cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hamburger Sport-Verein
Trayeutoria y palmarés resumíu
Mientres la so primer temporada col Hamburgu S.V. (2000-01), Sergej Barbarez convertir nel máximu goliador del so club con 22 goles y máximu goliador conxuntu de la Bundesliga con Ebbe Arena.
Nota: en negrina competiciones vixentes na actualidá.
La primer participación del Hamburgu en competiciones europees vieno dempués de que ganaren el campeonatu alemán en 1960 y fueron convidaos a formar parte na Copa d'Europa 1960-61. Na primer ronda los sos oponentes fueron los Young Boys. El HSV ganó los dos alcuentros 8-3 nel agregáu, ganando en suiza 0-5 nel primer partíu'l 2 de payares de 1960 y dempués un empate 3-3 n'Alemaña'l 27 de payares.
El club llegó a la semifinal de la Copa d'Europa en 1961. Darréu, xugó dos veces la final, perdiendo 1-0 ante'l Nottingham Forest en 1980 y ganando a la Juventus 1-0 en 1983. Col Borussia Dortmund y el FC Bayern München, el HSV ye unu de los trés equipos alemanes que ganaron la Copa d'Europa. L'equipu ganó la Recopa d'Europa de la UEFA en 1976-77 y foi subcampeón tantu na competición como na Copa de la UEFA. El so más recién campaña europea foi la UEFA Europa League 2009-10 na que llegaron a semifinales.
La mayor victoria del HSV nun partíu européu asocedió'l 23 d'ochobre de 1974, cuando ganó al equipu rumanu Brașov por 8-0 na ida de los dieciseisavos de final de la Copa de la UEFA. La so mayor derrota foi nel partíu de vuelta de la Supercopa de 1977 cuando perdió por 6-0 ante'l Liverpool en Anfield el 6 d'avientu. Manfred Kaltz ye'l xugador que fizo más apaiciones pal Hamburgu n'Europa con 81 y Horst Hrubesch ye'l so goliador principal con 20 anotaciones.
''Nota: En negrina competiciones actives. Estadístiques actualizaes al postreru partíu xugáu'l .''
''Fuentes: [http://www.bundesliga.de/de/historie/ewige-tabelle/ 1. Bundesliga] - UEFA''
Xugadores
Xugadores famosos como Franz Beckenbauer tuvieron el club, pero solamente xugó en 28 ocasiones. Uwe Seeler fixo 317 apaiciones y marcó 214 goles mientres la so carrera pal Hamburgu. Seeler tamién xugó 72 partíos pa la seleición alemana y ganó'l premiu al futbolista alemán del añu tres veces. Manfred Kaltz ye'l xugador que más participaciones nel Hamburgu con 679 partíos mientres los sos 20 años de carrera.
Altes y baxes
Nota: nos precios nun s'inclúi IVA o sumes por oxetivos yá que nun fueron efectivos.
Parcela téunica
* Entrenador interín.
Hamburgu S.V. II
Ye l'equipu de reserva del club de fútbol alemano Hamburgu SV. Hasta 2005, l'equipu xugó como Hamburger SV Amateure. L'equipu de reserva sirve principalmente como'l trampolín final pa mozos xugadores prometedores antes de ser promovíos al equipu principal. Anguaño xueguen na Regionalliga Nord, nel cuartu nivel del sistema de lligues d'alemana.
L'equipu volvió a lo que se convirtiera na Verbandsliga Hamburg en 1979, primeramente siguiendo'l so enclín acabando a metá de tabla, pero ameyorando a partir de 1984. Ganó tres campeonatos de lliga en 1986, 1987 y 1989 pero nun pudo ganar la promoción a la Oberliga Nord nos primeros dos intentos, asocediendo eventualmente nel terceru. L'equipu xugó na Oberliga de 1989 a 1994 como un equipu de media tabla y clasificóse pa la nueva Regionalliga Nord en 1994, cuando foi establecida.
L'equipu xugó na Regionalliga hasta l'añu 2000, cuando un decimosestu llugar obligar a baxar a la Schleswig-Holstein por dos temporaes. Un títulu de lliga en 2002 dexó la promoción del club de nuevu a la Regionalliga Nord, onde tuvo xugando de magar, con un tercer puestu en 2014-15 como'l so meyor resultáu.
L'equipu tamién participó na DFB-Pokal en cinco causes, cortesía del so rendimientu na Hamburger Pokal. En cuatro causes, 1974-75, 1981-82, 1996-97 y 1997-98, l'equipu foi esaniciáu na primer ronda, pero en 1991-92 avanzó a la cuarta ronda antes de perder 1-0 ante'l Karlsruher SC.
Rivalidaes y amistaes
right|thumb|right|190px|Hamburgu contra los sos rivales el [[Werder Bremen nel Nordderby.]]
El Hamburgu S.V. comparte una rivalidá de ciudá col FC St. Pauli, pero ensin batura a duldes l'enfrentamientu de mayor rivalidá pal club hanseáticu ye'l Werder Bremen yá que son los clubes más populares y esitosos del norte d'Alemaña. Esti enfrentamientu ye unu de los más antiguos del fútbol alemano y foise amontando al traviés del tiempu. Esti enfrentamientu ye unu de los más esperaos na temporada de la Bundesliga y conocer col nome de Nordderby o Derbi del Norte. Na primavera de 2009, el club enfrentar al Werder cuatro veces en namái tres selmanes, y el Bremen ganó al HSV na semifinal de la Copa de la UEFA, según na semifinal de la DFB-Pokal. Tien una rivalidá histórica que la enfrenta al club FC Bayern München. Ésti ye unu de los enfrentamientos deportivos más importantes d'Alemaña, yá que enfrenta a los clubes más importantes y representativos de la segunda y tercer ciudaes más grandes del país tres Berlín. La rivalidá fíxose bien fuerte a finales de la década de los setenta y principios de los ochenta. No que al fútbol refierse son los únicos equipos d'Alemaña xunto con Borussia Dortmund que consiguieron ganar el mayor títulu européu de fútbol, la Lliga de Campeones de la UEFA y tamién son los únicos dos equipos que llograron el doblete de lliga y copa d'Europa, n'Alemaña. El datu interesáu ye que son los equipos asitiaos xeográficamente más al norte y más al sur de la competición Bundesliga, por esto muncha xente conoz esti enfrentamientu como'l derbi Norte-Sur.
