cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cynthia Viteri
Biografía
En graduándose en xurisprudencia na Universidá de Guayaquil dedicar al periodismu como reportera del programa "Minutu a Minutu", nel añu 1989, y presentadora de noticies en Telesistema (agora RTS), Teleamazonas y Telecentro (agora TC Televisión), depués pasó al Departamentu de Comunicación del Conceyu de Guayaquil en 1992, mientres l'alministración municipal de León Febres Cordero Ribadeneyra, y más tarde convirtióse na xefa de prensa de la campaña presidencial de Jaime Nebot.
Entamos na política
Fixo la so incursión na política en 1997, resultando escoyida a l'Asamblea Nacional Constituyente de 1998 pol Partíu Social Cristianu. Na mesma foi presidenta de la Comisión Especial Sesta: Salú, seguridá social y trabayu.
Foi escoyida Diputada Nacional pola Provincia del Guayas sol auspicio del Partíu Social Cristianu en 1998, siendo miembru mientres esi periodu de la comisión de Salú, Mediu Ambiente y Proteición Ecolóxica del Congresu Nacional. Nes eleiciones llexislatives de 2002 foi reelixida al cargu, pasando a ser presidenta de la Comisión Especializada Permanente de lo Civil y Penal.
Mientres la Rebelión de los foraxíos y el derrocamientu del presidente Lucio Gutiérrez foi escoyida vicepresidenta del Congresu y foi una de los diputaos afrellaos pol ensame que se tomó l'edificiu CIESPAL, onde poco antes votárase a favor de cesar al presidente Gutiérrez. Como vicepresidenta del llexislativu, y ante la destitución de Omar Quintana como presidente, foi nomada presidenta encargada del Congresu, y posesionó al presidente Alfredo Palacio, según al so vicepresidente, Alejandro Serrano Aguilar. Duró na función encargada hasta la posesión de Wilfrido Lucero como presidente del organismu, y exerció la vicepresidencia del Congresu hasta mayu del 2006.
Primer candidatura presidencial
Depués de la especulación xenerada pola posibilidá de que l'entós alcalde de Guayaquil, Jaime Nebot, se candidatice a presidente nes eleiciones presidenciales de 2006; anuncióse que sería Cynthia Viteri la candidata a presidente pol Partíu Social Cristianu, arrenunciando al Congresu Nacional. Esta postulación foi oficializada pol conseyu políticu del Partíu Social Cristianu que s'axuntara n'abril, na ciudá de Guayaquil, pa definir a los sos candidatos a les eleiciones en 2006. Oficializada la so candidatura, y al terminar el periodu de postulaciones nel Tribunal Supremu Eleutoral, quedó como la única muyer en busca de la presidencia naquel añu.
El so plan de gobiernu indicaba como principales exes la construcción de viviendes so un esquema similar al de l'alministración socialcristiana en Guayaquil, que de la mesma fortalecería la xeneración d'empleos. Coles mesmes, la construcción de centros educativos y provisión de teunoloxía pa éstos, como la conformanza d'entidaes bancaries destinaes a la entrega de microcreitos que favorezan a entamadores. La salú y educación na so propuesta yeren mentaos primordialmente como gratuitos.
Viteri asitiábase como una de les favorites a entamos de la campaña, anque tres les votaciones algamó'l quintu llugar nes resultaos finales, con aproximao'l 9% de votos válidos.
Como asambleísta nacional
thumb|left|Cynthia Viteri nos sos llabores como asambleísta nel 2009 Foi escoyida asambleísta de la Provincia de Guayas pola alianza ente'l Partíu Social Cristianu y el Movimientu Cívicu Madera de Guerrero nes eleiciones llexislatives de 2009, llogrando amás la mayor cantidá de votos unipersonales, con alredor de 150 000 votos. Mientres esti periodu asitióse como una de les más bultables opositores del Gobiernu ya impulsó principalmente reformes de tipu penal.
N'abril de 2011 criticó fuertemente al presidente Rafael Correa, llomándolo d'ignorante nuna carta unviada a los medios de comunicación como respuesta a les declaraciones emitíes pol presidente en contra de la madre de Viteri, que nesa dómina yera presidenta de la Corte de Xusticia de Guayaquil y pronunciárase nel Caso L'Universu. Un grupu de asambleístas d'Alianza País respondió a los pocos díes criticando de la mesma a Viteri. El presidente Correa reprochó a los medios de comunicación al traviés de la rede social Twitter por publicar la carta y aseveró que la asambleísta escudar na so inmunidá parllamentaria pa faer les declaraciones.
Nel 2013, yera la principal mocionada pol so partíu pa la prefeutura del Guayas. Ella tornó esta propuesta, escoyendo siguir nel so rol de asambleísta. Esto dexó que participe nes eleiciones llexislatives d'esi añu, encabezando la llista de Asambleístas Nacionales pol Partíu Social Cristianu y resultó reelixida.
El 28 de xunu de 2016, el Partíu Social Cristianu y el Movimientu Madera de Guerrero propunxo a Viteri como precandidata presidencial de l'agrupación La Unidá pa les eleiciones de 2017, esperando a que'l so nome seya consideráu polos demás partíos integrantes de la mesma, hasta'l mes d'ochobre en cuando se definiría quién sería los candidatu oficial.
Mientres esti tiempu recibió una invitación per parte de Henrique Capriles, y el vicepresidente de l'Asamblea Nacional de Venezuela Enrique Márquez pa dialogar naquel país. El 25 d'agostu de 2016 axuntar colos líderes de la Mesa de la Unidá Democrática p'analizar el panorama políticu de Venezuela y Ecuador. Depués d'ello, pasó a una conversación con Capriles sobre temes democrátiques. El 26 d'agostu almorzó xunto a Jesús Torrealba y axuntóse con Mitzy Capriles de Ledesma; cuando esperaba a Lilian Tintori, esposa de Leopoldo López, nes contornes de la cárcel de Ramu Verde pa dialogar, el Serviciu Bolivariano d'Intelixencia Nacional retener xunto a la so comitiva, quitar los sos pasaportes y llevándolos escoltaos hasta l'aeropuertu mientres se movilizaben nos sos tresportes. A ella acompañar Susana González Rosado, Henry Cucalón, Vicente Taiano Basantes y Carlos Falquez. L'Asamblea Nacional d'Ecuador declaró qu'ella non s'atopaba exerciendo función de representante oficial, según el so colega Henry Cucalón, y ella espresó'l so refugu, indicando que la "Asamblea Nacional gobiernista perdió toa muerte de dignidá y vergüenza." Enrique Márquez señaló esti actu como un "atropellu".
