cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Manuel Díaz Vega
Trayeutoria
Consideráu unu de los árbitros españoles de mayor prestíu, foi designáu p'arbitrar trés finales de la Copa del Rei (en 1992, 1996 y 1999) y dos de la Supercopa d'España.
Internacional
Consiguió la escarapela FIFA en 1990 y arbitró 70 alcuentros internacionales a lo llargo de la so carrera.
El so primera gran cita internacional foi en 1992, cuando foi designáu p'arbitrar nos Xuegos Olímpicos de Barcelona. Ente otros alcuentros, foi'l colexáu designáu pal partíu de consolación pola medaya de bronce.
En 1994 foi'l representante del arbitraxe español na Copa del Mundu d'Estaos Xuníos, anque namái dirixó un alcuentru de la primer fase ente Holanda-Arabia Saudita. En 1996 pitó'l partíu inaugural de la Eurocopa ente Inglaterra y Suiza y, nuevamente, nun foi riquíu pa nengún otru alcuentru del tornéu.
Nes competiciones internacionales de clubes, arbitró'l partíu d'ida de la Supercopa d'Europa de 1993 ente Parma FC y AC Milan.
La temporada 1995/96 foi designáu pa la final de la Lliga de Campeones de la UEFA ente Ajax d'Ámsterdam y Juventus FC, siendo'l segundu trencilla español n'arbitrar una final de la máxima competición continental, tres décades dempués de faelo José María Ortiz de Mendíbil. A lo llargo de la so carrera Díaz Vega arbitró 18 alcuentros de la Lliga de Campeones.
Tres la retirada
En retirándose nel añu 2000 exerció de direutor téunicu del Comité Téunicu d'Árbitros de la Real Federación Española de Fútbol y ye miembru del panel arbitral de la UEFA.
Discutinios
A pesar de ser unu de los colexaos meyor valoraos polos organismos rectores españoles ya internacionales, la carrera de Díaz Vega viose, de cutiu, envolubrada de discutinios. En múltiples ocasiones les sos actuaciones fueron oxetu de crítiques per parte de xugadores, entrenadores, direutivos y medios de comunicación.
La temporada 1992/93 el Comité de Competición de la Federación Española de Fútbol abrió-y un espediente, por presuntes irregularidaes cometíes na acta d'un alcuentru ente'l Real Club Celta de Vigo y el Sevilla Fútbol Club nel que'l colexáu asturianu espulsó a cuatro xugadores locales. L'espediente foi finalmente archiváu, ente qu'ocho futbolistes célticos fueron sancionaos con 21 partíos y l'Estadiu de Balaídos clausuráu por dos alcuentros.
Darréu, esa mesma temporada, el Comité de Competición abrió-y un segundu espediente pol so enfrentamientu dialécticu col entós téunicu del FC Barcelona, Johan Cruyff. Este criticó l'actuación de Díaz Vega tres un alcuentru del so equipu col Real Madrid, afirmando que "debiería dedicase a pitar partíos d'infantiles". El colexáu asturianu retrucó-y a otru día, acusando al téunicu neerlandés de "bocayón", "arrayante", "sobeyosu" y que "mexar nos pantalones cuando s'enfrenta al Real Madrid".
Premios y reconocencies
La temporada 1991/92 foi designáu meyor árbitru de la Primer División d'España pol Comité Téunicu d'Árbitros de la Federación Española.
En 1995, 1996, 1997 y 1999 figuró en ranking de los diez meyores colexaos del mundu, ellaboráu pola Federación Internacional d'Historia y Estadística de Fútbol (IFFHS).
En 1995 recibió'l premiu al Meyor Deportista Uvieín, concedíu pol Conceyu d'Uviéu.
En 1999, la llocalidá de La Corredoria -nel conceyu d'Uviéu- rindió-y homenaxe cola inauguración d'un estadiu municipal que lleva'l so nome.
Fiódor Tiútchev
Fiódor Ivánovich Tiútchev, Фёдор Ива́нович Тю́тчев (5 d'avientu de 1803 – 27 de xunetu de 1873), foi un célebre poeta rusu. Diplomáticu de carrera, Tiútchev vivió en Múnich y Turín y conoció a Heine y Schelling. Nun participaba na vida lliteraria y nunca pretendió ser un home de lletres. Conócense unes 400 poesíes de Tiútchev, siendo bien popular en Rusia. Na so obra temprana vese la influencia del clasicismu del sieglu XVIII, pero dende los años 1830 sigue la tradición del romanticismu européu (primero de too alemán). Crea versos filosóficos, llenos de meditaciones sobre l'universu, el destín humanu y la naturaleza. Nos años 1840 Tiútchev escribe artículos políticos, analizando'l problema de rellaciones ente Rusia y la civilización d'Occidente. Nos años 1850 la so tema principal ye l'amor; Tiútchev crea una serie de poesíes apasionaes, onde l'amor tien un fuerte aspeutu tráxicu. Más tarde, la obra d'esti periodu foi axuntada nel llamáu “ciclu de Denísieva”, esto ye, una serie de poesíes dedicaes al so amante, Yelena Aleksándrovna Denísieva, finada en 1864. A partir de los años 1860 Tiútchev dedícase cuasi puramente a la poesía política.
Oríxenes del apellíu
La etimoloxía del apellíu Tiútchev ye oxetu de discutiniu. Como munchos apellíos rusos, puede provenir de llingües turques, por casu, de les pallabres uiguras kütüči (pastor), tüt (fumar), tütäči (músicu que toca'l caramillo). Según la tradición familiar de los Tiútchev, ye la versión rusa de Dudgi, el nome d'un italianu que nel sieglu XIII visitó Rusia cola espedición de Marco Polo.
O Navallo
Col nome d'O Navallo podemos referinos a:
Daichi Kamada
Daichi Kamada (鎌田 大地, ) ye un futbolista xaponés.
Damavand
El monte Damāvand o Donbavand ye un estratovolcán durmiente de 5.610 metros d'altor, que marca'l puntu más altu del cordal de los montes Elburz. Asitiáu en Irán, ye tamién el mayor altor d'Oriente Mediu y el volcán más altu d'Asia. Ta asitiáu a unos 50 quilómetros al nordeste de la ciudá d'Amol en Māzandarān, y cercanu tamién a la mariña sur del mar Caspiu. Anque nun tien actividá volcánica, esisten delles fumaroles cerca del cráter del cume que depositen azufre, y qu'apocayá s'amosaron actives el 6 de xunetu de 2007.
