cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mashauash
Historia
Los mashauash yeren d'orixe libiu, como s'indica explícitamente nuna xenealoxía contenida na cercu de Pasenhor (datada nel reináu de Sheshonq V, na que se diz que los grandes xefes de los mashauash (incluyendo a los reis de la Dinastía XXII), yeren descendientes de "Buyuwawa el Libiu". L'orixe libiu-bereber de los mashauash ta tamién demostráu polos sos nomes propios (como Osorkon, Takelot, Nimlot II, Sheshonq, etc.) y un puñáu de títulos non exipcios utilizaos por esti pueblu, que tán rellacionáu coles antigües y modernes llingües bereberes.
Dempués de los exipcios, los griegos, romanos y bizantinos mentaron delles tribus de los bereberes. Nomes tribales darréu diferiríen de los escritos exipcios, pero probablemente, delles tribus fueron nomaes poles fontes antigües y modernes ensin sabese fueren les mesmes. Los mashauash representen l'exemplu más probable y persistente. Académicos creen que ye'l mesmu nome tribal pronunciáu como mazies por Hecateo, y como maxyes por Heródoto, que dempués seríen conocíos como mazaces y mazaxes poles fontes llatines. Toos estos nomes incluyíos el de los masienios, masilios, masesilos, machussios, macanitae averar al usáu polos bereberes na so llingua: amazighes.
Testos ya inscripciones
thumb| Inscripción representando les ciudaes estranxeres prindaes mientres el reináu de [[Ramsés II. Son: Iter (en Nubia), Mashauash (un grupu étnicu libiu), y Keshkesh (una ciudá costera asitiada al sur del mar Negru). Bloque de granitu coloráu procedente de Bubastis, dinastía XIX, fecháu alredor del 1250 e. C., anguaño curiáu nel Muséu Británicu EA 1104.]]
Los mashauash yá yeren conocíos polos testos exipcios de la Dinastía XVIII onde se-yos mentaba como provisores de ganáu pal palaciu del faráon Amenofis III en Malkata. Lo qu'indica que quiciabes hubo rellaciones comerciales ente los mashauash y los exipcios nesa dómina. Siquier, puede dicise que los exipcios taben familiarizaos colos mashauash. Mientres el restu de la Dinastía XVIII, la información sobre los mashauash o los libios polo xeneral, ye superficial. Sicasí, hai representaciones de libios (quiciabes mashauash) dende'l reináu d'Akenatón, incluyíu un notable papiru que describe a un grupu de libios asesinando a un exipciu. Sicasí'l papiru ye fragmentariu, asina que nun se sabe cuál yera'l contestu históricu.
Los relieves de batalles de Karnak del reináu de Seti I describen al rei en combate contra hordas de libios; sicasí'l testu namái denomina a los libios como tehenu, unu de los términos xenéricos pa Libia n'exipciu, más qu'una específica denominación tribal.
Mientres el reináu de Merenptah paez que'l sistema d'alerta avanzada del tiempu del so padre quedara nel mala traza mientres una invasión libia inesperada nel Delta del Nilu y nos Oasis occidentales,nel quintu añu del so reináu. A diferencia de los sos predecesores, Merenptah diz nos sos relieves de batalles de Karnak que foi principalmente la tribu Libu la que provocó'l conflictu, pero que los mashauash y los aliaos de los Pueblos del Mar aliaos taben tamién arreyaos. Efeutivamente, Merenptah afirma que "9100 espaes de los mashauash" fueron prindaes. (Esti conflictu tamién ye descritu na Estela de Merenptah, tamién conocida como la Estela d'Israel).
L'oncenu añu de campaña tuvo esmolecíu casi puramente colos mashauash, sicasí. Ramsés consiguió la victoria, ya internaron a los mashauash en campos de concentración nel Exiptu Mediu pa forzar la so asimilación a la cultura exipcia y primilos para emprestaren serviciu militar al estáu exipciu. Según el Papiru Harris I, Ramsés «instalar a [ellos] nes fortaleces del Rei, onde escuchen la llingua de los exipcios, sirviendo al Rei, fizo que sumiera la so llingua.» Nun testu del Tercer periodu entemediu méntase que, a lo menos, había cinco «fortaleces de los mashauash» na zona de Heracleópolis Magna; fueron probablemente los qu'asitió Ramsés. Sicasí, a pesar de los intentos pa contener la inmigración libia n'Exiptu, foi incapaz de frenala.
Mientres la Dinastía XX, dellos testos d'ostracas y papiros menten ataques de les tribus mashauash hasta en Tebas, onde los obreros de Deir el-Medina viéronse obligaos a pidir asilu nel templu funerariu de Medinet Habu.
Sablera de Sabugo
Descripción
Tien forma de concha, el llargor mediu ye d'unos 240-250 m y un anchor medio d'unos 20 m. La so redolada ye rural, con un grau d'urbanización y una peligrosidá baxa. L'accesu piatonal ye d'unos quinientos m de llargor. El llechu ye de sable de granu escuru y tamañu mediu. Suelen tar seques siempres sacante en momentos de fuerte temporal.
P'aportar a la sablera hai que partir de les llocalidaes d'Outur o Sabugu y cerca d'ellos sale una pista de tierra pero en bien bon estáu que termina nun aparcamientu, tamién de tierra. Pa llegar al sable hai que baxar pon una caleya que suel tar bien tupia pola vexetación. La sablera llinda pol so lladral esti oriental cola sablera d'Outur de la que ta dixebrada por un espigón natural. Ta llindada pol este por un cantil llamáu de «Les Crucianas» y pol oeste pol de «La Golgona». En dambos añeren una gran variedá d'aves. Esta zona ta declarada como Paisaxe Protexíu con unos paisaxes de gran guapura. Nun dispón de nengún serviciu. Les actividaes más encamentaes son el surf pal que tien «Categoría 1» y la pesca recreativa. Sablera naturista.
4152 Weber
4152 Weber. Ye l'asteroide númberu 4152 de la serie (1985 JF), descubiertu'l 15 de mayu de 1985 por Edward Bowell dende Anderson Mesa (Arizona).
Nomáu asina pol compositor alemán Carl Maria von Weber. Ñació n'Eutin (Oldenburgu)'l 18 de payares de 1786 y morrió en Londres el 5 de xunu de 1826.
