cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lluis II de Borbón
Biografía
El duque Lluis tuvo una salú mental débil ya inestable que ye presumiblemente hereditaria. Esta traza tamién se evidenció na so hermana Xuana de Borbón (la esposa del rei francés Carlos V), el so sobrín Carlos VI de Francia (llamáu "El Llocu"), el so padre Pedru I de Borbón y el so güelu Lluis I de Borbón.
Lluis empezó les sos fazañes nel rescate de Reims sitiaos por Eduardu III d'Inglaterra en 1359. Poco dempués, foi negociador del Tratáu de Brétigny, entós conviértese n'unu de los rehenes apurríos a la Corte d'Inglaterra en cuenta de la lliberación de Xuan II de Francia, que foi fechu prisioneru en Poitiers.
Una tregua roblada en 1374 ente Francia ya Inglaterra, déxa-y ganar a los mercenarios nel so condáu. Depués partió a Castiella a lluchar contra los Moros, pero'l rei Enrique II de Trastámara quixo aprovechar la presencia de los cruzaos p'atacar a Portugal, polo que se negó a siguir cola iniciativa y tornó a Francia.
En 1378, Carlos V de Francia unviar a lluchar contra Carlos II de Navarra en Normandía, onde tomó la mayor parte de les sos fortaleces. En 1390, llanzó la Cruzada de Berbería contra los Háfsidas de Túnez, xunto colos xenoveses. El so oxetivu yera suprimir la piratería proveniente de la ciudá de Mahdia, pero l'asediu nun tuvo ésitu.
En 1392, tien la custodia del so sobrín Carlos VI, cuando esperimentó'l so primer ataque de llocura. Volvió a Francia pocu dempués, pero, a pesar de la so posición nel Conseyu de Rexencia, nun pudo evitar l'anarquía que s'instaló por cuenta de la llocura de Carlos y les lluches ente Lluis d'Orleans y los duques Felipe II y Xuan I de Borgoña.
En 1401, mientres el primer enfrentamientu ente Lluis y Felipe, llogró col Duque de Berry la so reconciliación. Dende 1405, púnxose del llau del so sobrín el Duque d'Orleans, porque desaprobó la voluntá del Duque de Borgoña de compartir el poder colos Estaos Provinciales.
Cuando en 1407 el Duque d'Orleans foi asesináu, el vieyu príncipe decidió retirase a les sos tierres y resolvió establecese nun Conventu de Celestinos. Ello ye que la llegada al poder de Xuan de Borgoña en 1409, punxo fin a la so influencia nel gobiernu real.
Descendencia
El 19 d'agostu de 1371 casóse con Ana de Auvernia, condesa de Forez, fía de Béraud II de Auvernia y Xuana de Forez. El matrimoniu tuvo cuatro fíos:
Instituyó la orde de La nuesa Señora de Chardon, por cuenta del so matrimoniu.
Muerte
Finalmente decidió xunise a los príncipes d'Orleans na so llucha contra Xuan de Borgoña, pero morrió nel camín el 19 d'agostu de 1410, a los 73 años d'edá.
Rafael Campo Pomar
Rafael Campo Pomar fue presidente de la República d'El Salvador del 12 de febreru al 12 de mayu de 1856 y del 19 de xunetu de 1856 al 1 de febreru de 1858.
Montirat (Aude)
Montirat ye una comuña francesa del departamentu d'Aude, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Rafael Campo Pomar
Vida familiar
Fueron los sos padres don Pedro Campu Arpa, y doña Juana María Pomar. El so padre nació en Torrijo del Campo (Teruel), España 'l 26 de xunu de 1772. La xenealoxía, mas documentos y fotografíes de la familia del ex-presidente Rafael Campu pueden vese nel llibru "Salvadoran Roots" por Jaime Cader, publicáu nel añu 2011. Campu Pomar foi primu hermanu del Marqués de Campu en Valencia, España.
El partíu Repúblicano postuló a don Rafael Campu (entá contra la so voluntá) como Presidente d'El Salvador.
Salió victoriosu nos comicios y con fecha 30 de xineru de 1856 foi declaráu Presidente Electu pal periodu constitucional 1856-1858. A pesar del so arrenunciu foi obligáu a aceptar el cargu Supremu'l que recibió'l 12 de febreru de 1856. Nesti curtiu periodu dio-y un gran emburrie a la reconstrucción de la destruyida ciudá de San Salvador. Empecipiáronse plátiques colos demás países centroamericanos pa compensar la invasión filibustera.
Muscari botryoides
El xacintu de la uva o xacintu ramosu (Muscari bothyroides) ye una yerba perenne de vistoses flores de color púrpura o azul, nativa d'Europa Central y Asia. thumb|Inflorescencies thumb|Detalle de la inflorescencia thumb|Xardinos del [[Palaciu de Topkapi n'Istambul]] thumb|Ilustración de Flora Batava
Carauterístiques
Ye una yerba qu'apenes llega a los 30 cm d'altor en condiciones óptimas, cola raigañu formando bulbos. Les fueyes son acanalaes o en forma d'O, d'unos 2 cm de llongura por 5 milímetros d'anchu. Dende finales d'iviernu hasta principiu del branu presenta flores colgantes de color púrpura o azul marino, d'hasta 1 cm de tamañu, formando recímanos compactos d'elles. La corola, minúscula, presenta 6 pieces con puntes blanques y curties. El frutu ye una cápsula alada.
Hábitat y cultivu
Ta bien estendíu en xardinería dada la so facilidá a la naturalización. Les composiciones de rocalla, agrupaciones; alredor de arbustos, formando grupos más o menos compactos, etc.
Nos xardinos de Keukenhof (Holanda), llántense millares de muscaris, formando un pasiellu llargo y estrecho qu'asemeya les agües d'un ríu.
Taxonomía
botryoides: epítetu llatín compuestu que significa "paecíu a una uva".
Villamediana
Coordenaes
thumb|Casa consistorial Altitú: 798 metros.
Samaria (ciudá antigua)
Samaria (שומרון (Shomron) n'hebréu, Σαμάρεια (Samáreia) en griegu y السامرة (as-Sāmira) n'árabe) foi una antigua ciudá de la Rexón de Samaria (Israel).
Asítiase na Gobernación de Naplusa, dientro de Cixordania, territoriu palestín ocupáu pol Estáu d'Israel.
