cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bandera d'Inglaterra
Izada en 1191, la bandera histórica de San Jorge convertir na bandera d'Inglaterra. En 1801, cuando se combinó cola bandera d'Escocia y cola antigua bandera d'Irlanda, pasó a formar parte de la bandera del Reinu Xuníu.
Ford Sterling
Ford Sterling foi un actor d'Estaos Xuníos.
Biografía
Nació col nome George Ford Stich en La Crosse, empezó la so carrera nel cine mudu en 1911 con Biograph Studios. Cuando'l direutor Mack Sennett dir pa fundar Keystone Studios, Sterling siguir. Ende, interpretó a unu de los sos personaxes más conocíos, 'Chief Teeheezel' na serie de slapstick Keystone Kops.
Faciendo una pequeña transición al cine sonoru, Ford Sterling fixo les postreres d'aproximao doscientos setenta apaiciones na pantalla grande en 1936. Morrió en 1939 d'un ataque cardiacu (en careciendo diabetes) en Los Angeles y foi soterráu nel Hollywood Forever Cemetery.
Pola so contribución a la industria del cine, Ford Sterling tien una estrella nel Paséu de la Fama de Hollywood en 6612 Hollywood Blvd.
Bonifacio
Bonifacio puede referise a:
A Cañiza
Política
César Mera, del Partíu Popular, foi alcalde del conceyu dende 1976 hasta 2011, siendo unu de los alcaldes d'España con más años nel cargu. El cargu d'alcalde compatibilizar en numberoses ocasiones con otros cargos públicos de relevancia, como'l de Presidente de la Diputación de Pontevedra o'l de Senador pola Provincia de Pontevedra. Nes últimes eleiciones de 2011 foi releváu nel cargu por Miguel Adolfo Domínguez Alfonso, tamién del Partíu Popular, que llogró'l 47,97% de los votos.
Xeografía
Llenda al norte con conceyos de Covelo y Melón (ésti de la provincia d'Ourense), al sur con Crecente, Arbo y As Neves, y al oeste con Salvaterra de Miño, Mondariz y Covelo.
El so relieve ye accidentáu, pos ta asitiáu ente una zona de monte baxu de la sierra d'O Faro de Avión (asitiada al nordeste) y el valle del ríu Deva (al sur). La mayor altitú dar nel Alto da Cruz (1.095 m).
La so rede hidrográfica ta formada pelos ríos Uma (afluente del Tea), Ribadil y Deva (afluentes del Miño).
Climatológicamente ta asitiada en transición ente'l clima oceánicu y el mediterraneu.
Historia
Mientres la Edá del Fierro el llugar tuvo posiblemente habitáu polos grovios. D'aquella dómina queden el castru de Graces, el castru de Monte Coto do Castro, el castru de Coto das Cavaes y el castru de Barreiros.
Dempués de la romanización les tierres del conceyu fueron enmarcaes nel conventus Bracarensis. Na Edá Antigua, dempués del I Concilio de Braga, les tierres quedaron adscrites a la diócesis de Tui. El monesteriu de Santa María de la Franqueira posiblemente tenga nel so orixe una ermita del sieglu VI, de la dómina de Martiño de Dumio.
Nel sieglu IX, mientres el reináu d'Alfonsu II d'Asturies, les tierres del castiellu de Sobroso, al que pertenecía al val d'Achas, fueron incluyíes nel reinu de Galicia.
En 1056 Fernandu I de Lleón da un privilexu al conventu de la Franqueira, a les sos tierres y moradores l'abá Alvito y los monxos benedictinos. En 1147 Alfonsu VII de Lleón da al abá Odoario y a los monxos el derechu de cotu. En 1293 la orde del Císter constrúi la ilesia de Santa María. Paio de Soutomaior, señor de Salvatierra, donó les tierres de los cotos de la Franqueira, O Cebreiro, Uma, Sendín y Pintelos, donación que confirmaron Xuan I y Enrique III de Castiella y Lleón. El monesteriu sumió como tal en 1835, tres la desamortización de Mendizábal.
Una aldea d'A Cañiza apaez documentada per primer vegada en 1583. Les primeres edificaciones fueron horros (que nesta zona reciben el nome de canizos) feches polos vecinos de Valeixe, p'atender a los cultivos de la zona. Dempués de construyise la capiya del Duce Nome de Jesús, en 1790 l'obispu de Tui, Domingo Fernández Angulo, alzó A Cañiza como parroquia axunta a la de Valeixe, dixebrándose definitivamente en 1815.
Parroquies
Esti conceyu ta formáu por 9 parroquies:
Élencourt
Élencourt ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Henry Kolker
Henry Kolker foi un actor teatral y direutor y actor cinematográficu d'Estaos Xuníos. Kolker, al igual que compañeros actores como Richard Bennett y Robert Warwick, tenía una sólida carrera teatral enantes de dedicase al cine mudu.
Biografía
Nacíu en Quincy (Illinois), como actor teatral trabayó xunto a actrices de la talla d'Edith Wynne Matthison, Bertha Kalich y Ruth Chatterton.
Covelo
Covelo ye una llocalidá y conceyu español, perteneciente a la provincia de Pontevedra, na Comunidá Autónoma de Galicia.
Política
José Costa Díaz, del conservador Partíu Popular, gobierna la llocalidá dende 1976. Nes últimes eleiciones municipales el PP llogró'l 63,2% de los votos y 7 de los 11 conceyales de la Corporación Municipal de Covelo.
El conceyu de Covelo ye unu de los más "populares" de la comunidá gallega, pos votó a la derecha dende l'empiezu de la Democracia, sofitando, indiferentemente de tipu de convocatoria eleutoral, la Unión de Centru Democráticu (UCD), darréu Alianza Popular y -dende 1989- al Partíu Popular de manera contundente. Asina, el PP llegó a raspiar el 90% de los votos en delles convocatories eleutorales municipales y el 75% en convocatories xenerales.
Parroquies
Esti conceyu ta formáu por 14 parroquies:
Henry Kolker
Biografía
Kolker empecipióse como intérprete nel cine en 1915, acabando per dedicar se a la direición. La película más conocida de les qu'él dirixó foi Disraeli (1921), protagonizada por George Arliss, cinta qu'anguaño se considera parcialmente perdida.
Sicasí, Kolker ye sobremanera recordáu poles sos interpretaciones cinematográfiques, cuantimás por actuar xunto a Barbara Stanwyck na revolucionaria cinta anterior al Códigu Hays Baby Face (1933).
