cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Partíu Socialista Vascu
La creación de Herri Batasuna
Sicasí, el desenvolvimientu del III Congresu Nacional de ESB-PSV atayó los ambiciosos planes. Mientres el mesmu, el partíu decidió declarase oficialmente marxista. Esti xiru motivó la censura de Txillardegi, quien yera fervientemente antimarxista, quexar del relajamiento nes esixencies de euskaldunización de los dirixentes de la formación y acusaba al partíu de persistir nun enclín «anti-ETA». Ello remató na espulsión de Txillardegi y la salida del partíu de los sos siguidores que, sicasí, siguieron formando parte de Herri Batasuna. La dixebra tuvo tres consecuencies importantes: debilitó seriamente la posición de ESB-PSV dientro de la coalición, atayó l'avanzáu procesu d'unificación con ANV y reforzó al sector de «independientes» de HB, qu'empezaben a ser una especie de difusu quintu partíu na coalición.
Llucha pol control de HB
175px|thumb|derecha|Cartelu d'[[Herri Batasuna|HB pidiendo l'astención nel referendu sobre'l Estatutu d'Autonomía. Tamién nesti asuntu ESB discrepó del restu de la coalición.]]
Dientro de HB producir dende la so nacencia un bracéu ente trés de los partíos que lu integraron (ANV, ESB-PSV y LAIA) per un sitiu, y HASI y los independientes partidarios de KAS, por otru. Esti enfrentamientu debíase básicamente a diferencies al respective de la organización interna de la coalición y a la participación o non de la mesma nes instituciones polítiques, y nun había en principiu grandes discrepancies sobre la paralela «llucha armada» d'ETA, que nun yera cuestionada por nengún de los partíos.
ESB-PSV, ANV y LAIA, xunto con dalgún destacáu independiente, como Patxi Zabaleta, yeren partidarios de participar críticamente nes instituciones; otra manera, HASI y la mayoría de los independientes próximos a KAS yeren primeramente partidarios de siguir la posición astencionista que yá fracasó en 1977. El convencimientu de los postreros de que nun teníen de dexar l'espaciu llibre al so gran rival, Euskadiko Ezkerra, y la necesidá de caltener la unidá de la nueva coalición llevaron a algamar una precaria solución de compromisu pola que HB participaría nes eleiciones pero los sos cargos electos namái participaríen nes instituciones forales navarres y nos conceyos, boicotiando les diputaciones y Xuntes Xenerales d'Álava, Guipúzcoa y Vizcaya.
Herri Batasuna llogró un inesperáu ésitu nes eleiciones llexislatives de marzu de 1979, ésitu que se consolidó nes eleiciones foral y municipal d'abril. L'eleváu númberu de cargos electos llográu, xuníu al convencimientu de que llueu se celebraríen eleiciones a un futuru parllamentu autónomu vascu desamarró un enfrentamientu soterráu nel senu de la coalición. HB yera, a efeutos llegales, una coalición eleutoral de ANV y ESB-PSV, los dos únicos partíos políticos llegales. LAIA y ESB-PSV trataron de llograr l'adhesión de ANV a les sos posiciones pa quedase coles sigles de HB y marxinar a los partidarios de KAS, pero'l secretariu xeneral de ANV, Valentín Solagaistua, dimitió del so cargu y nesti partíu impúnxose una corriente favorable a KAS, de tala forma que el plan nun pudo llevase a cabu. Yá en setiembre de 1979 empezaron a espublizase rumores de que ESB-PSV podría acabar abandonando HB. Coles mesmes, nesta dómina ESB-PSV siguió participando en manifestaciones xunto a la PNV y otros partíos más moderaos ayenos a KAS.
La discrepancia tamién saltó por cuenta de la celebración del referendu convocáu'l 25 d'ochobre de 1979 pa ratificar el proyeutu d'Estatutu d'Autonomía. Anque había unanimidá nel refugu, la postura mayoritaria en Herri Batasuna yera defender l'astención, pos se prevía que l'Estatutu recibiría un sofitu masivu debíu al firme sofito que recibiría del Partíu Nacionalista Vascu y Euskadiko Ezkerra, amás del Partíu Socialista d'Euskadi-PSOE, Unión de Centru Democráticu y Partíu Comunista d'Euskadi (solo Alianza Popular y HB taben en contra, y por motivos diametralmente opuestos). Sicasí, ESB-PSV, fiel a la so trayeutoria participativa, yera partidariu de defender el votu negativu. Una vegada más, el partíu quedó en minoría dientro de la coalición ya impúnxose la postura astencionista. L'astención nel referendu foi namái un 3,16% superior a la de les previes eleiciones municipales nes que participara HB, lo que foi consideráu como un fracasu de HB. El votu afirmativu superó'l 90%. Iñaki Aldekoa, secretariu xeneral de ESB-PSV, publicó un artículu nun diariu madrilanu esplicando que la resultancia yera un ésitu de HB.
Paralelamente, ESB-PSV recibió ufiertes pa integrase na coalición eleutoral Euskadiko Ezkerra, pero arrenunció a esta posibilidá al refugar el posibilismo de EE y el so sofitu al Estatutu de Gernika, calificáu despectivamente dende ESB-PSV como Estatutu Vascongado por non incluyir a Navarra nel so senu.
Abandonu de Herri Batasuna y disolución
150px|thumb|left|Bandera de [[Herri Batasuna. El pasu de ESB por esta coalición foi letal pal partíu.]]
La coalición, a instancies d'HASI y ANV, modificó la estructura de la so direutiva. Amenorgóse la presencia de los cuatro partíos aumentando la de los «independientes» próximos a la KAS. Amás, sustituyóse la unanimidá pola mayoría cualificada como forma de tomar decisiones. Ello embrivió la representación de ESB-PSV y LAIA.
Pero les esixencies de ESB-PSV non yá nun se materializaron, sinón qu'amás los sos militantes quedaron marxinaos na confección de les llistes eleutorales al Parllamentu Autónomu Vascu. Pela so parte, LAIA abandonó la coalición el 19 de febreru, lo que llevó finalmente a ESB-PSV a desvenceyase tamién de HB, denunciar qu'ésta se convirtió en parte de KAS y encamentar a los sos militantes y simpatizantes que s'abstuvieren nes eleiciones rexonales de marzu de 1980. Pa Herri Batasuna, sicasí, l'abandonu de LAIA y de ESB-PSV tuvo un baxu costu eleutoral una y bones solamente perdió 35.000 votos. Amás, Iñaki Aldekoa presentó la so dimisión como secretariu xeneral del partíu y siguió militando en Herri Batasuna como independiente xunto colos sos siguidores.
