cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nora Astorga
Integración al FSLN y primeres aiciones
Al tornar a Nicaragua en 1969, depués de decidir que la medicina nun yera un oficiu pa ella, entá ensin conocer direutamente al frente Sandinista, empieza a miralo la única opción verdadera pal cambéu social y el derrocamientu del réxime somocista.
De regresu a la UCA ye captada por Carlos Agüero por que se una al frente Sandinista nel Periodu d'Acumuladura de Fuercies en Silenciu (1970-1974). Al pasar esti a la clandestinidá, trabaya so la responsabilidá de Oscar Turcios, entós miembru de la Direición Nacional. La so primer responsabilidá foi ser corréu de Turcios, tresportalo y busca-y cases de seguridá hasta 1973, añu en que Oscar Turcios cai en combate. Tamién tresportó a Ricardo Morales Avilés y José Benito Escobar.
Dixebrar del Frente Sandinista y reincorpórase nel añu 1978, dempués del asesinatu del periodista Pedro Joaquín Chamorro, “Y nun foi la so muerte mesma, con tou y que yo conocía a Pedro. Lo que me marcó foi ver la xente entornase nes cais”.
El 8 de marzu de 1978 en Nicaragua resonó'l nome de Nora Astorga al participar nel operativu del Perru”. Cuando Astorga yera abogada y xefa del personal d'una compañía constructora destacada nel país, el Xeneral somocista Reynaldo Pérez Vega, presidente del Estáu Mayor de la Guardia Nacional, acosa y hostiga a Astorga con intenciones sexuales. Al identificar Nora l'interés del Perru” Pérez Vega, entama un comandu destináu al secuestru del xeneral col fin de lliberar presos políticos. El comandu nun llogra detener a Pérez Vega, polo que ye necesariu axusticialo. Astorga pasa a la clandestinidá nel Frente Sur. En mayu de 1979 viaxa a Costa Rica y torna el 19 de xunetu del mesmu añu, día del trunfu de la Revolución Popular Sandinista.
Carrera política
Na primer etapa de la Revolución Sandinista trabayó na fiscalía y foi la encargada de xulgar a los militares de la Guardia Nacional del réxime somocista. De los tribunales, pasó a trabayar a la Cancillería. Depués foi representante de Nicaragua ante les Naciones Xuníes, yá que exerció mientres dos años.
Muerte y legáu
Nora Astorga muerre en Managua, Nicaragua el 14 de febreru de 1988 productu de cáncer de mames. Recuérdase como una una “heroína de la patria y la revolución”
Fresnu
El términu fresnu pue referise a:
Tamién pue referise a delles llocalidaes asturianes:
Bouchon (Somme)
Bouchon ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Reintegracionismu
El reintegracionismu ye una corriente de pensamientu y un movimientu social gallegu que defende que'l gallegu y el portugués son la mesma llingua, onde se quier implantar una normativa galaico-portuguesa en Galiza; esto ye, escribir el gallegu con una normativa asemeyada a la portuguesa. Entiéndese que'l reintegracionismu ye un términu más incluyente como corriente y qu'aceuta más posiciones intermedies na adopción de la grafía portuguesa y de l'aprosimación al portugués de Portugal y al lusismu. Exemplos: Les dos posiciones son aceutaes baxo'l nome de luso-reintegracionismu.
Atiliu Fortunatu
Atilio Fortunato (Atilius Fortunatus en llatín) escritor romanu autor d'un tratáu sobre prosodia y métrica d'Horacio, anque se sabe pocu d'él y el llibru nun se caltuvo bien. Escribió enantes del sieglu V yá que menta a Casiodoru nuna graciosa dedicatoria a un senador.
Mirasol
Mirasol pue referise a:
Lethrus kuldzhensis
Lethrus kuldzhensis ye una especie de coleópteru de la familia Geotrupidae.
Boufflers (Somme)
Boufflers ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Endoscopia
La endoscopia ye una téunica diagnóstica, de la caña de la medicina, que consiste na introducción d'una cámara o lente dientro d'un tubu o endoscopiu al traviés d'un furu natural, una incisión quirúrxica o una mancadura pa la visualización d'un órgano buecu o cuévanu corporal.
El endoscopiu ye un preséu (productu sanitariu) en forma de tubu, que puede ser ríxidu o semiflexible, y que contién una lluz y una óptica que dexen la visualización del interior d'un órganu buecu o d'una cuévanu corporal. El procedimientu diagnósticu nel que s'utiliza dalgún tipu d'endoscopiu llámase endoscopia.
L'endoscopiu ye un preséu que s'utiliza pa reparar dientro d'un cuévanu, conductu o órganu buecu. Ta conformáu por una sonda flexible la cual presenta una lluz que dexa que'l cuévanu seya observable y una cámara nel estremu de la sonda. Utilízase introduciendo'l preséu al traviés d'un furu natural del cuerpu como la boca, el rectu o la uretra, o tamién al traviés d'una incisión. L'endoscopiu ye un preséu que dexó'l desenvolvimientu y l'especificidá na medicina, influyendo tantu na prevención, diagnósticu y pronósticu de munches enfermedaes.
Estos preseos de trabayu llamaos endoscopios fai referencia a la meyor y más amplia teunoloxía que dellos investigadores diéronse a la xera de diseñar; y que claro cada vez son de mayor calidá. D'estos puédese atopar tanto diagnósticos como terapéuticos, dependiendo del procedimientu y patoloxía del paciente.
Por tantu los endoscopios son de mayor utilidá p'ameyorar l'atención médica.
El términu endoscopia puramente emplégase pa señalar l'estudiu que se realiza al tubu dixestivu con ayuda d'un tubu flexible y hai de dos tipos: endoscopiu de fibra óptica y el videoendoscopio.
L'estudiu d'endoscopia estrémase a les traces en cuatro grupos:
Que'l puertu d'accesu seya pequeñu nun quier dicir que tea exenta de riesgos yá que se tien accesu a órganos vitales que pueden ser estropiaos. Tal ye'l casu de la simpatectomia torácica por endoscopia pa la hiperhidrosis, que se demostró la so poca efectividá con numberosos artículos médicos publicaos y l'arrepentimientu de ser operaos de los pacientes.
