cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Declinación del alemán
Pronomes
Amás de les anteriores, el pronome ye la otra categoría gramatical que presenta distintes formes flexonales o declinación según el casu gramatical.
Darcey (Côte-d'Or)
Darcey ye una comuña francesa del departamentu de Côte-d'Or, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Narros del Puerto
Narros del Puerto ye un conceyu d'España, na provincia d'Ávila, comunidá autónoma de Castiella y Llión.
Demografía
Los rexistros demográficos dexen reparar la evolución de la población de Narros del Puerto mientres más d'un sieglu y mediu, dende l'añu 1842. Hasta mediaos del sieglu XX, la población de Narros de Puertu foi creciendo constantemente (con una tasa de crecedera mayor na segunda metá del sieglu XIX), llegando a 393 habitantes en 1950. A partir d'anguaño, y coincidiendo col fenómenu migratoriu conocíu como éxodu rural, empecípiase'l despoblamientu de la llocalidá, baxando drásticamente la so población mientres los trés décades siguientes, hasta los años 80. A partir de 1980, l'éxodu rural frénase y la población mengua pasu ente pasu, conforme va acentuándose l'avieyamientu de la población residente.
Gracies a los datos disponibles nel INE, tamién ye posible analizar la pirámide de población en dos momentos históricos, con una estructura demográfica dafechu opuesta. La pirámide de población del añu 1877, construyida a partir de los datos del censu d'anguaño, amuesa una pirámide progresiva (con base ancha y rápidu amenorgamientu escontra'l visu), que s'acomuñar con poblaciones con altos índices de natalidá y mortalidá, pero crecedera bien rápido. Destaca tamién, l'asimetría esistente ente varones y muyeres na franxa de 20 a 29 años, a favor de les muyeres.
Otra manera, la pirámide poblacional construyida a partir de los datos del censu de 1991 ye regresiva (con una base más pequeña que los pasos cimeros). Esti tipu de pirámides acomuñóse con poblaciones con una débil tasa de natalidá y mortalidá, lo que tiende a faer menguar la población nueva y aumentar la población adulta. Nel casu de Narros del Puerto, esta situación manifiéstase desaxeradamente, cola ausencia de población na franxa d'edá de 0 a 19 años, y una considerable medría de población nos segmentos percima de 65 años. Amás, la pirámide de población pon de manifiestu'l total desequilibriu ente varones y muyeres, con práutica ausencia de muyeres, na franxa entendida ente los 20 y 49 años.
Historia
El primer rexistru, del que se tien conocencia güei día, alrodiu de un asentamientu humanu nesta llocalidá, son los diez inscripciones romanes (ente elles, cinco llabres epigrafiadas), dataes ente los sieglos I y III, y topaes tres los trabayos restauración de la ilesia parroquial de Nuesa Señora de l'Asunción realizaos nel añu 2000 y les escavaciones arquológicas realizaes en 2003. Según la llectures ya interpretaciones de les epigrafíes realizaes por Cita Harvard |Hernando|Gamallo|2004 }}, suxúrese la presencia d'un santuariu romanu dedicáu a los Llares Viales romanos, a la divinidá vetona Ilurbeda, y a Xúpiter. Nesti sentíu, convien resaltar que Narros del Puerto alcontrar nuna posición estratéxica respeuto l'accesu al pasu septentrional de la Sierra de Gredos que da nomatu al pueblu: el Puertu de Menga. Yera pos, un llugar de camín obligáu p'aportar dende'l norte a la calzada romana del Puertu del Picu y, ello ye que'l llugar conocíu como Cruz de Fierro (asitiáu redolada al Km 31 de l'actual carretera N-502) considérase un puntu, nel que podríen confluyir hasta trés calzadillas, posiblemente, d'orixe romanu:
Darréu, nun se tien constancia dalguna de nengún otru fechu, hasta l'orixe de l'actual población de Narros del Puerto, que s'afita hacia l'añu 1090 y ye coetaneu col orixe de la llocalidá vecina de Muñana y el despoblado conocíu como Esquierdos (d'antiguo Ezquerdos, despoblado alcontráu nel términu d'Amavida, en redol a los terrenes ocupaos pola Ermita de Ntra. Sra. d'Esquierdos). Estos asentamientos, como la mayoría de los del Valle de Amblés, enmarcar nel procesu de repoblación llevada a cabu tres reconquistar de los territorios entendíos ente'l sur del ríu Duero y el norte del ríu Tajo, una vegada reconquistáu'l Reinu de Toledo (1085), mientres el reináu d'Alfonsu VI de Castiella. La organización alministrativa d'esta amplia franxa de territoriu, conocida como la Estremadura castellana, articulóse sobre la base de les Comunidaes de Villa y Tierra, y Narros del Puerto perteneció a la primixenia Comunidá de Villa y Tierra d'Ávila.
La primer apaición documentada del topónimu Narros del Puerto (d'antiguo, Naharros del Puertu) atópase na Conseñamientu de Rentes ordenada pol Cardenal Gil Torres a la Ilesia y Obispáu d'Ávila (1250), dientro del repartu de poblaciones pertenecientes al cabildru de Valdeamblés, arcedianáu d'Ávila. Enantes, esti llugar apaez referíu como Nafarros nun documentu fecháu en 1191, alrodiu de una serie de concesiones capitulares per parte del cabildru catedraliciu d'Ávila.
Yá nel sieglu XVI, cola desapaición alministrativa de la Estremadura castellana y la creación, escontra 1536 de les provincies fiscales, Narros del Puerto queda enmarcada dientro de la provincia d'Ávila, nel Sexmo de San Pedro de la Tierra o Partíu de la ciudá d'Ávila, tal que apaez nel Censu de población de la Corona de Castiella nel sieglu XVI y nel Nomenclátor de Floridablanca, formáu sobre informaciones solicitaes en 1785. Tamién ye d'interés, reseñar que sobre Narros del Puerto facer nel Catastru d'Ensenada de 1749.
Patrimoniu artísticu-cultural
thumb|200px|right|Ilesia de La nuesa Señora de l'Asunción, Narros del Puerto (Ávila)
Ilesia de La nuesa Señora de l'Asunción
La ilesia parroquial de La nuesa Señora de l'Asunción, estraordinariu exemplar d'arquiteutura mudéxar del sieglu XIII, alcuéntrase sobre una pequeña pandiella a que'l so pie flúi'l ríu Aulaque. La ilesia tien tres naves y cubierta de madera, y tamién ye d'interés la pila bautismal de granitu.
