cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Himalaya
L'Himalaya ye un cordal asitiáu nel continente asiáticu y estiéndese pelos países de Bután, China, Nepal, Tíbet, India y Paquistán, formando un arcu d'oeste a este de 2600 quilómetros y de norte a sur de 350 quilómetros. El so nome procede del sánscritu y significa morada de ñeves Ye'l cordal más altu de la Tierra con 14 cimes de más de 8000 metros d'altor, siendo l'Everest colos sos 8848 metros, el monte más altu de la tierra, otros "ochomil" como'l K2 (8611 m) y Kanchenjunga (8598 m), tamién tán nel Himalaya.
Formación del Himalaya
L'Himalaya entamó a formase hai unos 5 millones d'años na era terciaria y según la teoría de la tectónica de plaques, produxose pol choque del antiguu continente de Gondwana, y la d'Eurasia, que resultó de la dixebra de l'antigua Laurasia.
Tradicionalmente tiende a incluyise dientru del conceutu d'Himalaya'l cordal del Karakorum, los montes del Treshimalaya nel Tíbet ya inclusive los montes prehimaláyiques (Siwaliks) que separten l'Himalaya de les llanures indies. Estriutamente, los xeógrafos d'anguaño separten el Karakorum del Himalaya propiamente dichu, yá qu'anque'l Karakorum s'alcuentra al noroeste del Himalaya ye un cordal con carauterístiques xeolóxiques propies.
De los catorce montes de más d'ocho mil metros qu'hai na Tierra, cuatro afayense nel Karakorum, y son:
Xeografía política del Himalaya
Nel Himalaya alcuentrense dellos países. Cubre una estensión d'unos 594.400 km² qu'inclúi partes de Paquistán, India, Nepal, Bután y Tibet.
La vertiente septentrional del Karakorum pertenez a Sinkiang, tarritoriu chinu, demientres que la vertiente meridional pertenez a Paquistán. L'estremu oriental del Karakorum correspuende a Caxmir, tarritoriu n' engarradiella ente Paquistán y la India dende 1947.
La vertiente septentrional del Himalaya pertenez al Tíbet, país ocupáu por China, repartiéndose la vertiente meriodional ente Paquistán, la India, Nepal y Bután.
Les estremaes tribes de la vertiente norte del Himalaya son predominantemente de tipu asiáticu al este y de relixón budista, demientres que na vertiente sur esiste un mosaicu étnicu ya cultural (namái en Nepal desaméyense al menos 19 grupos étnicos principales) y de relixón fundamentalmente musulmana nel oeste, ya hinduista nel centru y este del cordal.
Megina
Megina ye un conceyu español de la provincia de Guadalaxara, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha. Tien una superficie de 27,89 km² con una población de 47 habitantes (INE añu 2015) y una densidá de 1,79 hab/km².
Situación
Megina ye un pequeñu pueblu enclaváu nuna redolada natural del Parque natural del Alto Tajo. El cascu urbanu ta allugáu nel estremu occidental d'un pequeñu valle derrotu pol regueru Jándula o Jandulilla que llega dende'l vecín Alcoroches, anque namái lleva agua n'años lluviosos.
El pueblu fuelga na fastera del cuetu de San Cristóbal, flanqueado pola predresa Majadilla y mirando al altivu Picorozo. Agües embaxo apaez La Hoz, ribayu caliar xixiláu por un gran farallón onde añeren una colonia d'utres, una pareya d'alimoches y dalgún falcónido.
Al norte del términu municipal apaez l'alta planicie de Montenegro, de suelu escasu y cascayosu, con encines y rebollos.
A Arnoia
thumb|180px|Vista dende'l balneariu d'A Arnoia
Xeografía
La Contorna d'O Ribeiro atopar ente la Serra do Faro y la Serra do Suído, onde conflúin los valles del Miño, Avia, Arnoia y Barbantiño. Definir ente una serie de valles y superficies qu'oldeen coles altes tierres circundantes d'alredor de 312 km², de los cualos dedica 3.000 hectárees al viñéu.
Arrodiáu de relieves montascosos y abellugáu de la influyencia oceánica, el cultivu de la vide hai ye la carauterística dominante del paisaxe, ocupando cuasi la totalidá de les fasteres y fondigaes nos terrenes de Ribadavia, Castrelo de Miño, Cenlle, Beade, Leiro, según les rimaes meyor empobinaes y soleyeres de los conceyos estremeros.
Tierra regada por una trupa rede fluvial, con una microclima seco y templao, pero con un mugor mientres el periodu ivernizu.
Vistes
Nes cercaníes del altu de Sande, vese'l banzáu de Castrelo, les superficies esplanaes de San Amaro, Maside, O Carballiño, Amoeiro, Cartelle, l'anfiteatru de sierres que dende A Martiña hasta Faro de Avión delimitan la cuenca del Avia.
La principal fonte económica sigue siendo l'agricultura, cuantimás el viñéu, con pequeñes bodegues de producción autóctona. Nos últimos años, cola construcción d'un impresionante balneariu nun llugar privilexáu na confluencia del ríu Miño y el ríu Arnoia, cobró fuerza'l sector servicios.
Rachel Boston
Rachel Elizabeth Boston ye una actriz d'Estaos Xuníos meyor conocida por interpretar a Beth Mason na serie American Dreams y a Abigail Chaffee en In Plain Sight.
A Arnoia
Vistes
Toles edificaciones residenciales son individuales. Nun hai edificaciones n'altor caltiénse inda l'encantu de pueblu rural anque con tolos servicios modernos.
Rachel Boston
Biografía
Tien dos hermanos Andrew Boston y Brian Boston.
Rachel ye vexetariana.
Foi Miss Teen Tennessee y quedó ente los 10 llugares de Miss Teen USA en 1999.
Carrera
Rachel ye vocera de los comerciales de "Comcast Cable".
Nel 2002 xunir al repartu principal de la serie American Dreams onde interpretó a Elizabeth "Beth" Mason-Pryor, la esposa de John J. "JJ" Pryor Jr. (Will Estes) hasta'l final de la serie nel 2005.
Nel 2008 xunir al repartu de la serie The Ex List onde interpretó a Daphne Bloom, la hermana de Bella Bloom (Elizabeth Reaser).
