cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Southwest Airlines
Rapid Rewards
El programa de viaxeros frecuentes de Southwest llámase Rapid Rewards. Los veceros reciben un puntu per cada vuelu que realicen (inclusive anque'l vuelu realice paraes téuniques). Un billete gratuitu, con caducidá a los once meses, otorgar automáticamente cuando un miembru atropa 16 puntos nun periodu de 24 meses. Amás, otorgar mediu puntu por acutar coches d'arriendu y/ estancies d'hotel en compañíes que tengan rellaciones empresariales cola compañía, ensin que tenga que tar venceyáu a que s'efectuara antes un vuelu con Southwest. Los miembros de Rapid Reward tamién pueden llograr un puntu por cada 1.200 dólares gastaos cola tarxeta de creitu Visa cola marca de Rapid Reward (los pagos con Southwest y los sos asociaos suponen el doble de puntos). Si los miembros rexistren la so tarxeta de creitu con Rapid Rewards Dining, van recibir 0.25 puntos por cada 100 dólares gastaos nos restoranes asociaos. A empiezos de 2009, Southwest anunció'l so primer asociáu de venta d'alcordances, TeleFlora Flower Club, en que los sos miembros pueden llograr 0.5 o 1.0 puntos per cada pidíu de flores (dependiendo del costu total del pidíu). El programa Rapid Rewards ganó numberosos Freddie Awards mientres años.
Nel pasáu, axudicábense'l doble de puntos Rapid Rewards si adquiríense los billetes de viaxe per internet, pero esta política foi modificada a finales de 2003, momentu nel cual l'extra de puntos llograos por acutar los vuelos per internet amenorgar a namái mediu puntu por segmentu de vuelu (de tal manera que la compra per internet d'un viaxe d'ida y vuelta apurría tres puntos Rapid Rewards). L'extra de puntos por adquirir los billetes per internet foi atayáu dafechu n'abril de 2005.
Hasta febreru de 2006, los viaxes de pagu taben suxetos a les feches festives pero non a los controles de capacidá: unu podría utilizar un viaxe de premiu siempres y cuando hubiera asientos llibres y nun fora una de los cinco feches festives. En febreru de 2006, diéronse-y la vuelta a estes polítiques: les feches festives fueron esaniciaes, pero les capacidaes de control fueron instituyíes, llindando la cantidá d'asientos disponible pa los viaxes con puntos Rapid Rewards.
A empiezos de 2006, Southwest amplió'l so alcuerdu de códigu compartíu con ATA Airlines y dexó l'usu de billetes gratuitos a Ḥawai al costu de dos vuelos de premiu per vuelu. El 3 d'abril de 2008, ATA Airlines atayó tolos sos vuelos al cayer na bancarrota, incluyendo los vuelos en códigu compartíu a Ḥawai.
Anuncios
La compañía emplega humor nos sos anuncios. Los esloganes inclúin "Namái aviones elegantes", "La xente que tenemos equí puede querete" y "L'aereollinia de baxu costu". L'actual eslogan de l'aereollinia ye "Un símbolu de llibertá". Una hestoria escoyida d'imáxenes y videos de publicidá ta disponible na páxina web de la compañía.
Dende los 90, Southwest llanzó una campaña publicitaria porr televisión basada na frase "¿Quies escapate?" La presentación comercial risible, situaciones vergonzoses nes que les persones atopar a sigo mesmes esperando a "escapase". Munchos de los anuncios tán acompañaos del estractu sonoru "[ding] El to yes agora llibre pa movete pel país"; una parodia propia del anunciu en vuelu de "yes agora llibre de movete pola cabina".
left|thumb|Un avión de Southwest nel [[Aeropuertu Internacional Chicago Midway.]]
"Namái aviones elegantes"
Poco dempués de que Southwest empezara a utilizar la motivación "Namái aviones elegantes", Stevens Aviation, quien utilizara "aviones elegantes" pal so motivación, pensó n'empezar una batalla xudicial pol derechu de marca.
En llugar de recurrir a la xusticia, los conseyeros delegaos de dambes compañíes anunciaron la celebración d'una batalla de llucha llibre. Celebráu nel agora baltáu Dallas Sportatorium (la más famosa instalación de llucha llibre) y celebrada al meyor de dos de trés rondes, el perdedor de cada ronda tenía que pagar 5.000 dólares a l'asociación de caridá qu'él escoyera, y col ganador faciéndose col derechu d'usu de la frase. Un video promocional amosaba a los conseyeros delegaos "entrenando" pa la llucha (col conseyeru delegáu Herb Kelleher que ye ayudáu a llevantase xunto a un puru y un vasu de güisqui (Wild Turkey 101) que-y tán esperando) y distribuyíu ente los emplegaos y como una rueda de prensa xunto col video de la llucha. Herb Kelleher perdió la engarradiella pa Southwest, con Stevens Aviation llogrando los derechos de la frase. Kurt Herwald, conseyeru delegáu de Stevens Aviation, concedió darréu l'usu de "namái aviones elegantes" a Southwest Airlines. La resultancia foi que dambes compañíes pudieron utilizar la frase, 15.000 dólares fueron a organizaciones de caridá y una magnífica campaña de publicidá pa dambes compañíes.
Emplego
El presidente y conseyeru delegáu de Southwest ye Gary C. Kelly, quien reemplazó a Colleen Barrett como presidente'l 15 de xunetu de 2008. La direutora financiera de Southwest ye Laura Wright. En xunetu de 2007, Herb Kelleher dimitió como direutor. Colleen Barrett dexó'l so puestu de responsable de la secretaría direutivo y corporativo en mayu de 2008 y como presidente en xunetu de 2008. Dambos siguen siendo emplegaos activos de Southwest Airlines.
Trabayu entamáu
Anque Southwest ta considerada una aereollinia "so costo", ta fuertemente sindicada en comparanza con otres aereollinies. L'asociación de pilotos de Southwest, un sindicatu ensin venceyar a l'Asociación de Pilotos de Llinia Aérea, representa a los pilotos de l'aereollinia. Los téunicos de caltenimientu d'aeronaves tán representaos pola Asociación Fraternal de Mecánicos d'Aeronaves (AMFA). Los axentes de facturación y reserves tán representaos pola Asociación Internacional de Maquinistes y trabayadores aeroespaciales (IAM). Los axentes de vuelu, tripulantes de cabina, axentes de rampla y axentes d'operaciones tán representaos pol sindicatu de trabayadores del tresporte (TWU).
