cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Asti
Eventos
Unu de los más famosos eventos que tienen llugar en Asti ye la carrera de Paliu, na cual cada pueblu cercanu compite nuna carrera hípica. Esti eventu conmemora una batalla contra la ciudá rival d'Alba, mientres la Edá Media depués de delles batalles victorioses una carrera yera llevada a cabu alredor de los murios d'Alba, dende entós cada añu en Asti llevar a cabu'l Paliu».
Vinu
Dientro del territoriu de la provincia llamáu "Monferrato" atópense les más importantes producciones de vinu italianu. Una de los más esportaos vinos yera d'antiguo conocíu como Asti Spumante, pero ye agora llamáu Asti pa evitar tracamundiu con otros vinos, munchos calidable dudosa llamaos spumante. Asti ye típicamente duce y baxu en alcohol (debaxo del 8 %). La uva de moscato ye un componente común, y el Asti preparáu puramente con moscato puede ser llamáu Moscato d'Asti.
Cocina
Asti ye famosa polos sos festivales llamaos «Sagre» llevaos a cabu en setiembre. Mientres el festival munchos de los pueblos na provincia de Asti axuntar nuna gran plaza llamada «Piazza del Paliu», onde se sirven comíes típiques y vinu polo cual son conocíos. Un datu peculiar ye qu'antes d'abrir el festival tolos pueblos arreyaos realicen una ceremonia en vistimientes especiales a lo llargo de les cais de Asti pa llegar a la «Piazza del Paliu».
Rafael Núñez
Rafael Núñez Wenceslao Moledo foi un políticu y escritor colombianu qu'ocupó en delles oportunidaes el cargu de presidente de Colombia. Lideró La Rexeneración, cola cual terminóse'l réxime federal de los Estaos Xuníos de Colombia, promulgó la Constitución de Colombia de 1886 y foi l'autor de la lletra del himnu nacional de Colombia, adoptáu oficialmente en 1920.
Biografía
Rafael Núñez nació en Cartagena de Indias el 28 de setiembre de 1825, foi'l primeru de los trés fíos de Dolores Moledo García y del coronel Francisco Núñez García, quien yeren primos hermanos y habíen contraido matrimoniu'l 6 d'ochobre de 1824. A los 15 años foi aceptáu pol xeneral Francisco Carmona nes tropes rebalbes pa lluchar na guerra de los Supremos. A los 18 años viaxó col so padre a Tumaco, onde permaneció mientres dellos meses trabayando. Estudió na Universidá de Cartagena, na que se graduara como bachiller llicenciáu en 1843. Recién graduáu, empecipiar nel periodismu y fundó el periódicu La Democracia nel so ciudá natal.
Casóse 3 vegaes. Primero casóse en Panamá con Dolores Gallego'l 25 de febreru de 1851 con quien tuvo dos fíos y dixebráronse el 10 de marzu de 1871; la so segunda cónyuge foi la cartagenera Soledad Román con quien se casó polo civil el 14 de xunetu de 1877 en París  y que ratificó por aciu el matrimoniu católicu el 23 de febreru de 1889.
Rafael foi'l primer fíu de la so madre Circuitu de Veraguas en Alanje con residencia na ciudá de David. Al añu siguiente foi nomáu Secretariu Xeneral de José María Obando na gobernación de la Provincia de Cartagena. Mientres esta dómina compunxo un poema n'honor a la ciudá de Cartagena de Indias denomináu Himnu Patrióticu, que declamó públicamente na celebración del 11 de payares de 1850 y que darréu inspiró la lletra del Himnu nacional de Colombia. Por esa dómina tamién fundó la Sociedá Democrática de Cartagena. N'ochobre de 1849 la so madre Dolores Moledo carecióse y viaxó con ella a L'Habana, onde permanecieron seis meses.
Desempeñó'l cargu de Gobernador de Bolívar en calidá d'encargáu dende'l 19 de setiembre de 1854 hasta'l 10 de xineru de 1855. Poco dempués foi nomáu Secretariu de Facienda pol presidente Manuel María Mallarino, cargu que darréu volvería ocupar nos gobiernos de los xenerales Tomás Cipriano de Mosquera y Julián Trujillo Largacha. El 1 d'ochobre de 1858 encargar de la gobernación del Estáu Soberanu de Panamá por dos meses. En 1863 participó na Convención de Rionegro en calidá de diputáu y retiróse a vivir a Nueva York, onde escribió pa diversos periódicos utilizando'l seudónimu de Wencelly David de Olmedo. Darréu foi nomáu cónsul de Colombia en Le Havre, llegando a Francia el 6 de xunetu de 1865. Mientres esti tiempu alternó la so residencia ente Le Havre y París. El 14 de xunetu de 1866 el xeneral Tomás Cipriano de Mosquera nomar cónsul en Bruxeles, pero Núñez refugó la ufierta y respondiólu que prefería siguir n'Le Havre por motivos económicos. A mediaos de 1869, Santos Gutiérrez nomó a Rafael Núñez cónsul en Liverpool, onde permaneció hasta'l 26 de payares de 1874. Nesti mesmu añu publicó en Rouen la so obra "Ensayos de Crítica Social". Darréu arrenunció al cargu diplomáticu y embarcóse de regresu a Cartagena nel vapor "Lafayette", llegando'l 2 d'avientu de 1874.
Candidatura y primer presidencia
Ente 1875 y 1880 el modelu lliberal políticu-económicu que s'institucionalizara na Convención de Rionegro de 1863 había tocáu fondu. El país taba na ruina: la poca infraestructura vial esistente sirvía pa consolidar la separación ente les provincies, nun había comerciu regular ente elles. Plantíos y cultivos taben en decadencia. Polo xeneral, les esportaciones agrícoles tradicionales (tabacu, añil y quina) sumieron, mientres siguía aumentando amodo la esportación d'oru y café y reemplazaba a los que taben perdiendo mercaos, pasando a representar cerca del 50% del total de les esportaciones. Amás, la industria nun apaecía entá. Metanes estes circunstancies, un grupu de lliberales (independientes) sofitó la candidatura de Núñez en 1876, pero perdió les eleiciones frente al santandereano Aquileo Parra. A pesar d'ello, Núñez permaneció como líder de los lliberales independientes y empezó a proponer reformes al aparatu estatal nel movimientu denomináu la Rexeneración. . miniaturadeimagen|340x340px|Escritoriu de Rafael Núñez Núñez plantegaba que'l país nun podía siguir nel federalismu a estazón en que venía, qu'había que da-y facultaes al gobiernu central d'intervenir na economía, que l'estáu tenía de favorecer les inversiones na industria, abrir más caminos y ferrocarriles, protexer con puxanza lo que fuera produciendo la industria colombiano, y crear un clima favorable a les inversiones estranxeres. En 1878 Núñez foi escoyíu Senador pol Partíu Conservador y Presidente del Congresu, cargu qu'ocupó hasta 1880, cuando volvió a candidatizarse a la Presidencia de la República. Como presidente del Senáu, tomó xuramentu del presidente electu Julián Trujillo el 1 d'abril de 1878 anunciando nel so discursu: "Lleguemos a un puntu en que tamos confrontando esti precisu dilema: rexeneración alministrativa fundamental o catástrofe".
