cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Anas strepera
Taxonomía
thumb|220px|Detalle de Anas strepera machu. El coríu cardosu foi descritu científicamente por Linneo en 1758 na so obra Systema naturae, col mesmu nome científicu actual. Los estudios d'ADN amuesen que'l so pariente más próximu ye Anas falcata, y dambos tán cercanamente emparentaos colos xiblones. Reconócense dos subespecies:
Distribución
thumb|left|Machu n'eclís en vuelu. El coríu cardosu cría nes rexones del norte del Europa, Asia y América del Norte al sur del círculu polar. N'América del norte cría nuna zona que percuerre'l ríu San Llorienzo hasta los Grandes Llagos, Alberta, Saskatchewan y les Dakotas, llegando pel sur hasta Kansas, y pel oeste hasta California, y la mariña pacífica de Canadá y del sur d'Alaska. L'área de distribución d'esti coríu paez tar espandiéndose pel este de Norteamérica. Esti coríu de superficie ye un migrador de llarga distancia, que pasa l'iviernu en rexones más al sur de la so zona de cría, nuna zona que va dende Alaska hasta América Central, llegando pel este a Idaho, Kansas, Ohio, Virxinia y Florida, y pel sur ocupa Méxicu hasta la península del Yucatán. thumb|Fema coles sos críes. Nel vieyu mundu, el coríu cardosu cría dende Europa central y el Cáucasu, hasta'l nordeste de China, norte de Xapón y Kamchatka; y pasa l'iviernu nes rexones subtropicales del sur d'Asia, el norte d'África (incluyida la cuenca del Nilu) y el sur y oeste d'Europa, magar que tamién esisten zones de cría tremaes alredor del Mediterraneu y Europa Occidental. thumb|left|upright|Machu n'Alaska.
Clasifícase como especie so esmolición menor. El coríu cardosu ye una de les especies a les que se-yos apica l'Alcuerdu de caltenimientu de les aves acuátiques migratories afro-euroasiátiques (AEWA).
Hábitat
Ye un coríu d'humerales abiertos, asitiaos en praderíes o estepes, o banzaos y marismes de vexetación acuática trupo. Esti coríu busca agües duces, a ser dable con un abellugu seguru na vexetación palustre, magar que tamién se-y repara en marismes y estuarios d'agua salobre.
Comportamientu
Ye un coríu estórdigu y non tan gregariu fuera de la dómina de cría como otros de los sos parientes, yá que tiende a formar pequeñes bandaes, dacuando acomuñáu con otres anátides, como'l Anas cyanoptera y el Coríu calón bermeyu, y tamién cola fulica.
Alimentación
Aliméntase na superficie, pudiendo inclusive meter la tiesta so l'agua. Aliméntase principalmente de plantes. Inxer fueyes y raigaños de xuncos xunto a otres plantes acuátiques, según pequeños moluscos, inseutos y merucos principalmente na dómina de cría. Los coríos mozos aliméntense principalmente d'inseutos de primeres.
Reproducción
Fai una sola niarada añal, ente los meses de mayu y agostu. La fema pon ente 8 y 12 güevos que guara puramente por ella mientres 26 ó 28 díes. Los sos güevos son de color ablancazáu rosáu y tienen un tamañu de 50-60 x 34-43 mm.
Adriana Vargas
Biografía
Ye egresada de la Universidá Javeriana en 1998. El so desempeñu profesional algama 18 años. Cuando inda taba na universidá, empecipióse como reportera y presentadora d'espacios periodísticos llocales y culturales para Señal Colombia y canales rexonales. En 1998 asumió la presentación y reportería nel programa de periodismu investigativo Séptimu día, al llau de Manuel Teodoro na Canal Caracol.
En 2000, ingresó a la Canal RCN, onde tuvo distintes responsabilidaes: presentadora de Noticias RCN en distintos horarios, cronista y reportera de cubrimientos en direutu, editora internacional y presentadora del programa d'opinión La Nueche ente xineru de 2002 y avientu de 2004. A empiezos de 2005, y mientres un añu y mediu foi editora internacional ya integrante de la Mesa de Trabayu del programa 6 AM Lo que ye güei, dirixíu por Darío Arizmendi en Caracol Radio; y foi presentadora del Noticieru del Mediu día d'esta mesma cadena radial.
Mientres seis meses presentó'l noticieru CM&, so la direición de Yamid Amat. En mayu de 2006, tornó a la Canal RCN a presentar la emisión del noticieru del mediudía. Tamién presentó dellos informativos de la canal internacional de noticies Nuesa Tele Noticies 24 Hores
N'agostu de 2010 incorporar al equipu del Presidente de Colombia, Juan Manuel Santos, como Vocera oficial de la Presidencia y Direutora de Medios Internacionales.
Dende'l 15 d'agostu de 2011 empecipió llabores como Presentadora de Noticies y periodista nos noticieros de la canal local 41 de la cadena Univision nes emisiones de llunes a vienres de les 6 y les 11 les cualos tresmítense na Área Triestatal de Nueva York, Nueva Jersey y Connecticut. En 2018 ye panelista de La Fm col direutor Luis Carlos Vélez
Alpha Condé
Alpha Condé ye un políticu guineanon qu'ocupa'l cargu de presidente de Guinea dende'l 21 d'avientu de 2010. Profesor de Ciencies Polítiques na Universidá de París. Opositor al gobiernu de Lansana Cunté, presentar nes eleiciones de 1993 y 1998 so l'agrupación política opositora, Agrupación del Pueblu Guineanu. Ganó les eleiciones presidenciales en 2010.
Biografía
Nació en Boké, Prefeutura de Kouroussa, colonia de Guinea Francesa, el 4 de marzu de 1938, nel senu d'una familia acomodada, perteneciente a la etnia malinké. A los 15 años, viaxa a Francia pa completar los sos estudios secundarios y universitarios. Estudió Derechu na Universidá de París, onde tamién llogró'l so doctoráu en derechu públicu, ya impartió clases de ciencies polítiques na mesma casa d'estudios. Foi un destacáu opositor de Lansana Cunté, presidente mientres venticuatro años hasta la so muerte en 2008, enfrentándose contra él nes eleiciones de 1993 y 1998. Dempués d'eses eleiciones foi arrestáu acusáu de destabilizar el gobiernu y d'intentar dexar el país de forma illegal. En 1999 foi condergáu a cinco años de cárcel anque en 2001 foi perdonáu por Cunté.
