cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cicinnurus magnificus
Descripción
L'ave del paraísu magnífica ye una ave pequeña, mide hasta 26 cm de llargu, y tien un plumaxe desaxeradamente complexu. El machu tien les ales d'un color mariellu incandescente, un escudu nel pechu verde iridiscente, pates azules, y tien el pescuezu afatáu con un mantu mariellu. Tien dos llargues plumes na cola les cualos tán curvadas como un focete y son de color verde-azul. La fema ye d'un tonu marrón oliva con partes inferiores con un motudu negru. La so puesta consiste de dos güevos color mariellu crema.
Levie
Levie ye una comuña francesa del departamentu de Córcega del Sur, na rexón de Córcega. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Alfonso López Pumarejo
Alfonso López Pumarejo foi un empresariu y políticu colombianu, presidente de Colombia nos periodos de 1934—1938 y 1942—1945 pol Partíu Lliberal.
Mientres el so segundu mandatu presidencial, la división del Partíu Lliberal y l'aportunante oposición conservadora irrogaron la capacidá de maniobra del presidente y amontaron el descontentu xeneral, al puntu de que por dos díes (xunetu 10 y 11 de 1944) fuera prindáu en San Juan de Pasto pol coronel rebalbu Diógenes Gil. Consiguió, gracies a Darío Echandía, designáu a la presidencia, quien asumió'l mandu, y al so ministru de gobiernu Alberto Lleras Camargo, develar la combalechadura y caltenese nel poder.
Biografía
Los sos padres fueron Pedro A. López Medina y Rosario Pumarejo Cotes, de Valledupar, quien tuvieron seis fíos, toos nacíos n'Honda. Alfonso foi'l terceru y el mayor de los varones. Pedro A. López foi un destacáu empresariu nos sectores del comerciu y les finances, natural de Bogotá, onde'l so padre Ambrosio López dedicar a la xastrería y aportara a líder del influyente gremiu d'artesanos de la ciudá na década de 1840; Ambrosio de la mesma foi fíu de Jerónimo López.
Vivió la so infancia en Fonda hasta 1893 cuando la familia treslladar a Bogotá, onde asocedió la muerte de la so madre, a los 28 años. A principios de 1901, viaxó a Inglaterra a siguir los sos estudios nel London School of Economics and Political Science, enfocándose nes temes financieres. Darréu viaxó a los Estaos Xuníos onde adelantró estudios d'economía y comerciu na Packard School de Nueva York. Nunca llogró un títulu profesional, magar la so preparación nel esterior dexó-y tener una visión más contemporánea del mundu, de la economía y de la política; volvió a Bogotá en 1904, empezando a collaborar nos negocios del so padre (la prestixosa Casa López), llegando a entamar la fundación del Bancu Mercantil Americanu en 1918, la Casa Mercantil d'Ultramar y el Diariu Nacional.
Al respective de les sos rellaciones na vida privada, yera cercanu d'importantes personaxes cómo Enrique Olaya Herrera, Eduardo Santos, Luis Cano Villegas, y Luis Eduardo Nieto Caballero.
Primer mandatu presidencial
Pa les eleiciones de 1934, nun hubo nel Partíu Lliberal naide capaz d'enfrentar a López Pumarejo pola candidatura presidencial, ente que'l Partíu Conservador, previendo l'apolmonante mayoría que llograría'l candidatu lliberal, decidió abstenese. Enfrentando solo al líder indíxena Eutiquio Timoté, candidatu del Partíu Comunista de Colombia, López foi escoyíu por cuasi un millón de votos; la mayor votación rexistrada hasta entós na historia del país y que solo sería batida quince años dempués pol so antiguu amigu, Laureano Gómez.
Mientres el so gobiernu concibió y llevó a términu un conxuntu de reformes nos ámbitos constitucional, agrariu, tributariu, xudicial, universitariu, llaboral y de política internacional. El so gobiernu recibió'l nome de Revolución en Marcha, conceutu remanáu por él mesmu como "el deber del home d'Estáu d'efeutuar per medios pacíficos y constitucionales tou lo que fadría una revolución".
El cuatrieniu de 1934 a 1938 foi un discutiniu de principiu a fin. Caúna de les reformes propuestes pol presidente amenó la reaición sollertada d'un sector acomodáu de la población que vía frayaos los sos privilexos. Ye según la oposición al gobiernu concentróse, amás del Partíu Conservador, na Ilesia, los industriales y los terratenientes.
Reforma constitucional
En 1936 reformó parcialmente la Constitución de 1886, dando pasu a una nueva concepción del Estáu, pa lo cual cuntó col lideralgu del so ministru de Gobiernu Darío Echandía, quien como voceru del gobiernu foi'l gran protagonista nel Congresu de la República. Echandía foi más tarde tamién Presidente de la República. Na reforma del 36 camudóse la concepción del Estáu xendarme, mesma de la Constitución de 1886, pola del Estáu como entidá capaz d'obligar al ciudadanu al cumplimientu de los sos deberes sociales. La reforma del 36 tuvo influyencies de la Constitución de la Segunda República Española de 1931 y, pa dalgunos, formuló los primeros enunciaos de lo que dempués se conoció como Estáu social de derechu.
Aplicó n'economía la teoría intervencionista del New Deal, promovida por Franklin Delano Roosevelt n'Estaos Xuníos y por John Maynard Keynes dende l'academia; estableciendo con eso constitucional el intervencionismu d'Estáu; agora ésti intervendría na economía del país, cola intención non solo de racionalizala, sinón de dar al trabayador una proteición, introduciendo un equilibriu ente les rellaciones obreru-patronales; precisamente la reforma reconoció llegalmente el derechu a la fuelga y el gobiernu promovió viviegamente la formación de sindicatos.
La reforma constitucional estableció la definición de la propiedá pola so función social. Ente los efeutos más bultables d'esta nueva norma, atópase'l derechu del Estáu pa realizar espropiaciones de terrenes, sol principiu de la utilidá pública, especialmente nos estensos territorios ociosos de los terratenientes.
A pesar de les intenciones de López por modificar la estructura de la propiedá colombiana dexó ante les presiones de los grupos terratenientes, de los cualos escontra parte.
