cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hallivillers
Tien una población de y una superficie de  km².
Billy Blanks
Ye conocíu por haber inventáu'l programa d'exercitación Tae Bo.
Halloy-lès-Pernois
Halloy-lès-Pernois ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Vuelta a los Valles Mineros
La Vuelta a los Valles Mineros foi una competición ciclista profesional per etapes que se disputaba n'Asturies, entamada pola Peña Ciclista Trapiello de Mieres.
Ente los vencedores destaquen los ganadores del Tour de Francia: Lucien Van Impe, Pedro Delgado y Miguel Indurain. Los corredores con más victories, con dos cada unu d'ellos son, Vicente López Carril, José Nazabal y Fernando Escartín.
De les trenta y tres ediciones disputaes solo tres corredores asturianos algamaron el trunfu na clasificación xeneral: Vicente López Carril (1971 y 1973), José Ángel Sarrapio (1985) y Coque Uría (1997).
S.M. Entertainment
S.M. Entertainment (Hangul: SM엔터테인먼트) ye un sellu discográficu independiente, axencia de talentos, productora y editora de música proveniente de Corea del Sur. El so actual CEO ye Kim Young-min. L'axencia ta dientro del denomáu "Big Three" (SM, JYP y YG), les 3 discográfiques más grandes de Corea del Sur, por cuenta de la so fuerte participación nel mercáu y nes operaciones internacionales. SM ye reconocida por empecipiar y liderar la llamada "Ola Hallyu" alredor d'Asia y del mundu.
Una vegada foi'l llar de grupos coreanos famosos como H.O.T., S.Y.S, y Shinhwa. La so llista actual d'artistes inclúi a KangTa, BoA, TVXQ, The Grace, Super Junior, Zhang Li Yin, Girls' Generation, J-Min, SHINee, F(x), EXO, Red Velvet y Henry Lau, que gocien d'ésitu a nivel nacional ya internacional. Amás, ye'l llar de dellos actores como Go Ara, Kim Min-jong, Kim Hai-neul, Lee Yeon-hee, Kim Ian, ente otros. SM Entertainment tamién co-pública al pie d'Avex Trax los llanzamientos d'artistes xaponeses como Ayumi Hamasaki, Namie Amuro y Koda Kumi, según dellos artistes de Johnny's Entertainment como Arashi y KAT-TUN. En 2012, la capitalización de mercáu de la compañía alzar a ₩1.38 trillones (US.24 billones) algamando l'estáu d'una Mega-corporación.
Historia
Dempués de graduase de la Universidá Nacional de Seúl y buscar la so propia carrera como cantante, Lee Soo-man, encuestó a dellos adolescentes sobre lo que queríen ver nos grupos de música, entós empezó col grupu de mozos H.O.T. y el grupu de moces de S.Y.S. Dambos grupos convertir n'ésitu mientres la década de 1990. Poco dempués, Lee creó a otru grupu de chicos Shinhwa, y una vegada más el grupu algamó la mesma popularidá y l'ésitu. Sicasí, los problemes empezaron a apaecer en SM Entertainment dempués de la desintegración de H.O.T.. Delles cuestiones financieres supón ser el problema, pero les verdaderes razones nunca foron oficialmente revelaes. S.Y.S. esllióse un añu dempués de H.O.T., y un añu más tarde nel 2003, S.M. Entertainment tamién vería la salida de Shinhwa, anque'l grupu camudara escontra una nueva direición en cuenta de rompese y siguiera el so ésitu fora de S.M. Entertainment. Nos años siguientes, dalgunes de les sos empreses más nueves, como Isak N Jiyeon y Black Beat, nun pudieron algamar la popularidá de los primeros artistes de SM. L'axencia más tarde afayó nuevos ésitos n'artistes como BoA y TVXQ. Amás de la comercialización al públicu nacional, los dos artistes hanse promovíos agresivamente en Xapón, como la parte de la empresa recién (blue ocean strategy) pa esportar el talentu coreano a los grandes mercaos de la música nel estranxeru. SM estableció una empresa conxunta con Avex Trax pa lliberar la música de BoA, TVXQ, The Grace, Super Junior y TRAX en Xapón. Super Junior y Zhang Liyin hanse promovíu fuertemente en China, Taiwán, Ḥong Kong y otres comunidaes que falen chinu, el sub grupu de Super Junior, Super Junior-M que canta en chinu mandarín, foi creáu pal públicu oxetivu que fala chinu.
SM Town
SM Town empezó en 1999 y ye'l nome del proyeutu pa los álbumes de vacaciones de branu y d'iviernu de SM Entertainment. Los álbumes tán compuestos por un cantar de cada artista actual de l'axencia y un cantar interpretáu en conxuntu.
SM Rookies
Ye un grupu d'aprendices que l'axencia tien pa futuros proyeutos.
Oedemera satoi
Oedemera satoi ye una especie de coleópteru de la familia Oedemeridae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Shaanxi (China).
Hallu
Hallu ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Hilario de Poitiers
San Hilario de Poitiers (en llatín, Hilarius Pictaviensis) foi un obispu y escritor, santu, Padre y Doctor de la Ilesia nacíu a principios de sieglu IV, escontra 315, en Poitiers (Francia) y fináu nesta mesma ciudá en 367. Ye referíu n'ocasiones como'l martiellu de los arrianos» (en llatín, Malleus Arianorum) y como'l «Atanasio d'Occidente».
Biografía
thumb|Lucubrationes, 1523 Crióse nel paganismu, nuna familia de l'aristocracia romana local, pero'l so gran interés y la so pasión pola verdá, lleváronlu a estudiar filosofía, especialmente'l neoplatonismu, y a la llectura de la Biblia. Convertióse al cristianismu polos sos estudios, yá adultu, casáu y con una fía, Abre. Poco dempués del so bautismu, el pueblu aclamólu como obispu de la so ciudá, cátedra qu'ocupó mientres siete años, momentu nel que Hilario foi desterráu a Frixa pol emperador Constancio II, que s'alliniara coles decisiones del sínodu arrianu de Béziers del añu 356. Mientres el so pontificáu na Galia siguiera los sos estudios y perfeccionó la so formación teolóxica, pero ye'l contautu cola teoloxía d'Oriente lo que fai fructificar el so pensamientu.
Volvió a la so diócesis en 361, tres la muerte del emperador. Nesta dómina convertir nel proteutor del nuevu Martín de Tours.
