cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Porzana pusilla
Distribución
thumb|Habiten nes güelgues. La gallineta nana ye una ave migratoria que cría nes güelgues d'Europa, principalmente nel este, y n'Asia. La especie habitaba nes islles Britániques hasta mediaos del sieglu XIX, pero la población d'Europa Occidental amenorgóse considerablemente debíu al drenaxe de tarrenes húmedos y la consecuente destrucción del so hábitat. Al llegar la seronda migra pa pasar l'iviernu n'África oriental y el sur d'Asia. Tamién mora de forma sedentaria n'África y Australasia.
En setiembre del añu 2000 un exemplar d'esta especie foi columbrada na islla Attu en Norteamérica, pero la so presencia nel continente americanu ye aneudótica.
Conducta
thumb| Porzana pusilla La gallineta nana aliméntase na folla o n'agua pocu fonda, atrapando'l so alimentu que deteuta per aciu la vista. Aliméntense principalmente d'inseutos y pequeños animales acuáticos.
Mientres la estación de cría les gallinetes nanes suelen permanecer anubríes, y ye más probable sentir el so cantar qu'afayar la so presencia. Mientres la seronda pueden vese en bandaes migratories. Son aves bien ruidoses y el so cantar consiste nun rillu rápidu. Añera nun allugamientu secu xunto a banzaos y güelgues, depositando una puesta media de 4-8 güevos.
Estáu de caltenimientu
thumb|Gallineta nana en Queensland, Australia.
Internacional
A nivel global la gallineta nana considérase una especie so esmolición menor na llista colorada de la UICN. La gallineta nana ye una de les especies a les que s'aplica'l Alcuerdu de Caltenimientu d'Aves Acuátiques d'África y Eurasia.
Bétheny
Tien una población de y una superficie de  km².
Bétheniville
Bétheniville ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Bulhon
Bulhon ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Narros de Matalayegua
Narros de Matalayegua ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Llión. Intégrase dientro de la contorna del Campu de Salamanca (Campu Charro) y la subcomarca de La Huebra. Pertenez al partíu xudicial de Salamanca.
El so términu municipal ta formáu poles llocalidaes de Castroverde, Cortos de la Sierra, Herreros, Íñigo, Narros de Matalayegua, Peña de Cabra, Peralejos de Solís, Sanchogómez y Tarrones, amás de polos despoblados de Garcigalindo y Malpartida ocupa una superficie total de 29,70 km² y según los datos demográficos recoyíos nel padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu, cuenta con habitantes.
Le Brugeron
Le Brugeron ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Narros de Matalayegua
Historia
thumb|Detalle de la ilesia de la Purificación Anque la fundación de casi toles pedaníes del conceyu remontar al procesu xeneral de repoblación lleváu a cabu polos reis de Llión na Alta Edá Media, la fundación de Narros remontar al sieglu XIV, quedando integráu col nome de "Naharros" nel arciprestalgu de La Valdobla de la xurisdicción de Salamanca, dientro del Reinu de Llión. Les pedaníes de la llocalidá esistentes con anterioridá, encuadraes nel antiguu cuartu de la Corvacera, denominar nel sieglu XIII de la siguiente manera: "Perreleios" (Peralejos de Solís), "Curtios" (Cortos de la Sierra), "Garci Galindo", "Castroverde", "Porcarizos" (Peña de Cabra), "Enego" (Íñigo), "Sancho Gómez" y "Tarrones". Cola creación de les actuales provincies en 1833, Narros de Matalayegua quedó encuadráu na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa.
Nucleos de población
thumb|Casa consistorial El conceyu estremar en dellos nucleos de población, que teníen la siguiente población en 2015 según l'INE.
Pasaporte
Un pasaporte ye un documentu con validez internacional expedíu poles autoridaes del so respeutivu país, qu'acredita un permisu o autorización llegal por que sala o ingrese del mesmu, polos puertos o aeropuertos internacionales.
Historia del pasaporte
Nel califatu islámicu medieval, una forma de pasaporte utilizar na forma de bara'a, un recibu d'impuestos pagos. Namái a los ciudadanos que pagaren el so impuestu (el azaque pa los musulmanes o la yizia pa los dhimmíes) dexábase-yos viaxar a les distintes rexones del Califatu, polo que'l recibu del bara'a funcionaba como pasaporte primariu.
Considérase pocu probable que'l términu "pasaporte" derivar de los puertos de mar, sinón más bien d'un documentu medieval pa pasar pela puerta ( "porte") d'un muriu de la ciudá.
Na Europa medieval los documentos expedir a los viaxeros poles autoridaes llocales y, polo xeneral, figuraba una llista de pueblos y ciudaes na que al titular del documentu dexábase-y pasar. Davezu, los documentos nun fueron necesarios pa viaxar a los puertos de mar, que se consideraben puntos de comerciu abiertu, pero los documentos yeren obligatorios al viaxar al interior dende los puertos de mar.
El rei Enrique V d'Inglaterra tien el méritu d'inventar lo que dalgunos consideren el verdaderu primer pasaporte, a pesar de los primeros exemplos que se citen, como mediu d'ayudar a los sos súbditos a demostrar quién yeren en tierres estranxeres.
La rápida espansión del tresporte per ferrocarril n'Europa dende mediaos del sieglu XIX condució a un colapsu del sistema de pasaporte européu de la primer parte del sieglu XIX. La velocidá de los trenes, según el númberu de pasaxeros que crució munches fronteres, fixo difícil l'aplicación de les lleis de pasaporte. La reacción xeneral foi la relaxación de los requisitos de pasaporte.
Na última parte del sieglu XIX y hasta la Primer Guerra Mundial, polo xeneral, nun se riquir pasaporte pa los viaxes dientro d'Europa, y l'encruz de la frontera yera fácil. Arriendes d'ello, relativamente poques persones teníen pasaportes. L'Imperiu Otomanu y l'Imperiu Rusu calteníen los requisitos de pasaporte pa viaxes internacionales, amás d'un sistema internu de control de pasaporte pa viaxar dientro de les sos fronteres.
En 1920, la Sociedá de Naciones celebró una conferencia sobre los pasaportes y los billetes, resultando en direutrices de Pasaporte que fueron desenvueltes poles conferencies en 1926 y 1927.
