cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Melaleuca quinquenervia
Distribución y hábitat
Melaleuca quinquenervia crez nes llanures anubiertes estacionalmente y barraqueres de la mariña este d'Australia escontra'l sur hasta la badea de Botany en Sydney. Ye un componente de la sabana del oeste de Nueva Caledonia, como árboles esvalixaos que chisquen l'hábitat de pacionales. El so espardimientu al traviés d'esti paisaxe podría ser facilitada polos fueos provocaos polos humanos. N'Australia, ye'l tercer xéneru de plantes más diversu con hasta 250 especies. Les principales amenaces pa la M. quinquenervia son les urbanizaciones, carreteres, y los plantíos de caña d'azucre y plantíos de pinu. N'Australia nun tán protexíos en reserves, una y bones la mayoría de los sos montes alcuéntrase en propiedá privada, onde sigue anguaño.
Crez en suelos limosos o pantanosos a lo llargo de los marxes de los estuarios o en banzaos, y con frecuencia ye la especie dominante. Na rexón de Sydney, crez xunto a árboles como'l ocalitu y Y. botryoides. Les plantes crecen nun suelu acedu con un pH tan baxu como 2,5.
Melaleuca quinquenervia introducir en Florida dende 1900, cuando les amueses fueron llantaos cerca d'Orlando. Hubo dos importantes introducciones, una por J. Gifford na Mariña Este en 1907, y otra d'A.C. Andrews a la mariña oeste en 1912. L'Alministración de l'Agua del Sur de Florida rexistró Melaleuca alredor de les árees nes que s'introducieron orixinalmente: al suroeste de Broward y Dade nel norte de la mariña este y el sur del condáu de Llei y el norte del condáu de Collier, na mariña oeste.
Ecoloxía
Melaleuca quinquenervia refaise dempués de les quemes forestales pol rebrote de yemes epicórmicas y la so lignotubérculo maderizu y rexistróse el floriamientu a les poques selmanes de ser quemada. Los árboles pueden vivir por más de 100 años, con 40 años d'edá los árboles llograr un diámetru de tueru de 2,7 m nel cultivu.
Les flores sirven como una rica fonte de néctar pa otros organismos, incluyendo los esperteyos de la fruta, una amplia gama d'inseutos y aves, tales como Trichoglossus chlorolepidotus. La Pteropus poliocephalus y Pteropus scapulatus'' que peracaben les flores.
Química
thumb|Melaleuca quinquenervia eceite esencial thumb|Quimiotipos en Melaleuca quinquenervia M. quinquenervia demostró que produz formes químiques distintes. Estes formes o quimiotipos carauterizar polos compuestos orgánicos terpenos. El quimiotipo 1 tien terpenos acíclicos foliares, con concentraciones de sesquiterpeno Y- nerolidol 74-95% del total del aceite y monoterpeno Linalool. El quimiotipo 2 tien una alta concentración de terpenos foliares cíclicossobremanera, sesquiterpeno viridiflorol con 13 a 66% del total del aceite. Quimiotipo 2 tamién inclúi monoterpenos 1,8 - cineol y α- terpineol. Grandinin ye un elagitanino tamién s'atopa nes fueyes de M. quinquenervia.
Usos y cultivu
Melaleuca quinquenervia tien múltiples usos, y ye llargamente utilizáu tradicionalmente polos indíxenes australianos. Un amiestu facer coles arumoses fueyes pa tratar resfriaos, dolores de cabeza y enfermedaes polo xeneral. L'aceite de la fueya destilada tamién s'utiliza externamente pa la tos, los resfriaos, neuralxes y reumatismu. El nerolidol y linalol quimiotipo tamién se cultiva y se destila nuna pequeña escala pal so usu en perfumería.
La corteza de papel como s'utiliza tradicionalmente pa la fabricación de coolamons, na vivienda, y p'envolubrar alimentos enfornaos como revestimiento nos fornos de tierra. El néctar estrayer tradicionalmente por llavadura en coolamons d'agua que darréu se peracaben como una bébora. La flor arumada tamién produz un miel de color ámbare escura dependiendo del distritu. Ye de sabor fuerte y encarambelada y nun se considera como un miel d'alta calidá, pero sicasí ye popular.
Homosexualidá na Biblia
Samuel 2
1:26 Congoxa tengo por ti, Jonatán, hermanu mio Con cuanta dulzura tratástime Pa mi'l to ciñu superó. Al amor de les muyeres.
Pasaxes del Nuevu Testamentu
thumb|Representación de Pablo de Tarsu.
Romanos 1
Estos versículos describiéronse como «La referencia bíblica más importante respectu al alderique de la homosexualidá». Amás ye la única mención bíblica a la homosexualidá femenina, anque dalgunos argumentaron que namái prohibe la homosexualidá masculina. Tradicionalmente foi la base de la condena de toles práutiques homosexuales por ser la referencia más esplícita ya inequívoca. Sicasí, esta referencia que Pablo fai en romanos tien un significáu lóxicu ensin tar condergando la homosexualidá. Primero, Pablo utiliza la pallabra "dexando"; los homes dexaron el so gustu natural poles muyeres y camudar por homes, lo que se taría refiriendo a esos homes, heterosexuales, que tomaron a otros pa satisfaer el so propiu prestar. Amás la condena sexual que Pablo escribe en Romanos empieza dende'l versículu 24: "Dios apurrir al morgazu, nes concupiscencies de los sos corazones, de cuenta que deshonraron ente sigo los sos propios cuerpos". 25: "Yá que camudaron la verdá de Dios pola mentira, honrando y dando cultu a les criatures primero que al Creador, que ye benditu polos sieglos. Amén." Y depués vien el versículu 26, nel cual fala de les muyeres y el 27 sobre los homes.
1 Corintios 6; 1 Timoteo 1
Na primer epístola a los corintios, 6: 9-10, Pablo diz:
Esti versículu tamién ye oxetu de discutiniu por motivos llingüísticos. La pallabra traducida como «amuyeraos y homosexuales» mientres sieglos representó un desafíu pa los traductores ya intérpretes y foi traducida de diverses maneres como «los qu'abusen de sigo mesmos con otros homes» (KJV), «sodomites» (YLT), o «los homes que practiquen la homosexualidá». El términu orixinal ἀρσενοκοίτης (arsenokoitēs), del griegu ἄῤῥην / ἄρσην (arrhēn / arsēn) «machu» y κοίτην (koitēn) «cama, con connotación sexual»; ye un términu bien inusual, y que nun s'usó enantes pa referise a la homosexualidá porque na cultura griega usábase la pallabra androkoitēs. L'usu por Pablo d'esta pallabra ye'l so primer rexistru y namái vuelve apaecer na Biblia na primer epístola a Timoteo, 1:9-10. Ye probable que'l términu ἀρσενοκοίτης (arsenokoitēs) fuera tomáu de la llectura de la Septuaginta (LXX) del Llevíticu 20.13 onde apaecen dambos raigaños de les formes griegues (ἄῤῥην / ἄρσην [arrhēn / arsēn] y κοίτην [koitēn]).