Reforma educativa
Mientres el gobiernu de López Pumarejo mercáronse los terrenes y empezóse a construyir la Ciudá Universitaria de Bogotá, p'allugar nun solu ambiente a toles facultaes y escueles que formaben la Universidá Nacional de Colombia y que taben distribuyíes por tola ciudá. Asina mesmu promovió la integración de facultaes ya institutos, la dotación de recursos financieros suficientes, la democratización de les sos autoridaes (el rector yera escoyíu por un conseyu cimeru, nel que teníen participación profesor y estudiantes), l'establecimientu de les llibertaes académiques, l'autonomía relativa, la participación de profesores y estudiantes nel manexu del claustru, la presencia de la muyer, l'apertura de nueves y más diverses carreres, l'estímulu a la investigación, los servicios sociales y la función d'estensión académica. Estes reformes dexaron llevar a la Universidá a la vanguardia educativa de la dómina, so les polítiques del primer Secretariu Xeneral que López Pumarejo designó pal plantel, l'intelectual payanés Manuel Antonio Arbolea, prematuramente fináu na traxedia de Fúquene. En reconocencia, l'Estadiu Alfonso López Pumarejo y unu de los auditorios más importantes de la Universidá lleven el nome del ex-presidente. El Ministru d'Educación qu'implementó la reforma educativa de 1935 foi l'escritor Jorge Zalamea
Les carauterístiques de la reforma universitaria estender al restu del sistema educativu, cutiendo duramente a la Ilesia, por cuenta de la laicización y lliberación de la educación básica y media (secundaria), yá que s'amenorgaben les hores selmanales d'educación relixosa, pa dar pasu a les primeres clases d'educación sexual nel país, según dábase nes cátedres de filosofía, la importancia antes ensin conceder a les teoríes lliberal y naturalista, defendíes por autores antes prohibíos pol cleru (Soren Kierkegaard, Friedrich Nietzsche, etc).
Rellaciones esteriores
Mientres esti mandatu hubo dos asuntos de gran interés pal gobiernu nacional en materia de política esterior, d'una parte les negociaciones del tratáu de paz con Perú y d'otra, les rellaciones con Estaos Xuníos.
Tocantes a les rellaciones con Perú, el gobiernu llogró, depués de cuasi dos años de caltener charres y faer un alderique nel Congresu, l'aprobación del tratáu robláu en Rio de Janeiro, al que'l conservadorismu punxera ensame de torgues.
Tocantes a Estaos Xuníos, el presidente López fortaleció la rellación con esti país, al traviés del presidente Franklin Delano Roosevelt, con quien tranzó una amistá personal, y con quien coincidiría nos aspeutos xenerales del New Deal. Unu de los retos más grandes pa López nesti aspeutu foi dar a entender a la opinión nacional el cambéu na política esterior estauxunidense, carauterizada antes pola intervención militar y económica direuta nos países d'América Llatina, frente a la política de Roosevelt, que se dirixía pola conseña del "Bon Vecín".
Segundu mandatu presidencial
En rematando'l so mandatu en 1938, viaxó al esterior y tornó a Colombia a principios de 1942 col enfotu de volver gobernar. El sector moderáu del lliberalismu, encabezáu pol presidente saliente, Eduardo Santos, nun sofitó a López, postulando al destacáu ex-ministru Carlos Lozano na convención lliberal, magar lo cual López ganó la candidatura oficial del partíu. El Partíu Conservador, encabezáu por Laureano Gómez, consideróse incapaz de ganar postulando un candidatu propiu, polo que s'ufiertó'l respaldu al candidatu que la disidencia lliberal propunxera; el nome presentáu foi'l del ex-ministru Carlos Arango Vélez. Nuna eleición muncho más reñida que la d'ocho años tras, López venció a Arango y llogró un segundu cuatrieniu al frente del gobiernu nacional.
Nel campu internacional, cabo destacar el pasu de la neutralidá frente a la Segunda Guerra Mundial nel gobiernu de Santos a la declaración de guerra a les potencies del Exa que realizó Colombia apenes llegáu López al poder, al empar que Colombia se convertía n'unu de los fundadores de la ONX.
Casu Mamatoco
Francisco A. Pérez "Mamatoco", exboxeador qu'amás fuera entrenador deportivu al serviciu de la Policía Nacional de Colombia y quien publicaba en Bogotá el selmanariu "La Voz del Pueblu". foi asesináu'l 15 de xunetu de 1943 nel parque José Santos Chocano del barriu la Madalena, en Teusaquillo, recibiera 19 puñalaes pel costazu.
En 1941, Pérez habíase vistu arreyáu xunto col xeneral Eduardo Bonitto nun supuestu intentu de golpe d'Estáu contra l'entós presidente Eduardo Santos. El boxeador foi encarceláu per dellos meses, siendo llomáu de fascista porque afirmaba: “Yo soi un predestinado, que quier redimir al pueblu de la coyunda de los oligarques del dineru” y “Yo propongo lluchar pol pueblu y pal pueblu”.
Nun informe anterior a la muerte de Pérez, el direutor del FBI John Edgar Hoover anunció al gobiernu de Colombia sobre un posible golpe d'Estáu contra Alfonso López. Los sos informes referíen la preparación d'un golpe “inminente” al “estilu arxentín”, so la organización del Partíu Conservador y el sofitu de l'Alemaña nazi. El comunicáu contenía nomes de militares, sacerdotes, y resaltaba les “actividaes peligroses” de Pérez. Sicasí, la única actividá sospechosa de Pérez, yera'l so llabor periodísticu nel selmanariu onde escribía contra la policía como institución por “la escasez y inservibilidad del vestuariu, la pésima alimentación, les demorances nos pagos, los baxos sueldos, la non reconocencia de les primes, la falta d'atención médica, los despidos inxustos, el tratu abusivo y discriminatorio colos oficiales y axentes” ente otros motivos, lo que-y ganó enemistaes dientro de la policía, al empar consechó cierta simpatía ente dellos funcionarios.
El periódicu El Sieglu afirmó que mataren a Pérez pa callar que taba desatapando los escándalos del réxime y de la familia presidencial. D'equí surdió l'interés d'esti periódicu, dirixíu por Laureano Gómez, n'afirmar que tal execución yera un crime d'Estáu. Y por eso Gómez dispunxo que diariamente apaeciera nel so periódicu la entruga ¿Quién mató a Mamatoco?.
