cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mauricio Soler
Biografía
Soler empezó a correr con 17 años empobináu primeramente por Plino Cases el so primer entrenador, depués pasu a manes del entrenador Marco Tulio Ruiz nel equipu salsumba nel primer añu de xuvenil, depués nel segundu añu de xuvenil pasa a manes del entrenáu Serafin Bernal nel equipu chocolate sol onde consiguió'l primer llugar de la vuelta al porvenir superando la so actuación del añu anterior na cual foi terceru col so equipu salsumba dirixó por Marcu Tulio Ruiz, años dempués en consiguiendo ganar una carrera na so ciudá Ramiriquí pensó convertise en ciclista profesional. Antes de convertise en profesional, Soler pasó un añu corriendo nel so país natal Colombia, y al poco tiempu xunir al equipu Acqua & Sapone que taba dirixíu por Claudio Corti. Al añu siguiente (2007) dir al Barloworld col mesmu Corti.En Colombia participó nel equipu Chocolate Sol que representaba al Departamentu de Boyacá y depués foi contratáu pol equipu Orbitel, dirixíu por Raúl Mesa.
Compitió nel Tour de Francia per primer vegada en 2007, y consiguió una victoria na 9ª etapa al atacar nel Col del Galibier. Amás, ganó nesi mesmu Tour de Francia'l Premiu del monte y terminó 11ᵘ na xeneral final con tan solo 24 años d'edá. Soler declaró que la victoria d'etapa foi como una "victoria llegada del cielu". Ye la victoria más importante de la mio vida, y n'el mio primer Tour de Francia. Nun creyí que fora llegar tan llueu".
Un mes dempués, Soler siguiría la so racha ganadora terminando na primer posición xeneral de la Vuelta a Burgos, con una victoria d'etapa y sobre el corredor español Alejandro Valverde, favoritu pal trunfu xunto al colombianu, por tan solu dos segundos. Soler demostró un ameyoramientu notable nes pruebes de contrarreló al terminar 4ᵘ na penúltima etapa d'esti tipu onde se decidía'l virtual campeón de la Vuelta a otru día. Nel previu Tour de Francia, comentara que namái precisaba ameyorar naquel aspeutu pa llograr el so suañu de ganar la mayor competencia del ciclismu.
En 2011, fixo parte del Movistar Team qu'apostó la Vuelta a Suiza. El 12 de xunu axudicóse la segunda etapa ente Airolo to Crans y Montana de 149 km en llegada n'alto, con una ventaya de 12 segundos sobre Damiano Cunego y Fränk Schleck enfundándose asina'l maillot de líder parcial de la vuelta.
Accidente
El 16 de xunu de 2011, mientres la sesta etapa de la Vuelta a Suiza sufrió una grave cayida que-y provocó un "traumatismu craneoencefálico seriu", amás de sufrir múltiples quebres y hematomes. N'hores posteriores al accidente foi inducíu a estáu de coma artificial. Depués de tres selmanes de tar internáu en Suiza, y gracies a el lentu ameyoramientu qu'esperimentó, el 9 de xunetu pudo ser treslladáu a España, a la Clínica Universitaria de Navarra pa siguir cola so recuperación.
D'ellí, foi dau d'alta'l 14 d'ochobre y siguió rehabilitándose na so casa. El 20 d'avientu recibir en Colombia como ídolu los sos siguidores y la so familia. Na Clínica Universidá de la Sabana de Chía (Cundinamarca), trabayó na so recuperación.
Soler tornó a España'l 10 d'abril de 2012 pa siguir el so tratamientu médicu na Clínica de Navarra, a la que garrasti gracies a una póliza de seguru. El propósitu del viaxe yera establecer si podría volver competir, pero'l diagnósticu del so neurólogu y del cuerpu médicu foi contundente: Mauricio ta perbién dempués del grave accidente que sufrió, pero l'esfuerzu de volver al ciclismu d'altu nivel xeneraría-y una presión cerebral que sería fatal. Eso, ensin cuntar cola posibilidá d'otra cayida. El 20 de xunetu de 2012, anunció'l so retiru definitivu.
Anguaño sigue en tratamientu y tuvo una gran meyora yá que puede montar na so bicicleta y tamién trotiar (con muncho precuru y a un ritmu controláu).
Anguaño, Mauricio vive en Ramiriquí. Nel so honor, atópase un monumentu construyíu con ferramientes agrícoles nel parque central del conceyu, que lo conmemora polos sos llogros como corredor.
Palmarés
2001
Gaya mutisiana
Gaya mutisiana ye una especie de maleza de la familia de les malvácees endémica del Valle del Cauca.
Mauricio Soler
Palmarés
2003
Gaya mutisiana
Descubrimientu
thumb|left|Herbariu Luis Sigifredo Espinal Tascón G. mutisiana foi descubierta pa la ciencia en predios de la Universidá del Valle, en Santiago de Cali, pol profesor d'esta institución, Phillip Arthur Silverstone-Sopkin, mientres recorría los terrenos que seríen destinaos pa construir l'yerbariu de la institución, l'Herbariu Luis Sigifredo Espinal Tascón.
El profesor reparó nun espécimen de maleza que nun yera mui común, un arbustu non mui llamativu, con metru y mediu d'altura como muncho, flores amarielles y frutos en forma de llinterna que se puen separtar en segmentos, caún con una semiente.
Mauricio Soler
Palmarés
2004
2005
Gaya mutisiana
Descubrimientu
Silverstone identificó la planta como perteneciente a la familia Malvaceae, polos estames d'ésta, llueu foi'l biólogu arxentín Antonio Krapovickas, el que comprobó que la planta yera un nuevu descubrimientu pa la ciencia, bautizándola como Gaya mutisiana n'honor de Claudio Gay y José Celestino Mutis.
Mauricio Soler
Palmarés
2006
Gaya mutisiana
Distribución
G. mutisiana ye altamente endémica, amás de les llendes de la Universidá del Valle, u s'alcontró'l primer exemplar ya desaparecíu, atopáronse exemplares en Mulaló, la carretera a Yumbo, el correximientu de Media Canoa y dalgunos barrios de la ciudá de Cali.
Descripción
G. mutisiana ye un arbustu de 15 dm d'altura, con fueyes opaques d'haz verdi-escuru y envés verde-claro, con ñervadures ablancazaes na parte basal. Sépalos con bordes ferruxinosos, presenta flores amarielles y frutos en forma de llinterna, los cuales puen ser separaos en segmentos d'una semiente, n'estáu inmaduru son de color verde amariellentu.
