cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Plaza Monumental Román Eduardo Sandia
Tamién recibió Artistes venezolanos ya internacionales como Juanes, Maná, Desorden Público, Caramelos de Cianuro, Franco De Vita, Paulina Rubio, Chino y Nacho, Don Omar, Tito El Bambino, Molotov, Wisin & Yandel, Dalmata, Vos Veis, Los Hombres G, Aterciopelados, Jorge Celedón, Jean Carlos Centeno, L'squadron, Tecupae, Luis Silva, Armando Martínez, ente Otros.
Ephedra rhytidosperma
Ephedra lepidosperma, ye una especie d'arbustu nativu de les provincies Chines de Guizhou, Sichuan, Xizang, y Yunnan. Crez n'árees montascoses a una altitú de 2300-4200 m.
Blomac
Blomac ye una comuña francesa del departamentu d'Aude, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ephedra rhytidosperma
Descripción
Son arbustos o subarbustos qu'algamen un tamañu de 1,5 m (xeneralmente más pequeños); tarmos erectos, dacuando procumbentes o soterraos nel suelu, trabaos; ramillas herbales ascendentes, entrenudos verde a verde parduzu, grueses, 2-4 cm × 1.5 a 2.5 mm, fondamente derrotos. Fueyes opuestes, raramente en verticilos de 3, connaos de 1/2-3/4 del so llargor. Conos de polen en clúster nos nodos, sésiles o pocu pedunculaes; bráctees en 4 ó 5 (o 6) pares, connaes na base; columna staminal non o llixeramente exertos, con 5-8 anhers sésiles. Conos de granes solitarios o con más frecuencia frente a los nodos, sésiles o pedunculaos, ovoides a subglobsos nel maduror, 8-11 × 6-10 mm; bráctees en (2 o) 3 pares, colloráu y carnosu nel maduror; tubu de tegumentu de menos de 1 mm, recta. Granes 1 o 2, 4,5-8 × 2-4 mm, allárguense-ovoides, dorsalmente finamente estriaes. Polinización de mayu-xunu, maduror de la grana xunetu-sep. Tien un númberu de cromosomes de 2 n = 28 *.
Toxicidá
Les partes aérees de delles especies del xéneru Ephedra pueden contener alcaloides, tales como la efedrina y la pseudoefedrina, que la so ingestión puede suponer un riesgu pa la salú.
El consumu de efedra puede provocar sopelexes, accidente cerebrovascular, ataque al corazón y la muerte. Los riesgos d'efeuto adversos aumenten cola dosis, si utilízase coincidiendo con actividaes físiques intenses o en combinación con otros estimulantes, incluyida la cafeína. Puede causar interacciones con otros fármacos. Ta contraindicada en menores de 18 años, muyeres embarazaes y mientres la lactancia. Les evidencies de los riesgos potenciales del consumu de efedra fueron n'aumentu mientres años. Un casu famosu, que sensibilizó a la opinión pública, foi'l del xugador profesional de béisbol Steve Bechler, de 23 años, qu'en 2003 finó mientres un entrenamientu, hores dempués d'inxerir un suplementu que contenía altes dosis de efedra. L'informe toxicológicu concluyó que la efedra "xugó un papel significativu" na so muerte.
En 2004, l'Axencia de Drogues y Alimentos d'Estaos Xuníos (FDA o USFDA, poles sos sigles n'inglés), prohibió la venta de suplementos dietéticos que contengan alcaloides de la efedra. Otros países sumáronse a esta prohibición, tales como los Países Baxos y Arxentina.
Usos
Un recién metaanálisis d'ensayos controlaos concluyó que los efeutos sobre la perda peso al curtiu plazu son modestos, y desconocíos al llargu plazu. Per otru llau, non pudo precisase la influencia sobre'l rendimientu atléticu, por cuenta de la insuficiencia d'evidencies.
Por cuenta de los sos efeutos adversos, nun ye aconseyable utilizar la planta de efedra de forma casera.
Taxonomía
El xéneru foi descritu por M.G. Pachomova y espublizóse en Bot. Mater. Gerb. Inst. Bot. Akad. Nauk Uzbeksk. S.S.R. 18: 51 (1967)
rhytidosperma: epítetu
Federico Valverde
Federico Santiago Valverde Dipetta ye un futbolista uruguayu, xuega como mediu centru ofensivu y, anguaño oficia nel Real Madrid de LaLiga Santander.
Xuveniles
En 2012 empezó nes formatives del Club Atlético Peñarol cola sub-14, nesi añu anotó 8 goles y nun llograron títulos. Pero por cuenta del so bon rendimientu, el coordinador de la captación en Peñarol, Néstor Gonçalves, encamentar pa la seleición sub-15 d'Uruguái, al téunicu Alejandro Garay nun lu convencía enforma, pero convocar y dende esi entós nun dexó de ser citáu.
Nel añu 2013 consiguió'l so primer títulu, salió campeón uruguayu na categoría sub-15 y apurrió 3 goles.
Cola sub-16 aurinegra en 2014, ganaron el Tornéu Clausura y forzaron unes finales contra River, ganador del Tornéu Apertura, ganaron el primer partíu 2 a 0 y nel definitivu goliaron 4 a 0, lo que-yos dexó coronar se como campeones del tornéu uruguayu.
El 4 de xineru de 2015 viaxó a Londres pa conocer les instalaciones del Arsenal Football Club, l'equipu inglés alcordó con Peñarol un seguru de 4 millones d'euros, por cuenta de que realizó práutiques col plantel de primera.
El 7 d'abril de 2015, foi convidáu a entrenar col plantel absolutu de Peñarol, per primer vegada, xunto a los sos compañeros de la seleición sub-17 Santiago Bonu y Diego Rossi. Depués foi convidáu unes vegaes más.
El 4 d'abril conocióse que'l Real Madrid Club de Fútbol ufiertó 5 millones d'euros polos sos servicios. Con cuenta de mes, dellos medios y periodistes informaron que la familia de Valverde axustara'l so fichaxe nun hotel de la CONMEBOL mientres s'apostaba'l Suramericanu Sub-17.
Viaxó a España el 12 de mayu pa realizase una revisión médica supervisada pola sanidá del Real Madrid.
El 23 de mayu, confirmóse un preacuerdo con Real Madrid pola ficha de Federico, pero hasta que cumpla los 18 años va quedar en Peñarol.
