cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nanatsu no Taizai
Videoxuegu
Bandai Namco desenvolvió un xuegu pa la Nintendo 3DS, tituláu Nanatsu no Taizai: Unjust Ensin. El xuegu tien ilustraciones propies del mesmu mangaka Nakaba Suzuki. El xuegu llanzóse'l 11 de febreru de 2015 en Xapón, onde la hestoria del xuegu ye orixinal. A finales de xunu del 2017, Bandai Namco dio a conocer que va llanzar un xuegu pa la PlayStation 4 llamáu Nanatsu no Taizai: Knights of Brittania, ensin revelar tanto detalles hasta'l momentu.
== Receición hanse impresu un total de 2.1 millones de copies de los seis primeros volumes de la serie. El primer volume, llanzáu en febreru de 2013 vendió 38,000 copies mientres la so primer selmana, vendiendo un total de más de 80 mil copies. Del séptimu volume vendiéronse 180.000 copies na primer selmana de llanzamientu, ocupando'l segundu llugar nel ranking xeneral de mangues.
La manga algamó'l primer puestu en ventes nel primer semestre del 2015 vendiendo 7.059.000 copies, superando a One Piece
Foi premiáu como'l meyor manga shōnen na 39ª edición de los Kodansha Manga Award, premiu compartíu cola obra Yowamushi Pedal de Wataru Watanabe.
Giovanni Battista Pirelli
Giovanni Battista Pirelli foi un entamador, inxenieru y políticu italianu, fundador de la empresa Pirelli con sede en Milán, Italia.
Biografía
Fíu de Santino, un panaderu, y Riva Rosa, foi l'octavu de diez fíos, cinco de los cualos morrieron na infancia.
En 1866 y 1867 collaboró como voluntariu garibaldino mientres les guerres d'unificación d'Italia. Una vegada que remató los estudios iniciales, treslladar a Milán pa siguir los sos estudios, graduándose como l'espertu industrial primeru, y depués llogró una llicenciatura n'inxeniería industrial, el 10 de setiembre de 1870, nel Politéunicu de la ciudá, entós l'Institutu Téunicu. thumb|right|200px|Neumético Pirelli d'un [[Lamborghini.]] Llogró una beca como'l meyor alumnu del cursu, dedicar a viaxar per Europa pa estudiar la crecedera de la industria continental acabante formar. En 1872, depués de tornar a casa, sometió a un grupu de ricos benefactores un proyeutu industrial, basáu nel desenvolvimientu del cauchu, que convenció a un grupu de bancos pa subvencionar la creación de la firm "G.B. Pirelli & Co.", embrión de la futura Pirelli.
thumb|left|200px|Vista de la cai Giovanni Battista Pirelli en [[Milán.]]
En 1909 foi nomáu senador del Reinu d'Italia pol rei Víctor Manuel III de Saboya, y en 1919 asumió'l cargu de Presidente de la Confederación Xeneral d'Industria italiano, güei meyor conocida como "Confindustria".
A la so muerte los sos fíos Piero y Alberto fixeron cargu del negociu familiar. En Milán una cai lleva'l so nome.
Futebol Clube do Porto
El Futebol Clube do Porto ye un club de fútbol de la ciudá de Porto, Portugal. Foi fundáu'l 28 de setiembre de 1893 y xuega na Primer División de Portugal. Apuesta los sos alcuentros como equipu llocal nel Estádio do Dragão dende 2008, y utiliza camiseta azul y blanca a franxes verticales con pantalón azul.
El Porto nunca baxó de la Primer División de Portugal dende la so creación en 1933, al igual que los otros clubes grandes del país, Benfica y Sporting de Portugal. Allúgase segundu en cantidá de títulos de lliga con 27 y en títulos de la Copa de Portugal con 16, en dambos casos por detrás de Benfica.
Sicasí, el Porto ye'l club portugués col mayor númberu de trofeos internacionales. Ente ellos destáquense dos conquistes de la Lliga de Campeones de la UEFA y dos en dos tales ediciones de la Copa Intercontinental, amás de dos obtención de la Copa de la UEFA y una de la Supercopa d'Europa.
Primeros años (1893-1923)
thumb|António Nicolau de Almeida, fundador del club. En 1893 ye fundáu un club na ciudá de Porto, Portugal col nome Football Club de Porto, el club tien una vida curtia, seique pol deporte nun tar entá bien espublizáu na sociedá portuguesa. En 1906 ye fundáu un nuevu club col mesmu nome y ye entós creáu'l primer emblema del club, siendo asistíu por una crecedera progresivu qu'obligó a camudar d'instalaciones deportives na zona de Praça do Marquês. El Porto foi una fuercia dominante nel fútbol de la zona norte del país, ganando los campeonatos rexonales antes de la creación de los campeonatos nacionales portugueses. Pal final de la temporada de 1920 a 21, Porto fueren campeones rexonales seis veces en siete años, y los ganadores absolutos de la Taça José Monteiro da Costa, dempués de reclamar una tercer victoria consecutiva en 1916.
Primeros títulos nacionales y los años de seca (1924-1954)
En 1928, el Porto tuvo'l so primer atleta olímpicu, Valdemar Mota, que representó a la seleición nacional de fútbol nos Xuegos Olímpicos.
El Porto ganó'l "Campeonatu de Portugal" (antecesora de la Copa de Portugal) 4 vegaes (22/23, 24/25, 31/32 y 36/37). Y tamién gana un "Campeonatu de 1ª Lliga", en 1935. En 1933 la sede del club pasa a l'actual Plaza Xeneral Humberto Delgado. A finales de la década de 1930, el Porto algama'l so primera bicampeonatu, nos dos primeres ediciones del Campeonatu Nacional. La mayor estrella del club yera Pinga.
En 1949 ye puesta la primer piedra del nuevu Estadiu das Alces, inauguráu'l 28 de mayu de 1952, dempués de trés años de construcción. En 1950 ganen la copa portuguesa con 3 goles de José María Ramalho, que dempués volvió a Venezuela.
Dominiu portugués (1955-1985)
Los títulos nacionales volvieron en 1956, cola conquista del primer doblete. Y tamién en 1956, nel cual el Fútbol Club Porto participó per primer vegada nes competiciones europees, frente al Athletic Club, d'España. Ente que los clubes de Lisboa, consiguíen victories y finales europees na década de los 60, el Porto apenes conquista una Copa de Portugal en 1968.