Foi la capital del Reinu d'Israel dende'l sieglu IX e.C. al VII e.C.. Les ruines de la ciudá allúguense nos montes de Samaria y, dende 2012, tán baxo la xurisdicción de l'Autoridá Palestina.
Antioquía de Pisidia
Antioquía de Pisidia (en griegu: Ἀντιόχεια τῇ Πισιδίᾳ, en llatín: Antiochia Caesaria) foi una ciudá de Pisidia, na parte sur de los montes ente Frixa y la mesma Pisidia. Estrabón diz que Filomeniu, otra ciudá fronteriza, taba na parte norte (esta ciudá foi incluyida na provincia de Pisidia nel sieglu IV). Asitiábase un quilómetru al norte de la moderna Yalvaç.
Los restos, bien numberosos, inclúin grandes edificios fechos con piedres pergrandes, probablemente ilesies, muralles, venti arcos perfeutos, un acueductu, parte d'un templu dedicáu a Dionisu y un pequeñu teatru. Una construcción foi tallada na roca y forma una cámara cuadrada con bastantes restos de mármole y columnes; piénsase que podría ser l'anexu d'un templu (probablemente'l de Men Ascaënus, adoráu n'Antioquía).
Posiblemente foi fundada como colonia de Magnesia del Meandru. Pasó darréu a los perses, macedonios, seléucides y, nel 188 e.C., al Reinu de Pérgamu. Volvió a los romanos poco dempués del 133 e.C. y en tiempos d'Augustu foi fecha colonia col títulu d'Antiochia Caesaria. Foi visitada por Pablu de Tarsu y Bernabé apóstol. Coles mesmes, la ciudá tenía una numberosa colonia xudía.
Pidgin ḥawaianu
El pidgin ḥawaianu ye una llingua criolla d'Estaos Xuníos falada nel estáu de Ḥawai. Ta basada principalmente nel inglés y nel ḥawaianu, incluyendo pallabres del español, portugués y cantonés. Toma'l so nome del Pidgin de Ḥawai que foi un pidgin, o llingua simplificada, qu'usaben los primeros inmigrantes que llegaron a la isla pa trabayar. Foi más tarde cuando evolucionó hasta convertise nuna llingua criolla inglesa al entemecese col inglés que se falaba nos plantíos de caña d'azucre de propietarios norteamericanos.
Historia de la llingua
La llingua criolla ḥawaiana suplantó y derivó del Pidgin de Ḥawai que tenía elementos d'idiomes provenientes de los inmigrantes chinos, xaponeses, filipinos, portugueses a los cualos xuniérense a elementos nuevos incorporaos de Ḥawai y del idioma Ḥawaianu autóctonu predominante na isla. A partir de 1890, frutu de los nuevos contactos ente la población inmigrante establecida yá na isla, los Ḥawaianos nativos y los anglofalantes empezó a fundise. Al incorporase'l inglés como idioma superestratu, los neños empezaron a usalo como llingua franca, y pola década de 1920 pasara a convertise nun llinguaxe de Ḥawai, como lo sigue siendo anguaño.
Redolada social
El llinguaxe considérase pocu apropiáu pa contestos formales. Les axencies de viaxes locales favorecen a los que falen la llingua criolla ḥawaiana. Ello ye que otros grupos de falantes utilizar como segunda llingua y valórase como símbolu de la cultura llocal.
Léxicu
El léxicu principalmente vien de la pronunciación del inglés americanu informal pero tamién caltién delles influencies del léxicu proveniente del Pidgin de Ḥawai, formáu pol léxicu de delles llingües. Por casu, la pallabra Stay tien una forma y un usu similar al verbu ḥawaianu noho, similar al verbu portugués "ficar" y similar al verbu español "Tar" (a diferencia col inglés que s'usa'l verbu To be que puede usase con más significaos).
Morfoloxía
Tocantes a la morfoloxía, ye bien paecida a la d'otres llingües criollas de base inglesa:
Fonoloxía
La llingua criolla ḥawaiana tien clares diferencies de pronunciación col Inglés Americanu estándar. Dalgunes estremes clave son les siguientes:
Gramática
Diferencies con dellos tiempos gramaticales provenientes del inglés, emplégase:
Exemplos
Da book stay on top da table. (Hawaiian Creole)
Jesus pau teach all dis kine story. (Hawaiian Creole)
Dios va faer munches coses bones pa él.
He nevar like dat. (Hawaiian Creole)
A él nun-y gusta eso.
Myagrum perfoliatum
Myagrum ye un xéneru monotípicu de plantes fanerógames perteneciente a la la familia Brassicaceae. La so única especie: Myagrum perfoliatum, ye orixinaria d'Eurasia.
Descripción
Son yerbes, añal. Tien tarmos de 2-5 (-6) dm, erectos, ramificáu de forma ríxida n'o percima de la metá. Fueyes basales curtiu peciolaes, oblanceolaes, de 2-7 cm x 0,5-1,5 cm, pinnatifidas, tropezoses, o dentaes, amostalga pola antesis; les fueyes caulinarias per debaxo de cañes sésiles, oblongues a llanceolaes, de 1.5-6 x 0.5-2 cm, sagitaes con base amplexicaule o auriculaes, marxe enteru o denticuláu, ápiz agudu o obtusu; fueyes de cañes similares, pero escontra riba cada vegada más pequeñes. Les inflorescencies en recímanos con numberoses flores; fructificación en pedicelos de 3-5 mm, robustos, adpreso al raquis, muncho más amplies distal. Sépalos los oblongues a ovaes, 2,5-3,5 x 0,6-1,4 mm; pétalos de color mariellu, oblongues a oblanceolaos. Granes marrón, oblonga a ovoides.
Hábitat
Alcuéntrase nos cantos de caminos, terrenales baldíos, sitios venaos.
Taxonomía
Myagrum perfoliatum describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 2: 640–641. 1753. Númberu de cromosomes de Myagrum perfoliatum (Fam. Cruciferae) y táxones infraespecíficos: 2n=14
Júnior Alves
Júnior Alves ye un futbolista brasilanu.
Montjardin
Montjardin ye una comuña francesa del departamentu d'Aude, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ederson Trinidad Lopes
Ederson Trinidad Lopes ye un futbolista brasilanu.
Las Arribas
Las Arribas ye un llugar de la parroquia d'El Puertu nel conceyu asturianu de Castrillón.
