cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Earthworm Jim
Edición Especial
Otra edición especial del xuegu foi llanzáu puramente al traviés de la canal de Sega, onde se realizó un concursu llamáu The Great Race Earthworm Jim. Esta versión incluyía un cuartu secretu al que solo 200 xugadores pudieron aportar. A los ganadores apurrióse-yos una contraseña y un númberu de teléfonu gratuitu. Aquellos que llamaron ganaron premios especiales.
Versiones a escala amenorgada
Años más tarde, la versión de Super Nintendo sería llanzada para Game Boy Advance, per parte de Majesco. A pesar de la potencia extra de la portátil, esta versión escarecía calidable, con mala animación, falta de detalles y niveles sumíos. Foi bien criticáu.
Reediciones Dixitales
El xuegu foi re-llanzáu en formatu dixital nuna serie de plataformes a finales del deceniu de 2000. La versión orixinal de Xénesis foi llanzada al traviés del serviciu Wii's Virtual Console, el 3 d'ochobre de 2008 n'Europa y el 27 d'ochobre de 2008 n'América del Norte.
Gameloft tamién rellanzó'l xuegu digitalmente pa una serie de plataformes móviles. Foi presentáu como descarga para Nintendo DSi, anque tamién puede descargase na consola Nintendo 3DS. La única novedá yera un minixuegu extra na que'l xugador tien d'usar la cámara del sistema ya intentar asonsañar les mesmes cares Jim fai en pantalla. Gameloft llanzó tamién una versión iPhone del xuegu, que cuntó con una revisión de los gráficos, de la banda sonora remezclada y controles de pantalla táctil.
Remake n'alta definición (HD)
Earthworm Jim HD, foi llanzáu para Xbox Live Arcade y PlayStation Network nel añu 2010, per parte de Gameloft. Incluyóse un multixugador con niveles especiales basaos nos yá esistentes. La versión estendida del nivel "New Junk City" de la edición especial ta incluyida, pero non asina los niveles de "Big Bruty" y el "Who Turned out the Lights?".
Receición
El xuegu foi recibíu de forma bien positiva. Foi gallardoniáu col premiu a meyor xuegu de Xénesis del añu 1994 por Electronic Gaming Monthly. La Famicom Tsūshin puntuó'l xuegu con un 30 sobre 40. Earthworm Jim ocupa'l puestu 114 de 200 de los meyores xuegos de Nintendo según la llista de los 200 meyores xuegos de Nintendo Power. El xuegu destacar pola so animación fluyida, con un estilu de dibuxu a mano inusual pa les versiones de 16 bits. En rellación col curiosu xeneral del xuegu, una revisión de GameZone declaró "Na dómina de les plataformes, foi'l rei del xéneru. Earthworm Jim fixo presencia como'l "neñu frescu nel bloque", apelando a munchos grupos demográficos. Earthworm Jim foi un ésitu financieru y críticu pa Interplay y Shiny Entertainment".
Sicasí, los remakes del xuegu recibió crítiques mistes. IGN y GameSpot sintieron que l'estilu surrealista y l'animación aguantara'l pasu del tiempu, pero consideraron que dellos aspeutos de xuegu y los controles apaecíen como anticuaos en comparanza colos xuegos de plataformes modernos. De la mesma, la versión iPhone del xuegu foi criticada por cuenta de los sos controles desdexaos y, sobremanera, pol so manexu táctil esclusivu.
Legáu
Atari entamó en 2007 el llanzamientu d'una nueva versión ameyorada para PSP, sicasí foi atayáu n'última instancia.
Igualmente, el xuegu orixinal inspiró ensame de productos comerciales, una serie de televisión, figures d'aición y cómics qu'abonda hasta los nuesos díes.
Posible pre-secuela
Empezaron los rumores a alrodiu de un posible reboot de la serie, anque Netflix nin Amazon Videos nun declararon nestos comentarios a respectu.
Marcelo Vidal
Marcelo Vidal ye un futbolista arxentín.
Étrembières
Étrembières ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Giovanni Gronchi
Guiovanni Gronchi, foi un políticu italianu demócrata-cristianu y tercer presidente de la República italiana.
Giovanni Gronchi foi cofundador, con Luigi Sturzo, del Partíu Popular Italianu en 1919 y formó parte del primer gobiernu de Benito Mussolini en 1922. Abandonó'l gobiernu un añu dempués ya integróse na oposición al dictador. Foi ministru d'Industria y Comerciu ente 1944 y 1946 y presidente de la Cámara de los Diputaos de 1948 a 1955. Dende 1955 hasta 1962 ocupó la presidencia de la República italiana.
Journal of the Asiatic Society of Bengal
Journal of the Asiatic Society of Bengal (embrivíu J. Asiat. Soc. Bengal) foi una revista ilustrada con descripciones botániques qu'editóse en Calcuta (India) dende l'añu 1832 hasta 1864, publicar los númberos 1 al 33. Foi reemplazada por Journal of the Asiatic Society of Bengal. Part 2. Natural History.
Patricia Echegoyen
Patricia Echegoyen ye una actriz de cine, teatru y televisión arxentina.
Televisión
Simona (Canal 13 (2018) como... Javiera Fornide Mussolini.
Bancu d'Italia
El Bancu d'Italia (it: Banca d'Italia) ye'l bancu central de la República italiana y una parte del Sistema Européu de Bancos Centrales (SEBC). La so oficina central esta nel Palazzo Koch, Roma. El so actual gobernador ye Ignazio Visco, quien ocupa'l cargu dende'l 20 d'ochobre de 2011.
Funciones
Tres el trespasu de les polítiques monetaries en 1999 al Bancu Central Européu, dientro del nuevu marcu estructural européu, el bancu implementa les decisiones d'este, acuña'l Euru y esaniciar de la circulación antigües monedes.
A partir de la reforma de 2005, que foi provocada arriendes de dellos escándalos d'absorción ente empreses, el bancu perdió la exclusividad d'autoridá anti-trust nel sector creiticiu, comparte esta responsabilidá cola "Autoridá Italiana Anti-Trust". Otres funciones inclúin el control del mercáu, curiáu de los pagos y suministru de provisiones, tesorería del Estáu, rexistru de creitu central, analís económicu y consultaría institucional.
