cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Teucrium fruticans
Descripción
Arbustude 50-150, y hasta 200 cm, bien ramificáu, avolumáu, frecuentemente ginodioico (plantes con flores hermafrodites y plantes con flores unisexuales femenines). Los tarmos son erectos, foliosos, cuadrangulares; los mozos herbales, gris-ablancazaos, dacuando pardu-acolorataos, con pelos acintaos, llongures; los vieyos maderizos, glabros, arrondaos. Les fueyes tienen un llimbu de 15-55 por 8-35 mm, de tamañu variable a lo llargo del tarmu; son ovaes, planes, coriacees, persistentes, enteres, escasamente ondulaes, discoloras, con fexe verde oliva, pubescente o glabrescente, con viesu ablancazáu con peciolu de 2-3 mm. La inflorescencia, de 15-25 cm en recímanu laxo de 8-15 verticilastros de 2 flores, tien cañes llaterales de 7-8 cm con 5-6 verticilastros. Ser flores erectas, hermafrodites o femenines, con pedicelos de 3-10 mm, tomentosos. El mota, de 5-14 mm, ye campanuláu, foliáceu, pardu, acrescente, abiertu na fructificación con tubu de 10 nervios na parte interna; dientes de 4-6 mm, siempres más llargos que'l tubu, planos, ovaos, ováu-llanceolaos o triangulares, agudos, acuminaos o mucronaos, con nervios centrales engrosaos, el central superior y los inferiores más estrechos y daqué más curtios, el superiores llaterales más anchos, llongures, dacuando enantes de l'antesis, los inferiores converxentes, los llaterales protexendo al central, mientres la antesis el superior central erecto-ascendente. La corola mide 20-24 mm, ye unilabiada, blancu-rosada, lila o azulada con nervios o mácules más foscos; tubu inferior a 4 mm, xibosu; lóbulos lateru-posteriores 6-7 por 3-4 mm, ovaos, oblongos, oblongo-llanceolaos, triangulares, agudos o cuspidaos, erectos, converxentes, d'estremos diverxentes; lóbulos llaterales de 5-7 por 3,5 mm, tan llargos o más curtios que los lateru-posteriores, oblongos o ovaos, verticales o planos, diverxentes; lóbulu central de cerca de 20 mm, horizontal, con gargüelu de casi 10 mm, ovadolanceoláu o oblongo, cóncavu, con pelos curtios glandulares na cara dorsal. Estambres de siquier 3 vegaes el llargor de los lóbulos lateru-posteriores, erectos o d'estremos curvos; filamentos con pelos acintaos triangulares na base y pelos curtios glandulares nel terciu inferior. Los frutos, en esquizocarpo de 4 núcules (non siempres toes vidables, 1 o más albortando), son obovoides, reticulaos, con pelos llargos y acintaos, con glándules esferoidales, y de color pardu. Númberu de cromosomes: 2n = 30.
Fauville
Fauville ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Teucrium fruticans
Descripción
Floria ente marzu, escepcionalmente xineru, y xunetu.
Polinización entomófila. Dispersión, por formigues (mirmecocoria).
Kyoga Nakamura
Kyoga Nakamura (仲村 京雅, ) ye un futbolista xaponés.
Teucrium fruticans
Distribución y hábitat
Nativa de la rexón mediterránea occidental, sur d'Italia, Sicilia y norte d'África, en Marruecos, Arxelia, Tunicia y Libia. Presente nel centru y sur de la Península Ibérica. Cultivada n'otres partes, inclusive n'ambiente urbano.
Sirianos
Siriano, Tubú, Selea o Sürá ye una etnia indíxena qu'habita na nacencia del cañu Ti y a veres de los ríos Viña, Paca y Papurí nel departamentu colombianu de Vaupés y l'estáu brasilanu d'Amazones.
Teucrium fruticans
Distribución y hábitat
Conozse dalguna población amontesada pela redolada de Barcelona.
Sirianos
Ye una fratria patrilineal exógama La so llingua propia pertenez a la caña oriental de la familia tucano, como les de les otres fratrias de la rexón coles cualos los sirianos practiquen intercambiu matrimonial y constitúin un sistema cultural. La fala de les muyeres tien determinaes traces distintes a la fala de los homes, como la glotalización.
Teucrium fruticans
Distribución y hábitat
Ye una especie protexida en Francia, y alcuéntrase nos Pirineos Orientales, el Var y Córcega.
Sirianos
Economía
La so economía ta basada na agricultura itinerante y la pesca. Cultiven yuca amargosa, ñame, batata, caña d'azucre, maíz, cacáu, plátanos, piña, papaya y otres frutes. Complementen la so alimentación cola caza de la danta, el pecarí y delles aves y la recueya de frutos monteses, bárabos y formigues.
Teucrium fruticans
Taxonomía
Teucrium fruticans, describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 2: 562. 1753. Teucrium: nome xenéricu que remanez del griegu τεύχριον, y depués el llatín teucri, -ae y teucrion, -ii, usáu por Pliniu'l Vieyu en Historia naturalis, 26, 35 y 24, 130, pa designar el xéneru Teucrium, pero tamién el Asplenium ceterach, que ye un felechu (25, 45). Hai otres interpretaciones que deriven el nome de Teucri, -ia, -ium, de los troyanos, pos Teucru yera fíu del ríu Escamandro y la ninfa Idaia, y foi l'antepasáu llexendariu de los troyanos, polo qu'estos postreros de cutiu son llamaos teucrios. Pero tamién Teucrium podría referise a Teûkros, en Llatín Teucri, esto ye Teucru, fíu de Telamón y Hesione y mediu-hermanu d'Ajax, y que llucharon contra Troya mientres la guerra del mesmu nome, mientres la cual afayó la planta nel mesmu periodu en que Aquiles, según la lleenda, afayó la Achillea. fruticans: epítetu llatín que significa "arbustiva".
Sirianos
Economía
Les muyeres procesen la yuca pa producir casabe y "fariña" y practiquen l'alfarería, en cuantes que los homes son espertos en texer canastros.
Tubú
Considérense descendientes de Tubú que baxó del tiempu y del espaciu pa permediar lo que l'home había desmembrado. Establecióse centru de la tierra, nel mar de la lleche materno. Ellí nació pequeñu como home y una vegada fechu home, salió a la superficie pol Ríu Negru.
Teucrium fruticans
Nomes vernáculos
En cursiva, les más corrientes. Olivera, olivilla, olivilla blanca, salvia amargosa, salvia rabia, troyana andaluza, troyana grande, troyana real
Usos
De cutiu utilizáu como ornamental n'ambiente urbano (sebes, xardinos y parques públicos). Por casu en Madrid (España).
