cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cynthia Olavarría
Concursos de guapura
La ganadora foi Natalie Glebova de Canadá. Cuando Glebova nun pudo asistir a Miss Indonesia 2007, en nome de la Organización Miss Universu, por cuenta de la prohibición de viaxes de Canadá n'Indonesia, Olavarría oficialmente asistió nel so llugar. Mientres l'intre del so reináu, fixo munches apaiciones en programes de televisión tales como Don Francisco Presenta, El Gordu y La Flaca, Despierta América, Cucuxando, Primer Impautu, Oxetivu Fama, Premiu Xuventú y Premios Lo Nueso. Dáu'l so ésitu nos concursos de guapura que foi convidada a ser xuez en dellos concursos de guapura internacionales, xunto col hosting dalgunos d'ellos.
Asociación d'Estaos Iberoamericanos pal Desenvolvimientu de les Biblioteques Nacionales d'Iberoamérica
L'Asociación d'Estaos Iberoamericanos pal Desarrollu de les Biblioteques Nacionales d'Iberoamérica (ABINIA) ye l'asociación de biblioteques nacionales d'Iberoamérica. Fundada en Méxicu el 14 d'avientu de 1989 como la Asociación de Biblioteques Nacionales d'Iberoamérica, camuda al so actual nome en 1999, calteniendo les sos sigles orixinales. Les llingües oficiales de la ABINIA son l'español y el portugués.
Los sos oxetivos son arrexuntar información de los sos integrantes; realizar xestión sobre la importancia de caltener el patrimoniu bibliográficu; adoptar estratexes, polítiques y capacitación na preservación de les coleiciones; adoptar midíes téuniques de control bibliográficu ya intercambiu de materiales, ellaborar fontes de referencia nacionales y rexonales; venceyar les biblioteques nacional y rexonal.
La so estructura ye: Secretaría Executiva, electu por mayoría de dos tercios pola Asamblea por dos años. La so reeleición realizar por mayoría absoluta de l'Asamblea.
Seleición femenina de fútbol d'Eslovenia
La seleición femenina de fútbol d'Eslovenia representa a Eslovenia nes competiciones internacionales de fútbol femenín. Xugó'l so primer partíu internacional el 25 de setiembre de 1993 contra la seleición femenina de fútbol d'Inglaterra, partíu que perdió Eslovenia por diez goles a cero.
Nun participó entá na Eurocopa Femenina.
Hasta'l momentu nun llogró clasificase p'apostar la Copa Mundial Femenina de Fútbol, nin tampoco los xuegos olímpicos.
Última convocatoria
(Los númberos nun correspuenden a los dosales)
Serra
Serra ye un conceyu de la Comunidá Valenciana, España. Perteneciente a la provincia de Valencia, na comarca del Campu de Turia en plenu Parque Natural de la Sierra Calderona.
Aportar a esta llocalidá dende l'A-7 tomando depués la CV-305 y dempués la CV-310.
Xeografía
Asitiáu na aguada meridional de la Sierra Calderona el pueblu cunta con cais trabancoses y empinaes. El relieve amuésase bien accidentáu en tola so metá septentional, dominiu de la Sierra Calderona, carauterizada pol gran númberu de falles alliniaes bien na mesma direición ibérica del anticlinal bien en sentíu tresversal.
Destaquen los picos de Rebalsadors y l'Alt de la Pi. Nel estremu NO, atestando con Gátova y Segorbe pasar de los 800 m, ente que nel estremu opuestu, al altor del ribayu de Portaceli, nun se superen los 190 m.
El clima ye de tipu clima mediterraneu, con agües añales que bazcuyen ente los 450 mm y los 500 mm añal, con dos máximes nos meses de mayu y ochobre. Nel monte crez una vexetación de pinos y romeros.
Comunicar per carretera cola capital provincial (Valencia) bien por Bétera, bien por Massamagrell.
Llocalidaes estremeres
El términu municipal de Serra parte coles siguientes llocalidaes: Gátova, Olocau, Puebla de Vallbona, Bétera, Nàquera, Torres Torres, Estivella, y Segart toes elles na provincia de Valencia y Segorbe na provincia de Castellón.
Historia
Tien el so orixe históricu nun importante castiellu árabe anguaño en ruines, anque de la dómina ibérica y romana hai constancia de restos arqueolóxicos, principalmente cerámica. El rei Xaime I conquistar y dexó el so xurisdicción a Berenguer Burguet 1238, más tarde a Galter de Roma 1240 y finalmente a la familia Bellpuig, que lo tener mientres el sieglu XIV, pasando depués a los Condes de Prades (sieglu XV), convertíos depués en Condes y Duques de Cardona. Na segunda metá del sieglu XVI pasó a una caña de los Folch de Cardona, depués integraos nos Duques de Montellano, que tuvieron el llugar hasta l'abolición señorial, yá a mediaos del sieglu XIX. Foi llugar de moriscos (80 cases en 1609), perteneciente a la hijuela (fillola) de Segorbe. Tres la espulsión foi repobláu'l mesmu añu, por aciu carta de población de 26 de payares, dada por don Josep Folch de Cardona, viendo asina amenorgada la so población a una cuarta parte. En 1794 tenía yá 720 habitantes. La población doblar mientres el sieglu XIX. Nel añu 1900 cuntaba con 1.371 habitantes.
Alministración
{{Alcaldes_España | Alcalde_1 = Sitxo Català Martínez | Partíu_1 = Independiente | Alcalde_2 = Juan Navarro Navarro | Partíu_2 = AP-PDP-UL-UV | Alcalde_3 = Francisco Ros Cabo | Partíu_3 = PSPV-PSOE | Alcalde_4 = Francisco Ros Cabo | Partíu_4 = PSPV-PSOE | Alcalde_5 = Vicente José Ros Cabo | Partíu_5 = PP | Alcalde_6 = Javier Navarro Navarro | Partíu_6 = PP | Alcalde_7 = Javier Arnal Gimeno | Partíu_7 = PSPV-PSOE | Alcalde_8 = Javier Arnal Gimeno | Partíu_8 = PSPV-PSOE | Alcalde_9 = Javier Arnal Gimeno | Partíu_9 = PSPV-PSOE | Alcalde_10 = Javier Arnal Gimeno | Partíu_10 = PSPV-PSOE |Alcalde_11 = Alicia Tusón Sánchez |Partíu_11 = PSPV-PSOE
Economía
La so economía fuelga fundamentalmente na agricultura. El cultivu más estendíu, anque non el más rentable, ye'l del algarrobo; hai tamién olivares y viñeos. Anguaño nel sector agrícola predomina'l cultivu de la cereza. La ganadería reviste namái cierta importancia nel sector lanar. Esisten delles empreses importantes dientro del sector de la construcción. Tamién cabo destacar la presencia d'empreses especializaes na carpintería mecánica.
