cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Otto Karl Berg
Biografía
Ingresó na facultá de Botánica y Farmacoloxía de la Universidá de Berlín en 1849. En 1862 foi nomáu profesor asociáu. Contribuyó a faer de la farmacoloxía una disciplina independiente. Especializóse coles mesmes na flora suramericana.
La Pedrera (Perlora)
La Pedrera ye una entidá de población de la parroquia de Perlora, en Carreño.
L'INE establez que La Pedrera ye una casería de 29 habitantes (11 homes y 18 muyeres). El so códigu de referencia ye 33 014 072600.
Alcuéntrase a una distancia de Candás, capital del conceyu, de 1,30 km. Tien una altitú máxima de 20 m sobre'l nivel del mar. Pal añu 2001 contaba con 13 viviendes, 9 principales y 4 non principales.
Topónimu
Xosé Lluis García Arias dedica una estaya a esti términu:
Copa del Xeneralísimu de fútbol 1964-65
La Copa del Xeneralísimu de fútbol de 1964-65 foi la 61ª edición de la competición de Copa.
El tornéu empezó'l 15 de payares de 1964 y remató el 4 de xunetu de 1965 resultando vencedor el Club Atlético de Madrid.
Primer ronda
Los partíos d'ida xugaron el 14 y 15 de payares de 1964, y los partíos de vuelta el 14 de marzu de 1965.
Ronda de Dieciseisavos de final
Los partíos d'ida fueron el 24, 25 y 27 d'abril y los partíos de vuelta el 15, 16 y 18 de mayu 1965.
Octavos de final
Los partíos d'ida fueron el 22 y 23 de mayu y los partíos de vuelta el 30 de mayu de 1965.
Cuartos de final
Los partíos d'ida fueron el 6 de xunu y los partíos de vuelta el 12 y 13 de xunu de 1965.
Semifinales
Los partíos d'ida fueron el 20 de xunu y los partíos de vuelta el 26 de xunu de 1965.
Setophaga fusca
Setophaga fusca, tamién denomada reinita de fueu, reinita pechinaranja, reinita de Blackburn y cigüita del fríu, ye una especie d'ave paseriforme de la familia Parulidae. Reproduzse nel este d'América del Norte, dende'l sur de Canadá a Carolina del Norte. Les reinitas de gargüelu naranxa son migratories y pasen l'iviernu nel sur d'América Central y en Suramérica.
Descripción
Son de 11,5 cm de llargu y pesen 8,5 gr. nel branu, el machu fai rumbu del so llombu gris escuru y dobles franxes blanques nes nales, con pechu amarellentáu y coronilla chocolate escuru. Les partes inferiores d'esta ave son blanques, y matizaes con mariellu y guedeyes negres. La cabeza ye bastante colorida mariella y negru, con un gargüelu de color anaranxáu.
Otros plumaxes son versiones descoloríes del machu del branu, y tienen una falta en particular nel diseñu de la cabeza, mariella y gris pálidu, en cuenta de negru.
Comportamientu
Los hábitats de cría d'estes aves son montes de coníferes maduros o los montes mestos, especialmente aquellos que contienen picees y tsugas del Canadá. Eses aves ponen de 4 a 5 güevos nun nial en forma de taza nel que s'asitia xeneralmente de 2 a 38 m d'altor, nuna caña horizontal.
Estos páxaros son insectívoros, pero inclúin freses na so dieta na temporada d'iviernu. Usualmente tán en busca d'inseutos nes copes de los árboles.
Los cantares son unes simples series de notes altes "swi", que de cutiu xuben de tonu. El so reclamu ye un "sip" altu.
Justin Ahomadégbé-Tomêtin
Justin Ahomadégbé-Tomêtin foi un políticu beninés. Descendiente direutu de los reis d'Abomey. Asistió a la Escuela William Ponty y estudió Medicina na Universidá de Dakar.
Sirvió curtiu tiempu nel exércitu francés, algamando'l rangu de sarxentu. En 1960, cuando Dahomey llogró la so independencia, Ahomedegbe-Tometin dirixó a los sindicalistes en protestes y manifestaciones como líder de la oposición de Hubert Maga.
Escoyíu primer ministru en 1964, so l'alministración de Sorou-Migan Apithy, caltuvo'l cargu hasta 1965. Opositor al coronel Christopher Soglo, dirixó al movimientu llabrador y obreru contra'l gobiernu de facto.
Participó nes eleiciones de 1970, onde resultó segundu, pero al ser pocu clares y nun ser reconocíos los resultaos del trunfu de Maga por Paul Émile de Souza, llegar a un alcuerdu nacional formando un triunviratu ente los trés candidatos, onde se turnarían 2 años cada unu la presidencia, empecipiando Maga, quien en 1972 apurrió'l mandu a Ahomedegbe-Tometin. Derrocáu esi mesmu añu pol xeneral Mathieu Kérékou, quien lo punxo en prisión, foi lliberáu en 1991, siendo escoyíu miembru al Parllamentu pola Coalición Nacional pa la Democracia, partíu que lideró hasta la so muerte, el 8 de marzu de 2002.
Eleiciones municipales de 2015 en Fuenlabrada
El 24 de mayu de 2015 celebráronse, nel marcu de les eleiciones municipales a nivel estatal, eleiciones al Conceyu de Fuenlabrada. Escoyéronse los 27 conceyales del plenu municipal.
Danza de los arcos
La danza de los arcos de Ciñu ye una danza secular que se trenza como homenaxe a la patrona del mar, como ye la Virxe del Carmen, o al patrón de la llocalidá, nesti casu San Bartolomé.
Eleiciones municipales de 2015 en Fuenlabrada
Candidatures y resultaos
La candidatura del Partíu Socialista Obreru Español encabezada pol alcalde Manuel Robles Delgado llogró una mayoría simple de 13 conceyales; ente que les llistes del Partíu Popular, Ganar Fuenlabrada, Ciudadanos ya Izquierda Xunida de la Comunidá de Madrid-Los Verdes llograron 5, 4, 4 y 1 conceyales respeutivamente.
Invistidura del alcalde
Na votación de invistidura celebrada'l 13 de xunu de 2015 Manuel Robles Delgado, resultó reelixíu alcalde de Fuenlabrada con una mayoría absoluta de los votos de los conceyales (14 votos).