Cornelia Bargmann
Cornelia Isabella Bargmann ye una neurobióloga estauxunidense. Ye conocida pol so trabayu nos mecanismos de comportamientu de circuitos xenéticos y neuronales usando C. elegans, particularmente los mecanismos de olfacción nel vierme. Foi escoyida pa l'Academia Nacional de Ciencies y fuera investigadora del Institutu Médicu Howard Hughes en UCSF, y depués na Universidá Rockefeller de 1995 a 2016. Anuncióse'l 21 de setiembre de 2016 que fuera nomada presidenta de ciencia entrante nel Iniciativa Chan Zuckerberg, efectiva dende'l 1 d'ochobre de 2016. En 2012 recibió'l Premiu Kavli de $ 1 millón y en 2013 el Premiu Breakthrough de $ 3 millones en Ciencies de la vida.
Biografía
Completó los sos estudios de pregrado na Universidá de Georgia en 1981, con un títulu en bioquímica, y los sos estudios de posgráu nel M.I.T, con un doctoráu nel departamentu de Bioloxía en 1987 nel llaboratoriu de Robert Weinberg. Esaminó los mecanismos moleculares de la oncogénesis y ayudó a identificar el papel del Ras nel cáncer de vexiga. Tamién fixo un trabayu significativu en neu, un oncogeno que más tarde condució a tratamientos significativos nel cáncer de mama.
Más tarde completó un postdoctorado con H. Robert Horvitz, nel M.I.T, trabayando en mecanismos de bioloxía molecular de la neurociencia. Empezó a trabayar nel comportamientu quimiosensorial en C. elegans, y llogró delles meyores, demostrando, ente otres coses, que los nematodos tienen un sentíu del olfatu.
Bargmann aceptó un puestu de docente na UCSF en 1991. Siguió los sos estudios sobre'l comportamientu de los viermes y el control neuronal, centrándose nel olfatu a nivel molecular. Buscó xenes similares a los atopaos por Richard Axel y Linda Buck pa ser la base del olfatu y el gustu, y atopó esos xenes nel xenoma apocayá secuenciáu de C elegans. El so trabayu condució a descubrimientos de los mecanismos que subyacen a comportamientos complexos, como los d'alimentación. El so trabayu siguió conduciendo a una comprensión más fonda del celebru, les capacidaes sensoriales y el desenvolvimientu neuronal. Bargmann tamién identificó la SYG-1, una molécula "casamentera" que dirixe a les neurones por que formaren conexones ente sigo mientres el desenvolvimientu.
En 2004, treslladar a la Universidá Rockefeller y trabayó como investigadora del Institutu Médicu Howard Hughes hasta 2016, antes de tomar al Presidente de CZI. El llaboratoriu de Bargmann utiliza un organismu relativamente simple, el nematodo C. elegans, y el so sentíu del olfatu desaxeradamente sensible pa estudiar cómo los xenes regulen el desenvolvimientu, la función y el comportamientu neuronal. El so trabayu foi reconocíu con numberosos premios, incluyida la eleición de l'Academia Nacional de Ciencies.
Faverolles-la-Campagne
Tien una población de y una superficie de  km².
La Frontera (El Hierro)
La Frontera, ye un conceyu perteneciente a la provincia de Santa Cruz de Tenerife, na islla d'El Hierro —Canaries—. Ye'l segundu conceyu más pobláu de la islla tres la capital, Valverde. miniaturadeimagen miniaturadeimagen Nel so términu municipal atópase'l Santuariu Insular de La nuesa Señora de los Reis, onde se guarda la imaxe de La nuesa Señora de los Reis, patrona d'El Hierro.
Allugamientu
Ta asitiáu nel noroeste de la islla, y nél ta asitiáu'l puntu más occidental d'España.
Orografía
El valle d'El Golfu creaose mientres el periodu mediu d'erupciones. Al contrariu de l'antigua creencia, nun se trata d'un antiguu cráter xigante, que la so otra metá atópase somorguiada, sinón d'un procesu d'erosión que terminó cola parte de la tierra qu'enllenaba'l valle. Diversos estudios realizaos no fondero marín demostraron que'l valle creóse por un esbarrumbamientu del terrén, que xeneró un gran tsunami. La fuercia de la gravedá abasnó los materiales, dexando les parés del actual valle, de materiales más antiguos y resistentes, na posición actual. El suelu actual del valle, ye amás de llanu, bien fértil polo que se cultiva en casi tola so estensión.
Clima
La orografía condiciona'l clima de cada zona de la islla. Sicasí, son les nubes les que xueguen el papel más importante nes variaciones climátiques. Los alisios y la corriente de les Canaries, una bifurcación fría de la corriente del Golfu que se dixebra nes Azores, faen que la islla nun tien un clima grebu como asocede n'El Sáḥara, que s'atopa na mesma llatitú. La temperatura de l'agua #caltener a 19 °C pel hibiernu y a 24 °C pel branu. Esto anidia les temperatures costeres. Nel ecuador produz un ascensu masivu d'aire caliente, aniciando una zona de baxes presiones que vien ser ocupada por otra masa d'aire qu'apurren los alisios. Les mases d'aire caliente que xuben van esfreciéndose pasu ente pasu y diríxense a bastante altor en sentíu contrariu a los alisios, escontra les llatitúes subtropicales, d'onde proceden estos. Los alisios tresporten nubes cargaes d'agua escontra los cumes d'El Hierro, onde se xenera agua horizontal. La zona sur de la islla recibe vientos secos y ensin nubes, polo que la temperatura y la aridez ye mayor nesa parte. Pel branu, la temperatura de la mariña de Frontera asitiase nos 24 °C de media. Pel hibiernu, la temperatura medio de la mariña de Frontera asitiase en 18 °C, faciendo d'esti conceyu un verdaderu paraísu y destín de turistes en cualquier fecha pol so clima primaveral a lo llargo del añu.
Espacios protexíos
Gran parte del términu municipal atópase protexíu so la figura del Parque Rural de Frontera. Coles mesmes, el conceyu cunta cola Reserva Natural Integral de Mencáfete y con superficie de la Reserva Natural Especial de Tibataje.
