cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ducáu de Baviera
Ente merovinxos y carolinxos
Na frontera oriental, produciéronse cambeos cola partida de les tribus lombardes xermániques occidentales de la cuenca panonia escontra'l norte d'Italia en 568 y la socesión de los ávaros, según col asentamientu de los checos eslávicos occidentales nel territoriu vecín al otru llau de la Selva de Bohemia aproximao na mesma dómina. Alredor del añu 743, el duque bávaru Odilón fixo vasallu a los príncipes eslavos de Carantania (que se correspuende aproximao cola posterior marca de Carintia), que-y pidieren proteición contra los ávaros invasores. La residencia de los bastante independientes duques agilolfingos yera entós Ratisbona, l'anterior Capa Regina romana, a veres del Danubiu.
Los carolinxos fueron menos tolerantes con esta situación y l'autonomía que los duques bávaros tuvieron colos merovinxos, llegó al so fin. En 716 los carolinxos incorporaren les tierres de Franconia nel norte qu'enantes tuvieron los duques de Turinxa, per mediu de lo cual los obispos de Wurzburgu ganaron una posición dominante. Carlos Martel invadió Baviera en 724, 743 y 749. El so fíu Carlomán reprimió la postrera revuelta alamánica na masacre de Cannstatt (746). Sicasí, nun consideraron al ducáu de Baviera como parte de les sos posesiones "nacionales", y nun entró ente los territorios heredaos polos socesores de Carlos Martel o Pipino el Curtiu, sinón que caltuvo los sos propios duques agilolfingos. Carlomagno conquistó finalmente'l postreru ducáu raigañu, Baviera, en 788, obligando a abdicar al últimu duque agilolfingo Tasilón III, nietu como'l mesmu Carlomagno de Carlos Martel, y qu'intentara en devanéu caltener la so independencia al traviés d'una alianza colos lombardos. La conquista del reinu lombardu por Carlomagno implicó la cayida de Tasilón, que foi depuestu aquel añu de 788. Baviera foi incorporada al Imperiu carolinxu como una provincia o regnum, gobernada dende entós por prefeutos francos.
En Francia Orientalis
thumb|Baviera alredor de 788 Nel so Ordinatio Imperii de 817, el fíu y socesor de Carlomagno, l'emperador Ludovico Pío intentó caltener la unidá del Imperiu carolinxu: mientres l'autoridá imperial a la so muerte pasó al so fíu mayor Lotario I, los hermanos menores recibiríen reinos subordinaos. Dende 825 Luis el Xermánicu llamar a sí mesmu "rei de Baviera" nel territoriu que se convertiría nel centru del so poder. Cuando los hermanos estremaron l'imperiu per mediu del tratáu de Verdún (843), Baviera pasó a formar parte de Francia Oriental col rei Luis el Xermánicu, quien a la so muerte mandó'l títulu real bávaru al so fíu mayor, Carlomán en 876. El fíu natural de Carlomán, Arnulfo de Carintia, que creció nes antiguar tierres de Carantania, aseguróse la posesión de la marca de Carintia a la muerte del so padre en 880 y convirtióse en rei de Francia Oriental en 887. Carintia y Baviera fueron la base de la so poder, con Ratisbona como la sede del so gobiernu.
Debíu principalmente al sofitu de los bávaros, Arnulfo pudo salir y enfrentase a Carlos en 887 y asegurar la so propia eleición como rei alemán al añu siguiente. En 899 Baviera pasó a Luis el Neñu, mientres que'l so reináu asocedieron repitíos ataques de los húngaros. La resistencia a estes incursiones foi cada vez menor, y según la tradición, el 5 de xunetu de 907 cuasi tola tribu bávara pereció na batalla de Bratislava contra estos terribles enemigos.
Dempués de más de dos sieglos como feudu del Imperio Franco, la dinastía Luitpoldinga algamó'l poder nel Ducáu de Baviera y reafitó l'autonomía bávara a principios del sieglu X, nun momentu nel que'l poder centralizáu de los carolinxos tornaba. Foi mientres el reináu de Luis el Neñu cuando Luitpoldo, conde de Scheyern, que tenía grandes dominios en Baviera, gobernó la marca de Carintia, creada na frontera sureste pa defender Baviera. Taba rellacionáu familiarmente col emperador Arnulfo de Carintia, pero desconoz la rellación exacta. Ye l'ancestru de la Dinastía Luitpoldinga que gobernó'l Ducáu de Baviera y la Marca de Carantania. Delles fontes contemporánees atribúyen-y el títulu de dux (a él y al so socesor, el so fíu Arnulfo el Malu), anque otres fontes referir a ellos como margraves. Lo que ye claro ye que'l títulu de duque nun foi de primeres reconocíu formalmente pola autoridá central de los reis de Francia Orientalis: los títulos solo refiérense a los primeros duques de Baviera a partir de los diplomes imperiales d'adhesión (enfeudamiento) a Otón I d'Alemaña, emperador del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu (962-973).
Luitpoldo morrió na gran batalla de 907, pero'l so fíu Arnolfo el Malu axuntó'l sofitu de los restos de la tribu n'alianza colos húngaros y convirtióse en duque de los bávaros en 911, xuniendo Baviera y Carintia nes sos manes. El rei alemán Conrado I atacó, ensin ésitu, a Arnulfo cuando esti postreru refugó reconocer la so supremacía real.
Nel Sacru Imperiu
La deposición del duque luitpoldingo Everardo de Baviera en 938 por Otón marcó un amenorgamientu temporal na autonomía de la rexón con respectu al Sacru Imperiu. Sicasí, la posición interna de los duques de Baviera permaneció fuerte y unificada, lo que-yos dexó caltener una considerable influencia nos condaos del so ducáu y reclamar derechos de reversión de los estaos que les sos families escastar ensin herederos direutos. Esta carauterística deber a la influencia de la Lex Baiuvariorum nel papel del duque de Baviera como comandante tribal, nel qu'inclusive les tropes suministraes al rei y emperador d'Alemaña polos obispos bávaros formaben parte de les fuercies ducales. Ente 940 y 1180, los duques de Baviera pertenecieron a siete distintos dinastíes, por cuenta de que'l nomamientu ducal permaneció en manes de los emperadores de la Dinastía Saxona y Salia, que lo utilizaben como mediu pa premiar el serviciu de los sos homes fuertes o familiares y pa fortalecer el so control personal sobre Baviera. Esti postreru oxetivu foi namái llográu na práutica cuando retuvieron el Ducáu nes sos propies manes en diverses ocasiones distintes nel sieglu XI, como foi'l casu con Enrique II, Enrique III el Negru y Enrique IV (al traviés de la so madre). La instalación de parientes imperiales como duques nun apurrió nenguna garantía de dominiu sobre Baviera, como l'emperador Otón II atopó col so primu rebalbu, el duque Enrique II l'Amarradiegu.
