cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Prêt-à-porter
Descripción
Que sía Pret-à-Porter nun significa que los materiales sían de baxa calidá y nin que la confección sía mala; al contrariu, munches vegaes cases de diseñu como Yves Saint Laurent, Chanel y Dior (apocayá) remanen llinies Pret-à-Porter al par que llinies Haute Couture, dixebrándoles y estremándoles debidamente. Polo xeneral les sos coleiciones Pret-à-Porter son presentaes mientres les Fashion Week.
Referencies
.
Idioma shuar
El shuar o shuar-chicham ye un idioma faláu n'Ecuador. Falar na zona suroriental del Ecuador, onde s'asientan comunidaes indíxenes shuar y ta bien cercanamente emparentáu col huambisa de Perú. Anque'l grupu étnicu shuar supera los 80 mil miembro, namái unos 35 mil siguen usando la llingua y ye n'Ecuador onde habiten la gran mayoría de dicha etnia.
Etimoloxía del autoglotónimo
Shuar significa en llingua shuar 'ser humanu'. Na actualidá esti denominativo ye muncho más aceptáu pa referise al grupu étnicu y a la llingua que'l mesmu fala, en contraposición al términu español xíbaru, consideráu peyorativu por ellos. Cabo señalar que tanto shuar como jívaro proceden del proto-jivaroano *šiwar(a) 'ser humanu'.
El términu chicham significa 'fala, llingua' (ye la nominalización del verbu chicha- 'falar') polo que shuar-chicham remontar hasta'l proto-jivaroano *šiwar(a) čičam(a) 'llingua de los homes'.
Historia recién
La contribución llingüística del shuar al español nun sirvió n'enforma a les comunidaes Shuar pa caltener la so llingua, hasta la creación de la Federación de Centros Shuar del Ecuador, primer organización d'esta clase n'América Llatina.
A partir d'esto llogróse llograr el bien útil Sistema d'Educación Radiofónica Billingüe Intercultural Shuar (SERBISH), qu'empecipió dende 1968 y más tarde sirvió como exa pal desenvolvimientu de les escueles billingües, qu'apocayá fueron creaes.
El propósitu principal de la educación billingüe y intercultural, foi enseñar a los Shuar español para lo cual ellos puedan demandar igual tratu como ciudadadanos ecuatorianos y dexar al so idioma ser una llingua moderno y vibrante. Viendo al futuru los Shuar, col enfotu de la so fortaleza organizacional propunxéronse proyeutos bien ambiciosos como la creación d'una canal de televisión educativa, pa lo cual ellos tán buscando asistencia y financiamiento téunicos nel estranxeru.
Con too y con eso esto, solo un terciu de la población ecuatoriana fala una o delles llingües natives, los Shuar tuvieron qu'esperar hasta la nueva constitución de 1998 pa la reconocencia formal a que la so llingua seya usada oficialmente.
Distribución
L'idioma shuar falar dende'l centru hasta'l sur de la rexón amazónica n'Ecuador, específicamente nes provincies de Pastaza, Morona Santiago y Zamora Chinchipe.
Fonoloxía
L'inventariu fonolóxicu establecíu por Turner (1958) ye relativamente simple: L'inventariu vocálicu tamién ye relativamente simple: Delles fontes añeden una vocal [] pero esta ye un alófono de // nuna redolada palatal, otres fontes usen la grafía <y> pal fonema //.
Morfoloxía
El shuar ye una llingua aglutinante qu'usa casi puramente la sufijación tantu pa la derivación de pallabres como pa la flexón gramatical (namái se describió un prefixu que sirve pa formar el causativu de dellos verbos).
Sintaxis
Respeuto al orde básicu'l shuar ye una llingua bien consistentemente SOV:
Vocabulariu
Dende la última colonización realizada polos migrantes mestizos y blancos a l'Amazonia Ecuatoriana, la llingua shuar sirvió como base pa los bien de topónimo y nomes de plantes qu'agora esisten nes provincies de Pastaza, Morona Santiago y Zamora Chinchipe.
Idioma siksiká
Consonantes
El siksiká tien diez consonantes. Ocho d'estes consonantes estrémense amás ente llargues y curties, con esceición de and. Les consonantes velares tienen como alófonos a les palatales y  cuando son precedíes por vocales fronteros.