Historia
El Pinar y La Restinga, nel sur de la islla, pertenecieron al conceyu de Frontera hasta setiembre de 2007, dempués de que'l Cabildru d'El Hierro aprobara la segregación d'El Pinar. miniaturadeimagen|250x250px| El Pozu de Sabinosa, o Pozu de la Salú, ente los años 1911 y 1913. Dende hai más de 300 años El Hierro cunta con un pozu d'agües curatibles na mariña de Sabinosa. El pozu foi furáu ente los años 1702 y 1704, travesando dures roques basáltiques, pa poder abastecese d'agua potable. De primeres utilizábase pa dar de beber a los animales, pero llueu s'afayó qu'esa agua ameyoraba la salú de les persones.
Dende Tenerife llegó desterráu'l médicu Leandro Pérez, que comprobó les propiedaes curatibles de les agües del Pozu de Sabinosa. En 1843-1844 fueron declaraes agües mineru-melecinales. Y en la última década d'esi sieglu, l'agua #recoyer en garrafones y esportábase a Cuba y Puertu Ricu.
En 1949 preparaba los baños calientes Valentina Hernández conocida como doña Valentina la de Sabinosa, xunto col so home Esdras. Y ye que'l tratamientu incluyía baños a 45 graos. Los trabayos de doña Valentina nel Pozu de la Salú fueron narraos nun risonderu llibru qu'escribió l'humorista Jacinto del Rosario.
Ente los años 1945 y 1965, l'inxenieru militar retiráu José Rodrigo-Vallabriga Brito, foi'l mayor propagandista de les agües del Pozu de la Salú. Llegó a embotellar y comercializar l'agua, amás de construyir l'antiguu balneariu.
Les propiedaes de l'agua del Pozu de la Salú siempres fueron bien apoderaes pa combatir problemes de la piel, con bones resultancies. Tamién taba indicada como enagua de mesa, pa tolerar los escesos nes comíes. Les aplicaciones yeren bien amplies, según indicábase nes botelles que podíen adquirise en toa clase de tiendes y farmacies de les islles.
Na actualidá l'Hotel Balneariu Pozu de la Salú ta abiertu pa dar tratamientos de guapura y relax.
Demografía
A 1 de xineru de 2014 tenía 3901 habitantes, ocupando'l 2ᵘ puestu de la islla y el 40º de la provincia. La población relativa yera de 48,69 hab./km².
Organización territorial
Atópase estremáu en dos entidaes singulares de población, dalgunes de les cualos tán estremaes de la mesma n'otros nucleos de menor entidá:
Cultura
miniaturadeimagen|250x250px|Santuariu Insular de La nuesa Señora de los Reis, patrona d'El Hierro.
Folclor
Ye carauterística local una agrupación de flautes (pito herreño) y tambores que pudiera tener orixe en Galicia o'l norte de Portugal. Destaca especialmente'l tangu herreño nel que los movimientos son rápidos y curtios, y na danza l'home trata de cautivar a la so pareya femenina faciendo rumbos de maña y gallardía
Robledillo de la Jara
Robledillo de la Jara ye un conceyu d'España asitiáu na Sierra Norte de la Comunidá de Madrid. Orográficamente topar nes últimes estribaciones meridionales del Macizu de Ayllón, ente'l ríu Lozoya y el so afluente El Riato. Con 20,35 km² de superficie y 99 habitantes (INE 2016), la so densidá de población ye de 4,86 hab./km². Por númberu d'habitantes resulta'l décimu más pequeñu de la Comunidá de Madrid, y per superficie, el trentenu cuartu menos estensu.
Nel so conceyu atópase'l despoblado d'El Villar, que da nome al banzáu homónimu.
Orixe del topónimu
Paez ser que'l nome fai referencia a la gran cantidá de carbayos y jaras que, como principales especies autóctones, poblaben les redolaes del pueblu. Créese qu'en principiu yera “Robledillo (o Robredillo)” ensin más, y depués pa estremalo d'otros Robledillos, añedióse-y “de la Jara”. Ye probable qu'esti agregu surdiera en rellación col Quarto de la Xara de la Comunidá de Villa y Tierra de Buitrago, al que Robledillo perteneció.
Comunicaciones
Salida dende Madrid tomando la N-1 hasta llegar al quilómetru 60, al altor de La Cabrera (Madrid), onde se toma la carretera M-127 en que'l so quilómetru 20 atópase Robledillo de la Jara.
N'autobús, ente selmana, la llinia interurbana 191D coneuta'l conceyu con Buitrago del Lozoya; y les fines de selmana, la llinia 199 comunica Robledillo con Plaza de Castiella (Madrid).
Llendes
Llinda, al norte con Berzosa del Lozoya; al sur con Cervera de Buitrago; al este con Puebla de la Sierra y El Atazar, y al oeste con Manjirón, ésti incluyíu güei nel conceyu de Puentes Viejas. La divisoria de Berzosa ye abondo irregular, pos nun sigue polo xeneral alliniación xeográfica dalguna, y daqué paecencia asocede cola de Cervera; la d'El Atazar tamién ye artificial, pero describe una llinia menos trabancosa. Les de Puebla de la Sierra y Manjirón, sicasí, son dafechu naturales coincidiendo colos calces de los ríos Riato y Lozoya respeutivamente.
L'espaciu físicu: Orografía ya hidrografía
El términu municipal de Robledillo tópase trevesáu de norte a sur por un cordal montascosu, conocíu polos paisanos como El Cuetu, que lo estrema en trés aguaes hidrográfiques: una empobinada a poniente, la más estensa, que la so complexa rede de corrientes acuíferes acaba en dos únicos regueros, el de Valdemazos y el del Villar, qu'aflúin al ríu Lozoya, el primeru dientro del banzáu d'El Villar y el segundu nel banzáu d'El Atazar; otra aguada empobinar escontra llevante y da agües al ríu Riato al traviés d'una socesión de cerrillos y pequeñes vallines, casi toos paralelos ente sigo y perpendiculares al Cuetu, al conxuntu de los cualos viénose-y llamando precisamente Les Vallines; y la tercer aguada, muncho más amenorgada, empobinada al sur, tamién da agües al Lozoya pero al traviés del términu municipal de Cervera. Los principales regueros d'esta postrera son el de Valdehierro y Vallina del Saz. miniaturadeimagen|left|Robledillo de la Jara: Panorámica d'El Cuetu. Al fondu, Peñalacabra. El paraxa más eleváu del términu municipal de Robledillo ye'l de los Colladillos Cimeros (1246 msnm), xunto al términu de Berzosa; y el de menor nivel, el Llanu Baxeru xunto al términu de Cervera y el ríu Lozoya, qu'apenes devasa los 800 metros. El cascu urbanu topar a unos 1025 m., tomando como referencia'l centru del pueblu y según datos del Institutu Xeográficu Nacional.
