cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Holding
Puede considerase una forma d'integración empresarial, con tolos beneficios qu'ésta representa, pero surde tamién cuando un grupu de capitalistes va adquiriendo propiedaes y firmes diverses, buscando a cencielles la rentabilidá de caúna y non la integración de les sos actividaes. En dellos países les lleis antimonopolio pueden acutar esta práutica.
Esisten holdings que se crean al traviés de los bancos y otres entidaes financieres, holding que parten del patrimoniu d'una familia y tamién holding conformaos por empreses estatales.
Esisten holding que son una agrupación d'empreses de capitales comunes o rellacionaos que busquen maximizar los recursos económicos d'estes, utilizando les sinergias que se dan ente les empreses que la conformen a cencielles por ser toes d'un mesmu rubro o sector.
Otros usos del términu
Esiste holding como les tierres de cultivu de la edá media del sistema feudal.
Un holding tamién definíu como: Dominación de la fabricación y preciu de dellos productos mercando una parte de les aiciones de los otros.
Arremon torquatus
Arremon torquatus ye una especie d'ave na familia Emberizidae.
Distribución
Alcuéntrase nel noroeste d'Arxentina, Bolivia, Colombia, Ecuador, Perú y el norte y oeste de Venezuela.
Hábitat
Polo xeneral ye común nos montes, sobremanera n'altitúes de 2.000 a 3.000 metros (6.600 a 9.800 pies), pero llocalmente producir en niveles baxos.
Taxonomía
Hasta apocayá, el Matorralero de cabeza llistada foi asitiáu nel xéneru Buarremon.
El Matorralero de cabeza llistada con frecuencia inclúi al Arremon atricapillus como una subespecie, sicasí, les distribuciones de los dos averar ente sigo estrechamente en Colombia con nengún rexistru d'intergradación. Cuando s'estrema, el taxón costaricensis de Costa Rica y l'oeste de Panamá, ye tratáu como una especie monotípica (el Matorralero raya gris, A. costaricensis), una subespecie del Matorralero cabeza de banda, o una subespecie del Matorralero cabeza negra, les autoridaes apocayá prefirien l'últimu tratamientu. A pesar de qu'estes especies tán dixebraes, esiste una notable variación racial nel Matorralero de cabeza llistada. Basaos ​​na ecoloxía, la morfoloxía, el soníu y el trabayu molecular, apocayá suxurióse que se debería estremar en seis especies (amás de los enantes mentaos la A. atricapillus y la A. costaricensis) Alredor de sur a norte estos son:
BH Canum Venaticorum
BH Canum Venaticorum (BH CVn) ye una estrella variable na constelación de Canes Venatici, los perros de caza. La so magnitú aparente media ye +4,93 —la octava más brillosa na so constelación— y alcuéntrase a 145 años lluz del Sistema Solar.
Carauterístiques
BH Canum Venaticorum ye una estrella binaria cercana que la so componente principal ye una estrella con llinies metáliques de tipu espectral A6m, enantes catalogada como subxigante de tipu F2IV. La so temperatura efectivo ye de 6750 - 7000 K y la so masa ye aproximao un 50% mayor que la masa solar. Más grande que'l Sol, el so radiu puede tar entendíu ente 2,60 y 3,10 radios solares —la cifra varia según la fonte consultada— y xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación de siquier 14 km/s.
Les carauterístiques de la estrella acompañante son pocu conocíes. Piénsase que pue ser una subxigante naranxa de tipu K2IV con una temperatura ente 4600 y 5000 K. Tocantes a la so masa, diverses fontes asítiase nel ampliu rangu entendíu ente 0,42 y 0,85 mases solares, ente que'l so radiu puede ser de 3,3 a 4 vegaes el del Sol.
BH Canum Venaticorum tien un periodu orbital de 2,6132 díes, siendo la órbita llixeramente escéntrica (ε = 0,04). La so edá envalórase en 1300 millones d'años y presenta una metalicidá daqué baxa, unes 3/4 partes de la que tien el Sol.
Variabilidá
BH Canum Venaticorum ye una variable RS Canum Venaticorum que'l so rellumu varia ente magnitú +4,94 y +5,10. Estes estrelles tienen cromosferes actives y emiten gran cantidá d'enerxía en forma de rayos X. Ente les estrelles que tán a menos de 50 pársecs del Sistema Solar, BH Canum Venaticorum ye una de les más brilloses en dicha rexón del espectru; la so lluminosidá en rayos X ye de 52,75 × 1022 W, comparable a la de λ Andromedae o TZ Coronae Borealis. Amás, ye brillosu y activa como radiofuente.
Arremon virenticeps
Arremon virenticeps ye una ave de la familia de los emberízidos autóctona de Méxicu. Dellos ornitólogos inclúin esta especie dientro del xéneru Atlapetes y otros más en Buarremon.
Habita nel sotobosque de viesques de monte na Sierra Madre Occidental y nel Exa Neovolcánico.
Arremon taciturnus
Hábitat
Vive nel monte húmedu, carbes, plantíos y ribayos montiegos, per debaxo de los 1.500 m d'altitú.
Dana Zátopková
Dana Zátopková, nacida col nome de Dana Ingrová , foi una atleta checa, campeona olímpica de llanzamientu de xavalina nos xuegos olímpicos de Ḥélsinki 1952.
Arremon taciturnus
Alimentación
Aliméntase d'insectos que busca gatuñando'l suelu.
Dana Zátopková
Nació'l mesmu día que'l home col que se casaría, l'atleta checu Emil Zátopek, compitió cola seleición olímpica de Checoslovaquia. Ganó la medaya d'oru nel llanzamientu de xavalina nos Xuegos Olímpicos de 1952 celebraos en Ḥélsinki, namás una hora dempués de que'l so maríu ganara la carrera de 5000 metros llisos. Tamién ganó una medaya de plata nos posteriores Xuegos Olímpicos de Roma 1960. A nivel européu hai que destacar les sos dos victories nel Campeonatu d'Europa d'atletismu de 1954 y 1958, ensin escaecese de que nel añu 1958 consiguió el récor mundial de llanzamientu de xavalina con una marca de 55,73 m.
