cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Juliet Stuart Poyntz
Carrera política
De 1907 a 1909 Poyntz foi "Axente Especial de la Comisión d'Inmigración de los Estaos Xuníos", trabayando en Chicago, Milwaukee, Filadelfia, Utica (Nueva York), Lawrence (Massachusetts) y otres ciudaes. Xunir al Partíu Socialista d'América (Socialist Party of America) en 1909.
Enseñó nel Barnard College mientres l'añu académicu 1909-1910, cuando foi ayudante del profesor de historia James T. Shotwell, bien conocíu poles sos idees lliberales y pacifistes.
Consiguió la so llicenciatura na Universidá de Columbia.
En 1912 escribió nel Barnard's Class Book: "inda soi una muyer sufraxista o, peor entá, una feminista amás de socialista (tamién de la peor clase)." Empezó trabayando nel movimientu de reforma llaboral en 1913. Xugó un papel decisivu nes organizaciones d'esquierda pa la reforma llaboral, como la Comisión d'Inmigración, l'Asociación Americana pa la Llexislación Llaboral y la Rand School of Social Science.
Algamó'l puestu de direutora de la Universidá de Trabayadores (Worker's University ) de la Unión Internacional de Trabayadores de la Confección pa Señores (International Ladies Garment Workers Union, ILGWU). Y siguió trabayando na ILGWU, entá dempués d'asitiase del llau de la naciente Partíu Comunista de los EE.XX., a pesar de que la ILGWU caltuvo una orientación socialista. Mientres la década de 1920 Poyntz perteneció a la direición de los Amigos de la Xunión Soviética (Friends of the Soviet Union) y a la Internacional de Defensa del Trabayu (International Labor Defense), caña americana del Socorru Coloráu Internacional, integráu na Internacional Comunista o Tercer Internacional.
En payares de 1926 allegó a les eleiciones pa Contralor del Estáu Nueva York y, en payares de 1928, pa Procurador Xeneral del Estáu de Nueva York, en dambes ocasiones pol Partíu de los Trabayadores (Workers Party, nome de la organización llegal del Partíu Comunista d'EE.XX. dende los últimos díes de 1.921 y hasta mediaos del 1929).
Craibiodendron
Craibiodendron ye un xéneru de plantes fanerógames perteneciente a la familia Ericaceae. Entiende 8 especies descrites y de estes, solo 5 aceptaes.
Ceratogymna atrata
El cálao casquinegro (Ceratogymna atrata) ye una especie d'ave bucerotiforme de la familia Bucerotidae llargamente distribuyida poles selves del África subsaḥariana. Alcuéntrase-y dende Uganda hasta Liberia y dende Angola a Nixeria. Nun se conocen subespecies.
Juliet Stuart Poyntz
Carrera política
A partir d'entós abandonó l'actividá política pública pa dedicase al trabayu clandestín d'intelixencia pa la OGPU soviética, mientres el "tercer periodu" de la Internacional Comunista (del VI Congresu Mundial de la Internacional Comunista –Moscú, branu de 1928– al VII Congresu Mundial de la Internacional Comunista –Moscú, branu de 1935).
Acordies con un llibru de Benjamin Gitlow, miembru fundador del Partíu Comunista de los Estaos Xuníos (CPUSA), Poyntz foi delegada en delles convenciones consecutives del Partíu Comunista y foi miembru del Comité Executivu Central del Partíu, amás de selo del Comité Executivu del Distritu de Nueva York. Viaxó a China nuna misión de la Internacional Comunista y abandonó el partíu en 1934, col fin de trabayar pa la OGPU (policía secreta soviética) nel llogru d'información científica pa la Xunión Soviética. En 1936, Poyntz viaxó de callao a Moscú pa recibir nueves instrucciones de les autoridaes soviétiques y foi vista ellí en compañía de George Mink (alies Minkoff), un estauxunidense implicáu más tarde na desapaición de dellos trosquistes mientres la Guerra Civil española. Una vegada ellí Poyntz foi testigu de la Gran Purga entamada por Stalin, mientres la que munchos de los que conociera y colos que trabayara, fueron asesinaos. Tornó a los EE.XX. desilusionao y poco dispuesta a siguir espiando pa la OGPU (más tarde NKVD).
Craibiodendron
Taxonomía
El xéneru foi descritu por William Wright Smith y publicáu en Records of the Botanical Survey of India 4: 276. 1911. La especie tipu ye: Craibiodendron shanicum W.W. Sm.
Especies aceptaes
De siguío bríndase un llistáu de les especies del xéneru Craibiodendron aceptaes hasta febreru de 2014, ordenaes alfabéticamente. Pa caúna indica'l nome binomial siguíu del autor, embrivíu según les convenciones y usos.
Juliet Stuart Poyntz
Desapaición
Poyntz sumió dempués de salir del Club de Muyeres (Women's Club) de la Ciudá de Nueva York na nueche del 3 de xunu de 1937. La investigación policial nun refundió nenguna pista sobre'l so destín, y les sos pertenencies, tola ropa y l'equipaxe de mano qu'había na so habitación, apaecieron intactes.
A principios de 1938 Carlo Tresca, líder anarquista italoamericano, acusó públicamente a los soviéticos de secuestrar a Poyntz con cuenta d'evitar la so deserción. Dixo qu'antes de sumir allegara a él pa falar sobre'l so disgustu polo que viera en Moscú en 1936, nes primeres etapes de la Gran Purga de Stalin.
Según el testimoniu del ex axente soviéticu Whittaker Chambers, la desapaición de Poyntz tuvo rellacionada col axente secretu soviéticu Josef Peters. Chambers pensaba que Peters, en cuantes que miembru de la Internacional Comunista y de la rede d'espionaxe de la OGPU soviética, planiara'l secuestru y asesinatu de Poyntz por un escuadrón de la muerte.
Chambers declaró más tarde qu'oyó que Poyntz fuera asesinada por intentar desertar y estos rumores contribuyeron a los sos precuros cuando desertó él mesmu, en 1938. Elizabeth Bentley declaró qu'ella foi informada por Jacob Golos, a finales de los años 1930, y que más tarde, en 1945, l'oficial de la KGB Anatoli Gromov informar de que Poyntz fuera una traidora y yá taba muerta. Les deserciones de Chambers y Bentley probablemente tuvieron en parte motivaes pol mieu a siguir el mesmu camín que Poyntz.
