cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Patti LuPone
Carrera
LuPone trabayó col escritor David Mamet dende 1977 actuando en gran cantidá de les sos obres teatrales (The Woods, 1977; All Men Are Whores, 1977; The Blue Hour, 1978; The Water Engine, 1978; Edmund, 1982; y The Old Neighborhood, 1997) y y cinematográfiques (The Water Engine, State and Main, y Heist).
Alfirk
Alfirk ye primero de too conocida por ser el prototipu de les variables Beta Cephei, que lleven el so nome. Éstes son estrelles de tipu espectral B0 - B3 qu'amuesen variaciones de rellumu por cuenta de pulsaciones na so superficie. Conocíes estrelles como Shaula A (λ Scorpii), Murzim (β Canis Majoris) o α Lupi son miembros d'esta clase. Presenten pequeñes oscilaciones de rellumu; asina, el rellumu de Alfirk varia ente magnitú aparente +3,16 y +3,27 nun periodu de 0,1905 díes (4,57 hores). Amás d'esti periodu principal, esisten dellos periodos simultáneos de 4,72, 4,46, 4,43, 4,88 y 4,30 hores.
Patti LuPone
Carrera
LuPone tamién trabayó na siguientes películes: Testigu (Witness), Just Looking, The Victim, Summer of Sam, Driving Miss Daisy, King of Gypsies, 1941, Wise Guys, 24 Hour Woman, Family Prayers, Bad Faith, and City By The Sea).
Alfirk
Esisten dos estrelles blanques tenues que formen xunto a Alfirk un sistema estelar. La más cercana alcuéntrase a unes 45 UA y emplega unos 90 años en completar la so órbita. Más alloñada, y observable con un pequeñu telescopiu, una tercer estrella completa'l sistema a una distancia mínima de 2400 UA; emplega siquier 30.000 años en dar una vuelta alredor de la estrella principal.
Patti LuPone
Carrera
LuPone interpretó papeles en operar, coles producciones del Kennedey Center de Regina, To Hell and Back, y Rise and Fall of the City of Mahagonny xunto a Audra McDonald y empobinada por John Doyle con Operar de Los Angeles.
En televisión interpretó'l papel de Libby Thacher na serie de televisión Life Goes On, dende 1989 a 1993.
Tamién fixo una apaición nun episodiu de la serie Frasier, na so temporada 5.
Foi la primera n'interpretar el papel de Fantine in la producción de la Royal Shakespeare del musical Los Miserables que-y valió ser la primer actriz d'Estaos Xuníos en ganar un Premiu Oliver.
Más apocayá LuPone interpretó en Broadway a Mrs. Lovett na puesta n'escena de Sweeney Todd.
En 2008, LuPone interpretó'l papel de Mama Rose na producción nueva de la obra musical Gypsy, y ganó el so segundu Premiu Tony.
En 2011, LuPone tuvo una apaición na serie Glee nel últimu episodiu de la so segunda temporada tituláu "New York".
En 2013, participó de la tercer temporada de la serie de televisión American Horror Story.
Pedro de Aycinena
Pedro de Aycinena y Piñol foi un políticu conservador y miembru del Clan Aycinena. Foi presidente provisorio de la República de Guatemala en 1865 tres la muerte del xeneral y presidente vitaliciu Rafael Carrera, de quien había Ministru de Rellaciones Esteriores.
Rellación con Rafael Carrera
miniaturadeimagen|200px|left|Facsímil de l'acta en que se declara presidente vitaliciu al xeneral [[Rafael Carrera en 1854. Pedro de Aycinena ye unu de los firmantes del documentu na so calidá de Ministru de Rellaciones Esteriores. ]]
Concordatu de 1852
En 1854 establecióse'l Concordatu cola Santa Sede, que fuera suscritu en 1852 pol cardenal Jacobo Antonelli -secretariu d'Estáu de la Santa Sede- y Fernando Lorenzana -ministru plenipotenciario de Guatemala ante la Santa Sede. Per mediu d'esti tratáu, -el cual foi diseñáu pol líder del Clan Aycinena, Dr. y clérigu Juan José de Aycinena y Piñol- Guatemala otorgaba la educación del pueblu guatemalianu a les órdenes regulares de la Ilesia Católica, comprometer a respetar les propiedaes y los monaterios eclesiásticos, autorizaba'l diezmu obligatoriu y dexaba que los obispos censuraren lo que se publicar nel país; en cuenta de ello, Guatemala recibía gracies pa los miembros del exércitu, dexaba que quien adquirieren les propiedaes que los lliberales espropiaren a la Ilesia en 1829 caltener, percibía impuestos polo xenerao poles propiedaes de la Ilesia, y tenía el derechu de xulgar coles lleis guatemalianes a los eclesiásticos que perpetaren crímenes. El concordatu foi ratificáu por Pedro de Aycinena y Rafael Carrera en 1854 y caltenía la rellación estrecha ente Ilesia y Estáu y tuvo vixente hasta la cayida del gobiernu conservador del mariscal Vicente Cerna y Cerna.
Tratáu Wyke-Aycinena: Convención de llendes de Belice
200px|miniaturadeimagen|left|Mapa de la rexón de Yucatán, Belice, Guatemala, Honduras y El Salvador en 1839. Reparar que les fronteres ente Méxicu, Guatemala y Belice nun taben definíes.
L'área qu'ocupa Belice na península de Yucatán nunca foi ocupada per España o Guatemala, anque España efectuó delles espediciones d'esploración nel sieglu que lu sirvieron de base pa depués reclamar l'área como so; Guatemala a cencielles heredó esi argumentu pa reclamar el territoriu, magar que nunca unvió espediciones al área depués de la independencia por cuenta de les guerres que se producieron en Centroamérica ente 1821 y 1860. Pela so parte, los ingleses establecieren pequeños asentamientu dende mediaos del sieglu, principalmente pa bases de bucaneros y depués pa esplotación maderera; los asentamientos nunca fueron reconocíos como colonies britániques anque taben de dalguna forma rexíos pol gobiernu inglés en Xamaica. Nel sieglu Belice convertir nel principal puntu de contrabandu en Centro América anque depués los ingleses reconocieron la soberanía española de la rexón per mediu de los trataos de 1783 y de 1786, en cuenta de que se terminaren les hostilidaes con España y que los españoles autorizaren a los súbditos de la corona británica a esplotar les maderes precioses qu'había en Belice.
