cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lucho Herrera
1988
Depués d'eslleise la dupla trunfadora con Fabio Parra, que pasó al Kelme, Luis Herrera ganó per última vegada la Vuelta a Colombia. A nivel européu ganó con sobraos méritos la Dauphiné Libéré, onde tamién foi segundu nel monte. Esi títulu, reeditar en 1991. Nesa ocasión tamién ganó les modalidaes de la regularidá, combinada y combatividad. Tamién terminó sestu nel Tour de Francia a 14 minutos y 36 segundos del ganador Pedro Delgado.
1989
Participó nel Giro d'Italia, ganando 2 etapes, la 13ª, ente Padua y Tre Cime di Lavaredo y la 18ª, ente Mendrisio y Monte Arrogante y ganando'l monte con 70 puntos. Ocupó'l caxellu 18.
1991
Na Vuelta a España d'esi añu, volvió ganar la etapa a los Llagos de Cuadonga, que yá ganara en 1987, asegurándose'l títulu del monte.
1992
Foi campeón de la Vuelta a Aragón aventayando a Miguel Indurain, 4ᵘ na xeneral, por 20 segundos. Tamién foi 8ᵘ nel Giro d'Italia.
Equipos
1988 : Café de Colombia ** 1989 : Café de Colombia - Mavic 1991 : Ryalcao - Mazana Postobón
Epinecrophylla haematonota
Epinecrophylla haematonota, tamién denomináu hormiguerito de llombu ablondu  (en Perú) o choquinha-de-gargüelu-carijó (en portugués, en Brasil), ye una especie d'ave paseriforme perteneciente al xéneru Epinecrophylla qu'integra la familia Thamnophilidae. Ye nativu de la cuenca amazónica n'América del Sur.
Kota Fujimoto
Kota Fujimoto (藤本 康太; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Epinecrophylla haematonota
Distribución y hábitat
Distribuyir pol este de Perú al sur de los ríos Napo y Amazones(Loreto hasta Madre de Dios) y oeste de Brasil (estremu suroeste d'Amazones y Acre). Habita nel sotobosque de montes húmedos tropicales, principamente de tierra firme, embaxo de los 500 m d'altitú.
Descripción orixinal
La especie Y. haematonota describióse per primer vegada pol ornitólogu británicu Philip Lutley Sclater en 1857 sol nome científicu Formicivora haematonota; llocalidá tipo «Chamicuros, Loreto, Perú».
Taxonomía
Diversos autores suxurieron que'l xéneru Myrmotherula nun yera monofiléticu, unu de los grupos que fueron identificaos como distintu del Myrmotherula verdaderu foi'l grupu de gargüelu puntiáu o haematonota, que los sos miembros comparten similaridades de plumaxe, de vezos d'alimentación y de vocalizacion. Finalmente, analís filoxenéticos de la familia conducíos por Isler et al. (2006), incluyendo 6 especies del grupu haematonota y más 12 de Myrmotherula, atoparon que los dos grupos nun taben hermanaos. P'aquel grupu describióse'l xéneru Epinecrophylla. La separación nel nuevu xéneru foi aprobada pola Propuesta N° 275 al South American Classification Committee (SACC) en mayu de 2007.
Subespecies
La separación de los enantes subespecies Epinecrophylla pyrrhonota y Epinecrophylla amazonica de Y. haematonota propuesta nel estudiu de Whitney et al. 2013 con base n'analís de filoxenia molecular, morfoloxía y vocalización, atopa consensu, pero ta con aprobación pendiente na Parte A de la Propuesta N° 589 al SACC. El Congresu Ornitolóxicu Internacional (IOC Versión 5.1, 2015) llista dambes como especies plenes, mientres Clements Checklist 6.9 les mantiente como les subespecies Y. haematonota pyrrhonota y Y. haematonota amazonica.
Marcilly-sur-Seine
Marcilly-sur-Seine ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Pokémon Ultra Sun & Ultra Moon
Pokémon Ultrasol y Ultraluna (n'inglés: Pokémon Ultra Sun & Ultra Moon), conocíos en Xapón como Pocket Monsters Ultra Sun & Ultra Moon (ポケットモンスター ウルトラサン & ウルトラムーン), son videoxuegos disponibles pa les consoles de la familia Nintendo 3DS, que fueron llanzaos de forma mundial el 17 de payares de 2017. Fueron anunciaos nel Pokémon Direct del día 6 de xunu de 2017. Trátase de la continuación de la 7ª xeneración de la saga Pokémon, que foi empecipiada en Pokémon Sun and Moon.
Son versiones cimeres de la 7ª xeneración como Pokémon Mariellu, Pokémon Cristal, Pokémon Esmeralda y Pokémon Platinum, nesti casu de los videoxuegos de Pokémon Sun and Moon. Cunten con una historia con cambeos sobre la base de Sun and Moon, nuevos Pokémon y llugares nunca vistos nes anteriores ediciones, Game Freak denominó estes ediciones como revisiones de Sun and Moon con un Ultra camudo.
Pokémon Ultrasol y Ultraluna fueron los últimos videoxuegos de la saga principal pa la familia de consoles Nintendo 3DS, el siguiente xuegu de la saga principal ta siendo desenvueltu pa la nueva consola de Nintendo, Nintendo Switch. Trátase de Pokémon Let's Go, Pikachu! y Let's Go, Eevee!.
Novedaes
Nel Pokémon Direct del 6 de xunu de 2017 confirmóse que ye una historia alternativa na mesma rexón que los anteriores xuegos. Darréu demostróse al llanzar un nuevu mapa de la rexón Alola el 18 d'agostu de 2017. La trama va xirar en redol a los llexendarios. El 15 de xunu de 2017, la web xaponesa de la película 20 del anime diz que va haber una nueva forma de Pikachu con gorra de Ash, concretamente la d'esta película. va recibise cada vez que vaya daquién a ver esta película. En Xapón recibir con una tarxeta del xuegu de arcade Pokémon Ga-Olé, ente que n'Occidente, va recibir con una carta de Pokémon Trading Card Game. Al traviés d'un programa de TV xaponés, el 6 d'agostu de 2017 revelóse tamién una nueva forma de la evolución de Rockruff, llamada Lycanroc Crepuscular, que podrá llograse al traviés d'eventu dende'l día de llanzamientu. Tamién dixeron qu'esa forma tener Ash Ketchum nel anime.
