cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Motor de combustión interna
Motor de cuatro tiempos
Escontra 1879 Nicolaus August Otto diseñó y construyó un motor con doble espansión, conceutu propuestu polos ingleses Jonathan Hornblower y Artur Woolf en 1781, primero que Watt llevara a la práutica la máquina de vapor. La primer espansión facer nel cilindru onde se realizó la combustión, y una segunda n'otru pistón, esti a baxa presión, coles mires de llograr l'aprovechamientu de la enerxía de los gases d'escape; inclusive se construyeron motores con triple espansión, como'l Troy, y el principiu usar en munchos motores marinos. En 1906 la empresa EHV aniciada en Connecticut, EEXX, fabricó un motor de combustión interna de tres cilindros y doble espansión que montaron nun automóvil. Al igual que'l motor construyíu por Otto, que'l so comprador devolver, el motor de EHV nun demostró na práutica les ventayes de menor consumu de combustible esperaes. N'España hai dos patentes concedíes de motores con un principiu similar, una de 1942 a Francisco Jimeno Cataneo (NᵘOEPM 0156621) y otra de 1975 a Carlos Ubierna Ḷḷaciana (NᵘOEPM 0433850), nel INTA construyóse un prototipu de motor d'aviación con cilindros n'estrella y un principiu asemeyáu, escurríu pol inxenieru J Ortuño García, patentes 0230551 y 0249247 y al que s'atribuyó un consumu bien baxu de combustible, ta espuestu nel Muséu del Aire en Cuatro Vientos, Madrid. L'añu 2009, la empresa británica ILMOR presentó nuna esposición internacional de motores en Stuttgart, un prototipu de motor de 5 tiempos, según una patente concedida n'EEXX a Gerhard Schmitz. Pa esti motor anunciaron un consumu específicu de 215 g/kWh, una rellación de compresión efectiva de 14'5/1 y un pesu inferior en 20% a los motores convencionales equivalentes.
Motor Wankel
thumb|Motor Wankel.
Na década de 1950, l'inxenieru alemán Félix Wankel completó'l desenvolvimientu d'un motor de combustión interna con un diseñu revolucionariu, anguaño conocíu como Motor Wankel. Utiliza un rotor triangular-lobular dientro d'una cámara ovalada, en llugar d'un pistón y un cilindru.
L'amiestu de combustible y aire ye absorbida al traviés d'un furu d'aspiración y queda atrapada ente una de les cares del rotor y la paré de la cámara. La rotación del rotor estrúi l'amiestu, que s'encender con una buxía. Los gases espúlsense al traviés d'un furu d'espulsión col movimientu del rotor. El ciclu tien llugar una vegada en caúna de les cares del rotor, produciendo tres fases de potencia en cada xiru.
El motor de Wankel ye compactu y llixeru en comparanza colos motores de pistones, polo que ganó importancia mientres la crisis del petroleu nes décades de 1970 y 1980. Amás, funciona casi ensin vibraciones y la so cencellez mecánica dexa una fabricación barata. Nun riquir muncha refrigeración, y el so centru de gravedá baxu aumenta la seguridá na conducción. Sicasí salvo dellos exemplos práuticos como dellos vehículos Mazda, tuvo problemes de durabilidá.
Motor de carga estratificada
Una variante del motor d'encendíu con buxíes ye'l motor de carga estratificada, diseñáu p'amenorgar les emisiones ensin necesidá d'un sistema de re-circulación de los gases resultantes de la combustión y ensin utilizar un catalizador. La clave d'esti diseñu ye una cámara de combustión doble dientro de cada cilindru, con una antecámara que contién una amiestu rico de combustible y aire mientres la cámara principal contién una amiestu probe. La buxía enciende l'amiestu rico, que de la mesma enciende la de la cámara principal. La temperatura máximo que s'algamar ye abondo baxa como pa torgar la formación d'óxidos de nitróxenu, ente que la temperatura medio ye l'abonda pa llindar les emisiones de monóxidu de carbonu ya hidrocarburos.
Miguel de la Madrid
Miguel de la Madrid Hurtado foi un políticu mexicanu, presidente de Méxicu del 1 d'avientu de 1982 al 30 de payares de 1988. Mientres el so mandatu asocedió'l terremotu de 1985 na Ciudá de Méxicu, la Copa Mundial de Fútbol de 1986, la entrada de Méxicu al GATT y la polémica socesión presidencial que-y dio'l trunfu a Carlos Salinas de Gortari.
Trayeutoria
Miguel de la Madrid estudió Derechu na Universidá Nacional Autónoma de Méxicu (UNAM) y un posgráu n'Alministración Pública na Universidá de Harvard.
Foi postuláu pol PRI como candidatu a la Presidencia de los Estaos Xuníos Mexicanos nes eleiciones de 1982, específicamente'l vienres 25 de setiembre de 1981, y venció nes eleiciones del 4 de xunetu de 1982. Asumió'l cargu n'avientu d'esi mesmu añu, asocediendo a José López Portillo.
Presidente de Méxicu (1982-1988)
Miguel de la Madrid llegó al poder nuna de les dómines más complicaes del país, enforma por cuenta del so antecesor, José López Portillo, quien nacionalizó la banca tres meses antes de salir del poder, tres dos sexenios de gastos escesivos. Como resultancia, la inflación xubió a un permediu de 100% cada añu; l'empléu informal creció alredor de 20% ente 1983 y 1985; hubo cayíes drástiques en producción, sobremanera n'industries gubernamentales, yá pa esi entós anticuaes; la crecedera del PIB sufrió altibaxos; y menguó el poder adquisitivo. Pa resolver tales problemes entamó la Renovación Moral de la Sociedá; ellaboró un Plan Global de Desenvolvimientu; estableció a nivel constitucional un sistema de planeación democrática; y más importante, empecipió cola apertura económica, la desregulación y descentralización, según la privatización d'empreses estatales, daqué que siguiría sol so socesor. Mientres la so alministración, el númberu de paraestatales amenorgar de 1155 en 1982, a 413 en 1988.
Ante la severa crisis económica (onde s'algamar el 3100% de devaluación del pesu), estableciéronse los Pactos de Crecedera Económica colos diversos sectores sociales, por aciu los cualos el gobiernu subsidiaba parte de los precios de los productos básicos y los productores/distribuidores comprometer a nun aumentar. En xineru de 1986, con aproximao trés años de negociaciones, Méxicu llogró ser almitíu al GATT, siendo'l puntu más fuerte d'esta alministración.