Tres la independencia de la rexón centroamericana de la corona española en 1821, Belice convertir na punta de llanza de la penetración comercial británica nel ismu centroamericanu; cases comerciales ingleses establecer en Belice y empecipiaron unes prósperes rutes comerciales colos puertos caribeños de Guatemala, Honduras y Nicaragua.
Los lliberales tomaron el poder en Guatemala en 1829 en venciendo y espulsar a los miembros del Clan Aycinena y el cleru regular de la Ilesia Católica y empecipiaron un reclamu formal pero infructuoso sobre la rexón beliceña; esto, a pesar de que per otra parte, Francisco Morazán -entós presidente de la Federación Centroamericana- no personal empecipió tratos comerciales colos ingleses, cuantimás el comerciu de caoba. En Guatemala, el gobernador Mariano Gálvez apurrió delles concesiones territoriales a ciudadanos ingleses, ente ellos la meyor facienda de la Verapaz, Facienda de San Jerónimo; estos tratos británicos fueron aprovechaos por curar párrocos en Guatemala -yá que el cleru secular nun fuera espulsáu por nun tener propiedaes nin poder políticu- p'acusar a los lliberales de herexía y empecipiar una revolución llabradora contra los herexes lliberales y a favor de la verdadera relixón. Cuando llegó Rafael Carrera al poder en 1840 depués del trunfu de la revolución, non solamente nun siguió colos reclamos sobre'l territoriu beliceño, sinón qu'estableció un consuláu guatemalianu na rexón pa velar polos intereses de Guatemala nesi importante puntu comercial. El comerciu beliceño foi preponderante na rexón hasta 1855, en que los colombianos construyeron un ferrocarril tresoceánicu en Panamá, dexando que'l comerciu fluyera más eficientemente nos puertos del Pacíficu guatemalianu; a partir d'esti momentu, Belice empezó a tornar n'importancia.
Cuando s'empecipió la Guerra de Castes en Yucatán -alzamientu indíxena que dexó miles de colonos europeos asesinaos- los representantes beliceños y guatemalianos poner n'alerta; los refuxaos yucatecos llegaben fuxendo a Guatemala y a Belice ya inclusive el superintendente de Belice llegó a tarrecer que Carrera -dau la so fuerte alianza colos indíxenes guatemalianos- tuviera favoreciendo les revoluciones indíxenes en Centroamérica. Na década de 1850, los ingleses demostraron tener bona voluntá escontra los países centroamericanos: retirar de la Mariña de los Mosquitos en Nicaragua y empecipiaron negociaciones que resultaríen na devolución del territoriu en 1894, tornaron les Islles de la Badea a Honduras ya inclusive axustaron col filibusteru d'Estaos Xuníos William Walker nun esfuerciu pa evitar qu'ésti invadiera Honduras tres apoderarase de Nicaragua. Y roblaron un tratáu sobre la soberanía de Belice con Guatemala -tratáu que foi reportáu dende entós en Guatemala como'l mayor error del gobiernu conservador de Rafael Carrera-.
Aycinena, como Ministru de Rellaciones Esteriores, esforciárase en caltener rellaciones cordiales cola corona británica. En 1859, l'amenaza de William Walker presentóse nuevamente en Centro América; con cuenta de llograr les armes necesaries pa enfrentalo, el réxime de Carrera tuvo que vence-y el territoriu de Belice al Imperiu Británicu. El 30 d'abril de 1859 celebróse la convención ente los representantes de Gran Bretaña y Guatemala pa definir les llendes con Belice, tres la cual emitióse un decretu nel que Guatemala viose favorecida nel artículu séptimu, qu'axusta qu'Inglaterra abriría pola so cuenta una vía de comunicación terrestre de la ciudá de Belice hasta la ciudá de Guatemala.
El controversial tratáu Wyke-Aycinena de 1859 tenía dos partes:
Ente los firmantes del tratáu, atopábase l'escritor y diplomáticu guatemalianu José Milla y Vidaurre, quien nesi entós llaboriaba xunto a Aycinena nel Ministeriu de Rellaciones Esteriores. El tratáu foi ratificáu por Carrera'l 1.° de mayu de 1859, ente que'l cónsul d'Inglaterra en Guatemala, Charles Lennox Wyke, viaxó a Gran Bretaña pa llograr la ratificación real, tornando a Guatemala el 26 de setiembre de 1859. Hubo delles protestes del cónsul d'Estaos Xuníos en Guatemala, Beverly Clarke, y de dellos diputaos, pero l'asuntu dar por termináu.
Como Ministru de Rellaciones Esteriores, Aycinena tamién robló'l Tratáu d'Amistá, Comerciu y Navegación ente la República de Guatemala y el Perú.
Presidencia interina
Tres la muerte del xeneral Carrera'l 14 d'abril de 1865, Aycinena foi nomáu presidente provisorio pol Conseyu d'Estáu, cargu qu'exerció hasta que foi designáu como presidente'l mariscal Vicente Cerna.
Agostu
Agostu ye l'octavu mes del añu nel calendariu gregorianu y tien 31 díes. Lleva esti nome n'honor del emperador romanu Augustu.
Alberto de Jesús Membreño
Alberto de Jesús Membreño Márquez foi un abogáu, políticu, Xurista, filósofu y escritor honduranu, designáu Presidente de la república d'Hondures ente'l 28 de xunetu de 1915 al 1 de febreru de 1916.
Biografía
Alberto de Jesús Membreño Márquez, nació na ciudá de Tegucigalpa, en 1859, siendo fíu del matrimoniu ente'l señor Carlos Membreño y la señora Ceferina Márquez. En 1877 graduar de Bachiller en derechu civil na Academia del Estáu d'Hondures y en 1880 rindió'l so exame ante la Corte Suprema de Xusticia d'Hondures pa recibir el títulu d'Abogáu. Al so pasu pola universidá demostró'l so amor al estudiu y el so enclín a la historia y a les lletres.
Como Xuez y Maxistráu que foi nos tribunales, siempres procuro faer honor al so oficiu. En 1887 empezó a exercer de diputáu nel Congresu Ordinariu. Nes sos publicaciones recoyó la xurisprudencia de la Corte Suprema de Xusticia y el públicu, anotándola con observaciones crítiques. Tamién escribió la obra maxistral "Elementos de práutica forense en materia civil". El so llibru Hondureñismos consagrar como lliteratu. Ente otres obres, tamién publicó Aztequismo y nomes xeográficos de la república d'El Salvador.
