cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fuentesaúco
Asítiase al sureste de la provincia de Zamora, nun llateral del valle del ríu Guareña, asitiáu a 803 m d'altitú sobre una nidia fastera que baxa escontra'l cursu del Regueru de San Pedro, a 41,4 km de la ciudá de Zamora y a 34,2 km de Salamanca, afechiscamente comunicáu a dambes ciudaes por aciu una rede d'autobuses qu'opera de llunes a vienres. Fuentesaúco ta asitiáu na contorna de La Guareña, na que centraliza munchos de los servicios de la mesma, polo que ye considerada como cabeza comarcal.
Topónimu
El topónimu d'esta llocalidá apigura los vocablos fonte, derivada de la pallabra llatina "fons-fontis" cola que se noma al manantial d'agua, y sabugu, especie arbórea que da una flores blanques que s'usen na medicina como diaforético y escuédigu. El nome sufrió variaciones a lo llargo de los años y antes de llegar al actual hanse documentáu diverses versiones como "Fuentelsauco", "Fonte del Sauco o del Sabuco", ente otros.
Símbolos
left|125px|Escudu de Fuentesaúco. Escudu de plata, una águila exployada de sable y picada de gules, superada d'una corona real zarrada y a cada llau d'ésta un estandarte de gules y plata cornino d'oru. Cuadráu, bandada vertical de mariellu, colloráu, negru, colloráu y mariellu. El negru representando a l'águila, el colloráu los sos picos y garres y el mariellu al esmalte del campu del escudu. L'estil termináu nel so estremu cimeru por una Corona Real d'España o por un pomo. Sobre la superfecie del Estandarte va dir l'Escudu d'Armes del Conceyu.
Fecha del Boletín: 30-04-1992 NᵘBoletín: 82 / 1992
Allugamientu
Fuentesaúco ta asitiáu al sureste de la provincia de Zamora y enclaváu nun llateral del valle del ríu Guareña, alcontrándose'l nucleu urbanu nuna nidia fastera que baxa escontra'l cursu del Regueru de San Pedro, a 803 metros d'altitú.
Hidrografía
Al pie de Fuentesaúco flúi'l regueru de San Pedro, que pasa xunto al nucleu urbanu na so parte oeste y acaba desaguando nel ríu Guareña cerca de La Bóveda de Toro.
Dómina romana
Fuentesaúco cunta con dellos xacimientos documentaos nel so términu municipal, como son «Carrelinares» con restos d'asociaos a la dómina romana altoimperial, la «Tierra de la Sepultura» de adscripción cultural tardorromana y visigoda; y la Casa del Pastor» con restos visigodos.
Edá Media
La primer noticia histórica escrita que se caltién relativa a l'actual localicad de Fuentesaúco ye un documentu de 1128 nel que'l rei de Lleón Alfonsu VII y la so esposa Berenguela donaron el cotu redondu del mesmu nome al obispu de Zamora Bernard de Périgord. Pocos años dempués, en 1133, dichu obispu otorgaba'l derechu de fueru a los sos habitantes, popvlatores de Fonte de Savvgo, fechu del cual deduzse qu'en dicha fecha yá tenía d'esistir un conxuntu humanu significativu. Col fin de favorecer l'atracción de mayor númberu de xentes pa reforzar la so repoblación, Alfonsu IX de Lleón dio en 1224 un documentu de exención de too pechu a los nuevos pobladores que s'asitiaren en Fuentesaúco.
Edá Moderna
thumb|Detalle del mapa Nouvelle Carte d'Asturie, Galice et Leon, de principios del sieglu XIX, en que puede reparase Fuentesaúco. Mientres la Edá Moderna Fuentesaúco foi una de les llocalidaes integraes na provincia de Toro, dependiendo de dicha ciudá pal votu en Cortes. Per otru llau, no eclesiástico Fuentesaúco constituyía la cabecera d'un arciprestalgu dende 1499. Darréu, en 1597, la villa de Fuentesaúco foi mercada por Pedro de Deza, a quien-y dio'l Condáu de la Fuente del Sabugu el rei Felipe III d'España en 1612, que primeramente foi rexíu dende'l palaciu qu'estos condes teníen en Toro.
Edá Contemporánea
Yá na Edá Contemporánea, Fuentesaúco quedó adscritu por aciu la división provincial de 1833, a la provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, que, como toles rexones españoles de la dómina, escarecía de competencies alministratives. En 1834 constituyóse como cabecera de partíu xudicial, fechu que s'enllargó hasta 1983, cuando foi suprimíu'l mesmu ya integráu nel Partíu Xudicial de Zamora.
Tres la constitución de 1978, Fuentesaúco pasó a formar parte en 1983 de la comunidá autónoma de Castiella y Lleón, en tanto conceyu integráu na provincia de Zamora.
Economía
thumb|right|[[Garbanzu de Fuentesaúco.]]
La economía de Fuentesaúco ta apoderada principalmente pol sector primariu, en gran midida pola agricultura y na ganadería, dando llugar a la esistencia de ciertes empreses de la industria agroalimentaria, centraes nel tresformamientu de productos cárnicos y lácteos.
L'agricultura de la zona, principalmente, ye estensiva basada nos cultivos de secanu, sobremanera ceberes, anque tamién ye importante la cantidá de suelu dedicada al regadío. Tamién hai que destacar los garbanzos, arrexuntaos na denominación d'orixe Garbanzu de Fuentesaúco, según el cultivu del espárragu, de más recién introducción. Ye tal l'enraigono de los garbanzos a esta tierra zamorana, que ye conocíu por toos el dichu qu'acompaña al pueblu, que nun ye otru que'l de "el bon garbanzu y el bon lladrón de Fuentesaúco son".
La ganadería ta apoderada por instalaciones intensives nos sectores lácteo y porcín.