Mauricio Soler
Palmarés
2007
2011
Prefeutura de M'diq-Fnideq
La prefeutura de M'Diq-Fnideq ye una de les prefeutures de Marruecos, parte de la rexón Tánxer-Tetuán. Tien una superficie de 180 km² y 101.000 habitantes censaos en 2007. . Llenda al norte con España, concretamente cola ciudá autónoma de Ceuta; al oeste, cola prefeutura de Fahs Anjra; al sur, cola prefeutura de Tetuán; y al este, col mar Mediterraneu.
La prefeutura de M'Diq-Fnideq foi creada en xunetu de 2005 axuntando a dos conceyos (M'Diq y Fnideq) y una comuña (Allyene) enantes pertenecientes a la prefeutura de [[Tetuán].
Hylophylax punctulatus
Hylophylax punctulatus ye una especie d'ave de la familia Thamnophilidae, que s'atopa en Bolivia, Brasil, Colombia, Ecuador, Guayana francesa, Perú y Venezuela. 150px|left|thumb|Hylophylax punctulatus ilustración de [[Francis de Laporte de Castelnau|Castelnau, 1856.]]
Hábitat
Habita nel monte húmedu de l'Amazonia, nes área inundables y cerca de los caños o quebraes, xeneralmente per debaxo de 300 m d'altitú.
Descripción
Mide en permediu 11 cm de llargor. L'envés y la corona son de color marrón escuru, con puntos blancos nel llombu; el pechu presenta llistes banques y marrón y el banduyu ye blancu, con pequeños tintes amarellentaos. El machu presenta gargüelu de color negru; la fema tien el gargüelu branca, con apenes una estría llateral negra. Les pates son grises y l'iris color castañu.
Nadezhda Zhurkina
Nadezhda Alexandrovna Zhurkina (en rusu: Надежда Журкина), foi una operadora de radiu y artillera soviética nel 99º reximientu independiente de reconocencia de guardias d'aviación na decimoquinta fuercia aérea del segundu frente bálticu mientres la Segunda Guerra Mundial. Foi tamién una de les úniques cuatro muyeres en recibir les trés clases de la Orde de la Gloria.
Primeros años
Zhurkina nació'l 28 d'agostu de 1920 nel senu d'una familia rusa de clase obrera en Turinsk. Antes d'apuntase nel exércitu en 1942, estudió nel Institutu de Derechu de Moscú y tomó cursos d'aviación nel Club Aereu de dicha ciudá, llogrando la acreditación correspondiente pa poder pilotar un Po-2. Dos de los sos hermanos, que tamién s'apuntaron nel exércitu, morrieron en combate pocu dempués d'empezar la guerra. Esti fechu llevar a querer formar parte de les fuercies armaes. Tamién influyiría nesta decisión l'almiración que sentía escontra Marina Raskova. En 1944 afiliar al Partíu Comunista.
Trayeutoria militar
En payares de 1944 Zhurkina tuvo al cargu de una de les misiones más difíciles al tener que fotografiar les defenses enemigues na ciudá de Kuldīga, Letonia. Les males condiciones climátiques entorpecieron el vuelu, provocando que l'avión de Zhurkina volara a una altitú delicada de 900 metros, quedando espuesta a posibles ataques de la Exa. En fotografiando la zona y volver al campu de vuelu, l'avión de Zhurkina foi interceptáu y bombardeado por cuatro Focke-Wulf Fw 190 nel so tercer acercamientu. Magar ello, consiguió faelos recular tirando unu embaxo y disparando a otru obligándo-y a volver a la so base pa reabastecerse. La misión, que incluia el sobrevuelu de seis pases en fortificaciones militares, efectuar con un Pe-2. Consiguió repeler a dos caces alemanes tres el primer pasu eleváu, pero depués del segundu pasu viose obligada a volver a basar antes de concretar un tercer ataque. Poco primero de efectuar el tercer pasu eleváu y de baltar a otru caza enemigu, Zhurkina caltenía'l barruntu de que podía recibir ataques d'otros caces, unu penriba y otru per debaxo, polo que-y pidió al pilotu que se fixera cargu de l'ametralladora cimera mientres ella encargábase de la inferior. Rompió'l tanque de combustible de Messerschmitt d'un primer disparu. El segundu impautu de bala foi inclusive más efectivu y llogró que'l restu de los caces alemanes retirárense. Na misión del 18 de payares de 1944 disparó a dos aeronaves, dexando a la primera fuera de combate y baltando a la segunda, encabezada por un distinguíu as alemán. Recibió la Orde de la Gloria de primer clase poles sos aiciones nesta batalla, que foi-y dada por decretu de la Suprema Corte Soviética'l 23 de febreru de 1948. Caltúvose invicta mientres la guerra y nunca revistió nenguna ferida de gravedá. Amás de recibir toles órdenes de la Gloria, tamién foi condecorada cola Orde de la Estrella Colorada. Pilotó un total de 87 misiones nel intre de la guerra.
Últimos años
Zhurkina dexó l'exércitu al acabar la guerra y trabayó como direutora de personal nuna fábrica de ropa en Riga. Caltuvo una vida social bastante activa y foi miembru de l'asociación de "Veteranos de Guerra pola Paz". Tres la disolución de la Xunión Soviética, Zhurkina treslladar a Rusia y tuvo que dexar tras munchos bienes materiales, magar caltuvo tolos sos álbumes de semeyes de la guerra y el llibru de direiciones d'otros veteranos del exércitu. Dende esi entós, vivió nuna pensión pa veteranos de la Segunda Guerra Mundial en Moscú hasta'l so fallecimientu en 2002 a los 81 años. thumb|275x275px|Les medayes de Zhurkina espuestes nun muséu
Valdunciel
miniaturadeimagen|Ilesia de San Vicente Mártir Valdunciel ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Llión. Intégrase dientro de la contorna de La Armuña. Pertenez al partíu xudicial de Salamanca y a la Mancomunidá Contorna de Ledesma.
El so términu municipal ta formáu poles llocalidaes de Huelmos de Cañedo, Huelmos de San Joaquín, Los Xarales, Naharros de Valdunciel, la Urbanización El Chinarral y Valdunciel, ocupa una superficie total de 33,23 km² y según los datos demográficos recoyíos nel padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu, cuenta con una población de habitantes.
