cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Castilleja de Guzmán
Historia
Tres la fundación de la ciudá d'Itálica nel añu 206 e.C. pol xeneral romanu Escipión l'Africanu, establecer nel actual conceyu un castru militar y diversu villes agropecuaries que darréu fueron ocupaes polos visigodos.
Cola invasión árabe de la península ibérica del añu 711 surde l'aldega llamada Dunchuelas Taxit, llegando a acoyer temporalmente al caudiellu Almanzor nun palaciu gubernamental posiblemente allugáu sol actual palaciu de los Condes de Castilleja de Guzmán. Curiosamente, Dunchuelas ye una pallabra mozárabe que significa doncelles (del llatín dominicellas), lo cual apunta al orixe romanu del poblamientu, reforzando amás el mitu de la esistencia d'un ‘collegium’ de vírxenes vestales que supuestamente pudo allugase nesti llugar mientres el periodu romanu.
Nel sieglu XIII tres la Reconquista de Sevilla (1248), el rei Fernandu III concedió la villa y señoríu a la Orde de Santiago en 1249, pero en 1251, el so fíu Alfonsu X el Sabiu otorgar a la Orde d'Alcántara, pasando a llamase Castilleja d'Alcántara, o Alcantarilla, nome que caltuvo hasta empiezos del sieglu XVI cuando, adquiriendo'l señoríu la Casa de los Guzmanes, el conceyu pasó a formar parte del Estáu d'Olivares camudando'l so topónimu pol actual Castilleja de Guzmán.
A principios del S. XVII los condes de Montelirio adquirieron el señoríu tresformando l'antiguu palaciu na facienda llamada "Divina Pastora", en redol a la cual vase desenvolviendo la villa. Darréu, a mediaos del S. XIX, vendieron la facienda a los condes de Castilleja de Guzmán, que'l so IV Conde D. Joaquín Rodríguez de Rivas y de la Gándara, a empiezos del S. XX convirtió la facienda en palaciu, momentu nel que se diseñaron y realizaron los xardinos pol arquiteutu, paisaxista, ya inxenieru forestal Jean-Claude Nicolas Forestier, constituyendo unu de les actuales ayalgues patrimoniales del conceyu.
En 1933 los hermanos Lissen adquirieron en puya'l palaciu y la facienda, y donar en 1936 al Conceyu de Sevilla, que de la mesma vencer en 1944 a la Universidá de Sevilla. Ésta, actual titular de les instalaciones, emplegar dende entós y hasta el cursu 2013/2014 como sede del Colexu Mayor Santa María del Bon Aire, magar agora tán en desusu pol zarru de dicha institución.
L'antiguu Palaciu de los Condes de Castilleja de Guzmán, Facienda de la Divina Pastora y los Xardinos de Forestier tán recoyíos nel Catálogu Xeneral del Patrimoniu Históricu Andaluz como Bienes d'Interés Cultural dende 2005.
Arlenis Sierra
Arlenis Sierra Cañadilla ye una ciclista profesional cubana especialista tantu en ciclismu en ruta como en ciclismu en pista. Dende 2016 llogró victories fuera del so continente -na prueba en carretera del Tour de Bretaña Femenín- polo qu'en 2017 pasó a ser profesional col Astana Women's Team. Antes de fichar pol Astana participaba nes pruebes internacionales cola Seleición de Cuba o col Centru Mundial de Ciclismu (seleición qu'apigura promeses de distintos países de fuera d'Europa particularmente de los países en víes de desarrollu).
Castilleja de Guzmán
Historia
En 1998 afayóse'l tholos de Montelirio ya inscribióse xunto al tholos del Señoríu como Bien d'Interés Cultural (B.I.C.), perteneciente al mayor asentamientu de la edá del cobre (3000 e.C.) descubiertu hasta agora con más de 500 Hectárees alluga un númberu incalculable d'estructures prehistóriques. En 2007 una parte del xacimientu arqueolóxicu de Valencina/Guzmán foi declaráu Zona Arqueolóxica cola categoría B.I.C., una y bones la mayor parte de la necrópolis d'esti asentamientu calcolítico, allugada nel términu municipal de Castilleja de Guzmán, nun foi incluyida nesta área de proteición por imperar intereses inmobiliarios.
Nos dos últimes décades pasó de ser el conceyu de menor población a ser el de mayor natalidá y crecedera demográfica de toa España. A lo llargo de la historia y de manera direuta tuvo siempres venceyáu al enclave del Colexu Mayor y Xardinos de Forestier, embrión del conceyu.
Arlenis Sierra
Participó na prueba en ruta de los Xuegos Olímpicos de Rio de Janeiro 2016 onde remató 28ª.
Castilleja de Guzmán
Heráldica
75px|thumb|Escudu L'escudu de Castilleja de Guzmán lleer de la siguiente manera: Nel cuartel cimeru, sobre campu de plata, un castiellu d'oru fileteado de sable, esclariáu de gules y mazonado de sable, sumada la cruz d'Alcántara. Nel inferior, cuartelado n'aspa, el primeru y el terceru d'azur con dos calderes jaqueladas d'oru y gules, gris colaes de siete sierpes de sinople en cada asa; segundu y cuartu de plata, con cinco armiños de sable. Al timbre, corona real zarrada.
Arlenis Sierra
Carretera
2012 (como amateur) '''
2013 (como amateur)
Castilleja de Guzmán
Composición del conceyu
3 conceyales
Arlenis Sierra
Carretera
2014 (como amateur)
Castilleja de Guzmán
Composición del conceyu
20px|link=Partíu Popular Andaluz 2 conceyales
VPG 2 conceyales
Arlenis Sierra
Carretera
2015 (como amateur)
2017
2018
Pista
2013
2014
2015
2016
Resultaos en Grandes Vueltes y Campeonatos del Mundu
X: ediciones ensin celebrar
Jonathan Varane
Jonathan Varane ye un. Ye hermanu del tamién futbolista Raphaël Varane.
El 24 d'agostu de 2022, firma pol Real Sporting de Xixón "B" de la Tercer División RFEF. En xineru de 2023 debutó col primer equipu na eliminatoria de Copa del Rei escontra'l Rayo Vallecano. Al acabar la temporada firmó contratu como miembru del primer equipu hasta 2027.
