cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alectoris rufa
Reproducción
thumb|left|Pitucu de perdiz colorada d'unos díes de vida. thumb|Güevos de Alectoris rufa rufa. L'entamu del procesu reproductivu de la perdiz colorada empieza nos meses de xineru y febreru, cuando nes ban­daes d'esta especie los machos polígamos empiecen a cortexar a les femes. Nesta dómina del añu prodúcense numberosos y violentos combates ente los machos, que busquen la posesión de les femes. L'apareyamientu empieza nos meses de marzu o abril. Una vegada que la primer fema foi fecundada, el machu allónxase d'ella en busca de nueves compañeres. Una vegada fecundaes, les femes van a la gueta d'un abellugu nel suelu, de normal depresiones tapecíes, sebes, riegos de los semaos, raigaños d'árboles, carbes, etc., onde van depositar los sos güevos.
Polo xeneral, la niarada ta formada por una cantidá de güevos que bazcuya ente dolce y dieciocho. Los güevos son d'un tamañu que pue considerase como grande si se tienen en cuenta les dimensiones comunes d'una fema de perdiz colorada. La forma de los güevos ye ovoidea, redondiada nos dos casquetes, con color de fondu amarellentáu acoloratáu chiscáu de pequeñes llurdies marrones escures. Estos güevos son d'una notable consistencia, fechu que probablemente s'atope venceyáu cola escasa proteición que-yos brinda'l toscu nial nel que se guarien.
La incubación de los güevos de la perdiz colorada ye lleváu a cabu pola fema y, dacuando, pol machu, y tien una duración averada de ventitrés díes, al cabu de los que nacen los pitucos. Al poco d'abandonar el güevu dexen el nial siguiendo a la so madre, y aína atópense en condiciones de guetar l'alimentu por sigo mesmos, anque so la sollerte vixilancia de la so proxenitora. Los perdigones nun tarden abondo n'empecipiase na práutica de correr y esnalar, atopándose en condiciones de llevar a cabu estes actividaes con perfeición nun periodu inferior a un mes. A diferencia de los exemplares adultos, los pitucos de la perdiz colorada aliméntense principalmente de canesbes d'in­seutos, pequeños moluscos d'agua duce, guxaninos terrestres y pequeñes granes, que puen esmagayar col so picu. A midida que xorrecen y desenvuélvense, les perdices coloraes pasen a ser cada vegada más granívores.
Andance
Andance ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Leandro Simioni
Leandro Simioni ye un ex-futbolista brasilanu.
Célula eucariota
thumb|240px|Célules [[endotelio|endoteliales col nucleu tiñíu d'azul por un marcador fluorescente que se xune fuertemente a rexones arriquecíes en adenina y timina en secuencies d'ADN. ]]
Llámase célules eucariotes —del griegu eu,'verdaderu', y karyon, 'nuez' o 'nucleu' — a les que tienen un citoplasma, compartimentado por membranes, destacando la esistencia d'un nucleu celular entamáu, llindáu por una envoltura nuclear, nel cual ta conteníu'l material hereditario, qu'inclúi al ADN ye la base de la heriedu; estrémense asina de les célules procariotas qu'escarecen de nucleu definíu, polo que'l material xenético atópase esvalixáu nel so citoplasma. A los organismos formaos por célules eucariotes denominar eucariontes.
El pasu de procariontes a eucariontes significó'l reblincón en complexidá de la vida y unu de los más importantes de la so evolución. Ensin esti pasu, ensin la complexidá qu'adquirieron les célules eucariotes nun seríen posibles ulteriores pasos como l'apaición de los seres pluricelulares; la vida, probablemente, llindaríase a constituyise nun conglomeráu de bacteries. Ello ye que sacante procariontes (del que proceden), los cuatro reinos restantes (animales, plantes, fungos y protistes) son la resultancia d'esi saltu cualitativu. L'ésitu d'estes célules eucariotes fixo posible les posteriores radiaciones adaptatives de la vida que desaguaron na gran variedá d'especies qu'esiste na actualidá.
Organización
thumb|Diagrama de corte estilizado d'una célula animal (con flaxelos) Les célules eucariotes presenten una citoplasma entamáu en compartimientos, con orgánulos (semimembranosos) separaos o interconectaos, llindaos por membranes biolóxiques que tienen la mesma naturaleza que la membrana plasmática. El nucleu ye'l más notable y carauterísticu de los compartimientos en que s'estrema'l protoplasma, esto ye, la parte activa de la célula. Nel nucleu atopa'l material xenético en forma de cromosomes. Dende esti da tola información necesaria por que se lleve a cabu tolos procesos tantu intracelulares como fora de la célula, esto ye, nel organismu en sí.
Nel protoplasma estremamos trés componentes principales, a saber la membrana plasmática, el nucleu y el citoplasma, constituyíu por tou lo demás. Les célules eucariotes tán dotaes na so citoplasma d'un citoesqueleto complexu, bien estructurado y dinámicu, formáu por microtúbulos y diversos filamentos proteicu. Amás puede haber paré celular, que ye lo típico de plantes, fungos y protistes pluricelulares, o dalgún otru tipu de recubrimientu esternu al protoplasma.
Pa la so comparanza cola célula procariota, vease la Tabla comparativa
Fisioloxía
Les célules eucariotes contienen en principiu mitocondries, orgánulos qu'adquiriríen por endosimbiosis de ciertes bacteries primitives, lo que-yos dota de la capacidá de desenvolver un metabolismu aerobiu. Sicasí, en dellos eucariotes del reinu protistes les mitocondrias sumieron secundariamente nel cursu de la evolución, polo xeneral derivando a otros orgánulos, como los hidrogenosomes.
Dellos eucariontes realicen la fotosíntesis, A diferencia de la célula animal, gracies a la presencia na so citoplasma de orgánulos llamaos plastos, que deriven por endosimbiosis de bacteries del grupu denomináu cianobacteries (algues azules).
Anque demuestren una diversidá increíble na so forma, comparten les carauterístiques fundamentales de la so organización celular, enriba resumíes, y una gran catálisis homoxénea no relativo a la so bioquímica (composición), y metabolismu, qu'oldea cola inmensa heteroxeneidá que nesti terrén presenten los procariontes (bacteria en sentíu ampliu).
