cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Muros
Arte
-La plaza del marqués de Muros de trazáu allargáu ya irregular en redol a ella. Presenta: la ilesia, el conceyu y una serie de construcciones ente populares y cultes. Foi Carlos I quien autoriza nesta plaza l'asentamientu de mercáu, anque los sos oríxenes pue que fueren anteriores.
-El conceyu remocícase y amplía en 1878 añedir un tercer pisu y un áticu rematáu en frontón curvu. Nel pisu principal lleva balcones volaos con antepechu de fierro. Na fachada ta'l bustu de Constantino Fernández, primer marqués de Muros.
-El templu parroquial de Santa María presenta una estructura de nave única con cabecera poligonal, cruceru acusáu en planta, pórticu llateral y torre a los pies bien espodada y rematada n'agudu capitel. Construyíu en 1783 la torre acabar en 1883 gracies al dineru unviáu polos emigrantes dende América.
Colonia artística de Muros
Nel apartáu de la pintura de paisaxe del sieglu XIX, destacó la colonia artística de Muros amestada a la figura del pintor alcarreñu Castu Plasencia y al so discípulu predilecto y amigo el pintor asturianu Tomás García Sampedro. Esti postreru convida al maestru a pasar el branu de 1884 nuna bella finca de La Pumariega propiedá de los sos padres. Y Castu Plasencia namorar del paisaxe y de la lluz d'estes paraxes. Repitiendo estancia nos siguientes años, acompañáu d'importantes pintores y artistes de la dómina. Castu Plasencia intentó crear una escuela paisaxista nesta zona, en semeyanza d'otres colonies de pintura que na dómina taben estableciéndose n'Europa. Bastenos recordar como modelu de la mesma dómina la escuela de Barbizon, nos montes de Fontainebleau na proximidá de París. Colonia francesa esti trubiecu de la pintura impresionista. Inclusive se realizó un proyeutu de construcción de dicha colonia d'artistes, autorizáu pol conceyu a empiezos de 1890 na desaguada del ríu Nalón. Pero'l proyeutu nun llegaría al so fin al morrer de secute el pintor Castu Plasencia en mayu del mesmu añu.
José José
Los años 1980
Nestos años José José presentar nel Madison Square Garden y el Radio City Music Hall de Nueva York, nos casinos más importantes de Las Vegas y Atlantic City, inclusive en 1987 fixo una xira per países tan alloñaos como Arabia Saudita ya Israel, onde visitó les ciudaes de Xerusalén y Abu Dhabi.
L'ésitu de José José sigue en 1989 col so discu ¿Qué ye l'amor?, que llogró 3 discos d'Oru y 6 de Platín poles más de 1 millón 200 mil copies vendíes. Los ésitos fueron: Él, Piel d'azucre y Como tu.
Llogra presentase na Plaza de Toro Méxicu con llenos apoteósicos nos sos dos presentaciones y con una recuperación notable na so voz depués d'episodios constantes de ronquera.
La década de 1990
En 1990, pa festexar el so primeres 25 años de carrera, el presentador Raúl Velasco nel so show televisáu Siempres en Domingo entama un homenaxe nel so honor, nel cual participaron artistes como Libertad Lamarque, Valeria Lynch, Verónica Castro, Pepe Jara, Roberto Carlos, Julio Iglesias, Marco Antonio Muñiz, Vicente Fernández y Guadalupe Pineda, ente otros. El programa tuvo seis hores de duración y foi tal el so ésitu que se retresmitió en trés causes. El mesmu añu, la discográfica Ariola-BMG llanza un álbum doble n'homenaxe a los sos primeros 25 años de carrera.
En 1991, divorciar por segunda vegada, y recái nel alcoholismu mientres 1992 y 1993. Mientres estos años algamó una vegada más el visu del ésitu col álbum 40 y 20, y entra nuevamente con fuercia a competir pol primer llugar, de la mano del compositor arxentín Roberto Livi. Aquel día cola cifra de 800 mil copies vendíes algamó'l primer llugar de les llistes, a les 2 selmanes y media del so llanzamientu. Ye'l discu más sentíu de José José, onde cantaba cantares onde trataba d'afigurar el dolor del so divorciu y les traiciones que recibiera. y por cuenta de la so crisis alcohólica, foi una xira pa él de despidida del so públicu.
En 1993, dempués de tocar fondu en temes del alcoholismu y con ayuda de grandes amigos como'l periodista Ricardo Rocha y Tina Galindo ente otros, intérnase voluntariamente nel Centru de Rehabilitación y Universidá Heizelden en Minnesota, Estaos Xuníos, cola ayuda de la so güei esposa, Sarita Salazar. Dende esi momentu nun volvió beber alcohol.
En 1994, torna al ésitu col álbum Grandor Mexicanu, que marca un episodiu importante na carrera de José-José yá que vuelve faer mancuerna col compositor Manuel Alejandro quien 11 años tras grabara'l so más esitosu álbum Secretos; con esti álbum, Grandor Mexicanu, llogra vender más de 1 millón de copies. Nesti LP fai dos duetos: unu col so fíu José Joel, cantando La fuercia del sangre, y otru con el mesmu Manuel Alejandro, col que cantó José y Manuel.
En 1998, graba l'álbum Alloña, producíu por Roberto Livi, del cual llogra los primeros llugares l'ésitu Yá que te muerras, Amar ensin ser amáu y Ciñu.
El sieglu XXI
miniaturadeimagen|left|Estrella de fama en Hollywood, asignada a José José. En 2001, enfrentando un derrame pleural, graba la producción discográfica Tenampa, discu dafechu producíu pol cantante y compositor Juan Gabriel, qu'a nivel mundial llogró vender más de mediu millón de copies. La so última grabación orixinal, que foi duramente criticada por que la so voz ta seriamente estropiada, pero que l'amor del públicu acoyó con prestu a pesar de les circunstancies.
Nel añu 2003, el so discográfica BMG llanza una coleición de tres álbumes titulada El Príncipe con tríu con dalgunos de los sos ésitos, grabaos ente 1969 y 1983, separaos del acompañamientu orixinal, remasterizados y col acompañamientu del grupu Los Trés Caballeros de Chamín Correa, cola asistencia del músicu y compositor español Rafael Pérez Botía, quien dirixó dalgunes de les grabaciones orixinales y compunxo la mayoría de dichos temes. Esta coleición d'álbumes de conceutu nuevamente dexó-y algamar l'ésitu atayante en ventes.