Sábese que Poyntz faló a dellos conocíos alrodiu de los sos planes d'escribir un llibru avera del movimientu comunista. Benjamin Gitlow escribió que Poyntz desilusionar poles purgues de Stalin y nun taba dispuesta a siguir como espía al serviciu de la Xunión Soviética. Gitlow cuntó que la OGPU/NKVD utilizó al antiguu amigu de Poyntz, un home llamáu Shachno Epstein, editor acomuñáu del diariu comunista yiddish Morgen Freiheit (y axente de la OGPU/NKVD él mesmu), p'atraer a Poyntz a dar un paséu en Central Park. "Atópase en Columbus Circle y caminaron por Central Park... Shachno tomar pol brazu y conducir per un camín llateral, nel cual una gran limusina negra detener xunto a ellos... Dos homes saltaron, garraron a Poyntz, emburriar al interior del coche y alloñáronse". Gitlow rellata que los asesinos llevaron a Poyntz a un monte cercanu a la finca de Roosevelt, nel condáu de Dutchess, matar y soterrar ellí. "El cuerpu foi cubiertu con tierra y balse. Enriba echaron foyarasca y cañes y los trés asesinos apatayar."
Antes de la so propia muerte misteriosa, el desertor del GRU Walter Krivitsky suxurió otru motivu pal secuestru de Poyntz per parte de la NKVD. Mientres una de les sos estancies en Moscú, Poyntz convirtiérase na amante del xeneral del Exércitu Coloráu Vitovt Putna. N'agostu de 1936 la NKVD arrestó Putna y acusar de caltener contactos con León Trotsky, de quien supuestamente recibiera "directives terroristes." So tortura, Putna confesó la esistencia d'un centru trotskista "a escala nacional" y la so participación nuna organización militar "paralela". El 11 de xunu de 1937, a puerta zarrada, un tribunal militar condergó a Putna y otru oficiales d'altu rangu a la pena de muerte, na farsa xudicial conocida como'l Xuiciu de Moscú de la Organización Militar Trotskista Anti-Soviética. La NKVD, según Krivitsky, pudo secuestrar a Poyntz una selmana antes del xuiciu, por medrana a qu'ella pudiera desertar una vegada que la execución de Putna fixérase pública o, a cencielles, porque yera una conocida amiga del "enemigu" Putna.
Matrimoniu
En 1913 Poyntz casóse col doctor Friedrich Franz Ludwig Glaser, comunista y agregáu del consuláu alemán de Nueva York. Caltuvo'l so apellíu de soltera, a pesar de que camudó la ortografía de "Points" a "Poyntz".
Alvertencia
Esti artículu vien de la traducción de Juliet Stuart Poyntz de Wikipedia n'inglés, publicada por los sos editores so la Llicencia de documentación llibre de GNU y la Llicencia Creative Commons Atribución-CompartirIgual 3.0 Unported.
Yodu
El yodu ye un elementu químicu de númberu atómicu 53 allugáu nel grupu de los halóxenos (grupu 17) de la tabla periódica. El so símbolu ye I (del griegu ιώδης, iodes, "violeta").
Esti elementu pue atopase en forma molecular como yodu diatómico.
Ye un oligoelementu y emplégase principalmente en medicina, fotografía y como colorante. Químicamente, el yodu ye l'halóxenu menos reactivu y electronegativu. Como con tolos otros halóxenos (miembros del Grupu 17 na tabla periódica), el yodu forma molécules diatómiques y per aciu d'ello forma'l diyodu, de fórmula molecular I2.
Carauterístiques principales
Al igual que tolos halóxenos, forma un gran númberu de molécules con otros elementos, pero ye'l menos reactivu de los elementos del grupu, y tien ciertes carauterístiques metáliques. Puede presentar diversos estaos d'oxidación: −1, +1, +3, +5, +7. Reacciona col mercuriu y l'azufre.
Abondanza y obtención
El yodu ye l'halóxenu menos abondosu, presentándose na corteya terrestre con una concentración de 0,14 ppm, mentes que na agua de mar la so abondanza ye de 0,052 ppm.
El yodu obtiénse a partir de los yoduros, I-, presentes na agua de mar y n'algues, o en forma de yodatos, IO3- a partir de los nitratos del salitre (dixebrándolos primeramente d'estos). El primer métodu pa la separación del yodu del salitre foi escubiertu pol chilenu Pedro Gamboni, na so oficina salitrera Sebastopol, allugada na Rexón de Tarapacá. El yodu puede preparase de forma ultrapura faciendo reaicionar yoduro de potasiu, KI, con sulfatu de cobre, CuSO4.
Compuestos Isótopos
Hai 37 isótopos de yodu, pero solo l'I-127 ye estable. El radioisótopu artificial yodu-131 (un emisor beta y gamma) con un periodu de semidesintegración de 8 díes emplegóse nel tratamientu del cáncer y otres patoloxíes de la glándula tiroidea. El yodu-129 (con un periodu de semidesintegración d'unos 16 millones d'años) pue producise a partir del xenón-129 na atmósfera terrestre, o tamién al traviés de la escayencia del uraniu-238. Como l'uraniu-238 se produz en delles actividaes rellacionaes cola enerxía nuclear, la so presencia (la rellación 129I/I) pue indicar la mena d'actividá desenvuelta nun determináu llugar. Por esta razón, el yodu-129 emplégase nos estudios d'agua de lluvia nel siguimientu del accidente de Chernóbil. Tamién s'emplegó como trazador na agua superficial y como indicador de la dispersión de residuos nel mediu ambiente. Otres aplicaciones puen tar torgaes pola producción de yodu-129 na litosfera al traviés d'un númberu de mecanismos d'escayencia.
En munchos aspeutos el yodu-129 ye aseneyáu al cloru-36. Ye un halóxenu soluble, rellativamente non reactivu, esiste sobre manera como anión non solvatáu, y produzse por reaiciones in situ termonucleares y cosmoxéniques. N'estudios hidrolóxicos, les concentraciones de yodu-129 danse xeneralmente como la rellación de yodu-129 frente al yodu total (práuticamente too yodu-127). Como nel casu de la rellación 36Cl/Cl, les rellaciones 129I/I na naturaleza son bastante pequeñes, 10-14 a 10−10 (el picu termonuclear de 129I/I nes décades 1960 y 1970 algamó unos valores de 10-7). El yodu-129 estrémase del cloru-36 en que'l so periodu de semidesintegración ye mayor (16 frente a 0,3 millones d'años), ye altamente biofílicu y alcuéntrase en múltiples formes ióniques (xeneralmente I- y yodatos) que tienen distintu comportamientu químicu.
