cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Conflictu del Delta del Níxer
Disturbios de los ijaw (1998-1999)
La respuesta del gobiernu dio esi mesmu mes. Dos buques de guerra con 10.000 a 15.000 tropes ocuparon los estaos de Bayelsa y Delta nel que'l IYC movilizábase. Al entrar los soldaos na capital del primer estáu, la ciudá de Yenagoa, atacaron a los mozos qu'intentaben detener les actividaes de les empreses petróleras. Na mañana del 30 d'avientu 2.000 mozos manifestar na ciudá vistíos de negru y cantando los soldaos disparáron-yos con ametralladores, fusiles y gas lacrimógeno, matando siquier a trés y arrestando a 25 más. Otra marcha esixendo la lliberación de los deteníos foi reprimida matándose a trés manifestantes. L'exércitu declaró l'estáu d'emerxencia en tol estáu de Bayelsa, impunxo un toque de queda del tapecer a l'amanecida, y xuntes prohibíes. Nos retenes militares, los residentes locales fueron severamente cutíos o deteníos. Pela nueche, los soldaos invadieron viviendes particulares, apavorando a los residentes coles palices y les muyeres y les neñes amenaciándoles cola violación.
El 4 de xineru de 1999 100 soldaos salieron dende la base Escravos de Chevron y atacaron los pueblos ijaw de Opia y Ikiyan, nel estáu del Delta. El líder ijaw Bright Pablogba, foi llamáu a axustar cuando apaeció foi ametralláu xunto a quien lu acompañaben. Más de 60 persones fueron muertes, los pueblos fueron dafechu escalaes y amburaos.
PDP-8
Instrucciones
Hai otres operaciones lóxiques implementaes per aciu de macros. Por exemplu pa implementar una OR el códigu sería'l viniente:
Conflictu del Delta del Níxer
Disturbios de los ijaw (1998-1999)
Sicasí, Operación Camudo Climáticu siguió, y atayó los suministros de Nixeria mientres la mayor parte del petroleu d'esi añu, apagando les válvules al traviés del territoriu Ijaw. Nel contestu d'alta conflictividá ente los Ijaw y el Gobiernu Federal de Nixeria, l'exércitu llevó a cabu la matanza de Odi, matando a 43 a 2.500 ijaw el 20 de payares. Les aiciones posteriores contra les industries petróleras incluyeron tanto aiciones non violentes como ataques a trabayadores ya instalaciones. En 2001 el IYC pasu a ser lideráu por Mujahid Dokubo-Asari.
Creación del NDDC
La Comisión de Desarrollu del Delta del Níxer (NDDC) foi establecida pol presidente Olusegun Obasanjo, col mandatu esclusivu de desenvolvimientu de la rexón del Delta del Níxer ricu en petroleu del sur de Nixeria. Dende la so inauguración en 2000, el NDDC centróse nel desenvolvimientu d'infraestructura social, física, ecolóxica y la rehabilitación del mediu ambiente y el desenvolvimientu humanu.
Apaición de grupos armaos nel delta (2003-2004)
Los disturbios y conflictos ente les distintes etnies xuníos a un más bon accesu a les armes llixeres llevaron a la militarización de la rexón. Funcionarios del gobiernu nixerianu tuvieron arreyaos en financiar la formación de grupos armaos paramilitares esperando con esto garantizar la seguridá de la rexón cumplir los sos propios intereses políticos. Los combates tienden a concentrase nos estaos de Delta y Rivers.
PDP-8
Instrucciones
CMA // AC=not(AC) DCA TMP // TMP= not(AC) TAD M // Faise la suma ente'l conteníu de M y el AC CMA // AC=not(AC) AND TMP // AC= not(M) and not(TMP) CMA // Inviértese'l resultáu
Conflictu del Delta del Níxer
Apaición de grupos armaos nel delta (2003-2004)
Hasta 2003 el centru de los fechos violentos yera Warri, pero esti treslladóse a la parte de Port Harcourt cuando grupos formaes na so mayoría por ijaw armaos de mozos descontentos (llamaos cultos pol gobiernu) empezaron a instalase pela redolada de la so rexón, na so mayoría menores de 100 miembros. Estos grupos formaron coles guerrilles principales que-yos apurrieron armes y entrenamientu.
La intensa confrontación ente la NDPVF y NDV paez ser provocada por política d'enfrentamientu de Asiri y el financiamiento del NDPVF a la campaña de Peter Odili, gobernador del estáu de Rivers tres les eleiciones d'abril de 2003. Dempués de que Asari críticu públicamente'l procesu d'elección como fraudulento el gobiernu Odili retiró'l so sofitu financieru de la NDPVF y empezó a sofitar NDV, entamáu como una organización de paramilitares contra la NDPVF.
La violencia posterior producióse principalmente nel sureste de los pueblos riberanos y al suroeste de Port Harcourt, colos dos grupos que lluchando pol control de les rutes de suministru de combustible. Les conflagraciones aguiyaron actos violentos contra la población llocal, causando munches muertes y el desplazamientu xeneralizáu. La vida cotidiana civil viose atayada, obligando a les escueles y l'actividá económica a cerrar lo que resulta na destrucción de la propiedá estendida.
La campaña estatal contra'l NDPVF de Asari, qu'empezó públicamente l'articulación de puntos políticos de calter populista, anti-gobiernu y de nacionalismu pan-ijaw y "autodeterminación". Arriendes d'ello, el gobiernu del estáu respondió la esguilada de la campaña na so contra por aciu l'unvió de la policía, l'exércitu y la marina qu'ocupó Port Harcourt, en xunu de 2004.
Marie Beatrice Schwarz
Marie Beatrice Schol-Schwarz foi una botánica, fitopatóloga, neerlandesa, más conocida a cencielles como Bea Schwarz, quien afayó l'axente causal fúngico de la grafiosis mientres estudiaba pa la so doctoráu na Universidá d'Utrecht, en 1922, siendo'l primera estudiante de doctoráu de Johanna Westerdijk.
Yera aborixe de Batavia, Indies Orientales Holandeses, en 1898. Parte de la so temprana vida profesional escurrió estudiando los patóxenos qu'afecten al maní Arachis hypogaea na "Estación Esperimental d'Agricultura" de Bogor.
