cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Santuariu de la Virxe del Xardón
Privilexos de los cofrades
El primer abá de la confrería foi don Benito de Omaña, polo que se nomó a un sustitutu, cargu que recayó en don Pedro Flórez. Don Benito de Omaña llogró'l día 29 de mayu de 1706 l'agregamientu de la Confrería a la Archicofradía de la Santísima Resurrección que taba establecida na Ilesia de Santiago de los Españoles sita en Roma. D'esta forma, los cofrades podríen tener toles gracies, indulxencies y privilexos de la Archicofradía, que son: indulxencia plenaria'l día de la inscripción na confrería cumpliendo les condiciones establecíes pola Ilesia pa ello que, ente otres, son comulgar esi día y confesar siete díes antes o dempués del día citáu pa recibir la indulxencia, tamién por visitar el santuariu de la Virxe del Xardón el día de la Resurrección del Señor y los dos siguientes y por dir a la «Oración de los Cuarenta Hores», nos díes en que se celebraren nel Santuariu n'honor a los cuarenta hores que permaneció Xesucristo nel sepulcru dende la so muerte hasta la so Resurrección. Amás, indulxencies pa la hora de la muerte si invocar colos llabios o cola mente'l Dulcísimo Nome de Jesús. Igualmente teníen el privilexu de ser absueltos por cualesquier sacerdote que tuviera llicencies correspondientes, de tolos pecaos, incluyíos los reservaos a la Santa Sede, dos veces na vida y otra vegada más a la de la muerte. Los cofrades entendieron bien que les gracies concedíes yeren bien cimeres a les poques obligaciones contraíes.
El principal privilexu que teníen, y asina lo consideraba tola confrería, yera la celebración de les «Cuarenta Hores» con esposición del Santísimu Sacramentu y la solemne procesión en ciertos díes del añu: Xueves santu y Vienres Santu, el Domingu de Resurreición y el Domingu de infraoctava del Corpus Christi. Darréu, l'obispu José F. del Toro añedió dos díes más: Pentecostés y la Natividá de la Virxe xunto colos dos díes siguientes a estes festividaes pa l'adoración de los Cuarenta Hores. El mesmu obispu del Toro regaló a la confrería una escelente custodia de plata sobredorada. Anguaño, la custodia ta nel Muséu de la Ilesia d'Uviéu.
Al respective de l'asistencia a los actos, la confrería animaba a los sos cofrades a asistir, si podíen. Per otra parte aconseyábase-yos que punxeren en práctica les obres de misericordia, una y bones estes sí podíen llevales a cabu en cualquier llugar onde se toparen. Como se pidía tan pocu y dábase tantu dende'l puntu de vista espiritual, esto abasnó a bien de creyentes - y a dalgunos que nun lo yeren y empezaron per esta vía- a faese cofrades talmente que, como se dixo, en 1713 había más de venti mil cofrades. Una gran mayoría yeren asturianos pero otros munchos yeren gallegos y lleoneses. Tamién en Madrid yera bien numberosa la familia cofrade del Xardón.
Una misión importante na confrería tener los caxeros», que'l so encargu yera tener caxes nes sos cases pa recibir llimosnes pal santuariu. Nel añu 1718 había trenta y dos y teníen que ser naturales del conceyu de Cangas. Tolos caxeros» yeren persones d'enfotu y virtú probada y teníen les más distintos oficios: confiteros, tenderos, plateros, taberneros, vidreros, etc. Hasta hubo un tal Cristóbal Fernández, de Borracán, d'oficiu toreru. La confrería correspondía a estos servicios faciendo celebrar ocho mises pola so alma nel santuariu dempués de la so muerte.
Devoción a la Santa Misa, a la Eucaristía y al Santu Rosario
Yá dende los principios de la Confrería, especialmente nos sieglos XVII y XVIII, l'asistencia a la Santa Misa yera multitudinaria y comulgaba tal cantidá de fieles que nel añu 1694 había una urna de plata con capacidá pa más de cinco mil Sagraes Formes, pos los copones de los que disponía la confrería yeren insuficientes. En ciertes ocasiones yera tal l'arribación de pelegrinos que deseyaben comulgar qu'había un sacerdote, que la so única misión mientres tol día yera partir la Sagrada Comunión. Polo que respecta a la costume secular d'encargar Mises, non solo nun foi decayendo, sinón que yá nel añu 1993 recaldóse un millón y mediu de pesetes como estipendio pa dicir Mises.
Devoción a la Natividá de la Virxe
Antes del añu 700 yá se celebraba en Roma la Natividá -nacencia- de la Virxe María, siendo una gran solemnidá pal pueblu romanu. Primero qu'en Roma yá se celebraba nes ilesies d'Oriente. Volviendo al Xardón, cuando entá solo esistía una modestísima y paupérrima ermita, tamién se celebraba la Natividá de La nuesa Señora y siguióse celebrando hasta güei ensin solución de continuidá. Un testigu manifiesta nel añu 1894 lo antes citáu: «Nel santuariu diz Misa cantada diariamente, dende'l primer domingu de mayu hasta l'últimu domingu d'ochobre y nun se diz antes, porque como puntu altu y montascosu ta cubiertu de nieve la mayor parte del añu».
Novena previa a la fiesta de la Virxe
El cronista anónimu que se citó antes añede: «Esiste'l costume de faer la novena a la Virxe, y como'l santuariu ta solo nel monte y ensin casa dalguna nuna gran distancia, construyéronse dos grandes edificios llamaos cases de les novenes con habitaciones independientes, y toes cola so correspondiente cocina. Estes habitaciones en númberu de más de 60 son espacioses, y en caúna d'elles asítiense families enteres... Esta novena ye dirixida pol párrocu del Xardón, que nesos díes vive tamién en dichu puntu en casa espaciosa ya independiente».
La campana de la Salve
El costume de rezar esta oración mariana data del sieglu XI y dellos historiadores atribuyir a san Pedro de Mezonzo, obispu de Compostela. El fervor y enraigono d'esti costume del Santuariu del Xardón ye tal que la campana que ta asitiada sobre la puerta de la sacristía y que'l sacerdote tocar antes d'empezar el cantar o rezu de la salve, ye conocida como «campana de la Salve». Nun tien de resultar estrañu esti fervor, una y bones el rezu diariu de la Salve yera una de les poques obligaciones que teníen, y tienen, los cofrades del Xardón.
