cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Protocolu de tresferencia de ficheros
El Protocolu de tresferencia de ficheros (n'inglés File Transfer Protocol o FTP) ye un protocolu de rede pa la tresferencia de ficheros ente sistemes coneutaos a una rede TCP (Transmission Control Protocol), basáu na arquiteutura veceru-sirvidor. Dende un equipu veceru puede coneutase a un sirvidor pa baxar ficheros dende él o pa unvia-y ficheros, independientemente del sistema operativu utilizáu en cada ordenador.
El serviciu FTP ye ufiertáu pola capa d'aplicación del modelu de capes de rede TCP/IP al usuariu, utilizando de normal el puertu de rede 20 y el 21. Un problema básicu de FTP ye que ta pensáu pa ufiertar la máxima velocidá na conexón, pero non la máxima seguridá, yá que tol intercambiu d'información, dende'l login y password del usuariu nel sirvidor hasta la tresferencia de cualquier ficheru, realizar en testu planu ensin nengún tipu de cifráu, colo qu'un posible atacante puede prindar esti tráficu, aportar al sirvidor y/o apoderase de los ficheros tresferíos.
Pa solucionar esti problema son de gran utilidá aplicaciones como SCP y SFTP, incluyíes nel paquete SSH, que dexen tresferir ficheros pero cifrando tol tráficu.
Historia
El protocolu FTP empezar a utilizar n'abril de 1971, publicáu como'l RFC 114, primero qu'esistiera la pila TCP/IP. La estructura xeneral foi establecida en 1973. Foi modificáu delles vegaes, añediendo nuevos comandos y funcionalidades. A la fin publicóse'l RFC 959 n'ochobre de 1985, que ye la que s'utiliza anguaño.
El Modelu FTP
thumb|400px|El siguiente modelu representa la diagrama d'un serviciu FTP.
Nel modelu, l'intérprete de protocolu (PI) d'usuariu empecipia la conexón de control nel puerto 21. Les órdenes FTP estándar xenerar la PI d'usuariu y tresmítense al procesu sirvidor al traviés de la conexón de control. Les respuestes estándar unviar dende la PI del sirvidor hasta la PI d'usuariu pola conexón de control como respuesta a les órdenes.
Estes órdenes FTP especifiquen parámetros pa la conexón de datos (puertu de datos, mou de tresferencia, tipu de representación y estructura) y la naturaleza de la operación sobre'l sistema de ficheros (atroxar, recuperar, añedir, desaniciar, etc.). El procesu de tresferencia de datos (DTP) d'usuariu o otru procesu nel so llugar, tien d'esperar a que'l sirvidor empecipie la conexón al puertu de datos especificáu (puertu 20 en mou activu o estándar) y tresferir los datos en función de los parámetros que s'especificaren.
Vemos tamién na diagrama que la comunicación ente vecera y sirvidor ye independiente del sistema de ficheros utilizáu en cada ordenador, de manera que nun importa que los sos sistemes operativos sían distintos, porque les entidaes que se comuniquen ente sigo son les PI y los DTP, qu'usen el mesmu protocolu estandarizado: el FTP.
Tamién hai que destacar que la conexón de datos ye bidireccional, esto ye, puede usase simultáneamente pa unviar y pa recibir, y nun tien por qué esistir tol tiempu que dura la conexón FTP. Pero tenía nos sos empiezos un problema, y yera la llocalización de los sirvidores na rede. Esto ye, l'usuariu que quería baxar dalgún ficheru por aciu trump tenía de conocer en qué máquina taba allugáu. La única ferramienta de busca d'información qu'esistía yera Gopher, con toles sos llimitaciones.
Primer buscador d'información
Gopher significa 'llanzase sobre' la información. Ye un serviciu que'l so oxetivu ye la llocalización de ficheros a partir del so títulu. Consiste nun conxuntu de menús de recursos allugaos en distintes máquines que tán intercomunicadas. Cada máquina sirve una área d'información, pero la so organización interna dexa que toes elles funcionen como si tratar d'una sola máquina. L'usuariu salea al traviés d'estos menús hasta alcontrar la información buscada, y desconoz esautamente de qué máquina ta descargando dicha información. Cola llegada d'Internet, los potentes motores de busca dexaron el serviciu Gopher, y la llocalización de los sirvidores FTP dexó de ser un problema. Na actualidá, cuando l'usuariu descarga un ficheru a partir d'un enllaz d'una páxina web nun llega nin a saber que lo ta faciendo dende un sirvidor FTP. El serviciu FTP evolucionó a lo llargo del tiempu y güei día ye bien utilizáu n'Internet, en redes corporatives, Intranets, etc. Soportáu por cualesquier sistema operativu, esiste gran cantidá de software basáu nel protocolu FTP.
Servidor FTP
Un sirvidor FTP ye un programa especial que s'executa nun equipu sirvidor de normal conectáu a Internet (anque pue tar conectáu a otros tipos de redes, LAN, MAN, etc.). La so función ye dexar l'intercambiu de datos ente distintos sirvidores/ordenadores.
Les aplicaciones más comunes de los sirvidores FTP suelen ser el alojamiento web, nel que los sos veceros utilicen el serviciu pa xubir les sos páxines web y los sos ficheros correspondientes; o como sirvidor de copia de seguridá de los ficheros importantes que pueda tener una empresa. Pa ello, esisten protocolos de comunicación FTP por que los datos tresmítanse cifraos, como'l SFTP (Secure File Transfer Protocol).
Veceru FTP
Cuando un navegador nun ta forníu cola función FTP, o si quier cargase ficheros nun ordenador remotu, va precisase utilizar un programa veceru FTP. Un veceru FTP ye un programa que s'instala nel ordenador del usuariu, y qu'emplega el protocolu FTP pa conectase a un sirvidor FTP y tresferir ficheros, yá sía pa baxalos o pa xubilos.
Pa utilizar un veceru FTP, precísase conocer el nome del ficheru, l'ordenador en que mora (sirvidor, nel casu de descarga de ficheros), l'ordenador al que quier tresferise'l ficheru (en casu de querer xubilo nós al sirvidor), y la carpeta na que s'atopa.