Danza de los arcos
Dende tiempos inmemorables los marineros de Ciñu rinden homenaxe a los sos patrones con una danza que se compón por un númberu impar d'homes afatiaos con una vistimienta blanca afatada con unos llazos de colores nel so costazu esquierdu, una banda cruciada de derecha a izquierda que puede ser de distintos colores y un pañuelu floriáu a la cintura.
El que va delantre, denomináu guía, ye l'encargáu de sincronizar los movimientos col postreru, denomináu cola. Estos dos baillarinos estremar por llevar un mantón de Manila.
Esti baille foi lleváu a otros pueblos de Galicia, como por casu Camariñas, por xente de Ciñu que se treslladó a faer el so trabayu de marineros, como fueron los hermanos Crisanto, Andrés, Gervasio Martínez, los del "Peitudo", los del "Canteiro", etc. que s'encargaron de llevar esti baille polos distintos pueblos marineros.
El cargu del guía, al que puede optar cualquier baillarín, foi ostentáu mientres los tiempos pol tíu Peitudo, Andrés del Canteiro, Antonio del Jalucho, Antonio O Cavicho, Riega, Donato, La Perlina...
Los distintos pasos con bailles denominar Ponte Altu, Ponte Baxa, Culebrina, Cascoxu, Paséu Llargu y Nuedu.
Venceyada dende siempres a los marineros, la danza d'arcos acompaña inexorablemente los festexos que se celebren na villa. Naide conoz a ciencia cierta la so antigüedá, nin la so procedencia, magar los pasos del baille fueron tresmitiéndose a lo llargo de los años de manera inalterada de padres a fíos. Cásique tolos mozos del pueblu en dalguna dómina de les sos vida formaron parte d'esti masculín baille cariñés, anque anguaño la tradición afíxose con naturalidá a los tiempos que cuerren, y la posibilidá de participar abrióse al xéneru femenín. Primeramente a cada celebración, los arcos de madera son engalanaos polos mesmos integrantes de la danza colos más vistosos colores, formando una formosa culiebra multicolor. El día más álgido del añu pa la danza d'arcos ye'l 16 de xunetu, festividá de la Virxe del Carmen, patrona de los marineros. Nesta fecha l'agrupación acompaña per tierra y per mar a la santa homenaxándola, depués de la impresionante travesía marina a los cantiles de Ortegal, con tou un estensu recital de pasos y figures inverosímiles heredaes de xeneración en xeneración.
Esta danza puede trate en diverses festividaes de los estaos d'Hidalgo, Méxicu y Puebla, ta llena de pasos bien complexos, y xiros sorprendentes y vistosos, executaos por pareyes d'homes que dancien en filera y que porten los estremos d'unos arcos decoraos con flores de papel. La so vistimienta ye blanca y lleven pañoletes cruciaes sobre'l pechu. Esta danza baillar los grupos étnicos otomíes del estáu de Méxicu nel conceyu de Acambay ....
Quintanar del Rey
Quintanar del Rey ye un conceyu español de la provincia de Cuenca, na Comunidá Autónoma de Castiella-La Mancha. Tien un área de 79,81 km² con una población de.
Toponimia
Al paecer y, según les declaraciones de los sos propios vecinos nel sieglu XVI, la fundación de Quintanar del Rey tuvo llugar un sieglu anterior y foi debida a l'agrupación de quintanas o quinterías que yeren cases de llabor habitaes por llabradores procedentes de Villanueva de la Jara, circunstancia que motivó'l topónimu d'El Quintanar, llamáu nun principiu, Quintanar del Marquesáu por pertenecer al marquesáu de Villena, hasta algamar la so independencia ya incorporase a la corona, circunstancia que fizo camudar la so nomenclatura pola de Quintanar del Rey, topónimu col que llegó a los nuesos díes.
La descripción que de villa se fai'l 23 d'avientu de 1575, ye la siguiente:
Xeografía
La llocalidá ta asitiada nos marxes del ríu Valdemembra, afluente del ríu Júcar. El conceyu ye travesáu pela carretera N-320, anguaño esviada fora de la población, na llende cola provincia d'Albacete. Atopar a 47 quilómetros d'Albacete, ente les llocalidaes de Villanueva de la Jara, Casasimarro, Tarazona de la Mancha y Villagarcía del Llano.
Historia
thumb|240px| Ilesia Parroquial de San Marcos.
Dempués d'estos xacimientos, nun s'atopen más testimonios hasta los atopaos na necrópolis de Santa Ana, de plena edá media (sieglu XV), onde s'alluga güei la ermita del mesmu nome. Esto topóse mientres la escavación realizada en 1998 pa la recuperación y posterior estudiu de los ancestros d'esti pueblu. Atopáronse muertes d'una antigua ermita y, ente otros preseos, una moneda dientro d'una tumba que, a falta d'estudios posteriores, data'l xacimientu en redol al sieglu XV.llurdiu-20068-1.html
Hasta finales del sieglu XV, Quintanar del Rey yera un terrén compuestu por pequeñu cases, llamaes “quinterías”, nes que s'abelugaben les families qu'allegaben a llabrar les tierres. El paulatín establecimientu d'estes families nes quinterías foi conformando primeramente una aldega perteneciente a Villanueva de la Jara. Los oríxenes del pueblu, según la procedencia del so nome, atópense documentaos n'unu de los manuscritos más antiguos que se caltienen: “No antiguo, cuando namái había delles caseríes, llamáronse quintarejos; y creciendo la so población y héchose Villa, llamóse Quintanar del Marquesáu de Villena hasta l'añu 1561, en que pola fidelidá de los sos vecinos al Señor Felipe V, y dellos servicios fechos a la so maxestá, empezó a llamase Quintanar del Rey”.llurdiu-20068-1.html
Villanueva de la Jara apaez como aldega de Alarcón nel sieglu XV. A finales d'esti sieglu, Villanueva fai un pidimientu a los Reis Católicos pa independizase d'ésti, pidimientu que-y ye concedida. Asina crea les sos propies aldegues y una d'elles foi Quintanar. A mediaos del s. XVI Quintanar yera una aldega de Villanueva de la Jara y tenía unos 2000 habitantes. Pidióse la independencia municipal al Rei, nesi momentu Felipe II, y esta foi-y concedida al traviés d'una "Carta Privilexo".
