cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tronu del Pavu real
El Tronu del Pavu real, llamáu Tajt-e-Tâvús (persa: تخت طاووس) en persa, ye'l nome d'un tronu orixinalmente del Imperiu Mogol de la India, depués usáu pa describir los tronos de los emperadores perses dende Nader Shah Afsharí hasta Mohammad Reza Shah Pahlaví. El tronu de los mogoles ye llamáu Tronu del Pavorreal na so traducción al hindi. derecha|miniaturadeimagen|370x370px|Sah Jahan sentáu nel Tronu del Pavu Real. derecha|miniaturadeimagen|250x250px|Llugar dientro del Salón d'Audiencies Públiques (Diwan-i-Am) del Fuerte d'Agra, [[India, onde s'allugaba al Tronu del Pavorreal orixinal. Agora'l Fuerte d'Agra ye unu de los sitios del Patrimoniu Mundial de la Humanidá na India.]]
Historia
El so nome provién de la forma del tronu, que tenía les figures de dos pavorreales paraos na so parte cimera, coles sos coles espandides y cubiertes de zafiles, rubinos, esmeraldes, perlles y otres piedres precioses de colores apropiaos pa representalos en vida. Foi creáu pal emperador mogol de la India Badshah Shah Jahanen el sieglu XVII, y atopábase nel Diwan-i-Am, la so sala d'audiencies públiques en Delhi, la so fabricación retrasó siete años. El Shah Jahan fixo asitiar el famosu diamante Koh-i-Noor nesti tronu.
Según un artículu apaecíu en The Tribune (India),
Nader Shah, de Persia, invadió l'Imperiu Mogol en 1738, y tornó a la so patria en 1739 col Tronu del Pavorreal orixinal según munches otres ayalgues del emperador mogol Muhammad Shah. Entós que Nader Shah fuera asesináu en 1747, el Tronu del Pavorreal orixinal foi destruyíu nel caos que sobrevieno. Sicasí, los tronos iraninos posteriores fueron denominaos tamién como Tronu del Pavorreal, anque paecíen sielles en cuenta de plataformes. Un exemplu de tales tronos ye'l tronu Naderi, construyíu en 1812 pa Fath Ali Shah Qajar. Otru tronu iranín, construyíu en 1836 pa Mohammad Shah Qajar, foi llamáu tamién Tronu del Pavorreal.
Teoríes revisionistes
Grupos hindús nacionalistes consideraron que'l Tronu del Pavorreal foi orixinalmente un tipu de tronu hindú, usurpáu pola dinastía mogol posterior. Ellos consideren que yá que los islámicos prohiben cualquier representación de criatures vivientes, incluyíos los pavorreales, el tronu nun puede ser d'orixe islámicu. Los grupos hidutva fixeron planteamientos similares, n'oposición a  los historiadores prevalecientes, sobre otres coses de la India mogol y musulmana como'l Taj Mahal, tamién construyíu mientres el reináu de Shah Jahan.
Esti planteamientu sobre'l Tronu del Pavorreal ye dudosu porque los emperadores mogoles de la India nun siguíen un islam puritanu salvu Aurangzeb, el fíu del Shah Jahan. La mayoría de les otres sectes y denominaciones del Islam son indulxentes sobre la representación de plantes, aves, animales y humanos, quitando de xacíu a Dios y, en menor midida, a Mahoma. Ello ye que casi tolos emperadores mogoles faíense retratar polos pintores de la corte.
Claire Augros
Claire Augros ye una deportista francesa que compitió n'esgrima, especialista na modalidá d'espada. Ganó una medaya de bronce nel Campeonatu Européu d'Esgrima de 2003, na prueba individual.
GZ Velorum
GZ Velorum (GZ Vel / HD 89682 / HR 4063 / HIP 50555) ye una estrella variable na constelación de Vela, la vela del Argo Navis. De magnitú aparente media +4,58, ta aproximao a 1830 años lluz de distancia del Sistema Solar.
GZ Velorum ye una xigante lluminosa naranxa de tipu espectral K3II. Tien una temperatura superficial de 4140 K y una lluminosidá bolométrica —qu'inclúi una importante cantidá d'enerxía emitida nel infrarroxu— 9240 vegaes mayor que la del Sol. La midida del so diámetru angular correxida pol escurecimientu de llimbu —3,17 ± 0,04 milisegundos d'arcu— dexa envalorar de forma averada el so radiu, dada la incertidume na distancia a la que s'atopa. Asina, el so radiu ye unes 191 vegaes más grande que'l radiu solar, lo qu'equival a 0,89 UA; si tuviera nel llugar del Sol la so superficie estenderíase cuasi hasta la órbita de la Tierra. El so metalicidá —bayura relativa d'elementos más pesaos que'l heliu— ye inferior a la del Sol ([Fe/H] = -0,4) y presenta un conteníu baxo de litiu. Tien una masa averada 7,9 vegaes mayor que la masa solar.
GZ Velorum ye una variable irregular de tipu LC, ente les que se cunten ο1 Canis Majoris y Suhail (λ Velorum), esta postrera tamién na constelación de Vela. El rellumu de GZ Velorum, en banda R, varia ente magnitú +3,43 y +3,81, nun esistiendo periodu conocíu.
Tolocirio
Tolocirio ye un conceyu d'España, na provincia de Segovia nel territoriu de la Campu Segoviano, comunidá autónoma de Castiella y Llión. Tien una superficie de 9,44 km² con una población de 53 habitantes y una densidá de 5,61 hab/km².
Pequeñu nucleu de población estremera ente les provincies castellanes d'Ávila, Segovia (a la que pertenez) y Valladolid, falta a similares distancies de les respeutives capitales provinciales.
Historia
El nome de la llocalidá provién d'un repoblador medieval llamáu Tello Dulcidio que dio nome al pueblu y que col pasu del tiempu derivó nel actual. El más antiguu testimoniu escritu que se caltién de Tolocirio ye'l perteneciente al Obispu abulense Gil Torres en 1250.
A pesar del so pequeñu tamañu, la zona onde s'alluga tien una gran importancia histórica. Pertenez a la Comunidá de villa y tierra de Arévalo, Sexmo de La Vega, desque ésta fuera conquistada en 1082 por Alfonsu VI foi patrimoniu real (territoriu de realengu). La so Ilesia fortificada, dedicada a San Pedro Apóstol ye asemeyáu a la d'otres llocalidaes cercanes como Orbita y Almenara de Adaja, siendo unes fortificaciones determinantes pal control de tierres de cultivu y de caminos de camín que comunicaben Arévalo, Valladolid, Madrid, Segovia y Ávila.
