cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Revolución de Xinhai
Implicación de Wuhan
A principios del sieglu XX la ciudá de Wuchang (武昌), una de los trés ciudaes que conformen la conurbación de Wuhan (les otres dos son Hànyáng (汉阳/漢陽) y Hànkǒo (汉口/漢口), na provincia de Hubei), adquirió relevancia yá que yera'l llugar onde se producíen les armes con que la dinastía Qing taba forniendo al so nuevu exércitu. Estos exércitos, totalmente reformaos teníen como fin el protexer la dinastía. L'asuntu tomó nuevos matices cuando Sun Yat-sen exerció influencia revolucionaria sobre los exércitos apostaos na ciudá.
Desenvolvimientu
thumb|250px|Cai de Wuhan, trubiecu de la revolución.
Llevantamientu de Wuchang
La revolución preparábase sigilosamente ente les files del exércitu de Wuchang y de nun ser descubierta anticipadamente pola policía, sollertada pol españíu d'una bomba na ciudá de Hànkǒo'l 9 d'ochobre de 1911, tardaría un pocu más en bastiase. El descubrimientu de la policía llevó a investigar, mientres se rescataba a los sobrevivientes de la esplosión, el porqué calteníen bombes escondíes y lo qu'afayaron fueron llistes que venceyaben a los militares con actividaes antimonárquiques. Decidió tomase midíes drástiques con aquellos militares, quien antes de ser prindaos prefirieron, empezando pol Octavu Batallón d'Inxenieros, tomar les armes y sulevase, espulsando al poder imperial que s'atopaba en Wuchang. Esto conozse como'l llevantamientu de Wuchang (chinu tradicional: 武昌起義, chinu simplificáu: 武昌起义, pinyin: Wǔchāng Qǐyì) el 10 d'ochobre de 1911. Esta insurrección considérase l'empiezu de la Revolución, desencadenando una folada d'adhesiones y d'actos de rebeldía contra la corte Qing de Beixín.
thumb|150px|[[Yuan Shikai]] El 11 d'ochobre cayó en poder de los revolucionarios la ciudá de Hànyáng y a otru día facer Hànkǒo. D'esta forma cayó la triple ciudá estremada pelos ríos Yangtsé y Ríu Han Han y puntu estratéxicu nel centru de China, Wuhan.
Organización de la Revolución
[[Ficheru:RevoluciónDeXinhai1911.svg|Rebelión de les provincies contra'l Gobiernu imperial mientres la Revolución de Xinhai de 1911. Llevantamientos por selmanes:
13-19 d'ochobre (nenguna)
Nesi momentu Sun Yat-sen atopar n'Estaos Xuníos, lo qu'ayudó a que la revolución tuviera sofitu financieru dende l'estranxeru. Esto porque'l Gobiernu tenía los sos detractores dempués de qu'en 1909 fueren asesinaos munchos misioneros.
Con too y con eso, estes revoluciones yeren frecuentes al sur de China y solíen ser encaloraes pol Gobiernu central. Pero ésti tardó enforma en resolver el conflictu, lo qu'afaló cada vez más a los revolucionarios, al empar que los exércitos de les provincies vecines diben sumándose, como foi'l casu de les tropes del Nuevu Exércitu nes provincies de Shaanxi y Hunan, que se remontaron y punxéronse del llau de los rebeldes de Wuhan el día 22 d'ochobre. Toos participaben, estudiantes y trabayadores de les ciudaes.
L'Exércitu del Norte
Pa encarar esta situación, la dinastía pidió a quien fuera nomáu Ministru de Beiyang l'añu 1902 pola emperatriz Cixi, Yuan Shikai, poderosu militar que participara na primer guerra sino-xaponesa, comandar el prestixosu Exércitu de Beiyang tamién conocíu como l'Exércitu del Norte, pa entamar la ofensiva contra los rebeldes del sur. El 30 d'ochobre tuvieron lugar sulevaciones en Kunming, provincia de Yunnan, qu'empezaron a los nueve de la nueche con una serie de disparos y que tres hores más tarde llograríen la posesión de la ciudá. Amás, otros dos provincies, Shanxi y Jiangxi, sumar a la rebelión. El 1 de payares fundóse'l gobiernu militar de Yunnan. Coles mesmes, el 3 de payares la provincia de Jiangsu xuntar a la rebelión ente que el 22 de payares facer Sichuan y el 12 d'avientu Shandong.
Un día dempués, l'Exércitu de Beiyang atacó Hànkǒo y tomó posesión d'ella. Pero Yuan Shikai empezó a axustar secretamente colos revolucionarios. Según diben pasando los díes la rebelión avanzaba, y los comandantes del exércitu esixeron a la corte qu'aceptara una serie de pidimientos llamaos les "doce reclamaciones", que promovía el sistema parllamentariu y l'amenorgamientu del poder del emperador, reemplazando la so figura de gobiernu pola d'un primer ministru. Cortar manchú, sabiendo que yera imposible negase a tales demandes por cuenta de la so deteriorada situación militar, viose obligada a aceptar aquelles condiciones. Yuan Shikai asumió'l cargu de primer ministru del Imperiu Qing.
Una nueva yera
La intención yera llograr un consensu ente la xente. Pero los ánimos taben caldiaos y el sofitu popular que recibía la revolución fixo qu'ésta siguiera sumando adhesiones. La ciudá de Nankín foi una de les postreres en cayer, a principios d'avientu. Esi mesmu mes, Sun Yat-sen volvía del so exiliu, dempués de viaxar per Estaos Xuníos y Europa pa axenciar sofitos pa la causa republicana. Los revolucionarios, axuntaos en Nankín proclamaron la República de China'l 30 d'avientu de 1911, escoyendo a Sun Yat-sen, quien aportara a China unos díes antes, como presidente provisional. El 1 de xineru de 1912 foi señaláu como día primeru de la nueva yera republicana.
L'entamu de la República marcó pa China un cambéu importante nel sistema de vida. Empezar a utilizar el calendariu occidental dexando tras el calendariu llunar con selmanes de diez díes. thumb|150px|Mensaxe d'abdicación del emperador Puyi. La revolución acabó'l 12 de febreru de 1912, cuando l'últimu emperador Qing, el neñu Puyi (chinu tradicional: 溥儀, chinu simplificáu: 溥仪, pinyin: Pǔyí), tamién conocíu pol so "nome de dómina" como emperador Xuantong (tradicional: 宣統, simplificáu: 宣统, pinyin: Xuāntǒng), abdicó so la presión del militar Yuan Shikai, que controlaba'l poderosu Exércitu de Beiyang, tamién conocíu como Exércitu del Norte. N'axustando colos revolucionarios de Sun Yat-sen, Yuan Shikai aceptó forzar l'abdicación del emperador en cuenta de ocupar él mesmu'l cargu de presidente de la República, qu'ostentaba Sun Yat-sen.