Historia
La so fundación remontar a la repoblación efectuada polos reis de Llión na Edá Media, quedando integráu nel cuartu de Armuña de la xurisdicción de Salamanca, dientro del Reinu de Llión, denominándose nel sieglu XIII Valnuziel. Yá nel sieglu XII, la llocalidá apaez citada como Val Llonziel nel fueru dau a Ledesma pol rei Fernandu II de Llión nel añu 1161. Cola creación de les actuales provincies en 1833, Valdunciel quedó encuadráu na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa.
Demografía
En 2016 Valdunciel cuntaba con 95 habitantes, de los cualos 48 yeren homes y 47 muyeres. (INE 2015)
Nucleos de población
thumb|Casa consistorial El conceyu estremar en dellos nucleos de población, que teníen la siguiente población en 2015 según l'INE.
Natalia Veselnitskaya
Natalia Vladímirovna Veselnitskaya (Ната́лья Влади́мировна Весельни́цкая, nacida en 1975) ye una abogada rusa que la so xunta de xunu de 2016 con Donald Trump Jr., Jared Kushner y Paul Manafort en Trump Tower atraxo l'atención rellacionada coles acusaciones d'interferencia rusa nes eleiciones presidenciales d'Estaos Xuníos de 2016.
Ella foi una partidaria nos Estaos Xuníos contra la en. Los sos veceros destacaos inclúin Piótr Katsiv, un funcionariu de la estatal rusa RZhD, y el so fíu Denís Katsiv, a quien defendió contra un cargu de llaváu de dineru en Nueva York.
Educación y carrera temprana
Veselnitskaya foi mientres enforma tiempu l'abogada de Piótr Katsiv, que ye'l vicepresidente de los ferrocarriles estatales rusos RZhD, y foi enantes ministru de tresporte de la rexón de Moscú. En 2008, Vladímir Soloviov acusó a Veselnitskaya y a la so fiyasca de orquestar decisiones xudiciales inusuales con al respective de la tierra en Moscú. Veselnitskaya demandó con ésitu a Spravedlivost, una organización ensin fines d'arriquecimientu anticorrupción, por bilordiu dempués d'acusala a ella, el so exmarido y a Katsiv de tomar tierres usando conexones gubernamentales. Les sos afirmaciones de que tierres propiedad d'IKEA yeren propiedá d'una antigua granxa coleutiva fueron finalmente tornaes pola Suprema Corte de Rusia.
Veselnitskaya y la so firma, Kamerton Consulting, representaron al Serviciu Federal de Seguridá (FSB) de Rusia, el principal organismu socesor del KGB, de 2005 a 2013.
Campaña contra la Llei Magnitski
En 2009, Serguéi Magnitski, un abogáu qu'acusara a la policía de Moscú de robar $ 230 millones d'impuestos en descuentos fiscales del so veceru, foi cutíu hasta la muerte en prisión. En 2012, el veceru de Magnitski, Bill Browder, garantizó l'aprobación de la Llei Magnitski, qu'impunxo sanciones a los funcionarios arreyaos. El presidente rusu Vladímir Putin respondió prohibiendo les adopciones pa estauxunidenses.
En febreru de 2015, fundóse una organización basada en Delaware llamada «Human Rights Accountability Global Initiative Foundation» («Fundación d'Iniciativa Global pa la Responsabilidá polos Derechos Humanos»). Rinat Akhmetshin, un ciudadanu naturalizáu estauxunidense de Rusia que trabayara como un cabildero de Washington dende 1998, aportó a primir pa la fundación sofitada por Denís Katsiv. De 1986 a 1988, Akmetshin sirviera nel Exércitu Soviéticu, onde llogró'l grau de sarxentu y trabayó nuna unidá de contrainteligencia pal KGB. La campaña de Veselnitskaya incluyó un intentu fallíu en Washington de revocar la Llei Magnitski y «caltener el nome del Sr. Magnitski fora de la llei».
El 9 de xunu de 2016, Veselnitskaya axuntar con Donald Trump Jr., Paul Manafort y Jared Kushner en Trump Tower, nuna xunta que programaren dempués de que'l publicista d'Emin Ağalarov dixéra-y a Trump Jr. que yera «una abogada del gobiernu rusu» ufiertando información perxudicial sobre Hillary Clinton debíu al sofitu del so gobiernu» a Donald Trump. Veselnitskaya utilizó la xunta pa criticar la Llei Magnitski.
Akhmetshin diz que s'axuntó con Veselnitskaya pa xintar antes de la xunta, onde depués-y pidió qu'asistiera, lo que fizo. Según Akhmetshin, el traductor de Veselnitskaya, Anatoli Samachornov, tamién asistió. Tamién dixo que Veselnitskaya dexó un documentu con Trump Jr.
Dos díes depués de la xunta de Trump Tower, la fundación rexistrar pa realizar cabildeo al Congresu sobre la Llei Magnitski.
Más tarde en xunu, proyeutó una película d'Andréi Nekrásov nel Newseum en Washington, D. C., que criticaba a Magnitski. Ella taba «fondamente arreyada na realización de The Magnitsky Act – Behind the Scenes». Apurrió al equipu de producción de la película «pruebes reales y rexistros de testimonios» según RussiaTV5, una estación que los sos dueños son conocíos por tar cerca de Sr. Putin».
N'ochobre de 2015, Veselnitskaya viaxó a Manhattan colos sos veceros pa una deposición nel casu. Dempués de que-y dixeren a la fin de la declaración que la contraparte taría obligada a reembolsar los gastos, ella cobró-y al gobiernu de los Estaos Xuníos $ 50 000, incluyendo una comida de $ 800, ocho grappes y una habitación de $ 995 la nueche nel Hotel Plaza. Dos meses dempués de que'l presidente Donald Trump despidiera a Bharara, el casu resolvióse, cola compañía de Katsiv, Preventon Holdings, pagando $ 6 millones ensin almitir nengún delitu. L'alcuerdu yera por menos del 3% de la cantidá que los fiscales buscaren primeramente.
En marzu de 2017, el senador Chuck Grassley presentó una quexa alegando que la fundación, Akhmetshin, Preventon Holdings y Fusion GPS violaren la Llei de Rexistru d'Axentes Estranxeros.
Nuna entrevista del 14 de xunetu de 2017 con The Wall Street Journal, Veselnitskaya reconoció que taba en contautu regular cola fiscalía xeneral rusa y col Fiscal Xeneral Yuri Chaika.
Vida personal
Veselnitskaya tuvo casada primeramente con Aleksandr Mitusov, un exviceministro de tresporte del área de Moscú.