En Quintanar había 3 cases fidalgues: Hernando de Alarcón, Diego Pérez d'Uviéu y Juan de Garay. D'esta postrera sábese bien pocu, pos posiblemente emigró. Ye probable que los apellíos de Alarcón y Uviéu, tan abondosos en Quintanar provengan de les families anteriores y que d'elles sían los dos úniques casa que se caltienen nel pueblu na actualidá.
A finales del sieglu XVI, Quintanar sufrió una importante perda de población por cuenta de la emigración xenerada pola probeza y a les muertes consecuencia de la guerra de Granada. Como datu interesáu, a finales del s. XVI, Quintanar apaez citáu pol inquisidor PandorialLuis de Pandorial de Toledo, que indica que 30 persones atopaes en Quintanar del Rey fueron xulgaes pola inquisición (Pandorial, p. 304)*Luis de Pandorial. Esiste sicasí tracamundiu tocantes a la villa a la que se refier tal escritu y esiste la posibilidá de que se trate más bien de Quintanar de la Orden. Nel sieglu XIX cuntaba solamente con 449 habitantes rei/cuenca/. thumb|right|Antiguu conceyu de Quintanar del Rey Mientres el reináu de Carlos III, Madrigueras, Quintanar del Rey y Villalgordo del Júcar pasaron a depender de Tarazona de la Mancha, capital de Correximientu.
En 1933 hubo un hinchente que, según les estimaciones d'entós, causaron unes perdes nes colleches, según solicitóse como ayuda al Gobiernu.
Setophaga graciae
Setophaga graciae, tamién denomada chipe pinero dorsiamarillo, chipe de ceya mariella, chipe de Grace y reinita pinera, ye una especie d'ave paseriforme de la familia de los parúlidos qu'habita dende'l suroeste de los Estaos Xuníos hasta Nicaragua. Ye una especie parcialmente migratoria, acomuñada a tierres altes de montes de pinos.
Quintanar del Rey
Economía
Esta llocalidá ta especializáu nel cultivu del xampiñón y les cogordes de cardu topándose nesti conceyu la sede del Centru d'Investigación del Xampiñón.
Esiste una cooperativa de vinu llamada San Isidro na cual ellabórense caldos procedentes d'uva bobal, blancuca, cencibel,...etc. De tal cooperativa suministrar al llabrador los abonos, semientes y otros necesarios pa los cultivos.
Destacar por tener xusta reconocencia'l mostiu concentráu (zusmiu d'uva al cual desaposióse-y del 75% de l'agua) y que ye esportáu casi na so totalidá.
Llugares d'interés
Esisten cuatro ermites de los sieglos XVII-XVIII, la de San Antón, la de San Pedro, la de Santa Lucía y la más importante, la ermita de la Concepción, na plaza del mesmu nome, d'una nave que se remata nel cabecero per media naranxa coronada por llinterna y con una fachada de composición bien interesada.
Tien tamién una ilesia con destacable fachada del sieglu XVI, la Ilesia Parroquial de San Marcos Evanxelista.
Música
L'Agrupación Musical de Quintanar del Rey ye l'asociación más llonxeva del pueblu, fundada en 1926. Nel añu 2016 celebró'l so 90 aniversariu, creando dellos enventos na llocalidá. Anguaño cunta con 80 músicos. Cuenta con una Escuela Municipal de Música y Danza, con más de 300 alumnos, dalgunos de los cualos prepárense pa presentase a les pruebes d'accesu a grau mediu del Conservatoriu, coles mires de dedicase profesionalmente a la música. Amás tamién cunta con un Grupu de Guitarres llamáu Cuerdes Mancheguesy la N'anguaño 2009 la escuela foi autorizada como ESCUELA MUNICIPAL DE MÚSICA Y DANZA pola xunta de comunidaes de Castiella La Mancha.
Bienestar social
Tiense establecíu'l serviciu de teleasistencia domiciliaria p'atender a les persones mayores o con diversu grau de dependencia. Esti serviciu ye emprestáu por Cruz Roja Española en conveniu cola Xunta de Comunidaes de Castiella La Mancha dende la so Central Rexonal sita en Guadalaxara.
Fiestes
25 d'abril San Marcos, patrón de la llocalidá. Mientres los meses de marzu a mayu, celébrase la selmana cultural nel so nome.
15 de mayo San Isidro, patrón de los llabradores. Celebrar nel pinar del so mesmu nome, asitiáu nes contornes del conceyu. Ye'l llugar onde más se celebra de la Manchuela.
10 de julio San Cristóbal, patrón de los tresportistes. Celebrar na ermita que'l santu tien dedicada na llocalidá asitiada nel mesmu pinar onde se celebra la festividá de San Isidro.
13 al 18 d'agosto fiestes patronales, n'honor a la virxe del Rosario. Fiestes mayores del conceyu.
La Selmana Santa celebrar cola procesión del Pasu» una de les más significatives y más emotives de la celebración de muerte y resurrección de Cristu nesta llocalidá.
Attagenus augustatus
Distribución xeográfica
Alcuéntrase na China, Mongolia, y Taxiquistán.
Lechâtelet
Lechâtelet ye una comuña francesa del departamentu de Côte-d'Or, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Morinda royoc
El piñipiñi, raigañu d'indiu o palu garañón (Morinda royoc) ye un arbustu de la familia de les rubiacees, nativu de les mariñes seques del Caribe y les Antilles. En Cuba, tamién habita escontra l'interior, alloñáu de les mariñes, en montes caliares (mogotes) de la Sierra de Los Organos en Pinar del Ríu. thumb|Detalle thumb|Xamasca thumb|Flores
Descripción
Mide ente 1 y 1,5 m d'altor, llampiñu, de cañes allargaes, con fueyes opuestes oblongo-llanceolaes de cutiu acuminaes, cortamente peciolaes. Flores blanques. Frutos conglomeraos en sincarpios globosos, jugosos, con munches pirenas ósees o cartilaxinoses.
Uso
Investigaciones científiques dexaron el esclarecimiento de les propiedaes terapéutiques de metabolitos presentes na biomasa del raigañu. Los ensayos pre clínicos suxuren que ye posible aplicar los estractos de la biomasa del garañón como biofuncionales en formulaciones con aiciones antioxidantes, antiinflamatorias y tónicos astringentes en tratamientos corporales. Un tratamientu mientres siete díes a pacientes de distintes edaes y sexos determinó ameyoramientu en persones aquexaes de osteoartrosis (99,2%), astenia (96%), velea (83,3%) y depresión (92,8%).
