cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Insider
Na película, Al Pacino da vida a un periodista, direutor del programa 60 Minutos de la canal CBS, que desatapa tou la tema gracies a un confidente y antiguu bioquímicu de la tabacalera Brown & Williamson, Jeffrey Wigand, al que da vida Russell Crowe, quien recibió una nominación al Óscar como meyor actor por esti papel. Christopher Plummer interpretó al periodista Mike Wallace, presentador del programa 60 minutos dende 1968.
La película esplora tantu nel inmensu poder de les tabacaleras, como nel funcionamientu y les polítiques d'empresa de los medios televisivos, la confrontación ente la llinia editorial d'un mediu y los sos propios intereses financieros.
Nami Kimoto
Nami Kimoto –en xaponés, 木本 奈美, Kimoto Nami– ye una deportista xaponesa que compitió en yudu, ganadora d'una medaya de plata nos Xuegos Asiáticos de 1998 na categoría de –63 kg.
Boletus regius
Boletus regius ye un fungu basidiomicetu de la familia Boletaceae, qu'habita en montes de frondosas de zones templaes. Ye una especie pocu común que suel apaecer so la cobertoria d'árboles caducifolios, del tipu del castañu o'l haya, y que fructifica de forma solitaria o en grupos de dos o trés basidiocarpos, pel branu y principios de seronda. Ye una especie comestible, pero bien pocu frecuente. L'epítetu específicu "regius" significa "real", y fai referencia a la so bella coloración, presentando tonos coloráu rosado na cutícula del sombrerucu, mariellu dorao na zona de los poros y mariellu llimón nel pie. Enantes a la descripción d'esta especie per parte de Krombholz, considerábase-y una variedá de Boletus appendiculatus, na seición Calopodes.
Morfoloxía
Tien un sombreru d'ente 6 y 15 cm de diámetru, esféricu nes sos fases tempranu y esplanao conforme va maureciendo'l esporocarpo. Ta cubiertu de fibrillas acolorataes sobre un fondu mariellu rosado pálidu. Conforme va avieyando, les tonalidaes van faciéndose más uniformes y apagaes, y la cutícula va sedándose. Los tubos y los poros son estrechos y amarellentaos, y van tomando tonos verdosos al maurecer. El pie ye daqué más anchu na base y de color mariellu llimón, y presenta n'ocasiones tonalidaes acolorataes n'en el so parte cimeru y un retículo mariellu bien finu. La carne ye blanca o mariellu llimón y el so color va faciéndose más intensu nes zones cercanes a los tubos y tomando tonos rosados na zona inferior del pie y na cercana a la cutícula. El so sabor ye duce y el so golor nidio. La esporada ye de color pardoolivácea.
Posibilidaes de tracamundiu
Ye posible confundilo con especies allegaes como B. fechtneri y B. speciosus, dambos comestibles y tamién pocu comunes.
Villiers-le-Roux
Villiers-le-Roux ye una comuña francesa del departamentu de Charente, na rexón de Nueva Aquitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Papa Calistu I
El papa Calistu I, o San Calistu, (* Roma, ha. 155 – † 222), ye'l pontífiz númberu 16 de la Ilesia católica, reinando de 217 a 222. Nació esclavu nel somantu d'una familia d'aniciu griegu, que na so llingua'l so nome significa "el más guapu" (kallistos), y nun abrazó'l cristianismu hasta la edá adulta. Como alministrador de los bienes d'un altu funcionariu del emperador Cómodo llamáu Carpóforu, tamién cristianu, viose implicáu nuna malversación de fondos que-y valió ser condergáu a trabayos forzaos nes mines d'azufre de Cerdeña; ellí permaneció a lo llargo de tres años hasta que, alredor del 190, llogró ser lliberáu gracies a la intercesión de Marcia, una concubina del emperador Cómodo.
Depués de la so lliberación, el papa Víctor I destinólu a Antium otorgándo-y una pensión; ellí vivió hasta'l so treslláu a Roma reclamáu pol papa Ceferín, que faciéndolu secretariu personal de so lu nomó diáconu y alministrador del cementeriu cristianu na Vía Appia, que depués se conocería como les catacumbes de San Calistu, y nel que s'enterraron tolos papes que gobernaron la Ilesia a lo llargo del sieglu III, escepto él mesmu.
A la muerte de Ceferín, Calistu ye elixíu como'l so socesor. La circunstancia de ser un esclavu lliberáu nun yera un impidimentu pa ser elixíu papa hasta que Lleón I el Magnu, nel sieglu V, asina lo dispunxo.
Bretaña (nación celta)
thumb|right|350px|Territoriu históricu bretón colos nomes na llingua llariega 160px|thumb|right|La [[bandera de Bretaña, la Gwenn-ha-du (prieta y blanca en bretón).]]
Bretaña, foi un reinu y ducáu celta, agora incorporáu a Francia. Tamién ye, más xeneralmente, el nome del área cultural colos llímites que correspuenden a la histórica provincia y ducáu independiente. Hebo un tiempu pol que foi nomada "Pequeña Bretaña".
Bretaña ocupa una gran península al noroeste de Francia, atopándose ente la Canal de la Mancha al norte y el Golfu de Vizcaya al sur. L'área del territoriu ye de 34.034 km² (13.137 sq mi). La histórica provincia de Bretaña ta dividida en cinco departamentos: Finistère al oeste, Côtes-d'Armor al norte, Ille y Vilaine al noreste, Loira Atlánticu al sureste y Morbihan al sur, nel Golfu de Vizcaya.
Dimientres la Segunda Guerra Mundial, el gobiernu de Francia de Vichy anesionóse la rexón de Nantes de Bretaña. Anguaño l'80% de la Bretaña histórica tiense convertío nuna rexón de Bretaña, un territoriu alministrativu francés que nun se cuerresponde na so totalidá a la Bretaña histórica, y el restu del área nun incorporada a esa división (Nantes, que fore capital histórica de Bretaña), forma parte del departamento de Loira Atlánticu, dándose llugar a un alderique sobre la reunificación de Bretaña.
En xineru de 2006 la población de Bretaña estimóse en 4.300.500 habitantes, de los que'l 72% viven na “rexón” alministrativa de Bretaña, y el 28% restante na de Pays-de-la-Loire. Nel censu de 1999, l'área metropolitana de mayor tamañu yera Nantes (711.120 habitantes), siguía de Rennes (521.188 habitantes) y Brest (303.484 habitantes).
