cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lissotriton boscai
De tamañu pequeñu, compactu, de focico arrondáu, de cutiu con un riegu llonxitudinal. Envés parduzu nel machu y pardu aceituna na fema. Banduyu mariellu a naranxa con cantos claros y enllordiáu de negru. Miden ente 8 y 9 cm. Alimentase de viermes, inseutos y pequeños crustáceos.
Pasen el día so les piedres, saliendo a cazar de nueche. Aparianse en llamargues y estanques pequeños, tamién en pozos. Repara retiru ivernizu.
Identificación
Ye un urodelu de pequeñu tamañu que puede algamar hasta 97 mm de llargor total. Los machos nun desenvuelven cresta dorsal, sinón namái una cresta caudal baxa mientres el periodu de celu. La cola, de similar llargor al cuerpu, ta estruyida lateralmente, y nos machos acaba nun perpequeñu filamentu. La coloración de cabeza y envés ye de color pardu o marrón, y ventralmente ye de color naranxa o acoloratáu, sobre'l que destaquen conspicuas llurdios o puntos gruesos negros, irregularmente dispuestos, pero frecuentemente alliniaos lateralmente.
Les cucharapes miden ente 10 y 18 mm, y son de color amarellentáu con un leve diseñu puntiáu n'escuru y presenta una cresta dorsal que se sigue hasta'l final de la cola, onde acaba n'ángulu agudu.
Distribución
Ye un endemismu ibéricu distribuyíu pola metá occidental de la Península Ibérica. La so distribución inclúi llocalidaes dende escasa altitú y bien próximes al mar (como asocede nel área de Doñana) hasta zones montascoses (hasta aprox. 1.800 msnm), atopándose preferentemente en zones ente 400 y 1.000 msnm. El clima que caracteriza a la mayoría de les sos hábitats ye de calter mediterraneu oceánicu y continental, con precipitaciones añales de normal inferiores a 900 mm, anque nel norte ye tamién abondosu en zones de clima templáu fríu oceánico, con mayor bayura de precipitaciones.
Ecoloxía trófica
Mientres la so fase acuática los adultos alimentase d'invertebraos acuáticos, especialmente canesbes de dípteros. Les cucharapes peracaben sobremanera crustáceos planctónicos, incluyendo tamién na so dieta canesbes de dípteros y otros invertebraos acuáticos.
Bioloxía de la reproducción
Nel sur, los adultos alleguen a los medios acuáticos pa reproducise na seronda, calteniéndose la dómina de cortexos y ovoposición mientres l'iviernu. Les cucharapes reparense de febreru a xunu, completando la metamorfosis los primeros individuos en mayu. N'otres zones del centru y norte del so área de distribución, los adultos empiecen la reproducción en febreru, enllargándose hasta xunetu. Les primeres cucharapes reparense en primavera, y completen la so metamorfosis de xunetu a setiembre.
Interacciones ente especies
Describióse una alta semeyanza nel usu de hábitats reproductivos con Triturus pygmaeus. Les sos cucharapes tienen dietes similares, pero caltienen distintes estratexes de caza, acesmando a les sos preses de normal tres una busca lenta pol fondu de les llamargues, ente que T. pygmaeus inxeriereles rápido en reparando'l so movimientu na columna d'agua.
Patrón social y comportamientu
En fase terrestre, los adultos, en determinaes situaciones de peligru, exhiben una postura determinada que consiste n'arquiar el cuerpu, llevantando la cola y la cabeza y espurriendo les estremidaes, amosando asina la coloración anaranxada o acoloratada de la zona ventral de cuerpu, cabeza y cola.
De primeres de la fase acuática, los adultos amuesen actividá crepuscular, pero conforme avanza'l periodu reproductor tiende a estender la so actividá mientres el periodu diurnu.
2074
2074 (MMLXXIV) va ser un añu normal entamáu en llunes nel calendariu gregorianu.
2073
2073 (MMLXXIII) va ser un añu normal entamáu en domingu nel calendariu gregorianu.
Lacerta schreiberi
El ye una especie de saurópsido escamosu de la familia de los llagartos (Lacertilia). Ye un llagartu de cabeza curtia y ancha; la cola ye'l doble de llarga que'l llargor del cuerpu. Esta especie, polo xeneral, ye verde y col abdome amarellentáu. Los machos, amás tienen una coloración corita, sustituyida nes femes por un color parduzu y na dómina de celu'l machu tien el pescuezu azuláu. El so llargor total nun devasa los 40 cm. Cuando ye escorríu nun dulda n'engatar a los árboles. Vive principalmente en zones montascoses del centru y noroeste de la península ibérica.
300px|miniaturadeimagen|LacertaSchreiberi
Pilar Bayer Isant
Pilar Bayer i Isant ye una matemática española, alxebrista especializada en teoría de númberos.
Biografía
Pilar Bayer nació en Barcelona en 1946. Nieta de maestros d'escuela, dende neña quixo dedicase a la enseñanza.
Trayeutoria
En 1967 llogró'l títulu de profesora de pianu nel Conservatoriu Municipal de Música de Barcelona. Paralelamente a los estudios de música, realizó los de matemátiques, llogrando en 1968 la so llicenciatura en matemátiques pola Universidá de Barcelona. En 1975 doctorar na mesma institución, coles mesmes que la so profesora d'institutu Griselda Pascual. Fueron, xunto a Assumpció Català, que se doctoró nel añu 1971, les primeres muyeres en llograr el doctoráu en matemátiques nesta universidá.
Una vegada llográu'l doctoráu, trabayó en distintes instituciones universitaries como docente ya investigadora. Dende 1977 y hasta 1980 desenvolvió'l so llabor docente ya investigadora na Universidá de Ratisbona (Alemaña), onde amplió la so formación en teoría de númberos. Foi profesora amestada d'álxebra de la Universidá de Santander (agora Universidá de Cantabria) ente 1980 y 1981. Trabayó como caderalga d'álxebra na Universidá Autónoma de Barcelona en 1981-1982. Dende 1982 y hasta la so xubilación en 2016 foi caderalga d'álxebra na Universidá de Barcelona.
En 1986, yá caderalga del Departamentu d'Álxebra y Xeometría de la Facultá de Matemátiques de la UB, fundó'l Seminariu de Teoría de Númberos de Barcelona (STNB), una escuela considerada referente nel mundu de la investigación en matemátiques y na que participen la Universidá de Barcelona, la Universidá Autónoma de Barcelona y l'Universidá Politéunica de Cataluña.