El 18 d'agostu de 2017 revelaron dende GameInformer un nueva manera pa faete semeyes colos tos Pokémon faciendo poses de movimientos Z dende un sitiu llamáu Fotoclub de Alola, un nuevu movimientu Z esclusivu de Kommo-o dende'l Pokémon World Championship de 2017 y el xuguete de la Superpulsera Z publicáu por Takara Tomy. El 5 d'ochobre de 2017 revelóse un nuevu tráiler nel que son revelaes novedaes na historia del xuegu: la posibilidá de viaxar al traviés del ultra-estragal con Solgaleo y Lunala y visitar les distintes dimensiones de tolos ultraentes, una nueva ciudá, Ultrópolis, a la que Necrozma robó la lluz, una nueva organización llamada la Unidá Ultra y un nuevu ultraente, XE Mafosu.
Receición
Pokémon Ultrasol y Ultraluna tuvieron una bien prestosa receición crítica de forma mundial, dambos xuegos recibieron na so mayoría notes sobresalientes. Les notes falen d'una versión más completa y perfecta del que yá aclamaben como "el meyor xuegu de la saga Pokémon". Eurogamer encamienta los xuegos y afirma que «Si Ultrasol y Ultraluna fueren el final de Pokémon, seríen un zarru más que dignu», destacando tamién el so aumentu de dificultá, calificándolo como'l xuegu más difícil de la saga ''«esti xuegu tien una dificultá considerablemente alzada en comparanza a la de los sos predecesores. Ye más difícil que Sun and Moon, ya infinitamente más complicáu que cualesquier de les entregues previes a estes»''. IGN calificar como increíble, el xuegu más completu de Pokémon en Nintendo 3DS. GameSpot fala, sicasí, d'agregos na historia que compliquen demasiáu la orixinal, d'un empiezu lentu y de pocos cambeos na trama con al respective de los xuegos orixinales hasta averase final d'esta, anque tamién fala de prestoses novedaes y xiros na trama que nos sosprenderán. Les crítiques, polo xeneral, fueron bien bones pa una versión cimera d'un xuegu de Pokémon, falando d'un xuegu que se constrúi sobre les bases d'otru xuego que yá de por sí ye bien bonu.
Ventes
Trátase de les ediciones cimeres d'un xuegu de la saga que más copies vendieron en Xapón, con más de 1 millón de ventes en tan solo 2 díes. Amás, dambos xuegos debutaron nos primeros puestos de les llistes selmanales de ventes en Reinu Uníu. En xineru de 2018, los xuegos yá vendieren más de 2 millones de copies namái en Xapón. La resultancia de les ventes de dambos xuegos foi mayor que lo que tuvieron otres reediciones de la saga, como Pokémon Platinum o Pokémon Esmeralda. Nes resultancies financieres d'avientu de 2017, Nintendo reveló que los xuegos habíen veníu más de 7.17 millones de copies en tol mundu en menos de dos meses. Siendo un verdaderu ésitu en ventes, considerando que se trata d'una edición cimera d'un xuegu de la saga.
Xudeoárabe
Xudeoárabe ye'l nome xenéricu que se-y da a los dialeutos árabes utilizaos polos xudíos que viven o vivieron nos países arabófonos, pa comunicase ente si.
Evolución histórica
Los primeros testimonios escritos del usu del árabe polos xudíos, con carauterístiques específiques, daten del sieglu IX, y lleguen hasta los nuesos díes, nun ámbitu casi tan ampliu como'l mundu árabe. Por tanto, esisten componentes diacrónicos y sincrónicos a la d'establecer les distintes variedaes de xudeoárabe.
Los periodos históricos en que s'estrema'l xudeoárabe son:
Rallus aquaticus
La ye una especie d'ave gruiforme de la familia Rallidae mesma de los carrizales y cañaverales d'Eurasia y el norte d'África. Les sos poblaciones septentrional y oriental son migratories, pero les que viven nes zones más templaes son sedentaries. Los adultos miden ente 23 y 28 cm de llargu, y como otros rállidos tienen el cuerpu esplanáu lateralmente pa pasar más fácilmente ente los cañaverales onde viven. El plumaxe de les sos partes cimeros ye de tonos pardos con veteado escuru, y les sos partes inferiores son principalmente de color gris azuláu, con llistáu blancu y negru nos lladrales y baxu banduyu. Tienen un picu llargo y acoloratao, llargos deos y la cola curtia. El neñones tienen les partes inferiores anteadas y los pitucos son negros. Enantes clasificábase al rascón asiáticu (R. indicus) como una subespecie de rascón común pero agora considérense especies separaes.
El rascón européu vive en güelgues con vexetación palustre alta y trupa, onde s'alimenta principalmente de pequeños animales. Son aves territoriales inclusive fora de la dómina de cría.
Description
thumb|left|Exemplar cautivu de R. a. aquaticus. thumb|left|Detalle de la cabeza. Los adultos de la subespecie nominal miden ente 23–28 cm de llargu y tienen un valumbu alar de 38–45 cm. Los machos xeneralmente pesen ente 114–164 g y les femes son llixeramente menores con un pesu de 92–107 g. Los sos partes cimeros, dende la frente a lo cabero, son de color pardu oliváceo con veteado negru, especialmente nos costazos. Los llaterales de la cabeza y les sos partes inferiores hasta la parte cimera del banduyu son de color gris azuláu, salvo'l lorum que ye coritu, y los llaterales parduzos del pechu. Los sos lladrales y baxu banduyu tán llistaos en blancu y negru, y la zona infracaudal ye blanca con delles estríes escures. El so llargu picu y rectu picu y l'iris de los sos güeyos son coloraos, y les sos pates son parduces. Dambos sexos son d'aspeutu similar, anque les femes son daqué menores y el so picu ye más estrechu, polo que nun ye fácil estremalos poles sos dimensiones. Los xuveniles tienen el pileu coritu y el cazu y gargüelu blanques. Los sos partes inferiores son anteadas o ablancazaes con llistáu más escuru, y los sos lladrales tienen llistáu pardu y crema, en llugar de blancu y negru. La so zona infracaudal tamién ye anteada, y la coloración de los sos güeyos, picu y pates ye menos intensa que nos adultos. Los pitucos son dafechu negros salvu'l picu que ye casi tou blancu. Tres la dómina de cría los rascones tienen una muda completa del plumaxe, y quédense ensin capacidá pa volar unos trés selmanes. Los adultos pueden ser identificaos individualmente poles marques de la so zona infracaudal, que son úniques en cada ave. Los machos adultos tienen les estríes d'esta zona d'un negru más intensu. Suxurióse qu'estos llurdios escuros so la cola de la especie ye una situación entemedia ente les funciones de señalización del blancu puru que tienen especies les especies gregaries o d'agües abiertes gallineta común, y la necesidá d'evitar ser tan llamativu.
