cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Llonxanu Oeste
Ferrocarril
Cola mentada llei de ferrocarriles de 1862, la Union Pacific Railroad y la Central Pacific Railroad recibieron l'axudicación pa la construcción del primer ferrocarril transcontinental d'Estaos Xuníos. La primera construyó la llinia dende Omaha en Nebraska, y la segunda la llinia dende Sacramento, California. Les obres sufrieron munchos contratiempos, ente ellos la falta de rieles y el problema del so tresporte. Como había escasez de mano d'obra, la Union P. contrató a soldaos y la Central P. a chinos.
Gracies al dineru que pagaba'l gobiernu per cada quilómetru construyíu, la interconexón ente los dos mariñes convertir nuna competición ente los dos compañíes pa ver quien llegaba antes. Les llinies de la Union Pacific y la Central Pacific atopáronse'l 10 de mayu de 1869 en Promontory, Utah, dempués de munches disputes llaborales, enfrentamientos colos amerindios y adversidaes climatolóxiques. Tou ello foi motivu d'una amplia gayola popular. Sicasí, esi prestu xeneral pola construcción del ferrocarril, víase avafada pola medrana a qu'esta industria formara un monopoliu. Colos años surdieron otres víes: la Northern Pacific (completáu en 1883) y la Southern Pacific Line que completó una llinia ente Nueva Orleans, San Francisco y Los Angeles esi mesmu añu.
La espansión d'esti mediu de tresporte incentivó la compra de territorios per parte de les compañíes ferroviaries, con oxetu de fomentar el tráficu de persones y el comerciu. Esto fixo esaxerando les carauterístiques del terrén, p'atraer al posible comprador. Dende 1850 a 1910, apaecieron numberosos pueblos debíu al pasu del ferrocarril, munchos d'ellos de curtia duración, pésima reputación y males condiciones de vida. Sicasí, dalgunos d'ellos como Tacoma, Reno, Fresno y Albuquerque consiguieron espolletar.
Armes
El revólver Colt .45 (inventáu por Samuel Colt) foi inmensamente popular a finales del sieglu. Consiguir por 17 dólares n'unviada per corréu. El modelu del añu 1873 (llamáu Single Action, Peacemaker o Frontier) foi usáu pol exércitu en dos diseños: unu pa la caballería y otru pa l'artillería; dambos conociéronse como .45 Long Colt (.45 LC). Pa los civiles fabricaron munchos modelos ente los que variaba'l tamañu del cañón, siendo este de 4 ¾ a 12 pulgaes. Esti revólver foi nuevamente producíu en 1956 pola so demanda nes películes de cine y televisión. Polo xeneral la so aceptación deber pol so diseñu simple y la certidume nes distancies curties, faciéndola una arma ideal pa la defensa personal y la cacería.
Otru inventor, Oliver Winchester, entamó en 1867 lo que foi la Winchester Repeating Arms Company. El so xefe de planta (B.T. Henry) diseñó'l fusil Henry, usáu en pequeñes cantidaes na Guerra de Secesión, que foi'l precursor de los fusiles y carabines Winchester, populares nel oeste. Les qu'algamaron mayor fama fueron los modelos de 1873 y 1894. El primeru d'ellos foi producíu como fusiles y carabines que'l so cañón tenía una llongura que variaba ente 14 y 36 pulgaes. Por cuenta de la so enorme producción convertir nuna arma d'usu común.
En 1883, un vendedor de la compañía enterar del diseñu d'un fusil monotiro manufacturado por un tal John Moses Browning. El modelu foi mercáu y unviáu a la fábrica pa la so revisión, y nun tardó enforma por que la empresa mercara los derechos y encamentara a Browning el diseñu de los fusiles Winchester, dende 1883 hasta 1902. Pela so parte, el modelu de 1894 yera un fusil de cacería bien popular producíu por 110 años consecutivos con un gran númberu de versiones, y primero de la so clase en vender percima del millón de copies. La variante más emblemática d'esta arma ye la de calibre .30-30, al que tamién se -y axudica ser el fusil que más simbolizó'l romanticismu del vieyu oeste.
Inclusive, una asociación de rancheros de Texas de la dómina torgó a los sos vaqueros portar revólveres. El periódicu Texas Live Stock Journal de 1884 amosó estes pallabres:
Otres armes fueron usaes nel oeste pol exércitu nos conflictos contra los amerindios, ente elles el obús, y el fusil Springfield Modelu 1873; tamién la compañía Smith & Wesson foi un importante fabricante d'armes personales, etc.
Caballos
right|400px|thumb|El caballu selvaxe entá pue ser vistu en zones de California, Oregón, Idaho, Montana, Wyoming, Utah, Nevada, Arizona, Coloriáu y Nuevu Méxicu.
Antes de la espansión de la frontera, l'usu del caballu taba bien estendíu ente les naciones amerindies de les grandes llanures y a la so alredor esistía toa una cultura. El caballu foi introducíu polos europeos nel sieglu XVI y les tribus amerindies prindaron exemplares mientres los enfrentamientos que sostuvieron con ellos. La más significativa foi la rebelión Pueblo de 1680 en Nuevu Méxicu pola que les etnies Ute, Navajos, Apache y Comanches facer con esti animal.
A finales del sieglu XVIII, toles tribus de les praderíes teníen caballos, que llamaben ponies. El so usu favoreció la caza del búfalu, esencial na vida de les tribus. El caballu foi símbolu de prestíu y riqueza, y la maña n'el so manexu tou un distintivu personal. Les téuniques de guerra desenvolver de forma sustancial. La rellación d'estes naciones col caballu foi oxetu de diverses manifestaciones artístiques, incorporándose d'esta forma al romanticismu esistente alredor del oeste d'Estaos Xuníos.
Nel sieglu XIX, los caballos fueron bien importantes pa los pioneros, que los usaron nos sos desplazamientos escontra l'oeste. Los caballos tiraben de les carretes, pero tamién de los vagones y les cinches de llabranza.
Pal vaqueru, el caballu —que yera llamáu Tarascu— yera la so posesión más preciada. Primero dexar analayar llibremente de dos a trés años. Dempués prindar y empezaba a entrenalo pa faer d'él un cow horse, aptu pa la cincha de ganáu. Les llanures taben poblaes de caballos selvaxes que yeren conocíos como mustangs. Dalgunos habíense escapáu, otros fueron abandonaos o nacieron en llibertá. Dellos rancheros soltaben exemplares de ciertes races de caballu pa favorecer l'encruz y la reproducción en llibertá. Cualesquier que los prindara podía quedase con ellos. Llegáu'l momentu, los animales yeren utilizaos nos llabores de cincha de ganáu, o otra riquida.