Atentáu
Mientres el desfile del 1 de mayu en 1984, un grupu de manifestantes llanzó bombes mólotov al balcón del Palaciu Presidencial, onde De la Madrid y dellos invitaos guardaben el desfile. El presidente salió ilesu, pero varios de los invitaos sufrieron mancaes, ente ellos l'entós direutor del ISSSTE, Alejandro Carrillo.
Terremotu de 1985
El 19 de setiembre de 1985, un terremotu de 8.1 graos na escala de Richter solmenó la Ciudá de Méxicu, con un fuerte retruque'l día 20. Los daños materiales fueron masivos, y anque los cálculos oficiales falen d'unos pocos miles de muertos (cinco a diez mil), la opinión pública consideró que la cifra podría degolar los 40 000. La reaición inicial del gobiernu foi bien lenta y desaparente, lo cual fizo que fuera la población la que tomara'l lideralgu y l'organización de los llabores de rescate de víctimes y cuerpos d'ente los escombros. Tanto les declaraciones del presidente De la Madrid señalando que'l país nun riquir ayuda estranxera pa enfrentar la traxedia, como la so decisión de nun dexar que l'exércitu collaborara cola población nos llabores de rescate mientres les primeres hores posteriores al terremotu, según la so negativa a suspender el pagu de la delda esterna pa destinalo a los llabores de reconstrucción (el presidente De la Madrid destinaba aproximao'l 30% del presupuestu nacional al pagu de la delda esterna) valiéron-y severu crítiques a esta alministración.
Eleiciones de 1988
En 1988 el so gobiernu protagonizó'l mayor escándalu eleutoral del país hasta entós. El 6 de xunetu, mientres les eleiciones presidenciales, el candidatu de la izquierda Cuauhtémoc Cárdenas, aventayaba llargamente a los sos rivales Manuel Clouthier (PAN) y Carlos Salinas de Gortari (PRI). Por motivos qu'entá "desconócense", el sistema eleutoral de cómputu detúvose. La secretaría de Gobernación, nesa dómina al cargu de Manuel Bartlett y qu'entós entamaba la eleición, señaló que: el sistema cayérase. Finalmente, el candidatu priísta foi declaráu ganador. Pocos años antes de morrer, De la Madrid confesó al periódicu New York Times, y nuna autobiografía que les eleiciones presidenciales fueren manipoliaes por que el Partíu Revolucionariu Institucional ganara, y que trés años dempués de la eleición, toles boletas fueron quemaes pa esaniciar toa evidencia del fraude.
Direutor del Fondu de Cultura Económica
right|thumb|240px|Miguel de la Madrid col presidente d'Estaos Xuníos [[Ronald Reagan en Mazatlán (1988).]] Dempués de terminar el so periodu presidencial, Miguel de la Madrid, asumió la direición del Fondu de Cultura Económica (FCE) en 1990. Mientres el so periodu al frente del FCE enllantó programes de modernización nes árees granible y alministrativu, incorporó lo más avanzao de les industries editorial y de les artes gráfiques, y caltuvo l'apertura y pluralidá carauterístiques na política de publicación de la empresa.
El 4 de setiembre de 1992 inauguró les nueves instalaciones, asitiaes en carretera Picacho-Ajusco númberu 227. Arrodiaes de xardinos, amás de les oficines, alluguen la unidá cultural Jesús Silva Herzog, la Biblioteca Gonzalo Carbayos, qu'abeluga la creciente historia editorial del Fondu, según la llibrería Alfonso Reyes.
En materia editorial, so la direición de De la Madrid empecipiáronse 21 nueves coleiciones: en 1990, Claves (Arxentina); en 1991, A la Vera del Vientu, Códices Mexicanos, Ediciones Científiques Universitaries y Especiales d'A la Vera del Vientu; en 1992, Breviarios de Ciencia Contemporánea (Arxentina) y Nueva Cultura Económica; en 1993, Biblioteca de Prospectiva, Biblioteca Mexicana, Biblioteca Premiu Cervantes (España), y Fideicomiso Historia de les Amériques y Travesíes; en 1994, Vida y Pallabra de los Indios d'América y Una Visión de la Modernización de Méxicu; Archivos, Piedra del Sol (Perú), Ente Voces, Espacios pa la Llectura y Fondu 2000; Alcuentros (Perú); Historia de Méxicu, amás de cinco publicaciones periódiques: Galeres del Fondu, Periolibros, Imáxenes, Espacios pa la Llectura y la Páxina del Fondu.
Mientres la so alministración el FCE recibió dellos premios, ente los que destaquen: en 1992, Premiu FILIJ del Llibru (CNCA) a los llibros pa neños; en 1993, Premiu Lloréu d'Oru (Conceyalía de Cultura del Conceyu de Madrid); en 1993, mención honrosa del Premiu Juan García Bacca (Asociación Cultural Peruana), y el Calendariu Azteca d'Oru (Asociación Mexicana de Radio y Televisión). En 1994 y 1995 el premiu del Bancu del Llibru de Venezuela polos llibros pa neños.
Tocantes a les distinciones recibíes como individuu al frente del FCE destaca que'l Conseyu Español d'Estudios Iberoamericanos, estremó a De la Madrid pola so contribución al desenvolvimientu de la llectura na llingua española; recibió en 1997 el Premiu IUS pola Facultá de Derechu de la UNAM, y en 1998 el gobiernu de Francia concedió-y les Palmes Académiques en grau de Comendador pola so contribución al fomentu cultural. En 1999 el llicenciáu De la Madrid recibió la medaya Picasso d'Oru (Unesco), pol so llabor nel espardimientu de la cultura llatinoamericana.
Discutiniu
El 12 de mayu de 2009 acusó a Carlos Salinas de Gortari de robase'l dineru de la partida secreta y que'l so hermanu Raúl tenía venceyos col narcotráficu. Pero darréu al traviés d'una carta pública se desdijo, aduciendo nun poder procesar mentalmente les respuestes a les entrugues efectuaes.
Esi mesmu mes, Carmen Aristegui, nel so programa de CNN n'Español dio llectura a una carta escrita pol mesmu ex-presidente Miguel de la Madrid Hurtado. Esa mesma mañana, entrevistar nel so programa de radio.
