cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Premios Óscar de 2004
Óscar Honoríficu
== In memoriam realizáronse dos alcordances especiales a lo llargo de la ceremonia. El primeru foi presentáu por Tom Hanks y diba dedicáu al llexendariu cómicu y múltiples vegaes presentador de la ceremonia, Bob Hope. El segundu foi presentáu por Julia Roberts y rindióse homenaxe a la mítica actriz y cuatro veces ganadora del Óscar, Katharine Hepburn.
El tributu añal a les personalidaes que nos dexaron a lo llargo del añu, empezó con una alcordanza especial al actor Gregory Peck na so actuación na película To Kill a Mockingbird, quien foi siguíu por otres personalidaes que finaron anguaño:Phillip Yordan, Michael Jeter, Bing Russell, Sydney Lassick, Carmen Filpi, Wendy Hiller, Robert Stack, Martha Scott, Dick Cusack, Hume Cronyn, Leni Riefenstahl, Philip Stone, Buddy Hackett, Buddy Ebsen, John Schlesinger, Gregory Hines, Charles Bronson, John Ritter, Johnny Cash, Sheb Wooley, Donald O'Connor, Elia Kazan, Florence Stanley, Jack Elam, Art Carney, Robert BrownKaren MorleyJonathan BrandisPenny Singleton, Michael KamenNorman BurtonDavid Hemmings, Jeanne Crain, Hope Lange, Les Tremayne, Alan Bates, John Gregory Dunne, Ingrid Thulin, Spalding Gray, Uta Hagen, Ron O'Neal, Ray Stark, Noble Willingham, Ann Miller }}
Allentown
Allentown ye un borough del condáu de Monmouth, nel estáu de Nueva Jersey. Llenda con.
Demografía
Tien una población de y una superficie de  km².
Saif al Islam Gadafi
Saif al Islam Gadafi (سيف الإسلام القذافي, nacíu en Trípoli, 25 de xunu de 1972) ye'l segundu fíu del ex-líder libiu Muammar al-Gaddafi y de la so segunda muyer Safia Farkash. Presidente de la Fundación Gadafi pal Desenvolvimientu, dedicada a asuntos de derechos humanos, desenvolvimientu y ayuda. El 19 de payares de 2011, los rebeldes que combatíen el réxime del so padre espublizaron un videu coles primeres imáxenes de Saif al Islam prindáu nun llugar llamáu Al Ramla, ente Ubari y Idri nel sur del país. Saif ye reclamáu pol Tribunal Penal Internacional por crímenes contra la humanidá cometíos dende febreru de 2011.
Primeros años
Nació'l 5 de xunu de 1972. Ye'l segundu fíu del coronel Gadafi y de Safiyya Ferkash. Saif al Islam tien cinco hermanos. Encarna'l lideralgu de la facción reformista del grupu del gobierno libiu, opuesta a la conservadora.
Tien un grupu de medios informativos de capital priváu llamáu "9/1" (n'alusión a la fecha del golpe d'Estáu que dirixó Gadafi padre), qu'inclúi una canal de televisión per satélite (Al-Libiyya), dos periódicos ("Ayuya" y "Corina") y páxina web como "Al-Libiyya".
Formación
Saif al Islam estudió preescolar y la so educación primaria nes escueles del barriu popular cercanu al so llugar de residencia, en compañía de fíos de militares y ciudadanos probes del barriu de Abu Salim nes escueles públiques de Trípoli. El so educación secundaria realizar na escuela pública 'Alí Wariz.
Cursó estudios cimeros d'arquiteutura y graduóse en 1994 de Bachelor of Science en Arquiteutura na Universidá al-Fateh de Trípoli. En 2000, llogró un MBA na Universidá IMADEK de Viena (Austria) (onde tuvo amistá col ultraderechista Jörg Haider) y un doctoráu de la London School of Economics en 2008. Ye un arquiteutu cola so propia axencia en Trípoli, la National Engineering Service and Supplies Company.
Espresar n'árabe, inglés, alemán y francés.
Carrera
Tres la so llicenciatura trabayó nel Centru d'Investigación Industrial de Trípoli y na Oficina Consultiva Nacional. Saif al Islam ye'l presidente de l'Asociación Nacional Libia pal control de drogues y narcóticos (DNAG). En 1997, fundó la institución filantrópica oficial, Fundación internacional Gadafi pal desenvolvimientu, que foi intervenida en delles situaciones de rehenes nes que participaron militantes islamistes y la crisis del Xuiciu del HIV en Libia, que tuvo como resultáu un acercamientu ente Libia y la Xunión Europea. Saif tamién desempeñó roles diplomáticos y de rellaciones públiques en representación del so padre, razón pola cual foi mentáu como un posible socesor, anque lo negó.
El 10 d'avientu de 2004, pocu dempués d'un viaxe del Primer ministru de Canadá Paul Martin a Trípoli, Saif al Islam solicitó nuna entrevista con The Globe and Mail una sida formal del gobiernu canadiense por xunise a les sanciones empobinaes per Estaos Xuníos contra Libia por causa de lo asocedío nel vuelu 103 de Pan Am y por nega-y una visa d'estudiante pa Canadá en 1997. El so pidíu foi recibíu con incredulidá en Canadá, y el gobiernu canadiense anunció que nun tendría llugar nenguna sida.
Saif al Islam tamién presentó una propuesta pa resolver de manera permanente'l conflictu palestino-israelín per mediu d'una solución d'un solu Estáu llaicu, federal y republicanu.
El 20 d'agostu de 2008, Saif al Islam declaró que nun s'arreyaría más n'asuntos d'Estáu. Anotó qu'enantes había "interveníu por cuenta de la ausencia d'instituciones", pero que yá non lo fadría. Refugó cualquier suxerencia de que la so decisión deber a un desalcuerdu col so padre, al afirmar que taben en bonos términos. Tamién fixo un llamáu por que tengan llugar reformes polítiques nel contestu del sistema de Yamahiriyya y refugó la idea de qu'asocedería al so padre, diciendo que "nun ye una granxa que s'herieda".