La xusticia concluyó que los autores materiales del crime fueron el subteniente de la policía Santiago Silva y los axentes Rubén Bohórquez y Oliverio Ayala, y que l'autor intelectual foi'l mayor de la policía Luis Carlos Hernández Soler. Según el xuez, el móvil foi la medrana de que Pérez revelara les irregularidaes cometíes por Hernández a los sos subalternos. Los autores materiales fueron condergaos, pero llograron fugase de prisión en 1948 mientres El Bogotazo.
Anque les razones reales de la muerte Mamatoco fueron esclariaes oficialmente, delles hipótesis culpaben del crime al gobiernu López. Sectores de la oposición pretendieron que Pérez taba investigando la muerte d'un carabineru nel Parque Nacional, asocedida cuando l'oficial sosprendió a Pedro López, unu de los fíos del presidente, con una muyer dientro d'un automóvil, polo que sería asesináu pa evitar que lo sopelexar. Tamién s'especuló que Mamatoco entamaba denunciar anomalíes internes del gobiernu. Pela so parte, Laureano Gómez afirmó que Pérez sabía de la rellación d'unu de los fíos del presidente cola esposa d'un embaxador y pretendería chantajear al gobiernu pa nun revelar dicha información, polo cual el mesmu presidente ordenaría'l so asesinatu.
Primeramente, el reconocíu xuez Enrique Vargas foi asignáu al casu, pero dempués foi reemplazáu por un nuevu investigador comisionado pol gobiernu.
El 31 de xineru de 1944, Vargas aceptara'l nuevu testimoniu de daquién que guardó'l crime de Mamatoco y pidió la detención de dellos altos oficiales de la policía, y dellos funcionarios del Ministeriu de Gobiernu. Entós el gobiernu, rescindió'l pidíu del xuez y reemplazar nel casu, argumentando que'l nuevu testimoniu yera fabricáu.
El Sieglu acusó al ministru Alberto Lleras de treslladar l'espediente del asesinatu de Mamatoco a un xuez amigu so, lo cual llevó al acusáu a demandar por llevantu a Gómez. Arriendes d'ello, Gómez foi deteníu per delles hores, el 9 de febreru de 1944, lo que causó desordes en Bogotá per parte de los siguidores del conservadorismu. Cuando Gómez presentóse ante'l xuez refugó faer declaraciones argumentando que, si'l xuez taba siendo manipoliáu pol gobiernu, nun podía esperar un xuiciu xustu, y que si'l xuez yera independiente, cualquier declaración so diba resultar nel reemplazu del mesmu.
L'asesinatu de Pérez conmocionó al país y foi una de les causes del arrenunciu d'Alfonso López a la presidencia en 1945.
Escándalos de la familia López
Les dificultaes pal presidente López taben constituyíes en bona parte por situaciones d'orixe familiar, pos la so esposa, María Michelsen, topábase enferma de cáncer, lo cual causó dellos viaxes del mandatariu al esterior en procura d'atención médica; mientres el so fíu mayor, Alfonso, protagonizó dellos escándalos amestaos a los sos negocios particulares, pal llogru de los cualos había aprovecháu, según Laureano Gómez y dellos miembros de la oposición, la so condición de “Fíu del Executivu”.
Sacante pola so participación como conceyal d'Engativá, en 1938, López Michelsen caltúvose alloñáu de la política mientres el so padre foi presidente. Sicasí, en 1942, cuando los bienes de los alemanes taben prindaos nel marcu de la Segunda Guerra Mundial, López Michelsen mercó la Trilladora Tolima a un ciudadanu alemán. El fíu del presidente llogró que'l ministru de Facienda, expediera en quince díes un resolución per mediu de la cual el gobiernu autorizaba la venta de la empresa al Bancu Comercial Antioqueño.
En setiembre de 1943, el representante Silvio Villegas acusó a López Michelsen de favorecese cola transaición de les aiciones de la sociedá neerlandesa Handel, mayor accionista de la cervecería Bavaria de Colombia, que fueren conxelaes arriendes de la ocupación nazi de los Países Baxos. Les acusaciones fueron desvirtuadas pol entós ministru Carlos Lleras Restrepo nel Senáu.
Dende 1938, López Michelsen representaba a los accionistes de Bavaria y pollo asumió la responsabilidá de vender les aiciones conxelaes. L'asuntu empezó cuando Enrique Caballero Escovar y el so sociu, Luis Buendía, lleváron-y la propuesta a López Pumarejo pa la compra d'aiciones de la Handel. López Michelsen foi convidáu a la xunta que Escovar y Buendía sostuvieron col so padre. La idea yera qu'una vegada adquiríes quedaríen col control de Bavaria y depués podríen vendeles a un bon preciu nel mercáu.
L'impautu del escándalu foi determinante nel arrenunciu de López Pumarejo a la so condición de primer mandatariu.
Otru motivu d'escándalu foi la casa de veranéu de la familia López conocida como “Les Monxes”, onde'l Ministru de Guerra invirtió fondos públicos pa construyir agospiamientos a los miembros de la guardia presidencial.
Primeros intentos d'arrenunciu
Darío Echandía na so calidá de Primer Designáu presidencial, asumió transitoriamente el poder. El presidente López tuvo que pidir llicencia p'acompañar a la so esposa María Michelsen a sometese a un tratamientu contra'l cáncer n'Estaos Xuníos. Por ello Echandía, primer designáu, asumió la presidencia ente'l 17 de payares de 1943 y el 16 de mayu de 1944. Antes de partir, López declaró la guerra a les potencies de la Exa na Segunda Guerra Mundial, y los ciudadanos alemanes fueron concentraos nun hotel de Fusagasugá mientres el restu de la guerra.
López empezó a ufiertar el so arrenunciu pa “dar solución a la grave crisis política” y “como contribución a la paz pública”, pero en marzu de 1944 la Direición Nacional Lliberal solicitó que reasumiera el poder. Entós el presidente solicitó una prórroga de la so llicencia, y presentó oficialmente'l so arrenunciu argumentando que nun yera necesaria la so presencia nel gobiernu. Sicasí, la solicitú foi refugada pol Senáu, polo que López reasumió la presidencia'l 16 de mayu de 1944.