Depués, en 1975 entá cuando tenía nel so equipu a Teófilo Cubillas, unu de los meyores futbolistes d'esa dómina, túvose que conformar col subcampeonatu de Lliga. Esta mala racha acabar cola victoria na Copa de 1977, siguida d'otros dos copes consecutives, (77/78 y 78/79), con un gran equipu onde rellumaben António Oliveira, Fernando Gomes, Seninho, Dulda, Frascu, Costa, Rui Filipe y otros xugadores. Xugadores estraordinarios, superiormente empobinaos por José María Pedroto, afectuosamente tratáu como'l Zé do Boné.
Afirmación Internacional (1986-2009)
thumb|[[Bobby Robson tien el récor de cinco títulos de lliga consecutivos col Porto.]] 180px|left|thumb|[[José Mourinho foi'l responsable d'un nuevu ésitu internacional del FC Porto.]] thumb|Xugadores del Porto celebren segunda Tetra en 2008-09. 150px|thumb|[[Radamel Falcao actuando pal FC Porto.]] El Porto empezó igualmente a atropar títulos n'otres disciplines deportives, principalmente nel ḥoquei sobre patinos, cuando ganaron la Copa d'Europa d'esi deporte en 1986. En 1984 apuesta la so primer final europea, na Recopa Europea perdida en Basilea frente a Juventus d'Italia. Tres años más tarde ganó la Champions League venciendo al Bayern Múnich, nuna final marcada por un gol del delanteru arxelín Rabah Madjer. Esti trunfu foi l'entamu d'una dómina importante con dellos títulos, ente ellos la Copa Intercontinental llograda en Xapón dempués de vencer al Peñarol de Montevidéu, na llamada final blanca” con temperatures baxo cero y una capa de nieve que llegaba a los 20 cm en dellos sectores del estadiu, l'equipu cuntó cola fortuna de convertir el gol de la victoria tres una inocente xugada d'un xugador del Peñarol, (equipu qu'enxamás apostara un partíu na nieve) na cual, ésti, xugó'l balón escontra'l so porteru y la pelota quedó enllancada na nieve, dexándo-y asina, convertir el gol de la victoria pal Porto. Tamién llogró'l títulu de la Supercopa d'Europa al vencer en partíos d'ida y vuelta al Ajax d'Ámsterdam.
Los años posteriores fueron marcaos por derrotes nes lligues del 2000 y 2001 les cualos fueron ganaes pol Sporting y el Boavista, pa la temporada 2001–2002 foi contratáu l'ex–téunicu del União de Leiria, José Mourinho, quien llevó al Porto del quintu llugar al tercer llugar que-y dio la posibilidá de xugar la Copa UEFA.
Nel añu 2001 empezaron les obres pal nuevu estadiu nel cual xugaríase'l partíu inaugural de la Eurocopa 2004. Y en el club inauguró'l so centru d'entrenamientos en Vila Nova de Gaia, consideráu por munchos como unu de los más modernos d'Europa.
Con Mourinho, l'equipu contrató xugadores procedentes de clubes como'l Vitória Setúbal y el União de Leiria, y so la so direición el Porto reconquistó dos títulos de lliga (2003 y 2004), una copa (2003), una Copa UEFA (2003) y la segunda Lliga de Campeones pal Porto (2004). Tres la salida de Mourinho, l'español Víctor Fernández tomo'l mandu y llogró la Copa Intercontinental.
Víctor Fernández nun consiguía títulos y el conseyu de direición, desesperáu, dio-y de baxa'l contratu, siendo releváu nel banquín por Co Adriaanse. Con esti entrenador consiguieron la Lliga de Portugal y la Copa de Portugal na temporada 2005/2006. N'agostu de 2006 foi designáu entrenador Jesualdo Ferreira, que conquistó 3 títulos de la Lliga portuguesa nes temporaes 2006-07, 2007-08 y 2008-09.
Na temporada 2009-2010 el club llogra'l tercer llugar, polo cual apuerta a la Lliga Europa 2010-2011, onde se corona campeón de la mano de xugadores como Givanildo Vieira de Souza "Hulk", los colombianos Freddy Guarín, James Rodríguez y Radamel Falcao García, los uruguayos Álvaro Pereira, Jorge Fucile y Cristian Rodríguez, l'arxentín Fernando Belluschi y el portugués Montés Varela ente munchos otros de los sos baluartes.
La temporada de los colombianos (2010-2013)
thumb|250px|Compañeros del Porto na semeya oficial del partíu de día frente al [[PFC CSKA Moscú|CSKA Moscú nos octavos de final de la UEFA Europa League 2010-11.]] thumb|Porto superó a Braga por 1-0 na [[Final de la UEFA Europa League 2010-11 celebráu nel Estadiu Aviva (ceremonia d'apertura na semeya) en Dublín.]] Con un plantel apináu de suramericanos, especialmente de colombianos pa la temporada 2010-2011, ye designáu téunicu André Villes Boes, el téunicu más nuevu anguaño de la lliga, con quien yá algamaron récores notables. Con Villes-Boes, el FC Porto proclamaríase campeón de la lliga a 5 xornaes del final del tornéu, en venciendo 2-1 de visita al Benfica, terminando'l tornéu de manera histórica al nun ser ganáu na competición, con 27 victories y 3 empates.
El 18 de mayu de 2011 ganó la Europa League frente al Sporting de Braga por 1-0 gracies al gol de Falcao tres el pase de Freddy Guarín. Trátase de la primer final na que s'enfrentaben dos equipos portugueses. Con esti troféu'l Porto completaba amás un triplete ya igualaba el llográu en 2003 pol equipu de José Mourinho. Radamel Falcao García terminó goliador del tornéu con 17 goles.
El 22 de mayu de 2011 ganen al Vitoria Guimaraes 6-2 con 3 goles del colombianu James Rodríguez na final de la Copa de Portugal, llogrando asina ganar el triplete.
Particularmente, llamó l'atención los ésitos llograos polos colombianos presentes nel equipu: Primero, con Freddy Guarín, que marcó, según el periódicu inglés The Guardian, "El meyor gol d'Europa", al disparar dende más de 30 metros de distancia un tiru de más de 90 km/h que fizo que la pelota terminara dientro de la portería rival, nun partíu oficial de Lliga. Depués el colombianu Radamel Falcao llograría non solo coronase campeón de la Europa League col Porto sinón que marcaría 17 goles, convirtiéndose nel máximu goliador por temporada na historia de la competición. A lo último, el xuvenil colombianu James Rodríguez, non yá celebraría los trunfos consiguíos xunto colos sos compatriotes, sinón que llograría'l Trofeo Bravo nel añu 2011, y amás d'ello, ganaría'l troféu a "Xugador Revelación del Añu" por cuenta de que marcó 17 goles en 28 partíos, con namái 20 años d'edá.
