cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
R Cassiopeiae
Les variables Mira son estrelles nos últimos estadios del so evolución que la so inestabilidá provién de pulsaciones na so superficie que provoquen cambeos nel so color y rellumu. Dalgunes d'elles, ente les que s'atopa R Cassiopeiae, amuesen emisión máser de 28SiO, con temperatures de rellumu máximu entendíes ente 10.000 y 108.800 K. Esti tipu d'emisión xenerar a una distancia de la estrella de 5 a 10 UA. Coles mesmes, R Cassiopeiae presenta fuerte emisión d'OH y H2O nel infrarroxu.
Ian Nelson
Ian Nelson ye un actor d'Estaos Xuníos, conocíu pol so papel de Dylan en Bratz: The Movie.
Helmitheros vermivorus
Helmitheros vermivorus ye la única especie de la so xéneru. Ye una ave migratoria qu'añera en montes d'América del Norte y envierna en Méxicu, les Antilles y América Central.
Eleiciones municipales d'España de 1983
[[Casu]
José Faustino Castaño García (PSOE) (hasta'l 12 de xunetu de 1986; en funciones) José Luis Corral Aladro (PCE) (dende'l 12 de xunetu de 1986
Cuideiru
José Manuel Pérez Marqués (AP (dende'l 26 d'ochobre de 1984)
Ḷḷuarca
(recuperó'l nome de Valdés en 1985)
Murios del Nalón
Laureano Díaz de la Noval (AP) (dende'l 24 de marzu de 1984) AP y IND (dende'l 24 de marzu de 1984)
Proaza
Ramón Fernández García (PSOE) (dende'l 1 de xunetu de 1985)
Sobrescobiu
Gustavo Prado Fernández (IS) (dende'l 16 de xunetu de 1986)
Leganés
Fernando Abá Bécquer (PSOE) (dende'l 31 de mayu de 1983)
Herbarium Amboinense
Herbarium Amboinense, ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol militar, naturalista, arquiteutu holandés, Georg Eberhard Rumphius. Editóse n'Ámsterdam en 1741 col nome de Herbarium Amboinenese, Plurimas Complectens Arbores, Frutices, Herbas, Plantes Terrestres & Aquaticas, quae in Amboina, et Adjacentibus Reperiuntur Insulis, Adcuratissime Descriptas Juxta Earum Formes, cum Diversis Denominationibus, Cutlura, Usu, ac Virtutibus.
Het Amboinsche kruidboek o Herbarium Amboinense, ye un catálogu de la flora de la islla d'Amboinia (güei Indonesia), espublizáu póstumamente en 1741. La obra entiende 1.200 especies, 930 con nomes definitivu pa les especies, y otres 140 identificaes a nivel de xéneru. Apurrió ilustraciones y descripciones pa los tipos de nomenclatura de 350 especies, y esti material contribuyó al más tarde desenvolvimientu de la clasificación científica binomial de Linneo. El so testu dio la base pa tolos estudios futuros de la flora de les Moluques y la so obra ye entá de referencia güei. A pesar de la distancia en comunicaciones colos científicos d'Europa, foi miembru de la Sociedá Científica de Viena, y hasta unvió una coleición de conches de mar de les Moluques a los Medicis en Toscana.
Ciegu en 1670, Rumphius continua trabayando nel so manuscritu de seis volúmenes cola ayuda d'otros. La so esposa y fíu morrieren nun terremotu faía pocu. En 1687, con casi'l proyeutu completu, piérdense les ilustraciones nuna quema. Perseverante, Rumphius y los sos auxiliares completen el testu en 1690, pero'l buque llevando los manuscritos a Holanda ye atacáu polos franceses y fundíu, forzándolos a refaer tou dende una copia qu'afortunadamente calteníen. El Herbarium Amboinense finalmente enriba a Holanda en 1696. Pero, la "Compañía" decide que como contenía información bien sensible nun la publicar. Rumphius fina en 1702, polo qu'enxamás vio si obra n'imprenta; l'embargu llevantar en 1704, pero naide quería publicar. Finalmente apaez en 1741, trenta y nueve años dempués del decesu de Rumphius.
31 de xunetu
Abreviatures
° : fecha de nacencia
† : fecha de la muerte
Réaumont
Réaumont ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Renage
Tien una población de y una superficie de  km².
Herbarium Europaeum
Herbarium Europaeum (embrivíu Herb. Eur.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu, briólogu, pteridólogu, alemán Carl Gabriel Baenitz. Espublizóse en fascículos nos años 1867-1900.
Crambe maritima
Crambe maritima o Seakale ye una planta perenne halófita perteneciente a la familia Brassicaceae que crez montesa a lo llargo de les mariñes d'Europa, dende'l Atlánticu Norte al Mar Negru. thumb|Vista de la planta
Descripción
Tien grandes fueyes carnoses similares a les del repollu de color glauco y abondosos flores blanques. Les granes tán conteníes en vaines globulares, con una grana en cada vaina.
La planta cultivar n'ocasiones como ornamental, pero'l so usu más común ye como verdura escolorada. A lo llargo de la mariña d'Inglaterra, onde s'atopen comúnmente percima de la marca de la mar enllena nes sableres de quixarros, la población llocal atropaba los quixarros alredor de los biltos que nacíen de forma natural para, d'esta miente, blanquiar. A principios del sieglu XVIII afitóse como verdura doméstica, pero'l so momentu álgido foi a principios del sieglu XIX cuando apaeció nel llibru de xardinería de Thomas Jefferson en 1809, y sirvióse nel Royal Pavilion del Príncipe Rexente, en Brighton. Los biltos sírvense como los espárragos: al vapor, yá seya con una bexamel o mantega dilida, sal y pimienta.
Taxonomía
Crambe maritima describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 2: 671. 1753. Crambe: nome xenéricu que remanez del llatín crambe, y del griegu κράμβη, "una especie de col". maritima: epítetu xeográficu qu'alude a la so llocalización cerca del mar.
Década del 290 e.C.
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Tabla añal del sieglu III e.C. ( Sieglu IV e.C. - Sieglu III e.C. - Sieglu II e.C.)
