cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Apocalypse Now
Rodaxe
Cuando Marlon Brando llegó al set de filmación esixó que nun quería a Dennis Hopper nel mesmu, polo que la escena na que Brando tíra-y fruta a Hopper foi filmada en dos díes distintos. El primer día grabar a Brando refundiando la fruta y diciéndo-y a Hopper que se callara y el segundu día esplicáronlu a Hopper qué pasara'l día anterior y qu'asemeyara que-y refundiaben fruta. Ente otros problema que surdieron cola contratación de Brando foi'l salariu qu'esixó (3 millones per trés selmanes) y la negativa de da-y más tiempu a Coppola pa terminar el final de la película. Brando pasó la mayor parte aldericando y eventualmente improvisando cada escena. Inclusive antes de siquier llegar a les Filipines, amenació a Coppola de que, non solo nun-y daba'l tiempu extra pal final, sinón que se salía de la película mesma (al paecer nun-y gustaba la idea de viaxar a les Filipines). El direutor yá-y pagara la metá del salariu por adelantao (1.5 m).
Final alternativu
Nel momentu de realizase'l filme había munchos rumores sobre Apocalypse Now. Coppola señaló que'l final fuera escritu con precipitación. Nesti final Willard y Kurtz xunen les sos fuercies y repelen un ataque aereu complicáu; seya que non, a Coppola nunca lu prestó por completu, yá que prefería un final que fuera esperanzador.
Cuando Coppola pensó'l final de la película, tenía dos opciones. Una consistía en Willard llevando a Lance de la mano ente tolos integrantes de la base de Kurtz, tirando les sos armes y terminando con unes imáxenes de Willards nun bote, en superposición a la cara del ídolu de piedra y esmoreciéndose a negru. La otra opción amosaría un ataque aereu y la base saltando espectacularmente en cachos, dexando muertos a tolos integrantes de la base.
La presentación orixinal del filme en 70 mm remata col bote de Willard, la estatua de piedra, y un fundíu en negru ensin títulos de creitos. Dempués, nun amosar los creitos convertir nun problema y Coppola decidió amosar los creitos superpuestos a tomar de la base de Kurtz esplotando (paez ser qu'esisten versiones analóxiques en 16 mm p'arriendu en manes de dellos coleicionistes); comoquier, cuando Coppola enterar de que l'audiencia interpretara que se trataba d'un ataque aereu ordenáu por Willard, esanició'l filme de 35 mm y punxo los creitos con fondu negru. Nos comentarios del DVD, Coppola esplica que les imáxenes de les esplosiones nun se fixeron como parte de la historia; fueron realizaes como daqué dafechu separáu del filme. Fueron añedíes a los creitos porque él tenía grabáu'l procesu de la baltadera del plató de Filipines, riquíu pol gobiernu de dichu país, imáxenes que fueron filmadas con múltiples cámares con distintes películes y lentes pa prindar les esplosiones a distintes velocidaes.
L'orixe d'estes interpretaciones errónees son les versiones de los creitos finales. Delles versiones pa televisión caltuvieron les esplosiones finales, ente qu'otres nun lo fixeron.
Les versiones de 70 mm terminen con un fundíu en negru, ensin creitos, salvo'l Copyright 1979 Omni Zoetrope», xusto a la fin. Esto da pie a la intención orixinal de Coppola de que'l filme de tour (viaxe) pue ser un xuegu en sí. Los creitos apaecíen impresos nun programa y yeren distribuyíos antes de la proyeición en dellos cines (mientres la proyeición de Apocalypse Now Redux tamién se repitió esti procesu en delles sales).
La primer versión en DVD foi fecha como la versión de 70 mm, esto ye, ensin los creitos del principiu y del final, pero taben por separáu nel DVD. Los creitos de Apocalypse Now Redux fueron distintos: amosar nun fondu negru, pero con distinta ambientación musical polos Rhythm Devils.
Apocalypse Now Redux
Nel Festival de Cannes del añu 2001, Francis Ford Coppola presentó un nuevu montaxe de la película, sol títulu de Apocalypse Now Redux, nel que s'incluyeron 49 minutos d'escenes esaniciaes de la versión orixinal de 1979.
Festival Internacional de Cine de Cannes
{| ! Añu || Categoría || Receptora || Resultáu
Joji Ikegami
Joji Ikegami (池上 丈二, ) ye un futbolista xaponés.
Imperiu romanu
L'Imperiu Romanu (en llatín Imperium Rōmānum, y en griegu Βασιλεία τῶν Ῥωμαίων, Basileia tōn Rhōmaiōn) foi ún de los periodos de l'Antigua Roma. Siguió al periodu de la República romana, estendiéndose nel tiempu ente l'añu 27 e.C. y el 476, y caracterizose por una forma de gobiernu basada nel poder personal d'un enpmerador y pola espansión de Roma per toles riberes del mar Mediterranau, neto n'Europa que n'África y Asia. La so capital, la ciudá de Roma, foi la mayor ciudá del mundu ente los años 100 e.C. y 400, dexando'l so llugar a Constantinopla (la Nueva Roma construyida por Constantín el Grande) alredor del añu 500. La población del conxuntu del Imperiu estímase ente los 50 y los 90 millones d'habitantes, un 20% de la población mundial de la dómina.
La Repúbica romana viose desestabilizada por una serie de conflictos políticos y guerres civiles. Nesi contestu Xuliu César consiguió ser designáu dictador perpetuu, pa dempués morrer asesináu en 44 e.C.. Les guerres civiles y los asesinatos continuaron de magar hasta que, tres de la batalla d'Actium (31 e.C.), Octaviu, fíu adoptivu de César, venció a Marcu Antoniu y Cleopatra, incorporando'l reinu d'Exiptu al territoriu romanu. El so poder yera tan incontestable que, nel añu 27 e.C., el Senáu concedió-y el imperium (poder absolutu) y el títulu d'Augustus, lo que supunxo'l fin definitivu de la república.
