cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Formigón
Cementu Portland
El silicatu tricálcicu ye'l compuestu activu por escelencia del cementu pos desenvuelve una resistencia inicial elevada y un calor d'hidratación tamién eleváu. Fragua amodo y tien un endurecimientu bastante rápidu. Nos cementu d'endurecimientu rápidu y nos d'alta resistencia apaez nuna proporción mayor que l'habitual.
El silicatu bicálcicu ye'l que desenvuelve nel cementu la resistencia al llargu plazu, ye lentu nel so cuayáu y nel so endurecimientu. La so estabilidá química ye mayor que la del silicatu tricálcico, por ello los cementos resistentes a los sulfatos lleven un altu conteníu de silicatu bicálcicu.
L'aluminatu tricálcicu ye'l compuestu que gobierna'l cuayáu y les resistencies a curtiu. La so estabilidá química ye bona frente a l'agua de mar pero bien débil a los sulfatos. En visu a frenar la rápida reaición del aluminatu tricálcicu cola agua y regular el tiempu de cuayáu del cementu añádese al clinker piedra de yelsu.
L'aluminatoferritu tetracálcicu nun participa nes resistencia mecániques, la so presencia ye precisa por apurrir fundentes de fierro na fabricación del clinker.
Otros cementos
N'España esisten los llamaos «cementos portland con amiestes actives» qu'amás de los componente principales de clinker y piedra de yelsu, contienen unu d'estos componentes adicionales hasta un 35 % del pesu del cementu: escoria siderúrxica, fumu de xil, puzolana natural, puzolana natural xamuscada, ceniza volante xiliza, ceniza volante caliar, esquistos xamuscaos o caliar.
Los cementos d'alta resistencia inicial, los resistentes a los sulfatos, los de baxu calor d'hidratación o los blancos suelen ser portland especiales y pallos y llinden o potencien dalgunu de los cuatro componentes básicos del clinker.
El cementu siderúrxicu llógrase por molturación conxunta de clinker de portland y regulador de cuayáu en proporción de 5-64 % con escoria siderúrxica en proporción de 36-95 %. Constitúi la familia de los cementos fríos. La escoria llógrase esfreciendo sópito n'agua la ganga fundida procedente de procesos siderúrxicos; nesti enfriamientu la escoria se vitrifica y vuélvese activa hidraúlicamente pol so conteníu en cal combinao. La escoria por sigo sola fragua y endurez amodo, polo que p'aceleralo añádese'l clinker de portland.
El cementu puzolánicu ye un amiestu de clinker de portland y regulador de cuayáu en proporción de 45-89 % con puzolana en proporción del 11-55 %. La puzolana natural tien orixe volcánicu y anque nun tener propiedaes conglomerantes contién xil y alúmina capaz d'afitar el cal en presencia d'agua formando compuestos con propiedaes hidráuliques. La puzolana artificial tien propiedaes análogues y atópense nes cenices volantes, la tierra de diatomees o los magres activos.
El cementu aluminosu llógrase por fusión de caliar y bauxita. El constituyente principal d'esti cementu ye'l aluminatu monocálcicu.
Grebios
thumb|2O0px|Atroxu de grebos de tamañu 6-10 mm pa la fabricación de formigón.
Los grebos tienen de tener a lo menos la mesma resistencia y durabilidá que s'esixa al formigón. Nun se deben emplegar caliares blandies, feldespatos, yelsos, piritas o roques friables o poroses. Pa la durabilidá en medios agresivos van ser meyores los grebos xilizos, los procedentes de la trituración de roques volcániques o los de caliares sanes y trupes.
El grebu que tien mayor responsabilidá nel conxuntu ye'l sable. Según Jiménez Montoya nun ye posible faer un bon formigón ensin un bonu sable. Les meyores arenes son les de ríu, que de normal son cuarzu puru, polo qu'aseguren la so resistencia y durabilidá.
Con grebos naturales rodaos, los formigones son más trabajables y riquen menos agua d'amasáu que los grebos de machaqueo, teniéndose amás la garantía de que son piedres dures y llimpies. Los grebos machucaos procedentes de trituración, al tener más cares de quebra cuesta más ponelos n'obra, pero trábense meyor y refléxase nuna mayor resistencia.
Si los grebos rodaos tán contaminaos o entemecíos con magre, ye imprescindible llavalos pa esaniciar la camisa qu'envolubra los granos y que menguaría la so adherencia a la pasta de formigón. D'igual manera los grebos de machaqueo suelen tar arrodiaos de polvu de machaqueo que supón una medría de finos al formigón, precisa más agua d'amasáu y van dar menores resistencies polo que suelen llavase.
Los grebos que s'empleguen en formigones llógrense entemeciendo trés o cuatro grupos de distintos tamaños p'algamar una granulometría óptima. Tres factores intervienen nuna granulometría fayadiza: el tamañu máximu del grebu, la compacidad y el conteníu de granos finos. Cuando mayor sía'l tamañu máximu del grebu, menores van ser les necesidaes de cementu y d'agua, pero'l tamañu máximu vien llindáu poles dimensiones mínimes del elementu a construyir o pola separación ente armadures, una y bones esos buecos tienen de quedar rellenos pol formigón y, por tanto, polos grebos de mayor tamañu. Nun amiestu de grebos una compacidad elevada ye aquella que dexa pocos buecos; consiguir con amiestos probes en sables y gran proporción de grebos gruesos, precisando poca agua d'amasáu; la so gran dificultá ye consiguir amacerar el formigón, pero si disponer de medios abondos pa ello la resultancia son formigones bien resistentes. En cuanto al conteníu de granos finos, estos faen l'amiestu más trabajable pero precisen más agua d'amasáu y de cementu. En cada casu hai qu'atopar una fórmula de compromisu teniendo en cuenta los distintos factores. Les paráboles de Fuller y de Bolomey dan dos families de curves granulométricas bien utilizaes pa llograr fayadices dosificaciones de grebos.