Historia
thumb|left|250px|Pointe du Raz La historia popular y tradicional de Bretaña ta perrellacionada col Mitu artúricu y la Materia de Francia nes rexones bretón y galofalantes respeutivamente. Pesie a qu'atiéndese en gran midida a les conesiones céltiques antigües ente Bretaña y Gran Bretaña, la historia y política modernes bretones son estereotipaes básicamente como fechu francés o "Galo-Romance". Esti ye un conceutu erróneu dende l'área gala (parte llatina d'Europa) de Bretaña, creando conesiones cola islla de Gran Bretaña, a la busca de similitúes cola vecina "Normandía". La Guerra de los Cien Años tien escurecío toos estos fechos, al igual que la natura romano-británica del pueblu bretón (tanto'l pueblu celta como'l romance.)
Dimientres la conquista d'Inglaterra del añu 1066 dio'l control d'esi reinu a Normandía vía normandos en Londres, Bretaña foi considerada col estatus menor d'Inglaterra del Norte vía bretones en Richmond. Les posiciones relatives de los duques normandos en Londres a los duques bretones en Richmond dimientres el periodu Medieval nun yeren, a diferencia de la Primacía de Canterbury sobre de la Provincia de York, superiores a les d'obispos escoceses (fasta que foi canceláu'l Tratáu de Falaise, separtándose'l control de York del estáu n'Escocia, cola esceición de Whithorn).
Al invadir los normandos País de Gales, simultáneamente los bretones pasaron a ser influyentes n'Escocia. Importantes personaxes bretones na historia d'Escocia foren Conan IV, Duque de Bretaña, Xuan de Bretaña, Conde de Richmond, Thomas Randolph, primer Conde de Moray (FitzRandolph de Middleham), Brian FitzAlan, Lord FitzAlan de Bedale (Virréi d'Escocia por Eduardu I d'Inglaterra). La familia Randolph, de tendencia pro-Bruce, y la familia Alan, de tendencia pro-Balliol, yeren llinies illexítimes de los condes y duques de Penthièvre, con agospiu permanente y responsabilidaes nel Richmond Castle. Henry Tudor, conde de Richmond (futuru rei Enrique VII) pasó dalgún tiempo viviendo en Bretaña (1471 - 1485). La Dinastía Tudor foi galesa y Enrique incorporó'l Galgu Blancu de Richmond nel escudu d'armes, animal (al igual que'l whippet) qu'entovia ye la mascota más querida de Yorkshire Dales. Como resultáu de la incorporación a la corona francesa de de Bretaña por mor de la Casa de Valois, los Tudors fixeron del estáu de Bretaña de Richmond un infantazgu permanente de la Familia Real, con Henry FitzRoy, primer Duque de Richmond y Somerset como primer bastardu al que se-y concedió.
Sitios d'interés
thumb|left|Monumentos megalíticos en [[Carnac.]] Bretaña ye famosa polos sos monumentos megalíticos, que s'atopen a lo llargo de tola península, y los alliniamentos más grandes atópense cerca Karnag/Carnac. El por qué de la esistencia d'estos monumentos ye entovia desconocíu, y munches persones del llugar refugien la idea d'especular acerca d'ello. Les pallabres dólmen (de "daol", mesa, y "maen", piedra) y menhir (de "maen", piedra, y "hir", llargu) son bretones y davezu emplegaes tanto por bretones como por franceses. Bretaña tamién ye conocida polos calvarios, escultures tallaes ellaboraes cola imaxe de la crucifisión, y que puen atopase en crucies de caminos y carreteres en villes y pueblos pequeños de la Bretaña occidental.
thumb|220px|La ciudá amurallada de [[Saint-Malo foi tiempu atrás baluarte de corsarios.]] Amás de les sos cases solariegues y castiellos, Bretaña tamién tien munches ciudaes fortificaes. La ciudá amurallada de Saint-Malo (Sant-Maloù), una popular atraición turística, ye tamién un puertu importante que xune Bretaña con Inglaterra y les Islles de la Canal. Tamién foi'l llugar de nacencia del historiador Louis Duchesne, l'aclamáu autor Chateaubriand, el famosu corsariu Surcouf y l'esplorador Jacques Cartier. La ciudá de Roscoff (Rosko) sirve tamién conesiones vía ferry con Inglaterra ya Irlanda.
Ente los centros urbanos más importantes s'inclúin:
La islla d'Ouessant (Bretón: Enez Eusa) ye'l puntu más noroccidental tanto de Bretaña como de Francia, y marca la entrada de la Canal de la Mancha. Otres islles de la costa bretona son: 250px|thumb| Enez Eusa. ]]
Llingua
thumb|Señes viales billingües puen ser vistes n'árees tradicionalmente bretón-falantes. El Francés, la única llingua official de la República Francesa, ye anguaño falada endientru de toa Bretaña. Les dos llingües rexonales nun tienen estatus no que cinca al Estáu, pesie a que son sofitaes por autoridaes rexonales endientru de los estrictos llímites constitucionales: el Bretón, perfuerte nel occidente anque visible en toa Bretaña, ye una llingua celta perasemeyada al córnicu, y el Galó, que ye faláu nel oriente, ye una de les Llingües d'Oïl.
Dende'l mesmu entamu de la so historia y pesie al fin de la independencia de Bretaña, el bretón caltúvose como la llingua llariega de tola población occidental de la península, con esceición de los obispos y alministradores y cargos públicos franceses. Les lleis franceses y la presión económica llevaron al pueblo al abandonu de la so llingua en favour de la del estáu dominante, anque hasta los años 1960 el bretón yera faláu y altendío pola mayoría de la población del occidente. Dende'l entamu del sieglu XX yien habío una amarraza pereficiente per parte l'alministración francesa y el sistema educativu ("Ta prohibíu escupir en suelu y falar bretón") nel procesu de promocionar el francés como la única llingua del país. Acordies con una entrevista a Erwan Le Coadic, l'axente de desenrollu del Serviciu de la Llingua Bretona, "Col cursu del sieglu XX les polítiques del gobiernu en París taben calculaes pa esraizar l'usu del bretón dafechu". Pesie a qu'afirma qu'hai signos de qu'"agora la situación ta estabilizada", apunta qu'hai un "cásique catastróficu declive" nel usu del bretón: "Hai cincuenta años había 1.300.000falantes de bretón; anguaño hai sólu 300.000".