Fallíu golpe d'Estáu
miniaturadeimagen|Arthur Bliss Lane, embaxador estauxunidense en Colombia ente'l 30 d'abril de 1942 y el 18 d'ochobre de 1944.
El 10 de xunetu de 1944, el presidente López atopar en Campera, Nariño, siendo espertáu na mañana por un teniente coronel que-y comunicó'l so detención. Poco dempués, presentó-y un papel onde López lleería'l so arrenunciu voluntariu” y l'encargu del mandu al coronel Diógenes Gil. El Presidente negar a roblala alegando la so calidá de prisioneru y negando la so supuesta intención d'arrenunciar. Entós, López foi lleváu a una facienda onde se-y caltuvo incomunicáu.
Ante estes circunstancies, Darío Echandía tomó'l control del executivu na so calidá de Primer Designáu presidencial, y decretó l'estáu de sitiu, suspendiendo de camín la publicación d'El Sieglu ya imponiendo la censura, enllantó la llei seca y el toque de queda. Aseguróse l'adhesión de los comandantes de les Fuercies Armaes, siendo reconocíu poles tropes asitiaes en Bogotá. Alberto Lleras informó al país y pidió la so presencia nes cais. Esta aición llogró qu'en delles ciudaes los ciudadanos manifestaren pola llibertá de López, quien, sicasí, tuvo presu tol día, hasta ser lliberáu por un grupu de soldaos.
Los más altos oficiales tuvieron una razón pa nega-y el so respaldu al coronel Gil: tratar d'un oficial de segundu nivel que desconociera l'autoridá de los sos superiores. Amás, enantes fuera llamáu a conseyu de guerra por cobardía mientres un ataque peruanu a una base colombiana en 1933.
Según l'embaxador Arthur Lane, López conocía los planes del atentáu. Lane enterar de la intriga al traviés d'un oficial y treslladó les informaciones a Echandía. N'opinión del embaxador, López viaxaría a Campera a sabiendes del golpe que se preparar, pa enfrentar la situación, col convencimientu de que'l so gobiernu saldría fortalecíu.
Lane tamién manifestó qu'Álvaro Gómez Hurtado, fíu de Laureano Gómez, tuviera participación na intriga, preparando a los líderes de la revuelta na mariña Caribe.
Reforma llaboral
Magar tolos inconvenientes, López consiguió enllantar una reforma llaboral qu'había dexáu esbozada na so primer alministración. Nella desenvolvíense apartes de la reforma constitucional de 1936, entendiendo que nuna economía en víes d'actualización capitalista, había que codificar la rellación patrón-obreru, pos la fuercia de trabayu tenía d'entamase con sistemes de contratación y xurídicos más estables. Favorecióse, entós, el sindicalismu, col fin d'harmonizar la condición obrera coles necesidaes estructurales de la industrialización, y garantizóse el derechu a la fuelga.
Asina mesmu estableció la reconocencia del contratu de trabayu como entidá xurídica autónoma, dio al gobierno facultaes pa establecer modelos que sirvieren como contratu presuntivo y p'afitar el salariu mínimu, decretó la xornada llaboral de nueve hores y el pagu d'hores extras.
Reforma constitucional de 1945
Yá nes acabadures del so mandatu, sacó alantre una nueva reforma constitucional qu'incluyó la concesión de la ciudadanía a la muyer, pero ensin derechu a votar; la prohibición pa los militares de sufragar y l'amenorgamientu del númberu d'alderiques pa l'aprobación de lleis, ente otres midíes, que buscaben la modernización del Estáu Colombianu.
Godojos
Godojos ye una llocalidá y conceyu españoles de la provincia de Zaragoza, na comunidá d'Aragón. Tien una área de 16,77 km² con una población de 53 habitantes (INE 2016) y una densidá de 3,16 hab/km².
Alfonso López Pumarejo
Arrenunciu definitivu
El 26 de xunu de 1945, el presidente López manifestó al Congresu la grave situación d'orde públicu y la desatención de les direutives lliberales a la solución de los problemes nacionales”. Pela so parte, el conservadorismu esixía al gobiernu presentar les pruebes sobre la so supuesta participación nel golpe de Campera. Nesi contestu, un tribunal revocó una orde de captura contra Laureano Gómez, que-y fuera llibrada pola so supuesta participación nel asuntu de Campera. Poco tiempu dempués, Eduardo Santos arrenunció a la Direición Lliberal y anunció públicamente los sos desalcuerdos col presidente.
Godojos
Xeografía
El so términu, llindáu por Alhama de Aragón, Ibdes, Jaraba, Nuévalos, Bubierca, toma una superficie de 16,77 km². El nucleu urbanu topar a 787 msnm, en 2014 tenía una población de habitantes (INE ) y una densidá de  hab./km².
Alfonso López Pumarejo
Postgobierno
thumb|[[Belgravia|33 Wilton Crescent en Londres, Inglaterra, residencia onde vivió y morrió López Pumarejo.]]
En 1946, por designación de Mariano Ospina Pérez, Alfonso López presidió la delegación de Colombia nes Naciones Xuníes; nesta asamblea y nel senu del Conseyu de Seguridá (del qu'aportó a presidente en 1948) desempeñó un llabor constructivo y destacao.
Godojos
Llugares d'interés
A lo cimero del pueblu atópase la Torre-castiellu de los Señores''', una fortificación residencial d'estilu góticu construyida en piedra sillar sobre la base d'un antiguu castiellu. La torre, que destaca poles sos ellaboraes ventanes y matacanes, foi habitada polos señores de Heredia y de Lluna. Na plaza del pueblu topa la Ilesia de la Purísima Concepción, d'estilu barrocu, construyida en piedra sillar, mampostería y lladriyu. Nel so esterior destaca la portada de sillar con arcu de mediu puntu, y una torre de lladriyu, del sieglu XVIII, con decoración barroca, que ta rematada por una veleta en forma de gallu. Al pie de la ilesia podemos ver una fonte con un arcu de mediu puntu, construyida nel Sieglu XVI. Eclesiásticamente ta incluyíu nel Arciprestalgu del Altu Jalón.