Tres el golpe d'estáu en Guinea en 2008 Condé axuntar col líder golpista Moussa Dadis Camara, presidente del Conseyu Nacional pa la Democracia y el Desarrollu. Declaró que los miembros del CNDD yeren unos "patriotes", anque más palantre opúnxose al conseyu y criticó a Camara. Ganó les eleiciones presidenciales de 2010 col 52,52% de los votos en segunda vuelta per delantre de Cellou Dalein Diallo magar qu'en la primer vuelta namái llograra'l 18%. Antes de tomar posesión ufiertó a la oposición formar gobiernu nun intentu de "reintegración" nacional.
Na madrugada del 19 de xunetu de 2011 sufrió un intentu de golpe d'Estáu: un comandu fuertemente armáu sitió la casa presidencial y atacar mientres Condé dormía, siendo esta ofensiva refugada pola Guardia Presidencial. L'asaltu, que s'empecipió a les 3:10 am (hora llocal) y estendióse por cuasi tres hores, afectó gravemente la estructura de la residencia, la que sufrió disparos d'artillería y esplosiones causaes por granaes y cohetes. Delles hores dempués asocedió otru combate ente miembros del exércitu y los atacantes nes cercaníes del Palaciu. Siquier un asaltante finó mientres los enfrentamientos y otru foi prindáu.
Esta casáu con Djene Antonia Cunté.
Saint-André-de-Cruzières
Saint-André-de-Cruzières ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Colluricincla harmonica
Colluricincla harmonica ye una especie d'ave paseriforme de la familia Pachycephalidae. Ye unu de los más queríos y emblemáticos páxaros cantores d'Australasia. Ye medianamente común n'Australia, sacante nes zones seques y los desiertos del interior. Alcuéntrase tamién en Nueva Guinea.
thumb|150px|left|Kobble Creek, SE Qld, Australia, April 2008. Mide en permediu 24 cm de llargor. Escarez de colores llamativos, pero'l so regalu estraordinariu ye la bella melodía que canta, incomparable n'Australasia, con esceición quiciabes de la de los dos aves llires y el so pariente nortizu, la torda paniega de la piedra arenisca (Colluricincla woodwardii). Clasifícase como especie so esmolición menor na llista d'especies amenaciaes.
Enllaces esternos
thumb|left|450px|Torda paniega gris de la subespecie C. h. strigata buscando alimentos y materiales pal [[Nieru|nial.]]
Idioma pictu
El pictu yera la llingua de los antiguos pictos, nel norte de l'actual Escocia. Los únicos restos d'esta llingua tán en topónimos, nomes propios atopaos en monumentos y nos rexistros de la dómina. Na so máxima estensión debía de falase dende les islles Shetland hasta Fife. Foi reemplazada pol gaélicu nel sieglu IX tres la unión del reinu pictu col restu d'Escocia.
Historia
Esisten nicios de qu'esta llingua, caña septentrional del britónicu, yá se taba biforcando de la llingua britónica falada más al sur na dómina a la que se remonta'l nuesu primer testimoniu, nel sieglu I e.C. Para Beda, escritor de principios del sieglu VIII, el pictu yera una llingua independiente.
Clasificada tradicionalmente como una llingua celta britónica, esti asuntu ye entá revesosu. Ye destacáu'l paecer que nuna revisión sobre'l pictu fixo Jackson, quien consideró que'l pictu podía nun ser celta o tener un sustratu non célticu. Con tou Forsyth nun ta d'alcuerdu.
Sicasí, la opinión más estendida sigui siendo que'l pictu yera una llingua celta britónica, según una llingua celta-P.
Opiniones sobre la llingua picta
En 1582, l'estudiosu humanista (y falante nativu de gaélicu) George Buchanan espunxo la so opinión de que'l pictu yera similar a llingües como'l galés, galu y gaélicu. El restu de la investigación sobre esta llingua vien siendo descrita como comentarios a la obra de Buchanan.
Acordies con William Burley Lockwood (1975) la opinión de que'l pictu ye una llingua celta ye daqué provisional. Refiriéndose a una inscripción nes islles Shetland diz:
Con tou, la evidencia de la toponimia y l'antroponimia lleven claramente a que los pictos falaben una llingua céltica insular, en rellación coles más meridionales llingües britóniques anque se propunxo tamién que la llingua yera más próxima al galu qu'a les llingües britóniques.
Hai constancia nos sos escritos de que Columba, un gaélicu, precisó un intérprete na tierra de los pictos, y Beda afirmaba que los pictos falaben una llingua distinta de la de los britanos, datos que nun dicen nada sobre la naturaleza de la llingua picta. Llegar a afirmar que na tierra de los pictos sobreviviríen una o dos llingües non indoeuropees, un argumentu que se considera basáu primero de too na llindada evidencia negativa y na - yá va tiempu refugada - teoría de que les llingües y les cultures materiales namái pueden espandise por invasión o migración. Elementos preindoeuropeos pueden atopase frecuentemente en topónimos escoceses septentrionales, y llegóse a esponer la teoría de que delles inscripciones ogámicas pictes podíen tar presentando exemplos d'esta llingua.
Inscripciones
Amás d'eses inscripciones principales, esiste un conxuntu bien ampliu de testimonios epigráficos (más de 240), xeneralmente curtios sobre piedra, que pueden estremase en dos grupos:
Estes inscripciones contienen ente unu y ocho signos caúna, siendo dos el númberu más frecuente. A principios del sieglu pasáu, Allen y Anderson catalogaron estes inscripciones curties. Otra compilación recién recueye amás un catálogu de signos, considerando qu'esisten 43 signos distintos nestes inscripciones. Un trabayu recién suxure qu'estes inscripciones, entá siendo curties, contienen información llingüística, a partir de la entropía condicional calculada sobre la base de les frecuencies d'apaición.