Erythrina fusca
Erythrina fusca ye una especie d'árbol perteneciente a la familia Fabaceae. Conózse-y col nome común de elequeme, purple coraltree, gallín, bois immortelle, bucayo y pízamo. Y. fusca tien la mayor distribución de les especies de Erythrina; atopar nel Vieyu Mundu y el Nuevu Mundu. Crez na mariña y a lo llargo de los ríos nos trópicos d'Asia, Oceanía, les Islles Mascareñes, Madagascar, África, y los Neotrópicos. thumb|Ilustración thumb|Inflorescencia
Descripción
Y. fusca ye un árbol de fueya caduca, espinosu. Los sos vaines lleguminoses algamen los 20 centímetros de llargu y son de color marrón escuru, contienendo les granes. Estes son flotantes, lo que-yos dexen esvalixar se al traviés de los océanos. L'árbol ta bien afechu a les condiciones costeres, tolerando tantu los hinchentes como'l salín.
Toxicidá
Les partes aérees de les especies del xéneru Erythrina pueden contener alcaloides, tales como la eritralina y la erisodina, que la so ingestión puede suponer un riesgu pa la salú.
Usos
Ye bono de cultivar y son árboles de floriamientu curiosu que s'empleguen como una planta ornamental y de cobertoria de solombra. Ye un árbol de solombra bien común nos plantíos de cacáu. Atrai a los colibríes, que polinizan les sos flores.
Y. fusca ye unu de los árboles emblemáticos de Venezuela y la flor oficial del venezolanu estáu de Trujillo.
Taxonomía
Erythrina fusca describióse por João de Loureiro y espublizóse en Flora Cochinchinensis 2: 427–428. 1790. Erythrina: nome xenéricu que provién del griegu ερυθρóς (erythros) = "coloráu", en referencia a los color coloráu intensu de les flores de delles especies representatives.
París Saint-Germain eSports
El Paris Saint-Germain eSports, conocíu popularmente como'l PSG Esports, ye un equipu de deportes electrónicos profesional.
Historia
El PSG eSports foi fundáu pol Paris Saint-Germain el 20 d'ochobre de 2016; n'asociación con Webedia, una axencia mediática pa los negocios rellacionaos colos eSports. El club presentó a Bora "YellOwStaR" Kim como direutor de la seición de deportes electrónicos nuna rueda de prensa. El PSG eSports tien equipos pa los videoxuegos de League of Legends y FIFA. Dispón d'una gaming house dedicada puramente al equipu de League of Legends en Berlín, onde se desenvuelve la LCS. El campeones del mundu de FIFA, August “Agge” Rosenmeier, y Lucas “DaXe” Cuillerier, son los dos primeros xugadores na historia del club.
Segunda guerra chechena
La Segunda Guerra Chechena foi un conflictu bélicu entamáu pola Federación Rusa'l 26 d'agostu de 1999 como rempuesta a la invasión de Daguestán pola Brigada de Caltenimientu de la Paz Islámica Internacional (IIPB).
Historia del budismu
thumb|200px| Estatua de Siddhartha Gautama Buddah La historia del budismu empieza nel sieglu VI e.C. cola nacencia de Buda y llega hasta los nuesos díes. Esto fai del budismu una de les relixones más antigües practicaes güei na historia. A lo llargo de toos esos sieglos la relixón foi siguida en dellos países y cultures, añediendo a la so cultura d'orixe (cultura India) la d'Asia Central, la d'Asia del Este la del Sureste y dalgún otru elementu helenísticu. Amás mientres el procesu estendióse xeográficamente tanto como pa ser considerada una de les más grandes relixones del mundu, sobremanera estendida en toa Asia.
Historia de les relixones
thumb|250px|Dalgunos [[símbolos relixosos.]]
Historia del budismu
Los Conceyos
Tres el so llume, Buda empecipió'l so ministeriu, que duró más de 40 años, mientres los cualos fundó la orde budista y la primer orde monástica de muyeres. A la edá de 80 años, finó. Al nun designar un socesor al mandu de la Shanga, la doctrina tomó distintos aldos creando diverses escueles y variantes conocíes como nikayes, sicasí esto nun foi inmediatu, el so procesu duró hasta los nuesos díes.
Historia de les relixones
La historia de les relixones ye una ciencia humana o ciencia social que tien por oxetu d'estudiu les relixones, o más esautamente los conxuntos de práutiques relixoses y creencies relixoses, ritos y mitos. Establezse como disciplina estremada de la teoloxía (estudiu filosóficu de la divinidá -incluyendo la considerancia de la so existencia-) y de la historia de la Ilesia (una caña de la historiografía con marcáu calter confesional católicu) a partir de la segunda metá del sieglu XIX, nel marcu del desenvolvimientu de les idees llaiques, l'alderique de separación Ilesia-Estáu y l'entamu d'otres ciencies sociales, especialmente l'antropoloxía, la psicoloxía y la socioloxía (antropoloxía de la relixón, psicoloxía de la relixón y socioloxía de la relixón). Tien una proximidá bien direuta con otres perspectives d'estudiu científicu de les relixones: los conceutos de relixón comparada (o relixones comparaes), de mitoloxía comparada (o mitoloxíes comparaes); menos direuta cola fenomenoloxía de la relixón (filosofía de la relixón en términos consistentes cola orientación de los creyentes); ya inclúyese, con toes estes disciplines, na disciplina global que suel denominase ciencia de la relixón, ciencies de la relixón o estudios relixosos, anque n'ocasiones fai equivalente nun sentíu estensu a les anteriores y entiéndese como una de les posibles denominaciones d'una disciplina d'estudiu integral de la relixón y les relixones.
Historia del budismu
Los Conceyos
Acordies con una escoyeta fecha pol venerable monxu Nandisena, tres meses dempués de la muerte del Buda Gautama un grupu de quinientos de los sos discípulos, denominaos Arhats (allumaos, homes santos) presidíos pol monxu Maha-Kassapa celebraron el Primer Conceyu Budista.
Historia de les relixones
Nun convien confundila cola Historia Sagrada (perspeutiva providencialista de la historia humana, anque davezu llindada a la historia bíblica -narración histórica contenida na Biblia-).
Historia del budismu
Los Conceyos
Nesti conceyu arrexuntáronse les enseñances de Buddha en tres canastes: La canasta de les regles de disciplina (Vinaya pitaka), onde tán les regles de los monxos, la canasta de los discursos (Sutta pitaka), que contién los discursos del Buda y la canasta del Abhidhamma-pitaka, que contién les enseñances filosóficu y psicolóxicu de Buda.
