cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Trigonometría
Tercer cuadrante
El senu, el cosenu y la tanxente siguen calteniendo la mesma rellación, tanto nos valores como nel signu, hai de decatase que cuando'l cosenu vale cero, la tanxente faise infinitu.
Cuartu cuadrante
right|300px
Nel cuartu cuadrante, qu'enconta los valores del ángulu a ente 1,5 \pi rad y 2 \pi rad, les variables trigonométriques cimblen dende los valores que tomen pa 1,5 \pi rad:
Premier chinu
El Premier del Conseyu d'Estáu de la República Popular China (chinu simplificáu: 中华人民共和国国务院总理, chinu tradicional: 中華人民共和國國務院總理, pinyin: Zhōnghuá Rénmín Gònghéguó Guówù Yuàn Zŏnglĭ), o a cencielles Premier (总理, 總理, Zŏnglĭ), ye'l máximu dirixente del Conseyu d'Estáu de la República Popular China, l'órganu de poder executivu del Estáu. Tamién se-y denomina col títulu de "Primer Ministru".
Trigonometría
Cuartu cuadrante
hasta los que tomen pa 2 \pi rad pasando al primer cuadrante, completando una rotación:
Le Souich
Le Souich ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Trigonometría
Cuartu cuadrante
como pue adicase a midida que l'ángulu a, tamién medra'l cosenu nel llau positivu de les x, el senu disminúi nel llau negativu de les y, y la tanxente tamién amenorga nel llau negativu de les y.
Premier chinu
Dende la constitución china aprobada en 1982, el premier ye nomáu por un mandatu de cinco años, y nun puede ocupar el puestu mientres más de dos mandatos consecutivos. El procesu de nomamientu consta de trés partes: de primeres, el candidatu hai de ser nomáu pol presidente de la República Popular China; de segundes, hai de ser escoyíu pola Asamblea Popular Nacional; finalmente, el nomamientu tien de ser ratificáu pol presidente.
L'actual premier del Conseyu d'Estáu ye Li Qiang, qu'asocedió a Li Keqiang en 2023.
Trigonometría
Identidaes trigonométriques
Como nel triángulu rectángulu cúmplese que, de la figura d'enantes tiense que sen α = a, cos α = b, c = 1; entós pa tou ángulu α.
Dalgunes identidaes trigonométriques importantes son les siguientes:
Función tanxente
Nun triángulu rectángulu, la tanxente (abreviada como tan o tg) ye la razón ente'l catetu opuestu y el catetu axacente.
El valor de la tanxente pa dalgunos ángulos importantes ye:
Una identidá d'importancia cola tanxente ye:
Cumbria
Cumbria ye un condau alministrativu asitiau na zona noroeste d'Inglaterra, nel Reinu Xuníu. Sos límites están nel mar d'Irlanda al oeste y la cordillera de los Peninos al este. So capital ye Carlisle. Ocupa un área de 6.6768 Km² y so población ye de 489.829 habitantes. La segunda ciudá más grande en Cumbria ye Barrow-in-Furness con una población de 71.980 habitantes.
Cumbria atopa colos condaos de Northumberland, Durham, North Yorkshire, Lancashire y les zones alministratives escoceses de Dumfries and Roxburgh, Ettrick y Lauderdale.
Ta formau por seis distritos: Allerdale, Barrow-in-Furness, Carlisle, Copeland, Eden y South Lakeland.
16 Delphini
16 Delphini (16 Del) ye una estrella na constelación del Delfín de magnitú aparente +5,54. D'alcuerdu al nuevu amenorgamientu de los datos de paralax d'Hipparcos, alcuéntrase a 197 ± 4 años lluz del Sistema Solar.
16 Delphini ye una estrella blanca de la secuencia principal de tipu espectral A4V. Les estrelles blanques de la secuencia principal son frecuentes nel cielu nocherniegu; nesta mesma constelación del Delfín ζ Delphini, ι Delphini y ρ Aquilae, son estrelles d'esta clase. Con una temperatura efectivo de 8395 K y una lluminosidá 22 vegaes superior a la del Sol, 16 Delphini ye bien asemeyáu a la conocida Fomalhaut (α Piscis Austrini).
Como otres estrelles análogues, 16 Delphini xira sobre sigo mesma a gran velocidá, siendo la so velocidá de rotación proyeutada de 159 km/s. La so masa ye de 2,02 mases solares y consumió la metá de la so vida como estrella de la secuencia principal.
16 Delphini forma una estrella doble con BD+12 4501B, de magnitú +11,8. Sicasí, dambes estrelles nun tán físicamente rellacionaos, constituyendo una estrella doble óptica.
Cloud Gate
La Cloud Gate (Puerta de la nube) ye una escultura pública del artista indo-británicu Anish Kapoor. Ye la pieza central de la Plaza AT&T nel Millennium Park en Chicago, Illinois, Estaos Xuníos. Foi construyida ente 2004 y 2006. Compuestu por 168 plaques d'aceru inoxidable soldaos ente sigo, nel so esterior ta apolazáu polo que nun tien cordures visibles. Trátase d'una escultura de 10 m × 20 m × 13 m, y pesa 98 tonelaes.
Coloquialmente nómase la The Bean (La Faba), pos la so forma recuerda a la d'esta llegume.
Banzáu de La Ḥocica
El banzáu de La Ḥocica  ye un banzáu nel ríu Dobra, nel conceyu asturianu d'Amieva. Ocupa una superficie de 6 ha.
Erguiendo la bandera n'Iwo Jima
thumb|280px|Semeya orixinal, dada pol gobiernu de los [[Estaos Xuníos d'América.]] thumb|280px|right|Videu sobre l'allugamientu de la bandera. Erguiendo la bandera n'Iwo Jima (n'inglés Raising the Flag on Iwo Jima) ye'l nome d'una fotografía histórica tomada'l 23 de febreru de 1945 por Joe Rosenthal na islla d'Iwo Jima, Xapón. Amuesa a cinco marines de los Estaos Xuníos y un médicu de l'Armada erguiendo la bandera d'Estaos Xuníos nel monte Suribachi mientres la batalla d'Iwo Jima de la Segunda Guerra Mundial.
