cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Llingua de señes nos ñácaros y neños pequeños
Utilizóse equivocadamente'l términu llinguaxe de signos, llingua de signos o llinguaxe de señes por faese una traducción lliteral del inglés al castellán. Pero la comunicación xestual de los ñácaros nun ye equiparable col llinguaxe de señes qu'utilicen los sordos.
Los ñácaros de manera natural utilicen los ruiditos, los lloros y los xestos pa comunicase mientres se desenvuelve'l so aparatu fonador. Los ñácaros aprienden el llinguaxe oral y xestual al traviés de los sos cuidadores. Por casu, un ñácaru apriende a saludar cola mano y a oldear esti xestu cola pallabra adiós, porque los pás y otros cuidadores dícen-y adiós y faen el xestu de ximelgar la mano. El ñácaru asonsaña lo que ve, acomuña xestu con pallabra y a partir d'ende cuando quier dicir adiós ximielga la mano.
De la mesma manera qu'apriende a dicir adiós cola mano, si los cuidadores acomuñen otros xestos a otres pallabres el ñácaru va poder aprender hasta cientos de xestos pa espresar les sos necesidaes, los sos deseos o a cencielles aquello que-y ronda pela cabeza.
Pa crear un sistema unificáu de xestos estrayxéronse los mesmos del diccionariu de signos de la llingua americana. Por esto, que se suel incurrir nel error de denominar la comunicación xestual con ñácaros, llinguaxe de signos o señes. Pero en realidá, el llinguaxe de signos o la llingua de signos ye un idioma en sí, complexu cola so sintaxis y demás. La llingua de signos nun ye la simple gesticulación de signos sueltos; lo cual, sí ye la comunicación xestual de los ñácaros.
Ente que los ñácaros y neños pequeños tienen el deséu de comunicar les sos necesidaes y deseos, nun tienen la capacidá pa faelo con claridá porque la so capacidá cognitiva nun ye abonda nos primeros meses y años de vida. Los defensores de la comunicación xestual con ñácaros dicen qu'esta fienda ente'l deséu y la capacidá de comunicase de cutiu conduz a la frustración y a les rabexaes.
Sicasí, como la coordinación esquito-güeyu desenvuélvese primero que l'adquisición de les habilidaes verbales, los neños pueden aprender los signos simples de pallabres comunes como "comer", "espera", "más", "abrazu", "xugar", "galleta ", "osín de peluche", antes de ser capaces de producir un discursu comprensible.
Investigación
Nun artículu publicáu na revista "El Psicólogu" de la British Psychological Society [Gwyneth Doherty-Sneddon] esaminar en detalle les bases teóriques de la crecedera d'esti fenómenu y dalgunes de les afirmaciones feches polos sos siguidores.
Doherty-Sneddon señala que l'usu de les llamaes “señes pa ñácaros“ o “signos pa ñácaros“ nun ye del tou nuevu. Les variantes utilizáronse polos terapeutas de la fala y del llinguaxe mientres décades con neños que tienen defectos cognitivos y/o de la fala (por casu, Clibbens et al., 2002).
Por casu Pablo y Kellogg (1997) repararon que los neños qu'a los dos años d'edá teníen el fala menos desenvuelta, yeren más cobardes, distantes y estravertíos a los seis años. Reparáronse afaigas sociu-emocionales similares en neños pequeños de fala tardida xunto con una mayor disfunción, nun estudiu realizáu por Irwin y otros. (2002). Mientres el promotores de los signos pa ñácaros reclamen dellos beneficios verificaos na investigación esperimental, de fechu hai una escasez na investigación actual.
L'equipu estauxunidense dirixíu por Acredolo Goodwyn foi responsable de conducir la investigación sobre los efeutos de les señes pa ñácaros nel desenvolvimientu del neñu. Afirmen que los ñácaros adquieren fácilmente xestos simbólicos cuando son espuestos a ellos. Tamién repararon (Acredolo et al, 1999 Goodwyn y otros, 2000) otros beneficios, como:
Meyora nes rellaciones ente padres y fíos.
Doherty-Sneddon afirma que ye esencial disponer d'abondes investigaciones afechiscamente diseñaes pa sofitar los argumentos a favor del usu de les señes pa ñácaros. Una revisión de la lliteratura concluyó qu'anque se reportaron beneficios en 13 de 17 estudios, dellos defectos metodolóxicos dexen ensin confirmar los argumentos.
Verdaderamente, la investigación sobre los efeutos de la señes pa ñácaros precisa más grupos de control, como neños que participen n'actividaes igualmente interesantes y risonderes basaes na interacción del llinguaxe d'adultos y neños pero non nes señes pa ñácaros. Volterra y otros. (2006) concluyeron qu'una mayor aportación de señes a los neños oyentes ye un catalizador pa l'adquisición de señes, y especialmente l'usu de les formes representatives y por tantu la función comunicativa simbólica.
Añeden qu'esti ameyoramientu ye de curtia duración (d'ente 12 y 15 meses d'edá). Doherty-Sneddon sostién, sicasí, qu'esti plazu namái representa una norma xeneral. L'ameyoramientu y la ventaya ye muncho más estensa en munchos neños que nun falen hasta muncho depués del so segundu cumpleaños.
Desenvolvimientu
Nos Estaos Xuníos, la enseñanza de la Llingua de señes a les families que nun se rellacionen con esti tipu de señes pa comunicase colos sos ñácaros y neños pequeños foi desenvuelta por Linda Acredolo, profesora emérita de Psicoloxía de la Universidá de California en Davis, y Susan Goodwyn, profesora de Psicoloxía na Universidá Estatal de California Stanislaus. La so investigación empezó en 1982, y produció un artículu en 1985 sobre Desenvuelvo Humanu tituláu "xestos simbólicos nel desenvolvimientu del llinguaxe. Un estudiu de casu". José García, un intérprete de llinguaxe de señes americanu (ASL), gran defensor del usu de ASL na comunicación con ñácaros y neños pequeños, empezó cola so tesis de 1986 un analís del papel que podría desempeñar la llingua de señes n'en l'adquisición temprana del llinguaxe infantil.
