cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Galería Uffizi
Sala 10-14 Botticelli
thumb|140px|left|[[Primavera (Botticelli)|La Primavera, Botticelli, 1477-1478, 203 cm × 314 cm.]] thumb|140px|[[Retablu de San Ambrosio, Botticelli, 1470, 170 cm × 194 cm.]] thumb|140px|left|[[La nacencia de Venus (Botticelli)|La nacencia de Venus, Botticelli, 1483-1485, 278,5 cm × 172,5 cm.]] thumb|140px|[[San Agustín nel so gabinete (Botticelli, Uffizi)|San Agustín nel estudiu, Botticelli, 1480, 41 cm × 27 cm.]] thumb|140px|left|[[Llevantu d'Apeles|El llevantu d'Apeles, Botticelli, 1495, 62 cm × 91 cm.]] thumb|140px|[[Trípticu Portinari, Hugo van der Goes, 1476 - 1478, 253 cm × 304 cm.]] thumb|140px|left|[[Llamentu y entierru de Cristu (Rogier van der Weyden)|Llamentu y entierru de Cristu, Rogier van der Weyden, 1460 - 1463, 96 cm × 110 cm.]] La gran sala, derivada del precedente del antiguu teatru de los Medici, caltién la cubierta orixinal. Ye una de les más famoses de la galería, yá que alluga dalgunes de les obres maestres del Renacimientu realizaes nes últimes décades del Quattrocento.
Ente los quince obres de Sandro Botticelli les más conocíes son La Primavera y La nacencia de Venus, les primeres pintures de tema profana de grandes dimensiones del Renacimientu italianu, qu'atestigüen el clima cultural de Florencia na dómina de Lorenzo'l Magníficu.
D'estraordinaria intensidá son tamién les sos pintures de temes sagraes como'l Retablu de San Bernabé, o la maraviyosa Virxe del Magnificat.
Un llau de la gran sala ta ocupada por una de les obres maestres de la pintura flamenca, el Trípticu Portinari de Hugo van der Goes, una obra que llegó a Florencia en 1483, y exerció una gran influencia nos artistes florentinos, dende'l mesmu Botticelli.
La influencia de les cultures nórdiques tamién se nota en Domenico Ghirlandaio, quien ye representáu por trés pintures nesta sala.
Sales de la primer planta
200px|thumb|Carauterística forma n'O del Palaciu Uffizi, vistu dende la [[Piazza della Signoria.]] 200px|thumb|Vista nocherniega de la Galería Uffizi col [[Palazzo Vecchio al fondu.]] 200px|thumb|Detalle de los frescos que decoren les estancies de la galería. 200px|thumb|Estatua de [[Michelangelo del esterior del edificiu.]]
Apuértase al traviés de la Escalera de Buontalenti:
Coleición Contini Bonacossi
Na ala derecha del edificiu, con entrada per vía Lambertesca, atópase espuesta la estraordinaria coleición Contini Bonacossi, axuntada a empiezos del sieglu XX y donada a la Galería Uffizi nos años 90, representando asina una ampliación considerable de los fondos del muséu. De la coleición forma moblame, cerámica antigua, terracotas de Luca Della Robbia y sobremanera una bien notable serie d'obres d'escultura y pintura, cuantimás toscana, ente les que destaquen:
Sala de les postas reales
Esta sala de la planta baxa del a la derecha ye usada pola asociación Amici degli Uffizi, qu'entama dacuando esposiciones temporales gratuites sobre diversos temes, con obres oxeto de depósitu. Les últimes esposiciones realizaes nesta sala tuvieron dedicaes al erotismu y a los autorretratos.
Tiznao
El tiznao ye un platu típicu de la provincia de Ciudá Real (España). Emplega bacaláu en salazón como primer ingrediente y acompáñase de distintes verdures: pataques, pimientos coloraos secos, cabeces d'ayos, pimentón duce, cebolles. Ye un platu d'iviernu que se sirve caliente.
Carauterístiques
Suélense rustir en la plancha, en caricotes o al fornu, les verdures: los ayos, les cebolles y el bacaláu. Les pataques cuécense y entemezse tou nuna cazuela de folla qu'a fueu normal, xunto col aceite y los pimientos y les pataques y el bacaláu esfoyáu, les cebolletes asaes, los dientes d'ayu, el pimentón y un pocu de sal. Rociar con un vasu d'agua y dexar la cazuela a fueu normal unos 10 minutos. Suelse sirvir na mesma cazuela na que s'ellaboró.
Otres denominaciones
Tiznao ye tamién usáu como xentiliciu pa los habitantes de Torrecampo na provincia de Córdoba, enclaváu nel Valle de los Pedroches al Norte de la provincia. Los habitantes de Torrecampo tamién se conocen como torrecampeños, anque'l xentiliciu de tisnáivos ye bien utilizáu nos pueblos de la contorna pa referise a los habitantes d'esti pueblu d'unos 1.300 habitantes.
Saint-Christol (Ardèche)
Saint-Christol ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Abusejo
Abusejo ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Intégrase dientro de la contorna de Ciudad Rodrigo y la subcomarca del Campu del Yeltes, que forma parte de la inmensa llanura del Campu Charro.
El so términu municipal ta formáu por un solu nucleu de población, ocupa una superficie total de 23,10 km² y según los datos demográficos recoyíos nel padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu, cuenta con una población de habitantes (106 homes y 96 muyeres).
Xeografía
Asitiar nuna planicie a escasos quilómetros al norte de la Sierra de Francia, ente los pueblos de Cabrillas (4 km al noroeste), Sepulcro Hilario (3 km al este) y Tamames (7 km al sur) y delles finques como Buenabarba, Agustinez, Gallegos de Huebra y Anaya de Huebra. Crucia'l pueblu la carretera que xune Fermoselle y Sequeros, que de la mesma crucia l'A-62 (antigua N-620) al altor de La Fuente de San Esteban (unos 15 km al norte).
Arrodiáu principalmente de montes d'encina y escases tierres de cultivu. El ríu que pasa a veres del pueblu ye'l Valhondo, anque la mayor parte del añu atopar ensin agua. Gracies a los sondeos, anguaño tien un abondosu manantial onde s'abastez tol pueblu y llévase agua pal ganáu en dómines de seca.
Clima
Sotoserrano tien un clima Csb (templáu con branu secu y templáu) según la clasificación climática de Köppen.