Post Revolución
En marzu de 1912 promulgóse la Constitución, de calter parllamentariu, con eleiciones parllamentaries y presidenciales; les primeres teníen d'efectuase nun plazu de diez meses. Sun Yat-sen, col enfotu de poder participar nes eleiciones, creó'l partíu políticu Guómíndǎng (國民黨 / 国民党), más conocíu n'occidente como "Kuomintang" (KMT). Una vegada que se llevaron a cabu les eleiciones l'añu 1913, Yuan Shikai negar a dexar el poder. Desamarráronse guerres ente facciones del exércitu lleales a Yuan Shikai y al KMT. Sun Yat-sen foi unviáu al exiliu. Adulces el gobiernu de Yuan tresformar en daqué bien paecíu a lo que yera la dinastía Qing hasta qu'en 1915 restituyó'l calter de «imperial». El 1 de xineru de 1916 xubió al tronu como emperador y anque tan solu trés meses dempués, venciendo a les presiones, abolió nuevamente la monarquía. Finó'l 6 de xunu abandonáu polos sos siguidores.
Idioma maldivianu
El maldivianu (autoglotónimu: ދިވެހި, divehi o ދިވެހިބަސް, divehi-bas) ye una llingua indoaria y llingua oficial de la República de Maldives, país del océanu Índicu. Hai unos 300.000 falantes, de los cualos la mayoría atópase nes Maldives y otros 10.000 falantes atópase na islla de Minicoy, so l'alministración de la India. El maldivianu tien el so orixe nun antiguu idioma prácrito proveniente del Indostán. Aseméyase abondo al cingalés, pero'l prácrito del cual dambes llingües provienen escastar escontra'l 500 e. C. Hai unes cuantes llingües que vinieron influyendo al maldivianu al traviés de los años, como'l árabe, del cual adoptáronse munches pallabres. En menor midida, el tamil, l'hindi, el persa, el portugués y l'inglés tamién tuvieron una cierta influencia.
Por cuenta de les grandes distancies ente les islles, les diferencies en pronunciación y vocabulariu ente les formes de falar el maldivianu son notables, especialmente ente los atolones del norte y los del estremu sur. Una persona de Malé, por casu, tien dificultaes pa entender el dialeutu de Huvadu.
El maldivianu usa la escritura llamada Thaana, escrita de derecha a izquierda dende'l sieglu XVIII. Enantes escribíase en Divehi Akuru o Dives Akuru, alfabetu d'orixe brahmi. L'antiguu alfabetu tuvo dos variantes, una anterior al sieglu XIII (Evela Akuru) y la variante posterior, que se siguió usando de manera oficial nel atolón d'Addu hasta a principios del sieglu XX.
El llinguaxe maldivianu contién una distinción de clases en trés niveles: el primer nivel, "enme maa goiy", ye usáu pa falar d'o bien dirixise a altes personalidaes polítiques como monarques, presidentes, xefes d'Estáu y ministros, y asina se sigue usando na televisión y radio de Maldives. Pa dirixise a los vieyos, oficiales y xente d'edá avanzada úsase'l segundu nivel, "maa goiy". La mayoría de les persones usen el tercer nivel, "aadaige goiy", na vida cotidiana.
Nun esiste una traducción direuta de "hola" o "adiós" en maldivianu. El saludu normal consiste en preguntar: "¿Ónde vas?" (Kontaaka).
La pallabra atolón (un aniellu d'islles de coral o petones) ye una forma adaptada de la pallabra maldiviana atholhu.
Nadine Velazquez
Nadine Velazquez ye una actriz de cine, televisión y modelu d'Estaos Xuníos. Más conocida pol so papel de Catalina Aruca na serie de televisión My Name Is Earl.
Biografía
Nacida en Chicago, pero d'ascendencia portorricana, graduóse en marketing en Notre Dame High School for Girls. Actuó en películes como Blast!, L'últimu viaxe (The Last Ride) o House of the Dead 2. En televisión, interpretó'l papel de Catalina Aruca na serie de la NBC My Name Is Earl.
Apaeció en portaes de delles revistes masculines como Stuff y Maxim, según na llista de les 100 muyeres más sexys del mundu d'esta última publicación, concretamente nel puestu númberu 39.
Foi xuráu nel certame Miss Universu 2008 y tuvo casada col axente de talento Marc Provissiero.
Offemont
Offemont ye una comuña francesa del departamentu de Territoriu de Belfort, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Fotolog
Un fotolog ye un espaciu web mui paecíu al blogue y que básicamente funciona igual que'l blogue pero que ta carauterizáu, a diferencia d'aquel, por una predominancia de les semeyes penriba'l testu escritu.
Los fotolog suelen incluyir dende semeyes de los sos autores, hasta otres artístiques y que les más de les vueltes garren la semeya como pie d'un artículu o reflexón que polo xeneral suel ser más curtiu que les reflexones de los blogues.
Direutoriu de blogues
Un direutoriu de blogues ye un llistáu de tolos blogues d'una comunidá específica (cultural, llingüística, temática...) que se lleva con estremaes intenciones, siendo les más comunes les de mantener una cohexón interna de la comunidá de blogues (o blogosfera) y d'organizar la información y les direiciones de los estremaos blogues.
Pterosauria
thumb|Esqueletu d'un Pterodactylus spectabilis Los pterosaurios ("llagartos alaos") son un grupu de reptiles voladores qu'esistieren mientres la Era Mesozoica. Les sos ales taben formaes por una complexa membrana sostenía pol cuartu déu de la man, que taba hipertrofiáu. El so cuerpu taba cubiertu pelo, calteníu en fósiles d'a lo menos tres especies estremaes.
Los fósiles más antiguos de pterosaurios conocíos pertenecen a lo menos al Triásicu tardíu. El más antiguu llámase Eudimorphodon. Ye pequeñu, rabu col final en forma de rombu, y dientes en dambes mandíbules.
Los primeros pterosaurios, desendolcaos ente'l Triásicu tardíu y entamos del Xurásicu, yeren asemeyaos al Eudimorphodon; pequeñu, rabu llargu, y dientes (como'l Rhamphorynchus, que tinía dientes que zarrábense en forma de trampa).