Dellos veceros de FTP básicos en modo consola vienen integraos nos sistemes operativos, incluyendo Microsoft Windows, DOS, GNU/Linux y Unix. Sicasí, hai disponibles veceros con opciones añedíes y interfaz gráfica. Anque munchu navegadores tienen yá integráu FTP, ye más confiable a la de conectase con sirvidores FTP non anónimos utilizar un programa veceru.
Accesu anónimu
Los sirvidores FTP anónimos ufierten los sos servicios llibremente a tolos usuarios, dexen aportar a los sos ficheros ensin necesidá de tener un 'USER ID' o una cuenta d'usuariu. Ye la manera más cómoda fuera del serviciu web de dexar que tol mundu tenga accesu a cierta información ensin que pa ello l'alministrador d'un sistema tenga que crear una cuenta pa cada usuariu.
Si un sirvidor tien serviciu 'FTP anonymous' solamente con teclear la pallabra «anonymous», cuando pregunte pol to usuariu vas tener accesu a esi sistema. Nun se precisa nenguna contraseña preestablecida, anque vas tener qu'introducir una namái pa esi momentu, de normal suelse utilizar la direición de corréu electrónicu propia.
Solamente con eso consíguese accesu a los ficheros del FTP, anque con menos privilexos qu'un usuariu normal. De normal solo vas poder lleer y copiar los ficheros que sían públicos, asina indicaos pol alministrador del sirvidor al que queramos coneutar.
De normal, utilízase un sirvidor FTP anónimu pa depositar grandes ficheros que nun tienen utilidad si nun son tresferíos a la máquina del usuariu, como por casu programes, y acútense el sirvidores de páxina web (HTTP) p'almacenar información testual destinada a la llectura en llinia.
Accesu d'usuariu
Si deseyar tener privilexos d'accesu a cualesquier parte del sistema de ficheros del sirvidor FTP, de cambéu de ficheros esistentes, y de posibilidá de xubir los nuesos propios ficheros, xeneralmente suelse realizar por aciu una cuenta d'usuariu. Nel sirvidor guarda la información de les distintes cuentes d'usuariu que pueden aportar a él, de manera que pa empecipiar una sesión FTP tenemos d'introducir una autentificación (n'inglés: login) y una contraseña (n'inglés: password) que nos identifica unívocamente.
Veceru FTP basáu en Web
Un «veceru FTP basáu en Web» nun ye más qu'un veceru FTP al cual podemos aportar al traviés del nuesu navegador web ensin necesidá de tener otra aplicación pa ello. L'usuariu coneutar por aciu HTTP a un sirvidor web, y el sirvidor web coneutar por aciu FTP al sirvidor de ficheros. El sirvidor web actúa d'intermediariu faciendo pasar la información dende'l sirvidor FTP nos puertos 20 y 21 escontra'l puertu 80 HTTP que ve l'usuariu.
Siempres hai momentos en qu'atopamos fora de casa, nun llevamos l'ordenador portátil enriba y precisamos realizar dalguna xera urxente dende un ordenador d'accesu públicu, d'un amigu, del trabayu, la universidá, etc. Lo más común ye que nun tean instalaes les aplicaciones que precisamos y en munchos casos hasta escarecemos de los permisos necesarios pa realizar la so instalación. Otres vegaes tamos detrás d'un proxy o cortafueos que nun nos dexa aportar a sirvidores FTP esternos.
Al disponer d'un veceru FTP basáu en Web podemos aportar al sirvidor FTP remotu como si tuviéramos realizando cualesquier otru tipu de navegación web. Al traviés d'un veceru FTP basáu en Web vas poder, crear, copiar, camudar el nome de y esaniciar ficheros y direutorios. Camudar permisos, editar, ver, xubir y baxar ficheros, según cualesquier otra función del protocolu FTP que'l sirvidor FTP remotu dexe.
Accesu de convidáu
L'accesu ensin restricciones al sirvidor qu'apurren les cuentes d'usuariu implica problemes de seguridá, lo que dio llugar a un tercer tipu d'accesu FTP denomináu convidáu (guest), que puede contemplase como un amiestu de los dos anteriores.
La idea d'esti mecanismu ye la siguiente: tratar de dexar que cada usuariu conecte a la máquina por aciu la so login y la so password, pero evitando que tenga accesu a partes del sistema de ficheros que nun precisa pa realizar el so trabayu, d'esta forma va aportar a una redolada acutada, daqué bien similar a lo qu'asocede nos accesos anónimos, pero con más privilexos.
Exemplos de Veceros FTPs
Ente los varios veceros FTP qu'esisten, pueden mentase los siguientes:
Moos de conexón del veceru FTP
FTP almite dos moos de conexón del veceru. Esteos moos denómense activu (o Estándar, o PORT, por cuenta de que'l veceru unvia comandos triba PORT al sirvidor pola canal de control al establecer la conexón) y pasivu (o PASV, porque nesti casu unvia comandos triba PASV). Tantu nel mou Activu como nel mou Pasivu, el veceru establez una conexón col sirvidor por aciu el puertu 21, qu'establez la canal de control.
Mou activu
thumb|420px|Mou activu. En mou Activu, el sirvidor siempres crea la canal de datos nel so puertu 20, ente que nel llau del veceru la canal de datos acomuñar a un puertu aleatoriu mayor que'l 1024. Pa ello, el veceru manda un comandu PORT al sirvidor pola canal de control indicándo-y esi númberu de puertu, de manera que'l sirvidor pueda abrir una conexón de datos por onde se van tresferir los ficheros y los enumeraos, nel puertu especificáu.
Lo anterior tien un grave problema de seguridá, y ye que la máquina vecera ten de tar dispuesta a aceptar cualquier conexón d'entrada nun puertu cimeru al 1024, colos problemes qu'ello implica si tenemos l'equipu conectáu a una rede insegura como Internet. Ello ye que los cortafueos que s'instalen nel equipu pa evitar ataques de xuru van refugar eses conexones aleatories. Pa solucionar esto desenvolvióse'l mou pasivu.