La Organización de les Naciones Xuníes celebró una conferencia de viaxes en 1963, pero les direutrices de pasaporte nun se deriven d'ella. La normalización de los Pasaportes producir en 1980, so los auspicios de la Organización d'Aviación Civil Internacional (OACI).
Forma
Los primeros pasaportes escarecíen de fotografía, concretándose a indicar el nome, nacionalidá, descripción física y autorización pa salir y tornar al país.
Llueu s'otorgó'l pasaporte nuna especie de cuadiernu o cuadernín, onde s'anotaben los ingresos y salíes del país y onde s'ensertaben les autorizaciones d'otros países pa ingresar y salir d'ellos, que se denominaron visaos o vises; coles mesmes, dióse-y al documentu validez internacional, que siempres suxetar a la condición de que los países reconocer ente sigo.
De manera progresiva, y p'evitar la falsificación del documentu, se foliaron los pasaportes y amestóse a ellos la fotografía del titular en principiu engomada al cuadernín. Dempués utilizóse papel seguridad, que nun dexó d'evolucionar (anguaño ye fabricáu con midíes similares a los papeles con que se fabrica'l papel moneda); amestáronse perforaciones y, a la fecha, la fotografía del titular imprimir nel cuadernín de manera direuta por aciu un procedimientu fotomecánicu y les tintes tamién contribúin nel propósitu de faer complexa o imposible la duplicación illegal de los pasaportes.
Dende'l 28 d'agostu de 2006, España expede'l denomináu pasaporte electrónicu (pasaporte-y) el cual incorpora un chip enfiñíu na so portada posterior. Esti chip contién el datu biométrico relativu a la imaxe facial del titular del documentu amás de los datos personales que se contienen nes llinies OCR de llectura mecánica. Dende'l 28 de xunu de 2009 incorpórense, amás, les impresiones dactilares de los deos índices de dambes manes, o los que, nel so defectu correspuendan. Ente qu'en Venezuela el pasaporte electrónicu expedir dende'l 1 de xineru de 2007, otres naciones de fala española que tamién tienen previstu migrar al sistema biométrico entá nun definieron un plazu pa realizar dichu cambéu.
En Colombia dende'l 15 de xunetu de 2010 empezar a expedir el pasaporte con zona de Llectura Mecánica, que cumple con toles normes de seguridá y clasificáu como cásique infalsificable pola so portada de datos en policarbonato ya impresión láser con 16 puntos de seguridá.
Les midíes de seguridá que tienen los pasaportes tán siendo revisaes, cuantimás ante la medrana d'Estaos Xuníos d'América y el Reinu Xuníu de nuevos atentaos terroristes perpetaos por viaxeros internacionales.
Falsificaciones y seguridá
Unu de los principales problemes de les compañíes aérees anicia nel fechu de que munchos pasaxeros realicen viaxes utilizando pasaportes falsos y/o remanes, portando graves costos pa les axencies que se ven obligaos a repatriar al pasaxeru. Les midíes de seguridá nos pasaportes camudaron col tiempu, pasando dende los primeros sellos (los reconocíos sellos de tinta) hasta llegar a los pasaportes biométricos d'anguaño, onde un pequeñu chip integráu nel pasaporte revela tolos datos necesarios del dueñu del documentu.
Ente les midíes de seguridá más utilizaes atópense la microimpresión, lletra de bien pequeñu tamañu imposible de realizar con una imprentadora convencional; el intaglio o relieve que se-y da a ciertos dibuxos del pasaporte, y que puede sentise al tactu rugoso; y la tinta OVI (Optical variable ink) o tinta cambiante de color según l'ángulu d'enclín, utilizada tamién nos billetes de 50,100, 200 y 500 euros.
Visa
Ye l'autorización d'ingresu y salida, que da'l país visitáu pol titular del pasaporte, que tien d'ensertase nel cuadernín. Visar sufrió variaciones, en principiu amestar al pasaporte por aciu sellos y anotaciones en tinta, na actualidá munchos países utilicen métodos fotomecánicos p'afigurar el visáu nos pasaportes.
Vixencia
En cada país afítense diversos plazos de vixencia a los pasaportes, cola cuenta de revisar dacuando la documentación de los titulares, sustituyir los pasaportes anteriores por otros más modernos, dotaos de nueves midíes de seguridá, y en concencia, tamién polos ingresos que se llogren en cada truecu y en cada visáu.
Espedición
Los peticionarios tendrán de personase na Oficina expedidora cola documentación oportuna
La documentación riquida sueli ser la siguiente:
(La metodoloxía puede variar dependiendo del país).
Pasaportes de les entidaes supranacionales
Hai de solliñar que los pasaportes de les entidaes supranacionales, tienen derechu a la llibre circulación ensin necesidá de visaos o impuestos de tránsitu, de fechu dientro de la Unión Europea los nacionales de los países que lu formen bastar col so DNI pa circular dientro del espaciu comuñal, según tamién nel MERCOSUR.
Llingües d'Antigua y Barbuda
Nos años anteriores a la independencia d'Antigua y Barbuda, l'inglés estándar falábase llargamente en llugar del criollu d'Antigua. Polo xeneral, les clases alta y media eviten el criollu d'Antigua. El sistema educativu disuade l'usu del criollu d'Antigua y l'instrucción realizar n'inglés estándar (británicu).
Munches de les pallabres usaes nel dialeutu d'Antigua derivar d'inglés británicu lo mesmo que de llingües africanes. Esto puédese ver fácilmente en frases como: "Ent it?" que significa "Ain't it?" que ye en sí mesmu dialeutal y significa "¿Nun ye asina?". Los proverbios comunes de les islles de cutiu pueden remontase a África.
L'idioma español ye faláu nesti país per alredor de 10.000 habitantes.
Herman Van Springel
La so especialidá yeren probar contrarreló, anque irónicamente perdió'l Tour de Francia 1968 ante'l neerlandés Jan Janssen nuna etapa contrarreló.
