cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ríu Vístula
Xeografía
thumb|El Vistula al sur de Polonia con Beskids silesios al fondu El Vístula drena una amplia cuenca de (en Polonia ); la so altitú media ye d'unes  sobre'l nivel del mar. Amás, la mayor parte de la so cuenca (55%) atopar a un altor de 100 a 200 m sobre'l nivel del mar; más de 3/4 de la cuenca del ríu varia ente  d'altitú. El puntu más altu de la cuenca del ríu atopar a (picu Gerlach, nos montes de Tatra).
Una de les carauterístiques de la cuenca del Vístula ye la so asimetría, causáu en gran midida por enclín de les Tierres Baxes d'Europa Central escontra'l norte-oeste —que provocó la direición del fluxu de les agües glaciales— según por una considerable predisposición de la so base más vieya. L'asimetría de la cuenca,(marxe derecha al respective de la esquierda, ye del 73 a 27%.
El cursu del Vístula considérase estremáu, hidrográficamente, en tres tramos:
La Racineuse
La Racineuse ye una comuña francesa del departamentu de Saona y Loira, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Rancy
Rancy ye una comuña francesa del departamentu de Saona y Loira, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
La Racineuse
Tien una población de y una superficie de  km².
Ríu Vístula
Fuentes
El ríu Vístula formar nel sur del país, na parte meridional del voivodatu de Silesia, pola confluencia de dos pequeños regueros de monte qu'escurren pola aguada occidental del monte Barania Góra nes Beskides de Silesia: el Vístula Negru (Czarna Wisełka), que naz a una altitú de, y el Vístula Blanco (Biała Wisełka), que lo fai a una altitú de.
Rancy
Tien una población de y una superficie de  km².
Ríu Vístula
Fuentes
Dambes fontes conflúin nuna zona agora anubierta nun pequeñu banzáu, el Jezioro Czerniańskie. Esta parte alta del Vístula escurre pol parque paisaxísticu Beskides de Silesia (Park Krajobrazowy Beskidu Śląskiego), una área protexida de establecida en 1998.
Cursu cimeru
thumb|Atapecer nel banzáu de Goczałkowice
Na so parte alta'l Vístula emponer escontra'l noroeste, recibiendo llueu, pela derecha, al curtiu ríu Malinka, antes de llegar a la pequeña ciudá de Wisła (Weichsel) (que tenía en 2011 ). Depués llega a la ciudá d'Ustroń, onde se vuelve más escontra'l norte. En recibiendo pela derecha al curtiu Brennica, llega a la ciudá de Skoczów (Skotschau, ). Continua'l Vístula la so meyora escontra'l norte hasta llegar a la pequeña llocalidá de Strumień, pasada la cual vuélvese escontra l'este, xustu antes d'algamar la cola del banzáu de Goczałkowice —construyíu en 1950-1956 con una área embalsada de — que'l so fin, amás de regular y prevenir hinchentes, yera suministrar agua a la rexón industrial d'Alta Silesia. Pasada la presa, que tien en coronación, el ríu llega a la llocalidá que da nome al banzáu, Goczałkowice-Zdrój  y, al otru llau, frente a Czechowice-Dziedzice. Sigue dempués el Vístula el so escurrir agües embaxo pasando peles pequeñu ciudaes de Jawiszowice y Brzeszcze.
Depués el Vístula sigue en direición este alcanzáu la pequeña ciudá de Niepołomice y, en recibiendo pela marxe derecha al ríu Raba  y pasar frente a Wola Rogowska, recibe, tamién pela derecha, a la llongura ríu Dunajec. En encetándo-y depués, pela esquierda, el ríu Nida, sigue pola pequeñu llocalidá de Szczucin. Recibe dempués al curtiu ríu Breń pela derecha, y dempués pela esquierda al Wschodnia y nuevamente pela derecha al ríu Wisłoka. Algama'l Vístula dempués la ciudá de Tarnobrzeg y aína llega a la ciudá de Sandomierz. Namás dexar tras la ciudá, el ríu pasa a ser de nueva llende alministrativa, esta vegada ente los voivodatos de Santa Cruz (NON) y Subcarpacia (Y). Recibe al poco, pela derecha, al ríu San, nuna confluencia onde se considera davezu da empiezu'l cursu mediu o central. Los postreros 120 km del San son tamién navegables.
Cursu mediu
thumb|El ríu en [[Kazimierz Dolny]] thumb|Ponte en [[Pulawy]] thumb|Confluencia del Narew (Bug y Narew) en Modlin. Se obsevan les ruines d'una tenada fortaleza del sieglu XIX.
En recibiendo al ríu San, el Vístula volver en direición norte. Al pasar por Zawichost, pasa ser la llende, agora ente'l voivodatu de Santa Cruz (O) y el de Łódź (Y). Continua por Piotrowice y depués recibe pela derecha al curtiu ríu Sanna. Pasa por Basonia y Józefów nad Wisłą. El so cursu sigue delimitando llendes, ta vegada ente los voivodatos de Łódź (Y) y de Mazovia (O). Pasa poles pequeñu llocalidá de Piotrawin, Kamień, Kłudzie y Chotcza Dolna, onde recibe pela esquierda al ríu Iłżanka. Dexa de ser momentáneamente llende alministrativa pa enfusase nel voivodatu de Łódź, pasando por Bochotnica, Kazimierz Dolny y la ciudá de Pulawy , alcontrada na confluencia col curtiu ríu Kurówka. Vuelve al poco a ser el Vístula llende, esta vegada ente los voivodatos de Łódź (Y) y de Mazovia (O). Algama la pequeña ciudá de Dęblin onde recibe pela marxe derecha al ríu Wieprz. Entra nel voivodatu de Mazovia y llega a les pequeñes llocalidaes de Swierze Górne y Mniszew, onde recibe pela esquierda al ríu Pilica. Pasa frente a Sobienie-Jeziory y Góra Kalwaria, p'algamar dempués Otwock  y Okrzeszyn , yá nos suburbios de la capital Varsovia. La capital polaca desenvolvióse en dambes marxes del ríu, coneutaes por bastantes pontes.
Dexada tras la capital el ríu vuélvese cada vez más en direición NNO. Llega a la ciudá de Nowy Dwór Mazowiecki, onde recibe pela marxe derecha al ríu Narew-Bug Occidental , la so más importante afluente, nuna confluencia que marca'l final del cursu mediu.