Ye conocíu como'l «Atanasio d'Occidente», de quien yera contemporaneu. Dambos teólogos son cruciales na crítica del arrianismu y participaron nos discutinios teolóxicos con discursos y escritos, defendiendo la ortodoxa teolóxica entá cuando falaba del "cuerpu" de Jesús como un cuerpu celeste, yá que fuera niciáu de manera milagrosa na Virxe María: d'esta miente, según afirma Hilario, el cuerpu de Jesús yá yera gloriosu na so vida humano anque tal gloria taba escondida a los güeyos de quien pudieron velo sacante la Tresfiguración, onde s'amosó talo como yera. Amás, los sos himnos, afayaos en dómina contemporánea, convertir nun pioneru d'esta forma poéticu-musical, precediendo a san Ambrosio de Milán, siendo quien introdució nel mundu llatín cristianu una nueva poesía inspirada nos modelos clásicos greco-llatinos y bíblicos (salmos alfabéticos).
Foi declaráu Doctor de la Ilesia, poles sos grandes aportaciones pa la definición del dogma trinitariu, en 1851 pol papa Pío IX. El so fiesta celébrase'l 13 de xineru.
Les sos reliquies guárdense na ilesia parroquial de la llocalidá de Puy-de-Dôme (Auvernia), hai delles tradiciones qu'afirmen el so treslláu al panteón real de la ilesia de San Denís, en París, y que fueron quemaes polos hugonotes mientres les revueltes de 1572.
Gaston Doumergue
Pierre-Paul-Henri-Gaston Doumergue foi un políticu francés, presidente del Conseyu ente 1913 y 1914, y presidente de la Tercer República ente 1924 y 1931.
Biografía
Nació en Aigues Vives, cerca de Nimes, nuna familia protestante de la pequeña burguesía de Languedoc. El so padre yera propietariu d'una esplotación en Vaunage.
En llogrando una llicencia y un doctoráu en Derechu en París, inscribir en 1885 nel foru de Nimes.
En 1893, siendo xuez de paz en Arxel, retorna a Francia, a Aigues-Vives, y presenta la so candidatura a les eleiciones llexislatives d'avientu de 1893. Escoyíu diputáu radical por Nimes, ye reelixíu'l 8 de mayu de 1898 y el 27 d'abril de 1902.
So la presidencia d'Émile Loubet, ye ministru de Colonies ente'l 7 de xunu de 1902 y el 18 de xineru de 1905) nel gobiernu d'Emile Combes.
Foi ministru ensin interrupción ente 1906 y 1910, primero de Comerciu ya Industria hasta 1908 y a partir d'esi añu d'Instrucción Pública y Belles Artes. Como una de les sos principales contribuciones podemos mentar la promulgación de la llei pola que se creó'l diploma d'inxenieru ENSAM.
Ente'l 9 d'avientu de 1913 y el 8 de xunu de 1914 foi presidente del Conseyu de Ministros y ministru d'Asuntos Esteriores designáu pol presidente Raymond Poincaré.
Al españar la Primer Guerra Mundial, ye nuevamente ministru d'Asuntos Esteriores (agostu de 1914), dempués ministru de Colonies (del 16 d'agostu de 1914 al 19 de marzu de 1917).
La esquierda, qu'obligara a Alexandre Millerand a arrenunciar, creía poder llevar a Paul Painlevé a la presidencia, pero la derecha esbarató les sos ambiciones inclinándose masivamente por Doumergue, que yá gociaba del sofitu d'una parte de los votos de la esquierda. Declaróse partidariu d'una política de firmeza xunto con Alemaña frente al nacionalismu renaciente. El so septeniu tuvo marcáu por una fuerte inestabilidá ministerial.
Esta tentativa nun tuvo ésitu: con mala salú, foi-y difícil actuar como árbitru al interior d'unu d'esos gabinetes nos que se ponen xeneralmente les mayores esperances porque simbolicen la unidá de la nación, pero qu'en realidá tán compuestos por ministros veníos de tolos campos del espectru políticu y que nun s'entienden ente sigo. Debilitáu amás pol asesinatu de Louis Barthou el 9 d'ochobre, prefirió arrenunciar pocu dempués, el 8 de payares.
Félix Gouin
Félix Gouin foi un políticu socialista francés, miembru de la Seición Francesa de la Internacional Obrera (SFIO).
Gaston Doumergue
Biografía
René Viviani dicía d'él: «Nuna democracia bien entamada, Doumergue sería xuez de paz en provincies».
Oedemera qinlingensis
Oedemera qinlingensis ye una especie de coleópteru de la familia Oedemeridae.
Gaston Doumergue
Biografía
Gaston Doumergue ye hasta la fecha l'únicu xefe d'Estáu francés dende Clodoveo I (si salvamos a Enrique IV, protestante que abjuró de la so fe pa convertise al catolicismu) que nun foi de confesión católica (yera protestante).
Ye tamién, xunto a Nicolás Sarkozy, unu de los dos presidentes de la República que se casó nel cursu del so mandatu: el 1º de xunu de 1931, 13 díes antes del so últimu Conseyu de Ministros, casó a Jeanne-Marie Gaussal, catedrática de la Universidá. En dambos casos, el matrimoniu tuvo llugar ante l'alcalde del VIII distritu veníu especialmente con esi envís al Eliseo.
Oedemera qinlingensis
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Shaanxi (China).
Ian Michael Smith
Ian Michael Smith ye un actor d'Estaos Xuníos conocíu pol so papel protagonista en L'inolvidable Simon Birch.
Biografía
La so baxa estatura física, 0.94m, ye la resultancia del síndrome de Morquio, un trestornu raru qu'afeuta la enzimática de los sistemes circulatoriu, muscular y esqueléticu. Un trabayador del hospital de Chicago comentó a los padres del nuevu Ian Smith sobre una audición pal papel principal nuna película que diba ser rodada en curtiu. Al igual que Smith, el protagonista de la película tien el Síndrome de Morquio.
Fixo l'audición pero nun foi escoyíu,(la película foi The Mighty y Kieran Culkin quien consiguió'l papel), Smith foi encamentáu pa otru papel, los sos padres accedieron a permitir la so participación na película tres la llectura de la novela d'Irving na que ta basada la película, esta vegada na so audición convenció al novatu direutor y foi contratáu pal papel protagonista de L'inolvidable Simon Birch (1998).
