cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Juanes
Biografía
Juanes nació en Medellín, Colombia, el 9 d'agostu de 1972 de pá colombianu y má colombiana. A los 19 años treslladóse a vivir a Miami y un añu dempués asoleyó'l so primer trabayu Fíjate Bien, pa la discográfica Universal.
Tamién actuó na telenovela colombiana Rosario Tíjeras. L'esitu llego-y col álbum Un Día Normal y el so single «A Dios le Pido»
Dende entós sacó otra media docena de discos:
José Saramago
José de Sousa Saramago foi un escritor, periodista, dramaturgu, novelista y poeta portugués.
Algamó'l Premiu Nobel de Lliteratura nel añu 1998. Tamién ganó'l Premiu Camões, el premiu lliterariu más importante de la llingua portuguesa. Saramago foi consideráu'l responsable del reconocimientu internacional de la prosa en llingua portuguesa.
Biografía
José Saramago nació n'Azinhaga, nel conceyu de Golegã, nuna familia de padres y güelos agricultores. So vida pasóla en gran parte en Lisboa, a onde se treslladó la so familia en 1924 – yera un neñu con malpenes dos años d'edá. Dificultaes económiques impiden-y entrar na universidá. Demuestra dende bien ceo interés polos estudos y la cultura, interés que lu acompañó hasta la muerte. Formóse nuna escuela téunica. Fascináu polos llibros, visitaba, de nueche, con muncha frecuencia, la Biblioteca Municipal Central — Palácio Galveias.
Saint-Bérain-sur-Dheune
Saint-Bérain-sur-Dheune ye una comuña francesa del departamentu de Saona y Loira, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Catasticta revancha
La caparina aurinegra del Tamá, Catasticta revancha, ye una especie de caparina de la familia de les pieridos, que foi descrita por Fernando Rey y Thomasz Pyrcz, en 1996, a partir d'exemplares procedentes de Venezuela.
Distribución
Catasticta revancha ye endémica del pandorial del Tamá, nos estaos Táchira y Apure en Venezuela (rexón neotropical).
Caltenimientu
C. revancha ye probablemente la caparina de la familia de les piérides cola distribución más acutada en Venezuela. La rexón ónde habita alcuéntrase fuertemente intervenida por actividaes agroproductivas, pero nun s'investigó como ye la respuesta de la especie a estes actividaes. La perceición del valor de caltenimientu d'esta especie poles comunidaes llocales ye inda bien incipiente y nun esisten midíes de caltenimientu específiques.
Marie-Victorin
Hermanu Marie-Victorin (nacíu Conrad Kirouac el 3 d'abril de 1885 en Kingsey Falls, Quebec y muertu'l 15 de xunetu de 1944 en Montreal na mesma provincia) foi un relixosu canadianu, botánicu, intelectual y escritor. Nel sieglu XX, ye sobremanera conocíu polos sos trabayos en potánica que algamaron el so cumal cola publicación de la so Flore laurentienne y la ellaboración del yerbariu Marie-Victorin.
Biografía
Ingresa na orden de los Hermanos de les Escueles Cristianes en 1901 a la edá de 16 años. El so nome relixosu sería'l de Marius Victorinus.
Formáu na Universidá de Montreal, conviértese en profesor de botánica en 1920.
Entama primeramente a enseñar nel Collège Saint-Jérôme y Collège Saint-Léon de Westmount, anantes de ser enseñante nel Collège de Longueuil de 1904 a 1920.
Conviértese rápidamente en profesor de botánica na Universidá de Montréal a partir de 1920.
Carrera
Ye'l fundador y direutor del Institutu Botánicu de Montreal en 1922, y el fundador del Xardín Botánicu de Montreal en 1931. Funda en 1923 la Société canadienne des sciences naturelles y diríxela hasta 1940. A través d'ella, inspira la creaciónn des Cercles des jeunes naturalistes (Círculos de mozos naturalistes) en 1931.
A partir de 1938, fai delles estacies anuales en Cuba col fin de visitar ellí al so amigu l'Hermanu León. Nesos viaxes, toma un gran interés pola flora cubana y ponse a estudiala. D'ellí surdirán los Itinéraires botaniques dans l'île de Cuba, asoleyaos en trés tomos (la publicación del últimu foi postuma) fechos en collaboración col Hermanu León.
Lliterariu, nacionalista y vanguardista
Marie-Victorin yera un apasionáu de la lliteratura (el so autor preferíu yera Thomas Mann) y eso influye na so obra. Ente los 18 y los 35 años, tien un diariu íntimu, más tarde asoléyalu n'Éditions Fides, onde escribe sobre dellos temas: lliteratura, política, botánica y nacionalismu.
Funda'l círculu lliterariu Cercle La Salle, afiliáu más sero a l' Association catholique de la jeunesse canadienne-française (l'ACJC), permitiéndo a la mocedá desarrollar el so sentimientu nacionalista participando en representaciones teatrales poniento n'escena personaxes históricos de la Nouvelle-France. Él mesmu escribe delles pieces de tastu nacionalista, ente elles la obra teatral Charles Le Moyne (1910), un drama históricu en tres actos, y Peuple sans histoire (1918), una novela histórica sobre'l llamáu Informe Durham.
Muerte
Marie-Victorin morrió nun accidente de coche en xunetu de 1944 en Saint-Hyacinthe a la edá de 59 años. Nomóse nel so honor un pabellón de la Universidá de Montreal, nel nuevo campus nobre'l monte Royal. El pabellón Marie-Victorin de la Universidá de Montréal contién une biblioteca, « ÉPC — Biologie », y amesta los departamentos de de comunicación, de bioloxía y d'educación de la Faculta d'Artes y Ciencies.
Luis Suárez Fernández
Luis Suárez Fernández ye un profesor, historiador y Real Academia de la Historia académicu español, rector de la Universidá de Valladolid, y direutor xeneral d'Universidaes ya Investigación mientres la dictadura franquista.
Biografía
Nacíu na ciudá asturiana de Xixón en xunu de 1924, foi caderalgu de les Universidaes de Valladolid (1955-1973) y Autónoma de Madrid (1973-1989), amás de profesor eméritu d'esta postrera. Dirixó la Escuela d'Historia y Arqueoloxía del CSIC en Roma. La so llinia d'investigación xira en redol a la Baxa Edá Media, cuantimás la dómina de los Reis Católicos, magar estudió otres temes como Roma, l'Oriente Antiguu o los xudíos.