Mou pasiva
thumb|420px|Mou pasivu. Cuando'l veceru unvia un comandu PASV sobre la canal de control, el sirvidor FTP indíca-y pela canal de control, el puertu (mayor a 1024 del sirvidor. Exemplu:2040) al que tien de conectase'l veceru. El veceru empecipia una conexón dende'l puertu siguiente al puertu de control (Exemplu: 1036) escontra'l puertu del sirvidor especificáu enantes (Exemplu: 2040).
Antes de cada nueva tresferencia tantu nel mou Activu como nel Pasivu, el veceru tien d'unviar otra vegada un comandu de control (PORT o PASV, según el mou nel que coneutara), y el sirvidor va recibir esa conexón de datos nun nuevu puertu (aleatoriu si ye en mou pasivu o pol puertu 20 si ye en mou activu).
Tipos de tresferencia de ficheros en FTP
Fayadizu pa tresferir ficheros que solo contengan calteres imprimibles (ficheros ASCII, non ficheros resultantes d'un procesador de testu), por casu páxina HTML, pero non les imáxenes que puedan contener. Tresfórmense dellos símbolos de control pa caltenelos compatibles ente distintos sistemes, por casu, si'l ficheru ta agospiáu sobre un sirvidor Linux, el saltu de llinia pa los ficheros de testu ye "\n" (byte 10 en decimal). Si'l veceru ye un sistema Mac, el saltu de llinia ye "\r" (byte 13 en decimal), esti mou camuda estos símbolos de control por que el ficheru sía legible en dambos llaos, al igual que si s'unvia a un sistema Windows, el saltu de llinia ye "\r\n" (dos bytes, 13 y 10). Si usa esti mou en ficheros que nun son de testu ensin formatu, nel casu d'intercambiase ente distintos sistemes, esi archivu va quedar corruptu.
Esti tipu ye usáu cuando se trata de ficheros comprimíos, executables pa PC, imáxenes, archivos d'audio, ente otros.
Exemplos de cómo tresferir dellos tipos de ficheru dependiendo de la so estensión:
Na rede esisten diverses soluciones de software que desenvuelve esti tipu de teunoloxía, los más conocíos, son Filezilla (software llibre) y CuteFTP (shareware).
Códigos de respuesta de FTP
De siguío amuésase un resume de la respuesta de los códigos FTP que pue devolver un sirvidor FTP. Estos códigos hanse normalizáu en RFC 959 pola IETF. El códigu de respuesta ye un valor de tres díxitos. El primer díxitu utilizar pa indicar una de trés posibles resultaos-l'ésitu, el fracasu o pa indicar un error o una respuesta incompleta:
El tercer díxitu del códigu de respuesta utilizar p'apurrir detalles adicionales pa caúna de les categoríes definíes pol segundu díxitu.
Conexón a un sirvidor FTP protexíu dende navegador
P'aniciar una sesión nun sirvidor FTP que rique una contraseña teclee l'URL d'esta forma:
Onde  ye'l nome d'usuariu,   ye'l sirvidor FTP,   ye la contraseña d'accesu, y   ye'l direutoriu onde empecipiamos sesión.
Exemplu:
Enllaces esternos
Raw FTP command list
G4
El términu G4 pue referise a:
Tau7 Serpentis
Tau7 Serpentis (τ7 Ser / 22 Serpentis) ye un sistema estelar de magnitú aparente +5,80 na constelación de Serpens. Comparte la denominación de Bayer «Tau» con otros siete estrelles —vease Tau Serpentis— y ye, ente elles, la segunda más cercana a nós dempués de Tau5 Serpentis. Alcuéntrase a 173 años lluz del Sistema Solar.
La estrella primaria de Tau7 Serpentis ye una estrella blanca de tipu espectral A2m. La «m» indica que ye una estrella con llinies metáliques que'l so espectru amuesa llinies d'absorción fuertes de dellos metales. ε Serpentis —nesta mesma constelación— y la brillosa Siriu A son exemplos d'esta clase d'estrelles. Con una temperatura efectivo de 7809 ± 136 K, Tau7 Serpentis tien un radiu un 82% más grande que'l radiu solar. Xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada de 68 km/s. La so masa ye alredor d'un 70% mayor que la masa solar y tien una edá averada de 700 millones d'años.
Munches estrelles Am davezu formen parte d'un sistema binariu. Coles mesmes, la elevada lluminosidá de Tau7 Serpentis en rayos X —181 × 1020 W— tamién suxuría la presencia d'una compañera estelar. Asina, en 2011 afayóse'l so duplicidad, siendo la estrella secundaria 7,3 magnitúes menos brillosa que Tau7 Serpentis. La separación visual ente les dos estrelles ye de 2,3 segundos d'arcu. La compañera estelar ye una nana colorada de tipu M-tardíu.
Ángeles González-Sinde
Ángeles González-Sinde Reig ye una guionista y direutora de cine española. Ente 2006 y 2009 foi presidenta de l'Academia de Cine, según ministra de Cultura d'España ente 2009 y 2011.
Biografía
Nació en Madrid en 1965, fía del cineasta José María González-Sinde, fundador y primer presidente de l'Academia de les Artes y les Ciencies Cinematográfiques d'España (AACCE), y d'Ángeles Reig y tien un hermanu (homónimu del so padre) tamién dedicáu al mundu del cine.
Estudió Filoloxía Clásica na Universidá Complutense de Madrid, realizó un máster de Guión Cinematográficu na Universidá Autónoma de Madrid y perfeccionó los sos estudios de cinematografía nel American Film Institute de Los Angeles. Antes de dedicase profesionalmente al cine, González-Sinde trabayó como traductora, promotora de conciertos, redactora de la revista femenina Cosmopolitan y nuna editorial.
