cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cardi B
Per otra parte, Cardi foi receptora de cinco gallardones nos BET Hip Hop Awards y unu nos Soul Train Music Awards, amás de llograr dos nominaciones a los premios Grammy. El so estilu de rap ye descritu polos espertos como «agresivu» y ye comparáu col de raperes como Lil' Kim y Foxy Brown. El 7 d'abril de 2018, Cardi anunció que taba embarazada del so primer fíu col so prometíu, el raperu Offset.
Biografía
thumb|250px|right|Cardi B nació y creció na zona sur d'[[El Bronx, una de les árees más probes de Nueva York.]]
1992-2014: infancia y trabayu como stripper
Cardi B nació'l 11 d'ochobre de 1992 na ciudá de Nueva York (Estaos Xuníos) sol nome de Belcalis Almanzar, fía d'un padre dominicanu y una madre de Trinidá y Tobagu. Creció principalmente nel vecinderu Highbridge en El Bronx, anque tamién pasó bona parte de la so infancia en casa de la so güela en Washington Heights (Manhattan), razón pola cual asegura que tien un acentu non bien definíu. Asistió a la Secundaria de Teatru Musical y Teunoloxía y dende moza, formó parte de peaes caleyeres por demás violentes. Por cuenta de que la so familia yera d'escasos recursos, mientres la so adolescencia Cardi empezó a trabayar como caxera nun supermercáu de Amish Market en Manhattan.
En siendo despidida, empezó a trabayar como stripper con solu 19 años. Al respeutu, aseguró nuna entrevista que dichu trabayu ayudar a salir de la probeza y amás de la violencia doméstica, pos el so noviu nesi momentu yera por demás posesivu. Dada la vida que llevaba, Cardi recurrió a la ciruxía plástica p'aumentar les sos senus y gluteos con cuenta d'atraer más veceros y llograr meyores mampurres. Dempués d'haber aforráu abondu dineru, dexó'l so apartamentu n'El Bronx y collo, al so noviu. Magar que una de les sos metes yera consiguir una llicenciatura, Cardi abandonó la universidá por non tener tiempu pa estudiar y siguir col so trabayu. En 2013, empezó a convertise nuna personalidá de les redes sociales, principalmente en Vini y Instagram. Sobre'l so nome artísticu, esplicó que ye una abreviación del so llamatu de la infancia, Bacardi.
2015-actualidá: ascensu a la fama y Invasion of Privacy
En payares 2015, Cardi fixo'l so debú na música faciendo una remezcla del senciellu «Boom Boom» de Shaggy. Al mes siguiente, xunir al repartu principal de la sesta temporada del programa Love & Hip Hop: New York. En marzu de 2016, llanzó'l so primera mixtape, Gangsta Bitch Music, Vol. 1, sol sellu de KSR. Este algamó'l ventenu puestu del llistáu Rap Albums de Billboard y el ventenu séptimu de Independent Albums. Al mes siguiente, apaeció nun episodiu de Kocktails with Khloé onde reveló cómo-y dixo a la so madre que yera una stripper. En xineru de 2017, publicó un segundu mixtape, Gangsta Bitch Music, Vol. 2, y en rematando la séptima temporada de Love & Hip Hop: New York en febreru, anunció que foi contactada por Atlantic Records pa roblar un contratu. Tres ello, empezó a ser telonera de The Lox mientres el so Filthy America... It's Beautiful Tour. Coles mesmes, Cardi foi nomada pa dos BET Awards. Darréu, en xunu, Cardi llanzó'l so primer senciellu comercial, «Bodak Yellow», y rápido convirtióse nun ésitu viral. En cuestión de tres meses, el cantar algamó'l visu del Billboard Hot 100, colo que Cardi foi la segunda rapera en tola historia en consiguir el númberu 1 como solista. Amás, consiguió liderar por trés selmanes consecutives, empatando a «Look What You Made Me Do» de Taylor Swift como'l cantar femenín col reináu más llargu del 2017, según el cantar d'una rapera solista con más selmanes na primer posición de tola historia. Poco dempués, Cardi foi nomada en nueve categoríes de los BET Hip Hop Awards d'esi añu, de los cualos consiguió alzase con cinco, incluyendo Meyor Artista Nuevu Hip Hop y Meyor Senciellu por «Bodak Yellow».
En setiembre, Cardi collaboró xunto a los raperos G-Eazy y ASAP Rocky na tema «Non Limit», que tamién se convirtió nun ésitu nos Estaos Xuníos n'algamando la posición 4 del Billboard Hot 100, marcando'l segundu cantar de l'artista n'ingresar a los diez primeros. Solo un mes más tarde, escontra finales d'ochobre, llanzó'l so senciellu «MotorSport» en xunto con Migos y Nicki Minaj, que tamién entró a los diez primeros llogrando la posición 6 del Billboard Hot 100, siendo'l so tercer cantar consecutivu en faelo. En payares, «Bodak Yellow» llevóse'l gallardón al Meyor Cantar Hip Hop del Añu nos Soul Train Music Awards, amás de llograr dos nominaciones a los Premios Grammy nes categoríes de Meyor Cantar de Rap y Meyor Interpretación de Rap.
Na selmana del 2 de xineru de 2018, «Non Limit» xubió al puestu númberu 4 del Billboard Hot 100, ente que «MotorSport» caltener na posición 7 y «Bodak Yellow» reascendió hasta la 10, colo que Cardi convertir na tercera artista de la historia n'asitiar los sos trés primeres cantares nos diez primeros del conteo simultáneamente, solo dempués de The Beatles (1964) y Ashanti (2002). Tamién foi la décimu quinta artista n'asitiar tres canciones simultáneamente y la quinta muyer. Esa mesma selmana, el so senciellu «Bartier Cardi» debutó na posición 14, dando a l'artista'l so cuartu top 15 consecutivu y simultáneu. El 4 de xineru, Cardi anunció una collaboración xunto a Bruno Mars nuna remezcla de la so tema «Finesse», perteneciente al so álbum 24K Magic (2016). El cantar foi un ésitu instantáneu y consiguió debutar dientro del top 40 del Billboard Hot 100 na selmana del 9 de xineru, colo que Cardi tuvo cinco canciones simultáneamente dientro de los cuarenta primeros. A la selmana siguiente, «Finesse» disparar hasta la posición númberu 3 del llistáu, y Cardi convertir na primer muyer na historia en tener tres canciones dientro del top 10 simultáneamente por trés selmanes. El 28 d'esi mes, dambos cantar por primer vegada na sesentena entrega de los premios Grammy y l'actuación foi considerara per distintos medios como una de los meyores de la nueche.
