cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bette Davis
Premiu Óscar de l'Academia
En 1962, Davis convertir na primer intérprete en recibir diez nominaciones a los premios Óscar poles sos actuaciones. De magar, namái cuatro persones igualaron o superaron esta cifra: Meryl Streep (diecinueve nominaciones y tres victories), Katharine Hepburn (doce nominaciones y cuatro victories), Jack Nicholson (doce nominaciones y tres victories) y Laurence Olivier (diez nominaciones y una victoria).
A principios de los años 2000, Steven Spielberg mercó nuna puya los dos Óscars que Davis ganó por Peligrosa (1935) y Jezabel (1938) (por 207 500 USD y 578 000 USD, respeutivamente) y devolver a l'Academia d'Artes y Ciencies Cinematográfiques.
El trabayu de Davis en Cautivu del deséu (1934) foi tan llargamente aclamáu que cuando nun recibió una nominación pa un premiu Óscar, delles figures influyentes montaron una campaña por que se incluyera a l'actriz. L'Academia flexibilizó les sos regles per esi añu namái pa dexar la considerancia de cualesquier artista nomáu nuna votación escrita, polo que cualquier votación del añu foi téunicamente elegible pa la so considerancia. Debíu al polveru tan espublizáu, delles fontes inda la consideren una nominación pa Davis, anque l'Academia nunca la rexistró oficialmente como una candidatura.
Todus angustirostris
Todus angustirostris, tamién denomináu chicuí y cortacubas de picu finu, ye una especie d'ave coraciforme de la familia Todidae endémica de la islla de La Española.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase principalmente nos montes húmedos de monte tantu de la República Dominicana como d'Haití, a diferencia del so pariente'l barrancolí picogrueso que prefier los hábitats d'altitúes más baxes.
Sablons (Isère)
Sablons ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Longpré-le-Sec
Longpré-le-Sec ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Saint Antoine l'Abbaye
Saint Antoine l'Abbaye ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Hemispingus melanotis
Distribución y hábitat
Alcuéntrase en Bolivia, Colombia, Ecuador, Perú y Venezuela.
Habita nel sotobosque y nos cantos de viesques montiegues húmedes d'altitú, de cutiu en bambuzales Chusquea, principalmente ente los 1400 y los 2500 msnm.
Dinastía saffarí
thumb|250px|La dinastía saffarí y los sos vecinos nel añu 900. thumb|right|200px|Soldáu saffarí [[perses|persa iraniu.]]
La capital safárida taba en Zaranj (agora n'Afganistán). La dinastía foi fundada —y de él tomó'l so nome— por Yá'qub bin Laith as-Saffar, un home d'oríxenes humildes que s'alzó dende unos empiezos modestos como artesanu del cobre (saffar) pa convertise nun señor de la guerra. Controló la rexón de Sistán, conquistando tol Afganistán, lo qu'anguaño ye Irán oriental y partes de Paquistán. Yá'qub empezó la so campaña como ayyar y col tiempu consiguió'l poder d'actuar como un gobernante independiente. Usando la so capital (Zaranj) como base pa una espansión agresiva escontra l'este y l'oeste, derrocaron a la dinastía tahirida y anexonáronse Jorasán en 873. Al morrer Yá'qub en Jundai Sahpur en 879, conquistara'l valle de Kabul, Sind, Tocaristán, Makrán (Beluchistán), Kermán, Fars, Jorasán y cuasi llegó a Bagdag pero entós foi ganáu poles fuercies del califa abbasí en Dayr al-'Aqul en 876.
L'Imperiu saffarí nun duró muncho depués de la muerte de Yá'qub. El so hermanu y socesor Amr bin Laith foi ganáu nuna batalla colos samánides del emir Ismail Samani en 900. Amr bin Laith viose obligáu a apurrir la mayor parte de los sos territorios a los nuevos gobernantes. Los saffaríes quedaron entós confinaos nel so centru de Sistán, viéndose amenorgaos al papel de vasallos de los samánidas y los sos socesores.
Natalia Morskova
Natalia Morskova (Наталья Морскова, nacida en Rostov el 17 de xineru de 1966) ye una española, d'orixe rusu, balonmanista profesional, entrenadora, empresaria y comentarista deportiva. Compitió pa la Xunión Soviética na Xuegos Olímpicos de Seúl 1988 y pal Equipu Unificáu na Xuegos Olímpicos de Barcelona 1992. Cuenta con dos medayes de bronce.
Trayeutoria
Empecipió la so carrera deportiva como balonmanista con 12 años na escuela de la so ciudá natal, Rostov, animada pola so profesora Viktoria Popov. Cuntó siempres col sofitu del so padre, boxeador d'oficiu, que-y tresmitió'l so amor pol deporte. Probó tamién la natación, el ballet, la esgrima, el baloncestu, l'atletismu o la ximnasia rítmica, cortando con toos pa centrase definitivamente nel balonmano.
Llogró'l so primer oru nel Mundial Junior de 1985 de Seúl, col equipu de la Xunión Soviética, venciendo a Corea. En 1986 ganó'l so segundu oru, el primeru absolutu, apurriendo 62 goles al equipu. En total, cuenta con tres oro en Campeonatos Mundiales, el junior en Seúl y los dos absolutos en 1986 y 1990, cola seleición de la Xunión Soviética.
Nos Xuegos Olímpicos de Seúl 1988 compitió pola Xunión Soviética. Xugó los cinco partíos y metió 25 goles mientres la competición de 1988. Ganó la medaya de bronce.
Cuatro años más tarde, en 1992 participó nos Xuegos Olímpicos de Barcelona 1992 col Equipu Unificáu, nome usáu polos equipos deportivos de les antigües repúbliques de la Xunión Soviética (sacante los Países bálticos). Xugó los cinco partíos y metió 45 goles. Ganó la so segunda medaya de bronce olímpico.
Llogró trelce títulos de la Lliga Española y once Copes de la Reina. Más tarde la hispanorrusa representó a España en campeonatos internacionales xugando cola Selección femenina de balonmano d'España cuando Cristina Mayu foi seleccionadora. Marcó 396 goles.
En 2004, con 38 años, viose forzada a retirase del balonmano por causa de les mancadures (sufrió once operaciones nes rodíes) dempués de 28 años dedicada a esti deporte como xugadora profesional.