Alfonso López Pumarejo
Fallecimiento
Alfonso López Pumarejo finó siendo embaxador de Colombia nel Reinu Xuníu en Londres el 20 de payares de 1959, siendo casáu en segunda nupcias con Olga Dávila Alzamora (vilba de Leopoldo Kopp Castello). Pol so gran obra reformista, ye consideráu unu de los líderes más importantes de la historia de Colombia, y l'iconu más importante del progresismu lliberal del sieglu XX.
Godojos
Llugares d'interés
Godojos cunta amás con tres ermites: la de la Virxe de la Esperanza, asitiada na plaza del pueblu, la de Santa Ana, xunto al campusantu, y la de San Jorge, que s'alza a lo cimero d'un cuetu.
Alfonso López Pumarejo
Legáu
miniaturadeimagen|Casa museo Alfonso López Pumarejo.
Cinta Castillo
Doctora en Derechu pola Universidá de Sevilla, onde tamién foi profesora de Derechu, foi miembru del Partíu Socialista Obreru Español (PSOE). Diputada pola circunscripción eleutoral d'Huelva nel Parllamentu d'Andalucía dende 2000 y senadora na cámara alta española dende'l mesmu añu. Foi conseyera de Mediu Ambiente de la Xunta d'Andalucía ente 2008 y 2010. Amás foi conceyal nel Conceyu d'Huelva y ocupó diversos cargos orgánicos dientro del PSOE. Finó'l 30 d'ochobre de 2013 en Sevilla tres nun superar un cáncer.
Foi presidenta de la Fundación Doñana 21.
Godojos
Fiestes
El 9 de mayu son les fiestes patronales n'honor de San Gregorio, y el 18 d'avientu celebrar con una foguera la Virxe de la Esperanza. Pero les fiestes que rexunten a un mayor númberu de xente son les del Corazón de Jesús, que se treslladaron del 13 de xunu a la primer fin de selmana d'agostu. Godojos tamién celebra'l día de San Jorge (23 d'abril) con una romería a la ermita dedicada a dichu santu.
Alfonso López Pumarejo
Referencies
ACOSTA BORRERO, Pedro. López Pumarejo: En marcha escontra la so revolución. Ed. Universidad Jorge Tadeo Lozano * LÓPEZ MICHELSEN, Alfonso. Grandes Compatriotes. Ed. Tercer Mundu * COLORAES CABALLERO, Silvia. Alfonso López Pumarejo en Gran Enciclopedia de Colombia, Tomu 10: Biografíes. Ed. Círculu de Llectores, Bogotá D.C., 1997
Godojos
Economía
La principal actividá económica del pueblu dende l'antigüedá hasta la segunda metá del sieglu XX foi la producción de vinu, d'uva garnacha principalmente. El vinu producíase y guardaba en bodegues escavaes nun monte próximu al pueblu, pa depués vendelo a xente de la contorna, y de les tierres altes de Castiella.
Evolución de la delda viva
El conceutu de delda viva contempla solo les deldes con caxes y bancos relatives a creitos financieros, valores de renta fixa y préstamos o creitos tresferíos a terceros, escluyéndose, poro, la delda comercial.
La delda viva municipal per habitante en 2014 xubía a 0 €.
Lopigna
Lopigna ye una comuña francesa del departamentu de Córcega del Sur, na rexón de Córcega. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cinisca
Cinisca (Κυνίσκα) foi una princesa espartana nacida alredor del 440 e.C. Yera fía d'Arquídamo II y hermana d'Agesilao II, reis d'Esparta. Convertir na primer muyer de la hestoria en ganar los Xuegos Olímpicos de l'antigüedá. Mientres la mayoría de les muyeres del antiguu mundu griegu calteníense aisllaes y teníen prohibíu aprender cualquier tipu de deporte, a montar a caballu o a cazar, les muyeres espartanas yeren sicasí educaes dende la so infancia pa sobresalir nestes coses y pa refalgar les xeres del llar.
Brassica rapa
El ye una brasicácea cultivada comúnmente como hortoliza nos climes templaos de tol mundu pola so ensundiosa raigañu napiforme. Les variedaes tienres utilizar pal consumu humanu, ente que les mayores son dedicaes a forraxe pal ganáu.
Cinisca
A pesar de que los xuegos antiguos yeren cuasi namái pa varones, dexábase la participación de les muyeres nos acontecimientos ecuestres, anque nun participando viviegamente sinón por aciu la posesión de caballos. Cinisca ganó nes carreres de carros de cuatro caballo (cuádrigas) nel 396 e.C. y nuevamente nel 392 e.C.
Brassica rapa
Los nabos son bien populares n'Europesobremanera nes rexones más fríes, yá que pueden almacenase mientres dellos meses dempués de la collecha, y tamién nel Ríu de la Plata. Tamién ye capaz de crecer en forma montesa.
La variedá más común de nabu comercializada como hortoliza n'Europa y América del Norte; ye principalmente de piel y carne blanco, sacante los 1-3 cm cimeros que al sobresalir de la tierra y recibir la lluz del sol son de color púrpura, colloráu o verdosu. Esta parte cimera desenvolver a partir del texíu del tarmu, pero permanez soldada al raigañu, que ye práuticamente esférica, d'alredor de 5-15 cm de diámetru y escarez de raicillas llaterales. El raigañu principal (que s'atopa per debaxo del raigañu engrosáu) ye delgada y de 10 cm o más de llargor; cortar tres la recueya.
Cinisca
Nel santuariu de Olimpia atópase una inscripción de Cinisca, na cual declara que foi la única muyer que ganó la corona de flores nes carreres de carros de los Xuegos Olímpicos.
Brassica rapa
Les fueyes denominar grelos y aseméyense a les de la mostaza. Crecen direutamente sobre la parte cimera ensin apenes pescuezu. Anque son tamién comestibles, tienen de tar bien fresques, polo que, de normal, esaníciense enantes de llegar al mercáu o se vienden por separáu. El nabu tien un sabor acre, paecíu al del repollu crudu o'l rábanu que s'anidia al cocinalo.
Los nabos lleguen a pesar más de 1 kg; sicasí, pueden collechase cuando son más pequeños. El tamañu va en función de la variedá y del tiempu que se dexaron crecer. La mayor parte d'éstos son variedaes especiales, que solamente tán disponibles acabante recoyer y nun se caltienen mientres enforma tiempu. Suélense consumir (fueyes incluyíes) crudos, n'ensalaes como los rábanos y, dependiendo de la variedá, tienen una carne mariello, anaranxada o acoloratada.