Orixe de la célula eucariota
L'orixe de los eucariontes ye un complexu procesu que tien un orixe procariota. Magar hai delles teoríes qu'espliquen esti procesu, según la mayoría d'estudios producir por endosimbiosis ente dellos organismos procariotas, onde l'ancestru principal protoeucariota ye de tipu arqueano y les mitocondries y cloroplastos son d'orixe bacterianon. Ye discutible la incorporación d'otros organismos procariotas. La teoría más espublizada al respeutu ye la endosimbiosis seriada, postulada por Lynn Margulis.
Organismos eucariotes
Los organismos eucariotes formen el dominiu Eukaryota qu'inclúi a los organismos más conocíos, partíos en cuatro reinos: Animalia (animales), Plantae (plantes), Fungi (Fungos) y Protista (que nun pueden clasificase dientro de los trés primeros reinos). Inclúin a la gran mayoría de los organismos estinguíos morfolóxicamente reconocibles qu'estudien los paleontólogos. Los exemplos de la disparidad eucariota van dende un dinoflagelado (un protista unicelular fotosintetizador), un árbol como la sequoia, un calamar, o un recímanu de cogordes (órganos reproductivos de fungos), cada unu con célules distintes y, nel casu de los pluricelulares, de cutiu bien variaes.
Diferencies ente célules eucariotes
Esisten diversos tipos de célules eucariotes ente les que destaquen les célules d'animales y plantes. Los fungos y munchos protistas tienen, sicasí, delles diferencies substanciales.
Célules animales
350px|thumb|Estructura d'una célula animal típica: 1. [[Nucléolo, 2. Nucleu, 3. Ribosoma, 4. Vesícula, 5. Retículo endoplasmático rugoso, 6. Aparatu de Golgi, 7. Citoesqueleto (microtúbulos), 8. Retículo endoplasmático llisu, 9. Mitocondria, 10. Peroxisoma, 11. Citoplasma, 12. Lisosoma. 13. Centriolo.]] Les célules animales componen los texíos de los animales y estrémense de les célules vexetales en qu'escarecen de parés celulares y de cloroplastos y tienen centriolos y vacuoles más pequeñes y, xeneralmente, más abondoses. Por cuenta de la falta de paré celular ríxida, les célules animales pueden adoptar variedá de formes ya inclusive pueden fagocitar otres estructures.
Célules vexetales
thumb|350px|Estructura d'una célula vexetal típica: 1. [[Nucleu celular|Nucleu, 2. Nucléolo, 3. Envoltura nuclear, 4. Retículo endoplasmático rugoso, 5. Leucoplasto, 6. Citoplasma, 7. Dictiosoma / Aparatu de Golgi, 8. Paré celular, 9. Peroxisoma, 10. Membrana plasmática, 11. Mitocondria, 12. Vacuola central, 13. Cloroplastu, 14. Plasmodesmos, 15. Retículo endoplasmático llisu, 16. Citoesqueleto, 17. Vesícula, 18. Ribosomes.]]
Célules de los fungos
Les célules de los fungos, na so mayor parte, son similares a les célules animales, coles esceiciones siguientes:
Célules d'organismos Protistas
Dellos organismos Protistes, son conformaos por una única célula que pueden algamar tamaños macroscópicos (l'organismu unicelular Syringammina fragilissima algama los 20 cm de diámetru).
Reproducción
Les célules eucariotes pueden reproducise de tres maneres distintes, principalmente:
Chrysomma sinense
Chrysomma sinense ye una especie d'ave paseriforme de la familia Sylviidae que vive nel sur d'Asia. Enantes clasificóse na familia Timaliidae, pero'l so xéneru, Chrysomma, treslladóse de familia cuando se demostró la so proximidá xenética colos miembros de los xéneros Sylvia y Paradoxornis.
Descripción
thumb|left|El color del so iris y [[aniellu periocular dan-y el so nome común.]] El timali ojigualdo mide alredor de 18 cm de llargor. Tien la cola llarga y el picu curtiu. Los sos partes inferiores son de color castañu, coles ales de tonos acanelaos. El so gargüelu, lorum y llistes superciliares son blanques y el restu de partes inferiores son ablancazaes. Los adultos presenten un aniellu periocular de color mariellu anaranxáu. El so picu negru ye robezu y llixeramente curváu escontra baxo. Les plumes centrales de la so cola son casi'l doble de llargues que les de los estremos. Dambos sexos tienen un aspeutu similar.
Distribución y hábitat
El timalí ojigualdo estender pol subcontinente Indiu y el sureste asiáticu, distribuyíu por Myanmar, Bangladex, el sur de China, India, Laos, Nepal, l'este de Paquistán, Sri Lanka, Tailandia y Vietnam.
Xeneralmente habita en yerbazales y zones de carba espinosa de rexones tantu seques como húmedes, amás d'en zones de cultivu. Alcuéntrase principalmente nes planicies pero tamién apaez nos montes baxos (hasta 1200 m). Nun ta presente nes rexones de monte trupu de los Ghats Occidentales, apaeciendo solo nos cantos orientales y n'escamplaes como en Palghat, nin na zona más meridional del sureste asiáticu.
Comportamientu y ecoloxía
left|thumb|Exemplar en [[Hodal, India.]]
Esta especie xeneralmente suel reparase en pequeños grupos d'ente 5 y 15 individuos, especialmente fora de la dómina de cría. Xeneralmente alcuéntrase ente los arbustos engatando hasta lo más alto y volviendo baxar pa buscar comida. Aliméntase principalmente d'inseutos, anque tamién consume frutos (de Lantana y Salvadora) amás de néctar. En prindando los inseutos garrar coles sos pates. El grupu caltener en contautu piando y per aciu gorgeos. Na dómina de cría, mientres los monzones (de xunu a agostu) anque delles vegaes tres ellos,  el so cantar consiste nun fuerte twii-twii-ta-whit-chu, xeneralmente realizáu dende un posaderu prominente. El color del interior de la so boca camuda del pardu anaranxáu al negru mientres la dómina de cría. Al paecer añeren cooperativamente. El so nial ye un conu fondu fechu con fierva y col interior forráu de fibres fines. El nial ta texíu ente tarmos verticales que s'incorporen como soporte de les parés. L'esterior del nial tamién ta cubiertu de telarañes. La puesta típica consta de cuatro güevos pero puede bazcuyar d'ente trés a cinco. Los güevos son blancu arrosaos con llixos pardu acolorataes. Los dos proxenitores encargar de la incubación y l'alimentación de los pollos. Los güevos guarar mientres 15–16 díes y los pitucos desenvolver en 13 díes. Reparóse a aves adultes asonsañándose mancaes p'alloñar a los depredadores del nial. Los timalíes ojigualdos duermen comunalmente nel centru d'un arbustu, unos xunto a otros mirando na mesma direición. Los miembros del grupu aféchense comunalmente. Les pareyes reproductives defenden el so territoriu cantando y realizando exhibiciones frente a los sos oponentes con movimientos de cabeza y espurriendo les sos pates pa paecer más altos. Los gavilanes chikras suelen depredas sobre estos páxaros. Nel norte de la India solíen prindase pa ser usaos en avicultura como aves canoras.