El bretón foi tradicionalmente faláu nel oeste (la "Breizh-Izel" o "Basse-Bretagne"), y el galó nel este (el "pays Gallo", "Breizh-Uhzel" o "Haute-Bretagne"). Les llendes van dende Plouha, na costa norte, hasta cuasi Vannes, puntu del sureste. Dimientres, el francés tien pasao a ser la llingua cimera de les ciudaes, y l'área bretón-falante enantes cubría un territorio qu'algamaba llugares muncho más orientales qu'anguaño. 100px|thumb|left|Escudu d'armes tradicional Na Edá Media el galó espardióse a zones qu'enantes yeren bretón-falantes. Agora reducío a un territoriu munchu más reducío nel este de Bretaña, el galó alcuéntrase en sí mesmu baxo presión por mor de la dominante cultura francofona. Tamién hai xente qu'afirma tar amedrentada pol rexurdimientu del bretón, que ta ganando territories qu'inxamás formaron parte del area bretón-falante cimera.
Escueles privaes Diwan ("Semiente"), nes que les clases son daes en Bretón por el métodu d'immersión, xueguen un papel importante nel renacer del bretón. El gobiernu francés refuga financiación pública dala n'estes escueles, y el fechu de si deberíen o non tar financiaes con fondos públicos tien sío per munchu tiempu, y sigue siendo, puntu de controversia. En caberu llugar, delles clases billingües tamién son impartíes en centros d'escueles públiques.
Pesie a la resistencia de l'alministración francesa, les sense viales billingües (bretón y francés) puen vese en delles zones, especialmente nes árees tradicionalmente bretón-falantes, anque les señes en galó son aínda muncho más rares.
Un gran influxu d'inmigrantes (y propietarios de segundes residencies) de fala inglesa en delles villes a vegades aporta dínda más diversidá llingüística.
Relixón
thumb|Los "calvarios" esculpíos puen atopase en munches villes. Los primeros misioneros cristianos aportaron a la rexón procedentes d'Irlanda y Gran Bretaña. Con más de 300 "santos" (solo unos pocos reconocíos pola Ilesia Católica), la rexón ye fuertemente Católica. Al menos dende'l sieglu XIX Bretaña tien sío conocida como una de les rexones católiques más devotes en toa Francia, en contraste con otres munches zones secularizaes. La proporción d'estuciantes qu'asisten a escueles católiques privaes ye la más alta de toa Francia. Como n'otres rexones d'herencia celtes, el llegáu de Cristianismu celta tien dexao una rica tradición de santos llocales y comunidaes monástiques, davezu conmemoraos nos nomes de llugares entamando colos prefixos Lan, Lam, Plou o Lok. La santa patrona de Bretaña ye Santa Ana, la madre virxe, anque'l santu más famous ye San Ivo de Kermartin ('saint Yves' en francés, 'sant Erwan' en Bretón), un monxu del sieglu XIII que dedicó la so vida a los probes.
Una vegada al añu los creyentes siguen una ceremonia de Perdón, el día de fiesta de la parroquia. Davezu entama con una procession siguida d'una misa n'honor al santu. Hai amass siempres una parte secular con daqué de comer y puestos d'artesaníes. Los tres Perdones más famosos son: En Bretaña hai una peregrinación perantiga nomada Tro Breizh (tour de Bretaña), onde los peregrinos caminen alrodiu de Bretaña yendo de la sepultura d'un santu fundador a la d'otru. Los siete santos fundadores de Bretaña son:
Históricamente, el peregrinax facíase nun viaxe (una distancia total d'unos 600km). Anguaño, de toes formes, los peregrinos completen el circuitu a lo llargo de dellos años. En 2002 el Tro Breizh incluyó un peregrinax especial a Gales, representando simbólicamente'l viaxe de regresu de los galeses San Paol, San Brieg y San Samzun. De Amás, quien quiera que nun faiga'l peregrinax al menos una vegada en so vida tará condergáu a facelu tres morrer, avanzando solo la llonxitú del so ataúd ca siete años.
Delles tradiciones y vezos paganos de la vieya ralixón celta tamién fueren preservaos en Bretaña. La figura popular más ponderosa ye la d'Ankou o'l "Collechador de Muerte": dacuando una cadarma envueltu y cubierta col sombreru bretón planu descritu como un ser humanu rial (el caberu muertu del añu, ser fiel que-y lleva a la muerte los finaos), fai viaxes pela nueche llevando una gadaña haza arriba que llanza pa poder acollechar. A vegades va a pie, anque davezu va nuna xarré, la Karrig an Ankou, tirada por dos bües y un caballu esmirriáu. Dos sirvientes vestíos cola mesma envolvedura y sombreru que'l Ankou van apilando los mmuertos na xarré, y si dalguien la oi cruxir mientres la nueche vien decir que-y queda poco tiempu de vida. thumb|right|La famosa Bagad of Lann-Bihoué
Música
Bretaña ye una provincia celta rica na so herencia cultural y pesie al llargu periodu de dominiu francés ya influyenciada poles tradiciones y vezos franceses, tien retenío y, dende entamos de los setenta, revivío la so propia música folk, modernizando y adaptándola al folk rock y otros xéneros fusión.
Gastronomía
Pesie a que se produz daqué de vinu a la vera'l Ríu Loire, les babores tradicionales de Bretaña son:
273
273 (CCLXXIII) foi un añu común entamáu en miércoles del calendariu xulianu. Nesa dómina, nel Imperiu romanu, foi conocíu como añu del consuláu de Tacitus y Placidianus, y tamién como añu 1026 Ab urbe condita. La so denomación como añu 273 remóntase al entamu de la Edá Media, cuando quedó establecíu l'Anno Domini como forma avezada de dar nome a los años.
Pollachius pollachius
L' ye un pexe que tien entre 70 y 80 cm de llargu. Aseméyase al bacalláu.
Bretaña (nación celta)
Gastronomía
Históricamente Bretaña foi una rexón productora de cerveza. Pesie a tóu, conforme'l vinu diba medrando les sos importaciones d'otres rexones franceses, la producción y consume de cerveza foren desapaeciendo hasta quedar desaniciaes a mediaos del sieglu XX. Nos años 1970, debio a un renacer de les tradiciones llocales, nueves destilerías entamaron a abrise y anguaño hai unes 20. El Whisky ye tamién producío por un bon puñáu de destileríes con escelentes resultaos. Otra bébora reciente ye'l kir Breton (Crème de cassis y sidra) que tien de ser servío como aperitivu. Davezu a los turistes se-yos fai prebar un mecigayu de pan y vinu tintu típicu.
