cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Neutrón
Fuera del nucleu, los neutrones son inestables, y tienen una vida media d'aproximadamente quince minutos (τn = 886,7±1,9 s), emitiendo un electrón y un antineutrinu pa convertise nun protón.
Los neutrones tán sometíos a les fuercies feble, fuerte y gravitatoria. La fuercia electromagnética unifícase parcialmente cola débil a altes enerxíes; o dicho d'otra manera, a distancies menores que'l diámetru d'un protón, les dos fuercies son namái dos aspeutos d'una fuercia, la fuercia electrodébil. D'esta manera'l neutrón, magar que la suma de les cargues llétriques de los sos componentes (los quarks) ye nula, ta tamién sometíu a la interacción electromagnética.
John Kufuor
Entamos na polícia
Tres el golpe d'estáu que punxo fin al gobiernu democráticu de Limann ya instauró el réxime militar de Jerry Rawlings, en xineru de 1982 el lideralgu del Partíu Popular (APP), que yera una alianza de tolos partíos de la oposición, aconseyó a dellos miembros destacaos, ente ellos el Vicepresidente de l'Alianza, Alhaji Iddrisu Mahama, el Secretariu Xeneral Obed Asamoah, y Kufuor, aceptar una invitación del Conseyu Provisional de Defensa Nacional (PNDC) pa sirvir no que pretendía sese un Gobiernu Nacional. Kufuor foi nomáu Secretariu de Gobiernu Llocal nesti nuevu gobiernu.
Como Secretariu de Gobiernu Llocal, escribió les Guíes de Polítiques del Gobiernu Llocal que teníen de ser la base de les actuales Asamblees de Distritu descentralizaes.
Primer candidatura presidencial
Tres la restauración de la democracia, en 1992, Kufuor pasó a formar parte del Nuevu Partíu Patrióticu (NPP), que se declaraba socesor del Partíu del Progresu, y que boicotió les eleiciones llexislatives depués de que'l so candidatu presidencial, Albert Adu Boahen, denunciara fraude eleutoral nes presidenciales, nes que foi ganáu por Rawlings. En 1996, Kufuor foi nomáu candidatu presidencial del NPP, depués de que 1034 de 2000 delegaos votaren por él na convención del partíu, ganando a Boahen. A diferencia de les anteriores eleiciones, onde'l NPP enfrentóse solo a la "Alianza Progresista" de Rawlings, Kufuor cuntaba tamién col sofitu del Partíu de la Convención Nacional, qu'abandonara al oficialismo, formándose la Gran Alianza.
Mientres la so campaña, que duró pocu menos de nueve meses, Kufuor criticó la política esterior del gobiernu, afirmando qu'esta "paecía impuesta dende fuera", especialmente por instituciones financieres internacionales como'l Bancu Mundial y el Fondu Monetariu Internacional, según la introducción d'un impuestu al valor agregáu (IVA) sobre bienes y servicios.
Les eleiciones presidenciales realizáronse'l 7 d'avientu, coles mesmes que les llexislatives, con cuenta d'evitar un nuevu boicó opositor. Kufuor llogró'l 39.67% de los votos contra un 57.40% de Rawlings, qu'aportó al so segundu mandatu constitucional. Sicasí, Kufuor llograra un porcentaxe significativamente meyor que'l de Boahen en 1992 (un 30%), y el NPP llograra cerca de 61 escaños parllamentarios. La eleición foi reconocida como llibre y xusta polos observadores, y dende esi añu, Freedom House volvió considerar a Ghana una "democracia eleutoral".
Segunda candidatura presidencial
Kufuor foi nuevamente escoyíu candidatu presidencial del so partíu pa les eleiciones de 2000. Rawlings yá nun podía presentase a un tercer mandatu debíu al Llende de mandatos llende constitucional, y el so partíu, el Congresu Nacional Democráticu, presentó a John Evans Atta Mills como candidatu. La campaña viose avafada por dellos biltos de violencia esporádicos en Accra, lo que llevó a que tanto Kufuor como los demás candidatos roblaren la "Declaración de Osu", comprometiéndose a afalar a los sos partidarios a portase pacíficamente mientres el procesu eleutoral. Kufuor afirmó que, si yera escoyíu Presidente, centrar en desaniciar la crisis económica empecipiada mientres el gobiernu de Rawlings, y n'amontar el respetu a los derechos humanos.
Finalmente, les eleición realizaron el 7 d'avientu. Kufuor llogró mayoría simple col 48.17% de los votos, a 1.83 puntos porcentuales d'evitar una segunda vuelta. En segundu llugar quedu Atta Mills con un 44.54%, teniendo de programase una segunda vuelta ente dambos pal 28 d'avientu. Con respectu al llexislativu, el NPP llogró mayoría absoluta depués de realizase una eleición parcial, que lo dexó con 100 de 200 escaños nel Parllamentu.
Na segunda vuelta, la participación escayó llevemente y Kufuor llogró una amplia victoria, col 56.90% de los votos. El oficialismo reconoció la derrota, y Kufuor foi juramentado Presidente de la República de Ghana el 7 de xineru de 2001, siendo'l primer trespasu de poder ente dos presidentes de distintos partíos políticos na historia de Ghana.
Política interior
La política interna de la so alministración nel primer periodu tuvo marcada pola rixidez fiscal y monetaria nel frente económicu, coles mires d'estabilizar una economía nacional que s'enllancara y taba en cayente. La so visión social centrar en lliberar el potencial entamador, creativu ya innovador de los ghanianos como un mediu de crear riqueza y polo tanto trepar colos desafíos sociales que se-yos enfrenten. Esta visión socioeconómica foi encapsulada nel Programa de los Cinco Árees Prioritaries, esto ye, la busca d'una bona gobernanza, la modernización de l'agricultura pal desenvolvimientu rural, la participación del sector priváu, la meyora de los servicios sociales y el brengosu desenvolvimientu de la infraestructura. La so alministración recibió la mayor asistencia financiera de la hestoria de Ghana, debíu fundamentalmente a la rocea de los donantes ante los gobiernos militares anteriores, según a aquellos con delles conexones militares, como los dos mandatos constitucionales de Rawlings.
Nel campu de la salú, el so gobiernu empecipió'l Plan Nacional de Seguru de Salú pa reemplazar el sistema esistente d'efectivu y tresporte; 11 millones de ghanianos rexistrar so esti esquema. Creó'l Serviciu Nacional d'Ambulancies y construyó más de 205 hospitales y clíniques. Tamién construyó un centru d'emerxencia d'última xeneración nel Hospital d'Enseñanza Komfo Anokye. El gobiernu de Kufuor introdució tamién l'atención materna gratuita nos hospitales públicos pa toles muyeres embarazaes.
