cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cochinchina
Cochinchina (Cochinchine) ye la zona meridional de Vietnam, al sur de Camboya. Ocupa la zona del delta del ríu Mekong, que confier-y una estraordinaria riqueza arrocero. Llenda al norte con Camboya y ta abierta al mar de China Meridional y al golfu de Tailandia. El so clima ye monzónico, esto ye, tropical perhúmedo con una temporada de fuertes nubes acompañaes d'abondoses agües. El ser un área bien fértil fai-y tamién bien poblada: nella atopa la principal ciudá de Vietnam: Ciudá Ho Chi Minh (antigua Saigón).
Historia
Históricamente esti territoriu foi apostáu polos jemer (o camboyanos) y los vietnamites tres la desapaición del reinu de Champa. El nome más avezáu vietnamita ye Nan Phan. El nome Cochinchine foi puestu polos franceses n'entrando nel país en 1787.
El dominiu d'España y Francia
Tres la situación causada pola persecución de los misioneros cristianos n'Indochina, col asesinatu de dellos misioneros españoles y franceses en 1858, rematando cola muerte del obispu Díaz Sanjurjo, España y Francia realizaron una espedición de castigu, la Espedición francu-española a Cochinchina, contra los paisanos que terminó cola ocupación hispanu-francesa de Saigón y Da Nang, ciudaes dende les qu'en décades posteriores conquistaríase la Indochina Francesa.
El militar español al mandu de les tropes foi'l coronel Carlos Palanca. En 1859 volvió a España llamáu pol gobiernu, pa oyer el so informe sobre Cochinchina. Tres ello volvió unviáse-y como embaxador plenipotenciario y comandante en xefe de les tropes españoles qu'habríen d'entamar una campaña acordies con Francia en 1860. En consiguiendo la paz, volvió a España al mandu de una comisión d'indíxenas. Les xestiones y demandes del coronel Palanca nun fueron sofitaes pol Gobiernu de la metrópolis nin pola Capitanía Xeneral de Filipines, anque a la so vuelta cubrióse-y d'honores y lloreos, tantu n'España como en Francia, onde tamién tuvo peracabando les condiciones de la paz.
Les tropes españoles permanecieron cinco años na zona, abandonándola a la fin por causa de los avatares políticos y la subsiguiente falta d'unviada de suministros y dineru.
La capital colonial francesa afitar en Saigón. Más tarde formó parte d'Indochina Francesa, xunto con Annam, Tonkín, Camboya y Laos. Mientres la Segunda Guerra Mundial, con Francia ocupada polos nazis, Xapón ocupó tola zona. Tres la Segunda Guerra Mundial, la Cochinchina foi'l nucleu del llamáu Vietnam del Sur hasta que, al concluyir la Guerra de Vietnam, formóse l'estáu de Vietnam, del que Cochinchina forma parte na actualidá.
Curiosamente, en 1964 los infantes de marina d'Estaos Xuníos desembarcaron na mesma badea onde lo fixeren les tropes españoles y franceses en 1858: Da Nang, bautizada Tourane polos franceses.
Fère-Champenoise
Fère-Champenoise ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Fèrebrianges
Fèrebrianges ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Martres-sur-Morge
Martres-sur-Morge ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Les Martres-de-Veyre
Les Martres-de-Veyre ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Kento Tsurumaki
Kento Tsurumaki (弦巻 健人, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Puao
Puao ye una parroquia del conceyu de Xixón, na Comunidá autónoma d'Asturies.
En 2003 tenía una población de 243 habitantes.
Chromolaena odorata
Chromolaena odorata ye un arbustu de la familia del xirasol nativu d'América del Norte, dende Florida y Texas a Méxicu y de la Indies Occidentales. Ta incluyíu na llista 100 de les especies exótiques invasores más dañibles del mundu de la Xunión Internacional pal Caltenimientu de la Natura. thumb|Inflorescencia thumb|Detalle de la flor thumb|Fueyes
Descripción
Trátase d'una maleza invasora de los cultivos de campu n'África y Asia onde s'introdució. Agora alcuéntrase en tol Asia tropical, África occidental, y en partes d'Australia. Dacuando cultívase como planta melecinal y como planta ornamental. Utilízase como medicina tradicional n'Indonesia. Les fueyes nueves son esmagayaos, y el líquidu resultante puede utilizase pa tratar feríes de la piel.
Enantes taba clasificada taxonómicamente nel xéneru Eupatorium, pero agora considérase más estrechamente rellacionáu con otros xéneros na tribu Eupatorieae.
Chromolaena odorata foi considerada la más problemática especie invasora de les selves lluvioses d'África.
Propiedaes
En Oaxaca, pa tratar les fiebres puerperales aprovéchense les cañes completes fervíes n'agua abondo pa suministrar un bañu a la enferma, esta cocción prepárase acompañada con manizos de cruz duce chica (sp. n/r), sauce coloráu (Salix humboldtiana) y potonxihuite (Cestrum dumetorum). Cola agua resultante aplíquense compreses calientes na frente, vidayes y nuca, y dase un bañu de pies o d'asientu.
En Quintana Roo, pa solliviar la retención d'orina prepara la planta en fervinchu xunto con raigañu o corteza de elemuy (Malmea depressa), estigmes de maíz (Zea mays) y fueyes de purgasen; tómase como enagua d'usu, un llitru diariu mientres seis díes. Pa curar el mal aire ocúpense los raigaños fervíos. Nel sieglu XX, Maximino Martínez rellata los usos siguientes: como antipirético, para gastroenteritis y carecimientos hepáticos, como tónicu, sialagogo y vulnerario. La Sociedá Farmacéutica de Méxicu señalar pa gastroenteritis, carecimientos hepáticos y como tónicu. De les fueyes llógrase un aceite esencial nel que s'identificó'l sesquiterpeno eupatenol. En tolos órganos de la planta identificáronse los flavonoides sakuranetina y el iso-compuestu y salvigenina; la chalcona odoratina y los componentes acacetina, velutina, tamerixetina y mikanina.
Farooq Leghari
Sardar Farooq Ahmad Khan Leghari foi l'octavu presidente de Paquistán, gobernando de payares de 1993 a avientu de 1997. Foi'l primer presidente balochi del so país.