El clima de Abusejo ye meseteño, onde los iviernos son fríos con temperatures baxes y xelaes, ente que nos branos, la temperatura ye calorosa.
Economía
Puesto que'l términu municipal de Abusejo atópase pobláu mayoritariamente por encines, la principal actividá ye la ganadería. Nel monte d'encines críense gochos d'abiyota, y tamién se caltién nes sos camperes bastante ganáu ovín, y en menor midida, vacunu. Tamién hai delles tierres de cultivu, nes cualos suélense semar ceberes como'l trigu y la cebada, anque ye una zona pocu apta pa ello.
Historia
thumb|Nel reináu de [[Fernandu II de Lleón dátase la primer mención escrita a Abusejo]] Anque mientres años sostúvose, por error deriváu de la semeyanza col nome de la llocalidá rioxana d'Ausejo, que d'antiguo foi una de les fortaleces que Sancho VII de Navarra dio en prenda a Alfonsu VIII de Castiella pa garantizar el tratáu qu'estos reis roblaron en Guadalaxara nel añu 1207, la historiografía desmintió esti puntu yá que se correspuende cola historia de Ausejo (La Rioxa) y non cola de Abusejo (Salamanca), más si tener en cuenta que na dómina Abusejo nun pertenecía a Reinu de Castiella sinón al Reinu de Lleón, rexíu esti postreru por Alfonsu IX de Lleón.
D'esta miente, la fundación de Abusejo remontar a la repoblación efectuada polos reis de Lleón na Edá Media, quedando encuadráu na Diócesis de Ciudad Rodrigo tres la creación de la mesma per parte del rei Fernandu II de Lleón nel sieglu XII, denominándose entós Agusejo, del que derivaría'l nome actual. Precisamente, un documentu d'esti reináu, fecháu'l 14 de xineru de 1174, recueye la primer referencia a Abusejo (Aguseio en dichu documentu), cuando esta llocalidá pasa a depender de la diócesis civitatense.
Nel sieglu XIX, cola creación de les actuales provincies en 1833, Abusejo quedó encuadráu na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa.
La Ilesia parroquial ta consagrada a La nuesa Señora de l'Asunción y ye de construcción moderna, pos l'anterior, muncho más antigua y de gran valor arquiteutónicu, foi baltada nos años 60.
'La Migá' narra la historia d'un pastores a los que-yos paeció ver un fatáu de cabres de lloñe y empezaron a partir pan pa entemecelo cola lleche de los animales. Pero pa la so desgracia, los animales nun yeren femes sinón machos. Asina se quedaron ensin pan y ensin lleche.
Fiestes
La fiesta mayor celébrase siempres el primer domingu de mayu, sol patrociniu de San Xosé y la segunda fiesta ta dedicada a San Sebastián, celebrándose la última fin de selmana del mes de xineru.
Masayoshi Yoshida
Masayoshi Yoshida (吉田 匡良; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Annales botanices systematicae
Annales botanices systematicae (embrivíu Ann. Bot. Syst. o Ann. Bot. Syst. (Walpers)) foi un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu polos botánicos alemanes, Wilhelm Gerhard Walpers y Karl Müller, y espublizáu en Leipzig en siete volúmenes nos años 1848 - 1868.
Antiguu Conceyu de Castropol
Antiguu Conceyu de Castropol, Entrambasaguas, Honor de Suarón o ye'l nome col que fueran conocíos históricamente los catorce conceyos del occidente asturianu afitaos ente los ríos Eo y Navia que participaben baxo una única representación nel partíu de l'Episcopalía, (sestu de los siete partíos en que taba constituída la Xunta Xeneral del Principáu). Esta comarca afitada demientres l'imperiu romanu nel Convento Lucense, debió fincar nel Reinu d'Asturies llueu de la segregación del reinu asturlleonés que tien llugar tres la muerte d'Alfonsu III, tando dende entós suxeta al poder de los Obispos d'Uviéu, llueu de les donaciones que del so territoriu tienen llugar nel añu 1154 pal Honor de Suarón y 1186 pal Honor de Grandas. Tres so emancipación de l'autoridá de los obispos participa na Xunta Xeneral del Principáu, na que representa el mayor centru d'intereses del partíu de les episcopalíes.
Los conceyos, amás duna historia común, conseña tamién una comuña d'intereses culturales, llingüísticos y sociolóxicos qu'axeiten a la mesma una señardá nel sen del Principáu d'Asturies. En particular, ye d'encalcar la esistencia duna llingua propia, el gallegoasturianu, d'orixe galaico-portugués, y que ye reconocida como tal llingua, na Llei 1/1998, de 23 de marzu, dʼUsu y Promoción del Asturianu y Gallegoasturianu, del Principáu dʼAsturies.
Actuales conceyos que integraban l'Antiguu Conceyu de Castropol
La composíción de los conceyos inda que ye n'esencia la mesma dende la redención de los obispos, vien variando a lo llonxe de los años pola segregación ya agrupación de munchos dellos, siendo güei la siguiente:
Orixe de la dixebra
350 px|thumb| right| La pola de Castropol na ría del Eu, capital histórica de la Fastera del Navia-Eo Demientres la época prerromana y romana, la fastera del Navia-Eo taba aseñorada poles tribus más nororientales de los pueblos galaicos llucenses, dellos Egobarros, Cibarcos ya Albiones. Más tres la dixebra del «Asturorum Regnum» llueu de la muerte d'Alfonsu III, la comarca queda afitada hasta güei nel Reinu d'Asturies. Puédense citar numberosos testos medievales enantes inda a la donación de 1154 que fixen estes tierres en territoriu asturianu, agüeyese asina:
Pa entender, l'axuntamentu del so territoriu al reinu asturianu ye esencial el pergamín de la Catedral de Mondoñedo, datáu nel añu 867, (Tumbu Mondoñedo, p. 35-36, f. 196r) esti documentu xustifica la donación pol rei Alfonsu II d'Asturies a la diócesis de Mondoñedo de diversos llugares nes Ríes Altes gallegues que nún taran enantes na diócesis de Britonia, col propósitu de compensar los tomaos d'antiguu pola Diocésis d'Uviéu como resultáu de la 'saracenorum persecutionem'. Ye de señalar nel testu citau:
El padre Florez al comentar esti pasaxe señala como la dióceses d'Uviéu atomó la de Britonia, y axuntola a la nueva diócesis (ye de ter presente que la Ilesia de San Salvador, tresformada llueu en diócesis d'Uviéu, escarecía d'antecedentes con anterioridá a la invasión musulmana), mas llueu de resurdida la diócesis de Mondoñedo declarada heredera daquella, el Rei compensa la perda de más de la mitá del so territoriu pola entrega en compensación na so diócesis de Transancos, Besancos e Pruncios, que ñunca enantes taran na diócesis de Britonia, y que atoman dende entós en compensación de lo que enantes tenía Mondoñedo n'Asturies.