Laurie Metcalf
Lauren Elizabeth Metcalf, más conocida como Laurie Metcalf, ye una actriz estauxunidense. Ye conocida por interpretar los papeles de Jackie Harris na serie de l'ABC Roseanne, Mary Cooper en The Big Bang Theory, la Sra. Davis na serie de películes d'animación de Pixar Toy Story y Debbie Salt en Scream 2. Galadornada con trés premios Emmy, foi nomada a dos Globos d'Oru, un premiu Tony y premiu del Sindicatu d'Actores.
Primeros años
Metcalf nació en Carbondale, Illinois, siendo la mayor de tres hermanos, criar n'Edwardsville, Illinois. El so padre yera'l direutor de presupuestu de la Southern Illinois University Edwardsville y la so madre, Libby, foi bibliotecaria. La so tida güela foi ganadora del Premiu Pulitzer. Metcalf foi una alumna del Illinois State University.
Carrera
Metcalf asistió a la Illinois State University y llogró la so Bachilleratu d'Artes en Teatru en 1977. Ente que na ISU, axuntar colos sos compañeros de teatru, ente ellos John Malkovich, Glenne Headley, Joan Allen y Gary Sinise. Metcalf empezó la so carrera profesional en Steppenwolf. Foi en Steppenwolf cuando Metcalf adoptó'l llamatu de "pantalones llocos". En 1981, foi contratada como intérprete en Saturday Night Live pa la so repartida, pero apaeció solo nun episodiu primero que la temporada terminara abruptamente por cuenta de la fuelga d'un escritor. En 1983, Metcalf foi a Nueva York pa participar nuna producción de Steppenwolf, Balm in Gilead, pola que recibió un premiu Obie en 1984 a la Meyor Actriz. Metcalf foi una agua d'aponderamientos pola so interpretación de "Darlene", específicamente pal so tour de force venti minutos'l segundu actu monólogu. Camudar a Manhattan y empezó a trabayar en cine y teatru, trabayó nuna obra de David Mamet, November.
Críticu de chicago, Richard Christiansen valorando Balm in Gilead.
Hasta'l final de xunu de 2009, Metcalf protagonizó xunto a French Stewart na obra de Justin Tanner, Voice lessons, en Hollywood antes d'empezar los ensayos pa faer de Kate Jerome na reposición en Broadway de la semi-autobiográfica de Neil Simon, Brighton Beach Memoirs y Destín Broadway, dirixida por David Cromer. Les producciones anterioriores foi atayada, sicasí, duró una selmana ente que'l segundu foi canceláu antes de l'apertura. Voice Lessons, sicasí, col so repartu orixinal intactu, pasó a durar dos selmanes más. Metcalf trabayó en dos Off-Broadway en mayu de 2010 y otru en Hollywood en mayu de 2011.
En setiembre de 2010, Metcalf volvió a Steppenwolf y protagonizó la obra Detroit. Na primavera de 2011, empezó a trabayar nun Off-Broadway, The Other Place de Sharr White.
Televisión y cine
Metcalf actuó en munchos papeles que van dende bien grandes hasta bien pequeñes películes, incluyendo Desperately Seeking Susan, Making Mr. Right, Miles from Home, Internal Affairs, Stars and Bars, Tíu Buck, Artie Lange's Beer League, A Dangerous woman, Pacific Heights, Sola na clarixa, The Secret Life of Houses, El planeta de l'ayalga, Toy Story, Runaway Bride, Bulworth, Afayando a los Robinsons, Georgia Rule, Fun with Dick and Jane, Leaving Las Vegas, Scream 2, y Stop-Loss. En JFK, ella interpretó un papel dramáticu como unu de los investigadores xefe de Jim Garrison. Ella apaeció como la madre asesina de "Billy Loomis" na película de terror Scream 2.
Metcalf apaeció en delles series de televisión, amás de ser miembru del repartu d'un solu episodiu de Saturday Night Live nel últimu episodiu de la temporada 1980-1981, pero ye más conocida como "Jackie", hermana de la protagonista na esitosa serie, Roseanne. La so actuación valió-y trés premios Emmy consecutivos. Roseanne desenvolver ente 1988 y 1997, y Laurie apaeció como Jackie a lo llargo de tola serie.
Vida personal
En 1983, Metcalf casóse col co-fundador de Steppenwolf, Jeff Perry. Tuvieron una fía, Zoe, en 1984, y divorciáronse en 1992.
Metcalf años más tarde namoróse de Matt Roth, qu'interpretó'l papel del so noviu abusivu, Fisher, nunos cuantos episodios de Roseanne. En payares de 1993 tuvieron un fíu, Will, y casóse al poco tiempu con él. Ellos trabayaron xuntos n'ocasiones, como nel thriller de 1994, Sola na clarixa, y el drama de 1998, Chicago Cab. Tanto Metcalf y Roth apaecieron nel mesmu episodiu de Desperate Housewives. En 2005, tuvieron una segunda fía, Mae.
En setiembre de 2011, Matt presentó documentos alegando diferencies irreconciliables. Acordies con documentos llegales, la fecha de separación ye'l 26 de payares de 2008.
Sanjacáu de Montenegru
El sanjacáu de Montenegru (en serbiu cirílicu Санџак Црне Горе/Sandžak Crne Gore; en turcu Karadağ Sancağı, lliteralmente Sanjacado del Monte Negru ) foi una provincia del imperiu Otomanu na península balcánica que correspuende al modernu Montenegru. Foi creáu en 1514 a partir de les fronteres del principáu de Zeta mientres el gobiernu de la familia Crnojević, dixebrándose del sanjacado de Scutari, del que formaba parte dende 1499.
Historia
En 1499, la mayor parte del principáu de Zeta perdió'l so estatus como estáu independiente y convirtióse en vasallu del imperiu Otomanu como parte del sanjacado de Scutari (sanjacado de Shkodër, na so acepción moderna). En 1514, el territoriu correpondiente a Zeta dixebróse y establecióse como sanjacado de Montenegru, sol gobiernu de Skenderbeg Crnojević.
Cuando Skenderbeg Crnojević morrió en 1528, el sanjacado de Montenegru xunir al sanjacado de Shkodër convertíu nel vilayato de Montenegru, con ciertu grau d'autonomía.