Evolución demográfica nos últimos sieglos
Nel Padrón de Moneda Forera de 1554, el pueblu figura con 85 vecinos, amenorgaos a 43 en 1656, y a 37 en 1670. Nel Catastru d'Ensenada (1751) contabilícense 72 cases y 68 vecinos; les Descripciones de Lorenzana (1782) les cifra en 60; nel Censu de Floridablanca (1786) figuren 244 habitantes, 104 de los cualos son menores de 16 años; casi un sieglu dempués, en 1877, la población xubía a 277 almes (429, col so anexu El Atazar); y a mediaos del Sieglu XIX, nel célebre Diccionariu de Pascual Madoz, Robledillo figura con “55 á 60 CASES, inclusa la de ayuntº" y "32 vecinos, 192 almes". Pero esto postreru paez erróneu, pos con 192 almes y 32 vecinos saldría la pocu probable cifra de seis persones por vecín o familia.
El cascu urbanu
En Robledillo el poblamientu ye de tipu concentráu, ensin apenes espacios verdes ente los edificios. Hasta bien avanzáu'l sieglu XX, les edificaciones puramente agropecuaries amenorgar a encerraderos de ganáu menor, esto ye d'oveyes y cabres, na zona cimera del pueblu, práuticamente toes ente l'actual cai de Jesús del Valle y les eres. Nel nucleu restante asitiábense les viviendes, qu'en munchos casos nun teníen corrolada y el so interior incluyía corte de les mules, gallineru, palombar, bodega, trojes, etc.; y n'otros, con corrolada incorporada, yera nésti onde s'adosaben otres construcciones agropecuaries anejas, como payares, establos pa vaques y caballeríes, cortes de los gochos y casillos p'almacenar el segáu. Bien poques yeren les edificaciones destinaes puramente a viviendes. miniaturadeimagen|derecha|Robledillo de la Jara en 1967 miniaturadeimagen|derecha|Robledillo de la Jara en 2015 Los árboles, ausentes del cascu urbanu, circunvalaban el pueblu, pos en tou la so redolada, sacante les eres, había una formosa olmeda que, aniquilada pola grafiosis nes últimes décades del sieglu XX, suplióse depués col plantíu d'otres especies.
La situación del pueblu ye bien ventaxosa, pos se topa: en suelos pocu granibles, seique pa non desperdiciar recursos agrícoles; sobre firmes pizarrales nos que s'encimentaben direutamente les cases; con unes redolaes (“a vuelta casa”, en llinguaxe local) abondo fértiles, onde tener próximos los cultivos; con dalgún síntoma d'acuíferos nes vaguaes d'alredor, buscando la cercanía de l'agua; y nuna estena y alta pendiente con amplies panorámiques, qu'inclúin la Sierra de la Cabrera, los Montes Carpetanos y Peñalara. Nun ta, sicasí, nun llugar abellugáu, sinón eleváu y empobináu a poniente, lo que-y fai soportar rigoroses aspereces climátiques. Esta condición procuróse atenuar empobinando escontra'l mediudía les fachaes y puertes principales, tantu de les viviendes como de los encerraderos de ganaos.
Vexetación
La especie vexetal predominante en Robledillo ye la jara común, omnipresente en tol so términu municipal, siguida del romeru, tamién abondosu y siempres miniaturadeimagen|left|Carbayos y jarasentemecíu cola jara, pero con menos protagonismu qu'ella, pos por onde coesisten dambos nun se diz qu'hai romerales, sinón xarales. De la gran cantidá de carbayos que otrora dicen que tenía Robledillo, nun queden güei sinón los de les sos deveses de riba (o Prau Conceyu) y de baxo (o Devesa Boyal) y otros pocos más, anque robustos, nos zarramientos de los diversos praos que chisquen el términu. Namái hai encines nos terrenales gnéisicos de les proximidaes del ríu Lozoya, por onde tamién crecen delles retamas, cornicabras, pládanos de Montpellier y sabugos; los felechos son esclusivos del ríu Riato y regueros de la so aguada, siempres xunto a los calces; en dambes deveses y nos cantos de los praos hai prunos y majuelos; y per cualesquier zona del términu, gran variedá de tomillos ente los que destaquen el salseru y el cantueso. Tamién, bastantes torviscos y bien pocos uzes. Nunca se vieron yérbados nin sufreres nel términu de Robledillo.
La falta de ganaos nes últimes décades favoreció, xunto a los regueros, regatos y vaguaes, una exuberante vexetación de ribera integrada principalmente por salgueras, chopos, fresnos, omeros, espinos, artugancios, artos y xuncos.
Na década de 1960 repoblar de pinos la mayor parte de l'aguada del ríu Riato, y muncho primero, a principios del sieglu XX, repoblárase la zona allegante al banzáu del Villar, formando parte del pinar de Casasola.
Historia
Nun se sabe de cuándo data la fundación del pueblu. Dase por cierto que la zona foi repoblada arriendes de la so conquista por Alfonsu VI de Castiella en 1083, en que los sos siguientes sieglos consolidáronse munches poblaciones pola aguada meridional de Somosierra, Robledillo ente elles; pero falten noticies qu'esclarien si aquello foi una fundación real o un tresformamientu d'otros nucleos presistentes, pos en 1096, un privilexu del Rei facultaba a Buitrago pa "repoblar los nucleos esistentes na so xurisdicción y crear otros nuevos". Esto ye que yá esistíen nucleos, pero nun se sabe cuálos. Sía que non, Robledillo foi una de les 32 poblaciones que, a partir d'entós, integraron la Comunidá de Villa y Tierra de Buitrago, formando una sola unidá xurisdiccional cola Villa de Buitrago como cabecera. Esta unidá xurisdiccional constituyó l'orixe del Señoríu de Buitrago, que nel sieglu XIV pasó a la Casa de los Mendoza, unu de que los sos miembros, Iñigo López de Mendoza, marqués de Santillana, menta a Robledillo nuna de les sos Serranillas diciendo: “Madrugando en Robledillo/ por yr buscar un venado,/ fallé depués al Colladillo/ caça, de que fui pagu./ Al pie de aquessa monte,/ la que dizen de Verçossa,/ vi guardar bien grant cabaña/ de vaques moça fermosa”.
Esi “Colladillo” al que se refier don Iñigo, fainos pensar na paraxa de Los Colladillos Cimeros de Robledillo; la “grant monte”, en Peña Portillo a que'l so pie topar Berzosa; y la cabaña de vaques”, na vacada de Berzosa, guardada por vez a díes como se vieno faciendo hasta avanzáu'l sieglu XX. De too ello falten datos que lu atestigüen.
