cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aeropuertu de Tandag
L'Aeropuertu de Tandag (en tagalu: Paliparan ng Tandag, en cebuano: Tugpahanan sa Tandag) (IATA: TDG, ICAO: RPMW) ye l'aeropuertu que sirve l'área xeneral de Tandag, la ciudá capital de Surigao del Sur en Filipines. Ye unu de los dos aeropuertos de Surigao del Sur, siendo l'otru l'Aeropuertu de Bislig. L'aeropuertu ta clasificáu como aeropuertu principal de Clase 2 (nacional y menor) pola Autoridá d'Aviación Civil de Filipines, un organismu del Departamentu de Tresportes y Comunicaciones que s'encarga de les operaciones, non yá d'esti aeropuertu, sinón tamién de tolos demás aeropuertos de Filipines, sacante los principales aeropuertos internacionales.
Maurs
Tien una población de y una superficie de  km².
Agata Karczmarek
Agata Karczmarek foi una atleta polaca especializada na prueba de saltu de llonxitú, na que consiguió ser medayista de bronce mundial en pista cubierta en 1997.
Carrera deportiva
Nel Campeonatu Mundial d'Atletismu en Pista Cubierta de 1997 ganó la medaya de bronce nel saltu de llonxitú, con un saltu de 6.71 metros que foi la so meyor marca personal, tres la italiana Fiona May (oru con 6.86 metros que foi récor nacional italianu) y la nixeriana Chioma Ajunwa.
Chémery-les-Deux
Chémery-les-Deux ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Miko Hughes
Miko John Hughes ye un actor d'Estaos Xuníos conocíu polos sos papeles en películes como Gage Creéi en Pet Sematary (1989), como un neñu autista en Mercury Rising con Bruce Willis en 1998, y como Dylan, el fíu de Heather Langenkamp en Wes Craven's New Nightmare en 1994.
Carrera
Hughes empezó la so carrera d'actuación nun anunciu publicitariu cuando tenía 22 meses, y depués nuna película cinco meses dempués. Dende los sos años como neñu actor, Hughes foi siempres unu de los actores más nuevos ocupaos en Hollywood.
Hughes recibió un certificáu de Premiu Emmy pola so participación como voz de "Tommy" na serie animada Life With Louie en 1995. Los sos otros creitos como voz son "Sly" y "Witt", ñácaros ximielgos na película Baby Geniuses en 1999. El so últimu proyeutu ye la película Surf School. Hughes apaeció apocayá nun anunciu pal videoxuegu Jacks. Dempués d'un descansu na so carrera, volvió como un adolescente nel ésitu de ciencia ficción Roswell. Hughes interpretó a un villanu adorable que yera parte d'un grupu renegáu de aliens.
Como músicu, llanzó dos álbumes en 1995, cuando tenía 9 años. Unu ye homónimu y l'otru llámase Halloween Haunts. Miko escribió cantares pa dambos álbumes y canta. Fueron grabaos y llanzaos pola so propia compañía llamada Little Chief, Inc.
Vida personal
Hughes nació n'Apple Valley, California, fíu de Mary (de soltera Phelps) y John Hughes, un téunicu d'efectos especiales. Tien tres hermanos, Mike, Mitch y Molly. Tien ascendencia indíxena Chickasaw estauxunidense. El so primer nome significa Xefe en Chickasaw y Choctaw.
Méallet
Tien una población de y una superficie de  km².
Cheminot (Moselle)
Cheminot ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Agata Buzek
Biografía
Agata Buzek ye fía de Jerzy Buzek, antiguu primer ministru de Polonia y presidente del Parllamentu Européu. A mediaos de los 80 careció de poliomielitis y la so familia tuvo de movese mientres dos años a Alemaña, onde se recuperó dafechu.
Concluyó los sos estudios d'interpretación nel añu 1999 na Akademia Teatralna de Varsovia y compaxinó el so trabayu d'actriz col de modelu en París. El so debú en cine producir nel añu 1997 y en teatru en 1999 nel Ateneum de Varsovia. Casar nel añu 2006.
Amás d'en el cine, participó en numberoses series de televisión, tantu de Polonia como d'Alemaña: na serie policiaca alemana Tatort (capítulu “Fettkiller”)”, na tamién alemana Polizeiruf 110 (capítulu “Una María de Stetin”), etc.
Filmografía (seleición)
2008: Polizeiruf 110 - Eine Maria aus Stettin. Direición: Stephan Wagner
Festival de Cannes 2002
El Festival de Cine de Cannes de 2002 empezó'l 15 de mayu y duró hasta'l 26 de mayu. La Palma d'Oru recibir la cinta El pianista empobinada por Roman Polanski. El Gran Premiu del Xuráu y el Premiu del Xuráu Ecuménicu fueron pa Un home ensin pasáu del finlandés Aki Kaurismäki, ente que el Premiu del Xuráu correspondió a Yadon ilaheyya d'Elia Suleiman. El premiu al Meyor Actor foi para Olivier Gourmet pola so interpretación en El fíu, el de la Meyor Actriz para Kati Outinen en Un home ensin pasáu y la reconocencia al Meyor Direutor foi compartíu por Im Kwon-taek y por Paul Thomas Anderson, que dirixeron respeutivamente Chi-hwa-seon y Punch-Drunk Love. El premiu al Meyor Guión correspondió pela so parte a Paul Laverty por Sweet Sixteen empobinada por Ken Loach. Adicionalmente, apurrióse'l premiu'l 55to aniversariu a Bowling for Columbine de Michael Moore. La Caméra d'Or foi pa Bord de mer de Julie Lopes-Curval y la mención especial nesa categoría pa Xapón de Carlos Reygadas. El cineasta estauxunidense David Lynch presidió un xuráu coles mesmes compuestu polos direutores Bille August, Raoul Ruiz, Claude Miller y Walter Salles.
Xuráu
thumb|170px|El cineasta estauxunidense [[David Lynch, presidente del xuráu.]]
Agafia Gruszecka
Yera fía del voivoda y boyardo Semión Fiódorovich Gruszecki y la so esposa Maria Ivánovna Zaboróvska. Podía falar y escribir polacu, francés y llatín y taba bien informada sobre l'estilu de vida d'Europa Occidental. Tamién podía tocar el clavicordiu. Foi descrita como tan formosa como "un ánxel del Cielu", con un calter sele. A partir de 1677 vivió col so tíu, Semyón Zaborovsky, que prefería que nun se casara. En 1680, Teodoro, el zar de la dómina, ver mientres una procesión relixosa: cuando s'esmoreció dempués de ver a una bruxa nuna obra de teatru relixosa, él entainó a suxetar y namoróse d'ella. Consciente de que'l so tíu nun deseyaba que se casara, Teodoro proclamó una convocatoria tradicional a toles nobles ensin casar p'axuntase en palaciu y que'l soberanu escoyera esposa, y él escoyer a ella.