L'equipu tien una amistá col club escocés Rangers. Los aficionaos del HSV espleguen el logo del so club nos partíos europeos de visitante de los Rangers. El venceyu ente Rangers y Hamburgu remontar a 1977 cuando'l Hamburgu Rangers Supporters' Club foi creáu polos aficionaos del HSV que visitaren al Rangers partíos antes y emocionáronse pola atmósfera en Ibrox. Los venceyos fueron reforzaos cuando'l Rangers robló a Jörg Albertz del Hamburgu. L'amistá ente'l Celtic y los rivales de Hamburgu el FC St. Pauli, sicasí, nun tien nenguna influencia nesta amistá. El Hamburgu tienen un venceyu d'amistá col Hannover 96 por cuenta de que dambos son conocíos pola abreviatura "HSV". Les sos xuntes impliquen que canten el HSV en cada estremu del estadiu. Amás, Hamburgu SV tien un venceyu d'amistá col Arminia Bielefeld –dambos equipos comparten los mesmos colores, lo que resulta na popular cantarada de los aficionaos "Schwarz, weiß, blau– Arminia und der HSV" y el HSV ("Negru, blancu, azul - Arminia y el HSV"). Especialmente na década de 1990, fueron tresferíos dellos xugadores ente los dos clubes. Como los aficionaos del Hannover y Bielefeld tamién tienen amistá, los trés clubes dacuando fáense llamar la Nordallianz (Alianza del Norte) a pesar de que la ciudá de Bielefeld nun ta téunicamente asitiada nel norte d'Alemaña.
Otres seiciones deportives
El club tuvo un equipu na Bundesliga femenina de 2003 a 2012, pero foi apostráu a la Regionalliga —Lliga Rexonal— por cuenta de problemes financieros. Otros departamentos del club inclúin bádminton, béisbol, baloncestu, bolos, boxéu, cricket, dardos, ḥoquei, golf, ximnasia, balonmano y exercicios de rehabilitación cardiopulmonar. Estos departamentos representen aproximao'l 10% de los miembros del club. El Hamburgu ye unu de los clubes deportivos más grandes d'Alemaña, con más de 70 000 miembros en tolos sos departamentos y declaráu por Forbes como unu de los 20 clubes de fútbol más grande del mundu.
Hamburgu S.V. Femenín
La seición femenina del Hamburger S.V. foi creada en 1970 y xugó na Bundesliga de forma continua dende les temporaes 2003-04 y 2011-12. L'equipu llegó a la final de la Copa d'Alemaña en 2002, pero perdió 5-0 ante'l 1. FFC Frankfurt, y llogró el so meyor resultáu na Bundesliga, un cuartu llugar, na temporada 2010-11. Sicasí, en mayu de 2012 el club anunció la so disolución, col so equipu de reserva convirtiéndose nel primer equipu nel 2012-13 de la Regionalliga.
Otros deportes
El departamentu del rugbi del club foi establecíu en 1925 pero dexó la operación nos años 90. Sicasí, foi restablecíu en marzu de 2006. La seición masculina de béisbol del club, el HSV Hamburgu, conocíu como los Stealers, establecer en 1985 y xuega na primer división de la Bundesliga de béisbol. Otros departamentos importantes son voleibol y cricket. Okka Rau clasificó pa los Xuegos Olímpicos de Beixín de 2008 de voleibol. El HSV Cricket ta xugando na lliga de la Federación de Cricket del Norte d'Alemaña (Norddeutscher Cricket Verband) y ganó dellos primeros llugares.
Monique Henderson
Monique Henderson ye una atleta d'Estaos Xuníos especialista na prueba de 400 metros llisos, que foi campeona olímpica de relevos 4x400 metros nos Xuegos d'Atenes 2004.
En 1999, con solu 16 años, proclamóse campeona nacional junior.
En 2000 consiguió una marca de 50,74 que suponía un récor nacional junior y de high school. Estos récores entá se caltienen vixentes. Esi añu tamién foi 8ª nes pruebes de clasificación pa los Xuegos Olímpicos de Sydney, celebraes en Sacramento.
En 2002 proclamóse campeona del mundu junior en Kingston, Xamaica, onde venció al so compatriota Sanya Richards.
Foi 5ª nes pruebes de clasificación pa los Xuegos Olímpicos d'Atenes 2004, celebraes en Sacramento, lo que nun-y dexó clasificase pa la prueba individual (onde solo van trés atletes per país), pero sí pa los relevos 4x400 m.
En Atenes l'equipu estauxunidense que formaben por esti orde DeeDee Trotter, Monique Henderson, Sanya Richards y Monique Hennagan, ganó la medaya d'oru con 3:19,01 per delantre de Rusia y Xamaica.
En 2005 ganó'l títulu nacional universitariu, nel so últimu añu d'universidá. Más palantre foi 3ª nos Campeonatos Nacionales absolutos en Carson, Texas, con nuevu récor personal de 49'96.
Esi añu participó nos Mundiales de Helsinki, y foi 7ª na so prueba. Pela so parte l'equipu de relevos 4x400 m foi descalificáu nes series y nun apostó la final.
Acabó 2005 la 10ª del ranking mundial.
Estudió na Universidá de California (UCLA) onde se graduó en 2005. Ta entrenada pola ex atleta Jeanette Bolden.
Planes
Planes ye un conceyu de la Comunidá Valenciana, España. Asitiáu nel norte de la provincia d'Alicante, na comarca del Condáu de Cocentaina. Cuenta con 844 habitantes (INE 2009).
Eucalyptus oleosa
Eucalyptus oleosa, mallee coloráu, ye un árbol nativu d'Australia. Les fueyes fueron una vegada collechaes pa la producción de cineol que ta presente nel aceite d'ocalitu. Nestos díes Eucalyptus cneorifolia usar pola gran cantidá d'aceite que s'atopa na nueva crecedera. thumb|240px|Detalle de la planta
Samain
Samain na Galiza
Esta fiesta conozse pol nome del Halloween anglosaxón, y les calabaces afuracaes que nun son más que los restos de la cultura celta que pervivió nos pueblos del arcu atlánticu y que yá na Galiza yeren colocaes nos güertos y cruces de camín dende va sieglos.
Eucalyptus oleosa
Taxonomía
Eucalyptus oleosa describióse por F.Muell. ex Miq. y espublizóse en Nederlandsch Kruidkundig Archief. Verslangen en Mededelingen der Nederlandsche Botanische Vereeniging 4(1): 127. 1856.