Nel 35 el filósofu Filón utiliza la pallabra arsenokoitēs nun escritu refiriéndose a la prostitución sagrada, ente que la lliteratura cristiana posterior usa la pallabra variablemente referida a la prostitución, l'incestu, la violación, ensin un significáu únicu claru. Por casu nun tratáu sobre pecaos sexuales atribuyíu al patriarca Xuan IV de Constantinopla, nun párrafu que trata sobre'l sexu con coacción y non reproductivu, apaez el términu nuna frase que tendría que traducise como «Ello ye que munchos homes cometen el pecáu de homosexualidá coles sos muyeres». Por ello'l significáu del términu arsenokoitēs permanez escuru y ambiguu.
Crítiques
Hai autores que consideren les referencies direutes a les práutiques homosexuales na Biblia relativamente escases.
Anque la interpretación tradicional de que'l pecáu que causó la destrucción de les ciudaes de Sodoma y Gomorra, rellatáu nel Xénesis, foi la práctica de la homosexualidá, nel testu nun s'especifica, y hubo muncho discutiniu en tiempos modernos sobre esta interpretación, basándose principalmente n'aspeutos llingüísticos. La Biblia hebrea usa la pallabra kadeshah pa prostituta. El significáu de la so forma masculina kadesh o qadesh, que ye'l términu que s'usa nesti pasaxe de la Xénesis, nun ta del tou claru.
Per otru llau, el rellatu de l'amistá ente David y Jonatán del Llibru de Samuel interpretáu poles corrientes relixoses mayoritaries como una rellación platónica, ye interpretáu por autores llaicos como una rellación de naturaleza sexual.
Bengo
Bengo ye una de les 18 provincies en que s'atopa estremada alministrativamente Angola, alcontrada al norte del país. Tien una área de 33.016 km² y una población d'aproximao 450.000 habitantes. La ciudá de Caxito, nel conceyu de Dande, ye la capital de la provincia.
Xeografía
La principal ventaya d'esta provincia ye la so proximidá a Luanda. asitiada a setenta quilómetros de la so capital Caxito. El clima ye de tipu tropical secu con una temperatura permediu de 25 ° C, siendo'l mes de marzu'l más calorosu (33 ° C) y xunetu el más fríu (17 ° C).
Demografía
La provincia cuntaba con 166,000 habitantes en xunetu de 1991, envalorándose en 2006 en 460,508 persones.
División alministrativa
Parte coles provincies de Zaire nel norte, Uíge al nordeste, Cuanza Norte nel este y Cuanza Sul nel sur. Ye una provincia costera, y dispón de sableres naturales, como la de Pambala y Libongos, de 7 km de llargor.
Les ciudaes más importantes son: Cabu Ledo, Lagoa de Panguila, Puertu Kipiri y Funda.
Collonges-lès-Bévy
Collonges-lès-Bévy ye una comuña francesa del departamentu de Côte-d'Or, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Bengo
Idiomes
Amás del idioma portugués nesta provincia la llingua predominate ye'l Kikongo, anque nel ámbitu sociu cultural Ambundu fálase'l kimbundo y n'otros llugares el Bacongo.
Collonges-lès-Bévy
Tien una población de y una superficie de  km².
Bengo
Grupos étnicos
Los principales grupos étnicos que predominen nel conceyu d'Ambriz na provincia son:
Actividá económica
thumb|300px|Bengo. La principal actividá económica ye l'agricultura, centrándose nel cultivu de café, algodón, yuca, palmeres, cítricos, bananas y hortolices. Tamién trabayen la madera, y realicen llabores de pesca.
FC Spartak de Moscú
Romántsev y dominiu de la lliga rusa (1992–presente)
Oleg Romántsev dexó'l Spartak en xunu de 2003, con nel equipu nun mal momentu de forma magar cuntar col delanteru Román Pavliuchenko, ficháu esa mesma temporada del Rotor y máximu goliador del equipu nes siguientes temporaes. La marcha de Romántsev nunca aportó a bien cubierta polos continuos entrenadores que pasaron pol club y el Spartak nun volvió sumar nengún títulu al so palmarés, magar que foi subcampeón en tres ediciones consecutives, y perdió fuercia nel fútbol ruso, que pasó a ser apoderáu pol Zenit, Rubin Kazán y CSKA. La direición apostó por entrenadores estranxeros como Nevio Scala o Michael Laudrup, pero nun llegaron a completar más d'un añu cada unu. La lleenda del club moscovita Valeri Karpin fíxose cargu del Spartak en dellos periodos, como entrenador interín o definitivu, nos que llogró dos subcampeonatos de lliga.
Escudu
El 10 de xunu de 2013 na asamblea xeneral de los clubes de fútbol de Rusia de la Lliga Premier, decidióse que los títulos de campeones soviéticos tamién s'incluyiríen nos escudos, polo que'l Spartak Moscú podía asitiar cuatro estrelles d'oru sobre l'emblema del club. Esi mesmu día informóse que'l Spartak volvería diseñar un nuevu escudu, que foi presentáu'l 26 de xunu. El nuevu emblema cunta colos cuatro estrelles sobre'l tradicional diamante con un nuevu color coloráu. La «C» y el balón fueron tamién rediseñados y coloriaos del mesmu colloráu que'l restu del escudu.
Melaleuca quinquenervia
Taxonomía
Melaleuca quinquenervia describióse por (Cav.) S.T.Blake y espublizóse en Proceedings of the Royal Society of Queensland 69(7): 76. 1958.
FC Spartak de Moscú
Estadiu
thumb|El Spartak mientres un partíu de [[Lliga de Campeones de la UEFA|Lliga de Campeones en Luzhnikí.]] thumb|Interior del nuevu [[Otkrytie Arena.]] El Spartak nunca tuvo un estadiu propiu hasta 2014, ocupando dellos estadios moscovitas a lo llargo de la so historia, como nel estadiu Lokomotiv y, principalmente, nel estadiu Olímpicu Luzhnikí, el más grande de Rusia, inauguráu en 1956 y con capacidá pa 84 745 espectadores. Dempués de la compra del club por Andrei Chervichenko a principios de 2000, fixéronse delles declaraciones sobre la construcción d'un estadiu, pero nun se llegó a concretar nengún proyeutu.
