cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Desojo
Historia
A principios d'agostu del añu 1811, la división de guerrilleros de D. Francisco Espoz y Mina pasó por Desojo, procedente de Santa Cruz de Campezo. Al pasar los guerrilleros españó una gran torbonada, que xunida a la lobreguez de la nueche, fizo que los guerrilleros tresmanaren el camín. A l'amanecida del día siguiente el gruesu de la fuercia asítiase en Sansol.
Ilesia Santa María
Edificio d'estilu góticu renacentista de la primer metá del sieglu XVI. Ye una construcción de piedra de sillería na que destaquen dellos elementos: los brazos de la so planta de cruz llatina, la portada y la torre. Esta postrera, asitiada nel llau de la Epístola ye d'estilu barrocu del sieglu XVIII. Destaca'l campanariu octogonal rematáu por una pequeñu cúpula y una llinterna. Tocantes a la portada, ta formada por dos cuerpos. Nel inferior, flanqueado por dos columnes, atópase la puerta. Nel cuerpu cimeru hai una fornica flanqueada por dos pilastres, qu'alluga una escultura de piedra. Nel so interior acueye una bella talla gótica de la Virxe col Neñu, de mediaos del sieglu XIV. El retablu mayor que preside l'interior del templu ye neoclásicu, S XVIII.
Ermita de Villanueva
Nes merindades de Desojo, apaez el despoblado de Villanueva, habitáu de 1427-1512, del qu'anguaño solo se caltién la ermita de la Virxe de Villanueva, d'orixe medieval. La Virxe de Villanueva queda representada por una formosa talla del sieglu XVII.
Picota
Emplazada na entrada del pueblu, onde se diz que los bandíos y malfechores yeren espuestos a la vergüenza pública y cumplía condena corporal polos sos crímenes y andances.
Fiestes
La primer fin de selmana d'agostu celebra'l festival Desojo Celta, con temática, paxellos y actividaes propies d'esa dómina.
Casaseca de Campeán
Casaseca de Campeán ye un conceyu y llocalidá de la provincia de Zamora, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón, España.
Topónimu
El topónimu Casaseca, surdida de la unión de les pallabres llatines "casa" y "siccus". Casa tien el significáu de cabaña, una y bones la pallabra llatina domus tien el significáu d'edificiu fechu p'habitar nél. Siccus, de la que procede seca, tien el significáu de "falta d'agua", posiblemente en referencia a un manantial, regueru o ríu. A lo último, Campeán derivaría de la pallabra llatina "campus", col que se referíen al terrén llanu o inclusive al campu de batalla.
Allugamientu
Atópase allugáu na contorna de la Tierra del Vinu, llindando al norte con El Perdigón y Morales del Vino, al sur con Villanueva de Campeán, al este con Corrales del Vino y Peleas de Abajo, y al oeste con Pereruela, esti postreru de la contorna de Sayago.
Historia
Darréu, na Edá Moderna, Casaseca de Campeán formó parte del Partíu del Vinu de la provincia de Zamora, tal que reflexaba en 1773 Tomás López en Mapa de la Provincia de Zamora.
Asina, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, la llocalidá caltener na provincia zamorana, dientro de la Rexón Lleonesa, integrándose en 1834 nel Partíu Xudicial de Zamora.
Patrimoniu
La ilesia parroquial ye'l principal monumentu del pueblu, ye del sieglu XVIII principalmente y ta so la advocación de San Isidoro de Sevilla. D'espodada espadaña del XVII, tien un orixe anterior y planta d'una sola nave, con cinco tramos y un pequeñu cruceru. El retablu Mayor ye barrocu y agospia les imáxenes de San Ildefonso, San Atilano y San Isidoro, mientres nos llaterales tán les imáxenes de Santa Águeda y Santa Lucía.
Gastronomía
Llegume, cocíu, menús de pieces de caza -en temporada- o los ineludibles productos de matanza componen la dieta básica local, a la qu'hai qu'añedir nos postres la especialidá llocal de los "Periquillos", unes rosquíes caseres d'ellaboración tradicional.
Fiestes
El pueblu celebra de forma especial San Isidoro (26 d'abril), anque tamién se celebra pel branu Nuesa Señora de l'Asunción.
Ruta del Cares
Descripción
La ruta del Cares escurre pola conocida como gargüelu divín del ríu Cares, y trátase d'un camín escaváu a mediu altor d'aproximao 11 quilómetros. Consideráu unu de los más bellos d'España, escurre al traviés de covaróns, pontes y senderos escavaos na roca.
El ríu Cares cuerre por un escobiu que ye más llargu que la sienda, travesando los montes, en direición al mar y pasando pelos conceyos de, de sur a norte, Valdeón (Llión), Cabrales, Peñamellera Alta y Peñamellera Baxa. Lo que se conoz como ruta del Cares, ye la parte que se fai andando, per un senderu eleváu sobre'l ríu.
La roca na que s'abrir l'escobiu ye de caliar gris na qu'hai ensame de oquedades, dalgunes de les cualos aprovecháronse p'abelugu del ganáu lanar que pasta pol llugar.
Cuando la ruta llega a Caín, l'escobiu ábrese, y el camín traviesa'l mesmu por una ponte.
Senderismu
thumb|250px|Vista de la ruta del Cares. thumb|250px|Senderismu na ruta del Cares. thumb|250px|Mapa de la ruta del Cares (retuláu en francés) La espectacularidá y el moderáu desnivel de la ruta del Cares convertir n'aparente pa la práctica del senderismu. De los cerca de dos millones de persones qu'añalmente visiten el Parque nacional de Picos d'Europa envalórase que la Ruta del Cares ye la sienda que recibe mayor arribación de visitantes. Pa evitar accidentes encamiéntase l'usu de calzáu fayadizo.
La ruta del Cares ye, d'acordies con munchos, la ruta piatonal más impresionante al algame de cualquier persona, inclusive ensin esperiencia previa nel monte. La ruta del Cares estender a lo llargo de doce quilómetros de gran riqueza paisaxística ente les llocalidaes de Caín en Llión y Poncebos n'Asturies, un percorríu que tarda en completase cuatro hores a cuerpu namái la ida, y ocho si faise día y vuelta.