Biografía
Ente los sos ésitos más importantes figuren clásiques d'un día d'importancia internacional como'l Giro de Lombardía (1968, 2ᵘ en 1969, 4ᵘ en 1973, 5ᵘ en 1970), la París-Tours y el Campeonatu de Zúrich. Tamién foi campeón nacional de ruta en 1971 (2ᵘ en 1970) y ganó el Gran Premiu de les Naciones en 1969 y 1970 (3ᵘ en 1968). Llogró tamién delles bones resultaos n'otres carreres, siendo 2ᵘ na París-Roubaix en 1968 y 1971 y 3ᵘ na Milán-Sanremo (1966), la Liexa-Bastogne-Liexa (1972) y Amstel Gold Race (1973). Foi 2ᵘ nel Campeonatu del mundu de fondu en carretera en 1968 y 6ᵘ en 1974. Ye'l ciclista que más vegaes ganó la clásica Burdeos-París, nun total de siete causes, lo que-y valió'l llamátigu de Monsieur Bordeaux-Paris.
Llogró trunfos parciales en carreres curties per etapes de cierta sonadía como la Volta a Cataluña y la Vuelta a Suiza. Tamién foi 3ᵘ del Dauphiné Libéré en 1970 y 4ᵘ de la París-Niza en 1969.
Nel Tour de Francia algamó un total de cinco victories d'etapa y la clasificación por puntos en 1973. El so meyor resultáu foi'l 2ᵘ puestu llográu en 1968. Tamién foi 6ᵘ en 1966 y 1973, y 10ᵘ en 1974.
Foi 2ᵘ nel Giro d'Italia 1971 y 3ᵘ na Vuelta ciclista a España 1970.
Estación Kohnen
La Estación Kohnen (n'alemán Kohnen-Station) ye una base antártica de branu alemana bautizada n'honor a Heinz Kohnen, direutor del departamentu de loxística del Institutu Alfred Wegener.
Allugamientu
Alcontrada a una llatitú de 75°00' S, a una llargor de 00°04' Y y a 2 892 m d'altitú, la base atopar al interior de la mariña de la Princesa Marta (Tierra de la Reina Maud). La estación foi construyida utilizando los contenedores de la Base Filchner, que foi rescatada de la barrera de xelu Filchner-Ronne en 1999.
Foi inaugurada'l 11 de xineru de 2001, y puede allugar un máximu de 28 persones. La estructura depende alministrativa y logísticamente de la Base Neumayer III que s'atopa a 757 km de distancia, na mariña. Dependiendo de les condiciones meteorolóxiques un convói emplega de 9 a 14 díes en xunir los dos bases. Por esta razón son entamaos tamién reabastecimientos aéreos qu'utilicen una pista d'aterrizaxe nes cercaníes de la base.
200px|right|thumb|Actividaes de monitoreo pela redolada de la estación Kohnen.
Boda
200ppx|thumb|Boda en [[Barcelona, España. 27 d'abril de 1935.]]
Una boda (tamién casoriu, casadera, casadura y casamientu) ye una ceremonia relixosa o civil, por aciu la cual celébrase l'empiezu del matrimoniu. Xeneralmente una boda ye un ritu que formaliza la unión ente dos persones ante una autoridá esterna que regula y reglamenta el procedimientu, el cuál xenera compromisos contractuales o obligaciones llegales -según les llexislaciones- ente les partes o contrayentes.
La ceremonia componer de delles partes, que varien dependiendo del ritu, les más comunes nel mundu occidental son: la presentación ante l'autoridá (sacerdote, xuez, alcalde, etc), manifestación espresa de los novios por constituyir la rellación contractual y l'intercambiu d'aniellos. Ensin perxuiciu d'ello, esisten tamién ceremonies non convencionales pa pareyes que nun deseyen o que nun s'atopen en condiciones d'aportar a una ceremonia tradicional (civil o relixosa).
Tradiciones y supersticiones
thumb|Intercambio d'aniellos ente los novios.|154x154px
Munches son les tradiciones que suxuren lo que se debe faer en cada etapa d'una boda, dende la so organización, la vistimienta y el festexu hasta'l viaxe de novios o lluna de miel. Anque anguaño n'occidente tán camudando munches d'esti costumes, siguiéndose en munchos casos namái dalgunos d'ellos:)
Les supersticiones qu'arrodien a la celebración d'un matrimoniu tienen los más diversos oríxenes y fundamentos, estos son dalgunes d'elles, anque caúna ye siguida namái en delles partes del mundu.
Creencies populares
Salon de bodes |thumb
"Daqué vieyu, daqué nuevu, daqué emprestáu o usáu y daqué azul el baille del billete". Na supersticiosa Edá Media dicíase que na boda yera de bona suerte usar:
En pueblos supersticiosos de la Edá Media (y tamién na familia real inglesa actual), anque la pareya yá viviera xunta, la nueche antes de la boda teníen de pasala cada unu na so casa o en casa de los sos respeutivos padres.
Dende tiempos remotos, p'alloñar a los malos espíritos ye costume faer fuertes ruios (por casu, en China fáense esplotar bombes d'estrueldu). El tirar arroz (o otros granos) dempués de la ceremonia de la ilesia representaba la grana, la descendencia.
La ropa na boda
El noviu y la novia tienen de ponese una moneda nos sos respeutivos zapatos p'atraer la bona fortuna. Sicasí, según les creencies hindús, esiste un llugar nel infiernu reserváu a quien ultraxa d'esa manera a Lakshmī, la diosa de la fortuna (representada poles monedes).
El noviu nun tien de ver a la novia nin al so vistíu antes de la ceremonia. El noviu tien de llevar la corbata correutamente puesta, yá que si llevar torcida significa que-y sería infiel a la novia.
El color del vistíu de novia
Realmente puede utilizase cualesquier color sacante'l negru (que s'utiliza como prienda de llutu). Sicasí si tratar d'una boda según los estándares de lo Góticu, englobados naquella subcultura y el misticismu escuru, podría ser válida yá que la pareya tien intereses de mancomún en dichu estilu.
Yuki Tamura
Yuki Tamura (田村 祐基, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Boda
El velu
Na cultura occidental ye un costume que'l velu de la novia y el vistíu sían blancos, pero esto non siempres foi asina. En dellos llugares utilizáronse, pal velu, los colores mariellu, azul y negru n'honor a delles persones o dioses:
El ramu
Les flores representen emociones y méritu; traen un mensaxe de fertilidá, florecimientu y arrogancia. La superstición diz que l'afortunada qu'atrapa'l ramu de la novia va estimar y va ser la próxima en casase.
L'alfombra colorada
L'alfombra colorada que s'asitia na ilesia a la entrada del cortexu, representa honor y respetu. Los pétalos que los paxes avientan abrir camín a la novia simbolicen un futuru duce y plenu.