Como diputáu fixo llabor parllamentariu: foi actor d'una Llei agraria. Siendo ministru d'instrucción pública, dixo: "Independiente solo vamos ser cuando síamos llaboriegos, cuando arrinquemos nala naturaleza los sos secretos y tresformemos la materia p'apoderala al prestu de les nueses necesidaes. Con necesidaes y ensin mediu pa satisfaeles, nun aspiremos a ser llibres". En 1893, en Guatemala axuntóse'l primer congresu Pedagóxicu Centroamericanu, y Alberto Membreño foi unu de los representantes d'Hondures.
Gobiernu provisional
Nos comicios de 1915 resultaron favorecíos col sufraxu popular Bertrand pa la presidencia de la república y Membreño pa la Vice-presidencia. Nel mesmu añu Francisco Bertrand pidió llicencia pa dixebrase del poder, apurriendo'l mandu de manera interina a Membreño, primer designáu nel so gobiernu. El 12 d'ochobre de 1915 reinstalo l'Academia Científicu-Lliteraria y creo la Ponte d'Herrera, na desaguada del ríu Cruta. El 15 de payares de 1915 el so gobiernu declaró Himnu Nacional, a la lletra escrita por Augusto Constantino Coello y con música de Carlos Hartling.
Candidatu a la presidencia
En 1919, nes postrimeras del gobiernu del presidente Francisco Bertrand Barahona, l'abogáu Alberto de Jesús Membreño, foi escoyíu como candidatu oficial pol Partíu Nacional d'Hondures, nunes eleiciones que pretendía amañar el presidente Bertrand, con cuenta del so cuñáu Nazario Soriano fora escoyíu presidente; Membreño foi arrestáu pola policía gubernamental y conducíu a Guatemala. Darréu Bertrand, suspende les garantíes civiles y declara a Soriano, el so socesor; razón pola cual la oposición lliberal y los rebeldes militares ente ellos: Rafael López Gutiérrez, Vicente Tosta Carrasco, Gregorio Ferrera llanzar nel so contra nel mes de xunetu, españando asina la Primer Guerra Civil d'Hondures. El 9 de setiembre de 1920 Bertrand Barahona, emitió un decretu nel cual, dexaba l'alministración del país nun Conseyu de Ministros; más tarde, dichu Conseyu de Ministros unvió nota al doctor Alberto de Jesús Membreño, como Designáu Presidencial que yera, por qu'ocupara la presidencia. Membreño, respondió de la siguiente forma: "Al Llicenciáu Salvador Aguirre, Ministru de Gobernación. Contestando sollerte mensaxe d'usté. tengo la honra de manifestar al Conseyu de Ministros que'l mala traza del mio salú, torga facer cargu de la presidencia de la república, vacante pola separación del Doctor Francisco Bertrandy que por esta causa escuso de sirvir la Presidencia de la República pa lo cual escítaseme." El 17 de setiembre entró a la capitala Tegucigalpa el xeneral Rafael López Gutiérrez coles sos tropes
Presidente de Rusia
220px|right|thumb|Bandera del presidente de Rusia. Esta ye la llista de los presidentes de Rusia, dende 1991 hasta'l presente.
David White
David White foi un actor d'Estaos Xuníos de cine y televisión conocíu por interpretar a Larry Tate, el xefe de Darrin Stephens na comedia Bewitched.
Biografía
Casó cola actriz Mary Welch, cola que tuvo un fíu, Jonathan White (nacíu'l 14 de xunetu de 1955). Jonathan morrió a los 33 años, víctima de los terroristes con bombes nel vuelu 103 de Pan Am sobre Lockerbie, Escocia en 1988. En 1958, Mary Welch morrió mientres el so segundu partu. White más tarde casó cola actriz Lisa Figus con quien tuvo una fía: Alexandra.
Carrera
En 1964 White llogró'l papel del executivu de publicidá Larry Tate en Bewitched, que tuvo nes 8 temporaes de la serie. Ésti ye'l papel que foi'l más conocíu de la so vida y pol que ye más recordáu. Tamién tuvo en dos episodios de la orixinal The Twilight Zone, "Canto'l cuerpu eléctricu" y "Un mundu de diferencia". Tamién participó nun episodiu de la Serie The Untouchables nel episodiu " The Rusty Keller History" en 1960 y onde fizo'l papel del abogáu al serviciu d'un gángster apellidáu Fletcher.
Muerte
White morrió d'un ataque al corazón el 27 de payares de 1990, a los 74 años. Foi soterráu col so fíu Jonathan nel campusantu Hollywood Forever.
Ludvík Svoboda
Ludvík Svoboda foi un líder políticu y militar de la República Socialista de Checoslovaquia. Lluchó nos dos guerres mundiales, y por esta razón foi consideráu un héroe del so país. Años dempués, foi presidente de la República Socialista de Checoslovaquia.
Canal de Kiel
thumb|250px|Mapa de la canal de Kiel thumb|250px|Mapa de la canal de Kiel de 1888.
El canal de Kiel (Nord-Ostsee-Kanal, denomináu abreviadamente NOK), conocíu hasta 1948 como la canal Kaiser-Wilhelm (Kaiser-Wilhelm-Kanal) ye una llarga canal artificial de 98 km de llargor que comunica'l mar Bálticu, en Kiel-Holtenau, col mar del Norte, en Brunsbüttel, travesando l'estáu federáu de Schleswig-Holstein (Alemaña).
Aforrar de permediu unes 250 milles náutiques (460 km) utilizando la canal, en llugar de bordiar la península de Xutlandia. Esto non yá aforra tiempu, sinón que tamién evita les potencialmente peligroses nubes habituales nesos mares. Según el sitiu web de la canal, ye la vía marítima artificial más utilizada nel mundu, siendo cruciáu en 2007 por más de 43 000 barcos, ensin cuntar les pequeñes embarcaciones.
Amás de los sos dos entraes marines, la canal ta conectáu, en Oldenbüttel, col navegable ríu Eider pol curtiu canal de Gieselau.
Historia
La primer conexón ente'l mar del Norte y el mar Bálticu foi construyida mientres la rexón taba gobernada por Dinamarca-Noruega. Llamóse canal de Eider, yá que utilizaba tramos del ríu Eider pal enllaz ente dambos mares. El Eiderkanal completar en 1784 mientres el reináu de Cristián VII de Dinamarca y tenía 43 quilómetros, parte de la vía navegable de 175 km de llongura dende Kiel a la boca del ríu Eider en Tönning, na mariña oeste. Tenía solamente 29 m d'anchu con una fondura de 3 m, lo que llindaba l'usu de la canal a veleros de menos de 300 tonelaes de desplazamientu.