Toscana
Toscana ye una de les venti rexones que conformen la República Italiana. La so capital y ciudá más poblada ye Florencia. Ta allugada en Italia central, llindando al norte con Emilia-Romaña, al este con Marche, al sureste con Umbría, al sur con Laciu, al oeste colos mares Tirrenu y de Liguria, y al noroeste con Liguria. Con 22 994 km² ye la quinta rexón más estensa del país, por detrás de Sicilia, El Piamonte, Cerdeña y Lombardía.
Los sos 397 km de mariña tán bañaos pol mar de Liguria nel tramu centro-septentrional ente Carrara (al pie de la desaguada de la riega Parmignola, estremera cola Liguria) y el golfu de Baratti; y el mar Tirrenu baña de la mesma el tramu costeru meridional ente'l puexu de Piombino y la desaguada del Chiarone, que marca la llende col Laciu.
La rexón de Toscana ye una de les mayores y más importantes rexones italianes pol so patrimoniu artísticu, históricu, económicu, cultural y xeográficu. Ta allugada na zona central d'Italia. Ye una de les metes turístiques más frecuentes n'Italia.
Etimoloxía
El nome ye perantiguu y deriva del epónimu usáu polos griegos y los llatinos pa definir la tierra habitada polos etruscos: "Etruria", qu'evolucionó depués a "Tuscia" y de ende a "Toscana". Inclusive les llendes de l'actual Toscana corresponder cola llinia máxima de la Etruria antigua, qu'entendíen inclusive partes de les actuales rexones del Laciu y d'Umbría, hasta'l Tíber.
Xeografía física
thumb|left|Paisaxe de llombes en [[Val d'Orcia.]] thumb|250px|Altimetría de la Toscana. De forma más bien triangular y asitiada ente la parte septentrional del mar Tirrenu y los Apeninos centrales, la Toscana tien una superficie d'aproximao 22.993 quilómetros cuadraos. Anque arrodiada y cruciada poles principales cadenes montascoses, dexando ente sigo delles escases llanures caracterizaes por ser bien fértiles, na rexón abonda un relieve apoderáu pol paisaxe onduláu que conformen les llombes.
El territoriu toscanu ta pobláu de llombes y montes: el Apenino ta derrotu poles cuenca de la Lunigiana, la Garfagnana, el Mugello y el Casentino. Les llanures son escases, costeres como la Versilia y la Maremma o aluviales como la llanura del Arno. Na mariña altérnense llargues sableres (Versilia, zona de Cecina)y puexos (Plombino, Argentario); les islles del archipiélagu toscanu pueden considerase un allongamientu de los relieves costeros.
Ente que los montes estender pol 25% del área total, y les poques llanures solo un 8,4% de la so superficie, casi toes coincidiendo col valle del ríu Arno, el conxuntu suma un total de 1.930 quilómetros cuadraos, de los que les llombes suponen dos tercios (66,5%) de la superficie total de la rexón, que s'estiende por 15.292 quilómetros cuadraos.
El monte más altu de Toscana ye Monte Prau (2.054 msnm). Hai volcanes como'l Monte Amiata 1.738 msnm. El principal ríu ye'l Arno (241 km); otros son el Ombrone, el Serchio y el Cecina. El llagu costeru más estensu ye la Llaguna de Orbetello con una superficie de 26,2 km².
El clima, que ye abondo nidiu nes zones costeres, ye más lluviosu y severu nel interior, con considerables fluctuaciones de temperatura ente l'iviernu y el branu<ref name="ite1geo"> Testu rematáu en marzu de 2004 - Eurostat lo que da a la rexón un suelu que constrúi ciclu de xelada-destemple activu que ye en parte responsable de que nel pasáu fuera l'almacén de ceberes de l'Antigua Roma.
Les reserves naturales cubren un total de 227.000 hectárees, casi'l 10% del territoriu toscanu. Na rexón atopen trés parques nacionales italianos, unu d'ellos el Parque Nacional del Archipiélagu Toscanu, atópase totalmente dientro del territoriu toscanu, ente que los otros dos asitiar ente Toscana y la rexón d'Emilia-Romaña, el Parque nacional delle Foreste Casentinesi, Monte Falterona y Campigna y el Parque nacional de los Apeninos toscu-emilianos.
Historia
La dómina anterior a los etruscos na rexón, a finales de les edaes de Bronce y del Fierro son asemeyaos a los primeres griegos. El territoriu toscanu tuvo habitáu por pueblos de la llamada Cultura apenínica a finales del II mileniu e.C. (aproximao 1350–1150 e. C.) quien caltuvieron rellaciones comerciales colos minoicos y los micénicos y dempués surdió la civilización etrusca. Los etruscos crearon la primera gran civilización nesta rexón, abondo grande pa establecer una infraestructura de tresporte, pa implementar l'agricultura y la minería y producir un arte vibrante.
A finales del Neolíticu (dempués del 1000 edC ) el territoriu ente'l valle del Arno y el valle del Tíber, tuvo pobláu polos etruscos: pueblu misteriosu, quiciabes de proveniencia oriental, que la so llingua pre-indoeuropea nun foi entá dafechu descifrada.
Ente los sieglos VII y VI (edC) los etruscos estendieron la so hexemonía a una parte de la Pianura Padana y de Córcega.
Nel sieglu V (edC), ganaos polos griegos y cartaxineses, retiráronse dientro de les sos fronteres tradicionales y finalmente (sieglu IV edC) fueron vencíos y sometíos por Roma y sumieron. thumb|left|[[Palazzo Vecchio en Florencia.]] Más tarde, los romanos apoderaron la Etruria anexonándosela nel añu 351 e.C., que pasó a ser una de los catorce rexones en que Augustu estremó Italia. Los Romanos establecieron les ciudaes de Lucca, Pisa, Siena y Florencia, y dotaron a la zona con nueves teunoloxíes y desenvolvimientu, y aseguraron la paz. Ente los sos llogros tán delles calzaes, que tresformaron l'aspeutu d'Italia polo xeneral y de la Toscana en particular: Estos nuevos caminos romanos evitaron curioso los grandes centros etruscos, que la so decadencia nun tardó en siguir, ente que les nueves ciudaes romanes cobraben la importancia. Ye'l casu, por casu, de "Pistoriae" (Pistoia), que, de primeres, yera solo una ciudá pequeña fortificada en cantu de la vía Casia.