Airline
La versión estauxunidense del reality show Airline amosó a los pasaxeros y emplegaos de Southwest Airlines nun día de vida cualesquier en dalgún de los principales aeropuertos de Southwest (BWI, MDW, LAX, y HOU). El "reality" empezó'l 5 de xineru de 2004 na A&Y Network, pero foi atayáu dempués de setenta episodios el 15 d'avientu de 2005.
Flota actual
A finales d'avientu de 2017, la flota de Southwest Airlines ta compuesta de 705 aeronaves, con una edá permediu de 10,6 años, toos del modelu Boeing 737.
L'aereollinia cunta con más Boeing 737 na so flota que nenguna otra aereollinia nel mundu; Southwest ye de cutiu mentada como aereollinia pionera n'utilizar un únicu tipu d'aeronave. Sicasí, Southwest operó dalgunos 727-200 arrendaos a finales de los 70 y de nuevu a mediaos de los 80, y el so filial TranStar Airlines operó dalgunos DC-9 y MD-80 a mediaos de los 80. Southwest foi veceru de llanzamientu de los trés variantes de Boeing 737 qu'operen anguaño, y foi la primer aereollinia en poner xuntos en serviciu al modelu 500 y el modelu next-generation 700. Southwest tien un amiestu d'aviones nuevos y vieyos tantu de la versión "clásica" como "next generation" del 737.
En febreru de 2010, Southwest tenía una flota con una media d'edá de 12,9 años, y efectúen una media d'unos siete vuelos al día. Los aviones percuerren una distancia media por vuelu de 633 milles (unos 1050 quilómetros) con una duración media d'una hora y 48 minutos. Esto significa que l'usu diariu de cada avión ye, de media, de doce hores y 36 minutos.
Los asientos de Southwest tienen el mesmu anchor que cualesquier otru operador de 737s nos Estaos Xuníos. Sicasí, los asientos tien aproximao una pulgada más d'anchor que los aviones de la familia A320 operaos por compañíes de baxu costu como Frontier Airlines, JetBlue, Virgin America, USA 3000, y delles otres competidores. Los asientos de Southwest tienen una distancia ente ellos d'ente 32 y pulgaes (ente 77 y 80 centímetros), en comparanza cola media de 31 a 32 pulgaes (75-77 cm) de les aereollinies doméstiques de los Estaos Xuníos. Sicasí, la compañía de baxu costu JetBlue Airways ufierta dende 32 a 36 pulgaes (75-87 cm).
Los 737-300 y 737-500 de Southwest nun tán forníos con cabina electrónica, como si tienen los 737-300, 737-400, y 737-500 d'otres compañíes. Nel so llugar, el cuadru de mandos ye totalmente analóxicu, más similar a les primeres variantes del 737. Les cabines de los nuevos 737-700 y otros "Next Generation" tienen yá elementos electrónicos, y Southwest preparó los sos 737-7H4 pa emular l'apariencia de los 737-300 y 737-500 con mires de estandarizarlos. Los trés versiones del Boeing 737 qu'opera Southwest utilicen HUD nel cuadru de mandos. Esta teunoloxía consiste nun panel de cristal que se baxa del llau del capitán, y amuesa información de vuelu primaria como un holograma.
Desque se terminó la producción del 737-300 y el 737-500, los pidíos más recién de Southwest fueron puramente pol modelu 737-700. Southwest empezó a retirar los sos 737-300 más antiguu, dende avientu de 2007, amenorgando la so flota de -300 dende los 194 iniciales. Sicasí, dellos -300 tán siendo remocicaos pa dotalos de nuevos preseos electrónicos. Estes remodelaciones dexen que l'avión sía compatible n'operación col -700, y va dexar a l'aereollinia llevar a cabu la so iniciativa d'igualar la configuración de la so flota; según otres meyores, estes meyores van dotar al -300 de navegación por GPS. Southwest espera importantes amenorgamientos de costos con esta iniciativa.
Manuel Pacho
Manuel Pacho González ye un compositor, productor musical y inxenieru de telecomunicaciones español. Escribió composiciones musicales de distintos xéneros, cantares pa diversos artistes, según música pa campañes publicitaries, compañíes cinematográfiques, cadenes de televisión, emisores de radio y ensame d'eventos a lo llargo de tol mundu. Ye'l compositor del himnu del Partíu Popular español. En 2005 afirmó a esti respectu: «Encargar Miguel Ángel Rodríguez y convirtióse en daqué pegadizu, que llevantaba l'ánimu. Yeren principios de los 90, y ellos rápido bautizar como l'himnu del PP», recuerda. Compunxo pal partíu políticu como profesional: «Nun soi afiliáu a nengún partíu. Fueron un veceru más».
Southwest Airlines
Flota actual
Southwest ye'l mayor operador mundial del 737. La so flota activa actual supera los 500 aviones. En términos del total de producción del 737 (de tolos modelos de la hestoria), les entregues de nuevos aviones de Boeing a Southwest supón aproximao un 9% del total de la producción. Southwest tien una de les mayores flotes de Norteamérica.
Llibrea
thumb|[[Boeing 737|Boeing 737-300 (N340SW) de Southwest cola llibrea de 1971-2000.]] thumb|[[Boeing 737|Boeing 737-300 de Southwest cola llibrea de 2001-Actual.]] La llibrea orixinal de Southwest foi beige y colloráu, con naranxa nel final de la cola, y tires de color blancu pa dixebrar cada seición de color. La pallabra Southwest apaecía en blancu na porción beige de la cola. (Anque, nos trés primeros 737-200, dende xunu de 1971, nel llau esquierdu del avión, la pallabra Southwest foi asitiada tou a lo llargo de la parte cimera de la porción trasera del fuselaje, cola pallabra Airlines pintada na cola onde anguaño ta la pallabra Southwest. Nel llau derechu, la pallabra Southwest taba nel mesmu llugar qu'anguaño, pero tamién tenía la pallabra Airlines pintada na parte cimera de la porción trasera del fuselaje.
Manuel Pacho
Biografía
Sobre tarrezas d'actualidá como la piratería: «Toi en contra de la piratería, pero la situación actual nun ye peor que l'anterior. Antes la xente mercaba discos que pinchaben los Dj's primeramente sobornaos millonariamente poles discográfiques. ¡Y güeyu!, los artistes taben acordies con estes práutiques. Con tou esto aumentaron les actuaciones en direutu, onde se ve la verdá d'un artista».