Tres la rotura, el partíu decidió que los representantes electos que llograra nes eleiciones de 1979 dientro de les llistes de HB volvieren participar nes instituciones yá en nome de ESB-PSV. El partíu inda entró en conflictu con HB avera del usu de les sigles, el destín de les asignaciones económiques recibíes polos cargos públicos electos y otres cuestiones. Sicasí, amenorgáu en militantes, quitáu de direición, aislláu de HB, incompatible con EIA ya incapaz d'apautar siquier con LAIA, ESB-PSV sumió en silenciu a la temporada; sicasí, siguió figurando nel rexistru de partíos políticos. Los cargos electos del partíu siguieron desempeñando'l so llabor hasta'l final de los sos mandatos.
Enllaces esternos
(tres páxina)
Stefan Šćepović
Stefan Šćepović ye un.
El 12 de xunetu de 2017 regresó al Real Sporting de Xixón de la Segunda División d'España, club nel que tuvo los meyores momentos goliadores. Depués de media lliga, na que nun tuvo la continuidá esperada, el 31 de xineru de 2018 marcha del Sporting pa fichar pol Videoton F. C. húngaru.
Galleguismu
thumb El galleguismu (galeguismo en gallegu) ye una corriente intelectual que'l so oxetivu ye'l facer perpetuar, por aciu la defensa y promoción activa de la cultura ya identidá propies de Galicia anteriores al sieglu XX en toles sos manifestaciones (llingua y lliteratura, música, folclor, gastronomía, tradiciones, etc.). Diches actividaes son llevaes a cabu tantu por instituciones públiques como por entidaes privaes (asociaciones, fundaciones, ...), con una separación nacional ya internacional.
Jebel Sinjar
as montes de Jebel Sinjar, Jabal Sinjar o montes Sinjar atopar al noroeste d'Iraq, na provincia de Ninawa, alzándose sobre l'amplia llanura d'A el-Jazirah (la isla), ente los ríos Tigris y Éufrates. El puntu más alto asítiase en redol a los 1.500 m. L'estremu occidental d'esta pequeña cadena montascosa enfusa en Siria. El ríu más importante que naz nesti llugar ye'l wadi Al-Tharthar, que percuerre 210 km hasta'l llagu Tharthar, 120 km al norte de Bagdag.
Galleguismu
Por cuenta de la evolución histórica de Galicia, el galleguismu foi usáu en distintes ocasiones con fines políticos por distintos partíos políticos ensin una orientación ideolóxica definida (anque predomina naquellos partíos d'ideoloxía nacionalista).
Jebel Sinjar
Nestos montes viven unos 150.000 curdos yazidíes, la metá de los prauticantes conocíos del yazidismu, unos 300.000 en tol mundu.
El clima ye grebu y el paisaxe manero y ocre, con una vexetación esteparia que foi a menos, una y bones les investigaciones realizaes sobre'l polen presente nel suelu amuesen qu'hasta hai unos 300 años el llugar yera más húmedu. Les precipitaciones raramente superen los 400 mm añales.
Cargèse
Cargèse ye una comuña francesa del departamentu de Córcega del Sur, na rexón de Córcega. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Gliese 832
Gliese 832 (GJ 832) ye una estrella na constelación de Grus, asitiada al este de α Indi. De magnitú aparente +8,67, ye demasiáu tenue pa ser reparada a simple vista. Alcuéntrase a 16,1 años lluz de distancia del Sistema Solar. Saber de la esistencia de 2 planetes estrasolares n'órbita alredor d'esta estrella.
Como tantes otres estrelles de la nuesa redolada, Gliese 832 ye una nana colorada que'l so tipu espectral ye M3.0V o M1.5V. La so masa envalorada ye'l 45% de la masa solar y tien una lluminosidá en redol al 0,7% de la lluminosidá solar. Aun así ye unes 50 vegaes más lluminosa que Proxima Centauri, la nana colorada más próxima a la Tierra. Les sos carauterístiques físiques son asemeyaes a les de Groombridge 34 A, anque a diferencia d'ésta nun esiste constancia de que Gliese 832 seya una estrella acandilante. La so bayura relativa de fierro ye aproximao la metá que nel Sol.
Los sistemes estelares más cercanos a Gliese 832 son Lacaille 8760, a 4,2 años lluz, y ε Indi, a 4,8 años lluz.
Galleguismu
Historia
El galleguismu apaeció a mediaos del sieglu XIX, cuando se formuló como provincialismu y darréu como rexonalismu. El términu utilízase especialmente a partir de la constitución de la primera Irmandade da Fala en 1916 n'A Coruña. Les Irmandades yeren una organización na que participaben la pequeña burguesía ya intelectuales, tando lideraes por Antón Villar Ponte. Esti primixeniu nucleu galleguista configúrase más como movimientu que como partíu, ye dicir, como una amplia corriente d'opinión qu'intenta apigurar baxo unos axetivos políticos mínimos y bien xenerales un ampliu consensu social. La reivindicación base d'esti movimientu yera la llingua gallega y, como'l so nome diz, les Irmandades centraben la so actividá cuasi puramente na xera de conquistar un estatus dignu pa la llingua gallega.
Na década siguiente consolidáronse dos corrientes: la republicana autonomista de la ORGA, liderada por Casares Quiroga y el mesmu Antón Villar Ponte, fundada n'A Coruña en 1929 (la cual integraríase mientres la Segunda República na Izquierda Republicana de Manuel Azaña), y la nacionalista, alredor del Partíu Galeguista de Castelao, fundáu en 1931 ya incluyendo numberosos militantes provenientes de la ORGA, como Villar Ponte. La ORGA participó nel Pactu de San Sebastián (1930).
Col advenimiento de la Segunda República en 1931, redautáronse diversos anteproyeutos y bases pa un Estatutu d'Autonomía, esta propuesta definitiva aprobóse n'avientu de 1932, na Asamblea de Conceyos de Santiago de Compostela. L'Estatutu foi aprobáu en referéndum el 28 de xunu de 1936 y poles Cortes Españoles en 1937, en plena Guerra Civil. Esi estatutu nun pudo aplicase pol llevantamientu franquista en Galicia. Munchos galleguistes tuvieron qu'exiliarse, fuxendo de la represión franquista.