El so llabor investigador desenvolver en temes como funciones zeta, formes automorfas, el problema inversu de la teoría de Galois, ecuaciones diofánticas y curves de Shimura.
Ye académica numeraria de la Real Academia de Ciencies Exactes, Físiques y Naturales, de Madrid, dende 2010; la Real Academia de Ciencies y Artes de Barcelona, dende 2001; la Real Academia de Doctores de Cataluña, dende 1996 Ye miembru del Institutu d'Estudios Catalanes, dende 2001.
Patrimoniu de la Humanidá n'Estaos árabes
La Organización de les Naciones Xuníes pa la Educación, la Ciencia y la Cultura (Unesco), propunxo un plan de proteición de los bienes culturales del mundu, al traviés de la "Convención sobre la Proteición del Patrimoniu Mundial Cultural y Natural", aprobáu en 1972. Presenta una llista de bienes que pertenecen al Patrimoniu Mundial (World Heritage), más conocíu como Patrimoniu de la Humanidá. Los Estaos Árabes, partíos pel norte d'África y Oriente Próximu, cunten con un total de 77 llugares declaraos como Patrimoniu Mundial de los cualos la gran mayoría, 71 bienes, son culturales, 4 naturales y 2 mistos. Siria y Palestina, polos sos actuales situaciones de conflictu, tienen tolos sos bienes incluyíos na Patrimoniu de la Humanidá en peligru llista del Patrimoniu Mundial en peligru, sumando la rexón un total de 13 llugares en dicha llista. La ciudá de Xerusalén foi propuesta por Xordania polo que nun pertenez equí nin a Israel nin a los Territorios Palestinos.
Ray Collins
right|250px Ray Bidwell Collins (10 d'avientu de 1889 – 11 de xunetu de 1965) foi un actor d'Estaos Xuníos que trabayó nel cine, la televisión, el teatru y la radio, pero que ye recordáu fundamentalmente pol so papel del Teniente Arthur Tragg na serie Perry Mason.
Collins nació en Sacramento (California). Los sos padres yeren Lillie Bidwell y William C. Collins, un editor de periódicos. Empezó a actuar nel teatru a los 14 años. A mediaos de los años trenta, yá establecíu como actor de teatru y radio, Collins empezó a trabayar na compañía Mercury Theatre d'Orson Welles, cola cual interpretó dalgunos de los sos meyores papeles. Trabayando na radio xunto a Welles en The Shadow (La Solombra) y na adautación de Los Miserables en 1937, Collins aportó a un habitual del programa radiofónicu The Mercury Theatre on the Air. Según avanzaba la serie, interpretó distintos papeles d'adautaciones lliteraries, tales como Squire Livesey na La isla de l'ayalga, el Dr. Watson o Mr. Pickwick nuna adautación de Los papeles póstumos del Club Pickwick. El trabayu más conocíu de Collins nesta serie, anque ensin apaecer nos creitos, foi en La guerra de los mundos, onde interpretaba tres papeles.
Al pie de otros actores de la Mercury Theatre, Collins fixo'l so primer papel notable pal cine en Citizen Kane como'l despiadáu xefe Jim Gettys.
Tamién tendría papeles clave nes películes de Welles The Magnificent Ambersons (El cuartu mandamientu - Los magníficos Amberson) y  Touch of Evil (Sei de mal - Toque de maldá). Collins apaeció nunes 90 películes, incluyendo Leave Her to Heaven (Que'l cielu xulgar) (1945), The Best Years Of Our Lives (The Best Years of Our Lives - The Best Years of Our Lives) (1946), Crack-Up (1946), A Double Life (1947), dos episodios de la serie cinematográfica Ma and Pa Kettle (como Benjamin Parker), y la versión de 1953 de The Desert Song, na cual interpretaba'l papel ensin cantar de padre de Kathryn Grayson. Apurrió una habilidá risible remarcable en The Bachelor and the Bobby-Soxer (The Bachelor and the Bobby-Soxer) (1947), y The Man from Colorado (L'home de Colorado) (1948).
Sicasí, recuérdase-y meyor pol so trabayu en televisión, nel papel del Teniente Tragg en Perry Mason nos años cincuenta y sesenta. Tamién trabayó nel papel de John Merriweather na versión televisiva de The Halls of Ivy, protagonizada por Ronald Apinen. Tuvo casáu con Joan Uron y con Margaret Marriott. Finó'l 11 de xunetu de 1965 por causa de un enfisema.
Budismu
El budismu ye la relixón, la filosofía, y discutiblemente la sicoloxía, desendolcada en resultes de les enseñances espardíes nel norte de la India por Siddharta Gautama, conocíu como'l Buda, alredor del sieglu V e.C..
Buda nun ye nin un dios, nin un mesíes nin un profeta, y el budismu nun predica sobre un creador. Buddha ye un títulu nos antiguos idiomes pali y sánscritu, que significa "el qu'espertó". Nel budismu'l términu non solo s'usa pa referise al personaxe históricu, sinón tamién pa referise a cualquier otra persona qu'igualmente tenga realizao lo que se considera como'l descubrimientu personal qu'él fizo. Les enseñances nun son vistes polos siguidores como revelaciones divines nin como dogmes de fe, darréu qu'esiste una dinámica qu'afala a investigales y a interpretales. Considérase que s'algama la so comprendoria pente medies de la meditación y la esperiencia.
L'únicu envís d'estes enseñances ye'l desaniciu dafechu de tou sentimientu d'insatisfaición o frustración. Según el budismu, la causa real de la insatisfaición ye o l'arranamientu ansiosu, o l'apegu, qu'a la so vez son el productu últimu de la ilusión y de la inorancia, entendíes como la perceición errónea de l'auténtica natura de la esistencia. Poro, el cese definitivu d'esta situación denómase l'espertar. Pa guiar l'esfuerzu afayadizu p'algamar esi nuevu estáu, el budismu desendolca y prescribe práutiques d'entrenamientu mental ya emocional, la disciplina ética y l'estudiu.
El budismu ye la cuarta relixón organizada del mundu pol so númberu de siguidores, la mayoría d'ellos n'Asia, con unos 380 millones (o unos 700 millones si s'incluyera a la heteroxénea relixón tradicional china). Toles tendencies del budismu d'anguaño se puen clasificar en dos grandes grupos, el Budismu del Sur (o Theravāda) y el Budismu del Este (o Mahāyāna). Una adopción de les práutiques del tantrismu hindú fadría xurdir lo que n'ocasiones s'afirma como una tercera corriente, nomada Budismu del Norte o Tántricu (Vajrayāna), si bien filosóficamente ésta s'inclúi dientro del Mahāyāna.