Pero ensin dulda, el sector económicu más importante, pol cual el turismu sigue en puxanza, ye la restauración. Esisten dellos chigres y restoranes dientro y fora del nucleu urbanu. Hai de solliñar l'importante casa Granero, onde se celebra tolos años (nel mes de febreru) la tradicional matanza del gochu). Anque esti ye'l restorán con más fama, esisten tamién otros munchos onde puede esfrutase d'escelente comida: Rest. San Antonio, Descansu, Pizzería les Moreres, Rte. El oronet, El Chaparral...
Serra foi y sigue siendo un importante nucleu de turismu interior. Llugar de veranéu de los residentes na capital, dada la so cercanía y los curiosos naturales con que cunta, desempeña la función de zona residencial. Anque esti enclín va camudando. Dau la facilidá de tresporte cada vez son más les families que deciden treslladar la so casa habitual a Serra.
Serra destaca dende l'añu 2011 por ser un conceyu pioneru nel aprovechamientu enerxéticu sostenible de la so biomasa, el Conceyu de Serra dirixe un proyeutu de xestión integral de la residuu verde procedente de labor jardinería, trabayos agrícoles y proteición del patrimoniu forestal que lu llevó a un aforru global, en xestión de residuos y en facturación enerxética, de más de 100.000 €, protexó de quemes forestales 500 has del so territoriu, aforró 80.000 kg d'emisiones de CO2 a l'atmósfera y proyeuta crear 15 emplegos amestaos a esti proyeutu.
El proyeutu tuvo reconimiento a nivel nacional ya internacional y sigue alantre cola comercialización del comubtible xeneráu y la proteición del Parque Natural de la Sierra Calderona.
Fuentes
Font de Sant Josep. Asitiada a 400 m d'altitú, nel marxe esquierdu de la carretera VP-6044 Burjasot - Torres-Torres,
Font de Sant Antoni. Atopar a 410 m. d'altitú na mesma carretera VP-6044 Burjasot - Torres-Torres.
Font del Marianet. Asitiada a 410 m. d'altitú asitiada a escasos metros de la "Font de Sant Antoni".
Font de l'Ombria. Asitiada a 440 m. sobre'l nivel del mar. Enantes abastecía al pueblu.
Font de Deula. Aportar pola Avda. de La Serrà. Bien cercana al nucleu urbanu
Font de Potrinos. Allugada a 420 m. d'altor na fastera oeste del monte Gorrisa.
Font de Llentiscle. Asitiada a 660 m. d'altor na fastera NE del monte “Rebalsadors”.
Font del Poll. Ta allugada a 680 m. d'altor.
Font del Berru. Se situa nel términu de Serra en Porta-Coeli, a 565 m. d'altor
Font del Marge. Asitiada nel Términu de Serra (Porta-Coeli) a 415 m. d'altitú.
Font de l'Abella. Asitiada nel términu de Serra en Porta-Coeli.
Font de la Gota. Asitiada a 425 m. d'altitú.
Font de Barraix. Allugada nel términu de Estivella a 500 m. d'altor.
Fiestes patronales
Les fiestes patronales son el da 1 d'agostu, n'honor a San José, y el día 2, la patrona, la Virxe de los Ánxeles. Díes antes celebra la presentación de la Reina de les fiestes. Hai de solliñar les distintes fiestes que se celebren a lo llargo del mes d'agostu, como son: -'''Moros y cristianos. -San Roque: una de les fiestes con más carisma y simpatía de la contorna. Nella celebra la baxada del santu dende la ermita hasta les cases de los clavarios mayores acompañáu de fueos artificiales. Celébrase'l día 15 pela nueche y el día 16, d'agostu. -Peña taurina: selmana dedicada a los festexos taurinos, con dellos díes de festexos alternativos.
Keisuke Kurokawa
Keisuke Kurokawa (黒川 圭介, ) ye un futbolista xaponés.
Serra
Fiestes llocales
San Blas: El 3 de Febreru celebra San Blas. Faise una misa y una procesión n'honor al Santu y agasáyase con bollos artesanos al los asistentes. Los neños tamién pueden esfrutar d'esta fiesta yá que s'entamen una gran cantidá d'actividaes infantiles (tarde infantil, cabalgata, cenes, etc.)
La Fiesta de la cereza: Celebrar nel mes de Xunu. La reina de les fiestes y la so corte parten cestes de cereces a los visitantes por que puedan tastiar esta fruta carauterístico del conceyu. Amás esa fin de selmana tien llugar un mercáu medieval.
Maján
Maján ye un conceyu de la provincia de Soria, na comunidá autónoma de Castiella y Llión (España). En 2006 tenía 14 habitantes y el so términu municipal ocupa 30,39 km².
Siendes de Percorríu Pequeñu d'Asturies
thumb|150px|Exemplu de «Continuidá de la sienda». thumb|150px|Exemplu de «Cambiu de direición». N'Asturies, les siendes abalizaes como de Percorríu Pequeñu (Pequeño Recorrido en castellanu, PR) son rutes de senderismu que tienen una distancia comprendida ente los 10 y los 50 km. A vegaes puen tener menos de 10 km por mor del desnivel, dificultá, etc. La duración de les mesmes ye d'una o dos xornaes y tán señalaes con marques horizontales de pintura blanca y mariella. La creación, marcáu, homologación y espardimientu d'estos percorríos llévenles alantre les federaciones de deportes de monte qu'hai nel país.
Robert Wall
Biografía como artista marcial
Robert Wall más conocíu como Bob ye un cultor con grau de cinturón negru na disciplina del Karate nel estilu Okinawa-te, Shorin- Ryu, y en grau novenu en Tang Soo Do, un estilu qu'aprendió de Chuck Norris. En 1966 foi co-fundador del la Sherman Oak Karate Studios xunto a Joe Lewis en 1970, que más tarde pasaría a ser dueñu'l so Sensei, Chuck Norris. Wall (1,83 m d'estatura) foi campeón y subcampeón na categoría pesu pesáu en dellos torneos de Karate ente 1965 y 1972 conquistando títulos consecutivamente en 1970,1971 y 1972.
