cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hotel
Departamentu comercial
Tien de realizase un analís DAFO, p'asina afayar virtúes/fortaleces/oportunidaes y debilidaes/amenacies. Por cuenta de l'amplia variedá tipolóxica d'establecimientos hoteleros, ye precisu realizar una Segmentación de Mercáu, coles mires de delimitar el tipu de veceru que deseyamos pal nuesu establecimientu. D'esta miente, pueden realizase distintos tipos de promociones fayadices al tipu de veceru (exemplu: Hotel de negocio = Hotel non aptu pa viaxes de fin de cursu)
Hoteles famosos
thumb|Hotel Chelsea en Nueva YorkLa mayoría de los hoteles mundialmente famosos ganaron la so sonadía por tradición, por ser un llugar onde se llevó a cabu dalgún eventu importante o por persones que lo frecuentaron. Este ye'l casu del hotel y muséu Schloss Cecilienhof, en Potsdam, Alemaña llevar a cabu la Conferencia de Potsdam, mientres la Segunda Guerra Mundial ente los aliaos Winston Churchill, Harry Truman y Josif Stalin en 1945.
Otros establecimientos dieron orixe a una comida o bébora particular, como ye'l casu del hotel Waldorf-Astoria de la ciudá de Nueva York, conocíu pola ensalada Waldorf, o l'Hotel Raffles en Singapur onde s'inventó la bébora Singapur Sling o'l Hotel Sacher, en Viena llugar d'orixe del Sachertorte.
Dellos hoteles fixéronse conocíos pa la xente al traviés de la cultura popular, como'l Hotel Ritz de París y Hotel Ritz de Madrid, el Hotel Chelsea en Nueva York, oxetu de dellos cantares. Esti tipu d'hoteles tamién son frecuentaos por celebridaes. Otros establecimientos con esta carauterística son el Beverly Hills Hotel y el Chateau Marmont Hotel en California, Estaos Xuníos, el Hotel Jorge V de París o'l Hotel Majestic (Barcelona) ya igualmente el Palazzo Versace en Costa Daurada, Australia.
Hoteles non convencionales
thumb|220px|Hotel de xelu en Suecia thumb|220px|Hotel cápsula en Osaka
Dinbych-y-pysgod
Dinbych-y-pysgod (n'inglés: Tenby, lit. "fortín de los pexes") ye una llocalidá costera cercada de Sir Benfro, Gales, asitiada al oeste de la badea de Caerfyrddin. Tamién ye'l términu pol que se conoz a la comunidá llocal de gobiernu.
La llocalidá cunta con 4 quilómetros de sableres y murios medievales que daten del sieglu XIII, incluyendo'l pórticu barbacanu de Five Archs. Otros puntos d'interés son la ilesia de St. Mary de Dinbych-y-pysgod, construyida nel sieglu XV; la casa del comerciu de Tudor (NT); la galería d'arte y muséu de Dinbych-y-pysgod; y la rambla de Sir Benfro, que forma parte del únicu parque nacional sobro la mariña de Gales. Hai botes que zarpen dende'l muelle de Dinbych-y-pysgod camín de la isla monástica Ynys Bŷr, ente que la isla Ynys Catrin forma parte del estuariu. La llocalidá cunta con una estación de ferrocarril.
Historia
Dinbych-y-pysgod foi dende bien ceo un asentamientu natural, debíu en gran midida a la so posición estratéxica nel estremu occidental de la mariña de Gran Bretaña, con un puertu a resguardu a mediu camín ente l'océanu Atlánticu y la mar d'Irlanda. La referencia más antigua de la que se tien constancia apaez en "Etmic Dinbych", un poema escritu probablemente nel sieglu IX, calteníu nel llibru de Taliesin del sieglu XIV. Nesi entós l'asentamientu de Dinbych-y-pysgod sería poco más qu'un castru. L'actividá comercial desenvolveríase más tarde posiblemente como resultancia del influxu envierno-nórdicu. derecha|miniaturadeimagen|200x200px|Puerta de Five Arches, parte de los vieyos murios de Dinbych-y-pysgod Dinbych-y-pysgod foi sitiada polos normandos cuando invadieron l'oeste de Gales a empiezos del sieglu XII. La primer muralla de piedra de la llocalidá foi'l castiellu de Dinbych-y-pysgod, tamién conocíu como Castle Hill n'inglés. L'actividá mercantil de Dinbych-y-pysgod siguió n'aumentu cuando la llocalidá se convirtió nun puertu marítimu destacáu xestionáu polos normandos. Sicasí, un inesperáu ataque de les tropes galeses de Maredudd ap Gruffydd y de Rhys ap Gruffydd en 1153 dexó n'evidencia la escasez d'estratexes defensives de la llocalidá. Dellos saqueos tuvieron llugar ente 1187 y 1260, el postreru de los cualos foi perpetáu por Llywelyn ap Gruffudd. Tres l'últimu ataque, a finales del sieglu XIII, Guillermo de Valence, I conde de Pembroke, ordenó la construcción de los murios esternos de la llocalidá. El muriu de zarramientu, les torres y les puertes de piedra consiguieron arrodiar gran parte de Dinbych-y-pysgod (no qu'anguaño se conoz como "ciudá vieya" o "cascu antiguu"). El castiellu de Dinbych-y-pysgod perdió la so posición estratéxica col llevantamientu de los murios esternos, lo que llevó al so total abandono escontra finales del sieglu XIV.
En 1457, Jasper Tudor, tíu d'Henry Tudor, alcordó compartir los gastos de renovación y meyora de les defenses de Dinbych-y-pysgod por cuenta de la so importancia económica rexonal en Gales. Coles mesmes, Dinbych-y-pysgod recibió fondos del rei d'Inglaterra a finales de la Edá Media para ameyorar los sos defenses y protexer el so puertu. Los comerciantes saleaben a lo llargo de la mariña camín de Bristol ya Irlanda, llegando inclusive a Francia, España y Portugal. Les principales esportaciones yeren llana, pieles, llenzos, carbón, fierro y aceite. En 1566 los marinos portugueses introducieron les primeres naranxes en Gales. Dinbych-y-pysgod creció de forma significativa mientres esti periodu y pasó a ser consideráu un puertu nacional. Mientres la Guerra de les Dos Roses, Henry Tudor, el futuru rei Enrique VIII d'Inglaterra, abellugóse en Dinbych-y-pysgod antes de exiliase en 1471.
