cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ralph Ince
Carrera
Escontra 1906 Ince foi animador na incipiente industria cinematográfico, trabayando para Winsor McCay, anque llueu se dedicó a l'actuación y entró na compañía Vitagraph Studios, onde se dio a conocer por encarnar a Abraham Lincoln nuna serie de curtiumetraxes. Ince empezó a dirixir en Vitagraph hacia 1910, anque siguió actuando en munches películes a lo llargo de la so carrera. En total, ente 1910 y 1937 dirixó más de 170 filmes, actuando nunos 110 nesi mesmu periodu. left|175px|thumb|Theatre of Science, 1914
Vida personal
Ince casóse tres veces. La so primer esposa foi l'actriz de Vitagraph Lucille Lee Stewart, hermana d'otra actriz, Anita Stewart. La unión duró quince años, y la pareya divorcióse en 1925, dos años dempués de qu'ella -y dexó. Al añu siguiente casóse con Lucille Mendez, una actriz teatral y de cine. Esti matrimoniu remató en 1932 n'acusando Mendez a Ince d'estropiar la so carrera al nun dexar qu'aceptara determinaes ufiertes de trabayu. La última muyer de Ince foi Helen Ruth Tigges, nativa de Frazee (Minnesota). Con ella tuvo'l so únicu fíu.
Ralph Ince finó'l 10 d'abril de 1937 cuando'l coche que conducía la so esposa topetó cerca de la so residencia en Londres, Inglaterra. El matrimoniu treslladárase al Reinu Xuníu, pocu dempués de casase en 1932, pa siguir ellí col so trabayu cinematográficu.
Max Terhune
Max Terhune foi un actor cinematográficu estauxunidense. A lo llargo de la so carrera, desenvuelta ente 1936 y 1956, actuó en casi 70 filmes, la mayor parte de xéneru western de serie B.
KwaNdebele
KwaNdebele foi un bantustán surafricanu enllantáu pol gobiernu del apartheid.
L'oxetivu subxacente yera formar un territoriu semi-independiente onde allugar los habitantes de la etnia matabele. Foi-y dau autogobiernu nominal en 1981. Primeramente, la capital del territoriu establecer en Siyabuswa; en 1986, decidió treslladásela a KwaMhlanga.
Max Terhune
Biografía
Terhune yera, non solo un arrogante ventrílocuu, sinón tamién un competente magu. El so fuerte yeren los trucos de cartes, que de cutiu interpretaba nes sos películes. Nes sos primeres actuaciones nel vodevil faía malabarismos ya imitaciones, habilidaes qu'agora incorporaba a los sos papeles.
KwaNdebele
KwaNdebele foi reintegrada a Sudáfrica el 26 d'abril de 1994.
Max Terhune
Biografía
En 1933 entró a formar parte, xunto a Gene Autry, del programa radiofónicu National Barn Dance. Autry foi quien-y fixo entrar en Republic Pictures. El so últimu papel tuvo llugar nuna película de primera categoría en Hollywood, Xigante, na cual interpretaba un papel dramáticu, el del Doctor Walker.
Terhune tuvo casáu con Maude Cassady, cola que tuvo tres fíos: Roltaire, Robert, y Maxine.
Max Terhune finó en Cottonwood, Arizona, en 1973, por causa de un ataque al corazón y un ictus.
Piscis (constelación)
Piscis (los pexes) ye una constelación del zodiacu allugada ente Acuariu pel oeste, y Aries haza'l este.
Marina Tamayo
Marína Tamayo foi una actriz de la dómina d'Oru del cine mexicanu.
Piscis (constelación)
Mitoloxía
L'astrónomu griegu Eratóstenes (nacíu nel añu 276 e.C..) fala de que'l orixe del simbolismu del pexe ta en Derke, una diosa siria, que yera metá pexe, metá muyer.
Marina Tamayo
Biografía
La so guapura y gracia escénica captó de momentu l'atención de productores fílmicos, al igual que Consuelo Frank —quien faía les delicies de los espectadores nel Teatru Ideal—, o Vilma Vidal. Entós la industria riquía actrices que, amás de cares belles, tuvieren perfecta dicción.
La primer oportunidá llegó en 1936, foi en plan estelar y so la direición de Fernando de Fuentes: Les muyeres manden. Esta presentóse cuando Amparo Arozamena, actriz prevista pal rol estelar, por cuenta que'l so noviu, el toreru Alberto Balderes prohibió-y siguir nel cine.
Piscis (constelación)
Mitoloxía
Los romanos crearon la idea de la diosa pexe nel mitu de Venus y el so fíu Cupidu (na mitoloxía griega, Afrodita y Eros). Estes dos figures mitolóxiques foren sosprendíes pol monstruu Tifón, pero Venus sabía que podíen fuxir pel [àgua]]. Garró a Cupidu y somorguiose, au dambos tresformáronse en pexes. P'asegurase de que nun se separtaben, xuniéronse con un reyu. Nel cielu vese, a la má y al fíu, xuníos col reyu.
Estrelles Principales
β Psc remanez d'una clase espectral B6Ve y ye de magnitú +4.53m. Ta aproximadamente a 492 años lluz del Sol.
Marina Tamayo
Biografía
Na hestoria filmada nos Estudios Clasa interpretó a Chayito, actriz qu'alloria a Isidro (Alfredo del Diestru), caxeru d'un bancu pueblerino.
D'esta manera, entamó una fugaz carrera cinematográfica compuesta por 17 filmes, ente los cualos destaquen: Águila o sol (1937), Una lluz nel camín (1938), En tiempos de don Porfirio (1939), Al son de la marimba (1940), Cuando los fíos vanse (1941).
Tres años dempués de la so presentación, nos mesmos Estudios Clasa, alternó con Emilio Tuero, a quien conociera nuna casa de güéspedes, propiedá d'Emma Fink, famosa pola so interpretación de La Siempreviva na obra Cada quien la so vida, de Luis G. Basurto. Xuntos protagonizaron, con Juan Silveti, el melodrama taurín Muyeres y toros, de Juan José Segura.
Nuna escena d'esta hestoria escrita por Francisco Elías quedó rexistráu un momentu que, de xuru, foi determinante pal entamu d'una rellación qu'años más tarde derivaría en matrimoniu. La gloriable Carmen (Marina Tamayo) diz al toreru retiráu Pepe Torres (Emilio Tuero): "Les muyeres y los toros bravos precisen homes valientes".