Cañada Real Lleonesa Occidental
La Cañada Real Lleonesa Occidental entra na provincia d'Ávila por Arévalo, y traviesa la provincia de norte a sur, abandonando la provincia d'Ávila por Ramacastañas. El llargor averáu del tramu abulense de la Cañada ye d'unos 120 km. El tramu específicu que traviesa Narros del Puerto, d'unos 3,5 km, coincide cola llende oriental del so términu municipal y ta marcáu polos grandes moyón de piedra que lo delimitan. Una vegada que crucia'l ríu Adaja, nun ampliu vau esistente ente les llocalidaes de Blacha (La Torre) y Baterna (Solosancho), trescurre pola divisoria del Ríu Aulaque y el Reguero de La Hija de Dios, siguiendo'l llende este de La Devesa de Narros. Crucia'l camín vecinal que xune les llocalidaes de Narros del Puerto y La Hija de Dios, siguiendo pola llende del términu, hasta cruciar la carretera al altor del km 29. Continua pel camín asitiáu al este del trazáu de la carretera, pol llugar conocíu como Conchuelas de riba, pa baxar dempués escontra'l Reguero de Medradero, que crucia por una vieya ponte de piedra, una ventena de metros enagües enriba de la Ponte de la Gargantiya. Nesti puntu, abandona'l términu de Narros del Puerto, p'al traviés d'una caleya, llegar al llugar conocíu como la Cruz de Fierro, yá nel términu de Mengamuñoz. En plantégase la hipótesis de que'l trazáu de la Cañada corresponder cola continuación de la Calzada Romana del Puertu del Picu, al traviés del Puertu de Menga, en direición a Arévalo.
Costumes y tradiciones
Dientro del corpus sonoru COSER (Corpus Oral y Sonoru del Español Rural), ellaboráu a partir del añu 1990 pol Llaboratoriu de Llingüística Informática de la Universidá Autónoma de Madrid, inclúyese una grabación sonora que recueye la entrevista a dos persones naturales d'esta llocalidá (Grabación), na qu'amás de los aspeutos llingüísticos, ye bien interesante'l testimoniu de los entrevistaos no que supón de pervalible descripción de los costumes y actividaes tradicionales (llabores del llar, xeres agrícoles y ganaderes, la matanza, etc.), realizaes antaño polos habitantes d'esta llocalidá.
Patrimoniu natural
Dos son los principales recursos naturales que pueden esfrutase (y salvaguardar) na redolada de Narros del Puerto, incluyíos dambos nel Llistáu de Llugares d'Importancia Comuñal (LIC) de la rede Natura 2000, de Caltenimientu de los Hábitats Naturales y de la Flora y Fauna Montesa de la Xunión Europea.
Riberes del ríu Adaja y afluentes
La ribera del ríu Aulaque, que dende'l llugar conocíu como Ponte de la Gargantiya hasta la so desaguada nel ríu Adaja, ye unu de los tramos incluyíos nel LIC Riberes del ríu Adaja y afluentes, que s'estiende poles provincies d'Ávila, Segovia y Valladolid. Ente los hábitats d'interés presentes nesti tramu del ríu Aulaque atópense:
Al respeutive de el caltenimientu d'esti recursu, potencialmente atópase amenaciáu pola deficiente xestión de la esplotación de les agües corrientes del ríu Aulaque, según pol arramáu d'agües residuales, y dacuando, d'escombros y basura, nes proximidaes de la llocalidá.
Olmeda de la Cuesta
Olmeda de la Cuesta ye un conceyu español de la provincia de Cuenca, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha. El pueblu llegó a tener 500 habitantes. Tien un área de 23,12 km² con una población de 28 habitantes (INE 2015) y una densidá de 1,47 hab/km². Atópase dientro del territoriu denomináu Laponia del Sur. Pa frenar el despoblamientu, el conceyu ta ufiertando terrenales bien baratos.
Olivares de Júcar
Olivares de Júcar ye un conceyu español de la provincia de Cuenca, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha. Ta asitiáu a 65 quilómetros de distancia dende la capital con direición a la llanura manchega.
Población
Tenía una población de 349 habitantes (INE en 2016).
Darois
Darois ye una comuña francesa del departamentu de Côte-d'Or, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tenczynek
Tenczynek ye una villa del Sur de Polonia. Ye capital de conceyu na provincia de Małopolska y en 2009 tenía una población de 3436 habitantes.
Darois
Tien una población de y una superficie de  km².
Olivares de Júcar
Economía
El so principal mediu de vida ye l'agricultura, destacando la cebada y el xirasol, y minoritariamente la olivar.
Banzáu de Alarcón
A cinco quilómetros de la llocalidá atopa'l tramu final del banzáu de Alarcón, causa única pola que na década de 1950 tuviérase qu'esviar la carretera Nacional Madrid-Valencia que pasaba pellí.
La construcción d'esti banzáu provocó la anegación de les tierres riberanes al Júcar, que yeren les más fértiles, lo que se tradució nun golpe a la economía del pueblu. Por cuenta de esto hubo una fuerte emigración de los paisanos escontra otres partes d'España onde se precisaba mano d'obra pa les industries mientres gran parte del sieglu XX.
Servicios públicos
Cuenta con piscina municipal (abierta los meses de xunetu y agostu) y polideportivu, con frontón y pista deportiva. Tamién dispón de Centru Social Polivalente y una residencia de mayores.
Fiestes
Son fiestes patronales les del Santu Neñu, ente los díes 15 y el 20 del mes d'agostu y tamién la tercer fin de selmana de xineru de cada añu. Ilesia d'Olivares de Júcar|thumb|left
Sablera de Xibares
La sablera de Xibares alcuéntrase na parroquia d'Albandi, nel conceyu Carreño.
Descripción
La sablera de Xibares ye la más occidental d'una ensenada con dos sableros, alcontrándose averada a la urbanización de Xibares. La otra parte nómase sablera de Peña María, que suel ser frecuentada por naturistes. Cuando la baxamar, xúntense dambes y, amás, cola d'Aboño.
Pesia a que l'oleaxe ye moderáu, hai corrientes en determinaes zones que la faen especialmente peligrosa.