El territoriu de les primeres Marques de Baviera (la espansión natural del ducáu, al este y al sur de l'actual Baviera) permaneció sol control del duque, quien foi señor feudal de los margraves, en contraste cola situación similar del ducáu tribal de Saxonia. La Marca del Norte (la Nordgau) foi establecida pol emperador Otón I a principios de los años 940 a lo llargo de la frontera con Bohemia, contra la penetración de los eslavos checos. La Marca del Este (la Ostmark), que más tarde se convertiría nel Margraviato d'Austria, formar en 976 por Otón II a lo llargo de la frontera con Hungría, anque se rexistraron margraves de la "marca de Panonia" un sieglu antes, lluchando contra los maxares. La Marca de Carintia (Mark Kärntner), que más tarde se convirtió en Steiermark o Marca d'Estiria, tamién se creó nel sieglu X pa lluchar contra la penetración de los eslavos del Sur, anque la fecha exacta ye desconocida. A lo último, la Marca de Istria, que foi capaz de caltener una mayor autonomía por cuenta de la so distancia, formar nel norte d'Italia nel sieglu XI, protexendo la Padania de la meyora de los eslovenos. <!--===Luitpoldings and Ottonians=== thumb|Bavaria in 976, with the coles of Austria, Carinthia and Verona The Carolingian reign in East Francia ended in 911 when Arnulf's son, King Louis the Child, died without heirs. The discontinuation of the central authority led to a new strengthening of the German stem duchies. At the same time, East Francia was exposed to the rising threat from Hungarian invasions, especially in the Bavarian March of Austria (marchia orientalis) beyond the Enns river. In 907 the army of Luitpold, Margrave of Bavaria suffered a crushing defeat at the Battle of Pressburg. Luitpold himself was killed in action and his son Arnulf the Bad assumed the ducal title, becoming the first Duke of Bavaria from the Luitpolding dynasty. However, the Austrian march remained occupied by the Hungarians and the Pannonian lands were irrecoverably lost.
Nevertheless, the self-confidence of the Bavarian dukes was an ongoing matter of apueste in the newly established Kingdom of Germany: Duke Arnulf's son Eberhard was deposed by King Otto I of Germany in 938; he was succeeded by his younger brother Berthold. In 948, King Otto finally disempowered the Luitpoldings and installed his younger brother Henry I as Bavarian duke. The late Duke Berthold's minor heir, Henry III, was fobbed off with the office of a Bavarian Count palatine. The last attempt of the Luitpoldings to regain power by joining the rebellion of King Otto's son Duke Liudolf of Swabia was crushed in 954.
In 952 Duke Henry I also received the Italian March of Verona, which Otto I had seized from King Berengar II of Italy. He still had to deal with the Hungarian threat, which was not eliminated until King Otto's victory at the 955 Battle of Lechfeld. The Magyars retreated behind the Leitha and Morava rivers, facilitating a second wave of German Ostsiedlung into the areas of today's Lower Austria, Istria and Carniola. Although ruled by the Ottonian descendants of Henry I, a cadet branch of the Saxon royal dynasty, the conflict of the Bavarian dukes with the German (from 962: Imperial) court continued: in 976, Emperor Otto II deposed his rebellious cousin Duke Henry II of Bavaria and established the Duchy of Carinthia on former Bavarian territory granted to the former Luitpolding Count palatine Henry III, who also became Margrave of Verona. Though Henry II reconciled with Emperor Otto's widow Theophanu in 985 and regained his duchy, the power of the Bavarian dukes was further diminished by the rise of the Franconian House of Babenberg, ruling as Margraves of Austria (Ostarrichi), who became increasingly independent.
-->
Casa de Güelf
thumb|250px|left|El Ducáu de Baviera, posesión d'Enrique'l Lleón. 350px|thumb|right|La [[provincia eclesiástica de Salzburgu que coles sos diócesis sufragáneas de Brixen, Frisinga, Passau y Ratisbona representen la organización eclesiástica proveniente de la cristianización del antiguu Ducáu de Baviera.]] La organización relixosa de Baviera tuvo centrada nel arzobispáu de Salzburgu, creáu polos carolinxos en 785. Fundáronse los obispaos del regnum en Frisinga, Passau y Ratisbona, toos dataos a mediaos del sieglu VIII.
L'últimu duque otoniano, el fíu d'Enrique II, Enrique III foi escoyíu rei de romanos en 1002. L'emperador Enrique II estableció'l obispáu de Bamberg en 1007 como una sede exenta, esto ye, fora de la provincia eclesiástica arzobispal, y polo tanto'l so obispu yera responsable direutu ante'l Papa, presumiblemente como un mediu d'aumentar el control imperial en Baviera sobre les autoridaes relixosu y llaicu.
En distintos momentos el ducáu de Baviera foi gobernáu polos reis alemanes n'unión personal, o inclusive polos fíos del emperador, una tradición caltenida polos socesores salios d'Enrique. Esta dómina vio la puxanza de munches families aristocrátiques, como los Andechs o los Wittelsbach. En 1061 la emperatriz viuda Inés de Poitou enfeudó al conde saxón Otón de Nordheim. Con too y con eso, el so fíu'l rei Enrique IV de nuevu tomó'l ducáu sobre bases dudoses, lo qu'a la fin llevó a la rebelión saxona de 1073. Enrique confió Baviera a Güelfo, descendiente de la caña de margraves de Verona Casa d'Este y proxenitor de la dinastía güelfa, que, intermitentemente, gobernó'l ducáu mientres los siguientes 110 años. Namái col establecimientu d'un gobiernu güelfo como duques por Enrique IV a partir de 1070 hubo un resurdir de los duques bávaros. Esti periodu carauterizar pola querella de les invistidures ente l'emperador y el papa. Fortaleció'l gobiernu güelfo al traviés de la so alliniadura col papa.