Segunda candidatura presidencial
thumb|Cynthia Viteri nel tiempu de la campaña eleutoral N'ochobre de 2016, pasó pol primer procesu d'evaluación d'encuestes pa llograr la nominación oficial como candidata per parte de La Unidá, siendo ella anunciada públicamente como la candidata pola coalición; anque esta agrupación eslleir nesi mes, postuló finalmente la so candidatura pol Partíu Social Cristianu ensin aliaos. Cola so candidatura definida, arrenunció nel mes de payares de 2016 al so curul como asambleísta pa dedicase de llenu a la so campaña política.
L'enclín d'intención de votu de Cynthia Viteri manifestóse como trémbole en redol al segundu llugar, apostándolo con Guillermo Lasso y detrás de Lenín Moreno; sicasí la primera rexistró un enclín en crecedera escontra l'últimu periodu de publicación d'encuestes. Desque Jaime Nebot llanzó la so candidatura en verificando que les encuestes en xunu de 2016 presentar en segundu llugar comparándola contra Jorge Glas y Lasso, la opinión caltuvo'l so nome nesta segunda posición hasta avientu de 2016 y depués nuevamente en mediaos de xineru de 2017.
Tres les eleiciones del 19 de febreru de 2017, la candidata Cynthia Viteri llogró'l tercer llugar nes votaciones xenerales a la presidencia. El mesmu día ufiertó declaraciones en favor d'una segunda vuelta eleutoral, onde ella sofita la candidatura de Guillermo Lasso, quien eventualmente nun superó la eleición final. Viteri algamó un averáu total d'alredor de 1 400 000 votos válidos, contabilizaos hasta'l día posterior de les eleiciones. Con esta resultancia, Viteri lideró al Partíu Social Cristianu na so meyor votación histórica dende 2002.
Una vegada termináu'l periodu d'eleiciones de 2017, ingresó a trabayar al Conceyu de Guayaquil como Asesora en Xestión Comuñal. A entamos de 2018, cuntando alredor d'un añu escontra les eleiciones municipales de Guayaquil de 2019, embaraxábase'l so nome como una de les opciones a la candidatura a l'Alcaldía de Guayaquil, xunto al de Doménica Tabacchi pol Partíu Social Cristianu. Esto debió a que cuando Cynthia Viteri foi candidata presidencial nos anteriores comicios, la so resultancia en Guayaquil mientres la primer vuelta algamó cerca del 29% de la eleición, siendo allugada nel segundu llugar, detrás del candidatu oficialista. Cuando Doménica Tabacchi anuncia la so declinación a la pre-candidatura a l'Alcaldía, enxareta'l so sofitu a Viteri, quien se perfila como la única aspirante a la candidatura pol Partíu Social Cristianu en Guayaquil.
Chapelle-des-Bois
Chapelle-des-Bois ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Fiat Mefistofele
El Fiat Mefistofele o Fiat SB4 Eldridge ye un automóvil de carreres diseñáu y construyíu pa conquistar el récor mundial de velocidá en pista, oxetivu que llogró 12 de xunetu de 1924 en Arpajon, Francia, al algamar los 234,97 km/h. Foi desenvueltu y construyíu por Ernest Eldridge sobre la base del Fiat SB4. La unidá caltener nel Centru Storico Fiat de la ciudá italiana de Turín.
Antecedentes
En 1922, el pilotu John Duff participó na carrera del circuitu de Brooklands nel condáu de Surrey, conduciendo un Fiat SB4 1908, un coche de carreres del fabricante italianu relativamente antigua.
El motor d'esplosión que s'utilizó na carrera mercar Ernest Eldridge, que quería construyir un coche de carreres pa romper récores. D'esta manera, podría dar llugar a les sos metes, perfectamente coherentes col pensamientu filosóficu de los pioneros d'aquella dómina, nel campu del automovilismu, imaxináu que los rexistros tienen de permanecer imbattus pa les edaes.
El desenvolvimientu
Eldridge quería instalar nesti coche de carreres nada menos que un motor d'aviación, el más famosu de la dómina, el Fiat A.12 de 6 cilindros en llinia y un desplazamientu de 21 706 cm3, utilizáu nos aviones SIA 7B, Fiat R.2 y Caproni Ca 46. Otru problema yera que'l motor yera demasiáu llargu y avolumaos pa caber sol capot del Fiat SB4, polo que decidió allargar el xasis per partes a partir de los restos d'autobús antiguu de Londres, estropiáu nun accidente. El cuerpu ampliar con un resultáu bien harmónica en que tola parte mecánica del modelu básicu caltuviérase: la tresmisión final por doble cadena y frenos de tambor namái na exa trasera. El motor modificar pa tener cuatro válvules por cilindru y 24 buxíes suministraes por Magneti Marelli, desenvolviendo 350 CV a 1.800 rpm con una rellación de compresión de 5:1.
El récor
Pa bater el récor mundial de velocidá en marcha dende'l km, realizóse una cita en xunetu de 1924 nel circuitu francés de Arpajon, ente l'equipu de René Thomas Delage V12 y 350 CV, y Ernest Eldridge, col so Fiat SB4 darréu renombráu Mefistófeles, pol ruiu ensordador producíu pol motor.
A pesar d'un comportamientu non siempres uniforme de los coches, pol escesivu poder del motor gracies al so xasis allargáu y heteroxéneu, Eldridge consiguió'l 5 de xunetu al llegar a 230,55 km/h, batiendo'l récor anterior.
Arriendes de una reclamaco del equipu contrariu, el récor nun foi aprobáu porque'l coche nun tenía marcha tras. Amás, el día dempués de la competición, René Thomas fixo una marca de velocidá de 230,63 km/h, sicasí, ésta nun foi aprobada.