Tres la muerte de Francisco Franco convenció a la familia del dictador por que caltuvieren los documentos nun archivu, anguaño propiedá de la Fundación Francisco Franco. Suárez foi unu de los pocos historiadores que pudo investigar primeramente nesi archivu, lo cual dexó-y publicar en 1984 Francisco Franco y el so tiempu, una estensa obra n'ocho volumen. Dellos historiadores quexar d'esta exclusividad. La so entrada biográfica sobre Franco nel Diccionariu Biográficu Español de la Real Academia de la Historia, publicáu en 2011, amenó discutiniu pol so allugamientu favorable al biografiado. Ye tamién presidente de la Hermandá del Valle de los Cayíos.
Casáu dende 1956 con Josefina María Bilbao, llicenciada n'Historia, son padres de trés fíos.
Carrera académica
Estudió Filosofía y Lletres nes Universidaes d'Uviéu y Valladolid, y doctoróse n'Historia'l 16 de xunu de 1947 pola Universidá de Madrid. En 1955 llogró la cátedra de Prehistoria y Historia Universal de les Edaes Antigua y Media y d'Historia Xeneral de la Cultura en Valladolid, aportando a decanu (1963) y rector (1965 - 1972 ), y como tal fundó la primer cátedra universitaria de Cine. En 1973 pasó a la cátedra d'Historia Medieval de l'acabante inaugurar Universidá Autónoma de Madrid, de la que dirixía (ente 1975 y 1978) la Escuela Española d'Historia y Arqueoloxía en Roma del CSIC (yá yera xefe de seición de la Escuela d'Estudios Medievales del CSIC dende 1956).
Ente 1981 y 1992 dirixó, xunto a José Luis Comellas, Demetrio Ramos y José Andrés Gallego, la Historia xeneral d'España y América, en 19 tomos.
En 1994 ingresó na Real Academia de la Historia con un discursu tituláu Monarquía hispana y revolución trastámara. Foi contestáu por Juan Pérez de Tudela y Bueso.
En 2001 recibió'l Premiu Nacional d'Historia d'España pola so obra Sabela I, reina.
Foi consideráu por Julio Valdeón Baruque unu de los medievalistes más importantes del sieglu XX n'España.
Carrera política
Mientres la dictadura franquista, Luis Suárez foi procurador en Cortes por ser rector d'universidá. En xunu de 1972 foi nomáu direutor xeneral d'Universidaes ya Investigación pol ministru d'Educación José Luis Villar Palasí. Foi calteníu nel cargu pol nuevu ministru Julio Rodríguez Martínez, nomáu en xunu de 1973 por Carrero Blanco. Participó a les órdenes d'ésti na reforma del calendariu universitariu que retardó l'empiezu del cursu de primeru de carrera a xineru de 1974, dexando a 100.000 estudiantes ensin clases mientres tou un trimestre.
Tres l'asesinatu de Carrero Blanco n'avientu de 1973, el nuevu presidente del Gobiernu Carlos Arias Navarro reemplazó a Julio Rodríguez por Cruz Martínez Esteruelas, que darréu revocó la reforma del calendariu universitariu y cesó nel so cargu a Luis Suárez.
Ideoloxía y relixón
Declárase monárquicu y satisfechu pola restauración de la Monarquía n'España. Ye católicu y miembru del Opus Dei.
Ta venceyáu a la Fundación Francisco Franco y, siquier hasta 2002, foi l'únicu historiador autorizáu a investigar los sos fondos. Tamién ye presidente de la Hermandá del Valle de los Cayíos. El tamién historiador Santos Juliá llamó a Suárez "historiador d'estrema derecha" y Juan José Laborda asígna-y una ideoloxía franquista.
Suárez declaró'l so desalcuerdu con que les decisiones adoptar por mayoría. Afirma que los españoles tendríen de ser "el defensores del catolicismu" y llamenta que se suprimiera'l serviciu militar obligatoriu n'España. Per otra parte cunta que "la diferencia ente home y muyer, qu'agora non se quier almitir, ye que l'home tien más capacidá racional para tomar de decisiones, pero la muyer tien más capacidá instintiva, tien una superioridá nel sentimientu."
N'Historia considera que l'orixe d'España remonta al añu 418, cola cayida del Imperiu Romanu y la formación del reinu visigodu de Toledo, y niega que'l nacionalismu vascu tenga fundamentu históricu. Foi testigu na causa de beatificación de la reina Isabel "la Católica", sobre la qu'escribió dellos llibros, y afirmó que-y allegraría que se -y beatificara. Tamién afirmó que "España nun llevó a América más que dos cuesas, el caballu y el Padrenuesu".
Albany (Australia occidental)
Albany (en llingua noongar Kinjarling) ye una ciudá portuaria de la rexón de Gran Sur (Great Southern) del estáu australianu d'Australia occidental, asitiada a 418 km al sureste de Perth, la capital estatal. El centru urbanu allúgase na oriella septentrional del Puertu de la Princesa Real (Princess Royal Harbour), que forma parte del senu del rei Xurde (King George Sound), y el so distritu financieru ta llendáu pol monte Clarence al este y pol monte Melville al oeste. La ciudá ye'l centru alministrativu del área de gobiernu llocal de la ciudá d'Albany (City of Albany). Ye'l asentamientu colonial más antiguu d'Australia occidental (dos años más vieyu que Perth y Fremantle), y foi un semi-exclave de Nueva Gales del Sur demientres cuatro años, cuando pasó a formar parte de la colonia del ríu Swan (Swan River Colony). La so población, en xunu de 2018, yera de 34.205 habitantes, que facíen d'ella la sesta más poblada del estáu.