El Bancu d'Italia tien unes reserves d'oru envaloraes en 2.451.8 tonelaes (2006).
Historia
La institución, tamién llamada Bankitalia, foi fundada en 1893, frutu de la unión de los cuatro primeros bancos d'Italia. Hasta 1928 taba dirixíu por un Direutor Xeneral, ente que dende entós ye dirixíu por un Gobernador. El gobernador ye escoyíu pola comisión interna de direición, por decretu del Presidente de la República Italiana. El so mandatu dura 7 años.
Galenomys garleppi
Galenomys garleppi ye una especie de royedor de la familia Cricetidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Bolivia, Chile y Perú.
Saâne-Saint-Just
Saâne-Saint-Just ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ry (Sena Marítimu)
Ry ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Mélida Anaya Montes
Reseña
Nació na pequeña ciudá de Santiago Texacuangos, nes contornes de San Salvador.
Educadora
Realizó estudios de maxisteriu na Escuela Normal Femenina de San Salvador y recibió un doctoráu n'Educación de la Universidá d'El Salvador. Impartió clases en distintes escueles y aportó a subdireutora de la Escuela Normal Superior "Alberto Masferrer".
Dirixente gremial
A fines de los años sesenta, convertir nuna de les principales líderes de l'asociación gremial "Asociación Nacional d'Educadores Salvadoreños" ("ANDES 21 de Xunu"), de la que foi electa secretaria xeneral en 1968. Al pie de otros líderes magisteriales, condució les fuelgues de los profesores de primaria y secundaria en 1968 y 1971, que crearon un grave problema pal gobiernu del coronel Fidel Sánchez Hernández.
Fundadora de FPL
En 1970, xunto con Salvador Cayetano Carpio, exsecretario xeneral del Partíu Comunista Salvadoreñu y otros dirixentes obreros y universitarios, fundaron la primer organización guerrillera d'El Salvador: les Fuercies Populares de Lliberación (FPL).
Ella adoptó'l seudónimu de Comandante Ana María, y convirtióse na segunda al mandu dientro de FPL.
En 1983 intensificáronse los alderiques internos sobre la ideoloxía de les FPL. Ella representó una corriente socialista moderada frente a les tesis marxistes-leninistes de l'Alianza Obreru-Llabradora y l'estratexa militar de la Guerra Popular Enllargada defendíes pol Comandante Marcial.
Asesinatu
El 6 d'abril de 1983, Mélida Anaya Montes ―de 53 años d'edá― foi asesinada brutalmente na ciudá de Managua, siendo apuñalada 86 vegaes con un picahielo.
El Comandante Marcial foi señaláu como autor intelectual del crime y suicidóse seis díes dempués, el 12 d'abril de 1983.
A pesar de que les investigaciones demostraron que'l Comandante Marcial fuera inocente ―el responsable del crime fuera Rogelio Bazzaglia (Marcelo), miembru de les FPL, nel imaxinariu de la esquierda, Marcial permaneció como l'asesín de la so compañera d'organización.
Mélida Anaya Montes "Comandante Ana María" ye considerada como un iconu ente les muyeres d'esquierda d'El Salvador.
Patricia Donayre
Biografía
Ye fía de Jorge Donayre, que fuera diputáu y congresista ente 1990 y 2000. Los sos estudios cimeros cursar na Universidá Femenina del Sagráu Corazón, recibiéndose d'abogada (1993). Llogró un doctoráu, en Problemática del Parllamentarismu, pola Universidá Complutense de Madrid; y un diplomáu en Derechu Constitucional y Ciencia Política, pol Centru d'Estudios Políticos y Constitucionales. Ye tamién Magister en Xerencia Pública pa Directivos Iberoamericanos, por ESAN – UNED. De la mesma manera realizó estudios na Universidá de Cambridge y nel Real Colexu Complutense de la Universidá de Harvard
Nel 2000, como integrante del Frente Independiente Moralizador (FIM), foi escoyida congresista por Loreto y llegó a exercer la segunda vicepresidencia del Congresu. Un añu dempués, tres la cayida del réxime fujimorista, volvió postular pal Congresu pero nun foi escoyida. Nel 2002 postuló al cargu de Presidenta Rexonal de Loreto, pol partíu Perú Posible, pero igualmente nun tuvo ésitu. En 2006, nuevamente intentó llegar al Congresu cola Alianza Eleutoral Frente de Centru (Aición Popular, Coordinadora Nacional d'Independientes y Somos Perú), ensin llogralo. Nel 2011, aportunó na so candidatura congresal, esta vegada en files de l'Alianza pol Gran Cambéu (actual Peruanos Pol Kambio), pero tampoco llogró los votos necesarios. Finalmente, nes eleiciones de 2016, llogró'l so cometíu, esta vegada como convidada por Fuercia Popular o partíu fujimorista liderada por Keiko Fujimori. Ganó la representación por Loreto llogrando 26 543 votos preferenciales. El 22 de xunetu de 2016 xuró como Congresista de la República.
Según el so testimoniu, aceptó la invitación del fujimorismo so la promesa de que dende'l Congresu dichu partíu (que cuntaba cola mayoría absoluta) llucharía contra la corrupción, fadría la reforma eleutoral y promovería proyeutos importantes pa l'Amazonia. Como miembru de la Comisión de Constitución tuvo al so cargu'l proyeutu de reforma eleutoral, pero al plantegar el so alderique pa l'aprobación de la llei en xunto, el presidente de la Comisión Miguel Torres (el so colega de bancada), impunxo otres temes a aldericar, lo qu'anició un exasperado intercambiu de pallabres ente dambos. Esti fechu y otres declaraciones más que fizo cuestionando suspicazmente que'l fujimorismo nun quixera aprobar la tan reclamada reforma eleutoral, motivó a que'l so grupu parllamentariu someter a un procesu disciplinariu. Ante ello, Donayre optó por arrenunciar a Fuercia Popular (6 de xunu de 2017), al considerar inconstitucional esi procesu, convirtiéndose asina na segunda congresista en dixebrase de dichu partíu (la primera fuera Yeni Vilcatoma). Dende'l 15 de setiembre de 2017, pasó a formar parte de la Bancada de Peruanos pol Kambio.