Altitú
L'altor de 5.610 metros ye la qu'apurre'l Centru Estadísticu d'Irán, un datu que ye consistente colos datos de SRTM. Una midida GPS de 2007 reportó un altor llixeramente mayor de 5.623 metros, pero tamién otorgaba -17 metros pal cercanu mar Caspiu, a pesar de que l'altor aceptáu d'esti mar ye de -28 metros, introduciendo asina una llixera imprecisión nes midíes GPS d'esta zona. Una cifra más antigua, 5.671 metros, nun ye consistente coles fontes anteriores y nun hai nenguna evidencia de que tea basada en nenguna midida moderna, anque inda ye l'altor más frecuentemente amosada n'Internet.
Mitoloxía
Esti monte ta bien presente na mitoloxía persa, por cuenta del so pimpanu aspeutu y a que ta asitiáu nel corazón de la zona na que dende siempres vivió'l pueblu iranín. Dende él llanzó Arash l'arqueru la flecha que delimitó la frontera d'Irán col pueblu turaní, y nél foi derrotáu Azhi Dahaka Zahhak el dragón a manes de Kaveh el ferreru y de Fereydun.
El primer versu del famosu poema de Mohammad Taqī Bahār, Damavand diz:
ای دیو سپید پای در بند
Ai dīve sepīde pāī dar band,
Oh demoniu blancu colos pies en cadenes
ای گنبد گیتی ای دماوند
Ai gonbade gītī, ai Damāvand
Oh cúpula terrestre, oh monte Damavand
Rutes
thumb|Llocalización del monte Damavand en [[Mazandarán.]] Hai siquier 16 rutes conocíes al cume, que tienen dificultaes distintes. Dalgunes son bien peligroses y ye necesariu esguilar na roca. La ruta más popular ye la Ruta Sur, que dispón d'un campamentu a los 4.220 metros. La ruta más llarga atopar nel noroeste y precísense dos díes enteros pa llegar al cume, empezando del pueblu de Nāndal y pasando una nueche a Takht-y Fereydoun (4300 metros). La ruta del oeste ye famosa pola so vista de la puesta de sol.
A Arruñada
Col nome d'A Arruñada podemos referinos a:
Kiro Gligorov
Kiro Gligorov (Киро Глигоров, AFI: ; foi'l primer presidente macedoniu escoyíu democráticamente. Primero pol parllamentu en 1991, y depués por votu popular.
Biografía
Gligorov graduar na facultá de derechu de la Universidá de Belgráu y foi un participante na guerra de lliberación de Macedonia mientres la Segunda Guerra Mundial. Gligorov contribuyó a la formación inicial de la República Socialista de Macedonia (parte de Yugoslavia) como secretariu d'un comité pa la organización de l'Asamblea Antifascista pa la Lliberación de Macedonia, según el principal asesor financieru de dicha organización.
Dempués de la Segunda Guerra Mundial, Gligorov ocupó dellos altos cargos nel gobiernu yugoslavu, incluyendo'l de Ministru de Finances de Yugoslavia.
Presidencia
Dempués de la promoción de la democracia parllamentaria na República Socialista de Macedonia en 1990, él convirtióse nel primer presidente democráticamente electu d'esi país el 27 de xineru de 1991. El 16 d'abril d'esi añu, el parllamentu macedoniu aprobó la remoción del axetivu socialista» nel nome del país. Darréu, el 6 de xunu estableció'l nome oficial de República de Macedonia, polo cual Gligorov siguió'l so mandatu como Presidente de la República de Macedonia.
El 3 d'ochobre de 1995, Gligorov foi víctima d'un intentu d'asesinatu en Skopie. Mientres diba dende la so residencia escontra la so oficina na sede del gobiernu, el vehículu esplotó matando al conductor y mancando al propiu Gligorov, quien foi treslladáu de momentu a un hospital. De magar, entá nun fueron identificaos los responsables d'esti incidente y especulóse sobre la identidá de los culpables. Gligorov resultó incapacitado hasta'l 17 de payares del mesmu añu.
La eleición del socesor de Gligorov tuvo llugar namái unos pocos díes antes de rematar el so mandatu. La resultancia de diches eleiciones fueron apostaes, polo cual el ganador de la guerra, Boris Trajkovski nun tomó posesión del so cargu sinón un mes dempués de la so eleición.
Karel Márquez
Karla Ysabel Santos Márquez, conocida artísticamente como Karel Márquez. Ye una actriz, modelu, cantante y anfitrión de la televisión filipina que na actualidá robló en virtú de la Red de GMA. Antes d'incorporase a la Red Kapuso, foi parte de la ABS-CBN de Talentos nel Centru de Xestión y Desenvolvimientu (conocida como la Estrella Máxica). Ella ye una estrella Magic Llote de la 10 alumnos que cursaron. Foi treslladada dempués a la ABS CBN dambes cadenes televisives rivales, dempués a la GMA Network, a pesar de ser un VJ en MyX a partir de 2007. Foi miembru del repartu de la GMA TV drama tarde de Pati Ba Pintig Ng Punxo?, onde protagonizó frente a Yasmien Kurdi, JC de Vera y Chynna Ortaleza, ente otros. Ella ye tamién un elementu fundamental na Evaluación del programa de variedaes Domingo Reglamentu SOP, onde canta con Kyla, Karylle, Jennylyn Mercado y Yasmien Kurdi. Coles mesmes, alluga anguaño un segmentu de la mordaza GMA en demostrar nel Bitoy's Funniest Video tituláu "A namái 4 Kikays". Ella tien un papel nuna próxima escena producida pola GMA como horariu, Zaido, como Lyka. Tamién foi la metá de la covergirls de payares de 2006 de FHM Filipines, xunto con Amanda Griffin. Karel, xunto con Drew Arellano, ye tamién un co-anfitrión de la Coca Cola: paséu de la fama, nuna realidá dempués d'amosar el talentu SOP Reglamentu. Ella interpretó un papel nuna próximu programa de la GMA horariu, Zaido. Tamién ye una llocutora de radio. Ademés ye fía de Pinky Márquez, quien tamién ye actriz, modelu y cantante y el Dr. Eduardo Santos y tien dos hermanos.
Mijaíl Shólojov
Mijaíl Aleksándrovich Shólojov (en rusu: Михаи́л Алекса́ндрович Шо́лохов) foi un novelista soviéticu nacíu'l 24 de mayu de 1905 nel jútor de Kruzhílino (Rostov del Don) y fináu el 21 de febreru de 1984.
Amás foi un políticu y miembru importante del Partíu Comunista. Principal esponente de la cultura soviética, les sos obres fueron traducíes a más de 30 idiomes. Nel añu 1965 ganó'l Premiu Nobel de Lliteratura.
