cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Puerto Cortés
Puerto Cortés, orixinalmente Puerto Caballo ye una ciudá y principal puertu asitiáu nel norte del departamentu de Cortés, na mariña Caribe de la república d'Hondures, y allegante cola Llaguna de Alvarado. La Portuaria ye la más grande n'América Central y ente los trenta y seis más grandes del mundu.
Historia
thumb|left|160px|Dibuxu de Gil González Dávila Puerto Cortés foi fundáu 1524 pol capitán Gil González Dávila, sol nome de Villa de la Natividá de La nuesa Señora, na zona que güei se conoz como "Cienaguita". En 1526 llega per mar Don Hernán Cortés a castigar al Capitán Gil González Dávila. Por causa d'una nube tuvo a puntu de naufragar y perdió 17 caballos, bautizando'l llugar col nome de Puerto Caballo. Christopher Newport ocupó la ciudá de volao mientres la Batalla de Puerto Caballo (1603), parte de la Guerra anglu-española (1585-1604).
El so nome actual adquirir a partir del 5 de marzu de 1869, siendo presidente de la república'l Xeneral José María Medina y la so creación como conceyu data del 3 d'abril de 1882. El llugar como tal nun tuvo una gran importancia polos conquistadores españoles, una y bones la mayor parte del so territoriu yera pantanosu, más bien establecieron como puertu nesta zona'l llugar que güei se conoz como Omoa, al oeste del actual Puerto Cortés. L'adelantu positivu de la ciudá de Puerto Cortés, arrinca nel añu de 1933, cuando la Municipalidá integrada por ciudadanos progresistes fundaron les bases pa impulsar la modernización de la ciudá.
Allugamientu xeográficu
thumb|220px|Llaguna de Alvarado L'área urbana de Puerto Cortés asitiar nel estremu sur d'una pequeña península, dixebrada de tierra firme pola llaguna de Alvarado. La ciudá tien una estensión de 7 km, d'este a oeste, y 4,5 km de norte a sur. El conceyu del cual Puerto Cortés ye cabecera tien una estensión territorial de 391.2 km². 38 aldegues y caseríos allúguense tamién nesti territoriu. El conceyu de Puerto Cortés llinda: Al norte col golfu d'Hondures; al sur col conceyu de Choloma; al este colos conceyos de Tela y El Progresu; al oeste colos conceyos de Omoa y Choloma. El so allugamientu ye nos 15° 48' 00 latitud norte y 87° 57' 00 longitud oeste.
Actividá económica
La principal actividá económica de la ciudá ta en redol a les operaciones del puertu'l cual xenera alredor del 65% del emplegu en Puertu Cortes, tales como servicios de carga, tresporte, almacenamientu etc.
Otros sectores importantes son: La construcción
Turismu
miniaturadeimagen|Amanecer Llaguna de Alvarado Puerto Cortés cuenta con diversos curiosos turísticos; ente estos atopen el so sableres, les más conocíes y visitaes son les Sableres Municipales (La Coca Cola) caracterizaes peles sos agües seles al atopase protexida pola badea del puertu. Frente a estes sableres atópense diversos restoranes y hoteles y ye el sitiu onde se celebra mientres la so feria un ensin númberu d'actividaes recreatives.
Xeografía de Santa Llucía
Santa Llucía ye una pequeña nación allugada al norte de les islles de Trinidá y Tobagu y San Vicente y les Granadines, al sur de la islla de la Martinica. El so territoriu toma una islla volcánica nel mar Caribe con 158 km de mariña. El so puntu más altu ye'l Monte Gimie que s'alza 950 metros sobre'l nivel del mar. La ciudá más grande ye la capital, Castries, onde mora más d'un terciu de la población. Otres ciudaes relativamente importantes son Soufriere, onde s'alluguen dellos manantiales y emanaciones sulfuroses del volcán Qualibou y Vieux Fort, onde s'alluga l'aeropuertu internacional. El clima ye tropical y la so temporada d'agua empecipia en mayu y termina el mes d'agostu. Los sos Montes Pitons (Gros Piton y Petit Piton) son unu de los símbolos de les islles del Caribe. Coordenaes xeográfiques: Llatitú 13°53' N, Llargor 60°68' O.
Territoriu: 616 km² de los cualos 606 km² son tierra firme.
Agües: 200 MN de zona económica esclusiva, de les cualos 12 son mar territorial. Clima: Tropical, moderáu por vientos del nordés. Temporada seca de xineru al mes d'abril, agües de mayu al mes d'agostu. Orografía: Paisaxe volcánico y montascoso con dellos valles fértiles.
thumb|250px|Mariña de Santa Llucía en direición a los montes Pitons. Puntu más eleváu El Monte Gimie (950 metros sobre'l nivel del mar).
Puerto Cortés
Turismu
Al norte de la península porteña atópense les sableres d'El Faru, La Vacacional, Travesía y Baxamar, estes sableres son d'agües más solmenaes por atopase espuestes al mar abiertu, pero ensin dulda eso facer bien interesantes, yá que xuntes componen dellos quilómetros de blanques arenes, palmeres y mar tresparente. Nesta Zona atopen les aldegues garífunas de Travesía y Baxamar, que son un patrimoniu Cultural del conceyu. Puerto Cortés cunta la Llaguna de Alvarado la cual conéctase al mar al traviés de la badea porteña. La llaguna de Alvarado ta arrodiada por manglares, ye un llugar pocu esplotáu turísticamente qu'ensin dulda tien un gran potencial. Otru llugar qu'hai que visitar al tar en Puerto Cortés ye'l so malecón, ye un llugar de recreación y relaxación en familia.
Xeografía de Santa Llucía
Recursos naturales: Montes, piedra pómez, manantiales d'agües minerales y potencial xeotérmico.
Cultivos: Rotación: 4,95%, Permanentes: 22,95%.
Puerto Cortés
Turismu
Puerto Cortés celebra la so feria patronal nel mes d'agostu (Feria Agostina) ye una dómina de festividaes nes que cada barriu entama la so propia miniferia, con concursos y antroxos.
