cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Biestable
Biestable JK Maestru-Esclavu
Otra forma d'espresar la tabla de verdá del biestable JK ye por aciu la denominada tabla d'escitación:
Siendo Q l'estáu presente y Qsiguiente l'estáu siguiente. La ecuación carauterística del flip flop JK ye: Qsiguiente=J+Q la cual llógrase de la tabla carauterística del flip flop.
Exemplu con componentes discretos
derecha|Figura 1.- ''Circuitu multivibrador biestable
Anque, polo xeneral, los biestables utilizaos na práutica tán implementaos en forma de circuitos integraos, na Figura 1 represéntase l'esquema d'un senciellu circuitu multivibrador biestable, realizáu con componentes discretos, que'l so funcionamientu ye'l siguiente:
Al aplicar la tensión d'alimentación (Vcc), los dos transistores empecipiaren la conducción, yá que les sos bases reciben un potencial positivu, TR-1 al traviés del divisor formáu por R-3, R-4 y R-5 y TR-2 al traviés del formáu por R-1, R-2 y R-6, pero como los transistores nun van ser esautamente idénticos, por el mesmu procesu de fabricación y el grau d'impureces del material semiconductor, unu va conducir antes o más rápidu que l'otru.
Supongamos que ye TR-1 el que conduz primeru. El voltaxe nel so colector va menguar, por cuenta de la mayor cayida de tensión en R-1, polo que la tensión aplicao a la base de TR-2 al traviés del divisor formáu por R-2, R-6, va menguar faciendo qu'esti conduza menos. Esti amenorgamientu de conducción de TR-2 fai que xuba la so tensión de colector y por tantu la de base de TR-1, esti procesu va llevar finalmente al bloquéu de TR-2 (salida Y a nivel altu).
Pero si agora aplicamos un impulsu de disparu de nivel altu pola entrada T, al traviés de los condensadores C-1 y C-2 va pasar a les bases de dambos transistores. Nel casu de TR-1 nun va tener más efeutu qu'aumentar la so tensión positivo, polo qu'esti va siguir conduciendo. Na base de TR-2 l'impulsu va faer qu'esti transistor conduza, realizándose un procesu similar al descritu de primeres, cuando'l que conducía primero yera TR-1, que va terminar bloquiando a este y dexando en conducción a TR-2 (salida Y a nivel baxu).
La cayida de tensión na resistencia común d'emisores (R-7) esanicia la indecisión del circuitu y aumenta la velocidá de conmutación.
Aplicación
Un biestable puede usase p'almacenar un bit. La información contenida en munchos biestables puede representar l'estáu d'un secuenciador, el valor d'un contador, un calter ASCII na memoria d'un ordenador, o cualesquier otra clase d'información.
Un usu corriente ye'l diseñu de máquines d'estáu finitas electróniques. Los biestables almacenen l'estáu previu de la máquina que s'usa pa calcular el siguiente.
El T ye útil pa cuntar. Una señal repetitiva na entrada de reló fai que'l biestable camude d'estáu per cada transición alto-so si la so entrada T ta a nivel 1. La salida d'un biestable puede conectase a la entrada de reló de la siguiente y asina socesivamente. La salida final del conxuntu consideráu como una cadena de salíes de tolos biestables ye'l conteo en códigu binariu del númberu de ciclos na primer entrada de reló hasta un máximu de 2n-1, onde n ye'l númberu de biestables usaos.
Unu de los problemes con esta configuración de contador (ripple counter n'inglés) ye que la salida ye momentáneamente inválida mientres los cambeos arrobinar pola cadena xusto dempués d'un lladral de reló. Hai dos soluciones a esti problema. La primera, ye muestrear la salida namái cuando se sabe que ye válida. La segunda, más complexa y llargamente usada, ye utilizar un tipu distintu de contador síncrono, que tien una lóxica más complexa p'asegurar que toles salíes camuden nel mesmu momentu predeterminado, anque'l preciu a pagar ye l'amenorgamientu de la frecuencia máxima a la que puede funcionar.
Una cadena de biestables T como la descrita enantes tamién sirve pa la división de la frecuencia d'entrada ente 2n, onde n ye'l númberu de biestables ente la entrada y l'última salida.
Secuenciación y metaestabilidad
Los biestables síncronos son propensos a sufrir un problema denomináu metaestabilidad, qu'asocede cuando una entrada de datos o de control ta camudando nel momentu en que llega un lladral de reló. La resultancia ye que la salida puede portase de forma imprevista, tardando munches vegaes más de lo normal n'estabilizase al estáu correutu, o inclusive podría bazcuyar repitíes vegaes hasta terminar nel so estáu estable. Nun ordenador esto puede suponer la corrupción de datos o causar un fallu de programa.
En munchos casos, la metaestabilidad nos biestables puede evitase asegurándose de que los datos y les entraes de control caltienen constantes mientres un periodu de tiempu especificáu antes y dempués del lladral de reló, denominaos setup time (tel so) y hold time (th) respeutivamente. Esos tiempos tán establecíos na fueya de datos del dispositivu en cuestión, y son típicamente ente unos pocos nanosegundos y unos pocos cientos de picosegundos pa dispositivos modernos.
Desafortunadamente, non siempres ye posible cumplir estos requisitos, porque los biestables pueden tar coneutaos a entraes en tiempu real que son asíncronas, y pueden camudar en cualquier momentu fuera del control del diseñador. Nesti casu, lo únicu que puede faer se ye amenorgar la probabilidá d'erru a un determináu nivel, dependiendo de la fiabilidá que se deseye del circuitu. Una téunica p'amenorgar la incidencia ye coneutar dos o más biestables en cadena, de forma que la salida d'una conéctase a la entrada de la siguiente, y con tolos dispositivos compartiendo la mesma señal de reló. D'esta forma la probabilidá d'un sucesu metaestable puede amenorgase considerablemente, pero nunca va poder esaniciase por completu.
Esisten biestables robustos frente a la metaestabilidad, que funcionen amenorgando los tiempos de setup y hold en tou lo posible, pero inclusive estos nun pueden esaniciar por completu'l problema. Esto ye por cuenta de que la metaestabilidad ye muncho más qu'un problema de diseñu. Cuando'l lladral de reló y l'entrada de datos tán abondo xuntos, el biestable tien qu'escoyer l'eventu qu'asocedió antes. Y por más rápidu que se faiga'l dispositivu, siempres esiste la posibilidá de qu'asocedan lo suficientemente xuntos como por que non pueda detectase cual ye'l qu'asocedió primero. Con éses ye lóxicamente imposible'l construyir un biestable a prueba de metaestabilidad.