Cola llegada de los vehículos motorizados, munchos caballos fueron abandonaos. A la fin del sieglu XIX, munchos caballos selvaxes fueron esportaos a les guerres d'Europa y África pal so usu nel campu de batalla. Este foi'l casu de les guerres de los Bóers y el conflictu ente España y Estaos Xuníos. A empiezos del sieglu XX, el mustang, tuvo cerca de la estinción. Esto provocó qu'en 1971 promulgárase una llei pa la so proteición y la del pollín (Wild Free-Roaming Horse and Burru Act).
Carretes y dilixencies
right|200px|thumb|Les [[Dilixencia (carruaxe)|dilixencies taben tiraes por cuatro o seis caballos distribuyíos en pareyes.]]
Les carretes (covered wagons), conocíes como schooners, yeren los vehículos que s'utilizaben davezu nes migraciones escontra l'oeste. El vehículu yera de consistencia llixera pa nun escosar a les besties que tiraben d'él. Nel so interior llevábase lo esencial pal viaxe. L'equipaxe típicu d'un pioneru incluyía farina, frijoles, tocín, café, fruta seco, azucre y vinagre; amás del vestuariu, instrumentos de cocina, ferramientes de llabranza, llibros escolares, la Biblia, preseos musicales, medicines y repuestos pal vehículu. Nel so interior viaxaben namái los enfermos y los neños. Una caravana de carretes percorría unos 24 quilómetros diarios (15 milles), per diversu terrenes y paraxes.
Stagecoach, pela so parte (especialmente la conocida como Concord Stagecoach), foi fabricada orixinalmente en 1827. Primero emplegóse con provechu pal tresporte de corréu y dempués pal de persones. En 1857 John Butterfield sr. ganó un contratu pa llevar correspondencia dende Saint Louis a San Francisco en 25 díes. Ente les particularidaes d'esti vehículu taben los correaxes de cueru per debaxo de la estructura, a manera de suspensión, que-y daba cierta comodidá. Antes de la llegada del ferrocarril, la dilixencia yera la forma más importante de tresporte transcontinental. Pal tresporte de valores, la dilixencia yera curiada por homes armaos con carabines o escopetes. Un dichu popular de la dómina dicía qu'éstes «podíen ser cargaes el domingu y ser disparaes tola selmana». Mientres el viaxe, el conductor faía sonar una trompeta p'avisar de la so llegada en pasaxes estrechos. Según un testimoniu: Mark Twain escribió avera del vehículu:
Frébuans
Tien una población de y una superficie de  km².
Llonxanu Oeste
Carretes y dilixencies
Con tou, el viaxe faltaba de ser cómodu. La comida nes estaciones yera mala, la folla y el polvu yeren intolerables, y mientres les nueches los viaxeros dormíen en corrolades o al campu. El final de les rutes de dilixencies llegó ente 1900 y 1915 cola inauguración del serviciu d'autobuses.
Ciudaes y pueblos
300px|left|thumb|Vista de [[San Francisco (California)|San Francisco, California, na segunda metá del sieglu XIX.]]
Nesti periodu, circunstancies tan diverses como aprovechar un recursu natural —minería—, o desenvolver un negociu rentable, faíen apaecer con cierta rapidez asentamientos humanos conocíos como boomtowns. Les ciudaes ganaderes (cow towns o cattle towns), por casu, yeren el destín de les rutes pal despachu del hato escontra grandes ciudaes, y sede tamién d'actividaes rellacionaes cola ganadería. Nes llinies de ferrocarril surdíen ciudaes en cada estación. Hubo grandes metrópolis qu'allugaron florecientes industries o importantes centros financieros. Tou esti desenvolvimientu traxo l'apaición d'agospeos, saloons, cases de xuegu y prostíbulos.
Munchos d'estos asentamientos fueron abandonaos al cesar la so razón de ser. Les llocalidaes mineres, amás, causaron graves daños ecolóxicos al instalase sistemes hidráulicos qu'afararon los recursos naturales de la zona. Dalgunes d'estes urbes sobrevivieron a la posteridá, gracies a la so rica historia: Dodge City yera conocida en tola nación como una ciudá violenta; Tombstone yera llamada «la ciudá demasiáu enérxica pa morrer»; Deadwood surdió de la riqueza minera de Black Hills; Tucson taba alcontrada n'asentamientu bien antiguu; Abilene pasó rápido de ser un villoriu a un importante centru de negocios ganaderos; St. Joseph foi una importante exa comercial nel ríu Missouri, etc.
Nel oeste crecieron ciudaes que anduvieron a la tema colos grandes asentamientos de Chicago y Nueva York nel este. Tal ye'l casu de Saint Louis, que yera'l segundu puertu más importante a mediaos del sieglu, y puntu d'entamu de diverses rutes escontra la mariña del pacíficu. La historia de Saint Louis escurre paralela a la dómina dorada del vapor de ruedes del ríu Mississippi. San Francisco, pela so parte, foi un gran centru industrial, comercial y financieru. Importantes compañíes madereres, mineres y del ferrocarril convertir na so sede, y collo convirtióse na ciudá más destacada al oeste de los Montes Rocosos.
Fuertes
250px|thumb|El [[fuerte Laramie en Wyoming según una pintura de Alfred Jacob Miller.]]
Los fuertes (forts) taben alcontraos per tol territoriu d'Estaos Xuníos. Les sos instalaciones usábense como allugamientos defensivos, como puntos d'intercambiu comercial, proteición de los pioneros o sedes de negociaciones y firma de trataos ente'l gobiernu y los amerindios. Los reximientos ellí acantonaos teníen tamién la misión de torgar la entrada de colonos nes tierres de los nativos. Una vegada terminada la so necesidá yeren abandonaos.