Pablo Bengoechea, el téunicu de Peñarol, describió a Valverde depués de tar entrenando col plantel mayor:
José Perdomo, quien foi téunicu de Federico na sub-15 y sub-16, describir:
A pesar de prauticar con primer, xugó cola sub-17 y ganaron el Tornéu Apertura del 2015 con 39 puntos, dexando en segundu llugar al tradicional rival, Nacional. Federico anotó 8 goles nel tornéu y foi'l goliador del club, con un tanto menos quedó Diego Rossi.
El postreru téunicu que tuvo nes xuveniles aurinegras, Ramiro Martínez, de la sub-17, espresóse sobre Valverde:
Peñarol
El 1 de xunetu de 2015, empezaron los trabayos de la pretemporada del club, pero Valverde nun foi parte por cuenta de que foi citáu pola seleición sub-18 d'Uruguái. Depués d'apostar y ganar un tornéu amistosu cola Celeste, incorporar al plantel aurinegro pensando na temporada 2015-16, colos oxetivos de ganar el Campeonatu Uruguayu 2015-16 y la Copa Libertadores 2016.
Debutó col club el 23 de xunetu, un día dempués del so cumpleaños, nun partíu amistosu internacional xugáu en Rivera, ingresó al minutu 60 por Hernán Novick contra Cruzeiro de Rio Grande do Sul, utilizó la camiseta númberu 16 y ganaron 3 a 1. Depués del so debú, Federico declaró:
El 24 de xunetu xugó contra la seleición de Saltu, ingresó nel segundu tiempu por Carlos Valdez y ganaron 3 a 0. A otru día, el 25 de xunetu midir contra la reserva de San Lorenzo na ciudá de Paysandú, empezó xugando nel segundu tiempu por Hernán Novick, tuvo como rival a Tomás Conechny, capitán de la seleición sub-17 d'Arxentina cola que s'enfrentaron en delles ocasiones, Peñarol impúnxose 3 a 0, el club recibió la copa Intendencia de Paysandú por llograr el trunfu. Cerró la xira del interior el 26 de xunetu contra Tacuarembó, nuevamente ingresó pa xugar el segundu tiempu y empataron 0 a 0 nel Goyenola.
Yá en Montevidéu, foi convocáu pa un partíu contra Málaga pola Copa Euroamericana, xugó per primer vegada nel Estadiu Centenariu el 1 d'agostu, ingresó al minutu 56 por Diego Ifrán pero perdieron 3 a 1 colos europeos.
El so siguiente alcuentru foi na presentación de Diego Forlán como xugador de Peñarol, un día antes confirmóse que sería titular per primer vegada. El 9 d'agostu xugó dende l'empiezu contra Wanderers, foi ovacionado pola enchida y ganaron 3 a 1 con 2 goles de Forlán nel so debú, Federico xugó 64 minutos y foi reemplazáu por Sebastián Píriz.
Finalmente convenció a Bengoechea y quedó nel primer equipu pa ser teníu en cuenta, compartiendo plantel con xugadores que tuvieron na seleición absoluta como Diego Forlán, Marcelo Zalayeta, Carlos Valdez y Matías Aguirregaray.
Depués apostó un partíu más y foi convocáu pal siguiente, pero tuvo nel bancu de suplentes ensin ingresar. Volvió a la sub-17 del club y ganaron el Campeonatu Uruguayu de la categoría.
El 7 d'ochobre foi estremáu por The Guardian como unu de los meyores 50 futbolistes del mundu, de la categoría '98. Na llista incluyir a xugadores europeos como Martin Ødegaard, Felix Passlack, Hachim Mastour y Dayot Upamecano. D'América fueron incluyíos 10 xugadores, como Tomás Conechny, Matheus Pereira y Jesús Marimón, Valverde foi l'únicu uruguayu ente los gallardoniaos.
Peñarol ganó'l Tornéu Apertura, Valverde foi parte del llogru, con 2 presencies como titular.
El 16 de xineru de 2016, volvió xugar col plantel absolutu, na final de la Copa Bandes contra Cerro Porteño nel Estadiu Centenariu. El téunicu, Bengoechea allinió a Federico como titular, enfrentar a Sergio Díaz, depués de cruciase coles sos seleiciones nel Suramericanu sub-17, amosó un bon nivel y ganaron 1 a 0.
Depués del primer títulu del añu, el mozu aurinegro declaró:
Nel segundu tornéu amistosu, tuvo presente nel partíu pol tercer puestu contra Libertad, ingresó al minutu 62, y empataron 1 a 1. Fueron a penales, el téunicu interín Robert Lima confió en Valverde por que seya el segundu en rematar del so equipu, convirtió la so oportunidá y ganaron 5 a 4.
Yá con un nuevu téunicu nel club, Jorge da Silva, xugó un partíu amistosu'l 30 de xineru contra Plaza Colonia, foi titular nel preliminar y ganaron 3 a 0.
Na fecha 1 del Tornéu Clausura, foi convocáu pa tar a la orde nel bancu de suplentes, por cuenta de que nun llegó'l transfer de Miguel Ángel Murillo. Xugaron contra Cerro nel Parque Viera, Valverde ingresó al minutu 74, amosó un bon nivel y col partíu empatáu, tres un tiru llibre abasnó una marca que terminó convirtiendo gol en contra por que Peñarol finalmente gane 2 a 1.
Pa la fecha 2, nun foi incluyíu na llista de convocaos, polo que s'integró a Tercer División.
El 19 de marzu, na fecha 6, volvió tener minutos, ingresó a la fin del alcuentru pa enfrentar a Racing, equipu al que ganaron 1 a 0 nel Centenariu.
Federico tuvo presente na inauguración del Estadiu Campeón del Sieglu el 28 de marzu, xugó los 30 minutos finales del partíu amistosu internacional contra'l vixente campeón d'América, River Plate, equipu al que ganaron por 4 goles a 1.
La so bona actuación, convenció al téunicu Da Silva pa da-y minutos. Xugó como titular contra Rentistas el 24 d'abril, na fecha 9 del Tornéu Clausura. Tamién contra Liverpool na xornada 10, enfrentar a los sos compañeros de la seleición sub-20, Ramírez y De La Cruz, ganaron los carboneros 1 a 0..
Luis Aguiar, el so compañeru de club na mesma posición, sobre'l nivel de Valverde espresó:
El 15 de mayu, nel so décimu partíu con Peñarol, xugó'l so primera clásicu na máxima categoría, foi titular con 17 años pa enfrentar a Nacional nel Estadiu Centenariu, nos primeros minutos del segundu tiempu, el capitán rival Diego Polenta abrió'l marcador por aciu un penal, pero al minutu 62 Matías Aguirregaray llogró l'empate transitoriu, yá que momentos dempués, tres otru penal, Polenta punxo'l 2 a 1. Valverde foi reemplazáu al minutu 75, y na última xugada del alcuentru, Marcel Novick punxo l'empate definitivu pa los carboneros.