Historia de les relixones
Definición
La historia de les relixones enceta los fenómenos relixosos dende un puntu de vista non confesional y una perspeutiva tantu histórica como antropolóxica, según con referencia tantu al tiempu como al espaciu (perspectives diacrónica y sincrónica -ver historiografía, historia y tiempu históricu-).
Historia del budismu
Los Conceyos
Hai otru tipu d'agrupación de les enseñances en coleiciones (nikaya). Acordies con esta agrupación hai cinco coleiciones:
En 1871, en Birmania, mientres el Quintu Conceyu Budista, el Canon grabar por dambos llaos en setecientes ventinueve planches de mármol, caúna de 5 pies d'altu (1,52 m), 3 pies d'anchu (91 cm) y 5 pulgaes d'anchu (13 cm) y atópense alredor de la Kuthodaw Pagoda, denomada por dalgunos el llibru más grande del mundu.
Historia de les relixones
Definición
Esta ciencia puede ser definida con otres denominaciones, como ciencia de les relixones, con tradición n'Alemaña (Religionswissenschaft), noción acuñada por Friedrich Max Müller, célebre orientalista, mitólogo y especialista no indoeuropéu del sieglu XIX. Nesa dómina, l'estudiu de les relixones encuadrar nel ámbitu intelectual del academicismu románticu. El términu relixones comparaes ye utilizáu sobremanera nel mundu intelectual anglosaxón.
Villameriel
Villameriel ye un conceyu español de la contorna de Boedo-Ojeda na provincia de Palencia, comunidá autónoma de Castiella y Llión.
Historia de les relixones
Historia de la relixón
Son los padres de la Ilesia los que van comparar les distintes relixones y forxar el conceutu de paganismu, pa esplicar nel so propiu beneficiu'l surdimientu y la superioridá del cristianismu. Tamién son conceutos enunciaos nesti contestu pola patrística (Lluz natural o imitación diabólica) los que van sirvir pa esplicar mil años más tarde, na colonización d'América, les interesaes costumes de los indíxenes, comparándoles coles de los paganos precristianos. Tal comparanza executar en trés niveles: los antiguus, los xavazs y nós. Espresa la tensión ente l'egocentrismu del yo y l'alteridad del otru; que puede desaguar nuna fuerte identificación o identidá coleutiva del nós opuesta al ellos (racismu y nacionalismu étnicu y llingüísticu, o proselitismu, intolerancia y fundamentalismu relixosu); o, menos frecuentemente, nun relativismu cultural qu'intente nun aplicar prexuicios y atope valores de similar naturaleza en dambos llaos d'un diálogu ente iguales (por casu, el famosu cuentu de los trés aniellos).
Exemplos d'eses perspectives na Edá Moderna son la "Historia Apologetica" del dominicu Bartolomé de las Casas (sieglu XVI) o "Les moeurs des sauvages amériquains comparée aux moeurs des premiers temps" del xesuita Josèphe François Lafitau (sieglu XVIII). Entá s'atopen dambos nun contestu apologético. La historia de les relixones desenvolver nellos a partir de la mirada que'l cristianismu posa sobre les demás relixones.
Villameriel
División alministrativa
150px|thumb|left|Términu municipal de Villameriel
Historia del budismu
Los Conceyos
Al igual qu'en casi toles relixones, el budismu tuvo cismes.
Historia de les relixones
Historia de la relixón
Nel sieglu XIX, al términu del procesu de desconfesionalización empecipiáu polos philosophes de la Ilustración, la historia de les relixones vase amodo a desafiar de los sos oríxenes piadosos pa convertise nuna verdadera disciplina científica, desentemangada del so propósitu inicial (xustificar la relixón) para precisamente encetar meyor el so oxetu d'estudiu (les relixones mesmes). La historia de les relixones estrémase asina en primer llugar de les disciplines teolóxiques, inclusive anque coles mesmes estes mesmes tán empeñaes n'empecipiar una crítica fonda de les sos tradiciones dogmátiques.
El florecimientu contemporaneu de los estudios orientalistes van marcar decisivamente esta nueva orientación, especialmente descubrimientos filolóxicos como los efectuaos en redol al sánscritu, la crítica bíblica (Ernest Renan), y sobremanera l'antropoloxía anglosaxona (Robertson Smith, Edward Tylor, James George Frazer) y la escuela sociolóxica francesa (Emile Durkheim, Marcel Mauss, Henri Hubert).
Nel sieglu XX, la historia de les relixones va ser tamién influyida polos aproximamientos psicolóxiques (Sigmund Freud, Carl Gustav Jung, Károly Kerényi), fenomenológicas (Rudolf Otto, Mircea Eliade) o poles grandes figures de la mitoloxía comparada (Georges Dumézil) y de l'antropoloxía social (Claude Lévi-Strauss).
Nos últimos tiempos, delles asociaciones y organizaciones reagrupen a los especialistes de distintos dominios de la historia de les relixones (veanse los enllaces esternos). Dende los aproximamientos distintos que practiquen les distintes escueles, l'exerciciu comparatista y la perspeutiva históricu-antropolóxica suelen dotar de rigor a los sos métodos y propuestes d'investigación.
Historia del budismu
Vehículos
La primer escoyeta escrita de les enseñances nel añu 100 e.C. foi en bona parte un intentu de consolidar la doctrina debíu a la gran crecedera de prauticantes que yá tenía'l budismu. Crecedera qu'en gran midida yera debíu al emperador indiu Aśoka, quien nel sieglu III e.C. adoptó'l budismu como relixón del so enorme imperiu. Entá güei l'escudu de la India ye'l sellu d'Aśoka, la rueda budista de la llei.
En redol al sieglu II e.C. apaez lo que güei se conoz como budismu tempranu. Esistíen nel budismu tempranu distintos enclinos y maneres d'enfocar la enseñanza. Esto sería'l caldu de cultivu onde surdiríen los posteriores movimientos llamaos tamién vehículos del budismu: los actuales theravada y mahāyāna.
Villameriel
División alministrativa
El so términu municipal entiende amás les pedaníes de:
Historia del budismu
Vehículos
La clasificación popular en vehículos llamaos hīnayāna y mahāyāna ye mesma del budismu mahāyāna y tien daqué de sentíu baxu criterios históricos, pero doctrinalmente, el budismu theravada nun la almite, al considerar que la enseñanza del Buda ye una (contenida nel Canon ) y que ésti nun creó escueles nin divisiones.