Pol so términu municipal pasaba, según pallabres del Profesor y Arqueólogu Juan Francisco Blanco García, una importante Vía Romana que comunicaba Septimancas, actual Simancas, con Alcalá de Henares pasando por Coca (Cauca romana) y Segovia. Esta información puede atopase en "Coca Arqueolóxica", 1986.
Monumentos y llugares d'interés
thumb|Ilesia parroquial de San Pedro Apóstol. Dientro de los monumentos de la llocalidá destaca la ilesia de San Pedro, qu'exerz de parroquia. Trátase d'un senciellu edificiu d'estilu románicu mudéxar del sieglu XI, de planta basilical rematada na so cabecera por un ábside. La espadaña-campanariu foi remocicada nos años 1950 Nel interior del templu destaca'l so retablu barrocu con una talla central dedicada a San Pedro. Asina mesmu hai otres talles nes parés dedicaes a San Blas, patrón de la llocalidá, Nuesa Señora del Rosario, la so patrona, San Isidro Llabrador, la Inmaculada Concepción, y una talla d'una doliosa.
A lo cimero del monte del mesmu nome que'l conceyu (888 metros d'altor) atópase una tórre óptica o telégrafu que foi emplegáu mientres les Guerres Carlistes como sistema de comunicación y, darréu na Guerra Civil Española.
Daisuke Tanaka
Daisuke Tanaka (田中 大輔, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Tolocirio
Monumentos y llugares d'interés
El pueblu cunta con otros monumentos como los caños, antiguos llavaderos del pueblu que se nutríen d'un manantial propiu y que crea un pequeñu regueru. Anguaño tópense en bon estáu de caltenimientu.
Economía
Les principales actividaes económiques de Tolocirio son l'agricultura y la ganadería. Predomina'l cultivu de ceberes, sobremanera trigu y cebada con delles finques de regadíu, nes que se cultiban pataques, maíz o remolacha ente otros productos.
La ganadería de la zona ye variada, habiendo oveyes que pastien pelos campos y naves dedicaes al ganáu vacuno y porcín. Hai, amás, una pequeña industria dedicada a la producción de quesos y derivaos lácteos.
Totò
thumb|Totò Totò, nome artísticu de Antonio Foca Flavio Angelo Ducas Comneno di Bisanzio De Curtis Gagliardi, o más cenciellamente Antonio De Curtis  foi un actor, lletrista, poeta y comediante italianu.
Ye consideráu una de les figures del espectáculu más importantes na historia del cine internacional.
L'arte de Totò desenvolver en tolos xéneros teatrales, dende les variedaes hasta la gran revista. Participó en noventa y siete películes, interpretaes ente los años 1937 y 1967 y participó en nueve telefilms televisivos.
Ye consideráu un iconu al altor de Buster Keaton o Charles Chaplin.
Nacencia
Nació d'una rellación clandestina ente la so madre Anna Clemente y Giuseppe De Curtis, qu'en principiu se negó a reconocelo. L'ausencia de la figura paterna foi un determinante del calter del actor. A pesar de los deseos paternos de que se fixera sacerdote, el mozu Antonio, aguiyáu polos sos primeros ésitos sobre los escenarios infantiles nos que participó, foi atraíu pel mundu del espectáculu, empezando a frecuentar los pequeños teatros periféricos a Nápoles y participando en pequeños monólogos, llamaos n'italianu macchiette. Foi nesa dómina cuando empezó a utilizar el seudónimu de Clerment. Foi precisamente nesos escenarios onde conoció a actores del calibre d'Eduardo De Filippo y Peppino De Filippo. Dempués del serviciu militar, realizáu en Alessandria, mientres la Primer Guerra Mundial, siguió cola so carrera de macchiettista, actuando na Sala Napoli de la capital campana. Foi ellí onde llogró'l so primer ésitu, una parodia del célebre cantar “Vipera”, retitulada por él como “Vicolo”.
Los primeros ésitos
thumb|Totò, [[1918]] Treslladar a Roma cola so madre. Llogró papeles en compañíes teatrales de baxu nivel, nes que se representaben farses de la Comedia del Arte. En conociendo a Giuseppe Jovinelli, propietariu d'un teatru, internar nel mundu de los balets musicales cómicos, nos que llogró un gran ésitu. Llegó asina hasta la Sala Umberto I, frecuentada polo meyor de la sociedá romana. L'ésitu aumentaba.
A partir de 1927 empezó a faese conocíu a nivel nacional, saliendo de xira con diversos espectáculos peles principales ciudaes italianes. Conoció a l'actriz Liliana Castagnola, cola que tuvo una curtiu pero intensa hestoria d'amor. Tres la decisión de Totò de poner fin a la rellación, Liliana decidió acabar cola so vida, inxiriendo una sobredosis de melecines. La impresión de Totò foi tal que decidió soterrala na capiya de los De Curtis, en Nápoles, y dempués quixo llamar a la so propia fía Liliana. En 1937 Giuseppe De Curtis reconocer legalemente como'l so fíu. Totò empezó entós una cruzada pa poder faese reconocer diversos títulos nobiliarios, anque na actualidá sabemos qu'en realidá nun tenía nengún derechu a ellos. Sicasí, gracies a l'acción d'espertos abogaos consiguió ser reconocíu na mayoría.
L'alcuentru col cine
Totò enfusar nel mundu del cine nel añu 1930, cola llegada del sonoru, cuando Stefano Pittaluga, productor del 95% de les películes italianes de la dómina, decidió da-y una oportunidá al mozu actor que nesi momentu trabayaba nos teatros de toa Italia. La película, titulada El lladrón desgraciáu, nun vio nunca la lluz, pero la prueba de cámara realizada con Totò, atopada y restaurada en 1995, sospriende pola modernidá y la soltura de movimientos propios d'un llabrador, realizaos pol actor en plenes facultaes físiques.
El verdaderu debú producir so la supervisión de Gustavo Lombardu, el fundador de la empresa Titanus, qu'en 1937 produció'l primer filme de Totò, Fermo con le mani! empobináu por Gero Zambuto, mediocre tentativa d'ufiertar temes tocaes pol personaxe de Charlot. Nuna escena del filme, abondo conocida, y extrañamente non censurada poles autoridaes de la dómina llega a asonsañar al mesmu Mussolini. Antes de la guerra rodó otros cinco películes, con brillosos elementos surreales.