El rascón européu puede estremase rápido del restu de rállidas palustres pel so llargu picu coloráu y la so zona infracaudal blanca. El so picu ye un pocu más llargu que'l restu resto de la so cabeza (55–58% del total) y anque rectu ta llixeramente curvado escontra baxo. El rascón rufigrís del Asia tropical ye un tanto similar pero tien el picu más robezu, el pileu castañu acoloratáu y les partes cimeres y lladrales chiscaos de llixos blancos. Los xuveniles y los rascones espenaos pola muda pueden amosar la parte infracaudal color crema como la pituca pintoja, pero esta especie tamién ta cubierta de llixos blancos y tien el picu muncho más curtiu y amarellentáu. L'área de distribución del rascón común namái asolapa mínimamente (al sur de China y norte de Myanmar) con otra especie del xéneru Rallus, el rascón asiáticu, del que s'estrema principalmente pola coloración parduza de les partes inferiores y la marcada llista ocular d'esti postreru. El rascón cafre ye más grande, tien les partes cimeres más escures y ensin veteado y les sos pates son d'un colloráu más intensu. Amás los rascones europeos divagantes pueden estremase de los sos parientes americanos pola ausencia de tonalidaes castañes o acolorataes nes sos nales plegaes.
Soníos
thumb|Los rascones emiten llamaes principalmente en dómina de cría. El rascón européu ye una especie ruidosa qu'emite gurníos y berru tol añu. La so llamada carauterística consiste nuna serie de gurníos siguíos d'un berru agudo y terminao con más urniaos. Usar como reclamu territorial, llamada d'alarma ya invitación. Los miembros d'una pareya pueden emitila alternativamente, siendo la del machu más baxa y lenta que la de la so pareya. El cantar de cortexu, producíu por dambos sexos, consiste nun tyick-tyick-tyick con frecuencia termináu nun garllo de la fema. El machu puede cantar en solitariu mientres hores. La so llamada mientres el vuelu ye un xiblíu aspru. Amás tienen otres vocalizaciones como los chirridos altos y repitíos del machu cuando-y enseña'l sitiu de anidamiento a la fema, o'l ronroneo que dan dambos proxenitores a los sos pitucos. Los rascones son más ruidosos cuando establecen un territoriu y de primeres de la dómina de cría, cuando les llamaes pueden siguir inclusive pela nueche. Los pitucos de primeres pian sele, pero llueu desenvuelven un reclamu pa pidir de tipu tyk-tyk-trik.
Afayóse intentando atrapar carriceros comunes pa estudialos por aciu reproducciones pela nueche del so cantar grabáu que tamién allegaben rascones y otres aves acuátiques, anque se fixera en hábitats desfavorables, lo qu'indicaba que los rascones y otres aves migratories nocherniegues identifiquen los cantares del carricero col hábitat pantanosu onde de normal s'atopa.
Taxonomía y etimoloxía
El rascón européu ye la especie tipu del xéneru Rallus y la familia Rallidae, una familia d'aves acuátiques y semiacuátiques de tamañu mediu, anque pequeñes en comparanza col restu de Gruiformes, de pescuezu más curtiu que'l de les grúes, cola curtia, pates robustes con deos llargos y plumaxes discretos. La familia arrexunta unes 150 especies d'aves. La mayoría d'elles, y les formes más arcaiques, atopar nel Vieyu mundu, lo qu'indica qu'ellí ta'l so orixe. Otra manera, el xéneru Rallus surdió n'América. Los trés miembros del Vieyu mundu: el rascón européu, el rascón cafre y el malgax, tán llueu emparentaos y formen una superespecie, por haber evolucionáu a partir d'un únicu ancestru proveniente d'una invasión americana al traviés del Atlánticu. Les pruebes xenétiques indiquen el rascón européu ye'l miembru del so xéneru más llueu emparentáu colos rascones del xéneru Gallirallus del pacíficu, y ye una forma basal del grupu. Los miembros de Rallus carauterizar por tener picos llargos y coloríos ensin los carauterísticos escudos fronteros de la mayoría de los rállidos y ser de vezos palustres.
El rascón común foi descritu científicamente por Carlos Linneo en 1758 na décima edición de la so obra Systema naturae, col so nome científicu actual, Rallus aquaticus. La etimoloxía del so nome científicu ye simple: Rallus en llatín significa «rascón», y aquaticus significa «acuáticu». thumb|R. a. korejewi Reconócense trés subespecies de rascón común:
Distribución y hábitat
thumb|Los [[Phragmites|carrizales son l'hábitat preferíu de los rascones.]] El rascón européu críen pol Holartico templáu, distribuyíu discontinuamente dende Europa occidental y el norte d'África, hasta l'oeste de China y Arabia. La so distribución asiática ta pocu estudiada.
La población d'Islandia de rascón común, R. a. hibernans, escastóse alredor de 1965, como resultáu de la perda d'hábitat pola desecación de güelgues y la depredación sufierta per parte del visón americanu introducíu na isla. Antes de la so estinción parte d'esta población de rascones isleños quedábase tol añu n'Islandia, dependiente de los manantiales volcánicos calientes nos meses más fríos, pero otra pel hibiernu atopábase nes islles Feroe ya Irlanda, pasando poles Hébrides Esteriores, lo qu'indicaba qu'esta subespecie yera parcialmente migratoria.
