cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aeropuertu Internacional de Phoenix-Sky Harbor
Destinos internacionales
Ufiértase serviciu a 22 destinos internacionales (10 estacionales), al cargu de 8 aereollinies. 450px|thumbnail|center|Destinos Internacionales d'América.
Destinos nacionales
Bríndase serviciu a 104 ciudaes dientro del país al cargu de 15 aereollinies.
Estadístiques
thumb|El vuelu diariu de [[British Airways dende Heathrow.]] thumb|A [[Southwest Airlines Un Boeing 737-700 preparar pa salir de la puerta D6 de la Terminal 4.]] thumb|Llegada d'una MD-80 d'[[American Airlines.]] thumb|Despegue d'un [[Boeing 737#Serie 800|Boeing 737-800 d'United Airlines.]] thumb|Dempués de que la Terminal 1 foi baltada en 1991, la icónica torre de control de tráficu aereu "Sky Harbor" treslladar a 2768 East Old Tower Road en Phoenix, Az. Onde s'atopa anguaño.
Tráficu Añal
El Sky Harbor tien un permediu de 1,183 operaciones aérees el día.
Hai 69 aviones basaos nel Sky Harbor.
PHX Sky Train
thumb|PHX Sky Train.
Transportación Terrestre
Un autobús gratuitu con serviciu les 24 hores coneuta toles terminales y el estacionamiento Económicu Este. Los viaxeros pueden aportar al estacionamiento Económicu Este dende'l Sky Train PHX na Terminal 4.
La Ruta d'autobús 13 de Valley Metro llega a toles terminales del aeropuertu como enllaz col restu del sistema d'autobuses de Valley Metro. El Tren Llixeru de Phoenix tien una parada na estación cercana de Washington y la Cai 44. Una pasarela en movimientu sobre la cai Washington dexa a los pasaxeros del tren llixeru llegar a la cercana estación del PHX Sky Train y depués llegar a les estaciones nel estacionamiento Económicu Este y la Terminal 4. Les llinies d'autobuses 1 y 44 de Valley Metro sirven a la estación del PHX Sky Train en Washington y la Cai 44 con una parada de la ruta 3 na esquina de la cai, cerca del tren llixeru.
Un númberu de taxis, limusinas y les empreses de tresporte ufierten serviciu ente cada terminal del aeropuertu, l'área metropolitana de Phoenix, y otres comunidaes en tol estáu.
Accidentes ya Incidentes
== Aeropuertos cercanos ==
Gamones (Trevías)
Gamones ye un llugar de la parroquia de Trevías nel conceyu asturianu de Valdés.
Francisco Oviedo
Francisco Arcidio Oviedo Britez ye un políticu paraguayu qu'exerció como vicepresidente de la república por 9 meses.
Miembru del Partíu Coloráu, mientres el gobiernu de Luis Ángel González Macchi foi primeru Ministru de Facienda (2 d'ochobre 2000 a 6 de febreru de 2002) y depués del Ministru del Interior Interior (6 de febreru de 2002 a xunu de 2003).
El 5 de xunu de 2002 foi releváu del cargu de ministru del Interior y nomáu como direutor paraguayu de la hidroeléctrica Yacyretá; esto, depués de dos díes de protestes de llabradores contra la privatización d'empreses públiques, que foi brutalmente reprimida, y que'l so saldu fueron 1 muertu y 7 feríes. Reemplazar Víctor Formosa, un ex comisariu, y les protestes llograron la suspensión de la empresa telefónica estatal COPACO amás de la postergación del tratamientu nel congresu de trés propuestes similares.
De la mesma, la direición de Yacyretá asumir por menos d'un añu, hasta'l 16 de xineru de 2003, yá que arrenunció al cargu pa postulase a senador pol so partíu, pa les eleiciones del 27 d'abril de 2003.
N'abril de 2003 foi escoyíu senador nacional pal periodu 2003-2008.
En payares de 2007, tres l'arrenunciu del Vicepresidente Luis Castiglioni (pa candidatarse a presidente), el congresu paraguayu escoyó a Oviedo como'l so socesor; quien exerció'l cargu hasta'l 15 d'agostu de 2008, fecha na qu'asume'l yá vicepresidente electu, Federico Franco. Oviedo tuvo a puntu d'asumir como presidente pa complementar los dos últimos meses de gobiernu, por cuenta del arrenunciu del entós titular Nicanor Duarte Frutos; sicasí, la dimisión d'esti postreru nun foi tratada siquier nel congresu paraguayu (por cuenta de la falta de quórum favorecida pola so oposición).
Foi electu como parllamentariu del Mercosur pal periodu (2008-2013).
Miliza Korjus
Miliza Elizabeth Korjus foi una cantante, sopranu operística d'Estaos Xuníos, y qu'escontra el final de la so carrera tamién trabayó como actriz cinematográfica en Hollywood.
Entamos
Korjus nació en Varsovia, Polonia, siendo los sos padres Arthur Korjus, un Teniente Coronel estoniu del Exércitu Imperial Rusu y posterior Xefe de Gabinete del Ministru de la Guerra d'Estonia, y Anna Gintowt, descendiente de la nobleza polaca y lituana. La nacencia en Varsovia, entós parte del Imperiu rusu, deber a que'l so padre atopábase destináu ellí nesa dómina, anque darréu la familia treslladóse a Moscú. Korjus yera la quinta d'un total de seis hermanos (un mozu y cinco chiques). Mientres la revolución rusa de 1917 los sos padres dixebráronse, y en 1918 ella treslladóse a vivir a Kiev cola so madre y coles sos hermanes, recibiendo ellí formación musical.
Carrera
Siendo adolescente, Korjus viaxó pola Xunión Soviética formando parte del Coru Dumka. En 1927, mientres actuaba en Leningráu, consiguió cruciar la frontera y pasar a Estonia, onde s'axuntó col so padre. A partir d'entós empezó a actuar en xires polos países bálticos y Alemaña y, en 1929, casóse con Kuno Foelsch. Korjus siguió cola so carrera concertista como sopranu n'Alemaña, formando finalmente parte de la Staatsoper Unter den Linden de Berlín en 1933. Les sos actuaciones y grabaciones operístiques la catapultaron rápido a la vanguardia de les cantantes europees y valiéron-y el nomatu de "El ruiseñor de Berlín". El productor cinematográficu Irving Thalberg oyó les sos grabaciones y robló con ella un contratu cinematográficu por un periodu de diez años ensin habela vistu.
El primer filme de Korjus en Hollywood foi The Great Waltz (1938), títulu sobre'l cual Frank Nugent, del New York Times, cuntaba que yera "un escaparate pa Miliza Korjus", destacando tamién la so paecencia con Mae West. Gracies a esti papel, Korjus foi nomada al Óscar a la meyor actriz de repartu.