Otru parámetru temporal importante d'un biestable ye'l retardo reló-a-salida (clock-to-output tCO) o retardo d'espardimientu (propagation delay tP), que ye'l tiempu que'l biestable tarda en camudar la so salida tres un lladral de reló. El tiempu pa una transición alto-a-baxu (tPHL) ye dacuando distintu del de les transiciones de baxu-a-altu (tPLH).
Cuando se conecten biestables en cadena, ye importante asegurar que'l tCO del primeru ye mayor que'l hold time (tH) del siguiente, yá qu'en casu contrariu, el segundu biestable nun va recibir los datos de forma fiable. La rellación ente tCO y tH ta garantizada de normal si ambos biestables son del mesmu tipu.
Puertu de Kaohsiung
El Puertu de Kaohsiung (chinu: 高雄; Hanyu Pinyin: Gāoxióng) ye'l puertu más grande de Taiwán. Remanó alredor de 10 millones de TEU en 2007. El puertu alcontrar al sur de Taiwán, xunto a la ciudá de Kaohsiung, arrodiáu peles ciudaes Gushan, Yancheng, Lingya, Cianjhen, Siaogang y Cijin. Ye alministráu pola Kaohsiung Harbor Bureau, una división del Ministeriu de tresporte del Yuan Executivu, el gobiernu central de Taiwán (República de China).
Historia
El puertu yera una albufera natural primero que fuera tresformáu nun puertu modernu. Nel sieglu XVI dellos aldeanos yá s'establecieren nes veres de lo qu'agora ye Kaohsiung, llamáu "Takau" naquellos tiempos. En 1620 llegaron colonizadores de la Compañía Holandesa de les Indies Orientales qu'empezaron a desenvolver el primitivu puertu, al que se-y llamó "Puertu de Takau" (打狗港), y que creció adulces mientres la Formosa Holandesa, la yera Koxinga y los principios de la Dinastía Qing.
En 1858, la Dinastía Qing perdió la Segunda Guerra del Opiu contra los franceses y británicos, lo que la obligó a roblar los Trataos de Tianjin. Según estos trataos, el gobiernu Qing tenía d'abrir cinco puerto de Taiwán al comerciu estranxeru. El puertu de Takao foi unu d'esos cinco puertos y foi abiertu al comerciu esterior en 1864. Dempués, el gobiernu Qing dexó Taiwán a los xaponeses en 1895 en perdiendo la Primer Guerra Sino-Xaponesa.
Mapa
center|600px
Creu Casas Sicart
Creu Cases i Sicart foi una farmacéutica, profesora, y brióloga española, la más importante del sieglu XX. Foi una botánica especialista nes "plantes inferiores", esto ye, los mofos y les hepátiques.
El so padre foi un espertu xardineru del qu'heredó la estima pola naturaleza y l'afición pola Botánica. Cursó la carrera de Farmacia gracies a un conocíu mecenes y empresariu, Rafael Patxot, que se exiló a Suiza mientres la Guerra Civil española.
Empecipió la carrera de Farmacia en 1931 na Universidá de Barcelona, onde tuvo como profesor al eminente botánicu Pius Font i Quer, qu'afitó la so afición pel mundu de les plantes. Remató los estudios en 1936, anque trés años más tarde tuvo que revalidar el títulu que'l réxime franquista anuló. A partir de 1937 exerció de farmacéutica y dempués de la guerra rexentó la farmacia de la Quinta de Salú l'Alianza, anque ensin perder el contautu colos botánicos nin coles plantes.
La so dedicación a la brioloxía empezó bien llueu, sol amparu del profesor P. Seró. En 1947 pasaría a trabayar nel llaboratoriu de Botánica de la Facultá de Farmacia de Barcelona de la que yera caderalgu Taurín Marianu Llosa España. En 1949 llogró la plaza de "Adxunta interina" de Fanerogamia na mesma facultá. En 1951 Cases defendió la so tesis doctoral dedicada a los briófitos del Montseny.
En 1967 ye nomada profesora de Fitoxeografía de la Facultá de Bioloxía de la Universidá de Barcelona. En 1971 llogra la cátedra de Botánica na Universidá Autónoma de Barcelona. Tres la so xubilación foi nomada profesora emérita en 1983, momentu a partir del cual dedicóse con mayor pasión al estudiu de los briófitos, de tal manera qu'en 1989 constituyó la Sociedá Española de Brioloxía, de la que foi primer presidenta.
La so contribución a la brioloxía resumir en 216 trabayos publicaos, especialmente nos campos de la taxonomía y la florística. Esploró con ciertu avezamientu'l Montseny, el macizu de Garraf, el Pirinéu, les Islles Baleares, Monegros y diverses zones peninsulares como Sierra Nevada, el Sistema Ibéricu, el Sistema Central, diversos macizos portugueses, etc.
Como colofón a la so carrera, afiguró les sos conocencies en dos obres de síntesis, la Flora dels Briòfits dels Països Catalans (vol. I, 2001; vol. II, 2004) y el Handbook of mosses of the Iberian Peninsula and the Balearic Islands (2006).
Rabastens
Rabastens ye una comuña francesa del departamentu de Tarn, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Queensland Naturalist
Queensland Naturalist (embrivíu Queensland Naturalist) ye una revista con ilustraciones y descripciones botániques que ye editada n'Australia dende l'añu 1908. (foi suspendida nos años 1910-1915, 1917-1920).
Ryuta Koike
Ryuta Koike (小池 龍太, ) ye un futbolista xaponés.
Pont-de-l'Arche
Pont-de-l'Arche ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Alfredo Pérez Rubalcaba
Alfredo Pérez Rubalcaba,, foi un políticu español, miembru del Partíu Socialista Obreru Español. Foi vicepresidente del Gobiernu d'España, ministru d'Interior y voceru del Gobiernu. El 27 de mayu de 2011 foi propuestu pol presidente del Gobiernu español, José Luis Rodríguez Zapatero, como candidatu a la so socesión dientro del partíu socialista.