Herbarium Apuleii Platonici
El llibru Herbarium Apuleii Platonici ye un herbariu que representa 131 plantes cola so sinonimia y les instrucciones pal so usu na medicina, y foi espublizáu per primer vegada en 1481 en Monte Cassino cerca de Roma por Johannes Filipu de Lignamine, un cortesanu de Sicilia y el médicu del Papa Sixto IV. Esta foi la primer obra impresa de plantes con numberoses ilustraciones y xeneralmente denominar el primer impresu ilustráu a base de yerbes. La hestoria del trabayu perdióse col pasu del tiempu, dando llugar a la especulación ensin fin sobre la identidá del autor. Seique Apuleyo Platónicu fora un seudónimu de Lucio Apuleyo de Madaura en Numidia, nacíu en 124ad, ente qu'otru autores referir a él como Pseudo-Apuleius. Un estudiu del llibru amuesa dalgunes de les plantes que son reinales del Norte d'África y sofita la idea de que l'autor yera africanu.
Les imáxenes son revesoses y anque crudes n'apariencia, foi vista por dellos críticos como sofisticaes anque d'arte romano estilizáu. Les diverses testures de les imáxenes llevaron a dellos estudiosos a afirmar que tán grabaes en madera, ente qu'otros ven evidencies de cortes de metal. Les plaques con figures de culiebres y escorpiones, añedíen les plantes que se consideraben como una cura pa les picadures o mordedures venenoses.
La publicación d'esti trabayu inspiró al imprentador Peter Schöffer en Maguncia, pa producir una obra similar. Terminó en latin el so llibru ilustráu de yerbes qu'él llamó Herbarius Moguntinus en 1484, a tiempu pa la Feria de Pascua en Frankfurt del Main. Vendióse bien, lo que provocó un segundu herbariu, el Gart der Gesundheit (Xardín de la Salú), doce meses más tarde.
Tytonidae
Los titónidos (Tytonidae) son una de los dos families d'aves en que s'estrema'l orde Strigiformes; la otra ye Strigidae. Les especies d'esta familia, que reciben el nome xenéricu de curuxes, son de tamañu medianu a grande cola cabeza ancha en forma de corazón. Los titónidos inclúin dos sub-families: Tytoninae y Phodilinae, dambes con un namái xéneru caúna.
El rexistru fósil de la familia remontar al Eocenu; dos subfamilies conócense namái polos sos restos, conocíes como Necrobyinae y Selenornithinae.
Los titónidos tán bien estendíos; namái tán ausentes del estremu norte d'América del Norte, d'El Sáḥara y de delles árees d'Asia. La mayoría de les 16 especies de titónidos foi pocu estudiada y dalgunes, como Tyto soumagnei, apenes fueron columbraes dende'l so descubrimientu; la curuxa común o de campanariu (Tyto alba) ye una de les especies meyor conocíes de curuxa.
5 especies de titónidos tán amenaciaes, y delles especies insulares hanse escastáu, como Tyto letocarti. Les curuxes son principalmente nocherniegues y non migratories; viven soles o en pareyes.
Especies estinguíes
Melanesia:
Olimpiada
Olimpiada ye'l periodu de, por regla xeneral, cuatro años que trescurre ente cada edición de los xuegos olímpicos, magar n'asturianu y otres llingües ye común l'usu d'esta pallabra pa designar a los mesmos xuegos, como sinónimu.
Década del 280 e.C.
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Tabla añal del sieglu III e.C. ( Sieglu IV e.C. - Sieglu III e.C. - Sieglu II e.C.)
Olimpiada
La cronoloxía basada nos xuegos data de la dómina d'Alejandro Magno y #introducir posiblemente Éforo de Cime o Timeo de Tauromenio nel s. IV-III a. C. Tuvo n'usu hasta la Edá Media. Según san Isidoro nes Etimoloxíes, el nome d'olimpiada pal periodu vien de los xuegos.
Nel so sentíu orixinariu yera una unidá de tiempu usada na Antigua Grecia dende 776 a. C. que sirvía pa narrar fechos pasaos.[cita  (Vease Xuegos Olímpicos Antiguos).
Tamién s'utiliza'l términu «olimpiada» pa designar competiciones n'otros ámbitos non deportivos, cuantimás nos científicos, como seríen la Olimpiada Internacional de Xeografía o les Olimpiaes Nacionales o Internacionales de Matemátiques.
La FIDE entama en forma similar, pero cada dos años, les Olimpiaes d'Axedrez.
Crataegus ambigua
El espín rusu, Crataegus ambigua, ye una especie d'arbustu perteneciente a la familia de les rosácees. Ye nativa del oeste d'Asia y este d'Europa, incluyíes Armenia, Irán, Rusia, y Turquía.
Descripción
Ye un arbustu o pequeñu árbol qu'algama un tamañu d'hasta 12 m d'altor. El frutu ye de color coloráu escuru a púrpura o negru, con una o dos drupes dures. Crataegus ambigua ta estrechamente rellacionada con Crataegus songarica, una especie que tien la fruta negro.
Taxonomía
Crataegus ambigua describióse por C.A.Mey. ex A.K.Becker y espublizóse en Bull. Soc. Imp. Naturalistes Moscou 31(1):12, 34, nel añu 1855.
Natalia Molchánova
Natalia Vadímovna Molchánova (Наталья Вадимовна Молчанова; 8 de mayu de 1962 en Ufá, Rusia- 2 d'agostu de 2015 en Formentera) yera una prauticante de apnea profesional posesora de múltiples récores mundiales.
Biografía
Yera una reconocida deportista y prauticante del bucéu a pulmón llibre o apnea y foi presidente de la federación rusa de apnea.
Ganó doce medayes d'oru individual y dos medayes d'oru por equipos del Campeonatu Mundial de Apnea.
Récores
Ente los récores mundiales de Natalia atópense:
Muerte
El 2 d'agostu de 2015, Natalia atopábase faciendo delles inmersiones recreatives en apnea con otros 3 amigos n'agües de Formentera (Islles Baleares, España). En dixebrándose un pocu del grupu, y realizar una inmersión fonda, nun tornó a la superficie; se presume que finó. El códigu civil español nel so artículu 193 establez qu'una persona sumida tien de pasar de, un mínimu de 3 meses a un máximu de 10 años n'ausencia, pa ser declarada llegalmente como finada.
Referencies
Natalia Molchánova
Trogonidae
Los trogónidos (Trogonidae) son la única familia del orde de los Trogoniformes. Engloba a los trogones (tamién llamaos sucurúas o surucuaes) y a los quetzales (Pharomachrus). La pallabra griega trogon significa «esmordigañar» y refierse al fechu qu'estes aves furen furacos nos árboles o en termiteros pa construyir los sos niales.