Asamblea Llexislativa de Costa Rica
El poder llexislativu en Costa Rica recái na Asamblea Llexislativa que ye l'órganu unicameral encargáu de l'aprobación de les lleis. Ta compuesta por 57 diputaos, quien son escoyíos por votu popular, acordies cola proporción de la población nes provincies. Duren nel exerciciu de los sos cargos un periodu de cuatro años qu'empieza'l 1 de mayu siguiente a la eleición. Son escoyíos coles mesmes que'l Presidente de la República y de conformidá cola Constitución de 1949, nun pueden ser reelixíos en forma socesiva.
La Constitución Política diz nel so artículu 105:
En Costa Rica yera avezada denominar a l'Asamblea Llexislativa como «Cuesta de Mores» n'alusión al nome que tenía los llugar onde s'alluga la sede dende tiempos de la Colonia.
Historia
Les cámares llexislatives tuvieron diversos nomes a lo llargo de la historia, de conformidá coles distintes constituciones. Asina mesmu, la hestoria parllamentaria de Costa Rica a bazcuyáu ente l'unicameralismo y el bicameralismo.
Mientres la dómina de la Monarquía española previa a les Cortes de Cádiz, nes cualos promúlgase la Constitución española de 1812, el poder de crear lleis moraba nel Rei. En 1812 esta Constitución ye promulgada poles Cortes Xenerales y nella establezse que-yos correspuende proponer y decretar les lleis en xunto col Monarca, según interpretales y derogarles en casu necesariu. Rixó pa Costa Rica ente la so xura'l 19 de marzu de 1812 y la vuelta al tronu de Fernandu VII d'España a mediaos de 1814. De nuevu tuvo vixente a partir de los primeros meses de 1820 al 1 d'avientu de 1821. Delles partes del so testu fueron incorporaes nes primeres constituciones de Costa Rica yá independizada d'España. Escoyíase un diputáu por cada 70.000 habitantes nuna Provincia. Costa Rica tuvo como'l so representante ante les Cortes al presbíteru Florencio del Castillo.
Nel momentu de la independencia d'España en 1821, promúlgase'l Apauto Social Fundamental Interín de la Provincia de Costa Rica, conocíu tamién como Pactu de Concordia, que rixó dende 1 d'avientu de 1821 al 19 de marzu de 1823. Contemplaba l'anexón al Primer Imperiu Mexicanu d'Agustín de Iturbide. Nel Pactu de Concordia establez una Xunta de Gobiernu Provisional compuesta de siete vocales escoyíos popularmente, correspondiéndo-y asumir l'autoridá de la Capitanía Xeneral de Guatemala, el mandu políticu, la diputación provincial y en consecuencia podía expedir y dictar providencies necesaries pa gobernar.
Pal añu 1823 promúlgase'l Primer Estatutu Políticu de la Provincia de Costa Rica (rixó del 19 de marzu al 16 de mayu de 1823) y el Segundu Estatutu Políticu de la Provincia de Costa Rica (rixó del 16 de mayu de 1823 al 6 de setiembre de 1824). Nesti periodu taba en formación l'alianza pa formar parte de les Provincies Xuníes del Centru d'América. En dambos Estatutos axustábase que'l gobiernu de la provincia exercer a una xunta de trés persones llamada Diputación de Costa Rica que duraría mientres se consolidaba la Federación. Correspondía-y formar los reglamentos necesarios pa la bona marcha de los negocios de la provincia y tenía un Reglamentu interior que regulaba'l so funcionamientu. Tamién se-y llamó «Congresu».
En 1823 Costa Rica pasa de provincia a Estáu, xunir a la Federación y aprueba el testu de les Bases de Constitución Federal de 1823, vixente en Costa Rica de marzu a payares de 1824. Nesta constitución contemplaba la separación de poderes y delegando l'aprobación de les lleis nel Poder Lexislativo, que moraría nuna sola cámara, denomada Congresu Federal, compuestu de representantes a razón d'unu por cada 30.000 habitantes, anovable por mitaes cada añu. Tamién se regulaba'l Senáu, compuestu por dos miembros escoyíos popularmente per caúnu de los Estaos y anovable por tercios cada añu, al que correspondía dar o negar la sanción a les lleis. Corresponderíen-y amás funciones de conseyeru forzosu del Poder Executivu y delles potestaes contraloras.
La Constitución de la República Federal de Centroamérica emitir en Guatemala el 22 de payares de 1824, pero rixe en Costa Rica hasta mediaos de xineru de 1825 y dexóse d'acatar al instaurar una Asamblea constituyente el 14 de payares de 1838. Caltién el sistema bicameral, nel cual el Congresu aprueba les lleis y un Senáu solamente sancionar, ensin capacidá d'iniciativa llexislativa. La forma de conformar la representación de dambes cámares caltiénse.
La Llei Fundamental del Estáu Llibre de Costa Rica emitir en San José, el 21 de xineru de 1825. Tuvo vixente hasta'l 27 de mayu de 1828, col golpe d'estáu de Braulio Carrillo Colina. Volvió cobrar vixencia ente xunetu y avientu de 1842 por decretu de l'Asamblea Constituyente de 1842. Foi sustituyida pola Constitución de 1844. Establezse'l Poder Lexislativo nun Congresu non menor a 11 nin mayor a 21 diputaos. Tamién establez un Poder Conservador, compuestu de non menos de 3 nin más de 5 miembros electos popularmente. Ente otres funciones, correspondía-y sancionar les lleis.
Mientres el gobiernu de Braulio Carrillo Llomba emítese'l Decretu de Bases y Garantíes, que rixe del 8 de marzu de 1841 al 6 de xunu de 1842 (anque yá taba suspendida de facto dende la cayida de Carrillo'l 12 d'abril de 1842) col golpe d'estáu que-y dio Francisco Morazán Quesada. Nesta llei establez un «Poder Supremu del Estáu», a la cabeza d'un Xefe inamovible, asistíu por un Conseyu Consultivu y un Conseyu Xudicial. El Conseyu Consultivu ye presidíu naturalmente pol Xefe y conoz solo de los asuntos qu'esti convoque.
La Constitución Política de 1844 emítese'l 9 d'abril de 1844 y termina la so vixencia col golpe d'estáu de 7 de xunu de 1846. Nesta constitución establez un sistema bicameral con iniciativa y sanción recíproques, una cámara compuesta de representantes electos direutamente y un Senáu de non menos de 5 miembros, tamién electos por sufraxu.