Fundó la so propia empresa y dirixó equipos de la escuela de balonmano de La Eliana. En 2012 la hispanorrusa foi entrenadora del Aicequip, residente nel conceyu de Camp de Turia y únicu equipu de la provincia de Valencia na División d'Honor. Ye contratada pa dirixir al primer equipu na temporada 2012/13, que conclúi como tercer meyor equipu español de la Copa EHF de balonmano femenín (Women´s EHF Cup).
Dende 2015 ye comentarista deportiva de televisión, na cadena Teledeporte, canal temática de Televisión Española dedicáu al mundu del deporte.
Tien una fía llamada Natasha y un nietu, fíu d'esta, llamáu Bogdan.
Kocheril Raman Narayanan
Kocheril Raman Narayanan, foi'l décimu Presidente de la India.
Trayeutoria
Nacíu en Perumthanam, na villa Uzhavoor, nel estáu de Travancore (anguaño distritu de Kottayam, Kerala), depués d'una curtia esperiencia nel periodismu estudia ciencies polítiques na London School of Economics gracies a una beca. Narayanan empieza la so carrera na India como miembru del Serviciu Esterior de la India nel gobierno de Nehru. Ye embaxador en Xapón, Reinu Uníu, Tailandia, Turquía, China y Estaos Xuníos; Nehru tenía-y n'alta estima y espresó que Narayanan "ye'l meyor diplomáticu del país". A pidíu d'Indira Gandhi entra na política y gana tres eleiciones socesives pal Lok Sabha y ye designáu Ministru d'Estáu del Gabinete de Gobiernu del Primer Ministru Rajiv Gandhi. En 1992 foi escoyíu como novenu Vice Presidente de la India en 1992, y en 1997 Narayanan asume la presidencia de la India.
Narayanan ye consideráu un Presidente independiente y decidío qu'establez dellos precedentes y amplia l'algame del cargu presidencial. Describir a sigo mesmu como un "Presidente que trabaya", que se desendolca "dientro de los cuatro arestes de la Constitución"; con un perfil ente'l d'un "Presidente executivu" que tien un poder direuto y un "Presidente puramente nominal" que respuende por les decisiones del gobiernu ensin discutinios o analises. Utilizó los sos poderes discrecionales como presidente y esvióse d'usos conveníos y precedentes en numberoses oportunidaes, como por casu na designación del Primer Ministru con un Parllamentu banciáu, n'atayar un gobiernu d'un estáu de la India ya imponer ellí la intervención del gobiernu del Presidente siguiendo una suxerencia del Gabinete del Gobiernu, y nel manexu de la guerra de Kargil. Presidió les celebraciones del xubiléu d'oru de la independencia de la India y les eleiciones xenerales de 1998 onde foi'l primer Presidente d'India en votar mientres gobernaba, afitando un nuevu precedente.
Crepis foetida
Crepis foetida ye una especie de planta yerbácea perteneciente a la familia de les asteracees. Tien una distribución cosmopolita una y bones s'atopa n'América, Europa, África, Asia y Australia. thumb|Ilustración thumb|Nel so hábitat thumb|Ilustración
Taxonomía
Crepis foetida describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 2: 807. 1753.
Crepis: nome xenéricu que deriva de les pallabres griegues: krepis, que significa " zapatiella "o" sandalia ", posiblemente en referencia a la forma de la fruta.
foetida: epítetu llatín que significa "con golor desagradable". Númberu de cromosomes de Crepis foetida (Fam. Compositae) y táxones infraespecíficos: 2n=10.
Histoire Abrégée des Plantes des Pyrenées
Histoire Abrégée des Plantes des Pyrenées (embrivíu Hist. Pl. Pyrenées) ye un llibru ilustráu con descripciones botániques escritu pol naturalista francés, Philippe-Isidore Picot de Lapeyrouse y espublizáu nel añu 1813.
Unidá Socialista
thumb|150px|Llista al Congresu por Valencia en 1977. Unidá Socialista foi'l nome de la coalición eleutoral que formaron pa les eleiciones xenerales españoles de 1977 al Congresu el Partíu Socialista Popular (PSP), d'Enrique Tierno Galván, y la Federación de Partíos Socialistes (FPS). Per parte de la FPS, formaron parte de la coalición el Partíu Socialista d'Andalucía (Alejandro Rojas-Marcos), el Partíu Socialista d'Aragón (Emilio Gastón), el Partíu Socialista Autonomista de Canaries, el Partíu Socialista de la Rexón Murciana, el Partit Socialista de les Illes (Mallorca) y el Moviment Socialista de Menorca. Tamién lo fixo'l Partit Socialista del País Valencià, que, sicasí tuvo que faer frente a fonda división ente los partidarios de Joan Garcés, que sofitaben la coalición, y los d'Alfons Cucó, contrarios a ella. Finalmente, el PSPV presentar na coalición, en cuantes que al sector de Cucó prohibióse-y l'usu de les sigles PSPV, como pretendíen.
Nel Senáu, la coalición presentóse solo en delles circunscripciones, en cuantes que'l PSP integrar n'otres en candidatures plurales d'esquierda nes que participaba'l PSOE.
Les resultancies eleutorales del conxuntu de la coalición nun fueron los esperaos. Unidá Socialista llogró 816 582 votos nel Congresu (4,46 %), que se traducieron en seis escaños, de los que cinco pertenecíen al PSP (trés por Madrid, Enrique Tierno Galván, Raúl Morodo y Donato Fuexu; unu por Cádiz, Esteban Caamaño; y otru por Valencia, Manuel Sánchez Ayuso) y unu al Partíu Socialista d'Aragón (por Zaragoza, Emilio Gastón). Nel Senáu, llogró dos senadores, dambos del PSP (en Madrid y Alicante).
Dada la exigüidad de la representación parllamentaria, los seis diputaos escoyíos nes candidatures d'Unidá Socialista pasaron al Grupu Mistu. Los dos senadores del PSP integrar nel Grupu Parllamentariu Progresistes y Socialistes Independientes.
Tres la integración del PSP y de munchos de los partíos que componíen la Federación nel PSOE mientres 1978, la mayor parte de diputaos y senadores pasaron a los grupos socialistes del Congresu y el Senáu.