Foi la guionista de numberoses series de televisión, como Camanduleros o La casa de los líos, lo mesmo que de una docena de películes, ente elles La bona estrella, de Ricardo Franco (1997), pola que llogró'l so primer premiu Goya. El so debú como direutora, y unu de los sos trabayos más premiaos, foi la película La suerte dormida (2003), protagonizada por Adriana Ozores. Tamién foi direutora d'unu de los curtios de Madrid 11M: Toos díbamos nesi tren (2004). El so guión más recién, la comedia de sexu esplícito Mentiras y gordas (2009), protagonizada por actores de gran popularidá gracies a la so participación en teleseries, resultó un gran ésitu de taquilla.
Dende avientu de 2006 taba al mandu de la presidencia de l'Academia de les Artes y les Ciencies Cinematográfiques d'España (AACCE), cargu nel que sustituyó a l'actriz Mercedes Sampietro.
En xunu de 2008 sofitó'l Manifiestu pola llingua común.
Ministeriu de Cultura
Tres la fonda remodelación del Gobiernu d'España del 7 d'abril de 2009 foi nomada Ministra de Cultura como independiente, sustituyendo a César Antonio Molina.
El día 17 de setiembre de 2011 anunció qu'abandonaría la so carrera política pa dedicase al cine.
Discutiniu de la Llei Sinde
Mientres la gala de los Premios Goya 2009, como presidenta de l'Academia del Cine, realizara un discursu en contra de les descargues gratuites d'archivos, afirmando que poníen en peligru la sobrevivencia del cine español, beneficiando namái a los operadores d'ADSL. Por ello, el so nomamientu como Ministra de Cultura provocó un movimientu de refuga inmediatu ente grupos d'internautes. L'Asociación d'Internautes (AI) consideró'l so nomamientu como una provocación de Zapatero a la comunidá d'internautes. El mesmu día de la so eleición crear nun grupu de protesta en Facebook esixendo la so dimisión. Otru de los argumentos aducíos pola Asociación d'Internautes pa pidir la so dimisión ye que'l so nomamientu contradiría les prescripciones de la Llei 5/2006, de 10 d'abril, de regulación de los conflictos d'intereses de los miembros del Gobiernu y de los Altos Cargos de l'Alministración Xeneral del Estáu.
A finales de xineru de 2011, la rede social d'aición comuñal Actuable agospió una propuesta d'unviada de carta al gobiernu per parte de cada firmante, na que solicitaba a pidimientu popular la dimisión de la ministra y que, a mediaos de febreru de 2011, unes 3 selmanes dempués, axuntaba yá una cifra cercana a les 25000 firmes (~22600) ensin un periodu de zarru de la propuesta. Sicasí, la iniciativa tan solo sería a nivel testimonial nun constituyendo una iniciativa llexislativa popular (500 000 firmes) pola non obligatoriedá de datos llegales (nome completu real y DNI) nes firmes de los usuarios.
Iniciatives asemeyaes n'Internet (Facebook ente otros) según manifestaciones (como la del grupu activista «Anonymous»)  en contra de la Llei Sinde, siguieron tando a la orde del día nel 2011, cuantimás, dende l'anunciu d'Álex de la Iglesia de dimisión al mandu de l'Academia de cine d'España por diverxencies al respective de esta llei tres la enmienda negociada de PSOE y PP. Tal ye'l casu, que dende delles redes como Twitter inclusive se-y propunxo como sustitutu de González-Sinde nel ministeriu.
La "Llei Sinde" en realidá yera la disposición final segunda de la Llei d'Economía Sostenible (que pasó a ser la disposición final cuarentena tercera nel testu definitivu),   relativa a la regulación de webs y la proteición de la propiedá intelectual. El 15 de febreru de 2011 foi finalmente aprobada pol Congresu. Sicasí, el gobiernu de Rodríguez Zapatero nun llegó a aprobar el Reglamentu de la "Llei Sinde" por falta de consensu ente los sos miembros.
Foi'l nuevu gobiernu del Partíu Popular presidíu por Mariano Rajoy el qu'aprobó a propuesta del ministru d'Educación, Cultura y Deportes José Ignacio Wert el Real Decretu del reglamentu de la "Llei Sinde" (polo que dellos medios a partir d'esi momentu empezaron a llamala "Llei Sinde-Wert") nel que s'establecíen les atribuciones de la Comisión de Propiedá Intelectual qu'empezaría a funcionar el 1 de marzu de 2012.
Houdemont (Meurthe-et-Moselle)
Houdemont ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Sanlúcar de Guadiana
Sanlúcar de Guadiana ye un conceyu español de la provincia d'Huelva, Andalucía. Nel añu 2010 cuntaba con 408 habitantes. La so estensión superficial ye de 49 km² y tien una densidá de 8,33 hab/km². Los sos coordenaes xeográfiques son 37º 28' N, 7º 28' O. Asítiase a una altitú de 149 metros y a 55 quilómetros de la capital de provincia, Huelva.
Demografía
Número d'habitantes nos últimos años.
Historia
So la proteición del reinu de Taifa de Niebla, dellos grupos musulmanes asitiar nesta zona, magar l'orixe de la población actual hai qu'asitialo a mediaos del sieglu XIII, cola conquista de Sancho II de Portugal y la construcción d'una fortaleza. Siendo tierres de realengu, llueu van pasar al señoríu de Gibraleón. Más tarde, yá en manes de los Pérez de Guzmán, concédese-y el títulu de Villa, mercé dada por Isabel Guzmán de Ledesma.
A mediaos del sieglu XVII, Sanlúcar de Guadiana faise cargu del suministru de la tropa española acuartelada na frontera con Portugal, por cuenta de la Guerra de la Independencia d'esti país. Ye entós cuando se constrúi'l fuerte de San Jerónimo, en 1642, y el castiellu de San Marcos. Les nueves defenses nun torgar que los portugueses tomen la villa.
A lo llargo de la so historia la villa sufrió hinchentes debíu a la llena del ríu Guadiana. La más devastadora tuvo llugar en 1823 en que casi la metá de les cases foi destruyida. Otra tuvo llugar n'avientu de 1875.
Sicasí, la so situación tamién-y traxo beneficios. Pasu obligáu en rutes comerciales, nel XIX convertir nun centru dende'l que s'esportaben madera, plomu, xabón...