Conflictu del Delta del Níxer
Apaición de grupos armaos nel delta (2003-2004)
Les fuercies del gobiernu collaboró col NDV mientres el branu, y dieron proteición a milicianos del NDV de los ataques de la NDPVF. Les fuercies del Estáu nun protexeron a la población civil de la violencia y aumentáu la destrucción de medios de vida de los ciudadanos. Informóse llargamente que l'exércitu uso'l conflictu como una escusa p'atacar a les cases, alegando que los civiles inocentes fueron collaboradores del NDPVF, escalando o destruyendo los sos bienes. El NDPVF tamién acusó a los militares de llevar a cabo campañes de bombardeos aéreos contra delles aldegues, amenorgándoles a escombros, porque se creía que yeren abellugos del NDPVF y despintar los sos saqueos. L'exércitu niega, alegando qu'uso la fuercia aérea namái una vegada nun verdaderu esfuerciu p'acabar con un bastión del NDPVF.
Civiles inocentes fueron asesinaos tamién por NDPVF cuando esti decidió por disparar indiscriminadamente col fin d'arreyar a los sos oponentes en fueos cruzaos. A finales d'agostu de 2004 hubo delles batalles particularmente brutales nel paséu marítimu de Port Harcourt, y dellos barrios residenciales fueron dafechu destruyíes dempués deque el NDPVF deliberadamente quemara. En setiembre, la situación avérase rápido a un clímax violentu que llamó l'atención de la comunidá internacional.
Marie Beatrice Schwarz
Casar en 1926, y la Dra. Schwarz Retirar de la investigación, anque fixo estudios dempués de la muerte del so maríu en 1942, tornando a Holanda colos sos dos fíos y participando na Centraal Bureau voor Schimmelcultures en Baarn, onde estudió dellos fungi, y escribiendo una monografía sobre'l xéneru Epicoccum.
Depués del so segundu retiru, siguió l'estudiu del xéneru Phialophora, pero pol so delicáu estáu de salú rápido finó.
Honores
Poco primero de el so decesu en 1969, foi fecha Oficial de la Orde d'Orange Nassau en reconocencia pola so contribución a la fitopatoloxía
Conflictu del Delta del Níxer
Grupos armaos
300px|thumb|Mapa llingüísticu de Benín, Nixeria y Camerún. Los llamaos cultos formaron aliances colos grandes grupos armaos, políticos y étnicos formaos nel Delta, ente estos destaquen:
Un estudiu del Academic Associates PeaceWorks (AAPW) realizáu en 2007 envaloraba que nel so conxuntu les fuercies armaes irregulares esistentes, qu'inclúin milicies tribales, guerrilles polítiques y bandes criminales y de narcotráficantes, sumaben un total de 60.000 combatientes, de los que 25.000 tán nel estáu de Delta (con un arsenal de 10.000 armes).
La crisis del petroleu de Nixeria
A entamos de setiembre de 2004 el presidente Olusegun Obasanjo ordena una ofensiva contra'l NDPVF, a lo que Asari respondió declarando la guerra al estáu nixerianu, según les empreses petroleres y amenació con atayar les actividaes de producción de petroleu al traviés d'ataques nos pozos y tuberíes. Esto rápido provocó una gran crisis a otru día, el 26 de setiembre, Shell sacuparon 235 personal non esencial de dos xacimientos de petroleu, amenorgando la producción de petroleu en 30.000 barriles per día (4.800 m³ / d).
Campaña de 2006
N'agostu l'exércitu llanzo una feroz ofensiva contra los rebeldes, con embarcaciones patrullando nes agües y milicianos cazándo-yos per tierra, revisáronse tolos botes civiles en busca d'armes y atacáronse dellos escondites rebalbos. Les xustificaciones daes fueron l'aumentu de los secuestros na zona, bloquiáronse les rutes, sobremanera na mariña, dexándoles con unidaes de vixilancia llamaes de la JTF, qu'inclúin tropes del exércitu, la policía, la marina y la fuercia aérea, fundada en 2003 pa enfrentar les operaciones subversives nel Delta.
Campaña de 2009
El 13 de mayu de 2009 el JTF llanzó una ofensiva contra'l MEND. La ofensiva foi una respuesta a los secuestros de 18 soldaos nixerianos y 15 marinos estranxeros. Miles de nixerianos fuxeron de les sos aldegues y cientos d'ellos podríen morrer por causa de la ofensiva. Cerca de 20.000 aldeanos ijaw quedaron atrapaos nos sos pueblos onde se relizaron les ofensives y otros 3 a 10 mil fuxeron.
Intentos de desmovilización de 2009
El 26 de xunu de 2009, el gobiernu de Nixeria anunció que concedería l'amnistía o indultu incondicional a los militantes nel delta del Níxer a les que diba durar 60 díes que va empezar el 6 d'agostu de 2009 y remató el 4 d'ochobre de 2009. L'ex-presidente de Nixeria, Umaru Musa Yar'Adua, robló l'amnistía previa consulta col Conseyu Nacional d'Estáu. Mientres el periodu de 60 díes nuevos armaos taben obligaos a apurrir les sos armes al Gobiernu en cuenta de capacitación y rehabilitación pol gobiernu. Cerca de 15.000 combatientes abandonaron les armes.
Mientres los 60 díes periodu de militantes llevaron a los sos grupos a apurrir les armes qu'inclúi, granaes propulsadas por cohetes, pistoles, esplosivos, municiones ya inclusive barcos de guerra fueron apurríos al gobiernu. Sicasí, gran parte de los combatientes entá permanecen activos.
Norfolk (Virxinia)
miniaturadeimagen|322x322px|Norfolk (Virxinia). Norfolk ye una ciudá independiente del estáu de Virxinia, nos Estaos Xuníos. La so población, según la estimación del censu pa 2018, yera nesi añu de 244.076 habitantes, que la convierten na segunda ciudá más poblada del estáu detrás de Virginia Beach.
Norfolk asítiase nel centru del área metropolitana de Hampton Roads, que recibe'l so nome del puertu natural homónimu allugáu na desembocadura de la ensenada de Chesapeake. Ye una de les nueve ciudaes y siete condaos que formen esi área metropolitana, que'l so nome oficial ye área estadística metropolitana de Virginia Beach-Norfolk-Newport News. La ciudá ta arrodiada al oeste pol ríu Elizabeth, y al norte pola badea de Chesapeake, y llenda coles ciudaes independientes de Chesapeake al sur y Virginia Beach al este. Norfolk ye una de les ciudaes más antigües de Hampton Roads, y ye considerada el centru históricu, urbanu, financieru y cultural de la rexón.