La endoscopia amás de ser un procedimientu diagnósticu mínimamente invasivo, tamién puede realizar maniobres terapéutiques como una colecistectomía laparoscópica o la toma de biopsies. right|thumb|300px|Laparoscopia. Según el furu pel que s'introduza l'endoscopiu:
Endoscopia Virtual
La endoscopia virtual ye téunicamente un estudiu por imáxenes más qu'una endoscopia, yá que usa una tomografía computarizada pa reparar les superficies interiores de los órganos, tal como los pulmones (broncoscopia virtual) o'l colon (.
Endoscopiu flexible y fibroscopio
El XL PRO incorpora una microcámara CCD d'altu resolución, amás d'una potente fonte de llume de teunoloxía "arc lamp". La imaxe ye tresmitida digitalmente pel interior de la sonda flexible hasta un monitor portátil LCD. La cabeza de la sonda ye articulable y dirixible dende l'esterior por aciu una palanca de mandu o joystick de fácil ya intuitivu manexu, dexando xiros y rotaciones d'hasta 180°+- en toles direiciones del espaciu.
Historia
A finales del sieglu XIX (escontra 1880) los médicos empezaron a utilizar esti preséu pa reparar el conductu auditivu de los sos pacientes. El primer endoscopiu consistía nun cilindru de metal que tenía na so parte media una base pa sofitar una vela y un reflector que concentraba la lluz escontra unos espeyos que lu dirixíen escontra'l espéculo. Con otru sistema d'espeyos dirixíase la imaxe escontra dos lentes oculares asitiaos al otru estremu del espéculo. El preséu actual, creáu por Basil Hirschovitz en 1957, utiliza fibres óptiques pa flexibilizar l'endoscopiu y asina poder usalo más cómodamente en ciruxíes.
Orixe del endoscopiu
El términu endoscopia vien de endo que significa adientro y scopia de mirar.
La hestoria de la endoscopia remontar a tiempos del entamu de les civilizaciones, onde yá s'utilizaben tubos y preseos pa tratar de tener accesu al interior del cuerpu. Sábese que griegos, exipcios y romanos yá introducíen líquidu nel colon y rectu al traviés de cánulas, que se define como tubos pequeños que s'utilicen en medicina pa sacupar o introducir líquidos nel cuerpu, anque estos aparatos nun realicen la mesma función qu'un endoscopiu si presenten dalgún tipu de semeyanza.
Nes ruines de Pompeya, una antigua ciudá romana, afayóse un espéculo vaxinal del sieglu I, aparatu consideráu como un prototipu de los futuros endoscopios, que anguaño cumple una función d'apertura de furos pa facilitar la introducción de dalgún preséu. Polo que ye correutu aseverar qu'en Roma yá se conocía y utilizaba ésti tipu de preseos, inclusive sábese que Hipócrates nel añu 400 e.C. trató de reparar el rectu con un tubu y una vela, atribuyéndose-y entós la creación del primer preséu que nos dexa mirar dientro del cuerpu. Sicasí hai otru autores que nun s'arriesguen a afirmar que tanto Hipócrates como Galeno conocieren realmente l'especulo nin tanto atribuyi-y a dalgún d'estos personaxes la so invención. Paolo de Egina menta n'unu de los sos escritos nel sieglu VII al especulo como un preséu clásicu y d'usu corriente, consideráu como'l primer escritu onde apaez mentáu.
Darréu naz na península ibérica a finales del primer mileniu nel añu 936 Albuskasim, médicu islámicu'l cual foi'l primeru n'utilizar el reflexu de la lluz pa esaminar cuévanos internos. Ye importante mentar que Albuskasim foi contemporaneu y conocíu por Albucasis un importante tratadista sobre ciruxía y traumatoloxía.
En 1580 Wilhelm Fabry de Hilden inventa'l “speculum auris”, anguaño inda n'usu. Tocantes a esofagoscopia atribúyese-y al alemán M.L. Valdenburg, preséu formáu por un tubu de goma resistente de 8 cm de llargu y 1,5 cm d'anchu que cola ayuda d'un espeyu común podía reparar la mucosa esofáxica.
Philipp Bozzini (1773-1809) médicu alemán qu'a empiezos del sieglu XIX realiza un gran adelantu en materia d'endoscopia, un tubu conocíu como lichtleiter o conductor de lluz, cámara de doble lluz qu'utiliza como fonte una vela común que reflexa'l rayu lluminosu nun espeyu, esti inventu ye consideráu como'l precursor del endoscopiu modernu, gracies a esti adelantu Bozzini en 1805 llogró visualizar el rectu, la farinxe, la uretra, la vexiga y afayos como cálculos y neoplasias nel aparatu urinariu, sicasí la so invención foi refugada polos sos contemporáneos por ser consideráu como un xuguete.
Darréu en 1815 el francés Antoine Jean Desomeaux desenvuelvo un estremo diseñáu especialmente pa visualizar y esaminar el tracto urinariu, darréu en 1853 presentó'l so uretroscopio na Académie de Médecine. Darréu dedicóse a perfeccionar el so inventu pa l'aplicación d'ésti n'otres zones del cuerpu, cuntaba con 2 partes: delles sondes, que la so forma y calibre dependíen de la rexón a esplorar y un sistema de llume que reflexaba les ondes de lluz y proyeutar nel aparatu esplorador.
El trabayu principal yá taba fechu, solo faltaba afinar dellos detalles pa dexar qu'esti endoscopiu fuera un aparatu integro de diversa utilidá, en 1869 el doctor Adolph Kussmaul llogró reparar per primer vegada l'estómagu d'una persona, anque esto nun fuera posible ensin l'escepcional talentu del paciente tragasables el cual yera capaz de tragar un tubu rectu de 47 cm y 13 mm de diámetru. En 1879 los médicos Max y Josef Leiter crearon un cistouretroscopio y en 1881 Johann von Mikulicz creó'l primera gastroscopio ríxidu, lo que nun yera bien práuticu, sicasí en 1932 el doctor Rudolph Schindler inventó una versión flexible d'este, dando entamu a un nuevu periodu n'endoscopia.
Desarrollu y evolución histórica
El desenvolvimientu de la endoscopía dixestiva que conocemos anguaño, llevar a cabu en tres periodos:
Endoscopía Ríxida (1868-1932)
El periodu de la endoscopía ríxida empecipia col médicu alemán Adolph Kussmaul, consideráu'l precursor d'esti procedimientu, quién en 1868, en collaboración con un circense especializáu en tragase sables, introdució nésti un llargu y ríxidu espéculo en que'l so estremu proximal contenía la fonte lluminosa, que Desormeaux desenvolviera años antes, hasta llegar al estómagu, procedimientu denomináu gastroscopía. A pesar, de qu'esti fechu nun llevó a Kussmaul a estremar correutamente los detalles del esófagu nin estómagu, contribuyó al desenvolvimientu posterior de la esofagoscopía.