Henry Kolker finó en 1947 en Los Angeles, California, en sufriendo una cayida. Foi soterráu nel Campusantu Forest Lawn Memorial Park de Glendale (California).
Élincourt-Sainte-Marguerite
Élincourt-Sainte-Marguerite ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
La Ventina
La Ventina ye una casería de la parroquia de Sograndio nel conceyu d'Uviéu.
Población
Tien una población de.
Madeline Brewer
Vida personal
Brewer nació en Pitman, Nueva Jersey, y graduóse na Academia Musical y Dramático americana en Nueva York. En 2002, los sos padres (Mark y Laurie Brewer) divorciáronse, cuando ella tenía 10 años. En 2013 incorporóse como actriz en Orange Is The New Black.
En 2017 dio vida a Ofwarren/Janine na serie de televisión The Handmaid's Tale, basada nel llibru homónimu de l'autora Margaret Atwood.
Sistema Interestatal d'Autopistes
miniaturadeimagen|330x330px|Rede del Sistema Interestatal d'Autopistes nel territoriu continental contiguu d'Estaos Xuníos. El Sistema Interestatal d'Autopistes (Interstate Highway System, nomáu oficialmente Dwight D. Eisenhower National System of Interstate and Defense Highways) ye una rede d'autopistes que formen parte del Sistema Nacional d'Autovíes (National Highway System) de los Estaos Xuníos. La so construcción foi autorizada pola Llei d'Axuda Federal pa la Construcción d'Autopistes de 1956 (Federal Aid Highway Act of 1956). La cadarma del sistema estiéndese por tolos estaos continentales del país, y tien tamién rutes en Ḥawai, Alaska y Puertu Ricu.
La primer llei de sofitu presupuestariu federal a la construcción de carreteres remóntase a 1916 (Federal Aid Road Act of 1916), y de magar entamó un esfuerciu públicu pa construir una rede nacional de carreteres que continuó cola primer Llei d'Axuda Federal pa la Construcción d'Autopistes, la de 1921 (Federal Aid Highway Act of 1921). Tres de la llegada de Dwight D. Eisenhower a la presidencia del país en 1953 la so alministración desendolcó una propuesta pa la construcción d'un sistema interestatal d'autopistes, que garró rangu de llei en 1956. El proyeutu diose por completáu en 1992, magar que delles de les rutes propuestes al principiu nun se ficieran y que dellos tramos de delles autopistes nun cumplen colos estándares federales pa esti tipu de víes y habíen ser consideraes autovíes más qu'autopistes. El coste total de construcción del Sistema Interestatal sería l'equivalente, en términos de valor en 2018, a 521.000 millones de dólares. El sistema proyeutáu orixinalmente camudó bien de veces demientres la so esistencia, cola creación de nuevos nomes pa les autopistes y la estensión de los esistentes a fasteres ayenes a lo proyectao orixinalmente.
Magar que la mayor parte de les perres gastaes en construyiles aportoles el gobiernu federal los estaos son los propietarios de los tramos de les interestatales que percuerren el so territoriu. Toles autopistes deben cumplir los estándares federales pa esti tipu de víes, qu'inclúin l'accesu controláu (y prohibíu a dellos tipos de vehículos y a peatones), la esistencia nel so percorríu d'un númberu mínimu de semaforos y la so señalización acordies coles especificaciones de la llei federal. Les autopistes interestatales numbérense según un esquema pol que les principales nómense con un númberu d'una o dos cifres, mentantu que les rutes más pequeñes nómense con un númberu de trés cifres, nes que les dos primeres correspuenden a l'autopista principal de la que nacen. El Sistema ye financiáu parcialmente al traviés d'un fondu federal que saca los sos ingresos d'un impuestu sobre'l combustible. Magar que la llexislación federal prohibía nún principiu qu'hobiera peaxes nelles hai dellos estaos que cobren por circular per elles.
Maria Clara Eimmart
Maria Clara Eimmart foi una astrónoma y dibuxante alemana. Foi la fía y ayudante de Georg Christoph Eimmart.
Biografía
Maria Clara Eimmart nació en 1676. El so padre yera'l pintor, grabador, y astrónomu aficionáu Georg Christoph Eimmart el Mozu. El padre, que gastaba tolos sos ingresos na compra de preseos astronómicos y construyó un observatoriu priváu en Núremberg na muralla de ciudá, yera un observador acuciosu y publicó les sos resultancies en delles memories y transaiciones de sociedaes científiques. El so güelu, Georg Christoph Eimmart el Viejo, yera tamién grabador y pintor de semeyes, bodegones, paisaje, y temes históriques. Del so padre, Maria Clara Eimmart aprendió francés, llatín, matemátiques y dibuxu, según l'astronomía. Gracies a la so estensa educación nes belles artes y en ciencia, especializar n'ilustraciones botániques y astronómiques, nes que destacó pola so habilidá pa crear croquis precisos. Yera tamién una grabadora bien capaz y trabayó como asistente del so padre. Creó numberoses ilustraciones del sol y lluna, amás de flores, páxaros, estatues antigües, y semeyes de muyeres, anque la mayoría de les sos obres perdiéronse.
En 1706, Eimmart casóse con Johann Heinrich Muller, alumnu y el socesor del so padre. Eimmart asistió al so home nes clases de Física qu'impartía'l ximnasiu de Núremberg. El so matrimoniu consolidó la posición de Einmart nel observatoriu. La pasión familiar pola astronomía influyó a Muller, que se convirtió de la mesma nun aficionáu dedicáu y llegó a profesor en Altorf, onde punxo n'usu les sos dotes pal dibuxu pa describir cometes, llurdios solares, y montes llunares, siempres cola ayuda de la so muyer. La pareya tuvo contactos colos hermanos Rost, novelistes y astrónomos y con Wurtzelbauer y Doppelmayer, un historiador d'astronomía. Maria Clara Eimmart morrió en partu en 1707.
Ilustraciones astronómiques
Eimmart ye conocida especialmente poles sos ilustración astronómiques exactes. Ente 1693 y 1698, Eimmart realizó más de 350 dibuxos de les fases de la lluna. Esta coleición de dibuxos, realizaos en papel azul distintivu a partir d'observaciones por un telescopiu, denominóse Micrographia stellarum fases lunae ultra 300. Donó dolce d'ellos al conde Marsili, un collaborador científicu del so padre, y diez caltener en Boloña, xunto con tres estudio más pequeños en papel marrón. Les ilustraciones de Eimmart sirvieron de base pa un nuevu mapa llunar.