Enllaces esternos
Páxina queplaya.es
Vivir Asturias
Ramón Castillo
Ramón Antonio Castillo Barrionuevo foi un abogáu, xuez y políticu arxentín conservador perteneciente al Partíu Demócrata Nacional. En 1938 llegó a la Vicepresidencia tres el trunfu de Roberto M. Ortiz. Al finar ésti en 1942, Castillo asumió como'l 23º presidente de la Nación Arxentina. Foi derrocáu pol golpe d'Estáu militar conocíu como la Revolución del 43.
La llexitimidá del mandatu de Roberto M. Ortiz y Ramón Castillo foi cuestionáu en forma xeneralizada polos historiadores debíu al fraude eleutoral masivu realizáu nes eleiciones de 1938, denunciáu por tol arcu opositor al so gobiernu. En 1940 el presidente Ortiz empecipió una campaña de restauración de la pureza eleutoral, provocando una reacción atopada ente les fuercies polítiques del momentu.
El nome de Castillo
Xeneralmente nomar como Ramón S. Castillo, ensin precisar nunca a qué correspuende la inicial S. Esto asocede porque nun correspuende a nada, yá que el so segundu nome yera Antonio. Pa evitar el tracamundiu que pudiera causar la so firma (Ramón A. Castillo, como Ramona Castillo), na so mocedá foi deformando l'A por una S.
Biografía
miniaturadeimagen|El presidente Ramón S. Castillo visita Tucumán en 1942, siendo recibíu pol empresariu azucreru, Alfredo Guzmán y la so esposa, Guillermina Leston de Guzmán. Ramón Antonio nació en Ancasti, Catamarca, fíu del matrimoniu constituyíu por Rafael Castillo Arias y María de Jesús Barrionuevo Maturano. Cursó los sos estudios na Facultá de Derechu de la Universidá de Buenos Aires. Designáu xuez penal en San Nicolás de los Regueros (provincia de Buenos Aires), ente los casos que tuvo de resolver, atópase la condena a 8 años de prisión al gauchu Formiga Negra, por un homicidiu que depués se probó nun cometiera. Na carrera xudicial llegaría a miembru de la Cámara d'Apelaciones no Comercial antes de retirase.
Dedicáu a la docencia, desempeñóse como profesor y decanu na UBA (Universidá de Buenos Aires) ente 1923 y 1928.
Contraxera matrimoniu en Buenos Aires el 14 de setiembre de 1903 con María Delia Luzuriaga Chaves (1881-1955), con quien tuvo seis fíos: Ramón en 1904, Horacio en 1905, María Delia en 1908, Carmen Haydée en 1913 y los mellizos Jorge y Héctor en 1917, que fueron discapacitaos.
En 1924, el mesmu Alvear nomar Alministrador Xeneral d'Impuestos Internos y en 1925, Ministru d'obres públiques. Permaneció al mandu de felicidá cartera hasta que Alvear remató'l so mandatu, en 1928.
En 1930 foi designáu Gobernador interventor de la provincia de Tucumán pol gobiernu de facto de José Félix Uriburu; foi senador nacional pola so provincia, y depués Ministru del Interior ente 1932 y 1935. Mientres la so xestión como Ministru del Interior viose envolubráu no que se denominó escándalu de la CHADE, un resonante casu de corrupción asocedíu nos años 1930, mientres la llamada Década infame, por cuenta de la concesión del serviciu llétricu de la Ciudá de Buenos Aires a la Compañía Hispanu Americana d'Eletricidá (CHADE), mientres la so xestión llogró convencer a llexisladores de la Municipalidá de Buenos Aires por que dieren un contratu millonariu a dicha empresa, dempués de lo que denuncióse que los votos fueron mercaos pa favorecer a la empresa.
Arrenunció a esti cargu pa presentase al cargu de vicepresidente de Roberto M. Ortiz na fórmula de la llamada “Concordanza”, una transitoria alianza ente'l Partíu Demócrata Nacional, la Unión Cívica Radical Antipersonalista y el Partíu Socialista Independiente, que trunfó n'eleiciones fraudulentas y asumió'l poder el 20 de febreru de 1938.
Mientres el so desempeñu como vice-presidente, el célebre "Escándalu de les Tierres del Palombar", algamó al Congresu de la Nación, al afayase una operación fraudulenta que dexara la compra de terrenes pal Exércitu a un preciu sobre valuáu, pa depués partise comisiones ente llexisladores. La prensa implicó a Ramón Castillo como unu de los responsables.
Cuando Roberto Marcelino Ortiz pidió llicencia por graves problemes de salú -carecía una grave diabetes- en 1940, y depués del so socedíu fallecimientu'l 15 de xunetu de 1942, Castillo asumió'l poder pa completar el periodu presidencial.
Presidencia de Ramón Castillo (1942-1943)
thumb|Ramón Castillo nos [[años 1940.]]
Castillo siguió la política esterior del so predecesor, calteniendo la neutralidá arxentina na Segunda Guerra Mundial, motiváu polos enclinos proaliadas y progermanas qu'estremaben al Exércitu y a tola sociedá arxentina. La necesidá de caltener el suministru marítimu llevar a promover la creación de la Llexa Mercante del Estáu. Tomó otres midíes de similar corte nacionalista, como la revocación de la concesión del puertu de Rosario o la creación de la Direición Xeneral de Fabricaciones Militares.
La socesión presidencial y el golpe d'estáu de 1943
Ante esti panorama, la élite política sufría transformación ante la desapaición de los líderes más influyentes hasta esi momentu. Nel casu de la O.C.R., el fallecimientu de Marcelo Torcuato de Alvear en marzu de 1942, dexó al partíu ensin un lideralgu definíu, lo qu'inauguró una serie de conversaciones ente los partíos opositores pa conformar un "Frente Popular" llevando la candidatura del ex-presidente Xeneral Agustín P. Justo, quien públicamente se manifestó en favor de los Aliaos y contrariu a la política de neutralidá de l'Arxentina, presentándose como'l líder d'un movimientu de renovación institucional.
Ante esti horizonte políticu, Castillo reforzó la estratexa de consolidar la so poder al traviés de los conservadores por aciu tomar del poder nes provincies, siendo'l primer esperimentu nesta direición, la intervención decretada al Colexu Eleutoral de la Provincia de Tucumán, en payares de 1942, con cuenta d'evitar el trunfu de la candidatura del radical opositor Miguel Mario Campero. Lo inédito d'esta decisión favoreció la dilación de la eleición d'autoridaes provinciales pa producir la caducidá llegal del mandatu del gobernador Miguel Critto y polo tanto xustificar la intervención definitiva de Tucumán (febreru de 1943).