Agua
L'agua d'amasáu intervién nes reaiciones d'hidratación del cementu. La cantidá de la mesma ten de ser la estricta necesaria, pos la sobrante que nun intervién na hidratación del cementu se evaporará y va crear buecos nel formigón menguando la resistencia del mesmu. Puede envalorase que cada llitru d'agua d'amasáu d'escesu supón anular dos quilos de cementu nel amiestu. Sicasí un amenorgamientu escesivu d'agua aniciaría un amiestu seco, pocu afechiscu y bien malo d'asitiar n'obra. Por ello ye un datu bien importante afitar afechiscamente la cantidá d'agua.
Les carauterístiques de l'agua pal formigón tienen de ser evaluaes por que nun produza reaiciones adversar nel amiestu, ye por ello que se debe realizar analís físicu-químicos pa garantizar la so calidá. Na práutica un indicador simple ye la potabilidad de l'agua, con ello podemos determinar si l'agua ye afecha pal so usu nel amiestu o non.
Mientres el cuayáu y primer endurecimientu del formigón añede l'agua de curáu pa evitar la desecación y ameyorar la hidratación del cementu.
Dambes, l'agua destinada al amasáu, como la destinada al curáu tienen de ser aptes pa cumplir la so función. L'agua de curáu ye bien importante que seya apta pos puede afectar más negativamente a les reaiciones químiques cuando se ta endureciendo'l formigón. De normal l'agua apto suel coincidir cola potable y tán normalizaos una serie de parámetros que tien de cumplir. Asina na normativa ta llindáu'l pH, el conteníu en sulfatos, en ion cloru y los hidratos de carbonu.
Otros componentes minoritarios
Los componentes básicos del formigón son cementu, agua y grebos; otros componentes minoritarios que pueden incorporase son: amiestes, aditivos, fibres, cargues y pigmentos.
Pueden utilizase como componentes del formigón los aditivos y amiestes, siempres que por aciu los oportunos ensayos, xustifíquese que la sustancia amestada nes proporciones y condiciones previstes produz l'efeutu deseyáu ensin alteriar descomanadamente les restantes carauterístiques del formigón nin representar peligru pa la durabilidá del formigón nin pal escomiu de les armadures.
Les amiestes son materiales inorgánicos, puzolánicos o con hidraulicidad latente que, finamente molíos, pueden ser añedíos al formigón nel momentu de la so fabricación, col fin d'ameyorar dalguna de les sos propiedaes o conferi-y propiedaes especiales. La EHE recueye namái l'usu de les cenices volantes y el fumu de xil, determinando les sos llimitaciones. ta compuestu de piedra caliar esmagayada en cachos bien pequeños como'l polvu, y d'otru materiales como químicos HQR (herqiros) ente otros
Los aditivo son sustances o productos que s'incorporen al formigón, antes o mientres l'amasáu, produciendo'l cambéu de dalguna de les sos carauterístiques, de les sos propiedaes habituales o del so comportamientu. La EHE establez una proporción non cimera al 5 % del pesu del cementu y otros condicionantes.
Normativa
Nel sieglu XVIII, la resistencia de los elementos estructurales de formigón armáu yera calculada esperimentalmente. Navier, a principios del sieglu XIX, plantegó la necesidá de conocer y establecer les llendes hasta onde les estructures portábense elásticamente, ensin deformaciones permanentes, pa poder llograr modelos físicu-matemáticos fiables y fórmules coherentes. Darréu, dada la complexidá del comportamientu del formigón, riquióse utilizar métodos basaos nel cálculu de probabilidaes pa llograr resultaos más realistes. Na primer metá del sieglu XX, calculábense los elementos estructurales pol métodu de les tensiones almitibles.
thumb|220px|right|Les estructures de los edificios, que la so función ye aguantar les aiciones a que tán sometíos, suelen ser de formigón armáu. Nos años 1960, empecipióse'l desendolcu de la teoría de la seguridá estructural respeutu de los Estaos llendes, estableciéndose valores máximos nes fleches y na fisuración de los elementos estructurales, acutando los riesgos.
El conceutu de Estáu llende tuvo la so puxanza nos años 1970, como conxuntu de requerimientos que tenía de satisfaer un elementu estructural pa ser consideráu aptu. Los reglamentos centrar en dos tipos: los Estaos llendes de serviciu y los Estaos llendes de solicitación.
Los reglamentos de los años 1970, pa poder simplificar los complexos cálculos de probabilidaes, establecieron los Coeficientes de seguridá, en función de la calidá de los materiales, el control de la execución de la obra y la dificultá del proyeutu. Introduciéronse los Coeficientes de mayoración de cargues o aiciones, y los Coeficientes de minoración de resistencia de los componentes materiales.
A mediaos del sieglu XX los reglamentos teníen decenes de páxines, nel sieglu XXI tienen cientos. La introducción de programes informáticos fai posible cálculos bien complexos, rabiones y soluciones más precises. Los reglamentos faen especial fincapié en estaos últimos de serviciu (fisuración, deformaciones) comportamientu (detalles constructivos) y durabilidá (recubrimientos, calidaes), llindando'l resolución esperimental con múltiples condicionantes. Asina, el Eurocódigo 1 establez situaciones avezaes y accidentales (como seísmos), qu'impliquen Coeficientes de seguridá parciales pa les más variaes solicitaciones y resistencies. Delles normatives específiques por ámbitos xeográficos son EHE (España), Eurocódigo 2 (Europa), ASCE/SEI (Estaos Xuníos).
Xudaísmu reformista
El xudaísmu reformista (hebréu: יהדות רפורמית) ye una de les grandes cañes de la relixón xudía (Xudaísmu rabínicu) na actualidá, d'orixe Ashkenazí, xunto col Xudaísmu ortodoxu y el Xudaísmu conservador o masortí'. El Xudaísmu reformista (tamién llamáu "progresista" y "progresivu") defende l'autonomía individual no relativo a la interpretación de los preceptos relixosos (N'hebréu: מצוות / mitzvot).
Formigón
Cálculu y proyeutu
El cálculu d'una estructura de formigón consta de delles etapes. Primero realícense una serie de simplificaciones na estructura real tresformándola nuna estructura ideal de cálculu. Dempués determínense les cargues que va soportar la estructura, considerando en cada puntu la combinación de cargues que produza l'efeutu más desfavoratible. D'últimes se dimensiona caúna de les seiciones por que pueda soportar les solicitaciones más desfavoratibles.
