cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arxel
Historia
A la muerte del rei Ptolomeo de Mauritania en 40 e.C., la rexón d'Arxel foi anexonada al imperiu romanu ya incluyida na provincia romana de Mauritania Cesariense.
Nel sieglu V foi conquistada polos vándalos que la gobernaron mientres un sieglu hasta la so derrota frente al exércitu bizantín en 533. Foi entós integrada nel Imperiu bizantín.
Nel sieglu VIII, los árabes conquisten el norte d'África ya introducen l'Islam. La rexón d'Arxel taba habitada entós polos Maghrawes, una tribu bereber Zenata. A la fin d'una llarga guerra, el xefe bereber Sanhaja Ziri ben Esquitái vence y espulsa por cuenta de los Fatimíes a entamos del sieglu X. Autorizó al so fíu, Buluggin ibn Ziri, a fundar, o a reconstruyir y ampliar, trés ciudaes: Medea, Miliana y Djazaïr Beni Mezghanna, "les islles de los fíos de los Mezghannas", l'actual Arxel.
En redol al añu 1068 (un sieglu enantes de la llegada de los almohades), el xeógrafu ya historiador Abu Abdullah al-Bakri describe la ciudá na so Descripción del África septentrional como una ciudá importante y monumental que fuera la capital d'un vastu imperiu".
A partir del sieglu X conviértese nun importante puertu pol que pasaba gran parte del comerciu del Mediterraneu, pero nun adquier verdadera importancia hasta'l sieglu XV cola llegada de numberosos moriscos granadinos, espulsaos polos Reis Católicos. Seríen esos granadinos los qu'ocuparen y fortificaren en 1510 el peñón asitiáu frente al puertu, pero forenn desagospiaos por Barbarroja en 1530, que, cola proteición del Imperiu otomanu convirtió la ciudá nuna base pa la piratería qu'acosaba tantu a barcos mercaderes como militares españoles y británicos. Una espedición contra la ciudá per parte del Emperador Carlos I fracasó en 1541.
El rei francés Carlos X mandó unviar una espedición militar a Arxel utilizando como sida un incidente ente'l cónsul francés y el bey d'Arxel. El 14 de xunu de 1830 la ciudá foi conquistada polos franceses. Primeramente una ocupación temporal, la colonia arxelina duró más de 132 años hasta la so independencia en 1962.
Mientres la segunda guerra mundial, y tres el desembarcu aliáu nel norte d'África en payares de 1942, Arxel tuvo un papel principal al ser el cuartel xeneral del xeneral Charles de Gaulle hasta'l final de la guerra. Darréu'l socialismu revolucionario tuvo un fuerte impautu n'Arxelia. Mientres la llucha pola independencia contra Francia (1954-1962) foi escenariu d'importante enfrentamientos. En 1962 proclamar capital de l'Arxelia independiente.
Mientres la guerra de la independencia'l Comandante Azzedine miembru del FLN foi nomáu pol Gobiernu provisional de la República d'Arxelia (GPRA) como responsable de la Zona Autónoma d'Arxel. Na guerra d'independencia Arxel foi escenariu d'atentaos y combates ente les distintes faiciones nes que se destacar los partidarios de la independencia. FLN, GPRA, los guerrilleros llamaos fedayín y los partidarios de la permanencia en Francia. Los llamaos Piednoirs y otros grupos como'l OAS y los sos comandos Delta.
La ciudá esperimentó un espeutacular aumentu de población doblándose la so población en poco tiempu (en 1983 malpenes vivíen un millón y mediu de persones). Anguaño más del 10% de la población del país concentrar na capital.
Xeografía
280px|thumb|Vista satélite d'Arxel tomada pola Nasa.Arxel foi edificada nes estribaciones de les llombes del Sahel arxelín. Los 230 km² de la metrópolis estiéndense sobre una trentena de quilómetros. La ciudá ye bordiada nel norte y al este pol mar Mediterraneu, y apoderada por una serie de llombes.
L'Arxel precolonial, l'Alcazaba o Kasbah, tien siete puertes: Bab El-Oued, Bab Azzoun, Bab Dzira, Bab El Bhar, Bab Ezzouar, Bab Jedid y Bab Sidi Abd Rahmane. Cubre'l lladral d'una llomba nel centru de la ciudá, y baxa hasta'l puertu.
Clima
El clima d'Arxel ye mediterraneu marín, con unes temperatures moderaes pola influyencia marítima, dende qu'en xineru bazcuyen ente los 16 °C como media de les máximes y los 6 °C como media de les mínimes. Pel branu y a pesar de la so situación meridional gracies a los orales la media de les máximes nun tiende a superar los 30 °C y les mínimes ronden los 19 °C, esto nun quier dicir qu'en momentos puntuales les máximes nun se disparen, especialmente cuando soplen los vientos del Sur, provenientes d'El Sáḥara que son bien templaos, nos caberos años la máxima aportare hasta los 35 °C. En cuanto al réxime pluviométricu, les agües danse especialmente pel iviernu y son práuticamente inesistentes pel branu.
Demografía
Arxel tien una población de 2.072.993 (estimao en 2007).
El 59% de la población ye d'orixe árabe, el 38% bereber y el 3% nacíos proceden del estranxeru, principalmente de China, Vietnam y Malí.
Arquiteutura
Esisten n'Arxel múltiples edificios d'interés arquiteutónicu, como'l barriu de Casbah, la plaza de los Mártires (Sahat ech-Chouhada ساحة الشهداء), los edificios gubernamentales (d'antiguo el consuláu británicu), la mezquita Kechaua, la ilesia católica Notre Dame d'Afrique, el Muséu nacional del Bardu (que'l so edificiu yera una casona turca), l'antigua Biblioteca Nacional d'Arxelia (palaciu turcu edificáu rematáu ente 1799-1800) y la Nueva Biblioteca Nacional, construyida nun estilu reminiscente de la British Library.
L'edificiu principal de la Casbah construyir en 1516 nel llugar d'un edificiu antiguu y sirvió como palaciu hasta la conquista francesa. Una carretera traviesa'l centru del edificiu, la mezquita convertir en cuarteles, y de la sala d'audiencies namái queden ruines. Esiste entá un minarete y delles columnes y árcos de mármol.
