cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nacionalismu irlandés
La Primer Guerra Mundial y el Llevantamientu de Pascua
Sía que non, los trabayos de la Convención viéronse atayaos pola Ofensiva de Primavera llanzada polos alemanes nel Frente Occidental, obligando a Gran Bretaña a estender la conscripción a Irlanda, que venceyó la implantación del Autogobiernu a la mesma. Esta midida convertir en desaxeradamente impopular, y tantu el Partíu Irlandés, lideráu agora por John Dillon, como la Lliga Toos per Irlanda y el Sinn Féin oponer a ella. La Crisis de la Conscripción de 1918 contribuyó decisivamente a estender el sofitu al Sinn Féin ente la población. El Armisticiu de Compiègne punxo fin a la Guerra en payares, tres lo que se convocaron nueves eleiciones.
Separatismu militante ya independencia irlandesa
Nes eleiciones xenerales de 1918, el Sinn Féin llogró 73 escaños, 25 d'ellos ensin oposición, lo que significaba en términos relativos un 70% de la representación irlandesa. Llogró un total del 47,5% del votu, anque la representación nel Ulster foi minoritaria. En total, llograron 485.105 votos contra 236.393 del IPP, 305.206 pa los Unionistes y 15.037 pa los Llaboristes.
Los Parllamentarios de Sinn Féin negar a ocupar los sos asientu en Westminster, estableciendo'l so propiu Parllamentu, el First Dáil, en xineru de 1919 y proclamando la República d'Irlanda. Los nacionalistes del sur d'Irlanda, provecíos ante la lentitú nel procesu d'autogobiernu, inoraben la cuestión pendiente del Ulster, argumentando qu'a los unionistes nun los quedaría otra opción qu'aceptar la independencia. El 11 de setiembre de 1919, los británicos proscribieron el Dáil, declarándolo una asamblea illegal una y bones Irlanda siguía formando parte del Reinu Xuníu.
Arthur Griffith, por casu, yera partidariu de la resistencia pasiva frente al usu de la fuercia, pero nun pudo faer nada frente a la violenta guerra de guerrilles ente l'IRA y les fuercies de la corona ente 1919-1920. El conflictu militar saldar en 1919 con unos cuantos asesinatos, pero a partir del branu de 1920, les cifres empezaron a amontase tres la llegada a Irlanda de dos fuercies paramilitares britániques: los Black and Tans y la División Auxiliar. Ente payares de 1920 y xunetu de 1921, en redol a 1000 persones perdieron la vida (por namái 400 hasta entós).
Coles mesmes, nel nordeste del Ulster españó una guerra sectaria cuando, en xunetu de 1920, grupos de lealistas, ayudaos dacuando pola Ulster Special Constabulary, atacaron a la población nacionalista católica en represalia poles aiciones del IRA. Esti conflictu que duró hasta'l branu de 1922 cobróse 550 vides, el 58% de les cualos correspondíen a civiles católicos.
Estremando Irlanda
Mientres, los británicos trataben de resolver el conflictu tomando como base l'Autu Gobierno ya introduciendo una cuarta llei d'Autogobiernu. Esti enclín venía impuesta pol líder unionista Sir Edward Carson y l'astención del Sinn Féin del Parllamentu de Westminster. Carson consiguió asegurar l'Autu Gobierno pa seis condaos del Ulster como Irlanda del Norte, y el Primer Ministru Lloyd George concedió igualmente l'Autogobiernu a los otros veitiseis condaos d'Irlanda del Sur so l'Acta de Gobiernu d'Irlanda de 1920. Sicasí, l'alcuerdu de gobiernu autónomu llindáu yá nun yera aceptable pa los nacionalistes irlandeses, que se consideraben el gobiernu lexítimu de la República d'Irlanda, incluyendo tola isla. Tres les eleiciones de mayu de 1921, el parllamentu d'Irlanda del Norte empecipió les sos sesiones el 7 de xunu
L'Acta de 1920 autorizaba a la creación d'un Conseyu d'Irlanda que s'encargaría del establecimientu de fronteres, cola perspeutiva de llograr la unidá de la isla en 50 años (1971).
Les lluches nel sur concluyeron el 11 de xunetu de 1921 con una tregua ente l'IRA y el Gobiernu Británicu. Tres dellos meses de negociación, el Dáil y el gobiernu de Lloyd George roblaron n'avientu'l Tratáu Anglo-Irlandés, magar que la violencia nel norte siguía. Esti Tratáu ufiertaba a "Irlanda del Sur" una independencia enforma mayor que la prevista nel Autu Gobierno, anque siguiría venceyada a la corona británica nel marcu de la Commonwealth, con un estatus de dominiu, similar al de Canadá o Australia. Pela so parte, dexar a Irlanda del Norte'l quedar fora d'esti Tratáu y siguir formando parte del Reinu Xuníu.
Finalmente, los representantes de Sinn Féin aportaron a l'abolición de la República d'Irlanda de 1919 y confirmaron la partición de la isla ente l'Estáu Llibre Irlandés y Irlanda del Norte.
El Segundu Dáil ratificó'l Tratáu'l 7 de xineru de 1922 y nes inmediates eleiciones xenerales del 16 de xunu vieron reforzada la so posición, con 58 parllamentarios Sinn Féin pro Tratáu (239.195 votos), 36 Sinn Féin anti Tratáu (132.161 votos), 17 Llaboristes, 7 diputaos del Partíu Agrícola y 10 Independientes (restu de votos 247.082). Pero pa munchos republicanos, esta resultancia yera de tou puntu inaceptable. Argumentaben que l'eleutoráu aceptara'l Tratáu namái como respuesta a l'amenaza británica de guerra si esti yera refugáu. Naquel momentu, la principal cuestión qu'estremaba a los nacionalistes yera si'l nuevu estáu sería totalmente soberanu. Los Antitratadistas afirmaben que nunca lo sería, a los que Michael Collins, unu de los negociadores del Tratáu defendía que'l Tratáu apurriría a Irlanda la oportunidá pa llograr una plena independencia. Significativamente, ente que la mayoría del gabinete del Dáil taba a favor del Tratáu, el presidente Éamon de Valera y los ministros Cathal Brugha y Austin Stack, dimitieron por tar en contra.
