cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tácitu
Enllaces esternos
Editor Sir W. Peterson, Londres, Heinemann, 1914. The Latin Library (comprobáu 17 de mayu de 2009. Editor H. Furneaux, Oxford, Clarendon Press, 1900 Perseus Project (comprobáu 17 de mayu de 2009. Edición ensin especificar. The Latin Library (Comprobáu 17 de mayu de 2009. Edición H. Furneaux, Oxford, Clarendon Press, 1900. Perseus Project (Comprobáu 17 de mayu de 2009. Editor D. R. Stuart, New York, Mcmillan, 1916. The Latin Library (comprobáu 17 de mayu de 2009. Editor H. Furneaus, Oxford, Claredon Press, 1900. Perseus Project (Comprobáu 17 de mayu de 2009. Edición ensin especificar. The Latin Library (comprobáu 17 de mayu de 2009. Editor Ch. D. Fisher, Oxford, Clarendon Press, 1911. Perseus Project (comprobáu 17 de mayu de 2009. The Latin Library (comprobáu 17 de mayu de 2009. Perseus Project (comprobáu 17 de mayu de 2009.
Onthophagus coenobita
Onthophagus coenobita ye una especie de coleópteru de la familia Scarabaeidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase nel paleárticu: Eurasia (dende la península ibérica hasta'l Turkmenistán).
Bergues-sur-Sambre
Bergues-sur-Sambre ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tratáu de Funcionamientu de la Xunión Europea
El Tratáu de Funcionamientu de la Unión Europea (TFUE) ye unu de los cuatro documentos que configuren la constitución material de la Unión Europea, xunto col Tratáu de la Unión Europea (TUE), el Tratáu constitutivu de la Comunidá Europea de la Enerxía Atómica (Tratáu Euratom) y la Carta de Derechos Fundamentales de la Unión Europea (CDF).
El TFUE ye, xunto al Tratáu Euratom, el más antiguu de los trataos qu'enconten jurídicamente l'actual Unión. Foi robláu en Roma en 1957 como Tratáu constitutivu de la Comunidá Económica Europea, y dende entós sobrevivió con diverses reformes y distintes denominaciones (hasta 1992 Tratáu CEE y de 1992 hasta 2009 "Tratáu constitutivu de la Comunidá Europea"; finalmente, y dende la entrada a valir del Tratáu de Lisboa, l'actual) hasta los nuesos díes.
Anguaño ye'l testu en que se contién con mayor detalle'l marcu xurídicu en que se desenvuelven les distintes polítiques y aiciones de la Unión en tolos sos ámbitos y los principios constitucionales que los rixen, con esceición de la política esterior y de seguridá común y de la so política común de seguridá y defensa, escepcionalmente allugaes nel TUE. Trátase, poro, de les polítiques tradicionalmente allugaes nel antiguu tercer pilastra, les que nun siguen pautes intergubernamentales sinón el métodu comuñal clásicu. Anque'l TFUE tien el mesmu rangu xurídicu que'l TUE, ye lo cierto que'l so más pormenorizáu conteníu, que ye en gran midida desenvolvimientu de les disposiciones constitucionales conteníes nel TUE, faen que les sos propies clauses unvien en numberoses ocasiones al marcu de les disposiciones xenerales conteníes nesti postreru, polo que de facto ye precisamente'l TUE el que con frecuencia se considera'l testu más puramente constitucional de toos. El títulu mesmu del TFUE paez apuntar nesti mesmu sentíu complementariu al TUE. Ello sicasí, son precisamente estes carauterístiques y la so mayor especialización los que faen qu'esti tratáu tenga una aplicación práutica muncho más frecuente y visible.
Preámbulu
El Preámbulu enuncia la intención última que condució a la firma del Tratáu en 1957. Ye equí onde se contién la famosa máxima qu'empón el procesu de construcción comuñal: ''"una unión darréu más estrecha ente los pueblos d'Europa".
Primer parte: Principio
Título II ("Disposiciones d'aplicación xeneral"), que ye nel que verdaderamente esprésense los principios xenerales de l'aición comuñal qu'enuncia'l rótulu de la Primer Parte. Trátase de principios funcionales, na midida na que ordenen el calce regular de les instituciones y de les polítiques comuñales concretes, el so funcionamientu, y non la sustancia fundamentadora de les mesmes. Los valores y oxetivos de la Unión Europea nel so conxuntu tán conteníos nel TUE, que tamién enuncia dalgunos de los principios funcionales más relevantes, depués desenvueltos nel TFUE, como los d'atribución de competencies, subsidiariedad, proporcionalidad, cooperación lleal, igualdá de los Estaos miembros, respetu a les identidaes nacionales, y democracia representativa, ente otros.
Competencies
El Títulu I ("Categoríes y ámbitos de competencies de la Unión") ye de la máxima importancia, y el so conteníu ye una de les principales innovaciones téuniques de les reformes introducíes pol Tratáu de Lisboa. El TFUE clarifica la repartida competencial ente la Unión y les sos Estaos miembros al enunciar y clasificar nel so artículu 2 y siguientes les competencies d'aquélla en distintes categoríes Amás enuncia de manera más clara y amacera los principios qu'hasta agora rexíen la delimitación de competencies, según el so exerciciu. Sicasí, pa la completa comprensión d'estos principios ye precisu tamién allegar al artículu 5 del TUE.
Asina, el TFUE estrema ente les siguientes categoríes de competencies comuñales:
De conformidá colo dispuesto nel artículu 5 del Tratáu de la Unión, la delimitación de les competencies de la Unión rexir pol principiu d'atribución. L'exerciciu de les mesmes ríxese polos principios de subsidiariedad y proporcionalidad.