Dalguna vegada declaró que'l so gran pruyimientu ye estrenar una comedia musical na Gran Vía madrilana, «que ye'l nuesu Broadway nacional».
Southwest Airlines
Llibrea
Los diseños de les llibrees de Southwest esploten perfectamente l'aspeutu antiestético de los winglets. Los primeros aviones dotaos de winglets permanecen con estos ensin pintar (siguiendo les tires del fuselaje), pero los siguientes aviones apurríos con winglets lleven el testu "SOUTHWEST.COM" escritu nellos. Tolos aviones van ser progresivamente repintados col ".com" nos winglets. Los aviones con llibrees especiales y winglets, como'l Shamu, tienen winglets totalmente blancos.
Manuel Pacho
Biografía
Manuel Pacho ta divorciáu y tien trés fíos, dos de los cualos son tamién músicos.
Southwest Airlines
Llibrea
Dellos aviones de Southwest amuesen temátiques especiales, en llugar de la llibrea normal. Estos aviones temáticos tienen nomes especiales, de normal terminaos en "One". Dalgunos de los más conocíos exemplos son:
Tolos aviones con llibrees especiales hasta'l Spirit One lleven los colores orixinales de la llibrea beige, colorada y naranxa nel estabilizador vertical y timón. Les siguientes ediciones especiales amuesen coles col esquema de color "cañón azul".
Récor medioambiental
N'abril de 2007, el puertu de Portland apurrió a Southwest Airlines el premiu a la excelencia medioambiental en reconocencia del esfuerciu exemplar na categoría d'Innovación Medioambiental.
Incidentes y accidentes
thumb|200px|Southwest en despegue y ascensu dende San Francisco. Southwest tuvo trés grandes incidentes notables y nunca sufrió la muerte de nengún pasaxeru por cuenta de un accidente.(Al 18 d'Abril de 2018 ésti datu quedó caducu debíu al accidente producíu'l 17 d'Abril del mesmu añu)
Enllaces esternos
{{control d'autoridaesç}
Saint-Ythaire
Saint-Ythaire ye una comuña francesa del departamentu de Saona y Loira, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Francisco Martín Angulo
Francisco Martín Angulo, más conocíu como Paco Angulo, foi un políticu, sindicalista y escritor español. Foi miembru fundador del SOMA y tamién conceyal del PSOE n'Uviéu na primer llexislatura de la democracia.
Annapurna
L'Annapurna o Anapurna (en nepalés, अन्नपूर्णा) ye un macizu montascosos asitiáu nel centru de la cordal del Himalaya que remata en Annapurna I, con 8.091 m d'altor sobre'l nivel del mar, siendo'l décimu monte más altu de la Tierra, y posiblemente la más malo d'esguilar xunto col K2 y el Nanga Parbat.
Significáu
Annapurna significa en sánscritu “diosa de les colleches” o “diosa de la bayura”. Nel hinduismu, Annapurna ye'l nome de la diosa de la comida y la cocina. El cultu local más estendíu asítiase en Kashi, na ribera del ríu Ganges. La so asociación cola provisora de los alimentos conviértelo coles mesmes na diosa de la salú, conocida en sánscritu como Lakshmi.
Xeografía
El macizu del Annapurna tien un llargor del 55 km, bordiáu pol cañón Kali Gandaki al oeste, pel ríu Marshyangdi al norte y al este, y pol valle Pokhara nel llau sur. El Annapurna I ye'l décimu monte más altu de la Tierra ente los 14 ochomiles y ta dixebrada del Dhaulagiri, 34 km. al oeste, pol cañón Kali Gandaki, consideráu como'l más fondu de la Tierra.
El macizu completu y les árees colindantes tán protexíos dientro d'una reserva natural que tien 7.629 quilómetros cuadraos, conocida como'l área de caltenimientu del Annapurna, el parque nacional más grande de too Nepal. La zona del área de caltenimientu cunta con un gran númberu de rutes de senderismo, incluyendo'l circuitu del Annapurna y les sos distintes rutes d'ascensu.
Los distintos picos que componen el macizu del Annapurna tán ente los montes más peligrosos d'esguilar en tola Tierra, xunto col Nanga Parbat y el K2.
El macizu del Annapurna entiende seis grandes picos percima de los 7.200 m d'altitú.
Espediciones d'ascensu
right|250px|thumb|Vista área del macizu del Annapurna. thumb|right|250px|La cara sur del Annapurna I.
Annapurna I
El Annapurna I foi'l primer ochomil en ser esguiláu. Los alpinistes Maurice Herzog y Louis Lachenal, miembros d'una espedición francesa liderada por Maurice Herzog (qu'amás incluyía a los escaladores Lionel Terray, Gaston Rébuffat, Marcel Ichac, Jean Couzy, Marcel Schatz, Jacques Oudot y Francis de Noyelle), algamaron el visu'l 3 de xunu de 1950. (Vease'l documental "Victoire sur l'Annapurna" realizáu por Marcel Ichac). L'ascensu al so cume convertir nel mayor récor mundial d'altitú nun visu llográu pol ser humanu mientres trés años, hasta l'ascensu posterior al Everest. Sicasí, altitúes cimeres a 8.500 metros yá fueren algamaes pol home ensin faer visu intentando la esguilada del Everest na década de 1920.
La cara sur del Annapurna foi esguilada per primer vegada en 1970 por Don Whillans y Dougal Haston, miembros d'una espedición británica liderada por Chris Bonington, qu'incluyía al alpinista Ian Clough, que desafortunadamente morrió mientres el descensu pol desprendimientu d'un bloque de seracs. Sicasí, pese al contratiempu, otra espedición británica dirixida por Henry Day llogró a los pocos díes ésitu con una segunda ascensión al Annapurna. left|750px|thumb|El pueblu del Pokhara xunto al llagu Phewa col macizu del Annapurna al fondu. En 1978, la Espedición de muyeres americanes al Himalaya, un equipu empobináu por Arlene Blum, convertir nel primer grupu d'escaladores d'Estaos Xuníos que consiguió xubir al Annapurna I. El primer contingente del equipu qu'esguiló'l cume taba formáu por Vera Komarkova y Irene Miller, acompañaes polos sherpes Mingma Tsering y Chewang Ringjing, quien fixeron visu a les 3:30 de la tarde del 15 d'ochobre de 1978. El segundu intentu d'accesu al cume del equipu, realizáu por Alison Chadwick-Onyszkiewicz y Vera Watson, concluyó cola muerte de dambes escaladores mientres l'ascensu al cume.