Los primeros fuertes nun fueron sólidamente alzaos. Dalgunos construyéronse so tierra o con una simple empalizada. A midida que amontáronse les migraciones, l'exércitu acampó nes fortificaciones esistentes, o alzaron otres nueves. Los materiales de construcción variaben según el territoriu onde taba alcontráu'l fuerte: nel desiertu usábase adobe; nos montes, madera; en terrenes cascayosos, piedra. D'últimes, pa ser designáu un sitiu como fortificación, tenía d'haber un contingente asignáu permanentemente nel llugar. Los edificios sobrevivientes de la dómina son calteníos pol so valor históricu y son un puntu d'interés turísticu.
Prostitución
En munches ocasiones, les muyeres que se dirixeron al territoriu oeste de los Estaos Xuníos nun atoparon un futuru prometedor, pos polo xeneral les úniques opciones pa vivir decentemente yeren consiguir —con fortuna— un bon maríu o trabayar como emplegada doméstica en cuenta de un salariu deficiente. La situación agravar cola escasa educación que munches d'elles teníen, ya inclusive col pocu o nulu dominiu del idioma inglés, pos non poques yeren estranxeres. Nestes circunstancies, la prostitución yera l'alternativa más provechosa pa tener unos ingresos económicos altos. Los términos pa referise a una prostituta yeren variaos, tales como «dama de la nueche» (lady of the night), «palombos puercos» (soiled doves), «dama pintada» (painted lady), etc.
Nes ciudaes que se fundaben na frontera, la llegada de prostitutes yeren bien recibida polos homes. A midida que l'asentamientu crecía, les cases allugar nel barriu coloráu (rede light district). La edá de les moces variaba de 16 a 35 años. Dempués de retirase, el destín d'estes muyeres yera desemeyada. Unes poques llegaben a casase, a formar dalgún negociu o a convertise en madams. La mayoría, sicasí, terminaben los sos díes sumíes nel olvidu, la probeza y l'alcoholismu.
Saloons
right|200px|thumb|Interior d'un [[saloon en Colorado (1897).]]
Los saloons, o chigres, fueron un importante llugar de xunta nel Alloñáu Oeste. Pueden atopase antecedentes d'estos establecimientos nos chigres mexicanos de territorios como Nuevu Méxicu o nes tiendes de campaña onde se vendía llicor nes nacientes llocalidaes. Col pasu del tiempu, estos establecimientos amoblar colos distintivos polos que fueron dempués reconocíos: llargues barres de caoba, enormes espeyos, escupideres, tubos pa sofitar los pies, etc. Nos saloons consumíase enforma alcohol (principalmente güisqui), y combinaciones estravagantes (dalgunes incluyíen pólvora). Delles bébores teníen nomes interesaos como «zusmiu de tarántula» (tarantula juice).
Estos sitios teníen el so propiu códigu de conducta, como nun refugar nunca una invitación o'l faigo de menos a veceros de minoríes étniques. En dellos pueblos, la xente axuntar nel saloon pero, polo xeneral, les muyeres nun yeren almitíes nun siendo que fueren una baillarina del llugar. Los saloons podíen ser sales de baille, billares, restoranes o agospiar casinos con dados y los naipes. Dalgunos fueron l'escenariu del asesinatu d'importantes personalidaes. Otros fueron alministraos por axentes de l'autoridá o reconocíos pistoleros.
Ente los saloons que pasaron a la posteridá por circunstancies diverses tán el Bird Cage Theatre en Tombstone, onde morrieron unes 26 persones; el Long Branch Saloon de Dodge City; l'establecimientu númberu 10 de Nuttal & Mann's en Deadwood onde foi asesináu Wild Bill Hickok, el de La Mano del Muertu; el Xerséi Lilly onde alministró xusticia'l xuez Roy Bean, etc. 200px|thumb|Ciudad fantasma en [[Arizona.]]
Ciudad fantasma
Tres la espansión de la frontera escontra'l Pacíficu, numberoses ciudaes fueron abandonaes. Estos poblaos decayeron una vegada que cesó la causa principal de la so esistencia. Dalgunos d'estos llugares, incluyendo asentamientos amerindios y fuertes militares, fueron reconstruyíos y pueden atopase retruques exactos de les antigües edificaciones. Munchos d'ellos, amás, son puntos d'interés turísticu. Ente los despoblados meyor calteníos ta'l de St. Elmo, en Colorado. Esta ciudá dependía de les mines de la zona y llegó a allugar a unos 2000 habitantes. A la fin terminó habitada por una sola familia antes del so abandonu definitivu en 1952.
Western
left|thumb|300px|L'actor [[John Wayne nuna escena de la película The Searchers (1956).]]
Nun hai nengún otru país que supiera popularizar meyor al traviés del arte los fechos y los protagonistes de la espansión de la so frontera. El xéneru western exhibió les tensiones ente l'individuu y la comunidá, ente rancheros y granxeros; ente l'amerindiu, el colonu y el militar (conocíos nel mediu como pieles coloraes, rostrospálidos y casaques azules), ente l'Oeste agrícola y l'este industrial. Anque non toes yeren de bona calidá, estes producciones cautivaron l'atención del públicu al traviés de los años. Héroes y villanos del Vieyu Oeste fueron alzaos a niveles de lleenda n'Estaos Xuníos y otros países, pos hai lliteratura y cinematografía feches en Francia, Italia, España, Méxicu, República Democrática Alemana, República Checa, Rusia, ya Inglaterra.
A finales de los años 1850, una firma neoyorquina conocida como The House of Beadle and Adams, llanzó les llamaes Dime Novels o «noveles de diez centavos», llamaes asina porque taben impreses nun papel baratu de mala calidá. La primer serie completa foi Malaeska: La esposa del cazador blancu (Malaeska : The Indian Wife of the White Hunter, 1860). Tuvieron un gran ésitu pos se vendieron sesenta mil copies nun añu. En 1869, Edward Zane Carroll Judson, meyor conocíu como Ned Buntline, fixo famosu a William Cody como Buffalo Bill, héroe de la frontera. Miles de títulos y cientos d'autores caltuvieron la vixencia d'estes publicaciones hasta los años sesenta. Tamién hubo revistes con temes western como Harper's, Atlantic Monthly, Saturday Evening Post y Collier's. Delles vegaes los personaxes taben basaos en personaxes reales como Jesse James, Butch Cassidy, Sundance Kid, y Joaquín Murrieta.
