cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Julián V. Montellano Carrasco
Vida política
Foi escoyíu Vicepresidente de Bolivia mientres el gobiernu de Gualberto Villarroel Lopez pola Asamblea Nacional el 6 de payares de 1945, hasta la cayida y asesinatu del presidente Villarroel el 21 de xunetu de 1946. Foi Presidente interín de la República ocupando'l cargu por 9 díes (del 9 de setiembre de 1945 hasta'l 18 de setiembre de 1945).
Écleux
Tien una población de y una superficie de  km².
Julián V. Montellano Carrasco
Vida política
Julián V. Montellano finó na ciudá de La Paz el 24 de mayu de 1989 a los 88 años d'edá.
Publicaciones
Escribió dellos llibros como ser:
Tamién escribió la novela De lo nueso en 1921. Escribió amás dellos artículos sobre cuestiones xurídiques.
Nablus
Nablus (نابلس, שכם, Shjem) ye una ciudá del norte Cixordania, en Palestina. Alcuéntrase a unos 49 km al norte de Xerusalén, y ye la capital de la gobernación de Nablus, alministrada pola Autoridá Nacional Palestina dende 1994. Tien una población de y ye'l principal centru comercial, industrial y agrícola del norte de Cixordania.
Giro d'Italia 2004
La 87ª edición del Giro d'Italia celebrar en 2004 y dexó como vencedor a Damiano Cunego. Apostar del 8 al 30 de mayu, con un total de 3435 km. Les etapes 14 y 15 pasaron por Croacia y Eslovenia. Alessandro Petacchi foi'l líder de la "maglia ciclamino" y el que más etapes ganó, con un total de nueve.
Aguatón
Aguatón ye una llocalidá y conceyu de la provincia de Teruel, na Comunidá Autónoma d'Aragón, España.
Demografía
El conceyu, que tien una superficie de 21,64 km², cuenta según el padrón municipal pa del INE con  habitantes y una densidá de  hab./km².
Evolución de la delda viva
El conceutu de delda viva contempla solo les deldes con caxes y bancos relatives a creitos financieros, valores de renta fixa y préstamos o creitos tresferíos a terceros, escluyéndose, poro, la delda comercial.
Ente los años 2008 a 2014 esti conceyu nun tuvo delda viva.
Waichiro Omura
Waichiro Omura (大村 和市郎, ), foi un futbolista xaponés.
Gatineau
Gatineau ye una ciudá allugada nel suroeste de la provincia canadiana de Québec, a veres del ríu Ottawa (y próximu a la so desaguada nel ríu San Llorienzo).
David Wayne
David Wayne foi un actor d'Estaos Xuníos que la so carrera interpretativa tomó un periodu de más de cincuenta años.
Biografía
El so verdaderu nome yera Wayne James McMeekan, nació en Traverse City (Michigan), y crióse en Bloomingdale, llocalidá del mesmu estáu. El primer papel importante de Wayne en Broadway foi'l de Og en Finian's Rainbow, actuación pola cual ganó'l Theatre World Award y el Premiu Tony al meyor actor nun musical. Al empar qu'actuaben nesta obra, él y el so compañeru de repartu, Albert Sharpe, interpretaben a personaxes irlandeses nel filme Portrait of Jennie.
Pal cine Wayne trabayó principalmente como actor de calter, con papeles como'l del simpáticu sinvergüenza de Adam's Rib (1949), película interpretada por Spencer Tracy y Katharine Hepburn. Na película M (1951) interpretaba a un asesín, papel lleváu a cabu na versión orixinal por Peter Lorre, y una de les poques oportunidaes nes que foi l'actor principal. Tamién destaca la so participación en The Tender Trap (El solterón y l'amor) (1955), con Frank Sinatra, Debbie Reynolds, y Celeste Holm.
Amás, Wayne foi l'actor que coincidió nun mayor númberu de rodaxes con Marilyn Monroe. En concretu, actuó nos siguientes filmes de l'actriz: As Young as You Feel (1951), We're Not Married (Nun tamos casaos) (1952), O. Henry's Full House (Cuatro páxines de la vida) (1952) (anque nun compartíen escena) y How to Marry a Millionaire (Cómo casase con un millonariu) (1953).
En 1961 Wayne foi Darius Woodley en dos episodios de la serie de la NBC The Outlaws, con Barton MacLane. Wayne tamién destacó na so interpretación del Dr. Charles Dutton na película de 1971 basada nuna novela de Michael Crichton The Andromeda Strain. En televisión foi'l malváu El Sombrereru Llocu na serie de los años sesenta Batman. Tamién nesti mediu, intervieno en 1964 nel episodiu final, tituláu "Pay Now, Die Later," de la serie de la CBS Mr. Broadway, protagonizada por Craig Stevens.
Otres de les producciones pa les cualos trabayó Wayne en televisión fueron: The Brian Keith Show, sitcom de la NBC na qu'actuó como'l Tíu Timothy Jamison; Ellery Queen, serie protagonizada por Jim Hutton na qu'interpretaba al padre de Queen; Dallas (CBS), serie na qu'encarnó ente 1978 y 1979 a Digger Barnes; House Calls, show con Lynn Redgrave y, más palantre, Sharon Gless, nel que tomó'l papel de Dr. Weatherby; The Golden Girls, show pal cual actuó como "Big Daddy" en finando en 1986 Murray Hamilton, el primer actor n'interpretar al personaxe.
Amás del so trabayu televisivo y cinematográfico, nos años sesenta Wayne foi presentador del programa radiofónicu de la NBC Monitor.
David Wayne finó en Santa Monica (California) en 1995, por causa de un cáncer de pulmón. Tenía 81 años d'edá. Los sos restos fueron encenraos, y les cenices apurríes a los sos allegaos.
Écrille
Tien una población de y una superficie de  km².
Revolución filipina
Antecedentes
Nel sieglu XIX, y en plena crisis colonial española, la metrópolis miró escontra'l Pacíficu como la fórmula pa solliviar los sos males nos dominios americanos. Esta situación producióse fundamentalmente al concluyir la Guerra de los Diez Años en Cuba (1868-1878), cuando munches inversiones reorientar escontra Filipines, porque se creyó qu'un llugar tan alloñáu nun podría interesar a la nueva potencia emerxente nel panorama mundial, Estaos Xuníos.
