cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Referendu sobre la independencia de Sudán del Sur de 2011
Discutinios
Suden del Sur tarrez un regresu a la guerra civil, si'l referendu fallara por cuenta de la creciente retórica d'odiu ente los habitantes del norte y sur. Sicasí, arriendes de desavenencies ente les partes del Sur, los más de 20 partíos políticos dexaron a un llau les sos diferencies pa dar una muestra d'unidá antes del referendu. El Ministru de Rellaciones Esteriores d'Arabia Saudita Saud al-Faisal dixo que'l referendu podría "alicar la violencia... en llugar de traer la paz," y que'l votu tien de ser "xusto y llibre."
Los Estaos Xuníos anovaron les sanciones a Sudán el 1 de payares de 2010, con cuenta de primir al gobiernu a realizar el referendu nel plazu fitu. Los EE.XX. ufiertaron a Sudán retíralos de la llista d'estaos patrocinadores del terrorismu si los dos referendus celébrense a tiempu y los resultaos sían respetaos.
Tamién hubo una campaña mediática pa crear conciencia y aumentar la participación.
Arriendes de les esmoliciones de les Naciones Xuníes sobre un retrasu, los representantes de dambes rexones, afirmó'l compromisu de celebrar el referendu a tiempu.
Abderramán II
Abderramán II foi'l cuartu emir omeya de Córdoba (822-852).
Referendu sobre la independencia de Sudán del Sur de 2011
Discutinios
El PCN acuso al ELPS de desanimar a los suriegos que viven nel norte del país de rexistrase. Amás, los suriegos nel Norte tán ronciegos a votar debíu al mieu de ser espulsaos de los sos llares. Los musulmanes nes provincies fronterices del Sur tamién espresaron la so medrana a la violencia que podría desamarrase de resultes del referendu.
Abyei
Les conversaciones pa resolver la situación y los criterios de elegibilidad de los votantes del territoriu en disputa d'Abyei, romper n'ochobre de 2010, anque tanto'l PCN y el ELPS dixeron que les sos respeutives comitivas "axuntar de nuevu n'Etiopía a finales d'ochobre pa siguir los sos discutinios. Les partes comprometer a siguir col so oxetivu común d'evitar una torna al conflictu."
Villedieu (Côte-d'Or)
Villedieu ye una comuña francesa del departamentu de Côte-d'Or, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Abderramán II
Socesor del so padre al-Hakam I entregóse al llabor de reorganizar alministrativamente al-Andalus. Trabayó pola pacificación xeneral y debilitó con aceifaes l'espansionismu cristianu. Guerreó escontra francos, asturianos y navarros.
Enfrentose a sulevaciones internes (Mérida y Toledo). En mayu de 843, Musa ibn Musa, xefe de la familia de los Banu Qasi foi'l cabezaleru d'una revuelta escontra Abderramán II, ayudáu por García I Íñiguez, rei de Navarra, col que taba emparentáu. Aplastada la sulevación, atacó les tierres de Navarra, venciendo a García I Íñiguez y Musa.
En 845 acabó colos saqueos de los normandos cola vitoria de Tablada.
Demientres el so mandatu fexose la revolución relixosa de los mozárabes, con San Eulogio y Álvaro como cabezaleros, quienes querien convertise en mártires al criticar la relixón musulmana.
Con él Córdoba algamó un gran esplendor cultural, siendo un gran proteutor de les artes y les lletres. Nel so reináu instalóse en Córdoba Ziryab.
Fundó la ciudá de Murcia col nome de Mursiya.
Referendu sobre la independencia de Sudán del Sur de 2011
Abyei
El gobiernu de Sudán pidió a la ONX realizar la impresión de papeletes pal referendu y la comisión eleutoral alvirtió que cualquier demoranza podría pasar la fecha llende pa celebrar les eleiciones.
Asuntos
Munchos de los que fuxeron del Sur mientres la guerra civil empezaron a volver. Dellos políticos del Sur tán tratando de qu'estos participen nel referendu a favor de la independencia de Sudán del Sur.
Exiptu propunxo que'l Norte y el Sur formen una confederación. Sicasí, el presidente Omar al-Bashir dixo qu'esa posibilidá nun ta siendo considerada, porque'l referendu ye sobre "la unidá o la separación. Los nuesos hermanos nel Sur niéguense enagora a la propuesta de la confederación. Si la resultancia del referendu ye la separación, les dos partes vamos axustar sobre'l futuru de les rellaciones ente nós."
El repartu de los ingresos derivaos del petroleu ye tamién un problema. Envalórase que 85 per cientu de lo que produz el país vien dende'l Sur, que nunca llogró'l so "parte xusta" o beneficios como resultáu de los ingresos petroleros.
Precedentes
thumb|180px|right|Forma del votu pal referendu. A la izquierda, con una mano alzada, la eleición pola independencia, y a la derecha, con un saludu ente dos manes, la opción por siguir xuníu a Sudán. Plantegóse qu'un votu positivu nel referendu de Sudán del Sur sentaría un precedente pa otros movimientos secesionistes nel continente africanu como'l de Somalilandia, la República Árabe Saḥariana Democrática, Camerún Meridional y la República de Cabinda. Un analís de la cadena Al Jazeera n'inglés dixo que dalgunes de les razones pa la busca de secesión son: la falta d'esperiencia de les élites polítiques post-coloniales nel gobiernu de los sos respeutivos países y la xestión de los recursos naturales; l'impautu de la Guerra fría na cual munchos países africanos tomaron partíu, emprestando una soberanía inefectiva; prexuicios tribales y servicios preferenciales qu'apoderen la política africana y el fracasu de los gobiernos p'apurrir les llibertaes básiques como plena garantía ciudadanía pa toos.
Como dos importantes miembros de la Xunión Africana, Nixeria y Sudáfrica pudieron ser ronciegos a sofitar un nuevu ya independiente Sudán del Sur por cuenta de que la reconocencia del mesmu podría "unviar un mensaxe bien claro a los grupos de los sos propios países que lluchen pola autonomía."
Consecuencies
Amás de les obvies consecuencies tantu nel restante Sudán como en Sudán del Sur, esta secesión podría sentar un precedente respeuto la separación, de manera pacífica, de territorios.