Mientres se realizaba esa primer compilación d'escritures no que güei conocemos como'l Canon del budismu theravada, dellos monxos (bhikkhos), de forma inconexa y esvalixada ente sigo, afirmaben unes nueves víes d'entender la enseñanza, al Buda y el progresu nel camín.
Esa nueva corriente se autodenominó de primeres "Bodhisattva-yāna" que quier dicir el Vehículu del Bodhisattva. La pallabra Boddhisattva referir a un ideal y oxetivu nel camín del prauticante budista. Nel budismu primixeniu emplegar pa designar a aquella persona que yá taba decidida y embarcada nel proyeutu de convertise nun Buda. Esti significáu adquier un nuevu matiz nos alboreceres del mahāyāna, y asina significara que'l siguidor aspira a una lliberación universal y completo de tolos seres vivos.
Alredor del sieglu VII dC el tantrismo hindú entraría en China y Tíbet. Esta fusión crearía'l llamáu budismu tántrico o vashraiana. Los sos siguidores referir a él como un tercer vehículu o movimientu, magar de manera estricta considérense los dos movimientos principales yá mentaos.
Budismu theravada
Nel budismu theravada esiste una variedá d'enfoques qu'intenten afinar el sentíu del Abhidhamma-pitaka, la parte filosófica del canon pali. Mientres el desenvolvimientu del budismu primitivu conformáronse unes 18 escueles distintes de pensamientu, de les cualos la Theravada foi la que nos llegó güei. Sicasí, hai que notar qu'ésta cifra ye variable según el criteriu de distintos estudiosos.
Comoquier, la visión theravada del budismu orixinariu ye la que güei nos llegó. Anguaño, nos distintos países onde'l budismu theravada ye preeminente, atopamos que se xeneraron enfoques distintos por cuenta de la so propia evolución interior. Asina por casu, en Tailandia esisten dos ramificaciones principales del budismu (bahanikaya y dhammayut) tres la reforma impulsada pol rei Caña V (Chulalongkorn), en 1902. Esta reforma acometer pa llograr alicar el budismu tailandés y alloñar asina d'un enraigonáu clericalismu.
De manera xeneral nun puede falase d'escueles estremaes nel budismu theravada, magar si qu'esiste la predisposición filosófica a inclinase bien a dar más autoridá a los Sutras o bien al Abhidhamma-pitaka. Esta mesma diferenciación a la de dar autoridá a los testos sagraos ye la que s'oficializó nel casu de la reforma del budismu tailandés de la que surdieron esos dos movimientos. Nel restu de países con presencia del budismu theravada esta diferenciación esiste de normal namái de facto.
Budismu mahāyāna
Nel budismu majaiana les diferencies filosófiques ente postures distintes son más notables y visibles que nel Theravāda. Estes diferencies surden a partir de dos escueles de pensamientu distintes xestaes nos primeros sieglos del mahayana. Inflúin na mayoría de tradiciones y escueles d'esti tipu de budismu. Los dos escueles son la madhyamaka y la yogachara.
Keita Nozaki
Keita Nozaki (野崎 桂太; ) ye un futbolista xaponés.
Montjoi (Aude)
Montjoi ye una comuña francesa del departamentu d'Aude, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Xi Serpentis
Xi Serpentis (ξ Ser / 55 Serpentis / HD 159876 / HR 6561) ye una estrella na constelación de Serpens. Magar tener la denominación de Bayer «Xi», decimocuarta lletra del alfabetu griegu, ye la cuarta estrella más brillosa na constelación, detrás d'Unukalhai (α Serpentis), η Serpentis y μ Serpentis. Ensin nome propiu habitual, en China yera conocida como Nan Hae, el Mar del Sur». Asitiada en Serpens Cauda —la cola de la culiebra—, tien magnitú aparente +3,54.
Asitiada a 105 años lluz de distancia del Sistema Solar, Xi Serpentis ye una estrella blancu-mariella de tipu espectral F0, clasificada como xigante o subxigante. Con una temperatura superficial de 7100 K, relluma con una lluminosidá 31 vegaes mayor que la del Sol y tien un radiu 3,7 vegaes mayor que'l radiu solar. De lenta rotación, con una velocidá ecuatorial igual o mayor de 32 km/s, completa una vuelta en menos de 5,8 díes. Catalogada como estrella peculiar, la so composición química ye, sicasí, asemeyada a la solar, esceición fecha pol baxu conteníu de carbonu. La so masa ye aproximao'l doble que la del Sol y la so edá envalórase nunos 1100 millones d'años. Tamién foi clasificada como una variable Delta Scuti, asemeyáu a Caph (β Cassiopeiae).
Xi Serpentis ye, amás, una estrella binaria espectroscópica que la so acompañante tien un periodu de 2,29 díes, lo qu'equival a una separación ente dambes de namái 0,05 UA.
Orba
Orba ye un conceyu de la Comunidá Valenciana (España), asitiáu nel nordeste de la provincia d'Alicante, na comarca de la Marina Alta.
Xeografía
Municipio perteneciente a la contorna de la Marina Alta, asitiáu nel valle llonxitudinal que percuerre'l ríu Girona, nes aguaes del prebético valencianu; la zona septentrional del términu ye llana, cubierta polos ábanos del Girona y el Trullens, ente que al sur, más accidentáu, atópense les elevaciones de les sierres de Migdia, de la Solana y Seguili.Tamién hai un monte que se llama'l castellet y nel monte d'al llau hai una cueva que se llama la cueva de los lladrones.
Aportar a esta llocalidá per carretera, dende Alicante, al traviés de la N-332 y depués en Ondara tómase la CV-731.
Llocalidaes estremeres y estensión
La estensión del términu municipal ye de 1.779 km². Al norte llenda colos conceyos de Tormos y Pego; al oeste colos de Vall de Laguart; al sur con Murla y Alcalalí; al este con Benidoleig. Pertenez al partíu xudicial de Denia.
Historia
Orba ye un pueblu enclaváu nel fondu interior de la Marina Alta, arguyosu del so pasáu moriscu, pasáu al qu'unvia'l mesmu nome de la llocalidá, Orba, que provién del árabe Ur-Obia que'l so significáu ye "llugar onde esquita l'agua dende'l monte". El so orixe moriscu pue ser percibíu –entá güei– al traviés de la so artesanía cantarera o bien analizando la estructura agru-morisca de la llocalidá. Orba ye un nucleu estratéxicu de comunicaciones del interior de la Marina Alta, pos enllaza Pegu cola Marina Baxa y los Valles de la Retoría col Valle de Laguart.
