cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Penàguila
Xeografía
Asitiáu xunto a la Sierra de Penáguila, nel dominiu prebético valencianu, el conceyu estender dende'l Ull del Morru (1 050 msnm), al oeste, hasta l'altu de la Creueta, al este, formando parte de les aguaes septentrionales de la Sierra de Aitana y abiertu escontra la fuesa d'Alcói. El términu travesar el ríu de Frainos o de Penáguila, al este de la villa, que desagua nel Serpis o ríu d'Alcói cuando esti llega a Cocentaina.
Comunícase, al traviés de la CV-70 qu'enllaza cola autovía A-7, con Alicante y Valencia.
Llocalidaes estremeres
Penáguila llenda colos términos municipales de:
Imaxe de satélite
Penáguila en WikiMapia.
Historia
El 8 d'abril de 1276, Xaime I prometía a Berenguer de Llacera, alcalde del castiellu de Penáguila, partir les tierres del mesmu a los homes que curiaren la fortaleza. El 26 de setiembre de 1278, Pedru III otorgaba carta puebla al llugar de Penáguila. En 1338, Pedro'l Ceremoniosu ordenaba la fortificación del castiellu. Mientres los sieglos XV y XVI el señoríu perteneció a la familia de los Fenollar, pasando dempués a formar parte de la corona. Penáguila foi villa real con derechu a votu nes cortes.
De forma contraria a otros llugares de la zona, Penáguila taba formada por población mayoritariamente cristiana, por ello'l decretu d'espulsión de los moriscos, en 1609, nun-y supunxo un frayo demográficu d'importancia: les 200 cases rexistraes antes de la espulsión quedaron amenorgaes a 145, lo que nun supunxo una perda escesiva. Penáguila perteneció hasta 1707 a la Gobernación de Xàtiva; darréu, y hasta 1833, formó parte del Correximientu d'Alcói. Cola división provincial de 1833 quedó incluyida dientro de la provincia d'Alicante.
Economía
Un pocu más de la metá de la superficie municipal ye terrenal de cultivu (54%), la otra metá ye terrenal forestal (46%). El terrén de cultivu práuticamente ye tou de secanu (2.480 hai), onde predomina'l olivo (más de 1.400 hai); tamién hai almendro (365 hai) y en menor cuantía superficies d'árboles frutales (piescos, cirueles, mazanes). El regadío ye mínimu (41 hai) y ta dedicáu a cultivos hortícolas y gran variedá de frutales. Les actividaes agraries tán entamaes na Cooperativa de llabradores y ganaderos Virxe del Patrociniu.
Demografía
La población a lo llargo del sieglu XX sufrió una continua regresión, algamar los 324 vecinos nel añu 2010, frente a los 1.366 que tenía nel 1900.
Alministración
L'actual alcalde del conceyu ye Joaquin Ballart Domenech de Penáguila Viva.
Blasonamiento
Escudu cuadrilongo de punta redonda. En campu de plata una peña del natural sumada d'una águila de sable. En xefe, escusón coles armes reales de Valencia: d'oru cuatro palos de gules. Por timbre, corona real abierta (Resolvimientu de 9 de setiembre de 2002 del Conseller de Xusticia y Alministraciones Públiques pola que se rehabilita l'escudu históricu d'usu inmemorial del Conceyu de Penáguila, DOGV núm. 4.347, de 1 d'ochobre de 2002).
Blackface
thumb|300px|Cartelu [[Minstrel de William H. West, 1900.]]
El términu blackface fai referencia al maquillaxe teatral emplegáu pa representar a una persona de raza negra africana. Ganó popularidá nel sieglu XIX, especialmente nos Estaos Xuníos. Les plantíos del sur del país siguíen emplegando a esclavos provenientes d'África, y el blackface trataba de despintar l'auténtica trata d'esclavos amosándolos como persones dandis y felices.
L'apaición d'ésti maquillaxe data de 1830, y tuvo vixente hasta 1960, cuando'l Movimientu polos derechos civiles n'Estaos Xuníos obligó a prohibilo, yá que yera un evidente exemplu de racismu. Dellos artistes como Thomas Dartmouth Rice, Al Jolson o Bert Williams llegaron a llevar blackface.
Historia
L'orixe exactu del blackface ye inciertu. John Strausbaugh indica que'l so orixe remontar a 1441, cuando en Portugal exhibíense esclavos provenientes d'África occidental pa entretener al públicu blancu. El teatru isabelín llueu empezó a representar a personaxes de negros, anque'l so papel siempres yera lleváu a cabu por persones blanques. La obra Otelo: el moru de Venecia de Shakespeare ye un claru exemplu d'ello.
Lewis Hallam foi l'encargáu de llevar la moda del blackface a los Estaos Xuníos, alredor de 1769. Munchos cómicos adoptaron el maquillaxe y convirtióse nun auténticu ésitu. Fuertemente enraigonada a la temática vodevil (la cual considérase'l so socesor), algamó'l so máximu apoxéu cuando Thomas Dartmouth compunxo'l so conocíu cantar Jump Jim Crow. Tal foi la fama del cantar, que les persones de etnía negra empezaron a ser llamaes de forma peyorativa como Jim Crow, y Dartmouth recibió'l llamátigu de "Daddy" Jim Crow. El cantar tamién dio nome a les lleis de Jim Crow, que fueron la base de la segregación racial nel sur de los Estaos Xuníos mientres la Reconstrucción.
De 1830 a 1840, el blackface representar ente dos persones, o a lo más ente trés. El primer espectáculu onde participaron más d'una persona tuvo llugar en Nueva York, lleváu a cabu polos Virginia Minstrels. Como banda sonora emplegar delles pieces musicales de Stephen Foster, unu de los cantautores y compositores más conocíos de la so dómina.
Hasta finales del sieglu XIX, yera l'espectáculu más conocíu nos Estaos Xuníos, y goció d'una sólida reputación nel Reinu Xuníu y n'otres partes d'Europa. El blackface tuvo bien presente nel cine y la radio a lo menos hasta la década de 1930, cuando se tresmitió la sitcom radial Amos 'n' Andy.
Cabalgata de Reyes
Nos últimos años, desamarróse'l discutiniu en delles ciudaes d'España, ente elles Madrid y Pamplona, por siguir exhibiendo un Baltasar blancu pintáu de negru na tradicional Cabalgata de Reis Magos; de fechu en Madrid foi Alberto Ruiz Gallardón nuna ocasión quien la fixo, mientres el so mandatu como alcalde.