Chromolaena odorata
Taxonomía
Chromolaena odorata describióse por (L.) R.M.King & H.Rob. y espublizóse en Phytologia 20(3): 204. 1970. Chromolaena: nome xenéricu que deriva de les pallabres griegues: χρῶμα (croma), que significa "de color", y λαινα (laena), que significa "mantu". Referir a los colores de los filarios de delles especies.
Farooq Leghari
Biografía
Nació Choti Zareen, nuna familia que tenía desendolque políticu dende'l periodu colonial. El so padre y güelu fueren ministros antes de la so nacencia.
Chromolaena odorata
Taxonomía
odorata: epítetu llatín que significa "goliosa"
Adigueya
Adigueya o Adiguesia (en rusu: Республика Адыгея; n'adigués: Адыгэ Республик) ye una de les ventiún repúbliques que, xunto colos cuarenta y siete óblast, nueve krais, cuatro distritos autónomos y trés ciudaes federales, conformen los ochenta y tres suxetos federales de Rusia. La so capital ye Maikop. Ta allugada nel distritu Sur, al sureste del país, enclavada dientro del krai de Krasnodar. Con 7600 km² ye'l cuartu suxetu menos estensu del país, per delantre d'Ingusetia, San Petersburgu y Moscú, el menos estensu.
Atópase sobre los pintorescos montes del norte d'El Cáucasu, baxando escontra la fértil llanura del Kubán. La so población de 440 327 habitantes (2011) ta formada por unes 80 nacionalidaes. Los principales grupos étnicos na actualidá son el adigués y el rusu. La república ta entamada en 2 ciudaes, 7 distritos, 5 comunidaes urbanes y 55 distritos rurales. Amás de la capital, les principales ciudaes son Adygueisk, Enem y Yablonovski. Los ríos Kubán, Labá, Bélaya y el conxuntu de Adigueya formen parte importante de la tradición histórica de la república que formaba parte de la Ruta de la Seda Gran Ruta de la Seda escontra Asia, mientres la Edá Media. La cultura de Maikop, estudiada polos arqueólogos, representa'l legáu prehistóricu de la zona.
Los adigueses, que dan el so nome a la república, son los habitantes más antiguos de noroeste d'El Cáucasu y fueron conocíos n'Europa como circasianos a partir del sieglu XIII. El circasiano, idioma oficial de la república (xunto col rusu), forma parte del grupu abjaso-adigués de les llingües d'El Cáucasu.
Xeografía
La República de Adigueya ta nel sureste d'Europa, nes aguaes septentrionales del Gran Cáucasu, que la crucien pel sur, y nes llanures aluviales del Kubán. El 40 % del so territoriu ta cubiertu de monte templáu de caducifolios (hayas, carbayos, carpes y pládanos). thumb|Topografía de Adigueya (en rusu). El territoriu tópase derrotu per ríos de la cuenca del Kubán, que'l so cursu dibuxa parte de la frontera septentrional de la república col vecín krai de Krasnodar. Ente ellos cabo destacar:
Adigueya nun tener llagos d'importancia, anque sí dellos banzaos destables: el banzáu de Krasnodar (la parte que queda semiaislada antes de la desaguada del Bélaya llámase Tshiski, yera un banzáu previu), el banzáu Shapsug, el banzáu de Oktiabrski y el de Shendzhi.
Mu Librae
Los dos componentes principales de Mu Librae formen una estrella binaria que la so separación visual ye d'apenes 1,92 segundos d'arcu. La primaria ye Mu Librae A, de magnitú aparente +5,59, una estrella peculiar de tipu espectral A1pSrCrEu. Tien una temperatura efectivo de 9060 K y un radiu 2,6 vegaes más grande que'l radiu solar. Xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada de 22 km/s. Tien una masa ente 2,1 y 3 vegaes mayor que la del Sol. Tien un notable campu magnéticu efectivu <Be> de 878 G.
Adigueya
Xeografía
La república ye travesada na so zona meridional pol Gran Cáucasu, polo que s'atopen nesta zona dellos picos d'importancia: el monte Chugush (3238 m), el monte Fisht (2868 m), el monte Oshten, el monte Pseashjo y el monte Shepsi.
Mu Librae
Una tercer estrella ta físicamente amestada a esta binaria. Visualmente a 27,3 segundos d'arcu del par Mu Librae AB, tien magnitú aparente +12,5. Con una masa de 0,5 mases solares, completa una órbita alredor de la binaria cada 36.000 años. La edá d'esti sistema envalórase en 417 millones d'años.
Adigueya
División alministrativa
thumb|División alministrativa de Adigueya: 1.Ciudá de [[Maikop. 2.Ciudá d'Adygeisk. 3.Raión de Guiaguínskaya. 4.Raión de Koshejabl 5.Raión de Krasnogvardéiskoye 6.Raión de Maikop 7.Raión de Tajtamukái 8.Raión de Teuchezh 9.Raión de Shovgenovski.]]
Estremar en 2 ókrug urbanus (Maikop y Adygeisk) y 7 raiones:
Historia
thumb|left|El [[ríu Kubán en Jatukái, nordeste de la república.]] thumb|left|El [[banzáu de Krasnodar, colos pueblos de Pshikuijabl (esquierda) y Tauijabl (derecha).]] El territoriu formaba parte de l'antigua Circasia hasta que foi incorporáu a Rusia en 1864. Esto provocó la emigración al Imperiu otomanu de numberosos circasianos y la colonización por población rusa. Los que se quedaron asítiase nes llanures de la marxe esquierda del Kubán.
En mayu de 1917, dambes etnies xunir na "Alianza del Cáucasu Septentrional y Daguestán", axuntándose un Comité Central en Vladikavkaz. Sicasí, el país sería campu de batalla ente los mencheviques xeorxanos, los rusos blancos d'Aleksandr Kolchak y los bolxeviques. El 15 d'avientu constituyir en república llaica y en mayu de 1918 proclamóse independiente.
En 1919-1920, los cabardinos y dellos adigueses xunir a la revuelta d'Uzun Hadji, pero los cosacos del Terek sofitaron a Antón Denikin, qu'afaró'l país. Los exiliaos sofitaron a la Unión de Repúbliques d'El Cáucasu, creada en París el 10 de xunu de 1921, pero Josif Stalin fundó nel interior, n'agostu de 1921, la Federación de Repúbliques d'El Cáucasu o Gorskaya ASSR, de la que formaríen parte los cabardinos y los "circasianos del Altu Kubán", ente que los del baxu Kubán pasaron a territoriu de Krasnodar.