Por cuenta del so altor, Smith foi la eleición perfeuta pa interpretar a Simon, que se describe como siendo tan pequeñu cuando nació la so madre nun se dio cuenta de que pariera.
El novatu actor demostró una naturalidá énte les cámares ya impresionó a dellos críticos qu'atoparon la película en sí sentimental.
Ian graduóse en 2005 en Elmhurst, Illinois.
Ian sometióse a delles operaciones, incluyendo una fusión espinal y dos osteotomíes billaterales. Tamién tien un hermanu, Brian. Graduóse nel Institutu de Teunoloxía de Massachusetts en 2009.
Apocayá, graduóse na Universidá de Gallaudet en 2012.
Oedemera sichuana
Oedemera sichuana ye una especie de coleópteru de la familia Oedemeridae.
Eleiciones al Parllamentu de Cataluña de 1932
Les Eleiciones al Parllamentu de Cataluña de 1932 foron celebraes el domingu 20 de payares de 1932, constituyendo les primeres eleiciones democrátiques a esti parllamentu rexonal. Celebráronse nel contestu posterior a la proclamación de la Segunda República Española, la restauración de la Xeneralidá de Cataluña y l'aprobación del Estatutu d'Autonomía de Cataluña.
Procesu eleutoral
Les eleiciones foron convocaes el 25 d'ochobre pol gobiernu provisional de la Xeneralidá de Cataluña, presidíu por Francesc Macià. Foron convocaos a votar tolos homes catalanes mayores de 25 años.
L'oxetivu de les eleiciones yera que los ciudadanos escoyeren los 85 diputaos representantes de los catalanes, que darréu escoyeríen al Presidente de la Xeneralidá de Cataluña y al Presidente del Parllamentu Catalán.
Definiéronse cinco circunscripciones eleutorales, qu'apurriríen un númberu determináu de diputaos nel Parlñamentu en función de la distribución xeográfica de la población: Barcelona ciudá (24 diputaos), restu de Barcelona (19 diputaos), Lleida (14), Girona (14) y Tarragona (14). El sistema eleutoral escoyíu foi'l mesmu que rexía poles Cortes Españoles, conocíu como mayoritariu por distritos, con reserva de minoríes, de tal manera que l'eleutor disponía d'un númberu múltiple de votos d'unos 3/4 de los diputaos a escoyer na so circunscripción. A la práctica esti sistema representaba que la candidatura ganadora llevábase estes 3/4 partes de los escaños (el que se conocía como "mayoríes") y el segundu partíu'l restu ("minoríes"). Los partíos menores teníen bien poques posibilidaes de consiguir representación. Nel Parllamentu escoyíense 68 diputaos de mayoría y 17 de minoría. miniaturadeimagen|Resultaos por coaliciones Les eleiciones dieron una agobiante victoria a la coalición republicanu-socialista encabezada por Esquerra Republicana de Cataluña ya integrada amás pola Unió Socialista de Cataluña y por otros pequeños partíos republicanos. Liderada por Francesc Macià, llogró les mayoríes a les 5 circunscripciones - 67 de los 85 escaños de la cámara catalana - ente que la coalición encabezada pola Lliga Regionalista consiguía 17 de los 18 reservaos a la minoría y el Partit Catalanista Republicà consiguía'l restante. El Partit Republicà Radical - un 5 % - la Dreta de Catalunya - un 3 % - y lo Bloc Obrer i Camperol - un 2 % - nun algamaron representación.
Resultaos
a Pola circunscripción de la ciudá de Barcelona.
Le Hamel (Somme)
Le Hamel ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Historia de Paquistán
thumb|350px|Mapa en relieve de Paquistán, amosando sitios históricos. thumb|220px|Estatua del Rei clérigu, [[Mojenyó Daro|Mohenyó Daro, c. 2500 e.C., Muséu Nacional de Karachi (Paquistán)]]
La historia de Paquistán ―que, pal periodu que preciede la fundación de la nación en 1947, ye compartida intermitentemente por Afganistán, India ya Irán― puede datase hasta los principios de la vida humana nel Sur d'Asia. Paquistán estender escontra l'este hasta'l subcontinente de la India y al oeste hasta la frontera col altiplanu iranín. La rexón actual de Paquistán sirvió como tierra fértil pa delles de les más importantes civilizaciones del sur d'Asia y como puerta d'entrada del subcontinente a Oriente Mediu y Asia Central.
Paquistán ye llar de dalgunos de los más importantes sitios arqueolóxicos, incluyendo'l xacimientu más antiguu de homínidos del Paleolíticu nel sur d'Asia, allugáu nel valle del ríu Soan. Asitiada na primer ruta de migración costera del anatómicamente modernu homo sapiens al salir d'África, la rexón foi habitada dende tempranu por humanos modernos. Los 9000 años d'historia de la vida n'aldegues nel sur d'Asia, remontar al Neolíticu (7000-4300 e.C. ) atopándose nel xacimientu de Mehrgarh en Paquistán, y los 5000 años d'historia urbana nel sur d'Asia en dellos sitios del valle del Indo, qu'inclúi Mohenyó-Daro y Jarapa.
Los subsecuentes milenios vieron a la rexón del actual Paquistán absorber munches influencies, que les sos representaciones poder atopar nel xacimientu de Taksila, representando'l periodu budista, el sitiu greco-budista de Takht-i-Bahi, los monumentos islámicos-sindhi de Thatta, pertenecientes al sieglu XIV, y los monumentos mogoles construyíos nel sieglu XVII del fuerte Lahore. Dende'l s. XVIII, la rexón foi gradualmente apoderada pola Compañía Británica de les Indies Orientales, dando como resultáu 90 años de continuu dominiu británicu, y terminando cola creación de Paquistán en 1947, al traviés de los esfuercios, d'ente otros, el so futuru poeta nacional Allama Iqbal y el so fundador, Muhammad Ali Jinnah. De magar, el país esperimentó gobiernos democráticos y militares, dando de resultes periodos d'una importante crecedera económica y militar y tamién otros d'inestabilidá; d'esti postreru'l más significativu foi'l que resultó na secesión, en 1971, del este de Paquistán, que se convertiría en Bangladex.