Sudán, con 2.505.813 km², foi'l país más estensu d'África y el décimu del mundu, posición que dexó d'ocupar al resta-y los 619.745 km² de Sudán del Sur, pasando a cuntar con solu 1.886.066 km², convirtiéndose nel 16º país más estensu del mundu, otorgándo-y automáticamente a Arxelia, República Democrática d'El Congu, Groenlandia (territoriu autónomu non independiente), Arabia Saudita, Méxicu ya Indonesia, un llugar más na escala mundial de países per superficie. Sudán del Sur pasó a ocupar el puestu 45º de la llista mundial de países más estensos.
Sudán tamién dexó de ser el país más estensu d'África, pasando a ocupar el tercer llugar, detrás d'Arxelia y la República Democrática d'El Congu, siendo'l primeru, respeutivamente, el país que pasó a ser el más estensu del continente.
Villedieu (Côte-d'Or)
Tien una población de y una superficie de  km².
Abderramán I
Abd Ar-Rahman ibn Mu`awiya ibn Hisham ibn Abd al-Malik (عبدالرحمن بن معاوية بن هشام بن عبد الملك; ), conocíu como Abderramán I o Abd al-Rahmán I, foi'l primer emir independiente del emiratu de Córdoba.
La situación interna del Emiratu nun permitió a Abderramán I dirixir les habituales aceifes a los territorios cristianos del norte. El so reináu de trenta y ún años trescurrió ente lluches internes pa sofocar la resistencia del anterior emir, Yusuf al-Fihrí, y de los sos fíos, de los sirios partidarios de los abbasíes y de los bereberes allugaos na Península.
Hemisodorcus rubrofemoratus yamadai
Hemisodorcus rubrofemoratus yamadai ye una subespecie de coleópteru de la familia Lucanidae.
Abderramán I
Vida
Ñetu del califa Hisham de Damascu, foi ún de los pocos miembros de la dinastía Omeya qu'algamaron escapar a la matanza d'Abú Futrus, que llevó al poder a los Abasides nel añu 750.
Hemisodorcus rubrofemoratus yamadai
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Taiwán (China).
Abderramán I
Vida
Demientres cinco años viaxó fuxendo d'un llugar a otru del norte d'África, hasta alcontrar abellugu ente los beréberes de la tribu Nafza, cerca de Ceuta, de la que yera so madre. Col gabitu de los sirios que sirvieran a los Omeyes y aínda taben n'España, consiguió pasar a la Península: nel 755 desembarcó n'Almuñécar (Granada) y un añu depués derrotó al emir Yusuf al-Fihrí y tomó Córdoba, au foi proclamáu emir independiente d'Al-Ándalus.
Los sos 32 años de reináu foron abondo turbulentos, con continues rebeliones: una d'ellas, encabezada pol antiguu emir, acabó cola execución d'éste nel 759. Otra, protagonizada nel 777 por varios xefes árabes del nordeste peninsular, contó col apoyu de Carlomagnu, quien dirixó una espedición escontra Zaragoza; la ciudá, anque tomada polos rebeldes, nun s'entregó al rei de los francos, y na precipitada retirada, ésti perdió la so retaguardia, mandada pol duque de Bretaña, Roldán, baxo l'ataque de monteses vascos nel escobiu de Roncesvalles (xesta celebrada na Chanson de Roland); les rocees y xebres ente los rebeldes permitieron qu'Abderramán ficiera una espectacular amuesa de fuercia, con una campaña militar que percorrió Navarra, Aragón y Cataluña.
Abderramán consiguió caltenese nel poder col apoyu d'un bon exércitu, formáu nos más por mercenarios beréberes; afitó asina a la dinastía Omeya, derrocada n'Oriente, al frente d'un emiratu español del que calcó la organización al califatu oriental; y anició la construcción de la mezquita de Córdoba, que quedaría pa la posteridá como símbolu d'aquel primer esllendor de la España musulmana.
Foces del Pinu
Trátase d'un escobiu oradaú pol ríu Pinu formando numberosos rabiones y pequeños remexones. Allúgase metanos del pueblu Pinu, nel conceyu asturianu d'Ayer. L'entornu protexíu costa de 76 hec y el tramu d'escobiu propiamente dichu costa de 300 metros de muries cuasi forfagones cun anchor qu'en dellos casos nun sobrepasa los 6 metros.
Foi declaráu Monumentu Natural el 19 d'abril de 2001.
Nohra Padilla
.
Nohra Padilla Herrera ye la líder y vocera de les asociaciones de recicladores de Colombia. En 2013 foi gallardoniada col Premiu Medioambiental Goldman na categoría “América del Sur”.
Vida personal
Nohra Padilla quedó güérfana de padre entá siendo neña; la so madre, al igual que'l so güela años tras, vio nel reciclaje la única manera de sofitar una familia de 7 o 12 hermanos, pos ellí atopaben tou lo necesario pa vivir. Coles mesmes, Nohra recuerda como la so madre fixo un esfuerciu por que los sos fíos fueren a la escuela.
La concienciación de Nohra Padilla de la necesidá d'entamase y lluchar polos derechos básicos de los recicladores producióse cuando'l vertideru llocal del que s'abastecíen foi zarráu, y tuvo qu'empezar a trabayar nes cais de Bogotá, onde la cultura de violencia de Colombia conderga a los trabayadores a tar espuestos a una mayor incertidume ya inseguridá.
Recicladores en Colombia
Los recicladores xueguen dende hai más de 80 años un papel importante nel tratamientu de residuos en Colombia, pos al considerar la basura como un recursu, mengüen la presión na estracción de nueves materies primes pal suministru de les necesidaes de la población. A ello añede'l fechu de que los residuos orgániques ensin ser trataos emiten gases d'efeutu ivernaderu.
A pesar d'ello, ye un oficiu realizáu en condiciones bien dures, xeneralmente lleváu a cabu por families movíes a les grandes ciudaes que nun llogren atopar trabayu, y que foi largamente fechu de menos y marginalizado. Amás, ye un oficiu que s'opón a los intereses de les poderoses multinacionales de la basura, por ello los recicladores sufrieron presiones y malos tratos que diben dende la desprotección llegal, cuando-yos cerraben los vertideros y víense forzaos a desenvolver el so oficiu na peligrosidá de les cais, hasta'l robu del material yá recoyíu y escoyíu.
