cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Atolón d'Ujelang
Historia
El primer européu n'acolumbralu foi Álvaro de Saavedra'l 21 de setiembre de 1529, poco enantes de morrer. Ujelang tornó a rexistrase a otra vuelta por Ruy López de Villalobos el 6 de xineru de 1543, Miguel López de Legazpi'l 15 de xineru de 1565 y por amotinaos del San Jerónimo lideráu por Lope Martín en 1566. En 1811 foi avistáu pol buque británicu Providence, que tresportaba convictos dende Gran Bretaña a Nueva Gales del Sur. L'Imperiu d'Alemaña reclamó l'atolón en 1884 xunto col restu de les Islles Márxal yá que, dende 1880, fuera propiedá privada pa compañíes teutones que calteníen na mayor de les islles plantaciones de copra. Depués de la Primer Guerra Mundial pasó baxo'l Mandatu del Pacíficu Sur del Imperiu de Xapón. En 1935 estímase una pobación de 40 habitantes. Demientres la Segunda Guerra Mundial, l'atolón ocupólu l'exércitu d'Estaos Xuníos, qu'aterrizó'l 22 d'abril de 1944. Col final de la guerra mundial quedó baxo'l contro d'Estaos Xuníos como parte del Territoriu en fideicomisu de les islles del Pacíficu hasta la independencia de les Islles Márxal.
Ensayos nucleares
Anque nel atolón d'Ujelang nun se fizo ensayu nuclear dalu, sí foi damnificáu por ellos. L'atolón convirtióse nel llugar de reagospiamientu pa la xente que sufrió les prebes nucleares nel atolón d'Enewetak dende 1948 a 1958. Poro, la población d'Ujelang medró a 342 individuos en 1973. Hebo un movimientu mui fuerte pa tornar a la so islla orixinal hasta que nel añu 1980 algamaron el so oxetivu. Sicasí, un centenar d'ellos tornaron a Ujelang porque Enewetak nun podía caltener tanta xente. Pero la estancia n'Ujelang duró poco, en 1989 quedó despobláu dafechu.
Grézieux-le-Fromental
Grézieux-le-Fromental ye una comuña francesa del departamentu de Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Medical Flora
Medical Flora (embrivíu Med. Fl.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol polímata, naturalista, meteorólogu, y arqueólogu estauxunidense d'orixe francu-xermanu-italianu; Constantine Samuel Rafinesque y espublizáu en Filadelfia en dos volúmenes nos años 1828 a 1830, col nome de Medical Flora, a Manual of the Medical Botany of the United States of North America.
Cléry-le-Petit
Cléry-le-Petit ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Tianjin
Tianjin (en chinu: 天津; en pinyin: Tiānjīn) ye una ciudá asitiada nel norte de la República Popular China. La metrópolis, que tien l'estatus alministrativu de municipalidá, con control direutu pol gobiernu nacional, llenda cola provincia de Hebei y la municipalidá de Beixín, y ta arrodiada al este pol golfu de Bohai, nel mar Mariellu. thumb|right|200px|Tianjin La ciudá, que tenía 12,28 millones d'habitantes na so municipalidá al final de 2009, ye la mayor de les ciudaes costeres del norte de China, y tien dos nucleos urbanos. El tradicional, qu'inclúi el cascu antiguu, asítiase a la oriella'l ríu Hai, que ta coneutáu a los ríos Mariellu y Yangtze al traviés del Gran Canal; y la zona nomada Binhai, asitiada al este de la anterior a la vera la mar. Esta ye ún de los principales polos de crecimientu del país, y nella asiéntense munches empreses importantes, lo mesmu industriales que financieres. La ciudá ye, dende mediaos del sieglu XIX, un puertu perimportante, al qu'aportaben les persones y mercancíes destinaes a la capital del país.
Dientro la so economía rescampla la importancia del sector industrial. Na ciudá hai industries petroquímiques, testiles, mecániques y siderúrxiques. Hai tamién, fabriques de coches, y una fábrica d'aviones d'Airbus. Nella allúgase tamién, nel so centru nacional de supercomputación, el supercomputador más rápidu del mundu, nomáu Tianhe-1A. El so puertu, el mayor puertu artificial d'agües profundes de China, ye'l quintu del mundu por capacidá. A la so actividá de carga súma-y tamién el so calter de puertu d'arribada de los cruceros de pasaxeros que fondean nella demientres los pasaxeros visiten la ciudá y la vecina Beixín.
La ciudá ye tamién sé de dos de les más principales universidaes del país: la Universidá de Nankai, fundada en 1919 y que ye una de les más prestixoses de China; y la Universidá de Tianjin, la más vieya del país, fundada en 1895.
Enllaces esternos
center|700px|thumb|[[Panorama urbanu|Skyline de Tianjin pela nueche]]
Universidá de Toronto
La Universidá de Toronto ye la mayor Universidá de Canadá. Alcuéntrase en Toronto, Ontario.
La U de T atrai estudiantes de too Canadá y el norte de Nueva York, según un númberu significativu d'estudiantes d'otros países. Nes sos instalaciones graduáronse cuatro Primeros ministros de Canadá, dos gobernadores xenerales, y numberosos líderes de negocios y académicos de reconocíu prestíu internacional. Cuenta col mayor númberu de ganadores del Premiu Nobel d'ente les universidaes canadienses.
Historia
En 1853, fundóse'l University College como una institución d'enseñanza non confesional dientro de la universidá. Otres varies universidaes y colexos de filiación relixosa del área de Toronto quixeron xuntase a la Universidá de Toronto, quedando federaos con ella. Estes escueles federaes son la católica University of St. Michael's College, la metodista Victoria University in the University of Toronto, y l'anglicana University of Trinity College.
A lo llargo de la siguiente década la escuela creció tantu nes sos edificaciones, como pola federación d'universidaes más pequeñes. L'área alredor d'Ontario tenía una rede de más pequeñes escueles confesionales, que teníen dificultaes pa competir. Por esto, y de cutiu non ensin refugu, decidieron afiliase a la Universidá de Toronto. La federación suponía que los colexos calteníen la so autonomía, pero los sos estudiantes teníen completu accesu a les instalaciones de la Universidá de Toronto. La metodista Universidá Victoria, xunir en 1892, l'anglicanu Trinity College facer en 1904, y el católicu St. Michael's College, en 1910. Estos colexos federaos calteníen gran parte de la so independencia.
