cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lanaja
Situación y clima
La so temperatura medio añal ye de 14 °C y la so precipitación añal de 475 mm.
Prehistoria y arqueoloxía
Na llocalidá atopen los xacimientos de Val de Lupo, Valderrey, Peñalveta, La Malena y L'Aldea del Corréu. Toos ellos indiquen que'l poblamientu d'esta zona toma dende'l Neo-Eneolíticu hasta'l imperiu romanu. En L'Aldea del Corréu, xacimientu perteneciente a la dómina romana, alvirtiéronse restos de construcción que tuvieron de pertenecer a un establecimientu rústicu de la dómina.
Edá Media y Moderna
El topónimu Lanaja ye d'orixe árabe. Nel sieglu X, delles mesnadas d'Abderramán III fueron n'auxiliu del rei de Zaragoza Abu Yahya, al mandu de Nadja, antiguu esclavu que aportó a el primer xeneral del Califatu. Una hipótesis ye que se dio'l nome de Al Nadja a esti pobláu n'honor a Umm Kuraish al Nadja, hermana del xeneral Nadja, favorita de la esposa del califa.
Darréu, Xaime I apurrió Lanaja a la Orde Hospitalaria de San Xuan de Xerusalén, con sede nel Monesteriu de Sigena, y de dichu monesteriu dependía en tolos aspeutos al ser feudu donáu pol Rei. Pagábense los tributos a los clérigos del monesteriu nuna dependencia construyida al efeuto y conocida como «el tenada de abrasar», onde s'apurría la décima parte de les colleches de ceberes, aceite y vinu. Cuando nel sieglu XVI ésti resultó pequeñu, construyóse unu nuevu xunto a la ilesia de l'Asunción. La dependencia del monesteriu perduró hasta mediaos del sieglu XVIII, momentu nel que Lanaja empezó la so vida como conceyu independiente, coincidiendo les sos llendes colos qu'Alfonsu I estableciera al faer entrega a la Orde Sanjuanista.
En 1507, estableciéronse los Cartuxos de San Bruno no que güei ye la Cartuxa de La nuesa Señora de les Fontes Cartuxa de la Virxe de Les Fontes. Cola desamortización de Mendizábal, la Cartuxa pasó a manes de los sos actuales dueños, la casa de Bastares, quien al adquirila, rexistraron la propiedá na vecina Sariñena al ser los impuestos más baratos en dichu conceyu.
Edá Contemporánea
Nel sieglu XIX, Lanaja sufrió les correríes de los carlistes y de delles partíes de bandoleros, qu'operaben na contorna dende los sos abellugos na cercana sierra de Alcubierre. Pascual Madoz, nel so Diccionariu xeográficu-estadísticu-históricu d'España de 1845, señala que Lanaja «tien 216 cases, de les cualos, les dos terceres partes solo tienen un pisu, y les restantes dos, ufiertando por consiguiente poques ó nenguna comodidá; tán xuníes formando 2 places y distintes cais ensin empedrar».
El términu municipal de Lanaja foi escenariu de la muerte del llexendariu bandoleru Mariano Gavín Suñén «la Cucaracha», asocedida'l 28 de febreru de 1875, según l'estractu de partíes de fallecimientu de Lanaja nesi añu. Foi tirotiáu pola Guardia Civil en siendo envelenáu xunto con cuatro compañeros más de la so banda na aldega de Peñalbeta. Tenía fama d'arrogante, pos robaba a los ricos pa dar a los probes, escorriendo y vejando a los caciques de la rexón.
Lanaja permaneció lleal al gobiernu de la República hasta la cayida del frente d'Aragón en marzu de 1938, polo que sufrió intensos bombardeos per parte de l'aviación del exércitu de Franco. La rotura del frente provocó l'éxodu d'una parte de la población escontra Cataluña. Al ser definitivamente ocupada la villa poles tropes franquistes, desencadenóse una fuerte represión que produció un númberu indetermináu de víctimes.
Demografía
En 1857, Lanaja cuntaba con 1 697 habitantes. Ente 1900 y 1980, la población del conceyu caltúvose estable en redol a los 2 000 habitantes, pero a partir d'esa fecha repara un descensu demográficu hasta los a 1 324 habitantes de 2014.
Patrimoniu relixosu
miniaturadeimagen|Ábsides de la ilesia parroquial de l'Asunción
La nave sur ye daqué más llarga y consta de cuatro tramos de cañón apuntáu. Comunicar cola nave antigua por un gran arcu del mesmu perfil pero bien esnacháu. N'el so muriu abre una formosa puerta abocinada, enmarcada por dos contrafuertes, decididamente góticu; la portada paez yá de los sieglos XIV o XV, lo que dexa inferir en que fecha tuvo llugar l'ampliación del templu.
La Ermita de San Sebastián, asitiada nel «Saso» —montículo dende'l cual apodérase tol pueblu— edificar nel llugar qu'en tiempos pasaos tuvo'l Castiellu de Montoro, del cual apenes perviven los restos d'una muralla. Ye una construcción del sieglu XVIII d'estilu barrocu popular.
La Ermita de Santa Bárbara, a 1 km del cascu urbanu, atópase en ruines dende la Guerra Civil.
Patrimoniu civil
Pela so parte, el Cañu ye una construcción soterraña d'unos 400 m que s'atopa na parte norte la población. Pol tipu de construcción puede pensase que ye de dómina árabe.
De la Guerra Civil caltiénse, na carretera de Cantalobos, un allugamientu p'ametralladores o tamién pa fusil ametrallador. Foi proyeutáu y construyíu por inxenieros y soldaos republicanos. Esta estructura de formigón armáu protexía como fortín y observatoriu a un vastu territoriu en direición noroeste y nordés, dientro d'un conxuntu defensivu güei práuticamente inesistente, enmarcáu na denomada «llinia Lenin» de defensa.
Fiestes y tradiciones
Una de les tradiciones más enraigonaes ente los vecinos de Lanaja ye la de l'ayalga del Castiellu de Montoro. Cúntase que mientres la dominación musulmana, unu de los sos reyezuelos mandó fundir l'oru recaldáu a los habitantes del pobláu, dándo-y la forma d'un toru. Despintó'l toru d'oru nel pasadizo que conducía dende'l castiellu a la mezquita y, d'alcuerdu a la tradición, permanez inda soterráu.