La partición d'Irlanda nun amenó demasiao discutiniu, por trés razones. De primeres, el Tratáu establecía la creación d'una Comisión de Fronteres que determinaría con exactitú la frontera con Irlanda del Norte en 1925. Los nacionalistes creíen firmemente qu'esta Comisión otorgaría grandes partes del estáu británicu al Estáu Llibre Irlandés, lo que n'última instancia convertiría la esistencia d'Irlanda del Norte en daqué invidable económicamente. De segundes, l'IRA en bloque, dirixíu por Collins, empezara a preparar operaciones militares contra l'Estáu del norte a empiezos de 1922. Y a lo último, el gobiernu y el parllamentu de los norirlandeses yá llevaba funcionando seis meses.
Collins trató de llograr un compromisu ente les faiciones pro y antitratado, proponiendo una Constitución na que nun se mentara al rei británicu, pero cualquier cambéu del Tratáu foi vetada polos Británicu, al entender que s'axustara de bona fé. N'abril de 1922, la executiva del IRA desvenceyar de l'autoridá del Dáil, afirmando que violaren el so xuramentu de la República Irlandesa. En xunetu, primíu polos británicu, Collins viose obligáu a atacar a un grupu de disidentes del IRA antitratado qu'ocuparen Four Courts en Dublín, empecipiándose d'esta miente la Guerra civil irlandesa. Nella enfrentaríense l'acabante formar Exércitu Irlandés (compuestu por miembros del IRA protratado y nuevos reclutes, incluyendo veteranos irlandeses de la Primer Guerra Mundial) y los miembros antitratado del IRA (la gran mayoría de la organización), encabezaos por Liam Lynch. Los Antitratadistas cuntaben col sofitu d'Éamon de Valera, antiguu presidente de la República. El gobiernu del Estáu Llibre Irlandés consiguió finalmente ganar a los antitratadistas en mayu de 1923, cuando l'IRA solicitó un altu al fueu. La guerra civil costó más vides que la guerra contra los ingleses y les otomíes cometíes por dambos bandos enllenaron d'amargura la vida política irlandesa. Otru efeutu d'esta guerra foi la confirmación de la partición d'Irlanda, una y bones l'IRA, estremáu y somorguiáu na guerra, nun pudo llevar a cabu les operaciones entamaes nel Norte. Por si fora poco, tres l'asesinatu de Michael Collins por Antitratadistas n'agostu de 1922, l'agresividá escontra'l norte foi decayendo pasu ente pasu.
L'Estáu Llibre
La Guerra Civil causó una quebra permanente nel nacionalismu irlandés. En ciertu mou representaba la continuación de la diferencia secular ente católicos conservadores y republicanos radicales. La posición política del nuevu estáu taba representada pol Cumann na nGaedheal (darréu rebautizado como Fine Gael). Nestos primeros años, el gobiernu del Estáu Llibre tuvo marcáu por un intensu conservadorismu tantu no social como no económico, ante la medrana d'un llevantamientu republicanu. Les decisiones de gobiernu tuvieron fuertemente marcaes pol cleru católicu. Ello ye que hasta dómines relativamente recién, la Ilesia católica exerció una enorme influencia na política y sociedá irlandeses.
En 1925, la Comisión de Fronteres establecida pa estudiar les fronteres ente Irlanda del Norte y el Estáu Llibre Irlandés emitió'l so informe. Sosprendentemente pa los nacionalistes irlandeses, en llugar de vencer grandes árees del Norte al Estáu Llibre, este recibiría namái una pequeña parte del sur d'Armagh y Fermanagh y perdería parte de Donegal oriental. Pa evitar la so publicación, los gobiernos del Estáu Llibre y de Gran Bretaña ratificaron les fronteres de 1921, y a cambéu se eximió a Irlanda de pagar parte de la delda nacional británica.
De resultes, en marzu de 1926, Sinn Féin optó por abandonar el Dáil y Eamon de Valera arrenunció al lideralgu del partíu, fundando en mayu'l Fianna Fáil con otros miembros del IRA anti-Tratáu, y volviendo al Parllamentu en 1927. Mientres la década de 1930 prosiguió la violencia caleyera ente los grupos pro y anti tratáu. El IRA considerábase l'únicu herederu lexítimu de la República Irlandesa de 1919, considerando al Estáu Llibre como un enemigu impuestu polos británicos pero tres la creación de Fianna Fáil, tamién d'orientación republicana, el so sofitu popular amenorgóse. Los sos miembros llanzaron una campaña de bombes n'Inglaterra na década de 1940 y una campaña nes fronteres d'Irlanda del Norte nos años 50. Dambes fueron un fracasu.
Pela so parte, l'Estáu Llibre desenvolvió una política intensamente nacionalista. Una de les sos manifestaciones más patentes foi la introducción del irlandés como llingua oficial y na educación. Los nacionalistes suañaben con qu'esti idioma convertir na llingua falada del pueblu, pero nunca tuvieron ésitu; munchos activistes en pro del irlandés argumentaben qu'esti idioma convirtiérase nun meru símbolu d'identidá pal gobiernu. En teoría, tres l'aprobación de la Constitución de 1937, l'Estáu irlandés comprometer col llogra d'una Irlanda Xunida (anexón d'Irlanda del Norte). Los artículos 2 y 3 d'esta constitución, afirmen que'l territoriu del Estáu irlandés inclúi tola isla d'Irlanda. Sicasí, al igual que cola recuperación del idioma irlandés, esti compromisu con una Irlada Xunida quedó llindáu a la retórica. Ello ye que el gobiernu de Valera detuvo y executó a miembros del IRA por ataques armaos contra'l Norte. En 1940 ufiertar a De Valera la unificación de la isla si decidía entrar na Segunda Guerra Mundial contra les potencies de la Exa, pero tornó la ufierta.
En 1949, el Estáu Llibre Irlandés abandonó la Commonwealth y proclamóse la República d'Irlanda.