Cursu inferior
thumb|La ponte Solidaridá na ciudá de [[Płock (construyíu en 2002-2007) ]] thumb|La llomba Tumskie cola catedral de Plock thumb|El ríu al so pasu pela ciudá de [[Włocławek, cola ponte allumada y al fondu la catedral y el palaciu arzobispal]]
El Vístula volver escontra l'oeste, pasando poles pequeñu llocalidá de Zakroczym (d), Czerwińsk nad Wisłą (d) y Wyszogród (d), onde en recibiendo pela esquierda al ríu Bzura, que lu enceta dende'l sur, vuelve dirixise al noroeste. Llega dempués a la importante ciudá de Płock. Al salir de la ciudá recibe dos nuevos afluentes, coles sos boques casi engarraos, el Linke Skrwa (esquierda, ) y el Rechte Skrwa (derecha, ). Depués el so cursu marca la llende septentrional del parque paisaxísticu Gostynińsko-Włocławski (Gostynińsko-Włocławski Park Krajobrazowy), un parque compartíu ente los voivodatos de Mazovia y Cuyavia y Pomerania. El Vístula entra en Cuyavia y Pomerania y, na vera opuesta al parque, pasa frente a la pequeña llocalidá de Dobrzyń nad Wisłą (d). Llega aína'l ríu a otra importante ciudá, Włocławek, capital hasta 1998 del desapaecíu voivodatu homónimu de Włocławek, onde recibe pela esquierda al ríu Zgłowiączka.
Continua la so lenta meyora y recibe pela esquierda al ríu Tążyna, que'l so cursu foi ente 1815–1918 la frontera ente Prusia y l'Imperiu rusu. Depués pasa frente a la pequeña llocalidá de Nieszawa (i), onde recibe pela derecha al ríu Mień y Ciechocinek (i). En recibiendo pela marxe derecha a otru de los sos importantes afluentes, el ríu Drwęca, —qu'ente 1231–1466 foi'l llende sur del Estáu monásticu de los Caballeros Teutónicos y en 1815-1918 tamién de la frontera ente l'Imperiu rusu y Prusia—, llega darréu a otra importante ciudá, Toruń, actual cocapital del voivodatu de Cuyavia y Pomerania y dende 1997 declarada Patrimoniu de la Humanidá (Ciudá medieval de Toruń).
center|thumb|750px|Panorámica de la [[Patrimoniu de la Humanidá en Polonia#Ciudá medieval de Toruń|Ciudá medieval de Toruń, patrimoniu de la humanidá dende 1998.]] thumb|Panoramica de Grudziądz dende'l ríu Continua'l Vístula pasando frente a la pequeña Solec Kujawski (i), pa dar una gran curva al recibir pela esquierda a otru gran afluente, el Brda y emponer dempués al nordeste. Na ribera del Brda, a unos 5 km de la boca col Vístula, ta otra importante ciudá, Bydgoszcz (Bromberg) (i), la otra cocapital de Cuyavia y Pomerania, una ciudá que foi nel so orixe una comunidá de pescadores que se convirtió n'unu de los grandes centros de comerciu na cuenca del Vístula. La ciudá ta coneutada por aciu la canal de Bydgoszcz —una canal de 27 km de llargor, construyíu en 1772-1775— cola ciudá de Nakło, que coneuta cola otra cuenca principal polaca, la del ríu Oder.
Siguiendo col Vístula, el ríu pasa al poco pela ciudá de Fordon, asitiada tamién na so ribera esquierda, agora yá nes contornes de Bydgoszcz. Algama dempués les pequeñes ciudaes de Chełmno (Kulm) y Świecie (i) (Schwetz), esta postrera alcontrada na confluencia col ríu Wda (Schwarzwasser), un llargu afluente de  que lu enceta pela esquierda llegando dende'l noroeste. Aína llega dempués el Vístula a Grudziądz (d) (Graudenz), otra importante ciudá histórica a que les sos contornes recibe, pela derecha, al Osa. Depués, mientres un curtiu tramu'l so cursu va ser per última vegada de nueva llende alministrativa, esta vegada ente los voivodatos de Pomerania y de Cuyavia y Pomerania, nun tramu nel que ta la pequeña ciudá de Nowe (i) (Neuenburg) y onde recibe, pela esquierda, al ríu Wierzyca (o Ferse).
Delta
thumb|Delta con nomes polacos y alemanes, col ramal principal enriáu (1889-1895) Entra d'últimes el Vístula nel voivodatu de Pomerania. En pasando frente a Gniew (i) (Mewe), el ríu estremar na pequeña llocalidá de Biała Góra , yá cerca de la desaguada, en dos ramales ente los que dexa un ampliu delta, conocíu como Żoławy Wiślane: el ramal de la esquierda o ríu Leniwka y el ramal de la derecha, el ríu Nogat, de 62 km de llargor, totalmente reguláu pa prevenir hinchentes. (Nes riberes del Nogat atópase la ciudá de Malbork (nad Nogatem) (Marienburg) ).
El ramal principal, el Leniwka, pasa dempués frente a Tczew (i) (Dirschau), la última ciudá d'importancia nel so cursu. Xustu antes de desaguar, el Leniwka foi enriáu pa entrar direutamente na llaguna del Vístula al traviés del ramal Szkarpawa y evitar los hinchentes qu'asocedíen antes na ciudá portuaria de Danzig (Gdańsk), en dómines de grandes crecíes. El calce anterior, un tramu de daqué más de 25 km, protexóse agora por aciu una esclusa que fai que tea totalmente reguláu y por eso llámase agora'l Vístula Muertu (Martwa Wisła). Nesti curtiu tramu final del antiguu calce desagua'l ríu Motława (Mottlau). El Vístula Muertu estrémase de la mesma otra vegada na caña Przegalinie, que flúi finalmente na badea de Gdansk.
Hasta'l sieglu XIV, el Vístula estremar nuna caña principal del este, el Vístula de Elbląg, y una caña occidental más pequeña, el Vístula de Gdansk. Dende 1371 el Vístula de Gdansk yera l'arteria principal del ríu. Dempués del hinchente de 1840 formóse un nuevu ramal adicional, llamáu'l Śmiała Wisła ("Vístula Negrina"). Ente 1890 y 1895 llevar a cabu obres d'acondicionamientu hidráulicu adicionales hasta'l Świbna.
Ciudaes nel Vístula
Les principales llocalidaes nel ríu, siguéndolo agües embaxo, son les siguientes (les principales ciudaes en negrina):
Afluentes del ríu Vístula
El ríu Vístula tien munchos afluentes, siendo los más importantes los que recueye la Tabla siguiente, ordenada en direición enagua embaxo. (Los tributarios de los afluentes, ordenar en sentíu inversu, dende la boca a la fonte).