El 27 de xunetu de 1922 formóse'l Óblat Autónomu Cherqueso (Adigués) dientro de la República Socialista Federativa Soviética de Rusia, nos territorios del Óblast de Kubán-Mar Negru. El 24 d'agostu camudó de nome a Óblast Autónomu Adigués (Cherqueso). El 17 d'ochobre de 1924 foi tresferida al acabante crear krai d'El Cáucasu Norte.
Foi renombráu como Óblast Autónomu Adigués (AO) en xunetu de 1928. El 10 de xineru de 1934, Adigueya foi dixebrada del krai d'El Cáucasu Norte al crease'l krai de Azov-Mar Negru, nel que foi incluyida. En 1936, Maikop foi declaráu centru alministrativu del óblast autónomu, colo que s'amplió'l so territoriu. En 1962 incluyóse l'actual raión de Maikop. El óblast foi incluyíu nel krai de Krasnodar al crease ésti'l 13 de setiembre de 1937.
El 3 de xunetu de 1991 foi-y concedíu'l estatus de república socialista soviética y a partir del 24 de marzu de 1992 convertir na República de Adigueya. Los sos presidentes fueron Aslan Dzharimov (1992-2002), Hazret Sovmen (2002-2007) y Aslan Tjakushinov (2007-).
Política
El xefe de gobiernu en Adigueya ye'l Xefe (llamáu "Presidente" hasta mayu de 2011), quien ye nomáu pa un periodu de cinco años. El dominiu del idioma adigués ye un requisitu pa los candidatos.
El Xefe en 2011, Aslan Tjakushinov (dende'l 13 de xineru de 2007), asocedió a Hazret Sovmen, nomáu por Vladímir Putin en 2002, anque namái llograra'l 2% de los votos. Sicasí, esiste tamién un Conseyu d'Estáu (Jase) escoyíu direutamente. La república unvia trés representantes al parllamentu de la Federación Rusa, unu a la Duma Estatal y dos al Conseyu de la Federación.
Adigueya convertir nuna república de la Federación Rusa en 1991. El so primer presidente foi Aslán Alíevich Dzharímov. La so constitución foi aprobada en mayu de 1995 y los sos principios fundamentales son la pertenencia voluntaria a la Federación Rusa, la preservación de la unidá ya integridá del país, la defensa de los intereses de los distintos grupos de población y la paz y harmonía ente les distintes etnies de Adigueya.
Composición étnica (2002)
thumb|Mapa étnicu de Adigueya, [[2010.]] La población de la república ta compuesta polos siguiente grupos étnicos:
Educación y cultura
thumb|[[Shendzhi, llocalidá del noroeste de la república.]] thumb|Estación de ferrocarril de [[Maikop.]] L'idioma adigués (Adyghabze) pertenez al grupu de les llingües caucásiques noroccidentales. Ye l'idioma oficial de la República de Adigueya, xunto col rusu.
Hai 8 museos estatales y 23 públicos na república. El mayor d'ellos ye'l Muséu Nacional de la República de Adigueya en Maikop.
La Universidá Estatal Adiguesa y l'Universidá Teunolóxica Estatal Adiguesa, dambes en Maikop, son los dos centros educativos más importantes.
Economía
thumb|[[Meseta Lago-Naki, nel suroeste de la república.]] thumb|[[Guzeripl, nel sur de la república.]] L'agricultura ye'l principal recursu económicu (xirasol y tabacu), amás del sector de les manufactures. Maikop ye un centru industrial, destacando la industria alimentaria, principalmente molinos de granu y aceite. Sicasí, les principales industries de la rexón atopar nel vecín Krasnodar (ferramientes, preseos de precisión, compresores y refinería de petroleu). Tocantes a los recursos naturales, cabo destacar les sos reserves de petroleu y gas natural. Tamién son importantes los xacimientos d'oru, plata, fierro y tungsteno.
Tresporte
Hai un pequeñu aeropuertu en Maikop (códigu ICAO: UKRM) y otru n'Enem (URKS).
Organizaciones civiles
Nesta república atópense representaes unes 100 relixones. Casi tolos partíos políticos de Rusia tienen representación local. A ellos sumir los partíos llocales.
La Sociedá pola Paz ye una importante confederación d'organizaciones públiques y de la sociedá civil y tien por oxetivu'l caltenimientu de la paz, el resolución de problemes interétnicos y interregionales de naturaleza económica, cultural y humanitaria.
Turismu
La meseta Lago-Naki ye un llugar popular pa la práutica de los deportes d'iviernu. Tamién Kamennomostski acueye visites de turistes.
Universidá Rei Xuan Carlos
La Universidá Rei Xuan Carlos (Universidad Rey Juan Carlos en castellanu) ye una universidá pública española con sede na Comunidá de Madrid, con campus n'Aranjuez, Alcorcón, Fuenlabrada, Madrid y Móstoles. Tamién tien dos sedes na capital: Madrid-Manuel Becerra y Madrid-Quintana.
Campus y centros docentes
La Universidá tien cinco campus universitarios:
Cada escuela o facultá tien cierta autonomía, con un decanu o direutor d'escuela y dixébrase en departamentos universitarios.
Artemisia rupestris
Artemisia rupestris, ye una especie que pertenez a la familia de les asteracees.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase en Suecia y Federación Rusa. En terrén predresu abiertu.
Taxonomía
Hai dos teoríes na etimoloxía de Artemisia: según la primera, debe'l so nome a Artemisa, hermana ximielga d'Apolo y diosa griega de la caza y de les virtúes curatibles, especialmente de los embaranzos y los partos. Según la segunda teoría, el xéneru foi dau n'honor a Artemisia II, hermana y muyer de Mausolo, rei de la Caria, 353-352 e.C., que reinó dempués de la muerte del soberanu. Nel so homenaxe alzóse'l Mausoléu d'Halicarnasu, una de les siete maravíes del mundu. Yera esperta en botánica y en medicina.
rupestris: epítetu llatín que significa "que s'atopa cerca de les roques".
Festigny (Marne)
Festigny ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ken Tokura
Ken Tokura (都倉 賢, ) ye un futbolista xaponés.