Xuventú y formación
Fíu d'un aviador subleváu nel golpe d'Estáu del 17 y el 18 de xunetu de 1936 y nietu de republicanos, estudió nel colexu Nuestra Señora del Pilar, en Madrid. Depues entamó los estudios de llicenciáu en Ciences Químiques na Universidá Complutense de Madrid, especializándose en química orgánica y bioquímica.
Carrera universitaria y pública
Profesor titular de química orgánica nel departamentu del mesmu nome na Universidá Complutense de Madrid, trabayó tamién na universidá alemana de Constance y la Universidá de Montpellier, en Francia. El so trabayu d'investigación dientro'l campu de la química orgánice ta sobretoo centráu nos mecanismo de reacción, publicando hasta una trentena d'artículos en delles revistes científiques.
Entra na función pública n'avientu de 1982, convirtiéndose en direutor de la conseyería téunica del secretariu d'Estáu al cargu de la Enseñanza cimera y de la Investigación. Ocupa esta plaza hasta'l so nomamientu como direutor xeneral de les Enseñances universitaries, en mayu de 1985.
Debut políticu
Entra nel Partíu Socialista Obreru Español (PSOE) nel añu 1974. Entama a trabayar na Federación Socialista Madrilana (FSM), pasando dempués al senu de les comisiones de la Enseñanza y de la Investigación, tanto nel partíu como nel so grupu parllamentariu. El 25 de setiembre de 1986 empecipia la so carrera política como secretariu xeneral d'Educación del ministeriu d'Educación y Ciencia. Posteriormente, el 29 de xuentu de 1988 será nomáu secretariu d'Estáu.
Entrada nel gobiernu
Entra nel ministeriu d'Educación y Ciencia cola baxa por dimisión de Francisco Fernández Ordóñez, tomando posesión del cargu el 24 de xunu de 1992. Elixíu diputáu por Toledo nes eleiciones xenerales de 1993, en xunetu va ser nomáu ministru de la Presidencia y voceru del Gobiernu español. El so llabor más destacáu nesti periodu será la negación de cualesquier rellación ente'l gobiernu socialista de Felipe González y los Grupos Antiterroristes de Lliberación (GAL).
Un pilar del PSOE escontra'l terrorismu vascu
Dempués de les eleiciones xenerales de 1996, marcaes pola victoria del popular José María Aznar, foi elixíu diputáu pola Comunidá de Madrid. Nesti tiempu desempeña'l cargu de voceru del grupu socialista na comisión parllamentaria de la Ciencia y la Teunoloxía. Llegáu xunu de 1997, entra na comisión federal del partíu, baxo proposición del nuevu secretariu xeneral, Joaquín Almunia.
Nesi sen, Rubalcaba será responsable de la estaya de Comunicación y será ún de los principales responsables de les discusiones col gobiernu conservador español al rodiu de la tregua de 1999 de la banda terrorista ETA. Cola llegada de José Luis Rodríguez Zapatero a la xefatura del partíu socialista nel añu 2000, conviértese en miembru del comité federal
La victoria de 2004
Ye elixíu en 2004 como responsable de la estratexia eleutoral del PSOE con motivu de les eleiciones xenerales de 14 de marzu, siendo consideráu como ún de los artífices de l'ésitu del partíu. El 13 de marzu, dos díes dempués de los atentaos del 11 de marzu en Madrid, mostrose mui críticu col gobiernu conservador de José María Aznar, que nun se presentaba a la reeleición, por atribuir l'atentáu a la banda terrorista ETA, declarando en rueda de prensa que "Los españoles merecen un gobiernu que nun-yos mienta". Na xornada eleutoral del 14 de marzu, el partíu socialista gana les eleiciones col 42,6% de los votos y 164 diputaos d'un total de 350, quedando derrotáu el PP de Mariano Rajoy.
2006: la vuelta'l gobiernu
El 7 d'abril de 2006, Alfredo Pérez Rubalcaba entra de nuevu nel gobiernu del Estáu como ministru d'Interior. Nesti puestu ye l'encargáu d'un nuevu alto'l fueu proclamáu polos terroristes vascos y que ruempi col atentáu nel aeropuertu de Madrid-Barajas.
Col segundu procesu de reordenamientu ministerial lleváu a cabu pol presidente Zapatero na so segunda llexislatura n'ochobre de 2010, recupera les funciones de vicepresidente y voceru del Gobiernu español.
El 2 d'abril de 2011, José Luís Rodríguez Zapatero anuncia que nun va presentase de nuevu a la reeleición y llama a la convocatoria d'eleiciones primaries dientro'l partíu socialista pa elixir al que va ser el so socesor. Tres la renuncia de Carme Chacón, ministra de Defensa, a concurrir como candidata al liderar el partíu dientro d'esti procesu, el 27 de mayu de 2011, Alfredo Pérez Rubalcaba ye designáu pol presidente del Gobiernu como'l candidatu de la direición pa esti procesu de primaries que va celebrase nel próximu mes de xunu.
Cortes de Pallás
Cortes de Pallás ye un conceyu de la Comunidá Valenciana, España. Perteneciente a la provincia de Valencia, na comarca del Valle de Ayora-Cofrentes. Cuenta con 968 habitantes (INE 2016).
Símbolos
left|155px|Escudu heráldicu de Cortes de Pallás L'escudu heráldicu que representa al conceyu foi aprobáu'l col siguiente blasón
thumb|300 px|left|Les agües del ríu Júcar represadas nel banzáu de Cortes de Pallás
Xeografía
Cortes de Pallás ta dafechu apoderáu y arrodiáu pola so orografía; al norte atopa la Sierra Martés col Picu Martés de 1085 msnm y vértiz xeodésicu de primer orde, siendo'l máximu altor del conceyu. Na so parte central apodera la Muela d'Albeitre y al Sur la Muela de Cortes, declarada en 1973 Coto Nacional de Caza Mayor.
Pela so parte, la central termonuclear de Cofrentes utiliza parte de la so producción nocherniega d'enerxía pa bombiar agua al banzáu de la Muela de Cortes para dende ellí alimentar una central hidroeléctrica allugada cerca de la mesma población de Cortes.
Barrios y pedaníes
Dientro del so términu municipal tán les aldegues de Castilblanques, L'Oru, La Cabezuela, Los Herreros, Otonel, Venta de Gaeta y Viñuelas.