L'asentamientu fundose'l 26 d'avientu de 1826 como un puestu militar d'avanzada destináu a prevenir les ambiciones franceses na rexón. Con esi envís, el 21 de xineru de 1827 el comandante del puestu, el mayor Edmund Lockyer, tomó formalmente posesión, en nome de la Corona británica, de la fastera de Nueva Holanda que nun fora entá reclamada polos británicos; esto ye, la tierra asitiada al oeste del meridianu 129º este. Na cabera década del sieglu XIX la ciudá convirtióse nel puertu d'entrada de los Eastern Goldfields, la fastera d'Australia occidental rica n'oru. Amás, por bien de tiempu el d'Albany foi l'únicu puertu d'agües profundes de la colonia, lo que-y dio a la ciudá un papel importante nel comerciu de bienes ente Gran Bretaña y les sos colonies australianes. L'apertura del puertu interior de Fremantle, en 1897, traxo la decayencia portuaria d'Albany, y tres d'ello la tresformación de la so industria, que pasó a centrase nel sector primariu: agricultura, madera y, posteriormente, pesca ballenera. miniaturadeimagen|Puertu d'Albany, vistu dende'l monte Melville. Anguaño Albany ye'l centru dende'l qu'entamen los sos viaxes los turistes que visiten esta fastera suroccidental del estáu, conocida pol so fermosu entornu natural y pol precuru pola so herencia pasada. El puertu xugó tamién un papel nes guerres del sieglu XX. Na Primer Guerra Mundial yera'l caberu puertu australianu nel que paraben los barcos que colaben pa Europa a la guerra. Nesti contestu, el 1 de payares de 2014 los primeros ministros d'Australia y Nueva Zelanda inauguraron el Centru Nacional del ANZAC (Australian and New Zealand Army Corps), nel monte Clarence, pa celebrar los 100 años que pasaran de magar los primeros soldaos del ANZAC colaron d'Albany pa Europa. Na Segunda Guerra Mundial, d'otra banda, hebo nel puertu una base ausiliar pa submarinos de la VII Flota de l'Armada d'Estaos Xuníos, preparada pa ser usada si se perdía o yera destruyida la base de submarinos del puertu de Fremantle, y tamién una instalación naval de repostaxe de buques de l'Armada australiana.
Conseyu Nacional de Gobiernu 1963-1967
El Conseyu Nacional de Gobiernu que gobernó Uruguái nel periodu 1963 - 1967 resultó electu nes eleiciones de payares de 1962.
== Composición Acordies con establecer na Constitución de 1952, el CNG taba integráu por nueve Conseyeros:
Presidieron sucesivamente'l cuerpu: Daniel Fernández Crespo, Luis Giannattasio, Washington Beltrán Mullin y Alberto Héber Usher.
Actividá de gobiernu
El sistema de gobiernu colexáu terminó desprestixáu pola so inoperancia. Llueu se fadríen realidá propuestes de reforma constitucional, que s'afiguraríen nel plebiscitu realizáu en simultánea coles eleiciones de 1966, tres el cual entraría en vixencia la nueva Constitución que restauró'l sistema de presidencia unipersonal.
Gabinete ministerial
Integrar na so totalidá por militantes del Herrerismo y UBD del Partíu Nacional
La Cantera
Col nome de La Cantera podemos referinos a:
Pac-Man
Pac-Man (パックマン), tamién conocíu como Comecocos n'España, ye un videoxuegu arcade creáu pol diseñador de videoxuegos Toru Iwatani de la empresa Namco (basáu supuestamente na forma d'una pizza con un cachu faltante), y distribuyíu por Midway Games al mercáu d'Estaos Xuníos a principios de los años 1980.
Desque Pac-Man foi llanzáu'l 21 de mayu de 1980, foi un ésitu. Convertir nun fenómenu mundial na industria de los videoxuegos, llegó a tener el récor Guiness del videoxuegu de arcade más esitosu de tolos tiempos con un total de 293 822 máquines vendíes dende 1981 hasta 1987 y acabó col dominiu de Space Invaders, onde l'acción predominante yera shoot 'em up (disparar a toos) pa reemplazala por un formatu únicu, más humorísticu y pocu violentu que gustó a bien de persones.
Orixe del nome
El nome del xuegu provién de la onomatopeya xaponesa paku (パク), soníu que se produz al abrir y cerrar la boca. El nome se romanizó como Puck-Man en Xapón (n'inglés, puck pronúnciase pac n'español). Sicasí, Midway modificar a Pac-Man pal mercáu estauxunidense (y darréu otros mercaos occidentales) por cuenta de que la xente podría camudar la «P» de Puck-Man, por una «F», formando una pallabra soez n'inglés.
N'España, esti xuegu ye coloquialmente conocíu como Comecocos por cuenta de qu'anunciábase d'esta manera en televisión la versión pa Atari 2600 a principios de los años 1980 anque'l so nome oficial siguía siendo Pac-Man. Popularizóse tantu ente la población española que la empresa MB tituló d'esta manera la versión española de la so xuegu de mesa basáu en Pac-Man.
Manera de xuegu
Hai cuatro puntos más grandes de lo normal asitiaos cerca de les esquines del llaberintu nomaos n'inglés «Power Pellets» (que n'español lo traducieron en diverses formes como píldores máxiques o de poder, boles d'enerxía o a cencielles puntu de poder), y qu'apurren a Pac-Man l'habilidá temporal de comese a les bisarmes (toos ellos vuélvense azules mientres Pac-Man tien esa habilidá). Dempués de ser tragaos, les pantasmes refacer en «casa» (una caxa asitiada nel centru del llaberintu). El tiempu en que les bisarmes permanecen vulnerables varia según la pantalla, pero tiende a escayer a midida que progresa'l xuegu, y al cabu de munches pantalles los puntos especiales nun tienen nengún efeutu sobre les pantasmes, cola esceición del nivel 6 nel que l'efeutu dura unos segundos más que nel 5.
Hai unos descansos ente delles pantalles (ente la 2 y la 3, 5 y 6, 9 y 10 y darréu cada cuatro pantalles) en que se ven escenes humorístiques sobre Pac-Man y les pantasmes.
Amás de comer los puntos, Pac-Man puede llograr puntuación adicional si cómese dalgunu de los oxetos qu'apaecen dos veces por pantalla xusto debaxo de la caxa nel centru del llaberintu d'onde salen les bisarmes. L'oxetu camuda cada pantalla o dos, y el so valor en puntos aumenta, de forma que dos cereces (el premiu de la primer pantalla) valen 100 puntos, ente que l'últimu oxetu, la llave, vale 5000.
Pantasmes
Primeramente, los enemigos de Pac-Man yeren referíos como bisarmes nel mundu arcade, pero llueu se convirtieron en pantasmes.
Les pantasmes tán llindaos pol llaberintu de la mesma manera que Pac-Man, pero polo xeneral muévense llixeramente más rápidu que'l xugador, anque se vuelven más lentos cuando s'activen los puntos especiales de les esquines y ralentícense significativamente al pasar al traviés de los túneles a los llaos del llaberintu (ente que Pac-Man pasa al traviés d'estos túneles ensin torgues). Pac-Man ralentízase llixeramente mientres come puntos, dexando potencialmente a una pantasma persiguidora que-y prinde mientres esos momentos.