Fiestes
La fiesta más popular ye la de La Visitación, celebrada la primer fin de selmana de xunetu. El so orixe remontar a hai más de 400 años y nella tienen llugar los tradicionales “axorices”, espectáculu taurín nel que participen toros, caballos, espantadores y encerradores, xunto col numberosu públicu rexuntáu nel prau de La Reguera. Atendiendo a la ordenanza municipal reguladora de festexos taurinos populares, cabo señalar que'l so orixe remontar al 17 de xunu de 1596, tres un intentu d'unificar les festividaes relixoses de los dos feligresíes esistentes entós daquella, les cuálos estremaben la villa. D'esta forma, les dos partes del conceyu, San Juan y Santa María xuníense proclamando la festividá: La Visitación de La nuesa Señora a la so prima Santa Isabel. D'esta forma, consiguíase aunir a les figures de San Juan, por aciu la so madre, Santa Isabel, y a Santa María. Ye ciertu que nos sos empiezos estes festividaes teníen un altu conteníu relixoso, al que nun tardó en sumase'l componente taurín, pos ye equí onde nacen axorizar de Fuentesaúco. Los conocíos Axorices, nacieron como un actu d'enfrentamientu social, relativu a los distintos niveles socioeconómicos de la llocalidá. Los ganaderos o posesores de caballos de la dómina, encargar de traer a los toros y cabestru dende la finca pa zarralos nes corrolades del pueblu, coles mires de ser toreaos pela tarde na plaza de toros. El pueblu llanu que nun podía esfrutar d'esos festexos taurinos na plaza, motiváu pol sentimientu sociu-cultural y de divertimento, esperaba a los reses na entrada del pueblu col fin de "axorizar" a la menada conducida polo caballistes, obligándo-yos a axuntar de nuevu la menada y volver intentar zarrala peles cais del pueblu. D'esta forma, cabo señalar que Los Axorices, basar nel desafíu esistente ente los que participen a cuerpu y los que participen a caballu, de forma que los caballeros quieren sacar del Prau de la Reguera la menada de toros, ente que los encerradores d'a pies torguen el pasu de los corninos, d'ende'l so nome. Anguaño, y pa siguir cola tradición, realícense trés axorices acaldía antes de zarralos nes corrolades asitiaes dientro del pueblu. Xunto a axorizar, tamién se celebren otros festexos taurinos en La Visitación, como son los encierres de cai y los festexos de plaza. Cabo señalar la diferenciación de les partes dientro del encierre mistu compuestu por de primeres l'encierre de prau (axorices y xubida) y en segundu llugar l'encierre de cai.
La Feria de Los Santos ye otra de les tradicionales fiestes saucanas. El so orixe ye tamién inciertu, anque tuvo d'algamar una amplia notoriedá en reconociéndose la so oficialidá con una orde real de Carlos III del añu 1776. De magar, foi celebrada tolos martes y los seis primeros díes de payares. El so orixe foi ensin dulda una feria agroalimentaria, antaño denomada "feria del ayu" y que güei se convirtió nun puntu d'alcuentru y esposición de productos de la tierra.
Melodifestivalen
Melodifestivalen (pronunciación sueca: [mɛlʊˈdîːfɛstɪˌvɑːlɛn]; literalmente "el festival de la melodía") ye una competición musical anual entamada polas emisoras públiques sueques Sveriges Television (SVT) y Sveriges Radio (SR). Escueye'l representante del país pal Festival d'Eurovisión y fízose casi tolos años dende 1959. Dende'l 2000, la competición ye'l programa de televisión más popular de Suecia. Tamién ye tresmitíu per radio y Internet. En 2012, les semifinales tuvieron 3.3 millones d'espectadores de media y estímanse que más de 4 millones de persones en Suecia vieron la final, cuasi la metá de la población sueca. El festival algamó seis ganadores de Eurovisión y 24 vegaes nes primeres 5 posiciones pa Suecia nel Festival. El ganador del Melodifestivalen ye escoyíu por paneles de xuraos dende la so aniciu. Dende 1999, al votu'l xuráu améstase un votu telefónicu del públicu que tien la mesma influencia nel resultáu final. La competición provoca un impautu considerable nes llistes de ventes musicales en Suecia. L'introducción de les semifinales en 2002 aumentó'l númberu potencial de concursantes d'aproximadamente 12 a 32. Tamién entamó una versión infantil de la competición esi añu, Lilla Melodifestivalen. Cantares pop llixeramente orquestaos, conocíos ellí como música schlager, yera tan predominante que'l festival yera dacuando llamáu schlagerfestivalen ("el festival del schlager") o schlager-sm ("campeonatu suecu del schlager") polos medios suecos. Sicasí, otros estilos musicales como'l rap, el reggae, y el glam rock fixeron actu de presencia pola espansión del festival. La introducción d'una gran final en Estocolmu atraxo turismu abondu a la ciudá.
Fuentesaúco
Fiestes
De sonadía ye tamién la Selmana Santa de Fuentesaúco, una de les más populoses de la provincia de Zamora. Entá caltién nos nuesos díes la so austera pureza y l'ampliu respaldu de los saucanos al traviés de los sos cinco confreríes como son: Confrería del Ecce Homo, Hermandá de Jesús Nazarenu, Confrería del Cristu de l'Agonía (Confrería del Silenciu), Confrería del Santu Entierru y Confrería de la Virxe de la Soledá. Cuenta con un bon númberu de procesiones, nos que participen pasos de pervalible imaginería relixosa, roblaos por reputaos escultores como Juan de Montejo, ente otros.
Melodifestivalen
Oríxenes
Con ocho naciones compitiendo, el primer Festival d'Eurovisión tuvo llugar en Lugano, Suiza en mayu de 1956. El primer festival de Suecia foi'l terceru, en 1958. Ensin emitir una seleición pública, Sveriges Radio (SR) escoyó a Alice Babs pal concursu de Hilversum, Países Baxos. El cantar elixíu foi "Samma stjärna lyser för oss två" (Les mesmes estrelles rellumen por los dos), más tarde renomada como "Lilla stjärna" (Pequeña estrella). Terminó en cuartu llugar n'Eurovision el 12 de marzu de 1958. El primer Melodifestivalen, incluyíu nel espaciu de radio Säg det med musik, celebróse'l 29 de xunu de 1959 nel Cirkus d'Estocolmu. Ocho cantares participaron. Cuatro xuraos "espertos" en Estocolmu, Gotemburgu, Malmö y Luleå decidieron el ganador. Esti foi Siw Malmkvist con "Augustin", pero SR decidió —ensin pregunta-y al cantante orixinal— que sería interpretáu por Brita Borg en Eurovisión. Esta política d'elexir l'artista pa Eurovisión internamente y poner a otros a cantar candidatures potenciales nel Melodifestivalen interrumpióse en 1961. La competición fízose un programa dixebráu en 1960, conocíu como'l Eurovisionschlagern, svensk final. Nos primeros años, yera tresmitíu a Noruega y Dinamarca pola rede Nordvision. La competición garró'l so nome actual, Melodifestivalen, en 1967. El Melodifestivalen foi atayáu tres vegaes. En 1964, la competición foi frustrada por una fuelga d'artistes; Suecia nun unvió canción a Eurovisión esi añu. Suecia faltó al festival una segunda ocasión en 1970 por mor d'un boicó nórdicu del sistema de votación, que llevara a un empate a cuatro na primera posición nel concursu de 1969. Dempués l'organización del festival por parte SR en 1975 en Estocolmu, grupos d'izquierdes alegaron que Suecia nun tenía de gastar dineru pa ganar y acoyer Eurovisión de nueves. Esto conduxo a manifestaciones en masa escontra la música comercial y la organización d'un Alternativfestivalen non comercial. Poro, Suecia decidió nun unviar canción a Eurovisión 1976, pero volvió en 1977.