En 2003 el club foi adquiríu por Leonid Fedun, empresariu de Lukoil, y nesi momentu sí se tomaron midíes reales pa promover el proyeutu del nuevu estadiu. En 2006 el Conceyu de Moscú asignara al Spartak una parcela de 28,3 hectárees pa la construcción del estadiu nel antiguu Aeródromu Túshino. La cantidá necesaria pa la inversión en construcción nel entamu del diseñu foi d'unos 150 millones d'euros. L'actu oficial de la primer piedra tuvo llugar el 2 de xunu de 2007 y el 19 de febreru de 2013 anuncióse que, como resultancia del alcuerdu col bancu Otkrytie, l'estadiu recibiría esti nome mientres los próximos seis años.
El club tamién cunta con otres infraestructures en Moscú, l'estadiu Spartakovets N. P. Starostin, un pequeñu estadiu de fútbol construyío en 1961 onde entrena l'equipu y xueguen los sos xuveniles y l'equipu acuta.
Rivalidaes y afición
thumb|El grupu ultra [[Fratria (ultres)|Fratria realizando un mosaicu antes d'un partíu del Spartak.]] El principal rival del Spartak ye'l CSKA de Moscú, yá que na Xunión Soviética'l Spartak yera'l "equipu del pueblu" ente que'l CSKA yera l'equipu del exércitu y el más potente de la URSS yá que podía llamar a files en cualquier momentu a un xugador de cualesquier otru club de la lliga. Los duelos ente Spartak y CSKA son unos de los más siguíos en tol país. El segundu equipu col que caltién gran rivalidá ye'l FC Dinamo de Moscú, otru de los clubes moscovitas. Sicasí estos enfrentamientos perdieron la rivalidá que teníen nos tiempos soviéticos por cuenta de les probes resultaos del Dinamo nos últimos años. Los partíos frente al Lokomotiv y, más apocayá, frente al Zenit San Petersburgu atraen a munchu siguidores en tol país. Fora de Rusia pero con un pasáu soviéticu común y calteniendo viva'l discutiniu ente rusos y ucraínos, ta la rivalidá col Dinamo de Kiev, los dos clubes con más lligues soviétiques, nos partíos qu'éstos xueguen nes competiciones europees de la UEFA.
Melaleuca quinquenervia
Taxonomía
Melaleuca quinquenervia describióse per primer vegada como miembru de Metrosideros pol naturalista español Antonio José Cavanilles en 1797, y Stanley Thatcher Blake del Herbario de Queensland dempués asitiar en Melaleuca en 1958. Melaleuca: nome xenéricu que remanez del griegu antiguu: melanos = "negru" y leukos = "blancu" (esto fai referencia a los tueros de les plantes d'esti xéneru).
FC Spartak de Moscú
Rivalidaes y afición
De cutiu el cantar soviética "Katiusha" y otros cantares populares ruses son cantaes nel estadiu polos aficionaos pa sofitar al equipu.
Melaleuca quinquenervia
Taxonomía
quinquenervia: epítetu específicu que remanez del llatín quinque = "cinco", y nervus = "nervios" - en referencia a venes de les fueyes.
FC Spartak de Moscú
Llamatos
L'equipu y siguidores son tamién conocíos como Myaso (lliteralmente, «carne»). L'orixe d'esti llamatu pertenez a la dómina de la fundación del club, na década de 1920, una y bones l'equipu foi rebautizado delles vegaes, de Club Deportivo de Moscú a Rede Presnia (pol nome d'unu de los distritos de Moscú) a Pischevik («trabayadores de la industria d'alimentos») a Promkooperatsia («cooperación industrial») y finalmente a Spartak Moscú en 1935. Mientres munchos años l'equipu taba sol patrociniu d'una de les fábriques de alimento Moscú que trataben de productos cárnicos. Unu de los lemas más favoritu de los aficionaos y xugadores ye "¿quién somos? ¡Somos la carne!" (en rusu: "Кто мы? Мясо!", "Kto my? Myaso").
! Temporada ! Div. ! Pos. ! PX ! PG ! PE ! PP ! GF ! GC ! Ptos. !Copa !colspan=2|Europa !Goliador (lliga) !Entrenador P.Popov Kornilov – 13||align="left"| Gorojov Wohlrat Gorojov Glazkov Reingold – 5||align="left"| Simonyan Simonyan Silagadze – 5 Piskarev – 5||align="left"| Simonyan Andreev – 4 Piskarev – 4||align="left"| Simonyan Lovchev – 2 Bulgákov – 2||align="left"| Krutikov Cherenkov – 12||align="left"| Beskov Radchenko – 13||align="left"| Romantsev
🇷🇺
! Temporada !Div. ! Pos. ! PX ! PG ! PE !PP ! GF ! GC ! Ptos. !Copa !colspan=2|Europa !Goliador (lliga) !Entrenador UEFA||Previa SF||align="left"| Tsymbalar – 10||align="left"| Romántsev UEFA||Grupos R32||align="left"| Titov – 13||align="left"| Romántsev Robson – 11||align="left"| Romántsev Chernyshov Fedótov CI||R16 CF||align="left"| Pavliuchenko – 10||align="left"| Scala Starkov Fedótov UEFA||Grupos R32||align="left"| Pavliuchenko – 14||align="left"| Fedótov Cherchesov UEFA||Previa R32||align="left"| Bazhenov – 6 Pavliuchenko – 6 Pavlenko – 6 Welliton – 6||align="left"| Cherchésov M.Laudrup Karpin UEFA||Previa Grupos||align="left"| Welliton – 19||align="left"| Karpin
Máximos goliadores
Actualizáu al 2 d'avientu de 2011.
Bengo
Actividá económica
Los minerales que s'estrayen son: azufre, xema, fosfatu, caliares y cuarzu.
Otru importante motor de l'actividá económica ye la pesca deportiva y la caza.
Ledaña
Ledaña ye un conceyu y llocalidá d'España, na provincia de Cuenca, comunidá autónoma de Castiella-La Mancha.
Bengo
Artesanía
Los artesanos locales utilicen materiales locales como bordaos, bambú, madera, pau preto.
Clima
Tien un clima tropical secu, con una temperatura medio de 25 graos centígrados. El mes más calorosu ye marzu, con 33 °C; ente que'l mes más fríu ye xunetu, cuando baxa hasta los 17 °C.
Ledaña
Toponimia
El topónimo de Ledaña paez derivar del llatín limitanea, que significa «aledaña», lo cual fadría referencia a una llende o llinde de tierres. Dicha pallabra evolucionaría en lemitania, letania, ledania y, a lo último, ledaña.