En 1998, Kimberlee Whaley. dirixó un programa na A. Sophie Rogers Infant-Toddler Laboratory School na Ohio State University con ñácaros de namái 9 meses d'edá que los sos profesores empezaron a aprender a usar dellos signos de la llingua de señes pa comunicase ente sigo. El programa nun tenía la intención d'enseñar llingua de señes americana, sinón d'usar signos pa comunicase con eficacia. Reparóse que los neños utilizaben tamién en casa los signos qu'aprendieren na aula. Otru afayu indica que les neñes utilicen señes más que los varones. Esto ye daqué que Whaley quier investigar más palantre. Ye importante xixilar el desenvolvimientu motor del ñácaru y allegar al pediatra si: a los 6 meses nun coyer oxetos; a los nueve nun tresfier oxetos d'una mano a otra; o si a los dolce nun puede coyer coses pequeñes ente'l pulgar y l'índiz.
Na cultura popular
La llingua de señes foi un elementu na trama de la película Meet the Fockers, onde Jack (el personaxe de Robert De Niro) enseñar al so nietu "Little Jack". Los ximielgos que representaron a Little Jack (Bradley y Pickren Spencer), aprendieron la llingua de señes viendo Signing Time! Videos.
https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Empieza_a_signar_con_el to_fíu.png
Enllaces esternos
Otanana.com Videos de signos pa ñácaros en Llingua de Signos Española * SpreadtheSign.com Diccionariu internacional de Llingua de signos
Arboretum et Fruticetum Britannicum
Arboretum et Fruticetum Britannicum (embrivíu Arbor. Frutic. Brit.), ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu y arquiteutu paisaxista escocés John Claudius Loudon y espublizáu en Londres n'ocho volúmenes nos años 1835-1838.
Adriana Vignoli
Esiste una direutora brasilana d'arte pa cine llamada Adriana Vignoli.
Adriana Carmen Vignoli foi una docente, artista y escenógrafa arxentina. El so güelu maternu foi l'escultor Erminio Blotta (1892-1976), y la so güela paterna Elvira de Vignoli, la primer bioquímica de la ciudá de Rosario. Yera hermana de la novelista y poeta Beatriz Vignoli (1965-).
Síntesis biográfica
En 1995 foi ayudante alumna de la cátedra Implementación de la Facultá d'Humanidaes y Artes de la Universidá Nacional de Rosario (UNR).
Dende 1995 desempeñóse como docente na Escuela Provincial de Teatru nᵘ 3013 (nivel terciariu) ocupando los siguientes cargos:
Ente 1997 y 1999 tuvo a cargu los siguientes cursos:
Estudió teatru, danza contemporánea, espresión corporal, direición y puesta n'escena, con profesores de trayeutoria dientro del ámbitu cultural y artístico de la ciudá de Rosario; asistiendo a talleres, seminarios y cursos dictaos tantu nel circuitu priváu como na xurisdicción de la enseñaza pública (1988-1994).
Egresó en 2010 como profesora de Belles Artes, títulu dau pola Facultá d'Humanidaes y Artes, de la Universidá Nacional de Rosario.
En 2013 taba rematando'l cursáu de la Llicenciatura en Belles Artes na especialidá d'Escultura. Foi auxiliar de la cátedra d'Escultura III, comisión B ―que'l so titular yera Hugo Oscar Masoero―, de la Carrera de Belles Artes de la Facultá d'Humanidaes y Artes de la UNR (2008-2012). Concursada en 2009 (ayudantía de 2ª) y adscripta en 2011 por Resolución nᵘ 487/2011 D.
Trayeutoria llaboral artística
Ente 1993 y 2011 participó en montaxes escénicos, teatrales y fílmicos por aciu la direición d'arte, asistencia téunica y estética en producciones de teatru y danza; el diseñu y realización d'escenografía, oxetos, vestuariu, utilería, mázcares, llume; como asina tamién l'arte, maquillaxe y efeutos especiales pa curtiumetraxes de cineastes de Rosario.
A partir de 1985 realizó trabayos de decoración, diseñu y montaxe collaborando con arquiteutos, diseñadores o artistes y realizando por cuenta mesma ambientaciones, vidreres y trabayos de restauración ya interiorismu.
En 1988 incursionó nel terrén del espectáculu y los eventos artísticu-culturales participando tantu en producciones artístiques de circuitos sociales privaos: shows, fiestes y eventos (1988-2001) como en producciones artístiques de circuitos culturales oficiales: festivales, antroxos, desfiles y espectáculos públicos (1994-2002).
Como artista participó en presentaciones de trabayos, proyeutos y obres d'arte dientro del ámbitu universitariu (1987-2011) y en muestres y esposiciones individuales y coleutives dientro del ámbitu cultural de Rosario (1996-2011).
Tamién se destacar la so participación en bienales, asumiendo distintos roles:
Mientres 2005, 2006 y 2007 transitó la so esperiencia como xuráu de concursu nel rol de coordinadora y miembru de los xuraos nos Festexos d'Antroxu entamaos pola Subsecretaría de Cultura de la Municipalidá de Rosario.
Delles publicaciones y proyeutos d'investigación
Publicó dos artículos nos siguientes medios gráficos d'espardimientu:
Dende 1994 desenvolvió distintos proyeutos d'investigación (inéditos):
Fallecimientu
Finó'l 26 de setiembre de 2013, a los 46 años, na so ciudá natal, por un cáncer de pulmón.
Concursos, beques y menciones
2007: mención por meyor escenografía nel 46º Festival de Teatru Infantil de Necochea pola obra Pirates n'horizontes de llata.
Saint-Cyr (Ardèche)
Saint-Cyr ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Piedicroce
Tien una población de y una superficie de  km².
Coccothraustes coccothraustes
Descripción
El picogordo presenta un llargor que bazcuya ente los 16'5 y 18 centímetros, ente que les midíes d'envergadura alar van dende los 29 a los 33 centímetros. El pesu corporal d'esta especie ta ente los 48 y 62 gramos aproximao. Les femes polo xeneral presenten les menores midíes, y por tantu tienen menor tamañu y pesu que los machos.