Toponimia
Otra fonte pa estudiar el pictu son los topónimos, que dexen de cutiu deducir la esistencia d'asentamientos históricos pictos n'Escocia. Los que lleven el prefixu Aber- 'esteru', Lhan- 'campusantu', Pit- 'porción, granxa', o Fin- 'llomba' [?]) indiquen rexones habitaes por pictos nel pasáu (por casu: Aberdeen, Lhanbryde, Pitmedden, Pittodrie, Findochty, etc.). Con tou, Pit- ye l'elementu más distintivu, pos Aber- tamién podemos atópase en llugares nos que se faló britónicu. Dalgunos de los elementos pictos, como Pit-, formáronse dempués de la dómina picta, y pueden referise a antiguos "condaos" o "thanages". Otros elementos toponímicos que se suxurieron fueron "pert" (‘valo’, galés perth - Perth, Larbert), "carden" (‘maleza, mato’, galés cardden - Pluscarden, Kincardine), "pevr" (‘brillosu’, galés pefr - Strathpeffer, Peffery).
La evidencia de la toponimia tamién revela la meyora de les llingües goidélicas nel país de los pictos. Asina, Atholl, que significa 'Nueva Irlanda', ta atestiguáu a principios del sieglu VIII. Esto pue ser un niciu de la meyora del goidélico. Fortriu tamién contién topónimos que suxuren asentamientos gaélicos, o influencies gaéliques. El modernu gaélicu escocés contién magar tou préstamos del idioma pictu.
Amás d'antropónimos Beda apurre un únicu topónimu pictu (HE, I, 12), cuando fala del muriu de Antonino:
Peanfahel –la moderna Kinneil, cerca de Bo'ness– paez contener elementos rellacionaos col britónicu penn 'a la fin' y goidélico fal 'muriu'. Alcluith, 'rocha del Clyde', ye la moderna Dumbarton Rock, sitiu d'una bien antigua fortaleza medieval y un posterior castiellu.
Xunto cola toponimia, namái caltiénse un testu en pictu, una llista de reis nuna forma casi incomprensible presente en fontes gaéliques.
Magar se conxeturó que delles traces importantes de la sintaxis del gaélicu escocés modernu deber a la influencia del pictu sobre'l gaélicu, la naturaleza de los datos disponibles del pictu nun pueden confirmar nin refugar felicidá conxetura, que tien de considerase a cencielles como especulativa.
Claire Donahue
Claire Donahue ye una nadadora d'Estaos Xuníos. Ganó dos medayes d'oru nos Xuegos Panamericanos de 2011 y terminó segunda nel Campeonatu Nacional 2011 nos 100 metros mariposa. Calificó pa representar a los Estaos Xuníos nos Xuegos Olímpicos de 2012 y terminó séptima nel eventu de 100 metros estilu camparina.
Dempués de la secundaria, asistió a la Universidá de Western Kentucky con especialización en trabayu social. El so entrenador ye Bruce Marchionda.
Naotaka Takeda
Naotaka Takeda (武田 直隆; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Colluricincla woodwardi
Colluricincla woodwardi ye una especie d'ave na familia Colluricinclidae. Ye propia d'Australia.
Claire Denis
Claire Denis ye una direutora de cine nacida en Francia y profesora del European Graduate School en Saas-Fee, Suiza.
Primeros años
Denis nació en París, y creció en distintes colonies franceses (Burkina Fasu, Somalia, Senegal y Camerún), onde'l so padre foi funcionariu públicu.
Carrera
Denis estudió economía, pero abandonó la carrera. Depués asistió al IDHEC, la escuela de cine francesa. En graduándose, trabayó como asistente de Jacques Rivette, Costa-Gavras, Jim Jarmusch y Wim Wenders. Dende 2002, Claire Denis ye profesora de cine na Escuela Europea de Graduaos en Saas-Fee, Suiza.
El so debú foi na película Chocolat (1988), una reflexón semi-autobiográfica sobre'l colonialismu africanu, que-y ganó aclamación de la crítica. Con películes tales como US Go Home (1994), Nénette et Boni (1996), Beau travail (1999), Trouble Every Day (2001) y Vendredi soir (2002), estableció una reputación como realizadora, que «pudo reconciliar la llírica del cine francés col impulsu por prindar la, de cutiu, dura cara de la Francia contemporánea».
Pancheraccia
Pancheraccia ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Córcega, na rexón de Córcega. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Analyse des Familles de Plantes
Analyse des Familles de Plantes (embrivíu Anal. Fam. Pl.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol políticu, briólogu, y botánicu belxicanu Barthélemy Charles Joseph Dumortier. Espublizóse en Tournay nel añu 1829 col títulu d'Analyse des Familles de Plantes: avec l'indication des principaux genres qui s'y rattachent.
Saint-André-en-Vivarais
Saint-André-en-Vivarais ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Mediana de Aragón
Mediana de Aragón ye un conceyu español de la provincia de Zaragoza, allugáu na contorna de Zaragoza, a unos 30 km de la capital, d'antiguo Celtiberia (sieglu XIII a.C). Ta asitiáu al sureste de la contorna. Del óvalu eleváu onde conflúin l'autopista autonómica ARA-A1 y la carretera N-232, parte la carretera autonómica A-222, en direición a Teruel por Belchite y Utrillas, y al altor de que'l so pk 8 atópase la interseición en diamante dende la que s'apuerta a Mediana. Les principales actividaes son l'agricultura y la ganadería, sobremanera ovina.
El ríu ríu Ginel escurre a unos 300 m del cascu urbanu, cruciándose por un ponticu llamáu la Pondoria (probablemente, deriváu de Pon Doria o Pon d'Oria). Naz el Ginel cerca de la ermita de Santa María Madalena, riega de primeres Mediana, dempués Rodén, y aflúi al Ebro, dempués de pasar por Fontes de Ebro, a unos 8 km de la so nacencia. Cultívase sobremanera alfalce (alfalfa), cebera y frutales diversos. Zona arrodiada d'alabastru de gran calidá y sedimentos magrizos.
Historia
La so prehistoria y hestoria fueron estudiaes por aciu el Plan d'Ayuda a la Investigación, pol Ministeriu d'Educación y Ciencia. Los sos xacimientos son llamaos "Los Castellazos" (zona ibérica destruyida por César) y "Los Graneretes" (de poblamientu posterior).
Los Castellazos, ta asitiáu nun monte de forma allargada en direición Sureste-Noroeste, a unos 18 km de Belchite. Álzase 378 msnm y unos 45 sobre'l nivel del Ginel, de mala ascensión. Presenta dos niveles d'ocupación: Primer Edá del Fierro, pobláu y necrópolis, y darréu asentamientu Ibéricu. Atopáronse cerámica de barniz negru helenísticu, cerámica de parés fina, ánfora, alabastru...
