cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Palaciu del Príncipe de Mónacu
Arquiteutura y historia del Palaciu
El palaciu ye un amiestu d'estilos arquiteutónicos; el so antiguu usu como fortaleza amuésase claramente na so falta de simetría. La fachada principal amuesa un estilu renacentista. Esta arquiteutura paez amazcarar anteriores fortificaciones; esto reparar na apaición de torres, qu'álcense detrás les distintes fachaes clásiques. Estes torres —munches d'elles con almenes y matacanes— fueron realmente reconstruyíes mientres el sieglu XIX. Al fondu del palaciu, les fortificaciones medievales apaecen más intactes. Una mayor harmonía arquitectónica apreciar nel Patiu d'honor, exa del edificiu, onde dos niveles d'arcaes, colos murios pintaos al frescu, sirven como balcón ceremonial pa les apaiciones del príncipe, con un corredor enllazando coles habitaciones oficiales del palaciu.
Lo más notable del edificiu son los llamaos cuartos d'estáu o salones oficiales. Estos fueron entamaos a partir del sieglu XVI, y ameyoraos al estilu de Versalles mientres el sieglu XVIII. Nel sieglu XIX y darréu, a mediaos del sieglu XX, una restauración a gran escala devolviólos el so rellumanza y l'estilu rococó que prevalez anguaño.
Les habitaciones diseñáronse como una ruta ceremonial que rematara nel Salón del tronu; el percorríu empieza por una escalera esterior en forma de ferradura que lleva dende'l Patiu d'Honor hasta la Galería de Hércules, una loxa con llixeros arcos sofitaos por columnes. Dende equí, los invitaos pasen a la Galería de los espeyos, una estancia inspirada na Galería de los Espeyos de Versalles.
Esta galería conduz a los primeros cuartos oficiales. La Sala azul, decorada con brocados d'esti color, exhibe semeyes de la familia Grimaldi y candelabros de cristal de Murano. Darréu apuértase al Salón del tronu, el más grande del Palaciu. El techu y frescos de les parés fueron executaos por Orazio de Ferrari. El tronu, d'estilu Imperiu, asitiar n'unu de los testeros, acovecíu por un baldaquino. El suelu ye de mármol de Carrara, y la chimenea asitiada enfrente, de piedra de La Turbie llabrada. Toles ceremonies d'estáu celebrar nesta estancia dende'l sieglu XVI.
Anque tanto interior como exteriormente l'aspeutu y l'atmósfera del Palaciu recuerden al sieglu XVIII, en realidá esta apariencia deber a fondes campañes de restauración y acondicionamientu mientres los sieglos XIX y XX.
Fortaleza Grimaldi
La historia de Mónacu empieza con un asentamientu del Imperiu Romanu nel añu 122. El puertu natural qu'ufierta Mónaco atraxo a comerciantes fenicios. Ellos fueron quien introducieron nesta zona del Mediterraneu el cultu al so dios Melkart, conocíu dempués polos romanos como Hercules Monoikos. Sol dominiu de Roma, la zona foi renombrada como Portus Hercules Moneici, d'onde deriva l'actual nome de Mónacu. El dominiu de los príncipes na Roca de Mónacu empezó con una fortaleza nel añu 1191, cuando'l puertu, que ta güei día ocupáu por Montecarlu, foi tomáu pola República de Xénova. El puertu y la so zona inmediata fueron apurríos a los xenoveses pol emperador del Sacru Imperiu Enrique IV pa protexer la mariña de la piratería. El xenoveses adquirieron nuevos terrenes al conseyu de Peille y a l'Abadía de Saint Pons. En 1215 empezaron los trabayos pa una nueva fortaleza, entendiendo cuatro torres coneutaes y protexíes por muralles. Este ye l'orixe del palaciu actual.
Xénova foi importante na política europea del sieglu XII. La xenovesa foi una nación de mercaderes, y munches vegaes adquirieron el papel d'emprestadores o banqueros d'otros territorios o naciones. Sicasí, el xenoveses estremáronse llueu en dos bandos rivales, los güelfos, partidarios del papa Inocencio IV, y los gibelinos, que sofitaben les pretensiones del emperador Federico II Hohenstaufen d'apostar el poder supremo al papáu. Los Grimaldi yeren una de les families patricies que sofitaben al bandu papal. A lo llargo del sieglu XIII, los dos bandos llucharon violentamente pa defender los sos intereses; a finales del sieglu, los gibelinos impunxeron el so poder en Xénova y espulsaron a los sos enemigos güelfos, ente ellos a los Grimaldi. La familia asitióse entós na actual Riviera francesa, onde munchos llugares lleven güei el nome Grimaldi como signu de la so fuerte presencia na zona.
La lleenda rellata qu'en xineru de 1297, Francisco Grimaldi, amarutáu de monxu, pidió albergue nel castiellu. Una vegada dientro, mató al guardia, y dio pasu a los sos homes, que se fixeron cola fortaleza. De magar, la fortaleza convertir nel bastión de los Grimaldi. Esta lleenda conmemorar cola estatua de Francisco Grimaldi, vistíu de monxu, nun estremu de la fachada del Palaciu. Coles mesmes, les armes de la casa principesca amuesen dos talos homes vistíos de monxu portando espaes.
Carlos I, que reinó dende 1331 a 1357, fíu del primu de Francisco Grimaldi Rainiero I, amplió la fortaleza añediendo dos grandes edificaciones: una frente a les muralles del este y la otra defendiendo'l llau del mar. Estos cambeos modificaron l'aspeutu de la fortaleza, que pasó a tener aspeutu de casona fortificada. Mientres los trés décades siguientes, los Grimaldi entablaron fuertes lluches con Xénova pol control de la zona. En 1341, los primeres tomaron Menton y dempués Roquebrune, consolidando'l so dominiu sobre la rexón. D'esta manera, fortalecieron non yá la so posición na Roca, sinón tamién sobre'l puertu axacente. La fortaleza Grimaldi yera asina'l centru dende'l que la familia controlaba un territoriu bastante estensu pero al empar bien vulnerable. miniaturadeimagen|La Roca dende'l puertu de Hércules. Mientres los siguientes cien años, los Grimaldi defendieron el so territoriu d'ataques d'otros estaos como Xénova, Pisa, Venecia, Nápoles, Francia, España, Alemaña, Inglaterra y Provenza. La fortaleza foi frecuentemente bombardeada, estropiada y restaurada. Col tiempu, los Grimaldi establecieron una alianza permanente con Francia que fortalecía la so posición. Más seguros na so posición, los agora Señores de Mónacu tomaron conciencia de la necesidá non yá de defender el so territoriu, sinón tamién de tener un llar onde reflexar el so poder y prestíu.