Ente los eventos de la feria Agostina destáquense, la coronación de rei Feu, carrera de cayucos, carrera de ciclismu, coronación de la reina de la feria, reina del antroxu y reina infantil, y diverses actividaes culturales y gastronómiques, L'últimu sábadu de feria pela tarde puede apreciase el desfile de xarrés y comparses nes principales cais de la ciudá, y pela nueche la espectacular “Nueche Agostina” Tamién conocida como “Nueche Veneciana” na cual pueden reparase na badea del Puertu, el desfile de góndoles, coloridamente decoraes con distintes temátiques, cerrando'l desfile con una alborada de lluces pirotécniques lo que da pasu al gran antroxu de zarru de la feria.
Operaciones Portuaries
La operaciones Portuaries de Puerto Cortés al igual que tolos puertos d'Hondures, tán al cargu de La Empresa Nacional Portuaria (ENP) La cual nació so la presidencia del Doctor Ramón Villeda Morales en 1958. La firma profesional TAM, foi la encargada de llevar a cabu'l proyeutu, so la supervisión del ministru de Facienda Llicenciáu Jorge Bueso Arias. Na actualidá diches operaciones fueron concecionadas a la empresa Operadora Portuaria Centroamericana (OPC), que ye parte d'una transnacional dedicada al control de puertos ITCSI. La concesión de les operaciones ye a un plazu de 30 años y tomó vixencia nel añu 2013.
En 1965, la portuaria pasó a ser considerada un organismu coles mesmes carauterístiques de la d'otros puertos importantes, nel mundu. Por cuenta de ello, dióse-y el nome de Autoridá Nacional Portuaria; pero les autoridaes del gobiernu central tuvieron en desalcuerdu, polo que pasó a ser la Empresa Nacional Portuaria.
Puerto Cortés, tien la ventaya de tar asitiáu nuna bien protexida badea natural d'agües fondes onde la variación de les marees ye insignificante, con un máximu de fluctuación de 0.3 m. Vientos xeneralmente de Nordés y corrientes inconstantes.
Facilidaes de la ENP coles sos instalaciones en Puerto Cortés
Cuenta con seis muelles con un llargor total de 1,157.03 m d'atracaderos. Zones d'almacenamientu cerraes y abiertes pa tou tipu de mercaderías, les primeres consisten en dos bodegues que cubren 1,8 ha.
Les árees abiertes o zones d'almacenamientu al campu algamen un total de 29,6 ha de los cualos 10,6 ha son consideraos de reserva.
=== Otres facilidaes del Puertu Fácil accesu a Zones y Ciudaes industriales Servicio Bancarios Zona Llibre * 1.157 m d'atracadero * Patio p'almacenar angazos y furgones: 8,3 hai * Patiu p'almacenar contenedores: 7,5 hai * Patiu p'almacenar mercadería: 3,2 hai * Patios arrendaos: 8,5 hai * Patios pa vehículos: 500 unidad
Planes d'espansión
A partir d'ochobre de 2008 empieza'l proyeutu d'espansión y modernización de Puerto Cortés, que consiste na construcción de nuevos muelles, dragáu de la badea, construcción de nueva terminal de contenedores, nueva y moderna terminal a granel y l'instalación de nueves grúes de pórticu d'última xeneración según tol equipamientu del mesmu, les proyeiciones tán daes por que Puerto Cortés convertir nun mega puertu de categoría mundial nel curtiu y medianu plazu.
Alcaldes electos de Puerto Cortés
Dende la dómina democrática de la nueva Constitución de 1982.
Deportes
Puerto Cortés ye sede del Club Deportivo Platense. Esti club de fútbol, foi fundáu'l 4 de xunetu de 1960 nel barriu Campu Coloráu, y foi'l primer campeón de la Lliga Nacional de Fútbol d'Hondures.
Xehová
thumb|200px Xehová, na Biblia ye'l nome propiu de Dios. Apaez unes 7.000 vegaes. Esti nome provién del llamáu "tetragrámaton", ye dicir, les "cuatro lletres", nesti casu JHVH (יהוה n'hebréu).
Pronunciación
Xehová o la so forma castellana Jehová ye la forma más conocía n'asturianu. De toos modos, esisten otres variaciones del mesmu nome: "Xehovah, Yavé, Yaveh, Xuvoh etc... Esto ye porque nel alfabetu hebréu nun esistíen lletres vocales, polo que nun sabemos si estes yeren EOA, AE, UO etc. Otra razón ye la prohibición de mentar el nome divín ente los hebreos. Ensin embargu esiste una cantidá considerable de nomes hebreos u'l Tetragrámaton ta incluíu que pueden dar una idea de cuála yera la pronunciación del nome divín. La tabla d'abaxo muestra dellos exemplos d'estos nomes cola so transcripción y equivalencia n'asturianu.
Xeografía de Santa Llucía
Amenaces naturales: Furacanes y actividá volcánica.
Silene nutans
El ye una especie de planta de flores perteneciente a la familia Caryophyllaceae. Nativa del Reinu Xuníu principalmente del condáu de Nottingham.
Xeografía de Santa Llucía
Problemes ambientales: erosión del suelu (particularmente nel norte de la islla).
Silene nutans
Distribución y hábitat
Habita sobre roques, riscos costeros, murios, fasteres seques en casi toa Europa. N'España ye común en melojares.
Taxonomía
Silene nutans describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 417. 1753. Númberu de cromosomes de Silene nutans (Fam. Caryophyllaceae) y táxones infraespecíficos: 2n=24 El nome del xéneru ta verdaderamente venceyáu al personaxe de Silenu (en griegu Σειληνός; en llatín Sīlēnus), padre adoptivu y preceptor de Dionisos, siempres representáu con banduyu enchíu similar a les motes de numberoses especies, por casu Silene vulgaris o Silene conica. Anque tamién se remembró (Teofrasto via Lobelius y depués Linneo) un posible orixe a partir del Griegu σίαλoν, ου, "cuspia, mocu, baba", aludiendo a la mafa de ciertes especies, o bien σίαλος, oν, "gordu", que sería lo mesmo que la primer interpretación, esto ye, infláu/enchíu.
nutans; epítetu llatín que significa "con cabeza".
Benicull de Xúquer
Benicull de Xúquer ye un conceyu de la Comunidá Valenciana, España. Perteneciente a la provincia de Valencia, na comarca de la Ribera Baxa.
Xeografía
El pueblu asítiase nel marxe derechu del ríu Júcar.
Dende Valencia, aportar a esta llocalidá al traviés de la N-332 pa enllazar cola CV-505.
Llocalidaes estremeres
El términu municipal de Benicull parte coles siguientes llocalidaes: Alzira, Corbera, y Polinyà de Xúquer, toes elles de la provincia de Valencia.