Efeutos nel cuerpu humanu
El yodu ye un elementu químicu esencial. La glándula tiroides fabrica les hormones tiroxina y triyodotironina, que contienen yodu. El déficit en yodu produz papu y mixedema.
Les hormones tiroidees xueguen un papel bien básicu na bioloxía, actuando sobre la trescripción xenética pa regular la tasa metabólica basal. El defectu total d'hormones tiroidees pue amenorgar la tasa metabólica basal hasta un 50%, mentes que na producción escesiva d'hormones tiroidees puen aumentar el metabolismu basal hasta un 100%. La T4 actúa como un precursor de la T3, que ye (con delles esceiciones menores) la hormona biolóxicamente activa. L'aición de les hormones mentaes ye indispensable pal crecimientu y maduración del sistema nerviosu central na etapa prenatal y los primeros años de vida del ser humanu, amás del so crecimientu y desenvolvimientu somáticu ulterior.
Nel casu de que se produza déficit de yodu na infancia pue orixinase'l cretinismu, onde se produz un retrasu mental y físicu. Ye requerío como elementu traza pa los más de los organismos vivientes.<div id="cx609" style="padding: 2px; border: 1px currentColor; border-image: none; text-align: center;" data-source="609" data-cx-weight="26" data-cx-state="mt" data-cx-draft="true" contenteditable="true"> Estructura de la tiroxina 200x200px
Inxesta dietética encamentada
L'Alministración d'Alimentos y Melecines d'Estaos Xuníos (FDA) encamienta 150 microgramos de yodu per día tantu pa homes como muyeres. Esto ye necesario pa la producción propia d'hormones tiroidees. Les fontes naturales de yodu inclúin productos del mar, como les algues y dellos pexes, arriendes de plantes que crecen en suelos ricos en yodu. Una de les algues más riques en yodu ye l'alga parda, mentes que'l bacaláu, la llubina, l'abadexu y la perca de mar son ricos nesti mineral. El sal pal consumu diariu ye frecuentemente arriquecida con yodu y conozse como sal yodao.
Defectu de yodu
N'árees onde hai pocu yodu na dieta (alloñaos del mar) el defectu de yodu puede causar hipotiroidismu; los sos síntomes inclúin fatiga estrema, papu, retardu mental, depresión, ganancia de pesu, amenorgamientu del metabolismu basal y amenorgamientu de la temperatura basal (hipotermia). En muyeres embarazaes pue producir albuertos y deformidaes fetales, arriendes de retardu mental posterior nos neños. Esisten dos enfermedaes causaes pol defectu de yodu severo: el cretinismu y el papu.
Escesu de yodu
Pue debese a una alteración inmunolóxica que conduz a una producción escesiva d'hormones tiroidees, que nun dexen el funcionamientu fisiolóxicu de la glándula tiroides, o tamién por un consumu escesivu de yodu al traviés d'alimentos ricos en yodu como les algues o suplementos dietéticos utilizaos pa promover la perda de pesu que son altos en yodu. Los síntomes inclúin: aumentu de la tasa metabólica basal, apetitu voraz, sede, perda de pesu, debilidá xeneral, intolerancia al calor, nerviosismu y problemes cardiacos ente otros.
Precauciones
El yodu ye corroyente, ye necesario tener curiáu cuando se remana yodu yá que'l contautu direutu cola piel pue causar lesiones. El vapor de yodu ye bien irritante pa los güeyos. Al mínimu contautu dar unes dosis de coliriu a los güeyos. Tamién ye peligrosu pa les membranes mucoses. La concentración de yodu nel aire nun tien de sobrepasar 1 mg/m³. Cuando s'entemez con almoniacu, pue formar triyoduru de nitróxenu (triyodoamina), que ye desaxeradamente sensible y capaz d'españar inesperadamente.
El yodu como posible usu melecinal escontra tumores malinos
L'Institutu de Neurobioloxía de la UNAM; campus Juriquilla, Querétaro atopó que l'usu de yodu detién el crecimientu de tumores de cáncer de mama y de próstata, polo que de confirmase los sos estudios, dientro de tres años van poder llograr un fármacu qu'evite'l crecimientu d'esos tumores. Consideren que les evidencies n'estudios clínicos y n'análisis n'animales foron esitosos. Sicasí, esclarien que'l yodu nun cura'l cáncer, sinón qu'evita que'l tumor creza más. Señalen que nos países orientales la prevalencia de cáncer ye más baxa que nes naciones occidentales, yá que la so dieta contién alimentos con altu conteníu en yodu, como ye'l casu de les algues marines.
Beaulieu (Nièvre)
Beaulieu ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Arisdorf
Arisdorf ye una comuña suiza del cantón de Basel-Landschaft, allugada nel distritu de Liestal. Llenda al norte y noreste cola comuña d'Olsberg (AG), al este con Magden (AG), al sureste con Hersberg, al suroeste con Liestal, y al oeste con Füllinsdorf y Giebenach.
Olsberg
Olsberg ye una comuña suiza del cantón d'Argovia, nel distritu de Rheinfelden. Llenda al norte cola comuña de Rheinfelden, al este con Magden, al sur con Giebenach (BL), y al oeste con Arisdorf (BL) y Kaiseraugst.
Cercibis oxycerca
Cercibis oxycerca ye una especie d'ave pelecaniforme de la familia Threskiornithidae, mesma de Suramérica. Ye l'únicu miembru del xéneru Cercibis y puede reparase en Venezuela, Brasil, Colombia, Guyana y Surinam. Nun se conocen subespecies.
Cyathodes
Cyathodes ye un xéneru de plantes fanerógames perteneciente a la familia Ericaceae. Entiende 37 especies descrites y de estes, solo 3 aceptaes.
Taxonomía
El xéneru foi descritu por Jacques Julien Houtton de La Billardière y publicáu en Novae Hollandiae Plantarum Specimen 1: 57. 1805. La especie tipu nun foi designada.
Especies aceptaes
De siguío bríndase un llistáu de les especies del xéneru Cyathodes aceptaes hasta febreru de 2014, ordenaes alfabéticamente. Pa caúna indica'l nome binomial siguíu del autor, embrivíu según les convenciones y usos.
Signu del caballu
El signu del caballu na astroloxía china y universalmente representa como'l trunfu y la victoria, similar al Signu del perru perru tamién la fidelidá y la tenrura. Nel zodiacu occidental tamién s'inspiró nesti mamíferu como'l signu de Sagitario, según la mitoloxía griega.