La cinematografía retomó les hestories reales, romántiques, ficticies y satíriques del vieyu oeste. En 1903 apaecieron títulos como Kit Carson y El gran robu del tren (The Great Train Robbery). Ente los actores más populares d'esta primer dómina atopábense Tom Mix, William Boyd (Hopalong Cassidy) y Harry Carey. Nos años venti y cuarenta, la mayoría de filmes fueron de baxu presupuestu, pero munchos actores convertir en reconocíes estrelles, tales como Maureen O'Hara, Gary Cooper, John Wayne y James Stewart. Nos años trenta apaeció'l vaqueru cantor (singing cowboy) con actores como Gene Autry, Tex Ritter y Roy Rogers. Hasta los años sesenta, les temes preferíes fueron el romance y les escenes de tiroteos, tamién abondaron los musicales, comedies y parodies. Nos años cincuenta, el 34% de los filmes producíos en Hollywood yeren westerns y el so escenariu relativu al Vieyu Oeste.
Películes más sofisticaes y con hestories más complexes y non perbién definíos personaxes bonos y malos, apaecieron nos años 60 col western crepuscular. Dalgunes consideráronse clásicos del xéneru, con John Ford como unu de los principales direutores, ente estes películes tán Stagecoach (Stagecoach, 1939); Duel in the Sun (Duel in the Sun, 1946); The Treasure of the Sierra Madre (The Treasure of Sierra Madre, 1948); High Noon (High Noon, 1952); The Magnificent Seven (The Magnificent Seven, 1960); How the West Was Won (How the West was won, 1962); A Man Called Horse (A man called Horse, 1970); etc. Acompañar el conocíu como spaghetti western, realizáu por cineastes europeos como Sergio Corbucci y especialmente Sergio Leone dende mediaos los años sesenta, quien algamó l'ésitu con películes como Por un puñáu de dólares, Por unos cuantos dólares más (Per qualche dollaro in più, 1965) y El bonu, el malu y el feu (Il Buono, Il Brutto, Il Cattivo, 1966), El ferre y la presa (La resa dei conti, 1966), y Los compañeros (Vamos matar, compañeros, 1970). Destacando los actores Clint Eastwood, Lee Van Cleef y Franco Nero, según les bandes de soníu d'Ennio Morricone. Tamién pa la mesma dómina diose un fenómenu similar nel bloque del Este col Western Coloráu, con figures como Gojko Mitić y películes como Los fíos de la sietestrellu (1966), Llobos Blancos (1969), Armáu y bien peligrosu (1977), Joe Cola-Lloca (1964), o El petroleu, el ñácaru y los transilvanos (1981).
El cine mexicanu tamién empezó a producir nesos años películes del xéneru, particularmente conocíes como Chili western. Con esteriores ideales pal rodaxe como nos estaos de Zacatecas y Durango, onde les mesmes compañíes d'Estaos Xuníos llegaben a filmar, empezaron a desenvolvese col cineasta Alberto Mariscal quien foi reconocíu como'l so precursor. Dellos títulos entienden: Alma grande (1965), Caballeros de la llanura (1966), Tou por nada (1968), Los marcaos (1971), Cinco mil dólares de pagu (1974), L'estrañu fíu del xérif (1982), y Ríu d'oru (2011), ente otres.
Anque yá non cola mesma importante presencia nes carteleres, dende los años ochenta les películes western variaron en xéneros: épiques como Dances with Wolves (Dances with Wolves, 1990); dramátiques como Ensin Perdón (Unforgiven, 1992); o risibles y ciencia ficción como Les aventures de Jim West (The Wild Wild West, 1999) y Lucky Luke (2009); ente les más recién ta The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford en 2007. Col advenimiento de la televisión, apaecieron les series qu'algamaron el so visu ente 1959 y 1961, con hasta trenta títulos n'antena; esta popularidá perduró hasta mediaos de los años setenta. Ente les más reconocíes: Bonanza, La llei del revólver (Gunsmoke), L'home del rifle (The Rifleman), Rawhide, El llaneru solitariu (The Lone Ranger), The High Chaparral (The High Chaparral), La familia Ingalls (Little house on the prairie), Dr. Quinn, Medicine Woman, etc. La llista de títulos, ente producciones televisives y cinematográfiques, devasen los diez mil. El Western tamién foi representáu na radio con temes moralistes.
Otres espresiones artístiques
thumb|Retrato de [[Gerónimo por Edward S. Curtis.]]
Otres cañes del arte —non necesariamente consideraes dientro del xéneru Western— reflexaron fechos y personaxes al oeste del ríu Mississippi. En pintura, George Catlin amosó'l costumes de los nativos na so obra, enforma de lo que se conoz de los antiguos pobladores de les grandes llanures deber a él. Tamién Frederic Remington, creó semeyes realistes de los habitantes de la zona, pos tomó como protagonistes de los sos trabayos a individuos cercanos a la vida al campu, ente ellos vaqueros, soldaos y pioneros. Otros artistes de sonadía fueron: Charles Marion Russell, George Caleb Bingham, James Bama, Thomas Moren, etc.
En fotografía son notables los nomes de William Henry Jackson que los sos trabayos fueron fundamentales pa la creación del Parque nacional de Yellowstone; tamién Edward Xérif Curtis dedicó bona parte de la so vida a fotografiar a los amerindios a principios del sieglu XX, amueses aconceyaes nuna obra llamada L'indiu norteamericanu.
Coles mesmes, en poesía surdió una espresión del ambiente de los vaqueros (cowboy poetry). Apaecía dempués de la guerra civil, foi influyida de distintes manifestaciones culturales de la dómina, poles variaes nacionalidaes y oficios de la xente que pobló'l territoriu; les temes comunes son los relativos a la naturaleza y a personaxes de la dómina. Per otru llau, la llamada «música country» emprestó munches temes y aspeutos del llamáu vieyu oeste», pero la influencia d'esti nun foi direuta, yá que los verdaderos raigaños d'esti xéneru fueron los múltiples apurras de los inmigrantes llegaos a los Estaos Xuníos.
L'autor Dee Brown, resume'l precuru qu'hai que tener a la d'aceptar lo que comúnmente se presenta al públicu como parte del «selvaxe oeste»:
Pasaxe de Drake
El pasaxe de Drake, Pasu Drake o Mar de Foces ye'l tramu de mar que dixebra América del Sur de L'Antártida, ente'l cabu de Fornos (Chile) y les islles Shetland del Sur (Antártida). Esti pasu marítimu, dacuando denomináu impropiamente estrechu, ye la más meridional de les rutes de comunicación ente l'océanu Pacíficu y l'océanu Atlánticu. Pel sur fai parte del indefiníu océanu Antárticu y al este parte con el mar del Scotia. El so anchor mínimo ye de 800 a 950 km y les sos agües son tradicionalmente consideraes polos navegantes como les más tormentoses del planeta.