Los Mendoza, qu'en 1475 recibieron el títulu de duques del Infantado, ostentaron la titularidá del Señoríu de Buitrago hasta l'abolición d'esti réxime nel sieglu XIX. Mientres la so vixencia, Robledillo tuvo adscritu al Cuartu de la Jara, xunto con Cervera, Berzosa, Serrada y Paredes, y tol Señoríu perteneció a Guadalaxara hasta'l nuevu diseñu provincial de 1833, qu'incluyó a Robledillo y la mayor parte de los demás nucleos de dichu Señoríu na provincia de Madrid.
En 1612, el conceyu de Robledillo mercó, por 12.000 reales, al vecín de Buitrago Juan de Orozco les posesiones qu'ésti tenía nel términu de El Villar (Madrid), yá despoblado, que confinaban con heredaes de vecinos de Robledillo, polo qu'a partir d'entós quedó en poder del conceyu y vecinos d'esti pueblu tol territoriu d'El Villar. Pal pagu de la compra, el conceyu vendió 1.500 pies d'encines de la so devesa de Casasola y un molín que tenía nel términu d'El Atazar.
En 1847 producióse l'anexón del conceyu d'El Atazar al de Robledillo, que la so vixencia duró hasta 1928. Y en 1977, a puntu tuvieron de fundise Robledillo, Berzosa y Poblar nuna sola entidá municipal, “con denominación de Valle del Villar y capitalidad nel nucleu de población de Robledillo de la Jara”, según consta nel Real Decretu del Ministeriu de la Gobernación qu'aprobó'l proyeutu; pero, finalmente, nun hubo alcuerdu.
Medios de vida
Mientres los últimos sieglos, siquier, en Robledillo vivióse de l'agricultura y ganadería. Otres ocupaciones derivaes d'elles (como ferrería y molienda) y servicios (como abacería y barbería) aniciaben bien pocos emplegos. Les principales especies cultivaes yeren trigu y centenu, dambos pol sistema d'añu y vegada, esto ye, un añu de llantadera y al siguiente de barbechu. El centenu semar nes tierres d'inferior calidá. Al sumir la mancomunidá de camperes de les tierres de Buitrago nel sieglu XIX, aumentó la estensión del so cultivu en desterciu de la ganadería. Hasta entós gran parte de los montes yeren comunes y nun se podíen roturar. El trigu yera d'escelente calidá, pos, anque gran parte de los suelos del términu son probes, tamién los hai fértiles y, amás, bien soleyeros onde la cebera grana y madura bien. Cúntase qu'en pasaos sieglos los llabradores d'otres zones allegaben a Robledillo en busca de trigu pa emplegar bona grana na sementera.
Sicasí, la bona calidá del trigu nun bastaba pa sacar a la población d'una agricultura de subsistencia, dada la insuficiencia de tierres pa tolos vecinos. Pocos d'éstos yeren los que collechaben dalgún escedente. Tampoco les desamortizaciones del sieglu XIX fixeron aumentar la so producción, porque ente los bienes de manes muertes adquiríos por vecinos de Robledillo casi nun había tierres de cultivu, sinón de camperes; nin excedentaria yera la producción de pataques, tomates y otres hortolices nos pocos, y diminutos, güertos disponibles. Ciertu que na añeda de barbechu utilizaben dalgunes de les meyores tierres de xunto a los regueros pa cultivar en secanu tomates, melones y sandíes, tou ello de gran calidá pero bien llindáu rendimientu. Y tamién faltaben meyores nes téuniques de cultivu, pos hasta mediaos del sieglu XX la más rentable en Robledillo foi'l aráu romanu. miniaturadeimagen|left|Tomates de Robledillo de la Jara Otru cultivu yera'l de la vide, de muncha raigón histórica n'antigües tierres d'El Villar, que producía vinu pa autoconsumo. Nel Catastru d'Ensenada (1751) calcúlase-y una producción de 192 arrobes (= 3072 llitros) por collecha. La filoxera nel sieglu XX acabó con toes los plantíos.
Los ganaos caprino y ovín sí qu'aniciaben dalgún escedente de carne y llana, mientres los vacunos y mulares contribuyíen a les xeres de carga y tiru. Sía que non, la estinción de la mancomunidá de camperes de Buitrago nel sieglu XIX afectó a la ganadería de Robledillo: per una parte, supunxo un amenorgamientu del númberu de vaques a favor de les caballeríes, dada la mayor aptitú d'éstes pa llabrar les nueves y escabrosas tierres cultivables; y por otra, fixo que'l llendo llindárase puramente al términu de Robledillo, ensin que les posteriores desamortizaciones resolvieren gran cosa, pos hubo compres, como les deveses de Casasola (1862) y de riba (1877), que procedentes de los mesmos del pueblu, namái sirvieron por que los vecinos siguieren esplotar práuticamente como antes de la so adquisición.
Pol Catastru d'Ensenada conocemos la cantidá de ganaos de Robledillo a mediaos del sieglu XVIII (trescripción actualizada): “Les especies y númberu de ganaos qu'hai nesti pueblu y caltiénense coles camperes del términu de la Villa y Tierra de Buitrago son: 2.300 cabeces de ganáu lanar churru; 1.150 de cabrío; 170 de vacunu, y de éstes les 120 de llabor, y les 50 de cerrisca; 68 xumentos y pollinos, 125 puercos grandes y mozos; y 6 ó 7 yegües, mules y potros"; tamién, 160 truébanos. Y en 1943, según documentos municipales, en Robledillo había: 50 mules, 78 vaques, 5 caballos, 7 pollinos, 2.943 cabeces d'oveyes y cabres, 72 gochos sacrificaos (8.218 kg.), 437 pites (incluyíos gallos y pollos) y 173 truébanos. Tou ello so los efeutos d'una recién Guerra Civil. En cuanto al carboneo, poca repercusión debió de tener en Robledillo, pos se llindaba al producíu poles deveses. A esti respectu, el Catastru d'Ensenada diznos que la Devesa de baxo córtase de 20 en 20 años per preciu de 2.000 reales; y la de riba, de 25 en 25 años per preciu de 700 reales. miniaturadeimagen|left|Antigua Ponte del Villar La construcción de la presa del Villar ente 1869 y 1882 contribuyó, mientres duraron los trabayos, a la prosperidá de la zona, siendo poques, y desiertes, les tierres de Robledillo que'l banzáu anubrió. Pero quedaron somorguiaos el Molín de Melones, propiedá de vecinos de Robledillo, y l'histórica ponte del Villar, anque la sumersión d'ésti nun anició perxuiciu nes comunicaciones, yá que'l so pasu foi sustituyíu pol de la coronación de la presa.