Irlanda del Norte
N'Irlanda del Norte, la comunidá católica o nacionalista yera una minoría dientro d'un estáu Protestante y unionista. Sicasí, la mayoría de los nacionalistes del norte nun yeren partidarios del republicanismu militante antes de Los Disturbios de los años 70. En 1918 votaren mayoritariamente al Partíu Nacionalista, moderáu en llugar d'a l'estremista y republicanu Sinn Féin, y asina siguiríen faciendo lo mesmo hasta'l convulso final de los años 60. El Partíu Nacionalista empezó a ser vistu como un grupu irrelevante tres la campaña en pro de los Derechos Civiles llanzada p'acabar cola discriminación que sufría la minoría católica del Ulster (vease Asociación polos derechos civiles d'Irlanda del Norte). Sicasí, el baturiciu promovida por esta campaña provocó la reaición inmediata de los Unionistes y de la Fuercia Voluntario del Ulster, qu'afirmaben qu'esta asociación nun yera más qu'otra manifestación del IRA, faciendo españar la violencia nun conflictu de trenta años de duración conocíu como Los Disturbios (The Troubles)
La IRA, que s'empobinara escontra'l marxismu mientres los últimos años de los 60 biforcar en dos rama, l'IRA Oficial y l'IRA Provisional. Los "Oficiales" abandonaron la llucha armada en 1972, ente que los "Provisionales" o "Provos" llanzaron una guerra de guerrilles contra l'estáu d'Irlanda del Norte col propósitu de crear una nueva República Irlandesa que tomara los 32 condaos. Esta campaña militar duraría hasta finales de los 90.
Tres esto, los nacionalistes del norte decantaríense principalmente pol Partíu Socialdemócrata y Llaborista (SDLP), un partíu moderáu y social demócrata. El SDLP, lideráu por John Hume, defendía la coesistencia pacífica colos Unionistes n'Irlanda del Norte, mientres otros munchos nacionalistes sofitaben a l'IRA Provisional, al que percibíen como'l so principal valedor, especialmente nos primeros años del Conflictu. Pero'l brazu políticu del IRA, el Sinn Féin, nun llogró bones resultancies nes eleiciones hasta la década de los 80. Mientres esos años, la inestabilidá de la zona provocó una recesión económica con altos tases d'inflación y desemplegu.
Los candidatos del Sinn Féin empezaron a mover al SDLP en delles circunscripciones nacionalistes, especialmente tres les fuelgues de fame del 81. Mientres estes fuelgues, el miembru del IRA Bobby Sands foi escoyíu nes eleiciones al parllamentu británicu en Fermanagh/Tyrone Sur por 30.942 votos frente a los 29.046 de Harry West, el candidatu unionista. Tres la muerte de Sands, el so escañu foi ocupáu por Owen Carron, direutor de campaña de Sands, que s'impunxo na votación per un marxe entá mayor que'l llográu por Sands. Esta victoria concenció al Sinn Féin, lideráu por Gerry Adams de les ventayes de comparacer en futures eleiciones y abandonar la llucha armada. Sicasí, habría qu'esperar hasta 1994 por que l'IRA Provisional abandonar definitivamente les armes. Dempués del altu'l fueu, Sinn Féin convirtióse nel partíu nacionalista más poderosu d'Irlanda del Norte, ameyorando les sos resultancies na República d'Irlanda.
En 1998, Sinn Féin y SDLP roblaron el Alcuerdu de Belfast pol cual establecióse la repartida del poder dientro d'un gobiernu restituyíu a Irlanda del Norte. Sinn Féin diz que la so meta al llargu plazu sigue siendo la unificación d'Irlanda. L'aplicación d'esti alcuerdu entá nun se completó.
L'actualidá
Los principales partíos políticos representantes de la tradición nacionalista moderada son Fianna Fáil, Fine Gael y el SDLP. Pela so parte, el republicanismu irlandés atópase representáu por Sinn Féin.
República d'Irlanda
El nacionalismu irlandés camudó dramáticamente dende la dómina del Estáu Llibre, especialmente tres los años 60, cuando la prosperidá fizo que les prioridaes social y económicu modificárense, al igual que les rellaciones col norte.
Les llealtaes y rivalidaes de la Guerra fuéronse difuminando, pero la influencia de la Guerra Civil ye entá patente nes distintes interpretaciones de la hestoria espuestes por Fine Gael, descendiente de los fundadores del Estáu Llibre y Fianna Fáil, los herederos de la faición anti-Tratáu. Sicasí, dambos grupos aspiren a una Irlanda xunida. Los gobiernos irlandeses afirmaron tres el Alcuerdu Anglo-Irlandés de 1985 que van respetar la voluntá de los habitantes d'Irlanda del Norte sobre'l so futuru. Sicasí, esti alcuerdu confirma'l lexítimu papel del gobiernu d'Irlanda como "conseyeru" nel Ulster.
En 1998, como parte del Alcuerdu de Vienres Santu, los artículos 2 y 3 de la Constitución d'Irlanda que reclamaben la soberanía sobre'l norte y crearen rensía nes files unionistes, fueron enmendados, esaniciando asina cualquier reclamación territorial esplícita.
Hasta 1985, Sinn Féin negar a ocupar los sos asientos nel Parllamentu de la República, siguiendo la política de los sos predecesores nos años 20 y como amuesa de refuga a un estáu irlandés que nun consideraben lexítimu. Esta postura ye anguaño caltenida namái pol pequeñu Sinn Féin Republicanu, anque'l mesmu Sinn Féin caltién una actitú ambigua escontra la reconocencia de la República Irlandesa.
Los nacionalistes irlandeses nun contemplaron la so integración na Xunión Europea como una amenaza pa la soberanía irlandesa. Esto puede esplicase por delles razones; de primeres, Irlanda foi un importante beneficiariu de los Fondos Europeos; de segundes, la integración dexó a Irlanda amenorgar la so dependencia de Gran Bretaña, tantu no económico como no político.
Una carauterística del nacionalismu en munchos países europeos ye la hostilidá escontra la inmigración estranxera. Pel momento, esto nun se produció nel nacionalismu irlandés, pese al gran volume d'inmigrantes recibíu per Irlanda nos últimos años. Esto nun implica, sicasí, que nun esista un sentimientu anti-inmigración. En 2004, foi revocada una clausa añedida a la constitución que concedía la nacionalidá irlandesa a cualquier persona nacida n'Irlanda. La esmolición del pueblu irlandés yera qu'esto dexaría permanecer nel país a cualquier pareya que tuviera un fíu, independientemente del so estatus llegal.
Irlanda del Norte
Irlanda del Norte sigue siendo parte del Reinu Xuníu de la Gran Bretaña ya Irlanda del Norte, pero una importante minoría nacionalista preferiría formar parte d'una Irlanda xunida. N'Irlanda del Norte, el términu "nacionalista" úsase indistintamente pa describir tantu a la población católica como a los siguidores del Partíu Social Demócrata y Llaborista. "Nacionalismu" nesti sentíu más acutáu, fai referencia a una tradición política partidaria de la independencia d'una Irlanda xunida al traviés de métodos non violentos. Los nacionalistes más militantes, casu de Sinn Féin son llamaos "republicanos" y tienen una considerancia distinta.