Faciéndose ecu d'estes moliciones el ministru de marina, Santiago Durán, manifestó que la recolonización de Filipines yera indispensable pa España. Nesos momentos, cuando la península taba "a puntu de ver sumir el so proponderancias nes Antilles", apaecíen nueves oportunidaes n'Estremu Oriente. Según Durán, abríense "les puertes d'un imperiu marítimu, fonte de perenal prosperidá y de riqueza". Pa la promoción del mercáu filipín entamóse una esposición en Madrid en 1887, y un añu dempués, nel senu de la Esposición Universal de Barcelona, Filipines tuvo'l so propiu pabellón.
Per otra parte, produxérase un fechu qu'encurtiaba descomanadamente les distancies. En 1869 inauguróse la canal de Suez. A partir d'entós, la travesía ente España y Filipines duraba de venti a trenta díes, dependiendo de les condiciones meteorolóxiques. El sucesu tamién tuvo una notable trescendencies pa Barcelona, porque se convirtió nel puertu español que recibía tol tráficu marítimu procedente del Pacíficu.
People Like Us
People Like Us pue referise a:
Revolución filipina
Antecedentes
Estes esperances fites polos homes de negocios españoles nel archipiélagu del Pacíficu teníen el so fundamentu. La economía filipina yera dinámica y el so nivel de vida namái resultaba equiparable, naquella zona, al de Xapón, de manera que los productos manufacturados na metrópolis yeren consumíos polos habitantes de la colonia, cosa que nun asocedía en Cuba. Pero tamién había factores que nun se tuvieron en cuenta. Por casu, que los chinos controlaben el comerciu y los negocios y qu'esistía una poderosa oligarquía llocal. Una muestra d'ellos foi'l Bancu Español Filipín, fundáu en 1851 y primer entidá financiera moderna del continente asiáticu. Sicasí, el control de la firma taba en manes chines y filipines, de tala forma que nunca fixeron demasiao casu de les necesidaes de les autoridaes coloniales.
Los sieglos de dominación española nun fueron siempres tiempos de paz. Hasta 1896, les tropes españoles, que tamién nutríen les sos files con reximientos isleños, resolvieron los llevantamientos contra la ocupación ensin escesivos problemes. Pero'l xerme de la revuelta taba semáu. Les manifestaciones de descontentu enriáronse al traviés de l'apaición de determinaes asociaciones na última década del sieglu XIX. Unes tuvieron un calter vagamente autonomista y toparon simpatíes ente los demócrates y los masones españoles, como la Lliga Filipina, fundada por José Rizal en 1892. Rizal, políticu ya intelectual pretendía que l'archipiélagu abandonara'l réxime colonial pa integrase a les instituciones españoles. Munches, sicasí, optaron per una vía más radical, como asocedió cola Venerable Sociedá Suprema de los Fíos del Pueblu, conocida nel idioma tágalo como Katipunan. Trátase d'una sociedá secreta constituyida por revolucionarios ya independentistes pa consiguir la emancipación ensin refugar los medios violentos, en contraste col pacifismu de Rizal. El grupu, con Emilio Aguinaldo como líder más destacáu, tenía trés grandes oxetivos: lluchar pola soberanía de Filipines, promover una sociedá más solidaria y defender y estender los valores democráticos.
Desenvolvimientu
En 1896, los independentistes tagalos subleváronse y hostigaron a les tropes españoles al traviés d'una guerra de guerrilles. La respuesta del exércitu colonial, al mandu del xeneral Polavieja, foi innecesariamente dura. Ente les sos víctimes figuró José Rizal, acusáu inxustamente de complicidá col Katipunan. Por ello foi deteníu aquel mesmu añu, xulgáu y fusiláu poles tropes coloniales. La so muerte supunxo un error de les autoridaes de la islla y prendió la mecha definitiva de la sulevación avivada yá poles noticies de la revolución que diera empiezu en Cuba en 1895.
En 1896, miembros del Katipunan fundaren la República del Kakarong na llocalidá de Kakarong de Sili (Kakarong Real o Caracóng de Sile) na provincia de Bulacán, islla de Luzón. Taben lideraos por Canutu Villanueva como Xefe Supremu y el Xeneral Eusebio Roque (conocíu como Maestrong Sebio o Dimabungo) el cual taba al mandu d'un exércitu ente 3.000 a 6.000 homes y constituyeren una verdadera fortaleza-ciudá. Al enterase'l gobiernu español, llanzó una ofensiva y el 1 de xineru de 1897 el Comandante José Olaguer Feliú al mandu d'una columna de 600 soldaos españoles tomó por asaltu la fortificación de Caracóng de Sile ganando a los katipuneros.
thumb|right|150px|Bandera usada polos revolucionarios filipinos.
La guerrilla, mal entamada, mal armada y pa cuelmu estremada, viose incapaz de lliberar l'archipiélagu. Sicasí, los españoles tampoco consiguíen imponese a pesar de la represión y de les sos victories parciales. En realidá, pa faer frente al ímpetu independentista, España oponía bien poques fuercies. Según los cálculos, cuando s'empecipiaron les hostilidaes les tropes coloniales taben compuestes por unos 14.000 homes del exércitu de tierra, nos que taben integraos contingentes de guardias civiles y carabineros, a los qu'había que sumar unos 3.000 de l'armada, en total unos 17.000 homes, de los cualos dos tercios yeren nativos.
Ante esta situación, Madrid sustituyó a Polavieja por Fernando Primo de Rivera, un xeneral qu'entendió la necesidá d'axustar. En cuenta de la rindición prometió empecipiar un procesu de reformes ente que los sos puntos figuraben la igualdá ente nativos y españoles, autonomía económica pal archipiélagu, espulsión de les órdenes relixoses y diputaos propios nes cortes españoles.
Finalmente, el 23 d'avientu de 1897, Primo de Rivera y los rebeldes roblaron el Pactu de Biak-na-Bato. Los líderes independentistes como Emilio Aguinaldo, entamaron el camín del exiliu, non ensin antes recibir dineru del gobiernu español col fin d'asegurar la so subsistencia nel estranxeru. La paz, dempués de munchos esfuercios, paecía asegurada. Foi entós cuando entró n'escena un actor imprevistu, Estaos Xuníos.
Entre-deux-Monts
Entre-deux-Monts ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Aeropuertu Internacional Amata Kabua
L'Aeropuertu Internacional Amata Kabua, ye l'únicu aeropuertu de les Islles Márxal, asitiáu na capital, Delap-Uliga-Djarrit.