Llocalidaes estremeres
El términu municipal de Cortes de Pallás parte coles siguientes llocalidaes:
Bicorp, Cofrentes, Dos Aguas, Jalance, Jarafuel, Millares, Requena, Teresa de Cofrentes y Yátova, toes elles de la provincia de Valencia.
Historia
Los datos arqueolóxicos más antiguos pueden remontase a la Edá del Bronce pol afayu d'un hachu d'esti metal, atopada nun puntu non determináu del términu. Tamién hai noticies de que nel caserío de Otonel apaecieron fragmentos de cerámica y un craniu humanu, pero pola vaguedad de los datos que se tener nun puede dase una clasificación d'esti afayu. Sábese tamién que na partida de Chaparro, nos Carrascones, xunto al camín de Castilblanques, atopáronse centenar y mediu de monedes, 11 d'elles denarios de plata republicanu fechables ente los años 73 a 31 e.C. y restu de bronce, coloniales.
A finales del sieglu XVIII visita estes tierres el botánicu Cavanilles.
Hasta 1932, Cortes nun tuvo comunicación direuta per carretera col esterior. Enantes, solo'l corredor de les aldegues que s'asitiaba na base de la Sierra Martés cuntaba con un camín qu'enllazaba por Macastre con Valencia y, por Los Pedrones cola carretera d'Almansa a Requena (N-330).
Anque se construyeron dellos saltos y banzaos nesti tramu del Júcar dende principios del sieglu XX, nun ye hasta 1988 cuando entra en funcionamientu la central hidroeléctrica Cortes II d'Iberdrola. La so entrada en serviciu revitalizó a tol conceyu y ta dexando una llixera recuperación demográfica y económica.
1687
1687 (MDCLXXXVII) foi un añu común entamáu en miércoles del calendariu gregorianu, y un añu común entamáu en sábadu nel calendariu xulianu.
Cortes de Pallás
Demografía
(2) Antes de la espulsión de los moriscos.
Economía
La so economía ta basada na agricultura del olivo y l'almendral, principalmente, y en menor proporción viñeos y llabores de secanu. La ganadería basar na cabra y oveya. Merez mención especial l'apicultura, destacando la calidá de les mieles y derivaos (L'Oru).
Pero'l verdaderu motor d'ingresos entra polos impuestos a Iberdrola y el so complexu hídricu. Invirtióse n'ameyorar les dotaciones del pueblu y de les aldegues. Toos y cada unu cunten con casa social, piscina municipal, parque infantil... Autobús que los coneuta y, serviciu médicu y farmacéuticu con visites periódiques a les aldegues.
El Conceyu convirtióse en patronu, usando la mano d'obra pa curiar el monte, los pueblos y les infraestructures.
El turismu viose favorecíu peles nuevu carreteres y les obres d'infraestructura que se construyeron nel términu municipal. La ruta fluvial de los cañones del Júcar, que se realiza en llanches turístiques ente Cofrentes y Cortes vieno contribuyir nel florecimientu de les actividaes turístiques basaes nes carauterístiques impresionantes del paisaxe abrupto llabráu pel ríu.
Monumentos
Mientres la Edá Media, la frontera ente los reinos de Castiella y Valencia topar nel Valle de Ayora, valle vecín al castiellu, de forma que ésti podía utilizase pa controlar el tránsitu pela vía del Júcar. Amás, la so posición otorgar una situación defensiva privilexada: nel sur topa un cantil de daqué más de 300 metros d'altitú, ente que l'accesu realizar pol lladral Norte, cara al cual topábase una doble muralla.
La proteición del castiellu constaba, amás del difícil accesu a ésti, l'entueyu de pasar al traviés d'ésti, por necesidá de travesar un pasu de aprox. 1 metru de fondura. Tres él abría un pequeñu zaguán y el recodo escontra la derecha enllazaba col pasiellu ente la doble muralla, amás de dos torrexones qu'hai nos estremos occidental y oriental.
Magar que nel castiellu podemos ver la tradición musulmana, tamién atopamos col estilu góticu y con escudos d'orixe claramente cristianu y señorial asitiaos enriba de los accesos. Fácilmente añedir a esti monumentu, amás la función defensiva, la de residencia de forma significativa.
Ye'l meyor calteníu del términu y tópase nel Inventariu de Proteición del Patrimoniu Cultural Européu.
El castiellu de La Pileta ye d'orixe musulmán y guarda el lladral norte de la población de Cortes, ellí por onde llegaben los caminos de Buñol y Requena. Reparar de los sos restos una torre d'observación de base cuadrada con almenes.
Fiestes llocales
Celebra les sos fiestes patronales la segunda selmana d'agostu, a Nuesa Señora del Rosario, l'Asunción, Cristu de la Vida y San Isidro Llabrador.
Gastronomía
Por cuenta de la durez del clima pel hibiernu, los sos platos son clásicos de zones de monte. Podemos destacar la Olla de Pueblu, Gachamiga, Farrapes, Mojete d'Agua, Mojete Arrastrao y ayu arrieru. Na dómina veraniega pueden saborguiase platos como Gazpachos, Arroz con yerbes o Trigu Picáu.
Nos fornos podemos atopar les tortas de sardina, xamón, llonganiza o chorizu. Mientres la festividá de la patrona (del pueblu o les aldegues) realízase pan bendito.
Enllaces esternos
Web Oficial de Conceyu de Cortes de Pallás
Matt Prokop
Matt Prokop (nacíu en Victoria, Texas el 29 de xunetu de 1990) ye un actor d'Estaos Xuníos, conocíu pol so papel como Jimmie Zara en High School Musical 3: Senior Year y por protagonizar la película orixinal de Disney Channel xunto a la so ex pareya Sarah Hyland, Geek Charming interpretando a Josh Rosen.
Vida y carrera
Prokop nació en Victoria, Texas y camudóse a Los Angeles a la edá de 16 pa escorrer la so carrera d'actor. Ta representáu por Management 360 y APA. Él tamién apaeció nun episodiu de Hannah Montana.
Prokop apaeció esporádicamente en delles películes y series de televisión. Prokop consiguió un papel na película de Brendan Fraser, Furry Vengeance.