Planes
Descripción
Planes de la Baronía ye un pueblu de titulación señorial, asitiáu a los pies d'un castiellu musulmán de recios murios de los sieglos XII y XIII que'l so dominiu y control foi del caudiellu Al Azraq hasta la reconquista entamada pol rei Xaime I. Planes ye un guapu pueblu con una estructura urbana de cais empinaes, escaleres en graderíu y fontes d'agua fresco. Destaca pola so accidentada demarcación que se tiende al sur del ríu Serpis sobre les fasteres septentrionales de la sierra de Almudaina y la sierra de la Albureca. Fondos ribayos drenan la complexidá topográfica del so relieve. Detrás atópase la sierra de San Cristóbal, cola particularidá de que tien una vía crucis que conduz a la Ermita del Santu Cristu, perbién cuidada y de recia construcción. Integra coles mesmes les pedaníes de Benialfaquí, Catamarruch y Margarida.
Xeografía
Atopar al norte de la provincia d'Alicante, (España). El pueblu atopar nel valle que formen les sierres de la Almudaina, Xarpolar, Cantacuc y la Albureca. Los principales colectores hídricos de la población son el ribayu del Sofre y el de l'Encantà que desagüen al ríu Serpis.
Aportar por Muro d'Alcói y Benimarfull pola CV-700, falta 15 km de Cocentaina y 75 km d'Alicante.
Historia
Empezar a escribir sobre'l pueblu en dómina musulmana, sol dominiu d'Al-Azraq. La xurisdicción del castiellu de Planes incluyía les alquerías de Almudaina, Benialfaqui, Catamarruc, Benicapsell, Llombo, Margarida y Beniarrés.
D'orixe musulmán, pasó a poder de Xaime I nel añu 1245 por aciu el pactu de vasallaxe efeutuáu col caudiellu musulmán Al-Azraq. En 1276 pasó a ser propiedá de Teresa Gil de Vidaure y al so fíu Jaime, señor de Jérica, quien, dos años dempués, dio la carta puebla. thumb|right|Centro de Planes. Perteneció al señoríu de Cocentaina por casoriu de Xaime d'Aragón señor de Jerica con Beatriz de Lauria y Llanza, señora de Cocentaina. Pasu a los Cátala de Valeriola el cual en 1476 Bernardo Guillem Cátala de Valeriola viende la Baronía de Planes pol preciu de 300 000 sueldos a Juan Olcina, I Barón de Planes. Guillermo Raimundo Olcina Bardaxi (1522) foi l'II Barón de Planes. Baltasar Olcina Mercader III Barón de Planes, casó con Dñª. Lucrecia de Castelví y Borja, un 11 de mayu produció la venta de la Baronía por 60 000 llibres a Miguel Fenollar, polo cual redactóse un documentu de compraventa falsu pol que finalmente Miguel Fenollar sería condergáu y degolláu en 1563.
Eucalyptus oleosa
Taxonomía
Eucalyptus: nome xenéricu que provién del griegu antiguu: eû = "bien, xustamente" y kalyptós = "cubiertu, qu'anubre". En Eucalyptus L'Hér., los pétalos, soldaos ente sigo y dacuando tamién colos sépalos los, formen parte del opérculu, perfectamente afechu al hipanto, que s'esprende a la del floriamientu.
Planes
Historia
En 1592 adquirió la Baronía D. Bernardo de Cárdenas y de Portugal, III duque de Maqueda asocediéndo-y D. Jorge de Cárdenas y Manrique, IV duque de Maqueda y Barón de Planes y Patraix, en 1611 los duques de Maqueda establecieron una segunda carta de población.
Eucalyptus oleosa
Taxonomía
oleosa: epítetu llatín que significa "con aceite". 'subsp. ampliata' L.A.S.Johnson & K.D.Hill, Telopea 8: 179 (1999).
Planes
Historia
En 1645 esperimentáronse fuertes terremotos na cortil conocida colos nomes de Baronía de Planes, Valles de Perpuchent y Travedell. Arruináronse entós dellos pueblos y en munchos cayeron cais enteres. Duraron les composiciones dellos meses y se obsevó dempués per espaciu de siete años que fumiaba'l ribayu del azufre (Benimarfull y Planes).
Eucalyptus oleosa
Taxonomía
'subsp. corvina' L.A.S.Johnson & K.D.Hill, Telopea 8: 178 (1999).
Planes
Historia
Na Guerra de Socesión española, foi partidariu del archiduque Carlos d'Austria. Tres la batalla de Almansa y tomar de Valencia per parte de Felipe V en 1707, l'exércitu borbónicu avanzó escontra Tortosa tomando al so pasu los apartaces que yeren partidarios al archiduque ya inda oponíen resistencia como Xàtiva, Denia, el castiellu de Planes y Alcói ente otros.
Samain
Samain na Galiza
L'obispu Guevara nel sieglu XVIII faise ecu de les xintes mortuories o conmemoratives n'honor al fináu que se realizaben dientro de la ilesia demientres l'entierru. Esto nun ye más qu'otra reminiscencia de los banquetes funerarios ofrecíos polos paganos indoeuropeos. En siendo torgada esta costume por Alfonsu X El sabiu, na creyencia de que los muertos participaben na xinta pervivió na Galiza pesie a los intentos por erradicala, tresformandose nel nomáu pan de les ánimes que yera cociu y repatíu ente los asistentes al funeral, dándose más tarde a los probes del pueblu nuna versión cristianizada y que güei nun ye más qu'una ofrenda floral y llimpieza de les sepultures nel Día de Tolos Santos.
Planes
Demografía
Planes cunta con 844 habitantes (INE 2009). Un 6,56% de la so población ye de nacionalidá estranxera, na so casi totalidá procedente del restu del continente européu.
Eucalyptus oleosa
Taxonomía
'subsp. cylindroidea' L.A.S.Johnson & K.D.Hill, Telopea 8: 178 (1999).
Planes
Economía
La producción d'aceite d'oliva ye bien elevada y por cuenta de que sígense cultivando les olivares como d'antiguo la calidá del aceite ye escelente, lo que facilita la so venta a otres zones d'España y a otros países.
La producción d'almendres tamién ye importante. Anque nun s'esporta al estranxeru son bien apreciaes ente les empreses turroneres.
El turismu esperimentó un importante impulsu, anque la totalidá de los monumentos históricos como'l castiellu o los molinos tán degradaos y desdexaos pol conceyu y l'Estáu.