La dómina imperial de Roma duró aproximao 1.500 años. Los dos primeros sieglos d'esistencia del imperiu foron tiempos d'estabilidá política y prosperidá económica, nos que s'algamó lo que se conocía como Pax Romana. Tres de la victoria d'Octaviu el territoriu de Roma medró enforma poles sos victories militares. Tres de l'asesinatu de Calígula, nel añu 41, el Senáu consideró la posibilidá de restaurar la república, pero la Guardia Pretoriana proclamó emperador a Claudiu. Con elli Roma invadió Britannia, no que foi la primer conquista d'importancia tres de la muerte d'Octaviu. El socesor de Claudiu, Nerón, suicidose nel añu 68, y la so muerte desató una guerra civil demientres la que hasta cuatro xenerales llexionarios diferentes foron proclamaos emperadores. Vespasianu acabó imponiéndose a los otros nel añu 69, ya inauguró lo qu'habría ser la dinastía Flavia. Asocediolu'l so fíu Titu, qu'inauguró'l Coliséu de Roma poco dempués de la erupción del Vesubiu. Reinó perpocu tiempu, y foi asocedíu pol so hermanu Domicianu, que morrió asesináu tres d'un llargu reináu. El Senáu escoyó entonces como emperador a Nerva, el primeru de los cinco emperadores de la dinastía Antonina. Embaxu'l reináu del segundu d'ellos, Traxanu (98-117), l'imperiu algamó la so mayor estensión.
El reináu de Cómodu marca l'entamu d'aniciu del declive romanu. El so asesinatu, en 192, señala l'entamu del Añu de los Cinco Emperadores, del que salió trunfante la figura del emperador Septimiu Severu. L'asesinatu d'Alexandru Severu en 235 ye'l fitu qu'aveza a señalase como la del entamu de la crisis del sieglu III, na que'l Senáu proclamó 26 emperadores nún periodu de 50 años. Nun habría ser hasta'l reináu de Dioclecianu cuando la crisis finara; esti optó, pa facelo, pela instauración d'una Tetrarquía, na que cuatro emperadores gobernaben l'imperiu al tiempu, repartiéndose los sos territorios. Esti arreglu acabó por amosase fallíu, y provocó una guerra civil na que salió trunfante Constantín el Grande, que, tres de derrotar a los sos rivales, convirtióse n'emperador únicu nel añu 324. Estableció una segunda capital imperial en Bizanciu, qu'elli renomó como Constantinopla, y convirtióse al cristianismu, al que convirtió en relixón oficial del imperiu.
Tres de la muerte de Teodosiu I en 395 l'imperiu pasó a tar permanentemente dividido ente un imperiu occidental y otru oriental. La situación na metá occidental foi empeorando gradualmente por una combinación de factores: abusu del poder imperial, guerres civiles, migraciones ya invasiones bárbares, reformes militares y depresión económica. El saquéu de Roma en 410 polos visigodos, y llueu en 455 polos vándalos, aceleró la decayencia del imperiu occidental. La deposición del emperador Rómulu Augústulu pol caudillu Odoacru en 476 aveza a considerase como la fecha de la cayida definitiva del imperiu occidental. Sicasí, l'emperador oriental inxamás reconociera a Rómulu Augústulu, y oficialmente'l gobiernu separtáu de la metá occidental del imperiu namái desapareció tres de la muerte de Xuliu Nepote, en 480. L'Imperiu romanu d'Oriente (conocíu na historiografía moderna como Imperiu bizantín) siguió esistiendo otru mileniu más, a lo primero en llucha pola supremacía na rexón col imperiu sasánida, y dempués viendo como'l so territoriu diba siendo conquistáu a poco y a poco pol imperiu otomanu, que-y punxo fin cola conquista de Constantinopla en 1453.
L'imperiu romanu foi ún de los principales estaos de la so dómina, neto na estaya político-militar que na económica o la cultural. No cimero del so poder, nel reináu de Traxanu, estendíase per 5 millones de quilómetros cuadraos, y nelli vivíen unos 70 millones d'habitantes, un 21% de la población mundial de la dómina. La llonxevidá y gran estensión del imperiu aseguró la pervivencia, dempués de la so desaparición, de la so influyencia na llingua, cultura, relixón, arquiteutura, filosofía, derechu y formes de gobiernu de los estaos que lu asocedieron. Demientres la Edá Media hebo dellos intentos d'establecer socesores d'elli, como'l Sacru Imperiu Romanu Xermánicu, y la so herencia foi llevada, pol colonialismu européu qu'entamó a desarrollase dempués del Renacimientu, a tolos rincones del planeta.
Royville
Royville ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Etaux
Etaux ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Mélica Muñoz-Schick
Mélica Elisa Muñoz-Schick ye una botánica chilena, anguaño ye Curadora Emérita del Muséu Nacional d'Historia Natural de Chile, y desempeñóse como curadora de la institución ente 1966 y 2008. Ye fía del botánicu chilenu Carlos Muñoz Pizarro y de Ruth Schick Carrasco. Pertenez a la Sociedá de Botánica de Chile, a l'American Society of Plant Taxonomists (ASPT) y al Grupu Especialista en Plantes de Suramérica Templada (GEPSAT).
Niñez y formación académica
Mélica Muñoz creció nel senu d'una familia amestada a les ciencies. El so padre foi'l distinguíu inxenieru agrónomu y botánicu nacional, Carlos Muñoz Pizarro, ente que la so madre, Ruth Schick, yera químicu farmacéuticu. La influencia del padre empezó dende'l nome de Mélica, que correspuende a un xéneru de plantes alcontráu en Chile y Europa. Les hermanes de Mélica Muñoz tamién fueron bautizaes con nomes botánicos, Nassella y Aria. Solamente l'hermanu, Carlos, nun recibiría un nome científicu, a pidíu de Ruth Schick.
A fines de la década de 1940, los Muñoz Schick moraron na Quinta Normal. Asignóse-yos una casa, allugada na esquina de les aveníes Portales y Matucana, considerando que Carlos Muñoz trabayaba nel Muséu Nacional d'Historia Natural como Xefe de la Seición Botánica. D'esta manera los años d'infancia de Mélica trescurrieron ente'l Parque Quinta Normal, onde reparaba plantes y árboles, y los salones del MNHN, onde podía apreciar el trabayu del so padre, amás de toles coleiciones que'l muséu exhibía.
Los sos estudios primarios realizar nel British High School, colexu que taba asitiáu en callar Exércitu. Depués, en 1959, ingresó a estudiar arquiteutura na Universidá de Chile. Mélica nun s'afixo al estudiu de l'Arquiteutura, polo que decidió camudase de carrera, pa estudiar Agronomía, decisión que cuntó col beneplácito del so padre Carlos, yá que eso significaba que la so fía podría ser la so socesora nos estudios botánicos. N'Agronomía atopar con una mayoría masculina, pero ello nun amenorgó los sos deseos d'estudios. La so tesis basar nel cultivu de les papayas, y realizar nel Institutu d'Investigaciones Agropecuaries (INIA).