La campana de la Salve nun tien fecha grabada y solo tien la inscripción: «''JHS. MARÍA''». Sicasí, la campana grande de la torre del santuariu tien una inscripción más concreta y estensa: «''JHS. María. Ioseph. Añu de 1734, El Xardón''». Na campana pequeña diz escuetamente: «Fábrica de Trubia 1957». Pa estremar los distintos servicios relixosos hai trés toques bien típicos y estremaos: «badayada mayor», onde s'asonsaña'l voltio de les campanes, «llamada a Misa» y «badayada senciella» de les dos campanes.
Una visita singular
Ente los innumberables devotos que xubíen a ver y a pidir el so intercesión en distintos favores pidíos, o da-y gracies polos concedíos, llegó'l domingu 29 d'agostu de 2004 un grupu de catorce relixoses, «Dominiques de la Anunciata», que'l so fundador foi'l padre Francisco Coll Guitart, sacerdote de la Orde de los Predicadores», canonizáu pol papa Xuan Pablo II l'once d'ochobre de 2009. Dedicáron-y a la Virxe del Xardón, amás d'oraciones, unos versos ente los cualos tán les dos siguientes estrofes:
Últimos datos
Dempués del fallecimientu del párrocu de Llinares y encargáu del Santuariu mientres venticuatro años, don Herminio Rodríguez Rozas, el santuariu pasa a depender del párrocu de Cangas y de los sos vicarios parroquiales o coaxutores. Estos dos acontecimientos tuvieron llugar nel mes de xineru de 1985 y dende entós nun se modificó la situación dende'l puntu de vista eclesiásticu.
{|
Allabancies a la Virxe del Xardón
Les siguientes allabancies en forma de cantarada tán bien estendíes pela zona d'influencia de la devoción a la Virxe del Xardón:
Parque nacional del Llagu Malawi
El Parque Nacional del Llagu Malawi atopar nos distritos de Mangochi, nel sur de Malawi, y de Salima, na rexón central, a 14°02'S, 34°53'Y y, con una área de 9.400 ha, inclúi la península de Nankumba, nel estremu sur del llagu, una docena d'islles, los montes Mwenya y Nkhudzi y una zona acuática hasta 100 m de la mariña. El parque foi proclamáu'l 24 de payares de 1980, la mayor parte del área yá taba considerada reserva forestal y dalgunes de les islles fueron protexíes dende 1934.
Ye un llagu únicu nel mundu por formar una provincia bioxeográfica específica, con cerca de 400 especies de cíclidos descrites reinales (cerca de 30% de tolos cíclidos conocíos nel mundu) y probablemente munches inda por describir. Envalórase que tenga una edá ente unu y dos millones d'años. Por culpa de que s'atopa nuna rexón tropical y ye bien fondu, el llagu ta permanentemente estratificado, con un epilimnio más caliente sobre un hipolímnio más fríu. El nivel de l'agua varia coles estaciones del añu y tien tamién un ciclu de llarga duración, colos niveles más altos n'años recién, desque esisten rexistros.
Gustavo Blanco Leschuk
Gustavo Exequiel Blanco Leschuk ye un. Tamién tien la nacionalidá ucraína.
Sachin
Sachin ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Por la mañana (1987)
Por la mañana foi un programa-magazine de TV, presentau y dirixíu por Jesús Hermida y emitíu por Televisión Española ente'l 6 d'abril de 1987 y xunetu de 1989.
Santolaya (El Valle)
Alcuéntrase a 6,00 km de Candás, la capital del conceyu, a un altor mediu de 99 msnm y tien una población de.
Sailly-au-Bois
Sailly-au-Bois ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Parque nacional del Monte Kenia
El Parque Nacional y el monte natural del Monte Kenia, fundáu en 1949, protexe la zona alredor del Monte Kenia, el segundu monte más altu d'África. L'área del parque ye reserva forestal de 1.300 km², siendo 715 km² percima de los 3.000 m d'altitú. Foi declaráu en 1978 reserva de la biosfera y tamién Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco nel añu 1997.
Sailly-en-Ostrevent
Sailly-en-Ostrevent ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Julie McNiven
Julie McNiven ye una actriz y cantante d'Estaos Xuníos. McNiven nació n'Amherst, Massachusetts, y empezó en producciones de teatru comuñal. Ye conocida polos sos papeles recurrentes Mad Men y Supernatural. McNiven tuvo un papel recurrente na segunda temporada de Stargate Universe. McNiven estudió como trapecista nos sos años adolescentes. Ye graduada de la Universidá Salem.
Notarikon
Una especie d'acrónimu, notarikon (Hebréu: נוטריקון) ye un métodu pa escoyer una pallabra usando caúna de les sos iniciales (Hebréu: ראשי תיבות) o les sos lletres finales (Hebréu: סופי תיבות) pa formar otra pallabra, formando una oración o idea distinta. Otres variaciones son utilizar les primeres y peracabes lletres, o los dos lletres entemedies d'una pallabra, etc. pa formar otra pallabra. La pallabra "notarikon" referir al llatín "notarius", significa "escritura a curtia mano".
Notarikon ye unu de los trés antiguos métodos cabalisticos, los otros dos son gematría y temurah, usaos polos Cabalistes pa reordenar pallabres y oraciones na Biblia y derivar nun sustratu esotéricu y un más fondu significáu espiritual de les pallabres. Notarikon tamién foi usáu na protociencia Alquimia.
Lotan
Lotan, Lothan o Lawtan ye un cuélebre o culiebra marina de siete cabeces de los mitos d'Ugarit (etimolóxicamente la culiebra de Law o Lot). Lotan ye la octava mascota del dios Yaw o seique Yaw mesmu, que tamién foi conocíu como Yam (mar) o Nahar (ríu); l'océanu cósmicu del mitu; ye de cutiu conocíu como un gran regueru. Ye l'análogu hebréu de Leviatán (culiebra de Levi). Representa la destrucción masivo de los océanos, hinchentes y l'iviernu. Vive nun palaciu nel mar y llucha con Baal Hadad que lo esparde.
Lotan o Lotanu foi tamién el nome dau polos exipcios al pueblu, tamién conocíu como los Renetu, y ye cognáu cola historia de Lot, el sobrín d'Abraham, que tuvo por fía a la madre de los Moabites y Amonites de la Biblia.