Looze
Looze ye una comuña francesa del departamentu de Yonne, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Bretaña (nación celta)
Gastronomía
Un platu asemeyáu a los frixuelos fechu de farina d'alforfón cómese con xamón, güevos y rellenos salaos. Son nomaos polo xeneral galettes (galetes en bretón), esceutu en partes occidentals de Bretaña onde se nomen crêpes (krampouezh en bretón). Frixuelos finos fechos de farina de trigu cómense de postre o d'almuerzu y tienen de ser servíes en frío con mantega. Otros elementos de repostería como'l kouign amann, fechu de masa de pan, mantega y zucre, o'l far, daqué asemeyáu a un Pudding de Yorkshire duce, o'l clafoutis con nisos, son tamién tradicionales.
Looze
Tien una población de y una superficie de  km².
Bretaña (nación celta)
Gastronomía
Rodiada pola mar, Bretaña ufre un ampliu rangu de productos gastronómicos marinos, especialmente moxones y ostres. Como especialidá cocinada de marisco destaca amás el cotriade.
Clima
Nos meses de branu les temperatures de la rexón puen algamar los 30 graos Celsius, anque son temperaturas cómodes, más aínda comparaes con otres rexones de Francia, como nel sur y nel Ríu Loire. Bretaña xeneralmente tien un clima moderáu dimientres el branu y tamién l'iviernu, y la lluvia nun ye endemasiáu común o rara.
Los centros turísticos de branu más populares de Bretaña atópense na costa sur (La Baule, Belle Île, Golfu de Morbihan), anque la costa norte, más xabaz y espuesta atrae tamién a basura turistes en tol branu.
Tresporte
Hei dellos aeropuertos en Bretaña con destinos a Francia ya Inglaterra. Los servicios ferroviarios de TGV xunen la rexón con ciudaes como París, Lyon, Marsella y Lille, en Francia. Amás, hai servicios de ferry que lleven pasaxeros, vehículos y otros tresportes a Irlanda, Inglaterra y les Islles de la Canal.
Brittany Ferries opera colos servicios regulares que vienen darréu:
Irish Ferries opera nes rutes que vienen darréu:
Villognon
Tien una población de y una superficie de  km².
The Danish Girl
The Danish Girl ye una película biográfica británica-estauxunidense dirixida por Tom Hooper y protagonizada por Eddie Redmayne, Alicia Vikander, Amber Heard y Matthias Schoenaerts. La cinta ta basada na novela homónima de David Ebershoff, y cunta la hestoria real de la pintora danesa Lili Elbe, la primer muyer tresxéneru en sometese a una ciruxía de reasignación de sexu. Tuvo un estrenu llindáu previstu'l 27 de payares de 2015 en Nueva York y en Los Angeles.
Argumentu
A mediaos de la década de 1920 en Copenḥague, la retratista Gerda Wegener (Alicia Vikander) píde-y a'l so home, el popular arquiteutu paisaxista Einar Wegener (Eddie Redmayne), que pose un momentu pa ella pa sustituyir a una modelu que llega tarde al so pisu a posar como baillarina de ballet nuna pintura que ta trabayando.
L'actu de pasar por una figura femenina esmazcara la identidá de Einar como una muyer, a la que llamó Lili Elbe. Esto pon en marcha una progresión, primero tentativa y depués irreversible, de dexar tras a Einar, sentimientu col que lluchó por despintar mientres tola so vida. Esto llévase a cabu cuando Lili y Gerda treslladar a París; les semeyes de Gerda de Einar nel so estáu femenín atraen muncha atención de los comerciantes d'arte que les sos semeyes anteriores nun teníen. Ye ellí onde Gerda sigue la pista del comerciante d'arte Hans Axgil (Matthias Schoenaerts), un amigu de la infancia de Einar (Hans foi'l primer mozu en besalo). L'atracción mutua de Hans y Gerda ye un retu, una y bones Gerda salea la so cambiante rellación a Lili; pero Hans tien una llarga amistá con Lili y acaba volviéndose un sofitu tantu de Lili como de Gerda.
A midida que la so llucha cola so identidá y esistencia siguida como Lili vuélvense demasiáu pa Gerda, ella empieza a buscar l'ayuda de psicólogos, pero nengunu da nenguna resultancia, y nun casu, casi la lleva a recluyise nuna institución mental. Col tiempu, según l'encamientu de Hans, Lili y Gerda atopar col Dr. Kurt Warnekros (Sebastian Koch). El Dr. Warnekros esplica que conoció a delles persones como Lili, qu'anque físicamente son masculinos, identifíquense como femenín, y propón una innovadora y revesosa solución: sometese a la ciruxía de reasignación de sexu. Esto implicaría un procedimientu de dos partes: primero la eliminación de los xenitales esternos de Lili y depués, dempués d'un periodu de recuperación, la construcción d'una natura. Alviérte-yos que tratar d'una operación bien peligrosa que nunca s'intentó antes y Lili sería una de les primeres en sometese a ella. Lili acepta darréu y pocu dempués, viaxa a Alemaña pa empezar la ciruxía. Por desgracia, pocu dempués muerre por entueyos de la ciruxía.
Producción
En setiembre de 2009, Tomas Alfredson reveló a Variety que la producción del proyeutu precedería a la de la so próxima adautación de El topu. Y añedió: «Tuvimos cerca d'un añu en conversaciones, y llueu vamos empezar la producción».
N'avientu de 2009, los periódicos suecos informaron que Alfredson yá nun yera l'encargáu de dirixir The Danish Girl y empezaría a trabayar en Tinker Tailor Soldier Spy. Alfredson dixo que llamentaba que la información de que trabayaba en The Danish Girl espandiérase antes de rematar el tratu. Tamién dixo qu'inda quería faer la película y podría volver al proyeutu.
El 12 de xineru de 2010, el direutor suecu Lasse Hallström dixo a los medios suecos qu'él fuera asignáu pa reemplazar a Alfredson como direutor.
El rodaxe empezó na primavera de 2010 en Berlín.
El 11 de xunu de 2010, The Hollywood Reporter reveló que la película recibiera € 1,2 millones ($ 1,5 millones) en financiamiento de subsidios del NRW Film Board d'Alemaña. Les condiciones del alcuerdu inclúin un rodaxe previstu de 19 díes n'Alemaña. En febreru de 2011, Screen Daily informó de que la película comenzariá a rodase en xunetu del mesmu añu y que Rachel Weisz interpretaría a Wegener. En mayu revelóse que tanto Weisz como Hallström abandonaren el proyeutu.