El 11 de marzu, en recibiendo'l premiu al Meyor Artist Nuevu nos iHeartRadio Music Awards, Cardi anunció que'l so álbum debú saldría n'abril. Díes más tarde, reveló que se llamaría Invasion of Privacy y sería llanzáu'l 6 d'esi mes.
Estilu musical
Mientres una entrevista cola revista Billboard, Cardi citó a les artistes Missy Elliott y Tweet como les sos principales fontes d'inspiración, asegurando que los primeros álbumes que mercó fueron d'elles. Coles mesmes, mentó a Madonna, Lady Gaga y Ivy Queen como influencies na so forma de vistir y de dar espectáculos. Nuna entrevista pal sitiu web Hollywood Unlocked, cuando se-y preguntar sobre'l so estilu musical, aseguró que dende un principiu quixo faer música agresiva asemeyada a la de les raperes Khia y Trina. Sicasí, tamién quería crear música que fora apta pa la mayoría de les muyeres; «Munches moces nun pueden pagase tacones caros, munches nun pueden mercar carros deportivos, pero sé que toles moces tienen dalgún problema con otra moza. Sé qu'a delles perres nun lu presten otres perres, y ye sobre eso de lo que quiero rapear».
L'escritor David Jeffries d'Allmusic describió l'estilu de l'artista como «rap agresivu similar al de Lil' Kim y Foxy Brown», y el sitiu Stereogum esplicó que la so voz ye nasal, fuerte y provocatible, lo que, auníu al so violentu acentu neoyorquín, fai que seya perfecta pal rap. Per otra parte, la revista Complex describió a Cardi como temeraria, asegurando que ye una moza nun tien mieu d'actuar so cualquier circunstancia. Afirmó, amás, que l'artista caltién fiel a los so personalidá toa'l tiempu y esa enerxía tresmitir a la so música, lo que fai que conecte col públicu.
Vida privada
Cardi B identificar a sigo mesma como feminista y asegura que sale con mozos per diversión porque la fai sentise más fuerte y meyor consigo mesma. Amás d'ello, aseguró que nun s'avergoña del so pasáu, y declara abiertamente que ye una prostituta stripper. Dende agostu de 2017, tien una rellación col raperu Offset del grupu Migos, anque ella mesma comentó: «Nun tengo cites, solo préstome». El 27 d'ochobre d'esi añu, mientres un conciertu en Filadelfia, Cardi y Offset comprometiéronse. El 7 d'abril de 2018, tres la so actuación nel programa Saturday Night Live, Cardi anunció que taben esperando al so primer fíu.
Per otra parte, Cardi considérase cristiana y cree en Dios y Cristu, asegurando que n'ocasiones fala con dambos. Según aseguró, depués de pidi-y ayuda en numberoses ocasiones, Dios llevar a ser stripper y dichu trabayu salvó-y la vida porque-y dio'l valor de dexar al so noviu.
Moscú
Moscú (en rusu: Москва, treslliteráu como Moskvá) ye la capital y suxetu federal más pobláu de Rusia. Importante centru políticu, económicu, cultural y científicu de Rusia y del contiente européu, ye la megaciudá más septentrional de la Tierra, la segunda ciudá más poblada d'Europa dempués d'Estambul y la octava más poblada del planeta, siendo la mayor de toles asitiaes en países desarrollaos. Ye una ciudá global alpha nel ránking ellaboráu pol think tank Globalization and World Cities Research Network, y ún de los destinos turísticos con más crecimiento en númberu de visitantes. En ella podemos alcontrar la torre Ostankino, la mayor torre de comunicaciones d'Europa (540 m d'altor); la Mercury City Tower, el mayor rascacielos de continente (338,8 m); y el distritu comercial Moskow International Business Center. La so población ye de 12.197.596 habitantes (Rosstat, 2015) Per aciu de la so espansión territorial al suroeste del óblast de Moscú, a partir del 1 de xunetu de 2012 la ciudá aumentó la so área 2,5 vegaes (pasó de 1.000 km² a 2.511 km²) y ganó una población adicional de 230.000 habitantes
La ciudá asítiase a la vera'l ríu Moscova, nel Distritu Federal Central de la Rusia europea, y ye la mayor del mundu que nun ta a la vera la mar. Rescamplen nel so paisaxe urbanu dellos edificios históricos, como'l Kremlin, una ciudá-fortaleza medieval que ye anguaño la residencia del presidente del país, o la catedral de San Basiliu. Tien un 40% del so territoriu de zona verde, y inclúi la mayor viesca urbana del mundu. A lo llargo la so historia tien sío capital de dellos estaos, dende'l Gran Ducáu de Moscú na Edá Media hasta la Rusia zarista o la Xunión Soviética. Considérasela'l centru de la cultura rusa, y nella vivieron y trabayaron a lo llargo los sieglos munchos de los más prestixosos artistes, científicos y deportistes rusos atrayíos pola bayura de museos, teatros ya instituciones académiques y polítiques de la ciudá. Ye la sé del gobiernu de Rusia, una y bones el presidente vive nella y tamién nella tienen la so sé les dos cámares del parllamentu rusu, la Duma Estatal y el Conseyu de la Federación.
La ciudá ye un importante ñudu de comunicaciones, con cuatro aeropuertos internacionales, nueve estaciones de ferrocarril, tranvía, un sistema de monoraíl y ún de los mayores sistemas de metro más importantes del mundu. El Metro de Moscú ye'l cuartu con más quilómetros de rede y el que más pasaxeros mueve añalmente fuera d'Asia. Ye, amás, ún de los iconos arquiteutónicos y turísticos de la ciudá pola riqueza decorativa de les sos 194 estaciones.