Compatibilidá
D'alcuerdu a l'astroloxía china, el Tigre, el Perru y la Cabra van ser los sos meyores compañeros de camín en tolos niveles. Tamién pueden compartir maraviyosos momentos col Dragón, el Monu, el Coneyu, el Gochu, el Gallu o otru Caballu.
Incompatibilidá
Conforme a l'astroloxía china, pal Aguarón, el Caballu ye demasiáu impredicible y emocionalmente inestable. Tampoco'l Güe acepta les incoherencies del Caballu y la so creatividá, más qu'una virtú paez-y una bohemia que lu lleva al fracasu. Sicasí pa la Culiebra'l Caballu ye exabrutal, de ser dambos fogosos van tener tamién ciertos momentos maraviyosos anque non tan durareros, si quieren siguir xuntos dambos van tener que lluchar pol amor que riquen.
Beaumont-la-Ferrière
Beaumont-la-Ferrière ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
20 Monocerotis
20 Monocerotis ye una xigante naranxa de tipu espectral K0III con una temperatura efectivo llixeramente cimera a 4700 K. Tien un diámetru 12 vegaes más grande que'l del Sol, asemeyáu al d'otres xigantes naranxes más conocíes como Pólux (β Geminorum) o Menkent (θ Centauri). Relluma con una lluminosidá 62 vegaes mayor que la lluminosidá solar y tien una masa envalorada de 2,1 mases solares. Nun esiste unanimidá tocantes a la so edá; ente que pa un estudiu ye una estrella con una antigüedá cimera a los 6000 millones d'años, otru amenorga drásticamente esta cifra a menos de 1000 millones d'años.
20 Monocerotis ye una estrella de baxa metalicidá; la so bayura relativa de fierro ye un terciu de la que tien el Sol ([Fe/H] = -0,47). Esti emprobecimientu ye patente na mayor parte de los elementos, ente ellos itriu, bariu, lantanu y ceriu; otros elementos tales como praseodimiu, neodimio y sobremanera europiu, entá siendo menos abondosos que nel Sol, amuesen conteníos relativamente más elevaos.
20 Pegasi
20 Pegasi (20 Pegasi / HD 209166 / HR 8392) ye una estrella na constelación de Pegasu de magnitú aparente +5,61. Alcuéntrase a 228 años lluz del Sistema Solar.
Anque 20 Pegasi figura clasificada na base de datos SIMBAD como una xigante de tipu espectral F4III, el so diámetru —tan solo 3,3 vegaes más grande que'l del Sol— queda lloñe del de π2 Pegasi, tamién xigante de tipu F na constelación de Pegasu. Nesti aspeutu'l so tamañu ye similar al de ρ Puppis o ε Sextantis. 20 Pegasi tien una temperatura superficial de 6970 ± 80 K y relluma con una lluminosidá 23 vegaes mayor que la lluminosidá solar. Xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada relativamente lenta de 20 km/s. La so edá envalórase ente los 1000 y los 1200 millones d'años.
La composición elemental de 20 Pegasi amuesa una bayura relativa de fierro llixeramente cimera a la solar (Fe/H = +0,13). Los conteníos d'oxíxenu, sodiu y azufre son comparables a les solares, ente que nitróxenu, siliciu y titaniu son «sobreabundantes» en rellación al Sol. Nel casu del bariu, esti enclín ye más marcáu, siendo la so bayura relativa cuasi 10 vegaes mayor que nel Sol.
Fermín Arango
Fermín Arango Barcia foi un pintor arxentín d'orixe asturianu.
Biografía
Nació nel conceyu de Santalla d'Ozcos, pero emigrió bien mozu cola so familia a Buenos Aires, onde realizó los sos estudios artísticos. Más tarde, colo a Francia pa instalase en París, onde tuvo contautu con Picasso, Zuloaga o Camarasa. Regresó en delles ocasiones a España, en 1914, 1919 y 1952. Ente les sos obres más famoses tán El cai del llagu, La tranquera y puertu Hauret, Nocherniegu, Idiliu, Femme, La toilette o Paisaxe fluvial del Sena. La so pintura puede definise dientro del impresionismu. El Muséu de Belles Artes d'Asturies tien un autorretratu d'él.
Joan Mas
right|thumb|250px|Mediterrania (2002), oleu sobre tela. Joan Mas i Ramon ye un pintor y dibuxante postimpresionista español.
Biografía
Joan Mas estudió dibuxu na escuela d'artes y oficios de Barcelona. Darréu treslladóse a París, onde estudió pintura nel taller del profesor Roger Chastel na École nationale supérieure des beaux-arts de París. De magar, espunxo la so obra en diversos países d'Europa (España, Francia, Italia...) y n'Estaos Xuníos.
Obra
La so obra parte d'un postimpresionismu con influencies del cubismu, l'arte astracto y la nueva figuración. Alloñar de los dogmes convencionales de la pintura de paisaxes, pa dar vida a un llinguaxe notablemente personal.
Pepe Murillo
José Eduardo Murillo Mendisabal más conocíu pol llamatu Pepe Murillo, ye un cantante y presentador de televisión bolivianu de música folclórica. Ente la década de los años 60', 70' y 80' foi parte del grupu Los caminantes quien ye'l fundador, xunto a Carlos Palenque nel charango y Percy Bellido. Años más tarde dixébrase'l grupu y llánzase como solista componiendo con isntrumentos típicos como'l charango, zampoña, pianu y string, cola so voz.
Terrugem (Sintra)
Terrugem ye una freguesía portuguesa del conceyu de Sintra, con una área de 23,31 quilómetros cuadraos y una población de. La densidá ye de 198,1 hab/km² y el patrón de la parroquia ye San Xuan degolláu.
Juan Román Riquelme
Juan Román Riquelme ye un ex-xugador de fútbol profesional arxentín que se desempeñó como centrocampista o mediapunta.
Formáu nes divisiones inferiores d'Argentinos Juniors, club nel que se retiró, tamién formó parte de Boca Juniors, Barcelona y Villarreal. A nivel de seleiciones foi parte de la sub-20 d'Arxentina, cola cual coronóse campeón del Suramericanu Sub-20 1997 y campeón del mundu al ganar el Mundial Xuvenil 1997, siendo unu de los xugadores destacaos del tornéu xunto a Pablo Aimar.
Foi estremáu como'l futbolista del añu en Suramérica en 2001, el Premiu Don Balón al meyor xugador estranxeru de La Lliga española na temporada 2004-05, y como'l meyor xugador de la Libertadores 2007.
En 18 años de carrera profesional, Riquelme fixo 174 goles y dio 247 pases de gol (asistencies).