Taba previstu qu'en 1940 Korjus protagonizara una versión cinematográfica de la novela Sandor Rozsa, pero sufrió una quebra d'una pierna nun accidente de tráficu y, anque pudo evitase la amputación, precisó una llarga recuperación, motivu pol cual el filme hubo d'atayase. En 1941 yá s'atopaba abondo recuperada y empecipió una xira por Méxicu y darréu pelos países de Suramérica. Mientres felicidá xira, los Estaos Xuníos entraron na Segunda Guerra Mundial, y Korjus decidió tornar y permanecer en territoriu mexicanu mientres durara la guerra. Tando yá instalada en Méxicu, rodó una película n'español, Caballería del Imperiu.
En 1944 Korjus volvió a los Estaos Xuníos, actuando nel Carnegie Hall. Viaxó pel país varios años más, asitiándose finalmente en Los Angeles, California. Darréu fundó la compañía Venus Records, cola cual llanzó al mercáu munches de les sos primeres grabaciones.
Vida privada
En 1952 casóse con Walter Shector, retirándose como concertista y dedicándose a partir d'entós a les grabaciones discográfiques. Milza Korjus finó por causa de un fallu cardiacu en 1980 en Culver City, California, y foi soterrada nel Campusantu Westwood Village Memorial Park de Los Angeles.
La fía de Korjus, Melissa F. Wells, nació n'Estonia en 1932, y mientres más de cuarenta años formó parte del cuerpu diplomáticu estauxunidense, destacando'l so serviciu como Embaxadora d'Estaos Xuníos n'Estonia ente 1998 y 2001.
Zona metropolitana de Guadalajara
La Zona Metropolitana de Guadalajara o ZMG ye l'área xeográficu resultante del fenómenu de conurbación que tuvo la capital del Estáu de Jalisco xunto coles cabeceres municipales aledañas. En xunto, les ciudaes y llocalidaes fundíes, son coloquialmente llamaes como Ciudá de Guadalajara, por ser la capital del estáu la ciudá más poblada y con mayor relevancia histórica na Rexón Centro de Jalisco. Esta zona metropolitana ye la segunda más poblada de Méxicu, dempués de la Zona Metropolitana del Valle de Méxicu, según datos del Institutu Nacional d'Estadística y Xeografía (INEGI) del censu de 2015. Ye parte de la macro rexón del Bajío Occidente o  Centro Occidente de Méxicu
Delimitación
La Zona Metropolitana de Guadalajara, d'alcuerdu al decretu 254000/LX/15, aprobáu pol Congresu del Estáu de Jalisco, alcontrar na parte central del estáu mexicanu de Jalisco y ta conformada oficialmente por 9 conceyos, de los cualos 6 son consideraos como conceyos centrales, esto ye, conceyos que cunten con una conurbación continua. Dichos seis municipios son: Guadalajara, Zapopan, San Pedro Tlaquepaque, Tonalá, El Saltu y Tlajomulco de Zúñiga, los otros trés conceyos son: Juanacatlán, Ixtlahuacán de los Marmiellos y Zapotlanejo que son consideraos como conceyos esteriores pertenecientes a la zona metropolitana, pero que nun formen parte de la urbanización continua (conurbación).
Alministración y servicios públicos
La zona metropolitana nun implica una sola entidá alministrativa, anque si comparte un Conseyu Metropolitanu y un cuerpu policiacu llamáu Metropolicia. La Metropolicía ye un cuerpu policiacu que nun ye d'un únicu mandu, si non que depende de l'alministración de cada municipalidá, aun así la Metropolicía, que encárgase de la vixilancia y proteición de los seis conceyos centrales de la zona metropolitana (Guadalajara, El Saltu, Tlajomulco de Zúñiga, Tlaquepaque, Tonalá y Zapopan), comparte'l mesmu diseñu vehícular, el mesmu reglamentu y la mesma equipación, amás les metropolicías de cada conceyu tán autorizaes a entrar a otru conceyu ayenu al so col enfotu d'una persecución o solicitú d'ayuda.
Los servicios d'agua potable y alcantarelláu son apurríos pol Sistema Intermunicipal de los Servicios d'Agua Potable y Alcantarelláu, que brinda'l serviciu a cuatro municipios de la zona los cualos son Guadalajara, Zapopan, Tlaquepaque y Tonalá.
Población y estensión territorial
thumb|370px|Mapa de la Zona Metropolitana de Guadalajara (en verde y mariellu) y la so respeutiva [[conurbación.]]La población total de la zona metropolitana sumó 4,796,603 habitantes nel 2015, distribuyíos nos ocho conceyos pertenecientes a la zona, esto ye, nuna superficie total de 2,384.66 km² con una densidá permediu de 2,011.44 habitantes por km². El conceyu más pobláu de la zona ye Guadalajara con una población de 1,460,148 habitantes; en contraste con Juanacatlán, que con 17,955 habitantes ye'l menos pobláu de los ocho conceyos.
Evolución y proyeición demográfica
Los conceyos que conformen a la Zona Metropolitana de Guadalajara, tienen un enclín a la concentración de la población rexonal, según a la población total del estáu. A lo llargo del sieglu XX la población de la Zona Metropolitana foise amontando por cuenta de la concentración de la población estatal nésta. Nos años de 1950, 1970 y 2000, concentraba'l 27.4, 46.4 y 58.0 per cientu, respeutivamente, ente que pal 2007 concentraba al 66 per cientu de la población del estáu.
Pa los años vinientes, proxéctase una concentración mayor pa la zona, yá que pal 2030 envalórase que los conceyos metropolitanos van allugar casi'l 70 per cientu de la población estatal. Cola consecuente agudización de la problemática qu'esto trai; no social, el tresporte, el mediu ambiente, etcétera.
Coles mesmes, el conceyu que se proyeuta como'l más pobláu na zona pa los años vinientes va ser Zapopan, siguíu de Guadalajara, qu'a diferencia del restu de los conceyos de la zona presentó un decremento poblacional: pasando de los 1.6 millones d'habitantes en 2005 a los 1.2 envaloraos pal 2030.
En 2007, el conceyu de Guadalajara concentró'l 38.0 per cientu y Zapopan el 29.0 per cientu de la ZMG; ente que los conceyos de Tlajomulco el 6.0 per cientu y El Saltu'l 3.0 per cientu. Ente que para 2012 el conceyu que va axuntar la mayor cantidá d'habitantes va siguir siendo Guadalajara con un 33.6 per cientu, siguíu por Zapopan quien va concentrar el 29.6 per cientu de la población; espérase que pa 2030 estos pesos proporcionales inviértanse, por que Guadalajara ocupe'l segundu llugar con 22.5 puntos y Zapopan con 31.1 puntos porcentuales. En 2030 el conceyu de Tlajomulco (12.8%) va degolar en participación de población a la de Tonalá (12.5%).