Segunda parte: Non discriminación y ciudadanía
La Segunda Parte del Tratáu ("Non discriminación y ciudadanía de la Unión") ordena'l réxime de ciudadanía de la Unión Europea, refiriéndose los principales derechos y deberes qu'asisten a los sos ciudadanos como tales, ensin perxuiciu de los demás que pudieren establecese, y definiendo en más detalle les traces de la so aplicación. Los derechos constitucionales conteníos son:
Tercer parte: Polítiques y aiciones internes
La Tercer Parte del Tratáu ("Polítiques y aiciones internes de la Unión"): El Títulu XVI ("Redes transeuropeas")
Cuarta parte: Asociaciones cola ultramar
La Cuarta Parte: "Asociación de países y territorios d'ultramar"
Quinta parte: Aición esterior de la Unión
La Quinta Parte del Tratáu ("Aición esterior de la Unión")
Disposiciones xenerales
El Títulu I ("Disposiciones xenerales relatives a l'aición esterior de la Unión")
Política comercial común
El Títulu II ("Política comercial común")
Cooperación y ayuda al desenvolvimientu
El Títulu III ("Cooperación con terceros países y ayuda humanitaria")
Instituciones y procedimientu normativu
El Títulu I ("Disposiciones institucionales"): la Seición segunda ("Procedimientos d'adopción de los actos y otres disposiciones"); la Seición segunda ("El Comité de les Rexones");
Cooperaciones reforzaes
El Títulu III ("Cooperaciones reforzaes")
Séptima parte: Disposiciones xenerales y finales
La Séptima Parte del Tratáu ("Disposiciones xenerales y finales")
María Antonia Zorraquino
María Antonia Zorraquino  foi una investigadora y bioquímica española.
Biografía
Primeramente interesáben-y más les ciencies pero cuando miró al traviés del microscopiu nel llaboratoriu del doctor Rocasolano, amigu del so padre, tuvo claro que quería estudiar química, como esplicó nuna entrevista
Doctorar en 1930 na Facultá de Ciencies de la Universidá de Zaragoza cola tesis «Investigaciones sobre estabilidá y carga llétrica de los coloides» y yera la única muyer de la so promoción que tenía ventitrés varones.
Turdus maculirostris
'''Turdus maculirostris ye una ave residente atopáu nel oeste d'América del Sur nel oeste d'Ecuador y el nordeste de Perú. Qu'antes yera considerada como una subespecie del paraulata güeyos de candil, Turdus nudigenis, pero tien un aniellu ocular más estrechu, y ye bien dixebraos nel rangu.
L'hábitat d'esti tordu ye monte, y los cantos de los montes y escamplaes, d'hasta 2000 metros.
Descripción
El tordu ecuatorianu ye de 21,5 - 23 cm de llargu. Ye claro d'oliva-café percima (más pálidu que'l paraulata güeyos de candil) y un color marrón más claru per debaxo. El gargüelu ye de color marrón con rayes de color ablancazáu, y la parte inferior del banduyu ye ablancazada. Tien un estrechu aniellu ocular mariellu. Los sexos son similares, pero les aves nueves tán chiscaes vistu penriba y per debaxo. Nun hai subespecies.
Comportamientu
El nial ye una taza alliniaos avolumaos de cañes baxes d'un árbol. Nel nial namái s'a conocíu tres güevos con llurdios de color acoloratáu-azul.
El tordu ecuatorianu alimentar nos árboles de frutes, bayes y dellos inseutos y merucos. Trátase d'una especie cobarde, y puede ser en gran midida crepuscular. Ye de normal solo o en pareyes, pero puede axuntase n'árboles frutales, de cutiu col Turdus reevei.
Aeropuertu Internacional Ben Gurión
L'Aeropuertu Internacional Ben Gurión (o «Aeropuertu Ben Gurión») ye l'aeropuertu internacional más grande d'Israel. Ta asitiáu cerca de la ciudá de Lod, a 15 quilómetros al sureste de Tel-Aviv. Ye xestionáu pola Israel Airports Authority, una empresa de propiedá estatal que xestiona tolos aeropuertos públicos y les fronteres nel Estáu d'Israel.
El so nome n'hebréu ye נמל תעופה בן גוריון, Nemal HaTe'ūfa Ben Gurion — n'árabe: مطار بن غوريون الدولي, maṭār Ben Ghuryon ad-dawlī) (códigu IATA: TLV - códigu ICAO: LLBG); yera d'antiguo conocíu como'l Aeropuertu de Lod y, dacuando, citar pol acrónimu hebréu Natbag (n'hebréu: נתב"ג). L'aeropuertu, bautizáu n'honor al primer ministru d'Israel, David Ben-Gurión ye la base d'El Al Israel Airlines, Israir Airlines, Arkia Israel Airlines y Sun D'Or. Mientres la década de los años 1980 y de los años 1990, foi una de les bases de la sumida Tower Air.
Les aereollinies qu'operen en Ben Gurión utilicen trés de los cuatro terminales de pasaxeros esistentes. La Aeropuertu 3 utilizar pa vuelos internacionales, la Terminal 1 pa vuelos rexonales, y la Terminal 2 pa vuelos d'aereollinies de baxu costu. Coles mesmes, l'aeropuertu dispón de tres pistes d'aterrizaxe y utilícense conxuntamente pa operaciones d'aeronaves comerciales, privaes y militares.
L'aeropuertu ye unu de los dos aeropuertos de Tel Aviv: el segundu ye'l Aeropuertu Sde Dov. Ta asitiáu cerca de la principal autopista ente Xerusalén y Tel-Aviv, l'Autopista 1, y ye fácilmente accesible en coche o n'autobús, una y bones les compañíes Egged y Dan Bus ufierten rutes escontra l'aeropuertu. Tamién la Israel Railways realiza enllaces en tren escontra l'aeropuertu y los taxis tamién tán disponibles. Otra opción popular de tresporte ye un taxi-furgoneta compartíu llamáu sherut.
L'Aeropuertu Ben Gurión ye conocíu como unu de los aeropuertos más seguros del mundu. La presencia de fuercies de seguridá nel aeropuertu inclúin a les Fuercies de Defensa Israelinos y a la policía. Los guardias de seguridá operen tantu de paisanu como uniformados, dexando la detección d'un llargu númberu d'amenaces. L'aeropuertu foi oxetivu d'ataques terroristes, pero nun se rexistró nengún intentu de secuestru aereu.
Creación del aeropuertu
thumb|Aeropuertu de Lydda nos años 30. - 1935 thumb|Planu del Aeropuertu de Lydda. Nel añu 1936 construyóse l'Aeropuertu de Lydda, un aeródromu compuestu de cuatro pistes d'aterrizaxe asitiáu nes contornes de la llocalidá árabe de Lydda. Foi construyíu mientres el Mandatu Británicu de Palestina, pensáu pa dar serviciu a les operaciones militares. La importancia de Lydda creció mientres la Segunda Guerra Mundial, con aviones que llegaben dende Europa, Oriente Mediu y l'Alloñáu Oriente. La primer ruta trasatlántica, Tel-Aviv - Nueva York, foi inaugurada pola sumida Trans World Airlines en 1946.