Historia
La ciudá recibe'l so nome del ríu que la traviesa; en rusu antiguu гра́д Моско́в significa la ciudá a la vera'l ríu Moscova. La primer referencia escrita a la ciudá remóntase a 1147, cuando Yuri Dolgorukiy, príncipe del Rus de Kiev, llamó al príncipe de Novgorod-Severski a que se reuniera con elli en Moscú. Nueve años dempués, en 1156, ordenó la construcción d'una muria de madera, el Kremlin, qu'hebo de ser reconstruyido munches vegaes, p'arrodiar y protexer la nueva ciudá. Dempués del saquéu de 1237-1238, cuando los mongoles arrasaron completamente la ciudá y mataron a tolos sos habitantes, Moscú foi reconstruyida, y convirtióse na capital del nuevu principáu de Vladimir-Suzdal en 1327. La so favoratible posición estratéxica, na cabecera del ríu Volga, fizo que fora medrando de forma constante. El so principáu, nomáu Gran Ducáu de Moscú, desarrollose y convirtióse nún territoriu estable y prósperu al qu'aportaben refuxaos d'otres partes de Rusia. right|thumb|200px|Ataque tártaru sobre Moscú. Embaxu'l gobiernu d'Iván I de Moscú la ciudá sustituyó a Tver como centru políticu del principáu de Vladimir-Suzdal, y centralizose nella la recoyida d'impuestos pal Imperiu mongol, soberanu de facto del territoriu. A cambiu de pagar grandes tributos Iván consiguió una importante concesión del emperador mongol (Khan): el derechu a que a la so muerte el principáu moscovita pasara íntegru al so primoxénitu y nun se dividiera, como yera vezu, ente tolos fíos de so. Al empar, la oposición escontra la dominación mongola foi garrando puxu. En 1380 el príncipe Dmitry Donskoy lideró un exércitu conxuntu de dellos principaos rusos que consiguió una gran victoria sobre los tártaros (mongoles) na batalla de Kulikovo. Por embargu, la batalla nun foi decisiva, y dos años dempués el khan Tokthamysh saqueó Moscú. El principáu consiguió llibrase finalmente del control tártaru en 1480, y Moscú, embaxu'l gobiernu d'Iván III, convirtióse nel centru d'un imperiu que comprendía tolos territorios actuales de Rusia y delles tierres más El so socesor, Iván IV, asumió en 1547 el títulu de zar.
En 1571 los tártaros de Crimea atacaron y saquearon otra vuelta Moscú, prendiendo fueu a tol so caseríu sacante'l Kremlin
La fundación de San Petersburgu por Pedru el Grande en 1703, na costa del mar Bálticu, fizo que Moscú dexara de ser la capital de Rusia (sacante un breve periodu ente 1728 y 1732) dende 1712. A finales d'esi sieglu sofrió otra vegada los rigores de la peste: la plaga de 1771 mató a 100.000 moscovites. right|thumb|220px|Vista de Moscú nel sieglu XVII (dibuxu de 1922 d'Apollinary Vasnetsov) Cuando Napoleón Bonaparte y los sos soldaos invadieron Rusia en 1812 los moscovites prendieron fueu a la ciudá y colaron d'ella el 14 de setiembre. La Grande Armée napoleónica, diezmada pola fame, el fríu y el mal aprovisionamientu, tuvo que retirase, y foi cuasimente aniquilada pol devastador inviernu rusu, al que se sumaben ataques ocasionales de los soldaos del zar. Casi 400.000 de los sos miembros morrieron en tierra rusa.
En xineru de 1905 creóse la figura del gobernador de la ciudá o alcalde. Alexander Adrianov foi'l primer alcalde de la ciudá que, el 12 de marzu de 1918, tres del trunfu de la Revolución rusa de 1917, convirtióse na capital de la República Socialista Federativa Soviética Rusa, y de la Xunión Soviética menos de cinco años dempués. Tamién instalaron la so sé allí, demientres la Segunda Guerra Mundial (nomada en Rusia la Gran Guerra Patriótica) y tres de la invasión alemana, el Comité Estatal de Defensa Soviéticu y el cuartel xeneral del Exércitu Bermeyu.
En 1941 los moscovites formaron 16 divisiones de voluntarios nacionales (más de 160.000 persones), amás de 25 batallones (18.500 soldaos) y cuatro reximientos d'inxenieros. Cola so axuda, en payares, l'exércitu alemán foi forciáu a detenese nes afueres de la ciudá, entamando así la batalla de Moscú. Les fábriques, y la mayoría del gobiernu, foron evacuaos, y la ciudá declarose n'estáu de sitiu dende'l 20 d'ochobre. Los habitantes que quedaron nella construyeron y supervisaron les defenses antitanque en mediu de los bombardeos de la Luftwaffe. Stalin refugó abandonar Moscú, obligando al facelo a que quedaran ellí tamién el cuartel xeneral del exércitu y el conseyu de comisarios del pueblo. Pesie al sitiu y los bombardeos la construcción del metro nun se detuvo pola guerra, y al acabar esta inauguráronse delles llinies nueves del ferrocarril metropolitanu. right|thumb|220px|Muyeres moscovites caven trincheras antitanque na rodiada de Moscú (1941). La batalla de Moscú acabó con un saldu, según los autores, d'ente 248.000 y 400.000 alemanes y 650.000 y 1.280.000 rusos muertos o firíos. El 1 de mayu de 1944 creóse una medaya honorífica pa premiar a los defensores de Moscú, y otra en 1947 pa celebrar el octocentésimu aniversariu de la fundación de la ciudá. Nel ventenu aniversariu de la derrota nazi, el 8 de mayu de 1965, Moscú foi una de les doce ciudaes ruses a les que se-yos concedió'l títulu de Ciudá Heroica.
En 1980 la ciudá foi la sé de los Xuegos Olímpicos de veranu, que foron boicoteaos por Estaos Xuníos y otros países occidentales en protesta pola intervención soviética na guerra d'Afganistán. En 1991 la ciudá foi l'escenariu del intentu fallíu de güelpe d'estáu de los miembros del gobiernu contrarios a les reformes de Mikhaíl Gorbachov. Cuando la URSS disolviose al acabar el añu, Moscú caltúvose como la capital de Rusia. De magar, la emerxencia d'una economía de mercáu en Rusia espéyase na so capital, enllena de tiendes, servicios, edificios y estilos de vida copiaos de los occidentales.
Xeografía y clima
Moscú asítiase nes riberes del ríu Moscova, un cursu d'agua de 500 km que traviesa la llanura europea oriental en Rusia central anantes de desembocar nel ríu Oka, afluente del Volga. El ríu y los sos canales pueden travesase, dientro de les llendes de la ciudá, por 49 pontes. La ciudá ta asitiada a una altura de 156 m sobro'l nivel de la mar; a esi altor allúgase la principal estación meteorolóxica de la ciudá. El puntu más altu de la mesma ye la colina Teplostanskaya, con 255 m. L'anchor de la ciudá d'este a oeste ye de 39,7 km, y el so llargor de norte a sur 51,8 km.
La ciudá ye'l puntu de referencia del fusu horariu usáu na Rusia central y Bielorrusia. Esa hora aveza a llamase Moscow Standard Time (MSK, мск), y va trés hores per delantre del tiempu universal coordináu (UTC+3). Nesi fusu nun se fai cambéu horariu n'iviernu como notros del continente européu.