Nel gargüelu del Cares atopa esta maraviyosa sienda que sustituyó a la tarrecible y dificultosa sienda qu'en dellos trayectos perdíase, a la que Julián Delgado Úbeda dedicó emotivos párrafos del so llibru El Parque Nacional del Monte de Cuadonga, páxines. 102-111. Anguaño la ruta del Cares ye frecuentada per miles de turistes que dende Valdeón realicen la travesía escontra Cabrales o viceversa. La ruta del Cares tien una estensión d'unos 12 km., daqué más que'l cursu del ríu. A Valdeón baxar pela carretera de Portiella de la Reina y el puertu de Pandetrave, y, con mayor dificultá, polos puertos del Pontón y Panderrueda, siguiendo de siguío la pista que baxa hasta'l valle. Hasta Caín puede llegase n'automóvil, y a la fin asturianu del gargüelu aportar dende la carretera Arenas-Sotres.
El percorríu pela ruta del Cares ye'l siguiente: a partir de Caín y pasada la presa, el camín —na marxe occidental del ríu— entra nel gargüelu polos túneles de la conducción de l'agua y dexa tras la ponte de Trascámara, que s'utilizaba nel antiguu trayeutu; baxa hasta'l ríu y pasa a la otra vera, adquiriendo altor na zona más zarrada ya impresionante, volviendo pasar el ríu na ponte Bolín —antigua ponte Trea—; sigue por Les Armadures y Les Párvulas hasta la pequeña pradería de Culiembro, nes qu'hai dos edificios; pol caserío de la Viña y el Llanu de la Sota xube, por aciu un recuesto qu'algama los 200 m d'altitú, a Les Collaes, pa baxar de primeres de la carretera cabraliega; déxase a un llau la ponte de la Jaya —camín escontra Bulnes— pa llegar finalmente a la ponte de Poncebos. En Les Collaes puede prosiguir, a la mesma altitú, por otra sienda que conduz escontra Camarmeña, única paraxa del gargüelu del Cares dende onde puede contemplase el Picu Urriellu.
Referencies lliteraries
De la ruta, escribió Pío Moa en Viaxe pela Vía de la Plata, onde narra que tuvo a puntu de cayese por un escobiu.
Dólar de Singapur
El Dólar de Singapur (SGD) ye la moneda de la República de Singapur dende 1967.
Ruta l'agua
thumb|250px|right|Canal del Narcea en [[Piarnu, Castrillón.]]
La Ruta l'Agua ye la sienda PR-AS 49 qu'entama en Peñaullán y acaba en Molleda. Ye utilizada por persones pa facer deportes, como correr, andar en bici, caminar, andar a caballu.
Allugamientu
La ruta l'agua empieza nes cases d'El Castru, en Peñaullán, onde en dexando la carretera asfaltada cuéyese una esviación a la izquierda que baxa a les cases de Carroceiro. Una vegada ellí y siguiendo les indicaciones, el camín enfusa monte enriba, ente carbayos y ocalitos (antiguu camín escontra les fontes de Riberes, nel conceyu de Sotu'l Barcu). Rematáu esti tramu, llegar a les primeres cases del barriu de Monterrey, Riberes, onde travesando'l so cais atopa la primer fonte d'esta ruta. Dempués de reposar síguese la marcha escontra la derecha per una carretera asfaltada que va llevar, xirando a la izquierda, hasta la carretera llocal que conduz a Los Veneros; cruciando ésta, xubir de nuevu pa enfusase nun pequeñu tramu pel monte hasta'l campusantu de Riberes. Xubiendo atópase la segunda fonte del percorríu, y un pocu más arriba, un grupu de cases denominaes La Barrera, onde se va abandonar la carretera pa coyer un senderu a la derecha que va llevar hasta la Canal del Narcea. El restu de la ruta escurre xunto al marxe esquierdu de la canal hasta rematar nel pueblu de La Corrada. A lo llargo d'esti últimu tramu van travesase delles pontes y podrá esfrutase de les belles vistes que'l percorríu ufierta.
Llargor y Trayectos
La ruta tien dellos destinos, puede faer de Molleda a Illas que tien un llargor de 2.5 km, o de Molleda a Sotu'l Barcu que tien un llargor de 25 km.
Ríu Xardón
El ríu Xardón ye un curtiu ríu costeru del norte d'España qu'escurre pol oriente del Asturies.
Ruta l'agua
Fauna
La ruta tien una gran variedá d'árboles, praos al so alredor, ta compuesta por sable y una canal que trai agua dende Sotu'l Barcu.
A Rabuqueira
A Rabuqueira ye una casería de la parroquia de Bual, nel conceyu asturianu de Bual.
Alcuéntrase a 400 m de la capital del conceyu, a un altor de 410 m sobre'l nivel del mar. Tien una población de
Lépine (Pas-de-Calais)
Lépine ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Dorcadionini
Los dorcadioninos (Dorcadionini) son una tribu de coleópteros crisomeloideos de la familia Cerambycidae.
Xéneros
Entiende los siguientes xéneros:
Požega
Požega ye una ciudá de Croacia, pertenez a la rexón xeográfica d'Eslavonia. Ye'l centru alministrativu del condáu de Požega-Eslavonia. Požega tenía una población de 28.201 persones (censu de 2001).
Centavu
El centavu o céntimu ye la subdivisión de delles monedes nacionales, y el so valor ye la centésima parte del valor de la moneda correspondiente.
La Barrera (Rieḷḷu)
La Barrera ye un llugar de la parroquia del Rieḷḷu, nel conceyu asturianu de Teberga.
Clima mediterraneu
thumb|right|350px|Estensión del clima mediterraneu nel mundu El clima mediterraneu ta enmarcáu nos climes templaos al pie de otros como'l chinu, el pampeano o l'oceánicu. Caracterízase por iviernos templaos y lluviosos y branos secos y calorosos, con serondes y primaveres variables, tantu en temperatures como en precipitaciones. El nome recíbelu del mar Mediterraneu, área onde ye típicu esti clima y adquier mayor estensión xeográfica, pero tamién ta presente n'otres zones del planeta, anque con variaciones tocantes a la distribución de les temperatures.
Les precipitaciones nun suelen ser bien abondoses, anque hai zones onde se devasen los 1000 mm. Pero la carauterística principal ye qu'éstes nun se producen pel branu, polo que la so distribución ye la inversa a la del clima de la zona intertropical, que xenera un importante estrés hídricu.
Les temperatures caltiénense, en permediu, tolos meses percima de los 20 °C pero presenten variación estacional, hai meses fríos per debaxo de los 18 °C y otros más templaos que nel mediterraneu típicu devasen los 22 °C.