Carla Bruni
Carla Gilberta Bruni-Tedeschi, más conocida como Carla Bruni ye una ex modelu, cantautora y actriz italiana nacionalizada francesa. Ye la tercer esposa del expresidente francés Nicolas Sarkozy, llamada Carla Bruni-Sarkozy.
Biografía
El so padre, Alberto Bruni Tedeschi (1915-1996), foi un home de negocios y compositor d'ópera, y la so madre, Marisa Borini (1930), actriz y pianista. Sicasí, el 9 de xineru de 2008, Maurizio Remmert (1947), un home de negocios instaláu en São Paulo (Brasil), reveló qu'él yera'l verdaderu padre de Carla, nacida del amoríu que tendría con Marisa Borini. Maurizio Remmert y Marisa Borini conocer en Turín y tuvieron una rellación estable de la cual nació Carla Bruni. Remmert declaró que la filiación de Carla foi conocida por Alberto Bruni, quien siempres trató a Carla como si fora la so fía lexítima. Poco tiempu dempués de la muerte d'Alberto Bruni, la madre de Carla Bruni cuntó-y la esistencia del so verdaderu padre.
La so hermana mayor ye l'actriz, guionista y realizadora Valeria Bruni-Tedeschi (1964), el so hermanu mayor, Virginio (1960-2006), finó en xunetu de 2006, por cuenta de la enfermedá del sida a los 46 años. Del so padre natural tien igualmente una mediu hermana llamada Consuelo.
En 1975, la so familia instalar en Francia por medrana de los secuestros de les Brigaes Rojas italianes. De bien nuevu Carla aprendió a tocar el pianu y dempués la guitarra. Siempres s'atopó arrodiada de música dende la so tienra infancia, dada l'oficiu de los sos padres. Amás, Carla heredó un gran gustu pol arte y la lliteratura y escritura.
Estudió n'escueles privaes en Suiza y nel Lycée Janson de Sailly de París, Francia, depués empecipió los sos estudios d'arquiteutura en París.
Carrera de modelu 1985-1997
Con 19 años dexó los sos estudios pa dedicase al mundu de la moda y aportar a una modelu de les axencies parisines. Darréu apuerta al nivel de Top Model nel añu 1988, pa convertise nuna estrella de les revistes de moda de los años 1980 y desfilar pa los meyores diseñadores, como ye'l casu de Yves Saint Laurent, gran amigu de la modelu.
En 1995, firma pal so primer papel como actriz, pa la película Catwalk, de Richard Leacock y en 1998 pa Paparazzi, d'Alain Berberian. A la edá de 29 años termina la so carrera como modelu, que duró diez años, pa dedicase por completu a la música.
Carrera como autora, compositora ya intérprete
En 1999, conoció a Julien Clerc y confiésalu que compón y escribe cantares. Delles selmanes más tarde, únvia-y una lletra que se va titular Si j'étais elle. Julien compón la música d'esti cantar y llánzase un álbum, "Si j'étais elle", xunto con otros cinco títulos que fueron escritos por Carla Bruni. Nel 2000 vendiéronse más de 250.000 copies del mesmu. En 2002 compón, cola ayuda de Louis Bertignac, la lletra y la música del so discu Quelqu'un m'a dit. Carla interpreta y canta el discu acompañada solamente d'una guitarra acústica. Foi perbién acoyíu pola crítica y vendiéronse más de dos millones de copies en tol mundu.
Mientres los Xuegos Olímpicos de Turín 2006, Carla portó la bandera italiana el día de la ceremonia d'apertura.
El 15 de xineru de 2007, Carla vuelve llanzar un discu, tituláu Non promises, nel cual acompaña la so música con testos de poetes anglófonos como William Butler Yeats, Wystan Hugh Auden, Emily Dickinson, Christina Rossetti, Walter de la Mare o Dorothy Parker. D'esti discu solamente vendiéronse 80,000 exemplares en 2007.
El so cantar "Ballade at Thirty Five", del álbum Non promises apaeció nel episodiu final de la temporada 5 de la serie “The L word”. Carla collaboró con Harry Connick Jr, nel so álbum Your Songs, nuna versión de "And I Love Her", de los Beatles.
En 2011 Carla Bruni participó, so la direición de Woody Allen, na película Midnight in Paris.
Vida privada
En 2001 tuvo un fíu, Aurélien, con Raphael Enthoven, fíu del editor lliterariu Jean Paul Enthoven, con quien había estáu rellacionada enantes. En 2004 Carla va convertir na protagonista del best-seller Nada Grave, que la so autora ye la ex-muyer de Raphael Enthoven, Justine Lévy. L'autora, fía de Bernard Henri Levy, rellata nel llibru'l so procesu de divorciu.
En payares de 2007, Bruni conoz al entós Presidente de la República Francesa, Nicolas Sarkozy, acabante divorciar, con quien contraería matrimoniu'l día 2 de febreru de 2008 nel palaciu del Elíseo. Coles mesmes déxase ver acompañada de Maurizio Remmert, l'home qu'anunciara poco antes ser el so padre biolóxicu, y ésti acompaña al presidente mientres un viaxe oficial a Rumanía en febreru de 2008.
Carla Bruni dio a lluz a una neña llamada Giulia el 19 d'ochobre de 2011 na clínica de La Muette.
Esposa del presidente de Francia (2008-2012)
Anque nun tenía un papel bien definíu nel plan constitucional, ella como la mayoría de les sos antecesores, tenía la obligación d'acompañar y asistir al so home o bien representalo en munchos actos oficiales. D'esta manera, acompañar a delles visites d'estáu, como por casu la visita oficial al Reinu Xuníu, onde fueron recibíos por Isabel II, la visita del Dalái Lama a Francia n'agostu de 2008, o la visita oficial que'l matrimoniu Sarkozy fixo a España en 2009.
Mientres los sos años de "Primer Dama", Carla comprometer de forma caritativa nel campu humanitario, especialmente na llucha contra'l sida. El 1 d'avientu de 2008, convertir na embaxadora mundial de les madres y de los neños contra la epidemia no fondero mundial en contra del sida y la tuberculosis.
N'ochobre de 2009, llanzó'l so sitiu web oficial pa les sos actividaes como primer dama de Francia.
En xineru de 2010, Carla entamó'l so segundu viaxe en rellación con The Global Fund, pa la que collabora na llucha contra'l sida. Esta foi a Benín y l'anterior foi una visita a Burkina Fasu.