Clima
Moscú tien un clima continental húmidu, con iviernos llargos y fríos que van dende mediaos de payares hasta'l fin de marzu, y veranos templaos. La temperatura presenta oscilaciones pergrandes, pudiendo alcanzar n'iviernu dende los -25ºC a los 0º y en veranu dende los 15ºC a los 30ºC. Nos meses centrales del veranu (xunu, xunetu y agostu) la temperatura oscila ente los 20 y los 26ºC, pero durante les foles de calor qu'aporten a la rexón ocasionalmente ente mayu y setiembre la temperatura sobrepasa los 30ºC, a veces durante una o dos semanes siguíes. N'iviernu les temperatures medies sitúense alredor de los -10ºC, magar que tolos iviernos hay temporaes más caldies, con temperatures diurnes perriba de los 0ºC, y otres más fríes nes que la temperatura baxa perbaxu los -30ºC de nueche. La ñeve, que cubre la ciudá una media de cinco meses al añu, aveza a entamar a cayer a mediaos d'ochobre, tapez la ciudá en payares y entama a desxelase a primeros d'abril.
La ciudá tien una media de 1.731 hores de sol al añu, magar que nel periodu 2004-2010 observose cómo la media aumentaba hasta les 1.800-2.000 hores como resultáu de l'aumentu de les hores de sol nos meses del branu.
Demografía
Acordies col censu de 2015 la población de Moscú ye de 12.197.596 habitantes. Esto compriende namái la xente que'l censu clasifica como residentes permanentes. Según del Serviciu Federal de Migraciones rusu na ciudá viven tamién 1,8 millones de persones que tienen una residencia temporal a base de visaos u otra documentación, y estímase que'l númberu de persones indocumentaes ye d'un millón mas. Estos últimos proceden, principalmente, de les repúbliques del Asia central.
Na población de la ciudá predominen los ciudadanos d'etnia rusa (cuasi'l 92% del total de la población), siguíos polos ucraínos y los tártaros (alredor de un 1,5% del total d'habitantes son de caún d'estos grupos) y minoríes d'otres zones de l'antigua Xunión Soviética. Na tabla qu'hai a la vera d'estes llinies puede observase la evolución del númberu de miembros de los diferentes grupos étnicos que conviven na ciudá a lo llargo'l sieglu XX.
Relixón
El cristianismu ye la relixón predominante na ciudá, con gran mayoría de fieles de la Ilesia Ortodoxa rusa. Moscú ye un centru perimportante d'esa relixón, la tradicional del país, que foi reconocida como parte de la herencia histórica rusa nuna llei aprobada en 1997. Otres relixones practicaes na ciudá inclúin al catolicismu, budismu, Islam, xudaísmu y protestantismu, y hai tamién miembros de la Ilesia Apostólica Armenia, los Vieyos Creyentes (un grupu separtáu de la Ilesia ortodoxa nel sieglu XVII) y neopaganos. right|thumb|250px|Nueva catedral de Cristo Salvador. El Patriarca de Moscú ye'l llíder de la Ilesia, y vive nel monesteriu de Danilov. Moscú yera conocida, primero de la revolución de 1917, la ciudá de les 40 veces 40 ilesies (город сорока сороков церквей). En 1918 el gobiernu bolxevique declaró que Rusia yera un estáu secular, lo que na práutica significó que la relixón foi reprimida y la sociedá foi forciada a volvese ateísmu|atea. Nes décades de 1920 y 1930 demoliéronse munches ilesies, siendo les más destacaes d'elles: el monesteriu de Chudov, del sieglu XIV, que taba dientro del Kremlin; la catedral Kazansky na Plaza Bermeya; o la catedral de Cristo Salvador, llevantada nel sieglu XIX pa conmemorar la victoria sobre l'exércitu de Napoleón. La destrucción continuó dempués de la Segunda Guerra Mundial. Pesie a que se suavizó la persecución contra la relixón, la mayoría de les ilesies y monasterios qu'entá esistíen foron desacralizaos y usaos como clubs, oficines, fábriques o almacenes. De magar la desintegración de la URSS en 1991 munches d'eses ilesies restauráronse, y les relixones tradicionales van garrando nuevu puxu. Ente les ilesies reconstruyíes nestos años rescampla la nueva catedral de Cristo Salvador, que vuelve a ser un fitu destacáu del paisaxe urbanu moscovita. Pa facela, nel sitiu aú taba l'antigua, hebo que demolar una xigantesca piscina que los soviéticos construyeran allí.
Los musulmanes, qu'acuden a rezar a dalguna de les cuatro mezquites de la ciudá, son el 14% de la población.
División alministrativa
La ciudá de Moscú divídese en 12 ókrugs y 123 distritos. Toos ellos tienen la so propia bandera y escudu d'armes. Hai, amás de los distritos, unidaes territoriales con un estatus especial. Xeneralmente son zones con perpoca o denguna población permanente: el Centru Panrusu d'Esposiciones, el xardín botánicu, los grandes parques, zones industriales... Nun hai na ciudá barrios de población étnica homoxéneo como podríen ser los Chinatown de delles ciudaes estauxunidenses, y magar que los distritos nun conformen unidaes homoxénees nel estatus económicu de los sos habitantes, considérense meyores les zones más averaes al centru urbanu, a les estaciones de metro y a los parques. right|thumb|250px|Ókrugs alministrativos de Moscú:1. Central 2. Septentrional 3. Nororiental 4. Oriental 5. Suroriental 6. Merididonal 7. Suroccidental 8. Occidental 9. Noroccidental 10. Zelenogradsky 11. Novomoskovsky 12. Troitsky Los nicios del desarrollu urbanu de Moscú na so forma actual remóntense al sieglu XII, el de la fundación de la ciudá. El nucleu primeru de la ciudá foi medrando hacia los suburbios na forma avezada nel planeamientu urbanu medieval, esto ye, creando asentamientos alredor de la muria que rodeaba'l centru históricu que, a la so vez, yeren arrodiaos por una nueva muria. Los actuales aniellos viales de Moscú son los heriedes d'aquel planeamientu urbanu.