Franz Beckenbauer
Franz Anton Beckenbauer ye un ex-futbolista y exdireutor téunicu alemán. Anguaño desempéñase como presidente honorariu del FC Bayern München. Moteyáu El Káiser, ye reconocíu como unu de los meyores futbolistes de tolos tiempos y el más grande na so posición y na historia del so país.
Missouri
Missouri ye ún de los 50 estaos de los Estaos Xuníos, aistiáu na rexón del Mediu Oeste. Tien una estensión de 180.533 km², que faen d'elli el 21ᵘ mayor del país, y una población de 6.137.428 habitantes, que lu convierten nel 18ᵘ más pobláu. Jefferson City ye la capital del estáu, y la ciudá más grande y poblada ye Kansas City. Missouri llenda al norte con Iowa, al este con Illinois y col ríu Mississippi, que lu separta de Kentucky y Tennessee, al sur con Arkansas, y nel oeste con Oklahoma, Kansas y Nebraska. La so fastera meridional son los Ozarks, un área boscosa dedicada a la esplotación minera y maderera y al turismu de naturaleza. El ríu Missouri, que-y da nome al estáu, percuérrelu pel centru del territoriu en direición al ríu Mississippi, que forma la llende estatal oriental. Alministrativamente ta dividíu en 114 condaos y una ciudá independiente, Saint Louis.
Hai güelgues d'asentamientu humanu na zona polo menos fai 12.000 años. La cultura Mississippi construyó ciudaes y túmulos primero d'esaniciase nel sieglu XIV. Pa cuando los europeos aportaron, nel sieglu XVIII, vivíen na zona les naciones Osage y Missouria. Los franceses establecieron Louisiana, una parte de la colonia de Nueva Francia, cola fundación de Sainte Genevieve en 1735 y Saint Louis en 1764. Tres d'un cortu periodu de dominiu español, los Estaos Xuníos mercáron-y la Louisiana a Francia en 1803. Esto traxo al territoriu de Missouri a xentes del sur, incluyíos esclavos afroamericanos fugaos. De resultes del compromisu de Missouri, pa compensar la entrada de Maine na Xunión, esti territoriu, organizáu como estáu, incorporóse como estáu esclavista en 1820. Bien ceo aportaron al territorio población proveniente de Virxinia, Kentucky y Tennessee, y llueu gran númberu d'alemanes, que formaron el nomáu Rhineland de Missouri.
L'estáu xugó un papel fundamental na espansión de los Estaos Xuníos hacia l'oeste. El Pony Express nació equí, y d'aquí salíen les rutes que llevaben a Oregón, Santa Fe (Nuevu Méxicu) y California. Como estáu asitiáu na llende ente la Xunión y la Confederación, el papel del país na guerra civil americanu foi complexu. Tres de la guerra, el Gran Saint Louis y l'área metropolitana de Kansas City convirtiéronse en centros d'industrialización.
La cultura del estáu amiesta elementos del Mediu Oeste y del Sur. Equí nacieron dellos estilos musicales, como'l ragtime, el jazz de Kansas City y el blues de St. Louis, y platos de cocina tan conocíos como la barbacoa al estilu Kansas City y al estilu Saint Louis. L'estáu ye tamién ún de los principales centros de la industria cervecera: Anheuser-Busch, propietaria de la marca Budweiser, ye'l mayor productor del mundu. Produzse tamién vinu nes rexones de Rhineland y Ozarks, y delles corporaciones importantes (Monsanto, Emerson Electric, Wells Fargo Advisors y O'Reilly Auto Parts) tienen la so sé nel estáu, que cuenta con dos universidaes: la Universidá de Missouri y la Universidá Washington de Saint Louis.
Franz Beckenbauer
Foi'l capitán de la seleición alemana que ganó la Copa Mundial de Fútbol de 1974 y la Eurocopa 1972, según l'entrenador del mesmu combináu que ganó'l Mundial d'Italia 1990. Llogró amás trés UEFA Champions League, una Copa Intercontinental, una Recopa d'Europa, cuatro Bundesliga y cuatro Copes d'Alemaña cola camiseta del FC Bayern München.
Foi gallardoniáu col Balón d'Oru d'Europa en 1972 y 1976. Ocupa'l 3ᵉʳ llugar nel ranking del Meyor futbolista del sieglu publicáu por IFFHS en 2004.
Beckenbauer foi un xugador versátil. Magar destacaba como mediocampista, afacíase a distintes posiciones nel campu de xuegu, siendo creador de la posición del líbero.
thumb|150px|Beckenbauer en [[1990.]] thumb|right|150px|Beckenbauer mientres la [[Mundial de Fútbol de 1974|Copa del Mundu de 1974.]]
Biografía
Dende mozu espuntó nel equipu TSV Múnich 1860. El FC Bayern Múnich, l'otru equipu de la ciudá qu'entós nun yera más qu'un equipu regular de la Bundesliga, fichólu a los 14 años. Franz Beckenbauer debutó na lliga alemana en 1964 y ablucó al mundu na Copa Mundial de Fútbol de 1966 n'Inglaterra al marcar 4 goles con Alemaña, na que terminó en segundu llugar.
thumb|right|150px|Camiseta utilizada por Beckenbauer nel [[New York Cosmos en 1977.]] Nesta dómina'l Bayern empezó a forxar la so lleenda y convirtióse na nueva potencia mundial a nivel de clubes. Un añu más tarde de la so mítica apaición na Copa Mundial de Fútbol de 1970 en Méxicu, na que llegó a xugar un partíu col brazu en cabestrillu, convirtióse en capitán de la Nationalmannschaft. Alemaña foi protagonista del meyor partíu del tornéu xunto a Italia y terminó en tercer llugar venciendo a Uruguái.
