cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nacionalidá
Nacionalidá de les persones morales
Conforme al País en que se constituyó la sociedá: Según el país en que foi constituyida la sociedá, va rexise conforme a les normes de derechu priváu de los sos estatutos y del so país d'orixe. Esti casu dase bien frecuentemente nos países nos que se regula la tresferencia de see.
La de la Casa Social: El llugar onde se tomen les decisiones puede sirvir pa da-y la nacionalidá a una sociedá, anque esiste'l problema de qu'esti puede variar, o inclusive qu'estes decisiones tomar nun llugar distintu cada vegada, amás de que nun ta claro, si en munchos casos ye la casa de l'Asamblea Xeneral o'l de l'Alministración d'una sociedá.
La de la Nacionalidá de los Alministradores: N'otres llexislaciones tomóse como criteriu la nacionalidá del sociu alministrador o del conseyu d'alministración, col grave problema de que ye esti o estos pueden camudar fácilmente.
Conforme a la Regulación nes sos Rellaciones Privaes: En munchos casos puede dase la posibilidá de que col cambéu de nacionalidá, o regulándose con una llexislación estranxera una sociedá, considérese qu'esi ye un elementu abondu pa da-y una nacionalidá a la sociedá.
Criterios de Control: Diose'l casu sobremanera cola posibilidá de la develación de la personalidá y colos casos onde se busca saber quien colos verdaderos socios, por cuenta de qu'en munchos casos nun se conoz con claridá quien son los dueños de les partes sociales, tómese como criteriu que la nacionalidá d'una sociedá ye aquella de los qu'exercen el control. Na llexislación alemana usóse esti criteriu, en concretu estremar ente nacionalidá d'una persona, y pertenencia al Estáu, siendo la pertenencia'l criteriu pa saber si forma parte de los intereses de la nación alemana.
De l'autorización que fai l'Estáu: Partir de la base de que la personalidá xurídica d'una persona moral nun s'integra cabalmente hasta que recibe un permisu o autorización del Estáu pa constituyise. En Méxicu, sería'l permisu concedíu pola Secretaria de Rellaciones Esteriores, anque n'otres llexislaciones tómase analógicamente el criteriu de la inscripción nel Rexistru Públicu, con efeutos constitutivos.
Múltiples nacionalidaes
Lo enantes espuesto, indica qu'un ciudadanu d'otra nacionalidá puede adoptar, si asina'l so derechu confier-y, la nacionalidá del estáu onde s'atopa desenvolviendo la so vida. Enmarcáu jurídicamente, ye posible que l'autoridá ríca-y d'arrenunciar so xuramentu a la so anterior nacionalidá, sicasí esti procedimientu ye incompletu pos tendría d'arrenunciar formalmente ante les autoridaes consulares del país o nel país del que pretende desligarse; tamién puede se-y conferida la posibilidá de caltener dambes nacionalidaes o múltiples nacionalidaes, pero namái una d'éstes puédese exercer, nun pudiendo a convenencia mesma faer usu de les otres.
Amás ye precisu, argumentar que cuando una persona arrenuncia a la so ciudadanía orixinaria, ye bien difícil que la vuelva a llograr siempres y cuando presente prescripciones válides de la so decisión.
Nacionalidá activa y pasiva
Un ciudadanu investido d'una o más nacionalidaes namái puede exercer una sola nacionalidá al empar. Tal exerciciu ye'l de la nacionalidá activa. Tou sistema xurídicu de cualquier estáu confier a los sos ciudadanos y a la so nación una serie de derechos y deberes, que tienen de ser cumplíos pal gocie de los beneficios de la nacionalidá. Un estáu cualesquier nun-y apurre a los ciudadanos los sos derechos si éstos nun cumplieron colos sos deberes; un ciudadanu podría nun estáu tener derechu a una pensión de xubilación paga pol Estáu, pero tal derechu namái puede ser apurríu si esti ciudadanu cumple cola so obligación del pagu d'impuestos y deducciones nos sistemes del Estáu, qu'ayuden al caltenimientu del mesmu y a la formación del sistema de pensiones. En tal sentíu, un ciudadanu nun podría caltener simultáneamente dos vides en dos estaos distintos, lo cual inhabilitaría-y pa cumplir coles sos obligaciones y el gocie de los sos beneficios. De normal, esta situación ta regulada polos estaos y ríquese del cumplimientu de procedimientos pa exercer los sos derechos que la nacionalidá confier-y. Polo anterior entiéndese, que la o les nacionalidaes que nun s'exercen son les pasives, que nun se pierden pero tampoco pueden exercese.
La nacionalidá activa midir pol tiempu de residencia atayada o consecutiva que sumen la metá de díes del añu más un día, nel ralu d'un añu. Igualmente, ye midida nos sos desplazamientos internacionales pol pasaporte de que la so nacionalidá utilice pa ingresar a otros países.
Significáu alternativu
N'Europa Central y del Este, y n'otres zones del mundu, la pallabra nacionalidá entiéndese como un sinónimu d'etnicidad, yá que nación definir neses árees como un agrupamientu basáu na autodeterminación cultural, en mayor midida que nes rellaciones col Estáu. Por casu, muncha xente podría dicir que pertenez a la nacionalidá curda, a pesar de que Curdistán nun ye un estáu. Nel ámbitu de la estinguida Xunión Soviética y l'antigua Yugoslavia, nacionalidá úsase como traducción de los términos rusu y serbiu usaos pa referise a los grupos étnicos dientro d'un país. Similarmente les nacionalidaes de China son grupos étnicos.
N'España la Constitución de 1978 fai mención a les rexones y nacionalidaes que constitúin la nación española. Yá que nesti contestu nun se refier a la nacionalidá (tocantes a ciudadanía) española, el términu usar con esti significáu alternativu.
Baudement
Baudement ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cercis siliquastrum
L' ye una especie arbórea de la familia de les lleguminoses (Fabaceae).
Descripción
thumb|250px|Tueru y corteza. Árbol caducifoliu de talla pequeña qu'algama de normal de 4 a 6 m d'altura pero puede llegar hasta los 15,1 m. Algama la so crecedera plena a los 20 años aproximao. A principios de la primavera cubrir de flores roses, qu'apaecen primero que les fueyes. El tueru ye de madera lliso y clara, tornándose trabancosa y negra cola edá. La copa ye abierta ya irregular.