Área metropolitana de Miami
L'área metropolitana de Miami, conocida como Metro Miami y de nome oficial área estadística metropolitana de Miami-Fort Lauderdale-Pompano Beach ye, colos sos 6.138.333 habitantes en 2020, la mayor del estáu de Florida, la segunda mayor del sureste del país dempués de la de Washington DC y la séptima mayor de los Estaos Xuníos. Allúgase nel sur del estáu de Florida, ya inclúi los condaos de Miami-Dade, Broward y Palm Beach, que son, por esti orde, los trés más poblaos del estáu. Estiéndese por 3.313 km² d'espaciu urbanu, y el so centru principal, no financiero y no cultural, ye la ciudá de Miami. El so condáu, Miami-Dade, yera en 2019, colos sos 2.716.940 habitantes, el séptimu más pobláu de tol país. Nel territoriu de la metrópolis inclúinse, amás de Miami, otres ciudaes principales: Fort Lauderdale, Pembroke Pines, West Palm Beach, Hialeah, Hollywood y Boca Raton. Esta área metropolitana coincide cola zona del estáu conocida col nomatu de Gold Coast (Costa Dorada). miniaturadeimagen|Vista del [[Panorama urbanu|skyline del downtown de Miami, ciudá cabezalera d'esti área metropolitana.]] Esti área metropolitana ta incluyida nel área estadística combinada Miami-Port St. Lucie-Fort Lauderdale, qu'inclúi, amás de los trés condaos de Metro Miami, los de Martin, Saint Lucie ya Indian River, asitiaos al norte del condáu de Palm Beach, y ye conocida como'l Greater Miami (Gran Miami). Esta área estadística combinada inclúi, amás del AEM de Miami, les árees estadístiques metropolitanes de Port Saint Lucie y Sebastien-Vero Beach y los clústers urbanos (árees urbanes de más de 10.000 habitantes y menos de 50.000) de Belle Glade, Key Byscaine, Redland y West Jupiter.
Como la población del sur de Florida axúntase principalmente nuna faza estrencha de tierra asitiada ente l'océanu Atlánticu y los Everglades, l'área urbanizada de Miami (esto ye, la superficie de construcción continua, ensin separtación ente nucleos urbanos) tien 160 km de llargor, de sur a norte, con un anchor máximu, d'este a oeste, de 32 km y mínimu de 8 km. Esto convierte a Metro Miami na segunda área estadística metropolitana más estensa del país, namái per detrás del área metropolitana de Nueva York. Amás d'eso, yera la octava área urbana con mayor densidá de población del país nel censu de 2000. Tenía daquella 4.919.036 habitantes en 2.890 km², esto ye, 1.701,7 hab/km², con llugares como les ciudaes de Miami y Hialeah con densidaes perriba de los 3.800 hab/km².
Crypturellus parvirostris
'Crypturellus parvirostris'' ye un tipu de Tinamidae comúnmente atopáu nes sabanes húmedes nel Amazones en Sud América.
Alessandro Santos
Alessandro Santos (三都主 アレサンドロ, d'antiguo Alessandro dos Santos, ), conocíu davezu como Alex, ye un ex-futbolista xaponés nacíu en Brasil qu'algamó la nacionalidá xaponesa y xugó 82 vegaes pa la.
Declaración de los Derechos del Neñu
La Declaración de los derechos del neñu foi esbocexada por Eglantyne Jebb y adoutada pola International Save the Children Union, Xénova, el 23 de febreru en 1923 y sofitada pola Asamblea Xeneral de la Lliga de les Naciones el 26 de payares de 1924:
Antuñana
Antuñana ye una aldea de la parroquia de Lleiguarda, nel conceyu asturianu de Miranda.
Declaración de los Derechos del Neñu
Per aciu d'esta declaración, denomada como Declaración de Xénova, homes y muyeres de toles naciones, reconocen que los neños son lo meyor que tien la humanidá, declaren y aceuten como deber de so, más llonxe de toa consideración de triba, nacionalidá o creu, que:
El documentu orixinal, nos archivos de la ciudá de Xénova, tien la robla de dellos delegaos internacionales, ente ellos Eglantyne Jebb, Janusz Korczak, y Gustave Ador, ex-presidente de la Confederación Suiza.
Antuñana
Situación
Allúgase a 13 km de Balmonte, la capital del conceyu. Ta asistiáu a un altor de 584 m sobre'l nivel de la mar.
Población
Tien una población de.
Felipe Galarza Sánchez
Felipe Galarza Sánchez foi un militar asturianu.
Biografía
Desempeñóse como xefe del Altu Estáu Mayor d'España y como presidente de la Xunta de Xefes d'Estáu Mayor ente los años 1977 y 1978. Esos cargos convertíenlu nesi momentu en xefe d'Estáu Mayor de les Fuercies Armaes españoles.
Llista d'asteroides/15001–15100
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Cuernu d'África
El Cuernu d'África ye la rexón del África Oriental, allugada onde desagua'l mar Roxu col océanu Índicu na parte meridional del golfu d'Adén, frente a la península arábiga. Ye, na actualidá, una de les rexones más probes del mundu, onde'l fame ye una amenaza constante, sobremanera nel sur d'Etiopía. Considérase'l posible llugar onde s'anició la humanidá.
Xeografía
thumb|200px|El Cuernu d'África vistu pol [[Tresbordador espacial de la NASA en mayu de 1993. Los colores anaranxaos indiquen clima grebu y semiárido.]]
Ta conformáu pola totalidá de los países de Somalia, Xibuti, Eritrea y Etiopía. Recibe'l nome de cuernu d'África por cuenta de la forma triangular con orientación O-E que s'evidencia na cartografía.
Ye una zona de gran inestabilidá política, económica y social, con continues guerres. Trátase d'una rexón que reviste particular interés pa les potencies europees y los EE. XX. pol so llocalización estratéxica, ruta obligada de los barcos petrolíferos y de mercancíes.
Les llanures de Somalia y de Xibuti carecen una aridez estrema y seques frecuentes, a pesar de que la rexón del Cuernu d'África asítiase cerca del ecuador terrestre. Esto debe a que los vientos de los monzones tropicales qu'apurren agües estacionales al Sahel y a Sudán soplen dende l'oeste, de manera que cuando lleguen a Xibuti y Somalia yá perdieron la mayor parte del so mugor. Sicasí, l'oeste y el Centru d'Etiopía, según l'estremu meridional d'Eritrea, tópense más espuestos a los vientos mentaos y reciben por tantu mayor cantidá d'agua. Ello ye que el volume de 2000 mm de precipitaciones añales nun ye raru nos montes etíopes.