Abdullah Abdullah
Abdullah Abdullah ye un médicu y políticu afganistanu, ye l'actual Direutor Executivu d'Afganistán dende'l 29 de setiembre de 2014. Foi ministru d'Asuntos Esteriores d'Afganistán ente'l 22 d'avientu de 2001 y el 21 de marzu de 2006, siendo sustituyíu nel cargu por Rangin Dadfar Spanta. Como munchos afganistanos, utiliza solamente un nome, anque se refieren a él en munches ocasiones como Abdullah Abdullah.
Estudió oftalmoloxía nel Departamentu de Medicina de la Universidá de Kabul, llicenciándose en 1983 y trabayando darréu na ciudá hasta 1985. Más tarde collaboró colos refuxaos afganistanos en Paquistán, onde entró en contautu colos muyahidines. El doctor Abdullah xunir al Frente de Resistencia de Panjshir, y en 1986 convertir nel conseyeru d'Ahmed Shah Massoud, un líder fundamentalista.
Abdullah foi Ministru d'Esteriores del gobiernu del Frente Xuníu Afganistanu dende 1998. Tres l'asesinatu de Massoud en 2001 pasó a ser una de les trés figures más importantes de l'Alianza del Norte y darréu del Gobiernu Transicional Afganistanu xunto a los ministros anteriores Mohammed Fahim y Yunus Qanuni, siendo los trés consideraos los líderes de la facción d'etnia tayik, anque la madre de Abdullah madre ye d'etnia pashtun. Ocupó'l cargu de Ministru d'Asuntos Esteriores dende 2001 hasta'l 21 de marzu de 2006. Foi de los pocos ministros pertenecientes a l'Alianza del Norte que nun perdieron la so cartera tres les eleiciones presidenciales de 2004. N'agostu de 2009 presentóse como independiente a les eleiciones presidenciales como principal rival de Hamid Karzai según delles encuestes y analistes políticos. Na primer vuelta de les eleiciones celebraes el 20 d'agostu llogró un 30,59% de los votos, el segundu meyor resultáu detrás del Karzai. Sicasí, les eleiciones tuvieron chiscaes de múltiples escándalos de fraude y manipulación eleutoral en favor de Karzai provocando crítiques contra él, la Comisión Eleutoral y les organizaciones internacionales responsables de xixilar la tresparencia. Abdullah, afirmando que les condiciones nes que diba celebrase la segunda vuelta fita pal siguiente 7 de payares seríen asemeyaos, anunció la so retirada de les eleiciones; lo que se tradució a otru día na confirmación de Karzai como vencedor y presidente d'Afganistán pa los siguientes 5 años.
Volvió presentase como candidatu pa les eleiciones presidenciales de 2014. Los sondeos preelectorales asitiar como unos de los principales favoritos.
Capparaceae
Les Capparaceae o Capparidaceae son una familia d'árboles o arbustos del orde brassicales. Enantes la familia estremábase en 2 sofamilies, Capparoideae y Cleomoideae, que güei día yá nun tán aceptaes. En cuenta d'ello, cambióse les Cleomoideae al rangu de familia: les Cleomaceae.
Unes 420 especies y taxones infra específicos aceptaos, de los 1.650 descritos, en países templaos.
Descripción
Son matojos, arbustos, o árboles, siempreverdes o caducifolios, xeneralmente non espinosos, glabros o con pubescencia de tricomes o escames. Los tarmos son erectos, pocu o bien ramificaos. Les fueyes son alternes y dispuestes en 2 fileres entamaes espiralmente, palmati compuestes. Los sos estípules, escamoses or ausentes, son cáducas. Tienen peciolos con escayos, el so inervación ye pinada y los sos cantos enteros. Les inflorescencies, davezu recímanos - dacuando corimbos o bien flores solitaries, son axilares o terminales, ensin bráctees. Les flores son bisexuales - anque puedan paecer unisexuales en dellos casos, actinomorfes o llixeramente zigomorfes. Tienen 4 sépalu xeneralmente persistentes, ya igual númberu de pétalos afitaos direutamente al receptáculu. Hai de 6 hasta 250 estames; un ovariu uni-carpelar, bi-locular de placentación parietal con un estilu d'un estigma ensin lóbulos, rectu, curtiu y trupu. Los frutos son cápsulas o bayes, indehiscentes o dehiscentes por 2 válvules. Les semientes van de 8-32 hasta bien de, xeneralmente de color pardu o marrón, dacuando verdes. Pueden tener arilo o non.
Xéneros
El númberu d'especies ente paréntesis correspuende a les especies aceptaes.
Ariajasuru Hasegawa
Ariajasuru Hasegawa (長谷川 アーリアジャスール, ) ye un futbolista xaponés.
Saint-Agnin-sur-Bion
Saint-Agnin-sur-Bion ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Convolvulus scammonia
La escamonia ye una planta de la familia Convolvulaceae orixinal del Mediterraneu oriental y Oriente próximu como Crimea, Cáucasu, Turquía, Siria, Grecia ya Irán. thumb|240px|Detalle de la flor thumb|240px|Vista de la planta
Descripción
Ye una planta que la so raigañu perenne y carnosa puede algamar 150 cm de llargor y 20 cm. de diámetru. Tien la magaya llechienta y utilízase con propósitos melecinales. Los tarmos algamen 3-6 metros d'altor. Les fueyes de color verde brillante son alternes, sagitaes, enteres y con llongures peciolos. Les flores en tríos, tienen llargos pedúnculos axilares. La corola ye blanca o mariella con cinco sépalos. El frutu ye una cápsula con dos celdes que contienen les granes.
Propiedaes
Esta planta puede tener aplicaciones pal sanamientu de patoloxíes como por casu l'estriñimientu, la hidropesía, afecciones cerebrales, cardiaques, pulmonares y xinecolóxiques.
Toxicidá
La venta de la planta ta prohibida o acutada al públicu por cuenta de la so toxicidá, yá que contién un líquidu gomoso-resinosu llográu por incisiones del raigañu, llamáu escamónia.
N'España ta prohibida'l so comercialización y venta según la llei 25/1990 de 20 d'avientu nel so artículu 42, onde s'establecen les condiciones xenerales d'usu y comercialización de melecina de plantes melecinales. Concretamente nel apartáu segundu esiste un llistáu de plantes de venta acutada o prohibida por razones de seguridá; la Convulvulus scammonia ye la n º 52 de les plantes ensin comercializar.