La Constitución Política de 1847 rixe dende'l 21 de xineru de 1847 y ye sustituyida en parte en 1848. El Poder Llexislativu mora nun Congresu compuestu de 10 diputaos y del Vice xefe d'Estáu, que lo preside. Esti sistema caltiénse invariable na Constitución Política de 1848, que rixe dende'l 30 de payares de 1848 al 14 d'agostu de 1859, pero denominar «Cámara de Representantes». thumb|left|El Congresu solía sesionar nel [[Palaciu Nacional de Costa Rica|Palaciu Nacional.]] De vuelta al sistema bicameral, na Constitución Política de 1859 (rixó de 26 d'avientu de 1859 al 2 de payares de 1868) y na Constitución de 1869 (rixó del 18 de febreru de 1869 al 27 d'abril de 1870), establezse una Cámara de Senadores compuesta de dos senadores per cada provincia y la Cámara de Representantes. Dambes cámares cuntaben con iniciativa na formación de la llei.
La Constitución Política de 1871 foi emitida y sancionada el 7 d'avientu de 1871. Quedó ensin efeutu'l 11 de setiembre de 1877 col golpe d'estáu de Tomás Guardia Gutiérrez. volvió ponese en vixencia'l 26 d'abril de 1882. Dexó de rexir mientres la vixencia de la Constitución Política de 1917 y volvió entrar en vixencia una vegada más hasta'l 8 de mayu de 1848. Establecía los poder de llexislar nel Congresu Constitucional, integráu por 43 diputaos propietarios y 18 suplentes, electos proporcionalmente por provincies a razón d'un propietariu por cada 15.000 habitantes con un sistema de residuos.
Dempués del golpe d'estáu de Federico Tinoco Granados al presidente Alfredo González Flores, convocar a una nueva asamblea constituyente y promúlgase la Constitución Política de 1917, que rixe del 8 de xunu de 1917 al 3 de setiembre de 1919, al cayer el gobiernu pola revolución encabezada por Julio Acosta García. Esta constitución que duró dos años en vixencia, foi redactada polos expresidentes Bernardo Soto Alfaro, Rafael Yglesias Castro, Ascensión Esquivel Ibarra, Cleto González Víquez y Carlos Durán Cartín. José Joaquín Rodríguez Zeledón escusar por tar bien enfermu y Ricardo Jiménez Oreamuno alegó que taba na so finca. Establecía un poder lexislativo bicameral, basáu nuna Cámara de Diputaos y un Senáu, dambos d'eleición popular. Cada provincia escoyía un diputáu por cada 20.000 habitantes y tres Senador propietarios y un suplente.
Cola Guerra Civil de Costa Rica de 1948 que depunxo'l gobiernu de Teodoro Picado Michalski queda rotu l'orde constitucional y asume el mandu la Xunta Fundadora de la Segunda República, encabezada por José Figueres Ferrer. Convocar a una asamblea constituyente y promúlgase la Constitución Política de 1949, vixente en 2023. Nesta constitución caltién el sistema unicameral de 1871 y afítase el númberu de diputaos en 45, cola disposición de que al superar la población 1.350.000 habitantes, escoyeríase un nuevu diputáu por cada 30.000 o residuu. Tamién se disponía que cada trés diputaos propietarios, escoyeríase un suplente. Darréu, por aciu la Llei N°2741 de 12 de mayu de 1961 reformóse'l testu constitucional pa dexar fixu'l númberu de diputaos en 57.
A lo llargo de la historia de Costa Rica, los primeros gobernantes interinos (1821-1825) tuvieron facultaes llexislatives y tener o-y les atribuyeron otros gobiernos provisorios o de facto:
El poder de llexislar
De conformidá cola Constitución Política de Costa Rica de 1949 vixente en 2023, la potestá de llexislar mora nel pueblu, que la delega na Asamblea Llexislativa per mediu del sufraxu. Tal potestá nun puede ser arrenunciada nin tar suxeta a llimitaciones por aciu nengún conveniu nin contratu, direuta nin indireutamente, salvu polos trataos, conforme a los principios del Derechu internacional.
Nestos casos, el referendu nun procede si los proyeutos son relativos a les siguientes materies:
En Costa Rica solo celebróse el Referendu sobre'l TLC, nel añu 2007 y mientres l'añu 2010, el Tribunal Supremu d'Eleiciones conoz una solicitú pa determinar si ye convocáu un Referendu sobre les Uniones Civiles ente persones del mesmu sexu, sicasí, foi suspendíu pola Sala Constitucional, por tratase d'una decisión alrodiu de un grupu minoritariu. m
Los Diputaos
El cargu de Diputaos ye escoyíu por provincia L'Asamblea Llexislativa componer de cincuenta y siete Diputaos, toos propietarios. Cada vez que se realiza un Censo xeneral de población, el Tribunal Supremu d'Eleiciones de Costa Rica reasigna a les provincies les diputaciones correspondientes, en proporción a la población de caúna d'elles.
Requisitos
Duren nos sos cargos cuatro años y nun pueden ser reelectos en forma socesiva. Solamente esisten tres requisitos pa optar pol cargu:
Torgues
Nun pueden ser escoyíos Diputaos, nin inscritos como candidatos pa esa función:
Estes incompatibilidaes afecta a quien desempeñen los cargos indicaos dientro de los seis meses anteriores a la fecha de la eleición. Por esa razón, cuando una alministración ta por terminar, ye avezada qu'haya dellos arrenuncios de les persones qu'ocupen estos cargos y pretenden aspirar a una curul.
Nengún Diputáu puede aceptar, dempués de juramentado, so pena de perder el so credencial, nengún cargu o emplegu nos otros Poderes del Estáu o de les instituciones autónomes, salvu cuando se trate d'un Ministeriu de Gobiernu. Nesti casu va reincorporar a l'Asamblea al cesar nes sos funciones. thumb|Grafiti de protesta contra'l conveniu comercial con Estaos Xuníos nun muriu del Parllamentu La función llexislativa ye tamién incompatible col exerciciu de too otru cargu públicu d'eleición popular. Los Diputaos nun pueden celebrar, nin direuta nin indireutamente, o por representación, contratu dalgunu col Estáu, nin llograr concesión de bienes públicos qu'implique privilexu, nin intervenir como direutores, alministradores o xerentes n'empreses que contraten col Estáu, obres, suministros o esplotación de servicios públicos.
