cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aniellos de Xúpiter
Apariencia y estructura
Les propiedaes espectrales del halo son distintos que les del aniellu principal. La distribución de fluxu nel rangu de 0,5 a 2,5 μm ye más plana nel aniellu principal. El halo nun ye coloráu y puede ser inclusive de color azul.
Orixe del aniellu halo
Les propiedaes óptiques del aniellu halo pueden ser esplicaes pola hipótesis de que se compón namái de polvu con tamaños de partícules menores de 15 μm. Les zones del halo alloñaes del planu del aniellu pueden consistir en polvu submicrométrico. Esta composición esplica'l mayor rellumu en llume frontero, el color más azuláu y l'ausencia d'estructura visible nel halo. El polvu posiblemente aníciase nel aniellu principal, una teoría que se sofita nel fechu de que la fondura óptica ~10-6 ye comparable cola del polvu del aniellu principal. La gran espesura del aniellu puede ser atribuyíu a la escitación de la enclín orbital y escentricidá de les partícules de polvu poles fuercies electromagnétiques de la magnetosfera de Xúpiter. El cantu esterior del halo coincide cola situación d'una fuerte resonancia de Lorentz 3:2.
Como l'arrastre de Poynting-Robertson provoca que les partícules tiendan a cayer en direición a Xúpiter, los sos enclinos orbitales son escitaes mientres pasen al traviés d'ella. El engrosamiento del aniellu principal pue ser l'empiezu del aniellu halo. El cantu interior del aniellu nun ta lloñe de la fuerte resonancia de Lorentz 2:1. Nesta resonancia la escitación ye probablemente significativa, forzando a les partícules a bastiase a l'atmósfera joviana y formando d'esta manera un cantu interior bien definíu. Al tar aniciáu por material del aniellu principal, la edá del aniellu halo ye la mesma que la del aniellu principal.
Aniellu difusu de Amaltea
thumb|300px|left|Imaxe de los aniellos difusos llograda pola sonda Galileo con llume frontero.
L'aniellu difusu de Amaltea ye una estructura bien débil de seición rectangular que s'estiende dende la órbita d'Amaltea a 182 000 km del centru de Xúpiter, 2,54 RJ hasta aproximao 129 000 km 1,80 RJ. El so cantu interior nun ta definíu claramente por cuenta de la presencia de los relativamente muncho más brillosos aniellu principal y aniellu halo. La espesura del aniellu ye d'aproximao 2300 km cerca de la órbita de Amaltea y amenórgase llixeramente en direición a Xúpiter. L'aniellu difusu de Amaltea ye más brillosu cerca de los sos cantos cimeru ya inferior y gradualmente más brillosu en direición a Xúpiter, siendo'l cantu cimeru más brillosu que'l llau inferior. El cantu esterior del aniellu ta relativamente bien definíu y esiste una sópita cayida del rellumu xustu nel interior de la órbita de Amaltea. N'imáxenes con llume frontero l'aniellu paez ser trenta veces más débil que l'aniellu principal. N'imáxenes con llume trasero solo foi detectáu pol telescopiu Keck y pol telescopiu espacial Hubble. Estes imáxenes amuesen una estructura adicional nel aniellu, un picu de rellumu xustu dientro de la órbita de Amaltea. En 2002 y 2003 la sonda Galileo fixo dos pasaes al traviés de los aniellos difusos. El contador de polvu detectó partícules del tamañu d'ente 0,2 y 5 μm y confirmó les resultaos llograes pol analís de les imáxenes. Les observaciones del aniellu difusu de Amaltea dende la superficie terrestre y les imáxenes de la sonda Galileo y les sos midíes direutes del polvu dexaron determinar la distribución del tamañu de les partícules, que paez siguir la mesma llei potencial que'l polvu del aniellu principal con q=2 ±0.5. La fondura óptica del aniellu ye d'aproximao 10−7, que ye un orde de magnitú menor que la del aniellu principal, pero la masa total del polvu, ente 10⁷ y 10⁹ kg, ye comparable.
Aniellu difusu de Tebe
L'aniellu difusu de Tebe ye'l más débil de los aniellos jovianos. Paez ser una estructura de seición rectangular que s'estiende dende la órbita de Tebe a 226 000 km del centru de Xúpiter, 3,11 RJ hasta aproximao 129 000 km, 1,80 RJ. El so cantu interior nun ta definíu, igualmente pol mayor rellumu relativu de los aniellos principal y halo qu'enzanca les observaciones. La espesura del aniellu ye d'aproximao 8400 km cerca de la órbita de Tebe y escai llixeramente en direición al planeta. L'aniellu de Tebe ye, al igual que'l de Amaltea, más brillosu nos cantos cimeru ya inferior y crez el so rellumu en direición Xúpiter. El cantu esterior del aniellu nun ta bien definíu estendiéndose mientres 15 000 km. Hai una continuación difícilmente observable que s'estiende hasta los 280 000 km, 3,75 RJ llamada Estensión de Tebe. N'imáxenes con llume frontero l'aniellu ye tres veces más débil que l'aniellu difusu de Amaltea. Con llume trasero, n'imáxenes llograes pol telescopiu Keck, l'aniellu amuesa un picu de rellumu xustu nel interior de la órbita de Tebe. En 2002 y 2003 el contador de partícules de la sonda Galileo detectó partícules del tamañu ente 0,2 y 5 μm (similares resultaos a los de les del aniellu de Amaltea), confirmando les resultaos de los analises de les imáxenes.
La fondura óptica del aniellu difusu de Tebe ye d'alredor de 3 × 10-8, que ye tres veces menor que la del aniellu difusu de Amaltea, pero la masa total del polvu ye la mesma, aproximao ente 10⁷ y 10⁹ kg. La distribución de tamañu de partícules de polvu ye más esvalixada que nel aniellu de Amaltea, siguiendo una llei potencial con q < 2. Na estensión de Tebe, esti parámetru puede ser inclusive menor.