Los Granetes tán na parte baxa. Estos terrenes anguaño tán llabraos y dedicaos a esplotaciones agraries y ganaderes.
Sábese qu'en 1331 la villa pasó a manes de Juan Martínez de Luna y la so esposa, Contesina de Calamandrana. El 17 de xunu de 1368, Juan Martínez de Luna III, Señor de Illueca y de Gotor, vendió'l Castiellu y el llugar de Mediana a Blasco II Fernández de Heredia, señor de Hoyos.
En 1388 hai constancia de que perteneció a mosén Blasco Fernández de Heredia y Boil, pasando a don Juan Gil Fernández de Heredia y Bardají en 1393. En 1454 los mudéxares reconocieron como'l so señor a López de Biniés. En 1609 Felipe III decretó la espulsión de los moriscos.
Mientres sieglos perteneció a la familia condal de Fuentes. Esti condáu foi dau por Fernando'l Católicu a don Juan de Heredia en 1508, Barón de Mora y Señor de Fuentes.
Llogró la so independencia municipal y formó el so propiu conceyu en 1834.
La so población foi duramente castigada mientres la Guerra Civil, controlada primero pol exércitu subleváu; los anarquistes quedaron deteníos ente Quintu y Belchite hasta 1937.
El númberu d'habitantes fluctuó dende los 1313 en 1848 (según Madoz), 844 en 1950, hasta los 549 del censu de 1991. Nel INE de 2009 apaecen rexistraes 492 persones. Colos sos 300 viviendes, 10 cais y 15 locales, ye un pueblu de media ocupación.
Escudu y bandera
=== L'escudu Mediana escarez d'emblemática antigua propia. Nuna carta de 1630 los xuraos de Mediana refiérense espresamente al sellu de la villa: circular, de placa, de cera colorada con oblea de papel blancu romboidal, presenta -ensin lleenda-, cuatro torres puestes en cruz. Esti emblema sigilar constitúi una versión daqué simplificada de les armes de los Heredia, que traen de gules, cinco castillos de plata adjurados d'azur y puestos en sotuer.
Propónse adoptar un campu de sinople con un xefe encaxáu de gules, fileteado de plata. El sinople topar en representación de la so fértil vega, ente que'l filete del xefe encaxáu alude a los montes con vetes d'alabastru, ente los cualos asítiase la fondalada en que s'asitia la llocalidá, al empar vien dibuxar la M de la so inicial. Pela so parte, el xefe de gules añede a los símbolos de la naturaleza, el de la hestoria, al proceder dichu esmalte de les armes de los antiguos señores de la villa. Les armeríes resultantes complementar con trés espiges d'oru puestes sobre'l campu de sinople, en representación de la convivencia del secanu y del regadío, con unes ondes de plata y azur puestes en punta, que se refieren a les salutiferas agües del ríu Ginel y de Llaguna Salada. Ye conveniente emplegar la corona real zarrada (por ser señoríu secular hasta l'abolición de los mesmos), componer d'un aru d'oru engastado de piedres precioses (rubinos, esmeraldes y perlles alternantes) sumáu d'ocho florones de fueyes de acanto interpoladas de perlles y de les que parten dos tales diademes cargaes de perlles, que converxen nun mundi d'azur, col semimeridiano y l'ecuador d'oru, sumáu d'una cruz. La corona ta forrada de gules.
La bandera
Sigue'l patrón definíu pol escudu. Les sos proporciones son de 3x2: estremada zigzagueadamente por una fimbria blanca, l'encaxe cimeru ye de color verde conteniendo un óvalu coloráu con una espiga dorada. La parte inferior ye de color azul.
Pa les ocasiones de gala los texíos son de seda o damascu, cola espiga bordada n'oru y la fimbria en plata.
La moharra puede incluyir l'óvalu cola espiga.
Personaje
María Pérez de Gotor, madre de Benedicto XIII, el Papa Lluna. Nacida en Mediana, fía de Pedro Martínez de Luna, señor de Almonacid de la Sierra y de la marquesa de Saluzzo.
Francisco Mauleón, nacíu en Mediana en 1644. Nel Colexu Imperial de Madrid estudió Matemátiques col doctu jesuíta Jacobo Kresa. Apuntar nel Exércitu en 1693. Enseñó en Barcelona, onde publicó los "Elementos" de Euclides, pa los sos alumnos, según "Estoque de Guerra y Arte Militar". A partir de 1700 intervieno en diversos combates de la Guerra de Socesión, asistiendo en 1702 a les Cortes d'Aragón celebraes en Zaragoza, nes que la reina, en nome del rei Felipe, xuró los Fueros d'Aragón, y nes que foi xuráu Rei d'Aragón el primer Borbón, acordies con el testamentu de Carlos II, últimu Austria hispánicu. Siempres como inxenieru militar, foi xubiendo hasta algamar el grau de Mariscal de Campu. Finó, yá nonagenario, en Zaragoza (1736), siendo soterráu en Mediana, na ilesia de Santa Ana, na cripta de la capiya de la Virxe del Pilar qu'él fundara a les sos espenses, dotándola de dos capellaníes.
Ángel Sanz Salinas, gran xoteru que mientres munchos años foi profesor de xotes na Casa d'Aragón de Barcelona. Llamáben-y el "Zagal de Mediana", morrió'l 1 de xunetu de 1993.
Pablo Serrano, héroe de la guerra de Cuba. Tuvo primeru en Puertu Ricu y dempués en Cuba.
Waldesco Balaguer-Cortés Blasco. Nació en Mediana'l 11 de mayu de 1932. Incorporar al taller del so padrastru en cursando estudios de Ciencies Químiques na Universidá de Zaragoza. Ye herederu d'una tradición gremial d'orfebres qu'arrinca del sieglu XVIII. La so afición al coleicionismu d'obres d'arte y oxetos antiguos afaláron-y nos años sesenta del sieglu XX a l'apertura al públicu del establecimientu "Balaguer" empobinada al comerciu d'antigüedaes.