Nel sieglu VI, los longobardos llegaron a la rexón y escoyeron Lucca como la capital de la so Ducáu de Tuscia.
La ruta de pelegrinación pola Vía Francígena ente Roma y Francia llevó riqueza y desenvolvimientu a la rexón na Edá Media. El conflictu ente los güelfos y gibelinos, facciones que sofitaben al Papáu y al Sacru Imperiu Romanu Xermánicu nel centru y el norte d'Italia mientres los sieglos XII y XIII, estremaron al pueblu toscanu. Estos dos factores contribuyeron al surdimientu ya independencia de riques comunidaes medievales: Arezzo, Florencia, Lucca, Pisa y Siena. Una familia que se benefició de la creciente riqueza de Florencia fueron los Médicis, que pasaron a gobernala.
La economía de la rexón caltúvose próspera hasta mediaos del sieglu XIV, cuando una desastrosa socesión de carestía, peste y reveses financieros fixeron zozobrar a Florencia y a Siena.
En Florencia, en 1434, la señoría de los Médicis asocedió al gobiernu democráticu (qu'en realidá yera yá oligárquicu). Cosme el Viejo y Lorenzo el Magníficu convirtieron la ciudá cultural d'Italia, estabilizaron la economía y collos aportó a una potencia nacional.
Nel sieglu XVI, so Cosme I, la Señoría tresformar en Gran Ducáu de Toscana, conquistóse Siena y fundáronse Academies y Universidaes; solo la república de Lucca permaneció autónoma.
Cuando Juan Gastón, el postreru de los Médicis, morrió ensin herederos, el Gran Ducáu foi heredáu pola casa de Lorena. La guerra de socesión polaca nos años 1730 significó la tresferencia de Toscana de los Médicis a Francisco Esteban, duque de Lorena y home de la emperatriz d'Austria María Teresa.
Leopoldu d'Habsburgu-Lorena gobernó Toscana ente 1765 y 1790, realizando diverses reformes ilustraes; tamién se convirtió n'emperador romanu dende 1790 hasta 1792 a la muerte del so hermanu José II. El Gran Ducáu pasó entós a Fernandu III, quien foi depuestu por Napoleón Bonaparte nel añu 1801 de manera que Toscana pudo apurrila a los duques borbones de Parma como una compensación pola perda del so ducáu. Mientres esti curtiu periodu, el Gran Ducáu de Toscana foi conocíu como'l Reinu de Etruria. En 1814 volvió al poder Fernandu III, pero so la influencia de los austriacos.
Cola revolución de 1848, el Gran Duque Leopoldu II dictó una constitución. Sicasí, en 1849 enllantóse una república y Leopoldu II abandonó'l territoriu. Ocupar de nuevu con fuercies austriaques y esti regresu al poder sofitáu con fuercies austriaques fizo que perdiera'l sofitu popular. Nes guerres d'independencia italianes de los años 1850, Toscana foi tresferida d'Austria a la nación unificada d'Italia. Leopoldu II abandonó definitivamente Toscana n'a l'añu 1859. Un plebiscitu, promovíu el 15 de marzu de 1860 pol Gobiernu Provisional Toscanu, que decretó l'anexón al Reinu de Cerdeña rexíu por Víctor Manuel II y de ende al naciente Reinu d'Italia.
Baxu Benito Mussolini el territoriu pasó sol dominiu del líder llocal del Partíu Fascista Nacional, Dino Perrone Compagni. Tres la cayida de Mussolini y el reestablecimientu del Reinu d'Italia, la República Social Italiana foi establecida nes rexones septentrionales d'Italia, cola so frontera de facto na Llinia Gótica, una posición defensiva xusto al norte de Florencia. Dempués del final de la República Social, y la transición d'un Reinu a la moderna República Italiana, la Toscana nuevamente florió como un centru cultural d'Italia.
Demografía
Toscana tien 3.734.355 d'habitantes (31-03-2010), con una densidá de población de 162,40 hab./km² en 2010, per debaxo de la media nacional. Esto debe principalmente a la baxa densidá de población de les provincies d'Arezzo, Siena y, sobremanera, Grosseto. La densidá más alta ye la de la Provincia de Prato siguida poles provincies de Pistoia, Livorno, la Ciudá metropolitana de Florencia y la Provincia de Lucca, teniendo'l so cumal nes ciudaes de Florencia, Livorno, Prato, Viareggio, Forte dei Marmi y Montecatini Terme. La distribución territorial de la población ta cercanamente venceyada al desenvuelvo socio-cultura y, más apocayá, el desenvolvimientu económicu ya industrial de la Toscana.
Arriendes d'ello, les zones menos densamente poblaes son aquelles nes que l'actividá principal ye l'agricultura, a diferencia de les otres onde, a pesar de la presencia d'un númberu de grandes complexos industriales, les principales actividaes tán rellacionaes col turismu y los servicios rellacionaos, xunto con una plétora de pequeñes firmes nel cueru, el vidriu, el papel y los sectores del vistíu.
Figari
Figari ye una comuña francesa del departamentu de Córcega del Sur, na rexón de Córcega. Llenda con.
Toscana
Demografía
A partir de los años 1980, la rexón atraxo un intensu fluxu d'inmigrantessobremanera de China. Hai tamién una significativa comunidá de residentes británicos y estauxunidenses. Pal añu 2008, el ISTAT calculaba que 275.149 inmigrantes nacíos nel estranxeru vivien na Toscana, lo qu'equival al 7% de la población rexonal total.
La capital de la Toscana, Florencia, ye la llocalidá más poblada, com 369.745 habitantes (2010). Otres ciudaes que superen los 50.000 habitantes son: Prato (187.526 hab.), Livorno (160.884), Arezzo (99.812), Pistoia (90.265), Pisa (87.939), Lucca (84.826), Grosseto (81.216), Massa (70.947), Carrara (65.489), Viareggio (64.311), Siena (54.441) y Scandicci (50.215).