Nuna entrevista d'agostu de 2008 na BBC, Saif al Islam afirmó que Libia almitiera la so responsabilidá (pero nun almitiera "culpa") del atentáu en Lockerbie a cencielles pa esaniciar les sanciones comerciales. Depués, almitió que Libia taba siendo "hipócrita" y "taba xugando coles pallabres", pero que nun tenía otra opción. Según Saif al Islam, una carta onde s'almitiera la "responsabilidá" yera l'únicu mediu pa poner fin a les sanciones económiques impuestes a Libia. Cuando se-y preguntar sobre la compensación que Libia taba pagando a les families de les víctimes, repitió nuevamente que Libia lo taba faciendo por cuenta de que nun tenía otra alternativa. Dempués, dedicar a describir a les families de les víctimes de Lockerbie como "comerciantes del sangre de los sos propios fíos y fíes" y acusar de ser bien "cobicioses": "Taben pidiendo más y más dineru".
Actividá
Al traviés de l'Asociación de Derechos Humanos dicíase desenvolvía una importante actividá en pro de los mesmos, realizando numberoses campañes pa la lliberación de los presos políticos con bastante ésitu.
Nel so llabor diplomáticu, Saif al Islam destacaría al proponer un plan de paz pal conflictu palestino-israelín basáu nuna solución binacional, llamada "Israelina" (contraición d'Israel y Palestina).
Al traviés de la so presidencia de la ONG «Fundación Gadafi pa la Caridá y el Desenvolvimientu», qu'él mesmu fundó en 1997, (les sos sigles n'inglés son «GICDF») entamó una unviada de 2000 tonelaes d'ayuda humanitaria y comida per mar escontra Gaza. El barcu llamáu Amalthea, rebautizado Amal (Esperanza) pa la ocasión, salió'l 11 de xunetu de 2010 del puertu griegu de Lavrio escontra la franxa de Gaza, portando bandera de Moldavia. El de 14 de xunetu de 2010 una cañonera israelina interceptó'l barcu y forzó al capitán del Amal a atracar nel puertu exipciu d'El Arish. El 16 de xunetu de 2006 la tripulación del Amal empezó a trasbordar la carga escontra la franxa de Gaza pela frontera con El Arish, la única que nun controla Israel de toa Palestina y qu'alcordaron abrir pal efeutu les autoridaes exipcies y Hamás, la organización palestina que controla política y militarmente la franxa de Gaza.
Socesión del so padre
Col tiempu, Saif al Islam foi ganando pesu políticu al adquirir esperiencies, como mediador nel casu de les enfermeres búlgares lliberaes en 1997, yá que foi él na práctica'l voceru del gobiernu libiu y non el primer ministru o'l ministru d'Esteriores. Asina mesmu, foi destacada'l so llabor nes negociaciones pa les indemnizaciones pol atentáu de Lockerbie en 1988.
Estaos Xuníos manifestara'l so prestu sobre la so posible eleición como socesor del so padre, y Francia beneficiábase comercialmente de la so amistá por aciu importantes alcuerdos comerciales y militares.
El so padre Muammar al-Gaddafi foi esviando la candidatura a la socesión del senu del partíu gobernante escontra la so familia más cercana. El so padre vía a Saif como l'únicu candidatu lexítimu a la so socesión, ente que los analistes ven a Saif al Islam como un exemplu de los nuevos dirixentes lliberaos de la ideoloxía, rebalbu frente a los moldes de los tribunales revolucionarios de la revolución libio y abierto a Occidente.
Poco primero de la Revolución Libia de 2011 yera frecuente que Saif al Islam representara al so padre n'eventos oficiales como la inauguración de banzaos y aeropuertos y en discursos. Mientres la guerra Saif actuó como la voz del so padre cuando aseguró que nun van abandonar la batalla, nin pa evitar más derramamiento de sangre.
Guerra de Libia
El llunes 16 de mayu del 2011 el Fiscal Xefe de la Corte Penal Internacional, Luis Moreno Ocampo, solicitó a los maxistraos d'esa corte una orde d'arrestu internacional contra'l líder libiu Muammar al-Gaddafi, Saif al Islam Gadafi y el xefe de la intelixencia libia por delitos de lesa humanidá contra'l pueblu libiu. Al aprobar los maxistraos esa solicitú, tolos países de la comunidá internacional (n'especial los firmantes del Estatutu de Roma que creó esi tribunal internacional) taben obligaos a cooperar na detención de Saif al Islam y na so entrega a la Corte Penal Internacional.
El llunes 27 de xunu del 2011 la Corte Penal Internacional aprobó la solicitú de Moreno Ocampo y ordenó l'arrestu xudicial preventivu de Muammar al-Gaddafi, del so fíu y del xefe de la intelixencia militar libia (cuñáu de Gadafi) por presuntos delitos de lesa humanidá contra'l pueblu libiu. La Corte esmolecer n'esclariar qu'esta decisión nun implica prexulgar la culpabilidá del líder libiu, una y bones la presunción d'inocencia caltener hasta la realización d'un eventual xuiciu y la sentencia definitiva del mesmu; pero que sí hai pruebes abondes como pa considerar creíbles les acusaciones y qu'amás la decisión faise necesaria pa evitar que se sigan cometiendo los crímenes de lesa humanidá contra civiles libios.
El día 21 d'agostu de 2011, en mediu del conflictu armáu, Mustafa Abdul Jalil -Presidente del Conseyu Nacional de Transición- declararía a la televisora Al Jazeera, que Saif al Islam, fuera prindáu al pie del so hermanu Saadi nuna zona turística del oeste de la capital per parte de los rebeldes, siendo esto desmentíu cola so apaición a les cámares de televisión esa mesma nueche.
El xueves 8 de setiembre de 2011 el Fiscal Xefe de la CPI, Moreno Ocampo, pidió a la Interpol qu'emitiera una "circular colorada" pa obligar a tolos países miembros del organismu policial internacional a executar la orde d'arrestu internacional de la Corte Penal Internacional contra Gadafi, el so fíu y el so cuñáu y xefe d'intelixencia. La Interpol atendió la solicitú de cooperación fecha por Moreno Ocampo y a otru día vienres 9 de setiembre emitió una circular colorada contra Gadafi y los otros dos acusaos mentaos na orde d'arrestu de la CPI; la orde obligaba a cualquier país miembru a detenelos sí ingresaben al so territoriu, con fines d'entrega a la Corte Penal Internacional. La orde o circular colorada foi unviada a los 188 países miembros de Interpol.