Monumentos
La so situación, sobre una llomba, ufierta escelentes vistes del Guadiana y del conceyu, lo mesmo que d'Alcoutim, al otru llau de la frontera.
Foi construyida nel sieglu XVI, anque l'edificiu actual deber a la reforma del XVIII. La planta estremar en tres naves, con dos capilla llaterales y coru n'alto. Cubrir por aciu artesonado.
El restablo mayor, de madera policromada, ta dedicáu a La nuesa Señora de la Rábida, patrona de Sanlúcar de Guadiana. Data de finales del XVIII y en feches recién foi restauráu xunto a un trípticu d'escuela.
Enllaces esternos
Paisaxes culturales d'Andalucía: Frontera del Guadiana. Institutu Andaluz del Patrimoniu Históricu] Páxina web del Movimientu Ciudadanu de Sanlúcar de Guadiana http://www.sanlucardeguadiana.com
Jorge Wagner
Jorge Wagner ye un futbolista brasilanu.
Llista d'asteroides/60301–60400
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Sylloge Florae Europaeae
Sylloge Florae Europaeae (embrivíu Syll. Fl. Eur.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu especialista de los mofos Carl Fredrik Nyman y espublizáu nel añu 1855 con un suplementu en 1865.
Saint-Pierre-de-Curtille
Saint-Pierre-de-Curtille ye una comuña francesa del departamentu de Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Yemi Osinbajo
Yemi Oisinbajo ye'l vicepresidente de Nixeria, dende'l 29 de mayu de 2015. Tamién foi senador de Nixeria y ye profesor en derechu y sociu de SimmonsCooper Partners, una firma d'abogaos.
Familia
Yemi Oisinbajo nació na familia Osinbajo el 8 de marzu de 1957 nel hospital Creek, Lagos, Nixeria. Ta casáu con Dolapo, que ye nieta d'Obafemi Awolowo y tien trés fíos.
Carrera política
Dempués de la formación del Congresu de Nixeria en 2013, Yemi encargóse, con otros nixerianos notables, del diseñu y producción d'un manifiestu pal nuevu partíu políticu. Esto remató na presentación de la "Roadmap a una nueva Nixeria", un documentu publicáu pol CN como'l so manifiestu escoyíu pol poder llexislativu. Lo más destacao de la fueya de ruta inclúi un plan de comíes n'escueles gratuites, una tresferencia monetaria condicionada de 25 millones pa los nixerianos más probes si inscriben a los neños na escuela. Había tamién un númberu de programes diseñaos pa crear oportunidaes económiques pa la población de moces en Nixeria. El 17 d'avientu de 2014, el presidente de Nixeria, el Xeneral Muhammadu Buhari, anunció a Osinbajo como'l so vicepresidente de 2015. El 31 de marzu de 2015, Buhari foi confirmáu pola Comisión Nacional Eleutoral independiente (INEC) como'l ganador de les eleiciones presidenciales. Asina Osinbajo convertir nel vicepresidente electu de Nixeria. Tomaron los sos cargos el 29 de mayu de 2015.
Vicepresidente (2015-)
El Profesor Yemi Osinbajo asumió'l cargu dempués de tomar xuramentu'l 29 de mayu de 2015 na Plaza de la Águila, Abuya. Por cuenta de el so marcu xurídicu y antecedentes como Comisariu de xusticia nel estáu de Lagos mientres ocho años, munchos esperen que contribuya enforma a la bien necesaria reforma del sistema xudicial a nivel nacional. Mientres les campañes de 2014/2015 de los congresistes, Osinbajo celebrara numberoses xuntes en tol país frente a manifestaciones populares y políticos.
Quesu Monje Picón
El Quesu Monje Picón ye un quesu fecho en Panes (El Valle Baḥu de Peñamellera, Asturies). Faise un quesu azul de forma cilíndrica y testura cremosa, variedá del Quesu Monje.
Quesu Monje
El Quesu Monje ye un quesu fecho con lleche de vaca en Panes, (Peñamellera Baxa). Ye prensao, ensin güeyos, de tastu suave, poco salao y mantegoso.
TIen una variedá llamada Monje Picón.
Loma de Ucieza
Loma de Ucieza ye un conceyu na contorna de Tierra de Campos al so pasu pola provincia de Palencia, comunidá autónoma de Castiella y Llión, España.
División alministrativa
El nome de la llocalidá cabecera del conceyu ye Bahíllo. El conceyu entiende, amás de Bahíllo, les pedaníes de:
Demografía
Evolución demográfica del conceyu ente 1991 y 2004
Dipterocarpus retusus
Dipterocarpus retusus ye una especie d'árbol de grandes dimensiones, y probablemente la especie más conocida del xéneru Dipterocarpus. En khmer denominar chhë tiël pré:ng, y 东京龙脑香 dong jing long nao xiang en chinu.
Distribución
Ye nativu de China, Vietnam, Filipines, Laos, Camboya, Malasia, Indonesia, Myanmar, ya India.
Hábitat
L'árbol algama un altor de 20 a 30 m, y en Camboya esisten trupos montes d'esta especie nes planicies, ye común nos faldeos de los montes y xunto a ríos y en montes ente los 800m y 1500msnm. thumb|Dipterocarpus retusus en [[Vietnam]]
Descripción
Dipterocarpus retusus ye un árbol grande que puede algamar hasta los 45 m d'altor. La so corteza ye de color gris o escames de color marrón en parches. Les fueyes son coriacees llargamente ovaes, miden 16 a 28 cm de llargu, contienen de 16 a 19 pares de costielles que sobresalen y terminen nun puntu nel ápiz. El so marxe ye enteru o sinuado-crenáu. Les flores arrexuntar n'arumaos recímanos axilares dende agostu a ochobre y contienen de 2 a 5 flores cada unu. La mota ta formáu por dos segmentos llargos y trés curtios triangulares. La corola componer de cinco pétalos blancos con una banda de color acoloratáu, estrechamente elíptiques y miden de 5 a 6 cm de llargu. El frutu ye una núcula ovoide y tomentosa, estender polos segmentos de la mota acoloratada, dos de los cualos son bien allargaos y miden 19-23 cm de llargu y 3-4 cm d'anchu (d'ende'l nome del xéneru "dipterocarpos" o "nales en granes"). El floriamientu producir ente mayu y xunu y los frutos maurecen n'avientu o xineru.