Nel 2009 interpretó a Alison la cita a palpu de Tom Hansen (Joseph Gordon-Levitt) na película (500) Days of Summer.
Nel 2011 xunir al repartu de la serie In Plain Sight onde dio vida a la detective Abigail Chaffee, una oficial del departamentu de policía de Albuquerque y la novia de Marshall Mann (Fred Weller) hasta'l final de la serie nel 2012.
Nel 2012 apaeció na comedia It's a Disaster onde interpretó a Lexi Kivel.
Nel 2013 xunir al repartu principal de la serie Witches of East End onde interpretó a la bruxa Ingrid Beauchamp, la fía de Joanna Beauchamp (Julia Ormond), hermana de Freya Beauchamp (Jenna Dewan-Tatum) y Frederick Beauchamp (Christian Cooke), y sobrina de Wendy Beauchamp (Mädchen Amick), hasta'l final de la serie nel 2014.
Perímetru
thumb|right|150px|El perímetru de la figura ye la llonxitú total de los 4 llaos (en roxu), P=2b+2l El perímetru d'una figura bidimensional ye la dellimitación de la mesma, la cual pertenez al conxuntu \mathbb{R} ( ye dicir, alcuéntrase nún espaciu unidimensional, a desemeyanza de la figura a la que caltién, que s'alcuentra en ).
La pallabra perímetru tien la so etimoloxía nel idioma griegu, peri- "alrodiu" y metron μέτρον "midida"
Aplicaciones práutiques
El perímetru y l'área son midides fundamentales nel determín d'un polígonu o figura xeométrica. El perímetru utilízase pa calcular la llende d'un oxetu, por exemplu, d'un valláu.
Polígonos
Como regla xeneral, el perímetru d'un polígonu puede calculase siempre sumando toles llonxitúes de los llaos.
D'esti mou, la fórmula nos triángulos ye, onde a, b y c son les llonxitúes de cada llau. Pa los cuadriláteros l'ecuación ye. Pa los polígonos equiláteros, P =na, onde n ye'l númberu de llaos y a ye la llonxitú del llau.
Círculos
Pa los círculos la ecuación ye: ó onde
Barbadillo de Herreros
Barbadillo de Herreros ye una llocalidá y un conceyu asitiaos na provincia de Burgos, comunidá autónoma de Castiella y Lleón (España), contorna de La Demanda, partíu xudicial de Salas de los Infantes, cabecera del conceyu del so nome.
Historia
Nel s.IX llega la repoblación dende'l norte y en toa Castiella fúndanse numberosos pueblos que s'arrexunten n'alfoces, controlaos pol señor d'una fortaleza dende la que s'apodera l'alfoz. Yá nel s.X atopamos cola Alfoz de Barbadillo, qu'entendía Barbatiello (que llueu se llamó Barbatiello de Ferreros) y otros pueblos cercanos como Riocavado, Barbadillo del Pez, Monterrubio de la Demanda, Güerta de riba y el Valle de Valdelaguna. Sicasí, la vida de l'alfoz foi efímera, yá que nel s.XI los pueblos pasaron a depender de la poderosa Alfoz de Lara.
Poro, la fundación de Barbadillo de Herreros fíxose en redol a los primeros años del s.X, polo que tien alredor de 1100 años d'historia ininterrumpida. L'allugamientu escoyíu yera bien favorable, col ríu Pedroso apurriendo bon y abondosa agua y pesca, cerca de bonos montes pa la caza y pa llograr lleña y con una gran riqueza mineral na redolada. Amás escoyóse unu de los llugares más soleyeros de la zona y con terrenes llanos cerca pa poder cultivar cebera.
Yá nel añu 1044 apaez citáu Barbadillo de Herreros, como centru d'una floreciente actividá minera. La so riqueza mineral xunto a la bayura de bones camperes, abondosos montes y bon agua favoreceríen la so fundación. En nome del pueblu nun primer momentu sería Barbatiello (referida quiciabes al valle del Pedroso), anque en 1352, nel Magüetu de les Behetrías, apaez yá Barbadiel de Ferreros, teniendo un réxime señorial, dependiente de la familia de los Velasco.
Dende los sos empiezos les principales fontes de riqueza fueron les abondoses recielles d'oveyes merines, y l'esplotación mineral, según la esplotación forestal, la caza y la pesca. L'alzada marcaba esta tierra, yá que tolos iviernos los pastores abandonaben les camperes de Barbadillo y colábense escontra los más templaos d'Estremadura, dexando solitarios a les muyeres, neños y vieyos del pueblu.
La puxanza de Barbadillo de Herreros corresponder cola recuperación d'una ferrería pal amenorgamientu del mineral de fierro, nel añu 1864. La so puesta en funcionamientu supunxo la creación de bastantes puestos de trabayu y foi nesti momentu cuando la so población aumentó en más de 200 persones y llegó hasta cuasi a los 1.000 habitantes. L'actividá de la ferrería favoreció la construcción d'un ferrocarril mineru pa tresportar el mineral. Esti ferrocarril xunía Villafría de Burgos con Bezares nel Valle de Valdelaguna. Hasta dos ferrerías y una ferrería llegaron a tar en funcionamientu dientro del términu de Barbadillo. El tren, que funcionó tan solo mientres unos pocos años, ye recordáu con señardá por tolos habitantes del pueblu, principalmente polos que lo vieron cruciando esta sierra. Nestes ferrerías por aciu la fundición con carbón vexetal del mineral de fierro, que se recoyía nes mines de Barbadillo y de los pueblos vecinos, faíense filones de fierro. Nesta dómina Barbadillo cuntaba con variaos y abondosos servicios, hasta 6 tiendes de comestibles y 4 carniceríes. L'abandonu de la postrera ferrería, en 1926, produció un gran descensu de la población, descensu que siguió hasta la actualida.
Datos xeográficos
Barbadillo de Herreros, ta asitiáu na Comunidá Autónoma de Castiella y Lleón, nel sureste de la provincia de Burgos, a 75 Km de la capital. Forma parte del Espaciu Natural Sierra de la Demanda. Esta sierra, asitiada nel Sistema Ibéricu, cuenta con cumes que superen los 2.000 m, como por casu San Millán (2.132m). thumb|[[Torruco|Torruco-San Millán 2131 m]]
Tien una superficie de 7.110 Hai. y un perímetru de 37 km. Atiesta al noroeste con La Rioxa. El nucleu de población atopar a veres del ríu Pedroso, a 1.156 m. d'altitú.