Esta torna a les práutiques de amañamiento de la voluntá eleutoral y de práutica de la violencia como procedimientu común pa solucionar conflictos, xeneró un precariu equilibriu de poderes coles Fuercies Armaes, que retornaron a un papel políticu activu. El fallecimientu d'Agustín P. Justo, el 11 de xineru de 1943, desarticuló la posibilidá d'una alianza de los partíos opositores pa bloquiar el gobiernu de Castillo,; mientres s'atopaba en marcha la imposición de la candidatura presidencial conservadora de Robustiano Patrón Patrón Costas, quien se desempeñaba como presidente del Senáu, y yera un bultable empresariu azucreru salteño.
La oposición ente «aliadófilos», «neutralistas» y «germanófilos» yeren cada vez más acentuaes, llegando'l gobiernu de los Estaos Xuníos a llanzar una campaña mientres l'añu 1942, calificando al gobiernu arxentín de fascista y favorable a la Exa. L'acusaciones basar nos subsidios que la embaxada alemana otorgara a sectores de la prensa arxentina y los tratos del gobiernu con delles firmes alemanes. Castillo caltúvose neutralista sofitáu principalmente pol Exércitu pero aislláu de la Concordanza.
El fallecimientu d'Agustín P. Justo dio un respiru a Castillo, sicasí dellos dirixentes de la O.C.R.,- yá ensin el lideralgu de Marcelo T. de Alvear-, xunto a los socialistes y los demócrates progresistes intentaron proponer una candidatura presidencial unificada na persona del Ministru de Guerra, el Xeneral Pedro Pablo Ramírez. Al tomar conocencia d'estes xuntes, Castillo pidió l'arrenunciu al so Ministru de Guerra quién la derrocaría'l 4 de xunu de 1943.
El golpe d'estáu poner en marcha, la madrugada del 3 de xunu de 1943, cuando les unidaes del Exércitu acantonaes en Campu de Mayu dirixir escontra'l centru de Buenos Aires. Nel camín, les unidaes acuartelaes na Escuela de Mecánica de l'Armada enfrentaron les columnes del Exércitu, provocando numberoses víctimes. Pero les tropes sublevaes tomaron el control de la Casa Rosada y los principales edificios públicos ante la sonadiella del ensame.
Nun primer momentu, Ramón S. Castillo intentó caltener el so gobiernu, abellugándose nel buque "Drummond" ya internándose nel Ríu de la Plata, pero tornó y foi deteníu hasta la so lliberación selmanes más tarde.
Muerte
Quince meses dempués del so derrocamientu, el 12 d'ochobre de 1944 Castillo finó na provincia de Buenos Aires teniendo na so cuenta corriente namái 47 pesos con 25 centavos. El costo del sepelio xubía a 290 pesos. Los sos amigos tuvieron que pagalo.
982 e.C.
thumb|200px|Una de les páxines del llibru.
Solombres chinesques
thumb|250px|El coneyu (solombres chinesques), oleu de [[Ferdinand du Puigaudeau (1864-1930).]] Les solombres chinesques o solombres chines, precedente del teatru de solombres, parten d'un xuegu popular basáu nun efeutu ópticu teatralizado. Efeutu que se consigue al interponer les manes o otros oxetos ente una fonte de lluz y una superficie clara (pantalla o paré), de manera que la posición y el movimientu de les manes proyeuta solombres que representen figures estátiques o en movimientu. Constitúin una de les más antigües artes del teatru de títeres y marionetes.
Orixe y desenvolvimientu
Afayaes quiciabes pol home primitivu frente al fueu del so covarón como un símbolu relixosu, el xuegu infantil de les solombres chinesques, como recursu dramáticu y espectáculu d'orixe máxicu, desenvolvieron n'Oriente distintos exemplos de teatru de solombres, a partir de dellos tipos de títeres de banielles, principalmente, y otres dramatizaciones con títeres de solombres y títeres de cuerda o marionetes, como'l Wayang javanés, n'Indonesia, y más tarde, n'Europa, el Karagöz turcu y el so equivalente griegu, Karaguiosis.
Esiste documentación de la llarga tradición de les solombres chinesques nel sureste d'Asia, Indonesia, Malasia, Tailandia y Camboya, anque'l so posible orixe pudo ser indostánicu. En China nun apaecen antes del sieglu VII; hai noticia de compañíes de teatru de solombres mientres la dinastía Tang (618 - 907), empezando la so espansión cola dinastía Song (960 - 1279). La universalización del títulu solombres chinesques quiciabes se deba a la "delicada guapura de les solombres pequineses o del norte, y les cantoneses, o del sur".
Teatru de solombres n'India
Partiendo d'una descripción de Baird, ye posible argumentar que les enormes figures (d'hasta metro y mediu d'altor) de dellos espectáculos de solombres na India sían les madres del teatru de solombres n'Oriente.
Un únicu artista suel manipoliar les grandes figures, amás d'interpretar la banda sonora: voces y preseos (trompetillas, tamboriles, etc). El calter ceremonial, amás de la so obvia función d'espectáculu, queda manifiestu pola duración del mesmu: tola nueche (y n'ocasiones, si l'equipu de titiriteros dexar, allárgase dellos díes). Mentanto, los asistentes van y vienen, comen, apigacen..., nun importa que se pierdan parte del espectáculu pos se saben de memoria la so argumentu.
Teatru de solombres en China
El «Piying» o teatru de solombres chinu conformar un conxuntu de simbóliques figures feches con pieles curtidas d'animales (pollín, güe y búfalu, polo xeneral). Como suel asoceder con munches manifestaciones artístiques, nel «Piying», el simbolismu de los colores apodera'l significáu de cada figura. Asina, "el colloráu significa llealtá ya integridá; el negru firmeza y rudez; el mariellu bravura y temeridá; y l'azul y el verde son los colores de los demonios, bandíos y demás foraxíos". El so repertoriu, milenariu y múltiple, basar n'innumberables hestories, casi siempres fabuloses o llexendaries, como les tomaes del llibru «Pelegrinación al Oeste» (una historia china con ciertes semeyances a Los mil y una nueches):
Otru aspeutu importante na ellaboración de los títeres del «Piying» –tan variaos y desemeyaos como les rexones chines– son les sos cabeces intercambiables, al paecer provocáu pol fechu supersticiosu de que, al ser estes figures solombres, si guardar coles sos cabeces, al anochecerín podríen cobrar vida. En cuanto al métodu de trabayu de los titiriteros, lo habitual ye que la figura antropomórfica del «Piying» mover dende detrás cola ayuda de tres varilla que se suxetar de forma perpendicular; una de les banielles sirve pa suxetar el cuerpu y la cabeza y dexa amás dellos movimientos (como que s'incline alantre y tras); les otres dos tán acutaes a los xestos de les manes, mientres les piernes cuelguen en llibertá.