Presentar a la reelección nes eleiciones xenerales de 2004, onde la so lema de campaña foi "So far, so good" (Hasta agora, tou va bien), basándose na estabilidá económica llograda sol so mandatu, con una tasa de crecedera cimera al 5 per cientu. El so principal oponente yera nuevamente Atta Mills, quien aprofió que, a pesar de la bonanza económica, inda'l 44% de la población vivía sol estragal de la probeza. Kufuor foi reelixíu col 52% de los votos, evitando asina una segunda vuelta. Foi juramentado el 7 de xineru de 2005 pal so segundu mandatu.
Política esterior
La política esterior de Kufuor taba sofitada polo qu'él llamó "diplomacia económica". Nesti contestu, n'África polo xeneral y n'África Occidental en particular, buscó una política de bona vecindá, que se vio reflexada nun aumentu de rellaciones ente Ghana y Liberia, Sierra Lleona, Costa de Marfil y Guinea-Bisáu, ente otros estaos africanos. Nel escenariu mundial, Kufuor buscó viviegamente l'establecimientu d'un orde social y económicu internacional xustu y equitativo, de la que promovió y salvaguardó los intereses de Ghana por aciu alcuerdos billaterales y multillaterales. La so posición internacional, siendo vistu como un estadista, demócrata y voceru creíble d'África espresar na so invitación a les principales xuntes y conferencies internacionales, incluyida'l cume de la Unión Africana, los Cumes del G8 en Sea Island, Xeorxa; y Glenneagles, Escocia, y el Foru Económicu Mundial. Foi Presidente del grupu rexonal de la CEDEAO por dos periodos consecutivos, 2003 y 2004.
Post-Presidencia
En xunetu de 2009, meses dempués d'abandonar la presidencia, Kufuor convertir en miembru de la Xunta Asesora Internacional de la Organización de Desenvolvimientu de los Países Baxos (SNV) pa contribuyir cola so esperiencia al trabayu d'amenorgamientu de la probeza de la organización. En setiembre, Kufuor faló nos Países Baxos nun eventu del gobiernu neerlandés pa marcar "60 años d'asistencia al desenvolvimientu" por invitación del ministru d'asuntos esteriores Bert Koenders, al qu'asistieron casi 2.000 persones. Mientres la so visita a los Países Baxos, foi entrevistáu pol periódicu NRC Handelsblad y la revista Internationale Samenwerking. Abogó pola importancia d'una asistencia pal desenvolvimientu eficaz, señalando qu'esto ayudó a Ghana a ingresar al mercáu internacional de capitales.
Kufuor foi escoyíu xunto con Luiz Inácio Lula da Silva pa recibir conxuntamente el Premiu Mundial d'Alimentación 2011 pol so compromisu personal y lideralgu visionariu mientres se desempeñaben como presidentes de Ghana y de Brasil, respeutivamente, na creación y aplicación de polítiques gubernamentales pa solliviar la fame y la probeza nos sos países. La fundación declaró que "los llogros significativos d'estos dos gallardoniaos ilustren que'l lideralgu transformacional realmente puede llograr un cambéu positivu y ameyorar en gran midida la vida de les persones".
El 7 de xineru de 2013, mientres se preparar p'asistir a la ceremonia de juramentación de John Dramani Mahama, socesor del fináu Atta Mills, depués del so estrecha y cuestionada victoria eleutoral, manifestantes del NPP abarganaron la casa de Kufuor pa torgar allegar, sol argumentu de que'l partíu decidiera boicotiar la juramentación mientres los resultaos tuvieren siendo apelaos ante la Corte. Kufuor retrucó que fuera convidáu en calidá de ex-presidente, non de miembru del NPP, y que de toes formes diría a la ceremonia. El Serviciu Policial de Ghana tuvo d'eslleir la manifestación pa dexa-y a Kufuor asistir al eventu.
Oncoba spinosa
Oncoba spinosa ye una especiede la familia de les salicacees. thumb|Detalle de la flor
Descripción
Esta especie del sureste africanu da grandes y fragantes flores blanques asemeyaes a les camelies, con vistosos estames mariellos y brillosos fueyes serruchaes que, xunto colos raigaños del árbol, usar n'África con fines melecinales. Los sos frutos, mariellu dorao y de 6 cm de diámetru, contienen una magaya comestible anque nada sabrosa. Los duros pulgos duren indefinidamente y úsense pa faer sonajeros y caxines de tosquilé. El tueru y les cañes tán armaos con escayos de 5 cm de llargu.
Taxonomía
Oncoba spinosa describióse por Forssk. y espublizóse en Flora Aegyptiaco-Arabica 1: cxiii, 103–104. 1775.
Eulagius chinensis
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Sichuan (China).
Salives
Salives ye una comuña francesa del departamentu de Côte-d'Or, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Lloyd Hamilton
Lloyd Hamilton foi un actor risible cinematográficu d'Estaos Xuníos, activu na dómina del cine mudu.
Biografía
Hamilton yera bien bebedor, anque nun hai constancia de que tuviera problemes llegales por ello. Sicasí, a finales de los años 1920 atopar nuna tabierna cuando foi asesináu un boxeador (Hamilton nun yera sospechosu), y pola mor del incidente la industria cinematográfico prohibió-y actuar. En 1929 volvió a la pantalla en películes sonores (la so voz agudo y nasal complementar col so melindrosu personaxe) pero'l so alcoholismu afectó al so salú y a la so vida familiar. Tuvo casáu dos vegaes, la primera cola actriz Ethel Lloyd, y la segunda con otra intérprete, Irene Dalton. Cada unu de los sos matrimonios duró poco tiempu.
La última serie de comedies protagonizaes por Hamilton fueron unos curtios producíos por Mack Sennett. Él siguía interpretando a la infeliz víctima de les circunstancies, como asocedió en Too Many Highballs. Cuando remató la serie de Sennett, Hamilton intentó formar parte del estudiu de Hal Roach, pero Roach conocía l'alcoholismu del actor y nun lu contrató. Por causa del so alcoholismu, les traces faciales de Hamilton camudaren y endureciérense, polo que nes sos últimes producciones yá nun tenía'l so conocíu aspeutu de neñu grande.
Lloyd Hamilton finó en 1935 en Hollywood, California, mientres una operación pa tratar una dolencia estomacal. Foi soterráu nel Campusantu Vandalia, en Porterville (California).
