cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
El Gran Xuegu
El Gran Xuegu na cultura popular
- Nikolay Karazin pintó dellos cuadru que la so temática taba centrada nel Gran Xuegu. Ente ellos destaquen “L'encruz de les tropes ruses de los sables muertos de Adam-Krylgan”, “Entrada de les tropes ruses en Samarcanda”, ”Les tropes ruses crucien en Amu Darya” o “L'alarma nel apartaz”.
- John Watson, compañeru d'aventures de Sherlock Holmes, personaxe creáu pol célebre autor británicu Arthur Conan Doyle, desempeñóse como ciruxanu de campaña del exércitu británicu mientres la Segunda Guerra Afganistana
Bibliografía
- SERGEEV, Y.: “El Gran Xuegu y l'establecimientu del Turquestán rusu” en Desperta Ferro Moderna Nᵘ11 (2014a) páxs. 28-33
- SERGEEV, Y.: “La conquista rusa de Turkmennistán” en Desperta Ferro Moderna Nᵘ11 (2014b) páxs. 46-53
- SIEGEL, J.: “Guerra fría n'Asia Central” en Desperta Ferro Moderna Nᵘ11 (2014) páxs. 6-11
- STACPOOLE-RYDING, R.J.: “La batalla de Maywand” en Desperta Ferro Moderna Nᵘ11 (2014) páxs. 38-45
- STEWARD, J.: “La primer Guerra Anglu-Afganistana (1839-1842)” en Desperta Ferro Moderna Nᵘ11 (2014) páxs. 12-17
- VV.AA.: Téuniques béliques de la dómina colonial (1776-1914) . Alcobendas. Editorial Libsa, 2010.
Fridericia mollissima
Descripción
Ye una planta yerbácea que tien les fueyes estremaes en fueyuques cubiertes de vellos. Les flores son de color rosa y tán en grandes recímanos. Los frutos son unes cápsules grandes.
Distribución y hábitat
D'orixe desconocíu, habita en clima templáu dende'l nivel del mar hasta los 22 metros, presente en vexetación alteriada del manglar. Atopar dende'l sur de Méxicu a Venezuela-
Propiedaes
Poles sos cualidaes melecinales utilízase-y como antirreumática en Oaxaca.
Taxonomía
Fridericia mollissima describióse por (Kunth) L.G.Lohmann y espublizóse en Annals of the Missouri Botanical Garden en 2014.
Transactions of the British Bryological Society
Transactions of the British Bryological Society (embrivíu Trans. Brit. Bryol. Soc.) foi una revista con ilustraciones y descripciones botániques qu'editóse en Cambridge onde publicáronse 6 númberos dende l'añu 1947 hasta 1971. Foi precedida por Report of the British Bryological Society y reemplazada por Journal of Bryology
Cristina Cerrada
Cristina Cerrada ye una escritora y profesora d'escritura creativo española.
Biografía
Estudió Socioloxía nes universidaes Complutense y UNED de Madrid. La so carrera lliteraria llogró reconocencies dende'l so entamu: el so cuentu Tránsitu llogró'l XIII Pedro Atarrabia de rellatu 2001, y en 2003 el so cuentu Órdenes trascendentales resultó ganador del Premiu NH nel apartáu Meyor cuentu presentáu independientemente» (con Espido Freire, José María Guelbenzu y Gustavo Martín Garzo nel xuráu).
Nos últimos años llogró'l premiu de novela Ateneo Nuevu de Sevilla por Calor de Llar, S.A. (2005) y el premiu Caja Madrid de Narrativa 2004 (en que'l so xuráu atopábense Soledad Puértolas, Julio Llamazares, Javier Reverte y Juan Manuel de Prada). Foi incluyida en diverses compilaciones, ente les que destaquen ''Tou un placer. Antoloxía de rellatos eróticos femeninos (2005) realizada por Elena Medel y publicáu pola Editorial Berenice, Antoloxía de cuentistes madrilanes (2006) compilado por Isabel Díez Ménguez y publicaos por Ediciones La Llibrería, y Cuntar les foles. Trece cuento pa bañistas'' (2006) publicáu pola editorial Llingua de Trapu.
Collabora en diversos medios de la prensa nacional como la revista dixital Lliteratures.com., el magacín Cai20, o la revista cultural Ateneaglam.
Ye autora de los llibros Noctámbulos (2003), IV Premiu Casa d'América; Compañía (2004), II Premiu Caja Madrid; y Calor de Llar, S.A. la so primer novela, X Premiu de Novela Ateneo Nuevu de Sevilla.
En 2007 participó na obra L'arqueru inmóvil, una selección d'ensayos que cavilguen sobre'l procesu de creación d'una obra curtia, escritos toos por autores que, en mayor o menor midida, dedicáronse al rellatu, como Ángel Zapata, Hipólito G. Navarro, Eloy Tizón o Mercedes Cebrián. Anatomía de Caín foi ilustráu por Cristina Díez (2010).
Cerrada forma parte del coleutivu artísticu por fundáu por Fernando Marías Amondo, llamáu Fíos de Mary Shelley. Con él, participó nes sesiones d'homenaxe a la pionera feminista Mary Wollstonecraft y nel llibru tituláu ''Wollstonecraft. Fíes del horizonte'', onde tamién figuren otres importantes escritores como Espido Freire, Paloma Pedrero, Nuria Varela, Cristina Fallarás, Eva Díaz Riobello, María Zaragoza, Raquel Lanseros y Vanessa Montfort.
Cristina Castaño
Biografía
Cristina Castaño nació y crióse en Vilalba. El so venceyu sentimental col teatru empecipiar con diez años, cuando allega al Teatru Principal de Santiago de Compostela pa ver la obra Los ochenta son nuesos d'Ana Diosdado. Con 18 años camudar a Madrid pa estudiar periodismu, pero llueu se dio a conocer na televisión de Galicia na serie Pratos combinaos, ensin esperalo. En 2000 llegó-y la oportunidá d'incorporase al repartu d'otra serie, esta vegada a nivel nacional: Al salir de clase. Yera un papel pal branu, pero quedar hasta'l final de la serie, en 2002. D'esta miente, abandonó Pratos combinaos, pasando'l so personaxe a ser interpretáu por María Castro, actriz cola que coincidiría más tarde na película Días azules, y convirtióse nuna de les nueves promeses salíes de la cantera del serial xuvenil de Telecinco.