Estableció un fuerte venceyu d'amistá y collaboración col artista marcial d'orixe chinu-americanu Bruce Lee y participó en films como Fury of Dragon, Enter the Dragon y Game of Death.
El so papel más reconocíu ye como O´Hara nel filme de 1973, Enter the Dragon onde realiza la so meyor actuación como un cruel llugarteniente d'Han (Shih Kien), el xefe d'una islla privada y la so rememorable combate con Lee.
Albania caucásica
Albania (tamién Aghbania) yera'l nome d'un antiguu reinu que cubrió'l sur de l'actual República de Daguestán y gran parte d'Azerbaixán. Utilízase'l términu Albania caucásica pa evitar tracamundios cola actual Albania balcánica.
Historia
El reinu de l'Albania caucásica foi fundáu a la fin del sieglu IV y empiezos del III e.C. La so capital foi primeramente Gabala allugada nel actual distritu de Qabala, enantes denominára-ylo como Kabalaka, Shabala y Tabala. Dempués d'un tiempu, sería treslladada al sur sobre l'actual territoriu de Barda sol nome de Partaw.
Dominación armenia
Partes del reinu incluyendo la rexón d'Uti, sobre les veres del ríu Kura, y Artsakh, fueron conquistaes polos armenios procedentes del Urartu, mientres el sieglu II e.C.
Nel añu 66 e.C. dempués de la derrota del Rei armeniu Tigranes II contra los romanos, Armenia pierde gran parte del so territoriu. Esti acontecimientu foi aprovecháu polos albanos del Cáucasu pa recuperar les zones perdíes so la conquista armenia.
Invasión árabe y selyúcida
Nel sieglu VII, el reinu foi invadíu polos árabes y como toles conquistes islámiques d'esi tiempu foi incluyíu al califatu. A partir del sieglu VIII, l'Albania caucásica esistió como los principaos de Aranshahs y Khachin, xunto a otros principaos iranínes y árabes tales como Shirvan y Derbent.
De resultes de la estensión de los selchucos (turcos) sobre'l territoriu actual d'Azerbaixán mientres el sieglu XI, la población indíxena albana foi asimilada. Los albanos cumplieron un rol significativu na etnogénesis de los actuales azeríes.
Relixón
Albania foi unu de los primeros países n'adoptar el cristianismu, alredor del sieglu IV, cuando la Ilesia apostólica albana foi fundada.
Premios Primetime Emmy
Los premios Primetime Emmy son unu de los Premios Emmy presentaos pola Academia d'Artes y Ciencies de la Televisión en reconocencia a la excelencia na programación televisiva d'Estaos Xuníos n'horariu primetime. Apurríos per primer vegada en 1949, yeren conocíos a cencielles como los "Premios Emmy" hasta la primer ceremonia de los premios Daytime Emmy nos años 70. La pallabra primetime amestar pa estremalos.
Xeneralmente, la ceremonia ye celebrada a mediaos de setiembre, el domingu antes del empiezu de la temporada televisiva de seronda. Les cadenes ABC, CBS, NBC y Fox rotan pa emitir los premios per televisión cada añu.
Categoríes
Los premios Primetime Emmy apurrir según les siguientes categoríes:
Primetime Emmy a les Artes Creatives
Los Emmy a les Artes Creatives son apurríos según les siguientes categoríes (dalgunes de les cualos son estremaes dependiendo si utilizóse la téunica de monocámara o multicámara):
Edavalath Kakkath Janaki Ammal
Edavaleth Kakkath Janaki Ammal (जानकी अम्माल; ) foi una botánica, y citóloga india, que fixo importantes contribuciones a la xenética, evolución, fitoxeografía y etnobotánica.
Bief (Doubs)
Bief ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ibervillea sonorae
Ibervillea sonorae ye una especie de plantes de guía y perenne perteneciente a la familia Cucurbitaceae. La especie ye nativa del noroeste de Méxicu, llocalmente conocida con wareque, wereke o guareque. Ibervillea sonorae describióse por Ivan Murray Johnston.
Usos
Na medicina popular mexicana, el Ibervillea sonorae ye una de les especies de plantes que s'utilizó llargamente pal tratamientu d'una gran variedá d'enfermedaes. Les fueyes usar pal tratamientu d'enfermedaes de la piel, úlceras estomacales y les raigaños y tubérculos pa compensar la diabetes mellitus. Estudios farmacolóxicos amosaron que los raigaños teníen actividá hipoglicemiante temporales estadísticamente significativos en coneyos sanos y hiperglicémicos y en mures diabéticos. La fracción qu'amosó mayor actividá hipoglucémica tuvo compuesta por un amiestu de monoglicéridos y ácidos grasos. Per otra parte, nun esisten informes que documenten caules son los componentes responsables de los efeutos curatibles de les fueyes. Sicasí, sábese qu'otres especies Cucurbitaceae estrechamente rellacionaes tienen compuestos de fenol, de cuenta que ye probable que I. sonorae tamién contenga compuestos fenólicos qu'amuesen actividá biolóxica. Los fenoles son metabolitos secundarios producíos en munches plantes como mecanismu de defensa ante condiciones d'estrés ambiental, como l'ataque de patóxenos, inseutos, mancaes, la lluz ultravioleta y esposición a metales pesaos, ente otros. Amás, estos compuestos fenoles tienen una gran reactividá y amuesen una amplia variedá d'efeutos biolóxicos, incluyendo antibacterianos, anti-inflamatorios, antialérxicos, hepato-proteutores, antitrombóticos, antivirales, anticarcigenicos y actividaes antioxidantes.
Le Bizot
Le Bizot ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Censu de Floridablanca
El Censu de Floridablanca foi un documentu censal ellaboráu n'España so la direición del conde del mesmu nome, ministru de Carlos III, ente 1785 y 1787; ye consideráu como'l primer censu español de población ellaboráu siguiendo téuniques estadístiques modernes, anque esistió unu anterior, el Censu de Aranda, que la so fiabilidá foi menor.
Ellaboróse sobre la base de los cuestionarios unviaos a los intendentes de les distintes provincies y demarcaciones del reinu a quien se-yos riquir p'afitar caúna de les poblaciones de la so zona. Sobre esa base, en 1786 riquir a los alcaldes de les distintes poblaciones qu'indicaren les circunstancies personales (sexu, edá, estáu civil) de tolos habitantes so la so responsabilidá, apurriendo tamién información sobre l'estáu civil y la situación económica de la unidá familiar. thumb|350px|Distribución de la población d'España según el censu de Floridablanca. Puede apreciase unes densidaes de población muncho más homoxénees que les actuales, el fuerte pesu de Galicia y la cierta importancia de Lleón y Castiella la Vieya. El censu foi publicáu pola Real Imprenta de Madrid en 1787, pa ser darréu ampliáu en 1789. Les resultaos totales publicar col títulu: «''Censu español executado d'orde del rei comuicada pol ...Conde de Floridablanca... nel añu de 1787.''»
Datos del censu de Floridablanca
El censu refundió una cifra de 10.268.110 habitantes en tol país, y una densidá media de 22,7 hab/km².
Phylloscopus proregulus
Phylloscopus proregulus ye una especie d'ave paseriforme de la familia Phylloscopidae que vive n'Asia.
Descripción
Ye unu de los mosquiteros de menor tamañu; mide ente nueve y diez centímetros d'altu y pesa ente cuatro y nueve gramos, polo que ye más pequeñu que'l mosquiteru bilistado y un pocu más grande que'l reyezuelo senciellu. El so plumaxe ye de color verdosu na parte cimera y blancu na inferior, con llinies marielles sobre les ales, la cabeza y el banduyu. Anque polo xeneral nun lu tarrez a los humanos, la so costume d'añerar ente les copes frondosas de los árboles convertir nuna ave difícil de reparar. El so cantar consiste nuna serie de xiblíos y ye similar al del canariu montés, y el so llamáu suena como "chui".
Distribución y hábitat
Ye una ave migratoria que cría nel sur de Siberia (dende Óblast de Novosibirsk a Óblast de Magadán, pel este), el norte de Mongolia y el nordeste de China. pasa los iviernos na zona subtropical de China y nel nordeste d'Indochina. Habita les zones de taiga cubiertes de coníferes y en montes montascosos, y al igual que la mayoría de los mosquiteros, ye insectívoru. Constrúi'l so nial sobre un árbol, polo xeneral xunto al tueru a un altor de mediu a diez metros sobre la superficie; deposita ente cuatro y seis güevos en cada ocasión, que son guaraos mientres dolce a trece díes, y los pichones tán llistos p'abandonar el nial a los dolce a catorce díes de nacer.
Pel hibiernu utiliza un mayor rangu de hábitats, incluyendo montes de fueya ancha y carbes, amás de les coníferes. Anque la gran mayoría d'individuos d'esta especie pasa l'iviernu al sur de China, sobre les mariñes del ríu Yangtsé (onde-y los puede ver d'ochobre a abril), una pequeña cantidá migra escontra Europa Occidental. Lleguen a Gran Bretaña ente ochobre y payares, dempués d'un vuelu de más de cinco mil quilómetros dende l'estremu occidental de la zona tradicional de distribución, casi la mesma distancia que tendríen que travesar pa llegar a les zones onde pasen l'iviernu los exemplares del sur de China. Nun se conoz el númberu exactu d'aves europees, pero na seronda columbráronse hasta trescientes en Gran Bretaña; dáu'l so calter discretu, esti númberu probablemente seya namái una parte del total. El mosquiteru de Pallas, que nel pasáu yera consideráu un ave accidental, na actualidá considérase una ave migratoria regular anque bien escasa, qu'aprovecha'l clima oceánicu ivernizu d'Europa pa pasar la estación.
Taxonomía
El nome del mosquiteru de Pallas provién del zoólogu alemán Peter Simon Pallas, que lo afayó nel ríu Ingoda, Siberia, en 1811; el nome de la especie, proregulus, tien el so orixe nel tamañu de l'ave, similar al del reyezuelo senciellu o Regulus regulus. Nel pasáu, considerábase como un complexu de delles subespecies; amás de les especies nominales del norte d'Asia, aceptar de dos a cuatro subespecies adicionales, qu'habitaríen muncho más al sur, nos altos cumes del sistema montascosu del Himalaya, en Nepal y China. Anque'l so plumaxe ye bien paecíu, el cantar y el llamáu son distintos ente sigo. Los analises xenéticos tamién demostraron que se trata d'especies distintes, como-y los considera na actualidá: D'estes aves, ye posible que Phylloscopus chloronotus forresti tamién seya una especie distinta, pero precísense más estudios pa confirmalo. Les zones de distribución del Phylloscopus kansuensis y del Phylloscopus yunnanensis se superponen pero tán dixebraes a nivel ecolóxicu, una y bones el primeru habita en montes altos y el segundu, en montes baxos.
NGC 449
NGC 449 ye una galaxa espiral de la constelación de Piscis.
Afayóse'l 11 de payares de 1881 pol astrónomu Édouard Jean-Marie Stephan.
Myocastor coypus
El ye una especie de royedor histricomorfo mesma del sur de Suramérica, paecíu al castor. Habita en diversos tipos de güelgues.
Nomes comunes
El nome chilenun ye coipo o coipú (< mapudungun koypu). Menos frecuente ye'l nome quiyá, términu d'orixe tupí-guaraní nel Paraguái y países redoma. Los españoles llamar, a pesar de nun guardar nenguna rellación taxonómica, «llondra», por una leve semeyanza nos sos vezos col carnívoru européu; esti términu ye'l más popular al este de la cordal de los Andes, tantu ente los homes de campu, como nel so específicu cazador: el «nutriero», ya inclusive ente la población urbana, al ser el «tapáu de llondra unu de los abrigos femeninos más populares. Nos Estaos Xuníos, al tener orixe arxentín los primeros exemplares importaos de la especie, con ellos viaxó tamién el nome llocal, polo qu'en países de fala inglesa tamién se la llapada col nome n'español de «llondra». Una adautación más instructiva d'esti nome ye'l de «llondra royedora», pa dixebrala de la verdadera o carnívora. La so cola llargo y escamoso asemeyada a la de los aguarones, valió-y otru de los sos nome comunes: aguarón-llondra.
Aspeutos xenerales
Ye prindáu p'aprovechar el so carne como alimentu humanu, pero n'especial el so piel, emplegada en peletería. Por esta razón, convirtióse tamién nuna especie doméstica, al ser multiplicada en criadorios de tol mundu, cuntando yá con múltiples variedaes comerciales aniciaes de mutaciones. Dellos exemplares de les granxes llograron escapar y colonizar güelgues próximes con singular ésitu, espandiendo la so población y afectando a nuevos ecosistemes que, a diferencia de los suramericanos, nun evolucionaron cola especie. Por ello ta incluyíu na llista de les 100 de les especies exótiques invasores más dañibles del mundu de la Xunión Internacional pal Caltenimientu de la Natura.
Carauterístiques
thumb|300px|Myocastor coypus Ye de gran talla, pesa hasta 10 kg. La so pelame ye en tono café brilloses, y los sos güeyos y oreyes son d'amenorgáu tamañu. L'aspru pelo cimeru anubre un vellu inferior de considerable valor comercial. Tien les sos pates con membranes interdixitales; la so cola ye llarga y escamosa.
Tien una interesante adautación a la vida acuática que consiste na posición de les sos mames, asitiaes a lo llargo de dambos llaos, nel envés, de manera que la fema nada mientres da de mamar a les sos críes.
Reproducción
Puede reproducise mientres tol añu. Les femes algamen el maduror sexual el primer añu de vida. Tres 19 selmanes de xestación, nacen ente cinco y seis críes cubiertes de pelo. La lactancia dura ocho selmanes anque yá al nacer tienen los incisivos bien desenvueltos y al segundu día son capaces de nadar.
Los depredadores son la principal causa de muerte xunto cola caza y los atropellos. En llibertá algamen los cuatro años d'edá.
Hábitat
Ye un nocherniegu habitante de les llagunes y esteros con abondosa vexetación acuática. Ocupa ríos, llagunes, esteros y banzaos, onde s'alimenta de vexetales y frutos.
Distribución
Población montés autóctona n'ambientes acuáticos d'Uruguái, Bolivia, Brasil, Chile, Paraguái y Arxentina.
El so caltenimientu nun ta amenazada anque la so espansión artificial per otres zones del mundu puede suponer una amenaza pa los ecosistemes qu'ocupa. Los coipos escapaos de les granxes pelliteres estableciéronse en diverses llocalidaes d'América del Norte, les Islles Británicu y gran parte d'Europa occidental. Na Península Ibérica, la so introducción provién d'escapes y sueltes dende granxes pelliteres de Francia y Cataluña dende principios de los 70 del sieglu XX. Anguaño esisten poblaciones alcontraes na aguada atlántica (Valle d'Arán en Cataluña; Soba en Cantabria; Ribera del Bidasoa en Guipúzcoa; Baztán, Valcarlos y exemplares esvalixaos na Cuenca del Ebro, en Navarra). Tamién esisten dellos nucleos de bien baxa densidá na aguada mediterránea catalana (Sant Feliù de Buixalleu y Arbúcies, nel Montseny, en Girona).
La espansión d'esta especie invasora llindar a zones onde nun baxa enforma la temperatura pel hibiernu. Por cuenta del so potencial colonizador y constituyir una amenaza grave pa les especies autóctones, los hábitats o los ecosistemes, foi incluyida nel Catálogu Español d'Especies exótiques Invasores, aprobáu por Real Decretu 1628/2011, de 14 de payares, tando prohibida n'España la so introducción nel mediu natural, posesión, tresporte, tráficu y comerciu.
Phylloscopus schwarzi
Descripción
Mide alredor de 14 cm de llargu. Los adultos tienen les partes cimeres de color pardu llisu y les inferiores ablancazaes. Presenta una prominente llista superciliar ablancazáu amarellentada. El so picu ye apuntiáu, anque más anchu que'l del so similar pariente'l mosquiteru aveséu. Amás les sos pates son más clares que les del visiegu y los sos deos son más grandes, de resultes del so estilu de vida más terrestre. Los dos sexos tienen un aspeutu similar, como ye habitual ente los mosquiteros, pero los xuveniles tienen les partes inferiores más amarellentaes.
La so llamada consiste nun nidiu chick.
Distribución y hábitat
El mosquiteru de Schwarz ye un páxaru migratoriu que cría nel sur de la Siberia central y oriental, el norte de Mongolia, Manchuria, Corea del Norte y l'estremu oriental de Kazakstán y muévense a Indochina y el sureste de China pa pasar l'iviernu. Na so área reproductiva'l mosquiteru de Schwarz vive nos montes caducifolios abiertos con sotobosque y bordiaos per zones de carba, xeneralmente cerca de l'agua. Nos sos cuarteles ivernizos ocupa les llendes del monte, en zones de carba trupa cercanos a los árboles. N'Europa ye un divagante raru.
Comportamientu
Aliméntase principalmente d'inseutos.
Constrúi'l so nial ente les carbes baxes, onde pon alredor de cinco güevos. Los sos güevos son abuxaos densamente motudos en pardu verdosu y miden 17x13 mm.
Cine Felgueroso
El centru audiovisual Cine Felgueroso ye un centru cultural de Sama, nel conceyu asturianu de Llangréu. Foi proyeutáu na década de 1950 como sala de cine pal complexu de viviendes burgueses que lu arrodien, un bloque de siete plantes en forma de "O", anque'l so usu foi siempres públicu.
Historia
Destaca pola so planta pequeña y elíptica, casu escepcional pa un cine, que-y da una gran verticalidá, siendo'l so autor el tamién llangreanu Juan José Suárez Ayer, de La Felguera. La fachada acristalada ta inspirada nun edificiu de Dakota del Norte de Frank Lloyd Wright. Siguiendo'l Movimientu Modernu, considerar al edificiu como una de les meyores amueses asturianes d'esta arquiteutura, formando parte de la llista del Docomomo Ibéricu.
Orixinalmente, constaba de patiu de butaques y dos pisos de palcos xenerales. Va unos años cerróse, hasta ser rehabilitáu y abiertu de nuevu como centru cultural en 2007. Asina, construyir nel so interior dos sales. La mayor d'elles correspuende col antiguu patiu de butaques y el primer pisu de palcos, onde se realicen les proyeiciones cinematrográficas y con capacidá pa 300 persones. La segunda sala correspuende a lo que yera la tercer planta, y úsase pa conferencies y reproducción multimedia, con 70 butaques. Tamién cunta con una pequeña sala d'esposiciones dedicada a cámares de cine.
Atopar nel Inventariu Cultural del Principáu d'Asturies.
Cazabombarderu
Un cazabombardero ye un avión de caza que tamién ye capaz d'atacar oxetivos na superficie terrestre, buques incluyíos, polo que ta preparáu pa utilizar, amás d'armamentu aire-aire, armamentu aire-tierra y aire-mar. Estremar d'un avión d'ataque a tierra en que'l cazabombardero caltién toles capacidaes d'un caza. Un cazabombardero estremar d'un caza polivalente en que'l caza polivalente puede realizar les misiones de combate aereu y ataque a tierra per igual, ente que'l cazabombardero fai una énfasis nel ataque terrestre con menor rol pa combate aereu.
Historia
Enantes, na guerra mundial y na guerra de Vietnam, un ataque aereu programáu sobre un oxetivu terrestre realizábase de normal por aciu grandes aviones bombarderos pesaos, con una bodega interna d'armes, que volaben escoltaos por otros aviones pequeños caces pa combate aire-aire contra otros aviones caza enemigos.
Sicasí, col pasu de los años y les distintes necesidaes, de defensa y ataque del combate modernu, agora los nuevos aviones caza recibieron delles meyores (upgrades) pa poder realizar los dos misiones, atacar los oxetivos enemigos como aviones bombarderos, con armes, bombes de cayida llibre, bombes empuestes y misiles, tresportaes en pilones de carga so les sos ales, mientres siguen siendo maniobrables y con capacidá, pa defendese por sigo solos en combates aéreos contra otros aviones caza, recibiendo distintes meyores pa ser catalogaos como aviones cazabombarderos. Na Segunda Guerra Mundial yá había cazabombarderos, caces de superioridá aérea con armes pesaes pa sofitar a los bombarderos tácticos a los que usualmente escoltaben, vease'l casu del míticu P-47 Thunderbolt estauxunidense.
Los primeros aviones cazabombarderos yeren aviones caza de supremacía aérea, especialmente diseñaos pa combate aire-aire contra otros aviones caza enemigos, a los que se-yos montaben soportes de carga especiales pa bombes, cohetes ensin emponer o misiles, equipu electrónicu pa llanzar bombes y detectar los blancos enemigos. Una vegada esprendida la so carga d'armes, quedaben como aviones de caza tradicionales, capaces d'acometer les mesmes misiones qu'aquellos, armaos con un cañón y siquier dos misiles pa combate aire-aire, contra otros aviones caza.
Los cazabombarderos convertir nel escayu dorsal de les fuercies aérees en tolos países del mundu. La so doble capacidá d'ablayar oxetivos aéreos y tresportar pesaes cargues béliques, p'atacar blancos asignaos en tierra y atacar barcos enemigos, fai qu'un solu avión «valga por dos», reemplazando al avión diseñáu como un bombarderu puru, pa misiones d'ataque en territoriu enemigu.
Aun así, el caza puru de supremacía aérea, pa combate aire-aire contra aviones caza, inda nun foi sustituyíu del tou, por cuenta de que por lo xeneral la necesidá d'aguantar pesaes cargues d'armes p'ataque al suelu, fai a los aviones cazabombarderos más pesaos y menos axilosos que l'avión de caza puru, llenda la so vida operativa y aumenta el costo de vuelu per hora, inclusive aballa la estructura de les ales y nun tien unes bones prestaciones de vuelu a media y baxa altitú, necesariu pa realizar les misiones d'ataque. De toes formes, anguaño nun esisten en producción caces ensin capacidá d'ataque a superficie, pa ufiertalo a la venta a otros países.
Na actualidá, el caza polivalente ye de diseñu multipropósito, con armamentu, ordenadores y radares p'ataque a tierra, especialmente diseñáu dende'l so entamu pa poder realizar con ésitu delles misiones de combate, cola ayuda d'equipu electrónicu, ordenadores de vuelu y ales de diseñu ameyoráu, pa llograr meyores prestaciones de vuelu a media y baxa altitú, onde l'aire ye más trupu, húmedu y pesáu. Tienen nuevos sensores electrónicos montaos en pequeñes vainas aerodinámiques pod d'información con forma d'un misil y tán apostrando al avión cazabombardero.
L'exemplu más claru de la devastación posible por cazabombarderos foi mientres el bombardéu inicial de la guerra de los Seis Díes de la Fuercia Aérea d'Israel a bases aérees d'Exiptu, nel que solo participaron aviones caces Mirage 5 y IAI Nesher, pero armaos con bombes de cayida llibre, destruyendo en gran midida la capacidá de combate de los países árabes.
Interceutor
miniaturadeimagen|Dos [[Lockheed F-104 Starfighter|F-104A Starfighter volando en formación, exemplu de interceptores de les décades de los 50 y 60.]] Un avión interceutor o a cencielles interceutor ye un tipu d'avión de caza diseñáu específicamente pa interceptar y destruyir aviones enemigos, particularmente bombarderos y aviones de reconocencia, usualmente emplegando una elevada velocidá. Estos aparatos fueron creaos nun periodu qu'empezó xustu antes de la Segunda Guerra Mundial, y duró hasta'l final de los años 1960, cuando perdieron el so oxetivu al otorgase'l papel de bombardéu estratéxicu a los misiles balísticos intercontinentales. Sicasí, siguiéronse utilizando per países que nun pueden construyir caces pelos sos propios medios hasta'l día de güei, como países de Suramérica y Oriente Mediu.
Carauterístiques
El interceutor ideal tien de tener dos carauterístiques fundamentales: Polo que se refier a l'autonomía, pue ser aumentada por aciu l'usu de tanques auxiliares de combustible.
La dotación d'aviónica ten de ser completa ya integrada:
Armamentu
L'armamentu d'un avión de caza interceutor nel pasáu (hasta mediaos del sieglu XX) constituyir ametralladores y cañones de pequeñu calibre. Anguaño, el combate aereu nun se desenvuelve a curtia distancia y ye necesariu, una vegada alcontráu nel radar d'a bordu, baltar l'avión enemigu por aciu misiles aire-aire. Los cañones y ametralladores fueron apostraos pa esta misión, pero siguen na dotación de los cazabombarderos.
Historia
Exemplos d'aviones interceptores según la dómina:
Diseñu
Hai dos clases xenerales de interceutor: aviones relativamente llixeros construyíos p'altu rendimientu, y aviones más pesaos diseñaos pa volar pela nueche o en condiciones climátiques adverses y operar n'intervalos más llargos, según se enfaticen distintos aspeutos de rendimientu. Dambos tipos sacrifiquen capacidá de superioridá aérea en combate con caces puros. Los interceptores suelen paecer bien impresionantes, siendo capaces de superar en velocidá, engatada y armamentu a un caza convencional, pero non en combate zarráu. Nos años 1970 la so utilidá viose superpuesta a la de los caces pesaos de superioridá aérea.
Defensa puntual
Estos interceptores, de normal de diseñu européu, taben diseñaos pa defender oxetivos específicos. El so oxetivu yera engatar rápido, destruyir los bombarderos que s'averen, y aterrizar. Un exemplu estremu ye l'alemán Bachem Ba 349, propulsado por cohetes.
Exemplos de interceptores de defensa puntual:
Defensa de zona
miniaturadeimagen|El [[Lockheed YF-12 foi un prototipu de interceutor que constituyó la base pal avión de reconocencia SR-71 Blackbird.]] Esti tipu de interceutor yera más avezáu de les fuercies aérees de los Estaos Xuníos y la Xunión Soviética. El so oxetivu yera defender una estensa área de territoriu frente a ataques. El so diseñu enfatizaba l'algame, carga bélica de misiles y calidá del radar, más qu'aceleración o engatada. Usualmente armar con misiles de curtiu y mediu algame, y nun solíen tener capacidá de carga de bombes.
Exemplos de interceptores de defensa de zona
Ryu Takao
Ryu Takao (髙尾 瑠, ) ye un futbolista xaponés.
Liceras
Liceras ye una llocalidá y tamién un conceyu de la provincia de Soria, partíu xudicial d'El Burgo de Osma, Comunidá Autónoma de Castiella y Lleón, España.
Perteneció históricamente a la Tierra d'Ayllón, hasta 1833 y a la diócesis de Sigüenza, hasta 1957. Anguaño forma parte de la Diócesis d'Osma la cual, de la mesma, pertenez a l'Archidiócesis de Burgos.
Xeografía
220px|thumb|left|Términu municipal de Liceras.
Tópase asitiáu na falda d'un cuetu, que lo abelluga del Norte. Esfruta clima y fonte de bones agües, bañáu pol ríu Pedro. Confina el términu, colos de Montejo de Tiermes, Ligos, Noviales y Morcuera, esti últimu históricamante na diócesis d'Osma.
Demografía
En 2010 la población xube a 53 persones, 29 homes y 29 muyeres.
Clima
Liceras tien un clima Csb (templáu con branu secu y templáu) según la clasificación climática de Köppen.
Economía
El terrén ye accidentáu, con dos pequeños valles derrotos pel ríu Pedro y el regueru de Moreno en partir sur del conceyu y un pandorial al norte coronáu por "La cuesta del gallu" que supera los 1300m d'altitú. El terrén, casi tou de segunda y tercer clase. Polo que se refier al arboláu destacar la presencia de sabines al norte de la llocalidá, según encines; nes zones de ribera pueden atopase chopos y dellos frutales, anque estos postreros bien llindaos polos rigores del clima. Les sos producciones, son ceberes y llegumes, y camperes pa toa clase de ganáu, perminiendo la esistencia tantu de cabaña ovina como vacuna. Molín fariñeru, tituláu de Velázquez, impulsáu dacuando pol ríu Pedro.
Historia
Nel Censu de 1789, ordenáu pol Conde de Floridablanca, figuraba como llugar del Partíu de Ayllón na Intendencia de Segovia, con xurisdicción de señoríu y so l'autoridá del Alcalde Pedáneo, nomáu pol Marqués de Villena. Cuntaba entós con 259 habitantes.
A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá de constitúi en conceyu constitucional na rexón de Castiella la Vieya, partíu d'El Burgo de Osma que nel censu de 1842 cuntaba con 61 llares y 246 vecinos. Na actualidá (sieglu XXI) Lieceras creó la so propia bandera y l'actual alcalde ye Timoteo Arranz (PP) dende 2011.
Patrimoniu
miniaturadeimagen|Talaya califal en Liceras.
Fiestes
Les fiestes de la llocalidá, n'honor a San Roque, celebrar ente los díes 15, 16, 17 y 18 d'agostu.
Siendes de Percorríu Grande d'Asturies
thumb|150px|Marca d'un GR nel tueru d'un árbol. N'Asturies, les siendes balizaes como de Percorríu Grande (GR, Gran Recorrido en castellanu; Grande Randonnée en francés y Grande Rota en portugués) son rutes de senderismu que tienen una distancia mayor a 50 km. La duración de les mesmes ye de más de dos xornaes y tán señalizaes con marques horizontales de pintura blanca y colorada. Dacuando, los senderos de Percorríu Grande formen parte d'otra rede mayor, les Siendes Europees, que crucien el continente en toles direiciones. El mantenimientu y marcáu de la rede ta al cargu de la Federación de deportes de Monte, Escalada y Senderismu.
Asociación d'Hispanistes de Marruecos
Por vinculación histórica, parte de los territorios de Marruecos, formaron tamién parte del imperiu español, como lo foi l'antiguu protectoráu español de Marruecos como Rif, Ifni y Tarfaya. Hasta la independencia del protectoráu español asocedida en 1956 una de los sos principales carauterístiques fuera la pervivencia de la fala xudeo-española llamada jaquetía o haquitía. En 1948 contabilizáronse más de 260.000 falantes de xudeoespañol, anque nel 2003 esta cifra rebaxar a tan solo 5.500.
Anguaño, en Marruecos amás del árabe marroquín, fálase francés, especialmente en dominios públicos, y bereber; ello ye que el chelja o cherja ye una modalidá del bereber utilizada na ciudá de Melilla. Ente los conocedores del español en Marruecos cabo mentar a la población mayor de 60 años, de cutiu d'orixe bereber, en comunidaes como Alhucemas, Larache, Nador, Tánxer y Tetuán, y que puede superar les 60000 persones.
L'español ye unu de los idiomes más estudiaos nel sistema educativu, xunto col árabe clásicu, el bereber y el francés.
Según el Institutu Cervantes, hai siquier 58.382 estudiantes d'español, anque les cifres aumenten a 350.000 según datos de la Xunta de Castiella y Lleón.
L'interés d'aprender español polos marroquinos surde por ser España el país vecín y ser los marroquinos el grupu más numberosu d'inmigrantes llegales n'España (748.953).