El Cuernu d'África cubre aproximao 2 000 000 km² y ta habitáu por más de 115 millones de persones. Dada'l so allugamientu con al respective de la falla del Valle del Gran Rift, l'acción de les plaques xeolóxiques va faer qu'esta rexón dixebrar del continente africanu, como se cree qu'asocedió cola relativamente cercana islla de Madagascar.
Socotra ye una islla frente la mariña de Somalia, nel océanu Índicu, que ye considerada xeolóxicamente parte del Cuernu d'África. El so tamañu ye 3600 quilómetros cuadraos. Ye un territoriu de Yeme, el país asitiáu más al sur na península arábiga.
Historia antigua
El Reinu d'Aksum yera un Estáu africanu asitiáu n'Etiopía, Eritrea, y Yeme qu'espolletó ente los sieglos III y XI de nuesa yera, por cuenta de la so llocalización estratéxica, utilizóse p'acutar l'accesu al mar coloráu nel pasáu.
La rexón yera tamién una fonte de recursos biolóxicos mientres l'antigüedá: Los exipcios, los griegos y los romanos unviaron espediciones a la rexón pa esplotar el inciensu, la mirra, y tomaron estes materies detrás a lo llargo de la ruta de la especies. Polo tanto los romanos llamar la Rexón Arumosa.
El míticu Reinu de Saba créese que tamién s'asitió nesta rexón africana.
Historia moderna
El Cuernu d'África ye una rexón de cutio en crisis. Etiopía ocupa una posición predominante nel cuernu por cuenta de la so llarga trayeutoria histórica, y a la so importancia demográfica: más del 80 % de la población del área vive nesti país, y ye el segundu Estáu más pobláu d'África, tres Nixeria. Diéronse apocayá dos guerres rexonales d'importancia: de mayu de 1977 a marzu de 1978 ente Etiopía y Somalia, y de 1998 a 2000 ente Etiopía y Eritrea. En Somalia, la Guerra Civil dende la cayida de Siad Barre en 1991 torgó la esistencia d'un gobiernu nacional unitariu dende entós. Los conflictos tamién asocedieron en Xibuti y Eritrea.
El Cuernu d'África, dende 2002, foi un focu importante de l'atención polos Estaos Xuníos, Francia, Alemaña, y delles naciones africanes con al respective de la llamada guerra contra'l terrorismu. A l'ausencia d'un estáu efectivu en Somalia y la so situación xeopolíticamente estratéxica, foi invadida por Estaos Xuníos, pa nun poner en peligru los barcos petrolíferos y de mercancíes pola guerra civil somalina, siendo la operación militar un fracasu.
Dende xunetu de 2011 se rexistra una fame en delles rexones al sur de Somalia por cuenta de una fuerte seca en tola rexón del Cuernu d'África. Esta fame tien el potencial d'esvalixara a otros países de la rexón. Por causa de la fame esiste crisis de refuxaos qu'escapen de les zones afeutaes en Somalia a campos de refuxaos nos países vecinos. Munches axencies d'ayuda humanitaria (como la ONX) busquen remediar la situación.
Economía
Los estaos de la rexón dependen en gran parte de delles esportaciones d'un solu productu, usualmente monocultivu:
Oppenans
Tien una población de y una superficie de  km².
Oricourt
Oricourt ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Franklin Lakes
Franklin Lakes ye un borough del condáu de Bergen, nel estáu de Nueva Jersey. Llenda con.
Demografía
Tien una población de y una superficie de  km².
Tapioles
Tapioles ye un conceyu d'español de la provincia de Zamora, na comunidá autónoma de Castiella y Llión.
Llocalización
Atópase enclaváu na contorna de la Tierra de Campos, na zona nordeste de la provincia de Zamora. Nel so términu predominen les nidies llanures, nes que nun suelen superase los estragales de los 725-850 m, con presencia de dalgún oteru o cuetu testimonial. Como'l restu de conceyos de la so redolada, el so términu tien una clara vocación cerealística.
Hidrografía
El regueru de Cerecinos de Campos, denomináu'l regueru o la ría, arredola los campos de Tapioles, y desagua nel Valderaduey nel términu de Villárdiga.
El pueblu y el so términu municipal tán integraos na reserva de Natural de les Llagunes de Villafáfila yá que ente Villafáfila, Tapioles de Campos y Villarín de Campos atopen estes. Estes llagunes son de calter salín y pueden estremase principalmente tres llagunes: les Llagunes Salines de Villarín, Llaguna de Salina Grande y Llaguna de Barillos.
Naturaleza
El monte del «Rasu de Villalpando» asítiase nel términu municipal de Villalpando y tien una superficie total de 1.654 hectárees de les cualos 90 pertenecen a enclavaos. Tien calter patrimonial y aprovechamientu comunal, tando consorciado col númberu d'Repartu 3028. Les bases del Consorciu, ente'l Patrimoniu Forestal del Estáu y la Mancomunidá de Rasu de Villalpando fueron aprobaes con fecha 13 de febreru de 1948, anque los sos oríxenes remontar a finales del sieglu X o principios del sieglu XI por donación de los Reyes lleoneses, posiblemente Alfonsu V, a Villalpando, por aquella dómina cabeza del de l'Alfoz, y a les aldegues del mesmu.
Historia
La presencia humana nestes tierres foi bien temprana, según los afayos. Nos empiezos de la hestoria, los vacceos, llabradores que cultivaben ceberes, vivíen nesta zona. Los romanos llegaron más tarde, trazando les sos víes ya instalándose pela redolada, pa siguir cola antigua esplotación del sal de les güelgues.
Tres la invasión musulmana y el surdimientu de los reinos cristianos, va ser Alfonsu III de Llión quien intente consolidar los sos dominios, empecipiando la repoblación con xentes de variaos oríxenes, que van dir ocupando y nomando los ermos. El nome de Tapioles paez derivar d'una forma de construcción típica de la zona, el tapial, murios de folla amasao y empisonáu ente tablones. Apaez mentáu yá con esi nome nel sieglu X. El rei de Llión Alfonsu V donó Tapioles a principios del sieglu XI al conde Don Munio, señor de Villalpando. Más tarde, unu d'el so herederos donar nel añu 1032 al monesteriu de San Antonino, nes riberes del ríu Esla, cerca de Coyanza.
