cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Heimaey
Anguaño
Vestmannaeyjar ye la casa d'alredor de 4.500 persones, ocho millones de frairucos cada branu, y munchos millones d'otres aves. La islla ta conecuada col restu d'Islandia al traviés d'un ferry y l'aeropuertu d'Islles Vestman.
La mayor parte de los habitantes de la islla vive de la pesca. Cada añu hai un gran festival en Heimaey, y a la xente déxase-y prindar unos pocos frairucos ellos mesmos, pa compartir mientres la fiesta o pa comelos en casa.
Na cultura popular
miniaturadeimagen|Roca del elefante. miniaturadeimagen|L'Órganu, cantil de Heimaey.
Condáu de Limerick
Limerick ye un condáu de la provincia irlandesa de Munster.
Shigeru Ohmori
Shigeru Ohmori 大森茂 (Ōmori Shigeru), ye un diseñador de videoxuegos, conocíu principalmente pola so participación nel desenvolvimientu de dellos videoxuegos de la saga Pokémon, forma parte del equipu de veteranos de Game Freak. Foi l'encargáu de dirixir al equipu de diseñadores de Pokémon Diamante y Perlla, quién escurrió'l dispositivu Pokewalker para Pokémon HeartGold y Pokémon SoulSilver y el direutor de xuegos principales de la franquicia como Pokémon Rubí Omega y Pokémon Zafiro Alfa o Pokémon Sun and Moon.
Carrera
Empezó a dar pasos nel mundu de los videoxuegos participando na planificación d'un xuegu d'aición y puzzles para PlayStation, en 2001. El xuegu llamábase Yakiniku Bugyou. Poco dempués, Ohmori empezó a trabayar como novatu en Game Freak dende'l final del desenvolvimientu de Pokémon Oru y Plata, empezó a trabayar como diseñador de xuegu y mapa en Pokémon Ruby y Sapphire, en 2002. De magar, Ohmori empezó a ser un compañeru cercanu de Junichi Masuda y Satoshi Tajiri, creadores de la saga.
Siguió ameyorando y formándose na empresa, participando tamién en videoxuegos pa Game Cube de Pokémon. Siguió trabayando planiando, apurriendo idees y diseñando en Pokémon coloráu fueu y verde fueya. Participó en Pokémon Ranger, trabayando xunto a The Pokémon Company nel primer Pokémon de Nintendo DS pa conocer meyor la nueva consola de Nintendo. Foi xubiendo pasos na empresa, lo que fizo que-y dexaren participar na trama de Pokémon Diamond y Pokémon Pearl y a partir d'ende, empezó a trate muncho más envolubráu nos futuros xuegos. En Pokémon HeartGold y Pokémon SoulSilver Ohmori tuvó una idea qu'impresionó a los directivos de Game Freak, escurrió'l Pokéwalker, dispositivu axuntu al nuevu remake de la franquicia nel que podíes tresferir al to Pokémon del xuegu pa poder andar con él y llevate lo a cualesquier parte.
Empezó a ser líder del proyeutu en Pokémon ediciones negra y blanca, diseñando funciones especiales de los xuegos y mapeado. Cola llegada de Nintendo 3DS al mercáu, Game Freak empezó a buscar a daquién que pudiera apurrir ciertu frescor a la saga, pero qu'al empar la conociera perfectamente. Collaboró asina nel proyeutu Harmo Knight probando les capacidaes de la nueva consola de Nintendo y acabó participando en Pokémon X y Y dirixendo'l diseñu de nueves criatures. En 2014, Masuda escoyólu como direutor del so primer videoxuegu propiu, el remake de los primeros xuegos nos que trabayó, Pokémon Rubí Omega y Pokémon Zafiro Alfa, pa ponelo a prueba, saliendo esitosu del proyeutu y participando per primer vegada xunto a Masuda na promoción d'este, pa finalmente poder dirixir el so propiu entamu xeneracional, un xuegu dafechu nuevu de la franquicia, Pokémon Sun and Moon. A partir d'esti xuegu, Junichi Masuda pasó'l relevó a Ohmori p'ayudar a dirixir xuegos de la saga. Ohmori participó tamién na producción de Pokémon Ultrasol y Ultraluna.
Anguaño ye un amigu cercanu de Junichi Masuda, al que suel acompañar mientres la promoción de los nuevos xuegos de la saga, y tamién caltién una gran amistá con otros grandes nomes na saga como Ken Sugimori o Satoshi Tajiri.
NZ Pegasi
NZ Pegasi (NZ Peg / HD 206043 / HR 8276) ye una estrella na constelación de Pegasu que s'alcuentra 1º al norte de 5 Pegasi. De magnitú aparente +5,78, alcuéntrase a 127 años lluz de distancia del Sistema Solar.
NZ Pegasi ye una estrella de la secuencia principal de tipu F2V. Tien una temperatura efectivo de 7092 K y relluma con una lluminosidá 5,8 vegaes mayor que la lluminosidá solar. El so radiu ye un 60% más grande que'l radiu solar y xira sobre sigo mesma a gran velocidá, siendo la so velocidá de rotación proyeutada de 134,1 km/s.
NZ Pegasi ye una variable Gamma Doradus, clase de variables que'l so prototipu ye la estrella γ Doradus. Nestes estrelles les variaciones fotométriques y espectroscópicas provienen de pulsaciones non radiales. Nel diagrama de Hertzsprung-Russell asítiense sobre —o llixeramente percima— de la secuencia principal. Típicamente tienen periodu fotométricos múltiples ente 0,3 y 3 díes, y exhiben curva de lluz curvu de lluz sinusoidales con pequeñes amplitúes. El periodu principal de NZ Pegasi ye de 0,4113 díes, acompañáu por otros periodos de 0,4238 y 0,3961 díes. L'amplitú de dicha variación ye de 0,03 magnitúes.
Partíu Xuníu de la Revolución Socialista de Cuba
El Partíu Xuníu de la Revolución Socialista de Cuba (PURSC) foi'l partíu políticu únicu cubanu creáu'l 26 de marzu de 1962, anque los sos primeros nicios fueron apurríos por Fidel Castro por aciu un discursu televisáu'l 1 d'avientu de 1961. Naz como resultáu de la fusión del Movimientu 26 de Xunetu, el Partíu Socialista Popular (PSP), y el Directoriu Revolucionariu 13 de Marzu. Reemplazó a les Organizaciones Revolucionaries Integraes (ORI) como exa política de la revolución cubana.
