cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cantón de Schwyz
Toponimia
El nome del cantón deriva de la so capital, la ciudá de Schwyz. Por cuenta de que el cantón de Schwyz yera'l más importante y próximu a los dominios austriacos de los trés cantones primitivos, el so nome foi xeneralizáu rápido a tola Antigua Confederación nel sieglu XIV. La forma con diptongu Schweiz que vien del mediu-altu alemán foi depués xeneralizada como designación del Estáu, ente que la forma llocal (ensin diptongu) foi tomada como Suisse en francés.
Historia
Nel norte del cantón, cerca del llagu de Zúrich, atopáronse nicios d'un poblamientu de la zona dende hai 5.000 años. Topáronse muertes que daten de la edá de Piedra y de la edá del Bronce.
El territoriu del Cantón de Schwyz, como tola Suiza Central foi conquistada pol imperiu romanu.
La era romana concluyó en 401, cuando Estilicón retiró a toles tropes del Rin. Esto abrió'l pasu pa la subsecuente y aparentemente non violenta toma de posesión de Suiza occidental per parte de los burgundios —asitiaos ende por Aecio en 443 pa sirvir como escudu contra los invasores hunos— y de Suiza septentrional y central polos alamanes. Estos asentamientos establecieron la división cultural y llingüística más importante qu'esiste na Suiza moderna: les árees burgundies convertir na francófona Romandía, ente que la población na metá oriental inda fala variantes del alemánicu.
El cristianismu solo llegó nel sieglu VII.
Nel sieglu X l'abadía de Einsiedeln gana más poder, controlando los terrenos circundantes, gran parte de los cualos atópense n'árees fora del territoriu actual del cantón. La economía benefíciase del tráficu qu'escurría pol pasu de San Gotardo, pero los beneficios atraxeron a otros poderosos como los Habsburgos.
Pela so parte, la rexón del burgu de Schwyz paez de primeres una comunidá de llabradores llibres. Sicasí, la rexón taba so l'autoridá de los Condes de Zúrich, de la Casa d'Habsburgu. N'avientu de 1240 recibe de Federico II la Inmediación imperial n'agradecimientu de los refuerzos militares emprestaos pola rexón, colo cual la soberanía de los Habsburgos sobre la zona llegó al so fin. Los Habsburgos nun reconocieron el decretu del Emperador y tres dellos fregaos, Schwyz vuelve a la so zona d'influencia.
El 1 d'agostu de 1291, el cantón de Schwyz fundó la Confederación Suiza xunto colos cantones d'Uri y Unterwalden. L'alianza firma un Pactu Federal (Bundesbrief), y en 1307 el Xuramentu de Rütli. En 1309 tres la fuelga na rexón de la March, llogren qu'Enrique VII reconoza los derechos de llibertá de la Confederación de los Trés cantones, y aseguren la so llibertá na batalla de Morgarten en 1315.
Los gobernantes de Schwyz, foron espandiendo la so influencia na rexón. Tres delles batalles como la batalla de Sempach en 1386, el territoriu espándese considerablemente. Ello ye que la soberanía de Schwyz estiéndese gracies a les guerres y les compres de tierres a los austriacos. Asina, Schwyz llogra controlar Einsiedeln, la March y Küssnacht am Rigi. La Reforma Protestante foi combatida con ésitu. Na batalla de Kappel en 1531, les tropes de Schwyz llograron vencer a les del reformador Ulrico Zuinglio, que morrió na batalla.
Ente 1798 y 1803 el cantón de Schwyz foi integráu nel cantón de Waldstätten como parte de la República Helvética. Tres la disolución de la República Helvética y gracies al Acta de Mediación de Napoleón, Schwyz recuperó la so independencia y coles mesmes foi-y atribuyíu Gersau, qu'hasta entós fuera un territoriu independiente, aliáu de los Waldstätten. Esto causó la división del cantón; en 1830 creóse'l cantón Schwyz esterior, pero esti se reunificó en 1833. En 1845 el cantón xunióse a la lliga separatista católica romana (Sonderbund). Sicasí, la Sonderbund foi ganada en 1847 pola Confederación Helvética y los cantones de l'alianza fueron reintegrados na Confederación.
La constitución de 1848 punxo fin a l'asamblea pública (Landgemeinde). La constitución foi revisada en 1876 y 1898.
Xeografía
thumb|Llagu nel [[Muotathal.]] El cantón de Schwyz ta allugáu na rexón de Suiza Central. Los trés cuartes partes del territoriu tán cubiertes per llombes en cuenta de montes nos prealpes suizos, lo que dexa qu'estes tierres sían aptes pa l'agricultura. De la tierra granible cerca de 240 km² tán cubiertos de montes. Los lago ocupen 65 km². Esta área ta compuesta per parte del llagu de los Cuatro Cantones y del llagu de Zúrich, una pequeña parte del llagu de Zug, y otros llagos más pequeños como'l llagu de Lauerz (Lauerzersee) y el llagu del Sihl (Sihlsee), que tán dafechu al interior del cantón. Amás, el cantón ye bañáu pelos ríos Sihl y el Muota.
El territoriu cantonal parte colos cantones de: Zug, Zúrich y San Galu al norte, con Glaris al este, con Uri y Nidwalden al sur, y con Lucerna al oeste.
El puntu más altu ye'l Bös Fulen con 2.802 msnm, anque'l monte más famosu del cantón ye'l Rigi (Kulm, 1.798 msnm, y Scheidegg, 1.665 msnm). La superficie total del cantón ye de 908 km².
Demografía
El cantón de Schwyz tien. El 72% de la población revindica ser de creencia católica-romana, ente que el 12% declaren ser protestantes. A nivel llingüísticu, la llingua oficial del cantón ye l'alemán, faláu pol 89,9% de la población. El dialeutu alemán-suizu faláu na rexón pertenez a la familia del Hochalamanisch, namái'l distritu de Höfe fala la variante del Zürichdeutsch (alemán de Zúrich).
Economía
thumb|Abadía de Einsiedeln. Gran parte del cantón depende de l'agricultura. La raza de bovinos llocal ye famosa. Los testiles fueron de gran importancia pal cantón, pero agora cesaron cuasi de producir. La población concéntrase alredor de la capital Schwyz, na que s'atopen delles fábriques d'artículos de luxu.