El 3 de febreru de 1987, los escaladores polacos Jerzy Kukuczka y Artur Hajzer realizaron con ésitu la primera esguilada ivernizu del Annapurna I.
La primera esguilada con ésitu en solitariu foi llevada a cabu pol alpinista eslovenu Tomaž Humar n'ochobre de 2007;   left|300px|thumb|Vista de la conocida como Roca Negra L'alpinista esguiló hasta la conocida como Roca Negra y depués dende ellí hasta'l Annapurna Esti (8.047 m)
El 23 de mayu de 2008 fina l'alpinista español Iñaki Ochoa de Olza por cuenta de un edema cerebral y pulmonar que-y provocó'l fechu de tar espuestu a altores llende pa la vida mientres un tiempu mayor del encamentáu, a pesar de les atenciones sanitaries que-y emprestó'l rumanu Horia Colibasanu, pasando xunto a él más de 72 hores n'altor, y magar la operación de rescate entamada pol suizu Ueli Steck, quien xubió primero a 7.400 metros d'altitú namái p'ayudar. En total fueron 14 los escaladores qu'intentaron salvalo infructuosamente.
El 29 d'abril de 2010 fina l'alpinista español Tolo Calafat. La causa del so repentín escosamientu y a lo postrero el so fallecimientu, nun foi, como nun principiu especulárase, por un edema cerebral, sinón por una hipopotasemia (bien baxos niveles de potasiu), que ye'l responsable de la contraición muscular, de resultes del escosamientu y la deshidratación.
N'ochobre de 2011, tres montañeros surcoreanos fueron daos por desparecidos nel monte, tres una peligrosa ya infructuosa busca per parte de los equipos de rescate qu'allegaron nel so auxiliu.
Siniestralidá
Hasta finales de 2009, hubiera 157 ascensiones al visu del Annapurna I y un total de 60 accidentes fatales na esguilada. La estadística refundia un 38% de perdes. En concretu, la vía d'ascensu pela cara sur del Annapurna I ta considerada como la más peligrosa ente toles esguilaes nel alpinismu mundial.
Ente los alpinistes finaos sobresalen el rusu Anatoli Boukreev en 1997, l'español Iñaki Ochoa en 2008, y el coreanu Park Young-Seok, desapaecíu en 2011.
Annapurna II
El Annapurna II, el picu más oriental del cordal, foi esguiláu per primer vegada en 1960 por un equipu indio-nepaleso-británicu empobináu por J. OM Roberts al traviés de l'aresta oeste, siguiendo la fastera de la cara norte. Los escaladores que finalmente fixeron cume fueron Richard Grant, Chris Bonington y el sherpa Ang Nyima. Tocantes a la elevación y el so aislamientu, con una distancia de 30,5 km hasta'l cume más altu del Annapurna I, y una prominencia de 2.437 m, el Annapurna II nun figura bien por detrás de Annapurna I, siendo un picu totalmente independiente, a pesar de la estrecha asociación col picu principal, como'l so nome paez indicar.
Eslovenos yugoslavos repitieron este mesmu ascensu en 1969, esguilando amás el picu Annapurna IV. Ente ellos, Kazmir Draslar y Majija Malezic llegaron con ésitu al cume. En 1973, un equipu xaponés atacó direutamente la ruta de la cara norte ente los campos IV y V antes de siguir pola aresta oeste. Ente ellos, Katsuyuki Kondo, llegó en solitariu hasta'l visu nuna actuación considerada extraordinariamente notable.
En 1983, Tim Macartney-Snape entamó y participó nuna espedición al Annapurna II algamando con ésitu'l cume al traviés de la primer ascensión al traviés de l'aresta sur. El descensu túvose que retrasar por una nevarada y l'espedición quedar ensin alimentos mientres los últimos cinco díes. Finalmente, tolos escaladores fueron daos per sumíos.
En febreru de 2007, Philipp Kunz, Lhakpa Wangel, Temba Nuru y Lhakpa Thinduk realicen la primera esguilada ivernizu con ésitu. L'equipu utilizó p'aportar al cume la primer ruta d'ascensu pela cara norte.
Annapurna III
El Annapurna III foi esguiláu per primer vegada en 1961 por una espedición india liderada pol capitán Mohan Singh Kohli pola cara nordés. L'equipu que finalmente xubió con ésitu'l cume taba compuestu polos alpinistes Mohan Kohli, Sonam Gyatso y Sonam Girmi.
Annapurna IV
El Annapurna IV, mui cerca de Annapurna II, foi esguiláu per primer vegada en 1955 por una espedición alemana dirixida por Heinz Steinmetz pela cara norte y l'aresta noroeste. L'equipu que finalmente fixo cume taba constituyíu polos alpinistes Harald Biller, Jürgen Wellenkamp y Steinmetz.
Los desprendimientos de roques del Annapurna IV bloquiaren el ríu Seti, que naz cerca del cume, creando un dique temporal, que al colapsar y esprendese, produció una enorme riada de miles de tonelaes de fango, agua y roques que produció un total de 72 víctimes mortales nos pueblos riberanos d'esa rexón de Nepal.
Otros picos del macizu del Annapurna
El Gangapurna foi esguiláu per primer vegada en 1965 por una espedición alemana liderada por Günther Hauser, pela cara este. L'equipu que fizo cume taba compuestu por once miembros de la espedición.
El Annapurna Sur (tamién conocíu como Annapurna Dakshin o Moditse) foi esguiláu per primer vegada en 1964 por una espedición xaponesa, pola aresta norte. L'equipu qu'algamó'l cume taba compuestu polos alpinistes S. Uyeo y Mingma Tsering.
El Hiunchuli (6.441 m d'altitú) ye un picu satélite del Annapurna Sur. El cume foi algamada per primer vegada en 1971 por una espedición norteamericana liderada por Craig Anderson, miembru del cuerpu de Voluntarios pola Paz d'Estaos Xuníos.