Asina, mientres el sieglu XV, la fortaleza y la Roca fueron ampliaos y remocicaos, hasta que se convirtió nuna guarnición pa 400 tropes. El lentu tresformamientu de casa fortificada a palaciu empezó nesta era, en primer llugar baxu Lamberto Grimaldi, Señor de Mónacu (quien ente 1458 y 1494 foi "Un notable soberanu que remanó la diplomacia y la espada con igual talentu" ), y depués pol so fíu Xuan II. El llau este de la fortaleza ampliar con una nala de tres pisos, abellugada por altos murios dentaos que conectaben les torres de Santa María, Media y Sur. Esta nueva nala contenía en principal cuartu del palaciu, el Salón d'Estáu (güei conocíu como Cuartu de Guardia). Más palantre añediéronse estancies con balcones y loggies pal usu priváu de la familia Grimaldi. En 1505, Xuan II foi asesináu pol so hermanu Luciano.
Luciano I (1505–1523)
thumb|250px| Ilustración 7: El palaciu nel sieglu XVII. El Norte ta a la derecha del cuadru. A: Entrada; B, C: Departamentos estatales, doble galería, y escaleres en ferradura; D: Futuru sitiu de la capiya; Y, F: Torre de Tolos Santos; G: [[Serravalle (topography)|Serravalle; H: Torre Sur; K: Torre Media; M: Torre de Santa María. ]]
Xuan II foi asocedíu pol so hermanu Luciano I. La paz nun reinó en Mónaco por enforma tiempu; n'avientu de 1506, 14.000 tropes xenoveses sitiaron Mónaco y el so castiellu, y mientres cinco meses 1.500 monegascos y mercenarios defendieron la Roca antes de llograr la victoria en marzu de 1507. Esto dexó a Luciano I a un pasu d'un alcuerdu diplomáticu ente Francia y España p'asina caltener la fráxil independencia del diminutu estáu, que foi realmente sometíu a España. Luciano empezó darréu l'arreglu de los daños del palaciu-fortaleza, que fuera estrozáu polos fuertes bombardeos. La nala principal (na ilustración, de H a M ), construyida pol príncipe Lamberto, foi ampliada mientres el reináu de Xuan II, que añedió otra gran nala (H a C) qu'inda alluga los apartamentos estatales.
Honorato I (1523–1581)
Mientres el reináu de Honorato I, siguió'l tresformamientu de fortaleza a palaciu. El Tratáu de Tordesillas, al empiezu del mandatu de Honorato I, clarificó la posición de Mónacu como protectoráu d'España, y más tarde del Emperador del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu Carlos V. Esto traxo consigo estabilidá y seguridá, que dexó al Señor de Mónacu concentrase en faer más alcontradizu la so residencia primero que na constante necesidá de defendela.
Nesti momentu, el patiu foi reconstruyíu pol arquiteutu Dominique Gallu quien diseñó una doble arcada (ente los puntos G y H). Cada arcada consta de doce arcos, cerraos por balaustraes de mármol blanco nel nivel cimeru. Anguaño l'arcada cimera que se conoz como Galerie d'Hercule (Galería de Hércules), una y bones los techos tán pintaos con escenes que representen los trabayos de Hércules, trabayu pictóricu encargáu darréu, mientres el reináu de Honorato II, al pintor Orazio de Ferrari. Estes galeríes o loxas correspuenden a los corredores de les habitaciones d'Estáu na nala sur. Nel otru llau del patiu, foi construyida una nueva nala, decorada pol artista xenovés Luca Cambiaso con frescos nes sos parés esteriores. Créese que les galeríes (B) de la nala norte, con vistes al puertu, construyir nesti momentu.
Les posteriores ampliaciones llevar a cabu col fin de dar acomodu al emperador Carlos V en 1529, cuando se quedó cuatro noche nel palaciu mientres el so viaxe a Boloña pa la so coronación pol papa Clemente VII.
thumb|left|200px|Honorato (Honoré) II convertir en [[1633 nel primer príncipe soberanu de Mónacu. Gran parte del aspeutu actual del Palaciu débese-y a él.]]
Beauvoir-de-Marc
Beauvoir-de-Marc ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Palaciu del Príncipe de Mónacu
Honorato II (1597–1662)
La vulnerabilidá de Mónacu volvió ponese de manifiestu en 1605 cuando'l españoles instalaron ellí una guarnición. En 1633, Honorato II foi oficialmente tratáu como "Príncipe Serenísimo" por Felipe IV d'España, reconociendo asina a Mónaco como principáu per primer vegada. Sicasí, yá que les tropes españoles atopábense ocupando'l territoriu, esta reconocencia yera pocu más qu'un xestu pa caltener tranquil a Honorato.
Honorato II yera un francófilo. Dempués de la so educación en Milán, onde trató a los intelectuales del momentu, frecuentó los círculos aristocráticos de París. Por tanto, tenía una estrecha afinidá con Francia, tantu cultural como políticamente, y remontóse contra la presencia española en Mónaco. Magar se dio cuenta que Mónaco nun podría sobrevivir independiente ensin la proteición d'un gran estáu, Francia foi la so eleición. En 1641, fuertemente sofitáu polos franceses, atacaron la guarnición y espulsaron a los españoles, lo que se declara como "la llibertá gloriosa de Mónacu". Sicasí, tal llibertá foi namái nominal, yá que de fechu el principáu convertir nun protectoráu de Francia, que duraría hasta 1814.
Persona d'altu nivel d'educación y mecenes de les artes, Honorato II, seguro nel so tronu, empezó a coleccionar obres de Ticianu, Durero, Rafael, Rubens y Michelangelo. Tres 30 años de trabayos, el palaciu taba tresformándose nuna residencia fayadiza pa un príncipe.