La Totò-zuna
El periodu doráu del cómicu se circunscribe ente 1947 y 1952, per un sitiu el más llibre, con parodies de gran ésitu que contienen referencies satíriques bastante esplícites a l'actualidá de la dómina: la posguerra, el mercáu negru, los nuevos ricos, fueron víctimes de Totò, tantu nos escenarios como nel cine.
Sicasí, no personal les coses nun andar bien. La so esposa, de la que s'había separáu llegalmente pero que siguía viviendo al so llau, conoció a un abogáu col que se casó. Al casase tamién la so fía en 1951 Totò quedóse solo. Foi nesa dómina cuando tuvo cortexando a l'actriz Silvana Pampanini, que, sicasí, refugólu. La muerte del so fíu cuando yera un ñácaru en 1954, frutu de la rellación del actor con Franca Faldini, cola que se casara en Suiza esi mesmu añu, sumió al actor nuna depresión de la que-y costar abondo tiempu salir.
L'últimu escenariu
Totò esperimentó nel añu 1952, na so película Totò a colores, col sistema Ferraniacolor y col cine tridimensional na obra El más risible espectáculu del mundu, primer y únicu filme italianu nesi formatu. Tres dalguna incursión n'argumentos neorrealistes, desenvueltos en películes de los años cincuenta, en 1956 Totò realizó la so última revista, nel intre de la cual contraxo una broncopulmonía, de la que nunca llegaría a recuperase. Llegó a perder inclusive gran parte de la visión.
Los últimos años de vida tuvieron marcaos sicasí por un trabayu incesante, a pesar de la enfermedá que l'actor abasnaba. Morrió, de forma repentina na so casa de Parioli. El so funeral en Nápoles foi un acontecimientu siguíu por una masa d'unes doscientes mil persones.
Pubblicitario
Na seronda de 1966 Totò rodó nueve sketch publicitarios pa la Rai. De siguío numbérense los nueve títulos, a pesar de que namái sobrevivieron dos:
Nel mes de xineru de 1967 rodáronse otros siete episodios, sobre un proyeutu de diez, que nunca se completó por cuenta de la carga de trabayu de Totò. Sicasí na actualidá non queda nin rastru d'esos episodios, que nunca llegaron a emitise:
Actor teatral
Compañía d'Isa Bluette:
Compañía d'Achille Maresca:
Compañía Stabile Napoletana Molinari d'Enzo Aulicino:
Influencia de Totò na Lliteratura
Un Totò enfermu y en cantu de la muerte ye'l protagonista lliterariu del cuentu El príncipe del Vómero, incluyíu nel llibru Estancos del Chiado de Fernando Clemot (Premiu Setenil, 2009).
A Botanical Materia Medica
A Botanical Materia Medica, (embrivíu Bot. Mat. Med.), ye un llibru ilustráu con descripciones botániques escritu pol médicu y botánicu inglés, contemporaneu y amigu de Linneo fíu Jonathan S. Stokes. Espublizóse en 4 volúmenes nel añu 1812, col nome de A Botanical Materia Medica: Consisting of the Generic and Specific Characters of the Plants Used in Medicine and Diet, with Synonyms, and References to Medical Authors (1812).
Les Regueres
Les Regueres ye un conceyu d'Asturies. Llenda al norte con Illas y Llanera, pel sur con Grau, pel oeste con Candamu y pel este con Uviéu y Llanera otra vegada.
Prehistoria y Edá Antigua
Yá dende tiempos prehistóricos el conceyu de Les Regueres tuvo habitáu, como lo demuestren los restos líticos atopaos en Valdunu y Sotu, cronolóxicamente rellacionaos col Paleolíticu inferior y el Musteriense. Tamién s'atoparon restos paleolíticos nes cueves d'El Palombu, La Escura, Sofoxó, L'Ancenia y Les Mestes. De la dómina neolítica tamién se toparon muertes históriques, teniéndose constancia de l'apaición de diversos campos tumulares en Tresmonte y Piedrafita.
Dientro de los asentamientos castreños atopáronse dellos poblaos fortificaos, como los de Los Vallaos, en Valdunu, el Castrillón d'Areces y el picu Ruedes de L'Escampleru, correspondiendo la construcción de toos ellos a la etapa de la Edá del Fierro. La dómina colonizadora romana dexa'l testimoniu de delles construcciones nel territoriu, arrexuntándose alredor de villes y esplotaciones agrícoles. A esti periodu correspuende, coles mesmes, unu cercu funerariu del sieglu II, atopáu na Ilesia de Valdunu y que taba dedicáu a Sestio Munigálico, fíu de Progeneo Quadrato. Tamién dexó nel conceyu'l pasu d'una antigua calzada romana que diba d'Estorga a Lugo de Llanera, y que tuvo una gran importancia nes comunicaciones col occidente Ástur, hasta que nel sieglu XIX construyóse la carretera a Grau per Trubia.
Dómina medieval
Na dómina de la monarquía asturiana delles son les referencies documentales qu'hai de los monesterios de Santa María de Valsera, Samartín de L'Escampleru, San Xuan de Tresmonte y San Pedro de Nora, arrodiándolos caseríos, villes y grandes plantíos. Mientres esta dómina l'obispáu d'Uviéu faise col poder de la mayor parte de la superficie municipal, gracies a les donaciones efectuaes por distintos reis, según xente particular, siendo una de les más importantes la fecha por Ramiro II na que se dexaben les ilesies de Nora, Valdunu, Valsera y Viau. miniaturadeimagen|alt=Conceyu de Les Regueres|Conceyu de Les Regueres Por mor de les disputes que teníen los poderes eclesiásticos d'Uviéu y Lugo, el rei Alfonso VII, por encamientu papal, tuvo que convocar a dambes preladíes p'acabar con discutiniu talu, concediéndo-y al obispáu asturianu, ente otres, la xurisdicción total del territoriu que tomaba los ríos Nora y Nalón, na cual atopábase'l conceyu de Les Regueres. Años más tarde'l monarca Fernandu II dexa tol territoriu que tenía la corona nel conceyu, pasando a quedar baxo xurisdicción total de la mitra uvieína. Dellos son los encomendadores que rixeron los destinos de Les Regueres mientres la dominación eclesiástica, siendo Rodrigo Álvarez de les Asturies y Pedro Menéndez Valdés dos de los más destacaos. Mientres esti periodu l'obispu Diego da al conceyu en 1421 la Carta Puebla, siendo la postrera de les concedíes a Asturies.