El Machapuchare, de 6.993 m d'altitú, ye otru importante picu del macizu que por pocu algama la marca de los 7.000 metros. El Machapuchare y el Hiunchuli son perfectamente visibles dende'l valle de Pokhara, mui cerca de la ruta d'ascensu a la cara sur del Annapurna I. El Machpuchare foi esguiláu en 1957 (si salvamos los postreros 50 metros por respetu a la deidá relixosa local) por Wilfrid Noyce y ADM Cox. Dende entós prohíbese la so esguilada por motivos puramente relixosos.
Senderismo
L'área de proteición del Annapurna ye bien conocida por ser una de les zones más famoses pa realizar senderismo nel Himalaya.
Esisten tres rutes importantes de trekking na rexón de Annapurna: el Jomson Trek, ente Jomsom y Muktinath (zona cada vez más alteriada por un futuru proyeutu de construcción de carreteres ); la del Santuariu del Annapurna, que conduz direutamente hasta l'área del campu base del Annapurna I; y el Circuitu del Annapurna, qu'arrodia dafechu'l macizu del Annapurna ya inclúi la ruta Jomsom. Polo xeneral, el pueblu de Pokhara sirvi como un puntu de partida pa estes escursiones, y tamién ye un bon puntu de referencia pa otres rutes de senderismo más curties ente unu a cuatro díes de duración, como les que conducen a Ghorepani o Ghandruk.
El distritu de Mustang, un antiguu reinu nepalés que bordia'l Tíbet, tamién ye xeográficamente una parte de la rexón del Annapurna, pero les escursiones a esa rexón tán suxetes a restricciones especiales.
Alredor de dos tercios de tolos escursionistes de Nepal visiten la rexón del Annapurna. La zona ye de bon accesu, les cases de güéspedes distribuyíes nes llombes son abondoses y les caminaes ufierten una variedá de paisaxe increíblemente diversu, con vistes a dos de los cumes más altos del macizu y percorríos polos distintos pueblos na zona del valle. Asina mesmu, yá que tola zona ta habitada, el senderismo na rexón ufierta una inmersión y esperiencia culturales úniques.
Sainte-Cécile (Saona y Loira)
Sainte-Cécile ye una comuña francesa del departamentu de Saona y Loira, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Luca Guadagnino
Luca Guadagnino ye un direutor de cine italianu. Llueu ganó reconocencia cola so película Melissa P (2005). Collaboró en dellos proyeutos con Tilda Swinton: les películes The Protagonists (1999), Soi l'amor (2010), A Bigger Splash (2015) y Suspiria (2018). Por dirixir y producir Call Me by Your Name (2017), recibió nominaciones: Óscar a la Meyor Película y BAFTA al Meyor Direutor, pa esi añu.
Biografía
Nacíu en Palermo (Italia), en 1971, ye fíu de padre italianu y madre arxelina. Guadagnino pasó la so infancia n'Etiopía, onde'l so padre enseñaba Hestoria. Estudió Lliteratura primero na Universidá de Palermo y graduóse dempués pola Universidá La Sapienza de Roma, na facultá d'Historia y Críticos de Cine, con una tesis sobre'l direutor de cine d'Estaos Xuníos Jonathan Demme.
Carrera
Guadagnino debutó col llargumetraxe The Protagonists (1999), que foi proyeutáu nel Festival de cine de Venecia de 2000. En 2002, dirixó'l documental Mundu Civilizáu, presentáu de la mesma nel Festival de cine de Locarno en 2003. En 2004 presentó'l so nuevu documental, Cuoco Contadino, nel Festival Internacional de Cine de Venecia, y en 2005 estrenó'l llargumetraxe Melissa P., que tuvo una gran acoyida pol públicu y la crítica.
En 2009 escribió, dirixó y produció la película Io sono l'amore ("Soi l'Amor"), presentada nos festivales de cine de Venecia, Berlín, Busan (Corea del Sur) y Sundance (Estaos Xuníos). La película tuvo un ésitu inmediatu. En 2010, la cinta de Guadagnino foi candidata a los premiu Óscar al meyor Diseñu, el Globu d'Oru y el BAFTA nomamientos pa meyor película en llingua estranxera.
Guadagnino siguió la so actividá en 2011 col documental Inconscio italianu, presentada nel Festival de cine de Locarno. El so trabayu nel documental Bertolucci on Bertolucci (2013), que foi proyeutáu nel Festival de cine de Venecia, nel Festival de cine de Londres y nel París Cinematheque, amás d'en otros 50 festivales a lo llargo del mundu ente 2013 y 2014. Codirixíu con Walter Fasano, el documental foi fechu dafechu con materiales d'archivu.
En 2015, Guadagnino dirixó un estrañu thriller de carga erótica, A Bigger Splash, con Tilda Swinton, Matthias Schoenaerts, Ralph Fiennes y Dakota Johnson. La película presentar nel Festival de cine de Venecia de 2015, onde concursó na competición oficial.
Producciones
Como productor, trabayó en 2007 con Asia Argento na so película Delfinasia. En 2010 produció'l curtiumetraxe Diarchy, dirixíu por Ferdinando Cito Filomarino, que ganó'l premiu Pianifica nel Festival de cine de Locarno y recibió una mención especial nel Festival de Cine de Sundance en 2011. Amás, foi nomáu al meyor Curtiumetraxe nos Premios de Cine europeos y ganó'l premiu al meyor Direutor nel Nastri d'Argento.
En 2012, Guadagnino produció a Edoardo Gabbriellini el llargumetraxe Padroni di casa, presentáu nel Festival de cine de Locarno. Tamién en collaboración con Gabbriellini, produció en 2015 Antonia, el primer llargumetraxe del direutor italianu, ganador d'un premiu nel festival de Sundance.
En 2013 prudujo la cinta Adele's Dream, dirixida por Marco Molinelli y Gianni Troilo y en 2014, la película A Rose Reborn, dirixida por Ermenegildo Zegna. En setiembre de 2015, Guadagnino anunció nel Festival Internacional de Cine de Venecia de 2015 los sos planes pa dirixir un remake d'un filme de Dario Argento, Suspiria, colos cuatro actores principales de A Bigger Splash.
Otres actividaes
Guadagnino participó en dos causes nel xuráu del Torino Film Festival, en 2003 pa la seición de Curtiumetraxe y en 2006 nel Xuráu Oficial. En 2010, foi miembru del xuráu del Festival de cine de Venecia y en 2011, presidente del Festival de cine de Beirut y miembru deel xuráu del Festival de cine de Locarno.