Orixe de los aniellos difusos
El polvu de los aniellos difusos aníciase esencialmente de la mesma manera que'l de los aniellos principales y halo. La so fonte son los satélites internos Amaltea y Tebe respeutivamente. L'alta velocidá d'impautu d'oxetos procedentes de fora del sistema joviano espulsa partícules de polvu de les sos superficies. Eses partícules primeramente retienen les mesmes órbites que los satélites de los que provienen, pero adulces eses órbites aparren cayendo n'espiral escontra'l planeta pola mor del efeutu d'arrastre de Poynting-Robertson. La espesura de los aniellos difusos ta determinada pola enclín orbital de los satélites. Esto esplicaría cuasi toles propiedaes observables de los aniellos: seición rectangular, cayida de la espesura en direición a Xúpiter y el mayor rellumu de los cantos cimeru ya inferior de los aniellos. De toes formes hai delles propiedaes que siguen inexplicaes, como la Estensión de Tebe, que puede ser debida a cuerpos ensin reparar nel esterior de la órbita de Tebe, y les estructures reparaes n'imáxenes con llume trasero.
L'analís de les imáxenes de los aniellos difusos reveló un picu de rellumu xustu nel interior de la órbita de Amaltea por cuenta de partícules de polvu atrapaes nos puntos de Lagrange L4 y L5. El mayor rellumu reparáu nel cantu cimeru del aniellu de Amaltea puede ser coles mesmes causáu per este mesmu polvu. Tien De haber tamién partícules de polvu atrapaes nos puntos de Lagrange de la órbita de Tebe. El so descubrimientu implicaría qu'hai dos tipos de poblaciones de partícules nos aniellos difusos, una con órbites qu'aparren amodo escontra Xúpiter ente qu'otres caltiénense atrapaes en resonancia 1:1 col satélite que les produció.
Giro d'Italia 1922
La 10ª edición del Giro d'Italia apostar ente'l 24 de mayu y el 11 de xunu de 1922, con un percorríu de 10 etapes y 3095 km, que'l vencedor completó a una velocidá media de 25,856 km/h. La carrera empezó y terminó en Milán.
Giovanni Brunero, ganador l'añu anterior, llogró'l so segundu Giro d'Italia, imponiéndose a Bartolomeo Aimo y Giuseppe Enrici.
Fontanos
Fontanos ye una casería de la parroquia d'Aciana nel conceyu asturianu de Salas.
Alcuéntrase a 14,5 km de Salas, la capital del conceyu, a un altor mediu de 711 msnm y tien una población de.
33 Piscium
33 Piscium (33 Psc) ye una estrella binaria na constelación de Piscis de magnitú aparente +4,61 que s'atopa a 128 años lluz del Sistema Solar.
Carauterístiques del sistema
La componente principal de 33 Piscium ye una xigante naranxa de tipu espectral K0IIIb. Tien una temperatura efectivo de 4750 K y ye 24 vegaes más lluminosa que'l Sol. El so diámetru angular, una vegada consideráu'l escurecimientu de llimbu, ye de 1,73 ± 0,02 milisegundos d'arcu, lo que dexa evaluar el so diámetru real; ésti, magar ser 7 vegaes más grande que'l del Sol, nun ye grande pa una xigante de les sos carauterístiques. Xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada de 1,9 km/s y tien una masa de 1,7 ± 0,4 mases solares. Presenta una metalicidá —bayura relativa d'elementos más pesaos que l'heliu— daqué menor que la solar ([Fe/H] = -0,09). Otros elementos como sodiu, siliciu, calciu y cromu presenten unos niveles asemeyaos a les solares, ente que'l vanadiu ye daqué más abondosu que na nuesa estrella. De la estrella secundaria namái se conoz la so masa, igual a 0,76 ± 0,11 mases solares.
El periodu orbital del sistema ye de 72,93 díes y la escentricidá de la órbita ye ε = 0,27. Esta binaria nun pudo ser resuelta per aciu interferometría de moteáu.
Variabilidá
33 Piscium ye una variable RS Canum Venaticorum que'l so rellumu varia 0,08 magnitúes, recibiendo la denominación, tocantes a variable, de BC Piscium. Tien l'actividá magnética conocida más baxa ente esta clase de variables; l'Observatoriu Einstein de rayos X estudió'l so fluxu superficial (< 5×10³ ergcm−2s−1), siendo ésti inferior en dos órdenes de magnitud a los fluxos superficiales reparaos nos sistemes RS Canum Venaticorum de llargu periodu con menor actividá.
Declaración de Seneca Falls
La Declaración de Séneca Falls (Nueva York y 19 de xunetu 1848) ye'l primer documentu del feminismu norteamericanu. Aprobóse na capiella metodista del llugar del mesmu nome del estáu de Nueva York.
Testu de la Declaración
"La historia de la Humanidá ye la hestoria de las repetidas vexaciones y usurpaciones por parte del home pa cola muyer, el so oxetivu direutu ye l'entamu d'una tiranía absoluta sobre ella. P'amosar esto, someteremos los fechos a un mundiu enfotáu. L'home enxamás nun permitió qu'ella disfrute del drechu inalienable al votu. Obligóla a sometese a unes lleis en que na so ellaboración nun tien voz. Negó-yos el drechu que se conceden a los homes más inorantes ya indinos, tanto indíxenes como estranxeros. En privándola d'esti primer drechu de tou ciudadanu, el del sufraxu, dexóla asina ensin representación nos aconceyamientos llexislativos, oprimióla dende tolos ángulos. Si ta casada dexóla civilmente muerta énte la Llei. Esfarrapóla de tou drechu de propiedá, inclusives del xornal qu'ella mesma gana. Moralmente covirtióla nun ser irresponsable, yá que pue cometer toa clas de delitos con impunidá, mientres seyyn cometíos en presencia'l so maríu."
Rimush d'Asiria
Rimush, rei d'Asiria hacia 1730-1727 e.C., quiciabes hacia'l 1733 e.C. y per un curtiu espaciu de tiempu de meses. El so nome, condergáu ya incompletu, apaez a la fin d'una de les dinastía d'una de les llistes alternatives de reis d'Asiria. Según esta llista, ente esti rei, que'l so nome paez que sería Rimush, y el so predecesor Mut-ashkur tendríen de gobernar 29 años. Nun se-y menta na llista tradicional lo que fai pensar que'l so reináu foi relativamente curtiu. El siguiente rei foi Asinum, que yera nietu de Shamshiadad I y Rimush sería bisnietu d'esti rei, seique fíu de Mut-ashkur. Ye bien posible que Rimush morriera dempués d'un curtiu reináu (tan curtiu que nin incluyóse nes llistes) ensin descendencia o como muncho con descendientes menores, y asocedería-y el que sería l'hermanascu de Mut-ashkur, Asinum.