Encamentar al arquiteutu Jacques Catone non yá ampliar el palaciu, sinón tamién anidiar el so aspeutu fortificáu y visiegu. La fachada principal, que da a la plaza, el "frente" del palaciu, foi decorada nesti momentu. Les galeríes cimeres (B) a la derecha de la entrada cerrar con cristales. Nel interior, fueron reformaes les habitaciones oficiales y creóse un corredor que les comunicara. La nueva capiya, coronada por una cúpula, (construyida na zona marcada con D) dedicar a San Xuan Bautista. Estos trabayos despintaron en parte'l Bastión de Serravalle dende'l patiu, dando al edificiu un aspeutu más llixeru y consonante cola Renacencia.
Dueños ausentes y Revolución (1662–1815)
A finales del sieglu XVII y principios de sieglu XVIII, anque oficialmente Mónaco yera un estáu independiente, en realidá funcionaba como una provincia más de Francia. Los sos gobernantes pasaben gran parte del so tiempu na corte francesa. El curiosu de Versalles yera mayor que'l del so propiu país. thumb|200px|La portada principal del Palaciu. Honorato II foi asocedíu pol so nietu, el príncipe Luis I. El nuevu príncipe tenía una personalidá urbana y pasó enforma tiempu cola so esposa na corte francesa, onde esfrutaba de la rara distinción de ser al empar un xefe d'Estáu estranxeru y par de Francia. Impresionáu polos palacios del rei, qu'emplegara al arquiteutu Jean Androuet du Cerceau pa llevar a cabo modificaciones nel palaciu de Fontainebleau, Luis quixo faer lo mesmo na so residencia de Mónacu. D'esta manera, el Príncipe foi'l responsable de do de los elementos más notables del Palaciu: la entrada principal, concebida como una portada n'arcu, rematáu por un frontón rotu coles armes Grimaldi; y l'escalera de ferradura doble del patiu principal, que sigue'l modelu de Fontainebleau. Dizse que los trenta gradies que componen la escalera fueron esculpíos nun solu bloque de mármol de Carrara. Tanto la nueva entrada como la escalera doble fueron diseñaos por Antoine Grigho, un arquiteutu de Como.
El príncipe Luis destacó coles mesmes pola so disipada vida privada; el so prodigalidad yera bultable. Mientres la so visita a Inglaterra en 1677, provocó la roxura del rei Carlos II pola enorme suma de costosos regalos que fizo a Hortensia Mancini, amante del Rei. Carlos II y el Príncipe convertir n'enemigos políticos más tarde, cuando Luis participó na Guerra Anglo-holandesa en contra d'Inglaterra. Con estes aiciones, Luis ganó la gratitud de Lluis XIV, quien-y fixo embaxador ante la Santa Sede. Sicasí, los gastos pa caltener la so posición na corte papal lleváronlu a vender la mayor parte de la coleición d'arte del so güelu Honorato II, desaposiando'l Palaciu de la rica coleición qu'exhibía enantes. Sicasí, Luis morrió antes d'asegurar coles sos xestiones en Roma'l tronu español pa Francia, pendiente del testamentu de Carlos II. Europa fundióse de momentu nel caos de la Guerra de Socesión Española. thumb|200px|La princesa Luisa Hipólita, primer princesa soberana de Mónacu.
En 1701, Antonio I asocedió a Luis I, heredando un principáu de Mónacu casi en quiebra, anque fixo lo posible pa enguapecer el Palaciu. El matrimoniu d'Antonio con María de Lorena foi infeliz y dio dos fíos. La Constitución de Mónacu llindaba l'accesu al tronu puramente a los miembros de la familia Grimaldi, y Antonio propunxo'l matrimoniu de la so fía, la princesa Luisa Hipólita (Louise-Hippolyte) con un primu de la familia Grimaldi. Sicasí, l'estáu de les finances y la falta d'aprobación del proyeutu per parte del rei Lluis XIV, dictaron lo contrario. Luisa Hipólita casóse con Jacques de Matignon Goyon, un ricu aristócrata de Normandía. Luisa asocedió al so padre como soberana de Mónacu en 1731, pero finó pocos meses dempués. El Rei de Francia fixo casu omiso de les protestes d'otres cañes de la familia Grimaldi, derrocó la Constitución de Mónacu, y aprobó la socesión de Jacques Matignon como príncipe Xaime I. L'arzobispu Honoré-François Grimaldi, hermanu del príncipe Luis I, como sacerdote célibe que yera, foi consideráu inválidu pa la socesión. La so muerte en 1748 punxo fin a la caña de Mónacu de la familia Grimaldi.
Jacques asumió'l nome y les armes de los Grimaldi, pero l'aristocracia francesa amosó escasu respetu escontra'l nuevu príncipe que saliera de les sos files; este optó por pasar el so tiempu ausente de Mónacu. Morrió en 1751 y foi asocedíu pol so fíu, Honorato III.
Honorato III casóse con Catherine Brignole 1757 y más tarde divorcióse d'ella. Catherine, tres el so divorciu, casóse col príncipe Luis José de Borbón-Condé, un miembru de la depuesta (en 1798) casa real francesa. thumb|left|250px|El palaciu actual ye, en gran parte, resultáu de la restauración de finales del sieglu XVIII. Irónicamente, los destinos d'Hortensia Mancini y Luis I volvieron atopase: Louise d'Aumont Mazarin, descendiente d'Hortensia, casar en 1776 col fíu y herederu de Honorato III, el futuru Honorato IV. Esti matrimoniu foi bien ventaxosu pa los Grimaldi, pos Luisa Hortensia Mancini fuera la heredera de Cardenal Mazarino. D'esta forma, la familia gobernante de Mónacu adquirió la totalidá de los bienes mandaos por Mazarino, ente ellos el Ducáu de Rethel y el principáu de Château-Porcien.
Honorato III foi un príncipe soldáu que combatió en numberoses guerres y tuvo ausente de Mónacu mientres llargues temporaes, encamentando'l gobiernu a otres persones, sobremanera un antiguu tutor. Nuna de les escases visites Honorato III al Palaciu en 1767, Eduardo, duque de York, que careciera mientres un viaxe, morrió nuna de les estancies del Palaciu, onde fuera treslladáu. Dende esa fecha, l'habitación foi conocida como Sala de York.
A pesar de nun atopase habitáu de forma permanente, el Palaciu yera una suntuosa residencia a finales del sieglu XVIII. Sicasí, la Revolución Francesa taba en marcha, y a finales de la década de 1780 Honorato III tuvo que faer concesiones al so pueblu, que fuera arimáu pola fiebre revolucionaria de los sos vecinos franceses. Este foi namái l'empiezu una llarga cadena de desastres pa los Grimaldi. En 1793, los líderes de la Revolución declararon a Mónaco territoriu anexonáu. El Príncipe foi encarceláu en Francia y nos sos bienes y propiedaes, incluyendo'l Palaciu, apurríos a Francia.