Historia
Conceyu creáu l'añu 2003 por aciu segregación de parte del términu municipal de Polinyà de Xúquer y que la so historia va xunida a la d'esta llocalidá.
La primer vegada qu'apaez documentáu el topónimu Benicull ye en 1914. Atopáronse muertes de poblamientu que van dende'l Eneolíticu hasta la Edá del Bronce na zona conocida como La Pedrera. A finales del sieglu pasáu asitiar nesti llugar delles families.
Economía
Basada tradicionalmente na agricultura con predominiu del cultivu de los cítricos.
Monumentos y otros bienes de valor históricu
Los sos únicos monumentos la ilesia de San Roque y l'ermita de San Bernabé (Sant Bernabeu).
El 17 de payares de 1973, un grupu d'escolares de Benicull empobinaos polos sos maestros Alberto Ripoll y Carmen Ezquer, atopen nun covarón (dientro de la paraxa de la Torca de la Pedrera) muertes de dómina neolítica, ente los cualos destaca un vasu campaniforme datáu ente los años 2200-1800 a.C.
thumb|center| Vasu campaniforme Torca de la Pedrera
Fiestes llocales
Mientres la primera quincena de Julio tienen llugar les fiestes n'honor a les Fíes de Maria y les sos fiestes patronales n'honor a la Beata Inés de Benigánim celébrense la postrera quincena de selmana d'agostu. El Cristu de los Inxemes peracaba quincena d'ochobre. El 9 d'ochobre, concursu de paelles.
Guerra de la Sesta Coalición
Historia
Tres el desastre de la Grande Armée en Rusia, les potencies continentales que fueren constantemente humildaes por Napoleón en delles guerres a lo llargo de toa una década, vieron finalmente una oportunidá de gana-y, y xuniéronse a la coalición qu'hasta entós consistía na alianza ente rusos, británicos, españoles y portugueses (éstos postreros na Guerra de la Independencia Española).
Bonaparte, a pesar de grandes ésitos onde'l so xeniu rellumó con fuercia (como la batalla de Dresde onde ganó a tropes que casi-y doblar en númberu) viose obligáu a reorganizar los sos exércitos a lo llargo de toles llinies de defensa, tando desesperadamente faltu de caballería. Finalmente foi ganáu na batalla de Leipzig en Saxonia, n'ochobre de 1813, y entamaron la esitosa invasión de Francia en 1814, que forzó a Napoleón a abdicar y abrió el camín a la restauración de los Borbones. La Grande Armée va cruciar el ríu Rin ente los díes 2 a 3 de payares. Delles decenes de miles de combatientes franceses van quedar corralaes, a la so suerte, na fortaleza de Maguncia en perdiendo otros 16.000 soldaos na ciudá de Maguncia por causa de una mortal epidemia de tifus, llamada Typhus de Mayence.
En total, ye posible que llucharen nesti conflictu hasta dos millones y mediu de soldaos, siendo'l total de muertos d'unos dos millones (delles estimaciones suxuren qu'alredor d'un millón d'ellos morrió namái na campaña rusa). Esto inclúi les batalles de Smolensk, Borodino, Lützen, Dresde, y l'épica batalla de les Naciones (la mayor de toles Guerres Napoleóniques, y la mayor amás na hestoria d'Europa Occidental hasta la Primer Guerra Mundial).
La etapa final de la campaña, la defensa de Francia, fixo volver al emperador a la llucha al mandu de les sos tropes contra un enemigu inmensamente cimeru en númberu na Campaña de los Seis Díes, que munchos consideren la meyor campaña de tola so carrera. Finalmente, les sos anteriores perdes en Rusia y Alemaña según el númberu apolmonante d'efectivos asociaos fueron demasiáu grandes como pa ser remediaos nesta última etapa, y los aliaos terminaron ocupando París, lo cual auníu a la traición d'el mariscales forzó al Emperador a abdicar.
Amberes
Amberes (Antwerpen, Anvers ) ye una ciudá asitiada en Bélxica. L'área metropolitana cubre 1.449 km² con un total de 1.190.769 habitantes, según el censu del 1 de xineru de 2008.
Toponimia
150px|miniaturadeimagen|left|Plaza Mayor n'Amberes cola estatua de Silvio Brabo. El nome de la ciudá provién de la lleenda de Silvio Brabo, que la so estatua puede trate en Plaza Mayor (Grote Markt). La lleenda cunta qu'un xigante llamáu Druoon Antigoon habitaba'l ríu, cobrando un peaxe a los barcos que quixeren pasar. Si un barcu nun pagaba, el xigante cortaba la mano del capitán y refundiar al ríu Escaldia (Schelde). Un día, un centurión romanu, cansáu yá cortó la mano del xigante y llanzar al ríu y de ende surdió'l nome d'Amberes (Antwerpen), Ant = Mano, Werpen = Llanzar.
Economía
150px|miniaturadeimagen|left|El [[Puertu d'Amberes.]] Amberes ye un importante centru nel talláu de diamantes.
El so puertu, con cerca de cincuenta quilómetros de muelles, ye unu de los más importantes del continente européu y ye una plataforma de direccionamientu de les mercaderías tantu d'esportación como d'importación pa Bélxica y otros países.
Deporte
Amberes foi sede de los Xuegos Olímpicos de 1920 y de la Eurocopa 1972.
Cultura
No referente a vida nocherniega, Amberes ye una ciudá bien animada yá que ye una de les ciudaes universitaries más importantes del país. El centru ta apináu de tabiernes onde puede tastiase, ente otres munches, la cerveza mesma de la ciudá, De Koninck.
Otra visita interesante ye la zona portuaria próxima al centru históricu onde pueden vese distintos tipos d'embarcaciones tantu de tresporte como de recréu, nuna esposición llibre asitiada n'antiguos almacenes.
Muséu MAS (Museum aan de Stroom) inauguráu nel añu 2010, frente al ríu Escaldia, imponer nel paisaxe. La so arquiteutura caltién la tradición ladrillera de les fachaes de la ciudá, incorporando enormes paneles vidraos ondulantes a manera de foles. Son de destacar aplicar de «manes» (símbolu d'Amberes) sobre'l muriu de lladriyos.
Muséu d'Arte Contemporáneo MHKA (Museum van Hedendaagse Kunst Antwerpen). Les obres orixinales exhibíes, faen d'él un paséu imperdible.