Por toos esos motivos, Nohra Padilla diose cuenta de la necesidá d'entamar a los más de 30 000 recicladores en cooperatives, p'asina poder lluchar polos sos derechos básicos como trabayadores, ente los que destaquen asegurar la seguridá del oficiu y consiguir la reconocencia social de la dignidá del so trabayu, pos a lo último tán realizando un serviciu a la ciudá”.
Por ello convirtióse na líder y vocera de l'Asociación de Recicladores de Bogotá (ARB), que representa a los 3 000 recicladores informales de la ciudá, y de l'Asociación Nacional de Recicladores de Colombia (ANR), representando a unos 12 000 recicladores. A parte, esisten más de 25 asociaciones de recicladores en toa Colombia.
Unu de los mayores oxetivos consiguíos gracies a la llucha sindical foi'l resolución xudicial de 2011 sobre la base de la que los recicladores podíen competir coles empreses basureres pa llograr contratos municipales. Otru llogru foi cuando l'alcalde de Bogotá decretó que'l reciclaje yera obligatoriu. Sicasí, toles meyores fueron a cuenta de recibir munches amenaces de les multinacionales basureres, xunto con humildaciones y denigraciones públiques, y hasta-yos llegaron a robar el ordenadores nes sedes sindicales.
Líder sindical
Nel so papel como líder sindical, Nohra Padilla aúna la llucha pola xusticia social (esto ye, la meyora de les condiciones de vida de los trabayadores) y los oxetivos medioambientales. Nes sos propies pallabres, “la fuercia mio creo que sale de les ganes de que se faiga xusticia col nuesu gremiu, de que la sociedá valórenos. Suañu y trabayu por que tolos recicladores en Colombia sían remunerados xustamente”. El so oxetivu últimu ye que les asociaciones consigan entamase talmente que formen empreses dedicaes a la recueya y tresformamientu de materiales. Tal que se define ella mesma, “humildes pero valientes”.
Anquela del Pedregal
Anquela del Pedregal ye un conceyu español de la provincia de Guadalaxara, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha. Tien un área de 38,17 km² con una población de 19 habitantes (INE 2015) y una densidá de 0,50 hab/km².
Ekkehardu I
Ekkehardu I ( Thurgau, 910-San Galu, 14 de xineru de 973) monxu y escolásticu de l'Abadía de San Galu autor de la epopeya Waltharius.
Biografía
Nacíu nuna familia noble, foi educáu na abadía de San Galu, au entró a formar parte de la orde benedictina, pa dempués cubrir el papel de deán.
Mientres una pelegrinación a Roma conoció al papa Xuan XII, que amosó-y les reliquies de Xuan Bautista. La so carrera eclesiástica zarróse cuando, de vuelta a san Galu, refugó'l cargu d'abá, en llugar del difuntu Kralo. Sicasí, foi brillosu la so carrera lliteraria: escribió'l poema épicu Waltharius, que tien de protagonista a Walter d'Aquitania, llexendariu rei visigodu, y que tuvo un enorme ésitu en tol Medioevu, según numberosos himnos relixosos y secuencies.
Ye tamién l'autor del epílogu a la Vita di santa Viborada, escrita por Erimanno de san Galu. La redaición del testu foi por cuenta del sanamientu del autor d'una grave enfermedá, que tendría llugar gracies a la intercesión de la santa, muerta namái mediu sieglu enantes, pola que él fixera votu d'escribir una biografía sobre ella. La redaición foi solicitada pol obispu de la diócesis d'Augsburgu Ulricu.
1400
Anguaño empezó un día xueves asina como'l calendariu xulianu.
Referendu d'autodetermín de Tokeláu de 2007
Un referendu d'autodeterminación celebrar en Tokeláu los díes 20, 22 y 24 d'ochobre de 2007, ensin llograr el númberu total de sufraxos riquíos por apenes 16 votos. Si cumpliérase esi requisitu, el referendu camudaría la condición de Tokeláu, que pasara de ser un territoriu ensin incorporar de Nueva Zelanda a un estáu autónomu en llibre asociación con Wellington, asemeyada a les Islles Cook y Niue. El referendu taba abiertu a tokelaueses de 18 años o más, habiendo 789 persones aptes pa votar. Riquíase una mayoría de dos tercios de los votantes por que la resultancia del referendu fuera aceptáu.
Tres la estrecha resultancia negativa del primer referendu d'esti tipu en 2006, decidióse que se celebraría otru l'añu siguiente. Los líderes de Tokeláu creen que les esmoliciones ente los emigrantes de Tokeláu fueron un factor na resultancia negativa del referendu de 2006, anque nun yeren aptos pa votar, y aseguráronlos que nun perderíen los sos derechos al volver a Tokeláu si'l referendu de 2007 fuera aprobáu. Hubo un 23% más de persones aptes pa votar nel referendu de 2007 que nos años previos.
El programa foi:
Si la propuesta tuviera ésitu, estableceríase una fecha, probablemente a mediaos de 2008, pal "día d'autodeterminación". Sicasí, la propuesta tuvo un resultáu negativa de nuevu per un marxe entá más pequeñu — precisárense 16 votos más a favor p'aprobalo. Ye posible que la tema vuelva votase de nuevu nel futuru; el líder del grupu más grande de tokelaueses nel estranxeru (la comunidá tokelauesa nel Valle Hutt de Nueva Zelanda) Henry Joseph esixó otra votación nun plazu máximu de dos años, camudando l'aprobación necesaria a mayoría simple.
Variante de Navia
La Variante de Navia ye'l nome col que se coñoce al tramu de l'Autovía del Cantábricu al so pasu pela llocalidá de Navia (Asturies). Nesti tramu de 6 quilómetros y 280 metros de llonxitú, el gobiernu español gastó 93 millones d'euros, aínda que nun s'amuesan les cifres reales.
La construcción foi axudicada el 30 de xunetu de 2002 y tenía un plazu d'execución de 30 meses. Ensin embargu hebo varios retrasos per diverses causes.
Na inauguración tuvieron el presidente del gobiernu asturianu Vicente Álvarez Areces y la ministra de Fomentu Magdalena Álvarez. Gastáronse 13,5 millones d'euros per cada quilómetru d'autovía.
Esti tramu ta formáu por dos pontes y un túnel de 700 metros.
Hemisodorcus sinensis castaneus
Hemisodorcus sinensis castaneus ye una subespecie de coleópteru de la familia Lucanidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Yunnan (China).
