cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Meconopsis cambrica
La amapola mariella (Meconopsis cambrica) ye una herbal viviega de la familia de la papaveracees.
Calteres
Planta perenne, con tarmu ramificáu con pedúnculu daqué pelosu; látex mariellu. Fueyes pinnaes, con segmentos ovales, dentaos, glaucos pol viesu; les basales con llongures peciolos. Flores solitaries, de 4-7 cm, con 4 pétalos mariellos y sépalos pelosos. Frutu mazudo con un picu curtiu penriba, llampiñu.
Hábitat
Roquedos y avesíes, en suelos removíos o nitrificaos.
Distribución
Europa occidental, Gales, Irlanda, Inglaterra, España, Francia.
Observaciones
El 24 de febreru de 2006 el partíu políticu galés Plaid Cymru adoptó l'amapola mariella como'l logotipu del partíu.
Hugo Guimarães Silva Santos Almeida
Hugo Guimarães Silva Santos Almeida ye un futbolista brasilanu.
Xeografía d'Islles Fixi
thumb|250px|Mapa de Fixi.
Fixi ye un grupu d'islles volcániques nel Pacíficu Sur, asitiaes a unos 4.450 km al suroeste de Honolulu y a 1.770 km al norte de Nueva Zelanda. Fixi ta compuestu por 322 islles, alredor d'un terciu habitaes, y 522 atolones, formando un archipiélagu.
Islles
miniaturadeimagen|Sablera Nacula. Los dos islles más importantes son Viti Levu y Vanua Levu. Xuntes concentren representen más del 80% de la población nacional. Dambes son montascoses, con picos de más de 1.300 msnm, que s'alcen abruptamente dende la vera del océanu Pacíficu y cubiertos de monte tropical. En dambes preséntase una pluviosidá de 304 cm añales, que les sos agües cayen principalmente na banda suroriental, lo que favorez la crecedera de grandes árboles. Como les tierres baxes de la porción occidental de dambes islles tán protexíes pelos montes, nelles da una marcada estación seca que favorez el cultivu de la caña d'azucre.
En Viti Levu tán la capital Suva, lo mesmo que Lautoka y Nadi, onde s'atopa'l principal aeropuertu internacional de Fixi. Concentra aproximao dos tercios de la población del país. En Vanua Levu, pela so parte, les principales ciudaes son Labasa y Savusavu.
Otres islles importantes de Fixi son Taveuni y Kadavu, que constitúin la tercera y cuarta islla en tamañu. Rotuma, pela so parte, atópase a quinientos km al norte del archipiélagu. Por cuenta de les sos particularidaes sociales, pos comparte elementos culturales y llingüísticos con Samoa y Tonga, gocia d'un estatus d'autonomía.
Wolf 489
Wolf 489 (GJ 518 / LHS 46 / WD 1334+039) ye una nana blanca a 26,7 años lluz de distancia del Sistema Solar asitiada na constelación de Virgu. La so magnitú aparente ye +14,65. La estrella más cercana a Wolf 489 ye Gliese 514, nana colorada a 3,4 años lluz.
A diferencia del restu de les estrelles, les nanes blanques como Wolf 489 nun xeneren enerxía por fusión nuclear, sinón que radien al esterior l'escesu de calor a un ritmu constante. Wolf 459 ye un remanente estelar de tipu espectral DZ9, característicu d'atmósferes riques en metales, lo que se repara nel so espectru con llinies metáliques. Neto a la Estrella de Van Maanen, al igual qu'ésta ye una nana blanca solitaria que nun forma parte d'un sistema estelar. La so temperatura superficial ye relativamente fría, 5030 K, y la so lluminosidá ye de namái 0,000098 soles.
Envalórase que la masa actual de Wolf 489 ye un 55% de la masa solar. La estrella desaposiar de la mayor parte de la so masa dempués de la so etapa na caña asintótica xigante del diagrama de Hertzsprung-Russell, xustu enantes de convertise nuna nana blanca. Envalórase que la so edá —como nana blanca— ye d'unos 4900 millones d'años.
Almogía
Almogía ye una villa y conceyu español de la provincia de Málaga, Andalucía, asitiada nes estribaciones de los Montes de Málaga. Llenda al norte cola villa y conceyu d'Antequera y col de Villanueva de la Concepción, al este con Casabermeja y Málaga, al sur colos conceyos de Málaga y Cártama, y al oeste col conceyu d'Álora.
El nucleu de población ta asitiáu sobre un terrén nidio y ondulao que la so máximu altor ye la de "Sancti Petri" (794 m.) Les tierres tán bañaes pel ríu Campanielles y los regueros de Cauche y de los Olivos. La so economía centrar na agricultura, especialmente na esplotación del almendro y el olivo, anque la mayor parte de la población emplegada atopar nel sector servicios na mariña quedando l'agricultura y ganadería apostraes a un segundu planu na economía de la villa.
Historia
L'orixe de Almogía ye remotu; topáronse muertes de delles pintures rupestres d'edá prehistórica en delles cueves del términu municipal; tamién s'atoparon restos de la presencia romana en dellos puntos de la villa,y daqué de presencia turdetana (posiblemente de influyencia tartesia o feno-púnica), pero nun ye hasta la dominación musulmana cuando se cree que se creó'l nucleu de población actual alredor del so castiellu, del qu'anguaño namái queden unos restos d'una de les sos torres (La Torre de la Vela).
El nome de Almogía nel idoma árabe andalusí y romance hispánicu yera Al-Mexia, que según versiones distintes de dos historiadores, unu decantar pola derivación del nome d'una tribu bereber del llinaxe de los al-mexíes (que la so esistencia entá nun ta comprobada), y otros afirmen que quier dicir "La Formosa" (que lingüísticamente nun ta comprobáu).
La so privilexada situación na parte occidental de los Montes de Málaga tuvo de concede-y un gran valor estratéxicu na antigüedá como paecen indicar los restos d'una calzada romana que s'alcuentren nel so términu municipal.
Foi importante enclave na dómina musulmana. Mientres la revuelta de Omar ben Hafsún contra los omeyes cordobeses, la fortaleza de Sancti Petri (Hins-Xan-Biter, según Vázquez Otero [históricamente non comprobáu]) desempeñó un papel fundamental na defensa del Bobastro de Málaga. Entá pueden apreciase los restos d'esa fortaleza.
