cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Luís Figo
2001/02
Na temporada 2001/02, marcada pol Centenariu del Real Madrid Club de Fútbol centenario del club madridista, Figo ganó'l gran troféu que-y faltaba nel so palmarés, al proclamase campeón d'Europa col Real Madrid y ye nomáu pola FIFA «Meyor Xugador Mundial» per delantre de David Beckham y el so compañeru Raúl González. Sicasí, ye una campaña na que'l so rendimientu vese amenorgáu polos sos continuos problemes de todíu, arriendes de la primer mancadura grave de la so carrera, producida'l 19 de febreru en partíu de Lliga de Campeones ante'l Porto. Esta mancadura viose agravada, por forzar p'apostar la final de Copa del 6 de marzu nel Bernabéu. Por cuenta de esto nun pudo participar nos dos visites del Real Madrid al Camp Nou: l'empate nel clásicu del 16 de marzu en Lliga y la contundente victoria del 23 d'abril en semifinales de Lliga de Campeones por 0–2. Figo recuperóse a tiempu pa ser titular na final de Glasgow del 15 de mayu ante'l Bayer Leverkusen, alzándose cola so primer Copa d'Europa y la «Novena» pal club.
2002/03
Nel partíu de Lliga contra'l Barcelona nel Camp Nou, Figo ye oxetu de fuertes protestes, pitaes ya insultos per parte de los siguidores azulgrana, que lu recibíen per segunda vegada en fichando pol Real Madrid. A falta de 15 minutos pal final del partíu, los asistentes al partíu llancen oxetos a Figo -ente ellos una botella de cristal y una cabeza de gochu-, anque ensin llegar a algamar, cuando diba sacar un córner. L'árbitru tuvo qu'atayar el partíu, qu'acabó ensin goles. El FC Barcelona foi multáu por estos fechos, anque finalmente nun tuvo que cumplir el zarru de dos partíos que se-y diba imponer nun primer momentu.
2003/04
Na temporada 2003/04 y col portugués Carlos Queiroz en sustitución de del Monte, llega al Real Madrid el cuartu «galácticu», el mediocampista inglés David Beckham, que ye movíu al mediocentro, calteniendo Figo la so titularidá na banda derecha y completando a nivel individual, una de les sos meyores temporaes como madridista.
L'equipu empieza la temporada proclamándose campeón de la Supercopa d'España y completando hasta marzu de 2004, una impecable campaña, exhibiendo un gran nivel de xuegu, que-yos asitió líderes en Lliga, clasificaos pa los cuartos de Lliga de Campeones n'esaniciando n'octavos al FC Bayern München y finalistes de la Copa del Rei. Ye arriendes de esa final de Copa, apostada nel Estadiu Olímpicu de Montjuïc de Barcelona ante'l Real Zaragoza, que'l Real pierde na prórroga 2–3 y tres la eliminatoria de cuartos de final de Lliga de Campeones ante'l A.S. Mónaco, na que'l Madrid cai esaniciáu na vuelta apostada en Montercarlo por 3–1, nun pudiendo caltener la ventaya de la resultancia d'ida de 4–2, cuando l'equipu empecipia un cayente que s'allargar hasta final de temporada. El Madrid de Queiroz tamién venció nun campeonatu lligueru que lideró hasta la xornada 31 y que terminó conquistando'l Valencia C.F., al sumar el conxuntu blancu tan solo 11 de los 36 puntos, de les postreres 12 xornaes.
Inter de Milán
N'agostu de 2005, Figo ficha pol Inter de Milán, convirtiéndose nel primeru de los «galácticos» n'abandonar el club. Col Inter ganó cuatro Scudettos consecutivos, certificando'l dominiu de la nerazurra n'Italia, y anunció la so retirada tres la consecución del postreru na temporada 2008/2009.
Seleición nacional
thumb|Figo con [[Seleición de fútbol de Portugal|Portugal nel Mundial 2006.]]
Categoríes inferiores
La trayeutoria de Figo como internacional, empezó nes categoríes inferiores de Portugal, coles qu'apostó un total de 61 alcuentros y anotó 18 goles. Abanderó una esitosa xeneración de futbolistes conocida como la «Geração de ouro», al proclamase campeona d'Europa sub-16 en 1989 y campeona mundial xuvenil en 1991.
Seleición absoluta
Meses dempués de proclamase campeón mundial xuvenil, fixo'l so debú cola seleición absoluta con apenes 18 años, el 16 d'ochobre de 1991, nun amistosu ante Luxemburgu.
La primer fase final qu'apostó con Portugal, foi la de la Eurocopa 1996 apostaba n'Inglaterra, na que foi esaniciada en cuartos de final pola República Checa de Berger, Nedved y Poborský.
Seleición de fútbol de Nixeria
Col nome de seleición de fútbol de Nixeria podemos referinos a:
Luís Figo
Seleición absoluta
Portugal nun llogró la clasificación pa la Copa Mundial de Fútbol de 1998, en Francia. Dos años más tarde, Figo formó parte xunto a xugadores como Vitor Baia (capitán), Fernando Couto o Rui Costa, de la seleición lusa qu'apostó la fase final de la Eurocopa 2000, na que quedaron posaos pola Francia de Zidane en semifinales.
El 18 de febreru de 2004, Figo algamó les 100 internacionalidades nun amistosu ante Inglaterra (1-1), apostáu nel Estádio Algarve. Na Eurocopa 2004, que la seleición portuguesa apostaba como anfitriona, encabezó como titular al equipu hasta la final de Lisboa, na que Portugal cayó ganada contra pronósticu 0-1 ante Grecia.
Figo apostó dos Mundiales, el Mundial de Corea-Xapón 2002 nel que fueron esaniciaos en primer ronda y el Mundial d'Alemaña 2006, el so últimu tornéu como internacional, nel qu'algamaron les semifinales, rematando en cuarta posición. El 8 de xunetu de 2006 ante Alemaña, apostó'l so últimu alcuentru internacional, totalizando 127 internacionalidades y 32 goles.
Participaciones en fases finales
thumb|right|Figo con [[Seleición de fútbol de Portugal|Portugal en 2005.]]
bgcolor="#f7f8ff" cellpadding="3" cellspacing="0" border="1" style="font-size: 95%; border: gray solid 1px; border-collapse: collapse;" !width="200"|Edición !width="200"|See !width="140"|Resultáu
Vida privada
thumb|right|150px|Figo apostando un partíu benéficu en 2014. Nació'l 4 de payares de 1972 en Lisboa trescurriendo la so infancia na freguesía de Cova da Piedade, conceyu d'Almada (una ciudá nos suburbios de Lisboa). Ye fíu únicu del matrimoniu compuestu por Antonio y María Joana. Ta casáu dende'l 2001 cola modelu sueca Helen Svedin, a la cual conoció en Barcelona y cola que tien trés fíos.