La gran torre con forma de D conocida como "Cinco Arcos" (n'inglés, Five Arches)  foi construyida a mediaos del sieglu XVI por medrana a una segunda invasión de l'armada española.
Actualidá
Según datos percanciaos n'abril de 2017, había siquier 372 edificios y otres estructures en Dinbych-y-pysgod y na redoma.
Los murios del castiellu nel cascu antiguu entá se caltienen, y tamién l'arquiteutura victoriana de color pastel. El turismu ye'l principal motor de la economía llocal, siguíu del sector terciariu, l'arte y les tiendes comerciales.
Educación
Dinbych-y-pysgod cuenta con cuatro colexos:
Orléat
Orléat ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Dinbych-y-pysgod
Educación
Trés escueles d'enseñanza primaria:
Ysgol Hafan y Môr ye un colexu d'enseñanza media qu'imparte clases en galés. La mayoría de los estudiantes van a Ysgol y Preseli, un institutu d'enseñanza secundaria asitiáu en Crymych.
Astragalus asper
Astragalus asper, ye una especie de planta yerbácea perteneciente a la familia de les lleguminoses. Ye orixinaria d'Eurasia. thumb|Detalle
Distribución
Ye una planta yerbácea perennifolia que s'atopa n'Europa oriental y la Rusia asiática
Taxonomía
Astragalus asper describióse por Nikolaus Joseph von Jacquin y espublizóse en Miscellanea Austriaca ad Botanicam, Chemiam, et Historiam Naturalem Spectantia 2: 335. 1782. Astragalus: nome xenéricu deriváu del griegu clásicu άστράγαλος y depués del Llatín astrăgălus aplicáu yá na antigüedá, ente otres coses, a delles plantes de la familia Fabaceae, por cuenta de la forma cúbica de les sos granes asemeyaes a un güesu del pie.
asper: epítetu llatín que significa "rugosa"
Claudia Parada
Claudia Parada Allende, de nome real Olinfa Parada foi una sopranu operística chilena.
Kota Ueda
Kota Ueda (上田 康太, ) ye un futbolista xaponés.
Claudia Parada
Biografía
El so nome de nacencia yera Olinfa Parada, pero artísticamente conocer como Claudia Parada. Foi fía del diplomáticu Rafael Parada Suárez. Anque la mayoría de les fontes indiquen como añu de nacencia de Claudia Parada 1931, dalgunes dan 1930 y otros 1927.
Claudia Parada estudió en Chile cola sopranu arxentina Clara Oyuela, y empezó la so carrera nel so país. Debutó nel Teatru Municipal de Santiago de Chile el 25 de setiembre de 1949, col papel de Charlotte de la ópera Werther de Jules Massenet. Descubierta pol direutor d'orquesta Erich Kleiber, ésti ayudar impulsando la so carrera n'Europa. Yá n'Italia, Parada estudió con Carmen Melis (maestra de Renata Tebaldi), Elvira de Hidalgo (maestra de Maria Callas), Gennaro Barra y Fiorenzo Tasso. Presentar a un concursu nel Teatru Nuovo de Milán y foi escoyida pa interpretar el papel de Nedda en Pagliacci de Ruggero Leoncavallo. Adulces empezó a cantar en pequeños teatros de ciudaes como Nápoles, Turín, Xénova y Roma. Debutó en La Scala de Milán antes de cumplir 25 años, interpretando La fuercia del destín de Verdi col tenor Giuseppe Di Stéfano, el barítonu Ettore Bastianini y la mezzosopranu Giulietta Simionato. Estableció la so residencia en Milán, onde se casó tiempu dempués. Morrió na so segunda residencia en Cagliari nel añu 2006.
A partir del so debú convertir en miembru estable del repartu del teatru, onde actuó hasta l'añu 1983. Compartió esta dedicación con actuaciones en tol mundu, por casu nel Gran Teatru del Llicéu de Barcelona (febreru de 1970 en Fedora de Umberto Giordano y xineru de 1982, La favorite de Donizetti), nel Metropolitan Opera (onde interpretó un baille de mázcares de Verdi y Andrea Chenier de Umberto Giordano) y el Carnegie Hall de Nueva York, en Teḥrán, nel Teatru Municipal de Santiago de Chile, el Teatru Colón de Buenos Aires y la Deutsche Oper de Berlín, ente otros. Trabayó con destacaos direutores como Herbert von Karajan, Gianandrea Gavazzeni, Antonino Votto y Tullio Serafin, y con cantantes como Maria Callas, Plácido Domingo, Carlo Bergonzi y Alfredo Kraus.
El so repertoriu incluyía obres de Claudio Monteverdi, compositores del sieglu XIX como Donizetti, Verdi y Puccini, y autores del sieglu XX como Dallapiccola, Britten y Berg.
Janvry (Marne)
Tien una población de y una superficie de  km².
Lucinda A. McDade
Ente 1980 y 1981, desenvolvió una beca postdoctoral de trabayu pal Smithsonian Tropical Research Institute. Ente 1983 a 1985, xunir al cuerpu docente de la Universidá Duke. Ente 1985 a 1992 foi coordinadora científica de la Organización pa Estudios Tropicales, en Durham, Carolina del Norte.
De 1988 a 1994 foi profesora axunta asociada de la Universidá Duke. Ente 1992 a 2000 foi profesora acomuñada y curadora del Herbario de la Universidá d'Arizona. De 2001 a 2006, profesora axunta asociada de la Universidá de Pennsylvania. Tamién foi nel mesmu periodu, curadora adxunta y direutora del Departamentu de Botánica de l'Academia de Ciencies Naturales de Filadelfia (Pennsylvania).
Dende 2006, trabaya como investigadora del Xardín Botánicu Ranchu Santa Ana, y profesora de botánica na Universidá Claremont Graduate, en Claremont (California).
Ye coautora d'artículos en revistes como American Journal of Botany, Añales del Xardín Botánicu de Missouri, Brittonia, Systematic Botany, Novon.
Katharine Ross
Katharine Juliet Ross ye una actriz d'Estaos Xuníos.
Protagonizó tres películes más populares de la so trayeutoria ente los años 1960 y 1970: el papel de Elaine Robinson en The Graduate xunto a Dustin Hoffman y Anne Bancroft, polo que ganó nos Premiu Globu d'Oru y una nominación nos Premiu Óscar; el papel de Etta Place na película Butch Cassidy and the Sundance Kid na cual ganó un BAFTA a la meyor actriz; y el so tercer gran trabayu foi en The Stepford Wives.