Leopold von Ranke
Biografía
Leopold von Ranke nació en Wiehe, entós reinu de Prusia,güei nel estáu federáu de Thuringia, Alemaña. Ranke foi educáu en casa y nel Institutu de Schulpforta. Entá siendo un neñu demostró un fuerte interés nes cultures clásiques, lo que lo llevó a perfeccionar el griegu y el llatín.
En 1814, Ranke entra na Universidá de Leipzig, onde se concentró n'Estudios Clásicos y Teoloxía, influyíu fuertemente pola Ilesia Luterana. En Leipzig, convertir n'espertu en filoloxía y empieza a traducir testos d'autores clásicos del llatín.
Influencia de Niebuhr
La obra de Barthold Georg Niebuhr (1776-1831) inspiró a Ranke, yá que foi l'inventor de lo que Ranke darréu fixo. Llevó a cabu la reforma agraria en Prusia, una y bones esti país atopar nun sistema feudal y él conducir hasta una modernización. Barthold Georg Niebuhr ye l'encargáu de realizala, y pa la so solución interesar pola historia ya intenta pescudar cómo se llevó a cabu la reforma agraria romana, pa depués aplicala a la suya. Tamién analiza les reformes, polo qu'allega a los historiadores romanos (Titu Liviu), llegando a la conclusión de qu'esti métodu nun yera fiable, polo qu'allega a los documentos contemporáneos, aplicándo-yos el métodu filolóxicu.
De resultes d'esti estudiu escribe una historia romana, na que lo primero qu'intenta ye reconstruyir lo qu'asocedió basándose en documentos de la dómina, pero, anque nun tener les mesmes cualidaes historiográfiques que Niebuhr, el so llabor inaugura'l métodu que Ranke va llevar a la so máxima rellumanza en feches posteriores.
Historia historiética
thumb|Sellu postal alemán de 1986. Nel añu 1824 Ranke publica Historia de los Pueblos Romanu y Xermánicu (1.494-1.514). Este ye'l primer llibru del tipu d'historia historicista, y va incluyir el programa ideolóxicu d'esa nueva historia. El conteníu analiza un conflictu ente la monarquía francesa y l'española polos territorios d'Italia, la tesis de Ranke ye que Europa surdi como'l conflictu ente los pueblos románicos y los xermánicos.
Ranke llogra una reconocencia inmediata y ye nomáu pa ocupar la cátedra de la universidá de Berlín. Considérase-y como'l gran maestru de la Historia d'Alemaña y va sirvir como puntu de referencia pa tol mundu; les sos obres completes tomen 54 volúmenes y nelles fala de la historia de Prusia, d'Inglaterra y de los Papes, pero nun escribe una historia universal. Ranke lleva a cabu una enseñanza partiendo del métodu de los seminarios, nos qu'adoctrina historiadores que trabayen a comuña sol maestrazgo de Ranke. Yera pa la mentalidá epistemolóxica de la dómina Alemaña un centru obligáu de formación histórica.
Postulaos de Ranke
Nun tien d'esistir una teoría histórica, con esquemes previos qu'imponga sobre'l pasáu, como se faía enantes. Ranke diz que sía'l pasáu'l que fale, el historiador nun tien boca. Pon de manifiestu un métodu: el filolóxicu, que consiste nel recursu a los documentos.
La so historia tien un componente relixosu. Ranke foi un home al que-y interesaba la historia porque creía que yera un vehículu p'atopar a Dios (consideraba que tenía una presencia na historia a la manera cristiana, que diera sentíu a ésta). Ranke cree que Dios ta nos mesmos fechos de la historia siempres y cuando se dexa falar a la mesma historia, la historia ye una especie de xeroglíficu divín que si se reconstrúi puede vese la presencia divina na historia.
Obra
Ranke punxo énfasis na narración histórica, introduciendo idees como l'enfotu en fontes primaries, una énfasis na historia narrativa y especialmente política ya internacional (Aussenpolitik), y un compromisu pa escribir historia "como realmente foi" (wie ye eigentlich gewesen ist). Empezando col so primer llibru, la Historia de los pueblos llatín y xermánicu de 1494 a 1514, Ranke fixo un usu extraordinariamente ampliu de fontes pa un historiador de la dómina, incluyendo "memories, diarios, cartes, les espediciones diplomátiques y de testimonios de primera mano de testigos oculares". Nesti sentíu sofitar nes tradiciones de Filoloxía, pero dio énfasis a documentos mundanos en llugar de la lliteratura vieyo y exótico.
En 1834-36 publica Historia de los Papes, un pervalible estudiu del Papáu y los sos representantes na Edá Moderna, dende'l sieglu XV a la primer metá del XIX. Considerada n'estremu crítica y sustancialmente escéptica, foi contestada llargamente dende la historiografía católica del momentu, cuantimás pol historiador Ludwig von Pastor y el so monumental "Historia de los Papes dende fines de la edá media". Nel centru del so métodu, Ranke nun creyó nes teoríes xenerales que pudieren cortar el tiempu y espaciu. Sicasí, faló de que l'aproximamientu al tiempu históricu facer por fontes primaries. Sobre la posibilidá de lleis que dirixieren la historia, dixo nun saber d'elles y que prefería quedase con un empirismu de tontu”.
Generalife
El Generalife (جَنَّة الْعَرِيف) ye la villa con xardinos habitada polos reis musulmanes de Granada como llugar de descansu, asitiáu na ciudá de Granada, Andalucía, España. Foi concebida como villa rural, onde xardinos ornamentales, güertos y arquiteutura integrábense, nes cercaníes de l'Alhambra. L'orixe del nome ta aldericáu. Dalgunos abogen por Yannat al-Arif como Güerta del Arquiteutu, o "Xardín del arquiteutu" anque pudo significar El más escelsu xardín. Esi güertu real yera común nes cortes hispanu-árabes y ye frutu de les reformes y agregos que-y apurrieron los distintos sultanes. Polos sos elementos decorativos más antiguos, el palaciu debió de construyise a finales del sieglu XIII pol segundu sultán de la dinastía nazarí, Muhammad II (1273-1302). Foi declaráu, xunto cola Alhambra, Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco en 1984.
El Generalife ta asitiáu fora de les muralles de la Alhambra, al este, na fastera del Cuetu del Sol. Foi finca de recréu de los sultanes nazaríes pero tamién utilizada pa la so esplotación agrícola. Nel periodu medieval tenía siquier cuatro huerta y la residencia ye un palaciu al que'l visir Ibn al-Yayyab llamó la Casa Real de la Felicidad.