Dando continuidá a dicha temporada, y buscando asina un referente nel área, llugar onde'l so compatriota Falcao llogró la mayor cantidá de goles pal equipu, el club decide optar polos servicios del delanteru colombianu Jackson Martínez, por una suma de 8.8 millones d'euros pa la temporada 2012-2013, na que saldría campeón nuna agónica penúltima fecha frente al Benfica.
Cambéu d'aldu (2014-)
thumb|250px|Alliniación del club 2014. Na temporada 2014/15 el Porto facer colos servicios de Julen Lopetegui quien trai a numberosos xugadores españoles: Andrés Fernández Moreno, Cristian Tello, Óliver Torres ente otros. Fichó a otros xugadores de la lliga española como Carlos Henrique Casemiro y a Yacine Brahimi, que fizo un hat-trick na primer xornada de la Champions. El club consiguió llegar a los cuartos de final de la Champions onde xugó col FC Bayern de Múnich. El Porto venció al Bayern (3-1) en casa, lo que llevó al equipu portugués a confiar nel pase de la eliminatoria. Sicasí, un (6-1) na vuelta nel Allianz Arena de Múnich acabó col equipu portugués esaniciáu, y con un Bayern que sería esaniciáu darréu pol FC Barcelona. Na Taça de Portugal el Porto quedó esaniciáu en semifinales pol Club Sport Marítimu. En lliga el Porto quedó segundu n'empatando na penúltima xornada frente al Vos Belenenses. Antes d'acabar la temporada confirmóse la venta de Danilo al Real Madrid por 31 millones.
El 14 de febreru de 2018, cai goliáu 0-5 en mesmu estadiu ante'l Liverpool con Hat trick de Sadio Mané.
Muséu
Anguaño'l club FC Porto tien un muséu, termináu a finales de 2013.
Estadiu
thumb|250px|[[Estádio do Dragão.]] L'Estadiu del FC Porto conózse-y como Estádio do Dragão y allúgase en Porto, Portugal. L'Estadiu del Dragón, foi construyíu pa sustituyir al vieyu Estadiu das Alces; foi inauguráu'l 16 de payares de 2003 nun partíu amistosu col FC Barcelona.
Xugadores internacionales
Tolos futbolistes de l'actual plantía fueron internacionales siquier una vegada a lo llargo de la so carrera futbolística. Ente ellos, los más representaos correspuenden a la seleición portuguesa absoluta con 4 representantes, sumando ente toles categoríes portugueses un total de 8 futbolistes.
Nota: en negrina xugadores parte de la última convocatoria na correspondiente categoría.
Entrenadores
- Téunicos del club dende la temporada 1971-72.
Claire Williams
.
= Biografía = Claire Williams nació en 1976 en Windsor. Fía de Sir Frank Williams y de Virginia Williams. Graduóse na Universidá de Newcastle en 1999 con un titulo en Política.
= Carrera = Dempués de graduase, Claire Williams convertir nuna oficial de prensa pa el circuitu de carreres de Silverstone. En 2002, xunir al equipu Williams F1 como oficial de comunicaciones. En 2010 convertir na xefa de comunicaciones del equipu. En 2011, foi promovida a direutor de marketing y comunicaciones de Williams. Cuando Frank Williams abandonó la xunta directiva de Williams en marzu de 2012, Claire convertir na representante de la familia Williams nel direutoriu. En marzu de 2013, foi nomada subdireutora del equipu Williams F1. Nesti papel ella retién la responsabilidá pa la comercialización, les comunicaciones y los aspeutos comerciales de los negocios del equipu.
Claire foi nomada Oficial de la Orde del Imperiu Británicu (OBE)
El 5 d'abril de 2017, l'equipu Williams anunció que taba embarazada y que daría a lluz a un neñu n'ochobre, añediendo que s'espera que llegue alredor del 22 d'ochobre la mesma fin de selmana que'l Gran Premiu d'Estaos Xuníos de 2017
= Referencies =
= Enllaces esternos =
Palaciu Real d'Estocolmu
thumb|250px|Vista del patiu. thumb|250px|Interior del palaciu. thumb|250px|Vista de la fachada. El Palaciu d'Estocolmu (Stockholms slott) ye la residencia oficial y el mayor de los palacios de la monarquía sueca. Anque la residencia privada de la familia real ye'l palaciu de Drottningholm. El palaciu d'Estocolmu ta asitiáu en Stadsholmen (islla de la ciudá), en Gamla Stan (la ciudá vieya) na capital de Suecia, Estocolmu xunto al Riksdag o Parllamentu suecu.
Los asistentes personales del monarca y d'otros miembros de la familia real sueca según los asistentes alministrativos de la Casa del Rei tamién s'alcuentren equí. El Palaciu tamién s'usa pa propósitos de representación que fai'l rei cuando cumple colos sos deberes como Xefe d'Estáu.
La fachada sur del palaciu da a la gran turria del Slottsbacken (turria del Palaciu); la fachada oriental bordia'l Skeppsbron (ponte de los barcos), un muelle pomposu que s'estiende a lo llargo de la costa oriental del cascu antiguu de la ciudá; na fachada norte ta'l Lejonbacken (turria de los lleones), un sistema de ramples que lleva'l nome de los lleones esculpíos en piedra que les coronen; l'ala oeste del palaciu bordia l'espaciu abiertu del Högvaktsterrassen (patiu de la guardia).
Historia
El primer edificiu que tuvo nesti llugar foi una fortaleza con una torre central construyida nel sieglu XIII por Birger Jarl pa defender el llagu Mälar. La fortaleza creció hasta convertise nun palaciu, llamáu Tre Kronor (Trés Corones) n'honor a les aguyes de la torre central.
A finales del sieglu XVI, ficiéronse munchos trabayos pa tresformar l'antigua fortaleza nun palaciu d'estilu renacentista baxo reináu del rei Xuan III. En 1690, decidió reconstruyise'l palaciu n'estilu barrocu siguiendo un diseñu de Nicodemus Tessin el Mozu. En 1692, empezaron los trabayos na zona norte y remataron en 1697, pero gran parte del palaciu esbarrumbóse por una quema producida'l 7 de mayu de 1697.
El palaciu ta protexíu pola Högvakten, la guardia real formada por miembros de les fuercies armaes sueques. Esta guardia data de principios del sieglu XVI.
El palaciu anguaño
El palaciu tien 609 habitaciones y ye unu de los mayores palacios reales del mundu que sigue n'usu col so propósitu orixinal. El palaciu consiste en cuatro fachaes: la oeste, la sur, la norte y la este. La fachada sur representa a la nación, la oeste al rei, la fachada este a la reina y la fachada norte a la realeza. La fachada del palaciu d'oeste a este mide 115 metros; de norte a sur 120 metros. Estes cuatro fachaes arrodien al patiu interior.