250px|thumb|Oficina principal de correos d'Arxel, d'estilu neo-musulmán. 250px|thumb|El Muséu de Belles Artes vistu dende'l [[Jardin d'Essai]] La Gran Mezquita (Jamaa-el-Kebir الجامع الكبير) ye la mezquita más antigua d'Arxel. Foi construyida orixinalmente por Yusuf ibn Tasufin, pero reconstruyida en múltiples ocasiones. El púlpitu (minbar منبر) contién la inscripción del añu en que l'edificiu foi llevantáu, 1097. El minarete foi llevantáu pol sultán de Tremecén, en 1324. L'interior de la mezquita ye cuadráu y estremáu en pasiellos por columnes y arcos carauterísticos del arte musulmano.
Arxel foi una ciudá cercada dende l'empiezu de la so historia hasta'l final del sieglu XIX. Los franceses, dempués de la so ocupación na ciudá (1830), construyeron una muralla, un parapetu y una cabiana, con dos fortaleces terminales, Bab Azoun al sur y Bab-el-Oued al norte. Les fortaleces y la parte de les muralles fueron baltaes a empiezos del sieglu XX.
La ilesia de Notre Dame d'Afrique, construyida ente 1858-1872 nun amiestu de los estilos romanu y bizantín, ta asitiada sobre'l nivel del mar, nes llombes de Bouzareah, 2 milles al norte de la ciudá. Enriba del altar ta la estatua de la Virxe representada como una muyer negra. La ilesia tamién contién una estatua sólida de plata del Arcánxel Miguel, perteneciente a la confrería de pescadores napolitanos.
Tresporte
thumb|220px|Tresportes urbanos d'Arxel.
Autobuses y teleféricos
ETUSA xestiona tamién los cuatro teleféricos de la ciudá d'Arxel: el teleféricu del Mémorial, el teleféricu d'El Madania, el del Palais de la Culture y el de Notre Dame d'Afrique.
Ferrocarril, metro y tranvía
Los servicio ferroviarios tán xestionaos pola empresa estatal SNTF (Société Nationale des Transports Ferroviaires en francés o Sociedá Nacional de los Tresportes Ferroviarios) coneutando'l centru de la capital cola so periferia y con delles ciudaes. Tien 3.572 km de víes a lo llargo del país.
Xfce
Xfce (pronúnciase como cuatro lletres separtaes ) ye un entornu d'escritoriu llixeru pa sistemes tipu Unix como Linux, BSD, Solaris y derivaos. Configúrase íntegramente col mur. El so creador, Olivier Fourdan, descríbelu d'esta miente: «Ta diseñáu pa la productividá, les aplicaciones cárguense y execútense aína, mientres caltién recursos de sistema».
Arxel
Ferrocarril, metro y tranvía
Ta construyéndose una llinia de tranvía pa coneutar el centru col este de la ciudá, diendo pola mariña, con un llargor previstu de 23 km y un total de 38 estaciones. En mayu de 2011 el primer tramu, de 7,2 km de llargu y 13 estaciones, entró en serviciu. Xune los barrios de Bab Ezzouar y Bordj El Kiffan.
Xfce
La llixereza d'esti entornu d'escritoriu, ye lo que fai que Ubuntu, (aparte de la so distribución con KDE denomada Kubuntu), tamién disponga d'una distribución qu'usa esti escritoriu, y que se denoma Xubuntu. Esta llixereza, failu afayaízu pa equipos pocu potentes o con bien d'años.
Arxel
Ferrocarril, metro y tranvía
La primer llinia del Metro d'Arxel foi inaugurada'l 31 d'ochobre de 2011, convirtiéndo asina a Arxelia nel segundu país africanu con un sistema de metro. La llinia xune'l barriu de Haï el Badr cola plaza de la oficina central de correos (Grande Poste), nel corazón de la ciudá. Tien 10 km de llargu y 10 estaciones.
Xfce
Anguaño ta en desendolcu el proyeutu en llingua asturiana.
Arxel
Aereu
L'Aeropuertu Internacional Houari Boumedienne ta alcontráu en Dar el Beïda (d'antiguo Maison Blanche), a 20 km de la ciudá. Un autobús coneuta'l centru de la ciudá col aeropuertu cada trenta minutos. La terminal ta operada pola empresa arxelina EGSA (Entreprise de gestion des services aéroportuaires en francés, Empresa de xestión de los servicios aeroportuarios n'español). Dende'l 5 de xunetu de 2006, una nueva terminal xestionada pola empresa francesa Aéroports de Paris (ADP) (Aeropuertos de París n'español) amplió la capacidá de tráficu internacional del aeropuertu. Ufierta vuelos a munches ciudaes europees, África occidental, Oriente Mediu y a América del Norte.
Saint-Gratien (Somme)
Saint-Gratien ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Arxel
Deporte
Arxel ye'l mayor polu deportivu d'Arxelia. En distintes disciplines, los clubes d'Arxel consiguieron munchos títulos nacionales ya internacionales, amás cunta con un enorme complexu deportivu (Complexu OCO - Mohammed Boudiaf). Ente los estadios más importantes de la ciudá cabo destacar el Stade 5-juillet-1962 (Estadiu 5 de xunetu de 1962), con capacidá pa 70.000 espeutadores, y el Stade 20 Août 1955 (Estadiu 20 d'agostu de 1955), con capacidá pa 15.000 espeutadores. Nel primeru suel apostar los sos partíos como llocal la seleición arxelina de fútbol.
Saint-Gratien (Somme)
Tien una población de y una superficie de  km².
Arxel
Deporte
Arxel foi la sede de los siguientes eventos deportivos:
Clubes de fútbol
Los principales clubes de fútbol de la ciudá:
Ciudaes hermanaes
Arxel ta hermanada coles siguientes ciudaes:
Kenji Yamada
Kenji Yamada (山田 賢二, ) ye un futbolista xaponés.
Llábanes de Cofiñu
Les llábanes de Cofiñu son unes llábanes romanes descubiertes nel sieglu XIX nes cercaníes de Cofiñu.
Trátase de tres lápida, una d'elles namái s'estremen les lletres ...COS..., la segunda ta dedicada a Ratrivaa. La postrera ye la más importante, conocida como Ammia Caelonica ta dedicada pol padre a la fía que cuntaba con quince años y ta fechada nel 265 d. de C.
Luis Miguel Landa
miniaturadeimagen|Luis Miguel Landa, Responsable del equipu ganador del Premiu Príncipe d'Asturies 1997 alt=Luis Miguel Landa, atleta y entrenador olímpicu|miniaturadeimagen|Luis Miguel Landa, atleta y responsable olímpicu de fondu
Luis Miguel Landa ye un reconocíu atleta y entrenador español. Como Entrenador ocupó cargos de máximu nivel téunicu nes Federaciones Españoles d'Esquí y d'Atletismu lleváu tamién atletes Olímpicos, Internacionales, numberosos campeones d'España y ganadores de carreres importantes. En 1999 el periodista José María García dixo d'él que yera'l Padre del modernu Maratón español”.