Grafiti
thumb|right|250px|Graffiti de Phase 2.
Llámase grafiti, grafito, graffiti o graff a varies formes d'inscripción o pintura, xeneralmente sobre propiedaes públiques o privaes ayenes (como parees, vehículos, puertes y moblame urbano, especialmente pistes de skate).
Nel llinguax común, graffiti inclúi lo que tamién llamase pintaes: el resultáu de pintar nes parees lletreros, frecuentemente de conteníu políticu o social, ensin el permisu del dueñu del inmueble, y el lletreru o conxuntu de lletreros de dichu calater que se tienen pintao nun llugar. Tamién llámase grafiti, por estensión, a los eslóganes que se popularizaron con estes téuniques (como los grafiti de los disturbios de mayu de 1968 en París: l'imagination au pouvoir (la imaxinación al poder), sous les pavés il y a la plage (debaxo de los adoquines ta la playa), etc.).
La espresión graffiti emplégase tamién pa referise al movimientu artísticu de mesmu nome, diferenciáu de la Pintura o como subcategoría de la mesma, col so orixe nel sieglu XX.
Villeferry
Villeferry ye una comuña francesa del departamentu de Côte-d'Or, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Aledo
thumb|250px|[[Términu municipal d'Aledo al respective de la Rexón de Murcia.]] Aledo ye un conceyu español asitiáu na Rexón de Murcia. Cuenta con 941 habitantes (INE 2016).
Xeografía
Aledo atópase xunto a l'aguada meridional de Sierra Espuña, dientro de la contorna murciana del So Guadalentín.
Economía
Principalmente agrícola, cultivar de manera intensiva la uva de mesa en parral y en menor grau, el clavel. Coles mesmes, Aledo ye un importante focu de l'alfarería tradicional murciana.
Alministración y Conceyu
Fonte:.
(*) Produzse un amenorgamientu de conceyales por cuenta de un descensu de la población al respective de 2011.
Monumentos
thumb|right|Ilesia de Santa María d'Aledo.
Monumentos relixosos
La ilesia, primitiva parroquia d'esta villa, foi fundada polos Maestres de la Orde de Santiago dempués de Reconquistar y consagrada a La nuesa Sra. de l'Asunción en 1741.
Debíu al mala traza de caltenimientu del templu primitivu, el 15 de xunetu de 1761 terminar l'espediente pa dar empiezu a la construcción d'una nueva ilesia. La construcción terminar en 1804, gracies a l'aportación del comendador y Rei de Etruria D. Carlos Luis de Borbón.
La ilesia ye d'estilu barrocu, con fachada herreriana en piedra, flanqueada por dos torres ximielgues. A los pies de la ilesia asítiase la Capiya del Bautismu, rumbu de perfeición constructiva tocantes a la so acústica.
Castiellu d'Aledo
El Castiellu d'Aledo, estratéxicamente asitiáu ente les sierres Espuña y de la Tercia, asítiase, al igual que'l nucleu urbanu d'Aledo, sobre un macizu serrapatosu, delimitado en 3 de los sos 4 llaos polos ribayos de Borrazán al oeste, La Fontanilla al este, y la rambla de los Molinos al sur.
Foi construyíu na Alta Edá Media polos musulmanes pa favorecer la defensa d'un enclave de gran valor, una pandiella na falda meridional de Sierra Espuña que xixila un perampliu territoriu, principalmente'l valle del Guadalentín, pasiellu de comunicación ente Llevante y les tierres del Reinu de Granada. En díes claros llegar a acolumbrar inclusive la mariña mediterránea.
Por cuenta de la importancia estratéxica del mesmu, pa poder abastecese ante posible asedios la mesma construcción orixinal incluyía un sistema de suministru d'agua. thumb|right|Torre del Homenaxe del Castiellu d'Aledo. En 1088, el noble castellanu García Giménez tomó'l castiellu d'Aledo aprovechando'l desconciertu musulmán tres la cayida de Toledo (1085) y les disensiones ente los gobernadores murcianos y l'emir sevillanu, empecipiando asina'l hostigamiento de los territorios andalusíes mientres años. Esti fechu motivó (xunto a tomar de Toledo) la intervención del califa almorávide na península.
La primer campaña árabe contra Aledo fracasó estrepitosamente, l'emir de Murcia Ibn Rashiq acabó per collaborar con Alfonsu VI de Lleón y socorrió a los sitiaos. Anque los cristianos esbarataron el cercu musulmán, la incomparecencia d'El Cid en Aledo supunxo'l so segundu destierru.
Tres tres cercos infructuosos de los almorávides, finalmente nel 1091-92 los castellanos decidieron abandonar la plaza daes les dificultaes pa siguir defendiéndola, siendo conquistada polos almorávides.
Una vegada incorporada la Taifa de Murcia a la Corona de Castiella, Aledo pasó a pertenecer a la Orde de Santiago, so que los sos auspicios reconstruyóse la Torre del Homenaxe, que ye'l componente más conspicuo y visitáu de la fortaleza que güei ye observable. Tol conxuntu ta declaráu Bien d'Interés Cultural pola disposición adicional segunda de la Llei 16/1985, de 25 de xunu del patrimoniu históricu.
Naturaleza
Como conceyu enclaváu nes proximidaes de Sierra Espuña, difruta d'una flora y vexetación carauterística del pisu mesomediterráneo. El sustratu ye fundamentalmente caliar, con dellos enclaves xilizos d'esquistos, argilites y margues. Tien un ombrotipo semiárido-secu, con 300 mm de pluviosidá. thumb|right|250px|Vista de [[Sierra Espuña dende'l Valle del Guadalentín.]] El componente principal de la formación montiega ye'l pinu carrasco, Pinus halepensis, frutu de la repoblación planiada por Ricardo Codorníu y Stárico, magar a altores mayores atópase pinu ródeno o Pinus pinaster y pinu blancu o Pinus nigra. Amás, dellos exemplares de llamera o Ulmus glabra, cedru o Cedrus atlantica, ciprés o Cupressus arizonica, sabina mora o Tetraclinis articulata y el ciprés Cupressus sempervirens pueden ser abondosos puntualmente frutu d'esta aición de la inxeniería de montes.