Mehrgarh
thumb|220px|Una estauína atopada en Mehrgarh, [[circa|c. 3000 e.C. (Musée Guimet, París)]]
Mehrgarh, ye unu de los xacimientos arqueolóxicos más importantes del periodu neolíticu (7000 a 3200 e.C. ), atópase na «planicie de Baluchistán (Paquistán), y ye unu de los llugares más antiguos con evidencia d'agricultura (trigu y cebada) y de llendo (ganáu, oveyes y cabres) nel sur d'Asia». Mehrgarh foi afayáu en 1974 por un equipu arqueolóxicu empobináu pol arqueólogu francés Jean-François Jarrige, y foi de cutio escaváu de 1974 hasta 1986. L'asentamientu más antiguu en Mehrgarh ―na esquina noroeste del xacimientu de 2 km²― yera una villa llabradora datada d'ente'l 7000 y el 5500 e.C.
Los primeres residentes de Mehrgarh vivíen en cases d'adobe, almacenaben les sos colleches en tenaes, fabricaben les sos ferramientes con malaquita atopada nes cercaníes, y impearmilizaban les sos grandes cestes contenedoras con bitumen. Cultivaben cebada, trigu escaña, farro, yuyubes y dátiles; afalaben oveyes, cabres y ganáu. Los habitantes del siguiente periodu (5500 al 2600 e.C. ) punxeron mayor esfuerciu en trabayos manuales como la ellaboración de ferramientes de pedernal, curtido de pieles, producción d'abaloriu y metalurxa. Esta locación tuvo de cutio habitada hasta'l 2600 e.C.
N'abril de 2006, la revista científica Nature anunció que la evidencia más antigua (y primer del Neolíticu tempranu) de la historia humana sobre furar dientes in vivo (i. y. nuna persona viva) foi atopada en Mehrgarh. Acordies colos autores, «Equí describimos once corones molares furaes de nueve adultos descubiertos nel xacimientu del Neolíticu en Paquistán que data de 7500 a 9000 años tras. Estos descubrimientos apúrrennos la evidencia d'una llarga tradición d'un tipu de protoodontoloxía nuna temprana cultura llabradora».
Na actualidá, Mehrgarh ye vistu como'l precursor de la cultura del valle del Indo. Acordies con Ahmad Hasan Dani, profesor eméritu d'arqueoloxía na Universidá Quaid-y-Azam, en Islamabad), «Los afayos en Mehrgarh camudaron dafechu'l conceutu de la civilización del Indo. Ende tenemos tola secuencia, xusto dende'l principiu de la vida en villes sedentaries».
En dalgún momentu ente'l 2600 y el 2000 e.C., Mehrgarh foi abandonada. Una y bones la civilización del Indo atópase na so etapa inicial de desenvolvimientu pa esi tiempu, foi conxeturáu que los habitantes de Mehrgarh emigraron al fértil valle del Indo yá que Baluchistán convertir nun llugar más grebu por cuenta de cambeos climáticos.
Cultura del valle del Indo
La cultura del valle del Indo (c. 3300-1700 e.C. ) foi una de les más antigües civilizaciones que s'allugaron nel ríu Indo. La civilización nel Indo florió al traviés de los sieglos y dio surdimientu a la cultura del valle del Indo alredor del 3000 e.C. Esta civilización tomaba gran parte de lo que güei se conoz como Paquistán, pero de secute cayó nel so ocaso pal 1800 e.C. Los asentamientos de la civilización del Indo se esparcen dende'l sur llegando a la mariña de la India nel mar Arábigu, al oeste llegando hasta la frontera con Irán, y algamando los Himalayes al norte. Ente los asentamientos atopaben los centros urbanos de Harappa y Mohenyódaro, según los de Dholavira, Ganweriwala, Lothal, y Rakhigarhi. Les ruines de Mohenyó-Daro, fueron el centru d'esta antigua sociedá. Nel so apoxéu, dellos arqueólogos cunten que la civilización del Indo pudo tener una población cercana a los cinco millones de persones.
Periodu védicu
thumb|220px|Mapa de la temprana [[civilización védica de la Edá del Fierro (según Witzel, 1989). Los dominios de les tribus tán marcaos en negru, tribus foranes descrites en testos védicos amosar en púrpura, escueles védiques en verde. ríos n'azul y el desiertu de Thar ta en naranxa]]
Anque la cultura del valle del Indo florió en gran parte de l'actual Paquistán per cerca de 1500 años, sumió abruptamente alredor de 1700 e.C. Tomóse como supuestu, que la causa pudo ser un terremotu cataclísmico la desecación del ríu Ghaggar-Hakra. Poco dempués les tribus indoeuropees con capacidá de comunicación verbal del centru d'Asia o del sur de les estepes ruses tremar na rexón.
Los conocíos como arios establecer na rexón de los Sapta Sindhu (‘siete ríos' sagraos), que s'estendía dende'l ríu Kabul al norte del ríu Sáraswati y hasta la parte norte de los ríos Ganges y Yamuna, y el Doab al sur. Foi nesta rexón que se compunxeron los himnos del Rig-veda y estableciéronse los cimientos del hinduismu. La corriente dominante d'espertos asitien a la cultura védica ente finales del segundu mileniu e.C. y la metá del primer mileniu e.C., y el final d'esti periodu tuvo marcáu por cambeos políticos, culturales y llingüísticos. Anque nun esiste muncha evidencia arqueolóxica o gráfica de la migración nel sur d'Asia, migraciones similares d'indoeuropeos capaces de falar fueron rexistraes n'otres rexones. Por casu, un tratáu robláu ente los hitites, quien aportaron a Anatolia a principios del segundu mileniu antes de nuesa yera, y el reinu Mitani «invocaron a cuatro deidad: Indara, Uruvna, Mitira y los Nasatias» (nomes que nel Rig-veda apaecen como Indra, Váruna, Mitra, y los Asvins).
La ciudá de Taksila (anguaño en Paquistán) foi bien importante pal hinduismu y el budismu. Según la gran lleenda épica hinduista Majábharata (del sieglu III e.C. ), en Taksila recitar por primer vegada esi testu, nel gran sacrificiu de culiebres del rei Yanam Eyaiá (tataranieto d'Áryuna, unu de los personaxes de la historia).