Anque posiblemente'l so orixe prehistóricu bien pueda ser un asentamientu ibéricu, UR-OBIA "llugar onde esquita agua del fondu del monte", la so hestoria enllaza, enforma tiempu dempués, con otru pueblu d'orixe berberisco, del grupu de los Masmuda –la tribu de AURABA, del norte d'África– que s'asitió nestes tierres tres la invasión árabe.
Mientres los sieglos de cultura islámica nos que se consolidó como un importante poblamientu de moriscos, foise creando la so economía basada nuna meticulosa agricultura que les sos obres d'infraestructura perduren inda, según nel tresformamientu artesanal de los sos productos.
A mediaos del sieglu XIII foi conquistada por Xaime I, rei de la corona d'Aragón, quien la confió al caballeru D. Alfonso Berenguer Mercey –añu 1238– en gratitud pola so ayuda en reconquistar. Les armes del so llinaxe figuren nel escudu heráldicu de la villa.
En 1609, viéspora de la espulsión morisca, qu'atopó nestes tierres la so última resistencia, el valle de Orba cuntaba con 70 cases de cristianos nuevos, según el censu de Caracena. Esi mesmu añu, quedó dafechu despoblada. Finalmente, dempués de repitíes instancies de la Corona aportunando na necesidá de repoblar, va procedese, el 9 de xunetu de 1611, a la firma de los capítulos de la Carta de Población, na que s'ellaboró la distribución de los llotes y terrenes que cabría conceder a cada repoblador. La primer repoblación facer con vecinos de Pegu y de Murla, la segunda con xentes mallorquines.
A mediaos del sieglu XIX y tres llargu pleitu, foi desvenceyada la Villa de Orba del Señoríu.
Demografía
Cunta con una población de 2.216 habitantes (INE 2014).
Economía
La so economía ye típicamente agrícola con enclín al monocultivu de cítricos, anque esisten tamién almendrales, algarrobos y olivares.
Prauticar l'artesanía cerámico y hai industria de bolsos de mano.
Na actualidá la so economía depende primordialmente de la industria del turismu.
Monumentos y llugares d'interés
thumb|Ilesia de la Natividá
Fiestes
thumb|Cai de Orba en fiestes
Deportes
Campu de fútbol. (allumáu)
Cancha de balonmano o fútbol sala. (allumáu)
Pista de tenis (allumáu)
Trinquete. (allumáu)
Piscina.
Frontón (allumáu)
Padel (allumáu)
- Ruta Fonte Centella. Posibilidaes de la ruta a cuerpu y dellos tramos en bicicleta tou terrén, sacante tramo ascensión a Fonte Centella. Con una duración de 5/6 hores y una dificultá media. El percorríu ye de 14 km aprox. y hai que tener el precuru de que ye una ruta dura pel branu. Los puntos d'Interés son:
-Ruta Castillo de Orba.Posibilidaes de la ruta a cuerpu y dellos tramos en bicicleta tou terrén La duración de 2/3 hores y con una dificultá Baxa - Media. El Percorríu ye de 6 km aprox. Los puntos d'interés son:
- "Fonte Chopera": El so nome referencia l'enclave de chopos que crecen nel ribayu del Banzáu. Esiste rexistru de que yá esistía nel S. XV. Llugar obligáu de visita nel cuartu día de Pascua, pa comer la "mona".
- "Camino Viejo de Murla": Asitiáu ente'l Castellet y la llomba del Puertu, cayó en desusu pol so angostidad.
- "Castillo de Orba": Conocíu d'antiguo cómo Castillo del Puig de Orba, ye l'elementu más característicu y emblemáticu de la población, polo que forma parte del Escudu Heráldicu Municipal.
- Ruta de les Fontes. Fonte Xopena,Baix,Dalt,-yos raboses,dels caus...
Copa Mundial Interactiva de la FIFA
La y-Copa Mundial de la FIFA (n'inglés  FIFA y-World Cup ) ye la competición de fútbol interactivo más importante del mundu. Ye entamada pola FIFA, y xuégase na edición añal del videoxuegu d'EA Sports  FIFA .
El campeón de la FIWC recibe un troféu metálicu, $200.000 y el derechu d'asistir xunto a un acompañante a la gala del FIFA Balón d'Oru, onde reciben el so troféu y amuesen les sos habilidaes a les grandes estrelles del fútbol mundial.
El tornéu consta d'una fases oxalá sehags na cual inscríbense millones de participantes, y de una fase final a la cual asisten los meyores, siendo esta fase la única con sede fixa. El campeón de la edición de 2017 foi l'inglés Spencer Ealing, ente que los más vegaes gallardoniaos fueron el francés Bruce Grannec (2009 y 2013) y l'español Alfonso Ramos (2008 y 2012), dambos con 2 títulos.
El tornéu realizar ente 2004 y 2006, y depués de nun realizase en 2007, apostóse de manera ininterrumpida hasta'l día de güei.
Fase de Grupos
20 de marzu de 2016, Nueva York, Estaos Xuníos
Octavos de Final
21 de marzu de 2016, Nueva York, Estaos Xuníos
Cuartos de Final
21 de marzu de 2016, Nueva York, Estaos Xuníos
Semifinales
22 de marzu de 2016, Nueva York, Estaos Xuníos
Final
22 de marzu de 2016, Nueva York, Estaos Xuníos
Fase de Grupos
02 d'agostu de 2018, Londres, Reinu Xuníu
Octavos de Final
03 d'agostu de 2018, Londres, Reinu Xuníu
Cuartos de Final
03 d'agostu de 2018, Londres, Reinu Xuníu
Semifinales
04 d'agostu de 2018, Londres, Reinu Xuníu
Final
04 d'agostu de 2018, Londres, Reinu Xuníu
Copa Mundial Interactiva de Clubes de la FIFA
A partir de 2017, la FIFA entamó un nuevu tornéu onde los xugadores representen clubes de fútbol y compiten contra ellos. Cada equipu contrata 1 o 2 xugadores profesionales del vvideojuego FIFA por que compitan en caúna de los dos divisiones (PlayStation 4 y Xbox One). Na primer edición tolos xugadores y equipos aportaron a la Final en Londres, Reinu Xuníu per mediu d'invitación. El campeón y subcampeón clasifiquen, amás de llograr un premiu en dineru más un troféu, a la Final de la Copa Mundial Interactiva de la FIFA.
