cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Amazilia rutila
Descripción
En permediu mide 9,5 cm de llargor y pesa 4,8 g. Ye de color verde morenura na corona, la cara y l'envés; les coberteras supracaudales amuesen el cantu ablondu. El pechu y el banduyu son de color canela uniforme, más claru nes femes y nel gargüelu. Na cola, les plumes timoneres son de color ablondu a castañal, con cantu bronce na punta. Nel machu'l picu ye coloráu con punta negra y na fema la mexella ye negra en gran parte y presenta colloráu namái na base y el culmen. Les pates en dambos xéneros son fuscas.
Alimentación
Aliméntase del néctar de les flores d'árboles, arbustos y epífites. Ye intensamente territorial y defende les flores nel so área d'alimentación.
Presidente d'Eslovaquia
thumb|200px|Estandarte del Presidente d'Eslovaquia.
Esta ye la llista de los presidentes d'Eslovaquia
Presidentes de la República Eslovaca dende 1993
El presidente de la república ye'l xefe del Estáu Eslovacu. La mayor parte de les sos funciones son de calter ceremonial. Tres la independencia d'Eslovaquia en 1993, el primer ministru asumió les funciones de xefe d'Estáu hasta que'l Parllamentu Eslovacu escoyó un presidente con un mandatu de cinco años. En 1998 el parllamentu nun foi capaz de designar un presidente, obligando al so líder y al primer ministru a asumir les funciones del xefe del Estáu. Al trescurrir un añu ensin que'l parllamentu pudiera algamar un alcuerdu, dar# en modificar la constitución y el presidente de la República Eslovaca pasó a ser escoyíu direutamente polos eleutores por un mandatu de cinco años, precisando'l candidatu más votáu superar el 50% de los votos pa ser designáu en primer vuelta. Les primeres eleiciones presidenciales tuvieron llugar en 1999.
Pano Kivides
Pano Kivides (en griegu: Πάνω Κυβίδες) ye una villa de Xipre, en distritu de Limasol. Tien una población de 707 habitantes (2011).
Dispositivu d'almacenamientu de datos
Un dispositivu d'almacenamientu de datos ye un conxuntu de componentes utilizaos pa lleer o grabar datos nel soporte d'almacenamientu de datos, en forma temporal o permanente.
La unidá de discu xunto colos discos que graba, conforma un dispositivu d'almacenamientu o unidá d'almacenamientu (device drive).
Una ordenador tien almacenamientu primariu o principal (RAM y ROM) y secundariu o auxiliar (discu ríxidu, disquete, pendrive, ente otros). El almacenamientu secundariu nun ye necesariu por qu'arranque l'ordenador.
Estos dispositivos realicen les operaciones de llectura o escritura de los medios onde s'almacenen, lóxica y físicamente, los archivos d'un sistema informáticu.
Dispositivos magnéticos
Los dispositivos magnéticos son aquellos dispositivos d'almacenamientu de datos nos que s'utilicen les propiedaes magnétiques de los materiales p'almacenar información dixital.
Unidá de cinta magnética
El dispositivu de cintes magnétiques de gran capacidá, son unidaes magnétiques especiales que s'utilicen pa realizar respaldu o copies de seguridá de datos n'empreses y centros d'investigación. La so capacidá d'almacenamientu puede ser de cientos de gigabytes.
Tamién denomada tape, n'inglés, o casetera, pol usu de casete o cartuchos de cinta magnética d'almacenamientu de datos.
Unidá de discu flexible o «disquetera»
La disquetera, unidá de discu flexible o unidá de disquete (floppy disk drive, FDD) de 3½ pulgaes dexa intercambiar información utilizando disquetes magnéticos de 1,44 MB de capacidá. Anque la capacidá de soporte ye bien llindada si tenemos en cuenta les necesidaes de les aplicaciones actuales siguen utilizándose pa intercambiar archivos pequeños, pos pueden borrar y reescribise cuantes vegaes deseyar d'una manera bien cómoda, anque la tresferencia d'información ye bastante lenta si comparar con otros soportes, como'l discu duru o un CD-ROM.
La unidá de discu alimentar por aciu cables a partir de la fonte d'alimentación del sistema. Y tamién va coneutada por aciu un cable a la placa base. Un diodu LED allumar xunto a la ranura cuando la unidá ta lleendo'l discu, como asocede nel casu del discu duru.
Nos disquetes solo puede escribise cuando la pestaña ta cerrada.
Hai de solliñar que l'usu d'esti soporte na actualidá ye escasu o nulu, yá que se volvió obsoleto teniendo en cuenta les meyores qu'en materia de teunoloxía que se producieron. Tamién se debe a que los disquetes tienen pocu espaciu d'almacenamientu, ente que los CD, DVD y USB tienen más espaciu d'almacenamientu.
Unidá de discu ríxidu o discu duru
right|250px|thumb|Gabinete pa discu duru con interfaz USB.
Les unidaes de discos ríxidos o duros (hard disk drive, HDD) tienen una gran capacidá d'almacenamientu d'información, pero al tar agospiaos de normal dientro del ordenador (discos internos), nun son extraíbles fácilmente. Pa intercambiar información con otros equipos (si nun tán coneutaos en rede) tiénense qu'utilizar unidaes de discu, como los disquetes, los discos ópticos (CD, DVD), los discos magnetu-ópticos, memories USB o les memories flash, ente otros.
El discu duru almacena cuasi tola información que remanamos al trabayar con un ordenador. Nél agóspiase, por casu, el sistema operativu que dexa arrincar la máquina, los programes, archivo de testu, imaxe, videu, etc. Dicha unidá puede ser interna (fixa) o esterna (portátil), dependiendo del llugar qu'ocupe nel gabinete o caxa d'ordenador.
1725 CrAO
1725 CrAO ye l'asteroide númberu 1725 de la serie (1930 SK), descubiertu'l 20 de setiembre de 1930 dende Simeis, por Grigory N. Neujmin (1895-1946).