Teatru de solombres en Java
Na islla de Java y otres zones d'Indonesia y Malasia, conócense como títeres javaneses («wayang kulit») a un ancestral modelu de teatru de solombres protagonizáu por títeres de banielles y de solombra, Les representaciones del wayang kulit acompáñense tradicionalmente con un gamelan en Java y por un conxuntu musical similar d'estilu teatral en Bali.
N'España y Goya
Al paecer, la moda n'Europa del teatru de solombres llegó a la Península Ibérica al entamu del sieglu, y de la mano d'especialistes, aficionaos y téunicos ambulantes procedentes de Francia, Inglaterra y Alemaña. El nuevu espectáculu fíxose bien popular, tantu ente'l pueblu llanu como ente la Familia Real. A partir d'un estudiu de Serrera (1997), y de les manifestaciones de Edith Helman en 1963, plantegóse l'interés del pintor y aguafuertista Francisco de Goya na téunica de les solombres y la so filosofía.
Apión
Estudió n'Alexandría y dirixó una delegación unviada a Calígula nel añu 38 polos alexandrinos pa quexase de los xudíos y de los privilexos que los concedieren n'Alexandría. Les sos acusaciones foron contestaes por Flaviu Xosefu na so Contra Apionem. Asitióse en Roma -anque nun tea claro cuando- y enseñó retórica hasta'l reináu de Claudiu.
Apión yera un home bien trabayador y de muncha erudición, pero desaxeradamente vanidosu. Escribió delles obres, nenguna de les cuales perduró. La conocida hestoria Androclo y el lleón, caltenida por Aulu Xeliu, pertenez a los sos trabayos. Fragmentos de les sos obres apaecen en Etymologicum Gudianum (ed. Sturz, 1818).
Michael Lark
Michael Lark ye un dibuxante de cómic estaunindense.
Los entamos de Lark dientro del cómic atopámoslos en 1989 na pequeña editorial estauxunidense Caliber Press, na que trabayó hasta 1991 en proyeuto como Taken Under y Airwaves. Depués vendríen otros trabayos pa editoriales como Topps, Mojo Press o Byron Preiss, hasta llegar a DC Comics.
Lark dibuxó pa DC Batman, Terminal City, Gotham Central y Legend of the Hawkman. El primer trabayu destacable con esta editorial ye un proyeutu curiosu y personal, asoleyáu dientro del sellu Vertigo. Terminal City ye una historia retrofuturista na que'l guionista Dean Motter desarrolla una historia d'intriga y aición.
El so trabayu pa Marvel Comics entama con The Pulse y Captain America. Dende febreru de 2006, Lark vien faciendo regulamente los dibuxos de Daredevil para Marvel con guiones d'Ed Brubaker, col que ya trabayara n'ocasiones anteriores.
Michael Lark n'Asturies
Les X Xornaes de Cómic d'Avilés contaron cola presencia de Michael Lark, nel añu 2005, nes que, amás de participar en charres col públicu asistente a les mesmes, dibuxó la portada de La Guía (númberu 3) asoleyada polos organizadores de les Xornaes el 8 de setiembre, a la vez que nel so interior ye protagonista d'una entrevista.
Igualmente collaboró cola Selmana Negra de Xixón nel añu 2006 presentando una aportación (titulada Variación I) al llibru coral editáu pola organización y que nesa edición dedicaron al Gernika de Picasso: ''Guernica. Variaciones. Gernika''.
Scott Thompson Baker
Scott Thompson Baker ye un actor d'Estaos Xuníos, de Golden Valley, Minnesota. Dalgunos de los sos papeles más notables son Colton Shore en General Hospital, Craig Lawson en All My Children y Connor Davis en The Bold and the Beautiful.
Vida y carrera
Baker nació en Golden Valley, Minnesota. Foi educáu na Universidá Oral Roberts y na Universidá de Minnesota. Casóse con Leilani Baker el 27 de xineru de 1990; el so matrimoniu tuvo dos fíos. Dempués que Leilani y él se divorciaren, casóse con Maria Baker el 17 de de xunu de 2007. Él y ella tienen cuatro fíos, Thane, Micaela, Cassie y Jaden.
Scott tuvo una carrera de diez meses en Walser Honda. Dempués del so pasu en Walser Honda, empezó la so carrera n'Apple Valley Ford onde anguaño trabaya.
La carrera como actor de Baker empezó nel Teatru Guthrie en Minneapolis, onde protagonizó en papeles como A Christmas Carol, Peer Gynt, Hamlet and The Sound of Music. Na década de 1980, Baker llogró'l papel de Colton Shore, na telenovela General Hospital, onde tuvo tres años. Mientres un añu, interpretó a Craig Lawson en All My Children, y depués mientres siete años interpretó a Connor Davis en The Bold and the Beautiful. Tamién protagonizó en Star Trek: Deep Space Nine nel episodiu "One Little Ship", como Kudak'Etan.
En 1989, Scott Thompson Baker ganó'l premiu Soap Opera Digest por Meyor Revelación Masculina, pol so papel como Colton en General Hospital. Tamién tuvo dos nominaciones en 1990, por Meyor Pareya (compartíu con Kristina Wagner) y Héroe Sobresaliente pol mesmu papel. Sicasí, perdió escontra Doug Davidson, como Paul en The Young and the Restless, y A Martinez y Marcy Walker, por Cruz y Eden en Santa Barbara.
Ambrostoma leigongshana
Ambrostoma leigongshana ye un inseutu coleoptera de la familia Chrysomelidae que foi descritu científicamente per primer vegada en 1992 por Wang. Les llameres son los sos güéspedes.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Guizhou en China.
Amphicoma amaliae
Amphicoma amaliae ye una especie de coleópteru de la familia Glaphyridae.
Détain-et-Bruant
Détain-et-Bruant ye una comuña francesa del departamentu de Côte-d'Or, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Amphicoma amaliae
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en China.