Yiquan
Yiquan (Boxéu de la Mente) o Dachengquan (Boxéu de la Gran Realización) ye un sistema chinu d'artes marciales fundáu por Wang Xiangzhai, maestru de Xingyiquan.
Historia
Dempués d'estudiar Xingyiquan con Guo Yunshen (1829-1898) cuando yera neñu, Wang Xiangzhai viaxó per China conociendo y comparando habilidaes con maestros de dellos estilos de kung fu. A mediaos de los años 1920 llegó a la conclusión de que davezu nun s’enseñaba bien el xingyiquan darréu que taba mui centráu no formal desdexando la verdadera esencia del poder marcial. Entamó a enseñar lo qu'atalantaba que yera la verdadera esencia del arte usando un nome diferente, quitando’l “xing” (forma). Wang Xiangzhai, que conocía muncho bien la teoría y hestoria del so arte, usó’l nome "Yiquan" (意拳) que yá s’usara en testos antiguos como’l "Liuhequan xu" (Antepar al Boxéu de les Seis Harmoníes, al paecer escritu por Dai Longbang), onde rezaba: "Siendo Yue Fei un neñu, recibió enseñances especiales de Zhou Tong. Llegó a ser diestru nel métodu de la llanza. Entós usó’l so arte de la llanza pa crear un métodu de boxéu, y llamólu Yi Quan. Misteriosu y fabulosu, naide tuvo enxamás arremangu talu..."
Nos años 1930, en Shanghai, Wang estudiaba medicina y cultura con Qian Yan Tang, eruditu y médicu famosu. De Qian vieno la idea de qu'una esploración mayor del exerciciu llamáu Zhan Zhuang (“arrechu como un poste”) podía ser fundamental pal desendolcu del Yiquan. Wang pescudó sobre esta idea na biblioteca del médicu, que taba enllena de testos clásicos. Wang siempre taba cambiando la práutica y metodoloxía del Yiquan, anovando siempre basándose en principios naturales.
Carauterístiques
El Yiquan nun tien “formes” cuasimente, ello ye nun tien conxuntos fixos de téuniques o de movimientos de combate. Empara d'ello, ponse l'atención en desendolcar la forma de movese y les habilidaes de llucha del prauticante a traviés d'un sistema d'entrenamientu de métodos y conceutos, trabayando p'ameyorar la perceición del cuerpu, del movimientu y de la fuercia. El Yiquan estrémase tamién d'otres artes marciales orientales en que resalva conceutos tradicionales como qi, meridianos, dantian, etc., por mor de que pescanciar la naturaleza d'ún ye daqué qu'asocede equí y agora, y los prexuicios bloquien esti procesu.
El Yiquan tien quiciabes influyencies d'otres artes coles que Wang tuvo contautu, como la Grulla Blanca de Fujian, el Tai Chi Chuan, el Bagua Zhang, y el Liuhebafa. Asina mesmo otres téuniques, como la “postura del dragón que nada”, presente nel shiao jiao, tresfórmense per aciu de les sensaciones, entendimientu y condición del prauticante. En realidá abonden nel Yiquan movimientos y postures típicos d'otros sistemes. Yera la megolla d'estes otres artes lo que les facía efeutives, y esta megolla ye lo qu'estraxo’l maestru Wang. Esencialmente sólo hai un principiu qu'amerite la pena en toles artes marciales, una megolla, un momentu de verdá, un Puñu Natural.
Xeneralidaes
L’entrenamientu en Yiquan divídese polo xeneral en:
Principiu de la Naturaleza: Toa verdá y aición socede en Shunjian, un plizcatu del agora. Tolo qu'hai enantes y dempués de momentu talu ye “Wu”, el Vaciu, y, poro, incontrolable o inconcebible. Tou oxetivu y prexuiciu son fixos y non acordies con esti estáu indetermináu de la Naturaleza. "El Dao al que llamen Dao nun ye’l Dao eternu" (Lao Tzu).
Cantar de Roldán
thumb|260px|Ocho escenes de La Chanson de Roland nun manuscritu allumáu. El Cantar de Roldán o El Cantar de Rolando (La Chanson de Roland, en francés) ye un poema épicu de dellos cientos de versos, escritu a finales del sieglu XI en francés antiguu, atribuyíu a un monxu normandu, Turoldo, que'l so nome apaez nel postreru y enigmáticu versu: «Ci falt xestar que Turoldus declinet». Sicasí, nun queda claro'l significáu del verbu «tornar» nesti versu: puede querer dicir 'entonar', 'componer' o quiciabes 'trescribir', 'copiar'. Ye seique'l cantar de xesta más antiguu escritu en llingua romance n'Europa. El testu del llamáu Manuscritu de Oxford (pos se caltién na biblioteca Bodleiana d'Oxford), escritu en anglo-normandu (d'alredor de 1170), consta de 4 002 versos decasílabos, distribuyíos en 291 estrofes de desigual llargor llamaes tiraes (en francés, laisses).
La fecha del testu
A pesar de que'l testu del manuscritu de Oxford tien fecha de finales del sieglu XII, ye probable que'l testu del espaciu. mecániques, y que tresmiten la enerxía del vientu al rotor d'un xenerador de la onda. parte de la onda testu pueda arreyar ente los dos. l'ente 1060 y 1065, yá que Guillermo de Malmesbury diz que los normandos cantaben la Cantar de Roldán mientres la batalla de Hastings. Esta fecha puede ser acotada poles investigaciones de Dámaso Alonso, qu'afayaron una nota n'alfabetu visigodu topada nun manuscritu en San Millán de la Cogolla, que según él nun puede ser posterior al tercer cuartu del sieglu XI dempués de Cristu.
Tresformamientu llexendariu d'estos fechos
El Cantar de Roldán escríbese unos trés sieglos dempués de los fechos. Tiempu abondu por que los fechos tresfórmense y el personaxe de Roldán, que namái yera'l margrave de la Marca de Bretaña, convertir nel sobrín del vieyu emperador Carlomagno, qu'agora tien una barba florida». Los fechos afátense y dotar d'una dimensión épico y heroico. El protagonista Roldán acompañar d'un amigu imaxinariu, Oliveros. La emboscada de los vasconos pasa a ser un ataque de 400.000 sarracenos, que solo pueden ganar a Roldán y a los Dolce Pares de Francia (nobles francos amigos del arzobispu), amás, por cuenta de la traición del zaguín (Ganelón).