En 1706, Eimmart tamién ilustró'l eclís total que tuvo llugar esi añu. Schiebinger menta que según delles fontes, Eimmart publicó en 1701 Ichnographia nova contemplationum de sole sol nome del so padre, pero nun hai nicios firmes de que fuera realmente'l so trabayu.
Villarmil
Villarmil ye una aldea de la parroquia de Sograndio nel conceyu d'Uviéu.
Situación
Allúgase a 9 km d'Uviéu y a un altor de 200 m.
Población
Tien una población de.
Abraham Munting
Abraham Munting foi un médicu, botánicu, profesor neerlandés. Académicamente trabayó en Groningen.
Delles publicaciones
thumb|De vera antiquorum herba Britannica, etc. (Hieronymus Sweerts, Amsterdam, 1681)
Premiu del Festival de Cannes a la meyor actriz
El premiu a la Meyor Actriz ye un premiu dau nel Festival de Cannes a la meyor actriz de les películes en competición pola Palma d'Oru. Apurrir por primer vegada en 1946. Namái cuatro actrices recibieron esta distinción en más d'una ocasión: Vanessa Redgrave (1966, 1969), Isabelle Huppert (1978, 2001), Helen Mirren (1984, 1995) y Barbara Hershey (1987, 1988).
Otto Friedrich Müller
Otto Friedrich Müller, o Mueller (y el so nome ye solletráu dacuando como Friderich, Fridrich ou Frederik) foi un naturalista danés.
Yera fíu d'un trompetista probe de la corte de Copenḥague. Con 12 años, ye confiáu al so tíu, Niels Udsen, en Ribe al oeste de Dinamarca. So la so direición, estudia Historia y Música. Más tarde, retorna a Copenhague onde estudia Teoloxía y Derechu na Universidá, ganándose la vida como músicu.
Apuerta bien puestu preceptor d'una vilba d'ex primer ministru, la condesa Shulin. Permanez al so serviciu mientres diecisiete años. Vive cola familia en Østergade, nel centru de Copenhague pel hibiernu, y pel branu, nel pequeñu castiellu de Frederiksdal, próximu al llagu Furesø, noroeste de Copenhague.
Ye entós cuando empieza a interesase pola historia natural, pola que la condesa sentía un gran interés. Los sos viaxes per Europa colos sos fíos, fixéron-y conocer a dellos científicos renombraos como Bernard de Jussieu (1699-1777) o Michel Adanson (1727-1806).
Prepara, en 1763, una primera obra sobre los xampiñones siguida en 1764 d'una fauna entomolóxica, Fauna insectorum Friedrichsdaliana, y en 1767 d'una flora, Flora Friedrichsdaliana, esta postrera ye ilustrada por él mesmu.
Tres la muerte de la condesa, llogra en 1769 un puestu de conseyeru na Cancillería; y en 1771 el d'archivista de la Cámara de Finances de Noruega.
Casóse con A.C. Paludan, una muyer rica que-y dexa dedicar se dafechu al estudiu. Pasa'l restu de la so vida estudiando l'ambiente natural de Själland en Zelanda, Países Baxos y a lo llargo de les mariñes del sur de Noruega, onde la so muyer tenía una residencia de veraniega.
Realizaciones
En 1776 foi l'autor de Zoologiae Danicae Prodromus, primer estudiu de la fauna de Noruega y Dinamarca, clasificando más de 3.000 especies locales. Foi de los primeres n'estudiar microorganismos, y establecer una clasificación de dellos grupos d'animales, incluyendo Hydrachnellae, Entomostraca, y Infusiora. Foi miembru de l'Academia Caesarea Leopoldina, la Real Academia de les Ciencies de Suecia, l'Academia de les Ciencies Francesa y de la Sociedá d'Amigos de la Ciencia Natural de Berlín; Foi un pioneru como naturalista de campu, y estableció la clasificación de dellos grupos d'animales (Hydrachnellae, Entomostraca, Infusoria) desconocíos por Carlos Linneo.
Éméville
Éméville ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Villel de Mesa
Villel de Mesa ye un conceyu español de la provincia de Guadalaxara, comunidá autónoma de Castiella-La Mancha. Ta asitiáu nel valle del ríu Mesa.
Éméville
Tien una población de y una superficie de  km².
Villel de Mesa
Historia
Anque delles escavaciones arqueolóxiques nel so términu municipal confirmen que s'asitió población nesti llugar dende bien remotos tiempos, l'orixe de Villel de Mesa ta nel sieglu XII, cuando, pocu dempués de la conquista de la taifa de Molina por Alfonsu I d'Aragón, el primer señor de Molina, Manrique Pérez de Lara, pobló'l valle y incluyir dientro de les llendes xurisdiccionales que marcaba'l fueru y que per esta zona algamaba hasta Sisamón. Dientro del señoríu, Villel tuvo importancia estratéxica mientres la Edá Media debíu la so situación de camín ente Castiella y Aragón y a la configuración del terrén en qu'asitia, a la falda abrupta d'un cuetu predresu en mediu del valle de la Mesa.
En 1299, la familia de los Funes, orixinaria de Navarra y dueña del castiellu de Ariza, algamó la parte alta del valle del río Mesa, apoderándose ensin problemes de toos llugares, torrexones y fortaleces d'esta zona tan estratéxica. Entós quedó por señor de Villel Rui González de Funes, y de ende pasó a la so descendencia, que mientres sieglos tuvo esta propiedá, sirviendo unes vegaes al Reinu d'Aragón y otres al de Castiella. Los sos socesores recibieron el títulu de marqueses de Villel en 1680, que xunieron esti títulu a la primitiva casa de los Funes, colos Azagras y Andrades, formando los sos blasones l'escudu del señoríu de Villel. Dempués perteneció al patrimoniu de los marqueses de Almenara.
Patrimoniu
miniaturadeimagen|160px|Peirón en Villel de Mesa.