Sideritis incana
Descripción
Ye una planta perenne, glabrescente anque mafosa-glandulosa al tactu que tien un altor que ronda ente los 20 y 40 centímetros. De la cepa de la planta salen unos tarmos erectos con poques ramificaciones, bien frondosas na base y tomentosas. La so forma vital ye'l Caméfito, una y bones los meristemos queden a menos de 40 cm del suelu. El so raigañu ye de tipu axonomorfa. El tarmu ye maderizu con indumento glabrescente, anque mafosu-glandulosu al tactu. Ta formada por numberoses cañes que crecen bien ríxides y llenes de fueyes. Estes fueyes son decurrentes y distribúyense por tola caña opuestes de dos en dos. La forma del llimbu ye llinial, de marxe simple y enteru y el ápiz ye agudu. Les fueyes son de distintu tamañu según la parte de la planta onde s'atopen: les cimeres tienen a lo más 10 mm de llargu y 0,85 mm d'anchu, ente que les inferiores miden ente 4 nm y 5 mm de llargu y les bráctees tienen un tamañu de 5 mm de llargu a lo más. Dacuando les fueyes cimeres son más grandes y tienen dalgún diente punchante. Les fueyes más grandes alluguen les flores que son ovalaes y pequeñes. Con bráctees punchantes. Les coroles zigomorfes. El periantu ta estremáu en mota y corola. La mota ye bien pequeñu, d'unos 2 mm, colos sépalos los verdes, d'aspeutu foliáceu y con un aniellu de pelos nel so interior. La corola ye zigomorfa, d'ente 1.5 mm y 2 mm de llargu y ye amarellentada, pequeñes y bilabiaes. El so frutu ye una núcula que mide unos 2,5 mm de tamañu.
Ecoloxía
El so hábitat natural son les carbes seques caliares, en llugares soleyeros. Mundialmente ta distribuyida pela zona mediterránea, anque la mayoría de plantes d'esta especie alcuéntrase na Canal Navarrés ( Valencia ). Dientro de Cataluña pueden atopase con muncha frecuencia en Tarragona. La so dómina de floriamientu ye dende finales de la primavera ( mayu ) hasta principios del branu ( xunetu ).
Usos
Úsase como antiinflamatoriu, espasmolítico leve y antiulceroso porque ye bon dixestivu y ye capaz de neutralizar los ácidos gástricos. Tamién s'utiliza como cicatrizante, empuste d'inseutos empuste, antisépticu, antibacteriano, antifúngico y diuréticu. Finalmente, usar pa la ellaboración del yerberu.
Sideritis incana tien munches virtúes melecinales, ente otros cabo destacar que ye una planta vulneraria (curia y encarna mancaes), antiinflamatoria, espasmolítica, aperitiva y dixestiva. Utilízase frente les gastritis, úlcera gastroduodenal, tiemblos gastrointestinales, enterocolitis, síndrome del intestín irritable, dispepsias hiposecretores, meteorismos, cistitis, urolitiasis y adenoma benignu de próstata. Tamién s'usa pa curar gripes, resfriaos, farinxitis, larinxitis y bronquitis.
Exteriormente utilízase pa curar conxuntivitis, blefaritis, estomatitis, otitis, sinusitis, vulvovaginitis, mancaes, contusiones, quemadures, dermatomicosis, eczemas ya inflamaciones osteoarticulares.
Maneres d'usu
Popularmente utilizóse como desinfestante de mancaes llavándoles con un fervinchu fechu con 30 gramos de planta per llitru d'agua. Tamién s'utilizó como solución contra la inflamación o pa faer ganes de comer, beban el fervinchu tres taces al día. Tamién s'utiliza pa la ellaboración del yerberu. Fervinchu : isotonizar y aplicar en forma de lociones, compreses, llavatives y colirios. Les compreses pueden afitase con un vendaje nidiu que se debe camudar cada cuatro o cinco hores. Fervinchu : una cuyarada sopera por taza y calecer 10 minutos. Tomar 3 taces al día. Estractu fluyíu (1:1): Tomar de 30 a 50 gotes, d'una a tres veces al día. Tintura (1:10): Tomar de 50 a 100 gotes, d'una a tres veces al día.
Principios activos
La parte utilizada d'esta planta son les sumidaes floríes.
Contraindicaciones y efeutos adversos
Nun prescribir l'aceite esencial per vía interna mientres l'embaranzu, la lactancia. Tampoco a neños pequeños nin a persones con gastritis, úlcera gastroduodenal, síndrome del intestín irritable o con trestornos neurolóxicos. Nun prescribir l'aceite esencial mientres un periodu enllargáu de tiempu. Nun prescribir formes de dosificación orales con conteníu alcohólico a neños menores de dos años nin a persones en procesu de deshabitualización etílica.
Cultivu
Ye común en carbes seques y soleyeros sobre suelos básicos, tamién crez de forma natural en baldíos y en cantu de les fasteres. La dómina de floriamientu toma dende marzu hasta l'agostu. Cuando se cultiva, la so dómina de floriamientu allargar hasta finales d'ochobre. La recueya de la planta coincide cola dómina de floriamientu nos meses de mayu y xunu. La multiplicación realizar por aciu granes que se caltienen enforma tiempu sobre la planta. Al tratase d'una planta local ye bono d'atopar en munchos herbarios y nun ye bien cara.
Taxonomía
Sideritis incana describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Sp. Pl. ed. 2 802 1763. Sideritis: nome xenéricu que remanez del griegu "sideritis" y que puede ser traducíu lliteralmente como "el que ye o tien fierro". La planta yera conocida polos antiguos griegos, específicamente Dioscórides y Teofrasto. A pesar de que Dioscórides describe tres especies, namái una (probablemente S. scordioides) créese que se refier a sideritis. Na antigüedá sideritis yera una referencia xenérica pa plantes capaces del sanamientu de feríes causaes por armes de fierro nes batalles. Sicasí otros sostienen que'l nome derivar de la forma del sépalu que s'asemeya a la punta d'una llanza.
incana: epítetu llatín que significa "de color gris".
Día Internacional Ensin Dietes
El Día Internacional Ensin Dietes (n'inglés International Non Diet Day, o INDD originariamente) ye una celebración añal de l'aceptación del cuerpu humanu y de la diversidá de les sos formes. Tamién ta dedicáu a llamar l'atención y recordar los peligros de dellos réximes dietéticos esaxeraos. El día "ensin dietes" celébrase'l 6 de mayu y el so símbolu ye una cinta de color azul claro, similar al que s'usa, en colloráu, nel día contra'l sida.
Orixe
El conceutu surdió en 1992, cuando la feminista británica Mary Evans Young decidió lluchar contra la industria de productos dietéticos y sollertar al mundu sobre los peligros de l'anorexa nerviosa y otros desordes alimenticios.