Equí ye onde empieza la dómina dorada del fútbol alemán y del Bayern Múnich. Na Eurocopa en 1972, tuvo una máxica actuación como líder del equipu alemán, equí ganó al anfitrión Bélxica en semifinales por un contundente 2-1 y na final ganando a la Xunión Soviética por un contundente 3-0, quedando conseñáu nel equipu ideal de la copa na posición de líbero. Depués de la Eurocopa consiguió dos tripletes na Bundesliga (1972-1974) y na Copa d'Europa (1974-1976). La imparable maquinaria alemana ganó la Copa del mundu de la que yeren anfitriones. La Copa Mundial de Fútbol de 1974 foi impresionante na fase de grupos. Llogró dos victories por 1-0 sobre la seleición chilena y 3-0 sobre una débil Australia que, anque cayó por 1-0 frente a l'Alemaña Democrática, pudo clasificase como segunda del so grupu a la siguiente fase. Yá na segunda fase, tou pondríase más difícil pos tendría qu'enfrentase a Suecia, Polonia y Yugoslavia, a quien llograría ganar por 2-0 a Yugoslavia, 4-2 a Suecia y un apertáu 1-0 a Polonia que-y daba'l derechu de xugar la final contra la Naranxa Mecánica de Johan Cruyff. Naquella final l'equipu alemán empecipió perdiendo, pero gracies al lideralgu de Beckenbauer y los goles de Müller llogró da-y vuelta y coronóse campeón con un 2-1. Mientres esti periodu de gloria consiguió ganar dos balones d'Oru (1972 y 1976) pol so reconocíu llabor cola seleición alemana y el Bayern Múnich. Finalmente, la so carrera deportiva llegaría al so fin en 1980 en recibiendo un fuerte golpe nos reñones que lu obligaría a dexar el campu de xuegu como xugador y empecipiar la so carrera como entrenador.
Cuando Beckenbauer volvió a la seleición en 1984, dempués de retirase un añu antes, fízolo como direutor téunicu. Sosprendentemente, der Kaiser, que nun tenía nenguna esperiencia como entrenador, llevó al so equipu hasta la final de la Copa Mundial de Fútbol de 1986 en Méxicu, anque cayeron nesti partíu ante l'Arxentina.
N'Italia, na Copa Mundial de Fútbol de 1990, Beckenbauer fixo entá más grande la so lleenda llogrando ser la segunda persona nel mundu en consiguir la Copa Mundial de Fútbol como xugador y como entrenador (fechu que'l brasilanu Mário Zagallo llograra per primer vegada venti años enantes, en 1970).
En 2009, abandonó la presidencia del club alemán FC Bayern München, dexando'l cargu en manes del ex futbolista Uli Hoeneß. Coles mesmes ye'l vicepresidente de la DFB (Deutscher Fussball Bund o Federación Alemana de Fútbol), amás de ser el principal organizador de la Copa Mundial de Fútbol de 2006, xugada los meses de xunu y xunetu n'Alemaña, y de la mesma foi nomáu "Presidente d'honor" del Bayern y "Miembru d'honor" de la Federación alemana de fútbol.
Dopaxe
En 1977, mientres una entrevista pa la revista alemana Stern, Beckenbauer afirmó usar dopaxe sanguineu p'ameyorar el so rindimientu: «Tengo un métodu particular pa calteneme al máximu nivel: la inyeición de la mio propia sangre. Unes cuantes vegaes al mes el mio amigu Manfred Köhnlechner faime una estraición de sangre nun brazu pa depués inyectámela de nuevu nuna nalga. Esto causa una inflamación artificial, lo qu'alza'l nivel de glóbulos coloraos y blancos, y el rindimientu xeneral del organismu». Nel añu nel que se fixeron estes declaraciones, esti tipu de práutiques inda nun yeren illegales nel ámbitu del deporte.
En 2013 espublizóse un informe nel que se probaba'l dopaxe sistemáticu de los deportistes alemanes de la República Federal d'Alemaña nos años 50 y 60. Nesti informe afírmase que trés futbolistes ensin identificar de la seleición d'Alemaña Federal dieron positivu por efedrina tres la final del Mundial de 1966. Mientres un alderique na cadena de televisión pública alemana ZDF, Beckenbauer afirmó que nunca tomara nada ensin saber lo que yera, anque darréu dixo que l'equipu médicu suministrába-yos inyeición de vitamines de les que nun sabía más detalles.
Endoscopia
Endoscopía Ríxida (1868-1932)
En 1881, el físicu Johann Von Mikulicz y Josef Leiter escurrieron un esofagoscopio, que consiguió reparar aspeutos funcionales del esófagu por aciu una llámpara de platín con agua conxelao que dexaba una visión fayadiza y consistentemente allumada d'esti órganu dende'l so interior. La meyora llograda por estos dos personaxes apurrió un conceutu de los trés estructures básiques, pero de suma importancia nun endoscopiu: el sistema ópticu, el cuerpu tubular y una fonte de lluz llétrico.
Canredondo
Canredondo ye un conceyu español de la provincia de Guadalaxara, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha, asitiáu a una altitú de 1162 metros sobre'l nivel del mar.
Endoscopia
Endoscopía semiflexible (1932-1956)
Un personaxe que marca esti periodu ye otru médicu alemán quien incluyó una serie de meyores y progresos nes endoscopías; simplificando los aparatos y modelando la téunica con que se llevaben a cabu. Rudolph Schindler en xunto con George Wolfry escurrieron per primer vegada un endoscopiu cuasi flexible en 1928; el cual componíase por un endoscopiu ríxidu iguáu con material aislante, una porción flexible qu'usaba múltiples lentes convexes de poco algame que dexaben angular la imaxe derecha ensin perdela y una estremidá inferior con una pequeña esponxa de goma que dexaba trazar el camín y xuagar secreciones.
Canredondo
Fiestes
La fiesta tradicional del pueblu ye la Visitación de la Virxe, celebrada'l primer sábadu de xunetu. Por arramar de Santa Isabel y la so prima! Esperámosvos a toos
Paraxes naturales
Ente les paraxes naturales de los qu'esfruta Canredondo pueden atopase:
Endoscopia
Endoscopía semiflexible (1932-1956)
El desenvolvimientu d'ésti y otros endoscopios por Schindler apurrieron mayor información alrodiu de los órganos que s'estudiaben y, al empar, menguó los riesgos de la realización d'esti procedimientu nos pacientes. Sicasí, los endoscopios de Schindler siguíen siendo ineficientes antes los requerimientos qu'un procedimientu como ésti tenía, tantu asina que tres los nuevos endoscopiu d'ésti médicu asocedieron una serie de cambeos que llevaron a Norbert Henning, en 1938, a publicar fotografíes a color y películes de les endoscopies colos cambeos realizaos.