Tocantes al so fisionomía, descríbese como un frinxílidu típicu, de figura robusta, gruesu pescuezu, grande cabeza redonda y un anchu, fuerte y cónicu picu d'aspeutu metálicu del cual vien-y el so nome vulgar (picogordo). Les sos pates son curties de color arrosáu en tonu claru y la so cola tamién bien curtia.
250px|thumb|izquierda|Cabeza del picogordo. Los sos güeyos son de color marrón, pero pa entrar en más detalles hai que remontase a 1957, añu nel que Mountfort repara ya indica qu'en remanando al picogordo pal so anillado y por tantu n'estáu d'escitación, los güeyos d'esti volver d'un intensu color chocolate acoloratáu. Amás, tamién va apuntar que darréu dempués de muertos, el color de los sos güeyos ye blancu, y qu'esaminaos a la lluz del sol podríen definise como rosa ámbare. .
Tocantes al so plumaxe cabo destacar que ye muncho más llamativu'l machu que la fema (más pálida en tonos), presentando este un bellu coloríu destacando les sos ales y cabeza. A les traces, el color xeneral del so plumaxe ye'l pardu, siendo la cabeza d'un tonu más anaranxáu, al igual que la cara anque d'un tonu más claru, tando arrodiaos los güeyos por un finu cantu negru intensu que s'estiende escontra'l picu nuna franxa del tamañu del diámetru ocular, arrodiando tamién en finu cantu tol picu y baxando pol gargüelu que coles mesmes ye negra. Dende los llaterales del pescuezu, según la parte cimera del mesmu (nuca), el color ye gris claru. Tol banduyu y les partes inferiores son pardes d'un color marrón blancuciu, sacante sobre les pates que ye d'un gris blancuciu. Les ales son dafechu heteroxénees en cuanto a los color, siendo les partes interiores del mesmu color que'l llombu, marrón escuro, y les partes esteriores de negru intensu. Nel mediu y dende l'entamu escontra les puntes, les ales presenten primero una franxa de plumes blanques, depués d'un marrón castaño y finalmente les puntes son azules, moraes o verdoses, en tonu escuru. Les plumes de la cola son nel so entamu de color marrón castañal na parte cimera y color blancu na inferior, siguiendo nun marrón más escuro y blancu nes puntes, presentando plumes negres nos cantos esteriores.
Distribución
thumb|400px|Mapa de distribución de Coccothraustes coccothraustes. Nótese'l calter [[paleárticu salvu pola anomalía d'Alaska.]] Constitúi una especie de distribución paleártica, atopándose en toa Europa y Asia templada o oriental (incluyendo'l norte de Xapón), según nel norte d'África (Marruecos, Tunicia y Arxelia). Dacuando, el picogordo tamién foi columbráu n'Alaska, onde se considera según la American Ornithologist Union (AOU) una especie de presencia accidental.
N'Asia alcontrar n'Asia Menor, la rexón d'El Cáucasu y nel norte d'Irán, Afganistán y de Turquestán. Tamién habita Siberia, Manchuria y Corea del Norte.
Taxonomía
La especie Coccothraustes coccothraustes foi clasificada per primer vegada en 1758 pol zoólogu Carlos Linneo, quien la describió nel xéneru Loxia, constando por tantu primeramente como "Loxia coccothraustes". Más tarde, Pallas convieno que'l picogordo tratar d'una especie fora del xéneru Loxia, y la renombró como coccothraustes vulgaris, pero finalmente, yá nel sieglu XIX, el zoólogu londinense R. B. Sharpe dio-y el so actual nome (Coccothraustes coccothraustes), perteneciendo anguaño y d'esta miente al xéneru Coccothraustes, que se clasifica na familia Fringillidae dientro del orde de los Passeriformes. El picogordo namái comparte xéneru con otros dos especies, Coccothraustes abeillei y Coccothraustes vespertinus.
Como especie puramente dicha descríbense-y 6 grupos o subespecies:
Foi descrita por H. Johansen en 1944.
Hábitat
thumb|310px|Picotón machu.Típicamente, el picogordo cría y habita mientres la primavera en montes caducifolios con especies d'árboles de gran porte y fueya ancha que-yos apurran frutos o dures granes (vease carbayos, encines, fayes, fresnos, llameres, pládanos), según en parques y grandes xardinos de poblaciones humanes (anque más raramente). Llocalmente tamién s'atopa en monte mistu y puramente de coníferes, anque l'espectru del so hábitat puede ser entá más diversu, alcontrándose puntualmente en sotobosques, güertos o inclusive n'espacios más abiertos, siempres y cuando nun se topen bien lloñe de dalguna fonte básica d'agua. Mientres la seronda y los iviernos, busquen los montes que-y apurran mayor cantidá d'alimentusobremanera aquellos con carpe, ciruelu, zrezal o texu. Tocantes a la so ocupación altitudinal nel hábitat, el picogordo desenvolver a niveles bien desemeyaos, presente dende la llinia de mariña hasta altitúes bien próximes a la llende de la vexetación arbórea. Les densidaes de población d'esta especie son inferiores a 0'1 aves por cada 10 hectárees d'hábitat, siendo por tantu un páxaru escasu.
Alimentación
La dieta del picogordo compónse básicamente de granes dures principalmente de grandes árboles anque tamién inxeren les de dellos frutales, que consigue romper gracies al so fuerte picu que de la mesma remana per mediu d'una poderosa musculatura bien desenvuelta.thumb|250px|Picotón nun comederu de [[Bytom, Polonia.]] La fuercia de trituración d'esti pequeñu páxaru equival a una carga de 30 a 48 kg aproximao, anque pa dellos autores son mayores de 50kg. D'esta miente consigue abrir los güesos de cereces y almezas, dos de los sos alimentos más comunes y que más acobicien. Otros alimentos comunes d'esti páxaru son los piñones y fayucos. Tamién son capaces de romper los güesos de les aceitunes, aición pa la que se precisen (según pruebes realizaes) fuercies de 53 a 80 kg. Na so dieta tamién entren ciertes bayes, biltos y, mientres la primavera, delles gates que prinda. El comportamientu alimenticiu del picogordo suel ser formar pequeños grupos o bandos p'alimentase, sobremanera mientres l'iviernu.