Los lliberales oficialistas, llamaos "radicales", opunxéronse fuertemente a Núñez, y fixeron tou lo posible pa evitar que llegara a la presidencia. A pesar d'esta fuerte oposición, trunfa nes eleiciones en siete de los nueve estaos y el 8 d'abril de 1880 asumió'l cargu de Presidente de la República.
Núñez trató d'empezar les sos reformes, pero'l periodu presidencial de dos años yera bien curtiu pa poder rematales. Fundó'l Bancu Nacional per mediu de la llei 39 del 16 de xunu de 1880, antecedente del Bancu de la República y reemplazó el valor del patrón oro por papel moneda nos pesos colombianos. Dio entamu a la construcción de la Canal de Panamá según el proyeutu de Fernando de Lesseps, del ferrocarril ente Bogotá y Girardot, fomentó la navegación a vapor al traviés del ríu Sinú, y promovió la cooperación continental al unviar una delegación colombiana pa mediar na Guerra del Pacíficu y entamar una Conferencia Iberoamericana en Panamá en 1882.
Metanes una feroz oposición de los oficialistas, buscó que Francisco Javier Zaldúa fora escoyíu como'l so socesor por que siguiera les sos reformes. Pero Zaldúa, enfermu y sometíu a presiones d'unu y otru sector lliberal, morrió'l 21 d'avientu de 1882, ocho meses dempués de la so posesión. Nel so llugar, tres la declinación del propiu Núñez, foi nomáu presidente otru lliberal independiente: José Eusebio Otálora. Núñez tenía'l camín estenu pa intentar la reelección nel periodu 1884-1886, cosa que llogró con relativa facilidá.
Segunda presidencia y la Rexeneración
En 1884 foi reelixíu col Partíu Conservador, col propósitu de llevar a cabu la Rexeneración. Por causa de el so débil estáu de salú, tardó dalgún tiempu en tornar de Curaçao y tomar posesión de la presidencia y mentanto quedó a cargu Ezequiel Hurtado.
En 1885, tres les disputes eleutorales nel Estáu Soberanu de Santander ente los xenerales Solón Wilches y Eustorgio Salgar, los lliberales radicales empecipiaron un movimientu que llueu s'estendió por tol país y desencadenó una guerra civil col propósitu de derrocar a Núñez. La guerra enllargar mientres dellos meses y concluyó definitivamente col trunfu de la coalición conservadora na batalla de La Fumareda, sol mandu del xeneral Guillermo Quintero Calderón. Tres la victoria, Núñez pronunció dende'l balcón del palaciu presidencial la famosa frase: "La Constitución de 1863 dexó d'esistir". Col camín estenu, convocó'l 10 de setiembre de 1885 a dos representantes de cada unu de los estaos soberanos pa dar entamu a una Asamblea Constituyente que s'instaló'l 11 de payares, que'l so oxetivu yera redactar una nueva Constitución de calter centralista.
La constitución foi sancionada'l 5 d'agostu de 1886 y permaneció vixente, con delles reformes, hasta 1991, siendo hasta la fecha la constitución política que mayor continuidá tuvo Colombia. Nella tuvo un papel bien importante la Ilesia católica, como fonte pal reestablecimientu del orde social. Como reformes principales estableció'l periodu presidencial de seis años y convirtió a los estaos soberanos en departamentos, centralizando'l poder político nel gobiernu nacional. nél añu de 1882 sacu la so primer obra la cual foi él códigu de la policía qu'en 1892 foi destruyíu y inrrespetado polo lliberales
Tercer presidencia
miniaturadeimagen|340x340px|Estatua de Rafael Nuñez en Cartagena
Debíu al frayo de la so salú tres les alteraciones nervioses que supunxeron l'encarar la guerra civil, Núñez arrenunció a la presidencia ante'l Conseyu de Delegatarios el 1 d'abril de 1886 y decidió retirase primeramente a Anapoima y depués a Cartagena. Mientres el so ausencia fixeron cargu de la presidencia'l designáu José María Campo Serrano (1 d'abril de 1886 a 6 de xineru de 1887) y el vicepresidente Eliseo Payán (dende xineru hasta xunu de 1887).
Los lliberales radicales, adversarios de Núñez, fuéronse averando a Payán pa camudar l'aldu políticu establecíu, aprovechando la so ausencia. Ante los rumores, Núñez decidió tomar rápido un vapor que lu condució pol ríu Magdalena hasta Girardot. Dende ellí escribió una telegrama a Payán informándo-y que retomara l'exerciciu de la presidencia y siguió el so aldu escontra la capital. Al conocer la noticia, Payán arrenunció al cargu y retiróse, empecipiando asina'l tercer periodu de gobiernu de Rafael Núñez, ente xunu de 1887 y agostu de 1888.
Unu de los llogros fundamentales d'esta etapa foi la firma del Concordatu cola Santa Sede el 31 d'avientu de 1887. Al traviés d'él restableciéronse les rellaciones ente l'Estáu y la Ilesia católica, lo cual yera consideráu como un elementu esencial d'orde social capaz de llograr la unificación del país. miniaturadeimagen|340x340px|Oleo de Rafael Nuñez, del pintor [[Epifanio Garay en 1891]]
Núñez mientres el so gobiernu acostumó a solicitar la organización de festexos pa celebrar la fiesta patria de la independencia de Cartagena. El direutor de teatro José Domingo Torres, quien animaba les fiestes patries, buscó al maestru italianu Oreste Síndici pa pidi-y la composición d'un cantar patrióticu pa la celebración de 1887. Pa la lletra del cantar, Torres presentó-y a Síndici el poema "Himnu Patrióticu" escritu por Rafael Núñez en 1850. La interpretación realizar nel "Teatru de Variedaes" de la escuela pública de Santa Clara, con un coru de neños de tres escueles, alumnos de Oreste Síndici y foi anunciada como'l himnu nacional de Colombia. L'himnu darréu oficializóse como símbolu patriu al traviés de la llei 33 del 28 d'ochobre de 1920.