Denominación
El nome de Drake recuerda al corsariu inglés Francis Drake, quien col barcu Golden Hind en setiembre de 1578, y depués de cruciar l'estrechu de Magallanes, viaxó escontra'l sur y algamó una llatitú non determinada pudiendo ingresar al pasaxe de Drake. El nome ye d'usu xeneralizáu: la cartografía oficial chilena denominar pasu Drake y l'arxentina llamar pasaxe de Drake (anque esiste un proyeutu pa renombrarlo mar de Piedrabuena). Otru nome utilizáu, principalmente n'España, ye'l de mar de Hoces, n'alcordanza del navegante español Francisco de Hoces a quien s'atribúi'l so descubrimientu en 1526.
Xeografía
thumb|left|Dende'l pasaxe de Drake reparar el so estremu norte: el cabu de Fornos. left|thumb|Salín, temperatura, y fondura a lo llargo del pasaxe de Drake.
El pasaxe ye l'encruz más curtiu esistente ente L'Antártida y el restu de les tierres remanecíes del planeta. La llende ente l'Atlánticu y el Pacíficu ye consideráu, dacuando, como una llinia ente'l cabu de Fornos y les islles Shetland del Sur. Tamién se señala como llende natural ente dambos océanos la curva formada poles Antilles del Sur, o Arcu de Scotia, qu'enfusa escontra l'este. Anque la llende convencional más recurríu ye'l meridianu del cabu de Fornos, hasta tocar el paralelu 60º Sur, onde pa munchos países empieza'l océanu Antárticu.
El pasu ye mar abiertu, sacante poles pequeñes islla Diego Ramírez a unos 100 km al suroeste del cabu de Fornos. Nun hai nenguna masa de tierra significativa alredor del mundu a les llatitúes del pasu Drake, lo que dexa'l llibre desplazamientu de la corriente circumpolar antártica que lleva un enorme volume d'agua (alredor de 600 vegaes el fluxu del ríu Amazones) al traviés del pasaxe y alredor de L'Antártida.
Les agües del pasu son famoses polo tormentoses, con foles de más de 10 metros, non pocu frecuentes. Alcontráu ente los 56º y (aproximao) los 60º de latitud sur.
D'alcuerdu a estudios químicos de dientes de pexes topaos en roques sedimentaries oceániques, el pasu Drake taba cerráu hasta hai unos 41 millones d'años. Primero que el pasu abriérase, l'Atlánticu y el Pacíficu taben dafechu separaos y L'Antártida escarecía de capa de xelu. Al xunise los océanus, la corriente circumpolar antártica empezó a fluyir, esfreciendo significativamente L'Antártida.
A pesar de ser el principal nexu d'unión ente'l Pacíficu y l'Atlánticu, pol destemple producíu nos últimos años nel polu norte, especúlase que va apaecer una vía muncho más segura y en munchos casos más rápida, el pasu del Noroeste.
Estensión
Xeneralmente considérase al pasaxe de Drake como'l tríangulo marítimu con un vértiz nel cabu de Fornos y los otros dos nes islles estremes del archipiélagu de les Shetland del Sur. La Organización Hidrográfica Internacional previo nel proyeutu de la 4° edición de la so publicación Limits of Oceans and Seas, comunicáu pola circular C55 del 7 de payares de 2001, treslladar dende'l cabu de Fornos a la islla Waterman, nel archipiélagu de Tierra del Fueu, el puntu estremu noroeste del pasaxe de Drake. La propuesta foi fecha pol Reinu Xuníu y aceptada per Chile y Rusia. Esti país propunxera incluyir al estrechu de Bransfield como parte del pasaxe de Drake, pero depués aceptó retirar la so propuesta. El proyeutu nun foi ratificáu y a setiembre de 2012 atópase entá en procesu de revisión.
thumb|El Pasu Drake o Mar de Hoces.
D'alcuerdu a esta definición el pasaxe de Drake tien les siguientes llendes: dende la islla Waterman una llinia recta hasta'l cabu de Fornos, depués en llinia recta hasta'l cabu San Bartolomé na islla de los Estaos, percorriendo la mariña sur d'esta islla hasta'l cabu San Juan. Dende esti puntu una llinia recta hasta'l cabu Lloyd de la Islla Clarence (Antártica), percorriendo la mariña sur d'esta islla hasta la punta Craggy del cabu Bowles, dende onde sigue en llinia recta hasta'l puexu Norte de la islla Rey Jorge. Siguiendo pola mariña norte d'esta islla y depués pola de les islles Nelson, Robert, Greenwich, Livingston, Rugged y Nevada, hasta algamar el cabu Smith na islla Smith. Percuerre la mariña norte d'esta islla hasta'l cabu James, dende onde una llinia recta algama la islla Waterman.
L'anchu mínimu del pasaxe de Drake, esto ye, el llargor total de la llinia imaxinaria que xune la punta más austral de la islla Horno (el cabu de Fornos) col sector terrestre más próximu de les islles Shetland del Sur ye de 808,17 km.
Partiendo dende esti cabu chilenu, los primeres 47,6 km escurren sobre agües xurisdiccionales de Chile (el 5,88%). Siguiendo escontra L'Antártida, la llinia percuerre mientres 240,54 km por agües xurisdiccionales d'Arxentina (29,76%), hasta algamar enagües internacionales, les que va percorrer nos siguientes 209,16 km (25,88%), pa cruciar el paralelu 60º S, esto ye, enfusar n'agües entendíes na zona sol Tratáu Antárticu, poles que va transitar los postreros 310,9 km (38,47%) para, finalmente, tocar les primeres mariñes antártiques.
Historia
Ye xeneralmente aceptáu que'l barcu San Lesmes de la espedición de García Jofre de Loaísa algamó la llatitú de 55° Sur a fines de xineru de 1526 al mandu de Francisco de Hoces, depués de qu'una nube estremar de la boca oriental del estrechu de Magallanes. Llograron axuntase de nuevu cola espedición y cruciar l'estrechu.