Pola so trayeutoria cinematográfica, a Hamilton concedióse-y una estrella nel Paséu de la Fama de Hollywood, nel 6141 de Hollywood Boulevard.
Radiu covalente
El radiu covalente correspuéndese cola metá de la distancia ente dos átomos iguales que formen un enllaz covalente. La unidá de midida suel ser el picómetru (pm) o l'Ángstrom (Å).
Mólniya 8K78
El cohete Mólniya 8K78 («Rescamplu 8K78») de cuatro etapes ye un cambéu del cohete R-7 Semyorka.
Esti deriváu del orixinal de tres etapes usáu nel programa Vostok. Diseñáu pol OKB-1 en 1959-1960. Fabricáu por: HNP RCC "TsSKB-Progress". El diseñu y el motor de la tercer etapa (bloque "I") basar nel diseñu y el motor de la segunda etapa del misil militar R-9A (8K75). La construcción de la cuarta etapa Block "L" na construcción de bloque "Y" misil 8K72, pero'l motor utilizáu foi modificáu, de ciclu zarráu y cola capacidá de funcionar en gravedad cero.
El primer llanzamientu d'un cohete Molniya tuvo llugar el 10 d'ochobre de 1960 dende'l cosmodromo de Baikonur. Y dende el cosmódromo de Plesetsk, el 19 de febreru de 1970. En total realizáronse 229 llanzamientos.
Boise (Idaho)
La ciudá, nomada tamién Boise City, ye tamién el principal centru urbanu del área metropolitana homónima, que comprende cinco condaos de la fastera suroccidental d'Idaho (Ada, Boise, Cayon, Gem y Owyhee) y ye, colos sos 676.909 habitantes (U.S. Census Bureau, 2015), la más grande del estáu.
Enllaces esternos
Páxina web oficial de la ciudá
Lynn Hamilton
Lynn Hamilton ye una actriz d'Estaos Xuníos, que fixo'l so debú na película Shadows, de John Cassavetes, llanzada'l 11 de Payares de 1959. Ye la hermana menor de la destacada LaWanda Page.
Carrera
Foi meyor conocida pol so papel recurrente de Donna Harris na serie Sanford and Son, de 1972, como la prometida de Fred Sanford. El so personaxe, Donna yera una enfermera y n'ocasiones encargar de Fred.
Hamilton, amás de Sanford and Son, interpreta a Verdie Grant Foster, papel recurrente, na serie The Waltons, actuando al llau de Richard Thomas, Ralph Waite y Michael Learned. vióse-y nes series 227, Dangerous Women, Generations, Port Charles, The Golden Girls y Roots: The Next Generation. Tamién fixo un papel recurrente na serie The Practice, onde interpretó a la Xueza Fulton.
Clenardu
Nicolaes Cleynaerts, llatinizáu Clenardus, d'ehí Clenardu y francesáu Clenard, foi un gramáticu y viaxeru flamencu. De formación llatinista, helenista y hebraísta, convertir en arabista de forma cuasi autodidacta, impulsáu por una visión universalista de los ideales del humanismu renacentista que lu llevaron a intentar la conversión pacífica de los musulmanes por aciu el diálogu cola so cultura.
Enseñaba por aciu el métodu de conversación, y caltuvo un principiu propiu de la pedagoxía moderna: que l'estudiante nun tien de complicar se con regles trabayoses hasta que llograra una abonda competencia d'usu de la llingua que desea aprender. Redactó manuales de gramática griega y hebrea pa simplificar les dificultaes del aprendizaxe d'eses llingües. Publicó delles obres en Lovaina: Tabulae in grammaticen hebraeam (1529), Institutiones in linguam graecam (1530), y Meditationes graecanicae (1531). Les Institutiones y les Meditationes fueron reeditaes delles vegaes (conxuntamente como Institutiones ac meditationes in graecam linguam) y amenaron munchos comentarios; según la so correspondencia, editada póstumamente nun Epistolarum, na que narra les sos esperiencies en Francia, España, Portugal y Marruecos.
Lovaina y París
Educáu na Universidá de Lovaina, en que'l so Paedagogium Porci matriculóse'l 31 d'agostu de 1512, foi alumnu de Jacobus Latomus (teoloxía), d'Adrianus Barlandus y de Rutgerus Rescius (griegu), del Colexu de Busleiden o Collegium Trilingue, fundáu so los ideales humanísticos d'Erasmu. Mientres diez años foi presidente del Colexu de Houterlé, y enseñó llatín, griegu y hebréu. En 1527 graduóse en teoloxía y ordenóse sacerdote.
Salamanca
De vuelta en Lovaina, l'humanista portugués André de Resende apurrió-y la posibilidá d'acompañar a Fernando Colón (fíu del descubridor, que la so selecta comitiva d'humanistes flamencos y franceses foi encargada d'axuntar una peramplia biblioteca), con quien entamó en 1532 un viaxe a España (que'l so rei yera'l tamién flamencu Carlos de Gante -Carlos I d'España y emperador Carlos V-).
Llegáu a Salamanca, Clenardus enseñó de volao llatín y griegu en la so universidá. La fecha de la so toma de posesión ye'l 5 de payares de 1533. Antes d'exercer como profesor universitariu, tuviera un tiempu como preceptor de Luis de Toledo, fíu del virréi de Nápoles Pedro de Toledo, de la Casa d'Alba, puestu al que-y encamentó Juan Álvarez y Alva de Toledo (de la mesma casa nobiliaria, y profesor de filosofía y teoloxía en Salamanca, cargu al que sumaba'l d'obispu de Córdoba).