José Juan y Margarita de Grassa Hontecillas. Nacieron en Valencia, pero fueron bautizaos en Mediana, onde vivieron mientres años. Ellí'l so padre, Manuel Wenceslao Grassa Laborda, dedicar a la destilación d'aceites esenciales de plantes monteses. Juan foi profesor y direutor d'Institutu (como Caderalgu), simultaneó el so llabor docente cola execución d'una importante obra artística. Margarita foi tamién llicenciada en Belles Artes per San Carlos de Valencia, exerció en Zaragoza nel Institutu Goya y espunxo les sos pintures nel Muséu Castiellu de Larrés, Sabiñánigo, Huesca, entidaes y conceyos. Reconocida con numberosos premios. Na so obra "Tiempos Omnia Delet", menta a Mediana.
Ermita
Tamién hai que destacar la ermita de Santa María Madalena, asitiada a unos 3 km del pueblu y llugar de nacencia del ríu Ginel. D'estilu precolombín carauterizar pol so arcos ojivales de mármol del Pentélico importáu dende Grecia, per otra parte el so altar esconsiderado unu de los más antiguos d'España atribuyéndose la so autoría al xéneru Orrorin Tugenensis.es, principalmente, un enclave lúdicu que s'empresta a la convivencia y al realcuentru col mediu ambiente. N'el so sales celebren tou tipu de celebraciones: bautizos, comuniones, comíes d'amigos y families..., y el Llunes de Pascua va'l pueblu en romería.
Consta de dos cuerpos estremaos: la ilesia d'estructura medieval, con terminaciones qu'asemeyen arcos fajones góticos, resultáu de les sos varies reconstrucciones, cubierta con teyáu a dos vertientes con doble cúpula y cupulín na cabecera, profusamente decorada. Caltién un retablu clasicista en deficiente estáu dedicáu a la santa. Nel ábside figura una placa na que consta que foi restaurada por Rexones Afaraes en 1947. L'otru cuerpu, d'estructura moderna, ta destináu a allugar a los romeros na fiesta lúdica. Dos pisos con amplies sales dotaes de alcobillas pa faer fueu, cocina y bano pa necesidaes de les concentraciones populares. Nel esterior, hai asadores y una amplia plaza que se fai pequeña cuando llega la fiesta. Ellí naz el ríu Ginel "como d'una muela d'agua", como citara'l viaxeru Ponz nel sieglu XVIII.
Dende tiempu inmemorial, el Llunes de Pascua, celébrase la romería a la ermita. A les 10 de la mañana llevar a costazos dende la ilesia, asitiada na plaza del pueblu, la imaxe de la Santa en procesión. Una vegada ellí, celébrase la misa y báxase la Santa al Manantial, onde se bendiz l'agua. vuelve xubise a la ermita onde se come, bebe, bailla, canta..., hasta bien entrada la tarde que se va de vuelta al pueblu.
La Salada
Tamién hai que destacar la zona más famosa de Mediana, anque asitiada en términu municipal de Zaragoza, de la cual escribióse un llibru ("Agües y sales de Mediana d'Aragón"), la llaguna o "Salada" con agües curatibles o sanadoras. Asitiada a 5 quilómetros de Mediana, el so accesu ye al traviés d'un camín surgiente de la caretera nacional A-222. Yá que les sos fontes d'agua ye l'agua y les agües soterrañes (cuenca endorreica), el so nivel varia enforma ente estaciones y ente años. Ye común que mientres el branu tea vacida.
Nel sieglu XIX esplotar pa llograr sulfatu de sodiu que se comercializó en Francia ya Inglaterra, onde nos años 1900 y 1906 llograron una medaya d'oru. Hai microorganismos que viven nel fango con una ausencia casi total d'osíxenu, como tapetes microbianos que'l so estudiu revela los cambeos del clima del pasáu. Ye un sistema salín continental de tipu playalake, con funcionamientu estacional y de tipu químicu sulfatado sódicu. Ta desenvueltu nuna zona carauterizada pola presencia de roques sedimentaries con un altu conteníu en evaporitas, ta compuesta a condiciones climátiques semiáridas con un acusáu déficit hídricu. En 1865 denominábase-y "La Sulfúrica" porque s'estrayía sulfatu de sosa. Estes agües son salobres, bien mineralizadas: sulfatu, sodiu, litiu y magnesiu, elementos apurríos poles roques del terrén. Pa la esplotación de les agües, don Gustavo Bifill, pensó na construcción d'un balneariu. El 5 d'abril de 1898 el Real Conseyu de Sanidá emitió un informe manifestando la esistencia de munches dificultaes pa emplazar un balneariu a más de 6 km de la emerxencia de les agües. Dalgunos de los miembros del Conseyu cuntaben que la llocalidá tenía males condiciones pol so clima rigorosu, falta de vexetación y caminos y medios de tresporte, entendiendo que nun esistíen condiciones pa emplazar un balneariu onde pudieren los enfermos utilizar les agües.
El cotu de caza
De titularidá municipal, ye d'usu pa los 60 cazadores locales arrexuntaos na organización "Santa Ana", más aproximao'l mesmu númberu de foranos. Anque mientres la primer década del s. XXI la situación yera desastrosa por cuenta de les enfermedaes del coneyu qu'azotaben esta especie, apocayá recuperóse gracies a un control de l'actividá mientres los previos años de penuria. Anguaño ye posible cazar coneyos, perdices, y dalguna llebre.
Nevera (o Neveru)
Creada va bien de años y en peligru de destrucción. Ta bastante deteriorada porque nun pertenez al pueblu, ye d'un particular.
Peirón
O Pilón de Santa Quiteria, asitiáu de camín a la Pondoria, zona pola que pasa'l ríu Ginel, que tamién ta ensin restaurar.
Kenji Arai
Kenji Arai (新井 健二, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Parata
Tien una población de y una superficie de  km².
Tres puente naturales
thumb|300px|Los trés pontes naturales. Los Tres puente naturales son una serie de pontes naturales en caliar allugaos na ciudá de Xiannüshan (仙女山镇), condáu de Wulong, conceyu de Chongqing, China. Queden dientro del parque xeolóxicu nacional del Karst de Wulong, que de la mesma forma parte del Karst de China meridional-Karst de Wulong, un llugar declaráu Patrimoniu de la Humanidá pola UNESCO. En chinu, les pontes reciben el nome de dragones, en concretu Tianlong (天龙桥 – Dragón celestial), Qinglong (Dragón azul) y Heilong (黑龙桥 – Dragón negru).