Fora del cine, Guadagnino collaboró cola casa de moda italiana Fendi en 2005. En 2012 creó Frenesy, una axencia creativa y de producción pa marques de luxu. En 2014 participó como miembru del xuráu na primer edición del Festival de cine de Moda de Milán, presidíu por Franca Sozzani, redactora xefe de Vogue Italia.
N'avientu de 2011, Guadagnino fixo'l so debú como direutor d'ópera con Falstaff, de Giuseppe Verdi, nel Teatru Filarmónicu de Verona, Italia.
Repolles
Repolles ye una aldea de la parroquia de Courias nel conceyu asturianu de Pravia.
Yugo Tatsuta
Yugo Tatsuta (立田 悠悟, ) ye un futbolista xaponés.
Llista d'asteroides/85101–85200
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Kyogo Furuhashi
Kyogo Furuhashi (古橋 亨梧; ) ye un futbolista xaponés.
Sainte-Foy (Saona y Loira)
Sainte-Foy ye una comuña francesa del departamentu de Saona y Loira, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Intellivision
Intellivision ye una consola de videoxuegos llanzada por Mattel en 1979. El desenvolvimientu de la máquina empezó en 1978, a menos d'un añu de la introducción del so principal competidor, el Atari 2600. La pallabra «intellivision» ye una unión de «intelligent» y «television» («televisión intelixente'').
Historia
La Intellivision foi desenvuelta por Mattel Electronics, una subsidiaria formada espresamente pal desenvolvimientu de xuegos electrónicos. La consola foi probada en Fresno, California, en 1979 con un total de cuatro juegos disponibles, y llanzóse en tou Estaos Xuníos en 1980 con un costu de 299 dólares y un xuegu de regalu: Las Vegas Poker & Blackjack. A pesar de nun ser el primer sistema que s'enfrentó a Atari (sistemes fechos por Fairchild Semiconductor, Bally, y Magnavox yá taben nel mercáu), foi la primer consola que significó una seria amenaza al dominiu de Atari. Una serie de publicidaes presentaes pol periodista George Plimpton foi producida, onde Plimpton defenestraba les menores capacidaes del Atari 2600 comparando dambes consoles con xuegos del mesmu xéneru.
Unu de los eslogan utilizaos nes distintes publicidaes señalaben al Intellivision como "lo más cercano a la vida real"; un exemplu ye un avisu comparando xuegos de golf - mientres los otros teníen gráficos senciellos y soníos monótonos, el Intellivision presentaba soníos realísticos y gráficos de mayor resolución (anque de xuru crudos comparaos con consoles modernes).
Al igual que Atari, Mattel llicenció la so consola a otres empreses por que la viendan so la so propia marca. Estos modelos inclúin el Tandyvision de Radio Shack, el Intellivision de GTE-Sylvania, y el Super Videu Arcade de Sears. (El modelu de Sears foi un golpe pa Mattel, una y bones esta empresa yá vendía una versión del Atari 2600, faciendo una gran contribución a la popularidá de Atari.)
Los cinco miembros orixinales d'equipu del Intellivision fueron el direutor Gabriel Baum, Don Daglow, Rick Levine, Mike Minkoff y John Sohl. Levine y Minkoff (unos veteranos de la llinia de xuguetes de Mattel) llegaron dende l'equipu de producción de xuegos de mano de Mattel. Pa evitar que los programadores fueren contrataos pol rival Atari, la so identidá y llugar de trabayu foi guardada de callao. En públicu, el programadores yeren conocíos colectivamente como los "Blue Sky Rangers".
Para 1982 les ventes habíense disparáu. Más de dos millones de Intellivision fueren vendíes pal final d'esi añu, dándo-y a Mattel una ganancia de 100 millones de dólares. Les compañíes Activision y Imagic empezaron a llanzar títulos pa la consola, al igual que los sos rivales, y Atari y Coleco llanzaron nuevos productos pa poder competir con Mattel: el Atari 5200 y el Colecovision, respeutivamente. Mattel creó xuegos so la marca M Network pa los sistemes de Atari y Coleco. Los títulos más populares vendieron más d'un millón de copies. El Intellivision tamién foi vendíu en Xapón de la mano de Bandai.
L'equipu de desenvolvimientu de videoxuegos de Mattel había crecíu, y de tan solo 5 persones pasara a tener 110 emplegaos sol agora vice presidente Baum.
Tecláu
Pa esi entós, dellos inxenieros de Mattel salieron con una alternativa muncho más económica. L'Entertainment Computer System (ECS), yera un tecláu muncho más pequeñu, llivianu y más bono de producir que'l tecláu orixinal. Ente que l'anterior tecláu taba diseñáu pa tener delles de les ventayes de los ordenadores d'esi tiempu, el nuevu tecláu taba diseñáu pa ser baratu, non funcional, y yera muncho menos poderosu qu'otres máquines como la Commodore 64. Los dos unidaes yeren incompatibles, pero a los usuarios del vieyu tecláu ufiertóse-yos el nuevu ECS.
Pa caltener un secretu na industria del xuguete, onde'l espionaxe industrial yera una manera de vida, munchos proyeutos teníen nomes clave, por que los documentos y los discutinios casuales nun revelaren secretos de la compañía. Ye por eso que Daglow suxurió que'l nuevu dispositivu llamárase provisoriamente LUCKI (por "Low User Cost Keyboard Interface", "Interface de Tecláu de Baxu Costu"). El nome foi aceptáu pero la fortuna nun la acompañó: el ECS foi un fracasu comercial.
Intellivision II
275px|thumb|Intellivision II xunto al Intellivoice y el xuegu Burgertime Amás del Intellivoice, en 1983 Mattel llanzó una versión remocicada de la consola, llamada Intellivision II. Esta versión incluyía joysticks desmontables, el System Charger (un accesoriu que dexaba xugar xuegos pal Atari 2600) y un tecláu musical opcional.
Esta versión foi diseñada principalmente pa ser barata de fabricar. Ente otres coses, el tecláu con botones d'estilo burbuja orixinal foi reemplazáu por unu de membrana totalmente planu. Munchos xuegos pal Intellivision fueron diseñaos pa xugar sintiendo los botones al tocalos pa nun tener que miralos, lo que fizo que los xuegos fueren menos jugables nel Intellivision II.