Economía
El éxodu rural, empecipiáu na década de los años 60 del sieglu XX, supunxo l'abandonu casi total de les actividaes agraries nel conceyu, lo que llindó la presencia d'esti sector a un gran númberu de güertes y cultivos branizos d'amenorgada estensión alredor del nucleu urbanu, con poca incidencia nel mediu natural pero de gran valor granible, pos los tomates sonrosaos de Robledillo tán adquiriendo cierta sonadía pola so estraordinaria calidá. Per otru llau, inda esiste una esplotación de ganáu vacuno, distribuyida por tol términu municipal, y una amenorgada reciella d'oveyes. Nos últimos años amontóse'l númberu de colmena, dada la gran variedá de flores y arbustos qu'hai nel conceyu Anthophila, actividá que ta en cayente na Sierra Norte; tamién últimamente aumentaron les esplotaciones avícoles, tremaes pol nucleu urbanu, que taben casi sumíes en Robledillo. Sacante la esplotación ganadera, toles actividaes rellacionaes col sector primariu dedicar al "autoconsumo" de los propietarios que les tener.
El sector terciariu ta representáu por dos bares-restaurante: la "Taberna-Museo Etnográficu" y la "Posada de Robledillo", dambes propiedá del Conceyu, y 6 agospiamientos rurales, que satisfaen la demanda turística. A lo último, el pueblu dispón d'una residencia de la Tercer Edá, que ye alcordada y cuenta con 12 places internes, un centru de día y un comedor social pa los xubilaos empadronaos nel conceyu.
Llugares d'interés
- Taberna-Museo Etnográficu: Asitiada na antigua Pocu Plaza (güei cai de la Soledá nᵘ 12), ye una casa-vivienda del sieglu XIX que foi recuperada a finales del XX para Muséu Etnográficu y un pequeñu chigre, ensin alteriar la so estructura rústica orixinal. Inclusive los portones d'entrada a la corrolada, o patiu, son los orixinales de la casa perfectamente calteníos, y la so solado, con llábanos de piedra de la zona, el tradicional de les viviendes de Robledillo. Na planta baxa allúgase'l chigre restorán y la bodega colos sos grandes tinajas; y na alta, les distintes ferramientes, instrumentos y preseos rellacionaos cola agricultura, ganadería y formes de vida locales del pasáu, con cuatro espacios temáticos onde s'amuesa cómo y con qué se faíen, a principios del sieglu XX, el pan, el miel, el vinu y los productos de matanza.
- Ilesia Parroquial de San Pedro Apóstol: Edificada en 1893 sobre les ruines d'otra anterior, presenta un ciertu aire neomudéxar popular. Tien una sola nave, portada con arcu de mediu puntu rebaxáu, torre d'espadaña con agospiamientos pa dos campanes, estructura de madera con tirantes na cubrición y cubierta con texa árabe. Conserva una pila bautismal y otra d'agua bendito, dambes renacentistes. Una de les sos fachaes vieno usándose pa xuegu de pelota, con prohibición de xugar mientres la misa o cualesquier otru actu llitúrxicu, hasta la construcción del modernu frontón de qu'esfruta güei el pueblu.
- Muséu de Formes de Vida del Pasáu: Tradicionalmente, en cada pueblu había una teyera, que solía allugase nel extrarradio de la población, nuna paraxa de bon accesu, magrizu y cercanu a dalguna corriente acuífera onde tener a mano tolos ingredientes de texer. Cada ciertu númberu d'años, fabricábense les que fixeren falta, siempres texa árabe. Por casu, y según consta nel archivu municipal de Robledillo, l'añu 1879 ellaborar na so teyera 24.559 texas, que solicitaren los vecinos.
La teyera de Robledillo dexó de funcionar a mediaos del Sieglu XX cuando, amenaciando ruina, nun-y la reparó porque yá naide precisaba texas y terminó fundiéndose. Y tres delles décades d'abandonu, a principios del Sieglu XXI rehabilitar pal actual Muséu de Formes de Vida del Pasáu, qu'amás de fabricación de texas amuesa otres industries tradicionales como ferrería, jabonería, apicultura, molienda de granu y carbonería.
- Fonte de la Plaza: Les xestiones efeutuaes en 1933-34 pa traer agua al pueblu dende'l manantial d'El Fuexu dieron llugar a la subsiguiente execución de les obres y l'inauguración de la fonte na plaza principal del pueblu (güei Plaza de Televisión Española) en 1935. El presupuestu xubía a 24.944,90 pesetes, en parte a cargu del Estáu y el restu a cargu del conceyu, que lo apurrió “en jornales y materiales puestos a pie d'obra, tou ello por prestación personal, únicu mediu alministrativu llegal d'un conceyu probe pa dar cumplimientu a les disposiciones vixentes”. Asina consta na acta de la Xunta Municipal del 26/03/1934 que lo aprobó.miniaturadeimagen|La Plaza de Televisión Española llámase asina n'alcordanza del primer aparatu televisión que llegó al puebluNa fonte punxo una placa cola inscripción siguiente: ''“Construyida en 1935. Por iniciativa y xestiones de D. Manuel Torres Campañá. Siendo alcalde'l vecín Pedro González”''. Y a los pocos años apaeció una tachadura sobre don Manuel y la so iniciativa y xestiones, que nun foi correxida depués. La reconstrucción de la fonte, a finales del pasáu sieglu XX, supunxo la desapaición de dicha placa, que foi sustituyida pola actual. Nésta figura tou lo que na anterior y un pocu más; pero non la tachadura.