Esi mesmu añu, otorgar la Estrella nel Paséu de la Fama en Hollywood, faciendo xustu honor a la so carrera, poniéndolo al par d'otros grandes esponentes de la música, el cine y la televisión mundial.
miniaturadeimagen|derecha|Estatua de José José n'[[Azcapotzalco, Ciudá de Méxicu, d'onde ye orixinariu.]] Pola so trayeutoria artística, el mes d'ochobre de 2005 l'Academia dio-y el Premiu Grammy en reconocencia a la so esitosa carrera como cantante. Nos años anteriores fuera nomáu nueve veces polos sos ésitos.
Nel añu 2006 ye convocáu por Televisa pa formar parte del repartu de la telenovela La fea más bella, una versión mexicana de la esitosa telenovela colombiana "Bety la Fea", onde comparte creitos con Angélica María, Jaime Camil y Angélica Vale, ente otres estrelles. Pol so papel nesta telenovela, llogra'l máximu premiu a l'actuación pol "Meyor Actor de Repartu", dau pola revista TVyNovelas.
Nel añu 2007 ye oxetu de delles reconocencies, ente ellos un bustu y una estatua na so ciudá natal, la ciudá de Méxicu. El Congresu y el Senáu de los Estaos Xuníos d'América tamién reconocen la so contribución a la Cultura de la Humanidá.
En mayu de 2007 vuelve al primer planu musical col so discu Los mios duetos, que darréu entra al Top Ten de Billboard pola so versión en reggaetón de Email-me, que graba a dúu cola so fía menor, Sarita Sosa, amás de la tema "Anque vives con él" a dueto col cantante pop Reyli Barba.
El 6 de xunu de 2007 sufre una paralís facial que lu caltuvo alloñáu dellos meses de los escenarios. En febreru de 2008 cumplió 60 años d'edá y la so casa discográfica, la Sony-BMG, llanza una serie de producciones basaes nel so impresionante legáu de 45 años. Asina, poner a la venta'l discu "El Príncipe y el Boleru", que nel mes de febreru de 2008 algama nuevamente cifres récor de ventes a nivel internacional.
El mes de payares de 2008, na Feria Mundial del Llibru en Miami, llanza la so autobiografía, titulada Ésta ye la mio vida, como un testimoniu de la so llucha contra les adicciones y cómo salió alantre d'elles.
El 19 de payares de 2008, José José recibió la Estrella de la Fama nel Paséu de les Estrelles en Las Vegas, Nevada. Mientres los últimos meses de 2008 dedicar a una xira pa promocionar el so llibru autobiográficu por toa América, llegando nuevamente al primer llugar en ventes, nesta ocasión, del so llibru, que foi presentáu na Feria Mundial del Llibru en Miami y na Feria Internacional del Llibru de Méxicu.
Esto foi posible ente 2008 y 2014.
Del 10 al 15 de febreru de 2009 presentar n'Ecuador, axuntando a más de 5 000 persones. Darréu siguió una estensa xira que lo llevó a dellos países, como República Dominicana, Guatemala, Hondures, Méxicu y Estaos Xuníos. El 13 de xunu de 2009 foi homenaxáu nel maxestosu United Palace de la ciudá de Nueva York, por un grupu de cantantes como Cristian Castro, Ángela Carrasco, La Mafia, Rubby Pérez, Sergio Hernández, ente otros intérpretes de la música llatina.
En 2010 sale a la venta'l discu José José Rancheru, un discu de conceutu colos sos más grandes ésitos con acompañamientu de mariachi, que llogró altes ventes.
En 2010 participa nun cantar pol Bicentenariu de Méxicu, "3 mil amaneceres", al llau de Marco Antonio Muñiz, María Victoria, Armando Mazaneru y Olivia Gorra.
Nel 2011 sigue la so xira llamada "El regresu del Príncipe", motivada pola notable ameyoramientu na calidá de la so voz, na que va percorrer los más importantes escenarios de Centru y Suramérica, amás d'Estaos Xuníos y Méxicu. El 10 de marzu d'este mesmu añu la estación radiofónica Radio Felicidad 1180am de Grupu Acir, proclama de manera oficial ante los demás medios de comunicación que José José ye la imaxe de dicha estación.
N'años recién, el so actual sellu discográficu, Sony, editó dellos discos n'homenaxe a los sos más de 54 años de carrera, ente ellos: "Duetos 1 y 2", "Big Band", ente otros. Asina mesmu, los roqueros más reconocíos na música llatina reeditaron el so álbum "Tributu" y llanzaron "Tributu 2" con nueves versiones y covers de los sos grandes ésitos.
Trescendencia artística
Envalórase que José José vendió más de 150 millones de discos nos sos 55 años de carrera. En Méxicu, según les estadístiques discográfiques, el so álbum Secretos ye'l más esitosu con más de 11 millones de copies vendíes dende'l so llanzamientu en 1983 y reedición en 2013 cuando se celebraron los 30 años del so llanzamientu. En toa Hispanoamérica ye consideráu'l cantante más importante de la música romántica.
Ente 1980 y 1983 vivió temporaes maxistrales en "El Patiu" de la ciudá de Méxicu, onde cada presentación amosaba una interpretación estraordinaria de los sos ésitos, el manexu de la so voz y respiración y el contautu col so públicu. Eses presentaciones convirtiéronse yá en lleenda.
Tamién nesos años fueron daes les sos presentaciones más importantes nel Auditoriu Nacional de la Ciudá de Méxicu, llegando a axuntar 42 000 persones nuna selmana.
Mientres la promoción de Secretos en 1984, la cantidá de presentaciones y conciertos foi práuticamente de tolos díes, debíu al ésitu arrasador d'esa grabación.
Ente 1985 y 1986 consiguió rexistrar llocalidaes escoses nel Madison Square Garden y nel Radio City Music Hall de Nueva York, según nel Pavillion de Chicago en 2002 y en Les Dunes de Las Vegas. Amás d'esto, ye unu de los pocos cantantes mexicanos que puede presumir d'atarraquitar la Monumental Plaza de Toro Méxicu en 2 ocasiones, mientres dos magnos conciertos ufiertaos en 1989 llogrando cantar pa 100 000 persones.