En Suramérica'l daikon o rábanu xaponés (Raphanus sativus) ye llamáu equivocadamente un nabu.
Orixe y distribución
Probablemente nativa d'Eurasia, ta naturalizada nel mundu enteru.
El nabu cultivábase yá na Antigua Grecia y l'Imperiu romanu. Anque se desconoz el llugar exactu onde foi introducíu como cultivu per primer vegada, embaráxase Afganistán, Paquistán, la rexón del Mediterraneu, como candidatos. D'antiguo, yera un alimentu básico na cocina europea, sicasí foi sustituyíu tres la introducción de la papa, importada de Suramérica polos descubridores españoles nel s. XVI. Anguaño vuelve ser un apreciáu ingrediente en guarniciones, rustíos o purés.
Sinónimos
Esisten una cantidá inverosímil de sinónimos (más de 200...!), tanto específicos como infra-específicos. Equí puede consultase la llista completa.
Práuticamente toles subespecies, variedaes y formes del taxón son pures sinonimies, y solo unes poques tán aceptaes:
Glyphesis
Glyphesis ye un xéneru d'arañes araneomorfes de la familia Linyphiidae.
Alcuéntrase na zona holártica.
Llista d'especies
Según "The World Spider Catalogo 12.0":
Aeropuertu d'Ometepe
L'Aeropuertu de Ometepe ye un aeropuertu que sirve a la islla d'Ometepe allugáu en Moyogalpa nel Departamentu de Rivas, Nicaragua.
Baix
Baix ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Jun Muramatsu
Jun Muramatsu (村松 潤, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Thelma Alper
Thelma Gorfinkle Alper foi una psicóloga clínica estauxunidense.
Carrera
Empezó'l so trabayu en Harvard como tutora ya instructora. Nunca se-y ufiertaría una cátedra por muyer, y en 1948, dimite de Harvard. Entós apuerta profesora acomuñada na Clark Universidá, pero por cuenta de un miembru familiar enfermu, dexó esa posición tamién y aceptó na Wellesley Universidá.
Legáu
Creó una midida pa estudiar motivación de consecución en muyeres.
Premios
Foi presidenta del Massachusetts Asociación Psicolóxica y dos capítulos de Phi Beta Kappa.
Loreto-di-Tallano
Loreto-di-Tallano ye una comuña francesa del departamentu de Córcega del Sur, na rexón de Córcega. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Templu de Jokhang
El templu de Jokhang o monesteriu de Jokhang ye'l más famosu de los templos budistes de Lhasa nel Tíbet. Ye'l centru espiritual de la ciudá y seique la so atraición turística más famosa. Ta consideráu pola Unesco como Patrimoniu de la Humanidá xunto col Palaciu de Potala y el Palaciu Norbulingka.
El templu foi construyíu pol rei Songtsen Gampo, probablemente en 642. N'orixe'l so nome foi Rasa Tulnang Tsuklakang. Tanto Bhirututi como Wencheng, les esposes nepalesa y china del rei, apurrieron como dote numberoses imáxenes budistes que fueron instalaes nesti templu. Jochan, xunto col templu de Ramoche, ye unu de los primeres construyíos na ciudá según unu de los más veneraos yá que alluga una imaxe de Jowo, el mozu Buda que se diz foi esculpida en vida de Siddhārtha Gautama.
Trátase d'una construcción de cuatro pisos, con teyaos cubiertos con azulexos de bronce doráu. L'estilu arquiteutónicu ta basáu nel diseñu vihara de la India que más tarde se tresformó nun amiestu ente l'estilu nepalés y el de la dinastía Tang. Nel teyáu atopa unes estatues de dos venaos doraos que flanquean una rueda de dharma.
El complexu del templu tien numberosos altares y habitaciones decoraes. La sala principal de los edificios del templu alluga la estatua de Jowo. Tamién hai estatues del rei Songtsan Gambo lo mesmo que de los sos dos esposes. Mientres la revolución cultural destruyéronse numberoses d'estes escultures que se reconstruyeron utilizando en dellos casos partes rotes de les estatues orixinales.
Frente al templu atopa una zona zarrada que contién dalgunos sauces llamaos Jowo Utra (pelo del Jowo) según una pilastra alzada polos chinos en 1793 mientres una epidemia de viruela. Nél ta grabáu'l tratáu sinón-tibetanu robláu en 822, fechu cumplir pol emperador Ralpacan. El testu inclúi delles midíes d'hixene pa prevenir la infeición de viruela.
Gotor
Gotor ye un conceyu español de la provincia de Zaragoza comunidá autónoma d'Aragón. Tien una área de 15,52 km² con una población de 314 habitantes (INE 2017) y una densidá de 20,23 hab/km².
Amical Wikimedia
miniaturadeimagen|155x155px|Logo de la organización Amical Wikimedia ye una organización ensin ánimu d'arriquecimientu que promueve principalmente la Viquipèdia, enciclopedia llibre escrita por voluntarios, y el restu de los proyeutos hermanos calteníos pola Fundación Wikimedia. La entidá tien como oxetivu que la suma de tol saber humano tea disponible llibremente n'idioma catalán, y que tou la conocencia sobre la cultura catalana seya accesible per tol mundu en cualesquier llingua.
Gotor
Resultaos eleutorales
thumb|[[Conventu de La nuesa Señora de la Consolación (Gotor)|Conventu de La nuesa Señora de la Consolación]]
Amical Wikimedia
La organización foi fundada'l 2008 y ye reconocida oficialmente como organización temática pola Fundación Wikimedia dende 2013. Esta entidá caltién contactos con instituciones culturales.
L'añu 2014 recibió'l premiu Nacional de Cultura 2014 dau pola Generalitat de Cataluña.
Santa María la Real de Nieva
Santa María la Real de Nieva ye una llocalidá y un conceyu d'España, na provincia de Segovia, perteneciente a la comunidá autónoma de Castiella y Llión, asitiada concretamente nel territoriu de la campu segoviano, xusto a mediu camín, 30 km, ente Segovia y Arévalo.
El conceyu de Santa María la Real de Nieva inclúi trece nucleos urbanos amás de la villa de Santa María la Real de Nieva qu'encabeza'l conceyu.