Esisten carrascales de encina o Quercus rotundifolia, carrasca o Quercus faginea, coscoja o Quercus coccifera, Viburnum tinus, yérbadu o Arbutus unedo, llentiscu o Pistacia lentiscus, olivilla o Phillyrea angustifolia, madreselva o Lonicera implexa, Bupleurum fruticosum, etc. Ente los carbaes, son frecuentes Ononis fruticosa, el romeru o Rosmarinus officinalis, Coroniella juncea, Coroniella minima, distintos tipos de jaras como Cistus clusii, Cistus albidus o Cistus salviifolius, terebinto o Pistacia terebinthus, falsa mariguana o Helleborus foetidus; Stachys circinata en roquedos, etc.
La fauna de mamíferos de gran tamañu vese definida pola presencia de xabalinos, foínos y arruis o Ammotragus lervia, estos postreros introducíos con fines cinexéticos, d'orixe norteafricano.
Cultura y Fiestes
thumb|right|Detalle del cascu antiguu d'Aledo con restos de muralles musulmanes.
Opisthosporidia
Opisthosporidia o tamién Cryptomycota sensu lato, ye un grupu de microorganismos unicelulares parásitos obligaos, polo xeneral intracelulares que producen espores o zoospores. Constitúin un grupu basal de los fungos, enantes fueron clasificaos como protistes. Revelóse que los distintos subgrupos presenten quitina a nivel de la paré celular o siquier de les espores, una carauterística universal de los fungos. La quitina ta acomuñada a α- y β-glucanos, pa ello, utilícense enzimes quitina sintetases específiques de tipu IV, al igual que na mayoría d'fungos más evolucionaos.
Filoxenia
Postulóse que podría ser un grupu monofiléticu de la siguiente maneraː
Santo Domingo de las Posadas
Santo Domingo de las Posadas ye un conceyu d'España perteneciente a la provincia d'Ávila, na comunidá autónoma de Castiella y Llión. En cuntaba con una población de  habitantes.
Símbolos
left|120px|
Escudu
L'escudu heráldicu que representa al conceyu foi aprobáu'l 29 de setiembre de 2016 col siguiente blasón:
Bandera
La bandera municipal foi aprobada tamién el 29 de setiembre de 2016 cola siguiente descripción testual:
Xeografía
Santo Domingo de las Posadas ta asitiáu a 20 km d'Ávila, na carretera N-403 que xune Toledo con Adanero, nun característicu paisaxe uniforme de la Meseta Norte, na contorna de La Moraña. Llenda al sur col términu municipal de Mingorría. La llocalidá ta asitiada a una altitú de 928 msnm.
La Villeneuve-les-Convers
La Villeneuve-les-Convers ye una comuña francesa del departamentu de Côte-d'Or, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Polisexualidá
miniaturadeimagen|Bandera de la polisexualidá. La polisexualidá ye la orientación sexual consistente na atraición sexual, emocional, o estética escontra persones de más d'un xéneru, pero non necesariamente de tolos xéneros o coles mesmes, de la mesma manera, al mesmu nivel o cola mesma intensidá.
La polisexualidá y la pansexualidá son frecuentemente confundíes. Sicasí, la pansexualidá engloba l'atraición básica escontra tolos tipos de xéneru, ente que la polisexualidá namái guía l'atraición o interés escontra un ciertu grupu variable. Esto ye, dambes sexualidaes enfocar na pluralidá del xéneru humanu, pero ente que la polisexualidá facer namái escontra dellos xéneros, la pansexualidá facer escontra toos.
Anlleo
Anlleo ye una parroquia y uan aldea del conceyu asturianu de Navia. Ocupa la cuenca del ríu Anlleo, afluente del Navia pela derecha, na parte meridional del conceyu, y tien una estensión de 12,81 km². Viven nella, nos llugares d'Anlleo, Braña'l Ríu, Cabanella, Talarén, Salcedo, A Colorada, A Venta, Paderne, As Acenias, El Toural, Cacabellos, Casadoiro, Cepeda, El Monte, Las Murias, Oméu, Piqueira, Puñil, A Regra y Sante, 554 habitantes (INE, 2012). El mayor atrautivu turísticu ye'l so castiellu conocíu ellí como'l Castello d'Anlleo. Ellí ta tamién la fábrica de llauteos Reny Picot.
Ye una fastera de trensición ente'l asturianu y el gallegoasturianu; asina alcontramos nomes de llugar dende A Regra hasta El Castieḷḷu (nome d'un prau). Como curiosidá, nes sos brañes alita un fonema vaqueiru, ensin nome, representáu "Cy" o "Yy", cuya pronunciación sería por exemplu na pallabra El Cyanu [llanu] sería "El Kianu".
Hemisodorcus sinensis concolor
Hemisodorcus sinensis concolor ye una subespecie de coleópteru de la familia Lucanidae.
San Salvador de Valdediós
La ilesia de San Salvador de Valdediós, conocida popularmente como'l Conventín, asítiase nel valle de Valdediós, nel conceyu de Villaviciosa, xunto al Monesteriu de Santa María de Valdediós. Ye un monumentu representativu del arquiteutura prerrománica asturiana posramirense que anuncia yá l'estilu románicu.
Historia
Según la Crónica d'Albelda, escrita en 881, menciónase una intensa actividá del Rey Alfonsu III nes sos tierres d'Asturies : « ... esi príncipe restaura toles ilesies del Señor, asina como les villes y los palacios realies que s'eleven n'Uviéu. »
Nun hai certeza sobre cuándo se construyó esta ilesia atribuyéndose-y la edificación al rei Alfonsu III (que, según la tradición, depués de ser destronáu polos sos fíos mandaría construir una villa palatina nel valle de Boiges o Boides, a la que pertenecería'l templu) aunque bien pudiera ser qu'a esti monarca sólo se-y debiera la galería porticada amestada al templu tardíamente y dellos detalles ornamentales. De lo que nun cabe duda ye de la fecha de la consagración efectuada baxo'l so reináu y que quedó gravada nuna llastra de mármol na que s'afirma que sucedió “SUB ERA DCCCCXXX”, esto ye, nel añu 930 de la era augusta, equivalente al añu 892 de la nuestra era cristiana. De la solemnidá del actu da prueba'l fechu de qu'asistieren, según esa mesma inscripción, los obispos Rosendu I de Mondoñedo, Nausto de Coimbra, Sisenando de Iria, Ranulfo d'Astorga, Argimiro de Lamego, Recaredo de Lugo y Eleca de Zaragoza.