En 1998 foi editáu un discu llamáu Un tributu (a José José), nel que participen delles bandes y solistes, como los cantantes de La Ley, Fobia, Julieta Venegas, Molotov y Jumbo, ente otros, y artistes de rock mexicanos nel que, nel so honor, interpreten los sos cantares cada unu nel so bien particular estilu. Con esto pretendióse que xeneraciones más nueves conozan la trayeutoria de José José, al traviés d'un programa especial tresmitíu a nivel mundial pola cadena MTV.
Grammy award
Grammy llatín
Premiu "L'Heraldu" de Méxicu,
Ente les sos amistaes más importantes cúntense'l tenor español Plácido Domingo, Frank Sinatra, Rocío Dúrcal, Olga Guillot, Alvaro Carrillo, Rubén Fuentes, Raúl Velasco, Paul Anka, Manuel Alejandro, Julio Iglesias, Raphael, Rafael Pérez Botía, Armando Mazaneru, Marco Antonio Solís, Marco Antonio Muniz, Roberto Cantoral, Camilo Sesto, Lani Hall, Juan Gabriel, Vicente Fernández, José Maria Napoleón, Pepe Jara, Johnny Laboriel, José Feliciano, Francisco Verdes, Alejandro Xaén, ente munches otres. personalidaes.
Voz
José José tien una voz de barítonu llíricu de rangu completu con un timbre llixeru y bien bonos agudos, anque esiste constante alderique sobre si ye tenor poles sos notes altes, la so voz de cabeza tien más fuercia y nun llega al sigo o do de pechu (B4 y C5 respeutivamente) propios d'un tenor. La nota más baxa de José José n'estudiu de grabación dar nel cantar “Ye un ánxel" cubriendo la nota musical G2 (Sol2). La so nota más alta, n'estudiu, atopar nel cantar "Ella ye asina" de 1970, onde cubre la nota musical A4 (La4). El rangu vocal de José José tomaba dende un G2 (Sol2) – A4 (La4) en voz de pechu, esto ye, tomaba 2.1 octaves exactes.
La nota más alta en falsete brindar nel cantar “Amor Pa Los Dos”. Na nota final, cubre un B4 (Si4), teniendo asina un rangu vocal de G2 (Sol2) – B4 (Si4), cuntando'l mentáu falsete, el so rangu vocal cubre les 2.2 octaves.
La voz de José José allúgase xeneralmente ente un G3 (Sol3) – Y4 (El mio4), rangu apreciable en grabaciones como “Gavilán o palombu”, “Almada”, “Volcán”, “Quiero perdeme contigo”, “Voi Ser", “Bonos díes amor", “Amor amor”, “Duldar", “L'amar y el querer”, ente otres.
Una de les cualidaes más peculiares de la so voz, ye'l so manexu de la respiración y la so capacidá pulmonar, esto al sostener notes por llargu tiempu ensin desafinar, perder potencia o amosar dalguna señal d'afuega, xeneralmente en voz media y voz de pechu. Como tenor, José José tenía l'habilidá de cubrir toles notes posibles en voz de pechu. El color del so timbre ye desaxeradamente peculiar, carauterística especial del tenor llíricu llixeru.
Les sos carauterístiques téuniques son estelantes, siendo esto de destacar; yá que se fala d'un cantante empíricu, qu'enxamás llevó estudios musicales formales nun conservatoriu. El so afinación ye práuticamente perfecta en toles sos grabaciones discográfiques.
Ente los artistes de mayor sonadía que grabaron les "cantares de José José", inclúyense: Johnny Mathis (Ídolu del cantante), Marc Anthony, Vikki Carr, Luis Miguel, Conxuntu Primavera, Chayanne, Raphael, Juan Gabriel, Rocío Dúrcal, Camilo Sesto (Compositor de les mesmes), Cristian Castro, Vicente y Alejandro Fernández, Manuel Mijares, Juan Carlos Coronel, Kalimba, Aventura, Los Dukes de Victor Juarez, ente munchos otros.
Rellaciones, matrimoniu y la familia
Casar en 1970 cola actriz Natalia "Kiki" Ferrera Calles, nieta del Presidente Plutarco Elías Calles y divorciáronse nel añu 1976. Ella finó nun accidente automovilísticu en Méxicu DF el 11 de payares de 1983.
Mientres la década de 1970 empezó una rellación con Ana Elena Noreña (conocida como Anel), pero dixebráronse dellos meses dempués.
En 1974, depués de la so separación de "Kiki", vuelve rellacionase con "Anel", ella queda embarazada, y casáronse en 1976. Tuvo dos fíos con Anel, el so primoxénitu, José Francisco Carmelo Augusto (conocíu como José Joel) y Marysol Estrella Margarita Elena. El so matrimoniu con Anel terminó en divorciu en 1990, por cuenta de problemes derivaos de los manexos fraudulento de les sos ganancies como cantante per parte del so mánager y cuñáu. Tou esto ta esplicáu na so autobiografía "Esta ye la mio vida".
Nel añu 1995 casóse cola cubana Sarita Salazar quien ye la so esposa hasta'l presente, madre de Sarita, la fía de dambos. Sarita Salazar ye nieta d'Abel Salazar, gran actor, productor y direutor de cine de la dómina d'oru del cine mexicanu.
En 1995, dempués del so rehabilitación, casar por tercera y definitiva ocasión con Sarita Salazar, quien se convertiría nel so mánager. El 22 de xunetu d'esi mesmu añu, naz la so tercer fía Sarita Sosa.
Estáu de salú
José José sufrió de dellos problemes de salú mientres tola so carrera, por cuenta de esos problemes, apaez constantemente nos medios de comunicación. En 1972, sufrió d'un casu grave de neumonía, y la so diafragma torácicu sufrió una paralís, la enfermedá casi deteriora por completu'l so voz, la so carrera y la so vida. Recuperóse dempués de pasar per meses de tratamientu basáu n'exercicios de respiración, pero unu de los sos pulmones estropióse-y permanentemente. A finales de 1980, foi sometíu a delles operaciones nes sos cuerdes vocales de resultes del usu escesivu de cortisol, alcohol y la falta de descansu dempués de los sos conciertos. José tuvo graves consecuencies del so problema col alcoholismu, yá que la so salú foi deteriorándose mientres la década de 1990.