Ye d'estilu árabe nazarí y ta asitiáu nel llau septentrional de l'Alhambra. Na dómina de la so construcción, taba asitiáu fora del perímetru de la Granada musulmana, y escarecía de comunicación direuta cola Alhambra, siendo'l so accesu principal el camín del Ribayu Aikabia, l'actual Cuesta de los Chinos, que xubía dende'l ríu Darro.
Ta formáu por un conxuntu d'edificaciones, patios y xardinos, que lo converten n'unu de los mayores curiosos de la ciudá de Granada, y, xunto cola Alhambra, n'unu de los conxuntos arquiteutónicos más destacables de l'arquiteutura civil musulmana. Dende l'esterior contemplen dos pabellones asitiaos a norte y sur, y comunicaos por un patiu percorríu pol cursu de l'agua, los dos pabellones atópense bien reformaos.
Accesu
El Generalife tuvo nel so momentu tres víes d'accesu, una proveniente de la Alhambra, destinada al sultán y el so séquitu, otra asitiábase escontra l'estremu sureste, próxima al pabellón d'entrada, y una tercera nel norte, pol llamáu Postigo de los carneros.
right|thumb|Vista del Generalife dende l'[[Alhambra.]] L'accesu efectúase güei día polos denominaos Xardinos Nuevos y el Paséu de los Cipreses, frutu del saber faer de Francisco Prieto Moreno, que fueron empecipiaos en 1931, y nos que creó una concatenación d'espacios abiertos formaos por cipreses que, per mediu del arte topiario, figuren arquitectures. Los espacios confinaos reproducen modelos de patios de la Granada nazarí. La sabia combinación de los referentes históricos y la tradición granadina (suelos empedrados, l'usu de l'agua, los exuberantes macizos florales...) fai de los Xardinos Nuevos un llugar destacáu, que munchos consideren yá indixebrable de los palacios a los qu'anteceden. En 1954 inauguróse un auditoriu al campu, fundamentalmente utilizáu pa les funciones de danza de los Festivales de música y danza de Granada.
De siguío de los xardinos mentaos, aportar al Generalife al traviés de dos patios d'entrada al conxuntu arquiteutónicu nazarí, que, al tar edificáu nuna fastera, y siguiendo una composición (paratas) que va ser la base de munchos cármenes granadinos, gradiar n'estreches franxes separaes por murios de contención. Asina, los alarifes crearon una serie d'espacios recoletos y íntimos, carauterístiques comunes na arquiteutura musulmana, pero tamién entornaos a les escepcionales vistes de la ciudá y la Alhambra.
El primer patiu al que s'apuerta ye'l llamáu del Apeaderu, por tener un bancu xunto al muriu del fondu preparáu pa la descabalgadura. El segundu, asitiáu más alto sirve de comunicación por una empináu escalera al Patiu de l'Acequia.
Patiu de la Acequia
thumb|left|El patiu de la Acequia vistu dende la sala Regia. El primeru –y más emblemáticu– de los patios ye'l llamáu de la Acequia. Respuende al esquema árabe de patiu cuatripartitu (Char-Bagh) d'orixe persa y de gran tradición n'Andalucía, pero condicionáu pola disposición eminentemente llonxitudinal obligada pel terrén y potenciada pola presencia de l'Acequia Real, que llevaba l'agua al restu de los güertos y darréu a la Alhambra. D'esta manera, l'otru brazu de la cruz queda tan solo suxuríu por una interrupción na vexetación, y una fonte baxa nel encruz de dambos. La acequia ta flanqueada por dos files de surtidores añedíos nel sieglu XIX que crucien los sos remexos d'agua de forma espectacular. Nun hai qu'escaecer, qu'anque'l Generalife ye, al igual que la Alhambra, una construcción eminentemente musulmana, la influencia cultural cristiana de les sos concepciones arquiteutóniques siempres foi de gran importancia: con anterioridá a 1492, pol constante tratu colos reinos vecinos y l'aislamientu respeuto al restu del islam, y darréu, pol usu y adautación de los espacios a les concepciones occidentales llevaos a cabu polos sos distintos dueños y habitantes. Otru exemplu de lo enantes dicho ye l'apertura a lo llargo del patiu d'un ampliu mirador yá en dómina cristiana.
Patiu del Ciprés de la Sultana
De la Sala Regia apuértase, al traviés d'unes escaleres, a un cuerpu con doble galeríes renacentistes, al que s'abrir el Patiu del Ciprés de la Sultana, protagonista de misterios na tradición granadina, y nel que la lleenda narrada por Ginés Pérez de Hita, asitia los alcuentros de la esposa de Boabdil con un caballeru, miembru del clan de los Abencerrajes, pariente del sultán. El patiu, bien modificáu en dómina cristiana, conserva, sicasí la influencia de los sos antiguos habitantes, no que Chueca Goitia dio en llamar invariantes castizos, y l'encantu románticu de los sos surtidores y el so frondosa vexetación. La construcción del patiu remontar a la dómina entendida ente finales del sieglu XIII y el primer cuartu del sieglu XIV
Xardinos Altos y l'Escalera de l'Agua
thumb|La Escalera de l'Agua, vista dende enriba. De siguío, y prosiguiendo l'ascensu, al traviés de la escalera de los lleones, llegar a los denominaos Xardinos Altos del Palaciu. Pa ello vamos pasar por la Escalera de l'Agua, atélite artificiu al serviciu del esfrute de los sentíos. L'oxetivu principal de dicha escalera yera comunicar el palaciu del Generalife con una pequeña capiya asitiada a lo cimero de la llomba. L'accesu, en pendiente, representaba un problema que'l alarife nazarí supo salvar con singular maestría: la escalera, atayada por dellos posadorios de planta circular presidíos por fontes baxes, tien como pasamanes dos canales feches con humildes texas y lladriyos y encalados. Por ellos escurre l'agua de l'Acequia Real, abrupta ya irregularmente produciendo una sinfonía de tranquilidá y reposu, y amugando l'ambiente, tou baxu una zarrada bóveda de lloreos. L'espaciu resultante, avesíu y frescu, sirvía al empar pa efectuar les abluciones previes a la oración, y de esa manera, convertir nel sahn que toa mezquita rique. La escalera ye toa una lleición arquitectónica de respuesta a un condicionante sabiendo faer de necesidá virtú y colos materiales más probes. thumb|Rincón nos xardinos del Generalife, [[Granada]]
Entorno
El Generalife ta asitiáu nuna de les fasteres del llamáu Cuetu del Sol, dixebráu de la Alhambra pol ribayu de la cuesta de los Chinos, accesu d'orixe medieval a dambes cortiles, dende la ciudá musulmana. Cerca del Generalife, y rellacionaes con él, atópense diverses construcciones de dómina nazarí, como Los Albercones, los restos del palaciu de Dar al-Arusa y la Siella del Moru. Un pocu más alloñaos, pero formando parte del mesmu sistema hidráulicu de l'Acequia Real-Devesa del Generalife, esisten restos de la llamada Banzáu Rotu, del Albercón del Negru y otres construcciones, como'l Barcal de l'Agua.