Eucalyptus oleosa
Taxonomía
' subsp. oleosa'. 'subsp. apinada' L.A.S.Johnson & K.D.Hill, Telopea 8: 176 (1999). 'subsp. victima' L.A.S.Johnson & K.D.Hill, Telopea 8: 179 (1999).
'subsp. wylieana' L.A.S.Johnson & K.D.Hill, Telopea 8: 180 (1999).
Planes
Monumentos civiles
thumb|right|Acueductu.
Tan solo apréciense los restos de la torre principal y muertes de pequeñes muralles y otres edificaciones secundaries. thumb|right|Llavaderu de la Fuente Nueva.
Monumentos relixosos
Apocayá restaurada.
thumb|right|Fonte Nueva de Planes.
Llugares d'interés
miniaturadeimagen|derecha|Gorg del Salt
La Rede o Fiesta de la farina
Celébrase 40 díes antes de la Pascua. Ye como si dixéramos la fiesta del antroxu, pero ésta ye autóctona. Los quintos del añu (los que cumplen 18 años) son los dueños del pueblu per un día, nel cual nin alcalde nin policías tienen xurisdicción. Los quintos van por tol pueblu pidiendo dineru pa poder celebrar la fiesta del chopu, y mientres van engardiendo con farina, los ciudadanos que nun disponen de caridá son rebozados en farina, y meyor va ser que nun s'enoxar si nun quieren terminar dientro d'una rede de cuerda (aixavegó) siendo manteados por tol pueblu.
Fiesta del Chopu (La Festa del Xop)
Córtase un chopu dexándo-y solo les cañes del falopu y llévase a la plaza del pueblu, onde se-y quitar la corteza del tueru y arreyar cuerdes pa poder alzar l'árbol. Depués prepárense con tueros y cuerdes unes tisories que van sirvir en parte p'alzalo, dirixilo y frenalo por que nun caya. Tiempu tras arreyábase al falopu un gallu, por que cuando tuviera l'árbol plantáu los mozos intentaren xubir pol pa consiguilo como premiu y demostrar el so remangu, na actualidá afátase'l falopu con banderes de distintos colores o países pa nun crear disputes. Primeramente balérase'l furacu nel que s'introduz l'árbol. Cuando tou ta preparáu empezar a llantar el chopu gracies a les fuercies de tola xente que contribúi tirando de les cuerdes y primiendo les tisories mientres se dan les respeutives órdenes “Òisa” y “Òande” pallabres qu'usaron dende antaño pa referise a alantre y tras cuando se daben órdenes a los animales de llabranza. Dar por rematáu cuando'l chopu yá a lo cimero ye aseguráu con piedres dientro del furacu.
Toa esta fiesta ye entamada y preparada polos mozos y moces que cumplen 18 años a los que se denominen quintos, qu'en tiempos tras yeren riquíos p'asistir al serviciu militar obligatoriu.
La fiesta tien llugar en Pentecostés, 50 díes dempués de Pascua, quedando a finales de mayu o principios de xunu según años, la llamada Pascua Granada.
La so antigüedá nesta llocalidá non queda clara dada que nun s'atopó enagora documentación al respeutu, saber poles pintures qu'hai na masía de la Foya qu'esta fiesta yá se celebraba tiempos tras ente 1800 y 1900, anque non na plaza actual sinón na plaza del conceyu, pero nun se tien mención dalguna anterior a estes feches, tampoco ye mentada por Cavanilles nos sos escritos cuando viaxó a Planes.
Fiestes Mayores n'honor al Santísimu Cristu de Planes
Les fiestes mayores de planes celebren el primer fin de selmana d'ochobre cayendo'l día grande'l primer domingu.
Persones célebres d'esta llocalidá
“Oxalá s'introduxera ente los señores y caballeros ricos de la nuesa nación esti luxu de formar una bona llibrería. El padre Juan Andrés.
Les sos actividaes desenvolviéronse la mayor parte de la so vida en Bolivia, nel campu de la Educación tantu en Sucre como, sobremanera, na Paz, compaxinando'l so llabor educativu con una actividá pastoral ente los alumnos y les families. Foi de los homes que más contribuyó al meyoramientu y al desenvolvimientu de la educación de la Compañía y de la Ilesia en Bolivia. Nun puede escaecese que xugó un papel de primer orde na ellaboración del famosu Plan Esperimental d'Estudios de los Colexos de la Compañía de Xesús en Bolivia (de los años 60 a los 90). Nos años 60 y 70, foi Presidente de la Federación Boliviana d'Educación Católica, ya influyó descomanadamente na educación católica, n'años difíciles de dictadura, entamando dellos Congresos Nacionales d'Educación Católica y representando a Bolivia en Congresos Internacionales. Foi tamién Direutor de Radio Santa Cruz y del Institutu Radiofónicu Fe y Allegría, darréu Presidente de l'Asamblea de Derechos Humanos en Santa Cruz. Foi hasta la so muerte Asesor de la Fraternidá d'Enfermos y Discapacitaos de Santa Cruz. Contribuyó bien conducentemente a que fueren respetaos los derechos que distintes lleis
Gastronomía
Los productos típicos más importantes son los embutíos artesanales, los dulces, los pastel y les distintes coques, yá sían salaes o duces. Toos estos productos son bien apreciaos.
Anthony Perkins
Anthony Perkins foi un actor d'Estaos Xuníos que'l so trabayo más conocíu foi'l so papel como l'asesín en serie Norman Bates na película Psycho (Psycho) d'Alfred Hitchcock (1960).
Berzosa del Lozoya
Berzosa de Lozoya ye un conceyu español de la provincia y Comunidá de Madrid, asitiáu al norte de dicha comunidá. Cuenta con 234 habitantes. Tien una estensión de 14,3 Km² y una densidá de población de 16.36 hab/Km².
Anthony Perkins
Biografía
left|thumb|Anthony Perkins en The Tin Star (1957). thumb|Anthony Perkins xunto a l'actriz [[Charmian Carr nel filme Evening Primrose de 1966.]] Foi fíu del actor Osgood Perkins (James Ripley Osgood Perkins, 1891–1937) y Janet Esseltyn Rane. Los sos entamos nel cine fueron inmeyorables: la so primer película foi L'Actriz (The Actress; 1953), xunto a Spencer Tracy y Jean Simmons; y recibió una nominación al Óscar pol so papel na so segunda película Friendly Persuasion (1956), protagonizada por Gary Cooper.