Resistência Galega
Resistência Galega ye una organización armada gallega que ñació en 2005. Distintes persones a títulu individual y pequeños grupos reivindicaron aiciones violentes de llucha independentista gallega d'esquierdes. El términu ñaz a partir d'un Manifiestu de Resistência Galega publicáu nel 2005.
Galea musteloides
Galea musteloides ye una especie de royedor de la familia Caviidae. Ye endémica d'Arxentina, Bolivia, Chile y Perú.
Carauterístiques
El so aspeutu ye asemeyáu al de la cobaya doméstica, pero de menor tamañu. Carauterízase por nun tener rabu. El so pelame ye ralo, pero firme y de pelos más bien tersos. La so coloración ye castaño-abuxada nel envés y na cabeza, esclariando nos lladrales y volviéndose blanco nel banduyu.
Historia natural
Ye una especie polígama de les zones grebes andines. Habita nes fasteres de cuetos ente los 3500 y los 5000 msnm d'altitú, con cubierta de paxonal, carba y roqueríos onde alcuentra'l so alimentu. Cava galeríes a poca fondura, con cubículos que tapiza con gramínees. Antaño, la población aimara y quechua consumía esti royedor, calteniéndolu en cautiveriu. Ta calificada como especie con baxu riesgu d'estinción.
Étercy
Tien una población de y una superficie de  km².
Resistência Galega
Historia
izquierda|miniatura|Pintada a favor de Resistência Galega nun caxeru de [[Novagalicia Banco en Redondela.]] La primer referencia al términu Resistência Gallega apaez nos díes previos al "Día da Patria" de 2005, cuando s'espubliza n'internet un "Manifiesto pola Resistência Galega". El manifiestu anima a la "luita popular galega pola Libertação nacional e social da Galiza", xustificando la llucha armada, y defendiendo una resistencia ensin nomes nin sigles, anónima.
Nos dos años vinientes, apaecen pintaes col lema de Resistência Galega en llugares atacaos por esta, que dempués sedrán reivindicaos pola organización. Llegó a pensase la esistencia d'una organización con esi nome, supuestamente lideráu por Toninho y otros dos foraxíos. Asina, la prensa atribuyó distintos atentaos, ya intentos d'atentaos, al supuestu grupu Resistência Galega. Nel norte de Portugal atoparon material pa fabricar esplosivos, acompañáu de panfletos que facíen referencia a Resistência Gallega, tamién s'especuló sobre la esistencia d'un comandu estable nel estáu Portugués. Hebo un aumentu d'actos de l'autonomada "resistencia violenta" nes víspores del "Día da Patria", lo que significó un aumentu de la presencia policial sobre l'ámbitu independentista, y la denuncia d'esta "represión" por distintos coleutivos.
N'avientu de 2007, cuando la mesma Unión Federal de Guardias Civiles reconoz que "Resistência Galega, como tal nun esiste". Según recueye El País tres esi comunicáu, estes mesmes fontes afirmen que "Resistência Galega nun ye una organización, sinón un manifiestu al que s'acueyen mozos independentistes pa reivindicar les sos aiciones". Per otru llau, organizaciones independentistes, como AMI, Briga y Nós-UP, afirmen nun tener nenguna conocencia sobre Resistência Galega.
Tres la esplosión d'una bomba nun stand comercial d'una urbanización en Perbes (Miño), el delegáu del gobiernu español en Galicia, Manuel Ameijeiras, cuntó que l'atentáu yera bien asemeyáu a otros anteriores de Resistência Galega, anque reconoció que l'actu nun fuera reivindicáu por nengún grupu.
Takeru Kiyonaga
Takeru Kiyonaga (清永 丈瑠, ) ye un futbolista xaponés.
Resistência Galega
Historia
Atribuyóse-y l'allugamientu d'una bomba na sede del PP d'Órdenes el 13 de xunu de 2010 y l'allugamientu d'un artefautu en setiembre de 2011 contra la casa de Manuel Fraga en Vilalba. El 30 de payares de 2011 foron deteníes en Vigo y Padrón cuatro persones supuestamente rellacionaes cola so órbita cuando presúntamente preparaben un atentáu contra los príncipes d'Asturies na ciudá d'A Coruña y otru por cuenta de los actos nel Día de la Constitución Española. A los cuatro deteníos prindáronse-y artefautos esplosivos de fabricación casera, ún d'ellos con metralla. El vienres 2 d'avientu foron deteníos otros dos presuntos miembros de Resistência Galega en Lugo.
El xuez Eloy Velasco de l'Audiencia Nacional imputó un delitu d'enaltecimientu del terrorismu a cuatro manifestantes que'l día 2 de xunetu de 2013 participaron en Santiago de Compostela nuna concentración de sofitu a presuntos miembros de Resistência Galega que taben siendo xulgaos. En payares de 2013 la policía anunció que Resistência Galega taba mercando illegalmente una docena de pistoles en Portugal.
Conderga
Según la sentencia'l 30 de payares de 2011 en Vigo, ún de los condergaos apurrió trés termos metálicos que conteníen 4,8 quilos d'esplosivos. La Policía Nacional detuvo al conductor del coche que llevaba estos esplosivos nel peaxe de l'AP-9 en Teo. Nel rexistru de la casa d'ún de los deteníos atoparon 3,2 quilos d'esplosivos, permisos de conducir y DNIs falsificaos.
N'avientu de 2014 l'Audiencia Nacional condergó a 11 años de cárcel a Héctor José Naya y a trés años de cárcel a Xurxo Rodríguez y Diego Santín pol allugamientu n'agostu de 2012 de trés artefautos esplosivos nes instalaciones de radio y televisión nel monte Sampaio de Vigo que causaron 11.197 euros en daños. De los trés condergaos, namái Xurxo Rodríguez Oliveira almitió la so pertenencia a una organización terrorista.