Divisiones inferiores
Nació'l 24 de xunu de 1978 nel senu d'una familia humilde y ye el mayor d'once hermano de los cualos él y el so hermanu Cristian dedicaron la so vida al balompié. La so nacencia, curiosamente, tuvo llugar un día antes de la primer conquista arxentina nuna Copa Mundial de Fútbol. De neñu empezó a rellacionar la so vida col mundu futbolísticu, siendo parte en distintos xuegos realizaos en potreros de la llocalidá de San Fernando, onde destacó xugando para distintes asociaciones y clubes barriales, hasta que finalmente llegó la oportunidá de probase nel so primer club, l'Asociación Atlética Argentinos Juniors. Esta institución, allugada nel barriu de La Paternal, convocaría a prueba al nuevu futbolista quedando finalmente ficháu pa les sos divisiones inferiores. De primeres desempeñóse como mediocampista central, sicasí les esixencies que proponía'l club coloráu» faíen que nun consiguiera ganar la titularidá.
La so carrera deportiva siguió n'Argentinos Juniors hasta l'añu 1996, cuando nuna operación aconseyada pol entós entrenador Carlos Salvador Bilardo, el presidente del Club Atlético Boca Juniors, Mauricio Macri, estableció la compra de dellos xugadores de les divisiones inferiores d'Argentinos Juniors, ente los que figuraba Riquelme. D'esta forma, el mediocampista fixo pie nel club que lu terminaría de poner nos primeros planos del fútbol mundial.
Boca Juniors (1996-2002)
La so llegada al club foi toa una prueba de fueu que terminó sobreponiendo ensin respigos, ganándose la considerancia de Carlos Bilardo, quien preparó'l so debú nel Tornéu Apertura de 1996. N'efeutu, el debú oficial de Juan Román Riquelme, diose'l 10 de payares de 1996, cuando foi puestu como titular frente al Club Atlético Unión nel estadiu de La Bombonera. El partíu terminó cerrando con un marcador de 2:0 a favor del conxuntu boquense. , a tal puntu que dende esi mesmu día'l so apellíu foi coriáu por La Bombonera, lo que foi'l primer pasu faía una idolatría y una rellación d'enforma ciñu ente la enchida y el xugador. . Trece díes dempués del so debú, Riquelme llogró marcar el so primera tantu nel fútbol de primer División, al convertir el sestu tantu d'una goliada solmenada per Boca Juniors a Huracán de Parque Patricios. D'esta forma, Riquelme inauguraba la so collecha personal nos tanteadores de cada partíu.
En debutando en 1996, Riquelme empecipió en Boca Juniors una llarga travesía por llograr quebrar una racha ensin campeonatos dende 1992. Tres les probes resultancies llograes na temporada 1996-97, Carlos Bilardo arrenunció a la direición téunica del club siendo asocedíu por Héctor Veira. Magar Boca algamó a demostrar ciertu ameyoramientu nel so nivel futbolísticu, llogrando'l subcampeonatu de l'Apertura 1997, les participaciones de Riquelme amenorgaron productu del pocu enfotu que-y brindara l'entrenador de vez. Tres el campeonatu Clausura de 1998, Veira abandonó l'equipu siendo reemplazáu de primeres por Carlos María García Cambón (quien cerró'l campeonatu con tres victories consecutives) y más tarde por Carlos Bianchi.
Esti entrenador llegó al club intentando anovar les sos estructures de cara al llogru del campeonatu que yá diba seis años negábase-y a Boca. Una d'eses idees, taba nel ataque, onde finalmente terminó formando un tridente ofensivu bien tarrecíu nesa dómina. Amás de devolve-y la titularidá a Riquelme, non solo dexó-y l'usu de la camiseta númberu 10, tamién-y dio la responsabilidá de comandar al equipu y d'abastecer a los delanteros Guillermo Barros Schelotto y Martín Palermo. La seguridá d'Óscar Córdoba, la sólida defensa encabezada por Hugo Ibarra y Jorge Bermúdez xunto a Walter Samuel y Rodolfo Arruabarrena, sumada al ferrial mediocampo integráu por Diego Cagna, Mauricio Serna y José Basualdo más el tridente Román-Guillermo-Palermo, terminó dándo-y a Boca'l títulu del Tornéu Apertura 1998, dexando tras la seca de seis años. Na tabla de posiciones allugar con cuarenta y cinco puntos, sacándo-y nueve de diferencia al subcampeón Gimnasia y Esgrima La Plata. Este foi'l primer títulu na trayeutoria deportiva de Riquelme.
El 1999 volvió amosar un equipu sólidu a pesar de dellos cambeos na alliniación, yá sía por mancadures o por ventes de xugadores. Riquelme caltuvo'l so llugar y posición dientro del equipu, repitiendo'l mesmu esquema ganador del tornéu anterior, ganando la so segunda corona consecutiva al llograr el Tornéu Clausura 1999, nel cual Riquelme anotó siete goles. Esti bicampeonatu llográu con Boca, non solo arriqueció la so palmarés personal, sinón que lo depositó direutamente nel so primer gran desafíu internacional, la Copa Libertadores 2000, instancia a la que Boca retornaba dempués de seis años. En dicha competencia llegaron a la final. La final produció'l 21 de xunu, nel Estadiu Cícero Pompeu de Toledo de São Paulo y depués d'una igualdá na resultancia global de 2:2, Boca imponer en definición por penaltis al Palmeiras na final y llogró el certame depués de ventidós años.
Boca apostó'l 12 de payares de 2000 en Xapón la Copa Intercontinental, enfrentando a Real Madrid. Riquelme destacó dende'l principiu y collaboró col trunfu de Boca por 2:1, con una asistencia a Palermo de más de cincuenta metros. En 2001 Boca alzóse nuevamente cola Copa Libertadores d'esi añu al imponese por penaltis al Cruz Azul de Méxicu en La Bombonera. En dicha ocasión, Riquelme recibió'l premiu al Meyor Xugador de la Final de la Copa Libertadores».
El 10 de payares de 2001 participó en La Bombonera del partíu despidida de Diego Armando Maradona, inclusive Maradona regaló-y el so camiseta a Riquelme, y usó la 10 de Boca Juniors coles sigles «Román» nel llombu. Remató l'añu cola reconocencia de la prensa llatinoamericana, que lo consagró como «Futbolista suramericanu del añu».