Humberto Gonzali
Humberto Gonzali ye un escritor asturianu, xestor cultural y políticu, que ta consideráu como ún de los autores más destacaos d'Asturies. Foi miembru de l'asociación Conceyu Bable y profesor de llingua asturiana.
En 1985 ye nomáu secretariu de la Xunta pola Defensa de la Llingua Asturiana, onde coordinó numberoses aiciones de protesta pola denegación de derechos llingüísticos, destacando les promovíes ante la sanción al factor de FEVE de Nava por usar la toponimia tradicional. Xunto con Juan Bonifacio Lorenzo Benavente y Xicu Monteserín funda en 1988 Orbayando, revista asturiana d'información, que codirixe hasta l'añu 1990.
Nel 1990 crea con otros autores asturianos l'asociación Escritores y Traductores en Llingua Asturiana (ETLLA) de la que foi'l so presidente. Promovió la IV Xunta d'Escritores Asturianos celebrada en Villaviciosa en 1996, y promovió y foi'l coordinador de la V Xunta d'Escritores Asturianos fecha en Lluanco en 1998. En 2006 crea l'Arribada, foru de lliteratura qu'impulsa nel conceyu de Xixón.
Erguiendo la bandera n'Iwo Jima
De los seis homes qu'apaecen na imaxe, trés (Franklin Sousley, Harlon Block y Michael Strank) cayeron en combate, ente que los sobrevivientes (John Bradley -dempués d'una llarga investigación, el Cuerpu d'Infantería de Marina de los EE.XX. reconoció que Bradley nun tuvo na semeya sinón l'infante Harold Schultz, quien sobrevivió a la guerra-, Rene Gagnon y Ira Hayes) convertir en celebridaes debíu al usu propagandísticu de guerra que se realizó cola so apaición. La imaxe foi utilizada por Felix de Weldon pa esculpir el Memorial de Guerra del Cuerpu de Marines d'Estaos Xuníos, xunto al Cementeriu Nacional d'Arlington, pela rodiada de Washington, D.C.
Humberto Gonzali
Ye representante nel Conseyu Asesor de la Llingua Asturiana del Ayuntamientu de Xixón dende febreru de 2009. Foi miembru de la Xunta Rectora de la Fundación Municipal de Cultura, Educación y Universidá Popular de Xixón mmientres diez años (2005-2015) y miembru de númberu de representación nel RIDEA (2007-2012), amás d'asesor del Grupu Municipal Popular xixonés (mandatu 2007-2011). Ye tamién l'actual presidente del Círculu Lliberal d'Asturies.
Erguiendo la bandera n'Iwo Jima
Batalla d'Iwo Jima
thumb|right|Plan de desembarcu d'Estaos Xuníos pa la [[batalla d'Iwo Jima. Poles sos carauterístiques, el Monte Suribachi foi una de les prioridaes establecíes.]]
Pa finales de 1944 les fuercies xaponeses empezaron a esperimentar la derrota en tolos frentes de batalla. Lloñe quedaren aquellos díes de gloria posteriores al ataque a Pearl Harbor del 7 d'avientu de 1941 y la posterior ocupación de Filipines, Singapur, Hong Kong y el territoriu que caltuviera la Compañía de les Indies Orientales.
A partir de 1943 y hasta la batalla d'Okinawa en 1945, el almirante Chester Nimitz lideró una campaña consistente en dir tomando pequeñes islles que sirvieren de sofitu na meyora de les tropes de los Aliaos.
Dempués de la ocupación de les islles Marianes n'agostu de 1944, la islla d'Iwo Jima yera lo único que s'interponía ente Tokiu y los B-29 alcontraos nes Marianes, amás de que los dos aeropuertos qu'agospiaba (xuníos a un terceru en construcción) sirviríen como zona de despegue de los P-51 Mustang, dende los cualos podríen curiar a los Superfortress hasta Xapón. Por ello, establecióse como una prioridá qu'esta islla pasara al control d'Estaos Xuníos. Iwo Jima cuntaba con dos aeropuertos y un terceru en construcción, amás d'una estación con radar que dexaba sollertar al Imperiu xaponés hasta con dos hores d'anticipación l'ataque de los bombarderos enemigos.
El desembarcu de les tropes d'Estaos Xuníos na islla tuvo llugar el 19 de febreru de 1945 y tuvo precedíu por un intensu cañonéu d'artillería dende 485 navíos allugaos alredor de la isla. Les tropes xaponeses, comandadas pol teniente xeneral Tadamichi Kuribayashi, decidieron esperar a que les tropes invasores avanzaren tierra adientro p'atacar, polo que s'habíen construyíu 800 fortines y abellugos so tierra, según 4,8 quilómetros en túneles. Dende la base del Suribachi, alredor de les, les tropes xaponeses empezaron a disparar contra les tropes de desembarcu infligiendo graves baxes. Robert Sherrod, corresponsal del Time-Life describió'l momentu como «una velea nel infiernu». A partir d'esti momentu les tropes d'Estaos Xuníos avanzaron contra una fuerte resistencia. El 23 de febreru de 1945, cuatro díes dempués del desembarcu, cayó'l Suribachi en manes de les tropes invasores. Foi mientres esti eventu cuando'l fotógrafu Joe Rosenthal llogró inmortalizar el momentu. A pesar de tomar esti importante llugar estratéxicu, la islla nun foi declarada como llugar seguru sinón hasta 31 díes dempués, el 26 de marzu. Envalórase que nel conflictu perecieron 6825 efeutivos d'Estaos Xuníos y resultaron mancaos más de 19 000, ente que nel bandu xaponés finaron más de 22 000 militares.
Xeografía
thumb|El [[monte Suribachi, allugáu na punta sur, ye la carauterística más predominante de la isla.]] Iōtō (hasta 2007 conocióse-y como Iwo Jima) ye una islla volcánica en forma de trapeciu. Forma parte de les islles Volcániques y ta alcontrada aproximao a 1200 km (650 milles náutiques) al sur de Tokiu. Con 21 km², el so paisaxe ye predresu, retorcigañáu, llenu de cueves, ribayos y montes, elementos que xugaron en favor de los defensores mientres la batalla.