Primeros años
Katherine Ross nació en Hollywood, California, el 29 de xineru de 1940, cuando'l so padre Douley Ross taba na marina de guerra escontra aquellos años. Tamién, trabayara más palantre pa l'axencia de Associated Press. Al pasar los años, la so familia instalar en Walnut Creek (California), al este de San Francisco, y depués graduóse en Les Llombes High School nel añu 1957. Katherine Ross na so mocedá gustába-y andar en caballu, polo que yera amiga de Casey Tibbs, quien yera una caballeru de rodiu.
Carrera profesional
Katharine Ross estudiu en Santa Rosa Junior Colax per un añu, de 1957 a 1958, onde foi introducida al mundu de l'actuación nun montaxe teatral del musical El rei y yo. Depués, retirar del cursu pa camudase a San Francisco, onde decide estudiar actuación y obres de teatru. Ella xúnese más tarde al Taller d'actores y tuvo con ellos mientres trés años dende 1959 hasta 1962, trabayando como suplente apaez nel papel de Jean Genet, apaeciendo desnuda nel escenariu y en 1964 salió nun papel de El rei Lear llanzáu por John Houseman, interpretando a Cordelia. Ente que nun taller, ella empezó a actuar en series de televisión en Los Angeles pa poder ganar dineru extra. Ella foi treslladada Hollywood por Metro-Goldwyn-Mayer y contratada por Universal Studios.
Ella nun pudo algamar ésitu na película West Side Story de 1961, entós el so primer papel na televisión foi en Sam Benedict, 1962. Ella foi contratada pol axente Wally Hiller, y en 1964, Ross apaeció nun episodiu de Arrest and Trial, The Virginian, La llei del revólver y La hora de Alfred Hitchcok (en 1963). Depués ella proyeutaría la so prueba na película Los amantes en 1964 y trabayó na so primer película, Shenandoah en 1965, siguíu nun papel protagonista xunto a l'actuación de James Garner en Señor Buddwing con MGM en 1965. En 1966, apaeció nun episodiu de la serie El Road West de la compañía NBC.
Nesi añu, Ross empezó a protagonizar películes esitoses. Depués vieno en dos de les películes más populares nel cine, la participación nel filme The Graduate en 1967, interpretando a Elaine Robinson, y depués encarnando a Etta Place en Butch Cassidy and the Sundance Kid en 1969. Nesi añu, ella apaez nos premios Oscar pa da-y entrega a la categoría "Meyor Fotografía" a Burnett Guffey quien realizara'l trabayu na película Bonnie y Clyde. Amás, nesta edición de los premios Oscar, Ross recibiera una nominación de Meyor Actriz de Repartu, pero la victoria foi finalmente pa Estelle Parsons de Bonnie y Clyde. Depués dióse-y el premiu como Nueva Estrella del añu por The Graduate nos Premios Globu d'Oru. La carrera profesional de Katharine Ross revelar nos años 60s y 70s. Ella refugo dellos papeles (incluyendo'l de Jacqueline Bisset en Bullitt y otros más).
Enicurus velatus
El Torrenteru de la Sonda (Enicurus velatus) ye una especie d'ave paseriforme de la familia Muscicapidae.
Distribución xeográfica y hábitat
Ye endémica de les selves montiegues de Sumatra y Xava (Indonesia). Habita al pie de los regueros.
Subespecies
Reconócense les siguientes:
Estáu de caltenimientu
Alcuéntrase llixeramente amenazada pola perda de la so hábitat natural.
Dualismu
El dualismu ye la doctrina qu'afirma la esistencia de dos principios supremos, increados, coeternos, independientes, irreductibles y antagónicos, unu del bien y otru del mal, por que la so aición esplicar l'orixe y evolución del mundu; y tamién, nun sentíu más ampliu, a les doctrines qu'afirmen dos órdenes de ser esencialmente distintos, con más o menos radicalismu: por casu, ser ideal y ser real, Dios y mundu, naturaleza y gracia (nel planu cognoscitivu razón y fe), materia y espíritu, orde físicu (de la necesidá) y orde moral (de la llibertá y el deber) (nel planu cognoscitivu constatación y valoración ética), conocer y querer (planu de l'actividá consciente), bien y mal (planu de l'actividá moral), felicidá y murnia, etc.dualismu teolóxicu, cosmogónicu (relativu al orixe del cosmos) o relixosu; nel segundu casu puede falase d'un dualismu filosóficu o metafísicu, que s'opón de manera irreductible al panteísmu y el holismo.
Orixe del términu
El términu dualismu ye utilizáu per primer vegada por Tomás Hyde en sentíu teolóxicu pa designar el dualismu de la relixón persa; la mesma significación tien en Pierre Bayle y Gottfried Leibniz. Pela so parte Christian Wolff introdució'l so sentíu metafísicu y ontolóxicu, al emplegar el términu dualismu pa significar les rellaciones de l'alma col cuerpu.
Lucinda Armstrong Hall
Lucinda Armstrong Hall ye una actriz australiana conocida por haber interpretáu a Holly Hoyland na serie Neighbours.
Dualismu
El dualismu teolóxicu
El dualismu relixosu apaez en munchos pueblos antiguos, como China y Exiptu, pero especialmente en Persia. La so relixón, impulsada y reformada por Zoroastru escontra'l s. VI e.C., establez un principiu divín del bien, Ormuz o Ahura Mazda, y otru del mal, Ahrimán. Formes de dualismu atópense dempués nel orfismo (escontra'l s. VI e.C.), el gnosticismu (s. II e.C.), el maniqueísmu, la doctrina gnósticu-maniquea de Prisciliano y yá na Edá Media, nos bogomilos, albigenses y cátaros. La más influyente d'estes doctrines, dempués del mazdeísmo de Zoroastru, foi'l maniqueísmu.
Lucinda Armstrong Hall
Carrera
Nel 2012 ella xunió al repartu de la obra Annie The Musical onde interpretó a la güérfana Friday.
Dualismu
Traces comunes de les doctrines dualistes
En llinies xenerales, les doctrines dualistes coinciden nes siguientes traces: el principiu del Bien ye identificáu cola Lluz y l'Espíritu; el principiu del Mal coles Tiniebles y la Materia, o col diañu o demoniu (maniqueísmu). La materia ye, pos, mala, y principiu del mal; o bien creada por un demiurgu distintu del dios bonu (gnosticismu de Marción), o pol diañu, principiu del mal (Prisciliano), rigorista y estrema; o bien dexen ante lo inevitable y xustifiquen la relaxación: porque nun ye posible aguantar de primeres del mal qu'inclina a pecar, y ye esi principiu, non la persona singular, el responsable del pecáu.