El procesu d'incorporación de nuevos militantes al PURSC dexó de ser abiertu, a diferencia de la ORI. Teníen De ser primeramente escoyíos y ampliar la so incorporación a tolos cubanos y non yá a los militantes de les antigües organizaciones revolucionaries. Tamién s'efectuaron procesos de depuración de la so militancia. Tou esto col fin de crear un partíu revolucionariu únicu y correxir lo que se consideraron errores na creación de la ORI.
La so estructura nacional yera d'un Secretariáu de 6 persones integráu por Fidel Castro (1ᵉʳ Secretariu), Raúl Castro (2º Secretariu), Ernesto Che Guevara, Osvaldo Dorticós Torrado, Blas Roca y Emilio Aragonés. Amás taba'l Direutoriu Nacional qu'inclúi'l Secretariáu y 23 integrantes adicionales. La rellación de cupos con al respective de les antigües organizaciones yera 13 del Movimientu 26 de Xunetu, 10 del PSP y 2 del Direutoriu Revolucionariu.
El 3 d'ochobre de 1965 tresformar nel Partíu Comunista de Cuba, depués de conformase'l so primer Comité Central el 30 de setiembre y 1 d'ochobre d'esi mesmu añu.
Ríu Andalién
L'Andalién ye un ríu chilenu que discurre pela Provincia de Concepción y desemboca na Bahía de Concepción.
Masateru Akita
Masateru Akita (秋田 政輝; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Felipe de Bélxica
Felipe Leopoldu Luis María de Saxonia-Coburgu-Gotha (en francés: Philippe Léopold Louis Marie de Saxe-Cobourg et Gotha, en neerlandés: Filip Leopold Lodewijk Maria van Saksen-Coburg en Gotha) ye l'actual rei de los belgues dende'l 21 de xunetu de 2013, fecha de l'abdicación del so padre, el rei Alberto II.
Nacencia
Nació'l 15 d'abril de 1960 en Bruxeles, siendo'l primer fíu del aquel entós príncipe Alberto y la princesa Paola.
Dende'l primer momentu foi'l sobrín favoritu del so tíu, Balduino de Bélxica, y pollo quería que fora'l so socesor yá que él y la reina, Fabiola de Mora y Aragón, nun teníen descendencia. Sicasí, tres la muerte del so tíu foi'l so padre, Alberto II de Bélxica, quien asumió'l tronu, por cuenta de que yera Alberto l'herederu natural del so hermanu Balduino. Felipe foi nomáu duque de Brabante en 1993 al xubir el so padre, títulu que tienen los herederos al tronu belga.
Bautismu
Foi bautizáu na Catedral de San Miguel y Santa Gúdula de Bruxeles, siendo los sos padrinos el rei Leopoldu III de Bélxica (el so güelu paternu) y Luisa Gazelli, condesa di Rossana y di San Sebastiano (la so güela materna).
Estudios
Los sos primeros estudios, al igual que la so infancia, trescurrieron nel castiellu de Fenffe. La so educación secundaria desenvolvióse, tantu en francés, nel colexu Sant Michel de Bruxeles, como en neerlandés, nel colexu benedictín en Loppen.
Al igual que la mayoría d'herederos d'Europa, desenvolvió una carrera militar paralela a los sos estudios cimeros. En 1985 graduóse como Teniente na Real Escuela Militar de Bélxica. De siguío ingresó na Armada, onde pasu ente pasu foi xubiendo na xerarquía militar hasta llegar al grau de Xeneral Mayor de los Exércitos de Tierra y Aire nel añu 2001, según Almirante de División de la Marina; en 2010 convertir en Teniente Xeneral y Vicealmirante. En 2004 llogró la llicencia como pilotu priváu d'helicópteros.
La so formación completar nel Trinity College y na Universidá Stanford en California, onde llogró una maestría en Ciencies Polítiques en 1985. Nel añu 2002 foi nomáu Doctor honoris causa de la Universidá Católica de Leuven, en Bélxica. Amás de los sos estudios cimeros, Felipe, ye un fondu conocedor de la Historia de Bélxica, según del campu de les Rellaciones Internacionales y fala perfectamente los trés idiomes oficiales del so país, el francés, neerlandés y l'alemán, amás del inglés.
Matrimoniu y descendencia
Felipe casóse con Matilde d'Udekem. Frutu del matrimoniu nacieron:
Duque de Brabante
Los sos viaxes al esterior fueron siempres dirixíos sobremanera a ameyorar la imaxe del país nel estranxeru, onde cumplía siempres con una axenda oficial propia. Implicóse na llucha contra'l analfabetismu, la defensa de los Derechos de los Neños, el sofitu a los enfermos con VIH y SIDA, la promoción de los microcreitos y la llucha contra'l cáncer de mama.
La llucha contra'l desemplegu y la probeza fueron tamién puntos importantes na axenda del Príncipe. En mayu de 1997, el Príncipe convertir en Presidente d'Honor del Conseyu Federal de Desarrollu Sostenible, creáu tres la celebración de la Conferencia de Ríu. El Fondu Príncipe Felipe, instituyíu en 1998, tien como oxetivu aguiyar el diálogu interxeneracional. En 2004 convertir en Presidente d'Honor de la caña europea del Club de Roma y de la Fundación Internacional de los Polos.
Rei de los belgues
thumb|left|200px|Los reis Felipe y Matilde el día del so ascensu al tronu de los belgues. El 21 de xunetu de 2013, día de la fiesta nacional de Bélxica, por abdicación del so padre'l rei Alberto II, pasó a convertise nel xefe del Estáu.
Nos últimos meses de 2013, Felipe y Matilde de Bélxica tuvieron polos Países Baxos y Luxemburgu, y en 2014 en París, Berlín y Roma, nel marcu d'una serie de visites d'Estáu por ciudaes europees qu'empezó l'anterior 6 de febreru na capital francesa.
El soberanu concedió en 2013 un total de €129.000 a 650 ciudadanos belgues que-y escribieron una carta d'ayuda.