Participación
izquierda|miniaturadeimagen|[[Charlotte Perrelli, la ganadora del Melodifestivalen 2008, actuando nel Festival d'Eurovisión en Belgráu]] Cientos de cantares y cantantes tuvieron nel Melodifestivalen dende'l so entamu. Anque los compositores que moraben fuera Suecia yeren cuantayá non almitíos nel festival, en 2012 entamóse a dexar qu'estos unviaren candidatures, mientres collaboraren con un compositor suecu. Pa ser escoyible, teníen de tener a lo menos 16 años d'edá el día de la primera semifinal d'Eurovisión. Fasta 2001, la participación nel festival taba llimitada a una sola nueche. El númberu de candidatures oscilaba ente cinco y doce. Un sistema de dos rondes usóse de forma intermitente ente 1981 y 1998, nel que tolos concursantes sacante cinco yeren desaniciaos na primera ronda de votación. Nun ser quién a algamar la segunda ronda baxo esti sistema yera vistu como un fracasu considerable pa un artista famosu. Cuando Elisabeth Andreassen nun llogró clasificase en 1984, práuticamente acabó cola so carrera. La introducción de semifinales selmanales en 2002 aumentó el númberu de concursantes a 32. A lo menos 10 d'ellos tienen de participar en suecu. Un discu colos cantares de cada añu ye espublizáu dende 2001 y, dende 2003, un DVD coles semifinales y la final. El Melodifestivalen foi la plataforma que llanzó al ésitu a artistes llocales como ABBA, Tommy Körberg y Lisa Nilsson. La competición acoyó tamién intérpretes de fuera Suecia, como Baccara, Alannah Myles, Katrina Leskanich, y Cornelis Vreeswijk. Dalgunos participantes del Melodifestivalen representaron tamién —o tentaron de representar— a otros países n'Eurovisión. Mientres l'ésitu a nivel nacional ye habitual pa los ganadores del Melodifestivalen, la mayoría de participantes tornen al anonimatu. Sicasí, dalgunos algamen gran ésitu internacional. L'impautu que la competición tien nes llistes de ventes supón qu'un artista nun tien de ganar pa llograr númberos récor dientro'l país. Por exemplu, el cantar que terminó caberu nel Melodifestivalen 1990, "Symfonin" de Loa Falkman, encabezó la llista de cenciellos sueca. El casu más recién foi en 2016 con "Bada Nakna" de Samir & Viktor. En 2007, 21 participantes algamaron la llista Sverigetopplistan. La selmana dempués la final de 2008, tou el top 15 de ventes nacionales taba formáu por cantares del festival.
Fuentesaúco
Fiestes
Bien celebraes, y de rancia tradición, son tamién Les Águedas. Mientres esta festividá, la villa cunta con una nutrida confrería, na que los sos componentes vistir coles sos meyores gales pa la particular procesión y posterior pasacalles.
Melodifestivalen
Seleición de concursantes
El procesu d'amenorgar miles de potenciales concursantes a solu 29 dura más de siete meses. SVT escueye direutamente 14 cantares ente los unvíos del públicu en xeneral. Trece candidatures más vienen d'invitaciones especiales feches pola SVT o tamién escoyíes ente las recibíes en la convocatoria pública. Finalmente, el cantar númberu 28 ye elixíu al traviés el concursu "Svensktoppen Nästa". A lo menos el 10% de los 28 cantares finales son en suecu. El procesu completu pue entamar tan ceo como en mayu del añu anterior y pue tar zarráu pa xineru.
Cantares
SVT entama la gueta de cantares nueve meses enantes de l'empiezu'l festival televisáu (díes dempués la final d'Eurovisión del añu anterior). La fecha llende pal unvíu de candidatures ye en setiembre y puen tar en cualquier llingua. Na preseleición, la duración ta llendada a tres minutos y vente segundos. Si son a formar parte de los 28 finales, los cantares tienen d'acurtiase a tres minutos y tamién puen ser amesturaos. El procesu d'entrega ye supervisáu por miembros de la Asociación d'Editores Musicales de Suecia (SMFF, poles sos sigles en suecu), que tienen el trabayu d'amenorgar el númberu de cantares, qu'alcanza más de 3000 cada añu dende 2002, a solu 1200. Les 3440 candidatures recibíes na preseleición pal Melodifestivalen 2009 ye el mayor númberu de la historia la competición. Les eleiciones de la SMFF pasen entós a un xuráu de 16 persones formáu por profesionales de la música, equipu de la SVT y otros miembros del públicu. El xuráu cuenta tanto con xente mozu como con mayores. Los cantares que se clasifiquen, xunto colos sos compositores y lletristas, anúnciense al final de setiembre. Esto va davezu siguíu d'especulación sobre quién cantará qué. Los compositores que se clasifiquen tienen de dar entrevistes a SVT, aportar a ruedes de prensa enantes la competición y tar abiertos a apaiciones promocionales si'l so cantar algama la final.
Fuentesaúco
Patrimoniu Monumental
thumb|right|[[Ilesia de Santa María del Castillo (Fuentesaúco)|Ilesia parroquial de Santa María del Castillo.]]
Ente los sos monumentos relixosos figuren:
Melodifestivalen
Artistes y comodines
La SVT esbilla intérpretes pa les candidatures. Los artistes qu'interpreten la maqueta de los cantares entren automáticamente. Tienen de cantar nel caso de nun alcontrar un intérprete alternativu. Los cantares de los artistes cuerren peligru de descalificación si refuguen. Amunchayá, esta regla llevó a la descalificación de, ente otros, "När löven faller" de Carola en 2003 y "So Good" de Stephen Simmonds en 2006. SVT tamién pue pasar canciones a otros intérpretes ensin considerar los intereses del artista orixinal. Esto enzancó la participación de Brandsta City Släckers (en 2004) y de Pernilla Wahlgren (en 2005), que les sos canciones foron interpretaes por otros. Los cambeos de cantares descalificaos asoceden de forma inesperada en la competición. En 2006, "Naughty Boy" de Hannah Graaf (el sustitutu del cantar de Simmonds) terminó penúltimu na so semifinal. En 2002 y 2007, sicasí, los sustitutos interpretaos por Jan Johansen y Måns Zelmerlöw algamaron el top 10. Los concursantes que van interpretar los 28 clasificaos de la preseleición son anunciaos a final de payares. Tamién ye común la presencia de cantautores, que davezu confirmen la so participación enantes l'anunciu oficial. El sistema de comodinos foi introducíu en 2004 pa diversificar la música participante. Cuatro artistes, ún en cada semifinal, foron invitaos pola SVT pa presentar un cantar de la so eleición, siempres con arreglu a les normes. Los comodinos foron anunciaos en xunu. De magar foron introducíos, tres ganaron la competición. En 2011 había 15 comodinos. Esti sistema desanició en 2013.