Vocales
El sistema vocálicu del siksiká consta de trés vocales, que son, toes elles pueden articulase como vocales llargues con cambéu nel significáu de la enunciación.
Escritura
La escritura silábica, ᑯᖾᖹ ᖿᐟᖻ ᓱᖽᐧᖿ pikoni kayna siksika, foi creada pol misioneru anglicanu John William Tims pel añu 1888. Anque conceptualmente ye casi idéntica a los silabarios cree occidentales, les formes de les lletres son innovadores. Dos series (s, y) fueron tomaes del cree pero teniendo en cuenta distintes valores de vocales; trés más (p, t, m) camudáronse nos valores de consonantes, según aseméyase a la lletra llatina; y los otros (k, n, w) fueron creaos a partir de pieces asimétriques de lletres llatines y grieges; o nel casu de la consonante nula, posiblemente de la notación musical de la negra. La orientación de les lletres llatines utilizar pa la serie y, dempués de los nomes de les lletres llatines, pe, te, etc.
La direición pa cada vocal ye distintu del Cree, reflexando l'orde alfabéticu llatín. La orientación del y usar pal diptongu. Los símbolos pa les consonantes tomar del símbolu consonante menos el tarmu, sacante para los diptongos (Ca más el corchete angular|ᐠ}} pa Cau, y Ca más el corchete angular|ᐟ}} pa Coi, anque tamién hai casos d'escritura subfonémica con estos finales).
Hai finales adicionales: alófonos  y , y trés medies:  ksa,  tsa,  kya,  kwa.
úsase como puntu.
Bandera d'Ayer
La bandera municipal d'Ayer (Asturies) ye rectangular, de proporciones 2:3 (anchu:llargu). Una llinia blanca que recuerda los montes nevaos del conceyu divide la parte superior, collorada (Pantone 485), de la parte inferior, verde (Pantone 354). Sobre'l fondu colloráu hai un sol figuráu mariellu (Pantone 116), y sobre'l fondu verde, tres castiellos mariellos (Pantone 116). La bandera adoptada nel plenu municipal del día 27 de xunetu de 2006 foi la ganadora d'un concursu d'idees abiertu a tolos ciudadanos convocáu pola casa'l conceyu.
Bernard Arnault
Bernard Arnault ye un home de negocios francés. Propietariu del grupu d'artículos de luxu LVMH, ye l'home más ricu de Francia y primero de la Xunión Europea. Según la revista Forbes, en 2018, ocupa'l 4ᵘ llugar nel ranking mundial de fortunes con un patrimoniu calculáu en 72.200 millones de dólares
Orixe y formación
Bernard Jean Étienne Arnault nació'l 5 de marzu de 1949 en Roubaix, un conceyu del Norte de Francia. El so padre, yera un industrial propietariu d'una empresa d'obres públiques, Ferret-Savinel. Al terminar los sos estudios nel institutu Maxence Van der Meersch de Roubaix y completar un cursu preparatorio pa la universidá nel institutu Faidherbe de Lille, Bernard Arnault apuerta a la Escuela politéunica (promoción de 1969).
Férinel
En 1971, empieza a trabayar na empresa familiar y convence al so padre por que vienda les actividaes de Construcción y obres públiques de la empresa por 40 millones de francos y reoriente la empresa escontra la promoción inmobiliaria. Sol nome comercial de Férinel, la nueva empresa especializar n'apartamentos turísticos col eslogan “Férinel, propriétaire à la mer” (Férinel, una propiedá nel mar). En 1974, convertir en direutor de construcción de la empresa y en 1977 ye escoyíu direutor xeneral, antes d'asoceder al so padre al mandu de la empresa en 1978. Tres la eleición de François Mitterrand como Presidente de la República, en mayu de 1981, emigra a Los Estaos Xuníos y funda Ferinel Inc.
Christian Dior
Tres años más tarde, Bernard Arnault invierte 90 millones de francos, ye dicir la mayor parte de la so fortuna familiar, y adquier la empresa Financière Agache (Empresa fiduciaria y financiera Agache Willot); col sofitu de Banque Lazard encarnáu na persona de Antoine Bernheim, Bernard Arnault adquier la empresa Financière Agache (Empresa fiduciaria y financiera Agache Willot). Convertir nel so Presidente Executivu. D'esta miente, asume'l control del grupu Boussac (adquiríu en mayu de 1978 polos hermanos Willot) en plena debacle de la industria testil, propietariu de la mesma de Christian Dior (sacante la división de perfumería, biforcada nos años 70), los grandes almacenes Le Bon Colé, enseñar de la gran distribución Conforama y tamién el fabricante de pañales Peaudouce. A Bernard Arnault interesába-y, sobremanera, l'adquisición de Christian Dior, pero esta taba suxeta a la compra del grupu Boussac na so totalidá.