La ciudá tien, pola so estratéxica ubicación, una llarga historia como puertu militar y civil. La mayor base naval del mundu, la base naval de Norfolk, ta equí, y tamién ún de los dos cuarteles xenerales del Comandu Estratéxicu de la OTAN. Na ciudá tamién tienen la so sé corporativa la Norfolk Southern Railway, una de les principales compañíes de ferrocarril del país, y Maersk Line, Limited, una empresa subsidiaria del grupu Maersk que controla la mayor flota del mundu de barcos con bandera d'Estaos Xuníos. La ciudá, que ta arrodiada por agua, ta conectada coles vecines por una densa rede d'autopistes interestatales, pontes, túneles y trés complexos ponte-túnel, los únicos en tolos Estaos Xuníos.
Neuilly-en-Thelle
Neuilly-en-Thelle ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Marie Bywater
Marie Bywater ye una botánica inglesa, investigadora en Kew Gardens.
Delles publicaciones
marie Bywater. 1984. Myrothamnaceae. Flora of tropical East Africa. 5 pp. ISBN 9061913098
Pterocarpus angolensis
Pterocarpus angolensis, ye una especie d'árbol perteneciente a la familia de les fabacees. Ye orixinaria d'África. thumb|Detalle
Descripción
Ye un árbol caducifoliu qu'algama los 16 m d'altor, cola corteza de color marrón escuru y, de fueyes compuestes brilloses. Nos llugares más húmedos, los árboles algamen cerca de 18-19 m d'altor. Les fueyes apaecen nel momentu de les flores o pocu dempués. Estes son alternes, de color verde escuru, imparipinnaes, con 11-19 foliolos de 2,5-7 cm de llargu y 2-4,5 cm d'anchu. La inflorescencia produz una gran cantidá de flores de color mariellu, naranxa con arume, en panícules de 10-20 cm de llargu; floria en primavera. Nel sur d'África, esto ye polo xeneral namái a la fin de la temporada seca, de cutiu a mediaos d'ochobre. La vaina ye de 2-3 cm de diámetru, arrodiáu de nala circular d'un diámetru de 12.8 cm, y que contién una sola grana.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase n'África, onde se distribúi por Angola, Mozambique, Namibia, Sudáfrica, Suazilandia, Tanzania, República Democrática d'El Congu, Zimbabue y Zambia.
Ecoloxía
Crez nel sur y l'este d'África nuna amplia gama de llugares onde hai una estación seca qu'oldea cola temporada d'agües. Crez meyor cuando'l clima ye calorosu y llibre de xelaes. El tipu de suelu tien de ser arenosu, fondu y bien drenáu, fasteres predreses onde la precipitación ye cimera a 500 mm per añu. Crez bien n'árees de monte abiertu, tales como'l pandu de Mashonaland en Zimbabue y KwaZulu-Natal, la rexón norte de Sudáfrica, onde tien una copa amplia con cañes fuertes, y ye una especie pionera nos montes y marxes de montes. Los meyores exemplares crecen nel zarráu monte de temporada del centru de Mozambique y delles partes de Malawi, onde dacuando se formen mases pures.
Pterocarpus angolensis ye l'alimentu de munchos animales, qu'inclúin la caparina Charaxes achaemenes n'estáu llarval, esguiles, babuinos y monos que s'alimenten de les vaines de granes, que tienen un diámetru d'unos 12 cm.
Usos
Hai munchos usos pa la madera de Pterocarpus angolensis. La so madera de color marrón ye resistente al barrenador y a les termites, ye durable y tien un arume picante prestosu. La madera apolazar bien y ye bien conocida nel África tropical como Mukwa cuando s'utiliza pa faer muebles calidable que tien un curiosu color marrón-mariellu. Yá que la madera nun s'enche o amenorga, ye ideal pa la construcción de canoes.
Valorar pa dellos usos melecinales. Rexistróse pal tratamientu de la tiña, problemes oculares, fiebre d'agües negres, dolores punchantes, la malaria, y p'aumentar el suministru de lleche materno. La paecencia de la cazumbre col sangre llevó a la creencia en supuestos poderes curatibles máxicos relatives a la sangre. Por cuenta de que tamién ye resistente al fueu, P. angolensis dacuando llántense alredor de les cases pa faer un cercu vivu.
Taxonomía
Pterocarpus angolensis describióse por Augustin Pyrame de Candolle y espublizóse en Prodromus Systematis Naturalis Regni Vegetabilis 2: 419. 1825.
Pterocarpus: nome xenéricu que deriva de pallabres griegues llatinizada que signifiquen "frutu aláu", en referencia a la inusual forma de les vaines de granes d'esti xéneru.
angolensis: epítetu xeográficu qu'alude a la so llocalización n'Angola.
Lissodema lituratum
Lissodema lituratum ye una especie de coleópteru de la familia Salpingidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase n'Europa.
Grau (parroquia)
Grau (oficialmente Grau/Grado) ye una parroquia del conceyu asturianu homónimu. Asitiada na zona noroccidental del conceyu comprende, nos sos 0,9 km² d'estensión, la villa de Grau, capital del conceyu, y los llugares de La Barraca d'Abaxu, La Borbolla, Llavayos y La Portiella. La so población (INE, 2008) ye de 7.436 habitantes.
Deodato Guinaccia
Deodato Guinaccia foi un pintor italianu de la escuela napolitana, activu principalmente en Messina. Nacíu en Nápoles, vivió na segunda metá del sieglu XVI.
Guinaccia foi discíapolazo favoritu en Mesina de Polidoro de Caravaggio que les sos obres terminó al fallecimientu de éste, ente otres, la La Natividá de la ilesia d'Alto-Basto, considerada como unu de los sos meyores cuadros.
Les composiciones orixinales de Guinaccia recuerden l'estilu del so maestru. D'elles, una de los meyores ye una Transfiguración que pintó pa la ilesia de San Salvador de Greci.
Fundó una escuela de la cual salieron bien bonos discípulos que mientres algún tiempu caltuvieron en Sicilia el bon gustu de la escuela romana que había sío ellí importada pol maestru de Guinaccia.