Mélica Muñoz-Schick
Vida familiar
En 1970 Mélica contrái matrimoniu col arquiteutu Sergio Moreira, quien-y ayudó trabayos botánicos, por aciu el dibuxu y la fotografía de plantes, y el diseñu de les portaes de los sos llibros, como Flora del Parque Nacional Puyehue. Mélica tien cuatro fíos. Trés d'ellos (un agrónomu, un inxenieru forestal y un xeógrafu) collaboren apurriendo especies al Herbario del MNHN, amás de crecer nel ambiente del MNHN, retrucando la dinámica que la mesma Mélica tenía col so padre, Carlos Muñoz, o bien lo que faía la so antecesora nel cargu, Rebeca Acevedo, quien yera acompañada pol so únicu, quien la ayudar cuando salía d'escursión. Col so fíu, Andrés Moreira Muñoz, Doctor en Xeografía, Mélica escribió'l llibru Alstromelias de Chile: diversidá, distribución y caltenimientu, y convirtióse nun compañeru n'investigaciones y trabayu en terrén en diversos llugares de Chile.
Llabor nel Muséu Nacional d'Historia Natural
En 1966 Mélica Muñoz, recién rematando los sos estudios universitarios, ingresó al MNHN. Pa ello postuló a un trabayu na seición de Botánica del muséu, puestu Rebeca Acevedo, Xefa de la Seición, xubilóse. El so postulación foi aceptada, polo que dende esi añu Mélica Muñoz foi la Xefa de la seición (siguiendo los pasos del so padre, Carlos Muñoz, quien ocupó'l mesmu cargu), amás d'investigadora y curadora del Herbario Nacional. Tenía entós namái 25 años. El trabayu nel MNHN dexó desenvolver la so vocación botánica. Los primeros años nel muséu sirviéronlu pa formase na disciplina, lo qu'incluyía revisión de bibliografía y faer montaxes de plantes. Coles mesmes siguió cola catalogación del Herbario Nacional.
D'esta manera asume un trabayu de considerable estensión: la taxonomía de toles especies botániques que crecen en Chile. Esti llabor consideró'l treslláu del Herbario y la so constante crecedera, el que se da al llabor de coleuta que realicen tantu Mélica Muñoz como otru investigadores de la seición. Unu d'apurrir principales de Mélica Muñoz al MNHN y el so Herbario ye la creación de la base de datos del mesmu. Coles mesmes, esmolecer de que'l Herbario cuntara con una proyeición internacional, por aciu les rellaciones con investigadores de diversos llugares del orbe, según la inclusión de la base de datos del Herbario Nacional a redes internacionales.
En xunetu de 1971, la revista Eva fíxo-y un perfil a cuenta del so trabayu de caltenimientu del Herbario Nacional, onde puede lleese: «Esta ayalga botánica ta al cargu de una cobarde rapaza con nome de planta, pelo negru, ojo café, menuda y delgada. Día tres día, Mélica Muñoz de Moreira (casada, tien un fíu de tres meses) ordena, identifica y clasifica les plantes seques. Ella ye la investigadora Xefe de la Seición Botánica del Muséu. Ye Inxenieru Agrónomu, y especializóse en taxonomía, que ye la ciencia qu'identifica la planta, esto ye, da-y un nome».
Paralelamente impulsó diversos proyeutos tales como «Nueva Flora de Chile», consistente na revisión de la mayor cantidá d'exemplares de flora chilena.
Nel MNHN, Mélica Muñoz compartió pasiellos con pernomaes personalidaes de la ciencia chilena, empezando pola arqueóloga Grete Mostny, direutora del muséu ente 1964 y 1982, o'l Premiu Nacional de Ciencies 1996, Nibaldo Bahamonde. Dientro de los sos apurras ta'l trabayu realizáu na exhibición permanente «Chile Bioxeográficu», proyeutu lideráu por Grete Mostny, a empiezos de la década de 1980. Mélica tuvo a cargu del guión botánicu d'esta amuesa, información que tuvo vixente hasta 2010, cuando el terremotu de febreru d'esi añu obligó a cerrar el muséu por daños, lo que fadría que «Chile Bioxeográficu» fuera rediseñáu pa la reapertura del MNHN, en mayu de 2012.
A empiezos del añu 2008, Mélica Muñoz acoyer a retiru, completando 42 años de trabayu ininterrumpíu nel MNHN, institución cola que se caltién en contautu yá que foi nomada Curadora Emérita del muséu, n'homenaxe al so trabayu científicu.
Investigaciones
Ta dedicada escontra les revisiones de los xéneros Melica L., Nassella (Trin.) Desv. y Cristaria Cav. Historia de les plantes y naturalistes Endemismos, Xéneros Reinales de Monocotiledónees.
Cleo Ridgely
Cleo Ridgely foi una actriz cinematográfica d'Estaos Xuníos, que la so carrera, empecipiada en 1911 na dómina del cine mudu, enllargar a lo llargo de cuarenta años. Retirada nos años 1930 volvió al cine con posterioridá, rodando'l so últimu filme, Hollywood Story, en 1951.
Biografía
Nacida en Nueva York, el so verdaderu nome yera Freda Cleo Helwig. Los sos padres yeren August Helwig y Catherine Emily Sommerkamp, y tenía dos hermanes, Christina y Martha.
Ridgely protagonizó con Ruth Roland un serial sobre una detective nos años 1920, y actuó en distintes producciones xunto a Wallace Reid y Lew Cody. L'actriz participó en filmes de la Famous Players-Lasky Film Company y de Paramount Pictures.
Foi escoyida reina de la esposición que l'Auburn Automobile Company presentó nel show automovilísticu de Los Angeles, California, n'ochobre de 1915. Nuna semeya de la dómina l'actriz posaba con un Auburn Six de 1916.
Cleo Ridgely finó en Glendale, California, en 1962. Morrió na so casa, a los 69 años d'edá. Foi soterrada nel Campusantu Forest Lawn Memorial Park de la mentada población. Había estáu casada con James W. Horne, direutor de munches de les comedies de Stan Laurel y Oliver Hardy. Antes había estáu casada con Jaudon M. Ridgely, tamién conocíu como Richard Ridgely.
Mélina Robert-Michon
Mélina Robert-Michon ye una atleta francesa, especialista na prueba de llanzamientu de discu, cola que llogró ser subcampeona olímpica en Rio 2016.
Carrera deportiva
El so mayor ésitu foi consiguir la medaya de plata nes Olimpiaes de Rio 2016, tres la croata Sandra Perković y per delantre de la cubana Denia Caballero. Coles mesmes llogró dos medayes en campeonatos mundiales, una de plata en Moscú 2013 y una de bronce en Londres 2017.