Berzosa del Lozoya
Xeografía
El conceyu ta asitiáu sobre un terrén bien abrupto, na falda del Cuetu de la Muyer Muerta, tamién llamada Peña de Cabra, nel macizu del Ayllón, so los picos Albirigoño, Peña Portiella y El Picazo.
Anthony Perkins
Biografía
Dempués, rodó con una nueva Sophia Loren Desire Under the Elms, con Silvana Mangano rodó This Angry Age (Dicir sul Pacifico, 1958), so direición de René Clement, y con una debutante Jane Fonda trabayó en Tall Story (Casaré contigo).
Berzosa del Lozoya
Xeografía
El términu cunta con una vexetación constituyida por carbes de jara y mases forestales de rebollos, con zones de población de pinu, sobremanera nes llombes qu'apoderen el banzáu d'El Villar. Pel norte hai montes de encina y de rebollo. Berzosa ta bañada pol ríu Lozoya, el ríu Riato y el regueru del Ribayu de la Hiena. Amás, cuenta coles fontes de Nortiza y el Saz. El banzáu d'El Villar asítiase en parte del términu municipal de Berzosa y ye unu de los primeres que se construyeron na zona p'abastecer d'agua a Madrid.
Anthony Perkins
Biografía
Dempués de participaciones aclamaes en Broadway, como Té y simpatía con Joan Fontaine, interpretó al protagonista Norman Bates na güei llexendaria película Psycho. Muncha xente cuntó que merecía'l Óscar por esti papel, pero nun foi nomáu. Dempués rodó Phaedra con Melina Mercouri, so direición de Jules Dassin.
Dempués de viaxar a Europa pa realizar el papel de Joseph K. na aclamada adautación de la obra de Franz Kafka El procesu (The Trial), dirixida por Orson Welles, Perkins tornó a Estaos Xuníos pa tomar el papel d'un mozu asesín en Pretty Poison, que afectó al restu de la so carrera, que na década de 1970 entró en cayente.
Protagonizó nos años 1980 les remortines y la precuela de Psycho: Psycho II, Psycho III (qu'él dirixó) y Psycho IV: L'Entamu. A pesar del ésitu, la mayoría de los sos trabayos posteriores fueron en películes pa TV. Perkins tamién co-escribió'l guión pa la película The Last of Sheila (1973) xunto col compositor Stephen Sondheim.
En 1991 recibió'l Premiu Donostia a la so carrera, dau pol Festival de Cine de San Sebastián. Neses feches rodara la película española Los viermes nun lleven bufanda, comedia dirixida por Javier Elorrieta.
Vida privada
Perkins foi bisexual. Tuvo numberosos novialgos con homes, incluyendo a les estrelles de los años 1950 y 1960 Rock Hudson y Tab Hunter, el baillarín Rudolf Nureyev y el coreógrafu Grover Dale, col que Perkins tuvo una rellación de seis años enantes de casase en 1973 con una muyer: Berry Berenson (hermana de l'actriz Marisa Berenson), con quien tuvo dos fíos. Yá nel so maduror afirmó que fuera puramente homosexual hasta finales de los trenta años, cuando conoció a l'actriz Victoria Principal y tuvo un idiliu con ella en 1972. Perkins morrió en 1992 por una neumonía que se-y complicó por tener sida a la edá de 60 años.
El so fíu Osgood Perkins, más conocíu como Oz Perkins, ye tamién actor; y el so otru fíu, Elvis Perkins ye un cantautor. Un día enantes del novenu aniversariu de la so muerte, la so viuda Berry Berenson finó mientres los atentaos del 11 de setiembre como pasaxera del vuelu 11 d'American Airlines.
Cita
«Aprendí más alrodiu d'amor, altruísmu y entendimientu humanu de la xente que conocí nesta gran aventura del mundu del sida que lo qu'aprendí nel desgraciáu y competitivu mundu nel que desperdicié la mio vida.»
Filmografía
thumb|Anthony Perkins interpretando al [[asesín en serie de ficción Norman Bates en Psyco (1960). Depués interpretar nes sos siguientes remortines.]]
Universidá de Valladolid
thumb|right|Mapa de fundación d'Universidaes [[Corona de Castiella|castellanes y aragoneses.]] thumb|right|Departamentu de Física Teórica, 1972 La Universidá de Valladolid (Uva) ye una universidá pública española, asitiada na ciudá de Valladolid. Foi fundada nel añu 1241, lo que la convierte na segunda universidá más antigua d'España, por detrás de la Universidá de Salamanca. Imparte estudios de pregrado en diverses oportunidaes profesionales y posgráu en distintes árees de conocencia. Tien siete campus distribuyíos por cuatro ciudaes de Castiella y Llión: Valladolid, Palencia, Soria y Segovia (vease Campus de Segovia).
Historia
Según documentos esistentes, la universidá de Valladolid esistía yá a finales del sieglu XIII. Foi creada por intervención real, col conceyu vallisoletano como intermediariu de la fundación, y recibió la confirmación papal darréu, a instancies del rei Alfonso XI. Esiste la hipótesis de que la universidá surdió pol treslláu del Estudiu Xeneral de Palencia, fundáu por Alfonso VIII de Castiella, y l'obispu Tello Téllez de Meneses ente los años 1208 y 1241. Otra hipótesis asitia'l so orixe nuna escuela o estudiu particular con sede na Abadía de Santa María la Mayor.
Foi una institución bien venceyada a la ciudá dende la so nacencia, influyendo nel so desenvolvimientu pola intensa actividá cultural y económica qu'impulsaba. Mientres el sieglu XX, especialmente, y coincidiendo con una espansión del númberu d'alumnos, según una ampliación de los estudios y una mayor facilidá d'accesu, la Universidá vencéyase dafechu a los acontecimientos históricu y social. Asina, l'españíu de la Guerra Civil en 1936 va acarretar la depuración, y en dellos casos el fusilamiento d'un númberu importante de catedráticos y profesores. De la mesma manera, la Universidá de Valladolid configúrase, xunto a FASA-Renault, como'l principal polu de contestación al réxime dictatorial del xeneral Franco, convocando numberoses fuelgues, conciertos y actos de resistencia y protesta que van rematar en 1974 col zarru gubernativu de l'actividá docente, únicu casu en toa España (el cursu académicu entamar de manera paralela, en cases particulares, parroquies y llugares públicos).