Unes de les tantes consecuencies ye la diabetes que desenvolvió. En 2001, diagnosticóse-y enfisema. L'efeutu del alcoholismu, l'abusu de cortisol y el so hernia d'hiatu, non yá afectaron a la so capacidá pa cantar, sinón tamién para falar. En 2007, sufrió paralís de Bell. Como resultáu de toos esos problemes tuvo qu'enfrentar una depresión bien grave nos últimos años. José lluchó con una retinopatía diabética n'unu de los sos güeyos y sometióse a una operación pa la mesma. Asina mesmu, declaró que-y foi diagnosticada la enfermedá de Lyme la cual desencadenaría'l paralís facial y problemes rellacionaos cola so voz.
En payares de 2008, la so esposa Sarita Salazar sufrió una hemorraxa cerebral por cuenta de un aneurisma, lo cual tener en cantu de la muerte, pero recuperóse notablemente y güei vive en completa salú anque alloñada del mundu del espectáculu na so casa en Miami.
El 24 de marzu de 2017 al traviés d'un comunicáu en video, José José informó a la comunidá internacional que carez un tumor canceríxenu nel páncrees y empecipió el tratamientu d'ésti, con base en quimioterapies.
José José siguió brindando conciertos y faciendo presentaciones per Norte, Centru y Suramérica hasta l'añu 2015.
Contribuciones
Miami, Florida, Méxicu, D.F. San Salvador, El Salvador. Méxicu D.F.
Pol so gran calidá humana apurriéronse-y les llaves de la ciudá onde se declaró'l Día de José José”: Miami Beach, Florida * Hialeah, Florida * Sweetwater, Florida * Houston, Texas Nueva Jersey, Nueva Jersey * Mexicali, B.C.
Discos en direuto
Al igual, tamién participó en discos En Vivu pa otros artistes:
Videos musicales
Al igual, tamién participó en videos musicales, nos que se-y fai homenaxe:
Tamién tuvo curties participaciones en videos musicales d'otros artistes:
Programes de televisión
Los reis del cantar (Televisa, oct 2006)...Maestru * Cantando y baillando por un suañu de navidá (Televisa, 2006)...Xuez
Premios y nominaciones
Fíxose acreedor a premios y nominaciones como:
Nueve años consecutivos tuvo nomáu pal Grammy, na categoría de Best latin pop performance.
La revista Billboard dio-y el premiu nes siguientes categoríes: Top latin artist y Top latin LP.
L'Heraldu de Méxicu tamién lo reconoció dende los sos entamos como: Revelación del añu, y en repitíes ocasiones, polos sos méritos, dende 1970, foi nomáu “Cantante del añu”.
Foi inmortalizado nel Paséu de les Estrelles Tijuana y nel acabante crear Paséu de les Estrelles Cuernavaca El maestru Don José José foi'l primera artista en develar la so estrella.
Chleuasicus atrosuperciliaris
Chleuasicus atrosuperciliaris ye una especie d'ave paseriforme de la familia Sylviidae que vive nel sureste d'Asia. Anguaño considérabase la única especie del xéneru Chleuasicus, anque enantes clasificábase nel xéneru Paradoxornis.
Descripción
Mide alredor de 15 cm de llargu, incluyida la so llarga cola. El plumaxe de les sos partes cimeros ye pardu olivaceu o buxu, ente que les sos partes inferiores son de color crema. La so cabeza ye de color castañu anaranxáu, sacante la zona entendida pol gargüelu, la parte frontera de les mexelles y alredor de los güeyos que son de color ablancazáu, enmarcaes por una pequeñu medialluna negra sobre'l güeyu, que da nome a la especie.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase tremáu poles viesques de monte dende'l Himalaya oriental hasta los montes del nordés d'Indochina, distribuyíu por Bután, Myanmar, el sur de China, el nordeste de la India, y el norte de Laos, Tailandia y Vietnam.
Cielo Latini
Cielo Latini ye una escritora arxentina, autora del bestseller Abzurdah. Nesti llibru describe les distintes situaciones pola que pasa mientres la so adolescencia, careciendo anorexa nerviosa. En xineru de 2011 empezó a trabayar como panelista nel programa de televisión arxentín “Los unos y los otros”, emitíu pola cadena televisiva “América”. En 2012 formó parte de Cadena de noticies, un periodísticu desestructurado con Tomás Dente, Tucu López, Maria Freytes y Nicolas Fazio.
Primeros años
Cielo Latini nació en La Plata, Arxentina, el 14 de xunu de 1984. Mientres la so infancia hasta la so adolescencia asistió a diversos colexos: el Pedagóxicu, la Estrada, el Patris y l'Eucarísticu allugaos en La Plata. Simultáneamente estudiaba inglés y pianu.
Depresión y trestornos alimenticios
Nel so llibru Abzurdah, reveló les sos etapes bulímiques y anoréxiques. L'autora creó un blogue llamáu mecomoamí, nel cual cientos de muyeres —ella incluyida— espresaben el so derechu a ser anoréxiques y calificar como un "estilu de vida".
Latini culpa al so ex noviu Alejandro (quien apaez na so primer novela sol pseudónimu de "Alejo"). El so trestornu psicolóxicu, llamáu borderline, llevó a la escritora a un intentu de suicidiu. Posterior a este, Latini empezó a prauticar l'autoflagelación. Tenía tatuáu nel so antebrazu los "47 quilos" a los que se proponía llegar, siendo'l so pesu más so los 45 quilos. Anguaño sobre'l 47 tatuóse un corazón yá que "Solamente l'amor te saca de les coses horribles" confeso. Tamién tien otru na cintura, col nome d'un cantar de Pulp, "Anorexic Beauty" y dos nos sos antebrazos fechos nel añu 2016. Latini diz pasar delles selmanes alimentándose solo d'agua, mazanes y pitos so la permanente inseguridá personal y una cansosa llucha por algamar una perfeición idealizada.
Estudio
Cielo Latini estudió periodismu na Universidá Católica Arxentina (UCA). Sicasí, dexó la carrera y empezó la de hotelería hasta decidir que quería ser productora de televisión. Depués decidió ser azafata, pero pocu más tarde empezó a escribir Abzurdah.