N'abril de 2014, nueve meses dempués de xubir al tronu, Felipe de Bélxica cesó a Vincent Pardoen, estrechu collaborador d'Alberto II de Bélxica y nomó nel so llugar a Peter Degraer como xefe de la Casa del Rei. N'agostu de 2014, foi anfitrión en delles de les conmemoraciones del centenariu de la Primer Guerra Mundial.
Ancestros
Ancestros de Felipe de Bélxica
Flora de Antioquia: Catálogu de les Plantes Vasculares
Flora d'Antioquia: Catálogu de les Plantes Vasculares, (embrivíu Fl. Antioquia: Cat.), ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu conxuntamente por Álvaro Idárraga-Piedrahita, Rosa del Carmen Ortiz, Ricardo Callejas Posada y Mary C. Merello. Espublizóse pola Universidá d'Antioquia en Medellín en dos volúmenes nel añu 2011.
La versión impresa del Catálogu foi publicada en setiembre del 2011 y reporta 8,302 especies de plantes, lo cual representa'l primer aproximamientu a la diversidá taxonómica de la flora vascular de la rexón.
Neuvy (Marne)
Neuvy ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Tour de Francia 1928
El 22ᵘ Tour de Francia apostar ente'l 17 de xunu y el 15 de xunetu de 1928 con un percorríu de 5375 km. estremáu en 22 etapes.
El vencedor cubrió la prueba a una velocidá media de 27,87 km/h.
Classificació final
thumb|right|L'italianu [[Giusto Cerutti con una rueda rota dempués d'una cayida. Según les normes del momentu, nun podía recibir ayuda.]] L'equipu Alcyon atropa los trés asities de podiu, una situación que nun se volvió a repitir.
Euphagus cyanocephalus
Euphagus cyanocephalus, tamién conocíu como tordu güeyu mariellu''', ye una especie d'ave paseriforme de la familia Icteridae. Ye nativu de Les Bahames, Canadá, Islles Turques y Caicos, Estaos Xuníos, Méxicu y Guatemala. El so hábitat natural compónse de praderíes y pacionales, mariña arenosa sableres, bancos de sable, poces intermareales.
Llingües de Bélxica
thumb|Dialeutos rexonales del Benelux. Los trés llingües más comunes en Bélxica son:
Calcúlase qu'un 65% de los belgues son dafechu billingües en neerlandés (que conoz el 20% de los valones) y francés (que conoz el 60% de los flamencos). Ente les minoríes d'inmigrantes más representaes atópense la italiana, la marroquina, la turca y l'española.
A lo llargo de los sieglos XIX y bona parte del sieglu XX los puestos alministrativos, profesionales y de direición recayeron casi por completu nel sector francófono de la población, inclusive en Flandes. Namái dempués de delles estrictes reformes, ente elles l'establecimientu d'una autonomía rexonal, los falantes de flamencu tuvieron accesu al poder económicu y políticu. Los enfrentamientos ente dambes comunidaes entá nun tán resueltos, nin curaes les diferencies; coles mesmes tampoco ta claro'l futuru desenvolvimientu de la convivencia de dambes llingües.
Nogent-l'Abbesse
Nogent-l'Abbesse ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Sarothrura boehmi
Sarothrura boehmi ye una especie d'ave gruiforme de la familia Rallidae que vive n'África.
Distribución
Alcuéntrase n'Angola, Burundi, Camerún, Gabón, Guinea Ecuatorial, Guinea, Kenia, Malaui, Malí, Nixeria, El Congu, República Democrática d'El Congu, Ruanda, Tanzania, Uganda, Zambia y Zimbabue.
Vitus Bering
Vitus Jonassen Bering (dacuando escritu Behring) foi un marín y esplorador danés al serviciu de la marina rusa, un capitán-komandor conocíu ente los marineros rusos col nome de Iván Ivanovich. Ye conocíu por haber empobináu dos importantes espediciones ruses a Kamchatka nes qu'esploró la mariña siberiana y llogró navegar per agües del estrechu de Bering y algamar la mariña occidental d'América del Norte.
Biografía
Vitus Bering nació en Horsens, Dinamarca, y tres un curtiu viaxe a les Indies, apuntar na Armada de Rusia en 1703, sirviendo na flota del mar Bálticu mientres la guerra del Norte. Ente 1710 y 1712 tuvo destináu na flota del mar d'Azov, en Taganrog, onde participó na guerra ruso-turca de 1710-13. Casóse con una rusa y namái tornó de volao al so país natal en 1715. Una serie d'esploración na mariña norte d'Asia llevó-y a'l so primer viaxe a la península de Kamchatka.
Primer espedición a Kamchatka
En 1725, so los auspicios del gobiernu rusu y Pedro'l Grande, viaxó per tierra hasta'l puertu d'Okhotsk, crució'l mar de Okhotsk y llegó a la península de Kamchatka. Ellí construyó'l barcu Sviatoi Gavriil (en rusu San Gabriel) y en 1728, a bordu d'él, entamó aldu norte. El día de San Llorienzu, el 10 d'agostu (estilu antiguu) de 1728, afayó la islla San Llorienzu. La islla foi'l primer llugar conocida n'Alaska que foi visitáu polos esploradores occidentales. El 16 d'agostu redescubrió les islles Diómedes, a la que bautizó por ser el día de San Diómedes según el calendariu ortodoxu rusu.
Siguió escontra'l norte hasta que yá nun columbró tierra nesa direición (esto ye, llograría pasar l'estrechu de Bering), demostrando asina que Rusia y América taben dixebraos por agua. Al so regresu Bering foi criticáu porque nun llograra columbrar el continente americanu, envolubráu na borrina.
Al añu siguiente empezó una busca escontra l'este p'atopar el continente americanu, pero nun lo llogró, anque redescubrió la islla de Ratmanov, la más occidental de les islles Diómedes, yá afayada por Semyon Dezhnev (c. 1605–73). Nel branu de 1730, Bering tornó a San Petersburgu. Mientres el llargu viaxe a Siberia, que-y supunxo cruciar tol continente asiáticu, Bering cayó gravemente enfermu y cinco de los sos fíos morrieron mientres la travesía.