Esi rexistru namái duró seis díes, el tiempu necesariu por que Eldridge fixera dellos axustes nel coche y añediera un dispositivu pa tener una marcha tras. Asina, el conductor apaeció na parte recta de la "Ruta d'Orleans" el 12 de xunetu de 1924. El Fiat Mefistofele rompió'l récor mundial de velocidá con 234,97 km/h y foi l'últimu récor de velocidá de quilómetru llanzáu aprobáu.
¿Cómo-y les iguar Eldridge pa diseñar ya implementar el sistema que-y dexó dar un paséu de vuelta al so coche ensin camudar la caxa de cambeos? La respuesta entá nun se sabe porque esta parte del coche sumió.
Redescubrimientu
Desque batió'l récor, l'automóvil pasó años nel campu inglés, calteníu por Charles Y. Naylor, entusiasta del modelu. En 1962, dempués de la guerra, Fiat adquirir entá n'estáu dafechu funcional. En 1970, con motivu del Salón del Automóvil de Turín, ye espuestu nel stand de Fiat. El Mefistofele caltiénse anguaño nel Centru Storico Fiat, un muséu de la marca, que s'atopa allugáu nun vetusto edificiu modernista de Fiat Corsu Dante, primer fábrica de Fiat. Curiosamente ta asitiáu nel so salón central, nel llugar precisu nel que s'atopaba enantes el taller onde se preparar los automóviles de carreres, incluyíu'l Mefistofele.
Mangalore
Mangalore (ಕುಡ್ಲ en tulu,ಮಂಗಳೂರು en canarés), ye'l puertu principal del estáu de Karnataka, India. Ta asitiáu sobre la mariña occidental del país sobre'l mar d'Omán, coles Ghats Occidentales al este.
Mangalore ye la oficina central alministrativa del distritu Dakshina Kannada (Sur Kanara) nel sur oeste de Karnataka, y desenvolvióse como puertu sobre'l mar d'Omán, unu de los puertos principales d'India. Ta sobre los remansos formaos pelos ríos Nethravathi y Gurpur, formando una rada a lo llargo de la mariña de Malabar.
Conocer a Mangalore poles sos sableres, templos ya industries. Esisten delles llingües que se falen na zona, incluyendo tulu, konkani, kannada, y beary (un amiestu de tulu y malayalam).
Los cocoteros carauterísticos apoderen el paisaxe qu'acompaña'l terrén accidentáu y les corrientes que flúin nel mar. El paisaxe ye cortáu con edificios de teyáu, encabezaos colos azulexos de Mangalore, bien famosos y fechos cola magre llocal de color coloráu y típicamente cercáu con bloques de laterite. Ye frecuente atopar cases antigües con complicáu maderaje.
Xeografía
Atopar a una altitú de 53 msnm a 354 km de la capital estatal, Bangalore, na zona horaria UTC +5:30.
Demografía
Según estimación 2011 cuntaba con una población de 439 842 habitantes.
Oristà
Oristà ye un conceyu de Cataluña, perteneciente a la provincia de Barcelona, na comarca d'Osona, na subcomarca del Lluçanès y estremeru coles contornes del Bages y del Moyanés. Ta formáu por trés nucleos de población: Oristà, La Torre d'Oristà y el Raval de Sant Feliu. Ye'l conceyu de mayor estensión de la contorna.
Historia
Nel términu efectuáronse afayos arqueolóxicos de dómina neolítica, ibérica y romana. Nel añu 908 apaez mentáu per primer vegada'l castiellu d'Oristá, que sumió escontra'l s. XII. En 923 mentar por primer vegada la ilesia de San Andrés.
Símbolos
L'escudu d'Oristà defínese pol siguiente blasón: Foi aprobáu'l 1 de xunu de 1983.
thumb|350px|Vista xeneral d'Oristá
Ren Yamamoto
Ren Yamamoto pue referise a:
Distritu de Dakshina Kannada
Dakshina Kannada (Tulu: ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡ), tamién llamáu South Kannada, South Kanara, o South Canara, ye un distritu costeru del estáu de Karnataka n'India. Parte colos distritos d'Udupi, al norte; Chikmagalur, al nordeste; Hassan, al este; Kodagu, al sureste; y el distritu de Kasaragod, nel estáu de Kerala, al sur. El mar de Omán atopar al oeste. Mangalore ye la capital y la principal ciudá del distritu.
Según censu 2011 la población del distritu yera de 2 083 625 habitantes.
El distritu ta estremáu en cinco talukas, que son: Mangalore, Bantwal, Puttur, Sullia, y Belthangady. Solía incluyir amás trés talukas nel norte, Udupi, Kundapur y Karkal, pero fueron dixebraos n'agostu del añu 1997 pa formar el distritu d'Udupi. Los distritos de Dakshina Kannada y Udupi de cutiu son llamaos Tulu Nadu, porque'l tulu ye la llingua falada pola mayoría na rexón. Sicasí, la llingua tulu y la so xente fueron acomuñaos cola llingua kannada, una y bones el tulu adoptó la escritura kannada mientres munchos sieglos. Los Alupas que gobernaron esta rexón ente los sieglos VIII y XIV d. C. como feudatarios de tolos Imperios de la dómina fixeron del kannada la so llingua oficial. Ye por esta razón que los distritos que falen tulu son una parte del estáu de Karnataka.
Necromys punctulatus
Necromys punctulatus ye una especie de royedor de la familia Cricetidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase namái n'Ecuador.
Meerut
Meerut ( Meraṭh, मेरठ, میرٹھ) ye una ciudá antigua alcontrada a 72 km (44 mi) al nordeste de Nueva Delhi, nel estáu d'Uttar Pradesh. Perteneciente al distritu de Meerut na cual la ciudá de Meerut ta emplazada. Foi nesti llugar onde empezó la Rebelión de la India de 1857.