Llocalidaes
La Zona Metropolitana de Guadalajara cunta con 48 llocalidaes según el INEGI, de toes elles la llocalidá más poblada ye la de Guadalajara con pocu más de 1.6 millones d'habitantes, dicha llocalidá ye la única del conceyu homónimu, siendo esti postreru xunto con Juanacatlán los conceyos con menor cantidá de llocalidaes (solo una por conceyu), Tlajomulco de Zúñiga cunta con 21 llocalidaes, Tonalá con 8, Tlaquepaque con 8, Zapopan con 9, El Saltu con 6 y Ixtlahuacán de los Marmiellos con 4. Les llocalidaes de la zona metropolitana, per cada conceyu, son:
Economía
Pa tolos conceyos arreyaos, pertenecer a la zona metropolitana de Guadalajara ye de gran relevancia, pos al ser la capital de Jalisco, foi'l centru del desenvolvimientu y del poder políticu y económicu d'esi estáu, de cuenta que los conceyos pueden participar en proyeutos d'urbanización cofinanciaos pol Gobiernu del Estáu en beneficiu de tolos conceyos.
Esta situación plantega nuevos retos en materia de definición de competencies y de coordinación ente los trés órdenes de gobiernu, que faigan posible la planeación y alministración integral del territoriu, la xestión eficiente de los servicios públicos y l'exerciciu plenu de los derechos de los sos ciudadanos, elementos indispensables pa la gobernabilidad y el desenvolvimientu sustentable de les zones metropolitanes. Nesti contestu, la identificación del númberu y tamañu de la zona metropolitana ye de fundamental interés pa tomar de decisiones, especialmente pa los distintos sectores encargaos de diseñar y instrumentar polítiques de desenvolvimientu con un referente territorial.
En ciertes partes de la Zona Metropolitana de Guadalajara'l nivel de vida ye comparable al de países d'altu desenvolvimientu; sicasí, dichu nivel de vida nun ye representativu de tolos conceyos, tamién esisten pela redolada o periferia de la ciudá, círculos de desigualdá y probeza.
Trabayu
De siguío amuésase una llista de los porcentaxes de población que mora y trabaya dientro o fora de cada conceyu:
Actividaes económiques
Nos últimos años amontóse la llocalización industrial, na zona metropolitana, principalmente en delles cañes de punta como la electrónica y la cibernética, lo qu'hai impresu un nuevu sellu a la estructura granible y a la fisonomía de los suburbios tapatíos.
La base económica de la ZMG encontar nuna industria diversificada, les principales actividaes económiques de la zona tán basaes nel sector terciario y secundario. La ZMG ye la segunda aglomeración del país en términos de los sos intercambios comerciales y la tercera pol volume de la so producción industrial. La conurbación concentra cerca del 75 per cientu de les industries jaliscienses, siendo asina'l principal centru d'actividaes económiques del estáu. Les principales actividaes na zona metropolitana son la industria manufacturera, el comerciu, los servicios personales y de caltenimientu según los servicios comunal y social.
Calidá de vida
La calidá de vida nos conceyos centrales de la zona metropolitana de Guadalajara (Guadalajara, El Saltu, Tlajomulco de Zúñiga, Tlaquepaque, Tonalá y Zapopan) foi calificada polos sos habitantes con un nivel de 74/100 según la Primer Encuesta Ciudadana de Perceición sobre Calidá de Vida realizada nel añu 2011. Según los resultaos de felicidá encuesta 6 de cada 10 ciudadanos consideren a la ciudá meyor que'l restu del país. Per otru llau, 1 de cada 10 habitantes cree que les condiciones de vida na ciudá son inferiores a otres ciudaes de Méxicu. Amás, los ciudadanos consideren como aprobatoria la salú y vivienda na zona metropolitana, ente que refierten los niveles de seguridá y l'actuar del gobiernu. Coles mesmes, una encuesta realizada por Consulta Mitofsky realizada en 2010 asitió a la ciudá de Guadalajara como la meyor ciudá del país pa vivir, según la opinión pública.
Marxinación social
thumb|Índiz de marxinación per llocalidá:Según los resultaos llograes pol II Conteo de Población y Vivienda, realizáu pol INEGI en 2005, los seis conceyos centrales de la Zona Metropolitana de Guadalajara teníen un grau de marxinación bien baxu con respectu al restu de los conceyos jaliscienses.
En materia d'educación, de los seis conceyos de la ZMG, El Saltu ye'l conceyu con mayor porcentaxe d'analfabetismu (6.1%). Los conceyos que cunten col mayor porcentaxe de población ensin primaria completa son Tlajomulco de Zúñiga y El Saltu; col 21.9 y 19.7%, respeutivamente.
Con al respeutive de les faltes de los ocupantes de les viviendes la distribución ye la siguiente: Tlajomulco ye'l conceyu con mayor porcentaxe de viviendes ensin serviciu sanitariu (1.0%); El Saltu ye'l conceyu onde la mayor parte de les viviendes tienen dalgún nivel de hacinamiento (48.3%) y pisu de tierra (10.6%); y tocantes a viviendes que nun cunten con serviciu d'agua entubada sobresal Tonalá (12.6%).
Les rexones dientro de la Zona Metropolitana con mayor índiz de marxinación alcontrar al oriente del conceyu de Guadalajara; estes llocalidaes atópense principalmente en Tonalá, Tlaquepaque y El Saltu. Ente qu'en llau opuestu, el poniente ye la rexón con menor índiz de marxinación. Les llocalidaes con índiz de marxinación bien baxu alcuéntrense principalmente en Zapopan, según en Guadalajara y delles poques en Tlajomulco de Zúñiga. Amás la periferia de la conurbación representa una petrina de llocalidaes con índices de marxinación altos, yá que ye nesta zona onde s'alcuentren la mayor cantidá d'asentamientos irregulares, que cunten con servicios d'agua potable y alcantarilaldo ineficientes ya inclusive inesistentes.
Llista d'asteroides/83301–83400
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Llocalidaes d'entidá menor de la provincia de Soria
Esta ye una llista de les llocalidaes d'entidá menor de la provincia de Soria n'España:
Toshio Suzuki
Carrera deportiva
Suzuki foi campeón de la Fórmula 3 Xaponesa en 1979, y remató terceru na Fórmula Pacific Xaponesa de 1982.