Observaciones
La masa llograda tien d'ensugase y fraccionase en pequeñes mases qu'una vegada rematada la desecación va comercializase. Esta escamònia denominar pura gota o primer gota.
A partir de la prensa de los raigaños y evaporando abondo los zusmios segregaos llógrase la escamònia de segunda gota, que ye menos pura que l'anterior.
Taxonomía
Convolvulus scammonia foi descritu por João de Loureiro y espublizóse en Flora Cochinchinensis 106. 1790. Convolvulus: nome xenéricu que procede del llatín convolvere, que significa "enredar".
Partíu Socialista d'Aragón
El Partíu Socialista d'Aragón (PSA) foi un partíu políticu aragonés, que tuvo activu ente 1976 y 1983. Se autodefinía como federalista, socialista y autoxestionariu. Los sos líderes fueron Emilio Gastón y Jesús Romanos. Personalidaes como'l cantautor José Antonio Labordeta, el periodista Federico Jiménez Losantos, l'historiador Guillermo Fatás, el filólogu Francho Nagore o los políticos Santiago Marraco, Francisco Beltrán y José Atarés (este nes mocedaes del partíu ) fueron militantes del PSA
Historia
Creóse'l 5 de febreru de 1976 a partir de l'Alianza Socialista d'Aragón (organización fundada en 1974 por sectores intelectuales y profesionales ensin afiliar ya independientes d'ideoloxía socialista) y miembros de la revista Andalán, qu'asistíen como independientes a la Comisión Aragonesa por una Alternativa Democrática (comisión constituyida en 1972 a iniciativa del PCE n'Aragón). El 6 de payares incorporar al partíu la seición aragonesa de Reconstrucción Socialista, organización creada por militantes del sindicatu Unión Sindical Obrera. Llueu axuntó a un importante númberu de militantes tantu de la cultura como d'ámbitu sindical (tales como Emilio Gastón, el so primer secretariu xeneral, Guillermo Fatás, Eloy Fernández Clemente, Francisco Beltrán, José Bada, José A. Biescas, etc.), y fixo una defensa ferrial del territoriu y les xentes d'Aragón.
Formó parte de la Federación de Partíos Socialistes dende la formación d'esta'l 7 de marzu de 1976.
El mitin de presentación que foi un añu dempués de la so creación, el 5 de febreru de 1977, constituyó un gran ésitu, coles mesmes que foi'l primera mítin d'un partíu d'izquierdes n'Aragón dende la República (el PSOE facer el 26 de marzu ).
El 24 de marzu, el PSA y la federación n'Aragón del Partíu Socialista Popular (PSP) establecen un comité d'enllaz pa tratar la unidá ente los partíos socialistes.
Década del 470 e.C.
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Tabla añal del sieglu V e.C. ( Sieglu VI e.C. - Sieglu V e.C. - Sieglu IV e.C.)
Partíu Socialista d'Aragón
Historia
El PSA foi llegalizáu'l 31 de marzu de 1977. Allegó a les eleiciones de 15 de xunu de 1977, nun ambiente de gran euforia, presentándo candidatures n'Aragón integraes na coalición d'Unidá Socialista constituyida ente esta federación de partíos y el Partíu Socialista Popular (PSP). El so mitin de zarru de campaña eleutoral, del 13 de xunu de 1977, tuvo mayor asistencia de públicu que'l que realizara'l Partíu Socialista Obreru Español col so secretariu xeneral Felipe González el día 1 de xunu, dientro de la mesma campaña eleutoral y nel mesmu llugar (la plaza de toros de Zaragoza), lo que fizo aumentar les mires del partíu como referente de la izquierda n'Aragón.
Les resultancies fueron relativamente bonos, llogrando una acta de diputáu pal so secretariu xeneral Emilio Gastón. Una parte del partíu consideró esta resultancia como un ésitu al tratase d'un nuevu partíu, nacíu de la base, con pocos medios financieros y ser l'únicu partíu de la Federación de Partíos Socialistes que llogró escañu (la coalición Unidá Socialista llogró en total seis escaños nel Parllamentu Español, cinco del PSP y unu del PSA). Pero pal sector del partíu más clásicamente socialista, que deseyaba ser el referente de la izquierda aragonesa, esta resultancia supunxo un fracasu al comparalo col otru partíu d'izquierdes que llograra representación n'Aragón (el PSOE llogró cinco escaños n'Aragón).
Esto lleva a conversaciones con partíos estatales pa la so integración nellos. Primero foi na seronda d'esi mesmu añu col PCE pa formar el "Partíu Socialista Unificáu d'Aragón", que nun cuayó.
Cola llegada a la secretaría xeneral de Santiago Marraco en febreru de 1978, cabeza visible de la corriente de los socialistes "ortodoxos", empecípiense contactos con PSOE pa una unificación similar a la que daría llugar a la nacencia del PSC. Les desavenencies ente dambos sectores del PSA, per un sitiu, y les reticencies que tenía la direición del PSOE nesos momentos respeuto al pactu col PSA, per otru llau, fixeron que s'allargar les conversaciones, de forma que dellos militantes de la corriente de los "ortodoxos" integrárense direutamente nel PSOE primero que se decidiera la unificación.
D'esta forma, la integración de la organización del PSA nel PSOE nun se produció formalmente. Asina, la disputa xurídica que se dio de siguío pola denominación de Partíu Socialista d'Aragón ente'l sector que permaneció fiel al caltenimientu del PSA y la direición del PSOE dio como resultancia que se torgar utilizar esta denominación al PSOE, nin utilizar les sigles de PSOE-PSA, por ser la sigles PSA propiedá del Partíu Socialista d'Aragón (de resultes d'esto'l PSOE n'Aragón pudo utilizar dende entós solo la espresión "Partíu de los Socialistes d'Aragón").
Emilio Gastón (unu de los críticos col procesu d'integración nel PSOE aragonés) axuntaría en redol a sigo, dientro del partíu, a la parte de la militancia próxima a postures más cercanes al nacionalismu, contraria a una unificación con un partíu que la so direición taba fuera del ámbitu aragonés.