Gracies a los sos recursos hídricos, la rexón cunta tamién con delles plantes de producción hidroeléctrica. El turismu ye tamién una de les actividaes importantes en delles rexones, principalmente nel centru de pelegrinaxe de Einsiedeln, que tamién ye un centru de deportes d'iviernu. Los ferrocarriles de monte son tamién conocíossobremanera'l del Rigi.
El productu más conocíu nel mundu producíu en Schwyz ye la navaya suiza fabricada por Victorinox na llocalidá de Ibach, en cercaníes del centru de Schwyz. Freienbach,na parte norte del cantón, ye conocida por tener los impuestos más baxos de toa Suiza, lo qu'atrái a un gran númberu de persones adineraes.
Comuñes
Los distritos son:
Bougey
Bougey ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Ataúlfu
Ataúlfu foi rei de los visigodos del 410 al 415. De la dinastía baltinga, a la muerte del so cuñáu Alaricu I foi nomáu rei al estilu xermanu (sobre la tumba del so antecesor). Sol so reináu los visigodos pasaron de ser una confederación de tribus baxo un xefe, a un reinu de considerable poder nes acabadures de l'Antigüedá clásica.
Biografía
Una de les primeres menciones d'Ataúlfu enantes de la so coronación allúguenlu na rexón de Panonia al mandu d'un exércitu mistu de xermanos y hunos. Nel añu 409, crucia los Alpes y traviesa la rexón italiana del Vénetu coles mires d'emprestar sofitu militar a Alaricu, que s'atopaba negociando col emperador Honoriu en Rávena (entós capital del Imperiu).
Al nun consiguir les resultaos deseyaes de tales negociaciones, Alaricu decide poner sitiu a Roma'l 24 d'agostu de 410. Mentanto esti  ataque prindáronse munchos prisioneros d'importancia, ente ellos Gala Placidia, hermanasca d'Honoriu, que quedó baxo custodia d'Ataúlfu. Tres l 'ataque, el Senáu romanu (dablemente amedranáu polos godos) escoyó emperador a Priscu Átalu, que nomó a Ataúlfu comes domesticus.
Rei de los visigodos
Tres el saquéu, los godos empobinaron escontra'l sur coles mires d'invadir Sicilia, pero detuviéronse pola muerte d'Alaricu, probablemente por causa d'una fiebre. Tres el fallecimientu d'ésti, Ataúlfu resultó escoyíu como'l so socesor y coronáu sobre la so tumba, al usu de los xermanos. El so primer actu como rei ye detener l'avance escontra'l sur, por falta de suministros, y permanecer en Calabria, au se dedica a afarar la rexón.
Naquella dómina yera bien común la presencia de xenerales y nobles ambiciosos en delles ciudaes que decidíen proclamase emperadores. Ataúlfu empobinó al norte nel añu 412 so la sida de ponese al serviciu d'ún d'estos usurpadores, un aristócrata galorromanu denomáu Jovino. Sicasí, el so verdaderu oxetivu yera atopar un llugar nel qu'asitiar la so corte y al so pueblu, polo que traicionó a Jovino, ayudando militarmente a Honoriu n'escontra d'ésti, y finalmente llevándo-y la so cabeza. Como pagu, l'emperador dexó a los godos asitiase n'Aquitania y darréu na Galia Narbonense, en calidá d'hospites del Imperiu.
El 1 de xineru de 414 casó por sorpresa con Gala Placidia (siguiendo'l ritu romanu) en Narbona, magar que l'historiador Jordanes indica que casáronse nel añu 411 nel foru Livii (Forli). La data de Jordanes pue referise realmente al entamu de la rellación ente ella y el rei godu, pos dellos historiadores afirmen qu'hubo más amor que política en tala xunión.
Los visigodos n'Hispania
Nel añu 415, Ataúlfu, xunto con tola corte, traviesa los Pirineos y asítiase en Barcelona, ciudá de la Hispania Tarraconense. Nesta ciudá naz el so fíu, al que denoma Teodosiu como símbolu de la so intención de xunir les tradiciones goda y romana; llamentablemente ésti muerre pocos meses dempués. Según Hidaciu, esti fechu marcaría'l cumplimientu d'una profecía de Daniel, que dicía que «la fía del Rei del Sur xuniráse al Rei del Norte , y nengún fonduxe sobrevivirá d'ella».
Contrariu a lo qu'esperaba'l rei, la situación de los godos nun ameyoró enforma n'Hispania: la flota romana bloquiaba los puertos de la Tarraconense torgando'l abastecimientu. Dellos personaxes de la corte suxirieron al rei cruciar l'estrechu de Xibraltar ya invadir el norte d'África, como pretendía Alaricu. Sicasí, Ataúlfu refugó esi plan, aporfiando na posibilidá d'aportar a un alcuerdu con Honoriu. Esti fechu empioró'l malestar imperante dientro de la nobleza goda, contraria a cualquier tipu de negociación colos romanos.
Asesinatu
El 14 d'agostu de 415, mientres revisaba los sos caballos nes cuadres de Barcino, asesinen a  Ataúlfu. Nun se conoz con certidume la identidá del culpable, pero piénsase que'l rei cayó víctima d'una combalechadura encabezada pol so socesor Sixericu. Especúlase que'l so asesín foi un miembru de la corte llamáu Dubius o Eberwulf que supuestamente sofría la risión del rei por dalgún defectu físicu; ésti sería tamién miembru d'una tribu goda que'l so xefe, Saro, yera'l supuestu hermanu de Sixericu y que fuera asesináu nel pasáu por Ataúlfu.
Sicasí, Ataúlfu nun morrió nel momentu, viviendo'l tiempu abondu pa designar socesor al so hermanu menor. Seya como fuere foi Sixericu'l que xubió al tronu, matando a los seis fíos qu'Ataúlfu tuvo cola so primer esposa, y violando a Gala Placidia. El reináu de Sixericu nun duró más qu'una selmana, y socediólu Walia.
Borey
Borey ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Fonógrafu
El fonógrafu foi'l dispositivu más común pa reproducir soníos grabaos dende la década de 1870 hasta la década de 1880.
Bougnon
Bougnon ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Giro d'Italia 1965
La 48ª edición del Giro d'Italia apostar ente'l 15 de mayu y el 6 de xunu de 1965, con un percorríu de 22 etapes y 4151 km, que'l vencedor completó a una velocidá media de 34,270 km/h. La carrera empezó en San Marín y terminó en Florencia, fechu qu'asocedía per primer vegada na historia.