Divisiones alministratives
Toscana ta estremada alministrativamente nuna Ciudá metropolitana y nueve Provincies, toes elles nomaes de la mesma forma que la capital de la Provincia. La más grande d'elles ye la Provincia de Grosseto, ente que la más poblada ye la Ciudá metropolitana de Florencia y la de mayor densidá de población ye la Provincia de Prato.
Gliese 87
Gliese 87 (GJ 87 / HIP 10279) ye una estrella na constelación de Cetus. De magnitú aparente +10,04, nun ye observable a simple vista.
Toscana
Divisiones alministratives
400px|right|Provincies de Toscana
Política
Toscana ye plaza fuerte del partíu de centru esquierda Partíu Democráticu, formando con Emilia-Romaña, Umbría y les Marche el famosu "Cuadriláteru Coloráu" de la política italiana. Nes eleiciones xenerales d'Italia de 2008, la Toscana dio más del 50% de los sos votos a Walter Veltroni, y solo 33,6% a Silvio Berlusconi.
Economía
thumb|right|Viñeos na rexón de [[Chianti.]]
Agricultura
Anque la so importancia aparra, l'agricultura entá contribúi a la economía de la rexón. Nes zones de tierra adientro de la rexón cultívense los ceberes, les pataques, les aceitunes y les uves usaes pa ellaborar vinu. Les zones banzaosas, bonificaes, producen anguaño hortolices, arroz, tabacu, remolacha y xirasoles.
Gliese 87
Gliese 552 mover a una velocidá de 126 km/s en rellación al Sistema Solar, valor inusitadamente eleváu. Coles mesmes, el so órbita galáutica ye notablemente escéntrica (y = 0,60), lo que favorez que nel apoastru llegue a tar a casi 21 kilopársecs del centru galácticu, más del doble de la distancia de máximu alloñamientu del Sol.
Toscana
Industria
El sector industrial ta apoderáu pola minería, dada la bayura de recursos soterraños. El sosuelu de la Toscana ye relativamente ricu en recursos minerales, con mena d'oru, cobre, mercuriu y mines de lignitu, les famoses soffioni (fumaroles) en Larderello y vastes mines de mármol en Versilia. Tamién tienen cierta importancia la industria químico y farmacéutico, la industria del metal y del aceru, el vidriu y la cerámica, según el sector editorial. Árees más pequeñes especializaes na manufactura atopen tierra adientro: el cueru y el calzáu en pártelo suroeste de la Ciudá metropolitana de Florencia, la zona de plantes d'ivernaderu en Pistoia, la cerámica y les industries testiles nel área de Prato, motocicletes y motos en Pontedera, y el procesamientu de madera pa la manufactura de los muebles de madera na zona de Cascina. La industria pesao (la minería, l'aceru o la inxeniería mecánica) concentrar a lo llargo de la franxa costera (zones de Livorno y Pisa), onde tamién hai importantes industries químiques. Tamién tien de destacar la zona productora de mármol de Carrara y la industria del papel en Lucca.
thumb|right|La [[Via de' Tornabuoni en Florencia, la cai más destacada pa les compres y la moda, contién dalgunes de les cases más luxoses del mundu, en ropa y xoyería, como Roberto Cavalli, Ferragamo, Gucci, Versace y Bulgari, por nomar dalgunes.]] thumb|El puertu de [[Livorno.]] La industria testil y de la moda son pilastres de la economía florentina. Nel sieglu XV, los florentinos taben yá trabayando con teles de luxu como la llana y la seda. Güei los grandes diseñadores n'Europa usen la industria testil en Toscana y especialmente Florencia.
Turismu
Casi ensin esceición, cada ciudá y pueblu de Toscana tien una considerable guapura natural y arquitectónica. Hai una corriente continua de visitantes a lo llargo del añu. Como resultáu d'ello, los servicios y les actividaes de distribución, que son tan importantes pa la economía de la rexón, son particularmente diverses y altamente entamaes.
Tresportes y comunicaciones
Los principales aeropuertos de la rexón son los de Pisa — Galileo Galilei y Florencia — Peretola.
Dialeutu
El toscanu ye'l dialeutu italianu que menos s'alloñó del llatín y evolucionó de forma llinial y homoxénea. El toscanu ye la base de la llingua italiana, adoptáu por ser el dialeutu nel qu'escribieron les sos obres grandes autores italianos como Dante Alighieri, Francesco Petrarca, Giovanni Boccaccio o Nicolás Maquiavelo, que-y confirieron l'autoridá de ser la llingua lliteraria de la península itálica. Tres el procesu d'unificación d'Italia foi adoptáu como llingua oficial, gracies a la teoría desenvuelta por Alessandro Manzoni pa la eleición de la llingua pa la escritura de la so obra Los Novios, una llingua esclariada nes agües del Arno».
Los falantes del dialeutu toscanu superen los trés millones, anque cabo destacar que na provincia de Massa-Carrara en llugar d'ésti fala'l dialeutu carrarés, clasificáu ente los dialeutos septentrionales del italianu.
El toscanu ye un amiestu de dialeutos menores que presenten delles diferencies que los estremen ente ellos. De siguío espónse la subdivisión de los dialeutos toscanos, estremada en septentrional, oriental, meridional y occidental. Dientro de los subdialeutos toscanos inclúyese'l dialeutu corsu cismontanu, faláu na Córcega septentrional.
Arte
thumb|250px|Necrópolis etrusca de [[Populonia.]] thumb|250px|Vista de la [[Piazza dei Miracoli de Pisa, declarada Patrimoniu de la Humanidá pola UNESCO.]] thumb|250px|[[Villa La Petraia, en Florencia, una de les villes de los Médicis.]] thumb|right|Un grupu d'alimentos toscanos (de Lucca): vinu, carne frío y distintu tipos de salami y xamones. Toscana ye conocida a nivel mundial pol so gran riqueza de monumentos y obres d'arte, según polos conxuntos históricos de les ciudaes de Florencia, Pisa, Siena y Lucca; menos conocíes pal públicu internacional resulten les ciudaes d'Arezzo, Grosseto, Pistoia y Prato y son práuticamente desconocíes pal turismu los monumentos de Livorno, Massa y Carrara.
Toscana foi a lo llargo de la historia una rexón especialmente fecunda nel campu del arte. Civilizaciones como los etruscos y estilos artísticos como'l Renacimientu tuvieron el so orixe en tierres toscanes. L'actual territoriu de la rexón cunta con restos, xacimientos y testimonios d'importancia d'aquelles civilizaciones que la poblaron y d'aquellos estilos artísticos que nella se desenvolvieron.