El Palaciu foi escaláu, y lo que quedaba del moblame y la coleición d'arte, puyada pol gobiernu francés. Mónaco pasó a llamase Fort d' Hercule y convirtióse nun cantón francés más, ente que'l Palaciu convertir n'hospital militar y hospiciu. En París, la nuera del Príncipe, Françoise-Thérèse de Choiseul-Stainville (1766-1794) foi guillotinada, una de les últimes execuciones del El Terror Reináu del terror. Ella compartió carreta con André Chénier. Honorato III morrió en 1795 en París, onde pasara la mayor parte de la so vida, ensin recuperar el so tronu.
Recuperación del palaciu
thumb|250px|La torre de Santa María (M), reconstruyida por Carlos III, asemeyar a una fortaleza medieval. A la derecha ta la torre del reló d'Alberto I, en piedra blanca de [[La Turbie.]] thumb|left|200px|El príncipe Honorato V empezó la restauración del Palaciu dempués de la [[Revolución francesa.]] Honorato III foi asocedíu pol so fíu Honorato IV (1758–1819), que'l so matrimoniu con Louise d'Aumont Mazarin significó en munchos aspeutos la recuperación de la familia Grimaldi tres años de penuries. Tres amenorgar sufiertes tres la revolución, el 17 de xunu de 1814, col Tratáu de París, el Principáu de Mónacu foi devueltu a Honorato IV.
Restauración
Honorato IV morrió pocu dempués de que-y fora restituyíu'l tronu, y el so socesor Honorato V una gran campaña de restauración del edificiu, xera siguida dempués de la so muerte en 1841 pol so hermanu, el príncipe Florestán I. Sicasí, so Florestán, Mónaco esperimentó una vegada más les tensiones derivaes de la so posición como protectoráu de Cerdeña, el país al cual fuera vencíu per Francia a la fin de les Guerres napoleóniques. Florestán, excéntrico (fuera actor profesional), dexó'l gobiernu de Mónacu en manes de la so esposa, Carolina Gibert de Lametz. A pesar de los intentos d'ésta por pacificar el principáu, hubo disturbios y revueltes. Nun intentu por solliviar la situación d'inestabilidá, Florestán dexó'l poder al so fíu Carlos, pero llegó demasiáu tarde p'apangar a los monegascos. Menton y Roquebrune dixebrar de Mónacu en 1861, dexando los dominios de los Grimaldi amenorgaos a pocu más que Montecarlu y La Roca.
Florestán morrió en 1856 y el so fíu asocedió-y como Carlos III. Esti príncipe dedicar con gran entusiasmu a la xera de completar la restauración del Palaciu empecipiada pol so tíu Honorato V. Foi reconstruyida la Torre de Santa María, y se rehizo dafechu la Capiya, añediendo un nuevu altar y decorando la bóveda con frescos, ente que la fachada yera pintada por Jacob Froëschle y Deschler con murales qu'ilustren diversos actos heroicos realizaos polos Grimaldi. La Sala de Guardia, agora llamada Salón d'Estáu, foi tresformada poles nuevu decoraciones d'estilu renacentista y la adición d'una monumental chimenea. thumb|200px|Carlos III de Mónacu. Carlos III tamién impulsó serios planes p'atopar y rescatar les distintes obres d'arte y muebles que fueren robaos, vendíos o tremaos mientres la Revolución. Xunto con nueves alquisiciones, consiguió faese con cuadros qu'afataren el Palaciu nel pasáu, incluyendo semeyes de familia como'l de Luciano I por de Predis; Honorato II, de Philippe de Champaigne, Antonio I por Hyacinthe Rigaud o Luisa Hipólita, retratada por Jean-Baptiste van Loo; según otres obres maestres, como la La lleición de música de Tiziano.
Carlos III foi tamién el responsable d'otru palaciu en Montecarlu, rematáu en 1878. El primer casino de Mónacu abriera la década anterior.
Cayente del poder de los Grimaldi
Nel momentu de la muerte de Carlos III en 1889, Mónacu y Montecarlu yeren sinónimu del mesmu llugar, y adquirieren, gracies a los xuegos d'azar, cierta reputación decadente, que sicasí, atraía a toos, dende grandes duques rusos y magnates de los ferrocarriles a lladrones de xoyes y estafadores, faciendo que pequeñu país fuera miráu dacuando con ciertu desdeñu. Mientres la so visita en 1882 a la Riviera Francesa, la reina Victoria del Reinu Xuníu negar a faer una visita de cortesía al Palaciu Grimaldi.
Los socesivos gobernantes de Mónacu tendieron a vivir n'otros llugares y visitar el so palaciu namái dacuando. Carlos III foi asocedíu en 1889 por Alberto I. Alberto casó en primeres nupcias con María Victoria Douglas-Hamilton, noble británica. La pareya tuvo un fíu, Luis, antes de divorciase en 1880. Alberto foi un divulgador, investigador y viaxeru comenenciudu nel mundu de la ciencia; fundó'l Institutu Oceanográficu en 1906; como pacifista fundó'l Institutu Internacional de la Paz en Mónaco. La segunda esposa d'Alberto, Alice Heine, hizó fincapié en convertir a Montecarlu nun centru cultural relevante, y estableció el Ballet na Ópera de Montecarlu. thumb|200px|La Galería de Hércules dende'l patiu principal, cola escalera. Alberto foi asocedíu en 1922 pol so fíu Luis II. Luis fuera criáu pola so madre y el so padrastru n'Alemaña, y nun conoció Mónaco hasta la edá de 11 años. Tuvo una rellación distante col so padre y sirvió na Armada Francesa. Mientres vivía nel estranxeru, conoció al so amante Marie Juliette Louvet, con quien tuvo una fía, Carlota Grimaldi, nacida n'Arxelia en 1898. Como príncipe de Mónacu, Luis II prefirió vivir na finca familiar de Le Marchais, cerca de París. En 1911, el Príncipe aprobó una llei pa legitimar a la so fía, con cuenta de pudiera heredar el tronu y evitar el so pasu a una caña distante de la familia. La llei foi impugnada y convirtióse no que llegó a conocese como Crisis socesoria de Mónacu. Finalmente, en 1919 el príncipe adoptó formalmente a la so fía illexítima, que pasó a convertise na princesa Carlota, duquesa de Valentinois.