En resume, una redaición d'alimentos pal picogordo más específica, teniendo en cuenta que la variedá de granes qu'inxer ye grande, sería la qu'incluyera mientres el branu y hasta l'empiezu del iviernu, granes de llamera, carpe, pládanu y haya; mientres el seronda y iviernu los frutos de la rosa, artuganciu, y majuelo; y escontra finales del iviernu los biltos más tienros del carbayu, según los retueyos del texu. Cola llegada de la primavera inxeren ciertos guxanos qu'alcuentren nes fueyes de los árboles, como pueden ser la Operophthera brumata y Tortrix viridana, según tamién cacen dellos escarabayos (Lucanus cervus o Melolontha).
Reproducción
N'abril empieza la dómina de cría del picogordo, constando la puesta d'esta especie d'unos 4 a 6 güevos y produciéndose d'abril a mayu. La incubación ye llevada a cabu namái pola fema (el machu apúrre-y l'alimentu), y dura unos 12 díes. De cutiu críen en pequeñes colonies. Presenten una única puesta al añu, anque de ser bien favorable l'hábitat podríen dase dos.
Cortexu nupcial
Según la descripción de Mountfort, los machos presenten mientres el principiu de la primavera un plumaxe abondosu y esponxáu, y ye entós cuando tán llistos pal acercamientu escontra la fema, produciéndose remolonamente y en zigzag. De cutiu la fema recibir hostilmente, polo que los machos tienen d'amosase insistentes. Cuando llogra l'atención de la fema, el machu asitia'l cuerpu bien derechu, esplega les plumes de la cola y baxa les ales hasta tocar colos sos estremos el suelu. Ye entós cuando la fema empieza a sentir interés, y amosar agachándose coles plumes llises y pegaes al cuerpu, pa darréu movese, bien d'un saltu o en curtiu vuelu, siendo siguida pol machu. Darréu, el machu lleva'l so picu escontra'l banduyu como si fixera una reverencia, amosando asina la zona gris que presenta'l so plumaxe al altor de la nuca. Finalmente y pa cerrar el cortexu, el machu esplega les sos ales y va caminando escontra la fema, qu'allarga'l picu por que'l machu col suyu llegue a penes a raspialo.
Nial
La nidificación empieza a finales d'abril o bien a principios de mayu. El machu ye quien busca'l llugar onde va empezar a construyir el nial, y va facer meticulosamente, visitando la zona escoyida repetidamente les selmanes previes al entamu de la so construcción, hasta que finalmente se decida a asitiar les primeres estructures del nial anque va ser la fema quien la complete. Los materiales emplegaos son básicamente raicillas, tarmos finos, liquen, etc., revistiendo l'interior con pelos. La so forma ye de copa. Constrúin el nial a un altor variable, difícilmente inferior a los 3 m, alcontrándose polo xeneral ente los 7 y 20 m, n'árboles grandes, según en vieyos frutales, anque tamién en arbustos frondosos.
Güevu
thumb|Coccothraustes coccothraustes La puesta del picogordo ye xeneralmente d'unos 4 o 6 huevo, siendo lo más común que guaren 5, anque la puesta puede inclusive constar de 7 güevos (pela contra, puestes de menos de 4 güevos son bien pocu frecuentes). De color variáu, pueden ser descritos d'azul claro o bien d'un verde abuxáu, toos en tonos pálidos, n'ocasiones a cencielles abuxaos, pero siempres con llurdios y llixos pardos y en tonos coritos. En cuanto al tamañu, según los estudios del ornitólogu británicu Jourdain, realizáu en base a 100 güevos de picogordo nel Reinu Xuníu, van presentar midíes d'unos 24'2 x 17'4 mm como permediu, con un máximu de 27'6 x 17'1 mm y un mínimu de 19'8 x 15'7 mm.
Pitucos
Al nacer, desprovistos de plumaxe, presenten un abondosu y llargu plumón blancu. Descríbese'l cuévanu oral y la llingua de color rosa, cola parte delantera del cielu la boca de color coloráu nun tonu púrpura; reparar tamién unos salientes blancucios. Tocantes a les comisuras, apreciar de color mariellu. La dieta de los pitucos basar n'inseutos y gates, que-yos van ser apurríes pol padre y la madre. Dexen el nial a los diez o doce díes aproximao, anque fora d'él son atendíos por dambos adultos siquier mientres otros quince díes.
Voz
Presenta voz débil, que s'antoxa como una especie de zic esplosivu, tamién descritu como un tsicc metálicu, o n'ocasiones como un tisc tisc repitíu n'intervalos irregulares. En plenu vuelu más sonoru. Tamién emite selemente un curtiu sib mientres se mueve ente les cañes.
La so dómina de canto va dende'l mes de febreru hasta principios de xunu. Canta pocu, realiza un cantar similar a la so voz base, siendo curtiu y pocu ellaboráu ensin apenes notes musicales. Ye interpretáu por Tucker y Nicholson como un Tchi-tchi... ter-ui-ui, anque se describen variaciones más sonores y cuasi melodioses pero bastante básiques.
Dacuando dellos exemplares tamién canten fora de dómina, Mountfort apunta observaciones de machos cantando un 16 de xineru, un 20 de xunetu y un 16 de setiembre.
Anque les femes tamién canten, facer más sele.
N'estáu d'alteración llanza un sibilante kíu, y al suxetar na mano llanza un srriiit más caltriante y gutural.
Vuelu
El picogordo presenta un vuelu rápidu y de trayeutoria recta en distancies curties, anque en distancies llargues describe nel aire una ondulación marcao y periódico. Tando nel suelu mientres busca alimentu van dando saltitos, y vuelen pa despintase nos árboles a media seña cuando albidren cualesquier peligru. Mientres la primavera suelen prindar inseutos inclusive en plenu vuelu. La fisionomía del picogordo facer un páxaru de figura carauterística en plenu vuelu, dando la sensación de tener unes nales bien curties pa tan robezu cuerpu, amás, volando amuesa'l color blancu de la punta de la so cola. Nos sos tresllaos d'un árbol a otru, o moviéndose de monte en monte, vuela a altores cimeros a los 50 y 100 metros, faciéndolo comúnmente inclusive a más de 200 metros. Pueden volar en solitariu o en pequeños grupos.