Poles razones históriques mentaes, casi tolos nacionalistes norirlandeses son católicos. La postura tradicional nacionalista ye considerar qu'Irlanda del Norte foi creada de manera artificial al ser la única zona del país con mayoría Protestante y Unionista. Según esta visión, les últimes eleiciones celebraes en toa Irlanda tuvieron llugar en 1918, cuando'l Sinn Féin llogró 73 de los 105 escaños en xuegu col 46,9% de los votos. Esto foi de dalguna manera escaecida pol Alcuerdu de Vienres Santu, sofitaos pol Gobiernu irlandés, Sinn Féin y SDLP y sancionaos por un referendu celebráu simultáneamente en toa Irlanda. L'Alcuerdu axusta que'l estatus d'Irlanda del Norte nun va poder ser alteriáu ensin un alcuerdu mayoritariu dientro d'Irlanda del Norte. En teoría, los nacionalistes modernos tán dispuestos a "compartir el poder" colos unionistes, col oxetivu al llargu plazu d'una Irlanda xunida col consensu unionista.
Flueggea virosa
La llira (Flueggea virosa) ye una especie de planta de la familia de les filantacees. thumb|240px|Xamasca thumb|240px|Frutos thumb|240px|Fueyes thumb|240px|Inflorescencia thumb|240px|Hábitat
Hábitat
Alcuéntrase nes sabanes del centru y sur d'África, n'Asia topical y subtropical y nes islles Mascareñes.
Descripción
Ye un arbustu que crez de 2 a 3,5 m d'altor, con numberoses cañes angulares a partir de la base.
Propiedaes
Utilizar nel tratamientu de la malaria les infeiciones renales y como estimulante. Tamién se-y atribúin propiedaes antibacterianas y pa solliviar la diabetes, el reumatismu y los desordes hepáticos. y estomacales. Contién alcaloides como norsecurinina y epoxynorsecurinina
Taxonomía
Flueggea virosa describióse por (Roxb. ex Willd.) Royle y espublizóse en Illustrations of the Botany ... of the Himalayan Mountains ... 328. 1836. Flueggea: nome xenéricu que foi nomáu n'honor del botánicu alemán Johannes Flüggé.
virosa: epítetu llatín ;Variedaes:
Conami portoricensis (Kuntze) Britton
Report Fuji Bamboo Garden
Report Fuji Bamboo Garden (embrivíu Rep. Fuji Bamboo Gard.) ye una revista con ilustraciones y descripciones botániques que ye editada pol Xardín de Bambú Fuji y espublizóse en Xapón
Saint-Gauzens
Saint-Gauzens ye una comuña francesa del departamentu de Tarn, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Missi Pyle
Andrea Kay "Missi" Pyle ye una actriz d'Estaos Xuníos. Trabayó en delles películes, incluyendo Héroes fora d'órbita, Cuestión de pelotes, Charlie y la fábrica de chocolate y Harold & Kumar Escape from Guantanamo Bay. Al pie de la tamién actriz Shawnee Smith forma parte del grupu country rock Smith & Pyle.
Biografía
Andrea Kay "Missi" Pyle, fía de Linda y Frank Pyle, nació en Houston, Texas, pero criar en Tennessee. Tien dos hermanes mayores, Debbie y Julie; dos hermanos mayores, Sam y Paul; un mediu hermanu menor, Gordon; y una mediu hermana, Meredith. Pyle asistió a la Escuela d'Artes de Carolina del Norte onde se graduó en 1995. Polos sos llogros, foi estremada pola Poplar Pike Playhouse na so alma mater, la secundaria de Germantown en Tennessee.
El 12 de setiembre de 2008 casóse con Casey Anderson, un especialista n'osos pardos de la National Geographic. La boda tuvo una temática country-western y foi celebrada en Montana. Ente los invitaos presentes tuvieron el osu de Anderson, Brutus, y la compañera de banda de Pyle, Shawnee Smith.
Carrera
Foi estrella convidada en delles series de televisión, incluyendo Friends, Heroes, Mad About You, Boston Legal, Frasier, The Sarah Silverman Program ,"My Name Is Earl" nel capítulu llamáu: "Rompí la pervalible estauína de Joy" y la profesora de Jake Ms. Pasternack en Two and a Half Men. Empezó la so carrera con un pequeñu papel en As Good as It Gets, protagonizada por Helen Hunt y Jack Nicholson. Depués de Galaxy Quest, película que la fixo popularmente conocida, Soccer Mom, tuvo papeles secundarios en Bringing Down the House (pol cual foi nomada xunto a Queen Latifah pa los MTV Movie Awards a la meyor engarradiella), Josie and the Pussycats, Home Alone 4, Exposed, Big Fish, Along Came Polly, Soul Plane y Charlie and the Chocolate Factory. Apaez casi irreconocible en Cuestión de pelotes. Tamién tien una pequeña participación en 50 First Dates. Foi asitiada nel númberu 98 de la llista "Hot 100" de la revista Maxim en 2004. Missi Pyle ye de cutiu confundida físicamente cola actriz Elaine Hendrix, anque dambes nun tienen rellación na realidá.
Kotaro Kawasato
Kotaro Kawasato (川里 光太郎, ) ye un futbolista xaponés.
Routot
Routot ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ryuji Saito
Ryuji Saito (才藤 龍治, ), ye un futbolista xaponés.
Daimús
Daimús ye un conceyu de la Comunidá Valenciana, España. Pertenez a la provincia de Valencia, na comarca de la Safor.
Xeografía física
El conceyu ta asitiáu nel sur de la provincia de Valencia, xunto a la mariña. La superficie del términu presenta una nidia xeomorfoloxía. Crucia'l territoriu la acequia de Daimuz y la del Azagador sirve de llende pel sur col términu de Guardamar de la Safor. Nos sos 3.10 km² reparar dos zones claramente estremaes: les tierres baxes que conformen la zona de mariña y l'antigua marjal, y la zona onde se emplaza el pueblu. El nucleu urbanu atópase emplazado sobre una pequeña elevación qu'al respective de la parte Este, atópase derruida, dixebraes pol denomináu como marge gros, que nun ye más qu'una relicta dorsal prelitoral. Partíes importantes dientro del conceyu son al norte Les Marines, El Moyón y los Ríos, na so parte central Los Marjales, los Ribayos y los Pedregales siéndolo nel sur los Rincones o les Marines.