Clenardus integrar nel círculu de Francisco de Vitoria, xunto con Martín de Azpilicueta, Andrés de Vega, Francisco del Castillo, Hernán Núñez de Guzmán y Juan Martínez Xilizu; a quien darréu encamentó al tamién flamencu Juan Vaseo (Johannes Vassaeus o Jean Vasée, con quien compartiera'l viaxe de Lovaina a Salamanca, pero que siguiera al serviciu de Fernando Colón como bibliotecariu en Sevilla). Francisco Javier Lorenzo Pinar, Tolerancia y fundamentalismos na hestoria, Universidá de Salamanca, 2007, ISBN 8478003584, pg. 101 (da 1531 como fecha de llegada de Clenardus a Salamanca). Pa Juan Vaseo, autor d'unes Chronici rerum memorabilium Hispaniae (1552), vease A. Huarte Echenique, Apuntes pa la biografía del maestru Juan Vaseo en Revista d'Archivos, Biblioteques y Museos nos. 10, 11 y 12, Madrid, 1919., páxs. 519-535. Gregorio Mayans (Carta a Francisco Lasso de la Vega sobre'l parentescu de san Leandro con Recaredo, 14 de febreru de 1750) diz d'esti autor:
Jean Vasée / Vasaeus (c. 1510-1561) est plus jeune que Resende ; il suit Clénard en Espagne, travaille près de F. Colomb, à Séville, vient à Évora faire visite à Clénard, passe à Salamanque où il enseigne le grec, Le latin et la rhétorique, mais se laisse convaincre par Clénard de venir au Portugal : le Cardinal-Infant Henri lui confie des responsabilités d'enseignement (1538-1550) à Braga et à Évora. (Andreas de Resende, un exemple portugais en europahumanistica.org). Tamién hubo un profesor de medicina de Salamanca con esi nome, pero que consta como francés (Jean Vasseau, Vassès o Vassé, Meaux 1486 - 1550, decanu en París ente 1532 y 1534 -CERL Thesaurus-). Ente los estudiantes que pudieron asistir a les sos clases tuvo Diego de Covarrubias.
Nicolas Fatio de Duillier
Mocedá
En 1682 cuando Fatio tenía 18 años, viaxó a París pa siguir estudios d'astronomía so la direición de Giovanni Cassini nel Observatoriu de París. El so mayor ésitu consistió na esplicación de la naturaleza de la lluz zodiacal, nel añu 1684, fenómenu qu'atribuyó a partícules que reflexen la lluz solar.
Clenardu
Lisboa, Braga y Évora
Al poco tiempu (quiciabes namái exerció doce díes) foi llamáu a la corte del reinu de Portugal, onde pasó cinco años como tutor de Dom Henrique (hermanu de Xuan III de Portugal y darréu rei él mesmu), al que preparó pa ocupar el so cargu como obispu de Braga. N'esa ciudá Clenardus fundó una escuela humanística. Tamién enseñó en Évora, onde darréu (1559) fundós'una universidá xesuítica. La so influencia nel mundu intelectual portugués foi duradera: en 1547 fundar en Universidá de Coimbra un Colexu d'Artes siguiendo'l modelu lovaniense del Trilingue qu'él había prestigiado. La so rellación colos humanistes portugueses empecipiárase yá en Lovaina, onde conoció a André de Resende, que foi quien lu convidó a treslladase a Lisboa en 1534.
El nuevu rector de la Universidá de Salamanca, Leopoldo d'Austria, tíu de Carlos V, intentó recuperar a Clenardu pa una cátedra trillingüe, qu'incluyera l'árabe, un yá que s'atopaba vacante dende tiempu inmemorial por falta de persona capacitada pa ello. A pesar de lo curioso de la ufierta, Clenardu nun aceptó. Sacante pola presencia en Salamanca d'un bon númberu d'amigos (ente ellos el so compatriota Vaseo, al que terminó llamando a Portugal), la vida universitaria salmantina nun lu traía bonos alcordances, ente ellos el costume de tar al poste dempués de terminar la lleición p'aguantar les impertinentes entrugues de los discípulos.
Nicolas Fatio de Duillier
Mocedá
En 1686 Fatio foi por casualidá testigu d'una combalechadura escontra Guillermo d'Orange, que contribuyó a evitar. Esi mesmu añu conoció a Jakob Bernoulli y a Christiaan Huygens, colos qu'estableció una particular cooperación, principalmente nel terrén del analís matemáticu.
Clenardu
Granada y Fez
De vuelta a la Corona de Castiella, treslladóse a Granada. Tuvo ocasión de visitar la biblioteca que formara Fernando Colón nel so palaciu de Sevilla.
Foi patrocináu por Luis Hurtado de Mendoza, marqués de Mondéjar, gobernador xeneral del reinu de Granada. Ellí, con ayuda d'un "esclavu moru", llogró un primer aproximamientu a la rellación que deseyaba cola llingua árabe falada. Nun paez que fuera unu de los moriscos locales, sinón un esclavu mercáu n'Almería, que fuera alfaquí.
Nicolas Fatio de Duillier
Mocedá
En 1687 viaxó a Londres, onde conoció a John Wallis y a Edward Bernard (1638-1697) col que trabayó p'atopar una solución al problema de la tanxente inversa. Tamién trabó amistá con Gilbert Burnet, John Locke, Richard Hampden y el so fíu John Hampden. Gracies a l'encamientu de John Hoskyns foi almitíu en 1688 como miembru de la Royal Society de Londres.
Clenardu
Granada y Fez
En devanéu trató de llograr accesu a los manuscritos árabes en poder de la Inquisición española, y finalmente, en 1540, decidió viaxar al norte d'África. Dende Xibraltar pasó a Ceuta, y dellí a Fez, daquella un centru intelectual árabe de prestíu. Ellí pasó quince meses de privación y sufrimientu, tres los que volvió a Granada, onde morrió na seronda de 1542. Soterróse-y na Alhambra.
Nicolas Fatio de Duillier
Mocedá
En 1688 fizo una esplicación alrodiu de la teoría mecánica de la gravitación de Huygens na Royal Society, na que trató de xunificar la teoría d'aquel cola de Newton. En 1690 escribió una correspondencia a Huygens, na qu'esquematizaba la so propia teoría gravitacional, que aportó a conocida ulteriormente como la teoría de la gravitación de Le Sage. Nesta teoría, sobre la que trabayó hasta'l fin de los sos díes, esplica la gravitación como l'efectu de partícules diminutes qu'impulsen mases de mayor magnitú unes en direición de les otres.
Andria
Andria ye una ciudá y comuña na provincia de Barletta-Andria-Trani, Puglia (nel sur d'Italia). Ye un centru agrícola y de servicios, especializáu nel comerciu del vinu, aceitunes y almendres. Pol so tamañu ye la cuarta comuña de la rexón de Apulia (precedida por Bari, Taranto, y Foggia), y yera la segunda más grande de la Provincia de Bari hasta l'añu 2009. Anguaño ye la mayor comunidá na nueva Provincia de Barletta-Andria-Trani.
Nicolas Fatio de Duillier
Mocedá
Escontra 1700, xuntamente con Pierre de Baufre investigaron l'usu de piedres precioses en relós mecánicos. En 1705 dambos llograron una patente industrial por estos mecanismos qu'aínda s'usen anguaño.