El 12 de xunu, xugóse una final contra Plaza Colonia pol Campeonatu Uruguayu 2015/16, Valverde foi titular, foi un partíu pareyu, pero los rivales poner en ventaya permediando el segundu tiempu, el so compañeru y amigu Diego Rossi empató l'alcuentru y fueron a un allargue. Peñarol aprovechó que-y espulsaron un xugador a Plaza Colonia y al minutu 108 dar vuelta, con un gol de Olivera, depués Affonso apaeció pa sentenciar el gol del trunfu y títulu, remataron 3 a 1.
Federico remató la so primer temporada como profesional con 12 presencies na máxima categoría, llograron el Tornéu Apertura 2015 y el Campeonatu Uruguayu 2015/16. Amás, a nivel internacional xugó un partíu por Copa Libertadores.
Alcordóse la so incorporación al Real Madrid pa la próxima temporada, en principiu pa xugar nel Castiella, filial del club.
El 28 de xunu, empezó la pretemporada con Peñarol en Los Aromos.
Dexó Peñarol con 13 partíos xugaos a nivel profesional, 12 pol campeonatu llocal y unu internacional. Amás llogró'l Tornéu Apertura 2015, y el Campeonatu Uruguayu 2015/16 colos aurinegros.
Real Madrid
Integrar a la pretemporada del Real Madrid Castilla.
Debutó col so nuevu equipu'l 6 d'agostu, nun partíu amistosu contra Huesca, ingresó al minutu 59 pero perdieron 2 a 1. Cuatro díes dempués, tuvo minutos nel siguiente amistosu, contra Mérida, partíu nel que fueron derrotaos 1 a 0. El postreru amistosu de pretemporada, xugóse'l 14 d'agostu, foi titular per primer vegada pero cayeron 2 a 0 ante Valladolid "B".
El 31 d'agostu, Valverde entrenó per primer vegada col plantel de Primer División del Real Madrid.
Foi titular per primer vegada col Castiella nuna competición oficial el 3 de setiembre, utilizó la camiseta númberu 10 pa enfrentar a Amorebieta, al minutu 22 anotó'l so primer gol, depués d'una xugada d'Aleix Febas. Tuvo 77 minutos en cancha y ganaron 3 a 2 nel Estadiu Alfredo Di Stéfano.
El 14 de setiembre, debutó a nivel internacional nel primer partíu de la fase de grupos de la Lliga Xuvenil de la UEFA 2016-17, foi titular pa enfrentar a Sporting de Lisboa, a empiezos del segundu tiempu, l'alcuentru taba igualáu ensin goles, pero de momentu Valverde asistió a Sergio Díaz con un pase dende cuasi la metá de la cancha, lo que significó'l 1 a 0, pero yá en tiempu cumplíu los portugueses empataron.
Fede xugó 3 partíos de la Champions Xuvenil y clasificaron a octavos de final como primeros del grupu.
Nel planu llocal, afitóse como titular indiscutido para Santiago Solari. Inclusive'l 28 de xineru de 2017 facer xugar de zagueru per primer vegada, l'entrenador, comentó tres el xuegu:
Deportivo La Coruña
Foi vencíu pa la temporada 2017/18 al Real Club Deportivo de La Coruña, por que tenga rodaxe na máxima categoría del fútbol español, debutando'l 10 de setiembre en partíu de Lliga contra la Real Sociedad.
Xuveniles
Federico foi parte de les seleiciones xuveniles d'Uruguái nes categoríes sub-15, sub-17, sub-18 y sub-20.
Empezó'l procesu de la seleición nel añu 2012. Con cuenta de añu, el téunicu Alejandro Garay convocar pa viaxar a Arxentina y xugar trés partíos amistosos. Debutó cola Celeste'l 13 de payares, enfrentar a Newell's en Rosario y ganaron 2 a 1.
N'empiezos del 2013, foi citáu pa viaxar a Bolivia y participar del Mundialito Tahuichi. Xugó 4 partíos, toos ellos contra clubes sub-15, pero quedaron esaniciaos en cuartos de final.
Depués foi convocáu pa viaxar a Azerbaixán y ser parte de la Caspian Cup. Enfrentar a les seleiciones de Taxiquistán, Xapón, Uzbequistán y Bulgaria. Valverde xugó los 4 partíos y anotó un gol nel últimu alcuentru, remataron na séptima posición.
El téunicu Garay, incluyir na llista de xugadores pa xugar la Copa Méxicu de Naciones Sub-15 de 2013. Debutó'l 10 d'agostu de 2013, contra Panamá, equipu al que ganaron 6 a 1. Nel segundu partíu, xugaron ante Brasil, Federico anotó un gol y empataron 2 a 2. El so rival del postreru partíu de la fase de grupos foi Estaos Xuníos, Valverde ingresó al minutu 57 pero perdieron 3 a 1.
Clasificaron como'l segundu del grupu, n'igualando con 4 puntos a Brasil pero tener meyor diferencia de goles. En cuartos de final, el so rival foi Colombia, en 26 minutos perdíen 3 a 0, pero antes de terminar el primer tiempu la Celeste encurtió diferencies con un gol, pa la segunda metá, llograron empatar y forzaron penales, que ganaron los uruguayos por 7 a 6.
Na semifinal, volvieron cruciase con Estaos Xuníos, esta vegada ganó Uruguái 2 a 0.
La final xugó'l 18 d'agostu, nel Estadiu Azteca contra Arxentina, al minutu 31 Tomás Conechny punxo en ventaya a la albiceleste y finalmente ganaron el partíu. Valverde apostó los 6 partíos que xugó Uruguái, anotó un gol y llograron la medaya de plata.
Foi convocáu pa xugar nel Suramericanu Sub-15 del 2013, xugó 2 partíos y anotó 1 gol, pero Uruguái quedó esaniciáu en primer ronda.
Nel 2014 empezó'l procesu de la seleición sub-17 al cargu de Santiago Ostolaza.
Debutó cola sub-17 el 13 de mayu, nun partíu amistosu contra Paraguay en Asunción, ingresó nel segundu tiempu, al minutu 73 anotó'l so primer gol de la categoría y ganaron 3 a 0.
N'ochobre viaxaron a Francia pa xugar el Tornéu Limoges, contra les seleiciones sub-18 d'Ucraína, Francia y Canadá en calter amistosu. Xugó 2 partíos del cuadrangular y convirtió un gol. A pesar de qu'Uruguái apostó'l tornéu cola sub-17, salió campeón con 5 puntos.