Llocalidaes estremeres
Clima
El clima del conceyu al igual que pal conxuntu de la Safor ye Termomediterráneo Subhúmedo. Precipitaciones medies añales entendíes ente 500-800 mm, y temperatures medies añales superiores a 19 °C. Amplitú térmica: 15-16º.
Xeoloxía
Acordies con el Mapa Geocientífico de la provincia de Valencia, Daimuz nel so conxuntu queda enmarcáu dientro del estensu "Gordón Mariniegu" qu'alluga de norte a sur gran parte de les planes aluviales que profusamente destináronse al aprovechamientu agrícola de regadíu. Puede dicise, qu'ocupa la Llanura Costera, franxa de territoriu que se presenta n'inmediatu contautu col mar Mediterraneu. Trátase d'un espaciu conformáu litológicamente por materiales d'atropo fundamentalmente de procedencia aluvial, y que conformen una estensa llanura aluvial. Destaquen materiales cuaternarios como llimos y arenes marines; graves, cantares, llimos y magres fluvio-coluviales asina materiales miocénicos: magres y llimos. Trátase d'una zona apoderada por materiales cuaternarios, d'escasu interés a nivel paleontolóxicu.
Mediu ambiente
Bona parte del sistema dunar adscritu al conceyu, y qu'entiende la parte de mariña ente'l puertu de Gandía y Guardamar de la Safor, atópase na actualidá estazáu pola esistencia de construcciones na Sablera de Daimuz y en Marenys de Rafalcaid. Forma parte del gran complexu de restinga-albufera del golfu de Valencia, alcontrándose ente los marjales de Jaraco-Jeresa y de Pego-Oliva. La mayor parte d'apurrir sedimentarios a esti sistema proceden del ríu Serpis, que desagua nel Grau de Gandia.
El fragmentu del sistema dunar entendíu ente Guardamar de La Safor y Sablera de Daimuz, atópase incluyíu nel LIC Dunes de la Safor de la Rede Natura 2000. Trátase del tramu de dunes meyor calteníu, magar se desenvuelven actuaciones distintes al pertenecer a dos términos municipales distintos. En Guardamar de la Safor la vexetación dunar ta apoderada por una comunidá de grama marina Elymus farctus y Echinophora spinosa. Sobre esta vexetación hai ensame de cañes, procedentes de los restos de les actuaciones entamaes p'afitar les dunes. Escontra l'interior ye frecuente que les dunes entren en contautu colos espacios axardinaos de les urbanizaciones circundantes, lo qu'aumenta'l riesgu d'entrada d'especies vexetales exótiques al sistema. En Daimuz, la duna presenta un valláu perimetral. Amás de la comunidá vexetal formada pola grama marina, ye posible reparar tamién la comunidá del barrón Ammophila arundinacea mesma de les dunes de tipu secundariu. Escontra l'interior, el sistema dunar parte con el paséu marítimu qu'hai na zona. El restu del gordón dunar ta colonizáu tamién pola grama marina, siendo bien abondoses especies como'l lotu Lotus creticus y el lliriu de mar (Pancratium maritimum. Asina mesmu, la entrada d'especies alóctonas, fundamentalmente la yerba de cuchiellu Carpobrotus sp., ye patente, aportando a la especie dominante nes zones más alteriaes. El diagnósticu con respectu al estáu de caltenimientu d'esti sistema dunar presenta clares diferencies en función del área en qu'asitiemos.
La zona sur atópase bien caltenida, principalmente nel tramu asitiáu al sur del conceyu de Daimuz. La zona norte, sicasí, ta bien degradada. La flora propia de la duna ye práuticamente inesistente, siendo substituida cuasi na so totalidá pola yerba de cuchiellu.
Historia
Daimuz, que'l so topónimu ye de procedencia árabe, yera unu de los territorios que dependía del castiellu de Bairén. Na dómina romana fuéronse estableciendo nes zones llixeramente elevaes, que sobresalíen de los llanos y marjales que formaben el paisaxe, una serie de villes rústiques que los sos restos, cuasi totalmente destruyíos polos plantíos de vides primeru y de cítricos dempués, van surdiendo en cuanto afóndase daqué nel suelu.
El poblamientu romanu tuvo d'empecipiase nel sieglu I de nuesa yera, como paez indicar l'afayu d'un denariu de plata de la familia Acilia, del añu 54 e.C., xunto con un as de bronce de Domiciano del añu 82 de la era, y perduró, ensin dulda, hasta tiempos musulmanes, enllazáu yá colos tiempos históricos.
Caltiénense dellos restos de la dómina romana como'l xacimientu del Güertu del Conde y el sepulcru de Baebia Quieta, verdaderes ayalgues y reliquies del conceyu. Nel casu del sepulcru, tratar d'un terrenal citrícola en que la so superficie atopar restos romanos. Delles hipótesis apunten que yera la ciudá de Artemision. Nel añu 1506 apaecieron so una piedra cabeces de mármol, una d'home y otra de muyer, amás de dos lápida romanes, una d'elles nuna torre antigua y la otra nun sepulcru con forma de torre.
Namái a partir del cambéu d'era, perteneció a Gandia de la que se desmembró en 1535. Tuvo'l señoríu Vicente Ferrer y más tarde el Conde de Almenara. La espulsión de los moriscos dexó'l pueblu despobláu, polo qu'hubo d'otorgase nueva carta puebla en 1612.
Demografía
La gran mayoría de la población mora nel nucleu urbanu de Daimuz, compuestu polos siguiente barrios: Cascu Antiguu, Camín al Mar, Sablera, Los Pedregales, La Mingola, Les Casetes y Les Marines. Cabo resaltar que mientres el periodu branizu la so población aumenta considerablemente, llegando nel mes d'agostu a allugar aproximao unos 20.000 habitantes.