La villa foi apurrida a la Reina Isabel de Castiella (Isabel la Católica) en mayu de 1487, que nomó alcaide cristianu al capitan Mosén Pedro de Santisteban.
'''Los moriscos de Almogia participaron na rebelión de 1570. Al ser derrotaos, fueron espulsaos, quedándose despobladas les tierres que fueron repoblaes con cristianos vieyos procedentes de les poblaciones de Teba y Antequera''', entós daquella pertenecientes al reinu de Sevilla.
Mientres la guerra de la Independencia contra la Francia napoleónica, Almogía y el so castiellu fueron invadíos poles tropes napoleóniques que lo destruyeron na so fuxida.
Gastronomía
Los platos típicos andaluces son el gazpachuelo, les porres y los espárragos trigueros, col que se preparar un platu al qu'amás de los esparragos añedir pataques y un bacaláu llamáu chanfaina.
Tresporte Públicu
La villa de Almogía ta integrada nel Consorciu de Tresporte Metropolitanu del Área de Málaga, lo que dexa a los sos ciudadanos beneficiase de les ventayes que supón l'usu de la Tarxeta de Tresporte.Pueden consultase les rutes d'autobús interurbanu nel siguiente enllaz
Fiestes
200px|thumb|Conceyu de Almogía. thumb|200px|Vista del pueblu dende la zona onde se topaba'l castiellu de la dómina islámica, del que solo queda la base de la Torre de la Vela.Almogía celebra en mayu la Fiesta de Verdiales de los Trés Crucies, de Singularidá Turística Provincial. L'eventu desenvuélvese pela redolada d'una ermita asitiada nes llendes de los conceyos de Almogía, Cártama, Álora y Cayuela. Pandes de verdiales de los cuatro pueblos participen nel choque de pandes’ demostrando'l so bon faer folclóricu. La música, el baille y les degustaciones culinaries centren la xornada. Otru acontecimientu centráu nesta espresión cultural llega n'agostu. Ye'l festival ‘Trubiecu de Verdiales’ nel que s'apurre'l premiu al Antroxador d'Honor.
Ginestas
Ginestas ye una comuña francesa del departamentu d'Aude, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Almogía
Población
Censo del añu 2005: 4.316 habitantes
Ginestas
Tien una población de y una superficie de  km².
Wolf 359
Carauterístiques físiques
Wolf 359 ye una nana colorada de tipu M5.5V o M6.0V con una temperatura superficial de 2800 ± 100 K. La so masa asitiar ente 0,07 y 0,1 mases solares y la so lluminosidá ye del orde de 2/100.000 de la del nuesu Sol. Al tener un diámetru equivalente al 13% del diámetru solar, si tuviera asitiada nel centru del Sistema Solar precisaríase un telescopiu pa ver la so forma redonda dende la Tierra. La so velocidá de rotación proyeutada ye igual o inferior a 3 km/s, completando una vuelta sobre sigo mesma en menos de 1,9 díes. Modelos d'evolución estelar suxuren que ye una estrella relativamente nueva con una edá nel rangu de 100 - 350 millones d'años; sicasí, utilizando criterios cinématicos, Wolf 359 foi tamién clasificada como una estrella de discu vieya o d'edá media.
Wolf 359 ye una estrella acandilante que dacuando aumenta'l so rellumu de forma drástica, polo que recibe la denominación, tocantes a estrella variable, de CN Leonis. Sicasí, los fogarales nesta estrella nun son tan frecuentes nin tan violentes como en Proxima Centauri, UV Ceti o Kruger 60 B. El valor mediu del so campu magnéticu (Bf) ye 2,2 kG, alvirtiéndose que varia de forma notable en nueches socesives y que probablemente tamién lo fai n'escales de tiempu menores. Mientres una gran erupción reparada en 2006, la emisión de rayos X entepasó'l valor normal nun factor ≈100, ente que la temperatura y densidá aumentaron en más d'un orde de magnitú en comparanza a la corona quiescente. El plasma del fogaral, que se piensa que consiste sobremanera de material evaporado de la cromosfera o fotosfera, tenía un conteníu de fierro dos veces mayor que l'habitual. A pesar de la so amplitú, el fogaral foi de curtia duración, en total menos de 25 minutos.
Observaciones llevaes cabu col Telescopiu Espacial Hubble nun atoparon compañeres estelares nin nanes marrones en redol a Wolf 359. Sicasí, esto nun refuga la esistencia d'oxetos menores que tean debaxo del llende de detección del telescopiu, como pudiera ser un planeta nuna órbita cercana. Les estrelles que tien más próximes son Ross 128, a 3,79 años lluz, Lalande 21185, a 4,1 años lluz, y el sistema estelar Wolf 424 a 7,3 años lluz. El Sol ye la sesta estrella más cercana a Wolf 359.
Wolf 424
Wolf 424 (GJ 473 AB / LHS 333 / G 60-14) ye una estrella binaria na constelación de Virgu. Visualmente alcuéntrase al sur de Vindemiatrix (ε Virginis) y al norte de Minelava (δ Virginis); de magnitú aparente +12,6, nun puede reparase a simple vista. Alcuéntrase a 14,2 años lluz de distancia del Sistema Solar. El sistema foi afayáu por Max Wolf, pioneru de l'astrofotografía qu'afayó cientos d'estrelles variables.
La componente principal, Wolf 424 A, ye una nana colorada fría de la secuencia principal, con una masa de 0,14 mases solares y un radiu inferior a 0,17 radios solares. Ye unu de los oxetos más tenues —una de les nanes coloraes más débiles— nes cercaníes del Sistema Solar. La so compañera, Wolf 424 B, ye inclusive más pequeña. La lluminosidá d'ésta última ye 8/100.000 vegaes la del Sol; piénsase que la baxa lluminosidá ye en parte debida a la esistencia de manches na so superficie. Wolf 424 B ye una variable acandilante bien activa designada como FL Virginis.
Los dos componentes del sistema estelar Wolf 424 mover nuna órbita que la so escentricidá ye de 0,28, polo que la separación ente dambes varia ente 2,6 y 4,2 UA. El periodu orbital del sistema ye de 16,2 años y l'órbita ta inclinada 103º pal observador terrestre. Les estrelles más cercanes a Wolf 424 son Ross 128 y EE Leonis, a 4,0 y 7,2 años lluz respeutivamente.