Fuentespreadas
Xeografía
Forma parte de la contorna de la Tierra del Vinu, llindando al norte con Jambrina y El Piñero, al sur con El Maderal, al este con San Miguel de la Ribera y Argujillo y al oeste con Cuelgamures y Santa Clara de Avedillo.
Norm Macdonald
Norman Gene Macdonald, más conocíu como Norm Macdonald, foi un cómicu y actor canadianu.
Melodifestivalen
Llugar
miniaturadeimagen|L'[[Ericsson Globe acoyó hasta 12 finales dende 1989.]] Los recintos pal festival de cada añu comuníquense en setiembre del añu anterior. Les semifinales tienen llugar en villes y ciudaes per ende. L'Ericsson Globe d'Estocolmu, con capacidá pa 16.300 espectadores, acoyó la final desque les semifinales foron introducíes, en 2002, hasta 2012. En 2013, la final treslledóse al apocayá construyíu Friends Arena nel municipiu de Solna. El Scandinavium de Gotemburgu pudo acoyer la final de 2005, pero refugó darréu que coincidía con un partíu de ḥoquei sobre xelu del Frölunda. L'eventu fízose nos primeros años nun solu recintu, el Cirkus d'Estocolmu, que foi sede de les primeres diez ediciones. En total, acoyó la final del festival 17 vegaes. El Globe Arena d'Estocolmu tuvo 7 finales y la sede central de SVT, 5. La competición llevóse fuera Estocolmu per primer vegada en 1975 como parte d'una política de descentralización de SR. Estocolmu acoyó 37 finales en total, ente elles les 14 primeres. Gotemburgu acoyó 8 y Malmö, 7. La final de la competición enxamás foi fuera d'estes ciudaes. Enantes l'espansión de 2002, l'anfitrión del Melodifestivalen del añu anterior acoyería Eurovisión en casu de victoria sueca. D'esta miente, Eurovisión 1985 realizóse'n Gotemburgu, el de 1992 en Malmö y el del 2000 en Estocolmu. Dende 2002, namás el Scandinavium de Gotemburgu y el Malmö Arena de Malmö acoyeron más de tres semifinales. El Scandinavium acoyó de fechu una tolos años dende 2003. En 2008, l'Andra Chansen (la fase de repesca) fízose'n Kiruna, al norte'l círculu polar árticu. Dende 2013 la final faise nel Friends Arena.
Fuentespreadas
Toponimia y xentiliciu
Rexístrense formes similares a l'actual mientres el Medioevo. Una cita en llatín de 1233 amuesa'l llocativu, probablemente cultista Fontibus Predatis. Nel participiu de la segunda parte del nome puede afayase un descendiente del llatín “praedata-“ (robada), del verbu “praedō“ ([yo] saquéu), forma vulgar de praedor, -ārī, que'l so valor semánticu precisa, nesti contestu romance, dalguna aclaración. Un descendiente direutu ye'l portugués “prear” (escalar), acepción tamién común nel castellán antiguu. Son descendientes tamién el castellán y aragonés antiguos “prear” (robar), y el gallegu “preá” (‘atracón, bon taragañu). En lleonés dialeutal pervive l'acepción “prear” y “priar” (echase a perdersobremanera referíu a la fruta); tamién “priado” (estropiáu, deterioráu, maltratáu) en Maragatería. Vease'l refrán aducíu por Correas: “Al soldáu, pan seko i vinu preado”.
Puede en consecuencia interpretase Fuentespreadas como “fontes arruinaes, fontes cayíes”. Puede tratase d'una muerte arqueolóxica atopáu polos repobladores medievales, una fonte abovedada o techada, seique de dómina tardorromana o visigótica, que la so estructura tuviera derruida nel momentu de la designación. Hipótesis alternativa y non descartable sería interpretar Fuentespreadas como “fontes que la so enagua ye non potable o de mal sabor”. Según otra opinión posterior, podría significar fontes de poco valor.
Melodifestivalen
Rondes televisaes
El festival televisáu dura seis sábados y consiste en seis programes en direutu: cuatro semifinales, nes que siete cantares compiten; una segunda oportunidá qu'inclúi cantares que casi se calsifiquen pa la final; y una gran final. Esta ta formada por 10 cantares: dos de cada semifinal y les dos más populares de la segunda oportunidá. 7 canciones en cada semifinal y 12 en la final (8 ganadores y 4 del Andra Chansen).
Fuentespreadas
Toponimia y xentiliciu
El xentiliciu d'esta llocalidá ye fuentesiano.
thumb|Ilesia parroquial thumb|Cai del pueblu thumb|Vivienda próxima a la ilesia thumb|Escudu de casa nes proximidaes de la ilesia thumb|Panorama dende la ilesia
Melodifestivalen
Semifinales y segunda oportunidá
Enantes l'introducción del actual formatu de semifinales (deltävlingar) en 2002, la competición yera davezu un únicu espectáculu en direutu. Baxo'l sistema actual, cuatro semifinales son tresmitíes a les ocho de la tarde en cuatro sábados darréu. Les semifinales entamen a principios de febreru y 7 cantares compiten en cada programa. L'estremancia cola final ye que nun s'utilicen xuraos, sinón que'l televotu decide'l resultáu. Los cantares s'interpreten en direutu coles llinies telefóniques abiertes pa la primer ronda de votación. Los dos cantares cola menor cantidá votos nun se clasifiquen pa la segunda ronda. Los cinco primeros lluchen por una plaza na final o nel Andra Chansen. Los dos más votaos van a la final, mientres el terceru y el cuartu pasa a la gala de segunda oportunidá. Los dos finalistes vuelven a cantar les sos candidatures al final de la tresmisión. L'organización de semifinales nel Melodifestivalen popularizó rondes de desaniciu televisaes nes seleiciones nacionales pa Eurovisión. Un sistema asemeyáu foi adoptáu pol propiu festival européu en 2004. La ronda de segunda oportunidá (Andra Chansen) ye la quinta fase nel que les cuatro candidatures restantes son escoyíes. Los cantares que terminen en tercer y cuartu llugar de cada semifinal (8 canciones en total) compiten. La primer Andra Chansen, en 2002, dexó en manos d'antiguos ganadores decidir los dos finalistes. De 2003 a 2006, les actuaciones de las semifinales yeren tresmitíes de nueves y una ronda de votación amenorgaba el númberu de cantares a tres o cuatro. Otra ronda decidía los dos finalistes. El programa yera tresmitíu pola tarde dempués de la cuarta semifinal. Yera celebráu nun recintu más pequeñu que los que acoyeren les semifinales, como'l Berns Salonger d'Estocolmu, qu'acoyó la segunda oportunidá en 2005. En 2007, la fase de segunda oportunidá convirtióse nuna semifinal completa, teniendo llugar nun recintu comparable en tamañu a aquellos nos que tienen llugar les otres. La segunda oportunidá espandida asocede nuna noche de sábadu, amestando una selmana de más al calendariu del eventu. El formatu de votación tamién camudó cola introducción d'un sistema d'enfrentamientos. Aparéyense los ocho cantares ente sí, amenorgánse a cuatro y dempués s'apareyen otra vegada. Los ganadores de les dos rondes van a la final. Los dos finalistes no vuelven a cantar el so tema al final del programa. En 2015, el sistema camudó de nueves. Los ocho cantares estrémense en cuatro duelos, con un cantar de cada duelo clasificándose a la final, dando un total de 12 finalistes.