Plautdietsch
Plautdietsch o baxu alemán menonita ye un grupu de dialeutos rellacionaos col baxu alemán falaos en Canadá, Costa Rica, Estaos Xuníos, Méxicu, Brasil, Perú, Bolivia, Paraguay, Chile, Honduras, Belice y Arxentina por unos 300 000 menonites, miembros d'un grupu relixosu que fuxeron de la persecución que sufríen nos Países Baxos y Bélxica nel sieglu XVI y asitiáronse col tiempu pela redolada de l'actual ciudá polaca de Gdansk (conocida n'alemán como Danzig). D'oríxenes principalmente frisio, flamencu y saxón, adoptaron el dialeutu del baxu alemán que se falaba na Prusia occidental pero caltuvieron daqué del vocabulariu holandés mientres vivieron nel delta del ríu Vístula de la Prusia imperial dende 1550 hasta 1790 aproximao. Al terminar el sieglu XVIII, l'Imperiu rusu convidó a alemanes y persones del reinu de Prusia a colonizar una área que Rusia adquiriera nes guerres turcu-ruses en 1768-1774. Numberosos menonites fundaron colonies de la rexón del Mar Negru, na actual Ucraína. Aproximao un sieglu dempués, munchos de los sos descendientes emigraron a América —especialmente Canadá, Estaos Xuníos y Méxicu n'América del Norte y Paraguái y Bolivia en Suramérica —, la mayoría d'ellos como llabradores. Como yera d'esperar, a midida que asitiábense en distintos países, fuéronse incorporando al so idioma pallabres de la llingua llocal.
Anguaño, el plautdietsch fálase en Méxicu (alredor de 100 000 persones, especialmente en Chihuahua, Durango, Zacatecas, Aguascalientes y Campeche), Alemaña (100 000), Bolivia (80 000), Paraguái (40 000 persones en Filadelfia, Loma Plata, Neuland), Canadá (particularmente Manitoba, Saskatchewan y Ontario), Brasil (10 000), Belice (10 000), Costa Rica (alredor de 2000, nes colonies menonites, principalmente la de Zona Norte), Arxentina (2000) y los Estaos Xuníos (Kansas, Nebraska, Seminole). Hai dos dialeutos principales d'esta llingua, que tracen les sos diferencies a los dos colonies orixinales establecíes na actual Ucraína: la Chortitza o Colonia Vieya y Molotschna o Colonia Nueva. Los descendientes de los qu'emigraron a Canadá anguaño falen casi puramente inglés. Por casu, Homer Groening, padre de Matt Groening (creador de The Simpsons), aprendió plautdietsch de neñu en Saskatchewan na década de 1920, pero Matt nunca lo aprendió.
Comparanza con idiomes rellacionaos
El plautdietsch tien una base del baxu saxón y, poro, nun sufrió los efeutos de la mutación consonántica que dixebró al altu alemán del baxu alemán y del restu de los idiomes xermánicos. Trátase entós d'un dialeutu del alemán que, filológicamente falando, atópase más alloñáu del altu alemán (Hochdeutsch) o escritu que, por casu, el yiddish que falen munchos xudíos. Asina podemos notar les siguientes diferencies:
Neottia nidus-avis
Neottia nidus-avis ye una especie yerbácea perteneciente a la familia de les orquidacees.
Plautdietsch
Efeutos de la mutación consonántica alemana
Al igual que'l frisio, el holandés y el baxu alemán, el plautdietsch namái amuesa la mutación de th escontra d.
Neottia nidus-avis
Descripción
thumb|Neottia nidus-avis Yerba saprófita, carnosa, de color marrón amarellentáu por cuenta de la ausencia de clorofila. Tarmos erectos, foliosos. Fueyes amenorgaes a escames llanceolaes, envainantes. Flores dispuestes en recímanos espiciformes más o menos laxos, co 6 pieces periánticas de color marrón, con 3 pieces esternes y otres tantes internes, similares en tamañu, la interna inferior (labelo) ta estremada de les otres 5 y ye bilobulada; ovariu asitiáu en posición inferior con rellación al restu de les pieces florales. Frutu en cápsula oblonga que contién perabondoses granes.
Plautdietsch
Mutaciones vocáliques en dellos idiomes xermánicos
Ente que el holandés, l'inglés y l'alemán sufrieron cambeos vocálicos paecencies, el plautdietsch namái xuntó'l soníu y (como la o francesa o ü alemana) cola i, en cuantes que la o se conservò nel dialeutu molotschna. Nel dialeutu de la Colonia Vieya, esta modificóse escontra.
Neottia nidus-avis
Descripción
Ye una especie de tamañu pequeñu a medianu que prefier el clima fríu, ye terrestre de color marrón-mariellu, n'ocasiones blancu, con un gruesu tarmu envueltu por 4 a 6 vaines y que floria na primavera y empiezos de branu nuna sólida y trupa inflorescencia erecta d'unos 37,5 cm de llargu, con munches flores fragantes d'un cm de llargor casi cubiertes por una escala de bráctees lliniales.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase n'Irlanda, Gran Bretaña, Noruega, Suecia, Finlandia, Dinamarca, Portugal, España, Francia, Islles Baleares, Córcega, Cerdeña, Sicilia, Bélxica, Países Baxos, Alemaña, República Checa, Austria, Hungría, Suiza, Italia, Yugoslavia, Albania, Grecia, Bulgaria, Rumanía, Polonia, Ucraína, Rusia Occidental, Siberia Occidental, Arxelia, Turquía ya Irán.
Plautdietsch
Palatalización
Toles pallabres con una g o k (incluyendo les que se modificar nel altu alemán escontra ch) delantre o detrás d'una vocal delantera (y, i, ensin cuntar la y neutra schwa) mutaron a j (soníu que correspuende a la y española) y c (que suel escribise kj o tj), inclusive si hai una consonante en mediu. Una g intervocálica tresformar en ɟ, y suel escribise gj o dj. Naquelles pallabres onde una y menguóse escontra a, la consonante palatal caltúvose. Lo mesmo asocedió col soníu ç.
Distritu de Basse-Terre
El distritu de Basse-Terre ye un distritu (en francés arrondissement) de Francia, que s'alcuentra nel departamentu de Guadalupe (en francés Guadeloupe), de la région Guadalupe. Cuenta con 17 cantones y 18 comuñes.