F. C. Barcelona (2002-2003)
En siendo estremáu como'l futbolista del añu en Suramérica en 2001, espertó l'interés de dellos clubes del fútbol europeo. Finalmente, tres ciertes fregadures cola direutiva de Boca, foi trespasáu al Futbol Club Barcelona por una cifra que rondó los trelce millones de dólares. Nel so primer partíu, un amistosu apostáu n'Ámsterdam, marcó dos goles frente al Parma. Magar ello nun llogró acentuase del tou nos alcuentros oficiales y espertó discutiniu'l fechu de que'l nesi entós direutor «blaugrana», Louis Van Gaal, facer xugar nuna posición que nun-y asitiara tan cómodamente, hasta finalmente ser apostráu al banquín. Nel branu de 2003, la nueva xunta direutiva presidida por Joan Laporta y el nuevu entrenador «culé», Frank Rijkaard revolucionó'l club coles mires de recuperar el nivel deportivu. Nun añu críticu pal club en tou aspeutu, Riquelme xugó trenta partíos de La Lliga y marcó tres goles. Per otru llau, na Lliga de Campeones de la UEFA 2002-03 el Barça algamó'l récor d'once victories consecutives con Riquelme como conductor. A pesar d'ello, la única derrota mientres la so estancia nel club foi xustamente ante la Juventus de Turín en cuartos de final de la Lliga de Campeones. Riquelme apostó once partíos na competición y marcó dos goles. L'inminente apuerto de Ronaldinho provocó un escesu de xugadores estracomunitarios, y el cuerpu téunicu decidió y la direutiva vencer a Román al Villarreal Club de Fútbol por dos temporaes.
Villarreal C. F. (2003-2006)
thumb|200px|Riquelme entrenando col Villarreal (2005).
Nel conxuntu submarín» foi onde esplegó'l so mayor nivel nel fútbol europeo, coronando rápido con grandes actuaciones y esplegando un gran nivel. Formó una recordada dupla d'ataque xunto col uruguayu Diego Forlán, conducíos téunicamente pol chilenu Manuel Pellegrini. Na temporada 2004-05 foi-y concedíu'l Premiu Don Balón al meyor xugador estranxeru de La Lliga nesa campaña amás de ser el máximu asistente de la competición. Col equipu mariellu consagróse campeón de la estinguida Copa Intertoto de la UEFA na edición de 2004. Esi añu, Villarreal llogró la tercer posición na lliga y decidió mercar el 75% del so pase.
Mientres la temporada 2005-06 el Villarreal apostó per primer vegada na so historia la Lliga de Campeones de la UEFA y la so actuación foi sorprendente; llegó a les semifinales en dexando nel camín a equipos de la talla del Manchester United, Benfica, Glasgow Rangers y Inter de Milán, ente otros, pero nesa instancia quedó esaniciáu a manes del Arsenal. Nel partíu de vuelta, Riquelme tuvo la oportunidá de llograr l'empate al traviés d'un penalti cobráu nel últimu minutu, que los llevara a la prórroga. Sicasí, el so disparu foi conteníu por Jens Lehmann, dexando fora de la copa al Villarreal.
Les actuaciones tan destacaes de Riquelme nel equipu llevaron a un club ignoto del fútbol español a los primeros planos del fútbol mundial y instalólo ente los clubes más destacaos na actualidá del fútbol español. Ye consideráu como unu de los grandes xugadores de la historia del club.
Vuelta a Boca Juniors (2007)
El presidente de Boca Juniors, Mauricio Macri, ufiertó la posibilidá de que'l club actúe como mediador nos conflictos del xugador col Villarreal. Solicitó que Riquelme sía vencíu hasta'l 30 de xunu de 2007 y al empar pagar el so salariu, de dos millones de dólares, por esi periodu. Tanto la direutiva del Villarreal como Riquelme aceptaron y el 11 de febreru foi presentáu en conferencia de prensa. El 17 de febreru remaneció depués de casi cinco años en La Bombonera. La so vuelta, influyida por una enllargada inactividá, nun foi bona; frente a Rosario Central Boca apenes empató 1:1.
Sicasí, el so rendimientu foi creciente. Pola fase de grupos de la Copa Libertadores l'equipu tuvo bon xuego pero los resultaos nun fueron los ideales, polo que llegó a la última fecha cola necesidá de marcar siquier cuatro goles ante'l Club Bolívar en cancha de Vélez ( por cuenta de qu'incidentes en 2005 dispunxeren la suspensión del estadiu). Boca ganó 7:0 llogrando non solo la clasificación sinón evitar viaxar al esterior una y bones la diferencia de gol dexába-y enfrentar a Vélez Sarsfield. N'octavos de final de la Libertadores marcó dos goles (un gol olímpicu) ante Vélez Sársfield (global 4:3) xugando superlativamente y siendo exa del equipu. En cuartos tuvo una descollante actuación ante Libertad de Paraguái de visitante marcando un gol entá tando mancáu (global 3:1). El gol foi'l primeru del partíu cuando meyor defendíase'l rival.
En semifinales Boca superó a Cúcuta de Colombia nun partíu que se xugó con una visibilidá casi nula por cuenta de la neblina qu'había aquel día. El papel de Riquelme na final contra Grêmio foi decisivu. Previu al partíu, comentó que sería'l so postreru partíu en La Bombonera (siquier nesta etapa) y el desenllaz nun pudo ser meyor. Nuevamente foi figura, Boca ganó 3:0 y foi despidíu con una ovación por tol públicu xeneize. El 20 de xunu, nel partíu final en Porto Alegre, marcó los dos goles na victoria 2:0. La resultancia global foi 5:0 (récor en finales). Boca llogró la so sesta Copa Libertadores, siendo esta la tercera pa Riquelme, goliador del equipu con ocho tantos n'once encuentro. Como asocedió en 2001, foi escoyíu'l Meyor Xugador de la Final de la Copa Toyota Libertadores». En solu cientu ventitrés díes dende la so torna, recuperó'l so meyor nivel y aceptó un nuevu llamáu d'Alfio Basile pa defender la camiseta de la seleición arxentina.
Torna al Villarreal (2007)
Cuando'l 30 de xunu de 2007 venció'l préstamu, Boca Juniors nun llogró llograr la estensión del mesmu y Riquelme, en tomándose unes vacaciones, volvió al Villarreal. Magar el xugador entrenaba col restu de la plantía, el téunicu Manuel Pellegrini (cola aprobación del presidente del club) decidió nun tenelo en cuenta pa la temporada. Entá ensin xugar nel so club, cola seleición apostó cuatro partíos por eliminatories y marcó cuatro goles, trés d'ellos de tiru llibre. Depués d'una serie d'ides y vueltes de negociaciones ente'l Villarreal y Boca Juniors, el club «xeneize» decidió mercar la totalidá del so pase, p'asina faese de los sos servicios definitivamente.