Muhammad bin Saúd
Muhammad bin Saud foi'l emir de Diriyyah y ta consideráu'l fundador del Primer Estáu saudín y de la dinastía Saud, que son téunicamente nomaos pol so padre Saud ibn Muhammad ibn Muqrin (fináu en 1725). Saud foi'l xefe (emir) d'un poblamientu agrícola cercanu denomináu Diriyah. Amás, foi un ambiciosu guerreru.
Sigma Coronae Borealis
Sigma Coronae Borealis (σ CrB / 17 Coronae Borealis) ye un sistema estelar na constelación de Corona Boreal. Por aciu telescopiu puédese resolver en dos estrelles, denominaes Sigma Coronae Borealis A y B, dixebraes ente sí 7 segundos d'arcu.
Muhammad bin Saúd
Alianza con Muhammad bin Abdul-Wahhab
Los oríxenes del so alzamientu al poder fueron na ciudá de Diriyyah, onde conoció a Muhammad ibn Abdul-Wahhab, quién vieno a Ibn Saud pa la so proteición. Formaron una alianza en 1744 la cuál tuvo formalizada pola boda del fíu de Muhammad bin Abdul-Wahhab, Abdul Aziz, fíu y socesor de bin Saud. Tres esto, los descendientes de Muhammad bin Saud y los descendientes de bin Abdul-Wahhab, Al ash-Sheikh quedaron estrechamente enllazaos.
Utilizando la ideoloxía de Ibn Abdul-Wahhab, bin Saud ayudó establecer la Casa de Saud ente otres fuercies na península arábiga. L'usu de la relixón como la base pa llexitimidá estremó la Casa de Saud d'otres cles.
Sigma Coronae Borealis
Sigma Coronae Borealis A
Sigma Coronae Borealis A (HD 146361 / HR 6063), la estrella primaria, tien magnitú +5,64 y ye, de la mesma, una binaria espectroscópica. Ta formada por dos estrelles de la secuencia principal de tipu F9V y G0V que'l so periodu orbital ye de 1,14 díes. La separación ente elles ye de namái 0,028 UA, equivalente a unes 6 vegaes el radiu solar.
La estrella de tipu F9 tien una temperatura efectivo de 6000 K y una lluminosidá un 17% mayor que la del Sol. El so radiu ye un 14% más grande que'l radiu solar y la so masa ye de 1,11 mases solares. El so acompañante tien una temperatura de 5900 K y ye apenes un 2% más lluminosa que'l Sol. Un 10% más grande que'l Sol, la so masa ye un 8% mayor que la masa solar.
Muhammad bin Saúd
Primer Estáu saudín
thumb|Bandera del Primer Estáu saudina.
So les normes del Imperiu otomanu, bin Saud foi consideráu'l fundador del qué más tarde aportaba como'l Primer Estáu saudín. La manera na qu'instaló'l so gobiernu sirvió como modelu pa gobernantes de la Casa de Saud hasta l'actualidá. El gobiernu tuvo basáu en principios islámicos y na shura. Gobernó hasta la so muerte en 1765 y dempués, el so fíu Abdul-Aziz ibn Muhammad, foi'l segundu gobernante del Primer Estáu saudín.
Legáu
Muhammad bin Saud, como fundador del Reinu que s'asitiaba na actual Arabia Saudita, conmemoróse a la so persona, instaurando'l so nome na Universidá islámica Imam Muhammad ibn Saud (Imam Muhammad ibn Saud Islamic University) nel añu de la so fundación, en 1974.
Sigma Cygni
Sigma Cygni (σ Cygni / 67 Cygni / HD 202850 / HR 8143) ye una estrella na constelación del Cisne de magnitú aparente +4,26. Alcuéntrase aproximao a 2760 años lluz —con un ampliu marxe d'erru de ± 260 años lluz— del Sistema Solar. Forma parte de l'Asociación estelar Cyg OB4.
Sigma Cygni ye una superxigante blancu-azulada de tipu espectral B9I con una temperatura superficial de 11.300 K. La so lluminosidá ye unes 26.500 vegaes mayor que la lluminosidá solar y ye una estrella de gran tamañu, con un radiu 43 vegaes más grande que'l radiu solar, equivalente a 0,2 UA. La so velocidá de rotación ye de siquier 30 km/s, lo que trai un periodu de rotación inferior a 72 díes. Tien una masa ente 10 y 12 mases solares y la so edá actual envalórase ente 15 y 20 millones d'años. La so elevada masa va condicionar la so futura evolución, yá que probablemente va acabar esplotando como una brillosa supernova.
Esiste cierta evidencia de que Sigma Cygni tien una compañera estelar cercana que'l so periodu orbital sería de 11 díes.
Sigma Coronae Borealis
Sigma Coronae Borealis A
La proximidá ente estos dos componentes forzó la rápida rotación de dambes estrelles, con periodu de 1,157 díes, casi sincronizaos col periodu orbital. Esto produz una gran actividá, faciendo del sistema una variable RS Canum Venaticorum —asemeyada, por casu, a ε Ursae Minoris— recibiendo'l nome, tocantes a variable, de TZ Coronae Borealis.
Sigma Coronae Borealis B
Sigma Coronae Borealis B (HD 146362 / HR 6064), ye la componente más tenue, con magnitú aparente +6,42. Ye tamién una nana mariella, anque de tipu espectral G1V. Con una temperatura de 5800 K de temperatura, la so lluminosidá equival al 85% de la lluminosidá solar. La so masa ye similar a la del nuesu Sol.
Sigma Coronae Borealis B completa una órbita alredor del par interior Sigma Coronae Borealis A cada 890 años. La órbita ye notablemente escéntrica, variando la separación ente A y B ente 31 y 225 UA. Dende Sigma Coronae Borealis B, les componentes de Sigma Coronae Borealis A veríense dixebraes nel cielu ente 25 segundos del arcu y 3 minutos d'arcu, caúna d'elles con un rellumu, en permediu, 70 vegaes mayor que'l la Lluna llena.