Inmunidá parllamentaria
El Diputáu nun ye responsable poles opiniones qu'emita na Asamblea Llexislativa. Mientres les sesiones nun puede ser arrestáu por causa civil, salvo autorización de la mesma Asamblea Llexislativa o que'l Diputáu consentir. Desque seya declaráu electu propietariu o suplente, hasta que termine'l so periodu llegal, nun va poder ser quitáu de la so llibertá por motivu penal, sinón cuando primeramente fuera suspendíu pola Asamblea. Esta inmunidá parllamentaria nun surte efeutu nel casu de Delitu flagrante, o cuando'l Diputáu l'arrenunciu. Sicasí, el Diputáu que fuera deteníu por flagrancia, va ser puestu en libertad si l'Asamblea ordenar. Tien semeyanza col llamáu Privilexu parllamentariu del Sistema Westminster d'Inglaterra.
Barbón (Lludeña)
Barbón ye una casería de la parroquia de Lludeña nel conceyu asturianu de Piloña.
Asamblea Llexislativa de Costa Rica
El periodu llexislativu
El periodu llexislativu en Costa Rica ye de cuatro años y empieza el 1 de mayu del añu en que se celebren les eleiciones y remata el 30 d'abril del añu en que se vuelven a celebrar nuevamente les eleiciones. El periodu llexislativu estremar en cuatro «llexislatures».
Les llexislatures
Cada llexislatura dura un añu y entiende la totalidá de les sesiones ordinaries y les estraordinaries que se celebren ente'l 1 de mayu y el 30 d'abril del añu siguiente.
Los periodos de sesiones
Los periodos de sesiones son los espacios nos que l'Asamblea Llexislativa pue válidamente axuntase pa desenvolver les sos funciones. Les sos sesiones ordinaries duren seis meses, estremaes en dos periodos: del 1 de mayu al 31 de xunetu y del 1 de setiembre al 30 de payares. thumb|Plenariu de l'Asamblea Llexislativa El Poder Executivu va poder convocar a l'Asamblea Llexislativa a sesiones estraordinaries nos periodos entemedios, esto ye, del 1 d'agostu al 31 d'esi mesmu mes, o bien, del 1 d'avientu al 30 d'abril. Néstes nun se va conocer de materies distintes a les espresaes nel decretu de convocatoria, sacante que se trate del nomamientu de funcionarios que correspuenda faer a l'Asamblea Llexislativa, o de les reformes llegales indispensables.
Direutoriu provisional
El «Direutoriu provisional» componer d'un Presidente y dos Secretarios, Primeru y Segundu. Pa reemplazar al personal del Direutoriu Provisional nes sos ausencies, va haber tamién un Vicepresidente y dos Prosecretarios. En casu de que nun asista nengunu de los miembros del Direutoriu, va presidir el diputáu de mayor edá ente los presentes, quien va designar, ad hoc, a los Secretarios, Primeru y Segundu. El Direutoriu Provisional va ser nomáu pola Asamblea na última selmana de les sesiones ordinaries, en caúna de los sos trés primeres llexislatures.
El Direutoriu Provisional que tenga d'actuar na primer sesión de la primer llexislatura d'un periodu constitucional (cada cambéu de gobiernu pola celebración d'eleiciones), va tar formáu polos seis diputaos de mayor edá que resultaren electos a la cabeza de les sos respeutives papeletes. El de mayor edá va exercer la Presidencia y los que lo sigan n'edá, en forma decreciente, van ocupar los cargos de Vicepresidente, Primer Secretariu, Segundu Secretariu, Primer Prosecretario y Segundu Prosecretario.
Sesión del 1 de mayu
El día 1 de mayu de cada añu, l'Asamblea Llexislativa va celebrar dos sesiones. La primer sesión va realizar a los nueve hores, pa tomar al xuramentu a tolos Diputaos ya instalar l'Asamblea, abrir les sesiones y escoyer al Direutoriu definitivu.
Funciones del Direutoriu
Les sos funciones son principalmente alministratives: curiar l'orde económicu y alministrativu del Congresu, nomar el personal necesario pal bon funcionamientu del Parllamentu o despidilos según la Llei.
Sicasí, tamién realiza funciones rellacionaes col procedimientu llexislativu; como recibir mociones de fondu nel primer alderique; recibir los informes de les comisiones; recibir mociones d'orde; establecer l'Orde del Día; afitar la fecha p'aldericar un votu de censura; realizar l'escrutiniu de la votación secreta y de la votación d'una eleición, según anunciar la resultancia; roblar los dictames afirmativos sobre una reforma constitucional, dempués d'aprobaos na primer llexislatura.
Órganos del Direutoriu
El Direutoriu de l'Asamblea Llexislativa componer de dos órganos principales: el Presidente y les Secretaríes.
El Presidente del Direutoriu
Pa ser Presidente de l'Asamblea Llexislativa, tien de cumplise colos mesmos requisitos que'l Presidente de la República, esto ye, ser costarricense por nacencia, ciudadanu n'exerciciu, ser del estáu seglar y mayor de 30 años.
Ye'l Presidente quien abre, suspende o da per terminaes les sesiones del Plenariu. Pero les sos funciones nun s'escosen equí, tamién se menten les siguientes:
El Presidente de l'Asamblea Llexislativa tien la facultá de conceder, a los diputaos, permisos pa nun asistir a les sesiones. Si una solicitú de permisu ye refugada, el diputáu comenenciudu puede apelar ante'l Plenariu de l'Asamblea Llexislativa, que va resolver en forma definitiva.
Les Secretaríes del Direutoriu
Estrémase-yos col nome de Primeru y Segundu, pero cualesquier d'ellos puede realizar les mesmes funciones.
Sicasí, el costume ye asigna-y al primeru los asuntos rellacionaos col personal, mientres el segundu encarga serviciu alministrativu pa los diputaos.Si auséntense temporalmente, son sustituyíos por un prosecretario.