Delles foron les fortificaciones que sirvieron como llende circular amurallada de la ciudá en diversos momentos de la so historia: les muries del Kremlin, el Zemlyanoy Gorod, la muria Kamer-Kollezhsky, l'aniellu del xardín o aniellu B (Садо́вое кольцо́, кольцо́ "Б"), que marca'l percorríu de la muria del sieglu XVII, y el nomáu pequeñu aniellu del ferrocarril. L'aniellu d'autopistes nomáu (MKAD, Aniellu de Carreteres de Moscú) ye la llende de la ciudá dende 1960, y circulares son tamién la principal llinia del metro, nomada del aniellu, y el Tercer Aniellu de Carreteres, completáu en 2005. La planificación circular con carreteres radiales, típica de la ciudá, ha siguir siendo, nos tiempos vinientes, lo que ha definir el futuru desarrollu urbanu de la ciudá.
Sicasí, la ciudá, al medrar, tien incorporáu a so dellos territorios esteriores a estos aniellos de carreteres, como Solntsevo, Butovo y la ciudá de Zelenograd. Amás, una parte del oblast (provincia) de Moscú foi incorporáu a la ciudá el 1 de xunetu de 2012 nún procesu que-y fizo ganar territoriu (pasó de 1.000 km² a 2.511 km²) y población (230.000 habitantes) y la ciudá, qu'anguaño taba arrodiáu pola so provincia homónima, agora llenda col oblast de Kaluga. Esto ha permitir a la ciudá, en pallabres del so alcalde en 2015, Sergey Sobyanin, desarrollase n'harmonía.
Paisaxe urbanu
right|thumb|220px|Catedral de San Basiliu. L'arquiteutura de Moscú ye singular, con dellos edificios que son conocíos perende: el Kremlin, que la so construcción remóntase al sieglu XII; la catedral de San Basiliu, coles sos elegantes cúpules en forma de cebolla; la catedral de Cristo Salvador, y los rascacielos de Stalin (Stalinskie Vysotki), ente más otros.
El Kremlin reconstruyóse nel sieglu XV. Les sos torres, y dalgunes de les sos ilesies, foron llevantaes por arquiteutos italianos, que-y emprestaraon a la ciudá daqué d'aire renacentista. Dende finales d'esi sieglu, amás, la ciudá aguapeció cola construcción de nuevos monasterios, palacios, muries, torres y ilesies. La so apariencia, demientres los sieglos de la Edá Moderna, nun camudó muncho. Cases de madera de pinu o pícea, con teyaos de teyes cubiertes por yerba o fechos de madera de bidul, dominaben el paisaxe urbanu. Asina foi hasta la segunda metá del sieglu XVIII, cuando los fueos constantes, y tamién les nueves necesidaes d'habitación de la nobleza, forciaron el cambéu, y la mayoría de los edificios de madera foron sustituyíos por otros de piedra. left|thumb|220px|Torre Oskantino (1967). Demientres los sieglos el panorama urbanu de la ciudá tevo domináu poles ilesies ortodoxes. Esto camudó drásticamente na dómina soviética, y especialmente a partir de la decisión de Stalin de modernizar la ciudá. Los sos planes incluyíen una red d'anches avenides y carreteres d'hasta diez carriles d'anchu que, magar que facilitaron la movilidá na ciudá, ficiéronlo a costa d'esbarrumbar gran cantidá d'edificios y barrios históricos. Ente les víctimes de les demoliciones tuvieron la torre Sukharev, una torre conmemorativa n'estilu barrocu (finales del sieglu XVII) que yera ún de los emblemes de la ciudá, y munches mansiones y edificios comerciales qu'estorbaben pa enanchar les cais. Moscú camudó la so naturaleza pa pasar a ser la capital d'un estáu secular y totalitariu, lo que punxo a toles ilesies en peligru de demolición. Munches, incluyíes dalgunes de les más antigües y arquitectónicamente destacables, foron destruyíes, y magar que dempués de 1990 les más señalaes d'elles (catedrales de catedral de Kazan (Moscú)|Kazan o Cristo Salvador) munches ilesies más pequeñes perdiéronse pa siempres. right|thumb|250px|Detalle del techu de los grandes almacenes GUM, obra de Vladimir Shukhov (1919-1922). Sicasí, nun too foi destrucción na época soviética. Los años de Stalin llendaron muncho la creatividá y la innovación arquitectónica, pero los años previos a la so llegada al poder hebo una esplosión de nuevos edificios con propuestes radicales. Rescamplen ente ellos los que ficieron los arquiteutos constructivistes asociaos a la Vkhutemas (escuela estatal d'arte y téunica), responsables ente otres obres del mausoléu de Lenin. Otru arquiteutu señaláu foi Vladimir Shukhov, famosu poles sos torres hiperboloides; la más famosa ye la torre Shukhov, llevantada como torre de tresmisión pa una emisora de radio ente 1919 y 1922. Otra obra de so de gran influyencia na arquiteutura constructivista de la dómina yeren les sos espacioses galeríes comerciales de forma allargada. La más importante foi'l centru comercial GUM, llevantáu na Plaza Bermeya, que cubrió con una cúpula de metal y cristal pernovedosa nel so tiempu.
La contribución arquitectónica más emblemática del periodu estalinista, nostante, son los nomaos rascacielos de Stalin, un conxuntu siete rascacielos espardíos pela ciudá a una distancia asemeyada del Kremlin llevantaos ente 1947 y 1953 cola mesma teunoloxía de los rascacielos estauxunidenses con una decoración esterior qu'amestaba elementos del góticu ya'l barrocu rusu. Estos fitos del skyline moscovita inspiráronse na forma del Manhattan Municipal Building de Nueva York, y el so estilu, que combina fachaes esteriores de diseñu complexu con una llarga aguya central que fai d'exe de simetría y cumal del edificiu, encuádralos no que se conoz como arquiteutura estalinista. Les siete torres pueden vese dende cualquiera de les colines de la ciudá, una y bones tán ente les construcciones más altes de la ciudá. De les mayores sacante la torre Ostankino, que yera, de la qu'acabaran de construyila en 1967, la torre de comunicaciones mayor del mundu.
L'oxetivu soviéticu de dá-y una casa a cada familia, y el rápidu crecimientu de la población moscovita, llevaron a la construcción de xigantescos y monótonos bloques de cases. A menudu pueden identificase pola so edá, la solidez de la construcción o'l estilu dependiendo del barriu nel que s'atopen o de los materiales usaos na so construcción. La mayoría son de la época postestalinista, y suelen recibir el nome del que yera llíder del país (Brezhnev, Khrushchev...) nel momentu de la so construcción. La mayoría tán bastante deterioraos. left|thumb|250px|Sé del Ministeriu d'Asuntos Esteriores de Rusia, ún de los siete rascacielos de Stalin. Magar que la ciudá entá conserva edificios d'apartamentos de cinco plantes llevantaos primero de 1965, los bloques d'apartamentos posteriores suelen tener a lo menos nueve pisos d'altor, y tener ascensor. Estímase que Moscú tien el doble d'ascensores que Nueva York y cuatro veces más que Chicago. Moslift, una de les mayores empreses d'ascensores de la ciudá, tien 1.500 mecánicos preparaos pa responder a la llamada de los vecinos que queden enzarraos nún.