Nacencia ya infancia
En 1956, entrenando con Constantino Pérez Barba, cuerre la so primer carrera escolar en San Sebastián, el cross de Igueltegui (Martutene).
Empiezos
En 1958, yá en Madrid, ingresa nes files del Club Canguru a les órdenes de Rafael Cabero Lataillade. Darréu entrenaría con Carlos Álvarez del Villar. En dichu Club foi Atleta, Directivu, Presidente y Entrenador. Acabó la so dómina d'atleta entrenando con Alfonso Ortega Cánovas. Estudia Náutica en DEUSTO. Darréu dexa la Marina pa ingresar en 1968 na 2ª Promoción del INEF de Madrid. En 1972 acaba la carrera de Profesor d'Educación Física y entra de profesor nel colexu La nuesa Señora de l'Alcordanza de los PP. Xesuites de Madrid hasta l'añu 2000. Nel añu 2014 ye nomáu “Sociu d'Honor de l'Asociación d'Antiguos Alumnos de los colexos de La nuesa Señora de l'Alcordanza y de la Inmaculada d'Areneros”.
Carrera internacional
Asistió a nueve Xuegos Olímpicos (1972, 1980, 1988, 1992, 1996, 2002, 2004, 2008, 2012) y mientres 32 años a numberosos Campeonatos del Mundu y d'Europa d'Aire Llibre, Pista Cubierta, Campu al traviés y Ruta.
Vida personal
En 2007 casóse con Dong Liu (Campeona del Mundu de 1.500 m)
Actividá como entrenador
dende 1983 hasta 1988. de 2012. (GBR) en1994 y Johannesburgu (RSA) en1998.
Actividá como directivu
dende 1972 hasta'l 1976.
Piratería (dixebra)
Piratería pue referise a:
Kiyoshi Nakatani
Kiyoshi Nakatani (中谷 喜代志, ) ye un futbolista xaponés.
Luis Villamil
Luis Manuel Pérez Rodríguez-Villamil ye un pilotu d'automóviles asturianu.
Casáu y padre de dos fíos, corrió la so primer carrera dientro de la denominada "Operación Arco Iris", una de les primeres iniciatives de captación de nueves promeses, que se llevó a cabu nel Circuitu del Jarama de Madrid sobre "Simca Rallye II".
Ganó la copa Renault 8 TS iniciación en 1978 y la copa R5 en 1981. Xunto con Luis Pérez-Sala, quién depués fuera pilotu de Fórmula 1, corrió la Copa europea Alfasud Sprint en 1982-83. En 1984-85, participó nos campeonatos européu y italianu de Fórmula 3, gracies al sofitu de CAMPSA. Foi campeón d'España de turismos en 1988, 1989 y 1995, sobre montadures Alfa Romeo y en 1999 axudicóse'l Campeonatu d'Italia de Superproducción con una Alfa Romeo 156.
En 2003 y 2004 participó col equipu "Antonelli Sport", alzándose cola 4ª plaza na Alfa Challenge 2003 y la 6ª na European Alfa Challenge 2004. En 2005 integrar nel equipu "PSR Group", algamando'l 7ᵘ puestu nel European Alfa Challenge.
Con este mesmu equipu en 2006 algamó'l 1ᵘ puestu absolutu na Alfa 147 Cup y en 2007 el campeonatu por equipos de l'Alfa 147 Cup y el segundu na clasificación individual tres el so compañeru Antonio Chacón.
Wilhelm Plüschow
thumb|250px|right|Fotografía de [[Vincenzo Galdi en Posillipo (Nápoles), realizada por Wilhelm von Plüschow, hacia 1890.]]
Saint-Léger-lès-Authie
Saint-Léger-lès-Authie ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Wilhelm Plüschow
Wilhelm Plüschow, Wilhelm von Plüschow o nel so nome italianizado Guglielmo Plüschow, foi un fotógrafu alemán que s'emigró a Italia y algamó fama coles sos fotografíes de desnudos de mozos italianos, predominantemente mochachos, anque tamién delles muyeres nueves.
Biografía
Nun se sabe enforma sobre los primeros años de la so vida, con esceición de que nació en Wismar, nel norte d'Alemaña. Foi rexistráu col nome de Peter Weiermair Wilhelm Plüschow, siendo'l mayor de los siete fíos de Friedrich Carl Eduard Plüschow, un funcionariu d'altu rangu, fíu illexítimu del Gran Duke Friedrich Ludwig von Mecklenburg-Schwerin. Per parte de madre Plüschow yera primu de Wilhelm von Gloeden, quien yera llixeramente más nuevu qu'él. La so mocedá y mocedá paez tar exenta de problemes, dada la situación económica de la so familia.
Los sos años n'Italia
A empiezos de la década de 1872, cuando apenes tenía venti años, ensin que se conozan les razones, treslladar a Italia adelantrándose a la llegada de Gloeden en dellos años. Ellí camudó'l so nome pol equivalente italianu «Guglielmo». Primeramente, con escasos recursu, viose obligáu a ganase la vida como tratante de vinu en Roma. Anque nun se sabe esautamente cuándo, ente 1872 y 1890 establecióse como fotógrafu en Nápoles, onde la so presencia ta documentada en 1890 esautamente en "Via Mergellina, segunda rampla de Posillipo, 55” d'esta ciudá, según demuestra los sellu qu'asitiaba nes sos fotografíes d'aquella dómina.
Anque tampoco sabemos esautamente cuándo, camudó depués la so residencia a Roma, como atestigüen les sos semeyes de 1898 nes que robla "Guglielmo Plüschow" y apaez la direición de cai Cerdeña, 35. Nuevamente en 1903 alcuéntrase-y n'otru estudiu de l'actual Via del Corsu 133 (naquella dómina, Corsu Umberto). Por esi entós sábese que dos ayudantes asísten-y: Pietro Magnotti y Enrico Simoncini.
Unu de los modelos más famosos de Plüschow foi Vincenzo Galdi, qu'abrió un estudiu fotográficu tamién en Roma, bien cercanu al de Plüschow. Giovanni Dall'Orto especula cola posibilidá de que Galdi fuera enantes aprendiz nel estudiu del alemán. La mesma proximidá física de dambos estudios suxure una posible rellación ente los artistes. Delles fontes aseguren que Galdi foi, mientres el tiempu en que collaboraba con él, el so amante.