Nel sieglu XIV Tapioles pasó a manes de los Fernández de Velasco, pasando por esti fechu a integrar la denomada «Provincia de les Tierres del Condestable». Sicasí, tres la perda de la condestabilía de los Velasco en 1711, Tapioles, xunto al restu de la Tierra de Villalpando, dexó de pertenecer a la Provincia de les Tierres del Condestable, pasando a faelo de Llión, en que la so provincia apaez integráu en 1786 nel mapa de Tomás López tituláu ‘Mapa xeográficu d'una parte de la provincia de Llión’.
Cola división territorial d'España en 1833, Tapioles quedó adscritu primeramente nel partíu xudicial de Medina de Rioseco, na provincia de Valladolid, magar tres les reclamaciones de los conceyos del área villalpandina, quedó dafechu integráu a partir de 1858 na provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, que, como toles rexones españoles de la dómina, escarecía de competencies alministratives. Tres la constitución de 1978, esti conceyu pasó a formar parte en 1983 de la comunidá autónoma de Castiella y Llión, en cuantes que pertenecíen a la provincia de Zamora.
Monumentos
Tuvo una ilesia medieval soportalada que foi derruida na década de los años 1970. D'esti antiguu templu, de noble construcción románica en lladriyu, caltiénse namái la base del llargu pórticu y parte de los sos bienes muebles. Asina, caltiénse un notable retablu d'estilu barrocu con interesantes relieves que representen delles escenes de la Pasión y los martirios de San Andrés y San Pablo. Tamién se caltién una imaxe de Cristu, d'aires góticos, de tamañu pequeñu y cola cabeza delladiada. Destaca, sobremanera la imaxe de vistir de la patrona, la Virxe de los Rayos, interesada advocación mariana, yá que representa en realidá a Santa Ana, cola Virxe neña nos sos brazos.
Mnemósine
Mnemósine na Mitoloxía Griega yera la personificación de la memoria. Por ser fía de Gaia y Uranu ye considerada una titánide de primer xeneración. Amás ye la ma de les Muses qu'enxendró con Zeus.
Buthraupis wetmorei
Buthraupis wetmorei, ye una especie d'ave Passeriformes, de la familia Thraupidae, perteneciente al xéneru Buthraupis.
Llocalización, hábitat y estáu d'amenaza
Ye una ave que s'alcuentra n'Ecuador, Colombia y Perú.
El so hábitat natural son los montes húmedos tropicales y subtropicales.
Ye una ave n'estáu vulnerable.
Antonio Gutiérrez González
Antonio Gutiérrez González foi un inxenieru, políticu y profesor asturianu.
Biografía
Estudió en Madrid nos Reales Estudios de San Isidro y darréu na Real Academia de Belles Artes de San Fernando. En 1802 ingresó na Escuela de Caminos, abierta pocos años atrás y que formó a los primeros inxenieros de caminos d'España. A fines de 1805 entamó a enseñar cátedra en matemátiques nesta escuela.
Mitsuo Ogasawara
Mitsuo Ogasawara (小笠原 満男; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Yazidismu
El yazidismu (del curdu: Êzidîtî o Êzidî, n'árabe يزيدي o ايزيدي) ye una relixón preislámica d'Oriente Mediu de remotu orixe. Pertenez a la corriente minoritaria del yazdanismo, que les sos otres cañes, alevismo y yaresanismo, estremar del yazidismu en que nun practiquen la taqiyya (azorronar la fe cuando ta en xuegu la mesma vida). Estos trés cañes nun coinciden xeográficamente y los contactos ente elles son pocu frecuentes. La so principal ciudá santa ye Lalish, na provincia de Nínive, antes Mosul (Iraq).
Los yazidíes formen una minoría preislámica que les sos raigaños remontar a 2000 a.c. Hasta'l sieglu VII d.c. foi la relixón oficial de los curdos, pero depués la islamización obligatoria foi amenorgando'l so númberu. Sicasí, siguen siendo predominantemente d'orixe curdu y la mayoría vive cerca de Mosul, esistiendo pequeñes comunidaes n'Armenia, Xeorxa, Irán, Rusia (31.273 según el censu de 2002), Siria y Turquía. En total suman unos 800.000 fieles, anque esta estimación ye pocu precisa debíu al secretismu qu'envolubra a la confesión en cuanto a la reconocencia del propiu credo. Dende'l sieglu XX dellos refuxaos yazidíes viven n'Europa (especialmente Alemaña) y n'América del Norte.
Historia
Históricamente, los yazidíes son una minoría relixosa curda. Probablemente esistieren dende 2000 e. C. Anque los yazidíes falen un dialeutu del curdu, el kurmanji, el so cultu amuesa una gran influencia de les antigües relixones siriu-mesopotámiques, el zoroastrismu persa y el sufismu islámicu. Los yazidíes se autodenominan Êzidî, Êzîdî o, en delles rexones, Dasinî, siendo esti postreru un nome tribal. Dellos eruditos afirmen que'l nome "yazidí" provién del persa yazata (ser divín), ente qu'otros dicen que tien el so orixe nel del califa omeya del sieglu VII Yazid I (Yazid bin Muawiyah), asesín del imán xiín Husayn ibn Ali, nietu de Mahoma. Tocantes a los yazidíes, creen que'l so nome provién de la pallabra Yezdan o Êzid, que signifiquen "Dios", anque nes llingües vernácules del Curdistán el términu izid-o (verbu) significa "mandar" o "amonestar".
La relixón yazidí ye marcadamente sincretista: ente que la imaginería sufí ye observable nel so vocabulariu relixosu, especialmente na so lliteratura esotérica, la mayor parte de la mitoloxía yazidí nun ye islámica y la so cosmogonía ta emparentada cola de les antigües relixones perses. Los primeres estudiosos de la relixón yazidí trataron de describila basándose nes relixones islámiques, perses o inclusive paganes; sicasí, los artículos publicaos dende 1990 amosaron qu'esti aproximamientu al yazidismu ye demasiáu simplayu.
La teoría más aceptada anguaño presenta'l yazidismu como frutu d'un procesu sincretista de miles d'años que remató nel sieglu XII al contautar los cultos locales del Curdistán col islam sufí traíu a la zona pol xeque Adi ibn Musafir.
Desenvuelvo
El sustratu de la relixón yazidí topar nes relixones de l'antigua Persiasobremanera'l zoroastrismu de los sieglos VII al IV e.C. de los curdos del aislláu valle de Lalish.