Clenardu
Repercusión
Caltuvo correspondencia en llatín colos sos amigos flamencos: Nicolai Clenardi, Peregrinationum ac de rebus machometicis epistolae elegantissimae (Lovaina, 1550), editáu de forma más completa como ''Nic. Clenardi Epistolarum libri duo (Amberes, 1566), de la casa de Plantin; tamién Victor Chauvin y Alphonse Roersch, "Etude sur la vie et les travaux de Nicolas Clenard" en Mémoires couronnes (vol. lx., 1900–1901) de la Académie royale des sciences, des lettres et des beaux-arts de Belgique'', contién gran cantidá d'información sobre Cleynaerts y una estensa bibliografía de la so obra, con noticia de les sos primeros comentaristes.
La so peripecia vital foi comparada a la de Raimundo Lulio. El lema llatín que lu celebra nuna estatua de la so ciudá natal diz: Verbu non gladio xentes Llabrabes convertere ad Christianam fidem nisus est ("Cola pallabra, non cola espada, esforciar por convertir a les xentes árabes a la cristiana fe"). Tamién en Diest, esiste una seición de la Universidá de Lovaina (Katholieke Hogeschool Leuven) que lleva'l nome de Campus Clenardus. Una de les asociaciones d'estudiantes de dicha universidá lleva tamién el nome Clenardus, y utiliza la figura de la so semeya como símbolu.
Nicolas Fatio de Duillier
Papel na disputa ente Newton y Leibniz
Ye conocida la disputa ente Newton y Leibniz alrodiu de quién d'ente ellos afayaría primero'l analís matemáticu y sostiénse que Fatio sería l'aniciador de la mesma. N'efeutu, nel añu 1699 escribió una carta a Leibniz reprochándo-y l'habese apropiáu de propiedá intelectual que nun-y pertenecía, lo que taría nel orixe de la disputa.
Andria
Historia
Esisten delles teoríes sobre los oríxenes d'Andria. En 915 ye mentada como un caserío dependiente de Trani; en 1046 otorgar el status de ciudá, cuando'l conde normandu Peter engranda y fortifica los asentamientos na zona (qu'inclúi tamién a Barletta, Corato y Bisceglie).
Clenardu
Repercusión
Paulus Colomesius (Paul Colomiès, llibreru hugonote -1638–1692-, autor de Gallia Orientalis, un diccionariu biográficu d'hebraístes cristianos franceses, citáu por Gregorio Mayans nos sos comentarios a les obres completes de Juan Luis Vives) describe l'aveséu ánimu d'un fragmentu de la carta del 4 d'avientu de 1540 que Clenardus escribe dende Fez (in urbe Fessa, in cujus gymnasio linguae Arabicae operam dabat) al obispu Joanni Petito (Juan Parvo): el so mentor infórmalu de que los Coloquios d'Erasmu tán siendo quemaos y de que Luis Vives morrió; poca esperanza quéda-y de que'l so proyeutu col Corán tenga bona acoyida:
Isaac Bullart dedíca-y una amplia y emponderadora biografía, qu'inclúi un grabáu cola so efixe, en Académie des sciences et des arts contenant les vies et les éloges historiques des hommes illustres qui ont excéllé dans ces professions depuis environ quatre siècles (1682), destacando'l so arrenunciu a una vida acomodada pa satisfaer la so molición intelectual y espiritual:
Mammuthus
thumb|right|200px|Representación d'un mamú. El Mammuthus, n'asturianu mamú, ye un xéneru estinguíu de mamíferos proboscídeos elefántidos qu'esistieron nel periodu Neoxenu, dende va 4,8 millones d'años hasta 3.700 años atrás, nes dómines del Pliocenu, Pleistocenu y Holocenu. Numberoses especies fueron descrites, ainda que'l mamú llanudu (Mammuthus primigenius) ye la más conocida de toes. Atopáronse fósiles de mamú n'América del Norte, Eurasia y África.
Eumorphus assamensis
Eumorphus assamensis ye una especie de coleópteru de la familia Endomychidae.
Mammuthus
Nome
El nome rusu del mamú, del que remanez el so nome n'otres llingües, ye мамонт ("mamont"). мамонт deriva del antiguu rusu маммот ("mammot") y esti a la so vez ye probable que tenga'l so orixe na llingua mansi. Los mansis referíense a los mamús como "topos de tierra" o "escavadores", yá que pensaben que yeren criatures vivientes que vivíen en túneles baxo tierra y que morríen si-yos tocaba la lluz del Sol. Según los mansis, esti yera'l motivu pol que nunca s'atopaben mamús vivos.
Andria
Historia
Nel sieglu XIV, so la Casa d'Anjou, Andria convertir nel asientu d'un ducáu. En 1350 ye asediada por mercenarios alemanes y lombardos del exércitu húngaru, y en 1370 poles tropes de la reina Juana I de Nápoles. En 1431 Francisco II del Balzo, atopa'l cuerpu de San Ricardo, l'actual santu patrón, y instituyó la Feria de Andria (23-30 d'abril). En 1487 la ciudá foi mercada polos aragoneses, el ducáu foi tresferíu al futuru rei Federico IV de Nápoles. Darréu en 1552, foi vendida polos españoles a Fabrizio Carafa, na suma de 100.000 ducaos.
Mammuthus
Descripción
Como nos elefantes de güei, la trompa de los mamús yera móvil y prensil y taba mui bien adautada pa facer movimientos precisos como arrincar plantes del suelu y dirixiles a la boca. Tamién les utilizaben pa moyase con agua, pa bañase o con llamuerga pa protexese de los inseutos.
Radiu atómicu
El radiu atómicu ye la distancia ente'l nucleu del átomu y l'electrón estable más alloñáu del mesmu. Suel midise en picómetros (1 pm=10-12 m) o Ángstrom (1 Å=10-10 m).
Mammuthus
Descripción
Cola so trompa, los mamús adultos inxeríen unos 180 kilos d'alimentos tolos díes. Inxeríen cuasi cualquier tipu de vexetal, anque'l so alimentu más prestosu yera la yerba.
Russula albonigra
Russula albonigra, ye una especie de fungu basidiomiseto, perteneciente a la familia Russulaceae.
Eumorphus assamensis
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Yunnan (China), Assam (India) y Singapur.
Mammuthus
Descripción
Colos estudios fechos nos sos parientes próximos, les elefantes de güei, los mamús teníen un periodu de xestación de 22 meses y daben a lluz a una sola cría en cada enxitu.
Nicolas Fatio de Duillier
Fatio y los Camisards
En 1707 Fatio cayó so la influencia de la secta de los Camisards, lo qu'arruinó la so reputación nos medios científicos. Arriendes d'ello, abandonó Inglaterra y tomó parte en pelegrinaxes en toa Europa. Depués del so regresu, bien pocos de los sos documentos forn espublizaos.