L'allugamientu físicu asitióse, nun principiu, na Colexata, pasando dempués al actual allugamientu de la Facultá de Derechu, nel otru llau de la plaza.
Tien la so representación na Selmana Santa vallisoletana na Hermandá Universitaria del Santu Cristu de la Lluz, que da cultu a una d'obrar cume de Gregorio Fernández, el Cristu de la Lluz, que s'atopa na capiya del Colexu Mayor Santa Cruz.
Nos años ochenta la Universidá entamó la construcción de centros docentes nel Barriu de La Rondilla, pero dempués búscase la dispersión en distintes zones. Más palantre va empezar la construcción nel barriu de Belén y San Pedro Regaláu. pero los edificios d'esti campus nun guarden rellación clara cola redolada, al faltar un plan urbanísticu definíu.
Símbolos
a los estatutos de la Universidá publicaos nel BOCyL el — la descripción heráldica del escudu de la institución ye la siguiente:
del sellu ye la siguiente:
La descripción testual de la bandera ye:
Los colores corporativos de la Universidá de Valladolid son l'azul turquí, definíu pol Pantone 654; y el púrpura, definíu pol Pantone 207.
Edificio
thumb|right|Imaxe antigua del edificiu de la Universidá de Valladolid ( [[Facultá de Derechu (Universidá de Valladolid)|Facultá de Derechu), entá puede reparase na parte esquierda l'antigua fachada de la Universidá de callar Llibrería y l'antigua campana del reló qu'anunciaba los Graos.]] thumb|right| Fachada barroca (1715) del edificiu de la Universidá de Valladolid, güei [[Facultá de Derechu (Universidá de Valladolid)|Facultá de Derechu.]]
El primer edificiu de la Universidá de Valladolid del que tenemos noticies de la so entidá arquitectónica ye'l construyíu a finales del sieglu XV, tres el treslláu de la institución dende la Colexata hasta'l so nuevu allugamientu. Constaba d'un claustru de cuatro lados, al que s'abrir les aules, y una capiya tardogótica de cierta magnitú. Al claustru entrar por una portada, tamién tardogótica, que s'abrir a callar Llibrería. A principios del sieglu XVIII, esti edificiu resultaba insuficiente, polo que s'amplió con otru claustru cuadrangular, con cuatro galeríes, al que s'abrir delles aules construyíes nel mesmu momentu. Cerrando'l conxuntu a la plaza de Santa María (güei plaza de la Universidá), realizóse una interesante fachada barroca proyeutada pol carmelita fray Pedro de la Visitación y que se construyó en 1715. Nella atópense distintos grupos escultóricos calidable y que representen alegoríes de les materies que s'impartíen nel edificiu. Ye de destacar el cuerpu central, entamáu por cuatro columnes xigantes y rematáu por una gran peineta. Na balaustrada dispónense cuatro escultures que representen a los reis que favorecieron a la universidá vallisoletana.
Esti conxuntu, formáu por estos dos claustros, el del sieglu XV y el del sieglu XVIII, les sos aules respeutives y otres edificaciones amiestes, como la capiya o la torre del reló construyida nel sieglu XIX-, subsistió hasta 1909. thumb|right|200px|Estatua de [[Miguel de Cervantes na Plaza de la Universidá, frente a la Facultá de Derechu.]] En 1909, y con gran polémica, decidió baltase l'antiguu edificiu (incluyendo la portada del sieglu XV que s'abrir a callar Llibrería), pa construyir un nuevu edificiu siguiendo llinies ecléctiques y proyeutáu pol arquiteutu Teodosio Torres López. D'esti valtamientu namái se salvó la fachada barroca proyeutada pol carmelita frai Pedro de la Visitación y paez ser que la idea inicial contemplaba tamién la so destrucción. El proyeutu de Teodosio Torres López plantegaba un edificiu universitariu con dos claustros, como'l presistente. La so organización efectuar por aciu una caxa d'escalera asitiada ente dambos claustros y una gran antepar que s'abrir a callar Llibrería. La fachada del edificiu universitariu a esta cai basar nuna reinterpretación de la fachada barroca de Pedro de la Visitación, pero utilizando elementos decorativos provenientes del platerescu, barrocu, neoclasicismu y grandes buecos propios de la mentalidá higienística de la dómina. A un llau de la fachada atopaba la torre del observatoriu y a otru, la nueva torre del reló que solucionaba la esquina ente la Plaza de la Universidá y callar Llibrería. El proyeutu tenía dellos problemes ensin solucionar: construyíase una grandiosa fachada representativa a una cai estrecha como yera la de Llibrería, polo que taba afogada, y la fachada barroca atopábase incorporada al edificiu de manera bien cabileña. En 1939, esti edificiu sufre una quema. Pa desaniciar el problema de la integración de la fachada barroca nel edificiu de Teodosio Torres López, Constantino Candeira Pérez proyeutó en 1939 una gran escalera y antepar, siguiendo llinies historicistes, a los que s'apuerta por aciu la fachada barroca. Esta escalera ye una muestra de l'arquiteutura trunfalista ya historicista propia de la posguerra española. En 1968 realícense les últimes obres que conformen l'actual edificiu, baltando'l segundu claustru y construyendo na cortil del mesmu, un edificiu de cinco plantes p'agospiar al alumnáu, que'l so númberu creciera considerablemente nos años sesenta, colapsando l'edificiu de Teodosio Torres López, pensáu pa un alumnáu muncho menos numberoso. Nesta mesma reforma, baltóse la torre del observatoriu de Teodosio Torres López y el grandiosu paraninfu de 1909. Tamién la fachada de callar Llibrería foi entós remocicada, perdiendo'l ropaje historicista proyeutáu por Teodosio Torres López. El nuevu paraninfu construyóse flanqueando la fachada de fray Pedro de la Visitación por unu de los sos llaos.
Construyir tres una xénesis complicada. Nun principiu, n'edificiu con proyeutu d'Antonio Fernández Alba, diba ser la delegación del Ministeriu d'Educación, na Plaza de Poniente, xunto al Institutu Núñez de Arce. Pero, concedida a la Universidá la Escuela Téunica Cimera d'Arquiteutura, caltiénse'l brillosu proyeutu d'Antonio Fernández Alba, treslladándolo al barriu residencial de Güerta del Rei.