Finalmente, Eddie Redmayne sería l'encargáu de ponese na piel de Lili Elbe y la película sería dirixida por Tom Hooper. Redmayne calificó la película como una «estraordinaria hestoria d'amor» en declaraciones a The Telegraph. L'actor axuntar con persones que se sometieren a operaciones de cambéu de sexu pa preparar el so rol: «Conocí a xente con una valentía estraordinaria y brillante, asina qu'espero que sía una esperiencia interesante», declaró al mediu británicu.
Filmación
La filmación empezó en febreru de 2015. La primer imaxe de Redmayne como Lili Elbe publicóse'l 26 de febreru de 2015. El 5 de setiembre de 2015 la película exhibir nel Festival Internacional de Cine de Venecia de 2015, con gran aceptación y crítiques positives.
Kali Yuga
La personificación del demoniu Kali
Según el Bhagavata-purana (4, 8, 3), Kali ye un demoniu de piel negro, fíu de Krodha (‘ira') y Jimsa (‘violencia', n'inglés himsa). Cometió incestu cola so hermana Durukti (‘llevantu') y asina tuvo dos fíos: Bhaia (‘mieu') y Mritiu (‘muerte').
La so segunda esposa yera la diosa Alaksmi (‘calamidá').
Apaez como un xeniu malváu nel episodiu de Nala, del Majabhárata.
Nun tien de confundise esti malváu demoniu Kali cola diosa Kali.
Lleenda
Según el Majabhárata, la era de Kali empezó na medianueche del docenu día de la guerra de Kurukshetra (que duró en total 18 díes), la nueche en que los dos exércitos negáronse a detenese al atapecer (pa orar) y siguieron matándose na escuridá, hasta l'amanecer.
A mediaos del sieglu VI, l'astrólogu Aria Bhatta (476-550 d. C.) determinó por aciu de cálculos astrolóxicos qu'esi momentu podría tener asocedío ente'l 17 y el 18 de febreru del 3102 a. C. Na actualidá los hinduistes sostienen qu'esa fecha ye correuta.
Por cuenta de la presencia del dios Krisna nel planeta, la personificación de Kali nun s'atrevió a entrar con tola so fuercia. Pero nel mesmu día de l'ascensión de Krisna al cielu (que morrió a los 125 años d'edá), Kali entró nesti mundu en forma del delitu de mancar a una vaca.
Esti iuga del viciu va durar exautamente 1.200 años de los deva (dioses) o 432.000 años de los humanos. A la fin, nacerá Kalki, el décimu y últimu avatar de Visnú, que ―montando un caballu blancu y llevando una espada― matará a tola humanidá corrompida, y salvará a los que sigan siendo devotos de Visnú.
Envidia
thumb|300px|Semeya d'una muyer [[Llocura|allunada o terriblemente celosa, Théodore Géricault (1791–1824).]]
La envidia ye aquel sentimientu o estáu mental nel cual esiste dolor o desdicha por non tener unu mesmu lo que tien l'otru, seya en bienes, cualidaes cimeres o otra clase de coses tanxibles ya intanxibles.
La envidia pal cristianismu
San Gregorio Magno (*ca. 540 en Roma – †12 de marzu de 604), foi'l sesentenu cuartu Papa de la Ilesia católica; foi quien escoyó los siete pecaos capitales, y caltúvose pola mayoría de los teólogos de la Edá Media.
Pa Santu Tomás d'Aquino, la envidia ye "murnia del bien d'otru".
Dante Alighieri nel poema de El Purgatoriu, define la envidia como "Amor polos mesmos bienes malváu al deséu de quitar a otros de los suyos." El castigu pa los envidiosos ye'l de cerrar los sos güeyos y coselos, porque recibieren prestar al ver a otros cayer. Na Edá Media el famosu cazador de bruxes, el cardenal Peter Beasbal atribuyó-y a la envidia'l demoniu llamáu Leviatán, un demoniu marín y que yera namái controláu por Dios.
La envidia nel psicoanálisis
Nel ámbitu del psicoanálisis la envidia ye definida como un sentimientu esperimentáu por aquel que desea intensamente daqué teníu por otru. . La envidia estropia la capacidá de gociar y d'apreciar lo que tien unu mesmu. Ye'l factor más importante del socavamiento de los sentimientos d'amor, tenrura o gratitud.. La envidia ye un sentimientu enojoso contra otra persona que tien o gocia de daqué deseyáu pol individuu envidiosu, quien tien l'impulsu de quitar lo o estropialo. A diferencia de los celos, que se basen nel amor y entienden un venceyu d'a lo menos trés persones, la envidia dase d'a dos y nun tien nenguna rellación col amor. La persona envidiosa ye insaciable porque la so envidia provién del so interior y por eso nunca puede quedar satisfecha, yá que siempres va atopar otru en quien centrase.
Estudios, cites y notes
Bertrand Russell sostenía que la envidia ye una de les más potentes causes de tristura. Siendo universal ye'l más desafortunáu aspeutu de la naturaleza humana, porque aquel qu'envidia non yá vence a la tristura que-y produz el so envidia, sinón qu'amás alimenta'l deséu de producir el mal a otros.
José Antonio Marina sostién cierta nomenclatura afeutiva na so obra "El llaberintu sentimental", na qu'estrema los fenómenos afeutivos en: ciñu, sensaciones de dolor prestar, deseos y sentimientos, subdividiendo éstos en cuatro grupos según la so intensidá como: estaos sentimentales, emociones y pasiones. Esti últimu grupu, les pasiones, son definíes como "sentimientos intensos, vehementes, tendenciales, con un influxu poderosu sobre l'individuu". Sería nesti grupu nel que la envidia quedaría configurada.
La envidia foi frecuentemente tema ya inspiró rellatos lliterarios como'l de Caín y Abel qu'apaez nel Xénesis de la Biblia. Esti rellatu, en realidá, ejemplifica la rivalidá y conflictos históricos ente los sistemes de vida nómades y sedentarios de pastores y llabradores que se desenvolvieron a lo llargo de la historia.