Biografía
thumb|right|Retrato de la familia Shólojov colos sos dos fíos y los sos dos fíes. Shólojov foi una de les figures más importantes nel sieglu XX dientro de la lliteratura rusa. Nació a veres del ríu Don nel jútor de Kruzhílino, parte de la stanitsa Vióshenskaya, nel senu d'una familia cosaca. Participó na Primer Guerra Mundial y depués na Guerra Civil Rusa. En 1917, trescaláu polos eslogan y proclames de los bolxeviques, apuntar al Exércitu Coloráu; tamién trabayó como periodista y editor. Ocupó diversos cargos militares, alministrativos y políticos, aportando a escoyíu diputáu del Sóviet Supremu de la URSS. Foi gallardoniáu con diversos premios, medayes y órdenes pol gobiernu de la URSS de la dómina. Llogró reconocencia internacional polos sos llogros nel campu lliterario, y en 1965 dióse-y el Premiu Nobel de Lliteratura.
Dempués del trunfu bolxevique, Shólojov establecer en Moscú, onde empezó la so carrera como escritor. Ingresó nel Partíu Comunista en 1932 y en 1937 foi escoyíu pal parllamentu soviéticu. La publicación de El Don apacible, que consiguió'l premiu Lenin en 1941, llevólu a convertise nel escritor más influyente de la Xunión Soviética. Shólojov acompañó en 1959 a Nikita Khrushchov nel so viaxe a Europa occidental y Estaos Xuníos, y en 1961 foi escoyíu pal Comité Central. Pa la década de 1980 habíense impresu sesenta y nueve millones de copies de les sos obres n'ochenta y cuatro idiomes de la Xunión Soviética. Nos sos discursos y escritos periodísticos siempres sofitó les polítiques oficiales del gobiernu de la dómina.
Lliteratura
Les obres de Shólojov son el reflexu del ambiente y circunstancies históriques del llugar específicu. Esti autor movióse siempres na más estricta ortodoxa soviética. Según los críticos, los sos escritos son marcaos pola contradicción ente la fidelidá a un arte realista que Shólojov llegó a apoderar como pocos, maduror lliterariu precoz pa un escritor (a los ventitrés años Shólojov publica El Don apacible, dacuando titulada El plácidu Don), y la sumisión a los dictaos de la propaganda oficialista. Ensin dulda ye'l destín de too escritor banciar# ente llamaes contradictories. thumb|right|Casa de los Shólojov na [[stanitsa Vióshenskaya.]] Dalgunes de les sos noveles rezumen sinceridá; puede reconstruyise la historia de la cruenta Guerra Civil Rusa en El Don apacible (Тихий Дон) meyor qu'en cualquier manual d'historia contemporánea. Ésta, la so meyor novela a xuiciu de la crítica, escrita ente 1928 y 1940, rellata la epopeya de los cosacos del Don, dende l'entamu de la guerra hasta'l trunfu bolxevique, vista al traviés de la historia individual del protagonista Grigori Panteléievich Mélejov.
Campos derrotos (Поднятая целина), escrita ente 1932 y 1960, remembra los tresformamientos producíos na agricultura soviética poles granxes coleutives (kolkhoz). Llucharon pola so patria (Они сражались за Родину) apondera l'heroísmu de los soldaos soviéticos que llibraron la Gran Guerra Patria contra l'invasor nazi.
Calvín
Col nome de Calvín podemos referinos a:
Mijaíl Shólojov
Lliteratura
Na actualidá en Rusia, les xeneraciones de la comunidá cosaca consideren a esti novelista como unu de los personaxes trascendentales na historia del so pueblu. Gracies a les sos obres caltuviéronse pervalibles detalles de la tradición y la cultura cosaca, valores y costumes que'l mesmu escritor absorbió nel senu de la so familia mientres la so infancia.
Mientres munchos años les obres de Shólojov formaron parte de los programes d'estudiu y conocencia obligatorios na RSFS de Rusia y n'otres repúbliques de la estinguida Xunión Soviética.
Cine
Siete de les sos obres fueron llevaes al cine ente les cualos destaquen:
Nikolái Nekrásov
Nikolái Alekséyevich Nekrásov, en rusu orixinal Николай Алексеевич Некрасов (Nemírov, Gubernia de Podolia, 1821-San Petersburgu, 1877), foi un poeta y autor teatral rusu.
Biografía
Nació nuna familia de terratenientes y la so niñez trescurrió a les veres del ríu Volga, que les sos grandores y miseries cantó nos sos versos. Dende bien neñu careció un ambiente familiar tirante, coles caceríes y ruidoses bacanales qu'entamaba'l so padre, y les escenes de castigos, maltratos y desprecios qu'ésti, home despóticu y cruel, infligía a los sos siervos llabradores dexaron fonda impresión na mente y espíritu del futuru poeta. Cursó estudios en distintos internaos y nel institutu públicu de Yaroslavl, onde empezó a escribir delles poesíes satíriques ya interesóse pol teatru; pero estudiaba mal y apenes foi capaz de faer cinco cursos en seis años. En 1838 llegó a Moscú ya intentó dos años consecutivos ingresar na Universidá, pero nun llogró superar los exámenes d'ingresu. Malvivió los trés años siguientes, dormiendo n'albergues pa vagamundos y escribiendo cartes d'encargu na plaza del mercáu en cuenta de comida. La so primer poesía, "El pensamientu", publicar en 1838 na revista El Fíu de la Patria. El so primer llibru de poesíes, Soníos y suaños, 1840, d'aire romántico yá daqué tresnocháu, pasó desaprcibido.
Buscando la so identidá lliteraria, escribió dellos vodeviles que s'estrenaron con ésitu y bona crítica: Lezna en sacu mala ye de guardar, moza casadera mala ye de curiar, L'actor (1841), L'emprestador de San Petersburgu, 1844; Una mañana na redaición, 1841; Aburrición serondiega, 1848 etcétera; pero tampoco yera este'l camín que quería siguir.
La so verdadera actividá llegó cola adquisición de los derechos de publicación de les revistes El Contemporaneu en 1847 y Añales de la Patria en 1866, onde collaboraron les plumes más importantes de les lletres ruses. Na midida que se diba radicalizando escontra la izquierda la postura de la primera d'elles, fuéronse saliendo d'ella los aristócrates Lev Tolstói, Iván Turguénev, Goncharov, Saltykov-Shchedrín, etcétera y entraron los naródniki o "populistes" y "heteroxéneos", homes más allegaos a les idees social-revolucionaries, como Nikolái Dobrolyúbov, Nikolái Chernyshevski, Visarión Belinski, Nikolái Pomyalovski, Fiódor Reshétnikov y otros, amigos y collaboradores de Nekrásov.