Economía
Les tierres son de regadíu, cultivándose principalmente'l naranxal y les hortolices. Esisten industries de remane de la naranxa y de servicios.Hai de solliñar que según los datos apurríos pola Conseyería d'Agricultura, Pesca y Alimentación de la Xeneralidá Valenciana en 2002 el conceyu cuntaba con un total de 152 hai destinaes al cultivu de cítricos (62 hai de naranxal duce y 90 hai de mandarino) viéndose esta superficie notablemente amenorgada, como s'aprecia nos datos del añu 2007, con un total de 106 hai (60 hai de naranxal duce, 45 d'hai mandarino y 1 d'hai llimonal). Unu de los puntos fuertes de la economía ye'l turismu, que llega a cuadruplicar el númberu d'habitantes mientres los meses de branu. Daimuz participa nel Plan de Sableres Accesibles de la Comunidá Valenciana, y la so sablera ye apta pa minusválidos. Dende l'añu 2007 la sablera de Daimuz ye premiada col distintivu de la Bandera Azul, y la Marca "Q" calidable Turística dada pol Institutu pa la Calidá Turística Española.
Tresportes
Dende Valencia, aportar a esta llocalidá per carretera al traviés de la N-332 pa enllazar cola N-337 y rematar na CV-670. La estación de Renfe en Gandía asítiase a escasos 2 quilómetros.
Deportes
El conceyu de Daimuz cunta con un Polideportivu Municipal asitiáu ente'l Centru históricu y la Sablera. Nél atópase 1 campu de fútbol, 2 pistes de frontón, 2 pistes de tenis, 2 pistes de pádel y la Piscina Municipal.
Nel periodu branizu prauticar con frecuencia'l windsurf y el kitesurf. Hai de solliñar que'l Real Club Náuticu de Gandía atopar a escasos 2 quilómetros de Daimuz.
Llista d'asteroides/66301–66400
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Saint-Genest-de-Contest
Saint-Genest-de-Contest ye una comuña francesa del departamentu de Tarn, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Rouvray (Eure)
Rouvray ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Saint-Genest-de-Contest
Tien una población de y una superficie de  km².
Xeografía de Vanuatu
Les Islles Vanuatu son una serie d'archipiélagos allugaos nel Océanu Pacíficu (antes llamaes Nueves Hébrides); son siquier unes 80 islles con una superficie total superior a los 14.000 km.
Rouvray (Eure)
Tien una población de y una superficie de  km².
Xeografía de Vanuatu
Carauterístiques xeográfiques
Este ye un archipiélagu montascosu d'orixe volcánicu con estreches llanures costeres, el so mayor altor correspuende al monte Tabwemasana a 1.877 metros; más del 70% del so terrén son montes selvaxes, el 10% a cultivos y el restu a propiedaes privaes (son solo aproximamientos.
Poles estremes condiciones xeográfiques la población humana ta acutada d'agua potable y el so accesu ye casi nulu; gracies a los distintos alcuerdos internacionales de proteición a les zones verdes (nun puede llograse más llugar pa l'agua nes zones "urbanes", por cuenta de la llei de nun poder cortar arboles en grandes númberos).
Clima
El clima de les islles ye más tropical, nos meses de xineru y abril asoceden los peligros de ciclones y tifones, polos vientos de sureste.
Amás de los problemes o peligros de los vientos o ciclones la población sufre l'actividá volcánica que se desenvuelve especialmente colos seísmos de menor intensidá.
Report of the British Bryological Society
Report of the British Bryological Society (embrivíu Rep. Brit. Bryol. Soc.) foi una revista con ilustraciones y descripciones botániques qu'editóse en Cambridge onde publicáronse 4 númberos dende l'añu 1923 hasta 1945. Foi precedida por Report, Moss Exchange Club y reemplazada por Transactions of the British Bryological Society
Bertrand Mac Gildas Oubida
Bertrand Mac Gildas Oubida ye un futbolista de Burkina Fasu.
Marie François Sadi Carnot
Marie François Sadi Carnot foi presidente de Francia de 1887 hasta 1894.
Nietu de Lazare Carnot, l'organizador de la defensa de la Revolución Francesa escontra los sos enemigos. Asesinólu l'anarquista italianu Jeronimo Caserio.
Saint-Germain-des-Prés (Tarn)
Saint-Germain-des-Prés ye una comuña francesa del departamentu de Tarn, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Rugles
Rugles ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Report of the Iowa State Agricultural Society
Report of the Iowa State Agricultural Society (embrivíu Rep. Iowa State Agric. Soc.) foi una revista con descripciones ya ilustraciones botániques que foi publicáu n'Estaos Xuníos 1854 hasta 1899.
Sacquenville
Sacquenville ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Saint-Germier (Tarn)
Tien una población de y una superficie de  km².
Castiellu de Cuéllar
El Castiellu de Cuéllar o Castiellu de los Duques de Alburquerque ye'l monumentu más emblemáticu de la villa de Cuéllar, provincia de Segovia, comunidá autónoma de Castiella y Lleón, España. Ye Bien d'Interés Cultural dende'l 3 de xunu de 1931.
Ente los sos antiguos propietarios, destaquen don Álvaro de Luna y Beltrán de la Cueva, según los socesivos duques de Alburquerque. Los sos güéspedes más pernomaos fueron los reis de Castiella, como Xuan I y la so esposa la reina Leonor, que finó nél, o María de Molina, que s'abellugó nesti castiellu cuando'l so reinu refugar. Tamién destaquen les figures del pintor Francisco Javier Parcerisa, l'escritor José de Espronceda, el xeneral Joseph Léopold Sigisbert Hugo o Arthur Wellesley, duque de Wellington, que tuvo acuarteláu nel castiellu con una guarnición del so exércitu mientres la Guerra de la Independencia Española.
Foi residencia habitual de los duques de Alburquerque mientres sieglos, hasta que se treslladen xunto a la Corte a Madrid, convirtiéndolo en palaciu de recréu y vacaciones, desvenceyándose asina amodo del edificiu, fechu que s'acentúa entá ye más cuando la llinia primoxénita del ducáu escastar, y la titularidá pasa a la familia Osorio, descendientes d'Ambrosio Spinola, marqués de los Balbases. A finales del sieglu XIX l'edificiu atopábase práuticamente abandonáu, y foi víctima del pillaje. En 1938 instalar nél un penal pa presos políticos, al que s'incorpora dempués un sanatoriu pa presos tuberculosos, retomando más tarde el so usu como penal que funcionó hasta 1966.
En 1972 intervién la Direición Xeneral de Belles Artes, llevando a cabu una intensiva restauración, pa instaurar nél un centru de Formación Profesional, que tres les nueves llexislaciones d'Educación, convertir n'institutu d'Educación Secundaria Obligatoria, actividá pa la que ye utilizáu anguaño, ente otros usos.