Fuentespreadas
Historia
Nel pueblu atopáronse importantes restos arqueolóxicos de toles dómines históriques, destacando la dote de la tumba de Fuentespreadas, que s'esibe nel Muséu Arqueolóxicu Nacional de Madrid.
Melodifestivalen
Final
La final tien llugar a les ocho la tarde d'un sábadu a mediaos de marzu. Doce cantares (11 en 2009, 10 entantes 2015) participen, dos de cada semifinal, cuatro de la segunda oportunidá y, namás en 2009, la eleición del xuráu internacional. L'orde d'actuación ye decidíu polos supervisores del concursu la selmana anterior con cuenta d'alloñar l'apaición d'artistes y cantares asemeyaos. Los ensayos xenerales de la final fáense'l vienres previu y les entraes escósense tan ceo como les de la propia final. La final atraye muncho turismu a la ciudá anfitriona. Una encuesta de 2006 amosó que'l 54% de los espectadores viaxaren d'otru llugar a Estocolmu, la ciudá anfitriona. Ente estos, un 6% vinieren de fuera'l país. Igual qu'en Eurovisión, el logotipu de la UER apaez en pantalla al principiu y al final de la emisión, acompañáu pol preludiu del "Te Deum" de Charpentier. Les actuaciones preséntanse con vídeos davezu llamaos "postales". La final inclúi actuaciones especiales demientres el xuráu delibera y enantes el zarru del televotu. Concursantes anteriores del Melodifestivalen actuaron dalguna vegada, como l'apaición de Lena Philipsson en 2005 o'l espectáculu de dellos artistes d'años pasaos nel 2000. El ganador recibe un troféu, Den stora Sångfågeln (El gran páxaru cantor), del ganador del añu pasáu. L'estatuína, diseñada por Ernst Billgren, creóse'n 2005 y foi apurrida a tolos ganadores anteriores na gala Alla tiders Melodifestival en marzu d'esi añu. El ganador vuelve a cantar la so propuesta al final del programa.
Thomas Jane
Thomas Jane (nacíu Thomas Elliott III; 22 de febreru de 1969) ye un actor d'Estaos Xuníos, conocíu poles sos interpretaciones en películes como Deep Blue Sea (1999), El castigador (2004) y l'adaptación cinematográfica de The Mist (2007) de Stephen King. Anguaño actúa na serie risible Hung.
Biografía
Jane nació en Baltimore, Maryland, fíu de Cynthia, un anticuariu, y Michael Elliott, un inxenieru bioxenéticu. Graduóse en 1987 na Thomas Sprigg Wootton High School nel Condáu de Montgomery, Maryland.
Carrera
Jane debutó na pantalla grande cola película india n'idioma telugú Padamati Sandhya Ragam (1986), dirixida por Jandhyala. A partir del so primer papel como Zeph en Buffy the Vampire Slayer (1992) consiguió papeles secundarios en delles películes destacaes, incluyendo The Crow: City of Angels (1996) Boogie Nights (1997), The Thin Red Line (1998), Xueves (1998) y Magnolia (1999). En siendo aclamáu pola crítica como'l xugador de béisbol Mickey Mantle en 61*, Jane empezó a recibir ufiertes pa papeles protagonistes, como'l de Andre Stander pa la película sudafricana de 2003, Stander.
Melodifestivalen
Votu
Enantes la introducción del sistema de votu actual en 1999, un grupu de xuraos, por rexón o grupu d'edá, escoyía'l ganador del Melodifestivalen. En 1993, el televotu foi usáu de mou esperimental pero fracasó. La rede telefónica del país colapsó pol númberu de llamaes y la prensa afirmó qu'ello alterió enforma'l resultáu. Los periódicos vespertinos espublizaron los supuestos votos del xuráu de reserva, qu'una vez sumaos dexaba al ganador, Arvingarna, en cuartu llugar. SVT enxamás confirmó la veracidá d'estos datos. derecha|miniaturadeimagen|SVT tien 11 distritos de noticies rexonales y caún tien representación nel xuráu de la final del Melodifestivalen nes caberes ediciones. El formatu actual de votación, introducíu en 1999, ye un sistema de votu posicional, similar al del festival d'Eurovisión. Ta formáu por dos segmentos: nel primeru, los xuraos anuncien los sos votos, y nel segundu, amiéstase'l televotu. El valor total de los votos foi xeneralmente 2 por 473 puntos (2 por 638 dende 2018), poro, el televotu y'l xuráu tien el mesmu pesu nel resultáu final. Los miembros del xuráu, normalmente once, representen rexones suecas o, dende 2010, otres naciones participantes n'Eurovisión. Hasta 2017, cada xuráu apurría 1, 2, 4, 6, 8, 10 y 12 puntos a los sos 7 cantares preferíos. D'otra miente, dende 2018 dánse 1 a 7, 8, 10 y 12 puntos. Dempués del votu del xuráu, el resultáu del televotu ye reveláu polos presentadores n'orde ascendente. De 1999 a 2010, los puntos del televotu taben afitaos: los siete cantares más votaos recibíen 11, 22, 44, 66, 88, 110 y 132 puntos (12, 24, 48, 72, 96, 120, y 144 puntos nel festival de 2009). Dende 2011, el televotu de cada candidatura taba basáu nel so porcentaje de votos nel cómputu total. Si un cantar tien el 10% del votu del públicu, recibe'l 10% de 473 puntos. Esto ye, 47 o 48 puntos (o 638 en total y 63-64 col sistema de 2018 y 464 y 46-47 dende 2019). El cantar col mayor númberu de puntos al final de la votación ye nomáu ganador. Les llinies ábrense darréu l'adelantu radiofónicu que se fai pa la final y nun zarren hasta que los xuraos voten. Cada cantar tien dos númberos de teléfonu, ún de los cuales da l'oportunidá de dar dineru a l'organización benéfica de la SVT, Radiohjälpen. Los espectadores tamién puen votar por SMS, anque namás los residentes en Suecia. El votu de los xuraos ye anunciáu por voceros que nun son miembros d'aquél. Los votos lléense n'orde ascendente, entamando por 1 puntu y terminando por 12. El presentador va repitiéndolos darréu; por ejemplo: Voceru: "Ett poäng till melodi nummer två." (Un puntu pal cantar númberu dos.)