Les fueyes son simples, alternes, glabres, d'arrondaes a cordiformes, de 7 a 12 cm de llargor, col ápiz arrondáu y peciolaes. La inervación ye palmotiada. Son de color verde claro nel fexe y de tonu llixeramente glauco (gris-azuláu) nel viesu. Les fueyes nueves pueden tener una tonalidá rosada, y apaecen tardíamente, yá n'abril.
thumb|250px|right|Detalle de les fueyes y les silicues.
Les flores son hermafrodites, con una corola papilionácea de color rosa-lila o blanca. Tienen 1-2 cm de llargor y arrexuntar en recímanos de 3-6 flores qu'apaecen primero que les fueyes, en marzu-abril, sobre les cañes y tamién sobre'l tueru (caulifloria). Los frutos son llegumes indehiscentes con una estrecha (1-2 mm) nala ventral, de color acoloratáu a marrón escuro según el grau de maduración. Son colgantes, bien numberoses y miden unos 6-10 por 1,5 cm. Maurecen en xunetu y permanecen nel árbol hasta'l siguiente floriamientu. Les grana son ovoideo-oblongues, daqué estruyíes, de color pardu, con filo apical y ensin endosperma.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase de normal en rimaes grebes a lo llargo de les riberes de los ríos, preferentemente en terrenes caliares, pero puede tolerar los moderadamente acedos. Aguanta'l fríu, hasta -10 °C pero non les xelaes enllargaes. Ye resistente a la seca y nun tolera'l encharcamiento del suelu.
Historia
thumb|250px|right|Exemplu de la caulifloria, flores naciendo del tueru. Un antiguu mitu diz que d'esti árbol aforcóse Judas Iscariote dempués de traicionar a Cristu, por ello dáse-y el nome de árbol de Judas, lo que probablemente seya una corrupción del nome común en francés "Arbre de Judée" que significa árbol de Xudea, refiriéndose a la rexón onde se da.
La so llegada a Europa tuvo llugar na dómina de les cruzaes (añu 1200) y el so primer destín foi Francia. Dende esi momentu la so estensión pol continente foi bien rápida. Apaeció frecuentemente nos herbarios del sigo XVI y XVII.
Na dómina del Imperiu bizantín yera unu de los árboles qu'en mayor númberu crecíen en Constantinopla, nes riberes del Bósforo. El so color moráu purpúreo yera de la predilección de los emperadores bizantinos, la púrpura yera'l color imperial, los sos vistíos y tocaos yeren d'esti color, color d'usu esclusivu de la familia imperial bizantina. Na actualidá, na antigua ciudá de Constantinopla, agora Istambul, siguen viéndose gran cantidá d'estos árboles a lo llargo de les riberes del Bósforo, siendo'l "Erguvan" (nome en turcu) l'árbol qu'identifica a la ciudá d'Istambul.
Usos
Les flores tienen un prestosu gustu picante, y pueden comese n'ensalada mista, o en buñuelos. En delles zones se escabechaban con vinagre los biltos florales.
El so madera nun ye de bona calidá, pos se tuerci con facilidá y descomponse llueu albentestate. Pero ye un bon árbol de xardín, usáu n'alliniaciones y paseos, por cuenta de la so solombra y floriamientu. Ye aptu pa la formación de sebes altes. thumb|250px|Inflorescencies thumb| Silicues alaes ventralmente. thumb|Granes sueltes.
==Propiedaes usa la corteza pa dolores de cabeza y pa catarros. Nes granes atópense galactoglucomananes.
Taxonomía
Cercis siliquastrum describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 374. 1753.  Cercis': nome xenéricu que remanez del griegu antiguu "kerkis", que designaba al Ciclamor.
siliquastrum: epítetu que puede tener dos acepciones, bien faer referencia al tipu de frutu que tien, una silicua, o bien que ta formáu pola voz llatina silique, algarrobo y el sufixu astrum, paecíu, esto ye paecíu al algarrobo.
Leandro Costa Miranda Moraes
Leandro Costa Miranda Moraes ye un futbolista brasilanu.
Cestrum anagyris
Cestrum anagyris, ye una especie d'arbustu de la familia Solanaceae nativa d'América Central y América del Sur.
Distribución y hábitat
Ye orixinariu de Méxicu y habita en clima templáu a los 3000 metros, acomuñáu al monte mistu d'encina-pinu.
Propiedaes
Esta planta utilizar contra'l dolor de cabeza, nel Distritu Federal, y en baños pa dempués del partu ya irritación de la piel, en Morelos.
Taxonomía
Cestrum anagyris describióse por Michel Félix Dunal y espublizóse en Prodromus Systematis Naturalis Regni Vegetabilis 13(1): 608. 1852. Cestrum: nome xenéricu que remanez del griegu kestron = "puntu, picadura, buril", nome utilizáu por Dioscórides pa dalgún miembru de la familia de la menta.
Faxi
325px|miniaturadeimagen|Faxi en setiembre de 2010. Faxi o Vatnsleysufoss ye una catarata d'Islandia asitiada en Círculu Doráu, un circuitu turísticu al oriente de Reikiavik, la capital del país.
Allugamientu y carauterístiques
La cascada atopase en ríolu Tungufljót. Faxi atopase a unos 12 quilómetros de Geysir y Gullfoss, y a 8 de Skalholt. La cascada nun ye bien alta, pero pol volume d'agua que tresporta produz una gran cantidá de neblina.
Lambda Librae
Lambda Librae (λ Lib / 45 Librae) ye una estrella na constelación de Llibra de magnitú aparente +5,03. Anque nun tien nome propiu habitual, xunto a κ Librae ostentó'l títulu de Jih, «el Sol». Alcuéntrase práuticamente sobre la eclíptica, cerca de la llende cola vecina Escorpiu. D'alcuerdu al nuevu amenorgamientu de los datos de paralax de Hipparcos, alcuéntrase a 309 años lluz del Sistema Solar.