Agricultura ecolóxica
thumb|Los alimentos ecolóxicos de cutiu amuesen imperfecciones estétiques. La agricultura ecolóxica, orgánica o biolóxica ye un sistema de cultivu d'una esplotación agrícola autónoma basada nel usu óptima de los recursos naturales, ensin emplegar productos químicos sintéticos, o organismos xenéticamente modificaos (OGMs) —nin p'abonu nin pa combatir les plagues—nin pa cultivos, llogrando d'esta forma llograr alimentos orgánicos al empar que se caltién la fertilidá de la tierra y respétase el mediu ambiente. Tou ello de manera sostenible, equilibrada y mantenible.
Los principales oxetivos de l'agricultura orgánica son el llogru d'alimentos saludables, de mayor calidá nutritiva, ensin la presencia de sustances de síntesis química y llograos por aciu procedimientos sostenibles. Esti tipu d'agricultura ye un sistema global de xestión de la producción, qu'amonta y realza la salú de los agrosistemas, inclusive la diversidá biolóxica, los ciclos biolóxicos y l'actividá biolóxica del suelu. Esto consíguese aplicando, siempres que seya posible, métodos agronómicos, biolóxicos y mecánicos, en contraposición al usu de materiales sintéticos pa desempeñar cualquier función específica del sistema. Esta forma de producción, amás de contemplar l'aspeutu ecolóxicu, inclúi na so filosofía'l meyoramientu de les condiciones de vida de los sos prauticantes, de tala forma que'l so oxetivu apegar a llograr la sostenibilidá integral del sistema de producción agrícola; esto ye, constituyise como un agrosistema social, ecolóxicu y económicamente sostenible.
L'agricultura natural, l'agricultura indíxena, l'agricultura familiar, l'agricultura llabradora, son tipos d'agricultura natural que busquen l'equilibriu col ecosistema, son sistemes agrícoles sostenibles, que se caltuvieron a lo llargo del tiempu en distintes rexones del mundu buscando satisfaer la demanda d'alimentu natural y nutritivu a les persones y los animales, de manera que el agroecosistema caltenga l'equilibriu. L'agricultura biodinámica, y la permacultura, comparten dalgunos de los sos principios y métodos, pero son más recién.
== Tipos de cultivos Unu de los cultivos más usáu, por ser bien práuticu, ye l'empléu de bancales. Esti sistema ye básicu de l'agricultura biodinámica, establecida por Rudolf Steiner en 1924. Nesti manera faen divisiones nel terrén d'aproximao 1 m d'anchu y la llongura que se deseye. Al nun dexar más de 1 m d'anchu tien la ventaya de que puede trabayase el bancal ensin tener que trialo, y asina nun s'amacigar la tierra de cultivu. Ye conveniente por tantu dexar ente bancal y bancal un pasu fayadizu.
Han de tar en función de l'adaptación al mediu, la so resistencia/tolerancia a les plagues y enfermedaes y de la so rentabilidá económica. Na midida de lo posible haber de caltener una diversidá biolóxica, alternando o entemeciendo variedaes distintes. La biodiversidá vien dada pola integración de componentes a distintos niveles: edáfico (merucos, bacteries beneficioses, fungos, nódulos de rhizobium); especies monteses (un 30% de plantes adventicias); rotación de cultivos. Esta biodiversidá dientro del ecosistema agrariu apurre estabilidá, resistencia y sostenibilidá frente a seques, plagues, etc.
Los llabradores pueden utilizar granes que'l so orixe pueden ser de cultivu convencional, por cuenta de la dificultá p'atopar granes producíes con criterios ecolóxicos. Les redes de granes, cada vez más estenses, ocupar de recuperar variedaes de granes locales, bien afeches a la redolada y ensin cambeos xenéticos.
Control de plagues y enfermedaes
El cultivu ecolóxicu ten de tar basáu en métodos preventivos, potenciando'l bon desarrollu de les plantes y por tantu'l so resistencia natural a plagues y enfermedaes. Tien De potenciase al máximu la prevención por aciu unes fayadices práutiques de cultivu qu'aseguren el bon desarrollu de les plantes y, por tanto, qu'estes sían más resistentes. Les especies autóctones y un abonao fayadizu faen les plantes más resistentes.
Evitando'l cultivu d'una única especie, al diversificar les especies plantaes enzáncase l'apaición de plagues, utilizando pa ello una fayadiza rotación y asociación nos campos.
Ye aconseyable promover el desarrollu de la fauna auxiliar autóctona, por aciu l'usu de sebes y la suelta d'inseutos útiles (parásitos o depredadores), como los parasitoides del pulgón, Toxoptera aurantii.
N'última instancia podrán utilizase distintos productos d'orixe natural, como les piretrines que se llogren de les flores seques del crisantemu o'l Bacillus thuringiensis que son unes bacteries aerobies que producen una toxina insecticida.
L'estractu d'ayu ye biodegradable y sirve pa repeler la mosca blanca, los páxaros y distintos tipos de zucadores. Basar nun enmascarador del golor del alimentu, de les feromones (evita la reproducción de les plagues) y nos páxaros asorar porque l'ayu ye irritante pa los páxaros. Nun evita qu'en periodos de muncha fame esti métodu pueda ser ineficaz pa los páxaros, pueden usase otros métodos como'l de los ultrasoníos o'l de les esplosiones de gas con detectores de movimientu.
L'estractu d'ayu puede amazcarar el golor de les trampes de feromones de delles plagues y puede faeles más ineficaces.
Fertilización
La materia orgánico ye la base de la fertilización, anque tamién pueden utilizase como fertilizantes l'abonáu en verde que consiste en cultivar y soterrar una planta, por qu'a'l descomponese convertir n'abonu, especialmente utilizando lleguminoses, estes arriquecen el suelu especialmente en nitróxenu gracies a bacteries que viven nos sos raigaños y qu'afiten el nitróxenu atmosféricu, y que la planta al ser soterrada vence al suelu en forma d'abonu.
Los abonos minerales que pueden utilizase son los procedentes de fontes naturales que fueren estrayíos por procesos físicos.
Caltenimientu del suelu
Biolóxicu
Nel suelu hai de forma natural una infinidá d'organismos vivos qu'efectúen un «laboreo» siguíu: los raigaños al esplorar en busca d'agua y nutrientes; los merucos, inseutos y royedores, coles sos galeríes; otros organismos colos sos exudaciones y residuos qu'ayuden a xunir les partícules de magre y humus.