Ufoloxía
En ufoloxía Wolf 424 tien cierta relevancia debíu al casu Ummo. Ummo ye'l nome d'un supuestu planeta en redol a esta estrella del cual procedería una civilización estraterrestre que se pondría en contautu con persones de la Tierra. Con posterioridá dalgunos creen que tou foi un enorme engañu orquestado nos años 70 del sieglu pasáu por dellos escritores y periodistes col enfotu de vender los sos propios llibros y artículos.
Valderrábano
Valderrábano ye un conceyu, una pedanía y tamién una llocalidá española de la provincia de Palencia (Castiella y Llión).
División alministrativa
El so términu municipal tamién entiende los términos de:
Toponimia
El nome o topónimu de Valderrábano provién del sustantivu llatín vallis-vallem, valle, más rábanu, los conocíos crucíferos comestibles y por tantu nada de proveniente del llatín rapa o llomba. Per otru llau, el significáu de Valles ye obviu, llanures ente altores. undefined
Edá del Bronce
thumb|200px|Cincel de Cubu de Valderrábano. Valderrábano foi tempranamente habitáu, a tenor de les evidencies arqueolóxiques que daten na Edá del Bronce l'afayu nel términu d'un cincel de cubu. Esta pieza ye d'aspeutu robezu, asimétrica y filu bastante anchu. La seición ye rectangular y col cubu bastante fondu y de vaciáu cónicu. Presenta rebabas de fundición nos lladrales y el so estáu de caltenimientu bonu. Anguaño atópase depositáu nel Muséu Arqueolóxicu Provincial de Palencia. Les dimensiones del mesmu son:
Edá Media
Nel pagu conocíu como el Torruxón, cercanu a la ilesia parroquial, pueden estremase mas restos d'una torre fuerte de dómines medievales. D'igual manera nel pagu conocíu como de les Garites, pueden reparase delles estructures que fueren d'una despoblado medieval que tuviera necrópolis medieval.
El Magüetu de les Behetrías de Castiella de mediaos del sieglu XIV. Ta la esistencia d'otru despoblado medieval denomináu Ozuela o Osezuela, allugáu nel actual valle de Poleares.
El caserío de Mazuelas, finca agrícola actual, caltién solo ruines de la so ermita de San Pelayo, que la so portada amuesa restos d'un románicu primitivu y rural, fecháu a finales del sieglu XII, acasu, poro, otru despoblado medieval con un orixe mozárabe.
Personalidaes
Dellos autores afiten na llocalidá la nacencia del célebre vihuelista del sieglu XVI Enríquez de Valderrábano.
Monumentos
thumb|200px|Ilesia de Santa Cecilia.
Neus Campillo Iborra
Neus Campillo Iborra ye caderalga de Filosofía ya investigadora nel Institutu Universitariu d'Estudios de la Muyer (IUED) de la Universidá de Valencia. Doctora en Filosofía na Universidá de Valencia, foi direutora del departamentu de Filosofía en dicha universidá de 1999 a 2000 y anguaño ye profesora emérita d'esta mesma institución. Foi tamién direutora del IUED de 1994 a 1996.
Ye una pensadora feminista enmarcada na Segunda fola del feminismu Segunda Fola del feminismu. Dende la so posición de direutora del IUED impulsó los estudios feministes de les muyeres y del xéneru.
Vida profesional
Les sos principales llinies d'investigación son la filosofía de Hannah Arendt y la Teoría Feminista como Teoría Crítica, anque'l so campu de pensamientu va dende Sócrates y los sofistes a les polítiques públiques con perspeutiva de xéneru.
No referente a Hannah Arendt, Neus Campillo estudia como nel so pensamientu van redefiniéndose la política y la filosofía hasta llegar a afigurar delles de les claves básiques del sieglu XX: cómo siguir pensando cuando se comprobó que la modernidá, la ciencia y la téunica pueden representar el fin de la humanidá, y cómo puede una sociedá de mases y de consumu evitar cayer en manes del peligru que representa'l totalitarismu.
1843
1843 (MDCCCXLIII) foi un añu común entamáu en domingu del calendariu gregorianu, y un añu común entamáu en vienres del calendariu xulianu. Al entamu d'esti añu'l calendariu gregorianu diba 12 díes per delantre del xulianu, que siguió siendo utilizáu en dellos llugares como oficial hasta 1923.
Paul Wesley
Pawel Thomas Wasilewski, más conocíu como Paul Wesley, ye un actor, productor , direutor y modelu d'Estaos Xuníos con raigaños polacos. Tamién ye principalmente conocíu pol so papel de Stefan Salvatore na serie The Vampire Diaries.
Infancia
Wesley nació sol nome de Paul Thomas Wasilewski en Nueva Brunswick, Nueva Jersey. Descendiente de polacos, creció na ciudá de Marlboro, Nueva Jersey. Tien una hermana mayor llamada Monika y otros dos menores, Julia y Leah. Asistió al colexu en Rutgers. Matricular na Universidá Rutgers, en Nueva Jersey, que ye la octava universidá más antigua n'Estaos Xuníos. Amás d'Inglés, que fala polacu, dempués de pasar cuatro meses cada añu en Polonia hasta la edá de 16.
Neus Campillo Iborra
Vida profesional
Anguaño ye tamién editora de la revista d'investigación feminista, Asparkía. Esta publicación, nacida en 1992, enceta temes encuadraes dientro de la investigación feminista y enfoca los estudios de xéneru dende una perspeutiva interdisciplinar.
Paul Wesley
Infancia
El so interés pola interpretación apaeció al asistir a un programa d'artes pel branu, cuando cursaba tercer grau. Dende entós interpretó delles obres nel so institutu, Marlboro High. Graduóse ellí en 2000 y depués empezó la universidá na Universidá de Rutgers en Nueva Jersey, pero a metá del semestre, col sofitu de los sos padres, diose cuenta de que podía faer una carrera fora na actuación, por cuenta d'ufiertes que lu surdieron.
Vida personal
thumb|Paul Wesley y [[Torrey DeVitto en 2012|276x276px]] Paul Wesley casar n'abril del 2011 nuna ceremonia privada cola actriz Torrey DeVitto y, dixebrar en xunetu de 2013. La pareya conocióse y empezó a salir en 2007, cuando actuaron xuntos na película Killer Movie.