Coreca
Coreca ye una llocalidá italiana de la provincia de Cosenza, na rexón de Calabria, al sur-oeste del conceyu de Cosenza, cerca de Campora San Giovanni.
Tien una población de.
John Ridgely
John Ridgely foi un actor d'Estaos Xuníos de calter.
Biografía
Nacíu en Chicago, Illinois, a lo llargo de la so carrera actuó en más de 100 títulos cinematográficos, destacando ente elles un gran númberu de producciones de Warner Bros. rodaes nes décades de 1930 y 1940.
Babe
Babe ye una película familiar de 1995, dirixida por Chris Noonan. Narra la hestoria d'un gochu que quier ser un perru pregueru. Pa la realización de la película recurrir a más de 500 animales entrenaos por 59 persones. Aparte, creáronse minuciosos retruques animatrónicas de los animales vivos pa delles escenes.
John Ridgely
Biografía
Ente les sos interpretaciones sobresalen la del gángster Eddie Mars na película de 1946 protagonizada por Humphrey Bogart The Big Sleep, y la del paciente cardiacu na cinta de xéneru negru Nora Prentiss (1947).
Babe
La película ta basada nel llibru The Sheep-Pig (conocíu como Babe: The Gallant Pig nos EE.XX.) de Dick King-Smith, que más tarde dio llugar a una secuela llamada Babe: Pig in the City.
Georychus capensis
Georychus capensis ye una especie de royedor de la familia Bathyergidae, la única na so xéneru.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase nel suroeste y sur del Cabu de Bona Esperanza en Sudáfrica.
John Ridgely
Biografía
A partir de 1948 trabayó como actor independiente, retirándose del cine en 1953. Dende entós intervieno en producciones teatrales veraniegues y en programes televisivos.
John Ridgely finó en Nueva York en 1968 por causa de un infartu agudu de miocardiu. Tenía 58 años d'edá. Foi soterráu nel Campusantu Forest Lawn Memorial Park de Glendale, California.
Babe
Argumentu
Babe, un llechón güérfanu, ye escoyíu pa un concursu de "aldovinar el pesu" nuna feria del condáu. El granxeru ganador, Arthur Hoggett, llevar a la so casa y déxa-y quedar se con una border collie llamada Fly, el so compañeru Rex y los sos cachorros, nel establu.
La Navidá trai una visita de los parientes de los Hoggetts. Babe ye cuasi escoyíu pa la cena de Navidá, pero escueye un coríu dempués de que Hoggett coménta-y a los so esposa Esme que Babe puede traer un premiu pa xamón na próxima feria del condáu. El día de Navidá, Babe xustifica la so esistencia al sollertar a Hoggett sobre'l lladrones d'oveyes que roben oveyes d'unu de los campos. A otru día, Hoggett ve a Babe ordenar les pites, dixebrando les marrones de les blanques. Impresionáu, llevar al campu y déxa-y intentar y afalar les oveyes. Afalaos por una oveya mayor llamada Maa, les oveyes cooperen, pero Rex ve les aiciones de Babe como un insultu a los perros pregueros y enfréntase a Fly nuna llucha feroz por afalar a Babe. Él mánca-y la pata y por fuercia muerde la mano de Hoggett cuando trata d'intervenir. Rex ye encadenáu a la casa de perros, amordazáu y sedáu, dexando'l trabayu de llendo d'oveyes a Babe.
Una mañana, Babe espertar colos berros de les oveyes y atopa a trés perros atacándoles. Anque llogra estornalos, Maa ye mortalmente ferida y muerre como resultáu. Hoggett llega y, creyendo que Babe matar, preparar pa dispara-y. Fly ta tan ansiosa por saber si ye culpable o inocente que, en llugar de llatir órdenes a les oveyes, fála-yos pa pescudar qué asocedió. Al enterase de la verdá, llate pa distrayer a Hoggett y retrasar hasta que Esme menta que la policía diz que perros selvaxes tuvieron matando oveyes nes granxes vecines y pregúnta-y por qué va usar la escopeta. Cuando Esme dir de viaxe, Hoggett inscribe a Babe pa una competencia llocal de llendo d'oveyes. Como ta lloviendo la nueche anterior, Hoggett dexar qu'ente a la casa. Sicasí, Duquesa gatuñar cuando trata de falar con ella, polo que Hoggett la confina darréu fuera. Cuando vuelve entrar, vengar de Babe al revelar que los humanos comen gochos. Espantáu, sale corriendo a la tenada y entérase de qu'esto ye ciertu. A la mañana siguiente, Fly afaya que Babe escapóse. Ella y Rex sollerten a Hoggett y toos lo busquen. Rex atopar nun campusantu y Hoggett llevar a casa. Sicasí, inda ta desmoralizado y niégase a comer. Hoggett da-y un tragu d'un biberón, cántalu "Si tuviera pallabres" y baillar un slide pa él. Esto restaura la fe de Babe nel ciñu de Hoggett y empieza a comer nuevamente.
Na competencia, Babe atopar coles oveyes que va tar afalando, pero ignoren los sos intentos de falar con elles. Como Hoggett ye criticáu polos xueces asoraos y fechu risión pol públicu por usar un gochu en llugar d'un perru, Rex cuerre de regresu a la granxa pa preguntar a les oveyes qué faer. Dan-y una contraseña secreta, primero sacando la promesa de que les tratará meyor d'equí p'arriba. Él torna a tiempu pa tresmitir la contraseña a Babe, y les oveyes agora siguen les sos instrucciones ensin problemes. Metanes l'aclamación del ensame, recibe unánimemente'l puntaje más altu. Mientres se sienta al llau del granxeru, Hoggett allabar diciendo, "Yá quedu, puercu. Yá quedu".
Crítica
Babe foi un ésitu de crítica. Na actualidá ostenta un 98% d'aprobáu na páxina Rotten Tomatoes y un 100% d'aprobáu na páxina Top Critics, polo que ye una de les películes meyor valoraes en dambes páxines. Tamién foi un ésitu de taquilla, recaldando 254.134.910 $ en tol mundu.