En calculando la estructura redáctase'l proyeutu, que ye'l conxuntu de documentos que sirve pa la realización de la obra y que detalla los elementos a construyir. Nel proyeutu tán incluyíos los cálculos realizaos. Tamién incluye los planos onde figuren les dimensiones de los elementos a executar, la tipificación de los formigones previstos y les carauterístiques resistentes de los aceros a emplegar.
Xudaísmu reformista
thumb|Rabín Abraham Geiger (1810 - 1874). Consideráu'l "padre" del reformismu.
Historia
El "espíritu reformista" nel Xudaísmu tien los sos antecedentes nel profeta Nehemías (hebréu: נחמיה) y los sos reformaciones ente 431 y 430 antes de la Era Común. Inclusive figures como'l Gaón de Vilnius, en tiempos más recién, amosaron actitúes de claru pensamientu reformista. Sicasí'l Xudaísmu Reformista de la modernidá ye una de les corrientes herederes del xudaísmu Progresista o Lliberal qu'apaez n'Alemaña mientres el Sieglu de les Lluces, anque anguaño difier significativamente d'ésti. De la mesma estes corrientes fueron influyíes pola Haskalá (n'hebréu: השכלה; "Iluminismo", "educación", del raigañu sekhel "intelectu", "mente"), tamién conocida como'l "Iluminismo xudíu". La Haskalá foi'l movimientu que se desenvolvió na comunidá xudía europea a fines del sieglu XVIII que tomó los valores del sieglu de les lluces, buscando una meyor integración cola redolada y amontar la educación del hebréu, la historia xudía y demás conocencies seculares, fora del ámbitu de la escuela relixosa o yeshivá. Nel Sieglu XIX, nuna redolada histórica d'evolución escontra la emancipación de los xudíos, les tensiones ente la sociedá moderna y la manera de vida de les comunidaes hebrees tradicionales apináronse.
El rabín Abraham Geiger
Nesi contestu surde'l rabín Abraham Geiger (1810 - 1874), llamáu por dellos "el padre del reformismu", Geiger preconizó un movimientu pa la reformación del xudaísmu, non de la Torá (hebréu: תורה), como dalgunos de los sos detractores contemporáneos equívocamente alegaron, y trataría de sorrayar la misión de los Xudíos d'espublizar el monoteísmu y los preceptos (מצוות) morales y éticos de la Torá. Sicasí, opúnxose aprofiantemente al treslláu del Shabat al domingu y negóse a oficiar ante una asamblea de fieles que rompiera cola comunidá xudía establecida. Geiger claramente fixo claro que los sos esfuercios nun tienen de ser entedidos como "asimilacionistas", sinón como un intentu de revertir la hexemonía cristiana y establecer la presencia xudía nel marcu de la historia y pensamientu europeos”. De fechu el reformismu fixo posible que munchos xudíos de la dómina, alloñaos de la práutica de la relixón y otros yá convertíos al cristianismu, tornaren a la fe xudaica. Tamién previeno qu'otros tantos terminaren convirtiéndose al cristianismu como productu de l'asimilación yá xeneralizada entós daquella.
El radicalismu de Samuel Holdheim
Nesi momentu nacen distintes corrientes de pensamientu qu'animen a los xudíos a abrazar la modernidá y a entemecese cola sociedá esterior en distintos graos. El primeru que tuvo una esistencia oficial foi'l Movimientu Reformista, colos Jüdische Reform-Genossenschaft (Uniones Xudaiques Reformistes) de Frankfurt y Berlín. Samuel Holdheim, xunto a Abraham Geiger, foi unu de los principales rabinos d'esi naciente movimientu reformista, y el que tenía la visión más radical. Holdheim taba a favor de l'abolición de la circuncisión y propunxo el treslláu de los ritos del Sabbat al domingu. La visión radical de xudaísmu de Samuel Holdheim nun foi abrazada por Abraham Geiger y nun prevaleció nel movimientu reformista. Na actualidá'l reformismu nun caltién les sos creencies o propuestes.
El reformismu na Alemaña del sieglu XIX
thumb|left|"Israelitischer Tempel", [[Hamburgu. Remanentes de la primer sinagoga reformista n'Alemaña (1818 - 1938.).]] Nos sos empiezos el Movimientu Reformista cuntaba con corrientes diverses que preconizaben dacuando reformaciones y reformulaciones radicales tocantes a teoloxía y práutiques xudaiques. Basándose nel analís históricu y nos Estudios xudíos (Wissenshaft des Judentums) empecipiaos por Leopold Zunz (1794-1886), negaben el valor de "intocable" a la Torá y al Talmud y consideraben que dalgunes de les normes halájicas yeren innecesariamente restrictives, obsoletas y ensin base. Simplificar la lliturxa: utilizáronse llibros d'oraciones (sidur) en llingua vernácula, embriviéronse los servicios y añedióse un sermón y un acompañamientu musical.
thumb|Templu Reformista Oberstraßy, Hamburgo, Alemaña (1931-1938)Estos tresformamientos xustificar por mediu d'una visión daqué Hegeliana de la historia que faía d'ella una progresiva revelación, sustituyendo la tradicional visión d'una revelación yá terminada. Los xudíos yá nun yeren un pueblu nel exiliu a la espera de la so propia salvación y entornáu sobre sí mesmu, sinón una comunidá presente nel mundu que la so misión yera proclamar el monoteísmu. Abandónase la idea de reconstruyir el templu de Xerusalén y de volver colos sacrificios, según los rezos pal reestablecimientu d'un Estáu propiu. El Movimientu Reformista nos sos oríxenes yera antisionista y proponía l'afiliación al país de residencia. A diferencia del reformismu del sieglu XX y del actual qu'abraza férreamente el sionismu. Eses reformaciones atestiguaben una necesidá de renovación relixosa, pero tamién un deséu de destacar menos del restu de la sociedá, lo que ta nel orixe de delles carauterístiques que-yos daben un aspeutu esterior: nueva indumentaria pa los rabinos, adóptase "templu" xunto a sinagoga como nomes del llugar de cultu y la creación d'un ritu de confirmación pa los adolescentes.
La Unión Reformista de Berlín yera la más radical, pero non toos el siguidores d'esti movimientu progresista deseyaben cambeos tan radicales. Produciéronse alcuentros ente rabinos en Brunswick en 1844, en Frankfurt en 1845 y en Wrocław en 1846. Nun se consiguió la unanimidá y en 1854, Zecharias Frankel (1801-1875), direutor del seminariu de Wrocław, fundó'l movimientu Masorti, llamáu "Conservador", progresista pero menos radical que munches de les Uniones Reformistes. Darréu'l mesmu movimientu Reformista dio marcha tras en delles de les sos propuestes más radicales.
El reformismu na actualidá
A mediaos del Sieglu XIX el Movimientu Reformista enllantar n'América del Norte, especialmente nos Estaos Xuníos col nome de Reform judaism (URJ), y cuenta ellí con numberosos adherentes (la mayoría de los xudíos prauticantes manifiestos son reformistes). Tamién s'enllantó n'Israel, nel Reinu Xuníu (Lliberal o Reform), nos Países Baxos, en Francia, n'España n'América Llatina y nel Caribe (Puertu Ricu, Islles Vírxenes, Cuba, Curaçao y Xamaica). A pesar de nacer n'Alemaña, el xudaísmu lliberal convirtióse anguaño nun Movimientu Reformista de claru predominiu estauxunidense.
N'Israel, los Reformistes (al igual que los Conservadores) mientres un tiempu nun tuvieron un pesu significativu. Sicasí esisten anguaño comunidaes que la so actividá crez. Les tensiones colos ortodoxos (y entá más colos jaredíes) son dacuando importantes.
Formigón
Fabricación
Ye bien importante consiguir l'amiestu óptimu nes proporciones precises de grebios de distintos tamaños, cementu y agua. Nun hai un amiestu óptimu que sirva pa tolos casos. Pa establecer la dosificación afayadiza en cada casu tien de tenese en cuenta la resistencia mecánica, factores acomuñaos a la fabricación y puesta n'obra, según el tipu d'ambiente a que va tar sometíu.
Hai munchos métodos pa dosificar primeramente'l formigón, pero son solu emponedores. Les proporciones definitives de caún de los componentes suelen establecese por aciu d'ensayos de llaboratoriu, realizando correiciones a lo llograo nos métodos teóricos.
Señálense de volao los aspeutos básicos qu'hai que determinar:
Xudaísmu reformista
El reformismu na actualidá
La mayoría de les comunidaes Reformistes arrexuntar na Unión Mundial del Xudaísmu Progresista (World Union for Progressive Judaism), fundada en Londres en 1926, y que la so sede ta en Xerusalén. La WUPJ arrexunta a un millón y mediu de persones en cuarenta países. En 2006 tuvo llugar la ordenación de trés rabinos n'Alemaña, surdíos del colexu Abraham Geiger de Potsdam, d'inspiración lliberal. Son los primeres rabinos ordenaos nesi país tres el nazismu.
Principios
Nun pretenden ser dogmáticos;
Práutica
thumb|Sidur Reformista Imanu-El, NisenbomEnte los xudíos reformistes esisten los siguientes planteamientos:
Formigón
Fabricación
Pal tresporte al llugar d'emplegu tienen d'emplegase procedimientos que nun varien la calidá del material, de normal camiones formigonera. El tiempu trescurríu nun tien de ser más d'hora y media dende'l so amasáu. Si al llegar onde se debe asitiar el formigón, este empezó a cuayar tien de refugase.
Puesta n'obra
thumb|200px|Nel formigón armáu emplégase davezu aceru d'alta resistencia d'adherencia ameyorada o barres corrugadas. El corrugado ta normalizáu pola forma del resalto nel perímetru de la barra, el so altor, anchor y separación.
Les armadures tienen de tar llimpies y suxetar al encofráu y ente sigo de forma que caltengan la posición prevista ensin movese nel arramáu y compactación del formigón. Pa ello asítiense calzos o distanciadores en númberu abondu que dexen caltener la rixidez del conxuntu.
Les distancies ente les diverses barres d'armadures tienen de caltener una separación mínima que ta normalizada pa dexar un correutu allugamientu del formigón ente les barres de forma que nun queden buecos o coqueras mientres la compactación del formigón.
D'igual manera l'espaciu llibre ente les barres d'aceru y l'encofráu, llamáu recubrimientu, tien de caltener una separación mínima, tamién normalizada, que dexe'l rellenu d'esti espaciu pol formigón. Esti espaciu controlar por mediu de separadores que s'asitien ente l'armadura y l'encofráu.
L'encofráu tien de contener y soportar el formigón frescu mientres el so endurecimientu calteniendo la forma deseyada ensin que se deforme. Suelen ser de madera o metálicos y esíxese que sían ríxidos, resistentes, estancos y llimpios. Nel so montaxe tienen de quedar bien suxetos de forma que mientres l'afitamientu posterior del formigón nun se produzan movimientos.
Antes de reutilizar un encofráu tien de llimpiase bien con cepiyos d'alambre esaniciando los restos de morteru que se pudieren xuntar a la superficie. Pa facilitar el desencofrado suélense aplicar al encofráu productos desencofrantes; estos tienen de tar exentos de sustancies perxudiciales pal formigón.
L'arramáu del formigón frescu nel interior del encofráu tien d'efeutuase evitando que se produza la segregación del amiestu. Pa ello debe evitar vertilo dende gran altor, hasta un máximu de dos metros de cayida llibre y nun se debe mover horizontalmente la masa.
Asitiar por capes o tongadas horizontales d'espesura amenorgada pa dexar una bona compactación (hasta 40 cm en formigón en masa y 60 cm en formigón armáu). Les distintes capes o tongadas consolídense socesivamente, trabando cada capa cola anterior col mediu de compactación que s'emplegue y ensin qu'empezara a cuayar la capa anterior.
Pa consiguir un formigón compactu, esaniciando los sos buecos y por que se llogre un completu zarráu de la masa, hai dellos sistemes d'afitamientu. El picáu con barra, que se realiza introduciéndola socesivamente, precisa formigones de consistencies blandes y fluyíes y realízase n'obres de poca importancia resistente. La compactación por cuto repitíu d'un pisón emplegar en capes de 15 o 20 cm d'espesura y muncha superficie horizontal. La compactación por cimbláu ye l'habitual en formigones resistentes y ye apoderada en consistencies seques.
El vibrador más utilizáu ye'l de aguyeretia, un cilindru metálicu de 35 a 125 mm de diámetru que la so frecuencia varia ente 3.000 y 12.000 ciclos per minutu. L'aguya disponse verticalmente na masa de formigón frescu, introduciéndose en cada tongada hasta que la punta enfuse na capa anterior y curiando de nun tocar les armadures pos la vibración podría dixebrar la masa de formigón de l'armadura. Por aciu el cimbláu amenórgase l'aire conteníu nel formigón ensin amacerar que s'envalora del orde del 15 al 20 % hasta un 2-3 % dempués del cimbláu.
El curáu ye una de les operaciones más importantes nel procesu de puesta n'obra pola influencia decisiva que tien na resistencia del elementu final. Mientres el cuayáu y primer endurecimientu prodúcense perdes d'agua por evaporación, formándose buecos capilares nel formigón que mengüen la so resistencia. En particular el calor, el secañu y el vientu provoquen una evaporación rápida de l'agua inclusive una vegada amaceráu. Ye precisu compensar estes perdes curando'l formigón añediendo abondosa agua que dexe que se desenvuelvan nuevos procesos d'hidratación con aumentu de la resistencia.
Hai dellos procedimientos habituales pa curar el formigón. Dende los que protexen del sol y del vientu por aciu tejadillos móviles, plásticos; por aciu riegos d'agua na superficie; la inmersión n'agua emplegada en prefabricación; los productos de curáu aplicaos por pulverización; los pulverizaos a base de resines formen una película que torga la evaporación de l'agua, tratar d'unu de los sistemes más eficaces y más costosos.
La retirada de los encofraos realízase cuando'l formigón algamó l'abondu endurecimientu. Nos portland normales sueli ser un periodu que bazcuya ente 3 y 7 díes.
Una vegada desencofrado hai que reparar los pequeños defectos superficiales de normal buecos o coqueras superficiales. Si estos defectos son de grandes dimensiones o tán en zones crítiques resistentes puede resultar necesariu la baltadera parcial o total del elementu construyíu.
Ye bien difícil que queden bien executaes les arestes vives de formigón, por ello ye habitual biselarlas antes de la so execución. Esto fai incorporando nes esquines de los encofraos unos biseles de madera llamaos berenjenos.
Producción mundial de formigón
La producción mundial del cementu foi de más de 2.500 millones de tonelaes en 2007. Envalorando una dosificación de cementu ente 250 y 300 kg de cementu per metru cúbicu de formigón, significa que podríen producise de 8.000 a 10.000 millones de metros cúbicos, qu'equivalen a 1,5 metros cúbicos de formigón per persona. Nengún material de construcción foi usáu en tales cantidaes y nun futuru nun paez esistir otru material de construcción que pueda competir col formigón en magnitú de volume.
thumb|310px|style="text-align:left;"| Datos en millones de metros cúbicos.
Llista d'asteroides/58901–59000
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Sitiu de los Dólmenes d'Antequera
El Sitiu de los Dólmenes d'Antequera ye un bien cultural en serie integráu por trés monumentos culturales (Dolmen de Menga, Dolmen de Viera y Tholos d'El Romeral) y dos monumentos naturales (La Peña de los Namoraos y El Torcal) presentes nel conceyu español d'Antequera, provincia de Málaga. La institución cultural responsable de la so tutela ye'l Conxuntu Arqueolóxicu Dólmenes d'Antequera. Foi declaráu Patrimoniu Mundial de la Unesco en 2016.
Valor Universal Escepcional
UNESCO esixe la xustificación de siquier unu de los seis criterios marcaos pal patrimoniu cultural pola Convención sobre la Proteición del Patrimoniu Mundial Cultural y Natural (1972) pa demostrar el Valor Universal Escepcional del bien. La propuesta del Sitiu de los Dólmenes d'Antequera basar n'unu d'ellos (i), y ICOMOS nel so informe definitivu incorpora dos más (iii, iv).
El Dolmen de Menga representa una obra maestra de l'arquiteutura adintelada megalítica (tradición atlántica), a base de ortostatos y acoveces, única polos sos enormes dimensiones que lleven a la llende constructiva la tipoloxía de sepulcru de corredor, incorporando una solución inédita de pilastres entemedies; de la mesma, el tholos d'El Romeral complementa'l catálogu de construcciones megalítiques con una solución abovedada por aproximamientu de filaes a base de mampostería (tradición mediterránea).
Tanto'l dolmen de Menga como'l tholos d'El Romeral presenten orientaciones anómales, como pon de manifiestu'l profesor Michael Hoskin cuando constata que'l 99,99% de los dólmenes del arcu mediterraneu tienen una orientación de tipu celeste, esto ye, venceyada a la salida del sol nel amanecer de los equinoccio (como asocede nel dolmen de Viera). Sicasí Menga empobinar al perfil antropomorfu de La Peña de los Namoraos, y concretamente al abellugu de Matacabras onde s'alcontró pintura rupestre. Pela so parte, El Romeral empobinar a la sierra d'El Torcal onde ta la Cueva d'El Toro (orientación terrestre) y al mediudía del sol nel solsticiu d'iviernu (orientación celeste). Amás, nesta exa Menga-La Peña atópase allugáu El Romeral. D'esta miente, los Dólmenes d'Antequera constrúin un paisaxe megalíticu únicu pola singular rellación intrínseca qu'establecen colos elementos naturales.
Rose Lokonyen
Rose Nathike Lokonyen ye una atleta sursudanesa, pero que vive como refuxada en Kenia. Participa na prueba d'800 metros femeninos nos Xuegos Olímpicos de Rio de Janeiro 2016. Participó formando parte del Equipu Olímpicu d'Atletes Refuxaos, y portó la bandera olímpica d'esta delegación na ceremonia d'apertura.
Sitiu de los Dólmenes d'Antequera
Valor Universal Escepcional
Los trés monumentos megalíticos son reflexu d'una etapa de la historia de la humanidá na que se construyeron los primeros monumentos ceremoniales n'Europa occidental, según los dos grandes tradiciones constructives del megalitismu (dintel y bóveda por aproximamientu de filaes). Trátase d'una propuesta orixinal na Llista del Patrimoniu Mundial yá que nun se trata d'un bien mistu (onde a los valores culturales d'unos bienes sumaríense los naturales de los otros) sinón d'una integración consciente y d'estrechu diálogu ente l'arquiteutura megalítica y el paisaxe. Produzse un fenómenu de 'monumentalización paisaxística' pol que los finxos naturales adquieren el valor de monumentos ente que les construcciones presentar so l'apariencia de paisaxe natural.
A lo último, l'autenticidá de los megalitos ta oldeada cuando numberosos investigadores coinciden na adscripción al Neolíticu de Menga (arquiteutura adintelada) y al Calcolitico d'El Romeral (arquiteutura abovedada por aproximamientu de filaes); y l'integridá tamién queda demostrada al caltener tolos sos elementos constitutivos nunes bones condiciones de caltenimientu.
Vittarville
Tien una población de y una superficie de  km².
Yuto Takeoka
Yuto Takeoka (武岡 優斗, ), ye un futbolista xaponés.
Hautecour (Saboya)
Hautecour ye una comuña francesa del departamentu de Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Hauteluce
Hauteluce ye una comuña francesa del departamentu de Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Samuel Henrique Silva Guimaraes
Samuel Henrique Silva Guimaraes ye un futbolista brasilanu.
Primitiae Florae Galiciae Austriacae Utriusque
Primitiae Florae Galiciae Austriacae Utriusque (embrivíu Prim. Fl. Galiciae Austriac.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol médicu y botánicu austriacu de nacencia y rusu d'adopción; Willibald S.J.G. von Besser y espublizáu nel añu 1809.
Void-Vacon
Void-Vacon ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Real Alcázar de Sevilla
El Real Alcázar de Sevilla ye un alcazre o palaciu fortificáu compuestu per zones construyíes en distintes etapes históriques. Anque'l palaciu orixinal edificar na Alta Edá Media, caltiénense delles muertes d'arte islámicu y, de la etapa posterior a la conquista castellana, un espaciu palaciegu mudéxar y otru d'estilu góticu. En reformes posteriores añediéronse elementos renacentistes, manieristes y barrocos. miniatura|derecha|Muralla esterior y puerta del Lleón. Ye la residencia de los miembros de la Familia Real Española cuando visiten Sevilla. Esto fai que sía'l palaciu real n'usu más antiguu d'Europa. La Unesco declarar Patrimoniu de la Humanidá, xunto a la catedral de Sevilla y al Archivu d'Indies, nel añu 1987.
En 2016 recibió 1.621.355 visitantes, unes cifres bien similares a les de la catedral de Sevilla, convirtiéndolo nel sestu monumentu más visitáu d'España.
Historia
Esta parcela tuvo ocupada dende'l sieglu VIII e.C. Atopáronse restos d'un edificiu romanu del sieglu I, del cual nun se conoz con certidume la so función. Esti inmueble del sieglu I estender dende'l patiu de Banderes hasta l'interior del actual Alcázar. Sobre'l so ruines edificóse una ilesia paleocristiana, identificada por dalgunos como la basílica de San Vicente, que foi unu de los trés templos principales de la ciudá mientres la dómina visigoda. D'esti primitivu templu atopáronse dellos restos nel patiu de Banderes. Dellos capiteles y fustes d'esti templu aprovechar pal palaciu de Pedru I. La llábana del obispu Honorato, que probablemente s'atopaba nesta ilesia, atópase na actualidá na catedral.
Etapa islámica
Tres la perda de control cordobés sobre Isbilya, creóse una aristocracia abbadí na ciudá. Esta realizó una refecha actividá constructiva. A mediaos del sieglu XI, la alcazaba ampliar escontra'l sur, doblando la so superficie. Creóse una nueva entrada con un castillete de control, del cual caltiénse una doble puerta de ferradura na cai Joaquín Romero Murube. Nel interior asitiáronse una serie de pequeños edificios y probablemente hubo un edificiu principal, palaciegu, onde anguaño ta'l palaciu Góticu. Na segunda metá del sieglu XI el rei Al-Mutamid amplió la fortaleza escontra l'oeste y construyéronse dellos edificios palaciegos. Este foi'l primitivu Alcázar de la Bendición (Al-Mubarak). De los dos alcazabas y del Alcázar d'A el-Mutamid solamente queden delles muertes nes muralles.
Nel sieglu XII los almohades reformaron por completu tou esti espaciu. Crearon un sistema de muralles que xunía l'Alcázar con otres fortificaciones hasta'l calce del Guadalquivir. L'Alcázar llegaba hasta la torre de Abd el Aziz, asitiada na actual avenida de la Constitución. Nel interior construyeron una decena d'edificios nuevos y más grandes. Les muralles del Alcázar pasaron, amás, a ser parte d'unes nueves y reformaes fortificaciones pa la defensa de la ciudá. Estes obres defensives remataron a empiezos del sieglu XIII cola construcción de la torre del Oru.
Etapa cristiana
Fernandu III nun realizó nenguna actuación nel alcázar. La corte cristiana vivió mientres décades nos antiguos espacios almohades. Ente 1252 y 1260 Alfonsu X aprovechó l'espaciu del edificiu principal pa construyir el palaciu Góticu. Los demás edificios del Alcázar almohade fueron reformaos pal so posterior usu. Nel sieglu XIV el rei Pedru I baltó tres edificios palatinos almohades pa construyir el palaciu Mudéxar, que s'adosó al palaciu Góticu alfonsí. La construcción empezó en 1356 y, según les inscripciones del propiu Alcázar, remató en 1364.
L'Alcázar y la monarquía española
A lo llargo de la historia, l'Alcázar foi l'escenariu de diversos acontecimientos rellacionaos cola Corona española. Ente 1363 y 1365 foi visitáu polos diplomáticos de la Corte de Granada Ibn Jaldún, filósofu, y Ibn al-Jatib, cronista y poeta, pa roblar un tratáu de paz col rei don Pedro. En 1367 el príncipe de Gales unvió a los diplomáticos ingleses Neil Loring, Richard Punchardoun y Thomas Balastre a esti Alcázar p'atopase con don Pedro y cobrar unos pagos.
En 1477 los Reis Católicos llegaron a Sevilla, utilizando la cortil como aposentu, y un añu dempués, el 14 de xunu de 1478, nació nel palaciu'l so segundu fíu, el príncipe Juan. Conozse qu'esti partu real foi asistíu por una partera sevillana conocida como "la Ferradera" y que cuntó cola presencia, como testigos designaos pol rei Fernando, de Garci Téllez, Alonso Melgarejo, Fernando de Abrejo y Juan de Pineda, según marcaben les normes castellanes, pa estenar la menor dulda de que'l fíu yera de la reina. En 1526 celebrar nel Alcázar la boda de Carlos I cola so prima Isabel de Portugal.
En 1823, por cuenta de la intervención militar de los Cien Mil Fíos de San Luis, la familia real, con Fernandu VII a la cabeza, moró en Sevilla mientres dos meses, nos que l'Alcázar sirvió de residencia real. Coincidiendo con esta estancia real, el 17 d'abril de 1823 nació na ciudá, l'infante Enrique de Borbón y Borbón-Dos Sicilies, fíu del infante Francisco de Paula de Borbón y Luisa Carlota de Borbón-Dos Sicilies, y al que'l rei Fernandu VII concediólu, dellos díes dempués de la so nacencia, el títulu de duque de Sevilla.
Por decretu de 22 d'abril de 1931, el Gobiernu de la II República española, a propuesta del so ministru de Facienda, Indalecio Prieto, dexó l'Alcázar y los sos xardinos al conceyu de Sevilla. L'últimu acontecimientu rellacionáu cola monarquía foi'l 18 de marzu de 1995, en que se celebró la xinta y receición por cuenta de la boda de la infanta Elena, fía del rei Xuan Carlos I, con Jaime de Marichalar.
Estancies
[[Ficheru:Alcazar plano 2.jpg|thumb|280px|Planu del Alcázar
1-Puerta del Lleón
2-Sala de Xusticia y patiu del Yelsu
3-Patiu de la Montería
5-Palaciu Mudéxar o de Pedru I
6-Palaciu góticu
7-Estanque de Mercuriu
8-Xardinos
9-Apeaderu
10-Patiu de Banderes]]
Puerta del Lleón
Na muralla esterior atópase la puerta del Lleón. Ente'l dintel d'esta puerta y so un matacán estendíase una pintura d'un lleón, de la que se desconoz el so orixe, anque yá apaez nos dibuxos realizaos por Richard Ford en 1832. Esta pintura foi restaurada por Joaquín Domínguez Bécquer, en 1876. En 1892 la pintura foi sustituyida por un mural d'azulexos diseñáu por Manuel Tortosa y Fernández, col asesoramientu históricu de José Gestoso. L'azulexu foi realizáu na fábrica de Mensaque. y representa tamién un lleón, d'estilu góticu, qu'apaez sosteniendo un crucifixu cola garra derecha y con una bandera so la so garra esquierda. Sobre'l pechu hai una filacteria na que se llee en llatín Ad utrumque, que significa "tanto".
La denominación de puerta del Lleón probablemente date del sieglu XIX. Históricamente esta puerta fuera conocida como de la Montería. Según Ortiz de Zúñiga (sieglu XVII) llamóse asina porque yera por onde salía'l rei colos sos monteros pa dir de caza. Esta hipótesis tien base, una y bones el padre de Pedru I, Alfonsu XI, yera tan aficionáu a la caza qu'escribió un llibru sobre montería. Según José Gestoso, el nome yera porque la puerta taba decorada con relieves d'una cacería. Nel llau esquierdu del arcu aprecien los relieves de dos medallones polibulados bien foliaos. N'unu d'ellos aprecia daqué similar a un animal cuadrúpedu.
Pasada la puerta aportar al patiu del Lleón. Al fondu de dichu patiu hai un llenzu de muralla almohade con tres pórticos. Esta muralla paez ser reforzada darréu. Amás, los arcos fueron d'herradura pero na dómina cristiana fueron tresformaos n'arcos de mediu puntu. Tres esti llenzu de muralla atopa'l patiu de la Montería.
Sala de Xusticia y patiu del Yelsu
miniatura|derecha|200px|Sala de Xusticia. miniatura|derecha|200px|Artesonado de la sala de Xusticia. A la sala de Xusticia apuértase s'apuerta pol patiu del Lleón. Ye d'estilu mudéxar y foi construyida nel reináu d'Alfonsu XI. Ye una sala de planta cuadrada y una bóveda de artesonado (qubba). Nella hai un escudu de la Orde de la Banda, creada por Alfonsu XI en redol a 1340. La sala sería realizada ente 1340 y 1350. Sicasí, anque la sala foi fechada nel reináu d'Alfonsu XI gracies, ente otros detalles, a esti escudu, l'escudu d'esa orde tamién apaez n'otros llugares del palaciu decoraos nel reináu del so fíu, Pedru I. Guarda semeyanza cola sala de Comares de la Alhambra. Nos sieglos XVI y XVII yera conocida como sala de los Conseyos. Lo más probable ye que fuera una sala almohade usada p'axuntar un conseyu (maswar) y que fora reformada con arte mudéxar polos cristianos, que siguieron usándola pal mesmu fin. Probabemente, esta fora a sala onde taba'l tribunal presidíu por Pedru I, anque esisten otres hipótesis sobre'l so posible llocalización. Nesti tribunal había tres graes de lladriyu con un tronu de piedra, anque esta estructura foi baltada antes de la visita de Felipe II en 1570. Esta actuación disgustó a Felipe II, que yera un gran almirador del rei don Pedro y que foi'l primeru n'indicar que tenía de llamáse-y "el Xusticieru".
thumb|Parte sur del patiu del Yelsu. Ye unu de los pocos restos almohades que caltién l'Alcázar.