Juncus
El xuncu o la xunca (Juncus) ye un xéneru de la familia Juncaceae, bien común nel cuenca mediterránea, n'América y África, con más de 225 especies.
Morfoloxía
El so tamañu habitual ye de 90 cm d'altor. Vive en suelos húmedos, en riberes y banzaos. La fueya ye cilíndrica, allargada, recta y flexible. Florez d'abril a xunetu.
Taxonomía
El xéneru describiólo Carlos Linneo en Species Plantarum 1: 325–330. 1753.
Safu
Safu (en griegu antiguu Σαπφώ y n'eoliu Ψάπφω) foi una poeta griega posiblemente de Mitilene, Lesbos. De la vida d'esta gran poeta namái nos queden unos pocos datos, casi toos ellos amestaos cola llenda. Pasó práuticamente tola so esistencia nesta islla de Lesbos, sacante los años que tuvo d'exiliase nes colonies heléniques de Sicilia pola mor del enfrentamientu familiar col tiranu Pítacu; yá que la hipótesis más fuerte caltién que la décima musa, como la llamara Platón, yera de familia aristocratíca y casó con un home de bona familia col que tuvo una fía a la que dedicó dellos de los sos más formosos versos, Cleis.
Nel 593 e.C. Acompangada pola so familia refuxase en Sicilia y d'ehí nun torna hasta la desapaición de Pítacu, a la vuelta forma una escuela pa neñes que ye la que-y dio fama, amás de los sos versos, ente los sos coetáneos. Y na islla del Mar Exéu permaneció hasta la so muerte ocurrida cerca del 580 e.C.
Zendeh Jan
Zendeh Jan ye una ciudá d'Afganistán, asitiada nel valle'l ríu Hari Rud na provincia d'Herat. Cunta con 10.418 habitantes (2007).
Safu
La poesía sáfica
Munches de les sos obres tan desapaecíes y namái se conserven restos escachaos de los sos poemas, otros son tan antiguos que son de difícil comprensión o lletura. De lo que se conoz, encadármase en 9 llibros d'Odes, Epitalamios, Cancios Nupciales y Himnos. De toles sos obres destácase “La Oda a Afrodita”.
La conocencia de la danza y la música, que se poníen na escuela pa neñes, permitió crear un metru y una estrofa nueves que plasmaben a la perfeición la frescura, la intensidá y la simple formosura de los sos versos. Esta métrica nueva conozse como estrofa o oda sáfica. La oda sáfica, copiada intensamente nel helenicismu, consiste en 3 endecasílabos y 1 adónicu final d'once sílabes.
La práutica totalidá de la obra de Safu ta traducida al asturianu sol títulu "Poemes y fragmentos", nun llibru editáu pola Academia de la Llingua Asturiana y traducíu dende l'orixinal griegu por Xosé Gago.
Safu y Atenes
Anguaño sabemos que Safu nun yera homosexual sinón que canciaba a la muyer na so plenitú y formosura, munchos d'estos cancios yeren dedicaciones a les sos alumnes na nueche de bodes, y otres poesíes dedíca-yles a la so fía Creis. (Falta referencia)
Pero que seya considerada homosexual, d'ehí la pallabra lesbiana, débese a los poetas y filósofos atenienses de la dómina; debemos decatanos que L'Ática yera una rexón preminentemente machista u les muyeres teníen menos derechos, inclusive, que los esclavos, frente a Lesbos un estáu onde los ciudadanos nun sufríen diferencies de xéneru. Y poro los atenienses nun atalantaben -nin -yos prestaba- qu'una autora perconocida canciara la formosura de la muyer y non la del home. D'ehí la creación de la fama de Safu, cuidemos que na dómina del amor más baxo pa un ateniense yera'l que se tienen dos muyeres, amás pa los áticos la muyer nun tenía ánima colo que l'amor espiritual yera un imposible. D'esti xeitu xustificaben la escura posición llegal y social de les atenienses.
Por embargu hai un exemplu perclaru de que non toa Atenes yera asina, Platón tenía en tal alta estima la producción poética y la conduta personal de la de Mitilene que decidió nomala “la décima musa” igualándola colos dioses, ensin dulda'l mayor de los arguyos pa un griegu de la dómina.
Escuela de los Nomes
Los sos representantes más pernomaos son Hui Shi (惠施), Gong Sunlong (公孫龍) y Deng Xi (鄧析). Debíu la mala fama que tuvieron esti pensadores na antigüedá, caltenemos bien pocos testimonios de la so obra. Fueron comparaos colos sofistes pol motivu anterior, por ser hábiles oradores y pola so visión relativista de la realidá. Tamién fueron reconocíes les sos aportaciones a la lóxica.
Zeiningen
Zeiningen ye una comuña suiza del cantón d'Argovia, nel distritu de Rheinfelden. Llenda al oeste cola comñna de Möhlin, al noreste con Wallbach, al este con Mumpf, al sureste con Zuzgen, al sur con Buus (BL) y al suroeste con Maisprach (BL).
Lorimer Johnston
Lorimer Johnston foi un actor, direutor y guionista cinematográficu d'Estaos Xuníos, activu principalmente na dómina del cine mudu.
Biografía
El so nome completu yera Lorimer George Johnston, y nació en Maysville, Kentucky. Trabayó, como actor o direutor, en más de 60 filmes, escribiendo amás el guión de doce producciones, casi toes elles curtiumetraxes. Destaquen, d'ente les producciones que dirixó, los filmes de 1913 For the Crown y For the Flag. A lo llargo de la so trayeutoria tuvo la oportunidá de trabayar con intérpretes como Charlotte Burton.
A la fin de la so carrera, Johnston actuó en distintes películes sonores, ente elles les dedicaes a la figura de Frankenstein The Ghost of Frankenstein y Son of Frankenstein.
Lorimer Johnston finó en Hollywood, California, en 1941. Había estáu casáu cola actriz y guionista Caroline Cooke, que tamién trabayara nel cine mudu.
Federación Lituana de Fútbol
Foi fundada en 1922 y nuna primer etapa tuvo afiliada a la FIFA dende 1923 hasta l'anexón del país a la Xunión Soviética en 1940. Tres la desintegración soviética, en 1991 nuevamente afilióse a la FIFA y en 1992 foi almitida per vegada primera na UEFA.
Añalmente apurre'l premiu Futbolista lituanu del añu, que nes últimes ediciones estremó a:
Pellegrinia
Pellegrinia ye un xéneru de plantes fanerógames perteneciente a la familia Ericaceae. Entiende 28 especies descrites y de estes, solo 6 aceptaes.