Familia y Fallecimientu
Foi fíu de Miguel de la Madrid Castro y d'Alicia Hurtado, según nietu d'Enrique O. de la Madrid y bisnietu de Miguel de la Madrid Guerrero. Casáu con Paloma Cordero en 1957 procrearon 5 fíos. Anguaño, el so fíu Enrique de la Madrid Cordero ye secretariu de turismu del gobiernu federal.
Fallecimientu
El ex-presidente finó a les 07:30 hores nel hospital Español de la Ciudá de Méxicu el 1 d'abril de 2012, dempués d'un llargu carecimientu d'enfisema pulmonar, lo cual foi confirmáu por fontes cercanes a la familia, por cuenta de qu'apenes unos meses antes especular cola so muerte, llegando a inclusive'l presidente de Méxicu, Felipe Calderón y otres personalidaes, a espresar les sos condolencias al traviés de la rede social Twitter. Los sos restos fueron velaos na biblioteca de la so casa particular y en Gayosso de Félix Cueves y a otru día de la so muerte rindióse-y un homenaxe d'Estáu nel Patiu d'Honor de Palaciu Nacional encabezáu pol presidente Calderón. Ente los asistentes destacó la presencia del ex-presidente Carlos Salinas de Gortari y miembros del gobiernu federal.
George Armitage Miller
thumb|208x208px George Armitage Miller (Charleston, – Plainsboro, ) foi un sicólogu d'Estaos Xuníos pioneru nel campu de la psicoloxía cognitiva.
Biografía
Nació en Charleston (Virxinia Occidental, Estaos Xuníos). Llicencióse en 1941 na Universidá d'Alabama con un máster en patoloxía del llinguaxe, y siguió los sos estudios de doctoráu en psicoloxía en Harvard, nel llaboratoriu Psicoacústico de Stanley Smith Stevens, xunto con Jemone Bruner y Gordon Allport. La segunda Guerra Mundial taba entós nel so apoxéu y el llaboratoriu tuvo que realizar operaciones militares como'l bloquéu de señales de radio. En 1951 dexó Harvard pol Institutu Teunolóxicu de Massachusetts (MIT), pa darréu tornar a Harvard en 1955, onde collaboró estrechamente con Noam Chomsky. En 1961 cofundó el Centru d'Estaos Cognitivos de Harvard. Foi profesor de psicoloxía na Universidá Rockefeller (Nueva York) y en Princeton. En 1991 recibió la Medaya nacional de les Ciencies.
Ken Hisatomi
Ken Hisatomi (久富 賢; ) ye un futbolista xaponés.
Tabla añal del sieglu XIV e.C.
Sieglu XIV e.C.
Tabla añal del sieglu XV e.C. - Sieglu XV e.C. | Sieglu XIII e.C. - Tabla añal del sieglu XIII e.C.
Pretz-en-Argonne
Tien una población de y una superficie de  km².
Llista d'asteroides/58001–58100
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Toshiki Suzuki
Toshiki Suzuki (鈴木 寿毅, ), ye un futbolista xaponés.
Patrick O'Neal
Patrick O'Neal foi un actor teatral, cinematográficu y televisivu d'Estaos Xuníos. Tamién foi propietariu de dellos restoranes d'ésitu na ciudá de Nueva York.
Primeros años
Nacíu en Ocala, Florida, los sos padres yeren Martha y Coke Wisdom O'Neal. Graduóse na Universidá de Florida en Gainesville (Florida), y mientres la Segunda Guerra Mundial dirixó diversos curtios d'entrenamientu mientres sirvía na Fuercia Aérea de los Estaos Xuníos. Tres el so periodu militar, treslladóse a Nueva York y estudió nel Actors Studio y nel Neighborhood Playhouse.
Carrera
O'Neal trabayó principalmente como artista convidáu en producciones televisives a lo llargo de cuatro décades a partir de la de 1950. Nos entamos de la de 1960 recibió l'aclamación de la crítica pol so primer papel teatral nel circuitu de Broadway na obra de Tennessee Williams The Night of the Iguana, pero perdió'l papel protagonista nel filme de 1964 The Night of the Iguana, que foi a manes de Richard Burton. O'Neal actuó en diversos llargumetraxes mediada la década de 1960 y, en 1969, fixo unu de los principales papeles de la cinta de John Huston La carta del Kremlin.
Cola so esposa y col so hermanu Michael, O'Neal foi copropietariu de dellos restoranes d'ésitu, ente ellos el Ginger Man (más palantre O'Neal's Restaurant) y la Landmark Tavern, dambos locales en Manhattan.
Vida personal
O'Neal casóse cola actriz Cynthia Baxter en 1956, cola que tuvo dos fíos, Maximilian y Fitzjohn. Enfermu de cáncer y tuberculosis, Patrick O'Neal finó en 1994 por causa d'una insuficiencia respiratoria nel Saint Vincent's Catholic Medical Center de la ciudá de Nueva York. Tenía 66 años d'edá.
Ixonanthaceae
Ixonanthaceae ye una familia de plantes de flores perteneciente al orde Malpighiales que consiste en 30 especies dientro de 4 ó 5 xéneros.
Comunicaciones
Traducción de la pallabra inglesa Communications.
1. Tresferencia d'información, ente usuarios o procesos, d'alcuerdu a convenciones acordaes ente una o varies personas o máquines aú caún puede ser "emisor" y "receptor" según correspuenda, procesu que puede "retroalimentase" pela interrellación ente ellos.
2. La rama de la teunoloxía a la que-y correspuende la representación, tresferencia, interpretación y procesu de datos ente personas, llugares y máquines. Fonte: Federal Standard 1037C y MIL-STD-188
1. deild karla
La '''1. deild karla''' (n'español, primer división masculina) ye la lliga de segunda división de fútbol islandesa. La lliga foi fundada en 1955 y l'actual campeón ye'l Fjölnir. La lliga ampliar a 12 equipos na temporada 2007 y dende l'añu 2008 les trés principales divisiones islandeses tienen 12 equipos.
Nel añu 2014, el Fram Reykjavík, un históricu del fútbol islandés, baxa per primer vegada na so historia a la 1. deild karla, en terminando la temporada anterior nel úndecimo puestu, sicasí, el nivel del club amosáu na temporada nun sería l'esperáu, con dos tales derrotes históriques ante rival de menor valumbu como la goliada 7-2 ante'l UMF Grindavik y el 0-4 sufiertu nel Laugardalsvöllur ante'l Víkingur Ólafsvík.