Na xeografía de la islla predomina'l monte Suribachi, un volcán dormíu de 166 metros d'altor allugáu nel estremu sur de la islla. Políticamente, forma parte de la metrópolis de Tokiu, polo que'l gobernador de Tokiu ye'l so alministrador. La islla amás sería de los primeros territorios xaponeses en ser prindaos poles tropes d'Estaos Xuníos, polo que yera de suma importancia evitar la derrota.
L'autor
Joe Rosenthal nació en Washington D.C. nel añu de 1911. De primeres tomó l'oficiu de fotógrafu como un pasatiempu pero mientres la Gran Depresión camudar a San Francisco, onde atopó emplegu nel Newspaper Enterprise Association en 1930. Dos años más tarde convirtióse en reporteru y fotógrafu pal San Francisco News, onde empezó la so carrera en dellos medios de comunicación.
En 1944 foi contratáu pola Associated Press pa cubrir les zones béliques, siendo'l so primer destín Nueva Guinea. Darréu cubrió la invasión a Guam antes de cubrir la batalla d'Iwo Jima.
La vida de Rosenthal camudó radicalmente al tornar a casa dempués de cubrir la invasión a Iwo Jima: convertir nuna celebridá, recibió un bon aumentu de sueldu, foi gallardoniáu col Premiu Pulitzer de Fotografía y entrevistóse col Presidente Harry Truman, anque s'envalora que tan solo recibió US$10.000 por felicidá fotografia.
Darréu entró a trabayar nel San Francisco Chronicle, llugar onde trabayó por 35 años antes del so retiru.
Rosenthal finó nel añu 2006, a los 94 años d'edá y foi gallardoniáu post mortem cola Medaya al Serviciu Públicu Distinguíu per parte del Cuerpu de Marines.
Erguiendo la primer bandera
right|thumb|300px|La fotografía de más circulación de Lowery tomada la primer vegada que s'alzó la bandera. Xeneralmente tien el siguiente pie de semeya: teniente primeru [[Harold G. Schrier col sarxentu Ernest I. Thomas, Jr. (dambos sentaos), soldáu James Michels (en primer planu con carabina M1), sarxentu Henry O. Hansen (de pies, usando gorra), cabu Charles W. Lindberg (de pies, a la estrema derecha), nel Monte Suribachi mientres s'alza la primer bandera. Sicasí'l soldáu Raymond Jacobs aldericó eses identificaciones, y aseguró que tenía de ser: soldáu rasu James Robeson (na esquina inferior esquierda; non visible nesta versión recortada de la semeya), teniente Harold Schrier (sentáu nes sos piernes), soldáu Raymond Jacobs (cargáu con una radio nel llombu), Sarxentu Henry Hansen (con gorra), soldáu desconocíu (el de la mano de baxo nel mástil), Sarxentu Ernest Thomas (de llombu a la cámara), médicu de l'Armada John Bradley (de cascu enriba de Thomas), soldáu James Michels (con carabina), cabu Charles Lindberg (enriba de Michels). ]]
La famosa fotografía tomada por Rosenthal afiguró la segunda vegada que s'alzó la bandera d'Estaos Xuníos esi día. Una bandera d'Estaos Xuníos alzóse primero nel visu del Suribachi al poco tiempu de que'l monte fuera tomada esi 23 de febreru de 1945 pela mañana (alredor de les 10:20). El Comandante del segundu batallón, Chandler Johnson, ordenó-y al capitán Dave Y. Severance qu'unviara una seición y tomara el monte. Severance, Comandante de la Compañía Easy (2º Batallón, 28º Reximientu, 5ª División), ordenó que'l teniente Harold G. Schrier liderara patrullar. Xusto primero que Schrier dirixir al monte, el comandante Chandler Johnson dio-y una bandera y díxo-y: «si llegues al visu, ponla». L'Ayudante de Campu de Johnson, el teniente Greeley Wells, tomara la bandera d'Estaos Xuníos d'aproximao 1,37 metros x 71 centímetros) del so barcu de tresporte, el USS Missoula (APA-211). Patrullar llegó hasta'l visu ensin incidentes y alzóse la bandera, siendo afiguráu'l momentu por Louis R. Lowery, un fotógrafu de la revista Leatherneck. Ente les persones presentes nesi momentu atopaben el cabu Charles W. Lindberg, el sarxentu de seición Ernest I. Thomas Jr., el sarxentu Henry O. "Hank" Hansen y el soldáu rasu James Michels..
Anque esta bandera yera bien pequeña, podía trate fácilmente dende les sableres cercanes.
{{cita|«El Secretariu de l'Armada, James Forrestal decidió la nueche anterior que quería desembarcar y guardar la fase final de la llucha pel monte[...] El so bote tocó tierra xusto dempués de que s'alzó la bandera y l'ánimu del altu mandu tornar n'allegría. Mirando escontra lo alto, nel llurdiu coloráu, blanca y azul, Forrestal asegurólu a Smith: «Holland, l'alzar esa bandera en Suribachi significa un Cuerpu de Marines pa los siguientes quinientos años».
Forrestal dexóse llevar de tal manera pol fervor del momentu que decidió que quería esa bandera como alcordanza. La noticia de la so voluntá nun foi del presto del Comandante del 2º Batallón, Chandler Johnson[...] «Al diañu con ello», espetó'l Coronel cuando recibió'l mensaxe. Él creía que la bandera pertenecía al Batallón. Decidió asegurala lo más aína posible y unvió al so asistente d'operaciones, el teniente Ted Tuttle a la sablera a buscar una bandera de reemplazu. Dempués de pensalo un pocu, Johnson comentó-y a Tuttle: "y que seya más grande"». {{Harvnp|Bradley|2006|p=207}}
El clamor de los marines nes islles y les bocines de los barcos sollertaron a los soldaos xaponeses, quien hasta esti puntu caltuviérense nos búnkeres de les cueves. Les tropes d'Estaos Xuníos llueu se vieron so los disparos de los soldaos xaponeses, pero fueron capaces d'esaniciar l'amenaza rápido con solo una baxa: la cámara de Lowery.