En múltiples ocasiones los rebeldes declararon que prindaren o dieren muerte a Saif al Islam, pero la so captura nun llegaría hasta payares de 2011. Tres la muerte de Gadafi el 20 d'ochobre, Saif al Islam declaró socesor del so padre y líder de la resistencia libia. Saif declaró: «''Siguimos la resistencia. Atopo en Libia, toi en llibertá y voi lluchar hasta'l fin pa vengar la muerte del mio padre''»
Detención
Mientres permanecía en poder de les milicies independientes de Zintán, el 28 de xunetu de 2015 un tribunal en Trípoli condergar a muerte n'ausencia, nun falsu xuiciu llargamente criticáu poles fuercies polítiques de Libia, pola ONX y por dellos organismos de derechos humanos. El 12 d'abril de 2016 foi anunciada la so lliberación anque esta nun se produció en realidá hasta'l 11 de xunu de 2017.
Rebelión de Kronstadt
thumb|right|350px|Tropes del Exércitu Coloráu atacando [[Kronstadt.]] La Rebelión de Kronstadt foi un alcíu fracasáu de los marinos soviéticos escontra'l gobiernu de l'antigua República Socialista Federativa Soviética Rusa. Foi la última gran rebelión en contra del dominiu bolxevique dientro del territoriu Rusu.
Toshio Miyaji
Toshio Miyaji (宮地 利雄, ), foi un futbolista xaponés.
Sayreville
Sayreville ye un borough del condáu de Middlesex, nel estáu de Nueva Jersey. Llenda con.
Demografía
Tien una población de y una superficie de  km².
Villars-le-Pautel
Villars-le-Pautel ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Calígula
Cayu Xuliu César Augustu Xermánicu, en llatín Gaius Julius Caesar Augustus Germanicus, tamién conocíu como Cayu César o Calígula, foi emperador romanu dende'l 16 de marzu de 37 fasta'l so asesinatu, el 24 de xineru de 41. Foi'l tercer emperador del Imperiu romanu y miembru de la dinastía Xuliu-Claudia, instituyía por Augustu.
Foi fíu de Xermánicu, quien foi adoptáu pol emperador Tiberiu. So güelu Nerón Claudiu Drusu yera l'hermanu menor del emperador Tiberiu. Xermánicu considérase unu de los meyores xenerales de la historia de Roma. La madre de Calígula foi Agripina. De neñu acompañó al so pá nes sos espepdiciones militares por Xermania (14-16), onde calciaba les caligues o botes de los lexonarios; polo, diéron-y el nomatu cariñosu de «Calígula» (botites). Tres la celebración en Roma del triunfu del so padre, marchó con él pel Oriente. Xermánicu morrió durante la so estancia n'Antioquía nel añu 19. Dempués d'enterrar al so pá, Calígula regresó cola so madre y los sos hermanos a Roma, onde la incomodidad que la so presencia xeneraba nel emperador dexeneró en enemistá, causante probable de les estrañes muertes d'una serie de parientes del futuru emperador, ente los que se cuntáben dos de los sos tíos. Sos rellaciones con Tiberiu paecieron ameyorar cuando este tresladóse a Caprí y foi anomáu pontifex. A la so muerte - el 16 de marzu del 37 -, Tiberiu mandó que l'Imperiu fora gobernáu conxuntamente por Calígula y Tiberiu Xemelu.
Tres desfacese de Xemelu, el nuevu emperador tomo les riendes del Imperiu. La so alministración duvo una época d'entamu marcada por una creciente prosperidá y una xestión impecable; inda tou, una grave enfermedá que sofrió l'emperador marcó un puntu d'inflexión nel so xeitu reinar. Una serie d'errores na so alministración habíen lleváu a una crísis económica y nuna fame, sicasí, emprendió un conxuntu de reformes públiques ya urbanístiques qu'acabaron pro vaciar el tesoru. Acuciáu poles deudes, punxo en marcha una serie de medíes desesperaes pa reestablecer les financies imperiales, ente les que destacó la de pedir dineru a la plebe.
Nel planu de política esterior, el so renáu carauterizóse pol'anexón de la provincia de Mauritania, a cuyu rei asesinó nuna de sos visites a Roma pol fracasu na conquista de Britania y poles tensiones qu'azotaron les provincies orientales del Imperiu. N'Oriente, dio muestres del valor de la so amistad cola concesión de los territorios de Batanea y Traconítide al so collaciu Herodes Agripa, y de la so megalomanía al mandar construyir una estatua nel so honor nel Templu de Xerusalén; mientres, n'Occidente les dio de la so demencia al pedir al so exércitu qu'en llugar d'atacar a les tribus britániques puxéranse a güetar conches, el tributu que según él debíe eses agues a la Colina Capitolina y al Monte Palatinu.
Según dellos historiadores, nos sos caberos años de vida tuvo envuelto nuna serie d'escandalos ente los que destaquen mantener rellaciones incestuoses coles sos hermanes e inclusive obligales a prostituirse. El 24 de xineru del añu 41, foi asesináu por una conspiración integrada polos pretorianos y senadores, lideraos pol so prefeutu, Casiu Querea. El mesmo día del asesinatu, la guardia pretoriana declaró-y emperador al tíu de Calígula, Claudiu. Una de les primeres aiciones del nuevu emperador sería ordenar la execución de los asesinos del so sobrín.
Existen poques fontes sobrevivientes que describen el so reináu, nenguna de les cuales fáelo de manera favorable; pol contrariu, les fuentes céntrense na so crueldá, estravagancia ya perversidá sexual, presentándo-y como un tiranu demente. Anque la fiabilidá d'estes fontes ye difícil d'evaluar, d'alcuardu colo que se conoz a ciencia cierta del so reináu, trabayó incansablemente col fin d'aumentar la autoridá del princeps, faciendo frente a varies conspiraciones surdíes col oxetu de derroca-y y lluchando col fin de aminorar la influyencia del Senáu, aplastando la oposición qu'esti muérganu llexislativu entovía exercía.
Carla Thomas
Carla Thomas ye una cantante de soul d'Estaos Xuníos, moteyada la "Reina del Soul de Memphis" (Queen of Memphis Soul). Ye la fía del tamién cantante de soul y blues Rufus Thomas.
La Villedieu-en-Fontenette
La Villedieu-en-Fontenette ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Pilos
Pilos (en griegu, Πύλος: Pylos; d'antiguo, Navarino) ye'l nome d'una badea, d'una unidá municipal y de una ciudá allugaes na mariña suroeste del Peloponeso que pertenez a la unidá periférica de Mesenia y al conceyu de Pilos-Néstoras nel sur de Grecia. Nel añu 2011, la población del nucleu urbanu yera de 2345 habitantes, mientres la unidá municipal tenía 5287.