Carrera lliteraria
Abzurdah ye'l primer llibru de l'autora. N'este narra les sos esperiencies d'adolescente, les qu'ella califica como "el so descensu a los infiernos". La primer publicación, con un tiraje de 5000 exemplares, escosar en pocos díes, lo que la convirtió nun bestseller. El llibru foi especialmente popular ente adolescentes. N'Arxentina vendiéronse más de 260.000 exemplares.
L'autora promocionó'l llibru nos medios, pa lo cual viaxó a Estaos Xuníos, Méxicu, Bolivia, Perú, Venezuela, El Salvador, Guatemala, Colombia, Ecuador y Chile.
Abzurdah foi traducíu al portugués, y les primeres ediciones fueron escosaes en Brasil. Tamién se fixo la versión n'español para España, onde tamién foi un ésitu en ventes.
En 2010, llanzóse Bastiu, el segundu llibru de Latini.
Vida personal
Caltuvo una rellación sentimental col periodista Rolando Graña, 24 años mayor qu'ella. La pareya conocióse cuando él faía-y una nota pal programa "Informe Central" d'América nel 2006. Cruciaron mails y los intercambios de mensaxes nun tardaron en llegar. Inclusive, fixéronse cada vez más frecuentes hasta qu'ella dexó al so noviu, él a la so esposa y dio pasu a qu'empiece una rellación.
N'ochobre de 2008 tuvieron la so primer fía, Adolfina. N'abril de 2010 casáronse mientres Cielo taba embarazada de la so segunda fía, Cordelia, quien nació n'agostu. Cielo afirmó salir de la so enfermedá gracies al amor de Rolando Graña. Nel añu 2013 dixebráronse, debíu al "gastadura de la rellación".
Wambrechies
Wambrechies ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Taciana Barbosa Cavalcanti
Taciana Barbosa Cavalcanti ye una botánica brasilana.
Biografía
En 1984 llogró la llicenciatura en Ciencies Biolóxiques, y la maestría en botánica, cola supervisión de la Dra. Giulietti, defendiendo la tesis: "A Família Lythraceae na Serra do Cipó, MG, Brasil", pola Universidá de São Paulo (1988); y el doctoráu en botánica, en 1995, pola mesma casa y cola mesma supervisora, y primeramente con una beca sándwich pa la parte esperimental de la so tesis doctoral, nel Real Xardín Botánicu de Kew, Londres, Inglaterra.
Dende 1991 trabaya como investigadora de la EMBRAPA Empresa Brasilana d'Investigación Agropecuaria y dirixe el cursu de maestría y doctoráu en Botánica de la Universidá de Brasilia y de la Maestría en Recursos Fitogenéticos de la Universidá Estadual de Feira de Santana (BA). Trabaya en Botánica y Recursos Xenéticos, con énfasis na taxonomía Fanerógamos, florística, rescate de germoplasma vexetal en zones so impautu. Especialista en familia Lythraceae. De setiembre 2008 a setiembre 2014 desempeñóse como Xefa Axunta d'Investigación y Desenvolvimientu de Embrapa Recursos Xenéticos y Bioteunoloxía. A partir dende marzu 2008 hasta marzu 2012 desempeñóse como editora de Taxonomía de Fanerógames de Revistir Acta Botanica Brasilica.
Premios y títulos
2009: premiu d'equipu Proyeutu "Sistema de Curadoria", Embrapa See * 2009: promoción y progresión salarial, Embrapa Recursos Xenéticos y Bioteunologia
Remondo
Taba integráu na Comunidá de Villa y Tierra de Íscar. thumb|center|[[Ilesia de La nuesa Señora de l'Asunción (Remondo)|Ilesia de La nuesa Señora de l'Asunción y depósitu]]
Demografía
thumb|Casa consistorial
Bendones (parroquia)
Bendones ye una parroquia del conceyu asturianu de d'Uviéu.
Etimoloxía
El profesor Xosé Lluis García Arias, considera'l nome d'esta parroquia como deriváu de VINDONNUS (divinidá céltica conocida na Galia) en xenitivu analóxicu n'-IS, y podría ser un antiguu llugar de cultu precristianu, nel que s'edificaría la ilesia de Santa María de Bendones.
Demografía
Tien 3,55 km² nos que viven repartíes ente les poblaciones presentaes darréu:
Xeografía
El Regueru'l Reculañu y El Picu'l Cuervu.
Arte
Nesta parroquia topámonos cola ilesia de Santa María de Bendones, d'estilu prerrománicu. Ye del sieglu XI y foi fecha demientres el reináu d'Alfonsu II, que-y la dio a la ilesia de San Salvador.
Saint-Priest-en-Murat
Saint-Priest-en-Murat ye una comuña francesa del departamentu d'Allier, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Saint-Priest-d'Andelot
Saint-Priest-d'Andelot ye una comuña francesa del departamentu d'Allier, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Escatrón
Escatrón ye un conceyu español na Ribera Baxa del Ebro, provincia de Zaragoza, Aragón. Tien una población de 1 113 habitantes (INE 2014) y una área de 94,64 km².
Situación y clima
Distante 78 km de Zaragoza, Escatrón se emplaza nel centru de la Depresión del Ebro nuna zona de depósitos cuaternarios del mesmu, nes cercaníes de la desaguada del Martín. Ye una zona llana de baxa altitú —el nucleu urbanu asitiar a 143 msnm—, que'l so clima tien cierta continentalidad dientro del so calter mediterraneu, con escases precipitaciones. La so temperatura medio añal ye de 15,6° C y la so precipitación añal de 378 mm.
Edá Antigua y Media
En Escatrón apaecieron restos visigodos, anque'l gran tresformamientu del regadíu tuvo llugar mientres la dominación árabe. Alfonsu I el Batallador, siguiendo'l calce del Ebro dende Zaragoza, reconquistó la villa en 1133. En 1182 Alfonsu II fixo donación a la orde del Císter del castiellu, villa, términos y población de Escatrón por que se construyera un monesteriu. Dicha construcción —l'actual Monesteriu de Rueda— empecipiar nel sieglu, llegando los monxos al monesteriu a partir de 1202. Les rellaciones ente la villa y l'abá del monesteriu non siempres fueron cordiales; asina, en 1389, hubo d'intervenir el rei Xuan I alvirtiendo al abá fray Andrés Monsén de que tenía de facilitar l'accesu al puertu fluvial a los mercaderes de granu de Barcelona y Tortosa.
Ente les efemérides más importantes de la villa cabo destacar la visita regia de Fernandu III el Santu, quien foi güéspede de Xaime I el Conquistador. L'alcuentru ente'l monarca de Castiella y el d'Aragón tuvo llugar en xunu de 1234.
Edá Moderna y Contemporánea
El Barriu Verde de Escatrón ye muerte de la convivencia de diverses cultures y relixones; la so denominación alude al allugamientu de la judería. La espulsión de los moriscos de Escatrón tuvo llugar en 1610 anque equí, a diferencia d'otros llugares cercanos, la población cristiana siempres foi bien cimera a la musulmana.
Yá nel sieglu, Escatrón foi tomáu pol exércitu francés en marzu de 1809, quedando abandonáu'l monesteriu dende esa fecha hasta 1814. Mientres les Guerres Carlistes, la población foi ocupada por tropes carlistes n'avientu de 1835. El caudiellu Añón, al mandu d'un exércitu con 800 infantes y 250 caballos, esixó a la población el cobru de 6 000 reales, ensin fadiar a los nacionales que se zarraron nel fuerte.
El sieglu traxo consigo la llegada del ferrocarril a Escatrón. Un primer pasu foi la fundación en 1865 del Ferrocarril del Príncipe d'Asturies, de Zaragoza a Escatrón, que'l so oxetivu yera xunir per ferrocarril Zaragoza y Escatrón pa dar salida al carbón de les cuenques mineres de Gargallo y Utrillas escontra'l ríu Ebro. Sicasí, los trabayos paralizáronse dempués de la finalización del tramu ente la capital aragonesa y La Puebla de Híjar (1879); la llinia restante ente La Puebla de Híjar y l'apartaderu de Escatrón y Caspe, namái se terminaría n'ochobre de 1893. Ello dexó más tarde a MZA una conexón ente Madrid y Barcelona peles sos propies llinia, rematándose'l tramu ente Caspe y Samper de Calanda, onde taba incluyida la estación de Escatrón, el 1 de xunetu de 1894.
Nel sieglu, el llevantamientu militar de 1936 tuvo consecuencies en Escatrón dende los sos primeros díes, yá que a mediaos d'agosto columnes provenientes de Barcelona entraron na villa. Empezaron esperiencies coleutivistes, quedando Escatrón sol mandu del Conseyu Rexonal de Defensa d'Aragón. Avanzada yá la Guerra Civil, el 12 de marzu de 1938 l'exércitu de Franco tomó la villa.
A mediaos del sieglu construyir nel conceyu una central termoeléctrica y un ferrocarril mineru col fin d'utilizar los lignitos d'Andorra y Escucha, inauguráu en 1953 y que tuvo en funcionamientu hasta principios de la década de 1980. Paralelamente alzóse'l Pobláu, lo qu'implicó un fondu tresformamientu urbanu. La eleición de Escatrón pa la instalación d'una central d'estes carauterístiques obedeció a les posibilidaes d'agua de la villa, necesaria nel funcionamientu de la mesma. Dempués del zarru de la central, en 2006 construyéronse dos nueves centrales de ciclu combináu.
Economía
left|thumb|230px|Centrales de ciclu combináu de Escatrón (2015). A diferencia d'otros conceyos aragoneses de población similar, la economía de Escatrón nun se basa na agricultura; el fechu de que la so situación resultara óptima pa la instalación d'una central llétrica, favoreció que la producción d'enerxía llétrica seya l'actividá económica primordial nel conceyu. De la so superficie xeográfica, solo'l 9,7% tresformóse en regadíu, siendo los cultivos más importantes ceberes y olivar.
La central térmica de Escatrón, xunto a la Subestación de Tracción de Escatrón Castelnou, absuerben una bona parte de la población activa de la llocalidá. La central ye xestionada pola compañía Y.ON España. La eleición de Escatrón pa la so instalación obedeció a les posibilidaes d'agua, elementu necesariu pal funcionamientu de la mesma, según la so proximidá a les mines de lignitu turolenses, yá que orixinalmente abastecer del carbón estrayíu n'Andorra y Mequinenza. Darréu construyóse tamién la central térmica de Escatrón Peaker, otra planta de ciclu combináu propiedá de la sociedá Global 3 Enerxía.
Patrimoniu
En Escatrón entá puede reparase el tipismo de les cais, según nobles caserones con balcones corríos y salientes bistechos.
Patrimoniu relixosu
El Santuariu de San Francisco Javier ye l'antigua ilesia d'un desapaecíu conventu, anguaño en ruines. D'esti postreru, namái se caltién parte de la ilesia na que destaquen les dos torres ximielgues que flanquean la portada, sumiendo dafechu'l claustru. Nel so orixe foi un colexu o congregación de Sacerdotes Misioneros fundáu a empiezos del sieglu. El santuariu tien planta de cruz llatina, con una sola nave con capiyes llaterales y cabecera recta. Ta construyíu en mampostería, con sillería na fachada principal, y lladriyu nos cuerpos cimeros de les torres.
Patrimoniu civil
thumb|210px|Arcu de Santa Águeda, sobre'l que ta asitiada la capiya. Escatrón caltién parte de la muralla que la protexía nel pasáu, destacando l'Arcu de Santa Águeda. Posiblemente correspuende a una de les antigües puertes de la cortil fortificada, reconvertida en capiya una vegada perdida la so función defensiva. Na so parte inferior constitúi un pasu cubiertu con bóveda de cañón. Sobre l'arcu asítiase la capiya puramente dicha, de planta cuadrangular y cubierta con cúpula, cubierta con cimborriu octogonal al esterior.
Ente les cases solariegas, cabo mentar la Casa de los Abás, conxuntu destináu a la recoyida de les rentes y cargues señoriales del llugar de Escatrón, que yera propiedá del Monesteriu de Rueda.
Otra obra civil ye la Ponte Viejo, asitiáu sobre l'antiguu calce del ríu Martín, a unes decenes de metros del actual trazáu fluvial. Tien dos güeyos y atópase semienterrado. Ta construyíu en sillares de bona cantería, colos arcos y bóvedes de los güeyos en lladriyu y los pretiles de grandes bloques de piedra que paecen ser más recién.