Dalgunos de los militantes, qu'evolucionaron escontra un nacionalismu netu, xunto a miembros de l'asociación cultural Rolde d'Estudios Nacionalistes Aragonés, formaríen el 23 d'avientu de 1978 el Movimientu Nacionalista Aragonés (MNA), en paralelu a otres fuercies nacionalistes d'esquierda que surdieren o taben surdiendo nesos mesmos años nel País Vascu o Cataluña.
El PSA llegó a plantegase allegar a les primeres eleiciones al Parllamentu de Cataluña que tuvieron llugar el 20 de marzu de 1980, anque finalmente'l so candidatu, Federico Jiménez Losantos, facer integráu na candidatura del Partíu Socialista d'Andalucía.
Presentóse nuevamente a les eleiciones xenerales de 1 de marzu de 1979 y de 28 d'ochobre de 1982, ensin llograr representación.
El Partíu Socialista d'Aragón eslleir nel congresu estraordinariu celebráu'l 26 de marzu de 1983, siendo'l so postreru secretariu xeneral Santiago Coello.
Pa dellos autores, a pesar de la so desapaición, el PSA supunxo un ciertu mitu na política aragonesa y el so legáu manifestóse darréu nesti ámbitu, bien pola presencia de persones venceyaes al mesmu en dalgún momentu al mandu d'instituciones aragoneses (de resultes de los resultaos de les primeres eleiciones a Cortes d'Aragón que se celebraron darréu, el 8 de mayu de 1983, el so antiguu secretariu xeneral Santiago Marraco, y que dende'l 26 de payares de 1979 yera secretariu xeneral del PSOE n'Aragón, foi proclamáu primer presidente del gobiernu autonómicu aragonés) o bien pola apaición de nuevos partíos qu'en ciertu mou pudieron ocupar un espaciu políticu similar (la dixebra nacionalista qu'anició'l MNA terminaría en Chunta Aragonesista, al formase esti partíu en 1986)
Resultaos eleutorales
=== Eleiciones xenerales ===
Congresu de los Diputaos
(1) Integráu na coalición eleutoral Unidá Socialista, formada ente'l PSA y el PSP. El diputáu que resultó escoyíu (Emilio Gastón) correspondió al PSA.
Senáu
1977: Dientro de la coalición Candidatura Aragonesa d'Unidá Democrática, que presentó candidatures na circunscripción eleutoral de Zaragoza, llogrando tres senador: Ramón Sainz de Varanda (184.157 votos, puestu 1º), Lorenzo Martín-Retortillo (180.811 votos, puestu 2º) y Mateo-Antonio García (173.570 votos, puestu 3º de 20 candidatos).
1979: Presentó candidatos integraos na coalición eleutoral Coalición per Aragón, formada ente'l PSA y el PSDA. Los trés candidatos de Coalición per Aragón pola circunscripción eleutoral de Zaragoza quedarón los 18º, 20º y 21º d'un total de 35 candidatos (recibiendo votu del 4,1, 3,1 y 2,9% de los votantes). L'únicu candidatu pola circunscripción eleutoral d'Huesca quedó'l 14º d'un total de 25 (recibiendo votu del 1,7% de los votantes). Los dos candidatos pola circunscripción eleutoral de Teruel quedaron nos llugares 16º y 17º d'un total de 18 candidatos (recibiendo votu del 1,6 y 1,3% de los votantes).
1982: Presentó un únicu candidatu pola circunscripción eleutoral de la provincia d'Huesca, ensin llograr escañu pal so candidatu Francho Nagore (5.993 votos, puestu 13º de 15 candidatos).
Eleiciones autonómiques
Nes feches d'esistencia del PSA nun se constituyera inda la Comunidá Autónoma d'Aragón.
=== Eleiciones llocales ===
(1) Integráu na coalición eleutoral Coalición per Aragón, formada ente'l PSA y el PSDA. La Coalición per Aragón presentó candidatures nos conceyos de Zaragoza, Tauste y La Muela, llogrando un únicu conceyal en La Muela.
Enllaces esternos
L'Aragonesismu na transición y la "democracia"
Hemispingus superciliaris
Hemispingus superciliaris, tamién denomináu fruteru de ceyes marielles, hemispingus cejiblanco (Colombia), hemispingo cejón (Ecuador) o buscador ceyes marielles (Venezuela, ye una especie d'ave paseriforme, perteneciente al xéneru Hemispingus qu'integra la familia Thraupidae. Ye nativu de los Andes n'América del Sur.
Distribución y hábitat
Habita na canopia y nos cantos de viesques montiegues húmedes d'altitú, principalmente ente los 2200 y los 3200 msnm.
Saint-Alban-de-Roche
Saint-Alban-de-Roche ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
16 d'agostu
Abreviatures
° : fecha de nacencia
† : fecha de la muerte
Yahya Khan
Agha Yahya Khan (en lletra urdú: آغا محمد یحیی خان; ), foi un xeneral y políticu que foi nomáu como tercer presidente de Paquistán dende 1969 hasta la secesión de Paquistán Oriental (Bangladex) en 1971, y la derrota de Paquistán na guerra indo-pakistaní d'esi mesmu añu.
Considérase-y responsable del asesinatu de siquier 3 millones de bangladesíes nel Xenocidiu de Bangladex.
Enllaces esternos
YAHYA KHAN AND BANGLADESH]
Longsols
Longsols ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Natalia Málaga
Natalia María Málaga Dibós ye una deportista (voleibolista) y entrenadora peruana. Foi escoyida la muyer peruana más influyente del 2012.
Biografía
Estudió nel Colexu Mater Purissima. Foi parte de la Selección femenina de voleibol de Perú que consiguió la medaya de plata nos Xuegos Olímpicos de Seúl 1988. Anguaño ye la entrenadora de la seleición femenina xuvenil de Perú.
Ye la primera y única peruana en ganar dos medayes olímpiques: plata nos Xuegos Olímpicos de Seúl 88 como deportista, y de bronce nos Xuegos Olímpicos Xuveniles de Singapur 2012 como entrenadora. Amás, ye medayista mundial en trés causes: plata nel Campeonatu Mundial Xuvenil de 1981 y nel Campeonatu de Mayores de 1982, y bronce nel Campeonatu Mundial de 1986 en Checoslovaquia.