Foi nomada a siete Óscar, incluyendo'l Oscar a la Meyor película y Meyor actor de repartu (James Cromwell). Ganó'l premiu a los Meyores efeutos visuales, ganando a la película Apolo 13. En 2006 el American Film Institute asitió a Babe nel puestu númberu 80 de les películes estauxunidenses más inspiradores (AFI).
Terrateniente
Orixe del términu
La pallabra terrateniente procede del sistema feudal de les monarquíes medievales. Fai referencia a nobles con vastos campos agrícoles.
Sahurs
Sahurs ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Évian-les-Bains
Évian-les-Bains ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Excenevex
Excenevex ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Glehnia littoralis
Glehnia ye un xéneru monotípicu de plantes herbales perteneciente a la familia de les apiacees. La so única especie Glehnia littoralis, alcuéntrase n'Asia. thumb|Vista de la planta thumb|Nel so hábitat thumb|Planta en flor
Descripción
Ye una yerba perennifolia qu'algama un tamañu de 20-70 cm d'altor. Con raigaños allargaos, cilíndriques o fusiformes, de 20-70 × 0.5-1.5 cm, de color blancu amarellentáu. Les fueyes inferiores son basales y llargu peciolaes, de 5-15 cm; fueya ancha ovaes, 1-2 ternadas; últimos segmentos oblongos a obovaos, de 1-6 × 0.8-3.5 cm, escabrosos a lo llargo de los nervios, incisu-ferruchaes de color con marxes blancos cartilaxinosos, ápiz obtusu arrondáu. Les inflorescencies n'umbeles de 3-6 cm d'anchu; pedúnculos de 2-6 cm; rayos 8-16, 1-3 cm, desiguales; bractéoles linear-llanceolaes; pedicelos de 15-20. Mota con dientes 0.5-1 mm. Frutu 6-13 x 6-10 mm. Fl. y fr. Jun-agostu. Tien un númberu de cromosomes de n = 11 *.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase nes sableres de sable, tamién se cultiva en suelos arenosos; a una altitú de 50-100 metros en Fujian, Guangdong, Hebei, Jiangsu, Liaoning, Shandong, Taiwán, Zhejiang en China y en Xapón, Corea y Rusia.
Taxonomía
Glehnia littoralis describióse por F.Schmidt ex Miq. y espublizóse en Annales Museum Botanicum Lugduno-Batavi 3: 61. 1867. Glehnia: nome xenéricu nomáu n'honor del botánicu rusu Peter von Glehn.
littoralis: epítetu llatín que significa "cercanu al mar, de la mariña".
Richard Ratsimandrava
Richard Ratsimandrava foi presidente de Madagascar mientres tan solu seis díes en 1975, ente'l 5 de febreru y el 11 de febreru, día en que foi asesináu.
Biografía
Graduáu pola École Spéciale Militaire de Saint-Cyr, colexu militar en Francia, sirvió nes files del exércitu francés en diverses partes del África hasta que tornó a Madagascar en 1960, tres la declaración d'independencia. Pasó a formar parte del nuevu exércitu malgax, algamando'l rangu de teniente coronel en 1968. En 1972, el Presidente Gabriel Ramanantsoa estableció un gobiernu militar en sustitución del gobiernu del que fuera presidente dende la independencia, Philibert Tsiranana. Ratsimandrava foi nomáu Ministru del Interior nesi gobiernu. Dende esa posición, exerció la so capacidá d'influencia sobre l'exércitu, que-y sofitó como nuevu presidente tres la dimisión de Ramanantsoa el 5 de febreru de 1975. Seis díes dempués, Ratsimandrava foi asesináu mientres viaxaba en coche dende'l palaciu presidencial escontra la so casa. El sucesu tuvo a puntu de sumir al país nuna guerra civil ente los siguidores del gobiernu militar y los del antiguu presidente Tsiranana. El xeneral Gilles Andriamahazo declaró la llei marcial y presidió el gobiernu militar de transición que dellos meses dempués dexaría'l poder a un gobiernu civil presidíu por Didier Ratsiraka.
Richard Ridgely
El so verdaderu nome yera Richard Peckover, y empecipió la so carrera artística en 1911 como actor. Sicasí, al siguiente añu empezó tamién a trabayar como guionista pa pasar darréu a llabores de direición. Hasta l'añu 1917 dirixó más de sesenta producciones.
Esposa del Presidente de la República Italiana
La Esposa del Presidente de la República Italiana (consorte del Presidente della Repubblica italiana; o a cencielles donna) xuega de cutiu un rol protocolariu nel Palaciu del Quirinal y mientres les visites oficiales.
Geoxus valdivianus
Geoxus valdivianus ye una especie de royedor de la familia Cricetidae.
Higuera de Albalat
Figal de Albalat ye un conceyu español, na provincia de Cáceres, Comunidá Autónoma d'Estremadura.
Toponimia
El so nome provién de l'antigua medina árabe conocida como Makhada Albalat (que significa “pasu, calzada”). La medina data del sieglu XI y les sos ruines pueden entá contemplase a veres del ríu Tajo, dientro del términu municipal de Romangordo.
Xeografía física
Figal atopar a 55 quilómetros de Trujillo, a 79 de Plasencia, a 82 de Guadalupe, a 100 de Cáceres, a 141 de Mérida y a 216 de Madrid.
La llocalidá allugar ente les sierres d'El Campillo y El Frontal, dientro de la zona periférica de proteición del Parque nacional de Monfragüe, una área declarada pola Unesco "reserva de la biosfera". Poro, cunta con una flora y fauna protexíes y un marcu paisaxísticu de gran guapura. El términu municipal estender pel norte hasta'l ríu Tajo, dientro de la contorna de Los Ibores y de la Mancomunidá del Campu Arañuelo.