La investigación científica comprobó l'actividá antifúngica y antibacteriana del estractu diclorometánico de los raigaños. Foi establecida la so actividá contra la candidiasis y pa detener les infeiciones por Escherichia coli, Enterococcus faecalis y Staphylococcus aureus.
Emplégase tradicionalmente na ellaboración de bébores refrescantes y dixestives, xunto con otres plantes. Una d'elles ye'l Pru, bebida lleldada que'l so componente básicu ye'l ubí y que se consume principalmente na rexón oriental de Cuba.
Taxonomía
Morinda royoc describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 176. 1753. Morinda: nome xenéricu que deriva de les pallabres del llatín: morus = "morera", polos frutos, y inda, que significa "de la India"
royoc: epítetu
Columna de Focas
La Columna de Focas, erixida delantre de los Rostra nel Foru Romanu y dedicada o rededicada n'honor al emperador bizantín Focas l'1 d'agostu del añu 608, foi la postrer añadedura fecha al Foru Romanu. La columna corintia acanalada llevántase 13,6 m dende'l so pedestal cúbicu de mármole blanco y paez tener sío construyida nel sieglu II. El basamentu cuadráu de lladriellos (ver imaxe) nun yera visible orixinalmente, porque foi nel sieglu XIX cuando l'actual nivel del Foru foi escaváu hasta'l pavimentu de la época d'Augustu.
Nun se sabe la causa exauta d'esti cenciellu honor, anque Focas donara formalmente'l Panteón al Papa Bonifaciu IV, que lu rededicó a tolos Santos mártires, a los que se-yos amestó la Virxe María na Edá Media (Santa Maria ad Martyres). Enriba'l capitel, coronando la columna, Smaragdus, l'Exarca de Rávena, erixó una rellucente estatua dorada de Focas, que probablemente permaneció mui pocu tiempu. N'ochobre de 610 Focas, un usurpador d'orixe humilde, foi capturáu a traición, torturáu, asesináu y grotescamente desmembráu: toles sos estatues foron baltiaes. Más qu'una demostración de gratitú al Papa como dalgunes vegaes se declaró ser, la estatua dorada de la columna yera más un símbolu de la soberanía imperial sobre Roma, que taba esmigayándose aína so la presión de los lombardos, y tamién una muestra personal de gratitú de Smaragdus, que fuera rescatáu por Focas d'un llargu exiliu y taba en delda col emperador por torna-y la so posición de poder en Rávena.
La columna foi reciclada del so usu orixinal pa sofitar una estatua dedicada a Dioclecianu: la inscripción orixinal foi borrada a cincel pa dexar espaciu a la nueva.
La columna permanez in situ. El so allugamientu aislláu y llibre ente les ruines siempre fizo d'ella un puntu de referencia nel Foru, y apaez davezu en vedute y grabaos. La diferencia de nivel pa con respeutu al suelu ye per aciu la erosión; de fechu, el zócalu de la base taba completamente enterráu cuando Giuseppe Vasi y Giambattista Piranesi fixeron grabaos y aguafuertes de la columna a mediaos del sieglu XVIII.
Cáritas Diocesana d'Uviéu
Cáritas Diocesana d'Uviéu ye la organización oficial de l'Archidiócesis d'Uviéu pa l'aición caritativo y social.
Por cuenta de la coincidencia, cuasi total, del territoriu d'Asturies, col de la Archidiócesis d'Uviéu, n'ocasiones utiliza'l nome de Cáritas d'Asturies, inclusive na URL de la so páxina web oficial (http://www.caritas.es/asturias).
Ye una de les 68 Cáritas Diocesanes confederaes en Cáritas Española. Civilmente, tien personalidá xurídica propia, tando inscrita nel Rexistru d'Entidaes Relixoses del Ministeriu de Xusticia d'España col númberu 263–/0–SE/C, como asociación, dende'l 5 de marzu de 1981.
Attagenus birmanicus
Attagenus birmanicus ye una especie de coleópteru de la familia Dermestidae.
Cáritas Diocesana d'Uviéu
Casa Social
thumb|Sede de Cáritas Diocesana d'Uviéu.
Attagenus birmanicus
Distribución xeográfica
Habita en Assam, Myanmar y Yunnan, n'China.
Cáritas Diocesana d'Uviéu
Casa Social
Dende'l 23 de xineru de 2008 Cáritas Diocesana d'Uviéu tien la so sede nel númberu 5 de la cai uvieína de González del Valle (43.36356°N, -5.85142°W). Cáritas ocupa 3 pisos de les antigües instalaciones de la residencia universitaria femenina de la Congregación de Relixoses Esclaves del Sagráu Corazón de Jesús, propietaries del inmueble. El nuevu usu del inmueble ye posible gracies al alcuerdu de cesión robláu ente la Diócesis d'Uviéu y la Congregación el 20 de xunetu de 2007.
La sede foi inaugurada oficialmente pol arzobispu d'Uviéu, Carlos Osoro, nun actu que cuntó cola presencia de Vicente Álvarez Areces, presidente del Principáu; Gabino de Lorenzo, alcalde d'Uviéu; Antonio Trevín, Delegación del Gobiernu delegáu del Gobiernu n'Asturies; María Antonia Fernández Felgueroso, procuradora xeneral del Principáu; y Ramón Quirós y Pilar Rodríguez, conseyeros de Salú y Bienestar Social, respeutivamente.
Enantes, la sede taba asitiada nel primer pisu del númberu 3 de la plaza d'Alfonso II el Castu, la conocida popularmente como plaza de la Catedral, dende'l 28 de payares de 2003. El llocal, de 350 m², taba ocupáu en réxime d'arriendu.
Organización Territorial
Cáritas Diocesana d'Uviéu entámase territorialmente en 2 niveles:
Nel añu 2008, Cáritas Asturies cuntaba con 101 Cáritas parroquiales, 37 Cáritas de UPAP y 12 Cáritas Arciprestales.
Destinatarios
Los destinatarios de l'aición de Cáritas Asturies son:
Nel añu 2008, dende les Cáritas Parroquiales y Arcipresales atender a 6.062 families (10.720 persones) por aciu 4.378 ayudes direutes. Estes ayudes consistieron, principalmente, en ropes y muebles, ayudes sanitaries y sofitu n'alimentación.