Taxonomía
Dipterocarpus retusus describióse por Carl Ludwig Blume y espublizóse en Catalogus ... 1823: 77. 1823.
G-5 (dixebra)
G-5 pue facer referencia a:
Galium arenarium
Galium arenarium, ye una especie de planta yerbácea perteneciente a la familia de les rubiacees. Ye nativa de la mariña del Océanu Atlánticu nel oeste de Francia y norte d'España.
Taxonomía
Galium arenarium describióse por Jean Louis August Loiseleur-Deslongchamps y espublizóse en Flora Gallica 85, nel añu 1828. Galium: nome xenéricu que deriva de la pallabra griega gala que significa "lleche", n'alusión al fechu de que delles especies fueron utilizaes pa cuayar la lleche.
arenarium: epítetu llatín que significa "rellacionada cola arena".
Pedro Jacinto Montero
Asesinatu
El 25 de xineru de 1912 foi asesináu d'un impautu de bala na cabeza y refundiáu pol segundu pisu del edificiu del gobiernu provincial del Guayas. Tres esto, foi tiráu a la cai, estazáu, arrastráu y quemáu na Plaza de San Francisco, al pie del monumentu a Vicente Rocafuerte. Hores más tarde la cónyuge de Montero riquió n'unu de los cuarteles apúrran-y la cabeza y el corazón, acarretaos como trofeos, mientres el so amigu Carlos Bayona, a solicitú de la so hermana Rosita Bayona de Peña, atropaba los réfugos p'asitialos nun sepulcru del campusantu.
Taishi Soma
Taishi Soma (相馬 大士, ), ye un futbolista xaponés.
G9
G9 pue referise a:
Yuki Saneto
Yuki Saneto (實藤 友紀, ), ye un futbolista xaponés.
Saint-Pierre-de-Genebroz
Saint-Pierre-de-Genebroz ye una comuña francesa del departamentu de Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Santa Ana la Real
Santa Ana la Real ye un conceyu español de la provincia d'Huelva, Andalucía. Nel añu 2010 cuntaba con 493 habitantes. La so estensión superficial ye de 27 km² y tien una densidá de 18,26 hab/km². Los sos coordenaes xeográfiques son 37º 52' N, 6º 43' O. Asítiase a una altitú de 641 msnm y a 101 quilómetros de la capital de provincia, Huelva.
Con una altitú media de 640 m y una estensión de 2.657 ha, Santa Ana la Real ta asitiáu nun pequeñu valle delimitado pol Cuetu Castillejo y los Cumes de la Serrachuela. Más del 70 per cientu de la so superficie atópase dientro de les llendes del Parque Natural de la Sierra de Aracena y los Picos de Aroche.
Ta asitiáu a unos 100 km d'Huelva y a 1,5 del encruz de la N-435, San Juan del Puerto-Cáceres, cola comarcal Cortegana-Aracena.
Llinda pel norte colos términos de Jabugo y Castañal de la Carbayeda, pel este con Alájar y pel sur y l'oeste con Almonaster la Real.
El términu municipal de Santa Ana la Real engloba tamién a les aldegues de La Corte, La Presa y La Fonte del Oru.
Datu d'interés:
Santa Ana La Real ye unu de los puntos con mayor índiz de precipitación añal de toa España.
Enllaces esternos
Web oficial del conceyu
empresa cultural local
Biatlón nos Xuegos Olímpicos de Pyeongchang 2018
El biatlón nos Xuegos Olímpicos de Pyeongchang 2018 #realizar nel Centru de Biatlón de Alpensia ente'l 10 y el 23 de febreru de 2018.
En total #apostar nesti deporte once pruebes distintos, cinco masculines, cinco femenines y una mista.
Houdreville
Houdreville ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Historia del derechu
La historia del derechu ocupar de la historia de la formulación, aplicación y comentarios del derechu, y la historia de les instituciones sociales regulaes por él». D'esta manera, intégrase la historia del mundu del derechu, llograda de los testos xurídicos, y la historia de les instituciones, bien sían públiques o privaes. La naturaleza propia de la historia del derechu como disciplina fai qu'haya d'asitiase ente otros dos grandes cañes del saber, como son la historia y el derechu, habiéndose llegáu a afirmar que l'historiador del derechu tien una doble ciudadanía, siendo consideráu bon historiador ente los xuristes y bon xurista ente los historiadores. D'esta manera, la historia del derechu tuvo la necesidá d'ellaborar una xustificación que sofite la so propia esistencia, según la so independencia del restu de disciplines. La disciplina impartir mayoritariamente nes facultaes de Derechu.
Historia del derechu como disciplina
Por que haya ciencia fai falta una esfera científica delimitada, y un métodu científicu. Les fontes históricu-xurídiques, nun principiu, fadríen referencia esclusiva a la llei. Tal atribución vien de la concepción racionalista asitiada nel sieglu XVII. Sicasí, a lo llargo de los dos sieglos siguientes, una serie de corrientes científiques europees incluyiríen dientro de les fontes direutes a la costume, les sentencies xudiciales y la doctrina xurídica.
Especificación material
Esiste unanimidá a la de precisar con claridá l'ámbitu material del que s'ocupa la historia del derechu. A priori dizse que la norma moral queda escluyida. No referío a los usos sociales, esiste mayor desalcuerdu, magar que la mayor parte de la historiografía xurídica toma la so base na distinción realizada por Ortega y Gasset ente usos sociales "fuertes" y "débiles".
Per otru llau, tamién s'intentó establecer la frontera de la norma xurídica basándose na so coactividad. Sicasí, ye un plantegamientu que nun acaba de resolver el problema, pos escluyiría de la Historia del derechu a campos xurídicos tan evidentes como'l derechu internacional por non esistir una fuercia coactiva válida pa restablecer la juridicidad. Per otru llau, esisten ensame de casos nos qu'una norma coactiva tien de nenguna manera calter xurídicu, como por casu la norma qu'obliga a caltenese dientro d'un canon de guapura, de xuru.