Una vegada concretáu, el romance cultivóse fora y dientro de los sets, una y bones dambos compartieron creitos n'otros filmes, dalgunos d'ellos: En tiempos de don Porfirio y Al son de la marimba, dirixíos por Juan Bustillo Oro.
Nel so llibru "Vida cinematográfica", esti realizador dexa constancia d'esta pareya fílmica: "«Lo contable —sacante lo encargao a Pardavé— foi de la bona incumbencia d'Emilio Tuero, que tenía una voz duce y fino escuela.»"
«(Él) yá andaba en vuelos de popularidá polos sos programes de radio. Tanto Tuero como la bella Marina Tamayo borraron la so inesperiencia d'actores cola so xuvenil cencellez y sinceridá.»
En 1941 la pareya romántica volvió a filmar so la batuta de Bustillo Oru otru melodrama clásicu: Cuando los fíos vanse (1941). Namái qu'equí nun integraron la pareya romántica, sinón los hermanos Raymundo y Amalia: él bonu y sacrificáu, y ella ambiciosa.
L'ésitu de la producción foi tan atayante que «un domingu[...] riquióse la presencia de los bomberos p'aselar la balasma de los disgustaos(...) porque les llocalidaes habíense escosu».
Esi añu, amás de estelarizar Simón Bolívar y Mil estudiantes y una rapaza, Marina Tamayo foi contemplada pa trabayar nun ambiciosu proyeutu, Romeo y Julieta. Compartiría'l estelar con Tomás Perrín, y la repartida complementar con Isabela Corona, Julio Villarreal y Julián Soler. L'asesor artísticu sería Miguel Covarrubias, pero'l proyeutu nunca se realizó.
En plenu ésitu de la so carrera, contrái matrimoniu con Emilio Tuero y filma los dos últimes cintes de la so carrera: L'ánxel negru y Secretu eternu. Darréu retiróse a la vida sele y llariego impuesta pol so home.
Y anque Marina Tamayo enxamás volvió a los escenarios nin concedió entevistes, los sos almiradores siguieron idolatrándola como veceros de la so tienda d'antigüedaes allugada en San Ángel, na Ciudá de Méxicu.
Melania la Vieya
Santa Melania la Vieya, Melania la Vieya o Melania la Mayor ye una santa cristiana de les Madres del desiertu que tuvo gran influencia nel movimientu ascéticu cristianu que surdió darréu a que l'emperador Constantín fixera del cristianismu la relixón oficial del Imperiu Romanu.
Marina Tamayo
Biografía
Marina Tamayo finó en 20 de setiembre de 2005 por causa de un infartu agudu del miocardiu a los 85 años d'edá, y ella foi soterrada na cripta familiar del Panteon Español de la Ciudá de Mexico xunto al so maríu, Emilio Tuero.
Melania la Vieya
Yera güela de santa Melania la Moza y prima de Paulino de Nola, que na so Carta 29, dirixida al so amigu Sulpicio Severu referir a Melania.
Marina Tamayo
Películes
1941 Cuando los fíos vanse ... Amalia Rosales 1938 Águila o sol ... Adriana Águila * 1937 Alma jarocha 1937 ¡Esos homes! ... Juana * 1937 Les muyeres manden ... Chayito Solares
Melania la Vieya
Vida
Melania, fía del cónsul romanu Marcelino y de una rica dama hispana, nació en Hispania. Yera nieta per parte paterna d'Antonio Marcelino, cónsul nel añu 341, polo que pertenecía a la gens Antonia.
Casar a los catorce años col prefeutu romanu Valerio Máximu Basilio pela redolada de Roma. Cuando tenía venti años, perdió al so home y a dos de los sos trés fíos, por enfermedá. Melania treslladóse entós a Roma col fíu sobreviviente, Valerio Publícola (Publicola o Poplicola), y convirtióse al cristianismu, tomando entós el resolución de consagrase a Dios.
Dexó al so fíu Publícola al cuidu de persones prudentes y piadoses que curiaríen de la so educación y partió escontra Alexandría con otres dames pa estudiar los movimientos cristianos del desiertu. Partió parte de la so fortuna ente los precisaos y vivió mientres un añu na zona desértica d'Exiptu. Ellí visitó'l centru monásticu de Nitria y n'Alexandría conoció a Rufino, monxu y exéxeta que conocía a Jerónimo de Estridón dende Roma, a Pambo y a Dídimo el Ciegu.
Cuando, a la muerte del obispu Atanasio d'Alexandría nel añu 373, desamarróse una persecución contra la herexía arriana, qu'apoderaba n'Exiptu, munchos de los monxos y obispos fueron exiliaos a Palestina. Melania foi escontra allá p'ayudar y dizse que los visitaba en prisión, pela nueche, amarutada.
El monesteriu femenín, asitiáu cerca del Santuariu de l'Ascensión, llegaría a allugar hasta 50 vírxenes, con quien compartiría una vida regular y penitente. Dispondría anexu, una hospedería pa precisaos y pelegrinos. Ellí conocería a la pelegrina Egeria, de Hispania, como ella, con quien caltendría una estrecha amistá y a Evagrio el Monxu.
Nel 399 partiría a Roma pa ver al so fíu, quien se casara con Ceyonia Albina (nacida escontra 368), fía de Ceyonio Rufio Albino, onde influyiría a la fía del matrimoniu, tamién llamada Melania, que sería conocida como Melania la Nueva y que la llevaría tamién a siguir la vocación relixosa de la so güela. Tamién convertiría al cristianismu a parte de la familia, como a Furcio Aproniano, home de la so sobrina Avita. Tornó a Palestina nel añu 404 y morrió nel añu 410 en Xerusalén.
Implicaciones
Ta considerada como santa. La so festividá celébrase'l 8 de xunu. Por cuenta de la so implicación como pro-origenista nel discutiniu de la década de 390, Jerónimo foi especialmente bederre con ella, inclusive faciendo xuegos de pallabres col so nome, llamándola "negra de nome y negra de naturaleza." (Jerónimo intentaría expurgar les anteriores pródigues allabancies de Melania escontra él nos sos escritos). Son de notar los aponderamientos escontra ella de San Agustín d'Hipona y San Paulino de Nola.