Él desempeñó'l papel de Josh Rosen na película orixinal de Disney Channel Geek Charming basada na novela del autor Robin Palmer. El so primer papel en "The Glades" foi una curtia apaición en Hannah Montana, siguíu por un papel walk-on en The Office. Apocayá foi estrella convidada en Medium nel personaxe de Kyle Covington. Matt Prokop caltuvo una rellación sentimental cola tamién actriz Sarah Hyland dende mediaos de 2009 hasta mediaos de 2014, depués de que se-y impunxera una orde d'alloñamientu a Prokop sobre Hyland depués de maltratala físicamente.
Arrecife (España)
Arrecife ye un conceyu y ciudá perteneciente a la provincia de Les Palmes, Canaries. Ta asitiáu nel este de la islla de Lanzarote, de la cual ye capital. El so clima ye subtropical, con escases precipitaciones. Ye'l conceyu de menor estensión de la islla, con 22 km² de superficie, anque tamién el más pobláu, con 58.537 habitantes (ISTAC 2016).
Descripción
El centru d'Arrecife correspondese col frente marítimu de la ciudá y la so redoma. Va dende'l cable hasta'l muelle. El Charcu, una llaguna d'agua marino qu'enfusa escontra l'interior de la ciudá, ye l'área fundacional d'Arrecife, y en los so redoma topen dalgunos de los llugares de mayor interés de la ciudá, como la parroquia de San Ginés Obispu, el Castiellu de San Gabriel o la zona comercial de la Cai Real. Siguiendo la llinia de la mariña escontra'l norte atopen los dos puertos de la ciudá: el pesqueru, llamáu Puertu de Naos, y el principal (comercial, de mercancíes y cruceros), llamáu puertu de los Mármoles, terceru n'importancia de Canaries. Cerca d'esti postreru topa la otra fortaleza de la ciudá, el Castiellu de San José, nel que s'alluga un Muséu Internacional d'Arte Contemporáneo. Escontra l'interior asítiense los barrios periféricos, ente los que destaquen Titerroy, Valterra, Altavista, Argana, La Vega, San Francisco Javier y Remane.
Historia
izquierda|miniaturadeimagen|Charcu de San Ginés, entrante d'agua marino qu'enfusa na ciudá d'Arrecife El pasáu más remotu de l'actual capital de Lanzarote remontase a la dómina aborixe, anque'l so potencial p'allugar a un importante contingente humanu viose perxudicáu por factores como'l peligru d'ataques per mar o la escasez d'agua d'agua. Aun así, ta constatada la esistencia de trés poblaos aboríxenes nel términu municipal: Argana, Remane, y un terceru asitiáu cerca del Llombu. El primer nome con que los indíxenes denominaron a Arrecife foi Elguinaguayra, en referencia a la zona costera de l'actual ciudá y los sos castros.
El so allugamientu, al abellugu de les corrientes oceániques gracies a un conxuntu de formaciones predreses y castros, dexó crecer a Arrecife hasta convertise nel puertu principal de la islla. Tanto ye asina, que tradicionalmente Arrecife foi conocíu ente los isleños como "El Puertu", por antonomasia. Amás del vinu, qu'empieza a cultivase na islla tres les erupciones volcániques de Timanfaya (1730-1736), va ser la barrilla el productu d'esportación que va afitar a Arrecife dende'l puntu de vista comercial y urbanu, produciéndose un importante desarrollu del puertu nes últimes décades del sieglu XVIII y les primeres del XIX. Al ciclu de la barrilla sígue-y el de la esportación de la cochinilla, un inseutu parásitu de la tunera, chumbera o nopal, de la que s'estrayi un tinte acoloratáu bien emplegáu na daquella incipiente industria testil británica. Coincidiendo cola puxanza de la cochinilla, Arrecife consigue arrampuñar a la Villa de Teguise la capital de la islla, en 1847, afitándose como centru económicu y políticu de Lanzarote. Cuasi coles mesmes, Arrecife vese beneficiada pol Decretu de Puertos Francos de 1852, llei al traviés de la cual concédese a los principales puertos canarios la capacidá de comerciar nos mercaos internacionales salvando bona parte de los impuestos y aduanes vixentes nel restu d'España.
Amás de l'actividá comercial, la mayor fonte d'ingresos económicos de la ciudá foi mientres décades la pesca, siendo Arrecife la base fundamental de la flota qu'afaenaba nel bancu pesqueru Canariu-Saḥarianu. Cola ocupación d'El Sáḥara Occidental per parte de Marruecos en 1975, la pesca entra en decadencia, y colla la industria conservero y de salazones que se xenerara en redol a ella. Dende entós Arrecife foise convirtiendo nuna ciudá con una economía basada nel sector servicios, como centru comercial y alministrativu de la islla de Lanzarote, que dende la década de 1970 afítase como importante destín turísticu.
Nes últimes décades Arrecife esperimentó un gran desarrollu demográficu debíu fundamentalmente a la llegada de población inmigrante, procedente fundamentalmente de la Península Ibérica y países como Colombia o Marruecos.
Clima
Los fenómenos ambientales que más inflúin sobre'l clima arrecifeño son la cercanía al mar, qu'anidia les temperatures; l'influxu del vientu alisio, que sopla con fuercia mientres bona parte del añu y modera los rexistros climáticos y la cercanía al continente africanu, que fai posible la presencia d'episodios ocasionales d'asoria o polvu en suspensión procedente del desiertu d'El Sáḥara acompañáu de temperatures más altes cuando'l vientu sopla dende'l continente.
Barrios
Arrecife Centro, Argana Alta, Argana Baxa, El Cable, La Concha, Remane, Los Alonso, Altavista, Parque Remane, Les Salinas, San Francisco Javier, Tenorio, Titerroy, Valterra, La Vega, Puerto Naos, Punta Grande.
Cultura y fiestes
miniaturadeimagen|Castiellu de San Gabriel La cultura tradicional d'Arrecife ye d'orixe marineru, por cuenta de la historia de la ciudá. A pesar del desarrollu y modernización de los últimos años ésta entá se caltién viva al traviés d'agrupaciones folclóriques como la Parranda Marinera de Los Buches, xuegos tradicionales como los "jolateros" (barquillos construyíos con bidones de lata) y regatas de vela llatina (ver deportes y xuegos de Canaries).