Erguiendo la segunda bandera
Por órdenes del coronel Chandel Johnson, unviaes per mediu del capitán Severance, el sarxentu Michael Stank, el cabu Harlon H. Block, y los soldaos rasu Franklin R. Sousley y Ira H. Hayes pasaron la mañana del día 23 tendiendo un cable telefónicu hasta lo alto del Suribachi. Severance tamién unvió al soldáu rasu Rene A. Gagnon, un mensaxeru, al puestu por bateríes nueves pa un walkie-talkie SCR-300.
Mentanto, acordies cola hestoria oficial del Cuerpu de Marines, Tuttle recibió la bandera del alférez Alan Wood, quien de la mesma la recibió nun depósitu de suministros en Pearl Harbor. La bandera yera más grande que l'anterior (de 2,44 x 1,42 m aproximao) y Tuttle tornó con ella al so puestu de mandu y apurrir a Johnson, quien la dio a Gagnon con órdenes de que la llevara al visu del Suribachi por que fuera alzada. Sicasí, la Oficina d'Historia de la Guardia Costera sofita la versión de Robert Resnick, quien sirvió a bordu del LST-758: «Primero que morriera nel 2004, Resnick dixo que Gagnon encetó'l LST-758 la mañana del 23 de febreru buscando una bandera. Resnick dixo que tomó una d'una caxa y solicitó el permisu al so Comandante, el teniente Feliz Molenda, pa donala. Resnick caltuvo en silenciu la so participación nesti eventu hasta l'añu 2001».
thumb|left|Versión real de la semeya indicando los seis homes qu'alzaron la bandera: [[Ira Hayes, Franklin Sousley (†), Michael Strank (†), Rene Gagnon, Harold Schultz y Harlon Block (†). (†) = Muertos n'Iwo Jima.]]
Los marines llegaron al visu del monte alredor del mediudía y Gagnon xunióse-yos. A pesar de la gran cantidá de tropes xaponeses que s'atopaben pela redolada, patrullar de 40 homes llegó hasta'l visu ensin que los dispararen nuna sola ocasión por cuenta de qu'atopábense so bombardéu.
Rosenthal, xunto colos fotógrafos de la Marina Bob Campbell y Bill Genaust (quien finó nueve díes dempués) xubieron al Suribachi. Nel camín al visu taben considerando la idea de tornar pero atopar con Lowery, quien los aseguró que'l visu yera un llugar escelente pa tomar fotografíes.
Los trés fotógrafos llegaron al visu cuando los marines taben arreyando la bandera a un vieyu tubu d'agua qu'utilizaren los xaponeses. Rosenthal asitió'l so cámara nel suelu pa poder apilar delles roques pa tener un llugar un pocu más altu dende'l cual tomar la fotografía. Rosenthal casi perdió tomar pos nesos momentos los cinco marines y l'oficial del cuerpu médicu John Bradley empezaron a alzar la bandera. Rosenthal rápido alzó'l so cámara y sacó la semeya ensin utilizar el visor. Diez años dempués del eventu Rosenthal escribió:
Bill Genaust, quien taba paráu práuticamente costazu con costazu con Rosenthal, tomó una película cinematográfica del momentu, polo que tien un ángulu de visión práuticamente idénticu al de la famosa fotografía.
De los seis homes qu'apaecen -Michael Strank, Rene Gagnon, Ira Hayes, Franklin Sousley, Harold Schultz y Harlon Block— solu trés (Hayes, Gagnon, y Schultz) sobrevivieron a la batalla. Strank morrió seis díes dempués cuando un misil, bien probablemente llanzáu dende un destructor d'Estaos Xuníos, impactó nel so pechu; Block morrió por causa de un morteru poques hores dempués de la muerte de Strank; Sousley, el postreru en morrer de los que vencieron na batalla, recibió'l disparu d'un francotirador el 21 de marzu, pocos díes primero que la islla fuera declarada segura.
Publicación y discutiniu inicial
thumb|280px|Estatua n'honor al eventu nel [[Memorial de Guerra del Cuerpu de Marines d'Estaos Xuníos|Memorial del Cuerpu de Marines de los Estaos Xuníos del Condáu d'Arlington.]] Dempués del eventu, Rosenthal unvió'l rollu a Guam por que fuera reveláu ya impresu. En reparándola, l'editor de fotografíes de l'axencia Associated Press, John Bodkin, esclamó: «¡Equí hai una pa tolos tiempos!», y darréu unvió por fax la imaxe a la oficines centrales de la AP en Nueva York. La fotografía rápido apaeció en cientos de periódicos con un tiempu bien curtiu ente tomar y la so apaición pública, aproximao diecisiete hores y media.
Sicasí la fotografía nun quedó exenta de discutinios. Dempués de que s'alzó la segunda bandera, Rosenthal pidió-yos a los marines que posaren pa una fotografía grupal conocida como Gung-ho, lo cual quedó documentáu por Bill Genaust. Dellos díes dempués de que foi tomada la semeya y de regresu en Guam, daquién preguntó-y a Rosenthal si posaren pa la fotografía. Pensando que-y preguntar pola semeya Gung-ho, a cencielles contestó «Claro». Dempués d'eso, Robert Sherrod, un corresponsal de la revista Time-Life, cuntó-y a los so editor en Nueva York que Rosenthal fixera posar a los marines pa la semeya. Mientres el programa de radio de la revista Time, Time Views the News, espublizóse'l reporte de que «Rosenthal xubió'l Suribachi dempués de que la bandera fuera plantada[...] como la mayoría de los fotógrafos nun pudo aguantar afaer a los personaxes nuna pose histórica».
Como resultáu d'este reporte, Rosenthal foi repetidamente acusáu de montar la fotografía o siquier de tapar la primer vegada que s'alzó la bandera. Inclusive un editor del New York Times llegó a suxurir que-y quitaren el Premiu Pulitzer. Por décades Rosenthal siguió repitiendo y refutando los argumentos de quien aseguren que'l momentu foi montáu.