Santa Melania la Vieya ta más considerada na Ilesia Ortodoxa. Foi mentora espiritual d'Evagrio Pónticu, a quien allugaría en Xerusalén y que más tarde sería l'autor de la Filocalia ortodoxa. Convenceríalu pa dir a Exiptu a xunise a los ascetes del desiertu, lo que llevaría a caltener una correspondencia con él mientres estavo ellí (Les sos cartes tán publicaes n'alemán sol títulu de "Cartes del Desiertu").
Valle de Trápaga-Trapagaran
Valle de Trápaga (n'euskera Trapagaran y oficialmente Valle de Trápaga-Trapagaran) ye una llocalidá y conceyu español, perteneciente a la provincia de Vizcaya, na comunidá autónoma del País Vascu.
Históricamente perteneció a la contorna de Les Encartaciones. Anguaño, dende l'aprobación del Estatutu d'Autonomía del País Vascu de 1979 y l'actualización de les direutrices d'Ordenación del Territoriu, forma parte de la contorna non oficial del Gran Bilbao, quedando asitiáu na Zona Minera. Les sos principales actividaes económiques son les fábriques de muebles, l'aceru y la industria químico.
Toponimia
Hasta 1983 yera conocíu como San Salvador del Valle y coloquialmente conózse-y como "El Valle". Sicasí, el so nome primixeniu yera Trapaga, al cual Euskaltzaindia recurrió pa renombrar al pueblu tantu n'euskera como en castellán. Trapagaran ye un neotopónimo, pero Trapaga non. Ye un nome de llugar d'orixe vascu formáu por "trapa" y "-aga". El primeru d'ellos puede significar tanto "presada, banzáu de molín", como "triyu, paecíu a la carriella". El segundu elementu ye un sufixu locativu.
Xeografía
El pueblu tópase estremáu en dos partes bien estremaes:
Los dos zones tán comunicaes per una carretera (BI-3755) y un funicular. Los principales cumes son Mendibil (565 m), Bitarratxo (519 m), Teyera (408 m) y La Reineta (428 m).
Llenda al norte con Portugalete, al sur con Galdames y Barakaldo, al este con Barakaldo y Sestao, y al oeste con Ortuella.
Hidrografía
Nel Valle de Trápaga la hidrografía tien poca relevancia. El principal ríu qu'escurre pol conceyu ye'l ríu Granada, de pequeñu caudal. Procedente d'Ortuella, d'onde recueye les sos agües de los montes de Triano, baxando pol ribayu de La Orconera, arrama les sos agües nel ríu Castaños-Galindo, en Barakaldo, en travesando'l Valle. Pol so cursu va recoyendo agües de pequeños regueros que baxen dende la zona alta: El Pobo y La Piedra, que traviesen el nucleu urbanu de forma soterraña; La Hoya, que baxa por El Pasiellu y San Andrés; La Toba y La Cazuela, pol barriu de Zaballa; y Barcillao, por Ugarte y El Xuncal. Amás, tamién pol barriu Ugarte, escurre'l regueru El Yedal, que desagua direutamente nel ríu Castaños.
Per otra parte, el ríu Ballonti, una de les dos cañes del ríu Galindo, exerz de llende con Portugalete. Asítiase tres l'altu Alday y recibe agües del regueru Fuenteibarra, en Salcedillo.
Na zona alta atópense delles llagunes artificiales como resultáu del hinchente d'antigües mines. Los pozos más destacables son Hostión, Parcocha, Zuloko y Blondis. Anguaño la zona refíxose como área d'esparcimientu y ociu.
Próximu a Galdames, na zona d'El Pedernal, asítiase'l banzáu de Oiola, xeográficamente nel Valle de Trápaga pero que la so propiedá ye de Barakaldo. La presa empezar a construyir en 1958 y entró en serviciu en 1964, abasteciendo a Barakaldo y les sos proximidaes. El banzáu recueye les agües de dellos regueros de la zona, principalmente d'El Cuadru, Peñahelada y Peñamelada. Agües embaxo, el ríu Oiola baxa hasta El Regatu, desaguando nel ríu Castaños.
Historia
thumb|[[Casa del Pueblu (España)| Casa del Pueblu de L'Arbolea, fundada en 1888.]] Hasta entamos del sieglu XIX, el Valle de Trápaga formó parte de Los Trés Conceyos del Valle de Somorrostro, que lo conformaben el conceyu de Sestao (Santa María de Sestao), el conceyu de Santurtzi (San Jorge de Santurtzi, güei conceyos d'Ortuella y Santurtzi) y el Valle de Trápaga (entós, San Salvador del Valle). Conformaben un únicu conceyu que s'axuntaba na ermita de San Bernabé d'Urioste. Nel añu 1682 el conceyu de San Salvador del Valle, xunto colos de Santurtzi y Sestao, solicitaron al Señoríu de Vizcaya que s'almitiera la so incorporación al Señoríu. La Xunta almitió a los trés conceyos, concediendo a cada unu un votu nes Xuntes Xenerales.
Tres diverses intermitencies (1811-1814 y 1820-1823) en que foi disgregado como conceyu, tres la Primer Guerra Carlista (1841) promulgóse la Llei de Conceyos del Reinu que supunxo la constitución de nuevos conceyos nos conceyos del Valle de Somorrostro, acabándose asina cola so unidá territorial y formándose el conceyu independiente de San Salvador del Valle.
La industria minero foi la que marcó'l desenvolvimientu modernu del conceyu. Arriendes de la inauguración del Ferrocarril de Triano a finales del sieglu XIX, producióse un espectacular desenvolvimientu de la minería, creándose asentamientos na zona alta del valle. D'esta forma'l conceyu quedó estremáu en dos zones bien estremaes: la zona alta, onde s'alluguen los barrios mineros y atropábase entós el mayor númberu de población principalmente obrera, y la zona baxa, de calter más rural y que s'empezar a definir como zona industrial y de servicios. Pa comunicar estos dos zones, en 1926 inauguróse'l Funicular de La Reineta, que'l so cometíu orixinal yera tresportar mercancíes. Col escosamientu del mineral, la zona alta foise despoblando pasu ente pasu conformándose'l barriu de La Escontrilla como principal nucleu de población.
Mientres la Guerra Civil Española permanez en territoriu republicanu hasta la so ocupación pola VI Brigada nacional el 22 de xunu de 1937.
Foi en 1983 cuando'l conceyu pasó a denominase oficialmente Valle de Trápaga-Trapagaran, xuniendo'l nome en castellán col vascuenciu.