Xacimientu de fierro al Norte de la llocalidá. thumb|Barbadillo de Herreros thumb|Sierra de la Demanda dende Cuetu Motote thumb|Ferreria nel Altu Pedroso thumb|Oveyes Churres na Sierra de la Demanda thumb|Cuaya y escudu en Barbadillo de Herreros
Fiestes
La fiesta principal ye la Fiesta de la Virxe de Costana.
Chantal Mouffe
Chantal Mouffe ye una filósofa y politóloga belga profesora del departamentu de ciencies polítiques y de rellaciones internacionales na Universidá de Westminster en Londres. Inscribir nel pensamientu políticu del posmarxismu. Ye especialmente conocida pol ensayu Hexemonía y estratexa socialista escritu col filósofu Ernesto Laclau, consideráu unu de los testos qu'inspiraron a los fundadores del partíu políticu español Podemos, Pablo Iglesias y Íñigo Errejón.
La so reflexón articúlase principalmente en redol a la idea de democracia radical y a los conceutos de democracia plural y de pluralismu agonístico. Mouffe considera qu'hai que repensar la frontera ente derecha y izquierda y que "caducó tantu'l planteamientu anticapitalista ultraizquierdista como'l social lliberal de centroizquierda".
Nel so permanente enfrentamientu colos movimientos d'izquierda apunta contra la caducidá de les fórmules revolucionaries y l'ilusión lliberal de dellos progresistes que proponen lo qu'ella considera una concepción superadora, esto ye, l'afitamientu d'una democracia radical, pluralista, agonista, na que'l conflictu dexe de ser mal vistu y pase a ocupar el centru de la escena política.
Trayeutoria
Chantal Mouffe estudió en Lovaina, París y Essex y foi profesora en numberoses universidaes d'Europa, Estaos Xuníos, Canadá y América Llatina. Tamién foi profesora visitante nes universidaes d'Harvard, Cornell, Princeton, según nel Centru Nacional pa la Investigación Científica.
Al pie de Laclau, foi activista nes lluches sociales de los años sesenta.
En 1985 escribió con él Hexemonía y estratexa socialista, unu de los testos qu'inspiraron a los fundadores de Podemos.
Trayeutoria política posmarxista
Mouffe al pie del so compañeru Ernesto Laclau (1935-2014) empecipió la corriente filosófica llamada posmarxismu, na que se repiensa l'heriedu marxista dende'l puntu de vista de los tresformamientos sociales de les últimes décades, periodu llamáu por dellos teóricos modernidá tardida o posmodernidad.
Cola ambición de reelaborar un proyeutu socialista que de respuesta a "la crisis del pensamientu d'izquierda, al empar nes sos versiones comunista y socia-demócrata" l'ensayu Hexemonía y estratexa socialista, coescrito en 1985 con Ernesto Laclau, inscribe la teoría política de Mouffe nuna perspeutiva posmarxista y antiesencialista. Considerando que los esquemes d'analises marxistes son inoperantes p'analizar los movimientos sociales de los años 1960 (feministes, homosexuales, negros) Mouffe y Laclau desenvuelven una teoría que nun tea namái focalizada na esplotación económica y les rellaciones de clase. El llibru inspírase tamién na crítica del esencialismu formulada pola corriente de pensamientu estructuralista y posestructuralista (recurriendo a autores como Derrida, Lacan o Foucault) articulándose esta crítica al usu de conceutos de Gramsci, particularmente el de la hexemonía.
El antiesencialismo de Mouffe y el so cuestionamiento correlativu del marxismu ortodoxu esprésense sobremanera pola so oposición a la idea d'un desenvolvimientu determináu del procesu históricu en función de factores oxetivos (lleis de la hestoria, primacía la infraestructura económica, intereses oxetivos del proletariáu como únicu vector d'un ineluctable adelantamientu del capitalismu..) Contra la concepción determinista de la hestoria defende lo contrario "que siempres ye posible camudar les coses políticamente ya intervenir nes rellaciones de poder pa tresformales" afirmando per otru llau qu'estos tresformamientos de la sociedá nun precisen "destruyir l'orde democráticu lliberal y construyir un nuevu orde partiendo de cero". Trátase sobremanera d'aplicar conducentemente los principios d'igualdá y llibertá proclamaos, pero según ella non aplicaos poles democracies lliberales modernes.
Crítica de los modelos lliberales y deliberativos
Acomuñar a la crítica formulada por Carl Schmitt contra'l lliberalismu pa denunciar el recursu al vocabulariu y conceutos d'economía, d'ética y de lo xurídico pa introducilos en política y convirtiéndose n'incapaz d'entender la especificidá d'ésti. Reprocha al pensamientu lliberal per una parte el llugar central nel qu'asitia l'individualismu y por otra'l so racionalismu. Esti postreru, espresándose al traviés de "la creencia na posibilidá d'una reconciliación final gracies a la razón" seya la posibilidá d'establecer un consensu racional en rellación a les decisiones polítiques a tomar, sería ilusoriu y torgaría "reconocer la posibilidá siempres presente del antagonismu". En rellación al individualismu ésti fadría imposible la comprensión de la formación de "identidaes coleutives" que xulga indisociables d'una organización verdaderamente democrática.
Democracia plural, del antagonismu al modelu agonista
A los modelos deliberativos y lliberales, Chantal Mouffe opón la idea y el proyeutu d'una "democracia radical y plural" que quies ser una "radicalización de la tradición democrática moderna" pasando por "la estensión y profundización de la revolución democrática". Nel centru d'esta teoría afirma la idea de que la política y correlativamente la democracia ye indisociable a una dimensión conflictual considera como nun pudiendo ser esaniciada por nengún "procesu racional de negociación", seya al traviés de la deliberación habermasiana o pol velu de la inorancia propuestu por Rawls. Pa describir esta persistencia ineliminable de "conflictos pa los cualos nun esiste nenguna solución racional". Mouffe utiliza'l conceutu d'antagonismu, pa lo cual define la mesma política. De nuevu esti conceutu d'antagonismu inspirar na teoría de Schmitt asitiando a la política nuna rellación amigu/enemigu "que nun puede ser resuelta de manera dialéutica".