Séptima coleuta de bonos de guerra y el discutiniu del sestu home
thumb|left|[[John Bradley (Iwo Jima)|John Bradley, quien precisó muletes mientres dalgún tiempu dempués de la batalla por causa de les feríes causaes por metralla, nuna apaición al pie de un póster en favor de la séptima coleuta de bonos de guerra.]] Dempués de ver la fotografía, el Presidente Franklin D. Roosevelt entendió que dicha imaxe sería un escelente símbolu pa la próxima recaldación de bonos de guerra, polo qu'ordenó que los marines identificaos tornaren al país. Utilizando una ampliación de la fotografía, Rene Gagnon identificó a los que participaron en dichu eventu, anque se refugó a identificar al sestu home (Hayes), alegando que prometiera guardar el secretu de la identidá de dicha persona. Gagnon prometiera nun revelar la identidá de Hayes pos esti amenaciara con matalo. Dempués de ser lleváu a les oficines centrales del Cuerpu de Marines ya informa-y que yera una orde direuta del Presidente que revelara la identidá, Gagnon aceptó identificar a Hayes.
Gagnon amás equivocóse al identificar a Harlon Block como'l sarxentu «Hank Hansen», que nun sobrevivió a la batalla, pero participara nel alzamientu de la primer bandera. Primeramente John Bradley tuvo acordies cola información proporcionada por Gagnon y el 8 d'abril de 1945 el Cuerpu de Marines reveló públicamente la identidá de cinco de los participantes. Namái faltó la mención a Sousley por cuenta de que el anunciu de la so muerte mientres la batalla nun fuera emitíu a los sos familiares.
Los trés sobrevivientes fixeron una xira de recaldación que foi tou un ésitu, llogrando axuntar la cantidá de $26,3 mil millones de dólares, más del doble de la meta inicial.
thumb|right|A finales de 1946, [[Ira Hayes rompió'l silenciu y reveló que Harlon Block fuera identificáu equivocadamente como Hank Hansen.]]
Alredor d'añu y mediu dempués, y desapaecíu na depresión y el alcoholismu, Ira Hayes foi hasta Texas pa informa-y a la familia de Block que Harlon efeutivamente participara nel eventu históricu.
Darréu la madre de Block, Belle, escribió una carta al Representante del Congresu Milton West, quien pela so parte reenvió la carta al Comandante del Cuerpu de Marines Alexander Vandergrift. Foi Vandergrift quien finalmente ordenó una investigación. Dempués de ver la evidencia, tanto Gagnon como Bradley aceptaron la posibilidá de que fuera Block y non Hansen quien apaecía na fotografía.
Legáu
thumb|La primera y segunda bandera que fueron alzaes esi día caltiénense anguaño nel [[Muséu Nacional del Cuerpu de Marines. Ye de faer notar qu'esta bandera, como toles utilizaes mientres la Segunda Guerra Mundial, tenía solo 48 estrelles yá que nin Alaska nin Ḥawai algamaren entá'l nivel d'Estáu.]] right|thumb| Placa conmemorativa allugada nel Monte Suribachi, que foi asitiada polos familiares de John Bradley y que tien la forma del estáu de [[Wisconsin.]] La fotografía de Rosenthal ganó'l Premiu Pulitzer de fotografía en 1945, siendo la única en ganar el premiu'l mesmu añu en que foi tomada.
A empiezos de 1951 Felix de Weldon foi comisionado pal diseñu del memorial del Cuerpu de Marines, quien escoyó la fotografía pa reproducila en bronce con una base de granitu. La construcción de la estatua tardó trés años en total. Los trés sobrevivientes posaron para de Weldon, quien utilizó les sos cares como modelu. Les cares de los trés que nun sobrevivieron fueron recreaos en fase a distintes fotografíes. El memorial foi dedicáu formalmente'l 10 de payares de 1954 pol Presidente Dwight Eisenhower, quien tuvo acompañáu pol Vicepresidente Richard Nixon según los trés sobrevivientes a la batalla. Sosprendentemente, y a pesar de que la so fotografía sirviera d'inspiración direuta pal memorial, el nome de Rosenthal nun apaeció per nengún llau, foi hasta dellos años dempués en que'l so nome añedir nuna placa na base del monumentu.
La mayoría de la xente desconoz que la fotografía de Rosenthal prindó'l momentu en que foi alzada una segunda bandera nesi día, lo que llevó a la rensía de los marines que tomaron parte nel casi ignoráu eventu en que se llevantó la primer bandera. Charles W. Lindberg, quien participó en dichu sucesu comentó: «Fui llamáu mentirosu y munches coses más. Foi tarrecible».
Anguaño la fotografía ta en posesión de Roy H. Williams, quien la mercó na finca de John Faber, historiador oficial de la National Press Photographers Association, quien la recibió de Rosenthal. Dambes banderes atópense anguaño nel Muséu Nacional del Cuerpu de Marines en Quantico, Virxinia.
Dempués de la guerra, Bradley caltuvo n'absolutu silenciu les sos esperiencies, xeneralmente alegando qu'escaeciera lo que pasara cuando se-y cuestionaba al respeutu. Mientres los sos cuarenta y siete años de matrimoniu, solo faló de la tema una sola vegada cola so esposa Betty, mientres la so primer cita. Bradley dio una entrevista en 1985 aportando al pidimientu de la so esposa, quien lo convenció de faelo «pol bien de los sos nietos». Dempués de la muerte de Bradley en 1994, la so familia foi a Suribachi trés años dempués y asitió una placa (ellaborada con granitu de Wisconsin y cola forma de dichu estáu) nel llugar en que foi alzada la bandera. A manera de catarsis James Bradley, fíu de John, pasó cuatro años entrevistando a los familiares de los participantes en dichu eventu y publicó el llibru Flags of Our Fathers (Flags of Our Fathers). Esti llibru sirvió d'inspiración pa la película del mesmu nome, dirixida por Clint Eastwood.
Gagnon finó'l 12 d'ochobre de 1979 col sentimientu de ser estafáu pol gobiernu.
El terceru de los sobrevivientes, Ira Hayes, tuvo una vida marcada pol abusu del alcohol dempués de tornar de la guerra. Anque tuvo una efímera fama ya inclusive apaeció na película de John Wayne, Sands of Iwo Jima, vivió cola culpa de sobrevivir a la guerra. Foi arrestáu quince veces hasta la so muerte, a los 32 años d'edá. Nel so honor se filmó una película cola so biografía como tema central, amás d'un cantar, The Ballad of Ira Hayes (La balada de Ira Hayes), en voz de Johnny Cash.