Arqueoloxía
Nuna cata realizada na cueva Gorriga VI (L'Arbolea) topáronse restos cerámicos del periodu Edá del Cobre-Edá del Bronce. Nel ribayu del Cuadru, güei cubiertu parcialmente pol banzáu Oiola, atopáronse diversos restos cerámicos, xunto con restos de fornos de fundición en cúpula, de los sieglos III-IV d. C.. Nel barriu de La Casería foi topada un cercu discoidal, caltenida anguaño nel Muséu Arqueolóxicu y Etnográficu de Bilbao. Pertenez a la dómina d'empiezos del cristianismu en Vizcaya.
Demografía
El Valle de Trápaga sufrió una continua crecedera de la población. A finales del sieglu XIX, l'empiezu d'esplotación a gran escala de los ricos xacimientos de fierro de la zona carauterizar pola llegada masiva d'inmigrantes, que s'establecieron na zona alta del conceyu. Ente 1960 y 1975, la implantación masiva d'empreses na zona baxa produz un aumentu de la población del 38%. Esti fechu, xunto col progresivu escosamientu y zarru de les mines, fai que la zona alta se vaya despoblando en favor de la zona baxa, estableciéndose'l principal nucleu de población nel barriu de La Escontrilla.
El conceyu, que tien una superficie de 13,07 km², cuenta según el padrón municipal pa del INE con  habitantes y una densidá de  hab./km².
Según les estadístiques ufiertaes pol INE, a 1/1/2014 había censaos nel estranxeru 231 emigrantes que'l so orixe o residencia ye'l conceyu de Valle de Trápaga.
Población por nucleu
Desglose de población según el Padrón Continuu por Unidá Poblacional del INE.
Corporación municipal
L'alministración política de la ciudá realízase al traviés d'un conceyu de xestión democrática que los sos componentes escoyer cada cuatro años por sufraxu universal. El censu eleutoral ta compuestu por tolos residentes empadronaos nel Valle de Trápaga mayores de 18 años y nacionales d'España y de los otros países miembros de la Xunión Europea. Según lo dispuesto na Llei del Réxime Eleutoral Xeneral, qu'establez el númberu de conceyales elegibles en función de la población del conceyu, la Corporación Municipal del Valle de Trápaga ta formada por 17 conceyales.
Nes eleiciones municipales celebraes el 27 de mayu de 2007, el partíu más votáu foi'l Partíu Socialista d'Euskadi - Euskadiko Ezkerra, que'l so candidatu Jesús González Sagredo ostentó l'alcaldía en solitariu, pero ensin mayoría nel plenu.
Nes eleiciones municipales celebraes el 22 de mayu de 2011, el partíu más votáu foi'l Partíu Socialista d'Euskadi - Euskadiko Ezkerra, siguíu a tan solo 20 votos pol Partíu Nacionalista Vascu, consiguiendo 7 y 6 conceyales respeutivamente. El 11 de xunu proclámase alcalde al candidatu jeltzale Xabier Cuéllar Corte, al consiguir la mayoría absoluta col sofitu de Bildu, quedando'l gobiernu municipal en manes del Partíu Nacionalista Vascu tres dellos años d'alcaldía socialista. Pela so parte, Ezker Batua-Berdeak pierde l'únicu edil col que cuntaba nel conceyu.
Nes últimes eleiciones municipales celebraes el 24 de mayu de 2015, el partíu más votáu foi'l Partíu Nacionalista Vascu, llogrando 8 conceyales y aumentando asina la so representación. El Partíu Socialista d'Euskadi - Euskadiko Ezkerra, tres un añu na oposición, ve amenorgada la so representación a 4 conceyales. D'esta miente, el 13 de xunu ye reelixíu alcalde Xabier Cuéllar Corte, candidatu del EAJ-PNV, colos 8 votos del so grupu sobre'l total de 17 conceyales escoyíos. EH Bildu, con 4 conceyales, votó al so propiu candidatu, ente que el PSE-EE y l'agrupación Elkarrekin Ahal da-Xuntos sí se puede Trapagaran, respondida por por Podemos, votaron en blancu. El Partíu Popular pierde la so representación nel conceyu.
Resultaos eleutorales dende 1979
Evolución de la delda viva
El conceutu de delda viva contempla solo les deldes con caxes y bancos relatives a creitos financieros, valores de renta fixa y préstamos o creitos tresferíos a terceros, escluyéndose, poro, la delda comercial.
Ente los años 2008 a 2014 esti conceyu nun tuvo delda viva.
Carretera
El conceyu ye travesáu pola Autovía del Cantábricu (A-8) y pela carretera nacional N-634, que comuniquen tola mariña cantábrica, dende Guipúzcoa hasta Galicia. Otres víes de categoría inferior comuniquen el Valle de Trápaga cola zona alta y col restu de conceyos de la zona. style="padding:1px .5em; background-color:yellow; color:black; font-weight:bold;">BI-3746 ]] Ugarte - Sestao (por Galindo) Metropolitana de Bilbao]] (Supersur) traviesa'l conceyu pela so zona industrial nun viaductu de 670 metros de llargor, con un complexu nuedu d'accesu y una área de peaxe en Ugarte. La Fase III de la infraestructura atopar n'estudiu, y bordiaría el nucleu urbanu pel sur.
Fiestes llocales
La principal festividá del Valle de Trápaga celébrase'l 31 d'agostu, n'honor a San Ramón Nonato. Tamién cabo destacar, pola so tradición, la xubida y romería de les cueves de Santa María Madalena del 22 de xunetu. Estes fiestes enllargar mientres dellos díes con diversos actos. El calendariu festivu del Valle de Trápaga y los sos barrios ye'l siguiente:
Monumentos d'interés
El patrimoniu artísticu de la llocalidá nun ye bien importante, pudiéndose destacar les ilesies de la Tresfiguración del Señor y la de San José Obreru (1930 y 1957) según el Palaciu de Olaso, construyíu a principios del sieglu XX y utilizáu anguaño como Casa de Cultura.