Taxonomía
El xéneru foi descritu por Hermann Otto Sleumer y publicáu en Notizblatt des Botanischen Gartens und Museums zu Berlin-Dahlem 12(113): 279, 287–288. 1935. La especie tipu ye: Pellegrinia grandiflora (Ruiz & Pav. ex G. Don) Sleumer
Alan Stivell
Alan Stivell ye un cantautor y músicu bretón. Ta na bas del recobramientu del arpa céltica y de la música bretona moderna. La so música ta abierta al mundu sofitándose nun combate pol reconocimientu de la cultura céltica y pola fraternidá ente la xente.
La so personalidá y el so trabayu xugaron un papel bien importante na popularización de la música céltica en Bretaña y nel mundu. Esi primer papel ye, en principiu cronolóxicu: Nos sos entamos, nun había más qu'un solu cantante bretón, Glenmor, que cantaba les sos propies composiciones. Al contrario, Alan Stivell algama reconocimientu pol so trabayu sobre repertoriu tradicional, anantes de diversificase produciendo creaciones propies. A eso xúntase-y una capacidá de comunicar la so pasión, gracies a la qu'afala la vocación (direuta o indireuta) de los artistes bretones actuales. La so música convirtióse n'universal pola so notoriedá, pero tamién pola so modernidá y les sos influyencies ecléctiques. Depués del entamu, nun dexó de producir sobre l'escenariu a lo llargo del mundu y de proponer una discografía orixinal.
El so verdaderu nome ye Alan Cochevelou, ye productu de la emigración bretona como cerca de la metá de los bretones: la so familia ye orixinaria de Gourin y Pontivy en Morbihan (Bretaña), pero él nació en Riom (departementu del Puy-de-Dôme na rexón d'Auvergne, en Francia), onde vivió dellos años anantes de pasar la so mocedá en París. El so nomatu Stivell significa en bretón « fonte que surde » ; y ta xuníu al so nome (kozh stivelloù, les vieyes fontes).
Formación y entamos
thumb|[[Arpa céltica (Muséu d'Escocia - Edimburgu)]] La primera parte de la so vida tien llugar en París. Entama l'apredizaxe del piano a la edá de cinco años y la so vocación vien d'un sueñu de so padre Georges Cochevelou: la fabricación d'un arpa céltica, la « Telenn Gentañ » (telenn significa « arpa » en bretón). L'arpa céltica ye un instrumentu escaecíu na Edá Media, na dómina na que'l ducáu de Bretaña perdió la so independencia y ye incorporáu al reinu de Francia. El prototipu recreáu por so padre llévalu a tomar cursos d'arpa, beneficiándose de la famosa Denise Mégevand (1917-2004). Les igües de temes tradicionales célticos, escritos pola so profesora y so padre, determinen na so casa una pasión pola celticidá y por Bretaña, pasión qu'enxamás amenorgó. En 1953, actúa na Maison de Bretagne à Paris y entama'l so aprendimientu de bretón, tamién s'interesa pol galu, el gaélicu y la mitoloxía céltica. Actúa igualmente na UNESCO y na catedral de Vannes. Darréu entama a tocar na bagad Belimor y deprende otros instrumentos, la cornamusa y la bombarda. En 1955, cuando los conciertos se faen más regulares, fai la primera parte de Line Renaud nel Olympia de París. En 1959, graba'l so primer discu (Musique Gaélique). Conviértese en Penn-Soner de la bagad Bleimor al entamu de los años 1960. Depués, en 1963, otru discu instrumental « Telenn geltiek - Harpe celtique ». En 1966, retoma la so actividá escénica (especialmente nel Centru Americanu de París), pero esta vez como cantante, la so naciente notoriedá llévalu a ser invitáu a les radios. Dende 1967, firma un contratu exclusivu con Philips-Fontana (Universal). El mesmu añu, graba la parte d'« arpa » nel discu de Graeme Allwright « Joue, joue, joue ». Ye nesta dómina cuando toma'l nome d'Alan Stivell. Dos años más tarde da un conciertu nel Queen Elisabeth Hall de Londres. En 1970, graba l'álbum Reflets.
Década de 1970
En 1972 sal un álbum con un títulu significativu: Renaissance de la harpe celtique, que ye reconocíu col premiu de l'Académie Charles Cros y que convertiráse nun discu de cultu. El 28 de febreru d'esti mesmu añu, da un conciertu nel Olympia de París acompañáu pol guitarrista Dan Ar Braz. L'ésitu d'esti conciertu ye amplificáu por una retresmisión radiofonica y una grabación de la que se venden 1.500.000 exemplares. La música bretona llétrica (el pop célticu) ponse de moda. Del apreciu de los sos compatriotes, pasa al reconocimientu internacional. El so ésitu fai que surdan imitaciones, non solamente redinamizando la música tradicional sinon tamién favoreciendo'l surdimientu de nuevos músicos y autores-compositores-intérpretes.
1973 confirma l'añu anterior. Saca un nuevu álbum, Chemins de Terre, saludáu pola crítica (el magazine británicu Melody Maker escuéyelu como discu del añu) y al que l'ésitu comercial entaina a convertilu nun discu d'oru. L’actividá escénica continúa por toa Francia y a nivel internacional (Canadá, Gran Bretaña).
Depués de la salida, l'añu siguiente, del álbum E Langonned y una xira por América del Norte, asoleya en 1975 E Dulenn (A Dublín) un álbum en direutu grabáu nel National Stadium de Dublín. El tema Délivrance ye abiertamente militante, ye la reivindicación de les cultures céltiques y l'afirmación de la Celtia como tierra de crecimientu. El Palaciu de los Deportes de París, atarraquitáu de xente, acuéyelu durante diez díes col mesmu ésitu de púbicu.
En 1976 graba Trema'n Inis un homenaxe a so padre acabante de morrer. Darréu van seguir los discos Raok Dilestra - Avant d'Accoster y Un Dewezh 'Barzh 'Gêr. Ye nesta dómina cuando Dan Ar Braz entama la so carrera en solitariu que lu llevará nos años noventa a l'aventura de l'Héritage des Celtes.