Les fiestes patronales celébrense'l 25 d'agostu n'honor a San Ginés. Tamién tien importancia l'Antroxu d'Arrecife. Mientres la celebración del Corpus Christi ellaborase poles cai del centru de la ciudá alfombres de sal.
Tresporte y comunicaciones
Arrecife atopase nuna posición céntrica con al respective de bona parte de les principales víes de comunicación terrestre de Lanzarote. La carretera LZ-2 comunica a la capital col sur de la islla, direición Yaiza, y la LZ-20 col interior, escontra'l conceyu de Tinajo. Dambes cunten con tramos d'autovía. Mientres, la carretera LZ-1 coneuta Arrecife col norte de Lanzarote.
El tresporte públicu urbanu llevase a cabu al traviés de los cuatro llinies de la empresa municipal de guaguas. Amás, dende Arrecife, principalmente dende la so estación, parten la mayoría de les rutes interurbanes de tresporte públicu de la islla.
El Puertu d'Arrecife, conocíu como puertu de Los Mármoles, coneuta pel mar les islles de Tenerife, Gran Canaria y Fuerteventura. Amás, esisten rutes cola Península Ibérica qu'apuerten al puertu de Cádiz. #Tratar del principal puntu d'entrada de mercancíes a la islla, y nos últimos años consolidóse como'l segundu puertu en tráficu de cruceristas de Canaries, solo superáu pol Puertu de Santa Cruz de Tenerife.
Llugares d'interés históricu
miniaturadeimagen|Ilesia Matriz de San Ginés Obispu, Arrecife.
Deportes
L'equipu de fútbol representativo de la ciudá ye la Unión Deportiva Lanzarote, que milita na Tercer División d'España y xuega los sos partíos como llocal na Ciudá Deportiva Lanzarote.
En Baloncestu'l C.B. Conejero Lanzarote representa a la ciudá y a la islla na lliga EBA.
El club de bádminton Raqueta Club Lanzarote practica esti deporte peles tardes nel Pabellón del IES Arrecife por aciu la Escuela Municipal de Bádminton, el Centru Insular de Tecnificación y l'Escuela d'Adultos.
As Veigas (parroquia)
As Veigas ye una parroquia del conceyu asturianu de Taramundi.
Tien una estensión de 23,25 km², nos que viven.
Rayssac
Rayssac ye una comuña francesa del departamentu de Tarn, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ulex minor
El toxu nanu,árgoma o ercajo (Ulex minor) ye un arbustu espinosu de la familia de les fabácees. thumb|Nel so hábitat
Descripción
Arbustud'hasta 2 m, profusamente ramificáu, bien espinosu, con escayos densamente arrexuntaes na parte basal d'un escayu más gruesu (escayu primariu). Fueyes alternes, trifoliaes o unifoliaes, frecuentemente amenorgaes a filodios (peciolu estrapáu). Flores hermafrodites, zigomorfes, pentámeras, axilares. Mota de (6,5) 7-9,5 mm, estremáu hasta la base en dos llabios, unu superior con dos dientes y otru inferior con tres dientes, laxamente pelosu, con pelos aplicaos. Corola mariella, con pétalu cimeru (estandarte) más llargu que los llaterales (nales) y que la quilla formada por fusión de los dos pétalos inferiores. Androcéu con 10 estames soldaos polos filamentu na parte inferior pa formar un tubu qu'envolubra'l ovariu (androcéu monadelfo). Ovariu súperu, con un namái carpelu. Frutu en llegume de 8-9,5 mm, plana, ensin pelos.
Distribución y hábitat
Distribución atlántica. En Portugal, España, Francia y Gran Bretaña. En brezal oligotrofos en suelos temporalmente encharcaos. floria y fructifica dende'l branu hasta la primavera.
Taxonomía
Ulex minor describióse por Albrecht Wilhelm Roth y espublizóse en Catalecta Botanica 1: 83. 1797. Númberu de cromosomes de Ulex minor (Fam. Leguminosae) y táxones infraespecíficos: 2n=32 Ulex: nome xenéricu que ye l'antiguu nome d'esta planta o dalguna similar.
minor: epítetu llatín que significa "más pequeñu.
Muriel Cruz
Carmen Muriel Cruz Claros ye un modelu, Miss Bolivia Internacional 2003, dirixente, activista y política boliviana. Anguaño ocupa'l cargu de diputada plurinominal de Bolivia dende'l 23 de xineru de 2015; mientres el tercer gobiernu del presidente Evo Morales Ayma.
Biografía
Muriel Cruz nació nel conceyu de Montero nel Departamentu de Santa Cruz el 16 de xunetu de 1986. En 2002, a los sos 16 años empezó nel modelaje onde foi escoyida como Miss Montero d'esi añu. Al añu siguiente, Cruz participa nel Miss Santa Cruz 2003 onde llogró ganar el titulo de Srta. Santa Cruz.
Con esi titulo representó al so departamentu nel principal certámen de guapura del país Miss Bolivia 2003 onde salió en tercer llugar coronándose como la Miss Bolivia Internacional 2003.
Vida politica
Muriel Cruz ingresó a la vida política del país l'añu 2010 como candidata a conceyal nel conceyu de Montero pol partíu del Movimientu Nacionalista Revolucionariu (MNR). Mientres esi cargu foi presidenta del conceyu municipal.
Nel añu 2014, Cruz xunir a les files del partíu oficialista del Movimientu al Socialismu (MAS) onde foi candidata a diputada plurinominal pol Departamentu de Santa Cruz. Salio ganadora llogrando'l curul de tercera diputada plurinominal pol Departamentu de Santa Cruz na Asamblea Llexislativa Plurinacional de Bolivia.
Vida privada
Casóse, onde nació la so primer fía l'añu 2006 (a los sos 20 años) y el so segundu fíu nel añu 2008 (a los sos 22 años).
Puertu de Kingston
El Puertu de Kingston (n'inglés: Kingston Harbour) ye'l séptimu puertu natural más grande nel mundu. Trátase d'un espaciu casi ensin salida al mar d'aproximao 16 quilómetros (9,9 milles) de llargu y 3,2 quilómetros (2,0 milles) d'anchu. La mayor parte ye lo suficientemente fondu como pa dar cabida a grandes barcos, inclusive cerca de la vera. Llinda al norte cola ciudá de Kingston, capital de Xamaica, al oeste cola badea de Hunts y el conceyu de Portmore, y al sur y al este con Palisadoes. El puertu ye'l llar de la terminal de contenedores de Kingston, el puertu más grande de Xamaica. Otros muelles nel puertu de Kingston tán na Corporación de Petroleu de Xamaica nel centru de Kingston y nel Jamaica Flour Mills y la Compañía de Cemento Caribe en Rockfort.