Mientres la II Guerra Mundial, Luis trató de caltener Mónaco neutral, anque les sos simpatíes taben cercanes al Gobiernu francés de Vichy. Esto causó una fienda col so nietu Raniero, fíu de la so fía, y herederu. La princesa Carlota dexó los sos derechos de socesión a Raniero en 1944.
Raniero III
thumb|180px|El príncipe Raniero III.
El príncipe Raniero III foi'l responsable del gran cambéu que sufrió Mónaco nel sieglu XX, lo mesmo que de la mayor campaña de restauración y embellecimiento del Palaciu Grimaldi. Tres la so ascensión al tronu 1949, el Príncipe empezó de momentu un programa de renovación de les estancies palaciegues a gran escala. Fueron restauraos los frescos del patiu, ente que la nala sur, destruyida tres la Revolución francesa, foi reconstruyida. Esta ye la parte del palaciu onde la familia Grimaldi tien los sos aposentos privaos. Tamién s'atopen nesta nala'l Muséu Napoleónicu y los Archivos. Amás d'esto, fueron anovaes y redecoradas munches de les habitaciones; los suelos de mármol anovar con intarsia (una especie de mosaicu), con diseños qu'inclúin la doble R del monograma de Raniero III.
Al pie de la so muyer, la princesa Gracia, Raniero non yá restauró'l Palaciu, sinón qu'a partir de la década de 1970 tamién convirtió a Mónaco en sede d'empreses grandes y prósperes, qu'afalaron la industria y el comerciu, coles mires d'amenorgar la dependencia de Mónacu sobre les rentes de los xuegos d'azar. Nesti proyeutu incluyóse la renovación playa con vistes al turismu, y la promoción de viviendes de luxu de gran altor. Como resultancia del aumentu del prestíu de Mónacu, en 1993 xunir a Naciones Xuníes, col herederu'l príncipe Alberto como cabeza de la delegación de Mónacu.
La princesa Grace finó en 1982 como resultáu d'un accidente de coche. Cuando Raniero III morrió en 2005, dexó'l Palaciu y el país na posición más fuerte y estable que tuviera mientres sieglos.
El palaciu nel sieglu XXI
Güei el Palaciu ye la residencia del príncipe Alberto II. Les habitaciones d'estáu tán abiertes al públicu mientres el branu, y dende 1960, el patiu del Palaciu alluga conciertos al campu de la Orquesta Filarmónica de Montecarlu (enantes conocida como Orquesta de la Ópera Nacional).
El Palaciu sigue siendo escenariu de les ceremonies y actos oficiales más importantes del principáu. L'actual soberanu casar nel Palaciu, nel Salón del tronu, cola sudafricana Charlene Wittstock nuna ceremonia civil el 1 de xunetu de 2011, y a otru día, nuna ceremonia relixosa católica, xunto a la escalera del patiu principal.
Pi Sculptoris
Pi Sculptoris (π Scl) ye una estrella de la constelación de Sculptor. Tien magnitú aparente +5,26 y alcuéntrase a 215 años lluz de distancia del Sistema Solar.
Pi Sculptoris ye una xigante naranxa de tipu espectral K0III. Con una temperatura superficial ente 4640 y 4707 K, el so lluminosidá equival a la de 43 soles. Tien una masa un 52% mayor que la masa solar. La midida del so diámetru angular en banda J —1,28 ± 0,02 milisegundos d'arcu— dexa evaluar el so diámetru real, resultando ser unes 9 vegaes más grande que'l diámetru solar, un tamañu comparable al de Pólux (β Geminorum) o al de Menkent (θ Centauri), dos de les xigantes naranxes más próximes a nós. La mayor distancia a la que se topa Pi Sculptoris —seis veces mayor que la de Pólux— fai qu'apaeza menos brillosa qu'éstes.
Pi Sculptoris amuesa una metalicidá —bayura relativa d'elementos más pesaos que'l heliu— inferior a la del Sol ([M/H] = -0,20). Igualmente, la so bayura relativa de fierro correspuende a un 60% de la solar ([Fe/H] = -0,22). Elementos como níquel, titaniu y bariu siguen la mesma pauta ente que, otra manera, los conteníos de magnesiu y sodiu son asemeyaos a los del Sol.
Beauvoir-en-Royans
Beauvoir-en-Royans ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Fulvetta ruficapilla
Fulvetta ruficapilla ye una especie d'ave paseriforme de la familia Sylviidae endémica de China. El so nome común conmemora al ornitólogu francés Jules Verreaux que la describió científicamente en 1870.
Firhill Stadium
Firhill Stadium o Firhill Arena (tamién conocíu con anterioridá como Firhill Park, pero comúnmente nomáu simplemente como Firhill) ye un estadiu de fútbol, rugbi union y rugbi league asitiáu nel barriu de Maryhill de Glasgow, Escocia. Lleva siendo l'estadiu llocal del equipu de fútbol Partick Thistle F.C. dende 1909.
Dellos alcuerdos pasaos pa compartir el campu fixeron de Firhill l'estadiu llocal temporal d'otros dos clubes de fútbol, el Clyde F.C. y el Hamilton Academical F.C.. Tamién foi ún de los estadios emplegaos pa la Copa del mundu de Rugbi del 2000 y foi l'estadiu llocal del equipu rugbi de los Glasgow Warriors ente 2007 y 2012.
Santiago de Querétaro
right|thumb|360px|Centru financieru de Santiago de Querétaro. Santiago de Querétaro, conocida habitualmente como Querétaro, ye la capital y principal ciudá de l'estáu mexicanu de Querétaro, asitiáu na fastera central de Méxicu. Forma parte de la macrorrexón d'El Bajío, y ta allugada 213 km al noroeste de Ciudá de Méxicu, a 63 km al suroeste de San Miguel de Allende y a 200 km al sur de San Luis Potosí. La so población, de 804.663 habitantes (2010), repártense ente los siete barrios de la ciudá: Josefa Vergara y Hernández, Felipe Carrillo Puerto, Centro Histórico, Cayetano Rubio, Santa Rosa Jáuregui, Félix Osores Sotomayor y Epigmenio González. En 1996, el so centru históricu foi declaráu Patrimoniu de la Humanidá pola UNESCO.
Beauvoir-en-Royans
Tien una población de y una superficie de  km².