Hidroloxía
L'aspeutu bien planu de les contornes que traviesa esplica que'l Vístula dacuando cause hinchentes catastróficos, por casu, en 1813, 1888, 1934 y 1960.
El caudal añal o módulu del Vístula ye pa una cuenca drenada d'área d'influencia de  en Szczucin, de  pa una cuenca de  en Varsovia y de  pa una cuenca de  en Tczew, a  de la so desaguada. El caudal mediu mensual del ríu nun tien fluctuaciones estacionales significatives.
El réxime de precipitaciones varia aproximao en dos veces en Tczew, con un caudal máximu de n'abril, cuando la nieve se derrite, y un caudal mínimu de  en setiembre (en Tczew el caudal del ríu foi reparáu mientres 94 años, 1900-1994 ).
Navegación
El Vístula ye navegable dende'l mar Bálticu hasta la ciudá de Bydgoszcz (onde coneuta cola canal de Bydgoszcz). El Vístula puede afaer modestes embarcaciones fluviales CEMT Clase II. Ríu arriba la fondura mengua. A pesar de que se llevó a cabu un proyeutu p'aumentar la capacidá de tresporte fluvial agües enriba de Varsovia por aciu la construcción d'una serie de esclusas en, y pela redolada de, Cracovia, el proyeutu nun s'estendió más allá, de manera que la navegabilidad del Vístula sigue siendo llindada. El potencial del ríu aumentaría considerablemente si considerárase una restauración de la conexón esti oeste al traviés de los cursos d'agua del Narew–Bug Occidental–Mukhovets–Prípiat–Dnieper. La importancia económica cambiante de delles partes d'Europa puede faer qu'esta opción sía más probable.
Lourido (Taramundi)
Lourido ye una aldea de la parroquia de Taramundi nel conceyu asturianu del mesmu nome.
Alcuéntrase a 1,5 km de Taramundi, la capital del conceyu, a un altor mediu de 370 msnm y tien una población de.
Bandera de Pezós
La bandera de Pezós (Asturies) ye rectangular. Ta dividida en trés franxes horizontales, d'igual anchor. El procesu de creación de la bandera entamó en 2020 cola participación de los vecinos del conceyu. En xunetu d'esi añu el concursu recibiera 105 propuestes, de les que los vecinos escoyeron 23. El xuráu, que taba compuestu por un comité d'espertos en vexiloloxía, heráldica, xurisprudencia ya historia, seleicionó 5. D'ente ellos salió la nueva bandera, que fai honor a unu de los recursos más importantes del conceyu: el vinu.
Luis Noval Ferrao
Luis Noval Ferrao, conocíu como'l cabu Noval, foi un soldáu español muertu en Marruecos, tres una actuación que se consideró heroica y foi convertida en símbolu de patriotismu español.
Historia
Ingresó nel Reximientu d'Infantería «Príncipe» nᵘ 3 y foi treslladáu a Melilla. Participó en tomar del Zoco el Had de Beni Sicar (Beni Chikar). Foi fechu prisioneru polos rifeños, quien-y obligaron a llevalos a la entrada del campamentu español. Los soldaos españoles nun dispararon al ver venir a Noval, pero él glayó: «Disparái, soldaos. Equí tán los moros», p'alvertir de la trampa, morriendo na esfriega que se produció ente rifeños y españoles.
miniatura|izq|Monumentu al cabu Noval en Madrid.
La hestoria de Noval llegó a España convertida en mitu del patriotismu y el sacrificiu nuna campaña militar refugada por munchos. Los sos exequias celebráronse'l 19 d'abril de 1910 na catedral d'Uviéu y foi-y concedida, a títulu póstumu, la cruz de segunda clase de la Orde Militar de San Fernando. Peruquier constituyéronse comités más o menos bonales pa rindi-y homenaxe. Uviéu dedicó-y una cai y llevantáronse monumentos a la so alcordanza na ciudá d'Uviéu, asitióse una placa na so casa natal y alzóse una estatua sobre la so tumba, dambes, obra de Víctor Hevia Granda. Tamién otres ciudaes españoles rindiéron-y homenaxe, como'l monumentu alzáu en 1912 na plaza d'Oriente de Madrid, obra del escultor Mariano Benlliure. Otros proyeutos nun aportar# a realidá, como'l del monumentu en bronce diseñáu por Vicente Navarro y Francisco Mareo y promovíu polos universitarios valencianos, que nun se materializó al nun llograr los fondos necesarios. Pela so parte, lliteratos como Francisco Jiménez Campaña, Julio Sánchez Godínez o Llión Castillo dedicáron-y obres dramátiques.
Pa dellos autores, la importancia dada a la hestoria del cabu Noval foi en gran parte la respuesta dada polos partidarios del africanismu a los acontecimientos de la Selmana Tráxica, que tuviera nel descontentu pola guerra de Marruecos una de les sos principales causes.
El acuartelamiento, sede del Reximientu d'Infantería «Príncipe» nᵘ 3 perteneciente a la Brigada «Galicia» VII, allugáu ente los conceyos de Siero y Noreña (Asturies) lleva'l nome de «Cabu Noval». Tamién esiste una cai en Melilla col so nome, nel barriu Isaac Peral, popularmente conocíu como «El Tesorillo», según una avenida nel conceyu gaditano de Sanlúcar de Barrameda, una cai nes ciudaes valencianes d'Alzira y Navarrés, y otra na ciudá de Logroño.
Garage rock
El rock de garaxe (n'inglés, garage rock) ye una forma senciello y crudo de rock and roll creada n'Estaos Xuníos y Canadá a mediaos de los años sesenta.
El términu rock de garaxe vien del fechu de que los sos intérpretes yeren grupos compuestos por adolescentes y mozos amateurs, con una escasísima preparación musical, que solíen axuntase «pa tocar y ensayar nel garaxe de les sos cases». La música d'estes bandes yera, polo xeneral, muncho menos ellaborada que los orixinales nos que s'inspiraben (yá que los sos intérpretes teníen escasu remangu instrumental. Mozos d'ente quince y venti años, apenes sabíen tocar unos pocos acordes); pero, a cambéu, taba apinada de pasión y enerxía xuvenil, lo que dalgunos consideren el verdaderu espíritu del Rock'n'Roll. La mayor parte de les bandes utilizaben sencielles secuencies de notes octaves y quintes debíu, amás d'a lo enantes esplicao, a que los amplificadores de la dómina teníen muncha distorsión a un volume alto y se sobre-enchíen. Col usu d'eses notes (a lo que s'añedir una batería agresiva y unes lletres pegadices) azorronábase esti problema y consiguíense sorprendentes resultaos.