Cristina Castaño formar n'interpretación con maestros destacaos como Juan Carlos Corazza o Augusto Fernandes. Tamién tuvo en cursos de foniatría y cantar.
Trabayó al llau de Concha Velasco na obra teatral Les mazanes del vienres.
Dende entós fixo diversos cameos pa delles series nacionales y papeles pequeños en delles películes, amás de proyeutos teatrales, ya inclusive probó suerte nel mundu de la música, participando en dalgún conciertu en direutu con Carlos Núñez o Lucía Gil y siendo la representante d'España nel Festival Internacional del Cantar de Viña del Mar en 2001 xunto a Elvira Prau. Tamién cantó en dalgún programa de televisión, como en dos causes pa Qué tiempu tan feliz nel 2015.
En 2006 trabayó nel musical Fama, con más de 600 representaciones por toa España, trabayu que compaxinó cola so intervención na serie Herederos.
A finales de 2008 actuó como personaxe principal na serie El comisario interpretando'l papel de la forense, Sara Ruíz.
Puertu de la Badea de Bayur
El Puertu de la Badea de Bayur (n'indonesiu: Pelabuhan Teluk Bayur) enantes conocida como Emma Haven o Emmahaven ye un puertu asitiáu na Badea de Bayur de la ciudá de Padang, Sumatra Occidental, Indonesia. El puertu, el más grande y de mayor actividá na mariña occidental de Sumatra, ye operáu pola empresa estatal PT (Persero) Pelabuhan Indonesia II (Corporación Portuaria d'Indonesia II). Construyíu en 1888 pol gobiernu colonial de los Países Baxos, el 29 d'abril de 2013 un nuevu terminal de contenedores abrióse oficialmente pol gobernador de Sumatra Occidental y puede sirvir a más de 4.000 contenedores nos 46.886 metros cuadraos de superficie que tien.
Cristina Castaño
Biografía
Dende 2009 intervieno na serie de Telecinco, La que se avecina interpretando notablemente'l personaxe de Judith Becker, anque participó n'otres series compaxinándoles con ésta, como en Frágiles o en programes como, El club de la comedia, onde actúo en cuatro causes ente los años 2011 y 2015, faciendo monólogos.
Nel añu 2015, torna a los escenarios p'asitiase a la cabeza del cartelu del musical Cabaré, na versión de Jaime Azpilicueta, interpretando a Sally Bowles, personaxe encarnáu por Liza Minnelli na versión cinematográfica. Esti míticu musical trunfó nel Teatru Rialto de Madrid dende'l 1 d'ochobre de 2015 hasta'l 12 de xunu, prorrogáu delles vegaes pol ésitu que tuvo, con más de 200.000 espectadores. Cabaré ganó amás 9 premios de 12 categoríes nos Premiu Teatro Musical, ente ellos el de meyor musical de la temporada n'España y meyor actriz revelación, que llogró Cristina. Nel musical, l'actriz compartió escenariu col actor Daniel Muriel, qu'interpretó al novelista Cliff, y l'humorista y cantante Edu Soto, como maestru de ceremonies.
En mayu de 2016 anunció que nun va participar na décima temporada de La que se avecina, dexando la serie tres más de 90 capítulos, al querer dedicase a otros proyeutos. N'agostu de 2016 confírmase que va interpretar el papel femenín protagonista na nueva serie de La 1 llamada El final del camín xunto a Antonio Velázquez, Begoña Maestre y Javier Rey, ente otros actores. thumb|Cristina Castaño nos Premios Goya 2017 En 2016 estrenó amás dos películes, Nacida pa ganar, en mayu y La madriguera, n'avientu. Amás siguió en delles ciudaes de la xira de Cabaré. En 2017 tuvo somorguiada nel rodaxe de tres películes: Caribe Mix, xunto a Marc Clotet, Hiba Abouky y Alejo Sauras, ente otros; Proyeutu Tiempu, un curtiumetraxe d'Isabel Coixet y Sin rodeos, dirixida por Santiago Segura, xunto a Maribel Verdú. Castañal acabó la so participación nel musical Cabaré tres dos años interpretando a Sally el 9 de xunetu de 2017, en Les Palmes de Gran Canaria, en percorriendo tola xeografía española.
Carrouges
Carrouges ye una comuña francesa del departamentu d'Orne, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cristina Castaño
Biografía
Dende febreru de 2018 y hasta mayu de 2018 protagoniza la comedia Cuerpo de élite, en Antena 3.
Vida personal
Cristina Castaño ye hermana del tamién actor de TVG Nacha Castañal y sobrina del periodista Pepe Domingo Castaño.
Zhu Chen
Zhu Chen (, زو تشن; ) ye una axedrecista china y una Gran Maestru Femenín.
Na llista de Xineru de 2008 de la FIDE tenía 2548 puntos d'ELO, ocupando la 4ª posición na llista femenina.
Foi en 1992,1994 y 1996, ganadora del Campeonatu de China d'axedrez.
A los 25 años venció a la rusa Alexandra Kosteniuk nel campeonatu mundial d'axedrez femenín.
En 1988 Zhu convertir na primer china que ganaba una competición internacional d'axedrez, faciéndose col 12 Campeonatu Mundial Femenín en Rumanía.
Ganó'l Campeonatu Mundial Xuvenil Femenín en 1994 y 1996.
Ta casada con Mohammed Al-Modiahki, y agora representa a Qatar.
David Rasche
Biografía
Rasche nació na ciudá de Saint Louis, Missouri. Empecipió la so carrera nel teatru, anque tamién tuvo apaiciones en delles películes y series televisives. Fízose unu de los miembros de Chicago Second City, dempués de que John Belushi camudar al Saturday Night Live.
Rasche tien un títulu universitariu (graduar de la Universidá de Chicago) y tamién trabayó como profesor y escritor enantes d'arreyase nel espectáculu por tiempu completu. Tamién apaeció nel especial PNS.
En 1974, axuntó aproximao $1.000 en beneficiu pa salvar el Teatru Victory Gardens en Chicago. Empezó a actuar na televisión y películes en 1977 y protagonizó la so primer cinta en 1978, An Unmarried Woman, dirixida por Paul Mazursky. Al siguiente añu, tuvo una pequeña participación en Manhattan, una comedia de Woody Allen.