N'otros medios
right|thumbnail|Moneda de [[plata conmemorativa.]] La fotografía de Rosenthal foi reproducida en distintos formatos y medios de comunicación. Apaeció en 3,5 millones de panfletos mientres la séptima coleuta de bonos de guerra, amás de qu'apaeció en distintes películes incluyendo Sands of Iwo Jima de 1949, na que los trés sobrevivientes de la batalla realizaron un cameo a la fin de la mesma. Otra apaición significativa del eventu foi na película The Outsider de 1961, una biografía de Ira Hayes protagonizada por Tony Curtis.
P'alzar la moral y pa vender más bonos de guerra, trés sobrevivientes de los soldaos que realmente izaron la bandera, John “Doc” Bradley, Rene Gagnon y Ira Hayes, fueron llevaos de xira polos Estaos Xuníos como si fueren estrelles del cine, engatando a un Monte Suribachi de cartón piedra nun estadiu de béisbol de Chicago y recibiendo honores en Times Square.
En xunetu de 1945 la Oficina Postal de los Estaos Xuníos llanzó una estampilla de la imaxe. El gobiernu d'Estaos Xuníos llanzó en 1995 una serie de estampillas de coleición compuesta de 10 imáxenes pa conmemorar el 50º aniversariu de la Segunda Guerra Mundial y ente la coleición apaeció esta imaxe.
Nel añu 2005 la United States Mint llanzó una moneda conmemorativa de plata cola representación del momentu en que s'alzó la bandera, esto con motivu del 230 aniversariu del Cuerpu de Marines. La presentación de la moneda realizó'l 20 de xunetu en Quantico, Virxinia. Un máximu de 600 000 d'estes monedes salieron a la venta.
Una fotografía similar foi tomada por Thomas Y. Franklin, miembru del periódicu Bergen Record, darréu dempués de los atentaos del 11 de setiembre de 2001. Anque oficialmente ye conocida como Ground Zero Spirit (Espíritu de la Zona Cero), ye nomada más frecuentemente como «Raising the Flag at Ground Zero» (Erguiendo la bandera na Zona Zero), nuna clara alegoría a esta imaxe. En felicidá fotografia pueden reparase trés bomberos erguiendo la bandera de los Estaos Xuníos metanes les ruines del World Trade Center pocu dempués de los ataques. Públicamente Franklin llegó a aceptar qu'en cuanto vio la escena notó coincidencies cola semeya de Rosenthal.
Nel añu 2008, la revista Time asonsañó la fotografía por cuenta de un artículu tituláu How to Win the War on Global Warming, nel que l'estil y la bandera qu'apaecieron na semeya orixinal fueron reemplazaos por un árbol, amás de que'l tradicional marcu coloráu camudó per segunda vegada en 85 años, esta vegada a color verde. Les crítiques nun esperaron y la publicación recibió opiniones tremendamente desfavorables.
El grupu de teatru español Yllana fixo una versión de la imaxe pal cartelu del so espectáculu Brokers. Na imaxe, los cuatro componentes del grupu aliquen Erguiendo la bandera n'Iwo Jima asitiando na mesma posición un dólar d'Estaos Xuníos.
El llugar na actualidá
thumb|Memorial alzáu sobre'l llugar onde s'alzó la bandera. Dempués de la guerra, la Fuercia Aérea de los Estaos Xuníos caltuvo una base nel llugar mientres venti años y un contingente de la Guardia Costera permaneció ellí hasta 1968. Nun foi sinón hasta 1993 cuando la islla tornó a xurisdicción de Xapón y anguaño funge como base marítima de les fuercies de autodefensa del país, con una población namái de 325 persones. Los civiles nun tienen accesu al llugar por cuenta de les instalaciones militares y solo una vegada al añu, nel mes de marzu, realízase un percorríu a la islla promovíu pol Cuerpu de Marines, casi esclusivu pa veteranos de dicha guerra.
Nel sitiu onde s'alzó la bandera anguaño esiste un memorial cola inscripción:
Nel añu 2007, tres la protesta d'antiguos habitantes de la isla, foi renombrada al so nome orixinal: Iōtō (硫黄島).
Función trigonométrica
300px|right|thumb|Toles funciones trigonométriques d'un ángulu θ pue construyise xeométricamente en rellación a un círculu que represente la unidá, centráu en O. thumb|300px|Animación de la función senu En matemátiques, les funciones trigonométriques son funciones d'un ángulu; tienen importancia nel estudiu de la xeometría de los triángulos y na representación de fenómenos periódicos, ente otres munches aplicaciones. Defínense davezu como'l cociente ente los dos llaos d'un triángulu rectángulu que caltién al ángulu, y puen definise igualmente como la llonxitú de dellos segmentos partiendo d'un círculu que represente a la unidá. Definiciones más modernes esprésenles como series infinites o como solución de ciertes ecuaciones diferenciales, dexando la so estensión a valores positivos y negativos, ya inclusive a númberos complexos. Toos estos aspeutos van ser desendolcaos darréu.
L'estudiu de les funciones trigonométriques remóntase a la dómina Babilónica, y munchos de los fundamentos del tema foren desendolcaos por matemáticos de la antigua Grecia, de la India y estudiosos árabes.
Según l'usu modernu, hai seis funciones trigonométriques básiques, les que se tabulen abaxo xunto a les ecuaciones que les rellacionen. Especialmente nel casu de les cuatro caberes, tales rellaciones tómense como definición de les funciones, pero ye dable definiles xeométricamente o per otros medios y llueu alcontrar estes rellaciones. Unes poques funciones más, foren comunes históricamente y apaecieren nes primeres tables, pero nun s'usen anguaño, por exemplu el versenu (1 − cos θ) y la exsecante (sec θ − 1).
Historia
El primer usu de la función senu apaez nel Sulba Sutras escritu n'India dende el Sieglu VIII e.C.. hasta'l Sieglu VI e.C.. Les funciones trigonométriques foren estudiaes llueu por Hiparco de Nicea (180-125 AC) ,Aryabhata (476–550), Varahamihira, Brahmagupta, Muhammad ibn Musa al-Khwarizmi, Abu'l-Wafa, Omar Khayyam, Bhaskara II, Nasir al-Din Tusi, Regiomontanus (1464), Ghiyath al-Kashi y Ulugh Beg (Sieglu XIV), Madhava (c. 1400), Rheticus, y l'alumnu d'esti, Valentin Otho. La xera de Leonhard Euler Introductio in analysin infinitorum (1748) foi la qu'afitó'l tratamientu analíticu de les funciones trigonométriques n'Europa, definiéndoles como series infinites presentaes nes nomaes "Fórmules d'Euler".