Los trogones son residentes de los montes tropicales de tol mundu, cola mayor diversidá n'América Central y América del Sur. El xéneru Apaloderma contién les poques especies orixinaries d'África, y el xéneru Harpactes ye orixinariu d'Asia. El restu d'especies pertenecen a les rexones neotropicales.
Alimentase d'inseutos y frutos, y los sos picos anchos y pates débiles reflexen la so dieta y los vezos arbóreos. Anque'l so vuelu ye rápido, estes aves son reticentes a volar cualquier distancia. Los trogones nun emigren.
Tienen un plumaxe nidiu, de cutiu bien coloríu, con un marcáu dimorfismu sexual. Ponen güevos de color blancu o llixeramente pastel.
Hemignathus virens
Hemignathus virens ye una especie d'ave de la familia Fringillidae.
Ye endémica de Ḥawai.
Bandera d'Afganistán
La bandera del Emiratu Islámicu d'Afganistán, tamién usada como bandera de los talibanes, consiste na shahada escrita en negru sobre fondu blancu. Foi adoptada'l 15 d'agostu de 2021 cola victoria de los talibanes na guerra de 2001-2021. Tien un ratio 1:2.
Esti país ye'l que más vegaes camudó de bandera.
Primeres banderes
La primer bandera de la que se tien conocencia correspuende a la dómina de Nadir Shah (1688-1747). Décades más tarde, una tribanda horizontal verde-blanca-verde foi utilizada na dómina del Imperiu Durrani y del Emiratu de Herat (aprox. 1818-1842).
Monarquía
En 1919 proclamóse la independencia y Afganistán dexó de ser un protectoráu del Imperiu Británicu. El diseñu de la mezquita foi complejizado (y sobre ella añedió'l chacó real) pero quitaron delles armes, dexándose namái dos espaes y arrodiándose de rayos que formen ocho puntos y que reciben l'emblema nun círculu; dacuando en vegada del círculu tenía forma d'óvalu y n'otra versión apaecía un llibru sobre les espaes.
En 1926, xunto col cambéu de títulu del monarca Amanulá d'Emir a Rei, modificóse l'escudu: quitaos el chacó, les espaes y los rayos, estos postreros reemplazar por dos rama, una de lloreos y otra de fueyes de carbayu.
Metanes numberoses reformes modernizantes, una bandera dafechu nueva foi establecida en 1928. Apaecieron per primer vegada'l colores negru-colloráu-verde (significando'l pasáu, el sangre esparnao pola independencia y l'esperanza nel futuru, respeutivamente) y llevaba un escudu de tipu socialista. El color negru yera tomáu de les antigües banderes tradicionales, el colloráu de la bandera de la URSS y el verde pol Islam.
La nueva bandera duró namái unos meses: Amanulá tuvo d'abdicar por causa de una revuelta conservadora contra les sos reformes. El caudiellu tayiko Habibulá Kalakani tomó Kabul en xineru de 1929 y foi proclamáu Emir por una asamblea de líderes relixosos. Usó una bandera tribanda vertical colloráu-negru-blancu.
N'ochobre de 1929 foi derrocáu y executáu. Mohammed Nadir Shah restauró'l colores de 1928 pero col escudu de 1919 —n'óvalu— (pos l'escudu de 1928 considerábase bien «progresista»).
En 1931 diseñóse un nuevu escudu combinando los de 1919 y 1928. Foi consagráu pola Constitución del 31 d'ochobre de 1931. Esta bandera ye bien similar a l'actual, pero l'emblema tien diferencies (toca los trés franxes, nun tien la shahada, nin el takbir, nin el sol naciente y l'añu que lleva ye distintu). Ésta ye la bandera de mayor duración na historia afganistana. La Constitución de 1964 describir nel so artículu 4 oficialmente:
República
En 1973 foi derrocáu'l rei Zahir Shah pol so primu y cuñáu, el xeneral Mohammed Daud Khan y ésti proclamó la República. El 9 de mayu de 1974 foi establecida una nueva bandera: tres franxes colos colores tradicional pero horizontal (la franxa verde siendo'l doble que les otres dos) y con un nuevu escudu: una águila dorada coles ales abiertes nel cantón. La Constitución de 1976 describir nel so artículu 23:
El 27 d'abril de 1978 los oficiales progresistes, sol mandu d'Abdul Qadir y Mohammad Aslam Watanjar, encabezaron una Revolución y tomaron el poder, apurriéndolo trés díes depués al Partíu Democráticu Popular d'Afganistán empobináu por Nur Mohammad Taraki. Nun hubo cambeos oficiales de bandera anque empezó a aldericase y foi corriente l'usu de la bandera anterior ensin l'escudu.
Jack Nelson (actor)
Jack Nelson foi un actor, direutor y guionista cinematográficu d'Estaos Xuníos, activu principalmente na dómina del cine mudu. A lo llargo de la so carrera actuó en más de 100 producciones estrenaes ente 1910 y 1935, dirixendo 59 ente 1920 y 1935.
Bandera d'Afganistán
República
El cambéu llegal vieno'l 19 d'ochobre de 1978. Reemplazóse la bandera por una bandera colorada col escudu nel cantón. Ellí, en color doráu allugábase la pallabra en Jalq (tantu en dari como en pashto, «Pueblu»), arrodiada de la corona d'espigues y na parte cimera una estrella y na inferior una cinta colorada coles inscripciones doraes د ﺛور ﻧﻘﻼـب ١۵١٧ (Dǝ S̠aur Enqelāb 1317) («La Revolución d'abril de 1978») y دافغانستان دمکراتی جمهوریت (Dǝ Afġānistān Dimūkratīk Jumhūriyat) («La República Democrática d'Afganistán», nuevu nome oficial del país).
Jack Nelson (actor)
Nacíu en Memphis, Tennessee, amás de la so trayeutoria nel cine, Nelson foi direutor del Capital Theatre na llocalidá de North Bay, Ontario (Canadá), na que finó en 1948.