Carla tamién recibió'l mesmu mes a 33 neños sobrevivientes al terremotu d'Haití de 2010 que fueron adoptaos por families franceses.
Roces (Xixón)
Roces ye una parroquia del conceyu de Xixón, na Comunidá autónoma d'Asturies.
En 1994 tenía una población de 2.858 habitantes.
Asitiada'l sur de la ciudá, el xorrecimientu urbanísticu de los caberos diez años fizo que bona parte de la parroquia se convirtiere nun barriu más de Xixón.
Hasta'l sieglu XIX el so territoriu yera munchu más ampliu, perteneciéndo-y lo que güei son los barrios xixoneses de L'Arena, El Coto y Contrueces y algamaba'l mar na Playa de San Llorienzo.
Barrios:
Mu Lyrae
Mu Lyrae (μ Lyr / μ Lyrae) ye una estrella na constelación de Llira. Tradicionalmente recibió'l nome de Alathfar. Mu Lyrae tien una magnitú aparente de 5,12 y pertenez a la clase A3IVn. La so magnitú absoluta ye de -0,55 y alcuéntrase a unos 441 años lluz de la Tierra. El so númberu de catálogu ye HD169702.
Coordenaes:
4ª etapa del Tour de Francia 2018
La 4ª etapa del Tour de Francia 2018 tuvo llugar el 10 de xunetu de 2018 ente La Baule-Escoublac y Sarzeau sobro un percorríu de 195 km y foi ganada al sprint pol ciclista colombianu Fernando Gaviria del equipu Quick-Step Floors, quien completó la so segunda victoria d'etapa nel Tour 2018. El ciclista belxicanu Greg Van Avermaet del equipu BMC Racing caltuvo'l maillot jaune.
Mauzun
Mauzun ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Fismes
Fismes ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Idioma adigué
L'idioma adigué (адыгабзэ adygabze, adəgăbză) pertenez a la familia de les llingües caucásiques noroccidentales. Ye faláu polos adigueses en Adigueya (Rusia), Turquía, Iraq y Xordania.
Nazim al-Kudsi
Nazim al-Kudsi (ناظم القدسي; ) foi un políticu siriu, presidente de Siria ente 1961 y 1963.
Primeros años y educación
Kudsi nació en Aleppo el 14 de febreru de 1906 y tamién se plantega en Aleppo. Llogró la so llicenciatura en Derechu pola Universidá de Damascu. Llogró una maestría de la Universidá Americana de Beirut (UAB) y PhD de la Universidá de Xinebra.
Entamos de la so carrera
En 1947, postular pal Parllamentu Kudsi nun billete de partíu y ganó. La so eleición repitir en 1949, 1954 y 1962. Votó en contra de la reelección de Kuwatli como presidente, pero la mayoría parllamentaria emburriáu al traviés de la eleición. El 29 de marzu de 1949, l'alministración Kuwatli foi derrocáu por un militar golpe d'Estáu, llanzáu pol Xefe d'Estáu Mayor Husni al-Za'im. Nuevu gobernante de Siria pidió Kudsi pa formar un gobiernu, pero él negóse, alegando que'l réxime Za'im yera inconstitucional y argumentando qu'a pesar de los sos defectos, Kuwatli foi un presidente escoyíu constitucionalmente mientres Za'im yera un "illegal" unu. Como resultancia, Za'im detener y el Partíu Popular foi zarráu. Foi puestu en llibertá pocu dempués y puestu baxu arrestu domiciliariu en Alepo. Aportó a bien críticu con Za'im cuando ésti cerró la frontera de Siria con Xordania y n'Iraq y amenació con declarar la guerra a dambos países, acusándolos de ser axentes de la Gran Bretaña nel Oriente Mediu. El 14 d'agostu de 1949, sofitó un golpe d'Estáu que derrocó y mató Za'im, llanzáu pol xeneral Sami al-Hinnawi, un vieyu amigu del Partíu Popular y un aliáu de la familia real hachemita en Bagdag. Hinnawi creáu un comité políticu p'alministrar los asuntos políticos na ausencia d'un gobiernu oficial y nomó Kudsi a los sos máximos dirixentes. Kudsi tamién sirvió na Asamblea Constituyente que redactó una nueva constitución pa Siria y aportó a ministru d'Asuntos Esteriores nel primer post-Za'im gabinete del Primer Ministru Hashim al-Atassi (un aliáu del Partíu Popular, según miembru fundador y ex-presidente del Bloque Nacional). El so aliáu Kikhiya convertir en ministru del Interior, ente qu'otros puestos distribuyéronse d'alcuerdu a los miembros del Partíu Popular y los independientes que tamién s'opunxo al antiguu réxime. Kudsi cabo conversaciones col príncipe Abd al-Illah d'Iraq pa la creación de la unión inmediata ente Siria ya Iraq y fixo numberosos viaxes a Bagdag pal propósitu. Él formuló un alcuerdu que pide unión federal, la preservación de los gobiernos independientes en Damascu y Bagdag, ente que la coordinación de los asuntos militares, económicos, sociales, culturales y polítiques ente los dos estaos. Depués foi a El Cairo y propunxo un programa similar pa tolos Estaos árabes na Lliga Árabe el 1 de xineru de 1951.
La República Árabe Xunida
P'avanzar nes negociaciones sindicales, al-Atassi, qu'apocayá fuera escoyíu presidente de la república, pidió a Kudsi pa formar un gobiernu, el 24 d'avientu de 1949. Esto últimu obedeció, pero'l oficiales militares vetaron el so gabinete y él dimitió del so cargu cinco díes dempués de la so llegada al poder. Los funcionarios argumentaron que'l so gobiernu nun incluyó un oficial ente'l so senu, y que munchos de los sos miembros fueron declaraos opositores d'ordenador entemetese nos asuntos políticos. El 4 de xunu de 1950, Kudsi creáu un nuevu gobiernu, menos estremista que'l primeru, y foi capaz de llograr la so aprobación por aciu el nomamientu de Xeneral Fawzi Selu como ministru de Defensa. Selu foi la mano derecha del home de Xeneral Adib al-Shishakli, l'home fuerte militar de Siria. El gabinete vivíu mientres diez meses, pero nun pudo tomar la cuestión sindical más lloñe. Kudsi dimitió'l 27 de marzu de 1951. El 1 d'ochobre de 1951, foi escoyíu presidente del Parllamentu. Poco dempués, el 28 de payares, Adib al-Shishakli tomó'l poder en Damascu y detuvieron a dirixentes de tol pueblu del Partíu Popular, acusándolos de querer derrocar el réxime republicanu de Siria y reemplazalo por unu monárquicu que yera lleal a Gran Bretaña ya Iraq. Nomó Selu como xefe provisional del Estáu y arrestáu Kudsi, unviándolo a Mezzeh prisión. Foi puestu en llibertá en xineru de 1952 pero puestu so arrestu domiciliariu. Xunir a la clandestinidá y trabayaba de callao contra Shishakli, el sofitu a un golpe d'estáu que lu llevó en febreru de 1954.