Situación
El castiellu de Cuéllar atopar nel cume d'una llomba, no más alto de la villa, sobre la denominada ciudadela y cerrando el recintu cercáu. Ta asitiáu nel nº 4 de la plaza del Palaciu, a que la so estensión atiesten les fachaes norte y esti del mesmu; la fachada sur cola Güerta del Duque, y l'oeste col Camín de Santu Domingu. Tien una superficie total de 1.025 m² y el so puntu más alto alcuéntrase na Torre del homenaxe, con un altor de 20 m.
Primeres noticies
thumb|250px|[[Alfonsu X el Sabiu, rei col qu'apaez mentáu per primer vegada'l castiellu.]] Ye difícil atribuyir con precisión una fecha segura a la construcción del castiellu de Cuéllar. La cortil cercada yá figura en documentos de 1264, siendo Alfonsu X el Sabiu quien concede al conceyu de Cuéllar la posibilidá d'invertir la recaldación de ciertes multes nel arreglu del mesmu. A pesar d'ello, nel pañu de muralla sobre'l que s'asitia'l castiellu topáronse, tres una restauración, restos d'una muralla del sieglu XI. Tamién de dómina anterior, quiciabes de finales del sieglu XII o principios del XIII seya la puerta mudéxar que s'alcuentra na fachada sur del castiellu, polo que les hipótesis más completes suxuren que'l castiellu tuvo de surdir al par que la cortil cercada. La primer noticia na que se cita'l castiellu como tal data de 1306, cuando'l 2 d'ochobre de dichu añu Fernando IV da dende Burgos un documentu similar al del so güelu Alfonsu X el Sabiu, concediendo l'empléu de la recaldación de les multes en “el refazimiento del castiellu”.
Nada se conoz alrodiu de la estructura qu'amosaba nesa dómina, y foi necesariu que pasara un sieglu pa volver tener constancia del edificiu, pos nun foi hasta 1403 cuando l'infante Fernando d'Antequera, señor de Cuéllar, dio una llicencia al conceyu de Cuéllar pa reparar los murios y el castiellu, que los sos gastos xubieron a 30.000 maravedinos qu'abonaron los vecinos de Cuéllar y la so Tierra. En 1431, Xuan II de Castiella concedió un privilexu similar al anterior, según el cual les multes teníen de ser pal "refacimiento de los murios del castiellu". El mesmu privilexu fai alusión a otru igual que concedió'l so padre, Enrique III de Castiella, y que nun llegó hasta los nuesos díes. A partir d'entós, empezó un enredoso historial nel señoríu de Cuéllar.
Álvaro de Luna
thumb|left|160px|[[Álvaro de Luna, señor de Cuéllar por dos vegaes y impulsor de la so actual fortaleza.]] El 23 de xunetu de 1433, Xuan II fixo mercé de la villa de Cuéllar al condestable Álvaro de Luna, que xuró pleitu homenaxe a los sos habitantes el 3 d'ochobre del mesmu añu. Al añu siguiente siguía ostentando'l títulu de señor de Cuéllar. Curiosamente, el 24 d'ochobre del mesmu añu de 1433, don Fadrique de Luna, fíu de Martín I de Sicilia apurrió'l señoríu de Cuéllar a la so hermana Violante d'Aragón, polo qu'esistieron dos señores de la villa coles mesmes. Esta anomalía namái puede tener una esplicación: don Fadrique cayería en desgracia del rei yá en xunetu de 1433 y quitólu de la villa otorgándo-yla a Álvaro de Luna; renegáu, don Fadrique al considerar en peligru'l so señoríu, vencer a la so hermana Violante, y pollo atopamos señores a dambos nel mesmu tiempu.
Ye posible que yá entós Álvaro de Luna empezara a plantegar la nueva fortaleza de Cuéllar, pero dispunxo d'escasu tiempu material pa llevales a cabu: en 1439 foi desterráu de la corte, y el señoríu de la villa foi vencíu por Xuan II de Castiella'l 26 d'abril del mesmu añu al so homónimu'l rei de Navarra, quien lo tener hasta 1444. Seique por ello, por empezar un proyeutu en Cuéllar, consiguió nuevamente'l señoríu de la villa'l 23 de xunetu de 1444, tomando posesión al añu siguiente. Foi entós cuando llevó a cabu la mayor parte de la so obra nel castiellu que lu defendió de los sos enemigos, pos xuntó hasta 300 llances na so villa pa combatir nes revueltes que precedieron a la so execución en Valladolid. Precisamente unu d'aquellos dolce xueces que vieron el procesu y condergar cola decapitación foi un cuellarano, Juan Velázquez de Cuéllar, que nun pudo soportar el reconcomiu y fíxose donáu nel Monesteriu de Santa María de la Armedilla, mandando asitiar a la so muerte, sobre'l so sepultura, una cabeza de cera, n'alcordanza d'aquella que pola so firma cortaron al Condestable de Castiella.
Isabel la Católica
Tres la muerte d'Álvaro de Luna, el señoríu volvió a Xuan II de Castiella, y el mesmu añu en que morrió'l condestable (1453), dióse-y a la inda infanta de Castiella, futura Isabel la Católica, quien yá tenía otros llugares que col tiempu pasaron a formar parte de la Comunidá de Villa y Tierra de Cuéllar: el señoríu de Montemayor. Foi señora de la villa hasta 1464, cuando entraron na hestoria local el so hermanascu Enrique IV de Castiella y Beltrán de la Cueva.