L'edificiu ta dotáu d'un fuerte calter representativu, abandonando les formes orgániques d'otros edificios vallisoletanos de la dómina. Márcase una exa de simetría na fachada, qu'entama los contundentes volumes del conxuntu.
L'ampliación proyeutada tamién por Fernández Alba nos ochenta, escurrir yá pa la so función, ensin la llimitación espacial que tenía'l proyeutu inicial. Búscase agora una mayor llibertá d'organización con una planta centralizada.
La Facultá de Ciencies Económiques y Empresariales, proyeutada polos arquiteutos Salvador Gayarre Ruiz de Galarreta, Tomás Domínguez del Castillo y Juan Carlos Martín Baranda ye unu de los edificios que la Universidá de Valladolid impulsa nos años ochenta. Yá dende'l so orixe, l'edificiu quedaba pequeñu p'allugar a la cantidá d'estudiantes que la titulación riquía, polo que pocos dempués se dar# en la construcción del Aulariu Campus del Río Esgueva, axacente a la facultá, y qu'empresta servicios a la Facultá de Ciencies Económiques y Empresariales y a la d'Escuela d'Inxenieríes Industriales.
L'edificiu entámase llonxitudinalmente, con un ampliu pasiellu central de dellos altores, que distribúi y comunica los espacios docente y complementariu. Ye interesante'l xuegu establecíu ente l'aula magna, con forma de teatru clásicu, y el teatru al campu dispuestu nel estremu opuestu, valláu y zarráu al públicu. La vista esterior de la seición de despachos recuerden a un truébanu.
Sicasí, cometiéronse distintos errores a la de la so edificación. Interpretáronse equivocadamente los planos, polo que la orientación de les aules nun yera la correuta. Los amplios espacios del edificiu, asina cómo'l so techu tresllúcíu orixinal, afechos na so idea pa un clima como'l canariu, pero non pal castellán, torgaben que la temperatura fuera la correuta en tol edificiu, dexando inútil la calefacción, y convirtiendo asina'l centru en desaxeradamente fríu pel hibiernu, y bien calorosu pel branu. Asina mesmu, les portalaes orixinales del llau oeste, convertir en focu de suciedá y basures, que poníen en peligru la salobridá del centru. Les obres d'ampliación de la biblioteca solucionaron estes incomodidades.
Obres posteriores consiguieron desaniciar parcialmente estos y otros defectos, como l'ausencia d'ascensores y accesos necesarios pa minusválidos.
thumb|250px|left| Imaxe antigua del palaciu. Nes cercaníes de la Universidá, como motor de desenvolvimientu de la ciudá y llugar de formación de clérigos y científicos, surden ensame d'instituciones como'l Colexu Mayor Santa Cruz.
El cardenal Pedro González de Mendoza, funda esti colexu en 1482, añu en que ye nomáu arzobispu de Toledo. De sólida formación intelectual, abre les puertes al Renacimientu na ciudá, con un edificiu primeru proyeutáu en góticu, probablemente por Enrique Egas, pero camudáu en 1490 a una estética renacentista por orde so. Pero namái s'afixo la fachada cola inclusión d'elementos decorativos del nuevu estilu. Nella destaca'l tramu central, con un almohadillado d'inspiración italiana que cubre tol fondu, y la puerta decorada con grutescos. Tamién ye destacable la cornisa con balaustrada que remata la fachada principal. Estes obres fueron dirixíes por Lorenzo Vázquez de Segovia. Nel sieglu XVIII reformóse la fachada, datando d'esa dómina los grandes balcones neoclásicos, obra del arquiteutu Manuel Godoy.
thumb|280px|right|[[Palaciu de Santa Cruz (Valladolid)|Palaciu de Santa Cruz.]] L'edificiu, de planta cuadrangular, ordenar en redol a un patiu de tres pisos. El baxu tuvo que ser reconstruyíu por Juan de Nates en 1603 pola mala calidá de la piedra. L'arquiteutu Domingo de Ondátegui reforma los dos pisos cimeros en 1744, magar toes estes intervenciones respetaron el planteamientu tardogótico del claustru y los sos motivos decorativos.
Biblioteques
La Biblioteca de la Universidá de Valladolid tien 14 puntos de serviciu, 3 tán asitiaos nes provincies de Palencia, Soria y Segovia, ente que'l restu atópase en Valladolid, a que'l so grupu pertenecen: Cada unu de los puntos de serviciu enantes citaos cuenta con un direutor, tol serviciu ta dirixíu pola Direutora de la Biblioteca y coordináu polos Servicios Centrales.
Los sos fondos tán accesibles al traviés del Catálogo Almena, de Worldcat y del Repositorio UvaDoc, incluyendo 970155 llibros ente los que cabo destacar el so pervalible fondu antiguu de 45000 documentos, ente ellos numberosos incunables y manuscritos a partir del sieglu X, 16000 títulos de publicaciones periódiques, 21342 títulos de revistes electróniques, 965 llibros electrónicos, 66 bases de datos, 47695 material non librario y 33103 tesis y proyeuto fin de carrera (datos de mayu de 2012).
Los servicios al usuariu inclúin: portal web, llectura en sala, préstamu intercampus y interbibliotecario, préstamu (fondu documental, ordenadores portátiles, llectores de llibros electrónicos, memories USB), Información bibliográfica, formación d'usuarios, guíes temátiques y tutoriales.
La biblioteca ye miembru de: OCLC, Europe Direct, REBIUN, Dialnet, Catálogu 17, ABBA, Documat, GEUIN, REDINED y BUCLE.
Muséu de la Universidá de Valladolid (MUVa)
El Muséu de la Universidá de Valladolid (MUVa) compónse básicamente de trés coleiciones:
Campus
thumb|280px|right|Provincies nos que la Universidá de Valladolid tien campus. Na actualidá la Universidá de Valladolid cunta con siete campus:
Los sos más de 30.000 alumnos partir en 25 centros con más de 2.000 profesores y 1.000 "PAS" (Personal d'Alministración y Servicios).
L'actual rector ye Daniel Miguel San José, qu'empecipió'l so cargu'l martes como socesor del anterior rector, Marcos Sacristán Represa.
Dispón, amás de los 25 centros, d'una serie d'edificios alministrativos como por casu el Palaciu de Santa Cruz onde s'atopa'l rectoráu; o La Casa del Estudiante onde tán el restu de servicios alministrativos. El CTI (Centru de Teunoloxíes de la Información) atopar nel edificiu de la Residencia Universitaria Alfonso VIII xunto a la Facultá de Ciencies.