Dempués de los aturbolinaos años de la Gran Depresión y de les Guerres Mundiales, nes cualos participaron munchos estudiantes de la O de T, la escuela empezó a crecer espectacularmente nos años 50 y 60, por cuenta de la esplosión demográfica y la siguida medría de la tasa d'asistencia a la universidá. Mientres esti periodu establecieron cinco nuevos colexos: New College, Innis College y Woodsworth College, toos nel campus de St. George, ente que 30 km al oeste, el Erindale College fundar en Mississauga y l'Universidá de Toronto en Scarborough fundar a 30 km al este nesi suburbiu.
Datos académicos
La O de T tien 75 programes de doctoráu, y 14 facultaes profesionales. Atrai a munchos profesores convidaos de tol mundu y foi catalogada por The Scientist como'l meyor llugar de trabayu académicu fora de los Estaos Xuníos. Research InfoSource tamién clasifica a la O de T como una de les más importantes universidaes d'investigación en Canadá. Nos dos últimes décades, los miembros de la facultá recibieron casi una cuarta parte de tolos premios nacionales a pesar de que namái representen el siete per cientu del total de profesores d'universidá en Canadá.
El gran tamañu de la universidá dexa una gran variedá de cursos. Pueden recibise instrucciones tan variaes como de sánscritu entemediu, xenómica computacional, lliteratura estona dende 1700. Hai dellos programes que la universidá nun ufierta. Una de les más importantes ausencies ye la de periodismu nel campus de St. George, en parte pola cercanía de la Ryerson University que tien una importante escuela de periodismu. El tamañu de la universidá tamién significa que dalgunes de les sos clases son enormes. Los cursos d'introducción xeneral a psicoloxía, socioloxía y otros temes imparten el Convocation Hall con más de mil estudiantes pa cada cursu.
Acordies cola clasificación académica d'universidaes compilada pol Institutu d'Educación Cimera de la Universidá de Shanghai Jiao Tong, la Universidá de Toronto ocupa'l 24 llugar nos años 2004 y 2005.. Mientres doce años, la O de T clasificóse como la primer universidá d'investigación médica de doctoráu en Canadá pol Maclean's Magacín. Clasificóse nel puestu 24 del mundu tocantes a meyor ciencia y nel 20 en biomedicina. Tamién se clasificó nel puestu 29 mundial, y segundu en Canadá, pol Suplementu de 2005 de Times Higher Educational de Clasificación Mundial d'Universidaes.
Ente otres realizaciones, fueron investigadores afilaos los que desenvolvieron el primer marcapasos cardiacu, la larinxe artificial, el tresplante d'un pulmón, el tresplante de nervios, l'entrellenzu artificial, el láser químico, los que construyeron el primer microscopiu de tresmisión d'electrones práuticu, y los qu'estrayxeron insulina.
El sistema de biblioteques de la universidá, con base nel pisu 14 de la Robarts Library, ye'l mayor de Canadá. Los 15 millones de volúmenes asítienlo nel cuartu llugar ente les biblioteques d'universidaes americanes dempués de Harvard, Yale, y UC Berkeley.
La dotación de la universidá supera los 1,5 millardos de dólares, con muncho la mayor de toles universidaes canadienses. Tien un presupuestu de funcionamientu de 1,1 millardos de dólares, con 517 millones pa investigación y pa sofitu de contratación. La universidá tien cerca de 100 empreses filiales con una plantía que supera les 3.000 persones y con unos ingresos de 821 millones. La mesma universidá ye'l 15 mayor emplegador nel área del Gran Toronto.
La O de T atrai a munchos estudiantes d'Ontario y del restu de Canadá, y tamién tien un númberu significativu d'estudiantes internacionales (sobre 6.000 estudiantes internacionales que suponen el 9% del total de los sos estudiantes).. La so selectividá d'estudiantes ye de normal alta pero consistente col espíritu d'una institución pública. La competencia ye bien intensa pa entrar a los sos programes de medicina, derechu, inxeniería, negocios, odontoloxía y arquiteutura.
Vida estudiantil
thumb|250px|L'antiguu Observatoriu Louis B. Stewart ye la sede del Conseyu Alministrativu d'Estudiantes de la Universidá de Toronto. thumb|250px| La “Graduate House” de la Universidá de Toronto, obra del ganador del Premiu Pritzker Thom Mayne, reflexa l'estilu postmoderno de munches de les más nueves estructures. A pesar de la prevalencia d'una amplia variedá de grupos d'interés d'estudiantes y d'organizaciones rellacionaes (les sos 340 clubes y organizaciones d'estudiantes son probablemente más que los de cualesquier otra universidá canadiense), La O de T carez de la mesma atmósfera impersonal d'otres grandes universidaes y puntúa baxu nos informes sobre felicidá de los estudiantes. La mayoría de los estudiantes viven fora del campus, y pa munchos d'ellos la esperiencia cola O de T llindar namái a asistir a les clases. Esto produció una falta xeneral d'espíritu escolar y la desconexón de munchos de los sos estudiantes de los sentimientos escontra la universidá o otros estudiantes. La reglamentación de los estudiantes ta encabezada pol Conseyu Alministrativu d'Estudiantes, y les votaciones pal Conseyu de normal presenten unos porcentaxes de participación de menos del 10%.
La universidá ta representada nos torneos deportivos interuniversitarios del Canadá polos Toronto Varsity Blues. Anguaño, nun tienen una participación especialmente afortunada, pero tien una llarga historia, tal como la de ser los primeros ganadores de la Grey Cup. Hai seis deportes principales practicaos na universidá: ḥoquei, fútbol americano, baloncestu, pista y campu, fútbol (soccer), y natación. Tamién hai otros deportes varios a los que se dota al traviés de donaciones y cuotes que satisfaen los que los practiquen.
La escuela tien dos periódicos principales: The Varsity y The Newspaper. Cada colexu, facultá, y munchos otros grupos tamién publiquen periódicos. Tamién se dispón d'una emisora de radio.