Los escándalos y los procesos
En dos causes (1902 y 1907) Plüschow viviría dos importantes escándalos, con procesos xudiciales incluyíos, por cuenta de la so condición d'homosexual y que terminaríen per traer la so salida d'Italia. Nel de 1902, entá cola alcordanza recién del escándalu de Friedrich Alfred Krupp, Plüschow foi acusáu de proxenetismu habitual y corrupción de menores, polo que foi arrestáu, negándose-y la llibertá so fianza. Foi condergáu a ocho meses de cárcel y una multa. Lliberáu de prisión, volvió a entamar les sos actividaes como fotógrafu.
Un nuevu escándalu españó en 1907, cuando Alfredo Marinelli presentó una denuncia contra él por fotografiar desnudu al so fíu de doce años. Plüschow axustó col padre, consiguiendo que retirara la demanda, anque aun así foi condergáu'l 4 d'abril de 1908 a siete meses y diez díes de cárcel y una multa de mil lira por proxenetismu, yá que se demostró que punxera en contautu a dellos veceros colos sos modelos.
Edward Stevenson, un americanu qu'escontra'l 1904 escribió un llibru sobre la homosexualidá, publicar n'Italia nel 1908 col seudónimu "Xavier Mayne", revelónos información sobre la primer denuncia:
[Como continuación del casu Krupp en 1902] un escándalu similar contra homosexuales diose en Roma, nel que se vio implicáu al bien conocíu fotógrafu P., acusáu de proxenetismu habitual y corrupción de menores, nun casu qu'implica a un gran númberu de persones d'elevada clase social y de toles nacionalidaes, oficios y condiciones. El casu entá nun foi lleváu al tribunal munchos meses dempués de la detención de P. y del adxuntu del so estudiu: la detención producióse casi de manera accidental, yá que asocedió cuando un célebre cantante alemán foi afayáu nel pisu del fotógrafu en circunstancies comprometedores con un mozu ciudadanu romanu. El desdicháu fotógrafu foi encarceláu mientres tol llargu periodu ente la detención y el procesu: eso, díxose, porque les autoridaes italianes quixeron dar tiempu pa fuxir de Roma, evitando asina'l procesu, a munches persones importantes que podríen tar implicaes. ''Amás, foi-y secuestrada una amplia y desaxeradamente comprometedora correspondencia ente P. y los sos veceros en tol mundu. El fotógrafu lleva enforma tiempu especializáu en "estudios" de desnudu masculín, colos que xeneró un importante negociu, como faen anguaño otros fotógrafos italianos, incluyíu un pariente cercanu de P. que mora en Taormina.'' ''El fotógrafu foi condergáu a ocho meses de cárcel y a una importante multa. L'escándalu foi calláu dientro lo posible polos periódicos llocales. Según les últimes noticies P. retornó al so negociu en Roma.'' Otru conocíu fotógrafu romanu de modelos desnudos G. [aldi], foi tamién deteníu y castigáu por "ultraxe a la moral pública" nel mesmu periodu, por causa de "estudios" fotográficos descomanadamente coraxosos que podíen atopase a la venta en munchos sitios, incluyida Roma.
El segundu escándalu españó'l 14 de mayu de 1907. Según cuenta Mayne, esta vegada Plüschow foi deteníu por:
...una denuncia interpuesta pol Sr. Alfredo Marinelli, habitante del caleyón del Aldeanu, 63, quien espunxo que'l so propiu fíu Ernani, de 12 años, fuera fotografiáu pol Plüskow (sic), nel so estudiu del Corsu Umberto, nuna actitú non conforme a les lleis del pudor. Anque nos procesos que contra él se siguieron foi acusáu de proxenetismu, nun hai evidencies de que dicha afirmación sía cierta.
Plüschow apeló la sentencia, pero ensin ésitu, y cuando se fixo definitiva'l dolce d'ochobre de 1909, a pesar d'abandonar les semeyes de desnudos y llindase al paisaxe, viose obligáu a abandonar Italia pa tornar definitivamente a Alemaña. A partir d'esi momentu nun se vuelve a saber namás d'él, hasta la so muerte acaecida en Berlín en 1930.
La so obra
Plüschow empecipióse, hacia 1880, na producción -quiciabes en Nápoles- d'imáxenes de rapazos y mochaches desnudos, y na década 1880-1890 tuvo ente los autores más célebres, sinón el más célebre, d'esti tipu d'imáxenes n'Europa.
Nun principiu collaboró col so primu von Gloeden, que vivía en Taormina, Sicilia, de cutiu compartiendo modelos, accesorios y parafernalia, lo que n'ocasiones agora fai difícil l'atribución al investigar los primeros años de les sos carreres respeutives. Según dizse Plüschow enseñara a fotografiar nel salón de la so casa napolitana a Gloeden. Lo que sí paez ciertu -asina lo demuestren les semeyes que nos llegaron- ye que Plüschow dacuando fotografió na casa siciliana del so primu y ésti na napolitana del otru.
Tamién trabayó so pidíu, fotografiando desnudos de los mozos amigos italianos d'una completa xeneración de turistes gai que pasaron per Italia, el más famosu ensin dulda ye Nino Cesarini, l'amante del barón francés Jacques d'Adelswärd-Fersen (1880-1923), el protagonista de El exiliáu de Capri de Roger Peyrefitte. Sobre esti casu hai que faer notar que, según Giovanni Dall'Orto, el convencimiento xeneralizáu de que Plüschow retrató desnudu a Nino Cesarini nun tienen hasta la fecha nenguna evidencia oxetiva, a pesar de la esistencia de delles imáxenes equivocadamente identificaes con él, especialmente nel volume “A la jeunesse 's amour. Villa Lysis en Capri: 1905-2005". Según esti autor italianu, toles evidencies apunten a que, efeutivamente, les imáxenes de Nino tomaes por Plüschow esistieron, pero o fueron destruyíes polos herederos de Nino, o entá nun fueron identificaes correutamente: "nes semeyes xeneralmente consideraes como "semeyes de Cesarini", cualquier observador sollerte puede estremar a lo menos trés, y seique inclusive cuatro, modelos distintos", afirma.
A partir del 1890 lleguen al mercáu los desnudos masculinos del so primu Wilhelm von Gloeden, quien s'abrir pasu adulces, y col tiempu la so fama borró casi por completu la memoria del so primu, Plüschow, hasta'l puntu de qu'hasta apocayá –anque entá sigui asocediendo-, les obres de Plüschow de cutiu fueron publicaes y comercializaes sol nome de Gloeden.