Dende les esquines del edificiu principal, salen cuatro ales escontra l'este y l'oeste. Toles ales tienen 48 metros de llargu y 16 d'anchu con esceición de l'ala suroeste que namái mide 11 metros. La irregularidá escuéndese gracies a dos ales semicirculares, que tán dixebraes del palaciu, y qu'arrodien al patiu esterior. El Logården (Xardín del Llobu cerval) ye un pequeñu xardín allugáu ente les ales sureste y noreste.
Lindsay Davenport
Lindsay Davenport ye una extenista d'Estaos Xuníos ganadora de tres torneos de Grand Slam individual, trés de dobles y cinco de dobles mestos. Amás foi medaya d'oru olímpico individual nos Xuegos Olímpicos d'Atlanta 1996 y una de los cinco muyeres (xunto a Chris Evert, Martina Navrátilová, Steffi Graf y Serena Williams) que consiguió terminar como númberu unu del mundu a lo menos en cuatro causes (1998, 2001, 2004 y 2005).
A lo llargo de la so carrera tamién ganó 55 títulos individuales y 37 de dobles. En xineru de 2008 convertir na xugadora profesional que más dineru ganara a lo llargo de la so carrera.
Datos personales
Lindsay Davenport ye fía de Wink Davenport, que foi miembru del equipu d'Estaos Xuníos de voleibol que participó nos Xuegos Olímpicos de Méxicu 1968, y de Ann Davenport. Asistió al colexu Chadwick en Palos Verdes, California y al institutu de Murrieta Valley en Murrieta, California.
1991-1993
Apostó'l so primeros partíos como profesional en 1991. Anguaño apostó la fase clasificatoria del Tornéu de San Diego. Nel OTB Open llegó hasta dieciseisavos y pa terminar l'añu apostó una ronda del Abiertu de los Estaos Xuníos.
En 1992 llegó hasta semifinales del Masters de Miami y apostó bastantes torneos importantes ente ellos los Grand Slam de Wimbledon, Roland Garros y l'Abiertu de los Estaos Xuníos. En dobles axudicóse'l so primer títulu xunto a Katie Schlukebir nel Masters de Miami, y xunto a Chanda Rubin llegaron a les semifinales d'Indianápolis y del OTB Open.
En 1993 tuvo un récor de 17-16 en partíos de dobles y entró na clasificación de les 100 meyores pareyes mundiales. Xunto a Werdel Witmeyer llegó a la final del Open Européu apostando tamién con ella l'Abiertu d'Estaos Xuníos y Roland Garros. Xunto con Chanda Rubin apostó Wimbledon y el Abiertu d'Australia onde llegó a la tercer ronda.
1994
Lindsay ganó'l so primer tornéu del añu (y segundu de la so carrera) nel Tornéu de Brisbane, Australia. Dempués d'esta victoria apostó l'Abiertu d'Australia. Nos cuartos de final esanició al númberu cinco del mundu, Mary Joe Fernández, pero perdió ante'l númberu unu, Steffi Graf en dos sets, 6-3 y 6-2. Llegó tamién a semifinales del Masters d'Indian Wells, del Masters de Miami (onde cayó otra vegada ante Graf) y del Tornéu d'Amelia Island.
Nel siguiente tornéu ganó'l títulu en Lucerna. En Wimbledon llegó otra vegada hasta los cuartos de final. Esanició al númberu 10 del mundu Gabriela Sabatini, pero dempués nun pudo ganar al númberu trés, la española Conchita Martínez, que finalmente ganó'l títulu. A finales d'añu, llegó hasta les semifinales nel Tornéu d'Oakland y clasificóse pal WTA Tour Championships per primer vegada na so carrera. Nel so primer partíu ganó a Anke Huber, en cuartos a Jana Novotná y en semifinales a Mary Pierce, toes elles vencíes en dos sets y clasificóse pa la final. Nella atopóse cola arxentina Gabriela Sabatini ante la que perdió en trés sets bien apostaos.
Nos dobles femeninos Lindsay ganó nel Masters d'Indian Wells, xunto a Lisa Raymond. Al pie de ésta apostó tamién Roland Garros y llegó a la final, onde fueron ganaes por Gigi Fernández y Natasha Zvereva. Más tarde, xunto a Arantxa Sánchez Vicario, ganó'l títulu nel Tornéu d'Oakland onde la pareya ganó na final a Gigi Fernández y Martina Navrátilová. Nel restu de torneos, lo máximo qu'algamaron foi les semifinales en Filadelfia, Hilton Head y Amelia Island.
1995
Lindsay empezó l'añu algamando la final del Tornéu de Sydney, na que perdió ante Gabriela Sabatini. Nel siguiente tornéu, l'Abiertu d'Australia, cayó en cuartos.
Na final del Tornéu de Tokiu perdió ante Kimiko Date, pero repúnxose ganándola na final del siguiente tornéu, el Tornéu d'Estrasburgu. Sicasí, Davenport perdió de nuevu ante Date na cuarta ronda de Roland Garros por 6-4, 6-3. Perdió igualmente na cuarta ronda del Grand Slam de Wimbledon ante Mary Joe Fernández por 7-6(6), 6-1. Nel últimu tornéu del añu, l'Abiertu d'Estaos Xuníos, volvió cayer llueu, na segunda ronda ante Zina Garrison Jackson por 6-1, 6-3.
En dobles femeninos xunto a la checa Jana Novotná, empezó l'añu ganando'l Tornéu de Sydney. Dempués xunto a Lisa Raymond perdieron nes semifinales del primer Grand Slam, Australia, ante Gigi Fernández y Natasha Zvereva.
Con un nuevu cambéu de pareya (Nicole Arendt) pal siguiente Grand Slam, Roland Garros, llegó hasta semifinales, onde foi esaniciada ante Novotná y Arantxa Sánchez Vicario. Volvió xugar xunto a Raymond nel Grand Slam de Wimbledon, pero namái pudieron llegar a la primer ronda. Nel Abiertu d'Estaos Xuníos xunto a Raymond, otra vegada, llegaron hasta la tercer ronda, onde fueron esaniciaes por Lori McNeil y Helena Suková por 6-0, 6-2. A pesar de nun ganar nengún Grand Slam ganó'l tornéu d'Indian Wells xunto a Raymond, y los torneos de Tokiu y Estrasburgu xunto a Mary Joe Fernández.