Mattel tamién camudó la ROM interna del Intellivision (llamada EXEC) nun intentu pa bloquiar los xuegos ensin autorizar fabricaos per terceres partes. Pa faer espaciu pal códigu de bloquéu mientres se retenía compatibilidá colos títulos esistentes, delles porciones del EXEC fueron movíes nuna forma que camudara'l so usu. Magar la mayoría de los xuegos permanecieron intactos, dalgunos de los títulos más populares, como ''Shark! Shark! y Space Spartans'' teníen soníos llixeramente distintos que na primer versión de la consola, pero'l so xugabilidá nun se vía afeutada. Electric Company Word Fun non podía xugase n'absolutu y el xuegu Super Pro Football de INTV tenía problemes gráficos menores debíu al EXEC modificáu.
Competición y esbarrumbe del mercáu
Nel mediu del torbolín de nuevos productos, había problemes pal Intellivision. Nuevos sistemes de videu como'l Colecovision, el Atari 5200 y el Vectrex (toos ellos llanzaos en 1982) taben segmentando el mercáu, y la crisis de los videoxuegos de 1983 empezó a poner presión na industria. L'equipu del Intellivision forfugar pa terminar dellos xuegos, incluyendo Burgertime y l'ultra secretu Hover Force, que utilizaría gafes 3D. Magar Burgertime resultó ser un xuegu bien popular (siendo programáu por Ray Kaestner a les apuraes), el ciclu de fabricación de cinco meses significaba que'l xuegu nun apaecería hasta la primavera de 1983, cuando l'esbarrumbe del mercáu de los videoxuegos yá afectara severamernte les ventes.
P'agostu de 1983, la Intellivision II (que fuera llanzada a 150 dólares) foi rebaxada a 69 dólares. Mattel reportó una perda de 300 millones de dólares. A principios de 1984, la división de videoxuegos de Mattel foi cerrada - la primer víctima importante de la crisis.
Los xuegos de Intellivision siguieron vendiéndose cuando un liquidador mercó los derechos de la consola, como asina tamién tol inventariu restante. Dempués de que la mayoría del stock remanente fuera vendíu, l'ex-executivu de Mattel Marketing Terry Valeski mercó los derechos del Intellivision y empecipió una nueva iniciativa. La nueva compañía, INTV Corp., siguió vendiendo les esistencies restantes al traviés de ventes per corréu. Cuando les esistencies de la Intellivision II escosáronse, la empresa llanzó al mercáu una nueva consola llamada INTV II. Esta unidá yera en realidá tan solo una versión retocada cosmeticamente de la Intellivision orixinal (esta consola sería dempués renombrada como Super Pro System). Amás de fabricar nueves consoles, INTV Corp. produció dellos xuegos nuevos, llanzando un par d'ellos cada añu. Finalmente, el sistema foi descontinuado en 1991.
Los xuegos de Intellivision volvieron tar disponibles nuevamente cuando Keith Robinson, un antiguu programador de Intellivision responsable del xuegu TRON Solar Sailer mercó los derechos del software y fundó una nueva compañía: Intellivision Productions. Como resultancia, dellos xuegos orixinalmente llanzaos pal Intellivision tán agora disponibles pa ordenadores y consoles modernes como la PlayStation 2, Xbox y Nintendo GameCube nel paquete Intellivision Lives!.
Especificaciones del controlador
Overlays, que s'esmuciríen sobre'l tecláu como una capa suplementaria p'amosar funciones específiques claves.
La consola Intellivision podía detectar el movimientu del discu direccional o'l primíu d'un númberu sobre'l tecláu numbéricu, pero non dambos coles mesmes. Dellos xuegos d'aición, como Tron Deadly Discs y Night Stalker, usaben el discu pa movese y el tecláu numbéricu pa disparar armes, queriendo dicir que xugadores teníen que dexar de correr momentáneamente pa disparar. Sicasí, una y bones estos xuegos aceptaben la entrada d'unu o otru controlador, los xugadores podríen evitar esta desventaxa sosteniendo unu d'ellos en cada mano, con una mano remanando'l discu direccional d'unu de los controladores, y la otra mano usando'l tecláu numbéricu del otru controlador.
Los almiradores de la consola recuerden la posibilidá de feríes nes manes por xugar por llargos periodos de tiempu por cuenta de la presión cola qu'había que primir los botones del tecláu numbéricu y sobremanera los botones de llau. El problema foi empioráu considerablemente cuando Intellivision II, la versión de costu amenorgáu del Intellivision, camudó de botones de llau sólidos de goma a plásticos con un centru buecu, dexando una impresión rectangular sobre los pulgares de los xugadores y causando dolor, inclusive dempués de periodos curtios de xuegu. El cambéu al paecer foi fechu p'amenorgar el costu de materiales de les unidaes, y nunca foi probáu por cuenta de la priesa pa traer el sistema al mercáu nos tempranos díes de la crisis del videoxuegu de 1983.
Enllaces esternos
SDK-1600, Kit de desenvolvimientu pa la Intellivision IntellivisionWorld, sitio web con información variada sobre la consola * COIN-OP TV entrevista a Keith Robinson de Intellivision
Sainte-Croix-en-Bresse
Sainte-Croix-en-Bresse ye una comuña francesa del departamentu de Saona y Loira, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Villanueva (Courias)
Villanueva ye una casería de la parroquia de Courias nel conceyu asturianu de Pravia.
Alcuéntrase a 6,5 km de Pravia, la capital del conceyu, a un altor mediu de 18 msnm y tien una población de.
Creepypasta
Les creepypastes son hestories curties de terror recoyíes y compartíes al traviés del Internet col enfotu de asustar o esmoler al llector. El nome provién de la xíriga d'Internet «copypaste», que se refier al testu que foi copiáu y pegáu polos usuarios nos foros de discutiniu en múltiples ocasiones. Son paecíes a les lleendes urbanes, anque non siempres tienden a tomar la forma de testu escritu o narración, dellos creepypastas vienen en forma d'imáxenes, videos o videoxuegos, supuestamente encantaos.
Los creepypastas presentar nuna variedá d'estilos, de los cualos dalgunos son particularmente comunes. Les "Imáxenes encantaes" son hestories qu'inclúin una imaxe que se supón va escorrer y va acoradar al llector. El llector dacuando queda alteriáu polos llamaos "Episodios perdíos", hestories sobre episodios refugaos de series de televisión, xeneralmente cartoons. Los episodios perdíos tienen la intención de poner nerviosu al llector esviando la conducta avezada de los calteres, enfocándose na muerte, ya incluyendo imáxenes hiper-realistes de los personaxes de la serie. Les "Invocaciones" son creepypastas sobre procedimientos pa manifestar entidaes o esperiencies paranormales.