Pa ello, M. Evans Young llamó l'atención de los medios de comunicación locales col eslogan "La gorda devuelve'l mordigañu" (Fat Woman Bites Back).
Nuna entrevista pa la televisión, "alcordó" xunto a l'audiencia celebrar el "Día Internacional Ensin Dietes" el 6 de mayu. Mary Evans escoyó esi día pola cercanía cola fecha de la entrevista namái.
Tres esa entrevista, grupos feministes del Reinu Xuníu celebraron el INDD, y según pasaron los años, otros grupos en distintos países empezaron a celebrar esti día tamién, ente ellos Estaos Xuníos, Canadá, Australia, Nueva Zelanda, India ya Israel.
Boffles
Boffles ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Erich Anderson
Erich Anderson ye un actor, dacuando acreditáu como E. Erich Anderson, quien protagonizó papeles nel cine y la televisión. Ye conocíu pol so primer papel na película d'horror de 1984 Friday the 13th: The Final Chapter como Rob Dier. Tamién actuó na película de 1988 Bat 21 y nel drama de 2002 Unfaithful.
Les apaiciones en televisión d'Anderson incluyeron la serie Second Chances como Bruce Christianson, de trenta y picu como Billy Sidel, y Felicity como'l padre de la protagonista. Coles mesmes, fizo d'estrella convidada en Melrose Place como Courtney Thorne-Smith, psiquiatra.
Fixo apaiciones en shows de televisión como Murder, She Wrote, CSI: Miami, Star Trek: The Next Generation na temporada 5 episodiu Conundrum como Comandante Keiran MacDuff y Boomtown como DA Ben Fisher.
Samiguel de Lliño
Posiblemente ye la que según la crónica Albeldense, esti monarca mandó construyir xunto a los sos palacios, con función d'ilesia palatina. En principiu pudo tar dedicada a Santa María y Samiguel.
En xineru de 2009, advirtióse d'un inminente derrumbe de la estructura y d'un cuasi irreparable deterioru en xeneral y por parte de les pintures debío a la gran humedá que la asola. Foi restaurada nel añu 2011.
Silphium laciniatum
Silphium laciniatum ye una especie de planta de la familia Asteraceae. Ye nativa de la zona central y oriental d'América del Norte: concretamente, distribuyir por Ontario, Nueva York, Alabama y poles praderíes de Dakota del Norte, Colorado y Texas. thumb|Flor thumb|Nel so hábitat
Descripción
Trátase d'una planta perenne de porte herbal; tien cierta semeyanza col xirasol nesti aspeutu. Tien un altor dientro d'un rangu d'unu a cuatro metros, con tarmos cubiertos d'indumento, híspido, escabroso o arispiu.
Les fueyes son peciolaes o sésiles y atópense dispuestes de forma alterna, y son pinnatilobulaes. Les fueyes basales miden 40 cm de llargor; conforme xubir nel tarmu, van siendo cada vegada menores.
Les inflorescencies, típicamente en capítulu como toles Compuestes, tienen un diámetru de 5 a 12 cm. Tienen tantu lígules como flósculos, de color mariellu. El so fenoloxía, esto ye, la dómina de floriamientu, ye na transición del branu al seronda: xeneralmente, de xunetu a setiembre.
Los frutos, en cipsela, tienen un tamañu de 10 a 18 mm de llargor por 6 a 12 mm d'anchor.
El númberu cromosómico de los individuos diploides (2n) ye 14.
Intereses y usos
N'inglés, S. laciniatum recibe'l nome de «compass plant», esto ye, planta brúxula. Esto debe a que los individuos presenten un tactismo na so xamasca que determina la orientación d'este en direición norte a sur. Esto debe a que d'esta forma presenten una superficie mínima espuesta a la irradiación solar del mediudía, bien calorífica y potencialmente lesiva por deshidratación.
Los indíxenes americanos emplegaron esta especie como planta melecinal; la función que se-y atribuyó foi como vermífugo, diuréticu antitusígeno y antiasmáticu. Los sos principios activos estrayer por incisión nel tarmu y captación de la resina producida.
Mazagán
Mazagán o Mazagón (en portugués Mazagão) foi una posesión portuguesa en Marruecos, n'África del Norte, y correspuende a l'actual ciudá d'El-Yadida (n'árabe, الجديدة), a 90 km al suroeste de Casablanca.
thumb|300px|left|[[Cisterna manuelina de la fortaleza de Mazagón.]]
Nel añu 1541 fueron baltaes les estructures defensives esistentes, que taben en decadencia y desfasaes, siendo sustituyíes por otres de forma renacentista, según conforme al planu de Benedetto de Ravena y construyíu pol arquiteutu-inxenieru de sonadía Juan de Castillo, únicu arquiteutu con obres en cinco monumentos declaraos Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco. La prueba de la so inexpugnabilidad foi la resistencia al fuerte cercu de los moros en 1562.
En 1769, el Marqués de Pombal, estratega del reináu de D. José, decidió que tola ciudá sería tresferida pa l'Amazonia, en Brasil, otra rexón portuguesa que precisaba garantizar la soberanía. Asina, la fortificación foi abandonada y destruyida, los sos habitantes partieron pa Brasil, onde fundaron la villa de Nova Mazagão (Nueva Mazagón), anguaño namái Mazagão, en Amapá.
Les fortificaciones portugueses de Mazagón fueron inscrites na llista de Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco en 2004. Del conxuntu, destácase la so antigua Ilesia de l'Asunción n'estilu manuelino. En cuanto, la fortaleza amuesa l'encruz ente les cultures europea y marroquina, tantu na arquiteutura, como na teunoloxía y nel urbanismu.
Feria de l'Ascensión
La Feria de l'Ascensión ye una fiesta d'Interés Turísticu Rexonal que se fae n'Uviéu (Asturies) cuarenta díes dempués de la Selmana Santa, con motivu del día de l'Ascensión. Vien faciéndose dende'l sieglu XVI
Pica
Col términu pica podemos referinos:
Feria de l'Ascensión
Hai mercáu de ganáu, esposiciones, muestres de folclor, etc. Tamién se fae un menú especial, con menestra del tiempu (un guisu con patates y delles verdures tresnaes con carne o xamón), carne gobernao y tarta de quesu con cereces.
Boiry-Becquerelle
Boiry-Becquerelle ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Asociación Olímpica Británica
L'Asociación Olímpica Británica (poles sos sigles n'inglés BOA) ye'l Comité Olímpicu Nacional del Reinu Xuníu. Ye la organización deportiva más grande del Reinu Xuníu, que supervisa ensin fines d'arriquecimientu tola actividá deportiva, y refiérense a ella tolos deportes olímpicos practicaos nel país, y tien la responsabilidá del cuidáu y la preparación de la delegación británica nos Xuegos Olímpicos. Coordina la rellación con delles organizaciones deportives internacionales.