Tampoco hai que despreciar la gran cantidá de materia orgánico qu'apurren estos organismos según la conversión de la materia orgánico en material asimilable poles plantes.
Diverses esperiencies realizaes demostraron que'l trabayu biolóxicu tien ventayes sobre'l mecánicu. Como son:
Mecánicu
La principal condición que tien de cumplir un preséu, ye nun voltiar el suelu en fondura pa nun alteriar l'orde natural del suelu, trabayando con tempero y nun abusando de los mesmos, evitando en parte d'esa forma los efeutos indeseables del laboreo mecánicu como la mineralización del suelu y la compactación del mesmu pol pesu de la maquinaria.
Atendiendo a razones práutiques ya históriques, les razones pa utilizar el laboreo mecánicu son:
Rotación de cultivos
thumb|300px|Imaxe de campos de cultivu circulares en [[Kansas, fin de xunu de 2001. En verde los cultivos en crecedera. Maíz en prefloración. Sorgu, bien paecíu al maíz, crez más adulces (más pequeñu, posiblemente más pálidu). Trigu oru brilloso al collechase, boreal, en xunu. En castañal, llotes apocayá collechaos y araos, en barbechu pel añu.]] Consiste n'alternar plantes de distintes families y con necesidaes nutritives distintes nun mesmu llugar mientres distintos ciclos, evitando que'l suelu escósese y que les enfermedaes qu'afecten a un tipu de plantes perpetuar nel tiempu.
D'esta forma aprovéchase meyor l'abonáu (al utilizar plantes con necesidaes nutritives distintes y con sistemes radiculares distintos), contrólense meyor les mala hierba y mengüen los problemes coles plagues y les enfermedaes, (al nun atopar un güéspede tienen más dificultá pa sobrevivir).
Tamién se debe introducir regularmente na rotación una lleguminosa y alternar plantes que riquen una fuerte cantidá de materia orgánico, y soportar parcialmente o inclusive ensin lleldar (papa, calabaza, espárragos, etc.), con otres menos esixentes o que riquen materia orgánico bien descompuesta (acelga, cebolla, arbeyos, etc.).
Nesta práutica tien d'evitase que s'asocedan plantes de tipu vexetativu distintu pero que pertenezan a la mesma familia botánica, por casu: espinaca y remolacha = quenopodiáceas, apiu y cenahoria = umbelíferes, papa y tomate = solanacees.
Marcáronse en color según la resultancia:
Indicar en lliteral l'efeutu ensin deseyar:
Asociación de cultivos
L'asociación de cultivos consiste en cultivar na mesma esquiñona delles especies distintes, de forma que se llogre una sinergia ente elles.
Esta práutica bien estendida nel cultivu ecolóxicu, puede llograr diversos tipos de meyores. Per un sitiu podemos poner dos especies que se complementen nel so sistema radicular (unu ye fondu (el melón) y l'otru superficial (la llechuga), o una planta defende a la otra col so arume (como exemplu tenemos la cebolla ente cenahories evita la mosca de la cenahoria). Esti tipu de plantes recibe'l nome de planta insectaria qu'atrai y beneficia a inseutos predadores o parásitos de los inseutos plaga.
Historia
Esisten munchos modelos d'agricultura ecolóxica, qu'ufierten alternatives teunolóxiques pa los productores al exercer una práutica harmoniosa cola dinámica de los ecosistemes; estos modelos provienen de la fusión y apropiación d'idees de delles escueles o corrientes que comparten los mesmos oxetivos xenerales; presentamos de siguío les corrientes principales que se referenciaron a lo llargo del sieglu pasáu, dómina onde s'escribió ya investigó con mayor propiedá sobre estes temes. Ye importante notar que l'agricultura ecolóxica empezó a partir de les reformes agraries que se producieron n'Alemaña a finales del sieglu XIX y, amás, pol advenimiento y efeutu de lo que la llamada Revolución Industrial xeneró nel sector agropecuariu.
Agricultura biolóxicu-dinámica
Esta corriente de l'agricultura, creada en 1924 por Rudolf Steiner y denomada agricultura biodinámica basar nos fundamentos y propuestes d'estudiu venceyaos a l'aguada filosófica antroposofía, que'l so autor ye'l mesmu Steiner.
A principios del sieglu XX, un grupu de llabradores que notaben la dexeneración de la fertilidá de la tierra y de la calidá nutritiva de los alimentos, preguntaron a Rudolf Steiner qué podíen faer pa remediar esta situación; de resultes, él entamó unes conferencies de trabayu en Koberwitz, al este de Wrocław, n'Alemaña, «abriendo'l camín pa una conocencia de lo viviente, de lo anímico y de lo espiritual na naturaleza, y collo la posibilidá de conducir el trabayu cola tierra y les sos criatures escontra un 'nuevu ordenamientu' onde lo natural tópase sobreelevado ya integráu no humano».
Llevando esti conceutu a términos más terrenales, lo qu'estrema a la corriente Biodinámica ye l'usu de los preparaos dinamizados, a manera d'una homeopatía agrícola; amás d'esto, desenvolver nesta escuela la idea de que les unidaes rurales son unos organismos agrícoles que se topen sometíos a la influyencia de factores cósmicos complementarios, distintos a la influyencia de la lluz, les estaciones y el clima polo xeneral. «Dende'l puntu de vista conceptual, l'Agricultura Biodinámica promueve una agricultura que reconoz y utiliza les fuercies enerxétiques de tolos seres vivos y nun s'acuta a la visión materialista predominante de lo que nesa dómina conocióse como “la nueva agricultura científica”».
Agricultura biolóxica-ecolóxica
Otra corriente d'esti tipu d'agricultura ye'l métodu bioorgánico o biolóxicu-ecolóxicu, más científicu, creáu polos suizos Hans Müller, la so esposa María y pol médicu alemán Hans-Peter Rusch, desenvueltos a partir de 1951.