Tolos domingos pela mañana, na Plaza Mayor (Grote Markt) y a los pies de la estatua de la fonte del Brabo, móntase'l mercáu de les flores.
En Mechelen, atópase la escuela d'artes y oficios IKA ( Instituut voor Kunst) en Ambacht. Fundada en 1959 pola comunidá flamenca pa recuperar les téuniques d'oficios en peligru de desapaición, como lo ye l'arte del trabayu en vidriu, cerámica, xoyería, de diseñu d'alta calidá.
Sustentabilidad ya intereses
N'Amberes la sustentabilidad ye una forma de vida. El gobiernu clasifica los inmuebles pol so nivel d'aforru enerxético, igua un mapa xeofísicu que ye utilizáu pal so control, pal del ciudadanu y tamién pa les valuaciones del mercáu inmobiliariu. El trazáu urbanu estrema la zona de viviendes unifamiliares y multifamiliares d'hasta tres pisos ensin ascensor, estremaes de la zona d'edificios n'altor, y de los grandes espacios verdes de parques y places. Les edificaciones contemplen la incorporación de aislaciones de los sos doble murios, carpinteríes, y cubiertes. Les instalaciones de paneles fotovoltaicos y terraces verdes con gramínees ye un enclín cada vez más frecuente nes construcciones, pol so beneficiu d'aforru enerxético tanto como pola desgravación impositiva cola que se ven favorecíos los propietarios. El ciudadanu que desea incorporar a dalgún de los sistemes o materiales p'ameyorar la so vivienda, puede visitar una casa especialmente acondicionada pal públicu, onde profesionales asesoren sobre les nueves teunoloxíes disponibles. Nel añu 2012, el 93% de la basura reciclábase. En delles zones esisten espacios destinaos a depositar tou aquello que yá non s'utiliza: dende muebles, electrodomésticos, metales, aceites y llubrificantes, hasta la campera recién cortada. Cada elementu descargar en grandes volquetes y l'organización ta al cargu de un emplegáu públicu. Al respective de la donación de ropa en desusu, depositar en volquetes con tapes rebatibles distribuyíos nes cais de la ciudá. La contaminación visual tamién ta controlada. En dómina d'eleiciones, cada partíu políticu dispón del so propiu módulu pa pegar los sos cartelos, allugaos n'esquines, plazoletas o places, ensin interceptar l'espaciu públicu nin el priváu. La regulación pa la contaminación auditiva tamién ta prevista, prohibiendo la emisión de ruios cafiantes.
Residentes n'Amberes
Beata Ana de San Bartolomé. Carmelita descalza
Ciudaes hermanaes
Amberes ta hermanada coles siguientes ciudaes:
Taichung
Taichung (chinu tradicional: 臺中, chinu simplificáu: 台中, pinyin: Táizhōng), que lliteralmente significa "el centru de Taiwán" ye la segunda ciudá más grande de la República de China (Taiwán), dempués de Nuevu Taipéi.
Demografía
Taichung con una población un pocu más de 2,7 millones de persones, convirtiéndose na segunda ciudá más grande na islla dempués de Taipéi. El 25 d'avientu de 2010, fundió col distritu de Taichung pa formar nun únicu conceyu. El lema ye ser una ciudá "económica, cultural ya internacional".
Na ciudá hay mas muyeres (50,97%) que homes. Un 24,32% de neños, un 16,63% de xovenes, un 52,68% de xente de mediana edá, y el 6,73% de persones mayores.
Nivel d'Educación
El nivel d'alfabetización oficial de la ciudá ye de 99,04%. Según el Ministeriu del Interior, hai 846.863 residentes mayores de 15 años. D'ellos, el nivel d'instrucción ye'l siguiente:
LLendes
Taichung ye una ciudá que ta asitiada nel centru-oeste de la islla de Taiwán. Atópase na cuenca de Taichung a lo llargo de la principal llana costera occidental, que s'estiende dende'l norte de Taiwán a lo llargo de la mariña occidental casi hasta l'estremu sur. La meseta'l monte Dadu ye la llinde la ciudá pel occidente, pel sur la ciudá llindia col riu Dadu. Pel este topase la Cordillera Central que s'estinde dende el norte al sur de la islla.
Clima
Taichung tien un clima templáu subtropical húmedu, con una temperatura medio añal de 23,0 ° C (73,4 ° F), y el permediu de precipitación añal ye de 1.700 milímetros y tien un permediu de mugor de 80%. Taichung tien un clima más nidiu qu'otres grandes ciudaes en Taiwán. Por cuenta de la proteición qu'ufierta'l Cordal Central escontra l'este y les llombes de Miaoli del norte, Taichung escasamente vese afeutáu polos tifones. Sicasí, los tifones ocasionales que surden del mar del sur de China representa una amenaza pa la ciudá como s'evidencia pol tifón Wayne en 1986 qu'azotó a Taiwan dende la mariña oeste.
Historia temprana
Los aboríxenes taiwaneses d'etnia Atayal asina como otres trivus aboríxenes llamaos de la llanera taiwanesa como los Toakas, Papora, Pazeh, Hoanya y Babuza vivíen nes llanures de l'actual Taichung. Orixinal mente cazadores-pañadores, pasaren col tiempu a una sociedá agrícola centrá nel miyu y el taro.
Dinastía Qing
Baxo'l mandu'l comandante Lan Ting-chen, en 1721 establecióse una base militar d'artillería no qu'anguaño ye'l parque Zhongshan, na ciudá de Taichung. Esti pueblu nomose Datun(ch: 大墩, p: Dadun; w: Ta-tun, lit "gran montículo"). Non tou foi pacíficu pa les autoridaes Qing, al norte de la ciudá, nel Ríu Dajia, una revuelta indíxena qu'españó en 1731. En 1786, otra rebelión contra les autoridaes de Qing tenía los sos raigaños no qu'anguaño ye'l distritu de Dali. Empobináu por Lin Shuang-wen, empezó como un intentu de ganar al gobierno manchú y restaurar la dinastía Ming. Desafortunadamente, a midida que avanzaben escontra'l norte fueron ganaos por una coalición de Hakka, descendientes de Quanzhou Fujian y los voluntarios indíxenes que se xunieron col gobiernu pa ganar a los rebeldes.