Estadiu El Molinón-Enrique Castro Quini
El Molinón-Enrique Castro Quini ye un estadiu de fútbol de la ciudá asturiana de Xixón. Ye de titularidá municipal y nél xuéguense los alcuentros de fútbol que'l Real Sporting de Xixón xuega como llocal y, a vegaes, tamién s'usa pa facer conciertos musicales.
Ta allugáu nel Parque Isabel la Católica, al llau del ríu Piles. El so nome vien d'un gran molín hidráulicu que taba sitiáu nel llugar cuando se construyó. En 2018, coincidiendo cola so muerte, añadióse al nome oficial el del ex xugador Enrique Castro Quini.
Nun se sabe a ciencia cierta les feches de la so construcción ya inauguración. El primer datu documental de la so presencia alcuéntrase nel diariu llocal El Comercio el 20 de mayu de 1908. La reseña d'esi partíu nun lu presenta como dalgo fora de lo normal, lo que fai sospechar que l'escenariu ya yera conocíu por los xixoneses y, por tantu, la conocencia del estadiu ye anterior.
La FIFA nomólu como una de les sedes de la Copa Mundial de Fútbol de 1982, disputada n'España. Amás, albergó once alcuentros de la Seleición Española de fútbol.
Tien el récor absolutu d'asistencia a un partíu de fútbol n'Asturies, con 43.000 espectadores, en partíos de la Copa Mundial de Fútbol de 1982. Pel momentu, esta cifra nun se va poder superar darréu que denguna ciudá d'Asturies tien un estadiu con esti aforu.
Tres la reciente reforma, El Molinón algamó los 30.000 asientos.
Curiosidaes
thumb|right|300px|Estadiu del Molinón
NGC 172
NGC 172 ye una galaxa espiral barrada alcontrada na constelación de Cetus.
Galea spixii
Galea spixii ye una especie de royedor de la familia Caviidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Suramérica: Bolivia y Brasil.
Pachyramphus aglaiae
Pachyramphus aglaiae, tamién conocíu vulgarmente como cabezón cuellirosado, cabezón degolláu, cabezón gorgirrosado, cabezón plomizu, mosqueru cabezon piquigrueso o mosqueru-cabezón degolláu, ye una especie d'ave paseriforme perteneciente a la familia Tityridae. Esti xéneru foi emplazáu tradicionalmente na familia Cotingidae o Tyrannidae, pero series evidencies suxuren que'l so meyor llugar ye Tityridae, onde agora la emplaza la SACC.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase dende'l sureste d'Arizona y estremu sur de Texas de los Estaos Xuníos hasta l'oeste de Panamá. La cría ye llocal y esporádica nos EE.XX., y vuélvese más regular en Méxicu. Les aves son de normal residentes permanentes, pero que nenguna de les aves que s'atopen nos EE.XX. retirar nel iviernu. Les carauterístiques más distintives d'esta ave ye'l dosal del pescuezu de color rosa nos machos adultos. Los machos son na so mayoría de color gris, con un llau cimeru y un contraste más escuru inferior de color gris maciu. Los machos tamién amuesen una corona de color negru. Les femes son na so mayoría de color café, con una cara dorsal marrón ferruñoso, y una parte inferior más pálida. La corona ye de color gris escuru, non tan impresionantes como nos machos. La so llamada siempres ye un murniu "seeeeuuuwww".
Xeneralmente atópense nes zones riberanes de los montes de pinu-encino y montes siempreverdes. Faen un gran nial globular, polo xeneral colgáu d'una caña d'un árbol. El furu d'entrada alcuéntrase na parte inferior. La fema pon de trés a cuatro güevos. Aliméntase principalmente d'inseutos, que va recoyer de la vexetación, pero tamién caza dalgunos en vuelu. Tamién s'alimenta de bayes y granes.
La Rue-Saint-Pierre (Sena Marítimu)
Tien una población de y una superficie de  km².
James Clavell
James Clavell foi un novelista y guionista famosu poles sos noveles Shogun (novela) , Tai-pan y El rei de los aguarones, según la película The Great Escape.
Biografía
Nació en Sydney, Australia (delles fontes citen que nació nel Reinu Xuníu y foi lleváu a Australia a temprana edá), foi bautizáu como Charles Edmund DuMaresq de Clavelle.
El so padre foi un oficial de la Marina Real polo que foi educáu en distintos llugares del mundu.
En 1940 a la edá de 16 años xunir a l'Artillería Real Británica y foi unviáu a Malasia pa engarrar contra los xaponeses. Foi mancáu por una ametralladora, prindáu y unviáu a un campu de prisioneros xaponés na Isla de Java. Dempués foi tresferíu a la prisión de Changi cerca de Singapur.
Como la mayoría de prisioneros de guerra, sufrió los malos tratos d'el so captores xaponeses, anque la mayoría de los guardias yeren coreanos. Les sos esperiencies nestos campos fueron la base de la so primer novela, El Rei de los Aguarones, publicada en 1962. Sicasí toes estes males esperiencies nun interfirieron por qu'escribiera sobre la cultura Xaponesa na so novela Shogún.
Morrió d'un ataque al corazón mientres lluchaba contra'l cáncer, en Suiza en 1994, un mes antes de cumplir 70 años.
Películes
Tai-Pan y El rei de los aguarones fueron afeches al cine anque Clavell nun tuvo arreyáu nel guión.
Noveles
La saga asiática *El rei de los aguarones (1962): Historia nun campu de prisioneros de guerra xaponés en 1945. Hasta l'añu 2006 Torbolín y Gai-Jin son les úniques noveles de Clavell que nun fueron afeches al cine o pa miniseries.
Juan Rafael Mora Porras
Juan Rafael Mora Porras, llamáu Don Juanito foi presidente de Costa Rica en trés causes consecutives. Reconózse-y especialmente'l méritu de conducir al país a la victoria sobre los filibusteros encabezaos por William Walker, na Campaña Nacional de 1856-1857. Precisamente por esa campaña, l'Asamblea Llexislativa de Costa Rica declaró-y héroe y llibertador nacional» el 16 de setiembre de 2010. Ye unu de los personaxes más reconocíos y más importantes de la historia costarricense.