Neuilly-sous-Clermont
Neuilly-sous-Clermont ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Conferencia d'Alxecires
La Conferencia Internacional d'Alxecires allugose na ciudá española d'Alxecires ente'l 16 de xineru y el 7 d'abril de 1906.
Oxetivu de la Conferencia
miniaturadeimagen|Apertura de la Conferencia d'Alxecires, que punxo fin a la crisis. Aconceyada por insistencia d'Alemaña, acabó confirmando la preeminencia de Francia en Marruecos.
L'oxetivu de la conferencia foi solucionar la llamada Primera Crisis Marroquina qu'enfrentaba a Francia con Alemaña. Dicha crisis surdiera en 1904 con motivu del alcuerdu que suscribieren Francia y España, col vistu bonu del Reinu Xuníu de Gran Bretaña ya Irlanda, para delimitar les zones d'África sobro les que diches potencies coloniales exerceríen el so dominiu.
Mientres los trabayos preparatorios de la Conferencia embaraxáronse como sedes de la mesma les ciudaes de Tánger y Madrid anque finalmente designóse como see de la mesma la localidá española d'Alxecires, por ser un llugar equidistante ente Madrid y Rabat.
Naciones participantes
A les sesiones, celebraes nel Salón de Plenos del Conceyu d'Alxecires, asistieron los embaxadores de les trelce naciones participantes col siguiente detalle:
Acta d'Alxecires
L'Acta d'Alxecires foi roblada'l 7 d'abril de 1906 polos representantes d'España, Alemaña, Francia y el Reinu Uníu. Según esta acta, España adquier obligaciones, al pie de Francia, pa exercer un protectoráu na zona de Marruecos.
A Francia correspuéndelu'l protectoráu sur y a España'l norte, polo que queda designáu como Marruecos español.
Consecuencies
Ente los alcuerdos roblaos España adquier al pie de Francia obligaciones pa exercer un protectoráu en Marruecos. Esta repartición va tener llugar tres la firma del Tratáu de Fez en 1912 formándose'l Protectoráu español de Marruecos nel norte y el Protectoráu francés de Marruecos nel sur, lo cual fortaleció la posición francesa y dexó al Imperiu alemán ensin dalguna ganancia colonial tanxible a la fin de la Conferencia.
Precisamente, l'ambición alemana causó que'l gobiernu de Gran Bretaña sofitara les pretensiones franceses de partir Marruecos en dos protectoraos (unu francés y otru español). Aquel día Gran Bretaña resabiaba qu'Alemaña ganara dalguna concesión colonial en Marruecos, pensando na seguridá de Xibraltar y la posibilidá que la Kaiserliche Marine alemana llograra una base naval nel Mediterraneu, clisando la situación privilexada de la Royal Navy ellí.
Tal acercamientu francu-británicu resultó una novedá na diplomacia europea, qu'años dempués xeneraría la entente cordiale de dambos países n'oposición a Alemaña. Rusia sofitó tamién los pidíos del so aliáu francés, ente que Austria-Hungría, anque favorable a Alemaña, nun tenía interés tanxible dalgunu qu'invocar en Marruecos para xustificar la so posición. Sicasí, los alcuerdos nun terminaríen col conflictu yá que el mesmu reproducióse en 1911 cuando españó la “segunda crisis marroquina”.
Alice Ball
Alice Augusta Ball foi una química norteamericana que desenvolvió un estractu d'aceite inyectable que foi hasta la década de 1940 el tratamientu más efectivu contra la llepra. Foi la primer muyer norteamericana d'ascendencia africana que se graduó na Universidá de Ḥawai con un máster.
Empiezos y educación
Alice Augusta Ball nació'l 24 de xunetu de 1892 en Seattle (Washington, EE. XX.), fía de James Presley y Laura Louise (Howard) Ball. La so familia yera de clase media acomodada. El so padre foi editor de periódicu, fotógrafu y abogáu. El so güelu, James Ball Sr., foi un famosu fotógrafu y unu de los primeros afroamericanos n'Estaos Xuníos n'aprender la téunica del daguerrotipu. James Ball Sr. camudar a Ḥawai cola so familia en 1903, pero finó al añu siguiente, lo que llevó a la so familia a tomar la decisión de tornar a Seattle en 1905.
Dempués de tornar a Seattle, Ball estudió na escuela secundaria onde se graduó con distinciones en ciencies en 1910. Darréu ingresó na Universidá de Washington pa estudiar química.
Al cabu de cuatro años d'estudiu llogró un bachelor's degree (títulu de grau) en química farmacéutica y farmacia. Tamién publicó un artículu de 10 páxines, xunto col so profesor de farmacia, nel prestixosu Journal of the American Chemical Society tituláu «Benzoylations in Ether Solution». En graduándose, Ball recibió una beca pa estudiar na Universidá de California Berkeley y na Universidá de Ḥawai. Ball decidió camudase a Hawaii a estudiar pa llograr un máster en química. En 1915 foi la primer muyer y la primera afroamericana d'Estaos Xuníos en llograr un títulu de máster de la Universidá de Ḥawai.
Investigaciones
Nos sos estudios de posgráu na Universidá de Ḥawai, Ball investigó la composición química y el principiu activu del Piper methysticum (kava) pa la so tesis de máster. Mientres trabayaba na so tesis, el Dr. Harry T. Hollmann, un médicu asistente nel Hospital de Kalihi en Hawaii, pidiólu qu'ayudáralu a desenvolver un métodu p'aisllar los compuestos químicos activos nel aceite de chaulmoogra. L'aceite chaulmoogra yá fuera utilizáu pal tratamientu de la llepra con resultaos variaes. La mayoría de los malatos duldaben en tomar l'aceite mientres llargos periodos de tiempu yá que yera amargosu y tendía a revolver l'estómagu. Ball desenvolvió un procesu p'aisllar los ésteres d'etilo de los ácidos grasos nel aceite de chaulmoogra de forma tal que pudieren ser inyectaos, pero finó antes de poder publicar les sos resultaos. Arthur L. Dean que yera un químicu na Universidá de Ḥawai, siguió'l so trabayu y empezó a producir grandes cantidaes d'estractu inyectable de chaulmoogra. En 1918, un médicu de Hawaii informó nel Journal of the American Medical Association qu'un total de 78 pacientes fueren daos d'alta nel Kalihi Hospital dempués de ser trataos con inyeiciones. El éster de etilo aislláu foi'l tratamientu encamentáu contra la llepra hasta que se desenvolvieron les drogues a base de sulfona na década de 1940.