Anthropoides virgo
Anthropoides virgo ye una especie d'ave gruiforme de la familia Gruidae. El so área de distribución entiende Asia central (zona de cría), África subsaḥariana y el sur d'Asia (árees d'ivernada). Tamién hai pequeñes poblaciones en Xipre y Turquía. N'España añeró hasta principios del sieglu XX en zones del oeste y sur de la península Ibérica.
Descripción
Anthropoides virgo mide ente 85 y 100 cm de llargor y ente 1,55 y 1,80 m de valumbu. Les ales y el cuerpu tán cubiertes d'un plumaxe gris. El pescuezu y la cara son negros, y la parte trasera de la cabeza ta coronada por una serie de plumes blanques y fines. El pechu tien plumes llargues y negres. Los güeyos son coloraos. El picu y les pates son más curtios que n'otres grúes por cuenta de la so alimentación.
Bioloxía y comportamientu
thumb|left| Grus virgo thumb|left|''Anthropoides virgo' adulta y la so cría thumb|Grupu de grúes damisela entamando'l vuelu. Anthropoides virgo habita en zones esteparias, cercanes a zones húmedes. Mientres la dómina d'apareyamientu prefier los hábitats húmedos, ente que nes zones d'ivernada vive n'ambientes más secos. Aliméntase de materia vexetal, merucos, inseutos, cascoxues, llagartos, xaronques, pequeños mamíferos y pitucos d'otres aves. N'ocasiones ve buscar alimentu y abellugu cerca d'asentamientos humanos
Esta especie migra dende l'área de cría, nes praderíes centroasiátiques, hasta la zona d'ivernada, n'África o n'India ente agostu y setiembre. Suelen viaxar en grupos grandes, d'unos 400 individuos. Mientres el viaxe munches muerren de fatiga, fame o depredación. Nes zones d'ivernada rexuntar en grandes grupos, d'hasta 20000 individuos, n'ocasiones xunto a la grúa común. Ente marzu y abril, les grúes entamen el so viaxe de regresu a les zones de cría.
Na dómina d'apareyamientu, el machu y la fema realicen dances y llamaes de cortexu, anque les dances estremar por componese de menos saltos, y les llamaes son más agudes ya intenses que n'otres grúes. Tres l'apareyamientu, la fema pon 1 o 2 güevos, que son guaraos mientres 1 mes. En naciendo, los pitucos permanecen al pie del proxenitores hasta que son independientes, a los 65 díes de nacer a lo más.
Rellación col home
Anthropoides virgo constitúi parte de la cultura de Paquistán y el norte d'India. Ye llamada koonj, y apaez na poesía y lliteratura de la rexón como símbolu de fidelidá matrimonial. La formación en vuelu de la grúa foi adoptada pol exércitu na Antigua India.
4179 Toutatis
thumb|250px|Un modelu en 3D amosando delles cares del Toutatis 4179 Toutatis (Tutatis) ye'l nome del asteroide 1989 AC, númberu 4179, descubiertu en Caussols, el 4 de xineru de 1989 por Christian Pollas.
Recibe'l so nome d'ún de los dioses galos de la muerte y gran guerreru. Los cómics d'Asterix y Obelix ficiéronlu conocíu demientres el sieglu XX per aciu de les continues invocaciones que-y faen los personaxes.
Tamién tien como designación 1934 CT.
R12
R12, R-12 o R.12 pueden referise a:
Día Marítimu Mundial
L'Asamblea Xeneral de les Naciones Xuníes proclamó'l cuartu xueves de setiembre Día Marítimu Mundial.
Celebración
L'Asamblea Xeneral de les Naciones Xuníes proclamó que'l cuartu xueves de setiembre de cada añu celebre'l Día Marítimu Mundial.
Enllaces esternos
Sistema de les Naciones Xuníes
Tomiichi Murayama
Tomiichi Murayama (村山 富市 Murayama Tomiichi, 3 de marzu de 1924) ye un políticu xaponés qu'exerció como'l 81º primer ministru de Xapón, dende'l 30 de xunu de 1994 hasta'l 11 de xineru de 1996. Foi líder del Partíu Social Demócrata de Xapón (hasta 1996 el Partíu Socialista de Xapón) y dempués dempués de casi 50 años d'hexemonía del Partíu Lliberal Democráticu, dende la dómina de Tetsu Katayama, foi'l primer socialista que se convertía en Primer Ministru xaponés. Ye reconocíu por haber lleíu'l discursu «N'ocasión del cincuentenu aniversariu del fin de la guerra», onde s'esculpó públicamente poles otomíes del xaponeses mientres la Segunda Guerra Mundial.
The Cult
The Cult ye una banda inglesa de hard rock. A mediaos de los años 80 del sieglu XX, The Cult foi una de les principales bandes que ficieron resurxir'l Hard rock n'Inglaterra; una banda de rock con d'algunos toques psicodélicos, influyenciaos en principiu pol misticismu de The Doors y l'estilu de les guitarres de hard rock de Led Zeppelin y AC/DC. La banda entamó con un estilu rock góticu post-punk, y foi evolucionando facia'l Hard rock a partir del discu "Electric" (1987).
The Cult tuvo varios ésitos en Gran Bretaña a mediaos de los 80, comu "She Sells Sanctuary”, "Rain", y "Revolution" y a finales de los ochenta, the Cult entró nel mercau americanu de heavy metal col canciu"Love Removal Machine". Anque'l so álbum de 1989 Sonic Temple foi'l más esitosu comercialmente, la banda decaía detrás de l'escenariu debio a crecientes problemes y abusos d'alcohol. En 1995, the Cult dixebrose.