Fuentespreadas
Historia
Na Edá Media quedó integráu nel Reinu de Lleón, tomando cierta importancia al pasar pol so territoriu rutes de viaxeros y comerciantes. Nesta dómina'l pueblu tuvo so la Orde de San Xuan de Xerusalén, llegando a cuntar con un hospital rexíu pola Orde de San Juan.
Thomas Jane
Carrera
Tanto Jane, como'l direutor Jonathan Hensleigh y Avi Arad comentaron en delles entrevistes que Jane foi'l primera y únicu actor al que se-y pidió qu'interpretara al protragonista de la película de 2004 The Punisher. Jane refugó'l papel dos veces, principalmente porque nun profesaba enforma interés nel xéneru de superhéroes. Jane comentó que cuando-y ufiertaron el papel del castigador per segunda vegada, lo que realmente fixo qu'aceptara foi'l trabayu artístio de Tim Bradstreet. N'afayando que'l Castigador nun yera un superhéroe tradicional, sinón más bien un antihéroe y un Vixilante de seguridá vixilante que llucha contra'l crime, aceptó. Lleó tantos cómics sobre'l personaxe como pudo atopar y convirtióse rápido en fan. Jane entrenar mientres 6 ó 7 meses colos Navy SEALs y ganó más de 9 quilos de músculu pa la película.
Fuentespreadas
Historia
Mientres la Edá Moderna Fuentespreadas tuvo integráu nel Partíu del Vinu de la provincia de Zamora, tal que reflexaba en 1773 Tomás López en Mapa de la Provincia de Zamora. Asina, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, la llocalidá caltener na provincia zamorana, dientro de la Rexón Lleonesa, integrándose en 1834 nel partíu xudicial de Fuentesaúco, pasando tres la desapaición d'esti al Partíu Xudicial de Zamora.
Melodifestivalen
Votu
Presentador: Ett poäng till (nome del cantar)." (Un puntu pa (nome del cantar).) Dende 2012, la mayoría los voceros falen en inglés y dempués los presentadores repítenlos en suecu. Mientres los votos son anunciaos, amiéstanse nuna tabla de puntos. La cadena camuda'l mou d'anunciar los votos del xurao cada añu. Por exemplu, los finalistes del programa Expedition: Robinson foron voceros en 2004. En 2006, l'escritor Fredrik Lindström díxolos usando los diversos dialectos de cada rexón. La final del Melodifestivalen rompió récores de votu en numberoses ocasiones: en 2007, la cantidá de votos superó los dos millones por primer vegada. En casu d'empate, el cantar con más votos del públicu allúgase na posición cimera. Hubo en tola historia dos empates nel primer llugar. En 1969, ente Tommy Körberg y Jan Malmsjö. Los xuraos votaron el so favoritu, nesti casu a Körberg. En 1978, Björn Skifs empató con Lasse Holm y Wizex (qu'actuaben xuntos) y resultó ganador el primeru.
Ganadores
55 de los 56 representantes de Suecia en Eurovisión salieron del Melodifestivalen. Suecia ganó'l festival 6 vegaes: 1974, 1984, 1991, 1999, 2012 y 2015. Suecia ye'l país con mayor númberu de victories en Eurovisión; solamente Irlanda tien más. "Waterloo" de ABBA, ganadores de 1974, foi votada la canción del Melodifestivalen más popular de tolos tiempos na gala Alla tiders Melodifestival en marzu de 2005. Poco dempués, foi escoyida como'l cantar más popular nos 50 años d'Eurovisión nuna gala'n Copenhague. La tabla darréu amosa tolos cantares suecos qu'algamaron el quintu puestu o más n'Eurovisión:
Regles
La mayoría de les regles del Melodifestivalen dependen de les d'Eurovisión. Sicasí, la televisión sueca impón delles llendes. Les regles oficiales de la competición espublícense ceo pa que dé tiempu abondu a los compositores y cantantes a facer cambeos. Había una restricción de 6 persones nel escenariu pa cada actuación, incluyendo'l coru del festival (huskören, literalmente "el coru de la casa"), un grupu de cinco coristes usáu pola mayoría de los participantes. Podíen servise d'ellos o trayer el so propiu. Toles voces teníen de ser en direutu; nenguna voz humana podía sentise nes bases musicales. Sicasí, dende 2009, el númberu d'intérpretes permitíos nel escenariu entamó a ser d'ocho y les voces taben permitíes nes pistes pregrabaes. Una orquesta taba presente cada añu dende'l aniciu hasta'l 2000, sacante 1985 y 1986. Dos orquestes yeren usaes ente 1960 y 1963, una orquesta grande y'l Göte Wilhelmsons kvartett, un cuartetu de jazz. Dende 2001, namás s'usen acompañamientos pregrabaos. Los cantares nun puen tresmitise públicamente hasta que se fai un avance na radio. Les candidatures desaniciaes nes semifinales puen ser espublizaes darréu'l final del programa. D'otra miente, los que pasen a la final nun tan disponibles hasta la gala de segunda oportunidá. La cadena fai notables cambeos al cantar ganador enantes de mandalu a Eurovisión. Por exemplu, nel Melodifestivalen 1961, Siw Malmkvist ganó con "April, April". Na so actuación posterior, trabóse cola lletra nuna gargayada. La prensa violu como una guaḥería y la SR sustituyólu por Lill-Babs pal Festival d'Eurovisión La ganadora de 1987, Lotta Engberg con "Fyra bugg och en Coca Cola" ye otru exemplu: el cantar foi renomáu "Boogaloo" pal festival européu, darréu que'l usu del nome d'una marca taba escontra les regles. Esti nome foi escoyíu porque los dos ganadores suecos previos tamién terminaben en "-loo." Hasta 1999, los cantares namás podíen ser en suecu, sacante 1965, 1973, 1974 y 1975. Ello nun evitó la grabación de versiones n'otres llingües. Dende l'abolición de les restricciones llingüístiques n'Eurovisión, ensin importar cómo s'interpretara nel festival suecu, toles candidatures sueques foron n'inglés. Español, francés, griegu, italianu, portugués, bosniu y persa son otres llingües dalguna vegada incluyíes. El cantar de Cameron Cartio en el Melodifestivalen 2005 taba nuna llingua construyida.