Descripción
thumb|upright|La ponte Tianlong. Los trés pontes crucien el Yangshui, afluente del ríu Wu. Atopar nel centru d'una zona de caltenimientu de 20 km² qu'inclúi tamién:
Mesa
La mesa ye un mueble en forma de tableru llisu y horizontal, xeneralmente sosteníu por una o delles pates, hasta algamar un altor conveniente. Una de les sos principales funciones ye la de sirvir como plataforma pal consumu d'alimentos, dixebrándolos del suelu. Tamién apurren una superficie de trabayu pa numberosos oficios. Igualmente, pueden sirvir pa usos lúdicos (mesa de billar, mesa de xuegos) o como soporte de diversos enseres y oxetos decorativos.
Por cuenta de la so llarga historia, y al so usu xeneralizáu en determinaes sociedaes humanes, esisten una serie d'usos y costumes que se desenvolvieron a partir d'esti oxetu, como'l protocolu a la de comer, les normes de trabayu nuna redolada llaboral, etc.
Historia
Mientres el mesmu periodu, n'Inglaterra, los paisanos d'un señor feudal podíen recibir un ciertu númberu d'oxetos, que se quedaben recoyíos nunos rexistros llamaos principalia, cuando ocupaben una de les sos cases. Ente estos oxetos, solíen cuntase meses de caballete, bien básiques, y dacuando los manteles pa vistiles. Les meses yeren bien inestables, y solíen tar flanqueadas de llargos bancos, una y bones les sielles y taburetes yeren bien escasos. Mientres la nueche les meses podíen ser retiraes pa faer espaciu pa la xente que dormía nel suelu, y mientres los díes nos que diba bon tiempu, yeren sacaes de les cases pa sirvir comíes al campu.
Mientres la renacencia n'Italia, les meses taben xeneralmente constituyíes por un tablón sofitáu sobre caballetes, pedestales o soportes de piedra tallada. N'Inglaterra, les meses apaecíen frecuentemente nes obres de teatru, y yeren asitiaes sobre l'escenariu cada vez que quería representase una llacuada. miniaturadeimagen|200x200px|Mesa plegable y mesa de dibuxu, Inglaterra, sieglu XVII. Na dómina barroca n'Europa (sieglos XVII y XVIII), les meses empiecen a ser decoraes profusamente con motivos esculturales simétricos inspiraos pola arquiteutura eclesiástica italiana. Numberosos tipos de mesa apaecen mientres esti periodu, incluyendo les meses pa tomar el té. N'Alemaña, el moblame barrocu ye bien rectilliniu, dacuando encastrado en pesaes moldures decoratives. N'Inglaterra, los muebles barrocos nun apaecieron hasta los años 1660.
A principios del sieglu XVIII una nueva corriente fai la so apaición en Francia, nel cual les curves y la riqueza de les meses barroques vuélvense más llixeres y menos formales. Esti enclín recibió'l nome de #estilo #regencia, por cuenta de la rexencia que siguió a la muerte de Louis XIV en 1715. L'estilu rexencia marcó los entamos del moblame Rococó, que s'espublizó a partir de Francia, carauterizáu pola llixereza de los sos motivos decorativos, menos pimpanos que los de la dómina barroca, y poles sos formes asimétriques.
A principios del sieglu XIX apaecen dos nuevos tipos de mesa: la mesa con un pedestal central y la mesa de sofá. Les llargues meses de comedor vuelven ser populares. Tamién abonden les pequeñes meses d'escritoriu.
Llingua de señes de Providencia
La llingua de señes de Providencia ye una llingua de señes desenvuelta y usada pola comunidá Sorda de la Islla de Providencia. Esta Islla forma parte del Archipiélagu de San Andrés y Providencia, asitiáu en El Caribe Occidental, cerca de les mariñes nicaragüenses, y sobre el cual exerz soberanía Colombia.
Datos históricos
L'Archipiélagu de San Andrés y Providencia xugó, pola so posición xeográfica, un papel estratéxicu nel Sieglu XVII. Foi usáu como base por pirates ingleses y franceses p'atacar a barcos españoles en ruta escontra América Central. Cuando la intensidá del comerciu español pela zona menguó (productu del ésitu llográu polos cultivos de caña d'azucre n'otres partes d'El Caribe), la islla perdió'l so valor estratéxicu y los sos habitantes quedaron relativamente aisllaos. La previa presencia de los ingleses foi determinante na conformanza de la cultura de les islles, qu'una vegada aisllaes desenvolvieron un criollu de base inglesa como llingua autóctona.
La presencia d'un xen de sordera conxénita fonda, favorecíu pola endogamia a qu'obligó l'aislamientu de la Isla de Providencia determinó, yá a finales del Sieglu XIX y principios del XX, l'apaición na Isla d'una comunidá estable de Sordos. Esto llevó al surdimientu d'una llingua de señes. Investigaciones realizaes hasta agora indiquen qu'un númberu altu de los habitantes de la Isla conocen esta llingua de señes, que ye la primer llingua de pocu más d'una docena de Sordos. La comunidá Sorda gocia d'aceptación na comunidá, y nun ye considerada inferior nella.
Población sorda de la islla
Nos estudios disponibles, les cifres de pobladores de Providencia bazcuyen ente 3000 (Woodward 1978) y 2500 (Washabaugh 1991). Según reporten esos estudios, hai ellí unos 11 adultos Sordos (en «edá marital») na Islla – nun s'informa del númberu de neños, anque menten qu'hai dalgunos (Woodward 1978). Esto implica una proporción de siquier 2 sordos por cada 1000 neños nacíos. Ye una proporción bien alta, teniendo en cuenta que'l permediu mundial ye de 0,02 por cada 1000 nacencies (Schmaling 2000).
Washabaugh (1991) afirma que toles persones Sordes en Providencia tán emparentaes de dalguna manera, y tienen memoria de siquier tres generación d'usuarios d'esa llingua de señes. Toes pertenecen a families asitiaes en distintos puntos de Providencia.