Ye amás la pequeña península acantilada asitiada nel estremu septentrional de la badea de Navarino, badea protexida y casi cerrada pola islla d'Esfacteria.
Na zona septentrional d'esta badea y al este del puexu de Pilos atópase anguaño la llaguna de Osmán Agá, dixebrada de la badea por una barra de sable.
Nos poemes homéricos, Pilos ye la patria del míticu rei Néstor, unu de los argonautas que, yá bien vieyu, dirixó les sos tropes mientres la guerra de Troya.
thumb|300px|right|Badea de Pilos.
Uichiro Hatta
Uichiro Hatta (八田 卯一郎, ), foi un futbolista xaponés.
Pilos
Mitoloxía
La mitoloxía griega dicía que la ciudá de Pilos fuera fundada por Pilo, fíu de Clesón. Esti habitar con léleges procedentes de Megáride. Sicasí esti fundador foi espulsáu por Neleo y homes pelasgos procedentes de Yolco y dirixóse a fundar otra Pilos en Élide.
Nel ciclu troyanu, Pilos yera sede del llexendariu rei Néstor, fíu de Neleo, que gobernaba un territoriu qu'incluyía les ciudaes d'Arene, Tríu, Epi, Ciparesente, Anfigenia, Ptéleo, Helo y Doriu y participó al mandu de noventa naves na espedición de los aqueos contra Troya. Néstor tornó sanu y salvu a la so patria y recibió a Telémaco en Pilos cuando esti viaxó dende Ítaca pa llograr noticies alrodiu d'Odiseo, el so padre.
La tradición menta que darréu los descendientes de Néstor fueron espulsaos de Mesenia polos heráclidas.
Periodu micénicu
Pilos tuvo habitáu dende la dómina micénica. El palaciu micénicu, que ye conocíu como «palaciu de Néstor», foi alcontráu en 1939 por Konstantinos Kourouniotis y escaváu por un equipu empobináu por Carl William Blegen. Nestos restos, allugaos na llomba d'Epano Englianos, dellos quilómetros al norte de l'actual Pilos, atopáronse cientos de tablillas con inscripciones en llinial B. Esti palaciu tuvo de ser el centru alministrativu d'un reinu o principáu estremáu nuna zona citerior qu'incluyía'l palaciu y qu'entendía de la mesma nueve distritos y otra zona ulterior qu'entendía siete. Estos dos zones taben dixebraes pola cadena montascosa de Haghiá. El palaciu foi destruyíu en redol a 1200 e. C. y, al contrariu qu'otros centros micénicos, nun foi reconstruyíu tres la so destrucción. Esiste discutiniu sobre quien fueron los sos atacantes.
Periodu clásicu y romanu
A partir del periodu clásicu, conocíase como Pilos a la península despoblada asitiada nel llugar conocíu como Corifasio, al norte de la badea asitiada enfrente de la islla d'Esfacteria (la ciudá moderna ta asitiada na zona sur de la badea).
Nel añu 365 e. C., nuna guerra contra Élide, los arcadios apoderar de Corifasio.
Nel periodu romanu yera un pequeñu asentamientu. Pausanias, que definía Pilos, al igual que Homero, como un territoriu arenosu, allugaba ellí un santuariu d'Atenea Corifasia y lo que se suponía yera la casa de Néstor y les tumbes de Néstor y Trasimedes, según una cueva de la que se creía que sirviera como establu de les vaques de los llexendarios Neleo y Néstor.
Batalla de Navarino
Na historia de la Guerra d'independencia de Grecia, llibróse ellí una batalla naval en 1827. Combatieron exipcios, turcos y tunecinos contra naves britániques, franceses y ruses, siendo'l trunfu d'esta última flota.
La moderna ciudá de Pilos, construyida en 1829 pol cuerpu espedicionariu francés de Morea, ta asitiada al sur de la badea, una ensenada de 5 km de llongura por 3 d'anchu.
Otros asentamientos col mesmu nome
Tamién esisten dos asentamientos llamaos Pilos en Élide, qu'inclúi una Pilos que s'asitiaba na confluencia de los ríos Peneo y Ladón y a Pilos Trifilia, asitiada na mariña, siendo dambos sitios arqueolóxicos. Na Antigüedá aldericábase alrodiu de cual de los trés Pilos yera'l llugar asina llamáu por Homero.
Comunidaes llocales
La unidá municipal de Pilos contién les siguientes comunidaes llocales:
Anteos maerula
Anteos maerula ye una especie de caparina, de la familia Pieridae, que foi descrita orixinalmente col nome de Papilio maerula, por Fabricius, en 1775, a partir d'exemplares procedentes d'América.
Plantes güespedes
Les canesbes d'Anteos maerula  aliméntense de plantes de les families Fabaceae y Rhamnaceae. Ente les plantes güespedes reportaes atópense Senna bicapsularis, Senna atomaria y Senna hayesiana.
Jónína Leósdóttir
Jónína Leósdóttir ye una periodista y dramaturga islandesa.
Biografía
Ye autora d'una docena d'obres teatrales, cuatro noveles y otres tantes biografíes. Casada dende xunu de 2010 con Jóhanna Sigurðardóttir, primer ministra d'Islandia dende 2009. Enantes tuvo casada col políticu Jón Ormur Halldórsson, con quien tuvo un fíu.
Elaenia ridleyana
Noronha Elaenia (Elaenia ridleyana) ye una especie d'ave na familia Tyrannidae. Ye endémica de la islla Fernando de Noronha de Brasil. Foi considerada una subespecie de la Elaenia spectabilis.
Hábitat
El so hábitat natural son les carbes seques tropicales y xardinos rurales. Ta amenazada por perda d'hábitat.
Jim Kelly (actor)
Jim Kelly foi un actor, artista marcial y tenista d'Estaos Xuníos qu'apaeció en filmes del xéneru de les artes marciales na década de 1970. Fízose conocíu en 1973 pola so actuación na película Enter the Dragon, xunto al míticu Bruce Lee.
Villefrancon
Villefrancon ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Jim Kelly (actor)
Biografía
James Milton Kelly nació nun pueblu llamáu Paris en Kentucky, Estaos Xuníos. Destacar na secundaria como deportista en baloncestu y fútbol. Una vegada qu'ingresó a la Universidá de Louisville interesóse fuertemente nes artes marciales xaponeses y empezó a estudiar karate Shorin Ryu onde llogró su cintu negru. Darréu abrió la so propia academia nesti estilu.