El 18 de xunetu de 1680, casóse con Teodoro. Agafya compartió les opiniones radicales del so maríu. Oponer a la influyencia del partíu de Miloslavski, conducíu pola madre y la hermana del so home, y sofitó a Alekséi Lijachov. El pariente del so home, Iván Ilich Miloslavski, esponer a llevantos, lo que causó un conflictu y foi castigáu por Teodoro. Les sos hermanes casóse con príncipes y los sos primos fueron alzaos de rangu por Teodoro. Agafya foi descrita como una zarina anxelical, misericordiosa y lleal a Teodoro y al bienestar del pueblu. Foi la primera en promover l'afaitáu de la barba y l'adopción de ropa occidental na corte rusa. Foi tamién la primera zarina n'esponer el so pelo y usar un vistíu occidental (polacu).
El 11 de xunetu de 1681, la zarina dio a lluz al so fíu, el zarévich Ilyá Fiódorovich, l'herederu esperáu al tronu. Agafya morrió de resultes del partu trés díes depués, el 14 de xunetu, y seis díes dempués, el 21 de xunetu, el zarévich de nueve díes d'edá tamién morrió.
HD 60532
HD 60532 (HR 2906 / GJ 279 / HIP 36795) ye una estrella na constelación de Puppis. Con magnitú aparente +4,46, ye visible a simple vista. Dende 2008 conozse la esistencia de dos planetes estrasolares n'órbita alredor d'esta estrella.
HD 60532 tien un conteníu relativo de fierro notablemente menor que la solar ([Fe/H] = -0,42), lo que nun ye habitual en planetes con sistemes planetarios. Les bayures relatives d'otros elementos como oxíxenu, sodiu, magnesiu, siliciu y titaniu siguen el mesmu enclín. La so edá envalórase en 2700 millones d'años y falta 84 años lluz del Sistema Solar.
Yuki Hamaguchi
Yuki Hamaguchi (浜口 友希, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Alabama
El territoriu d'Alabama, nel qu'había munches tribus natives estremaes primero de la llegada de los europeos, foi territoriu español de magar el sieglu XVI hasta que Francia lu mercó a entamos del sieglu XVIII. Los británicos ganaron el territoriu en 1763, y foi de so hasta la guerra d'independencia. Mobile, pela so banda, siguió siendo española, como parte de la provincia de Florida Occidental, hasta 1813. Alabama foi reconocíu como estáu n'avientu de 1819, y nes décades que siguieron hasta la guerra de Secesión vieron al estáu convertise nún gran productor d'algodón, a costa del trabayu d'esclavos d'orixe africanu. En 1861 l'estáu separtose de la Xunión pa pasar a integrase nos Estaos Confederaos d'América, que tuvieron en Montgomery la so primera capital. En 1868, tres de la guerra civil, l'estáu pasó décades somorguiáu nel atrasu económicu, en parte pol so calter agrícola. Nesos años siguieron aprobándose lleis discriminatories escontra los afroamericanos y escontra la población creole de Mobile y la so rodiada; dalgunes caltuviéronse vixentes hasta la década de 1960.
A primeros del sieglu XX, pesie a la medría de la población urbana y la instalación d'industries de diferentes sectores, los intereses de la población rural blanca siguieron siendo los que dominaron l'actuación del gobiernu estatal, en perxuiciu de los intereses de les ciudaes y de los afroamericanos. Nesti tiempu, socesos como la marcha de Selma a Montgomery ficieron del estáu unos de los principales puntos calientes del movimientu polos derechos civiles de les décades de 1950 y 1960. Demientres la Segunda Guerra Mundial la economía del estáu diversificose. La instalación del Centru Marshall de Vuelos Espaciales de la NASA en Huntsville favoreció'l crecimientu económicu del estáu, neto pol beneficiu deriváu de la propia instalación como porque facilitó'l desarrollu de la industria aeroespacial. La economía d'Alabama nel sieglu XXI tien una base perdiversificada: hai industria de l'automoción, financiera, turística, aeroespacial, d'estracción de minerales, sanitaria, educativa y tecnolóxica.
La xeografía del estáu ye variada. El norte ta domináu pol Valle del Tennessee, montañosu, mentantu que'l sur xira alredor de la badea de Mobile, un puertu históricamente importante. No políticu Alabama ye predominantemente conservador.
Historia
El territoriu que güei ocupa l'estáu d'Alabama tuvo habitáu polos amerindios de les tribus cherokee, creek, choctaw y chickasaw. Tres la llegada de Juan Ponce de León y Alvar Núñez Cabeza de Vaca tol actual sureste de los Estaos Xuníos foi llamáu La Florida (incluyendo los actuales estaos de Florida, Georgia, Carolina del Sur, Carolina del Norte, Mississippi y Alabama). La primer espedición que s'afincó n'Alabama foi la española d'Hernando de Soto, en 1540, que s'enfrentó a los nativos dirixíos por Tascalusa na batalla de Maubila. En diches hostilidaes, según les cróniques, matáronse a 2.500 nativos americanos. Guido de los Bazares esploró la mariña en 1558, pero foi Tristán de Luna'l qu'intentó crear el primer asentamientu permanente na badea de Mobile. Dichu establecimientu fracasó, en siendo destruyíu por un furacán.
Más d'un sieglu dempués, en 1701, fueron los franceses los que s'enfusaron nel territoriu pa crear Fort Louis de la Mobile. A esti asentamientu siguiéronlu otros fuertes cerca de les corrientes fluviales. Francia consolidó'l centru de la colonia de Luisiana en Mobile, hasta que la capital de dicha colonia treslladóse en 1722 a Nueva Orleans. El puertu estratéxicu de Mobile, y les tierres del interior d'Alabama, foi acobiciáu por franceses, españoles ya ingleses. Por ello, en 1763 los ingleses llograron llograr pol tratáu de París (que dio por rematada la Guerra de los Siete Años) les tierres d'Alabama, como parte de la Florida Occidental, una de les dos provincies en quedó estremada l'antigua colonia española de Florida.