Aereollinies y destinos
Japan Airlines tamién opera vuelos chárter estacionales a Mayuru.
Kaela Kimura
Kaela Kimura (木村カエラ) ye una modelu, cantante y personalidá de televisión xaponesa. El so nome real ye Rie Kaela Kimura (木村 カエラりえ).
Biografía
Kimura nació nel barriu d'Adachi, Tokiu, como fía de padre británicu y madre xaponesa. Cuando yera pequeña entendía y podía falar inglés, pero tres el pocu usu del llinguaxe y la poca práutica, col tiempu foi escaeciéndolo. Al llegar a l'adolescencia, empezó a trabayar como modelu pa la revista xuvenil Seventeen, y en 2003 entró al programa saku saku, un mañaneru que col tiempu tamién se fixo abondo popular.
El so gran pasatiempu foi la música. Tocando'l pianu y la guitarra, llanzó la so single debú Level42 primeramente como indie, hasta qu'al poco tiempu, Columbia Records empezó a sofitar la so carrera musical. Dellos meses dempués foi llanzada la versión ampliada del single Level42, debutando, con un ésitu moderáu, nel puestu 14 de les llistes d'Oricon xaponeses. Tres namái dos singles promocionales, llanzó'l so primer álbum d'estudiu, KAELA, que tamién tuvo ésitu y ventes moderaes nes llistes nipones.
El so siguiente single Real Life Real Heart (Riru Ra Riru Hai), cantar utilizáu dientro de los comerciales de los celulares Vodafone, ye hasta'l momentu'l so single más esitosu. El cantar yera abondo común escuchala nes principales aveníes de Xapón como Harajuku, y llogró llegar a los primeros puestos de los singles más vendíos del so país. El single finalmente vendió más de 100 mil copies, convirtiéndose n'unu de los singles meyores vendíos del añu 2005, y tamién llogró una nominación dientro de los MTV Video Music Awards Japan pol video musical de la tema. El so estilu musical hasta esi puntu de la so carrera yera consideráu Britpop, pero tres el llanzamientu de "Real Life Real Heart" Kaela camuda musicalmente, empobinando la so música a un estilu más de rock alternativu y Punk pop. La moza participa nun álbum tributo pal popular manga Nana, y tamién la comedia musical Custom Made 10.30 col reconocíu músicu Tamio Okuda, personaxe que tamién produz el so siguiente single tituláu "BEAT", un cantar con gran influencia de música punk.
Jaime Torres Bodet
right|thumb|250px|Tumba de Jaime Torres Bodet. Jaime Torres Bodet,, foi un poeta y escritor mexicanu, Direutor Xeneral de la UNESCO dende 1948 hasta 1952. De la so obra, el trabayu na alfabetización mundial ye ún de los llabores más reconocíos nel so cargu, amás d'entamar la política de Rellaciones Esteriores na Revolución Cubana.
Kaela Kimura
Biografía
El so siguiente senciellu, You -tema utilizada en comerciales de los chocolates KitKat llanzáu a empiezos del 2006-, foi tou un ésitu radial, calteniéndose nel primer llugar del Tokiu Hot 1000 de la emisora nacional xaponesa J-Wave por más d'once selmanes. En marzu de 2006 ye llanzáu'l so segundu álbum d'estudiu, tituláu Circle, que debutó nel segundu puestu de Oricon na so primer selmana, namái siendo superáu por Kumi Kōda, quien ocupaba'l primer puestu cola so segunda compilación de singles. A finales d'esi mesmu mes Kaela decide abandonar el programa saku saku, que foi la principal causa de qu'empezara a faese mayormente popular. El 31 de marzu despidióse-y al aire. Este mesmu añu, primeramente namái como una collaboración pa un comercial de productos de la empresa Kirin en Xapón, Kaela faise vocalista de la banda de rock nipona Sadistic Mika Band. Finalmente esto conviértese en daqué más seriu, y la banda camuda'l so nome a Sadistic Mikaela Band -n'honor a Kaela- y graben un álbum que finalmente ye tituláu "NARKISSOS", llanzáu nel mes d'ochobre.
El segundu álbum de Kaela tituláu "Scratch", llanzáu en febreru de 2007, foi por dos selmanes consecutives nº 1 de les llistes d'álbumes más vendíos de Oricon, vendiendo finalmente más de 300 mil copies. Poco dempués empieza la so primer xira nacional llamada LIVE TOUR 2007 "Scratch" ～Agattemasutteba TOUR～, onde se presentó per primer vegada con ésitu nel Nihon Budōkan.
Gonzalo Pérez Espolita
Gonzalo Pérez Espolita foi un pintor asturianu, hermanu de Juan de la Cruz Pérez Espolita.
Biografía
Nacíu n'Avilés empecipia los sos estudios artísticos na so ciudá natal. Una vegada acabaos los sos estudios iniciales treslladar a estudiar na Escuela Cimera de Belles Artes de San Fernando. Nesta academia conoz y faise discípulu de Salvador Dalí.
Obra
La so pintura destaca pol so realismu. Realizó numberoses obres con una temática bastante similar, nellos representaba distintes imáxenes del so conceyu natal. Realizó tamién pintures col encargu ente los que destaquen semeyes y paisaxes so demanda. Otra faceta artística so fueron los trabayos n'ilesies.
Zona metropolitana del valle de Méxicu
La Zona Metropolitana del Valle de Méxicu o polos sos sigles ZMVM, ye'l área metropolitana formada por Ciudá de Méxicu y por 60 conceyos tremaos, unu d'ellos nel Estáu d'Hidalgo, los restantes nel Estáu de Méxicu. Según los resultaos del censu ellaboráu pol INEGI nel añu 2010, esta zona cuntaba con una población d'alredor de 22 millones d'habitantes, aproximao 1 de cada 5 mexicanos, (tan solo en Ciudá de Méxicu son 8,851,080 habitantes). Según datos de la ONX nel añu 2012, ye una de les aglomeraciones urbanes más poblaes del mundu.
La Zona Metropolitana concentra'l mayor númberu de negocios y d'actividaes comerciales na ciudá de Méxicu, polo que ye de suma importancia pa l'actividá económica tantu de la ciudá como del país.