El so personaxe más famosu asocedió na serie de la década de 1980 Sledge Hammer!. La so inigualable actuación como'l detective violentu y chauvinista fizo que dicha serie volver de cultu. Unos años enantes, Rasche participó na película televisiva de 1983 Special Bulletin, na cual fai'l papel d'un terrorista.
Inmueble
Inmueble, tienen esta consideración toos aquellos bienes, como cases o finques, que son imposibles de treslladar ensin ocasionar daños a los mesmos, porque formen parte d'un tarrén o tán anclaos (apegáu o claváu) a él. Remanez de la pallabra inmóvil. A efeutos civiles los buques tienen la consideración d'inmuebles.
Bosc-Mesnil
Bosc-Mesnil ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Auliscomys boliviensis
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Bolivia, Chile y Perú.
Cero
El cero (0) ye'l signu numbéricu de valor nulu, qu'en notación posicional ocupa los llugares onde nun hai una cifra significativa. Si ta asitiáu a la derecha d'un númberu enteru multiplicar por 10 el so valor; asitiáu a la izquierda, nun lo modificar.
Utilizándolo como númberu, pueden realizase con él operaciones alxebraiques como: sumas, restes, multiplicaciones, ente otres. Pero, por ser la espresión del valor nulu (nada, naide, nengunu...), puede dar llugar a espresiones indeterminaes o qu'escarecen de sentíu.
X +
(
)
=
0.
Historia
Antigües y grandes civilizaciones —como les del Antiguu Exiptu, Babilonia, l'Antigua Grecia y la civilización maya— tienen documentos de calter matemáticu o astronómicu amosando símbolos indicativos del valor cero; pero por diversu peculiaridaes de los sos sistemes numbéricos, nun supieron llograr el verdaderu beneficiu d'esti capital descubrimientu.
{|
Alredor del 400 e.C., los babilonios empezaron a asitiar el signu de «dos cuñas» nos llugares onde nel nuesu sistema escribiríamos un cero, que se lleía «dellos». Los dos cuñas nun fueron la única forma d'amosar les posiciones del cero; nuna tablilla datada nel 700 e.C. atopada en Kish, antigua ciudá de Mesopotamia al este de Babilonia, utilizaron un signu de «tres gancho». N'otres tablillas usaron un solu «gabitu» y, en dellos casos, la deformación d'esti asemeyar a la forma del cero.
thumbnail|200px|[[Glifu maya pal cero, añu 36 e.C. Ye'l primer usu documentáu del cero utilizando notación posicional.]] El cero tamién surdió en Mesoamérica y escurríu poles civilizaciones mesoamericanes antes de la era cristiana, pola cultura maya. Posiblemente foi utilizáu antes pola cultura olmeca.
El primer usu documentáu amosando'l númberu cero correspuende al añu 36 e.C., faciendo usu de la numberación Maya. Por causa de l'anomalía introducida nel tercer llugar del so notación posicional, quitó-yos de posibilidaes operatives.
Claudio Ptolomeo nel Almagesto, escritu en 130, usaba'l valor de «vacíu» o «0». Ptolomeo solía utilizar el símbolu ente díxitos o a la fin del númberu. Podría pensase que'l cero enraigonaría entós, pero lo cierto ye que Ptolomeo nun usaba'l símbolu como «númberu» sinón que lo consideraba un signu d'anotación. Esti usu nun s'espublizó, pos bien pocos adoptar.
Los romanos nun utilizaron el cero. Los sos númberos yeren lletres del so alfabetu; pa representar cifres usaben: I, V, X, L, C, D, M, arrexuntándoles. Pa númberos con valores iguales o superiores a 4000, dibuxaben una llinia horizontal sobre'l númberu», pa indicar que'l valor multiplicar por 1000.
El cero posicional
Ye posible que'l matemáticu indiu Brahmagupta (sieglu VI) fuera'l primeru en teorizar sobre'l conceutu de "cero" non yá como definición d'una cantidá nula, sinón como posible sumando pa númberos negativos y positivos. El primer testimoniu del usu del cero indiu» ta datáu nel añu 683: una inscripción camboyana d'Angkor Wat, tallada en piedra, qu'inclúi'l númberu "605". Otres pruebes d'usu datar hacia l'añu 810. Les inscripciones de Gwalior tán dataos en 875-876. Abu Ja'far Mujammad ibn Musa (Al-Juarismi), na so obra titulada «Tratáu de la adición y la sustracción por aciu el cálculu de los indios» esplica'l principiu de numberación posicional decimal, señalando l'orixe indiu de les cifres. La décima figura, que tien forma arrondada, ye'l cero».
Los árabes tresmitir pol Magreb y Al-Ándalus, pasando darréu al restu d'Europa. Los primeros manuscritos qu'amuesen les cifres indies (llamaes entós «árabes») provienen del norte d'España y son del sieglu X: el Codex Vigilanus y el Codex Aemilianensis. El cero nun figura nos testos, pos los cálculos realizar con ábaco, y el so usu aparentemente nun yera necesariu.
Anque s'atribúin los primeros usos del cero en Francia, o al revesosu papa Silvestre II, alredor del añu 1000, la mayor parte de les referencies indiquen que'l cero (llamáu zefhirum) foi introducíu n'Europa pol matemáticu italianu Fibonacci nel sieglu XII, amosando la álxebra árabe na so Liber abaci (El llibru del ábaco), anque pola facilidá del nuevu sistema, les autoridaes eclesiástiques llomar de máxicu o demoniaco.
La ilesia y la casta de los calculadores profesionales —clérigos na so mayoría, qu'utilizaben el ábaco— opunxéronse frontalmente, vetando la nueva álxebra, en dellos llugares hasta'l sieglu XV.
Representaciones del cero
El cero representar en testos occidentales cola cifra «0». Dende'l sieglu XX, y especialmente col desenvolvimientu de la informática, ye frecuente qu'esti signu apaeza cortáu por una barra diagonal (/), nueva notación qu'evitaba'l tracamundiu cola grafía de la lletra «o». Hasta apocayá, la conxunción disyuntiva "o" tenía de llevar tilde: «ó», cuando diba escrita ente cifres pa nun ser confundida col signu numbéricu 0. Anguaño, felicidá regla nun ta a valir.
Representación gráfica del valor cero
En coordenaes cartesianes l'orixe de coordenaes acomuñar al valor 0 (cero).