Vida y familia
El matrimoniu de Camilo Mora Alvarado y Ana Benito Porras Ulloa —familia lliberal que figura ente los fundadores de l'actual capital costarricense—, tuvo cuatro fíos que pertenecieron a la élite político y social del país. Non solo Juan aportaría a presidente; tamién lo sería, en 1849, Miguel y José Joaquín llograría'l grau de xeneral. Les sos hermanes Ana María y Guadalupe fueron esposes, respeutivamente, de José María Montealegre Fernández, que gobernaría Costa Rica de 1859 a 1863, y de José María Cañas Escamilla, xeneral d'orixe salvadoreñu que s'estremó na guerra contra William Walker.
Don Juanito casar en San José el 24 de xunu de 1847 con Inés Aguilar Coeto, fía de Manuel Aguilar Chacón, xefe d'Estáu de 1837 a 1838. La pareya tuvo ocho fíos: Elena, Teresa, Alberto, Amelia, Juan de Dios, Camilo, Juana y Antonio.
Foi alcalde de San José en 1837 y desempeñó otros cargos públicos, anque les sos principales actividaes fueron el comerciu, el cultivu del café, la caña d'azucre y los bienes raigaños. En 1842, Juan Rafael Mora, que nun tenía educación universitaria, formó una sociedá con Vicente Aguilar, que se convertiría llueu nuna de les más poderoses firmes comerciales de la dómina.
Vida política
thumb|left| Juan Rafael Mora Porras, 1859 En 1847 foi escoyíu vicepresidente de la República, cargu al qu'arrenunció al añu siguiente, pa volver ocupar esi puestu al subsiguiente. El golpe militar del xeneral José Manuel Quirós, qu'obligó a arrenunciar al mandatariu José María Castro, convertir en gobernante del país hasta que se declarara la eleición del so socesor, que ganó'l mesmu don Juanito.
Ente los primeros ésitos llograos mientres el so gobiernu tuvieron la reconocencia de la independencia costarricense por España y la creación por Pío IX de la diócesis de Costa Rica (1 de marzu de 1850), que'l so primer obispu, Anselmo Llorente y Lafuente, foi consagráu al añu siguiente en Guatemala.
El Congresu Constitucional confirió-y el títulu de Beneméritu de la Patria, por Decretu Non. LXXXVI de 25 de xunu de 1850.
A pesar del trunfu sobre Quirós, les coses nun se-y dieron fáciles a Mora, que tenía en contra una intelixente oposición empobinada por Castro y un Congresu en gran parte adversu. Llegó inclusive a presentar el so arrenunciu, que nun foi aceptada. Don Juanito optó entós por eslleir la cámara y llamar a nueves eleiciones pa llograr un Parllamentu fiel, cosa que consiguió.
Guerra contra los filibusteros
thumb|300px| A principios de 1856 Costa Rica viose obligada a encarar la guerra conocida como la Campaña Nacional de 1856-1857 pa espulsar a William Walker del territoriu centroamericanu. Na primer fase de la guerra, na que Mora acompañó a les tropes personalmente (delegó el gobiernu al vicepresidente Francisco María Oreamuno), l'exércitu costarricense salió victoriosu nes batalles de Santa Rosa, la de Sardinal y na batalla de Rivas. Pero nos díes siguiente surdió la peste del cólera, qu'empezó a faer estragos nes files del exércitu, que por decisión de Mora abandonó'l territoriu de Nicaragua y tornó a Costa Rica. Dempués la enfermedá estender por gran parte del país y mató a 10.000 persones, casi la décima parte de la población costarricense d'esa dómina.
Una vegada que la epidemia de cólera cerró'l so ciclu n'avientu, empezó a preparar la 2ª campaña que tenía como principal oxetivu tomar el San Juan y los barcos qu'abastecíen a Walker dende EE UU. El magnate Cornelius Vanderbilt, como una forma de collaborar na guerra, unvió entós al marín Sylvanus Spencer, conocedor del ríu, pa emponer a les tropes; en realidá, lo que quería'l millonariu estaodunidense yera recuperar los sos barcos de la Compañía Accesoria del Tránsitu que Walker diera a los sos competidores (la llamada vía del tránsitu dexaba aforrar munchos quilómetros y tiempu a quien viaxaben de la mariña este al oeste y viceversa en dómina de la fiebre del oru de California). Spencer, que morrería'l 29 de mayu de 1862 a los 43 años, llegó a Costa Rica acompañáu del inglés William Clifford Webster, quien traía de la mesma una carta d'encamientu del embaxador costarricense en Washington, Luis Molina. Webster presentóse como si detrás d'él tuviera Vanderbilt, lo que yera falsu, y ufiertó a Mora'l préstamu d'un millón de pesos p'arreglar la delda estatal contraida pol gobiernu pa financiar la guerra, pero Webster foi acusáu d'estafa en EE UU y les contrates nunca llegaron a formalizase. Amás, elles contrates teníen una condición: pa faeles efectives precisábase la firma de Nicaragua, cosa qu'esta nun fixo con nenguna del trés contrates.
Cirene (dixebra)
El nome Cirene puede referise a:
Juan Rafael Mora Porras
Guerra contra los filibusteros
La guerra concluyó n'abril de 1857, dempués de que'l mayor Máximu Blanco cortara les víes de suministru de los filibusteros por aciu la campaña del río San Juan. La victoria na guerra contra Walker enllenó de gloria a Mora; pero les rellaciones con Nicaragua complicáronse.
Walker, dempués de rindise'l 1 de mayu de 1857 en Rivas y de ser lleváu de vuelta a Estaos Xuníos pol comandante de la balandra de guerra St. Mary's Charles Henry Davis, empieza a preparar otra espedición; en Nicaragua, reemplazar na presidencia Tomás Martínez, quien esixe a Costa Rica la devolución inmediata de Punta Castiella, Castillo Viejo y el fuerte de San Carlos, según los barcos prindaos a los filibusteros; amás, les tropes costarricenses teníen d'abandonar el territoriu nicaragüense. Pero Mora, que sabía de los planes de Walker, ordenó que les tropes permanecieren nel San Juan p'albortar una nueva incursión del filibusteru. Martínez acusó entós a Costa Rica d'intenciones imperialistes y declaró-y la guerra'l 19 d'ochobre de 1857. Foi Cañas l'encargáu d'axustar, procesu que termina cola firma del Tratáu Caña-Xerez, desfavorable pa Costa Rica, que tuvo que reconocer a Nicaragua como propietaria absoluta del San Juan y conformase solo con un accesu llindáu al llibre navegación nel cursu inferior del ríu, perdiendo los derechos patrimoniales sobre esti.