El monacatu Bretón na Fastera del Navia-Eo
Dacuando l'Alta Edá Media, el territoriu comprendíu entre les conques fluviales de los ríus Eo y del Navia afítase nel términu del Monacatu Bretón. Dafechu, el "Parrohiale Suevum", documentu alministrativu redactau de seguru demientres el Conciliu de Lugo (569), asitia el términu d'asentamientu de los bretones espardíu polos territorios del Monasterio Máximo y pola tierra d'Asturies. La cita lliteral ye:
Nel occidente asturianu ye d'atopar munches manifestaciones desta primitiva forma d'organizacion. Asina, nel testamentu del añu 926, 23 de setiembre, otorgau por un supuestu rei Ramiru, fíu d'Alfonsu III y de la Reina Ximena, quien entrega toa una riestra d'ilesies nel ocidente asturianu que amuésanos la señardá de la ordenación territorial del occidente y la querencia de les families a sos centros relixosos. Nel llueu duna desllabazada rellación d'heredaes n'Asturies donaes a la Ilesia de San Salvador, siñala:
Ye d'interés la querencia de les families coles ilesies donaes, como resulta de la referencia "et cum familia sua et cum suis adiecentis". Conocemos tamién polos documentos del Monesteriu de Oscos y per diversos xuicios del Obispu d'Uviéu cola nobleza de la comarca como families enteres de persones vivían o dependían de los Monasterios.
De les creencies d'este xentes, sabemos tamién, pola aprucida d'una llábana (Cayuela de Carrió) afayada por dos campesinos en 1926 na llocalidá de Carrió, ya que dellos autores alluguen nos albores del tiempu de la monarquía asturiana nel sieglu VIII, ya otros exétenla na etapa visigoda, nun llugar que se afita dientro de la sede episcopal de Britonia.
Dámaso Alonso nel so estudiu sobro los usos supersticiosos del sabugu, describe la costume afitada nuna zona del oriente de Lugo ya los conceyos asturianos más occidentales de colgar rames ness ventanes y puertes la nuechi de San Xuan pa evitar l'entrada de bruxes y mal agüeros, costume que tien una asemeyanza con otres documentaes nel País de Gales y nel Norte de la Gironda.
Del monacatu bretón al benedectín
Fernández Conde amuésanos tamién como nos sieglos VIII-IX la sociedá de los territorios ocupaos por los bretones esperimenta una gran tresformación, fenómenu que ta perbién documentau na britonia continental. Cita, esti autor asina, l'estudiu documentau per W. Davies sobro'l cartulariu de Redon (c. de Nantes dep. d'ille-et-Vilaine). Esti procesu caltién básicamente na territorialización y patrimonialización de los centros ilesiásticos per particulares. Una cosa paecida debió asoceder del mesmu sen y al mesmu tiempo nes comunidadaes bretones de Galicia y d'Asturies. Poro paez, diz Fernández Conde, que llamar ilesia o menesteriu a puñau de clérigos que viven xuntos per aquelles domines nuna ilesia asturiana, d'orixe bretón o de raigañu pésicu tien de ser prauticamente lo mesmo a la hora d'esclariar la naturaleza xurídico-alministrativa de la ilesia y del monacatu prebenedictín.
Conocemos, nesti tiempu, toa una riestra de monasterios nel ocidente asturiano que caltién una señarda notable, ente muchos dellos, ye de citar los que siguen:
Nel añu 1136, el rei Alfonsu VII, l'emperador, xunto a la so muyer doña Berengela confirmen la donaciones daes a un grupu d'ermitaños, dirixius polos monxos Alfonso y Pelayo Alfonso de les heredaes de Santa Colomba Blamonte, Santa María de Obanza, San Martín de Bourio, Santalla de Presno y Villamil. Esta primera repoblación, de la que so documentación orixinal nún se conoz, dará llugar a la confirmación de los beneficios y a la fundación nel añu 1156 del monesteriu de Santa María de Vilanova d'Ozcos que se acoye nel añu 1162 a la regla del Cister, onde caltiénse hasta la reforma de la Orden nel 1511 pola Congregación de Castilla. Este monesteriu aseñardará de llen la vida relixosa, cultural y artístíca de la comarca de los Oscos ya del cotu de Burón nel conceyu gallegu de Fonsagrada, estendiéndose demientres per toda la Edá Media su influyencia a to l'estremu occidental asturianu.
El Honor de Suarón
Les primeres referencies al Honor de Suarón ye de ver nel pergamín datu nel añu 1090 "Divisio inter Sanctam Mariam et Suaronem et Alvam". Nel algüentrase como tenente nel Honor de Suarón al Conde Petru Pelagi. Espués desti nún ye conocíu quien detenta la tenencia, nin datu daque sobro'l Honor de Suarón, hasta l'añu 1153 nel que nun pergamín del Monesteriu de Villanueva d'Ozcos ye señalau como tenente nel Honor de Suarón al señor de Navia, Lugo y Montenegru, Aluarus Roderici, quien ta al frenti del Honor de Suarón demientrés el segundu terciu del sieglu XII. Este «rico-hombre», fíu del Conde de Sarria Rodrigu Vela, taba casau de primeres cola infanta doña Sancha, teniendo una intervención determinante na toma d'Almería nel añu 1147. Nel añu 1167 casa en segundes con doña Urraca, fía illexítima del rei Alfonsu VIII,, trabando dende entós nun de los mayores señores del Reinu, hasta el puntu de tentar nel añu 1164 esgayar al Reino asturiano de la corona imperial como asocediera nesos mesmos años nel condau portucalense.