Apostó doce ediciones de les 24 Hores de Le Mans, siempres na clase mayor. Participó en 1985 y 1986 con un prototipu Dome Toyota, abandonando en dambes ocasiones. En 1988 corrió con un March Nissan, llogrando otru abandonu. Depués corrió con Nissan Motorsport xunto a Masahiro Hasemi y Kazuyoshi Hoshino, abandonando en 1989 al volante d'un Nissan R89C, y rematando quintu absolutu en 1990 con un Nissan R90CP. En 1993 corrió con un Toyota TS010 oficial, cuartu absolutu.
Suzuki volvió apostar les 24 Hores de Le Mans col equipu oficial Nissan al volante d'un Nissan Skyline GT-R LM. Consiguió un abandonu en 1995, acompañáu de Hoshino y Masahiko Kageyama, y remató 15º absolutu en 1996 xunto a Hoshino y Hasemi. En 1998 y 1999 participó con un Toyota GT-One oficial xunto a Ukyo Katayama y Keiichi Tsuchiya, resultando novenu y segundu absolutu respeutivamente. En 2000 corrió con un Panoz LMP-1 Roadster-S xunto a Masahiko Kageyama y Masami Kageyama, rematando sestu absolutu.
Suzuki remató séptimu nos 1000 km de Fuji de 1985 con un Tom's Toyota. En 1989 remató cuartu nos 480 km de Suzuka y sestu nos 1000 km de Fuji con un Nissan R88C oficial. En 1990 ganó los 1000 km de Suzuka con un Nissan R90CP. En 1991 ganó los 1000 km de Fuji con un Nissan R91CP. En 1992 llegó segundu nos 1000 km de Fuji con un Nissan R92CP. En 1993 ganó los 1000 km de Suzuka con un Nissan R92CP. En 1999 foi segundu absolutu nos 1000 km de Fuji con un Toyota TS020 oficial.
Suzuki ganó les 24 Hores de Daytona de 1992 xunto a Masahiro Hasemi y Kazuyoshi Hoshino con un Nissan R91CP oficial. En 1993 apostó dos carreres de Fórmula 1 en 1993 cola escudería Larrousse, terminando dambes fora de la zona de puntos.
El pilotu participó na Fórmula 3000 Xaponesa dende 1987 hasta 1997. Foi campeón en 1995, subcampeón en 1992, y quintu en 1987 y 1993, atropando seis victories.
Suzuki ganó'l Campeonatu Xaponés de Turismos de 1990 xunto a Kazuyoshi Hoshino con un Nissan Skyline GT-R de Impul, llogrando cinco victories y un segundu puestu nos seis carreres. En 1991 foi subcampeón con Impul xunto a Hoshino, llogrando tres victories y cinco podios en seis carreres. En 1993 foi subcampeón xunto a Akira Iida con un Nissan Skyline GT-R de Nismo, llogrando una victoria y cinco podios en nueve carreres. En 1995 xunto a Akira Iida corrió con un Nissan Sunny de Nismo, ensin llograr podios.
El pilotu resultó terceru nel Campeonatu Xaponés de Gran Turismos de 1995 con un Nissan Skyline GT-R de Nismo. En 1997 foi terceru nel con un Toyota Supra de Tom's.
Suzuki apostó les 24 Hores de Daytona de 2000 y 2001 con una Ferrari F355, dempués de lo que retiróse. En 2008 retornó a les 24 Hores de Le Mans con un Courage-Oreca xunto a Masami Kageyama y Haruki Kurosawa, col qu'abandonó.
Potsdam
Potsdam ye una ciudá alemana, capital del estáu federáu de Brandeburgu, allugada na redoma de Berlín, xunto al ríu Havel. Ye célebre pol Palaciu de Sanssouci.
Cuenta con un importante observatoriu astronómicu (Observatoriu Astronómicu de Potsdam o Astrophysikalisches Institut Potsdam), dedicáu al estudiu de l'actividá solar y astrofísica. La Universidá de Potsdam atópase en Potsdam.
Xeografía
thumb|left|[[Palaciu Nuevu (Potsdam)|El Palaciu Nuevu.]] La rexón ta formada por una serie de grandes morrenes de la postrera edá de xelu. Güei, la ciudá consta nos sos trés cuartes partes d'espacios verdes, con solo un cuartu d'área urbana. Hai alredor de 20 llagos y ríos en Potsdam, por casu l'Havel, los llagos de Griebnitz, Templin, Tiefer See, Jungfernsee, canal Teltow, Heiliger See y el Sacrower See. El puntu más altu ye'l Kleiner Ravensberg (114 msnm).
Potsdam ta estremada en siete distritos urbanos históricos y nueve nuevos Ortsteile (partes rurales), que se xunieron a la ciudá en 2003. L'apariencia de los distritos urbanos ye abondo distintu. Los distritos del norte y el centru tán formaos principalmente por edificios históricos, ente que'l sur de la ciudá ta apoderáu per amplies zones de nueves edificaciones.
Historia
thumb|left|[[Voltaire na residencia de Federico II en Potsdam. Vista parcial d'un grabáu de Pierre Charles Baquoy, copiando a N. A. CMonsiau.]] thumb|left|Llagu de Templin al sur de Potsdam.
thumb|left|Documentu del [[Sacru Imperiu Romanu Xermánicu de 993 que menta a Poztupimi.]] Potsdam foi fundada probablemente nel sieglu VII como un pueblu eslavu llamáu Poztupimi, centráu nun castiellu. Una posible traducción del nome podría ser so los carbayos. Ta mentáu per primer vegada por escritu nel añu 993, y pal añu 1317 ta mentada como una ciudá pequeña, aquel día yá alemana. Ganó'l so carta de población en 1345. En 1573 entá yera una pequeña ciudá de mercáu de 2.000 habitantes. Dempués de la Guerra de los Trenta Años (1618-1648), Potsdam perdiera casi la metá de la población.
La fortuna de Potsdam camudó radicalmente cuando foi escoyida en 1660 como residencia de caza de Federico Guillermu I, eleutor de Brandeburgu, el nucleu del poderosu Estáu que más tarde se convertiría nel Reinu de Prusia. Tamién allugó cuarteles prusianos.
Dempués del Edictu de Potsdam en 1685, convertir nun centru d'inmigración europea. La so llibertá relixosa atraxo a xente de Francia (hugonotes), Rusia, los Países Baxos y Bohemia. L'edictu aceleró la crecedera de la población y la recuperación económica.
Más tarde, la ciudá foi residencia de la familia real prusiana. Los maxestosos edificios de les residencies reales construyéronse principalmente mientres el reináu de Federico'l Grande. Unu d'estos ye'l Palaciu de Sanssouci (en francés: «ensin esmoliciones», por Georg Wenzeslaus von Knobelsdorff, 1744), famosu polos sos xardinos formales ya interiores rococó. Otres residencies reales son el Palaciu Nuevu y la Orangerie.