Vicepresidente de Brasil
El Vicepresidente de Brasil ye'l segundu cargu más altu nel gabinete de gobiernu de Brasil dempués del Presidente. El principal trabayu del vice presidente ye reemplazar al presidente en casu de muerte o arrenunciu y asumir la presidencia temporalmente cuando'l presidente atópese fuera del país. Tamién puede reemplazar al presidente cuando esti nun s'atope facultáu por cualesquier motivu pa cumplir los sos deberes. El Vicepresidente ye escoyíu xunto col presidente, siendo'l so compañeru nes eleiciones.
Dualismu
Reaición de la Ilesia Católica contra'l dualismu
Dende'l puntu de vista de la doctrina católica, la inconsistencia del dualismu quedaría de manifiestu polos siguientes enunciaos:
Vicepresidente de Brasil
El Vicepresidente mora nel Palácio do Jaburu en Brasília.
Dualismu
Principales refutadores
Los principales autores que refutaron con más fondura'l dualismu fueron Santu Tomás d'Aquino y San Agustín. San Agustín, qu'antes de la so conversión fuera maniquéu, opúnxo-y dempués la doctrina del mal como privación: tou procede y participa de Dios, y, en cuanto tien ser, ye bonu. Los maniqueos preguntaben d'entrada: ¿d'ónde procede'l mal? San Agustín dio cuenta de qu'esi planteamientu presuponía la esistencia del mal como daqué positivu y forzaba asina la respuesta maniquea. Tamién entendió que yera anterior otra entruga: ¿qué ye'l mal?. Santu Tomás d'Aquino combatió'l dualismu na so forma albigense utilizando similares argumentos. El conxuntu del so pensamientu ye, sicasí, más eficaz contra'l dualismu pola importancia que da a la materia na constitución del home y na conocencia, siguiendo a Aristóteles.
Persona xurídica
Persona xurídica (o persona moral) ye una organización con derechos y obligaciones qu'esiste, pero non como individuu, sinón como institución y que ye creada por una o más persones físiques pa cumplir un oxetivu social que puede ser con o ensin fines d'arriquecimientu.
Dualismu
Dualismos filosóficos
En distintos autores diéronse formes bien diverses de dualismu ontolóxicos. Atópase en Pitágores, cola oposición ente llende ya ilimitáu, par ya impar, a les que correspuenden otros ocho oposiciones; en Empédocles, col contraste ente l'amistá y l'odiu, que Aristóteles interpreta como'l Bien y el Mal; en Anaxágoras col caos primitivu y l'intelixencia (Nous); nos atomistes, col vacíu infinitu y la multiplicidá de corpúsculos invisibles. Acentuar en Platón, colos dos mundos: el mundu intelixible de les idees, eternu, inmutable y necesariu, y el mundu sensible de la materia, envernada, camudable y corruptible (alma zarrada nun cuerpu). Platón desvaloriza el mundu de la materia; de la so doctrina procede la imaxe del cuerpu como cárcel de l'alma. El dualismu platónicu remanez completu nos neoplatónicos, anque néstos añede la doctrina de la emanación, qu'amiesta dambos mundos.
Descartes acentúa'l dualismu ente l'espíritu (res cogitans) y la materia (res estensu). Kant introduz un nuevu dualismu: ente la razón pura y la razón práutica, el mundu natural de l'apariencia (fenómenu) y el determinismu, y el mundu moral de la realidá en sí (nóumeno) y la llibertá. Los espiritualistes posteriores aportunen nel dualismu ente naturaleza y espíritu. A delles d'estes formes de dualismu opónse'l monismu, que concibe tou lo real como un ser únicu, con diferencies non irreductibles, namái graduales, ente les sos manifestaciones; les diferencies pueden paecer irreductibles, seya que non, pola llimitación de la nuesa conocencia.
El dualismu ye un esgarriu cosmolóxico y esistencial. Hans Jonas señala que nos empiezos del mundu modernu esi dualismu ye reformuláu por Descartes col lema del yo pienso”. Husserl nel sieglu XX propónse rematar tal empresa, ensin dase cuenta qu'asina afondaba'l dualismu que dexa a la Naturaleza abandonada a la categoría de lo inerte, pasivu, inorgánicu y desvitalizado. Afondando con esti nihilismu la categorización d'esa Naturaleza como oxetu d'estudiu y apurrida a la demiurgia teunolóxica. Esta omisión husserliana determinó les investigaciones del maduror de Hans Jonas sobre naturaleza y teunoloxía.
Persona xurídica
Antecedentes
Nel Derechu Romanu nun se consideró a la sociedá tal como la concibe agora, sicasí si reconocieron ciertos entes morales que teníen carauterístiques similares a les persones xurídiques que se conoz anguaño. Los xuristes nesi entós falaben de les "personae vice fungitur" pa referise a aquellos organismos que realizaben funciones similares a les persones físiques, ente que cuando falaben de "universitas" referir a aquellos conxuntos d'individuos y conxuntos de coses. Ademas d'esto, tamién se reconoció en Roma la facultá que teníen ciertos entes p'adquirir derechos y de la mesma poder alministralos, considerando asina que estos teníen corpore termino que significaba la posibilidá que teníen los conxuntos de bienes pa poder ser alministraos por representantes.
Darréu na Edá Media utilizábense denominaciones como "congregatio y comunitas" pa referise a les corporaciones y asociaciones formaes voluntariamente por individuos, ente que "pioe causoe" y "pioe corpore" pa referise a les fundaciones de la mesma manera creaes por individuos.
Foi a finales del sieglu XVIII y nel sieglu XIX cuando surde la llamada persona xurídica, influyida por dos fontes distintes, la primera son los enclinos de la Revolución Francés y segundo pola Escuela Histórica del Derechu. Ye según nel sieglu XIX, empieza a desenvolvese la teoría de la personalidá xurídica según conocer na actualidá.