Segunda espedición a Kamchatka (1733-43)
270px|thumb|right|Unu de los resultaos más importantes de la espedición foi la cartografía del estremu nordeste d'Asia. (Mapa publicáu en Londres en 1775). thumb|270px|widthpx| right| Descubrimientu de les islles del Comandante (sellu de correos de l'antigua URSS, 1966). Reproduzse la ruta de Bering na segunda espedición a Kamchatka y una recreación del so barcu, el Sviatoi Piotr
Bering volvió ser escoyíu pa liderar una segunda espedición a Kamchatka, esta vegada pola emperatriz Ana de Rusia (1693-1740), sobrina del zar Pedru, qu'aportara al tronu en 1730. Yera esta vegada una gran empresa que los sos oxetivos yeren esplorar una parte de Siberia, les mariñes ruses del norte y les rutes marítimes ente Okhotsk y América del Norte y Xapón. Bering volvió a la rexón de Kamchatka en 1735. Cola ayuda de los artesanu locales Makar Rogachev y Andrey Kozmin construyó dos navíos: el Sviatoi Piotr (San Pedru) y Sviatoi Pavel (San Pablu), colos que partió en 1740. Fundó Petropavlovsk en Kamchatka, y dende ende, lideró una espedición a Norteamérica en 1741. Una nube dixebró los dos barcos y Bering acabó na mariña sur d'Alaska, nel mar de Bering, desembarcando cerca de la islla Kayak. El segundu barcu, encabezáu por Alekséi Chírikov, desembarcó nel archipiélagu Alexander, na Alaska suroriental. Estos viaxes de Bering y Tchirikov ocuparon un llugar central nos esfuercios de Rusia por esplorar el Pacíficu norte y son anguaño conocíos como la «Gran Espedición del Nordeste».
Una nube causó'l naufraxu del Piotr Sviatoi, pero l'únicu carpinteru sobreviviente, S. Starodubstev, cola ayuda de la tripulación llogró construyir un pequeñu buque de lo que se fuera recuperáu nel momentu del fundimientu. El nuevu barcu tenía namái 12,2 metros y foi tamién llamáu Sviatoi Piotr. De los 77 homes del Sviatoi Piotr, namái 46 llograron sobrevivir a les dificultaes de la espedición. La última víctima finó'l día enantes de la llegada. El SviatoiPiotr continuu en serviciu mientres 12 años, saleando ente la península de Kamchatka y Okhotsk hasta 1755. El so fabricante, Starodubtsev, tornó'l so llar cubiertu d'honores y más tarde construyó otres embarcaciones.
Ente los resultaos tanxibles de la espedición, incluyíu'l descubrimientu d'Alaska, les islles Aleutianes, les islles del Comandante ya islla de Bering, destaquen la precisa cartografía de la mariña norte y nordeste de Rusia, la refutación de la lleenda sobre llexendarios habitantes del Pacíficu norte y la realización d'un estudiu etnográficu, históricu y biolóxicu de Siberia y Kamchatka. La espedición tamién punxo fin al suañu de la esistencia d'un pasu del Nordeste buscáu dende principios de sieglu XVI- que pudiera comunicar Asia y América.
La segunda espedición de Kamchatka colos sos 3 000 participantes, direutos ya indireutos, foi una de les mayores espediciones de la historia. El costu total de la empresa, financiada pol Estáu rusu, tuvo un costu de la increíble suma pal periodu de 1,5 millones de rublos, más o menos una sesta parte de los ingresos de Rusia en 1724.
Reconocencia de les sos espediciones
La importancia del trabayu de Bering nun foi reconocida mientres enforma tiempu, hasta que'l navegante inglés James Cook probó nel so tercer viaxe pola rexón (1776–79) la exactitú de les sos observaciones. Munchos accidentes xeográficos de la zona por él esplorada lleven agora'l so nome, como'l estrechu de Bering, la islla de Bering o'l mar de Bering. Amás, la rexón asiático-americana integrada por Alaska, l'estremu este de Siberia, l'estrechu de Bering y los mares de Bering y Chukchi lleva'l so nome, Beringia, según la ponte de xelu que d'antiguo comunicaría dambos continentes, la ponte de Beringia.
N'agostu de 1991, los restos de Bering y cinco de los sos tripulantes fueron afayaos por un tresporte marítimu ruso-danés. Los cuerpos fueron tresportaos a Moscú, onde los médicos llograron establecer la so apariencia. Los sos dientes nun teníen signos evidentes de escorbutu, lo que conduz a la conclusión de que morrió d'otra enfermedá. En 1992, los cuerpos de Bering y los otros marineros fueron reenterraos de nuevu na islla de Bering.
Saint-Gervais-d'Auvergne
Saint-Gervais-d'Auvergne ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Manabu Watanabe
Manabu Watanabe (渡部 学, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Noirlieu
Noirlieu ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tipperary del Norte
Tipperary del Norte ye la división alministrativa del norte del condáu de Tipperary na provincia irlandesa de Munster.
Ocupación xaponesa de Corea
La ocupación xaponesa de Corea entiende parte de la espansión del Imperiu de Xapón na que Corea atopar sol dominiu xaponés mientres casi trenta y cinco años (del 22 d'agostu de 1910 al 15 d'agostu de 1945), mientres casi tola primer metá del sieglu XX hasta la rindición xaponesa na Segunda Guerra Mundial, unos años antes de la Guerra de Corea.
La intrusión de Xapón nos asuntos internos de Corea empezó col Tratáu de Kanghwa de 1876 robláu cola dinastía Joseon de Corea, los fechos agravar tres l'asesinatu en 1895 de la reina Myeongseong, conocida como «Reina Min» y col Tratáu de Portsmouth de 1905 que punxo fin a la guerra ruso-xaponesa. La península foi ocupada y declarada protectoráu xaponés por aciu el Tratáu de Eulsa de 1905, y depués foi amestada por aciu el Tratáu d'Anexón de Xapón y Corea en 1910. Los trataos de 1905 y 1910 fueron declaraos ensin validez, per Corea del Sur y per Xapón en 1965.