Ajuga chamaepitys
La ye una especie fanerógama perteneciente a la familia Lamiaceae, llamada popularmente búgula mariella que tien les mesmes carauterístiques y propiedaes que la Ajuga reptans. Alcuéntrase na rexón mediterránea y centru d'Europa.
Carauterístiques
Ye una pequeña planta yerbácea añal qu'algama los 10-40 cm d'altor. Tarmos cuadrangulares y velludos con renuevos rastreros que cada primavera formen una nueva planta. Les fueyes, ovales, peciolaes y en roseta les de la base y opuestes a pares y sésiles'l restu. Les flores son solitaries, axilares, de color mariellu. Tola planta esprende un arume similar al del xeraniu verticiloss. thumb| thumb|
Propiedaes
Les partes aérees de Ajua chamaepitys utilizáronse mientres sieglos na medicina tradicional iranina como tónicu, emenagogo y diuréticu, según pa la repulguación de feríes y combatir la trespiración.
Taxonomía
Ajuga chamaepitys describióse por (L.) Schreb. y espublizóse en Plantarum Verticillatarum Unilabiatarum Xenera et Species 24. 1774.
Sailly-Labourse
Sailly-Labourse ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
La Sierra (El Valle)
La Sierra ye una casería de la parroquia d'El Valle nel conceyu asturianu de Carreño.
Alcuéntrase a 6,20 km de Candás, la capital del conceyu, a un altor mediu de 103 msnm y tien una población de.
Canirallus oculeus
Canirallus oculeus ye una especie d'ave gruiforme de la familia Rallidae qu'habita nes selves húmedes d'África Occidental y Central.
Descripción
El rascón carigrís mide alredor de 30 cm de llargu. Tien el pescuezu y les pates relativamente llargos y la cola curtia. Como indica'l so nome común la so cara y gargüelu son de color gris claru. El plumaxe del so llombu y ales ye principalmente de color pardu oliváceo, con dellos llixos blancos nes plumes de vuelu, ente que les sos partes inferiores y pescuezu son de color castañu acoloratáu, y presenta ciertu llistáu claru nos lladrales. El so picu ye llargu y apuntiáu y de color verdosu. Les sos pates son parduces y con deos llargos.
Areias de Vilar
Areias de Vilar ye una freguesía portuguesa del conceyu de Barcelos, con 6,04 km² d'área y 1 457 habitantes (2001). Con densidá de 241,2 hab/km².
Sains-en-Gohelle
Sains-en-Gohelle ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Sailly-sur-la-Lys
Sailly-sur-la-Lys ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Fresno de la Polvorosa
Fresno de la Polvorosa ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Zamora, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón.
Asítiase na zona norte de la provincia de Zamora, dientro de la contorna de Benavente y Los Valles. El conceyu cunta con una superficie de 4,11 km² y, según datos del padrón municipal del INE, cuenta con una población de  habitantes. Pol so términu escurre'l ríu Órbigo, afluente del ríu Esla. Históricamente perteneció a la Merindad de la Polvorosa, de la qu'entá caltién presencia nel so propiu nome. Del so caserío destaca la ilesia parroquial que data del sieglu XVI y ta so la advocación de San Salvador.
Topónimu
El so topónimu cunta de dos partes. La primera, Fresno, fai referencia al árbol del so mesmu nome y que tien el so orixe en fraxinus, nome col que yera designáu en llatín. La segunda, Polvorosa, provién de la designación de la merindad na qu'esti conceyu tuvo integráu mientres la Edá Media. Esta postrera, alude direutamente a la condición del terrén, faciéndola derivar del llatín pulvis, con significáu de polvu, más el sufixu abundancial -osus, lo que daría llugar a “llugar polvoriento”, en lleonés “polvazal”. thumb|left|Ilesia del Salvador de Fresno de la Polvorosa
Historia
La hestoria d'esta llocalidá remontar a dómines remotes, de cuenta que na so redoma atopáronse oxetos qu'asina lo ratifiquen, como'l casu d'un hachu de xil prehistórica, una piedra de molín manual o lladriyos romanos.
Na Edá Media, la victoria nel añu 878 de los exércitos asturlleoneses d'Alfonsu III na batalla de la Polvorosa, nes cercaníes de la llocalidá, foi decisiva pa la posterior integración y repoblación de la llocalidá de Fresno, que quedó integrada nel Reinu de Lleón.
Darréu, na Edá Moderna, Fresno foi una de les llocalidaes que s'integraron na provincia de les Tierres del Conde de Benavente y dientro d'esta na Merindad de la Polvorosa y la receptoría de Benavente.
Sicasí, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, la llocalidá pasó a formar parte de la provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, quedando integrada en 1834 nel partíu xudicial de Benavente.
Fiestes
Fresno de la Polvorosa concede muncha importancia al Antroxu, de fecha variable, celebrando coles mesmes festividaes n'honor a San Salvador, el 6 d'agostu.
Sopeñes (El Valle)
Sopeñes ye una casería de la parroquia d'El Valle nel conceyu asturianu de Carreño.
Alcuéntrase a 6,00 km de Candás, la capital del conceyu, a un altor mediu de 110 msnm y tien una población de.
Bogdan Milovanov
Bogdan Milovanov ye un.
Depués de pasar pol filial del Real Sporting de Xixón xugó dos temporaes nel primer equipu. Nel branu de 2022 desvinculóse del equipu pa fichar pol Futebol Clube de Arouca de la Primeira Liga portuguesa.
Santuariu de la Virxe del Carbayo
El Santuariu de la Virxe del Carbayu atopar na parroquia de Ciañu, nel conceyu asturianu de Llangréu (España). Ta dedicáu a la Virxe del Carbayu, patrona de Llangréu.
Historia
Foi construyíu nel sieglu XVIII nel llugar qu'antes ocupara un templu románicu como acreditaron materiales atopaos pela redolada. Según una lleenda el templu diba ser construyíu nun rincón conocíu como L'Armada, pero al llegar un día los obreros los materiales sumieren, la so comida convirtiérase en piedra y n'acolumbrando una lluz, la virxe apaeció sobre un carbayu (carbayu en castellán) nel actual allugamientu, dende onde s'apodera tol valle de Llangréu. El llugar refugáu llámase güei Pampiedra, topónimu atribuyíu a esta lleenda.
