cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Guillermo I d'Inglaterra
Llibru Domesday
Na Navidá de 1085 Guillermo ordenó la creación d'un refechu censu de les sos tierres y les de los sos vasallos por toa Inglaterra, un trabayu que güei se conoz como Llibru Domesday. El censu ta estremáu en condaos y especifica les propiedaes de cada terrateniente. Coles mesmes, describe'l tipu d'esplotación, quién yera'l propietariu del terrenal antes de la conquista normanda, el so valor, los impuestos que tenía de pagar y tamién el númberu de llabradores, araos y otros recursos del terrén. Los conceyos tán nun llistáu separáu. Nesti minuciosu llibru tán tolos condaos ingleses al sur de los ríos Tees y Ribble. El censu paez rematar el 1 d'agostu de 1086, cuando s'afirma na Crónica anglosaxona que Guillermo recibió les resultaos y tolos magnates fixeron el Xuramentu de Salisbury, una renovación de los sos xuramentos de llealtá. Nun sabemos la finalidá exacta qu'escorría'l rei col Llibru Domesday, pero ensin dulda tenía dellos propósitos, tales como sirvir de rexistru de les obligaciones feudales y como xustificación pa un aumentu d'impuestos.
Legáu
thumb|upright|left|Monumentu a Guillermo'l Conquistador en [[Falaise (Calvados)|Falaise, el so llugar de nacencia.]] La consecuencia inmediata de la muerte de Guillermo foi una guerra ente los sos fíos Roberto y Guillermo pol control d'Inglaterra y Normandía. Inclusive dempués de la muerte de Guillermu II en 1100 y la socesión del so hermanu Enrique como rei d'Inglaterra, el control de dambos territorios foi motivu de disputa ente los fíos de Guillermo hasta la captura de Roberto per parte d'Enrique na batalla de Tinchebray en 1106. Estes dificultaes na socesión llevaron a una perda d'autoridá en Normandía que dexó que l'aristocracia recuperara enforma del poder que-y había arrebatáu Guillermo'l Conquistador. Amás, los sos fíos perdieron gran parte del control sobre Maine, una rexón que se remontó en 1089 y llogró lliberar de muncha de la influencia normanda.
L'impautu de la conquista de Guillermo n'Inglaterra foi grande, pos acarretó fondes alteraciones na Ilesia, l'aristocracia y l'idioma del reinu que persisten de dalguna manera hasta l'actualidá. La invasión forxó llazos ente Inglaterra y Francia que duraron tola Edá Media. Otra consecuencia de la invasión foi la rotura de la fuerte rellación anterior ente Inglaterra y los reinos escandinavos. El gobiernu de Guillermo apiguró elementos de los sistemes inglés y normando y sentó les bases del posterior reinu medieval inglés. Como de abruptos y duraderos fueron los cambeos ye tema qu'inda alderiquen los historiadores, anque dalgunos como Richard Southern tán convencíos de qu'esta conquista foi'l cambéu más radical sufiertu por un territoriu européu ente la Cayida del Imperiu romanu d'Occidente cayida del Imperiu romanu y el sieglu XX. Otros estudiosos, como H. G. Richardson y G. O. Sayles, cunten que los cambeos n'Inglaterra nun fueron tan fondos. La historiadora Eleanor Searle describe la invasión d'Inglaterra per parte de Guillermo como «un plan que naide, salvo un gobernante escandinavu, considerara».
El reináu de Guillermo foi motivu de discutiniu historiográficu dende'l mesmu momentu de la so muerte. El cronista Guillermo de Poitiers escribió elogiosamente sobre los beneficios del gobiernu del normandu, pero l'obituariu de Guillermo na Crónica anglosaxona conderga les sos aiciones en términos bien duros. A lo llargo de la historia dellos políticos y líderes británicos recurrieron a Guillermo y los eventos del so reináu pa ilustrar sucesos de la historia inglesa. En dómina de la reina Sabela I —sieglu XVI—, l'arzobispu Matthew Parker vía que la conquista malvara a una Ilesia inglesa bien pura qu'él mesmu s'empeñó en restaurar. Nos sieglos XVII y XVIII dellos historiadores y llexisladores cuntaben que Guillermo impunxera un xugu normandu» a los anglosaxones nativos de la isla, un argumentu que perduró hasta'l sieglu XIX dientro del discursu del nacionalismu inglés. Estos discutinios sobre la so persona y aiciones llevaron a que Guillermu I seya vistu por unos como'l creador del grandor d'Inglaterra y por otros como l'artífiz d'una de les mayores derrotes del pueblu inglés en tola so historia.
Matrimoniu y descendencia
Guillermo y la so esposa Matilde de Flandes tuvieron siquier nueve fíos. L'orde de nacencia de los varones ta claro, pero nenguna fonte esclaria'l de les fíes:
Denèvre
Denèvre ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Giro d'Italia 1973
El  56º Giro d'Italia apostar ente'l 18 de mayu y el 9 de xunu de 1973 con un percorríu de 3801 km estremáu nun prólogu y 20 etapes con entamu en Verviers y final en Triestre.
Participaron 140 ciclistes partíos en 14 equipos de 10 corredores cada unu de los que namái llograron rematar la prueba 113 ciclistes.
El vencedor absolutu foi'l belxicanu Eddy Merckx que cubrió la prueba en 106h 54' 41" a una velocidá media de 35,553 km/h.
Peoria (Illinois)
Peoria ye una ciudá del estáu norteamericanu d'Illinois, la mayor de les asitiaes a la vera'l ríu Illinois. La ciudá, que ye la sede alministrativa del condáu de Peoria, tenía una población estimada, en 2019, de 109.936 habitantes. Ye la ciudá metropolitana del área metropolitana homónima, asitiada nel centru del estáu: compriende los condaos de Marshall, Peoria, Stark, Tazewell y Woodford, y tenía una población, según el censu de 2020, de 402.391 habitantes.
Peoria, fundada en 1691 pol esplorador francés Henri de Tonti, ye considerada como l'asentamientu européu más antiguu del estáu. Conocida orixinalmente col nome de Fort Clark, la ciudá recibió'l so nome actual cuando'l condáu de Peoria organizose en 1825. La ciudá, y el condáu, recibieron el so nome n'honor de la tribu peoria, una de les que formaben parte de la Confederación d'Illinois. La ciudá foi testigu, en 1854, d'un famosu discursu antiesclavista d'Abraham Lincoln escontra la Llei de Kansas-Nebraska, que-y dio un emburrión importante a la so carrera política.
Peoria tien ún de los principales puertos asitiaos nel ríu Illinois. Al traviés d'elli salen de la rexón los productos agrícolas (maíz, soya) y ganaderos de la so rodiada. Magar que la economía de la ciudá ta abondo diversificada, les tradicionales industries manufactureres de la ciudá siguen siendo perimportantes pa la so economía. Producense nella máquines pa movimientu de tierres, maquinaria agrícola, materiales de construcción, equipamientu eléctricu y productos químicos. Hasta 2018 tenía nella la so sede nacional ya mundial la compañía de maquinaria pesada y motores Caterpillar Inc., una de les trenta que componen el índice industrial bursátil Dow Jones. Nesi añu la compañía treslladó la so sede dientru del estáu, concretamente a la ciudá de Deerfield.
Junxia Wang
Junxia Wang ye una atleta china, especializada na prueba de 10000 m na qu'aportó a campeona mundial en 1993 y campeona olímpica en 1996.
Carrera deportiva
Nel Mundial de Stuttgart 1993 ganó la medaya d'oru nos 10000 metros, con un tiempu de 30:49.30 segundos que foi récor de los campeonatos, llegando a meta per delantre del so compatriota la tamién china Zhong Huandi y la keniana Sally Barsosio.
Trés años dempués, nos Xuegos Olímpicos d'Atlanta 1996 ganó l'oru nos 5000 metros, per delantre de la keniana Pauline Konga y la italiana Roberta Brunet.
Échavanne
Échavanne ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Separación de poderes
La separación de poderes (en llatín Trias politica) o tamién división de poderes ye una ordenación de les funciones del Estáu nes que la titularidá de caúna d'elles confíase a un órganu o organismu públicu estremáu. Xunto a la Constitución de los derechos fundamentales, la separtación de poderes ye'l principiu que calteriza l'Estáu Drechu modernu.
Controles ya equilibrios
Pa prevenir qu'una de les rames del poder se torne en suprema, y pa encamenta-yos a trabayar xuntes, los sistemes de gobiernu qu'empleguen la separtación de poderes créyense típicamente con un sistema de "controles y equilibrios". Esti términu remanez del constitucionalismu anglosaxón "checks and balances", pero, lo mesmo que la separtación de poderes, ye xeneralmente atribuyíu a Montesquieu. Checks and balances refierse a delles regles de procedimientu que permiten a una de les rames llendar a otra, por exemplu, per aciu del vetu o torga que'l presidente de los Estaos Xuníos tien sobro la llexistación aprobada pol Congresu, o el poder del Congresu d'alteriar la composición y xurisdición de los tribunales federales.
Jura Levy
Jura Levy ye una atleta xamaicana, especialista en carreres de velocidá, subcampeona del mundu en 2011 y medayista de bronce mundial en 2017 en relevu 4 x 100 m.
Carrera deportiva
Nel Mundial de Daegu 2011 gana la plata en relevu 4x100 m, tres les estauxunidenses y per delantre de les ucraínes.
Nel Mundial de Londres 2017 gana la medaya de bronce nos relevos 4x100 m, tres les estauxunidenses (oru) y les britániques (plata), y siendo les sos compañeres d'equipu: Natasha Morrison, Simone Facey y Sashalee Forbes.
Periodu de rotación
N'astronomía, periodu de rotación ye'l tiempu qu'emplega un oxetu astronómicu pa completar una revolución sobre'l so exe de rotación.
Istriorrumanu
Nun tien casi tradición lliteraria escrita lo que fai que, xunta'l númberu de falantes, tea n'estremu peligru desapaición.
Tim Kang
Yila Timothy Kang ye un actor d'Estaos Xuníos de cine y televisión.
Biografía
Empezó la so carrera como actor trabayando nun episodiu de The Sopranos (2002) y na película Two Weeks Notice (2002), protagonizada por Hugh Grant y Sandra Bullock. Participó n'otres películes como The Forgotten (2004), protagonizada por Julianne Moore, y Rambo (2008), empobinada y protagonizada por Sylvester Stallone.
Villa (San Tisu)
Villa ye una aldea de la parroquia de San Tisu, nel conceyu asturianu de Candamu.
Alcuéntrase a 9 km de Grullos, la capital del conceyu, a un altor mediu de 177 msnm. Tien una población de.
Prefeutura autónoma tibetana de Garzê
La prefeutura autónoma tibetana de Garzê o Ganzi (tibetanu: Kandze o Garzê, chinu: 甘孜, pinyin: Gānzī) ye una prefeutura autónoma de la República Popular China que pertenez a la provincia de Sichuan. Garzê foi la capital de la prefeutura, hasta que, tres unes revueltes independentistes, el títulu pasó a la ciudá de Kangding. Asitiada a un altor de 3300 m, Garzê tien una población averada de 70 000 habitantes (2004), anque ta creciendo con muncha rapidez.
La ciudá escurre a lo llargo del calce d'un pequeñu ríu hasta qu'ésti desagua nel Yalong (Nya-chu). Ta arrodiada de valles sobre los 3800 m d'altor y pel monte Chola (Que'er Shan) de 6.168 m. Atopar a una distancia de 385 km de Kangding na Autopista Norte que conduz al Tíbet dende Chengdu. Ye un importante llugar de camín ente dambos y el sur de la provincia de Qinghai, vía Manigango y Dege, polo que la ciudá tien una importante actividá comercial.
Nel marxe derechu, principalmente al norte y al sur de la ciudá xunto al Yalong, atópense los barrios tibetanos orixinales de la ciudá que siguen presentando la so arquiteutura tradicional. Nel marxe esquierdu ta desenvolviéndose con gran celeridad la nueva ciudá china, con edificios modernos y población Han.
La zona norte de Garzê termina na llomba na que s'atopa'l Monesteriu de Garzê o Kandze Gompa. Nel monesteriu moren más de 500 monxos y foi reconstruyíu apocayá. Pertenez a la secta Gelukpa.
Pela redolada de Garzê atópense numberosos monesterios y escueles tibetanes; dalgunos d'ellos hanse calteníu magar la Revolución Cultural; otros fueron reconstruyíos o restauraos apocayá, polo que presenten un aspeutu impecable. Destaquen el Tongkhor Gompa (Donggu si), Beri Gompa (Baili si) y Dargye Gompa (Daijin si), según el conventu de Haidhe.
En Garzê hai tamién una clínica de medicina tradicional tibetana.
Alministración
Garzê entiende 1 ciudá y 17 condaos:
Adhara
Adhara (Épsilon Canis Majoris / ε CMa / 21 Canis Majoris) ye una estrella na constelación Canis Major de magnitú aparente +1,51. Tien la designación Bayer «Épsilon», quinta lletra del alfabetu griegu, a pesar de ser la segunda más brillosa na so constelación y una de les más brilloses del cielu nocherniegu.
Nome
El nome tradicional de Adhara —dacuando escritu Adara o Adharaz— provién de la pallabra árabe عذارى ‘aðāra’, «vírxenes». El so principal significáu ye «flor d'azahar», d'ende la so derivación a «vírxenes» por ser la flor representante de la pureza.
Ye conocida en China como 弧矢七, «la séptima estrella del arcu y la flecha».
Carauterístiques físiques
Adhara ye una estrella binaria distante 405 años lluz del Sol. La estrella principal ye una superxigante azul o xigante lluminosa de tipu espectral B2Iab. Tien una temperatura superficial de 21.900 K y tien una lluminosidá (radiación total) equivalente a 22.300 vegaes la del Sol. Si tuviera a la mesma alloña que Siriu (α Canis Majoris) tendría una magnitú aparente de -7 y veríase 7 vegaes más brillosa que'l planeta Venus. Esta estrella ye tamién unu de los emisores conocíos de rayos ultravioleta más brillosos del cielu. La midida del so diámetru angular conduz a un radiu de 10,4 vegaes el radiu solar. Los sos parámetros de lluminosidá y temperatura dexen envalorar la so masa ente 11 y 12 vegaes la masa del Sol, lo que probablemente seya abondu por que nel futuru esplote como supernova.
La componente secundaria del sistema de Adhara, d'octava o novena magnitú, probablemente ye una estrella na llende ente los tipos A y F. Visualmente a 7 segundos d'arcu de Adhara A, la separación real con ella ye de, siquier, 900 unidaes astronómiques, siendo el so periodu orbital cimeru a los 7500 años. A pesar de la distancia angular relativamente amplia que les dixebra, les componentes namái pueden ser resueltes per aciu telescopiu, una y bones la estrella principal ye unes 250 vegaes más brillosa que la so compañera.
Hai unos 4.700.000 años, Adhara alcuéntrase a namái 34 años lluz del Sistema Solar, lo que la convertía na estrella más brillosa del cielu nocherniegu con una magnitú aparente de -3,99. Nenguna otra estrella foi tan brillosa de magar, nin nenguna va algamar de nuevu esti rellumu mientres, siquier, los próximos 5 millones d'años.
Échenans-sous-Mont-Vaudois
Échenans-sous-Mont-Vaudois ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Jorge Hine Saborío
Foi fíu de Luis Hine Ramírez y Enriqueta Saborío Iglesias. Casó en San José, Costa Rica, el 17 de xunu de 1904, con Ana María García Bottino, fía de Vespancio García Cuervo y Colomba Bottino Capiro.
Foi un empresariu de cuantiosos recursos y Xerente del Bancu de Costa Rica. Foi Segundu Designáu a la Presidencia de la República del 8 de mayu de 1936 al 8 de mayu de 1944. Exerció interinamente la presidencia del 4 al 16 de marzu de 1943, mientres un viaxe del Presidente Rafael Ángel Calderón Guardia a Panamá.
7 Iris
Iris ye ún de los mayores asteroides del cinturón d'asteroides. Tien una superficie de color perbrillante y ta compuestu probablemente por un mestu de metales de níquel-fierro y silicatu de fierro y magnesiu.
Foi'l séptimu asteroide descubiertu, el 13 d'agostu de 1847 por John Russell Hind dende Londres. Foi'l primer asteroide que descubrió.
El so nome vien d'Iris, diosa griega del arcu iris.
Observaciones del so espectru visual suxeren que poles sos propiedaes mineralóxiques, Iris pue ser una fonte de meteoritos condritos.
Coracias caudatus
Coracias caudata ye una especie d'ave coraciiforme de la familia Coraciidae, una de les más representatives de la familia, estendida per gran parte d'África y el sur de la península arábiga.
Subespecies
Conocense dos subespecies de Coracias caudata:
Dr. Drer en Crc Posse
Dr. Drer en Crc Posse ye un grupu sardu ganadores del Premiu del Públicu nel Liet international 2009. Son una banda de hip hop y ragamuffin perconocíos na so islla.
El so cantante, Dr Drer, seudónimu de Michele Atzori, ye un activista políticu pola independencia de Cerdeña.
Apatura ilia
L'Apatura ilia ye una especie de lepidópteros ditrisios de la familia Nymphalidae. (Schiffermüller, 1775).
Estremeñu
L'estremeñu o altoestremeñu (en contraposición al dialeutu estremeñu del castellán faláu na mayor parte de la rexón d'Estremadura) ye una llingua falada nel norte de la provincia de Cáceres y sur de la de Salamanca, considerada como parte del asturlleonés por autores como Ramón Menéndez Pidal o el PROEL y como parte del castellán pol Ethnologue.
Apatura ilia
Descripción
Ye un Lepidópteru con un valumbu de 32 a 35 mm, abondo paecida a la tornasolada (Apatura iris), estremándose polos puntos de les ales; esta especie tien dos puntos más y amás fálta-y la forma saliente de les ales traseres. La fema ye más grande y escarez de tornasoláu.
Distribución
Distribúise por Francia, Europa central, falta nel norte d'Alemaña y llega pel oeste a Asia. Pel sur llega hasta Italia central y al norte de Grecia. Falta nes islles mediterránees. Distribución bien llendada n'España y Portugal.
Estremeñu
Tamién recibe'l nome de castúo, anque esti nome s'emplega tamién pales fales castellanes de tránsitu col llionés o d'influencia llionesa.
Apatura ilia
Distribución
Suel reparar nes escamplaes de montes frondosos, sobre suelos caliares, en llagunes, valles soleyeros y sobremanera en vegues con praderíes, álamos y álamos temblonos.
Fase larvaria
La canesba desenvuélvese dende finales de branu hasta empiezu del siguiente, l'iviernu pásalo como oruga, dempués de la segunda muda, nes cañes de los álamos. Aliméntase d'álamos y sauces.
Estremeñu
Fálase nes comarques de Sierra de Gata, Las Hurdes, Guijo de Santa Bárbara, Valle del Alagón, Riberos del Tajo-Alagón, Riberos del Tajo-Almonte, poblaciones del Valle del Jerte y de las Villuercas-Guadalupe.
Roelos
Roelos de Sayago ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Zamora y de la comunidá autónoma de Castiella y Llión.
Estremeñu
El so númberu de falantes ye perescasu, sicasí, nun se conocen cifres oficiales.
Normativización y normalización
L'estremeñu nun tien unes regles ortográfiques ampliamente aceptaes nin reconocimientu oficial dalu. Sicasí, esiste l'Órgano de seguimiento y coordinación del extremeño y su cultura (OSCEC) que pretende normativizar y puxar pol idioma, y utiliza la propuesta ortográfica d'Ismael Carmona Garcia en Ortografía del extremeño.
Apatura ilia
Amenaces
Especie bien amenaciada en centroeuropa, pola desapaición de les sos zones d'hábitat.
Ecoloxía
Les canesbes aliméntense d'especies de Salix, Populus tremula y Populus nigra.
TV Globo
Rede Globo, conocida popularmente como Globo, y enantes Rede Globo de Televisão (Rede Globo), ye una cadena de televisión de Brasil. La so primer emisión produzse en 1965.
Roelos
Símbolos
Nel primer campu d'oru un roel d'Oru. Nel segundu campu de gules una encina de sinople. Nel campu de púrpura una ilesia de plata esclariada de gules. Nel campu d'azur, una ponte d'oru, pol qu'escurre un regueru d'ondes de plata y azur. con cuatro franxes en diagonal en proporciones 1/2, 1/6, 1/6 y 1/6, morada, mariellu, colloráu y verde, teniendo l'Escudu Municipal nel centru.
Toponimia
Esta llocalidá se documenta per primer vegada en 1176 col nome de Oriolos o Orriolos, cuando la so ilesia véncese, xunto a les de Carbellino y Estaques, en prestimonio pol obispu de Zamora a Don Pedro Juanes, quedando afitáu'l nome de Roelos yá nel sieglu XVI.
Historia
La situación aventayada del so términu, nes cercaníes de los ríos Douru y Tormes y el mapa de roques, fixeron qu'esti fora un llugar aparente pal asentamientu de families y ganaos. Asina lo demuestren les evidencies d'un antiguu castru nel pagu de Rita Magüetu, unu de los primeros asentamientos esistentes na contorna de Sayago.
Sía que non, l'actual pueblu de Roelos surdiría na Edá Media, cuando quedó integráu nel Reinu de Llión, siendo fundáu polos sos monarques nel contestu de les repoblaciones llevaes a cabu en Sayago. Asina, la primer referencia documental caltenida de Roelos data del añu 1176, cuando la so ilesia foi vencida en prestimonio pol obispu y el cabildru de Zamora a Pedro Juanes.
L'Outeiru (San Tisu)
L'Outeiru ye una aldea de la parroquia de San Tisu, nel conceyu asturianu de Candamu.
Roelos
Historia
Darréu, na Edá Moderna, tuvo integráu nel partíu de Sayago de la provincia de Zamora, tal que reflexaba en 1773 Tomás López en Mapa de la Provincia de Zamora. Asina, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, la llocalidá caltener na provincia zamorana, dientro de la Rexón Lleonesa, integrándose en 1834 nel partíu xudicial de Bermillo de Sayago, dependencia que s'enllargó hasta 1983, cuando foi suprimíu'l mesmu ya integráu nel Partíu Xudicial de Zamora.
L'Outeiru (San Tisu)
Alcuéntrase a 9 km de Grullos, la capital del conceyu, a un altor mediu de 200 msnm. Tien una población de.
Roelos
Comunicaciones
Dende Zamora, capital de la provincia, los dos maneres más direutes de llegar a Roelos son dos, una al traviés de Bermillo, cabeza de partíu y otra por Almeida. La primera d'elles, sigue la CL-527 direición Fermoselle, hasta l'altor del pueblu de Villar del Güe. Nesi puntu, surden dos carreres. Tenemos De tomar la que s'enfusa nel pueblu, travesándolo en direición a Salce p'acabar en Roelos. La otra asolapar cola anterior dellos quilómetros, hasta l'Altu de los Llanos, onde s'esvia escontra la esquierda, direición Almeida, para, siguiendo por Carbellino, llegar a Roelos.
Economía
La economía de Roelos ta basada principalmente na ganadería (vaques, oveyes y gochos).
Megleno-rumanu
El megleno-rumanu, nomatu deriváu del distritu de Meglen en Tesalónica, ou meglesíticu ye un dialeutu del rumanu -dacuando ta consideráu como llingua- falada en dellos pueblos de la Grecia setentrional y de los Balcanes.
Nun presenta casi producción lliteraria y ye una llingua n'estremu peligru de desaparición.
Échenoz-la-Méline
Échenoz-la-Méline ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Executivu
El términu executivu pue referise a:
L'Outeiru
Col nome de L'Outeiru podemos referinos a:
Juno Temple
Juno Violet Temple ye una actriz inglesa.
Carrera artística
miniaturadeimagen|left|Temple filmando [[Los trés mosqueteros (película de 2011)|Los trés mosqueteros (2011).]] Temple empezó la so carrera como actriz infantil na película de 1997 Vigo: Passion for Life, una película alrodiu de Jean Vigo.
Llogró aponderamientos de la crítica por dellos papeles secundarios. Un críticu dixo qu'ella interpretó'l so papel en Notes on a Scandal con «petulancia y congoxa», ente que la so interpretación en Atonement foi calificada de «impresionante». Dalgunos de los sos otros creitos cinematográficos inclúin a Celia en St Trinian's y St. Trinian's 2: The Legend of Fritton's Gold, Drippy (Jennifer Logan) en Wild Child, y Jane Parker en The Other Boleyn Girl. Nel 2009, protagonizó la comedia Year One, xunto a Jack Black y Michael Cera. Tamién interpretó a Di Radfield na adautación de Cracks, de Sheila Kohler.
Interpreta'l papel principal en Ofelia, una adautación del Hamlet de Shakespeare. Temple tamién apaeció nos videos musicales Milkmaid de Kid Harpoon y Just Impolite de Plushgun. Ella va faer el papel de Diane na hestoria de Jack & Diane.
Nel 2011, apaeció na adautación fílmica en 3D de Los trés mosqueteros, dirixida por Paul W. S. Anderson, como Ana d'Austria, reina consorte de Francia, xunto a Logan Lerman, Orlando Bloom, Milla Jovovich, Christoph Waltz y Mads Mikkelsen.
Protagoniza Dirty Girl de Abe Sylvia, que s'estrenó'l 12 de setiembre de 2010, nel Festival de Cine de Toronto, co-protagonizada por Milla Jovovich, Jeremy Dozier, William H. Macy, Mary Steenburgen y Tim McGraw.
En 2012 participó na película de Batman The Dark Knight Rises, dirixida por Christopher Nolan. Mientres tol mes d'abril y la primer selmana de mayu del 2012, Temple tuvo en Chile para filmar la película Magic, Magic del direutor chilenu Sebastián Silva (L'Nana) y onde ye la protagonista. La cinta cunta la hestoria d'una nueva (Temple) que ye convidada pol so meyor amiga (Browning) de vacaciones a Chile. Mientres el viaxe al sur d'esi país, va perder el control de la realidá.
Annona crassiflora
Annona crassiflora, comúnmente conocida como Marolo, Araticum cortiça, Araticum do Zarráu o Brutu, ye una planta fanerógama perteneciente a la familia Annonaceae. Les flores d'un Marolo paecen aguamales con sombreros, y los frutos son duces y bien aspros. Ye orixinaria de Brasil y Paraguái y el frutu ye comíu polos pueblos indíxenes del Zarráu. A pesar de que se considera que tien potencial pal cultivu, nun foi adomáu hasta la fecha.
Descripción
Marolo ye un árbol d'unos 6-8 m d'altor, con un diámetru de copa qu'algama los 2-4 m, de la Annonaceae familia, que se produz de forma discontinua nel zarráu brasilanu. La planta prefier les sabanes con déficit de mugor, como Minas Gerais, onde la fruta ye típica y bien apreciada, Mato Grosso do Sul, una pequeña porción del interior de São Paulo y en partes aisllaes de Goiás, Mato Grosso, Tocantins, Maranhão y la parte oriental de la Badea.
Los raigaños, el tueru y les fueyes
thumb|Los raigaños, el tueru y les fueyes Cuenta con sistema de raigaños axilares qu'algama mayores fondures nel suelu p'absorber agua y nutrientes. El so tueru ye rectu con torcíes cañes, la so corteza ye corchosa, estellada y gruesa. Tien fueyes ovalaes, coriacees, flores de color mariellu-verdosu que se producen ente payares y xineru, con polinización entomófila, más específicamente por Cyclocephala atricapilla. Los frutos son múltiples en infrutescencias d'hasta 4,5 kg comestible, verde-marrón cuando madura, con granes tamién considerái<s como anti- diarreicas.
Frutes
thumb|Araticum fruta.
Los sos frutos algamen más de 15 cm de diámetru y 2 kg de pesp que contienen munches granes d'alredor de 1,5 cm de llargu. Cuando s'abrir, la fruta tien una magaya cremosa y bien fuerte golor y sabor que ye bien distintu de la chirimoya. Ye consideráu un manxar na rexón del Zarráu, onde se viende nos mercaos caleyeros, consúmese fresca o como cóctel, pastel, en forma de galletes, xelaos d'agua, xelaos, mermelaes y munchos otros dulces.
Échenoz-le-Sec
Échenoz-le-Sec ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Selineae
Selineae ye una tribu de plantes con flores perteneciente a la familia Apiaceae qu'arrexunta los siguientes xéneros.
Luleå
Luleå ye una ciudá lapona asitiada nel Golfu de Botnia con 75.000 habitantes y capital del condáu de Norrbotten, en Suecia. La ciudá foi fundada orixinalmente en 1621 pol rei Gustavu Dolfu de Suecia en Gammelstad, pero en 1649 foi treslladada. El so puertu tien una actividá perimportante d´esportación de fierro y la Ilesia de Gammelstad foi declarada patrimoniu de la humanidá en 1996.
Annona crassiflora
Frutes
La fructificación empecipiar en payares, con vencimientos ente febreru y abril, onde vive en Minas Gerais, onde ye popularmente acomuñada cola temporada de Cuaresma. Cuando'l frutu ta maduru cai al suelu so la proteición de la corona, que exuda un golor fuerte característicu. Estes son les meyores frutes calidable pal consumidor, yá que si colléchase direutamente del árbol, la fruta nun va maurecer, produciendo un sabor d'inferior calidá.
Deforestación y l'amenorgamientu de les especies
L'aumentu de la deforestación del Zarráu y la guañada tardida de les sos granes, que puede algamar hasta los 300 díes, contribuyeron en gran midida al amenorgamientu radical de maroleiros en Minas Gerais. Ye'l notable'l trabayu d'investigación científica y el cultivu desenvueltu por João Afonso de Carvalho, profesor de la Escuela Agrotécnica Federal de Machado, nel sur de Minas Gerais, que caltién na rexón árboles Marolo. Los llugares que concentren un mayor númberu d'especies d'árboles son Carvalhópolis y Paraguaçu.
Taxonomía
crassiflora: epítetu llatín que significa "con grueses flores".
Coracias cyanogaster
Coracias cyanogaster ye una especie d'ave coraciiforme de la familia Coraciidae mesma d'África, distribuyida dende Senegal hasta'l Congo. Nun se conocen subespecies.
Adid Australis
Adid Australis ye'l nome de la estrella ε Persei (ε Per / 45 Persei), la cuarta más brillosa de la constelación de Perséu dempués de Mirfak (α Persei), Algol (β Persei) y Menkib (ζ Persei). La so magnitú aparente ye +2,90 y alcuéntrase a 540 años lluz del Sistema Solar.
Adid Australis ye una estrella múltiple que la so componente primaria, Adid Australis A, ye una caliente estrella azul de la secuencia principal. De tipu espectral B0.5V, tien una temperatura superficial de 27.600 K. La so lluminosidá, teniendo en cuenta una importante proporción emitida como radiación ultravioleta, ye equivalente a 24.900 soles. Dientro de l'astronomía, ye conocida como una variable d'espectru» estrema; la forma de les sos llinies d'absorción varia rápido mientres periodos múltiples ente 2,27 y 8,46 hores, rellacionaos de la mesma con pequeñes fluctuaciones de rellumu. La so velocidá de rotación ye de siquier 134 km/s, implicando un periodu de rotación inferior a 2,6 díes; pela so parte, les oscilaciones nel espectru suxuren un periodu de 1,7 díes. Les variaciones espectrales plantegen la posible presencia d'una compañera cercana con un periodu orbital de 14 díes. Coles mesmes, Adid Australis A ta catalogada como variable Beta Cephei, bazcuyando'l so rellumu 0,12 magnitúes. Con una edá de menos de 10 millones d'años y una masa de 14 mases solares, nunos millones d'años va esplotar como una brillosa supernova.
Adid Australis B, de magnitú +7,59, alcuéntrase visualmente a a 10 segundos d'arcu de Adid Australis A. Ye una estrella blanca de la secuencia principal de tipu A2V, que la so separación cola componente A ye de siquier 1600 UA. El periodu orbital d'esta binaria ye igual o mayor de 16.000 años.
Campu d'Ilesia d'El Carmen de Santa Colomba
El Campu d'Ilesia d'El Carmen de Santa Colomba, asitiáu na parroquia de Santa Colomba, nel conceyu asturianu d'Allande, ye una unidá constituyía pola ilesia parroquial y dos texos, elementos ente los qu'esiste una amestanza cultural ya histórica, que xustifiquen la so calificación como Bien d'Interés Cultural.
Campu d'Ilesia
Los Campos d'Ilesia n'Asturies, son conxuntos formaos por un texu y un elementu del patrimoniu cultural material. El texu ye un árbol con gran relevancia cultural na rexón, exerciendo un papel simbólicu a lo llargo de la historia. Protagonista n'antigües creyencies precristianes, col tiempu convertirase nun iconu representativu de la comunidá parroquial, y a ser consideráu anguaño como l’alcordanza d'un pasáu míticu, d'una identidá asturiana afitada na tradición y nun conxuntu de valores ecoloxistes y ambientales.
La fonda amestanza ente estos dos elementos, faise evidente na esistencia n'Asturies de doscientos quince grupos constituyíos per un edificiu relixosu y un texu. D'ente toos estos, y poles sos especiales carauterístiques, el Principáu d'Asturies, declaró a dolce d'ellos, ente los que s'atopa'l Campu de la Ilesia d'El Carmen de Santa Colomba, como Bien d'Interés Cultural, cola categoría de Sitiu Históricu, por Decretu 61/2017, de 20 de setiembre.
Ilesia
La ilesia de Santa Colomba asítiase nun llugar dalgo estremáu del pueblu, onde encomienza'l monte. Presenta un volume arquiteutónicu abondo raru, bien estrechu y allargáu, por mor de los condicionamientos topográficos del terrén, muy pindiu en toa la redolada y nada afayaizu pa la edificación, de mou que solo podía construyise, amestando volumes llonxitudinalmente, siguiendo la exa que marquen les mesmes curves de nivel.
Nun esiste nengún documentu que recueya'l pasáu remotu d'esta ilesia, la so fundación, organización o patronalgu, pero dalgunos elementos de la so fábrica reflexen que construyose nel sieglu XV, posiblemente na segunda metá. Esta cronoloxía paez evidente nel perfil oxival del arcu de trunfu y na decoración de les sos impostes con motivos de boles o perlles, carauterístiques propies de les ilesies allandeses construyíes nesa centuria que, magar ello, siguen calteniendo una “estética medieval, cuasi románica”, ello ye que considérase qu'esta ilesia “ye un bon exemplu de duramientu de soluciones romániques reinterpretaes”.
miniaturadeimagen|Fachada de la Ilesia. Nel restu l'edificiu ficiéronse numberosos cambeos a lo llargo los sieglos, siendo los más bultables los realizaos nel sieglu XVIII, los de 1876 a 1905, y el de 1970. La desapaición de los llibros de fábrica anteriores a 1876, tórganos conocer con exautitú, en qué consistió la primera d'estes intervenciones, pudiendo atalantar solo que foi entós cuando encamentáronse los retablos de la ilesia, y quiciabes reformárase tamién'l cuerpu la nave y edificárase la sacristía. En dalgún momentu ente 1876 y 1905 añadióse'l cabildru semiporticáu y la espadaña, y abriéronse los ventanales y la puerta del costáu sureste de la ilesia.
Demientres la intervención de 1970, y pa empecipiar les obres convínose en desmontar el retablu mayor, d'estilu barrocu, qu'atoldose nel cuartu'l cabildru, d'onde terminaría desapeciendo, nun conociéndose'l so paradoriu actual. Esti espoliu, coincide nel tiempu cola desapaición de munches talles romániques de les ilesies de la redolada (los vecinos afirmen qu'había xente qu'averábase a les aldees col rixu de mercar “santos”). Años dempués, estos vecinos apurrieron el dineru pa mercar el Cristu que güei preside l'ábside, en sustitución del retablu mayor.
La ilesia de Santa Colomba ufierta una planta rectangular de nave única con testeru rectu, a la que dempués añadiéronse'l cabildru semiporticáu y la sacristía. Estos agregos amósense nes xuniones de los murios, por simple axuntanza. Del estudiu de les xuniones ente los distintos volumes, ye posible afirmar que'l del ábside sería l'orixinal de la ilesia, tanto nel interior, onde alluga l'arcu trunfal, como nel esterior, onde presenta carauterístiques más arcaiques (canecillos en cuartu de bocel, bien utilizaos nel periodu góticu asturianu). El restu la ilesia sería'l resultáu d'intervenciones posteriores qu'alteriaron fondamente la so fisonomía primitiva que, lóxicamente, sería más pequeña y non tan allargada.
miniaturadeimagen|Llateral noroeste de la Ilesia. La nave tien dos falses capielles nos llaterales, creaes al apegar altar y retablu a los murios qu'alluguen l'arcu trunfal. L'asitiada nel evanxeliu ta dedicada a la Virxe del Carmen y cunta con un retablu de vivu cromatismu a base de bermellos, verdes y doraos, con talles de florones y motivos xeométricos, bien barrocos, que faen posible datalo nel sieglu XVIII, y con una sola fornica cola imaxe d'esta Virxe. De más interés ye'l retablu de la epístola, dedicáu a la Virxe del Rosariu y de la mesma cronoloxía que l'anterior, que tien una estructura de trés cais distribuyíes en dos pisos, con una fornica central superior cola imaxe de Xesús Crucificáu. Esti retablu destaca pola so policromía en colores verdes, mariellos, bermellos, prietos y doraos, colos qu'amosense fondos vexetales y trampantoxos de mármole, y tamién peles cabeces d'ánxeles del entablamentu, debíes a un taller popular, de traza senciella ya hierática, mas con gran capacidá para trescalar al espectador. Dambos retablos atópense en bon estáu de caltenimientu y constitúin pervaliosos exemplos de los talleres populares que funcionaron nel occidente d'Asturies nel sieglu XVIII.
El presbiteriu asítiase dempués de travesar un gran arcu de trunfu de perfil oxival que sofítase sobro impostes decoraes con boles o perlles, propies del sieglu XV.
L'ábside ufierta una bóveda de cañón apuntada, d'acordies col perfil de l'arcu trunfal, ente que la nave presenta una cubrición a dos agües cola armante de madera.
La espadaña la ilesia tien un diseñu clásicu de dos altures. La baxera con dos güecos pa les campanes y pináculos de boles a los llaos, y la cimera con solo un güecu y remate de tímpanu.
Pola so antigüedá, la ilesia ta incluyía nel Inventariu del Patrimoniu Cultural d'Asturies, en virtú de la Disposición Transitoria Tercera de la Llei de Patrimoniu Cultural d'Asturies, qu'asina lo establez pa “les edificaciones y polo xeneral los inmuebles construyíos con anterioridá al añu 1800”, qu'espresamente nun tengan abierta una ficha en dichu Inventariu.
Texos
miniaturadeimagen|Texu más antiguu. La ilesia de Santa Colomba cunta con dos texos machos: unu con un perímetru nel tueru de cinco metros y mediu, asitiáu delantre'l templu, y otru más pequeñu, de dos metros, en cantu del camín que lleva a la ilesia. El primeru foi declaráu Monumentu Natural por aciu'l Decretu 75/1995, de 27 d'abril, onde s'alcuerda curiar del exemplar finxando un ámbitu de proteición que va tomar la escampada de la ilesia, con tolos sos elementos naturales y arquiteutónicos, y n'especial les fachaes que miren al monumentu. El texu más antiguu atópase en condiciones aceutables, magar de delles cañes seques y que la so copa nun tien la bayura deseable. Otra manera, el texu más pequeñu presenta una copa de gran bayura y verde intensu, señal del so bon expoxigue y caltenencia. Quiciabes esta diferencia atópase na distinta calidá del terrén qu'arrodia dambos texos.
Arimáu al tueru del texu más grande llevántase un altar de piedra onde s'esponía'l Santísimu Sacramentu'l día del Corpus Christi. Esti usu ye la evidencia de la integración del texu nos rituales relixosos y señala la so relevancia cultural y simbólica pa la comunidá.
Los dos texos de la ilesia formen parte de la “Ruta los Teixos”, trazada pol Conceyu d'Allande ente los pueblos de Santa Colomba y Llago, nel que la so ilesia cunta tamién con un texu declaráu Monumentu Natural per Decretu 75/1995 de 27 d'abril.
Notes
Esti artículu ye una obra derivada de la disposición relativa al procesu de declaración d'un bien cultural o natural, asoleyada nel BOPA númberu 239, de 16 d'ochobre de 2017, testu que ta llibre de restricciones conocíes, en virtú del derechu d'autor de conformidá col artículu 13 del Testu Refundíu de la Llei de Propiedá Intelectual (BOE númberu 97, de 22 d'abril de 1996).
Camporrélls
Camporrélls ye un conceyu y población d'España, perteneciente a la Contorna de la Llitera, al este de la provincia d'Uesca, comunidá autónoma d'Aragón, a 108 km d'Uesca. Tien un área de 26 km² con una población de 206 habitantes (INE 2008) y una densidá de 7,92 hab/km².
Llocalidaes estremeres
Parte con Estopiñán al norte, Baélls al oeste, Castillonroy y Baldellou al sur y Cataluña (provincia de Lleida) al este.
Economía
Agrícola, ganadera y turística.
Cultura
La población ye de predominiu llingüísticu del catalán por cuenta de la repoblación medieval per parte de catalanes de los condaos d'Urgel y Pallars.
Fiestes
30 d'abril La festa petita o'l primera de maig 24 h yá en 1 de mayu "Plantada del mai". Córtase un chopu d'unos 20 m y mientres 1 km ye lleváu a costazos per tol pueblu hasta la plaza de la ilesia onde ye plantáu. Dempués, pártense carnes y embutíos típicos de la zona, vinu y pan tamién de la zona. A otru día, dalgunos xuben a la ermita de Sant Quilis, onde se celebra una romería que concentra habitantes de los pueblos cercanos de La Llitera y La Ribagorza.
30 de xunetu La Festa patrón San Abdón y San Senén; popularmente llamaos "Sant Nin i Sant Non" en catalán. El primer día faise'l "rescat". Al llombu d'una mula vistida con ropes de camudar va un mozu que recueye presentes y regalos (tradición recuperada nel añu 2004). "Ball dels totxets" -baille de palos de madera (totxets)- n'honor a los santos. Recuperaos l'añu 1979 y baillaos cada fiesta ininterrumpidamente hasta l'actualidá. Tocaos originariamente nel sieglu XIX y principios del XX por "Els Gaiters de Casserres". Tres la so desapaición, fueron interpretaes les melodíes por formaciones de banda de la llocalidá y d'otres poblaciones: La Principal de Camporrells (1916-1930), Orquesta Mocedá, Orquesta Amanecer... y, a partir de la recuperación l'añu 1979, por formaciones tan relevantes como la Orquestra Meravella, Orquestra Selvatana, Orquestra Miramar, Orquestra Marina... L'añu 1981 editóse una cinta coles melodíes, col títulu "Cançons i ball dels totxets" (Sonitec: Barcelona). L'últimu día de la fiesta, pela nueche, xunto a la orquesta, celébrase la despidida pinchando llitros al cargu de la mocedá y otros non tan nueves.
Diada dels Màrtirs Primer domingu de setiembre xubida a la Ermita dels Màrtirs dedicada a San Abdón y San Senén. Celébrase una misa a les 12 h; rematada con bendición de panes "pa caritat". Dempués entámense comíes ente los grupos d'amigos.