Ente los sos poemes estensos destaquen Los bufoneros, de 1861, d'ambiente llabrador; El Señor del Fríu, de corte folklórico; El güelu, de 1870, poema históricu; La muyer rusa, 1872, auténticu cantar d'amor y esaltación dedicáu a les esposes de los decembristas qu'acompañaron a los sos homes al exiliu siberianu. Otros son poemes dedicaos a los sos amigos, como Belinski, dedicáu al gran críticu lliterariu; En memoria de Dobroliúbov, consagráu al críticu y ensayista muertu na flor de la vida; Chernyshevski, que tien por tema al ideólogu de los socialistes populistes rusos, Nun lu llores con tanta desesperanza, dedicáu a la escritora María A. Markóvich por cuenta de la muerte prematura de Dmitri Písarev, pariente y amigu so y, bien especialmente, la so obra maestra, el poema-epopeya ¿Quién ye feliz en Rusia? (1877), onde l'autor, con versu de claru sabor popular, describe un vastu panorama de la Rusia rural, les sos tradiciones, les penes y allegríes de les sos xentes. Almirador de la muyer de cualquier condición social y edá, consagró-y dalgunes de les más belles páxines na poesía rusa titulaes La madre (1877), el poema enantes mentáu a les muyeres de los decembristas rusos y dellos pasaxes del poema ¿Quién ye feliz en Rusia?.
Tamién s'ocupó de los neños escribiéndo-yos una serie de poemes como El güelu Mazái y les llebres, 1870; Los ruiseñores, 1870; El tíu Yúkov, etcétera.
Nos sos últimos años, cansáu de lluchar y enfermu, escribió formoses elexíes y poesíes llíriques intimistes, nes qu'intenta resumir la so vida, próxima al so fin: Llueu voi morrer, 1867; Cómo s'allegra'l mio enemigu, 1866; ¿Por qué m'esgañáis?, 1867; Congoxa y Elexía, de 1874, etcétera.
Les Obres completes de Nekrásov, del grupu de poetes populistes y cantor del campu y de les llibertaes cíviques, ocupen doce tomos. Ta soterráu nel campusantu Novodévichi de San Petersburgu.
Pellicia
Pellicia, ye un xéneru de lepidópteros ditrisios de la subfamilia Pyrginae dientro de la familia Hesperiidae.
Karen Abbott
Karen Abbott ye una historiadora y periodista d'Estaos Xuníos. Los sos trabayos inclúin Sin in the Second City, American Rose, y Liar, Temptress, Soldier, Spy.
Obra
Abbott ye collaboradora del blogue d'historia de la revista Smithsonian, "Past Imperfect", y tamién escribe pa "Disunion", la serie del New York Times sobre la Guerra Civil.
Saint-Maurice-en-Rivière
Tien una población de y una superficie de  km².
Guido Vildoso Calderón
Guido Hernán Vildoso Calderón ye un militar y políticu bolivianu, ex-presidente de facto de la República de Bolivia en (1982). Conocíu por ser el protagonista que -y dio ésitu a la democracia boliviana y emblema de la paz y soberanía nacional. Graduar nel Colexu Militar d'Exércitu. Foi profesor nel Colexu Militar. Realizó estudios d'especialización n'Estaos Xuníos, Panamá y Brasil. Foi comandante de la Escuela de Comandu y Estáu Mayor de la VII División d'Exércitu. Nel gobiernu de Hugo Banzer Suárez foi ministru de Previsión Social y Salú Pública. Por decisión de la xunta de les FF.AA. foi designáu Presidente de la República cuando tenía 45 años.
Apurrió'l mandu al Presidente constitucional electu Hernán Siles Zuazo. En dexando la presidencia retirar a la vida privada, anicia na ciudá de Cochabamba. Gocia d'escelente estáu de salú, ye bien respetáu pol pueblu Bolivianu.
Transición a la democracia
El so nomamientu como Presidente de la República, impuestu pola mayoría de los xefes y oficiales de les Fuercies Armaes, terminó per cerrar un ciclu dictatorial, zarru que dio como resultancia positiva la torna a la democracia. Ordenóse-y que como plazu llinde de 365 díes va tresformar la nación nun estáu democráticu. Este tuvo ésitu total yá que ensin el derramamiento de sangre llogró que se diera vixencia al Congresu de 1982, apurriendo'l mandu Presidencial a Hernán Siles Zuazo, empecipiando asina la transición a una nueva etapa democrática de la República.
Koki Anzai
Koki Anzai (安西 幸輝; ) ye un futbolista xaponés.
Covaleda
Covaleda ye una llocalidá y tamién un conceyu de la provincia de Soria, partíu xudicial de Soria, Comunidá Autónoma de Castiella y Lleón, España. Pueblu de la contorna de Pinares..
Xeografía
220px|thumb|left|Términu municipal de Covaleda.
Atopar ente la sierra de Urbión, al norte, y la Sierra del Resomo, al sur.
Allugamientu
El términu municipal de Covaleda atopar ente les estribaciones de la Sierra de Urbión y les de la Sierra de Resomo, na provincia de Soria. Dientro de les zones que se definen na provincia, Covaleda pertenez a la Subzona de Pinares de la Zona Norte. L'altor sobre'l nivel del mar ye de 1.214 metros y la distancia a la capital de provincia ye de 41 quilómetros. La topografía del conceyu ye bien irregular, por cuenta de que s'atopa ente dos sierres y al fechu de que lo traviesa'l ríu Duero de Noroeste a Sureste. Tocantes a la altimetría, l'altitú media del términu ta alredor de los 1.500 metros, y los sos altores estremos son les siguientes:
- La cota más alta correspuende al pie del Picu de Urbión, a aproximadamenete 2.228 metros d'altitú, en que la so divisoria atópense les llendes de les provincies de La Rioxa y Soria.
- El puntu más baxu correspuende a la Cuenca del Duero, con 1.183 metros y "Congosto", con 1.824 metros y "Picu Marañón", de 1.474 metros d'altitú.
La superficie del términu municipal ye de 10.566 hectárees y supón casi'l 6,9% de la total de la Subzona de Pinares, qu'algama les 152.000 hectárees. Les llendes xeográfiques del términu de Covaleda son los siguientes:
Al Norte, la provincia de La Rioxa. Al Sur, los términos de Salduero y Molinos de Duero. Al Este, el términu de Vinuesa. Al Oeste, el términu de Duruelo de la Sierra. La llocalización xeográfica del citáu nucleu ye la siguiente: Llatitú: 41º 56' 08'' Llargor: 0º 48' 21'' respectu al meridianu de Madrid.