Enerxía interna
En física, la enerxía interna (O) d'un sistema intenta ser un reflexu de la enerxía a escala macroscópica. Más concretamente, ye la suma de:
La enerxía interna nun inclúi la enerxía cinética traslacional o rotacional del sistema como un tou. Tampoco inclúi la enerxía potencial que'l cuerpu pueda tener pol so llocalización nun campu gravitacional o electrostático esternu. thumb|150px|right|Tou cuerpu tien una enerxía acumulada nel so interior equivalente a la enerxía cinética interna más la enerxía potencial interna.
Si pensamos en constituyentes atómicos o moleculares, va ser la resultancia de la suma de la enerxía cinética de les molécules o átomos que constitúin el sistema (de les sos enerxíes de traslación, rotación y vibración) y de la enerxía potencial intermolecular (debida a les fuercies intermoleculares) ya intramolecular de la enerxía d'enllaz.
Dende'l puntu de vista de la termodinámica, nun sistema zarráu (esto ye, de parés impermeables), la variación total d'enerxía interna ye igual a la suma de les cantidaes d'enerxía comunicaes al sistema en forma de calor y de trabayu (en termodinámica considérase'l trabayu negativu cuando esti entra nel sistema termodinámicu, positivu cuando sale). Anque'l calor tresmitíu depende del procesu en cuestión, la variación d'enerxía interna ye independiente del procesu, namái depende del estáu inicial y final, polo que se diz que ye una función d'estáu. De la mesma dU ye una diferencial exacta, a diferencia de \eth Q, que depende del procesu.
L'enfoque termodinámicu: la ecuación fundamental
En termodinámica deduzse la esistencia d'una ecuación de la forma : conocida como ecuación fundamental en representación enerxética, siendo S, V y N la entropía, el volume y la cantidá de sustancia en moles, respeutivamente.
Si calculamos el so diferencial:
defínense les sos derivaes parciales:
Como T, P y \mu son derivaes parciales d'O, van ser funciones de les mesmes variables qu'O: Estes rellaciones reciben el nome de ecuaciones d'estáu. Polo xeneral nun se dispón de la ecuación fundamental d'un sistema. Nesi casu les sos sustitución pol conxuntu de toles ecuaciones d'estáu apurriría una información equivalente, anque de cutiu tengamos de conformanos con un subconxuntu de les mesmes.
Delles variaciones de la enerxía interna
Al aumentar la temperatura d'un sistema, aumenta la so enerxía interna, reflexada nel aumentu de la enerxía térmica del sistema completu, o de la materia estudiao.
Convencionalmente, cuando se produz una variación de la enerxía interna manifestada na variación del calor que puede ser vencíu, calteníu o absorbíu puede midise esti cambéu na enerxía interna indireutamente pola variación de la temperatura de la materia.
Variación ensin cambéu d'estáu
Ensin que se modificar l'estáu de la materia que compón el sistema, falar de variación de la enerxía interna sensible o calor sensible y puede calculase d'alcuerdu a los siguientes parámetros;
Onde cada términu coles sos unidaes nel Sistema Internacional son:
Q = ye la variación d'enerxía o de calor del sistema nun tiempu definíu (J).
Ce = calor específico de la materia (J/kg·K).
m = masa.
\Delta T\!= temperatura final del sistema - temperatura inicial (K).
Exemplu
Calcular la enerxía total d'un sistema compuestu de 1 g d'agua en condiciones normales, ye dicir al altor del mar, una atmósfera de presión y a 14 °C pa llevalo a 15º C, sabiendo que la Ce de l'agua ye = 1 [cal/g·°C].
Aplicando la fórmula y reemplazando los valores, tenemos;
Enerxía cinética media d'un gas ideal
K = Constante de Boltzmann = 1,38·10-23 J/K
v_m\!=Velocidá media de la molécula
Les propiedaes termodinámiques d'un gas ideal pueden ser descrites por dos ecuaciones:
La ecuación d'estáu d'un gas ideal clásicu que ye la llei de los gases ideales y la enerxía interna a volume constante d'un gas ideal que queda determinada pola espresión: onde :* P ye la presión \hat{c}_V ye'l calor específico adimensional a volume constante, ≈ 3/2 pa un gas monoatómico, 5/2 pa un gas diatómico y 3 pa molécules más complexes. La cantidá de gas en J·K−1 ye nR=N k_B onde :* N ye'l númberu de partícules de gas
La distribución de probabilidá de les partícules por velocidá o enerxía queda determinada pola distribución de Boltzmann.
Variación con cambéu de la composición química
Si produz alteración de la estructura atómica-molecular, como ye'l casu de les reacciones químiques o cambéu d'estáu, falar de variación de la enerxía interna química o variación de la enerxía interna latente.
Esta condición de cambéu d'estáu puede calculase d'alcuerdu a:
Onde C_{ce}\! = Coeficiente de cambéu d'estáu, midíu en [J/kg]
Variación nuclear
Finalmente, nes reacciones de fisión y fusión falar d'enerxía interna nuclear.
Marina Heredia
Marina Heredia (Granada - 10 d'abril de 1980), nacida Marina Heredia Ríos, ye una cantaora de flamencu.
Biografía
Nacida nel barriu del Albaicín, fía del cantaor Jaime Heredia "El Parrón", y nieta de Rosa Heredia La Rochina, matriarca xitana qu'en 2001 foi premiada pol Conceyu de Granada pola so contribución pa convertir la zambra nun finxu cultural”. Empezó baillando na escuela de Mariquilla, con el bailladores Maite Galán y Angustilla. Con 12 años debutó como cantaora nel espectáculu d'inauguración del Palaciu de Congresos de Granada qu'encargaron al so padre. Va Visitar depués los escenarios de Portugal, Francia y Suiza, cola compañía de la bailladora “La China”, y d'Inglaterra col espectáculu El Legáu Andalusí.
Dempués llegaron les collaboraciones con xitanos de Paquistán y Hungría dientro del Festival Madrid Sur (1995), les actuaciones nel festival de rock Espárragu (1998), los estrenos con María Pagés de los cantares de Federico García Lorca, la presentación de la obra Banderillas de Tiniebla, de José María Gallardo, nel Festival de la Guitarra de Córdoba y na X Bienal de Flamencu de Sevilla (1998), marcu onde tamién collaboró nes actuaciones de la bailladora Eva Yerbabuena, nel so espectáculu Eva.