Yá nel Cretácicu diversificárense en delles formes: dalgunos ensin rabu y ensin dientes (como'l Pteranodon), otros del tamañu d'un avión de la Primer Guerra Mundial (como Quetzalcoatlus, l'anmimal capaz d'ensalar más grande'l mundiu enxamás conocíu), numberosos con crestes (como Dsungaripterus y Pteranodon), y otros con otres carauterístiques (como'l Ctenochasma, que semeyaba una garza y filtriaba plancton al traviés de los sos finos dientes).
Paez que los pterosaurios perdieron muncha de la so diversidá enantes de finar la Era Mesozoica. Namái se conoz una especie qu'esistiere nel momentu de la gran estinción masiva del Cretácicu: Quetzalcoatlus northropi.
Makenzie Vega
Makenzie Jade Vega ye una actriz de cine y televisión d'Estaos Xuníos d'ascendencia colombiana per parte del so padre.es actriz dende 1999 y ye hermana menor d'Alexa Vega. Ye conocida por apaecer na serie The Good Wife.
Carrera
Nel 2000, foi escoyida pa interpretar a Annie, la fía mayor de los Campbell en The Family Man. Al añu siguiente, Vega foi vista de nuevu interpretando a Chloe en Made, protagonizada por Vince Vaughn, Jon Favreau y Famke Janssen. En 2004, interpretó a Diana Gordon, la fía del Dr. o Gordon (Cary Elwes) y Alison Gordon (Monica Potter) na película de terror Saw. Esi mesmu añu interpretó a Sal na película Chestnut.
La so siguiente película foi Sin City, na qu'interpretaba a la moza Nancy Callahan, xunto a Bruce Willis. Vega entós apaeció en Just My Luck, protagonizada por Lindsay Lohan. Tamién apaeció na película X-Men: The Last Stand como Prison Truck Little Girl, onde foi una de les formes que'l personaxe de Mystique tomó, como un ardid fallíu pa engañar a los guardias por que lu dexaren dise.
Anguaño, interpreta a Grace, la fía d'Alicia Florrick (Julianna Margulies), na serie dramática de CBS, The Good Wife.
Vida privada
Vega nació en Los Angeles, California d'un padre colombianu y una madre estauxunidense. Ella ye la hermana menor de la tamién actriz, Alexa Vega. Makenzie asistió a l'Academia Dominicana, una organización privada d'escueles pa neñes católiques, nel Upper East Side, hasta xunu de 2012.
Alf layla wa-layla
Les mil y una nueches (n'árabe, ألف ليلة وليلة Alf layla wa-layla —lliteralmente ‘mil nueches y una nueche’—; en persa, هزار و یک شب, Hazār-o yac shab) ye una célebre escoyeta de cuentos árabes del Oriente Mediu medieval qu'utiliza la téunica del rellatu enmarcáu o mise en abyme. El nucleu d'estes histories ta formáu por un antiguu llibru persa denomáu Hazâr afsâna (‘los mil mitos’, en persa هزارافسانه). El compilador y traductor d'estes histories al árabe ye, supuestamente, el cuentista Abu abd-Allah Muhammed el-Gahshigar, que vivió nel sieglu IX. La historia principal sobre Scheherezade, que sirve de marcu a los demás rellatos, paez ser amestada nel sieglu XIV. La primer compilación arábiga moderna, ellaborada con materiales exipcios, publicóse n'El Cairu en 1835.
Causó gran impautu n'Occidente nel sieglu XIX, una dómina na que les metrópolis impulsaben les espediciones ya investigaciones xeográfiques y de cultures exótiques. Magar que Les mil y una nueches traduzse per primer vegada en 1704, esa primer versión al francés, d'Antoine Galland, yera una adautación, un testu espurgáu de los adulterios y fechos de sangre qu'abonden nel llibru. Una de les traducciones qu'algamó popularidá foi la de Richard Francis Burton, diplomáticu, militar, esplorador y eruditu de la cultura africana.
Compuestu por trés grupos de rellatos, el llibru describe de mou fantásticu y daqué aburuyao la India, Persia, Siria, China y Exiptu. Pel añu 899, los rellatos, tresmitíos oralmente, xuntáronse en ciclos. Camiéntase que munches de les histories recoyéronse orixinariamente de la tradición de Persia (anguaño Irán), Iraq, Afganistán, Taxiquistán y Uzbequistán y compilaes más alantre, incluyendo histories d'otros autores.
El llibru adautóse munches vegaes pa usu de neños y adolescentes en tolos países d'Occidente. Xeneralmente, escoyéronse pal so espardimientu los rellatos nos que prevalecen les aventures y la fantasía. Per otra parte, narradores occidentales impautaos pol llibru asonsañaron la so estructura de rellatos engarzaos. L'escocés Robert Louis Stevenson ye autor de Les nueves nueches árabes, qu'en realidá son una escoyeta de rellatos estraños allugaos en Londres.
Cadarma
Son rellatos que surden unu del otru, esto ye, al cuntase unu de sópitu surde otru y esi otru crea otru cuentu hasta que termina'l primeru, como caxes zarraes n'otres caxes. Nel primeru, cúntase que'l sultán Shahriar decátase de que la so muyer traiciónalu, y mátala. Creyendo que toles muyeres son igual d'infieles ordena a la so visir consigui-y una esposa cada día, dalguna fía de los sos cortesanos, y dempués ordenaría matala pela mañana. Esti horrible designiu fráñese por Sherezade, fía del visir. Ella entama un plan y llévalu a cau: úfrese como esposa del sultán y la primer nueche llogra sosprender al rei cuntándo-y un cuentu. El sultán entusiásmase col cuentu, pero la rapaza ataya'l rellatu enantes del alborecer y promete el final pa la nueche siguiente. Asina, mentanto mil nueches. A la fin, ella da a lluz a trés fíos y dempués de mil nueches y una, el sultán conmúta-y la pena y viven felices (colo que se zarra la primer historia, la de la mesma Sherezade).
thumb|El sultán conmuta la pena de Scherezade.
