gin, en tantu la mayor parte de la xente de los países de fala castellana, nun acomuñar la xinebra col gin. Eso ta xustificáu por tener non solamente un sabor bien distinto, sinón porque tamién se toma d'una forma bastante distinta. Ente que la xinebra tómase sola o con xelu, el gin (London Dry Gin) utilizar pa realizar cocteles, como'l yá citáu Gin Tonic o como'l Tom Collins.
La xinebra (la d'orixe holandés) ye una bébora con cuerpu, con ciertu arume a maltes (cebera y nebrina), que tien un baxu conteníu alcohólico y un sabor fuerte que se refuerza entá más naquellos casos en que ye avieyada en barriques de madera, sicasí'l gin ye una bébora destilada, seca y cristalina, escarez de edulcorantes y de colorantes, tien un mayor conteníu alcohólico, un buqué bien arumáu y asemeyaríase a lo que podríamos llamar un vodca arumáu.
La pallabra francesa “genièvre” significa tantu'l enebro, como la nebrina, como la bébora alcohólico.
“Wacholder” n'alemán significa enebro; pero la pallabra tamién s'utiliza como equivalente de xinebra.
El castellán ye bien precisu. Tien una pallabra pal frutu: la nebrina; otra pal árbol: el enebro; y otres pal monte de enebros: nebral, nebreda y enebral. La bébora cunta con una pallabra específica: “xinebra”, acreditada en castellán namái dende 1817. Ye variante gráfica de la pallabra catalana ginebre, que designa l'árbol.
Evolución y tipoloxía
El zusmiu de la nebrina puede faese lleldar. Behrend llogró con 128 quilos de zusmiu de nebrina 18,75 llitros d'alcohol y analizar. Trátase d'un interés científicu. Pero la xinebra nun se llogra por fermentadura y posterior destilación d'esi zusmiu. Se maceran les llamaes nebrinas n'alcohol puro o aguardiente y depués se destila, o bien l'alcohol vaporizado faise pasar por ente les nebrinas y demás aromatizantes. Úsense dellos métodos y esencies con o ensin redestilación. Neses operaciones les nebrinas pueden lleldar parcialmente, colo que nel destilado parte del alcohol puede venir de les nebrinas. Tal ye propiu de la “Steinhager”, típica de la rexón de Westfalia, fecha con bien de zusmiu de nebrina y base alcohólica d'aguardiente de trigu. Nun llega a 40° y expédese en canecas, que ye l'envase propiu de la xinebra a l'antigua. Ye una xinebra bien especial.
Tiense noticia de la destilación de nebrinas maceradas n'aguardiente dende empiezos del sieglu XVI, siendo pioneros d'esti productu -como de tantos otros llograos por destilación- ciudaes holandeses. Atribúyese l'inventu en 1550 al médicu Franciscus (o Sylvius) de la Boe. En llatín tardíu llamar a esi productu “aqua juniperi”. Primeramente tuvo sobremanera valor melecinal. Y entá güei síguese considerando que la xinebra ye productu bien estomacal.
Lucas Bols fundó una casa en 1575, qu'inda sigue produciendo xinebra, Bols ye la marca más antigua de dichu destilado; Wenneker establecer en 1693; Johannes de Kuyper, en 1695; Booth, en 1740; Alexander Gordon, en 1769. Toes elles nos Países Baxos. N'Inglaterra fíxose famosa la fundada por Charles Tanqueray en 1830, en Finsbury. La xinebra yá fuera dada a conocer pol conde de Leicester en 1585 por cuenta de la presencia de tropes ingleses n'Holanda, mientres la so guerra d'independencia. Reparóse que'l llamáu “coraxe holandés” provenía de beber xinebra. Pero la introducción de la ellaboración de la xinebra n'Inglaterra a gran escala atribuyir a Guillermu III d'Orange, qu'apuerta al tronu en 1689 y prohibió importala d'Holanda. Empezó entós a producise n'Inglaterra. Mientres los sieglos XVII y XVIII, en que nun taba n'usu'l procedimientu de destilación continua, la xinebra yera un aguardiente de granu arumáu con nebrinas, más propiu de la soldadesca que de persones refinaes. Lo propio socedería n'Estaos Xuníos más tarde cola “bath-tub gin”, asina llamada por faer se nes bañeres caseres, burllando la llei seca. N'Inglaterra l'alcoholismu llegó a tales estremos que se prohibió la ellaboración —yera una ellaboración casera— de xinebra en 1736, llevantándose la prohibición en 1742.
Por aquellos tiempos la xinebra taba edulcorada. Na actualidá práuticamente la única duce —ye más, almibrada— ye la Old Tom, xunto cola Pimm's Cup. El nome provién de que, a empiezos del XVIII, nel muriu esterior de dellos “pubs” apaecía una placa con un gatu negru, un Old Tom. Depositando un penique, recibíase al traviés d'un tubu una pequeña dosis de xinebra de manes del gatu. A esi estilu de xinebra dulzuxo opúnxose la seca, identificada con Londres: London dry, dry gin, London gin, London dry gin. Dacuando tamién apaez la pallabra "english". Nel sieglu XVIII, Alexander Gordon foi'l promotor na so destilería de Southwark de la xinebra seco, que primeramente foi un aguardiente compuesto con nebrinas, pos entá nun yera accesible l'alcohol puro y insípido. L'estilu de xinebra llamáu London gin paez provenir tamién d'una llei parllamentaria inglesa de 1734, conocida como Gin Act, que, amás de regular impuestos exercía un control calidable. A lo último, una llei de 1920 prohibió utilizar aguardiente, debiendo nel so llugar utilizase alcohol puro y insípido.