Bethon
Tien una población de y una superficie de  km².
Boda
Dama d'honor
miniaturadeimagen|Novia coles sos dames d'honor La mayoría de les relixones nel mundu dientro de les sos práutiques rituales de la ceremonia nupcial, inclúin la figura de la dama d'honor , una neña xeneralmente menor de 12 años con un venceyu sanguineu direutu cola novia, quien ye la encargada d'abrir el séquitu y acompañala hasta l'altar. En delles ocasiones ta acompañada d'un paxe.
Xeneralmente cuando nun esiste una neña na familia de la novia que cumpla con estes carauterístiques recurrir a otra neña más alloñada nel nivel sanguineu o a cencielles a una infante esterna a la familia.
Pa delles comunidaes Hindús ye un mal agüeru o de mala suerte que la dama d'honor nun seya un familiar con venceyu sanguineu direutu. Esta creencia ye la que dio vida al ritu de chamaya pernikahan (Maquillaxe de Matrimoniu) per mediu del cual tresfórmase un neñu varón en Dama d'Honor, evitando d'esta forma que la mala suerte caya sobre la pareya de maríos, de la que reciben la bendición de Bhagavathy - la Diosa Hindú de la Feminidad.
Esti fenómenu foi tamién identificáu n'Occidente y ye reconocíu por aciu el términu "flower boy" ("Paxe") utilizáu per primer vegada pol antropólogu Erin Malvert el 22 de payares de 2003 mientres una ponencia nel congresu internacional d'Antropoloxía na ciudá d'Atenes - Grecia. Na cultura occidental, ésti ye un fenómenu cultural bonal y non sistemáticu identificáu por diversu estudios antropolóxicos, que consiste n'asignar a un neñu varón el rol de "Dama d'Honor" cuando nun esiste una neña na familia de la novia que pueda asumir esti menester mientres una ceremonia de matrimoniu. Magar esti términu nun foi aceptáu oficialmente pola comunidá científica utilízase frecuentemente como denominación de referencia ante l'ausencia d'un términu más precisu.
Estilos de boda
miniaturadeimagen|Boda na sablera Cada vez son más los novios que fuxen d'una celebración típica y quieren que'l día de la so boda reflexe la so personalidá. Nesi sentíu fueron apaeciendo distintos estilos de boda que sirvieron pa dar un aire más personal a les celebraciones:
Presentes y regalos nes bodes
thumb|150px|right|Arca de bodes del [[sieglu XV.]]
Tradicionalmente nes distintes cultures globales ye costume regalar a la pareya de novios diversos tipos de presentes como amuesa de preste social y allegría.
Los regalos que s'apurren a la pareya de novios xeneralmente son tendientes a facilitar la so nueva incorporación a la vida marital, razón pola cual ye común que s'agasayen instrumentos pal llar.
Marcha Nupcial
La Marcha Nupcial ye un himnu que tradicionalmente reproducir al momentu de la novia ingresar al altar o llugar de la ceremonia. El so usu ta estensamente masificado en países d'occidente.
L'autor de la Marcha nupcial foi Felix Mendelssohn y l'obra forma parte de A Midsummer Night's Dream, escrita en 1826 a partir de la obra homónima de William Shakespeare. La tradición de tocar la marcha nupcial empezó cola boda de la princesa Victoria de Saxonia-Coburgu-Gotha col príncipe Federico III d'Alemaña. Victoria, gran aficionada a la música, escoyó ella mesma los dos coles que diben sonar na so boda: la Marcha nupcial de Mendelssohn y la Marcha nupcial de la ópera Lohengrin de Wagner. De magar, esta tradición convirtióse nuna de les más siguíes.
Tamién puede ser utilizada como marcha nupcial la compuesta por Mozart, qu'apaez na so ópera Le nozze di Figaro. Anque ye bien pocu frecuente, munchos noviu preferir pa la so celebración debíu al calter más allegre de la so melodía. Per otra parte, el mesmu fechu de qu'ésta seya menos frecuente ye un aliciente qu'atrai a non poques pareyes.
Cursu prematrimonial
Pa matrimonios católicos y tamién protestantes/evanxélicos, munches vegaes ye requisitu participar nun cursu matrimonial.
Estos cursos son empuestos por sacerdotes católicos (o pastores protestantes/evanxélicos) y pareyes de maríos que collaboren como voluntarios empobinando a los novios - al traviés d'un alcuentru periódicu, en dellos casos les fines de selmana-, evaluando la rellación de los novios frente al matrimoniu y a los compromisos y responsabilidaes que van adquirir al casase y formar la so nueva vida matrimonial y familiar.
Espresiones rellacionaes
bien bailla, de boda en boda ándase''; el que presume de dalguna gracia o habilidá, procura manifestala a toos y topa mediu de llucila perdayuri.
Cestrum dumetorum
Cestrum dumetorum, ye una especie d'arbustu de la familia Solanaceae nativa d'América Central.
Carauterístiques
Cestrum dumetorum ye un arbustu o árbol, qu'algama un tamañu de 2–7 m d'altu, con ramines tomentulosas, glabrescentes, yemes axilares tomentosas. Les fueyes mayores angostamente ovaes o elíptiques, de 7–13 (–20) cm de llargu, el ápiz agudu o acumináu, la base obtusa, dambes superficies selemente tomentosas, glabrescentes sacante nos nervios y los domacios conspicuos nes axiles de los nervios nel viesu; peciolos de 1–3.5 cm de llargu, tomentosos y glabrescentes, les fueyes menores dacuando evidentes. Les inflorescencies en forma de panícules laxas con munches flores, nos estremos de les cañes, el raquis tomentuloso, los pedicelos obsoletos, son flores nocherniegues; la mota ye tubular, de 4–6 mm de llargu, tomentoso especialmente nes costes, llobos desiguales, na so mayoría bien pequeños, 0.1–0.2 mm de llargu, con 1 ó 2 senos dixebrándose fondamente hasta 2.5 mm; la corola de color verde, en tubu obcónico, 8–12 mm de llargu, llixeramente enancháu alredor de les anteres, frecuentemente cuasi la metá incluyida na mota, glabro, llobos 4–6 mm de llargu, tomentosos nel marxe; filamentos llibres por 1–2 mm del so llargor, denticulaos, pubescentes pembaxo del diente y glabros percima. El frutu ye una baga ovoide, 6–8 mm de llargu, purpúreo fosca, parcialmente incluyida na mota irregular; granes 3–4 mm de llargu.