Nomes
Diose a les pantasmes los siguientes nomes y llamatos:
Quinta pantasma
Nel xuegu Ms. Pac-Man (la versión orixinal) apaeció una pantasma distinta reemplazando al color naranxa (Clyde). Esta pantasma yera de color moráu y foi llamada Sue, siendo la primer pantasma femenina. Darréu, Clyde tornó a ser la pantasma nes versiones actuales del xuegu.
Pantalla estremada
El videoxuegu tien esautamente 255 pantalles dafechu jugables, siendo ésti'l mayor númberu que puede espresase con ocho cifres nel sistema binariu. Anque, téunicamente, esiste un nivel 256, si llegar a él la parte derecha de la pantalla apaez aburuyada con calteres incongruentes y faciendo que'l xuegu sía práuticamente injugable. Esto asocede porque'l contador de nivel (almacenáu nun byte únicu) llega a 256 (cuando'l máximu almacenable nun byte ye 255, lo que produz un error de «overflow»). Entós el programa trata de dibuxar 256 frutes, lo que provoca la citada distorsión de la metá derecha de la pantalla. Los entusiastes de Pac-Man referir a esti nivel como'l nivel final», el nivel de la pantalla estremada» (Split-Screen Level) o cenciellamente como'l final de Pac-Man. Tamién en 2015, salió un xuegu llamáu Pac-Man 256 que fai referencia a esto, que ye un llaberintu ensin fin.
Premios
Si Pac-Man pierde una vida cuando apaez un premiu, este sume a la vida siguiente.
Ochomil
thumb|El [[Cho Oyu, el Lhotse, el Makalu y l'Everest, vistos dende la Estación Espacial Internacional.]]
Pac-Man
Ms. Pac-Man
En 1981 salió al mercáu un videoxuegu p'arcade llamáu Ms. Pac-Man que tamién consiste en comer puntos pequeños y grandes dientro d'un llaberintu evitando a les pantasmes. La imaxe de Ms. Pac-Man ye igual a la de Pac-Man, tamién ye un círculu con un sector faltante, solo que tien un moñu na cabeza, un güeyu zarráu y los llabios pintaos de colloráu.
Ochomil
Un ochomil ye una elevación del terrén percima de los 8000 m sobre'l nivel del mar. El términu ochomil s'estendió y consolidó na terminoloxía alpinística pa designar los catorce montes independientes de la Tierra qu'algamen más de 8000 metros d'altitú. Toes elles atópense nos cordales del Himalaya y del Karakórum, dambes n'Asia.
Pac-Man
Acontecimientos históricos
thumb|Campeón Mundial de Pac-Man|220px|right|Carlos Daniel Borrego, Campeón Mundial de Pac-Man xunto al conocíu personaxe.
Xuegu perfectu
El videojugador Billy Mitchell, en 1999 xugó per primer vegada una partida perfecta de Pac-Man, entendiéndose como tal una partida en que'l xugador tien de completar los 255 niveles cola puntuación máxima ensin ser prindáu nin una sola vegada. La puntuación máxima ye de 3 333 360 puntos.
Ochomil
Dellos datos
El primer ascensu con ésitu d'un ochomil foi'l de los franceses Maurice Herzog y Louis Lachenal, qu'algamaron el visu del Annapurna el 3 de xunu de 1950.
La primer persona en completar l'ascensión a los catorce ochomiles foi l'italianu Reinhold Messner, quien concluyó la fazaña'l 16 d'ochobre de 1986 ensin utilizar osíxenu en nenguna de les sos ascensiones. Seis d'elles fueron realizaes per nuevu víes (Kangchenjunga, Cho Oyu, Manaslu, Nanga Parbat, Annapurna y Gasherbrum I). Un añu dempués, en 1987, el polacu Jerzy Kukuczka foi'l segundu en llogralo y, hasta güei, l'alpinista que lu hai consiguíu col menor marxe de tiempu: 7 años, 11 meses y 14 díes ente la primera y l'última visos. Anque usó osíxenu suplementario nuna de les sos ascensiones, la que realizó al Everest, realizó 4 de diches ascensiones en temporada iverniza (Kangchenjunga, Cho Oyu, Dhaulagiri y Annapurna). En tolos casos tratar de la primer ascensión iverniza (ver Tabla-1). Amás, 9 d'estes ascensiones fueron realizaes per nuevu víes (toes, salvo los cuatro realizaes pel hibiernu y l'ascensión al Lhotse). thumb|250px|Seis ochomiles y trés sietemiles dende un avión. Nel 2013, l'aragonés Carlos Pauner convertir nel trentenu segundu montañeros en consiguir l'ascensión de les 14 cumes, siendo'l cuartu español en consiguilo, col méritu añedíu de faelo en toes elles ensin osíxenu. L'alpinista que más vegaes xubió a montes d'esti tipu ye'l nepalés Phurba Tashi con 26 ascensiones siguíu pol español Juanito Oiarzabal, con 25. Juanito Oiarzabal marcar en 2009 l'oxetivu de ser la primer persona de la hestoria en xubir dos veces a los catorce ochomiles. Apa Sherpa tien el récor d'ascensiones al monte Everest, con 21, la postrera llograda'l 11 de mayu de 2011. El cazacu Denis Urubko realizó en 2001 la proeza de l'ascensión más rápida a un monte de más de 8.000 metros, foi nel Gasherbrum II y xubir en 7 hores y 30 minutos.
Pac-Man
Campeonatu mundial
El 5 de xunu de 2007 celebróse, na ciudá de Nueva York, el campeonatu mundial de Pac-Man, onde'l mexicanu Carlos Daniel Borrego, llevar a casa'l tornéu dempués de ser coronáu y premiáu pol mesmu Toru Iwatani como'l primera y únicu campeón mundial de Pac-Man. El campeonatu foi promocionáu por Bandai Namco y Microsoft; ente los premios atopábense 100 000 Microsoft Points y una consola Xbox 360 basada en Pac-Man col autógrafu del creador única nel mundu. James Rodgers Consola Xbox 360 edición especial conmemorativa del campeonatu col autógrafu pol creador de Pac-Man 26 años d'emparedaos Quiznos de baldre Carlos Daniel Borrego foi nomáu por TwinGalaxies una super estrella del añu 2012, emitiendo una tarxeta de coleición histórica mentando los llogros y aspiraciones del Campeón. TwinGalaxies ye'l tableru electrónicu oficial responsable d'axudicar y coronar a los campeones mundiales de videoxuegos.