En 1972, llogró un papel como Mr. Williams nel filme d'artes marciales Enter the Dragon compartiendo roles estelares xunto a Bruce Lee, Bolo Yeung y John Saxon. Jim Kelly nesi filme dexa patente'l racismu imperante nesa dómina nos Estaos Xuníos y darréu, la influencia de Bruce Lee nel so estilu de combate quedó de manifiestu n'apaiciones posteriores. Ello ye que Kelly quedó bien impresionáu col desenvueltu estilu, potencia y simplicidá del artista chinu. Al ser entrevistáu años dempués del estrenu del filme y cuando Lee yá finara destaca la so influencia nel so estilu de combate.
Villefrancon
Tien una población de y una superficie de  km².
Jim Kelly (actor)
Biografía
Aprovechando la fama que-y brindó Enter the Dragon, realizó apaiciones en dellos films del xéneru d'artes marciales na década de los setenta destacandos un filme fechu a la so midida: Black Belt Jones en 1974. Les sos apaiciones menguaron a partir de la década de los noventa cuandos s'empezar a dedicar al tenis.
Kelly finó'l 29 de xunu de 2013 a la edá de 67 años, l'eventu foi anunciáu pol so exesposa Marilyn Dishman per mediu de Facebook ensin revelar causes nin llugar de fallecimientu.
Keyport
Keyport ye un borough del condáu de Monmouth, nel estáu de Nueva Jersey. Llenda con.
Demografía
Tien una población de y una superficie de  km².
Dendrocopos kizuki
El picu kizuki (Dendrocopos kizuki) ye una especie d'ave piciforme de la familia Picidae qu'habita nel este d'Asia. Ye nativu del nordeste de China, Corea del Norte, Corea del Sur, Xapón y l'estremu suroriental de Rusia.
Taxonomía
Reconócense les siguientes subespecies:
Arkhanguelsk
Arkhanguelsk (Архангельск) ye una ciudá de Rusia, na oriella del ríu Dbina Norte, cerca del Mar Blancu ), na llenda con Finlandia. El so puertu, na Edá Media, foi'l mayor de Rusia y sigue siendo anguaño ún de los más importantes del país.
Real Zaragoza
El Real Zaragoza ye un club de fútbol profesional español, de la ciudá de Zaragoza n'Aragón. Foi fundáu en 1932 cola aunión de l'Iberia S.C. y del Zaragoza C.D., los dos clubes más importantes de la ciudá n'aquel añu.
Arkhanguelsk
En 2002 tenía una población de 335.500 habitantes.
Real Zaragoza
Ye'l 9º equipu na clasificación histórica de la Primer División Española de fútbol xugando 54 temporaes nesta categoría.
N'actualidá alcuéntrase nel puestu númberu 355 na clasificación mundial de clubes de la IFFHS y el puestu númberu 59 de la clasificación histórica del mesmu organismu. Ye'l 7º equipu en númberu d'aficionados n'España (2,7%), según la encuesta del CIS de mayu de 2007.
César García
Hai delles persones conocíes como César García:
Florín
300px|thumb|Florín d'oru de [[Florencia de 1340 cola flor de lliriu y San Xuan Bautista.]] thumb|right|Aviesu d'un florín con otra representación de San Juan Bautista, proteutor de Florencia. El florín (fiorino d'oru n'italianu) foi una moneda medieval emitida en Florencia dende 1252 que se convirtió na moneda d'oru de referencia n'Europa nos sieglos XIII, XIV y XV.
A mediaos del sieglu XIII la República de Florencia yera una potencia mercantil y económico nel Mediterraneu. Pa consolidar el so poder comercial empezó a acuñar una moneda d'altu valor que pudiera sustituyir a les pieces d'oru que fueren la referencia internacional hasta'l sieglu XII: el sueldu bizantín y el dinar islámicu.
El florín de Florencia foi una moneda d'oru que la so tipoloxía foi bien homoxénea, inclusive nes imitaciones posteriores que d'ella fixeron ( por cuenta del so ésitu) en toa Europa, notablemente na Corona d'Aragón, onde Pedro IV el Ceremoniosu empezó a acuñar el florín aragonés. Esta foi, nel anverso, la flor de lliriu, emblema parlante de Florencia, cola lleenda FLORENTIA y nel aviesu, el patrón d'esta república italiana, San Juan Bautista, n'actitú de bendicir con nimbu y un blagu sofitáu nel so costazu esquierdo y superao con cruz, cola inscripción S.(anctus) IOHANNES B.(aptista).
El prestíu del florín florentín deber en gran midida a la constancia del so pesu y la pureza de la so llei. Trátase d'una moneda bien valorada pol so pesu de 3,5 gramos d'oru de cuasi 24 quilates, la más alta llei de les monedes d'esta dómina.
Nel sieglu XIV yera la moneda modelu n'Occidente, y empiecen los acuñamientos de florinos que caltienen la so tipoloxía ya iconografía en Alemaña, Inglaterra, Francia, los Países Baxos, Portugal, Suecia, Polonia, Rusia y Aragón, onde se denominó Florín d'Aragón. Sacante en Francia (onde la imaxe del Bautista foi sustituyida pol blasón de la Casa d'Anjou y Xerusalén), toles imitaciones utilizaron la mesma tipoloxía, solo sustituyendo la lleenda de Florencia pola del reinu onde s'emitíen. Llueu s'amenorgó la llei d'estos florinos, sobremanera el d'Aragón, a 18 quilates, y produciéronse amenorgues nel pesu con al respective de los florinos orixinales, lo qu'acabó produciendo un desprestixu del florín que, nel sieglu XV, foi sustituyíu como moneda d'oru de referencia pol Ducáu de Venecia.
Anteos clorinde
Distribución
Anteos clorinde ta distribuyida ente les rexones neotropical, neártica y foi reportada en 14 países.
Plantes güespedes
Les canesbes d'A. clorinde  aliméntense de plantes de les families Fabaceae, Salicaceae, Ericaceae y Gentianaceae. Ente les plantes güespedes reportaes atópense Senna spectabilis, Senna atomaria, Senna obtusifolia, Senna pallida y especies ensin identificar de los xéneros Pithecellobium, Amorpha, Astragalus, Dalea, Hedysarum, Medicago, Salix y Vaccinium.