Ecoloxía
Estensu términu municipal (105 km²), na que'l pinu albar amuesa una indiscutible soberanía sobre pinos negros, hayas, carbayos y demás especies vexetales arbóreas, atópense incluyíos na Rede Natura 2000 los siguientes llugares:
Hidrografía
El conceyu ye travesáu pol ríu Duero de Noroeste a Sureste.
Clima
Covaleda, como bona parte del sector septentrional del Sistema Ibéricu, tien un clima Cfb según la clasificación climática de Köppen (templáu ensin estación seca con branu templáu).
Historia
Covaleda remonta los sos oríxenes a la Edá del Bronce, dalgunos de que los sos restos cabo rastrexar güei nel Pasu de los Arrieros o'l Pozu San Millán. Los testimonios históricos aseguren qu'en territoriu de l'actual Covaleda habitaron les tribus celtíberes de pelendones y duracos, a les cualos enfrentáronse, y non siempres con ésitu, los conquistadores romanos. Delles tradiciones menten tamién una fundación al cargu de pueblos bretonos, de quien al paecer procede'l nomatu de "bretos" que reciben los covaledenses.
El Censu de Pecheros de 1528, nel que nun se cuntaben eclesiásticos, fidalgos y nobles, rexistraba la esistencia 62 pecheros, ye dicir unidaes familiares que pagaben impuestos.
Demografía
A fecha 1 de xineru de 2011, Covaleda cuenta con 1.863 habitantes, de los cualos 967 son varones y 896 muyeres.
Resultaos eleutorales
Actual distribución del Conceyu
La llocalidá de Covaleda, ye socialista na mayor parte de la democracia española, anque nun periodu foi gobernada pola AP col sofitu de sectores de dereches y centru-derecha sorianos. Tres el fraude que supunxo esta llexislatura pa les cuentes del consistoriu, la so representación menguó considerablemente nes últimes eleiciones.
Economía
Covaleda centra güei el so esfuerciu y les sos perspeutives de progresu na industria del tresformamientu de la madera, qu'empezó desenvolviéndose sobre la base de los pinares locales, magar na actualidá importa gran parte de la materia primo. La importancia d'esti sector granible queda reflexada na esistencia nel nuesu institutu del Ciclu Formativu de Grau Mediu de "Fabricación Industrial de Carpintería y Mueble", destináu a capacitar a los futuros trabayadores del sector.
Laguna orixe glaciar
La llaguna Llarga, ye la más grande La llaguna Xelada, que forma pequeños charcos y una redolada pantanosa La llaguna del Hornillo, despinta pola alta morrena que la arrodia El picu de Urbión el puntu más altu de la sierra
Fuentes
Fonte con dos caños en pantalla de piedra con forma curvu-convexa; los caños debitan sobre una pila d'un solu bloque de piedra, dende onde s'enría a otra pila asitiada en cantu el camín. A los llaterales de los caños hai dos tales bancaes. L'agua d'esta fonte ye captada nel regueru que baxa del "Rasu del Pinu Secu". Allugar en redolada de pinos, nun merenderu con abellugu, meses y asadores. Arribación bien alta.
Manantial captáu y conducíu daqué más d'una docena de metros hasta'l cantu del camín. Trés pequeños caños nel frontal y los dos llaterales d'un tacu de madera, que paez asemeyar una tortúa, habiliten esta fonte en pantalla de piedra con murios llaterales de baxu altor a manera de bancaes. La fonte tien una pila trapezoidal con una lloseta de piedra, con un xabalín grabáu. La pantalla ta coronada con un motivu de base cuadrada termináu en forma piramidal, y na mesma hai un lletreru col nome de la fonte y la fecha "11-9-1996". A la derecha de la fonte, al otru llau d'una gran roca, hai una mesa de piedra con bancos y un pequeñu abellugu de madera. Redolada de pinos. Arribación bien alta. Les informaciones recoyíes dicen que'l nome de la fonte nun se debe a los efeutos de l'agua, bien apreciada polos paisanos, sinón que la forma del diedru predresu en que la so base ta'l manantial y el color mariellu-verdosu que-y da'l polen de los pinos fai-y asemeyar "un culu con cagalera".
Un conxuntu de medios tueros de pinu baleráu enríen l'agua de escorrentía hasta'l cantu del camín habilitando esta fonte. Redolada de pinos. Arribación media. Unos metros antes de llegar a esti puntu, a la derecha de la pista, allúgase'l Manantial de La Canal, anguaño non captáu nin habilitáu pero que d'antiguo lo tuvo en forma de cubillo.
Fonte con cañu de fierro, embutíu n'otru de mayor diámetru, nuna pequeña pantalla de piedra a que los sos estremos hai dos tales bancaes con forma curva y que sirven como contención del terrén. Sobre'l cañu ta grabáu l'escudu de la Guardería Forestal. La fonte allugar nun merenderu con meses y xuegos infantiles; la cortil ta zarráu y apuértase a él per una puerta xiratoria na que se llee'l nome de la fonte. Redolada de pinos. Arribación bien alta.
Fonte con cañu de fierro ensertáu nuna llosa de piedra de forma circular; el cañu termina nun conu invertíu pal so usu como autovaso y debita sobre una pocilla tamién de piedra. Al otru llau de la pista hai una mesa de piedra y un asador. Redolada de pinos. Arribación bien alta.
Gastronomía
El platu típicu ye la caldereta de corderu o ayu arrieru, platu atayante que solíen comer los carreteros nos sos desplazamientos per España y los que trabayaben nel caltenimientu y curiáu de los montes de Covaleda. Otros productos carauterísticos son los embutíos caseros y les cecines de xabalín, corzu y venado, manxares esquisitos, curaos na sierra de Urbión.
Nun podíen faltar, como colofón, los duces y repostería realizaos con ingredientes naturales y ensin conservantes, de gran tradición nesti pueblu.
God of War: Chains of Olympus
God of War: Chains of Olympus (n'español, "Cadenes del Olimpo") ye un videoxuegu para PSP, desenvueltu por Ready at Dawn Studios. Ye una precuela de God of War, polo que sería'l segundu videoxuegu na cronoloxía de la serie. El xuegu desenvolver nel periodu nel cual, Kratos sirve a los dioses del Olimpo mientres 10 años. A lo llargo de los años, Kratos tien que completar delles metes pa rescatase de les velees qu'acoraden los recreos fondos de la so mente.