Lucinda Armstrong Hall
Carrera
En xunu del 2013 xunir al repartu recurrente de la serie australiana Neighbours onde interpretó a la estudiante Holly Hoyland, la fía de Karl Kennedy y Isabelle "Izzy" Hoyland hasta'l 2 d'agostu del mesmu añu depués de que'l so personaxe tornara a Londres cola so madre. El 30 de mayu de 2014 Lucinda tornó a la serie nuevamente y foise de nuevu'l 11 de xunu del mesmu añu pa tornar a Londres. Holly tornó de volao a la serie nel 2017 y a principios del 2018. Enantes el papel de Holly foi interpretáu pola infante Chaya Broadmore nel 2007.
Persona xurídica
Teoría de la ficción
Jurídicamente ye la persona física como la moral, d'ende que lo correcto ye identificala como persona moral -pos se capta pol entendimientu y non polos sentíos- y correspuende a una ficción del derechu al dar reconocencia per llei a lo que materialmente nun esiste, basándose nesta teoría, ye la confirmación d'un ente individual ya independiente el cual xenera similares obligaciones y derechos qu'una persona física. Les carauterístiques que tienen estos dos figures son: nacionalidá, casa, nome, capacidá y patrimoniu, cuando falamos de la teoría de la ficción dicimos que la persona moral ye un organismu'l cual ye representáu por otru o por otros, nesti casu -a la fin-persones físiques.
Teoría de Hans Kelsen
Hans Kelsen niega la dualidá derechu oxetivu-derechu suxetivu. Utilizando los estudios de Duguit, pero plantegando la so doctrina nun terrén puramente lóxicu, sostién que los derechos suxetivos nun esisten sinón en cuanto espresión del derechu oxetivu. Si nun esisten derechos suxetivos con valor propiu, autónomu, tampoco tien d'esistir el suxetu de derechu. Los derechos suxetivos y el suxetu de derechu, esto ye la persona, son conceutos auxiliares, que faciliten la conocencia del derechu. Persona, sía física o xurídica, ye namái la espresión unitaria personificadora d'un fexe de deberes y facultaes xurídiques, un complexu de normes. El fechu de ser un centru d'imputación de normTestu en subíndiceas, convierte a esi centru en persona.
La teoría de Kelsen fai una crítica sobre la diferencia que faen los civilistes (persona moral y física).Toles persones son xurídiques. La única diferencia ente una y otra ye que les "morales" (como los civilistes llamar) o d'esistencia ideal actúen como órganos, un órganu (ye la hipóstasis que se fai sobre l'actuar d'un individuu; nel que'l so actu atribúyese-y a la coleutividá tal qu'ella lo fixera). Asina la persona física ye individual y la d'esistencia ideal coleutiva. La persona ta constituyida por una norma de capacidá,(imputación central), que facultar pa enllenar l'ámbitu de validez personal d'una norma d'imputación periférica, asina una persona, namái ye'l nucleu al cual impútase-y un actuar.
Teoría de la realidá
La teoría de la realidá surdió nel sieglu XIX y XX, como reaición a la teoría de la Ficción, como principales espositores tenemos de citar a los alemanes Gierke y Jellinek. Esta teoría parte de la idea de qu'una persona xurídica ye una realidá concreta presistente a la voluntá de les persones físiques. Basar nel sustratu material que conforma a una persona xurídica, ye de calter oxetivu. La figura llegal de "Persona Xurídica" esiste con anterioridá a la idea de la "Persona Física", estes postreres tomen o dexen esta figura. Son un mediu xurídicu pa facilitar y regular les xeres ente asociaciones o sociedaes y esisten por sigo mesmes, per ende son suxetu de derechu y adquieren una capacidá independiente a la de les persones físiques que la componen. Nesta vense 2 subclases:
Teoría orgánica
Pa esta teoría, les persones xurídiques nun son entes artificiales creaos pol Estáu sinón, otra manera, realidaes vives. Los entes coleutivos son organismos sociales dotaos tanto como'l ser humanu d'una potestá mesma de querer y pollo, capaces naturalmente de ser suxetos de derechu (Gierke). A diferencia de la teoría de la ficción, que sostenía que l'autorización estatal yera creativa de la personalidá xurídica, sostién Gierke que namái tien valor declarativo. Les persones físiques que componen a la persona xurídica funcionen como organismos de la voluntá coleutiva de la persona xurídica. Ye necesariu que quede claro que pa esta teoría lo más importante que tien de ser amparáu pola llei, ye esa voluntá coleutiva que surde de l'asociación de les persones físiques.
Teoría de la institución
Esta teoría tien el so puntu de partida na observación de la realidá social, que demostraría qu'una de los enclinos más firmes nes sociedáes contemporánees ye'l desenvolvimientu de la vida coleutiva, de la vida social. El ser humanu abandona tou aislamientu, porque entiende que pa realizar los sos fines y pa satisfaer les sos necesidaes de too orde precisa xunise a otros homes, acomuñar a ellos. Entra aína voluntariamente en munches asociaciones. No fondero subyace siempres el ser humanu, porque él ye'l fin de too Derechu, pero la vida d'estes entidaes ta percima de la de cada unu de los sos miembros, consideraos aislladamente. La institución defínese como un organismu que tien fines de vida y medios cimeros en poder y en duración a los individuos que lu componen. Entiende a la persona xurídica so la idea de "empresa" en cuanto lo qu'importa nun son en sí los sos órganos, sinón si cumple la finalidá plantegada o non. La persona xurídica atopa la so xustificación nel cumplimientu d'esi fin plantegáu.
La teoría de la institución tien un claru enconte iusnaturalista, yá que'l derechu d'asociación ye consideráu unu de los derechos naturales del home, como proclamó Lleón XIII na so encíclica Rerum Novarum.
Teoríes puramente xurídiques
Toes estes teoríes tienen un mesmu puntu de partida: magar ye verdá que dende l'ángulu biolóxicu y entá metafísicu la única persona ye'l ser humanu, dende lo xurídicu llámase persona a tou ente capaz d'adquirir derechos y contraer obligaciones. Dende esti puntu de vista tan persona ye l'home como los entes d'esistencia ideal, puesto que dambos tienen esa capacidá. Nun alvertir el significáu xurídicu de la pallabra sería l'erru inicial del plantego de la teoría de la ficción.
La diferencia qu'esiste ente los dos persones (natural y xudicial) ye de delles formes por casu: la xurídica: ye tou cola xusticia
Nacencia de la persona xurídica
Les persones xurídiques nacen de resultes d'un actu xurídicu (actu de constitución), según un sistema de mera esistencia, o bien pola reconocencia que d'elles fai una autoridá o órganu alministrativu o por concesión. En dambos casos puede esistir un requisitu de publicidá, como la inscripción nun rexistru públicu.