Darbres
Darbres ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Les Regueres
Dómina medieval
Como yá se comentó, la vieya calzada romana foi trescendental mientres un llargu periodu, adquiriendo gran importancia dientro del pelegrinaxe a Santiago de Compostela, encuadrada dientro de la llamada Ruta del Francés. Arriendes d'esto dos son los hospitales de pelegrinos qu'hubo en tola zona, unu en L'Escampleru, citáu nun documentu de 1409, y otru en Premoñu llamáu de Santana.
Xeografía
El terrén de Les Regueres correspuende principalmente al devonianu, presentando cuatro clases de roques distintes, l'arenisca, la cayuela, la margosa y la caliar. L'arenisca amuésanos delles intercalaciones de cuarcites, dándose nel territoriu l'arenisca gris o pardo y colorao. L'arenisca colorao amuésase cargao d'óxidu de fierro en munches ocasiones, lo que-y da ciertu calter de mineral de fierro, y la gris ye bien utilizada pal usu de piedra de construcción. Les cayueles nunca lleguen a constituyise en fueyes grandes como asocede nel occidente de la rexón, alternando equí con arenisques, grauwacka ya inclusive caliares. Estes tamién se presenten bien variaes, presentándose nes zones más accidentaes del conceyu como aspres puntes. En cuasi tola formación devoniana, los ríos, regatos y corrientes d'agua, cuerren paralelos al sentíu xeneral del terrén, que toma una direición noroeste-suroeste.
Darbres
Tien una población de y una superficie de  km².
Les Regueres
Xeografía
El relieve nun presenta unos accidentes destacaos, constituyíu por montes, llombes y picos de poca altitú. Los mayores altores dar pol terciu occidental, cola presencia de dos alliniaciones paraleles, la sierra del Cogollu per una parte, y les de Burafán, Pedrosu y de La Peral pola otra. En toos estos montes los altores asítiense alredor de los 600 metros.
Hidrografía
La so rede hidrográfica ye variada y múltiple, siendo'l ríu Nalón, accidente xeográficu que fai de llende pel sur, el so principal esponente y al que van parar la mayoría de les corrientes d'agües qu'hai tremaes per tol suelu municipal. El ríu Nora tamién escurre pel conceyu, señalando na mayor parte del so percorríu la llende ente Les Regueres y Uviéu. Otros ríos del conceyu son el Sotu y l'Andayón, afluentes del Nalón pela so parte derecha. center|miniaturadeimagen|Fonte La Riba. Santuyanu.
Clima
Toes estes carauterístiques orográfiques, según la so situación cercana al mar, determinen equí un clima carauterizáu por unes temperatures moderaes, bien de borrina, sobremanera nes proximidaes del ríu Nalón, y una mugor bien grande. Tamién hai que destacar la presencia de fuertes raches de vientu, siendo los provenientes del noroeste y del nordeste los qu'amuesen una mayor roxura.
Evolución demográfica
La situación de la población mientres tol sieglu pasáu y lo andao del XXI déxanos unes situaciones distintes y unes conclusiones bastantes clares y concises. Con too, la evolución del conceyu tocantes a la so población, amuésanos dos etapes bien estremaes. Una primera, que va dende empiezos de la centuria pasada y qu'algama hasta la metá del sieglu, na que se produz una crecedera constante que nos dexa una cifra máxima de 4.359 habitantes. La segunda etapa empieza nesta fecha y sigue tovía anguaño, y nella l'enclín anterior camuda produciéndose un retrocesu na población, que fai que güei Les Regueres presente una población de habitantes. Esta regresión débese sobremanera a la falta de perspeutives na economía llocal, basada principalmente nel sector agropecuariu, y tamién a la cercanía de los centros industriales de la rexón.
Con toes estes circunstancies, les estructures demográfiques del conceyu empiecen a presentar ciertu desequilibriu, con un avieyamientu de la población cada vez más numberosu, y una falta de nacencies bastante considerable. Anguaño la llocalidá de Escamplero ye la más poblada de tolos nucleos de población, con más de 200 habitantes.
Política
Dende 1979, el partíu que más tiempu gobernó nel conceyu de Les Regueres foi'l PSOE, que gobernó dende 1991 hasta 2015 (6 llexislatures) col alcalde José Miguel Suárez Tamargo, consiguiendo mayoría absoluta nes llexislatures de 2003-2007 y 2007-2011; y qu'anguaño sigue cola alcaldesa, María Isabel Méndez Ramos, que gobierna dende 2011. (Ver Llista d'alcaldes de Les Regueres).
Patrimoniu
La obra artística más destacada del conceyu de Les Regueres, correspuende a la Ilesia prerrománica de San Pedro de Nora, qu'anque se supunxo nun primer momentu que foi donada por Alfonso III, anguaño atribúyese a la dómina d'Alfonso II, yá que guarda gran paecíu cola de Santuyano d'Uviéu, fundada sol so mandatu. Ta estructurada en trés plantes, con cabecera triple de testeru rectu, pórticu a los pies y cámares llaterales adosaes, tando les trés naves separaes por pilastres y arcos de lladriyu que tienen unu altor considerable y una gran esbeltez.
Otru edificiu que presentaba elementos artísticos importantes yera la Ilesia románica de L'Escampleru, anguaño desapaecida, y la cual tenía un ábside de planta semicircular y una guapa decoración en capiteles, rinconeres y ventanos.
El restu d'edificaciones relixoses del conceyu yá presenten carauterístiques más modernes, pudiendo contemplar en Valdunu, la Ilesia de Santolaya, de nave única con planta en cruz llatina. Al esterior amuesa un ampliu imafronte con óculos, espadaña de doble baldíu y remates de pináculos.
Los templos de Santa María de Sotu, San Xuan de Tresmonte, Samartín de Biedes y la Ermita de Santana en Premoñu, amuésennos l'estilu típicu rural asturianu, con realización de mampostería y llixera decoración.
Dientro de l'arquiteutura civil y popular tenemos el conxuntu señorial de Bolgues, que cunta con un palaciu construyíu dende'l sieglu XVI al XIX, y que tien un importante y guapu patiu interior cubiertu de madera, onde tamién s'alluga la escalera principal. Tamién tien una capiya fundada coles mesmes que'l palaciu y reconstruyida darréu nel sieglu XVIII.
En Santuyanu atopamos el Palaciu de Viau, que presenta un escudu de grandes proporciones asitiáu na fachada principal. La Casona d'Ardaxe en Valdunu, con una guapa galería con arcos de mediu puntu, y la Casona de la Caballera en Puerma, tamién con una capiya adosada, atestigüen de la mesma una importante presencia solariega na zona.