Berlín foi la capital oficial de Prusia y más tarde del Imperiu alemán, pero la corte permaneció en Potsdam, onde s'asitiaron munchos funcionarios gubernamentales. En 1914, l'emperador Guillermu II robló la Declaración de Guerra nel Neues Palais. En 1918, a la fin de la Primer Guerra Mundial, la ciudá perdió la so estatus de «segunda capital» d'Alemaña cuando Guillermu II abdicó.
Ríu Usumacinta
El ríu Usumacinta que'l so nome traducir como "llugar de monitos", ye un ríu que se forma nes partes altes de la sierra de los Cuchumatanes, específicamente nel Valle de Écija, San Carlos Sija y el Departamentu de Totonicapan, en Guatemala, y desagua nel golfu de Méxicu. El so llargor ye de 1123 km y ye el ríu más caudalosu de Méxicu y Centroamérica, tamién ye'l ríu más llargu de Centroamérica, con una descarga d'aproximao 5250 m³/s.
Potsdam
Historia
Al empiezu del Tercer Reich en 1933 diéronse la mano d'una manera ceremonial ente'l Presidente Paul von Hindenburg y el nuevu Canciller Adolf Hitler el 21 de marzu de 1933 na Garnisonkirche (Ilesia de la Guarnición) de Potsdam. Esto simbolizó la coalición ente los militares (Reichswehr) y el nazismu. N'abril de 1945, nel marcu de la Segunda Guerra Mundial, la ciudá foi bombardeada pola Royal Air Force, que destruyó la mayor parte del so centru históricu, quedando Potsdam seriamente estropiada.
Ríu Usumacinta
El so percorríu empecipia nel Valle de Écija, San Carlos Sija y Totonicapan onde cuerre de sur a norte, marcando la llende departamental del Quiche con Totonicapan y Huehuetenango, pa depués xirar al este y enfusase nel Quiche. Depués llega al banzáu de la hidroeléctrica Chixoy onde estrema les Verapaces col Quiche y depués vuelve dirixise al norte onde una vegada más camuda'l so cursu al este y depués de nuevu al norte onde sirve de frontera ente Guatemala y Méxicu a lo llargo d'aproximao 310 km, y dempués enfusar en territoriu mexicanu pol estáu de Tabasco, ellí estrémase en tres brazos y depués forma en conxunción cola cuenca del ríu Grijalva, un estensu delta banzaoso denomináu banzaos de Centla, nel qu'algama un caudal de 5200 m³/s. Esti delta mide alredor de 50 km d'anchu por 70 km de llargu, que correspuende al 12,27% de la superficie total del estáu Tabasco.
En Guatemala tien dellos nomes: Pacaranat y Chioj, en Quiché, ríu Negru y Chixoy tamién en Quiché, ríu Xayab, Xalala na zona reina, río Salinas nel Valle de Écija, San Carlos Sija y Caribe nel Petén.
Al ríu Usumacinta estremóse-y n'alto y Baxu Usumacinta, l'altu va dende la so nacencia en Guatemala hasta "Boca del Cuetu", cerca de la ciudá de Tenosique de Pino Suárez en Tabasco. El baxu Usumacinta empieza nesi mesmu llugar, pasa peles ciudaes tabasqueñas de Balancán de Domínguez, Emiliano Zapata y Jonuta, y termina na barra de Frontera, nel conceyu de Centla; dempués de confluyir col ríu Grijalva pa desaguar xuntos nel Golfu de Méxicu.
Potsdam
Historia
El gobiernu d'Alemaña del Este (formalmente conocida como la República Democrática Alemana, n'alemán Deutsche Demokratische Republik, DDR) intentó esaniciar los símbolos del militarismu prusianu. Munchos edificios históricos, dalgunos d'ellos gravemente estropiaos pola guerra, fueron baltaos.
Potsdam, al suroeste de Berlín, quedó xusto fuera de Berlín Occidental dempués de la construcción del Muriu de Berlín. La elevación del muriu non solo aislló a Potsdam al respective de Berlín Occidental, sinón que tamién dobló'l tiempu que se tardaba en llegar a Berlín Oriental. La ponte Glienicke sobre'l Havel conectaba la ciudá con Berlín Occidental y foi l'escenariu de dellos intercambios d'espíes mientres la Guerra Fría.
En 1990, cola reunificación alemana, Potsdam convertir en capital del Estáu de Brandeburgu. Hai munches idees y esfuercios pa reconstruyir l'apariencia orixinal de la ciudá, bien destacadamente el Palaciu Urbanu de Potsdam y la Ilesia de la Guarnición.
Ríu Usumacinta
Toponimia
La pallabra Usumacinta "Ozoma-tzin-tla" de raigañu Náhuatl,‘Monu’‘Ozomatli, diminutivu-reverencial;Tzin, tierra; Tlal, "tierra ó llugar de monitos"''.
Potsdam
Política
La EUFOR (fuercia de la Xunión Europea) instaló en Potsdam los cuarteles operacionales centrales pa la so misión na República Democrática d'El Congu.
Llugares d'interés
thumb|[[Palaciu de Sanssouci, el símbolu de la ciudá.]] thumb|La [[ponte Glienicke, usáu pal intercambiu d'espíes mientres la Guerra Fría.]] Na cultura y arquiteutura de la ciudá entá s'aprecia que Potsdam foi históricamente un centru receptor d'inmigrantes d'otros llugares d'Europa. L'atracción más popular en Potsdam ye'l parque de Sanssouci, a 2 km al oeste del centru de la ciudá. En 1744 el rei Federico'l Grande ordenó construyir una residencia equí, onde podía vivir sans souci («ensin esmoliciones», nel francés que se falaba na corte). El parque alluga munchos edificios magníficos:
Ríu Usumacinta
Nacencia del ríu Usumacinta
El ríu Usumacinta naz mui cerca del conceyu guatemalianu de Patzité sol nome de ríu Pacaranat y continua con esi nome en tou la llende departamental del Valle de Écija, Totonicapán y El Quiche corriendo de sur a norte primeru y depués escontra'l noroeste, recibiendo casi tolos regatos y manantiales del norte del Valle de Écija y Totonicapán.