Villadepera
Villadepera ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Zamora y de la comunidá autónoma de Castiella y Llión.
Comunicar col vecín conceyu de Pino del Oro por aciu la ponte de Requejo, unu de los accesos norte del parque natural d'Apuertes del Duero.
Allugamientu
190px|thumb|left|Situación del conceyu de Villadepera na [[provincia de Zamora.]]
Villadepera asítiase nel suroeste zamoranu. Mui cerca de la frontera con Portugal. Falta 50 km de Zamora capital. La vía d'accesu ye la ZA-321 que comunica la población pel norte cola contorna de Aliste, y pel sur cola de Sayago.
Pertenez a la contorna de Sayago. Intégrase dientro de la Mancomunidá Sayagua y el partíu xudicial de Zamora.
El so términu municipal atópase dientro del parque natural d'Apuertes del Duero, un espaciu natural protexíu de gran curiosu turísticu. La vexetación predominante ye la encina. Tamién pueden alcontrase dellos montes de carbayu. La fauna ye bien abondosa y diversa. Ente les aves destaca pola so singularidá la cigüeña negra.
Historia
La llocalidá tendría probablemente un orixe romanu, naciendo en base al tresporte al traviés del cursu fluvial del Duero de la malaquita y la casiterita, especialmente esta postrera, fechu que necesariamente precisaría d'un poblamientu romanu na llocalidá. Asina, la calzada romana que xunía Ledesma y Villadepera asitiaríase, con poques variantes, so l'actual carretera, satisfaciendo una fonte d'esta dómina, Fonte Beber, en dómina romana, les necesidaes de los viandantes de la cercana calzada.
Más tarde, na Edá Media, Villadepera quedó integráu nel Reinu de Llión, siendo repoblada la llocalidá polos sos monarques dientro del contestu de les repoblaciones llevaes a cabu en Sayago.
Darréu, na Edá Moderna, Villadepera tuvo integráu nel partíu de Sayago de la provincia de Zamora, tal que reflexaba en 1773 Tomás López en Mapa de la Provincia de Zamora. Asina, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, la llocalidá caltener na provincia zamorana, dientro de la Rexón Lleonesa, integrándose en 1834 nel partíu xudicial de Bermillo de Sayago, dependencia que s'enllargó hasta 1983, cuando foi suprimíu'l mesmu ya integráu nel partíu xudicial de Zamora.
Patrimoniu
La ilesia parroquial de La nuesa Señora de l'Asunción presenta una serie d'agregos y arreglos sobre la fábrica primitiva. Destaca la so entrada d'ampliu arcu y la so torre cuadrangular na que s'abrir una ventana saetera p'allumar la escalera de xubida a la torre. El retablu mayor ye lluminosu, forráu tou él con pan d'oru. Presenta tres cuerpos, que mengüen en riqueza ornamental según xuben. El superior presenta un Calvariu, el del centru, un ánxel con neñu, y l'inferior una fornica pal allugamientu de la Virxe de l'Asunción, patrona de la parroquia, sobre un grupu d'ánxeles. Afaten les cais, grandiosos baxorrelieves representando l'Anunciación, l'adoración de los Reis y l'imposición de la casulla a San Ildefonso. El coru ye formosu, como lo ye'l artesonado del altar mayor. Talles interesantes de santos, pola so antigüedá, son: Santa Teresa, de la escuela de Gregorio Fernández, San Andrés, románicu de transición o primer góticu por cuanto'l brazu derechu apaez con dalgún esbozu de movimientu, María Madalena gótica y San Antón.
Nel Barriu Escabadas, al noroeste del pueblu, el señor Pepe Nieto tien un llagar con prensa de viga. D'antiguo prensaba por encargu cobrando un cántaru de vinu, al estilu de la maquila nos molinos.
Na marxe derecha de la ribera, agües embaxo de la llocalidá, y non bien alloñáu a la carretera, llevántase El Molín El Cubu. Ye unu de los dos exemplares d'esti tipu esistente en Sayago.
Ponte de Requejo
Esti viaductu de fierro, proyeutáu a finales del sieglu XIX, el primer estudiu data de 1853, y rematáu a empiezos del s. XX, foi inauguráu en 1914. Foi noticia a nivel nacional pola so depurada téunica, guapura y prestaciones, lo que-y significó ser un verdaderu finxu na evolución histórica de les víes de comunicación de Zamora y d'España.
Más de 100 años dempués, la ponte de Requejo o ponte de Pinu sigue cuntando con una especial aureola, impresa pol so especial calter d'obra arquitectónica singular, amparada principalmente pola espectacularidá del so llixeru y estraordinariu diseñu. Circunstancia que, de la mesma, ye enguizada pola ensin igual singularidá y guapura del so territoriu d'acoyida, el parque natural d'Apuertes del Duero.
La so construcción, realizáu conforme al diseñu del inxenieru español José Eugenio Ribera Dutaste, supunxo la superación n'España de los parámetros de lluz y altor de les pontes presistentes, yá que cuntó con 120 y 90 metros respeutivamente.
Masuzo Madono
Masuzo Madono (真殿 益蔵, ), foi un futbolista xaponés.
Venerando Rodrigues Quinhones
Venerando Rodrigues Quinhones ye un comerciante asturianu.
Jacinto Díaz de Miranda
Jacinto Díaz de Miranda foi un helenista, profesor y traductor asturianu.
Dendrocopos leucopterus
Distribución y hábitat
Alcuéntrase nos montes del Afganistán, el noroeste de China, el norte d'Irán, Kazakstán, Kirguistán, Taxiquistán, Turkmenistán y Uzbequistán.
Jacinto Díaz de Miranda
Biografía
Nació na parroquia de Grau a mediaos del sieglu XVIII. Estudió Leyes y Cánones na Universidá d'Uviéu, onde se graduó doctor. Aficionáu a la llingua y cultura griegues, foi caderalgu en Llingua Hebrea y Griega tamién na Universidá d'Uviéu. En 1782 aportó a miembru de la Real Academia de la Historia.
Júlia Almeida
Júlia Gonçalves de Almeida ye una actriz brasilana. Ella ye la fía de la escritora de telenoveles Manoel Carlos.
Villeparois
Villeparois ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
La Villeneuve-Bellenoye-et-la-Maize
La Villeneuve-Bellenoye-et-la-Maize ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Anteos menippe
Anteos menippe ye una especie de caparina, de la familia de les pieridae, que foi descrita orixinalmente col nome de Mancipium menippe, por Hübner, en 1818, a partir d'exemplares ensin información concreta de llocalidá d'orixe.