Nel sieglu XII, el maestru sufí Adi ibn Musafir, que por considera-y -y descendiente del califa omeya Marwan I tien una bona acoyida ente los curdos, instalar en Lalish y enseña los sos preceptos relixosos a la población de la zona.
Persecución
Históricamente, esta relixón y los sos creyentes fueron escorríos en delles ocasiones pol Imperiu Otomanu dende'l sieglu XVI al XIX.
Contemporaneamente, tres la cayida de Sadam Husein, la comunidá yazidí foi oxetu d'ataques repitíos por Al Qaeda. y darréu tamién foi escorrida polos yihadistes del Estáu Islámicu mientres la ofensiva nel norte d'Iraq de 2014.
Básicamente'l musulmanes fundamentalistes acusen a los yazidíes d'adorar al demoniu.
Creencies
Acordies cola cosmovisión yazidí, Dios creó'l mundu, qu'agora ta al cuidu de siete Seres Santos, conocíos como ánxeles o Heft Sirr (los Siete Misterios). El superior ye Melek Taus (Tawûsê Melek en curdu), l'Ánxel del pavu real, que ye consideráu por dellos musulmanes y cristianos como Satanás o'l Diañu al asimilalo al Ánxel Cayíu, Lucifer.
Melek Taus
200px|thumbnail|right|Yazidíes Según la Enciclopedia d'Oriente, "la razón de la reputación de los yazidíes de ser 'adoradores del diañu', deber a otru nome de Melek Taus, Shaytan, el mesmu nome que'l Corán da a Satanás". Sicasí, según el llingüista curdu Jamal Nebez, la pallabra Taus asemeyar al griegu y ta rellacionada coles pallabres Theos, Zeus, Deus y, acordies con tal interpretación, Melek Taus ye un ánxel de Dios; pa otres fontes, Zeus, Xúpiter, Deus, tendríen un antecedente nel términu del proto-européu: 'dyaus', que orixinalmente significó: 'la claridá', 'la fuercia', y nel mundu griegu concretar en Apolo, al que taba dedicada: 'l'aurora colos sos deos de rosa'; nun sería una fonte del mal, sinón que lo consideren primero de los arcánxeles. Tamién dicen que la fonte del mal ta nel corazón y l'espíritu de los seres humanos, cosa qu'afirma'l Nuevu Testamentu Cristianu (Mt 15, 18).
Les fuercies actives de la relixón yazidí son Melek Taus y el xeque Adî. El Kitêba Cilwe ("Llibru de la Revelación"), consideráu como la pallabra de Melek Taus y que recueye lo esencial de les creencies yazidíes, indica que Melek Taus asigna responsabilidaes, bendiciones y desgracies según la so voluntá y que nun-y pertenez a la raza d'Adán cuestionalo. El sheij Adî creyó que Melek Taus habíase reencarnado nél: "taba presente cuando Adán vivía nel paraísu, y tamién cuando Nemrud llanzó a Abraham al fueu. Taba presente cuando Dios díxome: 'vas ser el gobernante y señor de la tierra'. Dios, el caritatible, diome siete tierres y el tronu del Cielu".
Creación
Los rellatos yazidíes de la creación son distintes de los del xudeo-cristianismu y l'Islam. Cunten que Dios creó primero, del so propiu llume (Ronahî en curdu, asemeyáu a un términu d'ámbitu similar del sánscritu: 'Ruh'= xubir, crecer), a Melek Taus y los otros seis arcánxeles fueron creaos dempués. Dios ordenó a Melek Taus nun inclinase ante los demás seres. Cuando Dios creó a los otros arcánxeles, ordenólos trae-y el polvu (Ax) de la tierra (Erd), pa construyir el cuerpu d'Adán. Dempués Dios dio vida a Adán de la so propia respiración y mandó a tolos arcánxeles pa reverenciar a Adán. Ellos obedecieron, con esceición de Melek Taus. Al preguntar Dios el por qué, Melek Taus contestó-y: "¡Cómo puedo someteme a otru ser! Soi del to llume, ente qu'Adán foi fechu del polvu". Entós Dios emponderar y designar como líder de tolos ánxeles y el so unviáu na tierra. Poro, los yazidíes creen que Melek Taus ye'l representante de Dios na superficie de la tierra, onde baxa cada primer miércoles de Nisan (marzu/abril), nel día que celebren como l'Añu Nuevu. Creen que Dios creó a Melek Taus del so llume nesa fecha. Consideren que respetar y allabar a Melek Taus ye una manera de reconocer la so maxestá y naturaleza sublime. Esta idea llámase "conocencia del Sublime" (Zanista Ciwaniyê). El sheij Adî reparó la hestoria de Melek Taus y creyó nél.
Una idea dominante del creacionismu yazidí ye que tolos yazidíes son descendientes d'Adán primero que d'Eva.
Otres creencies y práutiques relixoses
Los yazidíes creen que'l Bien y el Mal conviven na mente y l'espíritu humanos. Escoyer ente dambos depende del propiu ser humanu. Nesti procesu, la so devoción a Melek Taus ye esencial, yá que foi a él a quien Dios dio-y a escoyer ente'l bien y el mal, y escoyó el bien.
Los llibros sagraos de los yazidíes son el Kitêba Cilwe (Llibru de la Revelación) y el Mishefa Reş (Llibru Negru).
Dos carauterístiques claves ya interrellacionaes del yazidismu son:
La primera d'elles esprésase nel sistema de castes, les normes alimentarias, la preferencia por vivir nes comunidaes de yazidíes y la variedá de tabús que gobiernen munchos aspeutos de la vida.
La segunda ye crucial: los yazidíes creen que los siete Ser Santos se reencarnan dacuando en forma humana, llamada koasasa. Tamién esiste una creencia na reencarnación d'unes poques almes yazidíes. Como los yaresaníes, los yazidíes usen la metáfora d'un "cambéu de ropa" pa describir el procesu, que llamen en curdu kira guhorîn.
La mitoloxía yazidí tamién inclúi descripciones del Cielu y del Infiernu, y otres tradiciones qu'incorporen estes idees nun sistema de creencies qu'inclúi la reencarnación.
Sociedá
La sociedá yazidí ye xerárquica. El líder secular ye un emir o príncipe hereditariu, ente que un sheij principal dirixe la xerarquía relixosa. Los yazidíes son desaxeradamente endogámicos, porque los miembros de los trés castes yazidíes (murid, sheij y pir) cásense solamente dientro del so respeutivu grupu. Esto dexó caltener ente ellos a lo llargo de los sieglos les carauterístiques físiques del so orixe indoeuropéu: entá güei, la metá de la so población tien la piel claro, los güeyos azules y el pelo rubio.