Bandera d'Afganistán
República
Nos últimos díes de 1979 les tropes soviétiques entraron al país a pidimientu del gobiernu llegal p'ayudar a combatir a los fundamentalistes insurrectos («muyahidines») y asumió Babrak Karmal como presidente'l 27 d'avientu de 1979. Col fin d'aselar la oposición relixoso y feudal, decidió faese un cambéu de pabellón y el 21 d'abril de 1980 adoptóse la nueva bandera afganistana, que consistía na antigua republicana pero colos trés franxes horizontales d'igual tamañu y con un nuevu emblema.
El 30 de payares de 1987 simplificóse l'escudu de la bandera. La Constitución promulgada esi añu describir nel so artículu 10:
La reforma constitucional de 1990 nun introdució cambeos na bandera.
Islamismu
El 2 d'avientu d'esi añu, el presidente Burhanuddin Rabbani decretó la nueva bandera oficial, asemeyada a la bandera provisional pero qu'incluyía l'escudu de 1931 modificáu. El color verde representaba l'islam, el blancu a la pureza y el negru al pasáu escuru del país. Esta bandera, anque usada internacionalmente y en teoría la bandera del país nun tenía usu xeneralizáu: cada facción muyahidín tenía les sos propies insinies.
Pal 27 de setiembre de 1996, una facción fundamentalista, los talibán, fixérase col control de la mayor parte del territoriu. El 25 d'ochobre de 1997 renombraron el país a Emiratu Islámicu d'Afganistán y establecieron como bandera una blanca, usada pol movimientu talibán, cola shahadah escrita en negru. Como'l gobiernu talibán nunca foi reconocíu internacionalmente mientres estos años, sacante tres estaos, pa les Naciones Xuníes la bandera válida yera la d'avientu de 1992, usada oficialmente pol gobiernu rival de l'Alianza del Norte.
Tres la cayida del réxime talibán na invasión de 2001, establecióse, el 27 de xunu de 2002, una nueva bandera colos colores tradicionales en disposición vertical y col escudu ensin les cimitarras. Hai versiones col escudu en doráu y en blancu y con otres variaciones.
El 4 de xunu de 2004 camudáronse-y les proporciones y l'escudu tuvo cambeos menores, esistiendo variaciones con al respective de los elementos del mesmu. La Constitución actual describir oficialmente nel Capítulu 2, Artículu 19:
Simbolismu
L'actual bandera del Emiratu Islámicu d'Afganistán ye una simple bandera blanca cola shahada imprentada en negru nel centru. El blancu representa la pureza na fe y el gobiernu del movimientu islámicu de los talibanes. Depués de 1997, una shahada en negru foi añadida, que ye la declaración de fe islámica. L'actual bandera ye poco común comparada cola d'otros grupos jihadistes como Al-Qaeda o l'Estáu Islámicu, darréu que nestos el color principal ye'l negru y la shahada ta escrita en blancu.
Na bandera tricolor anterior, el negru simboliza la edá escura del pasáu, el colloráu simboliza'l sangre esparnao pola independencia y el verde simboliza l'islam, esperanza, riqueza y el futuru brillosu.
Køgue
Køgue ye una ciudá de Dinamarca. Tien una población envalorada de 35.295 habitantes en 2012.
Ta allugada na mariña oriental de la islla de Selandia, na badea de Køgue, y representa el puntu más meridional de la zona urbana de Copenḥague.
Køgue traza los sos oríxenes a lo menos al sieglu XIII, dómina en que recibió'l privilexu de ciudá comercial, beneficiada del so estratéxicu allugamientu nun bon puertu natural. La ciudá caltién dellos edificios antiguos nel so centru históricu. Paralelamente, Køgue ye una ciudá moderna, con una importante producción industrial y xunida por modernes y rápides autopistes col centru de Copenhague y ciudaes vecines. La crecedera de Køgue mientres la industrialización terminó per encloyar a poblaos cercanos y a formar parte de los suburbios de la capital danesa.
Historia
Køgue yera una ciudá dende'l sieglu XII, establecida nos marxes del ríu del mesmu nome, a 1 km de la mariña. Un nuevu asentamientu, que sería conocíu temporalmente como Ny Køgue (Nueva Køgue), formóse darréu na desaguada del ríu. Ny Køgue foi designada ciudá comercial (købstad) en 1288 pol rei Erico VI de Dinamarca. Colos privilexos, el rei exentó a Køgue temporalmente del pagu d'impuestos; la ciudá foi fortificada con muralles y fosos y foi, mientres el restu de la Edá Media, una importante ciudá comercial. A mediaos del sieglu XV la ciudá tuvo'l so primera casa consistorial. En 1484, por iniciativa del rei Juan, construyóse un monesteriu franciscanu. Ésti sería tresformáu n'hospital en 1532 cola llegada de la reforma protestante.
Mientres la Guerra del Conde, el conde Cristóbal d'Oldemburgu, dempués de desembarcar en Selandia, en 1534 escoyó a Køgue como'l so cuartel xeneral mientres entamaba l'ataque sobre Copenḥague. Los pobladores xunir al conde y escalaron delles propiedaes cercanes a la ciudá que pertenecíen a la nobleza. En 1535 el xeneral Johan Rantzau llegó pela rodiada de Køgue. Los habitantes decidieron camudar de bandu y abriéron-y el so puertes. Cristián III establecer d'esta manera en Køgue mientres esperaba la rindición de la capital.
El periodu ente 1560 y 1650 representó un sieglu de florecimientu pa Køgue, debíu a la puxanza na esportación de ceberes y na pesca del sardina nel Øresund. Tamién se desenvolvió una importante producción de cerveza artesanal, y delles feries añales camudar a Køgue dende otres ciudaes selandesas.
A principios del sieglu XVII empecipiar en Køgue un procesu de cacería de bruxes que terminó cola muerte de delles muyeres acusaes de prauticar la bruxería.
Nel intre de Primer Guerra Danesa de Carlos Gustavo (1657-1658), el rei Carlos X Gustavo de Suecia, n'avanzando sobre'l Gran Belt conxeláu, invadió Selandia. Mientres les negociaciones de paz, el rei suecu establecer en Køgue, onde permaneció hasta febreru de 1658, cuando se robló'l Tratáu de Roskilde. Esi mesmu branu españó una nueva guerra y Selandia volvió ser invadida polos suecos. Carlos Gustavo escoyó Køgue como cuartel xeneral, y decidió fortificala en 1659. Munchos edificios de la ciudá fueron baltaos pa esti propósitu, ente ellos l'antigua ilesia franciscana y delles viviendes y granxes. Cuando los suecos retirar en 1660, Køgue quedó na ruina económica. Ante la falta de caltenimientu, el puertu enllenar de sable, lo qu'atrabancó'l comerciu y el tresporte. Les fortificaciones sueques fueron desmantelaes en 1651.