Mientres la dictadura franquista, el galleguismu caltúvose fundamentalmente nel exiliu y en dellos intelectuales relevantes, como Ramón Piñeiro o Ricardo Carballo Calero, que sufrieron un ostracismu interior. La fundación de la Editorial Galaxa en 1950 foi unu de los fechos más relevantes de la sobrevivencia del galleguismu. Les nueves organizaciones que fueron apaeciendo integraron el pensamientu marxista y prefirieron la denominación de "nacionalistes" adoptando la estreleira como la bandera nacionalista de los gallegos. Una de les organizaciones más significatives foi'l Partíu Socialista Galego, fundáu'l 23 d'agostu de 1963 por Ramón Piñeiro y otros intelectuales. Tamién adquier una gran importancia l'apaición de la Unión do Povo Galego (UPG) ("Unión del Pueblu Gallego" n'asturianu), fundada en 1964, d'ideoloxía nacionalista gallega y comunista.
Cola cayida del franquismu y tres les primeres eleiciones democrátiques, el galleguismu políticu foi evolucionando de manera diversa hasta l'apaición de Coalición Galega ("Coalición Gallega") en 1983, como frutu de la decadencia de la UCD d'Adolfo Suárez a nivel nacional. Empobináu por Eulogio Gómez Franqueira, esti partíu llogró un diputáu en 1986, que foi'l primer diputáu nacionalista gallegu nes cortes españoles dende la II República.
La población gallega decantóse por toles opciones posibles eleutoralmente nel Parllamentu Gallegu, siendo'l Partíu Popular de Galicia la mayoritaria dende 1981,​ la representada pol Partíu Socialista de Galicia (PSdeG), federáu col PSOE, y la del Bloque Nacionalista Galego, que pasó por diverses etapes y dientro del que s'atopen formaciones hestóriques de calter moderáu, como'l Partíu Galeguista o la mesma UPG. Tamién el Partíu Popular de Galicia adoptó numberoses posiciones cercanes al galleguismu a traviés, fundamentalmente, de les ponencies polítiques de Manuel Fraga Iribarne, que reivindica la figura y el pensamientu políticu de Manuel Murguía, maríu de Rosalía de Castro, la célebre poeta.
Xardín del alministrador humilde
El Xardín del alministrador humilde (chinu: 拙政园|t=拙政園; pinyin: Zhuōzhèng Yuán) ye un destacáu xardín chinu en Suzhou. El xardín atopar nel númberu 178 de la cai Dongbei (东北街178号). Con 51.950 m², ye'l xardín más grande de Suzhou y munchos considerar unu de los más bellos del sur de China. En 1997, Zhuozheng Yuan, xunto con otros xardinos clásicos de Suzhou, foi proclamáu Patrimoniu de la Humanidá pola UNESCO.
Historia
thumb|left|180px|Bocetu del xardín, por [[Wen Zhengming]] Nesti llugar de Zhuozhengyuan construyóse primero un xardín mientres el periodu Shaoxing (1131-1162) de la dinastía Song meridional. Dempués camudó de propietarios, y foi destruyíu o modificáu de cutio. Foi la residencia y xardín de Lu Guimeng, un eruditu de la dinastía Tang. Más tarde, na dinastía Yuan convertir nel xardín del templu Dahong.
En 1513, Wang Xiancheng, un unviáu imperial y poeta de la dinastía Ming creó un xardín nel llugar del arruináu templu Dahong qu'amburara mientres la conquista Ming. En 1510, retirar a la so ciudá natal de Suzhou con ocasión de la muerte del so padre. Esperimentara una tumultuosa vida oficial llena d'altibaxos, y abandonó el so últimu cargu de maxistráu del condáu de Yongjia na provincia de Zhejiang, y empezó a trabayar nel xardín. Esti xardín, que pretendía espresar el so refináu gustu, recibió gran atención per parte d'un renombráu artista, orixinariu de Suzhou, y amigu, Wen Zhengming. El xardín recibió'l so nome (la primer evidencia ye d'alredor de 1517 ) d'un versu del famosu eruditu oficial de la dinastía Jin, Pan Yue, na so prosa, Una vida sacupada, "Esfruto d'una vida despreocupada llantando árboles y construyendo la mio propia casa... Riego'l mio xardín y cultivu les mios propies verdures pa comer... ye la vida que s'afai bien a un oficial retiráu como yo." Esti versu simbolizaba'l deséu de Wang de retirase de la política y adoptar una forma de vida ermitaña a la manera de Tau Yuanming. Na prosa rítmica de Xianju, escribe "Esta ye la manera de gobernar pa un políticu ensin ésitu". Tardó 16 años en terminalo, hasta 1526. Wen Zhenming escribió un ensayu Notes del Xardín del humilde alministrador de Wang, y pintó Paisaxes del jardin del humilde alministrador en 1533 incluyendo 31 pintures y poemes pa celebrar el xardín. Wen produció un segundu álbum d'ocho hoja amosando llugares del xardín en 1551, con distintos vistes pero los mesmos poemes qu'en 1533.
thumbnail|Xardín oriental (Viviendo la torna al campu) El fíu de Wang perdió'l xardín por deldes de xuegu, y dende entós camudó de manes delles vegaes. En 1631 el xardín oriental foi dixebráu del restu y mercáu por Wang Xinyi, viceministru del conseyu de xusticia. Añedió munchos cambeos a lo llargo de los siguientes cuatro años, acabando'l trabayu en 1635. Al terminalo, foi rebautizado como Viviendo la torna al campu (歸田園居). El xardín central foi adquiríu por Jiang Qi, gobernador de Jiangsu en 1738. Dempués d'amplies renovaciones lo rebautizó como "Xardín reconstruyíu". En 1860, convertir na residencia d'un príncipe Taiping, Li Xiucheng, y foi remocicáu, y l'aspeutu actual dizse que vien de esta dómina. Tamién en 1738 el xardín occidental foi adquiríu por Ye Shikuan, historiador xefe, quien lo rebautizó como "El xardín de los llibros". El xardín de los llibros foi adquiríu por un comerciante de Suzhou, Zhang Lüqian, en 1877 y camudó-y el nome pol de "Xardín subsidiario". En 1949 los trés partes del xardín fueron xuníes pol gobiernu chinu y darréu abiertos al públicu, depués restauraes en 1952. En 1997 el xardín adquirió'l estatus de Patrimoniu de la Humanidá, protexíu pola UNESCO.