Scytalopus sanctaemartae
Descripción
Mide en permediu 11,5 cm de llargor. El plumaxe ye predominantemente gris claru. con una pequeñu parche blancu na corona y con lladrales inferiores, coberteras infracaudales y grupa ablondos. El so cantar ye un trino rápidu que dura 7 segundos.
Hábitat
Namái s'atopa na Sierra Nevada de Santa Marta, en carbes del monte húmedu montiegu, ente los 1.350 y 1.700 m d'altitú.
Nirvana Paz
Nirvana Paz o María Nirvana Paz Cortés ye artista visual multidisciplinaria: fotógrafa, escritora, cinematógrafa, poeta y docente. Tuvo esposiciones tantu individuales como coleutives en Méxicu y alredor del mundu; publicó diversos llibros nos qu'esplora temátiques sobre la ciudá, el cuerpu, l'autorretratu y el paisaxe, ente otros.
Beques
Nirvana foi acreedora de múltiples beques y premios nacionales ya internacionales:
Premios
2002 / 2005 – Selección d'obra en “Arte perdayures” del Gobiernu del Distritu Federal.
Apringio
San Apringio (? - 540), obispu de Beja, foi un preláu y escritor hispanu-romanu.
Nació en Beja a mediaos del sieglu V. Obispu de dicha ciudá, fundó nella una escuela y un hospital. Fuera maestru del rei godu Teudis y foi bien celebráu tantu poles sos virtúes como pola so sabiduría.
De les sos obres cítense:
Referencies
Esti artículu contién material del diccionariu enciclopédicu popular ilustráu Salvat de los años 1906 a 1914 que s'atopa nel dominiu públicu.
Rudawa
Rudawa ye una villa del Sur de Polonia. Ye capital de conceyu na provincia de Małopolska y en 2009 tenía una población de 2436 habitantes.
Adam Smith
Adam Smith foi un economista y filosofu d'Escocia (Reinu Xuníu) arriendes de pioneru d'economía política. La so obra Investigación na Naturaleza y Causes de la Riqueza de les Naciones foi'l primer intentu rigurosu d'estudiar el desarrollu históricu de la industria y el comerciu n'Europa, ayuda a la creación de la economia como disciplina académica y apurre un marcu teóricu al capitalismu.
María Antonia Fernández Felgueroso
María Antonia Fernández Felgueroso ye una política asturiana, foi elixida primera Procuradora Xeneral d'Asturies.
Adam Smith
Smith estudió filosofía social na Universidá de Glasgow y na d'Oxford.
María Antonia Fernández Felgueroso
Ente 1984 y 1991 foi direutora rexonal d'Aición Social. Abandonó'l cargu pa ponese al frente de la conseyería d'Educación, Cultura, Deportes y Mocedá nel gobiernu de Juan Luis Rodríguez-Vigil. En 1993 pasó a ser conseyera d'Interior y Alministraciones Públiques.
Nes eleiciones municipales de 1999 foi elixida conceyal pol PSOE nel Ayuntamientu de Xixón. Mantuvo'l cargu nel 2003, y abandonolo en 2006 pa convertise na primera Procuradora Xeneral d'Asturies, un cargu asemeyáu al del Defensor del Pueblu n'España.
Ninón Sevilla
Emelia Pérez Castellanos conocida artísticamente como Ninón Sevilla, foi una actriz de cine y televisión, baillarina, vedette y rumbera mexicana d'orixe cubanu.
Ninón empezó la so carrera en centros nocherniegos y espectáculos de la so Cuba natal. En 1946 llega a Méxicu de la mano del direutor y productor Fernando Cortes. En 1946 realiza la so primer película en Méxicu, Carina de cielu. En 1948 estelariza la so primer película, Revancha, del cineasta Alberto Gout, con quién va formar una célebre mancuerna cinematográfica nuna serie de películes memorables del llamando Cine de rumberas de la Dómina d'oru del cine mexicanu, tales como Sensualidá (1951), Nun niego'l mio pasáu (1951), Aventura en Ríu (1952) y la memorable cinta Aventurera (1949), considerada pola crítica como la obra cume del cine de rumberas. Amás de Gout, tamién contribuyeron a la rellumanza de Sevilla cineastes como Emilio Fernández en Victimas del pecáu (1950), Julio Bracho en Llévame nos tos brazos y Gilberto Martínez Solares en Mulata (1954), ente otros. L'ésitu de les cintes de Sevilla llevólu a algamar popularidá en países como Francia y Brasil. Tres dellos años d'ausencia, l'actriz retomó la so carrera artística nos años 1980s, permaneciendo vixente al traviés de les telenoveles mexicanes hasta la so muerte.
Inicio
Emelia Pérez Castellanos nació en L'Habana, Cuba, el 10 de payares de 1929. Foi criada por una tía y pola so güela nel Centru de L'Habana. La so güela yera una muyer con gran devoción católica y matricular nun colexu de monxes, onde Ninón sintió vocación relixosa y pensó en convertise en monxa misionera. Sicasí, llueu afayó la so habilidá pa la danza. Por cuenta de que la so familia nun vía con bonos güeyos la so pasión pola danza, empezó a baillar a les escondidielles y buscóse un nome artísticu. Adoptó'l so nome artísticu n'homenaxe a la llexendaria cortesana y escritora francesa Ninon de Lenclos. Empezó a baillar con ésitu en centros nocherniegos y cabarés de Cuba. Más tarde, empezó a trabayar nel coru de los comediantes cubanos Mimí Cal Nananina y Leopoldo Fernández Tres Patinos nel Teatru Martí de L'Habana. Nesi entós faía pareya con un baillarín llamáu Horacio. Sevilla tamién participó nun casting entamáu pol cineasta Juan Orol en Cuba p'atopar a la so nueva musa nel Cine mexicanu. Sicasí la rumbera Rosa Carmina foi finalmente la escoyida pol direutor.