Nel sieglu XVIII empezar a recuperar el puertu y per ende el comerciu, y a finales del sieglu establecer de nuevu feries comerciales na plaza de la ciudá. Sicasí, la ciudá viose afeutada pola dura crisis que sobrevieno en Dinamarca a principios del sieglu XIX como resultáu de les Guerres Napoleóniques, la perda de Noruega y la bancarrota de les arques nacionales. Dende la primer metá del sieglu XIX, ameyoróse'l puertu y amontóse la esportación agrícola dende Køgue a Inglaterra. Na segunda metá del sieglu, estableciéronse delles pequeñes industries, como una fundidora de fierro, una fábrica de papel y una fábrica de tabacu. La estación de Køgue foi inaugurada en 1870, pa ser sirvida pela llinia que corría de Roskilde a Næstved. En 1879 creóse la llinia de Selandia oriental (güei sumida), que comunicaba Køgue con Store Heddinge y Faxe. Hubo una tercer llinia que xunía Køgue con Ringsted; ésta foi inaugurada en 1917 pero dexó de funcionar en 1963.
Col establecimientu de la industria de la madera, el puertu modernizóse y espandióse significativamente en 1931, y Køgue sería, mientres el sieglu XX, una destacada ciudá industrial. La cercanía cola capital foi determinante pal establecimientu de la industria. Nos años 1960, tenía la mayor industria de la madera en Dinamarca, y desenvolvió de manera importante la industria químico. La crecedera de población foi bien aceleráu, pasando de 4.000 habitantes en 1901 a cerca de 23.000 en 1970, y a 30.000 a finales de los años 1980.
A finales del sieglu XX, cola construcción de les autopistes del sur y del oeste (Sydmotorvejen y Vestmotorvejen, respeutivamente), y la conexón col S-tog en 1983, Køgue convirtióse nun encruz de caminos y la so economía y desenvolvimientu tienen mayor influencia de Copenhague.
Hermanamientos
Køgue tien un alcuerdu d'hermanamientu coles siguientes llocalidaes:
Rencurel (Isère)
Rencurel ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Todiramphus cinnamominus
Todiramphus cinnamominus ye una especie d'ave coraciforme de la familia Halcyonidae endémica de les islles de Guam, Pohnpei y Paláu. Una de les subespecies, el alción de Guam, ta estinguida na naturaleza y alcuéntrase namái en cautividá dientro d'un programa de caltenimientu, por cuenta de la introducción de la culiebra arbórea marrón na isla.
Amás dellos espertos clasifiquen al estinguíu y enigmáticu alción de Ryukyu, conocíu por un solu espécime, como otra subespecie (T. c. miyakoensis).
Comportamientu
Los alicones micronesios son xeneralistas terrestres de medios forestales que tienden a ser bastante sigilosos. En Pohnpei puede reparase a estes aves buscando alimentu nes llendes de los montes y posaos nos cables telefónicos, ente que son menos visibles nes islles de Paláu. Constrúin los sos niales tantu en cuévanos escavaos n'árboles de madera blando como en termiteros arbóreos en Guam, ente que solo añeren el los termiteros en Pohnpei. Los aliciones micronesios defenden permanentemente los sos territorios como pareyes y como grupos familiares. Dambos sexos curien de los pitucos, y dalgunos xuveniles quedar colos sos padres mientres la siguiente temporada de cría en Pohnpei.
Década del 300 e.C.
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Tabla añal del sieglu IV e.C. ( Sieglu V e.C. - Sieglu IV e.C. - Sieglu III e.C.)
Década del 310 e.C.
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Tabla añal del sieglu IV e.C. ( Sieglu V e.C. - Sieglu IV e.C. - Sieglu III e.C.)
Tanemon
Tanemon ye un personaxe ficticiu del anime y manga Digimon. Trátase del digimon compañeru de Mimi y apaez en Digimon Adventure y Digimon Adventure 2. El so nome provién del términu xaponés Tane 種（タネ） que significa grana.
Tanemon tien la forma d'una cabeza vexetal, con un tarmu sobre la mesma acabáu en dos fueyes. Ye de color verde na parte onde tendría de tar el pelo y ablancazáu nel restu. El restu del so cuerpu componer la boca, un par de güeyos vexetales y un par de pies ensin piernes.
Actuación en Digimon Adventure
Tanemon apaeció nel primer capítulu xunto al restu de digimons principiantes escoyíos, y tres Digievolucionar namái apaez cuando sufre una falta d'enerxía debida a digievoluciones a niveles cimeros.
Enllaces esternos
Llista de espécies Digimon
R Coronae Australis
R Coronae Australis (R CrA / HIP 93449 / GCRV 11457) ye una estrella variable de magnitú aparente +9,7 na constelación de Corona Austral. Ta asitiada al norte de la constelación, al noroeste de Rukbat (α Sagittarii) y al sureste de Kaus Australis (ε Sagittarii).
R Coronae Australis atopar nel complexu molecular de Corona Australis, una de les rexones de formación estelar más cercana al Sistema Solar visiblemente aisllada del planu galácticu. La estrella, escurecida por polvu interestelar, ta a unos 500 años lluz de distancia de la Tierra. Ta catalogada como una estrella Herbig Ae/Be, tipu d'estrelles embrionaries de mayor masa que les estrelles T Tauri, y ta contraer pa entrar na secuencia principal. El so tipu espectral ye B8II y la so masa envalórase ente 2 y 10 mases solares. Anque'l so lluminosidá ye 40 vegaes la del Sol, el so rellumu ta escurecíu per una enorme nube de gas y polvu que lo arrodia.
R Coronae Australis ye una estrella variable irregular con españíos más frecuentes mientres les dómines de mayor rellumu mediu, pero tamién tien una variación periódica de llarga duración —d'unos 1500 díes y 0,5 magnitúes— que puede tar rellacionada con cambeos na so envoltura circumestelar.