Covaleda
Relixón
Dende'l puntu de vista xerárquicu de la Ilesia Católica forma parte de la Diócesis d'Osma-Soria la cual, de la mesma, ye sede sufragánea de l'Archidiócesis de Burgos.
God of War: Chains of Olympus
Batalla n'Ática
Kratos siguiendo la pista del Basiliscu, atopar col Rei de Persia en persona. Este tien la intención de "purgar" Grecia, gracies al Basiliscu, y convertise nel so nuevu rei, y empezar per matar a Kratos. Dempués del enfrentamientu y antes d'acabar con él, el Rei pide compasión en cuenta de riqueces, muyeres y reinos. Pero Kratos solo quier una cosa, y ye arrampuña-y la so vida. Cola so muerte, llogra'l poder del Xeniu. Tres un llargu camín algama al Basiliscu, acabando cola so vida y terminando cola so misión.
La cayida del Sol
En ganando al Basiliscu, Kratos nun tien abondu y reclama a los dioses más xeres. Y ye cuando ve que'l Sol cai sobre la Tierra, venciendo'l mundu n'escuridá. Kratos dirixir escontra la zona del choque, cerca de la ciudá de Maratón. Al llegar ve una ciudá envuelta por una borrina d'onde surden enemigos y el Gran Carru de Helios, Dios del Sol. Kratos ábrese pasu ente les diverses criatures qu'invaden la ciudá y llogra algamar el carru. En esguilándolo, Atenea preséntase como una estatua y comunica a Kratos que Morfeo llanzó'l so mantu y ta venciendo a los dioses nun fondu suañu. Ensin un Sol qu'allume, Morfeo nun tien llendes. Kratos tien una nueva misión: Devolver el Sol al cielu. Enfusar nel Templu d'Helios (el carru), tres un curtiu camín atopar con Eos, que comunica a Kratos que'l so hermanu, Helios, fuera secuestráu por Atles. Pa saber onde taba Helios, Kratos espertó a los caballos de fueu, que nun duldar de dir col so amu.
El Hades
Antes de conocer el so destín, los caballos de fueu traviesen la borrina de Morfeo, faciendo que Kratos suañe cola so finada fía, Calíope. Al espertar atopar n'El Hades. Esti llugar nunca fuera triáu por un mortal en vida. Nel horizonte repara la lluz del Sol. Pa llegar a él, tendría de pidir permisu a Caronte, pero nun ta pol llabor. Tres un curtiu combate, Caronte noquia a Kratos y refundiar a un abismu. Al espertar, Kratos atópase encadenáu na paré, pero fácilmente ruempe los grilletes. Kratos atopar nel Tártaru. Buscando una salida, consigue'l Guantelete de Zeus y repara a los titanes, ente ellos a Hiperión, siendo encadenaos por Zeus nesti llugar. Tamién repara les cadenes rotes d'Atles, y Kratos solo tenía daqué en mente: ¿Quién desamarraría tanta maldá?. A la fin atopa una salida, y ye hora de que Caronte seya derrotáu. Y asina ye, Kratos derrota a Caronte, apoderándose de la so barca y pon aldu escontra la lluz del Sol.
La Batalla Final: Kratos vs Perséfone
Perséfone diríxese volando a la Pilastra qu'Atles taba destruyendo. Kratos llogra garrase a Perséfone pa llegar a él. Tres una encarnizada llucha contra Perséfone el gran titan Atles entra na batalla tratando d'entartallar a Kratos, dempués d'encadenar los poderosos brazos del titan decidir a terminar con Perséfone, Kratos llogra travesala col Guantelete de Zeus. Antes de dise, Atles diz-y que los Olímpicos nun lu van ayudar. Kratos respuende que los sirvirá fielmente. Atles acaba la conversación diciendo que se van volver a ver.
Atles siempres va sostener el mundu sobre los sos costazos, un castigu peor que'l que Zeus impunxo a los otros Titanes. Asina ye como Kratos, retornó'l Sol al cielu y Morfeo retirar a les solombres. Finalmente, Kratos llanzar del carruaxe, quedando inconsciente sobre'l monte más altu de toa Grecia, mientres dos dioses Atenea y Helios quíten-y l'Escudu de Sol y el Guantelete de Zeus. Kratos paga un altu preciu, inclusive pal Pantasma de Esparta.
Sistema de Xuegu
God of War: Chain of Olympus caltién la dinámica de la saga (lluches encarnizadas, con pequeños toques de puzzles y plataformes).
Cubilla
Cubilla ye una villa y un conceyu de la provincia de Soria, partíu xudicial d'El Burgo de Osma, Comunidá Autónoma de Castiella y Lleón, España. Pueblu de la contorna de Pinares.
Dende'l puntu de vista xerárquicu de la Ilesia Católica forma parte de la Diócesis d'Osma la cual, de la mesma, pertenez a l'Archidiócesis de Burgos.
Estensión y Población
Tien un área de 20,24 km², con una población de 44 habitantes empadronaos, y moren 28. El so densidá de 2,96 hab/km².
Nel so conceyu atópase'l despoblado de Cubillos.
Historia
220px|thumb|left|Términu municipal de Cubilla.
Poco se sabe del so orixe, anque yá nel sieglu XV esiste la ilesia de San Pedro. Nel sieglu XVIII, tópense xacimientos de mármol na zona, que contribúin al crecimento económicu del pueblu. Nel Censu de 1879, ordenáu pol Conde de Floridablanca, figuraba como villa del Partíu de la Merindad de Solpeña na Intendencia de Soria, con xurisdicción de señoríu y so l'autoridá del Alcalde Ordinariu de Señoríu, nomáu pol Marqués de Vadillo. Cuntaba entós con 172 habitantes.
A mediaos del sieglu XIX esti conceyu sume porque s'integra en Talveila.
A principios del sieglu XX apaez esti conceyu porque se segrega del conceyu de Talveila el 14 de xineru de 1930.
Dempués de la guerra civil, el pueblu vase despoblando progresivamente, hasta los nuesos díes.
Industria y comerciu
Desque se tien constancia, el pueblu basóse na agricultura y nes esplotaciones madereres. Nel sieglu XVII, consíguese mármol d'una cantera cercana, que potencia la economía, hasta l'añu 1945, nel cual, fúndase la fábrica resinera de Cubilla, que ye granible hasta 1979. A finales del sieglu XX, créase la casa rural de les Bardes, y en 2009, fúndase la yeguada de caballos pura sangre inglés Haras Les Delicies por dos ex-jockeys, esta yeguada ye la única de la provincia. En 2013 los sos primeros productos van competir en carreres de llisu nos hipódromos españoles. Na actualidá, la yeguada cunta con dos yegües de cría (Karachi y Ardid) y un semental (Barutell). A día de güei, tán empezándose les nueves instalaciones de la yeguada.