Un conflictu cola dinastía suaba de los Hohenstaufen na eleición del rei llevó a la eleición de Conrado III como rei pero al fechu de que Baviera fora apurrida a los Babenberg en 1139. La rexón suaba foi mientres el reináu de los Staufer, en gran midida, campu. Adulces, Franconia convirtióse tamién nel centru del poder Staufer; llogró una posición dominante del obispu de Wurzburgu al traviés de la fundación de la diócesis de Bamberg.
Tolos condaos en Baviera fueron feudos del duque, como señor tribal del territoriu, una vegada más a diferencia de la situación nel ducáu de Saxonia. Jordan afirma que nun esiste nengún rexistru nel sieglu XII d'un conde en Baviera nomáu pola corona, anque ta claru que tuvo d'haber delles tierres de la corona en Baviera, pos l'emperador Federico I Barbarroja enfeudó a Enrique'l Lleón con numberosos feudos imperiales cuando-y instaló como duque de Baviera en 1156. Con ello l'emperador intentaba una reconciliación colos Güelfos, devolviedo la Marcha Orientalis al güelfo Enrique. El margrave d'Austria y duque Enrique II Jasomirgott que perdió asina Baviera, foi compensáu cola elevación de la Marca d'Austria a la categoría de ducáu independiente pol llamáu Privilegium Minus. La segregada Marcha Orientalis foi asina de la familia Babenberg, como un nuevu ducáu con privilexos especiales; sería'l nucleu de la posterior Austria (Ostarrichi).
Enrique'l Lleón fundó numberoses ciudaes, incluyida Múnich en 1158. Al traviés de la so fuerte posición como gobernante de los dos ducaos de Saxonia y Baviera, entró en conflictu con Federico Barbarroja. Col exiliu d'Enrique'l Lleón y la separación d'Estiria como un ducáu priváu en 1180, el ducáu raigañu nuevu de Baviera llegó al so fin.
Los Wittelsbach
thumb|180px|Blasón de los condes de Bogen, más tarde [[dinastía Wittelsbach]] En 1180, dempués de que l'emperador Federico I Barbarroja quitara a Enrique'l Lleón de los sos títulos ducales de Baviera y Saxonia, apurrió a Otón de Wittelsbach el corazón de Baviera. Los Wittelsbach gobernaríen Baviera hasta 1918, como duques, depués como eleutores y reis. Cuando Otón convertir en duque de Baviera, l'ayalga de los Wittelsbach yera bastante escasu. Foi aumentar significativamente nos años siguientes, por compra, matrimoniu, y heriedu. Les tierres de nueva adquisición nun s'apurríen yá en feudu, sinón que yeren alministraes por servidores. Tamién, poderoses families, como los condes de Andechs, sumieron mientres esti periodu. El fíu d'Otón, Luis de Wittelsbach recibió en feudu, en 1214, el condáu del Palatináu del Rin.
Puesto que nun había preferencia socesorios del primoxénitu na dinastía Wittelsbach, a diferencia de munchos gobiernos de la so dómina, en 1255 producióse una división de la tierra n'Alta Baviera col Palatináu y el Nordgau (con sede en Múnich) y Baxa Baviera (con sedes en Landshut y Burghausen). Entá güei estrémase ente alta y baxa Baviera (cf. Regierungsbezirke). Ratisbona, siempres residencia de los duques de Baviera nesa dómina, convertir nuna ciudá imperial llibre nel sieglu XIII.
A pesar de l'anovada división dempués d'un curtiu periodu de reunificación, Baviera algamó nueves cotes de poder con l'emperador Lluis IV, que foi'l primera Wittelsbach n'algamar esa dignidá, en 1328. Les recién ganaes árees de Brandeburgu (1323), Tirol (1342), les provincies holandeses Holanda, Zelandia y Frisia y l'Henao (1345) perdiéronse, sicasí, colos sos socesores. En 1369, el Tirol pasó, pol tratáu de Schärding, a los Habsburgu. Siguiólu Luxemburgu en 1373 y los condaos holandeses cayeron en manes de Borgoña en 1436. Pol Tratáu de Pavía (1329), l'emperador Luis estremó la propiedá del Palatináu, col Palatináu Renano, y lo que darréu se llamaría Alto Paltinado. Asina, la dignidá eleutoral pa la llinia posterior del Palatináu perdióse tamién. Cola reconocencia de les llendes de dominación pol duque bávaru nel añu 1275, Salzburgu de Baviera entró na so fase final. Cuando l'arzobispu de Salzburgu dictó regulaciones propies pal país en 1328, Salzburgu convirtióse, en gran midida, nun estáu independiente dientro del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu. thumb|Tierres bávares tres la partición de 1392 Nos sieglos XIV y XV, Alta y Baxa Baviera estremáronse delles vegaes. Dempués de la división de 1392, hubo cuatro Bavieras: Baviera-Straubing, Baviera-Landshut, Baviera-Ingolstadt y Baviera-Múnich. Estos duques de cutiu engardíen ente sigo. El duque Alberto IV de Bavaria-Múnich unificó Baviera en 1503 al traviés de la guerra y primogenitura. Sicasí, Kufstein, Kitzbühel y Rattenberg, originariamente bávaros, perder en favor de Tirol en 1504.
A pesar del decretu de 1506, el fíu mayor d'Alberto, Guillermu IV viose obligáu a compartir el poder en 1516 col so hermanu Lluis X, un alcuerdu que duró hasta la muerte de Luis en 1545. Guillermo siguió la política tradicional de los Wittelsbach d'oponese a los Habsburgu hasta qu'en 1534 fixo un tratáu en Linz con Fernandu I, el rei d'Hungría y Bohemia. Esti enllaz fortalecer en 1546, cuando l'emperador Carlos V llogró l'ayuda del duque mientres la guerra de la Lliga de Esmalcalda prometiéndo-y so ciertes circunstancies la socesión al tronu de Bohemia, y la dignidá eleutoral qu'esfrutaba'l conde palatín del Rin. Guillermo fixo tamién enforma nun periodu críticu p'asegurar que Baviera siguiera dientro de la ilesia católica. Les doctrines de la Reforma progresaren considerablemente nel ducáu cuando'l duque llogró amplios derechos sobre los obispaos y los monesterios del papa. Entós tomó midíes pa reprimir a los reformadores, munchos de los cualos fueron espulsaos; mientres, los xesuites, a quien convidara al ducáu en 1541, fixeron del Colexu xesuita de Ingolstadt, el so cuartel xeneral n'Alemaña. Guillermo, que la so muerte tuvo llugar en marzu de 1550, foi asocedíu pol so fíu Alberto V, que se casara con una fía de Fernandu I. Bien llueu nel so reináu Alberto fixo delles concesiones a los protestantes, qu'entá yeren fuertes en Baviera; pero alredor de 1563 camudó d'actitú, favoreció los decretos del concilio de Trento, y emburrió palantre la obra de la Contrarreforma. Como la educación pasó, adulces, a anos de los xesuites, el progresu del protestantismu viose paráu con eficacia en Baviera.