El primer viaxe documentáu que travesó'l pasaxe de Drake foi la espedición neerlandesa de Willem Schouten y Jacob -y Maire, que'l 29 de febreru de 1616 afayaron el cabu de Fornos a bordu del barcu Eendracht.
La xurisdicción sobre les agües del norte del pasaxe de Drake foi oxetu de disputa ente Arxentina y Chile hasta la firma del Tratáu de paz y amistá de 1984, qu'axudicó zones económiques esclusives pa los dos países y afitó parte de la llende nel meridianu del cabu de Fornos.
thumb|right|250px|[[Proyeición ortográfica hemisférica centrada nel mar de Hoces o pasu Drake.]]
Rellación d'aspeutu
thumb|Comparanza de les trés rellaciones d'aspeutu más comunes. L'azul (2,39:1) y la verde (1,85:1) son les más usaes en [[cine. El recuadru coloráu ye 4:3 y yera la relación más habitual en televisión. Anguaño, l'estándar ye emitir en panorámicu (16:9).]] La rellación d'aspeutu d'una imaxe ye la rellación ente'l so anchu o llargor y el so altor. Esta proporción escríbese davezu como X:Y, onde la X ye'l llargor y la Y ye l'altor.
Kahina Hadid
Kahina Hadid –n'árabe, كهينة حديد– ye una deportista arxelina que compitió en yudu, ganadora d'una medaya nos Xuegos Panafricanos de 2007, y seis medayes nel Campeonatu Africanu de Yudu ente los años 2001 y 2011.
Frontenay (Jura)
Frontenay ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Perisoreus internigrans
'''Perisoreus internigrans ye una especie d'ave na familia Corvidae.
Ye endémica de China. Habita nos montes al oeste de China. Almacena alimentos y vive a lo llargo de too l'añu en territorios permanentes en montes de coníferes.
Distribución y hábitat
El so hábitat natural son les viesques montiegues húmedes subtropicales o tropicales. Alcuéntrase amenazáu por perda d'hábitat.
Estrechu d'Ormuz
L'estrechu de Ormuz (, Tangeh-ye Hormoz; مضيق هرمز, Maḍīq Hurmuz, pola cercana islla de Ormuz) ye un estrechu (brazu de mar) angostu ente'l golfu d'Omán, alcontráu al sureste, y el golfu Pérsicu, al suroeste. Na mariña norte alcuéntrase Irán y na mariña sur l'exclave omaní de Musandam.
Foi xoril de pirates dende'l sieglu VII e.C. hasta'l XIX. Anguaño tien importancia estratéxica por cuenta de que s'atopa na salida del golfu Pérsicu, que ye ricu en petroleu. El so anchor ye de 60 ~a 100 quilómetros. Cuasi'l 20% del petroleu del mundu y aproximao el 35% comercializáu per mar pasa pol estrechu, polo que ye un puntu estratéxicu bien importante pal comerciu internacional.
Valtamientu del Vuelu 655 de Iran Air
El Vuelu 655 de Iran Air foi un vuelu comercial operáu por Iran Air ente Bandar Abbas (Irán) y Dubái (Emiratos Árabes Xuníos). El domingu 3 de xunetu de 1988, cuasi a la fin de la guerra Irán-Iraq, l'avión foi baltáu xusto al sur de la islla de Qeshm pol cruceru lanzamisiles d'Estaos Xuníos USS Vincennes (CG-49), matando a los sos 290 ocupantes. El Vincennes taba n'agües territoriales iranines nesti momentu.
Shawn Weatherly
Shawn Nichols Weatherly ye una modelu y actriz d'Estaos Xuníos más conocida por haber sío Miss USA en 1980 y por igual Miss Universu en 1980.
Interpretó a Jill Riley na esitosa serie Baywatch. Y a Karen Adams en Police Academy 3: Back in Training.
Miss USA 1980
Na versión númberu 29 del certame de guapura Miss USA realizáu en Bilossi el 15 de mayu de 1980, el reináu foi presentáu por Bob Barker y Helen O'Connell
Área metropolitana de París
thumb|300px|Vista per satélite de la aglomeración de París. L'área metropolitana de París ye una de les mayores aglomeraciones urbanes na Unión Europea. El so área metropolitana tien una población de 16.067.000 habitantes y una área de 2,723 km² nel so área metropolitana nel 1999.
Llagu Razim
El llagu Razim o llagu Razelm (Lacul Razim /Razelm) ye'l mayor llagu del complexu de limánes, estuarios y llagunes alcontraos nes riberes del mar Negru, al sur del delta del Danubiu, en Rumanía. Ye'l llagu más grande de Rumanía. left|180px|thumb|Isla Popina El grupu puede dixebrase en dos subgrupos. El subgrupu septentrional contién llagos d'agua duce: Razelm y Goloviţa, ente que'l grupu meridional ta formáu por agua salobre. Toos estos llagos tomen una superficie d'alredor de mil quilómetros cuadraos, de los que la metá atopar nel llagu Razim.
Referencia
150px|thumb|left|Fortificación romana na Insula Bisericutei de Razelm
Gatey
Gatey ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Phacellodomus dorsalis
Phacellodomus dorsalis, ye una especie d'ave Passeriformes, de la familia Furnariidae, perteneciente al xéneru Phacellodomus.
Llocalización, hábitat y estáu d'amenaza
Ye una especie d'ave endémica de Perú.
El so hábitat son les vexetaciones arbustíferas en climes mediterráneos.
Ye una especie que s'atopa n'estáu de vulnerabilidá.
Hippotion celerio
Hippotion celerio ye una especie de lepidópteru ditrisio de la familia Sphingidae que vive n'África, sur d'Europa, centru y sur d'Asia, Indonesia, Australia y Nueva Zelanda. Mide ente 28-35 mm. El cuerpu y les nales delanteres del adultu son verdes y ocres, con puntos y rayes plateadas. Les posteriores son de color coloráu cerca del tórax y va volviéndose rosa p'acabar en pardu con rayes negres.
Les canesbes suelen ser verde, mariellu verdoso o marrón con una raya escura nel envés y n'ocasiones nel llateral de color crema. Suel tener un cuernu. Tien tamién un llurdiu con forma de güeyu de color verde y mariellu. Aliméntase de fueyes de vide, Impatiens, Cissus y azucenas.