Entamos
Ente les últimes décades del sieglu XIX y principios del sieglu XX, dellos países occidentales pertenecíen por influencia, comerciu, bienes y territorios nel Este Asiáticu. De la mesma manera, l'Imperiu del Xapón buscaba integrase rápido a les naciones industrializaes y convertise nun poder colonial. El gobiernu Meiji, en sentando les bases que daríen entamu al procesu de modernización de Xapón, dio en espandir rápido la so influencia político y económico na rexón, siendo la península coreana unu de los sos primeros oxetivos, que daquella taba na esfera d'influencia de la dinastía Qing de China. Primeramente buscóse convertila nun país satélite pa protexer los intereses nacionales. En xineru de 1876, siguiendo a la Restauración Meiji, Xapón prime al entós independiente Reinu de Corea a roblar el Tratáu de Kanghwa, pol cual concedióse-y al Imperiu Xaponés derechos estraterritoriales y l'usu de tres puertos coreanos pal comerciu ente dambes naciones.
Esplotación económica
Mientres l'últimu periodu de la dinastía Joseon, Corea yera una sociedá preindustrial aislacionista, onde taba prohibíu'l comerciu esterior. Los intentos de modernización económica fueron encaloraos por una corte desaxeradamente conservadora y l'aristocracia terrateniente, quien siguíen de forma ríxida la filosofía del confucionismo como política nacional.
Xapón reorganizó'l territoriu coreanu quedando sol control d'una capitanía xeneral, con sede en Seúl (Keijo).
Con esta infraestructura de tresporte pretendióse, non solo facilitar un sistema mercantilista, sinón tamién una economía de tipu colonial pa la estraición de materies primes (madera), alimentos (principalmente arroz y pexe) y los recursos minerales (carbón y mineral de fierro), pero tamién yera considerada como una necesidá estratéxica pal exércitu xaponés pa tomar el control de Corea y pa mover grandes cantidaes de tropes y materiales a la frontera con China nun plazu curtiu de tiempu.
Migración xaponesa y confiscación de tierres
Munchos colonos xaponeses taben interesaos na adquisición de tierres agrícoles en Corea, inclusive primero que'l gobiernu xaponés fuera oficial en 1906. Esto foi facilitáu por una reforma agraria presentáu pol Gobernador Xeneral xaponés Terauchi Masatake que darréu resultó bien impopular en grandes segmentos de la población coreana. El sistema de la propiedá de la tierra coreanu yera un complexu sistema estremáu ente los terratenientes, los parciales propietarios-inquilinos, y los cultivadores tradicionales pero ensin necesidá de tener una prueba xurídica de la propiedá. La nueva Oficina de Topografía de Terauchi realizó estudios catastrales que restablecieron la propiedá con base na prueba escrita (aiciones, títulos y documentos similares). La propiedá fóise-y refugada a los que nun podíen apurrir esa documentación escrita (na so mayoría la clase inferior y los propietarios parciales, que solo teníen alcuerdos verbales llamaos "derechos de cultivador").
Anque'l plan acabó con ésitu na reforma de la propiedá de la tierra y les estructures de los impuestos, añedió descomanadamente un amargosu y contrariu ambiente na dómina, dexando qu'una gran cantidá de tierres coreanes fueren aprovechaes pol gobiernu y dio tierres subvencionaes a los agricultor y pescadores xaponeses dispuestos a establecese en Corea como parte d'un esfuerciu mientres la colonización. En 1910 el númberu de xaponeses yera de 170 000 lo que se convirtió na mayor comunidá xaponesa fuera de les ciudaes.
Grandes cantidaes d'arroz fueron unviaes a Xapón, ente que los coreanos sufrieron una seria escasez de comida. L'estándar de vida del pueblu coreanu deterioróse drásticamente; miles de llabradores coreanos viéronse obligaos a treslladase a la provincia de Manchuria en China (la cual nesa dómina taba tamién so ocupación xaponesa) o al propiu Xapón en busca de meyores condiciones de vida. Sicasí, ellí la vida tampoco yera fácil.
Revueltes populares
Les lleis coloniales xaponeses aguiyaron l'aumentu del sentimientu nacionalista de los coreanos. El 1 de marzu de 1919, trenta y tres patriotes coreanos axuntar nel Parque Pagoda de Seúl pa proclamar la Declaración d'Independencia. Esto alicó'l movimientu por tol país pidiendo'l fin del colonialismu xaponés, pero esti movimientu foi reprimíu brutalmente poles fuercies xaponeses cola muerte de 7000 persones mientres los 12 meses de manifestaciones.
Dempués de la represión, dellos aspeutos más cuestionables del gobiernu xaponés fueron quitaos. La policía militar foi reemplazada por una fuercia civil y foi dexada una llibertá de prensa parcial. Dos de los trés grandes periódicos na actualidá, Dong-a Ilbo y el Chosun Ilbo, fueron fundaos en 1920, en plena ocupación.
Esti eventu, más tarde conocíu como'l Movimientu d'Independencia de Samil (primero de marzu), foi un finxu na llucha coreana pola llibertá. Anque nun pudo ganar al Xapón; el movimientu políticu fortaleció'l sentimientu d'identidá nacional y patriotismu del pueblu coreanu, llevando al establecimientu d'un Gobiernu Provisional dende Shanghai (China), y a la organización de la llucha armada en Manchuria contra los ocupantes xaponeses.
Abusos xaponeses
Mientres la ocupación xaponesa de Corea, munchos coreanos fueron víctimes de diversos crímenes de guerra. Los llabradores coreanos qu'escondieren o apurrieren abellugu a la resistencia yeren cruelmente castigaos, de cutiu cola execución inmediata, violaciones, trabayos forzaos, al saquéu, o a morrer de fame.
Xapón esperimentó les primeres armes biolóxiques, n'otros pueblos asiáticos, y colos coreanos nel Escuadrón 731, una instalación secreta d'esperimentación médica con seres humanos vivos. La cuota de trabayadores forzaos de Corea traducir en 450 000 en propiedá del Xapón.