Maximiliano I atopó un ducáu fundíu nes deldes y llenu de desordes, pero diez años del so brengosu gobiernu producieron un claru cambéu. Les finances y el sistema xudicial reorganizáronse, fundóse una clase de funcionarios y milicia nacional, y dellos distritos menores llevar a l'autoridá del duque. La resultancia foi una unidá y un orde nel ducáu que dexaron a Guillermo tener un papel importante na Guerra de los Trenta Años; mientres los primeros años de la mesma tuvo tanto ésitu que pudo adquirir el Alto Palatináu y la dignidá eleutoral qu'esfrutara dende 1356 una caña maor de la familia Wittelsbach. El eleutoráu de Baviera entós taba formáu pola mayor parte de les modernes rexones d'Alta Baviera, Baxa Baviera y el Alto Palatináu.
Fuercies Armaes d'Armenia
Les Fuercies Armaes de la República d'Armenia tán formaes pol Exércitu Armeniu, la Fuercia Aérea Armenia, la Defensa Aérea Armenia y la Guardia de Frontera Armenia. Aniciar con parte de les tropes del exércitu de la ex Xunión Soviética y de les fuercies aparcaes na República Socialista Soviética d'Armenia (partes del Distritu Militar de la Trescaucasia). El comandante en xefe de les Fuercies Armaes ye'l presidente d'Armenia, anguaño Robert Kocharyan. El Ministeriu de Defensa ye l'encargáu de la so direición política, anguaño ye dirixíu por Mikael Harutyunyan, ente que'l mandu militar sigue tando en manes del Estáu Mayor Xeneral, encabezada pol xefe de personal, anguaño'l teniente xeneral Seyran Ohanyan. Armenia creó'l Ministeriu de Defensa'l 28 de xineru de 1992. Ministeriu de guardias de fronteres encargáu del patrullaje de les fronteres d'Armenia con Xeorxa y Azerbaixán, de la que les tropes ruses seguen xixilando les sos fronteres con Irán y Turquía. Dende 1992, Armenia ye miembru de la Organización del Tratáu de Seguridá Coleutiva, qu'actúa como otru elementu de disuasión a la intervención militar azerí de Nagorno-Karabaj. Tienen la so sede en Yereván, la capital, onde tán la mayoría de los funcionarios.
Primer Ministru d'Estonia
L'actividá del gobiernu ta dirixida pol primer ministru, que ye'l verdaderu xefe políticu del Estáu. Acordies cola constitución el so llabor principal ye la supervisión del llabor del gobiernu. La importancia del primer ministru y el so papel nel gobiernu y les rellaciones colos otros ministerios dependen en gran midida na posición qu'ocupa'l partíu que lidera'l primer ministru con rellación a los demás partíos de la coalición y la influyencia que tien dientro del so propiu partíu. La mayor autonomía llograr el primer ministru si gocia d'una fuerte autoridá dientro del so partíu y el gobiernu compónse namái de representantes d'esti partíu. De toes formes nes cuestiones cruciales la última pallabra tener el Riigikogu representante del poder llexislativu.
Fuercies Armaes d'Armenia
El tratáu sobro Fuercies Armaes Convencionales n'Europa (FACE) foi ratificáu pol Parllamentu armeniu en xunetu de 1992. El tratáu establez llendes ampliu sobro les principales categoríes d'equipu militar, como tanques, artillería, vehículos blindaos de combate, aviones de combate y helicópteros de combate, y prevese la destrucción d'armamentu percima d'eses llendes. Funcionarios armenios espresaron constantemente la so determinación de cumplir coles sos disposiciones y, poro, Armenia apurrió datos sobro les armes según lo dispuesto nel Tratáu FACE. A pesar d'ello, Armenia acusa a Azerbaixán d'esviar una gran parte de les sos fuercies militares a la rexón de Nagorno-Karabaj y, por tanto, refugar estes normes internacionales. Armenia nun ye un importante esportador d'armes convencionales, pero qu'emprestó sofitu, incluyíu material de guerra, a los armenios de Nagorno-Karabaj mientres la guerra de Nagorno-Karabaj.
El presupuestu pa les Fuercies Armaes Armenies ye de 80 millones de dólares aproximao, lo qu'implica'l 5% del PIB. Cuenta con un personal activo de 92.000 militares.
L'últimu conflictu importante nel que tuvieron qu'entrar n'aición foi na Guerra d'Altu Karabaj. Dempués de 7 años de llucha contra Azerbaixán, en 1995 roblóse l'altu'l fueu y les tropes armenies recuperaron el territoriu d'Altu Karabaj y el corredor de Lachin, qu'estremaba a Karabaj d'Armenia.
Descripción
En marzu de 1993, Armenia robló la Convención sobro les Armes Químiques Multillaterales, nel que se pidía la eliminación de les armes químiques. Armenia xuntar al Tratáu de Non Proliferación Nuclear como país que nun tener la bomba atómica en xunetu de 1993. Los EE. XX. y otros gobiernos occidentales esaminaron los esfuercios pa establecer midíes eficaces de control de les esportaciones de sistemes nucleares con Armenia, espresando'l so prestu cola plena cooperación d'Armenia. En 2004 Armenia unvió 46 soldaos de tropes de non combate a Iraq, qu'incluyó a espertos na eliminación de bombes, médicos y especialistes en tresporte.