Tomaron la salida 100 participantes, de los cualos 81 terminaron la carrera.
Vittorio Adorni axudicóse la clasificación xeneral d'esti Giro d'Italia con una gran contundencia. Yá na 6ª etapa ganó destacáu y fíxose cola maglia rosa, y anque solo caltener por dos díes, volvió recuperala na 13ª etapa, una contrarreló individual de 50 km, pa yá nun abandonar el lideralgu. Na 19ª etapa, la etapa reina d'esta edición, con cuatro puerto de monte percima de los 2000 metros, volvió exhibise, ganando en solitariu y alloñando a tolos sos persiguidores en más de tres minutos y mediu. Italo Zilioli repitió'l segundu puestu de la edición anterior, y nel tercer puestu asitióse un mozu Felice Gimondi, próximu vencedor de la ronda italiana y que esi mesmu añu axudicaríase la victoria nel Tour de Francia.
Franco Bitossi foi'l vencedor de la clasificación del monte per segundu añu consecutivu.
Bouhans-et-Feurg
Bouhans-et-Feurg ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Volubilis
thumb|260px|Arcu de trunfu de Caracalla. Walili (Volubilis) ye una antigua ciudá romana asitiada nel territoriu del actual Marruecos, a unos 20 km al norte de Mequinez, al pie del monte Zerhun, y a 4 de Mulay Idris, la ciudá santa de Marruecos. El xacimientu arqueolóxicu de Volubilis ye posiblemente'l xacimientu romanu meyor calteníu d'esta área del norte d'África. Foi incluyíu na llista del Patrimoniu de la Humanidá d'Unesco en 1997.
Historia
Paez ser que la ciudá foi fundada polos cartaxineses nel sieglu III e. C. La ciudá, col nome de Oulili, que paez ser una deformación de «oualili» ('adelfas' en bereber), en dalgún momentu pasó a formar parte del reinu de Mauritania y convirtióse nuna de les capitales reales de Juba II. Nel añu 40, Roma se anexona Mauritania tres l'asesinatu del rei Ptolomeo pol emperador Calígula y Volubilis pasa a formar parte de la provincia de Mauritania Tinxitana, col estatus de conceyu y gobernada por duoviri.
Con una prosperidá basada na producción y comerciu d'aceite (atopáronse numberosos restos de prenses d'aceite), trigu y d'animales selvaxes destinaos a los circos, Volubilis convertir na principal ciudá del interior de la provincia y un importante centru alministrativu, residencia de los procuradores de la provincia. Consecuencia de la so prosperidá, la ciudá foi dotada de belles construcciones, como una basílica, un foru, templos, un arcu de trunfu... Según el Itinerariu de Antonino Pío, Volubilis atopábase asitiada a 144 milles romanes de Tingis y a 4 de la última ciudá romana del interior, Tocolocida. Mientres el reináu de Marco Aurelio, Volubilis arrodiar d'una muralla.
En 631, los árabes tomen la zona, instalando una guarnición en Volubilis. En 789, Idrís I, el fundador de la dinastía idrisí y bisnietu de Mahoma, escapa de los abasides y asítiase en Volubilis, que recupera'l so antiguu nome de Oulili. Cola fundación de Fez por Idris II (808), Volubilis pierde la so importancia, tornando definitivamente nel sieglu XVIII. A principios de sieglu, el segundu sultán alauita, Muley Ismail, desmanteló práuticamente tolos edificios emblemáticos de la ciudá p'aprovechar los sos materiales na construcción de los palacios de la nueva capital de Mequinez, que taba construyendo. El terremotu de 1755 foi'l golpe de gracia pa la ciudá, que s'atopaba práuticamente despoblada.
Restos arqueolóxicos
El xacimientu, qu'ocupa unes 20 ha y anque apenes foi escaváu a la metá, contién infinidá de restos arqueolóxicos y monumentos. Los más importantes son el foru, una basílica del sieglu II y el templu de Xúpiter Capitolino, asitiaos, según el costume romana, no más alto de la ciudá, y l'Arcu de Trunfu de Caracalla, asitiáu sobre'l decumano y construyíu en 217 pa estimar al emperador l'estender la ciudadanía romana a tolos habitantes llibres del imperiu.
Drácula
Drácula (Vlad Draculea) ye'l protagonista de la novela homónima del irlandés Bram Stoker, de 1897, que dio llugar a una llarga llista de versiones de cine, cómics y teatru. Drácula ye'l más famosu de los «vampiros humanos». Dizse que Stoker foi asesoráu por un eruditu en temes orientales, l'húngaru Hermann (Arminius) Vámbéry, que s'axuntó delles vegaes col escritor pa comenta-y les peripecies del verdaderu Drácula.
Opinión común
Por cuenta de delles noveles y versiones cinematográfiques de Drácula, muncha xente piensa que Stoker basó'l so personaxe nuna figura histórica: Vlad Tepes, conocíu como Vlad l'Empalador, y en lleendes de vampiros que circulaben n'Europa oriental. Tepes vivió nel sieglu XV y foi príncipe de Valaquia, (que xunto con Moldavia y Transilvania constituyó'l reinu de Rumanía).
Vlad Tepes
Dende bien pequeñu, Tepes amosó una fascinación morbosa poles mazmorres del castiellu del so padre. Ye un héroe na so tierra, pola resistencia feroz qu'opunxo al avance de los otomanos. Sicasí, foi desaxeradamente cruel colos sos enemigos, a los que condergaba a la pena capital d'empalamientu. Cunta la historia, y de fechu hai grabaos que lo amuesen, que Vlad Tepes echaba nun cuenco sangre de les sos víctimes y moyaba nella'l pan mientres comía. El términu Drácula deriva del rumanu dráculea, que significa «fíu de Drácul», nome col que se conocía al so padre, qu'integraba la Orde del Dragón, fundada pol rei Sixismundu I de Luxemburgu, y que'l so paxellu yera una capa prieta, depués popularizada nes películes. De la mesma, el términu rumanu drácul significa diañu, pero en sentíu qu'equí traduciríamos por fenómenu» o «espertu''» en daqué.
Na Rumanía moderna, el castiellu de Bran y la rexón na que vivió esti personaxe son anguaño un importante destín turísticu.