De la dómina etrusca destaquen les necrópolis de Sovana, Vetulonia y Populonia. Ente los restos romanos que perduren en Toscana cabo destacar la colonia de Cosa, una de les escavaciones meyor calteníes de los primeros años de la República romana. De la Edá Media y sobremanera del Renacimientu proceden los restos más destacaos de Toscana, declaraos Patrimoniu de la Humanidá pola UNESCO.
Los llugares toscanos inscritos como Patrimoniu de la Humanidá pola UNESCO son los siguientes:
Les villes de los Médici son unos complexos arquiteutónicos rurales que formaron parte de les posesiones de la familia Médici ente los sieglos XV y XVII y que s'atopen pela redolada de Florencia y n'otros llugares de Toscana. Les villes yeren palacios reales asitiaos na periferia de los terrenes alministraos polos Médici, amás de sirvir como centros de l'actividá económica del área na que taben asitiaes.
Gastronomía
La simplicidá ye un elementu central de la cocina toscana. Úsense llegumes, pan, quesu, hortolices, xampiñones y fruta fresca. Ellabórase aceite d'oliva virxe extra con aceitunes de Moraiolo, Leccino y Frantoiano. La viña blanca de San Miniato apaez n'ochobre y payares. Tamién se recueye nesta rexón el fungu funghi porcini.
Como entremés, son típicos los crostini di fegatini, una especie de tostaes de fégadu. Platu de pasta típicu de Toscana son los pappardelle, que son como unos tallarines más anchos. Otros primeros platos son: pappa al pomodoro, la ribollita, la carabaccia y la minestra al cavolo nero.
Hai embutíos como la finocchiona, una especie de salchichón arumáu con fenoyu, y tamién prosciutto toscanu.
Carne de la meyor calidá procede del valle de Chiana, específicamente una ganadería conocida como Chianina usada pal bistec a la florentina (bistecca alla fiorentina), carne magra con güesu. La carne a la parrilla vien de Valdarno y del Mugello. Tamién se produz carne de gochu. Otres carnes destacaes son la trippa alla fiorentina, estofado en vinu y el lampredotto, o'l filleto alla griglia.
Tocantes a los postres, son famosos los cantucci de Prato, bizcuechos o galletes d'almendres duros que se remoyar en vin santu, o'l castagnaccio, ellaboráu con farina de castaña y piñones. La schiacciata alla fiorentina ye un dulce típicu del periodu d'Antroxu, bien afechu pa fiestes infantiles, que los sos ingredientes principales son: naranxes y güevos.
thumb|left|300px|Coleición de [[Bolgheri Sassicaia 1981-1990]] Na tradición gastronómica toscana destaquen les sos vinos. El más famosu d'ellos ye, ensin dala dulda, el Chianti, el meyor conocíu internacionalmente. Anguaño, los vinos de Toscana estremar en DOCG y 34 DOC, amás de numberoses IGT, ente los que destaquen delles producciones de peraltu nivel, conocíes nel mundu enolóxicu col apellativu de supertoscanos.
Mientres les zones de la Toscana central (Ciudá metropolitana de Florencia y Provincia de Siena) son destacaes en tol mundu dende va décades pola producción del Chianti Classico, del Brunello di Montalcino y del Vieno Nobile di Montepulciano, nos últimos años van siempres afirmándose na escena internacional y los vinos producíos nes zones costeres (provincia de Livorno y Grosseto), favorecíos principalmente pol clima más nidiu, secu y soleyeru, ente los cualos destaca la excelencia del Bolgheri Sassicaia o del tignanello, la estructura y l'equilibriu de los vinos tintos de la Maremma (Morellino di Scansano, Montecucco y Monteregio di Massa Marittima) y l'harmonía de los blancos (Ansonica). Paralelamente al gran ésitu de les producciones enolóxiques de les zones costeres, tienen de señalase tamién los siempres notables vinos tintos y blancos de la provincia d'Arezzo. Ente los demás vinos de la Toscana, tienen de mentase'l Carmignano, unu de los más antiguos de la Toscana producíu na comuña homónima na provincia de Prato, la célebre Vernaccia di San Gimignano, el Pitigliano, el Montescudaio y el Vin Santu.
Deporte
L'equipu de fútbol más esitoso de la Toscana foi la Fiorentina, qu'apostó más de 70 temporaes na Serie A d'Italia. Llogró dos títulos y cinco subcampeonatos de lega, seis Copes d'Italia y un subcampeonatu d'Europa. Otros equipos de la rexón qu'apostaron la Serie A son el Livorno, Empoli, Pisa, Lucchese, Siena y Pistoiese.
El Mens Sana Basket de Siena llogró la Lega Basket Serie A siete veces consecutives ente 2006/07 y 2012/13.
El Circuitu de Mugello ye sede del Gran Premiu d'Italia de Motociclismu Gran Premiu d'Italia del Campeonatu Mundial de Motociclismu dende l'añu 1994. Tamién allugó carreres del Campeonatu Mundial de Superbikes, Campeonatu Mundial de Resistencia, Campeonatu FIA GT y Deutsche Tourenwagen Masters.
Tané McClure
Tané McClure ye una actriz de cine y televisión, guionista, productora y cantante d'Estaos Xuníos.
Vida personal
Ye fía del conocíu actor televisivu Doug McClure (1935-1995), intérprete de series como The Virginian. Tané criar nel estáu de Ḥawai. Casóse con Jonathan Cain, de quien se divorciaria darréu. Dende'l 17 de xunetu de 2001 ta casada con Gary Arendtz, col que tien un fíu.
Trayeutoria artística
La so primer apaición na pantalla foi a los 5 años d'edá, nun episodiu de The Virginian.
El verdaderu entamu de la so carrera como actriz, sicasí, nun se produciría hasta 1986, cuando intervieno nun llargumetraxe rodáu n'Italia, Crawlspace, protagonizáu por Klaus Kinski y Talia Balsam. Dende entós interpretó cerca de 60 papeles en cine y televisión, de cutiu dientro del subxéneru del thriller eróticu. Ente los sos trabayos destaquen los de Fear and Loathing in Las Vegas, de Terry Gilliam (1998), y les comedies protagonizaes por Reese Witherspoon Legally Blonde (2001) y Legally Blonde 2: Red, White & Blonde (2003). En 2002 exerció como guionista, productora executiva ya intérprete nel filme Trance.
Conocer tamién como Tane y Tahnee Cain.