El 19 d'abril de 1999, Marina estrenó na Bienal de Múnich (dempués en 20 conciertos más en Bélxica, Holanda, Luxemburgu y España) la ópera De Amore, del músicu Mauricio Sotelo, con llibretu de Peter Mussbach, onde Marina cantaba flamencu tamién n'inglés y alemán. De nuevu n'España, collaboró con Miguel Ángel Cortés, y, dientro del Circuitu Nuevu de Flamencu d'Andalucía, nel programa L'Aventura del Flamencu en tresnochar del Festival Internacional de Música y Danza de Granada. Tamién participó nel XVII Festival Internacional de Música de Ayamonte, nel IV Ciclu Flamencu A corazón abiertu (Madrid), xunto a Arcánxel, o nel conciertu benéficu poles muyeres afganistanes, en Sevilla, entamáu pola Unesco. Nel añu 2000 tuvo presente nel I Festival de Seronda de Granada y nel Festival Grec de Barcelona, y grabó el so primer discu Duelme, duelme, producíu por Pepe de Lucía. Ente 2001 y 2002 participó nel V Festival de Xerez (Cádiz), na Feria Mundial del Flamencu (Sevilla), nel IX Festival Flamencu del Palau de la Música (Valencia), na segunda edición del festival benéficu de la Fundación Gomaespuma Flamencu Pa Tós (Madrid), nel X Festival Flamencu Caxa Madrid (Madrid), nel XXXVI Festival Flamencu d'Almería (Almería) o, nuevamente, nel Festival Internacional de Música y Danza de Granada, col espectáculu Flamencu a voces.Nel II Festival Flamencu de Nueva York, ilustrando una conferencia del críticu y flamencólogo Ángel Álvarez Caballero. Nel VII Alcuentru de Muyeres Poetes, entamáu por asociación cultural Versu Llibre (Granada); nel espectáculu Maya, el flamencu d'un marxináu, de José Andrés Maya, nel Teatru Nuevu Apolo (Madrid). Y como vocalista pa la reposición de la obra de Manuel de Falla L'amor bruxu, nel Teatru de la Maestranza de Sevilla, y darréu n'otres capitales.
En 2003 participa na Feria Internacional de Turismu, actuando como representante de Granada y na Feria Mundial del Flamencu, nel Palaciu de Congresos y Esposiciones de Sevilla. Viaxa a la ciudá marroquina d'Essaouira pa cantar nel Primer Festival Internacional de les Andalucías, xunto al grupu Ketama, y dexa ver de nuevu'l so llau más solidariu nun conciertu benéficu entamáu por Miguel Ríos nel Palaciu Municipal de Deportes de Granada.
En 2004, grabó l'himnu d'Andalucía xunto a artistes como Paco de Lucía, José Mercé o Enrique Morente. Coles mesmes, collabora cola coreógrafa y baillarina Blanca Li pa la interpretación personal de L'amor bruxu, obra que s'estrena tantu en Francia como en Granada, nel Palaciu Carlos V, dientro del Festival Internacional de Música y Danza de Granada. Y en xunu del mesmu añu forma parte del cartelu del XLVIII Potaxe Xitanu d'Utrera (Sevilla), que nesa edición rinde homenaxe al cantante Alejandro Sanz. Aquél añu, Marina recibió'l Premiu Andalucía Nuevu de les Artes, que da l'Institutu Andaluz de la Mocedá.
Al añu siguiente participó en 45ᵘ Festival del Cante de les Mines (Murcia), canta na 23ª Edición Xueves Flamencos de Caja Madrid y nel Festival Flamencu vien del Sur, en Sevilla; nel espectáculu inaugural de la XIV Bienal de Flamencu, nel Teatro Lope de Vega de la capital hispalense.n el VI Festival Flamencu Pa Tós (Madrid). La voz de l'agua foi'l títulu del so segundu trabayu discográficu publicáu nun sellu propiu. Nél musicalizaba poemes de Rafael Alberti, José Bergamín y Manuel Benítez Carrasco, y una visita cultural al tangu arxentín que popularizó Carlos Cano, el Tangu de les madres lloques”, un homenaxe a les madres de la Plaza de Mayu d'Arxentina. En 2008 montó Con-Vivencies, dientro del Festival Internacional de Música y Danza de Granada, cola cantante marroquina Amina Aloui, pa tender una ponte ente'l flamencu y la música tradicional árabe-gharnati, un acercamientu ente la tradición andalusí y la xitana, surdíu d'un alcuentru na Escuela d'Estudios Árabes, en Granada. Esi añu viaxaría a Sabadell (Barcelona) pal Festival 30 Nits, y a Murcia pal XXIX Festival Flamencu Lo Ferro, y a Ciudá Real pal XXVIII Festival Nacional d'Arte Flamenco Valdepeñas, y a Madrid al Festival por Tarantos. Tamién cantó nel Lilian Baylis Theatre, nel VIII Flamencu Festival. Crea coles mesmes el so propiu espectáculu: Cancioneru del Sacromonte, qu'estrenó nel Festival Internacional de Música y Danza de Granada. Esi mesmu añu mover hasta les ciudaes de Zurich (Suiza) y Montevideo (Uruguái) pa representar de nuevu L'amor bruxu de Manuel de Falla. Y participó nel musical A un Musical de Nacho Cano, na tema “La cobicia mata l'alma”.
El 7 de mayu de 2010 Marina Heredia presentó Marina nel Palaciu d'Esposiciones y Congresos de Granada, Y el 2 d'ochobre de 2010 nel Teatro Lope de Vega, dientro de la XVI Bienal de Flamencu de Sevilla. Esi añu tamién viaxó a Francia, pa ufiertar un recital de corte clásicu nel Institutu Cervantes de París, y a Nueva York y Washington, onde forma parte del cartelu del X Festival Flamencu xunto cola Orquesta Chekara.
Ente otros eventos nos que participó pueden citase: el 44ᵘ Festival Flamencu d'Almería; el Festival Flamencu de San Roque y el Festival Al Kalat (Cádiz); el XXXVI Festival Flamencu Castillo del Cante de Ojén (Málaga); el XVI Festival Embruxo de Lluna Mora (Carratraca, Málaga); el Festival Flamencu Algurugú (Sevilla); la XXVIII Nueche Flamenca de Villa de Alhaurín el Grande (Málaga); la XLII Xunta de Cante Jondo (Puebla de Cazalla, Sevilla); el XVIII Festival Flamencu de San Pedro del Pinatar (Murcia); la XII Amuesa de Flamencu de Los Branos de la Corrolada (Granada); nel Teatru de la Zarzuela de Madrid, nel ciclu Elles Crean, pa conmemorar el Día Internacional de la Muyer; nel VI Ciclu Flamencu y Poesía de Málaga; na I Velada de Flamencu y Toros, na que cantó al pie del so padre y Manuel Lombo, nel Coliséu Atarfe de Granada.