Rezos y celebraciones
Los yazidíes tienen cinco rezos diarios: Nivêja berîspêdê (rezu del amanecer), Nivêja rojhilatinê (rezu de la mañana), Nivêja nîvro (rezu del mediudía),  Nivêja êvarî (rezu de la tarde) y Nivêja rojavabûnê (rezu del anochar). Los adoradores tienen d'empobinase escontra'l sol y, pal rezu del mediudía, escontra Lalish. Esti rezu acompañar de ciertos xestos. Estos rezos diarios nun tienen de realizar se en presencia d'estraños. El día sagráu ye'l miércoles y el de descansu, el sábadu. Tamién hai una festividá de tres díes de duración n'avientu.
Ormenans
Tien una población de y una superficie de  km².
Yazidismu
Rezos y celebraciones
Díxose que'l santuariu del templu de Chemera ta amestáu a la resurrección de Xesucristo. Creen que Dios mandó a Melek Taus a retirar la llábana que cubría la tumba de Xesucristo por que ésti pudiera salir y que (Melek Taus) quedar nel llugar del templu.
Pelegrinaxe
thumbnail|right|Balta del xeque Adi en Lalish El ritual más importante ye'l pelegrinaxe añal de seis díes de duración a la tumba del sheij Adi en Lalish, al norte de Mosul. Magar ser sagráu pa los yazidíes, non yá contién santuarios dedicaos a la koasasa, sinón tamién otros llugares importantes con simboloxía propia d'otres relixones, como Pirra selat (ponte Serat) y el monte Arafat. Hai dos regueros sagraos que se llamen Zamzam y Kaniya sipî (el regueru blancu). Un yazidí tien de pelegrinar a Lalish siquier una vegada na vida y aquellos qu'habiten na rexón procuren visitar Lalish una vegada al añu, especialmente mientres el Festival de l'asamblea, que se celebra cada seronda del 23 de Elul al 1 de Tishrei (setiembre). Mientres esta celebración, los yazidíes bañar nel ríu, llaven figurillas de Melek Taus y encienden ensame de lluces na tumba del sheij Adî y d'otros santos. Tamién se sacrifica un güe, lo que, xunto cola presencia na iconografía yazidí del perru y de la culiebra, llevó a considerar qu'esta relixón ta rellacionada col mitraísmo. El sacrificiu del güe simboliza la llegada de la seronda y sirve pa implorar agua mientres l'iviernu, de forma que a la primavera siguiente la vida renaza. Amás, en astroloxía, el güe ye'l símbolu de Tishrei.
Festivales
El añu nuevu yazidí cai en primavera, pocu dempués del equinocciu. Nesti día, les muyeres llamentar nos campusantos, al son de la música de los Qewals, pero los demás eventos d'esti día son allegres.
East Rutherford
East Rutherford ye un borough del condáu de Bergen, nel estáu de Nueva Jersey. Llenda con.
Demografía
Tien una población de y una superficie de  km².
Himnos homéricos
Los himnos homéricos son una coleición de 32 a 34 poemes épicos curtios griegos, que na antigüedá solíen atribuyise a Homero.
Conteníu
Na actualidá, considérase que'l más antiguu d'ellos, el dedicáu a Deméter, foi escritu nel sieglu VII e.C., en tiempos de Hesíodo, daqué más tarde que la fecha de normal atribuyida a Homero. Esto asitiar ente los más antiguos monumentos de la lliteratura griega.
Cada unu de los himnos ta dedicáu a un dios y destináu a ser cantáu por un aedo como preludiu o proemio (en griegu, προοίμιον: prooimion) antes de pasar a unu más llargu. Los himnos varien llargamente en llargor, siendo dalgunos tan curtios como trés o cuatro llinies, ente qu'otros entepasen les quinientes. Estos himnos allaben a deidaes concretes n'hexámetros dactílicos, la métrica usada nes épiques homériques.
Los himnos tán dedicaos a: Atenea
Justine Henin
Henin tamién llogró diez títulos de Tier I, dos WTA Tour Championships, una medaya d'oru nos Xuegos Olímpicos y un total de 43 títulos individuales de WTA Tour.
El 20 d'ochobre de 2003 y a la edá de 21 años, Henin llegó al visu del ranking WTA per primer vegada na so carrera, ranking que caltuvo por 117 selmanes en total.
Siendo la tenista númberu 1 del ranking mundial, anunció'l 14 de mayu de 2008 en rueda de prensa la so retirada con efeutu inmediatu del circuitu profesional de tenis a la edá de 25 años. Henin permaneció retirada del circuitu WTA por casi 2 años. Sicasí, el 4 de xineru de 2010 volvió al circuitu profesional nel tornéu de Brisbane. Depués de 6 meses d'haber vueltu, Justine ocupaba'l puestu Nᵘ3 del escalafón mundial antes del Grand Slam d'Australia de 2011. El 26 de xineru de 2011 anuncia'l so retiru definitivu del tenis por cuenta de una mancadura grave nel so coldu.
Biografía
Adoptó l'apellíu Hardenne tres el so matrimoniu con Pierre-Yves Hardenne el 16 de payares de 2002. Anque usó'l nome "Henin-Hardenne" nes canches mientres cuatro años. La llei belga nun dexa amestar l'apellíu del maríu al so, polo que llegalmente el so nome siguió siendo Justine Henin. A partir de 2007, y tres el so divorciu, yá nuevamente figura nos torneos como Justine Henin.
Mientres 2006, dempués de llograr bones resultancies y ganar l'Abiertu de Francia, Justine consigue llegar a la final del Máster de Madrid al vencer a la rusa María Sharápova. Esta resultancia garantizó-y volver al visu del escalafón, moviendo a Amélie Mauresmo a quien depués vencería, quedándose cola victoria del tornéu.
La xugadora belga, nun participaría na defensa del so títulu en Sydney en 2007, al igual que faltaría pal Abiertu d'Australia, por trámites llegales y asuntos personales rellacionaos col so divorciu. Asina, la subcampeona del abiertu australianu, dexaría'l pasu llibre pa perder el so puestu de númberu unu del mundu na clasificación de la WTA yá que, por cuenta de la so ausencia y a la estrueldosa cayida de Amelie Mauresmo n'octavos de final, tou quedaría en bandexa de plata por que María Sharápova asumiera per segunda vegada'l visu del circuitu femenín.