A principios de los 70's, cuando'l movimientu yá sumiera como tal pero (paradóxicamente) foi redescubierto pola crítica musical, llegó a usase la pallabra "Punk" pa definir tantu esti tipu de música como a los grupos que lu tocaben. D'ende que garage rock y garage punk sían términos práuticamente intercambiables. O que, dacuando, empléguese tamién el términu Sixties Punk (o "60's Punk") como otra denominación pal Rock de Garaxe orixinal. Y de ende tamién que, cuando en 1976-77 surdió'l movimientu Punk puramente dichu, munchos de los sos miembros se autorreivindicasen ideolóxica, musical y estéticamente, declarándose herederos direutos de les bandes de garaxe de mediaos de los años sesenta.
Nacencia y puxanza del garage rock mientres la década de 1960
thumb|[[Count Five|The Count Five (1966).]] thumb|300px|right|[[The Seeds en 1966]] Sobre la nacencia del Rock de Garaxe hai ciertu discutiniu. La crítica europea vio'l fenómenu, mientres enforma tiempu, como una consecuencia de la Invasión Británica. Según esa teoría, los mozos americanos, esllumaos pol ésitu de les bandes procedentes de Gran Bretaña, dedicar a intentar reproducir los soníos que veníen del otru llau del Océanu Atlánticu (sobremanera los más aspros, como'l Rythm'n'blues de The Rolling Stones, The Yardbirds, Them, The Pretty Things o los primerísimos The Kinks) anque d'una forma más amateur y, arriendes d'ello, muncho más cruda, lo que terminó otorgando al so estilu un calter diferencial. Sicasí, los críticos estauxunidenses demostraron que yá antes de la British Invasion l'estilu taba cuasi definíu. Y que pueden rastrexase los sos antecedentes nel surf instrumental, el Frat-rock, el Rockabilly o los soníos primitivistas de clásicos como Bo Diddley o Link Wray y otros pioneros del Rock'n'roll de los años 50. left|thumb|The Blues Magoos (1966)left|thumb|The Standells (1966)Sía que non, lo que ta claro ye que miles de combos de garaxe apaecieron nos Estaos Xuníos ente 1963 y 1968, pero namái unos pocos — The Shadows of Knight, The Count Five, The Seeds, The Leaves, Question Mark & the Mysterians, The Blues Magoos, The Remains o The Standells — tuvieron daqué d'ésitu (y entá ésti relativu, una y bones la mayor parte de les vegaes namái algamaron les llistes estatales, non les nacionales), mientres la inmensa mayoría llindar a grabar singles aisllaos, con tiraes bien escases y una distribución práuticamente inesistente más allá del so condáu natal. En realidá, los cantares rellacionaos col garage rock que más altu llegaron en llistes fueron Louie Louie de The Kingsmen y Surfin' Bird de The Trashmen, los dos nel añu 1963. A pesar de que nengún d'estos dos grupos puede ser consideráu una "banda de garaxe" en sentíu estrictu (los primeres yeren semi-profesionales, y taben rellacionaos col Frat-rock, ente que los segundos yeren un grupu de música surf), dambes temes formen parte de la historia del xéneru (y de la música polo xeneral) ya influyeron tremendamente nel soníu de les bandes surdíes darréu. Ello ye que Louie Louie foi descrita, dalguna vegada, como'l prototipu perfectu del "soníu garaxe" y el primer cantar punk puramente dicha.
Magar ye ciertu que nun tuvieron ésitu a nivel nacional, hai qu'esclariar que les garage-bands sí solíen tener la so "minutu de gloria" nel amenorgáu ámbitu de les sos ciudaes y contornes. La estensa rede de radios locales estauxunidenses faía posible que les pequeñes emisores tocaren con frecuencia los singles de les bandes de la so llocalidá. Asina, güei inda resulta interesáu lleer les llistes d'ésitos de minúscules estaciones radiofóniques (con una área d'escucha d'apenes unos pocos quilómetros a la redonda) nes que, xunto a grandes clásicos como The Rolling Stones, The Beatles, The Byrds, Tom Jones, Aretha Franklin o The Beach Boys, apaecen temes de garage-bands semi-ignotas como The Outcasts, The Others, The Squires, The Litter o The Third Bardu. Cuasi n'igualdá de condiciones.
Kaori Sakamoto
Kaori Sakamoto (坂本花織), ye una patinadora artística sobre xelu xaponesa. Sestu llugar nos Xuegos Olímpicos de Pyeongchang 2018. Medayista de bronce del Campeonatu Mundial Júnior de 2017, medayista de bronce en Skate America 2017, medaya de plata nos nacionales de Xapón de 2017-18 y campeona del Cuatro Continentes de 2018.
Garage rock
Nacencia y puxanza del garage rock mientres la década de 1960
Per otra parte, la esistencia d'eventos conocíos col nome de Battle Of The Bands y que se celebraben con frecuencia tantu en grandes ciudaes como en pequeños pueblos de tol país y nos que delles docenes de bandes pertenecíen ente sigo pa consiguir un premiu (la grabación d'un single de 45rpm, la mayor parte de les vegaes) suponía la posibilidá de dase a conocer siquier fora nos condaos o pueblos vecinos.
Kaori Sakamoto
Trayeutoria
thumb|right|Honda y Sakamoto nel Campeonatu Mundial Júnior de 2017.
Garage rock
Nacencia y puxanza del garage rock mientres la década de 1960
Hai qu'esclariar que nel so momentu (1963-68) el rock de garaxe nun tuvo conciencia de sigo mesmu. Les bandes y los mozos que les integraben nun yeren conscientes de formar parte d'un movimientu nin de tener nada especialmente de mancomún (más allá del fechu de tocar rock'n'roll). Ello ye que la espresión "garage-band" tenía, en principiu, ciertu sentíu peyorativu. Al igual que la otra pallabra usada pa nomalos: "punk". Dambes aludíen a la so escasa o inesistente remangu instrumental, la so falta de profesionalidá y ambiciones, la so amateurismo y la so estremada mocedá. Daqué que se percibía como negativu y fallíu. La considerancia del Garage Rock como un auténticu movimientu musical, estéticu ya inclusive ideolóxicu vieno dempués, a mediaos de la década de 1970, cuando tou terminara y xeneraciones que nun participaren nello afayaron y reivindicaron esi tipu de soníu y actitú.