Nes eleiciones del 20 de mayu de 1888 Carlos Holguín Mallarino foi nomáu presidente pol Congresu de la República por unanimidá de votos. Núñez apurrió'l poder el día 7 d'agostu, tornó a la so casa n'El Cabrero y dedicóse nuevamente a escribir artículos en diversos periódicos del país.
Cuarta presidencia y muerte
Sicasí, la so salú siguió deteriorándose hasta que morrió'l 18 de setiembre de 1894, víctima d'un derrame cerebral. Al conocese la noticia, rindiéronse-y homenaxes en tol país. Ente los homenaxes de los sos amigos cercanos puede mentase el poema que compunxo nel so honor el poeta nicaragüense Rubén Darío al enterase de la so muerte. El Congresu en plenu robló una moción de duelu na so memoria. El so funeral duró dos díes y realizóse na capiya de San Juan de Dios de Cartagena. Los sos restos atopar na Ermita de La nuesa Señora de les Mercés, allugada nel barriu El Cabrero de Cartagena de Indias.
Homenaxes
La Escuela de Formación de Carabineros de la Policía Nacional de Colombia allugada en Corozal dende 1991 tamién recibe'l nome de Rafael Núñez.
Obres publicaes
Dientro de les obres escrites por Rafael Núñez pueden destacar:
Prosopis pallida
El algarrobo pálidu, kiawe, huarango, bayahonda o algarroba (Prosopis pallida) ye una especie d'árbol de la familia de les lleguminoses.
Descripción
Ye un árbol espinosu bien invasor. Algama 10 m d'altor. La so dura madera usar pa faer muebles y parqués. La corteza sirve pa curtir cueros. La resina del so tueru usar pa tiñir.
Tien alta capacidá de infestación con renovales. Ye bien espinosu. Tien flores verdes amarellentaes y llargues llegumes llenes de pequeñes granes marrones. Ye una planta bien esitosa n'arrobinase invasivamente, por cuenta de la so habilidá de reproducise de dos maneres: produz grandes cantidaes de granes bien llixeres, de bona dispersión, y clónase produciendo munches plantes renovales (reproducción vexetativa), compitiendo con solombra coles plantes cercanes. Sobrevive perbién al estremu secañu, por cuenta de los sos desaxeradamente llargues raigaños. thumb|Escayos y fueyes de Prosopis pallida. thumb|Inflorescencia thumb|Frutos thumb|Nel so hábitat
Distribución
El algarrobo pálidu ye nativu d'América del Sur, pero amontesóse n'otres rexones d'América. Foi introducíu en Puertu Ricu y en Ḥawai, onde se considera naturalizáu. El primer kiawe llantar en Hawaii en 1828, y yá en 2006 yera un ubicuu árbol de solombra y una peste de les islles ḥawaianes.
Lamentablemente, nel Perú, l'usu de la madera de algarrobo pálidu pa producir carbón vexetal, bien usáu na ellaboración del pollu al caricote, ta causando una grave deforestación que lleva a la desertificación del monte secu tropical.
Taxonomía
Prosopis pallida describióse por August Heinrich Rudolf Grisebach y espublizóse en Abhandlungen der Königlichen Gesellschaft der Wissenschaften zu Göttingen 19: 131. 1874. Prosopis: nome xenéricu dau en griegu pa la bardana, pero desconocer por qué s'aplica a esta planta.
pallida: epítetu llatín que significa "pálida".
Charlotte Stokely
Primeros años
Stokely graduóse na escuela secundaria Deerfield Beach High School.
Carrera
Empezó a actuar en películes de conteníu pornográficu dempués de que la so compañera de cuartu (que yera striper) participara nuna audición pa una película pornográfica; el productor pidió-y a Stokely apaecer énte les cámares. El so primer trabayu foi principalmente pa productores d'internet alcontraes en Florida, avanzando progresivamente hasta protagonizar películes pornográfiques.
Stokely fíxose popular poles numberoses escenes nes que se desempeñó dientro del xéneru altporn. En 2006 apaeció na película Skater Girl Fever de Dave Naz, qu'ayudó a catapultala na so carrera.
En 2008, apaeció como modelu d'American Apparel.
Declaró ser heterosexual. Anque nos sos últimos videos la mayoría son de sexualidá Lésbica. L'añu 2009 apaeció (xunto a Justine Joli, Charmane Star, Erika Vution, y Stacey Adams) nuna parodia del movimientu blaxploitation llamada Black Dynamite. El direutor escoyó a Stokely por cuenta del so aspeutu retro.
Fecho na cuarentena
Fecho na Cuarentena ye un volume de rellatos asoleyáu pola editorial Ediciones Radagast a últimos de marzu de 2020. Trátase de la primer esbilla dixital y de baldre que s'asoleya n'Asturies y, tamién, de primer títulu qu'asoleya Ediciones Radagast. Ñaz col oxetivu de fornir a los llectores asturianos con una bona cantidá de rellatos n'asturianu, en castellanu y en gallegoasturianu demientres l'Estáu d'Alarma por mor del andanciu del Coronavirus de 2020. En Fecho na Cuarentena hai un total de 28 rellatos de los que la mayoría (17) tán n'asturianu, 10 en castellanu y ún en gallegoasturianu.
Islla Diomedes Menor
290px|left||thumb|Asentamientu inuit de Inaliq, Islla Diomedes Menor, nel Estrechu de Bering.
Diómedes Menor ye la islla oriental de les islles Diómedes. Conozse tamién col nome d'islla Krusenstern o islla Inaliq.
Atópase en mediu del Estrechu de Bering, ente'l Mar de Chukchi y el Mar de Bering.
Pertenez alministrativamente a la parte de Nome, Alaska, EE.XX.
Los nativos inuit entá tán asitiaos na islla, a la que nel so idioma llamen Inaliq. Hai solamente un pequeñu nucleu habitáu, compuestu por ente 160 a 180 persones (en 2000 fueron censaes 146, en 47 viviendes).