En siendo abandonáu polos británicu n'abril de 1948, l'aeropuertu pasó a manes del acabante crear Estáu d'Israel, el 10 de xunetu de 1948, mientres l'intre de la Operación Dani. Dende 1948 hasta 1973, añu en que l'aeropuertu recibió una nueva denominación, n'honor al Primer Ministru David Ben Gurión, yera conocíu como Aeropuertu de Lod, el nome hebréu de Lydda. Les operaciones aeroportuarias retomaron el so calce'l 24 de payares de 1948. Esi añu, un total de 40.000 pasaxeros utilizaron l'aeropuertu israelín.
Década de 1960
N'abril de 1960 foi inauguráu'l primer vuelu regular con aviones de reacción, con vuelos de la British European Airways (aereollinia que darréu foi fundida con otres compañíes britániques pa formar la British Airways), con vuelos dende Londres y Atenes. L'aereollinia israelina El Al tamién va realizar el saltu a la era de l'aviación nesta década, creando en xineru de 1961 la so primer ruta d'esti tipu, Tel-Aviv - Nueva York, con un Boeing 707.
Década de 1970
thumb|Bustu del Primer Ministru israelín, David Ben Gurión, asitiáu nel aeropuertu. Escultor: Daniel Cafri. La crecedera del tráficu aereu nun cesó mientres l'empiezu de los años 70. La operación d'aeronaves de fuselaje anchu volvióse una práctica común nel aeropuertu de Lod, ente les que cabo destacar la llegada'l Boeing 747, el popular Jumbo, en 1970. Pero col entamu de les tensiones que desaguaron n'ochobre de 1973 na Guerra del Yom Kippur, les operaciones d'aeronaves civiles esperimentaron una rápida cayida. El llugar de les aeronaves de pasaxeros tomar les aeronaves militares de tresporte, como los Lockheed C-141 Starlifter y Douglas C-54 Skymaster, qu'operaron delles vegaes al día mientres les selmanes que duró la guerra, pa suministrar armamentu a les Fuercies de Defensa Israelinos.
A finales de la década, asocedió un finxu importante na historia del aeropuertu. Concretamente, en 1977, el Knesset decidió tresferir la xestión aeroportuaria y de pasos fronterizos. Dende esi momentu la direición pasaba del Ministeriu de Tresporte a una empresa de titularidá pública, la Israel Airports Authority.
Década de 1980
Mientres los años 80, el númberu de pasaxeros foi progresando, al igual que les instalaciones del aeropuertu. D'esa manera, l'edificiu de la terminal foi espandíu. Tamién una nueva torre de control foi construyida, según l'equipamientu de radar foi ameyoráu.
Mientres estos años, un númberu importante d'eventos tuvieron llugar nel aeropuertu. Ente ellos, cabo destacar exhibiciones aérees como asocedió en mayu de 1987 o'l Rally Aereu Mundial que fizo escala nel aeropuertu en setiembre de 1986.
Tamién nesta década, el númberu de conexones dende l'Aeropuertu Internacional Ben Gurión a otros destinos amontáronse, incluyendo la inauguración d'un enllaz con Exiptu en marzu de 1980.
Década de 1990
thumb|Terminal 3 del Aeropuertu. Col entamu de la emigración masiva de xudíos dende Etiopía y de la Xunión Soviética, qu'empezó nos años 80 y llegó al so puntu álgido nos años 90, les instalaciones esistentes taben en cantu del colapsu.
Cola constante medría nel númberu de vuelos de pasaxeros y de carga, la Israel Airports Authority decidió emplazar una nueva terminal que diera aguantu a les nueves necesidaes del aeropuertu. Ye según, en xineru de 1994, el Gobiernu d'Israel, gobernáu por Isaac Rabin, tomó la decisión de la creación de la Terminal 3.
L'aeropuertu anguaño
L'añu 2000 foi un añu récor pal Aeropuertu Internacional Ben Gurión tocantes a volume de pasaxeros refierse. Aquel añu, alredor de 9,3 millones de pasaxeros procedentes de vuelos internacionales, y 577.000 pasaxeros procedentes de vuelo de cabotaxe, pasaron al traviés de les sos puertes.
En 2006, l'aeropuertu recibió un total de 8,8 millones de pasaxeros procedentes de vuelos internacionales (suponiendo una medría d'un 3,6% con respectu al añu anterior), y de 405.000 pasaxeros procedentes de vuelo de cabotaxe. Les principales aereollinies en rutes internacionales fueron: El Al (40,6% del total de vuelos), Lufthansa (4,16%), Continental Airlines (3,96%), Israir (3,85%) y Arkia (3,83%). Anque inda los vuelos internacionales suponen nel Aeropuertu de Ben Gurión la mayoría de les operaciones, prevese que'l númberu de pasaxeros procedentes de vuelo de cabotaxe creza. Esisten planes pa cerrar l'Aeropuertu de Sde Dov, pa edificar nel so llugar, treslladando toles operaciones actuales al Aeropuertu de Ben Gurión.
N'avientu de 2006, l'Aeropuertu Internacional Ben Gurión algamó'l primer puestu ente 40 aeropuertos europeos, y l'octavu d'ente 77 aeropuertos alredor del mundu, nuna encuesta, realizada pola Airports Council International, pa determinar cual yera l'aeropuertu meyor valoráu polos usuarios. L'aeropuertu llogró'l segundu meyor puestu nel grupu d'aeropuertos que s'utilicen ente cinco millones y quince millones de pasaxeros per añu, superáu namái pol Aeropuertu de Nagoya, en Xapón. Ben Gurión recibió una calificación de 3,94 sobre un total de 5 puntos, siguíu por Viena, Munich, Ámsterdam, Bruxeles, Zurich, Copenḥague y Ḥélsinki. L'aeropuertu llogró'l títulu al meyor aeropuertu n'Oriente Mediu nel añu 2007 y 2008.
El 2010 foi l'añu con mayor movimientu na historia del aeropuertu, con más de 12,1 millones de pasaxeros (una medría de más del 10% con al respective de 2009) y más de 95.000 operaciones comerciales.