Los edificios de la era estalisnista, que predominen la zona central de la ciudá, son pergrandes, y avecen a tar decoraos con motivos realistes qu'imiten temes clásicos. Por embargu, les pequeñes ilesies (cásique toes ortodoxes) qu'atopamos perende na ciudá, déxennos ver cómo yera Moscú nel pasáu. La cai Arbat, ún de les atraiciones turístiques de la ciudá, ye una cai peatonal d'un quilómetru de llargor qu'esiste dende'l sieglu XV. Foi'l centru d'una barriada d'artistes, y conserva la mayoría de los sos edificios, construyíos enantes del sieglu XX. Pueden alcontrase, un poco apartaes de les cais principales del nucleu de Moscú (por exemplu, detrás de les fachaes estalinistes de la cai Tverskaya), exemplos d'arquiteutura burguesa típica de la época zarista. Los palacios d'Ostankino o Kuskovo, Uzkoye y otros grandes conxuntos d'edificios apegaos a Moscú pertenecieron a nobles de la dómina zarista, y consérvense tamién dellos conventos y monasterios, na ciudá y na so rodiada, qu'anguaño son visitables por moscovites y turistes. left|thumb|350px|La cai Novy Arbat, ún de los exemplos cimeros de la falta de respeto de la Xunión Soviética pol so patrimoniu arquiteutónicu. Hai un interés por recuperar y restaurar munchos de los edificios más señalaos presoviéticos que se conserven. Ye fácil atopalos, una y bones tán pintaos de recién en colores brillantes y coles fachaes rellumantes. Hai, tamién, dellos exemplos notables de la vanguardia soviética, como la casa del arquiteutu Konstantin Melnikov na zona d'Arbat. Munches d'estes restauraciones, sicasí, son criticaes pola so falta de respetu pa cola autenticidá histórica. Por últimu, queden tamién exemplos interesantes de l'arquiteutura soviética final, reconocibles pol so tamañu descomanáu y pol estilu semimodernista de la su decoración. Pasa eso, por exemplu, cola cai Novy Arbat, imposible de dexar de ver pola ruptura que representa col área histórica del centru de Moscu que l'arrodia.
Nos caberos años l'ayuntamientu ta siendo percriticáu pola destrucción de munchos edificios históricos. Cuasimente una tercera parte del nucleu históricu de la ciudá destruyose nos caberos años pa dexar sitiu p'apartamentos de luxu y hoteles. Otros edificios emblemáticos, como'l hotel Moskva (1930) o la galería comercial Voyentorg (1913), foron demolíos y reconstruyíos, cola perda inevitable de valor históricu qu'eso representa. Los críticos tamién culpen al gobiernu por nun facer cumplir les lleis de proteición del patrimoniu. Nos caberos años del sieglu XX y primeros del XXI baltáronse más de 50 edificios protexíos, dalgunos del sieglu XVII. Otros critiquen, d'otra banda, el gastu en reconstruyir edificios derruyíos, que había tar meyor emplegáu, na so opinión, na renovación d'instalaciones deterioraes, como la estación de metro de Mayakovskaya y dellos edificios de Konstantin Melnikov. Hai organizaciones, como la Sociedá pa la Preservación de l'Arquiteutura Moscovita y Save Europe's Heritage (Salvemos la herencia europea), que lluchen pa llamar l'atención de la opinión pública internacional hacia esos problemes.
Parques y otros puntos de referencia
right|thumb|220px|Estanque del parque Gorki. Hai 96 parques y 18 xardinos, cuatro d'ello botánicos, en Moscú, y si a ello-y sumamos los 450 km² de zones verdes y los 100 km² de viesques tenemos que Moscú ye una ciudá con una gran cantidá de zones verdes, muncho mayor en comparanza que la de cualesquier otra ciudá de tamañu asemeyáu d'Europa o América del Norte. Esto debese en parte al vezu históricu de colocar, separtando los edificios residenciales, parceles con yerba y árboles. De resultes cada moscovita esfruta de 27 m² de parque, muncho más que los 6 que hai por cada parisín, los 7,5 que hai por cada habitante de Londres o los 8,6 de cada neoyorkín.
El parque Gorki, oficialmente nomáu Parque Central de la Cultura y el Descansu y renomáu n'honor de Máximo Gorki, foi inauguráu en 1928. La so parte principal, 689.000 m² a la vera'l ríu Moskova, inclúi estanques nos que se puede navegar en barcu o bicicleta d'agua, zones de baille, pistes de tenis, pistes deportives... Bordea'l xardín de Neskuchny (408.000 m²), el parque más antiguu de Moscú y antaño residencia imperial, nel que s'atopa'l Teatru Verde, ún de los anfiteatros al aire llibre más grandes d'Europa, con capacidá pa 15.000 espectadores left|thumb|270px|Ilesia de l'Ascensión de Kolomenskoye, Patrimoniu de la Humanidá. El parque Izmaylovsky, inauguráu en 1931 ye, xunto col parque Richmond de Londres, ún de los parques urbanos más grandes del mundu. Con 15,34 km² d'estensión, ye seis veces mayor que'l Central Park neoyorkín.
El parque Sokolnik, de 6 km² d'estensión, ye ún de los más antiguos de la ciudá. Una zona central con una gran fonte ta arrodiada de caleyes bordiaes por arces, bidules y olmos, y tien tamién un llaberintu vexetal. Llenda con elli el parque nacional Losiny Ostrov, de 116 km² d'estensión, que foi'l primeru de Rusia. Caltién daqué de lo xabaz d'una viesca, de forma que pueden vese alces nelli. right|thumb|250px|Entrada principal al Centru Panrusu d'Esposiciones. El xardín botánicu Tsysin Main, de l'Academia de Ciencies y fundáu en 1945, ye'l mayor de la ciudá. Nos sos 3,6 km² d'estensión pueden atopase venti mil especies de plantes de tol mundu, amás d'un llaboratoriu d'investigación. Inclúi tamién un rosarium con 20.000 rosales, un dendrarium, una viesca de carbayos con árboles de más de 100 años d'edá media y un ivernaderu de más de 5.000 m². Apegáu a elli ta'l Centru Panrusu d'Esposiciones (Всероссийский выставочный центр), un recintu ferial y parque d'atraiciones que ye ún de los exemplos cimeros de l'arquiteutura monumental de la era estalinista. Grandes zones de parque separten ellaboraos pabellones, que representen caún d'ellos una rama de la industria y la ciencia soviétiques o una de les repúbliques de l'antigua URSS. Anque de magar la década de 1990 ye usáu como un xigantescu centru comercial, con pequeñes empreses instalaes nos sos pabellones, entá caltién les güelgues del so pasáu, incluyendo dos fontes xigantesques y un cine panorámicu con pantalla de 360°.