Exércitu
En virtú del Tratáu d'adaptación sobro Fuercies Armaes Convencionales n'Europa en 2001, Armenia declaró 102 tanques modelu T-72, 72 obuses pesaos y 204 vehículu blindáu de combate (la mayoría d'ellos vehículu de combate d'infantería y vehículos de tresporte blindáu de personal). Con al respective de los equipos militares del Tratáu d'Armes Convencionales n'Europa nun s'aplica a Armenia la que tien hasta 700 vehículos blindaos. El so artillería entiende 225 pieces de 122 mm y de mayor calibre, incluyíos 50 llanzacohetes múltiples.
Dende la cayida de la Xunión Soviética, Armenia, al igual que'l so homólogu azerí, tuvo tratando de desenvolver entá más les sos fuercies armaes nun nivel profesional, bien entrenáu, y construcción de móviles militares.
La fuercia militar d'Armenia ta anguaño n'espansión, dempués d'haber apocayá aumentáu'l so presupuestu nun 10%. El so númberu de fuercies actives bazcuya nunos 60.000 soldaos, con una reserva adicional de 32.000, y una "reserva de la reserva" de 350.000 efectivos. Armenia ta dispuesta a movilizar a tolos homes d'edá aptos pa cargar armes entendida ente los 30 y los 32 años d'edá, cola preparación militar de la mayoría de les sos atopes que se centró nos posibles ataques d'Azerbaixán y Turquía.
Fuercia Aérea
La Fuercia Aérea Armenia depende de los 18 MiG-29 de la Base Aérea de Rusia en Yereván, la so flota mesma más pequeña, de 15 Su-25 aviones d'ataque en tierra, un solu MiG-25 de combate y dolce helicópteros armaos Mi-24 (d'un total de 35) pa la defensa del espaciu aereu armeniu. La Fuercia Aérea Armenia tamién tien dos aviones de carga Il-76 pal tresporte de soldaos y materiales.
Según Armenia Now, en setiembre de 2005, la Fuercia Aérea Armenia adquirió 10 aviones d'ataque terrestre Su-25 a Eslovaquia.
La defensa antiaérea Armenia componer d'una brigada de misiles antiaéreos y dos reximientos armaos con 100 complexos antiaéreos de diversos modelos y de cambeos, incluyíos SA-8, M79 Osa, Krug, S-75, S-125, Strela, Igla y S-300. Hai tamién 24 misiles balísticos Scud con ocho llanzadores. La fuercia numbérico envalorar n'alredor de 3.000 los militares, con planes para una mayor espansión.
Conflictu militar de Karabaj
Amás de les fuercies mentaes enantes, hai 20.000 soldaos de la defensa de Nagorno-Karabaj, una república Armenia non reconocida, que se dixebró d'Azerbaixán en 1991. Tán bien entrenaos y forníos colo último en teunoloxía informática militar. Según el gobiernu d'Azerbaixán, l'exércitu de Nagorno-Karabaj inclúi 316 tanques, 324 vehículos blindaos, 322 pieces d'artillería de calibres más de 122 mm, 44 llanzacohetes múltiples, y un nuevu sistema defensa antiaéreo. Nagorno Karabaj nun ye parte de les Tratáu de Fuercies Armaes Convencionales n'Europa y, por tanto, nun tán obligaos poles sos llimitaciones. Los detalles específicos sobro la fuercia militar de Karabaj y sobro les sos armes nun se conocen les cifres y, por tanto, namái tán percima de les estimaciones feches per Azerbaixán.
Rusia
Rusia tien una base militar n'Armenia, que ye la 102ª Base Militar de Rusia. Rusia tien unos 5.000 soldaos de tolos tipos n'Armenia, incluyendo 3.000 na base militar 102ª asitiada en Gyumri. En 1997, los dos países roblaron un ampliu tratáu d'amistá, la que se pide l'asistencia mutua en casu d'una amenaza militar a cualesquier de les partes y dexa a los guardias fronterizos rusos pa patrullar les fronteres d'Armenia con Turquía ya Irán. Hasta apocayá, a principios de 2005, na 102ª base militar había 74 tanques, 17 vehículos de combate d'infantería, 148 blindaos de tresporte de personal, 84 pieces d'artillería, 30 caces MiG-29 y delles bateríes de S-300 misiles antiaéreos. Nos postreros dieciocho meses, sicasí, una gran cantidá d'equipu militar foi treslladáu a la 102 ª base dende les bases militares ruses en Batumi y Ajalkalaki, Xeorxa. Rusia ye unu de los aliaos d'Armenia más cercanos y l'únicu país que tien una base militar aparcada nel país. Dende 1992, Armenia atopar nuna alianza militar con Rusia y otros 5 países ex-soviéticos llamada CSTO. Rusia tamién suministra armes a relativamente a los más baxos precios del mercáu internu rusu, como parte d'un alcuerdu de seguridá coleutiva dende xineru de 2004.
Formación militar
La instrucción militar d'oficiales ye otru ámbitu de la cooperación militar rusu-armenia. Nos primeros años de soberanía cuando Armenia escarecía d'un establecimientu d'enseñanza militar propiu, el oficiales del so exércitu fueron entrenaos en Rusia. Inclusive agora, cuando Armenia tien un colexu militar nel so propiu territoriu, el cuerpu d'oficiales armenios honra la tradición y capacitóse a los centros d'enseñanza militar de Rusia. Anguaño 600 soldaos armenios ta formándose en Rusia. N'Armenia, de 1997, la capacitación tuvo al cargu de la Brigada d'Instrucción Militar "Nel nome del mariscal Bagramyan".
La futura cooperación
Na primer xunta en 2005, el primer ministru Mijaíl Fradkov informó que fábriques ruses participaríen nel programa armeniu pa la modernización militar y que Rusia taba dispuesta a suministrar les pieces necesaries de repuestu y equipu. Yereván y Moscú tienen nuevos planes pa desenvolver venceyos más estrechos.
OTAN
Armenia participa n'Asociación pa la Paz de la OTAN (PeP) y el programa ta na OTAN organización denominada Conseyu de l'Asociación Euroatlántica (EAPC). Armenia atopar en procesu de implementación de los Planes d'Aición Individual de l'Asociación (IPAPs), que ye un programa pa los países que tienen la voluntá política y la capacidá d'afondar les sos rellaciones cola OTAN. L'exerciciu Cooperativu p'Ameyorar l'Esfuerciu'' (el primer en que Rusia tuvo representada) executar en territoriu armeniu en 2003.