Tres la so retirada del fútbol d'élite, Luís Figo centró la so carrera profesional nel mundu empresarial, siendo, ente otros, embaxador de IWC Schaffhausen. Igualmente ye imaxe de numberoses marques tantu deportives como comerciales, destacando Nike y Coca Cola, ente otres. Foi embaxador d'eventos deportivos como la Final de la Lliga de Campeones de la UEFA 2013-14 apostada en Lisboa, lo mesmo que de la "Candidatura Ibérica", conxunta ente Portugal y España pa la Copa del Mundu 2018. Figo amás, tien una fundación creada al envís d'ayudar a neños ensin recursos.
De la mesma Figo ye'l principal propietariu de la empresa Damash Minerals (al traviés del grupu Damash Assets) qu'esplota mines d'oru en Senegal y la República de Guinea.
Clubes
Actualizáu d'alcuerdu al postreru partíu xugáu'l 31 de mayu de 2009.
Fonte: Transfermarkt - ESPN Deportes - Soccerway.
Seleiciones
Actualizáu d'alcuerdu al postreru partíu xugáu'l 8 de xunetu de 2006.
Hat-tricks
Partíos nos qu'anotó trés o más goles: Actualizáu d'alcuerdu al postreru partíu xugáu'l 14 d'agostu de 2001. {|class="wikitable collapsible collapsed" style="font-size:100%; text-align: center; width: 101%;" !colspan="12" style="with: 104%;" align=center | Partíos nos qu'anotó trés o más goles !width="16"| Nᵘ !width="100"| Fecha !width="100"| Estadiu !width="100"| Partíu !width="70"| Goles !width="50"| Resultáu !width="100"| Competición
Seleición de fútbol de Costa Rica
Col nome de seleición de fútbol de Costa Rica podemos referinos a:
Oppy
Oppy ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Post-grunge
El post-grunge ye un subxéneru del grunge y del rock alternativu surdíu a mediaos de la década de los 90.
Oríxenes del xéneru
Esti xéneru carauterizar polos sos riffs simples. Como enantes nómase, el post-grunge suena distintu, un exemplu claro ye escuchar el post-grunge d'una banda pop rock, que ye distinta al d'una de hard rock, aun así esti nun pierde la so entidá.
Historia
thumb|260px|right|[[Foo Fighters, una de les bandes más importantes dientro del post-grunge. Entá con un gran ésitu comercial]]
1 Geminorum
1 Geminorum (1 Gem / HD 41116 / HR 2134) ye un sistema estelar de magnitú aparente +4,15 na constelación de Xéminis, cerca de la llende con Tauru. Ta asitiáu a namái un grau al este del solsticiu de branu, marcando asina la posición del mesmu. Recibe'l nome de Propus, utilizáu tamién pa designar a η Geminorum. Allúgase a 151 años lluz del Sistema Solar.
Post-grunge
Historia
Cuerre abril del añu 1994 cuando apaez muertu'l símbolu del grunge, Kurt Cobain, acabando asina cola más famosa ya influyente formación de la dómina grunge, Nirvana. Por causa de estos sucesos y anque yá en 1993 facer, les compañíes discográfiques empezaron a interesase n'otros xéneros estreme del grunge, como'l rock alternativu, empezando asina a espublizar ya impulsando la creación con calter comercial de grupos como la banda d'orixe británica de nome Bush, considerada la primera n'editar un álbum del xéneru post-grunge, col so discu Sixteen Stone; n'Estaos Xuníos bandes como Everclear en Portland, Collective Soul en Atlanta, Georgia, nomaos como rock alternativu xunto con otres bandes qu'entós daquella nun teníen nome definíu pal xéneru que practicaben, como Red Hot Chili Peppers en Los Angeles, R.E.M. en Athens, Georgia y apocayá Incubus en Calabasas, California.
1 Geminorum
Anque a simple vista apaez como una sola estrella, 1 Geminorum ta formáu por dos componentes que la so separación media ye de 0,2 segundos d'arcu, lo qu'equival a una distancia real de 9,15 UA. La escentricidá de la órbita fai que la separación varie ente 5,5 UA y 12,5 UA, siendo'l periodu orbital de 13,35 años. Les dos estrelles son xigantes marielles, 1 Geminorum A de tipu espectral G6III y magnitú 4,7, y 1 Geminorum B de tipu G8III y magnitú 5,1.
Per aciu del tapecimientu llunar afayóse que 1 Geminorum A ye, de la mesma, una estrella binaria. A la xigante de clase G6 (1 Geminorum Aa) acompáñala una estrella de magnitú 6,9, posiblemente una nana de tipu F6 (1 Geminorum Ab). Pela so parte, 1 Geminorum B ye tamién una binaria espectroscópica con un periodu orbital de namái 9,60 díes. Nada se sabe de l'acompañante de la xigante de tipu G8. La masa total del sistema ye de 4,30 - 4,65 mases solares y la edá del mesmu envalórase nunos 2000 millones d'años.
Post-grunge
Historia
En 1995 l'ex-batería de Nirvana, Dave Grohl, formó una banda llamada Foo Fighters, qu'ayudó a popularizar el xéneru y definir los sos parámetros, convirtiéndose nuna de les bandes de rock de mayor ésitu comercial nos Estaos Xuníos.
Sicasí, l'ésitu pa esti subxéneru del grunge foi la publicación del álbum debú de Silverchair, Frogstomp, en 1995, clisando asina al restu de bandes qu'empezaben a ganar popularidá naquel momentu.
Les muyeres tamién xugaron un papel importante nesti xéneru, tal ye'l casu d'Alanis Morissette, una de les primeres muyeres n'impulsar esta folada musical, principalmente colos sos álbumes, tales como Jagged Little Pill, al igual que Tracy Bonham. A este siguiéron-y delles muyeres tamién con cierta influencies nesti xéneru, como Dolores O'Riordan, Courtney Love. Tamién otres cantantes solistes con influencies más del pop rock y adult alternative, esperimentaron col post-grunge con un formatu más pop-rock nestos cantares. Les intérpretes fueron Avril Lavigne, Marion Raven y Taylor Momsen.
thumb|210px|right|[[Mark Tremonti, guitarrista d'Alter Bridge y Creéi]]
A pesar del gran númberu de bandes y artistes surdíos nesta dómina nel panorama rock, nenguna rexón del mundu paez ser el puntu de mancomún de toes estes formaciones, al contrariu del grunge y la ciudá de Seattle. Sicasí, merez la pena citar al centru del estáu de Florida como llugar impulsor de gran númberu de grupos post-grunge, con bandes como Creéi, autora de Human Clay, el mayor ésitu dende Nevermind al llegar a los once millones de copies, superando al tamién súperventas Frogstomp, de Silverchair.