Primula farinosa
Primula farinosa ye una especie perteneciente a la familia de les primulacees nativa del norte d'Europa y el norte d'Asia, y (escasamente) escontra'l sur a gran altor nos montes del sur d'Europa. thumb| Flores
Descripción
Ye una pequeña planta perenne árticu-alpina, crez de 3 a 20 cm d'altor. Les fueyes tienen 2-10 cm de llargor y 1-2 cm d'anchu, son nidios na parte cimera, y como con polvu blanco na parte inferior. Les flores de color azul-violeta apaecen a principios de la primavera y de cutiu en grupos cuando la planta ye mayor.
Propiedaes
El raigañu de Primula farinosa contién saponines.
Taxonomía
Primula farinosa describióse por Carolus Linnaeus y espublizóse en Species Plantarum 1: 143. 1753. Primula: nome xenéricu que provién del llatín primus o primulus = "primero", y refiriéndose al so tempranu floriamientu. Na dómina medieval, la margarita foi llamada primula veris o "primoxénita de primavera".
farinosa: epítetu llatín que significa "fariñenta".
Elisabeth Moss
Elisabeth Singleton Moss ye una actriz d'Estaos Xuníos conocida pol so papel como Peggy Olson na multipremiada serie Mad Men y pol so rol protagonista na serie The Handmaid's Tale, pol que recibió un Emmy a Meyor Actriz Principal nuna serie dramática en 2017.
Carrera
Ente 1992 y 1995 participó en dellos episodios de la serie Picket Fences, nel papel de Cynthia Parks. Coles mesmes, en 1993 emprestó la so voz pal personaxe de Michelle na película animada El monte de colores. Esi mesmu añu apaeció na remake de Gipsy, protagonizada por Bette Midler, y dos años más tarde na remake del filme de Disney Escape to Witch Mountain.
Yá en 1999 tuvo una pequeña participación en Girl, Interrupted, xunto a Winona Ryder y Angelina Jolie. Esi mesmu añu tamién participó en Daqué va camudar na to vida, xunto a Loren Dean. Otros de los sos creitos pa la pantalla grande inclúin les películes A Thousand Acres, con Michelle Pfeiffer y Jennifer Jason Leigh, Anywhere But Here, xunto a Susan Sarandon y Natalie Portman, Virgin, Desapaiciones, con Cate Blanchett y Tommy Lee Jones, The Attic, El camín, The Pack, The One I Love y The Free World.
Tamién participó en numberoses series de televisión como Law & Order, Invasion, The West Wing (nel papel de la fía pequeña del presidente Barlett) Medium, Grey's Anatomy, Ghost Whisperer y Saturday Night Live, ente otres.
Dende xunetu de 2007 puede ver nel papel de Peggy Olson na multipremiada serie Mad Men. La serie centrar na vida de Don Draper (Jon Hamm), un altu executivu de publicidá, y la xente cola que trata tantu dientro como fora de la oficina. Tamién se describen los cambeos morales que sufrió la sociedá norteamericana na década de 1960.
Ente los sos próximos proyeutos atópase la película Did You Hear About the Morgans? na qu'interpreta a l'asistente de Sarah Jessica Parker y Get Him to the Greek, na que va trabayar xunto a les cantantes Pink, Katy Perry y Christina Aguilera.
En 2014, ganó'l Globu d'Oru pola miniserie Top of the Lake.
En 2017 dio vida a Offred/June na serie de televisión The Handmaid's Tale, basada nel llibru homónimu de l'autora Margaret Atwood, serie cola que ganó'l so primer premiu Emmy a meyor actriz principal el mesmu añu.
Vida personal
El 25 d'ochobre de 2009 casóse con Fred Armisen, estrella del programa Saturday Night Live. La pareya dixebrar en xunu de 2010 y Moss pidió'l divorciu'l 20 de setiembre del mesmu añu, en Los Angeles, por diferencies irreconciliables. Los trámites del divorciu concluyeron el 13 de mayu de 2011.
Sur d'Estaos Xuníos
miniaturadeimagen|330x330px|El Sur d'Estaos Xuníos según la Oficina del Censu. El Sur d'Estaos Xuníos, nomáu n'inglés Southern United States y conocíu tamién como American South, Dixie o simplemente the South, ye una de les cuatro rexones nes que la Oficina del Censu de los Estaos Xuníos divide, con propósitos estadísticos, el territoriu d'Estaos Xuníos. Asítiase ente l'océanu Atlánticu y l'Oeste d'Estaos Xuníos, y llenda al norte col Mediu Oeste y el Noreste y col golfu de Méxicu y con Méxicu al sur. Compriende los siguientes estaos: Alabama, Arkansas, Delaware, Florida, Georgia, Kentucky, Luisiana, Maryland, Mississippi, Carolina del Norte, Carolina del Sur, Oklahoma, Tennessee, Texas, Virxinia y Virxinia Occidental, amás del distritu de Columbia.
Compriende trés subrexones o divisiones, formaes polos siguientes estaos:
El Sur (the South), sicasí, ye un términu que nun s'usa, fora del ámbetu estadísticu, pa referise al sur xeográficu del país, sinon que aveza a utilizase pa denomar a los estaos que llucharon nel bandu de los Estaos Confederaos d'América na guerra civil d'Estaos Xuníos. Ente ellos inclúinse lo que se conoz como Sur Profundu (Deep South), formáu por aquellos estaos nos que la economía de plantaciones basaes nel trabayu esclavu yera la principal fonte de riqueza primero de la guerra civil: Georgia, Alabama, Carolina del Sur, Mississippi y Luisiana. Pero Arizona y Nuevu Méxicu, que xeográficamente comparten llatitú con toos ellos nun suelen considerase parte d'ellos, y hai estaos que permitíen la esclavitú primeru de la guerra civil, como Delaware, Maryland y el distritu de Columbia, nun s'inclúin na definición, quiciás porque pesie a esti fechu caltuviéronse dientru de la Xunión. De magar la década de 1960, col xorrecimientu del Movimientu polos Derechos Civiles, estos estaos foron alliniándose cada vegada más, neto nos aspectos culturales que nos económicos y los políticos, colos estaos del norte, y munches persones, empreses, instituciones públiques y privaes considérenlos parte de la rexón Mediu Atlántica o Noreste. Sicasí, la Oficina del Censu sigue considerándolos, a efectos estadísticos, como estaos sureños.