Distribución y hábitat
Ye una especie común, que s'atopa n'árees alteriaes, na zona del Océanu Pacíficu; a una altitú de 200–1100 m; dende'l centru de Méxicu a Costa Rica.
Propiedaes
La so aplicación melecinal más avezada ye pa tou tipu d'inflamaciones. Con tal motivu la fueya asitiar a manera de cataplasma y sostenida con una vienda, o pegada con "unto" na parte afeutada, en dambos casos aplíquense dos ó tres veces al día, hasta que baxe la hinchadura (Morelos). Cuando se trata d'inflamaciones intestinales, bébese'l cocimientu de tola planta (Morelos).
Tamién, suel utilizase'l cocimientu de tola planta pal derrame de fiel o la cocción de les fueyes pa dar bañu postparto. Aplíquense fomentos en feríes, granos, cáncer y p'evitar la cangrena. Pa baxar la fiebre les fueyes moler y esleir n'agua suministrar por vía oral. Puestes en todíos, rodíes y vidayes o untaes en vela de grasa asitiaes en cada vidaya sirven como chiquiadores. Amás, méntase l'usu de la cazumbre como cicatrizante. La única información atopada correspuende a Maximino Martínez en quien nel sieglu XX, señalar pa la dermatosis. Nos retueyos de les fueyes de Cestrum dumetorum identificóse la beta-sitosterol y detectóse la presencia de taníns.
Taxonomía
Cestrum dumetorum describióse por Diederich Franz Leonhard von Schlechtendal y espublizóse en Linnaea 7: 61–62'', nel añu 1832.
C. laxiflorum (=nom. nov. C. honduronicaraguense) describióse de material de Nicaragua (Baker 2122) y Hondures, nengunu de los cualos viose, polo que la punxo en sinonimia con ciertes duldes. Nel tratáu de Francey, tanto C. dumetorum como C. laxiflorum tienen un domacio de tricomes nes axiles de los nervios nel viesu, que d'otra manera son diagnósticos de C. dumetorum en Centroamérica y, les diferencies atribuyíes a C. laxiflorum, como son los llobos de la corola de 6.5 mm de llargu y les inflorescencies compactes, son delles vegaes reparaes nel grupu al qu'equí se refirió como C. dumetorum. "Hediondillo". Cestrum: nome xenéricu que remanez del griegu kestron = "puntu, picadura, buril", nome utilizáu por Dioscórides pa dalgún miembru de la familia de la menta.
dumetorum: epítetu llatín que significa "con espinos".
Busséol
Busséol ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Llingües de Arabia Saudita
Les grandes comunidaes de expatriados tamién falen los sos propios idiomes, los más numberosos son:
Barrera de xelu Larsen
La barrera de xelu Larsen ye una estensa plataforma de xelu alcontrada a lo llargo de la mariña oriental de la península Antártica, en partir noroeste del mar de Weddell. Foi denomada n'honor al capitán noruegu Carl Anton Larsen, quien n'avientu de 1893 saleó a lo llargo de la barrera nel Jason hasta la llatitú 68°10'S.
Xeografía
Antes del so colapsu parcial la barrera de xelu Larsen entendía dende'l cabu Longing (o cabu Deseyo, -64.56667°N, -58.8°W) hasta'l cabu Mackintosh (-72.88333°N, -60.05°W) na península Kemp.
Más específicamente, la barrera de xelu Larsen ye una serie de trés barreres qu'ocupen (o ocupaben) distintes porciones de la mariña. De norte a sur, los trés segmentos s'han denominaos polos investigadores que trabayen nel área:
Esti tipu de desintegración ta fuera de lo avezáu, yá que xeneralmente les barreres de xelu pierden masa pol desprendimientu d'iceberes, quebrándose y fundiéndose les sos superficies cimeres ya inferiores. Estes desintegraciones nun taríen venceyaes a nengún calentamientu climáticu na península Antártica.
Colapsu de la barrera de xelu
thumb|left|Fragmentos de Larsen B en 2005. Ente'l 31 de xineru y el 7 de marzu de 2002 la barrera Larsen B colapsó y quebróse. 3.250 km² de xelu de 200 m d'espesura esprendiéronse desintegrándose. Enantes la barrera había estáu estable por 12.000 años, básicamente tol periodu Holocenu dende la última edá de xelu, según investigadores de la Universidá de Queen. En contraste, l'estudiu indica que Larsen A nun esistió mientres una parte significativa d'esi periodu y los cambeos empezaron hai 4000 años.
A pesar de la so gran edá, Larsen B tuvo en problemes al momentu del colapsu, coles corrientes templaes fundiendo la parte inferior de la barrera. Lo qu'especialmente sosprendió a los especialistes foi la velocidá de la rotura, que duru unes tres selmanes. Un factor que nun s'había previstu foi'l poderosu efeutu de l'agua líquido de los estanques d'agua de destemple que se formen na superficie mientres les cerca de 24 h de lluz del día pel branu. L'agua fluyó escontra baxo polos resquiebros y actuando como un ensame de cuñas fixo palanca na plataforma.
El colapsu de Larsen B reveló una proliferación del ecosistema 800 m sol mar. A pesar de tar cerca del conxelamientu y la falta de sol, una comunidá d'amasueles y una fina capa de bacteries tán espolletando en sedimentos submarinos. El descubrimientu foi accidental, científicos del Programa Antárticu de los Estaos Xuníos tuvieron nel noroeste del mar de Weddell investigando les marques de sedimentu nun fondu glaciar del doble del tamañu de Texas.
En xunetu de 2017 asocede un colapsu nel sector Larsen C, que da orixe al iceber A68, descritu como l'iceber más grande de la historia dende 1957, con 5800 km².
Lo estudios amuesen que na actual yera interglaciar l'antigua barrera Larsen A, que yera la más al norte y fuera del círculu polar antárticu, hai primeramente colapsáu fai cerca de 4.000 años. El máximu de xelu de l'actual yera foi hai 200 años. La velocidá del glaciar Crane triplicóse dempués del colapsu de Larsen B.