Tres dos años de matrimoniu, en xunetu de 2013, informar de que la pareya pidiera'l divorciu, la publicista Mona Loring dixo nun comunicáu que la pareya "decidiera dixebrase amigablemente" y que "siguiríen siendo bonos amigos". El sitiu People.com foi'l primeru en reportar la rotura. El divorciu rematar n'avientu de 2013.
Wesley vivía n'Atlanta, Georgia mientres el rodaxe de The Vampire Diaries y el restu del tiempu cola so entós esposa Torrey DeVitto en Los Angeles, California. Él vendió la so residencia de Los Angeles dempués del so divorciu a finales de 2013.
Neus Campillo Iborra
Premios
Foi una de los diez muyeres homenaxaes nel Actu del Día de la Muyer, entamáu pola presidenta de la Comisión d'Igualdá de les Corts, Llum Quiñonero, en marzu de 2017. Nél reconocíase-y el so trabayu y les sos aportaciones como investigadora nel Institutu Universitariu d'Estudios de la Muyer de la Universidá de Valencia.
Nettie Stevens
Nettie Maria Stevens foi una xenetista d'Estaos Xuníos d'ascendencia inglesa y sueca. Ella y Edmund Beecher Wilson fueron los primeros investigadores en describir les bases cromosómicas que determinen el sexu. Amplió exitosamente los campos de la embrioloxía y la citoxenética.
Neus Campillo Iborra
Obres (1976 - 2014)
A lo llargo de la so carrera profesional Neus Campillo Iborra publicó un númberu considerable de trabayos, dende artículos en revistes especializaes a llibros propios, pasando por collaboraciones n'obres coleutives, d'ente los ellos podemos destacar:
Paul Wesley
Carrera
Wesley dende 2005, empezó a apaecer nos creitos como Paul Wesley. Cuando se-y preguntar por qué camudó'l nome profesional de Paul Wesley, él respondió: "El mio nome de nacencia ye demasiáu malo de pronunciar".
Ginoles
Ginoles ye una comuña francesa del departamentu d'Aude, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Nettie Stevens
Primeros años
En Westford, Nettie asistió a una escuela pública, onde afayó rápido les sos capacidaes intelectuales. Completó en dos años un cursu de cuatro na Westfield Normal School (güei Westfield State College), de Massachusetts. Graduóse como primer de la so clase. Tanto Nettie como la so hermana Emma llograron calificaciones escelentes y fueron dos de los trés primeres muyeres que se graduaron, en 1880, en Westford, nun periodu d'once años.
Dempués de graduase, viose obligada a trabayar pa ganase la vida como maestra d'escuela y bibliotecaria, y como tenía interés en siguir estudiando pa poder dedicase a la investigación, esos años aforró dineru pa poder ingresar a la Universidá.
Llicenciatura y maestría
Nun pudo volver estudiar sinón hasta 1896 cuando, con 35 años, matricular na Universidá de Stanford, onde completó la so llicenciatura en 1899, nel añu 1900 completó los estudios de maestría y redactó la so tesis doctoral Studies on Ciliate Infusoria, que foi'l so primer trabayu publicáu y apaeció nos Proceedings of the California Academy of Science.
Doctoráu
En 1903, doctorar nel Bryn Mawr College de Filadelfia, Pennsylvania, na mesma facultá na que s'atopaben dos de los grandes biólogos de la dómina, Edmund B. Wilson y Thomas H. Morgan. La influencia de dambos foi decisiva na carrera de Stevens. Morgan incorporar al so equipu d'investigación y dirixó personalmente'l so trabayu.
Los cromosomes
Les sos escelentes resultancies favorecieron que la científica llograra una beca pa estudiar nel estranxeru. Viaxó a Europa nel periodu entendíu ente 1901 y 1902, p'ampliar la so esperiencia investigadora. Trabayó intensamente na Estación de Zooloxía de Nápoles y, amás, pasó un tiempu nel Institutu de Zooloxía de la Universidá de Würzburg, nel llaboratoriu de Theodor Boveri, centru al que volvió en 1908 y onde permaneció mientres un añu. Boveri taba investigando'l problema del papel de los cromosomes nel heriedu y probablemente foi ellí onde Stevens desenvolvió un fondu interés na materia.
Según la historiadora de la bioloxía Jane Maienschein, a principios del sieglu XIX los biólogos evolucionistes y los filósofos habíen propuestu cientos de teoríes sobre la determinación del sexu. Na dómina de les investigaciones de Nettie Stevens, trés yeren les hipótesis principales pa describir la forma en qu'un individuu convertir en machu o en fema:
que'l sexu determinábase internamente, específicamente al traviés del güevu, * o bien que yeren los factores hereditarios lo qu'influyíen na so determinación.
Escontra finales del sieglu XIX y empiezos del XX, los investigadores taben esplorando la rellación esistente ente los cromosomes y la heriedu. Anque'l comportamientu de los cromosomes yá se describiera y esplicara, les especulaciones sobre'l so venceyu cola heriedu mendeliana inda permanecíen ensin confirmación esperimental. Esistíen barruntos de que l'heriedu del sexu podría tar rellacionada con cromosomes morfolóxicamente distintos, lo que suxuría la posibilidá de coneutar una traza particular con un cromosoma específicu.
L'interés de Stevens pol problema de cómo se determina'l sexu y la so rellación colos cromosomes empezara a cobrar forma na so mente alredor de 1903. Prueba d'ello ye que n'anguaño pidió una beca d'investigación y na solicitú indicaba'l so interés nos problemes citolóxicos del heriedu y les sos rellaciones cola xenética mendeliana. Ello ye que la beca foi-y concedida pa investigar en concretu problemes rellacionaos cola determinación del sexu.
thumb |El microscopiu de Nettie Stevens, nel Bryn Mawr College.
Paul Wesley
Carrera
thumb|Paul Wesley, [[Nina Dobrev y Ian Somerhalder na Comic-Con de 2012|273x273px]] thumb|Paul Wesley 2010|346x346px Empezó a ser conocíu al interpretar a Tommy Callahan, personaxe qu'apaeció na segunda temporada de Everwood y que la so crítica positiva dio-y la oportunidá de consiguir el papel protagonista na miniserie de l'ABC Family Fallen, ablucando pola audiencia consiguida con un actor relativamente desconocíu. A too esto siguió-y el so inclusión nel cine con papeles secundarios en Peaceful Warrior, Roll Bounce, Minority Report, etc. Un pocu más recién ye la so apaición en Russell Girl xunto a Amber Tamblyn y Killer Movie al llau de Leighton Meester y Torrey DeVitto.