Mientres la Guerra d'Independencia, los franceses asaltaron el templu y robaron, ente otros bienes, la corona de la imaxe y la llámpara del templu. En 1861 visitó'l santuariu la reina María Cristina de Borbón.
Descripción
thumb|left|100px|Nuesa Señora del Carbayu L'actual templu, d'estilu barrocu, contién un retablu de 1730 del mesmu estilu compuestu por pedrela y un cuerpu únicu de trés calles que se cierra nun áticu semicircular. L'interior de la nave ye cubiertu con bóveda de lunetos. Na cabecera la bóveda de fornu decorar con pintures que se ven al traviés del retablu. Nos llaterales esisten otros retablos de menor tamañu. La fachada de la ilesia sigue un esquema de frontón curvu que se sofita sobre un frisu decorao y avolumao espadaña con tres piso y tres arcaes onde s'alluguen les campanes. Nel sieglu XX báltose'l portalada de la fachada pero caltién el llateral.
Tolos 8 de setiembre celébrase una romería nel santuariu declarada Fiesta d'Interés Turísticu Rexonal. D'antiguo yeren habituales les pelegrinaciones de penitentes hasta'l monte del Carbayu en rezando na Plaza de La Salve, d'ende'l so nome, de Sama. Güei síguese realizando una Novena. Dende'l Santuariu acolumbra'l Valle de Llangréu y numberosos cumes.
Gerard Piqué
Gerard Piqué Bernabéu ye un futbolista español que xuega como defensa central nel Fútbol Club Barcelona de la Primer División d'España. Ye internacional absolutu cola seleición española dende 2009, cola que se proclamó campeón del mundu en 2010 y campeón d'Europa en 2012.
F.C. Barcelona
El 25 de mayu de 2008, Piqué ficha pol F. C. Barcelona en cuenta de $5 millones d'euros, robla'l so contratu por cuatro temporaes con una clausa de 50 millones d'euros. De la mano del téunicu Josep Guardiola, Piqué convertir n'unu de los activos más importantes pa la defensa azulgrana. Convertiose nun fixu na exa de la defensa y anota hasta trés goles –unu en cada competición– nos 45 partíos nos que participa. Demuestra la so gran capacidá de sacar el balón dende tras y la so facilidá pa sumase al ataque. L'equipu catalán robló una primer vuelta histórica, consiguiendo 50 puntos.
El 2 de mayu de 2009 anotó'l sestu gol na goliada histórica por 2-6 que'l F.C. Barcelona consiguió frente al Real Madrid nel Estadiu Santiago Bernabéu.
El 13 de mayu d'esi añu foi titular na final onde el so equipu proclamóse campeón de la Copa del Rei, partíu que venció'l club blaugrana por 1-4 enfrentándose al Athletic Club.
El 16 de mayu ganó'l so primer títulu de primer División d'España, al perder el Real Madrid por 3-2 frente al Villarreal C. F., siendo campeón matemáticamente el F. C. Barcelona.
Esa mesma temporada, el 27 de mayu formaría parte del once titular del F. C. Barcelona qu'apostó la final de la Lliga de Campeones contra, precisamente, el so ex-equipu, el Manchester United, nel Estadiu Olímpicu de Roma. El F.C. Barcelona venció por 2-0 gracies a los goles de Eto'o y l'arxentín Messi, consiguiendo asina Piqué'l so segundu campeonatu d'Europa consecutivu, convirtiéndose n'unu de los cuatro futbolistes xunto con Marcel Desailly, Paulo Sousa y Samuel Eto'o, en ganar la Lliga de Campeones dos años siguíos con dos equipos distintos. Aquel añu terminaría col Barça conquistando'l "sextete". miniaturadeimagen|266x266px|Piqué realizando un pase col Barça. El 26 de febreru de 2010, Gerard Piqué anovó'l so contratu col F.C. Barcelona hasta 2015, con una clausa de rescisión de 200 millones d'euros. Aquel añu, el defensa catalán ganaría la so segunda Lliga española consecutiva. El 22 de setiembre de 2010, Gerard Piqué algamó frente al Sporting de Xixón el so partíu oficial nᵘ�100 col F.C. Barcelona.
El 16 d'avientu de 2012, llega a los 200 partíos oficiales col Barcelona. Naquella temporada ganó la so cuarta Lliga española.
Na temporada 2014-15, Piqué ganó la triple corona al conquistar la Lliga BBVA en venciendo 1-0 al Atléticu de Madrid nel Vicente Calderón; la Copa del Rei frente al Athletic Club por 3-1 y la Lliga de Campeones de la UEFA 2014-15 frente a la Juventus por 3-1, convirtiéndose n'unu de los 8 xugadores que ganó'l triplete en 2 ocasiones, al pie de Xavi Hernández, Andrés Iniesta, Lionel Messi, Dani Alves, Pedro Rodríguez, Sergio Busquets y Samuel Eto'o. Tamién se convierte n'unu de los 9 xugadores que ganaron la Lliga de Campeones en 4 ocasiones, al pie de José Santamaria, Phil Neal, Cristiano Ronaldo, Joseíto Iglesias, Enrique Mateos, Juan Santisteban, Samuel Eto'o, Xavi Hernández, Andrés Iniesta y Lionel Messi.
El 2 d'ochobre de 2016 marcaría'l so primer doblete cola camiseta del Barça na derrota como visitantes 4 a 3 frente al Celta de Vigo, marcando trés goles nuna selmana.
Seleición nacional
Ye internacional absolutu cola seleición española dende 2009. Debutó como titular el 11 de febreru de 2009, nun partíu amistosu énte Inglaterra nel Ramón Sánchez Pizjuán de Sevilla. Nel so segundu partíu como internacional, apostáu'l 28 de marzu de 2009, fixo'l so debú en partíu de competición oficial, nel alcuentru de fase de clasificación pal Mundial 2010 énte Turquía apostáu nel Estadiu Santiago Bernabéu, anotando'l gol de la victoria por 1–0 y sumando el so primer tantu cola camiseta nacional, de los cinco goles que lleva hasta agora.
Campeón del Mundu
En 2010, Piqué formó parte de la seleición española que se proclamó campeona del Mundu'l 11 de xunetu de 2010 en Johannesburgu. El central apostó tolos partíos y minutos de la competición, cuayando una sensacional actuación na exa de la defensa, que contribuyó a que l'equipu nacional encaxara solamente dos goles en tol campeonatu y nengunu dende los octavos de final, convirtiéndose na seleición campeona, xunto con Francia en 1998, menos goliada na hestoria de los mundiales.