En febreru de 2011, la Crítica Nacional de Flamencu otorgaría-y a Marina el Premiu al Meyor Discu de Cante Flamencu 2010. Esi añu participó en Tampere (Finlandia) nel XVI Festival Flamencu de Tampere.
De regresu a España, collabora cola Compañía Sánchez Cortés d'Antonio de Verónica nel conciertu benéficu “Flamencu y Sable” que tien llugar na plaza de toros La Malagueta (Málaga). Esi branu forma parte del cartelu del VIII Ciclu Poesía y Música nel Lloréu (Granada), del XLII Festival de Cante Flamencu de Campillos (Málaga), del XLII Festival Flamencu “Lucero del Alba” (Salobreña, Granada), del XLV Festival de Cante Grande "Fosforito" (Puente Genil, Córdoba), del IV Festival Nueches de Lluna y Flamencu (Níjar, Almería). Col fallecimientu del guitarrista Manuel Moreno Junquera, conocíu como Moraíto Chicu, homenáxase-y en Xerez na XLIV Fiesta de la Bulería (Xerez de la frontera, Cádiz) y en Madrid nun conciertu especial.
A principios de 2012 viaxa a San Francisco (California) p'actuar cola Sinfónica de San Francisco, na interpretación del ballet flamencu L'amor bruxu de Manuel de Falla, dirixíu pol direutor granadín Pablo Heras Casado. Tamién participó nos festivales flamencos de Zaragoza, nel Ciclu BBK de Bilbao, xunto al polifacéticu Luis Eduardo Aute, y nel Festival del Cante de les Mines (Murcia).
Reconocencies
2013 Premiu Meyor Espectáculu de Música 2012 por Al mio Tempo pola crítica de “El Cultural” d'El Mundo
Bharani (estrella)
Bharani ye'l nome de la estrella 41 Arietis (41 Ari / HD 17573 / HR 838), la tercera más brillosa de la constelación d'Aries, con magnitú aparente +3,61. Nun tien lletra griega de denominación de Bayer, yá que d'antiguo formaba parte de la constelación de Musca Borealis, güei refugada, siendo la so estrella más brillosa. Dacuando recibe'l nome de c Arietis. El nome de Bharani provién d'una de les casones astrolóxiques hindús o nakshatres, siendo'l nome de la diosa de la bona fortuna na relixón hindú.
Bharani ye una estrella blancu-azulada de la secuencia principal de tipu espectral B8V y 12.000 K de temperatura superficial. Con una lluminosidá 126 vegaes mayor que'l Sol, tien una masa de 3,2 mases solares. Como otres estrelles de carauterístiques asemeyaes, Bharani tien una alta velocidá de rotación, 180 km/s a lo menos, 90 vegaes mayor que la del Sol. Puesto que tien un radiu 2,6 vegaes más grande que'l radiu solar, el so periodu de rotación ye igual o inferior a 17 hores.
Bharani tien una compañera estelar de la que nada se sabe. Detectada tantu por espectroscopia como por interferometría, alcuéntrase a 0,2 segundos d'arcu de la estrella principal, a una incierta distancia de 15 UA. Dambes atópense a unos 160 años lluz del Sistema Solar.
La Croix-Helléan
La Croix-Helléan ye una comuña francesa del departamentu de Morbihan, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Aitor García
Aitor García Flores  ye un.
Trayeutoria
El 31 de xineru de 2019 fichó como cedíu pol Real Sporting de Xixón.
Principiu d'Arquímedes
El principiu d'Arquímedes ye un principiu físicu qu'afirma: «Un cuerpu total o parcialmente somorguiáu nun fluyíu en reposu, esperimenta un emburrie vertical y escontra riba igual al pesu de la masa del volume del fluyíu que desalluga». Esta fuercia recibe'l nome de emburrie hidrostáticu o d'Arquímedes, y mídese en newtons (nel SI). El principiu d'Arquímedes formúlase asina:
onde Y ye'l emburrie [N], Pe ye'l pesu específicu del fluyíu [N/m^3], ρf ye la densidá del fluyíu, V el volume de fluyíu movíu» por dalgún cuerpu somorguiáu parcial o totalmente nel mesmu, g l'aceleración de la gravedá y m la masa. D'esta miente, l'emburrie depende de la densidá del fluyíu, del volume del cuerpu y de la gravedá esistente nesi llugar. L'emburrie (en condiciones normales  y descritu de manera simplificada ) actúa verticalmente escontra riba y ta aplicáu nel centru de gravedá del cuerpu; esti puntu recibe'l nome de centru de carena.
Historia
Arquímedes creció nun ambiente onde la ciencia yera familiar, yá que'l so padre, Fidias, yera astrónomu. Arquímedes reveló tempranamente particular disposición pa los estudios. Viaxó pola península ibérica y estudió n'Alexandría. Ellí trabó amistá col famosu Eratóstenes de Cirene, con quien efeutuó la midida de la circunferencia terrestre. Probablemente por cuenta de los estudios realizaos con Eratóstenes, más que por tradición familiar, en Arquímedes nació l'afición pola astronomía. Vueltu a Siracusa, dedicar a los sos estudios de matemática, física, xeometría, mecánica, óptica y astronomía. En toes estes materies realizó investigaciones qu'entá güei resulten difíciles pa una persona de bona preparación.
L'anéudota más conocida sobre Arquímedes, matemáticu griegu, cunta cómo inventó un métodu pa determinar el volume d'un oxetu con una forma irregular. Acordies con Vitruvio, arquiteutu de l'antigua Roma, una nueva corona con forma de corona triunfal fuera fabricada para Hierón II, tiranu gobernador de Siracusa, que pidió-y a Arquímedes determinar si la corona taba fecha d'oru puru o si un orfebre deshonesto amestára-y plata. Arquímedes tenía que resolver el problema ensin estropiar la corona, asina que nun podía fundila y convertila nun cuerpu regular pa calcular el so densidá.