Petscop
La serie estrenóse'l 12 de marzu de 2017. Nun se sabe si consiste n'animación o videu d'un xuegu xugable, o por qué creóse la serie. Patricia Hernandez de Kotaku escribió: "Si esta ye una historia / xuegu n'Internet, entós toi ablucada. lo ellaborao que ye." P'Alex Barron de The New Yorker, yera "el rei de la creepypasta."
Ben Drowned
Ben Drowned (n'español: "Ben Afogáu") ye un creepypasta alrodiu de un mozu llamáu Ben que trata de consiguir una copia del xuegu The Legend of Zelda: Majora's Mask hasta que lo merca. Este empieza a xugar col so amigu John pero faíse-yos tarde, esti apúrrese-y a John el cartuchu por que lu guardara. Pero Ben ye asesináu y véngose por aciu el xuegu, hubo munches muertes en tol mundu, pero a la fin el cartuchu orixinal sume; tamién se diz que Ben foi asesináu por bravucones del so colexu, supuestamente, clavándo-y estaques en dambos güeyos, dexándolo ciegu y afogándolo nun ríu.
La hestoria demostró ser una de les creepypastas más convincentes yá que hai dellos videos en formatu que sofiten les afirmaciones del home na hestoria.
Slender Man
Slender Man, que'l so nome traducir al español como'l "Hombre Delgado", ye una entidá sobrenatural que xeneralmente se describe como un home altu y ensin cara nun traxe de negocios coles piernes bien llargues y tentáculos desaxeradamente llargos, saliendo del so llombu. Les creepypastas Slender Man polo xeneral arreyen hestories sobre xente que ta hipnotizada y apavoriaos por Slender Man. Anque los sos oríxenes empezaron nel foru "Something Awful" en 2009, les creepypastas avera del Home Delgado estendiéronse n'Internet al traviés de documentales falsos en YouTube, videoxuegos y eventualmente nos medios de comunicación.
miniaturadeimagen|Jeffrey Woods
Jeff the Killer
Jeffrey Woods ye un adolescente que se camudó apocayá y ye atacáu por trés adolescentes qu'él nun conocía col enfotu de roba-y. Pero Jeff atáca-yos xabazmente y el so hermanu Liu que taba con él, foi inculpáu y encarceláu pa ser depués lliberáu. Dempués ye convidáu a una fiesta de cumpleaños na casa de los sos vecinos, namái pa ser atacáu los trés adolescentes que-y atacaron antes. Jeff mata a dos pero'l terceru cúbre-y con llexía y alcohol y depués priénde-y fueu. Depués del ataque, él empieza a perder la cordura y quema los sos párpagos pa ver siempres la so cara cuando se mira al espeyu, y corta les sos mexelles de manera que siempres paeza tar sonriendo, la so madre foi al bañu polos ruiu que d'ende veníen y miro a Jeff, asustada, corrió escontra la so habitación en busca al padre de Jeff, y esta diz-y que prepare la so arma, Jeff apuñalar hasta matalos. Depués diríxese escontra'l so hermanu mayor, Liu, que s'atopa dormiendo nesi momentu; Liu espierta namái p'afayar que'l so hermanu ta a puntu de matalo tamién. Jeff diz-y a Liu "vete a dormir" y depués apuñalar pero les apuñalaes nun fueron precises y al nun seles nun foi asesináu y ye lleváu al hospital.
Esti creepypasta produció delles encarnaciones de Jeff, esti personaxe ye un asesín en serie que se dedica a matar y ye un maestru de los cuchiellos tamién ye reconocíu por tener una súper axilidá pa matar más fácilmente a les sos víctimes dizse que tamién tien poderes místicos como la capacidá de teletransportarse a curtia distancia infundir medrana colos sos güeyos y asina paralizar a les sos víctimes ya inclusive poder llegar a hipnotizales al intre. continuaciones de la primer hestoria, nes que s'introduz antagonistes recurrentes como "Jane the Killer" que ye la némesis de Jeff. Jeff ye de cutiu oxetu de fanfiction. Esta creepypasta foi la inspiración d'un xuegu independiente y dellos mods de xuegu. Desconozse l'orixe del meme "Go to sleep"¨(Ve a dormir en castellán), anque se suxurió que 4chan y material promocional para Saw V sían la fonte orixinal; "go to sleep" (Ve a Dormir), ye tamién el nome d'unu los movimientos carauterísticos del ex-lluchador CM Punk.
El suicidiu de Calamardo
Nel 2010, una creepypasta conocida como El suicidiu de Calamardo alegaba la esistencia d'un episodiu perdíu de la serie de dibuxos animaos Bob Esponxa nel cual el personaxe Calamardo suicidábase. El supuestu episodiu amás tenía "ruios estraños y perturbadores de fondu" y "rellumos rápidos d'imáxenes de neños muertos que traumaticen al espectador". Esta ye una de les creepypastas de l'episodiu perdíu de más conocida La creepypasta fíxose tan popular que l'escritor del show Casey Alexander tuvo que desmentir la verdá del supuestu episodiu perdíu, diciendo que yera "100% un engañu".
Sonic.exe
Sonic.exe ye otru exemplu d'un videoxuegu influyíu por una creepypasta, basáu nun llau malváu de la clásica serie de xuegos Sonic the Hedgehog. La hestoria trata alrodiu de un mozu llamáu Tom que recibe un videoxuegu etiquetáu como "Sonic.exe" xunto a una nota del so amigu que diz que destruya'l discu primero que seya demasiáu tarde. Desafortunadamente, Tom asitia'l discu nel so ordenador y empiecen entós a asoceder dellos episodios paranormales a lo llargo del xuegu, como la pantalla qu'amuesa "Sega 1991" convertir en "Sega 666", personaxes muertos recostados na yerba nel nivel de la llomba, y el personaxe principal Sonic, con güeyos de color coloráu sangre apaecer de secute y matando al personaxe col que'l mozu taba a xugando, una pantalla preguntando "¿Tas llistu pa la segunda ronda Tom?" antes de la pantalla de xuegu acabáu, y d'últimes al rematar el xuegu, Tom dicía escuchar a daquién bisbisando "Mantenlo interesante pa mi, Tom" y ver un moñecu de Sonic xunto a él colos güeyos coloraos de color sangre.