Muerte y legáu
Alice Augusta Ball morrió'l 31 d'avientu de 1916 a la edá de 24 años. Cayó enferma mientres les sos investigaciones y volvió a Seattle pa recibir tratamientu pocos meses antes de la so muerte. En 1917 un artículu del periódicu Pacific Commercial Advertiser suxurió que la causa de la so muerte podría ser envelenamientu por cloru mientres impartía clases. Sicasí la causa real de la so muerte caltiénse como desconocida, yá que'l so certificáu de fallecimientu orixinal foi modificáu, indicando la tuberculosis como causa de la so muerte.
A pesar de que la so carrera como investigadora foi curtia, Ball introdució un nuevu tratamientu pa la enfermedá de Hansen (o llepra) que siguió utilizándose hasta la década de 1940. La Universidá de Ḥawai nun reconoció'l so trabayu mientres cuasi 90 años. Nel añu 2000, finalmente, la universidá rindió-y homenaxe dedicándo-y una placa col so nome, asitiada sobre l'únicu árbol de chaulmoogra del campus. El mesmu día'l vicegobernador de Hawaii, Mazie Hirono, declaró'l 29 de febreru como «el día de Alice Ball», que se celebra cada 4 años. En 2007 la Universidá de Ḥawai galardonar de nuevu cola Medaya a la Distinción.
Lucien Laurent
Lucien Laurent foi un futbolista francés, famosu por ser l'autor del primer gol de la historia de la Copa Mundial de Fútbol, el 13 de xunetu de 1930 contra la seleición mexicana.
Biografía
Foi integrante de la Seleición de fútbol de Francia na Copa Mundial de Fútbol de 1930, consiguiendo nel Estadiu Pocinos del Club Atlético Peñarol de Montevideo (Uruguái) el primer gol de la historia de los mundiales contra la selección mexicana (nel minutu 19), ganándo'l partíu pol resultáu de 4 a 1 a favor del so país. Esi primer gol de la historia del Campeonatu del Mundu convirtiólu nuna celebridá a Laurent, que nun pudo participar na edición de 1934 por cuenta d'una mancadura.
Participó col exércitu francés na Segunda Guerra Mundial, onde en 1942 foi fechu prisioneru de guerra polos alemanes y lliberáu trés años dempués. Tres la guerra, xugó otres trés temporaes nel Besançon RC y dempués foi entrenador de dellos equipos amateurs.
Lophocateres pusillus
Distribución xeográfica
Alcuéntrase n'Europa y Estaos Xuníos.
Augusto Fragoso
Augusto Tasso Fragoso foi un militar brasilanu, xefe de la Xunta Gobernante Provisoria de 1930. Pa una fecha la Revolución de 1930, liderada por Getúlio Vargas, estendiérase triunfante per tol país.
Col fin d'evitar una guerra civil a gran escala qu'amenaciaba por estender se nes provincies del sur de Brasil, el xefes del exércitu y la marina de guerra prefirieron derrocar al presidente Washington Luís en Rio de Janeiro el 24 d'ochobre de 1930 y avagar que la revolución de Vargas pudiera evolucionar escontra un grupu entamáu p'asumir el gobiernu.
Dempués d'apenes once díes d'alministración, la Xunta Gobernante eslleióse y apurrió pacíficamente el mandu presidencial a Getúlio Vargas el 3 de payares de 1930 nel Palaciu de Catete de Rio de Janeiro. En retirándose de la so perbreve alministración Fragoso convertir en senador vitaliciu de Brasil.
Vuelta a España 1966
La 21ª edición de la Vuelta a España apostar del 28 d'abril al 15 de mayu de 1966, con un percorríu de 2951 km estremáu en 18 etapes, cuatro d'elles dobles, con entamu en Murcia y final en Bilbao.
Tomaron la salida 90 corredores, 40 d'ellos españoles, partíos en 9 equipos de los que namái llograron rematar la prueba 55 ciclistes.
Esta edición de la Vuelta, que vivía un periodu de crisis y tuvo cerca de nun apostase, carauterizar pola práutica ausencia de ciclistes importantes nel panorama internacional, sobremanera de nacionalidá estranxera. L'equipu KAS apoderó llargamente la carrera y foi Francisco Gabica quien s'impunxo finalmente na clasificación xeneral cubriendo la prueba a una velocidá media de 37,605 km/h. Gregorio San Miguel axudicóse la clasificación del monte y Jos Van der Vleuten la de los puntos.
De les etapes apostaes, diez fueron ganaes por ciclistes españoles.
Clasificaciones
Nesta edición de la Vuelta a España se diputaron cinco clasificaciones que dieron les siguientes resultancies:
Neuville-Bosc
Neuville-Bosc ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Marie Elisette Rahelivololona
Marie Elisette Rahelivololona ye una taxónoma vexetal de nacionalidá alemana. Realizó estenses espediciones botániques por Francia, Suiza, Xapón, Madagascar.
Los grupos de plantes nos que centró'l so interés son Bryophyta, Spermatophyta, les Monocotiledónees, Amaryllidaceae, Colchicaceae, Hyacinthaceae.
El Freisnu (parroquia)
El Freisnu ye una parroquia del conceyu asturianu de Grau. Asitiada na zona noroccidental del conceyu, na llende colos de Salas y Miranda, tien una estensión de 7,86 km² y una población de. Estos tán repartíos ente l'aldea homónima y les aldees y llugares d'Alvaré, El Bondéu, La Caridá, Los Fornos, El Freisnu, Los Macetes, Las Novales y La Tronca. thumb|left|200px|Virxe de Nuestra Señora del Freisnu. Nel llugar d'El Freisnu s'alcuentra'l santuariu de Nuestra Señora. Tuvo gran importancia nos sieglos pasaos por causa d'atopase nun llugar onde se cruciaben el Camín de Santiagu y un ramal del Camín Real de la Mesa, y foi escenariu de grandes combates na Guerra de la Independencia. Los soldaos napoleónicos fortificaron la ilesia y valtaron la torre, cuadrada y de trés pisos, que tuvo que ser vuelta a facer en 1870. Nella hai dos campanes dedicaes a María y fundíes nel sieglu XVII. L'edificiu relixosu ye de traza barroca (sieglos XVII-XVIII), anque mui cambiada nos sieglos posteriores. De cruz latina, tien dellos retablos barrocos; d'ente toles pieces escultóriques que nella se guarden destaca un Cristu crucificáu. La imaxe de la titular de la parroquia ye contemporánea, de 1975, porque la qu'había primeru desapaeció nel añu 1936.