Les histories son bien distintes, inclúin cuentos, histories d'amor o tantu tráxiques como cómiques, poemes, parodies y lleendes relixoses musulmanes. Dalgunes de les histories más famoses de Sherezade circulen na cultura occidental traducíes como Aladín y la llámpara maraviyosa, Simbad el marín y Alí Babá y los cuarenta lladrones; sicasí, Aladín y Alí Babá amestáronse a la compilación nel sieglu XVIII de la mano d'Antoine Galland, que les escuchó de forma oral d'un cuentista d'Alepo en Siria. En munches histories represéntense a xenios, espíritos fantásticos, magos y llugares llexendarios que s'entemecen con persones y llugares reales; l'históricu califa Harun al-Raschid ye un protagonista usual. Dacuando, dalgún personaxe nos cuentos de Sherezade entama a cunta-y a otros personaxes una historia propia, y esa historia pue incluyir otra historia dientro d'ella, lo que resulta nuna testura narrativa xerárquica.
Ediciones y versiones
La primer versión europea (y la primer edición impresa) foi una traducción al francés (1704 - 1717) d'Antoine Galland d'una compilación anterior que s'escribiera n'árabe. Esti llibru, Les Mille et une nuits, contes árabes traduits en français (en 12 volúmenes) probablemente incluyía rellatos que conocía'l traductor, pero que nun taben incluyíos na compilación árabe. La compilación árabe Alf Layla (Mil noche), aniciaes cerca del 850, foi probablemente traducida, al empar d'una versión anterior persa llamada Hazar Afsanah (Mil leyenda) pero quiciabes s'anició na India. El nome actual Alf Layla wa-Layla (lliteralmente "Mil nueches y una nueche") paez apaecer na Edá Media y espresa la idea d'un númberu tresfinitu yá que 1000 representa la infinidá conceutual ente los grupos matemáticos árabes.
La obra ta ensamada por una coleición de rellatos que se piensa son tradicionales de Persia, Arabia y la India. Dellos elementos apaecen tamién na Odisea. thumb|Portada de [[Classic Comics.]] Quiciabes la traducción más conocida polos anglofalantes ye la de Richard Francis Burton, espublizada sol títulu de The Book of the Thousand Nights and a Night (Llibru de les Mil Nueches y una Nueche). A diferencia d'otres ediciones, la so traducción de 16 volúmenes nun s'adulteró. Pesie a espublizase na Dómina Victoriana, contenía tolos matices eróticos del material orixinal. Les versiones más recién y más llexibles son les del doctor francés J. C. Mardrus, traducida al inglés por Powys Mathers, y, particularmente una importante edición basada nel manuscritu siriu del sieglu XIV na Bibliotheque Nationale, compiláu n'árabe por Muhsin Mahde y tornáu al inglés por Husain Haddawy, considerada la más precisa y elegante de toes hasta la data.
En 2001, René R. Khawam espublizó una traducción novedosa na que desanicia rellatos que considera ayenos a la tradición primitiva (dalgunos bien conocíos como'l ciclu de Simbad), recuperó dalgunos que se refugaren y presentó otros recuperaos.
En 1974, el direutor italianu Pier Paolo Pasolini fizo una adautación cinematográfica sobre la obra.
Blogosfera
Blogosfera ye la pallabra que denoma la totalidá de blogues y deriva de la pallabra inglesa blogosphere. Por mor de les conexones qu'hai ente los estremaos blogues al traviés d'enllaces, surde esta pallabra que-y ye propia al mundiu de los blogues.
Fálase d'avezu de la blogosfera asturiana, española, mundial… añediéndo-y estremaos calificativos segúnel falante quiera facer referencia a un conxuntu mayor o menor. En tou casu, la pallabra blogosfera fai referencia a un conxuntu de blogues con unes mesmes carauterístiques. Ye dicir, la blogosfera, al revés que'l blogue, nun ye un sitiu "físicu" na rede, sinón un conceutu coleutivu pa se referir a ellos.
Elementos d'una blogosfera
Una blogosfera ye, n'esencia, un conxuntu de blogues que presenten unes ciertes carauterístiques propies: una llingua, un tema, el simple fechu de ser blogues… Amás, y por mor de les necesidaes d'intercomunicación de les estremaes comunidaes de blogueros, surden delles iniciatives como'l direutoriu de blogues o la llista de blogues (ranking).
Lauren Vélez
Lauren Vélez ye una actriz d'Estaos Xuníos d'orixe puertoriqueño. Ye conocida por interpretar a la teniente Maria LaGuerta en Dexter (Showtime) y a Gloria Nathan en Oz (HBO).
Riucalente
Riucalente ye una casería de la parroquia de Piñeira nel conceyu asturianu de Castropol.
Alcuéntrase a 5,00 km de Castropol, la capital del conceyu, a un altor mediu de 240 msnm y tien una población de.
Comité Paralímpicu Angolanu
El Comité Paralímpicu Angolanu (CPA) ye la organización que coordina'l deporte paralímpicu n'Angola. Alcuéntrase na ciudá de Luanda y ta afiliáu al Comité Paralímpicu Africanu y al Comité Paralímpicu Internacional.
Historia
El Comité Paralímpicu Angolanu foi fundáu'l 10 de payares de 1994 so la denominación d'Asociación del Deporte pa Deficientes d'Angola (ADDA). El 10 d'avientu de 1996 pasó a denominase Federación Angolana de Deportes pa Deficientes (FADD) y el 14 de setiembre de 2000 foi rebautizáu como Comité Paralímpicu Angolanu.
60 Leonis
60 Leonis (60 Lleo / b Leonis) ye una estrella na constelación de Lleo. De magnitú aparente +4,41, alcuéntrase a 127 años lluz del Sistema Solar.
60 Leonis ye una estrella blanca de la secuencia principal de tipu espectral A1m que la so temperatura superficial ye de 8950 - 8972 K. Ye 22 vegaes más lluminosa que'l Sol y el so radiu ye un 90% más grande que'l radiu solar. Tien una edá averada de 450 millones d'años, polo que s'atopa na metá de la so vida dientro de la secuencia principal. Al igual que Siriu (α Canis Majoris) o Deneb Algedi (δ Capricorni), ye una estrella Am o estrella con llinies metáliques. Estes estrelles tienen un conteníu anómalo de ciertos elementos que fueron emburriaos escontra la superficie, ente qu'otros hanse fundíu nel interior estelar pola fuercia de la gravedá. Esti efeutu namái se manifiesta con baxes velocidaes de rotación; nel casu de 60 Leonis la so velocidá de rotación proyeutada ye de 18 km/s, bien baxa pa una estrella de les sos carauterístiques —a títulu comparativu, Duhr (δ Leonis) rota diez veces más apriesa—.