Otres edificaciones interesantes como los molinos que señalen los ríos Sotu y Andayón, y los típicos horros, dalgunos fuertemente decoraos, completen el patrimoniu arquiteutónicu del conceyu, integráu perfectamente nel so paisaxe.
Fiestes
Ente les sos fiestes, vamos destacar:
Nel mes de xunu, son les fiestes de San Juan na llocalidá de Tresmonte el día 24.
El ültimo fin de selmana del mes de "xunu", celébrase la Fiesta del Bollu na llocalidá de Bolgues, parroquia de Valdunu.
Nel mes de xunetu, son les fiestes d'El Carmen en Escamplero el día 16.
Nel mes d'agostu, hai distintes fiestes: La Sacramental na llocalidá de Valdunu primer domingu, la Sacramental en Santuyanu, segundu domingu y les fiestes de La Sacramental en Sotu, tercer domingu. Nel primer domingu de setiembre celebra la fiesta de los santos Mártires en MARIÑES de la parroquia de BIEDES Nel mes de setiembre, son les fiestes d'El Cristu en Biedes.
El '''primer domingu d'ochobre celebra la romería radicional d'El Espíritu Santu, en Parades.
Nel mes de payares tien llugar el Certame de La Castaña Valduna, productu típicu d'esti conceyu.
Ese mesmu mes, celebrar en Biedes la festividá del so patrón: San Martín de Tours.
Numberoses son les fiestes que se conmemoren nel conceyu de Les Regueres, teniendo toes elles la so importancia, entemeciéndose mientres les sos celebraciones les tradiciones más antigües con otres más contemporánees. Asina en toes elles podemos esfrutar tantu del sentir relixosu, como'l folclóricu, xuniendo a tollo una importante tradición gastronómica, elementu fundamental na mayoría de les celebraciones festives del Principáu d'Asturies.
Brugmansia sanguinea
Distribución y hábitat
Cultívase n'Ecuador, en zones d'elevada altitú (3.000 msnm). Tamién se planta n'otres zones andines (Colombia y Perú). Reproducir por micropropagación in vitro de clones escoyíos.
Historia
La producción añal ecuatoriana (1990), destinada a la estracción d'escopolamina, envalórase en 400 tonelaes de fueyes desecaes.
Propiedaes
En Tlaxcala emplegar a esta especie contra la disentería y el dolor de mueles o postemillas, y en Puebla, contra la tos y el velea.
Principios activos: contién alcaloides tropánicos. Les fueyes contienen alredor d'un 0,8% d'alcaloides totales, el mayoritariu ye la escopolamina.
Indicaciones: ye allucinóxenu.
Taxonomía
Brugmansia sanguinea describióse por (Ruiz & Pav.) D.Don y espublizóse en The British Flower Garden,. . . series 2 3: pl. 272. 1835. Brugmansia: nome xenéricu dau n'honor del botánicu holandés Sebald Xustinus Brugmans (1763–1819).
sanguinea: epítetu llatín que significa "sangrientu" vulcanicola'' (A.S.Barclay) Govaerts
A Catalogue of the Plants Growing in Bombay and its Vicinity
Publicación
John Graham ye l'autor de les páxines 1 a la 200, Joseph Nimmo ye l'autor de la 201 a la 254.
Neal McDonough
Neal McDonough ye un actor d'Estaos Xuníos. Conocíu poles sos participaciones antagóniques nes películes nes qu'actúa.
Biografía
Fíu de padres irlandeses, estudió na Universidá de Siracusa y Arte Dramático na London Academy of Arts and Sciences.
Away Alone (1991) foi la primer obra de teatru en que participó. McDonough fixo munches apaiciones en televisión y cine de magar, incluyendo Star Trek: First Contact, Band of Brothers, Minority Report, Flags of Our Fathers, Tin Man y Desperate Housewives. Neal McDonough destacóse por participar en roles de villanu o personaxes duros tales como Traitor (película), Flags of Our Fathers o Forever Strong.
N'avientu de 2003 casóse cola modelu sudafricana Ruvé Robertson.
Teeatta
Teeatta, ye un xéneru d'arañes araneomorfes pertenecientes a la familia Amphinectidae.
Distribución
Alcuéntrase en Tasmania, Islla nel Sur d'Australia.
Especies
Según "The World Spider Catalog 12.0":
Urbalacone
Urbalacone ye una comuña francesa del departamentu de Córcega del Sur, na rexón de Córcega. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Alair de Souza Camargo Júnior
Alair de Souza Camargo Júnior ye un ex-futbolista brasilanu.
Davézieux
Davézieux ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
A Census of New South Wales Plants
A Census of New South Wales Plants, (embrivíu  Census N.S.W. Pl.), ye un llibru con descripciones botániques escritu conxuntamente por Joseph Henry Maiden y Ernst Betche, y que foi editáu nel añu 1916.
Désaignes
Désaignes ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Lucas Torreira
Lucas Sebastián Torreira Di Pascua ye un futbolista uruguayu. Xuega de pivós y el so equipu actual ye la Sampdoria de la primer división d'Italia.
Xuveniles
Lucas empecipióse futbolísticamente na Institución Atlética 18 de Julio, club del so ciudá natal. Realizó les categoríes infantiles y empezó les xuveniles, nun tenía un puestu fixu, pero desenvolvió una bona gambeta y velocidá.
Depués de destacar en Frai Bentos, viaxó con 17 años a Montevidéu a probase en Montevideo Wanderers onde foi ficháu'l 15 de febreru de 2013 ya integróse al plantel de quinta división.
Na so primer temporada, afíxose de momentu al club profesional y amosó un gran nivel, convirtió 8 goles nel añu, foi'l segundu goliador del club na categoría. Con cuenta de añu Wanderers diba llevar a cuatro xugadores xuveniles pa probase en Pescara, club d'Italia, Lucas nun taba na llista pa viaxar, pero por cuenta del so gran rendimientu y a que foi citáu a la seleición sub-17 d'Uruguái, consiguieron un pasaxe más, polo que'l fraybentino tuvo una oportunidá.
Nel mes d'avientu de 2013, tuvieron dos selmanes a prueba nes instalaciones del Delfino Pescara 1936, Lucas demostró la so calidá y convenció a los italianos, amás tenía'l pasaporte comuñal español, lo que facilitó dellos trámites pal so fichaxe.