L'albidru de que tenía d'haber dalguna correspondencia estándar ente la llonxitú de los llaos d'un triángulu siguió aína a la idea de que triángulos asemeyaos caltienen la mesma proporción ente los sos llaos. Esto ye, que pa cualesquier triángulu asemeyáu, la rellación ente la hipotenusa y otru de los sos llaos caltiénse igual. Si la hipotenusa ye'l duble de llarga, asina sedrán los catetos. Xustamente estes proporciones son las qu'espresen les funciones trigonométriques.
Definiciones del triángulu rectángulu
Pa definir les funciones trigonométriques del ángulu A, pártese d'un triángulu rectángulu arbitrariu que caltién a esti ángulu:
Tolos triángulos consideraos alcuéntrense nel planu Euclidianu, polo que la suma de los sos ángulos internos ye igual a π radián (o 180°). Darréu d'esto, en cualesquier triángulu rectángulu los ángulos non reutos alcuéntrense ente 0 y π/2 radian. Les definiciones que se dan a continuación definen estrictamente les funciones trigonométriques pa ángulos dientro d'esi rangu. Per aciu del círculu unitariu, ya usando ciertes simetríes qu'aporten a funciones periódiques, ye dable esparder los argumentos a la serie dafecha de númberos reales.
Decátase que'l valor d'esta rellación nun depende del triángulu rectángulu específicu que elixamos, siempres que caltenga l'ángulu A, que nesi casu, trátase de triángulos asemeyaos. 2) El cosenu d'un ángulu ye la rellación ente la llonxitú del catetu axacente y la llonxitú de la hipotenusa:
3) La tanxente d'un ángulu ye la rellación ente la llonxitú del catetu opuestu y la del axacente:
4) La cotanxente d'un ángulu ye la rellación ente la llonxitú del catetu axacente y la del opuestu:
5) La secante d'un ángulu ye la rellación ente la llonxitú de la hipotenusa y la llonxitú del catetu axacente:
6) La cosecante d'un ángulu ye la rellación ente la llonxitú de la hipotenusa y la llonxitú del catetu opuestu:
Carlisle (Cumbria)
Carlisle ye la capital del condáu de Cumbria (Inglaterra).
Constituye un importante centru turísticu ya industrial del noroeste del país. La so posición de noyu de comunicaciones ferroviaries da-y una importancia estratéxica adicional, al tener rutes a Newcastle, Escocia, Londres o West Cumbria.
Cosenu
En trigonometría, el cosenu (abreviáu cos) defínese como la razón ente'l catetu axacente y la hipotenusa. O tamién como l'abcisa correspondiente a un puntu que pertenez a una circunferencia unitaria centrada nel orixe.
En matemátiques, el cosenu ye la función algamada al facer variar la razón mentada, siendo una de les funciones trescendentes.
Cosenu d'una suma o resta
Entós:
Si facemos
algamamos la resta. Como'l cosenu ye par, el signu nun importa y como'l senu ye impar, el signu sal:
Cosenu d'un ángulu duble
Tenemos que
Faciendo \theta=\phi Entós
Cosenu del ángulu mediu
Hai de decatase que namái con un cenciellu remanéu alxebraicu podemos algamar la fórmula del cosenu del ángulu mediu. Seya Como podemos escribila como
Seya Entós algamamos
y analizando los signos de la espresión pa cada cuadrante, finamos con que:
Tresformación d'una suma de cosenos en productu
Amosamientu Tomamos Entós
Faciendo y Entós, resolviendo el sistema, tiense que
Reemplazando algámase
Pozu San Xurde
El Pozu San Xurde foi una esplotación vertical de carbón asitiada nel pueblu ayeranu de Caborana. Foi inaugurada nel añu 1942, siendo'l primer pozu afondáu nel conceyu d'Ayer y peslló en 1995, añu en que se fai ausiliar del próximu Pozu Santiago, fasta'l zarru d'esti n'avientu de 2018, finando asina cola minería nel conceyu d'Ayer.
Cosenu
Tresformación d'una suma de cosenos en productu
Análogamente amuésase que
Derivada del Cosenu
Según la definición de derivada:
Pozu San Xurde
Historia
Dende 1967, va formar parte del Área Ayer del grupu HUNOSA, xunto colos pozos Santiago y San Antonio, qu'hasta entoncies yeren de la Sociedá Hullera Española. El so estáu de caltenencia ye bonu, cuntando con un castillete de 31,5 metros y una fondura de 151 metros. La fechura d'esti pozu propúnxola Antonio Cifuentes nel añu 1920, sicasí, la so idea cayería nel escaezu, quiciabes poles abondoses capes de carbón qu'entá se podíen estrayer nos grupos de monte, desaniciando los propietarios la idea polo costoso de tala obra. Por embargu, nel añu 1936, l'inxenieru direutor de la Sociedá Hullera Española, va recuperar el proyeutu de Cifuentes, unviando delles cartes a caún de los inxenieros de los grupos de monte ayeranos pa entrugá-yos sobre'l so paecer no tocante al afondamientu d'un pozu vertical, énte'l acabamientu de les capes de carbón nes mines de monte.
Cosenu
Derivada del Cosenu
lo que ye
Pozu San Xurde
Historia
Los grupos colos que se faló foron:
Les obres d'afondamientu del pozu entamaron en 1939, y dieron acabamientu en 1942, añu nel que foi inauguráu y nomáu como San Xurde. El castillete montóse ente 1940 y 1941 pola empresa Duro Felguera. No tocante al so nome, esti nun foi'l mandáu nin por Antonio Cifuentes, que na so carta atalantaba l'afondamientu de trés pozos nel conceyu d'Ayer (cuasi acierta, pos seríen cuatro los que s'afondaren) nomaos por él mesmu como "San Antonio", "Santiago" y "San Claudio", nin pol inxenieru qu'unvía'l escritu, pos namái falaba de la construcción del pozu Santiago. El casu ye que, ensin tener claru'l motivu, dióse-y el nome col que lu concemos anguaño, San Xurde. Tiénse noticia d'un accidente'l 7 de mayu de 1948, nel qu'hebo cuatro muertos. El pozu foi visitáu en dos vegaes polos ministros de Industria, los señores Demetrio Carceler Segura, en 1943 y Joaquín Planell Riera, en 1953.