Lesneven
Lesneven ye una comuña francesa del departamentu de Finistère, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
El Esteler
El Esteler ye una aldea de la parroquia de Cartavio nel conceyu asturianu de Cuaña.
Alcuéntrase a 7 km de Cuaña, la capital del conceyu, a un altor mediu de 95 msnm y tien una población de.
Unbreakable
Col nome de Unbreakable podemos referinos a:
Leu rumanu
thumb|200px|Billetes y monedes de Leu
El leu (en plural lei) rumanu ye la moneda oficial de Rumanía, onde s'utiliza dende la fundación del Bancu Nacional de Rumanía, en 1880. Un leu ta dividíu en 100 bani (en singular ban). El códigu ISO 4217 del leu rumanu d'anguaño ye RON y del antiguu (enantes del 1 de xunetu de 2005), ROL.
2075
2075 (MMLXXV) va ser un añu normal entamáu en martes nel calendariu gregorianu.
2076
2076 (MMLXXVI) va ser un añu bisiestu entamáu en miércoles nel calendariu gregorianu.
Yuya Matsuoka
Yuya Matsuoka (松岡 祐弥, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Toru Yasutake
Toru Yasutake (安武 亨, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Leuhan
Leuhan ye una comuña francesa del departamentu de Finistère, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
2077
2077 (MMLXXVII) va ser un añu normal entamáu en vienres nel calendariu gregorianu.
2078
2078 (MMLXXVIII) va ser un añu normal entamáu en sábadu nel calendariu gregorianu.
Liste des édifices religieux de Quimper
Liste des édifices religieux de Quimper ye una comuña francesa del departamentu de Finistère, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
2079
2079 (MMLXXIX') va ser un añu normal entamáu en domingu nel calendariu gregorianu.
Xonte (Cartavio)
Xonte ye una aldea de la parroquia de Cartavio nel conceyu asturianu de Cuaña.
Alcuéntrase a 8,5 km de Cuaña, la capital del conceyu, a un altor mediu de 97 msnm y tien una población de.
Louison Bobet
Louison Bobet foi un ciclista francés, primer corredor en ganar el Tour de Francia en tres ediciones consecutives, prueba na que llogró un total de 12 victories d'etapa. Nel Giro d'Italia llogró un total de 2 victories d'etapa.
Tamién foi un estraordinariu clasicómanu como amuesa que fuera capaz de ganar en cuatro de los cinco "monumentos del ciclismu" y el campeonatu del Mundu.
Conocíu col llamatu de El panaderu de Saint-Méen, debíu al oficiu qu'exerció na so ciudá natal antes de dedicase al ciclismu. El so hermanu Jean tamién foi ciclista profesional.
Épsilon Reticuli
Épsilon Reticuli (ε Ret / HD 27442 / HR 1355) ye una estrella asitiada na constelación de Reticulum. Con magnitú aparente +4,44, ye la tercer estrella más brillosa na so constelación, namái superada por α Reticuli y β Reticuli. En 2000 anuncióse'l descubrimientu d'un planeta estrasolar orbitando alredor d'esta estrella.
Épsilon Reticuli forma un sistema binariu con una acompañante visualmente a 13 segundos d'arcu, lo que correspuende a una separación proyeutada de 251 UA ente los dos componentes. El so fotometría nel espectru visible y infrarroxu cercanu nun ye compatible con una estrella de la secuencia principal, polo que se piensa que pue ser una nana blanca. Tien una masa mínimo equivalente al 60% de la masa solar. El sistema alcuéntrase a 59 años lluz del Sistema Solar.
Sistema planetariu
El planeta estrasolar descubiertu, denomináu Épsilon Reticuli b o HD 27442 b, orbita alredor de la subxigante naranxa. Con una masa mínimo 1,28 vegaes mayor que la masa de Xúpiter, mover a lo llargo d'una órbita a 1,18 UA de la estrella. El so periodu orbital ye de 424 díes.
Takahisa Iwamura
Takahisa Iwamura (岩村 貴久, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Lloza (Cartavio)
Lloza ye un llugar de la parroquia de Cartavio nel conceyu asturianu de Cuaña.
Alcuéntrase a 8 km de Cuaña, la capital del conceyu, a un altor mediu de 69 msnm y tien una población de.
2081
2081 (MMLXXXI) va ser un añu normal entamáu en miércoles nel calendariu gregorianu.
June Collyer
Dorothea Heermance, más conocida como June Collyer, foi una actriz cinematográfica d'Estaos Xuníos que trabayó principalmente nos años venti y trenta.
Biografía
Yera hermana de Bud Collyer, y la so cuñada yera l'actriz Marian Shockley. Collyer escoyó como moteyo'l nome de soltera de la so madre. El so primer papel d'importancia llegó en 1927 con East Side, West Side (Titanic). Rodó un total d'once películes na dómina del cine mudu y, a diferencia d'otros munchos artistes del so tiempu, fixo con ésitu la transición al cine sonoru.
En 1928 foi escoyida como una de los trelce "WAMPAS Baby Stars", un honor que la so futura cuñada Marian Shockley recibiría en 1932. En 1930 Collyer trabayó xunto a Louise Dresser y Joyce Compton en The Three Sisters, y esi mesmu añu actuó con Claudia Dell en Sweet Kitty Bellairs (La duce Kitty). Interpretó diecinueve películes ente 1930 y 1936. Nos años cuarenta nun trabayó, en bona parte por non recibir ufiertes interesantes. Nos años cincuenta volvió actuar, con un papel regular na serie televisiva The Stu Erwin Show, ente 1951 y 1955. Tamién actuó nun episodiu de la serie de 1958 Playhouse 90, dempués de lo que retiróse.
Tuvo casada col actor Stuart Erwin. Vivió en Los Angeles (California). finando na mesma a los 61 años d'edá en 1968, por causa d'una neumonía.
2080
2080 (MMLXXX) va ser un añu bisiestu entamáu en llunes nel calendariu gregorianu.
Bacares
Bacares ye un conceyu español de la provincia d'Almería na comunidá d'Andalucía, asitiáu na contorna del valle del Almanzora y a 73 km de la capital provincial Almería. La so población n' yera de habitantes (INE)
Relieve
thumb|250px|Vista de Bacares.