Sceaux (Hauts-de-Seine)
Sceaux ye una ciudá francesa. Ta asitiada na rexón d'Islla de Francia, departamentu de Hauts-de-Seine. Tien 19.355 habitantes.
Muriel Casals
Muriel Casals Couturier foi una economista, profesora y política española, activa defensora de la independencia de Cataluña dende la organización Òmnium Cultural, que la so presidencia ocupó ente 2010 y xunetu de 2015. Profesora emérita del Departamentu d'Economía y Hestoria Económica de la Universidá Autónoma de Barcelona, onde tamién foi vicerrectora de Rellaciones Internacionales y Cooperación ente los años 2002 y 2005.
Infancia y formación
Nacida n'Avignon, fía d'un soldáu republicanu nel exiliu y madre francesa, cuando entá nun tenía un añu camudar a Sabadell. Divorciada. Con una fía. Foi la hermana mayor y la primer muyer universitaria de la so familia.
Llicenciada pola Universidá de Barcelona (1969), doctorar en 1981 cola tesis La industria testil lanera y la guerra 1914-18 na Universidá Autónoma de Barcelona, onde desenvolvió la so xera docente como profesora titular de Fundamentu de los Analises Económicos.
Wataru Ikenaga
Wataru Ikenaga (池永 航, ) ye un futbolista xaponés.
Muriel Casals
Actividá profesional
Foi collaboradora habitual del selmanariu El Temps y de Catalunya Informació. Foi miembru del conseyu d'alministración de la Corporación Catalana de Medios Audiovisuales (1983-1988) y miembru del Conseyu Catalán del Movimientu Européu. Formó parte tamién de la xunta del Atenéu Barcelonés (2003-2007).
Presidencia de Òmnium Cultural (2010-2015)
El 20 de marzu de 2010 foi escoyida presidenta d'Òmnium Cultural, entidá ensin ánimu d'arriquecimientu que trabaya pa la promoción de la llingua y la cultura catalana y pola identidá nacional de Cataluña. Sustituyó a Jordi Porta, que presidiera la organización mientres ocho años y convirtióse na primer muyer que presidió la organización en casi 50 años d'historia. Casals formaba parte de la Xunta de la organización dende 2008.
A los pocos meses de liderar l'asociación, Casals púnxose al mandu de la manifestación contra'l retayu del Estatutu fechu pol Tribunal Constitucional, asitiáu por numberosos analistes como epicentru de la meyora independentista de Cataluña. Un primer xestu que lu sirviría de carta de presentación en sociedá. A partir d'equí, los xestos fueron multiplicándose, faciendo de Casals y d'Òmnium Cultural iconos del procesu, xunto cola Asamblea Nacional Catalana (ANC), liderada por Carme Forcadell, y l'Asociación de Conceyos pola Independencia (AMI), presidida pol alcalde de Vic, Josep Maria Vila d'Abadal.
Diputada del Parllamentu de Cataluña (2015-2016)
El 15 de xunetu de 2015 dar a conocer que sería'l númberu trés na circunscripción eleutoral de Barcelona de la candidatura de Junts pel Sí apautada por CDC y ERC coles organizaciones independentistes pa les eleiciones al Parllamentu de Cataluña de 2015, tres Raül Romeva y Carme Forcadell. Un día dempués Casals comunicó qu'abandonaba la presidencia de Omnium pa formar parte de la candidatura. El 21 de xunetu de 2015 foi sustituyida al mandu de la organización pol abogáu y editor Quim Torra. Foi finalmente electa.
Condecoraciones
Medaya d'Oru de la Xeneralidá de Cataluña concedida a títulu póstumu'l 16 de febreru de 2016 pol gobiernu de la Xeneralidá de Cataluña en reconocencia a la so trayeutoria cultural y política.
Razprave Slovenska Akademija Znanosti in Umetnosti. Razred za Naravoslovne Vede
'''Razprave Slovenska Akademija Znanosti in Umetnosti. Razred za Naravoslovne Vede, (embrivíu Razpr. Slov. Akad. Znan. Umetn., Razr. Nar. Vede'''), foi una revista con ilustraciones y descripciones botániques que s'espublizó en Liubljana nos años 1951-2008, publicar 49 númberos. Foi reemplazada por Folia Biol. Geol..
Fabal
Col nome de Fabal podemos referinos a:
Pont-Saint-Pierre
Pont-Saint-Pierre ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Imperiu maratha
L'Imperiu maratha, tamién conocíu como Confederación maratha (en marathi: मराठा साम्राज्य Marāṭhā Sāmrājya), foi una organización estatal qu'esistió nel subcontinente indiu ente 1674 y 1818.
L'imperiu foi fundáu por Shivaji en 1674 cuando s'instauró una zona independiente maratha alredor de Puni dende'l sultanatu de Bijapur. Tres un periodu de revueltes y guerres de guerrilles col emperador mogol Aurangzeb, Shivaji morrió en 1680, dexando un reinu maratha grande y estratéxicamente asitiáu. La invasión mogola empecipióse sobre 1680 y duró hasta 1707, y mientres estos años, los marathas llucharon na mayor de les batalles de la historia humana. Finalmente, ganaron a los mogoles, quien fueron forzaos a retirase de les posesiones maratha. Shanu, un nietu de Shivaji, convertir en Chatrapati, y permaneció hasta la so muerte en 1749 como'l nucleu del poder maratha. Tres la so muerte, el poder pasó a manes de los peshwa. La tercer batalla de Panipat en 1761 lisió al imperiu, escomiendo'l poder de los peshwa pa siempres. Nesi momentu, la Confederación Maratha convertir na verdadera autoridá nel poder, con un rei y un primer ministru. El postreru Peshwa, Baji Rayo II, foi ganáu poles tropes britániques na Tercer guerra anglu-maratha, pero la memoria de Shivaji dexó les feríes abiertes, y a finales del sieglu XIX, una fola de revoluciones socio-polítiques provocaron el tresformamientu completu del Estáu y futura República de la India.