Revolución d'Estaos Xuníos
Mientres la Revolución d'Estaos Xuníos, España con un exércitu al mandu de Bernardo de Gálvez recuperó pa España les Florida Occidental y Florida Oriental. En 1798 el territoriu al norte del paralelu 32°N formó parte del llamáu Territoriu de Mississippi, alministráu pol Congresu de los Estaos Xuníos. En 1813 los indíxenes creek y los mixogénicos seminoles (bien hispanizaos nesa dómina) remontáronse, pero fueron ganaos por Andrew Jackson na Batalla de Horseshoe Bend; esti trunfu dio a Jackson prestíu na so carrera escontra la presidencia de los Estaos Xuníos.
El 3 de marzu de 1817, el Territoriu de Mississippi foi estremáu, y la parte este convirtióse nel Territoriu d'Alabama. N'agostu de 1819 cuando yá España a raigañu del Tratado Onís-Adams dexó tou'l territoriu a Estaos Xuníos, Alabama adoptó una constitución pa convertise n'estáu y el 14 d'avientu d'esi añu foi almitíu como'l vigesimosegundo estáu de la Unión. La capital d'Alabama afitóse en Huntsville, pero en 1820 treslladóse a Cahaba, anque en 1826 camudóse a Tuscaloosa pa evitar los frecuentes enllenes. La economía d'esta dómina basábase na agricultura (algodón) y la ganadería, sicasí fueron frecuentes les disputes polítiques ente los pequeños granxeros de les llombes (que vivíen del cultivu del maíz, verdures, sorgu y del ganáu vacuno y porcino), y los propietarios del plantíos d'algodón del sur, que llograren aprovechar les ventayes de les fértiles tierres del valle (zona conocida como cintu negru, o Black Belt), y de les comunicaciones fluviales. Anque namái'l 1% de los colonos blancos teníen grandes plantíos, controlaben la política del estáu. Por ello, el 11 de xineru de 1861 Alabama declaróse parte de la Confederación, y convidó a otros estaos del Sur a unviar delegáu a una convención en Montgomery. L'8 de febreru de 1861 creáronse los Estaos Confederaos d'América, con capital en Montgomery, anque en mayu de 1861 treslladóse a Richmond, Virxinia.
Guerra civil
La mayor batalla que se llibró n'Alabama mientres la Guerra de Secesión foi en 1864, cuando l'almirante David G. Farragut atacó la badea de Mobile. Un añu más tarde, les tropes federales afararon Tuscaloosa, Selma y Montgomery. Tres la guerra, Alabama se reintegró a la Unión el 25 de xunu de 1868. El periodu de Reconstrucción tres la guerra duró ocho años, mientres los que la política d'Alabama siguió controlada por exconfederaos Sicasí, el fin de la guerra supunxo'l cayente de les ciudaes del sur (Mobile, Montgomery, Huntsville y Tuscaloosa) y la puxanza de les nueves poblaciones del norte, gracies a les riqueces mineres de Jones Valley y la construcción del ferrocarril. Yá a finales del sieglu XIX, Birmingham, que surdió tres la guerra, convirtióse na ciudá más importante del estáu y en 1920 na tercer ciudá más industrializada del sur de los Estaos Xuníos.
Racismu
En 1982, Oscar Adams foi escoyíu como xuez de la Corte Suprema del Estáu d'Alabama, colo que se convertía nel primer negru que llograba ocupar un cargu de dicha categoría a en dichu estáu. A partir de los años 80, numberosos negros fueron escoyíos sheriffs, representantes nel Congresu y alcaldes nes ciudaes más importantes d'Alabama, incluyida Birmingham.
Los últimos gobernadores del estáu fueron James E. Folsom Cullman (1993-95), que tomó'l poder tres la destitución de Guy Hunt por violación del códigu éticu, Forrest "Fob" James Lee (1995-99), y Don Siegelman, del Partíu Demócrata, escoyíu pal cargu hasta l'añu 2003.
V1280 Scorpii
El so descubrimientu foi anunciáu pel telegrama electrónicu de la IAU #835, y la circular #8803.
Alabama
Xeografía
Alabama alcuéntrase nel sureste d'Estaos Xuníos. El so accesu al mar acútase a 84 km de mariña, onde s'asitia'l so únicu puertu, na badea de Mobile. L'altor mediu del estáu ye de 150 m y el puntu más alto asítiase nel monte Cheaha, de 734 m, nos montes Apalaches, al nordeste del estáu.
V1280 Scorpii
Datos d'observación
Datos pa la dómina J2000.0
Alabama
Xeografía
Con una superficie equivalente a una cuarta parte de la Península Ibérica aproximao, n'Alabama estrémense delles rexones naturales: les estribaciones orientales de los montes Apalaches, que forma'l Gran Valle y qu'ocupa gran parte d'Alabama; la franxa de tierra magriza y bien fértil, denominada Black Belt (cintu Negru), que s'estiende a lo llargo de la parte central y escontra l'oeste del estáu; el llanu costeru del Golfu de Méxicu, formáu de depósitos aluviales; el pandu de Piedmont, al norte, con valles fértiles d'arenisca y piedra caliar, y el pandu Cumberland, que forma parte de la rexón del valle del ríu Tennessee.
Alabama cunta con una estensa rede hidrográfica, en gran parte navegable. Los sistemes principales son el Warrior-Tombidge y el formáu pelos ríos Coosa-Tallapoosa-Alabama-Mobile. Per tierres d'Alabama tamién escurren el ríu Tennessee y el ríu Chatahoochee. Con esceición del ríu Tennessee y tributarios, toles corrientes fluviales desagüen nel Golfu de Méxicu. L'estáu nun tien llagos naturales d'importancia, pero sí preses construyíes mientres los años 30 mientres el New Deal pola Tennessee Valley Authority y pola Alabama Power Company. Ente estos llagos artificiales, destaquen los construyíos nel Tennessee (Guntersville, Wheeler y Wilson) y los qu'utilizaron les agües de los ríos Coosa (Llagu Weiss) y Chattahoochee (Reserva Walter F. George).
El 65% del estáu ta cubiertu por montes (3% d'esti territoriu ta protexíu pol gobiernu) onde crecen sobremanera carbayos, pinos, magnolios, cipreses y nozales. Esta enorme riqueza forestal convirtió a esti recursu nunes de les pilastres de la economía del estáu. thumb|left|200px|Covarón n'Alabama.
Los recursos mineros nesti estáu alcuéntrense fundamentalmente na zona central y norte, especialmente nel área de Birmingham, onde se topen xacimientos de carbón y mineral de fierro. Les mayores mines de carbón esplótense en Warrior, Cahaba y Coosa. Coles mesmes, esisten formaciones de mármol (nos condaos de Talladega y Coosa), y depósitos de petroleu, esplotaos comercialmente, nel condáu de Choctaw, nel sureste. Alabama tamién ye ricu en bauxita, manganesu, mica, grafitu y magre.