Mientres el sieglu XIX, dempués de que Schleswig-Holstein formara parte de Prusia (dende 1871 l'Imperiu Alemán), dempués de la Segunda Guerra de Schleswig en 1864, una combinación d'intereses navales —la Marina Imperial alemana quería xunir les sos bases nel Bálticu y nel mar del Norte, ensin necesidá de navegar alredor de Dinamarca— y la presión comercial fomentaron el desenvolvimientu d'una nueva canal.
En xunu de 1887, empecipiáronse les obres de construcción en Holtenau, cerca de Kiel. La canal tuvo más de 9000 trabayadores nos ocho años que tardó en construyise. El 20 de xunu de 1895 la canal foi inauguráu oficialmente pol Kaiser Guillermu II, saleando dende Brunsbüttel a Holtenau. A otru día, celebróse una ceremonia en Holtenau, onde Guillermu II lo bautizó como la canal Kaiser Wilhelm (n'honor del Kaiser Guillermu I), y punxo la última piedra. Pa financiar la construcción el káiser Guillermo introduxera un impuestu al vinu esplumoso (Schaumweinsteuer). L'apertura de la canal foi filmada pol direutor británicu Birt Acres y les imáxenes que sobreviven d'esta pionera película caltener nel Muséu de Ciencies de Londres.
Con cuenta de satisfaer el creciente tráficu y les demandes de la Marina Imperial Alemana, l'anchor aumentar ente 1907 y 1914. L'ampliación de la canal dexaba yá'l pasu de barcos de guerra Dreadnought. Los proyeutos d'ampliación completar cola instalación de dos grandes esclusas en Brunsbüttel y Holtenau.
Tres la Primer Guerra Mundial, el Tratáu de Versalles de 1919 internacionalizó la canal y declarar abiertu a los buques de comerciu y guerra de toles naciones en paz con Alemaña, dexándolo so alministración xermana. Alemaña anuló esi estatus internacional en dos oportunidad: 1936 y 1945. Dempués de la derrota sufierta pol III Reich na Segunda Guerra Mundial, la canal quedó reabiertu a tou tipu de tráficu.
Anguaño la canal ta abiertu a toa embarcación, anque esisten ciertes restricciones al so usu de naves de grandes dimensiones como portaviones o grandes petroleros.
Carauterístiques
La canal de Kiel ta compuestu per una vía artificial d'agua de 98.637 metros de llargor, con un anchor de 45 metros y una fondura de 11 metros de media. Asitiáu al norte de la ciudá de Hamburgu, percuerre'l territoriu alemán dende Holtenau, cerca de la ciudá de Kiel, a veres del mar Bálticu hasta Brunsbüttel, nel mar del Norte.
Vultur gryphus
El ye un paxaru d'América del Sur de la familia Cathartidae y el solu miembru del xéneru Vultur. Habita nos montes de los Andes y na costa oeste de América del Sur. El cóndore algama una envergadura de 3,2 m
Ye un símbolu d'Arxentina, Bolivia, Chile, Colombia, Ecuador y Perú y tien un papel perimportante na cultura popular y na mitoloxía de los puelos andinos.
Chuck Hittinger
Pasáu
Graduóse na Escuela de Drama de Carnegie Mellon en 2005. Asistió al institutu Quaker Valley en Sewickley (Pennsylvania).
Carrera
Empezó en 2009 cola película Boogeyman 3. Tamién apaeció en JONAS como Van Dyke Tosh. Amás, tien un papel periódicu como Sean Ackard na serie de televisión ''Pretty Little Liars.
Dalila Di Lazzaro
Dalila Di Lazzaro ye una modelu, actriz y escritora italiana nacida en Udine el 29 de xineru de 1953.
Biografía
Di Lazzaro empezó la so carrera como modelu y foi oxetu de fotógrafos famosos como Andy Warhol, depués ganóse l'atención de los periódicos sensacionalistes como una supuesta pariente de Sophia Loren y hasta una potencial rival n'amor por Carlo Ponti.
Ente mediaos de la década de 1970 y principios de 1980 Di Lazzaro trabayó en películes notables con direutores como Alberto Lattuada, Luigi Comencini, florestano vancini, Alberto Sordi, Dario Argento, Klaus Kinski y Jacques Deray, y depués centróse principalmente na televisión. En 1983 negóse'l papel d'Apodero, más tarde interpretada por Kim Basinger, en Never Say Never Again.
Polu d'inaccesibilidá
thumb|400px|right|Mapa de distancia a la llinia de mariña cola llocalización de los principales polos d'inaccesibilidá. Isollinies cada 250 km (grueses cada 1.000 km). [[Proyeición de Mollweide.]]
Un polu d'inaccesibilidá (PIA) ye un llugar qu'ufierta una máxima distancia o dificultá d'accesu. Xeneralmente'l términu úsase como'l llugar sobre la superficie d'un continente o un océanu que ta a mayor distancia de la llinia de mariña, entendiendo como mariña la de los océanos o mares coneutaos col océanu abiertu. El llugar de la superficie de la Tierra más alloñáu de la mariña ta nel océanu y ye el polu d'inaccesibilidá del Pacíficu o Puntu Nemo, ye'l llugar del mar más alloñáu de tierra firme. El llugar de la superficie de la Tierra más alloñáu del mar ye'l polu d'inaccesibilidá de Eurasia (EPIA).
Un polu d'inaccesibilidá debe por definición ser equidistante de tres puntos sobre la llinia de mariña.
Polu d'inaccesibilidá de Eurasia
thumb|Polu continental d'inaccesibilidá EPIA1 Ésti ye'l llugar más alloñáu del mar na superficie del planeta Tierra. Una llocalización citada con frecuencia ye 46.28°N, 86.67°W, anque'l so cálculu, que nun ta documentáu, nun tien en cuenta la llinia de mariña del golfu del Obi. Esti llugar atopar nel desiertu de Dzoosotoyn Elisen, provincia de Xinjiang, China, y ta a 2.648 quilómetros del mar. Cálculos recién señalen dos llocalizaciones alternatives (por cuenta de la indefinición de la llinia de mariña na desaguada del ríu Ganges): EPIA1 44.29°N, 82.19°W y EPIA2 45.28°N, 88.14°W, asitiaos respeutivamente a 2.510±10 km y 2.514±7 km de la llinia de mariña.