La Ciudá de Méxicu foi, mientres bona parte de la historia del Méxicu independiente, el so principal centru económicu. Nel sieglu XIX, les municipalidaes perifériques de la entidá teníen una economía basada na agricultura y el comerciu de los bienes producíos por esta actividá y otres manufactures complementaries. Tanto los productos agropecuarios como los obrajes yeren bienes de consumu que'l so principal puntu de comerciu yera la Ciudá de Méxicu. Ésta, pol so calter de capital nacional, especializar na prestación de servicios acomuñaos a l'alministración pública. Dalgunos de los sos habitantes tamién yeren trabayadores agrícoles, pero casi toos ellos taben concentraos nos sectores de servicios y l'incipiente industria.
miniaturadeimagen|Paso a desnivel "Bramadero" nel conceyu de [[Nicolás Romero (conceyu)|Nicolás Romero]]
La definición de la zona metropolitana
El términu zona metropolitana acuñóse y desenvolvió n'Estaos Xuníos a partir de los años venti del sieglu pasáu y utilízase la mayoría de les vegaes pa referise a una ciudá grande” que los sos llendes degolen los de la unidá políticu-alministrativa que orixinalmente contener; nel casu de Méxicu, dicha unidá ye'l conceyu.
Dende la década de 1940, ante la creciente conurbación alredor de la Ciudá de Méxicu, propunxérense la definición y establecimientu de les llendes. Dalgunes de les propuestes d'esi entós seríen la base pa los programes d'abatimientu de la contaminación ambiental de la década de 1980. Sicasí, nenguna d'estes definiciones yera universal y nun se creara nenguna comisión por que los proyeutos fueren alministraos de manera conxunta poles diversu entidaes y municipalidaes que conformaben l'área metropolitana.
El 22 d'avientu del 2005 el gobiernu de la ciudá de Méxicu y del estáu de Méxicu alcordaron establecer una definición oficial de la Zona Metropolitana del Valle de Méxicu. Según esta definición, la ZMVM ta formada poles 16 delegaciones de la ciudá de Méxicu, 59 conceyos del estáu de Méxicu y unu del estáu d'Hidalgo. Tamién s'alcordó que la mayor parte de los planes urbanísticos seríen alministraos por comisiones metropolitanes.
Partes integrantes de la zona metropolitana
La Zona Metropolitana del Valle de Méxicu ta delimitada por 16 delegaciones de la Ciudá de Méxicu con 8,851,080 habitantes, 59 conceyos del Estáu de Méxicu con 11,168,301 habitantes y 1 conceyu del Estáu d'Hidalgo con 97,461. De siguío preséntense los datos más importantes d'éstos:
La Delegación Iztapalapa nel D.F. y Ecatepec de Morelos, nel estáu de Méxicu, son les dos llocalidaes más poblaes de Méxicu, siguíes de los conceyos de Tijuana con 1,722,000 habitantes Puebla con 1.503.060 habitantes y Guadalajara con 1.469.140 habitantes.
Casu San Salvador Atenco
En 2001, el Gobiernu Federal mexicanu pretendió construyir el nuevu Aeropuertu Internacional de la Ciudá de Méxicu nesti conceyu, pero los habitantes torgar por aciu un movimientu de resistencia civil qu'obligó al gobiernu a suspender definitivamente la construcción. Este amosó la insatisfaición de la población sobre la ufierta realizada polos distintos niveles de gobiernu.
El 3 de mayu de 2006 los gobiernu estatal y municipal torgaron qu'un grupu d'ocho vendedores de flores se reinstalara nuna de les cais principales. El floricultores pidieron el sofitu del Frente de Pueblos en Defensa de la Tierra del pueblu de Atenco con una brutal represión. A otru día l'Axencia de Seguridá Estatal ingresó pa tomar control de la situación y detuvo a 211 persones.
A partir del 17 de febreru de 2009 el Comité Llibertá y Xusticia pa Atenco llanzó la Campaña Nacional ya Internacional Llibertá y Xusticia pa Atenco iniciativa civil y pacífica cola participación de delles personalidaes de diversos ámbitos: escritores, artistes, organizaciones civiles y de derechos humanos según ciudadanos.
Casu Ejido Tequixquiac
El conceyu de Tequixquiac nun cunta con Plan Municipal de Desenvolvimientu Urbanu, pese que la llei esixir por cuenta de que yá degoló los 10000 habitantes. La causa ye la especulación de les autoridaes del gobiernu del estáu de Méxicu sobre'l suelu tequixquense qu'impulsó l'ex-gobernador Arturo Montiel Rojas al traviés de la empresa Wilk SA. de CV. A pesar de lo que marca la llei, nun se fixeron consultes públiques o ciudadanes pa ver cuálos yeren les postures y demandes de los mesmos habitantes de conceyu, sinón que foi más bien un plan fechu nun despachu priváu con intereses de militantes priístas qu'aseguraben ser propietarios de terrenes dientro de suelu ejidal p'acomuñar con desarrolladoras d'unidaes habitacionales, igual qu'asocedió con Huehuetoca o Zumpango de Ocampo qu'apocayá fueron decretaes ciudaes bicentenariu.
Caso Ejido Santa María Apaxco
Como antecedentes, la declaración de Ciudá Bicentenariu nel conceyu de Huehuetoca y los problemes de la especulación inmobiliaria nel ejido del conceyu de Tequixquiac qu'impulsó l'ex-gobernador Arturo Montiel Rojas al traviés de la empresa Wilk SA nel añu 2010. españó una serie de movimientos sociales y agrarios a finales de 2011 en Santa María Apaxco.
El mesmu problema asocedíu nel ejido de Santiago Tequixquiac, repitir nel ejido de pueblu de Santa María Apaxco el 10 de payares de 2011 al conocese la negociación d'una zona denomada Cuetu Coloriáu coles llendes de los conceyos de Huehuetoca y Tequixquiac; los llabradores llevantar en contra de les autoridaes llocales y les oficines del PRI pa esixir esplicación, de lo cual dixeron que preferíen donar esa propiedá pa un equipamientu primero que sían obligaos a vender les sos propiedaes.
Longueuil
Historia
El nome de la ciudá provién de la ilesia Longueil cerca de Dieppe, en Normandía. thumb|left|Casa histórica.