Cobertoria mediática
El Melodifestivalen ye tresmitíu per televisión, radio y Internet. Pue vese na SVT1 y nel so canal internacional, SVT World. Hasta 1987, la competición yera tresmitida na Sveriges Radio TV, dempués llamada TV1. Ente 1988 y 2000, l'eventu ye emitíu en diferentes cadenas dependiendo ú tien llugar la gala. Les finales d'Estocolmu dábanse en Kanal 1 (antiguamente TV1), mientres les finales en Gotemburgu o Malmö, en TV2. Sveriges Radio emite'l eventu en P1, P3 y P4. Anque la final tien llugar tradicionalmente'l sábadu, en 1990 foi en vienres. TV2 suxirió qu'esto atrayería espectadores. En 1991 fízose'l domingu de pascua pola mesma razón. La final de 2002 atrasóse por cuenta de los Xuegos Olímpicos d'Iviernu 2002. La competición tien páxina web oficial dende 1999. La tresmisión per Internet ta disponible dende 2005. Dende 2006, de febreru a la final d'Eurovisión en mayu, SR tien una canal de radio n'Internet dedicada esclusivamente al festival llamada P4 Melodifest. Nella, el públicu mira un avance de los semifinalistes tolos vienres. Tresmitíu la nueche dempués de la final, un programa de televisión nomáu dagen efter ("el día siguiente") sirve d'epílogu al eventu. Amósanse reaiciones de los finalistes ensin comentarios. Carolina Norén presenta el programa en Sveriges Radio. El festival emítese'n formatu panorámicu dende 2002 y con soníu Dolby Digital dende 2004. Les cifres d'audiencia espoxiguen cada añu dende 2002. En 2007, al rodiu 4.1 millones de suecos (cuasi'l 44% de la población del país) vio la final y ente 2.9 y 3.2 millones vieron caúna les semifinales. La cantidá d'espectadores del festival de 2007 quedóse a unos 2 millones de les cifres más altes enxamás rexistraes dende 1990. Melodifestivalen consigue cobertoria enforma de la prensa sueca. Un estudiu del Departamentu de Ciencies Económiques y Comunicación de l'Universidá de Karlstad concluyó que la cobertoria mediática pudo influyir nos resultaos del festival de 2007.
Estilos musicales y presentación
L'imaxe del Melodifestivalen camudó colos años, pero una pallabra definió la so música: schlager. En Suecia, schlager (una pallabra alemana que significa "ésitu") representa cualquier cantar asociáu con esta competición, dende'l jazz, percomún nos años 60, hasta candidatures como la de Linda Bengtzing en 2006. Christine Demsteader, redactora de The Local describió'l schlager suecu como "normalmente carauterizáu por una melodía fadionamente repetitiva y lletres cencielles con pocu o nengún significáu". Artistes de jazz como Monica Zetterlund and Östen Warnerbring ganaron el concursu nos 60. ABBA, que ganó Eurovisión en 1974, convirtiéronse na esportación musical más esitosa de Suecia. El grupu, influenciáu nun solu pol Melodifestivalen, sinón tamién por tola escena musical popular de Suecia. Nos 80, la casa discorgráfica de Bert Karlsson, Mariann Grammofon, yera responsable del predominiu de "cantares fáciles y recordables". L'entamu del sieglu XXI tuvo más variedá, como la victoria del cantar discu d'Afro-dite en 2002 o l'intentu "retro glam rock" de The Ark en 2007. L'usu de recursos visuales ye dende hai años parte importante de les actuaciones. El pie de micrófonu deLena Philipsson na so actuación de "Det gör ont" na competición de 2004 ye un exemplu. Cuando foi presentadora del concursu en 2006, amosáronse cuatro cortos cómicos mientres les semifinales pa cuntar lo que pasara col micrófonu nos años pasaos dende la so victoria. La pirotecnia ye otru recursu típicu. Tres la edición de 2007, Karolina Lassbo de Dagens Media criticó'l conteníu musical y la producción del festival, afirmando que la edición de 1988 foi "el tiempu nel que'l Melodifestivalen yera entá una competición de schlager" y que se convirtiera "nuna xuntura de Fame Factory [formatu asemeyáu a Operación Triunfo] y Stadskampen [un programa estilu Grand Prix].
Thomas Jane
Carrera
Amás de protagonizar la película apurrió la so voz a los videoxuegos The Punisher y Gun. Aparte del doblaxe, escribió y financió la novela gráfica de ciencia ficción titulada Bad Planet publicada por Image Comics.
Complementando'l so trabayu cinematográficu, Jane actuó en repitíes ocasiones nel teatru, recibiendo dures crítiques como Tom en El zoo de cristal de Tennessee Williams, y como Chris en All My Sons d'Arthur Miller. Inclusive llegó a representar una versión ficticia de sigo mesmu pal programa televisivu Arrested Development en Fox, nel que los personaxes nun oyeron falar d'él y nun lo reconocen como actor.
Jane anunció que nun va participar na secuela de The Punisher. Lions Gate Entertainment aprobara dirixir la secuela tres el fuerte ésitu de la primer parte en DVD. Sicasí, el desenvolvimientu del proyeutu enllancar mientres más de 3 años. Jonathan Hensleigh completó'l primer borrador del guión enantes de retirase en 2006. John Dahl tuvo embaraxando dirixir la película, pero finalmente refugó la ufierta aduciendo que nun-y gustaba'l guión y que l'estudiu nun tenía entamáu invertir dineru abondo nel proyeutu. En declaraciones realizaes el 15 de mayu de 2007 y en dos entevistes telefóniques, Thomas Jane aseveró que refugó'l proyeutu por diferencies creatives y retayos presupuestarios.
En xunu de 2007 el direutor Zack Snyder espresó'l so interés en que fuera Jane quién interpretara'l papel de 'El Comediante' pa l'adaptación de la novela gráfica d'Alan Moore, Watchmen, sicasí refugó la ufierta por cuenta de qu'atopábase demasiáu ocupáu.