Agricultura orgánica
El so llibru Un Testamentu Agrícola arrexunta les sos observaciones estableciendo conceutos fundamentales pa l'agricultura orgánica, tales como la proteición del suelu, l'usu de cobertories permanentes, la producción de compost utilizando'l sistema «Indore» (métodos pioneros de compostaxe controláu), la idea de remanar meyor la salú de la planta en suelos saludables, la importancia de la investigación en finques, y l'usu racional de recursos locales ente otres.
Los sistemes de producción orgánica, llamada «biolóxica» polos franceses y italianos y «ecolóxica» polos alemanes, empecipiáronse como movimientu alternativu con mayor fuercia nos años 1960 n'Europa y Estaos Xuníos. Tanto les idees de Howard como les de Balfour fueron promulgaes n'Estaos Xuníos por Jerome Irving Rodale, quien en 1942 publica la so revista Organic Farming and Gardening, con un ésitu atayante llegando a vender más de dos millones de copies en 1980.
Gracies a la popularidá d'esta revista, fúndase l'Institutu Rodale que güei ye reconocíu internacionalmente pola so investigación y capacitación n'agricultura orgánica. Esta denominación d'agricultura orgánica» foi la más espublizada a nivel mundial y polla haise llegáu a conformar los Principios Básicos de la mesma, estableciendo en 1972, la Federación Mundial de Movimientos Orgánicos (IFOAM poles sos sigles n'inglés, International Federation of Organic Agricultural Movements).
Soil Association, creada en 1946, ye una organización dedicada a los cultivos ecolóxicos, que, a mediaos de la década de 1980 vio crecer el so númberu d'emplegaos, sobremanera a partir de 1995 col Plan d'Ayuda Orgánica del gobiernu pa los llabradores al traviés del difícil procesu de conversión de 2 a 5 años, gracies a qu'una serie de supermercaos empezaron a ufiertar alimentos orgánicos y esto traxo una nueva credibilidá al movimientu. Sicasí, el númberu de llabradores orgánicos sigue siendo pequeñu. El númberu d'emplegaos de la Soil Association entós creció rápido; la tierra orgánica nel Reinu Xuníu representa na primer década de l sieglu XXI casi'l 4% de les tierres agrícoles. Los llabradores orgánicos reciben agora'l sofitu en cursu na reconocencia de los beneficios ambientales qu'empresten y esto ta animando a más llabradores pa tratar les sos tierres de forma orgánica.
Agricultura natural de non intervención
Propuesta pol biólogu y monxu Zen budista xaponés Masanobu Fukuoka, dende la década de 1950. Esti tipu d'agricultura nun precisa maquinaria nin productos químicos, trabaya con bien poca deshierba y tampoco precisa llabrar el suelu nin abonalo. La filosofía de Fukuoka basar en «prauticar l'agricultura cooperando cola naturaleza, en llugar de tratar d'ameyorala, conquistándola».
Nel so llibru La Revolución d'una brizna de paya y la sienda natural del cultivu, cunta cómo opera la so téunica pa xenerar condiciones favorables pa los cultivos, depués de lo cual, interfierse tan pocu como seya posible sobre les comunidaes animal y vexetal de los sos campos. Per otru llau, Fukuoka xunió la so téunica agrícola con una filosofía que la so esencia espón el fechu de que sanar la tierra y purificar l'espíritu humanu son un mesmu procesu. Propón pa ello un tipu de vida y agricultura que dexe esti procesu.
Esta filosofía conozse tamién como filosofía del nun faer. Parte del supuestu d'una entruga: ¿Por qué preguntar qué pasaría si fixéramos esto en cuenta de preguntar qué pasaría si nun se fixera?. Fukuoka llegó asina a conclusiones que xeneren los cuatros principios de l'agricultura natural: non laboreo, nun llabrar nin voltiar el suelu; nun utilizar abonos químicos, nin compost preparáu; non desherbar por aciu cultivu o yerbicides; y, nun utilizar productos químicos. Con base nesta corriente, Jean Marie Roger en 1958 espunxo a la comunidá agrícola'l so modelu d'agricultura natural, que difier del modelu de Fukuoka en que promulga más la biodiversidá que la non intervención.
Agricultura biolóxica o agrobioloxía
Ye'l nome usáu en Francia y Portugal dende la década de 1960 pa denominar el métodu espublizáu polos agrónomos Francis Chaboussou, Raul Lemaire y Claude Aubert. Destacar pola importancia que se-y da al control biolóxicu, el manexu integráu de plagues y enfermedaes y pola teoría de la trofobiosis.
La idea del manexu integráu de plagues ye, primero, buscar en cada inseutu plaga'l so puntu débil y atacalo ellí, buscar los enemigos de los inseutos plagues y utilizalos, llevándolos al llote; amás d'esto, puede usase más d'un métodu pal control de les plagues, lo qu'aprove'l meyor control y d'esta manera, si un métodu de control por dalguna razón falla, los otros métodos van siguir protexendo al cultivu, convirtiéndolo realmente nun métodu integráu. Per otra parte, la teoría de la trofobiosis presentada por Francis Chaboussou sostién que la vulnerabilidá de les plantes a les plagues ye cuestión d'equilibriu nutricional o deintoxicación por venenu. «Un cultivu bien nutríu ye más resistente al ataque de plagues y enfermedaes lo que va favorecer a faer menos aplicaciones de plaguicidas y eso de la mesma caltener meyor l'ecosistema del suelu».
Cuando se xunen estos trés conceutos, xenérase la idea d'una agricultura sostenible yá que nun puede concebise la nutrición como un componente aislláu, sinón como un manexu integráu de cultivu yá que los factores nutricionales (como conteníu de materia orgánico, fórmules y formes de fertilización y manexu de suelu, por citar dellos) y non nutricionales (ente los que tán el control de plagues y enfermedaes, la xenética varietal, les condiciones ambientales, el manexu de cultivu) tán interrellacionaos y interactúan.
L'agricultura biolóxica o agrobioloxía, asegura que na midida que se remanen bien los factores non nutricionales facilítase'l llogru calidable, productividá, menguar la contaminación y báxense costos. Un exemplu citáu por Chaboussou yera que cuando esiste una aplicación bien concentrada de fertilizantes químicos, esaníciase un porcentaxe de microorganismos benéficos, como delles especies de Bacillus o Trichoderma; de resultes, pueden desenvolvese enfermedaes del suelu. Esti fenómenu simple, puede traer consigo aplicaciones extra de agroquímicos pa controlar pudriciones radiculares; esto va afectar a fungos de micorrices y otros microorganismos qu'afecten el procesu de mineralización de ciertos elementos afectando en forma negativa la nutrición de les plantes.