En 1977, fai una xira triunfal per Australia. En 1979, asoleya Tro Ar Bed, un discu de conciertu. El mesmu añu graba la Symphonie celtique – Tir na nOg (na mitoloxía céltica irlandesa, Tir na nOg ye la « Tierra de la Mocedá », unu de los nomes del Otru Mundu, el Sidh). Esta obra señala l'entamu d'una corriente bien afitada güei, el cross-over, qu'amiesta la música sinfónica, el rock, el pop, el jazz-rock y les influyencies étniques más diverses. Fai traducir los sos testos al tibetanu, algonquín, sánscritu, bereber, irlandés y cántalos neses llingües, pues pa él esta sinfonía céltica ye una sinfonía universal
En 1980, tócase la Symphonie celtique por 300 músicos nel Festival Intercélticu de Lorient, delantre de 10.000 espectadores.
Década de 1980
Solamente tres discos van ser grabaos nesta dómina.
En 1981, Terre des Vivants con soníos más rock, mientres que Légende, sacáu dos años más sero, marca una evolución hacia la electrónica y la New-Age. Vuelve muncho a actuar n'América del Norte, onde lu acompaña siempre l'ésitu.
Década de 1990
En 1991, Stivell compón 16 títulos relativos a la lleenda artúrica col álbum The Mist Of Avalon, una evocación de los personaxes principales como'l Rei Arturu, la Fada Morgana, la Reina Xinebra y les lleendes céltiques. Nesi momentu'l públicu entama a reinteresase pola música céltica.
En 1993, más qu'editar cualquier compliación, invita a artistes de cierta sonadía a revistar dellos de los sos títulos. Realcuéntrase col so collaciu Dan Ar Braz, pero tamién con otros cantantes veníos d'otros horizontes: Kate Bush, Shane MacGowan, Laurent Voulzy, Gillan O'Donovan, Yann-Fañch Kemener, Gilles Servat, James Wood, Doudou N'diaye Rose, Robert le Gall, Davy Spillane, y otros. Esti conceyu asegura l'ésitu del discu del que se venden 300.000 exemplares. El trabayu publicitariu de la so casa discográfica, Keltia III (distribuyía entós por Disques Dreyfus), especialmente una publicidá na cadena de televisión TF1, participa nel rellanzamientu de la música céltica ente'l gran públicu bretón y francés.
En 1994, Stivell recibe'l collar de la Orde d'Hermine en Vannes, que recompensa a les personalidaes que trabayaron pola proyeición de Bretaña.
Un añu más sero, ye la salida de Brian Boru del nome del rei d'Irlanda que reina nel sieglu XI nel que retoma y igua composiciones tradicionales, con un tonu modernu, con, per primer vegada, un títulu inspiráu nel Hip hop. La canción Parlament Lament ta dedicada al Parllamentu de Bretaña, en Rennes, amburáu'l 4 de febreru de 1994.
En 1998, siempre esmolecíu por tender pontes ente les cultures y les músiques, saca 1 Douar (« 1 Tierra ») na que convidó a Youssou N'Dour, Khaled, Jim Kerr (del grupu Simple Minds), John Cale, Paddy Moloney (de The Chieftains), y otros artistes.
El 16 de marzu de 1999, ye una de les cabeces de cartel d'un gran conciertu nel Pabellón de París Bercy onde participa igualmente l'Héritage des Celtes. El doble-álbum Bretagnes à Bercy aconceyó a los más grandes músicos qu'interpreten, ente otros, 7 títulos de Stivell.
Deceniu de 2000
Back to Breizh sal en 2000, el títulu del álbum manifiesta'l retornu pol que nagua a una Bretaña más concreta.
En 2002, Au-delà des mots ye una obra instrumental na que les arpes son les reines y onde s'amiesten sonoridaes acústiques bien pures coles téuniques más electróniques.
En 2004, pa festeyar el cincuentenariu de la renovación de l'arpa céltica en Bretaña, Alan Stivell asoleya, en collaboración con Jean-Noël Verdier, un llibru contando la historia del instrumentu: « Telenn, la harpe bretonne ».
En 2004 igualmente, sal un CD-DVD tituláu « Parcours », mezclienda de reediciones y de novedaes inédites, qu'obtién un gran ésitu de públicu.
En marzu de 2006, asoleya'l so álbum númberu 22 tituláu Explore (distribuyíu por primer vez por Harmonia Mundi) nel que s'afirma una orientación « electro », yá entamada en Brian Boro y los siguientes, onde fai el mesmu una parte importante de les programaciones, meciendo ellí especialmente la cornamusa electrónica y un nuevu prototipu d'arpa llétrica. Esti discu acoyéronlu con entusiasmu la prensa francesa y estranxera.
Referencies discográfiques
(sacante recopilatorios)
Llista d'asteroides/13001–13100
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Alfalfa (dixebra)
Alfalfa pue referise a:
Poles
Poles ye una casería de la parroquia d'Aciana nel conceyu asturianu de Salas.
Alcuéntrase a 2,5 km de Salas, la capital del conceyu, a un altor mediu de 318 msnm y tien una población de.
Maux (Nièvre)
Maux ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Chrysococcyx basalis
El cuquiellu de Horsfield o cuquiellu amorenáu d'Australia (Chrysococcyx basalis) ye una especie d'ave cuculiforme de la familia Cuculidae. Enantes esta especie yera conocida col nome científicu Chalcites basalis.
Hábitat y distribución
Puede atopase n'Australia y nel sureste d'Asia. Anque la so población mundial nun foi cuantificada, considérase común y estable.
thumb|250px|left|Fotografía tomada en Capertee Valley, NSW, Australia
<br style ="clear:both" />
Cantar
<br style ="clear:both" />
Paridá de poder adquisitivu
La paridá de poder adquisitivu (PPA) ye la suma final de cantidaes de bienes y servicios producíos nun país, al valor monetariu d'un país de referencia. thumb|400x400px|Paridá de poder adquisitivu (PPA), 2014 [[Fondu Monetariu Internacional.]] thumb|400x400px| Paridá de poder adquisitivu (Purchasing Power Parity o PPP) per cápita nel mundu (2009). right|thumb|400x400px|Paridá de poder adquisitivu del Productu Internu Brutu per país en 2003. La economía de los Estaos Xuníos emplégase como referencia, y la so PPA defínese como 100. Bermudes tien l'índiz más altu, 154, lo que significa que los bienes vendíos en Bermudes son 54% más caros que nos Estaos Xuníos. Ta basáu nuna idea desenrollada per primer vegada por miembros de la escuela monetarista de la Universidá de Salamanca nel sieglu XVI, y foi un sistema de midida qu'empezó a utilizar el Fondu Monetariu Internacional a principios de los años noventa, anque non l'únicu: el PIB Nominal per cápita ye la midida más utilizada pa dase una idea aproximada del tamañu d'una economía.