Sistema de competición
El campeonatu formar 12 clubes. Anque'l campeonatu cuntó tradicionalmente con 10 equipos, amplióse'l númberu de participantes na temporada 2008. Los equipos xueguen ente si 2 vegaes mientres la temporada, en casa y fora. A final de temporada los 2 primeros llogren l'ascensu a la Úrvalsdeild Karla (Lliga premier) ente que los dos últimos equipos baxen a la 2. deild karla (Tercer División), siendo sustituyíos polos 2 primeros d'esa categoría.
Ederson Bruno Domingos
Ederson Bruno Domingos ye un futbolista brasilanu.
Quincy-Landzécourt
Quincy-Landzécourt ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Lanio aurantius
Lanio aurantius ye una ave de la familia Thraupidae mesma de los montes húmedos tropicales del sur de Méxicu y América Central.
Esta ave mide ente 16 y 20 cm. Estremase pola presencia d'un picu ganchudu. El machu ye de cabeza negra, cuerpu mariellu, ales y cola negres. La fema ye verde olivácea nes partes dorsales, gargüelu gris clara y banduyu mariellu.
Habita montes tropicales húmedos de tierres baxes, nel sur de Méxicu (aguada del Golfu) y en Belize, Guatemala y Hondures. Prefier los estratos medios y baxos del monte.
Emite soníos ruidosos como llamáu.
Raival
Raival ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Imperiu
Un imperiu (del llatín: imperium) ye un Estáu con dominiu sobre estensos territorios étnicamente y/o culturalmente diversos amás de ser el poder hexemónicu en cierta área d'influyencia. Tamién denómase imperiu al billuriu de los territorios que rixe un estáu imperial. Por estensión, "imperiu" pue referir tamién la dómina histórica u un país tomó esta política o bien a la potencia qu'exerce una influyencia política, económica y cultural perforte.
Imola
Imola ye una ciudá de la rexón italiana de la rexón d'Emilia-Romaña, asitiada unos 30 km al sureste de la ciudá de Boloña. Tien una población de. Ye conocida sobremanera pol Autodromo Enzo y Dino Ferrari, que solía allugar el Gran Premiu de San Marín de Fórmula 1. A la carrera, que recibe'l nome de la cercana república de San Marín (demasiáu pequeña p'allugar un gran premiu) soler conocer pol nome de la ciudá.
La llocalidá d'Imola remontar a los tiempos de la Roma clásica, siendo un centru agrícola y comercial conocíu entós como Forum Cornelii. Según la tradición, nella foi martirizado San Casiano d'Imola mientres l'imperiu de Xulianu l'Apóstata, nel sieglu IV. Darréu foi gobernada por distintos condottieri, como los Visconti y los Sforza, de que los sos tiempos caltener delles fortaleces.
Hermanamientos
Imola ta hermanada con:
Gran Premiu del Pacíficu
El Gran Premiu del Pacíficu foi una carrera válida'l campeonatu mundial de Fórmula 1 que s'apostó nos años 1994 y 1995. Dambes carreres apostar nel Circuitu Internacional Tanaka, que ye un circuitu lentu y con munches curves allugáu pela redolada d'Aida, Okayama (cerca de Kōbe), en Xapón.
Physicalische Beschreibung der Canarischen Inseln
Physicalische Beschreibung der Canarischen Inseln, (embrivíu Phys. Beschr. Canar. Ins.), ye un llibru ilustráu con descripciones botániques que foi escritu por Leopold von Buch. Espublizóse en ocho tomos y un atles nel añu 1825. Nel llibru collaboraron Robert Brown (nes plantes de Madeira), A.P. de Candolle (delles descripciones), J.D.Choisy (idem), H.F.Link (la mayoría de les descripciones).
Rambucourt
Rambucourt ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Rambluzin-et-Benoite-Vaux
Tien una población de y una superficie de  km².
Phytographia Lusitaniae Selectior, seu novarum et aliarum minus cognitarum
Phytographia Lusitaniae Selectior, seu novarum et aliarum minus cognitarum, (embrivíu Phytogr. Lusitan. Select. (1800)), ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu, briólogu y micólogu portugués Félix de Avelar Brotero y espublizáu nel años 1800.
2. deild karla
La '''2. deild karla''' ye la tercer lliga de fútbol más importante d'Islandia, que foi fundada nel añu 1966.
Historia
La lliga de primeres estremóse en 2 grupos d'ascensu, con una cantidá d'equipos per grupu que variaba ente 7 y 10 equipos hasta qu'en 1987 decidióse que los grupos teníen de fundise nuna sola lliga de 10 equipos, na cual los dos meyores xubíen a la 1. deild karla y hasta 1997 yeren la Segunda División d'Islandia.
Nel 2008 por cuenta de una reforma del fútbol d'Islandia la lliga espandir de 10 a 12 equipos.
Antiteísmu
El antiteísmo ye la oposición activa al teísmu. El términu tuvo un variáu espectru d'aplicaciones; en contestos seculares, típicamente refierse a la oposición direuta a la relixón entamada o a la creencia en cualquier deidá, ente que nun contestu teísta, dacuando refierse a la oposición a un dios o dioses específicos.
Argumentu
La doctrina antiteísta basar nel principiu d'autoridá formuláu pol anarquista d'orixe francés Pierre-Joseph Proudhon, quien sostién que'l poder políticu sofitar na creencia nun dios qu'anicia, ocupa'l cumal y encabeza la escala xerárquica de dominación, y que esti dios sería'l reflexu y el xustificativu de la esistencia del gobiernu, y viceversa. El principiu d'autoridá, y por tantu la predisposición a obedecer al Estáu, sofítase sobre la creencia de que siempres esiste un ser cimeru, supremu. Asina, esta dependencia del ser humanu respectu de Dios, torgaría-y asumir la so propia humanidá y por tantu la llibertá. La relixón supondría la negación de la realidá del home y por tantu'l so alienación, onde desprecia la naturaleza real y valora la metafísica irreal. Esta idea sería dempués llargamente desenvuelta por Mijaíl Bakunin na so obra Dios y l'Estáu.
Los anarquistes nun plantegen l'ateísmu como daqué obligatoriu nin por decretu, sinón como un llabor d'educación y concienciación voluntaria, nel marcu d'una filosofía naturista y una educación racionalista que nun dea esplicaciones sobrenaturales a los fechos de la realidá. El antiteísmo anarquista difier del marxismu antirrelixosu, una y bones esti postreru va más allá, al non namái negar la esistencia de dioses, sinón promocionar abiertamente la so oposición a la relixón al traviés del control estatal.