Mientres la Segunda Guerra Mundial, a les muyeres de los chamizos militares xaponeses denominar «muyeres de consuelu». Los historiadores envaloren que'l númberu de muyeres de consuelu bazcuyaba ente 10 000 y 200 000, ya incluyía hasta muyeres xaponeses. Según los testimonios de les víctimes, figuren casos qu'inclúin a oficiales xaponeses y collaboracionistes locales raptando o reclutando muyeres probes del ámbitu rural de Corea y otres naciones pa destinales a la esclavitú sexual so la promesa d'ufierta-yos trabayu nes fábriques. Esisten evidencies de que'l gobiernu xaponés destruyó intencionalmente informes oficiales sobre les muyeres de consuelu». Les fueyes d'emplegaos y rexistros d'inventariu xaponeses del campu de batalla amuesen documentación sobre esclavitú sexual patrocinada pol gobiernu. Por poner un exemplu, nomes de muyeres de consuelu identificaes figuren en fiches d'empléu xaponeses. Una d'elles foi falsamente clasificada como enfermera xunto con a lo menos una docena d'otres muyeres de consuelu que finalmente resultaron nun ser nin enfermeres nin secretaries. Na actualidá, el gobiernu surcoreanu sigui investigando cientos de casos d'eses llistes.
La Corea Colonial tuvo suxeta a les mesmes Lleis de Prevención de la Llepra de 1907 y 1931 que les islles Xaponeses. Estes lleis direuta ya indireutamente dexaben la segregación de pacientes en sanatorios, onde'l albuertu forzáu y la esterilización yeren práutiques comunes. Les lleis autorizaben el castigu de pacientes que «alteriaren la paz», una y bones munchos leprologistas xaponeses creíen que la vulnerabilidá a la enfermedá yera hereditaria. En Corea, munchos de los pacientes tamién fueron obligaos a trabayos forzosos.
Víctimes de les bombes atómiques
Munchos coreanos fueron conscritos pa trabayar nes fábriques industriales militares de Hiroshima y Nagasaki. En concordanza col secretariu xeneral d'un grupu llamáu 'Peace Project Network', «hubo un total de 70 000 víctimes coreanes en dambes ciudaes». Xapón pagó a Corea del Sur 4000 millones de yenes y construyó un centru d'asistencia social nel nome d'asistencia sanitaria, como compensación a les víctimes.
Represión cultural
Xapón impunxo una política d'asimilación de los coreanos de la cultura xaponesa nes escueles coreanes, y a encomalo fíxo-yos adoptar nomes al estilu xaponés, Sōshi-kaimei, les vistimientes y el idioma xaponés. Sicasí, los coreanos llograron caltener el so identidá cultural. Mientres esti periodu, munches ayalgues nacional y pervalible pieces arqueolóxiques fueron llevaes a Xapón, ensin ser oxetu de devolución hasta la fecha.
Socialismu
El socialismu ye una ideoloxía política basada nel entamu d'una sociedá qu'ha esistir de tal manera que'l coleutivu popular tenga'l control del poder políticu, y poro, de los medios de producción. D'otra miente, na práutica'l significáu de facto del socialismu foi camudando col trescursu'l tiempu. La Bandera Collorada ye ún de los sos símbolos.
Anque ye un términu políticu cargáu abondo, permanez fuertemente venceyáu al afitamientu d'una clas trabayadora organizada, creada pente medíes d'una revolución o evolución social, col envís de construyir una sociedá ensin clases, razón pola qu'anguaño la mayoría del socialismu identifíse colos postulaos marxistes ya comunistes.
Historia
L'estudiu del socialismu propiamente dicho suel aniciase de magar la Revolución Francesa en 1789, que supunxo'l derrocamientu de la clas feudal francesa y l'ascensión al poder de la burguesía, y el periodu premarxista na historia del socialismu, correspuende a los cien años aproximadamente (de metá del sieglu XVIII a metanes del sieglu XIX) nos que los cimeros países d'Europa desendolquen el procesu de sustitución del feudalismu pol capitalismu como sistema económicu, y nel que los estaos feudales s'axunten pa formar les modernes Naciones-Estáu.
A raíz de la Revolución Francesa, apaez François Babeuf, el primer pensador socialista (anque na so dómina esta pallabra entá nun s'utilizaba) que se pon cabezaleru d'un movimientu nomáu la Conspiración de los Iguales.
Pola so parte Inglaterra foi'l bierzu del socialismu utópicu y reformador na primer metá del sieglu XIX. Esisten dos causes importantes que dan al socialismu utópicu inglés el so calter peculiar: la revolución industrial col so cortexu de miseries pal naciente Proletariáu y el desendolque d'una nueva rama de la ciencia : la economía política.
Remémbrense ente los socialistes utópicos a Robert Owen (1771-1858), que foi'l primeru en considerar al proletariáu como clas dixebrada con esmolecimientos comunes.
Otru utopista francés foi Étienne Cabet (1778-1856), que demientres el so esterramientu n'Inglaterra, nel añu 1842, escribió Viaxe a Icaria. Darréu apaez la teoría marxista que se refier a la sociedá qu'ha sustituyir al capitalismu, y en dellos casos desendólcase en comunismu. El marxismu y el comunismu son dos rames perespecífiques del socialismu. Les dos nun representen al socialismu como un tou.
Ente los marxistes hebo una dixebra ente los socialistes democráticos y los revolucionarios. Na teoría moderna del socialismu democráticu, aspírase a llegar a una sociedá democrática que seya l'espinazu d'un Estáu de bienestar.
Una ideoloxía, un grupu d'ideoloxíes
thumb|left|Friedrich Engels, filósofu socialista alemán
Esisten delles grandes diferencies ente los grupos socialistes, anque cuasi toos tán d'alcuerdu de que tán xuníos per una historia en comuña que tien los sos raigaños nel sieglu XIX y el sieglu XX, ente les lluches de los trabayadores industriales y agricultores, operando acordies colos entamos de solidaridá y enfotu a una sociedá igualitaria, con una economía que puea, dende los sos puntos de vista, sirvir a l'amplia población en vez d'a unos cuantos.
D'alcuerdu colos autores marxistes (más notablemente Friedrich Engels), los modelos y les idees socialistes seríen rastrexables los entamos de la historia social humana, siendo una carauterística de la natura humana y los modelos sociales humanos.
Nel marxismu-leninismu'l socialismu ye consideráu como la fas previa al comunismu, poro los procesos revolucionarios vivíos pola XRSS, Cuba y China rellaciónense con esta doctrina, yá que, nel casu de la XRSS enxamás nun se llogró algamar el comunismu, y nel casu de Cuba entá se llucha p'algamar dafechu esi oxetivu.