Supónse que Cao Xueqin, autor del Suañu nel pabellón coloráu, vivió nel xardín mientres los sos años d'adolescente. Ente los eruditos chinos, créese que gran parte del xardín de la so novela Suañu nel pabellón coloráu inspirar nel escenariu del Xardín del alministrador humilde.
Diseñu
thumb|200px|El Xardín del alministrador humilde. El xardín contién numberosos pabellones y pontes asitiaes nun llaberintu de piscines ya islles coneutaos. Ta formáu por trés grandes partes asitiaes en redol a un gran llagu: la parte central (Zhuozheng Yuan), la parte oriental (nel pasáu llamáu Guitianyuanju, Viviendo al regresu al campu), y una parte occidental (el Xardín suplementariu). La casa queda al sur del xardín. En total, el xardín contién 48 edificios distintos con 101 tabletas, 40 cercos, 21 árboles vieyos preciosos y más de 700 penjing/penzai al estilu de Suzhou. Según Lou Qingxi, comparáu l'estilu del periodu Zhenghe enn la dinastía Ming, el xardín "agora tien más edificios y castros", y anque-y falta un sentimientu "eleváu", ye "entá una obra maestra de trabayu meticuloso". Liu Dunzhen que xulgó que la disposición de les roques y l'agua nes llagunes del terciu central pudo tener los sos oríxenes na dómina Qing temprana. El terciu occidental caltién la disposición de finales del sieglu XIX, ente que'l terciu oriental vio delles renovaciones dende entós. Pero Craig Clunas cree qu'inclusive esto ye irracionalmente optimista, y sorraya que Liu Dunzhen y otros tendíen a implicr que, "a pesar de les vicisitúes de la hestoria, hai una continuidá a un nivel muncho más importante d'esencia".
Villeneuve-sur-Allier
Villeneuve-sur-Allier ye una comuña francesa del departamentu d'Allier, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Xardín del alministrador humilde
Diseñu
Xardín central: Esta seición ta compuesta por munches escenes dispuestes alredor d'una llaguna de "fola que surde". Dientro de la llaguna hai tres islles que recreen l'escenariu d'islles de faes del mar oriental (vease Penglai).
Xardín occidental: Esta parte ye namái la metá del tamañu de la parte central, y tamién ta apoderada per agua. La llaguna va de norte a sur, y na parte central álzase un castru. Anque pequeñu, ta entamáu con meticulosidad y precisión. Los edificios, anque numberosos, nun s'atropar, los pequeños montes y estanques nun dan una impresión apertada.
Rue McClanahan
Biografía
D'ascendencia irlandesa ya india nativa americana, creció en Ardmore, Oklahoma; graduar nel Ardmore High School en 1952. Na Universidá de Tulsa, cursó estudios d'alemán y de teatru. Empezó a actuar sobre los escenarios en Nueva York en 1957, pero la so popularidá viose amontada al interpretar el papel de Caroline Johnson na serie de televisión Another World ente xunetu de 1970 y setiembre de 1971. Darréu participó en Mama's Family dando vida a la Fran Crowley. Darréu, na serie Maude, (1972-1978), dio vida al personaxe de Vivian Harmon, la meyor amiga de la protagonista, interpretada por Bea Arthur.
Sicasí, el papel que-y dio relevancia mundial foi'l de la casquivana y daqué ninfómana Blanche Devereaux na popularísima serie The Golden Girls, qu'interpretó ente 1985 y 1992 y que-y valió un Premiu Emmy, amás d'otros trés nominaciones.
Ente 1992 y 1993, participó, xunto a Betty White y Estelle Getty en The Golden Palace, un spin-off fallíu de The Golden Girls.
En 1997 publicóse la so autobiografía: My First Five Husbands.
John Cusack
John Paul Cusack ye un actor y guionista de cine y televisión d'Estaos Xuníos. Nomáu a los Globu d'Oru, a los Premios BAFTA y a los Premios del Sindicatu d'Actores. Conocíu polos sos papeles en películes como Being John Malkovich (1999), High Fidelity (2000), America's Sweethearts (2001), 1408 (2007) o 2012 (2009).
Biografía
John Cusack nació n'Evanston, Illinois, Estaos Xuníos el 28 de xunu de 1966 nel senu d'una familia católicu-irlandesa. Tanto'l so padre Dick Cusack, como los sos hermanos Ann, Bill, Joan y Susie fueron tamién actores d'oficiu. La so madre, Nancy, ye una profesora de matemátiques xubilada y activista política.
Empezó a actuar desque yera neñu. Allegó a clases nel Piven Theatre Workshop de Chicago y a los 12 años yá fixera delles voces en off p'anuncios y delles apaiciones n'obres teatrales. La so primer película foi la comedia Class (1983). Más tarde consiguió'l papel de John Bender na película de John Hughes, The Breakfast Club, pero foi sustituyíu por Judd Nelson.
En 1988 fundó un grupu de teatru "The New Criminals" (Los Nuevos Criminales), pal que dirixó numberosos montaxes.
1983-1993
El so debú produció gracies al personaxe de Roscoe na comedia Class (1983). Mientres los años siguientes tuvo pequeñes intervenciones en Sixteen Candles (1984) y Grandview, USA (1984). En 1985 protagonizó la comedia The Sure Thing. Dempués encabezó la comedia Better Off Dead (1985). En setiembre llegó a los cines la cinta familiar The Journey Natty Gann (1985). Xunto a Demi Moore protagonizó la comedia romántica One Crazy Summer (1986). Apaeció de volao na aventura familiar de Rob Reiner Stand by Me (1986). Hot Pursuit (1987) foi la so siguiente apaición. Apaeció de volao en Broadcast News (1987) de James L. Brooks. Xunto a Tim Robbins apaeció en Tapeheads (1988). Eight Men Out (1988). Empobináu por Cameron Crowe protagonizó la comedia romántica Say Anything (1989)
1994-1999
thumb|right|200px|John Cusack. N'ochobre de 1994 estrenóse Bullets Over Broadway, escrita y empobinada por Woody Allen. Nella daba vida a un fracasáu autor teatral que, a lo último consiguía financiamientu pa una de les sos obres. Peter Travers comentó que yera "una de los meyores y más reveladores comedies de Woddy Allen". N'Estaos Xuníos algamó los $13.3 millones de recaldación. Xunto a Anthony Hopkins protagonizó la comedia The Road to Wellville (1994) basada na novela de T. Coraghessan Boyle. Roger Ebert punxo en duda si la cinta podría ser esfrutada per tol mundu. Atropó $6.5 millones n'América del Norte. Apaeció como'l teniente d'alcalde de Nueva York nel thriller City Hall (1996) al llau d'Al Pacino. Roger Ebert señaló que "munches partes son tan bones que la película tendría de ser más, pero nun lu ye". Sumó $20.3 millones nes taquilles americanes.