Población, estáu de caltenimientu y amenaces
thumb|280px|Picotón perchado nuna caña. Presenta una gran población mundial y, anque nun s'han cuantificado los enclinos d'esta población global, a criteriu de la Llista Colorada de la UICN puede asegurase que nun se producirá un amenorgamientu de más del 30% en diez años o en tres generaciones.
N'España, y según Purroy en 1997, la población d'esta especie yera d'unes 4000 o 5000 pareyes reproductores. Esti datu vese sofitáu pol Atles de les aves reproductores d'España, que nel añu 2003 apunta una población de cuasi unes 5000 pareyes. Según ciertos datos llograos pol programa SACRE, en 2005 l'enclín de la población española ye creciente.
A nivel mundial la especie nun s'inclúi, según la revisión realizada en 1996, na Llista Colorada de la UICN.
Dende 1988, cuando la especie foi catalogada per primer vegada por Collar y Andrew, el picogordo ye una especie que'l so estáu de caltenimientu ye d'esmolición menor (LC, Least Concern), y asina sería catalogada en futures revisiones por BirdLife International, dende la primera en 2000 hasta la del 2008.
N'España el picogordo consta dende 1992 como especie Non Amenaciada nel Llibro Colloráu de los Vertebraos, ostentando la categoría d'especie de Interés Especial dende'l 5 d'abril de 1990 según el Real Decretu 439/1990, y coincidiendo con tolos catálogos rexonales a esceición del País Vascu, onde ye una especie con categoría Vulnerable dende 1996.
Los factores d'amenaza sobre'l picogordo son básicamente la destrucción y perda del so hábitat, yá que ye una especie bien sensible a los cambeos nel mesmu. Otru posible factor d'amenaza, según el Catálogu Nacional d'Especies Amenaciaes, ye la caza por pajareros, ya inclusive tamién la caza a escopeta por cazadores.
Comportamientu
El picogordo ye una especie cobarde y huidiza, siendo por tantu un páxaru difícil de reparar. Col bon tiempu y unes condiciones climátiques óptimas varia la so conducta, al ser este'l momentu en que más visible faise. Pasa la so vida nes cañes más altes de los árboles nos que se posa, sobremanera en dómina de cría, momentu nel que se fai más complicáu l'estudiu de les sos costumes. A lo llargo de la so vida, práuticamente solo baxa al suelu cuando va en busca de granes, aición pa la que raramente allóñase por demás del árbol, anque tamién puede ser reparáu con mayor facilidá cuando se dispón a beber, y como ye un páxaru que prefier nun tar demasiáu tiempu sobre tierra firme, el picogordo precisa desenvolver la so vida en zones con una patente proximidá d'agua.
Al comer y beber xunto a otros páxaros, el picogordo ye de calter agresivu y dominante, tantu con exemplares de la so mesma especie como colos d'otres inclusive de mayor tamañu.
La territorialidad ye variable, talmente que si les pareyes de picogordo tán criando en pequeñes colonies, como asocede frecuentemente, el territoriu defendíu per cada pareya ye bien pequeñu, pero cuando la pareya nun forma colonies con otres pa nidificar, esta puede ocupar y defender hasta un monte enteru. Según Mountfort, el comportamientu d'establecer colonies de cría supón un valor de sobrevivencia enforma mayor, yá que añerar en xunto, cola agrupación de pareyes qu'esto supón, ufierta una mayor capacidá de defensa contra los depredadores pal nial.
Alamagan
left|miniaturadeimagen|Vista aérea d'Alamagan La Islla Alamagan alcuéntrase a  al norte de Saipán y ocupa un área de 11,12 km².
El volcán de la islla (Punta Bandera) ye una gran caldera que s'atopa na so cume.
El sureste ye unu enclín de llava que llega hasta'l mar. Na isla hai fondos valles y cueves. Esisten formaciones de cocoteros y son destacables los manantiales d'agua templada na parte norte de la isla.
Junnosuke Schneider
Junnosuke Schneider (シュナイダー 潤之介; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Alamagan
Alamagan ye una reserva natural para l'ave Acrocephalus luscinia la cual solamente pue atopase n'esta Islla y tamién na islla de Saipán y posiblemente tamién n'Aguiyen.
Históricamente la islla foi territoriu español dende'l sieglu XVII hasta 1899 en que foi vendida a Alemaña (xunto col restu del archipiélagu) y tuvo esporádicamente habitada; a finales del añu 2005 había siete habitantes en Alamagan.
El censu d'Estaos Xuníos de 2000 refundiaba una población de seis habitantes. La islla ye parte de les islles Marianes del Norte.
Ver tamién
Xeografía de les Islles Marianes del Norte
Aeropuertu de Pérez Zeledón
L'Aeropuertu de Pérez Zeledón ye un aeropuertu que sirve a la ciudá de San Isidro d'El Xeneral y Pérez Zeledón, Costa Rica. L'aeropuertu ta alcontráu 3 quilómetros al sureste del centru de San Isidro. Esti aeródromu ye tamién el puntu d'apuerto pa viaxeros qu'escueyen volar, tan cerca como seya posible, al Parque nacional Cuetu Chirripo. Tresporte per tierra ye riquíu d'ende d'equí p'arriba.
Vuelos programaos
Nengunu
Vuelos chrter
Un gran númberu de compañíes charter sirven a San Isidro.
Instalaciones
L'aeródromu nun tien instalaciones. P'asistencia inmediata, agua o comida, o accesu telefónicu, la pulpería alcontrada nel costáu oeste del perímetru ye la única opción disponible
Adriana Villagrán
Adriana Villagrán ye una ex xugadora de tenis profesional arxentina de los años 1980. Tamién ye conocida pol so nome de casada, Adriana Villagrán-Reami.