El clima mediterraneu ta asitiáu xeográficamente nes mariñes occidentales de les mases continentales, ente los climes oceánicu, escontra los polos, y desérticu, al Ecuador, siendo realmente una combinación de dambos: pel hibiernu predomina la componente oceánica y pel branu la desértica. Cuanto más escontra los polos, el clima ye más suave y lluviosu, polo que falamos de mediterraneu d'influencia oceánica y cuanto más escontra l'Ecuador, más secu, de cuenta que falamos de mediterraneu secu.
La vexetación resultante ye arbórea de tipu anxelfodiu o perennifoliu, colos árboles non bien altos y unos estratos herbales y de carbes. Tien un estratu arbustivo y lianoide bien desenvueltu, d'heriedu tropical, qu'arriquez el monte y failo apertáu y dacuando inclusive impenetrable. La xamasca de los árboles y arbustos permanez na planta tol añu, aforrando asina una escesiva producción de material vexetal, bien costoso de faer por tener munches defenses. Estes defenses pueden ser de tipu físicu (fueyes esclerófiles, esto ye, dures y resistentes a la deshidratación, aguiyones, pubescencia), químicu (fueyes arumoses, fedióndigues o venenoses), o biolóxicu (secretando sustances p'alimentar a pequeños inseutos depredadores que caltienen llibre de plagues a la planta). Son estratexes desconocíes nel mundu templáu, y qu'entemecen les del mundu tropical húmedu (fueyes perennes) y secu (fueyes xeromorfas, espinoses, arumoses, atractoras de formigues).
John Key
Ye'l líder del Partíu Nacional dende 2006.
Clima mediterraneu
Les denominaciones típiques de les formaciones resultantes son la garriga nel mediterraneu, el chaparral en California o'l fynbos en Sudáfrica y la carba chilena en Chile. Nes zones con esti clima ye onde se desenvolvió tradicionalmente la llamada triloxía mediterránea: trigu, vide y olivar. Esti postreru ye un árbol que namái se cultiva en zones que presenten esti patrón climáticu. Anguaño les zones de clima mediterraneu son onde más desenvuelta ta l'agricultura de regadíu produciéndose gran cantidá de frutes (naranxes, llimones, albaricoques, piescos, cereces, cirueles, cadápanos, etc.) y hortolices (tomates, pataques, berenxenes, calabacinos, cebolles, ayos, cenahories, etc.), quedando nel secanu'l ya la mentada olivar al pie de otres especies como almendrales y algarrobos.
derecha|miniaturadeimagen|200x200px|Paisaxe de regadío de clima mediterraneu, güerta de naranxales en Alcira, [[España ]]
Lespesses
Lespesses ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Bubo zeylonensis
thumb|Ketupa zeylonensis
Bubo zeylonensis o Ketupa zeylonensis ye una especie d'ave strigiforme na famila Strigidae. Habita nes rexones tropical y subtropical d'Asia continental y delles islles costeres. De los cuatro especies vives de uxos pescadores, ye la más llargamente distribuyida, más común y meyor estudiada. Ocupa una área de más de 7000 quilómetros dende l'este de China a Palestina.
Distribución y hábitat
Ye residente permanente mientres tol añu na mayoría de les rexones tropical y subtropical del subcontinente indiu, el Sureste d'Asia y rexones axacentes. Al oeste del so área de distribución principal, distribúyese irregularmente al Llevante (posiblemente estinguida) y el sur d'Asia Menor (apocayá redescubierta). El so hábitat típicu son los regueros forestales y montes redoma, llagos o campos d'arroz. Habita principalmente en tierres baxes, dende montes abiertos a montes trupos, según en plantíos –nes estribaciones del Himalaya estender en monte submontanos d'hasta 1500 msnm. Con frecuencia pasa'l día en montes de bambú o d'otros grandes árboles frondosos. Pueden atopase alredor de los depósitos d'agua (o jheels na India), a lo llargo de canales nes contornes de los pueblos y nes costes marines. Les aves occidentales alcuéntrase en paisaxes semiáridos y pueden reproducise nos oasis de rexones grebes. Independientemente d'hábitat, escasamente estrémense lloñe de los grandes cuerpos d'agua como ríos y llagos.
Descripción
thumb|left|Un uxu pescadora castañal na [[India de la subespecie B. z. leschenault.]] Ye una especie grande d'uxu, pero ye d'un tamañu entemediu ente los otros uxos pescadores. Mide ente 48 y 58 cm de llargor y ente 125 y 140 cm de valumbu. El pesu puede variar considerablemente, según los informes, que van dende 1,1 hasta 2,5 kg. Cierta variabilidá nos tamaños nes subespecies atribuyir a la distribución. Tien guedeyes prominentes nes oreyes, pero como en tolos uxos pescadores, les sos guedeyes cuelguen al llau de la cabeza y tienen un aspeutu degaxáu. Les partes cimeres son marrón acoloratáu y fuertemente enllordiaes de negru o marrón escuro. Les partes inferiores son de color ante-leonado a ablancazaes, con rayes ondulaes de color marrón escuru y fines barres marrones. El gargüelu ye blanca y puede ser notablemente enchida, ente que'l discu facial nun s'estrema. Los iris son de color mariellu doráu, les pates d'un mariellu más apagáu, y el picu ye escuru. Los sexos nun difieren n'apariencia, sacante pol tamañu. Los uxos de segundu añu d'esta especie tienden a ser daqué más pálidos que los adultos. En comparanza col uxu pescador leonado, col cual el so rangu asolapar en Laos y Vietnam, ye más marrón y el color polo xeneral menos acoloratáu y la cara menos pálida. thumb|Llamada (sur de la India) Dacuando foi consideráu conespecífico col uxu pescador de Blakiston (Bubo blakistoni), pero hai un vacíu d'aproximao 2000 km nes sos distribuciones, ensin mentar numberoses diferencies físiques ente ellos. Les sos llamaes descríbense como un fondu y trisílabu el to-hoo-hoo, que ye aparentemente'l cantar territorial emitíu enantes de la reproducción. La so llamada foi descritu como similar a la del avetoro común (Botaurus stellaris). Otres llamaes grabaes pal uxu pescadora castañal incluyeron una nidia huphuphuphuphuphup o una fuerte huhuhuhuhuhuhu. Otra llamada ye un boom-uh-boom.
Subespecies
thumb|right|Un uxu pescadora castañal de la subespecie nominal (zeylonensis), que son más pequeños y más escuros qu'otres subespecies. Trés o cuatro subespecies vives son aceptaes anguaño:
Casa del Lleón
thumb|300px|La Casa del Lleón foi construyida en [[1856 por Brigham Young en Salt Lake City, Utah.]]