Cantones
Los cantones del distritu de Basse-Terre son:
Plena Ilustrita Vortaro de Esperanto
Plena Ilustrita Vortaro de Esperanto (Diccionariu completu ilustráu d'esperantu, embrivíu como PIV) ye un diccionariu monollingüe del idioma esperantu. Editáu per primer vegada en 1970 por un ampliu equipu de llingüistes y especialistes del idioma sol lideralgu de Gaston Waringhien y espublizáu pola asociación Sennacieca Asocio Tutmonda (Asociación Anacional Mundial, SAT).
Ye unu de los diccionarios más reconocíos nesti idioma.
Historia
L'antecedente ye'l Plena Vortaro de Esperanto (Diccionariu completu d'esperantu con suplementu), anque ésti nun incluyía nomes propios, xeográficos y munchos términos téunicos, científicos y lliterarios. Constaba d'unes 511 páxines el diccionariu y 63 el suplementu, y reeditóse hasta una décima vegada nel añu 1987.
Primer edición
thumb|[[Gaston Waringhien|Waringhien y el Plena Ilustrita Vortaro d'Esperantu]] Tres venti años de trabayu la primer edición del PIV presentóse en 1970, y convirtióse de momentu nel diccionariu de referencia del Esperantu, a pesar del so calter non oficial. Inclúi unes 15.200 pallabres y 39.400 unidaes léxiques.
Sicasí, tamién se-y criticó pola so escesiva influencia del francés y delles opiniones propies del grupu d'editores orixinal. Arriendes, les sos escases y de cutiu desfasaes ilustraciones atopábense namái como un apéndiz.
L'orde alfabéticu afitóse a partir de los raigaños de la llingua, non de cada pallabra. Por casu la pallabra aldoni, nun ta en clasificación dientro de la lletra A, sinón na D, debaxo de don-, doni.
Suplementu de 1987
L'últimu cambéu en papel de la versión orixinal va ser la 4ª, al pie de un suplementu estra, col vistu bonu de Gaston Waringhien y Roland Levreaud en 1987. Cubre de manera complementaria aproximao un millar de pallabres y unes 1.300 unidaes léxiques más.
Edición de 2002
En 1990 y por un equipu coordináu por Michel Duc-Goninaz entamóse de nueves a revisar el diccionariu. Doce años dempués finalmente apaeció una nueva edición revisada sol títulu de La Nova Plena Ilustrita Vortaro de Esperanto, popularmente como'l nuevu PIV, PIV2, PIV2002, etc. PIV2 inclúi 16.780 pallabres y 46.890 unidaes léxiques. Les ilustraciones yá s'atopen nel testu, non como apéndiz.
Presentóse por primer vegada nel congresu del SAT n'Alicante, en xunetu del mesmu añu. En 2004 acabóse la tirada inicial de 2000 exemplares.
Y Camelopardalis
Y Camelopardalis (Y Cam / HIP 37440 / BD+76 286) ye una estrella variable na constelación de Camelopardalis, la xirafa. De magnitú aparente media +10,50, alcuéntrase a una incierta distancia del Sistema Solar de cerca de 2200 años lluz.
Y Camelopardalis ye una estrella binaria con un periodu orbital de 3,3057 díes. La componente principal ye una estrella blanca de la secuencia principal de tipu espectral A7V y una temperatura efectivo de 7219 K. La so lluminosidá ye 20,9 vegaes mayor que la lluminosidá solar y tien un radiu casi tres veces más grande que'l del Sol. Tamién ye daqué más masiva que'l Sol, con una masa de 1,70 mases solares. L'acompañante ye una subxigante naranxa de tipu K1IV con una temperatura de 4507 K. 3,2 vegaes más lluminosa que'l Sol, el so radiu ye casi idénticu al del so brillosu compañera, pero la so masa supón namái'l 40% de la masa solar. El periodu orbital del sistema amuesa variaciones al llargu plazu, que pueden debese a la presencia d'un tercer oxetu. Esti hipotéticu oxetu completaría una órbita alredor de la binaria cercana cada 50,301 dias, siendo la escentricidá de la órbita ε = 0,38. Tendría una elevada masa y, si fuera una estrella normal, sería una estrella de tipu O; yá que nun se reparó una estrella d'estes carauterístiques —que sería más brillosa que'l restu del sistema—, especulóse que pueda tratase d'un oxetu relativista.
El sistema constitúi una variable eclipsante bien asemeyada, por casu, a R Canis Majoris. Nel eclís principal el so rellumu mengua 1,75 ente que nel eclís secundariu la cayida de rellumu ye d'apenes 0,10 magnitúes. Amás, Y Camelopardalis ye una variable Delta Scuti, una de les poques binaria eclipsantes qu'amuesen esta clase de variabilidá.
Barneville-la-Bertran
Barneville-la-Bertran ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Sistema de coordenaes
right|350px En xeometría, un sistema de coordenaes ye un sistema qu'utiliza unu o más númberos (coordenaes) pa determinar unívocamente la posición d'un puntu o d'otru oxetu xeométricu. L'orde en que s'escriben les coordenaes ye significativu y dacuando identificar pola so posición nuna tupla ordenada; tamién-y les puede representar con lletres, como por casu «la coordenada-x». L'estudiu de los sistemes de coordenaes ye oxetu de la xeometría analítica, dexa formular los problemes xeométricos de forma "numbérica".
Un exemplu corriente ye'l sistema qu'asigna llonxitú y llatitú p'alcontrar coordenaes xeográfiques. En física, un sistema de coordenaes pa describir puntos nel espaciu recibe'l nome de sistema de referencia.
Sistema de coordenaes cartesianes
300px|right|Coordenaes cartesianes.
Nun espaciu euclideu un sistema de coordenaes cartesianes definir por dos o tres eje ortogonales igualmente esguilaos, dependiendo de si ye un sistema bidimensional o tridimensional (análogamente en pueden definise sistemes n-dimensionales). El valor de caúna de les coordenaes d'un puntu (A) ye igual a la proyeición ortogonal del vector de posición de dichu puntu sobre una exa determinada:
Cada unu de les exes ta definíu por un vector direutor y pol orixe de coordenaes. Por casu, la exa x ta definíu pol orixe de coordenaes (O) y un vector tal que:
El valor de la coordenada x d'un puntu ye igual a la proyeición ortogonal del vector de posición de dichu puntu sobre la exa x.