Grecia
Grecia ye l'aliáu más cercanu d'Armenia na OTAN, y los dos trabayen conxuntamente en múltiples asuntos, poro, una serie d'oficiales armenios son entrenaos en Grecia cada añu, y l'ayuda militar, material y asistenciase emprestó a Armenia. En 2003, los dos países roblaron un alcuerdu de cooperación militar, en virtú de que Grecia s'amontará'l númberu de militares armenios entrenaos n'academies d'Atenes.
En febreru de 2003, Armenia unvió 34 miembros de paz a Kosovu, onde pasaron a formar parte del contingente griegu. Los funcionarios de Yereván dixeron los planes militares armenios d'aumentar considerablemente'l tamañu del so destacamentu de caltenimientu de la paz y cuntar cola asistencia griega.
Estaos Bálticos
Lituania foi l'intercambiu d'esperiencies y la prestación de consultes al Ministeriu de Defensa armeniu nel ámbitu de control democráticu de les fuercies armaes, militares y de defensa dende 2002. Empecipia en 2004, los oficiales armenios fueron convidaos a estudiar na Academia de Guerra de Lituania y l'Escuela de Defensa del Bálticu en Tartu, Estonia. Lituania cubre tolos gastos d'estudiu. A principios de 2007, dos oficiales d'Armenia, per primer vegada, tomaron parte en conducir internacionalmente un exerciciu Bálticu, Amber Hope, que se celebró en Lituania.
Estaos Xuníos
left|thumb|270px|[[BTR-80 Blindaos de tresporte de personal mientres el desfile'l 15º aniversariu de la independencia d'Armenia.]]
Los Estaos Xuníos nun dexaron d'aumentar la so influencia militar na rexón. A principios de 2003, el Pentágonu anunció dellos de los principales programes militares n'El Cáucasu. L'ayuda militar de Washington a Armenia en 2005 xubió a 5 millones de dólares, y n'abril de 2004, les dos partes roblaron un alcuerdu militar pa la cooperación téunica, que dellos analistes creen qu'implica l'usu d'aeródromos armenios pola Fuercia Aérea de los EE.XX. na Guerra contra'l terrorismu. A finales de 2004, Armenia esplegó una unidá de 46 soldaos, qu'incluyía una loxística, otra médica y de soldaos de sofitu a Iraq en sofitu de la coalición encabezada per Estaos Xuníos. Y en 2005, los Estaos Xuníos asignaron 7 millones de dólares pa modernizar les comunicaciones militares de les Fuercies Armaes d'Armenia.
Operaciones de paz
Anguaño Armenia participa n'operaciones de caltenimientu de la paz en Kosovu. Tamién hai argumentos nel senu del Gobiernu pa unviar soldaos a El Líbanu pal caltenimientu de la paz yá que hai gran númberu d'armenios que viven ellí.
Kosovo
Armenia ingresó nel caltenimientu de la paz en Kosovo en 2004. Los cascos azules" armenios sirven nel batallón griegu. Hai 34 soldaos armenios qu'actúen en Kosovo. El correspondiente memorando foi robláu'l 3 de setiembre de 2003 en Yereván y ratificáu pol Parllamentu d'Armenia'l 13 d'avientu de 2003. El 6º vez de caltenimientu de la paz para Kosovo partió'l 14 de payares de 2006.
Iraq
Tres el fin de la invasión d'Iraq, Armenia esplegó una unidá de 46 miembros de paz so mandu. Los miembros pal mantenimeinto de la paz teníen la so base en Kut, a 62 quilómetros de Bagdad. El 23 de xunetu de 2006 la cuarta vez de caltenimientu de la paz Armenia partió pa Iraq. L'últimu cambéu de personal incluyó 3 comandantes, 2 oficiales médicos, 10 inxenieros de combate y 31 conductores. En marzu de 2007, produxérase un mancáu armeniu y nun hubo víctimes. El gobiernu armeniu amplió la presencia de pequeñes tropes n'Iraq per un añu, de finales de 2005 a 2006.
Gabriel Damon
Gabriel Damon ye un actor d'Estaos Xuníos.
Biografía
Tuvo espuestu a les artes escéniques yá dende los 3 años d'edá, cuando los sos padres y la so familia camudar a Los Angeles, California. Dempués de faer más de 100 comerciales, el so primer papel foi na serie de televisión Llamar A La Gloria en 1984. Espresó la so voz al personaxe Littlefoot el Apatosaurus na primer película En Busca Del Valle Del Tiempu, y al Pequeñu Nemo na película Pequeñu Nemo: Aventures en Slumberland. Él tamién apaeció como Hob en RoboCop 2. A los 16 años, trabayara en papeles xunto a dellos actores de sonadía como Mel Gibson, Michelle Pfeiffer, Mickey Rooney, y Christian Bale. Tamién fixo apaiciones especiales en programes populares como ER, Star Trek: La Próxima Xeneración y Vixilantes De La Sablera. Amás d'actuar, Damon tamién trabaya como productor. Él ganó una gran base de fans dempués del so papel como Spot Conlon en Peada. Pola so actividá artística Damon consiguió una prestixosa conocencia artística como la candidatura a los premios.
Tamién apaeció como estrella convidada en series de televisión tales como Superman o ¿Quién Ye El Xefe?.
Lucas Severino
Lucas Severino ye un ex-futbolista brasilanu.
Woustviller
Woustviller ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Verclause
Verclause ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Sionismu
thumb|[[Theodor Herzl, padre del sionismu políticu.]]
El sionismu ye un movimientu políticu internacional que propunxo dende los sos entamos el reestablecimientu d'una patria segura pal pueblu xudíu na Tierra d'Israel («Eretz Israel). Dichu movimientu foi'l promotor y responsable en gran midida de la fundación del Estáu d'Israel.