Apaeció nun episodiu de la serie Frasier (1996) interpretando vocalmente a Greg. Debutó na producción y escribió el guión de la comedia Grosse Pointe Blank (1997), na que tamién apaecíen Minnie Driver, Alan Arkin y la so hermana Joan Cusack. Dio vida a un asesín a sueldu. Leonard Klady cuntó que l'actor taba "encantador". Llogró $31 millones nes taquilles internacionales. Encabezó'l repartu del filme d'aición Con Air (1997) xunto a Nicolas Cage y John Malkovich, dando vida a un oficial de la policía xudicial. Time Out definir como "bien refrescante, pero tamién bien fría". La recaldación mundial xubió a los $224 millones. Darréu emprestó la so voz a Dimitri na cinta animada Anastasia (1997). La crítica allabó la producción y llogró casi $140 millones en tol planeta.
Tuvo presente na adautación cinematográfica de Midnight in the Garden of Good and Evil (1997) dirixida por Clint Eastwood y basada nel llibru escritu por John Berendt. Nella encarnaba a un nuevu escritor de Nueva York que yera unviáu a Savannah. Todd McCarthy escribió en Variety que'l filme "yera visualmente una delicia". Recaldó $25.1 millones en territoriu americanu. Apaeció nel drama bélicu sobre la segunda guerra mundial The Thin Red Line (1998) empobináu por Terrence Malick y basáu na novela de James Jones. Roger Ebert definió la película como "fascinante". La cinta foi candidata al Óscar a la meyor película y recaldó $98.1 millones como cómputu internacional total. El so siguiente proyeutu foi la comedia Pushing Thin (1999) a les órdenes de Mike Newell, na que daba vida a un controlador aereu. Recaldó $8.4 millones nel so país d'orixe.
Darréu apaeció de forma curtia nel drama protagonizáu por Aidan Quinn This Is My Father (1998). Xunto a Cameron Diaz protagonizó la comedia de Spike Jonze titulada Being John Malkovich (1999). Equí daba vida a un marionetista caleyeru que vivía na ciudá de Nueva York. Owen Gleiberman dixo que yera "el guión orixinal más escitante del añu". Recaldó $32.3 millones en tol planeta. Coles mesmes foi candidatu al Premiu del Sindicatu d'Actores al meyor repartu. Dempués formó parte del repartu de Cradle Will Rock (1999), el drama que tenía tres les cámares al Tim Robbins. Equí encarno al políticu d'Estaos Xuníos Nelson Rockefeller. Lisa Schwarzbaum escribió en Entertainment Weekly que'l filme "sabe cómo caltener al públicu contentu". La recaldación nun llegó a los $3 millones en Norteamérica.
2000-2005
Exerció como productor y actor nel telefilme The Jack Bull empobináu por John Badham y xunto a John Goodman, nel qu'interpretaba a un tratante de caballos que tenía problemes col cacique local. Dempués d'esta intervención televisiva exerció de productor y guionista en High Fidelity (2000), basada nuna novela de Nick Hornby. Foi dirixida por Stephen Frears y nella interpretaba al propietariu d'una tienda de discos de Chicago na que namái se vienden discos de vinilu. Peter Travers apuntó que "inda vas siguir sonriendo cuando la película acabara". La so actuación valió-y una nominación al Globu d'Oru al meyor actor de comedia o musical y al Independent Spirit Award al meyor actor. El so trabayu como guionista tamién foi reconocíu con una candidatura al BAFTA al meyor guión adautáu. Algamó los $47.1 millones globalmente.
A les órdenes de James Mangold encabezó'l repartu del thriller de terror Identity (2002), nel qu'interpretaba a Ed, un viaxeru que se vía obligáu a agospiase nun misteriosu hotel p'abelugase d'una nube. Mike LaSalle escribió que yera "más qu'un entreteníu thriller. Ye unu bien orixinal". Atropó 90.2 millones tres la so exhibición comercial. El so siguiente proyeutu foi Runaway Jury (2003), dirixíu por Gary Fleder, adautación cinematográfica de la novela de títulu homónimu escrita por John Grisham. Equí encarnaba a un miembru d'un xuráu que yera chantajeado. Elvis Mitchell opinó en The New York Times que "John Cusack realiza una de les sos interpretaciones más astutes n'enforma tiempu". Llogró $80.1 millones en tol planeta.
thumb|right|160px|John Cusack na Comic-Con de 2011. Protagonizó xunto a Diane Lane la comedia romántica Must Love Dogs (2005) na qu'interpretaba a un amante de los perros que conocía a una muyer al traviés d'internet. Ann Hornaday escribió nel Washington Post que "gracies a los sos protagonistes ye bonable y tienra, tal que'l so títulu paez indicar". Llogró $58.4 millones en taquilla tres la so exhibición internacional. El so siguiente proyeutu foi'l thriller The Ice Harvest (2005) nel que daba vida a Charlie Arglist un abogáu qu'estafaba más de dos millones de dólares a un capo de Kansas City. Los sos compañeros de repartu fueron Billy Bob Thornton y Randy Quaid. J. Hoberman describir como "risondera, tirante y desaxeradamente bien fecha". La recaldación mundial malapenes entepasó los $10 millones.
2006-2010
Al llau de Morgan Freeman y empobináu por Bruce Beresford estelarizó The Contract (2007), interpretando a un home viudu que tenía que rescatar d'un accidente de coche a un asesín a sueldu y al axente del FBI que-y curiaba. La cinta foi universalmente desfamada pola crítica; Jay Leydon señaló en Variety que yera "un formulariu thriller que nunca esplota'l talentu de Freeman y Cusack". En Norteamérica foi estrenada direutamente nel mercáu del DVD, fora de diches fronteres atropó $5.5 millones. Darréu protagonizó xunto a Samuel L. Jackson la cinta de terror 1408 (2007) dirixida por Mikael Håfström y basada nun rellatu de Stephen King. Nella yera Mike Enslin, un escépticu escritor de noveles de terror que s'agospiaba nuna habitación d'hotel na qu'asocedieren numberosos fechos paranormales. Desiree Belmarez definir como "una película psicolóxicamente emocionante que te va dexar ensin aliendu". Recaldó $132 millones nes taquilles internacionales.