La llingua de señes de Providencia
Esta llingua de señes foi ellaborada y tresmitida polos habitantes de la Islla de manera direuta y ensin influencia esterna. Nun tien rellación con nenguna otra llingua conocida. Los contactos coles llingües falaes pola población oyente (un criollu de base inglesa y español) y la llingua de señes son mínimos. Los Sordos de la Islla nun fueron escolarizaos y nun incorporen información de les llingües falaes de la so en redol a la so propia llingua. Nun esiste tampoco un alfabetu manual ente ellos.
Rellata Washabaugh qu'esta llingua tien un impresionante nivel de variación léxica. Y que escarez de términos capaces de sofitar una reflexón metallingüística (equivalentes a ORACION, SIGNIFICÁU, SEÑA, etc.). Estos factores torgar, escribe Washabaugh, ellaborar una gramática o un vocabulariu básicos de la llingua de Señes de Providencia. Pudo faer, sí, una indagación alrodiu de los niveles de comprensión mutua ente oyentes y Sordos al traviés del usu d'esta llingua. A cuenta de eso establez un índiz de 50% (a partir d'una serie d'enunciaos con estructures transitives y locatives). Según concluyi, namái cuando los oyentes conocen la tema d'una conversación asocede una comunicación fluyida ente ellos y los Sordos de la Islla.
Aceptación de la comunidá de sordos ente los oyentes de la Islla
Woodward (1978), quien realizó una serie d'encuestes ente los pobladores de dos aldees na Islla, afirma que los oyentes nun consideren a los Sordos inferiores a ellos n'árees como'l matrimoniu, l'habilidá mental, los oficios de trabayu y l'integración social (1978:49). Les cifres de la encuesta revelen que les persones Sordes de la Islla son vistes como igual o más intelixentes que les oyentes (64%), igualmente madures (82%), y menos propenses a sufrir enfermedaes o problemes mentales (50%), comparaes coles persones oyentes (1978:68).
Patrimonio
Patrimonio ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Córcega, na rexón de Córcega. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Saint-André-Lachamp
Tien una población de y una superficie de  km².
Saint-Apollinaire-de-Rias
Saint-Apollinaire-de-Rias ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Helianthus annuus
El ye una flor con una tiesta grande que xira pa mirar pal sol. Delles variedaes desendolcaes va poco tienen tiestes cayíes. Estes castres son menos prestoses pa los xardineros que críen les flores como arellos, pero apetecibles polos granxeros, yá qu'aguanten meyor los daños de los páxaros y les malures.
Les tiestes, qu'angüaño son compuestes, xorrecen nun tallu que pue algamar varios metros y tien poques fueyes. Los pétalos pueden ser mariellos, marrones, naranxes y d'otros colores.
El mirasol vien d'América, y foi domesticada hacia'l 1000 e.C.. Dende ehí, los españoles traxéronlu a Europa al entamu del sieglu XVI.
El mirasol tien un 58% d'aceite nel frutu. Utilízase pa cocinar, anque nun tien les carauterístiques cardiosaludables del aceite d'oliva. Tamién val pa facer biodiésel. Los restos que sobren tres procesar la grana, úsense como alimentu pa la ganadería.
Les granes (pipes) úsense como aperitivu y alimentu pa los páxaros.
Cultivu
El meyor tarrén ye l'arciello-arenosu, a poca distancia de la capa freática.
El biltar de les granes asocede cuando la temperatura ye de 5 °C demientres 24 hores.
Claire Drainie
Claire Drainie foi una actriz y escritora canadiense, que trabayó pa distintes producciones televisives y radiofóniques de la CBC Radio ente les décades de 1930 y 1960.
Biografía
Nacida en Swift Current, Saskatchewan, el so verdaderu nome yera Claire Wodlinger. Tuvo de volao casada con Jack Murray cuando yera adolescente, camudándose con él a la Islla de Vancouver antes de divorciase a los 21 años d'edá. Darréu conoció y casóse col actor John Drainie, con quien tuvo seis fíos, ente ellos la periodista Bronwyn Drainie.
Pa la CBC actuó en distintes producciones radiofóniques y televisives, como Jake and the Kid, John and Judy y Barney Boomer. Tamién escribió guiones radiofónicos como los de Santa Had a Black, Black Beard y Flow Gently Sweet Llimbu.
En finando John Drainie en 1966, ella volvió casase en 1968. El so home foi'l productor teatral Nat Taylor, que morrió nel añu 2004.
Claire Drainie escribió una autobiografía, The Surprise of My Life, en 1998. Esi mesmu añu creó'l Premiu Drainie-Taylor Biography, un gallardón lliterariu dau pol Writers' Trust of Canada a la meyor biografía del añu escrita en Canadá L'artista finó en Toronto, Canadá, nel añu 2009.
Byrsonima crassifolia
Nance o nanche ye'l nome que se-y da al frutu amagayáu de la especie Byrsonima crassifolia, de color mariellu na so maduración, con fuerte arume, un pocu más pequeñu qu'una aceituna, y con güesu duru y redondu. Ye orixinariu de les rexones tropicales d'América.
Descripción
thumb|Inflorescencia Byrsonima crassifolia ye un árbol medianu (hasta 15 metros d'altor), que s'arrobina por granes o por fraes, cultiváu tradicionalmente en dellos de los países tropicales d'América, anque la distribución y venta del so frutu tiende a ser acutada al mercáu llocal. L'árbol tamién ye utilizáu como planta d'ornatu, en países de clima templáu fuera d'América Llatina.
Hábitat
Pacionales; vexetación secundaria derivada de montes tropicales, en terrenes cascayosos y arenosos. Aguanta la seca y les quemes periódiques de los pacionales.
= Distribución xeográfica = Nativu d'América tropical, tien mayor presencia Nicaragua y en Méxicu estiéndese, pola aguada del Golfu, dende'l sur de Tamaulipas y l'este de San Luis Potosí hasta Quintana Roo, y pola del Pacíficu, de Sinaloa a Chiapas. Se cutiva como árbol frutal y ornamental nes mesmes zones.
Consumu alimenticiu
En Méxicu, consúmese y prepara de diverses maneres: crudu, saláu, enchiláu, almibráu, en xelaos, paletes conxelaes, como agua fresco, nieve rallada y, inclusive, curtido con aguardiente conocíu como Vinu o Llicor de changunga o … de Nancite, según el nome que reciba en cada país. Ye unu de los frutos más populares que se llelden pa la ellaboración del tepache.
En Costa Rica, suelse comer la fruta, llicor arumáu o vinu de nance.