Dende 2009, Paul interpreta'l papel de Stefan Salvatore na serie de la The CW The Vampire Diaries, basada en la saga de llibros del mesmu nome, xunto a Ian Somerhalder y Nina Dobrev. La mira de la serie nun yera bien alta yá que el xéneru vampírico paez tar siendo demasiáu utilizáu nestos díes, dígase la saga Tapecer, o la serie d'Estaos Xuníos True Blood. Sicasí, y, contra tou pronósticu, l'audiencia n'estrenu del capítulu piloto de la serie raspió los 5 millones d'espectadores, superando en demasía a Smallville, Supernatural, ente otres.
Nettie Stevens
Los cromosomes
En 1905, publicó'l so trascendental trabayu, tituláu Studies in spermatogenesis with special reference to the "accessory chromosome", resultancia d'una investigación sobre l'escarabayu Tenebrio molitor. El so pesquises llevar a estudiar la diferenciación celular en embriones y depués l'analís de los cromosomes. Reparando estos postreros, constató, de primeres, que los cromosomes esisten como estructures pareyes nes célules, en cuenta de llargos bucles o filos como munchos inda sosteníen, colo que dio fin a un llargu alderique.
Cromosomes X y Y
Stevens comprobó que les célules somátiques de la fema conteníen venti cromosomes grandes, esto ye, diez pareyes mayores, ente que les masculines teníen diecinueve grandes y una pequeña, esto ye, nueve pareyes de cromosomes grandes y otra constituyida por un cromosoma grande y otru pequeñu. La investigadora llegó a la conclusión de que los espermatozoides que teníen un cromosoma pequeñu yeren los que determinaben el sexu masculino, y aquellos que teníen los diez cromosomes del mesmu tamañu determinaben el sexu femenino. N'otres pallabres, considerando que na terminoloxía moderna'l cromosoma pequeñu llámase cromosoma Y, ente que la so pareya homóloga grande llámase cromosoma X.
Edmund Beecher Wilson
El yá prestixosu biólogu Edmund Beecher Wilson taba realizando les sos propies investigaciones sobre la determinación del sexu, de la que lo faía Stevens, y publicó en 1905 les sos resultancies, que coincidíen colos llograos pola científica. L'impautu de dambos trabayos foi bien fuerte, yá que non solamente terminábase con un llargu alderique sobre si'l sexu yera la resultancia del heriedu o de la influencia del ambiente en que se desenvolvía l'embrión, sinón que se ponía de manifiestu'l primer venceyu real ya indiscutible ente los calteres hereditarios y los cromosomes.
Atribución incorreuta a Wilson y a Morgan
Con frecuencia diose a Wilson el méritu d'esti descubrimientu, pero son numberosos los espertos na tema que ponen en dulda anguaño qu'asina fuera. Magar Wilson publicó resultancies similares a los de Stevens, anque llograos con otros inseutos, nel artículu de dos páxina escritu a la revista Science, l'autor diz que los sos afayos «concuerden coles observaciones de Stevens nel escarabayu Tenebrio». Esto reflexa que Wilson yera conocedor del trabayu de Stevens y que reconocía la so prioridá. Paez pos innegable que los dos científicos llegaron a la mesma conclusión de forma casi simultánea, pero con total independencia. A pesar d'ello, siempres se-y atribúi a Stevens un papel secundariu, como asistente de Wilson, y por eso munchos llibros de testu atribúyen-y a él los resultaos, tan solo pol fechu de que yera un investigador más reconocíu. Inclusive se llegó a atribuyir el descubrimientu a Thomas Hunt Morgan, sobremanera dempués de que fuera reconocíu col Premiu Nobel.
Últimos años
Tres la so monografía de 1905, Nettie Stevens siguió coles sos investigaciones sobre los cromosomes d'otres especies d'inseutos. Nesta llinia, en 1908 publicó un artículu sobre les célules xerminales de los dípteros qu'estableció los fundamentos de la futura citoxenética de Drosophila. Amás, siguió añediendo nueva información a la so teoría a lo llargo de los años siguientes. La so carrera profesional foi bien curtia: tan solu nueve años, mientres los cualos publicó cerca de cuarenta artículos, la mayoría de valor irrefugable.
miniaturadeimagen|Claustru de Bryn Mawr
Fallecimientu
Morrió'l 4 de mayu de 1912 nel Hospital Johns Hopkins de Baltimore, por causa de un cáncer de mama, primero que pudiera beneficiase de la cátedra d'investigadora creada espresamente pa ella con cuenta de se dedicara tan solo a investigar nel Bryn Mawr College y trabayar nel Cold Spring Harbor Laboratory. Foi soterrada nel campusantu de Westford, Massachusetts, al pie del so padre Ephraim y a la so hermana Emma.
Premiu Ellen Richards
En 1905, Nettie Stevens consiguió un puestu nel Bryn Mawr como profesora acomuñada de morfoloxía esperimental, y el mesmu añu recibió'l Premiu Ellen Richards pol so artículu «A study of the germ cells of Aphis rosae and Aphis œnotheræ».
Artículu de T. H. Morgan
Dempués de la so muerte, Thomas H. Morgan publicó na revista Science una estensa semblanza, onde repasaba la so trayeutoria y les contribuciones más importantes y concluyía:
Salón Nacional de la Fama de les Muyeres
En 1994, incluyir nel National Women's Hall of Fame.
Akito Kawamoto
Akito Kawamoto (河本 明人, ) ye un futbolista xaponés.
Lillian Drew
Lillian Drew foi una actriz teatral y de cine d'Estaos Xuníos, activa na dómina del cine mudu.
Biografía
Nacida en Chicago, Illinois, foi una estrella de la comedia musical nos primeros años del sieglu XX. Tamién dedicada a l'actuación cinematográfica, rodó al pie del so home, el direutor y actor E. H. Calvert, numberoses producciones d'Essanay Studios, una compañía con sede en Chicago, la so ciudá natal. La so guapura morica valió-y l'apellativu de The Lily of Essanay. A lo llargo de la so carrera, que duró hasta l'añu 1923, actuó nunos noventa películes.