La envidia n'España
L'escritor de la xeneración del 98, Miguel de Unamuno afirmaba que yera la traza de calter más propiu de los españoles, "íntima cangrena española", y pa ejemplificarlo escribió la so novela Abel Sánchez, en que'l verdaderu protagonista, que significativamente nun da títulu a la obra, ansiosu de faer el bien pola humanidá, namái recibe despreciu y falta de ciñu por ello, ente que'l falsu protagonista, que sí da títulu a la obra, recibe tou tipu de pagos y ciñu polo que nun fixo. Jorge Luis Borges coincidía nello: "Los españoles siempres tán pensando na envidia. Pa dicir que daqué ye bonu dicen: ye envidiable". Cervantes, nos sos conseyos a Sancho, la llapada "raigañu d'infinitos males y foroñu de les virtúes". Para Francisco de Quevedo, ye un pecáu especialmente inútil y que nun da prestu dalgunu: "Muerde y nun come". Camilo José Cela, per otra parte, escribió que "l'español (...) ambura nel fueu de la envidia como l'anglosaxón (...) quemar na foguera de la hipocresía y el francés consúmese (...) na llapada de l'avaricia".
Iconoloxía
thumb|220px|La envidia por [[Giusto -y Court.]] Los griegos habíen divinizado la envidia porque na so llingua phlohnos ye masculín. Los romanos facer diosa y fía de la nueche.{{Añedir referencies Comparar a l'anguila pos taben na creencia qu'esti pexe tien envidia a los delfines. El so nome Envidia significa el que nun ve con bon güeyu. Los griegos dábenlu tamién el nome de mal güeyu y pa llibrar a los sos fíos de les influencies d'esti xeniu, tomaben col deu la trolla qu'había no fondero de los baños y señalaben les sos tienres frentes.{{Añedir referencies}}
Esta superstición permanez entá ente los griegos modernos, que tarrecen la Envidia o mal güeyu. {{Añedir referencies representa esta deidá so la forma d'un vieyu espectru femenín cola cabeza cinxida de culiebres, los güeyos fieru y fundir, el color llívíu, una flaqueza horrible, coles culiebres nes manes y otra que-y ruca'l senu. Delles vegaes poner al so llau una hidra de siete cabeces. La Envidia ye una bisarma que'l más brillosu méritu nun puede afogar.
Se la pinta tamién despedazando un corazón y con un perru al so llau. Unu de los principales emplegos de la Envidia yera'l sirvir de guía a la Llevantu. D'esta miente pintar Apeles. Rubens pintar en Londres y n'unu de los cuadros de Luxemburgu so la figura d'una muyer bien flaca y de una palidez estrema. Poussin pintó esta bisarma mordiéndose'l brazu y solmenando les culiebres qu'arrodien la so cabeza. El tiempu que llevanta la verdá abatida, refundia per tierra la Envidia.
Foi pintada, tamién por Jean Jouvenet en Rennes, nel cuartu del conseyu del parllamentu y por Francisco -y Moine en Versalles, nel cuadru de La divinización de Hércules, nel cual vese aterrada so la xarré del semi-dios.
Kali Yuga
Cronoloxía
Según les escritures védiques, los cuatro iugas formen un ciclu de 4.320.000 años (un maya-iuga, o ‘gran era'), que se repite: N'este maya-iuga en concreto, les edaes trocáronse: antes de la segunda (duapára) llegó la tercera (tretā).
Provincia de Gorizia
thumb|Mapa del territoriu provincial. Gorizia (Provincia di Gorizia) foi hasta 2017 una provincia de la rexón de Friuli-Venezia Giulia, n'Italia. La so capital yera la ciudá de Gorizia.
Tenía una área de 466 km² y una población total de 136.477 hab. (2001). Había 25 conceyos na provincia (fonte: ISTAT, vease esti enllaz).
Llendaba cola provincia d'Udine al oeste, cola provincia de Trieste al sureste, con Eslovenia al norte y este, y col mar Adriáticu a sur.
Comuñes
Pertenecíen a la Provincia de Gorizia les siguientes 25 comuñes:
Historia
La provincia de Gorizia foi instituyida nel añu 1927, nel ámbitu de les circunscripciones provinciales italianes del réxime fascista, el territoriu de la nueva provincia correspondía a aquel de los distritos de Gorizia (escluyida la Comuña de Chiopris-Viscone) y de Tolmino de la provincia del Friuli (actual provincia d'Udine).
La nueva provincia tenía una superficie de 2.730 km² y 209.700 habitantes articulaos en 128 comuñes, amenorgaes a 42 por efeutu de 86 supresiones asocedíes ente 1927-1928 (7 comuñes fueron reconstituyíes en 1954-1955).
De 1943 a 1945 el territoriu tuvo entendíu na Zona d'Operaciones de la Mariña Adriatico (OZAK), un protectoráu militar d'Alemaña. En tal periodu asocedieron les represiones nazi-fascistes que convirtieron a la provincia de Gorizia na primera n'Italia por númberu de muertos nos campos de concentración nazis, siguíes poles provincies de Florencia, Xénova y Fiume.
De 1945 a 1947 foi estremada en 2 pela llinia Morgan. La zona A al oeste, alministrada polos angloamericanos, entendía ente, ente otros, Plezzo (Bovec), Caporetto (Kobarid), Canale, Cormòns, Gradisca, Gorizia y Comeno (Komen). La zona B al este, alministrada polos yugoslavos entendía ente otros Tomino (Tolmin), Santa Lucia d'Isonzo (Most na Soči), Idria (Idrija), Aidussina (Ajdovščina) y Vipacco (Vipava).
En 1947, depués del Tratáu de París, foi trazáu la nueva llende. De los 2.730 km² que tuviera la provincia dende 1927 d'equí p'arriba, permanecieron n'Italia solo cerca de 215 km², esto ye, menos de 1/12, con 9 comuñes sobre 42, les restantes 33 fueron vencíes a Yugoslavia. Tocantes a la provincia de Trieste, foi creáu'l Territoriu llibre de Trieste con esta ciudá y otres llocalidaes d'esa provincia, según dellos pueblos pertenecientes a la provincia de Pola, mientres permaneció n'Italia'l distritu de Monfalcone (escluyíu Duino), y la comuña de Grau, cerca de 245 km² con 9 comuñes, que fueron reagregadas a la provincia de Gorizia, como lo yeren en 1923.