Sistema de coordenaes polares
right|100px|Llocalización d'un puntu en coordenaes polares.
El sistema de coordenaes polares ye un sistema de coordenaes bidimensional nel cual cada puntu o posición del planu determinar por un ángulu y una distancia.
Sistema de coordenaes cilíndriques
right|thumb|Significáu de les coordenaes cilíndriques.|106x106px
El sistema de coordenaes cilíndriques usar pa representar los puntos d'un espaciu euclideu tridimensional. Resulta especialmente útil en problemes con simetría axial. Esti sistema de coordenaes ye una xeneralización del sistema de coordenaes polares del planu euclideu, al que s'añedir una tercer exa de referencia ortogonal a los otros dos. La primer coordenada ye la distancia esistente ente la exa Z y el puntu, la segunda ye l'ángulu que formen la exa X y la recta que pasa por dambos puntos, ente que la tercera ye la coordenada z que determina l'altor del cilindru.
Sistema de coordenaes esfériques
right|120px
Al igual que les coordenaes cilíndriques, el sistema de coordenaes esfériques usar n'espacios euclídianos tridimensionales. Esti sistema de coordenaes esfériques ta formáu por trés exes mutuamente ortogonales que se corten nel orixe. La primer coordenada ye la distancia ente l'orixe y el puntu, siendo les otres dos los ángulos que ye necesariu xirar p'algamar la posición del puntu.
Coordenaes xeográfiques
right|120px Esti tipu de coordenaes cartográfiques, subtipo de les coordenaes esfériques, usar pa definir puntos sobre una superficie esférica. Hai dellos tipos de coordenaes xeográfiques. El sistema más clásicu y conocíu ye'l qu'emplega la llatitú y la llonxitú, que pueden amosara nos siguientes formatos:
Tamién puede definise les coordenaes d'un puntu de la superficie de la Tierra, utilizando una proyeición cartográfica. El sistema de coordenaes cartográfiques proyeutaes más habitual ye'l sistema de coordenaes UTM.
Coordenaes curvillinies xenerales
Un sistema de coordenaes curvillinios ye la forma más xeneral de parametrizar o etiquetar los puntos d'un espaciu llocalmente euclideu o variedá diferenciable (globalmente l'espaciu puede ser euclideu pero non necesariamente). Si tenemos un espaciu llocalmente euclideu M de dimensión m, podemos construyir un sistema de coordenaes curvilliniu llocal en redol a un puntu p siempres a partir de cualesquier difeomorfismo que cumpla:
Pépieux
Pépieux ye una comuña francesa del departamentu d'Aude, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Sistema de coordenaes
Coordenaes curvillinies xenerales
Pa cualquier puntu q cercanu a p defínense les sos coordenaes curvillinies:
Si l'espaciu llocalmente euclideu tien la estructura de variedá de Riemann pueden clasificase a ciertos sistemes de coordenaes curvillinies en sistema de coordenaes ortogonales y cuando ye sistema de coordenaes ortonormales. Les coordenaes cilíndriques y les coordenaes esfériques son casos particulares de sistemes de coordenaes ortogonales sobre l'espaciu euclideu \R^3.
Coordenaes curvillinies ortogonales
Un sistema de coordenaes curvillinies llámase ortogonal cuando'l tensor métricu espresáu neses coordenaes tien una forma diagonal. Cuando eso asocede munches de les fórmules del cálculu vectorial diferencial pueden escribise de forma particularmente simple neses coordenaes, pudiéndose aprovechar esi fechu cuando esiste por casu simetría axial, esférica o d'otru tipu fácilmente representable neses coordenaes curvillinies ortogonales.
Les coordenaes esféricu y cilíndricu son casos particulares de coordenaes curvillinies ortogonales.
Cambeos de coordenaes
Nel resolución de problemes físicos y matemáticos ye común la estratexa del cambéu de coordenaes. N'esencia un cambéu de coordenaes supón camudar les variables de les qu'a depende'l problema, a otres coordenaes distintes nes que'l problema puede tener una forma equivalente pero más simple, que dexa atopar la solución con mayor facilidá.
Esti cambéu de variable dexa por casu reescribir integrales de la siguiente manera:
Onde: Pa tresformar o reescribir ecuaciones diferenciales en términos de les nueves coordenaes úsense les lleis de tresformamientu tensorial:
Orixe de coordenaes
thumb|right|Orixe d'un sistema [[bidimensional de coordenaes cartesianes.]] El orixe de coordenaes ye'l puntu de referencia d'un sistema de coordenaes. Nesti puntu, el valor de toles coordenaes del sistema ye nulu. Sicasí, en dellos sistemes de coordenaes nun ye necesariu establecer nules toles coordenaes. Por casu, nun sistema de coordenaes esfériques ye abonda con establecer el radiu nulu (\rho = 0), siendo indiferentes los valores de llatitú y llonxitú.
Nigella gallica
Nigella gallica ye una especie botánica de planta perteneciente a la familia de les ranunculacees.
Hábitat
El so hábitat ta en terrén baldío, cultivos de cebera, rastrojeras nel sur d'Europa.
Shusaku Tokita
Shusaku Tokita (鴇田 周作, ) ye un futbolista xaponés.
Baron-sur-Odon
Baron-sur-Odon ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Constance Tipper
Constance Fligg Elam Tipper foi una metalúrxica y cristalógrafa británica.
Orixe
Constance Tipper, fía d'un ciruxanu, empezó la so educación en St Felix, d'onde foi la primer muyer que llogró un Natural Science Tripos de la Universidá de Cambrigde. En 1915 coló al Departamentu de Metalurxa del Llaboratoriu Nacional de Física, en Teddington, d'onde, al añu siguiente, pasó a la Royal School of Mines en Kensington, onde llogró'l cargu d'ayudante d'investigación de Sir Harold Carpenter y desenvolvió un métodu pa la fabricación de cristales metálicos. En 1929 establecer en Cambrigde, onde siguiría la so carrera mientres más de 30 años.