Bengo
Recursos naturales
Nesta provincia ta allugáu'l Parque Nacional de Kissama y tamién la reserva del monte de Kibinda, arrodiáu por dos grandes ríos, el Longa y el Kwanza. Esti postreru ye navegable a lo llargo de tol so pasu pol parque, y hasta la desaguada nel Océanu Atlánticu. La provincia tamién tien un númberu de llagos, la mayor parte de tán nos conceyos de Dande y Icolo y Bengo. Hai llagunes en Panguila y Ibendoa, Cabiri y Ulua faen Sungui.
La guapura natural de les sableres, en Pambala y Libongos, con siete quilómetros de llargor, en Cabu Ledo y Ambriz.
Ledaña
Xeografía
la clasificación climática de Köppen Ledaña encuadrar na variante Csa, esto ye, clima mediterraneu de branos templaos, cola media del mes más templáu superior a 22 °C. Sobre la base de los datos de les estaciones meteorolóxiques asitiaes en Motilla del Palancar y Iniesta, a 43 y 10 quilómetros de distancia respeutivamente, los parámetros climáticos permediu averaos del conceyu son los siguientes:
Historia
1240, Esi añu pasó a formar parte del Marquesáu de Villena como aldega perteneciente a Iniesta hasta la fecha de la so emancipación como conceyu la Navidá de 1705.
Poblaciones como La Peral, Minglanilla, Ledaña, El Herrumblar, Villalpardo, Villarta, Villamalea, La Graja, El Castillejo, Quintanar, Les Llurigues, La Casa De Simarro, Gil García, Campillo, Sisante, etc, segregóse de les tierres d'Alarcón, Iniesta, Villanueva de la Jara, Motilla, Vara de Rey o Jorquera.
Más tarde, la Villa de Ledaña, empezó una actividá económica en sector primariu importante. grandes superficies de terrén de cebera, llegumes, azafran, olivares, almendrales y viña, fizo que Ledaña precisara dellos molinos d'aceite, de farina, fábrica d'alcohol, bodegues de vinu, almacén de ceberes, muncha mano d'obra escontra falta y con tou ello Ledaña supero los 3000 habitantes. Pero unu de los fenómenos que marcaron Ledaña para siempres, foi'l movimientu masivu migratoriu a partir de los años 60, la sociedá rural castellana tradicional, de autoconsumo agrícola y ganaderu, sumieron cuando'l tiempu de la modernidá, cola mecanización del campu con tractores, cosechadoras, etc. produció una gran masa de mano d'obra excedentaria, que se vio obligada a buscar l'alternativa ocupacional y vital qu'equí yá nun teníen. Esti fenómenu migratoriu allumó'l despoblamientu de casi un 40 % de la nuesa contorna. Sobre 1000 hab, de Ledaña, y lo que más se notó nos pueblos foi que yera la xente nuevo, xente n'edá de crear les sos propies families nun sitiu más espolleto, quedando una población sobreenvejecida. Baxando la población añu tres d'añu. Los nuesos paisanos y familiares, tuvieron que camudar a Valencia, Barcelona y Madrid, ente otres. Los que permanecieron nesta Contorna, sobrevinieron alternando cultivos tradicionales, anovando productos como'l xampiñón o'l xirasol, faciendo más competitivos los viñeos, dedicándose al tresporte o a la construcción, como dende'l principiu de la hestoria, afaciéndonos a los nuevos tiempos vinientes, la llucha del día ente día.
Demografía
thumb|Casa de Cultura thumb|Colexu públicu San Roque
Economía
miniaturadeimagen|Molín
Agricultura
Cultivo de vide, ceberes, principalmente y en menor midida almendres. Quedando dellos cultivos que nel pasáu tuvieron importancia como l'azafrán y la olivar, amenorgaos a delles perpequeñes esplotaciones. Reviste importancia'l cultivu de fungos (Cogordes y xampiñón) realizáu en naves climatizaes.
Ganadería
La ganadería tradicional atópase representada pola esplotación estensiva de ganáu ovín, últimamente s'hai instalaes delles granxes de pollos y una de gochos.
Patrimoniu históricu-artísticu
thumb|Ermita de San Cristóbal
782
Fechos
.
Melia azedarach
Descripción
Ye un árbol caducifoliu de tamañu mediu, de 8 a 15 m d'altor, col tueru rectu y curtiu; la copa algama los 4 a 8 m de diámetru, en forma de sombriella. Les fueyes son opuestes, compuestes, con peciolos llargos, imparipinnaes, de 15 a 45 cm de llargor; los foliolos son ovales, acuminaos, de 2 a 5 cm de llargu, de color verde escuru pol fexe y más claru nel viesu, col marxe serrucháu; amarillean y cayen a empiezos del seronda.
Floria a mediaos o finales de la primavera. Les pequeñes flores pentámeras de color púrpura o lila surden en panícules terminales d'hasta 20 cm de llargu, bien fragantes. El frutu ye una drupa de 1 cm de diámetru y forma globosa, de color mariellu maciu, que s'esclaria entá más col pasu del tiempu. Contién ente 3 y 5 granes nel so interior en forma de gota de 1 mm de llargu x 0,3 mm d'anchu.
Distribución y hábitat
Orixinariu del pie de los Himalayas, onde crez hasta los 3000 msnm. Cultiváu en delles rexones d'Asia yá pa la dómina de Linneo, qu'anotó habitat in Syria nel Species Plantarum, naturalizárase en zones templaes y templaes de tol mundu.
Cultivu
Tolera xelaes llixeres a condición de cuntar con un branu templáu; afacer a la seca, a los suelos ácidos o alcalinos y al salín, anque tolera mal el vientu pola fraxilidá de la ramasca. Ye marcadamente fotófilu. Crez con rapidez, y reproduzse con facilidá per grana o frada.
Usos
Úsase en xardinería como árbol de solombra y pol so abondosu y arumosu floriamientu. Los güesos de les granes fúrense fácilmente (tienen un furu natural ente los estremos) y úsense como cuentes pa fabricar rosarios. (Tien De tenese en cuenta qu'esti árbol considérase santu n'Asia). Esta ye una de les razones poles que se fixo popular y se plante en parques y xardinos. Esto nun significa que sía un árbol recién n'España. Yá fala d'él Abú Zacaría nel sieglu XIII (Al-Awwam) nel so 'Llibru d'agricultura andalusí'. Esti autor encamienta'l so plantíu cerca de nories y pozos por que persones y besties puedan beneficiase de la so solombra. La madera, anque nun s'usa con frecuencia, ye d'alta calidá, con una densidá media, veteáu prestosa y coloración que bazcuya ente marrón claro y colloráu escuru. Les fueyes sirven pa tiñir teles y d'antiguo pa tiñir de negru y fortalecer los pelos, según cuenta l'autor enantes mentáu, Abú Zacaría. Detalla que nun convien abusar pos escurez hasta la piel. thumb|Árbol en floriamientu. thumb|Frutos. thumb|Melia azedarach - [[MHNT]]
Principios activos
La planta contién sesquiterpenos, Alpha-Cadinol, triterpenos y flavonoides.