Según Dell'Orto, na so obra citada: ''Tal tracamundiu paez abondo estraña, yá que les imáxenes de Plüschow tienen una inmediatez apostada, una crudeza, un realismu que Gloeden evita. Mientres los trabayos de Gloeden presenten un aspeutu artísticu-esperimental más marcáu ya inspírense nos enclinos artísticos de la so dómina, la obra de Plüschow apaez claramente distinta, tantu nel estilu como nel conteníu. Anque los modelos de Gloeden fueren, polo xeneral, llixeramente más nuevos, paecía preferir a los mozos musculosos o entraos en carne; los modelos de Plüschow tienden a ser más flacos. Amás el barón creyó que los mozos llatinos teníen que ser de piel escuro, y yá que munchos mozos sicilianos yeren en realidá relativamente pálidos, él de cutiu pintó-yos el cuerpu con un líquidu escuro antes de fotografialos. (...) Los modelos de Plüschow, al aviesu, tuvieron la palidez de los mozos proletarios y ciudadanos que pasaron gran parte del el so tiempu en cortiles zarraes propios de la gran ciudá que yera Roma. El fechu que nes sos semeyes apaezan chicos amosando penes semierectos, demuestra que l'efeutu eróticu foi buscáu conscientemente pol fotógrafu.''
El so asistente y posterior fotógrafu independiente Vincenzo Galdi foi inclusive más lloñe nesti terrén, hasta llegar a la pornografía real, polo que tamién foi xulgáu y condergáu en 1907, momentu a partir del cual cesa nesti tipu d'actividaes.
Riedeliops jingguensis
Distribución xeográfica
Alcuéntrase na China.
Riedeliops rasuwanus
Riedeliops rasuwanus ye una especie de coleópteru de la familia Attelabidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Nepal y nel Tibet (China).
Saint-Léger-lès-Domart
Tien una población de y una superficie de  km².
Charity Opara
Charity Opara ye una atleta nixeriana retirada, especializada na prueba de 4x400 m na que aportó a subcampeona olímpica en 1996.
Carrera deportiva
Nos XX. OO. de Atlanta 1996 ganó la medaya de plata nos relevos 4x400 metros, con un tiempu de 3:21.04 segundos, llegando a la meta tres Estaos Xuníos y per delantre d'Alemaña, siendo les sos compañeres d'equipu: Fatima Yusuf, Olabisi Afolabi y Falilat Ogunkoya.
El Pentágonu
El Pentágonu (n'inglés: The Pentagon) ye la sede del Departamentu de Defensa de los Estaos Xuníos. L'edificiu tien forma de pentágonu, y trabayen nél aproximao 23.000 emplegaos militares y civiles, y cerca de 3000 miembros de personal de sofitu. Ta nel condáu d'Arlington, Virxinia. Tien cinco pisos, caúnu de los cualos inclúi cinco corredores. La construcción del Pentágonu entamó'l 11 de setiembre de 1941 (poco antes del ingresu de los Estaos Xuníos na Segunda Guerra Mundial), foi inauguráu'l 15 de xineru de 1943 y sigue siendo l'edificiu d'oficines más grande del mundu.
Riedeliops yingjiangensis
Riedeliops yingjiangensis ye una especie de coleópteru de la familia Attelabidae.
Zona sotádica
thumb|320px|La zona sotádica de Burton incluyó namái una pequeña parte d'Europa y África, grandes zones d'Asia y toa América. La esistencia d'una zona sotádica ye una hipótesis de Richard Francis Burton; afirma qu'esiste una zona xeográfica na que la pederastia ye especialmente presente y tolerada, amás manifiesta que dientro d'esta zona una orientación sexual homosexual ye muncho más común que fora d'ella. Considérase qu'esto sería una consecuencia del orientalismu.
Burton propunxo esta hipótesis per primer vegada nun apéndiz a la so traducción de Los mil y una nueches de 1885. El nome sotádico deriva de Sótades, un poeta helenísticu griegu que los sos versos homoeróticos tán calteníos na Antoloxía Palatina.
Acordies cola descripción de Burton, la zona sotádica entendía:
Dientro de la zona sotádica, el viciu sería popular y reinal, nel peor de los casos consideráu un pecadillo, ente que les races al norte y al sur namái lu practicaríen de forma esporádica, consideráu un oprobio polos demás, que polo xeneral seríen incapaces físicamente de realizar la operación y ver col mayor ascu.
Burton realizó los sos escritos cuando l'Antropoloxía inda taba na so infancia. Pocos estudiosos posteriores producieron resultancies similares. Convenientemente, la zona sotádica de Burton inclúi munches de les árees que na dómina yeren colonies de Gran Bretaña, dondes los sos ciudadanos viaxaríen con mayor probabilidá y onde con mayor probabilidá buscaríen una exótica esperiencia sotádica.
Per otra parte, a pesar de tar obligáu a tratar la homosexualidá como «el Viciu», la zona sotádica de Burton ye unu de los primeros intentos de crear una hipótesis que fixeren paecer la homosexualidá como un fenómenu natural, más que como un viciu contra natura». L'ensayu de Burton llevó la so conocencia de l'antigüedá clásica y d'Oriente Mediu a tratar la tema y a establecer la prevalencia y persistencia histórica de la pederastia.
Ryosuke Narita
Ryosuke Narita (成田 諒介, ), ye un futbolista xaponés.
Baobab (software)
Baobab ye un analizador gráficu d'usu de discu pa GNOME. Ye parte de les utilidaes de GNOME o GnomeUtils.
Ta disponible en Llingua asturiana
Virginia Barcones
Virginia Barcones Sanz ye una política española, miembru del Partíu Socialista Obreru Español y delegada del Gobiernu en Castiella y Llión dende xunu de 2018.
Biografía
Afiliada al PSOE dende 1998, ye llicenciada en Derechu pola Universidá Nacional d'Educación a Distancia. Exerció como funcionaria de l'alministración llocal, col cargu de secretaria-interventora nos conceyos sorianos de Vinuesa, Molinos de Douru, Bayubas de baxo y Bayubas de riba.
A nivel políticu exerció como conceyal en Berlanga de Douru, la so llocalidá natal, y como diputada provincial ente 2007 y 2015. Nes eleiciones de 2015 resultó escoyida como procuradora pola provincia de Soria, tomando posesión el 2 de xunetu d'esi añu y exerciendo como viceportavoz del grupu socialista nes Cortes de Castiella y Llión, hasta'l so cese'l 19 de xunu de 2018 pa ocupar la delegación del gobiernu.
Sawadaeuops beijingensis
Distribución xeográfica
Alcuéntrase na China.