Sía que non, sarracenos pa unos o vasconos pa otros, quien fixeron la emboscada yeren montañeros del Pirinéu Occidental que conocíen el terrén. Probablemente'l grupu d'atacantes incluyiríen habitantes de la Pamplona acabante escalar, ente los cualos habría sarracenos pero que la mayoría seríen cristianos (los musulmanes nun obligaron a la conversión) y montañeses de los Pirineos Occidentales (qu'entós nun sé denominaben a sigo mesmos como vasconos)
Personaxes
Los personaxes más importantes tán fuertemente carauterizaos:
Relevancia lliteraria
Esti poema tuvo amplia repercusión en toles lliteratures d'Europa; foi fonte d'inspiración d'otros cantares de xesta del momentu. Se rumorea d'una supuesta versión en provenzal, na que Roldán yera fíu incestuosu de Carlomagno y la so hermana.
Ablon
Ablon ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Xi Tauri
Xi Tauri (ξ Tau / 2 Tauri / HD 21364) y tradicionalmente conocida como Ushakaron ye un sistema estelar de la constelación de Tauru de magnitú aparente +3,73. Alcuéntrase a 222 años lluz de distancia del Sistema Solar.
Catalogada como estrella de tipu espectral B9V, Xi Tauri ye en realidá un sistema estelar cuádruplu que consta d'una estrella triple orbitada por una cuarta componente. La estrella triple paez tar formada por una binaria cercana compuesta por dos estrelles blancu-azulaes de tipu B9V que'l so periodu orbital ye de 7,15 díes. Alredor d'esti par interior muévese una estrella daqué más caliente —de tipu B8V— qu'emplega 145 díes en completar el so órbita. Yá que la lluz de los trés estrelles nun pudo ser dixebrada, nun se conocen con exactitú los parámetros individuales de caúna d'elles. La separación real ente les componentes del par interior pue ser de 0,13 UA, ente que la estrella B8 taría asitiada a 1,1 UA de la binaria.
La cuarta estrella que completa'l sistema, afayada por interferometría, ye d'octava magnitú y tópase visualmente a delles décimes de segundu d'arcu de la estrella triple. Separada d'ella unes 50 UA, emplega aproximao un sieglu en completar la so órbita. Tien una masa de 1,25 mases solares, lo que correspuende a una nana blancu-mariella de tipu F.
Lurte
Lurte (argayu n'aragonés) ye un grupu de música folk procedente d'Aragón. La so música básase n'instrumentos de vientu como la gaita de boto, la dulzaina, la trompa de Ribagorza o'l chiflo, esto xunío a una potente percusión.
Los sos ritmos, la so fuercia y el so espíritu remembra les batalles almogavares; exércitu mercenariu al serviciu del rei d'Aragón, o de quien meyor pagara, que llibró abondes batalles ente los sieglos XI y XIV. Les invasiones almogávares algamaron importantes territorios nel mar Mediterraneu, llevando consigo la so cultura y faciendo cundir la llercia onde seya que averáranse.
Parque natural
thumb|right|Vista del [[parque natural de Somiedo.]] Un parque natural ye un espaciu natural que tien carauterístiques biolóxiques o paisaxístiques especiales nos que pretende garantizase la so proteición y procuren el caltenimientu de la so flora y fauna al traviés de la vexetación. Pueden ser marítimos o terrestres y atopase nel monte, na mar, nel desiertu o en cualesquier otru espaciu definíu xeográficamente.
Montmaur (Aude)
Montmaur ye una comuña francesa del departamentu d'Aude, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Parque natural
En 1969, la Unión Internacional pal Caltenimientu de la Naturaleza (UICN) definió un parque natural como "un paisaxe natural, que dacuando inclúi elementos de paisaxe cultiváu y asentamientos humanos, que foi protexíu y ye accesible al públicu". Anque esta formulación resulta anguaño daqué desfasada, puede considerase que recueye los principales aspeutos carauterísticos de los parques naturales. Asina, a diferencia d'otres modalidaes d'espacios naturales protexíos (parques nacionales, reserves naturales, etc.), los territorios declaraos como parque natural presenten xeneralmente un altu nivel de humanización y, sicasí, caltuvieron valores naturales bien relevantes que motivaron la so protección xurídica. Ésta pretende, polo xeneral, facer compatible l'actividá humana (aprovechamientos de los recursos naturales, usos turísticos y recreativos, otres actividaes económiques, etc.) cola preservación del mediu natural y del paisaxe. Los oxetivos de los parques naturales pueden entender tamién otros aspeutos como'l desenvolvimientu sostenible d'árees rurales, la xestión d'espacios periurbanos o metropolitanos. Carceller 1992, páxs. 92-95
Alfonso I de Portugal
Alfonso I de Portugal, más conocíu como Alfonso Enríquez (en portugués: Afonso Henriques; Guimarães o Viseu, 25 de xunetu de 1109-Coímbra, 6 d'avientu de 1185), foi'l segundu conde del Condáu Portucalense de la casa de Borgoña y el primer rei de Portugal.
Gracies a les sos conquistes que, a lo llargo de cuarenta años, devasaron el doble del territoriu mandáu pol so padre, foi conocíu como el Conquistador; tamién se-y llamó el Fundador y el Grande. Los musulmanes, en señal de respetu, llamáronlu 039;Ibn-Arrik ("fíu d'Enrique") o El-Bortukali' («el portugués»).
Primeros años y la rexencia materna
Alfonso yera fíu d'Enrique de Borgoña, el primer conde de Portugal de la casa de Borgoña, y de Teresa, fía natural d'Alfonso VI de Lleón. Anque nun se sabe con certidume ónde nació, la creencia popular facer natural de Guimarães, ciudá onde con toa probabilidá fuera criáu y viviera hasta 1131, añu en que se treslladó a Coímbra. Otru historiadores sostienen, sicasí, que'l llugar de nacencia del primer rei de Portugal foi la ciudá de Viseu onde la so madre pasó llargues temporaes nel añu de la so nacencia según consta en documentos daos pola condesa Teresa.
El 22 de mayu de 1112 morrió'l so padre, el conde Enrique de Borgoña, nel so señoríu de la ciudá d'Astorga. Con apenes trés años d'edá, Alfonso quedaba güérfanu de padre y heredaba el condáu, ente que la so madre tomaba les riendes del gobiernu mientres la minoría del so fíu.