Reclamaciones territoriales
Nomenclatura de los países reclamantes:
Naomie Harris
Naomie Melanie Harris ye una actriz de cine y televisión británica. Ye conocida polos sos papeles como Selena na película británica 28 Days Later, como Tia Dalma en Pirates of the Caribbean: Dead Man's Chest y Pirates of the Caribbean: At World's End, y como l'axente Eve Moneypenny nes películes de James Bond protagonizaes por Daniel Craig. Nel añu 2016, interpretó a Paula na multipremiada película Moonlight la cual valió-y una nominación al Oscar como meyor actriz
Biografía
Naomie Harris nació'l 6 de setiembre de 1976 en Londres, Reinu Xuníu; ye fía de la guionista de televisión Lisselle Kayla. Dende pequeña amosó un gran interés pola actuación. Más tarde asistiría a l'Anna Scher Theatre School. Estudió Ciencies polítiques y sociales nel Pembroke College de la Universidá de Cambridge, anque nun-y prestó esa esperiencia.
Dempués de graduase na universidá, estudió actuación na Bristol Old Vic Theatre School; l'ésitu llegaría pocu tiempu dempués en participando na película de Danny Boyle 28 Days Later, protagonizada por Cillian Murphy. Actuó en delles cintes, ente les que destaquen Miami Vice (2006), Pirates of the Caribbean: Dead Man's Chest (2006) y Pirates of the Caribbean: At World's End (2007). Amás, interpreta a l'axente Eve Moneypenny nes películes de James Bond Skyfall (2012) y Spectre (2015).
A fines de 2012, Naomie Harris volvió interpretar a Moneypenny pal videoxuegu conmemorativo de los 50 años de James Bond 007 Legends. Nel videoxuegu apaez nes misiones basaes na película de James Bond Skyfall.
Bettancourt-la-Longue
Bettancourt-la-Longue ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Prodotiscus insignis
Prodotiscus insignis ye una especie d'ave piciforme de la familia Indicatoridae que vive n'África.
Distribución
Estiéndese per África occidental y Central. Alcuéntrase n'Angola, Benín, Camerún, Costa de Marfil, Gabón, Ghana, Guinea, Kenia, Liberia, Nixeria, República Centroafricana, El Congu, República Democrática d'El Congu, Senegal, Sierra Lleona, Sudán del Sur, Togu y Uganda.
Seleición masculina de fútbol de Nixeria
La seleición de fútbol de Nixeria ye l'equipu representativu del país nes competiciones oficiales. Ye una seleición con bastante historia internacional, cuantimás dende la so primer apaición nuna copa del mundu en 1994.
En categoría absoluta consiguió avanzar de la fase preliminar nes copes mundiales de 1994, 1998 y 2014 onde algamó los octavos de final, pero depués sería esaniciada por, y  respeutivamente. Esto convertir na única seleición Africana n'haber llegáu 3 vegaes a los octavos de final d'un mundial. Nes competiciones continentales, ganó en trés causes la Copa Africana de Naciones, nes ediciones de 1980, 1994 y 2013. Nos Xuegos Olímpicos, nun participó, anque cola Seleición sub 23 a la que se-y sumaron trés mayores llogró la medaya d'oru n'Atlanta 1996 y la medaya de plata en Beixín 2008. Nes categoríes menores llogró conquistar la Copa Mundial de Fútbol Sub-17 en 1985, 1993, 2007 y 2013. Per otra parte, tuvo participaciones destacaes na Copa Mundial de Fútbol Sub-20 (2 subcampeonatos) y foi 4º llugar na Copa FIFA Confederaciones en 1995.
El 30 de xunu del 2010, el presidente de Nixeria decidió retirar a la seleición nacional de les competiciones mientres dos años pol probe papel realizáu na Copa del Mundu de 2010. Sicasí, el 5 de xunetu del mesmu añu'l presidente nixerianu decidió retirar la suspensión de la seleición nixeriana, depués de que la FIFA diéra-y un plazu nel cual si nun retiraben la suspensión, la federación nixeriana de fútbol quedaría suspendida indefinidamente.
Estadístiques
Lleenda: PX: Partíos xugaos; PG: Partíos ganaos; PE: Partíos empataos; PP: Partíos perdíos; GF: Goles a favor; GC: Goles en contra.
Copa Mundial de Fútbol
La última participación de Nixeria nuna Copa Mundial de la FIFA asocedió nel acabante concluyir Mundial de Brasil 2014. Nel referíu mundial formaron parte del Grupu F xunto a, y el combináu de , quedando en 2ᵘ llugar del Grupu, detrás de los suramericanos, lo cual dexó-yos aportar a Octavos de final, onde-yos tocó cruciar se col ganador del Grupu E, Francia, siendo abatíos polos galos 2-0, quedándose coles ganes de ser el 4º equipu d'África n'algamar los Cuartos de final d'una Copa del Mundu.
Vivian Dandridge
Vivian Dandridge foi una cantante, actriz y baillarina d'Estaos Xuníos, conocida por ser la hermana mayor de la tamién cantante y actriz Dorothy Dandridge, y fía de l'actriz de calter Ruby Dandridge. Foi miembru del tríu musical Dandridge Sisters, que formó xunto a Etta Jones y la so hermana Dorothy dende 1934 hasta 1940.
Shogo Nishikawa
Shogo Nishikawa (西河 翔吾, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Lambda2 Fornacis
Lambda2 Fornacis (λ2 For / HD 16417 / HR 772) ye una estrella na constelación de Fornax de magnitú aparente +5,78 asitiada a 83 años lluz del Sistema Solar. Dende 2009 conozse la esistencia d'un planeta estrasolar n'órbita alredor d'esta estrella.
Vivian Dandridge
Primeros años. Carrera artística
El so nome completu yera Vivian Alferetta Dandridge, y nació en Cleveland, Ohio, siendo los sos padres Cyril Dandridge (25 d'ochobre de 1895 – 9 de xunetu de 1989) y Ruby Jean Butler, conocida pol nome artísticu de Ruby Dandridge. Los padres de Dandridge dixebráronse poco primero de nacer la so hermana Dorothy.
Lambda2 Fornacis
Lambda2 Fornacis ye una análoga solar —estrella de carauterístiques asemeyaes a les del Sol— de tipu espectral G1V. Tien una temperatura efectivo de 5936 K y una lluminosidá 2,7 vegaes mayor que la lluminosidá solar. El so radiu ye un 50% más grande que'l del Sol y xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada de 2,1 km/s. El so tamañu y la so gravedá superficial, inferior a 4,5, indiquen que ye una estrella evolucionada que ta abandonando la secuencia principal. La so edá envalórase en 5200 millones d'años aproximao y tien una masa un 18% mayor que la masa solar. Tien una actividá cromosférica desaxeradamente baxa.