Cuando quier comparase el productu internu brutu de distintos países ye necesario homoxeneizar la información, yá que cada país mide'l so productu na moneda llocal; pa ello ha traducise'l so PIB a una moneda común, al traviés de los tipos de cambéu. La paridá del poder adquisitivu ye una de les midíes más afayadices pa comparar la producción de bienes y servicios, con ventayes sobre'l productu internu brutu nominal per cápita, yá que toma en cuenta les variaciones de precios. Esti indicador esanicia la ilusión monetaria amestada a la variación de los tipos de cambéu, de tal manera qu'una apreciación o depreciación d'una moneda nun va camudar la paridá de poder adquisitivu d'un país, yá que los habitantes d'esi país reciben los sos salarios y faen les sos compres na mesma moneda. Lo que sí va afectar al PIB PPA ye la cantidá de los bienes y servicios producíos nel mesmu, por cuenta de variaciones nel tipu de cambéu, cuando se trate d'importaciones y esportaciones.
Usualmente, calcúlase una canasta de precios que son asignaos a los distintos bienes y servicios tomando un país como referencia pa los mesmos. El problema xurde cuando hai bienes y servicios que diverxen de los esistentes nel país de referencia, yá seya por inesistencia, calidá o disponibilidá. Ye por ello que, polo xeneral, nes llistes de países por PIB (Nominal y PPA) el valor d'Estaos Xuníos ye idénticu.
Triangulum
Triangulum (el "Triángulu") ye una pequeña constelación del norte, que les sos trés estrelles más brilloses, de tercera y cuarta magnitú, formen un triángulu casi isósceles. Ye una de les 88 constelaciones modernes y tamién foi una de les 48 llistaes por Ptolomeo. Nun tien de ser confundida cola constelación austral Triangulum Australe.
Carauterístiques destacables
De pequeñu tamañu y escareciendo d'estrelles brilloses, l'oxetu de mayor interés nesta constelación ye la galaxa del Triángulu (M33), una galaxa espiral que forma parte del Grupu Llocal. Ye'l tercer miembru más importante del grupu dempués de la Vía Láctea y la galaxa d'Andrómeda. Piénsase que pue tar gravitacionalmente amestada a esta postrera.
Oxetos de cielu fondu
thumb|220px|La [[galaxa del Triángulu, una de les principales galaxes del nuesu Grupu Llocal.]]
Historia y mitoloxía
A pesar de ser una constelación menor, el grupu d'estrelles que forma Triangulum yá yera conocíu na antigüedá y, por cuenta de la so paecencia cola lletra griega Δ tomó dacuando'l nome de Delta o Deltotum.
Pola so forma tamién s'acomuñó al delta del ríu Nilu y rellacionóse cola islla de Sicilia.
Menestreau
Menestreau ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Triangulum
Historia y mitoloxía
Una versión esplicaba que pola mor del pocu rellumu d'Aries, el dios Hermes asitió sobre esa constelación delles estrelles a les que dio la forma de la lletra delta, como primer lletra del xenitivu de Zeus (Διός).
Menestreau
Tien una población de y una superficie de  km².
Bárzana (Doriga)
Alcuéntrase a 14 km de Salas, la capital del conceyu, a un altor mediu de 69 msnm y tien una población de.
Þorbjörn skakkaskáld
Þorbjörn skakkaskáld («escaldiu de skakki») foi un escaldiu d'Islandia nel sieglu XII. Skáldatal menta que foi poeta de la corte del jarl de Lade Erling Skakke y los reis Magnus V y Sverre I de Noruega.
Ye autor d'Erlingsdrápa («drápa d'Erling») escontra 1170, pero namái caltuviéronse tres estrofes del poema nes sagues reales: Heimskringla y Hulda-Hrokkinskinna.
Aniellos de Neptunu
300px|right|thumb|Esquema de los aniellos de Neptunu. Les llinies continues indiquen los aniellos, les discontinues órbites de satélites. Los aniellos de Neptunu son un sistema d'aniellos planetarios bien tenues y débiles, compuestos principalmente de polvu que la so guarda foi confirmada en 1989 pola sonda espacial Voyager 2, que pertenecen a dichu planeta. Guarden más semeyanza colos aniellos de Xúpiter que colos más complexos de Saturnu o Uranu.
El sistema consta de cinco anillo que reciben el nome de los astrónomos más relevantes na investigación de Neptunu. Del más interior al más esterior son: Galle, Le Verrier, Lassell, Arago y Adams. Amás esiste un aniellu coincidente cola órbita del satélite Galatea. Otros trés satélites más, Náyade, Talasa y Despina, orbiten ente los aniellos faciendo la función de satélites pregueros.
El material de los aniellos ye descomanadamente escuru, tratándose probablemente de compuestos orgánicos producíos pola radiación de la magnetosfera del planeta de manera similar a lo topao nos aniellos d'Uranu. La proporción de polvu nos aniellos ye alta, ente'l 20 y el 70%, ente que la fondura óptica ye baxa, menos de 0,1.
L'aniellu Adams inclúi de la mesma cinco arco más brillosos que'l restu del aniellu denominaos Fraternidá, Igualdá 1, Igualdá 2, Llibertá y Coraxe. Los arcos ocupen cada unu una pequeña llonxitú orbital del total del aniellu. La estabilidá de los arcos ta en discutiniu detectándose en 2005 un considerable endelgazamientu del arcu Llibertá. Ye probable que la estabilidá del aniellu Adams tea rellacionada col satélite Galatea.
Observaciones y descubrimientu
La primer mención d'aniellos alredor de Neptunu data de 1846 cuando William Lassell, descubridor del mayor satélite de Neptunu, Tritón, informó de la presencia d'un aniellu alredor del planeta. La so observación nunca foi confirmada y foi probablemente debida a una ilusión óptica. La primer detección fiable d'un aniellu llograr por mediu d'una tapecimientu estelar en 1968, anque el resultáu nun foi publicáu hasta 1977, cuando fueron afayaos los aniellos d'Uranu.
thumb|right|320px|Imaxe del sistema d'aniellos de Neptunu llograda pola [[Voyager 2.]] Darréu dempués empezó la busca sistemática d'aniellos alredor de Neptunu. El 24 de mayu de 1981 detectóse, mientres asocedía otru tapecimientu estelar, un ceguñu nel rellumu de la estrella despintada. La manera en que tuvo llugar esti ceguñu nun dio pie a pensar nun aniellu como'l so responsable. Dempués del sobrevuelu de la Voyager 2 atopóse que foi'l pequeñu satélite Larisa el que despintó la estrella, un fenómenu desaxeradamente raru.