El cero y los númberos naturales
A dellos matemáticos resúlta-yos conveniente tratalo como a los otros númberos naturales, por eso la discrepancia. Dende un puntu de vista históricu'l cero apaez tan tarde que dalgunos nun creen que seya xusto llamalo natural.
Cero na suma
Na suma, el cero ye'l elementu neutru; esto ye, cualquier númberu
a
sumáu con
0
vuelve dar
. Exemplu:
25 + 0 = 25
Cero en restar
Na resta, el cero ye'l elementu neutru; esto ye, cualquier númberu
a
restáu con
0
vuelve dar
, sacante cuando'l cero ye'l minuendu, y nesi casu resulta
-a
. Exemplos:
37 – 0 = 37
Cero na multiplicación
Nel producto, el cero ye'l elementu absorbente; cualquier númberu operáu con
0
da
. Exemplu:
25 × 0 = 0
Cero na división
El cero puede ser estremáu por otros númberos, y nesi casu ye l'elementu absorbente (exemplu:
). El cero nun puede estremar a nengún númberu.
División per cero nos númberos reales
Nos númberos reales (inclusive nos complexos) la división ente cero ye un indetermín; asina, les espresiones:
escarecen de sentíu.
Intuitivamente, significa que nun tien 'sentíu' «partir» 8 mazanes ente neños d'una aula vacida. Tampoco tien 'sentíu', distribuyir 0 billetes ente cero persones: nada ente naide.
Matemáticamente, el cero ye l'únicu númberu real pol cual nun puede estremase. Por eso 0 ye l'únicu real que nun tien inversu multiplicativu.
Exemplu:
= x ·
(correutu).
nun ye un númberu real).
Cero na división de llendes
Sicasí, si analiza cada numberador y denominador por separáu, la llende de too ellos ye cero. Por eso dizse que ye indetermináu, pos pueden llograse resultaos tan distintos como infinitu, unu o cero.
Cero na potenciación
ye distintu de
0
, entós a^0=1.
n
ye mayor de
, entós 0^n=0.
El valor 0^0 nun ta definíu como potencia, pero según el contestu o por comodidá puede escoyese unu de les resultaos por aciu una definición. Dellos calculadores científiques dan 1 como resultáu.
Nel contestu de los llendes, 0^0 ye un indetermín pos les llendes de potencies tales que les llendes de base y esponente por separáu son cero, pueden terminar dando cualquier cosa.
Paridá
Nel conxuntu de los enteros, el
ye un númberu par; satisfai la definición de paridá, según tamién toles carauterístiques de los númberos pares. El cero ye un númberu par, asitiáu ente dos númberos impares (el –1 y el 1).|thumb|550px|center
El cero na Identidá d'Euler
El cero, xunto colos númberos 1, [[Númberu π|
π
]], ''[[Númberu imaxinariu|
i
]], [[Númberu e|
e
]]'' tán rellacionaos na célebre Identidá d'Euler:
yiπ + 1 = 0
Matemática avanzada
N'otra cañes de la matemática, especialmente nel álxebra, llámase «cero» y simbolízase tamién con «0» a elementos d'otros conxuntos bien distintos de los reales. Ye'l casu del vector nulu nel conxuntu de los vectores del planu o del espaciu. Polo xeneral dízse-y cero al elementu neutru d'un grupu abeliano.
Sistemes dixitales
El 0 acomuñar cola posición de "apagáu" en lóxica positiva (el 1 acomuñar cola posición de "encendíu") y ye unu de los dos díxitos (0 y 1) del sistema binariu.
Cero absolutu
El cero absolutu ye, nel campu de la física, la temperatura más baxo que teóricamente puede algamar la materia. Esta temperatura da llugar a la escala Kelvin, qu'establez como 0 K dicha temperatura. La so equivalencia en graos celsius ye de –273,15 °C.
Myiozetetes granadensis
Myiozetetes granadensis, ye una especie d'ave paseriforme perteneciente al xéneru Myiozetetes qu'integra la familia Tyrannidae. Ye nativu d'América Central y del Sur.
Nomes populares
Denominar tamién benteveo de copete gris, suelda cabecigrís (Colombia), mosqueru cabecigrís (Costa Rica), mosqueru gorrigrís (Ecuador), chilero cabecigrís (Hondures), güis cabecigrís (Nicaragua), pispirillo copete gris (Venezuela) o bem-te-vi-de-cabeça-cinza (em portugués, Brasil).
Descripción
Mide 17 cm. Iris pardu buxu. Cabeza gris con un llurdiu anaranxáu-acoloratada na corona, semi-oculta y solamente una curtia llista superciliar blanca. Penriba ye oliváceo, les nales con cantos pálidos estrechos. El gargüelu ye blanca y pembaxo ye mariellu brillante. La fema tien el llurdiu de la corona amenorgada o inesistente.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase en Bolivia, Brasil, Colombia, Costa Rica, Ecuador, Hondures, Nicaragua, Panamá, Perú y Venezuela. Habita en montes húmedos tropicales y sutropicales de baxa altitú y montiegos, xeneralmente cerca de cursos d'agua, tamién en tierres llabraes o de llendo y montes altamente degradaos. Principalmente hasta los 1200 msnm.
Comportamientu
Portar de manera bien asemeyada al bienteveo sociable (Myozetetes similis) pero ye más rellacionáu a la floresta y de cutiu anda na canopia.
Alimentación
Axuntaos en grupos familiares de 3 o 4 individuos, prinden inseutos en vuelos ruidosos pola canopia.
Vocalización
La mayoría de los llamaos som más agudos que M. similis, dalgunos anden a la tema en potencia col bienteveo común (Pitangus sulphuratus) ya inclúin un “kip!” de cutiu repitíu en serie, y un “kip, kiip, k-biir” o “kip, kiir, kiw-kiw”.
Descripción orixinal
La especie M. granadensis describióse per primer vegada pol ornitólogu estauxunidense George Newbold Lawrence en 1862 sol mesmu nome científicu; llocalidá tipo «Panamá».
Taxonomía
Les evidencies morfolóxiques y comportamentales suxuren que'l presente xéneru ta más llueu emparentáu con Legatus; el comportamientu de nial rellacionar con Pitangus. Datos moleculares soporten fuertemente un clado que consiste de la presente especie y Myiozetetes luteiventris como grupu-hermano d'otru formáu por Myiozetetes cayanensis y Myiozetetes similis. La subespecie occidentalis posiblemente taría meyor si xunida a la nominal; ríquense más estudios.