Empezó l'añu 2014 yá instaláu na ciudá de Pescara. Tuvo unos meses d'adaptación, finalmente foi convocáu per primer vegada pa xugar nes xuveniles del club na fecha 20 del Campeonatu Primavera.
L'entrenador Federico Giampaolo facer debutar contra Cittadella el 16 de marzu de 2014, Lucas ingresó al minutu 61 y ganaron 3 a 1. El so primer partíu n'Europa apostar con 18 años y 33 díes.
Na fecha 21, volvió ser consideráu. Xugaron el 23 de marzu y enfrentaron a Hellas Verona, Torreira ingresó al minutu 72 col partíu 1 a 0 en contra, pero l'uruguayu impunxo'l so nivel y marcó el so primera gol col club al minutu 86, depués en tiempu cumplíu, al minutu 93, volvió convertir, lo que dexó'l trunfu definitivu 2 a 1.
Lucas anotó'l so tercer gol el 12 d'abril, contra Virtus Lanciano, cola so anotación cerraron el trunfu por 3 a 1.
Lucas apostó 7 partíos na so primer temporada coles xuveniles del Pescara, collaboró con 3 goles y remataron na posición 11.
Foi xubíu al primer equipu pa realizar la preparación de la temporada 2014/15, pol entrenador del plantel profesional, Marco Baroni.
Destacar nes primeres seis feches del tornéu xuvenil, polo que foi convocáu per primer vegada pa xugar na Serie B na fecha 10.
Caltúvose activu colos xuveniles, y nel mes de febreru de 2015, apostó'l Tornéu de Viareggio. Na fase de grupos, foi titular y enfrentóse a Bologna, Belgrano y Roma, llograron dos trunfos y un empate, polo que clasificaron a la siguiente instancia como primeros del grupu.
El 10 de febreru, xugaron los octavos de final, tuvieron como rival a KRC Genk, Torreira foi titular, pero foi espulsáu nel intre del segundu tiempu, d'igual forma ganaron 1 a 0. En cuartos de final midieron ante Inter de Milán, ensin Lucas, fueron derrotaos 3 a 1, con un doblete de con quien darréu sería'l máximu goliador y meyor xugador del tornéu, Federico Bonazzoli. Amás Inter foi'l club que se coronó campeón.
Na temporada, colos xuveniles apostó 16 partíos y convirtió un gol, nel campeonatu nacional. Amás tuvo presente na Copa Italia Primavera, pero fueron ganaos na primer ronda. Finalmente, na Viareggio Cup, tuvo en 4 partíos. Los 21 partíos que xugó, fueron como titular.
Delfino Pescara 1936
Depués de 16 convocatories per Serie B y una por Copa Italia ensin tener minutos, na fecha 41 del campeonatu nacional tuvo la so oportunidá.
L'entrenador Marco Baroni decidió asitiar a Lucas como titular nel penúltimu partíu de la Serie B. Debutó como profesional el 16 de mayu de 2015, enfrentar a Varese, tuvo 57 minutos en cancha, recibió una tarxeta mariella y fueron derrotaos 2-1 nel Estadiu Franco Ossola ante más de 2.500 espectadores. Apostó'l so primer partíu oficial con 19 años y 94 díes, utilizó la camiseta númberu 34.
Massimo Oddo asumió como entrenador pa la fecha 42, la postrera del campeonatu, dio-y la oportunidá a Torreira a ser titular nuevamente debíu al bon rendimientu nel so debú. Pescara llegó a la última xornada na posición 9 de la tabla, ensin posición de play-off pol ascensu, la única resultancia favorable yera'l trunfu. Enfrentar a Livorno nel Estadiu Adriáticu ante más de 9.000 persones, Lucas xugó per primer vegada como llocal, tuvo los primeres 75 minutos del xuegu y ganaron 3 a 0.
Pescara quedó en séptima posición con 61 puntos, polo que clasificaron a un play-off pol ascensu a la máxima categoría italiana.
El 26 de mayu xugaron contra Perugia la ronda preliminar, Lucas xugó los 90 minutos colos profesionales per primer vegada, empezaron en desventaja pero finalmente ganaron 2 a 1.
Na semifinal, quedaron empareyaos con Vicenza, Torreira xugó'l partíu d'ida y ganaron 1 a 0. Pa la vuelta nun foi convocáu pero empataron 2 a 2, polo que por un global de 3 a 2, clasificaron a la final.
La llave decisiva pol ascensu a la Serie A, foi contra Bologna. Nel partíu d'ida empataron 0 a 0, ensin participación del uruguayu. L'últimu xuegu apostóse'l 9 de xunu, nel Estadiu Renato Dall'Ara ante más de 31.600 espectadores, Lucas xugó como titular, empataron 1 a 1, y por cuenta de que el global quedó igualáu, l'equipu que xubió a primer división foi'l meyor allugáu na tabla de posiciones de la temporada, Bologna.
Na so primer esperiencia como profesional, Torreira xugó 5 partíos, toos como titular.
Pa la temporada 2015/16, yá s'integró de manera definitiva colos profesionales, con Massimo Oddo confirmáu como entrenador.
El primer partíu de la temporada, xugar el 9 d'agostu de 2015, foi na segunda ronda de la Copa Italia contra Südtirol, Lucas foi titular, al minutu 51 anotó'l so primera gol oficial y finalmente ganaron 2 a 0. Na tercer ronda, enfrentar a Torino, nuevamente foi titular y a pesar de qu'empezaron ganando por cuenta de un gol en contra del so compatriota Salvador Ichazo, perdieron 4 a 1 y quedaron esaniciaos.
Depués tuvo actividá na fecha 2 de la Serie B, el 11 de setiembre, foi titular contra Perugia y ganaron 2 a 1.
La primer metá de la temporada de Torreira foi irregular. Inclusive por cuenta de la so inactividá por dos feches, baxó a xugar un partíu colos xuveniles pa nun perder el ritmu, compartió cancha col so compatriota Axel Müller. A finales de payares recibió la so primer tarxeta colorada colos profesionales, amás mancóse y tuvo hasta fin d'añu en recuperación. Xugó 10 partíos de 21 posibles na Serie B, foi titular en 4 partíos.
Na segunda metá de la temporada 2015/16, yá recuperáu de la mancadura, llogró consolidase nel puestu de pivós de Pescara.
Pescara tuvo una mala racha de 8 partíos ensin ganar, ente les feches 26 y 33. Pero remataron el campeonatu de gran manera, colos 9 partíos finales ensin perder, con 7 victories y 2 empates. Quedaron en cuarta posición de la tabla, con 72 puntos.