Historia
Los raigaños d'esti conceyu cacereñu apaecen xuníes dende l'antigüedá a Romangordo y Casas del Puerto. Sicasí, dientro del so términu l'arqueoloxía pudo llograr una serie de datos que dexen pel momento señalar al pobláu prehistóricu de la sierra de la Calzadilla, anque se desconoz si pertenez a la edá del Cobre o la del Bronce, como referente más antiguu del poblamientu. Per otra parte, del tiempu de la Edá Media destaquen les ruines d'una talaya y la so ciudadela en Castil Oreya, cerca de la mina La Nortiza, n'unu de los meandros del Gargüelu Grande. Na actualidá atopar n'estáu de ruina. De los restos actuales apréciense los restos d'un torrexón de planta cuadrada construyíu de cayuela, al igual que los restos d'una pequeña población ente los riscos que polos fragmentos cerámicos que correspuenden a un asentamientu musulmán del sieglu XI.
Xunto coles llocalidaes vecines de Romangordo y Casas de Miravete, integró la llamada Campana de Albalat, una organización municipal que data del sieglu XIII y qu'arrexuntaba nun solu conceyu los conceyos de los trés pueblos y de dalgunos otros anguaño sumíos. Hai quien sostién que se trata de la primer mancomunidá de conceyos d'Estremadura. Llamada tamién estáu de Albalá, yera un señoríu xurisdiccional qu'a lo llargo de la historia foi alternativamente Incorporación de señoríos incorporáu a la Corona y concedíu a delles families nobles. Na segunda metá del sieglu XVII pertenecía al duque de San Germán; a mediaos del XVIII, a Francisco Fernández Munilla, y nel tránsitu al XIX, a Manuel Godoy. Anguaño, la Campana de Albalat caltiénse como una mera alcordanza y sirve a los trés conceyos pa la organización conxunta de delles fiestes y actividaes al añu, como la celebración del Día d'Estremadura, el 8 de setiembre, que los sos festexos entama de manera rotativa cada unu de los trés conceyos.
A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá constituyir en conceyu constitucional na rexón d'Estremadura, dende 1834 quedó integráu nel Partíu Xudicial de Navalmoral de la Mata. Nel censu de 1842 cuntaba con 70 llares y 383 vecinos.
Demografía
Evolución demográfica (INE ):
En 2008 Figal tenía una pirámide de población avieyada, onde 84 de los 104 habitantes teníen más de 45 años y nun vivía nel pueblu nenguna persona menor de cinco años.
Pachyramphus albogriseus
Pachyramphus albogriseus, ye una especie d'ave paseriforme perteneciente a la familia Tityridae. Esti xéneru foi emplazáu tradicionalmente na familia Cotingidae o Tyrannidae, pero series evidencies suxuren que'l so meyor llugar ye Tityridae, onde agora la emplaza la SACC.
Higuera de Albalat
Tresportes
Figal atopar a 30 quilómetros de Navalmoral de la Mata. Hai un autobús diariu d'ida y vuelta ente dambes llocalidaes, y dende Navalmoral puede aportase en tren o autobús a les principales ciudaes estremeñes y españoles.
Pachyramphus albogriseus
Distribución y hábitat
Alcuéntrase en Colombia, Costa Rica, Ecuador, Guatemala, Nicaragua, Panamá, Perú, y Venezuela. El so hábitat natural son los montes secos y viesques de monte húmedes subtropicales.
Higuera de Albalat
Patrimoniu
thumb|Entrada a Figal. thumb|Vista de la Ilesia de San Sebastián. Ente los sos curiosos históricos, Figal cunta coles ruines d'una talaya islámica y la so ciudadela, que daten de los sieglos X-XI y allúguense nel monte de Castil Oreya.
Nel centru del pueblu, na Plaza de Castejón, llevántase la Ilesia parroquial católica so la advocación de San Sebastián y San Fabián, na Archidiócesis de Mérida-Badayoz, Diócesis de Plasencia, Arciprestalgu de Casatejada. Edificación construyida ente los sieglos XVI y XVII a base de mampostería y granitu en dir de les ventanes y les puertes. La so torre del campanariu, de dos cuerpos a base de mampostería y lladriyu ye'l símbolu más emblemáticu de Figal. A ella apuértase al traviés de la sacristía del templu por una escalera de cascoxu integrada nun cilindru esternu. L'interior consta d'una única nave estremada en cuatro tramos separaos por arcos de mediu puntu sofitaos en pilastres adosaes. L'ábside poligonal ta cubiertu por una bóveda de terceletes. Nel edificiu caltién un retablu de dos cuerpos y remate d'estilu clasicista que data del sieglu XVII, apocayá restauráu (2007). Tamién se caltién una talla gótica d'un Cristu crucificáu qu'encaxa n'otru retablu d'estilu clasicista que representa a les figures de San Juan y la Virxe. La Ilesia tamién alluga les imáxenes de los patrones de la llocalidá, San Sebastián y la virxe del Rosario.
A unos diez quilómetros del conceyu atopa'l Ponte de Albalat, una de les obres públiques construyíes sol reináu de Carlos I. La so fecha de finalización envalorar hacia l'añu 1552, y tien un llargor de 127 metros, un altor de 38 metros y un anchor de 6,8 metros, ensin cuntar los pretiles. La ponte ta formáu por dos arcos: unu de mediu puntu con una apertura máxima de 33 metros, y l'otru de ojiva apuntada con apertura de 17 metros, que tien la particularidá de tener tres files de dovelas. Dambos fuelguen sobre una pilastra central semicircular. Entá caltién un gran escudu talláu en relieve col emblema de l'águila bicéfala del emperador.
Amás, dientro del so términu municipal atópase la Gargüelu de Descuernacabras, primer tramu del Banzáu de Valdecañas. El gargüelu tien una zona habilitada como piscina natural y ta abierta al públicu.
Otru puntu importante del términu ye la Mina La Nortiza. Trátase una antigua mina anguaño abandonada, de la que s'estrayía principalmente plomu y cinc, y que dota a la zona un ampliu interés xeolóxicu. La redolada de la mina nun ta acondicionáu pal turismu, polo qu'hai que ser cuidadosu na visita, una y bones les galeríes verticales d'estracción siguen abiertes.
Festividaes
thumb|La piscina natural del Gargüelu de Descuernacabras, compartida con [[Valdecañas de Tajo.]] Les fiestes más importantes nel conceyu son: 8 de setiembre: día d'Estremadura
Deporte
En Figal hai numberoses rutes de senderismo. Una de les más destacaes ye la ruta de la Mina La Nortiza, nel Gargüelu de los Nozales.