Activismu estudiantil
La Universidá foi testigu d'enforma activismu nel intre de los años. En 1895, estudiantes del Colexu Universitariu, supuestamente lideraos por William Lyon Mackenzie King boicotiaron les clases mientres una selmana de resultes de que l'editor del periódicu de los estudiantes Varsity fuera suspendíu por artículos contra l'alministración. A pesar de que tradicionalmente sofitóse que King foi quien lideró la fuelga, investigaciones recién suxurieron que la so involucración na tema foi sobredimensionada.
Los años 60 vieron la creación del Rochdale College, una gran residencia na que vivieron munchos estudiantes y personal, a pesar de nun tar conectáu "oficialmente" cola universidá. Rochdale fundóse como una alternativa a lo que fueren consideraes como unes estructures tradicionales, autoritaries y paternalistes, dientro de les universidaes.
Na seronda de 1969, cuando Pierre Trudeau descriminalizó la homosexualidá, formóse'l primer grupu en Toronto y en cualquier campus de les universidaes canadienses de gais y lesbianes — la University of Toronto Homophile Association —. Jearld Moldenhauer, un ayudante d'investigación de la Facultá de Medicina, publicó un anunciu en The Varsity, convidando a otros a xunise y formar una organización. Anque la primer xunta namái convocó 16 persones — 15 homes y una muyer — el grupu algamó rápido relieve dientro de la comunidá y de la ciudá. Venti años dempués, David Rayside, un profesor de ciencies polítiques, entamaría'l Comité de Homofobia. Tres otros diez años, ayudaría a introducir, con muncho ésitu, un programa d'estudios de la diversidá sexual nel University College. Anguaño, dempués de 35 años del entamu del activismu de la LGBTQ na O de T, la comunidá estudiantil incorporada na asociación de Lesbianes, Gais, Bisexuales y Transexuales de la Universidá de Toronto (Lesbians, Gais, Bisexuals, Transgendered of the University of Toronto) tamién conocida pol so acrónimu LGBTOUT, ye unu de los grupos social y activista de la LGTBQ. Entama dellos eventos tales como'l Homohop que se celebra cada mes. LGBTOUT tamién entamó'l primer concursu d'estudiantes de la LGBTQ premiando a los estudiantes activistes homosexuales y a los sos esfuercios.
Grupos d'estudiantes
O de T tien numberosos grupos d'estudiantes prominentes. Unu de los más importantes ye'l Hart House Debating Club, see d'unu de los equipos d'alderique meyor clasificaos del mundu y campeones nel campeonatu mundial universitariu d'alderiques del 2006.
Rocha Chimera
Rocha Chimera ye un escritor en suaḥili de Kenia. Algamó'l premiu Noma en 2000 por Ufundishaji wa Fasihi: Nadharia na Mbinu.
Universidá de Toronto
Campus
thumb|250px|Old Vic, El principal edificiu del Victoria College. La Universidá dispón de trés campus, en tolos cualos tánse realizando construcciones masives, con 40 instalaciones apocayá remataes, actualizaes o en construcción. Estos importantes proyeutos d'espansión tán diseñaos p'aumentar l'espaciu d'estudios según p'atraer los talentos más cualificaos. Les necesidaes d'espaciu pal estudiu tán en gran parte rellacionaes cola cancelación del Grau 13 del Ontario Academic Credit, y les medríes previstes de matriculación.
St. George
El campus del centru de la ciudá tien una historia arquitectónica bien rica, que la fai curiosa pa los visitantes de la ciudá, según allugamientu habitual pa la filmación de películes. Ta llindáu pola Spadina Avenue al oeste, Bloor Street al norte, Bay Street al este y College Street al sur. El campus ta bien comunicáu por estaciones del metro. Nel centru de la universidá atópase Queen's Park, la sede del parllamentu d'Ontario. El Muséu Real d'Ontario y el Conservatoriu Real de Música de Toronto tamién tán allugaos dientro del área universitaria.
Mississauga
A trenta quilómetros al oeste del campus de St. George atopa la Universidá de Toronto en Mississauga (UTM; enantes Erindale College) nel suburbiu de Mississauga. A les veres del Ríu Credit, les 90 ha del campus de la UTM son decididamente modernos. Ta al llau de Mississauga Road entreDundas Street y Burnhamthorpe Road nel área de Erindale. Un autobús danzadera coneuta los campus de la UTM y St. George. UTM ta anguaño siendo oxetu de munches edificaciones, y llueu va allugar una nueva instalación d'atletismu, incluyendo una modernísima piscina. Dientro de les obres de la UTM atópase la formación d'una nueva biblioteca llamada Hazel McCallion Academic Learning Centre, que tien prevista la so inauguración pa xunu de 2006. Tamién se decidió (2006) que la UTM disponga d'una nueva Academia de Medicina, con una estrecha vinculación col Trillium Health Centre and the Credit Valley Hospital. Nel branu de 2007, la UTM va inaugurar un nuevu edificiu de residencia. La UTM alluga tamién la pretemporada de los Toronto Argonauts.
Scarborough
Nel otru estremu del área del Gran Toronto, ta la Universidá de Toronto en Scarabough (UTSC; enantes Scarborough College), aproximao a 30 quilómetros al este del campus del centru de la ciudá. Los sos 300 acres (1,2 km²) tán en Highland Creek nel área de Scarborough del este de Toronto, tocando a la Military Trail y cerca de l'Autovía 401 y Morningside Avenue. El campus de Scarborough alluga la mayoría de los programes de cooperación de la O de T, bien n'especial los d'alministración y ciencies de la computación. Tamién ta llevando a cabu un gran proyeutu de construcción, añediendo una nueva biblioteca, residencia, centru d'estudios y edificios d'alministración y d'artes. Nel próximu futuru, tamién se-y va añedir una nueva nala pa ciencies.
El sistema de los Colexos
right|250px|thumb|El complexu de Brennan Hall nel Colexu Universitariu de St. Michael. Cada estudiante d'artes y ciencies del campus de St. George ye miembru d'unu de los colexos de los siete artes y ciencies qu'actúen, idealmente, como una comunidá social a pequeña escala pa los sos miembros. Na práutica, son principalmente de naturaleza residencial y alministrativa. La universidá alministra casi tolos cursos, y los cursos que pueden realizase son independientes del propiu colexu. Anque'l sistema de colexos de la O de T en principiu taba basáu nel de la Universidá d'Oxford, los colexos de la O de T nun son tan autónomos, nin se faen responsables de la instrucción de los sos estudios. Sicasí, tolos colexos ufierten seminarios de primer añu y programes académicos.