Todiramphus chloris
El alción encollaráu (Todiramphus chloris) ye una especie d'ave coraciforme de la familia Halcyonidae qu'habita n'Asia y Oceanía. Estiéndese dende'l mar Roxu pel sur d'Asia y Australasia hasta la Polinesia. Ye una especie bien variable y esisten unes 50 subespecies.
Descripción
thumb|left|Fema n'Islles Fixi. El alción encollaráu mide de 22 a 29 cm de llargu y pesa ente 51 y 90 gramos. La coloración del plumaxe de les sos partes cimeros varia del azul al verde, ente que la de les sos partes inferiores bazcuya ente'l blancu y el anteado. Tien una branja blanca alredor del pescuezu que-y da'l so nome común. Delles subespecies tienen una llista superciliar blanca o crema y otres tienen un llurdiu ente'l picu y los güeyos. Suenen tener una llista negra que traviesa los güeyos. El so gran picu ye negru cola base del quexal inferior amarellentada.
Les femes tienden a ser más verdoses que los machos. Los xuveniles tienen colores más apagaos que los adultos y suelen presentar escamado escuru nel pescuezu y el pechu.
Distribución y hábitat
Ye más común en zones costeres, especialmente nos manglares pantanosos. Tamién habiten en tierres de cultivu, montes abiertos, yerbazales y parques. En delles partes del so área de distribución, especialmente nes islles, pueden atopase más tierra adientro en montes y zones montascoses. Estes aves de cutiu reparar posaes en llugares bien visibles como cables, roques y cañes desnudes.
La subespecies que s'atopa más al oeste ye T. c. abyssinica del nordés d'África que s'atopa nos manglares d'Eritrea, tamién rexistráu en Sudán y Somalia. Más al este en Arabia ta la subespecie T. c. kalbaensis, en peligru d'estinción con una población de 55 pareyes. Esta casi confináu en Khor Kalba nos Emiratos Árabes Xuníos anque se rexistró apocayá la so reproducción tammbién en Khor Shinass n'Omán. Les siguientes subespecies alcuéntrase nes mariñes de la India y Bangladex y les islles Andamán y Nicobar. La especie ye común nel sureste asiáticu ya Indonesia y alcuéntrase bastante tierra adientro en delles rexones. Una vegada más vuelve ser una especie principalmente costera en Nueva Guinea y el norte d'Australia, onde s'atopa en Shark Bay, Australia Occidental hasta'l nordeste de Nueva Gales del Sur, n'Australia. Nes islles del Pacíficu polo xeneral ye común y alcuéntrase nuna gran variedá de hábitas costeros y d'interior, con delles subespecies nel Archipiélagu Bismarck, Archipiélagu de les islles Salomón, Vanuatu, Islles Fixi, Tonga, Samoa Americana, Paláu y les islles Marianes del Norte.
Llista de subespecies
Hai munches subespecies a lo llargo del estensu área de distribución costeru ya insular que va dende del mar Roxu hasta la Polinesia central, con una gran concentración de taxones en Melanesia:
India y océanu Índicu
thumb|right|Individuu nel ríu Zuari, Goa, India
Wallacea, Nueva Guinea y norte d'Australia
thumb|Exemplar de T. c. sordidus n'Australia.
Melanesia
thumb|Machu n'Islles Fixi. thumb|T. c. pealei nes islles de la Samoa americana
Alimentación
thumb|left|Afechándose nel posaderu.
Los cámbaros pequeños son el so alimentu favorito nes rexones costeres, pero atrapen una gran variedá d'animales incluyíos los inseutos, merucos, cascoxos, gambes, xaronques, llagarteses y pexes pequeños. Estes aves pósense casi ensin movese mientres llargu tiempu esperando qu'apaezan preses. Cuando les alcuentren llanzar a por elles y vuelven al so posaderu pa cutir a la so presa contra la caña cuando ye de gran tamañu. Regurgitan cualquier restu non digerible en forma d'egagrópila.
Reproducción
Anidean en cuévanos, que pueden ser buecos naturales de los árboles o llurigues escavadas por ellos mesmos en tueros podres, termiteros o turries arenoses. Tamién pueden ocupar buecos de picatueros. Les femes suelen poner de dos a siete güevos ablancazaos direutamente sobre'l suelu de la lluriga. Dambos padres encargar de guarar los güevos y alimentar a los pitucos. Los pollos tarden unos 44 díes en desenvolvese y dexar el nial. Suelen criar dos niaraes cada temporada.
Craig T. Nelson
thumb|right|Nelson en 2004
Craig Theodore Nelson ye un actor d'Estaos Xuníos. Ye meyor conocíu pol so papel ganador d'un Emmy como Hayden Fox na serie de televisión L'entrenador, el diputáu Ward, Wilson na película de 1980 Stir Crazy , Steven Freeling na película de 1982 Poltergeist , el Guardián de My Name Is Earl , y Mr. Incredible na película de 2004 The Incredibles. Tamién protagonizó la serie de televisión Parenthood.
Primeros años
Nelson nació en Spokane, Washington, el fíu de Vera Margaret, una baillarina, y Armand Gilbert Nelson, un home de negocios. Na escuela secundaria, Nelson foi'l mariscal de campu del equipu de fútbol y tamién xugó béisbol. Asistió a la Universidá Central de Washington criminoloxía, él quería trabayar pa la CIA. Él abandonó y foise a Yakima Valley Community College pa estudiar lliteratura, pero retirar de nuevu. Pasó un semestre nel estranxeru estudiando comunicaciones en Northfielde Universität Herisau en Suiza. Finalmente recibió una beca pa la Universidá d'Arizona. Depués treslladóse al oeste, onde trabayó como guardia de seguridá nuna fábrica de xabón nel día y tomó clases d'actuación na nueche.
Cine y televisión
2015
2013
2010
2007
2005
2004
2001
2000
1999
1998
1997
1996
1994
1993
1991
1990
1988
1986
1984
1983
1982
1981
1980
Mezquita
thumb|right|300px|La [[Badshahi Masjid en Lahore, Paquistán con un iwan nel centru, tres cúpules y cinco minaretes visibles.]]
Una mezquita ye un llugar de cultu pa los seguidores de la fe Islámica.Los musulmanes, xeneralmente refiérense a elles pol so nome arábigu, masŷid (árabe: مسجد — pronunciau: /ˈmas.ʤid/), en plural masāŷid (مساجد /maˈsa:.ʤid). La pallabra "mezquita" usase n'asturianu pa facer referencia a tou tipu edificios usaos pal cultu islámicu, pero n'árabe esiste diverxences ente les mezquites privaes, más pequeñes, y les mayores, de usu coleutivu (masŷid ŷāmiʿ; árabe: مسجد جامع), que alberguen una comunidá mayor y tienen más servicios sociales. Les mezquites remanecen de la Península Arábiga, pero agora esisten nos cinco continentes.