Actos nel Aeropuertu Ben Gurión
Mientres munchos años, l'Aeropuertu Internacional Ben Gurión foi oxetivu de numberoses organizaciones a tenor del permanente conflictu árabe-israelín.
La constante sollerta sobre l'aeropuertu llevó a les autoridaes israelines a l'adopción d'estrictes midíes de seguridá aeroportuaria. A pesar de que les midíes son dacuando tomaes por escesives, nengún avión que desapegó del Aeropuertu Ben Gurión foi secuestráu.
La masacre de Lod
El 30 de mayu de 1972 asocedió l'ataque más sangrientu que se recuerda nel aeropuertu, cuando 26 pasaxeros fueron víctimes d'un ataque executáu por persones del Exércitu Colorado Xaponés, entamáu conxuntamente col Frente Popular pa la Lliberación de Palestina y con asistencia y entrenamientu d'otros grupos.
Los trés individuos embarcaren en Roma nel vuelu 132 d'Air France con destín al Aeropuertu Internacional de Lod. Al llegar a la terminal, alredor de les 10:30 de la nueche, trés nuevos xaponeses qu'aparentaben ser músicos sacaron, d'estoxos pa violín, rifles VZT-58, versión compacta del AK-47 y cerca d'una docena de granaes. Los individuos abrieron fueu escontra un grupu de 68 pelegrinos cristianos de Puertu Ricu y un grupu de cerca de 250 persones, que llegaben en tres aviones distintes a la terminal.
Terminales de pasaxeros
Nel aeropuertu esisten cuatro terminales aeroportuarias, de les cualos solu trés (Terminal 1, Terminal 2 y Terminal 3) tán en funcionamientu.
Terminal 1
thumb|La Terminal 1 ye emplegada pa vuelos rexonales. La Terminal 1 foi reabierta pa la operación n'esclusiva de vuelos rexonales, en siendo sometida a importantes renovaciones. Mientres permaneció cerrada, l'edificiu emplegóse como una sala d'esposiciones, pa dellos eventos y grandes exhibiciones, ente les cualos cabo destacar la "Esposición del Centenariu de l'Academia Bezalel d'Arte y Diseñu " que foi agospiada nel 2006. Esisten planes por que la Terminal 1 permaneza abierta mientres les 24 hores del día, col propósitu d'allugar los vuelos chárter procedentes d'Europa.
En febreru de 2006, la Israel Airports Authority (IAA) anunció planes pa la inversión de 4,3 millones de NIS nuna nueva zona VIP destinada a los pasaxeros y la tripulación de l'aviación executiva. Anque s'ufierten servicios pa VIP na terminal 1, la enorme crecedera d'esti tipu d'usuariu xustifica la espansión de les instalaciones, que tamién van amontar los beneficios del aeropuertu. La IAA informo que los sos datos una crecedera importante nel númberu de vuelos d'aviación privada (4.059, una crecedera del 36,5% con respectu al 2004) según nel númberu d'usuarios de vuelos privaos (14.613, una crecedera del 46,2% con respectu al 2004). La nueva zona VIP, va tar asitiada nuna zona modernizao y ampliao de la Terminal 1. Tolos procedimientos previos al vuelu (comprobación de seguridá, control de pasaportes, y aduanes) van ser xestionaos dende esta terminal. Esta zona va cuntar con una sala dedicada a ruedes de prensa, una sala de tar de luxu, sales de xuntes especiales dotaes de les más modernes instalaciones y un salón diseñáu pa les tripulaciones que permanecen nel aeropuertu mientres esperen al siguiente vuelu.
Terminal 2
La Terminal 2 utilizar p'allugar los vuelos rexonales hasta'l 20 de febreru de 2007, cuando estos servicios fueron treslladaos a la reformada Terminal 1. Debíu a la medría de los vuelos mientres los años 90 y la sobresaturación qu'algamó la Terminal 1, una seición foi añedida pa xestionar vuelos internacionales, hasta que la Terminal 3 foi inaugurada. Taba previstu que la Terminal 2 fora baltada en xunetu de 2007 pa crear nel so llugar más zones pa la carga, pero decidióse que la terminal podía convertise nuna terminal especial pa les aereollinies de baxu costu. Los pasaxeros qu'utilicen esti tipu d'aereollinies pueden rexistrase y pasar el control de seguridá na Terminal 2, y darréu tomar un autobús que conduz a la Terminal 3 pa realizar compres llibres d'impuestos.
Terminal 3
thumb|La Terminal 3 vista dende l'aire. thumb|Zona de tiendes Duty Free de la Terminal 3.
La Terminal 3 abrir al públicu'l 28 d'ochobre de 2004. Esta terminal reemplazó a la Terminal 1 nel so llabor de principal puerta d'entrada dende y escontra Israel. L'edificiu foi diseñáu por Black and Veatch, Skidmore, Owings and Merrill (SOM), y Moshe Safdie, cuntando cola ayuda de Ram Karmi y otros arquiteutos israelinos. El vuelu inaugural de la nueva terminal foi unu de l'aereollinia El Al con destín al Aeropuertu Internacional John F. Kennedy en Nueva York.
La nueva terminal s'hai diseñada pa dar serviciu a un total de 10 millones de pasaxeros cada añu, pero puede llegar a un máximu de 16 millones de pasaxeros añales cola espansión de dos ales adicionales a les trés yá esistentes. Sía comoquier, nun se preven planes futuros pa faer más grande l'aeropuertu, por cuenta de la cercanía del aeropuertu a los nucleos de mayor población del país y al problema de la contaminación acústica. Si fora necesariu, construyiríase otru aeropuertu internacional n'otru sitiu del territoriu israelín.
Taba previstu que los trabayos nel Natbag 2000, nome pol que yera conocíu'l proyeutu de la Terminal, tuvieren terminaos antes del añu 2000, de cuenta qu'entrara en serviciu pa dar aguantu a la gran arribación de pelegrinos que s'esperaba cola celebración del Gran Xubiléu. Esti plazu nun se cumplió por cuenta de que los costos finales fueron cimeros a los costos presupuestaos, y de una serie de paros llaborales arriendes de la quiebra del principal contratista turcu. El proyeutu finalmente xubió a un costu de mil millones de dólares estauxunidenses.