El nome propuestu pol Institutu d'Astronomía Teórica (ITA), de San Petersburgu ye l'abreviatura del Observatoriu Astrofísicu de Crimea (antiguu observatoriu de Simeis).
Dispositivu d'almacenamientu de datos
Unidá de discu ríxidu o discu duru
Un discu duru ta formáu por dellos discos apilados sobre los que se mueve una pequeña cabeza magnética que graba y llee la información.
Esti componente, al contrariu que'l micro o los módulos de memoria, nun se pincha direutamente na placa, sinón que se coneuta a ella por aciu un cable. Tamién va conectáu a la fonte d'alimentación, pos, como cualesquier otru componente, precisa enerxía pa funcionar.
Chytranthus
Chytranthus ye un xéneru con seis especies de plantes de flores perteneciente a la familia Sapindaceae.
Dispositivu d'almacenamientu de datos
Unidá de discu ríxidu o discu duru
Amás, una sola placa puede tener dellos discos duros coneutaos.
Les carauterístiques principales d'un discu duru son:
Tamién esisten discos duros esternos que dexen almacenar grandes cantidaes d'información. Son bien útiles pa intercambiar información ente dos equipos. De normal conéctense al PC por aciu un conector USB.
Cuando'l discu duru ta lleendo, encender na carcasa un LED (de color coloráu, verde o otru). Esto ye útil pa saber, por casu, si la máquina acabó de realizar una xera o si inda ta procesando datos.
Dispositivos ópticos
Un dispositivu o unidá de discos ópticos ye l'aparatu que llee (llectora) o graba y llee (grabadora o lectograbadora) discos ópticos.
Unidá de CD-ROM o «llectora de CD»
thumb|right|150px|Representación gráfica d'un discu compactu.
La unidá de CD-ROM, llectora de CD o "compactera" dexa utilizar discos ópticos d'una mayor capacidá que los disquetes de 3,5 pulgaes: hasta 700 MB. Ésta ye la so principal ventaya, pos los CD-ROM convirtiéronse nel estándar pa distribuyir sistemes operativos, aplicaciones, etc.
L'usu d'estes unidaes ta bien estendíu, yá que tamién dexen lleer los discos compactos d'audiu.
Pa introducir un discu, na mayoría de les unidaes hai que pulsiar un botón por que sala una especie de bandexa onde se deposita'l CD-ROM. Pulsiando nuevamente'l botón, la bandexa introduzse.
Nestes unidaes, amás, esiste una toma p'auriculares, y tamién pueden tar presentes los controles de navegación y de volume típicu de los equipos d'audiu pa saltar d'una pista a otra, por casu.
Una carauterística básica de les unidaes de CD-ROM ye la velocidá de llectura, que de normal s'espresa como un númberu siguíu d'una «x» (40x, 52x,.). Esti númberu indica la velocidá de llectura en múltiplos de 128 kB/s. Asina, una unidá de 52x llee información de 128 kB/s × 52 = 6,656 kB/s, esto ye, a 6,5 MB/s.
Unidá de CD-R/RW o «grabadora/regrabadora» de CD-R/RW
Una regrabadora puede grabar y regrabar discos compactos. Les carauterístiques básiques d'estes unidaes son la velocidá de llectura, de grabación y de regrabación. Nos discos regrabables ye de normal menor que nos discos que solamente pueden ser grabaos una vegada. Les regrabadoras que trabayen a 8X, 16X, 20X, 24X, etc., dexen grabar los 650, 700 o más megabytes (hasta 900 MB) d'un discu compactu nunos pocos minutos. Ye habitual reparar tres datos de velocidá, según la espresión ax bx cx (a:velocidá de llectura; b: velocidá de grabación; c: velocidá de regrabación).
Unidá de DVD-ROM o «llectora de DVD»
Les conexones d'una unidá de DVD-ROM son similares a les de la unidá de CD-ROM: placa base, fonte d'alimentación y tarxeta de soníu. La diferencia más destacable ye que les unidaes llectores de disco DVD-ROM tamién pueden disponer d'una salida d'audiu dixital. Gracies a esta conexón ye posible lleer películes en formatu DVD y escuchar seis canales d'audiu separaos si disponemos d'una bona tarxeta de soníu y un xuegu d'altavoces apropiáu (subwoofer más cinco satélites).
Unidá de DVD±R/RW o «grabadora de DVD±R/RW»
Puede lleer y grabar y regrabar imáxenes, soníu y datos en discos de dellos gigabytes de capacidá, d'una capacidá de 650 MB a 9 GB.
Unidá de memoria flash
La memoria flash ye un tipu de memoria que se comercializa pal usu d'aparatos portátiles, como cámares dixitales o axendes electróniques. L'aparatu correspondiente o bien un llector de tarxetes, coneutar al ordenador al traviés del puertu USB o firewire.
Unidá de tarxetes de memoria
El llector de tarxetes de memoria ye un periféricu que llee o escribe en soportes de memoria flash. Anguaño, los instalaos n'ordenadores (incluyíos nuna placa o por aciu puertu USB), marcos dixitales, llector de DVD llectores de DVD y otros dispositivos, suelen lleer dellos tipos de tarxetes.
Una tarxeta de memoria ye un pequeñu soporte d'almacenamientu qu'utiliza memoria USB pa guardar la información que puede riquir o non bateríes (piles), nos últimos modelos la batería nun ye riquida, la batería yera utilizada polos primeros modelos. Estes memories son resistentes a los rascuños esternos y al polvu qu'afectaron a les formes previes d'almacenamientu portátil, como los CD y los disquetes.
Bancu Central Européu
El Bancu Central Européu (BCE) ye'l bancu central de los países de la Xunión Europea que tienen l'euru como moneda. Forma, xunto colos bancos centrales de los demás estaos de la XE ayenos a la eurozona, el Sistema Européu de Bancos Centrales. El BCE foi establecíu pol Tratáu d'Ámsterdam nel añu 1998, tien la so sede en Frankfurt del Main (Alemaña) y ta presidíu por Mario Draghi.
Dispositivu d'almacenamientu de datos
Otros dispositivos
Genéricamente, p'arrexuntar un conxuntu d'unidaes o dispositivos, pueden denominase:
Bancu Central Européu
L'oxetivu del Bancu Central Européu ye la estabilidá de precios na zona euru, definida pol Conseyu de Gobiernu como una inflación (Índiz de Precios al Consumu Harmonizáu) cercana, pero inferior, al 2%. A diferencia d'otros organismos como, por casu, la Reserva Federal de los Estaos Xuníos, el BCE nun tien oxetivos tales como'l crecedera económica o'l plenu emplegu.
Dispositivu d'almacenamientu de datos
Restauración de datos
La información almacenada en cualesquier d'estos dispositivos debe de disponer de dalgún mecanismu pa restaurar la información, ye dicir restaurar la información al so estáu orixinal en casu de que dalgún eventu nun nos dexe poder aportar a la información orixinal, siendo necesariu allegar a la copia que realizáramos enantes. Pa esta restauración de datos esisten distintos métodos, dende un simple copiar pasando por comandu como'l "copy" de DOS, el "cp" de sistema Linux y Unix, o ferramientes de diversos fabricantes.N'informática la información mídese al traviés de distintos términos.
Bancu Central Européu
Les principales xeres del Bancu Central Européu son definir y executar la política monetaria de la zona euru, dirixir les operaciones de camudo de divises, curiar de les reserves internacionales del Sistema Européu de Bancos Centrales y promover el bon funcionamientu de la infraestructura del mercáu financieru. Amás, tien el derechu esclusivu d'autorizar la emisión de billetes d'euru. Los estaos miembros pueden emitir monedes d'euru, pero la cantidá tien de ser autorizada de mano pol BCE.
El Bancu Central Européu tamién tien de cooperar na Xunión Europea y a nivel internacional con organismos y entidaes de terceres partes. A lo último, contribúi a caltener un sistema financieru estable y a la vixilancia del sector bancariu. Esto púdose reparar, por casu, na intervención del BCE mientres la crisis creiticia de 2007, na que s'emprestó millones d'euros a los bancos pa estabilizar el sistema financieru.
Anque'l Bancu Central Européu ríxese direutamente pola llexislación de la Xunión Europea de rangu cimeru a la llexislación mercantil aplicable a les empreses privaes, la so puesta en marcha asemeyar a la d'una sociedá anónima nel sentíu de que'l BCE tien aiciones y capital social. La so capital actual ye de 10 760 millones d'euros, que ta en manes de los bancos centrales de los Estaos miembros qu'actúen como accionistes, anque primeramente cuntaba con 5760 millones. La clave (distribución) de la asignación de capital inicial determinar en 1998 sobre la población de los estaos y el PIB, pero esa clave ye regulable y foi modificada en cuatro causes. Les aiciones del BCE nun son tresferibles y nun pueden utilizase como garantía.
La sede del Bancu Central Européu atópase en Frankfurt del Main, el centru financieru más grande de la zona euru (anque non de la Xunión Europea), y el so allugamientu nesa ciudá afitar nel Tratáu d'Ámsterdam xunto cola d'otres importantes instituciones y axencies comuñales. En concretu, el bancu ocupó primeramente como sede física la conocida como Eurotower, hasta que se treslladó a la so sede propia en 2015.
Historia
El Bancu Central Européu ye'l socesor de facto del Institutu Monetariu Européu, institución que foi creada al empiezu de la segunda fase o etapa de la Unión Económica y Monetaria de la Xunión Europea pa remanar los problemes de transición a la nueva moneda per parte de los países que diben adoptar l'euru y pa preparar la creación del propiu BCE y del Sistema Européu de Bancos Centrales.
El 2 de mayu de 1998, el Conseyu Européu, na so composición de Xefes d'Estáu y de Gobierno, decidió por unanimidá que once Estaos miembros (Bélxica, Alemaña, Francia, Irlanda, Italia, España, Luxemburgu, los Países Baxos, Austria, Portugal y Finlandia) cumplíen les condiciones necesaries pa l'adopción de la moneda única'l 1 de xineru de 1999. Dichos países participaríen, por tanto, na tercer fase de la Unión Económica y Monetaria Europea (UEM). El Xefes d'Estáu o de Gobiernu llegaron coles mesmes a un alcuerdu políticu con rellación a les persones qu'habríen d'encamentase como miembros del Comité Executivu del BCE. Dos países, anque pudieron adoptar l'Euru como moneda, por referendu popular, nun s'incorporaron a la zona Euru: Reinu Xuníu y Dinamarca.
Coles mesmes, los ministros d'Economía de los Estaos miembros qu'adoptaron la moneda única alcordaron, xunto colos gobernadores de los bancos centrales nacionales de dichos países, la Comisión Europea y el Institutu Monetariu Européu (IME), que los tipos de cambéu centrales billaterales del Sistema Monetariu Européu (SME) de les monedes de los Estaos miembros participantes seríen utilizaos pa determinar los tipos de conversión irrevocable del euru.
L'Institutu Monetariu Européu foi sustituyíu formalmente pol BCE el 1 de xunu de 1998 en virtú del Tratáu de la Xunión Europea (tamién denomináu Tratáu de Maastricht, por la ciudá na que foi robláu), y sicasí, nun fixo usu de los sos plenos poderes hasta la introducción del euru'l 1 de xineru de 1999, dando empiezu a la tercer fase de la UEM. El Bancu Central Européu yera la institución final necesaria pa esta unión monetaria, tal como s'indicó nos informes de la mesma UEM, de Pierre Werner y del ex-presidente de la Comisión Europea Jacques Delors.
El primer presidente del BCE foi Wim Duisenberg, que fuera presidente del Bancu de los Países Baxos, ministru de Finances de dichu país y presidente del Institutu Monetariu Européu. A pesar d'esto, el gobiernu francés prefería pa esti cargu a Jean-Claude Trichet, que yera gobernador del Bancu de Francia; y que finalmente-y acabaría asocediendo.
Tamién hubo apuestes sobre la direición executiva del BCE yá que el Reinu Xuníu esixó formar parte d'ella a pesar de la so negativa a xunise a la eurozona y nun adoptar l'euru. So la presión de Francia, trés puestos na direición fueron asignaos a los miembros más grandes (Francia, Alemaña ya Italia), y España reclamó un cargu qu'acabó consiguiendo. A pesar d'esti sistema de nomamientu que podría paecer suxetu a les direutrices de los estaos miembros, la direición afirmó la so independencia dende'l principiu cola so resistencia a les convocatories de les tases d'interés y futuros candidatos a la mesma per parte de los gobiernos.
Nel momentu de la creación del Bancu Central Européu, la zona euru taba formada por once miembros, a los que se sumaron Grecia en xineru de 2001, Eslovenia en xineru de 2007, Xipre y Malta en xineru de 2008, Eslovaquia en xineru de 2009, Estonia en xineru de 2011, Letonia en xineru de 2014 y Lituania en xineru de 2015, ampliando asina l'algame del bancu y el númberu de miembros del so conseyu d'alministración.
Cola entrada a valir, el 1 d'avientu de 2009 del Tratáu de Lisboa, el Bancu Central Européu llogró la condición d'institución de la Xunión Europea.
Oxetivu
thumb|[[Billetes d'euru.]]
L'oxetivu principal del Bancu Central Européu ye caltener la estabilidá de precios na zona euru, esto ye, caltener la inflación en niveles baxos con oxetu de salvaguardar el valor del euru. El Conseyu de Gobiernu define la estabilidá de precios como una inflación ( midida como Índiz de Precios de Consumu Harmonizáu) d'alredor del 2%. A diferencia d'otros organismos como, por casu, la Reserva Federal de los Estaos Xuníos, el BCE solo tien esi oxetivu principal, con otros oxetivos subordinaos a él.
Funciones básiques
Les principales xeres del Eurosistema, y poro, del Bancu Central Européu, son definir y executar la política monetaria de la zona euru, dirixir les operaciones de cambéu de divises, curiar de les reserves esteriores del Sistema Européu de Bancos Centrales y promover el bon funcionamientu de los sistemes de pagos ya infraestructura del mercáu financieru. Amás, el BCE tien el derechu esclusivu d'autorizar la emisión de billetes d'euru. Los estaos miembros pueden emitir monedes d'euru, pero la cantidá tien de ser autorizada de mano pol BCE.
Otres xeres inclúin la escoyeta de la información estadística necesaria pa llevar a cabu les sos funciones y la contribución a la estabilidá financiera y supervisión prudencial del sistema financieru. Coles mesmes, siempres que lo riquir les funciones asignaes al Eurosistema, el BCE caltién estreches rellaciones de cooperación coles instituciones internacionales y a nivel européu.
Considerancies sobre la execución de la política monetaria
A diferencia del estilu de la banca central de los Estaos Xuníos, nel que la lliquidez presentar a la economía al traviés de la compra de bonos de l'Ayalga per parte de la Reserva Federal, el Eurosistema utiliza un métodu distintu nel qu'hai alredor de 1500 bancos elegibles que pueden puxar por contratos de reporto en curtiu plazu que va dende los dos selmanes a los trés meses de duración.
N'efeutu, los bancos piden emprestáu dineru n'efeutivu y tienen de devolvelo. Los curtios periodos de tiempu na duración del préstamu dexen que les tases d'interés afáiganse de cutio. Cuando vencen los títulos de reporto, los bancos participen nuevamente. Una medría na cantidá de títulos que s'ufierten na puya de bonos dexa un aumentu de la lliquidez na economía, ente que un amenorgamientu tien l'efeutu contrariu. Los contratos realicen sobre l'activu del balance del Bancu Central Européu y los depósitos resultantes nos bancos miembros contabilícense como pasivu. En términos simples, la responsabilidá del Bancu Central ye la del dineru, y un aumentu de los depósitos nos bancos miembros lleváu como pasivu del Bancu Central, significa que más dineru se punxo na economía.
Pa recibir l'aprobación pa poder participar nes puyes, los bancos tienen de ser capaces d'ufiertar una prueba de garantía en forma de préstamos a otres entidaes. Estos préstamos suelen ser en forma de compra de delda pública de los estaos miembros, pero tamién s'acepten una amplia gama de valores de la banca.
Parte de los estrictos requisitos p'aportar a la Xunión Europea diseñáronse, especialmente'l de tener en cuenta la delda soberana como un porcentaxe del productu internu brutu de cada Estáu miembru, p'asegurar que los activos que s'ufierten como garantía al Bancu Central Européu son, siquier en teoría, toos igualmente bonos y protexíos contra'l riesgu d'inflación.
La crisis económico y financiero qu'empezó nel añu 2008 punxo de manifiestu delles debilidaes relatives a la delda soberana de ciertos países miembros, como Portugal, Irlanda, Grecia y España. Estos "valores débiles" nun se llinden namái a los países d'emisión de la delda, sinón que fueron calteníu polos bancos d'otros estaos miembros. Na midida na que los bancos autorizaos pa llograr préstamos del BCE punxeron en peligru la garantía, la so capacidá pa llograr préstamos del BCE, y por tantu la lliquidez del sistema económicu, viose afeutada.
L'amenaza de la perda de lliquidez llevó al Bancu Central Européu a llevar a cabo operaciones de rescate financieru. Sicasí, la delda soberana débil nun ye la única fonte nos últimos años de fraxilidá nes operaciones del BCE. Tamién lo foi'l colapsu del mercáu en dólares de los Estaos Xuníos coles denominaes obligaciones de delda colateralizada, que dio llugar a intervenciones a gran escala en collaboración cola Fed.