Unione Calcio Sampdoria
El 1 de xunetu de 2015 ye ficháu pola Sampdoria. Con esti club italianu xugó un total de 74 partíos, desglosados en 71 por Serie A y 4 por Copa Italia nos que convertiría 4 goles na temporada 2017/18, na cual tamién asistió en 1 oportunidá. La so meyor actuación en cuanto asistencies foi na temporada 2016/17 na cual asistió en 3 oportunidaes. Na temporada 2017/18, foi catalogáu como'l mayor recuperador de pelotes na Serie A, lo cual xeneró'l pidimientu de la parcialidá uruguaya pa la so citación a la Seleición Uruguaya. Finalmente'l 4 de marzu de 2018 foi citáu por Óscar W. Tabárez p'apostar la China Cup.
Seleición Nacional
Lucas foi parte de la seleición d'Uruguái na categoría sub-17.
Tuvo na preselección pal Mundial Sub-17 de 2013, apostó un cuadrangular internacional amistosu en Xapón. Finalmente nun quedó na llista definitiva.
Foi citáu'l 4 de marzu de 2018 por “el Maestru” Tabárez ente los 27 convocaos p'apostar la China Cup 2018.
Finalmente'l día 23 de marzu de 2018 tuvo'l so debú na seleición mayor, ingresando a los 68 minutos en sustitución de Matías Vecín nel partíu qu'Uruguái-y ganara a República Checa por 2-0, no que foi la semifinal de la China Cup.
Tamién participó frente a Gales na final de dichu tornéu ingresando nel minutu 70 por Cristian Rodríguez. Dichu partíu tamién lo ganó Uruguái 1 a 0.
Entró na citación de los 23 futbolistes que van apostar la Copa Mundial de Fútbol de 2018 en Rusia. El 7 de xunu de 2018 na victoria frente a Uzbequistán por 3 a 0, ingresó nel minutu 59 por Matías Vecín.
Clubes
Actualizáu'l 13 de mayu de 2018 (Sampdoria 0-2 Napoli)
Seleiciones
20px Actualizáu al 30 de xunu de 2018.
Resume estadísticu
Actualizáu al 30 de xunu de 2018 (Uruguái 2-1 Portugal)
Valle-di-Mezzana
Valle-di-Mezzana ye una comuña francesa del departamentu de Córcega del Sur, na rexón de Córcega. Llenda con.
Lucas Torreira
Torneos Internacionales
(*) Inclúi la Seleición.
Valle-di-Mezzana
Tien una población de y una superficie de  km².
José Antonio Reyes
A partir d'equí los sos problemes d'adautación fixeron que'l so rendimientu futbolísticu baxare y tuvo cedíu una temporada nel Real Madrid, consiguiendo la Lliga en 2007, y darréu foi trespasáu al Club Atlético de Madrid esi mesmu añu. Ellí foi cedíu al Benfica portugués.
Entró nel llibru Guiness de los récords al ser el xugador que más medayes d'UEFA Europa League ganó, un total de 5, 2 col Atlético de Madrid y 3 col Sevilla. Morrió'l 1 de xunu de 2019 nun accidente de tráficu n'Utrera, Sevilla.
Trayeutoria
Sevilla
Aniciu
Debutó col Sevilla na temporada 1999-2000, con 16 años, axudicándose asina'l récord como xugador más nuevu en debutar na historia del Club en Primer División llegando a xugar 2 partíos cuando'l so equipu taba práuticamente en Segunda División.
Na temporada siguiente l'equipu andaluz volvió a Primer División, saliendo campeón de Segunda de la mano de Joaquín Caparrós. Yá na máxima categoría volvió a establecer un récord al ser el xugador más nuevu de la hestoria de la Primer División española en marcar un gol.
Arsenal
Kikapú
Los kikapú son un pueblu indíxena binacional, qu'habiten tantu n'Estaos Xuníos como en Méxicu. N'Estaos Xuníos habiten nes reservaciones en Oklahoma, Kansas y Texas. En Méxicu, moren nel ejido d'El Nacimiento nel conceyu de Melchor Múzquiz nel Estáu de Coahuila, los kikapú tamién habiten en Tamichopa y San José de los Pozos, conceyu de Bacerac, nel estáu de Sonora y tamién nel estáu de Durango.
José Antonio Reyes
Trayeutoria
Premier League
Kikapú
Nome
En Méxicu prefier el términu kikapú, tantu en singular como en plural, pa denominar a esti pueblu indíxena. Los términos kikapús o kikapúes representen una castellanización non bien apreciada polos kikapú. N'inglés denominar kickapoo. Nel idioma kikapú denominar kikapua pa una persona y kikapuaki pa delles persones. Estos términos deriven de kikaapoa que significa "los qu'anden pela tierra". Dellos autores rellacionen dichos términos cola pallabra kiwigapawa o kiwikapawa que quier dicir "el que se mueve pequí o per allá".
José Antonio Reyes
Trayeutoria
Na so primer temporada collaboró a caltener el récord d'imbatibilidá del Arsenal y consiguió'l títulu lligueru, siendo'l primer futbolista español en consiguir ganar la Premier League. Relevó nel once titular de los gunners al veteranu xugador holandés Dennis Bergkamp. Tamién foi importante la so participación na Lliga de Campeones 2005-2006. Xugó contra'l Real Madrid, Juventus y Villarreal, consiguiendo llegar a la final contra'l Barcelona, onde'l so equipu perdió por 2-1.
A pesar de que la temporada siguiente consiguió la Community Shield y, al rematar la mesma, la FA Cup, la so adautación a Inglaterra foi difícil​ y la so influyencia nel club londinense foi amenorgando hasta sumir de l'alliniación titular.