N'ochobre de 1954, Nazim al-Kudsi convertir en diputáu de la primera post-Shishakli Parllamentu y foi escoyida presidenta'l 14 d'ochobre de 1954. Trató de recuperar daqué de la so influencia nos círculos políticos, pero nesi momentu, el Partíu Popular cayera en desgracia, y los sirios pocos defendíu la unión con Iraq. Nel so llugar, ellos queríen la unión con Exiptu, so la direición ascendente de la nueva y carismáticu presidente Gamal Abd al-Nasser. En devanéu trató de Kudsi desafíu a l'autoridá de Nasser. Abogó por visites pro-británicos y pro-americanu nun momentu en que la mayoría de los sirios convirtieren en pro-Xunión Soviética. Fixo un llamáu a Siria pa xunise a la Pactu de Bagdag, un tratáu anglo-estauxunidense pa contener comunista, y pro-Nasser periódicos acusar de trabayar como axente pa los hachemitas. El 12 d'ochobre de 1957, Kudsi dimitió del so cargu y foi reemplazáu pol líder socialista pro-Nasser, Akram al-Hawrani. Votó en contra de la unión siriu-exipcia y cuando los dos países xunir pa formar la. United Arab Republic (UAR) en 1958, arrenunció por completu de la vida pública y retiróse a Aleppo
Les rellaciones internacionales dempués de la UAR
El 28 de setiembre de 1961, un nuevu golpe d'Estáu tuvo llugar en Siria y derrocó al réxime UAR. Kudsi rexuntáu nel so sofitu y nomó a sigo mesmu pola primera post-Parllamentu de la Unión, aportando a diputáu por Alepo, n'avientu de 1961. Depués corrió pola oficina presidencial y ganó, convirtiéndose nel primer líder post-Nasser de Siria'l 12 d'avientu de 1961. Como presidente, él trabayó pa recuperar l'amistá de Siria colos réximes anti-Nasser en Xordania, Arabia Saudita y El Líbanu, y construyir pontes con Estaos Xuníos y Gran Bretaña. La familia Hachemita de Bagdag, que sofitara la so carrera mientres los últimos trenta años, fuera derrocáu por una revolución sangrienta militar en xunetu de 1958. Nunca foi en bonos términos colos nuevos líderes d'Iraq, especialmente'l líder rebelión, el xeneral Abdul Karim Kassem. L'Occidentesobremanera'l presidente John F. Kennedy, dio la bienvenida ascensu Kudsi y calificar d'un "amigu" de los Estaos Xuníos. Promover les rellaciones de Siria con Washington, Kudsi designáu Omar Abu-Riche, un reconocíu poeta de Alepo que-y gusta, yera un graduáu de AUB, como embaxador nos años 1961-1963. Él empezó un programa masivu de reforma económica, la restauración de les fábriques que fueren nacionalizáu por Nasser al cabeciar la UAR, y despidir a tolos funcionarios pro-Nasser del so cargu. Tolos funcionarios que siguíen fieles al presidente exipciu fueron daos d'alta del exércitu siriu. Kudsi redactó una nueva constitución pa Siria, restauró los partíos políticos proscritos, y recibió préstamos del Bancu Mundial pa la reconstrucción de la economía disllocada de Siria.
Exiliu
Presidente Kudsi enfrentó a los oficiales que lu habíen lleváu al poder y trató de marxinar el so papel nos asuntos políticos. Nomó a Maarouf al-Dawalibi, un veteranu del Partíu Popular con declaraos puntos de vista anti -oficiales, como primer ministru. Amargu de la so esperiencia colos oficiales dende la dómina Shishakli, Dawalibi empezó frenar la so influencia en tolos asuntos del Estáu y asunto centralización en manes de Kudsi y el gobiernu. El 28 de marzu de 1962, un golpe d'Estáu tuvo llugar en Siria, llanzada pol coronel Abd al-Karim al-Nehlawi. El deteníu Kudsi y Dawalibi, acusándolos de faer mal usu de los sos poderes y escorriendo a los oficiales del exércitu siriu. Un golpe d'Estáu en contra españó'l 2 d'abril, encabezada pol Xefe d'Estáu Mayor Abd al-Karim al-Din Zahr, quien ordenó que toles tropes a cuerpu pol presidente Kudsi. L'exércitu cumplíu, lliberando Kudsi de la prisión y la restauración del Parllamentu disueltu. Kudsi negó a arrestar o matar a Nehlawi, sinón más bien, frenó'l so poder por aciu el nomamientu d'él agregáu militar a Indonesia-un puestu puramente ceremonial. Depués trató d'apangar a los oficiales y los socialistes pidiendo a al-Bashir Azma, un médicu que tuviera cerca de Nasser y quien ocupó'l cargu de Ministru de Salú, so la UAR, pa convertise en primer ministru n'abril de 1962. El so gabinete atopaben miembros de la socialista Partíu Baath que yera pro-Nasser. Kudsi y Azma unviáu ministru de Rellaciones Esteriores Adnan al-Azhari a El Cairo pa recomponer les rellaciones col presidente exipciu. Cuando eso fracasó, sicasí, presentó una denuncia ante la Lliga Árabe, acusándolo de querer desestabilizar a Siria al traviés d'interferir nos sos asuntos internos y pide al exércitu a remontase contra'l gobiernu. El 8 de marzu de 1963, sicasí, otru golpe d'Estáu tuvo llugar en Siria, llanzada pol Comité Militar del Partíu Baath. Los axentes que llegaron al poder comprometer a restaurar la UAR y detuviérase Kudsi. Foi puestu en llibertá dempués d'un tiempu. Él treslladóse a El Líbanu, Europa y Xordania, onde vivió nel exiliu hasta la so muerte en Xordania en febreru de 1998.