Referencies a Vlad Tepes
Bram Stoker atopó una curtia referencia al voivoda Drácula nun llibru sobro Valaquia y Moldavia, nel que'l so autor dicía nun pie de páxina: «Drácula, na llingua nativa de Valaquia, significa 'diañu'». La sonoridad d'esti nome prest´-y a Stoker, que llamará orixinalmente al so vampiru «conde Wampyr». Decidió entós llamalo «conde Drácula». Sicasí, Stoker nun conocía nada sobre la vida del verdaderu Tepes (de fechu inclusive anguaño desconócense munchos aspeutos de la so vida y de la so muerte). En realidá, la novela Drácula nun tien rellación cola vida de Vlad Tepes. Tampoco se sabe nada sobre la personalidá y la visión y filosofía de Vlad, polo que fadríamos mal en pensar que'l personaxe de Stoker ta basáu na personalidá d'esta figura histórica. Magar se diz que Arminius Vambéry (en realidá, Ármin o Hermann Bamberger) dio franca información sobro Transilvania y sobro Vlad Drácula a Stoker, la verdá ye que Stoker y Vambéry axuntáronse poques vegaes en Londres, y nun foi necesariamente pa falar de vampiros. Nunca caltuvieron correspondencia, y nun esisten pruebes de que Stoker conociera daqué sobre Tepes.
Fuentes de Stoker
Pa describir los paisaxes de Rumanía, Stoker sirvióse de dos obres: una, d'Emily Gerard, ye La tierra más allá de los montes (1888); y la otra, un Informe sobre los principaos de Valaquia.
Pa topar al verdaderu Drácula históricu, tenemos de mirar los antecedentes lliterarios de la novela de Stoker: en Varney el vampiru, y nos testos de Polidori, Charles Nodier, E.T.A. Hoffmann, Samuel Coleridge, Sheridan -y Fanu, Teophile Gautier y otros, vamos ver cómo'l personaxe del vampiru clásicu va desenvolviéndose adulces hasta convertise nel que toos conocemos col nome de Drácula.
Erzsébet Báthory
Anguaño sábese que Bram Stoker basóse na figura de la condesa húngara Erzsébet Báthory (1560-1614). Según la lleenda bebía y bañábase en sangre, creyendo que-y devolvería la mocedá. Publicaba avisos nos que solicitaba doncelles pa integrar la so corte, a les que depués asesinaba y quitaba el sangre. Cuando foi afayada, atopáronse nos cuartones del so castiellu decenes de calabres de muyeres sangraes. Sicasí, munchos historiadores coinciden en qu'esto nun yera más qu'invención de los sos enemigos pa xustificar la so execución y faese asina coles sos posesiones.
Tolos ayudantes de la condesa Báthory fueron degollaos. Ella foi condergada a vivir zarrada nel so cuartu recibiendo los alimentos por un furacu fechu na paré, daquella la pena capital taba prohibida pa la nobleza. Tiempu dempués foi atopada muerta por unu de los sos carceleros.
L'estrañu misteriosu
Una de les más que posibles grandes referencies qu'arrodia a esta novela ye'l rellatu anónimu L'estrañu misteriosu. Trátase d'una obra anónima alemana de fecha desconocida, traducida darréu al inglés y publicada en 1860. Nella apaecen munchos de los que dempués fueron temes del mundu vampíricu, tanto na lliteratura como dempués nel cine.
Argumentu de "Drácula" de Bram Stoker
Les anotaciones del diariu de Jonathan Harker descríbennos la rellación col so veceru, el conde Drácula, que desea mercar una casona en Londres y solicíta-y que viaxe hasta'l so castiellu p'aldericar los términos del contratu.
La llegada de Harker a Transilvania ta acompañada de suaños terroríficos. El conde namás se dexa ver de nueche, nun se reflexa nos espeyos y amiya poles parés como un gatu. Harker, atacáu por belles vampires con dientes d'arpía, termina nun hospital de Budapest onde una de les monxes escribe a la so prometida, Mina Murray, pa que vaya a recoyelo. Una vegada alquirida la casona n'Inglaterra, Drácula diríxese en barcu hacia ellí zarráu nel so ataúd. El navíu embarranca nes mariñes ingleses, ensin marineros a bordu y col capitán muertu, arreyáu al timón. Nel barcu namái hai un perru monstruosu que salta pela borda.
Mina Murray tien una amiga íntima, Lucy Westenra, una moza sonámbula ya influenciable que ye atacada pol conde. Contra él lluchen el doctor Seward y el sabiu holandés Van Helsing, especialista en ciencies ocultes, que van arrodiar a la enferma d'ayos y cruces y van intentar en vanu salvala con tresfusiones de sangre. Finalmente, el conde Drácula, tresformáu en llobu, ruempe'l cristal de el cuartu de Lucy y de la rapaza y la de la so ma. Lucy, convertida en vampiru, ataca a los neños de la vecindá del campusantu y los doctores devuélven-y la paz travesando'l so corazón con una bargana y cortándo-y la cabeza. La presencia del mal y el terror déxense sentir en tou Londres y son denunciaos pol llocu Renfield, paciente del doctor Seward y siervu de Drácula, que termina dando precioses informaciones a les sos perseguidores enantes de morrer en manes del conde.
Mina Murray, casada yá con Jonathan Harker, ye la nueva víctima del conde. Los doctores, xunto col mozu de la difunta Lucy (Lord Godalmint) y el mozu Morris, forma un grupu p'acabar cola bisarma.
El barriu de Hampstead ta apavoriáu poles aiciones del vampiru, que duerme nel so ataúd na capiya abandonada de la casona de King's Cross, al llau de la clínica del doctor Seward. A pesar de la vixilancia, el vampiru entra na casa y seduz a Mina. Anque consiguen curala asitiándo-y una hostia consagrada na frente, queda xunida mentalmente a él. Esa nueche, el doctor Van Helsing hipnotízala y asina afayen que'l conde volvió a Transilvania en barcu. Los doctores y los sos aliaos escuérren-y nel Orient Express mientres, telepáticamente, Mina cúnta-yos el viaxe del conde en barcu dende Inglaterra hasta Rumanía. Pero'l conde, alvertíu inconscientemente por Mina, escapa de la persecución. Los güeyos de Drácula son hipnóticos. El conde precisa siempres la pasividá de les sos víctimes pa poder atacales.
Mordiatos de celuloide
Esta fascinante historia sedució a los meyores direutores y guionistes de tolos tiempos, dende F. W. Murnau hasta Werner Herzog, pasando por Andy Warhol, Francis Ford Coppola, Roman Polanski y Neil Jordan.