Lambda Librae ye un sistema estelar compuestu por dos, o quiciabes trés, componentes. La primaria ye una estrella blancu-azulada de la secuencia principal de tipu espectral B3V. Tien una temperatura efectivo de 20.350 K y una lluminosidá bolométrica —en toles llonxitúes d'onda— 810 vegaes superior a la del Sol. Con un diámetru 3,9 vegaes más grande que'l diámetru solar, xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada de 17 km/s, anque la so verdadera velocidá puede ser enforma mayor. Presenta una metalicidá significativamente inferior a la solar ([Fe/H] = -0,27). La so masa envalorada ye de 6,3 mases solares y tien una edá averada de namái 70 ± 50 millones d'años (1/66 de la edá del Sol). De la estrella secundaria nada se sabe. Cada 12,48 díes completa una órbita alredor de la primaria, siendo la escentricidá de la mesma ε = 0,27. El sistema podría tener una tercera componente adicional.
Lambda Librae ye una variable elipsoidal rotante (ELL). Estes variables —ente les que s'atopen Espiga (α Virginis) o TY Corvi— son estrelles binaries cercanes que les sos componentes tienen forma elipsoidal pola atraición gravitatoria de l'acompañante.La variación de rellumu de Lambda Librae ye de 0,02 magnitúes.
Códigu d'aeropuertos de l'Alministración Federal d'Aviación
L'identificador de l'Alministración Federal d'Aviación ye un códigu alfanumbéricu de trés o cuatro lletres qu'identifica a los aeropuertos y helipuertos d'Estaos Xuníos. Fueron desenvueltos na década de 1960, en sustitución d'un vieyu sistema que se basaba nun llinguaxe senciellu.
Pa cuasi tolos principales aeropuertos, los identificadores son códigos de tres lletres del alfabetu (xeneralmente úsase'l códigu IATA, como SFO pal Aeropuertu Internacional de San Francisco. P'aeródromos menores suelse utilizar un amiestu de 3 calteres alfanumbéricos, como 8N2 de Skydive Chicago Aeropuertu y 0B5 de Turners Falls Airport. Los aeródromos y helipuertos privaos tienen un códigu de 4 caráuteres alfanumbéricos, como 1CA9 de Los Angeles County Fire Department Heliport
La Bourboule
La Bourboule ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Bourg-Lastic
Bourg-Lastic ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Lambda Pegasi
Lambda Pegasi (λ Pegasi / 47 Pegasi / HD 215665) ye una estrella na constelación de Pegasu, dacuando conocida col nome de Sadalpheretz. De magnitú aparente +3,97, alcuéntrase a 365 años lluz del Sistema Solar.
Lambda Pegasi ye una xigante mariella —anque tamién foi catalogada como superxigante— de tipu espectral G8II-III. Tien una temperatura efectivo entendida ente 4650 y 4775 K. La so lluminosidá ye 400 vegaes superior a la del Sol y tien un diámetru 30 vegaes más grande que'l diámetru solar. Xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación de 8,0 km/s, magar ésti ye una llende inferior que depende del enclín del so exa de rotación.
Hiroki Kishida
Hiroki Kishida (岸田 裕樹; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Lambda Pegasi
Lambda Pegasi tien una metalicidá comparable a la del Sol, con un conteníu de fierro en rellación al d'hidróxenu llixeramente per debaxo del valor solar (aproximao'l 82% del mesmu). La so masa envalórase ente 3,7 y 4 mases solares. Tocantes al so estáu evolutivu, piénsase que nel so nucleu ta empezando la fusión nuclear del heliu en carbonu y oxíxenu. Va Rematar la so vida como una nana blanca con 3/4 partes de la masa del Sol.
Evolución tectónica de los montes Tresantárticos
miniaturadeimagen|Frente de los [[montes Tresantárticos.]] La evolución tectónica de los montes Tresantárticos paez empezar cuando L'Antártida dixebrar d'Australia mientres el Cretácicu Cimeru y sigue en cursu, creando dalgunes de les cadenes montascoses más llargues (3500 km) formaes pol llevantamientu del lladral de la zona de rift acomuñáu col rifting continental. Los montes Tresantárticos formen un cordal que dixebra l'Antártida Oriental de l'Antártida Occidental. El sistema de rift que les formó producir por una reactivación de la corteza a lo llargo del cratón antárticu oriental. Esti rifting, o espansión del llechu marín, causa'l movimientu de la placa tectónica que produz un cantu converxente cercanu onde se ta formando'l cordal. Los procesos específicos responsables pa la formación de los montes Tresantárticos inda son aldericaos, y esti alderique xenera una variedá d'hipótesis sobre la hestoria tectónica del cordal.
Claudia Hempel
Claudia Hempel ye una nadadora alemana retirada especializada en pruebes d'estilu llibre, onde consiguió ser subcampeona olímpica en 1976 nos 4x100 metros.
Evolución tectónica de los montes Tresantárticos
Principales causes del llevantamientu del cordal
Ente les principales causes pal llevantamientu inclúyese:
Baye (Marne)
Tien una población de y una superficie de  km².
Bazancourt (Marne)
Bazancourt ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Evolución tectónica de los montes Tresantárticos
Principales causes del llevantamientu del cordal
El sistema de rift de L'Antártida Occidental (WARS, poles sos sigles n'inglés) atópase xusto al oeste de los montes Tresantárticos, y considérase que tuvo una influencia importante na formación de los montes Tresantárticos. La zona de rift cubre una amplia rexón onde se produció una estensión lenta mientres aproximao 100 Ma. Hasta apocayá, la influencia del rift entá taba siendo aldericáu, yá que s'escarecía de datos xeolóxicos y xeofísicos sobre esta rexón.
Historia del llevantamientu
miniaturadeimagen|Reconstrucción paleoxeográfica del [[sistema de rift de L'Antártida Occidental y de los montes Tresantárticos.]]