Mientres tomaba un bañu, notó que'l nivel d'agua xubía na tina cuando entraba, y asina se dio cuenta de qu'esi efeutu podría usase pa determinar el volume de la corona. Por cuenta de que la compresión de l'agua sería despreciable, la corona, al ser somorguiada, movería una cantidá d'agua igual al so propiu volume. Al estremar la masa de la corona pol volume d'agua movida, podría llograse la densidá de la corona. La densidá de la corona sería menor si otros metales más baratos y menos trupos fuéren-y añedíos. Entós, Arquímedes salió corriendo desnudu peles cais, tan emocionáu taba pol so descubrimientu pa recordar vistise, glayando «¡Eureka!» (en griegu antiguu: «εὕρηκα» que significa «¡Lo atopé!»)
La hestoria de la corona dorada nun apaez nos trabayos conocíos d'Arquímedes, pero nel so tratáu Sobre los cuerpos flotantes él da'l principiu de hidrostática conocíu como'l principiu d'Arquímedes. Este plantega que tou cuerpu somorguiáu nun fluyíu esperimenta un emburrie vertical y escontra riba igual al pesu del volume de fluyíu desallugáu; esto ye, daos dos cuerpos que se somorguien nel senu d'un fluyíu (ej:agua), el más trupu o'l que tenga compuestos más pesaos somórguiase más rápidu, esto ye, tarda menos tiempu pa llegar a una posición d'equilibriu. Esto asocede pol gradiente de presión qu'apaez nel senu del fluyíu, que ye direutamente proporcional a la fondura d'inmersión y al pesu del propiu fluyíu.
Demostración
La condición de que'l fluyíu incompresible que tea en reposu implica tomar na ecuación anterior, lo que dexa llegar a la rellación fundamental ente presión del fluyíu, densidá del fluyíu y aceleración de la gravedá:
A partir d'esa rellación podemos reescribir fácilmente les fuercies sobre un cuerpu somorguiáu en términos del pesu del fluyíu desallugáu pol cuerpu. Cuando se somorguia un sólidu K nun fluyíu, en cada puntu de la so superficie apaez una fuercia por unidá de superficie perpendicular a la superficie nesi puntu y proporcional a la presión del fluyíu p nesi puntu. Si llamamos al vector normal a la superficie del cuerpu podemos escribir la resultante de les fuercies  cenciellamente por aciu el teorema de Stokes de la diverxencia:
onde la última igualdá dase solu si'l fluyíu ye incompresible.
Otra demostración
Supongamos un cuerpu de volume V somorguiáu nun fluyíu de densidá \rho, agora podemos escoyer pequeños elementos d'área da, tales que tiendan a ser un puntu de la superficie del cuerpu.
Sobre cada puntu (elementu d'área) actúa una presión de valor y una fuercia F_i acomuñada a ella, tal que
Toles fuercies que tán bordiando'l cuerpu por cuenta de la presión a un mesmu nivel h_i anúlense. quedando namái fuercies en direición escontra baxo y escontra riba.
Agora si tomamos dos puntos de la superficie del cuerpu que tean coneutaos al traviés d'una vertical tenemos una respeutiva fuercia escontra baxo y otra escontra riba  y per ende una respeutiva resultante
Onde la parte ye un pequeñu elementu de volume del cuerpu, dV_i.
Onde la suma de tolos pequeños elementos de volume del cuerpu, \sum dV_i, resulta ser el volume total del cuerpu somorguiáu, esto ye,
Polo tanto llegar a:
Esto ye, l'emburrie ye proporcional al volume del líquidu movíu pol cuerpu, ye dicir proporcional al volume del cuerpu somorguiáu.
Sabiendo que, reemplazando llógrase:
Esto ye, l'emburrie ye igual al pesu del líquidu movíu.
Con esto queda demostráu'l principiu d'Arquímedes.
Prisma rectu
Pa un prisma rectu de base Ab y altor H, somorguiáu en posición totalmente vertical, la demostración anterior ye realmente elemental. Pola configuración del prisma dientro del fluyíu les presiones sobre l'área llateral solo producen emburries horizontales qu'amás s'anulen ente sigo y nun contribúin a sofitalo. Pa les cares cimera ya inferior, yá que tolos sos puntos tán somorguiaos a la mesma fondura, la presión ye constante y podemos usar la rellación Fuercia = presión x Área, y teniendo en cuenta la resultante sobre la cara cimera ya inferior, tenemos:
onde p_{inf} ye la presión aplicada sobre la cara inferior del cuerpu, p_{sup} ye la presión aplicada sobre la cara cimera y A ye l'área proyeutada del cuerpu. Teniendo en cuenta la ecuación xeneral de la hidrostática, qu'establez que la presión nun fluyíu en reposu aumenta proporcionalmente cola fondura:
onde P_{CA} ye'l pesu del cuerpu nel aire y P_{CL} ye'l pesu del cuerpu somorguiáu nel líquidu.
.it
.it ye'l dominiu de nivel superior xeográficu (ccTLD) pa Italia.
Pristimantis bogotensis
Pristimantis bogotensis ye una especie d'anfibiu anuru de la familia Craugastoridae.
Ye endémicu del departamentu de Cundinamarca (Colombia), nel Cordal Oriental, ente 2600 y 3400 m d'altitú.
Nun ta amenaciada.
Arremonops chloronotus
Arremonops chloronotus ye una ave emberízida qu'habita n'América Central.
Mide aproximao 14 cm de llargor. Estremar por tener dos barras grises escures na corona y na parte anterior del güeyu. El llombu y la cola son de color verde olivar brillosu. Los llaos de la cabeza son grises y el gargüelu blancu. El restu del cuerpu ye olivaceu y el picu cónicu. Los sexos son similares.
Puede atopáse-y ente carbes nos llenderos de los montes húmedos y en campos cultivaos de clima templáu y húmedu; poques vegaes nel interior de los montes. Distribuyir en tierres baxes nel sur de Méxicu (Tabasco y Chiapas), en Belize, Guatemala y Hondures.
Kazuo Shimizu
Kazuo Shimizu (清水 和男; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Aeropuertu de baxura
L'Aeropuertu de baxura ye un aeropuertu que sirve a Baxura, un distritu na Zona Seti en Nepal.
Valljunquera
250px|thumb|Valjunquera. Valljunquera, en catalán, o Valjunquera, en castellán, ye una llocalidá y conceyu de la provincia de Teruel (Aragón, España) asitiáu na contorna del Matarraña.