Natalie Zea
Natalie Zea ye una actriz d'Estaos Xuníos, conocida pol so papel de Gwen Hotchkiss na serie Passions de la NBC y por retratar a Karen Darling, en Dirty Sexy Money na cadena ABC y el papel de Winona Hawkins en serie la Justified creada por Graham Yost.
Infancia
Zea nació nel condáu de Harris, Texas y asistió a Monahans High School, graduándose en 1993. Depués graduóse en The American Musical and Dramatic Academy de Nueva York.
Carrera
Zea faía unos cuantos pequeños papeles nel cine enantes de xunise al repartu de les pasiones nel añu 2000 como Gwen Hotchkiss, sustituyendo a l'actriz Tema Huber. Zea dexó'l programa en 2002, y foi reemplazada por Huber. Fixo delles apaiciones n'horariu estelar, siendo convidada estelar en CSI: Crime Scene Investigation en 2001. En 2004 actuó nel drama policial The Shield FX xugando un interés d'amor a (Michael Chiklis) Vic Mackey. El so próximu gran papel foi na serie de ABC Dirty Sexy Money, dando vida a Karen Darling. Ésta última serie atayóse dempués de dos temporaes, Zea repitió entós na serie de HBO Hung. Natalie tuvo tamién una apaición nun episodiu de "Two and a Half Men" como Collen nel 2005. Dempués aparecerió nuna serie regular, el drama de la FX Justified. En 2013 interpretó a Maxine en La cupula. Anguaño ta faciendo'l papel de Claire Matthews na nueva y esitosa serie The Following de la cadena FOX.
Foce
Foce ye una comuña francesa del departamentu de Córcega del Sur, na rexón de Córcega. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Llista de conceyos de la Comunidá de Madrid
Conceyos de la Comunidá de Madrid:
Llista de ciudaes más altes del mundu
Esta ye una llista de les poblaciones o llugares habitaos más altos del mundu. Pa más información sobre les ciudaes d'altor, ver tamién la llista de les grandes ciudaes más altes del mundu, coles más altes ciudaes con más de 100.000 habitantes.
Nesta llista pueden atopase ciudaes o pueblos con población mayor a 1000 habitantes permanentes tol añu y asitiaos a una altitú cimera a 3000 metros sobre'l nivel del mar.
Sicuani Censu Nacional 2007 INEI 50000
Jean le Rond d'Alembert
Jean Baptiste le Rond d'Alembert foi un matemáticu y filósofu francés que figura como ún de los principales representantes de la Ilustración, un periodu qu'enfatizó'l poder de la razón humana, de la ciencia y el respetu pa la humanidá. Supervisó con Denis Diderot la redaición d'una de les obres culturales más importantes de la centuria, la célebre L'Encyclopédie.
An (xeorxanu)
An (ა) ye la primer lletra del alfabetu xeorxanu.
Aeropuertu de Nyanza-Lac
L'Aeropuertu de Nyanza-Lac (ICAO: HBBL) ye un aeropuertu d'usu públicu asitiáu cerca de Nyanza-Lac, una llocalidá na provincia de Makamba (Province de Makamba) una de les 18 divisiones alministratives nacionales, nel estremu sur del pequeñu país africanu de Burundi, cerca del Llagu Tanganica (Lac Tanganyika) y los vecinos de Tanzania y República Democrática d'El Congu.
Brassica oleracea var. botrytis
La coliflor ye una variedá de la especie Brassica oleracea, nel grupu de cultivares Botrytis de la familia Brassicaceae. Reproducir por granes. Trátase d'una planta añal, pero atopar nel so meyor momentu ente los meses de setiembre y xineru nel hemisferiu norte, anque puede disponese d'ella mientres tol añu. Si se guisa esti vexetal pue que esprenda un arume fediento, pero'l so sabor ye un bien bien apreciáu en munches cultures del mundu.
Esta variedá ta emparentada col brécol y tien cierta paecencia con él. La planta ta compuesta per una cabeza blanca, (si tien llurdios marronacees, inflorescencies separaes o partes blandes na masa, significa que ta vieya) denomada masa o pella, que ye la única parte comestible, arrodiada de grueses fueyes verdes. Correspuende al meristemo floral hipertrofiáu y carnosu. El so tamañu puede algamar los 30 cm de diámetru y puede llegar a pesar más de 2 kg. El color de la masa puede ser blancu amarellentáu, verde o violeta según la variedá cultivada. Tien un sabor nidio y, n'ocasiones, llixeramente dulzuxu.
El so principal componente ye l'agua y ye un alimentu d'escasu apurra calóricu yá que presenta un baxu conteníu d'hidratos de carbonu, proteínes y grases. Sicasí considerar una bona fonte de fibra dietética, Vitamina B6, acedu fólico, Vitamina B5, según pequeñes cantidaes d'otres vitamines del grupu B, (como la B1, B2 y B3) y minerales (sobremanera potasiu y fósforu).
Tien propiedaes diurétiques, por cuenta del so eleváu conteníu n'agua y potasiu y baxu apurra de sodiu. El consumu d'esta verdura favorez la eliminación del escesu de líquidos del organismu y resulta beneficiosa en casu d'hipertensión, retención de líquidos y oliguria (producción escasa d'orina). L'aumentu de la producción d'orina dexa esaniciar, amás de líquidos, sustances de refugaya eslleíes nella como ácidu úricu, urea, etc. Por ello encamiéntase tamién a quien carecen hiperuricemia y gota y a les persones con enclín a formes cálculos renales.
Unu de los principales inconvenientes del so ingesta ye que provoca flatulencia. A pesar de los sos múltiples beneficios pa la salú, hai que tener en cuenta que para determinaes persones tien efeutos indeseables. La fibra y los abondosos compuestos d'azufre na so composición son les sustances responsables de la flatulencia y la dificultá pa la so dixestión. Sicasí, la coliflor dixer meyor que'l restu de les coles, polo que'l so consumu nun hai de tar necesariamente acutáu naquelles persones con trestornos dixestivos como gastritis, úlcera o dixestiones difíciles. Amás, resulta más nidiu si cocer con comín o fenoyu. Tamién sirve d'ayuda un fervinchu de manzanilla con anís verde o d'hierbabuena como postre.
Puede preparar al vapor, asada, frita, estofada, fervida o gratinada. Puede sirvise como acompañamientu d'otros platos, como llegumes o arroz, o como ingrediente básicu nuna saludable menestra de verdures. Tamién puede usase como acompañante de dellos pexes, como'l bacaláu, o inclusive puede formar parte de tortiella.