La sonda espacial Voyager 2 confirmó definitivamente la esistencia de los aniellos de Neptunu durante'l so sobrevuelu del planeta en 1989. Tamién se comprobó que los tapecimientos ocasionales reparaes enantes fueron causaes pol aniellu Adams. Darréu al vuelu de la Voyager 2 les observaciones realizaes con anterioridá fueron analizaes de nuevu llográndose les carauterístiques de los aniellos tal que fueron nos primeros años 80, y atopándose que coincidíen cuasi perfectamente coles llograes pola Voyager. Los aniellos fueron reparaos en distintes disposiciones con respectu al sol, llogrando imáxenes con distintos ángulos de llume, de frente, por detrás y lateralmente. L'analís de les imáxenes nestes condiciones dexó conocer la derivada de la función de fase, que da la dependencia de la reflectividad del aniellu en función del ángulu ente l'observador y el sol, y los albedos xeométricu y de Bond. Coles mesmes l'analís de les imáxenes dexó afayar seis nuevos satélites interiores de Neptunu, incluyendo a Galatea.
Apocayá los aniellos más brillosos, Adams y Le Verrier, fueron fotografiaos pol Telescopiu espacial Hubble y otros telescopios na superficie terrestre gracies a les meyores y meyores de los mesmos, nes bandes ultravioleta y lluz visible durante tapecimientos estelares. Son visibles llixeramente percima del nivel del ruido de fondu na llonxitú d'onda d'absorción del metanu, banda na que la rellumada de Neptunu ye menos bultable. Los aniellos más débiles tán inda per debaxo del estragal de detección.
Descripción
El sistema d'aniellos de Neptunu consta de cinco anillo, llamaos dende'l más cercanu al planeta escontra l'esterior: Galle, n'honor de Johann Gottfried Galle, descubridor de Neptunu a instancies de los cálculos de Le Verrier; Le Verrier, dedicáu a Urbain Le Verrier, quien predixo la posición de Neptunu en función de les alteraciones qu'amosaba la órbita d'Uranu; Lassell, por William Lassell, astrónomu qu'afayó Tritón, el principal satélite de Neptunu; Arago, de François Arago, astrónomu, matemáticu y físicu francés, y Adams, n'honor de John Couch Adams, quien tamién predixo la posición de Neptunu independientemente de Le Verrier.
thumb|right|200px|Imaxe tomada con una sobreexposición de 591 segundos pa resaltar los aniellos más débiles.Amás d'estos definíos aniellos esiste una llámina de material desaxeradamente tenue que s'estiende dende l'aniellu Le Verrier hasta'l Galle y probablemente más al interior escontra Neptunu.
Trés de los aniellos, Le Verrier, Arago y Adams, son estrechos con anchores de 100 km o menos. Sicasí, Galle y Lassell presenten anchores d'ente 2.000 y 5.000 km. L'aniellu Adams contién coles mesmes cinco arco brillosos denominaos Fraternidá, Igualdá 1 y 2, Llibertá y Coraxe. Esta nomenclatura foi suxurida polos descubridores d'estos arcos nos tapecimientos estelares de 1984 y 1985.
Cuatro satélites orbiten dientro d'esti sistema d'aniellos: Náyade y Talasa facer nel buecu ente los aniellos Galle y Le Verrier, Despina xusto nel cantu interior del Le Verrier y Galatea llixeramente pel interior del Adams. De fechu Galatea ta dientro d'un aniellu bien estrechu y débil ensin denominación dalguna.
Los aniellos de Neptunu tán compuestos de polvu micrométrico con una proporción d'ente'l 20% y el 70% del mesmu por unidá d'área; una densidá similar a los aniellos de Xúpiter, nos que'l porcentaxe de polvu ye del 50% al 100%, y bien distintu de los d'Uranu o Saturnu, que contienen bien escasu polvu, con menos del 0,1%.
Les partícules de los aniellos son d'un material bien escuro, probablemente un amiestu de xelu con compuestos orgánicos producíos pola radiación electromagnética del planeta. Presenten un color acoloratáu y los sos albedos, tantu'l xeométricu, con un valor de 0,05, como'l albedu de Bond, d'ente 0,01 y 0,02, son bien baxos y similares a los de les partícules de polvu de los aniellos d'Uranu y de los satélites interiores de Neptunu. Los aniellos son ópticamente "delgaos" y tresparentes, y la so fondura óptica nun entepasa'l 0,1. En xunto, los aniellos de Neptunu son asemeyaos a los de Xúpiter. Dambos sistemes consisten n'aniellos bien estrechos, débiles y polvorientos, xunto a aniellos más anchos pero inda más débiles que los anteriores.
Piénsase que los aniellos de Neptunu, al igual que los d'Uranu, son relativamente nuevos. Ye probable que la so edá seya significativamente menor que la del Sistema Solar. De la mesma, dambos tán probablemente aniciaos pola fragmentación y posterior choque de los restos d'unu o dellos satélites interiores de Neptunu. Estos fragmentos actúen como fontes de polvu y material de los aniellos. A esti respectu los aniellos de Neptunu son similares a les bandes de polvu reparaes pola Voyager 2 ente los aniellos principales d'Uranu.
Aniellos interiores
L'aniellu más cercanu a Neptunu ye l'aniellu Galle. Ta asitiáu ente 41.000 y 43.000 km de la superficie del planeta y tien un anchor d'aproximao 2.000 km. Ye un aniellu débil con una fondura óptica media d'alredor de 10−4, y una fondura equivalente de 0,15 km. Envalórase que'l porcentaxe de polvu nel aniellu atopar ente'l 40% y el 70%.