Quebrar fráxil n'aceros
Constance Tipper especializar na investigación de la resistencia de los metales y el so efeutu nos problemes d'inxeniería. Mientres la Segunda Guerra Mundial, Lord Baker asignó-y la investigación sobre les causes de la quebra fráxil nos barcos de la clase Liberty. Estos barcos construyir en gran númberu nos Estaos Xuníos ente 1941 y 1945, y fueron los primeros barcos de tresporte fabricaos usando namái soldadures. El tresporte de suministros a los frentes de la guerra dependía d'estos barcos, amás d'actuar como barco hospital, talleres d'arreglu y tresporte de tanques. Taben perdiéndose demasiaos n'alta mar, con tol so cargamentu, por cuenta de grandes resquiebros que llegaben a arrobinase a lo llargo de tol cascu.
Shuho Miyashita
Shuho Miyashita (宮下 周歩, ), ye un futbolista xaponés.
Constance Tipper
Quebrar fráxil n'aceros
En 1949 Tipper foi designada Llectora y convirtióse na única muyer miembru a tiempu completu de la Facultá d'Inxeniería de la Universidá de Cambridge.
Foi la primer persona qu'usó un microscopiu electrónicu de barríu (SEM) pa esaminar les superficies de quebrar metáliques. Usó un microscopiu electrónicu de barríu construyíu por Charles Oatley y el so equipu, el segundu SEM enxamás construyíu.
Desenvolvió'l "test de Tipper", usáu pa la determinación de la fraxilidá n'aceros.
Retirar en 1960 y el so centésimu cumpleaños en 1994 celebrar nel Newnham College llantando'l Arbol de Tipper, una castañal.
Y Leonis
Y Leonis (Y Lleo / HIP 47178 / SAO 80927) ye una estrella binaria de magnitú aparente +10,07. Encuadrada na constelación de Lleo, visualmente alcuéntrase unos 2,5º al este d'Al Minliar al Asad (κ Leonis). Ta aproximao a 980 años lluz del Sistema Solar.
Y Leonis ye una binaria cercana «semidesprendida» según una binaria eclipsante. Mientres l'eclís principal, el rellumu del sistema mengua 3,11 magnitúes. El so periodu orbital ye de 1,68610 díes y paez ser variable. El planu orbital ye perpendicular al planu del cielu.
La componente principal ye una estrella blanca de tipu espectral A3 o A5V que contribúi col 89% de la lluminosidá del sistema. Tien una masa de 1,9 mases solares y un radiu un 90% más grande que'l del Sol. La naturaleza de la componente secundaria nun ye bien conocida; diverses fontes considérenla una subxigante de tipu K6IV-G9IV. Tien el 29% de la masa de la so compañera equivalente al 56% de la masa solar—, con un radiu que ye 2,2 vegaes más grande que'l radiu solar. La estrella principal ye, amás, una variable Delta Scuti con un periodu de 0,696 hores.
Nicole Perrot
Nicole Perrot Westphal ye una golfista chilena.
Perrot ganó'l United States Girls' Junior Golf Championship 2001 y foi finalista del U.S. Women's Amateur Championship (tornéu match play) esi mesmu añu. Eso valió-y ser escoyida la "Meyor de los Meyores" pel Círculu de Periodistes Deportivos de Chile esi añu.
Pexiora
Pexiora ye una comuña francesa del departamentu d'Aude, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Peyrefitte-du-Razès
Peyrefitte-du-Razès ye una comuña francesa del departamentu d'Aude, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Alicia Castro Masaveu
Alicia Castro ye una política asturiana del Partido Popular. Foi diputada por Asturies nel Congresu de los Diputaos ente 1996 y 2008.
Diputada de la VI-VII y VIII Lexislatures. Llicenciada en Derechu y en Xemoloxía. Diputada Rexonal na Preautonomía y I Llexislatura nel Principáu d'Asturies. Segunda Teniente d'Alcalde del Conceyu d'Uviéu ente 1991 y 1999.
Referencies
1.Ficha d'Alicia Castro Masaveu. Congresu de los Diputaos.
Banshee
Nun son criatures malvaes nin dañines, anque sos inquietantes glayíos les fai apaecer abondo pantasmagoriques. El rasgu físicu más distintivu son los güeyos, que tórnense-yos d'un color encarnáu encesu tres sieglos de llorar por quienes amaron y polos que guardaron llutu. Suel describíse-yos como muyeres altes y estremadamente delgaes, con una manta flotante de guedeyes blanques, un vistíu verde y una manta buxa con capiella. Anque dacuando puen apaecer baxu la forma d'una vieyina melguera o d'una fermosa rapaza de cabellos doraos vistida de roxo.
A la fin díxose que les banshees amosaben so respetu haza los difuntos berrando llastimeramente baxo la ventana del moribundu, a vegaes esnalando polos aires hasta dellos pisos d'altor pa poder facelu.
Les banshees tamién puen permanecer a cierta distancia, una figura solitaria que mos anuncia la muerte pasiando polos sucos qu'arrodien les cases de les families o sentada sobro una muria de piedra. A vegaes nun ye visible, pero los sos glayíos penetrantes nun dexen llugar a dubies respeutu a so presencia.
Luis García Meza
Luis García Meza Tejada foi un militar, xeneral de división y políticu bolivianu, cincuentenu séptimu Presidente de Bolivia dende'l 17 de xunetu de 1980 hasta'l so arrenunciu del 4 d'agostu de 1981.
Cuando foi xeneral de División y comandante de les Fuercies Armaes de Bolivia lideró'l golpe d'Estáu del 17 de xunetu de 1980, derrocando a la presidenta constitucional interina d'esi entós, Lidia Guéiler Tejada, díes primero que'l candidatu y ex-presidente Hernan Siles Zuazo tomara posesión del poder, per segunda vegada, en ganando nes Eleiciones presidenciales de Bolivia de 1980.
El so gobiernu ―autodenominado "de Reconstrucción Nacional"― carauterizar pola fuercia d'el so imposiciones que la llevaron a enfrentase a la estrema izquierda en delles oportunidaes. El tiempu envaloráu que tendría que durar la dictadura de García Meza (según él) yera de "20 años" (dende 1980 hasta l'añu 2000). A pesar de la dura firmeza del réxime de García Meza, finalmente esti veríase obligáu a arrenunciar ensin consiguir los principales oxetivos del plan del so Gobiernu, ente ellos el d'establecer una política económica de llibre mercáu (neolliberalismu).