La subespecie nominal, R. a. aquaticus, ye sedentariu nes zones de clima más nidiu del sur y oeste del so área de distribución, pero migra al sur nes zones onde los iviernos son más duros. Pasen l'iviernu tantu na so zona de cría más meridional, como en más al sur nel norte d'África, Oriente mediu y la zona del Mar Caspiu. El cume del periodu de migración serondiega ye de setiembre a ochobre, y la mayoría torna a los sos cuarteles de reproducción ente marzu y mediaos d'abril. La subespecie R. a. korejewi tamién ye migratoria parcialmente, y parte de la población pasa l'iviernu dende Iraq y Arabia Saudita, Paquistán y el norte de la India, hasta l'este de China. thumb|left|Exemplar en Francia. Los hábitats de cría del rascón son les güelgues permanentes d'agües enllancaes o lentes, duces o negres y con vexetación trupa y alta, como los carrizales, xuncales, espadañes, llirios, esparganios o juncias. Nes zones costeres, los llechos de xuncos marinos de les marismas son el so llugar de cría, colos xuncos y los esparganios como especies dominantes nos ambientes menos salobres. Un estudiu realizáu en Países Baxos y España amosó que los xuncos apurríen meyor cobertoria qu'otres plantes marítimes. En tolos sitios los sos niales tán construyíos coles plantes circundantes. L'hábitat preferíu de los rascones son los carrizales (Phragmites) con plantes surdiendo de l'agua, con una fondura d'ente 5–30 cm, llamuergues p'alimentase y con gran diversidá d'especies d'invertebraos. Amás prefieren los allugamientos cercanos a los sauces y carbes que les grandes árees d'hábitat uniforme. Onde s'atopen, los xuncos espigaos apurren una bona alternativa como hábitat de cría, el so altor (1,5 m) y trupa estructura apurre una bona cobertoria pal nial de los rascones. Amás de los banzaos y marismas naturales el rascón tamién puede usar les resultantes de les estracciones de grava, arena o alteria en cuanto reponen la cubierta vexetal suficiente. Tamién puede atopase nos cultivos d'arroz o n'islles flotantes, y en Caxmir ocupen los plantíos de caña d'azucre anubiertes. Un estudiu finlandés amosó que'l principal factor qu'inflúi na distribución de los rascones europeos ye la estensión de la cubierta vexetal, tando les densidaes de población más altes nes zones con más densidá vexetal, anque la cercanía d'otros banzaos tamién yera un factor significativu. Sicasí, otros factores como la temperatura, la pluviosidá, el llargor de la llinia costera o la estensión de la turbera, que son importantes pa otres aves palustres, nun son relevantes estadísticamente pa los rascones. Les árees coles mayores densidaes de rascones tamién teníen les mayores densidaes d'otros trés especies d'aves consideraes en peligru en Finlandia: el carricera real, l'avetoro y l'aguilucho lagunero occidental. La llende septentrional del área de cría del rascón paez tar determináu pola transición ente les güelgues riques en nutrientes y los más probes y d'agües más acedes. Esto produz que los carrizos comunes sían reemplazaos por una vexetación más abierta apoderada pola especie Comarum palustre, que ye inapropidada pa los rascones.
Dacuando alcuéntrase n'allugamientos más inusuales. Una pareya de rascones añeró n'Escocia al rasu la cuneta d'una carretera, y cuando una reserva natural d'Inglaterra instaló caja nido pa los bigotudos (casetes de caña con suelu de madera) los rascones añeraron tantu na caseta como sol suelu de madera, nesti últimu casu colos bigotudos instalaos enriba dientro de la caxa. Anque son una especie de zones baxes, los rascones europeos críen a 1,240 m nos Alpes y 2,000 m n'Armenia. Un estudiu italianu indica que les aves que críen nos llechos de xuncos precisen una área mínima de güelga, que nel casu de los rascones ye de 1 ha, anque les mayores densidaes alcuéntrase en banzaos de 10 hai o más.
Mientres la migración o pel hibiernu pueden usar un espectru más ampliu de hábitats húmedos, como les zones de felechos y de carba anubiertos. Les xelaes pueden obligar a los rascones a movese a zones más abiertes como les acequias, vertideros y parques, o inclusive a permanecer espuestos sobre'l xelu. Un estudiu amosó que pel hibiernu los territorios de cada individuu asolápense, que cada rascón usaba una proporción significativa del cañaveral, y que los rascones tornen a la so anterior área de distribución pasáu l'iviernu. Esti estudiu rexistró una densidá de 14 rascones por hectárea. Los rascones que se quedaben n'Islandia mientres l'iviernu dependíen de les agües geotermales a les qu'aportaben por túneles so la nieve. Cuando nun se taben alimentando abellugar en cuévanos y resquiebros ente la llava solidificada. Esta especie dacuando alcuéntrase como divagante lloñe del so área de distribución normal rexistrándose en Azores, Madeira, Mauritania, el Árticu, Groenlandia, Malasia y Vietnam.
Comportamientu
thumb|Los rascones suelen caminar ente la vexetación palustre. El rascón ye una especie discreta, malo de ver nel so hábitat yá que se mimetiza gracies al so plumaxe veteado. El so cuerpu compactu lateralmente déxa-y esmucise ente la vexetación trupa, y quédase inmóvil si ye sosprendíu en zona abierta. Suel caminar argutu argutu, pero adopta una postura agachada cuando cuerre pa escondese. Nada cuando ye necesariu, banciando'l pescuezu delantre y tras como ye típicu nos rallidos, y suel volar so cerca de les cañes coles sos llargues pates colgando, xeneralmente curties distancies. Anque'l so vuelu paez pesáu los rascones son capaces de realizar vuelos de llarga distancia mientres les sos migraciones nocherniegues, y dacuando muerre por choque colos faros y cables llétricos. Individuos anillados nes islles britániques fueron repuestos tan lloñe com Polonnia, Checoslovaquia y Suecia.
Ye una especie territorial que defende'l so territoriu tantu en dómina de cría como mientres la ivernada. Los rascones carguen unos contra otros col pescuezu estendíu na dómina de cría, y dacuando ataquen xuntos los dos miembros de la pareya. Los machos grandes densamente veteados son dominantes pel hibiernu, cuando les agresiones direutes sustitúyense exhibiciones asitiándose en de dides en posición arguta, mientres se realicen movimientos de cabeza y emítense soníos d'amenaza.