Darréu, en 1940, Cameron fabricó'l gastroscopio omniángulo utilizando un espeyu na lente del oxetivu que proyeutaba imáxenes menguando la distorsión d'estes. Ye nel añu 1945 onde'l desenvolvimientu de la endoscopia da un reblincón cola compañía Eder Instrument Co que fabrica un modelu con una flexibilidá claramente aumentada y con un sistema ópticu qu'apurre una imaxe más nítida. Ye n'este mesmu tiempu y, pola mesma compañía, en qu'apaez el gastroscopio tranesofagoscópico semiflexible que se convierte nel endoscopiu d'eleición de los gastroenterólogos de la dómina.
Finalmente en 1952 ye creada la gastrocámara por Uji y la Corporación Olympus.
y la gastroenteroloxía y l'endoscopiu vese revolucionáu cola construcción del primer fibroscopio por Curtis, Hirschowitz y Peters, basáu nel principiu d'un conxuntu de fibres de vidriu bien fines, axuntaes en fexes que tresmiten los rayos lluminosos nun tubu dafechu flexible, que taba provistu d'una óptica llateral qu'al traviés d'una llámpara llétrica asitiada detrás d'un prisma tresmitía la imaxe.
Los beneficios qu'esta fabricación traxo consigo facilitó l'usu d'esta téunica como exame médicu, dexando reparar esófagu, estómagu y duodenu con una nitidez que nengún de los preseos anteriores llograra. A pesar d'esto, la flexibilidá d'ésti anició la dificultá d'empobinalo nel interior del cuerpu.
Posterior a la meyora realizada col fibroscopio la industria de la endoscopia siguió avanzen l'usu d'un chip pa xenerar imáxenes, consiguiendo la proyeición de lo que se vía al traviés del endoscopiu nun monitor de televisión. Amás, utilizaba una lluz frío pa evitar el contautu del paciente sometíu a esti exame con un conductor llétricu so tensión.
La progresiva evolución que sufrieron los endoscopios nel últimu tiempu deber a l'acción de distintos fabricantes xaponeses tales como Pentax, Fujinon y Olympus, que llograron ameyorar la calidá de les imáxenes y amenorgar el tamañu de los chips.
Los distintos cambeos que sufrió l'endoscopiu primitivu hasta'l de los nuesos díes, que presenta la flexibilidá precisa pa la esploración del tubu dixestivu y un diámetru amenorgáu, faen esti procedimientu unu seguro, que dexa identificar ensin mayor dificultá la mancadures, escasu de falsos diagnósticu, provisor de posibilidaes terapéutiques, completu y, por sobremanera, una pieza esencial nel desenvolvimientu de la medicina dixestiva.
Afitamientu de la endoscopia
A midida que fueron avanzando los adelantos teunolóxicos en materia d'endoscopia, foise ampliando de la mesma el so usu y adquiriendo valor a nivel mundial. El puntu culminante que llogró'l so afitamientu foi l'adquisición de flexibilidá, lo que dexó que se convirtiera nun preséu médicu preséu y necesariu pa la medicina, pos se considera indispensable munches vegaes pal exame y tratamientu d'enfermedaes.
Endoscopiu na actualidá
La endoscopia tuvo altu impautu na evolución de la medicina, especialmente nel área de la Gastroenteroloxía, y por lo mesmo al ser una ferramienta importante na prevención, diagnósticu y tratamientu de les enfermedaes ye importante realizar progresos p'asegurar la comodidá y seguridá del paciente, amás d'ameyorar la observación y la calidá del exame.
Na actualidá, tiénense distintos dispositivos que cumplen cola cuenta de reparar l'interior del cuerpu. Dende 1983, Sivak y Fleishner modificaron la teunoloxía de los endoscopios creando un nuevu aparatu llamáu videoendoscopio o endoscopiu electrónicu, siendo espuestu nel Congresu de Gastroenteroloxía d'esi mesmu añu. Ésti consistía nuna cámara de videu incluyida dientro del endoscopiu dexando la visualización del tubu dixestivu nuna pantalla gracies a una proyeición de señales llétriques otorgando una visión binocular” y utilizando una lluz frío” (lluz que nun xenera calor). Los beneficios d'ésti aparatu ayuden fondamente a la meyora de la medicina dexando qu'agora les observaciones puedan ser realizaes por más d'una persona, amás de realizar grabaciones y sacar fotografíes que faciliten el trabayu d'otorgar un diagnósticu apropiao y específico. Esiste ampliu catalogo d'endoscopios polo cual ye importante que'l personal mélico y d'enfermería que los vaya a utilizar conocer yá que va ser de gran utilidá pa brindar el diagnósticu y tratamientu oportunu al paciente. Los endoscopios evolucionaron y cada vez más son más eficaces y resistentes y asina mesmu ayuden a xenerar menor costo nos hospitales onde s'utilicen. .
Al traviés de los años realizáronse meyores sobre este mesmu aparatu, ameyorando la imaxe y la seguridá pal paciente. Nel añu 2002, la empresa Olympus, una de les mayores productores d'aparatos pa endoscopia, introdució'l primera videoendoscopio basáu na teunoloxía d'imaxe n'alta definición (HD). Apurriendo meyor calidá d'imaxe y nitidez, amás d'aumentar la capacidá d'amplificación y los colores reparaos, llegando hasta percibir vasos sanguíneos de bien pequeñu calibre. Incluyendo meyores referentes al usu d'un tubu más delgáu, flexible y menos invasivo pa la persona que se ta realizando l'exame.
Nes últimes décades les meyores, estudiu y desenvolvimientu enfocáronse na fabricación d'un aparatu de pequeñes dimensiones llamáu Cápsula Endoscópica. Nel añu 2001 presentóse'l primer aparatu d'esti tipu por Paul C. Swain en Gran Bretaña.
L'intentu de llograr una cápsula totalmente segura y eficiente foi'l gran enfoque de los últimos años pa los inxenieros ya investigadores. La so aplicación consiste n'inxerir la cápsula (similar a como se toma una melecina encapsulado) y al traviés del so trayeutu pol tubu dixestivu llogra prindar 2 fotografíes per segundu pa depués ser analizaes n'ordenadores. Pero'l gran problema con esti dispositivu atribuyir a que nun ye reutilizable, polo qu'aumentaría'l costo del exame al tener qu'adquirir unu nuevu pa cada procedimientu.