Toxicidá
Los frutos tienen propiedaes narcótiques. Resulten venenosos inxeríos en cantidá. D'ellos puédese llograr, por destilación, un gas ensin golor ya inflamable que s'usó pal allumáu. El frutu seco y pulverizao sirvi como insecticida y pa defendese de los pioyos. La toxicidá de los frutos afecta al ser humanu y otros mamíferos, anque non a les aves. (De fechu constitúi parte esencial de la dieta de la catita Myiopsitta monachus).
Contién neurotoxines, cuantimás tetranortriterpeno; 0,66 g de fruta por kg pueden matar a un mamíferu adultu. Los síntomes son vultures, foria, dolor abdominal, conxestión pulmonar, rixidez, falta de coordinación y finalmente paru cardiaco. Magar ello, nel pasáu utilizaba la fervinchu de fueyes bien esleida como relaxante uterín.
Taxonomía
Melia azedarach describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 384–385. 1753.
Cecilia Bolocco
Cecilia Carolina Bolocco Fonck ye una presentadora de televisión, actriz, modelu y diseñadora de moda chilena. Fízose conocida por haber sío escoyida Miss Universu en mayu de 1987.
Bolocco participó en múltiples programes nel so país, Estaos Xuníos y Méxicu, destacando Viva'l llunes y La nueche de Cecilia. Tamién incursionó na actuación. Tuvo casada col ex-presidente arxentín Carlos Menem, de quien se divorció en 2007.
Familia y vida temprana
thumb|Bolocco nuna de les sos clases de [[balé en 1985.]] Nació en 1965 na Clínica Santa María de Santiago, fía del empresariu Enzo Bolocco Cintolesi y de Rose Marie Fonck Assler. Ye la tercera de cinco hermanos, siendo los mayores Juan Pablo y Rodrigo (fináu en 1986), y les menores Verónica y Diana. El so padre yera dueñu de Chilemotores, en sociedá con Ford, y de la industria chileno de Televisiones Bolocco, llargamente cuestionáu poles sos práutica d'arriquecimientu ilícitu.
Mientres la so mocedá y adolescencia, tuvo como principal pasatiempu'l balé clásicu, actividá que realizó ente los cuatro y 18 años, de forma ininterrumpida. Estudió primaria y secundaria nel Santiago College y ostentó el títulu de reina del so colexu mientres la secundaria, a los 16 años. Foi una alumna mediana, pero con bultables aptitúes pa les matemátiques.
En 1982 completó la so educación media ya ingresó a estudiar Inxeniería civil na Universidá de Santiago de Chile (USACH), carrera qu'abandonó por diferencies vocacionales. Depués decidió estudiar diseñu de vestuariu nel institutu INCACEA, recibiéndose como diseñadora de vestuariu.
Vida personal
Bolocco tamién foi famosa poles sos rellación sentimentales, captando l'atención de la prensa.
En marzu de 1990, casóse col productor de televisión d'Estaos Xuníos Michael Young nel Palaciu Cousiño, en Santiago. Los medios locales cubrieron l'acontecimientu como si fuera una boda real. En xunetu de 1995, la pareya dixebróse. Arriendes d'ello, el matrimoniu foi depués anuláu no civil pola corte de Miami en 1996 y no relixoso por dispensa papal ente 2010 y 2011.
Tamién tuvo una rellación sentimental col animador de televisión y compañeru de Bolocco en Viva'l llunes, Kike Morandé, que taba casáu. Finalmente, la pareya rompióse, yá que Morandé decidió refaer la so familia. Depués d'ello, venceyóse-y sentimentalmente col cantautor Keko Yunge y l'escritor Paulo Coelho.
El 26 de mayu de 2001, casóse con Carlos Menem, expresidente d'Arxentina, a quien conoció mientres una entrevista na Casa Rosada, y con quien en payares de 2003 tuvo'l so primer fíu, Máximo Saúl Menem Bolocco, nacíu en Santiago. La pareya empecipió los trámites de divorciu en 2007.
Carrera televisiva
Bolocco empecipió una carrera na televisión chilena col programa Porque güei ye sábadu en TVN. Depués co-animó Martes 13 de Canal 13. Darréu, camudar a Atlanta pa trabayar como presentadora titular para CNN n'Español en xunu de 1990. CNN, que tenía un alcuerdu con Telemundo, decidió unviar a Cecilia a Miami. Depués, en Telemundo animó La bona vida y Asocedió asina, polos que ganó dos premios Emmy.
Darréu, Bolocco debutó como actriz col so personaxe de la malvada Karina Lafontaine de Montero na telenovela mexicana Morelia, producida por Televisa, que foi un ésitu a nivel continental y tresmitida en más de 70 países, incluyendo Chile y naciones europees.
En 1995, Bolocco coanimó xunto a Antonio Vodanovic la 36ª edición del Festival de Viña del Mar. N'ochobre d'esi mesmu añu, co-animó unu de los programes más esitosos de la televisión chilena de los últimos años, Viva'l llunes, xunto a Francisco Javier Morandé y l'humorista Álvaro Salas. Mientres esti tiempu, tamién tuvo'l so propiu programa de radio y tamién el so propiu programa de televisión llamáu La nueche de Cecilia, emitíu por Canal 13.
En febreru de 2000, establecióse como animadora permanente al ser nuevamente presentadora de la 41ª versión del Festival de Viña del Mar. Más tarde, esi mesmu añu, convidada pol so amigu, el guionista colombianu Fernando Gaitán, tuvo una participación na telenovela colombiana Yo soi Betty, la fea. En febreru del añu siguiente, volvió ser l'animadora de la 42ª edición del Festival de Viña del Mar. En 2002, presentó'l programa Equí pásase Mundial en Canal 13, xunto a Álvaro Salas, que s'estendió por dos temporaes y animó la nueche de clausura del Festival del Cantar de Viña del Mar, amás de participar del zarru de la Teletón nel Estadiu Nacional.