Tocantes a la composición química, 60 Leonis presenta una rellación oxíxenu/hidróxenu menor que nel Sol —equivalente a un 23% de la mesma—, tando tamién la so superficie aprobetada en calciu. Otra manera, amuesa arriquecimientu de fierro y bariu, bien acusáu nel casu d'esti últimu elementu, que la so bayura ye cuasi diez veces más alta que la solar. Los niveles de siliciu y sodiu son comparables a los del Sol.
Bomba de recímanu
Una bomba de recímanu o bomba «clúster» ye una bomba de cayida llibre o empobinada que puede ser llanzada dende tierra, mar o aire. Les bombes de recímanu contienen un dispositivu que llibera un gran númberu de pequeñes bombes al abrir. Estes submuniciones pueden causar distintos daños, como furar vehículos blindaos cola so carga esplosiva, matar o mancar a muncha xente de manera indiscriminada colos sos fragmentos de metralla o empecipiar quemes.
Pérouse (Territoriu de Belfort)
Pérouse ye una comuña francesa del departamentu de Territoriu de Belfort, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Bomba de recímanu
Desarrollu
Esiste una discrepancia ente delles persones. Pa dalgunos, foi creada na Alemaña nazi, pero dempués d'unes investigaciones quedó refugada, yá que, la bomba SD2 (o tamién conocida como "Bomba camparina"), ye distintu a la bomba de recímanu. Un tipu de bomba de recímanu foi creada na década de 1970 pol empresariu, científicu y químicu chilenu Carlos Cardoen. Cardoen produció cerca de 12 millones de bombes dende la década de 1970 hasta la década de 1990 pa la so venta so l'autorización del gobiernu chilenu.
Pérouse (Territoriu de Belfort)
Tien una población de y una superficie de  km².
Bomba de recímanu
Desarrollu
Esti tipu de municiones atopar nos arsenales de munchos exércitos. Dellos gobiernos col sofitu d'organizaciones civiles como Greenpeace, alcordaron en mayu de 2008 un Alcuerdo onde se prohibe l'usu de bombes de recímanu, suscritu en Dublín por más de cien países, esperando llograr deponer l'enclín de países non firmantes, como China, Estaos Xuníos, Israel, India, Paquistán y Rusia, pa respetar la prohibición d'eses armes esplosives. La Convención sobre les bombes con submuniciones», dispón que cada estáu firmante «comprometer a nun emplegar nunca estes armes, so nenguna circunstancia».
Funcionamientu
Mientres la bomba cai, les aletes de la cola de la bomba empiecen a xirar a seis velocidad de xiru distintos. La bomba ta programada p'abrir a 10 altitúes distintes, ente los 900 y los 90 metros. La combinación ente altor y velocidá determinen l'área que van cubrir les submuniciones cuando l'artefautu ábrase (esta manera ye esclusivu d'un tipu de bomba, la CBU-97, les otres bombes como les CBU250 O CBU500 solo esvalixen en función del altor a la cual ábrese'l contenedor).
Dispersión
Les 202 submuniciones son cilindros mariellos del tamañu d'una llata de refrescu 20 cm d'altu por 6 d'anchu. A midida que cayen, los cilindros espleguen les sos aletes pa estabilizar el so descensu y asegurar que faigan impautu "de ñariz".
Una submunición tamién puede contener:
Área d'impautu
L'área cubierta poles submuniciones depende de la velocidá y l'altor a la que s'abrir el dispositivu. Xeneralmente pueden algamar una área d'ente 200 y 400 metros cuadraos.
Al momentu d'impautar col suelu
Cuando esploten, les submuniciones causen severos daños incluyendo mancaos nun ampliu radiu. La carga esplosiva puede furar un blindaxe d'hasta 17 cm de grosez. Contra oxetos ensin protexer, el dañu causáu pol impautu puede ser bien de mayor.
Esisten bombes de recímanu con municiones buscadores de calor, que se dirixen directamante escontra los vehículos. Otres son utilizaes en campos minaos pa españar los artefautos y estenar el camín.
Efeutos de les bombes de recímanu na población civil
320px|thumb|Un [[B-1 Lancer estauxunidense llanzando bombes de recímanu.]]
Les submuniciones espardíes tienen un rangu de fallu d'ente'l 5% y 30%, polo que pueden quedar bombes soterraes ensin esplotar siendo peligroses tiempu dempués de terminada la guerra, especialmente a los neños poles sos formes llamatives, como pelotes de tenis o llates de refrescos. Dellos países usaron esti tipu de bomba en conflictos distintos a pesar de causar problemes bien serios sol derechu humanitariu internacional. Rusia usóles en Chechenia y el Reinu Xuníu en Kosovu ya Iraq. Tamién Israel usóles n'El Líbanu nel añu 2006 y Gaza en 2009, Estaos Xuníos utilizó estes bombes n'Afganistán, Kosovo, Laos ya Iraq, ente otros. N'Iraq envalórase qu'ente los Estaos Xuníos y el Reinu Xuníu yá se llanzaron cerca d'un millón. Una campaña internacional, la Coalición de les Bombes de Recímanu foi establecida en 2003 pa parar l'usu, la producción, la tresferencia y l'almacenamientu d'estes armes. Anguaño, más de 160 ONGs de tol mundu tán dedicándose a la educación, la investigación, y la presión a distintos gobiernos pa camudar les sos polítiques alrodiu de estes armes.
Sicasí los fabricantes d'estes armes desenvolvieron importantes esfuercios nos últimos años pa embrivir los peligros de les submuniciones non esplotaes, incorporando mecanismos de autodestrucción pasáu un ralu y aumentando los controles calidable p'amenorgar el porcentaxe de municiones defectuoses.
N'El Líbanu
Amnistía Internacional (AI) pidió al Gobiernu israelín qu'apurra los mapes detallaos coles coordenaes precises de les zones del sur d'El Líbanu onde les sos fuercies llanzaron les bombes de recímanu nos meses de xunetu y agostu de 2006, provocando graves estragos na población civil d'esi país. Estes bombes recímanu tamién tán siendo anguaño utilizaes n'El Sáḥara Occidental, problema del que gran parte de la población nun ta concenciáu.