En Martian Child (2007) encarnó a un escritor que tres la muerte de la so muyer cayía nuna fuerte depresión que lu llevaba a adoptar a un neñu con trestornos psiquiátricos una y bones el neñu cree que ye procedente de Marte. Roger Ebert describir como "demasiáu sosa y segura". Atropó $9.3 millones tres la so exhibición mundial. Exerció de productor y encabezó'l repartu del drama Grace Is Gone (2007) nel qu'interpretaba a un home que la so esposa acababa de morrer na guerra d'Iraq. Roger Ebert destacó nel Chicago Sun Times que "Cusack realiza una gran interpretación". La so recaldación mundial foi de namái $1 millón.
Escribió y produció la comedia War, Inc (2008) na que daba vida a un asesín profesional. Al pie de él apaecíen Hilary Duff, Marisa Tomei y la so hermana Joan Cusack, ente otros. Reseñar escrita nel New York Post por Lou Lumenick dicía "gústame John Cusack, pero nun puedo nin imaxinar que taba pensando cuando protagonizó, produció y escribió la sátira War, Inc". El so cómputu total na taquilla foi de $1.2 millones. En 2008 emprestó la so voz a la cinta d'animación Igor que foi definida por Robert Wilonsky en L.A Weekly como "tan mala que respiga". El so cómputu total tres la so proyeición internacional foi de $30.7 millones.
Púnxose al mandu de la superproducción empobinada por Roland Emmerich 2012 (2009) que narraba'l fin del mundu siguiendo la teoría de los Mayes. Claudia Puig escribió nel USA Today que yera "un absurdu divertimento con allucinantes efeutos especiales". Recaldó $769.6 millones en tol planeta, convirtiéndose na quinta película más esitosa del añu y na cinta que más dineru recaldó de la so carrera. La so siguiente apaición foi na comedia producida por él mesmu Hot Tub Time Machine (2010) na que yera tresportáu al pasáu gracies a un jacuzzi que resulta ser una máquina del tiempu. A. O. Scott escribió nel New York Times que "ye prestada, ye murniu, pero ye d'esa murnia que ye bien risondera". Recaldó $64.5 millones tres la so esplotación comercial. En dellos territorios estrenó'l drama Shanghai (2010) empobináu por Mikael Håfström y nel qu'apaecíen Chow Yun Fat y Ken Watanabe. Daba vida a un axente secretu que llegaba a Shanghai pa investigar la muerte del so meyor amigu. Apenes degoló los $9 millones de recaldación.
2010-Actualidá
Dirixíu por James McTeigue encarnó al escritor Edgar Allan Poe en The Raven (2012). Claudia Puig definió la interpretación del actor como "intensa". La so recaldación global foi de $29.6 millones. Participó na adautación cinematográfica de The Paperboy (2012) basada na novela de títulu homónimu escrita por Peter Dexter xunto a Nicole Kidman, Matthew McConaughey y Zac Efron so la direición de Lee Daniels. La crítica describir como "melodramática y de poca calidá". La so recaldación mundial foi de $1.3 millones.
Ente 2012 y 2013 tres películes protagonizaes pol actor estrenáronse direutamente nel mercáu domésticu, siendo la primera d'elles The Factory (2012) xunto a Jennifer Carpenter; a la que siguieron el thriller The Numbers Station (2013), que foi descritu como "un drama d'espionaxe tan murniu y planu como'l búnker nel que se desenvuelve", y la cinta d'aición al llau de Nicolas Cage The Frozen Ground (2013). Esta postrera foi definida por Tom Huddleston en Time Out como "un pocu ambiciosu thriller de la vieya escuela, nin más nin menos". Formó parte del repartu de The Butler (2013) interpretando al ex-presidente d'Estaos Xuníos Richard Nixon. Joe Neumaier reseñó que yera "un emocionante filme llenu de corazón". Sumó $176.5 millones tres la so proyeición internacional. Coles mesmes optó al Premiu del Sindicatu d'Actores al meyor repartu, xunto a Forest Whitaker, Oprah Winfrey, Robin Williams y Jane Fonda, ente otros.
Con Elijah Wood encabezó'l repartu de la producción española Grand Pianu (2013), estrenada n'España el 25 d'ochobre de 2013. El so estrenu n'estaos xuníos producióse'l 7 de marzu de 2014, recaldáu apenes $22.555 dólares. John Anderson comentó en Newsday que'l filme yera "absurdu, pero angustiosamente risonderu". Magar ser rodada años enantes la comedia Adult World (2014) foi estrenada'l día de San Valentín de 2014. La so recaldación n'América del Norte foi de menos de $20.000 dólares. El siguiente estrenu en cines foi'l drama The Bag Man (2014) xunto a Robert De Niro, filmado pel branu de 2012. Elizabeth Weitzman preguntar en New York Daily News "¿qué llogra John Cusack, personal o profesionalmente, de faer tantes películes mediocres como esti vacíu y estúpidu thriller?". La so recaldación foi de $56.574 dólares.
Vida privada
L'actor nun hai tao casáu nin prometíu a lo llargo de la so vida. Aun así rellacionóse-y sentimentalmente con Nieve Campbell, Minnie Driver, Lili Taylor o Claire Forlani, toes elles actrices y cola cantante Sheryl Crow. Amás afirmó en numberoses ocasiones que:
República Autónoma Socialista Soviética de Tuvá
La República Autónoma Socialista Soviética de Tuvá (en rusu, Тувинская АССР; en tuvano, Тыва Автономнуг Совет Социалистиг Республика) yera una república integrada na Xunión Soviética dende 1961 hasta 1992. 350px|miniaturadeimagen|Tuvá
El so territoriu correspondía cola de l'actual Tuvá, integrada na Federación Rusa y con capital en Kyzyl.
Historia
El territorrio de Tuvá fuera enantes parte del Imperiu chinu. Independizose d'él en 1911, coles mesmes que'l Kanato de Mongolia, y 10 años dempués formóse una república popular con un gobiernu títere de la URSS. Finalmente en 1944 producióse la final anexón per parte d'ésta.