Demografía
Nel so conceyu atópase'l despoblado de Cubillos.
Fiestes y celebraciones
Cubilla celebra delles fiestes a lo llargo del añu. Les Fiestes de Branu celebren el segundu fin de selmana d'agostu. Nel mes de xineru, celebra la fiesta de la "Primegena", conmemorando'l veredictu favorable que la llocalidá llogró nun pleitu resueltu en xuiciu favorable frente a la vecina llocalidá de Talveila. Coles mesmes, caltiénse la tradición d'allegar a la Romería de la Virxe de la Blanca, en Cabrejas del Pinar, xunto a otros pueblos vecinos. Celébrense'l segundu fin de selmana d'agostu. Son n'honor a San Pedro.
Desgraciadamente, na villa munches tradiciones rellacionaes colos momentos festivos perdiéronse. Ente elles cantar albadas, pingar el mayu, pagar "el pisu" o "costume". Coles mesmes, sumieron les Confreríes de Santa Catalina y la Confrería de la Vera Cruz que la so misión yera soterrar al Cofrade desapaecíu.
Llugares d'interés
Ente los llugares más interesantes de Cubilla, atópase la Ilesia de San Pedro, y ricos xacimientos fósiles del Xurásicu. Tamién, hai dellos nicios d'esplotaciones de mármol na zona, que tomen dende'l sieglu XVIII, hasta 1970-80, años nos que se dexa d'escavar. Tamién hai fontes d'agua mineral, y otres paraxes d'interés natural.
Mediu ambiente
Nel so términu ya incluyíos na Rede Natura 2000 los siguientes llugares:
Mmabatho
Mmabatho (del setswana Mmabatho: "Madre de la Xente") yera una ciudá cerca de Mafikeng, Sudáfrica. Foi la capital de la República Bantustán de Bofutatsuana. Depués del final del apartheid en 1994, Mabato foi xunida a Mafikeng, que se convirtió na capital de l'acabante crear Provincia del Noroeste.
Saint-Maurice-lès-Châteauneuf
Saint-Maurice-lès-Châteauneuf ye una comuña francesa del departamentu de Saona y Loira, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Bustio (Colombres)
Alcuéntrase a 2 km de Colombres, la capital del conceyu, a un altor mediu de 8 msnm y tien una población de.
Saint-Maurice-des-Champs
Saint-Maurice-des-Champs ye una comuña francesa del departamentu de Saona y Loira, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Xunta Militar Torrelio-Bernal-Pammo
La Xunta Militar Torrelio-Bernal-Pammo conformar al arrenunciar Luis García Meza, obligáu poles mesmes Fuercies Armaes. Entós, apurrióse'l mandu a una Xunta de Comandantes integrada polos xenerales Celso Torrelio Villa, del Exércitu; Waldo Bernal Pereira, de la Fuercia Aérea de Bolivia y contralmirante Oscar Pammo Rodríguez, de la Fuercia Naval. D'ellí, Celso Torrelio Villa pasó a ocupar la presidencia de la República'l 4 de setiembre de 1981.
Manuel Díez-Alegría
Manuel Díez-Alegría Gutiérrez foi un militar y diplomáticu asturianu.
Biografía
Nació'l 25 de xunetu de 1906 nel barriu asturianu de Buelna, perteneciente al conceyu de Llanes. Yera hermanu del tamién militar Luis Díez-Alegría Gutiérrez y del sacerdote Xesuita José María Díez-Alegría Gutiérrez. Fíu de Manuel Díez-Alegría García y de María Gutiérrez de la Gándara.
Estudió nel Colexu de la Inmaculada cola promoción de 1922. Ingresó na Academia d'Inxenieros del Exércitu en 1923, graduándose como teniente en 1929.
Xuntáu al bandu subleváu col entamu de la Guerra Civil, participó en diversos escenarios bélicos como les campañes del Norte, Aragón, Llevante, Ebro y Cataluña.
En 1940 foi nomáu caballeru gran cruz de la Orde de San Llázaro de Xerusalén. Estudió derechu ya impartió clases en delles academies militares, como la d'Inxenieros, de la que foi direutor. Tamién dirixó la Escuela Cimera del Exércitu, en 1964.
Encarnaría al grupu de militares del réxime comenenciudos na modernización y profesionalización del Exércitu.
Xubió a xeneral de división en 1961, y a teniente xeneral en 1967. En febreru de 1968 nomóse-y Direutor del Centru Cimeru d'Estudios de Defensa Nacional (CESEDEN). En xunetu de 1970 ye designáu Xefe del Altu Estáu Mayor, Diplomáu d'Estáu Mayor, exerció diversos cargos nel estranxeru, como la agregaduría militar de la Embaxada d'España en Brasil. Darréu aportó a embaxador d'España en El Cairu (Exiptu) ente 1976 y 1978.
Foi miembru de númberu de la Real Academia de Ciencies Morales y Polítiques, na que pronunció'l so discursu d'ingresu'l 5 de marzu de 1968 sol nome de Defensa y Sociedá y tamién de la Real Academia Española, na qu'ingresó'l 20 de xineru de 1980, cola llectura de ''Efímera rellumanza. La escuela lliteraria militar de la Gloriosa y la Restauración''.
Procurador nes Cortes franquistes ente 1970 y 1977.
Finó na Policlínica Naval de la madrilana cai d'Arturo Soria el 3 de febreru de 1987.
Bophuthatswana
Bophuthatswana foi un bantustán del norte de Sudáfrica.
Foi creáu en 1968 dientro de l'aplicación de les polítiques de "desenvolvimientu separáu" del réxime del apartheid. Destináu pa los miembros de la etnia tsuana, primeramente foi llamáu Tsuanalandia (nun confundir col bantustán del mesmu nome n'África del Suroeste). La denominación foi camudada por Bophuthatswana en 1972. Taba compuestu por siete territorios separaos, espardíos sobre tres provincies na rexón norte del país, con Mmabatho como la so capital.
En 1977 ye-y concedida la independencia per parte de Sudáfrica, que enllargóse hasta la entrada a valir de la constitución democrática de 1994 colo cual el país perdió la so independencia y foi reabsorbida per Sudáfrica.