Les islles Diomede lleven el nome de San Diomedes. El navegante danés-rusu Vitus Bering (pol que se noma l'Estrechu de Bering) columbraron les Islles Diomede el 16 d'agostu 1728, el día en que la Ilesia Ortodoxa Rusa celebra la memoria del santu.
Les Islles Diomede méntense de cutiu como probables paraes entemedies en l'hipotéticu ponte o túnel que cruciaría l'Estrechu de Bering.
Mientres nel iviernu, una ponte de xelu xeneralmente cubre la distancia ente estes dos islles; poro, nesos momentos ye teóricamente posible (anque non llegal, yá que ta prohibíu viaxar ente les dos islles) caminar ente los Estaos Xuníos y Rusia.
Referencies
BBc News Little Diomede Island
Juan Eusebio Nieremberg
Juan Eusebio Nieremberg y Otin foi un humanista, físicu, biógrafu, teólogu y escritor ascéticu español perteneciente a la Compañía de Xesús.
Biografía
Yera fíu de padre tirolés y de madre bávara, que pertenecíen al séquitu de María d'Austria, fía de Carlos V. Estableciéronse definitivamente n'España onde siempres vivió Juan Eusebio. Conocíen a Juan Caramuel, con quien Juan Eusebio estrecharía una gran amistá.
Empezó a estudiar na Universidá d'Alcalá de Henares, pero en 1614 entró como noviciu en Villagarcía, a pesar de la oposición del so padre, que llogró echalo d'ellí. Sicasí, persistió na so idea y consiguió que'l so padre dexar siguir. Estudió griegu y hebréu nel Colexu de Huete, y artes y teoloxía na Universidá d'Alcalá al pie del so amigu Juan Caramuel ente 1618 y 1623. En 1623 foi ordenáu presbíteru y profesó como xesuita en 1633. Tuvo dalgún tiempu en Toledo, pero foi llamáu a Madrid pa enseñar humanidaes y ciencies naturales nel Colexu Imperial de Madrid de la Compañía de Xesús mientres seis años. Dempués encargóse d'enseñar exéxesis bíblica y teoloxía por un trieniu.
Mientres la so etapa como profesor de ciencies naturales publicó delles obres científiques como Interesada Filosofía y cuestiones naturales (Imprenta del Reinu, Madrid, 1630) y Hestoria naturae, maxime peregrinae (Amberes, 1634) escrites con amenidad, anque ensin contribuciones orixinales. Tuvo sicasí'l bon sentíu de preferir, magar que'l raigañu del so pensamientu en cuestiones de física ye aristotélica, la esplicación corpuscular del atomismu a la de les formes substanciales del estagirita, no que coincidió col so amigu Juan Caramuel y no que lu siguiríen dempués los novatores del sieglu XVIII. Les sos obres científiques completar con Del nuevu misteriu de la piedra imán y nueva descripción del globu terrestre (Madrid, 1643).
El pensamientu filosóficu de Nieremberg ye desaxeradamente eclécticu: entemez la escolástica con elementos averroístas, cabalísticos, platónicos y estoicos y por eso carez la falta de organicidad de la escuela ecléctica, anque siempres sometíu al dogma católicu. Llueu s'empobinó escontra la teoloxía, l'ascética y la haxografía, que formen lo grueso de la so obra escrita, de so abondosa (73 títulos impresos y 11 manuscritos).
Como escritor tuvo una elegante prosa castellana, amena y daqué recargada, al gustu barrocu, d'antítesis, paronomasies y xuegos de pallabres, pero ensin los escesos culteranos de Paravicino y con un ciertu bon gustu y brillantez pa la metáfora y l'exemplu.
Dexó testimoniu de los sos estudios escriturísticos en De origine S. Scripturae libri duodecim y en Stromata S. Scripturae. Fixo una versión del Catecismu romanu que foi reimpresa munches vegaes y defendió en numberosos opúsculos la Inmaculada Concepción, y de fechu formó parte d'una xunta promovida pol Rei pa promover la so definición dogmática. Les sos obres ascétiques fueron un gran ésitu de ventes en toa Europa, tamién mientres el sieglu XVIII, y fueron traducíes a les llingües más importantes. Escribió entá mozu una vida de San Inaciu de Loyola pocu documentada que foi incluyida nel Index librorum prohibitorum en 1646. Tamién paecen demasiáu crédulas les biografíes conteníes nos cuatro volúmenes de Varones pernomaos de la Compañía de Xesús (Madrid 1643-47). Tradució la Imitación de Cristu de Tomás de Kempis.
Ente les sos obres ascétiques destaca especialmente Diferencia ente lo temporal y eterno (Madrid, 1640), obra escrita nuna prosa almirable, qu'algamó 60 reimpresiones y numberoses traducciones y qu'inspiró a Jacinto Verdaguer el so poema La Atlántida. Tamién ye importante'l so Apreciu y estima de la divina gracia (Madrid, 1638); De la fermosura de Dios y la so amabilidá (Madrid, 1641) y De adoratione in spiritu et veritate (Amberes, 1631).
L'antiguu catálogu de la Biblioteca Nacional de Madrid, según Antonio Palau y Dulcet], añeden equivocadamente a la dilatada llista de les sos obres les d'otru docente del Colexu Imperial, el borgoñón Claude Clément, o [[Claudio Clemente (s.j.)|Claudio Clemente.
Los sos Obres completes editar en Madrid en 1892 en seis volúmenes. Foi reconocíu como autoridá de bon llinguaxe pola Real Academia de la Llingua Española.
Obres
miniaturadeimagen |Hestoria natvrae, maxime peregrinae (libris XVI). 1635. thumb|Vides exemplares y venerables memories de dellos claros varones de la Compañía de Xesús (tomu cuartu). 1647.
Virginia Thrasher
Virxinia Thrasher ye una deportista de tiru deportivu d'Estaos Xuníos que ganó una medaya d'oru nel eventu de carabina d'aire a 10 metros femenín nos Xuegos Olímpicos de Rio de Janeiro 2016, siendo la primer medaya d'oru de dichos xuegos.
Biografía
Thrasher nació en Rome, nel Estáu de Nueva York, criándose en Springfield, Virxinia. Graduóse na escuela secundaria West Springfield en 2015. Ye fía de Roger y Valerie Thrasher y tien dos hermanos. Atópase estudiando inxeniería na Universidá de Virxinia Occidental.