- Presa del Villar: Foi construyida ente 1869 y 1882, tres la demostración de que'l Pontón de la Oliva, inauguráu en 1858, nun solucionaba'l suministru d'agua a Madrid. La eleición del allugamientu de la nueva presa, el so proyeutu y la direición de les obres corrieron al cargu de los inxenieros Elzeario Boix y José Morer. Foi la primer presa d'arcu de gravedá construyida n'Europa y, nel so momentu, la más alta d'España. Somorguiáu nel so banzáu, a unos 50 metros del muriu, quedó la Ponte del Villar, d'un solu vanu, arcu de mediu puntu y construcción de piedra de la zona, que tuvo gran protagonismu históricu como pasu obligáu de la Cañada Real de Merines. Dende la coronación de la presa puede contemplase la pintoresca panorámica ufiertada pol gargüelu del Lozoya, agües embaxo del muriu, xunto cola ponte-acueductu de la Canal d'El Villar y la cola del banzáu d'El Atazar, que, cuando ta llenu, anubre la zona baxera del panal d'El Villar.
miniaturadeimagen|derecha|Ruines del Molín del Riato - Molín del Riato (ruines): Pa velo precísase que'l banzáu del Atazar tea menguáu, a lo menos, pos al so nivel máximu queda xustamente cubiertu pel agua. Entá a mediaos del sieglu XX caltenía una gran actividá, moliendo granos de los pueblos de la contorna (Robledillo, Cervera, Berzosa, Serrada, El Atazar ya inclusive Alpedrete de la Sierra). Al pie de él perduren tamién los restos de la ponte pol que pasaba'l camín de Robledillo a El Atazar. Amás d'ésti, nel ríu Riato hubo siquier otros dos molinos: unu na paraxa “Molino Viejo” (Robledillo) y otru nel de “Les Vihuelas” (El Atazar).
Fiestes y tradiciones
- Antroxu: El sábadu anterior al Miércoles de Ceniza, percuérrense les cais del pueblu cola tradicional vaquilla y el so séquitu d'animadores, que la aurien con llueques y cachaporres, amás de l'apaición bonal de los mazcaraos (persones amarutaes). A última hora de la tarde, la vaquilla muerre d'un disparu asonsañáu, y a tolos concurrentes convídase-yos a una degustación de sangría (sangre de la vaquilla). La xornada termina con una cena popular na Casa de la Cultura. Y la fin de selmana siguiente realízase l'Entierru de la Sardina, acompañándola nun simulacro de cortexu aciagu pol pueblu hasta'l llugar de la quema.
- San José: El domingu siguiente al día de San José parte pan d'anís ente los hermanos de la Confrería de Robledillo al rematar la misa; darréu, na Casa de la Cultura, pártese'l tradicional escabeche ente tolos vecinos que s'averen.
- Altar de Selmana Santa: En Selmana Santa los vecinos alcen un altar nel interior de la Ilesia, ante'l cual, como ye tradición, los hermanos de la Confrería velen al Santísimu'l Xueves Santu y Vienres Santu, turnándose per hores.
- Romería a la Ermita del Villar: Tolos años, la primer fin de selmana de mayu los vecinos de Robledillo van en romería a les ruines de la Ermita del Villar, a tres quilómetros escasos del pueblu. Dicha romería, tradicionalmente llamada Procesión de la Ermita, inclúi'l treslláu n'andes de la Virxe del Rosario, patrona de Robledillo, unos ritos nel so honor, la típica puya de vares y comida campestre dempués.
- Fiesta Patronal de Branu: Tien llugar el segundu fin de selmana d'agostu, con misa y procesión, pasacalles, orquestes, campeonatos de pádel, parque infantil, el tradicional concursu de playback y comida popular el domingu na Casa de la Cultura.
- Fiesta de la Virxe del Rosario: Celébrase la primer fin de selmana d'ochobre, con misa y procesión, puya de vares, baille, esposiciones, campeonatos de mus y de brisca y comida popular el domingu na Casa de la Cultura.
Asociación cultural "La Jara":
Fundada va delles décades, ye la única asociación cultural del conceyu y cuenta con casi un centenar de socios, de toles edaes. Ocupar d'entamar los Antroxos (Vaquilla, Concursu d'Amarutes, Entierru de la Sardina...) y demás eventos culturales y d'ociu, como escursiones, fiestes, comíes na Casa de la Cultura, etc.
Cambon-lès-Lavaur
Cambon-lès-Lavaur ye una comuña francesa del departamentu de Tarn, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Pedro Duque
Pedro Francisco Duque Duque ye un inxenieru aeronáuticu, conocíu principalmente por ser el primer astronauta de nacencia y nacionalidá española. Pedro Duque ta casáu con Consuelo Femenía Guardiola y tien tres fíos. Anguaño ye ministru de Ciencia, Innovación y Universidaes del Gobiernu d'España.
Biografía
Nacíu en Madrid, de padres emigrantes estremeños. Ente los sos antepasaos atópase Rodrigo Duque Alemán, escultor y tallista de les sillerías de la catedral de Plasencia, curiosamente cúntase que Rodrigo morrió al intentar volar dende lo alto de la torre de la catedral de Plasencia con unes nales qu'él mesmu s'había construyíu. Pedro Duque llicencióse en 1986 na Y.T.S.I. Aeronáuticos de la Universidá Politéunica de Madrid, siendo'l segundu de la so promoción, a pesar de tener nota media de 10. Nesi mesmu añu empezó a trabayar nel grupu empresarial español GMV, onde foi destináu al ESOC en Darmstadt (Alemaña) pa realizar trabayos nel marcu de l'Axencia Espacial Europea (la ESA). En 1992, foi escoyíu n'unu de los concursos que realizó felicidá axencia pa buscar persones que puedan desenvolver el llabor d'astronauta.
Foi entrenáu na Ciudá de les Estrelles de Moscú (Rusia) y n'Estaos Xuníos. La so primer misión espacial foi la STS-95 del tresbordador espacial Discovery, ente ochobre y payares de 1998, de nueve díes de duración, mientres la cual supervisó'l módulu esperimental de la ESA. N'ochobre de 2003, Duque participó n'otru viaxe, nel cual foi llanzáu nuna nave Soyuz TMA, realizando'l llabor d'inxenieru de vuelu y visitando la Estación Espacial Internacional mientres diez díes pa la realización de la Misión Cervantes.
Lubbock (Texas)
Lubbock ye una ciudá del estáu de Texas, nos Estaos Xuníos.
Pedro Duque
Biografía
Dende payares de 2003 a ochobre de 2006 trabayó na Y.T.S.I. Aeronáuticos de la Universidá Politéunica de Madrid, como Direutor d'Operaciones del USOC español, impartiendo delles conferencies p'alumnos tantu de la Y.T.S.I. Aeronáuticos como de la Y.O.I.T. Aeronáuticos nel marcu d'un cursu de llibre eleición denomináu "Ciencia y operaciones nel espaciu".
Lubbock (Texas)
El censu de población de los Estaos Xuníos de 2004 diz que Lubbock tenía 209.737 habitantes.