Trataos internacionales
thumb|230px|Naciones que suscribieron l'alcuerdu en contra de la producción y compres de bombes de recímanu, pero munchos nun suspendieron el so usu. Otres armes, como les mines antipersona, fueron prohibíes en munchos países por preseos llegales, como'l Tratáu de Ottawa y la Convención en ciertes armes convencionales. Les bombes de recímanu, sicasí nun tán prohibíes por nengún tratáu internacional, y son consideraes lexítimes por dellos gobiernos. Les deliberaciones gubernamentales internacionales na Convención sobre ciertes armes convencionales volvieron poner nel tapete del discutiniu la tema de los esplosivos remanentes post bélicos, un problema nel que les bombes de recímanu tienen un importante contribución. Sicasí, a pesar de los llamaos de les Organizaciones humanitaries y de siquier 30 gobiernos menos el d'Estaos Xuníos, les negociaciones internacionales nun fueron vidables pola cantidá d'intereses económicos en xuegu.
Contra esta fonderada, un nuevu procesu multillateral flexible similar al procesu que condució a la prohibición mundial de les mines antipersona en 1997 (el Tratáu de Ottawa) anunciar en payares de 2006
La convención d'Oslu y el papel de los países de fala hispana
Los cuasi 100 gobiernos que'l 3 d'avientu de 2008 roblaron el Normes alrodiu de les municiones de recímanu Tratáu contra les bombes de recímanu comprometer nun pasu históricu. Ente ellos atopaben munchos de los productores d'esti tipu d'armamentu, otros que tienen arsenales y dalgunos que los usaron nel pasáu.
Per parte d'España produciéronse dellos fechos importantes. Per un sitiu el ministru d'Asuntos Esteriores de la dómina, Miguel Ángel Moratinos, tuvo en Oslo pa roblar el Tratáu. Amás, el 18 de marzu de 2008 el Congresu ratificar, convirtiéndose nel quintu país en ratificalo. Y el mesmu día, el Ministeriu de Defensa anunció que terminara la destrucción de los arsenales de bombes de recímanu del exércitu, con un total de cuasi 6.000 armes esmantelaes, convirtiendo a España nel primer país del mundu en desmantelar dafechu tolos sos arsenales de bombes de recímanu.
Cola presencia de delegaos de 14 países, Colombia destruyó'l 24 de payares de 2009 les postreres 41 bombes de tipu recímanu que tenía na so poder, cumpliendo d'esta manera'l tratáu d'Oslu. La operación realizar en Vichada, específicamente na base militar de Maranduá.
Péligos
Péligos ye una aldea de la parroquia de Piñeira nel conceyu asturianu de Castropol.
Alcuéntrase a 4,00 km de Castropol, la capital del conceyu, a un altor mediu de 60 msnm y tien una población de.
Tofet de Cartago
La mayor dificultá pa determinar la causa de los entierros mora nel fechu de que les úniques fontes escrites que se refieren al ritu del sacrificiu de neños nun venir# de la ciudá de Cartago, sinón del estranxeru. Pela so parte, les fontes arqueolóxiques —cercos y cippos— tán suxetes a múltiples interpretaciones. Por enforma tiempu, l'alderique tuvo vivu y entá nun esiste un consensu ampliu ente los diversos historiadores qu'estudiaron la tema.
Entamos
Dende va tiempu, conozse la presencia de cercos nel sitiu. Los primeros nicios conocíos daten de 1817. Ello ye que los cercos taben partíes en tol sitiu arqueolóxicu de Cartago pola dispersión que siguió a la destrucción de 146 e.C. y les operaciones d'urbanismu que removieron el suelu pa construyir la ciudá romana.
Per otra parte, na historia de Cartago, tien de dase un llugar especial al cargamentu del Louvre, según del naufraxu del Magenta, buque insignia de la flota del Mediterraneu fundíu en Tolón el 31 d'ochobre de 1875, tres una quema siguida d'una esplosión. A bordu atopábense más de 2.000 cercos púnicos y otres pieces, tales como la estatua de la emperatriz Vibia Sabina, esposa del emperador romanu Adriano (117-138). Les pieces arqueolóxiques fueren cargaes nel puertu de La Goleta, depués de les escavaciones llevaes a cabu por Pricot de Sainte Marie, intérprete nel consuláu xeneral de Francia en Túnez, con autorización del bey Muhammad III ibn al Husayn. Dempués del naufraxu, los buzos recuperaron una parte de los cercos y de la estatua; les pieces arqueolóxiques terminaron esvalixaes ente diverses coleiciones, como la de la Biblioteca Nacional de Francia. Tocantes a los restos, fueron dinamitados por que nun torgar l'accesu al puertu. So doce metros de fondu, lo que subsistía de los restos foise posáu adulces. Tres campañes arqueolóxiques llevar a cabu en 1995-1998 por Max Guerout y el Grupu d'investigación n'arqueoloxía naval, pa recuperar los cercos y la cabeza de la estatua. N'abril-mayu de 1995, la cabeza de la estatua foi atopada; dos años más tarde, n'abril-mayu de 1997, apaecieron unos 60 fragmentos de cercos y fragmentos de la estatua. Finalmente, en 1998, 77 fragmentos de cercos fueron estrayíes a la superficie.
Ente los precursores, tien de destacar el rol desempeñáu por Jean Herszek Spiro (1847-1914), pregueru protestante y profesor nel Llicéu Sadiki, quien volvió a Lausana con 19 cercos y redactó una obra sobre Les inscriptions et les stèles votives de Carthage (Les inscripciones y los cercos votivas de Cartago, 1895). Nun esiste indicación dalguna del descubrimientu del tofet nin nes escavaciones de Pricot de Sainte Marie nin polos descubrimientos de Spiro. A lo sumo, el primeru mentó'l descubrimientu de cercos reutilizaos nes muralles de la dómina romana. Toos estos restos, que proveníen primitivamente del tofet, fueren oxetu d'un cambéu dende l'Antigüedá y naide taba buscando un llugar específicu onde pudiera atopase. Les coleiciones arqueolóxiques de Spiro procedíen sobremanera d'una investigación epigráfica. Un descubrimientu casual fadría camudar la comprensión de toa una seición de la topografía de la Cartago púnica.
Descubrimientu de 1921
En 1921, afayóse'l cercu del sacerdote nel marcu d'unes escavaciones arqueolóxiques clandestines, bien comunes naquella dómina. Un cercu de caliar, sobre la cual apaecía un adultu con un sombreru típicu de los kohanim (sacerdotes púnicos), una túnica púnica y que sostenía nos sos brazos a un neñu, foi presentada ante los coleicionistes de antigüedad Paul Gielly y François Icard, funcionarios franceses destacaos en Túnez. Frente a una pieza que paecía confirmar en tou sentíu los datos bíblicos y de ciertu autores clásicos, los dos aficionaos decidieron poner fin a la clandestinidá por que nengún descubrimientu pudiera escapar a los arqueólogos ya historiadores, Mercaron el terrén y empezaron a escavalo hasta la seronda de 1922.