En 1920 sufrió un cuadru d'escosamientu nerviosu, y hubo de dexar l'actuación. Finalmente, rodó un últimu filme en 1923, Children of Jazz. Lillian Drew finó en Chicago, Illinois, el 4 de febreru de 1924 por intoxicación por veronal, catalogándose la muerte como un accidente. Nesa dómina intentaba recuperase de les mancadures sufiertes nun percande de circulación y de la separación del so home.
Masahiro Kaneko
Masahiro Kaneko (金子 昌広; ) ye un futbolista xaponés.
Susan Wojcicki
Susan Wojcicki ye historiadora y direutora executiva de YouTube.
Fía d'Esther Hochman y Stanley Wojcicki, tien amás dos hermanes. Estudió Historia y Lliteratura na Universidá de Harvard. Considerada una de les persones más riques n'Estaos Xuníos y na llista de Forbes de les 100 muyeres del mundu más poderoses.
Casóse con Dennis Troper l'añu 1998 en Belmont (California). Ye madre de cinco fíos.
Deep house
Deep house ye un subxéneru del House aniciáu nos años 1980 n'Estaos Xuníos, onde primeramente se combinaron elementos del Chicago house col jazz-funk de los años 1980, y con toques del soul music. La duración de los cantares varia ente 6 y 10 minutos, con un tempo usualmente nel rangu de 120 a 125 BPM. Esti estilu de la música house ta carauterizáu por tener un soníu nidiu, sensual, templáu envolvente y bailladeru al empar. Igualmente cunta con efeutos ambientales como reverb y delay. De la influencia del jazz y del soul percíbese l'usu d'acordes más allá de les tríadas, incorporando acordes de séptima, novena, suspendíos, alteraciones, etc. Esti estilu de música house ufierta una mayor sensación acústica. A lo llargo de los años el deep house ganó popularidá según Beatport, siendo unu de los xéneros más vendíos.
Almargen
Almargen ye un conceyu español de la provincia de Málaga, na comunidá autónoma d'Andalucía. Ta asitiáu al noroeste de la provincia, a 96,4 km de la capital provincial y a 43,7 km Ronda y a 48,2 km Antequera. Ye unu de los pueblos más occidentales del norte de la provincia y parte coles provincies de Sevilla y Cádiz. Forma parte de la contorna del Guadalteba, xunto colos conceyos d'Ardales, Campillos, Cañete la Real, Carratraca, Cuevas del Becerro, Sierra de Yeguas y Teba.
Deep house
Carauterístiques
El deep house ye conocíu por tener una melodía complexa, pol usu d'acordes cromáticos sorrayando secuencies, tamién pol ambiente soul, y pola atmósfera de los vocales. L'usu de los vocales volvióse más común nel deep house qu'en cualesquier otra forma de la música house. Polo xeneral el deep house nun llega a un puntu culminante mientres el cantar, pero enfócase más a tar nun soníu cómodo y relaxao. Nel deep house modernu atopamos inda estes traces, anque'l xéneru evolucionó al pasu de los años, volviéndose bien famosu en Países Baxos.
Influencies
Tien una gran influencia del soníu discu, y les sos capitales son San Francisco, Nueva York (onde se-y denomina garage), Nueva Jersey (col grupu Blaze a la cabeza), Chicago y Eivissa.
Almargen
Tien una población de 2.157 habitantes. Predominantemente los sos habitantes dedíquense a l'agricultura, según a la ganadería, siendo importante la numberosa cabaña de porcín.
Deep house
Productores
Ente los productores más conocíos del xéneru pueden incluyise: • 3
Almargen
Población:
Deep house
Sellos discográficos
Los sellos discográficos más importantes del xéneru son: Kevin Leal, JK Récores , Jean J. , Jhon Turra ,Selected.,Eton Messy,Armada Deep, Spinnin' Deep, Freerange (Jimpster), Get Physical, King Street, Nite grooves, Defected, Guidance, I! (Kevin Yost), DYI, Extremly house, Wave, Klam, Subsoul, Comfort, Naked Music, Anjunadeep , Salted Music, ente otros.
Future house
Esti xéneru defínese como una fusión del deep house, l'EDM y estilos más comerciales de la música electrónica. Surdió na década de los 2010s.
Almargen
Xeografía
Almargen presenta un paisaxe fronterizo ente la Serranía de Ronda, la Málaga llana del norte y les campos sevillana y gaditana. Paisaxe abrupto escontra la serranía por Cañete la Real, nel que la carretera aprovecha l'estrechu valle de la Cañada de la Saucedilla pa xubir hasta esta población nes mesmes puertes de la Serranía. Un paisaxe qu'oldea fuertemente col de la llanura agrícola que s'estiende en redol al pueblo campos d'olivares, cebera y xirasol.
Más allá de la llanura'l paisaxe presenta pequeñes llombes de formes arrondaes, que marquen el techu del conceyu daqué más d'un centenar de metros percima del nucleu urbanu (510 m.), nos cuetos de Salguera (620 m.), Galán (612 m.) y Granar (649 m.). Estos postreros nos cantos del términu municipal. El monte baxu, fundamentalmente tapizáu por romeru, tomillu, retamas, árgomes, y otres plantes típiques del monte mediterraneu, danse la mano cola presencia de llentiscos, acebuches, o jérguenes, que van modulando les estribaciones de la sierra.
Toponimia
El nome de Almargen ye d'orixe árabe, el so significáu ta estrechamente rellacionáu con una zona de campamentu o exércitu, na cual reorganizábense les tropes dende'l dominiu musulmán y mientres la Reconquista cristiana; asina s'esprende de les cróniques de les batalles del Marqués de Cádiz. Son escasos los datos históricos d'esti periodu, anque se caltienen restos arqueolóxicos apaecíos en xacimientos como'l de los silos de "El Almirón", onde esisten perduraciones cronolóxiques hasta bien entráu'l sieglu XVI. Otres muertes d'esta dómina podemos atopalos na paraxa denomada "Cañada de los Bernabeles" onde s'aprecien restos de pequeñes construcciones, según material cerámico.