Tercer etapa en Boca Juniors (2008-2012)
thumb|200px|Juan Román Riquelme apostando la [[Copa Audi 2009.]]
Tres trabayoses negociaciones, el club de La Ribera decidió abonar al Villarreal la suma de quince millones de dólares pol pase ( ente que'l Villarreal pagó per añu aproximao tres millones d'euros el so sueldu), en tou conceutu, siendo asina la suma más alta paga por un club arxentín por un xugador en tola historia. Robló contratu dende finales de 2007 hasta 2010, pero nun pudo xugar el Mundial de Clubes d'aquel añu, por disposición de la FIFA, qu'adució que nun fuera anotáu na llista preliminar. El so primer partíu oficial nesta vuelta foi contra Rosario Central (1:1) pol tornéu Clausura 2008. Pudo vese a un Riquelme retrasáu nel campu y ordenando la meyora escontra l'arcu rival dende'l centru y con menos velocidá anque cola téunica intacta. Tamién apostó la Copa Libertadores, siendo esaniciáu en semifinales por Fluminense.
El primer partíu cerrar con una victoria de San Lorenzo de Almagro por sobre Tigre por 2:1. El segundu encruz enfrentó a Boca contra San Lorenzo de Almagro, n'unu de los más recordaos de los últimos tiempos pola cantidá de tarxetes (catorce marielles y dos coloraes) y l'emotividá del xuegu. Riquelme tuvo un desempeñu destacáu, executando'l tiru d'esquina qu'antecedió al gol de cabeza de Lucas Viatri (1:0), asistiendo a Rodrigo Palaciu (2:1) y participando na xugada del últimu gol de Cristian Chávez (3:1) que dexó ensin chances de campeonatu al club de Boedo. Por recibir la so quinta amonestación, Riquelme nun pudo xugar na última fecha del triangular, que consagró a Boca como campeón del tornéu magar la derrota por 1:0 ante Tigre, por cuntar con meyor diferencia de gol que'l so rival. Nesti tornéu demostró la importancia de Riquelme pa encontiar a un equipu que sufrió les ausencies de les sos otres figures descollantes (Martín Palermo y Rodrigo Palaciu) mientres gran parte del campeonatu.
A la fin d'añu, recibió'l Olimpia de Plata al Futbolista Arxentín del Añu per tercer vegada na so carrera. Yá lo ganara nel 2000 y 2001.
200px|thumb|right|Riquelme nun entrenamientu con [[Club Atlético Boca Juniors|Boca Juniors en 2009.]]
200px|thumb|Riquelme convirtiendo'l 3:0 frente Arsenal en 2010.
En 2009 empezó una de les peores crisis que vivió'l club, en primer metá d'añu fueron esaniciaos n'octavos de final de la Copa Libertadores y quedaron lloñe na disputa del tornéu. Pa la segunda metá d'añu, Boca quedó esaniciáu de la Copa Suramericana rápido, y nel tornéu quedó lloñe de los primeros puestos. A empiezos del 2010 arrenunció Basile tres males resultancies nel branu. Finalmente nel tornéu Clausura acabaron nel puestu 16°.
L'Apertura 2010 empezó con una alta mira, pero'l club terminó quedando fora de la engarradiella pol campeonatu rápido, llegando a perder el clásicu con River. Boca remató nel puestu 12°.
Dende xunu de 2010 intentó renegociar el so contratu por cuatro años col club Boca Juniors y llograr, asina, el so retiru nel club. Ta negociación va ser de xuru una de les más recordaes nel fútbol arxentino. El club y el futbolista llegaren a un alcuerdu'l 28 de xunetu de 2010, tres una trabayosa negociación na que s'alcordara la continuidá de Riquelme por cuatro años más. Sicasí, díes dempués, surdió un nuevu problema en rellación a cuestiones impositives que fizo a apeligrar la continuidá de la gabita na institución. Finalmente'l 6 d'agostu de 2010 solucionóse'l conflictu contractual del xugador.
En xineru de 2011 Boca contrató a Julio César Falcioni pa dexar les males resultancies tras. Tuvo un mal entamu nel Clausura, quedando fora de la engarradiella rápido. Sicasí, llogró recuperase y consiguió caltenese invictu por diez feches y ganar el postreru superclásico ante River Plate. Riquelme llogró dar bones actuaciones y marcó cuatro goles, de los cualos trés fueron de tiru llibre.
El 2 de xunetu de 2011, nel Muséu de la Pasión Boquense, finalmente amosaron la estatua de «Román», que foi impulsada por hinches de Boca. El «10» tuvo presente nel actu y confesó lo muncho que significó esto pa él: «Esta foi la mayor allegría na mio carrera deportiva». Yá empezáu'l tornéu Tornéu Apertura 2011, coles incorporaciones d'Agustín Orión, Rolando Schiavi y Darío Cvitanich, la torna de Facundo Roncaglia, la titularidá de Lucas Viatri y con un Riquelme recuperáu, Boca tuvo un regular empiezu col 0:0 ante Olimpo. Marcó'l so únicu gol nel Tornéu frente a Unión de Santa Fe na goliada por 4:0. Foi titular en tolos partíos (sacante contra Independiente), hasta qu'una mancadura contra Belgrano, na Fecha 11, torgó-y siguir xugando. Volvió como suplente, na Fecha 17, frente a Banfield onde se consagró campeón invictu con un contundente 3:0. Boca Juniors salió campeón invictu nel Apertura 2011.
Na Copa Arxentina 2011-12, en primer ronda empató ante Santamarina de Tandil 1:1, nel gol de Facundo Roncaglia, Riquelme, tiraría una gran asistencia de tiru llibre, nos penales ganaría Boca por 4:3, Riquelme convirtió'l so penal. En segunda ronda, ante Central Córdoba, Boca ganaría 2:0, Riquelme nun participó d'esi partíu. Nos octavos de final, ante Olimpo, Boca empató 1:1 y ganó Boca nos penales por 11:10, Riquelme tampoco apostó esi partíu. Nos cuartos de final empataron 1:1 con Rosario Central, Boca tamién empató 1:1, nos penales Boca ganaría por 4:2, Riquelme nun apostó esti partíu. Pero nes semifinales, Riquelme si xugó, ante Deportivu Merlo, Boca empezó ganando con un gol de tiru Llibre del mesmu Román, pero sobre'l final, Merlo empató agónicamente, otra vegada nos penales, Boca ganó por 5:4, Riquelme convirtió picando'l so penal. Depués de la salida de Riquelme, Boca ganólu 2:1 na final a Racing y conquistó per segunda vegada la Copa Arxentina.