Situación del sistema
El sistema tópase asitiáu a 71 años lluz del Sistema Solar, siendo la estrella conocida más cercana a él HIP 79551 (GJ 9549), distante 3,7 años lluz. Dicha estrella, tamién denomada Sigma Coronae Borealis C, paez nun tar gravitacionalmente amestada al sistema.
Llingües muskogueanas
Clasificación interna
El grupu llingüísticu de les llingües muskoki estremar en dos subgrupos (ente parentesís el númberu averáu de falantes cola fecha de la estimación):
Fonoloxía
Anguaño esiste abonda documentación sobre la llingua y ellaboráronse llistes llargues de cognados que dexaron reconstruyir el sistema fonolóxicu del proto-muskogui con un grau d'enfotu eleváu. L'inventariu consonánticu vien dau por:
Gramática
Los nomes o sustantivos nes llingües muskoki xeneralmente exhiben acentu léxicu. Igualmente los sustantivos suelen presentar casu morfolóxicu qu'estrema siquier un casu nominativu d'un casu oblicuu. Les categoríes de xéneru y númberu son secundaries.
Los verbos presenten un sistema complexu d'ablaut, onde la forma del raigañu camuda d'alcuerdu sobremanera col valor del aspeutu gramatical y dacuando según el tiempu gramatical o'l manera gramatical. Los verbos marquen la persona (siendo la marca de tercer persona nula) axente y paciente.
Vorónezh
Vorónezh ( Воронеж, Voronezh) ye'l centru alministrativu del Óblast de Vorónezh, centru neurálxicu de la Rusia europea, capital de la rexón histórica de Chernozemie. Asítiase na franxa central de la parte europea de Rusia, na parte media elevada del valle conformáu pelos ríos Don y pol que lleva'l so mesmu nome, Vorónezh.
Historia
La ciudá de Vorónezh foi atacada poles fuercies del Tercer Reich mientres la Segunda Guerra Mundial, llamada polos rusos Gran Guerra Patria; la so resistencia foi premiada'l 6 de mayu cola Orde de la Guerra Patria de primera Categoría. Pol heroísmu manifestáu polos defensores de la ciudá, mientres la ocupación alemana, que nun dexaron conquistar unu de los principales centros del país, dende'l 16 de febreru de 2008 la ciudá tien el títulu de Ciudá de la gloria militar.
El 27 de setiembre de 1989, supuestamente aterrizaron unos estraterrestres. A esto conocióse-y como L'incidente Vorónezh.
Cultura
La ciudá de Vorónezh tuvo un desenvolvimientu cultural importante gracies a los sos centros culturales como teatros, museos, biblioteques y cines, tamién inflúin los personaxes que destacaron na escritura, pintura, composición y l'ámbitu artísticu polo xeneral. Pero ye hasta l'añu 2015 cuando se convirtió na capital de la cultura de los países de la CEI (Comunidá d'Estaos Independientes).
Voronezh ye una ciudá que-y dio cierta importancia al desenvolvimientu y en particular a la cultura, esta ciudá cunta con cinco teatros estatales, la Orquesta Filarmónica y una sala de conciertos y eventos, amás de tres colexos d'Arte, l'Academia d'Arte y l'Escuela de Ballet.
Cabildru Insular d'El Hierro
Los cabildros, formaos a partir de la Llei de Cabildros de 1912, son les formes gubernatives y alministratives propies de les Islles Canaries (España). Los Cabildros aguardaron pa constituyise a que tuvieren escoyíos los Delegáu del Gobiernu Delegaos del Gobiernu en caúna de les islles, una vegada escoyíos esto determinó que fora'l 16 de marzu de 1913 nel que quedaren constituyíes toles Corporaciones con esceición de la d'El Hierro que quedó pendiente hasta ser creáu'l conceyu de Frontera.
Cumplen dos funciones principalmente. Per una parte, empresten servicios y exercen competencies propies de la Comunidá Autónoma y por otra, son la entidá llocal que gobierna la isla. Nes eleiciones de 2003 salió escoyíu como presidente Tomás Padrón Hernández, d'Agrupación Herreña Independiente - Coalición Canaria, 49,66% de los votos, siguida del PSOE con un 20,3%. Nes eleiciones de 2007 AHI-CC volvió llograr mayoría absoluta y de nuevu foi escoyíu Tomás Padrón Hernández presidente de la entidá. Nes eleiciones municipales de 2011, volvió ganar AHI-CC, pero esta vegada con mayoría relativa. Sicasí, por cuenta de la inesistencia de pactos eleutorales, producióse la invistidura de Belén Allende Riera (AHI-CC), como nueva presidenta del Cabildru Insular. Coles mesmes, asítiase'l PSC-PSOE como'l principal partíu de la oposición con Alpidio Armes al frente, siguíu del PP de Atilano Morales.
Tres el recuentu de la votación del plenu, ganó Alpidio Arma González por 7 votos a favor y 6 en contra, polo que nesi mesmu momentu, xuró'l cargu como nuevu Presidente del Cabildru Insular herreño.
La sede del cabildru ta asitiada na llocalidá de Valverde.
B.J. Novak
'''Benjamin Joseph Manaly "B.J." Novak''' ye un actor, cómicu, guionista y direutor. Como actor apaeció en películes como Knocked Up y Inglourious Basterds, ya interpreta a Ryan Howard na serie de la NBC The Office, de la que ye tamién guionista y co-productor executivu.
Carrera
Novak foi'l guionista de la comedia de la The WB Raising Dad. Tamién trabayu pa otra comedia de la Comedy Central llamada Premium Blend y nel show de Conan O'Brien: Late Night with Conan O'Brien.
La so carrera como actor de televisión empezó na MTV, pal show Punk'd xunto a Ashton Kutcher, Hilary Duff, Usher, y Mýa.
Dempués de ve-y nuna actuación, el productor executivu Greg Daniels decidió incluyilo nel so proyeutu de llevar a la pantalla americana una adautación de la sitcom británica The Office. Novak interpretó a Ryan Howard, siendo'l primer fichaxe oficial del remake. Tamién ye guionista y co-productor de la serie. Novak foi'l qu'escurrió la famosa frase de la serie "that's what she said," (eso dixo ella), que se convirtió nuna chancia recurrente na serie.