Longueuil foi oficialmente fundada en 1848, y convirtióse en ciudá en 1874. En 1961 fundir con Montréal-Sud, pero'l so nome caltúvose. Siguió pa caltener el so nome en 1969 cuando se fundió con Ville Jacques-Cartier. En 2002 fundir con un nuevu Longueuil y Boucherville Brossard, Greenfield Park, LeMoyne, Saint-Bruno-de-Montarville, Saint-Hubert y Saint-Lambert. En 2006, Boucherville, Brossard, Saint-Lambert y Saint-Bruno-de-Montarville dixebrar de nuevu.
Partíu Nacional Frisón
El Partíu Nacional Frisón (en frisón Fryske Nasjonale Partij, FNP), ye un partíu nacionaliegu fundáu nel 1962, favoratible a la independencia de la Frisia y de más reconocencia a la llingua frisona. Asinamesmo, ye d'estratexa posibilista, y tien dellos representantes institucionales nel parllamentu frisón y en dellos conceyos. El principal dirixente ye'l presidente Aalsen Everts y fai parte de l'Alianza Llibre Europea.
Oxetivos
Los oxetivos políticos del FNP son los tradicionales nel nacionalismu frisón; defensa de la llingua y cultura frisones, afondar na autonomía política al traviés de l'ampliación de les competencies de los parllamentos provinciales, incluyíes l'asunción de poderes llexislativos y financieros per parte del parllamentu provincial hasta algamar l'estatutu d'Estáu Federáu a Holanda; ampliación de competencies nos conceyos y eleición direuta de los alcaldes. Sicasí, al contrario que los grupos nacionaliegos frisones de la preguerra, adopta un programa democráticu, lliberal-progresista, aconfesional y que nel futuru fadrá concesiones a feministes y ecoloxistes.
Historia
El 1962 un grupu d'estudiantes y dellos sobrevivientes de la Jongfryske Mienskip, influyíos pol federalismu européu y dempués d'estudiar otros movimientos nacionaliegos europeos, fundaron el Partíu Nacionalista Frisón (FNP), y adoptaron el llema Leaver death as staff (Enantes la muerte que la esclavitú), col envís nun entamu d'actuar más como un grupu de presión que non de presentase a les eleiciones.
Con too y con esto, en 1966 presentaríase per primer vegada a les eleiciones al parllamentu provincial, y namái que ye pa algamar el 2,4 % de los vots y un diputáu, anque nótase un espoxigue modestu de la so afiliación y a la llarga unos resultaos eleutorales estables, anque'l percentax de votu más altu va tenelu siempres nes rexones rurales del centru de Frísia, cosa que-y va provocar la obtención de meyores resultaos nes eleiciones municipales (un 15 % de votos nos conceyos sudoccidentals) que non a les provinciales.
El so espoxigue va permití-y aumentar fasta'l 4,5 % nes eleiciones provinciales del 1970 y rl 7,4 % (el meyor resultáu de la so historia) nes de 1974. Esta marca nun la diba ameyorar hasta'l 1999, cuando algamó'l 8,4$ de los votos nel parllamentu provincial.
Les concesiones culturales del gobiernu de los Países Baxos desactivaron la capacidá d'espoxigue del GNP, que dempués de los bonos resultaos de 1974 baxó otra vegada al al 4,8 % mes eleiciones de 1978, xubiendo un pocu fasta'l 5,4 % nes de 1984 i dende entós p'acá caltiénse estable (el 6,4 % nes de 1991 y el 6,08 % nes de 1995) y allancáu, magar que caltién cierta capacidá de movilizar al restu los partíos na defensa de los intereses frisones, como cuando'l gobiernu de L'Haya va plantegar a finales de los 70 poner en práutica una nueva división provincial que diba esborriar les antigües rexones, y, poro, dixebraría Frísia. Les movilizaciones foren un ésitu y el plan abandonóse.
Goyín
Gregorio Villagrá Alcalá, conocíu como Goyín, ye un ex-futbolista español que se desempeñaba como mediocampista.
Benigno Ferreira
Benigno Asunción Ferreira (Llimpiu, Paraguái, 13 de febreru de 1846 — Buenos Aires, Arxentina, 24 de payares de 1920) militar y doctor paraguayu; foi unu de los principales protagonistes de la posguerra del '70 y unu de los respetaos líderes políticos de la so dómina.
Nació en Tapuá Grande (anguaño compañía Mora Cue), el 13 de xineru de 1846. Fíu de Concepción Ferrerira y Ángel Joaquín Mora. Los sos hermanos fueron: Susana (casada con Montés Aveiro) y Felicidad del Carmen (casada con Federico Guillermo Baéz, ex-presidente de la Convención Constituyente de 1870)
Vida
Nació'l 13 de xineru de 1846 en Mora cué, güei Xurisdicción de Luque, l'antiguu Tapuá. Fíu d'Ángel Joaquín Mora Coene y María Concepción Ferreira. Esti matrimoniu nun pudo llegalizase en razón de la negativa del dictador de Gaspar Rodríguez de Francia, nes acabadures de la so vida, a otorgar el permisu correspondiente. A pesar de ser fíu reconocíu, Benigno optó por adoptar l'apellíu maternu.
El mozu Benigno, fíu d'un opositor, vio torgáu'l so ingresu al Colexu de San Carlos d'Asunción por disposición de don Carlos Antonio López, presidente de la República.
Refier l'historiador Manuel Pesoa, que'l so padrín de bautismu foi'l cónsul xeneral arxentín José Tomás Ramírez, en representación del xeneral Justo José de Urquiza, quien favoreció al so afiáu con una beca d'estudios nel Colexu de Concepción del Uruguay de la provincia d'Entre Ríos na Arxentina. Ellí, Benigno Ferreira entabló rellación con otros mozos condiscípulos paraguayos y arxentinos.
Más tarde treslladóse a Buenos Aires pa empecipiar los sos estudios de xurisprudencia na Universidá. La so carrera foi atayada pol españíu de la Guerra de la Triple Alianza en 1865.
Trayeutoria política
La colonia paraguaya de Buenos Aires taba formada por families qu'abandonaren la so patria por razones polítiques. Nesi mediu d'idees lliberales, criticábase'l autoritarismu de los López y los sos crueles procedimientos policiales. Un grupu d'estudiantes paraguayos empezó a entamar un frente de llucha contra'l réxime establecíu Asunción.
Los sos integrantes publicaron artículos na prensa porteña y llegaron a roblar manifiestos. Ferreira yera un lliberal a carta cabal, ideoloxía que se topaba d'acordies cola d'otros mozos qu'afalaben principios de llibertá.