Santa María la Real de Nieva ta asitiada na ruta del Camín de Santiago de Madrid y el so monesteriu, catalogáu bien d'interés cultural, ye una de les paraes obligaes pa pelegrinos y turistes.
Historia
Tolos pueblos que componen el conceyu menos Santa María la Real de Nieva fueron repoblaos nel sieglu XI, mientres el reináu d'Alfonsu VI de Castiella. Villoslada foi cabeza del sexmo de la Trinidá, subdivisión de la Comunidá de Ciudá y Tierra de Segovia, al que pertenecieron les llocalidaes occidental y meridional del conceyu; ente que'l restu pertenecíen al sexmo de Santolaya, incluyíu'l terrén de la futura llocalidá de Santa María la Real de Nieva.
La villa de Santa María la Real de Nieva foi fundada en 1395 pol rei Enrique III, por intercesión de la so esposa Catalina de Lancáster. La so fundación deber a que trés años antes habíase atopáu soterrada una talla de María na llomba onde anguaño se emplaza el pueblu, posiblemente escondida ellí mientres la invasión musulmana. Esti fechu foi consideráu milagrosu y decidió crease un santuariu nel llugar y un pueblu al so alredor. Pa potenciar el poblamientu declarar villa exenta, polo cual los sos habitantes nun tendríen que pagar impuestos nin ser reclutados nos exércitos. Los privilexos fueron concedíos en parte na fundación y ampliaos darréu en 1407, siendo regente Catalina de Lancáster. Estes exenciones fiscales sirvieron por que se establecieren ellí fábriques de paños, cerámica y triyos. thumb|left|220px|Claustru y torre de la ilesia-monesteriu de La nuesa Señora de la Soterraña. N'abril de 1441, tando de camín na llocalidá, finó ellí la reina Blanca I de Navarra, polo que foi soterrada na capiya mayor de la ilesia de Ntra. Sra. de la Soterraña. Los sos restos permanecieron ellí, en contra del deséu espresáu nel so testamentu de ser treslladada a Ujué, y escaecióse el so allugamientu hasta que la tumba foi afayada mientres unes obres de restauración en 1994.
El 28 d'ochobre de 1473 el rei Enrique IV axuntó a les cortes de Castiella na villa de Santa Mª. la real de Nieva. Frutu d'esta xunta de cortes decretó una llei que recibió'l nome de la llocalidá, la llei de Sta. Mª. de Nieva. thumb|250px|Términu municipal de Santa María la Real de Nieva (azul) con toles llocalidá que la componen, inscritu ente los antiguos sexmos de [[sexmo de la Trinidá|la Trinidá (rayáu) y de Santolaya.]] En 1520 mientres el llevantamientu comuñeru Rodrigo Ronquillo, comandante de les tropes del bandu realista na zona, estableció'l so cuartel xeneral na llocalidá, siendo derrotáu poles tropes de Juan Bravo, Juan de Padilla y Juan de Zapata na so redoma, polo que tuvo qu'abelugase en Arévalo.
Na reorganización territorial de 1834 Santa María foi declarada una de los cinco cabeces de partíu de la provincia de Segovia, como atestigua la inclusión del so escudu nel cuartel inferior derechu del escudu de la provincia.
En 1965 amestar al conceyu la llocalidá vecina de Ochando y el so agregáu Pascuales, que constituyíen hasta entós un conceyu independiente.
En 1969 amestar al conceyu les llocalidaes d'Aragoneses, Balisa, Hoyuelos, Laguna Rodrigo, Miguel Ibáñez, Pinilla Ambroz, Tabladillo y Villoslada, constituyíos hasta entós como conceyos independientes. Tamién se xunieron al conceyu en 1970 les llocalidaes de Jemenuño, col so agregáu Santovenia, y Paradinas.
Nel 2000 refugóse la solicitú de segregación solicitada por Jemenuño, Paradinas y Villoslada pa constituyise como conceyos independientes, pol decretu 95/2000, de 4 de mayu.
En 2003 autorizóse la constitución de les entidaes llocales menores de Jemenuño, Tabladillo y Villoslada dientro del términu municipal de Santa María la Real de Nieva, pol alcuerdu 48/2003, de 15 d'abril, de la Xunta de Castiella y Lleón Y un mes dempués Paradinas tamién se constituyó como entidá llocal menor dientro del términu municipal, pol alcuerdu 71/2003 de la Xunta de Castiella y Lleón, de 21 de mayu.
Monumentos de la villa
thumb|150px|left|Columnes del claustru colos sos capiteles esculpíos con relieves.
Plaza de toros
La plaza de toros de Santa María ye una de les más antigües d'España, foi inaugurada en 1848. Ta asitiada al norte del pueblu, tien un aforu pa trés mil persones y el diámetru del so ruedu ye de 50 m. Ta construyida en mampostería de cayuela y formigón.
Monumentos del conceyu
Nel restu del conceyu hai dos monumentos más catalogaos bienes d'interés cultural:
Demografía
El conceyu de Santa María la Real de la Nieva cuenta con una población un tanto decreciente. Dende l'entamu del sieglu XXI la población menguó, como s'amuesa nel cuadru siguiente:
thumb|300px|Panorámica dende'l campanariu.
Alministración
Transición española: Alcalde Eusebio García González ente 1975-1979
Eleiciones municipales
Les siguientes tables amuesen los resultaos de les eleiciones municipales celebraes nel añu 2003 y 2007
Fiestes
Tamién se suel celebrar nestos pueblos la fiesta de Santa Águeda (5 de febreru) y de San Isidro (15 de mayu).
Hilarión Daza Groselle
Biografía
Hilarión Daza nació na ciudá de Sucre el 14 de xineru de 1840. Foi fíu de padre italianu y madre boliviana. El so padre Marcos Grosellé, yera orixinariu d'El Piamonte, Italia —el so apellíu yera Grosoli, tresformáu más tarde en Grosellé—, el fíu adoptó l'apellíu de la so madre, Juana Daza.
Gracies a los sacrificios del padre, Hilarión ingresó bien nuevu a la carrera de les armes na década de Década de 1860, onde realizó un notable desempeñu. Dotáu d'escepcional fuercia de voluntá y habilidá.