Organismos rectores
La persona xurídica precisa d'órganos rectores de la so actividá. Al tratase d'un conxuntu de bienes y derechos, ye necesaria la esistencia de persones físiques que decidan el destín que se da a esos bienes y les aiciones que se vaigan a tomar.
Los órganos regular por llei y polos estatutos de la persona xurídica. Los órganos más habituales son:
Responsabilidá de la persona xurídica
Tradicionalmente refugóse la posibilidá de qu'una persona xurídica tenga responsabilidá penal por un delitu. L'argumentu ye que'l dolo o la culpa nun pueden recayer nella, sinón nes persones físiques que tán detrás d'una persona xurídica y tomen les decisiones. Según esta concepción doctrinal, la persona xurídica sería namái responsable civilmente, esto ye, tendría que desquitar daños y perxuicios. Amás, históricamente la teoría del delitu construyóse sobre la base de la persona natural.
Na actualidá, sicasí, esisten ordenamientos onde ye posible sancionar penalmente a una persona xurídica por un delitu. Magar nun pueden imponése-y tou los tipos de penes, esisten dalgunes, como les pecuniaries o les inhabilitaciones, que pueden ser afeches pa los delitos económicos o tributarios. Sicasí, parte de la doctrina considera estes situaciones como mesmes del derechu alministrativu sancionador y non del derechu penal.
Palladuc
Palladuc ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Persona xurídica
Responsabilidá de la persona xurídica
La personería xurídica o personalidá xurídica ye la reconocencia a un ser humanu, una organización, una empresa o otru tipu d'entidá p'asumir una actividá o una obligación que produz una plena responsabilidá dende la mirada xurídica, tanto frente a sigo mesmu como al respective de otros.
Joiselle
Joiselle ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Banda de gaites
Una banda de gaites o pipe band ye una formación músical de gaites y percusiones.
L'orixe d'estes formaciones ye enforma escuru, si bien sábese que'l so orixe ye militar y ñaz n'Escocia (Reinu Xuníu).
Ganaría puxu na década de los años 1840, gracies al entusiasmu de la reina Vitoria pola gaita escocesa de tipu highland, qu'entamó a ser mui usada pol Exércitu Británicu.
Depués de la Segunda Guerra Mundial, esti tipu de formaciones espardióse hasta la Bretaña francesa, onde añadieron la bombarda (instrumentu tradicional bretón) a les gaites y caxes escoceses. Esti tipu de formaciones nómase Bagad, qu'en realidá ye l'abreviatura de bagad ar sonerion (grupu de músicos en bretón).
Go Nakamura
Go Nakamura (中村 豪; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Banda de gaites
A mediaos de los años 1980 apaecen les primeres bandes de gaites nel norte d'España, concretamente en Galicia y Asturies, onde la so popularidá foi aumentando progresivamente. Güei, n'Asturies, el númberu de formaciones d'esti tipu ronda la cincuentena, en Galicia la treintena, en Lleón hai ocho bandes y trés en Cantabria. Amás, en dellos centros asturianos y gallegos espardíos per tol planeta cunten con formaciones d'esti tipu.
Estes formaciones suelen tar formaes por seiciones de Gaites y seiciones de percusión. La percusión más utilizada anguaño son les caxes d'alta tensión (d'orixe escocés) timbales o tambores tenores(tamién d'orixe escocés) y bombu, anque tamién s'utilicen tambores tradicionales, bien en conxuntu coles caxes d'alta tensión o como únicu componente na percusión de la banda. Además dalgunes bandes utilicen unos tambores podríemos dicir híbridos, col aspeutu d'un tambor tradicional, poro mecánica de caxa, con un soníu bien peculiar.
Pardines (Puy-de-Dôme)
Tien una población de y una superficie de  km².
Jonchery-sur-Suippe
Jonchery-sur-Suippe ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Diezma
thumb|250px|[[Términu municipal d'Abrasa al respective de la provincia de Granada.]] Abrasa ye una llocalidá y un conceyu español de la provincia de Granada, comunidá autónoma d'Andalucía, con una superficie de 42,09 km², una población de habitantes  y una densidá de población de 18,41 hab/km², a unos 40 km de la capital. Tien unes magnífiques vistes de Sierra Nevada polo que ye llamada tamién "El mirador de Sierra Nevada".
Dalgunes de les celebraciones son "les lumbres", fiestes dedicaes a San Antón, enciéndese una foguera el día 17 de xineru y prinden fueu a los típicos "manchos" granadinos a los que dan vueltes; o San Blas en 3 de febreru na que tien llugar una romería n'honor al santu, dende la Ilesia de l'Anunciación hasta un pequeñu monte asitiáu nes llendes del pueblu, dichu monte ye conocíu como'l Cuetu de San Blas.
El patrón ye'l Cristu de la Fe, que se celebra'l 15 d'agostu.
Patrimoniu
Abrasa cuenta con xacimientos d'arte rupestre alcontraos en Sillar cerca de Sierra Arana y que tán declaraos Patrimoniu de la Humanidá.
De dómina medieval procede'l Castiellu de Cabrera, unu de los principales baluartes del camín a Granada y referenciáu nes Memories de Abdallah, rei zirí de Granada a finales del s. XI.
Política
Les resultaos n'Abrasa de les postreres eleiciones municipales, celebraes en mayu de 2015, son:
N Velorum
N Velorum (N Vel / HD 82668 / HR 3803) ye una estrella na constelación de Vela, la vela del Argo Navis, asitiada na llende cola constelación de Carina. De magnitú aparente +3,16, ye la sesta estrella más brillosa de la so constelación. Anque ensin nome propiu habitual, dacuando ye conocida como Marut, pallabra procedente del sánscritu मरुत Marut, una de les deidaes hindús del vientu.