Tal concepción de la política, afirmando contra'l racionalismu la indisociabilidad ente democracia y conflictividá (por cuenta de la ausencia de procedimientos políticos racionales que dexaríen superar los enfrentamientos y algamar un modelu definitivu del ideal de xusticia) pue tar cerca de les posiciones de Claude Lefortou y de Jacques Rancière, que tamién venceyen la idea de democracia a la de la necesidá del conflictu. Amás, esta posición puede en cierta midida tener analoxía cola refutación de la esistencia de cualesquier fundamentu puramente racional na definición de la xusticia fecha por Cornelius Castoriadis.
El pluralismu agonístico ye revisáu en gran parte de les sos obres; una defensa acérrima de la democracia como proyeutu políticu frente a corrientes menos abiertes, como les que se derivaron de los llamaos «socialismos reales». Sicasí, una de les tesis que defende de Karl Marx ye la de la hestoria del home como historia del conflictu. Asina, ensin esi antagonismu, "la sociedá nun puede esistir".
Feminismu
Chantal Mouffe defínese como una "feminista al estilu de Simone de Beauvoir, como una muyer a la que-y importa crear igualdá de xéneru".
Pero esclaria que nun ta acordies con toles formes de feminismu, particularmente cola qu'ella califica de “esencialista” "Yo llamo esencialista a la corriente que diz qu'hai un pensamientu específicamente femenín, que finalmente ye'l xéneru'l que va determinar la manera en que vamos actuar nel mundu. El mio feminismu consiste en dicir qu'hai que reconocer ciertes diferencies qu'esisten ente homes y muyeres -porque nun digo que la igualdá tea na semeyanza-, pero toi en contra de toles formes de diferencies que lleven a una subordinación de la muyer. Eso pa mi ye fundamental."
Asegura que ye feminista nes sos posiciones polítiques pero que na so producción nun fai teoría política feminista.
Mouffe defende una concepción "estensiva" del feminismu y señala la necesidá de qu'esistan "munchos feminismos". Nun hai una sola manera de ser feminista, defende Mouffe, que considera que nunca tien d'apostase pola aplicación d'un modelu importando y que ye necesariu buscar maneres específiques, non necesariamente tan distintes. Comparar a la llucha política que tien que partir d'un contestu determináu, d'una tradición y que "nun puede ser nunca la implementación de principios astractos".
Nel so testu Feminismu, ciudadanía y política democrática radical publicáu en 1992, considera que la categoría "muyer" nun correspuende a nenguna esencia unitaria y unificadora y que por tantu'l problema yá nun tien de siguir siendo tratar d'afayala. Reconoz que les feministes lliberales tuvieron engarrando por una amplia gama de nuevos derechos de les muyeres que la so finalidá ye faeles ciudadanes iguales, pero cuestiona qu'éstes nun desafiaron los modelos lliberales dominantes de ciudadanía y política. Tamién critica'l discursu del feminismu de la diferencia y considera que "un proyeutu de democracia radical y plural nun precisa un modelu de ciudadanía sexualmente estremáu nel que les xeres específiques d'homes y muyeres sían valoraes con equidad, sinón una concepción distinta de qué ye ser un ciudadanu y de cómo actuar como miembru d'una comunidá política democrática." "Esta ciudadanía democrática radical ta obviamente reñida cola visión "estremada sexualmente" de Carole Pateman -señala- pero tamién con otru intentu feminista d'ufiertar una alternativa a la visión lliberal del ciudadanu: la concepción del "grupu estremáu" d'Iris Young, ente otros motivos, por considerar que ye una "visión esencialista" de grupu.
Mouffe considera que'l feminismu ye la llucha pola igualdá de les muyeres pero ésta ten de ser entendida como la llucha en contra de les múltiples formes en que la categoría "muyer" constrúyese como subordinación. Les feministes, añede, pueden contribuyir na política con una reflexón sobre les condiciones pa crear una igualdá efectiva pa les muyeres. El so apueste ye por un proyeutu políticu con aspiración a lluchar contra les formes de subordinación qu'esisten en munches rellaciones sociales y non yá contra aquelles venceyaes al xéneru, cuestionando una interpretación "qu'amenorgue la nuesa identidá a una posición singular, yá seya de clase, raza o xéneru".
N'inglés
Dimensions of Radical Democracy: Pluralism, Citizenship, Community. (1992) Londres – New York: Versu * The Return of the Political. (1993) Londres – New York: Versu * Deconstruction and Pragmatism (1996) Londres – New York: Routledge The Democratic Paradox. (2000) Londres – New York: Versu * The legacy of Wittgenstein: Pragmatism or Deconstruction. (2001) Francfort – New York: Peter Lang
Magma
El magma ye un mestu a alta temperatura (dependiendo de la so composición ya evolución, dende menos de 700 °C hasta más de 1500 °C) de sólidos (cristales y cachos de roca), llíquidu (na so mayoría silicatos) y gas (ricu n'H, O, C, S y Cl), formáu pola fusión parcial o dafecha d'una fonte parental (principalmente, la parte superior del mantu y la bas de la corteya terrestre). Pol so conteníu mineral, el magma pue clasificase en dos grandes grupos: máficos y félsicos. Básicamente, los magmes máficos contienen silicatos ricos en Mg y Ca, demientres que los félsicos contienen silicatos ricos en Na y K.
El magma ascendente que, dende la so xeneración hasta enantes de la so solidificación, xurde na superficie, recibe'l nome de llava.
Barry Bostwick
Barry Knapp Bostwick ye un comediante y actor d'Estaos Xuníos. Conocíu como la voz de Thunderbolt na franquicia de 101 Dalmatians II: Patch's London Adventure.
Biografía
Bostwick nació Barry Knapp Bostwick en San Mateo, California'l 24 de febreru de 1945.