El cayente del Post-grunge llegaría col nuevu sieglu, yá que nuevos xéneros diben ganando popularidá n'el emisores de radio, hasta entós territoriu del rock alternativu, como'l pop y bandes como los Back Street Boys, ente otros. Arriendes d'ello, munchos de los grupos de rock alternativu d'aquella dómina incorporaben partes de nu metal y punk a les sos composiciones, acabando cola denominación post-grunge en favor de rock modernu o, n'inglés, modern rock.
Col nuevu mileniu llegó una de les bandes más esitoses del "post-grunge" o "rock modernu", Staind. La banda, orixinaria de Massachusetts, col so discu "Break the Cycle" llogró vender más de 8 millones de copies y, amás, punxo al rock de vuelta nos primeros llugares de los rankings mundiales, gracies a ésitos como "It's been awhile", "Outside" y "Epiphany".
Anguaño, anque con otra denominación, el xéneru gocia d'abondosa popularidá con grupos como Theory of a Deadman, Creéi, Puddle of Mudd, Seether, Daughtry, Staind, 12 Stones, Nickelback, Hoobastank, 3 Doors Down, Switchfoot, Lifehouse, Breaking Benjamin, Finger Eleven, Chevelle, Trapt, Hinder, Our Lady Peace y The Pretty Reckless
La diferencia ente los distintos grupos de los 90 como l'antes mentáu antiguu grupu de Dave Grohl, Foo Fighters, ye que la mayoría pasó a meyor vida. Sicasí, Pearl Jam siguió una trayeutoria comparable a grupos como Red Hot Chili Peppers que, entá siendo d'un xéneru totalmente distintu, atopen puntos similares na so evolución.
Comparances col grunge
El post-grunge ye de cutiu carauterizáu como un xéneru menos puercu, con un soníu menos agresivu y, poro, con más aceptación per parte del mainstream que'l grunge. Amás, identifícase-y como una unión del grunge col pop pa faelo más comercial, creáu poles multinacionales discográfiques, lo cual ye una paradoxa, yá que representa tou lo contrario a los principios del grunge. Ye por esto que munchos almiradores del grunge critiquen el post-grunge por ser presuntamente copies comerciales de les grandes estrelles del grunge.
Sicasí, la mayoría de los grupos de rock, dende l'escalabre del grunge, fueron criticaos por ser asonsaños comerciales d'antigües bandes, siendo n'especial l'oxetu de la mayoría d'estes crítiques el nu metal y pop punk.
Santa Olalla (Valdeolea)
Santa Olalla ye una llocalidá del conceyu de Valdeolea (Cantabria, España). Nel añu 2008 cuntaba con una población de 6 habitantes (INE). La llocalidá atopar a 960 metros d'altitú sobre'l nivel del mar, y a 7,6 quilómetros de la capital municipal, Mataporquera. Hai de solliñar que s'atopa nel cursu del ríu Camesa, afluente del ríu Pisuerga.
Jordan Carrillo
Jordan Carrillo Rodríguez ye un.
El 27 de xunetu de 2022 fichó como cedíu pol Real Sporting de Xixón de la Segunda División d'España, anunciándose en xunu de 2023 que seguiría una temporada más nel equipu.
Estadístiques
20px Actualizáu al 6 de xunu de 2023.
Metal progresivo
El metal progresivo (n'inglés progressive metal, o prog metal) ye un xéneru musical que funde'l rock progresivu y metal en cualesquier de les sos variantes, como thrash metal, death metal, ente otros.
Carauterístiques
El metal progresivo ye un xéneru musical qu'inclúi les guitarres y la durez del metal, coles carauterístiques rítmiques ya influencies del rock progresivu, estremándose polos sos frecuentes cambeos de tiempu y el patrones na batería.
La base ye equí'l rock progresivu, polo que ye frecuente que delles bandes (sobremanera de la parte menos heavy como Dream Theater nos sos primeros discos) bazcuyen na llinia de separación ente'l rock progresivu y el metal progresivo. Los elementos que tán presentes son frecuentes cambeos de compás y distintos tipos d'amalgama, manera de la música, improvisaciones, una gran téunica per parte de los músicos, l'apaición progresiva de preseos, llinies de baxu complexes, etc.
thumb|left|280px|[[Dream Theater, una de les primeres y la más famosa banda de metal progresivo, en Rio de Janeiro, 2006.]]
Entamos
Los antecedentes del so orixe pueden atopase na banda Rush (qu'a la llarga sería una de les mayores influencies ), quien entemecíen rock progresivu y hard rock nos sos discos A Farewell to Kings (1977) y Hemispheres (1978). King Crimson, nos sos discos The Court of the Crimson King (1969), Larks' Tongues in Aspic (1973) y Rede (1974) amosaba un soníu más agresivu. Sicasí la primer agrupación en llograr entemecer de manera efectiva y permediada la pesadez cola progresividad foi la banda alemana de curtia vida Night Sun, activos dende 1970 hasta 1973, llanzaron el so únicu trabayu discográficu Mournin' en 1972, nel cual percíbese la progresividad de King Crimson aplicada a los riffs trupos y escuros de Black Sabbath.
Pero foi na década de 1980 que'l xéneru apaeció como tal. En 1981, Kiss apaecía col Music from "The Elder". En 1985 Watchtower graba Energetic Disassembly, un discu llenu de cambeos de tiempu y pasaxes complexos, xunto a una téunica más allá de lo avezáu. Ye quiciabes el primer álbum en faer una axuntadura ente'l progresivu y el metal más duro de la dómina. Mentanto, Fates Warning partía como una banda de heavy metal influyíu por Iron Maiden, pero adulces averaríase al progresivu col discu Awaken the Guardian en 1986, anque finalmente apolazaría y definiría el so estilu col álbum Non Exit de 1988, y Perfect Symmetry, en 1989. Queensrÿche, otra banda pionera, llanza l'álbum conceptual Operation: Mindcrime l'añu 1988, que foi un ésitu de ventes, algamando'l puestu 58 nel Reinu Xuníu. Darréu, en 1990 Queensrÿche llanzó'l discu Empire y el senciellu "Silent Lucidity", que convirtióse nun gran ésitu en MTV. A empiezos de los años 1990 el metal progresivo collechó unu de los sos grandes ésitos (tantu musical como comercial) col álbum de Dream Theater Images And Words el cual vendió millones de copies en tol mundu. Dempués d'estos acontecimientos esti subxéneru musical nunca tuvo un ésitu tan grande, anque sí llogró una audiencia madura de fans per tol mundu.
Desenvolvimientu
thumb|230px|[[Pain of Salvation, nel festival de rock de Suecia, 2008.]]
Dempués d'esti ésitu, apaecen otres bandes de metal progresivo, como Shadow Gallery, cola so álbum debú homónimu, y Royal Hunt con Land of Broken Hearts (dambos discos llanzaos l'añu 1992), quien son influyíos pol metal neoclásico y sinfónicu. Más palantre Symphony X llanza'l discu The Divine Wings of Tragedy, que los asitió entemeciendo'l power metal col metal progresivo. Tamién cabo destacar el casu de los asturianos Avalanch, quien empezaron como una banda de power metal pero que dende'l llanzamientu del discu Los Poetes Morrieron adquirieron un soníu más progresivu, combinando heavy metal con rock modernu, metal alternativo y a cierta midida pop.
Van apaeciendo más grupos, como Pain of Salvation, Ayreon y Andromeda.
De forma paralela, otres variantes del heavy metal van amestando elementos progresivos. Watchtower foi'l primeru en faelo con thrash metal, con una téunica mayor que lo común. Voivod averar al estilu con Killing Technology, de 1987, y qu'avanzaría con Dimension Hatröss al añu siguiente. Toxik sigue la llinia con Think This en 1989. Mekong Delta empezó con un thash metal caótico y disonante nel so álbum debú homónimu (1987), pero fueron influyíos pola música clásica nos sos discos posteriores. Nevermore apaeció entemeciendo thrash metal, groove metal y metal progresivo nel so discu The Politics of Ecstasy en 1996.
Subxéneros
Como munchos de los subxéneros del heavy metal, el metal progresivo podría ser estremáu nun gran númberu de subxéneros, debíu principalmente a que bandes d'otros estilos incorporaron elementos progresivos nel so soníu.
thumb|left|230px|[[Opeth, banda de metal progresivo con influencies del death metal, na Sala Apolo, 2008.]]
Tamién nel thrash metal apaecen banda denominaes "thrash metal progresivo". La primera d'éstes ye Watchtower, colos sos dos únicos discos: Energetic Disassembly (1985) y Control and Resistance (1987). Tamién pueden citase a Voivod, Toxik, Mekong Delta, Coroner (quien incorporen música clásica tamién), y Nevermore, con un soníu más groove.
Opeth, Edge Of Sanity, Gojira y Necrophagist entemecieron metal progresivo con influencies del death metal, anque de diverses formes. Cynic, Pestilence y Atheist incorporaron amás jazz fusión. Wolverine tamién empezó siendo una banda de death metal col so primer EP Fervent Dream (1999), pero rápido fueron volviéndose más "progresivos", esaniciando les traces del death metal nel so primer discu The Window Purpose (2001).
Casos estremes son, per un sitiu, la banda Tool, quien influyíos pol metal y Rock Progresivu, más concretamente por King Crimson. Tienen un soníu bien únicu, combinando la Tabla (instrumentu musical) y otres percusiones Hindú sofitaes na so batería Danny Carey, fueron pasando a un metal progresivo nel so discu Lateralus (2001) y 10.000 Days (2006). Per otru llau, la banda Mastodon, carauterizar por un amiestu del sludge metal y el metal progresivo. La banda Guatemaliana Cygnus incorpora al so estilu musical elementos sinfónicos, llegándose a considerar Metal Progresivo Sinfónicu.
1 Centauri
1 Centauri (1 Cen / i Centauri) ye una estrella na constelación de Centaurus de magnitú aparente +4,23. Allúgase a 63 años lluz de distancia del Sistema Solar.
Carauterístiques
1 Centauri ye una estrella blanco-mariella de tipu espectral F2V —clasificada tamién como subxigante de tipu F3IV— con una temperatura efectiva de 6730 K. Les sos carauterístiques físiques nun son bien distintes a les d'estrelles más conocíes como Rijl al Awwa (μ Virginis), η Leporis o β Trianguli Australis. La so masa ye aproximao un 43% mayor que la masa solar y tien una edá envalorada de 1800 millones d'años. La so velocidá de rotación proyeutada ye de 64 km/s, siendo'l so periodu de rotación igual o inferior a 1,69 díes.
1 Centauri ye una binaria espectroscópica con un periodu orbital de 9,945 díes. L'acompañante, con una masa envalorada de namái 0,08 mases solares, tópase xusto percima de la llende que define a una nana colorada —per debaxo de 0,08 mases solares nun ye yá una estrella sinón una nana marrón—.
Composición elemental
1 Centauri presenta una metalicidá un 11% inferior a la del Sol ([Fe/H] = -0,05). Polo xeneral, la so composición química difier de la solar tocantes a que diversos elementos, como vanadiu, bariu, europiu y neodimiu, son «sobreabondantes» —esti postreru 2,6 vegaes más abondosa— ente qu'otros son deficitarios. Ente éstos cabe señalar al lantanu, que'l so conteníu relativo equival a una tercer parte del esistente nel Sol.
Posible variabilidá
Abarrúntase que 1 Centauri puede ser una estrella variable de tipu Delta Scuti, poro, recibe la denominación provisional de variable NSV 19951. L'amplitú de la so variación ye pequeña, del orde de 0,02 magnitúes. Coles mesmes, forma parte del grupu de les Híades, acomuñáu col cúmulu del mesmu nome na constelación de Tauru.
Julie Dibens
Julie Dibens ye una deportista británica que compitió en triatlón, ganadora d'una medaya de bronce nel Campeonatu Européu de Triatlón de 2000.
Salamanca
La ciudá de Salamanca ye la capital de la provincia de Salamanca. Tien una población de censaos y al rodiu de 25.000 estudiantes non recoyíos nel censu.
Bycanistes fistulator
El cálao xiblador (Bycanistes fistulator) ye una especie d'ave bucerotiforme de la familia Bucerotidae mesma del África subsaḥariana.
Orville (Pas-de-Calais)
Orville ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Bycanistes fistulator
Descripción
left|thumb|Exemplar en [[Guinate Tropical Park, Lanzarote, España.]] Mide 50 cm de llargor, colo que ye'l menor miembru del so xéneru. El so plumaxe ye negru, sacante nel so banduyu, plumes esteriores de la cola y la punta de les secundaries que son blancos. El so picu ye bien gruesu y llixeramente curvado escontra baxo, de tonos parduzos y presenta riegos y protuberancies.
Salamanca
A los habitantes de la ciudá conozse-yos como salamanquinos n'asturianu o salmantinos o charros en castellanu.
FK Atlantas
El FK Atlantas (Futbolo klubas Atlantas) ye un club de fútbol asitiáu en Klaipėda, Lituania. Xuega na.
Salamanca
Xeografía
Ta asitiada a la vera del ríu Tormes, a 802 metros d'altitú, nuna superficie de 29,8 quilómetros cuadraos. Alcuéntrase a unos 212 km de Madrid.
FK Atlantas
Estadiu
El FK Atlantas xuega los sos partíos como llocal nel Estadiu Central de Klaipėda.
Salamanca
Historia
thumb|Edificiu históricu de la Universidá de Salamanca. Él más grande fechu na historia de la ciudá ye la fundación de la so universidá pol rei lleonés Alfonsu IX en 1218. Foi la primera universidá en suelu lleonés, creada col envís de que los lleoneses nun salieren a estudiar a Castiella.
Orville (Pas-de-Calais)
Tien una población de y una superficie de  km².
Bycanistes fistulator
Distribución y hábitat
Alcuéntrase nes selves del África subsaḥariana, dende Senegal hasta Uganda occidental nel este, y el norte d'Angola pel sur.
Subespecies
Reconócense trés subespecies:
Salamanca
Historia
Na fala lleonesa del sieglu XVII conséñase Sallamanca.
Prehistoria
Ensin dulda l'home prehistóricu habitó les fasteres salamanquines. Cuarcites tallaes a xeitu d'ayalgues, atópense nes márxenes del Huebra-Yeltes con una antigüedá superior a 100.000 años. Xacimientos del Achelense Antiguu en Castraz de Yeltes: “Mesa Grande”, “El Lombo”. Hai tamién restos del Paleolíticu na vega del ríu Águeda.
Del Neolíticu ya primera Edá de los Metales hai dellos afayamientos: machaos de piedra apolazada ya variedá d'oxetos en cobre o bronce (pex. Xacimientu de “Cabeza Gejo” en Barruecupardu). Ye valoratible tamién la esistencia de dólmenes (Mata de Ledesma, Piedras Hitas, Torreciellas..) ya mesmamente menhires como'l de “Los Regalados” en Fuenteguinaldo; o túmulos megalíticos como'l de “El Turrión” (Navamorales).
Na Edá del Fierro esistieron fortificaciones tipu castros, siendo un d'estos lo que güei día ye la propia Ciudá de Salamanca. Otros castros hebo en Bermellar, Barruecupardu, Ecla, Las Uces, etc.
La cuasi entera provincia salamanquina tuvo dientro de les fasteres dominaes polos vetones (“cultura de los verracos”), pueblu prerromanu d'orixe non nidiu, pue que celta, anque otros historiadores opinen que taben nesti territoriu enantes qu'allegaren los propios celtes. Ciudaes vetones foron Salmántica (Helmántica), Miróbriga (Ciudad Rodrigo), Bletissa (Ledesma), Oronia (nel téminu de Fuenteguinaldo).
Les guerres ente vetones (d'economía ganadera) ya los sos vecinos los vaceos (d'economía agrícola-cerealista) arrequexó a los primeros a les fasteres del sur.
Historia antigua
Nel añu 218 aporten a Salamanca les tropes d'Hanibal Barca, que conquistaren estes tierres ensin malpenes llucha.
Vencíos los cartaxineses por Roma na figura d'Emilio Escipión, la península ibérica (Hispania) pasu ente pasu foi conquistada polos romanos. Estos xuniéronse pacíficamente na edá del fierru (-180 a –121) los distintos pueblos y tribus, sacante Salamanca dientro de la provincia romana de Lusitania con capital n'Emérita Augusta (Mérida). Munches pontes, fontes ya calzaes foron axeitaes n'aquella dómina. La vía equinea o calzada de la Plata ya la ponte romana de la ciudá de Salamanca son exemplos nidios.
Nel sieglu V vándalos, alanos ya suevos pasaron a Hispania calteniéndose los suevos nel nordeste de la península incluída la cuasi totalidá de la provincia salamanquina. Más avante'l Reinu Visigodu venció al Suevu nel 585, tomando Toledo les riendes de la so historia.
Nel añu 711 el rei godu Rodrigu perdió escontra los sarracenos nes batalles de Guadalete ya Segoyuela (na Sierra de Francia de Salamanca) entamando dempués la Hispania musulmana.
Edá Media
Na Alta Edá Media, Salamanca foi “tierra de naide” o “faxa fronteriza” amplia fastera despoblada en gran midida. Nel añu 763 Alfonsu “el Católicu” (739-747) reconquistara'l norte salamanquín (Letesma y Salamantica) mas esta nun fora mui duradera. Dizse que dalgunes antigües ciudaes vetones continuaron poblaes nesos sieglos escuros.
Nel 863 Ordoñu I (850-866) d'Asturies reconquista Salamanca, anque pocu dempués tien d'añoxala.
Alfonsu III (866-910) pon la capital del Reinu en Lleón emprincipiando'l Reinu de Lleón dafechu. La raya-frontera será dempués el ríu Dueru. A lo llargo del so reináu tuvo Salamanca dientro les llendes lleoneses.
Nel 929 independízase Castiella, dixebrándose del reinu de Lleón.
Dempués de décades de señardá, de traiciones de condes gallegos, ya castellanos en connivencia munches vegaes col enemigu sarracenu --Abu’Amir-Al Mansur ,“el victoriosu” (940-1002)-- que fraya enforma Zamora, Astorga, Coimbra, Lleón, ya l'estáu de guerra civil que cuasi son a destruyir el reinu lleonés.
Coles polítiques d'intervención de Sanchu III el Mayor de Navarra muerre'l rei de Lleón de la dinastía Asturiana Bermudu III na batalla de Tamarón (1028-1037). El so cuñáu Fernandu I rei de Castiella foi tamién rei consorte de Lleón. En morriendo Fernandu ye Alfonsu VI (1065-1109) rei de Lleón. Ye dempués cuando la independencia del Reinu Lleonés ta amenazada pola campaña militar de Sanchu de Castiella que muerre nel asediu de Zamora (1072) gracies al héroe lleonés Vellido Dolfos.
Ye Alfonsu VI ún de los reis más importantes pa Salamanca yá que fai repoblación de la provincia. Encamienta repoblar Salamanca a D. Fruela de León ya D. Raimundu de Borgoña, y al Conde Rodríguez Girón fai lo mesmu respeutu Ciudad Rodrigo. Alfonsu VI da-y Fueros a Salamanca, Ledesma, Ciudad Rodrigo, ya nes fasteres d'anguaño, Portugal a Castelo Rodrigo, Moreira, Trancoso, Guarda, Valhelhas y Tauro. Son los nomaos Fueros Lleoneses.
Nos tiempos d'Alfonsu VII “imperator” entama la construcción de la Catedral Vieya de Salamanca, reconquístase Alba de Tormes, Béjar ya Candelario. A semeyanza d'otros llugares de la Extrema-Durii da-y a Alba de Tormes un Fueru lleonés. Nesti tiempu va independízase Portugal.
Fernandu II de Lleón ( 1157-1188), fiyu del «imperator», repuebla de nuevu Ciudad Rodrigo ya Ledesma, ampliando los Fueros. Tamién foi esti rei quien nomara Ciudad Rodrigo como sede obispal ya dio-y el títulu de “civitas”. Pue que fuere'l rei más importante pa esta ciudá del sureste de Salamanca. nel so reináu Salamanca foi tomada momentáneamente pol rei de Portugal.
Alfonsu IX de Lleón (1188-1230) foi, quiciabes, el rei más importante pa la provincia de Salamanca ya pa la propia capital. Nun ye bilordiar l'aporfiar que Salamanca ye lo que ye anguaño gracies a la so política porque alrodiu de 1218 fundó l'Estudiu Xeneral de la Universidá que dio-y tanta fama universal. Al entamu les “cátedres” tuvieron asitiaes na Ilesia Catedral de Sta. María. Tamién hebo de repoblar una vegada más Alba de Tormes. Ye perfamosu Alfonsu IX por convocar nel primer añu del so reináu (1188) les primeres Cortes “democrátiques” d'Europa na que participaren representantes del tercer estáu: los representantes de les ciudaes, y la burguesía -Salamanca ente elles-. Fernandu III, fiyu d'Alfonsu IX, va nomase Rei de Lleón, de Castilla y de Toledo. Confirmara la Universidá de Salamanca. De Salamanca allueñase la fontera col islam ya enxamás tornaría a manes sarracenes.
Los Fueros Lleoneses foron vixentes fasta'l reináu d'Alfonsu X (1252-1284), mas les Cortes Lleoneses u taba incluyida Salamanca, taríen dixebraes de les de Castiella abondo tiempu.
Alfonsu XI (1312-1349) ye l'únicu rei que ñaciera en Salamanca, llamáu “el Xusticieru” foi'l segundu de los historiadores, el más enérxicu ya grande de tolos Alfonsos, anque, de xuru, nun fadría solombra a Alfonsu IX.
La vida salamanquina siguió dientro del Reinu de Lleón estableciendo rellaciones fondes con Asturies ya Estremadura per aciu del camín mozárabe a Santiagu Compostela, la Ruta la Plata ya les cañaes ganaderes orientaes norte-sur; exes perimportantes estos de la comunidá de cultura, vezos y folclor de les rexones que pertenecieron a la corona Lleonesa.
Edá Moderna. L'antiguu réxime
Nos sieglos XVI, XVII ya XVIII, Salamanca alcuéntrase dientro del llamáu Reinu de Lleón, Primeru “los Austries” hasta Carlos II ya dempués “los Borbones” nun van privilexar a Salamanca de mou especial. La vida de Salamanca medra alrodiu de la so Universidá que xurdieron tantos frutos en toles estayes del saber, ya tantos sabios conoció.
Edá Contemporánea
El sieglu XIX principia n'España cola collaboración con Francia que darréu tornóse na invasión francesa ya nuna guerra d'independencia onde va sufrir muncho menoscabu la provincia y Salamanca capital qu'alcontró gran destrucción en vides ya monumentos (yera llamada entós “Roma la chica”). Tamién Ciudad Rodrigo caltuvo la guerra. Destacáronse guerrilleros comu Julián Sánchez “el charru” ya los sos llanceros. La batalla de los Arapiles a curtia distancia de la capital va ser crucial pa la derrota de los franceses.
Nel 1833, añu nel que muerre Fernandu VII cola división de los reinos d'España fórmase la provincia de Salamanca d'anguaño que xunto con Zamora y Lleón formen les tierres del Reinu de Lleón. El decretu del ministru Javier de Burgos allugase na rexencia de María Cristina, ma de Sabela II que cuntaba con trés años d'edá. Salamanca según esti decretu de 1833, inda vixente, pertenez al Reinu de Lleón, anque la cadarma autonómica amestólu, escontra la lletra la Constitución, esti territoriu históricu a provincies de Castiella la Vieya (sacadas Santander y Logroño) nel añu 1983 (Gobiernu de Leopoldo Calvo Sotelo) magar les denuncies de partíos políticos, persones particulares ya asociaciones rexonalistes.
El sieglu XXI
No que cinca al momentu actual, Salamanca, con plasmu retrocede poblacional ya económicamente; frayense puestos de trabayu ya amenorgase'l pesu específicu na so Universidá; torgandose, sicasí nuna dómina afayadiza, xida perfeuta, pal progresu xeneral deles provincies dientro de les Autonomíes d'España.
La población salamantina en 2006 amenorgóse en más de 11.000 presonas respeutu al año 1994. Ye significativu comprobar que Salamanca caltién un alto índiz de población avieyada respeutu a los datos nacionales.
Monumentos ya llugares d'interés
thumb|300px|Catedral de Salamanca thumb|300px|Plaza Mayor La ciudá vieya de Salamanca foi declará Patrimoniu de la Humanidá pola UNESCO nel añu 1985. Los monumentos más representativos de la ciudá son los que siguin: thumb|300px|Fachada de les Escueles mayore de la Universidá de Salamanca
thumb|300px|Colexu d'Anaya thumb|300px| Cúpula la Catedral de Salamanca thumb|300px|Ca les Conches thumb|300px|Ca les Muertes
Torre Glòries
La torre Glòries ye un rascacielos de Barcelona (España), asitiau ente l'avenida Diagonal y la cai Badajoz, xunto a la plaza de Les Glòries, que marca la puerta d'entrada al nuevu distritu teunolóxicu de Barcelona, el 22@. Tien 145 metros d'altu y 34 plantes (más cuatro plantes soterráñes), convirtiéndose, nel momentu de so apertura (xunu de 2005) nel tercer edificiu más altu de la capital catalana, dempués de l'Hotel Arts y de la Torre Mapfre. La torre tien en total 50.693 metros cuadraos de superficie, de los que 30.000 son d'oficines, 3.210 d'instalaciones téuniques, 8.132 de servicios, incluyendo un auditoriu, y 9.132 d'aparcamientu.
Foi inaugurau oficialmente polos reis d'España el 16 de setiembre de 2005 y tuvo un coste de 130 millones d'euros.
L'edificiu ye propiedá del grupu inversor Azurelau que lu mercó a metá del 2007 tres pagar una cantidá que nun se fizo pública a so anterior propietariu: Inmobiliaria Layetana.
El principal inquilinu de la torre fue'l grupu multinacional español Agbar, que tien na mesma so sede central.
Verónica Forqué
Verónica Forqué Vázquez-Vigo foi una actriz española, gallardoniada con cuatro Premiu Goya.
Biografía
Yera fía del direutor y productor José María Forqué y de la escritora Carmen Vázquez-Vigo, hermana del direutor Álvaro Forqué (1953-2014) y nieta del músicu y compositor José Vázquez Vigo.
Estudió arte dramático y empecipió la carrera de sicoloxía, esta postrera nunca concluyida. #Empecipiar nel mundu del cine trabayando en películes del so padre a entamos de los setenta, hasta llegar a convertise nuna actriz de comedia mientres la década de los ochenta, periodu nel que consigue diversos Premios Goya.
Nel branu de 1980 empecipió un romance col tamién actor Joaquín Kremel.
El reblincón na carrera cinematográfica de Verónica Forqué producióse cuando Pedro Almodóvar #convertir na entrañable Cristal de ¿Qué he hecho yo para merecer esto? (1984).
A lo llargo de la so carrera trabayó con Fernando Trueba en Sé infiel y no mires con quién y El añu de les lluces, película pola que llogró un Goya como actriz de repartu.
La so amistá con Fernando Colomo #traducir en dos comedies de gran ésitu Bajarse al moro y La vida alegre, que-y apurrieron #el so primer Goya como actriz protagonista'l mesmu añu que ganó un segundu Goya como actriz de repartu por Moros y cristianos, de Luis García Berlanga.
A principios de los noventa empezó la so collaboración con Manuel Gómez Pereira nes comedies Mueyu rosa o ¿Por qué lo llaman amor cuando quieren decir sexo?, collaboración que se repitió en 2005 con Reines. En 1993 llogró un cuartu Goya pol so papel protagonista en Kika, de Pedro Almodóvar, con quién trabayara enantes en ¿Qué he hecho yo para merecer esto? y Matador.
Tamién na televisión ganó gran popularidá, en series como Ramón y Cajal (1982), El xardín de Venus (1983), Platos rotos (1988), Eva y Adán, agencia matrimonial (1990-1991) y Pepa y Pepe (1995).
Nel teatru, destaca'l papel de Carmina na primer representación de la obra de José Sanchis Sinisterra, ¡Ay, Carmela! (1986). Otres obres importantes na so haber son: ¡Sublime decisión! (1984), Bajarse al moro (1985), formando parte tamién de la versión cinematográfica de Fernando Colomo, Doña Rosita la soltera (2004), L'abeya reina (2009) y Shirley Valentine (2011). Como direutora escénica púnxose al frente del montaxe de #obrar Adulterios, de Woody Allen en 2009.
Ente 2014 y 2015 participó na octava temporada de la serie de ficción La que se avecina, interpretando al personaxe secundariu de Teresa Sáenz de Tejada —alcaldesa—.
Tocantes a la so vida personal, en 1981 #casar col direutor de #cine Manuel Iborra, de quien se dixebró en 2014, y tienen una fía de mancomún, María Clara Iborra Forqué.
Teatru
(*) Festival Iberoamericanu de Teatru de Bogotá.
Bycanistes subcylindricus
El cálao carigrís (Bycanistes subcylindricus) ye una especie d'ave bucerotiforme de la familia Bucerotidae qu'habita les sabanes y selves del centro-oeste del África subsaḥariana.
Subespecies
Reconocense dos subespecies:
Synth pop
El synth pop (n'asturianu pop sintetizáu), ye un xéneru musical deriváu de la música electrónica, combinada cola música discu, la new wave y el pop y desenvueltu a finales de los años 70 y principios de los años 80, principalmente nel Reinu Xuníu y Alemaña.
Tamién sirvió de plataforma pal surdimientu de los nuevos estilos de música electrónica como'l house, el techno y el trance, y tamién dio pasu del soníu discu al soníu dance.
Influyíos por David Bowie, Brian Eno, Donna Summer (de la mano d'unu de los pioneros nel xéneru Giorgio Moroder), Kraftwerk, OMD, Ultravox (primeros años) y otros, los representantes d'esti xéneru desenvolvieron un nuevu estilu musical, marcando la década de 1980.
Carauterístiques
Mientres la música popular más común nel mundu industrializáu yera realizada con preseos electrónicos, el synth pop tenía los sos propios enclinos estilísticos que lo estremen d'otra música producida colos mesmos medios. Estos inclúin la esplotación de l'artificialidá (los sintetizadores son usaos p'asonsañar preseos acústicos), l'empléu de ritmos mecánicos, arreglos vocales como contrapuntu a l'artificialidá de los preseos y el modelu ostinato como efeutu. Les estructures de cantares synth pop son xeneralmente iguales a les de la música pop.
Los preseos que s'usaben básicamente yeren:
Tamién el desenvolvimientu del sistema d'informática musical MIDI dexó la comunicación universal ente ordenadores y sintetizadores, que s'usa na actualidá.
Historia y desenvolvimientu del synth pop
Los oríxenes del synth pop remontar al desenvolvimientu de los sintetizadores y la música electrónica, pero tou empezó cuando los pioneros de les melodíes electróniques, el grupu alemán Kraftwerk, graben el so cuartu álbum, Autobahn, en 1974, camudando'l desenvolvimientu de la música electrónica y popular. L'usu que se-y dio a los sintetizadores per parte del entós tríu conformáu por Ralf Hütter, Florian Schneider y Wolfgang Flür los catapultó al ésitu internacional. El so revolucionariu trabayu, futurista y orixinal pa la dómina, sería decisivu nel desenvolvimientu de la música nos años posteriores ya influyiría fuertemente a los artistes que vendríen unos años dempués, especialmente nel Reinu Xuníu.