Esponentes
Ente los principales referentes del antiteísmu tán Mikhaíl Bakunin y Friedrich Nietzsche. Anque n'ocasiones acomúñase-y col satanismu simbólicu, esto ye, aquella creencia que nun ve la figura d'un némesis divín nel tártaru, sinón una idea básica d'intelixencia y el raciociniu, de manera que tamién puede considerase como antiteísta a Anton LaVey.
En pallabres de Bakunin:
camudando la frase de Voltaire
Phytographia
Phytographia (embrivíu Phytographia) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu, pteridólogu, micólogu y farmacéuticu alemán, Carl Ludwig Willdenow. Editóse en Erlangen nel añu 1794 col nome de ''Caroli Ludovici Willdenow M.D. Phytographia seu Descriptio Rariorum Minus Cognitarum Plantarum. Fasciculus Primus''.
Laniisoma elegans
Laniisoma elegans, tamién denomináu cotinga mariella (Colombia) o chibante (Brasil) ye una especie d'ave paseriforme perteneciente a la familia Tityridae. Como suxure'l so nome común, enantes yera consideráu una cotinga. Yá que ta lloñe de ser "laniidae", esto significa que'l nome común utilizáu ye totalmente engañosu. Ye l'únicu miembru de xéneru monotípicu Laniisoma. Ye nativa d'América del Sur thumb|left|180px|Laniisoma elegans buckleyi; ilustración de [[Keulemans, 1880.]]
Descripción
Mide ente 16 y 17,5 cm. El machu tien la corona negra con aniellu ocular mariellu, partes cimeros verde oliva. Pembaxo ye mariellu brillante con escamado negru al traviés del pechu, na parte inferior de los lladrales y nel criso. La fema ye similar pero cola corona morica y toa les partes inferiores marcadamente escamadas de negru. Los inmaduros son como la fema pero con grandes puntos ablondos nes puntes de les cobertoras. Nes poblaciones andines (grupu buckleyi) el machu tien menos escamado negru y la fema'l mesmu escamado notable pero tien coronar oliva uniforme.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase en Venezuela, Colombia, Ecuador, Perú, Bolivia y Brasil.
Habita en montes húmedos tropicales y subtropicales, de baxa altitú y montiegos, na matu Atlánticu y nos contrafuertes de los Andes; ente 400 y 1350 msnm anque foi rexistráu a 200 m en Venezuela y hasta el nivel del mar en Brasil.
Comportamientu
Especie rara y incomún, usualmente ye vistu solitariu en tolos niveles de la foresta, pero más de cutiu non bien alto. Nel Brasil oriental ye llocalmente migratoriu mientres l'iviernu y la primavera, apaez nel interior, proveniente de la mariña.
Alimentación
Aliméntase de frutos y inseutos que dacuando busca al pie de bandaes mistes. Foi reparáu en matos mesófiles residuales nel pandu paulista alimentándose de los frutos del bugre (Cordia ecalyculata) y de yagrumo machu (Didymopanax morototoni) al pie del palombu coloráu  (Columba cayennensis) nos meses de xunetu y empiezu d'ochobre.
Reproducción
Nel Brasil oriental reproducir nos meses de branu nes baxaes litoraleñas.
Vocalización
El cantar del machu ye una serie de 8-10 notes enfátiques, caltriantes, d'alta escala “psii-yií” (de cutiu empezando con delles notes simples “psii”), dau dende una caña baxa y desobstruida, abriendo llargamente'l picu, abuitando'l gargüelu y baxando la cola a cada llamáu.
Descripción orixinal
La especie L. elegans describióse per primer vegada pol naturalista suecu Carl Peter Thunberg en 1823 sol nome científicu Ampelis elegans; llocalidá tipo «montes de Rio de Janeiro, Brasil».
Taxonomía
El Congresu Ornitolóxicu Internacional (IOC) (Versión 4.4, 2014) considera al grupu de subespecies andines venezuelense, buckleyi y cadwaladeri como una especie separada Laniisoma buckleyi, siguiendo a Ridgely & Greenfield (2001) y Hilty (2003). Sicasí esti tratamientu nun foi adoptáu por otres clasificaciones por cuenta de que buckleyi nun difier significativamente de la nominal, y seique solo difier en plumaxe nel machu con menos escamado negru nel pechu y na fema por falta-y la corona negra. El South American Classification Committee (SACC) aguarda propuesta p'analizar la separación.
Esti xéneru foi tradicionalmente asitiáu na familia Cotingidae (según Tityra, Iodopleura y Pachyramphus); Laniocera na familia Tyrannidae y Schiffornis na familia Pipridae. La Propuesta N° 313 al South American Classification Committee (SACC), siguiendo los estudios de filoxenia molecular de Ohlson et al. (2007), aprobó l'adopción de la nueva familia Tityridae, incluyendo'l presente y los otros xéneros.
Subespecies
Según la clasificación Clements Checlist 6.9, reconócense 4 subespecies, cola so correspondiente distribución xeográfica:
Si esta población dixebróse, el taxón (elegans) constituyiría un monotípicu endémicu de Brasil, con población rara y llocal en tola so distribución, ye probable que la especie considérese amenazada.
Philosophische Botanik
Friedrich Kasimir Medikus foi conseyeru de rexencia en Baviera, direutor de la Universidá de Heidelberg, y dirixó'l xardín botánicu de Schwetzingen, y dende 1766 hasta la so muerte'l de Mannheim.
Foi un observador desaxeradamente minuciosu, corrixó numberosos errores presentes na clasificación científica de Carlos Linneo y revisó partes significatives del Genera Plantarum.
Lanio fulvus
Lanio fulvus ye una especie d'ave paseriforme de la familia Thraupidae, que s'atopa en Brasil, Colombia, Ecuador, Guayana francesa, Guyana, Perú, Surinam y Venezuela.
Descripción
Mide 17 a 19 cm de llargor. Nel machu, la cabeza, ales y cola son de color negru; l'envés, los llaos y la parte baxa del pechu, son de color mariellu ocráceu brillosu, cola grupa leonada; tien un parche de pechu color castañu. El picu ye de negru con forma de gabitu y un diente nel quexal cimeru. Les pates son negres. La fema ye más opaca; la corona ye de color pardu oliváceu; el gargüelu y la cara son de color gris amarellentáu; l'envés castañu oliváceu; la grupa, el crísum, los lladrales y les coberteres alares son de color castañu acoloratáu ablondu; el pechu y el banduyu son de color oliva ocráceo; les nales son corites y la cola marrón.