Tres una rigorosa reestructuración, les actividaes testiles de Boussac vender al grupu Prouvost.
Escudu d'Ayer
Nel primeru d'ellos, el d'enriba a la izquierda, vense tres castiellos d'oru que faen referencia a los qu'en tiempos pasaos hubo nel conceyu: los de Peḷḷuno, Soto y El Pino.
Bernard Arnault
Christian Dior
Bernard Arnault convertir en presidente executivu de Christian Dior SA en 1985 y, en 1989, consigue volver axuntar a los arumes cola alta cordura nel senu de la compañía holding Christian Dior SA: esti holding tien como filiales a Christian Dior Couture y a LVMH, propietaria de la marca Parfums Christian Dior, enantes propiedá de Moët-Hennessy.
Escudu d'Ayer
Nel segundu, enriba a la derecha, tán representaes les armes de los Quirós per aciu de dos llaves, seis lunetes puestos de tres en tres y tres flores de lis d'oru.
Bernard Arnault
LVMH
Tres el crack de la bolsa ochobre de 1987, Bernard Arnault merca aiciones de LVMH, el nuevu grupu del sector del luxu productu de la fusión, materializada'l 3 de xunu de 1987, de dos grupos franceses: Moët Hennessy (Champagne Moët & Chandon, Champagne Ruinart, Champagne Mercier, Champagne Canard-Duchêne, coñá Hennessy), per una parte, y Louis Vuitton (Louis Vuitton Malletier, Givenchy, Champagne Veuve Clicquot Ponsardin), pola otra. Al añu siguiente, en 1988, el grupu llanzar a la busca d'inversores. El presidente executivu de Louis Vuitton, Henri Racamier, y los accionistes esixen a Bernard Arnault qu'asuma una cuota de participación más importante na empresa. Con más del 25% de les aiciones, Bernard Arnault convertir n'unu de los accionistes principales del grupu.
Escudu d'Ayer
El terceru, abaxo a la izquierda, ta dedicáu a les armes de los Solís, siendo un sol d'oru sobre fondu de gules.
Bernard Arnault
LVMH
Nesti mesmu periodu, la direición del grupu traviesa una dómina difícil: amás del desalcuerdu ente les families, los dos copresidentes resultantes de la fusión (Henri Racamier pa Vuitton y Alain Chevalier pa la división de vinos y llicores) discrepen tocantes a les decisiones estratéxiques que tien de tomar el grupu, paralizando asina la espansión de LVMH. Alain Chevalier deseyaba vender les actividaes de vinos y llicores a otros grupos, ente que Henri Racamier, qu'agora cuntaba con una participación minoritaria nel nuevu grupu, deseyaba recuperar la independencia de Louis Vuitton. Nesti contestu, Bernard Arnault considera que'l grupu tien de recuperar una única direición ya intenta asitiase al frente del mesmu. Bernard Arnault aprovecha los desalcuerdos ente los dos homes y proclámase como l'accionista clave pal futuru del grupu (forxa aliances socesives colos dos partes engarraes).
Pa tomar el control definitivu del grupu, Bernard Arnault llanza una OPA. Aprovechando'l caos bursátil y accionarial, en xunetu de 1988 convertir n'accionista principal de LVMH y n'accionista mayoritariu'l 6 de xineru de 1989, con ayuda de Banque Lazard y de Crédit Lyonnais. Bernard Arnault consigue asina destronar a Alain Chevalier. El 13 de xineru de 1989, Bernard Arnault ye escoyíu presidente del direutoriu de LVMH por unanimidá. Henri Racamier intenta invalidar por tolos medios la OPA de Bernard Arnault. Sicasí, el 16 de mayu de 1989, la Comisión d'Operaciones de Bolsa considera que nun se cometió nenguna irregularidá. La Ufierta pública de compra de Bernard Arnault ye declarada perfectamente válida. Bernard Arnault confirma la so posición al frente del grupu. La estructura financiera del grupu LVMH convierte a Bernard Arnault nun direutor xeneral accionista. Esto ye, dirixe'l grupu dende un puntu de vista operativu, amás de ser el so accionista principal.