Los colexos presenten diferencies nel so calter y nos sos recursos. Trinity y Innis son dambos bien pequeños, y por tantu más selectivos. St. Michael sigue siendo fuertemente católicu, y, en menor grau, Trinity ye totalmente anglicanu. El Victoria College ye'l más ricu de los colexos federaos, y en consecuencia tien más estudiantes y dispón de meyores instalaciones. Cada colexu alluga determinaos departamentos académicos, lo que tamién determina la eleición de los estudiantes. Trinity alluga'l Munk Centre for International Studies, el University College alluga'l Trudeau Centre for Peace and Conflict Studies y el Centre for Sexual Diversity, ente que'l Pontifical Institute of Mediaeval Studies ta acomuñáu col de St. Michael.
Amás de los colexos d'artes y ciencies, hai tamién cuatro colexos de teoloxía y un colexu de graduaos afiliáu a la universidá. Los colexos de teoloxía formen parte de la Toronto School of Theology.
Facultaes
La Universidá tamién ta estremada nuna serie de facultaes. Estes facultaes tán direutamente alministraes pola universidá con graos variables d'autonomía. Dalgunes son d'estudios entemedios, pero munches namái tán abiertes a estudiantes graduaos, a pesar de qu'éstes de cutiu collaboren cola Facultá d'Artes y Ciencies pa ufiertar programes entemedios. Les facultaes son:
Enllaces esternos
(n'inglés):
Meletemata Botanica
Meletemata Botanica (embrivíu Melet. Bot.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu conxuntamente por Heinrich Wilhelm Schott y Stephan Ladislaus Endlicher. Espublizóse nel añu 1832.
Les aventures de Pinocchio
Les aventures de Pinocchio (Le avventure di Pinocchio en italianu), ye un novela mui famosu del escritor italianu Carlo Collodi. Escribiólu en 1881.
La novela cuenta coses sobre la historia y de les peregrinaciones de Pinocchio, una marioneta que cobra vida inesperadamente.
Traducciones
Hai más de 240 traducciones d'El Principín y más de 500 ediciones, y adautaciones fonográfiques, cinematográfiques, operístiques y de dibuxos animaos.
Curiosidaes
Alekséi Nikoláyevich Tolstói Escribiólu una adautación en rusu del llibru orixinal, llamáu Les aventures de Buratino (Burattino significa marioneta en italianu).
Natalia Vinogradova
Natalia Vinogradova –en rusu, Наталья Виноградова– (6 de marzu de 1975) ye una deportista rusa que compitió en llucha estilu llibre, ganadora d'una medaya de bronce nel Campeonatu Mundial de Llucha de 1998 y dos medayes nel Campeonatu Européu de Llucha, oru en 1993 y plata en 1997.
Takumi Yamada
Takumi Yamada (山田 拓巳, ) ye un futbolista xaponés.
Combles-en-Barrois
Combles-en-Barrois ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Documentu
Un documentu ye una representación escrita, dibuxada, presentada o conmemorativa. La pallabra anicia del documentum llatín, que denota una "enseñanza" o "lleición": el verbu dolceō significa "enseñar". Nel pasáu, la pallabra xeneralmente usábase para denotar una prueba escrita útil como prueba d'una verdá o fechu. Na era de la informática, "documentu" xeneralmente denota un archivu informáticu principalmente testual, qu'inclúi la so estructura y formatu (fontes, colores ya imáxenes). Na actualidá, el documentu" nun ta definíu pol so mediu de tresmisión, por casu, el papel, dada la esistencia de documentos electrónicos. La “documentación" ye distinta porque tien más denotaciones que "documentu". Los documentos tamién s'estremen de "realia", que son oxetos tridimensionales qu'otra manera satisfadríen la definición de "documentu" porque conmemoren o representen el pensamientu; los documentos considérense más como representaciones bidimensionales.
Grézolles
Grézolles ye una comuña francesa del departamentu de Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Hymenops perspicillatus
Hymenops perspicillatus, o tamién picu de plata''', ye una especie paseriforme, de Suramérica.
Descripción
La fema ye menos llamativa, ye de color pardu percima y buxu claru per debaxo, con rayes escures. Les plumes primariu y secundariu de la nala son d'un color canela acoloratáu. Tien el mesmu aniellu nos güeyos que'l machu, pero ye más pequeñu, y el picu ye más escuru.
Hábitat
Habita en carbes y pacionales húmedos, siempres cerca de l'agua.
Alimentación
Aliméntase d'inseutos que los caza xeneralmente en vuelu.
Nidificación
Constrúin un nial amplio y fondo con forma de tazón, que lo fabriquen con raigaños y camperes.
Distribución xeográfica
N'Arxentina: noroeste de Jujuy, oeste de Salta, Catamarca, Tucumán, sur y centru de Santiago del Estero, sur de Chaco, sur y centru de Corrientes, La Rioxa, Córdoba, Santa Fe, Entre Ríos, Mendoza, San Luis, La Pampa, Buenos Aires, Neuquén, Ríu Negru y Chubut. En Suramérica: Brasil, Chile, Paraguái, Perú, Uruguái, Bolivia.
Teofanía
thumb|right|275px|Muerte de [[Semele, de Rubens.]]
Teofanía (del griegu antiguu Θεοφάνεια theos -"dios"- y faino -"manifestación", "apaición"-) ye la manifestación local d'una deidá a seres humanos; como pueden ser les aparición visibles. Posiblemente la primer referencia escrita d'una teofanía sía la Epopeya de Gilgamesh; y son comunes na lliteratura clásica, como la Ilíada. La mayor parte de les teofanías descríbense como esperiencies tarrecibles, qu'enllenen a los sos testigos d'un sentimientu de mieu; pos la presencia física de la divinidá suel entendese como incompatible cola vida de los mortales. Asina-y asocede a Arjuna cuando guarda la teofanía de Krishna; o a Semele, que llega a morrer por causa de la teofanía de Zeus, obligáu a presentase ante ella en forma mortal. Na tradición xudeocristiana, nengún puede en realidá ver el cara de Dios y vivir.