En 1885 l'oficial de la dinastia Quing, Liu Ming-chuan, solicita'l convertimientu de Datun en capital provincial. Dempues del veneplacitu del emperaor Kuang Su, LiuMing-chuan camudo n'autoridá a cargu del desarrollu llocal. Sicasí, cuatro años más tarde, Liu viose obligáu a "retirase" pola emperatriz viuda Cixi, y la capital provincial treslladar a lo que güei se conoz como Taipei.
Imperiu del Xapón
El Parque de Taichung foi construyíu en 1903 que ta asitiáu en L'antigua puerta del norte ye unu de los poques obres de Liu que sobrevivió de la reconstrucción xaponesa de la ciudá. A día de güei, El Parque de Taichung ye unu de los llugares más populares de la ciudá.
El primer mercáu en Taichu foi construyíu en 1908 poles Cai Jiguang, Zhongzheng y Chenggong qu'inda s'utiliza anguaño, y ye un llugar popular pa faer la compra nel centru de Taichung. Taichung Middle School (agora conocíu como Taichung Primer Escuela Secundaria Cimera) foi fundada en 1913 por Lin Hsien-tang y el so hermanu Lin Lie-tang, dos taiwaneses ricos de la dómina. Esto fixo pa enseñar a los neños la cultura de Taiwán.
La estación de tren de Taichung completóse y empezó a funcionar en 1917 y güei inda funcionando.
República de China
Los xaponeses viéronse obligaos a rindise a la República de China (ROC) que llegaron al traviés del estrechu'n barcos estauxunidenses y aceptaron la so rindición nel nome de les Potencies Aliaes.
Los entamos de la posguerra fueren una dómina de transición y tracamundiu pa Taiwán. Los nacionalistes taiwaneses estremárense en tres grupos importantes, unu d'ellos yera conocíu como la camarilla de Taichung. Estos fueron los homes con posición social alta pela era xaponesa, tales como Lin Hsien-t'ang, Yang Chao-chia, Yeh Jung-chung, y otros. Estos homes intentaron tomar llugar como los líderes políticos de la isla. Sicasí, l'alministrador de la isla, Chen Yi, opúnxose, yá que aliaba colos comerciantes y los guerrilleros, quien s'opunxeren a esa política.
El Kuomintang conocíu como'l Partíu Nacionalista Chinu, treslladóse'l gobiernu de la República de China a Taiwán al perder la guerra civil china a los comunistes. Taichung foi declaráu conceyu especial en 1949 pol gobiernu de la República de China.
Política
A diferencia de Taipéi nel norte que tienen l'enclín políticu Kuomintang o KMT (chinu tradicional: 中國國民黨, ye un partíu políticu nacionalista chinu de la República de China. Anguaño, ta consideráu como un partíu conservador).Les ciudaes Kaohsiung y Tainan del Partíu Democráticu Progresista 民主進步黨 ye un partíu políticu de la República de China en Taiwán, y el partíu dominante na Coalición Pan-Verde, Taichung ye muncho más equilibráu, cola zona urbana centru de la ciudá d'enclín azul y les árees suburbanas y rurales inclínase Verde. Ello ye que cada unu de los dos principales partíos políticos ganó una eleición d'alcalde ente los trés últimos con a lo menos 49 per cientu de los votos. De la mesma, la mayoría del Kuomintang na Ciudá Conseyu nun ye tan grande como lo ye n'otres ciudaes, y namái ye poca cantidá cuando s'esclúi'l Distritu de Beitun que ta sólidamente pro-Kuomintang. Como resultáu de la posición relativa moderada de los residentes de la ciudá.
Deportes
Los Bulls de Sinón ye un equipu de béisbol profesional que xuega na lliga de cuatro equipos de CPBL. En Taichung faise dos carreres cada añu. El ING Maratón de la carrera 10K celébrase cada setiembre nel Parque Metropolitanu. La Copa Marathon Supau llevar a cabu nes cais de la ciudá cada seronda, yá sía n'ochobre o payares.
Muséu nacional de Taiwán de Belles Artes: El Muséu nacional de Taiwán de Belles Artes atópase na esquina de les aveníes Wuquan y Meicun. Alluga la mayor coleición del mundu d'arte taiwanés. Hai una zona al campu bien prestosa fuera del muséu que ye bien popular pa los habitantes. El Muséu Nacional de Ciencies Naturales: Asitiáu nes cai Xitun,ye una atraición llocal pa los neños. Al pie de Muséu Nacional del Palaciu en Taipéi y el Muséu Nacional de Ciencia y Teunoloxía de Kaohsiung son llamaos "los museos de Taiwán". Al traviés del gran espaciu de 89.000 m², el Muséu ye un complexu de viviendes de seis veces más espaciosu que'l teatru IMAX, Centru de Ciencies de la Vida Hall, chinu Science Hall, Hall Mediu Ambiente Mundial y el Xardín Botánicu, el Muséu que ye dedicada a la educación pública en sismoloxía, que s'atopa a namái 10 quilómetros al este del complexu principal. Con más de 30 árees d'exhibición permanente que cubren temes d'astronomía, ciencia, paleontoloxía, ecoloxía, xemes y minerales, los aboríxenes taiwaneses, y plantes tropicales. La rotación d'esposiciones especiales son constantes. Tamién ye un llugar llenu d'exhibiciones interactivas pa toles edaes.
El Centru Cultural Municipal ta asitiáu na cai Yingcai xunto al Muséu Nacional de Belles Artes de Taiwán.
El Parque Folclóricu de Taichung: Ta dedicáu a la presentación d'una manera más tradicional taiwanesa de la vida. Inclúi una combinación d'edificios auténticos y recreaos intentando recrear el llau más rústicu de Taiwán.
La Bodega de Taichung : Remontar na era xaponesa, inda esta bodega-operacional inclúi un Muséu del Vinu, que cunta con una esposición sobre la ellaboración del vinu y la hestoria de la bodega.
L'almacén de ferrocarril convertida ufierta espaciu d'exhibición pa les exhibiciones regulares d'arte moderno. Los almacenes convirtiéronse p'apurrir espaciu d'estudiu pa los artistes locales y estranxeros, y ábrese al públicu.
Wenying Hall: Un llugar frecuente pa esposiciones d'arte y eventos locales. Inclúi una área d'exhibición d'arte con un muséu d'arte popular y el Salón Zhongzheng.