Polu d'inaccesibilidá del Pacíficu
thumb|Llocalización nun mapa del polu d'inaccesibilidá (PIA) del Pacíficu (-48.87667°N, -123.39333°W). Tamién llamáu'l Puntu Nemo. Ye tamién el llugar del océanu más alloñáu de cualquier tipu de tierra firme y atópase nel sur del océanu Pacíficu, a 2.688 quilómetros de la islla Ducie (perteneciente a les Islles Pitcairn) pel norte, de Motu Nui (un castru xunto a la islla de Pascua) pol nordés y de la islla Maher (Antártida) pel sur.
Polu sur d'inaccesibilidá (o de L'Antártida)
thumb|Antigua estación soviética sobre'l polu sur d'inaccesibilidá. Comúnmente asitiáu en (-82.96667°N, 54.66667°W). A un altor de 3.718 m.s.n.m., ocupáu pola base rusa Vostok, ye'l puntu del continente antárticu más alloñáu del océanu. Esti puntu ye más malo d'algamar que'l polu sur xeográficu, del que falta 878 quilómetros. Por causa de la dificultá d'establecer la llinia de mariña de L'Antártida, por cuenta de les plaques de xelu qu'arredolen el continente, esiste discutiniu sobre onde s'atopa esti puntu y danse delles coordenaes distintes según sían los criterios pa topalo. L'Institutu d'investigación Scott establecer en -85.83333°N, 65.78333°W. Sicasí Poles.com asitiar en -82.88722°N, 55.075°W con un cálculu que trata de marcar la mariña esaniciando al máximu les plaques de xelu. Si inclúyense estes plaques permanentes el puntu ye -83.84361°N, 65.725°W.
Foi algamáu per primer vegada'l 14 d'avientu de 1958 pola tercer espedición antártica rusa pal proyeutu Añu Xeofísicu Internacional liderada por Yevgeny Tolstikov, y establecieron una base temporal, la base Polyus Nedostupnosti. Una segunda espedición rusa llegó a él en 1967 y asitiaron un bustu de Lenin cola cara empobinada escontra Moscú, qu'inda permanez de pies y ta protexíu como llugar históricu.
El 14 avientu del 2005 Ramón Larramendi, Juan Manuel Viu ya Ignacio Oficialdegui, fueron los primeres en de la hestoria en llegar al polu d'inaccesibilidá nes coordenaes más precises, según el British Antartic Survey, -83.84361°N, 65.725°W, usando un vehículu eólicu tiráu por cometes, el Trinéu de Vientu, y ensin nengún tipu de sofitu motorizado. Foi na Espedición Trasantártica 2005.
Polu norte d'inaccesibilidá
(84.05°N, -174.85°W). Puntu más alloñáu de la mariña nel océanu Árticu. Falta 611 km del polu norte xeográficu. Ta asitiáu a 1.453 km de punta Barrow (Alaska) y equidista 1.904 km de les otres dos mases continentales: islla Ellesmere y Tierra de Francisco José. Foi alcanzáu volando per primer vegada por Sir Hubert Wilkins en 1927. En 1957 un ruempexelos rusu llegó hasta él. Por cuenta de derivar de les plaques de xelu polar nenguna estructura permanente puede señalalo.
Amandava amandava
thumb| Fema en [[Calcuta, Bengala Occidental, India.]]
El ye una especie d'ave passeriforme de la familia Estrildidae. Ye orixinariu del sur d'Asia, con una área de distribución global envalorada de más de 10.000.000 km². Son populares aves de xaula pol coloríu del plumaxe de los machos na dómina de reproducción. El so hábitat orixinal son campos abiertos y camperes. El nome amandava remanez de la ciudá d'Ahmedabad en Gujarat dende onde estos animales foron esportaos dientro del comerciu de mascotes.
Distribución
Alcuéntrase en Bangladex, Camboya, China, Exiptu, India, Indonesia, Myanmar, Nepal, Paquistán, Tailandia y Vietnam. Esisten poblaciones introducíes na península Ibérica (España y Portugal), Brunéi, Islles Fixi, Malasia, Puertu Ricu, Singapur y Ḥawai. Na península ibérica cría dende la década de 1970 y ta n'espansión, considerándose común nes vegues del Guadiana (Estremadura), asina como en dellos llugares de Madrid, Barcelona, Málaga y Granada.
Calter invasor na Península ibérica
Por cuenta del so potencial colonizador y constitúi una amenaza grave pa les especies autóctones, los hábitats o los ecosistemes, esta especie foi catalogada nel Catálogu Español d'Especies exótiques Invasores, aprobáu por Real Decretu 1628/2011, de 14 de payares, tando prohibida n'España la so introducción nel mediu natural, posesión, tresporte, tráficu y comerciu.
Polu del fríu
El Polu del fríu ye'l llugar de la Tierra onde se rexistró la temperatura del aire más baxo. Xeneralmente considérense dos Polos del fríu, unu en cada hemisferiu.
Polu del fríu del hemisferiu sur
thumb|Llagu Vostok (imaxe compuesta) ([[NASA)]]
Nel hemisferiu sur, el Polu del fríu o Polu Sur del fríu, atópase anguaño en L'Antártida, na estación antártica rusa (antes soviética) de Base Vostok (-78.46667°N, 106.8°W). El 21 de xunetu de 1983 esta estación rexistró una temperatura de -89,2°C, siendo la temperatura más baxo d'orixe natural que se rexistró nunca na Tierra. L'allugamientu de la estación Vostok, a un altor de 3.488 m sobre'l nivel del mar, alloñada d'influyir moderadora de los océanos (más de 1.000 km de la mariña más cercana) y l'alta llatitú, que se traduz en casi 3 meses de nueche polar civil cada añu (de principios de mayu a finales de xunetu), combinar pa producir un ambiente onde la temperatura escasamente álzase percima de -25°C mientres el branu y que con frecuencia cai per debaxo de -70°C pel hibiernu. En comparanza, el Polu Sur, por cuenta de la so menor altitú, ye, en permediu, de 5 a 10°C más caliente que Vostok, y la temperatura más baxo enxamás rexistrada nel Polu Sur ye -82,8°C.
Polo xeneral créese que Vostok nun ye'l llugar más fríu de L'Antártida, y qu'hai llugares (en particular, el Domo A) que son llixeramente más fríu de permediu. Hai poques estaciones de monitoreo en L'Antártida y tán abondo distantes ente sigo; antes de 1995, Vostok yera la única estación d'investigación na pandu antárticu asitiada a más de 3.000 m, ensin otres estaciones en dellos cientos de quilómetros en cualquier direición. Temperatures per debaxo de -89.2°C, si ye qu'asocedieron n'otres partes, nun se rexistraron. La estación meteorolóxica automática nel Domo A foi instalada en 2005, y dende entós rexistró -82,5°C como la temperatura más frío hasta'l momentu (en 2010).