Hidrografía
Ye percorríu per numberosos ríos y regueros, secos práuticamente tol añu, destacando'l ríu Bacares, afluente del Almanzora, que naz n'el mesmu términu y travesar de norte a sur. El conceyu estremar en dos barrios separaos por un regueru denomináu comúnmente Ríu del Mediu.
Clima
Clima mediterraneu grebu, con temperatures medies de 4 a 6 °C en xineru y de 20 a 22 °C en xunetu; vientos del norte y oeste; precipitaciones medies añales de 200 a 400 mm.
Flora y fauna
Na vexetación autóctona predomina la de tipu xerofítica, atopándose arumoses como'l espliegu o la salvia. Na agricultura predominen los frutales, fundamentalmente l'almendral y les hortolices, y na ganadería l'ovín y el caprino. Como fauna abonda'l venáu y el xabalín.
Oríxenes
Dada la riqueza minera de la zona, ye posible que dende la dómina de los fenicios yá esistieren asentamientos dedicaos a la so esplotación. Entá pueden atopase a cielu abiertu estructures de les fundiciones d'aquella dómina.
Dómina musulmana
thumb|250px|Ruines del Castillo. L'enclave actual del pueblu según el castiellu y el sistema de bancales, paez ser que son orixinarios de la dómina de los árabes, quien caltendríen la tradición minera yá esistente. En ciertos documentos méntase la ferrería de Bacares como suministradora del fierro pa la fabricación de les armes destinaes al Reino de Granada. Más tarde, nel sieglu XVI, tol herraje de la Catedral d'Almería vendría de les fundiciones de la zona. La dómina musulmana sería fonte d'inspiración de grandes pensadores y poetes árabes como'l sabiu Ben Arabi o'l so amigu'l poeta Ben al Arif.
Edá Moderna
En 1489, tres siete siglos d'ocupación árabe, el territoriu pasa a manes de los Reis Católicos, lo que daría llugar a fondos cambeos y a una difícil coesistencia ente les comunidaes musulmana y cristiana. El 24 de xunu de 1492 véncense les zones de Gérgal y Bacares a Alonso de Cárdenas y Osorio, comendador mayor de Lleón.
Les actitúes abusives ya intolerantes de los nuevos alministradores obligó a que gran parte de la población morisca emigrara a distintes zones del norte d'África. Nesta dómina Bacares yera gobernáu por Gutierre de Cárdenas, personaxe respetáu y queríu pola comunidá musulmana pol tratu correutu col que trataba a la mesma, lo qu'inclusive llevó a que gran parte d'ellos convirtiérense al catolicismu. Sería precisamente esti fechu la causa de que Bacares fuera unu de los pueblos más castigaos poles tropes d'Abén Humeya mientres la Rebelión de les Alpujarras. Nun se tuvo piedá dalguna colos conversos que nun pudieron escondese a tiempu nos montes, violando a les muyeres nel templu que dempués sería quemáu. A la muerte de Gutierre de Cárdenas en 1503, dexa nel so testamentu'l deséu d'alzar dellos templos, ente ellos el de Bacares, que sería termináu dos años más tarde.
En 1571 la población morisca de Bacares tien d'abandonar la población pola orde d'espulsión de les comunidaes musulmano y xudío, ordenada por Felipe II. Esto provocó qu'a finales d'esi sieglu, el pueblu, al igual que'l restu de la provincia, quedara abrasáu y aprobetáu. Pa evitar la despoblación de Bacares, el rei unvió a 17 families de Vizcaya y Valencia. Los primeres traeríen l'afición pola pelota vasca que perdura entá anguaño.
Nel sieglu XVII, una serie de terremotos, años de seca y plagues de llagosta, dexaron arruinada y nuevamente abrasada la población de la provincia. Sicasí, l'aislamientu de Bacares y el so clima saludable favoreció que parte de la población pudiente y eclesiástico d'Almería abellugárase equí. Esto dio orixe a unos años de prosperidá del conceyu, llegando a pasar hasta cinco obispos pola residencia denomada "La Casona", mandada construyir por Gutierre de Cárdenas y qu'entá esistente anguaño, según diverses personalidaes influyentes, como'l correxidor d'Almería Luis de Guzmán o mercaderes como Diego Pareja y Luis de Xaén.
A partir del sieglu XVII son pocos los datos esistentes de la población por cuenta de que mientres la Guerra Civil Española fueron quemaos los archivos municipales. A mediaos del sieglu XIX cuntaba con 382 cases y el presupuestu municipal xubía a 15.216 reales cubiertu por repartida vecinal. En 1870 empiecen a realizase estudios mineros na zona que dieron como resultancia importantes xacimientos de fierro en Bacares y Serón.
N'ochobre de 1879 inaugúrase la estación d'enllaz xeodésicu y astronómicu realizáu ente España y Arxelia, so la direición del xeneral Ibáñez per parte española y del coronel Perrier per parte francesa. Esta estación xunió África con Europa por aciu una doble triangulación con vértices nos montes Sabina y Filaoussen n'Arxelia, y Mulhacén y Tetica de Bacares n'España. Nesti últimu monte esiste anguaño una estación repetidora de radiu de Telefónica de gran importancia pa les comunicaciones internacionales.
Sieglu XX y actualidá
La esplotación minera a gran escala na zona empezaría a partir de la primer década del sieglu XX. Nun principiu, pa dar salida al mineral, pensar en construyir un túnel de 3 km al traviés de la sierra pa comunicar per ferrocarril, Bacares col puertu d'Almería. Esti proyeutu foi refugáu, optándose pola construcción d'una serie d'instalaciones per cable aereu que dexaben llevar el mineral hasta'l conceyu costeru d'Aguilas. Esta solución, amás de resultar más cara la so construcción final, resultó ser más lenta y costosa en cuanto al tresporte. Ente les compañíes esplotadores caben destacar "The Bacares Iron Mines from Glasgow", "Mines y caminos de Fierro de Bacares" y "Acaballa San Miguel d'Holanda" ente otres. Sicasí, la estracción so tierra fizo que'l material estrayíu nun fuera competitivu col de les estracciones a cielu abiertu. Esto xuníu al error nel tresporte, fizo que la minería fuera languideciendo hasta escastase a final de la década de los 60.
Alministración
thumb|250px|Conceyu. .
El gobiernu municipal articúlase al traviés d'un conceyu formáu por 7 conceyales. Tres les eleiciones llocales de 2007, la corporación quedó compuesta por 5 conceyales del PSOE y por 2 del PAL.