Historia
thumb|Vista de Almargen y los sos campos d'[[olivar|olivares.]] Referente a los datos d'orixe, los afayos y los estudios realizaos nos xacimientos arqueolóxicos confirmen la esistencia del home nestes tierres siquier dende la Edá del Cobre. Esisten restos de pobladores primitivos qu'habitaron pol llugar (almacenes de granu na zona del Almirón), lo mesmo que de los colonizadores romanos (pequeña casa romana na carretera de Teba). En total contabilícense trenta xacimientos na Carta Arqueolóxica local. Merez especial mención el ídolu de la fertilidá de Almargen, una estauína en mármol blancu del añu 3.000 e.C., aproximao, na qu'apaecen representaos una muyer embarazada y un falu. La creencia popular da a esti ídolu la cualidá de facilitar l'embaranzu de la muyer que lo toque.
El potencial agrícola de la llanura de Almargen y la so situación estratéxica nuna zona convertida en bon pasu d'homes y mercancíes, favorecieron el poblamientu d'estes tierres dende bien antiguu, como se demostró polos restos arqueolóxicos topaos por cuenta de la construcción de la carretera ente Almargen y Olvera.
Saber de la presencia del home a la fin del Neolíticu, pero foi cola llegada de los fenicios cuando la zona conoció'l so primer momentu de rellumanza, al cruciar per tierres de Almargen la vía que xunía Tartessos con Mainake. Darréu, la romanización dexó numberoses buelgues nesti territoriu, especialmente nes cuenques de los ríos Corbones y Almargen y la zona norte del conceyu. Pequí pasó una calzada romana que salía de la Vía XI que xunía Antikaria (Antequera) con Acinipo (Ronda la Vieya).
Patrimoniu
El corazón del pueblu ye la so plaza principal, onde hai una fonte, y bien próxima ta la ilesia de la Inmaculada Concepción, que foi construyida nel sieglu XVI y reformada a finales del sieglu XVII. La ilesia tien na fachada principal una bella portada manierista y coronada por una espadaña barroca. Nel so interior llamen l'atención les primitives armadures mudéxares de llazu que cubren la nave central y el presbiteriu. Son llugares d'interés arqueolóxicu, la necrópolis romana de la Sierra de Rebollo; y turísticu melecinal, el manantial de Casablanca y les cueves de Pedro Santu y Casablanca.
Nel enclave conocíu como Casa Blanca, naz el regueru Saláu que nun cunta con un gran caudal, pero les sos agües son melecinales pol so eleváu nivel de yodu. Ellí puede comprobase cómo de la tierra broten a golfaraes estes agües milagroses, encamentaes sobremanera pa enfermedaes rellacionaes col aparatu dixestivu o con diverses dolencies dexeneratives del sistema oseu. Yá mientres la dominación romana aprovecháronse eses agües melecinales, yá que na zona atopáronse los restos d'antigües termes. El salín d'esta agua va perdiéndose cuando llega al ríu Almargen, qu'alimenta de la mesma al ríu de la Venta, que desagua finalmente nel banzáu del Guadalteba.
Otru de los aspeutos a destacar d'esti pueblu ye la so piscina municipal, qu'atrai a munchos turistes, una y bones ésta tien una peculiaridá y ye que ye d'agua salao abastecida pel ríu del pueblu río Almargen, tamién conocíu como ríu Saláu.
Economía
thumb|Fatáu de cabres en Almargen.
Agricultura
El conceyu tien un total de 1837 hectárees cultivaes, distribuyíes de la siguiente forma:
Ganadería
Rellación d'unidaes ganaderes por tipu:
Cultura
thumb|Piscina salada de Almargen.
Fiestes
El calendariu de fiestes de Almargen inclúi:
Saint-Paul-de-Tartas
Saint-Paul-de-Tartas ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Gourvieille
Gourvieille ye una comuña francesa del departamentu d'Aude, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Almargen
Gastronomía
En Almargen, igual que nel restu de la contorna, la cocina vien determinada, de primeres, polos productos del terrén: carnes de granxa o caza (destacando les sos perdices coloraes, llebres, coneyos o malvises), verdures, aceite, farina y vinu; de segundes, les estaciones del añu condicionen les costumes nel comer, non yá pol clima, sinón porque añeden platos propios de temporada, como les cogordes en seronda o les yerbes monteses (tagarnines, fenoyos, espárragos trigueros y pescozaes), en primavera.
Saint-Paul-de-Tartas
Tien una población de y una superficie de  km².
Gourvieille
Tien una población de y una superficie de  km².
Almargen
Gastronomía
Son platos típicos:
Arte
A lo llargo de la historia local dellos almargeños acomuñaos al mundu de la cultura sobresalieron pola so dedicación o pola so personalidá artística y que nos nuesos díes vese reflexáu nes distintes xeneraciones, asina pos tenemos que resaltar nel ámbitu del cante a Francisca Romero conocida como "La Neña de Almargen" quién dedicó parte de la so vida a esti arte xunto a célebres cantaores dientro y fuera d'España. Nel ámbitu creativu de les belles artes destaca Francisco Hidalgo De Rivas, artista polifacéticu que dexó delles de les sos obres na so llocalidá.
Símbolos
150px|thumb|Cai de Almargen.
Escudu heráldicu
L'escudu heráldicu de Almargen ye de forma rectangular, cuadrilongo y arrondáu na so parte inferior, siendo les sos proporciones, seis d'altu por cinco d'anchu, timbrado con una corona real española zarrada, que ye un círculu d'oru engastado de piedres precioses, sumando d'ocho flores de fueyes de acanto d'oru (cinco vistes), interpoladas de perlles, de que les sos fueyes salen otres tantes diademes d'oru, sumaes de perlles, que converxen nun mundu d'azur, con un ecuador y un semimeridiano d'oru y sumáu d'una cruz d'oru, y la corona forrada de gules.
El cuerpu del escudu estremar en tres cuarteles, dos verticales y unu horizontal. El cuartel cimeru esquierdu contién una figura d'un olivo con copa de sínople (verde) y tueru marrón sobre fondu oro (mariellu). El cuartel cimeru derechu contién, sobre fondu azur (azul) una representación de la Cercu Funerariu de la Edá del Bronce, atopada en Almargen. El cuartel inferior ta compuestu por cuatro ondes paraleles de color azur (azul) dispuestes horizontalmente, entrepolando ente elles bandes blanques estreches. Los trés primeres ondes consten de tres crestes y dos valles y la postrera namái d'una cresta.
Xustificación: Primer cuartel, superior esquierdu: Almargen ye una población que surdió como asentamientu de llabradores y artesanos nuna fértil vega xunto a la Sierra de Cañete, polo que se quixo representar nesta parte del escudu l'agricultura, como base histórica y fundamental de los oríxenes del conceyu. Asina, el campu d'oru representa la cebera y l'árbol el sector oleícola.