La intención de Ferreira a tomar actitúes qu'a los güeyos de dellos paraguayos son consideraes llainos. Arturo Bray anota que Ferreira yera un home de ley pero que l'imperativu de los fechos fíxo-y asumir posiciones como la de enrolarse en files del exércitu. A los 19 años incorporar a la Lexón Paraguaya.
Al conocese'l Tratáu Secretu de la Triple Alianza Benigno Ferreira se apersonó ante'l xeneral Urquiza pa espresa-y cuanto sigue: “Fuimos engañaos. El tratáu d'alianza ye una vergüenza pa los gobiernos signatarios, un ultraxe a la mio patria y un escarniu a la civilización”. Ferreira arrenunció y volvió a Buenos Aires pa dedicase al periodismu, nel diariu “La República”, en que les sos columnes siguió fustigando a la Triple Alianza.
Dellos historiadores modernos sostienen que “l'actitú correuta frente a la tema de los lexonarios consiste n'intentar ponese en llugar de los exiliaos, reparando los sos actos y los sos fechos a la lluz de los principios políticu y social vixentes na so dómina”.
Depués de la ocupación d'Asunción, Benigno Ferreira foi nomáu capitán del puertu de la capital. Nel mes de setiembre de 1869 incorporar a la masonería. Al mes siguiente figuraba ente los redactores del diariu “La Rexeneración”.
En 1870, foi electu vocal de la comisión d'El Gran Club del Pueblu que dirixía Facundo Machaín y pocos díes dempués asumió'l comandu d'un batallón de la Guardia Nacional col grau de Sarxentu Mayor.
Gobiernu
Figuró dende bien nuevu na política nacional aportando a ministru de Guerra y Marina en 1871 mientres el gobiernu de Cirilo Antonio Rivarola. Nel sopelexáu ambiente de la reorganización pública del Estáu pasó a ocupar una banca na Cámara baxa y darréu el cargu de ministru de Xusticia.
Cupió-y faer frente a trés revueltes armaes nos años 1873 y 1874. En consecuencia de la postrera viose obligáu a sufrir un llargu destierru (1874-1895), periodu en que llogró'l doctoráu en lleis na ciudá de Buenos Aires.
Topó al so regresu al partíu lliberal dixebráu por una fonda fienda, esta vegada ente cívicos y radicales.
Participó viviegamente na guerra civil de 1904 cuando subscribió el Pactu de Pilcomayo. Instaláu'l nuevu gobiernu pasó nuevamente al cargu de ministru de Guerra y Marina y más tarde pasó a ser miembru del Cimeru Tribunal.
El 25 de payares de 1906 asumió la primer maxistratura, siendo'l so vicepresidente don Emiliano González Navero.
El so Gabinete foi integráu por don Emiliano González Navero, na vicepresidencia y tuvo a Adolfo R. Soler como ministru de Facienda, a Manuel Brítez nel Ministeriu del Interior, a Carlos L. Isasi nel ministeriu de xusticia, a Guillermo de los Ríos como Ministru de Cultu ya Instrucción Pública, a Manuel J. Duarte como Ministru de Guerra y Marina y a Cecilio Báez como Canciller.
Los cívicos fueron derrotaos y el presidente xeneral Benigno Ferreira destituyíu.
Obres
Mientres el so gobiernu estableciéronse nueves llinies telegráfiques, treslladóse la Escuela Normal de Maestros a Villarrica y aumentóse el númberu d'escueles primaries. Tamién se clausuró'l cursu militar, construyéronse cuarteles nes llocalidaes del interior como tamién se construyó un edificiu pa l'aduana capitalina.
Per otra parte solucionóse un llargu conflictu cola gran empresa ferrocarrilera, fundóse'l Bancu de la República, roblóse'l tratáu Soler-Pinilla con Bolivia, y adquiriéronse pertrechos bélicos n'Europa. A pesar delo que paso ende quien ganó foi'l Presidente
Muerte y exiliu
Coló nuevamente al exiliu. Topó la muerte en Buenos Aires en 1920. El féretro foi treslladáu direutamente al Palaciu de Gobiernu d'Asunción pal so veloriu.
Vulcanización
La vulcanización ye un procesu por aciu el cual calezse'l cauchu crudu en presencia d'azufre, col fin de volvelo más duru y resistente al fríu. Dizse que foi afayada por fuercia por Charles Goodyear en 1839 al entornar un recipiente d'azufre y cauchu enriba d'una estufa. Esti amiestu endurecióse y volvióse impermeable, a la que llamó vulcanización n'honor al dios Vulcano. Sicasí, hai estudios que demuestren qu'un procesu similar a la vulcanización, pero basáu nel usu de materiales orgánicos (cazumbres y otros estractos de plantes) foi utilizáu pola cultura olmeca 3.500 años antes pa faer pelotes d'hule destinaes al xuegu de pelota mesoamericanu de la dómina precolombina. Mientres la vulcanización, los polímeros lliniales paralelos cercanos constitúin pontes de entrecruzamiento ente sigo. La resultancia final ye que les molécules elástiques de cauchu queden xuníes ente sigo a una mayor o menor estensión. Esto forma un cauchu más estable, duru, muncho más durable, más resistente al ataque químicu y ensin perder la elasticidá natural. Tamién tresforma la superficie pegañosa del material nuna superficie nidia que nun se xunta al metal o a los sustratos plásticos
La vulcanización ye un procesu de curáu irreversible y tien de ser fuertemente oldeáu colos procesos termoplásticos que caractericen el comportamientu de la vasta mayoría de los polímeros modernos. Esti procesu irreversible define a los cauchos curaos como materiales termoestables (nun se funden col calor) y les saca de la categoría de los termoplásticos (como'l polietilenu y el polipropilenu).
Usualmente el entrecruzamiento químicu ye realizáu con azufre, pero esisten otres teunoloxíes como los sistemes basaos en peróxidos. Suélense usar combinadamente con axentes aceleradores y retardadores.