Truman O. Angel, el cuñáu de Brigham Young, que diseñó'l Templu de Salt Lake City vio tamién implicáu nel diseñu d'esta casa, la cuál debe'l so nome a la estatua d'un lleón delantre de la entrada frontal, fecha por William Ward.
La casa ta asitiada nel númberu 63 al este de la cai South Temple, cerca de la esquina que crucia cola Cai Estatal, al este de la Manzana del Templu.
Brigham Young morrió na Casa del Lleón en 1877.
Aerodeslizador
thumb|250px|Un [[LCAC o aerodeslizador de tresporte de l'Armada estauxunidense.]] Un aerodeslizador, tamién designáu col términu inglés hovercraft, ye un vehículu que s'esmuz al llanzar un remexu d'aire contra una superficie que s'atopa debaxo d'él; esto xenera un colchón d'aire o coxín d'aire, que-y dexa, en principiu, movese sobre cualquier superficie horizontal lo suficientemente regular, como llanures, sobre'l agua, la nieve, arena o xelu, ensin tar puramente en contautu con ella. Dalgunos pueden movese a velocidaes cimeres a los 150 km/h. thumb|250px|Aerodeslizador A48
Carauterístiques
Puramente un aerodeslizador clasifícase como una aeronave, yá que se sostién y muévese dafechu nel aire; en tal ámbitu, pertenez a los aerodinos sofitaos por reacción direuta (el mentáu colchón d'aire), una y bones l'acción direuta de la fuercia creada pol remexu d'aire eyectado contra una superficie, xenera una reacción escontra riba, que ye lo suficientemente fuerte como pa dixebrar al aerodeslizador de la superficie en cuestión.
thumb|250px|Aerodeslizador Hivus-10.
Xeneralmente, los aerodeslizadores tienen dos o más motores separaos (anque dalgunos, como'l SR-N6, tienen tan solo un motor cola caxa de cambeos estremada). Unu de los motores mueve la o les hélices responsables de llevantar el vehículu al impeler aire per debaxo de la nave; y unu o más motores adicionales usar pa dar movimientu al vehículu na direición deseyada.
Historia
El primer rexistru d'un vehículu que pudiera ser llamáu aerodeslizador, pertenez a Emanuel Swedenborg, un filósofu y teólogu suecu, qu'en 1716 escurrió una plataforma a colchón d'aire de propulsión humana que s'asemeyaba a un bote entornáu con una cabina nel centru y palas en forma de remos y operaes manualmente qu'emburriaríen l'aire escontra baxo del vehículu. Esti diseñu nunca foi lleváu a la realidá, por cuenta de que la simple fuercia humano nun podría xenerar abonda emburrie vertical.
A mediaos de la década de 1880, l'inxenieru británicu Sir John Thornycroft construyó una serie de prototipos pa pruebes d'efeutu suelo, basándose na idea d'usar aire ente'l cascu d'un bote y l'agua p'amenorgar la resistencia. Anque rexistró delles patentes rellacionaes col conceutu de cascos lubricados con aire en 1877, nun se-yos toparon aplicaciones práutiques.
Fixéronse dellos intentos más a lo llargo de los años p'amenorgar l'arrastre nes embarcaciones por aciu aire, pero nun foi sinón hasta 1952 que l'inventor británicu Christopher Cockerell propunxo una solución práutica pa un vehículu d'esti tipu. Les sos aportaciones a la inxeniería valiéronlu'l títulu de caballeru en 1969. Per mediu de senciellos esperimentos con un motor d'aspiradora y dos llatas cilíndriques, Cockerell demostró'l principiu operativu d'un vehículu suspendíu sobre un colchón d'aire espulsáu a presión, que fai posible qu'ésti se mueva sobre diverses superficies. La so meyora más significativa foi'l desarrollu d'un sistema periféricu a esquita pa caltener el colchón d'aire sol vehículu. Esti colchón d'aire sustentante dexaría-y tantu operar sobre superficies lodosas y aguacientes como sobre terrenal firme.
El fabricante d'aeronaves británicu Saunders Ruca foi'l primeru en desenvolver un aerodeslizador capaz de tresportar una persona, el SR-N1, que foi sometíu a dellos programes de pruebes dende 1959 hasta 1961 (cola primer demostración pública en 1959). Estes pruebes incluyeron l'encruz de la Canal de la Mancha, que foi realizáu'l 25 de xunetu de 1959, en tan solo dos hores; conducíu pol Capitán Peter Lamb, l'inxenieru John B. Chaplin y el so inventor, l'inxenieru (darréu Sir) Christopher Cockerell, como "contrapesu de proa". Asina, afayóse que la sustentación del bote foi ameyorada al añedir un "faldón" de contención fecha de goma o de tela flexible sol cascu, col propósitu de contener l'aire sol mesmu y crear un efeutu de "levitación".
El SR-N1 taba dotáu d'un motor de pistones, remanando una serie d'hélices entubadas, creando un fluxu de sustentación direutu sobre la superficie; yera propulsado per mediu d'aire espulsáu escontra tres y podía cargar pocu más que'l so propiu pesu y el de dos persones, factor que frenó l'ésitu comercial del proyeutu.
El primer aerodeslizador de pasaxeros verdaderu foi'l Vickers VA-3, que tresportaba pasaxeros regularmente a lo llargo de la mariña septentrional del país de Gales, ente Wallasey y Rhy, mientres el branu de 1961. Sostener por aciu dos motores turbopropulsores, avanzaba por aciu hélices y yera conducíu por aciu un timón.
Mientres la década de 1960, Saunders Ruca desenvolvió dellos diseños más grandes pa pasaxeros, incluyendo'l SR-N2, desenvueltu tamién por Cockerell, quien añedió tubos inflables, hélices aeronáutiques sobre rustes móviles y un sistema de ventilas cilíndriques al cascu p'ameyorar la sustentación. El SR-N2 operaba al traviés del Solent en 1962. Más tarde, desenvolvióse'l SR-N6, al traviés del mesma canal, ente Southsea y Ryde na Islla de Wight dende'l 24 de xunetu de 1965, llevando tan solo 38 pasaxeros. Güei esta ruta ye cubierta por dos modelos AP1-88, más modernos, con 98 asientos cada unu; más de 20 millones de pasaxeros usaron esti serviciu hasta'l 2004.