La rexón conocida como El Sur tien una cultura y historia común, y tien desarrollao los sos propios vezos, estilos musicales y gastronomía, lo que los estrema en delles cuestiones del restu de los Estaos Xuníos. Conserváronse nella, al traviés del tiempu, dellos vezos históricos y culturales heredaos de la institución del trabayu esclavu nes plantaciones con una intensidá ensin igual nel restu del país: la gran proporción de población afroamericana; el gran apoyo a la doctrina de los derechos de los Estaos frente al gobiernu federal; el legáu de la tensión interracial, que desembocó en miles de linchamientos (especialmente ente 1880 y 1930), el caltenimientu de la separación ente races na escuela y otros edificios públicos (les conocíes como lleis de JIm Crow) hasta la década de 1960; y l'abondante usu de diversos métodos pa conseguir negar a la xente de raza prieta el derechu al votu o a presentase a cargos electos. De magar la década de 1960, sicasí, esta tensión amenorgó, y ciudaes como Baltimore, Charlotte, Richmond, Memphis, Houston, Atlanta, Jacksonville o Nueva Orleans tuvieron alcaldes o xefes de policía negro, y hai congresistes estatales y federales d'orixe afroamericanu.
Históricamente, la economía del sur yera principalmente agrícola, y foi rural en bona medida hasta 1945. De magar tien industrializáose, lo que fizo aportar a la rexón millones d'inmigrantes, nacionales ya internacionales, que ficieron medrar el porcentaxe de población urbano. Pesie a ello, la investigación sociolóxica sigue rastrexando la presencia d'una identidá coleutiva estremada de la del restu del país no político, lo demográfico y lo cultural.
Gramática del afrikáans
La gramática del Afrikáans ye bien analítica, seique la más analítica de toles llingües indoeuropees. Cuando comparamos el afrikáans con otres llingües indoeuropees reparamos que los modelos de flexón de los verbos son simples.
Verbos
Nun hai distinción ente les formes infinitivas y les formes de presente de los verbos, con estes esceiciones:
Amás, los verbos nun tienen una conxugación distinta pa cada pronome personal. Por casu:
El pretéritu perfectu simple, pasáu simple o indefiníu (p.e. miré) foi substituido dafechu pol pretéritu perfectu compuestu (p.e. "Ek het gelyk", miré). La única esceición ye'l verbu wees, que tien la forma préterita was.
El afrikáans tampoco tien pretéritu pluscuamperfeutu (p.e. había miráu). Nel so llugar, el pluscuamperfeutu, igual que'l pretéritu perfectu simple, esprésase usando'l pretéritu perfectu compuestu.
Nomes
Como n'inglés, los nomes en afrikáans nun tienen xéneru gramatical, pero hai una distinción ente les formes de singular y plural. La forma más frecuente ye'l sufixu, -y, p.ex. bier (sg.), biere (pl.), pero munchos nomes faen el plural -s, p.ex. artikel (sg). artikels (pl).
Axetivos
Los axetivos polisílabos tienen dos formes: atributiva y predicativa. Cuando l'axetivu ta delantre del nome, úsase la forma atributiva (con -y), y dempués del nome, úsase la forma predicativa. Por casu:
James Stephenson
James Stephenson foi un actor teatral y cinematográfico angloestauxunidense.
Biografía
Nacíu en Selby, Inglaterra, yera fíu de John G. Stephenson, un farmacéuticu, y Emma Stephenson. Criáu en West Riding of Yorkshire y en Burnley, Lancashire, xunto a los sos hermanos, Alan y Norman, nun principiu trabayó como emplegáu de banca y, más palantre, como comerciante. Nos años 1930 emigró a los Estaos Xuníos, consiguiendo la ciudadanía d'esi país en 1938.
El so debú nel cine tuvo llugar a los 48 años d'edá en 1937, añu nel que rodó cuatro películes. Warner Brothers contratólu en 1938, y empezó a encarnar a personaxes malvaos pero corteses, según a caballeros deshonrados y a militares, como foi'l casu del so trabayu en Beau Geste (1939), con Gary Cooper y Ray Milland. Tamién en 1939, actuó acompañando a Bette Davis nel melodrama The Old Maid (1939), y foi Sir Thomas Egerton en The Private Lives of Elizabeth and Essex (1939), interpretáu por Errol Flynn. El xéneru d'aventures ver ente los protagonistes, al añu siguiente, d'otru gran ésitu, The Sea Hawk (1940), igualmente xunto a Flynn.
La gran oportunidá de Stephenson llegó cuando'l direutor William Wyler escoyólu, contra la opinión del estudiu, p'actuar en La carta (1940), xunto a Bette Davis. Pol so trabayu foi nomáu al Óscar al meyor actor de repartu. A la fin d'esi añu fixo'l papel del títulu en Calling Philo Vance, y en 1941 foi actor principal en Shining Victory, interpretando al Dr. Paul Venner.
Xusto cuando la carrera de Stephenson diba n'ascensu, l'actor finó en Pacific Palisades, California, por causa de un infartu agudu de miocardiu. Tenía 52 años d'edá. Foi soterráu nel Campusantu Forest Lawn Memorial Park de Glendale, California.
Historia de Xeorxa
El país actual de Xeorxa foi conocíu na Antigüedá como la Cólquida y la Iberia caucásica de los griegos.
Adopción del cristianismu
thumb|El rei d'Iberia [[Mirian III d'Iberia|Mirian III.]]
Antes de l'adopción del cristianismu, el cultu de Mitra y el zoroastrismu prauticar de manera común nel reinu d'Iberia dende los primeros sieglos de la era cristiana. El cultu de Mitra, que s'estrema pol so calter sincréticu y por tanto, complementariu a los cultos locales, sobremanera el cultu del Sol, adulces llegó a fundise coles antigües creencies de Xeorxa.
El reinu d'Iberia, en Xeorxa oriental, convertir n'unu de los primeros estaos nel mundu en convertise al cristianismu nel 327 d.C., cuando'l rei d'Iberia, Mirian III, estableció'l cristianismu como la relixón oficial del Estáu. Sicasí, la fecha varia en función de numberosos testimonios y documentos históricos, qu'indiquen Iberia adoptó'l Cristianismu como relixón d'Estáu nel añu 317, 324, etc. Según les Cróniques xeorxanes, Santa Nino de Capadocia convierte a Xeorxa al cristianismu nel añu 330 mientres la dómina de Constantino'l Grande. A mediaos del sieglu IV sicasí, tantu Lázica (enantes el reinu de Cólquida), nel oeste, como Iberia adoptaron el Cristianismu como la so relixón oficial.