Santiago de Querétaro
Santiago acumula reconocimientos como l'área metropolitana más segura y con meyor calidá de vida de Méxicu, y como una de les más dinámiques d'América Llatina. Ye un importante centru económicu y de negocios y una vigorosa ciudá de servicios que vive un importante procesu de revitalización social y económica dende mediaos de la década de 1990. El so área metropolitana tien el segundu productu interior brutu per cápita mayor de toles del país, tres de la de Monterrey. La ciudá, la de mayor crecimientu económicu del país, basa'l so espoxigue económicu nos sectores de servicios loxísticos, procesamientu de datos, construcción y mantenimientu aeronáuticu, automoción, agroalimentariu y químicu. Tien, tamién, un potente sector vinícola, el segundu mayor del país.
Fulvetta ruficapilla
Distribución y hábitat
Alcuéntrase nos montes del interior de China.
Taxonomía
Como otres fulvetas taba clasificada na familia Timaliidae dientro del xéneru Alcippe, pero treslladóse de xéneru y familia cuando se demostró la so proximidá xenética colos miembros del xéneru Sylvia.
Pi Sculptoris
Piénsase que Pi Sculptoris pue ser una estrella binaria, magar nada se sabe sobre'l so posible acompañante.
Década del 390
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Tabla añal del sieglu IV ( Sieglu III - Sieglu IV - Sieglu V)
Fanny Elssler
Fanny Elssler foi una baillarina austriaca.
Dempués d'estudiar na so ciudá natal debutó en 1834 y fixo una xira per toa Europa. Punxo en práutica per primer vegada nel balé l'adaptación dramática de bailles folklóricos, conocida dempués como character dance. Ente 1840 y 1842 percorrió los Estaos Xuníos ganando muncha sonadía y llueu tornó a Europa pa retirase en Viena l'añu 1851.
Década del 370
Fechos
- Emigración masiva de los visigodos dende'l Danubiu al Imperiu Romanu d'Occidente presionaos por otres tribus.
-Les huestes de bárbaros esfarrapen too al so pasu nel este d'Europa.
-Apaecen nel Imperiu Romanu los primeros hospitales públicos, el primeru, fundáu por San Basilio.
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Tabla añal del sieglu IV ( Sieglu III - Sieglu IV - Sieglu V)
Bouguenais
Bouguenais ye una ciudá francesa. Ta asitiada na rexón de Países del Loira, departamentu de Loira Atlánticu. Tien.
Molvízar
thumb|250px|[[Términu municipal de Molvízar al respective de la provincia de Granada.]] thumb|250px|Conciertu d'[[Accidente Total en Molvízar.]] Molvízar ye una llocalidá y conceyu español asitiáu na parte centro-oeste de la contorna de la Mariña Granadina, na provincia de Granada, comunidá autónoma d'Andalucía. Llenda colos conceyos de Los Guájares, Salobreña y Ítrabo. Otres llocalidaes cercanes son Lobres y Jete.
Xeografía
Ta asitiáu a 12 km de Motril y a 70 km de Granada capital, mui cerca del mariña mediterránea del que falta unos 8 km. Tien unos 3.400 habitantes, magar últimamente tase amontando la so población cola llegada de numberosos estranxeros, la mayoría de los cualos van buscar trabayu na agricultura o na construcción. La so mayor riqueza ye l'agrícola: ivernaderos, aguacates, chirimoyes, etc.
Política
1979: Gana les eleiciones municipales la Unión de Centru Democráticu (UCD). José Puerta Ortiz, que yera l'últimu alcalde franquista, ye escoyíu democráticamente alcalde. Siguiría nel cargu hasta 1991.
1991: Gana les eleiciones el Partíu Socialista Obreru Español (PSOE). Miguel Prado Ramón ye escoyíu alcalde.
1995: El Partíu Popular (PP), herederu de la estinguida UCD, gana les eleiciones. Fermín García Puentedura apuerta a l'alcaldía. Maestru, como l'anterior, llogró'l sofitu mayoritariu del pueblu, consiguiendo ganar tamién les eleiciones de 1999, 2003, 2007 y 2011.
Década del 400
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Tabla añal del sieglu V ( Sieglu IV - Sieglu V - Sieglu VI)
Molvízar
Política
Les resultancies en Molvízar de les postreres eleiciones municipales, celebraes en mayu de 2011, son:
Flora van Nederlandsch Indie, Eerste Bijvoegsel
Flora van Nederlandsch Indie, Eerste Bijvoegsel, (embrivíu Fl. Ned. Ind., Eerste Bijv.), ye un llibru con descripciones botániques, escritu por Friedrich Anton Wilhelm Miquel. El llibru foi editáu nel añu 1861 y tien el nome alternativu de ''Flora Indiae Batavae,...Supplementum Primum. Prodromus Florae Sumatranae''.
Molvízar
Cultura
Los sos monumentos principales son l'edificiu de la ilesia, del sieglu XVIII, un edificiu d'estilu neoclásicu construyíu por real orde de Carlos III ente 1785 y 1790, y el de la Compañía de Xesús, sito nel barriu Altu.
Fiestes
La fiesta mayor tien llugar el día 26 de xunetu, fecha que'l calendariu católicu dedica a Santa Ana. Nesta fecha celebra la representación de los Moros y Cristianos como conmemoración de les lluches ente dambos pueblos na Edá Media, que concluyeron en 1492 con Tomar de Granada poles tropes de los Reis Católicos y l'espulsión del últimu rei nazarí: Boabdil.
Centru educativu
Na llocalidá de Molvízar atópase'l colexu públicu "Miguel de Cervantes", que ufierta cuatro enseñances: Educación Secundaria Obligatoria (ESO) Esti colexu ta allugáu na siguiente direición:
C/ Cádiz, e/n, 18611 Molvízar, Granada, España
Pueblos próximos y distancia en km
Dellos pueblos cercanos a Molvízar son:
Orlando (Florida)
right|thumb|270px|Orlando (Florida). Orlando ye una ciudá del estáu d'Estaos Xuníos de Florida. Allugada na Florida Central, tien 270.934 habitantes, y ye centru del área metropolitana homónima, na que vivíen en marzu de 2016 2.387.138 persones, que faen d'ella la 24ª mayor del país, la sesta nel Sur y la tercera nel estáu.