Los mercaos nocherniegos
Taichung tien dellos mercaos al campu de nueche qu'ufierten comida llocal y diversiones: El mercáu nocherniegu Fengjia- asitiada al llau de la Universidá Feng Chia Zhong El mercáu nocherniegu de Hua - asitiáu nel corazón del Distritu Central, a lo llargo de la cai Zhonghua (Jung Hua). El mercáu nocherniegu de Zhong Xiao - asitiáu al sur de la estación de ferrocarril de Taichung alredor de les interseiciones de ZhongXiao y l'avenida Guoguang.
Actividaes Añales y Otros
El Festival de Jazz de Taichung celébrase cada añu pel mes d'ochobre. Cuenta con una variedá d'actividaes en dellos llugares de la ciudá.
Economía
Taichung tien una economía vibrante y diverso que cunta con comercios tradicionales, pequeñes tiendes familiares, fábriques, grandes zones industriales, y un sector comercial con muncho futuru. El corazón de la economía foi les pequeñes empreses per enforma tiempu. Esi sector entá se caltién viva na ciudá y siguen siendo mayoría. Eso demuéstrase en pequeños restoranes, mercaos tradicionales, y otros negocios familiares distintos n'en el centru de la ciudá. Chun Shui Tang, una casa de té (春水 堂) ye onde'l té con lleche y gelatina（珍珠奶茶） foi inventáu pol dueñu d'esa casa, Liu Han Chie (劉漢 介). Taichung ye'l más famosu polos sos suncakes taiyang (太陽餅). Taichung ye un centru importante pa les industries. La ciudá cunta colos fabricantes de bicicletes y los sos partes importantes mundialmente, pieces y artículos deportivos. Les empreses de mecánica automovilística, moldes y matrices etc… la ciudá tamién foi'l famosu "Nial de zapatos," cientos de pequeñes empreses que participaben na industria del calzáu, que se camudó a China anguaño. Ya inda el Centru de diseñu asiáticu de Nike atópase en Taichung.
El distritu Xitun ye'l llar de la Zona Industrial de Taichung. Comerciu de Taichung World Center ye'l corazón simbólicu de la zona, onde dellos espectáculos y esposiciones comerciales realizar durante tol añu. La mayor parte de la base manufacturera tradicional Taichung atopar nesta zona, que ye l'área de la ciudá de Taichung que ta más cerca del puertu. En partir nordeste de Xitun Distritu, a lo llargo de la frontera col vecín condáu de Taichung, hai un parque industrial basada na ciencia. La creciente prosperidá de los residentes de Taichung traducióse na crecedera esplosiva del sector minorista de luxu, cola apertura de grandes tiendes de departamentos d'alta gama, según la construcción de dellos condominios de luxu neses árees de rápidu desenvolvimientu, cerca d'un complexu gubernamental de nueva construcción, según la crecedera de los barrios d'alta gama nel Distritu Beitun.
La Educación en Taichung
Taichung City ufierta una ampliu rangu d'oportunidaes d'educación pa los sos residentes. Dende les escueles primaries hasta les universidaes nacionales, Taichung tien escueles que s'afaen a casi toles necesidaes que cunta hasta guarderíes billingües pal públicu de clase alta y l'educación universitaria privada. De siguío atópase una llista de les escueles que s'atopen na ciudá de Taichung: 3 universidaes públiques 6 universidaes privaes 3 colexos universitarios 7 escueles secundaries públiques 7 colexos privaos 4 escueles secundaries vocacionales 2 escueles d'educación especial 25 escueles secundaries públiques 7 escueles secundaries privaes 58 escueles primaries públiques 7 escueles primaries privaes 3 escueles internacionales 3 centros chinos d'enseñanza d'idiomes (incluyíu'l Distritu de Taichung) innumerosos de xardinos d'infantes y escueles de cursos intensivos
El Tresporte en Taichung
La estación de tren de Taichung construyóse durante la colonización xaponesa. El Ferrocarril: En Taichung, hai dos ferrocarriles en paralelu, hai una llinia que pasa pel monte d'área urbana, y la otra ye la llinia costera que pasa al traviés del área rural. A lo llargo de la llinia Mountain, hai (de sur escontra'l norte):
Estación Chenggong (成功 車站)
Xinwuri Station (新烏日 車站)
Wuri Station (烏日 車站)
Daqing Station (大慶 車站)
Taichung Station (臺中 車站)
Jingwu Station (精武 車站) - en construcción
Taiyuan Estación (太原 車站)
Songzhu Station (松竹 車站) - en construcción
Toujiacuo Station (頭家厝 車站) - en construcción
Tanzi Station (潭子 車站)
Lilin Station (栗林 車站) - en construcción
Fengyuan Station (豐原 車站)
Houli Station (后里 車站)
Tai'an Station (泰安 車站)
Zhuifen Station (追分 車站)
Longjing Station (龍井 車站)
Shalu Station (沙鹿 車站)
Qingshui Station (清水 車站)
Taichung Puerto Estación (臺中港 車站)
Dajia Station (大甲 車站)
Rinan Station (日南 車站)
Taichung Station ta asitiáu en Jianguo Road (建國 路). Hai una pequeña plaza en frente de la estación, y numberoses compañíes d'autobuses en frente de la estación. Tienen un serviciu integral d'autobuses locales xunto colos servicios d'autobuses de llarga distancia, munchos de los cualos son pa dir a les ciudaes que nun pasen polos trenes. Taichung Station tamién ufierta servicios de la llinia de l'Alministración de Ferrocarriles de Taiwán Monte, que parte de la llinia costera de Changhua City, al sur de Taichung, a Jhunan, cerca de Hsinchu nel norte. El primer tren haza'l sur sale a les 6:05 de Pingtung de la mañana mientres que'l primer tren que va al norte sale a Taipei a les Los últimos trenes de la madrugada salen a les  y les 2:46 pa Pingtong. Hai otros dos estaciones de trenes locales de la ciudá de Taichung. Trátase de la estación de Taiyuan asitiáu nel distritu Beitun y l'estación de Daqing nel Distritu Sur. Dambos son namái pasen los trenes locales. El nuevu tren d'alta velocidá de Taiwán realizóse apocayá que se dexa viaxar a Taipei a Kaohsiung en solu 90 minutos. El THSR Taichung Station ta asitiáu en Wuri que pasa trenes de cercaníes y autobuses de tresporte gratuitu a la ciudá.
El Puertu de Taichung, allugáu na mariña ye la segunda gran instalación de carga na islla capaz de remanar el tresporte de contenedores. A pesar de ser el segundu puertu más grande na islla de Taiwán, nun hai servicios de pasaxeros disponible y el puertu ta cerráu a personal ensin autorizar.