Amosando un gran nivel de cara a lo que foi la so participación nel Mundial Xuvenil nel Perú, conquistó la primer Copa Panamericana Xuvenil en superando por trés sets a unu a República Dominicana. Con marcadores de 18-25, 29-27, 25-20 y 25-17, el conxuntu patriu llogró una bien celebrada victoria nel coliséu Miguel Grau del Callao. Nel primer set, el conxuntu dominicanu foi bien cimeru, y gracies a la so contundencia n'ataque llevóse rápido'l parcial de 18-25, dexando mudos a los miles d'espectadores que fueron al colosu porteño. Col marcador en contra, les moces de Natalia Málaga sacaron la garra y sobre la base d'un gran xuegu coleutivu, igualó'l xuegu y tres lluches hasta l'últimu puntu oldeó'l marcador en quedándose col segundu set por 29-27.A partir d'esi momentu, Perú ameyoró en tou aspeutu y foi bien cimeru al so rival, quedándose colos dos siguientes sets por 25-20 y 25-17, pa ganar el partíu por 3-1.Nel so camín al títulu, la selección peruana ganó los cinco partíos que xugó, perdiendo solu dos sets: El Salvador (3-0), Venezuela (3-0), Méxicu (3-0), Cuba (3-1) y República Dominicana (3-1).
En 2012 llogró llograr la medaya d'oru nel Campeonatu Suramericanu de Voleibol Femenín Sub-18, siendo asina tres l'últimu campeonatu llográu per Perú depués de 32 años, naquella selección que campeonó en 1982 ella taba ente les moces d'aquella selección.
Saint-Alban-du-Rhône
Saint-Alban-du-Rhône ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Natalia Málysheva
Natalia Málysheva –en rusu, Наталья Малышева– (2 de xineru de 1994) ye una deportista rusa que compite en llucha estilu llibre, ganadora d'una medaya de plata nel Campeonatu Européu de Llucha de 2017, na categoría de 53 kg.
Década del 480 e.C.
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Tabla añal del sieglu V e.C. ( Sieglu VI e.C. - Sieglu V e.C. - Sieglu IV e.C.)
Longueville-sur-Aube
Longueville-sur-Aube ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ringsted
Ringsted ye una ciudá de Selandia, en Dinamarca, que cunta con 21.412 habitantes en 2012. Pertenez al conceyu de Ringsted y a la rexón alministrativa de Selandia.
Ringsted ta asitiada nel centru de la isla, a 60 km de Copenḥague, nuna amplia zona agrícola. Foi una importante llocalidá mientres la yera viquinga y la Edá Media. A pesar de ser una de les ciudaes más vieyes de Selandia, nun caltién práuticamente edificios antiguos por cuenta de ser azotada por delles quemes. El so principal patrimoniu ye la ilesia de San Benitu, templu románicu del sieglu XI que foi un tiempu la principal tumba de la nobleza danesa.
Esperimentó una recuperación económica qu'empecipió cola llegada de la industrialización nel sieglu XIX, colo que la so población creció rápido y Ringsted convertir na moderna ciudá que ye agora.
Unimon
Unimon, personaxe de Digimon, ye una mística bestia con forma d'un Unicorniu con nales. Ye d'un color blancu, pero con una rubia melota y una mázcara metálica color coloráu.
Ringsted
Historia
Cola llegada del cristianismu y d'alcuerdu a la Crónica de Roskilde, l'obispu Sven Normand ordenó nel sieglu XI la construcción d'una ilesia de piedra nel llugar y l'establecimientu d'un monesteriu benedictín de gran tamañu. Nun se sabe cuándo recibió Ringsted los privilexos de ciudá comercial (købstad) —los archivos antiguos quemáronse y la carta más antigua que ratifica esos privilexos data de 1441—, pero dende'l sieglu XI yá s'acuñaben monedes na llocalidá, lo que denota la importancia qu'ésta tenía. Ringsted siguió siendo sede d'una asamblea mientres tola Edá Media y pollo foi xunto con Roskilde —la sede episcopal— la ciudá más importante de Selandia. Equí resolvíense casos que nun fueren solucionaos nes distintes llocalidaes de la isla, y foi una de los trés asamblees daneses que la so función yera reconocer al herederu al tronu danés.
Unimon
Digimon Adventure
Unimon ye un Digimon Sagráu que vive nel Monte Infinitu de la Isla File. Ye bien calmu y usualmente non interactúa colos que nun sían habitantes de la Isla.
Ringsted
Historia
Na ilesia del monesteriu de Ringsted foi soterráu'l príncipe Canutu Lavard, padre del rei Valdemar el Grande. Canutu Lavard foi canonizáu en 1170, lo que causó que la so tumba atraxera pelegrinos mientres tol restu de la Edá Media. El fíu de Valdemar, Canutu VI, foi coronáu na ilesia a finales del sieglu XII. La ilesia sirviría darréu de tumba de dellos reis y otros miembros de la nobleza, colo que'l monesteriu ganó sonadía y riqueza.
Histoire des Chênes de l'Amérique
Histoire des Chênes de l'Amérique (embrivíu Hist. Chênes Amér.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu, briólogu y esplorador francés André Michaux. Espublizóse en París nel añu 1801.
Ringsted
Historia
Amás de San Benitu, hubo una ilesia parroquial dedicada a San Juan, que foi baltada en 1571 cuando la parroquia foi treslladada a San Benitu. Tamién esistió l'hospital de San Jorge, dedicáu al cuidu de los malatos, que siguió operando hasta 1631 como asilu de probes.
Unimon
Digimon Adventure
Ye vistu por Joe y Gomamon nel Monte. Unimon taba infestáu por unu de los Engranajes Negros (unviaos por Devimon), polo que Unimon atacar. Ye atacáu por Greymon y Birdramon, ente que Joe intenta remover el Engranaje poniéndose nel so llombu. Cuando'l cai, Gomamon digievoluciona en Ikkakumon y salva a Joe, tamién destrúi'l Engranaje. El mesmu Unimon ye reclutado por Mimi p'ayudar a los Digielegidos na batalla contra Piedmon.