Pacífico Chiriboga
Pacíficu Chiriboga y Borja  foi un políticu y terrateniente ecuatorianu, vicepresidente y presidente encargáu, con actuación mientres los primeros años de la República del Ecuador. Foi, amás, alcalde de Quito en 1839, senador y ministru d'Estáu.
Biografía
Nació en Riobamba en 1810, na propiedá familiar no qu'agora ye Provincia de Chimborazo, fíu de Martín Chiriboga y León, el postreru realista "Correxidor" de Riobamba y María Dolores Borja y Tinajero, descendiente direuta de Juan de Borja y Enríquez de Luna, III duque de Gandía y Juana d'Aragón y Gurrea; el primeru, nietu del Papa Alexandru VI (Rodrigo de Borja); la segunda, nieta del rei Fernando II d'Aragón, descendiente de los reis de Navarra y la corona d'Aragón.
Dempués de la derrota de les fuercies españoles, el so padre foi desterráu, pero morrió nel barcu antes d'aportar a Xamaica. La devoción del padre a la corona nun afectó'l so surdimientu na nueva república, por cuenta de dos cuesas: primero, la tierra familiar que s'había confiscado mientres la revolución foi restaurada y el desendolque tempranu del home na publicación de "El Quiteño Llibre " una revista política de gran importancia mientres la nacencia de la nación ecuatoriana. Ellí trabayó con dalgunos de los intelectuales más importantes del so tiempu, incluyendo a Pedro Moncayo, coronel Francisco Hall, Manuel de Ascásubi y el so hermanu Roberto de Ascasubi. La so fortuna foi restaurada y un grupu d'amigos llevar a una vida pública bien prolífica.
Matrimoniu
Casó con Ignacia Fernández Salvador, el 7 de febreru de 1830, procreando diez fíos.
Fallecimientu
Morrió en 1886, en Quito, siendo soterráu na Capiya de Villacís del Conventu de San Francisco, nel Centru Históricu de dicha ciudá.
Carrera política
Puxó contra'l gobiernu de Juan José Flores incorporándose al movimientu El Quiteño Llibre, de que los sos miembros varios fueron asesinaos el 19 d'ochobre de 1833.
A finales de 1838 foi electu Alcalde de Quito, cargu qu'exerció ente'l 1 de xineru y el 31 d'avientu de 1839. Mientres el so periodu al mandu de la ciudá ordenó que se reparen el camín ente Guápulo y El Quinche, y la arquería soterraña de l'antigua quebrada de Sanguña, que pasa baxu El Sagrariu y l'actual Centru Cultural Metropolitanu.
Tamién foi vicepresidente de 1852 a 1854, y dempués foi parte del triunviratu nel poder con Gabriel García Moreno y Jerónimo Carrión, que depués aportaron a presidentes de la república. Dempués sería parte d'un segundu triunviratu. Como yera'l casu cola mayoría de los políticos del so tiempu; inclusive cuando s'atopaba nel exerciciu del gobiernu, siguía nel caltenimientu y espansión de les tenencies de les tierres familiares.
Usó de cutiu el so propiu dineru pa financiar a los sos aliaos políticos. Nun momentu dau, unvió 4000 cabeces de ganáu pa les tropes de García Moreno mientres les guerres ente lliberales y conservadores. Tamién mercó munches propiedaes dientro de la ciudá de Quito pa les sos xuntes polítiques.
Mayres (Puy-de-Dôme)
Mayres ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Marjorie Main
Marjorie Main foi una actriz cinematográfica d'Estaos Xuníos que trabayó principalmente para MGM, siendo quiciabes el so papel más conocíu'l de Ma Kettle nuna serie de diez film alrodiu de Ma and Pa Kettle.
Primeros años y carrera
El so verdaderu nome yera Mary Tomlinson, y nació en Boggstown, Indiana, estudiando nel Franklin College de Franklin, Indiana. Los sos padres yeren Samuel J. Tomlinson, un clérigu, y Jennie L. McGaughey. Pa evitar situaciones embarazosas al so padre, decidió camudar el so nome pol artísticu pol cual foi conocida.
Trabayó nel vodevil, nel circuitu Chautauqua y na compañía Orpheum, y debutó en Broadway en 1916. El so primer filme foi A House Divided, en 1931.
Main empezó interpretando viudes de clase alta, pero finalmente foi encasillada en papeles de personaxes dominantes, pa lo cual la so personal voz yera perfecta. Repitió'l so papel teatral en Dead End na versión cinematográfica de 1937, y a partir d'entós foi escoyida de manera repitida pa interpretar a madres de gángsters. Tamién versionó otru de los sos papeles teatrales en Muyeres. Xunto a Wallace Beery rodó seis películes na década de 1940, ente elles Barnacle Bill (1941), Jackass Mail (1942), y Bad Bascomb (1946). Amás, foi Sonora Cassidy en The Harvey Girls (1945).
Quiciabes el so papel de mayor fama foi'l de "Ma Kettle", que interpretó per primer vegada en The Egg and I (El güevu y yo) en 1947 xunto a Percy Kilbride, qu'encarnaba a "Pa Kettle". Foi nomada al Óscar a la meyor actriz de repartu pol papel, qu'interpretó n'otros nueve títulos más.
Vida personal y fallecimientu
Main casóse con Stanley LeFevre Krebs, que finó en 1935. Sicasí, tres autor, Boze Hadleigh, Axel Madsen, y Darwin Porter, afirmaron que Main yera lesbiana.
Marjorie Main finó por causa de un cáncer de pulmón en 1975 en Los Angeles, California. Tenía 85 años d'edá. Foi soterrada nel Campusantu Forest Lawn Memorial Park de Hollywood Hills.
Ruedes (parroquia)
Ruedes ye una parroquia del conceyu de Xixón, na Comunidá autónoma d'Asturies.
En 2003 tenía una población de 111 habitantes. Ye la parroquia menos poblada del conceyu.
Asitiada nel sur, llenda col conceyu de Siero asina como coles parroquies de La Pedrera y Cenero al norte.
Demientres la Edá Moderna tenía una Lleprosería.
Barrios:
Elsa Lanchester
Mientres los años 1940 foi una de les meyores actrices secundaries de la dómina, destacando les sos interpretaciones en delles películes de Tyrone Power.