Teofanía na Antigüedá clásica
Amás de les numberoses teofanías inmemoriales recoyíes nos mitos greco-romanos (poemes homéricos, Teogonía, Les metamorfosis), respondiendo a teofanías divines o heroiques esperimentaes por griegos y romanos de l'Antigüedá clásica yera frecuente la fundación de cultos y ufriendes conmemorativas.
La Theophania (Θεοφάνια) de Delfos yera una festividá añal de primavera, dedicada a celebrar la torna d'Apolo de la so estancia iverniza en Hiperbórea. Como culminación de los festexos, exhibir a los fieles les imáxenes de los dioses, que'l restu del añu permanecíen ocultos nel interior del templu. Los cultos mistéricos posteriores incluyíen ceremonies asemeyaes.
Teofanías en xudaísmu y cristianismu
thumb|Los fíos d'Israel cruciando'l Xordán, de [[Benjamin West. Reproduz la narración bíblica que cunta cómo Dios emponía-yos de día en forma de columna de nubes y de nueche en forma de columna de fueu. ]]
En cristianismu y xudaísmu denominar teofanías a les apaiciones de Dios o de seres anxélicos que se narren en distintos episodios bíblicos, tantu de la Biblia hebrea (Tanak o Antiguu Testamentu) como del Nuevu Testamentu.
De cutiu los rellatos teofánicos presenten la escena con riqueza de detalles descriptivos, asitiándola a lo cimero d'un monte o enmarcándola nuna nube. Con esto indícase que Dios ta coles mesmes presente y ocultu. Sicasí, nuna de les teofanías del Nuevu Testamentu, la de l'anunciación, nun consta nenguna traza descriptiva, sinón que se sorraya namái'l mensaxe traíu pol Arcánxel Gabriel a la Virxe María.
Teofanías na Biblia hebrea (Tanak o Vieyu Testamentu)
thumb|[[La visión de Ezequiel, de Rafael Sanzio.]] Probablemente les teofanías más sopelexaes nel mundu occidental son les protagonizaes por Moisés: la primera cuando, dende l'artu encesu nel monte Sinaí Dios mándalu quitar los sos zapatos, pos el suelu que triaba yera sagráu, y Moisés escuende la so cara porque tien mieu de mirar a Dios; la segunda, en tamién nel monte Sinaí, cuando Dios da-y les tables de la Llei (los Diez Mandamientos). Nesi momentu, el pueblu d'Israel queda alvertíu que si s'averen enforma a Dios, morreríen. El pueblu nun ve la forma de Dios, pero esta primer esperiencia personal con Dios ye obviamente terrorífica, yá que piden a Dios dexalos y esperen morrer si oyen direutamente a Dios otra vegada. Cuando Moisés constrúi la tienda del alcuentru, la "gloria del Señor enllenó la tienda" y dende entós Dios falaba con Moisés dende esta tienda.
Tamién hai teofanías protagonizaes por otros personaxes bíblicos, como la hestoria de la vocación d'Isaías, cuando ésti ve a Dios sentáu sobre un tronu, la visión d'Ezequiel o l'enigmáticu episodiu del carru de fueu que se lleva a Elías ante Eliseo. Les teofanías tán usualmente indicaes na Biblia diciendo que Dios se apaez a daquién. Otramiente, "el Ángel del Señor" ye una espresión qu'en munchos contestos referir a una teofanía. Les teofanías asoceden munches vegaes na Biblia hebrea. Tan solo na Torá (Pentateucu), amás d'a Moisés, Dios apaecer a Abraham, a Agar y a Jacob. Muncho más frecuentes son los episodios en qu'un personaxe oi la voz de Dios, anque nun s'indica que-y perciba cola vista: Adán y Eva, Caín, Noé, Elías, etc. Más xenériques son les indicaciones profétiques de que la voz de Dios clama o llega "dende los altores" o "dende Xerusalén". Nel rellatu bíblicu nun se concreta si la que s'apaez nel llacuada de Baltasar yera la mano de Dios.
Entá cuando Dios namái apaez llocalmente nuna teofanía, la Biblia hebrea repetidamente indica que Dios nun ta llindáu por esto pa tar presente nun solu llugar (ubicuidá divina). Esto ta implicáu pola omnipotencia divina, que crea'l mesmu espaciu ("los cielos y la tierra") y escucha toles plegaries. La presencia universal de Dios queda esplícita cuando, na so oración pidiendo que la presencia de Dios habite nel recién construyíu templu de Xerusalén, Salomón diz: "¿Va Habitar Dios sobre esta tierra? Pero'l cielu y el cielu de los cielos nun pueden siquier contenete a ti. Muncho menos esta casa que te construyí".
Teofanías inter-testamentales
Delles tradiciones xudíes inter-testamentales personifiquen esta espresión de Dios como un ánxel especial que tien la xera de representar a Dios ante los homes. Esti ánxel ye llamáu'l Ángel de la Cara, el Ángel de la Presencia o Metatron, o n'hebréu anan o mal'ak, y dizse que tien el máximu llugar nel Cielu, xunto a Dios, y que intercede per Israel.
D'alcuerdu al filósofu xudíu Filón d'Alexandría (sieglu I -la so obra ye anterior por bien pocu al Nuevu Testamentu-), Dios ye puramente trascendente, asina que les sos interacciones col mundu material danse al traviés d'una espresión de sigo mesmu: el so Logos o pallabra. Ye al traviés d'esta Pallabra que, en Xénesis 1, Dios crea'l mundu.
Teofanías nel Nuevu Testamentu
thumb|[[Adoración de los pastores, de Georges de La Tour, ca. 1645.]]
Encarnación
thumb|[[El bautismu de Cristu (El Greco, Toledo), 1609.]]
Bautismu
Nel momentu del bautismu de Xesús por Xuan el Bautista nel ríu Xordán, los evanxelios describen la presencia local simultánea de trés persones divines: Xesús (Dios Fíu), el Espíritu Santu na forma d'una palombu y Dios Padre na forma d'una voz oyible.
Esti eventu n'el so totalidá considérase una teofanía, y la capacidá de los trés persones divines p'apaecer al empar, pero tamién con funciones distintes, considérase como fundamentu central del dogma cristianu de la Santísima Trinidá. La fiesta de la Epifanía na Ilesia Ortodoxa (6 de xineru del calendariu gregorianu), celebra la teofanía del bautismu de Xesús.