Dende 1184, consta que Menendu Peláez ta al frenti de la tenencia de Riba de Ove et Oscos, dando por seguru Alvárez Castrillón que ya pa esti tiempu taba desgaxada la tierra de Grandas de la Xurisdicción de Suarón. Menendu Peláez ostentará la tenencia de Suarón hasta l'añu de su muerte en 1233. Dende entós, los fíos daquel, Gonzalu Menéndez y so hermanu Suero Vtulii, apaecen como tenentes de dos tercies de Suarón. Nel añu 1239, apaez como tenente en Suarón Alvaro Roderici, quiziabes descendienti de so xeneru anticesor, como'l que ocupa la tenencia de Suarón dende Armal. A partir de 1251, Gonzalo Menéndez ye el único que apáez nel cargou, y postera mención tien llugar nun documentu de 1271, 'tenendo terra de Suarón'.
El Honor de Grandas
Muncho más reducíu y peor conocíu ye l'Honor de Grandas. El términu de Grandas fue donau al señoríu xurisdicional de la Ilesia d'Uviéu pol rei Fernandu II en 1186, siendo la única demarcación del territoriu asturianu ente los dos citaos ríus, xunto col cotu monesteriu de Vilanova d'Ozcos, que nún se vinculara a los centros de poder de la Tierra de Ribadeo y que caltendrá cierta marxinalidá. Nel mesmu actu afita expresamente el rei la inxerencia de los tenentes del Castiellu de Burón nese territoriu sobro'l que paez tener tamién gran influyencia. La diferenciación de la Tierra de Grandas del restu de los territorios de Entrambasaguas como una demarcación alministrativa célibe ye evidente en tantu que nun tuvera incluyida nel alfoz de la puebla de Castropol. Tamién ye de ver na diferencia que'l obispu fa de sos encomiendes en 1368, cuando otroga ambas a Alvar Pérez Osorio Señor de villalobos. Ya en 1246 ta documentau como'l comendero en Pezós de ls Terra de Grandas, Pedro Díaz, personaxe que nun apaez enantes como tal na Tierra de Ribadeo, qu'en ese añou tien otros distintos. Ye corriente asina, incluyir la donación del Castiellu de Burón xunto a la Tierra de Grandas. Pa Alvárez Castrillón una lectura aspaciosa del documentu, induz a pensar lo contrariu, pues lu que pretende el rei ye curtiar la inxerencia de los tenentes de Burón nel terminu Grandalés. Respetu a so términu, Fernández Conde afirma que'l espaciu xurisdicional de Grandas abarcaba las comarques del interior entre el Navia y el Eo, en terminos semeyantes ye la opinión de de Coronas González. Por su parte Ramona Pérez de Castro estima que la jurisdicción de Grandas debiera limitarse a lo que ye l'actual concejo, al so entender, paez claru que no que ye el territoriu asturianu, el términu de Grandas, no incluyía daque nos otros conceyos del Eo-Navia, les cuales taban integraos nos partíos que xuntábanse nes reuniones del 'Campo del Tablado'. Pola so parte Alvárez Castrillón, la estrecha xurisdicción de Grandas, ye d'esplicar pol tipu especial de señoriu que se alcüentra nel caberu del Eo-Navia, mas contrastable en cuanto na llinde a la esparcía xurisdicción de Suarón.
Baxa Edá Media
350 px|thumb|left| Señoríos xurisdicionales de los obispos d'Uviéu na Idá Media Dacuando l'Alta Edá Media, el territoriu ta xebráu en diverses mandaciones, na que atoma importancia a mayores, como ya queda dicho, los monasterios ya otros muerganos eclesiásticos. Arribada a Baxa Edá Media, estos institutos tan de cangayu, y ye asina, como'l poder episcopal tentara axuntar torno a se a los institutos eclesiásticos, muncho espardíos dende antiguu na comarca. Los obispos uvieínos inda denantes del sieglu XII entaman a organizar les bases del poder político d'abondo dixebraú nel ocidente asturianu damecío de la enancia de sos posesiones na mandación cartaviense y nel monesteriu de Tol. Escontra, destos intereses nún soldaránse sinon hasta l'allugamientu del centru de puer de la comarca, el castiellu de Suarón. Asina, per un acuerdu arregláu el 2 de Xineru de 1154, nes Cortes celebrades en Salamanca pol rei Alfonsu VII, caltiénse les cesiones que viniera facéndose polos monarcas al obispo d'Uviéu, al facerse donación a Martinu II y so Iglesia, ente otros bienes, del castiellu de Suarón (...de illo castello de Sueirum quod est intre (sic) fluuium de Oue et fluuium de Nauia...) con tos sos términos, les sos regalies y xurisdiciones.
Diz Sandoval:
-«A dos de Enero, Era 1192, estava el Emperador en Salamanca con su muger doña Rica y con sus hijos don Sancho y don Fernando; tratavan un pleyto muy reñido, los Obispos de Oviedo y de Lugo sobre las jurisdiciones de sus Obispados; y el Emperador, los concordó imponiendo la causa á gusto de las partes: aviendo primero tomado consejo con el Arçobispo de Toledo y otros Cavalleros y Prelados, como parece por la carta de concordia, hecha en este años á catorze de Enero; y porque el Obispo de Oviedo se agraviava algo del concierto del Emperador, le dio en satisfación el castillo de Siera».
La carta de la pola de Castripol ya el Fueru de Benavente
Entama la autoridá del Obispu na vida del conceyu cola fundación de la Pola de Castropol. Asina col areyu d'arrendrar a los vecinos restorcíos alredor de la Pola de Revoredo, los obispos erguerán una nueva pola, Castropol, dotándola del Fueru de Benavente y dando muncho provechu pa los vecinos que se afiten nella per aciu de los repartimientos que siguen a la so creación. Esta formalízase pola Carta de fundación dada pola obispu d'Uviéu, Fernando Alfonso, a los moradores de la Tierra de Ribadeo el 19 de Xineru de 1299. Ye, sin embargu, el documentu fechu nel 21 de setiembre de 1300, el que ye decisivu pa la vida del Conceyu. De los 18 apartaos que nel se algüentren, afítase nellos detalladamiente lo que correspuende al pagu de la martiniega, reservas de dominios y aprovechamientos del obispo, nomar de xusticies y ediles del conceyu, reconocimientu de vasallaje, amparu de les coses del obispu y de la Ilesia d'Uviéu, facendera d'homenaxe, drechu d'alloxamientu y xintar, dando al obispu la Ilesia de la pola y el sellu del conceyu. A la creación de la nueva pola sigue l'arrepartimientu en «quadriellas», forma de polar sui generis que se algüentra lligada al mou de sociedá afiyada al fueru de Benavente. El repartu facelu un muérganu d'homes buenos que cumplirán con lo mandáu pol obispo d'afitar na pola y rexir nella en todes les sos coses.