El Direutoriu tamién va tener, como miembros, un Vicepresidente y dos Prosecretarios, quien van reemplazar al Presidente y a los Secretarios respeutivamente. -->
Representación per provincia
Acordies con el Códigu Eleutoral de Costa Rica los ciudadanos de cada provincia voten poles llistes de candidatos de cada partíos políticu y tres un cálculu de cocientes y subcocientes asígnense-y cantidaes de diputaos a cada partíu políticu de manera proporcional al porcentaxe de votos recibíos pol partíu. En casu d'arrenunciu, muerte o destitución d'un diputáu, el candidatu que siguía na llista asume'l cargu n'orde descendente.
Composición del periodu llexislativu 2014-2018
La siguiente tabla amuesa l'actual composición de diputaos por Partíu políticu:
* El 26 de payares de 2016 l'Asamblea Nacional del partíu espulsó a los dos diputaos de les sos files por presuntu incumplimientu del pagu de cuotes y deberes como miembros, los diputaos negar a arrenunciar y apelaron a la decisión ante'l TSE.
Instalaciones
L'actual Asamblea axuntar nel Edificiu Central alcontráu nel centru de San José. Empecipióse la so construcción en 1937 col fin de ser en principiu, la Casa Presidencial.
Munchos de los materiales de construcción fueron importaos d'Alemaña y Checoslovaquia, sicasí, col desarrollu de la Segunda Guerra Mundial punxo un altu al proyeutu. Nun se reiniciaron diches obres sinón hasta l'añu 1957, pero pa la nueva llexislatura de 1958 foi quien ocupó finalmente l'edificiu.
Parllamentu Centroamericanu
Dende 1990 Centroamérica tuvo un llamáu Parllamentu Centroamericanu, con representación de tolos países de la rexón. Costa Rica xunto con Belice, ye unu de los dos países en nun tener representación nesta cámara. Nel 2011 el presidente del Parlacen visitó Costa Rica xunto a una delegación de diputaos axuntándose con representates de la Cancillería y la Comisión d'Asuntos Internacionales de l'Asamblea. Tanto'l gobiernu como los principales partíos d'oposición manifestar en contra del ingresu del país al Parlacén y a la Corte Centroamericana de Xusticia
Llexislatures
Una llexislatura en Costa Rica correspuende a un añu llexislativu, que da empiezu'l 1 de mayu de cada añu calendariu y remata el 30 d'abril del siguiente. Les reformes constitucionales tienen de votase tres veces en dos legislatura (años) distintos. Hai cuatro legislatura per cada periodu llexislativu.
Valdeladuerna
Valdeladuerna ye una casería de la parroquia de Lludeña nel conceyu asturianu de Piloña.
Balón d'Oru 1968
La edición de 1968 del Balón d'Oru, 13ª edición del premiu de fútbol creáu pola revista francesa France Football, foi ganada pol norirlandés George Best (Manchester United).
El xuráu tuvo compuestu por 25 periodistes especializaos, de caúna de les siguientes asociaciones miembros de la UEFA: Alemaña Occidental, Alemaña Oriental, Austria, Bélxica, Bulgaria, Checoslovaquia, Dinamarca, España, Francia, Grecia, Hungría, Inglaterra, Irlanda, Italia, Luxemburgu, Noruega, Países Baxos, Polonia, Portugal, Rumanía, Suecia, Suiza, Turquía, Xunión Soviética y Yugoslavia.
La resultancia de la votación foi publicáu nel númberu 1186 de France Football, el 24 d'avientu de 1968.
Sistema de votación
Cada unu de los miembros del xuráu escueye a los que al so xuiciu son los cinco meyores futbolistes europeos. El xugador escoyíu en primer llugar recibe cinco puntos, l'escoyíu en segundu llugar cuatro puntos y asina socesivamente.
D'esta forma, partiéronse 375 puntos, siendo 125 el máximu númberu de puntos que podía llograr cada xugador (en casu de que los 25 miembros del xuráu asignáren-y cinco puntos).
Saxofón altu
El saxofón altu ye un instrumentu musical perteneciente a la familia del Saxofón, afináu en mi bemol. Xeneralmente ta fechu de latón y consta d'una boquilla de plásticu, madera o de metal con una única caña, al igual que'l clarinete. Por esa razón pertenez a la familia de instrumentos musicales de vientu-madera yá que, anque'l instrumentu sía de metal, la caña que produz el soníu, ye de madera.
Contién 25 llaves y una boquilla na cual asítiase una caña sostenida pola abrazadera (de normal) de metal. Como datu interesáu, cabo destacar qu'esisten dellos tipos d'abrazaderes, especialmente aquelles que tán feches de cueru o cueru sintéticu. Pa sostener la boquilla colos dientes na parte cimera asítiase un compensador pa evitar el desplazamientu de los dientes y evitar que s'estropie la boquilla. Tamién tien un tudel onduláu que fai que sía más cómodu tocar esti instrumentu.
Historia del saxofón altu nel Jazz
El saxo alto empezó a desempeñar un papel primordial nel mundu musical cuando empezaron a surdir les big bands del Swing. Nesta dómina, nomes de la talla de Johnny Hodges, Benny Carter y Willie Smith empezaben a faese visibles, al empar qu'impulsaben la fundación de tres escueles musicales. Cada artista musical llogró caracterizase por un soníu que-y faía únicu: nel casu de Hodges, el so soníu yera «un vibrato templáu y espresivu» cargáu d'inspiración, xenerando asina un gran númberu de siguidores de la talla de Woody Herman o Charlie Barnet. Per otra parte, Carter carauterizar por un soníu claro y llixero, al contrariu que Hodges. Ello ye que esti artista foi unu de los modelos a siguir de dellos saxofonistas, gran parte d'ellos perteneciente a les conocíes big bands. Finalmente, Smith nun destacar tanto como los músicos mentaos enantes. Sicasí la so música yera d'un soníu poderoso y enérxico. Aparte del papel que desempeñaron estos trés escueles, namái l'estilu bailladeru de los ghettos de delles ciudaes (como Harlem) y diversos discos de los saxos de jump consiguieron una proyeición sobresaliente.