Potsdam
Llugares d'interés
thumb|left|La Puerta de Fortuna y la ilesia de San Nicolás nel Antiguu Mercáu. La Plaza del Antiguu Mercáu ye'l centru históricu de Potsdam. Mientres tres siglos foi'l llugar onde s'alzó'l Palaciu de la Ciudá (Stadtschloß), un palaciu real construyíu en 1662. Baxu Federico'l Grande, el palaciu convertir en residencia d'iviernu de los reis prusianos. El palaciu quedó seriamente estropiáu mientres el bombardéu de 1945, y les autoridaes comunista baltar en 1961. En 2002 la Puerta de Fortuna foi reconstruyida na so posición histórica orixinal, que marca'l primer pasu na reconstrucción del palaciu. La Plaza del Antiguu Mercáu ta apoderada güei pola cúpula de la Ilesia de San Nicolás, edificada en 1837 n'estilu clásicu. Foi la última obra de Karl Friedrich Schinkel, quien diseñó l'edificiu pero nun vivió pa velo acabáu. Terminar los sos discípulos Friedrich August Stüler y Ludwig Persius. La parte oriental de la Plaza del Mercáu ta apoderada pol Antiguu Conceyu, alzáu en 1755 pol arquiteutu holandés Jan Bouman (1706-1776). Tien una carauterística torre circular, coronada con un Atles doráu que sostién el mundu sobre los sos costazos.
Ríu Usumacinta
Nacencia del ríu Usumacinta
Cuando marca la llende departamental denominar ríu Chioj y depués de recibir al ríu Serchil crucia sópito escontra l'este y recibe el nome de ríu Negru sirviendo de llende ente El Quiche y Huehuetenango hasta que recibe les agües del ríu Blanco del Valle de Écija, depués d'esto enfusa en El Quiche travesando los conceyos de Sacapulas, Cunen, Canía, Uspantan, Chicaman, una área bastante seca y al empar accidentada que se conoz como la falla "Chixoy", pa estremar por un curtiu tramu los departamentos de Quiche y Baxa Verapaz, enfusándose nesti últimu departamentu yá col nome de ríu Chixoy, nel banzáu de la Hidroeléctrica "Chixoy", que ye utilizada pa xenerar eletricidá en Guatemala. Equí'l ríu Chixoy nuevamente estrema a Baxa Verapaz y Quiche, el so cursu volver al norte onde estrema a esti últimu departamentu col d'Alta Verapaz recibiendo numberoses fontes d'agua, regatos y ríos tales como'l ríu Cuatro chorro, el ríu Salchichaj y el más importante d'estos, el ríu Copon que naz cerca del conceyu de San Juan Cotzal y cuerre escontra'l norte pa dir desaguar al Chixoy, mui cerca de lo que se conoz como'l Peyan o los cañones del Peyan, ye nesti llugar onde se-y conoz so los nomes de ríu Xayab y Xalala.
Ríu Yeniséi
El ríu Yeniséi (Енисей) ye un llargu ríu de la Rusia asiatica o Siberia que flúi en direición norte al traviés de les repúbliques de Tuvá y Jakasia, y el krai de Krasnoyarsk hasta desaguar nel golfu homónimu (mar de Kara, océanu Árticu). Tien un llargor de 4093 km, pero forma parte del sistema fluvial Yeniséi-Angará-llagu Baikal-Selengá-Ider qu'algama los 5539 km, y considérase el quintu ríu más llargu del mundu, tres l'Amazones, Nilu, Yangtsé y el Mississippi-Missouri. La so cuenca entiende unes, la 8ª del mundu.
Xeografía
El ríu Yeniséi naz en Kizil (Tuvá), de la confluencia del ríu Bolshói Yeniséi (Gran Yeniséi) y el ríu Maly Yeniséi (Pequeñu Yeniséi), que provienen de los montes Sayanes Orientales a lo llargo de la frontera rusu-mongola, y desagua nel mar de Kara, océanu Árticu, nun estuariu d'unos 400 km conformáu pola badea de Yeniséi y el golfu de Yeniséi.
Los sos principales afluentes son el ríu Angará, el Podkámennaya Tunguska (o Tunguska Cascayosu), y el Tunguska Inferior.
Escurre pel centru de Siberia en direición Sur-Norte. La mayor parte del ríu ye navegable, salvu ente payares y mayu que permanez xeláu. El so cursu cimeru ye aturbolináu, lo que foi aprovecháu pa la construcción de centrales hidroeléctriques, destacando les preses de Sayán y Krasnoyarsk.
Les ciudaes más importantes poles qu'escurre'l ríu son Kizil, Shagonar, Sayanogorsk, Abakán, Divnogorsk, Krasnoyarsk, Yeniseisk, Lesosibirsk, Igarka y Dudinka.
Trescripción del nome
La trescripción al español más correuta ye Yeniséi o, sía que non, Yenisey, anque ye frecuente atópase en diversos atles y testos delles trescripciones pocu correutes: Ienisei, Jenisej o Jenisei.
Sistema fluvial del ríu Yeniséi
El sistema fluvial del ríu Yeniséi ye unu de los mayores del mundu, y si considérase'l sistema Yeniséi-Angará-Sélenga-Ideriín ocupa'l 5º por llargor y el 8º per área de cuenca. Los principales afluentes del sistema recoyer na tabla que sigue, ordenaos agües enriba, esto, dende la desaguada a la fonte (la tabla nun ta completa).
Ríu Usumacinta
Nacencia del ríu Usumacinta
En recibiendo les agües del ríu Copon la cuenca alta del ríu Chixoy termina, y les sos agües tórnense seles y fondes, los rabiones sumen, el ríu enanchar a partir d'esi puntu gradualmente llogrando algamar hasta 400 metros d'anchu dempués del conceyu de Ixcan Sablera Grande y de recibir les agües del ríu Tzeja y el regueru Cantabal, Depués el ríu crucia de nuevu al este entrando asina a la estensa planicie del norte de Guatemala, onde se-y conoz como ríu Qimalja, equí'l ríu empieza un llargu serpenteo recibiendo dellos ríos ente los que se destacar el ríu Lechugal y el ríu Icbolay que ye'l desaguadoriu de la llaguna Lachua n'Alta Verapaz, finalmente'l so cursu xira al norte onde se-y llama río Salinas que naz nel Valle de Écija, pa sirvir de llende ente los países de Guatemala y Méxicu, recibiendo los caudales del ríu Les Delicies pel llau de Méxicu y el ríu San Roman pel llau del Peten, depués recibe al caudalosu río de La Pasión, este naz de la unión de los ríos Sebol y Santa Isabel o Cancuen escurriendo escontra'l norte exactu y recibiendo numberosos afluentes de la selva Petenera tales como'l ríu Santa Amelia, el ríu San Juan y el Subin ente otros munchos ríos pa cruciar al oeste y dir desaguar al ríu Salinas que naz nel Valle de Écija para xuntos formar dempués de la confluencia lo que se conoz como'l gran ríu "Usumacinta".
Cuenca del ríu Usumacinta
La llamada Cuenca del Usumacinta tien una área de 106 000 km² nel estáu de Tabasco y partir nordés del estáu de Chiapas, en Méxicu, según los departamentos de Quiché, Huehuetenango, Alta Verapaz, y El Petén nel noroeste de Guatemala, onde habiten cerca de 7' 500 000 persones.