La rotura del supercontinente Gondwana empezó a principios del Xurásicu, hai unos 184 millones d'años (Ma), pero L'Antártida nun se dixebró d'Australia hasta'l Cretáceo Tardíu, fai 80 Ma. Poco primero de la separación nel Xurásicu Cimeru y el Cretácicu Inferior, empezaron a producise rifts cerca de la rexón onde se formaríen los montes Tresantárticos. Desconozse si esti primer episodiu de rifting causó dalgún llevantamientu del cordal. Dellos investigadores suxuren qu'esti episodiu constitúi la reactivación d'un rift que se formó mientres la oroxénesis de Gondwana, pero nun apurrieron evidencia concluyente. Foi siguíu pola formación de falles extensionales de baxu ángulu a lo llargo de la placa de L'Antártida Oriental. Nun se produció llevantamientu mientres esta fase inicial de fallamiento por cuenta de la contrarrestación de los sucesos erosivos. Poco dempués, mientres el Cretácicu Mediu (100 Ma), empezó la formación del sistema de rift de L'Antártida Occidental. Dellos modelos amuesen que'l procesu rápidu del rifting y les intenses fuercies térmiques deber a una llende litosfera-astenosfera pocu fondu (50 km de fondura) debaxo de los montes Tresantárticos. El rifting nesta área sigue anguaño. Un tan llargu periodu de rifting conduz a llevantamientu por cuenta de la conducción enllargada de calor llateral al cinturón de montes. Esto foi sofitáu por evidencia sísmica. El llevantamientu de la superficie inicial empezó hai aproximao 55 Ma, mientres el Cenozoicu Tempranu.
El llevantamientu de los lladrales del rift produzse cuando la corteza na parte llateral d'una zona de rift converxe con una corteza más fuerte, lo que polo xeneral resulta nel engrosamiento de la corteza y una zona de subducción. El llevantamientu flexural nun suel acomuñar típicamente col llevantamientu de los lladrales del rift, pero nel casu de los montes Tresantárticos asocede nel mesmu llende litosférico, equí xunto cola espansión térmica del cinturón de montes, lo que resulta nun llevantamientu superficial bien rápido. Esti fenómenu esplica la rimada pronunciada y la gran elevación de los montes actuales. Dende mediaos del Cenozoicu hasta'l presente, la tasa d'elevación foi menguando amodo por cuenta de procesos tectónicos más lentos.
miniaturadeimagen|centro|300px|Zona de rift y cantu converxente que formaron los montes Tresantárticos.
Historia de la exhumación
Por que se produza llevantamientu de la superficie de les roques, la tasa de llevantamientu tien d'entepasar la tasa d'exhumación. N'otres pallabres, la velocidá cola que la roca xube ten de ser mayor que l'efectu de la erosión na superficie de la roca. Los montes Tresantárticos esperimentaron tres episodios principales de exhumación, o denudación. Los xeólogos pueden envalorar el tiempu de los episiodios de llevantamientu y denudación, utilizando'l métodu de datación por buelgues de fisión de apatita. Mientres el Cretácicu (65-145 Ma), produciéronse dos episodios de denudación separaos. Dambos episodios, unu nel Cretácicu Inferior y l'otru nel Cretácicu Cimeru, fueron lo suficientemente grandes como pa compensar el llevantamientu de la superficie. El tercer episodiu de denudación tuvo llugar mientres el Cenozoicu Tempranu. Mientres el Cenozoicu, el llevantamientu de la roca foi de 7 km a 10 km, col llevantamientu más altu escontra'l frente del cordal.
Claudia Hempel
Carrera deportiva
Nos Xuegos Olímpicos de Montreal 1976 ganó la medaya de plata nos relevos de 4x100 metros llibre, con un tiempu de 3:45.50 segundos, tres Estaos Xuníos y per delantre de Canadá, siendo les sos compañeres d'equipu'l nadadores: Petra Priemer, Kornelia Ender y [[Andrea Pollack
Dynjandi
miniaturadeimagen|262x262px|Dynjandi. Dynjandi ye una catarata asitiada nel fiordu Arnarfjörður de la rexón de Vestfirðdir, al noroeste d'Islandia, Tamién se-y conoz como Fjallfoss (cascada de monte).
Compónse una serie de siete saltos y tien un altor total de 100 metros, per cerca de 30 de llongura na parte más alta, y de 60 na base. Pel branu arrama ente 2 y 8 metros cúbicos per segundu, ente que n'envierno'l caudal  estremase pola metá.
Noriaki Ishizawa
Noriaki Ishizawa (石澤 典明, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Control del peligru aviario y fauna
Les midíes de Control del peligru aviario y fauna son aquelles que s'executen col enfotu de amenorgar el riesgu que supón la presencia d'aves y tou tipu de fauna pa les aeronaves, les sos operaciones nos aeropuertos y redoma, que pueden desencadenar accidentes aéreos que podríen arreyar vides humanes.
thumb|Morru del avión tres un impautu con aves
Midíes comunes a tomar pa la erradicación d'aves
thumb|Aves de presa entrenaes pa la dispersión d'aves
Midíes actives: Carauterízase pola so alta eficacia de dispersión, dando resultaos eficaces mientres la so aplicación, esto ye, nun tienen un efeutu permanente o residual perdurable, por casu:
thumb|Perros Border Collie entrenaos pa la dispersión d'aves
Midíes pasives: Carauterízase pol so efeutu permanente sobre la fauna, anque con mayor efeutu inmediatu, por casu:
Procedimientos rutinarios a tener en cuenta pa la erradicación d'aves
Les percorríes son procedimientos que s'utilicen col fin de detectar l'apaición, asentamientu, permanencia o pasaxes d'aves y/o fauna dientro del aeropuertu, y realícense a lo menos cuatro veces per día en cada aeropuertu. Les mesmes tán entamaes sobre la base de la programación de los vuelos diariu y suxetu a tránsitu peles zones de cabecera, teniendo de permanecer n'alerta pa dar respuesta a cualquier llamáu de avistamiento alrodiu d'aves y/ o fauna en zones operatives, per parte de la TWR. Atendiéndose a les indicaciones de TWR, los vehículos moveránse sobre'l terrén buscando allugase estratéxicamente d'alcuerdu a l'actividá de les aves y les operaciones aérees. van ocupase transitoriamente puntos nel área de movimientu d'alcuerdu a les circunstancies que se presenten y van buscase nuevos puntos d'observación y aición conforme la situación riquir. La idea fundamental de les percorríes ye alvertir la presencia de fauna con abonda antelación p'actuar en tiempu y forma. Cuanto antes afaye la presencia de fauna más posibilidaes tener d'actuar pa evitar interferencies coles operaciones aérees.