Tipos
Xeneralmente utilízase'l términu d'endoscopia pa referise específicamente a la endoscopia gastrointestinal, sicasí la so definición ye exacta al describir a esti aparatu como una forma de mirar dientro del cuerpu usando una sonda flexible que tien una pequeña cámara nel so estremu, ensin especificar que parte del cuerpu ye. Los principales tipos d'endoscopia méntense de siguío:
Real Uviéu
El Real Uviéu, oficialmente "Real Oviedo S.A.D." ye una entidá polideportiva asitiada n'Uviéu (Asturies, España). Foi fundáu oficialmente como un club de fútbol el 26 de marzu de 1926, como resultáu de la fusión de los dos equipos de la ciudá: el Real Stadium Club Ovetense y el Real Club Deportivo Oviedo, baxo'l nome de (Sociedad Deportiva) Real Oviedo Foot-ball Club, adoptando la corona de los sos clubes predecesores meses dempués.
La so entidá xurídica ye dende 1992 la de sociedá anónima deportiva (S. A. D.). Nel añu 2012, tres una adquisición de la mayor parte del accionariáu pa evitar la disolución de la entidá, el so máximu accionista pasó a ser el Grupu Carso. En 2022 vendió parte de la so participación al Grupo Pachuca, pasando a ser esti el máximu accionista.
Rexíu pola Real Federación Española de Fútbol (RFEF) a nivel estatal, y pola Xunión Europea d'Asociaciones de Fútbol (UEFA) y la Fédération Internationale de Football Association (FIFA) —máximu organismu futbolísticu— a escala internacional, ye la cuarta entidá asturiana más vieya, asina como ún de los clubes históricos que más vegaes xugaron na máxima categoría de la Primer División con un total de 38 temporaes dende la so instauración en 1929, asitiándose nel puestu decimoctavu na so clasificación histórica. Tocantes a los sos llogros deportivos, les sos cotes máximes fueron trés terceres posiciones na máxima categoría —nes temporaes 1934-35, 1935-36 y 1962-63—, dos semifinales de la Copa del Rei—na edición de 1934 y de 1946— y una Copa de la Lliga de Segunda División —en 1985—. Tocantes a los rexistros internacionales, una participación na Copa de la UEFA na temporada 1991-92 caltiénse hasta la fecha como la so única apaición en competiciones europees.
Identificáu pol so color azul, xuega los sos partíos como llocal nel Estadiu Carlos Tartiere —denomináu asina n'honor al so primer y más emblemáticu presidente— que dispón d'una capacidá de 30.500 espectadores, el decimoséptimu de mayor capacidá d'España.
Antecedentes
La historia del fútbol na ciudá d'Uviéu entamó como la de munchos otros sitios: cola torna d'estudiantes de clases adineraes que cursaben los sos estudios n'Inglaterra onde practicaren un novedosu xuegu d'equipu llamáu foot-ball. En 1903 formáronse los primeros equipos que xugaben partíos d'exhibición nel Campu de Maniobres de Llamaquique ente otru clubes de Xixón y Avilés. Pero estos equipos nun tuvieron proyeición y desaniciáronse rápido.
Los primeros equipos representativos de la ciudá fundáronse una década dempués, en 1908 surdió'l Stadium Club Ovetense, y en 1919 tres una dixebra nel senu de la entidá fundóse'l Club Deportivo Ovetense. Dambos clubes seríen los precursores del Real Uviéu d'anguaño. Enantes de producise la nacencia del actual club, estos conxuntos caltuvieron dende los sos entamos una gran rivalidá deportiva, siendo representativu de les clases populares el primeru, y rellacionáu coles clases pudientes el segundu. Con too y con ello, el Stadium Club caltúvose percima del Club Deportivo —popularmente conocíu como «La Sportiva»—.
Na dómina yá s'apostaba la que yera la primer competición oficial a nivel nacional, el Campeonatu d'España-Copa de la so Maxestá El Rei. Participaben nella los ganadores de los campeonatos rexonales, primeramente xugaos a cada edición de la Copa del Rei, y onde los equipos asturianos dirimíen la so plaza nel Campeonatu Rexonal d'Asturies. El primer gran trunfu de los clubes uvieínos llegó de la mano del Real Stadium, quien en 1925 consiguió proclamase campeón d'Asturies y xugó la Copa del Rei de 1925, onde quedó esaniciáu na fase de grupu previa a les semifinales del tornéu, y en venciendo un únicu partíu frente al Club Deportivo Español vallisoletanu. La relativamente tardía nacencia de los clubes uvieínos foi un pilancu respectu al restu de clubes n'España, y n'especial n'Asturies, onde dalgunos de los cualos teníen yá delles décades de vida. Ye por ello cuando al siguiente añu, 1926, y tres del desastre pa dambos equipos d'Uviéu nel campeonatu rexonal —ganáu indiscutiblemente pol Real Sporting de Xixón y que más tarde sería principal rival de los uvieínos—, fíxose bultable la conveniencia de fundir a dambos clubes pa dar llugar a ún más competitivu frente a los clubes de Xixón, Avilés o Mieres.
Nacencia de la nueva sociedá y primeros años (1926-33)
El gran porteru del Stadium Ovetense Óscar Álvarez medió ante dambes direutives pa consiguir llegar a un alcuerdu nunes conversaciones enllancaes como asina declaró'l presidente del mesmu club y que recoyó'l diariu El Carbayón: thumb|420x420px|Acta de la fusión de los dos clubes que conformaría l'Uviéu Foot-ball Club (1926).
En xugando dellos partíos como un combináu de dambes sociedaes llegóse finalmente al 14 de marzu de 1926, fecha na que s'axuntaron los dirixentes de dambos clubes p'afitar les condiciones de la definitiva fusión enantes de que'l 26 de marzu s'afitare l'alcuerdu final, siendo asina la fecha fundacional del nuevu club. Dichu alcuerdu quedó rexistráu n'acta'l 26 d'abril. Naquellos alcuentros determinóse, amás de los estatutos del nuevu club, l'emblema y los primeros colores de la camisa. Ésta sería d'equí p'arriba de color azul con un escudu nel pechu nel que figuraría la Cruz de los Ánxeles, símbolos ambos de la ciudá, ente que se dictaminó tamién al primer presidente de la entidá, Carlos Tartiere y al sociu númberu unu, l'emigrante pravianu José Menéndez Viña.