El so últimu proyeutu televisivu, La nueche de Cecilia —una continuación del so antiguu programa, pero agora emitíu pola señal de televisión abierta Mega—, nun foi acompañáu de bones crítiques y permedió una baxa audiencia mientres la so curtia emisión. thumb|200px|Bolocco en 2010. N'avientu de 2006, volvió a Canal 13, y en xineru de 2007 animó'l reality show Fama de la mesma estación televisiva. En febreru d'esi añu, llegó a la gala de la 48ª edición del Festival de Viña del Mar con un traxe diseñáu por Rubén Campos d'una gran tresparencia que dexaba ver los sos atributos físicos, provocando titulares na prensa chilena ya internacional.
El 14 de marzu de 2007, empecipió'l so estelar d'intercambiu d'esposes ¿Quién camuda a quién?, basáu nel programa británicu Wife Swap, que s'estendió por 10 episodios.
Dempués d'una invitación de la producción de Canal 13, a cuntar del 23 d'abril de 2015 va asumir la presentación del programa Vértigu en reemplazu de la so hermana Diana Bolocco, quien va dexar el estelar pol so pre y posnatal.
Cara publicitaria y emprendimientos
Ye cara d'una esclusiva campaña de productos de guapura de Falabella, col eslogan «100 % actitú», tantu en Chile como en Perú.
En 2001 llanzó'l so sitiu web oficial (Isomos.com), que foi cerráu un añu y mediu más tarde por falta de recursos económicos.
En 2008 llanzó la so coleición de vistíos femeninos, estilu años 1940 afechu a la dómina actual, llogrando qu'a menos d'una selmana de ser presentada, vendiérase'l 50 % d'esta.
Paru de Federici
A la so llegada a Chile, en ganando'l centru de guapura mundial, Bolocco dio una conferencia'l 2 d'ochobre de 1987. Nella consultóse-y la so opinión avera del conflictu que sosteníen estudiantes de la Universidá de Chile mientres el Paru de Federici, a lo cual ella esclamó que los mozos teníen d'esmolecese d'estudiar, porque para eso va a la universidá!», amosándose contraria a les demandes estudiantiles que s'escuchaben a lo llargo de too Chile. Metanes la tirante situación política de la dómina arriendes de les manifestaciones estudiantiles, fuera baleada la estudiante María Paz Santibáñez a manes d'un carabineru, sobre lo cual dixo: «¡Pa qué se mete en problemes, pa qué! ¡Pa qué va alegar! Sabe qué... ¿va sacar daqué con eso? ¿Sabía que-y diba a pasar eso? ¡Al meyor sí!». Les sos respuestes desamarraron la roxura de los detractores al réxime militar d'Augusto Pinochet.
La estola arxentina
En mayu de 2001, Bolocco apaeció na portada del selmanariu arxentín Para Ti. Na imaxe, a Cecilia vése-y semidesnuda, con un peñáu similar al d'Eva Perón y cubierta namái por una estola de piel colos colores de la bandera d'Arxentina. La fotografía fizo que bona parte de los arxentinos criticara negativamente a Bolocco, inclusive, l'abogáu arxentín Juan Carlos Iglesias denunciar por «ultraxe a la bandera nacional». El 17 de mayu, nuna fiesta que se realizó nel so honor en Santiago de Chile, Cecilia pidió esculpes al pueblu arxentín, argumentando que la idea de la estola «yera da-y un abrazu a l'Arxentina».
Narros de Saldueña
Narros de Saldueña ye una llocalidá y un conceyu d'España perteneciente a la provincia d'Ávila, na comunidá autónoma de Castiella y Llión. En cuntaba con una población de  habitantes.
Cecilia Bolocco
Infidelidá
El fotógrafu confesó al programa Primer planu que'l direutor de la revista, Rodrigo Danús (quien amás foi representante de Bolocco nel pasáu), encargáralu pescudar sobre la rellación ente Bolocco y Marocchino n'Estaos Xuníos. Tamién aseguró qu'ente ella y l'italianu había una rellación sentimental, y qu'en tres meses sería capaz de demostralo con nueves fotografíes. El paparazzi llogró asitiase nuna islla allugada frente a la de Cecilia, y depués d'esperar tres díes, pudo prindar les imáxenes que depués vendería a la revista pola suma de 24 millones de pesos chilenos.
Narros de Saldueña
Toponimia
Según Ángel Barrio García, el so topónimu esplicar pola procedencia de repobladores procedentes de Navarra; asina, la Rellación del cardenal Gil Torres del añu 1250 referir al llugar como Nafarros de Salduenna.
Cecilia Bolocco
Infidelidá
Les fotografíes causaron movición mediática internacional, yá que avivaben entá más l'antiguu rumor sobre la supuesta separación de Bolocco y el so home, el ex-presidente d'Arxentina, Carlos Menem.
Dos díes depués publicaes les imáxenes, Cecilia llegó a Chile y aprovechó l'intre pa pidir esculpes públiques al so home, sicasí, nun aportó a dar esplicaciones sobre lo asocedío, argumentando que les semeyes fueren tomaes de forma illegal. Tamién esclarió que nun se referiría más a la tema, pero hores dempués concedió una entrevista al diariu El Mercurio. Ellí declaró que'l so maríu, depués d'enterase de les semeyes, dixéra-y non esmolézase».
Narros de Saldueña
Símbolos
L'escudu heráldicu que representa al conceyu definir a partir del siguiente blasón aprobáu la : 120px|left|Escudu de Narros de Saldueña
Cecilia Bolocco
Infidelidá
El 15 de mayu de 2007, Carlos Menem confesó qu'él y Cecilia taben dixebraos ello ye que y que namái los xunía l'amor al fíu de dambos, Máximo.
Na so edición del 17 de mayu de 2007, el diariu La Tercera aseguró que les autoridaes de la canal onde trabayaba Bolocco, Canal 13, taben esperando la publicación de nueves fotografíes por que ella arrenunciara. Según la editora de la revista SQP, Alejandra Valle, ellos nun pretendíen adquirir nin publicar diches imáxenes, yá que la so llinia editorial nun dexaba exhibir fotografíes «xubíes de tonu», inclusive, el periodista y ex panelista del programa SQP, José Miguel Villouta, aventurar a asegurar que nes enigmátiques imáxenes yera posible ver escenes de sexu oral ente Bolocco y Marocchino.
Narros de Saldueña
Símbolos
El castiellu ye una representación esquemática del esistente nel conceyu, construyíu por Rodrigo Dávila y Valderrábano a principios del sieglu XV. Les cadenes son les que figuren nel escudu de Navarra, simbolizando l'orixe de los repobladores del conceyu na Edá Media y l'etimoloxía del topónimu.