Mientres el sieglu IV y la mayoría del V, Iberia (conocida tamién como'l reinu de Kartli) taba baxu control persa. El reinu foi abolíu y el país foi rexíu polos gobernadores nomaos pol Xa. A la fin del sieglu V, sicasí, el príncipe Vakhtang I Gorgasali orquestó un llevantamientu contra los perses y pa restaurar la condición del Estáu Ibéricu, proclamándose rei. Dempués d'esto, los exércitos de Vakhtang llanzaron delles campañes en contra de Persia y l'Imperiu Bizantín. Sicasí, la so llucha pola independencia y l'unidá del Estáu de Xeorxa nun tuvieron ésitu duraderu. Dempués de la muerte Vakhtang en 502, y el curtiu reináu del so fíu Dachi (502–514), Iberia foi reincorporada a Persia como una provincia, una vegada más. Sicasí esta vegada a la nobleza ibérica concedióse-y el privilexu d'escoyer a los gobernadores, qu'en Xeorxa se llamaben erismtavari. A finales del sieglu VII, la rivalidá persa-bizantina nel Oriente Mediu facilitó'l fraccionamiento de Xeorxa dexando la conquista árabe de la rexón y l'establecimientu d'un emiratu en Tblisi.
Unificación del estáu xeorxanu (sieglos IX a XI)
thumb|[[David III de Tau, un príncipe xeorxanu de la casa Bagrationi (sieglu X).]]
Les primeres décades del sieglu IX vieron la nacencia d'un estáu xeorxanu na rexón histórica de Tau-Klardsheti, correspondiente a les actuales provincies turques d'Erzurum, Artvin, Ardahan y Kars, más les rexones xeorxanes de Samtsje-Dshavajeti y Erusheti. Ashot Curopalates, de la familia real de los Bagrationi lliberaba de los árabes estes tierres qu'antes yeren del sur d'Iberia. Estes inclúin los principaos de Tau y Klardsheti, y los condaos de Shavsheti, Jijata, Samtsje, Trialeti, Dshavajeti y Ashotsi, que yeren formalmente parte del Imperiu bizantín, sol nome de curopalatinado d'Iberia. Na práutica, sicasí, la rexón funcionaba como un país totalmente independiente cola so capital en Artanudshi. El títulu hereditariu bizantín de curopalates foi calteníu pola familia Bagrationi. El curopalates David Bagrationi amplió los sos dominios por aciu l'anexón de la ciudá de Theodosiopolis (Karin, Karnukalaki) y la provincia armenia de Basiani, ya imponiendo un protectoráu sobre les provincies armenies de Jarqui, Apajuni, Manzikert y Jlat, enantes controlaes polos emires árabes caysitas.
La primer monarquía unificada de Xeorxa formar a finales del sieglu X, cuando'l curopalates David Bagrationi invadió'l condáu de Kartli-Iberia. Tres años más tarde, dempués de la muerte del so tíu Teodosio el Ciegu, el rei de Lázica Bagrat III heredó'l tronu de Abḥasia. En 1001 Bagrat añedió Tau-Klardsheti (principáu d'Iberia) al so dominiu de resultes de la muerte de David. En 1008-1010, Bagrat amestó Kajeti y Ereti, convirtiéndose asina nel primer rei d'una Xeorxa xunida, tantu nel este y como nel oeste.
La conquista turca selyúcida (sieglu XI)
La segunda metá del sieglu XI carauterizar pola importancia estratéxica de la invasión de los turcos selyúcides, qu'a finales de la década de 1040 tuvieren ésitu na construcción d'un gran imperiu nómada incluyendo la mayor parte d'Asia Central y Persia. En 1071, l'exércitu selyúcida ganó a l'alianza de bizantinos, armenios y xeorxanos na batalla de Manzikert. En 1081, Armenia, Anatolia, Mesopotamia, Siria, y la mayor parte de Xeorxa fueren conquistaes y afaraes polos selyúcides. En Xeorxa, namái les zones montascoses d'Abḥasia, Svanetia, Racha, y Jevi-Jevsureti quedaron fora de control de los selyúcides y sirvieron como un abellugu relativamente seguro pa los numberosos refuxaos. El restu del país taba apoderáu polos conquistadores que destruyeron les ciudaes y fortaleces, escalando les aldegues, y masacraron a los miembros de l'aristocracia y la población agrícola. Ello ye que a finales de la década de 1080, los xeorxanos fueron superaos en númberu na rexón polos invasores.
El rei David IV el Constructor y reconquistar xeorxana
right|thumb|200px|El rei David el Constructor, monesteriu de Shio-Mghvime La llucha contra los invasores selyúcides en Xeorxa foi dirixida pol nuevu rei David IV, de la casa real Bagration, quien heredó'l tronu en 1089 a la edá de 16 años tres l'abdicación del so padre Jorge II Bagrationi. Poco tiempu dempués de llegar al poder, David creó l'exércitu regular y la milicia llabradora pa poder aguantar la colonización selyúcida del so país. La Primer Cruzada (1096–1099) y l'ofensiva de los cruzaos contra los turcos selyúcides n'Anatolia y Siria favorecieron les victorioses campañes de David en Xeorxa. A finales de 1099 David dexara de pagar paries a los selyúcides y lliberara la mayor parte del país xeorxanu, cola esceición de Tblisi y Hereti. En 1103 reorganizó la Ilesia Ortodoxa Xeorxana y amestar fuertemente al estáu nomando como Katolikós (Arzobispu) a un canciller de la Corona de Xeorxa (Mtsihnobart Ujutsesi). En 1103–1105 l'exércitu xeorxanu tomó Hereti y fixo granibles incursiones en Shirván, entós so control selyúcida. Ente 1110 y 1118 David tomó Lori, Samshvilde, Rustavi y otres fortaleces de la baxa Kartlia y Tashiri, convirtiendo asina Tblisi nun aislláu enclave selyúcida.