El siguiente aniellu ye'l Le Verrier: la so radio orbital ye d'unos 53.200 km, pero ye estrechu, con unos 113 km d'anchor. La so fondura óptica normal ye 0,0062 ± 0,0015, que se correspuende con una fondura equivalente de 0,7 ± 0,2 km. El porcentaxe de polvu d'esti aniellu tamién ta ente'l 40% y el 70%. El satélite Despina orbita xustu nel so interior a una distancia del planeta de 52.526 km, y ye probable que xuegue'l papel de satélite pregueru, calteniendo la estabilidá del aniellu.
L'aniellu Lassell, tamién conocíu como plateau o "planicie" en francés, ye'l más anchu de los aniellos neptunianos. Ye una fina llámina de material qu'ocupa l'espaciu ente l'aniellu Le Verrier, aproximao a 53.200 km, y l'aniellu Arago, a 57.200 km. La so fondura óptica normal media ye de 10−4, que se correspuende con una fondura equivalente de 0,4 km. Nesti aniellu la fracción de polvu ye del 20% al 40%.
Cerca del cantu esterior del aniellu asítiase una zona onde se produz un pequeñu aumentu del rellumu del aniellu, a unos 57.200 km de Neptunu y de menos de 100 km d'anchu. Diose en llamar a esta banda'l aniellu Arago, anque nun hai unanimidá ente los astrónomos a esti respectu.
Aniellu Adams
L'aniellu más esternu, y tamién el más famosu y estudiáu, ye'l Adams, con un radiu orbital de 63.930 km. Ye estrechu, aproximao 35 km, llixeramente excéntrico ya inclináu. La so fondura óptica ye de 0,011 ± 0,003, quitando los arcos, que se correspuenden con una fondura equivalente de 0,4 km,
thumb|right|280px| Los arcos del aniellu Adams: d'izquierda a derecha, Fraternidá, Igualdá, Llibertá), más l'aniellu Le Verrier escontra l'interior. La fracción de polvu ye del 20% al 40%; menor que nos otros aniellos del so anchor. El satélite Galatea orbita xustu nel interior del aniellu, a 61.953 km de Neptunu, y actúa como un satélite pregueru que caltién les partícules del aniellu nun estrechu marxe de radio orbital por cuenta d'una resonancia 42:43 ente ella y l'aniellu. La influyencia gravitatoria de Galatea produz 42 ondes radiales nel aniellu Adams de 30 km aproximao que fueron usaes pa inferir la masa de Galatea.
Arcos del aniellu Adams
Les partes más brilloses del aniellu Adams, los arcos que tán conteníos nél, fueron los primeros elementos de los aniellos neptunianos en ser descubiertos. Nestos arcos les partícules que los conformen tán más amalgamadas que nel restu del aniellu. Conócense cinco arco qu'ocupen un estrechu segmentu de llonxitú dende 247º hasta 294º. En 1986 los arcos taben asitiaos de la siguiente manera: Fraternidá, l'aniellu más llargu y brillante, dende 247º hasta 257º; Igualdá 1, ente 261º y 264º; Igualdá 2, ente 265º y 266º; Llibertá, ente 276º y 280º y Coraxe, el más débil y curtiu, ente 284,5º y 288,5º. Les fondures óptiques normales de los arcos envalorar nel rangu ente 0,03-0,09, llográndose 0,034 ± 0,005 pal cantu delanteru del arcu Llibertá, midíu nun tapecimientu estelar. Los anchos radiales son aproximao los mesmos que los del restu del aniellu, aproximao 30 km. La fracción de polvu nos arcos bazcuya ente'l 40% y el 70%. Los arcos del aniellu Adams son asemeyaos al arcu presente nel aniellu G de Saturnu.
El mayor resolución de les imáxenes de la Voyager 2 revelaron un amalgamiento pronunciáu nos arcos, con una separación media ente les distintes mases d'ente 0,1º y 0,2º que correspuende con ente 100 y 200 km a lo llargo del aniellu. Por cuenta de el resolución de les imáxenes de les mases, nun se conoz si contienen o non cuerpos mayores, que tán acomuñaes con seguridá con concentraciones de polvu microscópico como evidencia la so meyora de rellumu cuando tán allumaes por detrás pol sol.
Los arcos son estructures bastante estables. Fueron detectaos dende la Tierra per mediu de tapecimientos estelares nos años 80, pola Voyager 2 en 1989 y pol Telescopiu espacial Hubble y otros telescopios terrestres ente 1997 y 2005 y permanecen aproximao nes mesmes posiciones de llonxitú orbital. Sía que non detectáronse dellos cambeos. El rellumu total de los arcos escayó dende 1986. L'arcu Coraxe saltó 8º hasta los 294º, probablemente por cuenta de qu'haise resituado na siguiente posición de resonancia estable coorbital, ente que l'arcu Llibertá cuasi sumiera en 2005. Los arcos Fraternidá ya Igualdá 1 y 2 amosaron variaciones irregulares nos sos rellumos relativos. La so dinámica reparada ta probablemente rellacionada col intercambiu de polvu ente ellos. Coraxe, un arcu bien débil durante'l sobrevuelu de la Voyager 2, aumentó'l so rellumu en 1998 ente qu'apocayá volvió a los sos valores habituales. Les observaciones na banda de lluz visible amuesen que la cantidá de material total nos arcos permaneció aproximao constante, pero son más débiles nel infrarroxu que n'observaciones anteriores.
Estabilidá
La esistencia de los arcos nel aniellos Adams sigue ensin tener una esplicación, una y bones la dinámica orbital indica que'l material de los arcos tendría de distribuyise uniformemente a lo llargo de los aniellos en cuestión d'años. Suxuriéronse numberoses teoríes qu'esplicaríen la estabilidá de los arcos; la más estendida ye la que sostién que'l satélite Galatea caltién los arcos por aciu una resonancia d'enclín co-rotacional o CIR, 42:43. La resonancia crea 84 llugares d'estabilidá a lo llargo de la órbita del aniellu, cada 4º de llonxitú, asitiándose los arcos en llugares axacentes a esos llugares. Sía que non, midíes del movimientu mediu de los aniellos realizaes pol Hubble y el telescopiu Keck en 1998 llevaron a la conclusión de que los aniellos nun taben en CIR con Galatea.
Otru modelu propuestu pa esplicar la estabilidá de los arcos basar na resonancia d'escentricidá co-rotacional o CER. El modelu tien en cuenta la masa finita del aniellu Adams que ye necesaria pa mover la resonancia más cerca del aniellu. Una consecuencia d'esta teoría ye la estimación de la masa del aniellu Adams d'alredor d'un factor de 0,002 de la masa de Galatea.