La postura mayoritaria trata d'estremar el campu d'actuación de la historia del derechu dientro de les normes que la so violación ye escorrida pol grupu social entamáu por aciu coacción. Otru autores van más allá, y apurren una serie de traces que consideren indiciarios pa la esistencia de materia xurídico. Asina, puede considerase que les consecuencies derivaes de la infracción de la norma qu'incluyan una "conducta distinta y clara del infractor, cambeos nel rangu xurídicu-social o'l prestu d'una pena" son, en principiu, norma xurídica.
Especificación espacial
Tradicionalmente, fíxose la distinción ente historia del derechu interna y esterna. D'esta manera, l'oxetu habitual de la historia del derechu de cada país suel ser el mundu xurídicu d'ámbitu nacional. Sicasí, tamién se pretendió realizar una Historia Universal del Derechu. Nesti sentíu, el primer intentu sólidu d'ellaborar una historia supranacional del derechu foi realizáu por Heinrich Mitteis en 1891, col so Derechu imperial y popular nes provincies orientales del Imperiu romanu. Equí intentóse realizar una historia global del derechu utilizando fontes romanes, griegues, exipcies, según en menor cantidá, usando fontes de pueblos orientales. Magar ello, cabo señalar que la obra de Mitteis nun tendría un calter dafechu universal, sinón qu'adoptaría una posición entemedia, na qu'ampliaba l'ámbitu xeográficu a un nivel supranacional, pero nun llegaba a tomar una Historia global.
Hai que destacar que na actualidá, el deséu d'ellaborar una historia universal del derechu plantega los mesmos problemes que los proyeutos d'ellaborar una Historia Universal xeneral. Magar ello, los intentos por ellaborar una Historia del Derechu con un calter cada vez más supranacional intensificáronse nos últimos tiempos. N'Europa, por casu, ta avanzándose rápido gracies, ente otres coses, a la creación de cátedres d'Historia del Derechu européu comparáu, o al esfuerciu realizáu por instituciones de gran prestíu, como'l "Institutu Max Planck d'Historia del Derechu Européu" de Frankfurt, o'l Centru di Studi per la Storia del Pensiero Giuridico Modernu de la Universidá de Florencia.
Especificación cronolóxica
La periodificación, o agrupación de los diversos fechos históricos per etapes, realizada polos historiadores nun puede extrapolarse talo como al mundu xurídicu, debíu en parte a les peculiares carauterístiques qu'imponen la distinta evolución de los sistemes iusnormativos. D'esta manera, dientro de la Historia del derechu, hanse delimitado tres métodos d'analís históricu:
Fuentes
El mundu xurídicu tien manifestaciones que tescienden los meros testos llegales, de manera que les fontes de les que se nutre la Historia del derechu tomen cualquier testimoniu qu'apurra datos sobre la realidá xurídica del momentu. D'esta manera, les fontes estremáronse en direutes ya indireutes.
Evolución de les fontes
Les fontes históricu-xurídiques, nun principiu, fadríen referencia esclusiva a la llei. Tal atribución vien de la concepción racionalista asitiada nel sieglu XVII. Sicasí, a lo llargo de los dos sieglos siguientes, una serie de corrientes científiques europees incluyiríen dientro de les fontes direutes a la costume, les sentencies xudiciales y la doctrina xurídica.
La primera d'estes corrientes científiques aniciar nel corazón de la tradición xurídica anglosaxona del sieglu XVIII, con doctores tan importantes como Edmund Burke, quien incluyiría conceutos tales como la "costume inmemorial" (inmemorial custom). Xunto cola inclusión del costume, ye tamién méritu de la escuela anglosaxona l'incluyir dientro de les fontes primaries a la sentencia xudicial, yá non yá nel sistema del common law, sinón en menor intensidá, na totalidá de les tradiciones xurídiques occidentales.
Per otru llau, a lo llargo del sieglu XIX, la Escuela Histórica alemana va desenvolver, con Friedrich Karl von Savigny y Gustav von Hugo al frente, un plantegamientu nuevu sobre'l mundu xurídicu. Abogarán por enllazar el mundu xurídicu col "espíritu del pueblu" (Volksgeist), de manera qu'incluyíen dientro del analís históricu a les manifestaciones culturales que pudieren tener relevancia pal derechu. D'esta manera, los sos planteamientos supondríen la inclusión d'una nueva categoría de fontes históriques indireutes.
François Truffaut
Vida
Reconocíu nel rexistru civil como fíu por Roland Truffaut, un delliniante (o arquiteutu y decorador), François Truffaut nunca llegó a conocer al so verdaderu padre. La so madre, Jeanine de Montferrand, que yera secretaria nel periódicu L'Illustration, va ser recordada nel so cine conflictivamente.
Los sos padres se despreocuparon d'él, y foi atendíu polos sos güelos maternos hasta los diez años. La orfandad forma parte de los sos personaxes esenciales y tamién anició esa novela familiar qu'arrodia delles de les sos histories. Sía comoquier, una axencia privada de detectives, encargada por Truffaut, señaló en 1968, que les indagaciones sobre'l so orixe conducíen a Roland Levy, un dentista d'orixe xudíu, de Bayona (al que vio de lloñe); esi afayu refugar la familia materna, pero a Truffaut paeció-y plausible, y güei vien recoyida nes monografíes más autorizaes, asina na bien estensa que foi escrita por dos autores clave de Cahiers du Cinéma.
François Truffaut, que la so infancia foi más bien esgarrada y falambaldre, estudió na escuela de la rue Clauzel y nel llicéu Rollin, anque nunca foi un alumnu exemplar. A partir de 1939, el mozu Truffaut, que yera un llector apasionáu de lliteratura, tamién se pasaba la vida nel cine, dacuando mientres les hores nes que tendría de tar en clase (destacó llueu a Renoir, Rossellini, Hitchcock, Vigo, Buñuel, Bresson, Welles, N. Ray, K. Vidor, Ophuls, Sternberg, Stroheim).