Foi incluyíu na llista definitiva pa xugar el Suramericanu Sub-17 en Paraguái. Debutó nel certame continental el 6 de marzu de 2015, nel primer partíu de la fase de grupo ante Bolivia, convirtió un gol y ganaron 4 a 1. El segundu partíu foi contra'l clásicu rival, Arxentina, el marcador abrir al minutu 5 con un remate so dende fuera del área, depués nel minutu 63 Tomás Conechny anotó'l 1 a 1 pa la albiceleste, pero sobre'l final fixéron-y un penal a Nicolás Schiappacasse y Federico tresformar en gol al minutu 76, ganaron 2 a 1. Nel tercer partíu, Federico convirtió un gol al minutu 17 y la Celeste ganólu 4 a 1 a Chile, polo que clasificaron al hexagonal final del tornéu. Remataron en quintu llugar y nun clasificaron al Mundial Sub-17. Tiempu dempués súpose qu'Ecuador apostara alcuentros con xugadores mayores de 17 años, pero nun fueron sancionaos.
El 16 d'abril de 2015, foi citáu por Alejandro Garay pa defender a Uruguái sub-18 nel Tornéu Internacional Sub-18 Suwon JS en Corea del Sur. Apostó trés partíos, anotó dos goles, pero la Celeste ganó un partíu y perdió los dos restantes.
El 17 de xunu foi convocáu nuevamente, esta vegada pa viaxar a Estaos Xuníos y defender nuevamente a Uruguái sub-18, nun tornéu cuadrangular amistosu en Los Angeles. Foi'l capitán de la seleición col dosal 14. El primer partíu foi contra'l anfitrión, Estaos Xuníos, Uruguái apoderó tol alcuentru y ganaron 2 a 1. Nel segundu partíu, enfrentar a Tijuana sub-20, un club, armáu y con ventaya d'edá, a pesar d'eso empataron 1 a 1. El partíu final, contra República Checa, foi un alcuentru pareyu nel que Valverde sentenció'l marcador al anotar un gol de penal al minutu 38, ganaron 1 a 0 a los europeos y coronáronse campeones del cuadrangular.
El 1 d'ochobre volvió ser convocáu a la seleición, esta vegada por Fabián Coitu, pa entrenar y ser parte del proceso aldu al Campeonatu Suramericanu Sub-20 de 2017 n'Ecuador.
El 12 d'ochobre xugó un partíu amistosu contra Rusia sub-17 nel Franizni, foi titular cola camiseta númberu 10 y ganaron 2 a 1 depués d'empezar en desventaxa.
Entrenó cola sub-18 d'Uruguái hasta fin d'añu, y xugaron dellos partíos amistosos de práutica. Contra Progresu, Boston River, Central Español, Nacional Universitariu, la seleición de Colonia y la de San José.
Na primer convocatoria del añu, que se realizó'l 2 de marzu del 2016, foi consideráu por Coitu pa entrenar cola sub-20. Pero nun allegó por cuenta del so compromisu na Copa Libertadores con Peñarol.
Federico debutó cola sub-20 el 22 de marzu, foi titular cola camiseta númberu 10, enfrentar a Paraguay, anotó un gol pero perdieron 4 a 3. El 24 de marzu xugaron la revancha, esta vegada foi suplente, ingresó nel segundu tiempu y empataron 2 a 2.
Pal Suramericanu Sub-20, Real Madrid nun lo dexó, d'igual forma Uruguái coronóse campeón del tornéu continental.
El 25 d'abril foi confirmáu nel plantel definitivu pa viaxar a Corea del Sur y xugar la Copa Mundial Sub-20.
Participaciones en xuveniles
En cursiva les competiciones non oficiales.
Absoluta
El 11 d'agostu de 2017, Federico foi incluyíu por Óscar Washington Tabárez na llista de reservaos per primer vegada pa xugar cola seleición mayor d'Uruguái. El 23 d'agostu foi confirmáu na llista definitiva pa la doble fecha d'eliminatories pa xugar contra Arxentina y Paraguay.
Consultáu pol periodismu sobre la posibilidá de xugar contra Lionel Messi, Federico respondió:
Nel primer alcuentru, integró'l bancu de suplentes, recibieron a la seleición Arxentina nel Estadiu Centenariu, nun tuvo minutos y empataron ensin goles.
Debutó cola Celeste'l 5 de setiembre de 2017, foi nel Estadiu Defensores del Chaco contra Paraguay, foi titular, tuvo una bona actuación, convirtió'l so primer gol y ganaron 1-2. Na fecha del so debú la FIFA nomar el xugador de la xornada de la Clasificación de Conmebol pa la Copa Mundial de Fútbol.
Valverde xugó'l so primer partíu cola seleición absoluta con 19 años y 45 díes, utilizó la camiseta númberu 4.
Na conferencia de prensa posterior al partíu'l míticu entrenador de la Seleición Uruguaya, "El Maestru" Tabárez, emponderó a la estrella xuvenil:
Clubes
20px| Actualizáu'l 22 de xunetu de 2018.
Seleiciones
20px Actualizáu al 14 de payares de 2017. Postreru partíu citáu: Austria 2 - 1 Uruguái
Lavoûte-sur-Loire
Lavoûte-sur-Loire (La Vòuta de Leir) ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Gabriel Pimba
Gabriel Pimba ye un futbolista brasilanu.
Bouilhonnac
Bouilhonnac ye una comuña francesa del departamentu d'Aude, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Tomás Moro
Thomas More, tamién conocíu por Tomás Moro, o pol so nome en llatín Thomas Morus y veneráu polos católicos como santu Tomás Moro  (Londres, 7 de febreru de 1478-ibidem, 6 de xunetu de 1535), foi un pensador, teólogu, políticu, humanista y escritor inglés, que foi amás poeta, traductor, lord canciller d'Enrique VIII, profesor de lleis, xuez de negocios civiles y abogáu. La so obra más famosa ye Utopía, onde busca rellatar la organización d'una sociedá ideal, asitiada nuna nación en forma d'isla del mesmu nome. Amás, Moro foi un importante detractor de la Reforma protestante y, cuantimás, de Martín Lutero y de William Tyndale.