Anque los sos oríxenes son anteriores, el movimientu políticu llaicu actual foi establecíu oficialmente pol periodista austro-húngaru d'orixe xudíu Theodor Herzl a fines del sieglu XIX. El movimientu tien como oxetivu fomentar la migración xudía a la Tierra Prometida y foi esitosu na fundación del Estáu d'Israel en 1948, siendo anguaño l'únicu Estáu xudíu del mundu. El sionismu constitúi una caña del fenómenu más ampliu del nacionalismu moderno. Descritu como un "nacionalismu na diáspora", el sionismu se autodefine como un movimientu de lliberación nacional, A national liberation movement:
Terminoloxía
El términu sionismu deriva de la pallabra Sion (del, unu de los nomes bíblicos de Xerusalén). Esti nome refierse primeramente al Monte Sion, un monte cerca de Xerusalén, y a la fortaleza de Sion nella. Más tarde, mientres el reináu del Rey David, el términu "Sion" convertir nuna sinécdoque pa referise a tola ciudá de Xerusalén y a la Tierra d'Israel. En munchos versículos bíblicos, los israelites fueron llamaos el pueblu, fíos o fíes de Sion.
"Sionismu" foi acuñáu como términu pol editor austriacu d'orixe xudíu Nathan Birnbaum, fundador del movimientu estudiantil xudíu Kadima, nel so diariu Selbstemanzipation (Autoemancipación) en 1890. Según los historiadores Walter Laqueur, Howard Sachar y Jack Fischel, ente otros, la etiqueta de "sionista" tamién s'usa como un eufemismu pa los xudíos, polo xeneral, por apologistas del antisemitismu. Misuse of the term "Zionism":
Historia
Dende'l sieglu I d. C. los xudíos vivieron nel exiliu, magar hubo una presencia constante de xudíos na Tierra d'Israel («Eretz Israel»). Acordies con el xudaísmu y la Biblia, la Tierra d'Israel o Sion ye la Tierra Prometida por Dios pa los xudíos. Tres la rebelión de Bar Kojba (132–135), los xudíos fueron espulsaos de la Tierra d'Israel formando la Diáspora xudía. Mientres sieglos esistió ente los xudíos de la Diáspora una gran señardá d'orixe relixosu de retornar a la patria histórica del pueblu xudíu –«l'añu próximu, en Xerusalén...»– que, a mediaos del sieglu XIX, empezó a secularizarse al entrar en contautu coles grandes corrientes ideolóxiques europees de la dómina (lliberalismu, socialismu, nacionalismu).
La nacencia del sionismu ta amestáu a la eclosión de los nacionalismos nel sieglu XIX européu, que tuvieron como bandera común la idea «un pueblu, un Estáu» y que ta nel orixe del conceutu d'Estáu-nación. Al calor d'esa idea formáronse distintos Estaos europeos, surdíos del esmembramientu de los imperios o bien al traviés de la unificación d'Estaos con similar cultura y llingua (como Italia y Alemaña). Paralelamente a esi desenvolvimientu nacionalista, travesándolo en munches ocasiones, desenvolvióse'l modernu antisemitismu.
El sionismu sostenía que los xudíos yeren primordialmente un grupu nacional (como los polacos o'l alemanes) y non un grupu relixosu (como los musulmanes o los católicos) y que, como tal, tenía derechu a crear el so propiu Estáu nel so territoriu históricu. La formulación clásica de la idea ye la que fizo Theodor Herzl na so opúsculo Der Judenstaat (L'Estáu Xudíu, publicáu en Berlín y Viena en 1896), que tien como precedentes doctrinales la obra de Moses Hess Roma y Xerusalén (1860) y la del médicu xudíu rusu Leo Pinsker Autoemancipación (1882), que contién yá la conseña «Ayudar, que Dios va ayudavos». El sionismu púnxose como oxetivu primariu la creación d'un Estáu xudíu modernu, considerando que con ello devolvía al pueblu xudíu'l so estatus de nación y pondría fin a dos milenios de vida nel exilio. Ante les grandes dificultaes a les que s'enfrentaron los xudíos pa establecese na antigua Tierra d'Israel, embaraxáronse delles alternatives temporales, ensin intención d'establecer un Estáu nacional, solo como abellugo ante la fola de pogromos y persecuciones na Rusia zarista, como l'Arxentina — na que se crearon numberoses colonies d'inmigrantes xudíos europeos—, y entá nuna porción del África Oriental Británica (el conocíu como Plan Uganda), ufiertada pol gobiernu de Londres; éstes fueron estudiaes (el mesmu Herzl estudia na so obra les ventayes comparatives d'Arxentina y Palestina) y finalmente refugaes pola dirigencia sionista, y prefirióse l'establecimientu del futuru Estáu en Palestina, una rexón en manes del Imperiu Turcu y que nun se correspondía a nenguna división alministrativa, polo que les sos llendes nun taben establecíos. En paralelu a estes idees, fuéronse produciendo socesives folaes migratories (llamaes Aliyá) de munchos mozos obreros y estudiantes, qu'escapaben na so mayoría del antisemita ambiente ruso y dispuestos a llevantar l'antigua patria xudía basándose en dos exes: el trabayu agrícola y la resurrección de la llingua hebrea, que dexó de falase alredor del sieglu I e.C., anque siguió utilizándose na lliteratura y, sobremanera, na lliturxa y con propósitos académicos.
La inmigración xudía a Eretz Israel empecipiar en 1882. La denomada Primer Aliyá vio la llegada d'alredor de 35.000 xudíos nel términu d'unos venti años. La mayoría de los inmigrantes veníen de Rusia, onde l'antisemitismu yera rampante. Ellos fundaron una serie d'asentamientos agrícoles col sofitu financieru de filántropos xudíos de la Europa occidental. La Segunda Aliyá empezó en 1904. Otres Aliyot, cada vez con más inmigrantes, asoceder ente los dos guerres mundiales, impulsaes na década de 1930 pola persecución nazi. Anguaño siguen llegando inmigrantes a Israel, nos últimos años especialmente dende l'antigua Xunión Soviética.
La Declaración Balfour de 1917 sofitó la creación d'una Patria Xudía nel Mandatu Británicu de Palestina. En 1922, la Sociedá de Naciones fixo so la declaración formulada nel mandatu que dio a Gran Bretaña:
A lo llargo del sieglu XX el sionismu foi ganando adeptos gradualmente, y dempués del Holocaustu tresformar nel movimientu predominante dientro del mundu xudíu. Per otra parte, l'apaición d'un proyeutu de nación territorializada primeramente similar, puestu en marcha dende 1928 pol réxime soviéticu, la República Autónoma Hebrea, qu'aportó en fracasu a mediaos de la década de 1930, resultó nun presentar el suficiente curiosu como pa provocar una emigración masiva o estable.