1940s
Ninón llegó a Méxicu contratada pol empresariu, productor y direutor puertorriqueñu Fernando Cortés pa trabayar nel Teatru Llíricu de la Ciudá de Méxicu. Eventualmente buscar pa formar parte del espectáculu encabezáu por Libertad Lamarque. Debutó nesta compañía nel Teatru Degolláu en Guadalajara. L'ésitu del so númberu musical foi tal, que superó n'aplausos a la mesma Lamarque. Nun tardó en vela nun espectáculu nel Teatru Llíricu'l productor de cine Pedro Arturo Calderón (unu de los dueños de los estudios de cine Producciones Calderón), quien-y ufiertó trabayar nel mediu fílmico. El so debú cinematográficu foi con un pequeñu rol na cinta Carina de cielu (1946), protagonizada por María Elena Marqués y Antonio Badú. A partir d'esi momentu, Ninón convertir n'artista esclusiva de Producciones Calderón. Ninón participa con pequeños roles en películes como Pecadora (1947), con Emilia Guiú y Señora tentación (1948), xunto a David Silva. Llogra'l so primera estelar na cinta Revancha (1948), onde alternó per primer vegada col cantante y compositor Agustín Lara, con quien formó pareya cinematográfica en dos cintes más: Coqueta (1949) y Perdida (1950). Revancha amás marcó l'entamu de les sos collaboraciones fílmicas col direutor Alberto Gout, quién contribuyó a consolidala como una de les grandes figures erótiques del cine mexicanu. La cinta Aventurera (1950), tamién de Gout, ye considerada pola crítica como la obra maestra del llamáu Cine de rumberas mexicanu.
1950s
So la batuta de los Calderón, la direición de Gout y guiones d'Álvaro Custodio, Sevilla filmó otres cuatro cintes más: Sensualidá (1950), al llau de Fernando Soler; Nun niego'l mio pasáu (1951), xunto a Roberto Cañedo; Muyeres sacrificaes (1952), con Roberto Cañedo, y Aventura en Ríu (1953), filmada en Brasil, onde Ninón yera un verdaderu ídolu. Tuvo ufiertes de parte d'estudios como Metro-Goldwyn-Mayer y Columbia Pictures pa trabayar en Hollywood, pero nun-y interesaba trabayar nos Estaos Xuníos.
Amás de Gout, otru direutores tamién contribuyeron a la rellumanza de Sevilla. Emilio "L'Indiu" Fernández dirixir na esitosa y revesosa cinta Víctimes del pecáu (1951). Julio Bracho tamién la dirixe nel melodrama tropical en Llévame nos tos brazos (1953). Na cinta Mulata (1954), Ninón compartió creitos con Pedro Armendáriz, y llogró que fuera la primer producción del cine mexicanu n'incluyir argumentos basaos na santería y otres tradiciones y elementos de la cultura afrocubana. Les cintes de Sevilla tamién causaron raxón en mercaos como Francia, onde dalgunes d'elles fueron oxetu de reseñes y afalagos de figures como François Truffaut y otros críticos de la revista ''Cahiers du Cinéma.
En 1954 l'actriz conclúi la so rellación profesional colos Calderón. En 1955 realizó la so única intervención na comedia musical cola cinta Club de señorites, xunto al cómicu Joaquín Pardavé. Les cintes Amor y pecáu (1955) y Yambaó (1956) marcaron la so asociación profesional col direutor Alfredo B. Crevenna y l'actor Ramón Gay. Amás, Yambaó tamién foi la so primer cinta filmada a colores y un intentu d'asitiala nel mercáu estauxunidense. En 1959 cierra'l so ciclu de películes del xéneru de rumberas cola cinta Muyeres de fueu, tamién dirixida por Crevenna.
Col cayente del cine de rumberas, Ninón Sevilla retirar de la industria. L'últimu filme de la so primer etapa cinematográfica foi la comedia musical española Zarzuela 1900. A partir del so matrimoniu y posterior viudez, Sevilla anició na ciudá de Nueva York mientres 15 años.
Torna
Ninón Sevilla retornó al cine en tornando a Méxicu en 1981, de la mano del realizador Mario Hernández, un eternu almirador so, quien la convenció de estelarizar la cinta estrenada en 1984 Nueche d'antroxu. La película ye una especie d'homenaxe que'l direutor realiza a l'actriz. Gracies a esta cinta, ganó'l Ariel a la Meyor Actriz del Añu. Amás d'una apaición especial na cinta sobre Benny Moré (Güei como ayeri, 1987), Ninón intervieno en curtios papeles n'otres películes d'Hernández. La so última cinta foi Rumbera caliente (1989).
Televisión
Ninón Sevilla debutó en televisión en 1964, con un pequeñu papel na telenovela Xuiciu d'almes. Depués del resurdimientu de la so carrera, realizó un pequeñu rol na telenovela Tú eres mi destino. L'actriz incorporar de llenu al xéneru a partir de la so participación en Rosa selvaxe, al llau de Verónica Castro, en 1987. A ésta, sígen-y hestories como Cuando llega l'amor (1989), Las secretas intenciones (1992), María la del barrio (1995), La usurpadora (1998), Rosalinda (1999), Amarte es mi pecado (2004), y Qué guapu amor (2012), ente otres. Nel mediu de les telenoveles, Ninón interpretó a muyeres allegres, humildes y de clase baxa. Al igual que figures como Silvia Derbez, Meche Barba y Carmen Salinas, l'actriz foi un elementu indispensable nes trames de vecindá de les telenoveles mexicanes.
Vida personal
Ninón Sevilla sostuvo un romance mientres dellos años col productor cinematográficu Pedro Arturo Calderón. Casóse col médicu cubanu José Gil, de quien enviudó pocu dempués. Tuvo un únicu fíu, el músicu Genaro Lozano.
Fallecimientu
Ninón Sevilla finó'l 1 de xineru de 2015, a los 85 años d'edá nel Hospital Ánxeles Roma de la Ciudá de Méxicu, de resultes d'un paru cardiaco. La rumbera había estáu internada dende díes anteriores por causa de una neumonía. Los sos restos mortales fueron depositaos nel Llote de los Actores del Panteón Xardín de la Ciudá de Méxicu. Sobrevíve-y el so únicu fíu, Genaro Lozano.
Scytalopus pachecoi
'Scytalopus pachecoi ye una pequeña especie d'ave perteneciente al xéneru Scytalopus'', de la familia Rhinocryptidae. Habita en selves serranes del centru-esti d'América del Sur. left|250px|thumb|Les selves serranes de la [[provincia fitoxeográfica paranaense constitúin l'hábitat d'esta especie.]]
Taxonomía
Esta especie describióse nel añu 2005 pol especialista Giovanni Nachtigall Maurício sol mesmu nome científicu. Enantes les poblaciones d'esti taxón yeren incluyíes nel churrín plomizu (Scytalopus speluncae), pero nel añu 2005 describióse como nueva especie, basándose en variaciones del plumaxe y vocalizaciones.