Virginia Balistrieri
Virginia Balistrieri foi una actriz teatral y de cine de nacionalidá italiana.
Biografía
Nacida en Trapani, Italia, empecipiar nel cine mudu actuando xunto a Giovanni Grasso so la direición de Nino Martoglio. En 1914 protagonizó'l filme Sperduti nel buio, consideráu como un precursor del neorrealismu italianu.
Nos años posteriores a la Segunda Guerra Mundial, trabayó como actriz de calter, pudiendo ser vista en producciones tales como'l filme de 1950 de temática relixosa Margherita da Cortona.
A lo llargo de la so trayeutoria nel cine tuvo la oportunidá d'actuar xunto a actores como Umberto Spadaro, Vittorio De Sica, Virna Lisi, Amedeo Nazzari, Nino Taranto, Anthony Quinn y Vittorio Gassman.
Virginia balistrieri finó en Roma, Italia, en 1960. Había estáu casada col actor Giovanni Grasso. La so hermana yera Desdemona Balistrieri, tamién actriz, y esposa d'Angelo Musco.
Llista d'asteroides/1301–1400
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Entornu d'escritoriu
Un entornu d'escritoriu (n'inglés, Desktop Environment) ye un conxuntu de software que ufre al usuariu d'un ordenador una interaición amigable y cómoda.
El software ye una solución completa d'interface gráfica d'usuariu (o tamién GUI), ufre iconos, menús, barres de ferramientes, programes ya integración ente aplicaciones con habilidaes como, arrastrar y soltar (drag&drop).
El primer entornu modernu d'escritorio que se comercializó, desendolcólu Xerox nos años 1980. Anguaño l'entornu más conocíu ye'l ufríu pola familia de Windows magar qu'esisten otros como los de Macintosh (Classic y Cocoa) y de códigu abiertu (o software llibre) como GNOME, KDE, CDE, Xfce o LXDE.
Saint-Léger-sur-Bresle
Saint-Léger-sur-Bresle ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Shu Maeda
Shu Maeda (前田 柊, ) ye un futbolista xaponés.
Xi Kang
miniaturadeimagen|Xi Kang tocando'l [[guqin]]
Xī Kāng (en chinu, 嵇康; 223 - 262) foi un escritor, filósofu y poeta chinu de la dómina de los Tres Reinos. Ye unu de Los siete sabios del monte de bambú (竹林七賢), la so poesía ta marcada pol neotaoísmu, foi músicu y autor d'un testu sobre música 琴賦, foi executáu tocando la so música.
Nome
La trescripción del nome 嵇康 ye Xī Kāng, anque na actualidá tamién se trescribe como Jí Kāng.
Tamién se-y conocía como Shūyè, 叔夜, y Zhōngsàn Dàifu, 中散大夫.
Biografía
Xī Kāng dedicóse a una vida retirao y contemplativo, qu'esperaba allargar dellos cientos d'años cola alimentación y un tipu de vida afayadizu. Sicasí, Xī Kāng namái llegó a los 40 años, morriendo executáu.
Xunto con Liu Ling, Rouen Ji, Rouen Xian, Xiang Xiu, Wang Rong y Shan Tau ye unu de los Los siete sabios del monte de bambú. Xī taba especialmente próximu a Rouen Ji; la so rellación describíase como «más fuerte que'l metal y fragante como les orquídees». La esposa d'otru «sabiu» paez que quedó impresionada pola potencia sexual de Rouen Ji y Xi Kang tres espialos mientres l'actu sexual.
Obra
Como músicu y compositor Xī escribió Qínfù (琴赋, «Una composición nel guqin»), sobre la importancia y la calidá de la música, y Shēng wú āilè lùn (声无哀乐论, «Ausencia de sentimientos na música»). Tamién escribió sobre les práutiques taoístes p'allargar la vida en Yǎngshēng lùn (养生论, «Ensayu de la vida de la nutrición»), sobre'l pensamientu confucianista en Shisi Lun («Discursu de la individualidá») y munchos otros temes.
Paez ser que la so obra tuvo influencia nos escritos de Gue Hong.
Na historiografía china considérase-y un enfant terrible de la hestoria del pensamientu y acérrimu enemigu de Confucio. Efeutivamente, Xī defendía nes sos obres la preeminencia de la razón frente a l'autoridá en forma d'anécdotes sobre grandes pensadores chinos, que s'emplegaben tradicionalmente como medios pa l'argumentación, duldando de l'autenticidá y credibilidá de tales hestories. Sicasí, él mesmu basábase en cites de testos confucianistes pa dar más pesu a los sos argumentos.
Charity Ngilu
Charity Kaluki Ngilu ye una política keniana. Foi ministra de Salú de 2003 a 2007 y nomada Ministru d'Agua y Riegu n'abril 2008. Ngilu nació en Mbooni, Distritu de Makueni en 1952. Foi educada nel Institutu de Moces de l'Alianza, trabayó como secretaria pal Bancu Central de Kenia. Foi direutora d'una fábrica d'estrusión de plásticos.
Vida política
Les eleiciones multipartidistas en Kenia caltener hasta 1992, Charity Ngilu llogró un puestu nel Partíu Democráticu. Nes eleiciones xenerales d'avientu 1997, postular pa la presidencia y xunto con Wangari Maathai convertir na primer muyer candidata a la presidencia en Kenia. Ngilu más tarde representó al Partíu Democráticu Social de Kenia. Ella quedó quinta. Xunir al Partíu Nacional de Kenia. Nes eleiciones xenerales d'avientu de 2002 formó parte de la coalición NARC. La colación ganó les eleiciones y el Presidente Mwai Kibaki nomar Ministru de Salú en xineru de 2003, tamién foi nomada Presidente de NARC. En 2008 foi nomada Ministru d'Agua y Riego. En 2013 llanzó la so candidatura presidencial al traviés del NARC.
Vida privada
El so maríu morrió en 2006 en Sudáfrica y ye madre de trés fíos.
Sawadaeuops centralchinensis
Sawadaeuops centralchinensis ye una especie de coleópteru de la familia Attelabidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase na China.
Hiroto Sakai
Hiroto Sakai (酒井 大登; ) ye un futbolista xaponés.
Saint-Mard (Somme)
Saint-Mard ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Volodímir Zelenski
Volodímir Oleksandrovich Zelenski (Володимир Олександрович Зеленський; ) ye un políticu, actor, abogáu y productor ucraín qu'ocupa'l cargu de presidente d'Ucraína dende'l 20 de mayu de 2019.