Área metropolitana de Portland
L'Área Metropolitana de Portland o Gran Portland (n'inglés Greater Portland), definida oficialmente como Área Estadística Metropolitana de Portland-Vancouver-Hillsboro, OR-WA pola Oficina del Censu de los Estaos Xuníos; ye un Área Estadística Metropolitana (MSA) centrada na ciudá Portland, toma parte de los estaos d'Oregón y Washington, Estaos Xuníos. La so población según el censu de 2010 ye de 2.226.009 d'habitantes.
Composición
thumb|Un mapa de los condaos d'Estaos Xuníos cola área metropolitana de Portland resaltada en colloráu. L'área metropolitana ta compuesta por cinco condaos del estáu d'Oregón: y por dos condaos del estáu de Washington:
Ciudaes y comunidaes del área metropolitana
Les principales ciudaes del área metropolitana son Portland, Beaverton, Gresham, Hillsboro en Oregón, y Vancouver en Washington. Otres ciudaes y pueblos que lu integren son Damascus, Fairview, Forest Grove, Gladstone, King City, Lake Oswego, Milwaukie, Oregon City, Sherwood, Tigard, Troutdale, Tualatin, West Linn, Wilsonville y Wood Village Oregón, y Battle Ground, Cames, y Washougal en Washington.
Flora de Chile (revista)
Flora de Chile, (embrivíu Fl. Chile (Reiche)), ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu y profesor alemán Karl Friedrich Reiche y espublizáu en cinco volúmenes y parte del sestu nos años 1896-1911, col nome de Estudios críticos de la Flora de Chile, obra que quedó incompleta. Anque formalmente reconózse-y como únicu autor d'esta obra, probablemente tamién collaboraron Federico Philippi y F. Johow.
Área metropolitana de Portland
Ciudaes y comunidaes del área metropolitana
Otres comunidaes ensin incorporar d'Oregón son parte del área: Aloha, Beavercreek, Cedar Mill, Clackamas, Garden Home, Raleigh Hills y West Slope.
Comité Popular Provisional pa Corea del Norte
El Comité Popular Provisional pa Corea del Norte foi'l gobiernu provisional qu'alministró partir norte de la Península de Corea siguiendo a la división de la mesma, fecha por Estaos Xuníos y la Xunión Soviética dempués de la rindición del Imperiu de Xapón en 1945, tres la Segunda Guerra Mundial. El gobiernu taba llargamente diseñáu a partir de los ideales comunistes.
Establecimientu
El gobiernu provisional foi formáu en febreru de 1946 sol mandu de Kim Il-sung, quien pasara los últimos años de la guerra entrenando col Exércitu Coloráu en Manchuria, al norte de China. Conflictos y engarradielles pol poder alzar a los sos niveles más altos en Pyong Yang por cuenta de diversos aspirantes que buscaben ganar puestos de poder nel nuevu gobiernu. De forma llocal, los comités populares atacaron abiertamente a collaboradores de la oposición y a los terratenientes, confiscando munches de les sos tierres y posesiones. De resultes, munchos d'esti collaboradores sumieron o fueron asesinaos. Foi nes provincies y trabayando con estos mesmos comités populares, que l'eventual líder de Corea del Norte, Kim Il-sung, foi capaz d'axuntar a munchos simpatizantes que lu llevaríen al poder, superando a los sos rivales políticos que permanecieron en Pyong Yang. Al traviés de los Coreanos d'Agostu entamó dientro de los comités populares al traviés de tol país el "Comité pa la Preparación de la Independencia Coreana". El Exércitu Coloráu dexó qu'estos comités siguieren funcionando por cuenta de que simpatizaban cola Xunión Soviética, pero aun así estableció una Autoridá Civil Soviética pa empezar a centralizar los comités independientes. Posteriores comités provisionales fueron establecíos al traviés del país, poniendo a los comunistes en puestos clave.
Reformes
En marzu de 1946 Kim Il-sung empecipió un programa de reforma agraria radical, que dexó la repartición de tierres de los xaponeses y los sos collaboradores a manes de granxeros probes, entamándolos so los comités populares. A los terratenientes tába-yos dexáu caltener solamente la mesma cantidá de tierra que los llabradores probes, quien una vegada rentaron les sos tierres, faciendo asina, una distribución más equitativa de la tierra. La reforma agraria de Corea del Norte algamar d'una forma menos violenta que les reformes de la República Popular China o de Vietnam. Fontes oficiales estauxunidenses declararon que "los anteriores líderes de los pueblos fueron esaniciaos como fuercia político ensin recurrir al derramamiento de sangre, pero tomóse estremu cuidu pa evitar que los mesmos volvieren al poder". Esto foi bien beneficiosu pa los granxeros, pero causó que munchu collaboradores de los xaponeses y anteriores terratenientes fuxeren a Corea del Sur, onde munchos d'ellos llograron puestos nel nuevu Gobiernu surcoreanu. Acordies con el Gobierno militar estauxunidense, 400.000 norcoreanos fuxeron al sur como abellugaos.
Les industries más importantes fueron nacionalizaes. La situación económica taba cuasi igual de difícil que nel sur, por cuenta de que los xaponeses concentraron l'agricultura nel sur y la industria pesao nel norte.
Disolución
La República Popular Democrática de Corea (actual Corea del Norte) foi proclamada'l 9 de setiembre de 1948, desintegrando el gobiernu provisional.
Les fuercies soviétiques del Exércitu Coloráu salieron de territoriu coreanu esi mesmu añu.
Política d'España
España ye una monarquía parllamentaria dende la so Constitución de 1978, que punxo fin a la dictadura de Francisco Franco. Como se reconoz nesta constitución España ye un estáu plurinacional. Organízase en 17 Comunidaes Autónomes y dos ciudaes autónomes con dixebraos graos d'autogobiernu. Los estatutos d'autonomía son los que regulen esi autogobiernu.
Según la constitución el Reinu d'España tien un sistema bicameral nel que la llexislación principal faese nel Congresu de los diputaos y onde'l senáu ye la cámara de representación territorial.
Elíxense un total de 350 diputaos pal congresu y 259 senadores.
Saint-Gervais-sous-Meymont
Saint-Gervais-sous-Meymont ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tipperary del Sur
Tipperary del Sur ye la división alministrativa del sur del condáu de Tipperary na provincia irlandesa de Munster.
Yoshinobu Harada
Yoshinobu Harada (原田 欽庸, ), ye un futbolista xaponés.