La República primero foi amestada como un óblast autónomu dientro de la RSFSR, hasta que'l 10 d'ochobre de 1961 tresformose na República Autónoma Socialista Soviética.
Viplaix
Viplaix ye una comuña francesa del departamentu d'Allier, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Shinya Fujita
Shinya Fujita (藤田 晋也; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Turnicidae
Los turnícidos o torillos (Turnicidae) son una familia del orde Charadriiformes que viven nes rexones templaes del Vieyu Mundu y Australasia. Tienen un aspeutu similar al de les falpayares, anque nun tán rellacionaos con elles.
Los torillos son aves pequeñes y gordoses de tonos parduzos. Son principalmente terrestres y eviten volar, salvu frente a peligros inminentes. Les femes presenten colores más llamativos que los machos y son les qu'empecipien el cortexu. Les femes xeneralmente son poliándriques, apariar con dellos machos y espulsen a les femes rivales del so territoriu. Dambos sexos cooperen na construcción del nial nel suelu, pero solo'l machu encargar de la incubación de los güevos y la cría de los pitucos. Los güevos suelen eclosionar tres un periodu de 12 o 13 díes, y los pitucos son capaces de volar al cabu de dos selmanes más.
Taxonomía
Tradicionalmente clasificáronse dientro de los órdenes Gruiformes o Galliformes. Les taxonomía de Charles Sibley-Ahlquist alzar a la categoría d'orde, como Turniciformes, basal al respective de otres Neoaves, tantu porque la so acelerada tasa d'evolución molecular entepasaba les llendes de sensibilidá de la téunica d'hibridación del ADN, como porque'l autores nun realizaron les comparances de pares apoderaes. Los estudios xenéticos más recién (Paton, l'a'l del et. 2003, Fain y Houde 2004) indiquen que los turnícidos pertenecen al orde Charadriiformes. Al paecer son un grupu antiguu del grupu, como indiquen el fósil del Oligocenu inferior Turnipax y los datos moleculares arrexuntaos.
Especies
La familia Turnicidae contién dos xénerus:
Cargiaca
Cargiaca ye una comuña francesa del departamentu de Córcega del Sur, na rexón de Córcega. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cindy Pöschel
Cindy Pöschel ye una deportista alemana que compitió en piragüismu na modalidá d'eslalon, ganadora d'una medaya de plata nel Campeonatu Mundial de Piragüismu n'Eslalon de 2013 y una medaya d'oru nel Campeonatu Européu de Piragüismu n'Eslalon de 2012, dambes na prueba de K1 por equipos.
Indophantes
Indophantes ye un xéneru d'arañes araneomorfes de la familia Linyphiidae. Alcuéntrase n'Asia.
Casaglione
Casaglione ye una comuña francesa del departamentu de Córcega del Sur, na rexón de Córcega. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Xardín Liuyuan
Los 23 310 m² del xardín tán estremaos en cuatro seiciones temátiques distintes: este, centru, oeste y norte. L'área central ye la más antigua del xardín. Los edificios, carauterística principal de tolos xardinos chinos, ocupen un terciu del área total.
Voussac
Voussac ye una comuña francesa del departamentu d'Allier, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ygrande
Ygrande ye una comuña francesa del departamentu d'Allier, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Teresa San Román Espinosa
Teresa San Román Espinosa (1940) ye una antropóloga española que desenvolvió actividaes científiques ente 1967 y el 2010. Ente 1982 y 2010 foi Catedráticu d'Universidá caderalga d'antropoloxía social na Universidá Autónoma de Barcelona (UAB). Ye conocida polos sos refechos estudios y pioneros del pueblu xitanu, comunidá con quien tamién fixo meyores n'estudios d'antropoloxía aplicada.
Trayeutoria
Estudió historia nes Universidaes de Santiago de Compostela y de Madrid, y al entamu de la so actividá profesional centrar en temes d'arqueoloxía. Poco dempués, camuda de disciplina, y decide estudiase antropoloxía na Universidá de Londres, Inglaterra, onde llogró la maestría defendiendo la so tesis doctoral (1967), al cargu de Philips Kaberry (discípulu de Malinowski) y de Mary Douglas. A partir d'ellí dedicó la so carrera principalmente al estudiu de les comunidaes xitanes de Madrid y de Cataluña, anque tamién trabayó con senegambianos y temes rellacionaes cola tercer edá.
Ygrande
Tien una población de y una superficie de  km².
Teresa San Román Espinosa
Trayeutoria
Afirmó:
Honores
=== Premios y distinciones ===
Sangarcía
Sangarcía ye un conceyu d'España, na provincia de Segovia nel territoriu de la Campu Segoviano, comunidá autónoma de Castiella y Llión. Tien una superficie de 37,52 km².
Amás de Sangarcía, esisten los siguientes nucleos de población:
Mientres el periodu entendíu ente 1970 y 1982 l'actual conceyu de Marazoleja perteneció al conceyu de Sangarcía.
Símbolos
120px|left|Escudu de Sangarcía
L'escudu heráldicu y la bandera que representen al conceyu fueron aprobaos oficialmente la. L'escudu se blasona de la siguiente manera:
Barrocu
thumb|upright=1.5|[[Les meninas (1656), de Diego Velázquez, Muséu del Prado, Madrid.]] El Barrocu foi un periodu de la historia na cultura occidental aniciáu por una nuevu forma de concebir l'arte (l'estilu barrocu») y que, partiendo dende distintos contestos históricu-culturales, produció obres en numberosos campos artísticos: lliteratura, arquiteutura, escultura, pintura, música, ópera, danza, teatru, etc. Manifestóse principalmente na Europa occidental, anque debíu al colonialismu tamién se dio en numberoses colonies de les potencies europees, principalmente en Llatinoamérica. Cronológicamente, tomó tol sieglu XVII y principios del XVIII, con mayor o menor allongamientu nel tiempu dependiendo de cada país. Suelse asitiar ente'l Manierismu y el Rococó, nuna dómina carauterizada por fuertes disputa relixoses ente países católicos y protestantes, según marcaes diferencies polítiques ente los Estaos absolutista y los parllamentarios, onde una incipiente burguesía empezaba a poner los cimientos del capitalismu.