Kaori Sakamoto
Trayeutoria
Ganó la medaya d'oru nel Campeonatu de Xapón 2012-2013 y quedó nel novenu llugar del Campeonatu Júnior de Xapón de la mesma temporada. Mientres la temporada 2013-2014 debutó nel Grand Prix na categoría júnior, ganó'l sestu llugar na competencia de República Checa. Remató octava nel Campeonatu Júnior de Xapón. Remató en quintu llugar nel Campeonatu de Xapón. Foi ganadora de la medaya de plata nel eventu de Grand Prix en Francia y ganó l'oru en Xapón. Na final júnior del Grand Prix en Marsella, Francia, ganó la medaya de bronce.
Garage rock
Nacencia y puxanza del garage rock mientres la década de 1960
right|thumb|The Shadows of Knight (1966)Esiste una especie de llugar común según el cual la mayor parte de les bandes de garaxe surdieron nel centru de los Estaos Xuníos (el Mid-West), pero lo cierto ye que'l fenómenu estender por tol país. Asina, exemplos prototípicos de garage-bands fueron The Sonics, que yeren de Tacoma (Washington), The Seeds o The Music Machine, que proveníen de California, The 13th Floor Elevators que yeren texanos, Question Mark & the Mysterians (banda integrada na so totalidá por mozu d'orixe chicanu) que surdieron en Michigan o The Remains, que veníen de Boston. Ya inclusive en Canadá'l movimientu tuvo enorme presencia (podemos citar como exemplu a The Haunted; pero hubo munchos más grupos).
Kaori Sakamoto
Trayeutoria
Ganó la medaya de bronce nel Campeonatu Mundial Júnior de 2017. Sakamoto empecipió la so carrera sénior na temporada 2017-2018, ganó'l Troféu d'Asia de 2017, remató en cuartu llugar nel O.S Classic de 2017 y foi asignada a la Copa Rostelecom de 2017 y al Skate América, eventos del Grand Prix. Nel Skate America de 2017 ganó la medaya de plata. En xineru de 2018 ganó'l segundu llugar nos Nacionales de Xapón, colo que consiguió un puestu pa los Xuegos Olímpicos de Pyeongchang 2018; esi mesmu mes llogró la medaya d'oru nel Campeonatu Four Continents, onde los sos conacionales, Mai Mihara y Satoko Miyahara, llograron la plata y el bronce, respeutivamente. Nel so programa llargu del Campeonatu Four Continents, celebráu en Taipei, Sakamoto llogró 142.87 puntos, la so meyor marca personal hasta'l momentu.
Garage rock
Nacencia y puxanza del garage rock mientres la década de 1960
right|thumb|[[Los Saicos (1965)]]Como detalle adicional, hai que señalar que nos últimos años quíxose incluyir na categoría de rock de garaxe o Garaxe-Punk "orixinal" (de los años 60) a delles bandes d'otros países (como Australia, Reinu Xuníu, Países Baxos, España, Italia, Xapón, Perú o Uruguái), que'l so soníu, espíritu y trayeutoria les emparenta estrechamente coles sos contemporánees norteamericanes. A esi respectu, hai que dexar claro que, a pesar de los evidentes puntos de contautu, el movimientu foi puramente estauxunidense (y que, como muncho, pueden incluyise tamién grupos orixinarios de Canadá).
Kaori Sakamoto
Trayeutoria
Debutó nel xelu olímpico de Pyeongchang na competencia por equipos, onde patinó el programa llibre y consiguió 131.91, asitiándose na quinta posición, lloñe de la so meyor marca, al fallar na so primer combinación triple flip-triple toe. Na competencia indivual llogró la so meyor marca personal nel programa curtiu, 73.18. Colo que consiguió llegar al programa llibre como quinta y nel grupu A. El so programa llibre foi consistente, namái tuvo deducción pol aterrizaxe en dos puntes del so penúltimu saltu, un triple loop. En total sumó 209.71 y terminó sesta na xusta olímpica.
Garage rock
Nacencia y puxanza del garage rock mientres la década de 1960
Cosa distinta foi'l Revival que tuvo llugar a partir de la década de 1980, que sí afectó a otros países, sobremanera a Europa Occidental (y, en muncha menor midida, a Llatinoamérica) y que se va ver nel so apartáu correspondiente.
Desapaición del garage rock orixinal en redol a 1968
left|thumb|Iggy Pop, cantante y líder de The StoogesEscontra 1968 les bandes de garaxe y el Garage Rock sumieron cuasi d'un día pa otru. Señaláronse diverses circunstancies pa esplicalo. De primeres, l'apaición de nuevos estilos musicales como la sicodelia, el rock progresivu, el country rock o la renacencia del blues llétricu, traxeron consigo un cambéu estéticu y musical evidente. Pa interpretar esi tipu de músiques riquíase una remangu instrumental de la que la mayor parte de los componentes de les bandes de garaxe escarecíen. Amás, l'espíritu yera bien distintu: el amateurismo de les garage-bands llevaba implícitu, yá dende'l principiu, un plazu de vida bien curtiu pa la inmensa mayoría de los grupos. El chavales crecíen, buscaben trabayu, casábense, formaben una familia y (por dicir) "sentaben la cabeza", abandonando la música. El so periodu nuna banda de garaxe considerábase apenes una aventura xuvenil, pos nunca se plantegaren (nin tuvieren ocasión de faelo) la profesionalización.
Kaori Sakamoto
Trayeutoria
thumb|right|Sakamoto nel Campeonatu Mundial Júnior de 2015.
Garage rock
Desapaición del garage rock orixinal en redol a 1968
Sicasí, hubo exemplos de grupos que sí evolucionaron y desenvolvieron una carrera más allá del Garage Rock. Bandes tan famoses na historia de la música Rock como The Grateful Dead, Quicksilver Messenger Service, Creedence Clearwater Revival y ZZ Top procedíen, respeutivamente, de garage-bands denominaes The Warlocks, The Brogues, The Gollywogs y The Moving Sidewalks. Sir Douglas Quintet foi otra agrupación que caltuvo una trayeutoria bien llarga (llegó hasta los años 90), abandonando'l Garage Rock a finales de los años 60 pa centrase cada vez más nos soníos tex-mex. Sía que non, hai que reconocer qu'estos casos fueron la esceición.
Tocantes a la responsabilidá que l'apaición de la sicodelia tuvo nel fin de les bandes de garaxe, hai quien matizó que'l rock sicodélicu nun yera un estilu incompatible col Garage Rock sinón tou lo contrario. Ello ye que la primer vegada que la pallabra "sicodelia" apaeció impresa na portada d'un discu facer, precisamente en 1966, incluyida nos títulos de los primeros álbumes de dos grupos de garage tan representativos como The 13th Floor Elevators y The Blues Magoos. Delles bandes garajeras caltuvieron, amás, una rellación estrecha (y bien granible) colos soníos sicodélicos, como foi'l casu de The Electric Prunes o The Chocolate Watchband. Siendo eso ciertu, tamién paez claro que la mesma evolución de la sicodelia y la so deriva, ente otres coses, escontra'l rock progresivu, representaba daqué totalmente distintu al espíritu orixinal del garage-punk; inclusive incompatible.