En 1535 foi enxuiciáu por orde del rei Enrique VIII, acusáu d'alta traición por non emprestar el xuramentu antipapista frente al surdimientu de la Ilesia anglicana, oponese al divorciu cola reina Catalina d'Aragón y nun aceptar el Acta de Supremacía, que declaraba al rei como cabeza d'esta nueva Ilesia. Foi declaráu culpable y recibió condena de muerte. Permaneció en prisión na Torre de Londres hasta ser degolláu'l 6 de xunetu d'esi mesmu añu. Moro foi beatificado en 1886 y canonizáu en 1935, xunto con Juan Fisher, pola Ilesia católica, que lo considera un santu y mártir. Pela so parte, la Ilesia anglicana considerar un mártir de la Reforma protestante, incluyéndolo, en 1980, na so llista de santos y héroes cristianos.
Primeros años
miniaturadeimagen|Canterbury College Nació n'el corazón de la ciudá de Londres (Inglaterra), na so casa familiar de Milk Street, el 7 de febreru de 1478. Foi'l fíu mayor de sir John More, mayordomu del Lincoln's Inn (unu de los cuatro colexos d'abogaos de la Ciudá de Londres), xurista y darréu nomáu caballeru y xuez de la curia real; y de la so muyer Agnes More (de soltera, Graunger). En 1486, tres cinco años d'enseñanza primaria na antigua Escuela de San Antonio (Saint Anthony's School), una destacada escuela de gramática de Londres, amás de ser la única gratuita, foi conducíu según el costume ente les bones families al palaciu de Lambeth, onde sirvió como paxe del cardenal John Morton, arzobispu de Canterbury y Lord Canciller d'Inglaterra.
El cardenal yera un fervosu defensor del nuevu humanismu renacentista y tuvo muncha estima al mozu Moro. Col enfotu de desenvolver el so potencial intelectual, Morton decidió, en 1492, suxurir l'ingresu de Tomás Moro, que daquella cuntaba con catorce años, nel Canterbury College de la Universidá d'Oxford, onde va pasar dos años estudiando la doctrina escolástica qu'ellí s'impartía y perfeccionando la so retórica, siendo alumnu de los humanistes ingleses Thomas Linacre y William Grocyn. Sicasí, Moro colar de Oxford dos años dempués ensin graduase y, por insistencia del so padre, en 1494 dedicar a estudiar lleis nel New Inn de Londres y, darréu, nel Lincoln's Inn, institución na que trabayara'l so padre. En 1496 empezó a exercer l'abogacía ante los tribunales. Posiblemente mientres esta dómina aprendió'l francés, necesariu tantu pa les cortes de xusticia ingleses como pal trabayu diplomáticu, xuniéndose esti idioma al inglés y llatín yá aprendíos mientres los sos estudios primarios.
En redol a 1497, empezó a escribir poesíes, con una ironía que-y valió cierta fama y reconocencia. Nesta dómina tien los sos primeros alcuentros con el precursores del Renacimientu, conociendo a Erasmu de Rotterdam, con quien entablaría amistá, y a John Skelton.
Vida familiar
Al abandonar el conventu de los cartuxos, en 1505, casóse con Jane Colt y esi mesmu añu nació la so fía Margaret, quien foi la so discípula. Abandonando la Orde de los Cartuxos, recibir en lleis y exerció l'abogacía con ésitu, en parte gracies a la so esmolición pola xusticia y la equidad; más tarde sería xuez de pleitos civiles y profesor de Derechu.
En 1506 nació la so segunda fía, Elizabeth. Esi añu tradució al llatín a Luciano de Samosata con ayuda d'Erasmu. Un añu más tarde nació Cicely, la so tercer fía. Tomás Moro yera pensionado y mayordomu nel Lincoln's Inn, onde dictó conferencies ente 1511 y 1516. En 1509 nació'l so fíu John. Moro participó en xestiones ente grandes compañíes de Londres y Amberes. Esi mesmu añu escribió poemes pa la coronación d'Enrique VIII. En 1510 foi nomáu miembru del Parllamentu y vicesheriff de Londres. Un añu más tarde morrió la so esposa Jane y casóse con Alice Middleton, viuda siete años mayor que Moro y con una fía, Alice.
Vida pública
Miembru del Parllamentu dende 1504, Tomás Moro foi escoyíu xuez y subprefecto na ciudá de Londres, y opúnxose a delles midíes d'Enrique VII. Cola llegada d'Enrique VIII, proteutor del humanismu y de les ciencies, Moro integró'l primer Parllamentu convocáu pol rei en 1510. Moro viaxó por Europa y recibió la influencia de distintes universidaes. Dende ellí escribió un poema dedicáu al rei, qu'acababa de tomar posesión del so tronu. La obra llegó a manes del rei, que fizo llamalo, naciendo a partir d'entós una amistá ente dambos.
La obra de Moro Hestoria de Ricardu III (History of King Richard III, c. 1513-1518), escrita en llatín ya inglés, anque inconclusa, foi impresa n'inglés de forma imperfecta na Crónica (Chronicle) de Richard Grafton (1543) y usada por otros cronistes de la dómina como John Stow, Edward Hall y Raphael Holinshed, tresmitiendo asina material a William Shakespeare pa la so obra Ricardu III.
En 1515, Tomás Moro foi unviáu con una embaxada comercial en Flandes. Esi añu escribió'l llibru segundu d'Utopía y un añu más tarde el llibru primeru; la obra completa foi publicada en Lovaina. En 1517 Tomás Moro entró a trabayar pal rei Enrique VIII: nomar Master of requests y pasó a ser miembru del Conseyu Real. Enrique VIII sirvir de la so diplomacia y tactu, confiándo-y delles misiones diplomátiques en países europeos. Foi unviáu en misión estranxera a Calais dende agostu a setiembre de 1517, pa resolver problemes mercantiles.
En 1520 ayudó a Enrique VIII a escribir Assertio Septem Sacramentorum (Defensa de los siete sacramentos). A ello siguió la so designación pa distintos cargos y la so condecoración con distintos títulos honoríficos. En 1521 foi honráu col títulu de knight (caballeru) y designáu vicecanciller de l'Ayalga. Esi mesmu añu la so fía Margaret casóse con William Roper, quien sería'l primer biógrafu de Tomás Moro. En 1524 foi nomáu High Steward (censor y alministrador) de la Universidá d'Oxford, de la que fuera alumnu. En 1525 foi nomáu tamién High Steward de la Universidá de Cambridge y canciller del Ducáu de Lancaster. En 1526 foi xuez de la Cámara de la Estrella. Treslladó la so residencia a Chelsea y escribió una carta a Iohannis Bugenhagen defendiendo la supremacía papal. En 1528, l'obispu de Londres dexó-y lleer llibros heréticos pa refutarlos. Finalmente, designar Lord Canciller en 1529. Foi'l primer canciller llaicu dempués de dellos sieglos.