Amayuelas de Arriba
Amayuelas de Arriba ye un conceyu y llocalidá de la provincia de Palencia na comunidá autónoma de Castiella y Lleón.
Historia
Paez que'l topónimu d'Amayuelas pueda provenir de l'aglutinación del axetivu llatín acl más el sustantivu, tamién llatín, fontes a los que se xuniría'l diminutivu olas-velas dando'l significáu de llugar cercanu a fontes de poques agües. Pero ha de tenese en cuenta qu'acasu'l nome de les dos Amayuelas de xuru provenga d'aquellos primitivos repobladores que fueron aguantando nesta zona, xente que baxara de la perantigua ciudá d'Amaya, onde anguaño s'alcuentra Peña Amaya, yá dientro de l'actual provincia de Burgos. Tanto Amayuelas de Arriba como Amayuelas de Abajo pertenecieron al señoríu de don Diego Manrique.
La so ilesia parroquial, cola advocación a Santa Columba, ye un templu románicu de los años finales del sieglu XII o principios del XIII al qu'años depués diríen amestándo-y dos tramos llaterales barrocos nel llau de la Epístola. Pero la ilesia primitiva dispón d'una sola nave construyida en piedra a base de pilastres y arcos de mediu puntu y con una cubierta con bóveda d'aresta y la capiya mayor con bóveda de cañón. A los pies de la ilesia álzase una espadaña moderna de lladriyu.
Nel llau del Evanxeliu, retablu barrocu de finales del sieglu XVII con escultures de Santa Teresa y San Agustín; otru retablu rococó del sieglu XVIII con escultures de la Inmaculada y de la virxe del Rosario. Nel presbiteriu, retablu neoclásicu y nel llau de la Epístola, crucifixu góticu del sieglu XIV y retablu barrocu con escultura de Santa Llucía. Pila bautismal del sieglu XVI nel Bautisteriu y retablu barrocu na sacristía de finales del sieglu XVI con pintures de San José, Santu Domingu, etc.
Amayuelas de Arriba cuntaba a mediaos del sieglu XIX con 277 habitantes en 1900, con 198 en 1930, con 169 en 1960, con 40 en 2006 y con
En cayendo l'Antiguu Réxime la llocalidá constituyóse en conceyu constitucional nel partíu d'Astudillo, que nel censu de 1842 cuntaba con 43 llares y 224 vecinos.
Rancourt-sur-Ornain
Rancourt-sur-Ornain ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ixioliriaceae
Les ixioliriacees (nome científicu Ixioliriaceae) son una pequeña familia de plantes monocotiledónees distribuyíes dende Exiptu hasta'l Asia Central. Son yerbes perennes con cormos, fueyes en forma de roseta, les inflorescencies racimosas, y flores curties tubulares azules con ovariu ínfero. La familia foi reconocida por sistemes de clasificación modernos como'l sistema de clasificación APG II del 2003 y el APWeb (2001 d'equí p'arriba ), cuando los analises moleculares d'ADN determinaron que'l so únicu xéneru, Ixiolirion Fisch. ex Herbert, tenía de segregase de la familia Amaryllidaceae onde tradicionalmente yera allugáu, pa conformar la so propia familia.
Filoxenia
La posición de Ixioliriaceae y Tecophilaeaceae nel árbol filoxenéticu d'Asparagales inda ye pocu clara. Dalgunos analises moleculares d'ADN xunen estos dos families nun clado, por casu recibe sofitu de leve a moderáu en Chase et al. (2000 ), Pires et al. (2006 ), y Givnish et al. (2006 ), y en Graham et al. (2006 ) recibe un sofitu más fuerte pero'l muestreo ye más bien probe. Nel analís de 3 xenes de Fay et al. (2000 ) el cláu tien un brazu bien llargu. Estos dos families comparten los cormos, la inflorescencia foliosa, y munches vegaes, una inflorescencia casi capitada, les fueyes de disposición espiralada y base envainadora, les flores más bien grandes, el verticilu esternu de tépalos mucronáu a aristáu, el periantu formando un tubu curtiu, el androcéu ensertáu na boca, y un númberu cromosómico x=12 (Soltis et al. 2005 y APWeb). Tamién s'atopen otres topoloxíes: en Janssen y Bremer (2004 ) Ixioliriaceae diverxe considerablemente enantes (magar ye axacente a) Tecophilaeaceae; y en Davis et al. (2004 ), con un muestreo probe, alcuéntrase dalgún sofitu pa hermanar a Ixioliriaceae con Iridaceae, tamién en Chase et al. (2006 ) alcuéntrase sofitu (esta vegada fuerte) pa esti parentescu, onde'l cláu ye hermanu de Doryanthaceae (pero con sofitu baxu).
Taxonomía
El xéneru y les especies, conxuntamente cola so publicación válida y distribución se listan de siguío (Royal Botanic Gardens, Kew ):
Ixiolirion Fisch. ex Herb., Appendix: 37 (1821). 4 especies: Ixiolirion tataricum var. tataricum. Natural del este de Turquía hasta Caxmir
Institutu de la Llingua Mirandesa
L'Institutu de la Llingua Mirandesa (en mirandés: Anstituto de la Lhéngua Mirandesa) ye la institución encargada de la representación, investigación, promoción, normativización y divulgación de la llingua mirandesa. El so llar ta na ciudá de Miranda de l Douro, (Tierra de Miranda).
Surdió de la necesidá de la esistencia de defender l'emplegu de la llingua y la decisión de formala resultó d'un alcuentru fechu en setiembre de 2000, en Miranda de l Douro, onde aconceyaron ua serie de personalidaes venceyaes a la llingua y d'esi conceyu salió'l determín d'avanzar na creación del institutu, inclusive filiar l mirandés ne l Bureau Ouropeu de Lhénguas Minoritárias.
Phytographia Lusitaniae Selectior, seu novarum, rariorum, et aliarum minus cognitarum
Phytographia Lusitaniae Selectior, seu novarum, rariorum, et aliarum minus cognitarum, (embrivíu Phytogr. Lusitan. Select. (1816-1827)), ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu, briólogu y micólogu portugués Félix de Avelar Brotero y espublizáu en dos volúmenes nos años 1816 el primero; y el vol. segundu, en 1827.