Imperiu aqueménida
thumb|350px|L'[[Imperiu aqueménida nel so apoxéu, na dómina de Darío'l Grande.]] Los territorios qu'entienden Paquistán fueron apoderaos pol Imperiu persa aqueménida (c. 520 e.C. ) mientres el reináu de Darío'l Grande hasta la conquista d'Alexandru Magnu. Convertir en parte del imperiu como una satrapía, incluyendo les tierres de Panyab na actual Paquistán, el ríu Indo, dende les veres de Gandhara hasta'l Mar Arábigu, y delles otres partes del altiplanu del Indo. Acordies con Heródoto de Halicarnasu, yera la satrapía más rica y poblada de los venti satrapíes del imperiu. Foi mientres el dominiu persa que'l nome India foi acuñáu. Cuando'l valle del ríu Indo convertir na más oriental de les satrapíes de los perses, facer nomar gracies al ríu Indo. Los arios védicos llamaron al área Sapta Sindhu siendo'l nome del ríu Sindhu. A los perses resultába-yos difícil pronunciar la s, llamándolo entós «hindu». Poles inscripciones de Darío, llamaron a la satrapía Hindush. Los griegos tomaron esti nome de los perses y llamaron al ríu Indus y a la rexón India. Heródoto, nel so llibru Histories, describe a la satrapía de Darío como India. El dominiu aqueménida duró cerca de 186 años. Los aqueménidas usaron escritura aramea pa la llingua persa. Dempués del dominiu aqueménida, l'usu d'escritura arameo na planicia del Indo menguó, anque sabemos por inscripciones d'Asoka que siguía n'usu hasta dos sieglos dempués. Otres formes d'escritura, como la kharosthi (que deriva del araméu) y la griega fíxose más común dempués de la llegada de los macedonios y de los griegos.
L'imperiu d'Alexandru
thumb|350px|Mapa del imperiu d'Alexandru Magnu. La interacción ente la Grecia helenística y el budismu empezó cuando Alexandru Magnu conquistó Asia Menor, l'Imperiu aqueménida y los territorios de Paquistán nel 334 e.C. ), ganando a Poros na batalla del Hidaspes (aproximao l'actual Jhelum) y conquistando gran parte de la rexón de Panyab. Les tropes d'Alexandru refugar a pasar del ríu Beas ―qu'anguaño flúi per parte de la frontera ente la India y Paquistán― y llevó a la mayoría del so exércitu al suroeste, añediendo al so imperiu casi tolos antiguos territorios que güei toma l'actual Paquistán.
Alexandru creó guarniciones pa les sos tropes nos sos nuevos territorios, y fundó numberoses ciudaes nes árees d'Oxus, Aracosia, y Bactria, y asentamientos griegu-macedonios en Gandhara, como Taksila, y Panyab. Les rexones incluyíen el pasu Khyber ―un pasaxe xeográficu al sur de los Himalayas y los montes Hindu Kush― y el pasu Bolan, dambes nes rutes comerciales coneutando a Drangiana, Arachosia y otres árees perses y del Asia central hasta l'altiplanu del ríu Indo. Ye al traviés d'estes rexones que se dio la mayoría de la interacción ente'l sur d'Asia y Asia central, xenerando un intensu intercambiu cultural y oportunidaes comerciales.
La edá d'oru
Dende'l sieglu III e.C. al sieglu V de nuesa yera, partir noroeste del subcontinente de la India cayó so un continuu d'invasiones de parte de sakas, partos, kushanos y hunos turcu-iraninos.
Esiste la conxetura de que les tribus iranines esistieron nel oeste de Paquistán dende un periodu bien tempranu y que les tribus Pashtun habitaben alredor del área de Peshawar antes del periodu d'Alexandru Magnu, tribu a la que Heródoto que se refier como Paktui, conocida por ser una tarrecible tribu pagana similar a los bactrios. Les tribus balochi d'Irán nun aportaron sinón hasta'l primer mileniu de nuesa yera y nun pudieron espandise tanto como los Sindh hasta'l segundu.
Dinastía mauria
thumb|200px|L'Imperiu mauria na so máxima estensión territorial, pel añu [[años 260 e.C.|265 e.C., en tiempos d'Aśoka el Grande]] La dinastía Mauria duró cerca de 180 años, casi tan llargu como'l dominiu aqueménida, y empezó con Chandragupta Maurya. Chandragupta vivió en Taksila y conoció a Alexandru, teniendo la oportunidá de reparar al exércitu macedoniu. Formó al so propiu exércitu usando les táctiques macedonies pa derrocar la dinastía Nanda en Magadha. Siguiendo la muerte d'Alejandro'l 10 de xunu del 323 e.C., los sos diadochi (xenerales) fundaron los sos propios reinos n'Asia Menor y Asia Central.
El xeneral Seleuco formó'l so Imperiu seléucida, que incluyía la rexón de Paquistán. Chandragupta Mauria, tomando ventaya de la fragmentación del poder consecuencia de la muerte d'Alejandro, invadió y prindó Panyab y Gandhara. Dempués partir esti del Imperiu seléucida eslleir pa formar l'Imperiu grecobactriano (sieglu III–II e.C. ).
El nietu de Chandragrupta, Ashoka, ye conocíu como'l más grande emperador mauria. Reinó ente'l 273 y el 232 e.C. Convertíu al budismu, Ashoka reinó casi tol sur d'Asia y partes d'Asia Central, dende l'actual Afganistán hasta Bengala y llegando al sur hasta Mysore. Convertir al budismu dempués del reconcomiu de conciencia que siguió a la so conquista sangrienta del reinu Kalinga (en Orissa). Mandó grabar en piedra los Edictos de Asoka. Casi tolos edictos de Asoka atopaos en Paquistán tán escritos n'araméu (que foi la llingua franca del Imperiu aqueménida) o en kharosthi, que créese que derivó del araméu.
Periodu grecobudista
thumb|110px|Imaxe de [[Buda n'estilu grecobudista (Muséu Nacional de Tokiu)]] El grecobudismu, ye'l sincretismu cultural ente la cultura de la Grecia clásica y el budismu, que desenvolvióse mientres un periodu de cerca de 800 años nel área de lo qu'agora correspuende a Afganistán y Paquistán, ente'l sieglu IV e.C. y el V. El grecobudismu influyó'l desenvolvimientu artísticu (y posiblemente conceptual) del budismusobremanera del budismu mahayana, primero que fuera adoptáu per Asia Central y Noroeste nel sieglu I de nuesa yera, y finalmente esvalixándose a China, Corea y Xapón.
Llombu
El llombu o la espalda ye la parte de darrera'l cuerpu humanu que va dende la base del pescuezu y costazos al traseru. Ta opuestu al pechu y el so altor vien definío pola columna vertebral o espina dorsal. El so anchor va en función de la caxa torácica y los costazos.