Mientres la década de 1940, el saxofón alto esperimentó una renovación puramente dicha, y llograr de dos formes distintos. Per un sitiu, Charlie Parker «camudó lliteralmente'l soníu, la téunica y l'estilu del Jazz» adquiriendo tal importancia qu'inclusive llogró faer solombra a otros saxofonistas altos, como Sonny Stitt, que consiguiera desenvolver un soníu particularmente paecencia al de Parker, pero de forma independiente. Per otru llau, cabo destacar la presencia de la escuela cool, que'l so principal representante foi Llei Konitz, quien fixo esmornia n'artistes musicales, tales como Paul Desmond, Bud Shank o Paul Horn. A pesar de la gama de saxofonistas que destacaron, el más representativu ensin dulda foi Parker, qu'acabó per definir tol desenvolvimientu posterior, inclusive influyendo nos discípulos d'otros músicos como Konitz.
Mientres la década de los 50 y 60 apaecieron otros destacaos instrumentistes como Lou Donaldson, Cannonball Adderley, Jackie Mclean, Olivier Nelson, Phil Woods, Art Pepper o Charlie Mariano.
Pa concluyir, hasta l'añu 1959, Parker convertir na mayor referencia ente los saxofonistas altos. Ello ye que esi añu apaeció la figura d'Ornette Coleman, que'l so estilu musical representó «la primer reflexón fundamental sobre los procedimientos y materiales básicos del jazz dende les innovaciones de Parker». Tuvo tal efeutu ente los músicos de Jazz, que se considera, inclusive a día de güei, unu de los grandes nomes de la historia del jazz, xunto con Louis Armstrong, Charlie Parker o Miles Davis.
Tola historia posterior a los años 50 resumir en modelos musicales como Parker o Coleman, pero tamién caben destacar artistes diversos dalgunos de los cualos provienen del estilu del jazz rock, como Gary Bartz, David Sanborn, Eric Marienthal o Fred Lipsius. Nos últimos años destacaron como solistes del instrumentu Branford Marsalis, Kenny Garrett, Antonio Hart y John Zorn.
Alva Myrdal
Alva Myrdal Relmer foi una diplomática sueca gallardoniada col Premiu Nobel de la Paz en 1982 xunto col mexicanu Alfonso García Carbayos. Casar en 1924 con Gunnar Myrdal.
Nacida n'Upsala, algamó notoriedá pública per primer vegada na década de 1930 como coautora d'un llibru tituláu Crisis in the Population Question y foi una de les principales fuercies dirixentes na creación del estáu del bienestar suecu, que tresformó la nación d'un estáu de probeza y atrasu a un modelu pa otres munches naciones europees. La premisa básica del llibru ye entender que les reformes sociales son necesaries pa dexar la llibertá individual (sobremanera de les muyeres) de la que se promueve la natalidá. Simultáneamente al anunciu de munches reformes sociales novedoses que se vieron como positives, el llibru tamién incorpora daqué del zeitgeist de los años trenta, na so promoción de la idea de la euxenesia positiva.
Foi mientres enforma tiempu un importante miembru del Partíu Socialdemócrata Suecu, y a finales de los años cuarenta arreyar en temes internacionales en Organización de les Naciones Xuníes, llevando al so cargu la so seición sobre polítiques de bienestar en 1949, siendo ente 1950 y 1955 xefa de la seición de ciencia social de la Unesco - la primer muyer n'algamar tan importantes cargos na ONX.
En 1962 entró nel parllamentu suecu y en 1962 foi unviada como delegada sueca a la conferencia sobre desarme en Xinebra, función que desempeñó hasta 1973. En 1966 foi nomada tamién ministra del gabinete consultivu pal desarme, cargu que caltuvo hasta 1973. Pol so sofitu a los procesos de desarme, foi gallardoniada en 1982 col Premiu Nobel de la Paz xunto con Alfonso García Carbayos.
Ye la madre de Jan Myrdal y Sissela Bok.
Santa Llocaya
Santa Llocaya ye una casería de la parroquia de Lludeña nel conceyu asturianu de Piloña.
Levuka
Levuka ye una ciudá asitiada na mariña suroriental de la islla de Ovalau nel estáu oceánicu de Fixi, na provincia de Lomaiviti, na división este. Ye la ex capital nacional.
Foi usada como estación de cuarentena cuando los primeros obreros indios llegaron nel barcu Leonidas.
Encabezáu por McLachlan, el barcu partió de Calcuta, India, el 3 de marzu de 1879 y llegó a Levuka el 14 Mayu d'esi añu.
Los trabayadores contrataos que desembarcaron fueron les primeres de más de 61.000 que llegaron del socontinente indiu mientres los siguientes 37 años, formando el nucleu de la comunidá india de Fiji qu'agora representa cerca del cuarenta per cientu de la población de Fixi.
La Torre (Lludeña)
La Torre ye una casería de la parroquia de Lludeña nel conceyu asturianu de Piloña.
Levuka
Un total de 498 pasaxeros integraos por 273 homes, 146 muyeres y 79 neños menores de dolce años, embarcaren nel barcu "Leonidas" en Calcuta.
Ente que solo trés díes nel mar hubo un biltu de cólera y viruela a bordu del barcu. A pesar de los esfuerzos del Superintendente de ciruxía pa aisllar a los pasaxeros infectaos, 17 morrieron primero que'l barcu llegara a Levuka, dempués d'un viaxe de 72 díes. Como nun había instalaciones de cuarentena en Levuka, decidióse fondiar el barcu a cierta distancia de la islla nel llau de sotaventu, pero al intentar llegar al puntu de fondio escoyíu, el barcu llancó nun petón.
La gravedá de la situación taba demasiáu recién na mente de los funcionarios gubernamentales, yá que solo cuatro años antes una epidemia de sarampión acabara con 40.000 habitantes de Fixi, afortunadamente, cola marea alta, el barcu llexó fora del petón y quedó fondiáu de manera segura.
Nel censu de 1996, el postreru hasta la fecha, rexistró una población de 3745, lo cual correspuende a más d'un terciu del total de la islla.
Ye'l mayor centru comercial y económicu de les venticuatro localidaes de la islla. La llocalidá foi fundada en 1820 por colonos y comerciantes europeos, constituyendo la primer ciudá moderna y el primer puertu y centru comercial de la zona.
En 2013, la Unesco escoyó a Levuka como Patrimoniu de la Humanidá, siendo'l primer sitiu reconocíu como tal en Fixi.
El Palaciu (Lludeña)
El Palaciu ye una casería de la parroquia de Lludeña nel conceyu asturianu de Piloña.
Lludeña
Lludeña ye una aldea de la parroquia del mesmu nome nel conceyu asturianu de Piloña.