Cuando yera pequeña quería prauticar patinaxe artísticu sobre xelu. En fracasando nel so primer añu de la escuela secundaria, camudó de deporte 2011 dempués de dir a cazar col so güelu.
En 2016 compitió per primer vegada nos Xuegos Olímpicos. Al ganar l'eventu olímpicu superó a dos tiradores chines, anteriores medayistes d'oru Du Li y Yi Siling.
Hangul
L'alfabetu coreanu o hangul (Romanización revisada: hangeul, McCune-Reischauer: han'gŭl, romanización Yale: han-kul) ye l'alfabetu nativu coreanu (en contraste colos hanja, o carauteres chinos). Cada bloque silábicu hangul consiste en delles de les 24 lletres (jamo): 14 consonantes y 10 vocales. Históricamente, tenía 3 consonantes y una vocal más. Estos bloques silábicos puen escribise tanto horizontalmente d'esquierda a derecha como verticalmente de riba escontra baxo, les columnes de derecha a esquierda. Magar que la escritura pueda paecer ideográfica a dalgunos occidentales, realmente ye fonética.
Enantes de la partición
El nome modernu Hangeul ye un términu acuñáu por Ju Sigyeong en 1912, que significa “gran escritura” en coreanu arcaicu y “escritura coreano” nel modernu. Nun puede ser escritu en hanja, anque la sílaba Han puede escribise 韓 col significáu de “coreanu”. Pronúnciase /hanɡɯl/ (AFI) y puede ser romanizáu de les siguientes maneres: El so nome orixinal foi Hunmin Jeong-um (훈민정음.)
En Corea del Sur, acéutense tamién ciertes pallabres d'otros idiomes, solo que s'afaen al idioma Hangul.
Otros nomes
L'Han-geul foi dacuando suburdiáu por aquellos que prefirieron el tradicional Hanja (漢字) hasta principios del sieglu XX d.C.:
Historia
Al reparar la frustración que sentíen los sos siervos por non poder espresar los sos sentimientos por aciu los calteres chinos utilizaos hasta la dómina, el Rei Sejong sintióse empuxáu a crear un nuevu alfabetu, al qu'anguaño denominamos Hankul o Hangul. Hai delles teoríes qu'espliquen l'orixe de los calteres coreanos. Sicasí, la más contundente ye la qu'esplica que l'orixe de les lletres vocales tán basaes nos elementos que representen al sol (.), la tierra (ㅡ) y al home (ㅣ); les consonantes tienen el so orixe na representación gráfica de los órganos emplegaos al emitir el soníu.
Por cuenta de la facilidá cola que se deprende l'alfabetu, dellos lletraos contemporáneos a Sejong denomáronla amkul, que significa "lletra de muyeres". Precisamente gracies a esa facilidá, l'analfabetismu práuticamente sumió de Corea.
En 1910 foi nomáu Hangul, que'l so significáu ye: 한글 (llit. "Gran escritura".)
Por tolos esfuercios que fixo'l Rei Sejong por que'l so pueblu pueda escribir y espresase, foi creada la escritura Hangul y la UNESCO incluyóla nel so rexistru "Memoria del mundu" en 1977.
Estructura de la escritura en Hangul
Les pallabres escrites en Hangul tán compuestes por sílabes, y éstes consten de la mesma de trés partes: un soníu inicial, un soníu mediu y polo xeneral un soníu final.
Tenemos de dibuxar un cuadru imaxinariu onde vamos formar la sílaba y allugar la primera vocal o consonante na parte cimera izquierda d'ésti. Si la vocal que sigue a la primer lletra ye horizontal, asítiase debaxo d'ésta; si ye vertical, a la derecha. El soníu final (o última lletra de la sílaba) tien de dir debaxo, siempres y cuando seya consonante.
Por exemplu: amor en coreanu dizse: Sa-rang = 사랑
Lo primero que tenemos de facer ye identificar les sílabes. Dempués, allugamos la primer lletra de la primer sílaba (ㅅ) na parte superior ezquierda. Llueu allugamos la vocal (ㅏ). Como ésta ye vertical, ponémosla a la derecha de la primer consonante; la nuesa sílaba va quedar d'esta miente:
사(sa).
El pasu a siguir ye construyir la segunda sílaba. Allugamos la primer lletra (ㄹ) na parte cimera izquierda del cuadru imaxinariu. Entós damos en asitiar la vocal (ㅏ) a la derecha de la primer lletra. Y ponemos la postrera consonante (ㅇ) debaxo (recordemos que nuna sílaba la última lletra, si ye consonante, allúgase debaxo). La nuesa sílaba quedaría asina:
랑.
Otru exemplu:
En Corea, al osu asignáron-y el siguiente carauter: 곰 (Gom)
Pa formar esta sílaba, allúgase la consonante ㄱ (G) na parte cimera esquierda, dempués asítiase la vocal ㅗ (o) debaxo de la consonante, una y bones ésta última ye una vocal horizontal. Y d'últimes asítiase la consonante ㅁ (m) na parte inferior.
ㄱ(G)+ㅗ(o)+ㅁ(m)= 곰(gom).
D'esti mou pueden escribise toles pallabres coreanes y non coreanes.
Jamo
Jamo (자모; 字母) son les lletres que conformen l'alfabetu han-geul. El nome “jamo” remanez de mo-eum (“vocal”; 모음; 母音; lliteralmente, soníu madre) y ja-eum (“consonante”; 자음; 子音 o soníu fíu, lliteralmente). Son 51 y compónse de:
Cada consonante n'han-geul correspuende a un solu fonema nel idioma coreanu. Sicasí, éstes pueden variar de pronunciación pa oyíos estranxeros. La primer consonante indica la pronunciación que s'escucha al empiezu de la pallabra, y la segunda, cuando nun seya asina.
La lletra ㅇ (ieung) ye un casu particular. Úsase como consonante muda de primeres de sílaba pa poder cumplir la primer regla. Sicasí, a la fin de sílaba, pronúnciase como ng, llamáu yet-ieung, que llegó a fundise n'unu solu col ieung col pasu del tiempu.
Ancystropus
Ancystropus ye un xéneru ácaros perteneciente a la familia Spinturnicidae.