L'estáu esfruta d'un clima templáu, con temperatures medies de 26 °C en xunetu (magar n'ocasiones algama los 38 °C), y 7 °C en xineru. La temperatura medio añal ye de 18 °C, anque nos condaos montascosos del norte la temperatura medio añal ye más baxa que na zona costera. La precipitación media añal ye de 1.420 mm, dándose la mayor parte de les agües na zona del Golfu, y sobremanera nos meses de branu (1650 mm). Nel norte y centru del estáu, les precipitaciones prodúcense en primavera ya iviernu, y namái dacuando en forma de nieve na zona más septentrional. Mientres setiembre, ochobre y payares, les agües arralecen en tou l'estáu. Dada la so situación xeográfica, Alabama ta espuesta a l'acción de furacanes mientres los meses de branu.
Condaos
L'estáu d'Alabama consta de sesenta y siete condaos. El más antiguu ye'l condáu de Washington, creáu'l 4 de xunu de 1800, ente que'l más recién ye'l condáu de Houston, creáu'l 9 de febreru de 1903. El de mayor superficie ye'l Condáu de Baldwin 4.135 km² y el de mayor población el Condáu de Jefferson 662.047 hab.
Economía y población
Servicios, comerciu, industria y alministraciones públiques son los sectores que, por esti orde, ocupen a un mayor porcentaxe de la fuercia llaboral d'Alabama. En términos de Productu Interior Brutu (PIB), esti estáu esperimenta una crecedera del 4,6% añal (1995-96). La mayor medría nel PIB prodúxose nel sector servicios (8,3%), mientres el sector menos dinámicu foi'l de producción de bienes non duraderos (3,8%).
Agnes Keleti
Ágnes Keleti ye una de les meyores ximnastes artístiques húngares de tolos tiempos, ganadora de diez medayes olímpiques —cinco d'elles d'oru— ente les Olimpiaes de Ḥelsinki 1952 y Melbourne 1956.
Alabama
Economía y población
Los xacimientos de carbón, petroleu, y gas natural, lo mesmo que de mineral de fierro, dexaron mientres el sieglu XX el desarrollu d'una importante industria siderúrxico en redol a la ciudá de Birmingham, magar a partir de los años ochenta la producción de fierro enllancóse por cuenta de la competencia de los altos fornos estranxeros. Les inversiones nel sector industrial empobináronse escontra les empreses químiques, papeleres y textiles, qu'abondaron mientres les últimes década
Agnes Keleti
Carrera deportiva
En 1952 participó nos XX. OO. que se celebraron en Ḥelsinki consiguiendo la medaya d'oru nel exerciciu de suelu, quedando nel podiu per delantre de soviética Maria Gorokhovskaya y del so compatriota la húngara Margit Korondi. Tamién consiguió la plata n'equipu —tres les soviétiques y per delantre de les checoslovaques—, bronce n'asimétriques y bronce n'equipu con aparatos (una especialidá asemeyada a la ximnasia rítmica actual.
Dos años dempués, nel Mundial de Roma 1954 ganó l'oru n'asimétriques, plata n'equipu igual que dos años antes, tres les soviétiques y delantre de les checoslovaques— y bronce na barra d'equilibriu, tres la xaponesa Keiko Tanaka y la checoslovaca Eva Bosáková.
Alabama
Rede de comunicaciones
Alabama dispón d'una estensa rede de comunicaciones terrestres y fluviales, con más de 7.000 km d'autopistes. Coles mesmes, dispón de 121 aeropuertos públicos, cinco d'ellos abiertos a vuelos comerciales. L'únicu puertu marítimu d'Alabama ye'l de Mobile, con capacidá p'allugar a 35 buques coles mesmes.
Agnes Keleti
Carrera deportiva
Y dos años dempués nes Olimpiaes de Melbourne 1956 foi'l so gran momentu deportivu, yá que llogró cuatro medayes d'oru asimétricu, viga d'equilibriu, suelu y equipu con aparatos— y dos de plata, na xeneral individual —tres la gran ximnasta soviética Larisa Latynina— y n'equipu, tres les soviétiques y per delantre les rumanes.
Alabama
Población
Acordies colos datos de la Oficina del Censu de los Estaos Xuníos, la población total del estáu ye de 4,4 millones, con una tasa de crecedera añal de 0,4%. El 24,9% de los residentes d'Alabama son menores de 18 años, y el 13,1% cumplieron los 65 años. L'índiz de mortalidá infantil ye de 1,05%, bien percima del índiz de los Estaos Xuníos, lo que-y convierte nel segundu Estáu con peores cifres nesti aspeutu.
La población urbana d'esti estáu cífrase nel 67,7% (1996), per debaxo del nivel nacional (79,9%). El procesu d'urbanización d'Alabama aceleróse a partir de los años 60, cuando empezó a emigrar la población de les zones rurales (sobremanera del Black Belt) escontra los estaos del norte y los centros industriales. La población tendió a concentrase en 10 de los 67 condaos del estáu, dada la crecedera progresiva de les ciudaes y suburbios de Birmingham, Mobile, Gadsden, Florence, Montgomery y Huntsville.
Con una fuercia llaboral de 2,17 millones de persones, el so nivel de paru ye baxu una y bones Alabama tien una tasa de desemplegu de 4,8% (1999). Los ingresos medios añales per cápita asítiense en 19.026 dólares (1998), y por unidá familiar en 36.266 dólares, unos 2.500 dólares per debaxo de la media nacional. L'índiz de población que vive per debaxo del índiz de probeza ye d'un 14,5%, lo que-y convierte nel decimotercer estáu menos favorecíu nesti aspeutu, magar la situación ameyora pos en 1990 ocupaba yá'l quintu puestu.
Dende'l puntu de vista racial, Alabama compónse d'un 73% de blancos; 26% negros; el 0,3% indios d'Estaos Xuníos, y 0,6% d'orixe asiáticu o del Pacíficu. La población clasificada como hispana ye de 42.562, esto ye, el 1% de la población. Nesti grupu, los hispanos d'orixe mexicanu y portorricanu son la mayoría.
Arte y cultura
La Biblioteca del Tribunal Supremu del Estáu creóse en 1828, y en 1901 Alabama fundó los Alabama Archives, los primeros archivos estatales d'Estaos Xuníos financiaos con dineru público. Les biblioteques de les universidaes d'Alabama, Sandford, y Auburn, según la Biblioteca Pública de Birmingham, alluguen numberosos y perimportantes documentos sobre la historia del estáu. La Biblioteca del Institutu Tuskegee destaca polos sos fondos sobre historia de la población negra.
Los museos más importantes d'Alabama son el Muséu d'Arte de Birmingham, el Muséu de Belles Artes del Sur, en Mobile, el Muséu de Belles Artes de Montgomery, y la Casa Kennedy-Douglass, en Florence. Coles mesmes, tán abiertes al públicu numberoses cases-museos históriques, en Mobile, Tuscaloosa, Montgomery y nel Black Belt.
Antropólogos, folcloristes y llingüistes interesáronse poles manifestaciones culturales de los habitantes de la zona montascosa del norte del estáu, onde se desenvolvieron y pervivíu patrones únicos de llinguaxe y un vocabulariu únicu, según numberoses lleendes, mitos, supersticiones, cantares, y hestories locales.
Escritores nativos d'Alabama son Joseph G. Baldwin, Johnson Jones Hooper, Sydney Lanier, Mary Johnson, Hellen Keller, T. S. Stribling y Harper Lee.
Alabama cunta con ventitrés lago públicos, venticuatro parques estatales y cuatro bosque estatales. Otros llugares d'interés pa los turistes son el Muséu de Florence, el Muséu de Cohetes y del Espaciu d'Alabama, les Sequoyah Caverns, DeSoto Falls, Little River Canyon, la Primer Casa Blanca de la Confederación y los zoolóxicos de Birmingham y Montgomery. Mientres los branos celebra'l Alabama Shakespeare Festival en Anniston.
Los deportes más populares n'Alabama son el béisbol, el baloncestu y el "fútbol americanu". Deportista naturales d'Alabama son el boxeador Joe Louis, y los atletes Jesse Owens y Percy Beard. Y ta llenu de "Rednecks" o paletos clasicos yankies.
Pieris brassicae
Pieris brassicae, caparina de la col o blanca de la col, ye una especie de lepidópteru ditrisio de la familia Pieridae, y foi descrita por Carlos Linneo en 1758. La canesba  alimentase de fueyes de plantes de la familia Brassicaceae o crucíferas, especialmente de la col, llegando a constituyir una plaga pa los cultivos. Ye frecuente confundila cola caparina menor de la col (P. rapae), yá que tantu'l so aspeutu como los sos vezos son bien similares.
La so distribución toma casi tol Paleárticu, esto ye, toa Europa, Norte d'África y gran parte d'Asia, hasta l'Himalaya, China, Colombia, Rusia y Xapón. N'América del Norte apaecieron dellos exemplares, pero nun paez establecida. En 2010 atopóse'n Nelson, Nueva Zelanda. Ellí considérase una plaga col potencial de causar serios problemes a les colleches.
El so estáu de caltenimientu nun reviste esmolición y nun s'atopa incluyida na Llista colorada de la UICN.
Descripción
Los adultos miden ente 50 y 60 mm de valumbu, los machos menores que les femes. Son de color blancu, sacante un llurdiu negru na mariña o zona apical. Les femes estrémense fácilmente de los machos yá que tienen dos puntos negros en caúna de les sos ales anteriores. Nes ales posteriores tamién apaez un puntu nel so marxe anterior. Los llurdios negros de normal son más escures nes xeneraciones nacíes pel branu. Ventralmente son de color verde maciu de cuenta que queden mimetizadas cuando se posen ente los arbustos.
Los güevos son allargaos y de color mariellu maciu. Nun devasen los 2 mm de llargu nin los 0,5 d'anchu. Les canesbes al nacer son de color abuxáu. Cuando crecen tienen la mayor parte del cuerpu de #un color gris verdosu, con tres llinies marielles llonxitudinales bien marcaes; una asitiada na metá del envés y les otres dos enriba de los espiráculos. El so envés contién numberosos llurdios negros. Presenten numberoses cogordes a lo llargo de tol cuerpu. El so aspeutu, al pie de el so desagradable golor, sirven pa estornar a los depredadores.
Ciclu
miniaturadeimagen|200x200px|Bárabu y güevos Ye una especie bivoltina (con dos xeneraciones per añu). La dómina de reproducción empieza en primavera —primer xeneración— y toma tol branu —segunda xeneración—. La fema deposita ente 20 y 100 güevos nel fexe de les fueyes de plantes de la familia Brassicaceae, onde s'atopen numberosos cultivos d'agricultura y horticultura.
Antes de dos  selmanes los güevos eclosionen. Al contrariu qu'otres caparines de la familia, les canesbes viven en grupu. A partir de la primer muda les canesbes yá ocuparon tola planta, estremándose en grupos más pequeños. Con cada muda les canesbes aumenten de tamañu y riquen mayores cantidaes d'alimentu, lo cual puede causar graves perxuicios económicos si se atopa en terrenes cultivaos.
miniaturadeimagen|299x299px|Pupa Realicen la so crisálida nes plantes nutricies y a principios del branu eclosionen y apáriense. Esta nueva xeneración de gates aliméntense hasta los primeros díes fríos de seronda, momentu en que se camuden en crisálida pa pasar l'iviernu.
V1500 Cygni
V1500 Cygni o Nova Cygni 1975 ye una nova apaecía na constelación de Cygnus en 1975. Esta nova algamó un rellumu de magnitú 2,0.
Kenta Numajiri
Kenta Numajiri (沼尻 健太; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Alcaracejos
Alcaracejos ye un conceyu español de la provincia de Córdoba, Andalucía. Nel añu cuntaba con  habitantes. La so estensión superficial ye de 175,62 km² y tien una densidá de 8,3 hab/km². Los sos coordenaes xeográfiques son 38º 23' N, 4º 58' O. Asítiase a una altitú de 602 msnm y a 74 km de la capital de provincia, Córdoba.
Historia
En 1487 los vecinos de Alcaracejos tópense entablando un duru pleitu por causa de querer llibrase de la xurisdicción de Torremilano, cosa que realmente consigue al añu siguiente constituyendo'l so propiu conceyu.
Sábese qu'en 1557 celebrar en Alcaracejos una xunta de les Villes pa formular y aprobar una ordenanza, na qu'ente otres coses respetaba la distribución de los rendimientos de los bienes comunales (Deveses de la jara Ruices y Navas del Emperador) tomando como base en númberu de vecinos de cada unos d'estos pueblos: Alcaracejos, Añora, Pedroche, Pozoblanco, Torrecampo., Torremilano y Villanueva de Córdoba. Más palantre, cuando Felipe IV decreta ser de la so pertenencia estes tierres, axúntense'l 11 de xineru de 1644 na ermita de Piedrasantas de Pedroche, les representaciones de diches villes pa tratar de mercales y Alcaracejos unvió a esta xunta a los sos alcaldes D. Francisco Pérez Campaneru y D. Mateo Sánchez Cuetu col so escribán D. Francisco Fernández Franco. El día 6 de Julio de dichu añu adquirióse la propiedá d'elles previu pagu de dolce mil ducaos nel plazu de cuatro años. Componer: 28.747 fanegas del marcu cordobés, (La devesa denominar de la concordia por esta causa), 46.960 fanegas del términu de Obejo y 6.950 fanegas de particulares llamaes de Llabraos. (Notes históriques de D. Juan Ocaña Torrejón). En 1660, xunto col restu de Les Villes De Los Pedroches, ye vendida por Felipe IV al Marqués del Carpio, revirtiendo de nuevu a la corona en 1747. En 1649 la so población foi víctima d'una asoladora peste, quedando amenorgada a la so tercer parte. (Almanaque del Obispáu 1875) (3). El mesmu almanaque continua diciendo: güei consta de 10 cais denominaes: Padrón, Plaza, Empedrada, Cerrillo, Morcón, Santu, Cume, Realejo, Pilar y Fonte. Tien una parroquia dedicada a San Andrés, estensa, de bien bona construcción y sólida bóveda. La so construcción ye árabe, de mampostería, asitiada al saliente y la so fachada principal mira al oeste. L'altar mayor ye doráu de bien bona talla, venerándose enforma nella una imaxe de la Cara Divina. El llibru de bautismos algama a 1554; el de matrimonios a 1578 el de fallecimientos a 1615. A redoma de la parroquia topa l'antiguu campusantu, qu'en 1842 treslladóse cerca de la ermita de la Madalena. El posito municipal creáu en 1563 y reedificado en 1785 caltener en bien bon estáu y forma una mazana metanes la plaza, conteniendo les sos paneres 1200 fanegas de trigu. Hai munchos y abondosos pozos, principalmente'l llamáu del Moreno que se topa asitiáu al sur y del que se surten los vecinos peles sos esquisites agües. Nel diccionariu de D. Pascual Madoz (Madrid 1845)dicir ente otros lo siguiente: la so posición ye allegre y la so contorna, según el so interior,tópense amenizados por ensame de morales, bien bonos güertos, olivares y árboles frutales que faen una vista prestosa. De la demasía d'agua de la Fuente del Moreno sale una cañería qu'a a arramar a una pilastra construyida en 1803 y abastez dientro del pueblu a tolos ganaos. 243 vecinos totalizan 936 habitantes dedicaos a l'agricultura, ganadería y arriería; fáense bien bonos quesos y delles bayetes y paños; celebren la fiesta votiva, con gran fervor,pola peste que recuerda, el día de San Nicolás de Tolentino.
D. Juan García Arévalo y Hijosa, articulista na revista selmanal de Madrid llamada "Madrid Risible" na que roblaba col seudónimu "Julio Arcanaga Ravé" (que son les lletres del so nome con otra disposición) foi médicu de Alcaracejos. En 1921 el Gobiernu de S.M. Alfonsu XIII concéde-y la Cruz de primer clase de La Orde Civil de la Beneficencia polos servicios emprestaos como médicu de la llocalidá.
Na segunda metá del sieglu XIX, el caciquismu exercía les sos influyencies pa caltener inalterables el mapa eleutoral que-y yera favorable: Carta del Gobernador Civil de Córdoba, que contribuyó a fabricar la mayoría ministerial de la provincia nes primeres Cortes de la restauración y qu'obra nel archivu del congresu como prueba unviada pol candidatu de la oposición, Félix García Gómez De La Serna, pa impugnar les eleiciones del distritu de Pozoblanco: "El Gobernador de la Provincia de Córdoba" (Particular) 10 de xineru de 1876: ''Sr. Alcalde de Alcaracejos. El mio envaloráu amigu: ''Llegó al mio, noticies que les xentes que trabayen pol candidatu d'oposición, ente otres falsedaes qu'inventa pa consiguir el so oxetu ye la de que feches les eleición camudaren los conceyos nel so favor. Si los conceyos falten al Gobiernu de seguro va asoceder asina, pero si cumplen como espero col so deber sofitando con toles sos fuercies al candidatu ministerial, diga V. al de la so presidencia que puede tar seguru de que naide-y hai de camudar, que yo se lo afirmó en nome del Gobiernu..."'' L'alzamientu del 18 de xunetu de 1936 y qu'en primer vegada foi controláu poles dereches, venció'l 15 d'agostu del mesmu añu en Alcaracejos, pasando a manes republicanes mientres cuasi tol restu de la guerra. El mesmu día rindióse Pozoblanco y les fuercies derechiegues y guardias civiles que se topaben ellí concentraes de los pueblos d'alredor, sol mandu del capitán de la G. Civil Rodríguez d'Austria. Unes de les principales batalles de la república tuvo llugar nesta zona. Celebrar batalla de Pozoblanco, ente marzu y abril de 1937. Queipo de Llano llanzó la ofensiva'l 6 de marzu pa dexar vía llibre escontra'l Santuariu de la Cabeza y les mines de Almadén. Dende Peñarroya salieron dos columnes direición Villanueva Del Duque. De Espiel escontra Alcaracejos salió la columna Gómez Cobian y de Villaharta, la del comandante Fermín Hidalgo. Na operación surdieron dos imprevistos, como foi la resistencia inesperada de les brigaes mistes 20ª, 25ª, 73ª y 74ª, amás d'una gran envernada d'agües. Hasta'l día 10 nun llograron entrar los franquistes en Villanueva del Duque, soportando dempués 4 díes de contraataque republicanu coles brigaes 20ª y 25ª, y l'artillería montada pol Capitán Blanco Pedraza, hasta'l 15 de marzu en qu'una columna nueva salía de Espiel, al mandu del teniente coronel Baturone, llogró degolar el puertu Calatraveño y entrar en Alcaracejos, forzando la retirada de los republicanos escontra Pozoblanco. El día 17 los franquistes llegaron a dos quilómetros d'esta última llocalidá. Pérez Sales que taba mandu de Pozoblanco sacupó al vecinderu la nueche del 17 al 18 y rehizo la llinia coles fuercies del sector. El 18 de marzu, cola entrada n'escena de l'aviación republicana, los pequeños tanques modelu T-26 y les primeres unidaes de refuerzu de la 52ª brigada d'Almería, salvóse la situación crítica. El 24 de marzu, el mandu republicanu llanzó la contraofensiva hasta recuperar y devasar el terrén perdíu, siguiendo les fuertes duches el restu del añu por puntos de la sierra como la Chimorra.
Chenois (Moselle)
Chenois ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Alcaracejos
Historia
Tres la batalla de Valsequillo, el 26 de marzu de 1939 empezó yá la ofensiva de la victoria» que nun atoparía yá resistencia dalguna y el mesmu día 26, el Cuerpu d'exércitu d'Andalucía entraba en Alcaracejos terminando asina la guerra.
Dada la situación de ruina en que quedó'l pueblu tres la guerra, la direición de rexones afaraes construyó nesta los siguientes edificios: Ermita de San Andrés (en sustitución de la parroquia destruyida), un grupu escolar de cuatro aules, un grupu de 22 viviendes y una casa cuartel de la Guardia Civil. Reactiváronse les mines aumentando de nuevu los habitantes. En 1953 tenía 2809 habitantes de fechu y en 1960 tenía 3011. Pelos años 60 empezaron a parar les mines, baxando la so población, qu'en 1981 yera de 1439 habitantes y na fecha actual de 1987 son de fechu 1524 habitantes con 474 cases habitaes y 220 zarraes o habitaes en vacaciones. Pola bayura d'agües qu'hai nel términu poblóse con numberoses cases de campu y de recréu. El 5 de mayu de 1954 el Ministeriu de la Gobernación autoriza al Conceyu de Alcaracejos, pare la creación del so escudu municipal, ordenar na forma espuesta pola Real Academia De La Historia. Dau en Madrid a cinco de mayu de 1954. Francisco Franco. El Ministeriu De La Gobernación, Blas Pérez Gonzáles. L'escudu creóse acorde cola creencia popular de que'l nome podía venir de Alcázar Viejo. Alcaracejos ameyoró enforma tocantes a servicios y continua siendo un pueblu llimpio y allegre.
Chenois (Moselle)
Tien una población de y una superficie de  km².
Alcaracejos
Apuntes Históricos
Alcaracejos, encruciada de caminos y antoxana de Los Pedroches. El cal de les fachaes de les sos cases y el granitu de los sos dinteles antemánennos la fisonomía urbana de la contorna. Gracies a los restos apaecíos nel camín del Muzgaño, la vida puede ser historiada nel términu de Alcaracejos a partir del Neolíticu. Pola escasez d'estudios arqueolóxicos efectuaos nel términu solu Alcaracejos, ye'l presente, a poder establecer ciertos finxos que dexen asegurar la vinculación de Alcaracejos al contestu de les principales cultures peninsulares y Béticu Andaluces.
Ente'l camín del Muzgaño y el Regueru, Restos Martiellos de piedra, restos neolíticos. A1 llende de Pozoblanco, posibles Dolmen, señaláu por referencies verbales. A1 N. O. de la Chimorra, pola cuerda cimera, restos y martiellos Eneolíticos.
A unos dos quilómetros de la Ponte de la Piste del Guadalbarbo col Regueru del Lorito, y a unos trenta metros a la izquierda del camín Real, hai restos d'un Dolmen qu'hasta 1981 yera fácilmente reconocible pero que nesa fecha, una pala mecánica de les qu'iguaron el mentáu camín, (nun se sabe con que fin) partió tres piedres qu'entá quedaben pinchaes y la llosa cimera que taba cayida escontra un llau. Los cachos emburriar escontra un llau. Nel Cuetu Castillejo, próximu al Ribayu Lagarejo y a la carretera de Córdoba pola Revuelta del Cura, hai restos de fortaleces con torrexones ensin que se repare ente los sos derruidas piedres nenguna clase d'amiestu d'unión. Nel Cuetu próximu a ésti pel sur, atópase la cueva de Juan Palombu, citada por Carbonell como digna d'estudiu entá non fechu. Otra cueva non estudiada ye la qu'hai nel Peñón de Lazarillo al sur de la Chimorra.
Nel cuetu de la Atalayuela, tres quilómetros al norte, pel camín escontra Añora, atopóse, en 1986, cantidá y variedá de cerámiques prerromanes (aproximao sobre'l sieglu III antes de Cristu) delles vasíes en bastante bon estáu. Tamién dalgún hachu de piedra apolazada y dellos molinos de mano barquiforme. Anguaño atópense denunciáu pa ser escaváu por persones competentes.
Nel Muséu Arqueolóxicu de Córdoba atópase espuestu un tesorillo ibéricu atopáu na mina de Almadén (Pozoblanco), pero esta mina de Almadén o de Chaparro Abarrenáu, pertenez al términu de Alcaracejos atopándose asitiada a unos siete quilómetros al sur, por triar Córdoba, en terrenes comunales del pueblu de Espiel en Sierra Morica. Llevántase como una lonia esplanada, d'unos 650 msnm, ente los regueros, el Guadalbarbo y el Musgaño. Xusto a los pies d'esti cuetu, pasa'l camín real, l'antigua vía Corduba-Emérita. La mesma llomba tien dellos visos nidios. Sobre la penúltima escontra'l 0 atópase los rectos d'una basílica y sobre la postrera, a unos 100 metros de la ilesia, les ruines d'otru edificiu, esistiendo ente ellos una pequeña fondigonada, onde desagua una sienda que procede del camín real y que tuvo de ser l'antiguu accesu a esti llugar. En 1913, l'entós propietariu de la finca, R. Blanco, afayó una ruina sobre la llomba y dispúnxose a escavala.
Comunicó dempués a l'Academia de la Historia nun curtiu informe el resultáu de les escavaciones, esto ye, l'afayu d'una basílica visigoda. Como la so finca pertenecía al conceyu de Alcaracejos, la ilesia entró na bibliografía col nome de "Basílica de Alcaracejos" pero esto ye un error, pos el cuetu del Germo atópase dientro de les llendes del conceyu de Espiel. El camín real, yá mentáu ye'l que dixebra dambos términos municipales. Va Haber que falar por tanto, de la basílica del cuetu del Germo en Espiel. L'error de Blanco dio orixe darréu a dellos tracamundios. L'Academia satisfixo'l deséu del descubridor, publicando un informe, y P. Fita ocupar nel mesmu númberu del Boletín de les inscripciones de les tumbes ellí atopaes. Nun foi hasta 1949 cuando H. Schlunk acomuñó per primer vegada esta ilesia cola de San Pedro de Alcántara y Casa Herrera, que se diera a conocer entrín y non y pertenecen al mesmu tipu. Una víctima de la primer denominación errónea foi S. de los Santos Jener, qu'ensin dulda confundíu polos nomes contradictorios qu'apaecieron na primer publicación y nes entraes del inventariu de los oxetos ingresaos nel Muséu Arqueolóxicu de Córdoba, menta de sópitu dos ilesies una en Alcaracejos y otra en Espiel. Sicasí, tratar en realidá d'un únicu y mesmu edificiu.
De la dómina árabe reparar rectos de pequeños poblaos unu próximu al regueru de los Tejares y camín a Pozoblanco y otru na zona de la Granxera, 5 km al sur otros restos tremaos pol términu como una fonte con canxilones de noria nel so interior, dellos molinos d'ascendencia árabe a lo llargo del ríu Cuzna y que pola so forma llámense molinos de cubu y otros molinos asemeyaos pero con acueductu de conducción d'agua y torre de cayida nel regueru de la Gargantiya al este de la Chimorra. El cuetu del Castiellu del Cuzna, atópase na llende de Villanueva del Duque pero pola so proximidá a Alcaracejos (7 km al sur próximu a la carretera de Córdoba) tuvo la so influyencia nesta zona na dómina musulmana polo que vamos falar d'él. Nel llibru: Y1 reinu de Córdoba mientres la dominación musulmana d'Antonio Arjona Castro. Editáu pola Excma. Diputación en 1982, ente otres diz lo siguiente:
La Cora de Fahs al Ballut que la so capital ye Bitrawsh (Pedroche) crear por razones militares por ser territoriu vital pa la defensa de la capital del Estáu yá que por ella pasaben los caminos que xuníen Córdoba con Toledo y les Marques. Esta cora ye una rexón natural que'l so territoriu formaba parte de la llamada por Plinio: Beturia de los Turdulos, pertenez al Conventus Cordubensis. Estrabón tamién fala de la Beturia como una gran llanura fértil, cubierta de grandes árboles y bona pa camperes. Mientres la dominación visigoda'l territoriu de la cora pertenecía a la diócesis de Córdoba y políticamente al ducáu de Córdoba. Mientres los primeros años de la dominación musulmana tola zona entendida nel Valle de Los Pedroches pertenecía a la xurisdicción de Córdoba. Convertir en Kura (cora) sobre l'añu 743. Dende los primeros díes de la conquista musulmana foi ocupada por beréberes principalmente. Beréberes de la tribu burt, pertenecientes alión de la tierra y la concesión de mercés reales, el primeru de los cualos sería los de Santa Eufemia. Un tresformamientu del sistema de cultivu de la tierra de resultes de les diferencies ente los vezos alimenticios ente los antiguos y los nuevos habitantes del Valle.
Antón López de Logroño, procurador de la Villa de Pedroche, denuncia ante los alcaldes mayores, autoridá suprema xudicial de Córdoba, los munchos danos y ensin razones que recibieron los vecinos de Pedroche, causaos pol conceyu, vecinos y moradores de Santofimia y de la so tierra...qu'en 1412 los alcaldes y alguaciles de Santofimia entraron nun llugar que dicen los Alcaracejos, onde hai catorce vecinos o más y, podría referise a númberu de cases habitaes según vezu de la dómina, y camudaron les llindes, tomando más de llegua y media de tierra, faciéndo-yos pagar alcabalas a impuestos, tomando los ganaos de los vecinos d'esta contorna y les prendes que tomen xúlguense y vienden ante los xueces de la xurisdicción de Santofimia. Que'l dichu conceyu'l mio parte se querelló y nunca foi puestu remediu a ello.
Según la distribución del territoriu: Santa Eufemia, El Viso, El Guijo y Torrefranca pertenecíen al señoríu de Santa Eufemia. Sicasí, Pedroche, Pozoblanco, Torremilano, Alcaracejos, Torrecampo pertenecíen a Córdoba a que'l so conceyu pagaben impuestos destinaos al mesmu y a les árees reales y que les sos autoridaes escoyíes alministraben xusticia en primer instancia, recurriéndose en segunda ante la xusticia real.
Resultaos Eleiciones municipales
Les resultaos eleutorales de les eleiciones municipales de 24 de mayu de 2015 fueron:
Demografía
Según el censu de 2006, Alcaracejos cuenta con una población de 1.485 habitantes, concentrada nun únicu nucleu poblacional, y una densidá de población de 8,39 hab/km².
Natalidá
Nel añu 2001 hubo un total de 4 nacencies, 2 muyeres y 2 homes, una tasa de natalidá baxa anque similar al del restu de conceyos cercanos d'iguales condiciones.
Mortalidá
Comparando la mortalidá ente sexos, la mortalidá masculina ye mayor que la femenina n'edaes entendíes ente los 60 y 89 años ente qu'a partir de los 90 años ye mayor la mortalidá femenina. Asina, les muyeres suelen tener una vida más llarga.
Ismael González Arias
Ismael María González Arias ye ún de los escritores más prolíficos y polémicos (nos sos artículos de prensa) del panorama lliterariu asturianu. Diplomáu en Profesoráu d'Educación Xeneral, enxamás trabayó de maestru, faciéndolo como vendedor de periódicos, camareru, guaje na construcción o ayudante mineru. Máster en Márqueting y Comunicación Multimedia, especialista en Xestión Cultural y Territoriu, y diplomáu en Xestión d'Instituciones Artístiques y Culturales, presidió l'Asociación Profesional de Xestores Téunicos de Cultura d'Asturies y ye anguaño direutor de la Casa de Cultura "Teodoro Cuesta" de Mieres.
Alcaracejos
Mortalidá
Les principales causes de morrina fueron les enfermedaes del sistema circulatoriu, los tumores y los trestornos mentales y del comportamientu.
Allugamientu
El términu municipal atopar nel norte de la provincia de Córdoba, en plenu centru de la contorna de Los Pedroches. Parte con Dos Torres y Villaralto al norte, con Añora al este, con Villanueva del Duque al oeste, con Pozoblanco al sureste y con Espiel al suroeste.
Ismael González Arias
Trabayando na mina publica'l so trabayu Fálame, fála-y, primer manual d'aprendizaxe comunicativu de la llingua asturiana, emplegáu a lo llargo d'años nel enseñu de la llingua asturiana p'adultos.
Tola so obra, incluyida la ficción, ta de dalguna manera entellazada, siendo una crónica del tiempu del que fala. Asina, El cuartu negociu (1993) treslládanos a la guerra de los Balcanes con un personaxe que vuelve aparecer en El tiempu de Manolo (2005), biografía personal de lo que fueran los años setenta, un periodu marcáu pol fin de la dictadura y el fin del mundu rural. Na so última novela, En busca de Xovellanos (2006), realiza una incursión na novela histórica como una manera de regresar a los oríxenes del tiempu presente, con personaxes españoles y foranos que revisen el conceptu d'España percorriendo'l so territoriu detrás de Gaspar Melchor de Xovellanos, en plena ocupación francesa a primeros del sieglu XIX.