cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Riodeva
Historia
Hubo una monumental llamera negruca (Ulmus minor), topar na plaza d'Ilesia, les sos cañes algamaben l'altor de la torre-campanariu; afeutáu de grafiosis, hubo que baltalo.
Cultura, ociu y turismu
Nos últimos años ta teniendo llugar un lentu desenvolvimientu turísticu, en redol a Los Amanaderos -fontes y saltos d'agua-: fechu que podría potenciase colos descubrimientos de fósiles na zona realizaos pola Fundación de Dinópolis de Teruel, y Titania, la subsede del parque cultural y d'ociu turolense dedicáu a la paleontoloxía y los dinosaurios. A los efeutos, el Conceyu ta desenvolviendo'l Centru d'Interpretación del Río Eva y Los Amanaderos (CIREA), allugáu nel Molín de Montereta, apocayá rehabilitáu.
Agricultura
L'agricultura y la ganadería foi la manera de vida tradicional ente los paisanos, prueba d'ello son los restos d'actividá agropecuaria distribuyíos pol términu: finques de cultivu, apriscos, corrolades y parideres venceyaes al llendo. La principal producción yera la cerealística del secanu, como lo prueben la esistencia d'ensame d'eres y payares na zona; tamién les llegumes, frutes y hortolices nuna pequeña área de regadío. Coles mesmes, hubo una curtia producción vitivinícola como demuestren les bodegues, cubos y llagares. La emigración de los años sesenta (1960) camudó la economía llocal, hasta'l puntu de perdese casi la totalidá de la cebera, siendo residual el restu de la práutica agrícola.
Industria
La minería ye la principal fonte d'ingresos de los sos habitantes, de les mines llógrense caolín y cuarzu: el cuarzu utilizar na fabricación del vidriu y el caolín -dependiendo de la so calidá- na industria papelero y cerámica.
Fiestes
Les sos fiestes patronales son el día 10 d'agostu, día de San Llorienzo, cuntando con 4 o 5 díes d'orquestes, actos pa neños, campeonatos deportivos, xotes... Riodeva tamién celebra fiestes d'iviernu, el 8 d'avientu, día de la Inmaculada, que duren tou la ponte de la constitución y la Purísima, na que se celebren diversos santos, San Joaquín, La virxe del Rosario y la Purísima patrona de Riodeva, són díes en qu'hai orquestes, campeonatos culturales, xotes...
Tamién nel mes de mayu, de normal el sábadu de la segunda fin de selmana de mayu celebra la romería a Santa Bárbara, onde se xube a la erminta que ta nel monte a faer una misa y una comida tol pueblu, depués sigue la fiesta pela tarde nel pueblu con procesión y baille.
Gastronomía
Son típiques les farrapes de farina que se faíen tradicionalmente nel matu gochu, acompañaes de diversos platos de tapes, pimientos, bacaláu, coneyu al ajillo, cascoxos y ajoaceite y tomate fritu. Tamién el pucheru de cocíu con tocín, xudíes, pataques, morciella d'arroz. Prepárense robollones coyíos nos mesmos montes de rodeno, ellaboraos coles plantes arumoses del llugar, pos en tol términu de Riodeva pueden atopase variedá de tomillu, espliegu, romeru, manzanillas, coles qu'ellaborar el miel, y demás platos de la variada gastronomía aragonesa.
Aeropuertu Internacional de Galeão
L'Aeropuertu Internacional Antônio Carlos Jobim de Rio de Janeiro (IATA: GIG, OACI: SBGL), más conocíu como Aeropuertu Internacional de Galeão, ye'l principal aeropuertu internacional de la ciudá de Rio de Janeiro. El nome ye un homenaxe al músicu brasilanu Antonio Carlos Jobim.
Ta alcontráu na Ilha do Governador (Islla del Gobernador), na zona norte de la ciudá de Rio de Janeiro, aproximao a 20 km del centru de la ciudá, y apuértase a él pela Autopista Presidente João Goulart y depués peles Aveníes Galeão y Vinte de Janeiro.
Historia
Construyíu en 1952, en 1970 yera'l centru de conexón aérea más importante de Brasil, amás, l'alministración foi asumida por Infraero, apocayá creada pol gobiernu brasilanu.
En 1985 l'aeropuertu perdió'l títulu del aeropuertu internacional más importante de Brasil en manes de Guarulhos, causando un descensu nel movimientu de pasaxeros, dende y escontra l'esterior. A pesar d'esto, Infraero construyó la Terminal 2 a un costo de USD$ 600 millones, lo que-y dexaría ampliar la so capacidá en 7,5 millones de pasaxeros per añu, doblando la capacidá del aeropuertu. L'Aeropuertu Internacional de Galeão foi'l segundu aeropuertu más ociosu y menos rentable (el primeru siendo l'Aeropuertu Internacional Tancredo Nieves) por enforma tiempu. De la que s'abrir la nueva terminal en 1997, el númberu de pasaxeros estabilizóse en redol a los 4,5 millones añales, l'Aeropuertu Internacional de Guarulhos taba sobrecargado, operando al 102% de la so capacidá, contra'l 24% de Galeão. Infraero foi criticada por nun invertir los recursos d'una manera más apropiada.
Sicasí, dende finales de 2004, munchos vuelos fueron reasignados del sobrecargado Aeropuertu Santos Dumont en Rio de Janeiro, que s'atopaba n'obres d'ampliación, pal Galeão. En 2008 tornó a dellos vuelos del aeropuertu Santos Dumont, pero dende 2006, gracies a la crecedera económica de la ciudá, l'aeropuertu amosó una aceleración increíble nel tresporte de pasaxeros y ganancies permanentes de dellos vuelos.
thumb|250px|right|Terminal 1. thumb|250px|Vista de les aeronaves.
Anguaño la infraestructura del Aeropuertu Internacional Galeão cuenta con 2 terminales de pasaxeros: TPS 1 -con una área de 147,834 m² y capacidá añal pa 7 millones de pasaxeros- y TPS 2 -con una superficie de 132,847 m² y capacidá añal pa 8 millones de pasaxeros. Dambes terminales funcionen les 24 hores del día y atópense n'obres de renovación y ampliación con una capacidá prevista pa 2014 de 44 millones de pasaxeros al añu.