Empezando'l segundu semestre, coles incorporaciones de Santiago Silva y Pablo Ledesma, Boca tuvo un gran empiezu de tornéu. Na fecha 3, Riquelme anotó un golazu de tiru llibre ante Newell's Old Boys, el partíu terminaría 2:0. Na fecha 7, Román anotó un gol ante Lanús, partíu que terminó en tables 2:2. Na fecha 16, ante Godoy Cruz, Román buscó'l so gol, nun lo atopó, pero realizó tres asistencies, pa los goles de Juan Manuel Insaurralde, Darío Cvitanich y Pablo Mouche, Riquelme foi la figura d'esi partíu. Boca tuvo chances de quedar como únicu piqueru frente a Banfield, pero foi un empate 1:1, dexando ensin punta a Boca. Nel postreru partíu Boca tuvo chances de salir campeón siempres y cuando Arsenal y Tigre nun ganaren y Boca ganara, Boca perdió ante All Boys por 1:3; Riquelme nun apostó esti partíu. Boca Juniors terminó na cuarta posición nel Clausura 2012.
Teoloxía
thumb|Alegoría de la teoloxía (detalle de la cara sur del pedestal de la estatua de [[Carlos IV de Luxemburgu; Plaza Křižovnické, en Praga, República Checa).]] La teoloxía (del griegu θεος [theos], ‘Dios', y λογος [logos], ‘estudiu', ‘razonamientu', polo que significaría ‘l'estudiu de Dios' y, poro, ‘l'estudiu de les coses o fechos rellacionaos con Dios') ye la disciplina qu'estudia'l conxuntu de conocencies alrodiu de Dios, los sos atributos y les sos perfecciones. La Teoloxía parte del fechu de la esistencia inequívoca de Dios. Ye por ello que la Teoloxía nun s'ocupa de la demostración empírica de la so esistencia, yá que da per fechu esta afirmación.
Juan Román Riquelme
Tercer etapa en Boca Juniors (2008-2012)
Boca nun tuvo un gran empiezu na Copa Libertadores 2012, yá que nel primer partíu Boca igualó col Zamora F. C. 0:0. Y en la fecha 2 perdió con Fluminense por 1:2, yá se duldar la clasificación de Boca a los octavos de final. Pero Boca ganó tolos alcuentros que lu siguíen pa clasificar. Ganó ante Arsenal 2:1 na ida y 2:0 na vuelta. Ganó, na revancha, ante Fluminense por 2:0. Na revancha, en La Bombonera, ganó Boca ante Zamora con un gol de Juan Román, el partíu terminó 2:0. D'esa forma, Boca, clasificó a los octavos de final de la copa, como meyor segundu.
Teoloxía
Esti términu foi usáu per primer vegada por Platón en La República pa referise a la comprensión de la naturaleza divina per mediu de la razón, n'oposición a la comprensión lliteraria propia de los sos poetes coetaneos. Más tarde, Aristóteles emplegó'l términu en numberoses ocasiones con dos significaos:
Juan Román Riquelme
Tercer etapa en Boca Juniors (2008-2012)
Na ida de los octavos de final, Boca ganó ante la Unión Española de Chile 2:1, con un gol de Riquelme, pero la victoria tuvo un preciu, la mancadura de Pablo Ledesma, que lo dexó fora de les canches un mes. Na vuelta de los octavos de final, Boca ganó por 3:2, con un gol de Riquelme y dos notables asistencies nos goles, con esi gol Riquelme igualó a Martín Palermo en cantidá de goles na Copa Libertadores, de Boca. Na ida de los cuartos de final llegó otra vegada Fluminense y ganó la ida por 1:0. Na vuelta de los cuartos de final, Boca empezó perdiendo por 1:0, sobre'l final, agónicamente empataron, con gol de Santiago Silva y clasificó a les semifinales. N'ida de les semifinales, Boca ganó-y a la Universidá de Chile por 2:0, Riquelme foi la figura d'esi partíu, gracies a les sos grandes asistencies ya intervenciones. Na ida de la final, Boca empató col Corinthians 1:1 con gol de Facundo Roncaglia y Romarinho. Nel oldeo vuelta, Boca perdió 2:0 con goles d'Emerson, perdiendo la so cuarta final de Libertadores.
Teoloxía
San Agustín tomó'l conceutu teoloxía natural (theologia naturalis) de la gran obra «Antiquitates rerum divinatum», de Marcu Terencio Varrón, como única teoloxía verdadera d'ente los trés presentaes por Varrón: la mítica, la política y la natural.Sobre esta, asitió la teoloxía sobrenatural (theologia supernaturalis), basada nos datos de la revelación y por tantu considerada cimera. La teoloxía sobrenatural, asitiada fora del campu d'aición de la Filosofía, nun taba per debaxo, sinón percima d'esta, y considerar la so sierva, que la ayudar na comprensión de Dios.
Juan Román Riquelme
Tercer etapa en Boca Juniors (2008-2012)
Depués del partíu, Riquelme anunció que nun siguiría nel club. Siendo unu de los máximos ídolos de la historia del club, la so salida definitiva marcó'l fin d'un ciclu pa Boca. De toes formes Juan Carlos Crespi, vicepresidente, esclarió que de xuru Juan Román Riquelme volvería a Boca.
Teoloxía
Teodicea ye un términu emplegáu anguaño como sinónimu de teoloxía natural. Foi creáu nel s. XVIII por Leibniz como títulu d'una de les sos obres: «''Ensayu de Teodicea. Alrodiu de la bondá de Dios, la llibertá del home y l'orixe del mal», magar Leibniz referir con teodicea'' a cualquier investigación que'l so fin fuera esplicar la esistencia del mal y xustificar la bondá de Dios.
Juan Román Riquelme
Cuarta etapa en Boca Juniors (2013-2014)
Finalmente, el 8 de febreru de 2013, depués de dos intentos fallíos per parte del club en busca de la so vuelta, Juan Román Riquelme tornó al equipu Xeneize, acompañando a la torna de Carlos Bianchi. Tres díes más tarde, empecipió les práutiques col plantel profesional. El 3 de marzu, el futbolista volvió vistir la nᵘ 10 nel alcuentru nel que'l so equipu cayó por 1:3 ante Unión de Santa Fe.