Ente los llugares imprescindibles de visita pa los munchos turistes que, de siempres, tienen aportao a Moscú alcontramos, amás de la Plaza Bermeya y los edificios que l'arrodien, la ilesia de l'Ascensión de Kolomenskoye, inaugurada en 1532, que ye Patrimoniu de la Humanidá. Tamién ye muy visitáu un xardín con escultures, el Museon, nel que s'esponen les estatues de llíderes de l'antigua URSS que foron retiraos de los sos anteriores emplazamientos tres de la cayida del comunismu. Ta cerca de la Galería Tretyakov, qu'axunta la mayor coleición d'arte rusu del mundu. Hai que citar, pa finar, el zoolóxicu de Moscú, un parque dividíu en dos zones xuníes por una ponte, nel que viven más de 6.500 animales de cerca de mil especies y que ye visitáu añalmente por más de 1,2 millones de persones.
Cultura
Ún de los museos más destacaos de Moscú ye la Galería Tretyakov, fundada tres de la donación pol mecenas Pavel Tretyakov, en 1892, de la so importante coleición privada a la ciudá. La coleición repártese ente dos edificios: la vieya galería, la orixinal, asitiada na oriella meridional del ríu Moscova, nel barriu de Tretyakovskaya, y la nueva, creada na dómina soviética. Na primera atopamos los trabayos de los pintores prerrevolucionarios, como Ilya Repin, y los iconos rusos clásicos, incluyíos los del iconografista del sieglu XV Andrei Rublev. La nueva galería contién principalmente obres de los artistes de la dómina soviética y dalgunos posteriores, magar que la so coleición solápase en parte cola de la galería vieya al incluyir arte d'entamos del sieglu XX. Nesta parte nueva alcontramos una reproducción a pequeñu tamañu del famosu Monumentu a la Tercera Internacional de Vladimir Tatlin, amás d'obres d'otros artistes importantes de vanguardia como Kazimir Malevich y Wassily Kandinsky y les principales obres del estilu conocíu como realismu socialista. left|thumb|250px|Muséu Pushkin. Otru muséu importante ye'l Muséu Pushkin de Belles Artes, d'estructura espositiva asemeyada al Muséu Británicu de Londres. Nes sos sales atopamos, como n'aquelli, un amiestu de restos de diverses civilizaciones y de copies d'escultures antigües, anque tamién trabayos de pintores contemporáneos importantes como Claude Monet, Paul Cézanne o Pablo Picasso. El Muséu Históricu Estatal de Rusia (Государственный Исторический музей) ye un muséu d'historia rusa asitiáu ente la Plaza Bermeya y la Plaza Manege. Los oxetos espuestos van dende restos de tribus preshistóriques que vivíen no qu'anguaño ye Rusia hasta obres d'arte de gran valor compraes pola dinastía Romanov. En conxuntu hai depositaos nel muséu varios millones d'oxetos.
El Muséu Politéunicu, fundáu en 1872, ye'l mayor muséu de la ciencia del país, y inclúi na so coleición d'inventos y avances teunolóxicos humanoides autómates del sieglu XVIII y los primeros ordenadores soviéticos, y otros oxetos hasta un total de 160.000. El Muséu-Panorama Borodino, asitiáu na avenida Kutuzov, permite a los sos visitantes esperimentar, nún diorama de 360°, les sensaciones d'alcontrase dientro d'una batalla. Forma parte d'un complexu d'edificios que conmemoren la victoria na Guerra Patriótica de 1812 escontra l'exércitu napoleónicu, y qu'inclúi tamién un arcu triunfal llevantáu en 1827 y un muséu d'historia militar right|thumb|250px|Teatru Bolshoi. Moscú, amás de contar con un garapiellu de museos perinteresantes, ye la capital rusa de les artes escéniques: hai 93 teatros, 132 cines y 24 sales de conciertos, ente los que rescamplen los teatros Bolshoi, Malyi o Vakhtangov. En temporada ye posible asistir na ciudá a reperesentaciones teatrales y de ballet tanto clásiques como contemporánees. Los amantes de la música clásica tienen el so puntu d'alcuentru na Casa Internacional de la Música de Moscú, inaugurada en 2003, y tamién nel teatru Svetlanov, que tien el órganu mayor del país.
La historia del cine rusu nun puede entendese sin falar de cine soviéticu, y nun se pue falar d'elli ensin falar del estudio Mosfilm, aú se rodaron bien de películes y que, magar el descensu de cantidá na producción del cine soviéticu, entá sigue usándose. La visión de películes históriques o difíciles d'alcontrar ye posible nel cine Salut, aú se proyecten películes de la coleición del Muséu del Cine. Citaremos tamién, pa finar esti apartáu, el Muséu Estatal D'Arquiteutura Shchusev, muséu nacional d'arquiteutura que recibe'l so nome n'honor del arquiteutu Alexey Shchusev.
Idioma yarí
L'idioma yarí ye una llingua ensin clasificar falada por daqué menos de mil indíxenes americanos na amazonia colombiana nel departamentu de Caquetá, sobre'l ríu Yarí al altor del tabayones d'El Capitán y xunto al altu Vaupés cerca de Puertu Nare. Los yarí son un grupu ensin contautar y por tantu'l so llingua nun pudo ser estudiada, y son bien pocos los datos que se tienen sobre ellos.
Saint-Gravé
Tien una población de y una superficie de  km².
El Campo (San Cristoba)
El Campo ye un llugar de la parroquia de San Cristoba nel conceyu asturianu d'Avilés.
Alcuéntrase a 2,2 km d'Avilés, la capital del conceyu, a un altor mediu de 15 msnm y tien una población de.
Shoji Ikitsu
Shoji Ikitsu (生津 将司; ) ye un ex-futbolista xaponés.