Trayeutoria
Villagrán convertir en xugadora profesional a los 23 años, en 1979. Sicasí por influyencia del so padre empezara a xugalo a los 8 años y a los 12 empezó a destacar n'infantiles. En 1972 l'Asociación Arxentina de Tenis designar pa representar al país nel Banana Bowl tornéu que ganó en 1974.
En mayores apostó dos finales del Abiertu de la República xunto a Rivera Fonseca y Carlos Kirmayr na categoría doble mistu. Tamién xugó con Gabriela Sabatini cola que ganó'l doble de dames en 1983.
En 1980, al pie del so compatriota Ivanna Madruga, clasificar pa la final de dobles femenina de Roland Garros, na cual perdieron ante Kathy Jordan y Anne Smith. Participó en siete torneos de Grand Slam, pero nun pudo ganar nengunu. Tamién representó al so país na Fed Cup dende 1979 a 1985, ganando siete alcuentros y perdiendo diez. Ente ellos destaca'l títulu que consiguió en 1979 ante España por trés a cero, en Madrid.
Vida personal
En 1988 casóse con Jorge Reami, con quien tuvo dos fíos, y anicióse n'Estaos Xuníos.
Piedigriggio
Piedigriggio ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Córcega, na rexón de Córcega. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Hiroshi Morita
Hiroshi Morita (森田 浩史, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Arbustrum Americanum
Arbustrum Americanum o The American grove, or, An alphabetical catalogue of forest trees and shrubs, natives of the American United States, arranged according to the Linnaean system (embrivíu Arbust.Amer.) ye un llibru de botánica escritu pol botánicu d'Estaos Xuníos Humphrey Marshall que foi editáu en Filadelfia nel añu 1785. Ye un catálogu alfabéticu de los árboles y arbustos forestales nativos de los Estaos Xuníos d'América.
Plantae
En bioloxía, denominar plantes a los seres vivos fotosintéticos ensin capacidá llocomotora que que les sos parés celulares compónense principalmente de celulosa. Tasonómicamente tán arrexuntaes nun reinu Plantae y, como tal, constitúin un grupu monofiléticu eucariota conformáu poles plantes terrestres y les algues que se rellacionen con elles; sicasí, nun hai un alcuerdu ente los autores na delimitación exacta d'esti reinu.
Na so circunscripción más acutada, el reinu Plantae (del llatín: plantae, "plantes") referir al grupu de les plantes terrestres, que son los organismos eucariotes multicelulares fotosintéticos, descendientes de les primeres algues verdes que llograron colonizar la superficie terrestre y son lo que más comúnmente llamamos "planta". Na so circunscripción más amplia, referir a los descendientes de Primoplantae, lo qu'arreya l'apaición del primer organismu eucariota fotosintéticu por alquisición de los primeros cloroplastos.
Llogren la enerxía de la lluz del Sol que capten al traviés de la clorofila presente nos cloroplastos, y colla realicen la fotosíntesis, por aciu la cual converten simples sustances inorgániques en materia orgánico complexa. Como resultáu de la fotosíntesis refuguen osíxenu (anque, al igual que los animales, tamién lo precisen p'alendar). Tamién esquicen el mediu ambiente que les arrodia (de normal al traviés de raigaños) p'absorber otros nutrientes esenciales utilizaos pa construyir, a partir de los productos de la fotosíntesis, otres molécules que precisen pa subsistir.
Les plantes tienen alternanza de xeneraciones determinada por un ciclu de vida haplodiplonte (l'óvulu y el anterozoide desenvuélvense asexualmente fasta ser multicelulares, anque en munches plantes son pequeños y tán amazcaraos por estructures del estadiu diplonte). Polo xeneral les plantes terrestres tal como de normal reconocer, son solu l'estadiu diplonte del so ciclu de vida. Nel so estadiu diplonte, les plantes presenten célules de tipo célula vexetal (principalmente con una paré celular ríxida y cloroplastos onde asocede la fotosíntesis), tando les sos célules arrexuntaes en texíos y órganos con especialización del trabayu. Los órganos que puen tener son, por casu, el raigañu, el tarmu y les fueyes, y en dellos grupos, flores y frutos.3
La importancia que tienen les plantes pal humanu ye indiscutible. Ensin elles nun podríamos vivir, una y bones les plantes participaron na composición de los gases presentes na atmósfera terrestre y nos ecosistemes, y son la fonte primaria d'alimentu pa los organismos heterótrofos. Amás, les plantes tienen importancia pal home de forma directa: como fonte d'alimentu; como materiales pa construcción, lleña y papel; como ornamentales; como sustances qu'empioren o ameyoren la salú y que polo tanto tienen importancia médica; y de resultes de lo último, como materia primo de la industria farmacolóxico.
Filoxenia
Los análisis moleculares dan aproximadamente la siguiente filoxenia ente los grupos de plantes:
Les rellaciones hasta'l momentu son materia de discusión na monofilia o parafilia de les briofites, magar que la mayoría de los análisis moleculares sofitaron a les briofites como un grupu monofiléticu, y na diversificación de les algues verdes, algues bermeyes, glaucofites y el xéneru de protoalgues Rhodelphis.
Tumbes imperiales de les dinastíes Ming y Qing
thumb|250px|left|Estatues d'animales nuna y otra parte de la cai de les almes, Beixín. thumb|250px|left|Tumba Qing, [[Hebei.]]
Twilight (serie)
Twilight (n'asturianu Tapecer) ye una serie de cuatro llibros escrita pola autora d'Estaos Xuníos d'América Stephenie Meyer. Narra les aventures de Bello Swan, una adolescente a la que lu camuda por completu la vida cuando se camuda a la lluviosa y fría ciudá de Forks y namórase d'un enigmáticu rapazu llamáu Edward Cullen, que resulta ser en realidá un vampiru.
Amás, Breaking Dawn foi'l más vendíu en 2008, mientres la serie, como tala, rompió'l récor de ventes nos Estaos Xuníos.
Piedipartino
Tien una población de y una superficie de  km².