1996
Como ye habitual nel empiezu d'añu, apostó'l Tornéu de Sydney onde perdió la final. Nel siguiente tornéu foi esaniciada na cuarta ronda, nel primer Grand Slam, Australia. Dempués perdió en semifinales del Masters d'Indian Wells, ante l'alemana Steffi Graf. En tierra ganó'l Tornéu d'Estrasburgu pero nun pudo pasar de los cuartos de final en Roland Garros onde perdió ante Conchita Martínez. Poco tiempu dempués ganó a Graf per primer vegada nes semifinales del Tornéu de Los Angeles, onde venció na final a Anke Huber p'axudicase'l títulu.
1997
Nel Abiertu d'Australia de 1997, foi esaniciada na cuarta ronda por Kimberly Po. Dempués ganó'l Tornéu d'Oklahoma y el Masters d'Indian Wells per primer vegada. Amás, ganó'l Tornéu d'Amelia Island en Florida, pero nel tornéu de Roland Garros perdió na cuarta ronda ante Iva Majoli. En Wimbledon tampoco pudo alzase cola victoria al ser ganada por Denisa Chládková na segunda ronda.
Apostó la final del Tornéu de Los Angeles pero foi ganada por Mónica Seles dempués de vencer a Martina Hingis nes semifinales. Ganó'l títulu d'Atlanta pero nun pudo faer nada ante Hingis nel Abiertu d'Estaos Xuníos onde perdió en semifinales. Pa terminar la temporada ganó'l Tornéu de Zúrich y el Tornéu de Chicago. Amás, algamó la final del Tornéu de Filadelfia onde cayó de nuevu ante Hingis, por 7-5, 6-7(7) y 7-6(4).
Nos dobles femeninos foi finalista nel Tornéu de Sydney, xunto a Natasha Zvereva, y nel Abiertu d'Australia xunto a Lisa Raymond. Al pie de la checa Jana Novotná axudicóse l'Abiertu d'Estaos Xuníos. Tamién ganó los títulos de Tokiu, Indian Wells, Amelia Island y Berlín.
1998
N'anguaño, perdió nes semifinales del Abiertu d'Australia. Dempués ganó'l Tornéu de Tokiu por 6-3 y 6-3 a Martina Hingis, que yera'l númberu unu del mundu (Lindsay yera los dos). Dempués d'esa victoria ante la suiza, volvieron enfrentase na final del Masters d'Indian Wells y Davenport cayó ganada, a pesar de vencer nes semifinales a Steffi Graf. En Miami perdió ante la rusa Anna Kournikova nos cuartos de final y nel Tornéu d'Amelia Island perdió ante Mary Pierce nes semifinales.
Nel siguiente Grand Slam, Roland Garros, llegó hasta les semifinales onde cayó ante la española Arantxa Sánchez Vicario, que se proclamaría ganadora del tornéu. En Wimbledon cayó ante Nathalie Tauziat nos cuartos de final pero consiguió una racha de victories que la llevaron hasta'l númberu 1 del ranking WTA a la fin d'añu. Ganó nel Tornéu de Stanford, el Tornéu de San Diego, el Tornéu de Los Angeles y como colofón el postreru Grand Slam de la temporada, l'Abiertu d'Estaos Xuníos. Amás, ganó'l Tornéu de Zúrich y llegó a la final de los torneos de Filadelfia y Filderstadt onde cayó ante Sandrine Testud. Pa terminar l'añu, apostó'l WTA Tour Championships y algamó la final ante Martina Hingis pero foi ganada por 7-5, 6-4, 4-6 y 6-2.
Nos dobles femeninos llegó xunto a Natasha Zvereva a la final del Abiertu d'Australia pero perdieron ante Hingis y Mirjana Lučić. Poco dempués volvieron perder ante la mesma pareya nel tornéu de Tokiu. A la temporada se rehicieron p'axudicase los títulos en Indian Wells y Berlín, ganando nos dos torneos a Alexandra Fusai y Nathalie Tauziat. En Roland Garros, Wimbledon y l'Abiertu d'Estaos Xuníos volvieron vese sosprendíes ante Hingis, esta vegada con Jana Novotná como compañera. Lindsay y Zvereva llegaron a los cuatro finales de los Grand Slam y los cuatro vegaes fueron ganaes pola suiza Hingis. Pa terminar l'añu ganaron los torneos de San Diego, Stanford, Filderstadt y l'últimu tornéu del añu, el WTA Tour Championships.
1999
En dobles xunto a Zvereva perdieron la final del Abiertu d'Australia ante Martina Hingis y Anna Kournikova una vegada más, pero sobrepunxéronse ganando en Tokiu, en Stanford, en San Diego y sobremanera nel Grand Slam de Wimbledon.
2000
Lindsay empezó l'añu nel Tornéu de Sydney y llegó hasta la final, na que foi ganada por Amelie Mauresmo. Esti tornéu sirvir de preparación pal primera Grand Slam de la temporada, l'Abiertu d'Australia nel cual consiguió axudicase la victoria final ensin vencer nin un namái set en tol tornéu, ganando na final a la suiza Martina Hingis por 6-1 y 7-5. Nesti tornéu y xunto a Corina Morariu algamaron la semifinal de dobles pero perdieron ante Hingis y Mary Pierce.
Nel Masters d'Indian Wells en California, xugando'l dobles con Morariu, ganó en semifinales a la suiza Hingis. Dempués na final tamién ganaron a la pareya formada por Anna Kournikova y Natasha Zvereva. Antes d'apostar Roland Garros, Lindsay xugó en Miami en que'l so tornéu perdió la final de nuevu ante Hingis. Yá en Francia foi esaniciada na primer ronda ante'l númberu 22 del mundu, Dominique Van Roost en trés sets. Más palantre nel Tornéu de Eastbourne tamién perdió ante Van Roost.
En Wimbledon algamó la final ante Venus Williams pero perdió por 6-3 y 7-6(3). Esta derrota, empezó una serie negativa ante les hermanes Williams, yá que na final del Tornéu de Stanford volvió perder ante Venus, na final del Tornéu de Los Angeles perdió ante Serena y na final del postreru Grand Slam, l'Abiertu d'Estaos Xuníos, volvió cayer ante Venus.
Volvió perder nel Tornéu de Zúrich ante Hingis pero consiguió dos títulos consecutivos, el Tornéu de Linz y el Tornéu de Filadelfia.
Pa terminar l'añu foi esaniciada del WTA Tour Championships por Elena Dementieva pero ayudó a la seleición d'Estaos Xuníos a ganar la Copa Federación ante España.