Órganos direutivos
Según los estatutos aprobaos pol arzobispu d'Uviéu Carlos Osoro Sierra, el 29 de mayu de 2005, día del Corpus Christi, los órganos direutivos de Cáritas Diocesana d'Uviéu son:
Presidente
El presidente nato de Cáritas Diocesanu d'Uviéu ye l'Arzobispu d'Uviéu. Como tal, ye'l máximu responsable de la so xestión y la so configuración. Ente les sos competencies tán el llibre nomamientu y remoción del Delegáu Diocesanu, oyíu al Conseyu Diocesanu, y el llibre nomamientu y cese del Direutor, del Secretariu Xeneral y del Alministrador.
Delegáu Diocesanu
Ye'l representante permanente del Arzobispu nel Conseyu Diocesanu, na Comisión Permanente y nes diversa Cáritas que formen Cáritas d'Asturies.
Dende'l 2 d'avientu de 2002, en que tomó posesión del cargu, en sustitución d'Alberto Reigada, el puestu ta desempeñáu por Marcelino Garay.
Direutor
El Direutor ye'l responsable executivu de Cáritas Diocesana d'Uviéu.
Dende'l 15 de setiembre de 2005 el cargu ye desempeñáu por Adolfo Rivas. Con anterioridá yera'l "responsable executivu de direición", nomáu pol Arzobispu.
Reconocencies
El periódicu La Nueva España concedió-y el so premiu «Asturiana del mes correspondiente a xineru de 2010, por «la so trayeutoria na llucha contra la probeza y l'esclusión social» n'Asturies.
Anna Gunn
Anna Gunn ye una actriz conocida polos sos papeles de Skyler White na serie de televisión Breaking Bad y de Martha Bullock en Deadwood.
Vida y carrera
Gunn nació en Santa Fe y graduóse pola Universidá Northwestern en 1990. Tuvo casada con Alastair Duncan, col que tien dos fíos.
La reconocencia llegó-y pol so papel como Skyler White na serie dramática de la canal AMC Breaking Bad xunto a Bryan Cranston. En 2012, foi nomada a los Emmy na categoría de meyor actriz de repartu pol so papel en Breaking Bad. Darréu, nos años 2013 y 2014, nes ediciones 65º y 66º de los Emmys, fíxose acreedora del premiu a "meyor actriz de repartu" tamién pol so papel de Skyler White en Breaking Bad.
Gunn tamién interpretó un papel como ayudante del abogáu del distritu Jean Ward n'ABC series The Practice dende 1997 a 2002, y tuvo un papel principal como Martha Bullock en Deadwood de HBO ente 2005 y 2006. Anguaño alcuéntrase filmando la serie "Gracepoint" xunto con David Tennant.
Attagenus caracal
Attagenus caracal ye una especie de coleópteru de la familia Dermestidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en China y Uzbequistán.
NYSE Euronext
NYSE Euronext, Inc. (NYSE: NYX, Euronext: NYX) foi una corporación estauxunidense-europea con fines d'arriquecimientu, qu'opera múltiples valores bursátiles, más notoriamente nel New York Stock Exchange (the "Big Board"), el Euronext, y el NYSE Arca.
NYSE Euronext nació en 2007 de la fusión del NYSE (New York Stock Exchange) con Euronext.
Euronext yera una gran bolsa de valores Europea, surdida de la fusión de les bolses de París, Ámsterdam, Bruxeles, Lisboa y Porto y del LIFFE (London International Financial Futures and Options Exchange).
NYSE Euronext ye anguaño la principal plaza financiera mundial.
En payares de 2013, Intercontinental Excange (ICE) completó l'adquisición de NYSE Euronext, creando la principal rede mundial de mercaos regulaos y sistemes de compensación.
Places
Les principales places bursátiles onde actúa NYSE Euronext son:
Constitución española de 1931
La Constitución Española de 1931 o Constitución de la República Española de 1931, foi la primer reforma grande del gobiernu republicanu español daquella. S'aprobó'l 9 d'avientu de 1931 nes Cortes Republicanes tres la victoria republicana nes eleiciones xenerales d'España de 1931.
Títulu preliminar
125px|thumb|left|Escudu de la [[Segunda República Española]]
Definición d'España
Fináu l'alderique de totalidá, el 10 de setiembre entamó'l discutiniu del Títulu Preliminar. Disposiciones xenerales, en que'l so artículu 1, la ponencia definía a España como una "República democrática". El diputáu radical-socialista Fernando Valera propunxo que se definiere como una "República de trabayadores, lliberal nel principiu, democrática nel fundamentu y social na orientación", pero la so enmienda foi refugada. Retomándola, el socialista Luis Araquistain propunxo definir a España como "una República de trabayadores". Los poderes de tolos sos muérganos emanan del pueblu", enmienda que resultó aprobada. Entós intervieno'l presidente'l Gobiernu Provisional Alcalá-Zamora pa proponer que se dixere "República de trabayadores de too orde", porque atopaba un matiz de clase na pallabra trabayadores" sola. Una selmana dempués la Comisión presenta una nueva propuesta recoyendo la enmienda d'Araquistáin y el pidimientu d'Alcalá-Zamora, que va ser aprobada:
Llingües
La otra cuestión polémica del Títulu Preliminar foi la declaración del castellán "como idioma oficial de la República" (artículu 4). El diputáu Abilio Calderón propunxo sustituyir castellán por español, a lo que-y retrucó'l diputáu mallorquín Gabriel Alomar "Si llingua española ye'l castellán, entós la mio llingua catalana, el vascu y el gallegu, nun son llingües españoles". Nel alderique intervinieron Castelao, en defensa de la llingua gallega, y Miguel de Unamuno, que defendió la so enmienda de "qu'a naide se podrá imponer l'usu de nenguna llingua rexonal", a lo que s'opunxeron los diputaos nacionalistes vascos (Jesús María de Leizaola foi'l so voceru), catalanes (Gabriel Alomar y Jaume Carner pidieron la pallabra) y gallegos (intervieno Otero Pedrayo). La ponencia volvió refacer l'artículu 4 que finalmente incluyó la enmienda d'Unamuno pero llindada pola espresión "sacantes lo que se disponga en lleis especiales", como yeren los estatutos d'autonomía. L'artículu 4º quedó finalmente redactáu asina:thumb|Bandera republicana adoptada oficialmente n'abril de 1931.