El reináu de Shivaji
Los marathas hindús vivieren mientres enforma tiempu na rexón de Desh, alredor de Satara, na parte occidental de la llanura de Decán, onde atoparon les fasteres orientales de los montes Sahyadri, y aguantaron les incursiones na rexón de los gobernantes musulmanes mogoles del norte del continente indiu. Sol reináu del so líder, Shivaji, los maratha llibrar de los sultanes musulmanes de Bijapur, nel sureste, y convirtiéronse nun pueblu muncho más agresivu, empezando a escalar con frecuencia los territorios mogoles, y escalando en 1664 el puertu mogol de Surat. Shivaji proclamóse emperador en 1674. Los maratha s'estendieren y conquistaren gran parte de la India central a la muerte de Shivaji en 1680.
El socesores de Shivaji
En 1681, Sambhaji, unu de los dos fíos de Shivaji que pertenecíen pol tronu, ganó finalmente la partida, consiguiendo coronase y volviendo a entamar la política expansionista del so padre. P'anular cualquier alianza ente Rajput y Maratha, según pa siguir el so llargu enfrentamientu colos sultanatos del Deccan, l'emperador mogol Aurangzeb encabezó en 1682 una espedición escontra'l sur con tola so corte imperial, l'alministración y un exércitu d'unos 180.000 soldaos pa conquistar los sultanatos de Bijapur y Golconda. En 1688, Sambhaji foi prindáu, torturáu y finalmente estazáu.
Rajaram, l'hermanu de Sambhaji y el so anterior rival, asumió agora'l tronu. En 1700, Satara, el llugar onde Shivaji de primeres allugó la capital, cayó sol asediu de los mogol. Sobre esa dómina producióse tamién la muerte de Rajaram. La so vilba, Tarabai, asumió'l control en nome del so fíu, Sambaji II. Ufiertóse una tregua, que l'emperador mogol refugó. Entós Tarabai lideró de forma heroica a los marathas, cruciando en 1705 Narmada y entrando en Malwa, entós posesiones mogolas. Ésta foi una batalla decisiva onde los mogoles perdieron la so posición prominente nel subcontinente indiu pa siempres. Los marathas remanecieron como pueblu victoriosu tres aquella llarga y dura llucha. Los soldaos y comandantes que participaron naquella guerra vieron la espansión real del Imperiu Maratha, en contra del enclín al feudalismu internu que s'empecipió darréu, y que siguió hasta la derrota de los maratha polos ingleses en 1818.
Tres la muerte del emperador, Shanuji, fíu del desmembrado Sambhaji (y nietu de Shivaji), foi lliberáu por Bahadur Shah, el siguiente emperador mogol. Darréu reclamó'l tronu maratha, desafiando a la so tida Tarabai y al so fíu Sambaji II, lo que convirtió l'agora carrancu conflictu mogol-maratha nun asuntu a tres bandes.
Shahu, el Chatrapati
En 1713 Farrukhsiyar declaróse emperador mogol. El so apueste pol poder dependía en gran parte de los sos dos hermanos, conocíos como los Saiyids, unu de los cualos fuera gobernador d'Allahabad, y l'otru gobernador de Patna. Les negociaciones ente los Saiyids y Peshwa Balaji Vishwanath, un representante civil de Shahu, condució a los marathas a la vengación contra l'emperador. Un exércitu de marathas comandado por Parsoji Bhosale colaron escontra Delhi ensin oposición, tratando de deponer al emperador. En devolución d'esta ayuda, Balaji Vishwanath trató d'axustar un tratáu. Shanuji aceptaría'l gobiernu mogol nel Deccan, apurriendo fuercies pal exércitu imperial y pagando un tributu añal, pero recibió como contestación una orde imperial que-y garantizaba la independencia nel territoriu maratha, amás de derechos sobre Chauth y Sardeshmukh (lo que representaba'l 35 per cientu de los ingresos totales por impuestos) en Guyarat, Malwa y los seis provincies del Meccan so soberanía mogol.
Tres la muerte de Balaji Vishwanath n'abril de 1719, el so fíu Baji Rayo I foi nomáu Peshwa por Chattrapati Shahuji. Shahuji foi unu de los emperadores más clementes, y tenía la importante capacidá de reconocer el talentu de les persones. Ello ye que causó una verdadera revolución social al llevar nuevos talentos hasta'l poder independientemente de la so baxa condición social. Esto yera un importante signu de la movilidá social del Imperiu Maratha qu'amás dexó la so rápida espansión.
Comerciantes como Balaji o'l so fíu, homes ordinarios como Shinde o Holkar, debieron la so posición al aura d'esti gran príncipe. Hasta la so muerte en 1749, controló l'Imperiu Maratha con mano dura. A pesar de la oposición del restu de les facciones de la corte, reconoció'l talentu de Baji Rayo I, poniéndolo al frente del exércitu imperial, bien entrenáu y con -y esperiencia que-y daben les llargues y dures batalles llibraes. Baji Rayo, conforme a les mires del so amu, llevó bien a cabu los sos deberes. Llegó a Rayastán en 1735, a Delhi en 1737 y a Orissa y Bengala en 1740. Baji Rayo morrió en 1740 tres una serie de conquistes que consolidaron el poder de los marathas, y ye recordáu como unu de los meyores xenerales de la so dómina.
El fíu de Baji Rayo, Balaji Bajirao (Nanasaheb) foi nomáu Peshwa por Shahu dempués de consideralo debidamente. El periodu ente 1741 y 1745 foi d'un relativu aselu nel Deccan. Sahuji morrió en 1749, dexando l'autoridá en favor del so Peshwa.
El Peshwa
Nanasaheb promovió l'agricultura, protexó a los llabradores y condució una meyora de los mercaos nel territoriu del estáu. La continua espansión llevó al hermanu de Nanasaheb, Raghunath Rayo a introducise en Panyab tres el cercu de la retirada afganistana dempués del pillaje de Delhi por Ahmad Shah Abdali en 1756. En Lahore, según en Delhi, los maratha yeren agora los más poderosos. Por 1760, cola derrota de los nizam nel Deccan, el poder maratha algamó'l so cénit.