Al tratase d'un territoriu nominalmente independiente, tába-y dexáu'l desenvolvimientu d'actividaes prohibíes nel restu de Sudáfrica, como'l xuegu. El célebre complexu de casinos de Sun City atópase en Bophuthatswana. Los territorios d'esti bantustán son parte anguaño de la provincia del Noroeste.
La rexón autónoma cuntaba con una superficie total de 44.000 km², teniendo una población de 2.005.000 habitantes en 1993. La mira de vida rondaba los 41 años. L'idioma oficial d'esti territoriu yera'l setswana.
Manuel Emilio Llano Menéndez
thumb|Una de les sos obres foi l'[[Estadiu Carlos Tartiere|Estadiu Municipal Carlos Tartiere.]] Manuel Emilio Llano Menéndez ye un arquiteutu y urbanista español. Nel añu 1976 algama'l títulu de Arquiteutu Superior na Escuela Téunica Cimera d'Arquiteutura de Barcelona.
Casar nel añu 1978 con Mercedes García Martínez y de esti matrimoniu nacieron los sos fíos Javier Llano García y Felipe Llano García. Col so fíu Javier va collaborar y va fundar un estudiu de arquitetura a finales del sieglu XX. Mientres la etapa de Luis Riera Posada nel conceyu coordina la redaición del Plan Xeneral d'Urbanismu d'Uviéu (1979-1982). Foi conceyal d'Uviéu con UCD.
Obres
La so actuación profesional centróse na ciudá d'Uviéu. Ente les sos obres aquitectónicas cabo destacar l'Estadiu de Fútbol Carlos Tartiere (rematáu nel añu 2000), l'Institutu Oftalmolóxicu Fernández-Vega, el Centru Comercial Los Praos o la Estación d'autobuses d'Uviéu José Cosmen, rematada en 2003. Realizó igualmente obres de restauro arquiteutónicu como ye'l casu del Palaciu de Vistalegre o del Palaciu de Villa Madalena (dambos n'Uviéu).
Kareena Kapoor
Kareena Kapoor, tamién conocida pol so nome de casada como Kareena Kapoor Khan y moteyada cariñosamente como Bebo, ye una actriz, modelu, autora y diseñadora de moda india, considerada una de les actrices más sexys ya influyentes de Bollywood. Conocíu por interpretar una variedá de personaxes nuna variedá de xéneros cinematográficos, dende comedies romántiques hasta drames delictivos, Kapoor recibió dellos premios, incluyíos seis Filmfare Awards, y ye una de les actrices más populares y meyor pagaes de Bollywood. Ta casada col actor y productor de cine Saif Ali Khan.
Reconocida poles sos contribuciones a la industria cinematográfico, pola so engañadora dulzura y coles mesmes d'una sensualidá selvaxe, la superestrella amás d'actuar en cine, tamién foi actriz teatral antes de tar na pantalla grande y foi coautora de tres llibros: una autobiografía y dos empones de nutrición y tamién tien la so propia llinia de ropa. Provién d'una familia estrechamente amestada a la interpretación, el so padre Randhir K Kapoor, el so güelu Raj Kapoor y la so hermana mayor, Karisma tamién son actores.
Carrera
Kapoor empezó delantre de les cámares nun anunciu de televisión siendo bien nueva. Sicasí, ella nun volvió a l'actuación hasta l'añu 2000, col filme Refugee, que-y valió pa ganar el so primer premiu Filmfare a la Meyor Interpretación Debú Femenina. La so interpretación nel melodrama Kabhi Khushi Kabhie Gham convertir na película más taquillera de la India nel mercáu internacional.
Kapoor decidió aceptar papeles más esixentes pa evitar ser etiquetada polo cual recibió l'afalagu de la crítica especializada, que valoró la so nueva versatilidad interpretativa ente 2004 y 2006. La so interpretación na que daba vida a una prostituta en Chameli (2004) sirviólu pa ganar el so segundu premiu Filmfare a la Meyor Interpretación Especial. Más tarde recibió dos premios de la crítica a la Meyor Actriz en Filmfare por Dev (2004) y Omkara (2006).
En 2007, Kapoor ganó'l premiu a la Meyor Actriz dau pola Filmfare pola comedia Jab We Met, dirixida por Imtiaz Ali. Convirtióse nuna de les principales actrices contemporánees de la industria del cine hindi.
Vida personal
La vida privada de Kapoor lloñe de les pantalles ye oxetu d'amplia cobertoria nos medios de comunicación de la India. El 16 d'ochobre de 2012, casóse col actor, productor y Nawab de Pataudi Saif Ali Khan, na residencia de Saif en Bandra, Bombay, India. El 20 d'avientu de 2016 nació'l so fíu Taimur Ali Khan.
Koji Miyoshi
Koji Miyoshi (三好 康児; ) ye un futbolista xaponés.
Saint-Maurice-lès-Couches
Saint-Maurice-lès-Couches ye una comuña francesa del departamentu de Saona y Loira, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Celso Torrelio
Celso Torrelio Villa foi un militar bolivianu, qu'exerció como presidente de facto de Bolivia ente 1981 y 1982.
Biografía
Graduar nel Colexu Militar d'Exércitu. Foi comandante de la escuela de comandu y estáu mayor del Colexu Militar d'Exércitu, ministru del Interior del dictador Luis García Meza, comandante del exércitu y miembru de la xunta de comandantes que gobernó al país per un mes. El 4 de setiembre de 1981 ―cuando cuntaba con 48 años d'edá― foi nomáu poles Fuercies Armaes «presidente» (de facto) de la República, cargu qu'ocupó hasta'l 19 de xunetu de 1982. L'acción más importante d'esti curtiu gobiernu, foi la flotación del pesu bolivianu, que dio empiezu al procesu de hiperinflación.
Morrió en La Paz el 23 d'abril de 1999 a los 65 años d'edá.
Ríu Murray
El ríu Murray (n'inglés, Murray River) ye unu de los principales ríos d'Australia, que percuerre 2375 km, desque naz na Gran Cordal Divisoriu hasta que desagua nel océanu Índicu, cerca d'Adelaide; sicasí, con unu de los sos afluentes, el ríu Darling, el sistema Murray-Darling algama los 3672 km.
Fairchild Channel F
The Fairchild Channel F ye una consola de videoxuegos publicada por Fairchild Semiconductor n'agostu de 1976, el so preciu de ventes foi de $169.95. Primeramente foi tituláu VES (Sistema d'Entretenimientu de Videu), pero cuando se llanzó'l Atari VCS, l'añu siguiente, camudóse-y el nome a Fairchild. Foi la primera videoconsola con un microprocesador y qu'utilizara cartuchos, o ROMs.