Arquiteutura
thumb|250px|Fachada oriental. El trazáu de la planta responde al esquema basilical de tres naves, más ancha la central, compuestes por cuatro tramos d'arcos de mediu puntu, y remataes nes sos cabeceres por sendes capielles absidiales rectangulares. Nun tien transeptu, por más que dos dependencies amestaes, una a cada unu de los sos llaos, pueden dar una impresión equivocada. A los pies de la nave central disponse un nártex o vestíbulu al que s'amestaron dos estancies en correspondencia coles dos naves llaterales. Sobre'l conxuntu monta una tribuna a la que s'accede por una escalera interior. Sofitándose na muria sur de la ilesia construyóse más sero un pórticu qu'anuncia les galeríes porticaes que nel periodu románicu proliferaron nes ilesies castellanes. A traviés d'él accédese al interior del templu pela so puerta meridional.
Les tres naves cúbrense con bóvedes de cañón que carguen sobre los muros esteriores contrafuertaos y sobre les dos arqueríes que separten llonxitudinalmente les naves. Tán formaes aquélles por arcos de mediu puntu sofitaos por pegoyos de seición cuadrada. El pórticu llateral tamién tien bóveda de cañón, pero nesti casu reforzada por arcos faxones. Los ábsides son asinamesmo abovedaos a una altura inferior a la de la nave respeutiva.
Emil Viktor Ekstrand
Emil Viktor Ekstrand ( Suecia, 21 de xineru de 1841 - Estocolmu 10 de payares de 1884), foi un botánicu y briólogu suecu.
Biografía
Estudia botánica na universidá de Lund, llogrando la so llicenciatura en 1875. Gueta líquenes especialmente en Noruega. Enseña na Universidá de Lund y n'Estocolmu. Ye conservador de les coleiciones botániques de l'Academia de les ciencies. Ye l'autor de trabayos sobre briofitas y sobre la flora escandinava y la de Laponia.
Villeneuve-sous-Charigny
Tien una población de y una superficie de  km².
Fundación Juan Muñiz Zapico
La Fundación Juan Muñiz Zapico ye una fundación cultural creada en 1990 a iniciativa del sindicatu español Comisiones Obreres d'Asturies. El so fin principal ye caltener la memoria del movimientu obreru y espublizar la cultura del sindicalismu. Lleva'l nome de Juan Muñiz Zapico, dirixente de Comisiones Obreres, fináu n'accidente de tráficu en 1977.
Hemisodorcus sinensis sinensis
Hemisodorcus sinensis sinensis ye una subespecie de coleópteru de la familia Lucanidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Yunnan (China).
Otholobium pubescens
Otholobium pubescens ye una planta melecinal peruana perteneciente a la familia de les fabacees que s'usa pal tratamientu de la diabetes y contién el principiu activu bakuchiol.
Judy Wajcman
Judy Wajcman (, ye una profesora australiana de socioloxía na London School of Economics.
Enantes foi profesora de Socioloxía na Escuela d'Investigación de Ciencies Sociales, Universidá Nacional Australiana. Foi profesora visitante na Lehman Brothers Centre for Women in Business na London Business School, y na Oxford Internet Institute. Tuvo primeramente puestos en Cambridge, Edimburgu, Manchester, Sidney, Tokiu, Viena, Zúrich y Warwick. Tamién foi miembru visitante en All Souls College. Y foi la primer muyer na St. John's College, Cambridge (investigador becaria Norman Laski 1978–80).
Foi presidenta, de 2010 a 2011 de la Sociedá d'Estudios Sociales de Ciencia, ya inda s'atopa nel so Comité de Manuales.
Monumentu natural
thumb|right|250px|Monumentu natural Cono de Arita, [[Arxentina.]] Monumentu natural ye un elementu natural de peculiar valir paisaxísticu, xeológicu, históricu o d'otra mena (inclusive valir simbólicu), dende un árbol centenariu hasta una viesca, una cabuerna, una islla, etc. y que'l so caltenimientu aconseya una mena d'abeyu especial, yá que de cutio s'alcuentren fuera d'un entornu cancallón d'haber un abeyu cimero.
= Ver =
Villers-la-Faye
Villers-la-Faye ye una comuña francesa del departamentu de Côte-d'Or, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Osmanthus fragrans
Descripción
thumb|Osmanthus fragrans n'ochobre, en [[Jiangsu, China]] Algama ente 3 y 12 m d'altor. Les fueyes son perennes, de 7 a 15 cm de llongura por 2,6 a 5 cm d'anchu, con un marxe enteru o dentáu finu. La inflorescencia asocede ente finales del branu y seronda. Les flores son de color blancu, crema, mariellu o anaranxáu, con corola de 5 mm de diámetru con cuatro pétalos de 1 cm de llargu y un fuerte arume. El frutu ye una drupa de color púrpura coritu, de 10 a 15 mm de diámetru y contién una sola grana de pulgu duru; maurez na primavera, cerca de seis meses dempués del floriamientu.
Cultivu y usos
Ye cultiváu como planta ornamental n'Asia, Europa, Norteamérica y otros sitios del mundu pol deliciosu arume de les sos flores, que recuerda l'arume de los piescos. Fueron escoyíes en cultivares según el color de les flores. Hangzhou y Guilin, en China, escoyer como «flor de la ciudá».
Usos culinarios
thumb|Frascu con mueyu d'olivar duce En chinu la planta ye llamada xī (樨) o guìhuā (桂花) y les sos flores llamaes guì huā (桂花, lliteralmente "flores de canela") son usaes n'infusión con té verde o negru, pa preparar el "té arumáu" guì huā chá (桂花茶). thumb|Detalle de la planta Na cocina china les flores tamién s'utilicen pa producir mermelada d'olivar duce (llamada guì huā jiàng, 桂花醬 o 桂花酱), galletes duces (llamaes guì huā gāo, 桂花糕), albóndigues, sopes, ya inclusive llicores (llamáu gui chuāng jiǔ 桂花 酒, o 桂花 陈酒 gui Hua Chen jiǔ). La mermelada utilízase como ingrediente nuna especie de papiella llamada chátāng (茶汤), que ta fecha farina de sorgu o de maíz y azucre entemecíos con agua ferviendo. Esti platu ye típicu de la ciudá nortiza de Tianjin, anque tamién puede atopase en Beixín.