Cosenu
Derivada del Cosenu
Entós, usando les fórmules anteriormente consiñaes, tiense que
Separtando tenemos
Sabiendo que y que'l primer límite queda determináu pola regla de L'Hopital, entós tenemos que
Alchemilla alpina
Alchemilla alpina ye una especie fanerógama perteneciente a la familia Rosaceae. thumb| thumb|Ilustración
Descripción
Ye una planta yerbácea perenne qu'algama los 10-50 cm d'altor, con fueyes arriñonaes o ovalaes y con flores pequeñes arrexuntaes en corimbos.
Distribución xeográfica
Ye orixinal de les rexones septentrionales d'Europa y Asia y zones montascoses d'África, Norte y Sur d'América.
Propiedaes
Utilizada dende tiempos remotos na aplicación por decocción nel tratamientu de los güeyos doloríos y en restañar les firíes. Ye utilizáu como antiinflamatoriu, analxésicu, astrinxente, diuréticu y carminativo.
Taxonomía
Alchemilla alpina describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 123. 1753. Alchemilla: nome xenéricu que toma'l nome de dalguna planta valorada pol so usu na alquimia.
alpina: epítetu llatín que significa "alpín, de los montes".
Sus-Saint-Léger
Sus-Saint-Léger ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Surques
Surques ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Alcea rosea
La ye una de les especies más cultivada del xéneru Alcea, perteneciente a la familia de les malvacees.
Descripción
Ye una yerba biañal, arguta, d'unos 2 m d'altor col tarmu densamente arispiu. Les estípules son ovaes, centimétricas, apicalmente tri-lobulaes. El peciolu de les fueyes tien 5-15 cm de llargu, con pelos estrellaos. El llimbu, bien variable, ye xeneralmente cuasi orbicular, palmotiáu con 5-7 lóbulos y crenáu, de 6-16 cm de diámetru, col viesu arispiu o tomentoso. Les flores son solitaries o fasciculaes, arrexuntaes nuna inflorescencia spiciforme. Les bráctees son foliácees, laciniaes en 4-5 puntes estreches y agudes. El epicáliz, en forma de copa, tien xeneralmente 6 o 7 lóbulos y ye densamente estrelláu-arispiu. El mota ye acampanáu y mide 2-3 cm de diámetru con 5 sépalosovado-triangulares de 1,2-1,5 cm, igualmente estrelláu-arispios. La corolla,d'unos 6-10 cm de diámetru, pue ser colorada, púrpura, blanca, rosa, mariella o negru-púrpura. Los 5 pétalos son obovaos-triangulares, de 4 cm, con base atenuada y l'uña con punta de llargos pelos finos y ápiz emargináu. El frutu ye un esquizocarpo discoidal d'unos 2 cm de diámetru con numberosos mericarpos cuasi orbiculares, más o menos veludos, con ales perifériques delimitando un estrechu riegu ventral y radialmente estriaos.
Jardinería
La Alcea ufierta una gran gama de colores n'inflorescencies racimosas terminales, que s'abrir pasu ente pasu y con bastante tiempu de permanencia sobre'l tarmu.
Dada'l so altor, puede usase pa fondos de xardín, y pa llindar zones.
La crecedera normal, a plenu sol, ye de resistente a bien resistente.
Ye más propia de los suelos ricos y bien drenaos. La dómina de llantadera puede establecese ente mayu-xunu y la de plantíu n'agostu-setiembre, con un florecimientu en mayu-setiembre. Nun soporta les baxes temperatures, polo que convien protexela pel iviernu con dalguna cobertoria de paya o cañes de pinu pa evitar que les xelaes cayan direutamente sobre ella.
La variedá/cultivar nigra ye abondosu, con floriamientu en xunu. Presenta pétalos de color violeta bien escuru, de tinte negru.
Melecinales
Les flores son emolientes, expectorantes, llixeramente llaxantes, demulcente y diurétiques. Los raigaños tienen efeutu diuréticu, astrinxente y demulcente.
Otros usos
De los pétalos coloraos estrayer tintes y colorantes pa l'alimentaciónsobremanera pal vinu.
Ecoloxía
Esta especie sirve d'alimentación pa les canesbes de la poliya Tarache aprica (Noctuidae).
Taxonomía
Alcea rosea describióse por Carlos Linneo (publicáu per vegada primera en Species Plantarum en 1753. Alcea: nome xenéricu que remanez del Griegu άλχέά, -ας, deriváu de άλέξω, "protexer", "defender", probablemente poles virtúes melecinales de la planta; depués al Llatín como Alcea, -ae, descrita por Pliniu'l Vieyu en Naturalis Historia, llibru 25, VI, 21, cola descripción d'una Malvácea selvaxe d'atribución problemática.
rosea: epítetu llatín que significa "de color rosa".
Joan Capdevila
Joan Capdevila puede referirse a:
Fronda
El términu fronda pue referise a:
Campu d'ilesia de Samartín de Salas
El Campu d'Ilesia de Samartín de Salas, asitiáu nel llugar de Samartín, na parroquia de Salas, nel conceyu asturianu de Salas, ye una unidá constituyía pola ilesia parroquial y dos texos, elementos ente los qu'esiste una amestanza cultural ya histórica, que xustifiquen la so calificación como Bien d'Interés Cultural.
Campu d'Ilesia
Los Campos d'Ilesia n'Asturies, son conxuntos formaos por un texu ya un elementu del patrimoniu cultural material. El texu ye un árbol con gran relevancia cultural na rexón, exerciendo un papel simbólicu a lo llargo de la historia. Protagonista n'antigües creyencies precristianes, col tiempu convertirase nun iconu representativu de la comunidá parroquial, y a ser consideráu anguaño como l'alcordanza d'un pasáu míticu, d'una identidá asturiana afitada na tradición y nun conxuntu de valores ecoloxistes y ambientales.