Fueron tan famosos los sos intérpretes, Bela Lugosi o Christopher Lee, como los sos esforciaos perseguidores, Peter Cushing y Anthony Hopkins. La llista d'estrelles cautivaes pol vampiru ye interminable, y nella atópense, dende Isabelle Adjani hasta Winona Ryder. Aristocrática y distante, la figura del inmortal conde suelse identificar anguaño cola imaxe d'actores como Bela Lugosi y Christopher Lee.
Drácula n'asturianu
La novela de Bram Stoker foi traducida al asturianu por Pablo Suárez García y, con dibuxos de Xon de la Campa, asoleyada pola Editorial Laria, nel añu 2019.
Jung Min-ah
Jung Min-ah (3 de marzu de 1994) ye una actriz surcoreana. Empezó la so carrera como actriz infantil participando en drames como Damo (2003), Moda de los años 70 (2005) y Time Between Dog and Wolf.
Colius colius
Colius colius ye una especie d'ave coliforme de la familia Coliidae que vive nel África austral.
Descripción
thumb|left|Exemplar muertu onde se repara'l patrón llistáu del so obispillo. thumb|left|Exemplar garráu a dos ramites amosando'l so banduyu anteáu. Ye una ave d'unos 34 cm de llargu, con una llarga cola que supón aproximao la metá del so llargor, y pesa ente 38–64 g. Presenta un prominente copete eréctil na so cabeza. Los sos partes cimeros, cabeza y pesu son de color gris, salvo una llista blanca flanqueada por dos llistes negres na so obispillo y una banda tresversal colorada na base de la cola, que nun son visibles nun siendo qu'abra siquier parcialmente les nales. Sicasí'l so banduyu ye de color anteado. El so picu ye ablancazáu azuláu cola punta negra curvada escontra baxo. Les sos pates son coloraes.
Estrémase del páxaru mure común porque les partes cimeres d'esta postrera son de tonos pardos y el so picu nun tien la punta más escura como nel páxaru mure dorsiblanco.
Distribución
Estender pel sur d'África dende Namibia y el sur de Botsuana hasta les rexones central y occidental de Sudáfrica. El páxaru mure dorsiblanco prefier los hábitats arbustivos secos como'l veld espinosu, el fynbos y les zones semidesérticas.
Comportamientu
El páxaru mure dorsiblanco ye una especie sedentaria principalmente frugívora, que s'alimenta de frutos, fueyes, granes y néctar. Dacuando baxen al suelu p'alimentase de les flores de les yerbes. Na naturaleza desempeñen un importante papel como diseminador de granes de les plantes con bayes como la Halleria llucida. Pero tamién estiende les granes de les plantes invasores como los miembros de Cotoneaster. Tamién s'alimenta de los biltos de delles plantes polo que dacuando se dediquen a pulgar les cañes de delles plantes ornamentales como les Citharexylum. Los sos vezos alimenticios facer bien impopulares ente los llabradores y los xardineros. Son aves cobardes y tornes y cuando se crucien colos humanos o se queden quietos nel so árbol o se van volando darréu.
Ye una especie social, que se mueve, alimenta y duerme en pequeños grupos, supuestamente d'aves emparentaes, y que suelen realizar afecháu mutuu. La so forma de garrase a les cañes ye paecida a la de los loros, de cutiu cuélguense de les cañes en llugar de posase sobre elles como la mayoría de les aves y con frecuencia garrar a cañes distintes con cada pata. Les plumes de la so llarga cola esprender fácilmente, lo qu'indica que ye un mecanismu de defensa de los depredadores que puedan atrapales pola cola.
Pueden criar en cualquier dómina del añu cuando les condiciones son favorables. Escuenden el so nial en forma de gran concu ente los arbustos. Dambos proxenitores alimenten a los pitucos y tamién por ayudantes, que de normal son fíos de la niarada anterior.
La zona (serie de televisión)
La zona ye una serie de televisión española producida por Movistar+ pa #0. Estrenóse'l 27 d'ochobre de 2017.
Sinopsis
L'inspector Héctor Uría torna al serviciu tres años dempués del grave accidente d'un reactor nuclear al norte d'España como l'únicu sobreviviente del primer grupu qu'allegó en socorru de la central. Agora tien d'investigar el brutal asesinatu d'un home na Zona d'Esclusión.
El rodaxe de la serie trascurrió en 160 llocalizaciones d'Asturies (especialmente Xixón, Uviéu, La Felguera y Pravia) y Madrid.
Repartu
Repartu Principal
William Henry Bragg
William Henry Bragg foi un físicu y profesor universitariu inglés gallardoniáu en 1915 col Premiu Nobel de Física xunto col so fíu William Lawrence Bragg.
Jorge Pombo
Jorge Marcos Pombo Escobar, más conocíu como Jorge Pombo, ye un.
Estadístiques
Datos anovaos el 29 de mayu de 2022.
William Henry Bragg
Biografía
Estudió nel King William's College (na Islla de Man), y nel Trinity College de Cambridge. Foi profesor de física y matemátiques na Universidá d'Adelaide (Australia, 1886-1908), na Universidá de Leeds (1909-1915), na d'Universidá de Londres (1915-1923). Dende 1923 foi profesor de química nel Real Institutu de Gran Bretaña (1923-1942) y direutor del llaboratoriu d'investigación Davy-Faraday.
Investigaciones científiques
Xunto col so fíu William Lawrence Bragg, formuló la llei de reflexón de los rayos X d'un llonxitú d'onda determinada cuando inciden nuna superficie cristalina. Escurrieron l'espectrógrafu de rayos X, que-yos dexó determinar la posición de los átomos en delles clases de cristales.
En 1915 dambos recibieron el premiu Nobel de Física, siendo la primer vegada qu'asocedía'l fechu de qu'un padre y el so fíu recibieren el premiu Nobel.
Ente les sos obres merecen ser reseñaes The World of Sound (1920), Concerning the Nature of Things (1925) y The Universe of Light (1933).
Colius leucocephalus
Colius leucocephalus ye una especie d'ave coliforme de la familia Coliidae que vive n'África Oriental.