MMR
MMR (Machines Made for Racing) ye una marca española de bicicletes. La sede de la empresa atópase n'Avilés, Asturies. MMR tien en catálogu los siguientes modelos de bicicletes: ciclismu, bicicleta de monte, pista, triatlón y ciclocross.
Historia
MMR bikes empieza la venta de bicicletes en 2008. Los modelos s'ensamblen na so nave d'Avilés (Asturies). Sicasí, los cuadros son fabricaos por provisores n'Asia. La marca MMR pertenez a la empresa Sport Lifestyle S.L. (SLS), fundada en payares del 2008. Les bicicletes d'esta marca son usaes por dellos equipos en distintes modalidaes de les competencies; amás del equipu oficial MMR CX Team y MMR Factory Racing Team hai otros equipos qu'utilicen esta marca; ente ellos, el Lointek, el Inteja-MMR Dominican Cycling Team, el MMR-Powerade y el Nesta-MMR.
Piratería
right|thumb|220px|Bandera de Jack Calico La piratería ye l'actividá dedicada al asaltu y saquéu de barcos n'alta mar, esta alquier una importancia histórica que rescampló dende entamos del sieglu XVI fasta'l primer terciu del sieglu XIX.
Esta actividá apaez espeyada yá en testos clásicos, anque con una perfuerte venceya a les actividaes comerciales y Roma tuvo qu'enfrentase al problema de la piratería nel Mar Mediterraneu. Los viquingos fixeron actividaes pirátiques pel norte d'Europa. A entamos del sieglu XVI el Mediterráneo foi escenariu del renacer d'esta actividá. Estos pirates teníen les sos bases na Berbería (costa del norte d'África), especialmente nos puertos d'Arxel, Trípoli y Tunicia. Atacaben los barcos nel Mediterraneu y nel océanu Atlánticu y esfarrapaben les sos costes. Llegaron actuar pel norte en Gran Bretaña y n'Islandia. L'orixe llueu del desendolque d'estes flotes de pirates alcuéntrase na victoria final de los cristianos sobre los musulmanes na península Ibérica en 1492. Los musulmanes espulsaos d'España instaláronse na costa norte d'África u crearon estaos autónomos o, en dalgún casu, provincies dependientes del Imperiu otomanu. Los asaltos, n'orixe actos de venganza escontra España, afeutaron a barcos de toles naciones.
Morenilla
Morenilla ye un conceyu español de la provincia de Guadalaxara, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha. Tien una superficie de 28,37 km² con una población de 45 habitantes y una densidá de 1,62 hab/km².
Saint-Maulvis
Saint-Maulvis ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Taichi Nakamura
Taichi Nakamura (中村 太一, ) ye un futbolista xaponés.
Sawadaeuops davidiani
Sawadaeuops davidiani ye una especie de coleópteru de la familia Attelabidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase na China.
Jenny Thompson
Jennifer "Jenny" Thompson ye una nadadora estauxunidense especialista en pruebes de velocidá. Ye la deportista d'Estaos Xuníos que más medayes olímpiques ganó a lo llargo de la historia, con 12 medayes ente 1992 y 2004, ocho d'elles d'oru. #Conocer popularmente como Jenny Thompson.
Jenny empezó a nadar de neña cuando vivía en Massachusetts. Depués a los 12 años se trasladá a vivir a Dover, New Hampshire y ellí xunióse al club Seacoast Swimming.
Nos mundiales de Perth, Australia de 1991, foi parte del equipu de relevos que ganó l'oru en 4x100 llibre.
Pocos meses antes de los Xuegos Olímpicos de Barcelona 1992 consiguió bater n'Indianapolis el récor mundial de los 100 llibres en poder de Kristin Otto, dexándolo en 54.48. Esperábase qu'en Barcelona pudiera ganar hasta cinco medayes d'oru, pero a la de la verdá nun se clasificó pa les final de 200 llibres, solo pudo ser quinta nos 50 llibres, y plata en 100 llibres tres la china Yong Zhuang, anque-y quedaron los oros en relevos 4x100 llibres y 4x100 estilos con dos talos récores del mundu.
Nos Mundiales de Roma 1994 nun llogró nengún trunfu, foi plata en relevos 4x100 llibres y 4x100 estilos y bronce en 4x200 llibres.
Tuvo unu de los sos fracasos nes pruebes de clasificación (Trials) pa los Xuegos Olímpicos d'Atlanta 1996, lo que-y torgó tomar parte en pruebes individuales, pero nesos Xuegos foi parte de los equipos que vencieron nos trés pruebes de relevos (4x100 llibres, 4x100 estilos y 4x200 llibres)
Nos mundiales de 1998 realizó una de les sos meyores competiciones, al ganar les pruebes individuales en 100 llibre y 100 camparina, amás del oru en 4x100 llibres y 4x100 estilos, y la plata en 4x200 llibres.
En 1999 fizo historia en Sydney al bater el llexendariu récor de Mary T. Meagher nos 100 camparina (57,93) dexándolo en 57.88. Al añu siguiente sería vueltu superar pola holandesa Inge de Bruijn.
Nos Xuegos Olímpicos de Sydney 2000 ganó la medaya de bronce en 100 llibres compartiéndola col so compatriota Dara Torres, pos dambes fixeron el mesmu tiempu de 54.43, y de nuevu l'oru nos trés pruebes de relevos, batiendo en dos d'elles, los 4x100 llibres y 4x100 estilos, los récores mundiales. Nun pudo xubir al podiu na prueba en que yera plusmarquista mundial, los 100 camparina, onde foi quinta na final ganada por Inge de Bruijn.
Al rematar la temporada #retirar de la competición activa. Sicasí dos años dempués decidió retornar pa participar nos Campeonatos Pan Pacific de Yokohama, Xapón. Ellí tuvo una gran actuación ganando cinco medayes en dos díes y consiguiendo el trunfu nos 50 llibres col meyor tiempu de la so vida.
Nos mundiales de 2003, sumó cinco medayes más: oru en 100 camparina y 4x100 llibres, plata en 50 camparina y 4x100 estilos, y bronce nos 100 llibres.
Nos Xuegos Olímpicos d'Atenes 2004, con 31 años, sumó dos medayes de plata en relevos 4x100 llibres y 4x100 estilos, pos en dambes pruebes fueron superaes poles australianes. En pruebes individuales acabó quinta na final de 100 camparina y séptima en 50 llibres
Jenny Thompson ye un casu un tanto atípicu nel mundu de la natación femenina, pos ye pocu frecuente qu'una nadadora participe en cuatro ediciones de los Xuegos Olímpicos. Nunca consiguió un oru olímpico en pruebes individuales polo que nun puede ser considerada una verdadera reina de la piscina. Sicasí la so clase y capacidá competitiva ensin igual #facer tar presente en tolos grandes acontecimientos y adulces foi sumando un impresionante palmarés de 12 medayes olímpiques, 14 en campeonatos del mundu, 34 en #Campeonatu Pan Pacific, y en total 85 medayes en competiciones internacionales.