Russula albonigra
Taxonomía
Foi descrita per primer vegada pol micólogu Julius Vincenz von Krombholz nel añu 1838.
Andria
Historia
Los Carafa gobernaron la ciudá hasta 1799, cuando les tropes franceses mientres les guerres napoleóniques prindar depués d'un llargu asedío. Depués de la restauración de los Borbones, Andria foi protagonista del Risorgimento y, depués de la unificación d'Italia, de la era brigandage.
Nicolas Fatio de Duillier
Legáu
Fatio morrió en 1753 nes cercaníes de Worcester, n'Inglaterra. Depués de la so muerte, el so compatriota Georges-Louis Le Sage intentó mercar la documentación científica dexada por Fatio. Estos documentos, asina como los ellaboraos ulteriormente por Le Sage atópense anguaño na biblioteca de la Universidá de Xinebra.
Russula albonigra
Carauterístiques
La forma del sombreru (Píleo) ye convexu a planu y fundíu nel centru, ablancazáu y pegañosu, puede midir hasta 15 cm de diámetru, el so color ye ablancazáu con llurdios de color negru, l'estipe ye cilíndricu y robezu, de color ablancazáu con llurdios negros.
Crez nos meses de seronda debaxo de les castañales (Castanea sativa), de les sufrera (Quercus suber) y de los carbayos melojo (Quercus pyrenaica).
Comestibilidad
Mediocre, ensin valor.
Clenardu
Repercusión
Nicolás Antonio acutó-y una entrada ente los escritores españoles nel so Bibliotheca Hispana nova (1696):
Radiu atómicu
Al ser los nucleos y los electrones partícules cuántiques, sometíes al principiu d'indeterminación de Heisenberg, les midíes direutes de distancies nun puen tener más qu'un significáu estadísticu. Convencionalmente defínese como la metá de la distancia ente los centros de dos átomos enllaciaos, y dependiendo d'esi enllaz podemos falar de radios atómicos, iónicos, metálicos o de van der Waals.
Clenardu
Repercusión
Feijoo, nel so Teatru Críticu Universal (1726), recueye una curtia referencia a esti autor, basada na comparanza de diverses fontes:
Radiu atómicu
Acordies col tipu d'enllaz químicu defínense tamién otros radios como'l covalente (xeneralmente pa elementos non metálicos) y l'iónicu (pa elementos metálicos). Allugaos agora na tabla periódica, una cenciella regla nemotécnica pa recordar el mou nel qu'aumenta'l radiu atómicu ye la siguiente:
Clenardu
Estudios sobre Clenardus
Vease'l testu orixinal llatín de dalgún d'estos testos: ''-Lege. -Non possum. -Lege, inquam... (63 Aux chrétiens 1540-1541, en Correspondance de Nicolas Clenard'', Librairie Droz, ISBN 2600045872, pg. 209 y ss). ...docebit eum Vasseus velut alterum Diogenem cava manu bibere (pg. 219). ''Mancipiorum plena sunt omnia. Aethiopes et Mauri captivi, omnia obeunt munia, quo xenere hominum tam est referta Lusitania, ut credam Ulyssipone plures esse huiusmodi servos, et servas, quam sint liberi Lusitani...'' (pg. 54)
Radiu atómicu
La esplicación a esti fenómenu alcuéntrase en que la fuercia d'atraición que'l nucleu del átomu exerce nos electrones ye mayor al final de cada periodu, de manera que los electrones de los átomos de los elementos asitiaos más a la drecha tán más atrayíos pol nucleu, de mou que como'l númberu de niveles nel que s'enllacien los átomos ye'l mesmu, el radiu amenorga.
Al empar qu'esto, en cada periodu aumenta nuna unidá'l númberu de capes nel que se distribúin los electrones del átomu, de manera que los átomos de los elementos de mayor periodu tienen mayor radiu.
Perros del programa espacial soviéticu
Entrenamientu
Los perros fueron los animales escoyíos polos científicos, yá que son los qu'en meyores condiciones físiques pueden atopase mientres llargos periodos d'inactividá. Como parte del entrenamientu, yeren confinaos en pequeñes caxes mientres 15 o 20 díes. Los perros caleyeros, al igual que los demás animales, teníen qu'acostumase a la caseta. Trescurríu'l tiempu, los científicos escoyíen aquel que fuera capaz d'aguantar el rigorosu y estresante vuelu espacial. Los perros de sexu femenín yeren escoyíos pol so temperamentu y porque el traxe taba diseñáu especialmente pa les femes en casu de defecar o mexar.
Los entrenamientos incluyíen tase quietos mientres llargos periodos de tiempu, utilizar traxes espaciales, entrar en simuladores y metese nuna centrifugadora que va dando vueltes a gran velocidá p'asemeyar el despegue y l'aceleración pa preparar. Los perros que diben a orbitar yeren alimentaos a base de una comida xelatinosa rica en proteínes y fibra, que-yos dexaba non defecar mientres periodos llargos de tiempu, mientres taben nel pequeñu módulu espacial. Los científicos informaben de que más del 60% de los canes que tornaron de la órbita sufrieron estriñimientos y colelitiasis una vegada volvíen a la base.
Dezik, Tsygan y Lisa
Dezik, Tsygan fueron los primeros perros en realizar un vuelu suborbital el 22 de xunetu de 1951. Dambos canes sobrevivieron ensin ferida dalguna dempués de viaxar a una altitú máxima de 110 km. Dezik volvió faer otru vuelu suborbital en setiembre del mesmu añu xunto con Lisa, anque nesta ocasión, nengunu de los dos sobrevivió. Tres el fallecimientu de Dezik, Tsygan foi adoptáu pol físicu Anatoli Blagonravov.
Lisa y Ryzhik
El 2 de xunu de 1954, Lisa y Ryzhik orbitaron a una altitú de 100 km.
Smelaya y Malyshka
Smelaya tenía de realizar un vuelu en setiembre, pero escapó un día antes del llanzamientu, sicasí foi atopáu a otru día y tuvo un vuelu satisfactoriu xunto con Malishka.
Bolik y ZIB
En setiembre de 1951, Bolik escapóse díes antes del despegue programáu y foi sustituyida por ZIB (i.e. ЗИБ) (acrónimu en rusu de Sustitutu del Tresmanáu Bolik), un perru caleyeru qu'atoparon abeyando per poles instalaciones y que nun taba entrenáu, sicasí la misión foi un ésitu.