A diferencia d'otres grandes ciudaes, Taichung nun cunta con nenguna autopista que crucia la ciudá. L'avenida más importante ye Taichung(臺灣大道) siempres con muncho tráficu, non yá mientres la hora pico, sinón tamién les fines de selmana o pela nueche porque munchos centros comerciales y sales de cine populares y sales de cine, amás queda cerca de la carretera.
Subdivisiones
thumb|400px|left|Mapa de los 29 Distritos de Taichung.
Taichung estremar en 29 distritos (區):
Xeografía de Santu Tomé y Príncipe
right Santu Tomé y Príncipe asítiase nel Atlánticu, al sur de la islla de Fernando Po, (Guinea Ecuatorial) nel Golfu de Guinea. Falta 300 km al noroeste de la mariña de Gabón, y ye el país africanu de menor superficie. El país ta conformáu por dos islles y seis islote:
Islles
Castros
Los dos islles son les que dan el nome al país. Santu Tomé ye la islla principal, y nella atopa la capital, Santu Tomé, y el so únicu aeropuertu internacional. La islla de Príncipe asítiase al norte de la de Santu Tomé, y el so principal nucleu de población ye Santu Antonio.
Dambes islles tán cubiertes por una vexetación tropical carauterística, y son d'orixe volcánicu, a partir d'una antigua dorsal qu'inclúi al norte la islla de Bioko, Guinea Ecuatorial, y el Monte Camerún al oeste, na mariña del continente africanu. Ecológicamente, formen parte de la ecorrexón denomada selva de tierres baxes de Santu Tomé, Príncipe y Annobón.
Clima
Al nivel del mar el clima ye tropical, templáu y húmedu, con temperatures medies añales del orde de 27 ºC, y poca amplitú térmica. Les precipitaciones añales varien ente 5.000 mm nes fasteres empobinaes al suroeste, y 1.000 mm nes tierres baxes del norte. La temporada d'agües dura dende ochobre a mayu.
Chaise-Dieu-du-Theil
Chaise-Dieu-du-Theil ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Chamblac
Chamblac ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Myiagra erythrops
El monarca de Palau (Myiagra erythrops), ye una especie d'ave na familia Monarchidae. Ye endémicu de Paláu na Micronesia.
Primer Coalición
Conozse como Primer Coalición (1792-1797) al primer esfuerciu coordináu de les monarquíes europees pa contener la Revolución francesa. Les campañes béliques estender por Europa Occidental y el Caribe, convirtiéndola nuna guerra a gran escala.
La coalición empecipiar cola invasión del territoriu francés per Austria y Prusia, y como respuesta ofensiva Francia declara la guerra a la Monarquía Habsburgu d'Austria el 20 d'abril de 1792, guerra a la que poco dempués se xuniríen el Reinu de Prusia, Gran Bretaña, España y otros estaos. A pesar de les derrotes iniciales de los exércitos franceses, a partir de 1794 estos llograron imponese nel campu militar y ganar socesivamente ún por ún a tolos países qu'entraren na coalición antifrancesa. En 1795, Prusia y España roblaron la paz col país galu y retiráronse de la coalición, de la que yera establecida la República Bátava como un estáu satélite francés n'Holanda. A partir d'esi añu'l Directoriu Francés preparó diverses operaciones pa llanzar ofensives n'Alemaña y el norte d'Italia. Tres los últimos años en que les tropes franceses llograron caltener la so hexemonía, en 1797 roblóse'l Tratáu de Campo Formio ente Francia y Austria, poniendo fin a la primer coalición.
Esti alcuerdu de paz nun foi bien duraderu nin del tou efectivu, yá que Gran Bretaña siguió en guerra y al añu siguiente volvió formase una Segunda Coalición antifrancesa y la reapertura d'hostilidaes.
La Revolución Francesa
Dende la Toma de la Bastilla, el 14 de xunetu de 1789, la monarquía de los Borbones entrara nun procesu revolucionariu. Esta deriva foi reparada con creciente esmolición poles monarquíes absolutistes del continente européu, cola fundada medrana de que s'acabara estendiendo a los sos estaos y amenaciara el so poder. El 20 de xunu de 1791, Lluis XVI, opuestu al cursu que diba tomando la Revolución, fuxó xunto cola so familia de les Tullerías. Sicasí, a otru día cometió la imprudencia de dexase ver, foi arrestáu en Varennes por un oficial del pueblu y devueltu a París escoltáu pola guardia. Aumentaba la tensión político y social en Francia, según l'amenaza militar de les potencies europees. El conflictu plantegábase asina ente una monarquía constitucional francesa en camín de convertise nuna democracia republicana, y les monarquíes europees absolutes.
Españíu de guerra
La tensión con Austria, aumentada cola Declaración de Pillnitz, llevó a que Francia-y declarara la guerra'l 20 d'abril de 1792. Produzse'l primer actu de guerra cola Toma de Porrentruy el 28 d'abril de 1792 por iniciativa francesa contra territoriu d'Austria. Nel Manifiestu de Brunswick (25 de xunetu de 1792), los Exércitos Imperiales y de Prusia amenaciaron cola execución o represión de too aquel que s'aguantara al reestablecimientu de la monarquía y a les tropes de coalición. Esto causó que Lluis XVI fuera vistu como conspirador colos enemigos de Francia. El 10 d'agostu, finalmente les mases asaltaron el Palaciu de les Tullerías, y l'Asamblea Llexislativa suspendió les funciones constitucionales del rei. L'Asamblea acabó convocando eleiciones coles mires de configurar (por sufraxu universal) un nuevu parllamentu que recibiría'l nome de Convención. El 21 d'agostu proclamóse la República Francesa.
Conociendo les intenciones de l'Asamblea Nacional de siguir cola revolución y el guillotinamiento de Lluis XVI de Francia, formóse una coalición qu'entendía a los siguientes países: la Monarquía Habsburgu, el Reinu de Prusia, Reinu de Nápoles, Reinu de Cerdeña, Reinu Xuníu de Gran Bretaña, les Provincies Xuníes o'l Reinu d'España. El Xeneral Charles François Dumouriez preparó de momentu una invasión sobre los Países Baxos Austriacos, onde esperaba atopar el sofitu de la población llocal contraria al poder austriacu. Sicasí, la revolución había desorganizado fondamente l'Exércitu francés y les sos fuercies yeren insuficientes pa la campaña. Los sos soldaos fuxeron al primer signu de batalla y, en dellos casos, asesinando a los sos propios oficiales como'l xeneral Théobald Dillon.