Ye importante señalar que magar s'empobina por lineamientos xenerales, preestablecidos en rellación a la presencia d'especies y el so comportamientu pa cada dómina del añu, el trabayu d'observación diaria cobra un calter fundamental una y bones dacuando la fauna modifica'l so comportamientu por causes que non siempres se pueden establecer, especialmente les aves. Como se señala dacuando les especies modifiquen la so conducta, prodúcense movimientos masivos en busca d'alimentu o agua (o otres causes) y apaecen especies en momentos del añu nes que davezu non se les rexistra. Coles mesmes, los fenómenos climáticos tamién actúen como condicionantes del comportamientu de les aves (Ej.: abondoses precipitaciones o una gran masa d'aire frío). Arriendes d'ello, ye fundamental nun llindase puramente a estudios primeramente realizaos, o a la bibliografía, sinón valise de la vivencia de la observación diaria.
Organismos y Comités competentes na materia
IBSC facilita: La escoyeta, analís y espardimientu de datos pa describir y definir operativos, según funcional, de reglamentación, y los aspeutos xurídicos del riesgu de choques con aves pa l'aviación; la descripción y evaluación de los métodos pa definir y amenorgar la severidá, frecuencia y los costos de los choques con aves, pa definir y aumentar la capacidá de les aeronaves de tolerar el casu d'impautu d'aves, y p'ayudar a los equipos d'aire p'antemanar y reaccionar afechiscamente, la cooperación y la collaboración nos esfuercios d'investigación col fin d'ampliar la aplicabilidad de les resultaos y amenorgar al mínimu la duplicación d'esfuercios.
Fontana di Trevi
L'acueductu y la fonte anterior a 1629
La fonte ta asitiada nel encruz de trés calles (tre vie), marcando'l puntu del Aqua Virgo (n'italianu, Acqua Vergine), unu de los antiguos acueductos que suministraben agua a Roma. Cola supuesta ayuda de la Virxe, los téunicos romanos alcontraron una fonte d'agua puro a namái 22 km de la ciudá (escena representada na actual fachada de la fonte). Esta Aqua Virgo corría pol acueductu más curtiu de Roma direutamente hasta los Baños d'Agripa y foi usada mientres más de cuatrocientos años. El golpe de gracia a la vida urbana de la Roma clásica tardida foi'l frayatu de los acueductos per parte de los asediadores godos nel añu 537. Los romanos medievales quedaron amenorgaos a sacar l'agua de pozos contaminaos y del ríu Tíber, que tamién s'usaba como cloaca.
El costume romana de construyir una bella y formosa fonte a la fin de los acueductos que traíen agua a la ciudá foi resucitada nel sieglu XV, col Renacimientu. En 1453, el papa Nicolás V terminó de reparar l'acueductu Aqua Virgo y la fonte que construyó a la fin foi una simple pila, diseñada pol arquiteutu humanista Leon Battista Alberti, p'anunciar la llegada de l'agua.
En 1867 mientres la visita de Carlota de Méxicu cuando allegó a entrevistase col papa Pío IX empezó a manifestar síntomes de llocura y a dicir que queríen envelenar y usó la fonte Trevi pa tomar agua yá que yera la única agua que pensaba que nun taba envelenada.
La fonte actual
En 1629 el papa Urbanu VIII, atopando la fonte anterior pocu dramática, sosa, poco orixinal o pocu monumental, pidió a Gian Lorenzo Bernini qu'esbozara posibles renovaciones, pero'l proyeutu foi abandonáu a la so muerte. La contribución duradera de Bernini foi camudar la situación de la fonte al otru llau de la plaza por que quedara frente al palaciu del Quirinal ( de forma que'l papa tamién pudiera vela y esfrutala). Anque'l proyeutu de Bernini foi refugáu en favor del de Nicola Salvi, hai munchos toques del primeru na fonte tal como foi construyida. Tamién esiste una maqueta anterior llamativa ya influyente fecha por Pietro da Cortona.
Los concursos punxérense de moda mientres el Barrocu para rediseñar edificios, fontes ya inclusive la plaza d'España. En 1730, el papa Clemente XII entamó un concursu sobre la fonte nel que Nicola Salvi perdió, a pesar de lo cual recibió l'encargu. Los trabayos empezaron en 1732 y terminaron en 1762, muncho depués de la muerte del papa Clemente, cuando'l Océanu de Pietro Bracci foi asitiáu nel nichu central. Les estatues de la Bayura y de la Salobridá, nos dos nichos llaterales fueron esculpíes por Filippo della Valle. La fonte ye una obra escultórica de bultu redondu y al empar relieve. Hai dos hipocampus na escultura, pero un interés ye qu'unu ta calmu y el tritón nun tien que faer esfuerciu pa dirixilo, sicasí, l'otru hipocampu ta alteriáu y el tritón consigue llevalo con esfuerciu. Esto representa los dos facetes del mar, el mar solmenáu y el mar pacíficu.
Salvi morrió en 1751, cola so obra a mediu terminar, pero antes asegurar de que la fea firma d'un barberu nun estropiara'l conxuntu, escondiéndola tres una vasía esculpida. La Fontana de Trevi foi terminada en 1762 por Giovanni Pannini, quien sustituyó les nidies alegoríes presentes por escultures planes d'Agripa y Trivia, la diosa romana.