Agricultura mesiánica
En 1983, Mokichi Okada, filósofu xaponés, realizó estudios ya investigaciones y desenvolvió, en Xapón, una corriente similar a l'agricultura natural, que denominó agricultura mesiánica, que s'empecipió sollertando a les persones del peligru de consumir alimentos contaminaos, pol usu abusivu de agrotóxicos.
Okada taba seguru de que llegaría un día nel qu'habría alimentos por demás, los que nun podríen ser consumíos debíu al altu índiz de productos químicos conteníos nellos. Según él, los alimentos naturales, amás d'apurrir al ser humanu una vida más saludable, tornar más granible y capacitáu pa contribuyir de manera más significativa al siguimientu de les lleis de la naturaleza, produciendo alimentos, qu'amás de caltener el so verdaderu sabor, nun afrellen nin destruyan el mediu ambiente.
El métodu de l'agricultura mesiánica correspuende a los principios de la mesma naturaleza tomándola como modelu y obedeciendo les sos lleis. Proyeutando la preservación del mediu ambiente y la calidá de vida del home, l'agricultura promulgada por Mokiti Okada, tien como oxetivos, el producir alimentos qu'amonten cada vez más la salú del home; ser económica y espiritualmente ventaxosa, tantu pal productor como pal consumidor; ser practicada por cualesquier persona fácilmente y, amás d'esto, tener calter permanente; respetar la naturaleza y caltenela; y a lo último, garantizar l'alimentación pa tola humanidá, independientemente de la so crecedera demográfica.
Esisten otres corrientes que son importantes por tomar conceutos d'estes escueles y entemecelos siguiendo los mesmos principios orgánicos o biolóxicos, pero atopar dende'l puntu de vista téunicu, nes corrientes descrites enantes, con denominaciones como ecolóxica, rexenerativa o sostenible, terminoloxía de calter más ampliu, que busca establecer una ponte ente'l diálogu científicu y la transición teunolóxica, conceutos que xuníos tendrán de ser aplicaos a l'agricultura.
Política
thumb|Logo Bio n'[[Alemaña.]] thumb|[[Mostiu producíu dende uva ecolóxica (nótese como al nun tener autorización nel procesu, nun se viende como productu ecolóxicu).]] En dellos países l'agricultura ecolóxica ta tamién definida pol Derechu. Asina na Xunión Europea (XE), l'agricultura ecolóxica ta regulada a partir del 1 de xineru de 2009 pol Reglamentu (CE) 834/2007 del Conseyu de 28 de xunu de 2007 sobre producción y etiquetáu de los productos ecolóxicos, que deroga l'antiguu Reglamentu (CEE) 2092/91. Nél especifícase claramente les téuniques autorizaes nesti tipu de cultivu. Los productos ecolóxicos tienen de llevar obligatoriamente el sellu oficial de l'agricultura ecolóxica de la Xunión Europea, dexándose añedir, amás, los logotipos del país o rexón d'orixe.
La demanda d'alimentos ecolóxicos aumenta cada añu. Alredor de trés cuartes partes de los alimentos qu'anguaño se vienden nos supermercaos son d'esti tipu. Sicasí nos últimos años la cantidá d'alimentos orgánicos que se vienden al traviés de los mercaos de llabradores y tiendes independientes tuvo creciendo rápido a midida que más persones esmolécense alrodiu de la frescura de los alimentos.
Dacuando un productu producíu con elementos ecolóxicos nun puede etiquetase como tal si'l procesu de producción nun tien «certificación ecolóxica». Nesos casos solo faise notar l'orixe ecolóxicu de los ingredientes.
Beneficios, perxuicios y discutinios
Los estudios hasta empiezos de la segunda década del sieglu XXI entá nun demostraren que'l consumu de productos biolóxicos repercutiera nun mayor beneficio sobre la salú. Una importante revisión d'estudios científicos certificada pola Food Standard Agency y publicada nel American Journal of Clinical Nutrition llegó a la conclusión de que nun esisten diferencies nutricionales significatives pa la salú ente alimentos «bio» y alimentos clásicos más allá del so conteníu en pesticidas. Sicasí, nun esisten abondos estudios calidable pa poder concluyir los efeutos al llargu plazu sobre la salú de los consumidores. Otros espertos sicasí punxeron n'entredichu la citada revisión d'estudios, como ye'l casu de María Dolores Raigón, profesora ya investigadora de la Escuela Téunica Cimera d'Inxeniería Agronómica y del Mediu Natural de la O.P. de Valencia. En dellos artículos publicaos apocayá en distintos medios d'espardimientu espón los sos argumentos contra les resultaos refundiaes pola revisión de la Food Standard Agency, como por casu nesti Artículu de María Dolores Raigón
Son de cutiu mentaos beneficios de tipu ambiental ante'l menor usu de ciertos productos químicos, de favorecer los pequeños productores locales (típicamente principales productores de l'agricultura biolóxica) y d'evitar la manipulación de productos químicos peligrosos per parte de los llabradores.
Discutinios
¿Lo natural ye saludable, seguro, beneficiosu o inocuo?
Falando de la publicidá de los alimentos, con frecuencia dizse que “lo natural ye saludable, seguro, beneficiosu o inocuo”. Según dellos autores, a cencielles nun ye ciertu. L'axetivu natural” acompaña güei, con llixereza, a demasiaos productos destinaos a l'alimentación y la cosmética. El casu ye que yá dende hai unos cuantos años, la llexislación española prohibe l'usu del términu natural” na publicidá; facer lliteralmente d'esta forma: En resume, ta xustificáu resabiar de too productu que na so promoción o publicidá use la pallabra natural”. La llectura detallada d'esti artículu 4 del BOE 1907/1996 da idea de qué cantidá de vegaes fráyase la llegalidá na publicidá de productos como complementos alimenticios, de cosmética y una infinidá d'otros productos destinaos a “ameyorar” la salú o siquier la nuesa autopercepción de la mesma.