Tamién la terminal cuenta con trés sales VIP - la esclusiva sala VIP "Rey David" de l'aereollinia El Al destinada a los sos pasaxeros más frecuentes, y dos sales "Dan" pa pasaxeros privilexaos o que contraten esti serviciu. En xineru de 2007, l'Autoridá Aeroportuaria Israelina anunció planes pa un hotel de 120 cames na terminal.
Terminal 4
Esta terminal, construyida nel añu 1999, foi pensada pa dar serviciu a los ensames que s'esperaben pal añu 2000, pero nunca foi abierta oficialmente. Hasta la fecha, utilizóse como terminal pa los pasaxeros procedentes de vuelos d'Asia mientres la epidemia de la neumonía asiática. Tamién la terminal 4 foi emplegada pa les ceremonia de llegada del ataúd del Coronel Ilan Ramon tres el desastre del trasbordador espacial Columbia en febreru de 2003 y la llegada d'Elchanan Tenenbaum y los ataúdes de los soldaos israelinos dende El Líbanu en xineru de 2004.
Pistes d'aterrizaxe
{| class="sortable wikitable" style="float:right; clear:right; margin:0 0 0.5em 1em;" ! Direición !! Dimensiones !! Superficie !! PCN !! ILS ! 12/30 ! 03/21 ! 08/26
thumb|Los trés pistes d'aterrizaxe del aeropuertu vistes dende l'aire. thumb|[[Boeing 767 aterrizando nel aeropuertu.]]
L'aeropuertu dispón de trés pistes d'aterrizaxe asfaltaes, pa les operaciones de despegue y aterrizaxe de los aviones. Por que estos procedimientos tengan un mayor grau de seguridá, l'aeropuertu cunta con dispositivos d'ayuda VOR-DME, NDB, ILS y PAPI.
Pista d'aterrizaxe principal
La pista d'aterrizaxe más cercana a les terminales 1 y 3 ye la 12/30, y ta siguida por una cai de rodaxe. La mayoría de los aterrizaxes realizar del oeste escontra l'este, averándose dende'l Mar Mediterraneu, sobrevolando la zona sur de la ciudá de Tel Aviv. Cuando'l tiempu ye desfavorable, esta pista d'aterrizaxe tamién ye utilizada pa los despegues (en direición 12).
El proyeutu de renovación d'esta pista foi completáu en payares de 2007, que reforzó la pista y modernizar pa dar serviciu al Airbus A380. Mientres el periodu de meyores, dacuando les operaciones d'aterrizaxe yeren desvíadas a la "Pista d'Aterrizaxe silenciosa", direición este. Esto provocó les quexes de los residentes del moshav de Bnei Atarot.
Pista d'aterrizaxe corta
Con cabeceres 03/21. Nel pasáu, la pista d'aterrizaxe corta yera utilizada principalmente por aviones de carga de la Fuercia Aérea Israelina. Raramente ye utilizada p'aterrizaxes, en direición norte-sur (Direición 21).
Pista d'aterrizaxe silenciosa
Ye la pista d'aterrizaxe más llarga del aeropuertu, con 3.657 metros de llargor (11.811 pies), y la principal pista de despegue del este al oeste (Cabeceres 08/26). Conózse-y como la "pista d'aterrizaxe silenciosa", yá que los aviones que desapieguen nesta direición son los que provoquen la menor contaminación acústica a los nucleos de población cercanos.
Ye la pista d'aterrizaxe más moderna del aeropuertu, construyida a principios de la década de los 70. Un proyeutu de 24 millones de NIS foi completáu en febreru de 2006, colo que se consiguió que la pista d'aterrizaxe afacer a los futuros aviones de fuselaje anchu, como'l Airbus A380.
Accesos al aeropuertu
thumb|Zona de llegada d'automóviles y ferrocarriles de la Terminal 3.
Per carretera
Asitiáu al llau de l'Autopista 1, que xune Tel-Aviv cola capital d'Israel, Xerusalén, l'aeropuertu dispón d'un total de 11.300 places d'aparcamientu, tantu pa curtios periodos, según pa los más enllargaos. Los espacios reservaos pal estacionamiento de llarga estancia tán asitiaos a dellos quilómetros de distancia del aeropuertu, tando xuníos por un serviciu d'autobús gratuitu.
Amás, l'aeropuertu ta conectáu con rutes interurbanes d'autobuses, una conexón urbana con Tel Aviv, los Sherut o taxis compartíos, y los taxis convencionales.
En ferrocarril
La compañía Israel Railways ufierta un serviciu que xune la Terminal 3 con Tel Aviv y les ciudaes del norte na estación de ferrocarril del Aeropuertu Ben Gurión. La conexón a Tel Aviv toma alredor de 15 minutos, y tien un costu de 12 NIS.
Una llinia, inaugurada en 2006, coneuta l'aeropuertu cola ciudá de Lod, dexando coneutar l'aeropuertu coles víes ferroviaries que se dirixen al sur. D'esa manera, dexa que se creen servicios que xunan l'Aeropuertu Internacional de Ben Gurión coles ciudaes de Beerseba, Xerusalén y Asdod.
Direutores del Aeropuertu Internacional Ben Gurión
Desque nos años 70, decidióse que la xestión de los aeropuertos israelinos pasara al cargu de la autoridá aeroportuaria, el direutor d'aeropuertu direutor del aeropuertu siempres foi la figura más importante del aeropuertu. Estos fueron los direutores dende entós:
Aereollinies y destinos
thumb|Destinos dende l'Aeropuertu. thumb|ATR-72 de Arkia aparcáu n'Aeropuertu Internacional Ben Gurión. thumb|Boeing 757 de Israir aparcáu n'Aeropuertu Internacional Ben Gurión. thumb|Airbus A340 de Swiss n'Aeropuertu. Tolos vuelos rexonales operen dende la Terminal 1, ente que tolos vuelos internacionales operen dende la Terminal 3.
Santadi
Santadi ye un conceyu de la provincia de Cerdeña del Sur, na rexón de Cerdeña, n'Italia. Tien una población de. Tá asitiáu nel Basso Sulcis, a unos 60 km al suroeste de Cagliari.
Alcuéntrase a 134 metros sobre'l nivel del mar, sobre'l centru d'una amplia llanura de la cual llevántase un grupu montascosu qu'algama la so máxima altitú dientro del mesmu termino municipal, el Monte Tiricc, de 1.104 msnm.