Escudu d'Ayer
Por último, nel cuartu, abaxo a la derecha, ye pa les armes de les families Castañón y Nembra. Vese una castañal de la que sal un brazu armáu con un calderu colgando d'él.
Bernard Arnault
LVMH
Ensin más dilación, Bernard Arnault pon en marcha un plan ambiciosu pa la espansión del grupu, que va convertir a LVMH nel primer grupu d'artículos de luxu del mundu. N'once años, el valor del grupu multiplicóse por 15, ente que'l volume de negociu y los beneficios crecieron un 500%. Pa ello, Bernard Arnault sofitar nuna serie de normes de gobernabilidad:
Escudu d'Ayer
Nel centru de los cuarteles ta la Cruz de la Victoria n'oru y piedres precioses.
Rematando'l conxuntu alcuéntrase la corona real, yá que'l conceyu foi realengu de Doña Urraca "l'asturiana", reina de Navarra, d'Asturies, y Señora d'Ayer.
Bernard Arnault
LVMH
A finales de los años ‘90, Bernard Arnault convierte l'arte en pilastra de la estratexa de comunicación del so grupu cola adquisición de Philips, la 3ª casa de puyes del mundu (125 millones d'euros11), y del principal subastador francés Tayen.
Ente 1998 y 2001, apasionar pola nueva economía ya invierte concretamente en boo.com, Libertysurf y Zebank al traviés de la so compañía holding especializada Europatweb. El crack de los valores d'internet a partir de marzu de 2000 y los atentaos del 11 de setiembre de 2001 en Nueva York convéncenlu p'acelerar la salida d'esti sector por aciu una cesión al grupu Suez. Libertysurf vender a Telecom Italia y Zebank a Egg plc.
Nun xestu simbólicu de la crecedera y la fuercia del grupu LVMH en Los Estaos Xuníos, Bernard Arnault decide reagrupar, na década de los '90, toles sos actividaes nun mesmu rascacielos de New York. Escueye a Christian de Portzamparc pa llevar a cabu esti proyeutu, nel que s'implica personalmente. El 8 d'avientu de 1999, inaugúrase'l rascacielos LVMH en presencia de Hillary Clinton.
En 2005, convertir nel home más ricu de Francia. Según la llista de 2006 de la revista Forbes na que s'inclúin les fortunes más importantes de tol planeta, supera al so compatriota Liliane Bettencourt y entra nel “Top 10” en 7ª posición, con una fortuna envalorada de 30 mil millones de dólares (23.500 millones d'euros).
Mecenalgu
Bernard Arnault, amante del arte y coleicionista, punxo en marcha numberoses iniciatives de mecenalgu dirixíes a poner en valor la imaxe del grupu LVMH y a dotalo d'una dimensión más institucional. Pa desenvolver les sos actividaes de mecenalgu, Bernard Arnault cunta cola ayuda de Jean-Claude Claverie, ex asesor de Jack Lang nel Ministeriu de Cultura. Gracies al so llabor, el grupu LVMH convirtióse nun axente importante del mecenalgu en Francia.
El grupu emprestó'l so sofitu a más d'una decena d'esposiciones: Le grand monde d'Andy Warhol y Picasso et les maîtres nel Grand Palais o inclusive L'Atelier d'Alberto Giacometti, según Yves Klein nel Centro Georges-Pompidou, ente otres.
Per otra parte, la fundación LVMH creó'l Premiu LVMH pa mozos creadores”, un concursu internacional abiertu a los estudiantes de Belles Artes, tantu en Francia como nel restu del mundu. Cada añu, los ganadores del concursu reciben seis beques d'estudios.
Amás, el grupu pon a disposición de mozos músicos violinos ellaboraos por Stradivarius en Cremona. Maxim Vengerov y Laurent Korcia beneficiáronse d'esti préstamu.
En 2006, Bernard Arnault pon en marcha'l proyeutu de construcción de la Fundación Louis-Vuitton pa la creación y l'arte contemporáneo. L'edificiu foi diseñáu pol arquiteutu Frank Gehry, autor ente otros del Muséu Guggenheim de Bilbao. Esti proyeutu viose atayáu en xineru de 2011 por cuenta de una reclamación presentada polos vecinos del Bois de Boulogne. Les obres retomar en xunu de 2011. El muséu, que cunta col patrociniu de la Villa de París, va ser inauguráu en 2013 nel Jardin d'Acclimatation de París.