El caserío Ayestarán o Aiestaran ye otru de los puntos d'interés de la llocalidá. Esti inmueble lleva más de 200 años presidiendo'l cascu urbanu del Valle de Trápaga. Construyir según el modelu típicu de Les Encartaciones, anque la so fachada tien elementos decorativos urbanos, como delles columnes, moldures y remates de piedra arenisca. Anguaño ye unu de los pocos edificios d'esti estilu que queden en Vizcaya. Por eso, el Departamentu de Cultura del Gobiernu Vascu decidió caltenelo y en 2009 incluyir enel Inventariu Xeneral del Patrimoniu Cultural Vascu, cola categoría de monumentu.
Pero ensin batura a duldes la construcción más representativa del Valle de Trápaga ye'l Funicular de La Reineta. Empezar a construyir en 1921 y nun foi inauguráu hasta 1926. La so finalidá yera xunir les mines de fierro cola Zona Baxa salvando 6 km de xubida. La cabina ta asitiada horizontalmente, lo que faía posible d'antiguo qu'ésta se pudiera llevantar y poder xubir direutamente los camiones ensin descargar la mercancía. Anguaño siguen cumpliendo serviciu de pasaxeros xuniendo los barrios de La Escontrilla y La Reineta, formando parte d'EuskoTren.
Instalaciones deportives
El conceyu cunta con delles instalaciones públiques dedicaes a la práutica deportiva. Les principales instalaciones son el polideportivu municipal y les piscines municipales, dambes xestionaes pola empresa emteSPORT. El polideportivu, asitiáu n'El Ribayu, inaugurar en 2005 en sustitución del antiguu polideportivu de Alday, baltáu pol vientu en 1993. Cuenta con una cancha polivalente, ximnasiu, sauna, solarium, pista de pádel y dende 2014 dexa la celebración d'eventos y espectáculos.
Fútbol
El fútbol ye un deporte que cunta con gran tradición nel conceyu. Anguaño cunta con tres clubes de fútbol compitiendo en categoríes rexonales. El primer equipu n'apaecer foi'l Club Deportivo L'Arbolea, nel añu 1953. Afincáu nel barriu mineru de L'Arbolea, que yera entós el nucleu más pobláu del conceyu, fundar por iniciativa del pueblu como respuesta a l'afición a esti deporte per parte de los trabayadores de les mines. Llueu consiguieron la cesión d'un terrenal propiedá de la empresa minera Orconera pa establecer el so campu de fúbol, Les Cármenes, apocayá reformáu. Anguaño'l primer equipu milita na Primer División Territorial de Vizcaya.
En 1979 confórmase un equipu na zona baxa, el Club de Fútbol Trapagaran (fundáu como Club Deportivo San Salvador del Valle de Fútbol), con xugadores locales y recuperaos d'otros clubes. Empezaron xugando en Galindo mientres s'instala un campu de fútbol provisional de sable n'El Ribayu. Na actualidá xueguen en Errotarte, campu de yerba artificial con capacidá pa 1.900 espectadores, na División Territorial Preferente de Vizcaya. Tamién compite nes categoríes de fútbol base, encargándose de la cantera del conceyu con dellos equipos dende pre-redrueyos.
El club más nuevu ye'l Bayern de Trápaga, creáu en 2013. Milita na Tercer División Territorial de Vizcaya, xunto a los filiales del Trapagaran y La Arbolea. Xuega como llocal nel campu de fútbol de San Miguel, en Gallarta.
Regularmente celébrense dellos eventos, como'l Campus de Fútbol Xabier Eskurza pa neños o'l Campus de Tecnificación de Fútbol Femenino en L'Arbolea.
Bolos a Katxete
El conceyu cunta anguaño con dos de los siete carrejos que se caltienen na zona: el carrejo de Durañona, asitiáu xunto al campu de fútbol Errotarte, y el carrejo de Ugarte, nel barriu col mesmu nome. Anguaño, l'equipu de Ugarte ye'l campeón de interpueblos, enfrentándose a carrejos como: Gorostiza, El Regatu, Basatxu, Sanfuentes, Durañona, Kabiezes, L'Arena, Urioste y La Cuesta.
Década del 1390 e.C.
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Sieglu XV e.C. - Sieglu XIV e.C. - Sieglu XIII e.C.)
Tin Hinan
Tin Hinan ye'l nome dau polos tuareg a una reina guerrera de prestíu del sieglu IV, que la so monumental tumba atopar n'El Sáḥara en Abalessa, la rexón d'Ahaggar o Hoggar n'Arxelia. El nome significa lliteralmente "La de les tiendes", pero puede ser una metáfora de la traducción como "La madre de la tribu" (o "de toos nós") o inclusive "La reina del campamentu" (el "campu" seique refiriéndose al grupu de tumbes qu'arrodien la suya). A ella refiérense dacuando como la "Reina del Hoggar" y como Tamenoukalt, que tamién significa reina.
La reina del Hoggar
La tumba de Tin Hinan foi abierta por Byron Khun de Prorok col sofitu del exércitu francés en 1925, y los arqueólogos fixeron una investigación más a xeitu en 1933. Atopóse que contenía la cadarma d'una muyer nuna llitera de madera, baltáu de llombu, cola cabeza mirando escontra l'este. Diba acompañada d'oru macizo y xoyes de plata, dalgunes d'elles afataes con perlles. Nel antebrazu derechu llevaba siete pulseres de plata, y na so esquierda, siete pulseres d'oru. Otra pulsera de plata y un aniellu d'oru asitiar col cuerpu. Los restos d'un collar a estaya complexu d'oru y perlles (reales o artificiales) tamién tuvieron presentes.
Una serie d'oxetos funerarios tamién fueron atopaos. Estes inclúin una "Venus" estatua n'estilu Auriñaciense (similar a la Venus de Hohle Fels), una copa de cristal (perdida mientres la Segunda Guerra Mundial), y una fueya d'oru que llevaba'l sellu d'una moneda romana de Constantín I emitida ente 308 y 324 CE. Un cuartu de sieglu, fecha que coincide cola datación por carbonu-14 de la cama de madera y tamién col estilu de la cerámica y muebles d'otra tumba. La tumba ta construyida nun estilu bien popular nel Sahara.
Un estudiu antropolóxicu de los restos publicaos en 1968 llegó a la conclusión de que yera la cadarma d'una muyer de 1.72 a 1.76 metros d'altor, perteneciente a una raza mediterránea, que probablemente nunca tuviera fíos y yera coxa por cuenta de la deformación de les zones lumbar y sacra. El cuerpu atópase agora nel Muséu del Bardu en Arxel.