En Panamá, cómense crudos o cocíos como postre. En zones rurales de Panamá, el postre ye preparáu cola adición de lleche, azucre y la farina, y ye conocida como "Pesada de Nance" y ye bien popular. El nance tamién se preparar en zusmios y hasta xelaos ya inclusive como un dulce preparáu cola fruta cocío n'agua y azucre.
Propiedaes
L'usu melecinal que se da con mayor frecuencia a esta planta ye contra la foria. Anque tamién s'indica n'otros desordes de tipu dixestivu como disentería, dolor d'estómagu, empache, falta de dixestión, fiel y tapáu (aniciáu por comer alimentos que los "tapa", en que se sienten munches ganes de defecar y nun se puede, y hai inflamación del estómagu). Nel tratamientu d'estos carecimientos emplega la corteza en cocimientu, per vía oral.
Úsase en problemes xinecolóxicos como infeición de la matriz ya inflamación de los ovarios, evita l'albuertu y facilita el partu, y aplícase n'afecciones de la piel, contra la sarna, granos y clavillos. El so cocción combinada con corteza de cedru (sp. n/r) sirve pa llavar les feríes.
Otros usos melecinales que se-y dan son: afecciones renales, dolor de cintura, resfriáu, diabetes, como tónicu, p'apertar melles, mancaes y mordedura de víbora. Atribúyense-y propiedaes antipiréticas y astringentes. La so eficacia deber a l'acción astringente del tanín que contién. Nel sieglu XVI, Francisco Hernández rellata: el frutu ye de naturaleza fría y húmeda, comestible y favorable a los que tienen fiebre.
Más información vuelve apaecer hasta'l sieglu XX cuando Maximino Martínez referir como: acaricida, antiblenorrágico, antidiarréico, antitumoral, aperitivo, astringente, atonía intestinal, catártica, eupépticu, galactógeno, pa les metrorragies y tónicu.
Taxonomía
Byrsonima crassifolia describióse por (L.) Kunth y espublizóse en Nova Genera et Species Plantarum (quarto ed.) 5: 149. 1821[1822].
Nome común
Castellán: nanci, nance, indano, nanche, nance blancu, nancite, nancito, chaparro, chaparro de chinche, chaparro de sabana, chaparro peralejo, chaparro manteco, manteco, manteco sabaneru, manero, crabo, marushi, mariques, maricao cimarrón, cimarrón, peralejo, peralejo blancu, peralija, changuga, tapal, yoco.
Shigeru Ubukata
Shigeru Ubukata (生方 繁, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Anatomy of Plants
Anatomy of Plants (n'asturianu: Anatomía de les plantes) ye la obra más importante publicada por Nehemiah Grew. La obra, publicada en 1682, yera en gran parte una escoyeta de los sos antiguos trabayos, cuntaba con 82 imáxenes y taba dividida en cuatro volúmenes: Anatomy of Vegetables begun, Anatomy of Roots, Anatomy of Trunks y Anatomy of Leaves, Flowers, Fruits and Seeds.
L'anatomía ye especialmente notable poles sos descripciones sobre les estructures de les plantes, amás identifica cuasi toles claves de la morfoloxía del tarmu y el raigañu. Per otra parte, demostró que les flores de l'Asteraceae tán constituyíes de múltiples unidaes y dedució correutamente que los estames son los órganos masculinos de les flores. L'Anatomía de les Plantes contién tamién una de les primeres descripciones microscópiques del polen, reparando que yera tresportáu poles abeyes, anque nun llegó a acolumbrar el significáu d'esta observación.
Saint-Barthélemy-Grozon
Saint-Barthélemy-Grozon ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
HD 155358
HD 155358 (HIP 83949 / BD+33 2840 / Wolf 646) ye una estrella na constelación d'Hércules. De magnitú aparente +7,27, nun ye visible a simple vista. En 2007 afayáronse dos planetes estrasolares orbitando alredor d'esta estrella.
Claire Du Brey
Claire Du Brey foi una actriz d'Estaos Xuníos. Apaeció en más de doscientes películes ente 1916 y 1959.
HD 155358
Asitiada a 142 años lluz del Sistema Solar, HD 155358 ye una subxigante mariella de tipu espectral G0. Tien una temperatura superficial de 5760 ± 101 K y el so radiu ye un 37% más grande que'l del Sol. La so masa ye igual al 87% de la masa solar. Estos parámetros indiquen que HD 155358 abandonó yá la secuencia principal.
Especialmente notable ye la baxa metalicidá de HD 155358, con una rellación fierro / hidróxenu de namái'l 21% de la solar, lo que la convierte na estrella qu'alluga un sistema planetariu con menor metalicidá. Ye una estrella del discu gruesu de la galaxa muncho más vieya que'l Sol, con una edá envalorada de siquier 12.000 millones d'años.
Claire Du Brey
Na so biografía, ye destacable la so competencia en deportes atléticos, siendo especialmente notable en natación, equitación, golf, tenis ente otros. Asina mesmu, Claire du Brey tenía un vivu interés na horticultura y xardinería.
HD 155358
Sistema planetariu
El primer planeta, HD 155358 b, ye un xigante gaseosu que xira en redol a la estrella a una distancia media de 0,63 UA a lo llargo d'una órbita moderadamente escéntrica. La so masa mínimo ye igual al 89% de la masa de Xúpiter. El segundu planeta, HD 155358 c, ye tamién un xigante gaseosu que se mueve a 1,224 UA de la estrella nuna órbita escéntrica que completa cada 530,3 díes. La so masa mínimo ye daqué más de la metá de la de masa de Xúpiter.
Claire Du Brey
Filmografía escoyida
• 2
HD 155358
Sistema planetariu
Los dos planetes interactúan gravitacionalmente: considerando la masa de cada planeta como la masa mínimo determinada empíricamente, intercambien escentricidaes cada 2700 años y los sos argumentos del periastru cada 2300 años.
Pimientu choriceru
El pimientu choriceru ye una variedá del pimientu coloráu (una variante de la especie Capsicum annuum, procedente d'América) que se suel ensugar al aire en riestres por que se caltenga meyor. Na cocina emplégase solo la magaya hidratada del mesmu, siendo tan popular na cocina española que nun ye raru atopalo comercializáu envasáu en botes de cristal.