McLintock
McLintock (McLintock!) ye un western cómicu fechu n'Estaos Xuníos d'América en 1963 y dirixíu por Andrew V. McLaglen, con John Wayne y Maureen O'Hara como actores principales.
El guión de la película básase levemente na obra de William Shakespeare The Taming of the Shrew.
Doblaxe n'asturianu
Dobláu al asturianu por Gonzali Producciones en 2011, añu en que la productora fizo la so publicación en DVD. Illán Gonzali produció'l versionáu, siendo ésti tamién el primer western dobláu al asturianu.
El doblaxe McLintock estrenóse'l 23 de setiembre de 2011 nel Centru de Cultura Antiguu Institutu de Xixón. El 25 d'avientu de 2012 emitiólu TeleAsturias.
Rodaxe
La película rodóse n'Old Tucson Studios, al oeste de Tucson, y tamién en San Rafael Ranch House, dambos n'Arizona.
Música
Compuesta por Frank De Vol. La canción ta interpretada pol grupu folk The Limeliters. thumb|254x254px|Hank Worden y John Wayne
Receición
La película foi un éxitu de taquilla. Recaudó 14,5 millones de dólares n'América del Norte, siendo la 11ª más vista de 1963 .
L'Arena (Augüera)
L'Arena ye una casería de la parroquia d'Augüera nel conceyu asturianu de Miranda.
Alcuéntrase a 9,50 km de Balmonte, la capital del conceyu, a un altor mediu de 360 msnm y tien una población de.
Berlancourt (Aisne)
Berlancourt ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Los Bazales
Los Bazales ye una casería de la parroquia d'Augüera nel conceyu asturianu de Miranda.
Alcuéntrase a 6,00 km de Balmonte, la capital del conceyu, a un altor mediu de 580 msnm y tien una población de.
Anna Morandi Manzolini
Anna Morandi Manzolini una profesora d'anatomía y escultora de figures en cera italiana. Recibió un permisu especial pa impartir clases d'anatomía la Universidá de Boloña entós que'l so maríu Giovanni Manzolini, al cargu de la cátedra, careció de tuberculosis; convirtióse d'esta miente en profesora d'anatomía hasta la muerte del so home en 1755. El so talentu pa realizar figures de cera nes que se copiaben al detalle l'anatomía humana valió-y el reconocencia nes cortes europees de la ilustración, y foi convidada a la de Catalina II de Rusia según otres cortes reales.
Turdus maranonicus
'''Turdus maranonicus ye una especie d'ave paseriforme de la familia de los túrdidos, ye orixinaria d'América del Sur.
Anna Morandi Manzolini
Manzolini tamién creó dos efigie en cera qu'anguaño s'esponen nel Palazzo Poggi, en Bologna: una d'elles ye un autorretratu, onde se representa a si mesma diseicionando un celebru humanu; la otra efixe representa al so home, na mesma actividá.
Turdus maranonicus
Distribución y hábitat
El so hábitat natural son les viesques seques y viesques húmedes de baxa altitú. Ye nativa de noroeste de Perú y el sur d'Ecuador, ta clasificáu como de preocupación menor pola IUCN.
Steve Calvert
Foi un prolíficu actor conocíu poles sos actuaciones amarutáu con traxes simiescos en munches producciones cinematográfiques de Hollywood y en programes televisivos. Tomó'l nome artísticu de Calvert como referencia al Güisqui Calvert.
Biografía
El so verdaderu nome yera Steven Stevens, y nació n'Illinois.
Calvert conocía a munches estrelles cinematográfiques de resultes del so trabayu como primer camareru del nigthclub Ciro's en Sunset Boulevard, y trabayaba como sustitutu (stand in) y doble cinematográficu. Ente los sos conocíos taben Robert Lowery, de quien Calvert yera sustitutu, y que consiguió que Calvert formara parte del Sindicatu d'Actores en 1948.
Esi mesmu añu, un avieyáu Ray Corrigan, a quien Calvert conocía y almiraba, vendió-y el disfraz de gorila qu'él utilizara n'ensame de filmes de Hollywood. Calvert empezó a siguir los pasos de Corrigan interviniendo en diversos títulos menores rodaos en Hollywood, debutando con una película de Jungle Jim.
Calvert actuó en Bride of the Gorilla, The Bowery Boys Meet the Monsters, el serial Panther Girl of the Kongo, el filme d'Ed Wood The Bride and the Beast/Queen of the Gorillas, Camín a Bali (con Bob Hope y Bing Crosby) y Bela Lugosi Meets a Brooklyn Gorilla. Siguiendo la tradición d'otros homes gorila interpretando a bisarmes espaciales, Calvert foi un robot en Target Earth y en The Bowery Boys Meets the Monsters. El payasu circense Billy Small frecuentemente actuaba cuando Calvert precisaba un segundu "simiu," como foi nel casu de Bride and the Beast..
Desanimáu pola falta d'un trabayu constante, y sufriendo un ataque cardiacu, Calvert retirar del cine en 1960, refugando trabayar en Konga, filme producíu por Herman Cohen. Vendió'l traxe de gorila a los almacenes de vestuariu Western Costume, y Cohen viose forzáu a arrendar un traxe alternativu al especialista y actor George Barrows.
Steve Calvert finó en Los Angeles, California, en 1991 por causa de un infartu agudu de miocardiu.
El Salam Maritime Transport
El Salam Maritime Transport ye un operador de ferrys Exipciu que nel añu 2006 tenía una flota de quince barcos nel Mar Roxu faciendo rutes ente los puertos d'Exiptu, Arabia Saudita y Xordania. La compañía ye la más grande d'Exiptu nel sector del tresporte por barcu, con unes cifres d'un millón de pasaxeros tresportaos al añu.
El Salam foi noticia nel añu 2006 después de qu'ún de los sos ferrys, el Al-Salam Boccaccio 98, fundiera'l 2 de febreru nel Mar Roxu, faciendo la ruta Duba-Safaga, d'Arabia Saudita y Exiptu, respeutivamente.
Turdus libonyanus
'''Turdus libonyanus ye una especie d'ave paseriforme de la familia de los túrdidos. Distribúyese llargamente nel sur d'África.
Distribución y hábitat
Ta clasificáu como preocupación menor pola IUCN, por cuenta de la so amplia gama de distribución, la so población calcular en 10.000 aves madures y envalórase un amenorgamientu del 10% nos próximos diez años, por cuenta de la fragmentación y perdida del so hábitat.