Otvazhnaya y Snezhinka
El 2 de xunetu de 1959, Otvazhnaya xunto con Snezhinka. Nesta ocasión un animal d'otra especie, un coneyu llamáu Marfusha acompañólos. A lo llargo de 1959 y 1960 realizó otros vuelos.
Albina Y Tsyganka
Albina y Tsyganka fueron propulsadas a 85 km d'altitú y aterrizaron ileses. Albina foi unu de los perros preparaos pa volar nel Sputnik 2, pero nun llegó a orbitar nél.
Damka y Krasavka
El 22 d'avientu de 1960, Damka y Krasavka realizaron un vuelu orbital como parte del programa Vostok, pero la misión viose afeutada por dellos fallos téunicos. Una de los propulsores falló y volvieron entrar na atmósfera tres un accidentáu viaxe de 214 km. En casu d'una torna d'emerxencia, los perros seríen eyectados, pero'l mecanismu de eyección averióse y producióse un cortucircuitu. L'equipu de autodestrucción del aparatu disponía d'una hora, polo que mandaron a un equipu a alcontrar el tresbordador, que estrellárase na nieve dempués del impautu. Finalmente consiguieron desactivar el mecanismu y abrir la cápsula, anque tardaron dos díes so temperatures de -45º y ensin amosar signos aparentes de vida hasta qu'empezaron a oyer lladríes. Dempués d'un accidentáu viaxe, los canes volvieron a Moscú vivos.
Bars y Lisichka
El 28 de xunetu de 1960, Bars y Lisichka teníen que orbitar dientro del programa Vostok, pero finaron a los 28,5 segundos del despegue en produciéndose una esplosión del tresbordador. El cohete 8K72 sufrió una quema nuna de les cámares de combustión del bloque G de la primer etapa. Como resultancia, el llanzador perdió l'aldu y se desintegró 28,5 segundos dempués del despegue, causando la muerte de los dos animales. Hasta'l mesmu inxenieru xefe Serguéi Korolyov amosóse afaráu pola perda. Antes del llanzamientu, yera habitual ver a Koroliov xugando con Lisichka nel cosmódromo.
=== Otros perros Otros canes más realizaron vuelos suborbitales, ente los que s'atopen Dymka, Modnitsa y Kozyavka.
En setiembre de 1951 volaron otros cuatro perros, y ente dos o más se perdieron.
Belka y Strelka
Strelka tuvo seis cachorros con un perru machu llamáu Pushok, que participó en delles pruebes espaciales pero enxamás viaxó al espaciu. En 1961, el Presidente Nikita Khrushchov regaló-y a Caroline Kennedy, fía del Presidente John F. Kennedy, unu de los cachorros que se llamaba Pushinka. Pushinka y el perru del presidente, Charlie, tuvieron cuatro cachorros, lo que se llegó a catalogar como un romance en plena Guerra fría, mientres Kennedy llamar pupniks de manera risible. Dos de los cachorros: Butterfly y Streaker fueron regalaos a neños de la Rexón Mediu Oeste d'Estaos Xuníos, ente que los otros dos: Tips y Blackie vivieron na residencia Kennedy en Squaw Island hasta que los regalaron a amigos de la familia. Anguaño, los descendientes de Pushinka siguen vivos y nel Muséu Zvezda de Moscú pueden vese les semeyes de los descendientes de tolos perros espaciales.
En 2010 producióse una película animada titulada Belka i Strelka: Zvyodnye sobaki.
Pchyolka y Mushka
El 1 d'avientu de 1960, Pchyolka y Mushka orbitaron un día nel Sputnik 6 con otros animales, vexetales ya inseutos. Por cuenta de un error de navegación, la nave se desintegró al entrar na atmósfera y finaron. Mushka foi unu de los trés perros entrenaos pal Sputnik 2 en pasando satisfactoriamente les pruebes, pero nun foi escoyíu por negar se a comer.
Chernushka
El 9 de marzu de 1961, Chernushka viaxó a bordu del Sputnik 9 xunto con un mure, una cobaya y un moñecu de pruebes al que nel programa Vostok llamaron Ivan Ivanovich. El moñecu salió eyectado de la cápsula mientres la reentrada y realizó un aterrizaxe nidiu con un paracaíes. Chernushka salió ilesu de la cápsula.
Veterok y Ugolyok
thumb|right|Los perros Ugolyok y Veterok. Veterok y Ugolyok desapegaron el 22 de febreru de 1966 a bordu del Cosmos 110 y pasaron ventidós díes n'órbita antes d'entrar na atmósfera'l 16 de marzu siendo este'l viaxe más llargu non tripuláu por humanos hasta'l Skylab 2 de xunu de 1973. A día de güei sigue siendo'l vuelu más llargu realizáu por canes.
Salmaise
Salmaise ye una comuña francesa del departamentu de Côte-d'Or, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Década del 710 e.C.
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Sieglu IX e.C. - Sieglu VIII e.C. - Sieglu VII e.C.)
Gobernador de Xibraltar
El gobernador de Xibraltar (n'inglés: Governor of Gibraltar) ye'l representante del la Corona británica nel territoriu Británicu d'Ultramar de Xibraltar. El gobernador ye nomáu pol monarca a propuesta del Gobiernu del Reinu Xuníu. Actúa de facto como un xefe d'Estáu y ye el responsable del nomamientu formal del ministru principal de Xibraltar, según del restu de los miembros del gobiernu gibraltareño una vegada celebraes les eleiciones. Tien la responsabilidá nel territoriu sobre seguridá y defensa.
El gobernador dende 2013 ye sir James Dutton, quien asocedió al vicealmirante sir Adrian James Johns.
Eumorphus assamensis assamensis
Eumorphus assamensis assamensis ye una subespecie de coleópteru de la familia Endomychidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Yunnan (China) y Assam (India).
Xermania (personificación)
thumb|Xermania, de 1914. Xermania ye la personificación de la nación alemana. Davezu, asóciase col Romanticismu y les Revoluciones de 1848, pesie a que la figura usóse más sero pola Alemaña Imperial. Suel representase blandiendo la Joyeuse, la espada de Carlomagnu, y n'ocasiones tamién la corona imperial del Sacru Imperiu Romanu. Polo xeneral lleva puesta una armadura con un escudu d'estilu medieval y tien una llarga melena de color rubiu roxizu. Nel escudu suel apaecer la imaxe d'ún águila prieta sobre un campo doráu.
N'imáxenes anteriores a 1871, suel portar la bandera prieta, bermeya y dorada, como la del actual estáu alemán. Pel contrariu, n'imáxenes posteriores a 1871, lleva la prieta, blanco y bermeya del Imperiu Alemán.