Segundu cuartel, superior derechu: L'elementu principal d'esti segundu cuartel ye un cercu funerariu decorada. Trátase d'una pieza arqueolóxica topada nel conceyu; ye una llosa d'un metro d'altor per sesenta centímetros d'anchu y unos venti de grosez, de forma rectangular, na qu'apaez representáu esquemáticamente un guerreru portando una llanza y un escudu. La so realización foi datada nel sieglu XI antes de nuesa yera, polo que tien una antigüedá averada de trés mil años. Ye una pieza concebida pa homenaxar a un guerreru difuntu, y asitiábase enserta verticalmente na tumba. Consideróse oportunu incluyila como elementu del escudu pol so gran valor iconográfico y el so calter simbólicu y singular, siendo amás unu de los elementos más antiguos de la nuesa historia.
Bandera
La bandera propuesta ye rectangular, estremada horizontalmente en dos partes iguales, oro la cimera y azul la inferior. Nel centru xeométricu ensertar una reproducción del escudu heráldicu, amenorgada a la escala apropiada.
1844
° : fecha de nacencia
† : fecha de la muerte
Kosuke Okanishi
Kosuke Okanishi (岡西 宏祐; ) ye un futbolista xaponés.
Reinu de Sicilia
El reinu de Sicilia foi un Estáu del sur de la península itálica y la islla de Sicilia que se desenvolvió dende la so fundación por Roger II en 1130 hasta 1816. Foi'l socesor del condáu de Sicilia, creáu en 1071 mientres la conquista normanda de la península. La islla tuvo estremada en tres rexones: Val di Mazara, Val Demone y Val di Noto («val» ye la pallabra árabe pa distritu).
En 1282 una revolución contra'l gobiernu argevino, conocida como los Víspores Sicilianos, espulsó a Carlos d'Anjou de Sicilia. Los angevinos llograron caltener el control de la parte continental del reinu que, anque tamién se llamó reinu de Sicilia, comúnmente denominar reinu de Nápoles pol nome de la so capital. La islla convertir nun reinu separáu so la Corona d'Aragón.
Darréu a 1302, el reinu insular foi conocíu como reinu de Trinacria. De cutiu, la monarquía foi apurrida a los monarques d'Aragón, España o'l Sacru Imperiu Xermánicu. En 1816, xunir col reinu de Nápoles pa constituyir el reinu de les Dos Sicilies que perduró hasta 1861 en que, en fundiéndose con otros estaos itálicos, formó'l reinu d'Italia.
Conquista y dominación normanda, 1071-1198
thumb|left|150px|[[Roger II de Sicilia|Roger II creó en 1135 el Reinu normandu d'África, que quería xunir al so Reinu de Sicilia. Pero la muerte en 1154 torgar.]] Sicilia foi conquistada escontra'l 1071 pol Gran Conde Roger, estableciéndose como condáu. El conde Roger formaba parte d'unos mercenarios normandos que fueren pagaos por bizantinos, quien deseyaben espulsar a los sarracenos de la península itálica. Con él empecipiará la dinastía Hauteville en Sicilia.
L'antipapa Anacleto II invistió a Roger II como rei de Sicilia y él facer el so feudu, cosa que plantega un problema políticu cuando la dinastía Hohenstaufen toma'l poder nel reinu de Sicilia. Los descendientes de Roger II, Guillermu I y Guillermu II, reinaron en Sicilia dende de la so muerte en 1154 hasta 1189.
Roger II creó una poderosa flota nel Mediterraneu central. En 1135 conquistó les mariñes de Tunicia, creando'l Reinu d'África (un protectoráu del so Reinu de Sicilia). thumb|left|150px|[[Roger II de Sicilia.]] Guillermu II nun tuvo descendencia, polo que noma heredera lexítima a la so tía, Constanza I de Sicilia (hermana de Roger II). La cual cásase con Enrique VI, lo que dexa la llegada al poder de la dinastía Hohenstaufen.
El papa Clemente III tarrez polos bienes de la ilesia de Sicilia al xubir al poder la dinastía Hohenstaufen, lo que provoca'l so refugu al matrimoniu ente Constanza I de Sicilia y l'emperador Enrique VI. Clemente III convida al emperador a rindi-y xuramentu de vasallaxe, pero l'emperador refugar.
El Papa decide entós dar sofitu a Tancredo de Sicilia, bastardu de Roger II, que muerre en 1194.
Dominación Hohenstaufen, 1194-1266
thumb|right|200px|Enrique VI y Constanza I de Sicilia, imaxe de [[1196.]] Enrique VI proclámase rei de Sicilia'l 25 d'avientu de 1194, en Palermo, xunto cola so esposa Constanza I de Sicilia. El so reináu va ser sicasí curtiu, yá que muerre en 1197. Ente esta fecha y 1220, el Papa intenta frenar el poder de los Hohenstaufen en Sicilia.
El reinu de Sicilia sicasí nun tien nengún poder central como nes demás monarquíes, asina que los barones y los obispos usurpen les prerrogativas reales, y les ciudaes grandes nun aconseyen siguir alantre coles sos instituciones comunales.
En 1220 Federico II, el fíu d'Enrique VI, proclámase emperador. Esi avientu en Capua deroga la llei normanda y ataya les concesiones de 1189 pa castigar a los qu'aprovecharon el vacíu de poder pa faese fuertes.
En 1230, les constituciones de Melfi, inspiraes na llei romana, dan lleis reales al reinu. Nelles Federico II reorganizaba'l reinu de Sicilia como una Monarquía autoritaria, con un gobiernu centralizáu, renegando'l feudalismu. Estes lleis siguieron siendo, con unes mínimes reformes, les lleis básiques de Sicilia hasta 1819.
Dominación angevina, 1266-1282
So Carlos d'Anjou, y darréu el so fíu Carlos II, el norte favorecer en desterciu del sur, asina la capital treslladar de Palermo a Nápoles. Esta situación de dominación angevina conclúi coles Víspores sicilianos, que conducen a la división del reinu de Sicilia en 1282 nel reinu de Sicilia, peninsular o reinu de Nápoles, so dominiu angevino, y el reinu de Sicilia, insular, so dominiu aragonés. thumb|300px|Pedru III llega a [[Trapani.]]