Les premises establecíes fueron les siguientes:
thumb|250x250px|Primer alcuentru del Real Uviéu F. C. frente al Arenas Club de Guecho (1926). El primer partíu frente a otra sociedá del denomináu como (Sociedad Deportiva) Real Uviéu Foot-ball Club —quien adoptó'l títulu de «real» de los sos clubes predecesores— tuvo llugar nel Estadiu Vetusta del Sporting Club, asitiáu nel barriu de Fozaneldi. El rival foi l'Arenas Club de Getxo, ún de los equipos más fuertes del momentu y finalista de Copa, quedando reflexao esto na resultancia por 4-6 favorable a los visitantes. La primer formación de la historia del nuevu club, quien vistió camisa blanca, tuvo conformada por Óscar Álvarez como portera; Comes y Trucha como defensores; Xusto, Mieres y Obdulio Velasco como mediocampistes; y Laureano Tiesu, Emilio Menéndez, Ángel Avilesu, Barril y Pepín como delanteros. Justo foi'l primer goliador de la historia del club, de la qu'a otru día producióse la primer victoria oviedista na que foi una repetición del atopo frente a los vascos, quien perdieron por 2-1.
El Real Uviéu xugó d'entós p'acá nel Estadiu de Teatinos —perteneciente al Club Deportivo—, asitiáu nel barriu homónimu. La primer temporada oficial del Real Uviéu nel Campeonatu Rexonal de 1927, y yá so les órdenes del so primer entrenador el señor Mr. Pentland, sáldase con un decepcionante tercer puestu, y ensin cumplir les mires puestes tres la fusión. Éstes cumpliéronse al siguiente añu al proclamase vencedores rexonales, y llograr el derechu a participar per primer vegada nel Campeonatu d'España de 1928.
La so participación terminó nos cuartos de final en siendo esaniciaos pol Foot-ball Club Barcelona por un 9-5 global. Coles mesmes, el 17 de setiembre del mesmu añu ganó la Copa de Consolación contra'l Club Atlético Osasuna por 0-3, nel estadiu navarru de San Juan con una gran delantrera qu'empezaría a ser el signu identificativu del club. La competición, de calter oficiosu, foi'l so primer títulu y el primeru d'un equipu asturianu.
La Real Federación Española de Fútbol creó na temporada 1928-29 una nueva competición: el Campeonatu de Lliga. De los diez equipos que compondríen la Primer División, nueve fueron los campeones y finalistes de la Copa del Rei habíos hasta'l momentu, y la décima plaza xugóse por eliminatories ente los meyores clasificaos de los campeonatos rexonales. El Real Uviéu consiguió imponese al Iberia Sport Club de Zaragoza na primer eliminatoria, xugada'l 28 d'avientu de 1928 en Bilbao, pero foi ganáu na segunda frente al Real Betis Balompié por 1-0 na prórroga'l día 13 de xineru de 1929 en Valencia. Por ello, el Real Uviéu empezó la so andadura nel campeonatu na Segunda División del fútbol español.
Les primeres temporaes fueron bien decepcionantes ensin qu'en nengún momentu diera la circunstancia de pensar nel ascensu a Primer División. Sicasí, la direutiva nun dexaba de reforzar l'equipu con xugadores de calidá, resaltando delles incorporaciones como les de la temporada 1930-31 na que llegaron Ricardo Gallart y Vicente Tonijuán —xugador que depués pasó a realizar funciones d'entrenador con notable ésitu— y, sobremanera, el que foi'l meyor goliador del Real Uviéu y unu de los meyores d'España: Isidro Lángara; o los llegaos na edición 1931-32, Julio Fernández Casuco y Galé. Con estos blimes iguóse la que foi llamada como la «primer delantrera llétrica»: Casuco, Gallart, Lángara, Galé y Juan Manuel Inciarte. Yá na temporada 1931-32, llogróse'l segundu puestu siendo'l conxuntu más goliador y el menos goliáu con 23 goles en 16 partíos consiguiendo'l porteru uvieín el troféu Zamora de la categoría.
Llegóse asina al 24 d'abril de 1932, fecha na que s'inauguró'l nuevu campu del club: l'estadiu Buenavista. Con esi motivu apostóse un partíu ente la selección española y la selección yugoslava, siendo'l primer gol marcáu nel estadiu por Lángara, integrante del club. La resultancia final foi 2-1 a favor del combináu español.
Finalmente, l'acobiciáu ascensu a la máxima categoría algamóse na temporada 1932-33, siendo per segunda vegada na so historia'l conxuntu más goliador y menos goliáu del campeonatu. «El pichichi» del tornéu foi Lángara, con 23 goles, y «el Zamora» foi de nuevu Óscar Álvarez con 21 goles encaxaos en 18 partíos. Tonijuán foi l'entrenador artífiz del primer ascensu.
La primer dómina dorada (1933-50)
thumb|230x230px|[[Isidro Lángara Galarraga|Isidro Lángara, unu de los meyores xugadores de la historia del club.]] Na temporada del debú en Primer División, la 1933/34, l'entrenador Tonijuán arrenunció al cargu por considerar que nun taba capacitáu pa dirixir al equipu na nueva categoría. Amás Galé dexó'l fútbol polos estudios. Sicasí, el Real Uviéu reforzóse con Emilín y, sobremanera, col que aportaría a auténtica alma del equipu hasta la so retirada: Herrerita, ficháu al Real Sporting de Xixón pola astronómica cifra pa la dómina de 30.000 pesetes, el segundu fichaxe más caru del fútbol español hasta'l momentu tres del de Ricardo Zamora pol Real Madrid C.F. D'esta manera formó la segunda delantrera llétrica: Casuco, Gallart, Lángara, Herrerita y Emilín.
El primer partíu del Real Uviéu en Primer División foi contra'l F. C. Barcelona. L'alliniación d'esi día foi la siguiente: Óscar Álvarez; Calichi, Sion; Mugarra, Siriu, Chus; Casuco, Gallart, Lángara, Herrerita y Emilín. Los nervios tiñazaron a los xugadores nos primeros minutos nos que'l Barcelona aprovechó pa adelantase 1-3 nel marcador; sicasí, llueu pasó esi mal momentu y al descansu la resultancia yera de 3-3. Na segunda parte viose la puesta de llongura de la segunda delantrera llétrica: a la fin del partíu'l marcador reflexaba un contundente 7-3. Gallart foi'l primer goliador del Real Uviéu na máxima categoría. Con esti partíu robló'l meyor debú d'un equipu español en Primer División.