Forciolo
Forciolo ye una comuña francesa del departamentu de Córcega del Sur, na rexón de Córcega. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Florinda coccinea
Florinda coccinea ye una especie d'araña araneomorfa de la familia Linyphiidae. Ye l'únicu miembru del xéneru monotípicu Florinda.
Tuvá
La República de Tuvá (en rusu, Респу́блика Тыва́, tr.: Respúblika Tyvá; en tuvano, Тыва Республика ) o Tuvá (Тува́) ye una de les repúbliques constituyentes de la Federación Rusa. La so capital ye Kyzyl.
Marco Brito
Marco Brito ye un ex-futbolista brasilanu.
Tuvá
Xeografía
miniaturadeimagen|350x350px Ta asitiada al centru d'Asia, na parte meridional de Siberia. Llenda al sur y al este con Mongolia, al nordeste cola república de Buriatia y el Óblast d'Irkutsk, al norte col territoriu de Krasnoiarsk, al noroeste cola república de Jakasia y al oeste cola República de Altái. Tien una estensión de 168.606 km².
Ye una zona montascosa, llindada pelos montes Sayanes Occidentales al norte y los montes Tannu Fola al sur, en frontera con Mongolia. Al oeste alcen los montes del macizu d'Altái. El país ye travesáu pel ríu Yeniséi (equí llamáu Ulug-Jem), que xune a Kyzyl na confluencia del Bii-Jem (o Gran Yeniséi) y el Kaa-Jem (o Pequeñu Yeniséi).
Florinda coccinea
Distribución
Alcuéntrase n'Estaos Xuníos, Méxicu y les Antilles.
Tuvá
Oríxenes y primeros Estaos
El primer Estáu independiente al sur de Siberia apaeció ente los sieglos IV - III e.C. Les antigües cróniques chines llamen dinliny (ballena, 丁零 ) a los sos habitantes, y al Estáu Dinlin th (丁零國). Dinlinthan #atopar al oeste del llagu Baikal.
Nel sieglu VIII Tuvá yera una rexón independiente, dirixida polos sos propios señores, yera'l Kanato de Tuvá. Nel sieglu IX l'imperiu de la estepa espandióse rápido. Kirguistán, dirixíu pol divinizáu Faigan, centró'l so territoriu en Jakasia.
En 840, l'Estáu ye destruyíu pol Kanato Güigur (745-847), que estendió la so autoridá sobre'l territoriu de l'actual Tuvá y Mongolia. En busca de los restos de los güigures, los kirguises del Yenisei llucharon en Irtysh y Amur, invadieron los oasis del Turkestán Oriental. Mientres el periodu del Kanato de Kirguistán (840-944), Yenisei Kirghiz foi unu de los más grandes líderes militares y alministrativos. Considérase que taba rellacionáu per mediu del matrimoniu dinásticu con China y países vecinos.
Los turcos y mongoles del Kanato de Kirguistán defendieron la so independencia hasta'l sieglu XIII, cuando se convirtió nun puntu d'inflexón nel desenvolvimientu independiente de la rexón de los montes Altái. Depués Kirguistán perdió Mongolia. Yenisei Kirghiz retuvo'l so asentamientu en dos conxuntos principales: 1) Altu y Mediu Yenisei 2) Altái y Irtysh. De l'anterior manera los kirguises del Yenisei esvalixáronse. El Reinu de Mongolia Hori-Túmety atopase al oeste del Llagu Baikal. Los Tumety yeren una tribu grande y guerrero, emigraron a la tierra de la moderna Mongolia Interior nel sieglu XIII.
Otres tribus mongoles del monte vivíen nos territorios de l'actual Buriatia, Tuvá y la rexón d'Irkutsk. Una d'elles, los Oirats, habitaben el territoriu de la Tuvá moderna y los Huvsgel Aimag en Mongolia, pero emigraron escontra'l sur nel sieglu XIV. En 1206, Gengis Kan proclama nel Congresu del gran Khan la unión de les tribus mongoles. El territoriu del Tuvá modernu incluyíase dientro de los sos territorios. Nel sieglu XIV l'imperiu mongol se desintegró n'Estaos separaos. El territoriu de Tuvá foi parte del Kanato del Norte de Yuan en China, depués de Hotogoytskogo y d'últimes del Kanato de Zungaria hasta l'añu de 1758.
Dempués de la derrota del Kanato de Zungaria, el territoriu de Tuvá foi parte del Imperiu Qing de China. Hasta 1914 Tuvá tuvo sol dominiu de China (l'Imperiu Qing, dende l'añu 1912 de la República de China), como parte de los sos dominios mongoles. Dempués de la Revolución de Xinhai en China y la cayida del Imperiu Qing en 1912-1913, mandatarios tuvanos apelaron repetidamente al gobiernu imperial de Rusia pa poner a Tuvá sol protectoráu del Imperiu Rusu. El 17 d'abril de 1914, l'Emperador Nicolás II peracabó l'anexón de Tuvá a Rusia, anunciándolo nun memorandúm oficial.
Imperiu Rusu
miniaturadeimagen|280x280px|Confluencia del ríu Bolshói Yeniséi y del Mali Yeniséi en Kyzyl. En 1914 Tuvá ingresó voluntariamente nun protectoráu del Imperiu rusu llamáu Krai de Urianjái qu'entendía la provincia de Yeniséi. Nel mesmu añu, empezó la construcción de la población, capital de la rexón, conocida como Belotsarsk (o zar blancu, esto ye, l'emperador rusu), siendo rebautizada pol réxime prosoviéticu como Coloráu o Kyzyl.
El 18 de xunu de 1918 celebróse na provincia Urianjái una xunta conxunta de los congresos de Rusia y Tuvá, adoptándose por unanimidá'l Tratáu de la llibre determinación de Tuvá, amistá y ayuda mutua de los pueblos rusu y tuvano.
El 7 de xunetu de 1918, la rexón de Urianjái foi prindada poles tropes de Aleksandr Kolchak. El 14 de xunu de 1919, les tropes de la República Soviética de Badzhéi sol mandu de Aleksandr Krávchenko y Piotr Schetinkin tomaron la mayor parte de Tuvá. El 18 de xunetu de 1919, prindóse Belotsarsk, ciudá que fuera tomada por fuercies insurxentes. El poder soviético na rexón de Tuvá restauróse.
A mediaos de 1921, los revolucionarios tuvanos locales sofitaron la RSFS de Rusia, decidieron proclamar la independencia nacional de Tuvá y formóse la República Popular de Tannu Tuvá.