Organización
thumb|Escalera (1941), obra de Constantino Candeira, del edificiu históricu de la universidá de Valladolid. Güei ye sede de la [[Facultá de Derechu (Universidá de Valladolid)|Facultá de Derechu.]] thumb|270px|right|[[Facultá de Comerciu (Universidá de Valladolid)|Facultá de Comerciu, en primer planu, y de Facultá de Filosofía y Lletres, nel campus de Valladolid.]] La Universidá de Valladolid entamar en facultaes y escueles universitaries. Na ciudá de Valladolid, la Universidá cunta con cuatro escueles y ocho facultaes:
Campus de Segovia
Nel Campus de Segovia, la Universidá de Valladolid cunta con dos facultaes y una escuela universitaria:
Investigación
Institutos LOU
Centros d'Investigación
Centros Teunolóxicos
Cátedres d'investigación
Llaboratorios d'investigación
Grupos d'Investigación Reconocíos
La universidá tien más d'un centenar de grupos d'investigación reconocíos, qu'actúen nes árees de: Humanidaes, Ciencies Sociales y Xurídiques, Ciencies Esperimentales, Inxeniería y Teunoloxía, y Ciencies Biomédiques y de la Salú. Dalgunos de los grupos más relevantes:
Servicios centrales de sofitu a la investigación
Parque Científicu
Programa PAVES
El programa PAVEs (Profesores Asociaos Venceyaos a Empresa) de la Universidá de Valladolid (cofinanciáu pol gobiernu rexonal de Castiella y Llión) representa una importante esperiencia d'innovación docente. Empezó en 2001 y ta formada por 50 profesores asociaos que vienen del mundu de la empresa, toos ellos del ámbitu téunicu o inxenieríes, ello ye que la metá de los PAVE contrataos na Universidá de Valladolid tán adscritos bien a la Escuela Téunica Cimera d'Inxeniería Informática bien a la Escuela Téunica Cimera d'Inxenieros de Telecomunicación. Imparten les enseñances nes instalaciones de la empresa, yá que l'oxetivu principal ye que la educación sía principalmente práutica y/o empobinada a les teunoloxíes más avanzaes que demanden les empreses. La educación ye o bien la parte práutica de les asignatures oficiales o asignatures completes, de normal optatives/llibre configuración.
Monitorización del programa "Los Desiertos Verdes"
La Universidá de Valladolid participa nel ambiciosu proyeutu "Los Desiertos Verdes" que se trata d'un proyeutu de reforestación cola participación y el sofitu del programa "Life+" de la Xunión Europea utilizando'l dispositivu Groasis Waterboxx en 63 hectárees en 5 distintes provincies d'España (Valladolid, Llión, Zamora, Zaragoza y Barcelona ). Toles zones incluyíes nel proyeutu son distintos en razón de les sos: clima, tipos de suelu, altor, usu actual (terrenes incultos, escombrera, área d'esquí, monte quemáu, agricultura) y árboles autóctonos. L'elementu común pa toes ye que son bien seques, hasta grebes.
Tradiciones y cultura
Nel senu de la universidá esisten asociaciones culturales de too tipu: musicales, teatrales, d'estudiantes...
Cuenta asina con una orquesta nueva: la Nueva Orquesta de la Universidá de Valladolid (JOUVa). Ta formada y xestionada na so mayor parte por estudiantes de la Universidá. Tien la so sede na Residencia Universitaria Alfonso VIII de Valladolid. Na actualidá (2010), y dende la so fundación en 1998, tien como direutor artísticu y musical a Francisco Lara Tejero.
La Universidá de Valladolid tien una gran tradición de Tunes, de les cualos hai referencies periodístiques dende'l Sieglu XIX. En 1997 grabaron un CD los seis tunes qu'había nesi momentu, anque na actualidá solamente perdura la Tuna d'Económiques y la Tuna de Derechu de Valladolid.
Amás, cuenta tamién con un grupu coral, el Coru Universitariu de Valladolid empobináu por Marcos Castán y un Grupu de Música Antigua empobináu por Ignacio Nieto Miguel
Anque estes formaciones tienen programes independientes, realicen conciertos conxuntos pa ciertos espectáculos.
Tamién esiste un grupu de teatru: Xente de Teatru de la Uva fundáu en 1984 col nome de Xente de Teatru de la Facultá de Medicina que, a partir de 1998, convertir nel grupu oficial de teatru de la Universidá. El so direutor ye Carlos Burguillo.
Al traviés del área d'Estensión y Cultura, la Universidá presenta múltiples programes culturales a lo llargo del añu, dacuando con diversos organismos (como'l Muséu Nacional d'Escultura) destacando popularmente nos branos UniversiJazz y el Festival Santa Cruz. Amás collabora en tolos conciertos que s'entamen al traviés de cada Asociación Universitaria o cada Vicerrectorado y con gran variedá d'asociaciones tantu públiques como privaes. La Universidá de Valladolid sofita coles mesmes iniciatives relixosu-culturales como les desenvuelves pola Hermandá Universitaria del Santu Cristu de la Lluz, nes que cabo mentar los Autos de Navidá y de Pasión.
Doctores Honoris Causa
El repartu de doctores honoris causa de la Universidá de Valladolid, empecipiáu en 1964 col so primera invistidura, inclúi a más de sesenta distinguíes persones.
Gabriel París
Gabriel París Gordillo foi un militar y políticu colombianu, foi Presidente de la República de Colombia encargáu del 30 de xunetu de 1955 al 2 d'agostu de 1955 y titular como Presidente de la Xunta Militar de Gobiernu, del 10 de mayu de 1957 al 7 d'agostu de 1958. El so mandatu carauterizar por restablecer nel país el sistema y les instituciones democrátiques, clausuraes dende 1949.
Antepasaos
Gabriel París yera fíu d'Alberto París Montalvo ya Isabel Gordillo Díaz; nietu del médicu Esteban París Ortega, qu'algamó nel Exércitu'l grau de Mayor na guerra civil de 1860; y bisnietu del prócer José Ignacio París Ricaurte. La convocatoria a dellos bogotanos de distinción pa integrar -y emerxente sociedá del conceyu d'Ibagué foi respondida por Esteban París, quien exerció en dicha ciudá como maxistráu, casándose con Juana María Montalvo Barón, de la familia propietaria de la histórica facienda La Primavera.