El propósitu principal de la mezquita ye servir de llugar ú los musulmanes pueden aconceyase pa rezar. anque guei nun son sólo conocies en tou el mundu pola so importancia xeneral pa la comunidá musulmana, sinon tamién como amosances de l'arquiteutura islámica. Dende el puntu de vista arquiteutónicu, les mezquites evolucionaron abondo dende los espacios al aire llibre que yeren la mezquita de Quba y la Masŷid an-Nabawī nel sieglu VII. Guei la mayoranza de les mezquites tienen cúpules ellaboraes, minaretes y sales pa orar. Culturalmente, les mezquites nun son sólo llugares pa adorar y orar, sinon tamién llugares pa deprender sobro l'Islam y conocer a otros creyentes.
Mezquites n'España
N'España actualmente y sobretou dende 1990 el numberu de musulmanes ta aumentando aína debido principalmente a la migración, ye por esto que el numberu de mezquites subiera dende esti añu, cuando yeren solu 20, a les 100 que hai actualmente, magar que na Edá media hubo munches repartíes por tou el territoriu pola dominación Musulmana, magar que toes elles foron destruíes o tornáronse Ilesies cola reconquista, como ye el casu de la Mezquita de Córdoba, anguaño Catedral
Mezquites n'Asturies
N'Asturies anguaño hai 3 mezquites en funcionamientu, una n'Uviéu (Mezquita Inshallah) na cai Rafael Gallego Sainz,anque solo abre los Vienres.Tamién hai dos de menor importancia, una en Ciañu(Llangréu) y otra en Xixón.
Ludwig Feuerbach
El materialismu críticu de Feuerbach va tener un efeutu fondu tantu nel pensamientu de Richard Wagner, Max Stirner y Bakunin como nes teoríes de Marx y Engels y, polo xeneral, en tol denomináu materialismu históricu.
Biografía
Ludwig Andreas Feuerbach nació en Landshut, Baviera, en 1804, fíu de Paul Johann Anselm von Feuerbach. Estudió teoloxía en Berlín. Nesta mesma ciudá foi discípulu de Hegel. Magar de primeres tuvo bien influyíu por él, rápido criticó la ideoloxía del so maestru siguiendo dos exes que fueron la base del so pensamientu: la concepción antropolóxica de toa relixón y la crítica materialista de too pensamientu especulativu. El so calter críticu sobre la relixón nun-y dexó exercer la docencia hasta la revolución de 1848, cuando, reclamáu polos sos alumnos de Heidelberg, profesó mientres un semestre la so teoría de la relixón. Feuerbach convertir nel maestru del pensamientu de los mozos hegelianos. Sobremanera tuvo influencia en Marx y Engels, anque éstos, darréu, se deslindarían del so materialismu n'obres como les Tesis sobre Feuerbach (1845) y La ideoloxía alemana (1846). Ente les sos obres destaquen Pensamientos sobre la muerte y l'inmortalidá (1830), onde niega la esistencia de Dios y d'otra vida, Crítica de la filosofía de Hegel (1839), La esencia del cristianismu (1841) y Principios fundamentales de la filosofía del futuru (1843). En 1870 afiliar al Partíu Socialdemócrata d'Alemaña (SPD). Morrió en 1872 en Rechenberg, cerca de Núremberg (Alemaña). miniatura|Balta de Feuerbach nel Johannisfriedhof en Núremberg.
Feuerbach foi hermanu de Karl Wilhelm Feuerbach, Eduard Feuerbach, Friedrich Feuerbach y Joseph Anselm Feuerbach, el fíu d'ésti últimu foi un destacáu pintor alemán.
La teoría de la relixón de Feuerbach
thumb|Monumentu a Ludwig Feuerbach en [[Núremberg.]] Nel añu 1841, Feuerbach publica La esencia del cristianismu, obra cola que'l so autor va convertir nun referente pa la izquierda hegeliana representada pol teólogu David Strauss, quien na so obra La vida de Jesús consideraba que los evanxelios yeren rellatos míticos.
La filosofía de Feuerbach empecipiar en discutiniu abiertu cola teoloxía. A diferencia de Hegel, va entender que la filosofía ye dafechu independiente de la relixón; la filosofía tien como xera criticar la relixón y nun encontala. Nel centru y como exa del so pensamientu instala al ser humanu y polo tanto a l'antropoloxía. Ye herederu de la tradición humanista. Sostién Feuerbach que los pruyimientos y les pretensiones ya idees relixoses son una carauterística específica del ser humanu, polo que la relixón quedaría inscrita na antropoloxía, que tien d'esplicala.
Natalia Millán
Natalia Millán ye una actriz, baillarina y cantante española.
Ludwig Feuerbach
La teoría de la relixón de Feuerbach
La evolución del pensamientu de Feuerbach queda evidenciada na frase siguiente:
Natalia Millán
Biografía
Empezó a estudiar na Escuela Cimera d'Artes y Espectáculos (Escuela TAI) a la edá de 16 años, recibiendo lleiciones de cantar, jazz, actuación y baille clásicu. Dempués d'especializase nel mundu de l'actuación, trabayó un periodu de tiempu como cantante profesional. Con 18 años ingresa na Escuela de Balé Nacional Español, onde estudia con Aurora Pons, Juana Taft y Victoria Eugenia y siguió perfeccionando la so formación clásico y contemporáneo nos años siguientes con maestros de la talla de Carmen Roche (foi alumna d'esta escuela), espresión corporal con Arnold Taraborrelli y Agustín Belús, actuación con Jorge Eines, Antonio Llopis, Luis Olmos y por fin cantar na Escuela de Música creativa y na Escuela Popular de Música.
Afitó la so trayeutoria nos escenarios españoles cola so presencia na Compañía Teatru de la Danza: La pasión de Drácula, A la fin...Solos, Faime de la nueche un cuentu, de Jorge Márquez, Mata-Hari o La Reina del Nilo. Y en la Compañía Nacional de Teatru Clásicu, onde interpretó papeles principales nos espectáculos: La gran sultana y Fuenteovejuna.