Plantes güespedes
Les canesbes d'Anteos menippe  aliméntense de plantes de les families Brassicaceae y Fabaceae.
Julio César Franco
Julio César Ramón Franco Gómez ye un políticu y médicu paraguayu. Vicepresidente de Paraguái mientres el periodu 2000-2002. El primeru perteneciente al Partíu Lliberal Radical Auténticu.
Nació'l 17 d'abril de 1951 en Fernando de la Mora. Estudio medicina, na Facultá de Ciencies Médiques de la Universidá de Córdoba, (Arxentina), y realizó un posgráu en pediatría nel Hospital Universitariu d'Asunción.
Ingresó nel Partíu Lliberal Radical Auténticu (PLRA). Por esta agrupación política foi escoyíu primer intendente (alcalde) por votu direutu del so puebo natal, Fernando de la Mora, nel periodu 1991-1996. Darréu foi electu Senador pal periodu 1998-2003.
Vicepresidente y darréu Presidente de la Comisión de Salú, Seguridá Social y llucha contra'l narcotráficu, de la Cámara de Senadores. Convertir en líder del so partíu asocediendo a Domingo Laíno, siendo postuláu como tal nes eleiciones internes del 21 de marzu de 1999. Dempués de la crisis político y social debíu al magnicidiu del vicepresidente coloráu Luis María Argaña (los disturbios fueron denominaos popularmente como "Marzu Paraguayu"), el 13 d'agostu de 2000 realizáronse eleiciones a la vicepresidencia nes que resultó ganador Franco. Arrenunció nel 2002 al cargu, pa presentase pol so partíu como candidatu a presidente de la república.
El 15 d'agostu de 2003 foi asocedíu nel cargu de vicepresidente del país pol coloráu Luis Castiglioni, ganador de les eleiciones cola fórmula del presidenciable Nicanor Duarte Frutos.
VIA Vancouver Institute for the Americas
VIA Vancouver Institute for the Americas (1998-2007), foi una organización canadiense d'Educación cimera dedicada a la investigación y desenvolvimientu de proyeutos nel área de la Educación Global basáu en programes de la Oficina Internacional d'Educación d'UNESCO centraos na integración de les Américas. VIA operaba dende'l so centru matriz allugáu nel 3er. pisu del 470 Granville, Vancouver BC, Canadá, y el so centru rexonal allugáu en Los Condes, Santiago de Chile. VIA foi una organización incorporada na provincia candianse de Columbia Británica con una subsidiaria rexistrada en Santiago de Chile; asina mesmu yera una organización rexistrada nel Conseyu d'Educación Cimera Privada de la Columbia Británica, lo cual otorgaba diplomes acreditaos y dexaba a estudiantes el llogru de financiamiento bancariu y ayudes becaries del gobiernu provincial o asistencia financiera de Canadá.
Fundación
En 1998, la profesora universitaria Dra. Paz Buttedahl, lanzadaría VIA una organización dedicada a la capacitación profesional de docentes y l'intercambiu académicu al traviés de les Amériques, dando pasu a la creación de “VIA Vancouver Institute for the Americas”. El plantel inicial taba compuestu polos sos colegues y collaboradores de la Facultá d'Educación de la UBC Universidá de Columbia Británica, eventualmente Paz selecionaría un plantel corporativu lideráu por:
Proyeutos
Como parte del desenvolvimientu d'una organización global, VIA participaba y implemetaba proyeutos de cooperación internacional y desenvolvimientu sustentable, por aciu el financiamientu priváu y fondos daos por organizaciones gubernamentales canadienses y interncacionales. El so equipu produció reportes d'investigación d'alta gama en temes de Desenvolvimientu de Recursos Humanu, particularmente nes árees d'inclusión ya igualdá de xéneru. Implementaba programes de Formación Profesional cuntaba de programes afiliaos con UBC Universidá de Columbia Británica según cola Universidá FLACSO, pa delles organizaciones de cooperación mundial, asistíos por UNESCO, el IDRC Centru d'Investigación de Desenvolvimientu Internacional, na so mayor parte participó na realización de proyeutos de Reformes Educatives multinacionales trabayando sol marcu de implementación y fondos proporcionaos pol ACDI-CIDA Axencia Canadiense de Desenvolvimientu Internacional. 250px|thumb|Vancouver BC, nun día lluviosu.
Legáu
Ente los sos mayores llogros se encuantra l'amplia espansión y desenvolvimientu de la movilidá académica ente los países de les Amériques; y el so paticipación integral col desenvolvimientu del proyeutu ENLLACES-Mineduc, plataforma de y-aprendizaxe y centros educativos. VIA cerró les sos puertes a la muerte de la so fundadora en 2007.
Little Silver
Little Silver ye un borough del condáu de Monmouth, nel estáu de Nueva Jersey. Llenda con.
Demografía
Tien una población de y una superficie de  km².
Bradley Beach
Bradley Beach ye un borough del condáu de Monmouth, nel estáu de Nueva Jersey. Llenda con.
Demografía
Tien una población de y una superficie de  km².
Lake Como
Lake Como ye un borough del condáu de Monmouth, nel estáu de Nueva Jersey. Llenda con.
Demografía
Tien una población de y una superficie de  km².
Hifuyo Uchida
Hifuyo Uchida (内田 一二四, ), foi un futbolista xaponés.
Villers-Bouton
Villers-Bouton ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Mosca
thumb|200px|Mosca estregándose les pates. Mosca ye'l nome vulgar dau a numberoses especies d'inseutos, especialmente a les pertenecientes al orde de los dípteros (Diptera). De xuru, les mosques siguieron al home dende la prehistoria y son, poro, unos de los inseutos más enraigonaos nel imaxinariu popular.
¿Qué s'atalanta por mosca?
El términu "mosca" ye bien vagu y ye difícil precisar qué especies s'inclúin so esta denominación. La definición dada pola Academia de la Llingua Asturiana, diz: "Inseutu dípteru de cuerpu negru, cabeza ancha, güeyos saltones y boca en forma de trompa que chupa los alimentos." Seya que non, les especies que pertenecen a la familia de la mosca común (Muscidae) son claramente mosques pal vulgu; delles especies de families próximes, como Calliphoridae o Sarcophagidae, reciben más bien el nome de moscardos, dáu'l so gran tamañu, el so cuerpu peludu y el runfíu más grave del so aletéu. Otros dípteros reciben nomes concretos, como los tabanes y los mosquitos.