Polu del fríu del hemisferiu norte
Nel hemisferiu Norte hai dos llugares na República de Saja (Yakutia), Siberia, Rusia que compiten pol honor de ser consideraos el Polu del fríu o Polu Norte del fríu. Estos son Verkhoyansk (67.55°N, 133.38333°W) y Oymyakon (63.25°N, 143.15°W).
N'avientu de 1868, y depués en febreru de 1869, I. A. Khudyakov fixo'l descubrimientu del Polu Norte del fríu por aciu la midida en Verkhoyansk d'una temperatura récor de -63,2°C. Más tarde, el 15 de xineru de 1885, S. F. Kovalik rexistró ellí una temperatura de -67,8°C. Esto convirtióse nel nuevu récor mundial, y sigue siendo'l récor actual del hemisferiu norte. Esta midida foi publicada nos Annals of the General Physical Observatory en 1892; por error, recoyóse como -69,8°C, anque se corrixó darréu. Inda puede atopase esi valor incorreutu en dalguna lliteratura.
En 1924, el científicu rusu Sergey Obrychev rexistró la temperatura más baxo -71,2°C. El 6 de febreru de 1933, na estación meteorolóxica de Oymyakon, rexistróse una temperatura de -67,7°C. La estación meteorolóxica atopar nun valle ente Oymyakon y Tomtor, a unos 750 m, arrodiáu per montes que tienen unos 1.100 m, lo que fai que l'aire frío s'atropu nel valle: estudios recién amuesen que les temperatures d'iviernu nel área aumenten col altor hasta n'en 10ºC.
La práutica convencional ye arredondiar la midida hasta una precisión del grau Celsius. Nesta convención, los dos llugares compartiríen el récor del hemisferiu norte de -68°C. Per otru llau, dellos meteorólogos dicen que ye un error comparar los datos midíos n'años distintos con distintos equipos y con distintes incertidumes. Un procedimientu más correutu ye comparar les temperatures medies mientres llargos periodos de tiempu. En permediu, nos más de 70 años d'observaciones simultánees, la temperatura en Oymyakon paez ser menor qu'en Verkhoyansk.
Otru posible candidatu ye'l monte Logan, en Canadá, que rexistró una temperatura de -77,5°C en mayu de 1991. Esta midida ye bien revesosa, yá que s'atopa a una altitú bien elevada, a casi 6000 m.
Dalila Colombo
Dalila Elena Colombo Sánchez, más conocida como Dalila Colombo, ye una actriz y cantante de Tangu venezolana.
Biografía
Ye fía d'un inmigrante italianu primer oboe de la Orquesta de Milán, Mario Colombo. A los cuatro años fai la so primer incursión como actriz representando al fíu de Madame Butterfly de Puccini, nel Teatru Municipal, participando depués n'otres óperes xunto a grandes figures del cantar llírico como Alfredo Sadel, Reina Calanche, Cornell McNeil ente otros, so la direición del Maestru Primu Casale.
Estudió arquiteutura, teoría y solféu, harmonía, historia de la música, violín, cantar, ballet, danza, pintura, escenografía, dramaturxa, llocución.
Arcea pol INCIBA, estudia diez años na "Academia Interamericana de Ballet" de les hermanes Contreras y más tarde trés años de Danza Contemporánea col "Negru" Ledezma.
Les sos participaciones en cine son numberoses, dirixida por prestixosos direutores como Carlos Azpúrua, Oscar Lucien, Ana Cristina Henríquez. Formó parte del esitosu "Show del Boleru" mientres quince años al llau de grandes cantantes venezolanes, interpretando los boleros de forma bien personal y dándo-y el toque de jazz que tanto-y gusta. Na actualidá incursiona con gran pasión y ésitu nel difícil arte de la música rioplatense: el Tangu, acompañada polos Maestros Danilo Rivero (bandoneón) y Salvador Soteldo, (contrabaxu). Y agora n'España pol estupendu pianista arxentín Juan Esteban Cuacci.
En Venezuela,como actriz hai filmado na pantalla grande películes como Secuestru Express, Amaneció de golpe, Lluna llena y Teresa Carreño. Fixo teatru con grupos y direutores emblemáticos, participó en más de 20 telenoveles en roles protagónicos. Actuó nel musical sobre'l Diariu d'Ana Frank nel Teatru Calderón o Teatru Häagen-Dazs, en Madrid.
Madre de dos fíos, ta residenciada n'España y fixo una vida de paz y harmonía al llau del so maríu Moisés.
Telenoveles
1990, Caribe (RCTV)
Scott Boras
Scott Dean Boras ye un axente deportivu, especializáu nel béisbol. Ye fundador y presidente de la so propia compañía llamada Boras Corporation, una axencia deportiva con residencia en Newport Beach, California, que representa aproximao a 175 veceros de béisbol profesional, incluyendo munchos de los xugadores de más altu perfil del xuegu. Boras axustó munchos contratos dende 1982, y munchos de los sos veceros, ente ellos Shin-Soo Choo, Jacoby Ellsbury, Prince Fielder, Matt Holliday, Alex Rodríguez (hasta l'añu 2010), Max Scherzer, y Jayson Werth tán ente los meyores pagos. Dende'l 2013, la revista Forbes nomó a Boras el "axente deportivu más poderosu del mundu".
O. J. Simpson
En setiembre de 2007, Simpson foi arrestáu en Las Vegas, Nevada, y acusáu de numberosos delitos, ente ellos robo a mano armada, coerción y secuestru. N'ochobre de 2008 foi declaráu culpable y condergáu a 33 años de prisión, con un mínimu de nueve años ensin llibertá condicional. Simpson ta cumpliendo la so condena nel Centru Correccional Lovelock en Nevada.
Primeros años
Simpson nació en San Francisco, fíu de Eunice Durden (23 d'ochobre de 1921 - 9 de payares de 2001), una alministradora d'hospital, y Jimmy Lee Simpson (29 de xineru de 1920 – 9 de xunu de 1976), chef y guardia bancariu. Los güelos maternos de Simpson yeren de Louisiana. La so tida dio-y el nome de Orenthal, que supuestamente yera'l nome d'un actor francés que-y gustaba. Los sos padres dixebrar en 1952. Simpson tien un hermanu, Melvin Leon "Truman" Simpson, y dos hermanes, Shirley Simpson-Baker y Carmelita Simpson-Durio. Na so niñez, Simpson contraxo raquitismu y utilizó aparatos ortopédicos nes piernes hasta los cinco años d'edá.