A lo último, hai que recordar qu'entós daquella n'Estaos Xuníos esistía'l Serviciu Militar Obligatoriu y que la guerra de Vietnam taba nel so apoxéu; de forma que'l reclutamiento foi una de les causes (y non de les menores) del fin de munches garage-bands.
Lo que ta claro ye qu'a partir de 1968 y tres la llegada de nuevos estilos musicales y la desapaición de les bandes amateurs, hubo una especie d'olvidu cuasi total del Garage Rock mientres munchos años. Sicasí, grupos como The Stooges, MC5 (que, nel so orixe, en redol a 1966-67, fueren auténtiques garage-bands), The Flamin' Groovies (que se caltuvieron escrupulosamente fieles a los vieyos soníos y ayenos a les modes dominantes) o The New York Dolls supunxeron, yá na década de 1970, un nexu d'unión ente'l vieyu Garage-rock de los 60 (o, como tamién foi llamáu a partir d'esi momentu: "Sixties Punk") y el nuevu punk surdíu en 1976-77; hasta'l puntu de ser consideraos como exemplu de lo que podría llamase "Proto-punk"
Resurdimientu. El Revival de los años 80
En 1972 Lenny Kaye (que poco dempués sería miembru de la banda punk de Patty Smith) arrexuntó nun doble Lp llamáu Nuggets -subtituláu "Orixinal Artyfacts From The First Psychedelic Yera (1965-1968)"- dos docenes de grupos (y cantares) de Garage Rock de los años 60 que dormíen nel olvidu. La publicación del discu pasó desapercibida de primeres, pero apenes dos o trés años dempués foi creando una lexón de siguidores ente les nueves xeneraciones que nun conocieren la escena orixinal y qu'odiaben el "rock de FM", el rock sinfónicu y "de gran estadiu" (que percibíen como daqué adomáu, previsible, seriu y adultu) dominante nes radiofórmulas de mediaos de los 70 tres la muerte prematura del Glam Rock y el so puntu lúdicu. Coles mesmes, bandes protopunk como The Stooges, MC5, The Flamin' Groovies o The New York Dolls encargar de caltener viva la llapada y de sirvir de nexu d'unión ente la escena orixinal de los 60 y el posterior movimientu punk surdíu en 1976-77.
right|thumb|Lux Interior y Poison Ivy de The CrampsComo direuta consecuencia de too eso, ye a partir de 1976-77 (cola apaición del movimientu Punk) cuando s'empecipia la verdadera reivindicación del soníu de les bandes garajeras de la década anterior. Grupos como The Ramones o The Dictators (ente otros munchos) reconocíen ensin ambages la so querencia pol vieyu rock'n'roll selvaxe de 1965 o 1966 (qu'escucharen de guaḥes y qu'habíen redescubierto gracies a la escoyeta de Lenny Kaye). Los punk-rockers americanos de 1976-77, de la que refugaben los soníos de los años 70 -sobremanera'l Rock Sinfónicu, el Rock Progresivu, el "Rock de FM", l'AOR y similares-, declarábense herederos direutos del garaxe-punk americanu de mediaos de los 60. Ello ye que l'empléu del mesmu términu (punk) foi un nexu d'unión, esplícitu, conscientemente buscáu, cola vieya escena del Garage Rock y, coles mesmes, una especie de ponte con aquella dómina. Una ponte que xunía dambos movimientos y pasaba percima de too lo realizao dende finales de los años 60 hasta mediaos de los 70 (el Rock mainstream y cualquier cosa que se percibiera como una "doma", una esviación y una profesionalización del verdaderu espíritu xuvenil y rabiosu del Rock'n'roll primitivu).
En plenu 1977 nacen en Nueva York The Fleshtones, una banda qu'aprovechó'l cercu del movimientu punk pero que, dende'l principiu, estremar de los sos contemporáneos al reivindicar ensin nengún disimulu'l soníu del vieyu Garage rock (amás d'otros estilos sesenteros asimilables como'l frat-rock, el surf, el  beat y el soul). Cuasi coles mesmes apaecen en California The Cramps, con una estética en principiu bien distintu, pero con un espíritu más fiel, si cabo, a la tradición del rock de garaxe y del rock'n'roll primitivu y amateur de la escena Sixties-punk. L'apaición d'esos dos grupos (y de dalgunos más, como The Modern Lovers, o los diversos avatares de Stiv Bators ente la disolución de The Dead Boys y la creación de The Lords of the New Church) supunxo un auténticu puntu d'inflexón que desaguó, inevitablemente, nel surdimientu de delles bandes que siguieron, con mayor o menor fidelidá, el so cercu mientres los primeros años de la década de 1980 (casu de los seminales DMZ).
Euphaedra (Euphaedrana) apparata
Euphaedra (Euphaedrana) apparata ye una especie de Lepidoptera de la familia Nymphalidae, subfamilia Limenitidinae, tribu Adoliadini, pertenez al xéneru Euphaedra, subxéneru (Euphaedrana).
Llocalización
Esta especie de Lepidoptera distribúise pola República Democrática d'El Congu, (África).
Garage rock
Resurdimientu. El Revival de los años 80
Esti movimientu coincidió, amás, con un resurdimientu del Rock'n'Roll clásicu de raigaños americanos (lo que col pasu de los años dio en llamase Americana), del surf rock, del beat, del soul clásicu, de la cultura mod y, sobremanera, de la sicodelia (la "neopsicodelia" de los 80, el Paisley Underground estauxunidense, etc), de forma que más que d'un "Revival del Garaxe-Rock" podría falase d'un "Revival de los años 60" en sentíu ampliu. Esta fola revivalista foi tan intensa que ye imposible resalvar la so influencia en bona parte de la música y l'estética pop de la segunda metá de los años 1980 (incluyíu'l mainstream). Hai quien afirma qu'ensin ella nun podría entendese la nacencia, yá a principios de la década de 1990, del rock alternativu (o indie), de ciertu sector tempranu de la música dance (por casu, la que surdió nel cercu del Manchester Sound) y del grunge (que, según dalgunos, foi en parte influyíu pol rock de garaxe que fixeron en Seattle, venti años antes, bandes como The Sonics o The Wailers. Siendo una afirmación discutible, sí ye ciertu que pueden apreciase débedes col garage rock nel soníu de grupos como Mudhoney o los primeres  Nirvana).