Cristofanías
Les cristofaníes son les manifestaciones de Xesucristo tres l'Ascensión, como l'asocedida na conversión de San Pablo (llamada "cristofanía de Damascu"). A partir de les obres de Justino mártir (qu'identificaba'l "ánxel del Señor" col Logos), identifíquense tamién cristofanías nel Antiguu Testamentu, como manifestaciones de Cristu pre-encarnáu. El Apocalipsis abonda en descripciones enigmátiques, dalguna de les cualos identifícase con pasaxes del Antiguu Testamentu, como les visiones teofánicas de Isaías y Ezequiel.
Teofanías nel cristianismu posterior
Posteriores a los testos bíblicos hubo numberoses visiones de Xesús y María (apaiciones marianes, apaiciones de Xesús, revelaciones privaes).
Teofanías nel hinduismu
thumb|Krishna revélase ante Arjuna. Una y bones el hinduismu ye entendíu comúmnente como una relixón politeísta o panteística, la teofanía tien un significáu distintu que'l de les relixones monoteístes. Les teofanías son una tema bien recurrente nos Puranes sánscritos.
La teofanía más conocida atopar nel Bhagavad-Gitā, una pequeña seición del inmensu testu épicu MahāBhāaguarón. Nel Gitā, el famosu guerreru Arjuna píde-y a'l so amigu Krishna (tres un monólogu d'este, nel campu de batalla de Kurukshetra, nel que revela que ye más qu'un mortal) que revele la so verdadera forma. Krishna apuerta y otorgar a Arjuna la visión espiritual, que-y dexa ver a Krishna na so verdadera forma, una manifestación terrorífica que forma la mayor parte del capítulu 11.
Una de les frases d'esta teofanía foi parafrasiada pol físicu atómicu Robert Oppenheimer cuando foi testigu de la primer prueba d'una bomba atómica: “Agora convertíme na muerte, el destructor de mundos”.
Danny Nucci
Danny Nucci ye un actor austriacu de cine y televisión, conocíu pol papel de Fabrizio, l'amigu de Jack Dawson (Leonardo Dicaprio) na película Titanic de 1997.
Vida personal
Nucci nació en Klagenfurt, Austria, d'una madre marroquina xudía y un padre xudíu italianu, y foi criáu n'Italia hasta la edá de siete años, cuando la so familia camudar a los Estaos Xuníos. [1] Él tien dos hermanes, Natalia y Elle. Dempués de vivir temporalmente en Queens (Nueva York), la familia establecer nel Valle de San Fernando, onde se graduó de Grant High School. Ta casáu con Paula Marshall y tien dos fíos. Marshall y Nucci interpretaron el rol d'amantes na película That old feeling con Bette Midler en 1997.
Carrera
Nucci interpretando a personaxes que fueron asesinaos ensin miramientos na socesión de curtios mientres la década de 1990 dos distintos taquilleres películes, Borrador y Titanic - dos de los cualos fueron puestos en llibertá dientro de los venti meses d'unos a otros en 1996 y 1997. Amás, participó nel filme "The Rock (La Roca) del añu 1996" (al pie de Nicolas Cage y Sean Connery), onde formaba parte d'un grupu empobináu pol comandante Charles Anderson interpretáu por Michael Biehn (Terminator) y onde tamién ye asesináu. El so personaxe iguar pa sobrevivir na película Viva 1993: El milagru de los Andes.
Nucci fixo de Gabriel Ortega na telenovela de CBS Falcon Crest 1988 a 1989, como Vincent Sforza, xunto a Marguerite Moreau, en Firestarter 2: alicáu, como suboficial Danny Rivetti nel 1995 por Gene Hackman, Denzel Washington thriller submarín Marea colorada, y como Spider Bomboni nel llibru del amor. Tomó'l papel de Benny "The Jet" Rodríguez na película direutamente a videu The Sandlot: tornar a casa y un oficial de l'Autoridá Portuaria de la policía na película de 2006 del World Trade Center. Tamién interpretó al amigu italianu de Jack Dawson, Fabrizio, en Titanic nel añu 1997.
Les sos apaiciones notables en televisión inclúin Los problemes crecen, Eulogy, The Twilight Zone, Snoop, Just Shoot Me, House MD, Ensin rastru, Mentes criminales, The Mentalist, CSI: NY, y dos episodios de "Castillo". Xunto con Ernie Hudson, Nucci co-protagonizó na serie de curtia duración 10-8: Officers on Duty.
En 2009, interpretó a John Gotti en Sinatra Club. En 2011, fai de Dante na película de Danny Wilson Nefilim.
Cabildru Insular de Fuerteventura
El Cabildru Insular de Fuerteventura, como tolos cabildros formaos a partir de la Llei de Cabildros de 1912, ye la forma gubernativo y alministrativo, mesma de les Islles Canaries, que cumple dos funciones principalmente. Per una parte, empresta servicios y exerz competencies propies de la Comunidá Autónoma y por otra, ye la entidá llocal que gobierna la isla. Marcial Morales de Coalición Canaria ye'l presidente actual. thumb|280px|right|Edificiu del Cabildru de Fuerteventura.
Conseyeríes
Na actualidá, pa desempeñar les sos funciones, el Cabildru de Fuerteventura cuenta coles siguientes conseyeríes:
Llista de presidentes del Cabildru Insular de Fuerteventura
Los presidentes del cabildru fueron:
Vincenzo Nibali
Vincenzo Nibali ye un ciclista de ruta italianu. Debutó profesionalmente en 2005 col Fassa Bortolo, y corrió con Liquigas dende 2006 hasta 2012, con Astana de 2013 a 2016 y con Bahrain Merida dende 2017.
Ye unu de los siete ciclistes que ganaron les tres Grandes Vueltes: la Vuelta a España 2010, el Giro d'Italia 2013 y 2016, y el Tour de Francia 2014. Tamién acabó segundu'l Giro d'Italia 2011, Vuelta a España 2013 y na Vuelta a España 2017, y terceru el Giro d'Italia 2010 y el Tour de Francia 2012.
Nibali ye moteyáu El Tiburón del Estrechu, en referencia al estrechu de Mesina. Ye l'hermanu mayor d'Antonio Nibali, tamién ciclista profesional. Tien gran maña pa los descensos de los puertos.