El 4 de marzu de 2014, el Muséu d'Arte Moderno de Nueva York dio-y el premiu David Rockfeller. Ye'l primer empresariu non estauxunidense en recibir esti honor que destaca “una arrogancia esllumante y la defensa efectiva de los deberes cultural y cívicu”.
Vida familiar
Casáu en dos causes, Bernard Arnault tien una fía y un fíu del so primer matrimoniu con Anne Dewavrin (anguaño casada con Patrice de Maistre): Delphine, alministradora del grupu LVMH dende 2004 y Antoine, direutor de comunicación de Louis Vuitton y depués, direutor executivu de Berluti. De la so segunda y actual esposa, Hélène Mercier-Arnault, de nacionalidá canadiense y pianista, tien trés fíos: El mayor llamáu Alexandre, el segundu Frederick y el pequeñu Jean. Foi testigu na boda de Nicolas Sarkozy y Cécilia Sarkozy y foi convidáu al hotel Le Fouquet's la nueche de la eleición d'esti postreru.
Honores
Comandante de la Lexón d'Honor dende 10 de febreru de 2007, foi xubíu al rangu de Gran Oficial de la Lexón d'Honor 14 de xunetu de 2011.
Idioma silla
L'idioma silla foi faláu nel antiguu Reinu de Silla (57 e.C. – 935 d.C.), unu de los Tres Reinos de Corea.
Ta aceptáu xeneralmente que l'idioma silla yera asemeyáu al idioma goguryeo y al idioma baekje. Rexistros lliterarios de la llingua de Silla, como los hyangga, son más numberosos que los de los los idiomes Goguryeo Baekje. L'idioma silla considérase n'ocasiones como sinónimu de Coreanu antiguu, sicasí úsase comúnmente como un términu que cubre los trés idiomes de los Trés Reinos.
Acetatu
Un acetato o etanoato ye una sal o éster del acedu acético o acedu etanoico.
Ésteres del acetato
Un éster de acetato ye un éster del ácidu acético, cola fórmula xeneral C2H3O2R, onde R ye un grupu orgánicu. miniaturadeimagen|Composición química del acetato de sodiu Acetato puede referise a acetato de celulosa, principalmente a fibres o otros productos derivaos tales como'l discu de acetato, usáu en grabaciones d'audiu. El acetato de celulosa atopar en dellos productos del llar.
En bioquímica'l precursores de los derivaos del acetato son l'acetil-CoA, que ye la forma activa del acetato, y molécules rellacionaes como la malonil-CoA y la propionil-CoA. La ruta del acetato ye fonte de munchos metabolitos secundarios.
Acetato de fierro (III)
El acetato de fierro (III), tamién llamáu d'antiguo (güei incorreutu) acetato férrico tien la siguiente fórmula: Fe(C2H3O2)3. Compuestu parduzu soluble n'agua. Utilizar en barnices y como saborizante en chicles de menta.
Acetato mercuroso
HgC2H3O2. Plaques o escames incolores, que se descomponen por aición de la lluz y por ebullición con agua; son solubles nos ácidos nítricos esleíos y llixeramente soluble n'agua. Denominar tamién acetato de mercuriu.
Acetato de plomu (II)
El acetato de plomu (II) ye un compuestu cristalín deriváu del acedu acético y el óxidu de plomu (II). Ye un compuestu cristalín con un llixeru sabor duce y bien peligrosu pola so alta toxicidá. La so fórmula ye la siguiente: Pb(C2H3O2)2. Utilizar en barnices y en tintes.
Acetato de plomu (IV)
El acetato de plomu (IV) ye un compuestu químicu cola fórmula química Pb(C2H3O2)4. Ye un sal del acedu acético bien utilizada como reactivu en química orgánica.
Acetato de calciu
El acetato de calciu ye'l sal de calciu del ácidu acético. Tien la fórmula Ca(CH3COO)2·H2O. El so nome estándar ye etanoato de calciu.
Acetato de etilo
El acetato de etilo o etanoato de etilo ye un éster. El so aspeutu ye incoloru y similar al de l'agua, Tien un golor caltriante y en munchos casos desagradable. La so fórmula ye la siguiente CH3-COO-CH2-CH3.