El Palaciu
El Palaciu pue referise a:
Migoya
Migoya ye una casería de la parroquia de Lludeña nel conceyu asturianu de Piloña.
Sopeña (Lludeña)
Sopeña ye una casería de la parroquia de Lludeña nel conceyu asturianu de Piloña.
El Retornu
El Retornu ye una casería de la parroquia de La Marea nel conceyu asturianu de Piloña.
Faidiellu
Faidiellu ye una casería de la parroquia de Lludeña nel conceyu asturianu de Piloña.
La Llanacoya
La Llanacoya ye una casería de la parroquia de Lludeña nel conceyu asturianu de Piloña.
Los Cuetos
Los Cuetos ye una casería de la parroquia de La Marea nel conceyu asturianu de Piloña.
Miera (La Marea)
Mierda ye una casería de la parroquia de La Marea nel conceyu asturianu de Piloña.
Les Cueves
Les Cueves ye una casería de la parroquia de La Marea nel conceyu asturianu de Piloña.
La Comba (La Marea)
La Comba ye una casería de la parroquia de La Marea nel conceyu asturianu de Piloña.
La Marea
La Marea ye un llugar de la parroquia del mesmu nome nel conceyu asturianu de Piloña.
La Goleta (Miyares)
La Goleta ye una casería de la parroquia de Miyares nel conceyu asturianu de Piloña.
Merel Smulders
Merel Smulders ye una deportista neerlandesa que compite en ciclismu na modalidá de BMX. La so hermana Laura tamién compite en ciclismu BMX.
Ganó una medaya de plata nel Campeonatu Mundial de Ciclismu BMX de 2018 y una medaya d'oru nel Campeonatu Européu de Ciclismu BMX de 2016.
Miyares (Piloña)
Miyares ye una casería de la parroquia del mesmu nome nel conceyu asturianu de Piloña.
El Fresnedal
El Fresnedal ye una aldea de la parroquia de La Marea nel conceyu asturianu de Piloña.
El Palaciu (Miyares)
El Palaciu ye una casería de la parroquia de Miyares nel conceyu asturianu de Piloña.
El Pandu (Miyares)
El Pandu ye una casería de la parroquia de Miyares nel conceyu asturianu de Piloña.
El Corral
El Corral ye una casería de la parroquia de Miyares nel conceyu asturianu de Piloña.
Carmen Small
Carmen Small-McNellis ye una ciclista profesional d'Estaos Xuníos. Mientres la so mocedá prauticó dellos deportes como esquí, ximnasia, kayak, voleibol, baloncestu, softbol y atletismu, destacando nel voleibol onde foi integrante del equipu del so institutu. Mientres la so dómina universitaria corrió dellos triatlones y llamó l'atención del ex-ciclista Michael Engleman que la aconseyó qu'enfocara la so carrera deportiva faía'l ciclismu. Dende'l 2006 empezó a apostar competiciones ciclistes con continuidá, hasta qu'en 2009 gracies a les sos resultaos fichó pol so primer equipu profesional, el S.C. Michela Fanini Record Rox, anque solo tuvo unos meses. Dende esa fecha combinó carreres y equipos profesionales y amateurs, corriendo munches carreres profesionales cola Seleición d'Estaos Xuníos. En 2013 fichó pol Specialized-Lululemon, unos de los meyores equipos femeninos, onde llogró los sos meyores resultaos.
Palmarés
2010 (como amateur)
2013
2014
2015
2016
Resultaos en Grandes Vueltes y Campeonatos del Mundu
Mientres la so carrera deportiva consiguió los siguientes puestos nes Grandes Vueltes femenines y nos Campeonatu del Mundu en carretera: -: nun participa
Ab.: abandonu
Olga Sliúsareva
Olga Anatólievna Sliúsareva (Ольга Анатольевна Слюсарева ; ) ye una deportista rusa que compitió en ciclismu na modalidá de pista, especialista en distintes pruebes: persecución, puntuación, ómnium y scratch; anque tamién apostó carreres de ruta. Ye la campeona olímpica en puntuación n'Atenes 2004 y seis veces campeona mundial en pista (nos años 2001, 2002, 2003, 2004 y 2005).
Participó en trés Xuegos Olímpicos de Branu, ente los años 2000 y 2008, llogrando en total trés medayes, bronce en Sydney 2000 (puntuación), y oru y bronce en Atenes 2004 (puntuación y ruta femenina).
Carrera deportiva
Participó nos Xuegos Olímpicos de Sydney 2000, onde consiguió la medaya de bronce na carrera por puntos. Nestos mesmos Xuegos apostó los dos pruebes de carretera y quedó na posición 23 na contrarreló y na 42 en ruta.
N'Atenes 2004 llogró la medaya d'oru na prueba por puntos y la medaya de bronce en ruta individual. Asímismo, foi sesta en persecución individual y docena na prueba de contrarreló. A lo último, participó en Beixín 2008, rematando octava na prueba por puntos.
Resultaos a la Copa del Mundu
1994 1999
Coria del Río
thumb|250px|[[Términu municipal de Coria del Río al respective de la provincia de Sevilla.]] Coria del Río ye un conceyu español de la provincia de Sevilla, Andalucía, España. La so estensión superficial ye de 64 km² y ta a 12 quilómetros de la capital de provincia.
Llocalización
El conceyu de Coria del Río alcontrar nel sector suroccidental de la provincia de Sevilla. El so territoriu enfusar nes contornes del Aljarafe y de La Vega. Amás, el conceyu ta próximu a la contorna de les Marismas del Guadalquivir.
Historia
miniatura|derecha|Cai San Juan de Coria del Río. Al fondu atopen les escaleres poles que se xube al cuetu. miniatura|derecha|200px|Emita de San Juan Bautista, nel cuetu del mesmu nome. Los primeros pobladores ocuparon el Cuetu de San Juan escontra'l 2600 e.C. Nesta zona atopáronse ferramientes del Calcolíticu. Tamién s'atoparon restos de finales de la Edá del Bronce y de la dómina ibérica. D'esta dómina, en redol a los sieglos XVII y XVI e.C., tien de datar el nome Caura, que podría significar "Llugar Altu". La zona foi poblada polos fenicios, como demuestra'l xacimientu d'un templu feniciu del sieglu VIII e.C. nel llugar, y tamién tuvo poblada polos tartésicos. Los fenicios crearon un puertu nesta zona del ríu, dotáu d'una factoría comercial.