El Plan Maestru inicial del Aeropuertu contempla la futura construcción de les Terminal 3 (TPS 3) y Terminal 4 (TPS 4), d'alcuerdu a la demanda. En 2007 diseñóse un nuevu plan de namái un gran 3 ° terminal que se construyó dempués de l'ampliación a los terminales en cursu ( TPS 1 y TPS 2) y dempués de 2016.
Anguaño l'alministración d'esti aeropuertu ta al cargu de la Empresa Brasileira de Infra Estrutura Aeroportuária (INFRAERO) qu'incorporó a ARSA en xunetu de 1987.
L'Aeropuertu Internacional Galeao de Rio de Janeiro ye'l primeru de Brasil autorizáu pa recibir aviones de gran tamañu como l'Airbus A380 o'l Boeing 747-8, informó l'autoridá d'aviación.
El permisu va ser publicáu'l llunes 01 d'avientu nel Diariu Oficial, informó nuna nota l'Axencia Nacional d'Aviación Civil (Anac), que dixo que la terminal realizó cambeos na pista d'aterrizaxe y despegue según ameyoramientos na proteición contra quemes.
L'aeropuertu ye tamién un segundu centru de conexón pa vuelos internacionales de Brasil y el segundu con más movimientos.
Le Leslay
Le Leslay ye una comuña francesa del departamentu de Côtes-d'Armor, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Nicolás Solana
thumb|L'Ascensión, temple sobre tabla, 122 x 64,5 cm, [[Bilbao, Muséu de Belles Artes de Bilbao.]] Nicolás Solana (fl. 1401-1441) foi un pintor pintor góticu español d'estilu internacional activu n'Aragón.
Biografía y obra
Discípulu o siguidor de Juan de Leví, robló la tabla central, con dos apóstoles d'un retablu dedicáu a los Santu Apóstoles del que namái resten na coleición Junyer de Barcelona esa tabla central y el Calvariu del áticu. Pintáu al temple de güevu, sintetiza'l decorativismo propiu del estilu con un enclín al dramatismu d'un calter fuertemente espresivu pero resueltu con cabileñu dibuxu. Consta, por un documentu robláu conxuntamente, que tenía un hermanu pintor de nombre Juan que nel documentu figura como más importante. A él podríen corresponder delles pintures rellacionaes coles tables de la coleición Junyer pero de dibuxu más correutu, como la Epifanía del Instituto Valencia de Don Juan de Madrid.
Muséu
thumb|[[Muséu del Louvre|El Louvre (París), el muséu más visitáu del mundu mientres 2009. ]] thumb|[[Isla de los Museos (Berlín). Patrimoniu de la Humanidá.]] thumb|[[Museos Vaticanos na Ciudá del Vaticanu - Roma.]] Un muséu (del llatín musēum y esti de la mesma del griegu Μουσείον) ye una institución pública o privada, permanente, con o ensin fines d'arriquecimientu, al serviciu de la sociedá y el so desenvolvimientu, y abierta al públicu, qu'adquier, caltién, investiga, comunica, espón o exhibe, con propósitos d'estudiu y educación, coleiciones d'arte, científiques, ente otros, siempres con un valor cultural, según el Conseyu Internacional de Museos (ICOM). La ciencia que los estudia denominar museoloxía, la téunica de la so xestión museografía y l'alministración de los mesmos, museonomía.
Los museos exhiben coleiciones, esto ye, conxuntos d'oxetos ya información que reflexen dalgún aspeutu de la esistencia humana o la so redolada. Esti tipu de coleiciones, casi siempres pervalibles, esisten dende l'Antigüedá: Nos templos guardaben oxetos de cultu o ufriendes que de xemes en cuando s'exhibíen al públicu por que pudiera contemplalos y almiralos. Lo mesmo asocedía colos oxetos pervalibles y obres d'arte que coleicionaben delles persones de l'aristocracia en Grecia y en Roma; tener espuestos nes sos cases, nos sos xardinos y enseñar con arguyu a los amigos y visitantes. Ye nel Renacimientu cuando se da'l nome de "muséu" tal que lo entendemos güei a los edificios espresamente dedicaos el caltenimientu y esposición de les sos coleiciones permanentes. Per otra parte tán les galeríes d'arte, onde s'amuesen pintures y escultures, n'exhibiciones temporales, ensin que necesariamente tengan coleiciones permanentes. El so nome deriva de les galeríes (de los palacios y castiellos), que yeren los espaciosos antepares de forma allargada, con munches ventanes o abiertos y sosteníos por columnes o pilastres, destinaos a los momentos de descansu y a la exhibición d'oxetos d'adornu, munches vegaes obres d'arte.
Chieko Sugawara
Chieko Sugawara –en xaponés, 菅原智恵子, Sugawara Chieko– (Kesennuma, 15 d'agostu de 1976) ye una deportista xaponesa que compitió n'esgrima, especialista na modalidá de florete.
Muséu
Un muséu na actualidá ye un establecimientu complexu que rique múltiples curiaos. Suel tar dotáu d'una amplia plantía de trabayadores de les más diversos oficios. Xeneralmente cunten con un direutor y unu o dellos conservadores, amás de restauradores, personal d'investigación, becarios, analistes, alministradores, conserxes, personal de seguridá, ente otros. Los espertos afirmen que'l verdaderu oxetivu de los museos tien de ser la divulgación de la cultura, la investigación, les publicaciones al respeutu y les actividaes educatives. Nos últimos años surdió la idea de les esposiciones itinerantes nes que museos de distintes ciudaes apurren dalgunes de les sos obres por que puedan trate toes aconceyaes nun mesmu llugar.
Chieko Sugawara
Ganó una medaya de bronce nel Campeonatu Mundial d'Esgrima de 2007, na prueba por equipos. Participó en trés Xuegos Olímpicos de Branu, ente los años 2004 y 2012, ocupando'l 7º llugar en Beixín 2008, na prueba individual, y el 7º en Londres 2012, tantao na prueba individual como por equipos.
Muséu
Anguaño esisten una gran variedá de museos: museos d'arte, museos históricos, museo de cera, museos de ciencies y téunica, museos d'historia natural, museos dedicaos a personalidaes y museos arqueolóxicos, por nomar solo dalgunos.
En 1977 la ONX declaró'l 18 de mayu como Día Internacional de los Museos.
thumb|[[Muséu del Prado (Madrid).]] thumb|[[Muséu Exipciu d'El Cairo|Muséu Exipciu (El Cairu).]] thumb|Muséu Marítimu de [[Szczecin, Polonia.]]
Historia
px|thumb|[[Galería Uffizi (Florencia).]] thumb|[[Muséu Nacional d'Antropoloxía (Méxicu)|Muséu Nacional d'Antropoloxía (Méxicu).]] Nel so orixe, un muséu yera un templu de muses, un llugar sagráu qu'elles frecuentaben, y nun hai qu'escaecer que, nel so orixe, les muses yeren les dioses de la memoria. Más tarde, n'Alexandría mientres la dómina de la dinastía Ptolemaica, Ptolomeo I, llevantó un muséu dedicáu al desenvolvimientu de toles ciencies y sirvía amás pa les conxustes de los lliteratos y sabios que vivíen ellí, sol patrociniu del Estáu. Naquel muséu foise formando adulces una importante biblioteca: la Biblioteca d'Alexandría.
Los escritores llatinos señalen la esistencia d'un significáu adicional de "muséu". Tou paez indicar qu'asina llamaben na antigüedá romana a unos covarones con unes carauterístiques especiales, y que, asitiaes dientro de les villes, los sos propietarios utilizar pa retirase a meditar.
Les primeres coleiciones del arte atopar nos peristilos de los templos antiguos. Delfos, la ciudá de los oráculos, gloriar de tener una ayalga d'esta especie partíu en tantes sales como diversos pueblos había: el templu de Juno en Samos y l'Acrópolis d'Atenes taben llenos d'obres maestres del arte. El socesores d'Alexandru Magnu esforciar n'axuntar escultures de toes clases. Con elles faíen más fachendoses les sos marches de trunfu y amás emplegar nel embellecimiento de les sos capitales: l'arte, nestes ocasiones, daba vida y movimientu al cuadru.
Delles families nobles de Roma y d'Italia participaron d'esti enclín: entamar con delles escavaciones y siguiéronse con esfotu. Estes coleiciones empezaron a formase coles mesmes que les de medayes. La familia d'Este foi la primera que formó un gabinete de piedres grabaes: les inscripciones que nelles se lleíen bazcuyaron hasta'l más altu puntu l'interés y l'interés. La civilización qu'entós renacía precisaba pa enllazase cola civilización antigua y folgar asina sobre una base de toles máximes que l'antigüedá había dexáu escrites. El gustu poles medayes y les piedres grabaes traxo bien llueu en pos de sí'l de les estatues: estes, sicasí, permanecieron llargu tiempu onde podíen sirvir d'adornu nes biblioteques, nos salones de los palacios de los príncipes y gustaba entá'l veles en paraxes abiertes. So esti puntu de vista, la disposición de les antigüedaes na ciudá borgesa yera almirable: desgraciadamente, cuando volvieron a Italia les preciosidaes que se-y arrincaren, nun pudo reclamar los sos réfugos, porque Francia mercar.
El Muséu Ashmolean d'Arte y Arqueoloxía, asitiáu en Oxford, abrió les sos puertes en 1683, cuando la universidá de dicha ciudá decidió amosar al públicu la coleición que Elias Ashmole mandára-y cuatro años antes. L'edificiu destináu a agospiala, convirtióse asina nel primer llugar d'esposición abiertu al públicu de forma permanente. Mientres el siguiente sieglu fueron inauguraos el Muséu Británicu en Londres y el Louvre en París.
Depués de la Primer Guerra Mundial (1918) surdió la Oficina Internacional de Museos, la cuál estructuró los criterios muséu gráficos que los sos programes y soluciones téuniques son vixentes anguaño. En 1945 surde'l Conseyu Internacional de Museos (ICOM, poles sos sigles n'inglés) y en 1948 apaez la publicación periódica Museum por aciu la cual espublícense hasta anguaño les actividaes de los museos nel mundu.
Tipoloxía
La clasificación de los museos ye útil pa fines organizativos y estadísticos. Con cuenta de establecer a qué tipu pertenez cada muséu atender a los siguientes criterios: titularidá, ámbitu xeográficu de cobertoria de les coleiciones y conteníu temático de les coleiciones.
El Conseyu Internacional de Museos (ICOM) estableció una tipoloxía según el conteníu temático de les coleiciones en siete categoríes:
Museos d'arte
Una galería d'arte o muséu d'arte ye un espaciu pa la exhibición y promoción del arte, especialmente del arte visual, y principalmente pintura y escultura, de forma similar a un muséu (pinacoteca, gliptoteca, etc.)
El conceutu tamién s'usa pa designar l'establecimientu que, amás d'exhibir y promocionar obres d'arte, dedicar a la so venta, siendo entós polo xeneral un espaciu más amenorgáu (equivalente a cualesquier otru llocal comercial) y llindando el periodu d'exhibición a un tiempu determináu, pasáu'l cual desmóntase la "esposición" y móntase una nueva. L'oficiu y téunica de la so xestión denominar galerismo.
Museos d'historia natural
Los museos d'historia natural y ciencies naturales suelen exhibir los trabayos del mundu natural. L'enfoque ta na naturaleza y la cultura. Les esposiciones puede educar al públicu alrodiu de la paleontoloxía, la historia antigua y l'antropoloxía. La evolución biolóxica, les cuestiones ambientales y la biodiversidá son les principales árees en museos de ciencies naturales.
Los museos d'historia natural más famosos del mundu, como los de Londres, Berlín, París, Madrid, Viena, Washington, Nueva York, Toronto, Méxicu, Buenos Aires, Santiago y Rio de Janeiro, son centros d'estudiu ya investigación que contribuyeron poderosa y conducentemente al desenvolvimientu de la ciencia lo mesmo que de la creación de llugares importantes d'intelectuales qu'asitiaron nun altu rendimientu estos institutos científicos.
Museos arqueolóxicos
Los museos arqueolóxicos son instituciones qu'investiguen, caltienen, esponen ya informen avera del patrimoniu arqueolóxicu, entendíu ésti como aquelles muertes productu de l'actividá humana y aquellos restos orgánicos ya inorgánicos que, por aciu los métodos y téuniques propios de l'arqueoloxía y otres ciencies allegaes, dexen reconstruyir y dar a conocer los oríxenes y les trayectories socioculturales pasaes y garanticen el so caltenimientu y restauración.
Ente les sos actividaes atópense realizar investigaciones arqueolóxiques, según a caltener, sistematizar, analizar, entender, esponer y esplicar los oxetos arqueolóxicos que constitúin parte importante del patrimoniu cultural del pasáu.
Museos monográficos
La gran mayoría son de titularidá rexonal y esplotaos a escala local, anque tamién apaecen museos de titularidá estatal con xestión rexonal. El so cometíu ye sopelexar y estudiar aquellos fechos sociu-culturales más relevantes, d'un pasáu más o menos remotu, y que fueron de singularidá nel aportar históricu d'una rexón o comunidá.
Por regla xeneral suelen tratase de coleiciones sobre aspeutos bien concretos, y onde la donación de muertes toma bona parte dacuando. De dalguna forma tratar de rescatar y rexistrar aspeutos culturales, les actividaes cotidianes o fechos d'una rexón pa remarcalos por aciu la divulgación nestos centros. Museos etnográficos, centros d'interpretación, etc.
Museos históricos
Los Museos Históricos o d'Historia son toos aquellos que que les sos coleiciones fueron concebíes y presentaes dientro d'una perspeutiva histórica. Dalgunos cubren aspeutos especializaos como los relativos a una llocalidá determinada, ente qu'otros son más xenerales. Estos museos contienen una variedá d'oxetos, incluyíos los documentos, artefautos de too tipu, arte, oxetos arqueolóxicos. Los museos d'antigüedaes tán más especializaos nos afayos arqueolóxicos.
Según la UNESCO, «nesta categoría tán entendíos los museos, les viviendes y los monumentos históricos de los museos al campu que remembren o ilustren ciertos acontecimientos de la historia nacional».
Un tipu común de muséu d'historia ye una casa histórica. Una casa histórica pue ser un edificiu d'especial interés arquiteutónicu, llugar de nacencia o casa d'una persona famosa, o a cencielles un edificiu con un allugamientu privilexáu como la Casa de la Historia Europea alcontrada nel barriu européu de Bruxeles.
Los sitios históricos tamién pueden convertise en museossobremanera los que marquen los delitos públicos, como S-21 o la isla de Robben. Otru tipu de muséu d'historia ye'l muséu viviente. Un muséu vivu onde la xente puede recrear un periodu de tiempu, incluyíos los edificios, la ropa y l'idioma. Ye similar a la recreación histórica.
Museos de ciencia y téunica
Los museos de ciencia y los centros teunolóxicos xiren en redol a los llogros científicos y la so historia. Dellos museos pueden tener esposiciones sobre temes tales como la informática, l'aviación, los ferrocarriles, la física, l'astronomía o'l reinu animal.
Los museos virtuales, son polo xeneral los sitios web pertenecientes a los museos reales y que contién galeríes de semeyes d'elementos atopaos nos museos reales. Esta nueva presentación ye bien útil pa persones que viven lloñe que deseyen ver el conteníu d'estos museos.
Museos de l'agricultura y de los productos del suelu
thumb|[[Muséu del Hermitage (San Petersburgu).]]
Accesibilidá
thumb|[[Muséu de Hanói (Vietnam).]] Los museos alluguen, caltienen y esponen conteníos de valor cultural, históricu, científicu, pero non toles persones pueden aportar a ellos. Con frecuencia presenten barreres arquiteutóniques que torguen que les persones con movilidá amenorgada puedan aportar. Estes barreres xustifíquense equivocadamente col valor patrimonial del edificiu o caltenimientu del aspeutu orixinal. Coles mesmes, nel so interior esisten barreres físiques y de comunicación que torguen a les persones con discapacidá aportar a les obres espuestes.
Los museos tienen de disponer de audioguías afeches pa persones ciegues y deficientes visuales. Esti sistema consiste nun reproductor dixital, con tecláu afechu pa poder escoyer les distintes opciones y sistema d'auriculares pa dexar tener les manes llibres y poder tocar les pieces accesibles. Nesti dispositivu va tar grabada la información necesaria pa movese pol percorríu y les audiodescripciones de les pieces escoyíes. Pa cubrir les necesidaes de les persones sordes, esiste un reproductor similar llamáu signoguía, nel que la información de les obres del muséu, ye amosada por aciu videos en llingua de signos y subtitulaos. Nos museos o sales d'esposiciones onde la esplicación de la coleición realízala un guía, este tendrá de tener conocencies de llingua de signos o cuntar con un Intérprete de L.S.E.
Mires de futuru
Na actualidá, pa cualesquier arquiteutu, la construcción de museos convirtióse si non nuna prioridá, sí nuna meta profesional. Per otru llau, a nivel políticu, nos países occidentales son unu de los principales referentes culturales, enclín qu'empezó nes últimes décades del sieglu pasáu y que mueve a miles de turistes tolos años. Sicasí, esta nueva situación nun ta exenta d'una serie de problemes que vamos tratar d'analizar y qu'empezaron a plantegase nel sieglu XX:
Muséu como mediu de comunicación
thumb|250px|Historiadora del arte esplicando'l conteníu y significáu d'una muestra de pintures a estudiantes de primaria. El muséu ye unu de los axentes d'espardimientu direutu y tien de ser tomada en cuenta pola so importancia col contautu y la presencia física d'éstos col públicu, yá que se rellacionen al traviés de les esposiciones, los departamentos en promoción cultural, los servicios educativos y les rellaciones públiques; amás nun pueden escaecer la variedá de públicos que les visita, los sos intereses y capacidaes de receición, por eso al traviés d'encuestes, entevistes y siguimientu de trayeutoria, evalúense les esposiciones de los museos, pretendiendo poder ameyorar y dar respuesta a les moliciones de los visitantes.
El muséu ye un mediu de comunicación que pon en conocimiento información al receptor, que nesti casu ye'l visitante, o meyor dichu los visitantes, coles sos diferencies, tantu de formación académica como d'intereses.
Diz Rendón García, nel ''Universum. Muséu como mediu de comunicación''' que'l muséu dexó de tener como únicu oxetivu al ser una institución que caltién los oxetos, que los estudia y exhibe por que la xente ver, pa demostrar que ye un mediu de comunicación, que confronta los códigos de cada persona, los sos valores y produz un cambéu sobre les bases de los sistemes de valor propiu y ayenu, les coleiciones por casu, de les conocencies humanes, yá sían artísticos, históricos, científicos y téunicos, sinón que tamién ye un mediu de comunicación que nos tresmite esta conocencia, siendo parte de la educación non formal y que busca contribuyir al desenvolvimientu de la sociedá.
Ye importante tener en cuenta que nos museos llevar a cabu'l procesu de comunicación, onde'l muséu ye la fonte, l'emisor ye'l curador col artista, la esposición ye la canal y el mensaxe ye la obra o l'oxetu espuestu y el receptor ye'l visitante, quien retroalimenta coles sos conocencies, les sos opiniones, les sos participaciones y hasta l'espardimientu d'estos museos.
Unidaes perifériques de Grecia
thumb|300px|Unidaes perifériques de Grecia. Los colores indiquen la [[Periferies de Grecia|periferia, los tonos les unidaes perifériques y les llinies delgaes los conceyos.]] Unidá periférica (Περιφερειακή ενότητα, Perifereiakí Enótita) ye un términu utilizáu pa les divisiones alministratives de segundu orde de Grecia acordies col plan Calícrates, qu'entró a valir el 1 de xineru de 2011. Les unidaes perifériques son 74 en total y sustitúin a les antigües 51 prefeutures.
Xeográficamente, creáronse de la siguiente manera:
Lézardrieux
Lézardrieux ye una comuña francesa del departamentu de Côtes-d'Armor, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Sistema de los Himalayes
El sistema de los Himalayas, tamién denomináu Hindú Kush-Himalaya (HKH), ye un conxuntu d'altos cordón cordilleranos asitiaos nel continente asiáticu, los qu'aconceyaos tienen les 100 cumes más elevaos de la tierra. Esta vasta rexón montascosa estiéndese sobre 8 países, y nella habiten más de 140 millones de persones. thumb|left|300px|Vista satelital del cordal del Himalaya.
Carauterístiques xenerales
thumb|880px|right|Panorama del sistema de los Himalayas. El sistema arrexunta a dellos cordales que s'atopen coneutaes ente sigo, anque caúna tien carauterístiques particulares. Los gordones que lu integren son: les cordal del Himalaya, la cordal del Karakórum, Hindú Kush y otros cordales menores que s'estienden a partir del Nuedu del Pamir y los sos subcordilleras axacentes, les que xuníes formen un arcu d'oeste a este de 2600 quilómetros ente'l Namche Barwa nel Tíbet hasta'l Nanga Parbat en Paquistán, y que la so anchor de norte a sur varia dende los 400 quilómetros na zona más occidental, ente Caxmir y Sinkiang, hasta los 150 km al este, ente la parte oriental del Tíbet y l'estáu indiu d'Arunachal Pradesh.
Pa entender la enorme escala d'esta enorme acumuladura de xigantescos montes ensin comparanza nel restu del mundu, basta considerar que la mayor elevación del mundu fora d'esti sistema son los 6960,8 msnm del Aconcagua, nos Andes arxentinos (Suramérica); el sistema de los Himalayas cunta con más de 100 picos que superen al cuetu arxentín, incluyendo 14 d'ellos con una altitú mayor de 8000 msnm.
Topográficamente, el sistema tien munchos superlativos: tien el más altu índiz d'elevación (casi 10 mm/añu nel Nanga Parbat), el mayor altor mundial (8848 msnm nel monte Everest), la mayor concentración de glaciares fora de les rexones polares, etc.
Los montes del Himalaya influyeron fondamente nes cultures del sur d'Asia y munches d'elles son consideraes sagraes pal Hinduismu o'l Budismu.
Principales cordales
Estes son los principales cordales qu'integren el sistema de los Himalayas.
Himalaya sensu stricto
thumb|right|300px|El monte Everest vistu dende'l [[Tíbet.]] El cordal del Himalaya sensu stricto ye'l cordal más altu de la Tierra, y la más famosa de toles qu'integren el sistema, al agospiar el cume de mayor altitú nel mundu: l'Everest, con 8848 msnm. Cuntando a esti colosu, suma 10 de les 14 visos del globu de más de 8000 metros d'altor. Los sos gordones estender por Bután, China, Nepal, y la India.
Los principales visos d'esti cordal son:
Cordal del Karakórum
250px|thumb|El [[K2 de 8068 msnm.|alt=Atópase na seición "Karakórum".]] 250px|thumb|Picu aleatório de la seición Karakórum. La cordal del Karakórum (del turcu: "pedregal negru") ye, col Himalaya, una de les grandes cordales d'Asia. Ta asitiada na frontera ente Paquistán (Gilgit-Baltistán), la India (Ladakh, nel estáu Jammu y Caxmir) y China (rexón autónoma Güigur de Sinkiang). Tien un llargor d'unos 500 km y ye la rexón del mundu con más glaciares fora de les rexones polares. Dada la so altitú y durez, el Karakórum ta muncho menos habitáu que'l cordal del Himalaya.
Xunto cola del Himalaya sensu stricto, ye l'únicu cordal del mundu qu'alluga picos de más de 8000 msnm d'altor, incluyendo al K2, el segundu picu más altu del mundu, con 8611 msnm, namái 237 m menor que l'Everest.
Los principales visos d'esti cordal son:
Cordal Hindú Kush
thumb|250px|right|El cordal [[Hindú Kush n'Afganistán.]] El cordal Hindú Kush (o Hindukush) ye un macizu montascosu que representa l'allongamientu más occidental de los cordales del Pamir, el Karakórum, y el Himalaya. Los sos montes estender ente Afganistán y el noroeste de Paquistán. Con una estensión d'aproximao 1000 km, gran parte d'esti sistema orográficu supera altitúes de 5000 msnm. Los sos gordones xunir colos de los montes de Karakórum y namái el bien eleváu y estrechu valle del Wakhan dixébra-y del nuedu del Pamir. El ríu Kabul recueye l'agua de la so aguada meridional.
Los principales visos d'esti cordal son:
Cordal del Pamir
Los principales visos d'esti cordal son:
Principales visos del sistema
thumb|right|250px|El [[Kanchenjunga. Con 8586 msnm ye'l tercer monte más altu del mundu.]] thumb|right|250px|El [[Lhotse. Con 8516 msnm ye'l cuartu monte más altu del mundu.]] thumb|right|250px|El [[Makalu. Con 8485 msnm ye'l quintu monte más altu del mundu.]] Estes son les 30 principales visos del sistema de los Himalayas.
Xeoloxía del sistema
Acordies cola teoría de la tectónica de plaques, el sistema ye la resultancia de la choque de la placa Índica y la placa de Eurasia. Esti choque empecipiar nel Cretácicu cimeru (fai cerca de 70 milones d'años), la placa de la India, que se dirixía escontra'l norte a una velocidá de 15 centímetros per añu, topetó cola placa euroasiática. La parte del océanu Tetis que les dixebraba sumió dafechu fai cerca de 50 millones d'años. La placa de la India sigue moviéndose a una velocidá constante d'unos 5 centímetros per añu, subducciéndose so la placa euroasiática y causando la elevación de los Himalayas y de la pandu tibetanu. Amás d'esta elevación, el sistema ye esculpíu pola meteorización y la erosión.
Leo Howard
Leo Richard Howard ye un actor y artista marcial d'Estaos Xuníos y modelu que ye meyor conocíu pol so papel de Leo Little na serie curtia de Disney Channel, Leo Little's Big Show, col so co-estrella G. Hannelius como Amy Little, que foi atayáu asina que Leo podría centrase en Kickin' It. Amás d'actuar, Howard tamién ye conocíu poles sos habilidá d'artes marciales. Incorporóse les sos habilidaes de Wushu y karate en munches de les sos películes y papeles de la televisión, como "Nuevu Snake Eyes" na película de 2009, G.I. Joe: The Rise of Cobra, como «Mozu Conan» na película de 2011, Conan the Barbarian, y como Jack na serie de Disney Kickin' It.
Sistema de los Himalayes
Hidroloxía del sistema
thumb|right|250px|El [[ríu Indo dende la so nacencia nel sistema de los Himalayas hasta la so desaguada nel mar.]] Les rexones más altes del sistema, a pesar de la so proximidá a los trópicos, tán cubiertes de nieve too l'añu, y los glaciares alimenten numberosos cursos fluviales, dalgunos d'estos tán ente los mayores ríos del mundu, como son el Ganges, Indo, Brahmaputra, Yamuna, y Yangtsé, los que suministren agua duce a más del 20% de la población mundial.
Clima del sistema
El sistema tien una gran influencia nel clima del subcontinente indiu y de la pandu tibetanu, yá que evita que los vientos xeláu y secu que soplen escontra'l sur llogren llegar a la India, polo que'l clima de tol sur d'Asia ye muncho más templáu qu'otres rexones que tán a la mesma llatitú. Los Himalayas formen una barrera que torga que los vientos del monzón del golfu de Bengala sigan escontra'l norte, lo que produz que l'aguada norte de la cadena sía seca, ente que'l so llau sur sía bien húmedu, por cuenta de que ellí descárgase'l mugor atmosférico que ye tresportada pol monzón, productu del fenómenu climáticu denomináu agua orográfico. El sistema ye tamién un factor importante na formación de les grandes árees desérticas d'Asia Central como los desiertos de Taklamakán y de Gobi.
Leo Howard
Artes Marciales
Howard desenvolvió un interés nes artes marciales a la edá de tres años y empezó a estudiar a la edá de cuatro años cuando los sos padres matricular nun dojo en Oceanside, California. Un añu más tarde, los sos padres matricular n'otru dojo que s'especializó na disciplina d'Okinawa de Shorin Ryu y a la edá de siete años, empezó a desenvolver les sos habilidaes nes artes marciales estremes por aciu la adición a la so rutina de ximnasia. Howard empezó a entrenar en campeón del mundu d'artes marciales Matt Mullins cuando Mullins fixo una esceición que dexa Howard pa convertise nel estudiante más nuevu de la so clase. A la edá d'ocho, Howard ganara tres campeonatos del mundu. La so especialidá ye Shorin Ryu, na que llogró la petrina negra.A la edá de nueve años, Howard convertir nel miembru más nuevu pa realizar col equipu de rendimientu de Mullins Sideswipe, un grupu itinerante basáu n'artes marciales qu'entretien a audiencies en tol país con una combinación d'artes marciales, danza y acrobacia. En xunu de 2011, faló de Howard de la esperiencia na realización con Sideswipe: "Creo que ye lo que realmente me tien adictu a realizar. El mio papel camudó como crecí como artista y a cencielles crecíu. Yo taba bien, nun yera grande al empiezu, polo que me esforse al máximu y, de siguío, poof! Equí toi, esti llindu mozu corriendo perhí faciendo karate. Pero pa los dos últimos años fui unu de los intérpretes principales." El so interés nos artes marciales -y permitio participar en Kickin' it.
Wilmar Roldán
Trayeutoria
Roldán empezó a arbitrar cola edá de 12 años, en torneos locales y rexonales. El 23 de febreru de 2003, arbitró'l so primer partíu oficial ente Millonarios y Once Caldas. Llogró la insinia de la FIFA en xineru de 2008 a la edá de 28 años. Amás, ta Llicenciáu n'Educación Física; egresáu de la Universidá Autónoma Llatinoamericana (UNAULA) Roldán se convirtió nún de los más nuevos árbitros en dirixír un partíu na Copa Libertadores, cuando se fizo cargu del partíu de cuartos de final ente Boca Juniors y Atlas de Guadalajara. Wilmar Roldán tuvo presente tamién na Copa Suramericana, la Copa América 2011 y los Xuegos Olímpicos 2012. Dirixó en Brasil 2014 y na Copa América 2015, na que pitó na final.
El 14 de xineru de 2013, ye destacáu na octava posición como meyor árbitru del mundu pola FIFA. En mayu de 2013 l'árbitru colombianu ye consideráu como'l meyor árbitru de Suramérica pola Conmebol con 263 puntos. El 2 de xunu de 2013 foi escoyíu pa dirixir el partíu amistosu ente la Seleición de Brasil y la Seleición d'Inglaterra na inauguración del nuevu Estadiu Maracaná. El 24 de xunetu de 2013 foi escoyíu p'arbitrar la final de la Copa Libertadores 2013 ente l'Atletico Mineiro y Olimpia de Paraguái.
Foi designáu pa dirixir na Copa Mundial de Fútbol Sub-20 de 2013 apostáu en Turquía xunto a los sos asistentes, los tamién colombianos Humberto Clavijo y Eduardo Díaz. Tamién foi incluyíu na llista de los árbitros suramericanos que pitaron na Copa Mundial de la FIFA Brasil 2014.
Leo Howard
Vida personal
Howard ye educáu en casa p'afaer el so horariu de trabayu ocupáu en Kickin'it y pasa la mayor parte del so tiempu viviendo en casa de la familia Howard en Studio City, California, cuando él ta trabayando, pero afirma qu'entá considera'l so pueblu infancia de Fallbrook la so casa. Ente que inda se dedica a la so pasión poles artes marciales, Howard declaró que se convirtió en más cuidadosu cuando se trata de "llucha" y "sparring" partíos, debíu al potencial de mancadures que podríen interferir coles sos obligaciones como actor. Les aficiones de Howard inclúin cocina, tocar la guitarra y recueya d'armes antigües, incluyendo espaes y cuchiellos. La pieza central de la so coleición, siendo la gran espada de Conan que foi presentada a él dempués de la filmación completar en Conan the Barbarian. Howard espresó'l so amor polos animales y tien una bulldog mascota llamada "Bella". Interésase tamién en medicina veterinaria y ye voluntariu nuna clínica veterinaria llocal nel so tiempu llibre.
Wilmar Roldán
Trayeutoria
Foi l'encargáu d'arbitrar l'alcuentru ente Méxicu y Camerún pol Grupu A. El llabor de Roldán foi criticada por anular dos goles lexítimos a los mexicanos. Depués d'esti partíu, el so asistente Humberto Clavijo (quien anulara los dos goles lexítimos a Méxicu) foi retiráu del alcuentru ente Corea del Sur y Arxelia pol Grupu H, que foi nuevamente arbitráu por Roldán. El 1 de xunetu de 2015, y dempués d'un bon tornéu, foi designáu pa pitar la final de la Copa América 2015 ente, el local, y. El partíu, definió en riola de penales, n'empatando ensin goles nos noventa minutos y na prórroga. Chile, ganó 4:1 la serie, y consagróse campeón per primer vegada na historia de la Copa. Roldán y los sos asistentes tuvieron un partíu ensin respigos, nel que amonestó a siete xugadores.
Nel añu 2017 foi designáu pa pitar la final de vuelta de la Copa Conmebol Suramericana 2017 ente'l club Flamengo ya Independiente nel Maracaná en Rio de Janeiro, rematando col empate ente'l club brasilanu y arxentín, esti postreru proclamándose campeón dempués de ganar nel partíu d'ida. Díes más tarde sería'l designáu pa pitar la final de vuelta de la Lliga Águila 2017-II ente Millonarios F.C. y Independiente Santa Fe, con una destacada actuación nel partíu termináu n'empate 2 a 2 y coronando a Millonarios col so quinceavu titulo de lliga.
Felix Brych
Felix Brych ye un árbitru de fútbol, natural d'Alemaña. Establecíu en Múnich, Brych entamí a arbitrar na Bundesliga en 2004 y foi distinguíu como árbitru de la FIFA nel 2007.
Trayeutoria
Arbitró'l so primer partíu na máxima categoría internacional n'ochobre de 2007, faciéndose cargu del partíu onde Rumanía ganó 2–0 sobre Luxemburgu na Clasificación pa la Eurocopa 2008. En febreru de 2008, foi anunciáu p'arbitrar el partíu de la Ronda de 32 de la Copa de la UEFA 2007-08 ente'l Panathinaikos y el Rangers, y n'ochobre de 2008, ofició'l partíu del Grupu D de la Lliga de Campeones de la UEFA 2008-09 ente'l Liverpool y el PSV Eindhoven. N'ochobre de 2011 ofició'l partíu ente'l Manchester United y l'Oţelul Galaţi correspondiente al Grupu C de la Lliga de Campeones de la UEFA 2011-12, onde foi responsable d'una revesosa espulsión de Nemanja Vidić. Tamién foi l'árbitru principal de la Semifinal de la Lliga de Campeones de la UEFA 2011-12 onde s'enfrentaron el Chelsea y el Barcelona, que terminó con victoria de los ingleses sobre'l campeón defensor.
Nos Xuegos Olimipicos Londres 2012 pito'l partíu de cuartos de final ente Honduras y Brasil onde tuvo errores qu'aseguraron les victoria a favor de la verdeamarela.
En marzu de 2016 arbitró'l partíu de vuelta ente Chelsea y Paris Saint-Germain en Stamford Bridge pola Lliga de Campeones de la UEFA 2015-16, con resultancia 2-1 a favor de los galos; N'abril de 2016 ofició'l partíu ente'l Barcelona y l'Atlético de Madrid de cuartos de final de la Champion League 2015-16 cola resultancia de 2-1, onde foi responsable d'una polémica espulsión de Fernando Torres.
Alvernés
L'alvernés (auvernhat o alvernhat) ye un dialeutu occitanu que se fala nel centru de Francia, nun territoriu que nun coincide dafechu col de l'actual rexón d'Auvernia más partes del departamentu de Lozère y de l'Ardèche. Si la frontera coles llingües d'oil, al Norte, y el francoprovenzal, al Este, fueron nidiamente definíes, les de los otros dialeutos o variantes del diasistema ocitanu varia según los autores.
Espaciu xeográficu
Por departamentos, la distribución del alvernés ye la que vien darréu:
Carauterístiques
Ente les carauterístiques propies del alvernés destaca la palatalización de delles consonantes cuando van siguíes de /i/ o /y/: libre, tu /ljibrə/, /tjy/ ("llibru", "tu")
Sistemes ortográficos
En 1973, Pierre Bonnaud, que defende la tesis de que l'alvernés ye una llingua orixinal estremada de la llingua d'oc, creó unes normes ortográfiques específiques. Esti sistema ortográficu conozse col nome d'Escritura Alvernesa Unificada (eicritürà euvarnhatà vunefiadà).
Dellos escritores n'alvernés
A partir del sieglu XI apaecen los primeros trovadores orixinarios d'Auvernia, como Peire d'Alvernhe, Dalfin d'Alvernhe, Peirol, Pons de Chaptuelh, Peire Cardinal, el flaire de Montaudon o Na Castelloza. Sicasí, nun puen considerase strictu sensu como escritores n'alvernés, yá qu'escriben mandándose d'un modelu llingüísticu idénticu al del restu de los trovadores, nel que nun apaecen práuticamente rasgos dialeutales propios del so área llingüística. Ye a partir de los sieglos XVI y XVII cuando se pue falar d'una lliteratura específicamente alvernesa.
Robert A. Heinlein
Robert Heinlein ganó cuatro premiu Hugo por  Estrella doble (1956),  Tropes del espaciu (1960), Foresteru en tierra estraña (1962) y La Lluna ye una cruel amante (1967). Foi escoyíu en 1974 Gran Maestru pola Asociación d'escritores de ciencia ficción y fantasía d'Estaos Xuníos (SFWA), convirtiéndose asina nel primer gallardoniáu con esta distinción.