thumb|150px|left|Bandera de Xeorxa mientres el reinu de David el Constructor En 1118–1119, disponiendo de considerables cantidaes de tierra llibre ensin colonizar como resultáu de de retirada de nómades turcos, y precisando desesperadamente tropa cualificada pal exércitu, el rei David convidó a unes guerreros kipchak del Cáucasu Norte p'asitiase en Xeorxa coles sos families. En 1120 el caudiellu de Alania reconocióse vasallu del rei David y de siguío unvió a miles d'Alanos (actuales osetios) a cruciar el Gran Cáucasu hasta Xeorxa, que s'establecieron en Kartlia. L'exércitu real xeorxanu tamién dio la bienvenida a mercenarios d'Alemaña, Italia y Escandinavia (toos estos occidentales fueron denominaos en Xeorxa "los francos") como nel Rus de Kiev. 250px|thumb|La reina Tamar y el so padre'l rei Jorge III (frescu restauráu del [[monesteriu de Betania)]] En 1121, el sultán selyúcida Mahmud declaró la yihad sobre Xeorxa y unvió un fuerte exércitu sol bandu d'unu de los sos famosos xenerales, Ilghazi, pa combatir a los xeorxanos. Anque abondo superaos en númberu polos turcos, los xeorxanos consiguieron ganar a los invasores na batalla de Didgori, y en 1122 reconquistaron Tblisi, faciendo d'ella la capital de Xeorxa. Tres años dempués los xeorxanos conquistaron Shirván. D'esta miente, l'área mayoritariamente cristiana de Ghishi-Kabala en Shirván occidental (reliquia del otrora prósperu reinu d'Albania) foi anexonada per Xeorxa ente que'l restu del yá islamizado Shirván pasó a ser tao veceru de Xeorxa. Nel mesmu añu una gran parte d'Armenia foi lliberada poles tropes de David y quedó tamién en manes xeorxanes. D'esta miente, en 1124 David convirtióse tamién en fey de los armenios, incorporando'l norte d'Armenia a les tierres de la Corona xeorxana. En 1125 el rei David morrió, dexando Xeorxa como fuerte potencia rexonal. En Xeorxa, el rei David IV ye llamáu Agmashenebeli (el Constructor).
El socesores de David Agmashenebeli (los reis Demeter I, David V y Jorge III) siguieron la política d'espansión de Xeorxa subordinando a la mayoría de los clanes y tribus montañeses de la Caucasia del Norte y consolidando amás les posiciones xeorxanes en Shirván. Sicasí, el más gloriosu soberanu de Xeorxa d'esti periodu foi de xuru la reina Tamar (la biznieta de David IV).
La reina Tamar la Grande y la Edá d'Oru xeorxano (1184–1213)
thumb|upright|left|La reina Tamar de Xeorxa El reináu de la reina Tamar constituyó'l culmen del poder de Xeorxa en tola historia de la nación. En 1194–1204, los exércitos de Tamar entartallaron nueves invasiones túrquiques pol sureste y el sur y llanzaron delles campañes victorioses escontra'l sur d'Armenia apoderáu polos turcos. Asina, la mayor parte d'Armenia meridional, incluyendo les places de Karin, Erzincan, Jelat, Muş y Van, quedaron en poder xeorxanu. Anque nun foi incluyíu nes tierres de la Corona xeorxana, y quedó so la gobernación nominal d'emires y sultanes turcos, el sur d'Armenia convertir nun protectoráu del reinu de Xeorxa.
La cayida temporal del Imperiu bizantín en 1204 ante los cruzaos dexó a Xeorxa como l'estáu cristianu más fuerte de tola área del Mediterraneu Oriental. Esi mesmu añu la reina Tamar unvió les sos tropes a apoderase de les hasta entós bizantines Lazona y Paryadria coles ciudaes d'Atolena, Riza, Trabzon, Kerasunt, Amysos, Cotyora, Heraclea y Sinope. En 1205, el territoriu ocupáu foi tresformáu nel Imperiu de Trabzon, dependiente de Xeorxa. El príncipe Alejo Comneno emparentáu cola reina Tamar foi coronáu como'l so Emperador. En 1210 los exércitos xeorxanos invadieron el norte de Persia (actual Azerbaixán iranín) y tomaron les ciudaes de Marand, Tabriz, Ardabil, Atayen y Qazvin, poniendo parte del territoriu conquistáu so un protectoráu xeorxanu. Esta foi la máxima estensión territorial de Xeorxa en tola so historia. La reina Tamar yera llamada «Reina de los Abjazos, Kartvélicos, Ranes, Kajes y Armenios, Shirvan-Shajine y Shaj-in-Shajine, Soberana del Oriente y del Occidente». Los historiadores xeorxanu denominar frecuentemente "Reina Tamar la Grande".
El periodu que trescurrió ente principios del sieglu XII y principios del XIII, y sobromanera la era de Tamar la Grande, pue ser consideráu verdaderamente la edá d'oru de Xeorxa. Al pie de los llogros políticu y militar, foi notable pol desenvolvimientu de la cultura xeorxana, incluyendo arquiteutura, lliteratura, filosofía y ciencies.
Invasión mongola y tornar del reinu xeorxanu
Na década de 1220, la Caucasia del Sur y Asia Menor tuvieron qu'encarar la invasión de los mongoles. A pesar d'una encarnizada resistencia de fuercies xeorxanu-armenies y los sos aliaos, tola área incluyendo la mayor parte de Xeorxa, toles tierres armenies y la Anatolia Central terminaron per cayer ante los mongoles.
Real Academia Española
La Real Academia Española o RAE ye una institución cultural española privada financiada con fondos públicos con sede en Madrid. Ye'l muérganu institucional responsable de mirar pol bon usu de la llingua española. Remana un presupuestu de 7 millones de euros añales. La so sé ta en Madrid (España), pero tien rellación coles academies nacionales de 21 países hispanofalantes. En xineru de 2020, conocióse que les cuentes de 2016 de la fundación privada que financia a la RAE amosaben que tenía 16 millones d'euros invertíos n'acciones, bancos, fondos d'inversión y bonos
Historia de Xeorxa
Invasión mongola y tornar del reinu xeorxanu
En 1243, la reina Rusudan de Xeorxa robló un tratáu de paz colos mongoles d'alcuerdu al cual Xeorxa perdía los sos estaos veceros, dexaba'l Shirván Occidental, Najicheván y dellos otros territorios y aceptaba pagar tributu a los mongoles según dexa-yos ocupar y gobernar de facto más de la metá del territoriu restante. Anque Tblisi, ocupada polos mongoles, permaneció como capital oficial del reinu, la reina refugó volver ellí y permaneció en Kutaisi hasta la so muerte en 1245. En adición a estes penuries, inclusive la parte del reinu que quedó llibre de los mongoles empezó a desintegrarse: La Corona empezó a perder el control sobre'l xefes guerreros de Samtsje (provincies meridionales de Xeorxa) qu'establecieron les sos propies rellaciones colos mongoles y hacia l'añu 1266 práuticamente dixebráronse de Xeorxa.
