Gunneraceae
Simbiosis
Les plantes del xéneru Gunnera formen una simbiosis de manera natural con cianobacteries fijadoras de nitróxenu atmosféricu (N2), al paecer siempres con distintes cepes de Nostoc punctiforme. Esta simbiosis presenta unes carauterístiques particular que la faen distinta a otres asociaciones del mesmu tipu: ye la única qu'implica a una anxosperma, la cianobacteria recluyir nunos órganos glandulares especializaos asitiaos nel tarmu, onde enfusa nes célules del güéspede (simbiosis intracelular, un tipu d'endosimbiosis) y dexa de fotosintetizar, suministrando la cianobacteria nitróxenu a la planta en cuenta de compuestos carbonaos. La cianobacteria, que provién del mediu, enfusa na planta al traviés de raigaños adventicias, qu'albuerten y tresfórmense n'órganos glandulares. Les célules afeutaes son mayores y más arrondaes de lo normal, y nel so interior la cianobacteria desenvuelve la mayor concentración rexistrada de heterocistes nuna cianobacteria. La simbiosis, anque evolutivamente bien avanzada por ser intracelular, ye, sicasí, facultativa, dambos simbiontes sobreviven separaos y pueden reconstituyir la so asociación si vuelve ponése-yos en contautu; ye menos interdependiente que la esistente ente otres anxospermes y les sos simbiontes como Rhizobium y tamién menos coordinada: les glándules fórmense inclusive si la cianobacteria ta ausente, lo cual implica que contenelos nun ye la so misión principal, una y bones el conxuntu de xenes arreyáu na formación de les glándules empecipia la so actividá ensin qu'ésta la desencadene'l güéspede. Les glándules tán formaes por 6-9 papiles, de les que 5-8 son perifériques y daqué arquiaes pa escontra fora y una papila central ye más grande, llarga y erecta. Les papiles formar nel interior del tarmu dende'l momentu de la guañada de la plántula, per debaxo de cada insertamientu peciolar, crecen escontra la superficie esterna y traviesen la epidermis, apaeciendo externamente, ente que nel so interior formen unos canales ente les papiles. Les glándules producen mucílagu que flúi poles canales al esterior. Esti mucílagu ye ricu en carbohidratos, acedos tánicos y otros polifenoles d'aición antimicrobiana, ye de calter acedu y paez contener amás sustances antifúngicas. A midida que la planta crez, fórmense glándules so les fueyes nueves. Infestaes o non, les glándules cesen nun momentu dau de producir mucílagu y de crecer, fórmase una capa meristemática esterna que produz pa escontra fora unes capes pardes que dan a la glándula un aspeutu de corchu. A partir d'esti momentu, la entrada de cianobacteries nun ye posible, les canales y los cuévanos sumen y el texíu glandular se congestiona y empieza a desintegrarse. La cianobacteria algama'l mucílagu bien por acinetos, bien por hormogonios, atraíos al paecer quimiotácticamente polos compuestos fenólicos presentes nél y de siguío empieza a estremase repetidamente, produciendo hormogonios, introducir na glándula y enfusa nel interior d'unes célules del meristemo glandular con parés fines. Les parés celulares eslleir y les célules encher al contautu col simbionte. El procesu d'accesu al interior de la célula del hospedante nun ta claro, pero los hormogonios queden incluyíos dientro d'un cuévanu de membrana plasmática dientro de la célula, onde los filamentos hormogoniales reverten la so diferenciación pa dar llugar a filamentos con célules vexetatives y heterocistes, siendo éstos los qu'afiten el N2 de manera anaerobia, por aciu una nitrogenasa. Los filamentos de la cianobacteria partir ente les célules fíes resultantes de la mitosis d'una célula simbiótica. El texíu glandular contién amás célules ensin filamentos, menores y más allargaes, formando estructures ramificaes ente les célules con filamentos. Estes célules tienen numberosos amiloplastos, lo qu'indica que pueden tener un papel nel intercambiu de metabolitos cola cianobacteria, fundamentalmente de glúcidos. El tamañu superficial de les glándules varia con cada especie de Gunnera, ente 2 y 20 mm de diámetru, pero ye típicu de caúna. La eficiencia de la fixación de N2 ye bien alta, llegando a algamar en delles especies (Gunnera arenaria) los 72 kg hai-1 añu-1, siendo menor nes especies más grandes, que cunten con un menor númberu de glándules per unidá d'área; la fixación ye mayor nes partes nueves de la planta, per debaxo del meristemo apical y escai escontra la base de la mesma. El nitróxenu tresferir al hospedante en forma d'un aminoácidu d'identidá desconocida enagora. Esti apurra estraordinariu de nitróxenu dexa la rápida crecedera de les plantes de Gunnera, qu'amuesen una baxa capacidá de captación de los nitratos del suelu.