30 Aniversariu
Pa celebrar el 30 aniversariu de Pac-Man, Google montó una representación del xuegu na so páxina principal el 21 de mayu de 2010 onde l'escenariu de Pac-Man yera'l logo de Google. Foi de fechu tan llamativu, qu'esti logotipu conmemorativo costó-y a la sociedá $120 483 800 en productividá, por cuenta de que los usuarios pasaron más tiempu na páxina principal de Google, xugando o reparando l'animación. El xuegu foi tan conocíu y xugáu, que Google decidió guardar el xuegu dexalo publicáu na so páxina.
En 2011, el Pac-Man, incorporar a la rede social Facebook, en dos versiones: Pac-Man S y Pac-Man.
April Fools' Day
Pa celebrar el April Fools' Day («día de los inocentes d'abril»), Google añedió una modalidá al so sistema de xeollocalización Google Maps col estilu del videoxuegu. Ésti dexa xugar al clásicu Pac-Man usando les cais como'l llaberintu del xuegu, escoyendo una ciudá específica nel buscador. Esta modalidá tuvo disponible a partir del 31 de marzu de 2015.
Serie
Tamién se fixeron dos series d'animación basaes en Pac-Man, de les cualos la primera basar nel videoxuegu Pac-Land de 1984 y la segunda del videoxuegu Pac-Man and the Ghostly Adventures de 2013. Esiste una versión de xuegu de mesa creada en 1980 por Milton Bradley Company Milton Bradley Company(MB) llamada Pac-Man game, na que participen hasta cuatro Pac - Man (mariellu, azul, colloráu y verde) y dos pantasmes (colloráu y mariellu), consta d'un tableru nel que s'asitien unes bolines blanques y cuatro marielles que-y dan a Pac-Man el so poder de comer pantasmes, cada xugador mueve'l so comecocos con un dadu y con otru dadu la pantasma que dirixe escontra los adversarios, asina alternativamente tolos xugadores, gana'l xugador que cuando se terminen les boles tenga na so cesta mayor númberu. El comecocos de cada xugador yera una figura que recordaba a Pac-Man, que ingeniosamente al pasar percima de les bolines entraben dientro y dempués de la to tirada balerabes na to cesta.
Clones
Produciéronse munchos clones populares de Pac-Man, incluyendo:
Referencies
•Revista: Club Nintendo. (Añu XVII Non.10). 22 d'ochobre de 22.
Arthur Conan Doyle
Arthur Ignatius Conan Doyle foi un escritor y médicu británicu, creador del célebre detective de ficción Sherlock Holmes. Foi un autor prolíficu que la so obra inclúi rellatos de ciencia ficción, novela histórica, teatru y poesía.
Mocedá
Arthur Ignatius Conan Doyle nació'l 22 de mayu de 1859 nel númberu 11 de Picardy Place, na ciudá d'Edimburgu, Escocia. Pertenecía a una familia católica irlandesa qu'apurriera dellos ilustradores y caricaturistes, ente los que destacaben el so güelu John Doyle y el so tíu'l ilustrador Richard Doyle. El so padre Charles Altamont Doyle naciera n'Inglaterra y yera un funcionariu d'obres públiques con gran afición escontra'l dibuxu que fuera destináu a Edimburgu en 1849 y que a lo llargo de la so vida careció un grave alcoholismu y fondes depresiones, que lu llevaron a ser internáu nuna institución sanitaria en diverses ocasiones. Charles casóse en 1855 con Mary Foley, perteneciente a una familia irlandesa residente na ciudá escocesa. Los detalles de la nacencia de Arthur y los sos hermanos son pocu escamplaes. Delles fontes manifiesten que yeren nueve fíos, delles otres que diez anque paez que trés morrieron pequeños. En 1864 la familia esvalixóse debíu al creciente alcoholismu de Charles y los neños fueron agospiaos temporalmente en diverses instituciones d'Edimburgu. En 1867, la familia axuntó otra vegada, pa vivir nuna sórdida vivienda en Sciennes Place. Arthur foi bautizáu na Catedral Metropolitana de Santa María de l'Asunción d'Edimburgu. La so madre, viendo cómo'l so home gastaba tol so sueldu na bébora, arrendó les habitaciones de la casa a güéspedes; unu d'ellos, el doctor Bryan Waller, al que dellos historiadores axudiquen un romance cola madre del escritor.
En 1876, empezó la carrera de medicina na Universidá d'Edimburgu, onde conoció al médicu forense Joseph Bell, esti profesor inspiraría-y la figura del so famosu personaxe, Sherlock Holmes. Ellí destacó nos deportes, especialmente rugbi, golf y boxéu. Nesti periodu tamién trabayó en Aston (actual distritu de Birmingham) y Sheffield. A principios de 1880 embarcóse, pa exercer como ciruxanu en sustitución d'un amigu so, nun balleneru denomináu The Hope que mientres seis meses navegaría escontra'l Árticu. A los 22 años (1881) graduóse como médicu y completó el so doctoráu sobre'l Tabes dorsal en 1885. Sicasí, recibió'l doctoráu cuatro años dempués. Foi nestos años cuando fixo una gran amistá col tamién escritor escocés J. M. Barrie.
Mientres estudiaba medicina empezó a escribir hestories curties. La primera qu'apaeció publicada foi "The Mystery of the Sasassa Valley", en 1879 nel Chambers's Edinburgh Journal primero que cumpliera los 20 años. Esi mesmu añu tamién publicó'l so primer artículu médicu Gelsemium como venenu na British Medical Journal.
En 1881, dempués de terminar la so etapa universitaria, volvió embarcase como médicu del buque SS Mayumba nel so viaxe a les costes d'África Occidental.
Carrera médica y lliteraria
En 1882, un antiguu compañeru de clase, George Turnavine Budd, ufiertó-y trabayar con él en Plymouth, pero la so rellación con Budd foi difícil y terminó per establecer se pola so cuenta en xunu de 1882, yá con 23 años, en Portsmouth. Debíu al poco ésitu inicial, mientres nun tenía pacientes, empezó de nuevu a escribir hestories como The Mystery of Cloomber, non publicar hasta 1888, la inacabada Narrative of John Smith. y "The Captain of the Pole-Star" y "J. Habakuk Jephson's Statement", dambes inspiraes nes espediciones marines realizaes por Doyle.