Según Saunders Ruca y Vickers (qu'en 1966 fundir pa formar la British Hovercraft Corporation), otros modelos comerciales fueron desenvueltos mientres los 60's nel Reinu Xuníu por Cushioncraft (parte del grupu Britten-Norman), Hovermarine (estos postreros usaben "parés" llaterales, proyeutando dambos llaos del cascu escontra baxo, dientro de l'agua, p'atrapar el coxín d'aire ente los llaos), Lockheed Aeronáutica.
A finales de la década de 1960 y entamos de la década de 1970, l'inxenieru francés Jean Bertin desenvolvió un tren aerodeslizador que llamó Aérotrain. El so prototipu I-80 estableció'l récor mundial de velocidá pa un vehículu de coxín d'aire sobre tierra firme, con una velocidá permediu de 417,6 km/h y una máxima de 430 km/h.
En 1970 emprestaben serviciu los mayores aerodeslizadores ingleses, el modelu SR-N4 clase Mountbatten, que cuntaben, cada unu, con cuatro motores Rolls-Royce Proteus; daben serviciu regular sobre la canal de la Mancha, dende Dover o Ramsgate hasta Calais. El serviciu foi atayáu nel añu 2000, dempués d'años de competir colos tradicionales tresbordadores, catamaranes y l'Eurotúnel; ente les causes cunten l'altu costo del caltenimientu y del combustible, y a la falta de patrociniu estatal, que nesi tiempu destinar a les grandes flotes n'Europa.
L'ésitu comercial de los aerodeslizadores foi frenáu poles rápides alces nos precios del combustible a finales de la década de 1960 y na década de 1970, que desencadenó'l conflictu n'Oriente Mediu; pola introducción de naves alternatives, como los catamaranes furadores de foles (comercializaos como Seacat en Gran Bretaña), qu'usen menos combustible y pueden faer cuasi tou lo que fai un aerodeslizador sobre l'agua. Anque n'otros llugares del mundu siguió desenvolviéndose la teunoloxía de los aerodeslizadores pa propósitos tantu militares como civiles (tantu la Xunión Soviética como los Estaos Xuníos desenvolvieron los sos propios vehículos Hovergiant, capaces de tresportar armamentu, soldaos y equipu militar so cualquier condición meteorolóxica y sobre cualquier terrén de batalla), los aerodeslizadores práuticamente sumieron de les costes britániques, el so llugar de nacencia, hasta ser reintroducíos como botes salvavides, pola Real Institución Nacional de Botes Salvavides.
Templu (SUD)
thumb|250px|right| El [[templu de Salt Lake City ye'l templu más reconocíu dientro del movimientu de los Santos de los Últimos Díes, alcuéntrase na ciudá de Salt Lake City, Utah.]]
Aerodeslizador
Historia
Nos últimos años, col desarrollu del kevlar y otros polímeros, construyéronse otros medios de tresporte de funcionamientu similar con téuniques de construcción innovadores y baxos costos d'operación, como les hidroales, los catamaranes, los trimaranes y los hidroaviones, tan grandes como un avión Jumbo, que faen usu del efeutu suelo.
Na actualidá
Anguaño, esiste un númberu cada vez mayor de compañíes especializaes na fabricación d'aerodeslizadores utilizando téuniques de construcción a nivel profesional. Tamién ye creciente la cantidá d'aerodeslizadores autoconstruidos y del tipu "p'armar" con fines mayoritariamente recreativos y competetitivos. Asina mesmu, en llugares como Europa, entámense carreres y campeonatos, non patrocinaos, pero que cunten con una afición creciente. Nestos campeonatos los arodeslizadores lleguen a algamar velocidaes cimeres a los 150 km/h.
La so peralta velocidá, maniobrabilidad, gran capacidá de carga, versatilidad, insensibilidá a la consistencia de la superficie sobre la que se mueve, invisibilidá al radar y al sonar (nes versiones militares), el fechu de nun dexar buelgues, xuníu tou al so baxu costo de caltenimientu, converten a los aerodeslizadores nun mediu de tresporte únicu.
Ovamboland
Ovamboland foi un bantustán o patria (homeland), asitiáu nel norte d'África del Suroeste (güei Namibia), establecíu en 1968. En 1973 foi-y dada la independencia nominal, inda cuando nun foi reconocíu como país pola comunidá internacional.
thumbnail|right|200px|Bandera del bantustán de Ovamboland
Formación
La so creación foi productu de la política de desenvolvimientu separáu que'l gobiernu de Sudáfrica implementó como parte del so sistema d'apartheid mientres la ocupación y alministración de l'antigua colonia alemana d'África del Suroeste.
La premisa principal detrás de la so creación foi la de dedicar un área de territoriu acutada puramente pa los miembros de la etnia ovambo, onde éstos pudieren desenvolvese en forma aisllada de les zones reservaes a los blancos.
La rexón ocupó una área de 52.072 km² y, según el Reporte Odendaal publicáu en 1964, cuntaba con una población de 239.000 habitantes pa esa dómina.
thumb|320px|right|Bantustanes nel territoriu d'África del Suroeste con Ovamboland al centru y norte del país.
Mike Moore
Michael Kenneth Moore foi un políticu neozelandés que foi'l Primer Ministru del so país del 4 de setiembre hasta'l 2 de payares de 1990.
Ovamboland
Disolución
Les eleiciones de 1973, promovíes pol gobiernu de Sudáfrica, fueron boicóeadas y tan solo votó el 2.5% de los eleutores. Al igual que tolos demás bantustanes d'África del Suroeste, foi eslleíu como país y como organización alministrativa en mayu de 1989, de primeres del periodu de transición a la independencia de toa Namibia.
Na actualidá'l territoriu d'esti bantustán ta distribuyíu ente cuatro de les 13 rexones alministratives de Namibia.
Adonis annua
L' ye una planta añal yerbácea de la familia de les ranunculácees, utilizada en xardinería pola so vistosa flor de color coloráu. thumb|240px|Fueyes. thumb|240px|Flor. thumb|240px|Adonis annua subsp. castellana. thumb|240px|Ilustración. thumb|240px|Vista de la planta.
Carauterístiques
La gota de sangre mide ente 10 y 50 cm d'altor, con flores terminales, solitaries, d'un colloráu intensu cuasi escarlata. Les flores algamen los 4 cm de diámetru (más nes variedaes cultivaes pa usu comercial), y tienen 8 pétalos de forma oval.