Anguaño mora en Nueva York y estudió Medicina.
Saint-Ouen (Somme)
Saint-Ouen ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Saint-Maxent
Saint-Maxent ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Muduex
Muduex ye un conceyu español de la provincia de Guadalaxara, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha. Tien una superficie de 22,23 km² con una población de 116 habitantes (INE añu 2015) y una densidá de 5,13 hab/km².
Fiestes patronales
Les fiestes patronales de San Diego son el 12 de payares. El 26 de xunetu son les fiestes de Santa Ana.
Cidade de Miranda de l Douro
La ciudá de Miranda de l Douro (Miranda del Douro asturianizao, y Miranda do Douro en portugués) ye una ciudá portuguesa del conceyu homónimu, asitiada na rexón alministrativa de Trás-os-Montes y na histórica de Tierra de Miranda (Terra de Miranda en portugués).
Historia
Nun orixe, alredor de los sieglos V y VI, pertenez al Reinu los Suevos. Col tiempu, la ciudá de Miranda pasó a ser controlada pol conventu d'Astorga que la influyó cultural y llingüisticamente. La ciudá más cercana ye Zamora, au se firmó'l Tratáu de Zamora (1143) ente'l rei portugués Alfonsu I y el llionés Alfonsu VII, au se reconoció la independencia del reinu portugués, proclamada años enantes, esautamente nel 1139.
Situación d'anguaño
L'alcalde de Miranda de l Douro ye Manuel Rodrigo Martins, del Partíu Socialdemócrata de Portugual, y el presidente de l'Asamblea del Conceyu ye Domingos Duarte, de la mesma formación política.
La principal atraición turística ye'l ríu, que sirve de forma de producción d'enerxía tamién. Tamién hai viaxes organizaos pa ver la fauna selvaxe, principalmente basada en páxaros.
Xeografía
Miranda ta asitiada nel marxe portugués del ríu Duero y dende España accedese a ella cruciando pel furacu na lliende que s'abre sobro'l dique de la "Barragem" (dique) de Miranda, una les preses que curtien el ríu a lo largo la lliende. El paisaxe característicu del so allugamientu ta formáu por paredes de granitu qu'arrodien el cursu l'agua y que se prollonga ta la incorporación del ríu Águeda na confluyencia coles provincies de Zamora y Salamanca.
Llingua y cultura
Nesta ciudá, ya nel restu la Tierra de Miranda falase'l mirandés, variante dialeutal del asturllionés que tien el calter de llingua oficial (la única en tola República Portuguesa xunto col portugués). Amás ye de destacar que la toponimia y tolo de calter oficial ta en billingüe y ye poro una llingua n'espansión que tolos ciudadanos saben falar ya estudien dende bien mozos nes escueles de mena obligatoria.
Estes implicancies culturales de tradición asturllionesa faen qu'esta tierra seya reivindicada como parte d'un proyeutu de País Llionés y tamién que nesta ciudá haya un festival pola oficialidá de la llingua asturiana perimportante.
Tamién ye de destacar la importante cantidá de museos (tanto oficiales como privaos) sobro la historia, tradiciones y cultura mirandeses, como'l Museu da Terra de Miranda qu'alluga perimportantes descubrimientos arqueolóxicos de la zona, amás de traxes tradicionales, escenes de la vida rural...
Dorris Bowdon
Dorris Bowdon foi una actriz d'Estaos Xuníos conocida pol so papel como Rosasharn en The Grapes of Wrath, adautación de 1940 de la novela homónima de John Steinbeck; la película foi dirixida por John Ford y cuntó con Henry Fonda como actor principal.
Dorris Bowdon, de familia numberosa (una de siete hermanos) tuvo casada con Nunnally Johnson dende 1938 hasta la muerte d'él en 1977, y tuvieron tres fíos; el primeru nació en 1943, y ende terminó prematuramente la carrera de Bowden. Yera güela del actor Jack Johnson.
Dorris Bowdon morrió en Los Angeles a los noventa años d'un accidente cerebrovascular y del corazón. Foi encenrada y una porción de les sos cenices fueron espardíes al mar y la otra parte ta soterrada col so maríu Nunnally Johnson nel Campusantu Westwood Village Memorial Park.
Escudu d'Inglaterra
150px|right|thumb|Escudu d'armes d'[[Inglaterra]] L'escudu d'Inglaterra ta formáu por un únicu campu bermeyu (n'heraldica conozse esti color como gules) con trés lleones doraos llinguaos y garraos en color azul.
Esti escudu d'armes foi entamáu pol rei Ricardu I d'Inglaterra na cabera década'l sieglu XII. Ta basáu nel estandarte del ducáu de Normandía, formáu por dos lleopardos, que lu foi tamién d'Inglaterra durante la guerra anglonormanda, que finó cola invasión de la islla pelos normandos. Les diferencies principales ente dambos son:
Forma parte, anguaño ya históricamente, de los escudos d'armes de tolos reis británicos.
Charisma Carpenter
Charisma Lee Carpenter ye una actriz d'Estaos Xuníos. Ye meyor conocida por interpretar a Cordelia Chase en Buffy the Vampire Slayer (1997–1999) y el so spin-off Angel (1999–2004). Ella amás interpretó a Kyra en Charmed (2004), Kendall Casablancas en Veronica Mars (2005–2006), y a Rebecca Sewell en The Lying Game (2012–2013).
Historia
A Charisma encantába-y vivir en Las Vegas, pero cuando tenía apenes 15 años, los sos padres decidieron viaxar a Méxicu y foi ende onde empezó a asistir a una Escuela d'Arte Dramático, y a faer el percorríu d'una hora que dixebraba a Méxicu de San Diego. Esti viaxe foi-y bien útil p'aprender idiomes, yá que tornó a Estaos Xuníos falando español fluyíu. Dempués de graduase na preparatoria, Charisma realizó un viaxe por toa Europa. Cuando tornó a San Diego, empezó trabayando en cualquier tipu de xera pa caltenese por ella mesma, por casu, como dependienta d'una tienda de videos, como instructora de aeróbic y, en 1991, como porrista (animadora). Nengún de los anteriores trabayos fuéron-y útiles, asina que decidió empecipiar una carrera como actriz.