Berlise
Berlise ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Castañeo
Col nome de Castañeo podemos refererinos a:
República de China (1912-1949)
La República de China (chinu tradicional: 中華民國, chinu simplificáu: 中华民国, pinyin: Zhōnghuá Mínguó) foi'l réxime políticu qu'asocedió en China a la última dinastía imperial, la Qing, nel añu 1912. El periodu republicanu foi una etapa de grandes convulsiones polítiques y sociales, marcada pola independencia virtual d'amplies zones de China, sol control de los llamaos señores de la guerra", y polos numberosos enfrentamientos bélicos, especialmente la Segunda Guerra Sino-Xaponesa y, a partir de 1945, la guerra civil ente'l Kuomintang, el partíu políticu qu'apoderaba les instituciones de la República, sol mandu de Chiang Kai-shek, y el Partíu Comunista de China.
Mary Watson Whitney
Primeros años y educación
Whitney nació en Waltham, Massachusetts en 1847. La so madre foi María Watson Crehore y el so padre Samuel Buttrick Whitney. El so padre tuvo enforma ésitu nel sector inmobiliariu y tenía una situación económica folgosa, lo que-y dexó apurrir a la so fía una bona educación pa una muyer naquél momentu. Whitney foi a la escuela en Waltham onde se destacar en matemátiques y graduóse de la escuela secundaria pública en 1863. Foi clases particulares mientres un añu antes d'entrar na Universidá de Vassar en 1865, onde conoció a l'astrónoma Maria Mitchell. Mientres la so estadía na Universidá de Vassar, el so padre morrió y el so hermanu perder nel mar. Llogró'l so títulu en 1868.
Ente los años 1869 y 1870 tomó dellos cursos sobre cuaterniones y mecánica celeste dictaos por Benjamin Peirce (Universidá de Harvard). Nesi momentu, les muyeres nun podíen ser almitíos na Universidá de Harvard polo qu'ella asistió como convidada. Llogró la so maestría en Vassar en 1872, dempués treslladóse a Zurich mientres 3 años, onde estudió matemátiques y mecánica celeste.
Carrera profesional
Al tornar a los Estaos Xuníos trabayó como profesora nel colexu secundariu de la so ciudá hasta que se convirtió n'asistente de Maria Mitchell en Vassar. En 1888, cuando Mitchell xubilóse, aportó a un cargu de profesora y a la direición del observatoriu hasta'l so retiru en 1915 por razones de salú.
Deurante la so carrera dedicar a enseñar ya investigar temes rellacionaes con estrelles dobles, estrelles variables, asteroides, cometes, y midíes a partir de plaques fotográfiques.So la so direición publicáronse 102 artículos científicos nel Observatoriu de Vassar. En 1889 la so madre y la so hermana careciéronse y Whitney treslladar al Observatoriu onde podía curiales y siguir col so trabayu, a partir d'entós de tiempu parcial. Cuando finaron, dos años dempués, retomó'l so trabayu a dedicación completa. Whitney foi miembru de l'Asociación d'Estaos Xuníos pa la Meyora de la Ciencia y de la Sociedá Astronómica y Astrofísica.
Fallecimientu
Mary Whitney morrió en Waltham el 20 de xineru de 1921 de neumonía.
Corcesca
La corcesca ye una variante de la partesana de moharra fuerte que les sos "oreyetes", cuchielles (o gabitos) a los llaos en forma de traenta formen un ángulu y son de mayor marca. La voz provién del francés corcesque.
Les franceses ya ingleses estrémense de les partesanes poles cuchielles llargues en forma de traenta, que si son gabitos denóminense ranseur, y si son llances de moharra tridentina entren na familia de les partesanes.
Oríxenes ya historia
La corcesca ye "otra" de les armes denominaes d'"oficiales" o "parada"; esto ye, nun foi emplegada nin desenvuelta pa la guerra. Nos sos oríxenes esta arma trató de representar la "flor de lliriu" francesa por ser una arma de tropes y guardies de l'aristocracia. El so emplegu centróse mientres el sieglu XVI.
Si en llugar de traenta tien una forma de moharra con gaxartes o gabitos curvaos escontra'l suelu, denómase-y roncona.
Onthophagus fracticornis
Onthophagus fracticornis ye una especie de coleópteru de la familia Scarabaeidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase nel paleárticu: Eurasia (dende la península ibérica hasta Irán).
La Casa Blanca
La Casa Blanca ye una casería de la parroquia d'Augüera nel conceyu asturianu de Miranda.
Alcuéntrase a 6,00 km de Balmonte, la capital del conceyu, a un altor mediu de 0 msnm y tien una población de.
Clotilde Borella
Clotilde Borella foi una actriz arxentina.
Carrera
A los 40 años empezó a estudiar teatru con Carlos Gandolfo. El so primer trabayu nel teatru foi pa la obra Lo que mata ye'l mugor, con Dora Baret y Adrián Ghío.
Les sos participaciones en cine fueron curtios y escases, pero llegó a participar en 9 películes, empecipiándose en 1981 en Ritmu, amor y primavera, d'Enrique Carreres y darréu  Los crápulas , L'esquite, Dase cunta, Esperando'l xarré, con China Zorrilla y Betiana Blum, Cien veces nun debo, con Norma Aleandro y Luis Brandoni, ente otres.
Tamién participó en televisión, en ciclos como Amu y señor, con Luisa Kuliok y Arnaldo André, L'home qu'amo, El to mundu y el míu, Pasiones y Manuela. En 1990 realiza la so última intervención cinematográfica en Cien veces nun debo, d'Alejandro Doria. Na década de 1990 foi rellanzada por Antonio Gasalla pa participar nel ciclu El palaciu de la risa, programa qu'acabaría dexando por problemes de salú. Ella nuna nota periodística dixo tar estimada por haber sío contratada por Gasalla : "Siempres foi'l mio ídolu y siempres lo almiré"
Morrió de cáncer a los 69 años el 11 de payares de 1997 en Buenos Aires.
En notes periodístiques, Borella dixo: «(...)Si na vida non te salvás pol humor, tas llistu (...) Gustaríame que me recuerden con una sorrisa y enforma amor.»