Participó na película La Garduña en 1982, interpretando un personaxe col so mesmu nome. Dempués en 1986 trabayó nel programa de TVE El domingu ye'l nuesu. Intervieno en A la mio manera, xunto con Jesús Hermida y participó nel programa Inocente, Inocente.
Ludwig Feuerbach
La teoría de la relixón de Feuerbach
Pa Feuerbach l'home realizó'l mesmu camín: primero creó a Dios y más tarde entendió que la so conocencia nun yera namás que un pasu n'el mesmu conocencia del home.
Feuerbach, al considerar a Dios una creación humana, niega la so esistencia de la manera na que lo concibe la teoloxía cristiana. Tamién negaba'l idealismu, que pretende suplantar l'home real -corporal y sensible- pol 'espíritu' y la 'razón'.
Pa Feuerbach, por tanto, nun ye Dios quien creó al home a la so imaxe, sinón, a la inversa, l'home quien creó a Dios, proyeutando nél la so imaxe idealizada. L'home atribúi a Dios les sos cualidaes y reflexa nél el so deseos ensin realizar. Asina, ayenar, da orixe a la so divinidá. Pero, ¿por qué lo fai? L'orixe d'esta enayenadura atopar nel home mesmu. Aquello que l'home precisa y desea, pero que nun puede llograr darréu, ye lo que proyeuta en Dios. La pallabra Dios tien pesu, seriedá y sentíu inmanente en boca de la necesidá, la miseria y la privación. Contra lo que pudiera creese, los dioses nun fueron inventaos polos gobernantes o los sacerdotes, que se valen d'ellos, sinón polos homes que sufren. Dios ye l'ecu del nuesu berru de dolor.
Feuerbach califica de xiru decisivu de la historia al fechu de que l'home reconoza abiertamente que la conciencia de Dios nun ye más que la conciencia de la especie. Homo homini deus est (l'home ye dios pal home).
Cuanto más engrandece l'home a Dios, más s'emprobez a sigo mesmu. L'home proyeuta nun ser ideal (irreal) les sos cualidaes, negándo-yles a sigo mesmu. D'esta miente, reserva pa sigo lo que nél hai de más baxu y considérase nada frente al Dios que creó.
Conceutu d'enayenadura (alienación)
Karl Marx retoma esti conceutu y ampliar nos sos Manuscritos económicos y filosóficos de 1844. Pa él, la enayenadura humana nun s'atopa solamente nel planu de la conciencia, sinón nel planu real. Agora l'home ayenar nel trabayu, y pa resolver esta enayenadura precisen aiciones práutiques, una filosofía de la praxis.
Recapitulación ampliada
Mientres se consideró discípulu de Hegel, aplicó con firmeza la defensa de la so filosofía. En 1835, morriendo'l so maestru na epidemia de cólera, cuatro años enantes, fixo una encesa defensa de la posición de Hegel, ante l'ataque d'unu de los sos críticos.
En 1839, empecipiaría'l mesmu Feuerbach l'actitú crítica contra l'autor de la "Fenomenoloxía del espíritu". Y dende la publicación en 1841 de "La esencia del cristianismu", la so posición sería englobada na de los hegelianos d'esquierda. Yeren discípulos direutos o indireutos que criticaben idees como'l convencimientu hegeliana de la unidá ente la relixón cristiana productu de la revelación y de la filosofía. miniatura|Estampilla conmemorativa de los 200 años de la nacencia Los hegelianos antiguos o adeptos más ortodoxos realizaron un importante trabayu nel orde históricu, cuantimás, nel de la historia de la filosofía; los mozos hegelianos d'esquierda dieron fuercia ya impulsu a una progresiva aplicación de la doctrina al orde políticu.
Ensin estrictos compromisos cerradamente ideolóxicos, Feuerbach escorría la "realización" de les idees hegelianas. Feuerbach nun quier esplicar de manera especulativa tola realidá a partir de lo inmaterial, Dios o la Idea o l'espíritu puru; aspira a entender la situación concreta de los seres humanos y de la totalidá de les coses d'una manera sensualista. Da preeminencia a la perceición y los sentíos, sobre'l pensamientu. miniatura|Fotografia de Ludwig Feuerbach Na so obra sobre la naturaleza del cristianismu, intenta amosar verdaes que al so xuiciu topar na relixón so presupuestos falsos. Va Dicir taxativamente: "El secretu de la teoloxía ye l'antropoloxía". La disciplina antropolóxica ten de ser la negación de la filosofía idealista.
Ye d'equí onde deriva'l pensamientu esencial del filósofu. Les supuestes propiedaes divines son una proyeición alienada de les propiedaes humanes.
Natalia Millán
Biografía
En 1987 collaboró con Luis Eduardo Aute nel so trabayu discográficu Templu, cantando la poesía Tengo Sei y como corista en cantares como Idiosincrasia.
Ludwig Feuerbach
Les Tesis sobre Feuerbach de Karl Marx
Nes Tesis sobre Feuerbach, Marx critica la visión puramente teórica de Feuerbach. Marx fai recayer nel individuu la conciencia humana cuando ésta tien un componente social qu'inevitablemente lleva a plantegase a qué respuende y cómo funciona. Pa Marx nun bastaría la disolución de la relixón, sinón que:
Natalia Millán
Biografía
En 2001 actuó nel espectáculu de Fernando Arrabalde El campusantu d'automóviles xunto a actores de la talla de Juan Gea, Carmen Belloch y Alberto Delgado, y en La Música de Jorge Eines, xunto a Jesús Noguero.
Dempués del gran ésitu llográu gracies a El Súper, foi contratada pa la serie d'Antena 3 Policías, en el corazón de la calle (2000-2001) na qu'interpretaba la inspectora Lola Ruiz, y Un paso adelante (2002-2003) na que dio vida a la profesora de baille clásicu Adela Ramos.
En 2003 ufiérten-y, per primer vegada, un papel como protagonista na película Nubes de Branu, que s'estrenó nes pantalles españoles n'abril de 2004. Esi mesmu 2003 dexa'l papel de Un Pasu Alantre pa volver al teatru interpretando a Sally Bowles nel musical Cabaré. Dos años más tarde participa na película de Mateo Gil, Regresu a Moira, que formaba parte de la serie Películes pa nun dormir.