El periodu ente 1259 y 1330 foi marcáu pola llucha de los xeorxanos pola independencia total del Iljanato mongol. La primer insurrección anti-mongola empezó en 1259 sol lideralgu del rei David Narin quien de fechu fixo la so guerra por casi trenta años. El conflictu anti-mongol siguió mientres los reinaos de Demeter II (1270–1289) y David VIII (1293–1311). Finalmente, foi'l rei Jorge'l Brillante (1314–1346) quien consiguió desentemangase del iljanato, paró de pagar tributu a los mongoles, restauró les fronteres estatales de Xeorxa d'antes de 1220, y devolvió l'Imperiu de Trabzon a la esfera d'influencia xeorxana.
Real Academia Española
Composición
Según los sos estatutos, la RAE ta ensamada polos siguientes miembros:
Historia de Xeorxa
Invasión mongola y tornar del reinu xeorxanu
En 1386–1403, el reinu de Xeorxa encaró ocho invasiones turcu-mongoles sol mandu de Tamerlán. Salvu en Abḥasia y Esvanetia, les invasiones afararon la economía, población y centros urbanos de Xeorxa.
Rotura del reinu de Xeorxa (sieglu XV) y dominación persa y otomana
El final del sieglu XV foi crucial en munchos aspeutos: los otomanos tomaben Constantinopla, sellando'l Mar Negru y cortando la conexón de los restos de los países cristianos orientales col mundu cristianu occidental, los safávidas algamaben el poder n'Irán, les rutes comerciales Europa-Asia dexaron de pasar por Xeorxa. Por tou ello'l país debilitar de tal manera que los distintos nobles impunxeron les sos tesis y el gloriosu estáu de la familia Bagration fraccionóse y remanecieron: el reinu de Kajetia (nel este), el reinu de Kartlia (nel centru) y el reinu de Imericia (nel oeste, con Kutaisi como capital), y el principáu de Samtsje (nel suroeste, fronterizu con Armenia).
thumb|right|El rei Vajtang VI de Xeorxa
La rivalidá ente otomanos y perses por controlar naciones dexóse sentir con fuercia en Xeorxa, sometida a continues invasiones de dambes potencies a lo llargo del sieglu XVI. La paz de Amasia, en 1555, estremó'l país en dos esferes d'influencia, qu'entá güei déxense sentir: l'este con influencia iranina (incluyi Tblisi) y l'oeste (les actuales provincies costeres y dacuando Kutaisi) con influencia turca. El tratáu nun tuvo a valir enforma tiempu pos los otomanos consiguieron la supremacía y llanzaron campañes militares que casi faen perder guardar persa na rexón. Les incursiones fueron llueu refugaes pero'l llau safávida tuvo qu'aceptar perdes permanentes. Como los gobernantes xeorxanos taben tantu en contra d'un poder como del otru, maniobraben pa poner a estos dos potencies en conflictu. A la fin tuvieron que dexar ante unos o otros según la proximidá xeográfica pero ensin rindise dafechu a nengunu. Tres el fracasu otomanu d'imponer el so control permanente n'El Cáucasu oriental los Iraninos buscaron fortalecese na rexón y finalmente apoderar a los reinos xeorxanos rebalbos de Xeorxa oriental. Les campañes de Shah Abbás, el más poderosu gobernante safávida, pa someter les tierres orientales de Xeorxa fueron especialmente devastadoras. Decenes de miles de xeorxanos fueron mataos o deportaos a Persia, el shah torturó hasta la muerte a reinar madre Ketevan. Dos importantes reis encabezaron esta llucha: Luarsab I (1527-1556) y el so fíu Simón I (1556-1600).
Mientres el sieglu XVII tantu Xeorxa oriental como occidental fundir na probeza debíu al constante estáu de guerra, como lo reflexó'l viaxeru francés Jean Chardin que visitó Mingrelia en 1671, en que'l trueque moviera a la moneda nos intercambios comerciales y la población de les ciudaes baxara notablemente. Magar ello Kartlia caltuvo una monarquía casi secreta que lluchó contra los poderes estranxeros. Los gobernantes xeorxanos taben estremaos reconociendo la soberanía persa o otomana –dacuando con conversiones insinceras al islam– o intentando un pronunciamientu pola independencia.
Nin les munches baxes en batalla, nin les traiciones de sectores de la nobleza, nin los sos poderosos rivales, pudieron faer llancar la rodía a esti estáu acobiciáu por perses y otomanos. El país foi afaráu, pero caltuvo la so llibertá. La estratexa de los reis de Kajetia foi l'acercamientu al cristianu Imperiu rusu que remanecía nel norte.
Protectoráu y posterior anexón al Imperiu rusu
El principáu de Guria foi abolíu en 1828 y el de Samegrelo (Mingrelia) en 1857. La rexón de Svaneti (Esvania) foi gradualmente amestada ente 1857 y 1859.
Asaltu bolxevique
El 26 de xunu de 1907, un grupu de bolxeviques asaltó'l Bancu del Estáu en Tblisi (Xeorxa), col fin de llograr dineru pa los sos planes revolucionarios. Los guardias fueron atacaos con bombes y disparos, y hubo numberosos muertos y mancaos. Meses dempués, dellos de los asaltantes fueron deteníos n'Alemaña y Francia, cuando intentaben camudar billetes de 500 rublos, anque nun fueron apurríos a Rusia.
Transcaucasia
thumb|Bandera de la [[República Democrática de Xeorxa 1918-1921.]] thumb|Bandera de la [[República Socialista Soviética de Xeorxa (en rusu).]] thumb|Bandera de la República Socialista Soviética de Xeorxa (en [[Idioma xeorxanu|xeorxanu).]] Tres la Revolución rusa los diputaos del Cáucasu na estinguida Duma Imperial de Rusia constituyeron el Comisariado Transcaucásico que dio orixe a la República Democrática Federal de Transcaucasia formada per Xeorxa, Armenia y Azerbaixán. El 26 de mayu de 1918 la República independizar de la República Federal estableciéndose la República Democrática de Xeorxa. Armenia abandonó la República Federal el 22 de mayu de 1918 formando la República Democrática d'Armenia y el 28 de mayu facer Azerbaixán estableciendo la República Democrática d'Azerbaixán.