Cecilia Bolocco
Infidelidá
Magar tolos rumores sobre'l conteníu de les semeyes ensin publicar, el paparazzi Ángel Mora declaró al programa Xuntos, el show de la mañana, de Canal 13, que naide viera les semeyes entá. Y tamién pidió esculpes a cualesquier que pudiera resultar afeutáu pola situación.
El 20 de mayu de 2007, Carlos Menem anunció que se dixebraría llegalmente de Bolocco, depués de cuasi seis años de matrimoniu y trés de separaos.
Finalmente, la revista TV Notes publicó'l 22 de mayu de 2007 les fotografíes que delataron el romance ente Cecilia Bolocco y Luciano Marocchino. Nelles víase a la pareya besándose y «nuna actitú visiblemente sexual». Les imáxenes fueron captaes nel mesmu llugar que les semeyes anteriores y pol mesmu fotógrafu.
Pela so parte Canal 13 declaró que Bolocco caltendría'l so emplegu, yá que «nun nos vamos referir a les semeyes, qu'otra manera tienen que ver cola so vida privada».
Narros de Saldueña
Demografía
El conceyu, que tien una superficie de 9,44 km², cuenta según el padrón municipal pa del INE con  habitantes y una densidá de  hab./km².
Cecilia Bolocco
Infidelidá
El 5 de febreru de 2008, la revista arxentina Cares publicó tres imáxenes nel so sitiu web onde apaecía Cecilia en topless, pero esta vegada acompañada del so fíu. Les imáxenes fueron captaes ente'l 2 y el 3 de febreru por un paparazzi contratáu pola axencia uruguaya Southern-press. El fotógrafu, que s'atopaba sobre una llancha motorizada nel llagu que da a la terraza de Cecilia, llogró prindar 31 fotografíes onde se vía a Bolocco y a Máximo esfrutando del sol y la piscina.
Narros de Saldueña
Patrimoniu arquiteutónicu
thumb|left|Castiellu de Narros de Saldueña right|thumb|Ilesia de San Martín Obispu
Cecilia Bolocco
Infidelidá
El 19 d'ochobre de 2008, Bolocco asistió al programa Animal nocherniegu y faló per primer vegada sobre Luciano Marrochino. Ente otres coses, afirmó que siempres-y gustaron los homes mayores y que aquella foi la única vegada que dambos s'atoparon solos.
Narros de Saldueña
Patrimoniu arquiteutónicu
El castiellu del duque de Montellano atopar nel estremu de la llocalidá de Narros de Saldueña, en plena llanura de La Moraña. Foi construyíu a finales del sieglu XV pola familia Valderrábano. Constitúi un bon exemplu de castiellu-palaciu llevantáu con lladriyu y tapial, lo que lu rellaciona cola arquiteutura mudéxar. Ye de planta rectangular y tien una gran Torre del Homenaxe. Ta alcontrada na zona norte de la llocalidá. La so construcción fechar a finales del sieglu XV o principios del sieglu XVI. La planta ye de tipu basilical y ye destacable l'armadura de madera de la cabecera.
Cecilia Bolocco
Acusación de llavadura de dineru
Dende xunu de 2015 Bolocco enfrenta una denuncia por llaváu de dineru establecida pol diputáu Manuel Garrido. Acúsase-y d'actuar como intermediaria en sociedá con Carlos Menem pa la llavadura d'activos que correspuenden a una serie de propiedaes n'Arxentina. El casu ta nel xulgáu al cargu de María Servini de Cubría y el fiscal Jorge Di Lello, dende'l xulgáu pidiéronse midíes de prueba pa la meyora de la investigación xudicial que toma los delitos d'arriquecimientu ilícitu, llaváu de dineru, y encubrimiento.
Catherine Scorsese
Catherine Cappa Scorsese foi una actriz d'Estaos Xuníos, madre del direutor Martin Scorsese.
Biografía
Nacida en Nueva York como Catherine Cappa, d'ascendencia italiana, empezó a actuar cuando'l so fíu, Martin Scorsese, dio-y un papel na película It's Not Just You, Murray!. Frecuentemente interpretaba'l papel d'una madre italiana, y ye conocida pol so papel en Goodfellas, dirixida pol so fíu. Tamién actuó en películes d'otru direutores. Casóse con Charles Scorsese. El so padre, Martin Cappa, yera coordinador de teatru, y la so madre, Domenica, yera dueña d'una tienda.
Amás publicó un llibru de cocina, Italianamerican: The Scorsese Family Cookbook.
Finó'l 6 de xineru de 1997 en Nueva York, d'Alzheimer.
Aegus fukiensis
Aegus fukiensis ye una especie de coleópteru de la familia Lucanidae.
Distribución xeográfica
Habita en China y Vietnam.
Organización territorial d'Angola
thumb|300px|Mapa d'[[Angola coles provincies numberaes.]] 300px|thumb|Provincies angoleñes.
Angola ta estremada en 18 provincies, que de la mesma atopar subdividíes nun total de 162 conceyos, que tán compuestos, de la mesma, de 618 comuñes.
Históricamente, les actuales divisiones alministratives d'Angola, fora de les sos 500 años d'historia, desenvolviéronse como parte que foi del imperiu colonial portugués. Esto tamién esplica'l paralelismu esistente coles divisiones alministratives de Portugal, en concretu na so estructura y terminoloxía.
Maider Esparza
Maider Esparza Elizalde ye una ex ximnasta rítmica española, que foi suplente del conxuntu nacional de ximnasia rítmica bicampeón del mundu y medaya d'oru nos Xuegos Olímpicos d'Atlanta 1996, anque nun foi citada nesta última competición al dexase namái la convocatoria de los seis ximnastes titulares.
En 2013 estrenóse en YouTube'l documental Las Niñas de Oro, dirixíu por Carlos Beltrán, que narra la historia del conxuntu campeón olímpicu n'Atlanta al traviés d'entrevistes a les mesmes ximnastes, ente elles Maider. En 2016 asistió xunto al restu del equipu a la Gala 20º Aniversariu de la Medaya d'Oru n'Atlanta '96 en Badayoz.