Entamos nel ciclismu en Sicilia
Cuando tenía ocho años'l so padre, barnizador, regaló-y una vieya bicicleta Viner que restaurara y pintáu de colloráu cola ayuda del propiu Vincenzo, y cola qu'empezó a dar vueltes nel videoclub que rexentaba la so madre Giovanna. Foi coles mesmes el so padre, Salvatore, quien -y inculcó la so afición al ciclismu al traviés del visionado de Historia del Ciclismu, que víen dambos los domingos pela tarde.
Con diez años empeñar en xubir al Etna xunto a un grupu de cicloturistes veteranos; el so padre ayudólu a xubir al volcán arremolcándo-y col coche. Foi tamién Salvatore quien-y mercó un cascu en comprobando nuna ruta a San Rizzo el peligru que suponía la velocidá a la que baxaba nes baxaes. Nuna ocasión el so padre partió-y en dos la bicicleta delantre d'él como castigu por engarrase con un compañeru na escuela, anque darréu iguar.
La escasa tradición ya infraestructura ciclista en Sicilia fizo que Nibali nun compitiera hasta los 14 años. A partir d'ende llogró siete victories como cadete.
Ciclismu xuvenil
Con 16 años dexó la isla pa camudase a la Toscana, una rexón del norte d'Italia con gran tradición ciclista. En concretu, afincar en Mastromarco (cerca de Lamporecchio), llocalidá del so direutor Carlo Franceschi y na que pasaba diez meses del añu. Nibali terminaría afitando ellí la so residencia habitual.
En 2001, na so primer temporada como junior, llogró cinco victories. En 2002, como xuvenil de segundu añu, consiguió catorce trunfos, amás d'un tercer puestu nel Mundial junior contrarreló apostáu nel circuitu de carreres de Zolder.
Ciclismu aficionáu
En 2003 llogró siete victories, incluyendo dos trunfos d'etapa nuna Vuelta a Austria na que concluyó segundu na clasificación xeneral. Amás, foi convocáu pola selección azzurra nos Campeonatos d'Europa y Mundial sub'23.
En 2004 consiguió doce victories y foi convocáu nuevamente pola Nazionale pal Campeonatu d'Europa y el Mundial, qu'esi añu celebrábase amás na ciudá italiana de Verona. Nibali foi precisamente terceru nel Mundial sub'23 contrarreló, xubiendo al podiu pa recibir la medaya de bronce.
2005
Debutó como ciclista profesional na temporada 2005 col equipu italianu del Fassa Bortolo, dirixíu por un Giancarlo Ferretti que s'interesara nél pol so tercer puestu na crono de Verona.
Combres-sous-les-Côtes
Combres-sous-les-Côtes ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Gumières
Gumières ye una comuña francesa del departamentu de Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Vincenzo Nibali
2005
Ferretti llevó-y al Giro d'Italia como espectador, por que viviera la esperiencia d'una gran vuelta al otru llau de les valles.
Por cuenta de la decisión del patrocinador principal de nun siguir financiando al equipu la formación sumió al concluyir la temporada. Dellos ciclistes de la estinguida escuadra, principalmente Alessandro Petacchi y los sos llanzadores (incluyendo a Marco Velo), pasaron al nuevu equipu Team Milram qu'heredaba de la mesma la llicencia ProTour del tamién desapaecíu Apodera Vacanze, anque Nibali nun foi unu d'ellos.
Primeros años nel Liquigas
thumb|150px|Nibali xubiendo La Colombiere nel [[Tour de Francia 2009|Tour de Francia.]]
2006
Col so pase al equipu Liquigas pa 2006, Nibali siguió formando parte d'un equipu de categoría ProTour.
Ganó'l Gran Premiu de Plouay, imponiéndose a Juan Antonio Flecha.
2007
En 2007 corrió per primer vegada una gran vuelta al debutar nel Giro d'Italia. Na ronda italiana actuó como gregariu pal xefe de files del Liquigas, Danilo Di Luca, que terminó ganando la carrera, llogrando asina xubir al podiu final de Milán cola maglia rosa.
2008
Ganó'l Giro del Trentín.
Foi 11ᵘ nel Giro d'Italia, siendo'l segundu meyor clasificáu del so equipu na xeneral final (con Franco Pellizotti cuartu).
Esi añu debutó amás nel Tour de Francia.
2009
En 2009 ganó'l Giro de los Apeninos, lo cual fíxo-y presentar se confiáu a la Grande Boucle.
Foi séptimu nel Tour de Francia, siendo'l meyor clasificáu del Liquigas y unu de los dos corredores (al pie del so compañeru Roman Kreuziger, novenu) que llograron terminar ente los diez primeros de la ronda gala. Amás, fíxose acreedor del maillot blancu de meyor nuevu, un trunfu que lu upó como gran promesa del ciclismu italianu, anque en casa yera vistu con rocea por dar de llau al Giro d'Italia, daqué que camudó colos años. right|thumb|Vincenzo Nibali, vencedor de la Vuelta 2010, col maillot coloráu.
2010
En 2010 ganó na parte inicial de la temporada'l Tour de San Luis apostáu n'Arxentina.
Foi terceru nel Giro d'Italia, acompañando nel podiu al so compañeru y xefe de files Ivan Basso (vencedor final) y al segundu David Arroyo. Diose la circunstancia de que nun taba entamáu que Nibali allegara al Giro sinón al Tour, pero la baxa de Franco Pellizotti (terceru en 2009) por irregularidaes nel so pasaporte biolóxicu favoreció que cuatro díes antes del entamu de la corsa rosa fora telefoniáu pol so direutor p'avisa-y de que correría'l Giro, cuando según él mesmu taba tomándose una granita nel so pueblu; Nibali allegó nel so Vespa al Santuariu de la Madonna di Tindari pa rezar a la so virxe negra. L'italianu llegó a vistir la maglia rosa nel intre de la ronda italiana. Nibali el 12 de mayu vistir cola maglia rosa al faer meyor tiempu na contra reló por equipos del Giro d'Italia 2010, gracies al trabayu de los Liquigas y a que Alexander Vinokourov (anterior líder), tuvo problemes col 5ᵘ home de la so escuadra.
Exhausto tres la carrera, arrenunciu al Tour pa centrase na Vuelta a España.
Periódicu (publicación)
Un periódicu ye una publicación periódica que contién información escrita sobro eventos actuales.