Enllaces esternos
Llista di Digimon
Ringsted
Historia
Escontra'l final de la Edá Media, coincidiendo col alzamientu de Copenḥague como'l nuevu centru políticu y económicu de Selandia y Dinamarca, empezó un periodu de retrocesu pa Ringsted que perduraría hasta'l sieglu XIX. El so monesteriu foi abolíu cola llegada de la reforma luterana, y el comerciu nun pudo espuntar por cuenta de la falta d'accesu al mar. Nel sieglu XVI la ciudá foi destruyida por delles quemes. El rei Cristián III ordenó que los montes del antiguu monesteriu apurrieren madera a los habitantes pa la reconstrucción de la ciudá. L'últimu rei en ser proclamáu pola asamblea de Ringsted foi Cristián IV a finales del sieglu XVI; dende entós l'asamblea, treslladada a la ilesia de San Benitu en 1584, funcionó como un tribunal secundariu hasta 1805, añu en que foi formalmente abolida.
La inauguración del ferrocarril a mediaos del sieglu XIX significó l'entamu de meyores tiempos. El ferrocarril xunió Ringsted con Copenhague y Korsør y collo empezó cierta actividá industrial na ciudá. A principios del sieglu XX Ringsted enllazar per tren con Næstved y Køgue, y en 1925 con Frederikssund (esta última llinia, sicasí, namái duró 11 años en funcionamientu). La población creció significativamente (de 3.000 a 6.000 habitantes ente 1900 y 1930) y la industria y l'artesanía apoderaron la economía. Ente les principales industries d'esti periodu destaquen la del fierro, la de maquinaria y alimentos (cárnicos y lácteos). Tamién a principios del sieglu XX establecieron una escuela agropecuaria y un hospital.
Nos años 1970 la población llegó a los 14.000 habitantes. Nesa mesma década Ringsted quedó coneutada a la ruta europea Y20, convirtiéndose nun nuedu de caminos. Al igual que la mayoría de les ciudaes daneses, esa yṕoca tuvo marcada pola medría del comerciu y les actividaes terciaries en desterciu de la industria y l'artesanía, procesu qu'entá sigue.
Llocalidaes hermanes
El conceyu de Ringsted reconoz a les siguientes ciudaes hermanes:
Taku Ishihara
Taku Ishihara (石原 卓, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Hans-Georg Gadamer
Hans-Georg Gadamer foi un filósofu alemán especialmente conocíu pola so obra Verdá y métodu (Wahrheit und Methode) y pola so renovación de la Hermenéutica. El fenómenu del llinguaxe ye misteriosu y curiosu coles mesmes, pos nun ye una cosa aisllada, sinón que refier a la nuesa condición nel mundu, que ye un "vivir en diálogu", "habitamos na pallabra".
Biografía
El padre de Gadamer yera químicu farmacéuticu, darréu tamién foi rector de la universidá de Marburgu. Magar los deseos del so padre, Gadamer fixo casu omiso a los sos encamientos que-y insitaban a estudiar ciencies naturales y optó poles humanidaes. Asina que realizó estudios en Wrocław so los auspicios de Richard Hönigswald, pero llueu volvió a Marburgu pa estudiar colos filósofos neokantianos Paul Natorp y Nicolai Hartmann, so que la so direición doctorar nel añu 1922 con un trabayu sobre Platón (Das Wesen der Lust nach dean platonischen Dialogen, La esencia del prestar nos diálogos platónicos).
Poco dempués Gadamer visitó Friburgu de Brisgovia y empezó a estudiar con Martin Heidegger, quien entá nun yera profesor titular pero sí un brillosu profesor asistente. Al traviés de Heidegger ensertar nun grupu d'estudiantes que depués destacaríen intelectualmente, ente ellos atopábense: Leo Strauss, Karl Löwith y Hannah Arendt. L'amistá ente Gadamer y Heidegger fíxose tan estrecha que cuando Heidegger recibió una plaza en Marburgu, Gadamer optó por siguir -y hasta ellí. Ye posiblemente la fuerte influencia de Heidegger lo que fizo del pensamientu de Gadamer daqué particularmente característicu y lo que, en gran midida, moldió'l so pensar, amás, la influencia de Heidegger foi la que dixebró a Gadamer de les corrientes neokantianas nes que, tiempu tras, formárase.
Gadamer fixo'l so habilitación académica nel añu 1929, y empezó a enseñar en Marburgu mientres los primeros años de la década de los 30. A diferencia de Heidegger, Gadamer siempres refugó visceralmente el Nazismu, de tala forma que puédese-y considerar abiertamente anti-nazi. Enxamás recibió un puestu remunerado mientres los años de gobiernu nazi y enxamás entró a formar parte del partíu; tan solo escontra'l final de la guerra recibió un puestu en Leipzig. En 1946, tres la guerra, foi consideráu «non malváu» pol réxime nazi y pudo ocupar el so puestu de rector de la universidá de Leipzig. Gadamer non yá amosó oposición al nazismu sinón que, cola nacencia de la República Democrática Alemana, tamién amosó la so ferrial oposición al comunismu. Esto fíxo-y treslladase escontra la República Federal Alemana, aceptando primero una posición en Frankfurt del Main y dempués el puestu en sustitución de Karl Jaspers en Heidelberg en 1949. Ésta sería la posición qu'ocuparía'l restu de la so vida, hasta la so muerte nel añu 2002.
A lo llargo d'esta etapa completó la so gran obra Verdá y métodu, publicada en 1960 y ampliada con un segundu volume en 1986, y comprometióse nel famosu alderique que caltuvo con Jürgen Habermas alrodiu de la posibilidá de trescendencia histórica y cultural en busca d'una situación social moldiada pol pensamientu críticu. L'alderique enxamás concluyó pero marcó l'empiezu d'una calorosa amistá ente Gadamer y Habermas, inclusive Gadamer facilitó la posibilidá d'entrada de Habermas nel mundu académicu ayudar a llograr una plaza de profesor en Heidelberg. Otru intentu similar d'alderique foi intentáu con Jacques Derrida pero ésti foi menos instructivu porque dambos pensadores teníen pensamientu con bien pocos puntos de mancomún. Derrida consideró'l so error al nun buscar un fondu común con Gadamer la mayor debacle de la so vida intelectual y, nel obituariu que dedicó a Gadamer, espresa la so almiración y el so respetu filosóficu pol pensador alemán.