Subespecies
Reconócense 3 subespecies cola so correspondiente distribución xeográfica:
Villar
Col nome de Villar podemos referinos a:
Transactions of the Cambridge Philosophical Society
Transactions of the Cambridge Philosophical Society (embrivíu Trans. Cambridge Philos. Soc.) foi una revista con ilustraciones y descripciones botániques qu'editóse en Londres. Publicáronse 23 númberos dende 1822 hasta 1928.
Masaya Tashiro
Masaya Tashiro (田代 雅也, ) ye un futbolista xaponés.
Ceaucé
Ceaucé ye una comuña francesa del departamentu d'Orne, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Bosville
Bosville ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Hendaia
Hendaya (oficialmente, en francés Hendaye; n'euskera Hendaia) ye una comuña fronteriza francesa del departamentu de Pirineos Atlánticos. Asitiar nel territoriu de l'antigua provincia de Labort, xunto a la frontera con España y a 21 km de San Sebastián. El nome significa Badea Grande.
Hendaya cunta con una estación de ferrocarril internacional, y foi un importante puertu pesqueru hasta que se vendió la rula pesquera onde ta anguaño allugada la sede de Tribord, la marca de deportes acuáticos de Decathlon. Ente los curiosos de la llocalidá, destaca un balneariu, famosu en tola rexón. Alredor del 50% de les viviendes pertenecen a guipuzcoanos.
Asitiada en mediu del Bidasoa, ente Hendaya y Irún, la isla de los Faisanes ye un llugar cargáu d'historia: en 1463, Lluis XI tuvo un alcuentru con Enrique IV, rei de Castiella; en 1526, Francisco I, prisioneru de los españoles dende la batalla de Pavía, foi lliberáu nesta islla en cuenta de los sos dos fíos, quien permanecieron so arrestu mientres cuatro años; en 1615, desenvolvióse un intercambiu' d'infantes reales: Isabel, hermana del rei francés Lluis XIII, prometida del fíu del monarca español Felipe III, y Ana d'Austria, hermana d'aquél, prometida de la mesma del rei Lluis XIII. En 1659, roblar na islla la Paz de los Pirineos y l'alcuerdu nupcial ente Lluis XIV y María Teresa, fía del rei español Felipe IV. A partir del tratáu de 1856, la islla de los Faisanes pasó a pertenecer tantu a Francia como a España, y dende 1901 dambos países caltienen por vez (seis meses cada unu) el derechu a la so soberanía.
En 1923, el novelista francés Pierre Loti morrió en Hendaya, onde pasó gran parte de la so vida.
Xeografía
La ciudá ta na frontera col País Vascu (España) y ye aledaña a la ciudá vasca d'Irún (Guipúzcoa). Ye conocida históricamente por ser la ciudá onde s'entrevistaron Franco y Hitler en 1940. Llenda al norte col mar Cantábricu, al este y al sur con Urruña y al oeste col ríu Bidasoa y la Badea de Chingudi, que la dixebra d'España (Irún y Hondarribia).
Historia
thumb|250px|right|Representación de la Badea de Chingudi, embaxo Hendaya, y enriba [[Hondarribia]] Hendaya adquirió la so independencia de la parroquia d'Urruña en 1598, coincidiendo cola construcción de la ilesia de San Vicente, cola autorización concedida pol obispu Bertrand Etchaux.
Hendaya como ciudá fronteriza ente Francia y España, foi escenariu de les munches guerres ente les dos naciones. Na Guerra francu-española, la ciudá foi de volao ocupada polos españoles, en setiembre de 1636.
Na fortificación de la Isla de los Faisanes, que s'asitia nel ríu Bidasoa, roblóse'l Tratáu de los Pirineos en 1659. Esti Tratáu punxo fin a décades de guerres intermitentes ente Francia y España.
Sía comoquier, el pueblu aguantó a la so destrucción a pesar de l'actividá militar fronteriza. Sicasí, ye de mentar qu'en 1793, l'exércitu español afaró totalmente la ciudá. Esto fizo que la llocalidá sufriera una enorme perda. Dempués d'esi sucesu, el pueblu foi reconstruyíu y convirtióse nel llugar de nacencia del estilu arquiteutónicu neo-vascu. Na Guerra de los Pirineos (1793-1795), o nel periodu previu a tomar de gobiernu de Napoleón, el pueblu foi niveláu, como describió en 1799 por Wilhelm von Humboldt.
Per otru llau, testigu del so pasáu, el fuerte Gaztelu Zahar foi destruyíu y reconstruyíu delles vegaes por causa de les numberoses batalles ente Francia y España. Foi enguapecíu colos trabayos de Vauban, del que recibía'l so nome. Anguaño, n'el so allugamientu atopa'l frontón principal del pueblu, llamáu de la mesma: “Gaztelu Zahar”, construyíu en 1899.
L'abolición de les provincies franceses, la Guerra de los Pirineos, la derogación de los fueros, regla principal, nos distritos vascos españoles, la rotura de la fluidez del comerciu tresfronterizu y la convivencia natural de la llingua vasca produció que les comuñes asitiaes alredor del ríu Bidasoa y de la Badea de Chingudi fueron estremaos por una frontera española-francesa.
thumb|Con cuenta de sofitar el so desenvolvimientu turísticu, el conceyu construyó una llinia de tranvía, que funcionó ente 1906 y 1937. Equí vese circulando al llau de la sablera. El 22 d'ochobre de 1863, el ferrocarril llegó a Hendaya, según tamién llegó pel llau español, averándose asina a la frontera del Bidasoa. El 15 d'agostu de 1864 inauguróse'l primer tren Madrid-París, teniendo estación en Hendaya, que reformó'l paisaxe humano y urbano de la ciudá, provocando un rápidu desenvolvimientu. Hendaya empezó a destacar como un centru internacional y un balneariu en vacaciones pa les élites, siguiendo'l modelu de Biarritz (1854), a mediu camín ente San Sebastián y Biarritz. En 1913 el ferrocarril vascu-español abrió'l serviciu de la llinia de mariña dende San Sebastián a la estación d'Hendaya. Foi conocíu más palantre como "topu" polos numberosos túneles esistente a lo llargo del so trazáu.