Mientres vivió ellí tamién xugó al rugby profesionalmente nel Portsmouth Association Football Club. Ente los siete años qu'entienden ente 1900 y 1907, Doyle xugó 10 partíos en total y la so máxima anotación foi de 43, contra London County. Foi, tamién, el primer porteru na historia del equipu de fútbol de la ciudá, equipu conocíu col diminutivu de Pompey. Coles mesmes, xugaba al golf y practicaba boxéu.
En 1885 casóse con Louise Hawkins, más conocida como Touie, cola que tuvo dos fíos: Mary Louise (1889-1906) y Alleyne Kingsley (1892-1918). Louise morrió de tuberculosis el 4 de xunetu de 1906, tres la estancia de la familia en Suiza por que la madre repunxérase. Un añu más tarde, dempués de 20 años d'amor platónico con una muyer llamada Jean Leckie, Arthur y ella casáronse y tuvieron tres fíos más: Jean Ḷḷena Annette, Denis Percy Stewart (1909-1955) y Adrian Malcolm. La so segunda muyer morrería años dempués qu'él, el 27 de xunu de 1940.
En 1891 camudar a Londres pa exercer d'oftalmólogu. Na so biografía esclarió que nengún paciente entró na so clínica. Poro, esto diolu más tiempu pa escribir, bien n'especial aventures del personaxe que lu fadría inmortal, Sherlock Holmes, pero que Conan Doyle enxamás apreció. Tanto ye asina qu'en payares d'esi añu escribió-y a la so madre que quería "matar a Sherlock Holmes, yá que taba gastando la so mente", a lo que la so madre respondió: "la xente nun lo va a tomar de bona manera". Finalmente, cumpliría los so deséu na historia titulada "El problema final". Asocedió, sicasí, que'l públicu británicu tomóse bien mal la muerte del detective, tantu qu'anubrió a Doyle con cartes que diben de les súpliques a les amenaces pasando polos insultos y nes que se pidía que resucitara a Holmes. Tres diez años d'aguantase, Doyle venció y na historia titulada "La casa vacida" faía remanecer a Holmes (antes yá publicara con enorme ésitu la so famosa novela "El sabuesu de los Baskerville", tamién protagonizada por Holmes, pero curiárase enforma de fechala enantes de la supuesta "muerte" del detective).
En 1900 escribió'l so llibru más llargu, La guerra de los Bóers. Esi mesmu añu presentóse como candidatu pa la Unión Lliberal; a pesar de que yera un candidatu bien respetáu, nun foi escoyíu. Tres la Guerra de los Bóers escribió un artículu, La guerra nel sur d'África: causes y desarrollu, xustificando la participación del Reinu Xuníu, que foi llargamente traducíu. Na so opinión, foi esto lo que provocó que lu nomaren caballeru de la Orde del Imperiu Británicu en 1902, otorgándo-y el tratamientu de Sir.
Nel intre de los años fíxose famosa la so afirmación alrodiu de un cuentu de Robert Louis Stevenson (El Pabellón de los Links), declarando que yera'l visu mesma de la téunica narrativa. Nun recibió nengún premiu a lo llargo de tola so carrera.
Al españar la Primer Guerra Mundial en 1914, intenta apuntase, a les sos 55 años, como simple soldáu rasu. Na so carta defende que ye fuerte y tien una voz oyible. Refugar, pero ayuda cola propaganda y col sofitu de voluntarios civiles dende'l Reinu Xuníu. La muerte d'unu de los sos fíos, Kingsley, por una neumonía que contraxo na guerra, fai-y estrechar el so venceyu colos círculos del Espiritismu fundáu por Allan Kardec, doctrina a la que dedicó enforma tiempu y enerxíes, publicando amás en 1926 History of spiritualism y defendiéndolo nos sos numberosos discutinios, por casu, contra'l so propiu amigu Harry Houdini.
200px|right|thumb|Balta de Arthur Conan Doyle. Morrió'l 7 de xunetu de 1930, con 71 años, d'un ataque al corazón, en Crowborough, East Sussex (Inglaterra). Una estatua so alcuéntrase nesa llocalidá onde moró mientres 23 años. Foi soterráu nel campusantu de la ilesia de Minstead en New Forest, Hampshire.
Hestories de Sherlock Holmes
thumb|left|Imaxe de la cubierta de la primer edición del so llibru A Study in Scarlet, 1888.
Les noveles del profesor Challenger
George Edward Challenger, el profesor Challenger, foi'l personaxe central nuna serie d'hestories de ciencia ficción escrites por Sir Arthur Conan Doyle. Apaeció per primer vegada na novela The lost world, que describe una espedición a un aislláu pandu en Sudamérica onde siguen viviendo criatures prehistóriques como dinosaurios.
A Rebollada (Campos y Salave)
A Rebollada ye una casería de la parroquia de Campos y Salave nel conceyu asturianu de Tapia.
Alcuéntrase a 4,5 km de Tapia, la capital del conceyu, a un altor mediu de 71 msnm y tien una población de.
Game & Watch
Game & Watch podría dicise que yera una consola de la compaña xaponesa Nintendo, pero lo qu'en verdá yera, yera una serie de cerca de 59 xuegos fechos por Nintendo. Llanzóse por primer vegada en Xapón en 1980.
Saint-Boil
Saint-Boil ye una comuña francesa del departamentu de Saona y Loira, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
El Quentu
Col nome d'El Quentu podemos referinos a:
Villavaquerín
Villavaquerín ye un conceyu d'España, na provincia de Valladolid, comunidá autónoma de Castiella y Llión. Tien una superficie de 44,96 km² con una población de 202 habitantes y una densidá de 4,49 hab/km². Atopar nel valle del regueru Jaramiel. conocióse-y tradicionalmente como Villavaquerín de Cerrato por pertenecer a la contorna castellana d'El Cerrato, a nivel provincial encuadrar na contorna de Pandoriales del Esgueva, formada principalmente pela parte vallisoletana de la contorna natural del Cerrato.
Símbolos
120px|left|Escudu de Villavaquerín L'escudu heráldicu y la bandera que representen al conceyu fueron aprobaos oficialmente la. L'escudu se blasona de la siguiente manera:
La descripción testual de la bandera ye la siguiente:
Xeografía
name=altitú>
Prehistoria
La proximidá al valle del Duero ente otros factores, según la llocalización de xacimientos con evidencies paleolítiques nel términu municipal de Villavaquerín demuestren qu'en dichu pueblo l'home vivió dende la prehistoria como asina lo atestigüen los afayos con evidencies paleolítiques na paraxa de «Los Altillos».