Biografía deportiva
miniaturadeimagen|240x240px|El Ximnasiu Moscardó, nel distritu de Salamanca ([[Madrid), foi'l llugar d'entrenamientu de la seleición nacional de ximnasia rítmica hasta 1997.]] Empezó la so actividá como ximnasta nel Club Natación Pamplona, animada pol fechu de que dos primes sos faíen ximnasia. En 1994, recibió la llamada de la seleccionadora nacional Emilia Boneva. Formó parte de la seleición nacional de ximnasia rítmica d'España na modalidá de conxuntos dende mayu de 1994 a 1996. Mientres esti tiempu convivió col restu de les componentes del equipu nun xalé en Canillejas y entrenó nel Ximnasiu Moscardó de llunes a sábadu primeru unes 6 hores y dempués hasta 8 hores diaries nel añu previu a los Xuegos Olímpicos, nel que dexaron de dir al colexu. El conxuntu foi entrenáu pola mesma Emilia Boneva y por María Fernández Ostolaza. La coreógrafa dende 1994 hasta 1998 foi Marisa Mateo.
N'ochobre de 1994 #convertir en ximnasta titular, debutando en competición nel Tornéu Internacional de Portimão n'abril de 1995, onde llogró'l bronce tanto nel concursu xeneral como na final de 5 aros. Tres el tornéu de Karlsruhe, la so segunda competición como titular, foi la ximnasta suplente na mayoría de competiciones nes que participó'l conxuntu español, que consiguió nesos años dos oros nos Mundiales de Viena y Budapest, y la medaya d'oru nos Xuegos Olímpicos d'Atlanta, amás de tres medayes de plata en distintos Mundiales. Como ximnasta suplente del equipu, Maider tenía qu'aprendese cada unu de los puestos de los dos exercicios, por qu'en casu de la baxa de dalguna titular, ella pudiera reemplazala.
Pa los Xuegos Olímpicos d'Atlanta solo pudieron convocase a los seis ximnastes titulares per parte del conxuntu, polo que Maider quedóse fora de la convocatoria, anque sí viaxó pa guardar la competición en direutu. L'equipu español medaya d'oru nos Xuegos Olímpicos d'Atlanta 1996, taba integráu por Marta Baldó, Nuria Cabanillas, #Estela Giménez, Lorena Guréndez, Tania Lamarca y Estíbaliz Martínez. Tres esta consecución, el conxuntu foi bautizáu pelos medios como les Neñes d'Oru. Tamién se-y concedió la Placa d'Oru de la Real Orde del Méritu Deportivu (1996) y la Copa Barón de Güell nos Premios Nacionales del Deporte (1997), distinciones daes al conxuntu español de ximnasia rítmica pol Conseyu Cimeru de Deportes.
Retirada de la ximnasia
El 5 d'agostu de 2000 participó xunto coles sos excompañeras de la seleición nun homenaxe a Emilia Boneva mientres el Campeonatu d'España de Conxuntos de Ximnasia Rítmica celebráu en Málaga, nel que realizaron un exerciciu montáu especialmente pa la ocasión que taba inspiráu nel de 5 aros de 1996 y qu'entrenaren les selmanes previes cola ayuda d'Ana Bautista. La mesma Emilia viaxó dende Bulgaria p'asistir al eventu, anque ensin tener conocencia de que delles de les sos antigües pupiles diben realizalu un homenaxe. Marta Baldó nun pudo participar nel actu y Lorena Guréndez asistió pero nun realizó l'exerciciu al ser componente entá de la seleición nacional. L'encargáu d'entamar el realcuentru foi Carlos Pérez, entós Rellaciones Esternes del Programa ADO, dempués de que les mesmes Neñes d'Oru comentáren-y la idea. Díes dempués volveríen realizar l'exerciciu en Manzanares el Real (Madrid), siendo esta la última vegada que se realcontraron con Emilia. miniaturadeimagen|295x295px|Maider (primer pela esquierda) y les #demás Neñes d'Oru nel homenaxe nel Euskalgym 2014. N'abril de 2002, les componentes del conxuntu de 1996 volvieron axuntase nel V Certame de Ximnasia Rítmica Interescolar, que foi entamáu por mt en Zaragoza y onde cinco d'elles realizaron unu de los exercicios d'Atlanta, amás de recibir un homenaxe. Nuria Cabanillas y Lorena Guréndez nun pudieron asistir a la selmana na que s'entrenó l'exerciciu, pero sí allegaron al actu.
N'agostu de 2006, xunto al restu de los sos excompañeras de la seleición nacional de 1996, allegó a un realcuentru que tuvo llugar n'Ávila mientres tres díes con motivu del décimu aniversariu de la consecución de la medaya d'oru n'Atlanta 1996. Dichu alcuentru #entamar Carlos Beltrán al pie de la so productora, Klifas dreams, coles mires de grabar un documental nel qu'elles mesmes narraren la so hestoria. Les Neñes d'Oru, como asina foi llamáu, #estrenar en YouTube n'avientu de 2013, dirixíu por el mesmu Carlos Beltrán y con 54 minutos de duración. Presentóse estremáu en cinco partes, siendo la primer xubida'l día 9 y la postrera'l día 26. El documental narra, al traviés d'entrevistes a les mesmes ximnastes, l'antes, el mientres y el dempués de la medaya d'oru d'Atlanta. miniaturadeimagen|293x293px|Les Neñes d'Oru xunto al Equipaso y Paloma del Río na entrega de la ROMD (2015). miniaturadeimagen|293x293px|El conxuntu na Gala 20º Aniversariu (2016). El 8 de payares de 2014, los siete integrantes del conxuntu de 1996, ente elles Maider, fueron homenaxaes na IX Gala Internacional de Ximnasia Rítmica Euskalgym, que se celebró per primer vegada en Vitoria. Na mesma, #llevar a cabu una proyeición d'imáxenes sobre'l tapiz consistente nos nomes de les ximnastes col logotipu de los Xuegos Olímpicos d'Atlanta 1996 y la medaya d'oru de fondu, mientres sonaba la música del so exerciciu d'aros naquelles Olimpiaes. De siguío, los siete ximnastes salieron a la pista pa face-yos entrega de la Medaya Euskalgym y recibir una placa conmemorativa de manes de José Luis Tejedor y Javier Maroto, presidente de la Federación Vasca de Ximnasia y alcalde de Vitoria respeutivamente, ante la presencia de les casi 9.000 persones qu'asistieron a la gala nel Fernando Buesa Arena. Foi'l primer realcuentru de les Neñes d'Oru al completu tres la xunta de 2006. El 14 d'ochobre de 2015, los siete Neñes d'Oru volvieron axuntase en Madrid por cuenta de la entrega a los seis campeones olímpiques de la Medaya d'Oru de la Real Orde del Méritu Deportivu, dada pol Conseyu Cimeru de Deportes. Nel mesmu actu fíxose-yos entrega de la Medaya de Bronce al conxuntu español de 2014, conocíu como'l Equipaso, siendo la primer vegada que dambes xeneraciones de ximnastes axuntábense.