Los tuareg yeren bien conscientes de que la tumba contenía una muyer de prestíu y de una serie de lleendes sobre ella tuvieren enforma tiempu en circulación antes de la tumba fora abierta. Según una lleenda, Tin Hinan provenía de la braves tribus de bereberes que vinieron de Tafilalet, oasis nos montes del Atles (Marruecos modernu), acompañáu por una sirvienta llamada Takamat. Nesta lleenda, Tin Hinan tenía una fía (o nieta), que'l so nome ye Kella, mientres Takamat tenía dos fíos. Estos neños dizse que son los ancestros de los tuareg del Hoggar. Otra versión ye que Tin Hinan tuvo trés fíos (que teníen nomes totémicos que se refieren a los animales del desiertu) que fueron los antepasaos tribales. La so relixón musulmana ye anacrónica, como lo ye l'afirmación de que Kella yera la so fía o nieta, porque la figura histórica y matriarca tribal real Kella vivió mientres el sieglu XVII.
Nel sieglu XIV l'historiador Ibn Jaldún rexistró una lleenda alrodiu de una reina coxa llamáu Tiski, que yera la madre ancestral de les tribus Ahaggar, daqué más cerca del rexistru arqueolóxicu.
Terny-Sorny
Terny-Sorny ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Accipiter ventralis
El gavilán andín o gavilán de pechu llisu (Accipiter ventralis) ye una especie d'ave Accipitriforme de la familia Accipitridae.
Taxonomía
Consideráu como una subespecie del Accipiter striatus, xunto col Accipiter erythronemius y el Accipiter chionogaster; diversos autores catalogar como nueves especies basándose na so distinta morfoloxía, área de distribución y comportamientu
Descripción
Los machos miden ente 24 y 30 cm de llargor, ente 52 y 58 cm de valumbu y el so pesu ronda los 110 gr. Les femes son se mayor tamañu y lleguen a doblar el pesu de los machos.
Tienen anches curties y anches y la so cola ye llarga, de forma rectangular y con un barrado gruesu en gris y negru. Les plumes primariu y secundariu son de color gris maciu, con un barrado en negru. Les sos pates son de color mariellu, el picu ye negru y la so base o ceres, ye de color mariellu. La variación más común del so plumaxe ye la de fase escura, coles partes cimeres color gris escuru, cuasi negru, ente que les inferiores son blanques con un barrado escuru o motudu acoloratáu. Nes femes el tonu del plumaxe del pechu y banduyu ye más pálidu que nos machos. Los exemplares con plumaxe de fase clara tienen la parte cimera de color gris azuláu y l'inferior de color blanca con motudu acoloratáu.
Hábitat
Habita nos montes costeros de Venezuela y Colombia y na cordal de los Andes, al traviés d'Ecuador, Perú y Bolivia, cuasi siempres n'altitúes de 300 a 3 000 m, anque nun ye raru velos inclusive a nivel del mar. Ye una especie eminentemente sedentaria, anque puede movese en función de la disponibilidad d'alimentu.
Oleg Chuzhda
Biografía
Debutó como profesional l'añu 2006 col equipu Comunidad Valenciana. Un añu después ganó el Campeonatu d'Ucraína sub-23 Contrarreló.
Palmarés
2008
2010
2011
2161 Grissom
2161 Grissom ye l'asteroide númberu 2161 de la serie (1963 UD), descubiertu'l 17 d'ochobre de 1963 nel Goethe Link Observatory en Brooklyn, Indiana.
Nomáu en memoria de Virgil Ivan Grissom (1926-1967), que xunto a Edward H. White II y Roger B. Chaffee morrieron el 27 de xineru de 1967, al incendiase la cápsula Apolu I, asitiada na rampla de llanzamientu, onde s'alcontraben pa prauticar la cuenta atrás de la so futura misión programada pal 21 de febreru. Grissom pilotara la cápsula Mercury Redstone 4, que foi'l caberu vuelu suborbital tripuláu. Asina mesmo nauguró los vuelos tripulaos del programa Gemini, el 23 de marzu de 1965 nel Gemini 3 xunto con Young. White yera un personax históricu al ser el primer d'Estaos Xuníos en realizar un “paséu espacial” de 21 minutos nel vuelu del Gemini 4, el 4 de xunu de 1965. Pola so parte Chaffee yera un esperimentáu pilotu de pruebes d'aviones a reaición y pilotu del avión espía norteamericanu que descubrió les instalaciones pa silos atómicos en Cuba que desencadenó la famosa “crisis de los misiles”. L'Apolu I, sería'l primer vuelu espacial de Chaffee.
Propunxeron el nome D. Owings y Frank K. Edmondson, y preparó la citación Muriel M. Torpe, de la NASA.
Balmaseda
thumb|Puente Viejo de Valmaseda Balmaseda ye un conceyu español de la contorna de Les Encartaciones y primer Villa por fundación (en 1199) del territoriu históricu y provincia de Vizcaya, na comunidá autónoma del País Vascu.
Llocalización y llendes
Asitiar nel suroeste de Vizcaya faltando unos 30 km de Bilbao, travesada peles agües del ríu Cadagua. Llenda al norte con Sopuerta y Arcentales; al sur col valle de Mena (provincia de Burgos); pel este con Zalla y pel oeste col valle de Mena y Arcentales. Na actualidá tien una población de 7174 habitantes, siendo la tercera n'importancia demográfica de les Encartaciones.
Etimoloxía
La so etimoloxía puede esplicase con dos pallabres: una en castellán val (valle) y la segunda maseda, anque ensin sentíu en castellán, esisten variantes d'esti nome nos apellíos: Balmaceda, Balmaceta y dambos tamién con "v". Si consideramos esto, tendríamos tiestu del eusquera mahatseta (viñeos), por tanto Val-tiestu ye valle de los viñeos. Esisten llugares llamaos Matzeta nel Duranguesado. Otra etimoloxía propuesta ye la siguiente: Val maceda (maseda), valle de los pumares, del llatín "mattiata" mazana, maceda=manzanal o pumar. Según Isaac Moreno Gallu, autor de "Víes romanes en Castiella y Lleón", el significáu de Valmaseda derivaría de la pallabra árabe manzil (del lat. mansio)> árabe vulgar mazal o masal, “parador, venta". Val massada na güei Valmaseda de Vizcaya, na vía del puertu de les Muñeques.
Demografía
A 1 de xineru de 2010 la población del conceyu xubía a 7366 habitantes, 3579 homes y 3787 muyeres.