La so participación nel tornéu, fíxo-y ser incluyíu nel XI Mundial de la FIFA 2010 y consagrase como unu de los meyores centrales del mundu. A nivel honorariu, foi gallardoniáu cola Medaya d'Oru de la Real Orde del Méritu Deportivu, máxima distinción dada al deporte n'España.
Campeón d'Europa
miniaturadeimagen|250x250px|Gerard Piqué col troféu de la [[Campeonatu d'Europa de Fútbol de la UEFA 2012|Eurocopa 2012.]] En 2012, Piqué formó parte de la seleición española que se proclamó campeona d'Europa'l 1 de xunetu de 2012 en Kiev. Esta yera la so primer participación nesta competición, na qu'apostó la totalidá de los seis partíos apostaos pol combináu nacional, formando na exa de la defensa con Sergio Ramos. Esta pareya de centrales llamada a liderar la zaga de la seleición nos próximos años, foi destacada como uno de les pilastres básiques del equipu pola so solvencia a lo llargo del campeonatu, encaxando namái un gol en tol tornéu y, al igual que nel Mundial, nengunu dende los encruces eliminatorios.
Na riola de penaltis de semifinales énte Portugal, tres el 0–0 a la fin de la prórroga, Piqué participó anotando'l tercer llanzamientu pa España, que llograría'l pase a la final. El 1 de xunetu, nel meyor partíu de la seleición en tol campeonatu, imponerse por un contundente 4–0 a Italia, llogrando la tercer Eurocopa pa España, la segunda consecutiva, y cerrando un históricu triplete al llograr trés grandes campeonatos de seleiciones consecutivos.
Piqué llogró l'únicu gran títulu que-y faltaba nel so palmarés y a nivel individual, foi incluyíu nel Equipu del Tornéu de la Eurocopa qu'igua la UEFA colos xugadores más destacaos del tornéu, xunto con nueve compañeros de seleición.
Vida privada
Ye fíu de Joan Piqué y Montserrat Bernabéu, abogáu y Xefa de la Unidá de Dañu Cerebral del Hospital Institutu Guttman de Barcelona respeutivamente. Tien un hermanu 5 años menor, Marc. El so güelu Amador Bernabéu, foi vicepresidente del F.C. Barcelona y delegáu de la Real Federación Española de Fútbol.
Caltién una rellación sentimental cola cantante colombiana Shakira, fecha pública dende principios de 2011. Al pie de ella tuvieron dos fíos. En setiembre de 2012, Shakira confirmó que taben esperando'l so primer fíu, dando a lluz a Milan el 22 de xineru de 2013, en Barcelona, España. Al traviés de la revista Cosmopolitan Méxicu del mes de setiembre de 2014, Shakira confirmó'l so segundu embaranzu xunto a Piqué, dando a lluz al so segundu fíu Sasha, el 29 de xineru de 2015, tamién en Barcelona, España.
Luis Fraga Pombo
Luis Fraga Pombo ye un periodista español, presentador del programa Boas tardes de la Televisión de Galicia. Ye llicenciau en Xeografía ya Historia.
Kawasaki (Kanagawa)
Kawasaki (川崎市) ye una ciudá de la prefeutura de Kanagawa (Xapón). Ocupa una superficie de 142 km² y tien una población de Kawasaki alcuéntrase ente Tokiu y Yokohama, na desaguada del ríu Tama, nel oriente de la badea de Tokiu. Ye'l centru del área industrial de Keihin, que forma parte del área metropolitana de la capital nipona. Los barrios de la parte occidental valen d'agospiamientu pa la mano d'obra que diariamente se tresllada a Tokiu a trabayar. D'esta llocalidá arranca un túnel-ponte que travesa la badea de Tokiu, coneutando Kawasaki cola ciudá de Kisarazu na prefeutura de Chiba.
Barrios
Kawasaki tien siete barrios:
Begnins
Begnins ye una comuña suiza del cantón de Vaud, asitiada nel distritu de Nyon. Llenda al norte coles comuñes de Les Vaud y Burtigny, al este con Luins, al sur con Gland, al suroeste con Vich, y al oeste con Bassins.
La comuña fixo parte hasta'l 31 d'avientu de 2007 del círculu de Begnins.
Ailanthus altissima
thumb|210px|right|A. altissima (detalle). thumb|right|210px|AilanthusAltissimaFlower2.jpg|La corteza de A. altissima ye gris y llisa, pero faise rugosa y fisurada llonxitudinalmente nos árboles adultos thumb|right|210px|Flores de A. altissima thumb|210px|right|Granes inmadures de A. altissima. L' ye un árbol ornamental bien utilizáu en xardinos públicos nel sur d'Europa, orixinariu de China. De crecedera rápida, ye bien resistente a la contaminación.
Descripción
Algama una talla de 17 hasta 27 metros. Puede llegar a vivir de 40 a 50 años. Ye de fueya caduca.
El tueru ye de corteza gris y sedada, con tonos castaños n'exemplares de mayor edá. Les fueyes son llargues y peciolaes; esprenden el golor desagradable que caracteriza a esta especie. El frutu ye una sámara que s'esvalixa de forma bien eficiente; calteniéndose munches vegaes n'a l'árbol cuando perdió yá tola fueya, n'espera de rabaseres de vientu.
Introducir dende China a mediaos del sieglu XVIII, pola so crecedera rápidu, y siguiendo la moda china de la dómina, col enfotu de repoblar los montes, sicasí, la mala calidá de la madera y los sos desfavorables carauterístiques fixeron fracasar el proyeutu.
Ye un bon colonizador d'espacios degradaos (solares, escampleros).
Propiedaes
Principios activos: contién glucósidos, resina, esencia acre, taníns, mucílagos.
Indicaciones: ye astrinxente, antihelmíntico, antidiarréico, rubefaciente, emético. Tien De actuase con prudencia nel so emplegu per vía interna, una y bones una dosis escesiva tien en primer llugar un efeutu purgante y dempués emético.
Otros usos: les fueyes utilizar pa fabricación de papel y como colorante mariellu pa la llana.