A principios de 1859 foi reelixíu pa un tercer periodu, pero'l 14 d'agostu d'esi añu foi derrocáu polos comandantes de los cuarteles de San José, el coronel Lorenzo Salazar y el citáu mayor Blanco. Foi'l sarxentu Sotero Rodríguez quien, al trés y media de la madrugada d'aquel día presentóse intempestivamente na casa de Mora y conducir deteníu al cuartel. Nes hores siguientes fueron prindaos coles mesmes el so hermanu José Joaquín, el xeneral Cañas, Manuel Argüello —sobrín y asesor del presidente— y otros funcionarios; conducíos depués a Puntarenas y espulsaos del país, zarparon nel vapor Guatemala escontra El Salvador. Los dos militares golpistes fueron xubíos al grau de xeneral por José María Montealegre, el nuevu presidente que pertenecía a la familia que tuviera detrás de la confabulación pa terminar col gobiernu de Mora.
Nes eleiciones de 1860, los partidarios de desaposiáu mandatariu postularon como candidatu al so pariente Manuel Mora Fernández, que foi ganáu por Montealegre.
Intentu de recuperar el poder y muerte
Foi fusiláu nel llugar denomináu Los Jobos el 30 de setiembre d'aquel añu xunto al xeneral Ignacio Arancibia (un chilenu que partiera escontra California na dómina de la fiebre del oru, pero que se quedara en Costa Rica, aniciándose n'Esparza y que s'estremara na guerra contra los filibusteros). Dos díes depués, executaron tamién a Cañas.
Sepultura de Mora
Un grupu d'amigos —los cónsules británicu, Farrer, y francés, Juan Bonnefil (Jean Jacques Bonnefil Hydemayra), los xenros d'este, Santiago Costantine y Julio Rosat, más el capitán Francisco Roger— llograron que'l cadabre nun fuera refundiáu a les agües y diéron-y sepultura el mesmu día de la so execución nel antiguu campusantu del esteru nuna fuesa cavada por ellos mesmos; dos díes depués soterraron tamién a Cañas. Casi seis años más tarde, el 20 de mayu de 1866, Bonnefil retorna al llugar xunto con Constantine y cuatro marineros (Carlos Leonara, Enrique Ligoneff, Francisco Hervé y Guillermo Noubée) y desatierra los cadabres, que caltién de volao na so residencia de Puntarenas para depués llevalos la so casa en San José, allugada diagonal al Hospital San Juan de Dios, llugar nel que permanecen mientres más de 20 años, hasta que'l 13 de xineru de 1885 son treslladaos al Campusantu Xeneral de la capital costarricense.
Mandáu
La historia recuerda a Juan Rafael Mora pol so heroicu combate contra los filibusteros partidarios de la esclavitú, llogrando la victoria pa Costa Rica y Centroamérica.
Iconografía y reconocimiento
Cais y parques lleven el nome de don Juanito. Asina, en Puntarenas esiste'l Parque Mora y Cañas, nel barriu El Carmen (avenida 1 con cai 9), inauguráu'l 8 d'avientu de 1918 y afatáu con dos talos bustos de dambos personaxes, escultures de Juan Rafael Chacón asitiaes en 1960, pal centenariu de la so muerte. L'avenida segunda en San José foi bautizada nel so honor, primero en 2001 y dempués en 2014 col nome oficial d'Avenida del Llibertador Juan Rafael Mora. Tamién la cai segunda lleva'l so nome y ye precisamente na esquina cola avenida segunda qu'asitiaron la placa correspondiente (hai planes de camudar el nome de la cai pa evitar tracamundios).
Mora foi retratáu por importantes pintores, empezando por Aquiles Bigot, cuadru que s'atopa na Pinacoteca de l'Asamblea Llexislativa de Costa Rica. El Muséu Históricu Cultural Juan Santamaría (Alajuela) tien un formosu cuadru antiguu de don Juanito pintáu por Tomás Povedano. Amás, hai unu en qu'apaez col so hermanu José Joaquín y una pintura de la so fusilamiento, obres ambes de Carlos Aguilar. Y en el Parque Juan Santamaría d'esa ciudá inaugurar en 2012 un gran mural, tamién d'Aguilar, nel que Mora ocupa un llugar central. Gonzalo Morales Alvarado retrató coles mesmes al famosu mandatariu, al igual que'l so fíu Gonzalo Morales Sáurez (una semeya d'esti postreru ta nel Salón de los Patriotes Llatinoamericanos de la Casa Rosada, sede del gobiernu d'Arxentina).
El direutor Rubén Darío Arena creó en setiembre de 2012 un documental con analís del historiador Raúl Arias y participación d'Armando Vargas Araya y Manuel Mora Sala, ya ilustraciones del citáu pintor alajuelense Carlos Aguilar.
En 2013, mientres el Festival de Música José Merín, Dionisio Cabal presentó'l cantar Llegó la hora de Juanito Mora.
Mora ye unu de los personaxes principales de la novela d'Óscar Núñez La guerra prometida (2015).
Holguera
Holguera ye un conceyu español, na provincia de Cáceres, Comunidá Autónoma d'Estremadura.
Estensión y Población
Tien un área de 37,19 km² con una población de 762 habitantes y una densidá de 20,49 hab/km².
Prehistoria
Los primeros habitantes que poblaron esti ampliu territoriu municipal de Holguera, fueron cazadores y pañadores, topándose dellos preseos pertenecientes al periodu achelense, de la etapa neolítica, tamién se constaron por afayos esporádicos, hacas apolazaes de fibrolita, piedres del rayu. En 1970, escavar polos sos descubridores baltes de tipu tumular, realizaes con grandes lloses de cayuela en forma cuadrangular, y con tapes del mesmu material, de considerables dimensiones. Nel so interior toparon restos humanos, hachos de piedra (al paecer de pedernal), fragmentos de cuchiellos de xiles (con cortes bien perfectos), puntes de flecha, etc. Los sos descubridores punxeron en conocencia de les autoridaes pertinentes l'afayu, pero nunca se realizó nengún estudiu en fondura. El tiempu foi pasando, esponiendo en diversos foros, la importancia de la redolada arqueolóxica. Güei toes aquelles tumbes fueron expoliadas y los diversos materiales topaos desconozse onde s'atopen.
Dómina romana
Necrópolis nel sitiu "Xuegu de Pelota", de dómina romana.