Distribucion
Atópase n'África y centro y sureste d'Asia n'India y Sri Lanka, Y como migrante alcuéntrase en el sureste d'Australia.
Toyota Prius
thumb|250px|right|Toyota Prius (modelu 2004).
El Toyota Prius ye un automóvil, con motor de gasolina y llétricu. Ye'l más conocíu nel sector del coche miestu y, al empar, el más vendíu a nivel mundial.
El modelu inicial, puestu a la venta en Xapón l'añu 1997, y dempués nos Estaos Xuníos y n'Europa, consiguió muncha notoriedad, pero un espardimientu llindáu.
La segunda xeneración, comercializada'l 2003 en Xapón y nos Estaos Xuníos, y un añu más tarde n'Europa, ta esfrutando d'una más gran popularidá, sobremanera a Estaos Xuníos.
La tercer xeneración, llegada nel mercáu européu a la segunda metá del 2009, presenta una serie de meyores téuniques y d'equipamientu, calteniendo la estructura y l'imaxe del modelu anterior.
El Prius foi diseñáu pa consiguir los meyores rendimientos enerxéticos. La carrocería, abondo espaciosa pa ser considerada un modelu familiar alcontradizu, esfruta d'un coeficiente Cx de 0,26,pal Prius II y de 0,25 pal Prius III, d'un acabáu d'altu nivel y consiguió la máxima calificación, cinco estrelles, nes pruebes de seguridá de la EuroNCAP.
Incorpora novedaes como la direición llétrica, que yá se foi popularizando n'otros modelu y marques. Pero, el nucleu diferencial d'esti modelu ye'l que Toyota denomina Hybrid Sinergy Drive (HSD, el conxuntu de motores llétricos y térmicu que, amestáu a un sistema de tresmisión automáticu bien bien consiguíu, dexa a esti vehículu circular con total fluidez y suavidad, mercés a la xestión electrónica. Al conductor nun-y hai qu'activar nengunu otru mandu sinón los habituales nun coche con cambéu automáticu, ensin percibir l'intercambiu y combinación d'unidaes motores, casi constando en circulación urbana, si nun les repara a la pantalla afecha. Nesti modelu la única fonte d'enerxía provién del motor térmicu, o sia de la combustión de combustible, y que nun fai falta, nin hai la posibilidá, de recargar enerxía llétrica esterior. El motor de gasolina ye'l qu'apurre enerxía a la batería cuando precisa recàrrega, magar el sistema de frenos dexa recuperar la enerxía cinética del coche pente medies de unu de los motores llétricos, qu'actúa como xenerador llétricu. Nun hai que dicir qu'esti sistema de recarga ye dafechu automáticu, y, si fai falta, utiliza los cuatro frenos de discu tradicionales pa parar rápido'l vehículu.
Hermanos Duffer
Matt y Ross Duffer tamién conocíos como los Hermanos Duffer, son hermanos mellizos escritores y direutores de cine y televisión estauxunidenses, conocíos por crear la serie de ciencia ficción Stranger Things. Tamién escribieron y dirixeron el thriller Escondíu (2015), y escritu dellos episodios de la serie Wayward Pines.
Comenenciudos pol cine dende mozos, los Duffer camudar de Carolina del Norte a California en 2007. Estudiaron cine na Universidá de Chapman y empezaron a trabayar na industria del cine en 2011. Ganaron reconocencia internacional cuando la primer temporada de Stranger Things foi llanzada por Netflix en 2016. Son hermanos ximielgos fraternos (mellizos), non idénticos.
Vida y carrera
Los hermanos Duffer criar en Durham, Carolina del Norte. Empezaron a faer películes en tercer grau, usando una cámara de videu Hi8, que foi un regalu de los sos padres. Asistieron a la escuela Duke y depués matriculáronse na Escuela Secundaria Charles E. Jordan, una gran escuela pública de Durham. Camudar a Orange, California, pa estudiar cine na Chapman University's Dodge College of Film and Media Arts, d'onde se graduaron en 2007. Dempués d'escribir y dirixir dellos curtiumetraxes, el so guión pa la película Escondíu foi adquiríu por Warner Bros. en 2011. Los hermanos dirixeron la película en 2012, que foi finalmente estrenada en 2015. El direutor M. Night Shyamalan lleó'l guión y contratar como escritores y productores de la serie de Fox Wayward Pines.
Stranger Things
Estrenar en 2016 con escelentes crítiques, especialmente pola so carauterización, ritmu, atmósfera, actuación, banda sonora, direición y los homenaxes a les películes y a la cultura occidental de los '80s. El sitiu de crítiques especializáu Rotten Tomatoes dio-y a la serie una calificación de 95 sobre 100%, basada en 55 crítiques, con una puntuación permediu de 8.1 sobre 10.
El 31 d'agostu de 2016, Netflix anovó la serie pa una segunda temporada de 9 episodios, que fueron llanzaos el 27 d'ochobre de 2017.
Llista d'asteroides/82501–82600
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Tsukasa Hosaka
Tsukasa Hosaka (保坂 司, ), foi un futbolista xaponés.
Adrienne King
Adrienne King ye una actriz, baillarina y pintora d'Estaos Xuníos. Ye conocida pol so papel de Alice Hardy na película Friday the 13th (1980) y Friday the 13th Part 2 (1981).
Carrera
Adrienne King apaeció nun anunciu de televisión cuando tenía 6 meses d'edá, estudió cantar y danza en London Royal Academy. El so primer papel llograr a los 5 años d'edá en 1965 nun episodiu de la serie de televisión Hallmark Hall of Fame. Participó como baillarina en 1977 na película Saturday Night Fever. En 1980 protagonizó la clásica película d'horror Friday the 13th onde interpretó'l papel de Alice Hardy. Tres l'ésitu de Friday the 13th foi escorrida por un acosador. El acosador, trató de romper la puerta del so apartamentu. Espantada por dicha esperiencia, ella decidió tomar un descansu de l'actuación y centrase na pintura. Actuó en 1981 na película Friday the 13th Part 2, pero namái actuó poco tiempu na película. Mientres la década de los 90 fixo funciones de voz en delles películes como What's Eating Gilbert Grape? (1993), Jerry Maguire (1996), Titanic (1997),  Almost Famous (2000), ente otres. Dempués de dellos años ensin actuar, Adrienne torna al cine nel añu 2010 na película Walking Distance.