Taxonomía
Les primeres descripciones científiques del ailanto fixéronse pocu dempués de que s'introdució n'Europa pol xesuita francés Pierre Nicholas d'Incarville. D' Incarville unviara granes dende Beixín al traviés de Siberia al so amigu'l botánicu Bernard de Jussieu na década de 1740. Creyóse que les granes unviaes por d'Incarville yeren d'un árbol asemeyáu y de gran importancia económica, el Toxicodendron vernicifluum, que reparara na rexón del baxu Yangtsé, más que del ailanto. D' Incarville axuntó una nota qu'indicaba esto, lo que causó gran tracamundiu taxonómicu nos siguientes decenios. En 1751, Jussieu llantó delles granes en Francia y unvió a otres a Philip Miller, el superintendente del Chelsea Physic Garden, y a Philip C. Webb, el dueñu d'un xardín de plantes exótiques en Busbridge, Inglaterra.
El tracamundiu nel nome empezó cuando l'árbol foi descritu polos trés homes con trés nomes distintos. En París, Linneo dio a la planta'l nome de Rhus succedanea, ente que popularmente yera conocíu como grand vernis du Japon. En Londres, les amueses fueron llamaes por Miller Toxicodendron altissima y en Busbridge foi llamáu nel antiguu sistema de clasificación como Rhus Sinese foliis alatis. Hai rexistros esistentes de la década de 1750 de disputes sobre'l nome fayadizu ente Philip Miller y John Ellis, curador del xardín de Webb en Busbridge. Más que resolver la cuestión, llueu apaecieron más nomes pa la planta: Jakob Friedrich Ehrhart reparó una muestra n'Utrecht en 1782 y llamar Rhus cacodendron.
La cuestión foi esclariada un pocu en 1788 cuando René Louiche Desfontaines reparó les sámaras de los especímenes de París, qu'inda fueren etiquetaos como Rhus succedanea, y llegó a la conclusión de que la planta nun yera un zumaque. Publicó un artículu con una descripción ilustrada y dio-y el nome de Ailanthus glandulosa, asitiándolo nel mesmu xéneru que les especies tropicales entós conocíes como A. integrifolia (güei, A. triphysa). El nome derivar de la pallabra ambonesa Ailanto, que significa "árbol de cielu" o "árbol qu'algama'l cielu". Diolu como nome específicu glandulosa en referencia a les glándules nes fueyes; esi nome perduró hasta fecha tan tardida como 1957, pero a la fin resultó inválidu por un homónimu tardíu a nivel d'especie. El nome de la especie actual provién de Walter T. Swingle que foi contratáu pol Departamentu d'Estaos Xuníos d'Industria de Plantes. Decidió tresferir el nome específicu más antiguu de Miller al xéneru de Desfontaines, dando como resultáu'l nome güei aceptáu de Ailanthus altissima. Altissima ye la espresión en llatín que quier dicir "el más altu", y refierse a los altores que l'árbol puede algamar. Dacuando a esta planta llámase-y, incorreutamente, col epítetu específicu na forma masculina (glandulosus o altissimus), pero nun ye correutu porque los botánicos, como nel llatín clásicu, traten a la mayoría de los nomes d'árboles en femenín. Hai trés variedaes de A. altissima: thumb|right|220px|Un exemplar femenín de A. altissima con una intensa carga de granes madures.
sutchuenensis'' (Dode) Rehder & E.H.Wilson
Plagues
Una especie de Lepidoptera Atteva aurea, nativa d'América atopó nel Árbol del cielu un hospedero alternativu, causando grandes daños por herbivoría en dellos exemplares thumb|Árbol del cielu afeutáu por Atteva aurea
Sains-lès-Fressin
Sains-lès-Fressin ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Capito auratus
El capitán doráu, torito filigrana, barbudu negrimanchado o cabezón turero (Capito auratus) ye una especie d'ave de la familia Capitonidae, que s'atopa n'Ecuador, Bolivia, Brasil, Colombia, Perú y Venezuela,
Overview
Vive na canopia del monte húmedu na Amazonia y el piedemonte, per debaxo de los 1.350 m d'altitú.
Descripción
En permediu mide 17,5 cm de llargor. Presenta frente, corona y mariella; gargüelu y baberu anaranxaos; cara y envés negros; partes inferiores marielles con unos pocos puntos negros nel machu, y con múltiples puntos y estríes negros na fema.
Alimentación
Aliméntase principalmente de pequeñes frutes, amás de pequeños artrópodos.
Reproducción
Constrúi'l so nial cavando buecos en tueros d'árboles secos, onde la fema pon 3 a 4 güevos blancos sobre un colchón d'aserrín.
Antena 3 Noticias
Antena 3 Noticias ye'l programa informativu de la cadena española de televisión Antena 3. Tien emisiones a les 6:15 hores de la mañana con Esther Vaquero, María José Sáez y Javier Alba; a les 8:00 con Lorena García y Javier Alba; a les 15:00 del mediudía, con Vicente Vallés, Lourdes Maldonado y Manu Sánchez; a les 21:00 hores, Álvaro Zancajo, Sandra Golpe y Manu Sánchez; Tamién tien emisiones los fines de selmana con Matías Prats, Mónica Carrillo y Óscar Castellanos
Norbert Ratsirahonana
Norbert Lala Ratsirahonana ye un políticu de Madagascar.
Ratsirahonana nació na ciudá nortiza de Antsiranana (antes conocida como Diégo-Suárez). Fundó y encabezó'l partíu Rusti Vita non Ifampitsarana (polos fechos va xulgásenos), que s'allinió cola oposición al entós presidente Didier Ratsiraka. Ratsirahonana y el so partíu formaron parte de la coalición qu'upó a Albert Zafy a la presidencia en 1993. Con Zafy como presidente, Ratsirahonana aportó al cargu de presidente del Tribunal Constitucional.
El 28 de mayu de 1996, cuando'l primer ministru foi destituyíu pol parllamentu tres una moción de censura, Zafy escoyó a Ratsirahonana pal cargu. Poco dempués, Zafy foi destituyíu como presidente, y el 5 de setiembre d'esi mesmu añu, Ratsirahonana convertir en presidente de Madagascar en funciones. En payares celebraron les eleiciones presidenciales, nes que Ratsirahonana participó como candidatu llogrando'l cuartu puestu, tres Ratsiraka, Zafy y Herizo Razafimahaleo) con un 10% del votu. Ratsiraka imponer na segunda vuelta de les eleiciones y Ratsirahonana dexó'l so cargu interín como presidente'l 9 de febreru de 1997. Doce díes dempués, Ratsirahonana abandonó tamién el puestu de primer ministru, que pasó al candidatu d'enfotu de Ratsiraka. El AVI pasó a ser el principal grupu d'oposición, anque bien debilitáu, consiguiendo namái 13 de los 150 escaños nes eleiciones parllamentaries de 1998.