Demografía
Pueden reparase los descensos na década de los 30 y na de los 60, debíos a la Guerra Civil y al zarru de la minería respeutivamente. D'agostu a avientu de 1968, añu en que se cerraron definitivamente les mines, son daos de baxa nel censu municipal a más de mil persones, siendo'l destín más frecuente de los emigrantes bacareños la provincia de Barcelona.
Na siguiente tabla, onde s'amuesa la evolución del númberu d'habitantes ente 1996 y 2006 según datos del INE, apréciase un caltenimientu de la población en redol a los 300 habitantes.
NOTA: La cifra de 1996 ta referida a 1 de mayu y el restu a 1 de xineru.
Economía ya industria
Históricamente foi una población fundamentalmente agrícola, ganadera y rellacionada cola industria del fierro. Nel sieglu XV la industria de la seda de Bacares algamó fama na contorna, llegando a haber 180.000 moreres nel so términu municipal. Mientres el sieglu XIX producíen el centenu, frutes y pataques», como principales colleches siempres que nun hubiera seca, «y el trigu, cebada y centenu», calteniéndose asina mesmu ganáu lanar, cabrío y caballeríes pa l'agricultura. Tocantes a la industria y el comerciu atopaben seis molinos de farina y una fábrica de fierro. Nel sieglu XX la minería apurrió trabayu a gran parte de la población hasta la so desapaición.
Na actualidá, el sector predominante ye'l de servicios con un 60,0 % del total d'establecimientos qu'operen nel conceyu, siguíu polos de la construcción con un 26,7 % y la industria con un 6,7 %. Na agricultura, el principal cultivu de regadío ye la pataca, y de secanu'l trigu y l'almendral.
Turismu
thumb|200px|Ilesia de Bacares. Pol encantu de la so arquiteutura popular y de la naturaleza que la arrodia, Bacares ye denomada como La Perla de los Filabres. Magar ello, el turismu ta pocu desenvueltu na población, cuntando anguaño con dos agospiamientos rurales, Ecofilabres y La Botica.
Educación
El conceyu cunta con una escuela d'educación primaria, hasta los 12 años, teniendo d'allegar los estudiantes de más edá a la vecina Tíjola por aciu tresporte escolar.
Épsilon Sagittae
Épsilon Sagittae (ε Sagittae / 4 Sagittae) ye una estrella na constelación de Sagita —la flecha— de magnitú aparente +5,67. Magar el so denominación de Bayer «Épsilon», ye namái la oncena estrella más brillosa de la constelación.
Bacares
Fiestes
'''* 2 de febreru: día del Romero. thumb|Roscos típicos del Romero. El Romero ye una tradición bien antigua, que consistía en dir al campu a comer y pasar el día, pero la fiesta tal que la conocemos anguaño tien el so orixe nel añu 1990, cola alcaldía de José Segura Jiménez. Anque la celebración siempres tenía llugar el día 2 de febreru, anguaño celébrase la primer fin de selmana d'esi mes. La finalidá d'esta fiesta ye realcontrase con aquellos habitantes del pueblu que se vieron obligaos a emigrar, principalmente a Sabadell y Terrassa. Son típicos d'esta fiesta los roscos y la torta de bizcuechu. El sábadu fai una paella xigante pa tolos invitaos, ente que'l domingu olla de trigu.
Épsilon Sagittae
Épsilon Sagittae ye una xigante mariella de tipu espectral G8III con una temperatura efectivo de 4978 K. Ye 138 vegaes más lluminosa que'l Sol y xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada de 3,3 km/s. Tien una masa averada de 3,1 mases solares y una edá de 331 millones d'años. Presenta una metalicidá —bayura relativa d'elementos más pesaos que'l heliu— comparable a la del Sol ([Fe/H] = +0,03).
Bacares
Fiestes
'''* Del 12 al 14 de setiembre: fiestes patronales.
Épsilon Sagittae
Épsilon Sagittae ye similar a otres conocíes xigantes marielles como Capella A (α Aurigae) —la componente más fría d'esti sistema—, Kornephoros (β Herculis), Nekkar (β Bootis) o ζ Cygni. Asitiada a 480 ± 28 años lluz de distancia, ta más alloñada del Sistema Solar que cualesquier d'elles. Dientro de 3600 millones d'años va ser cuando tea más cerca de la Tierra —a 193 años lluz—, y va rellumar con magnitú +3,70.
Bacares
Sanidá
Los vecinos disponen d'un consultoriu médicu qu'empresta los sos serviciu mientres dos hores tolos díes de diariu.
Épsilon Sagittae
Épsilon Sagittae forma una estrella doble con HD 232029. Sicasí, dambes estrelles nun tán físicamente rellacionaes, constituyendo una doble óptica.
Árees metropolitanes d'España
miniaturadeimagen|200x200px|Principales árees metropolitanes d'España. miniaturadeimagen|200x200px|[[Madrid.]] miniaturadeimagen|200x200px|[[Barcelona.]] miniaturadeimagen|200x200px|[[València|Valencia.]] miniaturadeimagen|200x200px|[[Sevilla.]] derecha|miniaturadeimagen|200x200px|[[Málaga.]] derecha|miniaturadeimagen|200x200px|[[Bilbao.]] derecha|miniaturadeimagen|200x200px|[[Vigo y la so ría.]] Llista d'árees metropolitanes d'España definíes según distintos estudios y metodoloxíes:
Liste des lieux de culte de Brest
Liste des lieux de culte de Brest ye una comuña francesa del departamentu de Finistère, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
2082
2082 (MMLXXXII) va ser un añu normal entamáu en xueves nel calendariu gregorianu.
Antigua Atenes
La historia d'Atenes representa comportamientu éticu-cívicu que llegó hasta los nuesos díes por aciu les escritures d'esta dómina, tamién representa l'orixe de la historia de les ciudaes europees y de la Europa actual. La so población habitó de cutio esa rexón mientres más de 3000 años. Foi la ciudá principal de l'antigua Grecia mientres el primer mileniu e.C. La culminación de la so llarga y fascinante historia llegó nel sieglu V e.C., sol arcontado de Pericles (llamáu Sieglu de Pericles), cuando los sos valores y la so civilización estendiéronse más allá de les llendes xeográfiques de la ciudá y fixéronse universales. El pensamientu políticu, el teatru, les artes, la filosofía, la ciencia, l'arquiteutura y tantos otros aspeutos del pensamientu llegaron al so épicu apoxéu nuna coincidencia temporal ; con una plenitú intelectual úniques na historia de la humanidá. Carauterizar por ser unu de los centros tantu intelectuales como relixosos (xunto con Olimpia), yá que equí atópense allugaos el Templu de Hefesto (tamién llamáu Hefestion), el Partenón (templu dedicáu a Atenea) y el Templu de Zeus Olímpicu o El Olimpeión que foi'l mayor templu de Grecia (anguaño ta en ruines).