El tema llingüísticu, de nuevu, foi motivu de disputa mientres la redaición del artículu 50, qu'obligaba al usu (anque non puramente) del castellán como llingua vehicular na enseñanza y facultaba a la República pa dotar, en cualesquier parte'l territoriu nacional, d'estructures educatives propies que dexaren la instrucción en llingua castellana. El testu final consensuóse sobre una enmienda matriz que roblaron los diputaos: Miguel de Unamuno, Miguel Maura, Roberto Novoa Santos, Fernando Rey, Emilio González, Felipe Sánchez Román y Antonio Sacristán. Tala enmienda foi:Finamente l'artículu aprobáu foi bien similar:
Otres cuestiones
L'aprobación del restu d'artículos del Títulu I nun provocó grandes alderiques, sacante l'Artículu 3º, el so discutiniu de retardó pa facela en conxuntu colos artículos 24 y 25 del proyeutu (26 y 27 de la redaición definitiva) pos toos ellos referíense a la "cuestión relixosa". Nel artículu 2º se reconoz la igualdá de tolos españoles énte la llei, nel 5º que Madrid yera la capital de la República, nel 6º qu'España arrenunciaba "a la guerra como preséu de política nacional" y en 7º que "L'Estáu español va acatar les normes universales del Drechu internacional, incorporándoles al so derechu positivu". Tampoco plantegó munchos alderiques l'aprobación del "Títulu II. Nacionalidá". Nesti artículu taba reconocío'l drechu a la doble nacionalidá a los naturales de Portugal y países hispánicos d'América, tamién taba incluyíu Brasil, "cuando asina lo soliciten y moren en territoriu español", según la posibilidá de que los españoles que moren ellí puedan llograr esa nacionalidá, "si les sos lleis nun la prohiben", ensin perder por ello la nacionalidá española.
Modelu territorial
El Títulu I. Organización nacional ocupóse de la segunda tema más polémicu de la Constitución de 1931, detrás de la cuestión relixosa": la organización territorial del Estáu o, como lo espresaron dellos diputaos, "el problema de Cataluña". Trés díes primero que la Comisión de Constitución presentara'l so proyeutu, el presidente de la Xeneralidá de Cataluña, Francesc Macià apurrió al presidente del Gobiernu Provisional por que lu llevara a les Cortes l'Estatutu de Cataluña, tamién llamáu Estatutu de Nuria (pol llugar onde foi redactáu'l proyeutu por una ponencia nomada'l 11 de xunu y presidida por Pere Corominas y Jaume Carner), aprobáu pola Diputación provisional del parllamentu catalán el 14 de xunetu (coincidiendo cola apertura de les Cortes Constituyentes en Madrid) y refrendáu pol pueblu catalán el 6 d'agostu. L'estatutu fui ellaboráu según una conceición federal como podía comprobase nel artículu 1 que definía a Cataluña como "un Estáu autónomu dientro de la República española". El so discutiniu poles Cortes de retardó hasta dempués de la promulgación de la Constitución, pero los diputaos nun dexaron de tenelo presente cuando aldericaron el Títulu I. Otru fechu que pesó nel discutiniu foi l'aprobación el 14 de xunu n'Estella polos representantes de la mayoría de los conceyos del País Vascu-navarru, apoderaos pola drecha non republicana que trunfara nes eleiciones municipales del 12 d'abril, del Estatutu d'Autonomía qu'incluyía Vizcaya, Guipúzcoa, Álava y Navarra, y que foi refugáu pola izquierda pol so calter clerical ultramontanu.
La propuesta de la Comisión nun foi la República federal, sinón lo que'l so presidente llamó l'Estáu integral"Asina nel párrafu terceru del artículu 1 dicíase:Dempués de cuatro díes (del 22 al 25 de setiembre) d'intensos y apasionaos alderiques, algamóse un consensu sobre la tema más polémica, la delimitación de les competencies ente l'Estáu central y les rexones autónomes", siguiendo una fórmula tripartita, propuesta pol diputáu César Juarros y defendida pol presidente Alcalá-Zamora, y que finalmente ye asumida pola Comisión y aceutada polos diputaos nacionalistes catalanes: nel artículu 14 determináronse les materies que yeren de la "esclusiva competencia del Estáu" tanto la so llexislación como la so execución direuta"; nel artículu 15 les que la llexislación correspondía al Estáu y que la so execución podía ser exercida pola rexón autónoma, "na midida de la so capacidá política, a xuiciu de les Cortes"; y nel artículu 16 les materies que la so llexislación y execución correspondía a les rexones, "conforme a lo que dispongan los respectivos estatutos aprobaos poles Cortes", y que nun taben numberaes nel artículu sinón que yeren "les materies ensin entender nos dos artículos anteriores".
Garantíes y drecheros de los ciudadanos
El primer grupu de drechos y llibertaes individuales y coleutives apaez recoyíu nel Capítulu I. Garantíes individuales y polítiques. Nel artículu 28 reconozse'l principiu de non retroactividá de les lleis y el principiu de llegalidá ("naide va ser xulgáu sinón por xuez competente y conforme a los trámites llegales"; nel artículu 29 l'mperiu de la llei y el drechu del habeas corpus ("Naide va poder ser deteníu nin presu sinón por causa de delitu. Tou deteníu va ser puestu en llibertá o apurríu a l'autoridá xudicial, dientro de les venticuatro hores siguientes al actu de detención. Toa detención va dexar ensin efectu o se va alzar a prisión, dientro de les setenta y dos hores de ser apurríu'l deteníu al xuez competente. (...) Van Incurrir en responsabilidá les autoridaes que les sos ordes motiven infracción d'esti artículu, y los axentes y funcionarios que les executen, con evidencia de la so illegalidá"); nel artículu 31 la llibertá de circulación y la inviolabilidad de la casa; nel artículu 32 la inviolabilidad de la correspondencia; nel artículu 33 la llibertá d'elección d'oficiu y la llibertá d'industria y comerciu, "sacantes les llimitaciones que, por motivos económicos y sociales d'interés xeneral, impongan les lleis"; nel artículu 34 la llibertá d'espresión, y como garantía s'añade "''en nengún casu va poder recoyese la edición de llibros y periódicos sinón en virtú de mandamientu d'un xuez competente. Nun va poder decretase la suspensión de nengún periódicu, sinón por sentencia firme"; nel artículu 35 el derechu de pidimientu; nel artículu 37 el deber de too ciudadanu d'emprestar "servicios civiles o militares, con arreglu a les lleis"; nel artículu 38 el derechu de xunta "pacífica y ensin armes" y el derechu de manifestación; nel artículu 39 la llibertá d'asociación y sindicación; nel artículu 41 la "inamovilidá" de los funcionarios y el so drechu a nun ser fadiaos nin escorríos poles sos opiniones polítiques, sociales o relixoses" y a "constituyir asociaciones profesionales que nun impliquen inxerencia nel serviciu públicu tuviéra-yos encamentáu''". D'últimes nel artículu 42 regúlase la suspensión alcordada por decretu del Gobiernu, que tendrá de ser ratificáu poles Cortes o pola Diputación Peramanente si les Cortes tuvieren disueltes, de los derechos y garantíes conseñaos en los artículos 29, 31, 34, 38 y 39 "en casos de bultable ya inminente gravedá". "Mientres la suspensión va rexir, pal territoriu a que s'aplique, la llei d'Orde Públicu". L'artículu 42 termina diciendo: "En nengún casu va poder el Gobiernu estrañar o deportar españoles, nin desterralos a distancia cimera a 250 quilómetros de la so casa".