Desarrollu
Nel 1970, fai'l so debú na película The Klowns, sígue-y la película Jennifer on My Mind col personaxe de Nanki. Otres de les sos apaiciones nos años '70 fueron : El planeta selvaxe, Road Movie, Slitcher, The Chadwick Family, The Wrong Damn Family, The Rocky Horror Picture Show, The Quinns, y Movie movie. En 1997 foi-y diagnosticáu cáncer de próstata y 10 díes dempués foi-y extirpada.
Ryuho Kikuchi
Ryuho Kikuchi (菊池 流帆, ), ye un futbolista xaponés.
Daisei Suzuki
Daisei Suzuki (鈴木 大誠, ) ye un futbolista xaponés.
Amoeiro
Amoeiro ye un conceyu español de la provincia d'Ourense (Galicia). Pertenez a la contorna d'Ourense.
Descripción xeográfica
Amoeiro enmarcar nel pandu d'Os Chaos, asitiada al noroeste del valle del ríu Miño, llindando al este col conceyu de Coles, al norte con Vilamarín y San Cristovo de Cea, al sur cola capital de la provincia d'Ourense y Punxín y al oeste col de Maside. Tien unes carauterístiques xeográfiques bien singulares que lo converten nuna de les contornes meyor individualizaes de toa Galicia. Mira a la ciudá d'Ourense polos cantos de Palmés y O Castro y dialoga col ríu Miño poles bocarriberas de Santa Cruz y Coles.
Polo xeneral, tratar d'un terrén llano y fértil con un paisaxe homoxéneo y curioso que se complementa con capes forestales a base de pinos y ocalitos. Amás de too esto Amoeiro cuenta con unu de los mayores cotos de caza de toa Galicia onde pueden vese xabalinos, corzos, coneyos...
Rivery
Rivery ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Amoeiro
Historia
L'espaciu xeográficu d'Amoeiro paez que tuvo habitáu dende la dómina prerromana y romana a xulgar polos restos atopaos que, entá qu'escasos, son un fiel reflexu de la esistencia nel pasáu de villes y caminos romanos, según otros restos de la cultura celta.
Monumentos
L'interés patrimonial del conceyu d'Amoeiro anicia en que tien buelgues de toles etapes del pasáu, lo cual ayuda a crear un paisaxe con carauterístiques escepcionales, difíciles d'atopar n'otros llugares.
El principal curiosu monumental del conceyu, ye l'arquiteutura relixosa con numberosos edificios románicos del sieglu XII nos qu'apaecen elementos carauterísticos d'un románicu rural, austeru y zarráu, como les ilesies parroquiales de S. Martiño de Cornoces, llevantada sobre peñascos; Santa María d'Amoeiro y la de Santa María de Fontefría. Especial relevancia presenta la ilesia Santa María de Fontefría, en que'l so atriu foi afayáu un sarcófagu de granitu de dómina anterior al S. XI. Na Capiya de Santiago podemos atopar una ara romana que güei forma parte del pie de la pila bautismal y que se cree ye única na provincia, según restos de la cultura castreña. El Prioratu de Bóbeda, d'estilu románicu, ye otra construcción relixosa que merez ser visitada.
L'arquiteutura civil ta representada por pernomaes cases como la de Miranda en Parada, la de Coto-Martín, la de Reinoso en Cornoces, el palaciu de S. Damián en Abruciños, casa de Gayón na capital del conceyu y el Palaciu de Trasalba. A lo qu'hai que sumar los restos d'un castiellu medieval asitiáu sobre un antiguu castru celta (del cual tamién queden delles muertes)
El palaciu de Trasalba atópase na parroquia del mesmu nome, llugar de nacencia del célebre novelista y ensayista gallegu Ramón Otero Pedrayo, onde nació. Otero Pedrayo ye unu de los homes clave na cultura gallega del Sieglu XX, moró gran parte de la so vida nel Palaciu de Trasalba. En 1.976 crear nesti palaciu un muséu monográficu que recrea la vivienda paciega, coles sos diverses estancies, ente les que destaca la Biblioteca d'Otero Pedrayo. Na actualidá'l palaciu ye casar Muséu dedicada al so antiguu propietariu, y ye sede de la Fundación Otero Pedrayo. Puede visitase los díes llaborables de 10:30 a 13:00 y de 16:00 a 18:00 h. tol añu y cierra los domingos y festivos.
El palaciu de S. Damían d'Abruciños, llamar nos sos oríxenes Pousa de Cacabelos o Palaciu da Costa y foi construyíu por don Fernando de Boán, cura d'Abruciños a finales del sieglu XVI. Esta edificación atópase en total abandonu hasta va unos años, pero foi restauráu dafechu, respatando les singularidaes d'esta pervalible pieza del patrimoniu arquiteutónicu gallegu, y anguaño ye un hotel rural.
Amoeiro caltién una importante arquiteutura popular en piedra de la que da fe una amplia llista d'horros, cruceros, llavaderos, molinos y fornos.
Tamién hai que faer referencia al Ponte de San Fiz sobre'l ríu Barbantiño pol que pasaba'l Camín Real d'Ourense a Pontevedra.
Al traviés del conceyu escurre la Camín de Santiago de la Plata.
Parroquies
thumb|right|Pazo San Damián, en Abruciños.
La Tala
La Tala ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Intégrase dientro de la contorna de Guijuelo y la subcomarca del Alto Tormes. Pertenez al partíu xudicial de Béjar.
El so términu municipal ta formáu por un solu nucleu de población, ocupa una superficie total de 12,32 km² y según los datos demográficos recoyíos nel padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu, cuenta con una población de habitantes.
Xeografía
El pueblu pertenecía d'antiguo a la contorna de Salvatierra. Güei el banzáu de Santa Teresa dixebrar d'ésta.
Historia
La fundación de La Tala remontar a la repoblación llevada a cabu pol rei de Lleón Alfonsu IX a principios del sieglu XIII, cuando quedó incluyíu nel Alfoz de Salvatierra, dientro del Reinu de Lleón. Sicasí, parte del actual términu municipal de La Tala, en redol a Forcayu, actual despoblado, perteneció a la Comunidá de Villa y Tierra d'Ávila y al so obispáu, dientro del Arciprestalgu de Bonilla ó La Serrezuela. El restu del territoriu formó parte del Conceyu de Salvatierra y del obispáu de Salamanca, dientro del Reinu de Lleón. Cola creación de les actuales provincies en 1833, quedó integráu na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa.