Alto Usumacinta
thumb|250px| L'altu Usumacinta, na frontera ente [[Méxicu y Guatemala.]] El llamáu altu Usumacinta empecipia xusto onde se xunen los ríos Chixoy y La Pasión que ye'l puntu xustu onde'l ríu empezar a llamar Usumacinta.
Inda en Guatemala el Usumacinta, recibe les agües del ríu Lacantun y crucia escontra'l noroeste, percorriendo cerca de 198 km de frontera ente Méxicu y Guatemala, recibiendo otros afluentes como'l ríu'l Chacrio el Yaxchilan darréu recibe al ríu Busil Hai que na so desaguada forma unes bellísimas tabayones, depués recibe al ríu Macabilero y finalmente recibe al ríu Chocol Ja para dempués enfusase en territoriu mexicanu pol estáu de Tabasco no que se conoz como la reserva ecolóxica Cañón del Usumacinta formando impresionantes cañones y rabiones a lo llargo del so percorríu que termina en boca del cuetu pa internase nes llanures tabasqueñas.
So Usumacinta
Al pasar el cañón llamáu "Boca del Cuetu", el Usumacinta internar na llanura tabasqueña pa darréu llegar a la ciudá de Tenosique de Pino Suárez y más palantre internase nel conceyu de Balancán, enanchándose de nuevu hasta los 800 m y recibiendo les agües del ríu San Pedro Mártir, equí'l so caudal supera yá los 2000 m³/s en permediu.
En recibiendo a los ríos Chacamax y el Potreru, el ríu crucia los conceyos tabasqueños d'Emiliano Zapata y Jonuta, y nesti postreru, estremar en tres brazos, el primeru ye'l ríu Palizada, ríu que se desliga del Usumacinta antes 250px|thumb|El baxu Usumacinta nel conceyu de Balancán, Tabasco. de llegar a la ciudá de Jonuta pa dir desaguar na Llaguna de Términos; depués el ríu San Pedro y San Pablo dixebrar nos Banzaos de Centla pa desaguar nel Golfu de Méxicu; y finalmente el brazu principal, el Usumacinta sigue'l so cursu al noroeste con un caudal envaloráu de 1700 m³/s hasta que s'estrema nuevamente nel brazu principal y el ríu San Pedrito. Cabo resaltar que los Banzaos del Centla son una reserva de la biosfera de 302 702 hectárees que conforma la güelga más estensa d'América del Norte y unu de los 15 más importantes del mundu.
Delta del Usumacinta - Grijalva
En territoriu mexicanu, el Usumacinta percuerre 560 km siendo navegable tol añu dende'l cañón "Boca del cuetu" hasta la so unión col ríu Grijalva y la so posterior desaguada nel Golfu de Méxicu pola Barra de Frontera. Dientro de los Banzaos de Centla, el Usumacinta con un desfogue de 55.832 millones m³/añu, xunir col Grijalva que'l so caudal ye de 27.013 millones de m³/añu, (856 m³/s), ensin cuntar el caudal de los ríos Chilapa y Chilapilla, formando un importante delta con una estensión de 3 500 km² na reserva de la biosfera Banzaos de Centla.
Anque entá ye inciertu'l caudal que desfogan na Barra de Frontera los ríos Usumacinta y Grijalva envalórase qu'algama ente 3200 a 3300 m³/s, esto dempués de dellos rompidos (o bifurcaciones) ente los que podemos nomar el de, el de Manga de Clavu, el de la Pigua, el del ríu Samaria y finalmente el del ríu González, esti postreru desagua nel ríu Grijalva, pa xunise al Usumacinta nel llugar conocíu como Tres Brazos, pa siguir sol nome de ríu Grijalva, nome dau al ríu cuando foi afayáu por Juan de Grijalva nel añu de 1518, esti personaxe percorrió'l ríu hasta'l Trés Brazos onde confundió la fonte del ríu pensando que como se trataba del ríu más anchu, el Grijalva yera la fonte principal bautizándo-y asina dende entós. El caudal del ríu orixinalmente nun incluyía al ríu Mezcalapa, yá que nun esistía'l ríu González, que na actualidá ye'l que xune los dos cuenques, y nun foi dempués del rompido de Nueva Zelanda que los dos cuenques xuniéronse al traviés del ríu Viejo Mezcalapa, envalórase que orixinalmente el ríu Usumacinta na barra de Frontera desfogaba casi 3000 m³/s, de los cualos el Grijalva acarreta alredor de 1300 m³/s y el Usumacinta apurriría cerca de 1700 m³/s, pero dende la esviación del ríu Mezcalapa el so caudal varió algamando los 4500 m³/s, pa baxar adulces hasta aproximao 3250 m³/s na barra de Frontera, la barra del ríu Samaria desfoga na actualidá aproximao 1100 m³/s, finalmente'l San Pedro y San Pablo, y el ríu Palizada desfogarían cerca de 600 m³/s lo cual indicaría que'l sistema Usumacinta-Grijalva-Mezcalapa acarretaríen al mar aproximao 5250 m³/s lo que lo convierte nel sistema hidrolóxicu más caudalosu de Méxicu y Centroamérica. 250px|thumb|Los [[Banzaos de Centla en Tabasco, son parte del delta Usumacinta-Grijalva.]] La cuenca del ríu orixinal tendría'l nome de Usumacinta-Grijava, por cuenta de que la cuenca del ríu Mezcalapa y la del ríu Grijalva yeren dos cuenques separaes qu'antes de la llegada de los españoles nun teníen rellación dalguna y nun foi sinón hasta'l rompido de Nueva Zelanda na que los dos cuenques xuniéronse oficialmente, antes d'esto envalórase que la cuenca del ríu Grijalva apurría cerca de 1300 m³/s, y la del ríu Usumacinta alredor de 2500 m³/s (esto cuntando'l sistema de la Llaguna de Términos), na actualidá la Secretaria de Recursos Hidráulicos de Méxicu toma a la cuenca del ríu Mezcalapa y a la del Grijalva nuna mesma cuenca lo qu'equivaldría a que la cuenca del ríu Grijalva-Mezcalapa apurre aproximao 2750 m³/s, incluyendo'l caudal del ríu Samaria, y el del Usumacinta 2500 m³/s, por esto denominar cuenca o sistema fluvial Grijalva-Usumacinta, sicasí na unión de los brazos principales del delta que son el Usumacinta y el Grijalva, ye'l ríu Grijalva el que desagua nel ríu Usumacinta, yá que ye menos caudalosu qu'esti postreru.