En 1530 nun robló la carta de nobles y prelaos que solicitó al papa l'anulación del matrimoniu real. En 1532 arrenunció al so cargu de canciller. En 1534 negar a roblar el Acta de Supremacía que representaba un refugo a la supremacía papal. L'Acta establecía condena a quien nun la aceptaren y el 17 d'abril del mesmu añu Moro foi encarceláu hasta ser degolláu'l 6 de xunetu de 1535.
Campaña contra la Reforma
Tomás Moro vio a la Reforma protestante como herexía y una amenaza a la unidá de la ilesia y la sociedá. Les sos primeres aiciones en contra de la Reforma incluyeron ayudar al cardenal Wolsey a desfacer de llibros luteranos que s'importaben clandestínamente n'Inglaterra, espiar ya investigar a presuntos protestantes, especialmente'l editores, y detener a cualesquier participante na posesión, tresporte o venta de llibros de la reforma protestante.
Circularon rumores, mientres y dempués del cursu de la so vida, sobre malos tratos a los herexes mientres la so etapa como ministru de Xusticia. El popular polemista anticatólico John Foxe foi fundamental nel espardimientu de les acusaciones contra Moro en El llibru de los mártires, alegando qu'utilizaba de cutiu personalmente la violencia y la tortura al entrugar a los herexes. Más tarde, autores como Brian Moynahan y Michael Farris, citaron a Foxe al repitir estes acusaciones. Pero él negó estes acusaciones. Almitió que s'encarceló herexes na so casa —«pa caltene-yos seguros»— pero refugó totalmente les acusaciones de tortures y azotes.
En total fueron seis persones quemaes na foguera por herexía mientres el so periodu como canciller: Thomas Hitton, Thomas Bilney, Richard Bayfield, John Tewkesbery (curtidor de Londres declaráu culpable por allugar llibros prohibíos y condergáu a la foguera por non retratase), Thomas Dusgate y James Bainham. El so supuestu papel influyente na quema de Tyndale ye denunciáu por B. Moynahan.
Quemar na foguera yera un castigu establecíu dende faía enforma tiempu pa la herexía, una trentena de fogueres amburaren nel sieglu anterior a la cancillería de Moro, y siguió siendo utilizada por católicos y protestantes mientres el baturiciu relixosu de les décades siguientes. L'historiador R. W. Chambers señaló que «Coles mesmes que Moro negaba con indignación les otomíes atribuyíes a él quería que tol mundu supiera lo contrario, a saber que creía necesariu prohibir la llantadera de herexíes sedicioses, y pa castigales, en casos estremos, yera necesariu aplicar la pena de muerte a los que desafiaren tal prohibición». Y siguió diciendo: «Foi en vista de lo que se presentó en toles partes por igual, el desafíu abiertu a l'autoridá n'asuntos espirituales de tal naturaleza qu'inducía a la balasma y la guerra civil, lo que ameritaba a los sos güeyos que se-y castigara con muerte.»
Los historiadores tán bien estremaos respectu de les aiciones relixoses de Moro como Canciller. Mientres biógrafos como Peter Ackroyd, historiador católicu inglés, atribúyen-y una posición moderada y hasta relativamente tolerante na llucha contra'l protestantismu, por aciu asitiar les sos aiciones nel clima relixosu aturbolináu del so tiempu, Richard Marius, estudiosu norteamericanu de la Reforma, foi más críticu, al creer que les persecuciones, incluyendo lo que percibió como «la promoción del estermín de los protestantes», yeren una traición a los convencimientos humanistes de Moro. Marius escribió na so biografía de Moro: «Tar delantre d'un home nuna inquisición, sabiendo qu'él se regocijará cuando muramos, sabiendo que nos unviará a la foguera y los sos horrores nun momentu, ensin vacilación nin reconcomiu, si nun faemos lo que-y satisfai, nun ye una esperiencia menos cruel solo porque'l nuesu inquisidor nun nos azote, nun nos torture o nun nos glaye ... Moro creía qu'ellos (los protestantes) teníen de ser esterminaos, y mientres taba nel cargu fixo tou nel so poder por que esi estermín asocediera.»
thumb|Casa de Tomás Moro en Carey Street, [[Londres, frente a los Reales Tribunales de Xusticia. Ellí conmemorar con una estatua que la representa.]] Pero l'historiador y académicu alemán Peter Berglar, autor del llibru ''La hora de Tomás Moro. Solo frente al poder (Die stunde des Thomas Morus. Einer gegen die Macht''), señaló razones bastante distintes pa la execución d'herexes d'aquelles qu'inculparon a Tomás Moro. Berglar indicó que mientres los dolce años entendíos ente 1519 y 1531, tiempu d'influencia ascendente de Tomás Moro como vicecanciller de l'Ayalga (1521), vocera de la House of Commons (1523), canciller del Ducáu de Lancaster (1525), xuez de la Cámara de la Estrella (1526), asesor del cardenal Thomas Wolsey en numberosos asuntos —como nos alcuerdos con Francia de 1527—, hasta'l so nomamientu como Lord Canciller el 26 d'ochobre de 1529, nun se pronunció nin una sentencia de muerte por herexía na diócesis de Londres. Sicasí, foi mientres la cayida en desgracia de Tomás Moro previa al so arrenunciu como Lord Canciller cuando recomenzaron les execuciones d'herexes, por influencia de John Stokesley, nuevu obispu de Londres y líder de la Ilesia d'Inglaterra, que'l so calter de persiguidor foi bien conocíu. Asina lo apuntó Berglar:
Condena y muerte
thumb|L'alcuentru de sir Tomás Moro cola so fía tres la so sentencia de muerte (The meeting of Sir Thomas More with his daughter after his sentence of death), por William Frederick Yeames (1872).|320px
El monarca aportunó en llograr la nulidá del so matrimoniu con cuenta de poder casase nuevamente pa consiguir el so deséu de tener un fíu varón, que Catalina d'Aragón nun podía yá da-y. La nulidá borraría la infidelidá y dexára-y un matrimoniu válidu a los güeyos de la Ilesia católica, legitimando los fíos que pudiera tener del so matrimoniu con Ana Bolena y tou quedaría nun asuntu intrescendente.