La disposición interna producir pol Decretu-Llei n º 1430 de 28 de payares de 1947. Los territorios de los actuales conceyos de Duino-Aurisina, Sgonico y Monrupino, antes parte de dicha provincia y depués la provincia de Gorizia y Gradisca hasta 1923, fueron incluyíos na Zona A del Territoriu Llibre de Trieste, na actual provincia de Trieste. Toles otres llocalidaes qu'en 1923 pasaren de la provincia de Gorizia y Gradisca a la de Trieste fueron vencíes a Yugoslavia. En 1975, col Tratáu de Osimo implementáronse dellos axustes menores na frontera. En particular, sobre'l monte Sabotino volvió a Italia la parte cimera del visu ente'l cume y les ruines de la ilesia de San Valentino; Italia a cambéu construyó una carretera internacional pa coneutar el Collio eslovenu (Brda) a Nova Gorica.
Cultura
La población ye en mayoría de llingua materna italiana, anque s'atopa una minoría de llingua materna eslovena na llende, polo qu'en munches escueles son enseñaes dambes llingües. Una minoría de la población (cerca del 20%) ye de llingua materna friulana.
Llingües y dialeutos
En 15 comuñes sobre 25, rixe la llei rexonal n° 29 del 18 d'avientu de 2007 "Normes pa tutelar, valorización y promoción de la llingua friulana", cola cual la Rexón autónoma Friuli-Venezia Giulia establez la denominación oficial en friulano estándar y en friulano llocal de les comuñes en cual efeutivamente fálase'l friulano.
En 8 de 25 comuñes l'idioma eslovenu ye reconocíu y tuteláu al par del idioma friulanu pola llei estatal 482/99 y la llei 38/01.
Al pie de les llingües reconocíes oficialmente, en Gorizia fálase una variante de la llingua véneta, según en Bisiacaria fálase'l dialeutu bisiaco, y en manera bien amenorgada'l triestino. De matriz veneciana ye tamién el dialeutu graisan faláu en Grau.
Nina Elle
Nina Elle ye una actriz pornográfica alemana.
Biografía
Nina Elle nació en Ludwigshafen, fía d'un militar estauxunidense y de madre alemana. Mientres la so infancia, pol trabayu del so padre, camudóse delles vegaes ente diverses bases militares tantu n'Alemaña como n'Estaos Xuníos. A los 27 años, treslladar hasta'l norte de California, onde trabayó nuna gasolinera y como higienista dental.
Una nueche, sintonizando en televisión el programa d'Oprah, informóse sobre'l mundu de les chiques webcam, y empezó a tantiguar con bones resultancies esi mundín. Fízose popular bien rápido, con miles de siguidores en tan solo unos meses. Nesa situación, delles persones encamentáron-y a que probara suerte na industria del cine pornográficu.
En 2013 robló cola axencia ATMLA y treslladóse a Los Angeles, onde empecipió la so carrera como actriz porno a los 33 años d'edá. Al igual qu'otres tantes actrices qu'empezaron con más de trenta años na industria, pol so físicu, edá y atributos foi etiquetada como una actriz MILF.
Como actriz, trabayó pa estudios como Jules Jordan Video, Evil Angel, Wicked, Lethal Hardcore, Reality Junkies, Dark X, Filly Films, Sweetheart Video, Elegant Angel, Hard X, Brazzers, Girlfriends Films, Mile High o 3d Degree.
En 2015 participó nun videu de la web Funny or Die xunto a les sos compañeres Merced Carrera y Nadia Styles criticando la película Fifty Shades of Grey, a la qu'acusaron de ser misóxina, de tar mal escrita y amosar "sexu ensin sexu".
Ye, amás, madre de dos fíos.
Dellos trabayos del so filmografía son Big Tit Fantasies 6, Cougars Crave Young Cock 4, Dirty Rotten Mother Fuckers 8, Girlfriends Teaching Girlfriends 5, Let Me Stroke You, Mother May 1 2, Pretty Kitties 2, Suck Balls 5 o Whore's Ink 2.
En 2016 foi nomada nos Premios XBIZ como Artista MILF del añu, categoría pola que tamién tuvo nomada nos Premios AVN, onde recibió otra candidatura a la Meyor escena de tríu H-M-H pola película Nina Elle is the ArchAngel.
Rodó más de 330 películes como actriz.
Nami Miyahara
Nami Miyahara (宮原 永海) ye una seiyū y cantante xaponesa. Publicó la so última grabación en febreru de 2003.
Catherine Lara
Catherine Lara ( ye una violinista, compositora y cantante francesa.
Arcos de la Sierra
miniaturadeimagen|Otra vista xeneral. Arcos de la Sierra ye un conceyu español de la provincia de Cuenca perteneciente a la comunidá autónoma de Castiella-La Mancha. Asitiáu na Serranía, los sos habitantes lleven el xentiliciu de arcenses o serranos.
Catherine Lara
Biografía
Catherine Baudet nació en Poissy, cerca de París, fía d'un médicu (y violinista aficionáu). Empezó a tocar el violín a los 11 años y entró nel conservatoriu de Versalles, saliendo del mesmu dos años dempués con una destacada participación en 1966.
Arcos de la Sierra
Bandera
La bandera d'Arcos,ye de color verde col escudu qu'ocupa'l centru de la franxa central mariella.
Catherine Lara
Biografía
Lara tocó y compunxo pa cantantes famosos antes d'empezar a cantar como solista. El so primer álbum, Ad libitum, foi llanzáu en 1972. Dende'l so álbum de 1979 Coup d'feel, los sos cantares tán más influyíes pola música rock. L'álbum de 1983 La Rockeuse de Diamant apurrió un gran ésitu col senciellu "La Rockeuse de diamant", y un atrevíu cantar llamáu "Autonome", na que diz: "[Soi] llibre d'amar a una muyer o a un home". En 1986 tuvo un gran ésitu col senciellu "Nuit magique" escritu por Luc Plamondon, el so mayor ésitu que-y dio fama y fíxo-y ganar una Victoires de la Musique (Premios Grammy franceses) a la meyor cantante femenina del añu. Publicó la so autobiografía en 1987, L'Aventurière de l'archet perdu.
Arcos de la Sierra
Demografía
Cuntaba con 88 habitantes (INE en 2015).
Catherine Lara
Biografía
En 2002 compunxo un cantar pa la seleición nacional de fútbol de Francia, cantada finalmente por Johnny Hallyday.
Arcos de la Sierra
Demografía
Cuenta con 39,5 km² d'estensión, polo que tien una densidá de 2,38 habitantes por km².