La redolada natural nel que ta allugáu'l pueblu favoreció amás la implantación de la caza y les rutes a caballu dientro del términu municipal.
Dientro de les instalaciones deportives cabo destacar una pista multiusos según un campu d'adomadura ecuestre.
Faucigny (Alta Saboya)
Faucigny ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ablaut indoeuropéu
En llingüística, el términu ablaut designa un sistema d'alternances vocáliques (n'especial, variaciones regulares) nel protoindoeuropéu y les sos alloñaes consecuencies en toles modernes llingües indoeuropees. Dellos exemplos de restos del antiguu ablaut reflexáu nes llingües modernes son: El términu ablaut (del alemán ab- nel sentíu de "débil, amenorgáu" + Laut "soníu") foi acuñáu a empiezos del sieglu XIX pol llingüista Jacob Grimm, anque'l fenómenu fuera descritu yá pol holandés Lambert ten Kate nel so llibru Gemeenschap tussen de Gottische spraeke en de Nederduytsche ("Familiaridaes ente la llingua gótica y el holandés", 1710).
El ablaut indoeuropéu yera un procedimientu morfolóxicu regular a diferencia d'otros tipos d'alternances vocáliques similares como son la metafonía o l'apofonía. Un exemplu d'alternanza vocálica n'español son formar tipu poder, puedo, pode. La sinarmonía vocálica ye otru exemplu d'alternanza regular, que se presenten en llingües uráliques y altaiques.
Considerancies preliminares
La gradación vocálica ye cualquier diferencia ente les vocales de dos pallabres rellacionaes (p. ex. buenon y bien) o dos formes de la mesma pallabra (p.ej. tyngo y tienes). La diferencia nun tien por qué ser indicada na ortografía. Hai munches formes de gradación vocálica n'español, como en munches otres llingües, y éstes son aldericaes nel artículu apofonía.
Pal estudiu de les llingües europees, unu de los casos más importantes de gradación vocálica ye'l fenómenu históricu indoeuropéu llamáu ablaut, derivaos del cual podemos ver nos verbos españoles vyngo, viene, vinon, o duermo, dormía, dormamos. Pa munchos casos ye abondu con clasificalos como irregulares, pero si queremos entender por qué lo son (y por tantu por qué son dafechu regulares nel so marcu históricu) precisamos internanos na gramática del idioma reconstruyíu. Esto ye inevitablemente un pocu téunicu, pero compensa l'esfuerzu pol llume que supón na comprensión de los rellabicos de la historia del español y otres llingües europees.
El ablaut ye la única, más antigua y estensa fonte de la gradación vocálica nes llingües indoeuropees. Tenemos De estremalo claramente d'otres formes de gradación que se desenvolvieron darréu, como'l Umlaut xermánicu (man/myn [singular y plural de "home"], goose/geese [singular y plural de "gansu"], long/lyngth [axetivu y sustantivu de la idea de llargor], think/thought [presente y perfectu de "pensar"]) o les resultaos de los modelos d'acentuación ingleses (man/woman ["home"/"muyer"], photograph/photography ["fotógrafu"/"fotografía"]). Confuso, en dellos contestos, pueden usase los términos 'ablaut', 'gradación vocálica', 'apofonía' y 'alternanza vocálica' como sinónimos, pero los llingüistes prefieren acutar el 'ablaut' pal fenómenu específicu del IE, que yera la intención de quien acuñaron el términu per primer vegada.
Ablaut en Protoindoeuropéu
El PIE tenía una secuencia de ablaut regular qu'enfrentaba los cinco soníos vocálicos y/ē/o/ō/Ø. Esto significa qu'en distintes formes de la mesma pallabra, o en pallabres distintes anque rellacionaes, la vocal básica, una /y/ curtia, podría ser reemplazada por una /ē/ llarga, una /o/ curtia o una /ō/ llarga, o podría sumir (transcrito como Ø). curtiu | llargu ē ō Cuando una sílaba tien una y curtia, dizse que ta en "grau y"; cuando nun tien vocal, nel "grau cero", etc. Nótese que cuando nos referimos a cencielles al grau y o al o, queremos dicir les formes curties, nun siendo que se especifique lo contrario. El grau y (curtiu) ye llamáu dacuando grau plenu.
Un exemplu clásicu de los cinco graos de ablaut nun solu raigañu ye'l qu'apurren los distintos casos de dos pallabres griegues estrechamente rellacionaes:
(griegu transcrito)
"al padre" (nome, acusativu)
"ensin padre" (axetivu, acusativu)
Interesamos equí pola sílaba en negrina. Ye importante considerar cuál ye la sílaba que carga col acentu - la cursiva, y en griegu, con una tilde -. Nesti senciellu y atípicu exemplu, vemos un cambéu al grau cero cuando l'acentu mover a la sílaba siguiente, un cambéu al grau o cuando l'acentu recái na sílaba precedente, y un allargamientu de la vocal cuando nun hai inflexón.
Hasta últimamente especulóse de cutiu que'l desarrollu históricu nel preindoeuropéu podría ser qu'un grau y orixinal esperimentó dos cambeos según el contestu fonéticu: en ciertes circunstancies camudó a o curtia o llarga (grau o), y n'otros sumió por completu (grau cero). Sicasí, yá qu'en munches situaciones fonétiques con ablaut controláu ésti nunca se desenvolvió, la posición del acentu na pallabra puede nun ser un factor determinante dempués de too. Y yá que hai munchos exemplos contradictorios como p. ex. *deywó- y nom. pl. *-ye qu'amuesen un grau y pretónicu y postónicu, respeutivamente, nunca vamos ser capaces d'atopar una regla infalible seya que non. Por esto, hubo apocayá un intentu d'analizar el ablaut del primitivu PIE en términos de introflexión y morfoloxía de raigaños y tipos (cf. Tremblay, X. (2003): "Interne Derivation: 'Illusion de la reconstruction' oder verbreitetes morphologisches Mittel? Am Bsp. des Av.", Indogermanisches Nomen: Derivation, Flexion und Ablaut, ed. por Y. Tichy, D. S. Wodtko, B. Irslinger, Bremen, páxs. 231-59; Pooth, R. A. (2004): "Ablaut und autosegmentale Morphologie: Theorie der uridg. Wurzelflexion", Indogermanistik - Germanistik - Linguistik, ed. por M. Kozianka, R. Lühr & S. Zeilfelder, Hamburg, páxs. 401-71). Esto amosó que paez altamente probable que'l PIE tempranu foi del tipu morfolóxicu d'inflexón de los raigaños, como lo foi'l protosemíticu (vease tamién nel artículu del "protoindoeuropéu").