Edá Antigua
En dómina celtibérica ye bien probable que yá tuviera ocupáu'l términu d'esta villa polos vacceos. Dichu doblamiento va siguir mientres l'Imperiu Romanu.
Edá Media
thumb|right|250px|Paisaxe típico de Villavaquerín. En tiempos de los godos, ye bien probable que tuviera pobláu esti términu al igual que los términos colindantes de Villabánez, Castrillo-Tejeriego y Piña de Esgueva.
Nel sieglu VIII mientres la invasión árabe-bereber estos campos quedaríen semidesiertos. Mientres el postreru terciu del sieglu IX les huestes cristianes del rei Don Alfonsu III “El Magno” ocuparon tolos territorios asitiaos al norte del ríu Duero. A esti respectu hai que señalar que l'incipiente Condáu de Castiella, rexíu por Nuño Núñez (Munio Muñiz) estender hasta la cuenca del Arlanza, teniendo en vanguardia como complementu, la fortificación del Esgueva. Amando Represa, inspirándose nel estudiu de Pérez de Urbel, asitia naquellos tiempos l'orixe de munchos de los pueblos de la contorna asitiaos tantu nel valle del Esgueva como nel del Jaramiel, ente los que s'atopen tantu Villavaquerín como La Sinova, dientro del progresivu avanzar de les distintes llinies de la Reconquista.
A fines del sieglu IX y principios del X sería fortificada la villa de Villavaquerín construyéndose un castiellu con pasadizo soterrañu, na parte alta de la villa (quiciabes onde ta l'actual ilesia de Santa Cecilia) y arrodiándose tol cascu antiguu del pueblu con fuerte muralla con puertes almenadas una de les cualos taba al oriente y llamábase la puerta de Suso, la última muerte de diches muralles yera'l famosu arcu desapaecíu va años y que da nome a una cai y a una parte del pueblu.
El primer documentu históricu que menta a Uilla Bacrin (Villavaquerín) remontar al añu 1095, en que la so fecha, el conde Don Pedro Ansúrez y la so esposa la condesa Doña Eylo donaron trés solares, nesti pueblu, a favor de la ilesia de Santa María la Mayor, de l'abadía de Valladolid, dichos solares pertenecieren enantes y respeutivamente a los abás don Vela y don Cristóbal y a Domingo Reviélez.
En 1110 l'abá Don Salto, de l'abadía vallisoletana, fixo cesión a los vecinos de Uilla Uakrin (Villavaquerín) d'una pesquera y cinco molinos nel ríu Duero, nel llugar denomináu San Sebastián.
En 1345 los llugares de Villa Vacrín y 'Signoua, pertenecíen, no eclesiástico, al Arciprestalgu de Cevico de la Torre, Arcedianáu de Cerrato y Diócesis de Palencia. Daquella Villavaquerín tenía les ilesies parroquiales de San Salvador y Santa Lucía, que los sos templos seique fueren románicos, 'La Sinova tenía la ilesia parroquial de Santa Marina.
En 1352, Villavaquerín de Cerrato y La Sinova pertenecíen no civil, a la Merindad del Infantazgo de Valladolid. El señoríu de Villavaquerín pertenecía la metá, a la ilesia de Santa María la Mayor de l'Abadía de Valladolid y la otra metá yera solariego del Juan Martínez de Leyva, de Doña Juana, muyer de Juan Rodríguez de Sandoval y de los fíos de Juan Ruíz de Gaona. La Sinova yera llugar abadengo y pertenecía al monesteriu de Monesteriu de Santu Domingu de Silos Santu Domingu de Silos.
Edá Moderna
A empiezos del sieglu XVI paez ser que yá s'había despoblado el llugar de «La Sinova»; a esti respectu constátase un aumentu de la población del pueblu vecín Castrillo- Tejeriego pol despoblamientu de «La Sinova». La Sinova y Villavaquerín fueron vendíes a Juan Velázquez de Cuellar, contador mayor de los Reis Católicos, al ser los Velázquez de Cuéllar señores de Villavaquerín y La Sinova dende la primer década del sieglu XVI el destín a partir d'entós de dambos llugares y hasta el día de güei siempres tuvo xuníu formando La Sinova parte del conceyu de Villavaquerín.
En 1752 Villavaquerín yera villa de señoríu del Partíu de Portillo na provincia de Valladolid. Pertenecía a Antonio Velázquez de Velasco de la Torre y Gasca, vecín de Burgos. La so población yera de 81 vecinos y había 83 cases habitables y un palaciu arruináu del señor d'esta villa.
Planta (dixebra)
Col nome de planta podemos referinos a:
Villavaquerín
Edá Contemporánea
Mientres la Guerra de la Independencia (1808- 1814), la villa tuvo qu'ayenar munchos terrenes conceyiles, pa sufragar les escesives contribuciones, gastos y requisas causaos poles tropes franceses, particularmente pola guarnición de Tudela de Duero, que les sos exacciones nun podía soportar el vecinderu.
En 1827 «Sinova» (La Sinova) yera cotu redondu del Partíu de Portillo na Provincia de Valladolid y Obispáu de Palencia, con alcalde ordinariu, en 1828 Villabaquerín yera villa secular del Partíu de Portillo na provincia de Valladolid y Obispáu de Palencia con alcalde Ordinariu.
Villavaquerín nel sieglu XIX nel Diccionariu Madoz describir de la siguiente manera:
En 1930 esti conceyu taba formáu pola villa de Villavaquerín de Cerrato, el caserío de La Sinova y otros edificios tremaos. La so población de derechu yera de 740 habitantes y había 186 edificios y 150 albergues.
En 1955, esta villa dexó de pertenecer a la perantigua Diócesis palentina pasando a integrar la Archidiócesis de Valladolid. En 1961 la casa consistorial de Villavaquerín sufrió una grave quema dexándola mientres décades en ruines, na década de los 90 rehabilitóse; y foi reinaugurada en 1998.
Demografía
El conceyu, que tien una superficie de 45,11 km², cuenta según el padrón municipal pa del INE con  habitantes y una densidá de  hab./km².
Patrimoniu
Edificiu góticu, construyíu en piedra de sillería nel sieglu XVI, con posteriores reformes barroques nel sieglu XVII. Tien tres naves separaes por pilastres con arcos de mediu puntu, la nave central cubrir con bóveda d'aresta con yeserías del sieglu XVII, al igual que les llaterales, mientres el cruceru y la capiya mayor lleven bóvedes de crucería estrellada. Coru alto a los pies, aportar al templu por una portada nel llau del evanxeliu n'arcu de mediu puntu. La torre, a los pies, ta construyida en piedra de sillería con dos cuerpos y estilu herreriano. Edificiu construyíu en piedra de sillería y mampostería en 1588. Tien una sola nave cubierta con par y nudiellu. Aportar al templu por una portada nel llau de la epístola, n'arcu de mediu puntu.