La primer escavación estauxunidense, dirixida por Kelsey y Harden en 1925, brindó una comprensión global de la organización del sitiu. Lamentablemente, la muerte de Kelsey en 1927 tuvo de resultes la cancelación d'esta serie d'escavaciones. En cuanto al padre Lapeyre, un padre blancu, escavó un terrén vecín en 1934-1936 y recoyó material arqueolóxico y epigráfico diversu, pero ensin precisiones estratigráfiques que dexaren entender el contestu del descubrimientu.
«Capilla Cintes» y llugar de cultu
left|upright=1.2|thumb|Una parte del moblame de la capiya Cintes espuestu nel [[Muséu Nacional de Cartago.]] Dende'l final de la Segunda Guerra Mundial, l'arqueólogu Pierre Cintes efectuó escavaciones sobre'l sitiu arqueolóxicu y afayó en 1947 unu de los elementos que plantegó nel so momentu un enorme discutiniu: l'elementu denomináu «capilla Cintes» n'honor del so descubridor. Arrodiáu de lladriyu nuna cámara d'aproximao 1 m², lo que foi interpretáu como un depósitu de fundación que taba conformáu de pieces de cerámica de diversos oríxenes del sieglu VIII e.C., esto ye, l'elementu más antiguu de la presencia fenicia nesta rexón. Estos fueron llargamente estudiaos y afayóse que fueron asitiaos nes fisuras nel suelu. Les complexidaes de la datación de les cerámiques en particular, manifiestamente exea pa una parte d'elles, dexó un fecháu menos antiguu que'l propuestu per primer vegada por Cintes.
Últimes escavaciones estauxunidenses
Les últimes escavaciones, amestaes a la campaña internacional d'escavaciones entamada pola Unesco, tuvieron llugar ente 1976 y 1979 so la direición de les American Schools of Oriental Research (ASOR) y Lawrence Y. Stager. Como un balance de les escavaciones demostró l'usu continuu del sitiu mientres seis sieglos, con una superficie envalorada de 6000 m², con 20 000 urnes atopaes nos diversos estratos.
Los restos descubiertos, dende les primeres escavaciones, fueron oxetu d'analises forenses y los resultaos presentaron más problemes que dau respuestes a les insistentes entrugues que se plantegaben los especialistes.
Fuentes antigües
right|thumb|El mitu de [[Saturno (dios)|Saturno taramiando al so fíu, pintáu por Francisco de Goya.]]
Frente a estos testos contundentes, tien de tenese en cuenta'l silenciu d'otru historiadores qu'indica, sobremanera cuando se trata de les fontes más importantes pa la historia antigua como Herodoto, Tucídides, Polibio y Titu Liviu, que «el conciertu de les acusaciones de impiedad y perfidia que yeren, ente los autores clásicos, el llote habitual de los cartaxineses».
Alderiques actuales
upright=0.9|left|thumb|Cercu del sacerdote caltenida nel [[Muséu Nacional del Bardu.]] Los sacrificios humanos yeren bien comunes y particularmente nos periodos de conflictos o dificultaes. La mitoloxía fai ecu d'esta práctica al traviés del mitu d'Ifigenia y conténtase con recordar qu'inclusive en Roma, en 216 e.C., sacrificar a una pareya de galos y otra de griegos nel Foru Boario, actu rellatáu por Titu Liviu nel so Historia de Roma.
Nortennu(banda)
Nortennu (en asturianu Nortizu) ye una banda de música de Llión, formada en 2021. Ye del xéneru ambiental y tien influencies del black metal. Publicó'l EP "inviernu" en payares de 2020 como artista independiente. Desconozse inda'l miembru o los miembros de l'agrupación.Destac quei los titulos estan n'asturianu.
Paul Coffey
Paul Coffey pue referise a delles persones:
Giro d'Italia 1958
La 41ª edición del Giro d'Italia apostar ente'l 18 de mayu y el 8 de xunu de 1958, con un percorríu de 20 etapes y 3341 km, que'l vencedor completó a una velocidá media de 36,274 km/h. La carrera empezó y terminó en Milán.
Ercole Baldini, terceru l'añu anterior y ganador de cuatro etapes, foi'l vencedor d'esta edición del Giro d'Italia. Acompañáron-y nel podiu'l belga Jean Brankart, ganador de la clasificación del monte, y el luxemburgués Charly Gaul, ganador en 1956.
L'español Miguel Poblet axudicóse tres etapes (foi 2º n'otros trés) y Federico Martín Bahamontes y Salvador Botella, una cada unu. Botella tamién foi 2º n'otra etapa, amás de llograr vistir la maglia rosa mientres un día, convirtiéndose nel primer español en llogralo. Tamién tuvieron cerca de llograr trunfos parciales Vicente Iturat, que foi 2º na 9ª etapa, y Jesús Loroño, que foi 3º na etapa que ganó Bahamontes. Na clasificación xeneral, Poblet repitió'l 6ᵘ puestu del añu anterior, Loroño remató 7º, Botella foi 15º y Bahamontes, 17º.
Comité Paralímpicu Brasilanu
250px|right| 250px|right| El Comité Paralímpicu Brasilanu (en portugués: Comitê Paralímpicu Brasilanu, CPB) ye la organización deportiva encargada d'entamar les actividaes paralímpiques en Brasil, y representa a esti país énte'l Comité Paralímpicu Internacional (IPC) dende 1958. La so sede allúgase en Rio de Janeiro, Brasil.
Historia
El deporte paralímpicu brasilanu surde nel añu 1958. El 1 d'abril d'esi añu, la siella de ruedes Robson d'Almeida Sampaio, en collaboración col so amigu Aldo Miccolis, fundó'l Club en Rio de Janeiro. Meses dempués, el 28 de xunetu, tamién deficiente Seraphin Sergio Del Grande creó'l Club de Parapléxicos de São Paulo (PBPC).
Los pioneros decidieron trayer el deporte paralímpicu pa Brasil de la que'l tratamientu hospitalariu nos Estaos Xuníos. Robson y Sergio tuvieron la oportunidá de guardar la práutica de los deportistes en siella de ruedes, especialmente nel baloncestu.