Asitiada a 238 años lluz de distancia, N Velorum ye una xigante naranxa de tipu espectral K5III. Tien una temperatura efectivo de 4046 K. Siendo 784 vegaes más lluminosa que'l Sol, dientro de les xigantes asitiar nel grupu de les más lluminoses, superando a estrelles como α Lyncis o Altarf (β Cancri), anque ensin llegar a algamar la lluminosidá de Tarazed (γ Aquilae), clasificada como xigante lluminosa. Como exemplu hai de solliñar que N Velorum ye 17 vegaes más lluminosa que Pólux (β Geminorum), la xigante naranxa más próxima a la Tierra. La midida del so diámetru angular, una vegada correxida pol escurecimientu de llimbu, ye de 7,13 ± 0,08 milisegundos d'arcu; ello dexa evaluar el so radiu, siendo ésti 56 vegaes más grande que'l radiu solar, equivalente a 0,26 UA. Si tuviera asitiada nel llugar del Sol, la so superficie estiéndese hasta 2/3 partes de la órbita de Mercuriu. Catalogada nel pasáu como una estrella variable, observaciones posteriores nun confirmaron esta variabilidá.
N Velorum nun tien de confundir se con n Velorum (HD 74272).
Jonchery-sur-Vesle
Jonchery-sur-Vesle ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Führerbunker
thumb|300px|Reconstrucción del Führerbunker. 1) Muriu proteutor (2.2 m d'espesura) 2) Ventilación 3) Guardarropas 4) Salida al xardín vía escaleres 5) Cuartu de Goebbels 6) Zona de los médicos 7) Cama 8) Caxa fuerte 9) Siella 10) Mesa 11) Armariu 12) Oficina de Goebbels y de los médicos 13) Sala de conferencies 14) Sala de conferencies/mapes 15) Telefonía y oficina de Bormann 16) Xenerador/Ventilación 17) Oficina de Hitler 18) Bañu/Cambiador 19) Habitación d'Eva Braun 20) Panel d'eletricidá 21) Aseos 22) Pasiellu/salón 23) Puerta(es) de gas 24) Antepar 25) Al antebúnker; escaleres 26) Mesa 27) Sofá 28) Sielles con reposabrazos 29) Cuartu de Hitler 30) Sala de tar de Hitler
Führerbunker ye la denominación que recibía'l búnker o abellugu antiaéreo asitiáu nel sosuelu de Berlín, destináu a protexer a los altos mandos del Estáu y les fuercies armaes de l'Alemaña nazi mientres la Segunda Guerra Mundial.
Historia
Tres la llegada d'Adolf Hitler al poder en 1933, entamóse y edificó la Nueva Cancillería que fuera diseñada pol arquiteutu Albert Speer, aprovechándose les obres pa construyir unos nuevos abellugos qu'empezaron en 1943.
El búnker foi utilizáu mientres los últimos momentos de la guerra por Hitler (d'ende la so denominación Führerbunker), que se treslladó ellí'l 16 de xineru de 1945, dempués de comprobar cómo los continuos ataques aéreos convirtieren la estancia dientro de la Nueva Cancillería peligrosa.
Según rellatos de los sobrevivientes, Adolf Hitler, en teniendo conocencia de que les fuercies armaes que teníen de lliberar a Berlín rindiérense ante los soviéticos, ordenó llamar a un funcionariu xudicial por qu'oficializara la so boda con Eva Braun, dempués de lo que suicidar xunto a la so yá muyer. Al paecer los sos restos y los de la so esposa fueron sacaos al xardín de la Cancillería y prendióse-yos fueu pa evitar que los rusos pudieren prindalos. El búnker foi finalmente tomáu poles fuercies soviétiques el 2 de mayu.
Tres la guerra, los restos del búnker permanecieron escaecíos mientres años y semienterrados nuna mazana urbana baldía axacente onde esistió'l Reichstag, siendo los del antebúnker baltaos poles autoridaes d'Alemaña Oriental, siquier parcialmente, en 1988 pa construyir apartamentos sobre ellos.
En mayu de 1995, el Parllamentu rexonal de Berlín decidió clausurar el Führerbunker pa construyir nueves viviendes, refugando la propuesta del partíu Alianza 90/Los Verdes que solicitaba la permanencia del llugar como monumentu históricu, anque ye posible que les habitaciones de la última planta, la más fonda, sigan intactes entá protexíes polos 3 metros de formigón del techu.
thumb|left|Ruines de la salida d'emerxencia del búnker tres la so baltadera en 1947.El búnker, o lo que queda d'él (penúltimu y últimu nivel) anguaño ta so una plaza y haise testeado el so allugamientu con ondes sóniques. Les divisiones apaecen na gráfica adxunta.
Carauterístiques
thumb|left|[[Modelu 3D de la Cancillería (vista aérea).]]
El Führerbunker disponía de dos entraes: una que daba al antiguu búnker de la Cancillería y otra que conducía escontra'l xardín, al que s'aportaba xubiendo al traviés d'una escalera de cascoxu hasta una torre d'observación, o bien saliendo por un edificiu amiesto.
Como la construcción atopar sol nivel freáticu, yera necesariu que tuvieren funcionando de cutio les bombes destinaes a sacupar l'agua, polo que l'ambiente dientro del abellugu (que yá de por sí yera bien austeru siguiendo les directrices de Hitler) atopábase acústicamente enrarecido, yá que disponía tamién de xeneradores llétricos.
L'accesu al búnker taba bien controláu y nun se dexaba que naide ingresara armáu al mesmu. La ventilación taba coles mesmes bien protexía, yá que se tarrecía qu'un ataque con gases pudiera afectar a los ocupantes, polo qu'esistíen puertes hermétiques que protexíen contra esi tipu d'ataque químicu.
Entomyzon cyanotis
Entomyzon, ye un xéneru monotípicu d'aves de la familia Meliphagidae (familia qu'integra la gran familia Meliphagoidea), tien 1 sola especie esistente Entomyzon cyanotis y 5 subespecies.
Führerbunker
Carauterístiques
El techu y les parés del abellugu teníen una grosez de 4 metros; ésti aguantó, ensin llegar a sufrir nengún dañu, los bombardeos soviéticos de les últimes hores de la guerra, pos los soviéticos nun teníen constancia del allugamientu del mesmu, y nun foi hasta l'últimu momentu cuando supieron de la so esistencia, lo que supunxo la medría de la intensidá del cañoneo.
Entomyzon cyanotis
Especies
Entomyzon cyanotis ye una especie d'ave que s'alcuentra n'Australia y Nueva Zelanda.
Impuestu predial
Un impuestu predial (de predio, heredá o posesión inmueble) ye una fiscalización de parte de les Municipales que s'encarga de cobrar los impuestos que se tien que pagar poles viviendes que tien cada individuu.
Rexistrar Predio
Inscripción del predio (ye anterior al añu actual tendrá de retrucar predio automáticamente pa tolos años siguientes hasta l'añu actual).