Universidá de Chicago
thumb|right|Entrada al campus. La Universidá de Chicago ye una universidá privada allugada en Chicago, Illinois (Estaos Xuníos). Ye una de les universidaes más reconocíes y prestixoses del mundu, cuntando con un total de 91 premiu Nobel, 49 Rhodes Scholars, y 50 becaos pol programa de Beques MacArthur pa "xenios." Diverses personalidaes de sonadía mundial formen o formaron parte de la universidá, en diversos campos como la química, física (Enrico Fermi, Robert Millikan), economía (Milton Friedman, George Stigler, Myron Scholes, o Gary Becker, ente otros), medicina, lliteratura (Saul Bellow), psicoloxía (John Dewey) y política. L'ex presidente d'Estaos Xuníos, Barack Obama, foi profesor y catedráticu de la Universidá mientres 12 años, y caltién la so residencia nel campus de la universidá en Hyde Park.
La universidá ye tamién el llar de la editorial más grande de toles universidaes nos Estaos Xuníos y alministra la University of Chicago Press.
Fundación
Foi fundada por American Baptist Education Society gracies a una donación del magnate petroleru y filántropu John D. Rockefeller, y foi constituyida en 1890. William Rainey Harper convertir nel primer presidente de la universidá, en 1891, y les primeres clases tuvieron llugar en 1892.
Facultaes y escueles
250px|miniaturadeimagen|derecha Na Universidá de Chicago nacieron lo que se conocen como "escueles" d'Economía de Chicago y Socioloxía de Chicago, que nun son escueles nin facultaes puramente diches de la universidá, sinón corrientes d'opinión. La Universidá de Chicago solamente tien una facultá de pregrado denomada Facultá de la Universidá de Chicago. Los estudios de posgráu impartir en siete escueles profesionales:
Públiques Harris
Ránkings
La Universidá de Chicago clasificar de forma continua ente los diez meyores universidaes estauxunidenses y mundiales na mayoría de los ránkings.
Ente los profesores, investigadores y alumnos de la Universidá hubo cerca de 91 premiu Nobel y 50 becarios MacArthur.
Koryu
Koryu (古流, koryū) ye una pallabra xaponesa venceyada al ámbitu de les artes marciales xaponeses antigües. Esta pallabra tórnase lliteralmente a “vieyu estilu”, de古 "ko" (antiguo, vieyo) y 流 ryū (escuela, estilu); o tamién a "escuela tradicional" Koryu ye un términu xeneral pa escueles xaponeses d'artes marciales anteriores a la Restauración Meiji (el periodu ente 1866 y 1869 cuando biltaron importantes cambeos sociopolíticos que llevaron a la modernización del Xapón). Anque nun hai data oficial d'aniciu, dase davezu la de 1868, el primer añu del periodu Meiji, o la de 1876, cuando se dictó l'edictu Haitorei que prohibía llevar espaes en públicu.
Los sistemes xaponeses de budo posteriores a la Restauración Meiji conócense como shinbudo o gendai budo. Ente los más conocíos tán el yudu, kendo modernu, iaido y aikido. Los sistemes koryu de les artes marciales xaponeses inclúin de cutiu téuniques de llucha con y ensin armes. Normalmente apriéndense estremaes armes a los estudiantes d'estos antiguos sistemes.
Kobudo
Kobudo (古武道) ye un términu xaponés que pue traducise como "vía marcial antigua." Antaño conocíase como Kobujutsu ("arte marcial antiguu"), pero cuando les artes marciales principiaron a prauticase xeneralmente por otres razones que les puralmente práutiques, conozse agora más como Kobudo. Dientro Xapón pue referise a cualquier arte marcial tradicional y ye sinónimu de Koryu. Pero nun hai que confundir esti Kobudo col Kobudo d'Okinawa.
Otome ryu
Nel periodu feudal de la historia xaponesa, munches escueles koryu foron la otome ryū (lliteralmente, "lo que fluye pero queda en casa") d'un determináu dominiu han. Ser una otome ryū acarrexaba qu'al so cabezaleru-y tocaba un xornal n'arroz del koku (una unidá de midida usada pa calcular ingresos n'arroz y pa midir la bayura relativa d'un han) total del han a cambéu d'entrenar a los samuráis del dominiu. Sicasí había esceiciones a la fundación por un han en concreto, y munchos ryu o nunca foron sofitaos por un han o fóronlo solo en parte. Por exemplu a la Tenshin Shōden Katori Shintō-ryū encontábenla solo les donaciones de los bushi de la fastera y nunca tuvo venceyada a un dominiu específicu. Igualmente la Maniwa Nen-ryū foi fundada y encontada polos granxeros nativos del pueblo de Maniwa na Prefeutura Gunma, col envís de protexer el pueblu. Un tercer exemplu ye la Kashima Shin-ryū, que recibió’l nome d'un famosu santuariu Shinto y que sacaba fondos pa encontase de los impuestos sobre les actividaes venceyaes a les tierres posiaes o controlaes pol templu, asina como de sirvir de guardies hereditarios del santuariu Kashima. Poro estos tipos d'alcuerdos permitíen a los cabezaleros de les escueles dedicase ensembre a enseñar, mientres facíen estremaos servicios a los proteutores de la escuela.
Solamente cola Restauración Meiji estos cuasi 500 años d'alcuerdos empecipiaron a acabase y dellos cabezaleros d'escueles tuvieron que buscar otros medios de vida. Enseñar los sos ryu al públicu en xeneral foi solamente una de les principales opciones. Anguaño los maestros xefe d'un koryu o d'una escuela de kenjutsu gánense la vida enseñando’l so arte, pero cola so devoción garanticen que les sos artes siguen puxando unes cuantes xeneraciones.
Llista de los principales koryu
La siguiente llista nun ta completa; solamente inclúi les escueles llexítimes más conocíes:
Gran Premiu d'Austria
El Gran Premiu d'Austria ye una carrera d'automovilismu de velocidá que forma parte del calendariu de la Fórmula 1 en distintos periodos ente 1964 y 2014. La Fórmula 3000 Internacional tuvo presente como categoría previa en 1985, 1986 y ente 1998 y 2003.
La primer edición apostar en 1964, na pista d'aterrizaxe de Zeltweg Airfield. La carrera foi un ésitu, pero la pista foi considerada demasiáu peligrosa; yera estrecha y con munchos saltos y los espectadores quexar de les poques árees con vista escontra la pista. La Federación Internacional del Automóvil esanició esta carrera del calendariu de la Fórmula 1 hasta que se construyera un circuitu más fayadizu.