División en partíos
El arrepartimientu del conceyu fácese en partíos que xébranse en parroquies. Maguer los arrestos del obispu d'arrefuerciar la autoridá de la villa nel detrimentu del señoríu del conceyu, tal emponderancia, nun tará escaecida pelo desendolcu per los partíos de so propia organización. Los partíos caltendrán tamién asina so propio términu.
Nes eleiciones a los cargos del conceyu amósase de maneres diverses estos partíos, siendo davezu los seguientes:
El númberu de partíos cambiaba acordies la representación que mandaran les parroquies a la pola, caltenida la enorme estensión del conceyu y el carálter de les cuestiones que yeren tratades, mas dacuando facía a nomar xueces ordinarios yeren siempre cuatru que axuntábanse na forma que sigue:
El campo del Tablado
Magar a presencia dun cuerpu normativu escritu rellativamente espardíu, la vida de los conceyos ordenábase tornu a la costume. Esta costume ye de ver sobro too nes solenidaes d'eleición de los cargos conceyiles, poro tamién algüentrémola presentes nos más variaos aspeutos como nes formes de celebración del matrimoniu. Asina, nun documentu datau el 10 de xuyín de 1523, el conceyu recurre escontra l'obispu Diego de Muros que tentara de someter a los vecinus del conceyu les ordenancies que Hernando de la Vega, ficiera pa la ciudá d'Uviéu'l 17 d'abril de 1494 a la solicitú de los Reis Católicos y que los vecinos recurren por caltener:
Los motivos d'impugnación faen referencia de primeres a un tema recurrente na comarca, que ye'l de la consideración y reconocimientu que es debido darye a los llamaos fijosdalgos notorios, aquellos que tien esta condición de xeitu inmemorial, y nun per título, de mou que deban ser recibíos y tener les mesmes preminencies que'l restu de los Cavalleros y fijosdalgos del Principau. El otru motivu de recursu trata sobro'l mou de llamamientu a los cargos del conceyu, nel que los vecinos faen oposición al mou per suertes prevista nes Ordenancies de Hernandu de la Vega davezu del sistema de llibre eleición seguíu d'antiguu nel conceyu.
Bloc Nacionalista Valencià
El Bloc Nacionalista Valencià (Bloque Nacionalista Valencianu n'asturianu), conocíu abreviadamente como «BLOC», ye un partíu políticu español que surde de la aunión de diversos partíos políticos d'ámbitu valencianu, que s'autodefine como organización política xunitaria del valencianismu progresista y d'izquierdes.
Antiguu Conceyu de Castropol
El campo del Tablado
El conceyu axuntabase tolos años nel día de la Ascensión, llamaos los vecinos por pregón, a son de campana tañida nel 'Campo del Tablado', a les afueres de la Pola de Castropol y frenti a la capiella del campu, nel que güei ye parque Vicente Loriente de la Villa. Los vecinos se axuntaban nos sos respeutivos partíos, maguer que yeren seis, na hora de votar inda na más yeren cuatru nes votaciones, per axuntase el partíu d'Abres col de Veigas de Bría ya el de Riberas de Armal col de Valdemiudes. Nomabase los «cobres» dente los homes buenos del conceyu. Cada partíu nomaba dos cobres.
Bloc Nacionalista Valencià
Anguaño forma parte d'una coalición con calter estable llamada Coalició Compromís, que ye la tercer fuercia política valenciana pola so presencia institucional nes Cortes Valencianes áu nes eleiciones xenerales de 2019. Nes Cortes Valencianes ye'l cuartu partíu políticu con más diputaos (17 escaños).
Antiguu Conceyu de Castropol
El campo del Tablado
Na asamblea vecinal o conceyu propiamente dicho, yeren discutíus los más diversos temas, vistes d'agravios, reclamaciones del conceyu, regulación de precios, monteríes y caceríes de llobos, etc. Ruiz de la Peña, apunta como funciones del mesmo les siguientes:
Agallas
Agallas ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Intégrase dientro de la contorna de Ciudad Rodrigo y la subcomarca de Los Agadones. Pertenez al partíu xudicial de Ciudad Rodrigo.
Bloc Nacionalista Valencià
Ideoloxía
thumb|250px|[[Enric Morera i Català|Enric Morera, presidente del BLOC y diputáu nes Cortes Valencianes.]]
Antiguu Conceyu de Castropol
El campo del Tablado
== La redención del Conceyu de los obispos. == El fechu más notable de la so historia ye la redención de los conceyos de la autoridá del Obispu, lo cual tien llugar a lo llonxe de la segunda metá del sieglu XVI. Aportase de seguíu, el tiempu ya el preciu da redención dos conceyos, que se atomen de Faya Diaz, «Los Señoríos eclesiásticos na Asturies del Sieglu XVI» que a so vez remítse al expediente abiertu a Alonso del Caminu como consecuencia de diches ventes y conservau nel Archivu Xeneral de Simancas:
Agallas
El so términu municipal ta formáu poles llocalidaes d'Agallas y Vegas de Domingo Rey, ocupa una superficie total de 44,61 km² y según los datos demográficos recoyíos nel padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu, cuenta con una población de habitantes (76 homes y 76 muyeres).
Bloc Nacionalista Valencià
Ideoloxía
Según los sos estatutos defínese como progresista y nacionalista valencianu
Antiguu Conceyu de Castropol
El campo del Tablado
Respetu al Conceyu d'Ibias, Bellmunt y Traver, señala qu'estes tierres de Ibias yeren de Señoríu compartíu ente nobles llaicos y eclesiásticos, siendo considerau este conceyu como d'obispalía. Los obispos exercieron esta xurisdicción compartida hasta l'añu 1584, en que pasa a ser de realengu. Amás de la esistencia de tres cotos solariegos, Marentes, Santa Comba y Sena, el Catastru d'Ensenada refierse a les Parroquies de San Antolín, Cecos y San Xorxe de Tornaleo, de las que diz que son del señoríu de don Bartolomé Varcacel y Rón y de don Fernando de Ron, vecín del Conceyu de Samartín d'Ozcos, nomes de families todes que pertenecían a la nobleza tradicional de la comarca. Dichu conceyu participa tamién na Xunta Xeneral del Principáu dentro del partíu de Castropol tomando un tercíu del votu del mesmu partíu.