2001
Lindsay, ganó en 2001 ocho títulos individuales amás de llegar a lo menos a cuartos de final en tolos torneos qu'apostó. Ganó los Torneos de Sydney, Tokiu, Scottsdale, Eastbourne, Los Angeles, Filderstadt, Zúrich y d'últimes el Tornéu de Linz.
Tamién apostó la final del últimu tornéu del añu, el WTA Tour Championship. Sicasí, nesta temporada nun consiguió nenguna victoria nun Grand Slam, yá que foi esaniciada en cuartos de final nel Abiertu d'Australia, en semifinales de Wimbledon y en cuartos de final nel Abiertu d'Estaos Xuníos.
Nos dobles femeninos perdió la final del Abiertu d'Australia xunto a Corina Morariu, ante les hermanes Williams. Tamién ganó los títulos de dobles del Tornéu de Filderstadt y del Tornéu de Zúrich pero nesta ocasión xunto a Lisa Raymond.
2002
Lindsay nun pudo ganar nengún títulu anguaño. Xugó'l so primer tornéu individual en xunetu, el Tornéu de Stanford, nel cual perdió nes semifinales ante Kim Clijsters. Dempués, nel Tornéu de San Diego, perdió tamién en semifinales ante Venus Williams por 6-2 y 6-1 y nel Tornéu de Los Angeles cayó na final ante Chanda Rubin.
Nel so únicu Grand Slam de la temporada, l'Abiertu d'Estaos Xuníos, cayó ante Serena Williams en semifinales. Pa terminar l'añu perdió otros dos finales más, nel Tornéu de Moscú ante Madalena Maleeva y nel Tornéu de Zúrich ante Patty Schnyder. Pa terminar la temporada, apostó'l WTA Tour Championships onde foi ganada por Mónica Seles, por 3-6, 7-6(6) y 6-3.
En dobles, a lo menos, ganó'l títulu de Filderstadt, nel cual xugó xunto a Corina Morariu.
2003
Nos dobles femeninos xugó xunto a Lisa Raymond siendo esaniciaes de les semifinales del Abiertu d'Australia ante Serena Williams y la so hermana Venus Williams. Ganaron el Masters d'Indian Wells onde ganaron a Clijsters y Ai Sugiyama. Tamién ganaron el Tornéu d'Amelia Island ante Paola Suárez y Virginia Ruano Pascual y d'últimes el Tornéu de Eastbourne que ganaron a Jennifer Capriati y Magüi Serna. En Wimbledon llegaron a semifinales onde cayeron ante Clijsters y Sugiyama por 6-1, 0-6 y 6-4.
2004
Anguaño Lindsay empezó la temporada perdiendo en Sydney en semifinales y nel Abiertu d'Australia en cuartos, en dambes causes ante Justine Henin. A partir d'esi momentu llegó a cuatro finales de los siguientes cinco torneos: ganó'l Tornéu de Tokiu ante la búlgara Madalena Maleeva, perdió la final del Masters d'Indian Wells ante Justine Henin, ganó la final del Tornéu d'Amelia Island y perdió ante Claudine Schaul la final del Tornéu d'Estrasburgu. En Roland Garros perdió ante Elena Dementieva y en Wimbledon cayó en semifinales ante la rusa María Sharápova.
thumb|left|220px|Davenport a puntu de devolver una bola nel Wimbledon de 2004.
Dempués d'estos reveses nos dos Grand Slam ganó los siguientes cuatro torneos que xugó, el Tornéu de Stanford, el Tornéu de Los Angeles, el Tornéu de San Diego y el Masters de Cincinnati. Sicasí volvió cayer nun Grand Slam, l'Abiertu d'Estaos Xuníos, nel cual nun pudo superar les semifinales al perder contra la rusa Svetlana Kuznetsova.
Nel Tornéu de Filderstadt alzar de nuevu cola victoria na final ante Amelie Mauresmo. Nos torneos de Moscú y el Masters femenín nun ganó, anque nun la torgar terminar l'añu como númberu unu de la WTA per tercer vegada na so carrera, amás de ganar un total de 7 títulos y ser la xugadora con más victories de la temporada con 63 alcuentros.
Como anéudota, Lindsay ganó a les hermanes Williams, Venus y Serena nes finales de Stanford y Los Angeles respeutivamente colos que consiguió romper una racha de derrotes que se remontaba hasta l'añu 2000.
right|thumb|200px|Lindsay Davenport nel Abiertu d'Australia de 2005.
2005
Dempués nun apostó nengún partíu en tierra, hasta que llegó'l siguiente Grand Slam, Roland Garros, onde ganó na cuarta ronda a la belxicana Kim Clijsters. Sicasí, nos cuartos de final nada pudo faer ante la francesa Mary Pierce.
En Wimbledon volvió enfrentase a Clijsters en cuarta ronda y volver a ganar. En semifinales atopar cola francesa Amélie Mauresmo pero'l so alcuentru tuvo que ser atayáu pola agua mientres dos díes. Cuando pudieron siguir el partíu, Lindsay imponer por 6-7, 7-6, 6-4 nuna emocionante semifinal. Na última ronda esperar Venus Williams, nuna final americana. Lindsay empezó ganando'l primera set 6-4 y nel segundu con 6-5 tuvo una bola de partíu qu'esbardió perdiendo'l segundu set por 7-6 y el postreru por 9-7, na final más llarga de la historia de Wimbledon. Darréu Lindsay afirmó que tando nel postreru set 4-2 (40-15) sufrió una mancadura pero declaró que nun foi ésta la causante de la so derrota, si non la mentalidá de Venus.
Dicha mancadura estremar de la siguiente ronda de la Copa Federación y volvió a la competición pal Tornéu de Stanford, onde volvió mancase, forzando la so retirada. Davenport volvió n'agostu, onde ganó'l so primer tornéu, en New Haven y llegó a los cuartos de final del Abiertu d'Estaos Xuníos ante Elena Dementieva, onde tuvo una bola de partíu antes de cayer por 7-6(6) nel postreru set.
Ganó dempués el Tornéu de Bali, ensin dexar nengún set y clasificóse direutamente pal WTA Tour Championships. Ganó tamién el Tornéu de Filderstadt onde ganó a Mauresmo per segundu añu consecutivu, lo que la convirtió na décima muyer en consiguir 50 títulos individuales na so carrera. Ganó tamién el Tornéu de Zúrich, onde ganó en 1/16 a Daniela Hantuchová por 3-6, 7-5, 6-2 dempués de salvar dos boles de partíu, lo que la devolvió'l númberu unu del mundu. Nes siguientes rondes del tornéu ganó a Francesca Schiavone, Anastasia Myskina y a Patty Schnyder na final por 7-6(5), 6-3 p'axudicase'l so cuartu títulu en Zúrich y el sestu títulu del añu.