Alxecires
Alxecires ye una ciudá y conceyu español de la comunidá autónoma d'Andalucía. Ye la mayor ciudá del Campu de Xibraltar y la sede de la mancomunidá de conceyos de felicidá comarca, xunto colos cualos forma'l so área metropolitana. Ta asitiada na badea d'Alxecires, un enclave xeográficu estratéxicu por topase nel estrechu de Xibraltar, llugar de contautu ente'l mar Mediterraneu y l'océanu Atlánticu. Esta situación dexó que la ciudá tenga'l puertu marítimu con mayor tránsitu de mercancíes d'España. Según los últimos datos del INE de 2016, cuenta con 120601 habitantes y una densidá de población de 1384.40hab/km² nun términu municipal con una superficie de 85,9 km² a una altitú media de 20m s. n. m. Pola so población Alxecires ye l'oncenu conceyu d'Andalucía y segundu de la provincia tres Xerez de la Frontera Ye la ciudá más poblada del Campu de Xibraltar con una economía basada na so situación de nodo de comunicaciones con África y les industries esistentes na contorna. El texíu industrial químicu-metalúrxicu del Campu de Xibraltar constitúi'l nucleu industrial más importante d'Andalucía, y segundu d'España. El motor económicu de la ciudá ye sicasí la so puertu, unu de los más importantes d'España y de mayor crecedera del mundu, particularmente tocantes a tráficu de contenedores, y que de la mesma ocupa'l primer puestu de tráficu de contenedores y buques del mar Mediterraneu.
El primer asentamientu del que se tien constancia na ciudá ye'l de la ciudá romana d'Iulia Traducta poblada siquier dende'l sieglu I y con una importante industria rellacionada cola ellaboración de productos del mar que-y dexa caltener rellaciones comerciales con diversos puertos mediterráneos. Alxecires pierde parte de la so importancia mientres el sieglu IV pa ser refundada en 712, col nome de Al-Yazirat Al-Hadra, la primer ciudá fundada na península ibérica polos musulmanes.
La ciudá renaz en 1704 cuando abellugaos procedentes de Xibraltar asentir na antigua medina. Dende l'adquisición de la municipalidá en 1755 hasta l'actualidá la ciudá participó en dellos de los más importantes acontecimientos de la historia d'España, los asedios a Xibraltar, la guerra de la Independencia, la Revolución Cantonal o la guerra d'África allugando en 1906 la Conferencia Internacional sobre Marruecos onde se trataría la repartición de Marruecos. El sieglu XX supunxo'l tresformamientu d'Alxecires d'un pequeñu pueblu dedicáu a la pesca a una de les principales ciudaes portuaries del Mediterraneu y nexu d'unión ente Europa y África.
Toponimia y xentiliciu
thumb|right|Llábana conmemorativa de la construcción de la Fuente Nueva en 1783. Reparar l'usu del topónimu Alxeciras pa la ciudá.
Dende la so fundación nel sieglu I e.C. la ciudá asitiada al sur del ríu del Miel, na actual Villa Vieya, foi llamada Iulia Traducta («Iulia la tresportada»). Según Estrabón esti nome, na so forma púnica Iulia Ioza, fai referencia a que foi poblada con disidentes al imperiu romanu procedentes de Tánxer y Zilis «tresportaos» a la península como midida de castigu. Na obra De Chorographia del historiador romanu del sieglu I Pomponio Mela, natural de la ciudá, la ciudá ye llamada Tingentera, interpretada como Tingis alteria o «la otra Tánger».
Cola forma amenorgada de Traducta apaez nomada entá nel sieglu V na Historia de los francos de Gregorio de Tours y como Traducta y Transducta nel Anónimu de Rávena de mediaos del sieglu VII. Nun se tien constancia de si esti nome perduró con variaciones hasta la conquista árabe de la ciudá pos la Crónica Mozárabe de 754 entá se refier a los montes asitiaos de llombu de la ciudá como montes Transductinos (Transductinis promonturiis) pero llama a la ciudá Messulam ciuitatem. Esti topónimu Messulam o Messaulam ye pa dellos autores una corrupción del nome que la ciudá tomó mientres la presencia bizantina, la Mesopotamenoi (Μεσοποταµηνοὶ) o «ciudá ente ríos nomada por Xurde de Xipre en Descriptio Orbis Romani.
El nome dau nel añu 711 polos primeros musulmanes llegaos a la península ibérica nel añu 711 foi Al-Yazira al-Jadrā ' (del árabe الجزيرة الخضراء), topónimu que significa «la islla verde» o «la península verde» y que fai referencia a les carauterístiques hidrográfiques de la ciudá al atopase asitiada ente dellos cursos d'agua y non tantu a la islla que s'atopaba frente a la so mariña antes de ser anexonada al puertu que foi denomada Al-Yazira Umm Hakim. La ciudá foi dende dómina bien temprana conocida a cencielles como Al-Yazira y a pesar de qu'a finales del sieglu X Almanzor, nacíu nuna alquería de la ciudá, impunxo l'antigua denominación de Al-Yazira al-Jadrā el nome popular nun se perdió.
Xeografía
thumb|Imaxe de satélite d'Alxecires.
La ciudá d'Alxecires asítiase nel estremu sur de la península ibérica nel interior d'una amplia badea que toma'l so nome. El términu municipal ta delimitado pel ríu Palmonos que lo dixebra del conceyu de Los Barrios al norte y el Regueru del Pilastra que la dixebra del conceyu de Tarifa al sur. El frente marítimu de la ciudá ta en contautu coles agües de la badea d'Alxecires y les del estrechu de Xibraltar.
thumb|Mapa de les unidaes xeolóxiques del términu municipal d'Alxecires. Como tola área del estrechu de Xibraltar, el términu municipal d'Alxecires ye tremendamente complexu no qu'al so xeoloxía refierse. Les redolaes de la ciudá enmárquense dientro de les llamaes unidaes del Campu de Xibraltar pertenecientes al cordal Prebética. Dientro d'elles apaecen afloramientos de les unidaes de Alxecires-El Nozales, Almarchal, Algibe, y Xibraltar-Los Pastores. Les unidaes d'Alxecires-El Nozales y Barcal son similares tocantes a la so composición, un estratu cimeru d'arenisques miocénicas y secuencia inferior de margues y magres magar na unidá d'Alxecires destaquen especialmente les formaciones de flysch margo-areniscoso-micáceo con estratos superpuestos de materiales blandos y duros que dan llugar a típiques formaciones en zones próximes a la mariña.