Descripción
Mide alredor de 32 cm de llargu, incluyida la so llarga cola, que supón la metá del so llargor total. El so plumaxe ye principalmente abuxáu, con un mestu y finu llistáu negru y ablancazáu nel pescuezu, el pechu y el mantu. Sicasí'l so penachu y mexelles son de color blancu. Amás tien una llista blanca nel llombu que se fai visible solo cuando ta volando. Alredor del güeyu tien una zona ensin plumes de piel escuro. El so picu ye ablancazáu azuláu na parte cimera y ablancazada amarellentada na inferior. Los xuveniles tienen el gargüelu y el pechu anteados.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase nel sur del Cuernu d'África y rexones cercanes, distribuyíu por del sur de Somalia, Kenia, el norte de Tanzania y l'estremu sur d'Etiopía. Habita nes zones de carba greba hasta los 1400 metros d'altitú.
Subespecies
Reconócense les siguientes subespecies según un orde filoxenéticu de la llista del Congresu Ornitolóxicu Internacional:
Joseph McCarthy
Joseph Raymond McCarthy foi un senador republicanu d'Estaos Xuníos pol estáu de Wisconsin dende 1947 a 1957. Durante sos 10 años nel Senáu, McCarthy y el so equipu ficiéronse famosos poles sos investigaciones sobro persones nel Gobiernu de los Estaos Xuníos y otros sospechosos de ser axentes soviéticos o simpatizantes del comunismu infiltriaos n'Alministración Pública o l'Exércitu.
Liladownsia fraile
Liladownsia flaire ye una especie d'inseutu ortópteru de la familia de los acrídidos, de la tribu Dactylotini y el nuevu xéneru Liladownsia. Descubriose en mayu de 2014 nel cordal de la Sierra Madre del Sur, Oaxaca, Méxicu, polos entomólogos estadounidenses de la Universidá de Florida Central (University of Central Florida (UCF), poles sos sigles n'inglés) Derek A. Woller, Paolo Fontana, Ricardo Mariño-Pérez, y Hojun Song.
Jung Mi-kyung
Jung Mi Kyung (Hangul: 정미경) ye una novelista coreana.
Liladownsia fraile
Foi bautizada científicamente n'honor a la cantante y activista mexicana Ana Lila Downs Sánchez (Lila Downs) como reconocencia, non solo a los sos esfuerzos por caltener la cultura indíxena, y a qu'esti chapulín amuesa un gran aposematismo para alvertir de la so toxicidá a les aves, que sirvió tamién para faer tributu a la vestimienta orixinaria y colorida que ye parte de les presentaciones de la cantante, si non qu'amás, estos especímenes fueron topaos na mesma rexón onde naciera Lila Downs y que Paolo Fontana yera "bien fan" de la cantante.
Jung Mi-kyung
Biografía
Jung La mio Kyung nació'l 4 de febreru de 1960 en Masan, provincia de Gyeongsang del Sur, Corea del Sur. Graduóse na Universidá Femenina Ewha en Lliteratura Inglesa y en 1987 debutó na lliteratura al ganar na categoría de drama'l Premiu Lliterariu Joong Ang. Sicasí, dempués d'eso dexó la lliteratura por más d'una década, hasta que publicó'l rellatu "La muyer con arsénicu" nel volume de seronda de Lliteratura del mundu. Dempués concentróse na so carrera lliteraria con gran ésitu.
Liladownsia fraile
Tópase principalmente nos montes de pinos y encinos de la Sierra Madre del Sur (Oaxaca, Méxicu).
Ta consideráu en peligru d'estinción pola Unión Internacional para'l Caltenimientu de la Naturaleza (n'inglés: International Union for Conservation of Nature) o UICN.
Burger Club
Burger Club (Бургер клуб) ye una cadena de restoranes fundada n'Ucraína nel añu de 2008. La so sede atopase en Poltava, n'óblast de Poltava. Atopase presente n'Ucraína, Rusia y Kazakstán. Los sos establecimientos principales atopasen en Kharkiv, Kiev, Poltava y Donetsk, ente otros. El so restorán más nuevo atopase en Penza, Rusia.
Jung Mi-kyung
Obra
El críticu coreanu Kim Kyung-yeon refirióse a la so obra como "la descripción d'una sociedá engañoso y lleno d'espectáculos absurdos, onde la realidá y la falsedá confundir, l'aspeutu esterior define la naturaleza interior y los valores tán destruyíos. Amuésanos la cara escura de la sociedá poscapitalista al traviés de los que lluchen pa vivir nesi absurdu".
Demostró ser una esperta de la novela tradicional, amás de tener la conocencia de la sociedá que correspuende a una escritora del sieglu XXI. Esto postreru puede vese nes sos descripciones microscópiques de les normes de la sociedá de consumu, onde'l valor de representación de les coses ye mayor que'l valor de la so utilidá. Na so primer novela La vida color de rosa escribe: "Nun lleven vaqueros, lleven l'espíritu llibre de Levi's; y nun fumen cigarros, aspiren la imaxe de machu del home de Malboro". Centrar na tentación que suponen les falses posesiones, non na falsedá en sí. N'otres pallabres, nun se detien na crítica de los signos y les imáxenes de falsedá prevalentes na sociedá capitalista, sinón que diendo un pasu más allá, presenta una narrativa dramática de cómo vencemos a sabiendes nel deséu d'esos falsos signos ya imáxenes y atayámonos por ello.
Esi reflexu críticu ta más pronunciáu na so segunda novela La estraña pena del País de les Maravíes. El protagonista, Yi Jung-ho, confiesa: "El dineru ye sangre verde fechu de papel, el dios que me gobierna con una fuercia mayor que'l sangre colorao que cuerre poles mios venes". Jung-ho ye un comerciante de derivaos al que-y gusta "conducir solo col pedal del acelerador, ensin frenar hasta que llega al destín". Ye una representación de la era apoderada pola velocidá del deséu materialista. Jung Mi Kyung llapada a esti imperiu materialista creáu pol materialismu ensin control como "La estraña pena del País de les Maravíes", un mundu que reflexa la dura realidá del sieglu XXI, onde la xente llucha pol consumu y non la producción, pol escesu y non la falta, y pol placer y non el dolor.