Umar ibn al-Jattab
Según la versión sunnita nacíu en La Meca escontra'l 581, combatió nun primer momentu contra Mahoma y los fieles de la nueva relixón, pero más tarde convirtióse al islam y aportó a unu de los llugartenientes más fieles del profeta. Yera amás suegru de Mahoma, una y bones ésti casóse cola so fía Hafsa.
Una vegada escoyíu califa, Umar lluchó contra l'Imperiu bizantín y contra l'Imperiu Sasánida de Persia. Llanzar a la conquista del Mediterraneu oriental, echando les bases del imperiu islámicu que los sos socesores estenderíen. Conquistó la Siria bizantina en 638, Palestina, Exiptu en 642 y Mesopotamia, d'equí p'arriba conocida como Iraq, el mesmu añu, tres la Batalla de Nehavend. En tolos territorios conquistaos caltuvo les estructures alministratives esistentes y nun intentó acabar coles creencies relixoses de los sos habitantes, ente otres coses porque punxo a los non musulmanes sol estatutu de dimmíes o "protexíos", lo que-yos obligaba a pagar un impuestu específicu qu'apurría importantes ingresos al Estáu islámicu. Les sos tropes yeren calteníes nun ciertu aislamientu de la población nos llugares conquistaos y pagar col botín llográu.
Umar foi'l primer califa qu'ostentó'l títulu de Príncipe de los creyentes (أمير المؤمنين amīr al-mu ' minīn). (Según los sunnitas) Instituyó la era de la Hégira, pola que se rixe'l calendariu musulmán, con entamu'l 16 de xunetu del añu 622. Tamién mandó construyir la famosa Cúpula de la Roca en Xerusalén, alredor de la roca na que, según la tradición, dende la que Mahoma xubió al cielu.
Morrió asesináu'l 4 de payares de 644 na mezquita de Medina (capital del Estáu) por un esclavu persa llamáu Firūz. Asocedió-y Uthman. (La).
Estela d'Ezana
<DIV ALIGN="justify"> La estela d'Ezana (o cercu del rei Ezana) ye'l obeliscu central entá de pies nel Parque de Cercos del norte (que contién cientos de cercos más pequeños y menos decoraes) na antigua ciudá d'Aksum, na actual Etiopía. Ta cercu foi probablemente la postrera alzada y la mayor de les que permanecen enteres. El cercu d'Ezana alzar a 21 m. d'altor, más pequeña que la cayida Gran Cercu, de 33 m. y que'l más conocíu obeliscu d'Aksum, de 24 m. (reensamblado y desveláu el 4 de setiembre de 2008). La so base ta decorada con una puerta falsa y dambos llaos presenten buecos que paecen ventanes.
Historia
thumb|left|250px|Parque de cercos del norte, n'[[Aksum (ciudá)|Aksum.]] Esti obeliscu, denomináu más correutamente como "cercu" o col nome nativu de "hawilt/hawilti" (yá que nun terminen con una pirámide nel so cume) foi talláu y alzáu nel sieglu IV d. C. por súbditos del reinu d'Aksum, una antigua civilización etíope. Supónse que la función d'estos cercos yera la de ser "indicadores" pa cámares funeraries soterrañes. Los mayores d'esti indicadores de tumbes usar pa les cámares funeraries reales y taben decoraes con ventanes falses de dellos pisos y puertes tamién falses, ente que la nobleza disponía de cercos más pequeños y menos decoraes. El cercu del rei Ezana ye, probablemente, l'últimu exemplu d'esta práctica, obsoleta tres la conversión de los Axumitas al cristianismu. Debe'l so nome al rei Ezana (aprox. 300-350 d. C.), el primer monarca d'Aksum qu'adoptó'l cristianismu siguiendo l'exemplu y les enseñances de Frumencio d'Aksum, el so tutor de la infancia. El cercu ye un bloque de granitu sólidu grabáu, con una puerta y nueve ventanes falses (créese que simbolicen la puerta y los nueve cámares de la tumba del rei), que foi treslladáu dende una cantera a cuatro quilómetros, probablemente abasnada por elefantes.
El cercu d'Ezana ye, amás, l'únicu de los trés obeliscos reales mayores (los otros son el Gran Cercu y l'Obeliscu d'Aksum) que nunca llegó a partise. Los italianos estropiaron severamente unu d'ellos al estremalo en trés partes y embarcalo escontra Roma n'unu de los más estraños casos d'espoliu mientres el saquéu colonial. El cercu d'Ezana foi afitada en 2007-2008 por un equipu empobináu pol inxenieru Giorgio Croci, mientres el reensamblaje del obeliscu d'Aksum. Tres décades de pidimientos por que-yos fora devueltu'l so monumentu, los etíopes finalmente recuperaron la so ayalga histórica nacional.
Steven Strait
Steven Strait ye un actor, modelu y cantante d'Estaos Xuníos.
Vida personal
Nacíu y crecíu en Greenwich Village, ye d'ascendencia italiana y neerlandesa. Strait taba planiando un treslláu al sur de California p'atopar trabayu nel cine cuando foi incluyíu na repartu de Sky High. Mientres se topaba en Los Angeles col únicu oxetivu d'atopar un apartamentu, l'axente del actor aportunó en que fora, por una vegada, a l'audición d'aquella película. Sky High significó-y el primer papel cinematográficu.
Carrera d'actor
Steven Strait debutó na película de Disney, (Sky High), en redol a un institutu pa superhéroes. Steven da vida a Warren Peace, el rebelde de la escuela que puede llanzar fueu coles sos manes.
Enantes, viérase-y xunto a Ashlee Simpson na cinta de Lions Gate, Undiscovered (2005), onde da vida a Luke Falcon, un aspirante a estrella del rock. La película xira en redol a un grupu d'artistes del espectáculu que traten d'establecer les sos carreres por sigo mesmos na ciudá de Los Angeles.
Pensó en pertenecer al repartu de la película New Moon interpretando'l papel de Jacob Black pero nel so llugar quedó Taylor Lautner.
Apocayá púdo-ylo ver la película de Warner Bros, 10 000 e.C. (película) (10.000 B.C., 2008), na que da vida a un mozu integrante de la tribu primitiva que sobrevive dando caza a mamuts en migración. Cuando'l cazadores de la tribu son fechos esclavos toma conciencia que tendrá de lluchar, pos de lo contrario la so tribu va bastiar a la estinción.