Especies
Ancystropus Kolenati, 1857
Nonio Marcelo
Nonio Marcelo (Nonius Marcellus en llatín; ), foi un gramáticu y lexicógrafu africanu que vivió nel sieglu IV d. C., sol emperador Constantín.
La obra foi bien utilizada polos gramáticos Prisciano y Fabio Planciades Fulgencio; nel sieglu V, un ciertu Julius Tryphonianus Sabinus fixo una edición revisao y anotao.
Maria Eneydna Pacheco Kauffman Fidalgo
Biografía
Cola creación de la Seición criptógames en 1956, les investigaciones brasilanes en micoloxía desenvolver nel Institutu de Botánica de São Paulo (IBT-SP), a partir de la contratación del Dr. Alcides Ribeiro Teixeira, quien de la mesma convidó a los Dres. Oswaldo Fidalgo y a María Eneyda Pacheco Kauffmann Fidalgo pa desenvolver investigación en basidiomicetos dende principios de los 60.
Tuvo casada col so colega micólogu Oswaldo Fidalgo (1928), y tuvieron trés fíos Carla Eleonora Kauffmann Fidaldo, Christine May Kauffmann Fidalgo y Laura Karen Kauffmann Fidalgo.
Delles publicaciones
Libro ===
Puerto Lobos
Puerto Lobos ye'l nome de delles llocalidaes:
Samartín de Podes
Samartín de Podes ye una parroquia del conceyu asturianu de Gozón. Situada na fastera occidental del conceyu, comprende'l tramu de costa que va dende la sablera de Xagó (que comparte cola parroquia de Llaviana) hasta la Punta La Campana, qu'inclúi el Cabu Negru, y tien una estensión de 7,18 km². La so población, que se reparte ente los llugares d'El Campo, La Xenra, La Granda, Lloreda y Montoril, ye de 407 habitantes (INE, 2008).
Sitios
thumb|300px|Cabu Negru thumb|center|400px|Sablera de Xagó.
Ceruchus chrysomelinus
Ceruchus chrysomelinus ye una especie de coleópteru de la familia Lucanidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase n'Europa.
Anxoloxía
L'anxoloxía (del griegu Αγγιος, 'vasu' y λογόc, 'estudiu') ye la especialidá médica que s'encarga del estudiu de los vasos del sistema circulatoriu y del sistema linfáticu; incluyendo l'anatomía de los vasos sanguíneos (como arteries, venes, capilares) y la de los linfáticos, amás de los sos enfermedaes.
Los últimos días de Emmanuel Kant
Los últimos días de Emmanuel Kant ye una obra de teatru d'Alfonso Sastre, escrita en 1985 y estrenada en 1990.
Argumentu
La obra recueye'l pensamientu del filósofu alemán Immanuel Kant per aciu de la recreación de los sos caberos días de vida, narraos como un cuentu pol escritor de la mesma nacionalidá Ernst Theodor Amadeus Hoffmann.
Johannes Musaeus Norman
Johannes Musaeus Norman, foi un botánicu, y micólogu noruegu. Foi profesor de botánica sistemática y fitoxeografía nel Muséu de Bergen.
Gramática del catalán antiguu
La Gramática del catalán antiguu (en catalán: Gramàtica del català antic) ye un proyeutu consistente n'ellaborar una gramática que describa la sintaxis y la morfoloxía del catalán antiguu. Inclúi dende los primeros documentos del catalán (sieglu XII) hasta'l sieglu XV. El proyeutu ta dirixíu por Joan Torruella ( Universidá Autónoma de Barcelona) y cuenta cola ayuda de Manuel Pérez Saldaña (Universidá de Valencia) y Josep Martines (Universidá d'Alicante). no referío a la constitución del corpus informáticu, magar participen profesores de diverses universidaes de los territorios de fala catalana y d'otros países. La estructura, la terminoloxía y el conteníu tienen abondo paralelismu cola Gramática del catalán contemporaneu; d'esta forma podrán faese comparances ente'l catalán antiguu y el catalán contemporaneu.
Vivaro-alpín
El vivaro-alpín ye una variedá dialeutal del occitanu.
Fontaine-Bonneleau
Fontaine-Bonneleau ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Vivaro-alpín
Dominiu llingüísticu
El vivaro-alpín fálase en Francia, nos departamentos de Loire, Altu Loira, Ardèche, Drôme, Isère, Hautes-Alpes, Alpes de Haute-Provence, Alpes-Maritimes y n'Italia (Piemonte, Guardia Piemontese).
Fontaine-Bonneleau
Tien una población de y una superficie de  km².
Margarita, condesa de Blois
Yera fía de Teobaldo V, conde de Blois y la so esposa Alix de Francia. Los sos güelos maternos fueron el rei Luis VII de Francia y la so primer esposa, Leonor de Aquitania, quien darréu foi reina d'Inglaterra.
Matrimonios y descendencia
Margarita casó trés vegaes:
Tortosa
Tortosa ye una ciudá catalana, capital de la comarca del Baxu Ebro na provincia de Tarragona na comunidá autónoma de Cataluña. left|thumb|250px|Santa María de Tortosa
Fontaine-Lavaganne
Fontaine-Lavaganne ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
San Cristuebu
Situación
Allúgase a 3 km de Villayón (la capital del conceyu) y a 125 km d'Uviéu. Ta asistiáu a un altor de 298 m.
Población
Tien una población de.
Sebastián Rodríguez
Sebastian Rodriguez ye un futbolista uruguayu.
Fontaine-Chaalis
Fontaine-Chaalis ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Martintourín
Martintourín ye una aldea de la parroquia de Villayón, nel conceyu asturianu del mesmu nome.
Situación
Allúgase a 2 km de Villayón, la capital del conceyu, y a 122 km d'Uviéu. Ta asistiáu a un altor de 241 m sobre'l nivel de la mar.
Población
Tien una población de.
Marc Valiente
Marc Valiente Hernández ye un.
Na temporada 2019-20 fichó pol Real Sporting de Xixón pa xugar na Segunda División d'España. Al finalizar la tercer temporada nel equipu, el club decidió nun face-y un nuevu contratu, polo que quedó llibre
Llemosín
thumb|right|Zona d'espardimientu del dialeutu llemosín, al norte d'[[Occitània.]] El llemosín ye una variedá dialeutal del occitanu falada pol alredor de 400.000 persones.