Cinco años dempués del so arrenunciu, en febreru de 1986, l'entós congresu nacional (anguaño Asamblea Llexislativa Plurinacional) determina qu'hai nicios de culpabilidá de Luis García Meza y establez la necesidá d'empecipia-y un xuiciu a él y a los sos collaboradores más cercanos mientres la so dictadura. La Corte Suprema de Xusticia de Bolivia (anguaño Tribunal Supremu de Xusticia) abrió un xuiciu de responsabilidaes na so contra polos sos actos realizaos cuando yera Presidente de facto de Bolivia. Pero García Meza llograra escapar del país, fugándose al Brasil onde vivió clandestinamente, fuxendo de la xusticia boliviana. El 11 de marzu de 1994, García Meza foi prindáu pola Policía Federal de Brasil na ciudá de São Paulo. El procesu d'estradición dende Brasil a Bolivia, duru casi un añu na Corte Suprema de Xusticia de Brasil que finalmente aprobó la estradición.
Luis García Meza llegó al Aeropuertu Internacional El Alto de la ciudá de La Paz el 15 de marzu de 1995, d'onde foi treslladáu darréu a la cárcel de máxima seguridá de Chonchocoro a la edá de 65 años. García Meza finó'l 29 d'abril de 2018 por causa d'entueyos na so salú.
Biografía
Luis García Meza nació'l 8 d'agostu de 1929 na ciudá de La Paz, Bolivia. García Meza provenía d'una familia acomodada económicamente de clase media de la década de los años 1920. Realizó los sos estudios primariu y secundariu nel colexu Sallar de la so ciudá natal. Cabo mentar que ye mientres esti periodu onde García Meza conocería na mesma escuela al so amigu de la infancia Marcelo Quiroga Santa Cruz (el cual yera fíu d'unu de los ministros del presidente Daniel Salamanca Urey mientres la Guerra del Chaco). Salió Bachiller en 1947.
Luis García Meza siguió colos sos estudios cimeros ingresando al Colexu Militar del Exércitu (allugáu na zona de Irpavi de la ciudá de La Paz) en 1948 y egresando como subteniente de Caballería en 1952. Pero cabo mentar que mientres esi periodu de la so mocedá, específicamente mientres la so estadía como cadete, García Meza participaría xunto a otros cadetes na Revolución Nacional de 1952 sol mandu del presidente Hugo Ballivián Rojas, motivu pol cual foi retiráu de la institución militar (dau de baxa) col ascensu al poder del Movimientu Nacionalista Revolucionariu (MNR). Pero meses dempués reincorporaríase.
Foi instructor de caballería dende 1956 hasta 1957. Darréu foi nomáu Comandante de Compañía del Colexu Militar del Exércitu ente los años 1963 y 1964. Participó en tomar del Palaciu de Gobiernu nel golpe d'estáu que dio René Barrientos Ortuño al presidente Víctor Paz Estenssoro en payares de 1964.
En 1970, foi segundu comandante de la EMSE (Escuela Militar de Sarxentos del Exércitu) mientres el gobiernu d'Alfredo Ovando Candia. Desempeñó cargos como segundu comandante del Colexu Militar del Exércitu en 1971 sol gobiernu de Juan José Torres. Tamién foi comandante del reximientu de caballería Ballivián na ciudá de Trinidad, Beni. Foi comandante de la EAA (Escuela d'Aplicación d'Armes) en 1976. Xefe d'Estáu Mayor de la VII división de Cochabamba en 1977 y Comandante de la VI división de Trinidad en 1978.
En 1979, García Meza aportó a comandante del Colexu Militar del Exércitu, y en payares de 1979 llegó hasta'l grau de comandante del Exércitu de Bolivia.
Dictadura de García Meza
Mientres el gobiernu de García Meza, producióse l'asesinatu de Marcelo Quiroga Santa Cruz, diputáu nacional instigador del xuiciu de responsabilidaes al exdictador Hugo Banzer Suárez.
Los rexistros indiquen que García Meza y Santa Cruz fueren compañeros nel Colexu de La Salle y que caltuvieren rellación por aciu concursos d'equitación, y n'ocasiones inclusive aldericaríen temes polítiques. Sicasí, había fuertes intereses por que se detuvieren les investigaciones que'l diputáu venía realizando en rellación a previos gobiernos de facto, lo que provocaría que dalguna célula del exércitu afitara como oxetivu la so captura. Darréu producióse l'asesinatu d'ocho líderes de la dirigencia clandestina del Movimientu d'Izquierda Revolucionaria (MIR) na Masacre de la Cai Harrington (La Paz) el 15 de xineru de 1981, quien calteníen xuntes secretes a pesar del toque de queda establecíu pola dictadura. La única persona que llogró escapar con vida foi Gloria Ardaya.
Mientres el gobiernu de Jaime Paz Zamora, Luis Arce Gómez, quien foi Ministru del Interior mientres la dictadura de García Meza, foi estraditáu a los Estaos Xuníos por tar arreyáu en narcotráficu. Esti fechu estigmatizó a la dictadura de García Meza, que se sindicó como íntimamente rellacionada colos grandes zares de la mafia d'Estaos Xuníos. Inclusive-y lo menta na película estauxunidense Scarface.
Cayida
Les lluches internes ente distintes facciones militares sumaes a la presión constante de la embaxada y el Gobiernu estauxunidenses y l'estrema izquierda llevaron a que'l 4 d'agostu de 1981 García Meza arrenunciara p'aportar al poder el xeneral Celso Torrelio Villa. En xunetu de 1982, el sector militar que respondía a García Meza volvió intentar un golpe d'estáu fallíu na so ausencia, que provocó la cayida de Torrelio Villa y el so reemplazu pol xeneral Guido Vildoso Calderón, col mandatu d'empezar a entamar la transición escontra un réxime democráticu. Los tiempos aceleráronse cuando'l 17 de setiembre de 1982, una fuelga xeneral convocada pola COB (Central Obrera Boliviana) punxo al país en cantu de la guerra civil. La dictadura militar colapsó y el poder foi-y apurríu a un Congresu nacional conformáu según la composición de 1980, que decidió considerar válides les eleiciones de 1980 y designar en consecuencia a Hernán Siles Zuazo como presidente.
Rematáu'l procesu de dictadura militar, el presidente electu, Hernán Siles Zuazo, carauterizar pola implementación de midíes nel país que llevaron a una situación económica conocida como la dómina de la UDP (Unidá Democrática y Popular).