El garage rock nos últimos años
right|thumb|The White Stripes nos años 90Tres el revival de los 80, el rock de garaxe (o garaxe punk) caltúvose activu a lo llargo de los 90 hasta l'actualidá, yá entraos los 2010, gracies a ensame de sellos discográficos independientes que siguieron apostando peles bandes de rock and roll primitivu. Dalgunos de los sellos discográficos independientes más prolíficos fueron Estrus, Rip Off, In The Red, Telstar, Crypt, Dionysus, Get Hip, Bomp! y Sympathy for the Record Industry n'Estaos Xuníos. N'Europa destacaron el yá desapaecíu New Rose (Francia) y, sobremanera, Munster Records (España).
Entertainment Software Rating Board
Entertainment Software Rating Board (ESRB) ye un sistema americanu pa clasificar el conteníu de los videoxuegos, y asigna-y una categoría dependiendo del so conteníu.
Garage rock
El garage rock nos últimos años
A fines de los años 90, Steven van Zandt ("Little Steven", guitarrista de la E Street Band de Bruce Springsteen), convertir en vocera y defensor del rock de garaxe promoviendo conciertos y festivales por tou Estaos Xuníos. Nel añu 2002 creó un programa de radio llamáu Little Steven's Underground Garage y la canal Underground Garage na rede de radiu per satélite Sirius Satellite Radio. Van Zandt definió'l formatu musical de los sos programes como "grupos qu'inspiraron a Los Ramones, grupos inspiraos por Los Ramones y Los Ramones."
left|thumb|The HivesA mediaos de la década del 2000, el garage rock esperimentó un nuevu resurgimento. Hasta'l puntu de que delles bandes que podríen ser consideraes como parte de la escena garajera adquirieron presencia nos grandes medios y cobertoria na radio comercial, daqué que nunca pasara hasta esi momentu. Esti nuevu impulsu foi dau, de primeres, por grupos como The Strokes (que nun primer momentu xugaron la baza del garage rock), The Hives y The White Stripes. De los trés, quiciabes los más interesantes sían estos postreros. The White Stripes proveníen de la destacada escena garajera de Detroit (que tamién inclúi a The Detroit Cobres, The Dirtbombs, Von Bondies, The Go o The Payback). Hasta la so recién disolución fueron un exemplu de fidelidá al espíritu orixinal del garage rock (a pesar de que nun pueden encasillarse de nenguna manera nel xéneru) metanes un ambiente dafechu mainstream y, quiciabes, l'únicu casu en qu'un grupu con vocación de garage band algamó daqué paecíu al ésitu internacional. Sicasí, hai qu'aportunar que presentar a The White Stripes como exemplu de rock de garaxe ye, cuandoquier, reduccionista y que la so trayeutoria fíxo-yos tomar otros xéneros del Rock'n'roll.
Entertainment Software Rating Board
Foi establecíu en 1994 pola Entertainment Software Association (ESA), la enantes llamada Interactive Digital Software Association (IDSA). En 2009, asignara 19.130 categoríes a xuegos unviaos por más de 350 distribuidores de videoxuegos.
Garage rock
El garage rock nos últimos años
Amás de les citaes, hubo bandes como The New Bomb Turks, The Black Lips, The Black Keys, Oblivians, los xaponeses Guitar Wolf, Lost Sounds, Black Rebel Motorcycle Club y, sobremanera, los suecos The Hellacopters que tuvieron tamién guarda na escena underground y, puntualmente, nel mainstream.
Años 60. Los pioneros
thumb|235px|right|[[Los Mockers d'Uruguái en 1966.]] left|thumb|[[Los York's de Perú (1967)]] Anque yá se mentó que'l rock de garaxe, como movimientu (y estilu) namái esistió realmente n'USA y Canadá, hai que reconocer qu'en Llatinoamérica (como n'otres partes del mundu -Europa, Australia o Xapón-) hubo munches bandes que s'averaron al xéneru, tantu n'espíritu como n'estética. En Perú mientres los 60, esistió una escena que, quiciabes, ye lo más asimilable al garage rock orixinal qu'esistió fora de Norteamérica y que ellí se denominó "Rock Griespu". Los Saicos fueron la banda más destacada (anque hubo otres, como Los York's, el solista Jean Paul "El troglodita" o Delai Alamos y los sos King Stars). Los Saicos, en concretu, fueron auténticos precursores del punk. Grabaron puramente en castellán y, en llugar de faer versiones, solamente editaron cantares propios. Les sos temes producíes ente 1964 y 1966 son, posiblemente, lo más cercano al espíritu garage-punk orixinal qu'esistió entós daquella fora de los Estaos Xuníos. Ello ye que la reedición de los sos discos a partir de los años 2000 por sellos europeos (españoles) terminar consagrando, a nivel mundial, como verdaderos pioneros del proto-punk, con tolos honores.
Entertainment Software Rating Board
ESRB realiza de forma independiente clasificaciones, apurriendo lineamientos y los principios de privacidá pa la industria de los videoxuegos. Primero clasifica los videoxuegos según el so conteníu de violencia física o verbal y otros elementos como'l conteníu sexual. Esta clasificación empobina y ayuda a los padres y consumidores a escoyer los videoxuegos que son correutos pa la so familia, idea favorecida tres l'apaición del videoxuegu Mortal Kombat.
Lliga ACB 1997-98
Clasificación final
J = Partíos xugaos; G = Partíos ganaos; P = Partíos perdíos; PF = Puntos a favor; PC = Puntos en contra
Entertainment Software Rating Board
Clasificación ESRB
Los símbolos qu'usa la ESRB son lletres alfabétiques estilizadas que tienen la intención d'indicar la etapa pa la que ye afechu l'oxetu. La ESRB usa anguaño más de siete clasificaciones distintes.
Descripciones y definiciones
thumb|Exemplu de descriptores de conteníu usaos pola empresa. Nesti casu nel xuegu [[Rabbids Go Home.]] Los descriptores de conteníu apaecen na parte posterior de la caxa del xuegu y n'anuncios impresos o sitio web que faigan referencia al xuegu. La ESRB tien más de venti descriptores de conteníu, como referencia al alcohol, violencia y desnudez. Embaxo, los descriptores de conteníu usaos na clasificación:
Euphaedra (Euphaedrana) cinnamomea
Euphaedra (Euphaedrana) cinnamomea ye una especie de Lepidoptera de la familia Nymphalidae, subfamilia Limenitidinae, tribu Adoliadini, pertenez al xéneru Euphaedra, subxéneru (Euphaedrana).