Les operaciones de rescate qu'impliquen la delda soberana incluyeron el mover temporalmente los activos tóxicos o débiles de los balances de los bancos con problemes al balance del Bancu Central Européu. Dicha aición ye considerada como un actu de monetización y puede resultar una amenaza inflacionaria, por aciu la cual los países más fuertes llevaríen la carga de la espansión monetaria (y l'inflación potencial) col fin de salvar a los países miembros más débiles. La mayoría de los bancos centrales prefieren mover activos débiles de los sos balances con dalgún tipu d'alcuerdu tocantes a cómo va siguir siendo caltenida la delda. Esta preferencia polo xeneral llevó al BCE a argumentar que los países miembros más débiles deben per un sitiu dedicar parte de los ingresos nacionales a garantizar la delda y por otru amenorgar un ampliu rangu de los gastos nacionales pa poder faer frente a los sos pagos pendientes qu'afueguen la economía.
Organización
thumb|175px|[[Jean-Claude Trichet, presidente del BCE dende 2003 hasta 2011.]] El trabayu del BCE entamar por aciu los siguientes órganos de gobiernu:
Comité Executivu
El Comité Executivu ta formáu pol Presidente del BCE (anguaño Mario Draghi), el Vicepresidente y otros cuatro miembros, toos designaos por común alcuerdu de los presidentes o primeros ministros de los países de la zona euru. El so mandatu ye d'ocho años, y non anovable.
El Comité ye responsable d'aplicar la política monetaria definida pol Conseyu de Gobiernu y de dar instrucciones a los bancos centrales nacionales. Tamién prepara les xuntes del Conseyu de Gobiernu y encárgase de la xestión ordinaria del BCE.
Conseyu de Gobiernu
El Conseyu de Gobiernu ye la máxima instancia decisoria del BCE. Ta formáu polos seis miembros del Comité Executivu y los gobernadores de los 19 bancos centrales de la zona euru. Presidir el Presidente del BCE. La so misión primaria ye definir la política monetaria de la zona euru y, cuantimás, afitar los tipos d'interés al que los bancos comerciales pueden llograr dineru del bancu central.
Dende xineru de 2015 el conseyu de gobiernu del Bancu Central Européu onde se tomen les polítiques monetaries axúntase cada 6 selmanes en llugar de cada 4 como hasta agora y publica cuatro selmanes más tarde na so páxina d'Internet les actes de la xunta con resúmenes de la xunta y les opiniones de los miembros del conseyu de forma anónima.
Conseyu Xeneral
El Conseyu Xeneral ye'l tercer organismu decisoriu del BCE y puede definise como un órganu transitoriu, por cuenta de que non tolos Estaos miembros de la Unión adoptaron entá l'euru. Ta formáu pol Presidente del BCE, el Vicepresidente y los gobernadores de los bancos centrales nacionales de los 28 Estaos miembros de la XE. Contribúi al trabayu consultivu y de coordinación y ayuda a preparar la futura ampliación de la zona euru.
Conseyu de Supervisión
El Conseyu de Supervisión axunta dos vegaes al mes p'aldericar, planiar y executar les xeres de supervisión del BCE. Coles mesmes, propón al Conseyu de Gobierno proyeuto de decisiones acordies con el procedimientu de non oxeción. Componer de: un presidente (nomáu pa un mandatu de cinco años non anovable), un vicepresidente (escoyíu d'ente los miembros del Comité Executivu del BCE), cuatro representantes del BCE y representantes de los supervisores nacionales. Si l'autoridá nacional supervisora designada por un Estáu miembru nun ye un bancu central nacional (BCN), el representante de l'autoridá competente va poder tar acompañáu por un representante del so BCN. En tal casu, los representantes consideraránse un solu miembru a efeutos del procedimientu de votu.
Tres la ellaboración d'un proyeutu de decisión, la decisión formal ye emitida pol Comité Direutor. El Comité Direutor tien como misiones sirvir de sofitu al Conseyu de Supervisión y encárgase de preparar les sos xuntes. Componer de: el presidente del Conseyu de Supervisión, el vicepresidente del Conseyu de Supervisión, un representante del BCE y cinco representantes de los supervisores nacionales. Los cinco representantes de los supervisores nacionales son nomaos pol Conseyu de Supervisión pa un mandatu d'un añu acordies con un sistema de rotación qu'asegura una representación equitativa de los países.
Prevese una separación alministrativa estricta ente les xeres de política monetaria y de supervisión del BCE. Tomar de decisiones final sobre ambos asuntos, sicasí, llevar a cabu nel mesmu órganu (el Conseyu de Gobiernu).
Composición actual:
Suscripción de capital
Anque'l Bancu Central Européu ríxese direutamente pola llexislación de la Xunión Europea y por tanto, non por nenguna llexislación mercantil nacional aplicable a les empreses privaes, la so puesta en marcha asemeyar a la d'una sociedá anónima nel sentíu de que'l BCE tien aiciones y capital social.
El capital del BCE xube a 10.825 millones d'euros (1 de xineru de 2015), que vien de los bancos centrales nacionales (BCN) de tolos Estaos miembros de la XE qu'actúen como accionistes, anque primeramente cuntaba con 5.760 millones. La clave de la asignación de capital inicial determinar en 1998 tomando en cuenta dos parámetros: la población de cada estáu y el so PIB. Esti cálculu ye variable y ajustable cada cinco años. Modificóse en seis causes: efeutuáronse axustes quinquenales el 1 de xineru de 2004, el 1 de xineru de 2009 y el 1 de xineru de 2014, y realizáronse nuevos axustes el 1 de mayu de 2004 (por cuenta de la adhesión de Xipre, Eslovaquia, Eslovenia, Estonia, Hungría, Letonia, Lituania, Malta, Polonia y la República Checa), el 1 de xineru de 2007 (cuando Bulgaria y Rumanía incorporar a la XE) y el 1 de xunetu de 2013 (cuando Croacia ingresó na XE). Les aiciones del BCE nun son tresferibles y nun pueden utilizase como garantía.
D'últimes, tolos bancos centrales nacionales (BCN) de los Estaos miembros de la Unión Europa participen nel capital del BCE. Los BCN non pertenecientes a la zona del euru deben desembolsar solo un pequeñu porcentaxe. El capital desembolsado al BCE polos BCN, a 1 de xineru de 2015, taba distribuyíu de la siguiente manera:
Independencia política
Les instituciones de la Xunión Europea y los gobiernos nacionales tán obligaos polos trataos a respetar la independencia del Bancu Central Européu. Ello implica que nin el BCE nin los bancos centrales nacionales (BCN) pueden solicitar o aceptar instrucciones de les instituciones y organismos de la Unión, nin de los gobiernos de los Estaos en sí.
Pa rindir cuentes, el BCE publica informes sobre les sos actividaes y tien que presentar el so informe añal al Parllamentu Européu, a la Comisión Europea, al Conseyu de la Xunión Europea y al Conseyu Européu. Amás el Parllamentu tamién ye consultáu y emite la so opinión sobre los candidatos a la xunta direutiva.
A pesar d'esto, y como resultáu de la presión de los gobiernos de Francia y Grecia, delles persones cunten que la independencia del BCE viose llindada nos últimos años.
Independencia financiera
Per otra parte, con oxetu de que la institución pueda desempeñar les sos funciones independientemente, el BCE ta dotáu del so propiu presupuestu. Poro, los mecanismos financieros del BCE caltiénense separaos d'aquellos de la Xunión Europea. Como yá se dixo, el capital del BCE ta suscritu y desembolsado polos bancos centrales de la zona euru.
Otres disposiciones
El Eurosistema exerz les sos funciones nel día ente día, esto ye, opera de manera independiente.
Los gobernadores de los bancos centrales y los miembros del Comité Executivu tienen garantizada la seguridá de los sos cargos. Ello debe a delles razones, por casu, pa salvaguardalos de maniobres polítiques. Delles disposiciones son les siguientes:
Tresparencia
La mayoría de bancos centrales anguaño consideren la tresparencia como una prioridá. La tresparencia, en principiu, contribúi a una meyor comprensión per parte del públicu y mercaos de la política monetaria que lleva a cabu'l BCE.
La tresparencia de la política monetaria s'estructura en tres pilares. Según el BCE, dotar d'una mayor credibilidá y eficacia. Ellos son:
Sede
mini|Nueva sede del Bancu Central Européu, en [[Frankfurt cuando taba en construcción.]]
El Bancu Central Européu tien la so sede en Frankfurt, el centru financieru más grande na Eurozona. El so allugamientu na ciudá afitóse, xunto con otres instituciones, pol Tratáu d'Ámsterdam. El bancu ocupó primero l'edificiu Eurotower, hasta que remataron les obres de construcción de la so nueva sede nel llugar onde antes s'atopaba'l mercáu mayorista Großmarkthalle.
El diseñu del nuevu edificiu decidir nun concursu internacional d'arquiteutura que promovió esta institución en 1999 y foi realizáu por un estudiu con sede en Viena llamáu Coop Himmelb(l)au.
La nueva construcción ye d'aproximao 180 metros d'altor (l'edificiu anterior ye de 148 metros d'altu) y ta acompañáu d'otros edificios secundarios nuna zona axardinada de la ribera del ríu Meno. Tres el so finalización en 2014, esperábase que l'edificiu convertir nun símbolu arquiteutónicu pa la Xunión Europea. Alluga'l doble de la cantidá de personal que trabayaba na Eurotower.
La inauguración del nuevu edificiu provocó gran refugu ciudadanu en Frankfurt, por cuenta de que'l costu total de la nueva sede algamó los 1.300 millones d'euros, alredor d'un 30% más del presupuestu inicial, nuna dómina de crisis económica n'Europa y polítiques d'austeridá.
Enllaces esternos
Testos xurídicos de la Xunión Europea:
Villalmanzo
Villalmanzo ye un conceyu y llocalidá de la contorna del Arlanza na provincia de Burgos, Castiella y Llión (España).
Situación xeográfica
Autovía del Norte 30px de Madrid a Irún.
Historia
El pueblu que data de la Edá Media foi fundáu mientres la repoblación mozárabe del Mediu y Baxu Arlanza, dempués del añu 912 coincidiendo col treslláu de la llinia de defensa cristiana al ríu Duero.
Los sos primeros años de vida nun fueron fáciles, asitiáu cerca de la frontera de la naciente Castiella sufrió como otros pueblos vecinos l'acoso de los moros, hasta tres veces foi afarada por éstos la zona, nos años 933, 953 y 955.
El día 2 d'agostu de 1812 la villa foi quemada poles tropes d'ocupación franceses, na so retirada, dempués de que fueren derrotaes na batalla d'Arapiles pol exércitu anglo-hispano-portugués. De la quema salváronse, ente otres, delles cases del barriu de «Cantarranas», conocíes dende entós como «Soles cases».
De Villalmanzo ye natural Marcelo Adrián Obregón, soldáu na Guerra d'España y Estaos Xuníos de 1898, formó parte de los que fueron llamaos «Los Postreros de Filipines», defensores del cuartel de Baler (Filipines) que nun rindieron hasta 11 meses dempués de rematar el conflictu.
Demografía
Sufrió una fuerte despoblación mientres los años 60 y 70 del sieglu XX por cuenta de la emigración, principalmente escontra les zones industriales del País Vascu. Anguaño la cantidá de población ye estable, ya inclusive require de mano d'obra estranxera pa cubrir la demanda de trabayu na agricultura y ganadería.
Gastronomía
Forma parte de la Denominación d'Orixe de vinos Ribera del Arlanza.
El chumarro ye'l platu típicu de Villamanzo. Ésti consiste en bacalao desalado en cachos grandes, rustíu en parrilles preferiblemente con madera de sarmiento. Darréu esmigáyase y cuez n'abondosu aceite d'oliva xunto con ayos y guindilla. Los productos tradicionales son: el vinu del añu llamáu «churrillo», la morciella (d'arroz), el corderu rustíu en fornu panaderu. De la repostería son típiques les magdalenas, les emes, los mantecados y les tortas d'aceite.
Lucy Liu
Lucy Alexis Liu Yu Ling, ye una actriz d'Estaos Xuníos d'América.