Aeropuertu de baxura
Instalaciones
L'aeropuertu mora a una elevación de 4300 ft sobre'l nivel del mar. Tien una única pista d'aterrizaxe que tien 1880 ft de llargor.
Valljunquera
Tien una población de 410 habitantes (INE 2008) y atópase a 552 m sobre'l nivel del mar, cubre una superficie de 41,84 km² y ta a 174 km de Teruel.
Xeografía
Atópase na cuenca del ríu Matarraña a la izquierda de la riega de la Val Junquera arrodiáu de relieves nidios y ondulaos estendiéndose dende la Sierra del Lliri (689 m), el Tossal de los Flaires (614 m) y la sierra de Mirablanc (638 m). El topónimu deriva del llatín abargane de xuncos, referencia a una val con numberosos xuncos.
Arqueoloxía
Nel so términu municipal ye importante tocantes a xacimientos arqueolóxicos, esistiendo siquier datos de 3 xacimientos ibéricos: el Mirablanc, el Castellar y el Lliri. El Mirablanc asitiáu na sierra del mesmu nome datáu ente'l 500 e. C. y 50 e. C. na primer Edá del Fierro foi afayáu en 1916 pol párrocu Nicolás Martínez y esploráu P. Bosch Gimpera, carauterizar pola so situación privilexada onde siguiendo los esquemes indoeuropeos apaecen trazaos de cases de planta regular y los restos d'una muralla. El Castellar-Mas de Llaurador podría asitiase nel sieglu V e. C., apaecieron restos de cerámica que s'atopen depositaos nel Muséu Arqueolóxicu de Catalunya.
Historia
Paez ser que la población, d'antiguo cercada, foi fundada polos árabes, tres la conquista per parte de los cristianos pasó a la Orde militar de los Calatrava. Caltiénense restos de l'antigua muralla realizada con panales de grandes bloques de piedra ensin tallar nel sureste de la población.
Solanum gilo
El giló o jiló (Solanum gilo) ye una planta yerbácea añal, de la familia de les solanacees, cultivada predominantemente nel Brasil.
El so frutu ye xeneralmente confundíu con una llegume, tien un sabor amargoso y ye de los alimentos gustu adquiríu a los que ye necesariu acostumase.
Ye orixinariu d'África Occidental, onde entá se cultiva, por casu, en Nixeria.
Ta considerada en The Plant List como un sinónimu de Solanum aethiopicum.
Carauterístiques
Ye'l frutu del arbustu "jiloeiro" ramificáu, que puede algamar 1'5 metros d'altor.Les sos cañes son verdes, cilíndriques y allargaes, les sos fueyes tienen forma "oblonga", recubiertes per pelos, principalmente na parte inferior. Les sos flores son blanques, en grupos de dos o trés, en pequeños recímanos con pedúnculu curtiu. El frutu puede tener tamién forma "oblonga" o casi esférica, dependiendo de la variedá. Tien una coloración verde claru o escura y un pesu d'ente 14 a 17 gramos de media.
Valores Nutricionales
La vitamina C que contién el Jiló perder na cocción de mesmu, por tantu nun entra a formar parte de los nutrientes reales qu'apurre.
Taxonomía
Solanum gilo describióse por Giuseppe Raddi y espublizóse en Atti della Societa dei Naturalisti y Matematici di Modena 18: 31. 1820. Solanum: nome xenéricu que remanez del vocablu llatín equivalente al griegu στρνχνος (strychnos) pa designar el Solanum nigrum (la "Yerba moro") —y probablemente otres especies del xéneru, incluyida la berenxena —, yá emplegáu por Pliniu'l Vieyu nel so Historia naturalis (21, 177 y 27, 132) y, enantes, por Aulus Cornelius Celsus en De Re Melecina (II, 33). Podría ser rellacionáu col Llatín ''sol. -is'', "el sol", por cuenta de que la planta sería mesma de sitios daqué soleyeros.
gilo: epítetu que deriva de "Jiló" o "Giló" que provién del términu quimbundu njiló
El Palación
El Palación ye un llugar de la parroquia de Villavaler nel conceyu asturianu de Pravia.
Alcuéntrase a 10,5 km de Pravia, la capital del conceyu, a un altor mediu de 349 msnm y tien una población de.
Betelgeuse
Betelgeuse, tamién llamada α Orionis o HIP 27989, ye una estrella brillosa del tipu superxigante colorada. Topar na constelación d'Orión y ye la novena estrella más brillosa nel cielu. El so color característicu provién de les baxes temperatures de la so superficie (unos 3000 K). L'estáu evolutivu de la estrella ye avanzáu: pasó yá la etapa más importante de la so vida, la secuencia principal, escosáu yá'l combustible nel so nucleu que-y apurría enerxía (por fusión del hidróxenu), dempués de lo cual aumentó'l so tamañu hasta les enormes dimensiones actuales. Les sos variaciones de lluminosidá son mesmes del so presente como estrella xigante.
Orixe del nome
يد الجوزا, (transcrita como yad al-jawzā, esto ye ‘la mano de Jauza'), siendo Jauza una figura mitolóxica de sexu femenino, primeramente identificada polos antiguos árabes nel firmamentu con Xéminis y darréu acomuñada cola constelación de Orión. Mientres la Edá Media, cuando'l nome de la estrella foi trescritu al llatín, el calter arábigu inicial, "Yá" (ي) de soníu "y", foi malinterpretado como una "Ba" (ب), de soníu "b", debíu probablemente a que la escritura árabe dexa que "Yá" alterie la so grafía nos entamos de pallabra, y "Yad al-Jauza" convertir en "Bedalgeuze".
Más tarde, mientres el Renacimientu, especular ente los eruditos occidentales que'l nome orixinal sería "Bait al-Jauza", que'l so significáu pretendíase que fuera "costazu de Jauza" n'árabe, lo que condució a la forma actual "Betelgeuse"; aun así, la forma correuta de "costazu" n'árabe sería ابط ("Ibţ").
Pronunciación del nome «Betelgeuse»
Anque ye l'usu'l que tien que definir la correición o non de la pronunciación d'un términu que ye una corrupción y un préstamu d'otros idiomes, daos los sos oríxenes, puede aducise que la pronunciación de «Betelgeuse» más fayadiza ta bien cercana a la que-y daría de forma intuitiva un hispanofalante: bet̪elxeuse o inclusive bet̪ɛlxeuse.