Empuste d'inseutos
En delles rexones del norte de la India, especialmente en Uttarakhand, les flores d'olivar duce, llocalmente conocíes como सिलंग silang, son utilizaes pa protexer les ropes d'inseutos, amás de ser usaes como flores arumaes nos xardinos.
Usu melecinales
Na medicina tradicional china, el osamanto arumáu ye utilizáu en forma de tisana Pa tratar les "menopatías" (la menstruación irregular, menorragia, amenorrea, dismenorrea y los síntomes qu'apaecen nel ciclu menstrual, según el síndrome de la menopausia). Ye llamáu "té de yerba de flores".
Esperimentalmente l'estractu de flores seques amosó efeutos antioxidantes neuroprotectores in vitro.
Taxonomía
Osmanthus fragrans describióse por (Thunb.) Lour. y espublizóse en Flora Cochinchinensis 1: 29. 1790.
N-634
La Carretera Nacional 634 ye una vía terrestre que va p'ente'l barriu de Recalde en San Sebastián y Santiago de Compostela a lo llargo de tola costa cantábrica. Esta carretera ye de doble sen y la so llonxitú ye d'algo más de 730 km.
thumb|Ponte de la Maza, en [[San Vicente de la Barquera, Cantabria]]
Pasa poles Comunidaes Autónomes del País Vascu (Guipúzcoa y Vizcaya), Cantabria, Asturies y Galicia (provincies de Lugo y La Coruña). Foi sustituyida por delles autovíes a lo llargo del so recorríu, quedando la N-634 na mayor parte destinada a dar un serviciu de tráficu llocal a les poblaciones peles que pasa.
Va unos 15 km pela costa guipuzcoana ente les llocalidaes de Zarautz y Zumaia. Esti tramu foi mui conflictivu debíu a los munchos argayos que surden al tar la mar pegando col monte.
Nel 2007 construyóse una caleya pa la xente que xune Zarautz con Getaria nel arcén d'esta carretera.
Nel País Vascu y Cantabria, el so trazáu ye paralelu al de l'Autovía del Cantábrico A-8, a esceición del tramu Solares - Torrelavega na Comunidá cántabra, onde se proyeuta construyir el tramu correspondiente de l'A-8. No obstante, esti tramu pode salvase pola autovía, faciendo escasos quilómetros más, gracies a la S-10 Solares - Santander y a l'A-67 Santander - Torrelavega
Na Comunidá Autónoma asturiana, yeren menos los tramos de la N-634 que güei tienen trazáu paralelu pola autovía. Asina, el tramu entre Unquera, nes llendes d'Asturies y Cantabria, y Llanes, ya na comunidá asturiana, s'atopan güei en proyeutu. El tramu Llanes - Ribeseya s'atopa en serviciu a traviés de la nomada A-8.
Tras pasar Ribeseya, la N-634 despide a xu hermana mayor, l'Autovía del Cantábricu A-8, y abandona'l paisaxe costeru pol qu'ha discurríu desde xu ñacimientu en Guipúzcoa y s'interna nel interior de Principáu d'Asturies a traviés del valle que forma el Ríu Sella en direición a Les Arriondes. Atraviesa tamién L'Infiestu y Nava pa llegar a Lieres, onde una nueva autovía, l'A-64 ocupa xu inicial trazáu y conduci hacia Uviéu. Una vez que dexa atrás Uviéu, l'autovía A-63 (Uviéu - La Espina), van en paralelu'l trazáu de la N-634 disminuyendo xu recorríu sensiblemente en cuanto a tiempu y quilómetros recorridos. Güei, esta autovía s'atopa en serviciu hasta Grao, población a partir de la cuál la N-634 sigue siendo l'únicu exe de comunicación hacia'l sur occidente asturianu. Fasta Grau, les dificultaes montañoses de la N-634 no foron escesives, si bien, a partir d'equí s'entama l'ascensu al Altu de Cabruñana, que sirve de llende natural y alministrativa dellos conceyos de Grau y Salas. El descensu termina en Corniana, población na cuál se crucia el ríu Narcea y pónse rumbu a la segunda y más pronunciada dificultá montañosa, el puertu de la Espina (650 m), cuyu ascensu entama en Salas y finaliza en L'Espina coona llonxitú de 12 km y un desnivel de 500 m; el descensu tien 33 km de llonxitú y sálvense 600 m de desnivel, trescuerre pelos conceyos de Salas una pequeña parte de 10 km nos que sálvense 400 m y el restu en Valdés, aprovechando nos últimos tramos el valle del ríu Esvia, llegando hasta Caneru y volviendo de nuevu a la costa cantábrica qu'había dexáu atrás.
En Caneru, regresa al llau de xu hermana mayor, l'Autovía del Cantábricu A-8, anque ésta aínda ta en construcción nestos tramos. Únicamente s'atopan en serviciu'l tramu Variante de Navia que sirve de circunvalación pa la villa del mesmo nome.
Tras Navia, la N-634 atraviesa El Franco y Tapia, pa salvar la Ría de Ribadeo gracies al Ponte dellos Santos y adientrase en Galicia. Ribadeo ye la población encargada de darla la bienvenida a les tierras galaiques.
Pocos quilómetros dempués de Ribadeo s'atopa la segunda más pronunciada de sos dificultaes montañoses, l'Altu de Mondoñedo o Porto da Xesta (590 m). Tras el descensu, se llega a Baamonde, población onde nuevu la N-634 se topa coona autovía. Nesti casu ye l'A-6 o Autovía del Noroeste Madrid - La Coruña qu'aprovecha l'antiguo trazáu de la carretera nacional hasta la contorna de Guitiriz, onde ésta retoma xu identidá y entama xu recta final, encaminándose hacia Santiago de Compostela.
Referendu d'independencia d'Ucraína de 1991
El referendu llevar a cabu n'Ucraína el domingu 1 d'avientu de 1991. La única entruga que'l referendu faía foi: "¿Sofita'l Acta de Declaración d'Independencia d'Ucraína?" col testu de l'Acta impresu en primer llugar. El referendu foi convocáu pol Parllamentu ucraín pa confirmar l'Acta d'Independencia, que fuera aprobada pol parllamentu'l 24 d'agostu de 1991. Los ciudadanos d'Ucraína espresaron abrumadoramente el so sofitu a la independencia. Nel referendu tuvo una participación de 31,891,742 (o'l 84.18%) votantes rexistraos, y votaron a favor 28,804,071 (90.32%).