Coles mires de evitar estos enfrentamientos y torgar que'l castru convertir nun terrén ensin llexislar, los dos estaos decidieron partise la xurisdicción de la mesma cada seis meses (de forma rotatoria). Mientres esti periodu, tienen d'asumir el caltenimientu y control de la isla.
Per otru llau, hasta 1936, tantu persones como mercancíes teníen de pagar un peaxe pa trespasar la ponte fronteriza que dixebraba les llocalidaes de Irún y Hendaya.
Sicasí, esta rivalidá sume progresivamente nel sieglu XXsobremanera mientres la guerra civil española (1936-1939). Dende'l principiu de la guerra, Hendaya foi abellugu d'españoles que fuxíen de la mesma. Concretamente, la princesa de Faucigny punxo a disposición la so villa de Haizabia a 200 neños que taben güérfanos o enfermos.
Mientres la II Guerra Mundial, el xeneral Francisco Franco declaró la neutralidá española cuando dio empiezu la guerra, en setiembre de 1939, pocos meses dempués de llograr la victoria na Guerra Civil. Camudó la so vinculación col conflictu cuando, en xunu de 1940, pasó a defender la condición de "non batallosu" d'España. El 23 d'ochobre d'esi añu produció un alcuentru ente a entrevista histórica ente Ramón Serrano Suñer, Francisco Franco, Adolf Hitler y Joachim von Ribbentrop, que tuvo llugar en Hendaya, dientro del territoriu francés ocupáu pol III Reich. L'oxetu del alcuentru, que se produció nel interior d'un tren blindáu aparcáu na terminal de ferrocariles d'Hendaya, yera axustar la participación d'España na II Guerra Mundial xunto a les potencies del Exa Roma-Berlín-Tokiu. El réxime franquista solicitara primeramente'l llogru de Xibraltar y tol territoriu de Marruecos, en cuenta de la so belixerancia. Sicasí, Franco acotó mientres la xunta les dificultaes económiques que torgaben la intervención española nel conflictu, razón pola cual dambes partes nun llegaron a alcuerdos d'importancia. España foi neutral oficialmente mientres los siguientes cinco años de la guerra, anque en gran midida foi un tao pro-Exa. Más tarde, Adolf Hitler diría de felicidá entrevista que "antes de volver entrevistame con Franco prefiero que me saquen les mueles".
Atlantoxerus getulus
L'esguil morunu (Atlantoxerus getulus) ye una especie de royedor esciuromorfo de la familia Sciuridae.
Hendaia
Historia
Al respective de la frontera ente España y Francia nun volvió abrir se hasta 1948, añu nel cual restablecióse la llinia ferroviaria París-Irún.
Ferrocarril
thumb|Estación Des Jumeaux Ondarraitz thumb|Estación principal d'Hendaya Nel Bulevar del Xeneral De Gaulle atópase la estación d'Hendaya (en francés Gare de Hendaye), propiedá de SNCF y esplotada por SNCF y RENFE.
Atlantoxerus getulus
Descripción
Trátase d'un esguil terrestre, el so cuerpu y cola tán percorríos llonxitudinalmente por cuatro bandes negres y dos blanques. El pelo ye llargu y mestu y con bandes llonxitudinales de colores pardu y pardu escuru, la cabeza de color pardu acoloratáu y relativamente grande respectu al restu del cuerpu, oreyes pequeñes cuasi inesistentes. Animales gregarios, formen colonies onde aparentemente esiste una estructura social definida.
Distribución
Nativu del estremu noroeste d'África: Marruecos y gran y mediu Atles, dende'l sur d'Agadir hasta'l norte d'El Sáḥara y noroeste d'Arxelia. N'España foi introducida na islla de Fuerteventura (Islles Canaries) alredor de 1965 y ellí sigue como especie invasora.
Hendaia
Ferrocarril
Esti tipu de terminal ferroviaria ye lo qu'en Francia se denomina una estación fronteriza (en francés gare-frontière) y n'español una estación internacional por confluyir dos anchos de vía distintos; per un sitiu, el de les llinies interiores de Francia, con anchu internacional o UIC (1435 mm), y, por otru, el de les llinies que vienen d'España, con anchu ibéricu (1668 mm). De los ferrocarriles franceses lleguen los trenes TER Aquitaine, TGV, y Intercités; y de los españoles, los trenes Talgo, Alvia y Arcu procedentes de Madrid, Barcelona, La Coruña, Vigo o Lisboa.
Allegante a ésta atopa la terminal oriental de la llinia de Metro Donostialdea que trescurre hasta Lasarte pasando pel centru de San Sebastian, son esplotaes por EuskoTren. Nesti casu'l tendíu ye d'anchu métricu (1000 mm).
Atlantoxerus getulus
Hábitat
Especie más abondosa n'árees con zones abellugo, (pedreres, parés de piedres, etc. Na islla de Fuenteventura ye una especie exótica invasora y gafida nes Islles Canaries. La especie ye considerada especie cinexética en Fuerteventura y Gran Canaria.
Hendaia
Marítimu
Tamién esiste un barcu que crucia dende la zona portuaria hasta Hondarribia nun pequeñu trayeutu de 5 minutos.
Heráldica
En campu d'azur, una ballena de plata, nadante sobre un mar d'el so color natural, y surmontada de tres arpones d'oru, puestos dos en sotuer y unu en palu, acompañaos nel xefe d'una corona real d'oru, chada de les lletres H y Y de sable.
Gráfica demográfica dende 1793 hasta 2012
''Fuentes : Hasta 1999, Ldh/EHESS/Cassini. Dende 2004, INSEE.''
Intereses
thumb|Miguel de Unamuno en 1925
Persones destacaes
Martín Guerre, nacíu en 1524 en Hendaya, foi un llabrador francés del Sieglu XVI. Años dempués d'habese separáu de la so familia, un impostor usurpó'l so llugar y vivió cola muyer y fíu de Martín. Al ser la identidá del impostor cuestionada y en remaneciendo'l verdaderu Martín, l'impostor foi esmazcaráu y executáu.
Étienne Pellot, nacíu en 1765 en Hendaya y fináu nesta mesma llocalidá en 1856, foi un corsariu francés.
thumb|Antoine d'Abbadie thumb|Pierre Loti en 1892
Rafael Addiego Bruno
Rafael José Addiego Bruno foi un abogáu, xurista y políticu uruguayu. Integró la Suprema Corte de Xusticia d'Uruguái ente 1984 y 1993, organismu del que foi presidente. Foi presidente interín d'Uruguái mientres 17 díes en febreru de 1985, a la fin de la dictadura cívicu-militar n'Uruguái (1973-1985).