Nes trés temporaes qu'apostaron xuntos estos xugadores, el Real Uviéu marcó 174 goles en 62 partíos —una media de 2,8 goles per alcuentru— siendo l'equipu más goliador de la temporada 1935/36 con 63 goles. El Troféu Pichichi recayó trés temporaes consecutives nes manes de Lángara —con 27, 26 y 28 goles en caúna d'elles—, quedando'l Real Uviéu nel tercer puestu de la Lliga nes temporaes 1934/35 y 1935/36 y semifinalista de la Copa d'España de 1934. El 12 de xineru de 1936 formó per última vegada sobre'l terrén de xuegu la segunda delantrera llétrica. L'españíu de la Guerra Civil atayó l'aportar d'esti equipu llamáu a les más altes cotes.
Los efeutos de la guerra nel Real Uviéu fueron bien graves: Casuco finó mientres la guerra, Lángara taba nel exiliu, nun había entrenador, los xugadores taben esvalixaos y amás l'estadiu taba estrozáu, yá que se cavaren trincheres y asitiáu niales d'ametralladores que, de la mesma, fueron bombardeados dexándolo nun estáu ruinosu. Por tou ello pidióse-y a la RFEF una dispensa pa nun xugar la temporada 1939/40, primera dempués de la guerra, acutaron-y la plaza en Primer División hasta la temporada 1940/41. La plaza del Real Uviéu ocupóla l'Atlético Aviación, que depués se proclamó campeón de Lliga. Los xugadores fueron vendíos a otros clubes: Herrerita y Emilín xugaron nel Barcelona, Gallart nel Racing Club de Ferrol y un mozu Antón, xugador de la cantera que debutó col primer equipu na temporada 1935/36 y dio enforma que falar n'años siguientes nel Real Zaragoza.
Con too y con eso, les primeres temporaes dempués de la guerra fueron bien difíciles. Al empiezu de la 1940/41, Herrerita, alma del equipu robló en blancu pa dar exemplu a otros xugadores indecisos y viose obligáu en numberosos partíos a realizar funciones d'entrenador y delegáu del equipu. A pesar de que dalgunos de los xugadores solo xugaren en categoría rexonal hasta esi momentu, el Real Uviéu pudo caltener la categoría. La campaña 1941/42 foi inda peor y túvose que xugar la promoción pa evitar el descensu a Segunda División contra'l C. E. Sabadell F. C., salvando la categoría ganándo-y por 3-1 al conxuntu catalán.
A partir de la temporada 1942/43, mientres 5 temporaes, y coincidiendo cola presencia de Manuel Meana nel banquín, el club remontó la so situación deportiva que aportó a estimable anque nunca llegó al nivel anterior al de la guerra. Nestos años formó la llamada tercer delantrera llétrica formada por Antón, Goyín, Echevarría, Herrerita y Emilín, anque tuvieron importante participación como goliadores Cabíu y Lángara, que retornó del so exiliu pa xugar una temporada más col Real Uviéu antes de la so retirada del fútbol como xugador. Nesti llustru'l Real Uviéu consiguió clasificase dos veces en cuarta posición y una vegada en quinta. Sicasí, y anque a priori nun sían los sos meyores númberos históricos, les temporaes 1944/45, y 1945/46, son consideraes los meyores de la so historia, nes cuales xornada tres xornada caltúvose ente los 6 primeros puestos. Na primera de les temporaes tuvo líder, hasta la penúltima xornada antes del descansu navidiegu —la xornada 12 de 26—, nel que sería'l so primer añu liderando la Lliga, finalmente quedó 4ᵘ empatáu a puntos col 3ᵘ. La siguiente temporada nun defraudó, foi entá meyor que l'anterior y consiguió liderar la Lliga hasta la xornada 16 de 26, anque finalmente acabó quintu. La xera remató con unes nueves semifinales de la Copa del Xeneralísimu de 1946. Nesti tiempu destacaron xugadores como Echevarría, Cabíu y Lángara.
El cayente de los xugadores clave del equipu marcó tamién el cayente del Real Uviéu. Emilín dexó'l club na temporada 1947/48 p'acabar los sos díes de xugador nel Sporting de Xixón, Lángara retiróse definitivamente de los terrenes de xuegu esa temporada, Herrerita mancóse de gravedá na temporada 1948/49 nun partíu de Copa frente a la Real Sociedad y finalmente Antón y Goyín tamién forfugaron les sos últimes temporaes como profesionales. La necesaria renovación nun se produció y esta situación condució a quedar postreru de la clasificación de la temporada 1949/50, qu'esi añu, por cuenta de que nun había descensu direutu yá que se diba a ampliar la Primer División a 16 equipos, emponía a xugar una promoción. L'Uviéu xugó contra'l Real Murcia C. F. el 2 de xunetu de 1950. Inda se-y pidió a Herrerita que xugara, a pesar de tar práuticamente ensin participar en tola temporada, por considerar necesariu'l so concursu. Sicasí, el Real Uviéu perdió por 2-0 y, por tanto, tamién la categoría. Fueron en total 13 temporaes na élite con unes resultancies enxamás igualaes.
Pocu tiempu dempués, el 31 de xunetu de 1950, finaba n'Uviéu l'emblemáticu presidente Carlos Tartiere, que lo fuera dende la fundación del club, 24 años tras. La direutiva encargó un bustu del presidente al escultor Víctor Hevia Granda p'asitialo delantre del estadiu na so memoria. Güei día ta asitiáu a la entrada del palcu d'honor del estadiu Carlos Tartiere xunto con otru de Herrerita.
1951-1958. El Real Uviéu, equipu ascensor
A partir de la temporada 1950/51, empecipiáronse ocho años nos que s'alternaron bones campañes en Segunda División, anque namái consíguese l'ascensu na 1951/52, con otres bien discretes en Primer División, categoría que se perdió na temporada 1953/54 y se recuperó na 1957/58.
El 24 d'agostu de 1954, l'estadiu de Buenavista, hasta entós propiedá del club al traviés de la sociedá anónima Stadium d'Uviéu, vendióse al Conceyu d'Uviéu. El 17 de xunu de 1958 alcordóse dedicar l'estadiu a la memoria de Carlos Tartiere, primer presidente del club y pasó a denominase dende entós Estadiu Carlos Tartiere.