Ham (Somme)
Ham ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Orchesia obscuricolor
Orchesia obscuricolor ye una especie de coleópteru de la familia Tetratomidae.
Abdome
L'abdome ye la estaya del cuerpu allugáu ente'l tórax y la pelvis, en mamíferos, que caltién nel so interior la cavidá abdominal.
La cavidá abdominal ta separtada de la torácica pol diafragma y tien una disposición de les coraes intraabdominales de mou que ye dable identificales coles llinies de división xeneral de les rexones anatómiques del abdome.
Cásique toles coraes que caltién la cavidá abdominal pertenecen al aparatu dixestivu.
La cavidá abdominal ta arrodiada interiormente d'una membrana nomada peritonéu.
Réxime cambiario
El réxime cambiario refier a un conxuntu de polítiques adoptaes per un país en cuanto al valor de la moneda. Estrémense tres tipos de réximes cambiarios d'alcuerdu a la so flexibilidá: tipu de cambéu fixu, bandes de fluctuación, tipos de cambéu móviles. Les mentaes polítiques impleméntense al traviés de los bancos centrales.
Ensin una moneda nacional de cursu llegal
Situación en que la única moneda de cursu llegal ye d'otru país, o'l país miembru perteneciente a una unión monetaria. Nesti réxime'l país arrenuncia al control monetariu, una y bones les autoridaes monetaries nacionales son escluyíes a la de tomar decisiones al respective de polítiques monetaries independientes.
Caxa de conversión
Na caxa de conversión el réxime cambiario ta basáu nun compromisu llexislativu pol cual débese camudar la moneda nacional por una estranxera específica a un tipu de cambéu determináu, pa tal efeutu, les autoridaes emisores acepten ciertes restricciones que dexen cumplir cola so obligación llegal. Esto implica que namái s'emitirá moneda nacional sofitada por moneda estranxera y que va tar totalmente sofitada por activos esternos, lo qu'esanicia les funciones tradicionales del bancu central, como la de control monetariu y la d'emprestadora d'última instancia, y dexa poco marxe de maniobra p'aplicar una política monetaria discrecional. D'igual manera puede tenese un ciertu grau de maniobra d'alcuerdu a la rixidez del conxuntu de normes que rixan la caxa de conversión.
Paradigma de programación
Un paradigma de programación representa un enfoque particular o filosofía pa diseñar soluciones. Los paradigmes difieren unos d'otros, nos conceutos y la forma de abstraer los elementos arreyaos nun problema, según nos pasos qu'integren la so solución del problema, n'otres pallabres, el cómputu.
Réxime cambiario
Otros de tipu de cambéu fixu
Nun réxime de cambéu fixu o convertible el país venceya la so moneda (de manera formal o de facto), a un tipu de cambéu fixu, a una moneda importante o una Canasta de monedes; el valor ponderáu determinar teniendo en cuenta'l valor de les monedes de los principales socios comerciales o financieros. Nun réxime de tipu de cambéu fixu, el tipu de cambéu fluctúa dientro d'un marxe de menos de +/-1% en redol a un tipu central formal o de facto. L'autoridá monetaria ta dispuesta a caltener el tipu de cambéu fixu por aciu la intervención, lo que llinda'l grau de discrecionalidad de la política monetaria; sicasí'l grau de flexibilidá de la política monetaria ye mayor que nun réxime de caxa de conversión o nes uniones monetaries, una y bones el bancu central entá puede cumplir coles sos funciones tradicionales, anque con algame llindáu, y l'autoridá monetaria puede afaer el nivel del tipu de cambéu, anque con poca frecuencia.
Paradigma de programación
Tien una estrecha rellación cola formalización de determinaos llinguaxes nel so momentu de definición. Ye un estilu de programación emplegáu.
Réxime cambiario
Tipos de cambéu fixu dientro de bandes horizontales
Nestos réximes, la moneda caltiénse dientro de ciertos marxes de fluctuación d'a lo menos +/- 1% en redol a un tipu de cambéu central fixu o de facto. Inclúi tamién a los países que participen nel mecanismu de tipos de cambéu (MTC) del sistema monetariu européu (MTC II). El grau de discrecionalidad de la política monetaria depende de l'amplitú de la banda.
Paradigma de programación
Un paradigma de programación ta delimitado nel tiempu tocantes a aceptación y usu, porque nuevos paradigmes apurren nueves o meyores soluciones que la sustitúin parcial o totalmente.
El paradigma de programación qu'anguaño ye'l más utilizáu ye la "orientación a oxetos" (OO). El nucleu central d'esti paradigma ye la unión de datos y procesamientu nuna entidá llamada "oxetu", relacionable de la mesma con otres entidaes "oxetu".
Tipos más comunes de paradigmes de programación
Polo xeneral la mayoría son variantes de los dos tipos principales, imperativa y declarativa:
Magar puede escoyese la forma pura d'estos paradigmes al momentu de programar, na práutica ye habitual que s'entemezan, dando llugar a la programación multiparadigma o llinguaxes de programación multiparadigma.
Réxime cambiario
Tipos de cambéu móviles
Nesti casu, la moneda ye oxetu d'axustes periódicos de pequeña magnitú, a una tasa fixa o en respuesta a cambeos de determinaos indicadores cuantitativos. La tasa de fluctuación del tipu de cambéu puede afitase teniendo en mira xenerar variaciones del valor de la moneda afeches pola inflación (“retrospectiva”) o puede establecese una tasa preanunciada menor que los diferenciales de la inflación proyeutada (“prospectiva”). Pa caltener esti tipu de cambéu flexible impónense restricciones a la política monetaria al igual que lo qu'asocede nun sistema de tipu de cambéu fixu.
Tipos de cambéu dientro de bandes de fluctuación
La moneda caltiénse dientro de ciertos marxes de fluctuación d'a lo menos +/- 1% en redol a una tasa de cambéu central afechu dacuando a una tasa fixa o en respuestes a cambeos de determinaos indicadores cuantitativos. El grau de flexibilidá del tipu cambiario depende de l'amplitú de la banda; pueden adoptase bandes simétriques en redol a un tipu central móvil o bandes que s'amplíen gradualmente con una banda de fluctuación asimétrica de les bandes cimera ya inferior (nesti últimu casu, nun hai un tipu de cambéu central preanunciado). Pa caltener el tipu de cambeos dientro de la banda esisten llimitaciones de la política monetaria, y de la mesma el so grau d'independencia depende de l'amplitú de la banda.