Alimentación
Los rascones siguen rutes definíes cuando s'alimenten, y con frecuencia vuelven a les bones zones de caza. Los rascones europeos son versátiles y comenenciosos a la d'alimentase. Pueden saltar p'atrapar inseutos nes plantes, engatar p'algamar bagues y arrincar mazanes del árbol pa poder comé-yles nel suelu. Pueden matar otres aves travesándoles col picu o afogándoles, especialmente aquelles cola so capacidá pa escapar amenorgada. Nos aviarios pueden matar a aves más pequeñes y tamién maten a los páxaros atrapaos nes redes de anillar.
Reproducción
thumb|Güevu de rascón. El rascón européu ye monógamos y bien territoriales na dómina de cría. Los rascones empareyar tres llegar a les sos zones de cría o enantes de la migración primaveral. Nes güelgues grandes en bon estáu los rascones añeren a 20–50 m unes d'otros. El tamañu del territoriu varia, pero la media ye de 300 m². La pareya emite reclamos de cortexu y llamaes de contautu mientres tola dómina de cría. Los machos escueyen l'allugamientu del nial y amosar a les femes con una exhibición na que erizan les plumes del llombu, arquien les nales sobre'l llombu, espleguen la cola y apunten escontra baxo col picu verticalmente. Esta exhibición va acompañada d'un ronroneo altu. Antes d'apariase'l machu alza les sos ales y cola, y agacha la cabeza tocando'l pechu col picu. Mientres el cortexu'l machu alimenta a la fema y tamién mientres la incubación, entós ella dexa'l nial y realiza una exhibición ante'l machu, caminando alredor d'él, emitiendo llamaes nidios, y estregando el so picu contra'l d'él y dando carreres curties hasta y dende onde ta él.
El nial asitiar en cualquier llugar ente la vexetación palustre y ye construyíu principalmente pol machu, xeneralmente nun solu día. Suel alzase unos 15 cm o más percima del nivel del marjal, y dacuando asítiase en tremes de raigaños, toconos d'árboles y otros soportes similares. Si'l nivel de l'agua empieza a xubir facer más grande. El nial suel tener un un diámetru d'ente 13–16 cm y unos 7 cm d'altu. El nial ta bien escondíu ente la vexetación y avérense a él cautelosamente por dos tales estreches.
La cuesta típica componer de 6–11 güevos na mayor parte del so área de distribución, anque paecen ser más pequeñes (5–8) en Kachemira a unos 1500 m d'altitú. La fecha de les puestes varia según la llocalización, producir dende finales de marzu n'Europa occidental y el norte d'África, hasta finales de mayu en Kachemira y xunu n'Islandia. El tamañu de la niarada puede amenorgase nes puestes tempranes y tardíes de la estación de cría. La dómina de cría puede estendese pa realizar segundes puestes y puestes de repuestu. Los sos güevos son nidios y llixeramente brillosos. El so color varia del ablancazáu a la crema rosado, con motudu pardu acoloratáu concentráu principalmente nel estremu más anchu, que dacuando s'estienden nuna sola banda. La variación del tamañu de los güevos ente los trés subespecies ye menor que les diferencies individuales. El tamañu mediu de los güevos de la subespecie nominal ye de 36 × 26 mm. Los güevos pesen 13 g, de los cualos 7% correspuende al pulgu.
Dambos proxenitores guaren los güevos, anque les femes guaren la mayor parte del tiempu. La incubación dura 19–22 díes hasta la eclosión, y eclosional siquier el 87%. L'adultu que nun guara a los pitucos lleva al que ta nel nial por que los alimente. Los pitucos son precoces, y nun par de díes tres la eclosión dexen el nial, pero siguen siendo alimentaos polos sos padres, anque tamién consiguen la so propia comida al cabu d'unos cinco díes. Son independientes de los sos padres a los 20–30 days y pueden volar cuando tienen 7–9 selmanes. Si'l nial cuerre'l peligru de ser descubiertu, la fema acarreta a los pitucos o los güevos col picu ún per ún, hasta otru allugamientu, anque los pitucos pequeños tamién pueden ser tresportaos so les nales. Los rascones que tán guarando pueden permanecen sobre los güevos inclusive si un intrusu avérase enforma, o bien lo ataquen o pueden asonsañar tar mancaos pa distrayelo. Los rascones pueden criar al añu de nacer, y xeneralmente realicen dos niaraes por temporada.
La sobrevivencia media pa los rascones nuevos envalórase ente 17 y 20 meses, con una tasa de sobrevivencia añal llixeramente menor del 50% mientres los trés primeru años, y llixeramente mayor dempués. La edá máxima rexistrada ye de 8 años y 10 meses.
Depredadores y parásidos
thumb |La espiroqueta [[Borrelia burgdorferi puede infestar a los rascones y a los humanos causando la enfermedá de Lyme. ]]
Ente los depredadores del rascón européu inclúyense dellos mamíferos, aves de presa y otres aves grandes. El visón americanu ye en parte'l responsable de la estinción de la población d'Islandia, y tamién se rexistró que los gatos y perros tamién maten a esta especie. Siquier llocalmente tamién les llondres tamién pueden comer rascones y otres aves acuátiques. L'avetoro, otra ave de los carrizales, tamién peracaben pitucos de rascones, al igual que la garza real. Los rascones europeos son particularmente vulnerables a les garces cuando son forzaos a salir a descubiertu poles marea bien altes. Los aguiluchos que cacen nos humerales cuntar ente los sos principales depredadores, pero con menos frecuencia tamién son cazaos polos cárabos, los uxos campestres, los uxos reales, les águiles motudes, los peñerines comunes, y los ferres pelegrinos.
Ente'l so parásitos inclúyense los pioyos chupadores Nirmus cuspidiculus y Pediculus ralli, el cachiparru Ixodes frontalis, y la mosca piojo Ornithomyia avicularia. Los rascones europeos pueden resultar infestaos pol virus de la gripe aviaria, y la bacteria Borrelia burgdorferi, portada polos cachiparros Ixodes, que tamién pueden infestar a los humanos causando la enfermedá de Lyme. Afayáronse tres clases de pioyos, Fulicoffula rallina, Pseudomenopon scopulacorne y Rallicola cuspidatus en rascones muertos en 2005 nes islles Feroe que nun s'atoparon hasta entós nel archipiélagu. Rexistróse al platelelminto parásitu Ophthalmophagus nasciola nel senu nasal d'un rascón, y detectáronse siquier tres especies d'ácaros de les plumes nel so plumaxe.