Biografía
Egresado de la Facultá de Derechu de la Universidá de la República col títulu de Doctor en Derechu. Integró la Suprema Corte de Xusticia ente 1984 y 1993, como culminación d'una llarga carrera xudicial.
Ingresó al Poder Xudicial el 8 d'agostu de 1950, desempeñándose nel cargu de Actuario nel Xulgáu de Paz de la 3º Seición Xudicial de Montevideo. En 1951 trabayó como Actuario del Xulgáu de Paz de la 23º Seición Xudicial de Montevideo y en 1952 sirvió nel xulgáu homólogu de la 1º Seición Xudicial hasta la so designación como Xuez de Paz d'esa mesma see'l 22 de mayu de 1953. El 22 d'avientu de 1954 pasó a desempeñase como Xuez de Paz de la 4º Seición Xudicial de Montevideo y el 26 de febreru de 1965 foi designáu Xuez Lletráu Suplente. Dende'l 20 de mayu de 1965 desempeñóse como Xuez Lletráu de 1º Instancia no Civil de 3º Vez, hasta que'l 25 de payares de 1974 xubióse-y a Ministru del Tribunal d'Apelaciones no Civil de 2º Vez. El 20 de xineru de 1984 foi investido como Ministru de la Suprema Corte de Xusticia, cargu nel que se desempeñó hasta la so xubilación el 23 de febreru de 1993.
Foi profesor de derechu procesal na Facultá de Derechu de la Universidá de la República ente 1954 y 1964. Integró diverses organizaciones civiles de índole cultural y políticu. Foi vicepresidente del Institutu d'Estudios Cívicos, venceyáu a la Unión Cívica.
Presidencia interina
Alcordar ente les fuercies polítiques y los militares que como presidente d'esti órganu, asumiera l'exerciciu del Poder Executivu, lo cual fixo del 12 de febreru al 1 de marzu de 1985, ente l'arrenunciu de Gregorio Álvarez y l'asunción de Julio María Sanguinetti. Xuró'l cargu d'alcuerdu a les normes vixentes. D'alcuerdu a la Constitución de la República, en casu de vacancia de los cargos de presidente, vicepresidente, senadores y demás integrantes del Poder Llexislativu, la presidencia de la república tien de ser ocupada pol presidente de la Suprema Corte de Xusticia. Esto debió a que'l Presidente electu democráticamente, Julio María Sanguinetti, nun quería de nenguna manera que quien apurriera la banda presidencial fuera l'hasta esi momentu presidente de facto Gregorio Álvarez, que por aciu un alcuerdu ente'l Partíu Coloráu y les Fuercies Armaes terminó arrenunciando.
Mientres el so curtiu mandatu algamó a nomar dos ministros y un secretariu xeneral de Presidencia.
Actividá posterior
Mientres el so periodu nel cargu correspondió-y fallar sobre una de les temes más divisivos de la hestoria recién nel Uruguái, la Llei de Caducidá; col so votu afirmó que la llei yera constitucional.
Transactions of the Horticultural Society of London
Transactions of the Horticultural Society of London (embrivíu Trans. Hort. Soc. London) foi una revista ilustrada con descripciones botániques qu'editóse pola Real Sociedá d'Horticultura de Londres. Publicáronse 7 volúmenes nos años 1807 hasta 1830.
Ryo Takiya
Ryo Takiya (瀧谷 亮, ) ye un futbolista xaponés.
Acéu
Alcuéntrase a 5 km de Vega, la capital del conceyu, a un altor de 329 m sobre'l nivel del mar. Tien una población de
Myriam Lamarche
Myriam Lamarche ye una deportista canadiana que compitió en yudu, ganadora d'una medaya de bronce nel Campeonatu Panamericanu de Yudu de 2011 na categoría de –63 kg.
Le Cercueil
Le Cercueil ye una comuña francesa del departamentu d'Orne, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Santurdejo
Santurdejo ye un conceyu de la comunidá autónoma de La Rioxa (España) asitiáu na marxe derecha del ríu Santurdejo, al suroeste de la zona denomada Rioxa Alta.
El términu municipal llinda al norte col de Santo Domingo de la Calzada, al sur col de Pazuengos, al este col de Manzanares de Rioja y al oeste con Ojacastro.
220px|thumb|left|Términu municipal de Santurdejo.
Comunicaciones
Pol conceyu pasa la carretera llocal LR-413 con direición a Pazuengos.
Demografía
A 1 de xineru de 2010 la población del conceyu xubía a 157 habitantes, 92 homes y 65 muyeres.
Myriam Jimeno Santoyo
Myriam Jimeno Santoyo ye una de les antropólogues científiques sociales colombianes más destacaes del país, pola so capacidá d'analís y d'aproximamientu a conclusiones que se materialicen en metodoloxíes d'abordaxe y polítiques públiques. Trabayó sobre les rellaciones interétnicassobremanera sobre los tresformamientos históricos de la política estatal indixenista, Dende 1993 estudia la rellación ente cultura, conflictu social y aiciones de violencia, pa lo cual conformó'l grupu d'investigación Conflicto social y violencia adscritu al Centru d'Estudios Sociales CES.
Biografía
Nació en Bogotá en 1948, estudió'l so bachilleratu nel Colexu Helvetia, y graduóse d'antropóloga na Universidá de los Andes (Colombia). Cursó'l so doctoráu en Antropoloxía na Universidá de Brasilia. Tomó'l Cursu Indixenismu Comparáu: Brasil, Arxentina, Colombia, cola cuenta de dictar les sesiones correspondientes a Colombia dientro del cursu pal programa de Pós-graduação em Antropologia Social de la Universidá de Brasilia.
Ente 1973 y 2016, foi profesora Titular del Departamentu d'Antropoloxía ya investigadora del Centru d'Estudios Sociales CES de la Universidá Nacional de Colombia. Anguaño coordina na CES el grupu d'investigación Conflicto social y violencia (categoría A1 de Colciencias). Mientres esti periodu de tiempu foi tutora d'innumberables alumnos nos sos trabayos de pregrado, foi Xuráu en múltiples Comités d'Evaluación de trabayos de grau, asistió a innumberables eventos científicos congresos, conversatorios, festivales de cine antropolóxicu, simposios, seminarios, conferencies, cátedres y xornaes académiques.