Otros cunten que tratándose d'un términu d'orixe inciertu nun hai nenguna razón pa nun pronunciala tal como se llee n'español.
Pronunciaciones como la popular inglesa homófona de Beetlejuice, o otres como Betelgeux o Betelgés, tán muncho menos xustificaes pola etimoloxía. Nel pasáu usó la forma acastellanada Betelgoso.
Carauterístiques principales
Betelgeuse foi la primer estrella que'l so diámetru pudo ser midíu con exactitú utilizando téuniques interferométricas bazcuyando ente unos 850 o 905 millones de quilómetros. Nel so tamañu máximu la estrella estiéndese hasta más allá de la órbita de Marte. La so masa ye 20 vegaes la masa del Sol y el so tamañu ye 600 vegaes mayor. Los astrofísicos predicen que Betelgeuse va esplotar como supernova de tipu II a la fin de la so vida. Dalgunos d'ellos afirmen, basándose na variabilidá amosada pola estrella, que tal esplosión podría producise nun plazu de tiempu bien cercanu (nos próximos miles d'años). Otros astrofísicos son más conservadores y piensen que podría siguir cola so actividá actual mientres un periodu enforma mayor.
Recién estudios amuesen que, mientres los últimos quince años, el diámetru de Betelgeuse encoyó un 15%, desconociéndose les razones d'esti fenómenu. Otros amuesen que tien una forma daqué ovalada.
El discu de Betelgeuse pudo ser resueltu per aciu l'usu del telescopiu VLT, amosando la meyor imaxe que se tien de la estrella hasta la fecha. A diferencia d'estrelles cómo'l nuesu Sol, na cual la superficie de la estrella ta cubierta por ensame de gránulos (célules convectivas), n'estrelles xigantes y superxigantes coloraes cómo Betelgeuse namái hai un pequeñu númberu d'ellos, siendo éstes estructures les responsables de les variaciones de rellumu que pueden reparase nésos tipos d'astros.
Betelgeuse ta arrodiada por una nebulosa d'aspeutu complexu formada por silicatos y polvu espulsaos pola estrella n'erupciones estelares y conveición na so atmósfera, y que s'estiende hasta a una distancia de 400 unidaes astronómiques.
Betelgeuse, finalmente, ye una estrella fuxitiva que foi espulsada de l'asociación estelar Orión OB1.
Futuru de Betelgeuse
Los astrónomos predicen que Betelgeuse va convertise, finalmente, nuna supernova de Tipu II, anque ye posible que la so masa seya lo suficientemente baxa pa dexar tres de sigo una rara nana blanca d'oxíxenu y neón, non una estrella de neutrones. Hai división d'opiniones sobre'l tiempu que va tardar n'asoceder esti eventu: anque Betelgeuse tien aproximao unos 10 millones d'años d'edá, pero que por cuenta de la so gran masa evolucionó rápido, dalgunos señalen que l'actual variabilidá de la estrella indicaría que ta na fase de quema de carbonu del so ciclu de vida y, poro, va esplotar en dalgún puntu de los próximos 1000 años. Los escépticos disienten d'esti cálculu y creen que la estrella podría sobrevivir muncho más, en redol a 10 000 años.
A la fecha de 2014, los estudios teóricos más recién suxuren que Betelgeuse empezó apocayá a fundir heliu nel so nucleu y que, en fundiendo nesti procesu carbonu, neón, oxíxenu y siliciu, va españar como supernova dientro de los próximos 100.000 años. La superxigante colorada, qu'inda se taría abrillantando y espandiendo mientres xube la caña de les xigantes coloraes, tendría una edá d'ente 8 y 8,5 millones d'años y una masa de 20 +5-3M☉. Dependiendo de la so velocidá de rotación al nacer, los modelos d'evolución estelar pa una estrella d'esi intervalu de mases suxuren que Betelgeuse podría o siguir siendo una superxigante colorada hasta'l momentu d'esplotar como supernova, o convertise enantes d'españar nuna variable azul lluminosa o un astru similar a una estrella hiperxigante mariella. El remanente estelar que dexaría sería una estrella de neutrones d'aproximao 1,5M ☉
Nesi momentu, Betelgeuse rellumaría siquier 10 000 vegaes más qu'una supernova ordinaria, cola lluminosidá de la Lluna en cuartu creciente. Delles fontes predicen una magnitú máxima aparente a la de la Lluna llena, durando dellos meses. Sería un puntu desaxeradamente brillosu nel cielu, pudiéndose reparar inclusive de día. Tres esti periodu, diría escastándose gradualmente hasta que, tres meses o seique años, fuera inapreciable a güeyu. El costazu derechu de Orión va sumir hasta que, tres unos pocos sieglos, va desenvolver nel llugar una arrogante nebulosa.
Notablemente, en 1980, un equipu d'arqueólogos afayaron unos informes chinos del sieglu I que se refieren a los color de Betelgeuse como blancu o mariellu. Sicasí, Ptolomeo, nun escritu del añu 150, catalogar como estrella colorada (anque tamién cataloga a Siriu como colorada, magar que ye blanca). Poro, Fang Lizhi, astrofísicu chinu, propón que Betelgeuse podría convertise nuna xigante colorada mientres esi periodu. Sábese que les estrelles camuden de color al espulsar una capa superficial de polvu y gas (capa que, inclusive agora, pue vese alloñar de Betelgeuse). Asina, si esta teoría ye cierta, ye improbable que Betelgeuse convertir en supernova en curtia, pos una estrella suel permanecer como xigante colorada mientres decenes de miles d'años.
BH Virginis
BH Virginis (BH Vir / HD 121909 / HIP 68258) ye un sistema estelar de magnitú aparente +9,68 asitiáu na constelación de Virgu. Alcuéntrase a 505 años lluz de distancia del Sistema Solar.
Carauterístiques del sistema
BH Virginis ye una binaria espectroscópica compuesta por dos nanes marielles. La componente principal tien tipu espectral F8V y la so lluminosidá ye casi'l doble de la lluminosidá solar. Tien una temperatura efectivo de 6100 K y la so masa ye un 17% mayor que la masa solar. El so radiu ye un 25% más grande que'l radiu solar y xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación de siquier 79,7 km/s.