La ciudá tien l'alcuñu de The City Beautiful (La Ciudá Bonita), magar que ye conocida tamién informalmente como The Theme Park Capital of the World (Capital Mundial de los Parques Temáticos). Estos atraxeron a la ciudá, en 2016, a más de 68 millones de visitantes. Munchos aportaron a ella al traviés del so aeropuertu internacional, el 13ᵘ con más movimientu de pasaxeros del país y el 29ᵘ del mundu.
Los parques temáticos son el corazón de la so industria turística. Los dos principales son el Walt Disney World, abiertu por The Walt Disney Company en 1971 en Bay Lake, unos 34 km al suroeste del centru de la ciudá; y el Universal Orlando Resort, abiertu en 1999 como una espansión del antiguu parque Universal Studios Florida. Toles principales atraiciones turístiques de la ciudá, sacante Walt Disney World, alineense a lo llargo l'International Drive, nel que s'alcuentra tamién el Orlando Eye, una noria xigante de 122 m d'altor. La ciudá ye, tamién, ún de los principales destinos del país pa organizar congresos y convenciones, y nella ta'l campus de la Universidá de Florida Central, el mayor de los Estaos Xuníos en númberu d'alumnos en 2015. Orlando ye una ciudá Gamma - nel llistáu de ciudaes globales del WaGC.
Rezé
Rezé ye una ciudá francesa. Ta asitiada na rexón de Países del Loira, departamentu de Loira Atlánticu. Tien.
Vauclerc
Vauclerc ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Bellegarde-Poussieu
Bellegarde-Poussieu ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Saint-Sébastien-sur-Loire
Saint-Sébastien-sur-Loire ye una ciudá francesa. Ta asitiada na rexón de Países del Loira, departamentu de Loira Atlánticu. Tien.
Monachil
Monachil ye una llocalidá y conceyu español perteneciente a la provincia de Granada, na comunidá autónoma d'Andalucía. Ta asitiáu na parte centro-sur de la contorna de la Vega de Granada, a unos 8 km de la capital provincial. Llenda colos conceyos de Huétor Vega, Cenes de la Vega, Pinos Genil, Güéjar Sierra, Dílar, La Zubia y Cájar. Pertenez a la Mancomunidá del ríu Monachil. thumb|left|250px|[[Sierra Nevada (España)|Sierra Nevada, na so parte de Monachil.]] thumb|250px|[[Términu municipal de Monachil al respective de la provincia de Granada.]] thumb|250px|Situación de Monachil (en moráu) al respective de la [[Vega de Granada; La ciudá de Granada en moráu claru.]]
El conceyu monachileño ta formáu polos nucleos de Monachil, Barriu de la Vega y Sierra Nevada (Pradollano).
El so nome procede del árabe, Monastir, términu d'orixe llatín que significa "monesteriu".
El pueblu de Monachil cunta con una de les rutes más reconocíes ente senderistas y escaladores: la ruta de Los Cahorros, que escurre bordiando'l Ríu Monachil y que'l so símbolu más característicu ye la so llarga ponte, parada obligatoria pa faese una fotografia antes d'empecipiar la ruta.
En Monachil atópase la Estación d'Esquí de Sierra Nevada, na que se celebró'l Campeonatu Mundial d'Esquí Alpín de 1996. Magar ser términu municipal de Monachil, delles pistes pertenecen en propiedá al Conceyu de Granada.
El so ampliu territoriu, 90,13 km², ta travesáu d'este a oeste pol ríu Monachil, y presenta una morfoloxía allargada con desniveles que van dende los 3.394 m. del picu Veleta hasta los 740 m. en que s'atopa'l puntu más baxu de la so vega.
Boris Christoff
Boris Christoff foi un baxu d'ópera búlgaru, unu de los grandes baxos del sieglu XX pertenecientes a la tradición eslava por munchos consideráu'l socesor de Fiódor Chaliapin, Fyodor Stravinsky, Lev Sibiriakov, Vladimir Kastorsky y Alexander Kipnis.
Biografía
Dende neñu demostró'l so talentu nel coru de la catedral de Sofía, estudió lleis y graduóse prosiguiendo la so afición por cantar en coros. Cantando nel Gusla Chorus de SofÍa, llogró gran ésitu como solista.
La so voz, particularmente amplia y melodiosa, valió-y tal almiración que, en 1942, l'Estáu Búlgaru propúnxo-y una beca d'estudios por qu'estudiara cantar y perfeccionara el so arte n'Italia, col llexendariu barítonu Riccardo Stracciari. El Rei Boris III de Bulgaria, impresionáu pola so voz, aconseyó-y con ciertu humor: "¡Tenemos demasiaos xuristes nesti país, pero non suficientes cantantes!"
Dempués d'actuar en diversos recitales n'Austria, en 1944 foi obligáu polos nazis a enrolarse nes sos files; pero, como Christoff negóse, foi internáu nun campu de concentración. Llegada la lliberación y el fin de la guerra, en 1945, fixo'l so debú na Academia de Santa Cecilia romana en recital y en Reggio Calabria como Colline en La bohème en 1946. Foi dirixíu en 1949 nel Festival de Salzburgu por Herbert von Karajan, Bruno Walter y Otto Klemperer.
Asocediéronse debúes en La Scala (ellí cantar en 1947 el Pimen de Borís Godunov), La Fenice (en Tristán y Isolda con Maria Callas empobináu por Tullio Serafin), Roma, en Florencia (en I vespri siciliani con Maria Callas empobinaos por Erich Kleiber), Covent Garden, Llicéu de Barcelona( Borís Godunov, 1952), Nápoles (como Oroveso con Maria Caniglia), Verona (Lohengrin con Renata Tebaldi), Trieste, Teatru Massimo de Palermo, Cagliari, Lisboa, Rio de Janeiro (Norma con Maria Callas, 1952), Bolonia, Berna, Vicenza, Módena, París, Niza y el Teatru Colón de Buenos Aires en 1956 como Borís Godunov y Mefistófeles.
En La Scala cantó, ente otros, Un Requiem alemán (Brahms) con Victoria de los Ánxeles, Fausto con Elisabeth Schwarzkopf, la Missa Solemnis, la Misa en do menor de Bach, el Réquiem de Verdi, Moisés de Rossini y tola so galería de grandes personaxes.