Pedro Duque
Biografía
Nel añu 2006 foi nomáu direutor xeneral de Deimos Imaging, S.L., una empresa asitiada nel Parque Teunolóxicu de Boecillo (Valladolid) que'l 29 de xunetu de 2009 punxo n'órbita'l primer satélite español d'observación de la Tierra que dexa ameyorar l'usu de la tierra n'agricultura, avanzar na detección y el control de quemes, y velar pola salú de los montes. En 2010 asume'l cargu de presidente executivu d'esta compañía en sustitución de Francisco Javier Martínez de Irujo.
El 6 de Xunu de 2018, ye nomáu ministru de ciencia por Pedro Sánchez.
Duque ye aficionáu a la natación, al submarinismu y a la bicicleta.
Convulsión
La convulsión ye, en medicina humana y veterinaria, un síntoma transitoriu carauterizáu por actividá neuronal nel celebru que trai a afayos físicos peculiares como la contraición y distensión repitida y trémbole d'unu o dellos músculos de forma sópita y xeneralmente violenta, lo mesmo que de alteraciones del estáu mental del suxetu y trestornos psíquicos tales como déjà vu o jamais vu. Una convulsión que persiste per dellos minutos conozse como status epilepticus, ente que la epilepsia ye la recurrencia de crisis convulsives de manera crónica. Usualmente afecta a diverses partes del cuerpu, colo que recibe'l nome de ataque convulsivu.
El tratamientu d'una convulsión ye parte de la especialidá de neuroloxía y l'estudiu de les epilepsies ye ámbitu de la neurociencia. Esisten especialistes dedicaos puramente a la epilepsia n'adultos y en neños, que son llamaos epileptólogos.
Les convulsiones acomuñar a dellos trestornos y enfermedaes neurolóxiques, ente los que'l más habitual y conocíu ye la epilepsia. Sicasí, una escesiva asociación ente convulsiones y epilepsia puede llevar a qu'un 30% de los diagnosticaos como epilépticos y melecinaos por ello nun sían sinón padecedores d'un ataque concretu por cuenta de l'ansiedá (según la revista Neurology nel so númberu 13).
Clasificación
Les convulsiones estremar en tóniques, nes qu'esiste contractura muscular caltenida, y les tónicu-clóniques, nes qu'esisten periodos alterantes de contraiciones y relaxación. La convulsión tamién puede ser focal o xeneralizada. La focal o parcial ye aquella en que l'actividá convulsiva llindar a segmentos corporales o a un hemicuerpo ensin perda de la conciencia, Polo xeneral, les convulsiones focales tán acomuñaes con trestornos que causen anormalidaes estructurales y alcontraes del celebru, ente que les convulsiones xeneralizaes pueden ser la consecuencia d'anormalidaes celulares, bioquímiques o estructurales que tienen una distribución muncho más amplia.
Patoxenia
Les convulsiones son manifestaciones súbites de les descargues llétriques sincróniques d'un grupu de neurones de la corteza cerebral o bien de la corteza polo xeneral. Una convulsión suel ser la resultancia d'un desbalance repentín ente les fuercies excitatorias y inhibitorias de la rede de neurones de la corteza a favor netu de la escitación cortical ensin inhibición sincronizada del potencial excitatorio. Les convulsiones pueden provocar manifestaciones motores, somatosensitivas, autónomes y psíquiques.
Les convulsiones pueden tar rellacionaes con un eventu temporal o disparador de la crisis, tal como esposición a ciertos melecines como o dellos otros fármacos psicoactivos o drogues como la cocaína, anfetamines, o al contrariu, l'astinencia del vezu de consumir drogues, llicor o fármacos, tales como barbitúricos y benzodiazepines, una fiebre alto en neños o niveles anormales de sodiu o glucosa nel sangre. N'otros casos, una mancadura al celebru, por casu, un accidente cerebrovascular o un traumatismu nel craniu, provoca la escitación anormal de les neurones cerebrales.
Bufali
Bufali ye un conceyu de la Comunidá Valenciana, España. Perteneciente a la provincia de Valencia, na comarca del Valle de Albaida.
Xeografía
El so términu municipal ta estremáu en dos sectores: el mayor asitiáu nel centru de la contorna y el de menor superficie partiendo cola provincia d'Alicante.
Dende Valencia, aportar a esta llocalidá al traviés de l'A-7 pa enllazar cola N-340 y rematar na CV-639. Per ferrocarril ye accesible al traviés de la llinia 47 de Renfe Media Distancia, tamién conocida como llinia Valencia-Xàtiva-Alcói.
Llocalidaes estremeres
El términu municipal de Bufali parte coles siguientes llocalidaes: Albaida, Bèlgida, Carrícola, Ollería y El Palomar, toes elles de la provincia de Valencia y Muro d'Alcói de la provincia d'Alicante.
Convulsión
Patoxenia
En delles persones, pueden haber factores hereditarios qu'afecten de tal manera a les neurones del celebru que trai a que se presente una disposición a les convulsiones. Nestos casos, les convulsiones asoceden bonalmente, ensin una causa inmediata y repitir col tiempu. N'otros casos pueden haber deformidaes o malformaciones del desenvolvimientu cerebral mientres la embriogénesis.
Bufali
Historia
Les noticies más antigües d'esta llocalidá daten de la dómina de la dominación árabe, al ser conquistáu'l Reinu pol rei Xaime I d'Aragón.
Que foi una alquería árabe probar el mesmu nome de Bufali que, según Sanchis Sivera ("Nomenclátor xeográficu-estadísticu de los pueblos de la Diócesis de Valencia", Valencia 1922), denominar Bohali.
Convulsión
Patoxenia
Les convulsiones pueden ser idiopáticas, esto ye, son convulsiones xeneralmente cróniques qu'asoceden ensin una causa identificable, en persones con o ensin antecedentes familiares d'epilepsia o convulsiones.
Thapsia villosa
thumb|Thapsia villosa - [[MHNT]]
Convulsión
Patoxenia
Otres causes frecuentes de convulsiones o crisis epiléptiques tomen:
Bufali
Historia
Pero los primeros testimonios escritos atopar nel "Llibre del Repartiment" del rei Xaime I d'Aragón onde se rexistra'l llugar de Bufali de distintes maneres: Aboalit, Huet Aboalit, Huet de Bocalich, Huet Abohaliol, Vuet Albohalyt o Vechdebocalich.
Thapsia villosa
La ye una especie de plantes de flor incluyida nel xéneru Thapsia, perteneciente a la familia Apiaceae, subfamilia Apioideae. Distribúise per África, y Europa.
Hábitat
Puede alcuéntrase en montes pocu trupos, caminos y en carbes de degradación na península ibérica, Francia, norte d'África, na zona occidental del Mediterraneu.