Na escuela Galileo High School en San Francisco, Simpson xugó pal equipu de fútbol de la escuela, los Galileo Lions. De 1965 a 1966, Simpson foi alumnu del City College of San Francisco. Xugó tantu a la ofensiva (running back) como a la defensiva (defensive back) y foi nomáu al equipu Junior College All-American team como corredor.
Universidá del Sur de California
Simpson ganó una beca atlética colos Southern California Trojans onde xugó como running back en 1967 y 1968. Simpson foi líder nacional (n'Estaos Xuníos) en yardes per tierra en 1967 cuando atropó 1,451 yardes y anotó 11 touchdowns. volvió facer en 1968 con 355 acarretos de balón pa 1,709 yardes.
En 1967, foi'l xugador estelar nel xuegu ente los equipos colexales d'USC y UCLA, una y bones un acarretu d'O.J. Simpson p'anotación de 64 yardes nel 4º cuartu, empató'l xuegu 20 puntos a 20, consiguiendo la victoria gracies al puntu extra por 21 a 20. Foi la xugada más llarga en tou esi xuegu que ye recordáu como unu de los más grandes partíos na historia del fútbol americanu escolín del Sieglu XX. Simpson foi nomáu al Troféu Heisman pero nun lu ganó, llevándo-ylo a casa Gary Beban, que xugó nesi mesmu partíu, pero colos colores de UCLA.
Otru dramáticu touchdown de Simpson nel mesmu xuegu sirvió d'inspiración pa una pintura d'Arnold Friberg: O.J. Simpson Breaks for Daylight. Tuvo tamién participación nel equipu d'atletismu d'USC, nel cuartetu de relevos de 4 x 100 metros que rompió l'entós récor mundial nos Campeonatos Varoniles de Pista y Campu de la NCAA en Provo, Utah en xunu de 1967.
En 1968, corrió pa 1,709 yardes y 22 touchdowns, ganando'l Troféu Heisman, el Maxwell Award, y el Walter Camp Award esi mesmu añu. Entá se caltién el récor del marxe más grande de victoria pal ganador del Heisman, venciendo al segundu llugar por 1,750 puntos. Nel Tazón de les Roses de 1969 onde'l númberu 2 escolín a nivel nacional (USC) enfrentar al númberu 1 escolín (Ohio State), Simpson corrió pa consiguir 171 yasrdas per tierra, incluyendo un acarretu de 80 yardes (anque tamién llanzó una costosa intercepción y tuvo un balón sueltu) na derrota por 16-27 nel so postreru partíu como colexal.
NFL
Hubo un partíu de temporada regular moteyáu por Simpson — El "Tazón O.J.", ente los Philadelphia Eagles y los Pittsburgh Steelers, porque se creyó que l'equipu que perdiera podría consiguir a Simpson nel draft de 1969. Los Eagles ganaron esi xuegu por 12-0 (con 4 field goals de Sam Baker), pero asocedió que nengún de los dos equipos llogró consiguilo nel draft.
Simpson foi robláu polos Buffalo Bills (que nesa dómina yeren miembros de l'AFL), quien consiguieron la primer seleición del draft de 1969, al terminar con una marca de 1 xuegu ganáu,12 perdíos y 1 empatáu na temporada regular de 1968 na AFL. Simpson bien llueu na so carrera como profesional, empezó a batallar con equipos de Búfalu bien malos, permediando solo 622 yardes per temporada nos sos primeres trés campañes.
Finalmente consiguió más de 1,000 yardes en 1972, consiguiendo un total de 1,251. En 1973, Simpson corrió pa establecer nesa dómina un récor de 2,003 yardes, convirtiéndose nel primer xugador en pasar la barrera de les 2,000 yardes, anotando 12 touchdowns. Simpson ganó más de 1,000 yardes per tierra nos sos siguientes trés campañes.
La temporada de Simpson en 1977 pa Búfalu foi cortada por una mancadura. Antes de la temporada de 1978, los Bills trocar a los San Francisco 49ers por una segunda seleición de draft, onde xugó dos campañes ensin llamar l'atención.
Simpson consiguió 19,236 yardes terrestres, asitiándolo como'l 2º meyor corredor de tolos tiempos nesi tiempu; agora ocupa'l 17º llugar. Foi nomáu'l Xugador Más pervalible de la NFL en 1973, y xugó en seis Pro Bowls. Simpson llegó al Salón de la Fama en 1985, el so primer añu de elegibilidad.
Actuación
right|200px|thumb|Simpson en 1990 n'[[Arabia Saudita visitando a les tropes estauxunidenses enantes del empiezu de la cuarta Guerra del Golfu.]] Inclusive enantes de retirase de la NFL, Simpson embarcar nuna esitosa carrera como actor con pequeñes partes como na mini-series de televisión Roots, y nes películes dramátiques The Cassandra Crossing, Capricorn One, The Klansman, The Towering Inferno, y les comedies Back to the Beach y la triloxía The Naked Gun. En 1979, fundó la so propia compañía fílmica, Orenthal Productions.
La naturaleza atenta y carisma natural de Simpson ganó-y munchos contratos pa firmes comerciales. Foi voceru de la compañía de renta d'automóviles Hertz y de Pioneer Chicken (tenía dos franquicies, una de les cualos foi destruyida mientres los Disturbios de Los Angeles en 1992), según Honeybaked Hams, la Corporation pX, una llinia de bébores de Napa Naturals, y apaeció n'anuncios comerciales pa Dingo Cowboy Boots.
Amás de la so carrera como actor, Simpson tuvo curties apaiciones como comentarista pa Monday Night Football y The NFL on NBC. Foi anfitrión d'un episodiu de Saturday Night Live.
Vida familiar
Casóse con Marguerite L. Whitley el 24 de xunu de 1967, cola que tuvo tres fíos: Arnelle (4 d'avientu de 1968), Jason (21 d'abril de 1970) y Aaren Lashone (24 de setiembre de 1977). En 1979, Aaren afogar na piscina familiar, poco enantes del divorciu de la pareya.
El 2 de febreru de 1985 casóse con Nicole Brown (1959–1994), cola que tuvo dos fíos: Sydney Brooke (17 d'ochobre de 1985) y Justin Ryan (6 d'agostu de 1988). Divorciar en 1992. Ye tamién padre de Jessebelle Susie Parket Jr., anque se desconoz el nome de la madre.