Anguaño la parroquia, que se creó en 1876, cuando se dixebró de la de Doriga, da nome a unu de los tres arciprestalgos nos que se divide, eclesiásticamente, el territoriu de lo que constitúi la Vicaría del Centru. A él pertenecen les 143 parroquies de los conceyos de Salas, Grau, Candamu, Tameza, Miranda, Somiedo, Teberga, Quirós, Santo Adriano y Proaza.
La Neuville-en-Hez
La Neuville-en-Hez ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
La Neuville-Saint-Pierre
La Neuville-Saint-Pierre ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Antonio Querenghi
Antonio Querenghi o Querengi (Padua, 1546 - ibíd., 1633), poeta italianu y llatín, fíxose bien arteru nes ciencies y foi secretariu de dalgunos cardenales y del sacru colexu mientres el gobiernu de cinco papes socesivos. Clemente VIII confirió-y un canonicato en Padua, onde vivía dedicándose a la lliteratura; pero volver a llamar a Roma'l papa Paulo V, quien-y fixo camareru secretu, refrendatario d'una y otra signatura y preláu ordinariu. Exerció los mesmos emplegos nos pontificaos de Gregorio XV y d'Urbanu VIII, y morrió na mesma ciudá en 1633 a los 87 de la so edá. Enrique IV de Francia llamára-y a la so corte, y el duque de Parma fixéra-y tamién ufiertes bien considerables con cuenta de que que trabayara la hestoria del so padre, Alejandro de Farnesio.
Compunxo diverses obres en llatín y n'italianu, y tradució otra del griegu. Los sos Poesíes Italianes (Roma, 1616, en 8°); y llatines (Roma, 1629, en 8°), fueron impreses repitíes vegaes y son bien envaloraes.
Economía d'Israel
250px|left|thumb|Modernos edificios nel districto Ramat Gan, en [[Tel Aviv.]] La economía israelina básase nun sistema capitalista modernu enllantáu nun país nuevu y caracterízase por un sector públicu relativamente importante y un sector d'alta teunoloxía en rápida crecedera. Les empreses israelines, principalmente nos sectores citaos, son bien apreciaes nos mercaos financieros mundiales: Israel ye'l segundu país en númberu d'empreses que coticen nel Nasdaq.
Marie Laure Tardieu
Marie Laure Tardieu-Blot foi una botánica, y pteridóloga francesa, siendo en 1964 subdireutora del Muséu Nacional d'Historia Natural de Francia.
Economía d'Israel
Israel ye probe en recursos naturales, polo que depende de la importación de petroleu y carbón, alimentos, diamantes en brutu y equipamientu militar (cuasi tou proporcionáu por EE.XX., sobremanera divises y armes). Israel ocupó la 44ª posición más alta del Productu Internu Brutu y el 22ᵘ más altu productu internu brutu per cápita (en paridá de poder adquisitivu) con U$S 232,7 mil millones de dólares y U$S 33,299, respeutivamente. En 2010, Israel foi convidáu a xunise a la Organización pa la Cooperación y el Desarrollu Económicu, que promueve la cooperación ente los países que se xunten a los principios democráticos y esplotar les economíes de llibre mercáu.
Israel desenvolvió un gran númberu d'industries d'alta teunoloxía como equipamientu electrónicu y biomédicu, procesamientu de minerales, cortáu y apolazáu de diamantes, manufactura de productos sintéticos y d'armamentu. En 1998, la revista Newsweek asitió a Tel Aviv ente les diez ciudaes más influyentes del mundu nel ámbitu teunolóxicu.
Llista d'asteroides/4201–4300
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Marie Laure Tardieu
Honores
En 1932, foi designada miembru de la Société Botanique de France.
La Neuville-sur-Oudeuil
La Neuville-sur-Oudeuil ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Thamnophilus schistaceus
de güeyu coloráu', en portugués, Brasil) ye una especie d'ave paseriforme perteneciente al xéneru Thamnophilus qu'integra la familia Thamnophilidae. Habita n'América del Sur. thumb|left|180px|Thamnophilus schistaceus''; ilustración de [[Alcide d'Orbigny|d'Orbigny, 1847.]]
La Neuville-sur-Oudeuil
Tien una población de y una superficie de  km².
Thamnophilus schistaceus
Descripción
Mide 14 cm. L'iris ye pardu acoloratáu a colloráu. El machu ye gris pizarrosu uniforme na mayor parte de la so zona, llixeramente más pálidu pembaxo. Nel sureste de Colombia, esti d'Ecuador y nordés de Perú presenta una corona negra bastante constrastante. La fema ye pardu olivácea penriba con corona ablonda y face abuxada. Pembaxo ye pardu amarellentada olivácea.
Distribución y hábitat
Distribuyir pola cuenca amazónica en Bolivia, Brasil, Colombia, Ecuador y Perú.
Habita en florestas tropicales y subtropicales húmedes y tamién inundables. Hasta los 1300 msnm a lo llargo de la base de los Andes.
Comportamientu
Anda en pares que juguetean na vexetación enrevesosa baxa y media, de dalguna forma letárgicos y de cutiu dexando bastante aproximamientu.
Alimentación
Xeneralmente busquen alimentu independientemente de bandaes mistes.
Vocalización
El cantar ye frecuente y oyíu de lloñe (inclusive al mediu día): una serie rápida de notes nasales, “anh-anh-anh-anh-anh-anh-anh-anhanh” con una distintiva nota final doble más baxa; la fema puede repicar con una versión más alta y más curtia. El númberu de notes y la velocidá de la emisión pueden variar. Principalmente'l machu tamién da un lentu “arr...arr...arr...” con n'efeutu de lladrida que recuerda al ferre montés agavilanado (Micrastur ruficollis).