Estáu de caltenimientu
thumb|Los depredadores introducíos, como'l [[visón americanu, causaron marcaos cayentes en delles poblaciones isleñas d'esta ave qu'añera nel suelu.]] Les poblaciones de rascón européu ta en cayente, pero tien una población grande d'ente 100.000–1.000.000 adultos y una área de cría envaloráu d'unos 15.600.000 km² polo que se clasifica como especie so esmolición menor na Llista Colorada de la UICN. Na mayoría de los países d'Europa la so población ye estable o baxa llixeramente por cuenta de la perda d'hábitat. La población y l'área de distribución del rascón ta amontándose en Marruecos, y cría tan al sur como Souss Massa. Sábese pocu de la población asiática, pero la subespecie korejewi ye común en Paquistán y Kachemira.
Llocalmente los sos hábitats tán resultando afeutaos pola desecación de güelgues, la canalización de cursos d'agua y l'espansión urbana, amás de la contaminación. Los depredadores introducíos son una amenaza pa les poblaciones isleñas vulnerables. Amás de la estinción llocal de la subespecie islandesa, los visones son responsables de los marcaos cayentes de la población de rascones y otres aves qu'añeren nel suelu de les Hébrides, onde la llondra que come principalmente pexes yera l'únicu carnívoru nativu. Los visones veníen de granxes pelliteres de Lewis, dende onde s'espandieron por Harris, North Uist y South Uist. Los programes de erradicación de visones y furonos dexaron que los rascones tornen a islles como Lewis y Harris, y tánse llevando a cabu más proyeutos similares nel restu d'Escocia.
Los rascones fueron consumíos polos humanos mientres miles d'años; los antiguos romanos comer, y representar en pintures nes parés de Pompeya, y el so consumu siguió mientres la Edá Media y hasta la dómina moderna.
Pokémon mini
thumb|Consola pokémon mini, en color "Wooper blue".
El Pokémon mini, llanzáu nel añu 2001 por Nintendo, ye la consola portátil de videoxuegos más pequeña del mundu. Como'l so nome indica, ta puramente dedicada a pequeños y senciellos xuegos de la franquicia Pokémon (Pinballs, xuegos de cartes, ruempecabeces). Por estos motivos esta consola nun llogró'l mesmu gran ésitu de ventes que les otres consoles portátiles de Nintendo como la Game Boy Advance y la Nintendo DS, una y bones los títulos, amás de ser escasos n'Europa y Estaos Xuníos, son en blancu y negru.
Especificaciones téuniques
thumb|left|Consola comparada con una caxa de [[Fosforos.]]
Mareuil-en-Brie
Tien una población de y una superficie de  km².
Pokémon mini
Carauterístiques
Wooper Blue, Chikorita Green, and Smoochum Purple
Rhaphidura sabini
El andarón de Sabine o rabitojo de Sabine (Rhaphidura sabini), ye una especie d'ave apodiforme de la familia Apodidae.
Ye una ave pequeña, de 11 cm de llargor y 20 gr de pesu, que s'alimenta de formigues voladores y de una amplia variedá d'inseutos.
Astragalus oxyglottis
Astragalus oxyglottis, ye una especie de planta yerbácea perteneciente a la familia de les lleguminoses. Ye orixinaria d'Eurasia.
Descripción
Yerba añal, ramificada na base; indumento seríceo, de pelos basifijosde 0,1-0,3 mm. Tarmos 2-25 cm, ascendentes o erectos, densamente seríceo, de pelos blancos y dacuando tamién negros, glabrescentes cuando adultos. Fueyes 2-9 cm, peciolaes, imparipinnaes, con 4-6(8) pares de foliolus; estípules 2-4mm, peloses, verdoses, cortamente soldaes al peciolu, llibres ente sigo; pecíolu1-2,5 cm, paecíu al raquis, esparcidamente pelosu; foliolos 3-10 x 1,5-5 mm,cuneado-elípticos, emarginaos, glabros o con pelos espardíos nel fexe, densamente pelosos pol viesu. Inflorescencies en recímanos, éstos sentaos o pedunculaos,con 4-8 flores que formen una cabezuela trupa, dacuando con 1-2 verticilos con 2-4 flores nes axiles de les fueyes; pedúnculos 0-4 cm; brácteesmuy pequeñes. Mota 2-2,5 mm, campanuláu, con pelos blancos y dacuando tambiénnegros; dientes 0,4-0,5 mm, iguales. Corola ablancazada o violeta, con lospétalos desiguales en llargor, con uña curtia; estandarte 5-6 mm, agudu; ales 4-5 mm; quilla 3-4 mm. Frutu 7-15 x 2,5-3,5 mm, sentáu, subcilíndrico, con 3 quillas, 1 nel banduyu y 2 nes cares, pardu-coritu cuando maduru, glabro pelosu. Granes 1,5-2 x 1,5-2 mm, llises, marielles.
Distribución
Ye un arbustu perennifoliu que s'atopa n'Asia n'Afganistán, Armenia, Azerbaixán, China, Irán, Iraq, Kazakstán, Kirguistán, Paquistán, Taxiquistán, Turkmenistán, Uzbequistán y n'Europa na Rusia europea, España y Ucraína.
Taxonomía
Astragalus oxyglottis describióse por Friedrich August Marschall von Bieberstein y espublizóse en Flora Taurico-Caucasica 2: 192. 1808. Astragalus: nome xenéricu deriváu del griegu clásicu άστράγαλος y depués del Llatín astrăgălus aplicáu yá na antigüedá, ente otres coses, a delles plantes de la familia Fabaceae, por cuenta de la forma cúbica de les sos granes asemeyaes a un güesu del pie.
oxyglottis: epítetu llatín que significa ;sinonimia:
Derechu públicu
El derechu públicu ye la parte del ordenamientu xurídicu que regula les rellaciones ente les persones o entidaes privaes colos órganos qu'ostenten el poder públicu cuando estos postreros actúen n'exerciciu de les sos lexítimes potestáes públiques (xurisdiccionales, alministratives, según la naturaleza del órganu que les exerz) y acordies con el procedimientu llegalmente establecíu, y de los órganos de l'Alministración pública ente sigo.