Nel últimu tornéu del añu nel WTA Tour Championships, venció nos sos partíos ante Patty Schnyder y Nadia Petrova, pero perdió ante Sharápova nel grupu, y na semifinal ante Pierce por 7-6(5) y 7-6(6). A pesar d'ello, terminó l'añu siendo númberu 1 del mundu, xuniéndose a Chris Evert, Martina Navrátilová, Steffi Graf y Mónica Seles como les úniques que lo consiguieron a lo menos en cuatro causes.
2006
thumb|210px|Davenport prepara'l restu nel Abiertu d'Estaos Xuníos de 2006.
Nel Tornéu de New Haven, Lindsay ganó a Amelie Mauresmo nos cuartos de final por 6-4 y 7-5, pero por cuenta de una mancadura retirar na final que xugaba ante Justine Henin. Pasada la mancadura, retornó pal Abiertu de los Estaos Xuníos, nel cual foi esaniciada otra vegada ante Justine Henin nos cuartos de final por un doble 6-4. El postreru partíu que xugó antes d'anunciar la so maternidá foi ante Amelie Mauresmo, nel Tornéu de China, que perdió por 6-4 y 6-3.
2007
El 18 de xunetu de 2007 anunció la so torna a les pistes dempués d'un tiempu ensin xugar por causa de la so maternidá. Nel so primer alcuentru xugó con Lisa Raymond nos dobles de New Haven, onde perdieron na primer ronda del tornéu ante les favorites Cara Black y Liezel Huber por 6-7(1), 6-3, 10-4.
N'individuales Lindsay retornó en Bali onde ganó'l so primer títulu dende 2005. En dichu tornéu ganó la final a Daniela Hantuchová, esaniciando enantes a Jelena Janković, ente otres. N'este mesmu tornéu xunto a la so compañera Daniela Hantuchová avanzaron hasta semifinales nel dobles femenín.
Nel so segundu tornéu del añu, Beixín, ganó nos cuartos de final a la rusa Elena Dementieva por 7-6(1), 6-1 pero perdió en semifinales antes Jelena Janković por 6-3 y 7-5.
El so tercer tornéu apostar en Quebec en Canadá. Nesti tornéu ganó a Vera Zvonareva en semifinales por 6-2, 6-7(3) y 6-3 y na final atopar con Julia Vakulenko, a la cual ganó p'axudicase'l so títulu 53 y xubir al puestu 73 del ranking de la WTA.
2008
A primeros d'añu, foi escoyida pa xugar la primer ronda de la Copa Federación col so país ante Alemaña. Na so primer participación del añu, nel tornéu d'Auckland en Nueva Zelanda, Lindsay alzar cola victoria ganando na final a Aravane Rezaï por 6-2 y 6-2 venciendo namái un set en tol tornéu. L'Abiertu d'Australia foi'l primera Grand Slam dempués de la so maternidá. Nél pasó a segunda ronda, onde foi esaniciada por María Sharápova, anque se convirtió asina na tenista que más dineru ganó de tolos tiempos.
Poco tiempu antes d'empezar los Xuegos Olímpicos de Beixín 2008, anunció que nun apostaría la so eliminatoria individual ante Alicia Molik por cuenta de unos problemes musculares, que yá la estremaron del circuitu dende xunu. Sicasí anunció la posible disputa de los dobles xunto a Liezel Huber. Al pie de Huber algamó los cuartos de final de los Xuegos Olímpicos pero fueron esaniciaes poles españoles Virginia Ruano y Anabel Medina. A finales d'añu, anunció la so participación nel Abiertu d'Australia 2009, pero tuvo que retirase por cuenta de un segundu embaranzu, dexando'l tenis indefinidamente. El 30 de xunu de 2009 publicóse que sería una neña.
2010
Nel so primer tornéu tres l'embaranzu, compitió nos dobles mestos nel Campeonatu de Wimbledon 2010 xunto a Bob Bryan, pero fueron ganaos por Daniel Nestor y Bethanie Mattek-Sands. Xugó xunto a Liezel Huber nel Tornéu de Stanford y ganaron el tornéu en ganando a Chan Yung-jan y Zheng Jie por 7–5, 6–7(8) y 10–8. Poco dempués volvió xugar xunto a Huben nel Tornéu de San Diego, pero fueron ganaes nos cuartos de final ante Bethanie Mattek-Sands y Yan Zi.
Texíu vascular
thumb|right|250px|Seición de la corte d'un tarmu d'[[apiu, amosando'l texíu vascular, qu'inclúi floema y xilema.]] thumb|right|250px|Detalle de la vascularización nuna fueya de [[Rubus fruticosus|zarzamora.]]
El texíu vascular ye un tipu de texíu vexetal complexu, formáu por delles clases de célules y componentes, que s'atopa nes plantes vasculares. Los componentes primarios del texíu vascular son el xilema y el floema. El xilema ye una estructura que tresporta, al traviés de la planta, agua y sales minerales disueltes. El floema tresporta nutrientes yá ellaboraos poles célules y por fotosíntesis. Tamién se topen acomuñaos al texíu vascular dos meristemes: el cámbium vascular y el felógeno. Tolos texíos vasculares dientro d'una planta constitúin el sistema de texíu vascular.
Lindsay Davenport
Estadístiques
Actualizada per últimu vegada'l 4 de febreru del 2008 dempués de la Copa Federación.
Texíu vascular
Les célules del texíu vascular son usualmente llargues y delgaes. Yá que el xilema y el floema actúen nel sistema de tresporte d'agua, minerales y nutrientes na planta, nun ye d'estrañar que la so forma sía similar a la de caños o tubos. Les célules individuales del floema tán coneutaes ente sigo pelos estremos, como si fueren seiciones d'un tubu. A midida que la planta crez, se diferencia nos estremos de crecedera de la planta El texíu nuevo alliniar col texíu vascular esistente, calteniendo la conexón al traviés de la planta. El texíu vascular disponer en fexes vasculares llargos, qu'inclúin al xilema y floema como asina tamién célules de proteición y estructura. Nel tarmu y les raigaños, el xilema atópase más escontra l'interior del tarmu que'l floema, qu'apunta escontra l'esterior. Nos tarmos de dicotiledónees Asteriidae, puede haber floema tamién escontra al interior.