Bezannes
Bezannes ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Vivian Dandridge
Primeros años. Carrera artística
Por cuenta de que los sos ingresos yeren más importantes pa la familia que la so educación, Dorothy y Vivian nun allegaron con regularidá a la escuela hasta l'octavu grau, dependiendo de les sos tutores. Por causa de la quiebra financiera de 1929, les Wonder Children quedaron en paru. Ruby Dandridge, inda esperando consiguir una carrera nel cine pa ella y pa les sos fíes, viaxó n'autobús cola familia a Los Angeles. N'ingresando na comunidá profesional del Hollywood negru, Ruby atopar con poques oportunidaes de trabayu. Clarence Muse, un actor negru que fizo amistá cola familia, esplicólu a Ruby les escases posibilidaes de consiguir ésitos en California, polo qu'ella decidió que les sos fíes ingresaren nuna escuela de baille dirixida por Laurette Butler. Ellí, les hermanes fixeron amistá con otra neña, Etta Jones, cola qu'empezaron a cantar. Cuando'l padre de Jones oyer cantar, Ruby Dandridge decidió que los trés formaren un grupu de cantar, naciendo les Dandridge Sisters. Mientres Geneva y Ruby consiguíen pequeños papeles nel cine (Geneva fixo de criada nel filme de Shirley Temple The Little Colonel), les Dandridge Sisters empezaron a actuar en secuencies cinematográfiques musicales, y viajabaron per Estaos Xuníos compartiendo cartelu con Nat King Cole, Mantan Moreland, y la baillarina Marie Bryant.
Bandera
thumb|right|[[Bandera de Dinamarca|Bandera de Dinamarca, bandera nacional rectangular. La más antigua utilizada.]] thumb|right|[[Bandera de Nepal|Bandera de Nepal, bandera nacional farpada.]] thumb|right|[[Bandera de Suiza|Bandera de Suiza, bandera nacional cuadrangular.]] Una bandera ye una pieza de tela, de normal rectangular, anque puede adoptar formes bien variaes, que se suxetar por unu de los sos llaos a un estil, o se colgar d'una driza. Utilizar pa identificar o representar a una persona o grupu de persones. Tamién puede sirvir pa tresmitir señales pa comunicase. L'estudiu de les banderes conozse como vexiloloxía.
Bezannes
Tien una población de y una superficie de  km².
Lambda2 Fornacis
Lambda2 Formacis amuesa una metalicidá —bayura relativa d'elementos más pesaos que'l heliu— cimeru a la solar nun 35% ([Fe/H] = +0,13). Otros elementos como níquel, magnesiu o siliciu tamién son sobreabundantes. Coles mesmes, presenta un conteníu de litiu más altu que'l del Sol (A(Li) = 1,71), anque inferior al valor cósmicu d'esti elementu.
Sistema planetariu
right|220px|thumb|Comparanza ente la órbita de HD 16417 b y la de Mercuriu. El planeta estrasolar en redol a Lambda2 Fornacis, denomináu HD 16417 b, tien una masa similar a la de Neptunu. Orbita a una distancia media de 0,14 UA al respective de la estrella, un 36% de la distancia qu'hai ente Mercuriu y el Sol. Completa una órbita alredor de Lambda2 Fornacis cada 17,2 díes.
Bandera
Historia
Ye posible considerar a los vexilos (pallabra origen del términu vexiloloxía) utilizaos polos lexonarios mientres la civilización romana como les primeres enseñes emplegaes n'Europa. Los visigodos siguieron usando esti tipu de vexilos ríxidos con dalguna clase de pañu; pero nun foi sinón hasta la conquista musulmana de la península ibérica y les primeres cruzaes cuando s'empezaron a emplegar n'Europa lo qu'anguaño conocemos como "banderes", una y bones l'usu de texíos llixeros, como la seda, n'enseñar tuvo'l so orixe n'Oriente, siendo'l musulmanes y los cruzaos los primeres n'enllantar el so usu n'Europa. Les banderes convertir en guiones y estandartes representativos de Reyes y Señores (específicamente, de los sos llinaxes o cases reales), más que de territorios o naciones. Como bandera nacional, considérase que la Dannebrog o bandera danesa ye la vixente más antigua.
Vivian Dandridge
Primeros años. Carrera artística
El tríu yera un grupu al estilu de les The Andrews Sisters, y aportaron a cabeces de cartelu nel Cotton Club de Harlem, Nueva York. Inclusive llegaron a actuar nuna revista de curtia trayeutoria nel circuitu de Broadway, Swingin' The Dream, en 1939. Les Dandridge Sisters tamién viaxaron a Londres y a Ḥawai, y grabaron con Jimmie Lunceford y la so orquesta cuatro tarrezas: "You Ain't Nowhere", "Minnie the Moocher Is Dead", "I Ain't Gonna Study War No More," y "That's Your Red Wagon". Sicasí, dempués de viaxar mientres un añu y mediu, les Dandridge Sisters eslleióse, pos Dorothy Dandridge estada decidida a faese actriz y repunaba la vida na carretera.
Esto dexó a Vivian nuna situación financiera desesperada, intentando atopar trabayu en clubes, a pesar de que pocos taben interesaos nella. Sicasí, atopó emplegu como actriz ocasional nel cine, anque ensin llegar al nivel d'ésitu de la so hermana Dorothy.
Bandera
Forma
Formes más estendíes:
Vivian Dandridge
Vida a la solombra de Dorothy y Ruby Dandridge
Vivian fixo dellos pequeños papeles cinematográficos: trabayó con Frances Dee nel filme de 1943 I Walked with a Zombie, y actuó xunto a la so hermana en Bright Road (1953), película na qu'encarnaba a Ms. Nelson, amás de ser la peluquera de Dorothy na película. Formando parte de les Dandridge Sisters actuó en secuencies musicales de los filmes The Big Broadcast of 1936 (con George Burns y Gracie Allen), A Day at the Races (colos Hermanos Marx), It Can't Last Forever (con Ralph Bellamy y Betty Furness), Irene (con Ray Milland, Anna Neagle, y Billie Burke) y Going Places (con Louis Armstrong y Maxine Sullivan). Tamién actuó nel soundie (curtiu musical) Snow Gets in Your Eyes como miembru de les Dandridge Sisters, y foi la voz de "So White" na revesosa cinta d'animación Coal Black and de Sebben Dwarfs, xunto a so madre. Tamién fixo un papel ensin creitos nel filme de 1943 Stormy Weather.