Xuiciu
Años dempués, en febreru de 1986, l'entós congresu nacional (anguaño Asamblea Llexislativa Plurinacional) determina qu'hai nicios de culpabilidá de Luis García Meza y establez la necesidá d'empecipia-y un xuiciu a él a los sos collaboradores más cercanos. La Corte Suprema de Xusticia de Bolivia (anguaño Tribunal Supremu de Xusticia) abrió un xuiciu de responsabilidaes na so contra polos sos actos realizaos cuando yera Presidente de Bolivia. Xulgóse-y práuticamente por 8 delitos penales.
Sentencia
Cuando'l xuiciu empezó en 1986, esistía 58 persones implicaes nos delitos del gobiernu de García Meza y les cualos atopábense siendo procesaos pola xusticia boliviana. A lo llargo del desenvolvimientu del xuiciu 5 d'ellos morrieron. De los 53, solo 6 fueron declaraos absueltos o inocentes. Los restantes 47 arreyaos, recibieron condenes de distintes magnitúes empezando por García Meza y el so principal collaborador Luis Arce Gómez.
El 21 d'abril de 1993 la corte sentenció finalmente y dio les siguientes condenes:
El exalcalde de La Paz, Juan del Granado, foi una figura clave n'enxuiciar a Luis García Meza. Luis García Meza tuvo presente en Chuquisaca pa declarar nel xuiciu, nel que resultó culpable por crímenes a los derechos humanos.
Fuga y captura
Pero García Meza fugara al Brasil onde vivió clandestinamente, escapando de la xusticia boliviana. El 11 de marzu de 1994, García Meza foi prindáu pola Policía Federal de Brasil na ciudá de São Paulo. El procesu d'estradición dende Brasil a Bolivia, duró casi un añu na Corte Suprema de Xusticia de Brasil que finalmente aprobó la estradición.
Luis García Meza llegó al Aeropuertu Internacional El Alto de la ciudá de La Paz el 15 de marzu de 1995, d'onde foi treslladáu darréu a la cárcel de máxima seguridá de Chonchocoro. García Meza atopábase cumpliendo la so pena de 30 años de presidiu, hasta la so fecha de lliberación que sería'l 15 de marzu de 2025; sicasí, finó d'una obstrucción respiratoria'l 29 d'abril de 2018.
Erythronium albidum
Erythronium albidum ye una pequeña especie de planta fanerógama perteneciente a la familia de les liliacees. Ye orixinaria del este d'América del Norte, dende'l sur de Quebec y sur de Manitoba hasta'l sur de Georgia y Texas. thumb|240px|Detalle de la planta thumb|240px|Nel so hábitat
Descripción
Tien tarmos delgaos qu'algamen los 10-15 cm d'altor, que lleven dos fueyes oblongues en cada tarmu. Les fueyes son llanceolaes, de 8-16 cm de llargu y 3.4 cm d'anchu, de color verde escuru y cubiertes con un patrón motudu de llurdios de color púrpura. A la fin del tarmu, la planta produz una flor de color blancu, asemeyáu a un lliriu de 3-4 cm de diámetru, con seis estames mariellos. Les flores dóblense escontra baxo, y allárguense cola edá. Floria de mediaos a finales de primavera.
Hábitat
Les planta atópense principalmente arrexuntaes en grandes grupos nel suelu del monte, de cutiu n'árees alteriaes. Prefier pa la so crecedera parte de sol pero na so mayoría a la solombra, húmedad y los suelos limosos.
Propiedaes
Poco se sabe de los principios activos constituyentes, porque se fixo poca investigación. Como otros representantes de la familia Liliaceae esta planta foi utilizada polos efeutos emolientes, supurativos y antiescorbúticos de los sos raigaños, bulbos y fueyes cuando tán frescos. A esto añede los efeutos eméticos de los sos raigaños, que nun tener otros representantes del so grupu, y que se pierde rápido al ensugase o nun caltenese correutamente. El raigañu secu, que pierde'l so mal sabor carauterístico, utilizar pa l'alimentación.
Taxonomía
Erythronium albidum describióse por Thomas Nuttall y espublizóse en The Genera of North American Plants 1: 223–224. 1818. Erythronium: nome xenéricu que se refier a los color de les flores de delles de les sos especies de color coloráu (del griegu erythros = colloráu), anque tamién pueden ser de color mariellu o blancu.
albidum: epítetu llatín que significa "de color blancu".
Amanda Peet
Amanda Peet ye una actriz de cine y televisión d'Estaos Xuníos.
Comienzo
Amanda nació en Nueva York, los sos padres: Charles Peet, un abogáu, y Penny Levy, una trabayadora social; dambos divorciaos agora. El so padre ye un cuáqueru y la so madre xudía. Estudió historia na Universidá de Columbia y graduóse nella. Foi entós cuando allegó a los talleres de Uta Hagen y decidió ser actriz. Mientres los 4 años que duraron les clases Amanda apaeció na obra de Clifford Odets Awake and sing.
Carrera profesional
La primer apaición de Peet na televisión foi nun anunciu pa la marca Skittles. Ente los sos primeros trabayos destaca un papel na serie Law & Order. Debutó nel cine con Animal room (1995). Entós la so carrera basar en películes de cine independiente.
Barou-en-Auge
Barou-en-Auge ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Amanda Peet
Carrera profesional
El so primer papel importante foi Jack na serie Jack & Jill (1999), que duró 2 temporaes. Tamién apaeció na octava temporada de Seinfeld, onde interpretaba a una camarera del llocal onde actuaba Seinfeld. El primer papel d'Amanda nuna película espublizada foi en 1999, con The Whole Nine Yards, alzando'l so nivel al d'una estrella. Esi añu foi escoyida una de les 50 muyeres más belles pola revista People. Amanda apaeció tamién na película Saving Silverman (2001) con Jack Black y Steve Zahn. Tamién apaeció en Something's Gotta Give (2003), na que faía de fía de Diane Keaton y amiga de Jack Nicholson.
Barou-en-Auge
Tien una población de y una superficie de  km².
Amanda Peet
Vida personal
Amanda casóse col guionista David Benioff el 30 de setiembre de 2006. Tuvo con él dos fíos; Frances Pen "Frankie", nacida'l 20 de febreru de 2007, y Molly June, nacida'l 19 d'abril de 2010. La familia vive en Manhattan y Beverly Hills. Peet foi dama d'honor nel casoriu de Lauren Holly con Francis Greco nel añu 2001.