Agallas
Historia
Coles mesmes, en 1985 atópase na llocalidá una ara votiva fechada nel sieglu I d.C., qu'apuntaría al poblamientu humanu nel actual territoriu d'Agallas sol Imperiu romanu, y que tien la inscripción "PRIMIG ENIVS FAVILIO V(otum) S(oluit)L(ibens)M(erito)", que se traduciría por "A Favilio, Primixeniu púnxo-y un votu".
Bloc Nacionalista Valencià
Ideoloxía
Respectu al pesu de la Comunidá Valenciana n'España, denuncien que los socesivos gobiernos rexonales convirtieron la Comunidá Valenciana nuna "comunidá periférica", con un papel secundariu, menor del que mos correspuende y precisamos", persiguiendo una reforma del estáu pa correxir esta situación qu'incluyiría la redaición d'una "Constitución Valenciana", asina como una reordenación territorial en contornes y la plena "normalización cultural y llingüística".
A diferencia de l'antigua Unitat del Poble Valencià, tien por oxetivu buscar un marcu políticu valencianu, anque abre la posibilidá a asociaciones polítiques con otros territorios.
Saint-Cierge-la-Serre
Saint-Cierge-la-Serre ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Soledad Villamil
Soledad Villamil ye una actriz y cantante arxentina.
Saint-Cierge-la-Serre
Tien una población de y una superficie de  km².
Soledad Villamil
Carrera
Como actriz destacóse en cine, teatru y televisión, ganando en 2000 el Premiu Cóndor de Plata a la meyor actriz pol so trabayu na película El mesmu amor, la mesma agua de Juan José Campanella, y nuevamente en 2010 pol so papel na ganadora del Óscar a meyor película estranxera, El secreto de sus ojos, del mesmu direutor.
Bloc Nacionalista Valencià
Ideoloxía
Discursu políticu sobre la identidá territorial
Históricamente sofitó les tesis pancatalanistes d'unidá política de los denominaos «Países Catalanes».​ Nos estatutos de la formación contempla la posibilidá d'unión de la Comunidá Valenciana con una hipotética Cataluña independiente y se recueye como primer oxetivu "el llogru de la plena soberanía nacional del pueblu valencianu y la so plasmación llegal nuna Constitución valenciana que contemple la posibilidá d'una asociación política colos países colos cualos comparte una mesma llingua, cultura y hestoria".
Dalgunos de los aspeutos del so discursu políticu sobre la identidá territorial, tantu l'oficial como'l dominante na militancia, son la considerancia de la Comunidá Valenciana como marcu nacional, el fomentu de los venceyos culturales, llingüísticos y económicos col restu de territorios de fala catalana/valenciana, el drechu d'autodeterminación como drechu irrenunciable, l'apueste por un estáu federal plurinacional, (aceutando otres formulaciones pa llograr la soberanía), considerancia, tanto de la bandera oficial como la cuatribarrada como banderes propies de la Comunidá Valenciana, y la propuesta del nome de País Valencià (País Valencianu n'asturianu) como la denominación del territoriu (anque s'aceuten otres).
Rellaciones colos partíos nacionalistes catalanes
El BLOC caltién rellaciones de calter bien distintu colos partíos nacionalistes catalanes. Per una parte, Esquerra Republicana de Catalunya fixo públiques les sos intenciones d'impulsar "de forma conxunta y simultánea" l'oxetivu de trabayar por un Estáu propiu en "el conxuntu de los Países Catalanes (Països Catalans en catalán)", colo qu'apuesta por "activar la llucha soberanista nes Islles Baleares, el País Valencianu y la Cataluña Norte [el Rosellón]", lo que foi criticáu pol BLOC, qu'afirma que la so prioridá ye "construyir el País Valencianu" y qu'ésti seya "una entidá política fuerte". Per otra parte, el BLOC allegó nes coaliciones lideraes por Convergència i Unió nes eleiciones europees dende 1999 hasta les del 2009.
Organización
Dende'l 22 de marzu de 2016, tres el so séptimu congresu, la so coordinadora xeneral ye Àgueda Micó, el so voceru Rafael Carbonell y el so presidente Enric Morera.
Evolución histórica
thumb|[[Enric Morera i Català|Enric Morera, presidente del BLOC, nun mitin de Compromís.]]
L'actual BLOC apaez como frutu de la coalición eleutoral Unitat del Poble Valencià-Bloc Nacionalista (1995), formada por Unitat del Poble Valencià (fundada en 1982), el Partit Valencià Nacionalista (fundáu en 1990), Nacionalistes d'Alcoi (fundáu en 1994), el Bloc Progressista de Monòver y Grau Unit de Castelló. El 9 de setiembre de 1997 aprobóse la Declaración Política Constitutiva ya inscribióse nel rexistru de partíos políticos el 12 de mayu de 1998 como federación de partíos. Convirtióse en partíu nel so congresu constituyente, celebráu nel añu 2000.
Eleiciones autonómiques y municipales de 1999
Nestes eleiciones presentóse en coalición con Els Verds y Valencians pel Canvi. Llograron más de 102.000 votos (4,6%) y, nes municipales, 111.759 votos (4,91%) y 228 conceyales. Nes eleiciones xenerales españoles del 2000, presentóse en coalición con Valencians pel canvi, presentando a Joan Francesc Mira como candidatu al Congresu y a Ferran Torrent al Senáu. La candidatura recibió'l sofitu de Ramon Lapiedra.
Nes Eleiciones al Parllamentu Européu de dichu añu, el BLOC y PSM-Entesa Nacionalista algamaron un pautu pa figurar na candidatura de Convergència i Unió, similar a la esistente cinco años enantes ente CiU, Unitat del Poble Valencià y PSM-EN. Anque nengún candidatu del BLOC foi escoyíu primeramente, Enric Morera sería eurodiputáu nos últimos meses de la llexislatura sustituyendo a Carles Gasòliba, de CiU.