La genever mesma d'Holanda non se destila n'alambique de columnes, sinón en alquitara, a partir d'un amiestu de ceberes cebada, trigu, maíz y centenu- ensin maltear; a última hora, d'un mostiu similar al utilizáu pa llograr aguardiente de cebera. Esos productos conocer nel mercáu colos nomes de genever y jenever. Eses xinebres tamién son designaes n'Inglaterra como “geneva” y como “Hollands”, por se mesmes d'Holanda y “Schiedam”, pola sonadía d'esa destilería señera cercana a Rotterdam. Anguaño la práutica totalidá de les destileríes alcuéntrase pela redolada d'Ámsterdam.
Una de los poques xinebres que s'avieyen ye l'americana Seagram’s Extra Dry, pero namái unos trés meses, en madera xamuscada, lo qu'apurre un ciertu color amarellentáu y suavidá. Delles xinebres a l'antigua déxense avieyar en madera y n'ocasiones suel sorrayase que son bien vieyes n'edá: del añu tal o cual. De fechu dalgunes tán millésimés; lleven fecha. Hai una que s'avieya en madera, unos trés años, llamada “Korenwijn” o “Corenwyn”, con gran proporción de malta. Suel tar embotellada en folla vidrao, nuna caneca. Una xinebra puede ser del añu 1990, siendo añejada en madera namái trés años; o bien del añu 1970, faciendo estáu añejada en madera menos tiempu. Al estilu holandés de jenever, producir n'Alemaña, en Frisia, la xinebra llamada Dornkaat. La casa Hooghoudt presenta un “korenwijn” con brusel. Nos Países Baxos tamién se producen xinebres nes que se maceran bruseles, arándanos, mores y diverses clases de yerbas. Cualquier xinebra ye bona base alcohólica pa llicores caseros d'arándanos, mores, cereces, etc. La xinebra arumada con endrinas, n'inglés ye conocida como “sloe-gin”. Munchos llicores, bebíes y cócteles almiten ser entemecíos con xinebra.
Un Real decretu de 17-IX-1920, proveniente d'un conseyu de ministros del Gobiernu d'España, esixía a la xinebra ellaborada nesti país tar fecha con aguardiente de ceberes. Tal obligación va tiempu que nun esiste.
Esti historial llevó a que por “gin” suela entendese una xinebra seco y tresparente, que la so base ye un alcohol puro y insípido. Y asina, la xinebra producida por Larios n'España ye presentada como “dry gin”. Pa los aguardientes de granu compuestos con nebrinas acútase la denominación “Genever”. Tamién en Francia estremar ente “genièvre” y “gin”. “Gin” tiende a faese sinónimu de “London gin”. Tamién esiste en francés la pallabra “genévrette” o “genevrette”, pocu usada, como tamién ye pocu usada la xinebra edulcorada.
La xinebra llamada Plymouth debía la so peculiaridá a la adición d'ácidu sulfúrico, según la enciclopedia Espasa. Plymouth ye una llocalidá inglesa na que la familia Coates instaló una destilería en 1793 nun ex conventu de dominicos, onde tiempu tras s'agospiaron los padres pelegrinos antes d'entamar el so épicu viaxe nel Mayflower. Tres una sentencia de 1880, Plymouth convirtióse nuna denominación comercial de la que ye propietaria esta familia. Resulta a cencielles una xinebra seco. “Cork” ye una xinebra seco de proveniencia irlandesa. La “Bombay Saphire” presentar en color azul zafiro hembra y nel so etiquetáu alvierte que, anque otres xinebres namái tán arumaes con trés o cuatro productos, ésta ta arumada, amás de con nebrinas, con almendres, corteza de llimón, regaliza, raigañu de lliriu de Florencia — que la so esencia ye llamada dacuando “orris”—, raigañu d'anxélica, cilantro, corteza de casia y granos de paraísu, tamién llamaos granes de melegueta; esto ye, la grana del Amomum melegueta Roskoe = Aframomum melegueta (Roskoe) K. Schum, que xeneralmente s'usa en forma d'esencia. Anque se presenta como “London gin”, nun ye realmente bien ensuga n'arume y sabor. Pa resaltar qu'una xinebra ye pocu arumosa suélse-y añedir l'axetivu “dry” o “extra dry”, seca, que nesti casu referir a secañu n'arumes sobreañadidos al sabor de les nebrinas.
Como puede entendese, les arumamientos dependen de gustos personales y modes. Gordon Brown llama l'atención sobre'l fechu de que la xinebra producida n'España por Larios, tipu London dry, una xinebra de supermercáu, fuera considerada, por cata celebrada en Londres, la meyor en comparanza con otres bien prestixoses a xuiciu d'espertos de la revista Wine and Spirit International. Con una esportación de más de tres millones de caxes, ocupa'l tercer llugar de les marques de “gin”.
Cócteles con xinebra
200px|thumb|right|Ingredientes del [[Martini (cóctel)|Dry Martini.]]
Brandi
Raisin brandy
De la uva llógrase'l brandy. Les uves pases tamién son uves. «L'aguardiente de pases o raisin brandy —diz la citada norma comuñal— ye la bébora espirituosa llograda puramente de la destilación del productu de la fermentadura alcohólica del estractu de pases de les variedaes negra de Corinto o moscatel d'Alexandría, destilada a menos de 94,5 % vol, de forma que'l destilado tenga l'arume y el sabor deriváu de la materia primo utilizada». Trátase d'un conceutu llegal y por tanto variable; pero coincidente colo que suel entendese por «raisin brandy».