La fonte foi restaurada en 1998: la piedra foi llimpiada ya instaláronse bombes de circuitu zarráu y oxidadores. El 9 de xunu de 2012 esprendiéronse dellos cachos d'estuco de los capiteles y los frisos de la fachada. A pesar del pequeñu tamañu de los desprendimientos —de 8 cm de llargu y 8 cm d'anchu—, l'incidente esmoleció a les autoridaes de la ciudá. La fonte foi balerada y lleváronse a cabo tarea d'inspección pa comprobar l'estáu del monumentu, que duraron dos meses, hasta agostu de 2012, cuando la fonte foi abierta de nuevu. Afayáronse munches fisuras na piedra, amás de fungos, moho y una pátina negra debida a l'antigüedá y a la contaminación. Entós l'alcalde de Roma anunció que diba ser necesaria una restauración global. Llevar a cabu una intervención d'urxencia con un costu de 320 000 euros, pero l'alministración pública nun podía faer frente a los 2 500 000 euros que s'envaloraba que costaría la restauración completa y el conceyu empezó a buscar patrocinadores privaos que tuvieren dispuestos a financiar les obres. Finalmente foi la firma romana de moda Fendi la que se fixo cargu de los costos de la restauración. Les obres inauguraron el 30 de xunu de 2014. Les obres de restauración entamáronse de forma que nun torgar la observación del monumentu per parte de los turistes. La fonte arrodiar con paneles de plexiglás que dexaben reparar la evolución de los trabayos ya instalóse una pasarela a pocos metros de les estatues a la que los turistes podíen aportar. Tamién s'instaló un pequeñu estanque onde podía siguise la tradición de llanzar monedes a l'agua de la fonte.
Iconografía
Nel centru ta sobrepuestu un arcu del trunfu robustamente modeláu. El nichu o exedra central enmarcando a Océanu tien columnes exentes pa meyores lluces y solombres. Nos nichos flanqueando a Océanu, Bayura arrama agua de la so urna y Salobridá sostién una copa de la que bebe una culiebra. Enriba, unos baxorrelieves ilustren l'orixe romanu de los acueductos.
Los tritones y los hipocampos apurren un equilibriu simétricu, col máximu contraste nel so pose y disposición.
Nes artes y la cultura popular
thumb|Monedes na agua de la fontana.
El costume de refundiar monedes
Una lleenda tradicional sostién que los visitantes que refundien una moneda a la fonte aseguren el so regresu a Roma. Una interpretación actual ye que, amás, dos monedes lleven a un nuevu romance y trés aseguren un matrimoniu o un divorciu. Otra versión d'esta lleenda ye que trai suerte refundiar tres monedes cola mano derecha percima del costazu esquierdu a la fonte. Desconozse si hai informaciones fidedignes que respuendan por mínimamente tales lleendes, pos podríen acabar desvirtuadas y apostraes pola decepción al olvidu.
Envalórase que se refundien unos 3000 € diarios a la fonte, anque esti númberu va n'aumentu. En 2010 llográronse 383 000 euros, ente qu'en 2011 fueron rescataos 951 000 euros. El dineru usóse pa financiar un supermercáu pa los romanos precisaos. Sicasí, regularmente hai intentos de robar les monedes de la fonte. Na primer metá del añu 2012 recoyéronse 540 000 euros, lo que foi un rexistru históricu.
Sucesos
El 16 d'ochobre de 2017, Graziano Cecchini, un home de corriente ultraderechista tiñó de color coloráu la Fontana de Trevi en forma de protesta contra la política d'Italia.
Bouzel
Bouzel ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Beaumont-sur-Vesle
Beaumont-sur-Vesle ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ríu Columbia
El ríu Columbia (tamién conocíu como Wimahl o Gran Ríu polos nativos de los pueblos chinook que viven nel so cursu baxu) ye un ríu del suroeste de Canadá y noroeste d'Estaos Xuníos que flúi en direición norte-sur-oeste pola provincia de Columbia Británica, en Canadá, y los estaos de Washington y Oregón n'Estaos Xuníos, desaguando nel océanu Pacíficu. Con 2044 km ye'l sestu ríu más llargu d'América del Norte, por detrás del Missouri, Mississippi, Bravo, Arkansas y Coloráu.
Toma'l nome del Columbia Rediviva, el primer barcu occidental conocíu que remontara'l ríu. Naz na provincia canadiense de la Columbia Británica y en cruciando'l estáu de Washington (EE. XX.) y depués delimitar gran parte de la separación alministrativa ente los estaos de Washington y Oregón, desagua nel Pacíficu. La so cuenca hidrográfica, que drena gran parte de la Columbia Británica, Idaho, Oregón, Washington y pequeñes rexones de Montana, Wyoming, Utah y Nevada, entiende.
En términos de caudal ( na so desaguada), el Columbia ye'l ríu de Norteamérica más caudalosu de l'aguada del Pacíficu y el cuartu más caudalosu de los Estaos Xuníos. La fuerte corriente del ríu y l'eleváu saltu o descensu d'altor nuna relativamente curtiu llargor, apúrre-y un terrible potencial de producción d'eletricidá que yá foi esplotáu, siendo'l ríu que más enerxía hidroeléctrica produz de Norteamérica, con catorce preses a lo llargo del so cursu —trés en Canadá y once n'Estaos Xuníos— y otres munches en dellos de los sos afluentes.
El Columbia foi afayáu en 1792 pol comerciante y aventureru d'Estaos Xuníos Robert Gray. Ente 1807 y 1811, la pellitera Compañía del Noroeste esplotó tol so cursu. Dende la década de 1810 el ríu sirvió como vía de comunicación na rexón noroccidental del subcontinente.
Dempués del establecimientu de numberosos asentamientos norteamericanos y europeos nes sos veres, el ríu Columbia emprestó munchos servicios pal desenvolvimientu de los propósitos humanos, incluyendo trabayos de draga pa dexar la navegación de mayores barcos peles sos agües, la construcción de preses pa la xeneración d'eletricidá, agua pal riego de cultivos y control de crecíes ya hinchentes, ya inclusive pa esfrecer instalaciones d'enerxía nuclear. Toos esos proyeutos entraron en conflictu col caltenimientu del medioambiente y el movimientu d'especies píscicolas y animales, produciendo una contaminación indeseada nes sos agües.
Pueblos indíxenes
Les hestories orales describen la formación y destrucción de la Ponte de los Dioses, una ponte natural de tierra que coneutaría dambes riberes del ríu na gargüelu del ríu Columbia. La ponte, que se correspuende colos rexistros xeolóxicos del deslizamiento Bonneville, foi descritu en dellos rellatos como la resultancia d'una batalla ente dioses, representáu pol monte Adams y el monte Hood, na so rivalidá pol ciñu d'una diosa, representada pol monte St. Helens. Les hestories de los nativos americanos sobre la ponte difieren nos detalles, pero polo xeneral tán d'alcuerdu en que la ponte dexaba una mayor interacción ente les tribus nos llaos norte y sur del ríu.