El mesmu día realizóse la eleición presidencial, na que los ucraínos escoyeron a Leonid Kravchuk, hasta esi momentu xefe del Parllamentu actuando como Presidente d'Ucraína en funciones.
Referendu y resultancia por rexones
L'Acta d'Independencia foi sofitada polos ciudadanos de les 27 divisiones alministratives d'Ucraína: 24 óblast, 1 República autónoma y 2 ciudaes con estatus especial.
thumb|270px|left|Papeleta de la votación nel referendu
Mapes de los porcentaxes del "Sí" y del "Non" nes divisiones alministratives d'Ucraína
Villers-les-Pots
Villers-les-Pots ye una comuña francesa del departamentu de Côte-d'Or, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Choanoflagellatea
La comparanza de xenes y proteínes y l'estudiu de la ultraestructura, dexaron confirmar que los coanoflagelados son evolutivamente falando, el grupu hermanu de los animales verdaderos, faciendo que dellos especialistes incluyir nel reinu Animalia, como'l filu más basal, col nome de Choanomonada en cuenta de incluyilos nel reinu Protista. Los coanoflagelados dende esti puntu de vista seríen consideraos los animales más primitivos esistentes.
La principal carauterística d'estos organismos ye la presencia d'un collar o corona formáu por microvellosidades recubiertes de mocu alredor d'un flaxelu; esto los face práuticamente idénticos a los coanocitos de los poríferos (esponxes).
Mitra
frame|right|Mitra. La mitra ye una prenda cola que los cardenales, arzobispos, obispos y abás cubren y ornien la so tiesta nes funciones del so ministeriu. Los que detenten tal privilexu denómense mitráu o mitrada da en referencia, xustamente, a la persona que puede usar la mitra.
Hemisodorcus sinensis wardi
Hemisodorcus sinensis wardi ye una subespecie de coleópteru de la familia Lucanidae.
Distribución xeográfica
Habita nel Tíbet (China) y Myanmar.
Polari
El polari (tamién parlare, parlary, palare, palarie, palari y parlyaree, del italianu parlare, que significa "falar"), yera una llingua informal utilizada na subcultura gai británica. La base del so vocabulariu ye'l italianu o'l sabir a les que se-y añedir pallabres d'otros idiomes y xírigues como'l romanín, el yidis o'l shelta, amás de pallabres del inglés modificaes.
La xíriga foi usada y popularizada nos años 1950 y 1960 polos personaxes amuyeraos Julian y Sandy del popular programa de radio de la BBC Round the Horne, anque los sos oríxenes pueden rastrexase hasta a lo menos el sieglu XIX. Hai diverses opiniones sobre'l so orixe, unos piensen que foi lleváu a Inglaterra por marineros qu'aprendieren la llingua franca del mediterraneu, otros piensen que pudo ser aniciada por inmigrantes italianos.
Descripción y usu
El polari formóse como un amiestu de pallabres de Llingües romániques (italianu o sabir), romanín, xíriga de Londres, Vesre inglés, xíriga rimada, xíriga de marineros y germanía. Darréu amplióse con pallabres procedentes del yidis de la subcultura xudía asitiada nel East End de Londres, de les fuercies armaes d'EE. XX. (presentes en Reinu Uníu mientres la segunda guerra mundial) y de los consumidores de drogues de los años 1960. Yera una forma de llinguaxe en constante desenvolvimientu con un nucleu d'unos venti pallabres principales (incluyendo bona, ajax, eek, cod, naff, lattie, nanti, omi, palone, riah, zhoosh (tjuz), TBH, trade y vada) con unos 500 términos menos conocíos más.
El polari escarecía d'estructures gramaticales propies y les frases formar pola mera sustitución de pallabres nes estructures ingleses. Exemplu:
El polari usar na marina mercante, el mercáu de pexe de Londres, polos feriantes, la xente del circu (d'equí los préstamos del romanín), el teatru y de la subcultura gai.
El polari yera usáu polos homosexuales p'azorronar les sos actividaes, entós illegales, ante posible estraños contrarios (incluyíos los policías tapaos), amás de porque munchos d'ellos trabayaben nel teatru y la industria del entretenimientu (como los circos y les feries) onde s'usaba y ye otru posible orixe de la xíriga. El parlyaree, una xíriga similar, falar nes feries siquier dende'l sieglu XVII ente los feriantes y sigue siendo usada nos espectáculos ambulantes d'Inglaterra y Escocia. Anque principalmente usóse polos homosexuales como llinguaxe crípticu pa despintase y nun ser entendíos polos demás, tamién foi usáu por dellos individuos, particularmente los qu'exhibíen más pluma, como mediu d'afirmar la so identidá.
Cayente
thumb|Bona Togs nome de tienda en Polari. Sacante nel ambiente de les feries y los circos, onde'l parlyaree permaneció estremáu de la subcultura gai, el polari empezó a cayer en desusu a la fin de los años 1960. La popularidá de los personaxes Julian y Sandy del programa radiofónicu Round the Horne fixo que'l significáu de los sos términos dexara de ser un secretu, perdiendo la so principal función. Amás los activistes gais de los años 1970 considerar daqué degradante, segregador y políticamente incorreutu (por ser usáu frecuentemente pa cotillear, criticar a la xente o tratar asuntos sexuales).
Préstamos al inglés standar
Delles pallabres del polari popularizáronse y pasaron a ser usaes na xíriga inglesa xeneral como:
Antoine Griezmann
Adam Charrar  ye un.
Entamos
Griezmann nació na comuña de Mâcon, nel departamentu de Saona y Loira. El so padre ye d'orixe alsacianon, d'ende'l so apellíu, de raigañu xermánicu. De la mesma, Griezmann ye nietu vía materna de portugueses. Amaro Lopes, el so güelu, tamién foi futbolista, xugando nel Paços de Ferreira.
Antoine Griezmann foi finalmente captáu pola Real Sociedad a la edá de 13 años al traviés de Eric Olhats, el ojeador del club vascu en Francia, que lo vio xugando nun tornéu en París cuando taba a prueba del ASSE. Los padres de Griezmann aceptaron que'l so fíu fichara por un equipu estranxeru, anque'l mozu siguió viviendo y estudiando en Francia, en casa del so descubridor, en Bayonne.