Kikapú
Historia
Según etnólogos, vinieron de les nieves del norte de Canadá. Allugar nel centru norte del güei Estaos Xuníos, no que güei ye l'estáu d'Indiana. A mediaos del sieglu XVIII fueron obligaos a fuxir, polos colonizadores, escontra'l sur. Munchos estableciéronse nos estaos d'Oklahoma y Kansas. Un pequeñu grupu siguió fuxendo hasta entrar a la Nueva España. Carlos III dio-yos territorios en Coahuila nes riberes de los Ríos San Angelo y Sabines. Guadalupe Victoria, dempués de la Independencia, venció-yos tierres en Texas. En 1850 allugar nel conceyu de Múzquiz onde viven anguaño. Benito Juárez dio-yos la posesión definitiva de les tierres. En 1919, Venustiano Carranza donó-yos 7 mil hectárees. Lázaro Cárdenas amás de visitalos, confirmó los sos derechos y apurrió-yos sofitos pa los sos trabayos agrícoles. Les sos tierres son grebes, cunten cola agua de les agües, afluentes del ríu Sabín y frescu manantiales. Hai palmeres, nozales, árboles frutales y na parte alta, pinos. La rexón ye llamada El Nacimiento. Cultiven maíz, frijol, calabaza y tienen daqué de ganáu. Los gobiernos d'Estaos Xuníos de Norteamérica y Méxicu apurriéron-yos dellos derechos por ser consideraos un grupu étnicu de la rexón, yá que los sos principales asentamientos atópense los estaos d'Oklahoma, Texas y Coahuila, por ello pueden transitar llibremente cruciando la frontera ensin la estricta documentación que se solicita polo xeneral a les persones qu'ingresen a estos dos países. Nes reserves del sur de Texas, la tribu ye propietaria d'unu de los centros d'entretenimientu y apuestes más importantes del estáu, el Kikapoo Lucky Eagle Casino. El sosuelu ye ricu en minerales. Nello tienen fontes de trabayu na zona industrial de Monclova. Cuando nun hai emplegu emigren de braceros a los Estaos Xuníos d'América.
José Antonio Reyes
Trayeutoria
Real Madrid
En 2006 el Real Madrid consiguió la so cesión per un añu en cuenta de Júlio Baptista, qu'igualmente se foi vencíu al Arsenal. L'alcuerdu zarró nel últimu intre del mercáu de fichaxes de 2006. Nel Real Madrid, Reyes nun tuvo demasiaes oportunidaes de demostrar el so talentu. Sicasí, marcó dos tantos frente al Mallorca, que fixeron posible la consecución de la 30ª Lliga pal Real Madrid.
Atlético de Madrid
Kikapú
Relixón
Los kikapú son bien celosos de les sos creencies y tradiciones. La so relixón inflúi en tolos aspeutos de la so vida. Na so mitoloxía Kitzihiata ye l'espíritu creador. Divinidá cimera cosmogónica qu'apodera tou lo esistente: material o non, y les fuercies que los interconecten. Kitzihiata salvó a los kikapúes de nun perecer nun diluviu universal, fai miles d'años, p'ayudar a repoblar la tierra. Poro, son un pueblu escoyíu.
José Antonio Reyes
Trayeutoria
Benfica
N'agostu de 2008 l'Atlético de Madrid venció al Benfica de Lisboa, con opción de compra. Ellí, dirixíu por Quique Sánchez Flores fixo una bona temporada y consiguió la Copa de la Lliga. Al rematar la temporada, el club portugués quixo facer efeutiva la opción de compra pero Reyes tornó a la disciplina del Atlético de Madrid al nun llegase a un alcuerdu ente les trés partes.
Kikapú
Relixón
Tou lo orgánico, incluyendo a la humanidá, y lo inorgánicu, tien vida propia, poder, y tamos interrellacionaos cola Tierra y el cosmos. Cuando un familiar fina, el so cuerpu nun s'escasta, pasa a formar parte de la tierra y renaz. Namái trespasa otra etapa y entra n'otra dimensión. Cuando lo sotierren, tras de la so casa, semen enriba de la tumba un árbol, ser con espíritu, que va compartir la so nueva vida colos sos seres queríos. Ellos cultivaben los sos propios alimentos.
José Antonio Reyes
Trayeutoria
Reyes entama la temporada 2009-10 siendo suplente nel Atlético de Madrid, hasta que de la mano de Quique Sánchez Flores, entrenador que sustituyó al destituyíu Abel Resino, consiguió facese un güecu nel once titular, en desterciu de Maxi Rodríguez. L'enfotu que'l téunicu depositó nél entamó a dar los sos frutos cuando tres unos partíos bien aceutables consiguió facer el so primer gol col Atléticu. El 9 de xineru de 2010, nel partíu contra'l Real Valladolid, dempués de dos años y mediu ensin marcar na Lliga española, consiguió marcar. De magar, Reyes pasó de ser ún de los xugadores más odiaos pola afición a ún de los más queríos, dáu'l so bon rendimientu na temporada 2009-2010 y el so compromisu col club raxón. La so actuación foi clave na goliada en semifinales de la Copa del Rei énte'l Racing de Santander por 4-0, marcando ún de los goles; coles mesmes, la so participación na única derrota del Barcelona na Lliga, el 14 de febreru de 2010, por 2-1 (asistencia pal primer gol incluyida), foi bien allabada.
Títulos
Kikapú
Gobiernu
thumb|250px|right|Construyendo una Vivienda d'Iviernu o Apakuenikane. Na población de El Nacimiento, Coahuila. El gobiernu de los kikapú en Méxicu ta presidíu por un "capitán" con poder civil y relixosu. Ye escoyíu por ellos, la so sabiduría ye reconocida y la so identidá y respetabilidad intachable. Dirixe les ceremonies, igua los problemes, enseña y ye el so representante ante otres autoridaes.
José Antonio Reyes
Trayeutoria
Esa mesma temporada volvió llevantar un troféu: el 9 de xunu de 2010 ganó la Europa League, competición a la qu'entró'l club tres la so eliminación de la Lliga de Campeones, col Atlético de Madrid, ganando por 2 goles a 1 al Fulham, na final apostada n'Hamburgu. La temporada siguiente llegó'l so gol más importante col Atlético de Madrid (y probablemente de tola so carrera deportiva hasta la fecha). El 29 d'agostu de 2010 abrió'l marcador na Supercopa d'Europa frente al Inter de Milán, alcuentru que remató col resultáu de dos a cero a favor de los del Manzanares y que-yos dexó alzar el títulu continental.
Seleición nacional
El so debut producióse'l 6 de setiembre de 2003 en Guimarães (Portugal), terminando'l partíu cola resultancia de: Portugal 0 - 3 España. Anque nun foi culpa so, mientres la so etapa na seleición en 2004 viose envolubráu nuna polémica cuando'l seleicionador Luis Aragonés dirixióse a él con ánimu de motiva-y d'una manera poco ortodoxa. Aragonés, en tonu eleváu díxo-y: «Díga-y al negru: ¡Soi meyor qu'usté!», refiriéndose al so collaciu nel Arsenal, Thierry Henry. Esta conversación nun sentó perbién n'Inglaterra nin al so propiu collaciu francés.