Xeografía
Atopar a 38 quilómetros de Cuenca. Ta a cuatro quilómetros de Castillejo-Sierra, a cinco de Ribatajada y Ribatajadilla y a seis de Fresneda de la Sierra.
Llatitú: 40º 21' norte. Llargor: 2º 7' oeste. Altitú: 1009 metros sobre'l nivel del mar.
El 20 de marzu de 2007, la llocalidá d'Arcos de la Sierra foi incluyida pola Xunta de Comunidaes de Castiella-La Mancha, al traviés del Plan d'ordenación de los Recursos Naturales, nel Parque Natural de la Serranía de Cuenca. Forma parte del Sistema Ibéricu Meridional.
El so paisaxe tien una gran riqueza en flora y fauna, según una interesante xeoloxía y xeomorfoloxía, que la converten nun auténticu sellu d'identidá de la contorna y de la mesma provincia.
Vindelle
Tien una población de y una superficie de  km².
Arcos de la Sierra
Xeografía
Nes cercaníes del territoriu asiéntanse enclaves tan singulares como la Ciudá Encantada, Los Caleyones y Miradores de Las Majadas, el Ventano del Diañu, la Llaguna d'Uña, el Castiellu de Huélamo, la nacencia del Júcar, La Mogorrita o la Peña del Reló.
Destaca nestos territorios la gran continuidá y estensión que presenten les mases forestales, y particularmente los pinares qu'apoderen el paisaxe vexetal, situación compartida col axacente Parque Natural del Alto Tajo, conformando ente dambos territorios una de les mases forestales naturales más estenses d'España.
Nel Parque natural nel qu'Arcos de la Sierra atópase somorguiáu, constatóse la esistencia d'un total de 218 especies de vertebraos (40 especies de mamíferos, 156 d'aves, 14 de reptiles y 8 d'anfibios), de les que cuatro tán consideraes en Peligru d'Estinción, 24 como vulnerables y 147 d'interés Especial. Tamién se constató la presencia de 22 especies d'invertebraos del Catálogu Rexonal d'Especies Amenaciaes de Castiella-La Mancha.
Monumentos
La ilesia parroquial de l'Asunción, cuenta con una sola nave, ta construyida en mampostería hasta los contrafuertes, sacante nes ventanes. Tien una espadaña de dos troneres adosada pola cabecera. Nel interior tien pilastres de les qu'arrinquen arcos fajones y forneros; la so bóveda ye de cañón (arcos de mediu puntu) con lunetos y cúpula vaída delantre del presbiteriu.
Ta consagrada a l'Asunción, ye del sieglu XII.
Medios de comunicación
Los principales medios d'información y comunicación de ciudadanos y families natales de la llocalidá son les entidaes: Arcos de la Sierra. com, publicada col dominiu oficial, y Arcos de la sierra Web, dambes constituyíes polos vecinos, amigos y familiares del pueblu.
Arcos de la sierra Web, la primer páxina d'internet esistente sobre'l conceyu, foi creada n'ochobre de 2006 y terminó la so actividá na rede 3 años dempués. Entós, n'ochobre de 2009 salieron a concursu públicu los conteníos de la mesma, que fueron asignaos a la web ArcosdelaSierra.com creada n'abril de 2009 por iniciativa y financiamientu priváu. Anguaño, esta postrera, contién la mayor escoyeta gráficu-históricu-cultural nunca antes realizada nesta llocalidá.
Gastronomía
Ye bien identificativo el Morteruelo, una especie de paté realizáu con diversos condimentos, d'antiguo de caza, perdiz, llebre, etc. y güei d'aves, pita, perdiz, coneyu de campu, fégadu de gochu, pan arralláu, xamón serranu, panceta, aceite d'oliva y diversos condimentos. La caldereta de los corderos del llugar, preparada al gustu local.
Los productos derivaos del gochu tamién son bien distintivos d'esta llocalidá como'l llombu de orza, chorizos, morcielles, y los xamones serranos ensugaos al aire de la sierra. Aguardiente blancu y de yerbes y los fervinchos como'l té de roca y la tila procedente de la sierra. Tamién ta la pachamanca, etc.
Fiestes
Les fiestes celebren el 24 d'agostu. Celebracióm de San Antonio'l 13 de xunu cola repartu de los tradicionales rollos d'anís.
Accesu
Un accesu, n'informática, ye'l resultáu positivu d'una autentificación, pa que l'accesu dure un tiempu predetermináu, el sirvidor guarda nel cliente una cookie, esta permitirá que l'usuariu puea entrar a la so cuenta nel sirvidor hasta qu'esta caduque.
Cristian Rodríguez
Debutó como futbolista en 2002 en Peñarol con quien consiguió'l Tornéu Clasificatorio de 2002, el Tornéu Clausura y el Campeonatu Uruguayu en 2003 convirtiendo 1 gol en dicha temporada. Al añu siguiente en 2004, convirtió 4 goles na temporada y ganó la Liguilla Pre-Llibertadores d'América de 2004, convirtiendo'l primera tantu nel primer partíu de dichu Tornéu frente a Tacuarembó. Depués en 2005 foi tresferíu al Paris Saint-Germain onde ganó la Copa de Francia en 2006.
Pa la temporada 2007-08 foi ficháu pol Benfica de Portugal, onde convirtió 7 goles en 36 partíos.
En 2008 fichó pol Porto consiguiendo la Primeira Liga, la Taça de Portugal y la Supercopa de Portugal en trés causes caúna. Tamién ganó la UEFA Europa League en 2011. Al añu siguiente foi tresferíu al Atlético de Madrid onde consiguió la Supercopa d'Europa 2012, la Copa del Rei 2012-13, la Lliga Española 2013-14 y la Supercopa d'España 2014.
Foi internacional cola Seleición d'Uruguái en 102 ocasiones y convirtió 11 goles. Participó na Copa América de 2004, 2007, 2011 -proclamándose campeón- y 2015. Tamién participó nel Mundial 2014 y na Copa Confederaciones 2013.
Comienzo
Nació futbolísticamente en Peñarol nel añu 2002 y foi campeón d'Uruguái al añu siguiente, nel 2003. En 2005 foi tresferíu al Paris Saint-Germain, nun trespasu que causó discutiniu por cuenta de que foi declaráu en rebeldía per parte de Peñarol por entender qu'inda tenía contratu col club. Na primer temporada que pasó nel club parisín consiguió ganar la Copa de Francia en 2006. De cara a la temporada 2007-08 foi trespasáu al Benfica mientres el branu de 2007.