Trátase d'una enmienda a la totalidá”. Según l'autor (J. M. Mulet) el mensaxe ecoloxista caló na opinión pública y ta siendo usáu pa vender más, a cencielles. Según él, l'agricultura ecolóxica ye “moda y postureo”, que siempres -dende va sieglos- usóse la manipulación y seleición xenética na agricultura y que'l futuru de la humanidá nun va ser posible ensin los alimentos trexénicos.
NGC 480
Foi afayada'l 1886 pol astrónomu Frank Leavenworth.
Banyumasan
El banyumasan ye usualmente consideráu un dialeutu del idioma javanés. Ye faláu por ente 12 y 15 millones de persones y principalmente en tres árees de la islla de Xava: na rexón de Banyumas al estremu oeste de la provincia de Xava Central, nun área dientro de la provincia de Xava Occidental y sobre el norte de la provincia de Banten.
Charmauvillers
Charmauvillers ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Eimear Nic Lughadha
Eimear Nic Lughadha ye una botánica, curadora y profesora irlandesa.
En 1998, llogró'l doctoráu pola Universidá de Saint Andrews, Escocia.
Desenvuelve actividaes académiques y investigativas, como científica senior de Diversidá Vexetal, nel Real Xardín Botánicu de Kew, con énfasis nel International Plant Names Index.
Llibros
Repatriamento de daos do herbario de kew para a flora do nordeste do brasil/ Repatriation of Kew Herbarium Data for the Flora of Northeastern Brazil''. Ed. ilustr. de Kew Publis. 38 pp. ISBN 1842464280, ISBN 9781842464281
Yuri Lima Lara
Yuri Lima Lara ye un futbolista brasilanu.
Necromys temchuki
Necromys temchuki ye una especie de royedor de la familia Cricetidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase namái n'Arxentina.
Charmoille (Doubs)
Tien una población de y una superficie de  km².
Barítonos
En gramática griega antigua, barítonos ye una pallabra ensin acentu na postrera sílaba. Les pallabres agudes o circunflejas nes sílabes penúltima o antepenúltima son barítonas, según les pallabres ensin acentu en cualesquier sílaba: Tal como la pallabra barítonu (musical), barítonos provién del griegu antiguu barýtonos, de barýs: «pesáu», «embaxo», y tónos: «campu», «soníu».
Rajkot
Rajkot (guyaratí: રાજકોટ, hindi:राजकोट}}, inglés: Rājkot) ye la cuarta ciudá más poblada del estáu de Guyarat, India con más de 1,43 millones d'habitantes en 2008. Atópase allugada na península de Kathiawar.
Rajkot ye sede alministrativa del distritu homónimu, asitiáu a veres del ríu Aji y del ríu Niari. Rajkot foi la capital del entós estáu Saurashtra, del 15 d'abril de 1948 al 31 d'ochobre de 1956, antes de la fusión en Bombay el 1 de payares de 1956.
Orpí
Orpí ye un conceyu de Cataluña, perteneciente a la provincia de Barcelona, na comarca del Anoia. Según datos de 2009 la so población yera de 187 habitantes. Inclúi los nucleos de Can Bou, Les Ecodines, Orpí y Santa Càndia.
Historia
Apaez citáu per primer vegada en documentos de 978 sol nome de Auripino. Del castiellu tiénense noticies a partir de 987. Perteneció a los dominios del vizcondáu de Cardona. En 1677 tantu'l castiellu como'l términu municipal fueron mercaos pola familia Serrals, quien pagó un total de 9.500 llibres catalanes. Los Serral caltuvieron el dominiu de les tierres hasta'l fin de los señoríos.
Cultura
Del castiellu de Orpí caltiénse una torre de base poligonal del sieglu XII según unu de los arcos d'entrada. Ta amiesta a un edificiu que se construyó en dómines posteriores. La ilesia de Sant Miquel d'Orpí foi l'antigua capiya del castiellu. Citada en 1099, caltién el ábside románicu, decoráu con arqueríes d'estilu lombardu. La cubierta ye de bóveda de cañón con arcos torales.
La ilesia de Santa Càndia ye un edificiu d'estilu góticu construyíu nel sieglu XIV. Foi restaurada en diverses ocasiones, la postrera na década de 1980.
Orpí celebra la so fiesta mayor el 29 de setiembre, festividá de San Miguel. Nel mes d'abril tien llugar un aplec na ilesia de Santa Càndia. Nél tien llugar cada añu un campeonatu de Bitlles Catalanes que perdura dende va munchos años.
Economía
La principal actividá económica ye l'agricultura de secanu, destacando los ceberes y almendrales. Esisten tamién delles granxes, especialmente de ganáu porcín.
Indigofera tinctoria
L' ye una planta perteneciente a la familia de les lleguminoses y ye la fonte orixinal de tinte índigo. Ta naturalizada n'Asia tropical y templada, y partes d'África, el so hábitat primixeniu ye Mesoamérica.
thumb|240px|Indigoferina thumb|240px|Ilustración
Descripción
Ye un arbustu de 1 a 2 m d'altor. Puede ser una planta añal, bienal, o perenne, dependiendo del clima onde creza. Tien fueyes verde clares pinnaes; y flores con manchitas roses o violetes. Al ser una llegume, la so secuencia ameyora'l suelu como lu faen otres lleguminoses fijadoras de nitróxenu atmosféricu.
Usos
La tintura llógrase procesando les fueyes. Enfiñir n'agua y fáense lleldar pa convertir el glicósido indicano naturalmente presente na fueya nos colorantes azules indigotina y Indigoferina. El precipitáu de la solución de fueyes lleldaes entemecer con un álcali fuerte como lejía, prensando, ensugando, y faciéndolo polvu. El polvu depués entemezse con delles otres sustances pa dar distintos graos d'azul y de púrpura.
Taxonomía
Indigofera tinctoria describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 2: 751. 1753.
Kaito Miyake
Kaito Miyake (三宅 海斗; ) ye un futbolista xaponés.