Creció en Queens, Nueva York, colos sos padres inmigrantes de Beixín y Shanghai, y estudió na Universidá de Nueva York mientres un añu, siendo tresferida a la Universidá de Michigan, onde se graduó en Llingües y Cultures Asiátiques.
Carrera
izquierda|miniaturadeimagen|300x300px|Liu en 2007 mientres el [[Festival de cine de Tribeca|Tribeca Film Festival.]] Actuó na serie de televisión Ally McBeal, y en 2000 na película Charlie's Angels. En 2002 consigue un papel pequeñu onde interpreta a una asesina na película "Chicago" na que al añu siguiente llevóse'l gallardón a la meyor repartu del sindicatu d'actores.
Liu ye considerada una de les actrices más prominentes nos medios d'Estaos Xuníos. Tien nel so haber delles pequeñes apaiciones en películes y series de televisión, pero foi la so actuación na serie Ally McBeal tresmitida pola cadena de televisión FOX la que la llevó a la fama. El papel de Liu nun yera regular dientro del programa, pero l'entusiasmu de l'audiencia pol personaxe de Liu (Ling Woo) #convertir nun personaxe fixu del programa. Protagonizó les películes Charlie's Angels y Charlie's Angels: Full Throttle, al pie de Cameron Diaz y Drew Barrymore.
En delles series de televisión y películes, usó la so voz pa carauterizar personaxes. En Futurama (de Matt Groening, creador de Los Simpson) interpretó la so propia voz. Tamién protagonizó al pie d'Antonio Banderes la película Ballistic: Ecks vs. Sever.
Quiciabes el so papel más famosu fuera'l d'O-Ren Ishii nes películes de Quentin Tarantino, Kill Bill. Nel volume 1 de la serie, Lucy realizó un papel tan apegáu a l'actitú del personaxe buscáu por Tarantino que se fixo merecedora del premiu MTV a la Meyor Villana.
En 2006 presentó un nuevu filme, Lucky Number Slevin, nel que comparte cartelu con Josh Hartnett, Bruce Willis y Morgan Freeman. Nesti filme Lucy demostró una vegada más la so gran capacidá interpretativa, pero esta vegada nun papel risonderu y al empar daqué dramáticu.
El 1 d'avientu de 2006 estrenó en EUA una nueva película, 3 Needles, un drama qu'enceta trés histories en trés continentes sobre'l sida. Esta película nun llogró nominaciones a los Óscar, magar que la mayoría de los críticos #asitiar como una de les grandes trunfadores.
Punxo la so voz a Viper en Kung Fu Panda y a Silvermist en Tinker Bell. Anguaño actúa na serie Elementary y atópase en negociaciones pa volver ponese a los sos órdenes como en Kill Bill col so amigu Quentin Tarantino, nuna nueva película empobinada por Tarantino y protagonizada por Lucy Liu, Jessica Biel y Sharon Stone llamada Weekend.
Enllaces esternos
n'Internet Movie Database
Ciruxanu
Historia
Nel medioevo, la medicina yera practicada por diversu personaxes, unu de quien yera'l barberu-zurujano. Ésti brindaba asistencia médica a los soldaos mancaos. El barberu-zurujano yera, efeutivamente, un barberu, pero amás ufiertaba la so asistencia principalmente nes amputaciones.
Esisten dos obres que, magar son noveles históriques, ilustren el desenvolvimientu de la ciruxía y anestesioloxía nos sos primeros tiempos (sieglu XIX y principios del XX), llamaes El Trunfu de la Ciruxía y El Sieglu de la Ciruxía, de Jürgen Thorwald.
Antes del descubrimientu de l'anestesia y l'asepsia, la ciruxía yera un procedimientu traumáticu y d'últimu recursu, con una tasa de muerte peralta y reserváu cuasi puramente a los procedimientos de amputación. Col descubrimientu d'éstes, a finales del sieglu XIX, la ciruxía convertir nuna complicada conocencia qu'esixó la calificación profesional en Medicina.
El ciruxanu nos tiempos de Cervantes
Nos tiempos de Miguel de Cervantes, nel sieglu XVI, cuando'l so padre, Rodrigo de Cervantes, (ciruxanu), treslladar a Valladolid pa "probar fortuna lloñe de la murmuración", l'oficiu de ciruxanu taba claramente estremáu según los estudios realizaos. Había ciruxanos d'academia y ciruxanos de cuota.
Los ciruxanos de cuota yeren numberosos, polo que los procuradores en Cortes punxéronse d'alcuerdu pa llanzar una pragmática sobre la orde que s'hai de tener nel exame de médicos, ciruxanos y boticarios porque ta'l reinu llenu de persones que curen, faltes de lletres y d'esperiencia, en notable perxuiciu y dañu de los sos súbditos y naturales. La competencia yera dura y el trabayu taba demasiáu partíu, de manera que esti tipu de ciruxanos a dures penes si ganaben lo cabal pa comer. Teníen amás que pagar 4 escudos d'oru como derechu por exercer la ciruxía. La so sabiduría venía de la "escuela de la vida".
Solíen tomar al so serviciu un criáu que s'ocupaba d'acompaña-yos nes visites a los enfermos y lleva-yos la bolsa de cueru cola presea. Nesa compañía'l ciruxanu faía les sos rondes d'igualar, siempres a cuerpu porque l'usu de caballería tába-yos prohibíu y reserváu pa los ciruxanos de carrera. Podíen bizmar, esto ye, aplicar bizmas, una especie de cataplasma; emplastar o poner emplastos, que yeren unes melecines glutinosos que s'estendíen sobre una tela y aplicábense al cuerpu; y tamién podíen faer ciruxía menor.
Los ciruxanos d'academia pasaren pola Universidá o polos Estudios Xenerales y algamaren el grau de llicenciáu en medicina. Teníen derechu a usar el tresporte equín.
Na obra "El coloquiu de los perros", Cervantes fai una dura reflexón sobre la gran bayura d'estudiantes de Medicina na Universidá. Nel añu 1604 hai un total de 50.000 estudiantes y 2.000 son de Medicina.
El sieglu XIX
Escribía Moratín dende Colonia que, como n'España, ciruxanu y barberu yeren un mesmu oficiu. Richard Ford confirmar años dempués nos sos viaxes per España hacia 1830. En villes y pueblos españoles esistíen los partíos de médicu y ciruxanu, siendo la dotación económica del primeru sustancialmente mayor. N'ocasiones buscábase un médicu-ciruxanu que cobraba daqué más que'l médicu. Les soldaes podíen ser en dineru, fanegas de trigu, servicios, exención de cargues municipales, casa o otres. Los ciruxanos amás solíen cobrar aparte los partos, "les barbes de los que s'afaitaben nes sos cases" y los "golpes de mano airada", esixéndose-yos n'ocasiones que tuvieren dalgún mancebu pa la barba o'l sangráu, que tamién llevaben a cabu.
Formación
La formación depende del país onde se viva, sicasí como regla xeneral, llógrase primero'l títulu de médicu ciruxanu (o médicu xeneral) (6 años y mediu o 7 años) y darréu puede realizase una especialidá de "entrada direuta" médicu quirúrxiques: La otra manera ye, posterior al títulu de médicu ciruxanu, realízase ciruxía xeneral (en dellos centros llamáu gastrocirugía, 3 a 4 años más), posterior realízase una subespecialidad o especialidá d'entrada indireuta, con componente médicu quirúrxicu, como:
Y una tercer forma ye, posterior al títulu de médicu ciruxanu, realízase Medicina Interna (1 a 4 años más) o Pediatría (3 años), darréu una subespecialidad o especialidá d'entrada indireuta, con componente médicu quirúrxicu, como:
Polo tanto la formación d'un ciruxanu puede ser de 10 años como ye'l casu de ciruxanu ocular (oftalmólogu), hasta 16 años como cardiocirujano intervencionista (cardiólogu intervencionista).
L'equipu operatoriu
L'equipu operatoriu ta formáu por: ciruxanu, primer ayudante, segundu ayudante y instrumentadora. En situaciones pocu complicaes el ciruxanu trabaya cola instrumentadora solamente y n'otres más complicaes hasta trabaya con trés ayudantes y dos instrumentadoras; esiste, poques gracies, toa una gama de situaciones entemedies.
El ciruxanu
Normes de l'actuación del ciruxanu:
El primer ayudante
Tien participación activa, practica l'ensugáu del sangre de cutio, presenta les pinces hemostáticas pa les lligadures, realiza hemostasia, asitia los separadores, ayudando n'aiciones pa facilitar l'aición al ciruxanu, tratando de simplificar les maniobres del ciruxanu. El meyor ciruxanu puede perder efeutividá pola collaboración d'un mal ayudante. Ye la segunda autoridá del equipu.
Normes d'actuación del primer ayudante:
El segundu ayudante
miniaturadeimagen|left|Segundu ayudante preparando los campos pa una intervención. Tien actividá más estática que dinámica, pero de la so aición y eficiencia tamién depende la resultancia de la ciruxía. Normes de comportamientu del segundu ayudante:
El/la instrumentador/a
El so trabayu, si ye correutu y eficiente, da mayor velocidá y orde al trabayu del ciruxanu, pos tien d'atender tolos trestornos que se presenten y que nun atañen direutamente a les maniobres operatories. D'esta manera sollivia al ciruxanu dexándo-y nun distrayer la so atención de la ferida. Ye el/la xefe/a de los as enfermeros/as del quirófanu (puercu o circulante), teniendo de solucionar tolos problemes qu'éstos-y plantegen y mandalos en tou lo que precise. La so neglixencia puede convertilo nuna molestia y non nuna ayuda como tendría de ser. La so aición déxa-y al ciruxanu nun esviar la vista de la ferida y nun distrayer asina la so atención de la mesma.
Normes de comportamientu del/la instrumentador/a:
Enfermeru/a del quirófanu o circulante
Atopar so les órdenes direutes del/la instrumentador/a.
Normes de comportamientu:
Anestesista
Ye'l responsable de l'anestesia del paciente. Nun tien de tar vistíu en forma aséptica.
Normes de comportamientu:
Sablera de Monellos
La Sablera de Monellos ye una sablera del conceyu d'El Franco nel oeste d'Asturies, ta asitiada cerca de la llocalidá de San Pelayo y tien poca arribación de bañistas. Pertenez a la Mariña Occidental d'Asturies y magar nun tar incluyida na franxa qu'abarca'l Paisaxe Protexíu de la Mariña Occidental d'Asturies, presenta dos tipos de proteición medioambiental, yá que ta catalogada como ZEPAy LIC.
Descripción
P'aportar a la sablera hai que tener en cuenta que tien cerca d'ella a los pueblos de Valdepares, Viavélez y San Pelayo. L'accesu ye'l mesmu qu'hai qu'utilizar pa llegar a la Sablera de Torbas cola diferencia de qu'hai que xirar a la derecha del cabu Blanco» na última esviadura en cuenta de a la izquierda yá que esta va a a la de Torbas. La baxada dende la rasa costera hasta la sablera ye tropezosa pero ensin dificultá si tomen les precuros convenientes.
La forma d'ensenada de la sablera favorez el que les agües sían bien seles polo qu'una actividá bien fayadiza ye la natación. Anque tien gran númberu de roques nun ye peligrosa pos estes nun tienen arestes cortantes. Tamién s'encamienta como actividá bien afecha la de la pesca submarina y la recreativa. Tien una desaguada fluvial y escarez de servicios de sablera.
Giugliano in Campania
Giugliano in Campania ye un conceyu italianu alcontráu na Ciudá metropolitana de Nápoles, rexón de Campania. Cuenta con 123.813 habitantes en 94,62 km², siendo la ciudá non capital de provincia más poblada d'Italia. Forma parte del área metropolitana de Nápoles.
Nel so territoriu atopen les ruines de Liternum, antigua ciudá romana.