Enrique IV y Beltrán de la Cueva
thumb|170px|[[Enrique IV de Castiella mercó'l señoríu de Cuéllar a la so hermana, la futura Isabel la Católica, p'apurri-y lo a la so valíu Beltrán de la Cueva.]] Enrique IV, quien sintió una gran predilección por Cuéllar, onde celebró les primeres Cortes de Castiella del so reináu en 1455, negar a almitir la voluntá del so padre, y persistió en remanar la villa personalmente, magar que'l señoríu pertenecía a la so hermanasca. Asina, el 22 de xunetu de 1462, ordenó a Alfonso Pérez de Segovia que-y dieren 20.000 maravedinos cada añu pola tenencia del castiellu, y partíes similares expedió en 1463 y 1464. Xuan II mandó nel so testamentu la villa a Isabel, y Enrique, pa faese con ella, tuvo que pagar a la so mediohermana 200.000 "dobles de la Banda pa la so dote y casoriu". Una vegada na so posesión, ye entós cuando en 1464 fixo mercé de la villa a la so valíu Beltrán de la Cueva, en compensación al arrenunciu que fizo ésti sobre'l Maestrazgo de Santiago, y cola condición de que s'ausentara de la corte:
A pesar de pertenecer por heriedu a la infanta Isabel, Beltrán de la Cueva tomó posesión del señoríu n'avientu de 1464, y les Cortes de Salamanca del añu siguiente confirmaron la mercé fecha pol rei. Quiciabes por esti motivu, les obres qu'efectuó nel castiellu basar en fortificar la edificación esistente, pa poder asina defendese en casu d'ataque per parte de la infanta Isabel. Amás, robló alcuerdos de socorru con distintos miembros de l'alta nobleza, coles mires d'asegurar la so posesión.
Cuando en 1474 xubió al tronu Isabel, Beltrán de la Cueva apurrir un memorial con ciertos pidimientos. Na primera d'elles pidía a la so alteza "confírme-y les mercés que tien del señor Rei Don Enrique, que Dios aya de les villes de Cuéllar y Roa y Alburquerque y Mombeltrán y l'Adrada y Ledesma y Huelma." La reina, n'unión col so home, aportó a toes los pidimientos de Beltrán de la Cueva en 1475, y amás el rei don Fernando llogró que'l so padre, Xuan II d'Aragón, venciera a don Beltrán tolos derechos que pudiera tener sobre la villa en 1476: left|thumb|170px|[[Beltrán de la Cueva, valíu d'Enrique IV, nuna visión pictórica del sieglu XIX.]]
Guerra de la Independencia
Pola so situación xeográfica, a mediu camín ente Segovia y Valladolid, y l'esistencia del castiellu, la Villa xugó un papel de cierta importancia mientres la Guerra de la Independencia, y la fortaleza un llugar acobiciáu polos franceses. Al igual que lu fixeron con otros monumentos de Cuéllar, como los conventos de San Francisco y La Trinidá o la ilesia de San Pedro, el castiellu tamién foi víctima del robu y estroza de los franceses. El 28 de febreru de 1808 llegaron los primeros soldaos franceses, que s'instalaron na casa d'una de les families nobles de Cuéllar y fueron alimentaos y atendíos pola población. Poco dempués alzáronse n'armes contra los franceses l'Academia d'Artillería de Segovia y el xeneral Gregorio García de la Cuesta per parte de Valladolid. L'alministrador del duque, cumpliendo coles órdenes que veníen de Segovia, unvió toles armes de fueu que se guardaben nel castiellu, pa les que fueron necesarios cuatro carros.
thumb|180px|El mariscal de campu Arthur Wellesley, duque de Wellington. En 1812 llegó a Cuéllar el xeneral Arthur Wellesley, Lord Wellington, con un importante númberu de soldaos. La so llegada a Cuéllar tuvo de ser estremecedora: el 1 d'agostu de 1812 los soldaos de caballería ya infantería, victoriosos de la Batalla de los Arapiles fueron vistos cruciando'l conceyu de San Cristóbal de Cuéllar, mientres desfilaben al son de les trompetes en direición a la Villa, durando la exhibición dende los siete hasta los once de la mañana. El párrocu del conceyu, testigu y relator, tuvo que dar abellu a un capitán inglés y a la so esposa, y asegura que Wellington pasó de llargu, a caballu “correspondiendo sonriente a los saludos del ensame”. N'ufiertando una xinta a los mandos cimeros, l'exércitu emponer a Cuéllar, onde permanecieron agospiaos siquier seis díes.
La familia Osorio en Cuéllar
En 1811 finó en Londres ensin socesión José Miguel de la Cueva y de la Cerda, XIV y últimu duque sol apellíu de la Cueva. Entós empecipióse un llargu pleitu poles cases nobiliaries y mayoralgos que s'axuntaben na so persona. Hubieron de pasar 19 años hasta que, en 1830 el Ducáu volvió tener titularidá llegal: Nicolás Osorio y Zayas, fiel defensor de la Revolución Lliberal y padre del conocíu alcalde de Madrid, Pepe Osorio, el Gran Duque de Sesto, promotor de la Restauración Borbónica, non yá a nivel políticu, sinón tamién económicu.
A pesar de nun tener el señoríu de Cuéllar, pos esti tipu d'organismos fueren abolíos nes Cortes de Cádiz en 1811, tuvieron el títulu de marqueses de Cuéllar y con él, la propiedá del castiellu. Estos nuevos señores del edificiu veníen de la gran familia de los Osorio, marqueses de Alcañices y de los Balbases, descendientes d'Ambrosio Spinola.
Sieglu XX
thumb|La cortil murada y el castiellu fueron declaraos [[bien d'interés cultural cola categoría de monumentu'l 3 de xunu de 1931]] El 3 de xunu de 1931 foi declaráu, xunto cola cortil cercada de la Villa Monumentu Históricu-Artísticu, qu'a partir de 1985 cola nueva llei denominóse Bien d'Interés Cultural. Magar ello, en 1938 el direutor xeneral de Prisiones nel Gobierno de Burgos pidió al XVIII duque de Alburquerque instalar una institución penitenciaria nel castiellu, destinada a presos políticos. El duque venció entós al Tao Español l'usufructu vitaliciu del castiellu y la güerta allegante, acutar el títulu de propiedá pa la Casa Ducal, y poniendo como únicu requisitu que se respetara la estructura y la so redolada, señalando que les obres que llegaren a realizase afacer al calter arquiteutónicu del edificiu, aspeutu que nun cumplió l'alministración, alteriando en gran midida la estructura orixinal ensin nengún tipu de contemplación. Darréu incorporóse un sanatoriu destináu a presos tuberculosos pa retomar más tarde el penal común, qu'esistió hasta 1966. El 19 de febreru de 1957 el castiellu foi noticia nel diariu ABC: cinco recluyíos que compartíen la celda común del Torrexón de Santu Domingu fugar del penal faciendo un furacu nel muriu; a los nueve y media de la nueche, se descolgaron pola torre con nueve sábanes anoyaes, que se rompieron pol pesu y los recluyíos fueron interceptaos. En tratando de fuxir, dos d'ellos fueron disparaos causándo-yos la muerte.