Vincenzo Nibali
2010
Ganó la Vuelta a España ante Ezequiel Mosquera y Peter Velits, segundu y terceru respeutivamente. La llucha pol maillot coloráu de líder caltener hasta la penúltima xornada con final na inédita y dura ascensión a la Bola del Mundu, nuna carrera na que tamién fueron protagonistes Igor Antón (líder hasta'l so abandonu por una cayida) y Joaquim Rodríguez (cuartu final, y al qu'arrampuñó'l lideralgu na contrarreló de Peñafiel).
Periódicu (publicación)
Los periódicos pueden cubrir una amplia variedá de campos como política, negocios, deportes y arte, y dacuandu, inclúin materiales como columnes d'opinión, pronósticos del clima, reseñes de servicios locales, obituarios, avisos de nacencia, crucigrames, dibuxos animaos editoriales, historietes y conseyos.
Vincenzo Nibali
2011
2011 ye un añu de sensaciones diverses. Amuésase bien combativu nes clásiques Milán-Sanremo y Giro de Lombardía. Tocantes a grandes vueltes, apuesta'l Giro d'Italia, onde remata terceru y en nengún momentu tien opciones de victoria. Dempués, na Vuelta a España, va desenchiéndose conforme avanza la carrera, tres un gran empiezu. Remata 7ᵘ na xeneral, y el so añu termina ensin victories (anque dempués va asignáse-y el trunfu na cronoescalada del Giro por descalificación d'Alberto Contador).
Periódicu (publicación)
La mayoría de los periódicos son empreses y paguen los sos gastos con una combinación d'ingresos per suscripción, venta de quioscu ya ingresos publicitarios. Les organizaciones de periodismu que publiquen periódicos suelen metonímicamente llamase periódicos.
Vincenzo Nibali
2012
Vincenzo Nibali tuvo bien bona actuación mientres anguaño, lluchando en delles clásiques y terminando en tercer posición del Tour de Francia, tan solo por detrás de Bradley Wiggins y Chris Froome, primeru y segundu respeutivamente.
Periódicu (publicación)
Los periódicos publicáronse tradicionalmente en forma impresa (xeneralmente en papel baratu y de baxa calidá llamáu papel de periódicu). Sicasí, anguaño la mayoría de los periódicos tamién se publiquen en sitio web como periódicos en llinia, y dalgunos inclusive abandonaron por completu los sos versiones impreses.
Los periódicos desenvolviéronse nel sieglu XVII, como fueyes d'información pa comerciantes. A principios del sieglu XIX, munches ciudaes d'Europa, lo mesmo que d'América del Norte y del Sur, publicaron periódicos.
Vincenzo Nibali
Giro d'Italia 2013
Toes estes victories, llevar al so meyor nivel de cara al so oxetivu númberu 1; el Giro d'Italia. Nel Giro asitióse la maglia rosa tres la contrarreló de la etapa 8 con una estrema sobre Cadel Evans de 29 s. Na 14ª etapa amplió les diferencies a casi un minutu y mediu con Evans cuando atacó na última xubida al monte Jafferau (Bardonecchia) ensin que l'australianu nin Rigoberto Urán (3ᵘ na xeneral), pudieren siguir al sicilianu, qu'inclusive dexó que Mauro Santambrogio (únicu que pudo siguilo) ganara la etapa. Llogró la victoria na cronoescalada de la 18ª etapa y confirmó el so momentu ganando nes Tres Cima de Lavaredo. Finalmente dempués de 21 díes y 2 victories d'etapa, Nibali cumplió'l so suañu y axudicóse la 96ª edición del Giro d'Italia, aventayando a Urán en 4 min 43 s y a Evans en 5 min 52 s. Tamién foi segundu nes clasificación por puntos solu superáu por Mark Cavendish.
Periódicu (publicación)
Dellos periódicos con gran independencia editorial, alta calidá periodística y gran circulación considérense periódicos de referencia.
Vincenzo Nibali
Vuelta a España 2013
Na Vuelta a España 2013 yera'l favoritu pa vistise col maillot coloráu de vencedor de la xeneral. Anque nel momentu nun se supo si participaba pa preparar el Mundial de Ciclismu en Ruta o pa lluchar pola xeneral, na primer selmana súpose que taba lluchando pol maillot coloráu. Na cuarta etapa, Nibali consiguió vistise'l maillot de líder, pero perder na octava pa recuperalo trés díes depués na contrarreló. Un baxón de Nibali nes etapes de los Pirineos, en Peña Cabarga y l'Alto del Naranco, fizo que Chris Horner quitar, pasando al segundu puestu. La xeneral xugar na última etapa en L'Angliru con Horner de líder y Nibali a 3 segundos, onde Horner consiguió más ventaya na xeneral y Nibali terminó en segundu llugar.
La Triple Corona
La temporada 2014 de Nibali diba tar centrada nel Tour de Francia. Ensin grandes actuaciones remató 21ᵘ na París-Niza, 44ᵘ na Milán-Sanremo, 52ᵘ na Amstel Gold Race, 14ᵘ na Flecha Valona y 30ᵘ na Liexa-Bastogne-Liexa. Esto llevó a que'l mánager del Astana, Aleksandr Vinokúrov, unviára-y una carta manifestándo-y el so descontentu polos magros resultaos del italianu.
Mientres mayu, llogró ser 5ᵘ nel Tour de Romandía, pa depués faer una concentración d'altor nel Teide. En xunu foi 7ᵘ nel Critérium del Dauphiné y Campeonatu d'Italia de Ciclismu en Ruta campeón italianu de ruta. A pesar del mal entamu de temporada, gracies a esi ameyoramientu foi consideráu por munchos como candidatu a ganar el Tour de Francia, anque nun segundu nivel y per debaxo de los principales favoritos, Chris Froome y Alberto Contador.
2015
Una selmana antes d'empezar el Tour de Francia, proclamar por segunda vegada campeón d'Italia. El Tour nun se desenvolvería como él quería, al perder na segunda etapa tiempu nos abanicos. Siguiría perdiendo tiempu en Pierre-Saint-Martin, onde nun consiguiría aguantar dende'l principiu de la xubida colos meyores. Aun así, consiguiría una etapa en La Toussuire escapáu. Remataría 4ᵘ la xeneral del Tour de Francia, por detrás de Chris Froome, Nairo Quintana y Alejandro Valverde.