Geoffrey Chaucer
Geoffrey Chaucer foi un escritor y poeta inglés. Ta consideráu ún de los más importantes poetes en llingua inglesa de la Historia. La so obra más importante ye Los cuentos de Canterbury
Claire Elizabeth Parker
Claire Elizabeth Pearl Parker ye una modelu y ex-reina de guapura australiana, siendo la Primer Finalista na edición de Miss Grand Internacional 2015, tres l'arrenunciu de la dominicana Anea García.
Historia
Nació na ciudá de Sydney, n'Australia. A la edá de 18 años, ganó'l títulu de Miss Teen Australia 2009 y nel añu 2015, llogró'l titulo de Miss Grand Australia al representar a esti país nel certame de Miss Grand Internacional.
Miss Grand Internacional 2015
Parker representó a Australia na edición de Miss Grand Internacional, que foi realizáu'l pasáu 25 d'ochobre del 2015, en Bangkok, Tailandia. Parker compitió con más de 70 participantes del mundu, onde a la fin del eventu, quedó como Primer Finalista y la ganadora foi Anea García de República Dominicana.
Cuando asume'l títulu de Miss Grand Internacional 2015
El pasáu 24 de marzu del 2016, la dominicana Anea García arrenunció al títulu, tres nun poder cumplir coles obligaciones como Miss. Poro, Parker como Primer Finalista asume al cargu como Miss Grand Internacional 2015. El 25 d'ochobre del 2016, coronó a la so socesora Ariska Putri d'Indonesia.
Saint-Didier-sous-Aubenas
Saint-Didier-sous-Aubenas ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Archiv der Gewächskunde
Archiv der Gewächskunde (embrivíu Arch. Gewächsk.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu y micólogu austriacu Leopold Trattinnick y espublizáu en Viena en dos ediciones nos años 1812-1818.
Presidente de Paraguái
thumb|280px|Bandera del presidente de Paraguái. El presidente de la República del Paraguái ye'l xefe d'Estáu y Gobiernu del Paraguái. Ye la máxima autoridá política del país y ye l'encargáu d'exercer el poder executivu. Coles mesmes desempéñase como comandante en xefe de les Fuercies Armaes.
Según l'actual Constitución ye escoyíu conxuntamente col vicepresidente per mediu del sufraxu universal, y atribúyese-y ganador de les eleiciones llogrando la mayoría simple de los votos, que'l so comicios xenerales son realizaos ente 90 y 120 díes enantes de expirar el periodu constitucional vixente. El periodu de gobiernu del presidente ye de cinco años ensin posibilidá de reelección.
Claire Etcherelli
Claire Etcherelli foi una escritora francesa.
Presidente de Paraguái
Esta ye la llista dels presidentes del Paraguái, dende'l 1844.
Claire Etcherelli
Biografía
En instalándose en París trabaya nuna fábrica. El trabayu en cadena con tola so durez, les rellaciones humanes conflictives y el racismu van apaecer na so primer novela Elise ou la vraie vie. Claire Etcherelli foi dirixente sindical y comprometióse na defensa de los intereses independentistes d'Arxelia.
HD 165185
HD 165185 ye una estrella na constelación de Saxitariu de magnitú aparente +5,95. Alcuéntrase a 57 años lluz del Sistema Solar y el so máximu acercamientu a la Tierra tuvo llugar fai 851.000 años, cuando tuvo a 29 años lluz de distancia. La estrella conocida más cercana a ella ye GJ 2133, a 3,3 años lluz.
Carauterístiques
HD 165185 ye una nana mariella de tipu espectral G1V con una temperatura superficial de 5855 K. Tien una lluminosidá un 18% superior a la lluminosidá solar y una masa un 12% mayor que la masa solar. Xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada de 7,5 km/s, lo que trai que'l so periodu de rotación ye, a lo más, de 6,8 díes.
HD 165185 tien un conteníu metálico comparable al del Sol, siendo'l so índiz de metalicidá [Fe/H] = +0,02. Tolos elementos evaluaos presenten niveles comparables a les solares.
Cinemática
La cinemática de HD 165185 dexa incluyila dientro de la «corriente d'estrelles del sietestrellu», grupu d'estrelles con velocidaes similares al traviés del espaciu con un probable orixe común. π1 Ursae Majoris, EZ Ceti y MT Pegasi son estrelles análogues a HD 165185 miembros tamién d'esta corriente.
La edá de dicha asociación ye d'unos 500 millones d'años, anque estudios per aciu xirocronoloxía —métodu pa determinar de forma precisa les edaes de les estrelles pola so velocidá de rotación— otorgar una edá a HD 165185 de 291 millones d'años.
Nyctibius aethereus
Nyctibius aethereus ye una especie d'ave caprimulxiforme de la familia Nyctibiidae que vive en Suramérica.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase en Brasil, Venezuela, Guyana, Colombia, Ecuador, Perú, Bolivia y Paraguái, amás del estremu nordés d'Arxentina. El so hábitat natural son les selves húmedes tropicales y subtropicales de tierres baxes.
Daisuke Akashi
Daisuke Akashi (赤司 大輔; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Jay Garner
Jay Montgomery Garner ye un militar, xeneral, retiráu y políticu d'Estaos Xuníos que foi designáu como direutor de la Organización pa la Reconstrucción y Ayuda Humanitaria d'Iraq en xineru de 2003 n'Iraq, de manera posterior al derrocamientu del gobiernu en manes de Sadam Husein como resultáu de la denominada invasión d'Iraq nel añu 2003. Tuvo na direición de dichu organismu dende'l 21 d'abril de 2003 hasta'l 1 de xunu de 2003.