Llocalización
Esta especie de Lepidoptera distribúise pola República Democrática d'El Congu (África).
Villarmentero de Esgueva
Villarmentero de Esgueva ye un conceyu d'España, nel Valle del Esgueva, na provincia de Valladolid, comunidá autónoma de Castiella y Llión. Tien una superficie de 13,47 km² con una población de 111 habitantes y una densidá de 8,24 hab/km².
Etimoloxía
La voz romance "Villarmentero" derivar de la aglutinación de los vocablos llatinos "villa" (villa, granxa) y "armenterius" (pastor de ganáu mayor, ganaderu). Poro, "Villarmentero" significa: "Villa del ganaderu".
Historia
Los oríxenes de Villarmentero de Esgueva perder na nueche de los tiempos. Lo que sí puede afirmase ye que'l so términu municipal yá taba pobláu mientres l'imperiu Romanu, según deduzse del afayu de restos arqueolóxicos de dicha dómina na paraxa de "El Mesón".
El primer documentu históricu que menta a Villarmentero de Esgueva remontar al añu 1160, y en virtú del cual, doña María Téllez y el so maríu don Gustavo Iñíguez, vienden a don Pedro Rei y a la so esposa doña Sancha, tola facienda que teníen en Villarmentero, en cuenta de un moru evaluáu en dolce maravedinos.
Nel sieglu XIII foi construyida l'actual Ilesia Parroquial, so la advocación de Santa Xuliana. Esta Ilesia ye un monumentu d'arte gótico-mudéxar con reminiscencies romániques.
A mediaos del sieglu XVIII, Villarmentero de Esgueva topábase asitiáu nel partíu de Portillo de la provincia de Valladolid y yera villa de señoríu, perteneciendo a don José Benito de Tinéu y Osorio -vecín de la ciudá de Astorga-, quien percibía de cada vecín de Villarmentero un foru d'una fanega de cebada al añu, por razón de señoríu y vasallaxe.
Nel añu 1779, el señor de la villa y vecinos de Villarmentero -siguiendo, seique, una perantigua costume- enfusaron nel términu y xurisdicción del despoblado de "Polvoreda" (antiguu llugar medieval de "Polvorera", al oeste de Villarmentero), lo que motivó la oposición en forma llegal per parte del conceyu y vecinos del llugar de Castronuevo, pos estos postreros alegaben tener plena xurisdicción sobre'l términu de dichu despoblado, por mercalo "a censu perpetuu" a la ciudá de Valladolid.
En 1785, Villarmentero yera villa realenga con algame ordinariu y pertenecía al partíu de Portillo de la provincia de Valladolid.
En 1825 siguía siendo "Villa realenga" y daquella la so población componer de 18 vecinos (62 habitantes). La so agricultura producía 4.200 fanegas de granu y 940 cántares de vinu, y collechábase tamién enforma anís y cominos. Tamién teníen 2.500 cabeces lanares.
En 1850, Villarmentero tenía 18 vecinos (92 habitantes) y 29 cases, y entá tenía un monte pobláu de carbayos. Nesta dómina, yá esistía l'antiguu y famosu "pozu de la villa", cerca del antiguu campusantu.
El 31-12-1930, Villarmentero tenía una población "de derechu" de 270 habitantes y tenía 88 edificios y 41 albergues.
El 15 de marzu de 1955, Villarmentero de Esgueva -n'unión d'otros pueblos vecinos del Cerrato vallisoletano-, quedó dixebráu de la perantigua Diócesis palentina, pasando a formar pare de la Archidiócesis de Valladolid.
Ilesia Parroquial de Santa Xuliana
300px|Ilesia Parroquial Santa Xuliana.|right|thumb Edificiu de dos naves, góticu mudéxar del sieglu XIII, como bien puede trate na so puerta d'ingresu, que cubre la so nave principal con una armadura de cubierta de madera de par y filera y la so nave del Evanxeliu con una cubrición de madera d'una sola aguada. El coru de los pies sofitar en canecillos decoraos. Nel retablu mayor destaca la formosa escultura de la titular, Santa Xuliana. Nel llau del Evanxeliu pueden vese dos interesantes retablos de pintura, unu d'ellos de mediaos del sieglu XVI y con pintures sobre tabla, que representen la Oración del Güertu, el Prendimiento, la Coronación d'Escayos, el Camín del Calvariu, l'Asunción y la Coronación de la Virxe, toes influyíes pola pintura d'Alonso Berruguete. L'otru de finales del sieglu XV, tamién de pintura sobre tabla, con San Pablo, San Jorge, Santiago, San Roque, San Xuan Bautista, San Xuan Evanxelista y la Virxe colos donantes, atribuyíu al Maestru de Manzanillo. Sábese qu'esti templu tuvo torre, pero derrumbar nel sieglu XVIII, siendo reemplazada pola actual espadaña.
Ríu Madre de Dios
El río Madre de Dios o ríu Amaru ( Amaru mayu en Runa Simi) ye un llargu ríu que pertenez a la cuenca del Amazones, un afluente del ríu Beni. Tien un llargor averáu de 1 150 km y ye un ríu binacional, yá que escurre pela parte suroriental de Perú (655 km pola rexón de Madre de Dios) y noroccidental de Bolivia. Drena una cuenca de más de 100 000 km².
Garage rock
Años 60. Los pioneros
Nun hai qu'escaecer a bandes d'otres partes que, nun momentu o otru, averar al estilu, como Los Gatos, Les Besties o Los Knacks d'Arxentina; Los Jocker's y Los Vidrios Quebraos de Chile; Los Flippers, Los Speakers y Los Yetis de Colombia; y, sobremanera, Los Shakers y Los Mockers d'Uruguái (estos postreros unu de los grupos llatinoamericanos de los 60 que'l so soníu, totalmente influyíu polos Rolling Stones, más s'avera al soníu garajero orixinal de les bandes estauxunidenses de la dómina).
El revival del Garage Rock en Llatinoamérica (años 80 hasta l'actualidá)
thumb|250px|right|[[Los Telépatas d'Arxentina en 2011.]] El garage revival de los 80 tamién terminó llegando a Llatinoamérica, anque con ciertu retrasu y con menor intensidá que nos Estaos Xuníos, Europa o Australia. Aun así, hubo dos países onde'l revival tuvo especial incidencia a finales de los 80 y principios de los 90: Arxentina y Méxicu. Y, bien darréu, yá na década de los años 2000 y 2010, otros trés: Brasil, Colombia y Uruguái.