Finalmente'l rei, enoxáu, mandó xulgar a Moro, quien nun xuiciu sumariu foi acusáu d'alta traición y condergáu a muerte (yá fuera condergáu a cadena perpetua enantes). Otros dirixentes europeos como'l papa o'l emperador Carlos V, quien vía nél al meyor pensador del momentu, primieron por que se-y perdonara la vida y se la conmutara por cadena perpetua o destierru, pero nun sirvió de nada y foi degolláu en Tower Hill una selmana dempués, el 6 de xunetu de 1535. Ta soterráu nuna bóveda soterraña amiesta a la capiya de San Pedro ad Venceya, que s'atopa na torre de Londres.
Caltuvo hasta'l final el so sentíu del humor, confiando dafechu nel Dios misericordiosu que lu recibiría al cruciar l'estragal de la muerte. Mientres xubía al cadafalsu dirixir al verdugu nestos términos: I pray you, I pray you, Mr Lieutenant, see me safe up and for my coming down, I can shift for myself («Ruégolu, ruégolu, señor teniente, que m'ayudar a xubir, porque pa baxar, yá voi saber valímeles por mi mesmu»). Depués, al arrodillarse dixo: «Afítese que la mio barba creció na cárcel; esto ye, ella nun foi desobediente al rei, polo tanto nun hai por qué cortala. Déxeme que l'aparte». Finalmente, yá estremando la so ironía, dirixir a los presentes: I die being the King's good servant—but God's first («Muerro siendo'l bon servidor del rei, pero de Dios primeru»).
Moro nun foi l'únicu que tuvo na encruciada de si tenía de siguir al rei Enrique VIII o a la Ilesia de Roma. El daquella acabante crear cardenal John Fisher tamién pasó pol mesmu trance; Enrique VIII mandó-y el capelo cardenaliciu cuando Fisher taba en prisión, y foi tamién executáu.
Obres
La so obra cume foi Utopía (1516), na qu'enceta problemes sociales de la humanidá, y cola que se ganó la reconocencia de tolos eruditos d'Europa. Unu de los sos inspiradores foi'l so íntimu amigu Erasmu de Rotterdam. Redactar mientres una de les misiones asignaes pol rei en Amberes.
El restu de les sos obres ye diversu pero siempres va engarzado pol filo común del ensalzamiento del idealismu y la condena de la tiranía. Hai semeyes de personaxes públicos, como la Life of Picu della Mirandola ("Vida de Picu della Mirandola"), en realidá traducción de l'autobiografía d'esti humanista italianu, reivindicador de la primacía de Platón frente a Aristóteles, o como la Hestoria Richardi Tertii (Hestoria de Ricardu III), una crítica despiadada (a la oblicua manera de Moro) del tiranu qu'asesinó al so hermanu mayor y a los fíos pequeños d'Eduardu IV p'asumir el máximu poder. Esti trabayu publicar n'inglés y en llatín, anque la versión llatina ye abondo más estensa que la inglesa y foi por ello atribuyida equivocadamente al cardenal John Morton. Inspiró, ensin dulda, el Ricardu III de Shakespeare. El personaxe resulta, pos, en manes de Moro, un murniu antihéroe de la dexeneración política, de la tiranía.
Compunxo tamién poemes en llingua inglesa, ente los cualos destaquen los sos sinceros epicedios al fallecimientu de les reines ingleses, y diversos epigrames de la so mocedá (Epigrammata) nos que relluma'l so pensamientu antiabsolutista. Pa Moro, según Antonio Poch, el raigañu de la tiranía atopar na avaricia. La avidez de riqueces y la de poder aliméntense y esciten mutuamente. El rei, si nun quier ser tiranu, debe por ello ser el bon curio del fatáu que les torgar:
El reinu ye como'l cuerpu místicu de Cristu del cual el rei ye cabeza: tolos sos miembros tán xuníos pol amor y tienen de socorrese mutuamente: Populus sese pro rege... quilibet hunc proprie corporis esse caput (Ep. XV). El príncipe bonu dirixe a fíos llibres, el malu somete a siervos:
Mención importante dientro de la so obra merecen los diálogos trataos que realizó en defensa de la fe tradicional atacando duramente a los reformistes tantu llaicos como relixosos. Ente esti tipu d'obres atópense por casu Responsio ad Lutherum ("Respuesta a Lutero"), A Dialogue Concerning Heresies ("Un diálogu sobre la herexía"), The Confutation of Tyndale's Answer ("Refutación de la respuesta de Tyndale") o The Answer to a Poisoned Book ("Respuesta a un llibru envelenáu").
Amás d'escritos en defensa de la Ilesia de Roma, tamién escribió sobre los aspeutos más espirituales de la relixón. Asina, atópense escritos como Treatise on the Passion ("Tratáu sobre la Pasión de Cristu"), Treatise on the Blessed Body (Tratáu sobre'l Cuerpu Santu), Instructions and Prayers o De Tristia Christi ("L'Agonía de Cristu"). Esti postreru manuscritu, redactáu de puñu y lletra de Tomás Moro na Torre de Londres nel tiempu en que tuvo confináu antes de la so decapitación el 6 de xunetu de 1535, y salváu darréu de la confiscación decretada por Enrique VIII, pasó por voluntá de la so fía Margaret a manes españoles y al traviés de frai Pedro de Sotu, confesor del emperador Carlos V, tuvo por destín Valencia, patria de Luis Vives, amigu íntimu de Moro. Anguaño caltiénse como parte de la coleición que pertenez al muséu del Real Colexu del Corpus Christi de Valencia.
Otres obres qu'escribió son les traducciones dende'l llatín que fizo de dellos diálogos de Luciano de Samosata: El cínicu, Menipo, La necromancia y El tiranicida (al qu'añede una Responsio en que critica acerbamente a los tiranos), según delles cartes y pequeños testos: Letter to Bugenhagen, Supplication of Souls, Letter Against Frith, The Apology, The Debellation of Salem and Bizance, A Dialogue of Comfort Against Tribulation, Letter to Martin Dorp, Letter to the University of Oxford, Letter to Edward Lee, Letter to a Monk.
Canonización
thumb|300px|Estatua de Tomás Moro por Leslie Cubitt Bevis frente a l'[[Chelsea Old Church|Antigua ilesia de Chelsea, Cheyne Walk, Londres.]]
Tomás Moro foi beatificado xunto a otros 53 mártires (ente ellos John Fisher) pol papa Lleón XIII en 1886, y finalmente proclamáu santu pola Ilesia católica el 19 de mayu de 1935 (xunto con John Fisher), pol papa Pío XI; y el so fiesta estableció'l 9 de xunetu. Esi día inda ye reparáu polos católicos tradicionalistes. Depués d'una serie de reformes post-Vaticanu II, la so fiesta foi camudada y el so nome añedíu al santoral católicu en 1970 pa celebración el 22 de xunu xunto con John Fisher, l'únicu obispu (por cuenta de les muertes naturales coincidenciales d'ocho obispo vieyos) que, mientres la Reforma inglesa, caltuvo, por mercé del rei, llealtá al papa.