En 2001, Ratsirahonana retirar de les eleiciones presidenciales d'esi añu y emprestó el so sofitu a la candidatura de Marc Ravalomanana. Tres l'apostada victoria de Ravalomanana, Ratsirahonana integró al AVI nel grupu políticu del nuevu presidente.
N'ocupando cargos nel Gobiernu de Ravalomanana, en 2006 Ratsirahonana dimitió, alloñándose del Gobiernu de Ravalomanana. N'agostu fixo pública la so candidatura a les eleiciones del 3 d'avientu de 2006, nes que llogró, según los resultaos oficiales, el quintu puestu con alredor del 4,2% de los votos.
Mario Pescante
Mario Pescante ye un empresariu, dirixente deportivu y políticu italianu. Anguaño ocupa'l cargu de vice-presidente del COI.
Biografía
Na so mocedá foi atleta, especialmente en media distancia. Empezó la so carrera como dirixente deportivu na universidá y foi nomáu Secretariu Xeneral del CONI en 1973. Foi xefe de misión de la escuadra italiana mientres cinco Xuegos Olímpicos de Branu y siete Xuegos Olímpicos d'Iviernu. En 1993 foi escoyíu presidente del CONI y permaneció nesi cargu hasta'l so arrenunciu'l 13 d'ochobre de 1998 tres l'escándalu de dopaxe del llaboratoriu de Acqua Acetosa.
Fundador de l'Academia Olímpica Nacional, ye miembru del COI dende 1994 y foi vicepresidente de l'Asociación de Comités Olímpicos Europeos de 2001 a 2006. Ye l'autor de delles publicaciones sobre los Xuegos Olímpicos, la llei de deporte, la llexislación rexonal, el deporte nes escueles, y amás enseña derechu deportivu na Universidá LUISS en Roma. Como miembru del COI, el 13 de xunetu de 2001 foi unu de los 56 votantes de la candidatura de Beixín a los Xuegos Olímpicos de 2008. Foi comisionado especial pa los Xuegos Olímpicos d'Iviernu en Turín 2006 y pa los Xuegos Mediterráneos de Pescara en 2009. El 9 d'ochobre de 2009 foi escoyíu vice-presidente del COI.
Como políticu trabayó como subsecretariu pal patrimoniu cultural, con especial responsabilidá sobre'l deporte, nel gobiernu de Berlusconi I (2001-05) y Berlusconi II (2005-06). Al empiezu de la XIV llexislatura (2001) foi escoyíu diputáu por Forza Italia y foi confirmáu nes eleiciones de 2006 y 2008. Anguaño ocupa'l cargu de Presidente de la Comisión de la Unión Europea política de la Cámara de Diputaos.
C86
C86 ye'l nome d'una escoyeta en casete publicada pola revista musical británica NME en 1986 y darréu convirtióse nel nome d'un subxéneru musical del rock.
12 Persei
12 Persei (12 Persei / HD 16739 / HR 788) ye una estrella binaria na constelación de Perséu. Asitiada a 79 años lluz del Sistema Solar, tien magnitú aparente +4,90.
C86
El casete C86
La cinta foi una tardida continuación a C81, una diversa coleición de nueves bandes, publicada por New Musical Express (NME) en 1981 xunto col sellu Rough Trade. C86 foi diseñada de manera similar pa reflexar la nueva escena musical del momentu y arrexuntada polos editores de NME; Roy Carr, Neil Jones y Adrian Thrills quien tomaron los cantares de sellos como Creation, Pink o Ron Johnson. El llectores teníen de pagar pola cinta via corréu postal anque se publicar darréu un LP por Rough Trade en 1987. Esta foi la cinta 23 de NME anque'l so númberu de catálogu fora NME022, C81 fuera doblada a COPY001. El restu de cintes fueron recopilatorios promocionando los almacenes de los sellos y dedicaos a xéneros como'l R&B, Northern Soul, Jazz o Reggae.
12 Persei
La componente principal del sistema ye una nana mariella de tipu espectral F8V con una temperatura efectivo de 6100 K. Relluma con una lluminosidá 3,3 vegaes mayor que la lluminosidá solar y el so radiu ye un 62% más grande que'l radiu solar. Con una masa un 38% mayor que la del Sol, ye una estrella asemeyada a Zavijava (β Virginis) o θ Persei A, esta postrera tamién na constelación de Perséu.
La so compañera ye tamién una nana mariella, anque más fría y menos lluminosa. De tipu G1.5V y 5850 K de temperatura, tien una masa de 1,24 mases solares. Dos veces más lluminosa que'l Sol, el so radiu ye un 38% más grande que'l radiu solar. El periodu orbital ye de 330,98 díes con una separación media ente dambes estrelles de 1,30 UA, magar la órbita ye bien escéntrica (ε = 0,67).
C86
Escoyetes posteriores
En 1996 NME siguió la tradición d'arrexuntar un álbum de nueves bandes (esta vegada en formatu CD) cola publicación de C96. Pero esta vegada tuvo poco impautu y foi práuticamente escaecíu.
12 Persei
El sistema tien una metalicidá —bayura relativa d'elementos más pesaos que l'heliu— un 38% más elevada que la del Sol ([Fe/H] = +0,14) y una edá envalorada de 400 millones d'años.
C86
Escoyetes posteriores
Pa remarcar el 20 aniversariu de la cinta, una escoyeta disponible namái pa descarga, C06, de bandes contemporánees inspiraes naquelles qu'apaecíen na cassette orixinal, esta foi dispuesta por un sitiu indie en xunetu de 2006. Amás una retrospectiva inspirada en C86 (anque más xunida a los elementos indiepop), llamada CD86, va publicar n'ochobre de 2006 por Sanctuary Records. L'Institutu de Londres d'Arte Contemporáneo va remembrar l'aniversariu allugando "C86 - Still Doing It For Fun, una exhibición y dos noche de conciertos celebrando l'ascensu de la música independiente británica.