Mosques que nun son mosques
Esisten dellos grupos d'inseutos que reciben el nome vulgar de "mosques" ensin selo. Les "mosques" porta-sierra son himenópteros (del mesmu orde que les abeyes, aviespes y formigues); les "mosques" de mayu son efemerópteros; les "mosques" de les piedres son plecópteros; les "mosques" escorpión son mecópteros; les "mosques" blanques son hemípteros; la "mosca" d'España ye un coleópteru; les "mosques" de tierra son mosquitos, etc.
Carauterístiques
[[Archivu:Housefly anatomy-key.svg|300px|thumb|Anatomía d'una mosca típica
I: cabeza; II: tórax III: abdome. — 1: prescutum; 2: espiráculu delanteru; 3: scutum; 4: basicosta; 5: calypters; 6: scutellum; 7: vena; 8: nala; 9: segmentu abdominal; 10: balancín; 11: espiráculu posterior; 12: fémur; 13: tibia; 14: espolón; 15: tarsu; 16: propleura; 17: prosternón; 18: mesopleura; 19: mesosternón; 20: metapleura; 21: metasternón; 22: güeyu compuestu; 23: aresta; 24: antena; 25: palpos maxilares; 26: labium; 27: labellum; 28:seudotráquea;]] thumb|Caresa de mosca causante de [[miasis.]] Les mosques típiques (Muscidae y families próximes), como tolos dípteros, tienen un cuerpu estremáu en tres rexones o tagmes; cabeza, tórax y abdome; tienen güeyos compuestos per miles de facetes sensibles a la lluz individualmente que llimpien constantemente estregando les sos pates, y pieces bucales afeches pa zucar, llamber o furar; nenguna mosca ye a morder o mazcar, pero munches especies piquen y zuquen sangre; namái tienen dos ales, les ales posteriores tán amenorgaes a unes estructures llamaes halterios o balancinos qu'actúen como órganos estabilizadores del desplazamientu.
Tienen el cuerpu cubiertu por numberoses sedes sensoriales coles que pueden saborguiar, goler y sentir. Les sedes de les pieces bucales y de les pates úsenles pa saborguiar; les mosques saborguien lo que tríen; si tríen daqué sabroso, baxen la boca y vuelven probar.
Les pates tienen unes almadines adherentes que-yos dexen caminar sobre superficies llises como'l vidriu, inclusive pámpana abaxo.
Bioloxía y ecoloxía
Viven na basura y en sitios nos qu'heba materia fecal d'animales. Los animales muertos atraen a les mosques a les poques hores de morrer. La mayoría de les mosques son diurnes.
Impautu nel ecosistema
Les mosques formen parte de casi tolos ecosistemes, en tolos hábitats terrestres. Les consecuencies de la so presencia nel mediu ambiente y na sociedá humana son d'importancia escepcional.
Terapia llarval
La terapia llarval, tamién conocida como terapia de canesbes o terapia de viermes, ye la introducción intencional per parte d'un profesional médicu de canesbes, o careses vives y esterilizaes de mosca en feríes non cicatrizantes d'animales y humanos, col propósitu de llimpiar seleutivamente los texíos necróticos de la mesma y promover el sanáu.
Mosques y la cultura
Sicasí, en delles cultures la connotación nun ye tan negativa (por casu, na relixón de Navajo tradicional, la Mosca Grande ye un espíritu importante).
La mosca, como símbolu de valor indomable, insistencia y tenacidá frente al conflictu, yera'l mayor gallardón militar na cultura exipcia, la más alta distinción concedida pol faraón a los sos valientes. El faraón Ahmose condecoró nuna bella ceremonia a la so madre, Ahhotep, con un collar con trés grandes mosques d'oru, de 9 cm d'altor. Nenguna otra reina d'Exiptu recibió esta condecoración militar. Ahmosis reconocía asina que la inspiradora de la guerra de lliberación fuera Ahhotep; yera la so forma de reconocer los grandes esfuercios y sacrificios a los que se sometiera esta reina, que diose a la causa de lliberar a Exiptu del xugu de los hicsos.
Los habitantes de Cirene ufiertaben sacrificios al dios Acoro por que los llibrara d'estos inseutos. Los acarnanios veneraben a les mosques y los naturales d'Accaron ufiertaben inciensu a la divinidá que les cazaba. Los griegos teníen asina mesmu'l so dios Cazamosques (Myiagros). Eliano diz que les mosques retirábense por sigo soles nos xuegos olímpicos y pasaben a la otra parte del ríu Alfeo. Nel templu d'Apolo, n'Accio, cuando s'averaba la fiesta, inmolábase un toru a les mosques que, una vegada saciaes, retirábense.
El demoniu Belcebú recibe'l nome de "el señor de les mosques", por cuenta de un xuegu de pallabres que convirtió al dios cananéu Ba'al Zebûl (lliteralmente "el señor príncipe") en Baal Zabut ("el señor de les mosques").
En Roma, había un templu, el d'Hércules vencedor nel que nun entraben enxamás les mosques por más qu'aquel héroe nun pudiera enxamás estornales yá que, según Teófilu y Paracelso, nin el mesmu Xúpiter tien esti poder. Les mosques allegaben a miríades a los sacrificios de Molloch y los xudíos consideraben de feliz agüeru que nun se viera enxamás una mosca nel templu de Salomón.
El poema d'Emily Dickinson diz "yo oyí'l runfíu d'una mosca cuando morría" fai la referencia a les mosques nel contestu de la muerte. Otramiente, nel arte y ficción, úsense tamién principalmente les mosques pa introducir elementos d'horror o una sensación de suciedá; un exemplu de lo anterior ye una película de ciencia ficción de 1958 llamada "La mosca" (nueva versión en La mosca) na que se reparaba a un científicu intercambiar partes del so cuerpu (ADN) por fuerza colos d'una mosca. L'habilidá de mosques d'enferronase a casi cualquier superficie tamién inspiró'l títulu d'Home Mosca pa persones con habilidaes d'esguiláu y paracaidismu nos edificios.
Les mosques son unu de los símbolos personales del poeta Antonio Machado; nel so poema "Les mosques" retratar como animalucos revoltosos y entrañables que remembren la infancia del poeta y nun tien respetu nin polos "párpagos de los muertos".