Oríxenes
thumb|500px|Reconstrucción del [[Frontón (arquiteutura)|frontón occidental del Partenón que simboliza la disputa ente Atenea y Poseidón.]] El nome d'Atenes na antigua Grecia yera Athḗnai (Ἀθῆναι). Ye una forma plural: la ciudá llamábase Les Atenes”, yá que posiblemente yera originariamente un grupu de villorios que se xunieron formando la ciudá. El nome nun tien etimoloxía griega definida y delles versiones afirmen que la ciudá fuera bautizada pola so proteutora, la diosa Atenea diosa de la sabiduría, quien apostó con Poseidón ser el símbolu de la ciudá.
Neolíticu
L'orixe d'Atenes foi amodo trazáu. Nada, sacante, los recursos n'agua pudieron atraer al home a la llanura ateniense. Tamién, nel Ática otros llugares bien provistos de recursos hídricos anduvieron a la tema llargu tiempu col establecimientu humanu na Acrópolis.
La llanura ateniense taba bordiada por macizos montascosos caliares elevaos: el Parnés (1413 m), el Pentélico (1106 m), el Himeto (1037 m), al norte y al este. Taba llindada al oeste peles llombes del Egaleo, que la dixebraben de la llanura d'Eleusis y percorrida pol escayu dorsal» formada pola Acrópolis (157 m), el Licabeto (277 m) y el Anquesmo.
Na antigüedá el ríu Cefiso fluyía al traviés de la ciudá. L'antigua Atenes ocupaba una área pequeña comparada cola estensa metrópolis de l'actual ciudá. L'Antigua ciudá cercada, entendía una área d'unos dos quilómetros de llargor d'este a oeste y daqué menos de norte a sur, anque nel so momentu más brillosu, tenía suburbios que s'estendíen fuera de les muralles. L'Acrópolis taba asitiada al sur nel centru d'esa área cercada. L'Ágora, el centru comercial y social de la ciudá, taba a unos 400 metros de l'Acrópolis, no que ye güei el barriu Monastiraki. La llomba Pnyx, onde s'axuntaba l'Asamblea ateniense, taba en partir oeste de la ciudá.
Unu de los llugares relixosos más importantes d'Atenes yera'l Templu de Atenea, conocíu anguaño como'l Partenón, asitiáu na parte cimera de l'Acrópolis, onde entá esisten les sos evocadores ruines. Otros dos llugares relixosos importantes, el Templu de Hefesto (qu'entá permanez cuasi intactu) y el Templu de Zeus Olímpicu o Olimpeion (foi'l mayor templu de Grecia, pero agora ta en ruines) tamién taben dientro de les muralles.
Na so dómina de mayor rellumanza, nos sieglos V ya IV e.C., Atenes y los sos suburbios teníen una población d'unos 300 000 habitantes. D'esos, un gran númberu yeren esclavos o residentes estranxeros conocíos como metecos, que nun esfrutaben de derechos políticos pero si beneficiar de garantíes nel planu xudicial y pagaben un impuestu especial, el μyτoíkoν metoíkion. Quiciabes solamente'l 1 o'l 2 % de la población yeren ciudadanos masculinos adultos, elegibles p'axuntase y votar na Asamblea y ser escoyíos. La población d'Atenes empezó a menguar tres la guerra del Peloponeso.
Micénicu
L'Acrópolis tuvo habitada dende'l Neolíticu. Pal añu 1400 e.C., Atenes convirtiérase nun centru poderosu de la civilización micénica. A diferencia d'otros centros micénicos como Micenas y Pilos, Atenes nun foi escalada y abandonada nos tiempos de la invasión dórica de 1200 e.C., y los atenienses siempres caltuvieron qu'ellos yeren xónicos puros ensin contener elementos dóricos. Sicasí, Atenes perdió la mayor parte de la so poder, convirtiéndose de nuevu nuna pequeña fortaleza.
Edá del Fierro
Nel sieglu VIII e.C., Atenes remaneciera de nuevu, gracies a la so posición central nel mundu griegu, el so seguru allugamientu sobre la Acropolis y los sos accesos al mar, lo que-y apurría una ventaya natural sobre rivales potenciales como Tebas y Esparta. Llueu mientres el primer mileniu, Atenes foi una ciudá estáu independiente, gobernada primero por reis (ver los Reyes d'Atenes). Los reis pertenecíen a la clase más poderosa, la de los propietarios de tierres, la "aristocracia", conocíos como los Eupátridas (los "bien-nacíos"), que'l so preséu de gobiernu yera un Conseyu, que s'axuntaba na llomba d'Ares, llamáu'l Areópagu.
Mientres esti periodu, Atenes consiguió poner sol so gobiernu a les otres ciudaes de l'Ática. Esti procesu de sinoikismos – apurrir xuntos un llar- creó'l mayor y más prósperu estáu de la península griega, pero tamién creó una gran cantidá de xente escluyida pola nobleza de la vida política. Mientres el sieglu VII e.C. produciéronse revueltes abondo xeneralizaes y l'Areópagu nomó al llexislador Dracón pa establecer un códigu llegal más estrictu (d'ende “draconiano”).
Sieglu VII e.C.
Cuando esto tamién falló, nomaron a Solón col mandatu de crear una nueva constitución (594 e.C.).
Reforma y democracia
Les reformes de Solón incidieron na política y l'economía. El poder económico de los Eupátridas amenorgóse aboliendo la esclavitú como un castigu por deldes, partiendo les grandes propiedaes y lliberando les transaiciones comerciales, lo cual produció la nacencia d'una próspera clase comercial urbana. Políticamente, Solón estremó a los atenienses en cuatro clases, basaes na so economía y na so capacidá pa faer el serviciu militar. La clase más probe, los thetes, que constituyíen la mayoría de la población, recibieron per primer vegada derechos políticos, pudiendo votar na Ekklesía (Asamblea), pero solo les clases cimeres podíen ser oficiales políticos. L'Areópagu siguió esistiendo pero con poderes amenorgaos. thumb|El [[Partenón y los restos de l'Acrópolis, muertes de l'antigua Atenes.]] thumbnail|Ruines del Templu de Zeus Olímpicu.