La unidá de Almarchal, bien pocu representada, tien una facies típica con margas esquistoses de color gris-amarellentáu. La unidá Xibraltar-Los Pastores ye la más antigua de los presentes datada nel triásicu y presenta un únicu afloramientu en Los Pastores y la cantera de Los Guijos con un fuerte conteníu en fósiles de gran interés. Amás de estes series estratigráfiques destaquen nel conceyu los materiales postorogénicos representaos principalmente nes cuenques aluviales y de colmatación alredor de los ríos del Miel y Palmonos. Estos materiales cuaternarios, de bien recién sedimentación, conformen les llanures d'hinchente d'estos calces.
thumb|Planu de relieve. thumb|Planu hidrolóxicu. La ciudá atópase construyida nuna zona de llombes de baxa elevación, de norte a sur dende El Rinconcillo hasta San García que condicionen la crecedera de la ciudá, nestes llombes asiéntanse diverses urbanizaciones de moderna construcción, asina asocede nel Cuetu de los Adalides o'l cuetu del Algarrobo. Al interior atopa la Sierra d'Alxecires con una alliniación Nordeste-Sureste onde apaecen delles formaciones orográfiques delimitadas polos valles de los ríos y regueros. Destaquen nel conxuntu de les sierres de la ciudá la de Les Esclariaes con 610 metros d'altitú, del Algarrobo con 668 y de la Lluna con 735 metros sobre'l nivel del mar con una exuberante vexetación carauterizada por montes de sufrera y montes de ribera nos valles. Na zona cercana al estrechu atopa'l paisaxe conocíu como Cuetos del Estrechu d'escasa elevación pero cercanos al mar con una bien acusada pendiente que llega n'ocasiones a superar el 30% formando abruptos cantiles. Destaquen especialmente los cuetos de la Centinela y de la Forca pela redolada de Punta Carneru.
El términu municipal d'Alxecires atópase cruciáu pelos ríos del Miel, Palmonos y Pícaru y por numberosos regueros de curtiu percorríu y acusáu estiaje. El ríu del Miel tien un llargor total de 7 km y naz nel gargüelu d'El Tesorillo. El so cursu alto escurre por montes galería pertenecientes al Parque natural de Les Sufrerales. Nel so tramu mediu'l ríu del Miel enfusa en suelu urbanu y ye enriáu y despintáu pa desaguar frente a los muelles del puertu. El ríu Palmonos o de les Cañes de 37 km de llargor delimita el términu municipal pel norte y dos de los sos afluentes, el Botafuegos y La Cava, escurren pel so interior en naciendo na sierra de Les Esclariaes. La desaguada del ríu atópase anguaño protexida sol nome de Paraxa natural de les marismas del Río Palmonos. Na so desaguada'l ríu Palmonos forma una estensa flecha dunar que conforma l'actual sablera d'El Rinconcillo. El ríu Pícaru, de 7,7 quilómetros de llargor, naz na zona denomada Altos del Guijo y conflúi cerca de la so desaguada col regueru Marchenilla formando meandros hasta vertir les sos agües na ensenada de Getares.
right|thumbnail|Principales accidentes costeros del términu municipal.
Nel frente mariniegu d'Alxecires pueden estremase dos zones. L'área del estrechu, dende les llendes col términu municipal de Tarifa hasta la sablera de Getares, tien zones alternes de cantiles ensin urbanizar y cales de pequeñu tamañu onde destaquen los accidentes xeográficos de punta Carneru, punta del Flaire o punta Acebuche. El restu del área, dende la sablera de Getares hasta'l ríu Palmonos, tien zones de mariña baxa salvu en zones puntuales como punta de San García, La Cornisa o'l mesmu frente de les Villes Vieyo y Nuevo onde'l terrén xube abruptamente. La mariña del términu municipal tien unos siete quilómetros de sableres, cuasi seis quilómetros de cantiles, principalmente en punta Carneru, seis quilómetros y mediu de mariña baxa sobremanera en calar de la zona del estrechu y cuasi tres quilómetros pertenecientes al mandu de la ciudá.
La ciudá tien anguaño cinco sableres d'usu recreativu, El Rinconcillo, La Concha, El Chinarral, San García y Getares. La sablera d'El Rinconcillo atopar al norte de la ciudá y estiéndese dende la Ponte d'Accesu Norte del puertu hasta la desaguada del ríu Palmonos con un llargor total de 2,8 quilómetros. Tien dos tramos, unu totalmente urbanizáu xunto a la barriada d'El Rinconcillo y otru más cercanu a la desaguada del ríu que ta dafechu arrodiáu poles marismas del ríu Palmonos y poles dunes del antiguu gordón mariniegu. Al sur de la ciudá atopa la sablera de Getares de 1500 metros de llargor. Tol norte de la sablera atópase arrodiáu por urbanizaciones y tien un paséu marítimu ente que'l sur tien un interesante sistema dunar xunto a la desaguada del ríu Pícaru. D'últimes la sablera d'El Chinarral ye una pequeña cala de 250 metros asitiada ente les puntes de San García y de El Rodiu, ye una zona pocu visitada por cuenta del so pequeñu tamañu y al so difícil accesu al tar totalmente arrodiada por cases privaes qu'apenes dexen un pequeñu pasu.
Redolada natural
thumb|Series de vexetación presentes nel términu. Más del 80% del términu municipal ye superficie forestal y natural, gran parte so dalguna figura de proteición oficial. D'esa manera un 21% del términu, unes 1872 hectárees, pertenez al Parque Natural de Les Sufrerales; un 27%, unes 2316 hectárees, al Parque Natural del Estrechu, y unes 58 hectárees protexíes ente los términos d'Alxecires y Los Barrios pertenecen al Paraxa natural de les marismas del Río Palmonos.
Ente la so flora atopamos biotopos bien singulares como los montes de galería llamaos llocalmente canutos o los montes de borrina; estos valles caltuvieron mientres les glaciaciones parte de la flora tropical europea de la yera terciaria. Esta flora típica de la rexón macaronésica atópase güei día en peligru d'estinción por cuenta de la perda de les sos hábitats y a la antropización del mediu. El monte nel que se caltién ye principalmente del tipu laurisilva y ta compuestu por árboles y arbustos como'l Ojaranzo (Rhododendron ponticum) o'l Avellanillo (Frangula alnus), y por dellos tipos de felechos como Psilotum nudum, Davalia canariensis o Cheilanthes guanchica. Nos valles tamién ye posible atopar plantes reinales como'l Caxigal andaluz (Quercus canariensis).
El monte mediterraneu de sufreres (Quercus suber) con carba so xerófito ocupa les más amplies estensiones dientro de les árees naturales del conceyu. Ente les zones qu'ocupa ye posible alvertir toles distintes etapes de regresión d'esta serie de vexetación, dende'l monte zarráu de les zones altes de la sierra hasta los pacionales de gramínees cercanos a la ciudá.