220px|thumb|La [[batalla de Jemappes.]]
El mesmu día nel que s'axuntó la nueva Convención francesa (20 de setiembre de 1792), tropes franceses (formaes por tenderos, artesanos y llabradores de toa Francia) ganaron per primer vegada a un exércitu prusianu na batalla de Valmy, lo cual señalaba l'entamu de les llamaes Guerres Revolucionaries Franceses. Pa más inri, dempués d'esta derrota los prusianos dieron per rematada la so campaña en considerándola más costosa y llarga de lo que orixinalmente había previstu y retiráronse de Francia. Mentanto, los franceses empezaron a llograr ésitos cola ocupación de Saboya y Niza nel frente italianu. De la mesma, el Xeneral Custine invadía Alemaña y prindaba numberoses ciudaes a lo llargo del ríu Rin, llegando inclusive hasta Frankfurt. Dumouriez preparó una nueva ofensiva en Bélxica, llogrando esta vegada una gran victoria sobre los austriacos en Jemappes el 6 de payares, y ocupando los Países Baxos Austriacos a empiezos del iviernu.
1793
El 17 de xineru de 1793, la Convención condergó al rei a muerte por una pequeñu mayoría, acusándolo de «combalechadura contra la llibertá pública y la seguridá xeneral del Estáu». El 21 de xineru'l rei foi executáu, lo cual encendió nuevamente la mecha de la guerra con otros países europeos. Otra de les consecuencies indireutes del Manifiestu foi la de crear una medrana ente los revolucionarios franceses al enemigu internu que pudiera collaborar coles monarquíes absolutistes, cola resultancia de les célebres Masacres de setiembre. A lo llargo de los siguientes meses la represión contra tou elementu antirrevolucionariu creó un ambiente que foi conocíu como'l "Reináu del Terror", en que miles de persones fueron executaes.
Bruno Correa
Bruno Correa ye un futbolista brasilanu.
Primer Coalición
1793
Les monarquíes absolutistes empecipiaron una serie d'invasiones de Francia tantu per tierra como per mar, con Prusia y Austria atacando dende los Países Baxos austriacos y el Rin, España invadiendo'l Rosellón (nun conflictu que se denominó Guerra del Rosellón), y Gran Bretaña sofitando les revueltes nes provincies franceses y poniendo asediu a Tolón. Francia sufrió dellos reveses militares (batalla de Neerwinden, 18 de marzu de 1793; batalla de Mas Deu, 18 de mayu) y delles revueltes internes (especialmente la Guerra de la Vendée). A toa esta serie de crecientes dificultaes respondió con midíes estremes: el Comité de Seguridá Pública, formáu'l 6 d'abril de 1793 y les lleves en masa, reclutando a cualquier soldáu en potencia ente los 18 y los 25 años (agostu de 1793).
1794
thumb|220px|La [[Batalla de Fleurus (1794)|batalla de Fleurus, por Jean Baptiste Mauzaisse.]]
1794 empezó con un aumentu de los ésitos de los Exércitos revolucionarios: Anque fracasó una ofensiva n'El Piamonte, la invasión d'España al traviés los Pirineos llogró conquistar San Sebastián y los franceses llograron una importante victoria na batalla de Fleurus, volviendo ocupar toa Bélxica y Renania. Les aiciones béliques estender a les colonies franceses de les Indies occidentales: Una flota británica prindó les islles de Martinica, Santa Llucía y Guadalupe, anque un añu más tarde llegaron refuerzos franceses que llograron recuperar les islles.
1795
Los nuevos exércitos franceses contraatacaron repeliendo a los invasores y espulsándolos del territoriu galu. Dempués d'ocupar la República de les Provincies Xuníes nun ataque sorpresa mientres l'iviernu, los franceses establecieron el estáu satélite de la República Bátava en mayu de 1795, y darréu llograron Renania (les tierres de la ribera del ríu Rin) del Reinu de Prusia por aciu el Tratáu de Basilea. España, con tropes franceses tremaes por Cataluña, les Provincies Vascongadas y Navarra, robló la paz por separáu con Francia nel Segundu Tratáu de Basilea: Los españoles dexaben la colonia de Santu Domingu en cuenta de recuperar los territorios peninsulares perdíos. La coalición sufrió un seriu revés y ello dexó a Francia llibre d'invasiones pa los siguientes años.
Los británicos intentaron reforzar a los rebeldes de la Vendée col desembarcu de realistes franceses na mariña de Quiberon, pero'l plan fracasó. Tamién fracasaron los intentos de baltar pola fuercia al gobiernu de París gracies a la intervención de la guarnición militar al mandu de Napoleón Bonaparte, llogrando con ello l'establecimientu definitivu del nuevu Directoriu.
Pa finales d'añu'l Direutoriu francés preparó los sos planes pa conquistar más territorios n'Alemaña y el norte d'Italia, onde los austriacos reorganizaben les sos fuercies. Sicasí a finales d'añu'l xeneral Jean-Baptiste Jourdan fracasaba nel sitiu de Maguncia.
1796
thumb|250px|Situación estratéxica d'[[Europa en 1796.]]
Los franceses prepararon una gran meyora en trés frentes, con Jourdan y Moreau nel Rin, y Bonaparte n'Italia. Los trés exércitos teníen d'atopase nel Tirol y avanzar sobre Viena. Jourdan avanzó rápido per Alemaña y Moreau algamó Baviera y el Tirol a empiezos de setiembre, pero Jourdan foi ganáu pol Archiduque Carlos, y dambos exércitos retiráronse de vuelta al Rin. Per otru llau, Napoleón tuvo un gran ésitu na invasión d'Italia: Dixebró a los exércitos de Cerdeña y Austria, ganando a cada unu por separáu, forzando a Cerdeña a roblar una paz mientres prindaba Milán y ponía asediu a Mantua. Ganó socesivamente a los exércitos austriacos que fueron unviaos contra les sos fuercies, mientres siguía col asediu.
La rebelión na Vendée foi finalmente entartallada en 1796 por Lazare Hoche, pero fracasó l'intentu de Hoche de desembarcar una gran fuercia d'invasión n'Irlanda.