Tranvía
El tranvía ye un mediu de tresporte de pasaxeros que circula sobre raíles y pola superficie n'árees urbanes, nes mesmes cais, de cutiu ensin separación del restu de la circulación, ensin vía nin sienda o sector reserváu. En dellos casos la vía ferrial de la tranvía puede transitar per víes esclusives, por casu, el Tranvía de Tenerife o'l Tranvía de Zaragoza. thumb|Tranvía de la llinia 6 de [[Metrovalencia. Valencia foi la primer ciudá d'España en recuperar esti mediu de tresporte nel añu 1994.]] thumb|Tranvía Citadis 202 en [[Melbourne, Australia.]] thumb|Tranvíes en [[Berlín, Alemaña, fabricáu por Bombardier.]]
Historia
thumb|El [[Swansea and Mumbles Railway galés foi'l primer serviciu de tranvía pa pasaxeros del mundu]]
Los primeros servicios ferroviarios de pasaxeros nel mundu empecipiar en 1807 pola Oystermouth Railway (Ferrocarril Oystermouth) en Gales, usando carruaxes especialmente diseñaos nuna llinia sobre carriles, tiráu por caballos, construyida pal tresporte de mercancíes. Los pasaxeros que pagaben tarifa yeren tresportaos nuna llinia ente Oystermouth, Mumbles y los muelles de Swansea. Esta téunica nun tardó en llegar al Nuevu Mundu, una y bones para 1832 introducir en Nueva York, y en 1858 inaugúrense les primeres llinies en Méxicu, L'Habana y Santiago, amás de Rio de Janeiro, Buenos Aires, Callao y Lima, onde s'inauguraron ente 1859 y 1864. Volviendo al Vieyu Mundu, empezó a circular por París en 1854, a España llegó nel añu 1871 y a Düsseldorf, Alemaña, en 1876.
thumb|left|El Düsseldorfer Straßenbahn, en [[Düsseldorf, Alemaña, foi inauguráu en 1876. Ye una de les redes de tranvía más antigües nel mundu que sigue hasta'l día de güei.]]La tranvía popularizar por dos carauterístiques principales:
Tres la tracción a sangre, intentóse la tracción por vapor, como la de los ferrocarriles, por aciu una pequeña máquina de vapor, pero les molesties causaes polos fumos y el vapor metanes la ciudá, nun fixeron popular esti sistema, salvu en tranvíes que circulaben práuticamente pel campu. Louis Mékarski propunxo con ciertu ésitu la tracción per aire comprimío y los coches motores recargaben aire comprimío nuna parada específica. La primer llinia que funcionó d'esta miente foi en 1879 en Nantes y hasta 1917 otres llinies utilizaron esti sistema.
El primer tranvía llétricu foi puestu en serviciu por Werner von Siemens en Berlín en 1879, siguir Budapest en 1887, y la demostración definitiva de la bondá del sistema vieno de la mano de Frank J. Sprague cola electrificación de la rede de Tranvíes de Richmond (Virginia) cola que demostró, dende 1887, que la tracción llétrica yera la forma meyor de propulsar les tranvíes.
En Suiza, la primer llinia interurbana electrificada foi la Vevey-Montreux-Chillón (VMC) que s'abrir en 1888. En 1890 funcionó'l primeru de Francia na ciudá de Clermont-Ferrand. De siguío vinieron Bucuresti en 1894, Sarayevu en 1895, Bilbao (1896) y Buenos Aires en 1897 (primer llinia tendida pola Compañía Anglu-Arxentina).
Edá d'oru
La tranvía tuvo un desenvolvimientu considerable ente l'empiezu del sieglu XX y el periodu d'enteguerres cola innovación de tracción llétrica, la multiplicación de les llinies y la medría del númberu de pasaxeros, convirtiéndose nel principal tresporte urbanu. El tresporte a caballu sumiera práuticamente de toles ciudaes europees y americanes alredor de 1910, y los autobuses entá taben en fase de desenvolvimientu, aumentando la so fiabilidá mecánica, pero entá nun superaben a la tranvía en prestaciones, ente que l'automóvil taba entá (por poco tiempu) reserváu a una vecería llindada.
Desapaición parcial y temporal
El desenvolvimientu de la venta de vehículos con motor d'esplosión corada en delles ciudaes la desapaición rápida de la tranvía nel paisaxe urbano a partir del llustru de 1935. El progresu téunicu del autobús, más axilosu nel tránsitu urbanu, causa graves contratiempos a la tranvía por non precisar una infraestructura costosa, teniendo en cuenta de que los costos de la calzada nun se cobraben direutamente a los sos usuarios.
Los poderes públicos invirtieron n'infraestructures destinaes al automóvil, y de camín nel establecimientu de redes d'autobús, percibíu como símbolu del progresu. Al empar, les redes de tranvía dexar de caltener y modernizar, lo que les desacreditaba ante los güeyos del públicu. Como resultancia, les antigües víes consideráronse como arcaiques y fuéronse reemplazando per llinia d'autobuses.
A la desapaición de la tranvía tamién se-y xunen n'ocasiones motivos menos téunicos. N'Estaos Xuníos una empresa creada por General Motors, Firestone, Standard Oil y otros mercó toles víes de les ciudaes más importantes d'Estaos Xuníos pa sustituyiles por redes d'autobuses fabricaes por General Motors, no que se conoz como'l Gran escándalu de la tranvía d'Estaos Xuníos. Acusar a estes empreses de faelo pa beneficiar a la industria automovilístico, anque finalmente solo condergar por favorecer la compra d'autobuses y non por esaniciar la tranvía.
Les redes de tranvía sumieron casi dafechu d'América del Norte, Arxentina, España, Francia y Gran Bretaña. Sicasí caltuviéronse (y en dellos casos modernizáronse) n'Alemaña, Austria, Bélxica, Escandinavia, Italia, Países Baxos, Portugal, Suiza, Xapón y en tola Europa del Este.
Renacimientu
El principal oxetivu de la tranvía ye garantizar el tresporte urbanu nes condiciones más respetuoses posible col ambiente. Al empar, constitúi una alternativa interesante pa los usuarios y un apueste decidíu pol tresporte públicu, claramente na llinia de los criterios de fomentu de la economía na redolada urbana.