Nel añu 2000 celebróse'l congresu fundacional del BLOC. Nél, el BLOC declaróse herederu del valencianismu de raigañu fusteriana, pero tamién del valencianismu de pre-guerra, y tómase como referentes a la coalición GalEusCa y más concretamente'l Bloque Nacionalista Galego. Asumir el valencianismu como uno de los exes de la formación, xunto al progresismu y la democracia. Coles mesmes, ábrese la puerta a la integración d'otros coleutivos valencianistes, reivindicando l'Acadèmia Valenciana de la Llengua como ente normalizador del valencianu, y pidiendo l'impulsu d'esta.​ En materia simbólico, reconozse'l mundiu de les fiestes y les tradiciones de la Comunidá Valenciana como ámbitu de preservación de la cultura, y pidióse la reconocencia del Penó de la Conquesta como símbolu de la Comunidá Valenciana.​ A diferencia de los congresos de la so predecesora, Unitat del Poble Valencià, la senyera cuatribarrada nun tuvo presente nel escenariu. Dende'l partíu Esquerra Valenciana y dellos seutores de Ribera Alta y la Horta Nord, defendiéronse delles enmiendes más averaes ideolóxicamente a l'antigua Unitat del Poble Valencià, que nun espolletaron. Sicasí, caltuvo a los llíderes de la UPV y el PVN, Pere Mayor y Pepa Chesa nos principales cargos de responsabilidá, paralelamente producióse una renovación xeneracional en delles secretaríes.
Eleiciones autonómiques y municipales de 2003
thumb|150px|left|Logotipu de la Coalición BLOC-Esquerra Verda, [[2003.]]
Presentóse a les eleiciones a les Cortes Valencianes de 2003 y a les municipales en coalición con Esquerra Verda y otres 9 formaciones d'ámbitu municipal, llogrando respeutivamente 114.122 (4,69%) y 139.307 votos (5,69%), el meyor resultáu hasta la fecha. Llogró 298 conceyales.
Eleiciones de 2004
Nes eleiciones xenerales d'España de 2004 volvió a presentase en coalición con Esquerra Verda, llogrando 40.759 votos (1,53%).
Nes eleiciones de 2004 pal Parllamentu Européu presentóse dientro de la coalición Galeusca-Pueblos d'Europa, xunto a Convergència i Unió (CiU), Partíu Nacionalista Vascu (EAJ-PNV), el Bloque Nacionalista Galego (BNG) y el PSM - Entesa Nacionalista (PSM-EN). Na Comunidá Valenciana Galeusca llogró 19.627 votos (1,12%).
Eleiciones autonómiques y municipales de 2007: Compromís pel País Valencià
Pa les eleiciones autonómiques el BLOC formó parte de la coalición Compromís pel País Valencià al pie d'Esquerra Unida del País Valencià (EUPV), Els Verds del País Valencià (EVPV), Els Verds Esquerra Ecoloxista del País Valencià (EV-EE) ya Izquierda Republicana (DIR), una coalición que se fixo estensible tamién a distintes llocalidaes de la Comunidá Valenciana nes eleiciones municipales. Esti pautu tenía por oxetivu principal evitar el bipartidismu nes Cortes Valencianes, y especialmente la mayoría absoluta del Partíu Popular.
La coalición llogró 195.116 votos (8,02%), que se traducieron en 7 diputaos (3 por Valencia, 2 por Alicante y 2 por Castellón). Esquerra Unida llogró 5 escaños y 2 el BLOC.
El BLOC y la crisis de Esquerra Unida
Nes eleiciones autonómiques, el BLOC presentóse con Esquerra Unida del País Valencià, baxo la denominación Compromís pel País Valencià. El BLOC llogró dos de los siete diputaos de la coalición. Tres la constitución de les Cortes Valencianes, los siete diputaos formaron el grupu parllamentariu Esquerra Unida-Bloc-Verds-DIR: Compromís con Glòria Marcos como vocera. En xunetu de 2007 abrióse una fonda crisis por cuenta de la eleición de representantes al Conseyu d'Alministración de RTVV. Mientres dende EUPV se proponía a Amadeu Sanchis, candidatu de EUPV al Conceyu de Valencia que quedó ensin representación nel consistoriu, a tenor de los pautos previos polos cualos esti cargu correspondía a EUPV, el BLOC y el restu de socios de Compromís decantáronse pol sociólogu Rafael Xambó. Pocu dempués, los dos diputaos del Bloc y les diputaes d'EUPV pertenecientes a la corriente interna Esquerra i País, próxima al valencianismu, Mónica Oltra y Mireia Mollà, destituyeron a Marcos y designaron a Oltra como vocera. Mónica Oltra afirmó que la razón pa relevar a Glòria Marcos yera que tomaba les decisiones ensin cuntar col grupu parllamentariu. El 15 de setiembre, el Consell Nacional d'EUPV decidió espulsar de la formación a Oltra y Mollà,​ de la qu'acusaba al BLOC de desllealtá manifiesta y de collaborador necesariu pa intentar provocar la inestabilidá d'EUPV. Paralelamente, la corriente Esquerra i País constituyóse en partíu políticu dientro d'EUPV, Iniciativa del Poble Valencià (20 d'ochobre). En payares de 2008 tramitóse nes cortes la espulsión de Gloria Marcos del grupu parllamentariu poles sos declaraciones y actuaciones contraries a los intereses del grupu y vexatories contra los sos integrantes". Paralelamente, los otros dos diputaos d'EU pidieron que se-yos incluya tamién a ellos nel grupu de non-adscritos, colo que'l grupu quedó amenorgáu a cuatro diputaos: dos del BLOC y dos d'IPV. Ñacería entós una estrecha collaboración ente los dos partíos restantes nel Grupu Parllamentariu Compromís qu'hasta'l momentu dura.
Eleiciones xenerales de 2008: Bloc-Iniciativa-Verds
thumb|right|300px| [[Isaura Navarro, candidata de la coalición nes eleiciones xenerales de 2008, xunto a Mònica Oltra, entós daquella vocera de Compromís nes Cortes Valencianes.]]