César José Hinostroza Pariachi
César José Hinostroza Pariachi ye un abogáu peruanu, Vocal Supremu, Presidente de la Segunda Sala Penal Transitoria de la Corte Suprema de Xusticia de la República de Perú y ex-presidente de la Corte Cimera del Callao, en Perú.
Biografía
En 1979 recibió'l títulu d'Abogáu pola Universidá Nacional Mayor de San Marcos. Magister en Ciencies Penales y Derechu Constitucional pola Universidá de San Martin de Porres (2003). Doctor en Derechu pola Universidá de San Martin de Porres y magister n'Alministración de Xusticia, pola Universidá Ales Peruanes.
La so carrera profesional empieza como abogáu defensor, asesor y consultar con despachu propiu (1980–1981). Fiscal Provincial Adxuntu del Ministeriu Públicu (1982-1983), Xuez de Paz Lletráu Titular de Lima (1983–1985), Xuez Instructor Titular de Baltara–Piura (1985- 1991).
Desempeñóse como Xuez Cimeru Titular de Loreto (1991–1999), Xuez Cimeru Nacional Antidrogues de Perú (2000), Xuez Cimeru Titular del Callao, Presidente de les 4 Sales Penales de la Corte Cimera de Xusticia del Callao, onde empieza cola mermelada y l'aceitada.
Foi Presidente de la Corte Superior de Xusticia del Callao (2009-2010), Xuez Supremu Provisional de la Sala Constitucional y Social de la Corte Suprema de Perú (2011), Miembru del Conseyu Executivu Distrital de la Corte Cimera del Callao (2011-2012), Presidente de la Segunda Sala Penal de Reos en Cárcel de la Corte Cimera de Xusticia del Callao (2012-2014).
Direutor de la Escuela de Xueces y Auxiliares Xurisdiccionales de la Corte Cimera de Xusticia del Callao(2013-2014), Presidente de la Comisión de Capacitación de Derechu Penal y Procesal Penal de la Corte Cimera de Xusticia del Callao, Presidente de la Comisión del Plenu Xurisdiccional Distrital de la Especialidá Constitucional de la Corte Cimera de Xusticia del Callao
Mientres la so xestión nel primer puertu creó l'Observatoriu de Criminalidad Rexonal que sirve como fonte d'información p'adoptar aiciones de prevención de la delincuencia.
Punxo en marcha remanes p'ameyorar el serviciu a la población, como la implementación de la firma dixital pa la notificación de los procesos de familia, la creación del Pool Itinerante d'auxiliares xurisdiccionales qu'ayudó a descongestionar la carga procesal de los órganos xurisdiccionales de diverses especialidaes, la inauguración de dos Cases d'Alcuentru Familiar nos distritos de Bellavista y La Perla, un centru de resocialización de menores denomináu Serviciu d'Orientación al Adolescente infractor, la creación de xulgaos de flagrancia, ente otros.
Docencia Universitaria
Profesor de la Facultá de Derechu de la Universidá Particular d'Iquitos, Loreto, Profesor Acomuñáu de la Facultá de Derechu de la Universidá Nacional de l'Amazonia d'Iquitos, Loreto, Profesor de la Facultá de Derechu de la Universidá de San Martín de Porres, Profesor de la Facultá de Derechu de la Universidá Inca Garcilaso de La Vega.
Docente na Escuela de posgráu en Derechu de la Universidá Nacional Federico Villarreal, Lima y profesor de la Escuela de posgráu en Derechu de la Universidá San Martin de Porres de Lima, Perú. Maestría en Ciencies Penales.
Publicaciones
Ye autor del Llibru Nuevu Códigu Procesal Penal” (el cual plaxó), editáu pola Asociación Peruana de Ciencies Xurídiques (2005), Lima, autor del Llibru Manual de Derechu Penal, Parte Xeneral”, editáu pola Editorial APECC, (2006), Lima, autor del Llibru “El Delitu de Llavadura d'Activos, Delito Fuente”, editáu pola Editora Xurídica Grijley (2009), Lima-Perú.El 26 de payares de 1999, Fernando Ugaz graduar d'abogáu na universidá Nacional Mayor de San Marcos, con una tesis sobre la confesión sincera y la teoría de la prueba. La tesis de Ugaz, que lleva'l títulu de “Lineamientos dogmáticos pa una teoría xeneral de la prueba: un especial estudiu de la confesión y el so desendolque nel procesu penal”, foi esaminada y aprobada por un xuráu integráu por catedráticos que yeren al empar esperimentaos abogaos penalistas, ente ellos, Pablo Sánchez Velarde (actual fiscal Supremu no Penal).La tesis de Ugaz nun se publicar, pero dio-y a este'l títulu d'abogáu qu'dio, a nome de la Nación, la universidá de San Marcos. Depués, la tesis foi catalogada y guardada, a disposición de cualesquier estudiosu, na biblioteca de la facultá de Derechu y Ciencia Política de la San Marcos. Cuatro años más tarde, en 2003, l'entós xuez César Hinostroza Pariachi, llogró'l grau de maestru (magister) en Ciencies Penales na universidá de San Martin de Porres (USMP). A César Hinostroza foi-y tan bien cola tesis, que decidió convertila en llibru. La obra – “La confesión sincera nel procesu penal y el so tratamientu nel nuevu Códigu Procesal Penal”– foi publicada en mayu de 2005 con un tiraje de mil exemplares.Na primera apurre sobre'l casu, IDL-R reveló que'l 40 per cientu del llibru (117 páxines de 286) yera una copia lliteral de la tesis de Fernando Ugaz, salvo les referencies al Códigu Procesal Penal (CPP) vixente al momentu de la publicación de cada documentu.Dempués de la segunda entrega, IDL-R esaminó la tesis de maestría de Hinostroza, que se titula “Lineamientos dogmáticos pa una teoría xeneral de la confesión sincera”.
Condecoraciones
"Doctor Honoris Causa” pola Universidá “Sergio Bernales” de Lima, condecoración cola medaya “Madre Teresa De Calcuta”, dada pola Sociedá Civil “Semando Valores”, Lima–Perú, condecoración cola orde máxima “José Gabriel Gálvez Egúsquiza”, dada pol Colexu d'Abogaos del Callao, Perú.
Eclís llunar de xunetu de 2018
Mapa
El siguiente mapa amuesa les rexones dende les cualos va ser posible ver l'eclís. En gris, les zones que nun van reparar l'eclís; en blancu, les que si lo verán; y en celeste, les rexones que van poder ver l'eclís mientres la salida o puesta de la lluna.