Josh Boswell
Ye conocíu pol so papel de "Christian" nel octavu álbum d'estudiu de la banda Green Day, 21st Century Breakdown.
Carrera
Boswell anguaño fizo'l papel de "Christian" nel álbum de Green Day, 21st Century Breakdown, de los que participó nel videu de 21 Guns Tamién fixo un papel pequeñu na película Boy Culture (2006) y Resident Butch (2009). El papel col que se dio a conocer foi nel videu de los Jonas Brothers, Lovebug, que protagonizó xunto con Camiya Belle.
21st Century Breakdown
Joshua Boswell protagoniza a Christian, un mozu que traumatizáu pol so pasáu, encegola cola muerte. Nel so papel la so mayor esmolición ye la so novia Gloria (protagonizada por Lisa Stelly), el so papel más qu'impulsivu descríbese coles mesmes como un completu desastre.
Pseudodendroides umenoi
Pseudodendroides umenoi ye una especie de coleópteru de la familia Pyrochroidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Taiwán, na China.
Leoncio González de Granda
Leoncio González de Granda foi un militar y periodista carlista español. Foi'l primer oficial del Exércitu que s'alzó n'armes per don Carlos de Borbón y Austria-Esti (Carlos VII). Darréu collaboró en dellos periódicos carlistes mientres más de trenta y cinco años.
Biografía
Fixo la carrera militar, ingresando nel Exércitu español el 1 de xineru de 1866 en clase de cadete d'Infantería. Llogró l'ascensu a alférez en participando en setiembre de 1868 na batalla de la ponte de Alcolea col reximientu de Girona del Exércitu realista mandáu pol Marqués de Novaliches.
Dempués de ganar el grau de teniente engarrando en Cádiz contra los republicanos los díes 5 a 12 d'avientu de 1868, solicitó y llogró el pase a la situación de reemplazu, en Lleón.
Alzamientu carlista de 1869
En incorporándose a la causa de Don Carlos, preparó un alzamientu carlista qu'empecipió en Redipollos del Puertu el 27 de xunetu de 1869, al mandu de siete homes, xuniéndose a otru día con 74 voluntarios a Pedro Balanzátegui, que fuera nomáu comandante xeneral carlista de la provincia de Lleón. Sostuvieron les aiciones de Prioro y de Velilla de Guardo, pero escorríos por numberoses columnes enemigues, quedó a la fin eslleida aquella pequeña fuercia carlista, y González de Granda, dempués d'una odisea de persecución y sufrimientos, foi fechu presu pola Guardia Civil, cerca de los baños de Hermida, y conducíu a Santander, onde supo'l fusilamiento de Pedro Balanzátegui y que'l Xeneral Prim, ministru de la Guerra, ordenara por telégrafu que tamién se fusilara a Granda, quien, conducíu de cárcel en cárcel hasta la de Lleón, foi sometíu a un conseyu de guerra que lu condergó a muerte. El pueblu lleonés en masa pidió l'indultu d'aquel mozu militar (tenía naquel momentu 18 años), y dióse-y dempués de topase cinco hores en capiya.
Guerra de Cuba
En xunetu de 1872 foi nomáu fiscal militar de Puertu Príncipe, y a fines de xineru del añu siguiente tornó, por prescripción médica, a la Península, coincidiendo la so llegada a Cádiz cola proclamación de la Primer República Española.
Tercer Guerra Carlista
Darréu escribió al ministru de la Guerra por que se-y diera de baxa nel Exércitu; colar a Xibraltar, y dempués d'atender al sanamientu de la enfermedá que-y fixera volver d'América, ingresó'l día 18 de xunu de 1873 nel Exércitu carlista. Destináu al Estáu Mayor de la división d'Álava col emplegu de capitán, que yá -y foi concedíu en 1869 pol alzamientu con Pedro Balanzátegui en Lleón, foi al poco tiempu nomáu maestru de cadetes, con que'l so motivu entamó una Academia Mililar en Aramayona.
Asistió al sitiu de Vergara, a les aiciones d'Oyón y de Mañeru, a delles escaramuzas na llanada de Vitoria, y en xineru de 1874 confirióse-y el mandu de la primer compañía del batallón terceru de Castiella, al mandu de la cual asistió a les batalles de Somorrostro y de San Pedro Abanto, llogrando la medaya de Vizcaya.
Cuando s'entamó'l batallón tituláu de Guíes del Rei, diose'l mandu de la so compañía de cadetes (la primera del batallón) al capitán González de Granda, quien, al xubir, cuatro meses más tarde, al emplegu de comandante, foi nomáu ayudante de campu y secretariu del Xeneral Díez de Mogroviejo, comandante xeneral de Castiella.
N'avientu de 1874 foi-y conferíu'l mandu del batallón quintu de Castiella (Cazadores de Palencia), que reorganizó en Orozco, saliendo con él a operaciones en febreru de 1875. Na batalla de Lácar ganó la placa colorada de la Real Orde del Méritu Militar, cubrió les llinies del valle de Mena y mandó en xefe na victoria carlista de Quincoces (valle de Losa) el día 30 de marzu de 1875.
Asistió, amás, a les aiciones d'Arbolancha y de Carrasquedo (ganando nésta l'emplegu de teniente coronel) y siguió d'operaciones col so batallón hasta qu'a primeros de febreru de 1876 foi nomáu xefe d'Estáu Mayor de la división de Vizcaya en reemplazu del brigadier Carlos Mariña.
González de Granda asistió con dos batallones vizcainos a l'aición d'Abadiano y pocos díes dempués ganó l'emplegu de coronel, estremándose notablemente na sangrienta batalla d'Elgueta, sostenida contra tol Exércitu lliberal, llamáu pol capitán xeneral Genaro de Quesada. Estremóse coles mesmes nel Conseyu presidíu por Don Carlos en Besain poco primero de concluyir la guerra, y el día 28 de febreru de 1876 emigró a Francia col so xefe inmediatu, el comandante xeneral de Vizcaya Fulgencio de Carasa. Permaneció emigráu en Angoulême hasta marzu de 1877, tornando dempués a España.