El azufre ye un elementu con singulares propiedaes. En determinaes circunstancies, va formar cadenes de los sos propios átomos. El carbonu y el siliciu pueden formar tamién eses cadenes. El procesu de vulcanización fai usu d'esti fenómenu. A lo llargo de la molécula del cauchu, hai un númberu de sitios que son curiosos pa los átomos d'azufre. Son los llamaos sitios de cura. En cada sitiu de cura, un átomu d'azufre puede xunise a sigo mesmu, y a partir d'ellí la cadena d'átomos d'azufre puede crecer hasta qu'algame'l sitiu de cura d'otra molécula. Estes pontes d'azufre son usualmente de 2 a 10 átomos de llargu, en contraste colos polímeros más comunes nos que la columna vertebral» de carbonos puede ser dellos miles de vegaes de llarga.
thumb|center|600px|Procesu de vulcanización con azufre.
Historia
thumb|200px|Trabayador faciendo funcionar un molde de vulcanización automática Firestone (Xeneral) Tires, [[Akron, Ohio ]]
La historia del cauchu ye antigua. Los mayes y los indíxenes meso-americanos estrayíen el látex orgánicu de los árboles de Castiella elastica de los montes americanos, tresformaben esa mafosa sustancia en porrica, y xugaben con elles el xuegu de pelota. Esti xuegu tenía connotaciones sagraes: el perdedores, dacuando, yeren executaos ritualmente. Eses pelotes nun podíen durar muncho más que los xugadores ganadores. El cauchu natural non curáu vuélvese bien goliosu y en pocos díes empieza a podrecese. El procesu de podrizu tien, en parte, rellación cola rotura de les proteínes, como asocede coles proteínes de la lleche, pero tamién cola rotura de les llargues molécules de cauchu a midida que aferrúñense nel aire o en tierra.
La primer referencia al cauchu n'Europa apaez en 1770, cuando Edward Nairne vendía cubos de cauchu natural del so llar. Los cubos, col enfotu de ser gomes de borrar, vender al peraltu preciu de 18 chelines por unidá.
A mediaos del sieglu XIX, el cauchu yera un material novedoso, pero nun atopaba gran aplicación nel mundu industrial. Yera usáu, en principiu, como goma de borrar y como dispositivu médicu pa coneutar tubos y pa la inhalación de gases melecinales. Cuando los químicos afayaron que'l cauchu yera soluble nel éter, topáronse nueves aplicaciones nel mundu del zapatu y n'impermeables.
Con too y con eso, la mayoría d'estes aplicaciones yeren en pequeños volumes y el material nun duraba enforma. La razón de la falta d'aplicaciones importantes yera'l fechu de que'l material nun yera duraderu, yera pegañosu, y n'ocasiones podrecíase lliberando mal golor porque nun taba bien curáu.
La contribución de Goodyear
Goodyear reclamó que-y correspondía'l descubrimientu de la vulcanización basada en azufre en 1839, pero nun patentó'l so inventu hasta'l 5 de xunetu de 1843 y nun escribió la historia del so descubrimientu hasta 1853 nel so llibru autobiográficu, Gum-elastic and Its Varieties: With a Detailed Account of Its Applications. Mentanto, Thomas Hancock (1786-1865), un científicu ya inxenieru británicu, patentó'l procesu nel Reinu Xuníu el 21 de payares de 1843, ocho selmanes primero que Goodyear depositara la so propia patente.
La Goodyear Tire and Rubber Company adoptó'l nome de Goodyear poles sos actividaes na industria del cauchu, pero nun tenía nenguna rellación con Charles Goodyear y la so familia.
Este ye'l rellatu de Goodyear sobre la so invención, tomada de Gum-Elastic.... Anque'l llibru ye una autobiografía, Goodyear escoyó escribilo en tercer persona, asina que «l'inventor» y «él» que se refieren nel testu correspuenden al autor en realidá. El describe l'escenariu de la fábrica de cauchu onde'l so hermanu trabayó.
Goodyear sigue describiendo cómo él intentó llamar l'atención del so hermanu y otru trabayadores de la planta, familiarizaos col comportamientu del cauchu disueltu, pero ellos refugaron la so observación, creyendo que yera otru de les sos munchos estraños esperimentos. Goodyear afirma qu'intentó dici-yos que'l cauchu dilíase cuando se calecer descomanadamente, pero ellos siguieron ignorar.
Goodyear infirió direutamente que si'l procesu de achicharramiento podía ser deteníu nel puntu correutu, podría faer que'l cauchu llibrar de los sos adesivos nativos, lo qu'implicaría una meyora sustancial sobre la goma nativa. Convencióse más de la validez de la so intuición al afayar que'l cauchu de la India nun podía dilise n'azufre ferviendo una y bones siempres s'escachizaba. Fixo otra prueba caleciendo un texíu similar antes de probar con un fueu abierto. El mesmu efeutu de achicharramiento de la goma siguió; pero había munchos nicios satisfactorios d'ésitu en producir la resultancia deseyada cuando, sobre'l cantu de la porción escachizada, apaecía una llinia que nun taba escachizada, pero sí perfectamente curada.
Goodyear depués describe la so mudanza a Woburn, Massachusetts, y cómo llevó a cabu una serie d'esperimentos sistemáticos p'afayar les condiciones correutes pal curáu del cauchu.
Goodyear nunca ganó dineru col so descubrimientu. Empeñó toles posesiones de la so familia nun esfuerciu por ganar dineru, pero'l 1º de xunetu de 1860, finó cubiertu de deldes por importe de más de 200.000 dólares.
Vulcanización de policloropreno
La vulcanización del cauchu neoprenu o policloropreno (cauchu CR) llevar a cabu usando óxidos metálicos (concretamente MgO y ZnO, y n'ocasiones PbO) preferentemente, en cuenta de los compuestos d'azufre usaos con munchos cauchos naturales y sintéticos. Amás, por cuenta d'otros factores del so procesáu (principalmente'l scorch, que ye'l prematuru entrecruzamiento nes gomes pola influencia del calor), la eleición del acelerante rexir por regles distintes a otros cauchos dienos. Los acelerantes más convencionalmente usaos son problemáticos cuando se curen los cauchos CR, y el acelerante más importante ye la Etilentiourea (ETU) que, anque ta llargamente probáu como un escelente acelerante pal policloropreno, ta clasificáu como tóxicu pa la reproducción. La industria del cauchu europea empezó un proyeutu d'investigación SafeRubber pa desenvolver una alternativa más segura al usu de ETU.