Historia contemporánea
A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá de constitúi en conceyu constitucional na rexón d'Estremadura, Partíu Xudicial de Coria que nel censu de 1842 cuntaba con 80 llares y 438 vecinos.
A principios del sieglu XIX, crez el términu del conceyu porque nel añu 1839 incorpora Grimaldo, llocalidá que nel primer terciu del sieglu XX independízase, volviendo integrase parte del so territoriu a finales del sieglu XX.
Demografía
Evolución demográfica (INE ):
Monumentos relixosos
Holguera tien los siguientes monumentos relixosos:
Journal of the Arnold Arboretum
Journal of the Arnold Arboretum (embrivíu J. Arnold Arbor.) ye una revista con descripciones botániques que ye editada pol Arnold Arboretum y qu'editó 71 volúmenes ente los años 1920-1990.
Esti xardín botánicu alcuéntrase en Xamaica Plain, nel estáu de Massachusetts, pertenez a la Universidá de Harvard , con sede en Cambridge (Massachusetts).
El Journal of the Arnold Arboretum foi establecíu pol botánicu alemán-norteamericanu Alfred Rehder (1863-1949), quien 1918-1940 foi curador del Arnold Arboretum. La revista foi creada con un enfoque profesional sobre Dendroloxía, asina que taba especializada nos árboles y arbustos. Sicasí, tamién cubrió otres temes botániques.
La publicación empezada en 1919 publicar trimestralmente hasta 1990, 1991, salió un suplementu. De magar, la revista foi editada de forma discontínua.
Earthworm Jim
Earthworm Jim ye un videoxuegu de plataformes que'l so protagonista ye un merucu llamáu Jim que, enfundado nun traxe cibernéticu y armáu con una pistola, dedicar a percorrer el universu en busca de la princesa "Cuál ye'l so nome". Earthworm Jim foi creáu por Doug TenNapel y diseñáu por David Perry. D'el so desenvolvimientu encargaron les compañíes Shiny Entertainment y Playmates Interactive Entertainment. Foi llanzáu pa la Sega Mega Drive / Genesis nel añu 1994, y darréu foi llanzáu pa otres videoconsoles y para PC. Earthworm Jim ye un xuegu que se caracteriza pol so fluidez, con un estilu similar a la de los dibuxos animaos.
Desarrollu
thumb|[[Doug TenNapel, creador de Earthworm Jim.]] Playmates Toys, yera una empresa de xuguetes qu'algamó un gran ésitu cola venta de figures de Les Tortúes Ninja. Viendo l'ésitu d'esta franquicia, decidieron crear una propia. Inspiraos pol ésitu de los xuegos de Sonic, decidieron que queríen empecipiar la so franquicia con un videoxuegu (daqué pocu común na dómina) del cual poder crear distintos productos. Playmates llegó a un alcuerdu col programador Dave Perry y asina nació Shiny Entertainment.
A partir d'esti momentu, el diseñu del xuegu empezó con un simple esbozu d'un merucu de tierra que Doug TenNapel presentó a Shiny Entertainment. Impresionáu, David Perry y el restu de la compañía, mercó los derechos de Earthworm Jim y empezó a desenvolver el xuegu. TenNapel trabayaría nel diseñu del xuegu, apurriría idees pa los niveles y daría voz al personaxe de Jim. Perry y los otros programadores dedicar a la creación del restu de personaxes y de la mecánica de xuegu. Earthworm Jim creóse como una sátira de los videoxuegos de plataformes del momentu.
Xugabilidá
La mayoría de niveles suelen terminar con una batalla contra un xefe. Ente nivel y nivel, hai una pantalla de carreres recurrente llamada "Andy Asteroids". A diferencia del restu de la partida, la cámara asitiar nun puntu de vista detrás de Jim. El xugador tien de remanar a esti montáu nun cohete ya intentar ganar a Psycrow. La carrera desenvuélvese al traviés d'un tubu espacial llenu d'asteroides onde pueden recoyese diversos artículos (como proteiciones, propulsores y burbuyes pa llograr vides extras). Si'l xugador gana la carrera, el siguiente nivel empecípiase instantáneamente. Si'l xugador pierde, va tener qu'enfrentase a Psy-Crow y vence-y p'aportar al siguiente nivel.
Historia
La malvada, enchida, angüeñosa, sudorosa, enllena d'aguadía y mal formada reina Slug for a Butt, ordena al profesor Cabeza de Monu la creación d'un traxe que lu dexe ser tan bella como lo ye la so hermana "Cuál ye'l so nome". Sicasí, el traxe ye robáu y por fuercia cai nel planeta Tierra enriba d'un vierme de tierra llamáu Jim. Dientro del traxe, el vierme sufre una metamorfosis y tresfórmase nun superhéroe capaz de ganar a los, hasta agora, los sos mayores enemigos los cuervos.
NGC 173
NGC 173 ye una galaxa espiral alcontrada na constelación de Cetus.
Earthworm Jim
Historia
Esti traxe ta siendo buscáu por Psy-Crow, un cazarrecompensas unviáu pola reina Slug. Este afaya'l llugar onde cayó'l traxe y llama a la Reina pa informala que ta a puntu de recuperalo. Ocultu tres un árbol, Jim enterar del propósitu de la Reina respeuto al traxe y de la inusual guapura de la princesa "Cuál ye'l so nome". Allampando conocela, Jim montar nel so cohete y empieza la busca de la princesa primero que Psy-Crow pueda encontrale.
Versiones
thumb|[[David Perry con una miniatura de Earthworm Jim.]]
Orixinal
La versión orixinal foi llanzada para Sega Mega Drive / Genesis nel añu 1994. Unos meses dempués, foi llanzada una versión asemeyada para Super Nintendo. Esta versión alterió sicasí los gráficos, con fondos alternativos y los efeutos especiales, pero escarecía de dellos efeutos de soníu y d'unu de los niveles de la versión de Genesis (tituláu "Intestinal Distress"). El xuegu tamién foi llanzáu para MS-DOS ensin incluyir tampoco'l nivel escluyíu na Super Nintendo.
Edición Especial
Una versión especial del xuegu foi llanzáu pa la Sega CD y Windows 95. Basar na versión Xénesis, conteniendo tolos niveles, con dalgún d'ellos ampliaos y con un totalmente nuevu llamáu "Big Bruty". Estes versiones contienen finales alternativos dependiendo del nivel que se xuegue (fácil o difícil).