En 1956 finalmente fixo'l so debú americanu na Ópera de San Francisco depués de qu'en 1950 fóra-y negáu visar por pertenecer a un país integrante del entós bloque soviéticu dexando ensin efectu'l so debú entamáu nel Metropolitan Opera de Nueva York (foi reemplazáu pol mozu baxu italianu Cesara Siepi). Actuó na Ópera Llírica de Chicago pero nunca cantó nel gran teatru neoyorquín onde Rudolf Bing quixera inaugurar la so xestión de direutor xeneral con Don Carlo con Christoff como Felipe II. Cantó en Carnegie Hall y tornó a Chicago en 1963 y Boston en 1966.
En 1958 participó na histórica producción de Don Carlo en Londres dirixida por Luchino Visconti con Gré Brouwenstijn, Fedora Barbieri, Jon Vickers y Tito Gobbi qu'amás foi'l so cuñáu y con quien tuvo serios fregaos. En 1962 acompañó como Filippo II na Wiener Staatsoper a Sena Jurinac, Giulietta Simionato, Flaviano Labo, Eberhard Wächter y Hans Hotter.
En 1964 foi operáu d'un tumor cerebral retomando la so carrera un añu dempués. En 1967 foi-y dexáu entrar a Bulgaria pal funeral de la so madre.
Mientres la década de los años setenta, bien amenorgáu en capacidá, siguió actuando como Atila y Boris y en 1977 en Roma como Enrique VIII en Anna Bolena de Donizetti con Leyla Gencer.
Les sos actuaciones fueron cada vegada más esporádiques y la so última apaición foi na Accademia di Bulgaria en Roma en 1986.
Morrió en Roma en 1993 y el so cuerpu foi veláu na Catedral d'Alejandro Nevski de Sofía recibiendo un funeral con honores d'estáu. Nun volviera cantar nel so país, la última actuación fuera en 1945.
Repertoriu
Los sos más famosos personaxes fueron Borís Godunov, Felipe II (Verdi - Don Carlo), Mephistopheles (Gounod - Fausto y Boito - Mefistófeles), Ivan Susanin (Glinka), Zaccaria (Verdi - Nabucco), Tsar Ivan (Rimsky-Korsakov - Ivan el Tarrecible), Dosifei (Mussorgsky - Khovanshchina), Gómez da Silva (Verdi - Ernani), Fiesco (Verdi - Simón Boccanegra), Attila (Verdi - Atila), Padre Guardiano (Verdi - La forza del destín), Galitzky y Kontchak (Borodin - Príncipe Igor), Oroveso (Norma - Bellini), Procida (Los víspores sicilianos - Verdi), Rocco (Fidelio - Beethoven), Sparafucile (Rigoletto - Verdi) y Gurnemanz (Parsifal - Wagner, n'italianu).
Dexó un importante legáu discográficu, nel que s'inclúi la edición completa de les 63 cantares de Mussorsky y dos versiones de la ópera "Borís Godunov", interpretando nuna d'elles los trés papeles de baxu de la ópera.
Foi asocedíu pol baxu búlgaru Nicolai Ghiaurov con quien tuvo una conflictiva rellación profesional cuando actuaron xuntos en Don Carlo en La Scala en 1960 favoreciendo la cancelación del so contratu en 1961 como Gurnemanz en Parsifal. El temperamental so yá tuviera serios incidentes con otros colegues.
Bourres (parroquia)
Bourres ye una de les 44 parroquies del conceyu de Tinéu. Asitíase nel estremu oeste del conceyu de Tinéu na carretera AS-219, llenda con pueblos como Santiago Zarréu, L'Espín de Sangoñeu, Fresnu, Pereda de Sangoñeu, Orrea, Sangoñeu. Per él escurre'l camín primitivu de Santiago cuntando con un albergue de pelegrinos.
Xeografía
Coordenaes: Otros datos útiles:
Belmont (Isère)
Belmont ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Vaudemange
Vaudemange ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Fulvetta striaticollis
Descripción
Ye un páxaru pequeñu (alredor de 11,5 cm de llargu), gordosu y de cola llarga. El plumaxe de les sos partes cimeros ye de tonos pardu buxos y les sos partes inferiores son ablancazaes. Presenta'l gargüelu y la parte cimera del pechu veteados en pardu. L'iris de los sos güeyos ye ablancazáu y el so picu parduzu ye estrechu y llixeramente curváu escontra baxo. Los xuveniles tien les partes cimeres más escures y les inferiores abuxaes.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase nos montes caducifolios de los montes del interior de China.
Taxonomía
Como otres fulvetas taba clasificada na familia Timaliidae dientro del xéneru Alcippe, pero treslladóse de xéneru y familia cuando se demostró la so proximidá xenética colos miembros del xéneru Sylvia.
Meditación
thumb|Figura de [[Buda meditando.]] thumb|Esquema de los [[chakra|chakres o distribución enerxética principal del ser humanu, según la tradición oriental.]] La meditación ye una práutica na cual l'individuu entrena la mente o induz una manera de conciencia, yá sía pa consiguir dalgún beneficiu o pa reconocer mentalmente un conteníu ensin sentise identificáu/a con esi conteníu, o como un fin en sí mesma.
El términu meditación referir a un ampliu espectru de práutiques qu'inclúin téuniques diseñaes pa promover la relaxación, construyir enerxía interna o fuercia de vida (Qì, ki, chi, prāṇa, etc.) y desenvolver compasión, amor, paciencia, arrogancia y perdón. Una forma particularmente ambiciosa de meditación tien como fin consiguir sostener la concentración nun puntu ensin esfuerciu, enfocáu a habilitar nel so prauticante un estáu de bienestar en cualquier actividá de la vida.
La meditación toma distintes significaos en distintos contestos; ésta haise practicáu dende l'antigüedá como un componente de numberoses relixones y creencies, pero la meditación nun constitúi una relixón en sí mesma. La meditación de normal implica un esfuerciu internu pa autoregular la mente de dalguna forma. De normal úsase pa concentrar la mente y solliviar determinaes condiciones de salú o psicolóxiques, tales como la presión alta, depresión, y ansiedá. Puede faese sentáu/a, o d'una forma activa —por casu, los monxos budistes practiquen l'atención en toles sos actividaes del día ente día como una forma d'entrenamientu mental. Esta práutica tien como fin últimu llograr un estáu de paz total al traviés del control de los pensamientos y les emociones. Dellos tipos de meditación dexen l'usu de rosarios o otros oxetos rituales pa recordar o siguir dalgún aspeutu del entrenamientu.