Posteísmu
El Post-teísmu propón que'l teísmu ye una creencia non tantu refugable, como puramente obsoleta. Trátase d'una variante del Non teísmu.
Nesta postura'l conceutu de dios pertenez a una dómina del desenvolvimientu humanu anguaño histórica y superada. Dientro del non-teísmu, el post-teísmu oldea col antiteísmu. El términu, amás, apaez na teoloxía cristiana lliberal, según nel post-cristianismu.
Frank Hugh Foster en 1918 falaba de como la cultura moderna llegara a una etapa post-teística na que la humanidá tomara posesión de los poderes y la creatividá qu'enantes proyeutara en Dios.
Denys Turner argumenta que Karl Marx nun escoyía l'ateísmu sobre'l teísmu, sinón que más bien refugaba la seleición feuerbachiana, de forma que al ser post-teísta, necesariamente yese post-ateísta.
Apaecen idees similares en "Muerte de Dios", de Friedrich Nietzsche y de forma menos pesimista nel transteísmu de Paul Tillich y Pema Chödrön.
Ranzières
Ranzières ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Natalie Merchant
Con 10,000 Maniacs
miniaturadeimagen|10,000 Maniacs con Natalie Merchant
Francesco Petrozzi
Francisco Enrique Hugo Petrozzi Franco, más conocíu como Francesco Petrozzi, ye un tenor llíricu peruanu y Congresista de la República del so país.
Biografía
Francesco Petrozzi nació na provincia constitucional del Callao, n'avientu de 1961, anque la so infancia trescurrió nel distritu limeñu de San Isidro.
Mientres los años de la so enseñanza secundaria nel Colexu Maristes de San Isidro, empezó a amosar habilidaes y un especial enclín pol cantar, de tal manera qu'a la edá de 12 años asocedió la so primer presentación ante los micrófonos de Radio Panamericana, acompañáu al pianu por “Josesito Pace”, un popular músicu arxentín d'aquellos tiempos.
La so primer incursión sobre un escenariu, tuvo llugar, por eses casualidaes del destín, a la temprana edá de 13 años, cuando s'atopaba de xira llatinoamericana'l míticu cantante de tangos arxentinos “Charro” (Carlos Pérez de la Riestra). Dichu intérprete, escuchó al neñu nuna fiesta y aportunó en presentalo nes sos apaiciones en Lima, qu'entós daquella se realizaron nel Teatru Manuel A. Segura.
Llegáu'l cambéu de voz, y yá convertíu en tenor, debutó en 1980 a la edá de 18 años, na Ópera Carmen de Bizet na temporada oficial del Teatru Municipal de Lima.
Al terminar el colexu, y por suxerencia paterna, ingresó a la Universidá Ricardo Palma col enfotu de estudiar Economía, afayando darréu, que nun yera la carrera que más interés -y espertaba. Dempués d'un añu y mediu d'estudios xenerales, decidió presentase a la Universidá de Lima pa estudiar Derechu. Hai de solliñar que, mientres los sos años académicos, alternativamente, yá tomaba lleiciones de cantar col Maestru Manuel Cuadros Barr.
Yá atopándose na universidá, el tenor decidió postular a una beca del Gobiernu alemán, pa optar por instrucción musical n'Europa. Ye asina que decide dexar el Perú pa dedicase, de llenu, a la música y al cantar. N'Alemaña, cursó estudios de cantar y música na Musikhochschule de Würzburg col Maestru Hanno Blaschke y, darréu, na Escuela Cimera de Cantar de Madrid, cola sopranu española Ana Figales.
Al rematar los sos estudios, vuelve per unos años a Suramérica y debuta na comedia musical “Annie”, dirixida por Osvaldo Cattone y entama una carrera televisiva que la llevaría a la conducción y participación en programes de televisión, principalmente en Lima y Buenos Aires.
En 1997, debuta nel Aalto Theater, Essen (Alemaña) col papel de Rodolfo na ópera de Puccini La Bohéme, empezando asina una carrera que la llevaría a exhibise ante públicu esixentes d'Alemaña, Canadá, Estaos Xuníos, Nueva Zelanda y Xapón.
En 2016, postuló a les eleiciones xenerales pa ser congresista de la República na llista del partíu políticu Fuercia Popular y darréu foi escoyíu Presidente de la Comisión de Cultura y Patrimoniu Cultural.
Televisión y música pop
En 1986, Francesco Petrozzi ganó, nel Perú, la versión nacional del Festival OTI (Organización de la Televisión Iberoamericana), faciéndose de momentu popular en medios televisivos y radiales. De resultes d'ello, foi contratáu por Osvaldo Cattone pa participar xunto a él nes comedies musicales “Annie” (1987) y El Home de la Mancha (1988). Mientres dichu periodu, l'artista foi ficháu pola empresa discográfica IEMPSA pa la cual grabó dende 1987 hasta 1991.
En 1989, debutó como cantante na televisión arxentina impulsáu pol productor y animador Gerardo Sofovich, con quien tuvo acomuñáu hasta la so apaición como co-animador del programa de Canal 13 (de Buenos Aires) “La to mano, la mio mano”, xunto a Nelly Raymond.
En 1991,empezó na televisión peruana como animador y productor del so propiu espaciu “¡Qué tal Francesco!”, emitíu por Canal 13 (de Lima), mientres l'añu 1991 y empiezos de 1992. Hai de solliñar que nel añu 91, tamién participó na telenovela Mala Muyer” realizada en Lima per Radiu Caracas Televisión en Co-Producción con Frecuencia Llatina (Canal 2), xunto a Rudy Rodríguez, Daniel Llugo y Katia Kondos.
N'abril de 1992, debutó nes pantalles de Canal 7 (Televisión Nacional de Perú), col espaciu “Nueche de Miércoles”.
La idea de tolos programes de la so autoría yera la mesma: irradiar nel Perú l'arte y la cultura nacional y da-y a los artistes locales un merecíu llugar nes pantalles de televisión del so país. Entós daquella, poco se falaba de los derechos de pantalla de los artistes peruanos, basáu nesto ,y viendo el so llabor actual, puede dicise que Francesco Petrozzi foi un precursor nel espardimientu del talentu nacional y na hestoria van quedar grabaos los sos primeros intentos en da-y al artista peruanu un llugar d'importancia nos medios masivos de comunicación social.