Davezu rigorosu tocantes a la base científica nes sos hestories, inclusive les sos hestories de fantasía contienen una estructura científica lóxica. Una de les carauterístiques que definen la so escritura foi l'introducir na temática de la ciencia ficción l'alministración, la política, la economía, la llingüística, la socioloxía y la xenética. Foi tamién unu de los abanderaos del individualismu, lo cual quedaba reflexáu na riqueza de los personaxes (exemplu claro ye Lazarus Long), tantu en conocencies, como n'habilidaes.
Otru de les temes recurrentes nesti autor ye cuestionar les costumes contemporánees, culturales, sociales y sexuales, describiendo sociedaes con ideales bastante alloñaos de los de la sociedá occidental de la so dómina. Estes idees reflexar en dellos de los sos llibros, como en Foresteru en tierra estraña o El númberu de la bestia (1980).
Un rellatu que sobresal pola so predicción social foi Solución incompleta (1940), na que prediz que mientres la creación inicial d'armes atómiques, n'Estaos Xuníos creeríase que va ser l'arma definitiva de control mundial. Y nel mesmu rellatu predizse tamién la "amenaza nuclear" pola que munchos países abstener d'usar la guerra -y estes armes- ante la inminente destrucción tantu mesma como del so contrincante.
Biografía
thumb|upright| El [[cadete Heinlein en 1929 nel anuariu de l'Academia Naval d'Estaos Xuníos]] Heinlein nació'l 7 de xunetu de 1907, en Butler, un pequeñu pueblu del condáu de Bates, Missouri. Yera'l terceru de siete hermanos, cuatro homes y tres muyeres. Poco dempués de la so nacencia la familia camudar a Kansas City, onde se crió y recibió la so educación básica. Siguió los sos estudios na Academia Naval de Annapolis hasta 1929, cuando se graduó como inxenieru mecánicu. El so primer destín foi'l USS Lexington, unu de los dos primeros portaviones de l'armada estauxunidense. Nesti mesmu añu, 1929, contrái matrimoniu en Los Angeles con Eleanor Curry de Kansas City; anque esti enllaz namái duró un añu.
La so andadura militar remató llueu, en 1934 y con 27 años, cuando lo retiraron como non aptu pal serviciu por motivos médicos. Casárase en 1932 con Leslyn MacDonald y agora atopábase en Los Angeles, retiráu con una pequeña pensión, insuficiente pa caltenese. Hasta 1939 dedicar a diverses ocupaciones, ente elles una curtia incursión na política.
Sicasí foi refugáu de nuevu por motivos médicos. Finalmente consiguió collaborar nel esfuerciu bélicu trabayando como inxenieru civil na “Naval Air Esperimental Station”, cerca de Filadelfia, un llaboratoriu de materiales de l'Armada. En cuanto la guerra terminó, dexó'l llaboratoriu, volvió a California y buscó axentes lliterarios pa introducise en nuevos mercaos. Y consiguió lo que quería, llegando a publicar nel Saturday Evening Post, la revista que meyor pagaba y la más prestixosa de la dómina. Esto supunxo un emburrie pal xéneru de la ciencia ficción, qu'empezaba asina, de la mano de Heinlein, a salir del ghetto. Nesti periodu Heinlein empezó a escribir los llamaos “llibros xuveniles”, llibros d'aventures p'adolescentes. Tamién nestos años complicóse'l so situación personal, llegando en 1948 a divorciase de Leslyn. Aína volvió contraer matrimoniu, con Virginia Doris Gerstenfeld, a la que conociera nel so trabayu mientres la guerra. Esti matrimoniu duraría hasta'l final de la so vida y Virgina convertiríase amás na principal collaboradora de Heinlein nel so trabayu.
Instalar con ella en Colorado Springs y sigue escribiendo. En 1948 crea un guión que se llevó al cine cola so collaboración l'añu siguiente sol títulu Destination Moon. Mientres los años 50 collechó dos premiu Hugo, unu en 1956 por  Double Star y otru en 1959 por  Starship Troopers, novela que, pa sorpresa de Heinlein resultó discutiniu al par qu'esitosa. En 1960 remata una de les sos obres más importantes, Stranger In A Strange Land estensa novela que retayó a pidimientu del editor a pesar de lo cual ganó de nuevu'l premiu Hugo de 1962.
En 1965 los Heinlein vuelven a California, esta vegada a Santa Cruz. En 1967 gana de nuevu l'Hugo por La Lluna ye una cruel amante (The Moon Is A Harsh Mistress). En 1970 una peritonitis casi acaba cola so vida, pero recupérase y en 1973 publica Tiempu p'amar (Time Enough For Love). Mientres los años siguientes Heinlein atayó la so producción de ficción, hasta qu'en 1980 publica El númberu de la bestia (The Number of The Beast). van siguir otros cuatro noveles hasta que'l 8 de mayu de 1988 fina apaciblemente mientres duerme. Les sos cenices fueron espardíes sobre l'Océanu Pacíficu, y les de la so esposa Virginia siguir cuando morrió en 2003.
Adautaciones cinematográfiques
Dalgunes de les noveles de Heinlein fueron llevaes a la gran pantalla con mayor o menor fortuna:
Mon Laferte
Norma Monserrat Bustamante Laferte, más conocida como Mon Laferte, ye una cantante y compositora chilena. Toca diversos preseos musicales y les sos principales influencies son el rock, blues y pop.
Arreyar na música cuando ingresó al conservatoriu de la so ciudá natal a los 13 años. Ellí permaneció un añu y mediu hasta optar por una carrera independiente, empezando a cantar en chigres de Valparaíso. Hasta la fecha vendió más de mediu millón d'álbumes alredor de Llatinoamérica y cerca de 800 000 copies dixitales ente álbumes y singles lo que la convierte na cantante chilena con más ventes na era dixital.
Algamó reconocencia nel so país natal gracies a la so participación nel programa de televisión buscatalentos Coloráu fama contrafama en 2003, quedando en tercer llugar de la segunda xeneración del programa. Mientres dellos años caltúvose acomuñada al programa de TVN, sol cual llanzó'l so primer discu La moza de Colloráu y protagonizó Colloráu, la película que foi un ésitu total en Chile.
Tres el so ésitu col programa, en 2007 decidió empezar una nueva etapa sol nome de Mon Laferte y aniciar en Ciudá de Méxicu. De magar, publicó cuatro álbumes d'estudiu, algamando col terceru Mon Laferte, vol.1 gran reconocencia a nivel llatinoamericanu y una nominación Premios Grammy Llatinos a meyor álbum alternativu.