El caudal del ríu Usumacinta y del Grijalva xuntos, refundien al mar ente 5200 y 5300 m³/s y nel clímax de la temporada lluviosa, apuerta a de 26.000 m³/s. Pol so nivel de descarga, el delta Usumacinta - Grijalva, ta consideráu como'l sistema más importante d'América del Norte y Centroamérica y tien el séptimu llugar a nivel mundial.
Potsdam
Llugares d'interés
thumb|La [[Puerta de Brandeburgu (Potsdam)|Puerta de Brandeburgu de Potsdam.]] thumb|200px|Barriu holandés. Al norte de la Plaza del Antiguu Mercáu tópense la Ilesia Francesa oval, alzada escontra 1750 por Boumann pa la comunidá hugonote, y la Puerta de Brandeburgu (construyida en 1770, y que nun tien de confundir se cola Puerta de Brandeburgu de Berlín).
Ríu Usumacinta
Delta del Usumacinta - Grijalva
El volume medio añal de descarga de los ríos Usumacinta y Grijalva ye de 125 mil millones de m³, que representen el 35% de les corrientes de Méxicu, formando un ampliu calce qu'anubre grandes árees y anicia nes zones baxes numberoses llagunes de poca fondura. Nos meses de setiembre y payares algama los máximos niveles d'agua causando hinchentes.
Potsdam
Llugares d'interés
Otru monumentu de Potsdam ye'l Barriu Holandés, un conxuntu d'edificios que ye únicu n'Europa, con alredor de 150 cases edificaes con lladriyos coloráu al estilu holandés. Construyir ente 1734 y 1742 so la direición de Jan Bouman pa los artesanos holandeses que fueren convidaos a establecese equí pol rei Federico Guillermu I. Güei, esta zona ye unu de los vecinderos más visitaos de Potsdam.
Al norte del centru de la ciudá ta la colonia rusa de Alexandrowka, un pequeñu enclave d'arquiteutura rusa (incluyendo una capiya ortodoxa) construyida en 1825 pa un grupu d'inmigrantes rusos. En 1999 la colonia foi declarada patrimoniu de la Humanidá pola Unesco.
Ríu Usumacinta
Delta del Usumacinta - Grijalva
L'estáu de Tabasco ye la rexón de Méxicu onde s'alcuentra la rede hidrolóxica más complexa, según na que se rexistren mayores precipitaciones. Equí, a diferencia d'otres entidaes mexicanes, ye l'escesu y non la falta d'agua lo que causa problemes, poles limitantes d'infraestructura pa drenarla.
Los enormes caudales de los ríos, les escases rimaes de les llanures y les intenses precipitaciones qu'afecten grandes estensiones mientres la dómina d'agües, causen severos hinchentes nos meses de setiembre, ochobre y payares que rexistren los mayores índices de precipitación pluvial na rexón.
Potsdam
Llugares d'interés
Al este de la colonia Alexandrowka atópase un gran parque, el Xardín Nuevu, que se diseñó en 1786 n'estilu inglés, y consta de dos palacios; unu d'ellos, el Palaciu Cecilienhof, foi onde se celebró la conferencia de Potsdam en xunetu y agostu de 1945. El Palaciu de Mármol construyir en 1789 nel estilu del Clasicismu.
Ríu Usumacinta
Ecoturismo
250px|thumb|[[Rafting nos rabiones de "Desempeñu" y "San José", Tenosique, Tabasco.]] Al enfusase Méxicu, pol estáu de Tabasco, el Usumacinta traviesa la reserva ecolóxica Cañón del Usumacinta que cunta con una estensión de 45 954 hectárees, la cual protexe una de les rexones más riques del mundu en biodiversidá.
Potsdam
Llugares d'interés
Otra zona interesante de Potsdam ye Babelsberg, un barriu al este del centru, qu'alluga los estudios cinematográficos UFA (Babelsberg Studios), y un estensu parque con dellos edificios interesantes, incluyendo'l Palaciu Babelsberg, un palaciu neogóticu diseñáu por Schinkel. La Torre Einstein llevantar ente 1920 y 1924 pol arquiteutu Erich Mendelsohn a lo cimero del Telegraphenberg.
Ríu Usumacinta
Ecoturismo
Nos cañones del Usumacinta, esisten los "rápidos" de San José y Desempeñu, nos cualos enantes correr maratones náuticos internacionales como'l "Maratón náuticu del ríu Usumacinta", o'l "Maratón Mundo Maya" y na atualidad ye posible practicár el rafting de categoría 2 y 3.
Potsdam
Llugares d'interés
Hai munchos parques en Potsdam, la mayor parte d'ellos incluyíos ente los llugares Patrimoniu de la Humanidá pola UNESCO. Ente ellos figuren:
Ríu Usumacinta
Ecoturismo
Asina mesmu, puede esfrutase de los impresionantes paisaxes presentes nel Cañón del Usumacinta, por aciu percorríos en lancha ufiertaos polos residentes de la zona conocida como "Boca del Cuetu" nel conceyu de Tenosique, Tabasco. Tamién ye posible prauticar rappel nes parés del cañón del ríu o nos cenotes y cueves qu'esisten na zona.
Potsdam
Llugares d'interés
Potsdam tamién inclúi un centru memorial na antigua prisión de la KGB en Leistikowstrasse.
Merritt Wever
thumb|245px|Merritt Wever en 2010
Merritt Wever ye una actriz d'Estaos Xuníos. En 2013 ganó un Emmy pol so personaxe de Zoey en Nurse Jackie. Anguaño trabaya pa la serie de AMC "The Walking Dead" interpretando a la nueva doctora d'Alexandría.
Vida privada
Graduóse na Fiorello H. LaGuardia High School, una secundaria especializada n'artes, y más tarde nel Sarah Lawrence College. Entrenóse como actriz en Nueva York y trabayó n'obres como Smashing y Cavedweller de teatros Off Broadway.
Carrera
Wever trabayó en películes como Into the Wild, Neal Cassady, Michael Clayton, Series 7: The Contenders, Signs, The Adventures of Sebastian Cole, Bringing Rain, All I Wanna Do y The Messenger, ente otres.
Tamién trabayó en series de televisión, en dellos capítulos de Conviction, Law & Order: Criminal Intent y The Wire. Formó parte del repartu de Studio 60 on the Sunset Strip, interpretando a Suzanne. Dende l'añu 2009 interpretó a Zoey, una estudiante d'enfermería, en Nurse Jackie, una serie d'humor negro protagonizada por Edie Falco. Pol cuál ganó un premiu Emmy nel añu 2013 como "Meyor Actriz de repartu d'una Serie de Comedia"
Joaquín Fernández Cortina
Joaquín Fernández Cortina foi un eclesiásticu español.