Dempués de Brasil, Marruecos ye'l país con más Institutos Cervantes del Mundu con 6, pero amás esisten otres 4 aules Cervantes, colo que la presencia del Institutu Cervantes dase llugar en 10 ciudaes de Marruecos.
Batalla de Pichincha
thumb|300px|Mapa animáu de la [[Guerres d'independencia hispanoamericanes|revolución hispanoamericana (1808-1825): ]] La batalla de Pichincha asocedió'l 24 de mayu de 1822 nes faldes del volcán Pichincha, a más de 3000 metros sobre'l nivel del mar, cerca de la ciudá de Quitu
L'alcuentru, qu'asocedió nel contestu de les guerres d'independencia hispanoamericanes, enfrentó al exércitu independentista sol mandu del xeneral venezolanu Antonio José de Sucre y al exércitu realista comandado pol xeneral Melchor Aymerich. La derrota de les fuercies españoles condució a la lliberación de Quitu y aseguró la independencia de les provincies que pertenecíen a la Real Audiencia de Quitu, tamién conocida como la Presidencia de Quitu, la xurisdicción alministrativa colonial española de la que finalmente remaneció la República del Ecuador.
Antecedentes
Podría afirmase que la campaña militar pola independencia de Quitu empecipióse'l 9 d'ochobre de 1820, cuando la ciudá costanera de Guayaquil proclamó la so independencia d'España dempués d'una rápida y cuasi incruenta revuelta contra la guarnición local. Los líderes de la revuelta, una combinación d'oficiales peruanos y venezolanos del Exércitu colonial xunto con intelectuales locales y patriotes, formaron un conseyu de gobiernu y un exércitu col propósitu de defender la ciudá y estender el movimientu independentista a otres provincies de la Presidencia. Aquel día, el cursu de les guerres d'independencia n'América del Sur camudara en contra d'España; la victoria de Simón Bolívar na Batalla de Boyacá selló la independencia del Virreinatu de Nueva Granada, ente que nel Sur José de San Martín, en desembarcando col so exércitu na mariña peruana en setiembre de 1820, preparaba la campaña pa la independencia del virreinatu de Perú.
Primeres campañes na Real Audiencia de Quitu
En febreru de 1821 Guayaquil yá recibiera refuerzos, armes y provisiones de parte de Bolívar, quien aquel día yera Presidente de la República de Colombia, coadyuvado dende Santafé pol Vicepresidente Francisco de Paula Santander. En mayu del mesmu añu, el xeneral de brigada Antonio José de Sucre, Comandante en xefe de la División Sur del exércitu colombianu y el subordináu de mayor enfotu de Bolívar, aportó a Guayaquil. El tenía d'asumir la direición del exércitu Patriota, y empezar les operaciones con mires a la lliberación de la ciudá de Quitu y tol territoriu de la Real Audiencia de Quitu. L'oxetivu políticu de Bolívar yera incorporar toles provincies de la Real Audiencia, incluyendo Guayaquil, a Colombia. Guayaquil, pela so parte, nun había decidíu si incorporase a Perú o Colombia, y munchos de los sos ciudadanos queríen establecer la so propia República. La meyora de Sucre al traviés de los Andes empezó en xunetu de 1821. Al igual que na primer campaña, en teniendo dellos ésitos iniciales, Sucre foi vencíu pol exércitu Realista'l 12 de setiembre, coincidentemente nel mesmu llugar onde asocedió l'anterior Batalla de Huachi. Esta segunda campaña terminó con un armisticiu ente los independentistes y los realistes el 18 de payares de 1821.
Planificación
thumb|200px|right|El [[Gran Mariscal d'Ayacucho Antonio José de Sucre.]] De vuelta en Guayaquil, el Xeneral Sucre concluyó que la meyor estratexa pa la próxima campaña sería evitar cualquier intentu d'avanzar direutamente escontra Quitu vía Guaranda, en favor d'una meyora indireuta, colando primeru hasta Cuenca antes de redirixise escontra'l Norte, al traviés de los Andes, en direición a Quitu. Esti plan ufiertaba numberoses ventayes: al recapturar Cuenca podría torgar les comunicaciones ente Quitu y Lima, y dexaría-y a Sucre esperar polos refuerzu qu'entós San Martín prometiéralu unviar dende'l Perú. Amás, una progresiva meyora dende la mariña y ascensión al traviés de los montes dexaría-y a los so exércitu una gradual adautación a los efeutos fisiolóxicos del camudo altitú. Pero fundamentalmente, yera la única forma d'evitar un combate direutu en condiciones desfavorables coles fuercies Realistes que veníen de Quitu.
Acercamientu a Quitu
El 2 de mayu de 1822, la fuercia principal de Sucre algamara la ciudá de Latacunga, 90 km al sur de Quitu. Ende Sucre dio en reorganizar les sos tropes, sumando voluntarios de los pueblos cercanos, mientres esperaba refuerzos, cuantimás el Batallón Alto Madalena (de Colombia) y nuevos informes d'intelixencia sobre'l paradoriu del exércitu Realista.
Mentanto, Aymerich apuntó los puntos de resistencia y posiciones d'artillería nos principales pasos montascosos que dirixíen a Quitu. Sucre, empeñáu n'evitar un enfrentamientu fronteru en terrén desfavorable, decidió avanzar paralelamente a los lladrales de les posiciones Realistes, colando peles fasteres del volcán Cotopaxi para asina poder llegar al Valle de los Chillos, na retaguardia de les posiciones defensives Realistes. El 14 de mayu l'exércitu Realista, albidrando les intenciones de Sucre, empezó a replegase, llegando a Quitu'l 16. Dos díes depués, y tres una bien mala marcha, l'exércitu de Sucre ocupó Sangolquí, siendo recibíos por Rosa de Montúfar na facienda Glayo-Compañía, mesma qu'heredara del so padre'l marqués de Selva Allegre.
Maniobres finales
Na madrugada del 23 de mayu de 1822, l'exércitu patriota, conformáu por 2971 homes, empezó a xubir peles fasteres del volcán Pichincha. Na vanguardia taben 200 colombianos del Alto Madalena, siguíos pol exércitu principal de Sucre; na retaguardia taben los británicos del Albión, protexendo'l tren de municiones. A pesar del enorme esfuerciu de les tropes, la meyora peles fasteres del volcán foi más lentu de lo que s'esperaba, y l'orbayu que cayó mientres la nueche convirtió los senderos en barraqueres.