Descripción orixinal
La especie T. schistaceus describióse per primer vegada pol naturalista francés Alcide d'Orbigny en 1837 sol mesmu nome científicu; llocalidá tipo «Cochabamba, Bolivia».
Taxonomía
Llueu rellacionada con Thamnophilus murinus. Les subespecies propuestes dubius (esti de Perú), que representa un plumaxe intermediariu nun ampliu cline, y inornatus (centru de Brasil), que representa'l fin d'un cline y que crucia llargamente cola nominal, son consideraes sinónimos de la subespecie nominal. La subespecie heterogynus puede ser considerada específicamente distinta.
Subespecies
Reconócense 3 subespecies, cola so correspondiente distribución xeográfica:
La Neuville-sur-Ressons
La Neuville-sur-Ressons ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Richard Pulteney
Richard Pulteney ( 17 de febreru 1730 - 13 d'ochobre 1801) foi un médicu, farmacéuticu, zoólogu, y botánicu británicu. Yera fíu del inconformista Samuel Pulteney. Foi a la Escuela de Gramática en Loughborough; y depués foi como aprendiz de farmacéuticu. Mientres la so formación treslladóse col so maestru a Mountsorrel. Depués exerció como ciruxanu y boticariu en Leicester.
María Mazás
María Mazás Llata, conocida como María Mazás, foi una artista plástica, pintora, escultora, poeta, diseñadora de sombreros y baillarina.
La Neuville-sur-Ressons
Tien una población de y una superficie de  km².
Richard Pulteney
Robló la primer biografía del xenial Carlos Linneo (1707-1778), A General View of the writings of Linnæus. (Londres, 1781, reeditada en 1802). Traducíu al francés por Aubin-Louis Millin de Grandmaison (1759-1818) en 1789 sol títulu ''Revue générale des écrits de Linné. Ouvrage dans lequel on trouve les anecdotes les plus intéressantes de sa vie privée, un abrégé de ses systèmes et de ses ouvrages, un extrait de ses aménités académiques'' (editáu por Buisson, París). Pulteney tamién publicó Historical and biographical Sketches of the progress of Botany in England, from its origin to the introduction of the Linnæan System (deux volúmenes, Londres, 1790), Catalogues of the Birds, Shells, and some of the more rare Plants of Dorsetshire, from the new ... edition of Mr. Hutchins’s history of that county (Londres, 1799).
María Mazás
Biografía
Creadora y artista, María Mazás provién del mundu de la danza clásica contemporánea. Empezó la so carrera profesional siendo baillarina, pero en 1987 camudó'l so aldu creativu y empezó a dedicase a la sombrerería. María Mazás foi una artista autodidacta que se definió a partir d'una constante investigación. En pasando trés años n'Alemaña, investigando sobre'l so nuevu oficiu, instalar en Barcelona en 1991, anque siempres desenvolvió'l so trabayu a caballu ente dambos llugares. Trabayó pal mundu de la moda y l'estilismu en pasareles internacionales, según tamién participó en diversos montaxes teatrales y en más de trenta exposición en ciudaes como Friburgu, Roma, Venecia y París. Nel so trabayu como diseñadora de sombreros destacóse l'orixinal usu de materiales tantu clásicos como totalmente innovadores.
Richard Pulteney
A la edá de 71 años, morrió en 1801 de neumonía.
María Mazás
Biografía
Tres 17 años de dedicación a la sombrerería como arte, María Mazás retomó la so carrera como pintora, inspirada na tradición xaponesa de la caligrafía y la pintura sumi-e, que combinó col so interés pola pintura espresionista pa desenvolver una obra de fonda espiritualidá. Trabayó tamién colaxs y escultura.
Omécourt
Omécourt  ye una comuña y población de Francia, na rexón de Picardía, departamentu d'Oise, nel distritu de Beauvais y cantón de Formerie.
El so población nel censu de 1999 yera de 149 habitantes.
Está integrada na Communauté de communes de la Picardie Vierte .
Pterocarpus erinaceus
Pterocarpus erinaceus ye una especie d'árbol perteneciente a la familia de les fabacees. Ye orixinaria del Sahel, rexón del oeste d'África y ye usáu como madera, como planta melecinal y pa la construcción de ferramientes, amás de ser un bon fijador del nitróxenu.
Descripción
L'árbol crez hasta unos 11 metros d'altor de permediu, cola corteza escamosa y les flores de color mariellu escuru. Los frutos son vaines alaes.
Distribución y hábitat
Montes d'esti árbol pueden atopase nes sabanes del África occidental, pero cada vegada ye más rara, anque se cultiva dacuando. L'árbol tamién crez nos montes del Parque Nacional de Comoé en Costa de Marfil, una rexón xeográficamente cerca del Sahel, pero con un réxime de mugor más alto por cuenta del so allugamientu ente dos grandes ríos.
Descripción
P. erinaceus crez bien nos llugares templaos d'África d'llanures soleyeres con llargues dómines de seca y con quemes frecuentes.
Ecoloxía
La planta ye l'alimentu de les bárabos del lepidópteru Charaxes achaemenes.
Usos
La madera, que varia de mariellu a coloráu rosáu y marrón rico, ye valorada pa trabayar la madera, y fai bon carbón vexetal y lleña. L'árbol exuda una cazumbre colorada llamada kino, que s'utiliza como colorante. Como lleguminosa, l'árbol dexa al nitróxenu tornar a la tierra, faciéndola más fértil. Estes plantes son deseables nes tierres agrícoles. Amás, la xamasca ye un nutritivu forraxe p'animales de granxa. Malí tien un mercáu activu pa la xamasca de P. erinaceus, que ta n'alta demanda polos ganaderos d'ovín de carne. L'árbol tien dellos usos melecinales, incluyendo l'amenorgamientu de la supresión de la fiebre y la tos.
Taxonomía
Pterocarpus erinaceus describióse por Jean Louis Marie Poiret y espublizóse en Tableau Encyclopédique et Methodique ... Botanique 3: 162. 1796.
erinaceus: epítetu
Alfredo Martínez Serrano
Alfredo Martínez Serrano ye un diplomáticu asturianu, embaxador d'España en Canadá dende 2021.
Biografía
Alfredo nació n'Uviéu, descendiente d'una pernomada familia d'intelectuales asturianos, ente los que ta'l que fuera ministru de Trabayu, Xusticia y Sanidá, el doctor Alfredo Martínez García-Argüelles, sobrín de Leopoldo Alas "Clarín".