Serviciu como militar
Garner nació n'Arcadia, Florida, EE. XX. en 1938. Graduóse na Universidá Estatal de Florida con una Llicenciatura en Historia. Darréu Llogró una Maestría en Alministración Pública de la Universidá de Shippensburg en Pennsylvania. El so serviciu militar empecipiar cola Guardia Nacional de Florida. Siguió'l so serviciu a la nación como un soldáu de tropa y marina y en 1962 foi comisionado como Segundu Teniente nel Exércitu de los Estaos Xuníos. En 1967 y 1968 destinar a lluchar na Guerra de Vietnam y decidió tornar nuevamente en 1971 acabando'l so periodu na guerra en 1972. En 1991 mientres la Guerra del Golfu foi Comandante Xeneral de la Fuercia Bravo de Xera Conxunta qu'intervieno na Operación Provide Comfort nel norte d'Iraq, amás tuvo a cargu unos 22.000 soldaos responsables de xeres humanitaries na rexón curda d'Iraq mientres la guerra. Tamién se desempeñó como Comandante Xeneral del Exércitu de los Estaos Xuníos y del Comandu de Defensa Espacial Estratéxica (USASSDC), con sede n'Arlington (Virxinia). Amás desempeñóse como Xefe Axuntu del Estáu Mayor de la Fuercia pal Desenvolvimientu, Oficina del Xefe Axuntu del Estáu Mayor d'Operaciones y Planes en Washington y el Vice Comandante Xeneral, V Cuerpu de Frankfurt del Main (Alemaña). En 1997 desempeñóse como presidente de SY Technology, Inc. dende'l 1 de setiembre de dichu añu. Ente 1998 y 1999 desempeñóse como miembru de la Xunta del Exércitu en Ciencies, y foi nomáu pol Congresu como miembru de la Comisión pa evaluar la Xestión de Seguridá Nacional del Espaciu y organización de los EE.UU, mientres el periodu 2000-2001.
Direutor de la Oficina de Reconstrucción y Asistencia Humanitaria (ORHA)
La ORHA llegó a Iraq el 19 d'abril y a Garner designóse-y direutor de la ORHA el 21 d'abril de tal añu; él atopóse con que dende la invasión dieciséis de venti ministerios fueren escalaos por una violentes manifestaciones de saqueos en Bagdag, la ORAH carecia de recursos y tou tipu de suministros necesarios pa poder llevar a cabu la reconstrucción n'Iraq. Garner empezó ensin personal, y non yá cola non integración del Comandu Central d'Estaos Xuníos o'l Estáu Mayor Conxuntu, pero tamién ensin comunicaciones segures. Nun se-y dio información sobre la planificación anterior, yá sía'l Departamentu d'Estáu "futuru d'Iraq" del proyeutu o'l Fuercia de Xera Conxunta del Departamentu de Defensa 4. L'Axencia pal Desenvolvimientu Internacional siguió'l trabayu independiente, anque unu de los sos contratistes, dixo que nun tenía los recursos pa faer el trabayu.
El Xeneral Jay Garner foi comunicáu pol Secretariu de Defensa de los Estaos Xuníos Donald Rumsfeld el 23 d'abril de 2003 que Paul Bremer asoceder nel cargu y de esa manera Bremer reemplazar y Garner dexó'l so puestu'l 1 de xunu, pero esta vegada Bremer asumió como'l xefe de l'Autoridá Provisional de la Coalición (CPA) en llugar de la ORHA que foi reemplazada por esta anterior (la CPA). L'Autoridá Provisional de la Coalición foi'l gobiernu de facto d'Iraq hasta que l'autoridá foi devueltu a los iraquinos. Garner foi unu de los 40 ex militares n'anovar un tratáu que se roblara últimamente años tras, anovando asina cola so firma la prudencia del Estáu d'Israel de Palestina.
Premios y condecoraciones
Medaya de Serviciu Cimeru de Defensa col recímanu de la fueya de carbayu * Lexón de Méritu con cinco racimo de fueyes de carbayu * Medaya Estrella de Bronce Medaya Aérea
Claire Engler
Claire Engler ye una actriz d'Estaos Xuníos, quien ye reconocida por actuar el rol de Violeta en A.N.T. Farm.
Biografía
Claire Engler, nació'l 18 de xineru del 2001 en Arizona, Estaos Xuníos y ye fía única de Johanna Engler-Borgsmiller, sobrina de Dirk Borgsmiller y nieta de Kathryn Borgsmiller. Camudar a Tennessee a una temprana edá y vivió ende una gran parte de la so vida, hasta camudase a Los Angeles, California ente 2010 y 2011.
Carrera
Claire Engler interesar na actuación cuando tenía 5 años, lo que llevó a los sos padres a inscribise na fin de selmana mensual actuando seminarios entamaos polos alministradores de talentu y axentes que dixeron que tenía impresionantes habilidaes físiques qu'actúen pa la so edá. Llueu consiguió un papel nun anunciu de televisión que duró dellos meses nel mercáu mediu Tennessee. Ente les audiciones pa producciones de Los Angeles, consiguió papeles en tres películes producíes en Nashville. N'unu, echar nel papel principal nuna película curtia presentáu a dellos festivales de cine. Ella tamién apaeció na película independiente "10 Seconds" y llogró'l papel de Emily serie regular na comedia de ABC, "Other's People Kids".
Vida personal
Claire vive colos sos padres y los sos 2 gatos: Tubby y Jack en Los Angeles, California, onde ella tamién va a la escuela y anguaño cursa'l séptimu grau, amás cunta que los sos díes suelen empezar a les 5 a.m. pa cumplir cola escuela:
Los sos 2 pasiones na vida son la ximnasia y l'actuación y considérase una gran fan de la saga de Los Xuegos de la Fame.
Filmografía
{|
Televisión
! Añu!! Títulu!! Personaxe!! Notes
Pietra-di-Verde
Pietra-di-Verde ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Córcega, na rexón de Córcega. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Vaccinium oxycoccos
L' ye una especie de planta fanerógama perteneciente a la familia Ericaceae. thumb|Ilustración thumb|Flores thumb|Ilustración de Flora Batava
Carauterístiques
Planta yerbácea chada con tarmos rastreros, pequeñes fueya, pocu numberoses, ovales de color verde escuru penriba y ablancazaes per debaxo. Les flores son de color rosa nun llargu pedúnculu. El frutu ye una baga comestible, redonda y acoloratada nel so maduror. Floria en xunu-xunetu.
Hábitat
Planta orixinaria de toa Europa y Asia septentrional onde crez en turberes y d'América del Norte.