El proyeutu d'un nuevu Israel en Palestina fructificó por dellos factores:
Oxetivos
Los oxetivos del sionismu fueron puestos en práutica pola Organización Sionista Mundial (órganu políticu del Movimientu Sionista), fundada en 1897 en Basilea por Theodor Herzl, consideráu'l padre del sionismu polo xeneral y de la caña política en particular (otres cañes son: el sionismu socialista, el sionismu revisionista, el sionismu relixosu, etc.).
El sionismu conxuga dos elementos: independencia y soberanía, per un sitiu, y la centralidad d'Israel na identidá xudía, pol otru. Los oxetivos del movimientu sionista tán delineados nel Programa de Xerusalén, que la so última versión, del 2004, diz:
Los oxetivos del sionismu son:
Tipos de sionismu
Al traviés de los años una variedá d'escueles de pensamientu evolucionó con distintes escueles que predominaron en distintos momentos. Amás los sionistes veníen de una amplia variedá d'oríxenes y, n'ocasiones, distintos grupos nacionales -como xudíos rusos, alemanes, polacos, británicos o estauxunidenses- exercieron gran influencia.
El sionismu tien delles ideoloxíes y dalgunes d'elles güei conformen partíos políticos nel Estáu d'Israel:
Sionismu socialista
Alredor de 1900 el principal rival pal sionismu ente los mozos xudíos na Europa oriental foi'l Movimientu Socialista. Munchos xudíos fueron abandonando'l xudaísmu en favor del comunismu o en sofitu al Bundismo, un movimientu xudíu socialista que pidía l'autonomía xudía na Europa oriental y que'l yidis sía promovíu como llingua oficial xudía.
Munchos sionistes socialistes yeren orixinarios de Rusia. Tres sieglos de ser primíos por sociedaes antisemites, los xudíos fueren amenorgaos a la obediencia, vulnerables, con desesperada esistencia na que se-yos convidaba a siguir l'antisemitismu. Sosteníen que los xudíos podíen escapar de la so situación convirtiéndose en llabradores, trabayadores y soldaos del so propiu país. La mayoría de los socialistes refugar a perpetuar la relixón como una "mentalidá de la diáspora" ente'l pueblu xudíu y establecieron les comuñes rurales n'Israel llamaes "kibutz" (kibutzim en plural). Los principales teóricos del sionismu socialista inclúin a Moisés Hess, Nahum Syrkin, Dov Ber Borojov y Aarón David Gordon, y ente les figures destacaes del movimientu cúntense David Ben-Gurión y Berl Katznelson.
La mayoría de los sionistes socialistes consideraron el yidis como la llingua del exiliu, adoptando'l hebréu como llingua común ente los xudíos n'Israel. El socialismu y el sionismu llaborista yeren ardientemente secularistas con munchos sionistes ateos que s'oponíen a la relixón. Arriendes d'ello, el movimientu de cutiu tenía una rellación antagónica col xudaísmu ortodoxu.
El sionismu socialista buscaba establecer un Estáu Xudíu nel que considerara al xudaísmu como una nacionalidá, y que les bases del Estáu tuvieren identificaes col socialismu, esto ye, el trabayu comunal. Tuvieron gran fuercia dende la Segunda Aliyá, anguaño conformen el partíu Avodá o Partíu Llaborista.
El sionismu socialista convertir na fuercia dominante na vida político y económico del Yishuv mientres el Mandatu Británicu - en parte de resultes del so papel na organización de la vida económica xudía al traviés de la Histadrut - y foi la ideoloxía dominante de la clase política n'Israel hasta les eleiciones de 1977, cuando'l partíu Avodá foi derrotáu.
Fundamental na espansión del sionismu socialista foi'l llabor de movimientos xuveniles na Diáspora, qu'educaron a la mocedá xudía nos valores del movimientu, capacitándolos tamién pa la so futura vida en kibutzim n'Israel. Dalgunos d'estos movimientos siguen esistiendo hasta'l día de güei, como Hashomer Hatzair y Habonim Dror.
Sionismu revisionista
El Sionismu revisionista foi un grupu fundao y empobinao por Zeev Jabotinsky. Mientres el Mandatu Británicu primió a Gran Bretaña pa dexar la inmigración xudía en masa y pa la formación d'un exércitu xudíu nel Mandatu.
El revisionismu foi bien popular en Polonia pero escarecía del sofitu necesariu dende la Tierra d'Israel. En 1935 la esquierda del revisionismu y l'Organización Sionista formaron una alternativa, la Nueva Organización Sionista. Reincorporar a la Organización Sionista Mundial en 1946.
El Sionismu revisionista cree nel asentamientu de la tierra y opónse al Sionismu socialista. Los revisionistes busquen caltener el tradicionalismu xudíu firme, como arguyu de la nación. Sofiten mayormente la idea de volver a les llendes geografícos del Estáu xudíu de l'antigüedá. Anguaño ta representáu pol Partíu Likud, que ye'l partíu más fuerte d'Israel siendo etiquetáu como la derecha israelina.
Sionismu xeneral
Sionismu xeneral foi primeramente'l términu emplegáu polos miembros de la Organización Sionista Mundial que nun se xunieron a una facción determinada o dalgún partíu específicu, perteneciendo solamente a les organizaciones sionistes de los sos respeutivos países. A midida que trescurrieron los años, los sionistes xenerales tamién crearon instituciones ideolóxiques y formaron la Organización de Sionistes Xenerales, establecida en 1922 como'l partíu de centru del movimientu sionista. Los preceptos de los sionistes xenerales incluyíen un sionismu al estilu de Basilea, exentu d'allugamientos ideolóxicos, esto ye, con primacía del sionismu sobre cualquier interés clasista, partidista o personal.
Otres variantes
El so máximu esponente foi Theodor Herzl, y proponía l'establecimientu d'un Estáu xudíu soberanu ya independiente por aciu métodos diplomáticos y políticos. Consideraba que, por que surdiera un posible Estáu xudíu, yera más importante llegar a un alcuerdu primordial coles potencies mundiales pa legitimar xurídica y internacionalmente la esistencia del mesmu, polo que de primeres se debíen realizar aiciones nel campu político por que trunfara la empresa sionista.