Norrois (Marne)
Tien una población de y una superficie de  km².
O Velorum
O Velorum (O Vel / HD 85561) ye una estrella na constelación de Vela, una de les partes na que foi estremada la constelación d'Argo Navis. Tien magnitú aparente +5,55 y la «O» alude a la so denominación de Bayer. Alcuéntrase a 343 años lluz del Sistema Solar, siendo'l error na midida del 2,3%.
O Velorum nun tien de ser confundida con ο Velorum (HD 74195), dacuando conocida como Xestus.
Carauterístiques
O Velorum ta clasificada como una subxigante blanca de tipu espectral A0IV, anque un estudiu recién señala qu'inda nun abandonó la secuencia principal y qu'entá lu resta por percorrer un 31% de dicha etapa. Atendiendo a la so clasificación como subxigante, sería una estrella asemeyada a Alhena (γ Geminorum), pero'l so lluminosidá —77 vegaes superior a la del Sol— oldéase más a la d'una estrella A0 de la secuencia principal como Phecda (γ Ursae Majoris), Sadachbia (γ Aquarii) o ε Herculis.
O Velorum tien una temperatura efectivo de 10.023 K —10.350 según otra fonte— y una masa de 2,70 ± 0,03 mases solares. Envalórase que'l so radiu ye 2,7 vegaes más grande que'l radiu solar y xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación de siquier 40 km/s.
Gran Cleveland
Composición
Los 5 condaos del estáu d'Ohio que componen l'área metropolitana, xunto cola so población según les resultaos del censu 2010:
Área Estadística Metropolitana Combinada
L'área metropolitana de Cleveland ye parte del Área Estadística Metropolitana Combinada de Cleveland-Akron-Elyria, OH CSA xunto con: totalizando 2.881.937 habitantes nun área de 16.250 km².
Principales comunidaes del área metropolitana
Ciudaes principales o nucleu
Marlborough House
Marlborough House ye una casona de Westminster, en Londres (Reinu Xuníu). Foi construyida para Sarah Churchill, duquesa de Marlborough, una amiga íntima de la reina Ana d'Inglaterra. Foi diseñada por Christopher Wren y el so fíu, y l'obra remató en 1711.
Condáu de Waterford
Waterford ye un condáu de la provincia irlandesa de Munster.
Referencies
== Enllaces ester
Flora de Colombia (Cortés)
Flora de Colombia (Cortés), (embrivíu Fl. Colombia (Cortes)), ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu colombianu; Santiago Cortés y espublizáu nel añu 1897 col títulu de Flora de Colombia : entiende la xeografía botanica de Colombia, les lleguminoses, la flora terapeutica, ..
Bellis annua
La margarita o bellorita añal (Bellis annua) ye una planta yerbácea nativa del sur d'Europa.
Descripción
Ye una yerba de pequeñu altor; tien un rizoma rastreru, una roseta de fueyes basales y fueyes dentaes y espatuladas de 2 a 5 cm de llargu. Ye un terófito de ciclu añal. Produz dellos tarmos dotaos de fueyes espatulaes col marxe dentáu, lo que la diferencia de Bellis perennis, que nun tien fueyes sobre'l tarmu y que les sos flores son claramente más grandes, amás de ser perenne. Floria en primavera.
Hábitat
Habita nel cantu de carreteres y caminos y en praos terofíticos.
Taxonomía
Bellis annua describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 2: 887. 1753
Saint-Gervazy
Saint-Gervazy ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
La Noue
La Noue ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Partíos políticos n'España
Llista de partíos políticos n'España:
Palaciu de la Revolución
El Palaciu de la Revolución ye'l principal edificiu dientro del Complexu Plaza de la Revolución, allugáu na capital cubana. Nél atopen les sedes del Consejo d'Estáu, del Conseyu de Ministros y del Comité Central del PCC.
Antecedentes
La orde pa ser construyíu foi dada mientres la etapa republicana, pol entós presidente Carlos Prío pa ser la sede del Tribunal Supremu y de la Fiscalía Xeneral. Foi proyeutáu pol arquiteutu Pérez Benoita en 1943 y la so construcción empezó una década dempués sol mandu de Max Borges, rematando en 1957. Depués, tres el mandatu de Fulgencio Batista amestóse-y al edificiu'l proyeutu de la plaza cívica, güei Plaza de la Revolución José Martí.
Ente 1964 y 1965 l'arquiteutu Antonio Quintana Simonetti realizó tresformamientos nel edificiu p'afaelo al actual Palaciu de la Revolución.
Sede del poder en Cuba
300px|thumb|Semeya del recibimientu del presidente [[Raúl Castro al ex-presidente brasilanu Lula da Silva nel Salón de los Felechos, allugáu nel Palaciu de la Revolución.]] En 1965 el gobiernu revolucionariu lideráu por Fidel Castro y Osvaldo Dorticós Torrado ordenó treslladar la sede del gobiernu y del estáu qu'enantes aniciaba nel Palaciu Presidencial (actual Muséu de la Revolución). L'edificiu ta estremáu en trés partes, na primera anicien les oficines del Conseyu de Ministros, na segunda la sede del Consejo d'Estáu y de les oficines del Presidente y del Primer Vicepresidente del Estáu cubanu y nel terceru del Comité Central del PCC.
Dos de los llugares más reconocíos del palaciu a nivel mundial son el Salón de los Felechos, llamáu asina pola gran cantidá de plantes de felechos que lo acondicionen y dende onde'l presidente de Cuba recibe a los mandatarios internacionales que visiten la nación. El segundu llugar ye'l Despachu presidencial, mientres munchos años foi'l llugar de trabayu de Fidel Castro y qu'anguaño se desconoz si'l so hermanu Raúl Castro utilizar.
El palaciu tamién cunta amás de les sos oficines, con un teatru nel cual realícense, un minicine y un hospital. Ye un bien poco la información sobre'l llugar, yá que ye bien escasu la información que se sopelexar a nivel nacional sobre la estructura del mesmu.
Condáu de Fine Gall
Fine Gall ye una división alministrativa de la provincia irlandesa de Leinster.
Tien una superficie de km² y una población de.
Kazuma Kita
Kazuma Kita (北 一真, ) ye un ex-futbolista xaponés.