Bazin, Rossellini, Rivette
Dende 1946, una vegada que dexó los sos estudios, sobrevivió con pequeños trabayos, como mozu d'almacén, y fundó un cine-club en 1947, pero dalgunos problemes económicos (l'arriendu de películes condució-y al impagu por fracasu) faen que seya unviáu pol so padre adoptivu a un correccional en Villejuif, del que foi sacáu por André Bazin, que conoció nesi trabayu de divulgación cinematográfica.
Gracies de nuevu al críticu de cine André Bazin, la so referencia vital, François Truffaut empieza a trabayar en Travail et Culture. Escribe los sos primeros artículos dende 1950. En apuntándose nel exércitu, únviase-y a Alemaña, pero desierta y pasa pola prisión militar; ye lliberáu por Bazin, alegando inestabilidá de calter.
De siguío publica crítiques nos Cahiers du cinéma en 1953, colos sos colegues innovadores, pero tamién esi trabayu, que llega hasta 1959, facer en Le Parisienne, en Arts, Radio, Cinéma y Le Bulletin de Paris. La persona de cine del so momentu más influyente nél foi Jacques Rivette.
Dirixe yá al añu siguiente, 1954, el so primer curtiumetraxe: Une visite.
En 1956, Truffaut foi ayudante de direición de Roberto Rossellini. Casar en 1957 con Madeleine Morgenstern, fía d'un distribuidor de cine, siendo testigos André Bazin y Roberto Rossellini; tuvo dos fíos, Laura y Eva. Dixebrar en 1965, anque caltuvieron rellación y hasta convivencia tola vida, por amistá y poles fíes (ella casó pero dixebróse aína). Madeleine curiólu a la fin de los sos díes, y foi'l so albacea (anque Truffaut tuvo otra fía, Josephine, con Fanny Ardant, en 1983, que foi la muyer del final). Esi mesmu añu dirixó otru curtiumetraxe, Les Mistons ("Los golfinos").
N'aición
En 1958, rueda Les quatre cents coups, que va sirvir de carta de presentación al mundu del movimientu de la Nouvelle vague, qu'encabeza xunto a Claude Chabrol, Éric Rohmer, Jean-Luc Godard, Alain Resnais o Jacques Rivette. Va Tener un ésitu espectacular (Cannes, Acapulco, Fémina de Bélxica, Crítica de Nueva York, el Meliès, el Lloréu de David Selznick, Valladolid).
Collaboró con Godard (guión de A la fin de la escapada), y nos entamos de Rivette. Apaez yá una carauterística de Truffaut, la so esmolición pola infancia, tan conflictiva nel so casu, y polos más desamparaos; y va dir dende'l so primera llargu Les quatre cents coups (documentu que radiografía autobiográficamente la realidá francesa tres la 2ª Guerra Mundial), pasando pola revisión de les teoríes de Jean-Jacques Rousseau en El pequeñu selvaxe, hasta la sensibilidá que demuestra na visión qu'un adultu puede llegar a tener de los neños y el so mundu acometida en La piel duro.
En 1968, cuando'l gobiernu destituyó a Henry Langlois de la Cinemateca francesa, creóse un comité de defensa, presidíu por Jean Renoir, del qu'él foi tesoreru, con Doniol-Valcroce, y entamó protestes. Foi'l momentu de mayor intervención social de Truffaut, polo xeneral replegáu, pero firme defensor de llibertaes, como fixo col so almiráu Jean-Paul Sartre.
Va Dirixir Truffaut películes hasta la so muerte a los 52 años, el 21 d'ochobre de 1984 en Neuilly-sur-Seine por cuenta de un tumor cerebral. Ta soterráu nel campusantu de Montmartre en París.
Actor y escritor
Hai que destacar que François Truffaut apaez como actor en delles de les sos películes: L'habitación verde, La nueche americana, El pequeñu selvaxe y tamién en Close Encounters of the Third Kind de Steven Spielberg en 1977, na qu'interpretaba al sabiu francés "Claude Lacombe".
Ye autor d'un estensu llibru d'entrevistes a Alfred Hitchcock, El cine según Hitchcock, que se convirtió nuna referencia nos estudios de cine, y que decidió'l so ésitu global en llingua inglesa.
Películes
Ente les munches películes de Truffaut, cabo destacar la serie na qu'apaez el personaxe d'Antoine Doinel, interpretáu pol actor Jean-Pierre Léaud, quien empecipia con 14 años la so carrera d'actor en Les quatre cents coups: va ser l'actor-fetiche y alter ego del propiu Truffaut, col que-y confundieron dalguna vegada, según apaez en Les aventures de Antoine Doinel, llibru prologáu por Truffaut que recueye los sos guiones de toa esa secuencia de filmes. Esta serie va siguir hasta L'amor en fuga, y pasando por un episodiu de L'amor a los 20 años, Besos robaos y Casa conxugal xunto a Claude Jade nel papel de Christine, amiga y muyer de Doinel. Una fía de Truffaut, Eva Truffaut, siguía en 2004 buscando les últimes escenes del so padre y produció un serial radiofónicu El diariu de Alphonse, onde apaecen Christine Doinel (Claude Jade) y el so fíu Alphonse (Stanislas Merhar).
Llector apasionáu, Truffaut va llevar al cine munches noveles: a) policiales estauxunidenses (La novia vistida de negru y La serena del Mississippi de William Irish, Vivamente'l domingu (o bien, más cercanu al francés, Oxalá'l domingu llegue llueu, de Charles Williams, Disparen al pianista de David Goodis y Una moza tan decente como yo de Henry Farrell); b) satíricu-costumistes, destacadamente de Henri-Pierre Roché Jules y Jim y Los dos ingleses y el continente; c) de ciencia-ficción Fahrenheit 451 de Ray Bradbury; d) un rellatu de pantasmes de Henry James, en L'habitación verde, que ye un filme que revela lo más fondo de les sos moliciones: l'amistá, la pasión, la muerte.