Una película documental recuerda'l periodu, "Hungry Beat", dirixida por Bob Stanley y Paul Kelly (A ochobre de 2006 inda en producción).
Legáu
L'ex emplegáu de NME Andrew Collins referir a C86 como "the most indie thing to have ever existed" (Traducción: La cosa más indie qu'enxamás esistiera). Bob Stanley, un periodista del Melody Maker a finales de los años 1980 y miembru de la banda Saint Etienne, fixo una declaración similar nuna entrevista en 2006, asegurando que C86 representaba'l "beginning of indie music...It's hard to remember how underground guitar music and fanzines were in the mid 80s; DIY ethics and any residual punk attitudes were in isolated pockets around the country and the C86 comp and gigs brought them together in an explosion of new groups" (Traducción: «l'empiezu de la música independiente... Ye difícil recordar lo underground que yeren la música de guitarres y los fanzines a mediaos de los años 1980; l'actitú házlo tu mesmu y les actitúes punk residuales dar en pequeños grupos a lo llargo del país y l'escoyeta C86 y los conciertos xunir nuna esplosión de nueves bandes»). Martin Whitehead, que llevaba'l sellu Subway nos postreros 1980 (que la so primer distribución foi de The Shop Assistants,) confirma esta visión, afirmando amás que tuviera una influencia política. "Before C86, women could only be eye-candy in a band, I think C86 changed that - there were women promoting gigs, writing fanzines and running labels" (Traducción: «Antes de C86, les muyeres namái podíen ser un gabitu visual nuna banda, creo que C86 camudó eso - había muyeres promocionando conciertos, escribiendo en fanzines y llevando sellos discográficos»).
Sicasí, dellos escritores llamenten la influencia que la cinta tuvo na escena musical d'esi tiempu y darréu. Everett True, un escritor de NME, en 1986 considerar como "unrepresentative of its times (as opposed to the brilliant C81 comp) and even unrepresentative of the small narrow strata of music it thought it was representing" (Traducción: «non representativa del so tiempu (al contrariu de la brillosa escoyeta C81) y nin siquier representativa del pequeñu y estrechu estratu de música que creía representar»). Alastair Fitchett, editor d'un sitiu Web/blog mientres enforma tiempu, foi más allá. A pesar de ser fan de munches de les bandes de la cinta, afirmó "(The NME) laid the foundations for the desolate wastelands of what we came to know by that vile term 'Indie'. What more reason do you need to hate it?" (Traducción: «La NME punxo los cimientos pa los vertideros de lo qu'acabemos llamando col llaín términu de 'Indie'. ¿Qué más razón precises pa odiala?»).
Llistáu de cantares
El llistáu orixinal y completo de cantares de la escoyeta C86 foi:
Edición Deluxe 2014
El 9 de xunu de 2014, foi rellanzáu este mesmu recopilatorio nel so remasterización y nuna edición Deluxe de 3 discos, pola discográfica Cherry Red Records, el primer discu contién les 22 cantares orixinales de la escoyeta orixinal de 1986. asi mesmu de siguío amuésase'l llistáu restante de los 2 discos na so edición especial:
Como xéneru musical C86
A lo llargo del tiempu C86 convertir nun apellativu pa un movimientu dientro de la escena indie británica, de normal moflada por ser cursi, guitarres metáliques y cortes de pelo con forma de cazu de los sos cantantes y fans masculinos. Munches de les bandes de les qu'agora se refieren como 'C86' quedaron fora de la escoyeta, tales como The June Brides y Biff Bang Pow!. Más tarde acomuñóse col soníu pero inda tenía que remanecer tales como Talulah Gosh, Razorcuts o The BMX Bandits quien en 1990 publicaron l'álbum llamáu C86. Tol plantel de Sarah Records foi determináu con asociaciones con C86 anque a primer publicación del sellu nun fora hasta 1988. L'enllaz ente'l xéneru y la cinta C86 cuestiónase llargamente. Everett True manifestó en 2006 que "C86 didn't actually exist as a sound, or style. I find it weird, bordering on surreal, that people are starting to use it as a description again" (Traducción: C86 realmente nun esistió como un soníu o un estilu. Atopar bien raru, rayando lo surrealista, que la xente tea empezando a usar esa descripción otra vegada).
Influencies
Nel so llibru Time Travel, l'historiador pop Jon Savage traza los oríxenes del C86 y del Twee pop nel tercer álbum homónimu de The Velvet Underground. Simon Reynolds falando sobre l'aspeutu políticu-cultural de la escena referir a ella como una "revolt into childhood" (Traducción: Revuelta na niñez). Quiciabes les más obvia influencia foi'l llau pop del post punk: bandes como The Television Personalities, The Swell Maps y Dolly Mixture. C86 tomó influencies de les bandes post-punk escoceses de principios de los años 1980 nel sellu independiente Postcard: Orange Juice, Aztec Camera, The Fire Engines y Josef K (anque les influencies soul, funk y discu d'eses bandes escaecíense de normal). Otres influencies fueron la ética Failo tu mesmu del punk representada polos fanzines d'esi periodu como The Legend!, Are you Scared to get Happy? y Hungry Beat! que presentaben un abanicu de bandes que depués s'acomuñar con C86. El movimientu siguió teniendo poder d'influencia nos años 1990 con munches bandes Riot Grrrl citando a C86 como una influencia y finalmente algamó'l so máximu ésitu comercial col grupu Belle and Sebastian.
Actualidá
En 2004 la escoyeta de les tiendes Rough Trade Indiepop Vol 1 documentaba de manera efectiva la hestoria del soníu reconocíu que foi datáu ente l'añu 1986. Sellos como Matinee y Pigazu o sitiu web como Indiepages, Twee.net y Indie-MP3: Keeping C86 Alive siguen siendo influyíos pol soníu C86/Indiepop. Amás de publicando o dando a conocer cantares de nueves bandes, han redistribuido y recapituláu la mayoría del material producíu nesi tiempu. Club británicos como How Does it Feel to be Loved siguen pinchando cantares de la cinta. Sicasí, ye en Suecia onde'l soníu tuvo una mayor repercusión onde una serie de sellos y nueves bandes citen a C86 y el sellu Sarah Records como la so inspiración.
ING
ING Groep N.V. (tamién nomáu Internationale Nederlanden Groep) ye una institución financiera d'orixe holandés qu'ofrez servicios de banca, seguros y inversiones.