Na so obra gusta d'utilizar Seúl, más específicamente'l distritu de Gangnam, un espaciu enfiñíu nel consumismu, como l'escenariu de les sos hestories llenes de deséu consumista y estravagancia. El Gangnam que sirve como fondu de munches de les sos hestories ye la mesma definición de "La estraña pena del País de les Maravíes". Una de les sos meyores obres, La novia del mio fíu, ye una hestoria sobre diferencies económiques y de clase que ye inclusive más intensa que'l conflictu ideolóxicu ente les dos Corees. La protagonista de la hestoria ye una madre de Gangnam que ta inquieta porque'l so fíu sale con una moza del llau equivocáu de la ciudá, pero'l so sentíu hipócrita del refinamientu tórga-y manifestar les sos esmoliciones. Una vegada que lo reconoz, dicir de sigo mesma: "inclusive los mios vicios son triviales, mezquinos ya innobles". Esta repunancia que manifiesta escontra ella mesma espresa de forma esquisita la crítica a la moral vacida de la burguesía del sieglu XXI. Poques vegaes vistu antes na lliteratura coreana, el so cuidadosu estudiu de la vida y los pensamientos de la burguesía arrexuntar nel subxéneru de los "rellatos de Gangnam", xunto coles obres de Jeong Yi-hyun y Seo Hai-jin, una caña relativamente nueva de la lliteratura coreana.
Obres en coreanu (llista parcial)
Rellatos curtios Noveles Escoyetes de rellatos
Villa de los Papiros
La Villa de los Papiros o Villa dei Papiri ye una casa particular de l'antigua ciudá romana de Herculano (anguaño, el conceyu d'Ercolano). Asitiada al noroeste de la ciudá, la residencia queda a mediu camín na fastera del volcán Vesubiu ensin otros edificios qu'apexen el panorama. Foi propiedá del suegru de Xuliu César, Lucio Calpurnio Pisón Cesonino. Nel añu 79, la erupción del Vesubiu cubrió tou Herculano con unos 30 metros de ceniza volcánica. Los restos fueron escavaos per vegada primera ente 1750 y 1765 por Karl Jakob Weber al traviés de túneles soterraños. El so nome deriva del descubrimientu d'una biblioteca na casa con 1.785 rollos de papiru carbonizaos. Dende l'añu 1997 forma parte del sitiu Patrimoniu de la Humanidá llamáu «Zones arqueolóxiques de Pompeya, Herculano y Torre Annunziata», en concretu col códigu 829-004.
Arquiteutura y obres d'arte
El frente de la villa escurría a lo llargo de más de 250 metros paralelu a la llinia de la mariña. Taba tamién arrodiada por un xardín zarráu por pórticos, pero con una amplia franxa de xardinos de verdures, viñeos y montes hasta una pequeña badea. Asitiada a unos cientos de metros de la casa más cercana en Herculano, la casa de Pisón tenía cuatro niveles dispuestos nuna serie de terraces na fastera y yera una de les cases más luxoses de too Herculano y Pompeya. La Villa de los Papiros tamién allugaben una amplia coleición d'ochenta escultures de magnífica calidá, munches d'elles calteníes anguaño nes sales de los grandes bronces nel Muséu Arqueolóxicu Nacional de Nápoles. thumb|left|Estatues de los corredores. La villa permanez fiel na so disposición xeneral al esquema estructural y arquitectónico fundamental d'una villa suburbana nel campu alredor de Pompeya. El atriu funcionaba como un antepar y un mediu de comunicación coles diverses partes de la casa. La entrada abrir con un pórticu de columnes escontra'l llau del mar. Alredor del concu del impluvio del atriu había once estatues surtidor representando a sátiros virtiendo agua d'un cántaru y putti llanzando agua de la boca d'un delfín. Otres estatues y bustos atopar nes esquines alredor de les parés del atriu.
El primer peristilo tenía diez columnes a cada llau, y una piscina nel centru. Nesti cortil atoparon el herma de bronce d'un Doríforo, un retruque del atleta de Policleto, y el herma d'una amazona fechu por Apolonio fíu de Arquias d'Atenes. El segundu gran peristilo puede algamar pasando por un gran tablinio nel que, so un propileos, taba la estatua arcaica d'Atenea Promacos. Una coleición de bustos de bronce taben nel interior del tablinio. Ente ellos taben la cabeza d'Escipión l'Africanu.
Les auténtiques dependencies pa vivir y recibir tán arrexuntaes alredor de los pórticos y les terraces de manera que la lluz del sol y la vista del campu y el mar pueden esfrutase más direutamente polos ocupantes y convidaos a la casa. Na zona d'habitación, instalaciones de baños fueron sacaes a la lluz y la biblioteca de papiros carbonizaos asitiaos dientro de capsae de madera, dalgunos d'ellos en baldes ordinaries de madera y alredor de les parés y dalgunes nos dos llaos d'una serie de baldes nel mediu de l'habitación.
Rupert Julian
Rupert Julian foi un actor, direutor, guionista y productor cinematográficu d'Estaos Xuníos.
Villa de los Papiros
Epicureísmu y la biblioteca
Calpurnio Pisón creó una biblioteca sobremanera de calter filosóficu. Créese que la biblioteca foi axuntada y escoyida pol amigu de la familia y veceru de Trió, el epicúreo Filodemo de Gadara. El siguidores d'Epicuro estudiaben les enseñances d'esti filósofu natural y moral. Esta filosofía enseñaba que l'home yera mortal, que'l cosmos ye la resultancia d'un accidente, que nun hai nengún dios providencial, y que'l criteriu d'una bona vida ye'l placer y templanza. Les conexones de Filodemo con Pisón diéron-y la oportunidá d'influyir a los mozos estudiantes de lliteratura griega y filosofía que s'axuntaben alredor d'él en Herculano y Nápoles. Gran parte de la so obra afayar n'alredor de mil papiro na biblioteca filosófica recuperada en Herculano. Anque la so obra en prosa ye detallada nel estilu nerviosu típicu de la prosa griega helenística anterior al resurdimientu del estilu áticu dempués de Cicerón, Filodemo superó l'estándar lliterariu mediu al qu'aspiraben la mayor parte de los epicúreos. Tamién tuvo ésitu ál influyir nos romanos más cultos y distinguíos de la dómina. Nenguna de les sos obres en prosa yera conocida hasta que los rollos de papiru afayar ente les ruines d'esta villa.
Rupert Julian
Biografía
El so verdaderu nome yera Thomas Percival Hayes, y nació en Whangaroa, Nueva Zelanda, siendo los sos padres John Daly Hayes y Eliza Harriet Hayes.
Rupert Julian actuó nel teatru y nel cine na so nativa Nueva Zelanda y Australia enantes d'emigrar a los Estaos Xuníos en 1911, onde empezó una carrera como actor nel cine mudu d'Universal Studios.