Flotación empobinada ensin una trayeutoria preanunciada del tipu de cambéu
L'autoridá monetaria intervién viviegamente nel mercáu cambiario pa determinar el tipu de cambéu ensin comprometese con una trayeutoria preanunciada. El indicadores utilizaos pa regular esti tipu de cambéu son, polo xeneral, de calter discrecional –inclúin, por casu, el saldu de la balanza de pagos, les reserves internacionales y l'evolución del mercáu paralelu- y los axustes pueden nun ser automáticos.
Oreomeloe spinulus
Oreomeloe spinulus ye una especie de coleópteru de la familia Meloidae.
Réxime cambiario
Flotación independiente
Nesti tipu de réxime la tasa de cambéu ta determinada pol mercáu al traviés del xuegu d'ufierta y demanda. La intervención namái tien por oxetivu moderar la tasa de variación y evitar fluctuaciones escesives del tipu de cambéu, pero nun establecer el so nivel. En principiu, la política monetaria nestos réximes ye independiente de la política cambiaria.
Oreomeloe spinulus
Distribución xeográfica
Alcuéntrase nel Tibet (China).
Réxime cambiario
Usu del tipu de cambéu como fondia
L'autoridá cambiaria ta dispuesta a mercar y vender divises a determinaes cotizaciones pa caltener el valor de la moneda al nivel establecíu. Estos réximes tomen los réximes de tipu de cambéu nos que nun esiste una moneda de cursu llegal, les caxes de conversión, los tipos de cambeos fixos con y ensin bandes y los tipos de bandes móviles con y ensin bandes, cuando la tasa de fluctuación ye prospectiva.
Usu d'un agregáu monetariu como fondia
L'autoridá monetaria utiliza los sos preseos pa llograr la tasa de crecedera afitada como meta pa un agregáu monetariu y l'agregáu monetariu fitu como meta convertir na ancla nominal o l'oxetivu entemediu de la política monetaria.
Marcu basáu na adopción d'oxetivos direutos d'inflación
Esti marcu rique del anunciu públicu de metes numbériques a medianu plazu pa la inflación y el compromisu institucional de l'autoridá monetaria d'algamar eses metes. Tamién pueden incluyise una mayor comunicación col públicu y el mercáu sobre los planes y los oxetivos de les autoridaes encargaes de la política monetaria y una mayor responsabilización del bancu central pola consecución de los sos oxetivos d'inflación. El pronósticu d'inflación actúa (implícita o explícitamente) como oxetivu entemediu de la política monetaria,
Otros marcos
Correspuende a aquellos países que nun establecieron una ancla nominal y que siguen la evolución d'un conxuntu de diversos indicadores na xestión de la so política monetaria. Tamién s'inclúin a los países de los que nun se tien una información exacta.
Enllaces esternos
NOTA:Clasificación fecha al traviés d'informes del personal del FMI y International Financial Statistics.
ISBN
El International Standard Book Number (n'asturianu, Númberu Estándar Internacional de Llibros o Númberu Internacional Normalizáu del Llibru), embrivíu ISBN, ye un identificador únicu pa llibros, previstu pa usu comercial. Creóse nel Reinu Xuníu en 1966 poles llibreríes y papeleríes britániques W. H. Smith y denomóse orixinalmente Standard Book Numbering (n'asturianu, ‘numberación estándar de llibros’), embrivíu SBN. Adoutóse como estándar internacional ISO 2108 en 1970.
El ISBN de diez díxitos
thumb|Les partes d'un ISBN de 10 díxitos y el so correspondiente EAN‑13 y códigu de barres. Nótense los distintos díxitos de comprobación en caún. La parte del EAN‑13 etiquetada como "EAN" ye'l códigu de país [[Bookland.]] Hasta la reforma qu'entró en puxu en 2007, cada edición y variación (sacante les reimpresiones) d'un llibru recibía un ISBN compuestu por 10 díxitos de llargor, y estremáu en cuatro partes: Estes partes tienen distintos llargores y, p'ameyorar la so llexibilidá (llectura humana), ye comeniente, anque non obligatoriu, que se dixebren con espacios en blancu o con guiones. Amás, utilícense prefixos p'asegurase de que dos códigos nun puedan empezar de la mesma forma.
El códigu de país ye 0 o 1 pa países de fala inglesa, 2 pa países de fala francesa, 3 pa países de fala alemana, etc. El sistema orixinal ISBN escarecía del códigu de país, pero anteponiendo un 0 a un númberu SBN de 9 díxitos creábase un ISBN válidu. El códigu de país puede tener hasta 5 díxitos de llargor; por exemplu, el 99936 úsase pa Bután Pue consultase la llista d'ISBN per países.
El númberu del editor ye asignáu pola axencia nacional del ISBN, y el númberu del artículu ye escoyíu pol editor.
Los editores reciben bloques d'ISBN más grandes de los que s'espera que precisen; un editor pequeñu puede recibir ISBN que consistan nun díxitu pal idioma, siete díxitos pal editor y un solu díxitu pa los artículos individuales. Una vegada que termine esi bloque puede recibir otru, con un númberu d'editor distintu. Poro, dacuando distintos númberos d'editor correspuenden en realidá al mesmu.
El díxitu de control d'un ISBN de diez cifres calcúlase per aciu d'un cálculu basáu nel módulu 11: Multiplícase cada ún de los nueve primeros díxitos pola posición qu'ocupen na secuencia numbérica, esto ye, el primeru por 1, el segundu por dos y asina socesivamente hasta'l novenu que se multiplica por 9. Depués súmense estes multiplicaciones y la resultancia divídese ente 11. Tala división va dexar un restu ente 0 y 10. Si'l restu ta ente 0 y 9, este mesmu valor ye'l del díxitu de control. Pero si'l restu ye 10, entós afítase como díxitu de control la lletra X.
El ISBN de trece díxitos
Por cuenta de la escasez esistente en ciertes categoríes del ISBN, la organización internacional d'estándares adoptó enllantar un ISBN de trece díxitos dende'l 1 de xineru de 2007. Esta actualización pon al par el sistema del ISBN col sistema de códigos de barres EAN. Hai un documentu d'entrugues frecuentes (n'inglés) alrodiu de esti cambéu. Los ISBN esistentes prefíxense con «978» (y el díxitu de control recalcúlase); cuando s'escosen los ISBN «978», va introducise'l prefixu 979. Hai de solliñar la poca probabilidá de que concasen los númberos d'identificación del editor asignaos nos ISBN «978» y «979».