Política y alministración
250px|thumb|Conceyu de Valmaseda.
Xeografía
El conceyu de Valmaseda atopar nun terrén descomanadamente accidentáu, formáu pol allongamientu de los Montes de Ordunte, destaquen visos como Coliza (Kolitza), Cantar, Terreros y La Garbea. Dende equí'l valle baxa escontra'l ríu Cadagua atopándose con visos como los Montes de Sabugal y la campa de los Tueros, según Arbalitza, nel este. El ríu Cadagua forma un estrechu valle siendo bañáu polos regueros afluentes de Xardón, Coliza, Tueros y Angostura, y constitúi un activu de primera magnitú pal pueblu.
Podemos considerar a Valmaseda estremada nos siguientes sectores: thumbnail|250px|El monte bocinero [[Coliza]]
Economía
La base de la economía valmasedana concéntrase fundamentalmente en dos rama granibles: el metal y el mueble. La industria del metal especializar na fundición y los laminados, ente que'l mueble, tantu l'artesanal, como'l comercial, presenta una gran tradición na Villa, bastante ye que, conocer como Valmaseda, Ciudá del Mueble.
Historia
thumb|250px|Una llocomotora del [[Ferrocarril de La Robla, na estación de Valmaseda, nos años 60.]] 250px|thumb|Una puchera ferroviaria. A pesar de buelgues de vida humana nel territoriu dende la prehistoria, la primer noticia cierta d'asentamientu humanu data del 24 de xineru de 1199, añu de fundación de la Villa de Valmaseda por Don Lope Sánchez de Mena, señor de Bortedo, que-y apurre'l Fueru de Logroño, siendo la primer villa fundada nel Señoríu de Vizcaya. Les razones pa la fundación de la Villa fueron, fundamentalmente, el bon allugamientu pa la construcción d'una ciudá fortificada ente los montes y el ríu, y les favorables rutes comerciales ente Castiella y Vizcaya por cuenta de la esistencia de l'antigua calzada romana.
Por ello, la Villa de Valmaseda convertir en plaza comercial y aduanera d'importancia. Nos sos cantones creáronse comercios, mesones, industries artesanales, ferreríes, etc., según una importante comunidá xudía qu'espolletó hasta la so espulsión.
Al abrir otra ruta comercial pela Ciudá d'Orduña, el comerciu por Valmaseda escai mientres el sieglu XVIII. La Guerra d'Independencia, les Guerres Carlistes, según la Guerra Civil española afectaron descomanadamente a Valmaseda pola so importancia estratéxica.
A pesar d'esto, la llegada de ferrocarriles y de la industrialización a principios del sieglu XX marca una nueva yera económica en Valmaseda, Ferrocarril de La Robla, colos sos talleres y los sos servicios, avera a Valmaseda xentes d'otres rexones, que-y fai vivir un reflote demográficu importante.
Con grandes problemes pal so desarrollu urbanísticu, por cuenta de la falta d'espaciu, y colos sectores industriales en crisis, Valmaseda intenta güei caltener la so importancia a base de renovación industrial (Polígonu El Pandorial) y desenvolviendo una creciente actividá en servicios, según el turismu, polos sos curiosos monumentales y culturales.
Monumentos
thumb|Ponte medieval sobre'l ríu Cadagua. thumb|Ponte medieval sobre'l ríu Cadagua.
Personaxes destacaos
250px|thumb|Palaciu de Xusticia de Valmaseda.
Década del 1400 e.C.
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Sieglu XVI e.C. - Sieglu XV e.C. - Sieglu XIV e.C.)
La Cotariella
Col nome de La Cotariella podemos referinos a:
Thenailles
Thenailles ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Trespaderne
Trespaderne ye una llocalidá, una entidá llocal menor y un conceyu asitiaos na provincia de Burgos, comunidá autónoma de Castiella y Llión (España), contorna de Las Merindades, partíu xudicial de Villarcayo.
Nel so términu municipal atópase'l castiellu de Tedeja, el más antiguu de los qu'anguaño se pueden reparar en Castiella. Los estudios más recién indiquen qu'esa fortaleza foi utilizada dende la dómina final del Imperiu romanu y que darréu tamién foi aprovechada mientres el reinu visigodu.
Xeografía
Municipio del Noroeste de la Provincia de Burgos (España). Asitiáu a 80 km de la capital de la Provincia (Burgos) y a otros tantos de Bilbao. Ta asitiáu nel sur de la Contorna de Las Merindades. Les sos tierres son bañaes por trés ríos: el Nela, el Jerea y el Ebro.
Xeolóxicamente, asítiase cerca de la Sierra de la Tesla, y na redoma del escobiu de la Covanosa, formáu esti pola aición del ríu Ebro. Amás d'este, destaquen pol so singular guapura Tartalés de Cilla (Sierra de la Tesla), el Castillo de Tedeja, la Peña Mayor (Sierra de la Llana), la ermita de la Virxe de Encinillas, les riberas del Nela y del Jerea y un ocultu y inaccesible valle de texos milenarios.
Situación alministrativa
El conceyu ta formáu por siete entidaes llocales menores, a saber:
Historia
Esisten numberoses buelgues d'asentamientos prehistóricos (Paleolíticu mediu) na zona.
Nuna peña cercana al pueblu los romanos construyeron un castiellu, de xuru pa sofitar la conquista de Cantabria. Esti castiellu romanu foi reconstruyíu na Alta Edá Media, siendo consideráu, el de Tedeja, nel primer castiellu d'España.
La cercana población de Oña foi na Edá Media base de Sancho III el Mayor, motivu pol cual recibióse población navarra que collaboró nel desenvolvimientu de la zona.
Villa perteneciente a la Merindad de Cuesta Urria nel Partíu de Castiella la Vieya en Laredo, con doble xurisdicción, de realengu na merindad y de abadengo exercida pol Monesteriu de San Salvador que'l so abá'l so alcalde ordinariu.
En 1896 fórmase'l Conceyu de Trespaderne, independizándose de la Merindad de Cuesta Urria.
Por resolución de 8 de setiembre de 2010 dar# en atayar nel Rexistru d'Entidaes Llocales la so inscripción como entidá llocal menor.
Demografía
El conceyu, que tien una superficie de 36,81 km², cuenta según el padrón municipal pa del INE con  habitantes y una densidá de  hab./km².