Periodista
Dispuestu a siguir la defensa del carlismu per mediu de la prensa, fundó en Lleón La Crónica, cola cual sostuvo grandes campañes periodístiques. A fines de 1879 foi llamáu a Madrid polos direutores de La Fe, Vicente del Focete y Antonio Juan de Vildósola, y entró a formar parte de la redaición de dichu diariu como encargáu de la so seición «Disparos al vuelu», que se fadría famosa, escribiendo, amás, innumberables artículos de política y trabayos militares de gran resonancia.
En 1882 fundó xunto con Rafael Balanzátegui El Cabezaleru, unu de los selmanarios más lleíos del so tiempu, y foi direutor de El Cruzáu y Calacuerda, que dieron popularidá al carlismu.
Al cesar La Fe na so publicación en 1891 y refundise en El Correo Español, pasó a formar parte de la redaición d'esti otru diariu, como redactor militar y políticu al empar, siendo bien celebraos, tantu los sos artículos militares como la seición de Política suelta» que-y foi encamentada.
Como corresponsal de El Correo Español, cuando los sucesos de Melilla de 1893, realizó una campaña que-y valió xenerales aplausos y pola cual agració-y el Gobiernu d'España cola Encomienda de la Real y Americana Orde de Sabela la Católica, pa que la so aceptación conceder tamién Don Carlos.
Percorrió munches provincies d'España en mítines de propaganda carlista xunto al orador y diputáu a Cortes Juan Vázquez de Mella. En publicando una obra titulada Cartiya Militar, foi presu en Lleón n'avientu de 1898 y sometíu a un procesu militar como presuntu conspirador, del que saldría absueltu tres setenta y tres díes de prisión.
Nuna ocasión foi preguntáu pol so compañeru de El Correo Español Miguel Peñaflor:
A lo que Granda respondió:
Rogy
Rogy ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Roiglise
Roiglise ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Fonoloxía del griegu modernu
Preséntase una síntesis de la fonoloxía del griegu modernu estándar.
Vocales
El griegu tien un sistema de cinco vocales,. La vocal {{IPA|/a pronúnciase central abierta. Les vocales medies {{IPA|/y/}} y {{IPA|/o se pronuncien ente mediocerradas y medioabiertas. Les vocales zarraes {{IPA|/i/}} y {{IPA|/o pronúnciense como les sos respeutives vocales cardinales, aproximao. Fonotácticamente, les vocales {{IPA|/y, i/}} funcionen como vocales anteriores, y {{IPA|/a, o, o/}} como vocales posteriores. La duración de les vocales nun ta controlada, pero comúnmente les vocales de les sílabes tóniques pronúnciense más llargues que les de les sílabes átones.
Consonantes
El sistema de consonantes del griegu ye menos senciellu de describir, yá que esiste un alderique considerable sobre qué soníos describir como fonemes separaos y cuálos como alófonos condicionaos por grupos de consonantes.
Realización fonética
Les oclusives sordes, , y nun s'aspiren, y pueden ser llixeramente sonores en llugar de sordes en dellos dialeutos, especialmente en Creta y Xipre.
La realización fonética de (o, dependiendo del analís) ye variable. En posición inicial de pallabra, pronúnciense a cencielles como oclusives sonores. En metá de pallabra pueden pronunciase tanto como secuencia de nasal más oclusiva, o como oclusiva con una nidia pre-nasalización , o inclusive como una oclusiva a cencielles. Esto ye oxetu d'una considerable variación dialeutal y sociollingüística.
Les nasales tienden a modificar la so pronunciación según la consonante que-yos asocede; asina, apaez una nasal velar (representada por γ) ante, y una nasal labiodental  (μ) ante  o.
La puede ser pronunciada, bien como vibrante múltiple, o bien como, en posición intervocálica, vibrante simple.
Viorica Dumitru
Viorica Dumitru ye una deportista rumana que compitió en piragüismu na modalidá d'agües seles.
Participó nos Xuegos Olímpicos de Méxicu 1968 y Múnich 1972, llogrando dos medayes de bronce nos dos Xuegos Olímpicos qu'apostó. Ganó cuatro medayes nel Campeonatu Mundial de Piragüismu nos años 1973 y 1974, y una medaya nel Campeonatu Européu de Piragüismu de 1967.
Fonoloxía del griegu modernu
Realización fonética
y, en dellos dialeutos (especialmente los de Creta y la península de Mani), se palatalizan más y pronúnciense como les africaes y.
y son lámino-alveolares en dellos dialeutos, paeciéndose más a  y.
Regles de sandhi
Dalgunes de les regles enriba mentaes tienen tamién validez nes uniones ente pallabres. En particular, pa les pallabres terminaes en, más en concretu les partícules negatives δε(ν) y μη(ν) y les formes acusativas del pronome personal y l'artículu definíu το(ν) y τη(ν). Si estes pallabres tán siguíes d'una consonante oclusiva sorda, el soníu tiende a asimilase acordies con el llugar d'articulación del soníu siguiente: la oclusiva sorda tiende a pronunciase sonora. Exemplos son τον πατέρα (“el padre”) o δεν πειράζει  (“nun importa”). Dalgunes d'estes regles son opcionales, y pueden variar dependiendo del dialeutu y la formalidá. Puesto que el sandhi ye bien variable dependiendo de les circunstancies, los falantes estranxeros que nun se sienten cómodos col usu del sandhi pueden a cencielles resalvalo y pronunciar les pallabres ensin sandhi.
Acentu
Al contrariu que'l griegu clásicu, con un sistema qu'estremaba cuatro niveles d'altor, el griegu modernu tien un acentu dinámicu, al igual que l'español. Al igual inda que'l griegu clásicu, toles pallabres polisílabes lleven l'acentu nuna de los trés sílabes finales. Los clíticos tales como pronomes personales formen una sola pallabra fonolóxica cola pallabra sobre la qu'actúen. Esto provoca que la adición d'un clíticu puede faer que l'acentu mover a una sílaba distinta. La posición del acentu tamién puede variar ente distintes inflexones d'una mesma pallabra (por casu, πρόβλημα “problema”, προβλήματα “problemes”). En delles clases de pallabres, el griegu modernu caltién una regla histórica pola cual l'acentu depende tamién del llargor de les vocales. Asina, una pallabra que la so última vocal ye llarga nun puede acentuase na antepenúltima sílaba: por casu tenemos άνθρωπος (“home”, nominativu singular, última sílaba curtia), pero ανθρώπων (“de los homes”, xenitivu plural, última sílaba llarga). Sicasí, nel griegu modernu esta regla yá nun ye automática y nun s'aplica a toles pallabres, yá que yá nun esiste distinción nel llargor de les vocales (por casu, καλόγερος, “monxu”; καλόγερων “de los monxos”).