En 2008 Justine Henin nun apostó'l tornéu en tierra batida de Roma (del 12 al 18 de mayu), según anunciara primeramente nun comunicáu.
Dos selmanes antes de Roland Garros, el tornéu de Grand Slam en tierra batida que ganó los trés últimos años, Henin "ta cansada y precisa un descansu", según esa fonte. La belxicana foi esaniciada'l xueves n'octavos de final del tornéu WTA de Berlín pola rusa Dinara Safina. Henin tuvo que pagar una multa de 20.000 dólares (13.000 euros) por anunciar la so baxa demasiáu tarde y foi sustituyida nel cuadru principal pola arxentina Gisela Dulko.
El 14 de mayu de 2008, y siendo la tenista númberu unu del escalafón de la WTA, Henin anunció la so retirada del tenis profesional con efeutu inmediatu. Na llocalidá de Limelette, nel Club de tenis onde se formó como xugadora, señaló: "Ye'l final d'una maraviyosa aventura. Toi equí p'anunciar l'adiós definitivu de la mio carrera" y tamién dixo "Voi como'l númberu unu y eso ye importante. Ye siempres meyor dise nel visu. Partu ensin nengún pesar y sé que ye la decisión correuta", y espresó: "dende los cinco años namái viví pa esto. Los últimos meses nun consiguía igualar el mio nivel habitual de xuegu. Si paro agora puedo recordar la mio carrera de tenista con una sorrisa; si espero tres meses podría pename". Henin señaló que'l so retiru deber al cansanciu y a la fatiga acumulada que tenía por cuenta de la competición, y señaló que ye una decisión que cavilgara enforma. Con éses la belxicana retirar a la edá de 25 años, convirtiéndose na primer tenista nᵘ del mundu, en retirase del tenis profesional mientres ocupaba'l primer llugar del escalafón.
El 22 de setiembre de 2009 Justine Henin anunció que volvería al circuitu mundial en xineru de 2010, 16 meses dempués d'anunciar la so retirada de la práutica profesional del deporte. El 4 de xineru de 2010 volvió al circuitu de la WTA nel tornéu de Brisbane, ganándo-y a la rusa Nadia Petrova na primer ronda por 7-5/7-5, en segunda ronda a la cazaca Sesil Karatancheva por 6-4/6-3 y, n'octavos de final, a la húngara Melinda Czink por 6-2/3-6/7-6(5). Na so primer final tres el so remanecimientu en xineru de 2010, perdió la final del tornéu australianu de Brisbane contra'l so compatriota Kim Clijsters pola resultancia de 6-3/4-6/7-6. En Abiertu d'Australia de 2010 llegó a la final onde foi vencida por Serena Williams 6-4, 3-6, 6-2. Nel tornéu de Roland Garros del mesmu añu foi esaniciada pola australiana Samantha Stosur. Nel tornéu de Wimbledon foi esaniciada pola belga Kim Clijsters. Mientres esti partíu Henin sufrió una cayida y mancóse el coldu que lu obligó a operase y perdese la xira de cementu en Norteamérica. En 2011 empecipió la so temporada participando na Copa Hopman representando a Bélxica. Nel abiertu d'Australia de 2011 foi esaniciada pola rusa Svetlana Kuznetsova en tercer ronda por un marcador de 6-4, 7-6 (10-8).
Yasuhito Endo
Yasuhito Endo (遠藤 保仁, ) ye un futbolista xaponés.
Justine Henin
Biografía
El 26 de xineru de 2011 anuncia'l so retiru definitivu del tenis por cuenta de que la so mancadura nel coldu nun ameyoró. "Los exámenes médicos son claros y los médicos tamién, el mio coldu ta demasiáu estropiáu y ye demasiáu fráxil como pa siguir exerciendo la mio pasión y el mio oficiu al más altu nivel", escribió Henin, de 28 años, nuna carta publicada en dellos periódicos y na so páxina web personal.
Premios
2003: Campeona del Mundu ITF 2006: Deportista belga del Añu * 2006: Campeona del Mundu ITF 2007: Deportista belga del Añu * 2007: Campeona del Mundu ITF
Elmwood Park
Elmwood Park ye un borough del condáu de Bergen, nel estáu de Nueva Jersey. Llenda con.
Demografía
Tien una población de y una superficie de  km².
Calicalicus rufocarpalis
La vanga de costazos coloraos (Calicalicus rufocarpalis) ye una especie d'ave na familia Vangidae endémica de Madagascar.
Calamonastides gracilirostris
Calamonastides gracilirostris ye una especie d'ave paseriforme de la familia Acrocephalidae, única del xéneru Calamonastides, anque enantes incluyíase nel xéneru Chloropeta.
Alcuéntrase en Burundi, República Democrática d'El Congu, Kenia, Ruanda, Tanzania, Uganda y Zambia. El so hábitat son les zones pantanoses. Alcuéntrase en peligru pola destrucción del so hábitat.
La Torre del Valle
El conceyu ta conformáu poles llocalidaes de La Torre del Valle y Paladinos del Valle. Tien una superficie de 16,59 km², con una población de 176 habitantes y una densidá de población de 10,61 hab/km².
Historia
Mientres la Edá Media La Torre del Valle quedó integráu nel Reinu de Lleón, siendo na Edá Moderna una de les poblaciones que formó parte de la provincia de les Tierres del Conde de Benavente, encuadrándose dientro d'esta na Merindad de La Polvorosa y la receptoría de Benavente.
Sicasí, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, La Torre del Valle pasó a formar parte de la provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, quedando integráu en 1834 nel partíu xudicial de Benavente.
Finalmente, en redol a 1850, l'antiguu conceyu de Paladinos del Valle integrar nel de La Torre del Valle.
Hidrografía
thumb|left|Nacencia del ríu Órbigo. thumb|left|Presa nel regueru Ahogaborricos en San Román del Valle, Villabrázaro.
Patrimoniu
Cunta con unu de los meyores exemplos representativos de concentración de bodegues nes proximidaes de la so ilesia parroquial.
Fiestes
La Torre del Valle celebra la festividá de Santa Cruz, el 3 de mayu, y el Santu Cristu de la Vera Cruz, el 14 de setiembre.
Ormoiche
Ormoiche ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Saint-Étienne
Saint-Étienne [sɛ̃teˈtjɛn] (en francoprovenzal Sant-Etiève) ye una ciudá de Francia, capital del departamentu de Loira, na rexón Auvernia-Ródanu-Alpes.