Dominiu llingüísticu
El llemosín fálase en Francia, nos departamentos de Charente, Creuse, Dordogne, Corrèze, y Haute-Vienne.
Bibliografía
BEC, Pierre. La langue occitane. Coleición Que sais-je?, Paris, PUF, 1963
Tangara lavinia
Tangara lavinia o Tangara alirrufa, ye una especie d'ave paseriforme de la familia Thraupidae. Ye nativu de Belize, Colombia, Costa Rica, Ecuador, Guatemala, Hondures, Nicaragua y Panamá. Vive nel monte tropical, inclusive nel monte bien degradáu.
Subespecies
Estrémense les siguientes subespecies:
Osteopatía
La osteopatía ye un tipu de medicina alternativa y pseudomedicina que enfatiza el masaxe y otres manipulaciones físiques del texíu muscular y los güesos. El so nome deriva del griegu antiguu «güesu» (ὀστέον) y «sensible a» o «que respuende a» (-πάθεια). Andrew Taylor Still, un médicu estauxunidense, fundó la osteopatía en 1874.
El National Health Service británicu señala que, anque esiste «bona» evidencia de la osteopatía como tratamientu pal llumbagu y «llindada evidencia pa suxurir que pueda ser efeutiva pa dellos tipos de dolor de pescuezu, costazos o estremidaes inferiores o recuperación dempués d'operaciones de cadril o rodía», nun esiste evidencia, o ye insuficiente, que la osteopatía sía efeutiva como tratamientu pa enfermedaes ensin rellacionar» colos güesos y músculos, «como dolores de cabeza, migrañas, menstruaciones dolioses, desordes dixestivos, depresión y lloru escesivu de ñácaros (cólicu)»; una referencia esplícita a les afirmaciones de la osteopatía manipulativa. Una revisión sistemática de 2011 sobre la manipulación osteopática «falló en producir evidencia convincente» pa la eficacia nel tratamientu del dolor musculoesquelético.
Tratamientu y principios
El tratamientu osteopático consiste en tratar les disfunciones, la hipermovilidad o hipomovilidad que puedan atopase na columna vertebral, les articulaciones, el sistema nerviosu, el sistema muscular, les coraes, el craniu. Busca recuperar l'equilibriu corporal perdíu, reactivando los sos mecanismos d'autocuración con diverses téuniques terapéutiques: manipulaciones articulares, téuniques d'enerxía muscular, de movilización, d'estiramientu, HVLT, funcionales, ente munches otres. El tratamientu depende d'una evaluación corporal completa, del tipu de mancadura y del paciente. Nengún tratamientu ye igual a otru y débese siguir siempres un enfoque personal únicu.
La osteopatía basar na creencia de que tolos sistemes del cuerpu trabayen conxuntamente, tán rellacionaos, y por tantu los trestornu nun sistema pueden afectar el funcionamientu de los otros. Ye por tantu una práutica de tipu holístico. El tratamientu, que se denomina manipulación osteopática, consiste nun sistema de téuniques práutiques empobinaes a solliviar el dolor, restaurar funciones y promover la salú y el bienestar.
Esisten ocho principios básicos na osteopatía, que son llargamente enseñaos na comunidá osteopática internacional:
Estos principios nun son calteníos polos osteópatas como lleis empíriques; son enseñaos como guíes básiques de la filosofía osteopática sobre la salú y enfermedá.
Tipos d'osteopatía
Dependiendo de la parte del cuerpu na que s'atopa, hai distintes disciplines caúna empobinada a l'atención de la estructura afeutada:
Reconocencia oficial
La práutica de la osteopatía ta reconocida y regulada dende va años en dalgunos países, como EE. XX., Reinu Xuníu y Francia. Nestos casos, el términu osteopatía llindar a práutiques non invasivas incluyíes na medicina convencional. N'Europa, la Federación Europea de Osteópatas ta formada poles Asociaciones Nacionales de osteópatas de tolos países de la Unión Europea y pretende la normalización académico y profesional de la Osteopatía n'Europa.
España
N'España, la osteopatía nun ta reconocida como una actividá profesional llegal, sinón alegal. Ye una práutica terapéutica non incluyida nel Códigu de la Sanidá Pública y el Códigu de la Seguridá Social. Anguaño los osteópatas tán entamándose por que se reconoza'l so oficiu.
La orde del Ministeriu de Ciencia ya Innovación CIN/2135/2008, de 3 de xunetu, pola que s'establecen los requisitos pa la verificación de los títulos universitarios oficiales qu'habiliten pal exerciciu del oficiu de fisioterapeuta y establez la osteopatía como una asignatura del Graduáu en Fisioterapia, polo que s'integren les sos práutiques dientro d'esti títulu de grau, nun queriendo dicir con ello que los fisioterapeutes sían los únicos habilitaos pal exerciciu de la osteopatía, en cualquier país de la CE qu'esti regulada la osteopatía, esta define claramente les diferencies cola fisioterapia o cualesquier otra caña de similar aición.
Delles universidaes incluyir como asignatures de distintos estudios de grau (fisioterapia, podoloxía, etc.) ente que la Universidá de Murcia presenta un máster propiu impartíu pola Escuela Universitaria d'Osteopatía y la Universidá Católica San Antonio de Murcia ufierta un Programa Oficial de Doctoráu n'Osteopatía y Terapia Manual. Asina mesmu, universidaes como Universidá Pompeu Fabra imparten dientro de los sos programes de másters y posgráu especializaciones n'osteopatía en collaboración con escueles reconocíes pol Rexistru de Osteópatas d'España y amparaes dientro del Espaciu Européu d'Educación Cimera, como la Escuela d'Osteopatía de Barcelona. La Universidá Autónoma de Barcelona tamién tien programes similares en collaboración con escueles ensin reconocer pol Rexistru de Osteópatas d'España.
1993 foi creáu'l Rexistru de los Osteópatas d'España (RUCA), constituyíu como asociación y representante español na Federación Europea de Osteópatas. Pretende apigurar a toos aquellos profesionales y escueles d'osteopatía n'España que, pol so nivel académicu, cumplan colos criterios especificaos tantu pola OMS como pola EFO. El so oxetivu ye normalizar la osteopatía como oficiu como entidá propia y non una especialización en fisioterapia, ya incluyir a más profesionales cualificaos que vengan de otros graos en ciencies de la salú, siempres y cuando, realizaren cursos d'adecuación n'escueles d'osteopatía homologadas pol RUCA. El Rexistru de los Osteópatas d'España otorga'l títulu de Osteópata DO MRO(Y) (Diplomáu n'Osteopatía, Miembru del Rexistru). En 2013, el Rexistru axuntaba 261 miembros.