Carrera llírica
En 1996, dempués d'un curtiu periodu como profesor de cantar na Universidá de Western Ontario en Canadá, consiguió'l so primer contratu llíricu n'Alemaña, debutando na Fürstbischöfliches Opernhaus de Passau cola ópera Aufstieg und Fall der Stadt Mahagonny de Kurt Weil.
Dende'l so debú en 1999 como Rodolfo en “La Bohéme” de Giacomo Puccini, nel Nationaltheater de Múnich, empezó una carrera internacional en cases d'ópera y sales de conciertu de los cinco continentes, tales los casos de “Opernhaus Zürich”, “Oper Frankfurt”, “Bayerische Staatsoper” Múnich, “Concertgebouw” Amsterdam, “Bunka Kaikan” Tokyo, y “Staatsoper” de Praga, ente otros.
Presentóse tamién ante los públicos de Berlín, Viena, Estaos Xuníos, Canadá y Nueva Zelanda. Trabayó so les batutes de Zubin Mehta, Marcello Viotti, Fabio Luisi, Kent Nagano y James Levine. Dende 2001 hasta 2016, foi miembru estable de la Bayerische Staatsoper de Múnich, onde actuó xunto a figures de la talla de Plácido Domingo, Edita Gruberova, Thomas Hampson, y Leo Nucci.
El so repertoriu toma alredor de 20 roles pa tenor, de los cualos los más destacaos fueron: Enzo (Gioconda, debú: Dorset Opera Festival, Inglaterra), Cavaradossi (Tosca, debú: Bunka Kaikan, Tokyo), Rodolfo (La Bohème, debú: Nationaltheater, Múnich), Don José (Carmen, debú: Aalto Theater, Essen), Alfred (Die Fledermaus, debú: Nationaltheater Múnich), Manrico (Il Trovatore, debú: Staatsoper, Praga), Gustavo lll (Un Ballo in Maschera, debú: Stadtstheater Bielefeld, Alemaña), Radamés (Aïda, debú: Schloss Schönbrunn, Viena), Pinkerton (Madama Butterfly, debú: Nationaltheater, Mannheim), Turiddu (Cavalleria Rusticana, debú: Staatstheater Núremberg), El Duque de Mantua (Rigoletto, debú: Staatstheater Núremberg), Otello (Otello, debú: Fürstbischöfliches Opernhaus Passau) y Lensky (Eugene Onegin, debú: Bass Hall Fort Worth, Texas).
En 2007, foi escoyíu pal estrenu mundial de la ópera “Fiesque” de Edouard Laló nel Teatru Nacional de Mannheim. En 2009, xunto al direutor Martin Wettges, co-fundó'l Festival Llíricu de les Islles Mauricius, en Africa, col so debú nel “Nadir” de la ópera: “El Pescadores de Perlles” de Bizet. Dende 2012 el tenor peruanu collaboró nes producciones del repertoriu Wagneriano del Teatru Arxentín” de La Plata, destacar la so participación en “Rheingold” como: “Loge”, y en “L'Holandés Errante” como: “Erik”.
Política
La so carrera musical, siempres tuvo estrechamente amestada col so interés por distintos llabores sociales. Son recordaos los sos conciertos benéficos pa entidaes como “Fundades” y “Semando”. Na década de los 90, siendo entós daquella Presidente de la República, Alberto Fujimori, foi bien estrecha la so rellación cola Orquesta Sinfónica Nacional, xunto a la que frecuentemente, y de manera gratuita, realizó conciertos non solo en teatros, sinón tamién en parques, barrios y escueles de la ciudá de Lima.
En 2016, el tenor foi convidáu pola lideresa de Fuercia Popular, Sra. Keiko Fujimori, a participar na so llista congresal. Al traviés de les urnes, llegó al Congresu de la República de Perú, por que darréu, y por votación unánime, escoyérase-y como presidente de la Comisión de Cultura y Patrimoniu Cultural del Poder Llexislativu peruanu.
Rarécourt
Rarécourt ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Lanio versicolor
Lanio versicolor, tamién denomada fruteru de nales blanques o pipira-de-asa-branca (Brasil) ye una especie d'ave paseriforme perteneciente al xéneru Lanio qu'integra la familia Thraupidae. Alcuéntrase na Amazonia, n'América del Sur. thumb|180px|left|Lanio versicolor; ilustración d'[[Alcide d'Orbigny|Orbigny, 1847.]]
Descripción
Mide 16 cm. El llamativu machu tien la cabeza corita, cola frente y gargüelu olivacees; envés y rabadilla ocráceo xaspiáu; amplia área blanca nes cobertoras de les ales, oldeando coles ales negres. Pembaxo ye mariellu ocráceo. La fema ye uniforme, esencialmente marrón ocráceo penriba y ocráceo pembaxo, más amarellentáu nel mediu abdómen. Presenta un picu dentáu termináu en gabitu na so estremidá similar a les aves de la familia Laniidae.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase en Bolivia, Brasil y Perú.
Bien común en montes húmedos na Amazonia al sur del Ríu Amazones, hasta los 1200 msnm.
Comportamientu
Xeneralmente en pares, menos de cutiu en pequeños grupos, casi siempres acompañando bandaes mistes y actuando como sentinela. Comportamientu bien asemeyáu a Lanio fulvus, pero permanez más altu nes copes qu'ésti. Son los primeros miembros de la bandada a dar una alarma cuando ferres cazadores d'aves son vistos; regularmente emiten alarmes falses, engañando los otros miembros de la bandada pero dexándo-yos prindar inseutos axorizaos polos otros.
Alimentación
Davezu reparase d'otres aves mientres busquen alimentu y entós escuerre preses qu'éstes arrampuñen pero nun consiguen prindar. La so dieta consiste d'artrópodos y fruto.
Vocalización
Emite un llamáu sonoro y convincente, “chiu!”, bien usáu nel so papel de líder y sentinela de bandaes.
Descripción orixinal
La especie L. versicolor describióse per primer vegada polos naturalistes franceses Alcide d'Orbigny y Frédéric de Lafresnaye en 1837 sol nome científicu Tachyphonus versicolor; llocalidá tipo «Yuracares, Bolivia».
Taxonomía
A pesar de la proximidá xeográfica con Lanio fulvus, que substituye esta especie al norte del Ríu Amazones, los dos estrémense xenéticamente por una cantidá significativa (7/0%).
Subespecies
Reconócense 2 subespecies cola so correspondiente distribución xeográfica: