cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Certhia hodgsoni
Descripción
El so cantar empieza con dos llamaes shrii carauterístiques d'esta especie y los sos parientes cercanos. Siguíu por unu dos trinos que xeneralmente terminen dos notes descendentes. Cada soníu dura unos 0,3 segundos, y el cantar completo de 2 a 2,5 segundos. El so tonu primeramente ta en frecuencies constates d'ente 7,5 kHz a 6 kHz, cayendo a 4 kHz una o dos veces a la fin.
Taxonomía
Esti agateador primeramente foi clasificáu como una variedá d'agateador euroasiático (C. familiaris), pero anguaño considerar una especie estreme. Ye'l representante sureñu del llinaxe holárticu de los agateadores y ta más cercanamente emparentáu col agateador euroasiático (C. familiaris) y les subespecies qu'arrodien al Atlánticu norte, el agateador común (C. brachydactylata) y el agateador americanu (C. americana). Anque hai otros agateadores na rexón del Himalaya, les demás especies pertenecen a un llinaxe distintu al del agateador de Hodgson. Ente que esa especie alopátrica caña del grupu de agateadores holoárticos, los otros agateadores del Himalaya aniciar de la evolución parapátrica d'un grupu de agateadores que probablemente procedentes dende la rexón subtropical del sur de China.
Reconócense trés subespecies, que d'oeste a este son:
Distribución y ecoloxía
El agateador de Hodgson alcuéntrase en Bután, China, India, Myanmar, Nepal y Paquistán. Vive en montes montiegos templaos a tropicales frescos. Ye principalmente un residente sedentariu de los montes de coníferes y puede baxar a los montes de carbayos/rododendros pel iviernu. Sicasí en Bután C. h. mandellii nun ye infrecuente mientres tol añu nos montes d'abetos de Bután (Abies trupa) ente los 3.000 y 4.000 metros percima del nivel del mar.
La so cola ríxida dexa a esti páxaru engatar verticalmente polos tueros de los árboles en busca d'artrópodos. Añera ente los resquiebros de los árboles, y suelen poner de 4-6 güevos arrosaos con llixos pardu acolorataes.
Al ser un páxaru sedentariu con una área de distribución allargada ye propensu a la fragmentación del so hábitat al llargu plazu, pero pel momento C. hodgsoni ye tan común como los sos parientes del norte, polo que la UICN considerar una especie de preocupación menor.
Guesnain
Guesnain ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Christine Lieberknecht
Christine Lieberknecht ye una política alemana de la Unión Demócrata Cristiana (CDU). Foi ministra presidenta del estáu federáu de Turinxa dende'l 30 d'ochobre de 2009 hasta'l 5 d'avientu de 2014. Tamién se desempeñó como presidenta del partíu políticu CDU de Turinxa dende'l 25 d'ochobre de 2009 hasta'l 13 d'avientu de 2014.
Biografía
Christine Lieberknecht nació en Weimar y crióse nel pueblu de Leutenthal, onde'l so padre yera un pregueru luteranu. Terminó la escuela en 1976, estudió teoloxía na Universidá de Jena y convirtióse nuna pastora luterana.
Dempués de la reunificación alemana en 1990, Turinxa convertir nun estáu d'Alemaña. Lieberknecht desempeñar en distintos cargos políticos: Ministra d'Educación ente 1990 y 1992; Ministra d'Asuntos Federales y Europeos ente 1992 y 1999; Presidenta del Landtag de Turinxa ente 1999 y 2004; líder del grupu parllamentariu de la CDU nel Landtag de Turinxa ente 2004 y 2008; y Ministra d'Asuntos Sociales ente 2008 y 2009.
Lieberknecht ye la segunda muyer qu'ocupa'l cargu de ministra presidenta nun estáu alemán. La primera foi Heide Simonis nel estáu de Schleswig-Holstein en 1993.
Saint-Étienne-sur-Chalaronne
Saint-Étienne-sur-Chalaronne ye una comuña francesa del departamentu d'Ain, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Fi Herculis
Fi Herculis (φ Her / 11 Herculis) ye una estrella na constelación d'Hércules de magnitú aparente +4,23. Ye una binaria espectroscópica que s'atopa a 204 años lluz del Sistema Solar.
Fi Herculis A
La primaria del sistema, Fi Herculis A, ye una estrella blancu-azulada de la secuencia principal de tipu espectral B8V. Tien una temperatura superficial de 11.525 K y ye 92 vegaes más lluminosa que'l Sol. El so diámetru puede ser tres veces más grande que'l diámetru solar y xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada de 8 km/s. Asumiendo una edá pal sistema de 210 millones d'años, la masa de Fi Herculis A ye de 3,05 mases solares.
Fi Herculis A ye una estrella de mercuriu-manganesu, identificada como tal en 1965 por K. Osawa. Sicasí, el so peculiar espectru foi yá reconocíu nel catálogu Henry Draper (1922); yá que la mayor parte d'estes estrelles son identificaes polos sos espectros d'altu resolución, el que fuera afayada en dichu catalogo pon de manifiestu les sos acusaes carauterístiques como estrella de mercuriu-manganesu. Como otres estrelles d'estes carauterístiques, amuesa un escesu de manganesu —yá detectáu por W.W. Morgan en 1933— y de mercuriu. Esti últimu metal ye unes 50.000 vegaes más abondosa que nel Sol. Los elementos llixeros amuesen niveles solares o llixeramente subsolares, magar escandiu y cromu son claramente sobreabundantes. Otra manera, el níquel ye deficitariu, anque tolos elementos evaluaos con númberu atómicu cimeru a 28 son más abondosos que na nuesa estrella.
Fi Herculis B
Fi Herculis B ye una estrella blanca de la secuencia principal de tipu A8V. La diferencia de rellumu con Fi Herculis A ye de 2,57 magnitúes. Tien una temperatura de 8000 K y la so velocidá de rotación ye de siquier 50 km/s, enforma mayor que la del so acompañante. La so masa ye un 61% mayor que la del Sol.
El periodu orbital d'esta binaria ye de 564,7 díes y la órbita paez ser notablemente escéntrica (ε = 0,47).
Christine Love
Christine Love, ye una cantante filipina de xéneru RnB.
Biografía
Christine Love nació'l 28 de xunetu de 1984 na ciudá de Manila. Cariñosamente tamién ye conocida polos sos seres queríos como "Tin-Tin" o "Love" o "Amor".
Singles
Daquién Por favor, dígame * Baby I Love You
Auxita
L'auxita ye un mineral del grupu de los silicatos, subgrupu inosilicatos y dientro d'estos ye del tipu piroxenos por ser inosilicatos de cadena senciella. Ye un aluminosilicato de fierro, calciu y magnesiu, con otros iones metálicos como posibles impureces. Suel tener color cuasi negru. 300px|miniaturadeimagen|Auxita El so nome vien de la griega "puxanza", que significa rellumu, n'alusión a l'apariencia brillosa de los planos d'exfoliación en dellos exemplares escepcionales que se conocen, magar polo xeneral suel tener vezu de cristales deslustrados. Un sinónimu bien pocu usáu n'español ye violatita. izquierda|miniaturadeimagen|Variedá Fassaita Dacuando denominóse col sinónimu fassaita, magar se debe acutar esti términu pa la variedá d'auxita con poco fierro. Ver recuadru de la derecha pa otres variedaes importantes.
L'auxita forma parte d'una importante serie de solución sólida dientro del grupu de los piroxenos. Los estremos d'esta serie son los minerales hedenbergita, CaFeSi2O6, y diópsido, CaMgSi2O6, siendo l'auxita'l mineral entemediu ente dambos. La serie tien llugar cuando los iones fierro y magnesiu son sustituyíos por otros iones que varien dando llugar a les distintes variedaes d'auxita.
Ambiente de formación
L'auxita ye bien común y unu de los principales minerales petrogénicos na roques ígnees máficas y ultramáficas —polo xeneral apaez en toles ígnees básiques—, especialmente frecuente en gabros y en basaltos.
De normal apaez acomuñada a los siguientes minerales: olivino, biotita, nefelina, albita, apatito, serpentina, leucita y hornblenda.
Llocalización, estracción y usu
L'auxita ye un mineral pocu curiosu y ensin nenguna importancia económica, polo que nun ye esplotáu en minería. Sicasí, dellos especímenes tienen una apariencia bien llamativa, polo que son de notable interés pa los coleicionistes de minerales.
Alcontróse en cantidaes notables en Colorado, Nueva York y Oregón (Estaos Xuníos), nel monte Vesubio (Italia), Alemaña, Francia y Bohemia (República Checa).
N'España apaez n'Olot (Girona), Islles Canaries, Cabu de Gata (Almería) y na Sierra de Guadarrama.
Neil Sedaka
Neil Sedaka ye un cantante americanu.
Enantes d'entrar nel mundiu del pop, tenía una bayuosa esperiencia musical y ente los sos conocimientos tán dellos como los de música clásica. Mozu d'una rapaza neoyorquina, (Carole King) que trabayaba faciendo maquetes pa una discográfica dedicó-y un cantar "Oh, Carol" que convertiríase nuna de les sos obres más famoses:
886 e.C.
886 e.C. (DCCCLXXXVI e.C. en númberos romanos) ye un añu del Sieglu IX e.C..
Terauchi Masatake
Terauchi Masatake (寺内 正毅; ) foi un militar y políticu xaponés, primeru ministru ente'l 9 d'ochobre de 1916 y el 29 de setiembre de 1918.
Adoni Maropis
Adoni Maropis ye un actor d'Estaos Xuníos. Fíu medianu de padres greco-americanos —Dr. Petro S. Maropis (peridontista retiráu) y Despina Maropis— el so hermanu mayor llámase Sam y el so hermanu menor, Chris.
Terauchi Masatake
Lluchó, como soldáu, nes guerres civiles xaponeses a la escontra'l gobiernu del "shogún", perdió la movilidá na mandrecha durante la campaña a la escontra los rebeldes de 1877. Destináu en Francia p'ampliar la so formación militar, en 1901 foi nomáu ministru del exércitu, contribuyendo a la victoria na Guerra Ruso-Xaponesa (1904-1905).
Adoni Maropis
El so papel más conococido foi na película Mortal Kombat: Conquest, onde encarnaba a "Quan". Otru de los sos papeles destacaos foi'l de Xeneral Hassan nel videoxuegu Command & Conquer Tiberian Sun. Apaeció apocayá nel papel del líder terrorista Abu Fayed na sesta temporada de la serie 24. Enantes, na temporada cuarta de la serie, participó nun capítulu, pero la escena foi esaniciada primero que la serie emitiérase.
Terauchi Masatake
Como'l tercer Xeneral-Residente de Corea, executó l'anexón de Corea en 1910 y convirtióse nel so primer Gobernador Xeneral. Durante la Primer Guerra Mundial, foi nomáu primer ministru y unvió tropes xaponeses a Siberia pa cortar la espansión de la Revolución rusa a la rexón.
Inductancia
La inductancia depende de les carauterístiques físiques del conductor y del llargor del mesmu. Si endólcase un conductor, la inductancia apaez. Con munches espiras va tenese más inductancia que con poques. Si a esto añedimos un nucleu de ferrita, vamos aumentar considerablemente la inductancia.
El fluxu qu'apaez nesta definición ye'l fluxu producíu pola corriente I puramente. Nun tienen d'incluyir se fluxos producíos por otres corrientes nin por imanes asitiaos cerca nin por ondes electromagnétiques.
Esta definición ye de poca utilidá porque ye difícil midir el fluxu abrazáu por un conductor. Sicasí pueden midise les variaciones del fluxu y eso namái al traviés de la Tensión Llétrico V inducida nel conductor pola variación del fluxu. Con ello llegamos a una definición de inductancia equivalente pero fecha a base de cantidaes que pueden midise, esto ye, la corriente, el tiempu y la tensión:
Nel SI, la unidá de la inductancia ye'l henrio (H), llamada asina n'honor al científicu d'Estaos Xuníos Joseph Henry. 1 H = 1 Wb/A, onde'l fluxu espresar en weber y l'intensidá n'amperios.
El términu "inductancia" foi emplegáu per primer vegada por Oliver Heaviside en febreru de 1886, ente que'l símbolu L utilizar n'honor al físicu Heinrich Lenz. La cantidá física inversa llámase dissuadancia.
La inductancia siempres ye positiva, salvu en ciertos circuitos electrónicos especialmente concebíos p'asemeyar inductancias negatives, y los valores de inductancia práuticos, van d'unos décimos de nH pa un conductor de 1 milímetru de llargu, hasta delles decenes de miles de Henrios pa bobines feches de miles de vueltes alredor de nucleos ferromagnéticos.
Inductancia Mutua
Como se va ver de siguío, la inductancia (mutua y autoinductancia) ye una carauterística de los circuitos, dependiente de la xeometría de los mesmos. Sean dos circuitos arbitrarios descritos poles curves \gamma_1 y \gamma_2 per onde circulen corrientes I_1 y I_2, respeutivamente. D'agora en más el subíndice 1 representa magnitúes correspondientes al circuitu 1 y análogamente pal circuitu 2. En virtú de la Llei de Faraday tiense
onde ye'l campu llétrico y  ye'l campu magnéticu nel circuitu 1. Si agora tómase'l fluxu al traviés del área zarrada S_1 pol circuitu 1,
y úsase el Teorema de Stokes na integral del llau esquierdu, llógrase la fem \epsilon_1 pal circuitu 1:
Ye conveniente usar el fechu de que, onde ye'l potencial vectorial, pa reescribir lo anterior como
Puesto que nel gauge  onde  ye la densidá de corriente que xenera'l campu magnéticu \vec B. Nesti casu la densidá de corriente correspuende a la del circuitu 2, polo que. En casu que la densidá de corriente correspuenda a una curva y non a un volume nel espaciu ye lícitu reescribir el potencial vectorial como. Depués, reemplazando esta última igualdá na espresión anterior llógrase:
Puesto que se supunxo que los circuitos nun se modificar nel tiempu namái I_2 vese afeutada pola derivada temporal, colo que
Claramente les constantes qu'acompañen a les derivaes temporales en dambos casos son coeficientes que namái dependen de la xeometría de los circuitos y amás son iguales. Depués llámase inductancia mutua, M a felicidá constante
Autoinductancia
Pa calcular la autoinductancia puede procedese col razonamientu anterior. A pesar d'esto surde un problema: el doble integral nun se fai sobre circuitos distintos sinón sobre'l mesmu dando llugar a diverxencia cuando. Dichu problema puede ser resueltu si na integral usa la espresión xeneral pa pa puntos bien cercanos ente sigo. Esta proximidá ente puntos dexa faer aproximamientu coles cualos puede resolvese la integral.
Sicasí esisten casos onde la autoinductancia calcúlase trivialmente como por casu el solenoide ideal: si \phi_M ye'l fluxu magnético, por Llei de Faraday tiense
Puesto que el campu magnéticu nel solenoide ye constante, ye posible calculalo como, con N el númberu de vueltes, l la llongura del solenoide y I la corriente que pasa'l mesmu, tiense
onde ye la autoinductancia. El valor de la inductancia vien determináu puramente poles carauterístiques xeométriques de la bobina y pola permeabilidá magnética del espaciu onde s'atopa. Si'l solenoide tien un nucleu de permeabilidá distinta de vacíu, la inductancia (en Henrios), acordies coles ecuaciones de Maxwell, vien determinada por:
onde \mu ye la permeabilidá absoluta del nucleu (el productu ente la permeabilidá del aire y la permeabilidá relativa del material) N ye'l númberu de espiras, A ye l'área de la seición tresversal del bobinado (en metros cuadraos) y l el llargor de les bobina (en metros).
El cálculu de l ye bastante complicáu sacantes que la bobina seya toroidal y aun así, resulta mal si'l nucleu presenta distintes permeabilidaes en función de la intensidá que circule pola mesma. Nesti casu, la determinación de l realizar a partir de les curves de imanación.
Acoplamientu magnéticu
Cuando parte del fluxu magnético d'una bobina algama a otra, dizse que dambes bobines tán acoplaes magnéticamente. Esti acoplamientu de cutiu ye non deseyáu, pero n'ocasiones ye aprovecháu, como asocede por casu nos tresformadores. En bobines acoplaes, esisten dos tipos de inductancia: la debida al fluxu d'una bobina sobre otra, denomada inductancia mutua, y la debida al propiu fluxu, denomada autoinductancia. Asina, nel casu de dos bobines tendríase:
Pa estremar la autoinductancia de la inductancia mutua, suélense designar con L y M respeutivamente.
La inductancia mutua ye aquella qu'abarca los fluxos magnéticos compartíos, ye dicir, n'otres pallabres ye la suma de les inductancias que lleguen a concatenarse.
El coeficiente d'acoplamientu magnéticu K representa la capacidá de concatenación de los fluxos magnéticos, nel casu de dos bobines tendríase:
Saint-Étienne-sur-Reyssouze
Tien una población de y una superficie de  km².
Banisteriopsis caapi
Banisteriopsis caapi ye una especie botánica de liana de la familia de les malpiguiacees. Recibe dellos nomes comunes según l'área xeográfica, tales como ayahuasca, yagé, caapi, yagugue, mariri o pildé. Ye una liana o enredadera de les selves de Suramérica (Bolivia, Brasil, Colombia, Ecuador, Perú y Venezuela), que lleva miles d'años siendo usada polos pueblos orixinarios, razón pola cual ye bien raru que creza de forma montesa.
Descripción
Banisteriopsis caapi tien dellos tarmos maderizos, ramificaos. Les fueyes algamen un tamañu d'hasta 18 cm de llargor y de 8 cm d'anchu, formando un óvalu dafechu, que remata nuna punta fina. Tien flores d'unos 13 mm d'anchu en umbelas con cinco sépalos de color blancu o rosa pálidu. La planta floria escasamente, si ye asina, facer ente avientu y agostu. Los frutos alaos son formaos a partir de marzu a agostu.
Propiedaes
La especie Banisteriopsis caapi contién beta-carbolinas inhibidoras de les monoamina oxidasas (IMAO), de la familia harmala, tales como harmina, harmalina, tetrahidroharmina y banisterina.
Usos
Los médicos indíxenes tradicionales ellaboren el mestranzu amazónicu conocida como ayahuasca o purga.
thumb|240px|Preparación de la ayahuasca.
thumb|240px|Detalle de la liana Los médicos indíxenes collechen esta planta que al ser cortada recibe la denominación de "palu", y preparen con ella la purga, un beberaxu cocináu mientres más de diez hores, amiestu de tueru de Banisteriopsis caapi con fueyes de chacruna (Psychotria viridis) o de Diplopterys cabrerana. Magar ye ciertu que l'amiestu cola chacruna ye de les más habituales, la variabilidá na composición de la ayahuasca ye bien amplia. Con tou, el so componente de referencia básicu va ser la liana Banisteriopsis caapi.
El beberaxu, de color café, golor madero, sabor desaxeradamente amargoso y secu, pero nun ye constante pos tien bien de variedaes nel so ellaboración que la faen de distintes densidaes y sabores, dacuando tamién ye duce, tien propiedaes enteógenas qu'espanden la conciencia, o a la capacidá d'esplicar la redolada, el tiempu y la mesma perceición del cuerpu. Mentalmente puede producir un estáu de conciencia bien lúcido y visiones que los instruyíos pueden interpretar o vivenciar.
La Psychotria viridis apurriría a los fervinchos de ayahausca, nel so casu, la molécula dimetiltriptamina o DMT. Si atender a la escasísima concentración de DMT qu'estes plantes apurren al fervinchu resultante en comparanza con nivelar estándar de psicoactividad probaos pa la ingesta oral del DMT, alviértese la complexidá farmacolóxica d'esti fervinchu y va entendese el por qué de la so escasa toxicidá. Daqué similar va caber dicir de los IMAOs inxeríos que, utilizaos como antidepresivos en psiquiatría, riquen d'un usu bien enllargáu. Esisten distintes variedaes a les que s'atribúin distintos usos, especialmente no que se refier a la rellación médicu-paciente y a les diverses situaciones en que se preparar y consume.
L'efeutu de la purga melecinal cola ayahuasca ye, polo xeneral, descritu como maréu, con abondosos y constantes vultures, dependiendo del estáu de quien se trate, puede desencadenar defecaciones, pero tou depende del estáu físicu, mental y emocional en que s'atope'l paciente que lu inxer.
Delles etnies usen la corteza fresca o seca pa producir un efeutu estimulante moderáu al mazcala.
La ayahuasca tien un orixe milenariu ente les cultures de Colombia, l'Amazonia d'Ecuador y Perú, Bolivia y Brasil, siendo los grupos étnicos de los Sionas quien son reconocíos como'l primer pueblu en conocer el Yage, ellos fueron quien depués enseñaron a los demás pueblos de tola rexón suramericana, ente estos otros pueblos atópense los Ingas, Kofanes, Yanaconas, Yaguas ente otros nel territoriu de Colombia, de Perú dalgunos de los más importantes representantes del so usu y práutica nes sos ceremonies y ritos de sanamientu los Urarinas y los Shipibo Conibo toos estos pueblos tienen les conocencies dende tiempos bien antiguos. Los chamán, médicos shipibos (pol so rangu de menor a mayor: Junes, Onayas, Murayas y Mutsarawas) o Taitas, herederos de la conocencia ancestral de los distintos amiestos, preparaciones y usos del ayahuasca, utilicen estes combinaciones de plantes por distintos motivos, determinando les plantes qu'amiesten según l'efeutu o oxetivu buscáu, pudiendo ser ritual, ceremonial o curatible, o dependiendo la enfermedá a tratar, na so cultura ancestral el Yage ye una medicina que puede curar cualquier tipu d'enfermedá. L'alministración d'esta planta, considerada una medicina sagrada poles cosmovisiones y tradiciones ancestrales de los pueblos orixinarios de les selves suramericanes, sueli ser exercida por aquelles persones que recibieron les instrucciones pa la so fayadiza alministración. Dichos conocencies provienen d'una tradición que subsistió por milenios. Esisten testimonios del so malu usu, especialmente si esta ye usada fuera se los sos contestos tradicionales, en casos en que causó serios problemes de salú, xeneralmente d'orde anímicu, en persones qu'utilizaron la ayahuasca ensin tar debidamente capacitaos o dotaos pa faelo.
El ayahuasca ye llegal en munchos estaos, por cuenta del so usu étnicu tradicional y al so rol en delles relixones modernes, tales como'l Santu Daime, cultu orixinariu de Brasil.
El ayahuasca amosó ser una una terapia bien efectiva nel campu de la psiquiatría y la psicoloxía, nel tratamientu de la depresión y l'ansiedá, según con problemes de personalidá y la esquizofrenia. Problemes los cualos son los mesmos que los médicos tradicionales nativos traten solo que con otros nomes tales como'l plasmu o'l mieu.
Estudios modernos
Anguaño en Perú y en tol mundu atopen instituciones con equipos mistos de xamanes nativos y médicos psiquiatres y psicólogos que trabayen en xunto les terapies con ayahuasca, según investigadores de medicina moderna como'l xamanismu, qu'estudiaron a xeitu la forma y mecanismos d'aición de los alcaloides activos de la ayahuasca y les sos conexones cola cosmovisión y relixosidá de los pueblos orixinarios d'esta tradición y otres cultures del mundu, como la exipcia, considerando imprescindible'l nexu cola esperiencia fisiolóxica y l'esperiencia espiritual qu'esiste nos estaos que provoca'l ayahuasca y el so alcaloide activo visionariu (DMT). Nel so casu ye la primer investigación seria y oficial fecha n'Estaos Xuníos con una metodoloxía científico y profesional. Anguaño alcuéntrase rodando un documental en Perú y otres locaciones sobre esti trabayu.
Taxonomía
Euphorbia chamaesyce describióse por Carlos Linneo y espublizóse en ''Journal of the Washington Academy of Sciences 21(20): 486. 1931.
Daniela Maranduca
Daniela Maranduca ye una ximnasta artística rumana, campeona del mundu en 1994 nel concursu por equipos.
1994
Nel Mundial de Dortmund 1994 gana l'oru nel concursu por equipos, per delantre d'Estaos Xuníos y Rusia, siendo les sos compañeres: Lavinia Milosovici, Gina Gogean, Simona Amanar, Ionela Loaieş, Claudia Presacan y Nadia Hatagan.
Hugh Marlowe
thumb|right|Hugh Marlowe Hugh Herbert Hipple, foi un actor de teatru, cine, televisión y radio estauxunidense. Davezu interpretó calteres secundarios nes películes nes que participó.
Carrera
Empecipió la so carrera teatral nel teatru Pasadena Playhouse, en California, pa debutar en 1936, en Broadway, na obra Arrest That Woman. El mesmu añu debutó en cine, na producción Brilliant Marriage, participando en 4 producciones más na década de 1930.
Na década de 1940, participó en El matrimoniu ye un asuntu priváu (1944), compartiendo papeles con Lana Turner y Keenan Wynn; apaeciendo en 6 producciones más, ente les cualos destaquen ''La sra. Parkington (1944), La rueda de la fortuna (1944) y na gallardoniada Twelve O'Clock High'' (1949), xunto a Gregory Peck.
Marlowe, conocíu pola so seria actitú, foi un intérprete regular de la serie televisiva de la dómina Another World, que foi la so última apaición profesional.
Finó a los 71 años d'edá d'un infartu de miocardiu.
Vida privada
Tuvo casáu cola actriz Edith Atwater (divorciaos en 1946). Con K. T. Stevens (1946 - 1968), con quien tuvo dos fíos, y con Rosemary Torri (1968 - 1982) con quien tuvo un fíu.
Plancheíta
300px|miniaturadeimagen|Plancheíta
La plancheíta ye un mineral de la clase de los inosilicatos, y dientro d'esta pertenez al llamáu “grupu de los piroxenos”. Foi afayada en 1908 nuna mina en Mindouli nel departamentu de Pool (El Congu), siendo nomada asina n'honor de J. Planché, que lo afayó. Un sinónimu pocu usáu ye'l de katangaíta.
Carauterístiques químiques
Ye un silicatu de cobre, hidroxilado y hidratáu, de doble cadena de tetraedros de xil o grupu de los piroxenos. Ye fácilmente confundible cola shattuckita (Cu5(SiO3)4(OH)2).
Formación y xacimientos
Ye un mineral d'apaición rara, que puede formase como secundariu na zona d'oxidación de los xacimientos de minerales del cobre.
Sueli atopase acomuñáu a otros minerales como: crisocola, dioptasa, malaquita, conicalcita o tenorita.
Akira Ito
Akira Ito (伊藤 彰; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Megascops nudipes
Megascops nudipes ye'l uxu más abondosu y de más amplia distribución en Puertu Ricu. Ye endémicu y residente tol añu.
Dimensiones y carauterístiques
Esti pequeñu uxu tien un llargor ente 23 a 25 cm (9-10 pulgaes) de picu a cola y una masa corporal que varia ente 112 a 140 g (4-5onz). El so color de plumaxe ye achocolatado en casi tol so cuerpu. El pechu y abdome son blancos con barres color marón. Una variedá d'esti uxu con color de plumaxe gris claro habita los montes secu del suroeste de Puertu Ricu. Nes pates tienen dos deos escontra'l frente y dos escontra tras. Existetn poblaciones pequeñes del bucarito de Puertu Ricu nes Isla de Culiebra ya Islles vírxenes estauxunidenses y Britániques. Podemos atopar al bucarito en terrenales forestados nes mariñes, interior y suburbios de Puertu Ricu. Ye de vezos nocherniegos. Canta al atapecer, mientres la nueche y hasta l'amanecer.
Alcuentra les sos preses na escuridá asistíu pol sentíu de l'audición. Tien na so cara una plumes que formen un discu facial qu'actúa como receptor de soníos y enriar escontra los sos oyíos. Aliméntase d'inseutos, escorpiones, coquíes, lagartijos y mures. Tragar a la so presa y regurgita los refugayes ensin dixerir (piel, pelos, güesos) nuna masa compacto llamada egagrópilo (Joglar, 2005, páx. 225).
Reproducción
El so periodu reproductivu estender dende abril hasta xunu. Pon dos güevos blancos nun cuévanu en buecos d'árboles, cueves y hasta caxes p'añerar. (Joglar,2005, páx.225).
887 e.C.
887 e.C. (DCCCLXXXVII e.C. en númberos romanos) ye un añu del Sieglu IX e.C..
Fuentepelayo
Fuentepelayo ye una llocalidá y conceyu perteneciente a la provincia de Segovia, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón (España).
Símbolos
120px|left|Escudu de Fuentepelayo
L'escudu heráldicu que representa al conceyu se blasona de la siguiente manera:
La descripción testual de la bandera ye la siguiente:
Patrimoniu
thumb|Portada de la ilesia de Santa Maria
Feries y fiestes llocales
Les fiestes celebrar na tercer selmana d'agostu con 4 encierres, 2 peles cais de la llocalidá y otros dos qu'empiecen nel campu y conducíos por caballos lleguen hasta la plaza mayor del pueblu.
L'acontecimientu más representativu ye'l desfile de xarrés que se celebra'l sábadu pela tarde; caúna de les peñes de la llocalidá prepara mientres meses el so xarré pa desfilar el sábadu de les fiestes peles cais de la llocalidá.
Amás d'esta fiesta celebren Les Águedas, Les Candeles, Selmana Santa, El Mayu (Los Quintos), La Octava del Corpus Christi (fiesta de gran interés cultural), San Cristóbal, y San Miguel (patrón de la villa).
Feries
La feria más importante ye la Feria del Ángel”, que data del sieglu XVIII, anque'l certame tal que se conoz agora empezó en 1985. Celébrase la primer fin de selmana de marzu. Esti acontecimientu convierte a Fuentepelayo nun gran escaparate nel que pueden vese les últimes novedaes nel mercáu de maquinaria agrícola y ganadera. Pero esta amuesa nun cerró les puertes a otros sectores, y l'alimentación, l'artesanía, los muebles o la decoración supieron faese un buecu importante na esposición. Na actualidá, unos 200 espositores procedentes cuasi toles comunidaes autónomes amuesen los sos productos nesti certame que cunta amás con delles actividaes informatives, d'ociu y entretenimientu. Miles de persones visiten cada añu la feria, un referente obligao y representativo de los certámenes multisectoriales que se celebren na rexón.
Paralelamente desenvuélvese dende 1986 la Feria del Caballu como complementu de la esposición de maquinaria y col enfotu de remembrar les antigües feries de ganaos. Esti certame cunta con compra-venta de caballos, concursos y exhibiciones d'adomadura d'alta escuela, adomadura vaquera, y amueses de diverses cortes y ganaderíes.
Por cuenta de la festividá de San Miguel, patrón de la villa, la última fin de selmana de setiembre, tienen llugar la Feria de Nueves Teunoloxíes y la Feria de Vehículos d'Ocasión y Quilómetru 0.
Gussignies
Gussignies ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Buster Crabbe
Buster Crabbe (Clarence Linden Crabbe, ) foi un atleta y actor d'Estaos Xuníos, intérprete de dellos seriales cinematográficos de los años 30 y 40.
Primeros años
El so verdaderu nome yera Clarence Linden Crabbe II, siendo los sos padres Lucy Agnes McNamara (1885-1959) y Edward Clinton Simmons Crabbe I (1882-?). Nació en Oakland (California), y tuvo un hermanu, Edward Clinton Simmons Crabbe II (1909-1972). Al igual qu'asocede con otres estrelles de Hollywood, la fecha de nacencia oficial discrepa de la utilizada nes biografíes publicitaries, y la marcada pol so certificáu de nacencia ye'l 7 de febreru de 1908.
Hawaii y les Olimpiaes
Creció en Ḥawai, y graduóse na Punahou School de Honolulu. Foi un gran nadador y participó en dos Xuegos Olímpicos: en 1928, onde ganó la medaya de bronce nos 1.500 metros llibres, y en 1932, ganando la medaya d'oru nos 400 metros llibres.
Estudió na Universidá del Sur de California, onde foi'l primer nadador All-America (1931) según posesor d'un títulu de la National Collegiate Athletic Association en 1931 n'estilu llibre. Tamién formó parte de la Fraternidá Sigma Chi enantes de graduase en 1931. En 1933 casóse con Adah Virginia Held, matrimoniu que duró hasta'l fallecimientu del actor en 1983. Tuvieron dos fíos, Sande y Susan, y un fíu, Cullen. Sande finó por causa d'una anorexa nerviosa.
Crabbe participó nel Aquacade de Billy Rose na Esposición Xeneral de segunda categoría de Nueva York de 1939 en 1940, reemplazando a Johnny Weissmüller.
Hollywood
El papel de Crabbe nel serial de cine de 1933 Tarzan the Fearless (Tarzán el desacobardáu, realizáu tamién como llargumetraxe independiente) foi'l llanzamientu d'una esitosa carrera na que l'actor trabayaría en más de cien film. Esa sería la única producción na que Crabbe interpretaría'l personaxe de Tarzán. En King of the Jungle (1933), Jungle Man (1941), y nel serial de 1952 King of the Congo, interpretó papeles de "home de la selva", pero non esautamente de Tarzán.
Tamién encarnó al protagonista en Search for Beauty (1934), y el so siguiente papel principal sería en 1936 como Flash Gordon nel popular serial Flash Gordon, personaxe qu'interpretó en dos secueles, estrenaes por Universal en 1938 y 1940.
Otros personaxes qu'interpretó fueron Billy the Kid, Buck Rogers, y a un hermanu de la so fraternidá na vida real nel filme musical The Sweetheart of Sigma Chi. En delles de les sos películes taba acreditáu como Larry Crabbe o Larry (Buster) Crabbe. El so compañeru na mayoría de les sos westerns foi l'actor Al St. John.
Crabbe foi l'únicu actor n'interpretar a Tarzán, Flash Gordon y Buck Rogers — los trés héroes del cómic más famosos de la década de 1930.
Televisión
Crabbe actuó na serie televisiva Captain Gallant of the Foreign Legion (1955 a 1957), interpretando al Capitán Michael Gallart. La serie emitir na NBC. El so fíu, Cullen Crabbe, actuó nel show como "Cuffy Sanders".
Crabbe actuó de manera regular pa la televisión, incluyendo un episodiu de la serie de 1979 Buck Rogers in the 25th Century, nel qu'interpretaba a un pilotu de combate retiráu llamáu "Brigadier Gordon" n'honor de Flash Gordon.
Últimos años
A mediaos de los años 50, Crabbe adquirió'l campus d'una antigua escuela preparatoria nes cercaníes de Onchiota, Nueva York, nos Montes Adirondack. Renombráu Buster Crabbe's Meenahga Lodge, usóse por que practicaren natación chicos de 8 a 14 años d'edá, con siquier un instructor de Hawaii. Amás, pel branu representábense un par d'obres teatrales musicales so la guía de dellos espertos en drama.
Mientres esta dómina de la so vida, Crabbe sumar a la compañía fabricante de piscines Cascade Industries Inc como promotor y voceru de la mesma, permaneciendo na mesma hasta la so muerte.
A pesar de toes estes actividaes, nunca abandonó la interpretación. Asina, a partir de la década de 1950 actuó en numberosos filmes de baxu presupuestu. Una de les sos interpretaciones foi la que fizo nel llargumetraxe de 1982 The Comeback Trail un añu enantes de finar.
Amás de tou ello, Crabbe tamién actuó n'anuncios televisivos pa les compañíes Hormel Chili y Magic Mold Bodyshirt.
Fallecimientu
Buster Crabbe finó'l 23 d'abril de 1983, a los 75 años d'edá, por causa de un infartu agudu de miocardiu en Scottsdale (Arizona), y foi soterráu nel Campusantu Green Acres Memorial Gardens.
Enllaces esternos
Nesta ficha, el datu del añu de la so nacencia ye incorreutu.
Saint-Genis-Pouilly
Saint-Genis-Pouilly ye una comuña francesa del departamentu d'Ain, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Furtu
thumbnail|[[Constant Wauters El sirviente lladrón atrapáu, oleu en tela, 50 x 39,5, 1845]] thumbnail|Paul-Charles Chocarne-Moreau, 1931 Consiste'l delitu de furtu nel apoderamientu illexítimu d'una cosa mueble ayena que, a diferencia del robu, ye realizáu ensin fuercia nes coses, nin violencia o intimidación nes persones.
La definición del furtu, a diferencia del robu y de la estorsión, rique siempres apoderamientu, ensin usar de formes o maneres especiales, como la fuercia sobre les coses o la violencia física nes persones, carauterístiques del robu, o como la intimidación pa obligar a la entrega, por casu, mesma de la estorsión. Configúrase'l furtu como'l tipu básicu d'apoderamientu.
Ye requisitu del furtu, como de los demás delitos contra'l patrimoniu, la esistencia d'una intención especial del autor, lo que téunicamente conozse como elementu suxetivu del inxustu, que ye'l ánimu d'arriquecimientu, la intención de llograr cualquier arriquecimientu o utilidá cola apropiación; d'esta miente ye posible estremar conductes totalmente lícites (por casu, tomar una cosa pa esaminala), de les que tienen una clara ilicitud.
La cantidá monetaria o la mercancía furtiada va determinar el grau de furtu. Les penes varien según los países y los estaos.
España
Tipos específicos de la llexislación española: Tamién cuando recaya sobre coses de primera necesidá o destinaes a serviciu públicu, xenerando una grave situación de desabastecimiento o causando frayo de dichu serviciu. Igualmente va ser un furtu agraváu si'l furtu reviste d'especial gravedá, bien pol valor de lo sustraío o porque xenere perxuicios d'especial considerancia. Tamién lo será cuando se ponga a la víctima o la so familia en graves circunstancies económiques, o se faiga abusando de les circunstancies personales de la mesma. Y cuando s'utilice a menores de catorce años pa la comisión del delitu (Tou lo anterior según lo establecío nel artículu 235 del Códigu Penal). Esti tipu de furtu ye penáu con ente 1 y 3 años de cárcel.
Enllaces esternos
https://www.oas.org/juridico/mla/sp/ven/sp_ven-int-text-cp.html Códigu Penal Venezolanu
Christine M. Burton
Christine M. Burton ye una botánica y hortalanera d'Estaos Xuníos, una aficionada especialista nel xéneru Hoya''.
Lockheed Martin F-22 Raptor
El F-22 Raptor ye un avión de combate d'alta maniobrabilidá con teunoloxía de sixilu fechu por Lockheed Martin Aeronautics y Boeing Integrated Defense Systems. Foi diseñáu como caza de superioridá aérea de la fuercia aérea de los Estaos Xuníos d'América (USAF), pero pue facer cualquier tipu de misiones, como l'ataque a tierra o la guerra eleutrónica. El primer prototipu (YF-22) voló per primer vegada'l 29 de setiembre de 1990.
Batalla de los Cuernos de Hattin
La batalla de los Cuernos de Hattin foi un alcuentru armáu que tuvo llugar el 4 de xunetu del añu 1187 en Palestina, al oeste del mar de Galilea, nel escobiu conocíu como Cuernos de Hattin (Qurun-hattun) ente l'exércitu cruciáu, formáu principalmente por contingentes Templarios y Hospitalarios a les órdenes de Guido de Lusignan, rei de Xerusalén, y Reinaldo de Châtillon, contra les tropes del sultán d'Exiptu, Saladín.
Antecedentes
El 1 de mayu de 1187, Saladín había despedazado na batalla de Seforia a les tropes de Gérard de Ridefort. Siguiera dempués la so ruta pa sitiar Tiberíades, con cuenta d'atraer a les tropes cristianes y asina enfrentales nun terrén que-y fuera favorable. Echive, la esposa de Raimundo de Trípoli, parapetada na ciudadela, llamó nel so socorru al rei de Xerusalén, Guido de Lusignan, y al so maríu, quien s'atopaba en Seforia. El mensaxeru nun tuvo nenguna dificultá en devasar les llinies enemigues, porque Saladino nun deseyaba más qu'una cosa: que los francos tuvieren al corriente de lo que se preparar.
Mientres el conseyu, axuntáu por orde del rei, Raimundo III de Trípoli inclinar por dexar cayer Tiberíades, a pesar de que la so muyer taba na ciudadela. Aldovinara perfectamente'l xuegu de Saladino. El rei y los barones tuvieron acordies con él. Esperaríen hasta que Saladino fuera escontra ellos. Pero Gerardo de Ridefort quería borrar el fracasu de Seforia y aprovechóse de la debilidá del rei pa convencelo de qu'atacara. El día 3, a l'alba, el rei fixo llevantar el campamentu y, a pesar de la intervención de los barones, l'exércitu dirixir escontra Tiberíades.
Les sos fuercies constaben primeramente de 2.000 caballeros montaos, 4.000 turcopolos (arqueros a caballu forníos a la turca) y 32.000 infantes, pero a lo llargo de tola marcha fueron acosaos por 6.500 caballeros llixeros sarracenos, que-yos infligieron grandes baxes n'ataques sorpreses, escaramuzas y emboscaes, cuantimás los turcopolos. A esto amestáronse les inclemencies ambientales y deserciones, debilitando entá más a encomalo cristiana. Mientres la marcha tamién se-yos xunieron unidaes de caballeros cruciaos de diverses órdenes monástiques.
Entamu de les aiciones
El calor yera afogadiegu y la retaguardia víase de cutio acosada polos arqueros montaos de Saladino; los caballeros diben a cuerpu, yá que los sos caballos morrieren. Guy de Lusignan diose cuenta del so error y tuvo acordies con Raimundo de Trípoli pa dar un rodiu pol pueblu de Hattin, onde s'atopaba un pozu d'agua. Pero Saladino nun se dexó embullar pola maniobra y mandó a les sos tropes por que-yos cortaren el camín. El rei decidió entós montar un campamentu pa pasar la nueche nesta pandu. Escosaes les reserves d'agua, los homes optaron por dormir con tolos sos atabeos, por mieu a trate sosprendíos nel so suañu polos enemigos. A dellos cientos de metros percibíen les rises y los cantares de los musulmanes, a quien nun-yos faltaba nada.
A la mañana siguiente, l'exércitu volvió a entamar la so marcha: teníen qu'algamar el pozu d'agua. Los trés columnes esplegar ente dos colina volcániques, los llamaos Cuernos de Hattin. Los musulmanes siguíen acosándolos y los cuerpos de batalla dixebráronse. El rei tomó entós una posición estratéxica, xunto a los cuernos de Hattin. Pero les tropes de Saladino prendieron fueu a les yerbes seques, afogando a los francos col fumu.
La batalla
Saladino tomóse'l so tiempu. Prosiguió los sos ataques d'acoso y nun paecía tener priesa por llanzase al asaltu final. Pal rei de Xerusalén, nun había más qu'una salida p'abrir la vía escontra Hattin: travesar la barrera enemiga. Ordenó a Raimundo de Trípoli cargar colos sos caballeros. Taqi al-Din, sobrín de Saladino, al mandu d'esa barrera, estremó entós les sos tropes p'abrir el pasu, pero cerrar darréu dempués. Les tropes cristianes nun pudieren siguir y Raimundo de Trípoli atopóse solo. Al trate incapaces de dir n'ayuda de los sos collacios, dirixir a Tiru.
Los infantes esguilaren la llomba norte de los cuernos, pero atopar ente un derribadoriu y les tropes musulmanes. Munchos d'ellos morrieron refundiaos al vaciu y otros rindiéronse. Mientres, la caballería de Saladino cargara contra los cristianos, que s'abelugaben nel cuernu sur. Saladino escoyó esi momentu pa llanzar l'asaltu final. Los caballeros consiguieron esporádicamente arollar les llinies musulmanes, pero viéronse refugaos. Saladino llanzó l'últimu asaltu p'apoderase de la tienda colorada del rei, onde s'atopó la Vera Cruz, una sagrada reliquia. Pa la nueche del 4 de xunetu, tou acabara. Guy de Lusignan foi fechu prisioneru, al igual que Reinaldo de Châtillon, el peor enemigu de Saladino. Na so propia tienda y tal que Saladino prometiera, cortó-y la cabeza a Reinaldo de Châtillon coles sos propies manes; execución non habitual, pos prefería utilizar a los prisioneros como moneda de cambéu. Esta esceición xustificar poles masacres y asaltos que cometiera Reinaldo contra la población y les caravanes, de musulmanes, nuna de les cualos dizse viaxaba la hermana de Saladino, motivu pola cual Saladino xurara matalo coles sos manes.
Certhiasomus stictolaemus
Certhiasomus stictolaemus, tamién denomináu ferrerín golipunteado, trepatronco de pechu puntiáu y ferrerín del Putumayo, ye una especie d'ave paseriforme de la familia Furnariidae que vive en Suramérica. Ye la única especie del xéneru Certhiasomus. Enantes clasificábase nel xéneru Deconychura xunto al ferrerín colilargo.
Descripción
Mide ente 16,5 y 17,5 cm de llargor. El machu ye un pocu más grande que la fema. El plumaxe de les partes cimeres ye de color marrón, con banda posocular color ante; la grupa, la cola y l'interior de les plumes de vuelu son de color castao acoloratáu ablondu; les partes inferiores son de color marrón olivaceu con llurdios en forma de V nel pechu y el gargüelu.
Taxonomía
Reconócense trés subespecies:
Halluin
Halluin ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Certhia familiaris
L', ye una especie d'ave de la familia Certhiidae que vive n'Eurasia. Ye un axilosu esguilador d'árboles de color parduzu motudu nes partes cimeres y les partes inferiores ablancazaes, con un picu finu y curváu escontra baxo y una cola llarga y ríxida qu'usa como sofitu nos tueros. Anque'l so aspeutu ye asemeyáu al d'otros esguilones estrémase fácilmente pol so cantar, del esguilón (común) col que coincide en gran parte del so área de distribución europea.
Los esguilones monteses son insectívoros y engaten pelos tueros de los árboles a la gueta d'inseutos qu'atrapa col so picu curváu ente los resquiebros de la corteya. Entós vuela a la bas d'otru árbol con un vuelu erráticu carauterísticu. Esta ave ye solitaria pel iviernu, pero puede formar dormideros comunales cuando'l tiempu ye fríu.
Descripción
Al igual que los demás esguilones, L'esguilón montés ye una ave de pequeñu tamañu coles partes cimeres del cuerpu de color pardu motudu, obispillu acoloratáu y partes inferiores ablancazaes. Tienen picos llargos y curvaos y les plumes de la so cola son ríxides lo que-yos apurre soporte cuando engaten pelos tueros a la gueta d'inseutos. thumb|left|esguilón montés en Finlandia. L'esguilón montés mide unos 12,5 cm de llargu y pesa ente 7,0–12,9 g. Les sos partes cimeres marrones tienen un entrevesgáu motudu con pintes negres, blanques y de color crema, anque la so cola ye de color pardu llisu. Si banduyu, pechu y lladrales son ablancazaos con matices crema. Dambos sexos tienen un aspeutu asemeyáu, anque los xuveniles tienen les partes cimeres de colores más apagaes que los adultos, y les sos partes inferiores ablancazaes tienen llixos escuros nos lladrales.
La so llamada de contautu ye sit agudu y apagáu, anque la so llamada más distintiva ye un tsrii vibrante y dacuando repetitivu. El cantar del machu empieza con un srrih, srrih siguíu por dellos trinos, una nota llarga, ondulante y descendente, y un xiblíu que xube y baxa.
L'área de distribución del esguilón montés asolapa col d'otros esguilones colos que puede tracamundiase. N'Europa comparte munchu del so área de distribución col esguilón común. Comparáu con esta especie les sos partes inferiores son d'un color blancu más intensu, y les cimeres son d'un color marrón más templáu y más motudes, tien una llista superciliar más clara y el so picu ye llixeramente más curtiu. Ye difícil estremalu visualmente, inclusive teniéndolos na mano, a munchos de los sos individuos. Sicasí los sos cantares son bien distintos, anque se sabe que dambes especies pueden emitir los soníos de la otra.
Hai tres subespecies d'esguilón montés del Himalaya que davezu considérense como especies estremaes, como'l esguilón de Hodgson, anque toes son estremables del restu d'especies d'esguilones d'Asia. La cola llisa del esguilón montés estrémase del esguilón del Himalaya, que tien la cola llistada, y el so gargüelu blancu ye una diferencia evidente respectu al esguilón de gargüelu castañu. L'esguilón nepalés ye más malu d'estremar del esguilón montés, anque tien los lladrales de color canela más llamativu en llugar de crema.
Nunca se rexistró la presencia n'Europa del esguilón americanu, pero un divagante de seronda sería malu d'estremar inclusive pol cantar, yá que anque'l so aspeutu ye más asemeyáu al esguilón común el so cantar ye más paecíu al del esguilón montés.