Llicencióse en Derechu (1994) tres estudiar nes universidaes d'Universidá d'Uviéu y de Pisa. Darréu completó la so formación universitaria con un máster en Derechu de la Xunión Europea nel Institutu d'Estudios Europeos (Universidá Llibre de Bruxeles) y un programa de lideralgu y xestión pública del IESE, amás de realizar estudios de ciencies polítiques na Universidá de California.
Fala dellos idiomas: inglés, francés, italianu, árabe y búlgaru.
Carrera diplomática
Ingresó na Carrera Diplomática (1998). Foi nomáu segundu xefe de Protocolu, con rangu de subdireutor xeneral na Xefatura del Estáu (2007-2012) y xefe de serviciu del Gabinete del ministru d'Asuntos Esteriores. Nel esterior, ocupó les segundes xefatures de les embaxaes d'España n'Arabia Saudita, Bulgaria, El Salvador y Exiptu. Foi'l segundu xefe de protocolu de Xuan Carlos I (2007-2012), adscritu a les alteces reales los Príncipes d'Asturies, y xefe de protocolu de la casa de Felipe VI (2014-2021).
En 2021 nomáronlu embaxador d'España en Canadá. Dende Ottawa coordinó la repatriación y asistencia a los familiares de los marineros del pesqueru Villa de Pitanxo, fundíu nes agües de Terranova na madrugada del 15 de febreru de 2022. El treslláu de los trés únicos integrantes vivos de la embarcación y de cinco marineros finaos fízose dende l'aeropuertu de San Xuan de Terranova hasta Santiago de Compostela.
Las Villas (parroquia)
Las Villas ye una parroquia del conceyu asturianu de Grau. Asitiada na zona suroccidental del conceyu, llenda cola parroquia moscona de Villamarín al norte y cola de Tolinas al oeste y suroeste y tamién colos conceyos de Tameza (al este), Miranda (al oeste) y Teberga (al sureste). Tien una estensión de 13,32 km² y comprende namái que dos nucleos de población: Noceda y Las Villas. Nellos viven
El Río
Col nome d'El Río podemos referinos a:
Área metropolitana de Washington
miniaturadeimagen|330x330px|Vista aeréa del [[Distritu financieru (downtown)|downtown de Washington DC, colos skylines de Arlington y Tysons al fondu.]] L'área metropolitana de Washington ye l'área metropolitana que tien como centru la capital federal de los Estaos Xuníos, Washington DC. L'área inclúi, dientro'l so territoriu, el distritu de Columbia y parte de los estaos de Maryland, Virxinia y Virxinia occidental. Forma parte de la conurbación Baltimore-Washington.
Esta área metropolitana, una de las de mayor porcentaxe de población con educación superior y de les más riques del país, forma l'estremu meridional de la megalópolis del Noreste, y tien una población, según la estimación de la Oficina del Censu pa 2017, de 6.216.589 habitantes, que la convierten na sesta mayor del país.
Población
La población de los condaos y ciudaes incluyíos nel área metropolitana ye la que vien darréu:
Bebida de soya
Úsase como alternativa a la lleche, especialmente na alimentación vexetariana estricta y en dietes hipolipídicas, por cuenta de la so apariencia ablancazada y a la so apurra de proteínes. Nutricionalmente ye de mediana dixestión, escarez de colesterol y tien la metá de grases y caloríes, la mesma cantidá de vitamines B y más fierro que la lleche de vaca. Al igual qu'esta postrera, tamién tien componentes alergénicos, anque ye apta para Intolerancia a la lactosa intolerantes a la lactosa.
Les que se comercialicen anguaño, suelen tar arriquecíes con cianocobalamina (vitamina B12), de mal llogru nuna alimentación vexetariano estricta. Usar n'ensame de recetes, sustituyendo n'ocasiones producto que vexetarianos estrictos y veganos nun peracaben por esti elementu, como nel casu de la lactonesa, sustitutu de la mayonesa, realizáu con lleche (en casu de siguir una dieta omnívora, tamién puede ser lleche de vaca lo que substituya al güevu).
Consumir dende hai 2.000 años.
Efeutos na salú
A pesar de les ventayes y cualidaes nutricionales qu'apurre la bébora de soya, la comunidá científica nun se pon d'alcuerdu sobre si en realidá trátase o non d'una bébora aconseyada pal consumu humanu, ensin esistir antes una prescripción nutricional o médica. Dellos estudios científicos constataron que'l consumu regular de bébora de soya podría causar efeutos negativos sobre les hormones, la fertilidá y el sistema inmunitariu por cuenta de la esistencia na so composición de genisteína, una isoflavona que causa alteraciones nel páncrees y el tiroides, y que ye un compuestu genotóxico pa la espelma.
Otros estudios científicos constataron que podría causar alteraciones alérxiques (xenera cuasi un 30 % de reacciones graves), alteraciones nel ADN (de los mecanismos reparadores naturales d'alteraciones cromosómicas), y munchos nutricionistas nun aconseyaríen el so consumu mientres n'embaranzu, yá que investigaciones llevaes a cabu pola Universidá Johns Hopkins concluyeron la esistencia d'una conexón potencial ente'l consumu de isoflavonas de soya y defectos de la nacencia (escayu bífidu, hipospadias, criptorquideas y albuertos), amás d'alteraciones tiroideas.
Ángel María Querini
Les sos obres escoyíes son Primordia Corcyrae ex antiquissimis monumentis ilustrata (Brescia, 1738, en 4°); Veterum Brixiae Episcoporum sancti Pkilastrii et sancti Gaudentii Opera, necnon beati Ramperti et venerabilis Alemani Optucula, etc. (id. 1738, en foliu); Specimen variae literaturae, quae in urbe Brixid ejusque ditione pauló post thypographiae inclinabala florebat, etc. (1739, en 4°). Dio una edición de les obres de S. Efrem, 1742, seis tomos en foliu, en griegu, siriaco y Iatín. Voltaire na so correspondencia estima a Querini la traducción en versos llatinos d'una parte de la Enriada y del Poema de Fontenoy.
Esti preláu yera sociu corresponsal de l'Academia d'inscripciones y de belles lletres de París y de munches academies estranxeres.