Grau cero
El grau cero de ablaut ye'l que causa la mayores dificultaes a los estudiosos. Nel casu de *ph2trós, que pudo ser pronunciáu de pies daqué según /pət-'ros/, nun ye malo d'imaxinar lo como una contraición d'un antiguu *ph2terós, quiciabes pronunciáu /pət-er-'vos/, siendo esta combinación de consonantes posible tamién n'español. N'otros casos, sicasí, l'ausencia d'una vocal fai la sílaba impronunciable pal falante d'un idioma modernu d'Europa Occidental.
Pa entender esto, unu ten de ser consciente de que'l PIE tuvo un númberu de soníos qu'en principiu yeren consonantes, yá operatives en ciertos casos como vocales. Tamos falando equí de los cuatro sonores silábiques, los trés laringales y los dos semivocales:
grau o | grau cero
Sicasí, non toles sílabes del PIE yeren capaces de formar un grau cero; delles estructures consonántiques evitar en casos particulares, o por completu. Asina que, por casu, anque la forma plural del pretéritu d'un verbu fuerte xermánicu (v. sub) derivar d'esti grau, les clases 4 y 5 tienen amás vocales representando'l grau y allargáu, ente que los raigaños d'estos verbos nun podríen sostener un grau cero nesta posición.
El grau cero foi atribuyíu dacuando a una síncopa pre-PIE, pero como hai graos tantu pretónicos como postónicos (p. ex. *deywó-, nom. pl. *-ye etc.) quedó demostráu que ye imposible esplicar una norma pa ello. Especialmente aquellos estudiosos que consideren el PIE tempranu como un idioma semíticu d'inflexón de raigaños más con morfoloxía de raíz tipo (vease la nota al pie en "llingua protoindoeuropea, morfoloxía") agora refuguen la tradicional "hipótesis de la síncopa", yá que dientro d'esta teoría'l ablaut ye consideráu como orixinalmente consistente nuna combinación de vocales que formen una melodía vocálica discontinua.
Grau a
Hai entá un alderique abiertu sobre si'l PIE tuvo una vocal a orixinalmente. Nel PIE tardíu, la desapaición de la laringal h2 pudo dexar una a residual que puede esplicar la so presencia nel idioma. Sicasí, dalgunos argumenten que'l grau y pudo dacuando ser reemplazáu por un grau a ensin la influyencia d'una laringal. Esto ye revesosu, pero podría ayudar a esplicar les vocales de la clase 6 de los verbos xermánicos, por casu.
Posterior desarrollu del ablaut
Anque'l PIE namái tuvo esta única, básica y regular secuencia de ablaut, el desarrollu nes llingües fíes ye frecuentemente de lloñe más complicáu, y pocos reflexen el sistema orixinal tan claramente como'l griegu. Dellos factores como la harmonía vocálica, l'asimilación con nasales, o l'efectu de la presencia de laringales nos raigaños del indoeuropéu (IE) y la so consecuente perda na mayoría de les llingües fíes, espliquen qu'un llinguaxe pueda tener distintes vocales heredaes d'una mesma nel idioma ancestral. Asina, ente que'l ablaut sobrevive de dalguna forma en toles llingües indoeuropees, conviértese progresivamente en menos sistemáticu col tiempu. Nel xermánicu, por casu, hai munches secuencies de ablaut paraleles (pero entá regulares) pero nel inglés modernu les alteraciones vocáliques paecen ser dafechu irregulares.
El ablaut esplica les diferencies vocáliques ente pallabres rellacionaes del mesmu idioma. Por casu:
El ablaut tamién esplica les diferencies vocáliques ente cognados de distintes llingües.
(Nótese qu'en discutinios sobre'l léxicu, de normal citamos los raigaños del IE en grau y y ensin inflexones)
Ablaut y función gramatical
DE PIES había inda diferencies de ablaut ente los paradigmes de verbos y nomes. Estos nun yeren los principales marcadores de la forma gramatical, una y bones el sistema inflectivo sirvía pa esti propósitu, pero tuvieron de ser importantes carauterístiques secundaries.
Como exemplu de ablaut nel paradigma d'un nome de pies, podríamos tomar *pertus, del cual deriven el llatín porta y l'inglés ford.
grau cero grau cero
grau y
Un exemplu nun verbu: "esperar" (cf. escocés "bide").
(nótese la reduplicación) (nótese la reduplicación)
Nes llingües fíes, convertir nun indicador importante de les distinciones gramaticales. El cambéu de vocal nel verbu fuerte xermánicu, por casu, ye'l descendiente direutu del que vimos nel paradigma verbal del verbu indoeuropéu. Exemplos nel inglés modernu son:
Foi nesti contestu de los verbos xermánicos nel que foi descritu per primer vegada'l ablaut, y esto ye entá lo que la mayoría de la xente acomuña col fenómenu, sobremanera nos países anglofalantes. Puede atopase una descripción más completa del ablaut operante nos verbos ingleses, alemanes y neerlandeses nel artículu verbu fuerte xermánicu.
El mesmu fenómenu puede reparase nes tables de verbos del llatín, griegu y sánscritu. Son exemplos de ablaut como indicador gramatical los cambeos vocálicos nes formes de perfectu de los verbos llatinos.
El ablaut puede esplicar de cutiu irregularidaes aparentemente aleatories. Por casu, el verbu "ser" en llatín tien les formes est (ye) y sunt (son). Les formes equivalentes en xermánicu son bien similares: ist y sind. Les diferencies ente singular y plural en dambes llingües son fácilmente esplicables: el raigañu del PIE tardíu ye *ye- (deriváu de la mesma d'un primitivu h1ye- cola consecuente perda de la laringal). En singular, el raigañu ta acentuada, asina que permanez en grau y, y toma la terminación -t. Nel plural, sicasí, la terminación -nt taba acentuada, causando que'l raigañu amenorgar al grau cero: ' → '. Cuando, muncho depués, les llingües fíes fixéronse incompatibles con esta plosión nasal, introducieron vocales compensatories tres la /s/. Vease l'artículu principal: Verbu copulativu indoeuropéu.