Primeramente, Hilarión Daza foi siguidor del entós presidente Mariano Melgarejo (1864-1871). Pero en 1870 empecipió la so carrera política sublevándose contra'l so proteutor el dictador Mariano Melgarejo, traicionándolo por 10 000 pesos. Pronuncióse a favor del coronel Agustín Morales, so que'l so gobiernu (1871-1872) asumió'l mandu del famosu Batallón Coloraos, que d'equí p'arriba sería'l so escolta y fuercia de sofitu pa esguilar el poder.
Tres l'asesinatu del presidente Agustín Morales en payares de 1872, asumió interinamente el poder, venciéndo-y depués al doctor Tomás Frías Ametller, por ser ésti'l presidente del Conseyu d'Estáu. Depués sofitó al gobiernu d'Adolfo Ballivián (1873-1874) y al morrer ésti, sofitó'l nuevu interinato de Frías, a quien sirvió como ministru de Guerra (1874-1876).
Una vegada xubíu al grau de xeneral d'exercito, l'añu 1876, Hilarión Daza sulevar contra'l presidente Tomás Frías Ametller, a quien derrocó, pa depués asumir dictatorialmente el poder. Foi confirmáu como Presidente Provisorio, pola Asamblea Constituyente de 1878, aprobándose por llei los actos del so gobiernu provisional. Col sofitu del so Batallón Coloraos impunxo la so autoridá, reprimiendo severamente la más leve oposición al so gobiernu.
Casóse en La Paz, el 12 d'ochobre de 1872 cola distinguida dama Doña Benita Gutiérrez, actuando como padrinos del enllaz D. Agustín Morales, ex-presidente de Bolivia y D. Casimiro Corrolada, quien fora Ministru de Rellaciones Esteriores de Bolivia. D'esti matrimoniu nació Doña Raquel Daza y Gutiérrez, casada en primeres nupcias con D. Manuel Zuazo y Calahumana y, en segundes nupcias, con D. Germán Contreras y Sotomayor, oficial del Exércitu de Chile, quien tamién fuera diplomáticu y Diputáu de la República de Chile. Hubo descendencia Contreras Daza en Santiago.
Guerra del Pacíficu
El conflictu con Chile tuvo la so xénesis na influencia chilena nel territoriu de la mariña boliviana, que'l so curiosu yera la so riqueza guanera y salitrera. Ellí instalóse la Compañía de Salitres y Ferrocarril d'Antofagasta, empresa con capitales chilenos, de la que yeren accionistes prominentes políticos de dichu país. Hilarión Daza, una vegada nel poder, empecipió una política frontalmente antichilena. Los chilenos residentes en Antofagasta quexar de recibir maltratos de parte de les autoridaes bolivianes.
En 1873, el gobiernu bolivianu robló un alcuerdu col apoderáu de la Compañía de Salitres y Ferrocarril d'Antofagasta, alcuerdu que pa entamos de 1878 entá nun taba vixente, porque, d'alcuerdu a la constitución boliviana, los contratos sobre recursos naturales teníen d'aprobase pol congresu. Ello fixo pola Asamblea Nacional Constituyente boliviana por aciu una llei, el 14 de febreru de 1878, a condición de que se pagara un impuestu de 10 centavos por quintal de salitre esportáu pola compañía.
Pa Chile, el cobru del impuestu de 10 centavos sobre quintal esportáu violaba explícitamente l'artículu IV del Tratáu de 1874 ente Bolivia y Chile, que prohibía alzar los impuestos mientres 25 años a "les persones, industries y capitales chilenos que trabayaren ente los paralelos 23º y 24º" residentes en dicha zona. Bolivia contra argumentó que la compañía nun yera «ciudadanu chilenu» sinón una sociedá mercantil constituyida d'alcuerdu a les lleis de Bolivia, y suxeta, poro, al ius imperium d'ésta.
Los propietarios chilenos de la empresa afeutada negáronse rotundamente a pagar dichu impuestu consideráu abusivu, y solicitaron ayuda al gobiernu de Santiago, recibiendo d'esti una zarrada defensa de la so causa, magar que tratábase d'una disputa ente una compañía particular y l'Estáu bolivianu. El gobiernu chilenu considerar un casu billateral y fixo so la sui generis del conflictu. Empecipióse asina'l conflictu diplomáticu que foi esguilando en magnitú dada la falta de tactu diplomático del gobiernu de Daza. Na crisis resultante participó como mediador el Perú, que decidió unviar un Embaxador Especial y Plenipotenciario a Santiago pa tratar d'evitar una posible guerra, por aciu la negociación. El tratáu indicaba que los discutinios que diera llugar "la intelixencia y execución del Tratáu" teníen de sometese a arbitraxe. thumb|left|220px|Hilarión Daza Groselle, [[Presidente de Bolivia|Presidente de la República de Bolivia.]]
El 17 de payares de 1878 el gobiernu de La Paz ordenó al prefeutu del puertu del departamentu d'Acovez, Severino Zapata que fixera efeutivu l'impuestu de 10 centavos establecíu pola Llei de 14 de febreru de 1878 (pa tratar de compensar una grave crisis económica en Bolivia) aniciando'l Casus belli. Darréu, el 1 de febreru de 1879, el gobiernu de Hilarión Daza rescindió'l contratu unilateralmente, suspendiendo los efeutos de la llei de 14 de febreru de 1878 y decidió reivindicar les salitreras ocupaes pola Compañía de Salitres y Ferrocarriles d'Antofagasta y dar en rematar los bienes d'estes postreres, pa cobrar los impuestos impagos dende febreru de 1878, usando les sos fuercies armaes nel procesu. El remate taba programáu pal 14 de febreru de 1879.
Daza ingenuamente nun creía que los chilenos pudieren declarar guerra por esti pequeñu aumentu de 10 centavos, pero Chile ocupó militarmente Antofagasta esi mesmu 14 de febreru de 1879 atayando'l remate.
Coles mesmes Chile supo por diplomáticos peruanos del Tratáu secretu ente Perú y Bolivia celebráu en 1873 en que Perú sofitaba militarmente a Bolivia en casu de conflictu. Chile en virtú d'esto últimu declaró la guerra a Bolivia'l 5 de marzu de 1879 y dio en ocupar la mariña boliviana faciendo valir antigües reivindicaciones territoriales insolutas respectu de la mariña ente esos paralelos.