Festividaes
Dientro de la celebración d'estes fiestes patronales tien gran importancia pol so gran tradición la procesión de San Casiano, tratar d'una procesión tan xenuina de Villavaquerín como orixinal onde un vecín amarutáu ye sacáu n'andes ante'l bullicio de los asistenes a la procesión.
Intereses
Nel branu de 1996 en Villavaquerín rodóse parte de la película Los Aguarones del direutor Antonio Giménez-Rico, basada na novela homónima de Miguel Delibes, gran parte de los vecinos del pueblu participaron como extras, los escenarios del pueblu qu'apaecen en dicha película son tantu l'interior como la entrada de la ilesia parroquial de Santa Cecilia y la contorna de la ermita de La nuesa Señora del Prau.
La finca de La Sinova ye una finca agrícola asitiada nel términu municipal de Villavaquerín conocida por ser llugar frecuente de caza del escritor Miguel Delibes, n'obres sos como Diariu d'un cazador o en Aventures, venturas y desventures d'un cazador a rabu méntase esta finca como llugar frecuentáu nes sos xornaes de caza.
Les rutes de Delibes
Tantu Villavaquerín como la finca de la Sinova formen parte de dos percorríos turísticos de la Diputación Provincial de Valladolid conocíos como les “Rutes de Delibes”  onde pueden percorrese los distintos llugares reflexaos nes obres de Miguel Delibes como “Diariu d'un cazador” o “La mio vida al campu”.
Bibliografía
Represa, Armando (1991). Valladolid y les sos contornes. Ámbitu. ISBN 84-86770-49-1. páxs. 47-54.
Escapa, Ernesto (2009). Tierra d'horizontes: viaxando pola provincia de Valladolid. Patronatu Provincial de Turismu de Valladolid.
Cubero Garrote, José (dir. y coord.) (2006). Valladolid: tolos pueblos de la provincia. Proyeuto Ánfora. ISBN 84-609-9810-X
Llista d'asteroides/20101–20200
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
As Fonsarias
As Fonsarias ye una aldea de la parroquia d'A Roda nel conceyu asturianu de Tapia.
Alcuéntrase a 12 km de Tapia, la capital del conceyu, a un altor mediu de 102 msnm y tien una población de.
Acebedo
Acebedo ye una aldea de la parroquia d'A Roda nel conceyu asturianu de Tapia.
Alcuéntrase a 8 km de Tapia, la capital del conceyu, a un altor mediu de 255 msnm y tien una población de.
Los Torneros
Col nome de Los Torneros podemos referinos a:
Daiki Niwa
Daiki Niwa (丹羽 大輝; ) ye un futbolista xaponés.
Saint-Bonnet-de-Cray
Saint-Bonnet-de-Cray ye una comuña francesa del departamentu de Saona y Loira, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Reliquia santamarta
La Reliquia santamarta ye una especie de caparina, de la familia de les Pieridae, que foi descrita por Ackery, en 1975, a partir d'exemplares procedentes de Colombia.
Distribución
Reliquia santamarta ye endémica de la Sierra Nevada de Santa Marta en Colombia (rexón Neotropical).
Larry Bird
Lawrence Joe Bird ye un ex-xugador de baloncestu d'Estaos Xuníos qu'apostó 13 temporaes na NBA, toes elles colos Boston Celtics, colos que consiguió 3 campeonatos, en 1981, 1984 y 1986. Ye consideráu por munchos como'l meyor aleru na historia de la NBA  y una de les más grandes figures del baloncestu mundial.
Con una estatura de 2,06 metros, xugaba na posición d'aleru y formó, xunto con Kevin McHale y Robert Parish unu de los meyores frontcourt de la historia de la NBA. Dichu tríu ye'l que más victories de temporada regular llogró na historia (540 victories) siguíos por Tim Duncan, Tony Parker y Manu Ginobili (539) y por Michael Cooper, Magic Johnson y Kareem Abdul-Jabbar (490).
Bird foi incluyíu nel 50 meyores xugadores na historia de la NBA Meyor Equipu de la Historia del 50 Aniversariu de la NBA en 1996, según nel Naismith Memorial Basketball Hall of Fame en 1998. Tamién apaeció nel meyor quintetu de la NBA en nueve temporaes, de les que foi'l xugador más pervalible de la NBA xugador más pervalible tres años consecutivos ente 1984 y 1986, segundu en 1981, 1982, 1983 y 1988, y terceru en 1987, lo que da una idea del so dominiu individual exercíu na NBA mientres los años 80.
Depués de retirase en 1992 por cuenta de los sos problemes crónicos nel llombu, exerció como entrenador de los Indiana Pacers mientres 3 temporaes, y dende 2003 hasta 2011 desempeñó'l cargu de Presidente d'Operaciones rellacionaes col Baloncestu, que dexó al rematar la temporada. Ye la única persona na historia de la NBA en ser nomáu Novatu del añu, Xugador Más Pervalible, Entrenador del Añu, y Executivu del Añu.
En xunu de 2013, Bird volvió al so anterior puestu nos Indiana Pacers como Presidente d'Operaciones rellacionaes col Baloncestu. Cargu que sigue ocupando na actualidá.
Biografía
Bird nació en West Baden Springs, Indiana, y ye fíu de Georgia Kerns y Claude Joseph "Joe" Bird. Creció a caballu del so pueblu natal y la vecina llocalidá de French Lick, polo que se ganó'l llamatu de "the Hick from French Lick" (el paletu de French Lick). Los problemes económicos solmenaron a la familia Bird mientres tola so infancia. Nuna entrevista concedida a Sports Illustrated en 1988 recordó como la so madre faía frente a estos problemes: ''Si tenía una delda col bancu y nós precisábamos zapatos, ella consiguía los zapatos, y entós axustaba colos tipos del bancu. Nun quiero dicir que nun pagara les sos deldes, pero los sos fíos yéramos siempres lo primero''. N'ocasiones Larry yera unviáu a vivir colos sos güelos por cuenta de les apretures familiares. El ser probe na infancia, supón una motivación anguaño, dixo a la revista norteamericana.