Bandera
Representatives de persones específiques
Pueden representar a un ciudadanu particular, o a un cargu de l'alministración pública o d'una organización privada, adoptando distintes denominaciones según el casu:
Vivian Dandridge
Vida a la solombra de Dorothy y Ruby Dandridge
Nel branu de 1955 reemplazó a Thelma Carpenter cola obra representada en Broadway Anchors Aweigh. Dempués foi a actuar al Alvin Hotel, en Nueva York, pero tres ellos práuticamente sumió del mundu del espectáculu. En 1955 allegó a la ceremonia de los Premios Óscar cuando Dorothy Dandridge foi nomada la Óscar a la meyor actriz pol so papel en Carmen Jones.
Desapaición
En 1956, la familia y los sos amigos taben esmolecíos pol so bienestar, pos ella sumió y recluyóse. Dorothy Dandridge contrató a un detective provado pa buscala, pero nun tuvo ésitu; más palantre Dorothy supo que la so hermana taba nel sur de Francia intentando atopar trabayu, y dempués que taba morando na ciudá de Nueva York. Nesa dómina les hermanes nun calteníen contautu, anque Dorothy dacuando emprestaba ayuda financiera a Vivian y al so fíu Michael Wallace.
Bandera
Representatives de grupos de persones
La variedá de banderes que representen a distintos coleutivos ye bien amplia. Les principales son:
Vivian Dandridge
Grabación discográfica
En 1968, Vivian foi contratada pa grabar con Jubilee Records un LP de jazz tituláu The Look of Love. L'álbum foi producíu por Bob Stephens y empobináu por Charles Coleman, y nel mesmu oyíen temes como "L'amour est bleu", "Try to Remember", "Sunny", "Strange Fruit", y "Lover Man (Oh, Where Can You Be?)". Na cubierta, Vivian taba echada nun sofá, mirando pensatible mientres tenía una copa de brandy. El discu nun tuvo ésitu.
Vida personal
Vivian, sol nome de "Marina Rozell," más tarde asitióse en Seattle, Washington, onde vivió'l restu de la so vida. Habíase casáu cinco vegaes, siendo los sos homes Jack Montgomery (1942–43), Warren Bracken (?-?), Ralph Bledsoe (1946–47), Forace Stead (1951–53) y Gustav Friedrich (1958–?). Tolos matrimonios acabaron en divorciu.
Bandera
Representatives de grupos de persones
thumb|150px|"Alfa", del códigu internacional de [[Banderes de señales.]]
Vivian Dandridge
Vida personal
Dandridge caltuvo una rellación sentimental col actor Emmett Wallace (conocíu como "Babe Wallace"), col que tuvo un fíu, Michael Emmett Wallace (nacíu'l 7 de payares de 1943). Vivian Dandridge nun allegó al funeral de la so hermana, almitiendo que yera demasiáu doliosu pa ella. Dempués volvió a entamar la rellación cola so madre, que caltuvo hasta la muerte d'ella, arruinada, y asocedida nuna residencia de Los Angeles en 1987.
Bandera
Banderes de señales
Les banderes de señales utilizar nel ámbitu marítimu tantu na marina mercante como na militar y na de recreo.
N'otros ámbitos, como en competiciones deportives o nos servicios de rescate de les sableres, tamién s'utilicen banderes de señales específiques.
Honores a la bandera
thumb|Bandera nel zócalo de la Ciudá de Méxicu. Dependiendo del país, esisten diversos usos o prescripciones sobre l'usu y el tratamientu debíos a la bandera, según normes tradicionales d'etiqueta. Por casu, el protocolu puede marcar ciertos ritos y dignes observaciones con respectu al reemplazamiento d'una bandera vieya, que puede incluyir una ceremonia, el correutu doblamiento d'esta y finalmente una incineración, n'ocasiones acompañaes pol himnu nacional. Les observaciones a la bandera en delles cultures tienden a ser más laxas que n'otres, dependiendo, polo xeneral, del réxime políticu del país.
Igualmente esisten xerarquíes nel orde d'allugamientu de les banderes, nel casu de que s'esiba más d'una. Según la costume comúnmente aceptada, la xerarquización de les banderes facer dende'l puntu de vista de les mesmes, esto ye, asitiándose detrás d'elles. Si'l númberu de banderes a ondear ye impar, la principal va asítiase nel mástil central, y les demás dirán asitiándose por orde alternativu a derecha y izquierda respeutivamente de la central, más alloñaes de la mesma conforme baxe'l so nivel. Si'l númberu de banderes fuera par, la principal va asítiase nel derechu de los dos mástiles centrales, la segunda nel esquierdu, y asina socesivamente a derecha y izquierda.
Nos casos nos qu'hai un númberu eleváu de mástiles, por casu n'organismos o congresos internacionales, ye habitual ver les banderes ordenaes linealmente, empezando pela izquierda, onde s'asitia la principal, y asina socesivamente escontra la derecha, dientro de la xerarquización considerada conveniente.
Vivian Dandridge
Vida personal
Vivian Dandridge finó en Seattle, Washington, en 1991, por causa de un accidente cerebrovascular masivu. Foi soterrada nel Campusantu Lake View de Seattle.
Bandera
Honores a la bandera
N'ocasiones nes que se izan delles banderes del mesmu nivel, ensin xerarquíes ente elles, pueden establecese distintos métodos pa ordenar. Por casu, nel casu de les banderes de les comunidaes autónomes españoles, l'orde que rixe ye'l de la fecha del so accesu a l'autonomía; cuando se ondean xuntes les banderes de la Comunidá Iberoamericana de Naciones suelse usar l'orde alfabéticu pa ordenar.
La bandera al aviesu
thumb|right|[[Bandera de la Ciudá de Buenos Aires, izada al aviesu na Plaza de la República.]] Esisten diverxencies sobre'l significáu d'izar la bandera al aviesu: