cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sotillo de la Adrada
Edá Contemporánea
Ye un fechu irrenunciable que la villa convirtióse na llocalidá más importante del Alto Tiétar tocantes a la gran cantidá de servicios que tien y el gran númberu de comercios que constitúin, nesti sentíu, un gran centru comercial al qu'allega la población del valle.
Comunicaciones
thumb|right|275px|La [[CL-501 traviesa la llocalidá d'este a oeste]] La principal vía d'accesu al conceyu y al valle ye por aciu la carretera autonómica CL-501, que ye la continuación natural de la llamada autovía de los banzaos M-501, formando la principal arteria vertebradora del Valle del Tiétar. Esta carretera naz na M-40 al altor del polígonu industrial Ventorro del Cano de la llocalidá madrilana d'Alcorcón, percuerre'l sur de la provincia abulense hasta desaguar na provinica estremeña de Cáceres. Amás de ser la principal vía d'accesu al conceyu, ye tamién la cai que vertebra'l mesmu, asitiándose les viviendes y negocios a lo llargo d'ésta. El pasu d'esta carretera pel centru del conceyu xeneró una gran riqueza, sobremanera en dómina braniza, pola reblagada de vehículos por ella, llegando a los 20.000 nos meses de branu
Otra carretera comarcal que trescurren pol conceyu ye la AV-915 que xune la ciudá castellanu-manchega de Talavera de la Reina col citáu conceyu. Esta carretera, en distintos tramos, llámase carretera AV-911 y comunica la llocalidá al sureste col conceyu madrilanu de Cenicientos.
Otra carretera cercana de suma importancia ye la N-403 que comunica les ciudaes d'Ávila y Toledo pasando per San Martín de Valdeiglesias. Esta carretera, tradicionalmente peligrosa, foi apocayá reformada y tien en proyeutu'l so desdoblamientu a autovía (o construcción de la mesma como variante) nel marcu del proyeutu de l'Autovía de Castiella-La Mancha.
Sotillo de la Adrada cuenta con una llicencia de Taxi pa dar serviciu a los habitantes y turistes de la llocalidá
En cuanto al tresporte n'autobús, esisten dos empreses que dan esti serviciu y comuniquen el conceyu tantu con Ávila como con Madrid y los demás conceyos a lo llargo de la carretera CL-501.
Doaldi. Pertenciente al grupu Samar, da serviciu a la llocalidá coles llinies :
·Arenas de San Pedro-Madrid (Comunica Sotillo de la Adrada, al traviés de la C-501 con Madrid y Arenas de San Pedro). Pa llegar a la llocalidá dende Madrid tienen de coyer los autobuses dende la Estación Sur d'Autobuses de Madrid
El Gatu. Esta compañía da serviciu al traviés de la llinia Sotillo de la Adrada- Madrid
Demografía
El conceyu tien una población de habitantes (INE, ) pudiéndose triplicar en dómines branices pola llegada de braniantes provenientes fundamentalmente de Madrid, al allugar dichu pueblu gran cantidá de cases de veranéu.
Tradiciones
Nesti apartáu cabo destacar el folclor sotillano, siendo la tradición musical unu de los sos principales baluartes de la villa. Como se va comentar darréu, nun puede falase de la tradición musical del pueblu ensin nomar a los quintos, mozos/as que cumplen la mayoría d'edá esi añu, y que tienen por tradición cantar la ronda por tol pueblu y a la Virxe de los Remedios a la puerta de la ilesia.
Sotillo de la Adrada cuenta con una nutrida banda municipal, creada na década de los noventa, que participa viviegamente nes fiestes de la llocalidá según representa al pueblu cola so música en festivales musicales de la provincia y fai esfrutar de la mesma nes fiestes d'otres llocalidaes cercanes. El prestíu d'esta banda, fizo que lleven la so música a grandes llocalidaes como Madrid o Móstoles. Pa consiguir esti ésitu, la banda cunta con una escuela municipal que suministra de nuevos músicos a la mesma.
La llocalidá cunta con un nutríu grupu d'aficionaos taurinos, ye por ello que tien una plaza de toros estable na que se celebren regularmente diversos festivales taurinos.
Gastronomía
De los sos usos gastronómicos, nun podemos escaecer, xunto a los guisos propios de la matanza, paecíos a los de los pueblos vecinos, los asaos y cochifritos de la tierra, el "salmorejo", el "cocíu" sotillano y les bien famoses, delicioses y demandaes morcilla d'arroz de Sotillo.
Festividaes
Les fiestes n'honor de la patrona de la llocalidá, la Virxe de los Remedios, son les fiestes grandes del pueblu y celébrense con gran devoción ente'l cinco y el nueve de setiembre. Pa festexar diches fiesta treslládase la imaxe de la Virxe en procesión dende la ermita hasta la parroquia.
La devoción que siente'l pueblu sotillano pola so Patrona la Virxe de los Remedios nun ye nueva, sinón que tien el so orixe nel s. XVI, dómina na que yá s'allegaba a la so ermita y festexábase la so fiesta con música, bailles tradicionales y la so conocida puya.El día 8 de setiembre, dempués de la procesión na que se devuelve la imaxe a la ermita, puyar ente los asistentes los regalos que los devotos faen a la Virxe. El dineru recaldáu, alministráu pola Confrería, sirve pal caltenimientu de la Ermita y Santuariu de La nuesa Señora de los Remedios.
Una de les tradiciones d'estos díes ye la ronda que consiste en cantar diverses coples y seguidillas locales primeru a la patrona del pueblu na ilesia y dempués peles cais de la llocalidá hasta altes hores de la mañana a los/les moces del pueblos per parte de los quintos(mozos/as que cumplen dieciocho años n'anguaño). Tocantes a los demás actos cabo destacar les diverses actividaes culturales entamaes pol conceyu y les peñes, bailles nocherniegos amenizados por orquestes, corríes de toros na plaza de la llocalidá...
Anque nun tienen la considerancia de fiestes patronales, deben asina mesmu resaltase pol so gran importancia los Antroxos, les fiestes de la Santísima Trinidá( celébrense l'octavu Domingo dempués de Pascua y gocien d'una gran entusiasmu per parte de los sotillanos), la Verbena del Botijo (Agora col so nuevu nome:¡Hola Branu!) o la Verbena del Palombu.
Patrimoniu
thumb|right|Ermita de La nuesa Señora de los Remedios El cascu urbanu de Sotillo, por cuenta de la so espectacular espansión física nos últimos años, caltuvo escases amueses de les sos antigües carauterístiques; aun así, pueden contemplase dellos elementos d'interés, como por casu:
Educación
Sotillo cuenta con dos centros educativos que cubren la etapa obligatoria de la enseñanza pública:
La llocalidá tamién cunta con una guardería municipal.
Amás cunta con una Biblioteca Municipal agospiada nel antiguu conceyu de la llocalidá.
Alministración y política
Anguaño, l'alcalde de la llocalidá ye Juan Pablo Martín Martín, del Partíu Popular, quien ocupa'l cargu dende xunu de 2011, asocediendo na alcaldía a María Jesús Broncano Díaz, de la so mesmu partíu, y revalidando per segunda vegada la mayoría absoluta que'l so partíu consiguió en toles eleiciones municipales a partir de 1995. Nel actual periodu democráticu asocediéronse diversos gobiernos municipales de dellos colores políticos. Nos dos primeres eleiciones municipales, los partíos representantes de UCD y PSOE na llocalidá formaron un gobiernu bipartitu que concluyó nes eleiciones municipales de 1995 cuando UCD dexó de tener representación nel conceyu pola disolución de la coalición a nivel nacional y los socialistes perdieron un conceyal. Juan Pablo Martín Martín, actual voceru del Partíu Popular na Diputación d'Ávila según diputáu de Recursos Humanos y Economía y Facienda, yá tuvo como conceyal de la llocalidá n'anteriores mandatos.
Llistáu d'alcaldes dende les eleiciones municipales democrátiques de 1979:
La resultancia eleutoral de les eleiciones municipales de mayu de 2019 ye'l siguiente:
Rondônia
Rondônia ye un estáu de Brasil. La so capital ye Porto Velho. Les principales ciudaes son la capital, Vilhena, Ji-Paraná, Guajará Mirim y Cacoal.
Klapperichimorda quadrimaculata
Klapperichimorda quadrimaculata ye una especie de coleópteru de la familia Mordellidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Fujian (China).
Mariska Hargitay
Mariska Magdolna Hargitay ye una actriz húngaru-estauxunidense de cine y televisión, ganadora d'un premiu Emmy y un Globu d'Oru pola so actuación como la detective Olivia Benson na serie televisiva policiaca Law & Order: Special Victims Unit de la NBC.
Biografía
Mariska Hargitay ye fía de l'actriz Jayne Mansfield y del actor y Mr. Universu Mickey Hargitay. En xunu de 1967, ella y los sos dos hermanos (Zoltan y Mickey Jr.) guardaron el tarrecible accidente nel que morrió la so madre: toos diben nel mesmu vehículu, que topetó con un camión. Los trés adultos que diben nos asientos delanteros finaron ente que los trés neños, sentaos tras, sobrevivieron.
Estudió interpretación na UCLA y debutó nel cine cola película Ghoulies en 1985. Darréu actuó en Leaving Las Vegas (1995) y Cocodrilu (1999).
En televisión foi protagonista en series como: Cracker (1997), Prince Street (1991) y Law & Order: Special Victims Unit (1999), nesta postrera, interpreta a la detective Olivia Benson. Por esi rol foi nomada ocho veces al premiu Emmy a meyor actriz nuna serie dramática y ganó nel añu 2006. Otramiente, pol mesmu papel, foi nomada dos veces al Globu d'Oru como meyor actriz principal nuna serie dramática y ganó nel añu 2005. Tamién recibió dos Gracie Allen Awards y un Prism Award.
El so papel na serie facer arreyase personalmente: dende 2005 l'actriz preside la Fundación Joyful Heart, dedicada a l'ayuda a víctimes d'abusos.
Primeramente, actuó en 13 capítulos na serie ER.
Fala inglés, rusu, español, francés, italianu y húngaru.
Vida privada
El 28 d'agostu de 2004, en Santa Barbara, California, Hargitay casóse con Peter Hermann, actor y escritor a quien conoció nel set de Law & Order: SVU, na que Hermann interpreta'l papel recurrente del fiscal de la defensa llamáu Trevor Langan.
El 28 de xunu de 2006, Hargitay dio a lluz al so fíu, August Miklos Friedrich Hermann, por aciu una cesárea d'emerxencia. N'abril de 2011, Hargitay y Hermann adoptaron una neña, Amaya Josephine. N'ochobre de 2011, ella y el so maríu adoptaron a un neñu, Andrew Nicolás Hargitay Hermann, que naciera a mediaos de 2011.
Ella ye íntima amiga del so ex compañeru de repartu Christopher Meloni, y de fechu ye madrina de la fía del actor, Sophie Eva Pietra.
Paamiut
Paamiut (danés: Frederikshåb, anantes de 1973 Pâmiut) ye un pueblu en Groenlandia del suroeste y tamién el centru alministrativu del conceyu de Paamiut.
Fundóse nel 1742 y llueu medró nel comerciu de pelleyos y productos de ballena. Llegó a ser tamién conocíu polos sos artistes del talcu. Nos cincuenta Paamiut desarrolló una industria del bacaláu que duró hasta 1989 cuando les poblaciones de bacaláu decayeron. Les sos cordenaes son: 62°00'Norte 49°43'Oeste. La población ye de 1.817 habitantes (2005).
Enllace Esternu
Páxina del Conceyu
Seleición femenina de fútbol d'Hondures
La Seleición femenina de fútbol d'Hondures ye l'equipu representativu del país nes competiciones oficiales de fútbol femenín. La so organización ta al cargu de la Federación Nacional Autónoma de Fútbol d'Hondures, que ye miembru de la Concacaf.
Hondures nun clasificó hasta al Premundial Femenín Concacaf, polo que nun clasificó pa xugar na Copa Mundial Femenina de Fútbol. La árbitra hondureña Melissa Borjas Pastrana foi árbitru na Copa Mundial Femenina de Fútbol de 2015.
Los mayores ésitos d'Hondures a nivel femenín llegaron na categoría Sub-20 na que llogró clasificase a dos pre mundiales. Nel 2014 clasificaron per primer vegada a una competencia femenina en CONCACAF, depués de clasificar líder de la eliminatoria con 7 puntos percima de Guatemala, El Salvador y Belice. Yá nel pre mundial, perdió nel so partíu de debú 0-2 ante Trinidad y Tobago, depués volvió perder pero esta vegada por una horrorosa goliada de 10-1 ante Méxicu, anotando l'únicu gol hondureñu Seidy Cruz, primero en competencies de CONCACAF. Nel so postreru partíu, Hondures consiguió un históricu trunfu de 3-0 ante les anfitrionas les Islles Caimán, anotando Linda Fonseca en dos causes y Johana López Rivera. Lastimosamente, Hondures quedó tercera del grupu, esaniciada de la competencia pero feliz pola clasificación a una competencia femenina de CONCACAF. El so segundu ésitu foi'l siguiente añu, tamién cola seleición Sub-20. Esta vegada Hondures yera anfitriona del certame. Nel so partíu de debú nel Estadiu Olímpicu Metropolitanu de San Pedro Sula ante la seleición de Xamaica. Empató 2-2 con goles de la hondureña estauxunidense Elexa Bahr en dos causes. Nel so segundu partíu gánalu 2-0 a Trinidá y Tobagu, cobrando vengación pol postreru partíu ente los dos. Nesta ocasión anotaron Fatima Romero y Elexa Bahr. Nel so postreru partíu de grupu cayo ganada ante Canadá con un marcador de 0-2. A pesar de la derrota consiguió un histórica clasificación a semifinales enfrentando a los Estaos Xuníos en semifinales. Nel partíu contra EE.UU cayo ganada por un marcador de 0-7. Magar la derrota inda tenía la oportunidá de clasificar al mundial ante Méxicu nel partíu pol tercer llugar. Lastimosamente cayeron 0-2, esmuciéndose la oportunidá de clasificar a un mundial femenín. Sicasí, tol país amosóse arguyosu ante una seleición que con nengún sofitu llograron un puestu en semifinales.
La seleición mayor d'Hondures bien pocu sofitu, solo xugó partíos contra les seleiciones de UNCAF y una vegada ante Méxicu, cayendo ganada nesa ocasión por 0-6, nel Pre-preolimpico de CONCACAF del 2003. Solo -y a ganáu a Guatemala nun amistosu nel 2003, a Nicaragua en 3 vegaes, siendo la más amplia un 4-0 nos Xuegos Centroamericanos del 2001 y a Belice, que nel so únicu enfrentamientu, goliar 8-0, siendo esta la so victoria más amplia a nivel mayor femenín. Esta victoria foi nes eliminatories de UNCAF pa la Copa Oro Femenina, que clasifica al mundial, esta vegada al de Canadá del 2015. Xeneralmente Hondures solo participa n'eliminatories pal mundial y pa los Olimpicos, anque nel postreru pre-preolimpico nun participó. El postreru partíu que xugó foi na eliminatoria pal mundial de Canadá de 2015, cayendo derrotada 4-1 ante Panamá. Nun volvió tener actividá, solo a niveles menores.
Wen Pei Fang
Fang Wen-Pei foi un botánicu chinu, un especialista en rhododendrons y na familia Aceraceae.
Trabayó nel "Institutu de Botánica", de l'Academia China de les Ciencies, depués de graduase pola Universidá del Sureste, Nanjing, China. En 1934, Fang afondó los sos estudios na Universidá d'Edimburgu, recibiendo la so PhD en 1937. Esi mesmu añu, retornó a China, y foi profesor de bioloxía na Universidá de Sichuan hasta'l so decesu.
Na so llarga vida d'investigación, identificó más de 250 nueves especies de plantes, nes que nomó más de 100, publicó ocho monografíes y 50 documentos.
Esploración física
La esploración física o exame clínicu ye'l conxuntu de maniobres que realiza un médicu pa llograr información sobre l'estáu de salú d'una persona. La ciencia encargada del so estudiu denominar Semioloxía clínica. La esploración clínica realizar el médicu al paciente, dempués d'una correuta anamnesis na entrevista clínica, pa llograr una serie de datos oxetivos o signos clínicos que tean rellacionaos colos síntomes que refier el paciente. La información consiguida por aciu la anamnesis y l'esploración física rexistrar na historia clínica, y ye la base d'un xuiciu clínicu inicial a partir del cual solicítense o non determinaes esploraciones complementaries, que confirmen el diagnósticu médicu d'un síndrome o enfermedá.
En munches ocasiones una correuta esploración clínica, acompañada d'una bona anamnesis, ayuda a establecer un diagnósticu ensin necesidá de la realización de pruebes clíniques o esploraciones complementaries más complexes y costoses. Amás, la esploración física establez un contautu físicu estrechu ente'l médicu y el paciente, consiguiendo asina enfotu na rellación médicu-paciente.
Identificación del paciente
Ye necesariu identificar correutamente al paciente pa evitar errores a la d'asignar datos, pidir pruebes o indicar planes terapéuticos. Inclúi los siguientes datos de filiación:
Primarios
miniaturadeimagen|Auscultación d'un ñácaru Clásicamente la esploración física ye la perceición de los signos clínicos presentes nel paciente polos sentíos del médicu. Componer de:
Secundarios
Son maniobres sencielles realizaes pol médicu col sofitu de preseos como una fonte de lluz, un fonendoscopiu, un esfigmomanómetro, un martiellu de reflexos, etc.
Esploración por aparatos o sistemes
miniaturadeimagen|Exame del aparatu respiratoriu por espirometría Según l'aparatu o sistema estudiáu la esploración física denominar:
Cabeza
Tamañu: normocéfalo, microcéfalo, macrocéfalu
Perímetru craneano (en neños)
1480
Fechos
Firma de la permuta de tierres ente'l postreru de los Zuazo y don Rodrigo Ponce de León ( na actual San Fernando, n'Andalucía )
Esploración física
Tórax
Forma, simetría, uso musculatura accesoria, retracción o abombadura d'espacios intercostales, elasticidá, espansión, movilidá de la caxa torácica, dolor, mases, percusión. Mancadures, repulgos, cambeos de coloración.
Abdome
Forma: planu, escaváu, distendíu, abombáu, globulosu, en mandil.
Ye importante tratar d'apalpar les coraes pa detectar agrandamientos o anomalíes. L'exame físicu abdominal realízase estremando l'abdome en 9 cuadrantes y empiézase pol hipocondrio esquierdu en sentíu antihorario. En casu de que'l paciente presente dolor tendrá d'empezase pel llau opuestu al dolor y la rexón de dolor tendrá de ser la postrera.
Llombu
Piel, músculos, güesus.
Estremidaes cimeres ya inferiores
Coloración, pulsos, sensibilidá, hixene. Edema, varices
Xenitales
Escala de Tanner, hemorraxa, dolor, secreciones, inflamación, mases, hixene.
Authuille
Authuille ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Karin Janz
Karin Büttner-Janz ye una médica y ximnasta retirada alemana que compitió en pruebes de ximnasia artística pa l'Alemaña Oriental. Ganó diverses medayes en Campeonatos Mundiales, Europeos y Xuegos Olímpicos. En 1972, retirar del deporte y terminó los estudios de medicina. Ente 1990 y 2012, foi médica en xefe del centru ortopédicu del Hospital Vivantes en Friedrichshain, Alemaña. Tien una fundación llamada Spinefoundation.
Nos Xuegos Olímpicos de Méxicu 1968 ganó dos medayes na competición de ximnasia: una plata nes barres asimétriques y bronce na competición por equipos. Sicasí, cuatro años dempués, llogró'l títulu olímpicu en saltu y barres asimétriques, amás de plata nel eventu por equipos y l'individual, y bronce na barra d'equilibriu. En 1972, retirar pa estudiar medicina. A lo llargo de la so carrera ganó diverses medayes nos campeonatos mundial y européu, como l'oru en barres asimétriques en Ljubljana 1970. Amás, en 1971, introdució un nuevu elementu en barres asimétriques, el «Janz Salto». En 2003, ingresó al Salón de la Fama de la Ximnasia.
Janz especializar n'ortopedia y desenvolvió, xunto a Kurt Schellnack, el Discu Artificial Lumbar Charité. En 1986, recibió'l Premiu Añal de Ciencia y Teunoloxía de la República Democrática d'Alemaña, pol desenvolvimientu del discu. Al añu siguiente, el Comité Olímpicu Internacional apurrió-y un reconocencia por llogros académicos y deportivos. Tamién ye miembru honoraria de la Sociedá Ortopédica Estauxunidense pa la Medicina Deportiva.
Yoctosegundu
El yoctosegundu ye la unidá de tiempu equivalente a la cuatrillonésima parte d'un segundu.
L'abreviatura ye ys.
1 ys = 1x10-24 s
Kobusynaptops verrucosus
Kobusynaptops verrucosus ye una especie de coleópteru de la familia Attelabidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase na China.
Avelesges
Avelesges ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Faustino de Brescia
Faustino de Brescia foi obispu de Brescia en 360, asocediendo a San Ursicino, y foi proclamáu santu de la Ilesia Católica. Nun tien de confundir se con un homónimu bien anterior, Faustino mártir, natural de Brescia.
Biografía
La so fiesta celébrase'l 16 de febreru y la tradición afirma que foi un descendiente de los Santos Faustino y Jovita y compiló los Fechos d'estos dos mártires. Les sos obres caltener na Patroloxía Llatina de Migne.
Roraima
Roraima ye un estáu de Brasil. La so capital ye Boa Vista. Les principales ciudaes son la capital, Caracaraí, Normandia y Mucajaí. Tien una población de.
Radioterapia
La radioterapia ye una forma de tratamientu basada nel emplegu de radiaciones ionizantes (rayos X o radioactividá, la qu'inclúi los rayu gamma y les partícules alfa). Ye unu de los tratamientos más comunes contra distintos tipos de cáncer (cabeza y pescuezu, vexiga, pulmón, ente otros).
Conceutu
N'Europa, les especialidaes médiques que s'encarguen de la radioterapia ye la Oncoloxía radioterápica y la Radiofísica Hospitalaria, la Oncoloxía radioterápica reconocida dende 1978 y col nome actual dende 1984 y la Radiofísica Hospitalaria dende 1993. La Radioterapia ye un tipu de tratamientu oncolóxicu qu'utiliza les radiaciones pa esaniciar les célules tumorales, (xeneralmente canceríxenes), na parte del organismu onde s'apliquen (tratamientu local). La radioterapia actúa sobre'l tumor, destruyendo les célules malines y asina torga que crezan y reprodúzanse. Esta aición tamién puede exercese sobre los texíos normales; sicasí, los texíos tumorales son más sensibles a la radiación y nun pueden reparar el dañu producíu de forma tan eficiente como lo fai'l texíu normal, de manera que son destruyíos bloquiando'l ciclu celular. D'estos fenómenos qu'asoceden nos seres vivos tres l'absorción d'enerxía procedente de les radiaciones encarga la radiobioloxía.
Otra definición diz que la oncoloxía radioterápica o radioterapia ye una especialidá eminentemente clínica encargada na epidemioloxía, prevención, patoxenia, clínica, diagnósticu, tratamientu y valoración pronóstica de les neoplasies, sobremanera del tratamientu basáu nes radiaciones ionizantes.
Los equipos de radioterapia son una teunoloxía sanitaria y por tantu tienen de cumplir la reglamentación de los productos sanitarios pal so comercialización.
Lo que nun ye la radioterapia
La radioterapia o la oncoloxía radioterápica nun se debe confundir con:
Historia
thumb|300px|Sesión de radioterapia nel Istituto Nazionale per lo Studio y la Cura dei Tumori (güei, Fondazione IRCCS Istituto Nazionale dei Tumori), de [[Milán. (Semeya tomada hacia 1930.) ]] La radioterapia utilízase como tratamientu fai yá más d'un sieglu. El primer informe d'un sanamientu al traviés de radioterapia data de 1899, pocu dempués de 1895 cuando Roentgen afaya los rayos X y al añu de 1898 cuando Curie afayó'l radiu. La radioterapia ye introducida n'España nel añu 1906 por Celedonio Calatayud, primer médicu español n'utilizala na llucha contra'l cáncer. Ye en 1922 cuando la oncoloxía establezse como disciplina médica. Dende esi momentu, la radioterapia, al igual que'l restu de les téuniques utilizaes pa tratar el cáncer, evolucionó enforma. L'apaición en 1953 del acelerador llinial —un aparatu qu'emite radiaciones—, y l'usu del cobaltu son dos de les reblagaes que dio la ciencia nesti terrén.
Hasta la década de 1980, la planificación de la radioterapia realizar con radiografíes simples y verificaciones 2D o en dos dimensiones. El radioterapeuta nun tenía una idea certera de la llocalización exacta del tumor.
A partir de 1980, cola radioterapia conformada en tres dimensiones (RT3D), gracies a l'ayuda del TAC y a los sistemes informáticos de cálculu dosimétrico, llógrense imáxenes virtuales de los volumes a tratar, que dexen concentrar meyor la dosis.
A partir de la década de 1990, otres téuniques d'imaxe como la RMN, ecografía y PET, incorporáronse a la planificación de la radioterapia, coles que se llogra una delimitación más exacta del volume tumoral pa respetar a los texíos sanos.
La radioterapia por intensidá modulada (IMRT:Intensity-modulated radiation therapy) ye una forma avanzada de RT3D más precisa, na que se modula o controla la intensidá del fexe de radiación, llogrando alta dosis de radiación nel tumor y embriviendo la dosis nos texíos sanos. Pa ello utiliza modernos aceleradores lliniales con colimador multiláminas y sofisticaos sistemes informáticos de planificación dosimétrica y verificación de dosis.
Yá nel sieglu XXI, empiecen a surdir complexos sistemes de radioterapia 4D, esto ye, una radioterapia que tien en cuenta los movimientos fisiolóxicos de los órganos como los pulmones mientres la respiración.
Tipos de radioterapia
La radioterapia clasificar según distintes carauterístiques téuniques.
Según la distancia de la fonte
Según la distancia en que tea la fonte de irradiación, pueden estremase dos tipos de tratamientos:
Más apocayá incorporóse la teunoloxía de IGRT, (del inglés Image-Guided Radiation Therapy) onde l'Acelerador Llinial utiliza accesorios adicionales pa toma-y una Tomografía Computadorizada Cónica al paciente antes d'empezar la so sesión de terapia y, depués de comparar estes imáxenes coles imáxenes de Tomografía Computadorizada de la Simulación inicial, determinar los movimientos o axustes necesarios p'alministrar la Radioterapia d'una manera más efeutiva y precisa.
Según la finalidá de la radioterapia
Según la finalidá de la radioterapia, ésta pue ser: Les téuniques a base de radiación utilicen equipos especiales pa unviar altes dosis de radiación escontra les célules canceroses. El cobaltu 60 emite rayu gamma y ye l'isótopu que más s'utiliza na radioterapia.
Nos aparatos de cobaltu 60 la fonte d'emisión radiactiva ta contenida nuna cámara de plomu o uraniu allugada nel cabezal del equipu. Amenorga'l tamañu de los tumores previu a una operación y, a diferencia de la quimioterapia, ye un tratamientu d'aplicación local y solo afecta la parte del cuerpu tratada.
Escayencia radiactiva de cobaltu
La escayencia consiste na emisión d'un fotón de 1.33 MeV y otru de 1.17 MeV (de media 2 fotones de 1.25 MeV) pa llevar al átomu de níquel a un estáu estable. El cobaltu 60 namái utilízase en toes aquelles árees onde'l tumor nun ta bien fondu.
Procesu de tratamientu
Nel primer contautu que tien el paciente col oncólogu radioterapeuta'l médicu ellabora una historia clínica na qu'incorpora les esploraciones que lu practicaren al paciente, va realizar una esploración física xeneral y del área afeutada. Ye posible que se solicite dalgún exame adicional. va esplicar al paciente'l tratamientu, la so duración, díes que tien qu'allegar, efeutos, etc. El paciente tien d'entender lo esplicao, preguntar les duldes que lu surdan y roblar el consentimientu informáu.
Como posibles fines atopamos tantu los curatibles como los paliativos. Bases biolóxiques. Al travesar la célula, la radiación va inducir cambeos nes molécules presentes. Cuando l'impautu tien llugar nel ADN puede torgar la división celular, y por tantu va morrer por bloquéu de la so capacidá de proliferación. Les mancadures producíes n'enzimes o lípidos, son fácilmente reemplazables y la célula reparar. Los texíos qu'abonden viviegamente son más afeutaos pola radiación nel momentu de la replicación, cuando un ADN dóblase, provocando un efeutu local. Radioterapia paliativa. Oxetivos: - Dexar periodu asintomático más llargu que'l debilitamientu causáu pol tratamientu. - Ameyorar la calidá de vida col paciente, cola mayor autonomía posible. - Solliviar síntomes angustiosos como la hemorraxa, el dolor, la obstrucción y la compresión. - Torgar l'apaición de síntomes urxentes como les hemorraxes, obstrucción, perforación.
Efeutos secundarios
Son cansanciu y aballa, inflamación y pesadez na mama, encarnizamientu y secañu na piel (como dempués d'una quemadura solar), que suel sumir tres seis a doce selmanes.
L'aición d'estos aparatos suel tar bien focalizada de manera que los sos efeutos suelen ser curtios y, xeneralmente, bien toleraos.
Una bona combinación de descansu, actividá física y prendes delicaes pueden atenuar estes molesties que, amás, al depender del estáu anímicu del paciente, fáense más tolerables pola incidencia de l'actividá en balance con un fayadizu descansu.
La contención psicolóxica del paciente ye bien importante, una y bones los cambeos que tienen llugar nel so cuerpu van afectar inevitablemente la so psique.
Esto tien como efeutos secundarios la muerte del restu de célules plasmátiques (glóbulos blancos) non canceríxenes d'otres partes del organismu. Crea una inmunodeficiencia realmente importante, provocando una esposición mayor a infeiciones y fai que la recuperación del paciente sía lenta.
Otros efeutos secundarios de la radioterapia son; picazón, angüeñes, foria, cayida del pelo, estomagaes, vultura, inflamación, dificultá pa tragar y cambeos urinarios y na vexiga.
Equipu profesional
Nel tratamientu por radioterapia participa un equipu de profesionales integraos pola:
Sisimiut
Sisimiut ye un conceyu en Groenlandia del suroeste dientro del condáu de Kitaa (Groenlandia Occidental). Sisimiut (danés: Holsteinsborg) ye tamién la capital del conceyu. Con 5.247 habitantes (al 2005), ye'l segundu pueblu más grande en Groenlandia.
Nel conceyu tamién tan los pueblos d'Itilleq y Sarfannguaq. Ta tamién l'asentamientu de Kangerlussuaq, que tien l'aeropuertu más grande de Groenlandia.
Maniitsoq
Maniitsoq (danés: Sukkertoppen, anguaño escritu Manîtsoq) ye un pueblu en Groenlandia Occidental. Tien unos 2.859 habitantes (al 2005) y un área de 79.500 km² (30.690 mi²). El nome ta en groenlandés occidental y quier dicir "el llugar de terrenu abegosu". Ye'l centru alministrativu del conceyu del mesmu nome. Les coordenaes del pueblu son: 65°25' Norte 52°54' Oeste.
El pueblu foi construyíu nel 1755 como una colonia nel sitiu onde l'asentamientu de Kangaamiut allúgase güei pero foi movíu al so llugar actual nel 1782. Les coses arqueolóxiques atopaes amuesen que nel área vivió xente durante más de 4.000 años.
Santa Catarina
Santa Catarina ye un estáu de Brasil. Tien una población de y la so capital ye Florianópolis. Les principales ciudaes son Joinville, la so capital, Blumenau, São José, Criciúma, Chapecó, Lages, Itajaí, Jaraguá do Sul y Palhoça.
Eliezer Ben Yehuda
Eliezer Ben-Yehuda, nacíu Eliezer Yitzhak Perelman (en rusu: Элиезер Ицхак Перельман, hebréu: אליעזר יצחק פערלמאן; ), foi un lexicógrafu y editor de periódicos lituanu-xudíu; amás, foi'l principal artífiz y responsable de la renacencia y la reimplantación de la llingua hebrea como llingua falada y escrita nos tiempos modernos. A lo llargo de la so vida, la so lema foi "¡hebréu fala hebréu!" (!עברי דבר עברית).
Formación
thumb|210px|Estampilla israelín de 1959, dedicada a Eliezer Ben Yehuda, padre del [[idioma hebréu|idioma hebréu modernu.]] Nació en Luzhki (Лужки), un shtetl ('pueblu') de la Gubérniya de Vilnius del Imperiu rusu (al norte de l'actual Bielorrusia). Empezó a estudiar hebréu y la Torá a los trés años d'edá, como munchos neños xudíos d'Europa del Este. A los dolce años d'edá yá llevaba nueve años estudiando n'hebréu y lleera la mayor parte de la Torá, el Mishná y el Talmud, lo que-y faía tar bastante familiarizáu col hebréu bíblicu y el hebréu talmúdico. Los sos padres esperaben que se convirtiera en rabín y mandáronlu con esi fin a una yeshivá (escuela relixosa xudía) cercana. Ellí siguió estudiando hebréu antiguu y tuvo espuestu al hebréu modernu de la Haskalá, lo qu'incluyía obres llaiques. Más tarde aprendió francés, alemán y rusu. Depués foi unviáu a Daugavpils pa siguir la so educación. Ellí tendría accesu al diariu en llingua hebrea Hai-Shahar, del qu'aprendió sobre'l sionismu y llevólu a concluyir que la resurreición de la llingua hebrea en Israel podría protexer y xunir a la diáspora xudía de l'asimilación.
En graduándose camudar a París pa estudiar na Universidá de París. Ente les asignatures estudiaes atopábase la hestoria y política d'Oriente Mediu, pero la que-y influyó más fondamente foi la d'Hebréu. Nesta asignatura les clases dar n'hebréu. El ver la llingua emplegada de forma oral convenciólu de que la resurreición de la llingua yera práuticu. Treslladar a Arxel, onde entró en contautu colos xudíos d'Arxelia. Ellí algamó muncha práctica nel usu del hebréu en contestos non relixosos.
Mientres tuvo en París y n'Arxel Ben-Yehuda publicó munchos artículos na prensa n'hebréu. Intentó convencer a la xente de que yera práuticu revitalizar l'hebréu y volvelo a emplegar como llingua falada y que una renacencia hebrea en Palestina torgaría que la mocedá xudía desertara del xudaísmu. A pesar de nun recibir un sofitu unánime, decidió viaxar a Palestina y tratar de resucitar la llingua.
Resurrección de la llingua hebrea
En 1881 emigró a Palestina, entós una provincia del Imperiu otomanu. Motiváu poles idees de renovación y pol refugu al estilu de vida de la diáspora, Ben-Yehuda poner a trabayar nuna nueva llingua que pudiera reemplazar al yiddish y otros dialeutos rexonales como mediu de comunicación habitual ente los xudíos.
Ben-Yehuda crio al so fíu, Ben-Zion Ben-Yehuda (el so nome significa "fíu de Sion"), íntegramente n'hebréu. Refugó esponelo a otres llingües mientres la so niñez. Ben-Zion foi'l primera falante nativu d'hebréu modernu. La so autobiografía, escrita sol seudónimu de Itamar Ben-Avi ("Itamar, fíu de Avi" ye una abreviatura creada a partir de les primeres trés lletres del nome Eliezer Ben Yehuda n'hebréu), sigue lleéndose davezu n'Israel.
Ente que de primeres munchos consideraron el so trabayu utópicu, la necesidá de cuntar con una llingua común llogró'l sofitu de munchos. En 1884 empezó a publicar El venáu, un periódicu n'hebréu qu'abogaba pol Sionismu. Fundóse'l Comité de la Llingua Hebrea, que más tarde pasaría a ser l'Academia del Idioma Hebréu. Les resultaos de la so obra y del Comité fueron publicaos nun diccionariu (El diccionariu completu del hebréu antiguo y moderno).
Aveluy
Aveluy ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Laenagenius apterus
Laenagenius apterus ye una especie de coleópteru de la familia Pterogeniidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase na China.
Montera picona
thumb|right|200px|Neñu con montera picona
La montera picona ye un sombreru tradicional asturianu de llana de color prietu o escuru que cubre la tiesta de los homes y del que sobresal un picu qu'antiguamente usábase pa tapar la cara en casu de munchu fríu llegando al otru estremu de la montera onde s'amarraba. Anguaño dalgunes monteres conserven el botón, anque'l so usu ye meramente ornamental.
La montera picona yá nun s'emplega na vida cotidiana. D'otra miente, caltiénse como un símbolu d'asturianía y ye parte del traxe tradicional asturianu o paxellu. Úsase davezu n'actos folclóricos, como les fiestes populares y bailles, siendo tamién parte de la indumentaria común de les bandes de gaites.
Eliezer Ben Yehuda
Resurrección de la llingua hebrea
El trabayu de Ben-Yehuda foi semáu nun suelu fértil, pos de primeres del sieglu XX l'hebréu avanzara un gran camín escontra convertise na llingua principal de la población xudía en Palestina mientres el Gobiernu británicu de Palestina y la posterior fundación del Estáu d'Israel.
Guillermo Estrada
Guillermo Estrada y Villaverde foi un catedráticu, políticu y orador asturianu. Tuvo casáu cola fía de Juan María Acebal y foi'l padre de Guillermo Estrada y Acebal.
Biografía
Nació na uvieína cai del Carpio. Consagráu dende la so infancia al estudiu, cursó brillantemente la carrera de derechu na Universidá d'Uviéu, na que yá'l so padre y los sos güelos exercieren el profesoráu y de la cual llogró, por oposición, en 1860 la cátedra de Derechu Canónicu, lluchando con Montero Ríos, percorriendo dempués, a tenor de los planes d'enseñanza, les principales asignatures de la facultá. Pola so sabiduría, modestia y bondá ilimitaes, foi cordialmente queríu y respetáu tantu polos estudiantes como polos compañeru de claustru. Desque en 1851 estudiaba Derechu políticu, tuvo la conocencia de qu'en xusticia la corona d'España pertenecía a la dinastía de Carlos María Isidro de Borbón, hermanu de Fernandu VII, y abrazó les doctrines legitimistas con tol so entusiasmu y tamién col desinterés y l'alteza de mires propios d'un espíritu íntegru y insobornable. Dende 1853 publicó numberosos artículos, especialmente na prensa uvieína, y en 1868 fundó'l periódicu La Unidá, que dirixó, defendiendo dende la so columnes la causa del Duque de Madrid. Yera entós doctor en derechu, correspondiente de l'Academia d'Historia, maxistráu suplente de l'Audiencia territorial y fuera secretariu del colexu d'abogaos y de les conferencies de San Vicente de Paúl hasta qu'éstes fueron suprimíes al trunfar la revolución de setiembre de 1868. Foi diputáu nes Cortes de 1869-1871 y nelles defendió con arreglu a les sos idees, pero cola almiración de tolos sectores, les rellaciones de la Ilesia y l'Estáu. En 1869 foi quitáu de la cátedra por negase a xurar la Constitución aquel añu promulgada. Presidente de la xunta provincial católicu-monárquica, foi designáu polos sos correlixonarios pa presidir la comisión que se treslladó a Vevey a ufiertar los sos respetos al pretendiente Carlos María de Borbón, con motivu de la nacencia del so fíu Jaime (27 de xunu de 1870). El 2 d'agostu de 1870, Estrada imponía nel pechu del naciellu la Cruz de la Victoria, reconociéndo-y como príncipe d'Asturies. Nes eleiciones de 1871 foi nuevamente escoyíu diputáu, pol distritu de Llaviana (Asturies), nel cual llogró 5998 votos. Mientres la Tercer Guerra Carlista (1872-76) foi ministru de Gracia y Xusticia nel gobiernu de Carlos VII, según secretariu de Margarita de Borbón Parma. Vencida la segunda insurrección carlista (1872-76), de que'l so bandu foi como ministru de Gracia y Xusticia, siguió siempres consecuente coles sos idees, lo que-y acarretó series amargures y privaciones, pos hasta 1882 nun foi repuestu na so cátedra.
Perteneció a la Sociedá Económica d'Amigos del País y foi vicepresidente de la comisión provincial de monumentos. En 1893 dirixó Les Llibertaes, selmanariu tradicionalista nel que fizo reverdecer los trunfos de los sos meyores años periodísticos. Nes lleiciones de cátedra y nos sos numberosos discursos na Universidá, Casino, Atenéu, Academia de Xurisprudencia y Círculos diversos, dio pruebes de la so enforma saber, pero, amás de esto y de los sos artículos periodísticos, dexó bien pocu publicáu, pos los abondosos materiales que tenía escritos pa la so obra magna Historia del sieglu XIX taben inéditos cuando-y sosprendió la muerte.
Palacio Valdés dixo d'él: «el más científicu de los nuesos oradores». Félix Aramburu dixo: «varón verdaderamente eminente polo sabio y polo bono». Clarín comentó: «primer cabeza de la nuesa Universidá, posesora d'un métodu que nun ye frecuente ente los más eximios universitarios españoles del sieglu XIX»
Parietaria officinalis
Parietaria officinalis ye una especie de plantes de flores perteneciente a la familia Urticaceae. Estender por Europa central y meridional, Asia occidental y norte d'África. Ye un planta bien común que crez en parés d'edificios abandonaos, vieyos murios y ruines. thumb|Vista de la planta thumb|Flores thumb|Ilustración en Flora Batava
Carauterístiques
Ye una planta yerbácea perenne con munches cañes cubiertes de pelillos rugosos. Tien los tarmos de color coloráu y algama un altor de 70 centímetros. Tien les fueyes color verde escuru y son de 3 cm de llongura por 1.5 cm d'anchu, alternes, peciolaes, ovaes y recortaes pelos estremos, con pelillos solo nel viesu. Les flores son verdoses o ablancazaes y broten nes axiles de les fueyes ensin pedúnculos y arrexuntaes de cinco en cinco formandos glomérulos. El frutu ye un aqueniu negru y brillosu.
Propiedaes
Manera d'Empleo - Infusión: Poner 1 cuyaradina de planta per taza. Añedir agua ferviendo, dexar reposar 5-10 minutos y penerar. - Decocción (raigañu, tarmos): Echar la planta n'agua ferviendo, ferver mientres 2-5 minutos, dexar reposar 5-10 minutos y penerar, na proporción de 1 cuyaradina per taza.
Taxonomía
Parietaria officinalis describióse por Carlos Linneo y espublizóse en ''Species Plantarum]][ 2: 1052. 1753. Parietaria: nome xenéricu que remanez del términu llatín paries, -etis = "muriu, paré", en referencia a les plantes que crecen nos murios vieyos.
officinalis: epítetu llatín que significa "melecinal, de venta en herbarios"
Tórtoles de la Sierra
Tórtoles de la Sierra ye un conceyu d'España, na provincia d'Ávila, comunidá autónoma de Castiella y Llión. Pertenez al partíu xudicial de Piedrahíta.
Estensión y Población
Tien una superficie de 20,78 km², con una población de 92 habitantes y una densidá de 4,42 hab/km².
Arquiteutura relixosa
La ilesia parroquial de Santiago apóstol ye un edificiu del sieglu XVI, con nave de cabecera única. La so construcción ye de sillarejo y mampostería reforzada con sillares. La cabecera ye poligonal y nel testeru apaecen tres paños y cornisa con boles y pequeñes pirámides a imitación de los pináculos de la colexata de Bonilla de la Sierra. El artesonado semiochavado con dos tirantes, admizate de llau con estrella de 8 puntes y símbolos solares. Tou del sieglu XVIII. Na clave del arcu del mediudía amuésase l'escudu del obispu Alonso Carrillo de Albornoz (1497-1514).
Sergipe
Sergipe ye un estáu de Brasil. Tien una población de y la so capital ye Aracaju.
Les principales ciudaes son la capital, Estância y Propriá.
Lamprolabus anjiensis
Lamprolabus anjiensis ye una especie de coleópteru de la familia Attelabidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase na China.
Seleición femenina de fútbol de les Islles Vírxenes d'Estaos Xuníos
La Seleición femenina de fútbol d'Islles Vírxenes Estadounideneses ye l'equipu nacional de fútbol que representa a Islles Vírxenes de los Estaos Xuníos en torneos y competencies internacionales femeniles como la Copa d'Oru Femenina de la Concacaf. La so organización ta al cargu de la Federación de Fútbol de les Islles Vírxenes Americanes, la cuál ta afiliada a la Concacaf.
Karin Lochte
Karin Lochte (nacida'l 20 de setiembre de 1952) ye oceanógrafa, investigadora y especialista sicasí climáticu alemana. En 2007, convertir en direutora del Institutu Alfred Wegener en Bremerhaven y presidenta del comité de xestión de la Universidá Jacobs de Bremen.
Educación y vida tempranes
Lochte nació en Hannover. Recibió'l so doctoráu en Bioloxía marina nel University College of North Wales en 1984. Dempués del so doctoráu, trabayó en microbioloxía d'agües fondes nel Institut für Meereskunde de la Universidá de Kiel. De primeres de la so carrera, Lochte foi profesora d'Oceanografía Biolóxica nel Institutu Leibniz de Ciencies del Mar de la Universidá Christian-Albrechts en Kiel, onde dirixó una unidá d'investigación que se centró nos ciclos químicos nel mar. Foi profesora d'oceanografía biolóxica na Universidá de Rostock y Kiel de 1995 a 2000 y darréu nel Institutu Leibniz d'Investigación del Mar Bálticu en Warnemünde hasta 2007. Tamién foi coordinadora del proyeutu de la Base de Datos del Atlánticu pa Procesos d'Intercambiu no fondero del mar (ADEPD), un proyeutu d'investigación marina financiáu pola Unión Europea de 1998 a 2000. La so participación na investigación polar empezó en 2007, cuando empezó a trabayar nel Institutu Alfred Wegener en Bremerhaven..
Premios y honores
Lochte ye miembru de delles xuntes nacionales ya internacionales, comités científicos y organizaciones de financiamientu pa la investigación. Foi miembru del Conseyu Científicu Alemán, qu'asesora al gobiernu del estáu federal y de los Länder y al desenvolvimientu d'universidaes, ciencia ya investigación y ye presidenta de la Comisión Científica de Baxa Saxonia. Tamién ye delegada del Comité Científicu d'Investigación Antártica y presidenta de la Xunta de Gobernadores de la Universidá Jacobs. Ella ta na xunta asesora del círculu polar árticu.
Edgar von Wahl
Edgar von Wahl, tamién llamáu Edgar de Wahl, foi'l creador de la llingua auxiliar internacional llamada occidental o interlingue.
Biografía
De Wahl foi educáu en San Petersburgu y voluntariamente completó'l serviciu militar na Armada Imperial Rusa. En 1894, camudar a Tallín, onde vivió casi'l restu de la so vida. Trabayó como maestru d'escuela, dando clases en delles escueles de Tallín. Antes y mientres la Primer Guerra Mundial, tamién foi conceyala de la ciudá de Tallin.
Parinari campestris
Parinari campestris ye una especie d'árbol na familia de plantes Chrysobalanaceae que ye nativu de Trinidá y Tobagu, les Guayanes, Venezuela y Brasil. Tien fama de tener propiedaes aafrodisiaques.
Edgar von Wahl
Biografía
Edgar de Wahl dedicar a la llingüística como pasatiempu, nun la había estudiáu y nun faía trabayu profesional como llingüista. L'interés de De Wahl poles llingües, y especialmente poles llingües artificiales, surdió yá cuando estudió en San Petersburgu. Empezó como defensor del volapük y depués arreyóse nel esperantu, siendo unu de los primeres esperantistes. Na última década del sieglu XIX, sicasí, empezó la busca d'un nuevu idioma internacional ideal, qu'en 1922 llegó a la introducción d'un idioma llamáu occidental ysobremanera, la publicación de la revista Kosmoglott, que tenía la intención de promover l'idioma.
Avesnes-Chaussoy
Avesnes-Chaussoy ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Edgar von Wahl
Biografía
de Wahl arrenunció a la oportunidá de reasentarse n'Alemaña en 1939, quedar n'Estonia y foi lleváu al hospital psiquiátricu de Seewald mientres la ocupación alemana. En 1945, mientres taba nun hospital psiquiátricu, escapó por pocu de la deportación y morrió ellí en 1948.
En 1949, l'idioma que creó foi renombráu interlingue, y con esti nome inda se conoz principalmente anguaño.
Orixe
197px|right|thumb|Escudu d'armes de la familia Wahl. Edgar von Wahl yera miembru de la llinia Päinurme non reglamentada de los Wahls (Haus Assick). El bisagüelu de Edgar von Wahl foi Carl Gustav von Wahl, quien adquirió les casones Pajusi, Tapik y Kavastu y tamién foi'l propietariu de Kaave Manor por un curtiu tiempu. Carl Gustav von Wahl tuvo un total de 14 fíos de dos matrimonios, de los cualos baxaron delles llinies de Wahl. ​ Unu d'ellos, el güelu de Edgar von Wahl, Alexei von Wahl, un funcionariu que mercó Päinurme en 1837, sentó les bases de la llinia Päinurme. Amás, foi inquilín en Taevere Manor, onde nació'l padre de Edgar von Wahl, Oskar von Wahl (1841-1906). ​