Nes eleiciones xenerales d'España de 2008, el BLOC allegó en coalición con Iniciativa del Poble Valencià, el partíu creáu poco enantes por exmilitantes d'Esquerra Unida del País Valencià, y Els Verds-Esquerra Ecologista del País Valencià. L'oxetivu de Bloc-Iniciativa-Verds yera retener l'escañu qu'Isaura Navarro, cabeza de llista de la coalición por Valencia y militante d'Iniciativa, consiguiera nes anteriores eleiciones representando a Izquierda Xunida. Sicasí, les resultaos tuvieron bien per debaxo de les mires, la coalición llogró 29.760 votos (1,08% na Comunidá Valenciana), ensin consiguir escañu nin devasar a EUPV (que llogró 74.405 votos, 2,71%), llogrando resultaos inferiores a los consiguíos nes anteriores llexislatives pol BLOC en coalición con Esquerra Verda (40.759 votos, 1,53%).
Agallas
Historia
Sicasí, magar dichos antecedentes, la fundación del actual Agallas remontar a la repoblación efectuada polos reis de Lleón na Edá Media, quedando encuadrada nel Campu de Agadones de la Diócesis de Ciudad Rodrigo tres la creación de la mesma per parte del rei Fernandu II de Lleón nel sieglu XII.
Bloc Nacionalista Valencià
Eleiciones europees de 2009: Coalición por Europa
Nes de 2009 lo fixo dientro de Coalición por Europa, candidatura liderada por CiU na que tamién participaben PNV, Coalición Canaria, Unió Mallorquina y Partido Andalucista ente otros. Enric Nomdedéu, del BLOC, foi nel quintu puestu de la candidatura, que llogró 18 458 votos (0,98%) na Comunidá Valenciana. Nomdedéu nun foi escoyíu.
Agallas
Historia
Del sieglu XVII data una piedra con inscripciones, similar en dimensiones al ídolu, que tien tallada la fecha de 1612, según una serie de lletres y una cruz que n'apariencia sería la de la Orde de Santiago, lo que podría indicar la rellación d'esta piedra (quiciabes un cercu funerariu) con dalgún caballeru de dicha orde, pos Agallas nunca perteneció a la mesma. Cola creación de les actuales provincies en 1833, Agallas quedó encuadráu na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa.
Bloc Nacionalista Valencià
Eleiciones autonómiques y municipales de 2011: Coalició Compromís
Nes eleiciones a les Cortes Valencianes de 2011, el BLOC revalidó la coalición de les xenerales de 2008 con Iniciativa del Poble Valencià y Els Verds - Esquerra Ecoloxista, baxo la denominación Coalició Compromís, que llogró seis diputaos, de los cualos trés correspondieron al BLOC. El secretariu xeneral del BLOC y diputáu yá na anterior llexislatura, Enric Morera, foi'l candidatu a la presidencia de la Xeneralidá y cabeza de llista por Valencia, siguíu de Mónica Oltra. Per Alicante, la cabeza de llista foi Mireia Mollà (IdPV) y por Castellón, Josep Maria Pañella, diputaos salientes por Iniciativa y BLOC respeutivamente.
Na ciudá de Valencia, el BLOC presentóse na coalición Compromís per València, que presentó como candidatu a l'alcaldía a Joan Ribó. Con más del 9% de los votos, Compromís llogró 3 conceyales na ciudá de Valencia, pasando a ser la tercer fuercia nel consistoriu. BLOC llogró ún conceyal
Agallas
Historia
En mayu de 2010, Agallas saltó a l'actualidá informativa, tres un plenu del conceyu en que se solicitó dexar de pertenecer a la comunidá de Castiella y Lleón, pidiendo l'anexón a Estremadura.
Nucleos de población
El conceyu estremar en dos nucleos de población, Agallas y Vegas de Domingo Rey, que teníen la siguiente población en 2017 según l'INE.
Saint-Cierge-sous-le-Cheylard
Saint-Cierge-sous-le-Cheylard ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Shane McRae
Shane Michael McRae ye un actor d'Estaos Xuníos meyor conocíu por interpretar a Robert na serie The Following y a Josh Shiffman na película One Small Hitch.
Bloc Nacionalista Valencià
Eleiciones xenerales de 2011: Compromís-Q
No referente a los avales necesarios pa participar nes eleiciones, consistentes nun 0,1% del censu eleutoral de cada provincia que los partíos ensin representación en Cortes y Senáu teníen que recoyer, Compromís-Q llogró 25.000 avales en tola Comunidá Valenciana, de los cualos 18.000 yeren de la Provincia de Valencia. En Castellón llograron 2.000 y n'Alicante, tuvieron el sofitu de 5.000 persones.
Shane McRae
Biografía
Ye fíu de John McRae (l'ex-decado d'Arquiteutura de la Universidá Estatal de Mississippi) y de Sharon McRae (una ex-maestra de 5ᵘ grau).
Bloc Nacionalista Valencià
Eleiciones xenerales de 2011: Compromís-Q
Finalmente, Compromís-Q recibió 125.150 votos y llogró un diputáu por Valencia, el militante del BLOC y exalcalde de Sueca, Joan Baldoví.
Shane McRae
Biografía
Tien un hermanu y una hermana: Ryan McRae y Kelley McRae.
Shane completó una maestría de la Universidá de Nueva York nel 2003.
Bloc Nacionalista Valencià
Eleiciones europees del 2014: Primavera Europea
thumb|right|250px|Aniciu de la Campaña eleutoral de la Coalició Compromís: Primavera Europea, encabezada por [[Jordi Sebastià (BLOC).]]
Shane McRae
Carrera
Shane apaeció nel video musical "Terrified" de Katharine McPhee y Zachary Levi.
Nel 2006 xunir al repartu de la serie Four Kings onde interpretó a Bobby hasta'l final de la serie esi mesmu añu.
Bloc Nacionalista Valencià
Eleiciones europees del 2014: Primavera Europea
El candidatu de Compromís foi escoyíu nes primaries abiertes na Comunidá Valenciana, na qu'allegaben 5. El ganador foi Jordi Sebastià, militante del Bloc y alcalde de Burjassot]], quién llogró'l 54% de los votos.
Shane McRae
Carrera
Esi mesmu añu apaeció como convidáu na serie Law & Order: Criminal Intent onde interpretó al soldáu Wesley Burkhartz, quien al pie del so amigu Ashton Rorick son responsables del asesinatu de la especialista del exércitu Amanda Dockerty.
Ente esi añu y el 2008 apaeció en dos episodios de la serie de comedia animada Robot Chicken onde emprestó la so voz pa dellos personaxes.