El 31 d'ochobre de 2000, Xuan Pablo II proclamar santu patrón de los políticos y los gobernantes, en respuesta a una idea del ex-presidente de la República Italiana Francesco Cossiga surdida en 1985, y presentada como pidimientu formal el 25 de setiembre de 2000 col aval de centenares de firmes de xefes de Gobiernu y d'Estáu, parllamentarios y políticos.
En 1980, Moro foi añedíu al calendariu de Santos y Héroes de la Ilesia Cristiana d'Inglaterra xunto a John Fisher como «mártires de la reforma». Moro conmemora'l 6 de xunetu.
Premiu Periodísticu Moscones en Xixón
L'Asociación Moscones en Xixón convocó per primer vegada esti premiu periodísticu en 2004 y la última ocasión en 2010. Nel concursu participen obres n'asturianu y en castellán que fueren espublizaes en medios del mundu enteru y que dean a conocer los valores culturales, cívicos y éticos del conceyu de Grau.
Billie Dove
Biografía
El so verdaderu nome yera Bertha Bohny, y nació en Nueva York, siendo los sos padres Charles Bohny y Bertha Kagl, inmigrantes suizos. Na so adolescencia trabayó como modelu p'ayudar al sostén de la so familia, siendo contratada por Florenz Ziegfeld p'actuar na so Ziegfeld Follies. Nos iniciales años 1920 camudó llegalmente el so nome pol de Lillian Bohny, camudándose a Hollywood, onde empezó a actuar nel cine mudu. Llueu aportó a una de les actrices más populares de la década, trabayando xunto a Douglas Fairbanks nel filme en Technicolor The Black Pirate (1926), y encarnando a Rodiu West en The Painted Angel (1929), siendo llamada The American Beauty, en referencia al títulu d'una de les sos películes, American Beauty (1927).
Amás de un curtiu caméu en Diamond Head (1963), Dove nunca volvió al cine. Amás de la so actividá cinematográfica, tamién foi pilotu, poeta, y pintora. Los sos últimos años de retiru pasar en Rancho Mirage, hasta que finalmente foi a vivir al Motion Picture & Television Country House and Hospital de Woodland Hills (Los Angeles), California, onde finó en 1997 por causa d'una neumonía. Foi soterrada nel Campusantu Forest Lawn Memorial Park de Glendale, California.
Pola so actividá cinematográfica, a Dove concedióse-y una estrella nel Paséu de la Fama de Hollywood, nel 6351 de Hollywood Boulevard.
Filmografía completa
thumb|right|275px|Dove fotografiada por [[Alfred Cheney Johnston escontra 1922.]] thumb|right|275px|Dover en The Flapper, payares de 1922
Ana Medina Zarabozo
Ana Isabel Medina Zarabozo ye una escritora asturiana.
Nel añu 2016 ganó'l premiu Teodoro Cuesta de Poesía col poemariu Carenda, que sería asoleyáu por Ediciones Trabe en 2018.
Alice Dovey
Alice Dovey foi una actriz teatral y de cine d'Estaos Xuníos.
Escuela Médica Salernitana
thumb|Una miniatura que representa la Scuola Mélica Salernitana d'una copia de los Cánones d'Avicena.
Alice Dovey
Biografía
Nacida en Plattsmouth, Nebraska, educóse fuera de la so tierra natal. Debutó como actriz teatral nel circuitu de Broadway el 25 de xineru de 1909, en faciendo numberoses actuaciones en locales non metropolitanos, nos cualos adquirió esperiencia como actriz. Ente les sos primeres actuaciones teatrales figura la que llevó a cabu en Miss Bob White na temporada 1903 - 1904. Nel branu de 1904 Dovey foi Turtledove en Woodland, en Boston, Massachusetts.
Escuela Médica Salernitana
La Escuela Médica Salernitana (n'italianu: Scuola Mélica Salernitana) foi la primer escuela médica medieval y taba asitiada na ciudá de Salerno, rexón de Campania, Italia, siendo la mayor fonte de conocencia médica d'Europa nel so tiempu. Habíense acumuláu testos de tratamientos médicos árabes en traducciones griegues na biblioteca de Montecassino, onde fueron traducíes al llatín; la tradición de Hipócrates, Galeno y Dioscórides que recibieren foi arriquecida pola práutica médicu árabe y xudía, conocida al traviés de contactos en Sicilia y el norte d'África. Como resultancia, los prauticantes de la medicina de Salerno, tanto homes como muyeres, nun teníen rival nel Mediterraneu Occidental poles sos conocencies. La so fama crució fronteres, como prueba'l fechu de que manuscritos salernitanos atópase en numberoses biblioteques europees y yeren citaos por cronistes de la dómina.
Alice Dovey
Biografía
Nel iviernu de 1905 formó parte del repartu de la Frank L. Perley Opera Company. Actuó como sofitu de Viola Gillette, y encarnó a Cherry en The Girl and the Bandit. En xunu de 1905 tomó parte na obra The Land of Nod, representada en Chicago, Illinois.
Escuela Médica Salernitana
L'alcuentru de distintes cultures dexó una enseñanza médica que nacía de la síntesis y la comparanza de distintes esperiencies, como s'evidencia na lleenda qu'atribúi la fundación de la escuela a cuatro maestros: el xudíu Helinus, el griegu Pontus, l'árabe Adela y el llatín Salernus.
Alice Dovey
Biografía
Dovey dedicó la temporada teatral de 1906 al papel de Dorothy Willetts, orixinalmente interpretáu por Elsie Janis. Amás recibió'l favor de la crítica mientres representaba en xira The Vanderbilt Cup pel sur y el mediu oeste de los Estaos Xuníos. Un finxu na so carrera foi'l so papel de Lois en A Stubborn Cinderella, papel que presentó al públicu de Chicago'l 1 de xunu de 1908, y que darréu interpretó en xira. Otra de les obres destacaes nes qu'actuó foi The Pink Lady, en 1911.
Escuela Médica Salernitana
La Escuela Salernitana fundar nel sieglu IX algamando la so máxima rellumanza ente los sieglos X y XIII, dende les últimes décades de poder de la Lombardía Menor (mientres les cualos la so fama salió del ámbitu llocal) hasta la cayida de los Hohenstaufen. Dellos autores considerar la primera universidá europea.