Antibióticu
thumb|250px|Anunciu públicu d'aproximao [[1944, mientres la Segunda Guerra Mundial, sobre l'actividá de la penicilina, unu de los primeros antibióticos comercializaos.]] Un antibióticu, considerando la etimoloxía (del griegu αντί - anti, "en contra" + βιοτικός - biotikos, "dau a la vida" ) ye una sustancia químico producida por un ser vivu o deriváu sintéticu, que mata o torga la crecedera de ciertes clases de microorganismos sensibles, xeneralmente son fármacos usaos nel tratamientu d'infeiciones por bacteries, d'ende que se-yos conoza como antibacterianos. Los antibióticos utilizar en medicina humana, animal y horticultura pa tratar infeiciones provocaes por germen. De normal los antibióticos presenten toxicidá selectiva, siendo bien cimera pa los organismos invasores que pa los animales o los seres humanos que los agospien, anque dacuando puede producise una reaición adversa medicamentosa, como afectar a la flora bacteriana normal del organismu. Los antibióticos xeneralmente ayuden a les defenses d'un individuu hasta que les respuestes locales seyan abondes pa controlar la infeición. Un antibióticu ye bacteriostático si torga la crecedera de los xermes, y bactericida si destruyir, pudiendo xenerar tamién dambos efeutos, según los casos.
En términos estrictos o históricos, un antibióticu ye una sustancia secretada por un microorganismu, que tien la capacidá d'afectar a otros microorganismos. El términu antibióticu foi utilizáu per primer vegada por Selman Waksman en 1942 pa describir ciertes influyencies antibiótiques», esto ye, aquelles formulaciones antagonistes a la crecedera de microorganismos y que son derivaes d'otros organismos vivos. Esa definición, poro, esclúi a aquelles sustances naturales, como'l zusmiu gástrico y el peróxidu d'hidróxenu, que pueden matar a un microorganismu y que nun son producíos por otros microorganismos. Na actualidá la definición d'un antibióticu ta siendo usada pa incluyir a los antimicrobianos sintéticos o quimioterapéuticos antimicrobianos como les quinolones, sulfamides y otros axentes antimicrobianos derivaos de productos naturales y aquellos con propiedaes antibiótiques descubiertes empíricamente.
L'oxetivu del tratamientu con antibióticos ye consiguir la erradicación del microorganismu patóxenu. Pa ello ye necesariu siguir una posoloxía que consiga que nel focu de la infeición algame una concentración de la melecina cimera a la mínima concentración capaz de tornar al microorganismu mientres el tiempu abondu. La automedicación con antibióticos supón un seriu problema de salú pública, pos la desaparente eleición del antibióticu y, especialmente, una incorreuta posoloxía, puede xenerar poblaciones de bacteries resistentes a dichu antibióticu. Per otru llau, los antibióticos y antimicrobianos son totalmente inefectivos nes enfermedaes virales, polo que'l so usu tien d'evitase nestos casos.
Historia
A pesar de que los potentes compuestos antibióticos pal tratamientu d'enfermedaes humanes causaes por bacteries, tales como la tuberculosis, peste bubónica o la llepra, nun s'aisllaron ya identificaron hasta'l sieglu XX, l'usu más remotu de los antibióticos tuvo llugar en China hai más de 2500 años. Sabíase entós que l'aplicación de la cuayada mofosa de la soya sobre ciertes infeiciones traía beneficios terapéuticos.
Munches otres cultures antigües, ente ellos los antiguos exipcios y griegos usaben moho y ciertes plantes pal tratamientu d'infeiciones por cuenta de que conteníen antibióticos. Esti fenómenu recibe del nome de antibiosis. El principiu de antibiosis foi descritu en 1877 cuando Louis Pasteur y Robert Koch repararon qu'un bacilu nel aire podía tornar la crecedera de la bacteria Bacillus anthracis.
El primer antibióticu descubierto foi la penicilina, en 1897 por Ernest Duchesne, en Francia, quien trabayaba con fungos del xéneru Penicillium, anque'l so trabayu nun recibió l'atención de la comunidá científica. La investigación nel campu de la terapéutica antibiótica moderna empezó n'Alemaña col desarrollu del antibióticu de curtiu espectru Salvarsan por Paul Ehrlich en 1909. Esi descubrimientu dexó'l tratamientu efeutivu de la sífilis, un ampliu problema de salú pública na dómina. Esi melecina, efeutivu tamién pa combatir otres infeiciones por espiroquetes, yá nun s'emplega nel presente. Más palantre Alexander Fleming (1881-1955), un médicu británicu, taba cultivando una bacteria (Staphylococcus aureus) nun platu de agar, que foi contamináu por fuercia por fungos. Depués él alvirtió que'l mediu de cultivu alredor del moho taba llibre de bacteries, sosprendíu, empezó a investigar el porqué. Fleming yá trabayara primeramente nes propiedaes antibacterianas de la lisozima, y pollo pudo faer una interpretación correuta de lo que vio: que el fungu taba secretando daqué que tornaba la crecedera de la bacteria. Anque nun pudo purificar el material llográu (l'aniellu principal de la molécula nun yera estable frente a los métodos de purificación qu'utilizó), informó del descubrimientu na lliteratura científica. Por cuenta de que el fungu yera del xéneru Penicillium (concretamente P. notatum), denominó al productu penicilina.
Más de 10 años dempués, Ernst Chain y Howard Walter Florey interesar nel trabayu de Fleming y producieron una forma purificada de la penicilina. Un antiguu alumnu de Fleming, Cecil George Paine, realizó les primeres esperiencies clíniques con penicilina en neonatos aquexaos d'oftalmía neonatal llogrando l'ésitu en 1930. Paine nun publicar estes resultaos, cosa que sí fixeron Chain y Florey más palantre. Los trés investigadores, Fleming, Chain y Florey, compartieron el premiu Nobel de Medicina en 1945. En 1939, René Dubos aislló la gramicidina, unu de los primeros antibióticos usaos fabricaos comercialmente ya indicáu nel tratamientu de feríes y úlceres. Por cuenta de la necesidá imperiosa de tratar les infeiciones provocaes por feríes mientres la II Guerra Mundial, invirtiéronse munchos recursos n'investigar y purificar la penicilina, y un equipu lideráu por Howard Florey tuvo ésitu en producir grandes cantidaes del principiu activu puru en 1940. Los antibióticos llueu se fixeron d'usu xeneralizáu dende l'añu 1943.