Los primeros años (1977-1979)
thumb|250px|[[Kraftwerk.]] En plena esplosión punk, una serie d'artistes influyíos por Kraftwerk y amás por otros músicos como Roxy Music, Brian Eno y David Bowie, van empecipiar la esperimentación con sintetizadores y van empezar a incorporalos como un preséu más xunto coles guitarres, bateríes y baxos. D'esta manera, nel Reinu Xuníu empecipiaríase un nuevu estilu musical, de primeres con pocos grupos, pero que más tarde collecharíen grandes ésitos ya influyiríen nel mundu de la música. Sicasí'l punk, xéneru vixente nesos años, y los sos derivaos direutos, como'l post-punk y el indie rock, opacarían al synth pop mientres esa dómina.
En 1973, Brian Wilson grabó un EP de música esperimental llamáu Mount Vernon and Fairway (A Fairy Tale), el mesmu foi editáu xunto al álbum Holland nel citáu añu. Más tarde, Wilson grabó para The Beach Boys l'álbum Love You, inspiráu en Switched-On Bach de Wendy Carlos (un álbum de pieces de Bach interpretaes con sintetizadores), asina la instrumentación de Love You foi ta compuesta casi na so totalidá por sintetizadores analóxicos con teunoloxía d'última xeneración, como'l Minimoog. Los arreglos y amiestos d'estos preseos fueron fechos como'l carauterísticu muriu de soníu (wall of sound), por cuenta de la fascinación que tenía Brian Wilson del trabayu de Phil Spector.
Nel Reinu Xuníu, el xéneru foi primeru representáu per bandes como Ultravox, Dalek I Love You, Orchestral Manoeuvres in the Dark (OMD), The Human League, Japan, Be-Bop Deluxe, Tubeway Army, Vice Trata, Cabaré Voltaire, Visage, Throbbing Gristle, Soft Cell, Blancmange, The Buggles, New Musik y, darréu, Depeche Mode. Tamién dellos solistes como Gary Numan (cantante de Tubeway Army), Thomas Lleer y Robert Rental.
Ultravox llanzó los sos dos primeros álbumes en 1977, Ultravox! y Hai! Hai! Hai!, nos cualos Billy Currie usaba los teclaos d'una manera munches vegaes non tan protagonista, pero facer estensamente nos dos cantares finales de cada álbum, My Sex y Hiroshima Mon Amour, respeutivamente, pero'l grupu nun dio la reblagada hasta 1978, cuando llanzó Systems of Romance, qu'amás ye consideráu un referente nel orixe del movimientu new romantic.
The Human League llanza en 1978 el so primer senciellu, Being Boiled, onde usaron solo sintetizadores, caxa de ritmos y cintes magnétiques como preseos dando orixe al subxéneru electropop. En payares de 1978 debuta Tubeway Army con un álbum homónimu, grupu lideráu por Gary Numan, que se convertiría nuna de les figures del synth pop más reconocíes.
Por cuenta de que l'usu de los sintetizadores yera pocu convencional y especialmente polo fuerte que yera'l punk nesi momentu, estos artistes pasaron casi inalvertíos hasta'l so cayente nel Reinu Xuníu hacia 1980.
Transición y cambeos (1979-1980)
Munches de les primeres bandes de synth pop nun llograron l'ésitu por cuenta de munches circunstancies, ente elles el punk. Por eso los cambeos nun se fixeron esperar, tantu nel estilu de faer música, que yera de manera más esperimental, como nel d'alliniaciones en ciertos grupos. A partir d'ende, lo que nun se llogró na década de los setentas, pudo faese na siguiente, llogrando faer del sintetizador una predominancia. Hubo casos de bandes d'enclín más roquera qu'esperimentaron momentáneamente colos sintetizadores, como nel casu de The Skids (Goodbye Civilian, 1980) y Joy Division (As You Said, 1980).
Pa 1979, Ultravox yá sufriera una serie de cambeos de soníos nel so repertoriu. Años tras, yera más bultable la so influencia del glam rock y el punk, como parte de los sos dos primeros álbumes Ultravox! y ''Hai! Hai! Hai!'', respeutivamente, ente que les sos orientaciones escontra'l synth pop yeren destacaes con poca notoriedá, pero dando los sos primeros pasos nos cantares finales d'estos dos discos (y los senciellos de la dómina), habiendo, sicasí, una gran predominancia na guitarra llétrica. Pa Systems of Romance, los roles empezaron a camudar, colos sintetizadores adquiriendo cada vez más protagonismu que la guitarra. Pero en 1979, John Foxx, cansáu de los fracasos comerciales y les tensiones col restu de los miembros, abandona'l grupu pa faese solista. Esi mesmu añu, el tecladista y violinista de la banda Billy Currie empieza a formar parte del proyeutu Visage, onde conoz a Midge Ure, con quien entabla la so amistá. Ure, interesáu n'ayudar a completar l'alliniadura de Ultravox, decide reemplazar a Foxx y el guitarrista Robin Simon (dixebráu poco primero que Foxx) al empar, siendo aceptáu un pocu dempués. A finales d'esi añu, l'anováu Ultravox entama una nueva xira y en 1980 sale l'álbum Vienna, que la so cantar homónimu (y el so vídeoclip) ábre-yos les puertes del ésitu. Vienna ye un álbum con más elementos de sintetizador que los anteriores con John Foxx.
Pela so parte, John Foxx grabó'l so primer álbum solista a finales de 1979, yá con un usu casi completu de sintetizadores y otros materiales electrónicos, llegando a sonar casi al estilu de Kraftwerk y The Human League; l'álbum llamaríase Metamatic, salíu a empiezos de 1980, que llegaría a tar nos puestos más altos del chart británicu, con cantares destacaos como Underpass y No-One Driving, sacaes tamién en senciellos.
The Buggles, primeramente foi compuestu por Trevor Horn, Geoffrey Downes y Bruce Woolley. Esti tríu compunxo Video Killed the Radio Star y Clean Clean en 1977, añu en que se formaron y vivíen xuntos nun apartamentu. En 1979 Woolley dixebrar del grupu y forma Bruce Woolley And The Camera Club con Thomas Dolby y llanza esi añu English Garden, que contenía dambos cantares que compunxera en The Buggles. Video Killed The Radio Star foi sacáu en dichu añu como senciellu tantu por éstos como por Woolley y el so grupu, pero la versión de los primeres terminó con más ésitu.