Tuvo casada col actor Charles Laughton, apaeciendo xunto a él n'obres de teatru y en films como La vida privada d'Enrique VIII, Rembrandt, Bandera Mariella, Seis destino, The Big Clock o Witness for the Prosecution, película pola cual dambos fueron nomaos al Oscar.
Finó nes navidaes de 1986 a la edá de 84 años.
Reduccionismu
El reduccionismu ye l'enfoque filosóficu según el cual l'amenorgamientu ye necesaria y suficiente pa resolver diversos problemes de conocencia.
Conceutu
Yá que l'amenorgamientu, una operación epistémica, puede practicase sobre distintos oxetos, la estratexa reduccionista constitúi, en realidá, un conxuntu de tesis ontolóxiques, gnoseológicas y metodolóxiques alrodiu de la rellación ente distintes idees o campos científicos. Lo qu'eses tesis tienen de mancomún ye la idea de que les propiedaes (amenorgamientu ontolóxicu), conceutos, esplicaciones o métodos (amenorgamientu gnoseológica) d'un campu d'investigación pueden ser amenorgaos (según el casu: analizaos en términos de, identificaos con, esplicaos por o sustituyíos por) les propiedaes, conceutos, esplicaciones o métodos d'otru campu d'investigación que, polo xeneral, referir a un nivel d'investigación inferior.
Por casu, intentóse en diverses ocasiones amenorgar la bioloxía a la química o la física. Nesti casu, el reduccionista afirma que la bioloxía «nun ye más que» o «ye n'última instancia» química o física, colo que niega que la bioloxía referir a propiedaes que tán más allá del algame de la química o la física o incluya conceutos, esplicaciones o métodos propios, que nun pertenecen al ámbitu de la química o física. Los correspondientes supuestos reduccionistes ontolóxicos seríen que los organismos nun son más que amestaos de sustances químiques y que les sustances químiques nun son más que átomos físicos. Colo dicho, queda claro que'l problema del reduccionismu o, meyor dichu, el problema del amenorgamientu, ye pertinente respectu d'otros problemes básicos de la filosofía ysobremanera, de la filosofía de la ciencia, ente ellos los de la estructura de les teoríes científiques, les rellaciones interdisciplinaries, la naturaleza de la esplicación, la unidá del métodu científicu y de la ciencia polo xeneral, según con al respective de problemes metafísicos tales como'l de la emerxencia.
Ye importante notar que magar el reduccionismu siempres ta basáu nel amenorgamientu, l'usu del amenorgamientu nun supón necesariamente'l reduccionismu. Como cualesquier otra ferramienta, l'amenorgamientu puede ser utilizada de manera moderada o estrema. Ye esti últimu casu'l que constitúi la columna vertebral del reduccionismu radical. Ye por ello que la ciencia nun tien por qué responder necesariamente a la filosofía reduccionista, a pesar del so usu intensivu del amenorgamientu y de los enormes ésitos que la estratexa reductiva reportó en términos de conocencia científica. Con éses puede sostenese que los procesos mentales son reducibles a procesos cerebrales (hipótesis de la identidá mente-celebru), lo que constitúi un amenorgamientu ontolóxicu, y al empar refugar l'amenorgamientu (total) de la psicoloxía a la neurofisioloxía. Entá nos sos casos más esitosos, lo más habitual ye que los amenorgamientos solo sían parciales, non totales.
Peñarandilla
miniaturadeimagen|Interior de la Ilesia de Ntra. Sra. de l'Asunción en Peñarandilla thumb|Casa consistorial Peñarandilla ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Llión. Intégrase dientro de la contorna de la Tierra d'Alba. Pertenez al partíu xudicial de Salamanca y a les mancomunidaes Rutes d'Alba y Tierres del Tormes.
El so términu municipal ta formáu por un solu nucleu de población, ocupa una superficie total de 12,73 km² y según los datos demográficos recoyíos nel padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu, cuenta con una población de habitantes.
Historia
La so fundación remontar a la repoblación efectuada polos reis de Llión na Edá Media, dómina de la que data la so ilesia, d'estilu románicu mudéxar, quedando integrada la llocalidá na xurisdicción d'Alba de Tormes, dientro del Reinu de Llión, denominándose nel sieglu XIII "Penaranda". Cola creación de les actuales provincies en 1833, Peñarandilla quedó encuadráu na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa, formando parte del partíu xudicial d'Alba de Tormes hasta la desapaición d'ésti y la so integración nel de Salamanca.
Fiestes
La patrona de Peñarandilla ye La nuesa Señora de l'Asunción, el so fiesta conmemora'l 15 d'agostu. Tamién se celebra'l Domingu del Señor (domingu dempués del corpus christi) como fiesta llocal. El 15 de Mayu, celébrase una celebración espiritual n'honor a tolos llabradores y ganaderos de dichu pueblo.
Arum cylindraceum
Arum cylindraceum ye'l nome aceptáu pa una especie de plantes con flores perteneciente a la familia Araceae. Ye orixinaria d'Europa sudoriental. thumb|Nel so hábitat thumb|Vista de la planta
Descripción
Algama un tamañu de 15 a 40 centímetros d'altor. El tarmu ye cuasi tan llargu o más llargu que los pecíolos. La fueya nun ta enllordiada. La espata ye de color verde. El periodu de floriamientu estender d'abril a mayu. El númberu de cromosomes ye 2n = 28
Taxonomía
Arum cylindraceum describióse por Guglielmo Gasparrini y espublizóse en Florae Siculae Prodromus 2(2): 597. 1844. Arum: nome xenéricu del griegu aron que significa "calor" y refierse al fechu de qu'estes plantes cuando tán en plenu floriamientu emiten calor. (carauterística particular del xéneru).
cylindraceum: epítetu llatín que significa "cilíndricu".
Seleición de baloncestu d'España
Col nome de Seleición de baloncestu d'España podemos referinos a:
Santurio
Santurio ye una parroquia del conceyu de Xixón, na Comunidá autónoma d'Asturies.
Asitiada ente les parroquies de Deva, al este y Castiello Bernueces al oeste. Anguaño ta ocupada por xalés.
Barrios:
Mu Normae
Mu Normae ye una estrella asitiada na constelación de Norma, a una distancia envalorada de 4240 años lluz, anque dicha estimación tien un marxe d'erru bien grande, de 1540 años lluz. Relluma con una magnitú aparente de 4,94.