Llista d'estudios de cine
Esta llista d'estudios de cine inclúi los principales estudios productores de películes de cine, d'anguaño como yá desapaecíos.
Estaos Xuníos
Tolos asitiaos en Hollywood
Asia
Pa la India ver Bollywood
Pseudoeuops bicoloroides
Pseudoeuops bicoloroides ye una especie de coleópteru de la familia Attelabidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase na China y Vietnam.
Allariz
Allariz ye un conceyu de la provincia d'Ourense, comunidá autónoma de Galicia, (España).
Situación
El Conceyu d'Allariz allugar na metá occidental de la provincia d'Ourense, ocupando una estensión de 85,96 km². La so villa componer d'un conxuntu urbanu interesante dientro de Galicia, que mereció en 1971 la declaración de Conxuntu Históricu Artísticu.
Historia
La vida local tuvo'l so orixe nel castru qu'apodera l'escurrir del Arnoia, cruciáu per caminos estratéxicos. El topónimu d'Allariz remóntanos al sieglu VI cuando la presencia sueva na contorna crea la “Vila Aliaricii”.
Nel sieglu XI Alfonsu VI fai llevantar el Castiellu y les muralles. Nel sieglu XII Alfonsu VII concéde-y a la Villa'l famosu Fueru que la convierte en Villa Real. Sancho IV nomó a la villa d'Allariz como “Llave del Reinu de Galicia”, coles mesmes qu'en extramuros crecía una importante colonia xudía.
Equí educóse Alfonsu X el Sabiu; aprendió'l gallegu yá que'l so dialectu'l portugués falábase yá nel vecín reinu lusitanu dende la so evolución a partir del nietu del primer monarca portugués don Afonsso Henriques que depués-y dexó utilizar en delles Cantigues compuestes na so scriptorium y, siquier diez d'elles, de xuru debíes al mesmu rei.
Ente los sieglos XVI y XVII constrúyense numberoses cases fidalgues, asítiense los cuatro Cruceiros de la Villa, fúndase'l Pósito Agrícola y empieza una serie de guerres con Portugal que siguen nel sieglu XVIII pola cuestión socesoria. N'este mesmu sieglu, una quema destrúi parte del Conventu de les Clarises que se reedifica.
De magar, producióse una decadencia económico y demográfico de la cual Allariz resurdió nos últimos años.
Gobiernu y política
Na actualidá, l'alcalde del concello d'Allariz ye Francisco García Suárez, del BNG, que gobierna revalidando la mayoría absoluta llograda tres les eleiciones municipales de xunu de 2007. Los partíos políticos más relevantes nel ámbitu llocal, amás del BNG, son el Partíu Popular de Galicia, que'l so actual voceru nel plenu ye Antonio Rodríguez Miranda, y el Partíu Socialista de Galicia.
Patrimoniu históricu
CONTORNA
thumb|Ilesia de Santa Mariña
Lleenda de Santa Mariña
La tradición naz venceyada a la esistencia y martiriu de Mariña, que s'aguanta al los deseos d'un prefeutu na ciudá d'Armeá llamáu Olibrio, quien utilizó tou tipu d'estratexes pa vencer a la so resistencia, incluyíes les cadenes, el xuiciu y les tortures. Pero nada dio resultáu ante la ferrial voluntá de la moza, nin el llátigu, nin el diañu en forma de dragón Condergada a morrer amburada nun fornu próximu, va salir viva gracies a la intercesión de San Pedro, que la dexó al llau d'un estanque. Finalmente, el prefeutu ordenó que-y cortaren la cabeza, que-y foi seccionada d'un golpe y rebotó tres veces, brotando una fonte en cada unu d'esos puntos. Nel llugar nel que foi soterrada surdió un templu, nel que naide más foi soterráu.
La presencia de los restos castreños y romanos na zona foi aprovechada pola tradición pa venceyalos al martiriu de la Santa, añedir darréu otros elementos como la Santa de Piedra (del sieglu XVIII) o'l Carbayu de la Santa (yá desapaecíu) y trescalando tol so conxuntu d'un sentíu cristianu.
Gastronomía
thumb|right|200px|[[Almendrados d'Allariz (amendoados n'idioma gallegu).]] Los almendrados d'Allariz o (amendoados), son unu de los postres más famosos dientro de la provincia d'Ourense. Los almendrados son un amiestu d'almendra molida, entemecida con azucre y clara de güevu. Cuando ta sólida la masa resultante asítiase estazada enriba d'unes oblees y llévase al fornu. Este ye'l postre más inequívocu del conceyu, que n'otru tiempu tuvo munchos almendrales.
Tokuma Suzuki
Tokuma Suzuki (鈴木 徳真, ) ye un futbolista xaponés.
Llista de plantes melecinales (A-B)
La plantes melecinales que'l so nome más conocíu empieza por A y B son:
Reséñense dalgunes de les plantes con usu melecinal más conocíes.
Agastache
thumb|Artemisia absinthium ye emplegada n'América Llatina como planta melecinal y pa producir amargosu, aguardiente d'[[axenxu]]
Axenxu
Utilízase como tónicu estomacal (contraresta la indixestión y el dolor gástricu), vermífugo y antisépticu.
Fueyes y polliscos colléchense de primeres de la so fructificación, precisando un ensugáu natural o artificial. Les sos sustances actives inclúin silica, dos elementos amargosos (absintina y anabsintina) a les que debe les sos propiedaes dixestives; aceite esencial ricu en tuyona d'aición vermífuga y emenagoga, pero tóxica en dosis altes; sales minerales (nitratu potásicu), tanín y resina, acedu málico, y acedu succínico.
Aplicáu correutamente, l'axenxu tien unes interesantes propiedaes melecinales, como: