Batalla_del_Nilu
Badea d'Abukir
La badea de Abukir ye una hendidura costera de trenta quilómetros d'anchu que s'estiende dende'l pueblu d'Abu Qir, nel oeste, hasta Rosetta, nel este, onde s'atopa una desaguada del ríu Nilu nel Mediterraneu. En 1798, la badea taba protexida pel oeste por unos llargos bancos predresos qu'enfusaben 4,8 km na badea dende un puexu nel que s'atopaba'l castiellu de Abukir. Una fortaleza asitiada na islla de Nelson ente les roques protexía los bancos predresos. La guarnición de la fortificación, fornida con siquier cuatro cañones y dos morteros pesaos, taba al cargu de soldaos franceses. Brueys reforzara la fortaleza con buques bombarderos y cañoneros, fondiaos ente los bajíos predresos al oeste de la islla nuna posición óptima pa sofitar a la cabecera de la llinia francesa. A lo llargo de la badea, había más bancos predresos que s'estendíen escontra'l sur de la islla y formaben un semicírculu a unos 1510 metros de la vera. Estos bancos de roques nun yeren lo suficientemente fondos como pa dexar el pasu de los grandes barcos de guerra, polo que Brueys ordenó a los sos trelce navíos de llinia que formaren una llinia de batalla siguiendo'l cantu nororiental de los bajíos dende'l sur de la isla. Esta posición dexaba a los barcos llevar a cabu'l desembarcu de provisión per babor mientres cubríen la operación coles sos bateríes d'estribor.{{harvnp|Gardiner|2001|p=31|sp=sí S'ordenar que cada nave xunir pola popa y la proa con fuertes cables a los buques más cercanos, de cuenta que se creara una llarga batería, una barrera teóricamente impenetrable. Amás, Brueys asitió una segunda llinia de cuatro fragates aproximao 320 metros al oeste de la llinia principal, práuticamente a metá de camín ente la llinia mayor y el bancu. El Guerrier yera'l primeru de la llinia y taba asitiáu 2200 metros al sureste de la islla de Abukir y aproximao a 910 metros del estremu de los bajíos qu'arrodiaben la isla. La llinia estender escontra'l sureste y se curvaba escontra mar abiertu nel so centru.{{Harvnp|James|2002|pp=142-143}} Los barcos franceses taben dixebraos por intervalu de 150 metros y la llinia completa tenía un llargor de 2610 metros. El buque insinia, el L'Orient, atopar nel centru d'esta, acompañáu a proa y a popa por dos grandes navíos forníos con ochenta cañones.{{harvnp|Mostert|2007|p=260|sp=sí}} El contralmirante Pierre-Charles Villeneuve, a bordu del Guillaume Tell, yera l'encargáu de la retaguardia de la llinia. thumb|right|upright=1.2|Distribución de la flota francesa frente a los bajíos de la mariña oeste de la badea en dos llinies: trelce navíos de llinia na principal y cuatro fragates na secundaria. Al disponer los sos bajeles d'esta manera, Brueys esperaba que los británicos viérense obligaos a atacar el so poderosu centru y la so retaguardia, lo que-y dexaría usar la vanguardia pa contraatacar valiéndose del vientu del nordeste una vegada qu'empezara la batalla.{{harvnp|Padfield|Kennedy|2000|p=120|sp=sí}} Sicasí, cometió un importante error: dexara l'espaciu abondu ente'l Guerrier y los bancos de roques por que los barcos enemigos travesar y pudieren atrapar a la vanguardia francesa, qu'escarecía de sofitu, ente dos fueos. Amás, los franceses solo prepararon l'estribor de los sos barcos —el cual apuntaba escontra'l mar— pa la batalla, yá que esperaben que l'ataque proviniera d'esi llugar, y dexaron la otra banda ensin preparar, lo qu'agravó l'error.{{harvnp|Henty|2008|p=295|sp=sí}} Los cañones de babor taben inhabilitaos y esi llau de la cubierta topábase llenu d'elementos atropaos qu'enzancaben l'accesu a los cañones.{{Harvnp|Grant|2010|p=180}} La disposición de Brueys contenía otru importante defectu: los 150 metros d'espaciu qu'había ente cada barcu yeren lo suficientemente amplios por que un buque británicu travesar y rompiera la llinia francesa. Coles mesmes, non tolos capitanes franceses cumplieren les órdenes de Brueys de xunise por aciu cables a les naves más cercanes, lo qu'evitara tal maniobra per parte de los británicos. La situación empioró entá más por una orde qu'esixía que los barcos fondiaren namái pola proa, yá que los navíos movíense pola mor del vientu, lo cual aumentaba la distancia ente ellos. Esto tamién creó árees desarimaes a lo llargo de la llinia francesa. Los barcos británicos podríen d'esta manera fondiar nesos espacios y atacar a los franceses ensin qu'estos pudieren ufiertar respuesta dalguna. Arriendes d'ello, l'esplegue de la flota de Brueys torgaba que la segunda llinia de fragates pudiera sofitar a vanguardia de la principal, por cuenta de la direición del vientu predominante.{{harvnp|Clowes|1997|p=372|sp=sí}}