Villa de los Papiros
Epicureísmu y la biblioteca
A la de la erupción del Vesubiu nel añu 79, la pervalible biblioteca taba empaquetada en caxes preparaes pal treslláu a un llugar más seguru cuando foi sosprendida por un fluxu piroclástico; la erupción col tiempu depositó unos 20-25 metros de ceniza volcánica sobre'l llugar, xamuscando los rollos pero calteniéndolos, de manera que ye la única biblioteca que sobrevivió de l'Antigüedá, cuando la ceniza endurecer pa formar toba volcánica.
Escavación
Entá queden 2,800 m² por escavar nesta villa suburbana, la más luxosa del llugar de vacaciones de Herculano. So la zona escavada, nueves escavaciones realizaes nos años noventa revelaron dos plantes primeramente desconocíes de la villa, que taba construyida sobre una serie de terraces que daben escontra'l mar.
La razón de que'l restu del llugar nun s'escavara ye que'l gobiernu italianu ta practicando una política de caltenimientu y non escavación, y ta más comenenciudu en protexer lo que yá foi descubiertu. David W. Packard, que dotó de fondos a la obra de caltenimientu en Herculano al traviés del so Packard Humanities Institute, manifestó tar dispuestu a financiar la escavación de la Villa de los Papiros cuando les autoridaes dexar; pero nenguna obra va dexase equí hasta que se complete un analís de viabilidá, que se tuvo preparando mientres dellos años. La primer parte del estudiu apaeció en 2008 pero nun inclúi calendariu o costu, yá que la decisión sobre siguir escavando ye de calter políticu.
Rupert Julian
Biografía
En 1915 empezó a trabayar na direición, de cutiu dirixendo a la so esposa, Elsie Jane Wilson, pero la so función yera puramente rutinaria hasta qu'en 1923 foi designáu pa completar la película Merry-Go-Round, al ser despidíu del proyectu'l direutor orixinal, Erich von Stroheim. Otra destacada película empobinada por él foi la producción de 1925 protagonizada por Lon Chaney The Phantom of the Opera.
Villa de los Papiros
Muséu J. Paul Getty
El muséu orixinal J. Paul Getty en Pacific Palisades ye una copia llibre de la Villa de los Papiros, tal como se publicar en -y Antichità di Ercolano. L'edificiu del muséu construyir a principios de los setenta pola firma arquitectónica de Langdon y Wilson. L'asesor arquiteutónicu Norman Neuerburg y curador del Getty d'antigüedaes Jiri Frel trabayó estrechamente con J. Paul Getty pa desenvolver los detalles interior y esterior. Yá que la Villa de los Papiros taba quemada pola erupción y gran parte d'ella permanez ensin escavar, Neuerburg basó munchos detalles arquiteutónicu y paisaxísticu del muséu n'otres cases romanes antigües nes ciudaes de Pompeya, Herculano y Estabia.
Rupert Julian
Biografía
Sicasí, tres la llegada del cine sonoru la so carrera empezó a tornar, siendo les sos útlimos filmes The Cat Creeps y Love Comes Along (dambos de 1930).
Rupert Julian finó en Hollywood, California, en 1943 por causa de un ictus. Tenía 64 años d'edá. Foi soterráu nel Campusantu Forest Lawn Memorial Park de Glendale, California.
Villa de los Papiros
Muséu J. Paul Getty
Col treslláu del Muséu al Centro Getty, la «Villa Getty» tal como se la llapada anguaño, foi anovada; reabrióse'l 28 de xineru de 2006.
Na lliteratura moderna
Delles escenes de la novela superventes de Robert Harris Pompeya se ambientan na Villa de los Papiros, xusto primero que la erupción tragar. Méntase la villa como propiedá del aristócrata romanu Pedius Cascus y la so esposa Rectina. (Plinio el Mozu menta a Rectina, a quien llama esposa de Tascio, na Carta 16 del Llibru VI de los sos Epístoles.) Al empiezu de la erupción, Rectina prepara la biblioteca pa sacupala y unvia un mensaxe urxente al so vieyu amigu, Pliniu'l Vieyu, quien comanda l'Armada romana en Miseno al otru llau del Golfu de Nápoles. Plinio darréu unvia un barcu de guerra, y llega a la vista de la villa, pero la erupción tórga-y amiyar y llevase a Rectina y la so biblioteca, de manera que queda la mesma por que los arqueólogos modernos atopar.
Bouhans-lès-Montbozon
Bouhans-lès-Montbozon ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Antonio González-Zavala Peña
Antonio González-Zavala Peña ye un diplomáticu y abogáu asturianu que dende'l 24 d'agostu de 2021 exerce d'embaxador d'España en Guinea-Bisáu.
82 Eridani
82 Eridani (82 Eri / y Eridani) ye una estrella na constelación d'Erídanu de magnitú aparente +4,23. Alcuéntrase a 19,7 años lluz del Sistema Solar, siendo GJ 1061 —distante 7,9 años lluz—, la estrella conocida más cercana a ella.
Carauterístiques
82 Eridani ye una nana mariella de tipu espectral G8V con una temperatura efectivo de 5401 K. Menos lluminosa que'l Sol, la radiación qu'emite equival al 66% de la radiación solar. La so masa envalorada ye un 30% inferior a la del Sol y el so diámetru ye igual al 92% del diámetru solar. Xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada de 1,8 km/s y nun amuesa actividá cromosférica. El so periodu de rotación ye de 33,2 díes.
82 Eridani tien un conteníu metálico inferior a la solar, siendo'l so índiz de metalicidá [M/H] = -0,23. Los niveles de tolos elementos evaluaos son menores que nel Sol y la so bayura relativa de fierro apenes supera'l 40% de la solar ([Fe/H] = -0,38). Tocantes al so cinemática, 82 Eridani tien una velocidá radial de 84 km/s, pero la so velocidá espacial respectu al Sistema Solar ye de 129 km/s. Esta elevada velocidá espacial, la so baxa metalicidá, según la sustancial escentricidá de la so órbita galáutica (y = 0,40), suxuren que la so edá puede entepasar los 10.000 millones d'años, magar paez tener una leve sobreabundancia de metales pa la so edá. Cuidao que'l so planu orbital alcuéntrase fundamentalmente dientro del planu galácticu —como la mesma órbita del Sol—, ye considerada una vieya estrella de discu. Sicasí, otres estimaciones basaes namái na so actividá cromosférica y el so periodu de rotación asígnen-y una edá significativamente inferior de 5.760 millones d'años.