La edá d'esti sistema envalórase en cuasi 8000 millones d'años.
Variabilidá
BH Virginis constitúi una binaria eclipsante que'l so periodu orbital ye de 0,8169 díes. Nel eclís principal el so rellumu mengua 0,96 magnitúes ente que nel secundariu'l descensu de rellumu ye de 0,64 magnitúes. El par ye amás una variable RS Canum Venaticorum.
Reparóse que'l periodu orbital sufre una variación cíclica que contién trés componentes con distintos periodos: unu de 9,2 años, otru de 11,8 años y un tercer periodu de 50,7 años. Esti tipu de variación foi tamién reparáu n'otres variables RS Canum Venaticorum como AR Lacertae, XY Ursae Majoris y RS Canum Venaticorum. Dichos cambeos nel periodu orbital tán aniciaos por dos mecanismos distintos. La variación al llargu plazu puede tar causada pola presencia d'un tercer cuerpu. Les otres dos variaciones de curtia duración paecen tener el so orixe na actividá magnética de los dos componentes; ello ye que dambes componentes amuesen actividá asemeyada a la solar, siendo ésta mayor nel casu de la estrella secundaria.
Dambes estrelles presenten manches na so superficie, que concéntrense siempre cerca del ecuador y en llatitúes entemedies; la superficie con manches puede llegar a algamar el 29% de la superficie total. Les diferencies de temperatura ente les manches estelares y la fotosfera inactiva ye de 2300 K. Coles mesmes, les manches estelares concéntrense en dos llonxitúes actives, dixebraes ente sigo aproximao pola metá del periodu orbital (0° y 184°); talos llargores activos permanecieron invariables mientres más de 40 años.
Stefan Persson
thumb|right|Stefan Persson Stefan Persson (1947-). Executivu empresarial y principal accionista del Grupu Hennes & Mauritz, según fíu del so fundador, Erling Persson. En munchos aspeutos, H&M ye una compañía ximielga d'IKEA. Crear nel mesmu añu, 1947, y, al igual qu'IKEA, espandióse internacionalmente por cuenta de les sos idees pocu convencionales sobre la producción, la distribución y el marketing, tou ello basáu nel conceutu de suministrar un diseñu modernu a baxos precios. Anguaño cunta con 18,400 millones de dólares na clasificación añal de les mayores fortunes personales según la revista Forbes.
Tien 65 años. Nació en Suecia en 1947. Anguaño gana 18.400 millones de dólares, y tien una empresa llamada Hennes & Mauritz. Dende entós la so acertada xestión llevó a la compañía al cume de la moda. Na actualidá, H&M viende ropa y cosmética en más de 2.297 tiendes partíes en 22 países; contrata a 50.000 emplegaos y cuenta con más de 100 diseñadores. Amás, viende la so propia marca de productos de cosmética. El lema comercial de la firma ye "Moda y calidá al meyor preciu". Una de les sos iniciatives de más ésitu foi'l llanzamientu de moda accesible diseñada por importantes diseñadores como Karl Lagerfeld, Stella McCartney, Viktor & Rolf, Madonna y Kylie Minogue.
Stefan Persson remanó por 26 años la empresa minorista Hennes & Mauritz en 1998, sustituyendo al so padre.
.lv
.lv ye'l dominiu de nivel superior xeográficu (ccTLD) pa Letonia.
La Vall del Tormo
Xeografía
Valdeltormo ta asitiáu na marxe esquierda del ríu Matarraña, pertenez a la contorna del baxu Aragón y a la Mancomunidá del Matarraña. Llenda al norte con Mazaleón, al este con Torre del Compte y Cretes, al sur con La Fresneda y al oeste con Valjunquera y la so aldega amestada del Mas de Llabrador.
Trátase d'un terrén llixeramente onduláu, formáu por pequeñu cuetos que devasen pocu más de los 600 metros d'altitú. Na partición con La Fresneda gradiar de manera decreciente hasta'l ríu, llegando nesti puntu a los 380 metros d'altitú.
Valdeltormo ocupa una superficie de 15,97 quilómetros cuadraos y atópase a una distancia de 185 quilómetros de la ciudá de Teruel, capital de la provincia. El cascu urbanu, a 436 metros d'altitú sobre'l nivel del mar, ta asitiáu a 23 quilómetros de Alcañiz pela carretera N-420.
Primeros pobladores
Los restos de los primeros pobladores nel términu municipal atopáronse nel Tossal de Santa Bárbara y, probablemente, pertenecen a un asentamientu ente'l Bronce final y la primer Edá del Fierro ente los sieglos IX y Llaín e.C. L'abondosa cerámica fecha a mano perteneciente a grandes recipientes y l'estructura del asentamientu nuna de los máximos altores del conceyu asina lu confirmen.
Más tarde la cultura ibérica tamién foi importante nos xacimientos de les Torrasses, el Cerrau, Los Trullets y la Torre Cremada. Nestos trés últimos xacimientos, escavaos apocayá al llau del ríu Matarraña, recoyéronse materiales arqueolóxicos de gran interés pa la so interpretación.
La defensiva Torre Cremada, talaya sobre'l ríu Matarraña, totalmente consolidada dempués de les escavaciones, yá se conocía a principios del sieglu XIX, gracies a los trabayos arqueolóxicos de Evaristo Cólera, tien una cronoloxía d'ocupación más amplia y atopamos restos hasta la dómina romano y medieval.
La torre de los Trullets nun tenía'l mesmu usu y paez que s'utilizaba como habitáculo, según puede deducise de les interpretaciones de los arqueólogos de la Universidá de Toulouse y del Taller d'Arqueoloxía de Alcañiz.
Edá Media
Na Edá Media'l rei Alfonsu II recuperó la villa definitivamente pa la Corona d'Aragón en 1168, como gran parte de les poblaciones del Matarraña.
Eclesiásticamente, naquella dómina, formaba parte de la parroquia de Valjunquera que yera más importante, hasta qu'en 1.407 el papa Benedicto XIII dixebrar de la villa vecina porque entendía que tenía abonda población -40 habitantes- y servicios relixosos -ilesia, bautisteriu y campusantu- pa formar una parroquia independiente
Al empecipiase la Edá Moderna, en 1495, tien 36 llares-36 cases- la población yera un barriu de Alcañiz y pertenecía a la Orde Militar de Calatrava.