Foi direutora del Institutu Colombianu d'Antropoloxía y Hestoria ICANH en dos causes (1988-1990 y 1992-1993).
Mientres el so Guggenheim Fellowship (2010-2011) afondó la so investigación con énfasis nel papel de la adscripción étnica india nel procesu de recomposición y la so rellación colos movimientos sociales de víctimes que reclamen verdá, xusticia y arreglu en Colombia.
Libro
El so llibru Juan Gregorio Palechor: hestoria de la mio vida foi traducíu por Duke University Press.
Puertu de la Lluna
El Puertu de la Lluna ye'l nome popular dau a la ciudá portuaria de Burdeos, pola forma de croissant que presenta'l meandro del estuariu marítimu formáu pol ríu Garona, al so pasu pela ciudá. Esta forma creciente de la Lluna atópase reflexada nel escudu de la ciudá.
En xunu de 2007 el centru históricu de Burdeos y el Puertu de la Lluna fueron inscritos na llista del Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco.
Según la Unesco:
Cerisé
Cerisé ye una comuña francesa del departamentu d'Orne, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Boudeville
Boudeville ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Transactions of the Linnean Society of London
Transactions of the Linnean Society of London (embrivíu Trans. Linn. Soc. London) foi una revista ilustrada con descripciones botániques qu'editóse pola Sociedá Linneana de Londres. Foi publicada dende l'añu 1791 hasta 1875. Dende l'añu 1970 tien el nome de Biological Journal of the Linnean Society.
Valvidares
Alcuéntrase a 4,2 km de Vega, la capital del conceyu, a un altor de 328 m sobre'l nivel del mar. Tien una población de
Ana Maria Goulart de Azevedo
Ana Maria Goulart de Azevedo Tozzi ye una botánica, curadora y profesora brasilana.
En 1977, llogró una llicenciatura en Historia natural, pola Universidá Estatal de Campinas; y, tamién pola UNICAMP, tantu la maestría en Bioloxía Vexetal, defendiendo la tesis: El xéneru Desmodium Desv. en Brasil: considerancies taxonómiques, en 1981; y, el doctoráu, defendiendo la tesis: Estudios taxonómicos de los xéneros Lonchocarpus Kunth y Deguelia Aubl. en Brasil en 1989.
Ye investigadora de la Universidá Estatal de Campinas, UNICAMP, como profesora. Tien esperiencia nel área de botánica, con énfasis en taxonomía de fanerógames, trabayando principalmente na sistemática de lleguminoses.
Za Dengel
Za Dengel foi emperador d'Etiopía (conocíu como Asnaf Sagad II) (1603 - 1604), miembru de la Dinastía Solomónida. Foi fíu de Lesana Krestos, l'hermanu de Sarsa Dengel.
Esta conversión relixosa conduxo a Za Sellase non solamente a retira-y el so sofitu, sinón a trabayar viviegamente escontra él y a promover una rebelión en Gojjam. Za Dengel coló a la llanura de Bartcho pa frenar ésta rebelión, pero a pesar de l'ayuda de 200 mosqueteros portugueses, Za Dengel finó en batalla'l 24 d'ochobre de 1604.
Unión de Lublin
250px|thumb|La Unión de Lublin. Pintura de [[Jan Matejko.]] 250px|thumb|Rzeczpospolita en 1569.
La Unión de Lublin (en lituanu: Liublino unija; n'ucraín: Лю́блінська у́нія; en bielorrusu: Лю́блінская у́нія; en polacu: Unia lubelska) reemplazó la unión personal del Reinu de Polonia y del Gran Ducáu de Lituania con una unión real y con una monarquía electiva, yá que Segismundo II Augusto Jagellón, el postreru descendiente de la Dinastía Jogalia, nun tuvo descendencia tres tres matrimonios. Amás, l'autonomía del Reinu de Prusia foi en gran parte abandonada.
Foi roblada'l 1 de xunetu de 1569 en Lublin (Polonia) y creó un únicu Estáu, la República de les Dos Naciones. Esta República foi gobernada por un solu monarca electu quien cumplía los deberes de Rei de Polonia y de Gran Duque de Lituania y que gobernaba con un Senáu común y un parllamentu (el Sejm). La Unión foi una fase evolutiva na alianza polacu-lituana y unión personal, precisada tamién pola posición peligrosa de Lituania nes guerres con Rusia.
Magar constituyó un eventu crucial na hestoria de delles naciones, la Unión de Lublin foi vista de manera bastante disímil por munchos historiadores. Asina, los historiadores polacos concentrar nos sos aspeutos positivos, enfatizando la so creación pacífico y voluntario, tanto como'l so rol nel espardimientu de la cultura polaca; ente que los historiadores lituanos son más críticos cola Unión al señalar que tuvo apoderada per Polonia.
Historia
200px|thumb|Escudu d'armes de la Rzeczpospolita.
Antecedentes
Diéronse llargos discutinios antes de la firma del tratáu, yá que los magnates lituanos teníen mieu de perder la mayoría de los sos poderes, una y bones la unión convertiría n'equivalente a la so estatus llegal col de la mayoría de la nobleza inferior polaca; sicasí, Lituania tuviera crecientemente nel bandu perdedor de les Guerres Moscovitas-lituanes y pa la segunda metá del sieglu XVI enfrentó l'amenaza d'una derrota total na Guerra Livona y, con ello, la so incorporación a Rusia. D'otra parte, la nobleza polaca (la szlachta) taba renuente a ufiertar ayuda a Lituania ensin recibir nada a cambéu. Segismundo II Augusto Jagellón, Rei de Polonia y Gran Duque de Lituania, viendo l'amenaza acurrise sobre Lituania y eventualmente sobre Polonia, primió a favor de la unión, ganando gradualmente más adeptos.
Sejm de 1567
El Sejm axuntar en xineru de 1567, cerca del pueblu polacu de Lublin, pero nun llegó a nengún alcuerdu. En protesta contra la gran presión exercida per parte de los polacos pa roblar l'Acta, los lituanos sol lideralgu de Mikołaj "el Colloráu" Radziwiłł del Voivodato de Vilnius dexaron Lublin el 1 de marzu, tarreciendo que Segismundo tomara una decisión pola so cuenta.