Población por nucleu
Desglose de población según el Padrón Continuu por Unidá Poblacional del INE.
Evolución de la delda viva
El conceutu de delda viva contempla solo les deldes con caxes y bancos relatives a creitos financieros, valores de renta fixa y préstamos o creitos tresferíos a terceros, escluyéndose, poro, la delda comercial.
La delda viva municipal per habitante en 2014 xubía a 472,94 €.
Fiestes
Son bien conocíes y visitaes les fiestes patronales de Trespaderne, que se celebren n'honor a San Bartolomé (24 d'agostu). Tienen una duración de 6 díes y el so puntu fuerte son les Peñes (agrupaciones d'amigos y conocíos) que mientres el día y la nueche allegren y dan ambiente al pueblu, y conviden a tolos visitantes a participar viviegamente de la fiesta. Destaca'l Día de les Peñes, el Desfile Inaugural de Xarrés y n'especial los locales nocherniegos: Peñes
La fiesta de San Vicente, el patrón del pueblu tamién ye bien conocíu.
Otres feches de celebración son Santa Águeda col Día de los Mozos, y la Selmana Santa col Día del Roscu y la quema de Judas. Na aldega de Tartalés de Cilla celébrase la festividá de San Fermín con una romería na que de nuevu, como asocede nel Día del Roscu, les cuadrielles d'amigos esfruten del día nel monte comiendo.
D'interés
Trespaderne cuenta con diverses alternatives pal agospiamientu destináu a la visita y esfrute de la zona: Camping, Albergue, Albergue xuvenil, etc. Asina mesmu puédese tastiar platos típicos de la comida castellana, ente los que destaca l'escelente embutíu (morciella, chorizu, tocín, etc.), productos de la güerta, etc.
En Trespaderne pueden visitase dellos llugares d'interés: la ponte medieval sobre'l ríu Nela, la estación de ferrocarril (desactivada), l'antiguu llavaderu, la parroquia, la ermita de Encinillas etc.
Apocayá creóse un Polígonu Industrial ("La Niesta"), de 114.000 m² y 72 parceles.
Pola so estratéxica allugamientu, práuticamente equidistante de Burgos, Bilbao, Vitoria, Santander, Logroño, Miranda de Ebro, etc. tien unes escelentes cualidaes.
Cercanu al Polígonu Industrial ("La Niesta") allugóse un circuitu permanente de Motocross, que yá acoyó pruebes del Provincial de Burgos, y ta previstu que nun futuru próximu acueya pruebes del Provincial de Bizkaia y del Nacional.
Esisten delles asociaciones en Trespaderne:
Dende Trespaderne, llugar d'alcuentru de 3 carreteres importantes de la zona, pueden visitase otres llocalidaes como son Oña, Frías, Espinosa de los Monteros, Briviesca, Poza del Sal, Miranda de Ebro, etc.
María d'Exiptu
María d'Exiptu o Santa María Egipcíaca (c. 344 – c. 421 o 422) yera una asceta que se retiró al desiertu tres una vida de prostitución. Ye venerada como patrona de les muyeres penitentes, bien especialmente na Ilesia copta, pero tamién nes Iglesia católica, ortodoxa y anglicanu. La Ilesia ortodoxa celebra'l so día de la llacuada nel día del so «descansu», el 1 d'abril y nel "Domingo de Santa María d'Exiptu", el sestu domingu de la Gran Cuaresma.
Infancia y mocedá
La principal fonte d'información sobre Santa María d'Exiptu ye la Vita escrita por Sofronio, Patriarca de Xerusalén (634 - 638).
Santa María nació en dalgún llugar d'Exiptu, y a los dolce años escapar a la ciudá d'Alexandría, onde vivió una vida disoluta. Munchos escritos referir a ella como una prostituta mientres esti periodu, pero, nel so Vita afírmase que se negó de cutiu a aceptar el dineru ufiertáu polos sos favores sexuales. Foi, según la haxografía, impulsada por un deséu insaciable y una irrefrenable pasión». Na mesma llinia, la Vita espón que vivía principalmente de la mendicidad, trabayando nel filáu de llinu.
Pelegrinación a Xerusalén
Dempués de diecisiete años viviendo esti estilu de vida, viaxó a Xerusalén pa la fiesta de la Esaltación de la Santa Cruz. Entamó'l viaxe como una especie de "anti-pelegrinación", afirmando qu'esperaba atopar nel ensame de pelegrinos entá más socios na so lluxuria. Consiguió'l dineru pal so viaxe ufiertando favores sexuales a otros pelegrinos, y siguió el so habitual estilu de vida por un curtiu tiempu en Xerusalén.
El so Vita rellata que, cuando intentaba entrar na Ilesia del Santu Sepulcru pa la celebración, una fuercia invisible torgólu faelo. Consciente de qu'esti estrañu fenómenu yera por causa de la so impureza, sintió un fuerte reconcomiu y, al ver un iconu de la Theotokos fuera de la ilesia, rezó implorando perdón y prometió arrenunciar al mundu (esto ye, convertise nuna asceta).
Conversión y ascetismu
thumb|[[Zósimo de Palestina atopar con María d'Exiptu esnuda nel desiertu y llánza-y el so mantu pa tapala. Frescu na basílica de Asís.]] Más tarde intentó de nuevu entrar na ilesia, y esta vegada dexóse-y. Dempués de venerar la reliquia de la cruz, tornó al iconu pa da-y les gracies, y escuchó una voz diciéndo-y, "Si crucies el Xordán, vas atopar un gloriosu descansu". De momentu foi al monesteriu de San Juan Bautista na ribera del ríu Xordán, onde recibió la comunión.
A la mañana siguiente crució'l Xordán y retiróse al desiertu a vivir el restu de la so vida como una ermitaña. Según la lleenda, llevó pa sigo namái tres panes (símbolu de la eucaristía), y vivió de lo que podría atópase na naturaleza.
Aproximao un añu antes de la so muerte, dempués de 47 años en soledá, cuntó-y el so vida a San Zósimo de Palestina, que s'atopara con ella nel desiertu. Cuando conoció inesperadamente a la muyer nel desiertu, ésta taba dafechu desnuda y casi irreconocible como humana. Pidió a Zosimo tirar el so mantu pa cubrir con él, y dempués narró-y la hestoria de la so vida, manifestando una maraviyosa clarividencia.