Área metropolitana de Londres
Tamañu
Les sos fronteres nun tán rígidamente fites, y espándense a midida que les opciones de tresporte faciliten el tresporte diariu a mayor distancia de Londres. Cubre la mayor parte de la rexón denomada Sureste d'Inglaterra (South East England) y parte de la denomada Este d'Inglaterra (East of England), incluyendo los condaos de Kent, Surrey, West Sussex, Berkshire, Buckinghamshire, Hertfordshire y Essex. La población, sumando la del Gran Londres (Greater London) y esos condaos axacentes yera de 14,945,000 en 2001. Ye una de les mayores aglomeraciones urbanes na Unión Europea.
thumb|Les zones edificaes (en gris) estiéndense más allá de les fronteres de Londres. Tamién s'amuesa la M25. thumb|L'área cubierta pol prefixu telefónicu 020 (en colloráu) estiéndese más allá de les fronteres de Londres.
Petrina Verde (Green belt)
La mayor parte de la parte ensin urbanizar dientro d'esta área correspuende al denomináu Petrina Verde de Londres (Green belt), asina que'l futuru desenvolvimientu urbanu va ser llindáu tantu poles autoridaes llocales como pola Inspeición de Planificación. Nos años 1940 y 1950 esperábase qu'antes de finales del sieglu XX toa esta área taría dafechu urbanizada, y que les fronteres alministratives del Gran Londres tuvieren de ser más estenses. La Petrina Verde cubre la casi totalidá de Surrey, l'este de Berkshire, el sur de Buckinghamshire, el centru y sur de Hertfordshire, el sur de Bedfordshire, el suroeste d'Essex, y l'oeste de Kent.
Llista de ciudaes
El siguiente cuadru inclúi una llista indicativa, anque non refecha de les ciudaes que componen l'Área metropolitana de Londres:
Referencies
London Travel to Work Area mapped with others
Movimientu Nacional-Socialista de Chile
El Movimientu Nacional-Socialista de Chile (MNS), tamién llamáu Partíu Nacista, foi una agrupación nacionalista y d'enclinos fascistes esistente en dichu país ente 1932 y 1939. Foi fundáu'l 5 d'abril de 1932 pol abogáu Jorge González von Marées, el sociólogu y economista Carlos Keller y el militar en retiro Francisco Javier Díaz.
Gendrey
Gendrey ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Movimientu Nacional-Socialista de Chile
Entamos
miniaturadeimagen|275x275px|Bandera del Movimientu Nacional-Socialista de Chile hasta [[1938, basáu na bandera de la Patria Vieya.]] El movimientu empezó a xestase en marzu de 1932, cuando Francisco Javier Díaz Valderrama, un militar retiráu y ex inspeutor Xeneral del Exércitu, convidó a la so casa al economista, sociólogu ya historiador Carlos Keller, autor del controversial testu La eterna crisis chilena. Na casa de Díaz tamién s'atopaba l'abogáu Jorge González von Marées, quien esi día cumplía 32 años. Díaz sabía que González taba bien interesáu n'aiciones polítiques, y amosólu una copia traducida al español por él mesmu del programa del Partíu Nacionalsocialista Obreru Alemán (NSDAP) d'Adolf Hitler, que taba interesáu n'aplicar nun partíu nacionalsocialista chilenu. Foi a partir d'esta xunta entre Keller, González y Díaz que surdió la idea de fundar el MNS, de que la so iniciativa foi Díaz el principal impulsor, ente que Keller y González convertir nos sos principales líderes.
Gendrey
Tien una población de y una superficie de  km².
Movimientu Nacional-Socialista de Chile
Entamos
El Movimientu Nacional-Socialista de Chile foi fundáu oficialmente'l 5 d'abril de 1932, nuna xunta realizada nel estudiu profesional de González von Marées, allugáu en cai Agustinas N° 1225 en Santiago, quedando constituyíu por Jorge González —quien asumió como'l so «xefe»—, Mauricio Mena, Carlos Keller, Fernando Calvo Larraín, Luis Felipe Llazu, Juan de Dios Valenzuela y Gustavo Vargas Molinare. Naquella ocasión tamién s'aprobó'l primer programa políticu creáu por Keller.
Primeramente, los miembros del MNS, conocíos como nacistas, tuvieron enfrentamientos con miembros de corrientes polítiques contraries, tantu de la derecha conservadora y lliberal como de grupos marxistes y estalinistes, polo que crearon en 1933 les Tropes Nacistas d'Asaltu inspiraes nes Sturmabteilung ('seición d'asaltu') o SA de l'Alemaña nazi—, que la so llabor fundamental foi la proteición y disuasión de forzar atacantes; cuatro de los sos militantes finaron en violentos enfrentamientos caleyeros. El MNS cuntaba con una organización militarizada y xerárquica, que la so máxima posición yera la del xefe».
Participación n'eleiciones ya influencia
miniaturadeimagen|Jorge González von Marées, xefe del movimientu A poco de ser fundáu, esti grupu llogró enfusar en sindicatos, amás de grupos de les clases media y alta de Chile, cuntando en 1935 con más de 20 000 militantes a lo llargo del país, principalmente nes grandes ciudaes y nel sur de Chile, y con importante presencia en federaciones estudiantiles universitaries, llegando inclusive a ocupar la presidencia de la FECH. Coles mesmes, el MNS atopó sofitu na comunidá alemana residente en Chile y na comunidá germanodescendiente.
Participó ensin ésitu nes eleiciones municipales y parllamentaries de 1932. Nes eleiciones parllamentaries de 1937, llogró escoyer a trés diputaos: el xefe» Jorge González von Marées por Santiago, Fernando Guarello Fitz-Henry por Valparaíso y Gustavo Vargas Molinare por Temuco. Sicasí, Carlos Keller foi ganáu nel so postulación por Osorno. Llograron en total 14 564 votos a nivel nacional.
El MNS llogró 29 rexidores nes eleiciones municipales de 1938. Ese mesmu añu, y xunto con otres agrupaciones, el MNS formó l'Alianza Popular Llibertadora, liderada pol xeneral Carlos Ibáñez del Campo, quien se convirtió nel candidatu presidencial a les eleiciones de 1938. El 4 de setiembre de dichu añu, realizóse «La marcha de la victoria», una de les más grandes concentraciones de persones de la dómina.