Mientres la etapa romana foi una llocalidá bien importante na rexón y tuvo en privilexu d'acuñar moneda. Tres la invasión musulmana de Hispania nel 711 pasó a llamase Qawra. Nos sieglos IX y X Al Ándalus vivió delles incursiones normandes (los viquingos creara un reinu en Normandía). Nel 844 el pueblu foi invadíu polos viquingos, qu'instalaron el so campamentu daqué más al norte, en Tablada, hasta que fueron derrotaos.
Tres Reconquistar cristiana del valle del Guadalquivir nel sieglu XIII, el rei Alfonsu X el Sabiu decidió repoblar con cientu cincuenta families de catalanes, por xuro d'heredá, tol terrén que constitúi'l términu de la villa.
A partir del sieglu XV la ciudá vive un periodu de prosperidá qu'aumenta cuando Sevilla gana la considerancia de Puertu d'Indies a empiezos del sieglu XVI. En 1594 formaba parte del reinu de Sevilla nel Alxarafe y cuntaba con 360 vecinos pecheros. Nel sieglu XVII el conceyu pasó a ser propiedá del conde-duque d'Olivares, valíu de Felipe IV.
En 1992 una delegación xaponesa regaló a Coria del Río una estatua de Hasekura. La delegación taba formada por 60 persones, n'ente les cualos taben l'alcalde de Osato, el gobernador de Miyagi y representantes de Sendai. El 14 de xunu de 2013, Hiro-non-miya Naruhito Shinno, príncipe herederu del Japón, visitó la llocalidá con motivu del 400 aniversariu de rellaciones ente España y Japón y llantó un árbol xunto a monumentu a Hasekura.
Nos 2010 emitióse una serie de Televisión Española, Águila Roja, que trataba d'un samurái na España del sieglu XVII, polo qu'esta visita xaponesa pudo inspirar daqué del argumentu. L'equipu de rugby de la llocalidá llámase Samuráis n'alcordanza d'aquella visita.
Nel sieglu XVIII el conceyu pasó a manes del conde de Altamira, hasta que los señoríos abolir nel sieglu XIX.
A empiezos del sieglu XX el políticu andalucista Blas Infante construyó la so casa nun cuetu pela rodiada del pueblu, cerca de Puebla del Río. Nel 2006 creóse cerca d'ella'l Muséu de l'Autonomía Andaluza y la sede del Centru d'Estudios Andaluces. miniaturadeimagen|La Barca de Coria, que crucia'l Guadalquivir escontra Dos Hermanas. La barca xuega un papel importante na procesión de la Virxe del Carmen del 16 de xunetu y na pelegrinación añal a [[La Rosada, una y bones una ventena d'hermandaes rocieras crucien el ríu nella cola so carretes. ]]
Economía
En 1932 creóse una fábrica de caviar nesta llocalidá nun inmueble conocíu como Villa Pebida. La producción de caviar basar na pesca del esturión (acipenser sturio L.), especie conocida históricamente como solo nesa rexón. La creación d'esta industria cuntó cola collaboración del doctor espertu n'industries pesqueres Theodore Y.A. Classens. El caviar yera comercializáu por una empresa de los hermanos Nicolás y Jesús de Ybarra y Gómez.
El cese de la pesca d'esturiones en 1970 deber a la "falta d'entrada" d'esti pexe nel ríu por dellos factores. En primer llugar pola paulatina degradación del calce pol aumentu de la población. En segundu llugar porque la presa d'Alcalá del Río, realizada en 1931, yera una torga por que los esturiones xubieren el ríu pa realizar la friega. Mientres 48 años pescáronse 2987 femes y 1027 machos, lo qu'acabó con tolos adultos n'edá reproductora, y l'ausencia de nueves xeneraciones punxo fin a esta especie. Na actualidá caltién la pesca del albur (alburnus alburnus).
No que fai a agricultura hai 3.610 hai de cultivos herbales (de los cualos 697 hai son d'algodón y 92 hai son de trigu). Hai 852 hai de cultivos maderizos (ente elles 358 de naranxales y 89 hai d'olivares d'aceituna p'aceite).
Nel llau este de la carretera A-8050 hai tres polígonos industriales colos nomes, de norte a sur, La Estrella, Coria del Río y La Rosada.
Patrimoniu
Ente les sos edificaciones d'interés históricu artísticu destaquen:
Deportes
Coria del Río foi trubiecu de grandes deportistes que trunfaron a nivel nacional ya internacional, ente los que destaquen Fernando Climent Huerta, regatista y medaya de plata nos Xuegos Olímpicos de Los Angeles 1984, Manuel Ruiz Sosa, Rogelio Sosa Ramírez, José Manuel Casado Bizcocho y Juan Santisteban, ente otros.
En 1923 fundóse'l Coria Club de Fútbol, que xuega en Tercer División. Emplega l'Estadiu Guadalquivir de la llocalidá.
Festividaes locales
La llocalidá de Coria del Río cunta con fiestes y festivales mientres l'añu. Ente ellos destáquense los siguientes:
Fiesta del Albur
Ye un actu gastronómicu pa poner en valor esti pexe de ríu, que sirve de sustentu a dellos pescadores del pueblu. Celébrense ediciones dende 1993 y suel ser añal.
Fiesta de La nuesa Señora de la Estrella
Ente'l 31 d'agostu y el 8 de setiembre tienen llugar cultos y actos nel so honor, incluyíu una procesión. Esta advocación mariana recibe cultu en Coria dende'l sieglu XIII, anque l'actual imaxe ye del sieglu XX. Ye la patrona del conceyu y atópase na parroquia col so nome. Trátase d'una imaxe de gloria col Neñu Jesús en brazos.
Feria de Coria del Río
La Feria de Coria empezó hacia l'añu 1838, mientres la infancia de la reina Sabela II. Celebrar na segunda quincena de setiembre, y ye trés años más antigua que la Feria de Sevilla. La feria asítiase xunto al Guadalquivir, concretamente nel Prau de la Soledá, xunto al Parque Carlos de Mesa. Nel añu 2012, por causa de la crisis económica, decidióse nun entamar la feria per primer vegada en 175 años. En 2013 retomóse la feria, anque con menos casetes y menos presupuestu públicu.