Ormoiche
Tien una población de y una superficie de  km².
Saint-Étienne
Los sos habitantes denominar Stéphanois (n'alcordanza del pasáu mineru Stéphanois de la cuenca hullera de Saint-Étienne llamada cuenca hullera de Stéphanie).
Como otres ciudaes industriales, la ciudá cadez inda de la mala imaxe d'una ciudá negra, puerca y adormilitiada. La ciudá (que s'asitia ente les 20 ciudaes principales franceses tocantes a númberu d'habitantes), nun figura en munchos de los mapes meteorolóxicos nacionales (Lyon ta a menos de 60 quilómetros), y ye fecha de menos per parte de los medios de comunicación nacionales. Si nun se trata de grandes acontecimientos (Copa Mundial de Fútbol de 1998, Copa Mundial de Rugby de 2007), pola ASSE o por dellos fechos relevantes de tipu diversu (crímenes, delincuencia…) nun se fala casi nunca de Saint-Étienne en términos de cultura llocal, historia, patrimoniu, turismu, de la renovación urbana, o de los grandes proyeutos de la ciudá… Sicasí, a midida que va camudando la ciudá, les crítiques paecen dir evolucionando, sobremanera respectu d'aquellos que nun conocieron el periodu mineru o'l de la epopeya verde.
Toponimia
La lleenda esplica que, en tiempos de los romanos, l'aldega llamábase Furanum, deriváu del nome de Furan, el ríu que lu travesaba. Esti nome camudar pol de Furania, nome que se caltuvo hasta la Edá Media.
Los primeros documentos escritos (en 1258) de la ciudá menten Sancti Stephan de Furano (Saint-Étienne de Furan).
La ciudá, conocida poles sos fábriques d'armes foi, momentáneamente rebautizada, mientres la Revolución francesa, col nome de Armeville o Commune d'Armes.
Historia
780px|thumb|Vista panorámica de la ciudá de Saint-Étienne.
Saint-Étienne foi, mientres enforma tiempu, una ciudá secundaria, menos influyente —tantu nel planu políticu como alministrativu— que Montbrison, que foi una prefeutura primero que lo fora Saint-Étienne, y que Feurs la capital del Loira de 1793 a 1795. En 1855 Saint-Étienne, gracies al so rápidu desenvolvimientu industrial y demográficu, convertir na capital del departamentu.
Dende'l sieglu XV Saint-Étienne foi un importante centru de producción metalúrxica (armes blanques, armes de fueu dende les Guerres Italianes de Francisco I), y metalurxa menor, como la llamada quincallería. Y, dende'l sieglu XVI desenvolvióse, tamién, la fabricación de cintes (la cintería, que nun tien de confundir se cola pasamanería).
Mientres el periodu de la Revolución industrial, desenvolviéronse los oficios de la metalurxa pesada y l'esplotación masiva de les mines de carbón. Coles mesmes, Saint-Étienne, convertir na capital mundial de la cinta, desbancando a Basilea.
A principios del sieglu XX, la industria armamentística foi absorbida pola Manufactura d'armes de Saint-Étienne (MAS) no tocante al material militar, y pola Manufactura francesa d'armes y ciclomotores (Manufrance), según fueron absorbíos numberosos artesanos fabricantes de fusiles civiles. Pese al zarru de Manufrance queden, inda, dellos artesanos.
Barthélemy Thimonnier construyó la primer máquina de vapor en 1830.
Saint-Étienne foi bombardeada el 26 de mayu de 1944. Hubo cerca de 1.000 muertos por causa de los disparos d'una escuadrilla de bombarderos estauxunidenses que queríen destruyir les numberoses fábriques que fueren utilizaes polos nazis.
A partir de los años 1970 les industries stéphanoises tuvieron munches dificultaes y la ciudá sufrió un importante bache económicu y demográficu. D'una población de 225.825 habitantes en 1968, pasar a 201.569 en 1990 y a 183.522 en 1999.
Ayuntamiento
Tres les eleiciones de marzu de 2014, el conseyu municipal de Saint-Étienne componer de 59 conseyeros electos: l'alcalde (maire), 19 adxuntos (adjoints) y 39 conseyeros (conseillers municipaux). Quince de los electos formen la oposición, ente que 44 formen la mayoría municipal.
Cambeos territoriales
La ciudá amplióse repitíes vegaes, amestándose los conceyos siguientes:
thumb|Tranvía delantre la estación de ferrocarriles de Châteaucreux. thumb|[[Sistema de bicicletes compartíes Vélivert]]
Xeografía
La ciudá ta asitiada sobre'l Furan (o Furens), al pie del Pilat, a unos 59 km. al suroeste de Lyon y a 53 km. de Vienne. Pel sur ta a 81 km. de Le Puy-en-Velay y, pel oeste ta a unos 147 km. de Clermont-Ferrand.
La so altitú media ye de 516 m.
Conceyos estremeros
Villars, Saint-Priest-en-Jarez, La Tour-en-Jarez, la Talaudière, Saint-Jean-Bonnefonds, Saint-Chamond, la Valla-en-Gier, -y Bessat, Tarentaise, Saint-Genest-Malifaux, Planfoy (estremeres del conceyu acomuñáu de Rochetaillée d'estos postreros), la Ricamarie, Roche-la-Molière y Saint-Genest-Lerpt.
El barriu de Saint-Victor-sur-Loire, exclave de Saint-Étienne, tien como conceyos estremeros, amás de Roche-la-Molière y Saint-Genest-Lerpt acomuñaos con Saint-Étienne, Saint-Just-Saint-Rambert, Chambles, Caloire y Unieux.
Economía
Saint-Étienne pasó mientres la segunda metá del sieglu XX por numberoses reestructuraciones y zarros industriales. Tres el zarru de Manufrance, les mines de carbón de GIAT industries y les dificultaes de la industria del ciclomotor, Saint-Étienne tuvo considerada como una ciudá en peligru. La so actividá económica paez tar reponiéndose gracies a les iniciatives local y rexonal del centru d'innovación, manifestaciones artístiques, y al fortalecimientu de la so influencia económica.
Les principales actividaes económiques son:
Educación
Enseñanza cimera
Cultura
thumb|Plaza Jean Jaurès.
El notable patrimoniu arquiteutónicu de Saint-Étienne, del sieglu XIV y del sieglu XX, mereció'l distintivu de ciudá d'Arte y Historia concedíu en 2002.