Ente'l xilema y el floema tópase un meristema denomináu cámbium vascular. Esti texíu estrema a les célules talmente que conviértense en xilema y floema adicional. Esta crecedera amonta más el diámetru de la planta que'l so llargor. Mientres el cámbium vascular produza célules nueves, la planta va siguir creciendo cada vez más firme. Nos árboles y otres plantes que desenvuelven madera, el cámbium vascular dexa la espansión de texíu vascular que produz madera. Por cuenta de que esta crecedera quebra la epidermis del tarmu, les plantes maderices tamién tienen felógeno, que se desenvuelve a lo llargo del floema. Esti felógeno da orixe a célules enanchaes suberosas que protexen la superficie de la planta y mengüen la perda d'agua. Les producciones de madera y de súber son formes de crecedera secundaria.
Nes fueyes, los fexes vasculares tán allugaos a lo llargo del mesófilo esponxosu. El xilema ta empobináu escontra la cara adaxial de la fueya (xeneralmente escontra riba). Esta ye la razón pola cual los áfidos atópase na cara inferior de les fueyes, yá que el floema tresporta azucres producíos pola planta y atópense más cerca a la superficie inferior.
Partíu Socialdemócrata Suecu
El Partíu Socialdemócrata Suecu (en suecu:Sveriges socialdemokratiska arbetareparti-SAP o a cencielles Socialdemokraterna) presentar a les eleiciones cola denominación Partíu de los trabayadores Socialdemócrates (Arbetarepartiet-Socialdemokraterna). Los Socialdemócrates, como se-yos suel denominar xeneralmente (Socialdemokraterna) ye'l más antiguu partíu políticu y el más grande de Suecia. El partíu foi fundáu en 1889. En 1917 hubo una dixebra de la que los comunistes y los revolucionarios d'izquierdes formaron lo que ye agora'l Partíu de la Izquierda. El símbolu del partíu ye la tradicional rosa colorada. El so presidente actual ye Stefan Löfven.
El Partíu Socialdemócrata Suecu ye l'arquiteutu del Estáu de Bienestar naquel país, siendo unu de los exemplos más conocíos nel mundu de la puesta en práutica del modelu socialdemócrata de desenvolvimientu. thumb|right|[[August Palm, figura clave na introducción del socialismu en Suecia.]] thumb|right|El primer ministru y líder del Partíu socialdemócrata suecu [[Olof Palme foi asesináu en 1986.]]
Pirelli
Pirelli & C. S.p.A. ye una compañía industrial dedicada a la fabricación de neumáticos con sede en Milán (Italia) y de propiedá china, que dende 2011 ye la única provisora de neumáticos na Fórmula 1.
Historia
Fundada en Milán nel 1896 por Giovanni Battista Pirelli, especializar en goma y procesos derivaos, especialmente en producción de neumáticos y cables.
El nietu del fundador, Leopoldo Pirelli, foi presidente dende 1965 hasta 1999 faciendo que'l nome de la empresa sía reconocíu a nivel mundial.
Nel añu 2004, los neumáticos Pirelli fueron utilizaos por Subaru nel Campeonatu Mundial de Rally. Anguaño ye'l patrocinador principal del Inter de Milán dende 1995.
El 2007 estendió les sos funciones a la de soluciones de comunicaciones informátiques.
Mundu del motor
Pirelli ye la única provisora oficial del Campeonatu Mundial de Superbikes dende 2007 (tamién de les sos clases de soporte como la Supersport World Championship). Pirelli tamién aprove al Campeonatu del Mundu de Rallyes reemplazando a BF Goodrich pa la temporada 2008.
Compitió na Fórmula 1 en 3 periodos distintos ente y,  y , y  y , ganando 44 GP de 200 apostaos. Pirelli va volver a la mesma en como provisor únicu, tamién esi añu va aprovir a la GP2 y dende el 2010 a la GP3. Pirelli robló a Nick Heidfeld como pilotu de pruebes, usando un Toyota TF109 pa los sos test mientres la segunda metá de la temporada 2010. Cuando ésti foi con Sauber F1 pa correr la temporada en setiembre de 2010, Pirelli fichó a Romain Grosjean y a Pedro de la Rosa pa faer tests con ellos. De la Rosa fixo'l so primera tests con condiciones de moyáu sobre una pista moyada artificialmente.
Anguaño, tres la marcha de Grosjean a Lotus Renault, Lucas di Grassi y Jaime Alguersuari tán exerciendo como pilotos de prueba pa Pirelli.
=F1=
Na F1 en 2018 pondrà 2 neumàticos nuevos: Hiperblandos y superduros
Michelin
SCA Compagnie Générale des Établissements Michelin más conocida namái como Michelin ye una empresa que s'especializa na fabricación de neumáticos fundada polos hermanos Édouard Michelin y André Michelin el 28 de mayu de 1889 desenvueltu para neumáticos de bicicleta. La so sede central allugar na ciudá de Clermont-Ferrand, capital del departamentu Puy-de-Dôme, nel centru xeográficu de Francia. Xunto con Bridgestone ye'l mayor fabricante de neumaticos nel mundu.
La mascota d'esta compañía ye llamada Bibendum, un personaxe de color blancu que ta formáu por neumáticos. Esti "home neumáticu" foi creáu en 1895, namái trés años dempués de que naciera l'automóvil.
En 2020 tenía 123.600 emplegaos, repartíos en 71 fábriques en 17 países de tol mundu.
Historia
En 1889 dos hermanos, Édouard Michelin y André Michelin, dirixeron una fábrica de cauchu en Clermont-Ferrand, Francia. Un día, un ciclista que la so llanta neumática precisaba arreglu apaeció na fábrica. El neumáticu taba pegáu en cantu, y tomó más de tres hores pa quitar y reparar el neumáticu, que depués tenía de dexase mientres la nueche por que se ensugara. A otru día, Édouard Michelin llevó la bicicleta reparada al patiu de la fábrica pa probala. Dempués de solo unos cientos de metros, el neumáticu falló. A pesar del revés, Édouard taba entusiasmáu cola llanta neumática, y él y el so hermanu trabayaron na creación de la so propia versión, una que nun precisaba ser pegada en cantu. Michelin incorporóse'l 28 de mayu de 1889. En 1891 Michelin sacó la so primer patente pa un neumáticu desmontable que foi utilizáu por Charles Terront pa ganar la primer carrera ciclista de llarga distancia del mundu, el 1891 Paris-Brest-Paris.
Otres actividaes
Como actividá secundaria, Michelin realiza ediciones de guíes turístiques, guíes gastronómiques y mapes de carreteres, siendo la más vendida la conocida como Guía Michelin.
Apocayá introducióse nel mercáu de software d'ayuda a la conducción por aciu GPS y confección automática de rutes per carretera al traviés de la web (ViaMichelin), en collaboración con Tele Atles.