La carauterística del derechu públicu ye que los sos mandatos nun s'atopen suxetos a l'autonomía de la voluntá que pudieren exercer les partes (ye dicir «nun pueden ser modificaos peles partes n'usu lexítimu de la so autonomía de la voluntá, como sí asocede nel derechu priváu). Son mandatos «irrenunciables y obligatorios», en virtú de ser mandaos nuna rellación de subordinación pol Estáu (n'exerciciu lexítimu del so principiu d'imperiu). La xustificación ye que regulen derechos que faen al orde públicu y tienen de ser acataos por tola población.
Tamién se definió a dereches públicu como la parte del ordenamientu xurídicu que regula les rellaciones de supra ordenación y de subordinación ente l'Estáu y los particulares y les rellaciones de suprasubordinación, de subordinación y de coordinación de los órganos y divisiones funcionales del Estáu ente sigo. El derechu públicu ye lleváu a acabó al traviés de les normes que la conformen
Carauterístiques
Tradicionalmente, el derechu estremóse nes categoríes de derechu públicu y de derechu priváu. Sicasí esta división foi llargamente criticada y na actualidá nun tien tanta fuercia, ante l'apaición de parceles del ordenamientu xurídicu nes que les diferencies ente lo público y lo privao nun son tan evidentes. Anque xeneralmente'l derechu públicu fai referencia a les normes qu'ordenen y regula a los órganos públicos (estatales) ente sigo, y ente los privaos y públicos.
Coles mesmes, davezu suelse definir el derechu públicu por contraposición a dereches priváu. Sicasí, envaloróse que la clasificación o distinción ente derechu públicu y priváu ten de ser tomada con prudencia, al considerá-yla pocu curiosa dende'l puntu de vista científicos.
Crítiques
Criticóse que definir a dereches públicu como aquello que "nun ye", tien ciertes inconsistencies lóxiques. Por casu, el términu "derechu constitucional" nun ye equivalente al términu "derechu públicu" y nada nos diz sobre'l conteníu del derechu públicu, lo mesmo pasa si reemplazamos "Derechu constitucional" col términu "derechu priváu".
La idea tradicional, y bien espublizada, de que nel derechu priváu prima l'autonomía de la voluntá y que nel derechu públicu ella non prima, sería inesacta, envalorándose que pertenecería a nociones autoritaries, non lliberales, del pasáu. Dicir que'l derechu públicu nun ta tiñíu d'autonomía de la persona implicaría dicir que l'Estáu podría reprochar la manera de vistir, les preferencies deportives, relixoses, sexuales, artístiques, etc.
L'autonomía personal ye una llinia maestra en derechu públicu por ser una de les bases mesmes del Estáu de Derechu, nuna noción lliberal de sociedá, ye dicir en cuasi la totalidá de los países del mundu.
La idea bien espublizada de que'l derechu priváu ta mayormente rexíu pola igualdá y que'l derechu públicu non, tamién ye considerada falsa. El principiu d'igualdá provién de la idea d'individualismu. Ye tamién parte de los fundamentos del Estáu lliberal y ye lo que determinó qu'un home un votu, o que somos toos iguales frente a la llei, que la igualdá ye la base del impuestu (o de les "cargues públiques", como indica la Declaración de los Derechos del Home y del Ciudadanu). Igualdá de xéneru, de raza, de relixón, d'orixe, igualdá d'accesu a la xurisdicción, a los cargos públicos, etc.
La distinción que, ente derechu públicu y derechu priváu, suel faese dende una llectura de tipu "procesalista", señalando que'l derechu priváu ye más autocompositivo que'l derechu públicu (que ye más heterocompositivo), sería un argumentu qu'ignora dafechu'l derechu de fondu, amosando una noción puramente procesal del fenómenu xurídicu. Per otra parte, sería necesariu tener presente que'l procedimientu alministrativu, la mediación penal, l'arbitraxe internacional, son mecanismos autocompositivos de derechu públicu.
Finalmente, criticóse la definición del derechu públicu dende'l imperium. Polo xeneral envalórase que nun s'esplica qué quier dicise con ello, especialmente al traviés del argumentu de que "l'Estáu tou lo puede" n'exerciciu del poder.
El Estáu de policía tou poder na polis (ciudá-estáu), darréu escluyéronse de la "policía" les rellaciones internacionales y la facienda, quedando como actividá alministrativa interna. Surdida la doctrina de la división de poderes escluyir del conceutu de policía l'actividá llexislativa y la xudicial. Darréu, col principiu de llegalidá nel Estáu de derechu modernu llogróse someter la coacción direuta al cumplimientu de regles preestablecidas. Arriendes d'ello, tantu l'Estáu como los particulares actúen según autorizaciones, prohibiciones, permisiones y obligaciones provenientes del ordenamientu xurídicu.
Polo anterior, sostúvose que se debe definir a dereches públicu por aquello que "ye" y non por aquello que "nun ye". El derechu públicu, entós, sería aquel que regula les rellaciones de los órganos y divisiones funcionales del Estáu ente sigo y colos particulares.
Materies o cañes del derechu públicu
El derechu públicu regula un gran númberu de materies correspondientes a l'Alministración y el Estáu, la so organización, competencies y, polo xeneral, el funcionamientu de los órganos constitucionales, los derechos constitucionalmente reconocíos y apróvenos de garantíes constitucionales frente a les intromisiones de los poderes públicos a les llibertaes, derechos y garantíes individuales (Derechu constitucional); l'Alministración pública, a nivel internu o nacional, y la so actuación al traviés del procedimientu alministrativu común o los distintos procedimientos especiales (Derechu alministrativu); y abarca tamién otres materies con calter supranacional (Derechu internacional públicu), o internes bien específiques (Derechu eleutoral, Derechu parllamentariu).
Coles mesmes, tamién s'inclúi al Derechu penal, como'l Derechu procesal orgánicu y procedimental (ensin perxuiciu de ciertes materies, onde puede primar l'autonomía de les partes), el Derechu financieru y tributariu y delles materies del Derechu llaboral y de seguridá social (infracciones y sanciones del orde social, por casu).