Pola sala de Xusticia aportar al patiu del Yelsu, que foi edificáu a finales del sieglu XII. Nel llau sur hai unes columnes califales que sostenienen unos arcos con decoración (sebka) de yelsu. Esta decoración cubre una portalada. Na portalada hai una entrada de dos arcos de ferradura con una columna nel centru. Sobre dintel d'esa entrada hai dos ventanes. Na paré opuesta hai una salida tapiada con tres arcos de ferradura d'estilu califal cordobés. Al igual que n'otros llugares del Alcázar, nesti patiu realizáronse delles reformes a lo llargo de la so historia. Tol muriu onde s'atopaba la arquería de sebka atopóse tapáu. Foi afayáu por Francisco María Tubino a finales del sieglu XIX. El marqués de Vega-Inclán, entós conservador del Alcázar, encargó en 1912 la so recuperación y restauración al arquiteutu José Gómez Millán.
Patiu de la Montería
Ye'l patiu principal y ta presidíu pela puerta del palaciu de Pedru I. Nes parés hai arcos de mediu puntu que fueron tapiaos nel sieglu XV. A la derecha atopábense les estancies de la Casa de Contratación.
Cuartu del Almirante y Casa de Contratación
miniatura|derecha|250px|Retablu de la Virxe de los Navegantes, realizáu por Alloñar Fernández ente 1531 y 1536. Los Reis Católicos aprobaron la creación, en 1503, de la Casa de Contratación d'Indies. Este foi un organismu institucional encargáu de regular les rellaciones col continente americanu. Realizaba llabores de remisión y receición de mercancíes, actuaciones de calter téunicu científicu y actividaes xudiciales.
La Casa de Contratación tomó dende los edificios occidentales del patiu de la Montería hasta la plaza de la Contratación, onde tenía la so fachada principal. En 1717 esti organismu treslladar a Cádiz. Esta institución sumió en 1793.
Dende'l patiu de la Montería aportar al cuartu del Almirante, onde destaquen los siguientes cuadros: La inauguración de la Esposición Iberoamericana de 1929, que preside la estancia, obra del pintor Alfonso Grosso; Les acabadures de san Fernando, de Virgilio Mattoni; Tomar de Loja por Fernando'l Católicu, obra d'Eusebio Valldeperas; y les semeyes de Fernandu VII y María Cristina de Nápoles de Carlos Blanco, fechaos nel primer terciu del sieglu XIX.
De siguío, tópase la denomada sala d'Audiencies, tresformada en capiya nel sieglu XVI. Ta cubierta con una rica cubrición de tracería del sieglu XVI con adornos xeométricos. La capiya tien una grada de piedra adosada al muriu que percuerre'l perímetru de la sala, y presidiendo la estancia atopa un retablu con forma de trípticu. Nel centru atopa la Virxe de los Navegantes. Hai dos santos en dos talos llaos; san Sebastián y Santiago, patrón d'España, nun llau, y san Telmo y san Xuan Evanxelista nel otru. Trátase d'una obra d'Alejo Fernández, ellaborada ente 1531 y 1536.
Patiu del Cruceru
miniatura|Patiu del Cruceru. Trátase d'un patiu rectangular axardináu. Ta estremáu en cuatro por sebes de mirto y nel interior de los cuadrantes hai sebes de bonetero, árboles de Xúpiter, palmeres, buganvillas y xazminos.
Foi un patiu almohade reformáu cuando Alfonsu X realizó les sos obres gótiques nel Alcázar. Tamién se fixo una reforma manierista nel sieglu XVI. El patiu foi un espaciu estremáu en cuatro por dos corredores perpendiculares con bóvedes de crucería.
Palaciu Mudéxar o de Pedru I
thumb|Portada del palaciu de Pedru I, nel patiu de la Montería.
Foi construyíu xunto al palaciu Góticu d'Alfonsu X. Pedru I, sobremanera en Tordesillas y Sevilla, emplegó la epigrafía árabe pa eponderar les sos virtúes. Esto debe a que, a partir del sieglu XIV, los monarques castellanos dexen de copiar los enclinos europeos pa inspirase nos modelos andalusíes. Esto fixo qu'esti palaciu de Pedru I allugara diverses escritures n'árabe eponderando la so figura.
La madera emplegada nos artesonados (aljarfes), les puertes con lacerías y los marcos de les ventanes suel ser de pinu. Estes lacerías son doraes o policromadas. Tien una primer planta que nun s'estiende por tola planta baxa, sinón solo por delles estancies.
Portada
La portada principal atopar nel patiu de la Montería. Na parte cimera hai un gran bistechu de madera, sosteníu por mocárabes doraos. Embaxo hai un mural d'azulexos con una inscripción n'árabe que fala del añu en que se concluyó l'edificiu. Esti mural ta bordiáu por una inscripción en calteres góticos que diz: "el bien alto et bien noble et bien poderosu et bien conqueridor don Pedro pola gracia de Dios rei de Castiella et de Lleón, mandó fazer estos alcázares et estos palacios et estes portaes que foi fecho na era de mill et quatrocientos y dos años".
La puerta d'entrada ye rectangular, con dintel adovelado decoráu con finu alaurique. A entrambos llaos hai dos talos arcos lobulaos decoraos con sebka y posaos en columnes de mármole. Na banda cimera hai ventanes, geminadas en dos talos llaterales y tripartita n'espaciu central, con columnes de mármole sosteniendo los sos arcos lobulaos.
Patiu de les Muñeques
miniatura|derecha|Patiu de les Muñeques. La portada da accesu a un zaguán, del que sale un pasiellu que lleva al patiu de les Muñeques. Créese qu'esta zona del palaciu taba destinada a la reina, siendo este un patiu domésticu. Foi sometíu a una reforma ente 1847 y 1855. En felicidá reforma añedióse una cornisa con mocárabes y un entresuelo neomudéxar ente la planta baxa y la primer planta. Esta reforma foi dirixida por Juan Manuel Caballero y José Gutiérrez. Les diez columnes de mármole actual fueron realizaes pol marmolista José Barradas naquella reforma.