Poder llexislativu
thumb|right|250px|N'azul los países con parllamentos bicamerales y en [[mariellu los países que cunten con namái una cámara llexislativa.]] El poder llexislativu ye una de les tres rames nes que tradicionalmente se dixebra el poder d'ún Estáu. La so función específica ye l'aprebación de les Lleis. Xeneralmente, ta a cargu d'un cuerpu deliberativu (congresu, parllamentu o asamblea nacional).
Charles de Secondat, Barón de Montesquieu propunxo nel so renomáu llibru "El espíritu de les lleis", que yera necesario que les funciones del Estáu se dixebraren ente distintos poderes (llexislativu, executivu y xudicial), pa que per aciu de delles regles, el poder remane'l poder, col envís d'evitar la tiranía.
Munches constituciones modernes, tienen un poder llexislativu bicameral, quier dicir, ensamáu por dos cámares, por exemplu el senáu y la cámara de diputaos. En munchos otros países, a la escontra, hai un sistema unicameral.
Écromagny
Écromagny ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Manuel José Carazo Bonilla
Manuel José Carazo Bonilla foi un políticu y empresariu costarricense, vicepresidente de la República y presidente del Congresu en 1849.
Foi fíu de Joaqiín Carazo y Alvarado, firmante de l'Acta d'Independencia de Costa Rica, y Ana Francisca de Bonilla. Tíos sos fueron ente otros don Nicolás Carazo y Alvarado y don Pedro José Carazo y Alvarado, tamién firmantes de l'Acta.
Casó con María Toribia Peralta, fía de Manuel María de Peralta y López del Corral, y nieta de José María y Peralta y La Vega, dambos firmantes de l'Acta de la Independencia. Nel matrimoniu Carazo-Peralta hubo dieciséis fíos. Una de les sos fíes, Isaura Carazo Peralta,foi esposa de Aniceto Esquivel Sáenz, presidente de Costa Rica en 1876.
Anque nun cursó estudios formales, foi políglota y home d'estensa cultura.
Foi unu de los más esitosos cafetaleros y comerciantes de la Costa Rica de mediaos del sieglu XIX, y tamién foi un personaxe por demás influyente na política, anque prefería caltenese alloñáu del desempeñu de cargos públicos. Sicasí, foi ministru de Facienda mientres l'alministración de Francisco María Oreamuno Bonilla; ordenó la Facienda Pública ya introdució la contabilidá moderna pa llevar les cuentes del Estáu. Tamién foi vicepresidente de la República y presidente del Congresu. Tuvo encargáu interinamente de la presidencia en 1849.
Nel deceniu de 1860 foi'l líder informal d'un círculu de cafetaleros, comerciantes y políticos conocíu como'l grupu de Carazo, qu'influyó notoriamente na política costarricense y que'l so brazu armáu yera'l xeneral Máximo Blanco Rodríguez, comandante del cuartel Principal de San José. Foi'l presidente y unu de los más activos organizadores del primer partíu políticu formalmente establecíu en Costa Rica, el Partíu Convención Constitucional (1868).
Capdesaso
Capdesaso ye un conceyu d'España na contorna de Los Monegros, provincia d'Uesca, Comunidá Autónoma d'Aragón. Tien un área 17,81 km² con una población de 160 habitantes (INE 2004) y una densidá de 8,98 hab/km².
Condáu de San Mateo
El condáu de San Mateo ye un condáu asitiáu nel Área de la Badea de San Francisco del estáu de California nos Estaos Xuníos. Cubre la mayor parte del sur xustu na península de San Francisco y el norte del condáu de Santa Clara. L'aeropuertu internacional de San Francisco ta asitiáu nel estremu norte del condáu, y Silicon Valley o valle del siliciu empieza nel estremu meridional. Nel añu 2007 la población yera 721,161 nuna densidá poblacional de 375 persones por km/2. La sede de condáu ye Redwood City, ye'l segundu condáu con gran númberu d'hispanos del norte de California dempués del condáu de Santa Clara.
Capdesaso
Ilesia de San Juan Bautista (s. XVI), adosada a un antiguu torrexón defensivu d'estilu góticu. Ermita de Santa Elena (s.XVI), d'estilu góticu popular.
Condáu de San Mateo
Historia
El condáu de San Mateo foi formáu per partes del condáu de San Francisco y del condáu de Santa Cruz nel añu 1856. El condáu llevó'l nome n'inglés como Saint Matthew. Como topónimu, St. Matthew apaez dende 1776, y el regueru, el puntu y l'establecimientu de San Mateo Mission foi señaláu nos mapes salientes. Hasta cerca de 1850, el nome apaeció como San Matheo.
Capdesaso
Nel so términu municipal esiste una pequeña llaguna, "la Laguneta", d'orixe cársticu, mesma del paisaxe monegrino, y un pequeñu encinar, el "Carrascal de la Sarda", que recuerda la proximidá del vecín Somontano. Tantu dende l'allugamientu de la Ilesia como dende la Ermita acolumbra un vastu panorama que toma dende la Sierra de Alcubierre hasta los torrollones de Marcén, más al NE la Sierra de Guara, y en díes claros, los macizos de Cotiella y Monte Perdíu.
Condáu de San Mateo
Xeografía
Según la oficina de censu de los EE.XX., el condáu tien una área total de 1.919 km² (741 milles). 1.163 km² d'él son tierra y 756 km² d'él (39.40%) son agua. Un númberu de regueros nel interior de la badea drenan la parte del este del condáu incluyendo la canal de San Bruno y la canal d'Apina. Les corrientes que drenan el condáu occidental inclúin la canal de Frenchmans, la canal de Pilarcitos, la canal de Nápoles (Naples), el Regueru de metanes y la canal de Denniston.
Capdesaso
Les fiestes mayores de Capdesaso celébrense en redol al día 3 de mayu que ye la patrona: Santa Cruz. Les fiestes menores son a mediaos de setiembre.
Condáu de San Mateo
Ciudaes
Atherton Belmont Brisbane Burlingame Apina Daly City East Palo Alto Foster City Half Moon Bay Hillsborough Menlo Park Millbrae Pacífica Portola Valley Redwood City San Bruno San Carlos San Mateo South San Francisco Woodside
Llugares designaos pol censu
Broadmoor La Granada Emerald Lake Hills Highlands-Baywood Park Montara Moss Beach North Fair Oaks Pescaderu West Menlo Park