Ta compuestu pol Derechu constitucional, el Derechu alministrativu, el Derechu internacional públicu, el Derechu tributariu, el Derechu penal y delles materies bien específiques como'l Derechu presupuestariu o'l Derechu territorial.
Per otra parte, l'ordenamientu xurídicu suel tener "chiscadures" de Derechu públicu: el llamáu orde públicu, qu'establez llendes a l'autonomía de la voluntá.
Principios de Derechu públicu
Los principios del Derechu públicu pueden variar d'un Estáu a otru. Sicasí, la doctrina xurídica moderna estableció dos de manera práuticamente unánime: el principiu de llegalidá, esto ye, someter al Estáu al cumplimientu del ordenamientu xurídicu, y tolos principios pal caltenimientu del desendolque del Estáu democráticu, esto ye, que dexen la mayor realización espiritual y material posible.
Tradicionalmente los principios de Derechu públicu suélense contraponer colos principios d'autonomía de la voluntá y d'igualdá de partes del Derechu priváu.
Principiu de llegalidá
Ye un principiu fundamental del Derechu públicu conforme al cual tou exerciciu de potestaes tien de sofitase en normes xurídiques que determinen un órganu competente y un conxuntu de materies que cayen so la so xurisdicción. Por esta razón dizse que'l principiu de llegalidá garantiza la seguridá xurídica.
Potestá d'imperiu
El Estáu y los sos órganos, nes sos rellaciones colos particulares dientro del Derechu públicu, nun actúa asitiáu dientro d'un planu d'igualdá, sinón n'unu de desigualdá, deriváu de la posición soberana o imperium con qu'apaez revistíu, exerciendo una potestá pública.
Relixón
thumb|360px|
Les relixones divídensen en monoteístes y politeístes y mecíu.
Ver: ecumenismu, tolerancia, mitoloxía, druidismu
Mareuil-le-Port
Mareuil-le-Port ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ris (Puy-de-Dôme)
Ris ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Pokémon Trading Card Game
320px|thumb|Coleición de cartes intercambiables Pokémon.
La primer edición del xuegu de cartes, inspirada pol ésitu de los videoxuegos Pokémon Coloráu y Pokémon Azul foi llanzada en 1996 en Xapón pola empresa Media Factory. Por cuenta del so gran ésitu nel mercáu nipón, en 1999 el xuegu llanzar n'Estaos Xuníos y Europa. Dende entós fuéronse comercializando dacuando nueves espansiones qu'añeden nuevos Pokémon y cartes al xuegu. El llanzamientu de nueves espansiones suel coincidir col llanzamientu de nueves entregues na saga de videoxuegos homónima. Los derechos de propiedá y distribución comercial en tol mundu correspuenden a The Pokémon Company, filial de la multinacional xaponesa Nintendo.
Hasta l'añu 2003, la traducción y comercialización del xuegu de cartes n'Estaos Xuníos y Europa taba vencida en réxime de franquicia a la compañía estauxunidense de xuegos de mesa Wizards of the Coast. En 2006 The Pokémon Company fíxose cargu de la comercialización de les cartes tamién en territoriu xaponés.
Mecánica
Nuna partida de Pokémon Trading Card Game, los xugadores asumen el papel d'un entrenador Pokémon mientres un combate de forma análoga a los videoxuegos. Pa poder xugar, cada xugador tien de tener una baraxa de 60 cartes que prepararía primeramente. La composición de les baraxes ye llibre.
Los xugadores van asitiase unu frente a otru, distribuyendo l'espaciu de xuegu de manera que cada xugador tenga la metá del tableru, Cada xugador va tener frente a él cinco espacio estremaos:
Anque puede usase un tableru pa facilitar l'allugamientu de les cartes, nun ye puramente necesariu por que la partida desenvolver con normalidá. Adicionalmente, la partida rique del usu d'una moneda pa determinar ensame de sucesos aleatorios. Dellos paquetes de xuegu comercializaos inclúin monedes tematizadas con diseños de Pokémon, pero nel so defectu ye igualmente válida una moneda convencional.
Preparación
De primeres, los xugadores tendrán d'embaraxar les sos respeutives baraxes. De siguío, cada unu va robar 7 cartes que se va quedar na so mano ensin amosales al contrincante. Si dalgunu de los dos xugadores nun tener na so mano siquier un Pokémon básicu (esto ye, un Pokémon que nun sía evolución d'otru), entós tendrá d'amosar les sos cartes al oponente pa demostralo; devolver les sos cartes, embaraxar de nuevu, y robar 7 cartes. L'oponente, a cambéu, puede robar una carta adicional. El procesu deber de faer hasta que dambos xugadores tengan siquier na so mano un Pokémon básicu.
Cuando dambos xugadores tengan siquier un Pokémon marcáu como "Básicu" na so mano, cada unu d'ellos tendrá d'escoyer cuál va ser el que va salir a combatir de primeres, asitiándolo nel centru de la mesa frente al del so contrincante. A esti va llamáse-y "Pokémon activu". Si'l xugadores tienen más Pokémon básicos na so mano y asina lo deseyen, van poder asitialos na so banca (La banca almite hasta 5 Pokémon). Con cuenta de les decisiones d'un xugador nun condicionen les del otru, tolos Pokémon que se saquen al terrén de xuegu mientres los preparativos van asitiase pámpana abaxo.
De siguío, los xugadores tendrán de robar, ensin mirales, 6 cartes de la so baraxa, que van estremar en dos talos montones llamaos "Piles de premios". Los xugadores van poder robar una carta de la so pila por cada Pokémon que ganen al rival, polo que la cantidá de premios tamién va determinar el númberu de Pokémon que va ser necesariu ganar pa ganar la partida. Si'l xugadores deseyen una partida más rápida, pueden alcordar un númberu inferior de premios.
A lo último, la partida va dar empiezu llanzando una moneda pa decidir qué xugador va ser el primeru. Cada xugador va apostar por una de les dos cares y el ganador va poder escoyer si desea dir en primer llugar o non. El xugador que vaya en primer llugar nun va poder realizar nengún ataque mientres la primer vez. Namái va quedar afayar a los Pokémon que se sacaron al campu de xuegu por que la partida pueda empezar.