Drechu a votu de les muyeres
thumb|300px|Muyeres exerciendo'l so drechu al votu n'Éibar en payares de [[1933. Semeya realizada por Indalecio Ojanguren.]] Les eleiciones a les Cortes Republicanes foron feches por sufraxu universal masculín, quedando escluyíes les muyeres, anque estes pudiéronse presentar como candidates. Namái trés muyeres resultaron escoyíes: Margarita Nelken nes llistes del Partíu Socialista Obreru Español, Clara Campoamor nes del Partíu Republicanu Radical y Victoria Kent nes del Partíu Republicanu Radical Socialista. Estes dos últimes van protagonizar l'alderique sobre'l sufraxu femenín.
Ún de los principales oponentes a la concesión del drechu al votu a les muyeres foi'l catedráticu de patoloxía de la Universidá de Madrid y diputáu pola Federación Republicana Gallega, Roberto Novoa Santos qu'aprovechó la so intervención como voceru del so grupu parllamentariu nel alderique de totalidá del proyeutu de la Constitución de 1931 pa manifestase en contra del mesmu siguiendo "argumentos biolóxicos" como qu'a la muyer nun l'apodera la reflexón y l'espíritu críticu sinón la emoción y tolo que tien de ver colos sentimientos. Basándose nel psicoanálisis sostenía que l'histerismu ye consustancial a la psicoloxía femenina. Coles mesmes recurrió al argumentu de que conceder el votu a la muyer sería dar el trunfu a la drecha y convertir a España nun Estáu conservador o teocráticu". Nesi alderique de totalidá afirmó:
Mercáu de Futuros del Aceite d'Oliva
El Mercáu de Futuros del Aceite d'Oliva (MFAO) ye un mercáu oficial español nel que s'axusten contratos de futuros sobre aceite d'oliva. La so sede atópase na ciudá de Xaén. Ta supervisáu pola Comisión Nacional del Mercáu de Valores. MFAO empezó a operar el 6 de febreru de 2004 y ye l'únicu nel mundu onde s'axusta l'aceite d'oliva como activu subxacente. MFAO xuega un papel esencial, introducise ente'l comprador y el vendedor d'un contratu de futuros pa garantizar el bon fin de les operaciones. La Sociedá Rectora del Mercáu ta constituyida por 63 accionistes estremaos n'accionistes financieros (21 en total), institucionales (Comunidá Autónoma d'Andalucía) y oleícolas (41 en total).
La entrada a valir del Reglamentu (XE) Nᵘ648/2012 del Parllamentu y del Conseyu, de 4 de xunetu de 2012, relativu a los derivaos extrabursátiles, les entidaes de contrapartida central y los rexistros d'operaciones (el Reglamentu EMIR”) y les sos normes téuniques de desenvolvimientu (xunto col Reglamentu EMIR, la Normativa EMIR”) tuvo un impautu determinante sobre la configuración de “MFAO, Sociedá Rectora del Mercáu de Futuros del Aceite d'Oliva” (la Sociedá”) y del Mercáu Futuros del Aceite d'Oliva (el Mercáu”) como cámara de contrapartida central con rexistru de productos derivaos y como mercáu secundariu oficial, respeutivamente.
Esta circunstancia traxo que los responsables de la Sociedá trabayaren nes distintes alternatives que pudieren dexar garantizar la continuidá del Mercáu y evitar el so zarru. Sicasí, magar los continuos esfuercios llevaos a cabu polos xestores de la Sociedá pa tratar de viabilizar el proyeutu, nenguna de les alternatives aportó facedera al escarecer d'encaxe o desenvolvimientu normativu que les faiga vidables, en dellos casos, o al nun cuntar colos sofitos necesarios, n'otros.
Ante la imposibilidá de siguir cola actividá, el Conseyu d'Alministración de la Sociedá decidió empecipiar el procesu de disolución y lliquidación de la Sociedá y, a tales efeutos, propunxo a la Xunta Xeneral Ordinaria y Estraordinaria d'Accionistes de 31 de marzu de 2016 l'aprobación del arrenunciu espresa a l'autorización concedida al Mercáu, según los alcuerdos relativos a la disolución de la Sociedá, magar dichos alcuerdos quedaríen sometíos suspensivamente de forma espresa a la condición de que s'echar# voz de a la Sociedá la revocación de l'autorización.
La referida Xunta Xeneral Ordinaria y Estraordinaria d'Accionistes de la Sociedá na so xunta del pasáu 31 de marzu de 2016 adoptó, por unanimidá, ente otros, los siguientes alcuerdos: 1.Aprobar espresamente l'arrenunciu de la Sociedá a l'autorización concedida a la mesma por aciu alcuerdu del Conseyu de Ministros, de 7 de payares de 2003, pa la creación del Mercáu rexíu pola mesma Sociedá, nos términos previstos nel artículu 49.1 a) del Real Decretu Llexislativu 4/2015, de 23 d'ochobre, pol que s'aprueba'l testu refundíu de la Llei del Mercáu de Valores. 2.La disolución de la Sociedá, condicionada suspensivamente de forma espresa a l'adopción per parte de la Comisión Nacional del Mercáu de Valores del alcuerdu de revocación de l'autorización concedida a la Sociedá pa la creación del Mercáu.