El díxitu de control d'un ISBN de trelce cifres calcúlase d'un mou distintu al del ISBN de 10 cifres, con un cálculu basáu nel módulu 10: multiplicando'l primeru de los 12 númberos iniciales por 1, el segundu por 3, el terceru por 1, el cuartu por 3, y asina socesivamente hasta llegar al númberu 12; el díxitu de control ye'l valor qu'hai d'añader a la suma de toos estos productos pa faela divisible por 10. (Por exemplu si la suma ye 97, el díxitu de control ye 3, porque 97 + 3 = 100, que ye divisible por 10; si la suma ye 86, el díxitu de control va ser 4; si sumen 120, va ser 0; y asina en cualesquier otru casu).
Munchos editores, incluyida la editorial Barnes & Noble, optaron por utilizar l'usu de los ISBN. Pero munchos detallistes prefiren l'estándar más universal EAN, darréu qu'ésti aplícase a tolos soportes y non namái a los llibros.
Formatu EAN usáu en códigos de barres
Anguaño, el códigu de barres que s'atopa na contraportada de los llibros (o tres la cubierta nes ediciones de bolsu) ye de formatu EAN13; pueden ser «Bookland», esto ye, con un códigu de barres estreme, que codifica cinco díxitos pa la moneda y el preciu de venta encamentáu. Hai una descripción detallada del formatu EAN13 (n'inglés) equí. El códigu «978» pa llibros entepónse al ISBN nos datos del códigu de barres, y el díxitu de control recalcúlase según la fórmula EAN13 (módulu 10, 1x y 3x aplicáu en díxitos alternos).
Noriko Kaise
Noriko Kaise (貝瀬典子, Kaise Noriko). Nació'l 5 de Marzu de 1970, na Prefeutura de Gunma, Xapón. Ye una cantante y ex Idol xaponesa, activa na década de los 80. Formó parte del grupu idol Onyanko Club, yera'l miembru numbero 41.
Biografía
Kaise realizó'l so debú artísticu, en ganando'l concursu televisivu: " Miss Kappapia". N'agostu de 1986 xunir a Onyanko Club, en resultando ganadora nuevamente, nesta ocasión del programa: " Miss Seventeen". Mientres se caltuvo activa cola agrupación, participó como segunda vocal pa la mayoría de les temes del grupu.
Darréu plantegóse la idea, en que formara parte del sub-grupu: Ushirogami Hikaretai (1987 - 1988). Sicasí nunca se concretó.
Dempués de Onyanko Club
Onyanko Club eslleióse en setiembre de 1987. Tres la separación del mesmu, trabayu por un tiempu como modelu, retirándose pocu dempués del mundu del espectáculu.
Actualidá
Na actualidá trabaya como oficinista, pa una industria automotriz.
Lamia
thumb|right|250px|Lamia (de John William Waterhouse, 1909) Na mitoloxía griega, Lamia o Lamna yera una reina de Libia a la que Zeus amó, fía de Poseidón o Belo y Libia. Hera tresformóla nún monstruu y mató a los sos fíos (o n'otres versiones, mató a los sos fíos y foi l'amarguriu el que la tresformó en monstruu.) Lamia foi condergada a nun poder pesllar los güeyos, talo que siempres tuviera cola obsesión de los sos fíos muertos. Zeus dio-y el poder de poder sacase los güeyos p'asina poder aselecer, y tornar a ponelos llueu. Lamia tinía rocea de les otres más y tarmiaba a los sos fíos. Tenía el cuerpu de serpiente y los pechos y la cabeza d'una muyer. Considerábase davezu femenina, pero tamién de xemes en cuandu masculina o hermafrodita.
El so nome ye revexosu na so etimoloxía, rellaciónase con "lámyros" fartón y "laimos", pescuezu, gargüelu.
Lempriere, nel so dicionariu, camienta que Lamia ye'l modelu pa los lamiae pequeños monstruos africanos cuyos siseos son prestosos pero que mataben a los neños, y que éstos son anguaño denomaos como lémures.
Semeyanzes na Península
Na mitoloxía de la Península Ibérica, alcontramos dalgunos indicios o semeyances de Lamnas o Lamias, na estaya Norte, que caltienen dalgún parecíu, y dánse un aldéu a les Lamnas griegues.
Mitoloxía asturiana
La Xana. Artículu principal: Xana
Les Xanes son muyeres enforma perguapes, llargues calleznes y piel cande, con túniques de plata o blanques. Esta visualización ta xunida, davezu, a les xanes poseedores d'ayalgues y a les xanes encantaes. Viven nes orielles de los regatos y fontanes, curiando nes sos cueves peñes d'oru, ganáu y abondes ayalgues...davezu tan xixilaes polos Cuélebres
..."Asina, nel pozu Llagu nel altu Brañavalera (Ḷḷena) hai un cuélebre de siete cabeces que ta curiando por ochu xanes dientru d'un pozu. Na más pue desaniciar l'encantu una moza que se llame Sol, colos güeyos negros y el pelu roxu, que cumpla 22 años el día San Xuan y que coincida coles fiestes de San Xuan y el Corpus y l'alborecer tea ñeváu." (Alberto Álvarez Peña)
Davezu, cúntase que les xanes roben ñeños y qu'entren nes cases a tarmiar o robar, los que les ven suelen describiles pequeñines, comu nianines, roínes y de color mui prietu, como los sos fíos, los xaninos, que son tamién mui roínos y negros.
Mitoloxía vasca
N'euskera, lamia. Na mitoloxía vasca, les "lamies" son xenios mitolóxicos davezu describíos con pies d'ave. Cásique siempres femeninos, moren nos ríos ya fontanes au acostumen a peñar les calleznes con peñes d'oru. Son davezu bones y namái s'enoxen si-yos roben los sos peñes. La mitoloxía vasca desplica la so desaparición pola mor de les ermites.
A vegaes tienen aldéu d'una muyer perguapa, y atrayen a los homes, y ye dable distinguiles polos pies de patu.. Davezu tienen fíos con ellos. N'otres lleendes son metá humanos y metá pexes. Otres hestories cunten que namái son la diosa Mari.
Otra lleenda cunta que una vegada, una muyer robó-y el peñe d'oru a una lamia, y ésta, encerriscada quixo maldecila, pero nun foi quien darréu que sonó'l campanu de la ilesia y salvóse.