Los caballos, orixinalmente adquiríos de los españoles de Santa Fe de Nuevu Méxicu, espublizáronse llargamente al traviés de les redes de comerciu natives, llegando a los shoshone de la llanura del ríu Snake hacia 1700. Los nez percés, cayuses y flatheads adquirieron los sos primeros caballos alredor de 1730. Xunto colos caballos llegaron aspeutos de la emerxente cultura de les llanures, tales como les habilidaes ecuestres y l'entrenamientu de caballos, qu'aumentaron enforma la so movilidá, la eficiencia de la caza y el comerciu a llarga distancia, anque intensificaron les guerres, venceyándose la riqueza y el prestíu colos caballos y la guerra, y surdiendo grandes y poderoses confederaciones tribales. Los nez percés y cayuses, que caltuvieron grandes menaes y faíen añalmente viaxes de llarga distancia a les Grandes Llanures pa la caza del bisonte, adoptaron la cultura de les llanures nun grau significativu, y convirtiéronse na principal canal al traviés del cual los caballos y les cultura de les llanures espublizar na rexón del ríu Columbia. Otros pueblos adquirieron caballos y aspeutos d'esa cultura de les llanures de manera desigual: los yakamas, umatillas, palus, spokanes y coeur d'alenes caltuvieron considerables fataos de caballos y adoptaron dalgunes de les sos carauterístiques culturales, pero la pesca, y l'economía rellacionada con ella, siguió siendo importante; grupos menos afeutaos fueron los molalas, klickitat, wenatchi, okanagan y sinkiuse-columbia, que fueron dueños d'un pequeñu númberu de caballos y adoptaron delles carauterístiques de la cultura de les llanures. Dellos grupos caltuviéronse esencialmente ensin alteriar, como les tribus sanpoil y nespelem, que la so cultura caltener centrada na pesca.
Los nativos de la rexón atopar colos estranxeros en dellos momentos y llugares mientres los sieglos XVIII y XIX. Los barcos europeos y norteamericanos esploraron la zona costera alredor de la desaguada del ríu nel sieglu XVIII, comerciando colos nativos locales. El contautu resultó devastador pa les tribus indíxenes y una gran parte de la so población foi aniquilada por una epidemia de viruela. L'esplorador canadiense Alexander Mackenzie crució lo que güei ye l'interior de la Columbia Británica en 1793. Dende 1805 a 1807, los miembros de la espedición de Lewis y Clark entraron nel país d'Oregón siguiendo los ríos Clearwater y Snake, y atopáronse con munchos pequeños asentamientos de los nativos. Los sos rexistros narren cuentos de comerciantes hospitalarios a los qu'enantes robaben pequeños oxetos y tamién señalaron la presencia de teteras de cobre mariellu, d'un mosquete británicu y otros artefautos que se llograren comerciando coles tribus costeres. Na dómina del primer contautu colos occidentales los indíxenes del Mediu y So Columbia nun yeren tribales, sinón que se rexuntaben n'unidaes sociales non más grandes qu'un pobláu, y, más de cutiu, solo a nivel familiar; estes unidaes diben cambiandon cola temporada, cuando la xente, siguiendo la captura del salmón, movíase enriba y embaxo polos afluentes del ríu.
left|200px|thumb|Dipnet fishing nos tabayones Celilo, 1941 La pesca foi l'actividá central na cultura de los nativos de la rexón, tanto como sustentu como fonte de les sos creencies relixoses. Los nativos llograben pexe del Columbia en dellos sitios principales, que tamién sirvíen como llugares d'intercambiu comercial. Les tabayones Celilo, asitiaes al este de la moderna ciudá de The Dalles, fueron un centru vital pal comerciu y l'interacción de los distintos grupos culturales usaes mientres los últimos. Antes del contautu colos occidentales, los poblaos a lo llargo d'estos 14 km del ríu podíen tener dacuando una población de más de. y atraía a comerciantes de llugares tan alloñaos como les Grandes Llanures. Los rabiones Cascades (Cascades Rapids) de la gargante del ríu Columbia, y los tabayones Kettle y los rabiones Priest (Priest Rapids), nel este de Washington, fueron tamién sitios principales de pesca y de comerciu.
Na prehistoria, les carreres pa la friega del salmón y de la trucha arcu iris nel Columbia envalórense que yeren un permediu añal de. En comparanza, la mayor carrera dende l'añu 1938 dar en 1986, con 3,2 millones de pexes entrando na boca del Columbia. La captura añal polos nativos envaloróse nunes. El pescadoriu nativu más importante y granible atopábase, como yá se dichu, nos tabayones Celilo, que foi seique'l pescadoriu interior más granible n'América del Norte. Los tabayones atopar na frontera ente los pueblos de fala chinukana y los de fala sahaptian y fueron el centru d'una estensa rede comercial al traviés del pandu del Pacíficu. Celilo foi'l llugar con una comunidá habitada de forma continua y permanente más antigua del continente norteamericanu. Les envasadores de salmón establecíes polos colonu blancos, qu'empiecen en 1866, tuvieron un fuerte impautu negativu na población de salmón, y en 1908 el presidente d'Estaos Xuníos Theodore Roosevelt reparó que les migraciones de salmón yá yeren namái una fracción de les que fueren 25 años antes.
A midida que siguió'l desenvolvimientu del ríu nel sieglu XX, cada unu d'estos importantes pescadorios foi quedando somorguiáu polos banzaos creaos poles grandes preses construyíes nél, empezando colos rápidos Cascades en 1938. El desenvolvimientu foi acompañáu d'amplies negociaciones ente los nativos y los organismos del gobiernu d'Estaos Xuníos. Les tribus confederaes de Warm Springs, una coalición de delles tribus, adoptaron una constitución ya incorporáronse dempués de la finalización en 1938 de la presa de Bonneville, qu'anubrió los rabiones Cascades. Sicasí, na década de 1930, entá había nativos que vivíen a lo llargo del ríu y pescaben mientres tol añu, moviéndose xunto con el patrones de migración de los pexes a lo llargo de les estaciones del añu. Los yakamas fueron los postreros en faelo, entamando un gobiernu formal en 1944. Nel sieglu XXI, los yakamas, nez percés, umatillas y les tribus de Warm Springs tienen tolos derechos de pesca a lo llargo del Columbia y los sos tributarios en virtú de los trataos suscritos.