Fora del cascu urbanu alcuéntrase El Mocatero, torre de vixilancia de planta rectangular construyida mientres les Guerres Carlistes. Alzar nel visu d'un cuetu con gran visibilidá, tando arrodiada por un pequeñu foso o trinchera pa enzancar l'accesu enemigu. Taba destinada a la realización de señales óptiques a lo llargo d'una rede de fortaleces asemeyaes que s'estendía dende Zaragoza hasta Amposta pela marxe derecha del Ebro. Ta construyida en mampostería reforzada con piedra sillar nes esquines y revocada de yelsu pel interior. Tien dos plantes y una azotea protexida por un pretil con troneres. thumb|210px|Caseta pa la sirga, a veres del Ebro.
Patrimoniu natural
Pela redolada de la villa atópense formoses paraxes, que pueden contemplase dende lo alto del Mirador del Tozal». El Monesteriu de Rueda alzar na vera opuesta del Ebro frente a Escatrón, magar los terrenes onde ta emplazado pertenecen al términu municipal de Sástago.
La cercanía del ríu dexa realizar diverses actividaes náutiques, pos cunta'l conceyu con un cai frente al monesteriu, el Centru Náuticu. D'antiguo el Ebro cruciar por aciu una barca, pudiéndose inda reparar restos arquiteutónicos en dambes veres del ríu. Na vera izquierda caltiénse la denomada Casa del Barqueru, con espacios afechos pa estancia de los viaxeros, según el cai puramente dichu. Na vera opuesta atópense les ruines de la Caseta pa la sirga.
Comisión Nacional de Defensa de Corea del Norte
La Constitución de Corea del Norte establez que la Comisión Nacional de Defensa de Corea del Norte (CND) ye'l más altu órganu rector militar y dirixe tolos asuntos militares. El presidente de la CND controla'l Exércitu Popular de Corea y ye la máxima autoridá alministrativa del país. El Presidente actual ye Kim Jong Un.
Presidente de la Comisión Nacional de Defensa
El Presidente de la Comisión Nacional de Defensa de Corea del Norte ye'l Comandante Supremu del exércitu y la persona qu'ostenta la máxima autoridá en Corea del Norte. De conformidá coles lleis, ye la máxima autoridá alministrativa y el más altu cargu del Estáu. L'Asamblea Suprema del Pueblu escueye al presidente del CND por un periodu de cinco años. La eleición llevar a cabu de forma inmediata tres la eleición de la mesma Asamblea.
L'actual Presidente ye Kim Jong-un, quien ye tamién Secretariu Xeneral del Partíu del Trabayu de Corea. L'Asamblea escoyó a Kim Jong-il como'l so primer Presidente'l 9 d'abril de 1993. Foi reelixíu en 1998 y 2003. Al so fallecimientu el día 17 d'avientu de 2011 y previes les sos exequias y honores correspondientes, el so fíu Kim Jong-un foi designáu como Presidente'l 24 d'avientu de 2011 y confirmáu como tal, a la fin de los funerales oficiales na Plaza Kim Il-sung de Pyong Yang el 29 d'avientu de 2011.
Esiste un alderique al respective de si el más altu cargu del Estáu ye un puestu equivalente al de Xefe del Estáu. Kim Il-sung, el fináu líder de Corea del Norte, foi declaráu Presidente Eternu de Corea del Norte, pero más paez un cargu frutu del cultu a la personalidá. El Presidente del Presidium de l'Asamblea Suprema, que s'encarga en teoría de les funciones diplomátiques como un Xefe del Estáu, nunca les exerció. Sicasí, dellos politólogos consideren que dichu puestu ye de la xefatura del país. La Constitución ye pocu clara sobre la cuestión.
Riaguas de San Bartolomé
Riaguas de San Bartolomé ye un conceyu d'España, na provincia de Segovia, comunidá autónoma de Castiella y Llión. Tien una superficie de 11,65 km².
Historia
En 1643 adquier el nome de villa con juridisción sobre'l so términu municipal, pa lo cual fíxose un pagu de 32.032 reales Dieo López Pacheco, señor del condáu.
En 1845 citar por primer vegada "de San Bartolomé".
Dientro del conceyu esistió'l pueblu de Briongos (41º26' Norte - 3º29' Oeste), con restos de presencia romana (sieglos I a III d. C.).
Personaxes pernomaos
Rafa
Borassus flabellifer
Borassus flabellifer, L., ye una especie botánica perteneciente a la familia de les palmeres (Arecaceae).
Descripción
Ye un árbol robezu que puede vivir 100 años o más y algamar un altor de 30 m, con un dosel de delles docenes de fueyes con 3 metros d'anchu. L'estípite que s'asemeya al del cocu, ta arrodiáu de los repulgos producíos poles fueyes desprendíes. Les palmes nueves crecen amodo, acelerando la crecedera darréu. El so patrón de crecedera, el so gran tamañu y los sos vezos de llimpieza faen d'ella una especie curiosa pa formar bellos paisaxes.
El frutu tien de 10 a 25 cm de diámetru, tien un pulgu negru, y apaez en grupos. La parte cimera de la fruta tien de cortase p'atopar la duce magaya que contién trés granes, esta ye tresllúcida de color blancu maciu, similar a la del lichi, pero'l sabor ye más nidiu y nun hai nengún buecu. La magaya carnosa ta cubierta con una fina piel de color marrón.
Distribución
Alcuéntrase nel sureste d'Asia en Camboya, India, Sri Lanka, Myanmar, Tailandia, Indonesia, Malasia y Papúa Nueva Guinea.
Usos
La madura capa esterior de fibra de les frutes tamién puede comese cruda, fervida, asada o azucarada. Amás, la cazumbre del árbol tómase como un llaxante, los valores y les melecines atribuyéronse-y a otres partes de la planta.
Indicaciones: Refrigerante, demulcente, nutritivu. El raigañu ye considerada llixeramente venenosa.
Simbolismu cultural
Ye l'árbol oficial de Tamil Nadu. Bien respetáu na cultura tamil, que lu llama "karpaha" o árbol celestial, porque toles sos partes ensin esceición tienen un usu. La palma de Palmira ye un árbol símbolu natural de Camboya, que crecen cerca del templu d'Angkor y crez en tol país.
Tamién ye bien común en Tailandia, especialmente nel nordeste o provincia d'Isan onde ye una parte omnipresente del paisaxe.