Como estilu artísticu, el Barrocu surdió a principios del sieglu XVII (según otru autores a finales del XVI) n'Italia —periodu tamién conocíu nesti país como Seicento—, dende onde s'estendió escontra la mayor parte d'Europa. Mientres enforma tiempu (sieglos XVIII y XIX) el términu barrocu» tuvo un sentíu peyorativu, col significáu de recargáu, engañosu, caprichosu, hasta que foi darréu revalorizáu a finales del sieglu XIX por Jacob Burckhardt y, nel XX, por Benedetto Croce y Eugeni d'Ors. Dellos historiadores estremen el Barrocu en tres periodos: «primitivu» (1580-1630), «maduru» o «plenu» (1630-1680) y «tardíu» (1680-1750).
Anque se suel entender como un periodu artísticu específicu, estéticamente'l términu barrocu» tamién indica cualquier estilu artísticu contrapuestu al clasicismu, conceutu introducíu por Heinrich Wölfflin en 1915. Con éses el términu barrocu» puede emplegase tanto como sustantivu como axetivu. Según esti planteamientu, cualquier estilu artísticu traviesa por trés fases: arcaica, clásica y barroca. Exemplos de fases barroques seríen l'arte helenístico, l'arte góticu, el romanticismu o'l modernismu.
L'arte volvióse más refináu y afatáu, con pervivencia d'un ciertu racionalismu clasicista pero adoptando formes más dinámiques y efeutistas y un gustu polo sorprendente y anecdótico, poles ilusiones óptiques y los golpes d'efeutu. Reparar una preponderancia de la representación realista: nuna dómina de penuria económica, l'home enfrentar de forma más cruda a la realidá. Per otru llau, de cutiu esta cruda realidá someter a la mentalidá d'una dómina turbao y desengañao, lo que se manifiesta nuna cierta distorsión de les formes, n'efeutos forzaos y violentos, fuertes contrastes de lluces y solombres y ciertu enclín al desequilibriu y la desaxeración.
Conozse tamién col nome de barroquismu l'abusu de lo ornamental, el recargamientu nel arte.
Barrocu: un conceutu polisémicu
thumb|upright=1.5|[[Laocoonte y los sos fíos, d'Agesandro, Atenodoro y Polidoro de Rodas (sieglu II e.C. ), Muséu Pío-Clementino, Vaticanu. Pa numberosos críticos ya historiadores del arte lo «barroco» ye una fase recurrente de tolos estilos artísticos, qu'asocede a la fase clásica. Asina, l'arte helenístico —al que pertenez el Laocoonte— sería la fase barroca» del arte griego.]] El términu barrocu» provién d'un vocablu d'orixe portugués (barrôco), que'l so femenín denominaba a les perlles que teníen dalguna deformidá (como en castellán el vocablu «barruecas»). Foi n'orixe una pallabra despreciatible que designaba un tipu d'arte caprichoso, grandilocuente, descomanadamente recargáu. Asina apaeció per vegada primera nel Dictionnaire de Trévoux (1771), que define «en pintura, un cuadru o una figura de gustu barrocu, onde les regles y les proporciones nun son respetaes y tou ta representáu siguiendo'l caprichu del artista».
Otra teoría derivar del sustantivu baroco, un siloxismu d'orixe aristotélicu proveniente de la filosofía escolástica medieval, que señala una ambigüedá que, basada nun débil conteníu lóxico, fai confundir lo verdadero colo falso. Asina, esta figura señala un tipu de razonamientu cascante y artificiosu, xeneralmente en tonu sarcásticu y non exentu de discutiniu. Nesi sentíu aplicar Francesco Milizia nel so Dizionario delle belle arti del disegno (1797), onde espresa que «barrocu ye'l superlativu de bizarro, l'escesu del ridículu».
El términu barrocu» foi usáu a partir del sieglu XVIII con un sentíu despreciatible, pa sorrayar l'escesu d'énfasis y bayura de ornamentación, a diferencia de la racionalidá más clara y sobria de la Ilustración. Nesi tiempu, barrocu yera sinónimu d'otros axetivos como «absurdu» o «grotescu». El pensadores ilustraos vieron nes realizaciones artístiques del sieglu anterior una manipulación de los preceptos clasicistes, tan cercanos al so conceutu racionalista de la realidá, polo que les sos crítiques al arte seiscentista convirtieron el términu barrocu» nun conceutu peyorativu: nel so Dictionnaire d'Architecture (1792), Antoine Chrysostome Quatremère de Quincy defini lo barroco como «un matiz de lo estravagante. Ye, si quierse, el so refinamientu o si pudiera dicise, el so abusu. Lo que la severidá ye a la sabiduría del gustu, el barrocu ser a lo estraño, esto ye, que ye'l so superlativu. La idea de barrocu corada la del ridículu llevao al escesu».
Sicasí, la historiografía del arte tendió darréu a revalorizar el conceutu de lo barroco y a valoralo poles sos cualidaes intrínseques, de la qu'empezó a tratar el Barrocu como un periodu específicu de la historia de la cultura occidental. El primeru en refugar l'acepción negativa del Barrocu foi Jacob Burckhardt (Cicerone, 1855), afirmando que «l'arquiteutura barroca fala'l mesmu llinguaxe del Renacimientu, pero nun dialeutu dexeneráu». Magar nun yera una afirmación emponderadora, abrió'l camín a estudios más oxetivos, como los ellaboraos por Cornelius Gurlitt (Geschichte des Barockstils in Italien, 1887), August Schmarsow (Barock und Rokoko, 1897), Alois Riegl (Die Entstehung der Barockkunst in Rom, 1908) y Wilhelm Pinder (Deutscher Barock, 1912), que remataron na obra de Heinrich Wölfflin (Renaissance und Barock, 1888; Kunstgeschichtliche Grundbegriffe, 1915), el primeru qu'dio al Barrocu una autonomía estilística propia y estremada, señalando les sos propiedaes y traces estilístiques d'una forma revalorizada. Darréu, Benedetto Croce (Saggi sulla letteratura italiana del Seicento, 1911) efeutuó un estudiu historicista del Barrocu, enmarcándolo nel so contestu sociu-históricu y cultural, y procurando nun emitir nenguna clase de xuicios de valor. Sicasí, en Storia dell'età barocca in Italia (1929) volvió otorgar un calter negativu al Barrocu, al que calificó de «decadente», xusto nuna dómina en que surdieron numberosos trataos que reivindicaben la valía artística del periodu, como Der Barock als Kunst der Gegenreformation (1921), de Werner Weisbach, Österreichische Barockarchitektur (1930) de Hans Sedlmayr o Art religieux après -y Concile de Trente (1932), d'Émile Mâle.