En 1957, los tabayones Celilo Falls quedaron somorguiaes pola construcción de la presa de The Dalles, y la comunidá pesquera nativa foi movida. Les tribus afeutaes recibieron una compensación de $26,8 millones pola perda de Celilo y otros pescadorios somorguiaos por esa presa. Les tribus confederaes de Warm Springs utilizaron parte de les sos $ 4.000.000 d'indemnizaciones n'establecer el complexu turísticu y casino de Kah-Nee-Ta, al sur del monte Hood.
Nueves folaes d'esploradores
left|thumb|[[Multnomah Falls, pintaes por James W. Alden, 1857]]
Dellos historiadores especularon sobre si barco xaponeses o chinos esviaríense de les sos rutes y llegaríen a la Mariña Noroeste muncho primero de que los europeos, posiblemente yá en 219 e.C.. Sí esisten pruebes de que dellos náufragos españoles si llegaríen a la vera en 1679 y qu'habríen comerciado colos clatsop. Estos naufrags fueron de fechu los primeros europeos en ver el Columbia, anque nun pudieron unviar noticies d'ello a España.
Nel sieglu XVIII, hubo un gran interés nel descubrimientu d'un Pasu del Noroeste, el pasu navegable que dexaría la conexón ente l'Atlánticu (o l'interior d'América del Norte) y l'océanu Pacíficu. Munchos barcos na zona, especialmente al mandu d'españoles y británicos, buscaron na mariña noroeste un gran ríu que pudiera coneutar cola badea de Hudson o'l ríu Missouri. El primer descubrimientu européu documentáu del ríu Columbia foi'l del español Bruno de Heceta, qu'en 1775 columbró la boca del ríu. Por conseyu de los sos oficiales, arrenunció a esploralo yá que tenía poca tripulación y les corrientes na boca yeren bien fuertes. Heceta consideró qu'una badea, y llamar Ensenada d'Asunción. Dellos mapes españoles posteriores a esi descubrimientu amuesen un ríu col rótulu de Ríu de San Roque, o una entrada, llamada Entrada de Hezeta. Conociendo los informes de Heceta, el capitán británicu John Meares, dedicáu al comerciu marítimu de pieles, buscó'l ríu en 1788 pero concluyó que nun esistía. Meares nomó'l cabu Disappointment [Decepción] pel inesistente ríu, ensin dase cuenta de qu'esi mesmu cabu marcaba'l llende norte de la desaguada del ríu.
Lo qu'asocedió dempués va favorecer décades de cooperación y disputa ente la esploración británica y d'Estaos Xuníos de la rexón, y la reclamación de la so soberanía. El comandante de la Royal Navy, George Vancouver, saleó n'abril de 1792 más allá de la boca, y anque reparó un cambéu nel color de l'agua, aceptó l'informe de Meares y siguió el so viaxe escontra'l norte. Más tarde, esi mesmu mes, Vancouver atopar col capitán d'Estaos Xuníos Robert Gray nel estrechu de Juan de Fuca. Gray informólu de que viera la entrada del Columbia y que pasara nueve díes tratando d'entrar nél ensin consiguilo.
El 12 de mayu de 1792, Gray volvió al sur y llogró cruciar la barra del Columbia, convirtiéndose nel primer esplorador n'entrar nel ríu. La misión de comerciu de pieles de Gray fuera financiada polos comerciantes de Boston, que lo fornieren con una embarcación privada llamada Columbia Rediviva; Gray nomó'l ríu en memoria d'esa nave'l 18 de mayu. Gray pasó nueve díes comerciando cerca de la desaguada del Columbia y depués partió ensin dir más allá de agües enriba. El puntu más alloñáu alcanzáu foi Grays Bay na desaguada del ríu Grays. El descubrimientu de Gray del ríu Columbia foi utilizáu más palantre polos Estaos Xuníos en sofitu de la so reclamación del país d'Oregón, que tamién yera reclamáu per España, Rusia y Gran Bretaña.
N'ochobre de 1792, Vancouver unvió al teniente William Robert Broughton, el so segundu al mandu, hasta'l ríu. Broughton remontó'l ríu enagües enriba hasta la desaguada del ríu Sandy nel estremu occidental de la gargüelu del ríu Columbia, unes agües enriba, columbrando y nomando el monte Hood. Broughton reclamó formalmente'l ríu, la so cuenca de drenaxe, y la cercana mariña pa Gran Bretaña. Sosprendentemente, Gray nun fixera nenguna reclamación formal en nome de los Estaos Xuníos.
Por cuenta de que el Columbia taba na mesma llatitú que les cabeceres del ríu Missouri, hubo cierta especulación sobre si Gray y Vancouver afayaren el tan buscáu Pasu del Noroeste. Un mapa británicu de 1798 amosaba una llinia de puntos que conectaba'l Columbia col Missouri. Sicasí, cuando'l esploradores d'Estaos Xuníos Meriwether Lewis y William Clark reconocieron les vastes tierres ensin cartografiar del Oeste americanu na so conocida espedición per tierra, la espedición de Lewis y Clark (1803-1805), nun atoparon nengún pasaxe navegable ente dambos ríos. Dempués de cruciar los Montes Rocosos, Lewis y Clark construyeron canoes y remaron agües embaxo pol ríu Snake y llograron llegar al Columbia, cerca de l'actual Tri-Cities (Washington). Esploraron unos pocos quilómetros ríu arriba, hasta la isla Bateman, antes de dirixise agües embaxo pol Columbia y concluyir el so viaxe d'ida na desaguada del ríu. Establecieron el Fort Clatsop, un establecimientu de curtia duración que foi ocupáu menos de tres meses.