Dalgunes de les funciones morfolóxiques de los distintos graos son les que siguen:
grau y:
grau o:
grau cero:
grau allargáu:
Le Corbusier
Charles-Édouard Jeanneret-Gris, más conocíu pol nomatu Le Corbusier, foi un arquiteutu, urbanista, decorador y pintor suizu, nacionalizáu francés.
Faverges-Seythenex
Faverges-Seythenex ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Le Corbusier
Ta consideráu como ún de los principales representantes del Movimientu Modernu xunto con Ludwig Mies van der Rohe, Walter Gropius, Alvar Aalto o Theo van Doesburg ente otros.
Faverges-Seythenex
Tien una población de y una superficie de  km².
Le Corbusier
Tamién trabayó como urbanista y diseñador. Rescamplen los sos estudios y proyeutos teóricos sobre Arquiteutura y foi pioneru nel estudiu del ameyoramientu de les condiciones de vida de los habitantes de les grandes ciudaes. La so carrera profesional va durar cinco décades, con edificios construyíos a lo llargo de toa Europa, India, Rusia y el continente americanu. Asinamesmo va dexar un importante llegáu nel campu de la escultura y la pintura qu'emplegó como campu de pruebes pa delles de les sos obres más importantes.
L'armariu
L'armariu ye una metáfora psicoanalítica que fai referencia a la parte soconsciente (esti términu nun ye usáu pol psicoanálisis) o inconsciente de la mente na que la xente 'guarda' les sos alcordances al llargu plazu, pensamientos indeseados, conflictos ensin resolver, etc. Xeneralmente emplégase en referencia a daqué sobre la identidá o intereses d'una persona que desea caltenelo reprimíu o secretu. Sociológicamente falando, l'armariu referir al espaciu social nel que tienen llugar les práutiques del manexu del estigma sobre la identidá sexual propia. La metáfora del armariu ta dafechu amestada a la noción de salir del armariu, na qu'unu revela la so identidá estigmatizada.
Historia de la metáfora del armariu en referencia a la sexualidá
"La dominación heterosexual pue que tenga una llarga historia, pero l'armariu nun lu tien" (Chauncey, 1994). L'armariu data de los Estaos Xuníos post-guerra de la década de 1950, cuando apostada y agresivamente amontóse la vixencia de la heterosexualidá. Según David Tettke, "La pallabra armariu emplegar por primer vegada por que significara secretu o insospechado yá en 1600, pero non en rellación a la sexualidá d'una persona. Tar nel armariu empezó a emplegase más o menos coles mesmes y significaba caltener daqué secretu o ocultu a los demás. Caso d'armariu, reina del armariu o homosexual nel armariu empezaron a emplegase a mediaos del sieglu XX pa referise a daquién que taba despintando la so homosexualidá a los demás. Términos similares d'esta dómina son los de fruta enlatada o reina seca, qu'agora yá nun s'empleguen."
"Les persones gais nos años de la pre-guerra (pre-Primer Guerra Mundial)... nun falaben de salir de lo que nós llamamos l'armariu gai, sinón más bien de salir adientro de lo que denominaben sociedá homosexual o mundu gai, un mundu nin tan pequeñu, nin tan aislláu, nin... tan escondíu como implica l'armariu" (Chauncey 1994, énfasis añedíu). Ello ye que "emplegar el términu 'armariu' pa referise a "tiempos anteriores como" los años de les décades de 1920 o 1930 podría resultar anacronista" (Kennedy 1996). (ibid, p.25 y 214)
Conexón ente l'armariu y les neurosis
Tanto la investigación científica como la cultura popular perpetuaron la noción de qu'esiste una rellación ente "tar nel armariu" y les neurosis.
En 1993, Michelangelo Signorile escribió Queer In America (reimpreso en 2003 pola University of Wisconsin Press, ISBN 0-299-19374-8), nel qu'esplora en fondura'l dañu causáu tantu a los individuos "nel armariu" como a la sociedá polo xeneral. Signorile promovía la práctica del outing: revelar públicamente, intencional o desintencionadamente, la orientación sexual o la identidá de xéneru d'otra persona que deseyaría caltener esta información de callao. N'ocasiones el "outing" emplégase namái pa estropiar la reputación d'una persona, polo que foi bien polémicu. Dellos activistes argumenten que'l "outing" ye apropiáu y lexítimu en dellos casos (por casu, cuando l'individuu trabaya viviegamente en contra de los derechos LGBT).
Los modelos clásicos de desenvolvimientu de la identidá sexual (como Dank, 1971; Cass, 1984; Coleman, 1989; Troiden, 1989), y especialmente los modelos d'identidá de Cass, perpetuaron esta idea nes ciencies sociales. Nes primeres fases del procesu de salir del armariu, los homosexuales tán etiquetaos como confundíos y desajustados na sociedá. Namái al pasar por esti procesu, según los modelos, puede unu convertise nun homosexual bien afechu y afechu.
Tamién s'informó de que los individuos nel armariu tienen un riesgu mayor de suicidiu.
Psicoanálisis
En psicoanálisis, como metáfora, fai referencia a la parte soconsciente o inconsciente de la mente na que la xente 'guarda' les sos alcordances al llargu plazu, pensamientos indeseados, conflictos ensin resolver, etc. Xeneralmente, emplegar en referencia a daqué sobre la identidá o intereses d'una persona que desea caltenelo reprimíu o secretu.
Journal of the Asiatic Society, Science
Journal of the Asiatic Society, Science (embrivíu J. Asiat. Soc.) ye una revista ilustrada con descripciones botániques que ye editada en Calcuta (India) dende l'añu 1951 hasta agora. Foi precedida por Journal of the Asiatic Society of Bengal.
Aida Fernández Ríos
Aida Fernández Ríos foi una científica climatóloga  española.