Wandignies-Hamage
Tien una población de y una superficie de  km².
Cilla McQueen
Cilla McQueen ye una poeta anglo-neozelandesa gallardoniada 3 vegaes col New Zealand Book Award de poesía.
Lepus europaeus
La ye una especie de mamíferu lagomorfo de la familia Leporidae que s'atopa ente les principales pieces de caza.
Descripción
Ye la llebre de mayor tamañu de la Península Ibérica, ensin dimorfismu sexual acentuáu, les femes son daqué más pesaes. Estremidaes y oreyes llargues, estes postreres col estremu de color negru, el pelo ye de color pardu amarellentáu, sacante la zona ventral de color ablancazáu y poca estensión.
Distribución
El so área de distribución #estender por toa Europa con esceición del norte de la península Escandinava, d'una gran parte de la península Ibérica y de delles islles del Mediterraneu. Tamién s'atopa nel norte d'África y na parte occidental d'Asia. Foi introducida n'América del Norte y del Sur (más específicamente nel Conu Sur), en Siberia, n'Australia y en Nueva Zelanda. La so espansión inda s'amonta nos nuesos díes especialmente na ex-U.R.S.S. N'España #alcontrar dende la mariña catalana al norte del Ebro, hasta la rexón central d'Asturies y dende el sur aragonés, pandoriales burgaleses y palentinos hasta la frontera de Francia y la mariña cantábrica.
Hábitat
D'orixe estepario, abonda sobremanera nes zones agrícoles estenes, tantu na llanura como nel pandu y, escepcionalmente, tamién nos montes de cierta estensión o nel monte. Altitudinalmente #estender dende'l nivel del mar hasta l'altu monte, onde puede llegar hasta los 2000 metros.
A diferencia del coneyu, la llebre #despintar en llurigues poco fondes, yá que cunta p'azorronase cola so coloración mimética. Con esceición del periodu de celu, vive en solitariu. El celu dura de xineru a ochobre, y les críes nacen con vista y con pelo.
Saint-Prix (Allier)
Saint-Prix ye una comuña francesa del departamentu d'Allier, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Kevin McCarthy
thumb|right|Kevin McCarthy Kevin McCarthy foi un actor estauxunidense de teatru, cine y televisión, quien apaeció en más de doscientos personaxes en televisión y películes. Pol so personaxe na versión cinematográfica de Death of a Salesman, foi nomáu pa un Óscar al meyor actor de repartu y ganó un Globu d'Oru. McCarthy ye probablemente más conocíu pol so papel estelar en Invasion of the Body Snatchers, una película de terror y ciencia ficción.
Carrera
McCarthy tuvo una llarga y distinguida carrera como actor de calter. Interpretó dellos papeles estelares al traviés de la so carrera, más notablemente'l clásicu de ciencia ficción Invasion of the Body Snatchers. Foi nomáu al premiu Óscar como meyor actor de repartu pola adautación al cine del drama teatral Death of a Salesman y en 1961 tuvo un papel secundariu na güei mítica The Misfits (The Misfits), protagonizada por Clark Gable, Montgomery Clift y Marilyn Monroe.
En televisión, tuvo papeles en dos series de curtia duración: The Survivors con Lana Turner y Flamingo Road pa la cadena NBC como Claude Weldon, padre del personaxe de Morgan Fairchild. En teatru punxo n'escena obres como Anna Christie (1952) d'Eugene O'Neill.
McCarthy foi unu de trés actores (xunto con Dick Miller y Robert Picardo) frecuentemente emplegáu pol direutor Joe Dante.
En 2007 McCarthy apaeció como él mesmu na película d'Anthony Hopkins Slipstream. La película fai delles referencies a Invasion of the Body Snatchers.
McCarthy finó de neumonía'l 11 de setiembre de 2010 a la edá de 86 años.
Gerhart Hauptmann
Gerhart Johann Robert Hauptmann foi un escritor, poeta y dramaturgo alemán del Naturalismo. Ganó'l Premiu Nobel de Lliteratura en 1912, «principalmente en apreciación de su producción fructífera, variada y sobresaliente en el campo del arte dramático».
Urena lobata
Urena lobata ye una especie añal, variable, erecta, perteneciente a la familia de les malvacees. thumb|Ilustración
Descripción
Son plantes sufrútices llargamente ramificaes, qu'algamen un tamañu de 1 m d'altu; tarmos con pubescencia diminuta. Fueyes ancha o angostamente ovaes, angulaes o llixeramente llobaes, más o menos agudes nel ápiz, truncaes o cordaes na base, crenaes, con pubescencia estrellada diminuta, daqué discoloras, con un (rares vegaes más) nectariu prominente na base del nerviu principal. Flores solitaries o poques nes axiles de les fueyes, subsésiles o con pedicelos hasta 7 mm de llargu; calículo gamofilo, 5-lobáu, 5–6 mm de llargu, subigual a la mota; mota pubescente, partíu hasta la metá, los llobos ciliaos, 1-acostillaos; pétalos de 15 mm de llargu, pubescentes externamente, liles; columna estaminal glabra, les anteres subsésiles. Frutos oblatos, ca 8 mm de diámetru, estrelláu-pubescentes y con numberosos escayos gloquidiaes, carpidios 5, non dehiscentes; granes 1 por carpidio, 3–3.5 mm de llargu, glabres.
Distribución y hábitat
Ye una especie común pantropical que s'atopa especialmente n'árees inundables, y ta llargamente distribuyida nos trópicos del Nuevu y Vieyu Mundu.
Aguaxima en L'Encyclopédia
thumb|Page 191 of the Encyclopédie Na Encyclopédie ou Dictionnaire raisonné des sciences, des arts et des métiers (Vol. 1 [1751], p. 191), de Denis Diderot alcuéntrase un artículu sobre la planta col nome común portugués de Aguaxima. La entrada ye notable non pola so descripción nuna frase de la so tema ("Aguaxima, una planta que crez en Brasil y nes islles d'América del Sur."), sinón pol editorial de Diderot que sigue. Atayáu pola inutilidá d'un artículu tan probe, cavilga avera del públicu al que podría sirvir. La so conclusión ye una crítica sucinta del camientu popular de que les enciclopedies tienen de midise en función de la so amplitú o amplitú más qu'a la calidá.