N'ochobre de 2007, Jane empezó'l so debú como direutor en Albuquerque, Nuevu Mexico cola película titulada Dark Country la cual tamién protagoniza.
El 8 de febreru de 2008 publicóse que Thomas Jane xuniérase al direutor John McTiernan na película d'aición/thriller Run, anque finalmente'l proyeutu atayóse. El 27 de mayu de 2008 Thomas Jane y l'actor Ving Rhames xunir al repartu de la película Give 'em Hell, Malone col guionista Mark Hosack y el direutor Russell Mulcahy.
El 18 d'avientu de 2008 HBO anunció la presentación de la serie de humor negro Hung, y ufiertóse-y a Jane protagonizala. Interpreta al personaxe Ray Drecker, profesor d'historia y entrenador del equipu de baloncestu nun institutu de Detroit, quién tres una serie de reveses tantu llaborales como sentimentales termina asistiendo a clases de cómo potenciar habilidaes n'ónde llega a la conclusión de que la fórmula pa trunfar va ser el so pene.
Jane apaeció na portada de la revista Men's Fitness en Junio/Julio de 2010.
Thomas dobló al personaxe Jonah Hex nel curtiu d'animación incluyíu na edición especial Blu-Ray de Batman: Under the Red Hood.
Vida personal
Jane caltúvose como músicu caleyeru mientres los sos primeros díes en Hollywood. Fixo un comentariu al respeutu en Newsweek artículu publicáu'l 31 de mayu de 2004 (p. 21): "'Tenía dos canciones nel mio repertoriu que machuqué a muerte — 'Hey Joe' y 'Knockin' on Heaven's Door',' recordó. 'la xente solía llanzame cambéu namái por que me callara.'"
Jane ta divorciáu de Aysha Hauer, fía del actor Rutger Hauer. Dambos yeren actores en Hollywood, y compartieron repartida en delles películes, incluyendo'l curtiu, "Picture This" del direutor Sean Ramsay, quien yera estudiante de la UCLA naquella dómina. Tuvo prometíu a Olivia d'Abo dende 1998 a 2001.
El 17 de marzu de 2008, Thomas Jane foi deteníu pola California Highway Patrol por conducir "a una velocidá desaxeradamente alta" na I-5. Jane foi arrestáu pola DUI con una tasa d'alcohol en sangre cimero a lo dexao en Kern County, California. Jane falló dellos tests d'alcoholemia y la policía dixo que diba conduciendo anque-y retiraren el permisu.
Ramón Grau San Martín
thumb|Firma de Ramón Grau San Martín, cuando tenía 18 años. Ramón Grau San Martín foi un médicu fisiólogo y presidente de Cuba (1933-34, 1944-48).
Infancia y mocedá
Ramón Antolin Eulogio Grau San Martín, según los archivos de la parroquia de La Palma naz el 13 de setiembre de 1881, na finca La Xíbara nes contornes del pueblu de La Palma nel occidente cubanu, Pinar del Ríu. Los sos padres fueron Francisco Grau, natural de Cataluña y María del Pilar San Martín, natural d'Asturies. Tuvo un hermanu, Francisco Pablo José. Tola familia Grau San Martín ta venceyada a les clases sociales riques de La Palma.
El so padre, un ricu productor de tabacu, quería que siguiera col so negociu, pero prefirió ser médicu. Estudió na Universidá de L'Habana y graduóse en 1908 col títulu de Doctor en Medicina. En rematando los sos estudios vivió n'Europa p'ampliar los sos estudios de medicina y volvió a Cuba en 1921 pa exercer como profesor de fisioloxía na Universidá de L'Habana.
Abandona'l so pueblu natal con bien poca edá productu al mieu que sentíen ante'l posible asaltu a La Palma poles tropes d'Antonio Macio, el so medrana fai realidá la nueche del 29 de marzu de 1896 cuando'l Xeneral Antonio asalta'l pobláu, nestos momentos munches families riques palmeres vivíen na capital del país, abandonaren la so tierra natal díes antes nel Tritón pol cai de Río Blanco.
Fuentespreadas
Patrimoniu
Pasiando peles cais pueden reparase tamién escudos heráldicos nes portaes de delles viviendes.
Ramón Grau San Martín
Infancia y mocedá
El 17 de marzu de 1906 el so hermanu y él reciben un heriedu por un valor de $ 119.699,56 oru, escelente fortuna nuna naciente república qu'heredaba un país destruyíu; reafítase dientro del polu del estudiantáu ricu cubanu dos años dempués se gradúa como médicu, completa estudios en Francia, Italia y España.
Fuentespreadas
Gastronomía
Llegume como fabes, llenteyes, garbanzos y el tradicional cocíu conformen la dieta básica local, ensin escaecer los productos llograos de la matanza del gochu.
Ramón Grau San Martín
Infancia y mocedá
Torna a L'Habana y empecipia la so vida llaboral nel hospital Mercés. Trabayó na casa de salú La Cuadonga. Pa 1921 convertir en profesor de Fisioloxía de la Universidá de L'Habana. Comparte la Docencia cola práutica profesional, cola vida política y cola alministración de les sos propiedaes.
Fuentespreadas
Fiestes
El primer domingu d'ochobre celebra les fiestes patronales n'honor de La nuesa Señora del Rosario, nes qu'amás de les actividaes relixoses propies, destaquen los encierres a campu llibre acompañaos d'otres modalidaes d'espectáculos taurinos, viacrucis de peñes, bailles, xuegos infantiles, comida popular.
El día 26 d'Avientu, los quintos de la llocalidá celebren les sos fiestes, reflexu d'antiguos ritos de iniciación.
Ramón Grau San Martín
Participación na política estudiantil
Na década de 1920 arreyar nes protestes estudiantiles contra'l presidente Gerardo Machado y en 1931 foi encarceláu. Tres la so salida se exilió nos Estaos Xuníos.
La Revolución del 1933
Grau participa en Miami de la creación d'una Xunta Revolucionaria, compuesta pol Direutoriu Estudiantil Universitariu, Aición Revolucionaria, otros catedráticos de la Universidá, como él, el Conxuntu Revolucionariu Cubanu, los Nacionalistes y el ABC.
Fuentespreadas
Fiestes
El 2 de febreru celebra la fiesta de les Candeles, el 3 de febreru San Blas, y el 5 de febreru Santa Águeda.
Dende l'añu 2004 celébrase'l Mercáu Romanu "FONTIBVS PREDATIS", la tercer fin de selmana d'agostu.