El nuevu sistema creó los fundamentos de lo que se convertiría na democracia ateniense, pero de primeres falló nel so cometíu d'evitar los conflictos de clase y dempués de 20 años de revueltes, el partíu popular lideráu por Pisístrato, un primu de Solón, facer col poder (541 e.C.). A Pisistrato denominar de normal como tiranu, pero en griegu la pallabra tiranu nun tien el significáu de gobernante cruel y despóticu, sinón del que se fai col poder por aciu la fuercia. Pisístrato, de fechu foi un gobernante bien popular, que convirtió Atenes en rica, poderosa y nun centru de la cultura, y fundó la supremacía naval ateniense nel mar Exéu y más allá. Caltuvo la constitución de Solón, pero asegurando qu'él y la so familia reteníen tol poder del estáu.
Pisístrato morrió en 527 y asocediéron-y el so fíos Hipias y Hiparco. Teníen menos siguidores y en 514 foi asesináu Hiparco dempués d'una disputa privada sobre un mozu. Esto indució a Hipias a establecer una dictadura, que se fixo impopular y foi depuestu en 510 e.C. cola ayuda del exércitu espartanu. Asocedió-y un aristócrata de política radical, Clístenes, que foi quien estableció la democracia.
Les reformes de Clístenes reemplazaron los cuatro “tribus” (phylai) por diez nueves, que tomaron el nome d'héroes llexendarios, estes nueves tribus nun teníen una base clasista: de fechu yeren electoraos. Cada tribu taba estremada en trés tritías y cada tritía nuna o más deamos, dependiendo de la población d'estes. Dar convertir na base del gobiernu llocal. Cada tribu escoyía cincuenta miembros pa la Boulé, un conseyu que gobernaba Atenes nel quefer diariu. L'Asamblea taba abierta a tolos ciudadanos y yera, al empar, corte llexislativa y corte suprema, sacante nos casos d'asesinatu y d'asuntos relixosos, que quedaron como les úniques funciones del Areópagu. La mayoría de los oficiales militares yeren cubiertos por llotes, anque los estrategos (xenerales) yeren escoyíos, por razones obvies. Esti sistema permaneció estable y, con curties interrupciones, siguió n'usu mientres más de 500 años, hasta la dómina romana, muncho más tiempu del que sobrevivió cualquier democracia moderna.
Historia militar
thumb|Planu d'Atenes alredor del [[430 e.C.]] Votaben 3254 personesEsparta considerábase líder riegos (hexemonía). En 499 e.C., Atenes unvió tropes n'ayuda de los griegos xonios del Asia Menor, que se remontaren contra l'Imperiu persa (ver Revuelta xónica). Esto provoca dos invasiones perses de Grecia, que fueron refugaes sol mandu de los estadistes-soldaos Milcíades el Mozu y Temístocles (ver Guerres Médiques). En 490 los atenienses refugaron la primer invasión de los perses, comandados pol rei aqueménida Darío I na batalla de Maratón.
En 480 los perses tornen sol mandu de Xerxes I. Los perses tienen de travesar un estrechu pasu p'algamar Atenes. Faise una llamada d'ayuda a Esparta per mediu d'un atleta corredor. Los espartanos taben en metá d'un festival relixosu y solo pueden unviar 300 homes. Los 300 y los sos aliaos bloquien el pasaxe a los 200 000 homes de Xerxes na batalla de les Termópilas. Consiguir mientres tres díes, mientres los atenienses armen los sos barcos y ganen a la flota más numberosa de los perses na batalla de Salamina. Ye interesante reparar que Xerxes construyera un tronu na islla de Salamina pa ver la derrota de los griegos. En cuenta de eso los perses fueron espulsaos y l'hexemonía de Esparta pasa a Atenes y ye esta ciudá estáu la que prosigue la guerra n'Asia Menor. Eses victories dexaron que se formara la Confederación de Delos xuniendo les diverses partes de Grecia nuna alianza sol lideralgu d'Atenes.
Ciudadanos y non ciudadanos n'Atenes
Los ciudadanos yeren solo los varones llibres nacíos de padre y madre ateniense mayores de ventiún años. Tamién cobraba importancia la fortuna, una y bones el ciudadanu tenía de tar disponible pa brindar servicios al estáu. En total yeren cerca de 45 000 nuna población de 300 000 almes en redol al El restu de la población nun yeren consideraos ciudadanos.
Los metecos o estranxeros, yeren homes llibres que vivíen n'Atenes pero proveníen de Polis vecines. Podíen dedicase al comerciu, l'artesanía o al exércitu. Estos teníen de pagar más impuestos.
Nel últimu grupu social taben los esclavos. Yeren el grupu más numberosu de la población. Sicasí, escarecíen de cualquier derechu. Realizaben les xeres más pesaes como les xeres agrícoles, les doméstiques, les artesanales y les mineres.
Guerra del Peloponeso
La rensía d'otres ciudaes pola hexemonía d'Atenes, llevó a la guerra del Peloponeso en 431 e.C. Enfrentáronse los atenienses y el so imperiu marítimu contra una coalición d'estaos lideraos por Esparta. Esti conflictu marcó'l final de la gloria ateniense y l'entamu de Esparta como'l mayor poder de Grecia, momentu nel cual instauróse'l gobiernu de los "Trenta Tiranos".
Golpe d'Estáu de 411 e.C.
La democracia foi derogada por aciu un golpe d'estáu nel 411 e.C., debíu al mal manexu de la guerra, pero foi rápido restaurada. La guerra terminó cola completa derrota de los atenienses en 404 e.C. En 403 e.C. Trasíbulo volvió instaurar la democracia y declaróse una amnistía.
Guerra de Corinto
Mientres el sieglu IV e.C., Atenes volvió tener daqué del so poderíu anterior, restableciendo una nueva Confederación de Delos. Los sos antiguos aliaos llueu se volvieron contra Esparta. Argos, Tebas y Corinto aliar a Atenes y llucharon contra Esparta na non decisoria guerra de Corinto (395 e.C. - 387 e.C.). Finalmente Tebas derrota a Esparta en 371 na batalla de Leuctra. Depués les ciudaes griegues (incluyendo a Atenes y Esparta) volver contra Tebas, que la so dominación remata na batalla de Mantinea (362 e.C.) cola muerte del so xenial líder militar Epaminondas.