El frutu preséntase poliaqueniu sobre un receptáculu allargáu. Aqueniu col cantu cimeru (adaxial) rectu o pocu curváu d'unos 5 mm ensin giba o diente. El androcéu coles anteres negru-violáceo, el conectivu y les teques marielles pol polen.
Usos
Principalmente la xardinería. Son bien resistentes, y de floriamientu bien tempranu. Bancales pol color coloráu intensu y la delicadeza de les sos flores, con esi botón negru. Yá esisten nel mercáu flores con un diámetru de 5 cm o más. Les sos flores son riques nun carotenoide bien apreciáu comercialmente, astaxantina, el que s'emplega como pigmentu en piscicultura de salmonideos.
Taxonomía
Adonis annua, describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum, 1: 547, nel añu 1753. Adonis: nome xenéricu que según el Stearn's Dictionary of Plant Names diz: "La flor supónse que s'anició a partir del sangre d'Adonis que foi puñáu a muerte por un xabalín. Yera amáu por Afrodita y, según delles versiones foi cortexáu ensin ésitu. Adonis yera consideráu polos griegos como'l dios de les plantes. Creíase que sumía na seronda y l'iviernu pa volver apaecer na primavera y el branu. Pa celebrar el so regresu, los griegos adoptaron el costume semítica de faer xardinos de Adonis, que consistíen n'olles de folla de granes de rápida crecedera".
annua: epítetu llatín que significa "añal". De la divinidá siriu-helénica Adonis, y el llatín annuum, "añu".
Númberu de cromosomes de Actaea annua (Fam. Ranunculaceae) y táxones infraespecíficos: 2n = 32
Helen Clark
Helen Elizabeth Clark ye una política neozelandesa. Foi primer ministra de Nueva Zelanda en tres mandatos consecutivos dende'l 5 d'avientu de 1999 hasta'l 18 de payares de 2008. Foi la primer muyer electa nuna eleición xeneral pa ocupar el cargu de primer ministru de Nueva Zelanda. Anguaño ye alministradora del Programa de les Naciones Xuníes pal Desenvolvimientu (PNUD), la tercera más alta posición de la ONX, dende 2009.
Clark graduar de la Universidá d'Auckland en 1974 y convirtióse en política nos sos años d'adolescencia, arreyándose nel Partíu Llaborista de Nueva Zelanda. Mientres yera profesora na universidá a principios de los años 1970, Clark entró na política llocal en 1974 en Auckland, pero nun foi electa pa nengún cargu. Foi escoyida nel Parllamentu de Mount Albert, Nueva Zelanda en 1981, cargu qu'ocupó hasta'l so arrenunciu nel 2009. Mientres la década de 1980 y principios de los años 1990, Clark ocupó numberosos puestos nel Cuartu Gobiernu Llaborista de Nueva Zelanda, ente ellos: ministra de Vivienda, ministra de Salú y ministra de Caltenimientu. Ocupó'l cargu de vizprimer ministra mientres un añu.
Posterior a encomalo demostrada pol Partíu Llaborista na eleición de 1993, Clark retó al líder llaborista Mike Moore y ganó, convirtiéndose asina na líder de la oposición. Dempués de perder nes eleiciones de 1996, llevó al Partíu Llaborista a una victoria arrasadora en 1999. Foi la segunda muyer n'ocupar el cargu de primer ministru de Nueva Zelanda. Enantes, Jenny Shipley foi tamién primer ministra. El gobiernu de Clark vio casi una década de crecedera económica de la que se caltuvo un superávit de l'alministración pública.
El Gobiernu de Clark implementó diverses iniciatives económiques importantes incluyendo la creación del Kiwibank, el Fondu de Xubilación de Nueva Zelanda, l'Esquema de Comerciu d'Emisiones de Nueva Zelanda y KiwiSaver. Otres de les principales polítiques del so gobiernu inclúin el paquete "Working for Families", l'aumentu al salariu mínimu en 5% añal, préstamos a estudiantes ensin intereses, la creación de les Xuntes de Salú Distritales, la introducción d'una serie de creitos fiscales, la revisión de les certificaciones de la educación secundaria per mediu de la introducción de NCEA y l'introducción de la llicencia pa padres de 14 selmanes. El so gobiernu tamién introdució la Llei de Preplaya y Fondos Marinos de 2004, que causó gran discutiniu y foi eventualmente revocada en 2011.
Ganó tres eleiciones siguíes. Foi fuerte opositora a la invasión d'Iraq, liderada polos Estaos Xuníos. So'l so mandatu unviaron tropes a Afganistán p'ayudar a la so reconstrucción. Sofitó les polítiques antinucleares de Nueva Zelanda de los postreros 20 años.
Buscó asoceder en 2016 al surcoreanu Ban Ki-moon como secretariu xeneral de les Naciones Xuníes. Sicasí, l'escoyíu foi'l portugués António Guterres.
Helen Clark ye Miembru Honorariu de la Fundación Internacional Raoul Wallenberg.
Clark decidió nun tener fíos.
Lespinoy
Lespinoy ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ronald Golias
Ronald Golias foi un actor brasilanu.
Ríu Cabra
Col nome de Ríu Cabra podemos referinos a:
Soberanía parllamentaria
Soberanía parllamentaria, supremacía parllamentaria, o supremacía llexislativa ye un conceutu de derechu constitucional qu'aplica a delles democracies parllamentaries.
So la soberanía parllamentaria, el poder llexislativu tien absoluta soberanía, que significa que ye supremu por sobre toles otres instituciones gubernamentales (incluyendo a cualquier entidá executiva o xudicial si esisten).
Dólar Surinamés
Dólar Surinamés ye la moneda de cursu llegal de Surinam.
Entró en circulación el 1 de xineru de 2004 sustituyendo al Florín de Surinam, afitando billetes de valores nominales de 5, 10, 20, 50 y 100 dólares Nel añu 2005, 1 Dólar d'Estaos Xuníos equivalía a 2,70 dólares de Surinam.
Corella
Corella ye un conceyu y una ciudá española de la Comunidá Foral de Navarra. Asitiada na Ribera de Navarra, na Merindad de Tudela y a 92 km de la capital de la comunidá, Pamplona. La so población ye de, aportando a segundo conceyu más pobláu de la Ribera, dempués de Tudela.
Tien un ricu patrimoniu arquiteutónicu barrocu, siendo d'especial mención "La Casa de les Cadenes", de la cual esiste un retruque nel Pueblu español de Barcelona. El "Muséu d'Arte Sacro" según los sos edificios relixosos son igualmente destacables.