Francia
La llexislación francesa especifica qu'un osteópata tituláu namái ta autorizáu a utilizar práutiques musculoesqueléticas y miofaciales esternes, col únicu propósitu de prevenir o correxir trestornos funcionales del cuerpu humanu, con esclusión d'enfermedaes orgániques que riquen la intervención terapéutica, médica, quirúrxica, de drogues o axentes físicos. En nengún casu un ostópata puede actuar cuando hai síntomes que xustifiquen pruebes diagnósticas. Enseñar en centros universitarios.
Crítiques
Según los estudios científicos realizaos hasta la fecha, los efeutos beneficiosos de la osteopatía son indistinguibles de los d'otres formes de terapia, como'l masaje terapéuticu,   pudiendo inclusive llegar a tener consecuencies negatives cuando les téuniques son exercíes por personal non cualificáu. Nun hai pruebes abondes pa determinar de forma fiable si'l tratamientu remanador osteopático ye eficaz pal manexu del dolor provocáu pola toradura inespecífica.
Cubillo del Campo
Xeografía
Ye una llocalidá española asitiada nel sureste de la provincia de Burgos, a unos 22 km de la capital. Tien una población de 104 habitantes (INE 2016), y una estensión de 14,06 km².
Economía
La población de Cubillo dedicáronse dende siempres a l'agricultura, ganadería y a la estraición de piedra nes canteres. D'estes canteres estrayxo la piedra cola que ta construyida la catedral de Burgos y otros munchos monumentos. Dientro del términu municipal atópense dos plantes d'estraición de grava y una granxa avícola, asitiada dientro d'un antiguu campamentu militar.
Turismu
Trevesáu pela carretera nacional N-234, que comunica Soria con Burgos, ye centru obligáu de camín pa munches ufiertes de senderismo rural como la Ruta del Bon Conde o la Ruta del Cid. La ufierta hostelera amenorgar al Chigre "La Plaza", asitiáu na Plaza de Santa Ana.
Política
L'actual alcalde ye Jesús Navarro Manero que se presenta pol Partíu Popular. Jesús Navarro foi escoyíu nes urnes en 2007, asocediendo nel so cargu a Benjamín Alzaga (2003-2007). Otros alcaldes del pueblu fueron Carmelo Navarro (1995-2003), Daniel Blanco (1991-1995) o Angel del Pino (1983-1991).
Asociaciones
El pueblu cunta na actualidá con dos asociaciones de vecinos: l'asociación de xubilaos "Santa Ana" y l'asociación "Amigos de Cubillo del Campo" que s'encarguen d'entamar actividaes culturales a lo llargo del añu. Destaca'l día de l'asociación, que se celebra'l primera o segundu sábadu d'agostu, cuando'l pueblu algama la so mayor cota de población a lo llargo del añu ente residentes y braniantes. Esi día los principales miembros collaboradores de l'asociación encargar de preparar una comida pa tol pueblu, pela tarde desenvuélvense actividaes culturales y una competición d'atletismu en modalidá cross, entamada pol excampeón del mundu de maratón en categoría de veteranos, Félix Hernando. Mientres les fiestes patronales l'asociación "Amigos de Cubillo" entama un concursu d'amarutes y collabora na preparación de la cangrejada popular.
Fiestes y costumes
El día 15 de mayu de cada añu celebra'l día de San Isidro Llabrador, patrón de los llabradores. La festividá empieza con una misa n'honor al santu y continua con una comida ente tolos habitantes del pueblu.
La patrona del conceyu ye Santa Marina que la so festividá celebrar el 18 de xunetu cuando ye sacada en procesión a costazos de los mozos del llugar.
Dende l'añu 2004 realízase una cangrejada popular mientres el domingu de les fiestes. Donada pol conceyu y comerciantes locales, rexunta a ensame de persones veníes de tola contorna. La programación de les fiestes patronales completar con actuaciones musicales, esposiciones artístiques y campeonatos de cartes y xuegos populares como: bolos, tuta... y tiraes de monos.
L'últimu sábadu d'agostu celebra'l día d'Aición de Gracies. Los actos que componen tal dia son: una misa a mediudía y una cena común pela nueche. La cena ye preparada y sirvida polos mozos del pueblu y esfrútase nel merenderu municipal. Tradicionalmente desenvolver en La Bolera.
Masenga
Masenga ye una aldea de la parroquia de Villayón, nel conceyu asturianu del mesmu nome.
Situación
Allúgase a 10 km de Villayón, la capital del conceyu, y a 119 km d'Uviéu. Ta asistiáu a un altor de 735 m sobre'l nivel de la mar.
Población
Tien una población de.
Tangara larvata
Tangara larvata, tamién denomada tángara capuchidorada, tángara de caretu doráu y tangará collareja, ye una especie d'ave paseriforme de la familia Thraupidae que vive n'América, distribúyese dende'l sur de Méxicu hasta l'occidente d'Ecuador.
Al llegar a la edá adulta miden en permediu 13 cm de llargor dende al picu hasta la cola, y pesen unos 19 g. El machu tien la cabeza dorada con un antifaz negru delimitado por violeta na parte de riba y embaxo. Les partes cimeres del cuerpu son negres, sacante los costazos color azul turquesa, rabadilla y punta de les ales y cola. Les bandes son azules y el centru del banduyu ye blancu. La fema ye similar al machu, pero con un matiz verdosu na cabeza, dacuando con dellos llurdios negros na corona, y con más cantidá de blancu nes partes inferiores. Los inmaduros son más opacos, cola cabeza verde, les partes cimeres grises escures, les partes inferiores blancucies, y un pocu d'azul distribuyíu nel plumaxe.
Habita dende'l nivel del mar hasta los 1500 m d'altitú nel techu de montes tropicales mestos; tamién n'árees semiabiertes, como claros de monte, vexetación secundaria, plantíos y xardinos con muncha vexetación.
Estes aves viven en pareyes o en grupos familiares, o bien formen parte de grupos tróficos interespecíficos. Comen pequeños frutos ya inseutos.
Prostanthera incisa
Prostanthera incisa, ye una planta arbustiva nativa de los visos predresos del este d'Australia.