En 1975, una falta de comunicación ente les entidaes paralímpiques más grandes de São Paulo y Rio de Janeiro, Brasil lideró los dos delegaciones fixeron usu de los Xuegos Panamericanos en siella de ruedes na Ciudá de Méxicu. El problema causáu Stoke Mandeville esixó l'establecimientu d'una asociación nacional. Con éses inclusive nel planu de tornar de Méxicu, creóse l'Asociación Nacional de Deportes pa Neños Esceicionales, Asociación Nacional actual de Discapacidá Deporte (ANDE ). La entidá pretende amestar los deportes xugaos por atletes con dalgún tipu de discapacidá.
Petit-Croix
Petit-Croix ye una comuña francesa del departamentu de Territoriu de Belfort, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Llibru de testu
Un llibru de testu ye un llibru que tien por función sirvir como material didáuticu nel deprendimientu d'un oficiu, arte, saber o ciencia concretu. Hailos d'estremaes clases y agrúpense en funcion de los temes que traten y los niveles (Asina, hai llibros de matemátiques pa 1u, 2u, 3u...etc).
El llibru de testu surdió cola imprenta y d'entós pa esta data vieno notando un espoxigue del so emplegu y de la so popularidá, sobremanera tres de la universalización del enseñu, que fizo de los llibros de testu una de les ferramientes más universalizaes del planeta.
Central nuclear de Almaraz
La Central nuclear de Almaraz ye una central nuclear asitiada nel términu municipal d'Almaraz (Provincia de Cáceres), na contorna natural Campu Arañuelo y refrigerada pel ríu Tajo. Ye del tipu PWR y pertenez a les empreses Iberdrola, Unión Fenosa y Endesa.Tien dos reactores de 1040 MW. Produz el 9% de tola enerxía que se produz n'España [cita riquida]. El so sistema de refrigeración ye de circuitu abiertu (al banzáu de Arrocampo).Empezóse a construyir en 1972; el primer reactor empezó a operar en mayo de 1981 y el segundu en octubre de 1983. Consta d'una superficie de 1.683 hectárees.Según Foru Nuclear, mientres 2005 la unidá I xeneró 7.823,32 millones de kWh y l'unidá II xeneró 5.536,66 millones de kWh.Foi la primer central nuclear de segunda xeneración construyida n'España.
Xestión
Ta operada pola sociedá Centrales Nucleares Almaraz-Trío (CNAT), que xestiona tamién la Central nuclear de Trío, y que ta compuesta por:
Salías
Salías ye una aldea de la parroquia de Piñeira nel conceyu asturianu de Castropol.
Godzilla (película de 1998)
Godzilla ye una película de monstruos estrenada en 1998, dirixida y co-escrita por Roland Emmerich y que ye una adautación norteamericana del monstruu xaponés de la productora Toho. Ye la ventena tercer película de la franquicia y la primera producida dafechu por un estudiu de Hollywood. El repartu de la película ta formáu, ente otros, por Matthew Broderick, Jean Reno, Maria Pitillo, Hank Azaria, Kevin Dunn, Michael Lerner y Harry Shearer.
Salías
Alcuéntrase a 1,50 km de Castropol, la capital del conceyu, a un altor mediu de 17 msnm y tien una población de.
Godzilla (película de 1998)
Argumentu
Un iguana muta al esponese a enerxía nuclear poles pruebes atómiques que faen na Polinesia Francesa. Ceo, una criatura xigante ataca una barcu de pesca xaponés por una criatura xigante y namás que sobrevive una persona. El doctor Niko "Nick" Tatopoulos ye un científicu de la NRC qu'investiga los efeutos de radiación na fauna y flora de Chernóbil cuando un oficial del Ministeriu d'Asuntos Esteriores d'EE.XX. lu convoca. En Tahití, un francés misteriosu entruga al sobreviviente traumáu sobre lo asocedío, y esti respuende-y una y otra vuelta "Gojira." A Nick únvienlu a Panamá y Xamaica pa estudiar la buelga que lleva al barcu de pesca xaponés, recuperáu con unes marques de garfies tremendes. Nick identifica muestres de pelleyu y resuelve que pertenecen a una especie desconocida. Refuga la teoría del exércitu de que la creatura ye un dinosauriu, defendiendo que ye un ser mutante creáu pola radiación nuclear.
Como resultancia, saquen a Nick de la operación y él refuga a Audrey, pero entós secuéstralu'l francés misteriosu Philippe Roaché. Revelando que ye un axente del serviciu secretu francés, Philippe esplica qu'él y los colegues lleven tiempu siguiendo'l casu p'atapar el cargu'l so país na creación del monstruu. Abarruntando qu'hai un ñal ayures na ciudá, trabaya con Nick p'alcontralu y destruyilu. Mentanto, Godzilla reapaez en ríu Hudson y atáquenou con somarinos. Tres dispara-y torpedos paez que Godzilla muerre y funde.
L'equipu de Nick y Philippe, siguíu por Audrey y el so cámara Victor Palotti, atopen el ñal n'interior del Madison Square Garden, con más de doscientos güevos. Los güevos empiecen a abrise y les críes atáquenlos. Nick, Victor, Audrey y Philippe escuéndense na cabina d'emisión del Madison Square Garden y son a avisar l'exércitu. Respuénden-yos que van atacar per aire y han fuxir primero de qu'empiece'l bombardéu.
Audrey y Nick arreglénse, pero entós remanez Godzilla, tovía vivu. Enrabiáu pola muerte les críes, escuerre a los cuatro per tou Manhattan. Fuxendo en taxi, empobinen a Godzilla pa los cables de la Ponte de Brooklyn, nos que s'enguedeya y pue atacalu l'exércltu hasta matalo. Too mundu lo celebra y Audrey dexa'l trabayu polo que-y fizo'l xefe y marcha con Nick. Philippe garra la cinta de Victor y prométe-y torná-yla dempués de censurala. Pero nes ruines de Madison Garden abre un güevu y suena un ruxíu.
Polémica en Xapón
La película recibió males critiques en Xapón pol pocu asemeyu al monstruu orixinal, lo que llevó a acabar considerándolu un monstruu distintu que renomaron Zilla.
Petitefontaine
Petitefontaine ye una comuña francesa del departamentu de Territoriu de Belfort, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
June Foulds
June Foulds (nome de nacencia: June Florence Paul) foi una atleta británica, especializada na prueba de 4x100 m na que aportó a subcampeona olímpica en 1956.
Varanus
Varanus ye un xéneru de saurópsidos escamosos qu'entiende numberoses especies de grandes llagartos de cabeza pequeña, pescuezu llargu, cuerpu y pates grueses, y cola llarga y fuerte.