El pasáu de Corella amuésanos a prolíficos comerciantes, militares, gobernadores, ministros -de marina, de xusticia y de vivienda-, o inclusive a músicos, médicos y artistes.
Topónimu
La esplicación etimolóxica que más podría averase a esa realidá, por ser ente otres coses la más senciella y lóxica, ye la qu'apunta José Jiménez Delgado nuna nota marxinal de la so opúsculo tituláu Alonso López de Corella y el "De vini commoditatibus libellus".
De siguío espónense otres opiniones, más y menos rigoroses, al respeutu del significáu y orixe de la etimoloxía local:
El xentiliciu ye corellano pal masculín y corellana pal femenín. .
Escudu
thumb|250px|Escudu de Corella. L'escudu d'armes de la ciudá de Corella tien el siguiente blasón:
El so orixe ta amestáu al conde francés Rotrou de Perche, al que'l rei Alfonsu I el Batallador, concedió-y nel sieglu XII la villa de Corella y el so castiellu, en pagu por ayudalu a conquistar el Valle Mediu del Ebro, hasta entós en poder de los musulmanes.
El conde de Alperche, señor de la villa francesa de L'aigle, tomaría supuestamente l'águila del so emblema heráldicu p'aplicalo tamién a Corella. L'escudu fadría referencia a les guerres del noble, simbolizando l'águila la conquista y el coneyu les tierres hispanes en poder de los musulmanes.
Berrueñu
Berrueñu ye un llugar de la parroquia del Rieḷḷu, nel conceyu asturianu de Teberga.
Corella
Escudu
Nes vidreres del Palaciu de Navarra figura col error d'apaecer el coneyu atrapáu.
Situación
thumb|Allugamientu del conceyu de Corella en [[Navarra y na Merindad de Tudela.]] La ciudá de Corella ta asitiada en partir Sur de la Comunidá Foral de Navarra dientro de la rexón xeográfica de la Ribera de Navarra a una altitú de 370 msnm. El so términu municipal tien una superficie de 83,3 km² y llinda al Norte col conceyu d'Alfaro na comunidá autónoma de La Rioxa y col de Castejón, al Este col de Tudela, al sur colos de Cintruénigo y Fitero y al Oeste tamién col d'Alfaro.
Berrueñu
Alcuéntrase a 3,20 quilómetros de La Plaza, la capital del conceyu, a un altor mediu de 612 msnm y tien.
Corella
Historia
thumb|Cai de Corella
Edá contemporánea
Corella con 5700 habitantes yera una de les ciudaes de Navarra más poblada y rica. N'abril de 1936 habíense consiguíu 3.000 robaes nes corralizas pa trabayales na coleutividá. El 18 de xunetu'l conceyu republicanu celebró la so última sesión. El secretariu que llevaba un llibru d'actes impecable fixo nesi día varios borrones polos nervios. El día 19 ceo llegaron numberosos requetés, con un teniente y dellos númberos de la Guardia Civil, qu'ocuparon el conceyu con cierta resistencia de los funcionarios, amás de centros obreros y tabiernes. Nos primeres escarceos hubo dos mancaos que seríen remataos na camiya onde yeren llevaos pola Cruz Roxa. Destituyir a tolos funcionarios y encarcélase a los que s'aguantaren, enllenándose les cárceles de Corella y Tudela.
El conceyal y xuez de paz Ricardo Campos zarráu nun cuartu foi alboráu con gasolina por unos conocíos fascistes que darréu-y prendieron fueu. La información que dio'l Diario de Navarra que se suicidara prendiendo fueu al payar del suelu. A otru día fusilaron al alcalde y a dellos emplegaos.
A lo llargo del mes d'agostu van faciéndose distintes saques de les cárceles. El día 15, festividá de la Virxe, 27 corellanos, a unu cortáron-y les manes por garrase desesperadamente, xunto a trés de Fitero fueron llevaos al campusantu de Milagru onde en diciéndo-yos el cura Bernardo Catalán Tái seles poque güei vais tar cenando con Dios. Fuéron-yos matando ente chancies y golpes. Los presos que quedaben fueron obligaos a dir "voluntarios" al frente.
Fueron asesinaos 87 corellanos, sicasí la matanza pudo ser mayor, cuando nel Frente Norte perdieron la vida dos nuevos de dereches en circunstancies confuses. Fueron a por cuarenta deteníos que taben nel "cuartu del Marqués" pa fusilalos. Nesta ocasión la Guardia Civil de Tudela evitar.
Demografía
Nel añu, la población de Corella yera de habitantes (INE). Na siguiente gráfica preséntase la evolución demográfica de Corella dende 1900. Como puede reparase, na última década la población de Corella esperimentó una notable medría, debíu fundamentalmente a la inmigración. Destacable ye tamién el fechu de que Castejón independizar de Corella en 1927, col consiguiente descensu de población, como puede apreciase ente los censos de 1920 y 1930.
Alministración municipal
thumb|Casa Consistorial de Corella xunta a la Casa de los marqueses de Baxamar. L'alministración política de la ciudá realizar dende 1979 al traviés d'un Conceyu de xestión democrática que los sos componentes escoyer cada cuatro años por sufraxu universal. El censu eleutoral ta compuestu por tolos residentes empadronaos nella mayores de 18 años y nacionales d'España y de los otros países miembros de la Xunión Europea. Según lo dispuesto na Llei del Réxime Eleutoral Xeneral, qu'establez el númberu de conceyales elegibles en función de la población del conceyu, la Corporación Municipal ta formada por 13 conceyales. La sede del consistoriu ta emplazada na plaza d'España, 1.
Estos son los alcaldes de Corella dende les primeres eleiciones democrátiques municipale s de 1979:
Monumentos relixosos
Fundáu en 1595, la so construcción duró venticinco años. La ilesia tien notables retablos y capiyes particulares con interesada decoración, ente elles la capiya de les Ánimes con llenzu d'altar robláu pol sevillanu Lorenzo Montero d'Espinosa. Asitiáu sobre la ermita de San Pedro. thumb|right|200px|Ermita de La nuesa Señora del Villar. La imaxe de La nuesa Señora de Araceli foi topada en 1674 y p'el so veneración construyó una primer ermita al añu siguiente, que foi sustituyida pola actual en 1693. El conventu foi construyíu en 1720 p'allugar a una comunidá de carmelites.