Obra
Ye'l fundador de la Escuela Hermenéutica. Sostenía que la interpretación tien d'evitar l'arbitrariedá y les llimitaciones surdíes de los vezos mentales, centrando la so mirada nes coses mesmes, nos testos. Afirma que siempres qu'averamos a un testu, facer a partir d'un proyeutu, con dalguna idea previa de lo qu'ellí se diz. A midida que afondamos la llectura, esti proyeutu va variando y vase reformulando según la llectura nos vaya confirmando o alteriando nuesa precomprensión. Como esti procesu puede enllargase al infinitu, nunca podemos afirmar que dimos la interpretación último y definitivo.
El proyeutu filosóficu gadameriano, tal como queda definíu en Verdá y métodu, foi ellaboráu en rellación direuta cola hermenéutica filosófica, proyeutu empecipiáu pero ensin terminar por Heidegger. L'oxetivu de Gadamer yera afayar la naturaleza de la comprensión humana. Nel llibru, Gadamer sostuvo que la "verdá" y el "métodu" taben en desalcuerdu l'unu col otru. Gadamer foi bien críticu colos dos enfoques metodolóxicos que s'empleguen nel estudiu de les ciencies humanes (Geisteswissenschaften). Per un sitiu, foi críticu colos enfoques modernos que busquen modelar el métodu de les ciencies humanes al métodu científicu. Y por otru, col métodu tradicional de les humanidaes que'l so enfoque facer esplícitu na obra de Wilhelm Dilthey, quien creía que pa llograr una interpretación correuta d'un testu yera necesariu desentrañar la intención orixinal que remanaba l'autor cuando lu escribió. Gadamer, en contraposición, creía que'l significáu d'un testu nun ye reducible a les intenciones del autor, sinón que ye dependiente del contestu d'interpretación.
En contraste con estos dos asities, Gadamer sostién que l'individuu tien una conciencia históricamente moldiada, esto ye, que la conciencia ye un efeutu de la historia y que tamos insertos dafechu na cultura y historia del nuesu tiempu y llugar y, por ello, dafechu formaos por elles. Asina, interpretó qu'un testu entiende una fusión d'horizontes» onde l'estudiosu atopa la vía que la historia del testu articula en rellación cola nuesa propia fonderada cultural y históricu. Al contrariu que munches de les obres canóniques de la hermenéutica filosófica, la obra de Gadamer, Verdá y métodu, nun pretende ser una declaración programática d'un nuevu métodu hermenéuticu d'interpretación de testos. Verdá y métodu pretende ser una descripción de lo que faemos permanentemente cuando interpretamos coses, inclusive desconociendo que dichu procesu d'interpretación ta produciéndose.
Tanto la versión orixinal de la obra n'alemán, titulada Wahrheit und Methode, como la versión inglesa Truth and Method, fueron revisaes por el mesmu autor y considérense igualmente válides. La edición alemana de la obra contién un compendiu de trabayos posteriores onde Gadamer ellabora dalgunos de los sos argumentos y alderica les idees centrales de Verdá y métodu. Finalmente, un ensayu de Gadamer sobre Paul Celan, tituláu ¿Quién soi yo, quién yes tu?, ye consideráu por munchos autores, incluyíu Heidegger y Gadamer, como la continuación de los argumentos afilvanaos en Verdá y métodu.
Los prexuicios como realidá histórica del ser
Tou individuu pertenez a una sociedá y polo tanto ta somorguiáu dientro d'una tradición, esta tradición al empar configura nél una serie de prexuicios que-y dexen entender se nel so contestu y el so momentu históricu, d'ellí que l'individuu tenga la so realidá histórica nos sos prexuicios.
Pa Gadamer tou acercamientu a un testu significa dir al alcuentru d'otru, d'un "tu", y esti alcuentru tien de ser un momentu d'apertura pa poder entrar en diálogu nel que tanto'l "yo" como'l "tu" entren en rellación. Frente al testu non cabo neutralidá nin autocancelación, “sinón qu'inclúi una matizada incorporación de les mesmes opiniones previes y prexuicios”.
Pa la Ilustración, tou prexuiciu significa un xuiciu ensin fundamentu dalgunu. La Ilustración propón l'usu de la razón pa poder lliberar de la tiranía de l'autoridá, hai qu'atrevese a pensar por sigo mesmu. La Ilustración busca dicilo tou dende la razón. La tradición conviértese entós pa la Ilustración no que pa la ciencia son los sentíos, causa d'error al momentu d'entender les coses talo como son. La Ilustración tien un prexuiciu y ye “el prexuiciu contra tou prexuiciu y collo la desvirtuación de toa tradición”. Na Ilustración alemana los únicos prexuicios que s'acepten son los de la tradición cristiana.
Gadamer recupera'l sentíu constructivu del términu prexuiciu y asitiar como parte importante de too l'armazón cognitivu del individuu, pa él “prexuiciu quier dicir un xuiciu que se forma enantes de la convalidación definitiva de tolos momentos que son oxetivamente determinantes”.
"La ciencia histórica del sieglu XIX ye'l frutu más sobeyosu de la Ilustración y pollo supón una rotura cola continuidá de sentíu de la tradición", pero tenemos de buscar entender el procesu históricu sobreponiéndonos inclusive al prexuiciu de la Ilustración y asina entender la finitud del nuesu ser y de la nuesa conciencia histórica. Pa Gadamer la razón ye real ya histórica, ta dada non de manera bonal sinón qu'apaez “siempres referida a lo dao no cual exerzse”, tou individuu densedólcase dientro de la historia a la cual pertenez y de la cual nun puede escapar por cuenta de les rellaciones de configuración de la so ser en función a ella. L'individuu ye un ser históricu-espaciu-temporal.
Esti individuu históricu por tantu nun puede entendese dende'l paradigma de la Ilustración, ante él actúa tamién l'autoridá que ye aceptada nun actu racional y de llibertá. L'autoridá ye lexítima en cuanto l'individuu acepta'l so llindáu ser y confía nun TU que conoz meyor y más qu'él. Una forma d'autoridá que subyace y manifiéstase anónimamente ye la tradición, que determina en gran midida les nueses aiciones y comportamientu. Esta recibir nel procesu educativo y llegao el maduror unificar colos mesmos criterios y decisiones. Esta autoridá, la de la tradición, faise aición nes costumes, que adóptense llibremente y “determinen llargamente les nueses instituciones y comportamientos”.