Atenes so Macedonia
A mediaos del sieglu IV e.C., el reinu griegu de Macedonia nel norte, fíxose'l protagonista de los asuntos atenienses, a pesar de les alvertencies de Demóstenes, el postreru gran estadista de l'Atenes independiente. En 338 e.C. los exércitos de Filipo II de Macedonia ganaron a les otres ciudaes griegues na batalla de Queronea y destruyeron la independencia ateniense. Darréu, les conquistes del so fíu, Alexandru Magnu, ampliaron l'horizonte griegu y fixeron obsoletas les polis grieges. Atenes siguió siendo una ciudá rica con una vida cultural brillante, pero ensin independencia. Nel sieglu II e.C., dempués de 200 años de supremacía macedonia, Grecia esleir nel senu de la República romana.
Agricultura
La economía rural ateniense sofitar na granxa familiar. La Guerra del Peloponeso provocó una decadencia de l'agricultura ateniense, pero esta recuperóse rápido. El repartu de la tierra nel sieglu IV e.C. ente grandes propietarios rentistas, medianos propietarios y pequeñes granxes de subsistencia caltúvose estable al respective de la distribución esistente nel sieglu anterior, una vegada que se superaren los efeutos de la guerra.
Atenes romana
thumb|Les ruines del [[Foru Romanu, el segundu centru comercial de l'antigua Atenes.]] Atenes esfrutó so Roma'l estatus de ciudá llibre, por cuenta de la almiración qu'espachaben los romanos a les sos escueles. Dellos emperadores romanos construyeron ente otres munches coses, una biblioteca, un ximnasiu, un pequeñu templu na Acrópolis, el Templu de Zeus Olímpicu y un acueductu qu'entá sigue n'usu.
La ciudá foi escalada polos hérulos, que quemaron tolos edificios públicos, prauticaron el pillaje na ciudá baxa y estropiaron l'Ágora y l'Acrópolis.
Stephen Collins
Biografía
Creció en Hastins-on-Hudson, Nueva York. Estudió nel Amherst College, graduándose Cum laude. Tuvo casáu mientres casi 30 años cola actriz Faye Grant
Araneae
Les arañes (orde Araneae) son l'orde más numberosu de la clase Arachnida, de lloñe emparentaes con otros grupos d'artrópodos, como los inseutos, colos que nun se tienen de confundir. L'orde Araneae ye'l séptimu en diversidá total d'especies respeuto al restu de diversidá d'organismos. El grupu ta abondosamente representáu en tolos continentes, sacante na Antártida. Toes son depredadores, xeneralmente solitaries, de pequeños animales. Tienen glándules venenoses nos quelíceros, coles que paralicen a les sos preses. Producen seda, llamada tela d'araña o telaraña, qu'usen pa texer redes de caza, tapizar abellugos ya inclusive faese llevar pol vientu. Hasta la fecha describiéronse más de 42.000 especies, d'arañes, y 110 families fueron recoyíes polos taxonomistes; asina y too, sigue habiendo tracamundiu dientro de la comunidá científica, como demuestren les aproximao 20 clasificaciones que se propunxeron dende 1900. Namái dellos grupos son realmente peligrosos pa los seres humanos. La especialidá que s'ocupa de les arañes y el restu de los arácnidos llámase aracnoloxía. Hai persones que sufren d'aracnofobia, mieu a les arañes.
Stephen Collins
Biografía
Collins tocó la guitarra en bandes de rock and roll en Amherst, como Tambourine Charlie & The Four Flat Tires, The Naugahyde Revolution, y The Flower & Vegetable Show.
Actuó en delles obres de Broadway como The Ritz y Non Sex Please, We´re British (Sexu non por favor, somos británicos).
Araneae
Carauterístiques
thumb|220px|Anatomía esterna d'una araña. c, prosoma (cefalotórax). a, opistosoma (abdome). q, quelícero. p, pedipalpo. l1 a l4, pates llocomotores. h, fileres.
Stephen Collins
Biografía
Probablemente'l so papel más recordáu ye'l del capitán Jake Cutter na Serie de televisión de 21 capítulos, Tales of the Gold Monkey (Los cuentos del monu d'oru) xunto a Caitlin O'Heaney y Jeff MacKay. Otros papeles destacaos fueron lo de Reverendu Eric Camden na serie ''7th. Heaven (Séptimu cielu), el Capitán Comandante Willard Decker en Star Trek: The Motion Picture, l'home de Diane Keaton en The First Wives Club y como Hugh W. Sloan, fíu; nel drama históricu All the President's Men'' (Tolos Homes del Presidente), d'Alan J. Pakula y como'l Sr. Harter, el padre adoptivu de Teddy, en The Three Stooges (película).
Araneae
Carauterístiques
L'anatomía de les arañes coincide a les traces cola d'otros arácnidos, esto ye, col cuerpu estremáu en dos rexones o tragmes, prosoma (o cefalotórax) y opistosoma (o abdome) y el mesmu númberu y tipu d'apéndices, esto ye, un par de quelíceros, un par de pedipalpos y cuatro pares de pates llocomotores.
Stephen Collins
Biografía
En televisión tamién participó de forma episódica en The Waltons, Barnaby Jones, Charlie's Angels, It's Always Sunny in Philadelphia (como padre biolóxicu de Dennis y Dee, personaxes de la serie), y n'otres series y mini-series pa televisión.
Araneae
Dimensiones
Les arañes tienen llargores corporales que varíen ente los 0,5 mm y los 9 cm qu'algamen dellos migalomorfos tropicales, que lleguen a prindar pequeños páxaros; coles pates estendíes dalgunu d'éstos puede superar los 25 cm. A lo llargo del Carboníferu cimeru y el Permianu esistieron arañes de más de 50 cm.
Stephen Collins
Biografía
Collins tamién escribió dos noveles: Eye Contact nel añu 1994 y Double Exposure (1998).
Araneae
Prosoma
thumb|220px|Alfayes de la pata d'una araña: 1. Coxa. 2. Trocánter. 3. Fémur. 4. Patela. 5. Tibia. 6. Metatarsu. 7. Tarsu. 8. Pretarso (uñes).
Los seis pares d'apéndices mentaos enantes enxértense nel prosoma, asina como los güeyos simples; en cara ventral ábrese la boca.
Los quelíceros presenten una sola articulación, ente la base, bien abultada, y una uña distal xeneralmente pequeña (nel estremu), y davezu porten glándules venenoses. Cuando nun s'usa, la uña suel quedar más o menos protexida dientro d'un riegu de l'artexu basal.
Les pates llocomotores enxértense por debaxo del prosoma y tán constituyíes por siete pieces o artexos, que son, dende l'estremu proximal (base) escontra'l distal (estremu): coxa, trocánter, fémur, patela o rodía, tibia, metatarsu y tarsu.