La ermita actual ye del sieglu XVII, d'una sola nave, en forma de cruz llatina y cubierta con bóveda y lunetas. El so ornamentación ye barroca. Nesta ermita venérase la Patrona de la ciudá, que la so imaxe recuerda l'estilu de les talles gótiques de los sieglos XIII y XIV. Hai llenzos con pintures de Francisco Crespo y Cabia.
Monumentos civiles
thumb|200px|Casa Muséu Arrese. thumb|200px|La Noria.
Gastronomía
El calderillo, ajoarriero, la menestra de verdures, el tomatada y espárragos, cebolles asaes, tomates asaos, ayos asaos, cascoxos, Patorrillo.
Cultura
Folclor navarru-aragonés según espresiones a la de falar descendientes del antiguu romance navarru-aragonés y del que güei queda la fabla aragonesa n'Huesca dientro de les zones llingüístiques de Navarra pertenez a la non vascófona, según la llei del vascuenciu de 1987.
Fiestes populares
Estes fiestes celebrar n'honor a la Virxe de la Mercé (24 setiembre) y a San Miguel (29). Son tradición los encierres a les 10 de la mañana, les corríes de toros, los calderillos, ver a los xigantes y xugar colos cabezudos...
FK Sūduva
El FK Sūduva (Futbolo klubas Sūduva) ye un club de fútbol asitiáu en Marijampolė, Lituania. Xuega na.
Historia
Foi fundáu en 1968 como «Sūduva».
Estadiu
250px|thumb|Marijampolės futbolo arena. FK Sūduva xuega los sos partíos como llocal nel ARVI Football Arena.
José Ángel Ziganda
José Ángel Ziganda Lakunza, moteyáu Cuco, ye un ex-futbolista y entrenador español. Foi l'entrenador del Real Uviéu dende'l 18 de febreru de 2020 hasta'l 8 de xunu de 2022.
Lestrem
Lestrem ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Ríu Bedón
El ríu Bedón o río les Cabres ye un cursu fluvial que naz nel estremeru conceyu de Cabrales, na Sierra del Cuera, cerca d'un pueblu que se llama Asiegu. Tien un llargor de 23 km. y pertenez a la cuenca hidrográfica de Llanes.
Primer Visión
Na teoloxía del Movimientu de los Santos de los Últimos Díes, la Primer Visión foi una visión esperimentada por Joseph Smith, Jr., durante la década de 1820 nun llugar allegáu a la so casa, llamáu güei día l'arbolea sagrada, al oeste de Nueva York. Smith dixo que al rezar pa saber cual ilesia yera la verdadera, como respuesta, mensaxeros celestiales dixéronlu que toles ilesies esistentes na dómina yeren falses y hubiéranse pervertíu.
Ríu Bedón
Los sos principales afluentes son Güera, Meré, Les Cabres y Caldueñu. Traviesa les poblaciones de Caldueñu, Meré, Ardisana, Los Caleyos, Vibañu, Rales, y Posada. Desagua na Sablera de San Antolín, estremándola en dos.
Hasta la ponte de Rales ye zona salmonera, famosa ente pescadores. Cerca d'el so desaguada atopa la Ilesia de San Antolín de Bedón, una construcción románica (sieglu XIII) de gran valor y guapura.
Toponimia
L'orixe del so nome ta nel galu "bedo", que significa canal o foso.
Cuañana (Rieḷḷu)
Cuañana ye una aldea de la parroquia del Rieḷḷu, nel conceyu asturianu de Teberga.
Alcuéntrase a 3,10 quilómetros de La Plaza, la capital del conceyu, a un altor mediu de 564 msnm y tien.
Philautus carinensis
Philautus carinensis ye una especie de xaronca qu'habita en Myanmar, Tailandia y Vietnam. Alcuéntrase amenazada d'estinción por cuenta de la destrucción del so hábitat natural.
Leubringhen
Leubringhen ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Montecieḷḷu
Alcuéntrase a 1,10 quilómetros de La Plaza, la capital del conceyu, a un altor mediu de 531 msnm y tien.
Primer ministru de Nueva Zelanda
El primer ministru de Nueva Zelanda (en maorí: Te Pirimia o Aotearoa) ye'l xefe de gobiernu de Nueva Zelanda como consecuencia de ser el líder del partíu o coalición col sofitu mayoritariu del Parllamentu de Nueva Zelanda. Dende les eleiciones xenerales de Nueva Zelanda de 2008, el primer ministru ye John Key del Partíu Nacional, que foi reelixíu dos vegaes (2011 y 2014).
El títulu de "primer ministru" apaeció per primer vegada formalmente en 1873, pero orixinalmente'l primer ministru llamábase Ministru d'Ultramar. Esti nome camudóse en 1869 pol de Premier, títulu que nun duró demasiáu. Cola declaración de Nueva Zelanda como un Dominiu en 1907, el términu "primer ministru" entamó a emplegase de forma esclusiva.
Eliza Taylor
Eliza Jane Taylor-Cotter ye una actriz australiana, más conocida por interpretar a Rosie Cartwright na serie infantil The Sleepover Club, a Clarke Griffin en The 100 y a Janae Timmins en Neighbours.
Biografía
N'ocasiones trabaya como maestra interna nel Actors Nest Fitzroy Street, St Kilda en Melbourne.
Nel 2008, salió mientres 10 meses col actor Brett Tucker, qu'interpretó a Daniel Fitzgerald en Neighbours. La rellación causó discutiniu por cuenta de qu'Eliza yera cuasi 17 años menor que Brett.
Carrera
Nel 2003 empecipió la so carrera con apenes 13 años cuando se xunió al repartu de la serie infantil Pirate Island au interpretó a Sarah Redding. Esi mesmu añu, n'acabando la so participación, xúnese al repartu de la serie infantil The Sleepover Club onde interpretó a l'aspirante a escritora y periodista Rosalinda "Rosie" Cartwright mientres la primer temporada de la serie.
Ente'l 2004 y el 2006 apaeció como convidada en series como Blue Heelers y Blue Water High onde interpretó a Heide Lee.
El 4 d'abril del 2005 xunióse al repartu de la esitosa y popular serie australiana Neighbours onde interpretó a Janae Timmins hasta'l 8 de febreru del 2008 (dempués el so personaxe camudóse a Cairns). Enantes apaeciera per primer vegada na serie nel 2003 interpretando a la estudiante Jacinta Martin mientres dos episodios. Orixinalmente audicionara pa optar al papel de Lana Crawford (pero esti consiguiólu l'actriz Bridget Neval).