Arnhem
Arnhem ye la capital de la provincia de Gelderland, y tamién un conceyu, que s'alcuentra nel este de los Países Baxos. Arnhem tien alredor de 150.803 habitantes (2014), y nel so área metropolitana (Stadsregio Arnhem-Nijmegen) moren aproximao 738.700. Arnhem alcontrar nos cantos del ríu Rin y tien importantes pontes qu'enllacen col restu de los Países Baxos.
En 1944 mientres la ocupación alemana na Segunda Guerra Mundial, la captura de la ponte de Arnhem sobre'l Rin convertir nel oxetivu principal de la operación Market Garden empecipiada polos Aliaos. Los feroces combates llibraos na ponte y la so contorna dexaron destruyida esa parte de la ciudá.
Hasta 2007, tuvo la so sede na ciudá'l grupu multinacional químicu AkzoNobel.
En 1986, la ciudá foi gallardoniada, xunto cola austriaca Klagenfurt, col Premiu d'Europa, una distinción dada añalmente pol Conseyu d'Europa, dende 1955, a aquellos conceyos que fixeren notables esfuercios pa promover l'ideal de la unidá europea.
Aeropuertu Internacional Alfredo Vásquez Cobo
L'Aeropuertu Internacional General Alfredo Vásquez Cobo ye un aeropuertu alcontráu nes contornes de Leticia, na vía a Tarapacá, Colombia. Ye l'aeropuertu más grande nel sur del país y nel departamentu colombianu d'Amazones. Esti aeropuertu ye la puerta a la parte de rexón selvática de Colombia.
Sistema nerviosu central
El sistema nerviosu central constitúinlu l'encéfalu y la médula espinal. Tán protexíos por tres membranes (duramadre, piamadre y aracnoides), denomaes xenéricamente meninxes. Amás, al encéfalu y a la médula espinal protéxenlos les envolvedures ósees, que son el craniu y la columna vertebral respeutivamente.
Aeropuertu Internacional Alfredo Vásquez Cobo
Instalaciones
L'aeropuertu cunta con una única pista de 2010 metros de llongura por 40 metros d'anchu pal ingresu d'aeronaves de gran capacidá, gracies a la so gran distancia de la ciudá capital. Una terminal de pasaxeros con trés salones d'atención al pasaxeru, una que yera pa l'aereollinia Copa Airlines Colombia con socio élite, pero dende'l momentu que l'aereollinia dexó la ruta, el salón quedó llibre. Otru salón ye pa l'aereollinia LAN Colombia y l'aereollinia estatal Satena, y un postreru salón nuevu, construyíu pa l'aereollinia Avianca.
Sistema nerviosu central
L'interior d'estos muérganos ta enllenu d'un llíquidu incoloru y tresparente nomáu llíquidu cefalorraquideu. Les funciones d'esti llíquidu son mui estremaes: val como un mediu d'intercambéu de determinaes sustancies, como un sistema d'eliminación de productos residuales, pa caltener l'equilibriu iónicu afayadizu y como sistema amortiguador mecánicu.
Les célules que formen el sistema nerviosu central dispónense de tala forma que dan llugar a dos formaciones mui carauterístiques: la sustancia buxo, que la componen les neurones y otres célules, y la sustancia blanca, formada principalmente por frebes nervioses o axones.
Aeropuertu Internacional Alfredo Vásquez Cobo
En llinia
Alfredo Vásquez Cobo (SKLT / LET) en Aviacol.net.
Área del Gran Tokiu
L'Área del Gran Tokiu denominar a l'amplia área metropolitana de Tokiu, Xapón. Ye l'área metropolitana con mayor población nel mundu. En xaponés, Área del Gran Tokiu puede referise tantu a Área de Tokiu (東京圏), como a Capital (首都圏) o Sur de Kanto (南関東). Esta área ye la primera nel mundu nel usu de tránsitu rápidu, con 22 millones de pasaxeros qu'utilicen diariamente les 136 llinies de tren.
Hai munches definiciones dependiendo del contestu, al igual que n'otres árees metropolitanes del mundu.
Una definición común ye:
La siguiente tabla utiliza'l 一都三県 Itto Sanken, escluyíes les rexones de montes que queden inclusive a cientos de quilómetros de la prefeutura de Tokiu. Pa la prefeutura de Chiba namái s'inclúin les árees de la mariña oeste de la badea porque'l restu son suburbios. L'área total d'esta zona ye más pequeña que'l condáu de Los Angeles.
La tabla embaxo, inclúi árees suburbanizadas continues de tierra rural y les árees centrales. Usando esta definición, Gran Tokiu yá ye más pequeña que la definición pa Nueva York que tien 23.36 millones de persones y tien 30,670 km. cuadraos. Tokiu equí tien 39.19 millones de persones y 16,410 km. cuadraos. Esta definición ye similar que la del Área Metropolitana de Kantō, pero en 2008.
Nesotriccus ridgwayi
El mosquerito de la islla del Cocu (Costa Rica) (Nesotriccus ridgwayi), tamién denomináu mosquerito del Cocu o pioyín de les Islles Cocu ye una especie d'ave paseriforme, la única perteneciente al xéneru monotípicu Nesotriccus qu'integra la familia Tyrannidae. Ye endémicu de la Islla de Cocos en Costa Rica.
Descripción
Mide 13 cm y pesa 11 g. Ye l'únicu mosqueru presente nel Parque nacional Islla del Cocu. Tien un picu llargu y una cola relativamente llarga. Esiste una variación considerable nel color. Los adultos son ente oliva abuxáu y oliva parduzu escuru percima. La cola y les nales son más escures, con barrer alares ente anteado opacu y anteado amarellentáu. Les ceyes son xeneralmente leves y más pálides. Per debaxo son ante abuxao maciu, blancu anteado o amarellentáu maciu, con un tinte ente parduzu y oliva al traviés del pechu. La mexella ye negra y el quexal ye color cuernu pálidu cola punta fusca. Les pates son grises escures. Los individuos xuveniles son más café que los adultos. Les ceyes y barrer alares son ente leonado y canela.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase puramente na Islla de Cocos, 500 km a suroeste de la mariña de Costa Rica nel Océanu Pacíficu.
Habita en montes húmedos tropicales y subtropicales de baxa altitú, carbes, banzaos y güelgues.
Estáu de caltenimientu
Esta especie foi calificada como “vulnerable” pol IUCN por cuenta del so bien pequeña zona de distribución. La población envalorada de forma conservadora ye de 6000 a15000 individuos maduros.