Estes circunstancies descrites dieron como resultáu la desapaición del MFAO, lo que provocó l'apaición a finales de 2017 d'un proyeutu d'I+D+i, basáu na teunoloxía Blockchain, que aceite-IE3789596 pretendía coyer el testigu del difuntu Mercáu de Futuros del Aceite d'Oliva, denomináu Olivacoin, que tenía'l so orixe nel Departamentu d'Economía Financiera y Direición d'Operaciones de la Universidá Sevilla (concretamente nel Grupu d'investigación oficial SEJ500) y desenvolveríase conxuntamente con miembros de la Escuela Téunica Cimera d'Inxeniería Escuela d'esta mesma Universidá.
La Blockchain de Olivacoin proponía un nuevu modelu de negociu a los tradicionales mercaos de futuros internacionales de commodities, articulándose ésti sobre la teunoloxía Blockchain, que dexa la trazabilidad total del Aceite d'Oliva (aprovisionamiento-fabricación-distribución- peracabo del veceru final), garantizando y certificando l'orixe del mesmu, de forma fiable y segura, ensin necesidá d'intermediarios.
Léry (Côte-d'Or)
Léry ye una comuña francesa del departamentu de Côte-d'Or, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Leuglay
Leuglay ye una comuña francesa del departamentu de Côte-d'Or, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Bolsa Petrolera Iranina
La Bolsa de Petroleos d'Irán o Bolsa Petrolera Iranina (n'inglés: Iranian Oil Bourse, IOB); ye'l proyeutu nel que Irán trabaya seriamente pa establecer el so propiu mercáu de valores petroleros, que'l so propósitu ye llevar a cabo transaiciones de petroleu, petroquímicos, gas y otros productos refinaos en divises distintes al dólar, tales como l'euru.
Antecedente
Irán empezó a recibir pagos n'euros pol petroleu en 2003 de los sos principales compradores n'Europa y Asia.
Anguaño les transaiciones de petroleu llevar a cabu ente otres, na New York Mercantile Exchange (NYMEX) y la Bolsa Internacional del Petroleu de Londres (IPE) dambes pertenecientes a una compañía estauxunidense. Tradicionalmente les bolses de Nueva York y Londres usen trés marques pa establecer el preciu del crudu, éstos son el West Texas Intermediate, el Brent de Noruega y el Crudu de Dubái. Col establecimientu de la Bolsa de Petroleos d'Irán Teḥrán quier crear la cuarta marca que'l so preciu establecer n'euros.
En desenvolvimientu
La Bolsa de Petroleos d'Irán entamaba empecipiar les sos actividaes el 20 de marzu de 2006, pertenecería al estáu iranín a diferencia de los sos competidores, amás de petroleu va intercambiar gas y productos refinaos y les sos operaciones llevar a cabu al traviés del Internet. La so llocalización xeográfica va ser la islla de Kish.
Aplazamientu ya inauguración
L'apertura de la Bolsa petrolera iranina foi aplazada pa una fecha indeterminada, por cuenta de problemes téunicos, según el Ministeriu de Petroleos d'Irán. Especular en marzu de 2006 que la tensión esistente ente Estaos Xuníos ya Irán foi la verdadera causa del aplazamientu indefiníu d'esti proyeutu.
El Ministru de Petroleu d'Irán, Kazem Vaziri Hamaneh, anunció na décima Asamblea Xeneral de la Axencia Internacional de la Enerxía celebrada en Qatar, que los trabayos pa establecer la bolsa de petroleu iranino empecipiar de nuevu la primer selmana de mayu de 2006 en siendo aprobada pol Conseyu de la Bolsa de Valores. El 5 d'abril, la televisión iranina reportó que'l ministeriu de petroleos concediera llicencia a la Bolsa Petrolera Iranina pa operar na islla de Kish. L'anunciu foi fechu direutamente pol presidente Mahmoud Ahmadineyad. La nueva fecha d'apertura de la Bolsa afitóse pal mes de setiembre.
Finalmente, dempués de dellos aplazamientos la inauguración de la Bolsa Petrolera Iranina llevar a cabu'l 17 de febreru de 2008. Les transaiciones realizar na moneda local y otres monedes fuertes sacante'l dólar. La bolsa tamién va realizar transaiciones en rublos rusos
Impautu macroeconómicu mundial
La creación de la bolsa petrolera iranina pon fin del monopoliu del petrodólar nel mercáu del crudu. Especúlase que'l cobru d'euros en llugar de dólares va causar una reacción en cadena na cual más y más consumidores y productores de petroleu lo comercilizarán n'euros, forzando tamién eventualmente a los Estaos Xuníos a pagar n'euros. Esto significaría que los Estaos Xuníos tendríen que llograr la divisa estranxera.
Nel 2006 el déficit na Balanza comercial; n'Estaos Xuníos, por conceutu de derivaos del petroleu; foi de $300 millardos. Mientres el dólar permaneza como moneda de reserves y el petroleu téngase que pagar en dólares, los EEXX pueden pagar por aciu la impresión de más títulos enerxéticos na forma de bonos de l'ayalga.
Si los EEXX tuvieren que buscar euros o yuanes pa pagar el so petroleu, entós tendríen qu'aumentar los impuestos, amenorgar el consumu y aumentar les esportaciones, enzancándose'l sostener los sos gastos militares.
Nesti procesu, la economía d'EE.UU podría colapsar, sumiendo tolos activos de los sos valedores y probablemente causando una depresión de dimensiones similares a la de los años 30. Polo xeneral traeríase a alderique'l fechu de que l'usu del dólar como moneda de reserva internacional pueda tar financiando'l estatus d'esi país como superpotencia mundial o si los EE.UU tán usando'l so poder militar pa caltener la so moneda como moneda de reserva mundial.
El ministru de petroleos d'Irán, Sayed Kazem Vaziri Hamaneh, sicasí negó que la Bolsa Iranina de Petroleu ponga en peligru la economía norteamericana, según él, "...el meyor métodu p'asegurar la demanda ye dar oportunidá a que productores y consumidores acomuñar pa invertir na industria petrolifera".