Asesinatu de la so ex muyer y xuiciu
Simpson alegó'l nolo contendere a un cargu por violencia doméstica y foi dixebráu de Nicole, anque siguió pagando la pensión a los sos fíos. El 12 de xunu de 1994, la so ex muyer Nicole Brown y el so amigu Ronald Goldman fueron topaos muertos pela rodiada de la propiedá de la primera. Simpson foi puestu acusáu del asesinatu. Dempués d'una de les detenciones y xuicios más llargamente espublizaos pola prensa, el 3 d'ochobre de 1995 foi declaráu non culpable de dambos asesinatos. El veredictu foi siguíu en direutu por televisión por más de la metá de la población estauxunidense, convirtiéndolo n'unu de los eventos más vistos na historia del país, al puntu qu'apostró a segundu planu la Copa Mundial de Fútbol que se taba xugando por aquelles mesmes feches. Hubo munches crítiques sobre'l procesamientu y l'actuación policial, y munchos afirmen que Simpson fuera declaráu culpable de nun ser polos fallos ya irregularidaes mientres el procesu. A pesar de ser declaráu inocente, la imaxe pública de Simpson quedó bien estropiada y la so carrera como actor, arruinada.
Procesu civil
En 1997 un xuráu civil de Santa Monica (California) declaró a Simpson responsable de la muerte de Ronald Goldman y d'asaltu contra Goldman y Nicole Brown. L'abogáu del demandante Fred Goldman (padre de Ronald) yera Daniel Petrocelli. Simpson foi obligáu a pagar 33.500.000 dólares por daños. Sicasí, la llei californiana torga que s'ayenar les pensiones col fin de satisfaer estos pagos xudiciales, polo que Simpson pudo siguir calteniendo'l so estilu de vida gracies a la pensión de la NFL. Un artículu de la revista Rolling Stone en 2000 afirmaba que Simpson entá tien importantes ganancies provenientes de firmes d'autógrafos. Pa evitar tener que pagar, el exdeportista camudar de California a Miami (Florida), onde na mayoría de los casos la llei torga l'embargu de la residencia d'una persona pa cobrar una delda. Simpson nun se declaró en bancarrota. En 2008 foi declaráu culpable de tolos cargos.
Xuiciu per custodia
right|125px|thumb|O.J. Simpson cola so fía Sydney Brooke en 1986 Mientres s'atopaba na cárcel mientres el xuiciu por asesinatu, los padres de Nicole Brown, Louis y Juditha, tuvieron la custodia de los fíos menores d'O.J., Sydney y Justin. Cuando Simpson foi absueltu, recuperó la custodia de los neños. A finales de 1998 ganó judicialmente la custodia de los menores, anque la sentencia foi anulada cuando una corte d'apelación determinó que ye erróneu escluyir evidencies d'un xuiciu por asesinatu. Aun así, volvió ganar la custodia de los sos fíos nel 2000, en ganando'l segundu xuiciu.
Dempués de los xuicios
Entá dempués de los sos dos xuicios, nunca se caltuvo lloñe de les noticies, anque munches vegaes apaecía por casos que nada teníen que ver con él. Acusóse-y d'aportar illegalmente a la señal de DirecTV. En 1998, nuna entrevista pa la BBC One, Simpson asemeyó asesinar a la presentadora con un plátanu mientres cantaba la banda sonora de la película Psycho.
En 1996, pocu dempués de los sos xuicios, visitó'l Reinu Xuníu. Dio una conferencia na Oxford Union, una sociedá privada d'alderique en Oxford. Ellí, atopar con grupos de defensa de los derechos de les muyeres. Les protestes nun yeren tantu pol asesinatu de Nicole, sinón polos maltratos a los que sometió a la so ex muyer.
Foi propuestu pa presentar un reality show al estilu de The Osbournes. Tamién se-y propunxo como comentarista del xuiciu por asesinatu contra l'actor Robert Blake.
Mientres 2003, Simpson grabó una comedia namái para pagu per visión titulada Juiced. El programa, que consistía en grabaciones per cámara oculta, foi criticada cuando Simpson intentó vender el infame White Ford Broncu (coche usáu na persecución de Simpson pol casu de la muerte de la so ex esposa), diciendo: "Foi bonu pa mi. Ayudóme a escapar".
En xunu de 2004, entamara participar nuna llarga serie d'apaiciones nes noticies pa remembrar el décimu aniversariu de los asesinatos, anque finalmente foi movíu pola muerte y funeral del ex presidente Ronald Reagan.
En payares de 2006 anunció que publicaría un llibru nel que rellataría cómo asesinaría a la so esposa Nicole Brown y al so amante, si fuera culpable de les sos muertes.
Películes y series
Películes y series nes que participó O.J. Simpson
Renania
La rexón de Renania (n'alemán: Rheinland) ye'l nome col que se designa a les tierres de dambos llaos del ríu Rin, al oeste d'Alemaña.
Dende los años 1950, la rexón de Renania constituyir los estaos de Sarre, Renania-Palatináu y Renania del Norte-Westfalia. Esti postreru constitúi una de les rexones industriales de mayor pujanza n'Alemaña, cuntando amás con depósitos minerales d'importancia (uraniu, magnesiu, petroleu, ente otros) y tresporte fluvial accesible. Nel estáu de Renania-Palatináu l'agricultura ye más importante, cuantimás los sos preciaos viñedo.
thumb|[[Lorelei, serena de la mitoloxía xermánica, que s'asitiaba nuna roca sobre'l Rin y col so cantar seducía a los navegantes.]]
Historia
La Provincia del Rin foi creada en 1824, cuando se xunieron les provincies del baxu Rin y Jülich-Kleve-Berg.
Implicaciones de les Guerres mundiales en Renania
La situación de la rexón caltúvose igual, hasta la capitulación alemana de la Primer Guerra Mundial, de primeres del sieglu XX, cuando la parte occidental de Renania foi ocupada por fuercies de la Triple Entente; sol Tratáu de Versalles, la rexón foi desmilitarizada.
thumb|left|[[Castillo de Eltz|Burg Eltz.]] En clara violación al Tratáu de Versalles, los franceses trataron de dixebrar les árees ocupaes d'Alemaña, estableciendo la República de Renania, como un estáu títere de Francia. Los intentos secesionistes tuvieron como unu de los sos mayores sustentos el sentimientu antiprusiano de la población, según la relixón católica que los identificaba a la mayoría. El movimientu nun tuvo enforma ésitu, y nun foi acoyíu pola mayoría de la población.