Rexistrar Cobranza
Rexistrar delda vencida y xenerar intereses
Identificación d'actores
Basándose nos roles del procesu de rexistru del contribuyente, rexistru de predio, determinación del impuestu predial y rexistru de identificáronse los siguientes actores pal sistema: personal d'alministrador, caxeru y usuariu (contribuyente).
Identificación de los casos d'estudiu
A partir de los requerimientos funcionales y non funcionales del Sistema dar# en modelar la funcionalidad del sistema al traviés de diagrames de Casos d'Usu. Los casos d'usu fueron arrexuntaos en paquetes.
Rexistru del Contribuyente
Podrá rexistrase a persones como contribuyente teniendo en cuenta la fecha d'inscripción del contribuyente, tipu de contribuyente, tipu de documentu d'identidá y númberu de documentu, apellíos y nomes o razón social, Xenero, fecha de nacencia, teléfonos, casa fiscal, correos electrónicos.
Rexistru de Predio
Podrá rexistrase información sobre les carauterístiques de los predivos del contribuyente sían estos urbanos o rústicos y collo determinar la base imponible pal cálculu del impuestu predial, alcabala y determinar los montos a pagar por arbitrios (llimpieza pública, parques y xardinos y Serenazgo).
Determinación del Impuestu Predial
La determinación del Impuestu Predial ye en función de los datos rexistraos nos predivos y el contribuyente, teniendo en cuenta que'l cálculu realizar a cada cambéu que se realice a los predivos o al contribuyente. La resultancia va poder ser reparáu en reportar de HR, PU, PR y Declaración Xurada.
Rexistrar Cobranza
La cuenta corriente xenerada pa cada contribuyente tendrá de ser liquidada pol usuariu terminalista en función a lo que'l contribuyente ta dispuestu a pagar, polo que se-y apurriera al contribuyente un códigu de pre lliquidación, que utilizara l'usuariu caxeru para realizara'l cobru y emitir el recibu correspondiente.
Rotura
Rotura o rompimientu puede referise a:
- L'acción y efeutu de romper daqué:
- Derrompimientu.
Brains
Brains ye una ciudá francesa. Ta asitiada na rexón de Países del Loira, departamentu de Loira Atlánticu. Tien.
Astragalus australis
Astragalus australis, ye una especie de planta yerbácea perteneciente a la familia de les lleguminoses. Ye orixinaria d'Eurasia.
Historia de la botánica
thumb|Escultura de [[Teofrastu, consideráu como'l padre de la botánica.]] La historia de la botánica ye la esposición y narración de les idees, investigaciones y obres rellacionaes cola descripción, clasificación, funcionamientu, distribución y rellaciones de los organismos pertenecientes a los reinos Fungi, Chromista y Plantae al traviés de los distintos periodos históricos.
Astragalus australis
Distribución
Ye una planta yerbácea perennifolia que s'atopa n'Austria, Bulgaria, República Checa, Eslovaquia, l'antigua Yugoslavia, Francia, Alemaña, Italia, Polonia, Rumanía, España, Suiza, Ucraína, Kazakstán y Mongolia.
Historia de la botánica
La botánica, como munches otres ciencies, algamó la primer espresión definida de los sos principios y problemes na Grecia clásica y, darréu, siguió'l so desenvolvimientu mientres la dómina del Imperiu romanu. Teofrastu, discípulu de Aristóteles y consideráu el padre de la botánica, fizo dos obres importantes que se suelen señalar como l'orixe d'esta ciencia: De historia plantarum (Historia de les plantes) y De causis plantarum (Sobre les causes de les plantes). Los romanos contribuyeron pocu a los fundamentos de la botánica, pero fixeron una gran contribución a la nuesa conocencia de la botánica aplicada a l'agricultura. L'enciclopedista romanu Pliniu'l Vieyu enceta les plantes nos llibros 12 a 26 de los sos 37 volumes de Naturalis Historia.
Astragalus australis
Taxonomía
Astragalus alpinus describióse por (L.) Lam. y espublizóse en Flore Françoise 2: 637. 1778[1779]. Astragalus: nome xenéricu deriváu del griegu clásicu άστράγαλος y depués del Llatín astrăgălus aplicáu yá na antigüedá, ente otres coses, a delles plantes de la familia Fabaceae, por cuenta de la forma cúbica de les sos granes asemeyaes a un güesu del pie.
Historia de la botánica
Envalórase que na dómina del imperiu romanu ente 1300 y 1400 plantes rexistrárense nel oeste. Tres la cayida del Imperiu nel sieglu V, toles conquistes alcanzaes na antigüedá clásica tuvieron que redescubrise a partir del sieglu XII, por perdese o inorase bona parte d'elles mientres la baxa Edá Media. La tradición conservadora de la Ilesia y el llabor de contaes personalidaes fixeron avanzar, anque bien amodo, la conocencia de los vexetales mientres esti periodu.
Nos sieglos XV y XVI la botánica desenvolvióse como una disciplina científica, dixebrada de la herboristería y de la Medicina, magar siguió contribuyendo a dambes. Diversos factores dexaron el desenvolvimientu y progresu de la botánica mientres estos sieglos: la invención de la imprenta, l'apaición del papel pa la ellaboración de los herbarios, y el desenvolvimientu de los xardinos botánicos, tou ello xuníu al desenvolvimientu del arte y ciencia de la navegación que permitió la realización d'espediciones botániques. Toos estos factores conxuntamente supunxeron una medría notable nel númberu de les especies conocíes y permitieron l'espardimientu de la conocencia llocal o rexonal a una escala internacional.
Astragalus australis
Taxonomía
alpinus: epítetu llatín que significa "del sur".
Historia de la botánica
Impulsada poles obres de Galileo, Kepler, Bacon y Descartes, nel sieglu XVII anicióse la ciencia moderna. Por cuenta de la creciente necesidá de los naturalistes europeos d'intercambiar idees ya información, empezaron a fundase les primeres academies científiques. Joachim Jungius foi'l primer científicu que combinó una mentalidá entrenada na filosofía con observaciones exautes de les plantes. Tenía l'habilidá de definir los términos con exactitú y, poro, d'amenorgar l'usu de términos vagos o arbitrarios na sistemática. Considérase'l fundador del llinguaxe científicu, el que foi desenvueltu más tarde pol inglés John Ray y perfeicionáu pol suecu Carlos Linneo.