Ente la so fauna destaca'l pasu masivu d'aves pol estrechu de Xibraltar mientres la migraciones. Nes sierres ye posible reparar dellos tipos de mamíferos como corzos (Capreolus capreolus), xabalinos (Sus scrofa), ginetas (Genetta genetta) y meloncillos (Herpestes ichneumon) ente otros, y na so mariña ye avezada la presencia de diverses especies de cetáceos como rorcuales (Balaenoptera physalus), delfines mulares (Tursiops truncatus), orques (Orcinus orca) y cachalotes (Physeter macrocephalus).
Climatoloxía
Polo xeneral, el clima de la zona del Campu de Xibraltar puede definise como templáu, de transición ente'l mediterraneu y l'oceánicu, carauterizáu por unes condiciones de temperatures nidies y regulares y por precipitaciones irregulares y de calter enchente con una media añal asitiada nos 1000 mm. Como tola zona del estrechu ye bien importante la influyencia del vientu; d'ente los vientos predominantes destaquen el vientu de llevante y poniente, cuasi esclusivos de la zona, la distribución temporal d'éstos ye similar en iviernu, sicasí en branu el vientu de llevante ye mayoritariu polo xeneral. La mugor media de la ciudá ye del 80%. L'amplitú térmica de la ciudá ye la más baxa de cuantes rexistrar n'Andalucía.
Historia d'Alxecires
Los xacimientos del cai del ríu Palmonos, perteneciente al Paleolíticu y Neolíticu, de Torrealmirante pertenecientes al periodu achelense y otros asitiaos en Punta Carneru y na Villa Vieya dexen asitiar sociedaes de cazadores-pañadores asitiaes xunto a ríos y en zones costeres nel términu municipal.
thumb|Principales xacimientos de dómina romana na ciudá. A pesar de delles referencies escrites, el rexistru arqueolóxicu entá nun dio pruebes de la esistencia de población púnica n'Alxecires anque s'alcontraron en Cala Arenas y zones estremeres dellos asentamientos cartaxineses, toos de pequeña entidá, y cerámica rellacionada con esta dómina na Villa Nueva. Ye a partir del sieglu I cuando apaecen los primeros asentamientos, esta vegada de dómina romana, nos términos d'Alxecires. So lo que güei ye l'Hotel Cristina, na Villa Vieya, alcontrar a mediaos del sieglu XX delles construcciones romanes. El recién descubrimientu d'un complexu industrial pa la ellaboración de garum na calle San Nicolás dexen asítiase na ciudá la villa d'Iulia Traducta que, según les cróniques, ye poblada en dómina romana con ciudadanos procedentes de Tingis significando por ello'l so nome Tresportada. Al sur, na barriada de Getares, alcontráronse restos de construcciones y piletas pa la fabricación de garum pertenecientes a la ciudá de Caetaria, Cetaria o Cetraria, nome que paez faer referencia a la pesca de cetáceos y atunes.
La ciudá pierde parte de la so importancia mientres l'Antigüedá tardida hasta qu'en 429 produzse'l pasu de los vándalos, nun númberu de 80000 según les fontes de la dómina, al traviés del estrechu de Xibraltar utilizando los puertos d'Iulia Traducta, Carteia, Baelo Claudia y Mellaria p'asitiase nos territorios de l'antigua Cartago. Años dempués pela redolada de la ciudá producir na zona enfrentamientos ente los visigodos de Walia y los vándalos silingos, por esti entós tien llugar un parcial abandonu d'Alxecires y la destrucción de gran parte de los sos edificios. Con posterioridá, yá nel sieglu VI, saber de la presencia na ciudá d'un enclave bizantín pol descubrimientu d'un campusantu nel estuariu del ríu del Miel y dellos oxetos descontextualizados na Villa Vieya pero nun se conoz el valumbu de la ciudá.
Arabe grande6.jpg|thumb|Al-Yazirat Al-Hadra y contorna nel sieglu XIV.]] Alxecires ye la primer ciudá fundada polos árabes na so conquista de la península ibérica col nome d'Al-Yazirat Al-Hadra en 711. La ciudá musulmana convertir na principal vía de comunicación ente Europa y África, circunstancia esta que va marcar tola so historia.
Nel añu 859 los viquingos al mandu de los caudiellos Hasting y Björn Ragnarsson asediaron la ciudá mientres tres díes asaltándola y amburando la mezquita Aljama y la mezquita de les Banderes. Una vegada reorganizaos los yaziríes fixeron fuxir a los invasores prindando dos de los sos barcos. Tres esti asaltu les mezquites y les muralles de la medina fueron reconstruyíes. thumb|Almanzor. Muḥammad ibn ʿAbd-Allah ibn Abū ʿĀmir (n'árabe محمد بن عبد الله بن ابو عامر), llamáu Al-Manṣūr (المنصور), el Victoriosu de Dios. Escultura de Mariano Roldán Estudillo. En 976 Hisam II, tercer califa omeya de Córdoba, noma al frente del gobiernu al so primer ministru Muhammad Ibn Abi Amir Al-Maafií nacíu nuna villa cercana a Alxecires y perteneciente a la so cora o provincia y conocíu por toos como Al-Mansur o Almanzor ('el victoriosu de Dios'). Tres la so muerte'l 10 d'agostu de 1002 el califatu se desmembró n'ensame de reinos de taifas. Cuando Sulaiman al-Mustain llega al tronu de Córdoba y parte los territorios ente los sos aliaos, apurre la cora d'Alxecires a al-Qasim y años más tarde proclámase'l reinu hammudí d'Alxecires gobernáu por Muhammad al-Qasim y que va permanecer hasta qu'en 1055 ye conquistada pol reinu de Sevilla d'Al-Mutamid. Cuando en 1085 esti rei pide ayuda a los almorávides de Yusuf ibn Tašufin pa detener reconquistar cristiana, apurre la plaza d'Alxecires como base d'operaciones cola obligación de devolvela. Yusuf sicasí tien otros planes y conquista los reinos de Granada y Sevilla. Tres el cayente de los almorávides apaez nel norte d'África una nueva fuercia militar, l'Imperiu almohade. Los almohades ponen cercu a la ciudá en 1147 y tres la fuxida de los gobernantes almorávides y la rindición entamen la conquista d'al-Ándalus hasta ser ganaos en 1212 nes Navas de Tolosa.
Martiño Noriega
Martiño Noriega Sánchez ye un médicu y políticu gallegu. En 2015 ye investíu alcalde de Santiago de Compostela, siendo'l primer alcalde non perteneciente al PPdeG y al PSdeG dende la Transición Democrática.