Carauterístiques
El so llargor total ye de 12 cm, y el pesu del adultu ronda los 15 gramos. El plumaxe dorsal ye principalmente de color gris escuru, ente que nel de les árees ventrales apodera'l gris ocráceo. Los lladrales son afumaos con barres escures. Los machos adultos de Scytalopus speluncae, sicasí, son de color gris escuru uniforme, y nun tener los lladrales barrados.
El cantar ye una llarga serie de notes, pronunciaes a un ritmu de 2 o 3 per segundu (5 nel casu de S. speluncae). Tien un distintivu, y monosilábicu reclamu de contautu y una nota baxa como señal d'alarma.
Distribución y hábitat
Ye endémica del sureste de Brasil, nos estaos de Santa Catarina y Rio Grande do Sul, amás del nordeste de l'Arxentina, na provincia de Misiones. Habita en sotobosques próximos a regueros y matos de bambúes en selves serranes subtropicales. Atopóse n'altes densidaes en selves secundaries o capueras, siendo ellí más común qu'en selves ensin alteriar, polo que'l so riesgu de caltenimientu ye baxu.
Diancey
Tien una población de y una superficie de  km².
Scott Wilson
Scott Wilson ye un actor d'Estaos Xuníos nacíu n'Atlanta Georgia.
Carrera
Wilson apaeció en In the Heat of the Night, In Cold Blood, The Great Gatsby, The Right Stuff, A year of the Quiet Sun, Malone, The Walking dead, The Grass Harp, Junebug, The Host, Monster, Young Guns II, G.I. Jane, Pearl Harbor, Big Stan y Judge Dredd. Recibió una nominación al Globu d'Oru per Meyor actor de repartu pol so papel en The Ninth Configuration. Nel 2003 protagonizo la película Monster: Asesina en serie
Televisión
Wilson apaeció en dellos episodios de CSI: Crime Scene Investigation como Sam Braun, el padre de Catherine Willows. Braun foi asesináu nel episodiu "Built to Kill, Parte 2". En 2003 Wilson participó como actor al rodaxe de la película "The Last Samurai" como embaxador d'Estaos Xuníos en Xapón.
Na seronda de 2011, apaeció xunto a Laura Dern en Enlightened.
De 2011 a 2013, Wilson apaeció como'l Hershel Greene en The Walking Dead.
Rudno
Rudno ye una villa del Sur de Polonia. Ye capital de conceyu na provincia de Małopolska y en 2009 tenía una población de 475 habitantes.
Greg Coolidge
Greg Coolidge ye un actor, actor de voz, guionista, direutor y productor estauxunidense que tuvo activu nel cine, televisión y animación dende 1995.
Jane Greer
Jane Greer foi una actriz cinematográfica d'Estaos Xuníos a la que se recuerda principalmente pol so papel de la muyer fatal Kathie Moffat na película de 1947 Out of the Past.
Biografía
El so verdaderu nome yera Bettejane Greer, y nació en Washington, D.C.. Na so adolescencia foi modelu y ganadora d'un concursu de guapura, y empecipió la so carrera nel espectáculu como cantante d'una banda. Howard Hughes reparó una semeya so como modelu na portada de la revista Life del 2 de xunu de 1947, y mandar a Hollywood, a la productora RKO, pa trabayar como actriz en diversos filmes, incluyendo Dick Tracy (1945), The Falcon's Alibi (1946), Out of the Past (1947), They Won't Believe Me (1947), y The Big Steal (1949), títulu que, xunto a Out of the Past, protagonizó xunto a Robert Mitchum. Mientres un par d'años nun actuó, y al reiniciar la so carrera intervieno en You're in the Navy Now (1951), The Prisoner of Zenda (1952), The Clown (1953), Run for the Sun (Run for the Sun) (1956), Man of a Thousand Faces (1957), Where Love Has Gone (1964), Billie (1965) y The Outfit (1973), ente otros títulos. En 1984 intervieno en Against All Odds, una versión de Out of the Past, película na qu'interpretaba a la madre de Rachel Ward. Tamién participó nuna parodia televisiva de Out of the Past emitida nel programa Saturday Night Live, xunto a la so pareya orixinal, Robert Mitchum. Coles mesmes, foi la madre de Norma Jennings na serie Twin Peaks.
Jane Greer casóse col cantante y actor Rudy Vallee en 1943, pero divorciar al añu siguiente. Volvió casase en 1947, con Edward Lasker (1912-1997), un abogáu y home de negocios de Los Angeles con quien tuvo tres fíos. El so fíu Lawrence Lasker ye un productor cinematográficu que participó en dellos títulos, incluyendo WarGames (1983) y Sneakers (1992).
Greer finó por causa de un cáncer a los 76 años d'edá, en Los Angeles, California, y foi soterrada nel Campusantu Westwood Village Memorial Park de Los Angeles.
Martino Anzi
Biografía
Patriota, en 1848 formó parte del Comité de seguridá, y entamó la defensa del Passo dello Stelvio mientres la primer guerra de la independencia.
La fama de Martino Anzi tuvo principalmente venceyada a les sos actividaes de naturalista, apasionándose sobremanera pola botánica y nel estudiu de les plantes criptógames. Los sos estudios, pola que ganó sonadía en tol mundu, fueron en particular: liqueneses, mofos, hepátiques, algues d'agua duce, y de fungi. Les sos coleiciones caltener nel Institutu botánicu de la Universidá de Turín.
Diénay
Tien una población de y una superficie de  km².
Amphicoma aurata
Amphicoma aurata ye una especie de coleópteru de la familia Glaphyridae.
Distribución xeográfica
Habita en Taiwán (China).
Inxusticia
La inxusticia ye la falta o ausencia de xusticia, yá seya en referencia a un socesu, actu o situación de fechu (statu quo). Pue referise a un suxetu o a un grupu social.
Definición d'inxusticia
Nel Critón, Platón manifestó nun saber qué ye la xusticia, pero sí qué ye la inxusticia. Ye sicasí un puntu de vista común ente los filósofos, qu'anque xusticia ya inxusticia son interdependientes, ye la postrera la que prima cualitativamente, siendo por eso ye difícil escribir sobre la xusticia y ponenos d'alcuerdu, lo que nun asocede cuando se trata d'una inxusticia o falta de xusticia. Heráclito sería n'Occidente'l primer pensador en falar del conceutu d'inxusticia como cualidá primaria, idea que siguiría y asitiaría Aristóteles na cultura occidental.