Lada Kozlíková
Lada Kozlíková ye una deportista checa que compitió en ciclismu na modalidá de pista, especialista nes pruebes de persecución individual, puntuación y ómnium; anque tamién apostó carreres de ruta.
Acetatu
Acetato de polivinilo o PVA
El acetato de polivinilo o PVA, más conocíu como "cola o adesivu vinilico", ye un polímeru llográu por aciu la polimerización del acetato de vinilu, afayáu pol químicu Fritz Klatte en 1912.
Lada Kozlíková
Ganó dos medayes nel Campeonatu Mundial de Ciclismu en Pista de 2002, oru na carrera de scratch y plata en puntuación, y dos medayes nel Campeonatu Européu de Ciclismu en Pista, oru en 2006 y plata en 2005.
Participó en trés Xuegos Olímpicos de Branu, ocupando'l 10º llugar en Sydney 2000 (persecución individual), el 5º llugar en Atenes 2004 (contrarreló) y el 8º en Beixín 2008 (persecución individual).
Acetatu
Acetato de vinilu
El acetato de vinilu, tamién conocíu como VAM, ye un líquidu tresparente ya incoloru. Tien un arume de frutes duce y prestosa, pero'l so golor puede ser fuerte ya irritante pa ciertes persones. Ye posible goler fácilmente'l acetato de vinilu cuando la sustancia atopar a concentraciones nel aire d'alredor de 0,5 ppm (una parte de acetato de vinilu en 2 millones de partes d'aire).
Acetato de ciproterona
El acetato de ciproterona ye un deriváu de la progesterona al que se-y conocen propiedaes antiandrogénicas.
Idioma sikuani
El sikuani (o guahibo) ye una llingua indíxena del grupu central de la familia guahibana que posiblemente formó un continuu dialeutal cola llingua Cuiba, hasta que fueron dixebraos pol asentamientu nes riberes de los ríos, de pueblos de llingües Arawak y Sáliba y más tardíamente pola colonización.
Los principales dialeutos sikuani son Waü (occidental) y Parawá (oriental). Newütjü (Tigrero) ye una forma transicional ente dambos. El Hamorúa ye una forma estrema de Parawá, en cuantes qu'hai dellos dialeutos transicionales ente sikuani y cuiba: Dome (Playeru), del ríu Arauca, más sikuani; Waüpiwi (Wipiwi, Yomati) de los ríu Uachadía y altu Tomu; Siripuji (Tsiripu o Siripu) del ríu Aguaclara; y Mayaraji (Mariposo o Mayalero), del ríu Arauca.
Fonoloxía
Vocales
Son seis vocales orales y seis nasales.
Termoplásticu
Un termoplástico ye un material qu'a temperatures relativamente altes, vuélvese deformable o flexible, se derrite cuando se calecer y endurezse nun estáu de transición vítrea cuando s'esfrez lo suficiente. La mayor parte de los termoplásticos son polímeros d'altu peso molecular, que tienen cadenes acomuñaes per mediu de fuercies de Van der Waals débiles (polietileno); fuertes interacciones dipolo-dipolo y enllace d'hidróxenu, o inclusive aniellos arumosos apilados (poliestireno). Los polímeros termoplásticos difieren de los polímeros termoestables o termofijos en que dempués de calecer y moldiase pueden recalentarse y formar otros oxetos.
Carauterístiques
Les sos propiedaes físiques camuden gradualmente si fúndense y móldiense delles vegaes (historial térmicu), xeneralmente van menguando estes propiedaes al debilitar los enllaces. Los más usaos son el polietileno (PE), el polipropileno (PP), el polibutileno (PB), el poliestireno (PS), el polimetilmetacrilato (PMMA), el policloruro de vinilu (PVC), el politereftalato d'etilenu (PET), el teflón (o politetrafluoroetileno, PTFE) y el nailon (un tipu de poliamida).
Munchos de los termoplásticos conocíos pueden ser resultáu de la suma de dellos polímeros, como ye'l casu del vinilu, que ye un amiestu de polietileno y polipropileno.
Cuando s'esfrecen, partiendo del estáu líquidu y dependiendo de la temperatures a la cual espónganse mientres el procesu de solidificación (aumentu o amenorgamientu), van poder formase estructures sólides cristalines o non cristalines.
Esti tipu de polímeru ta carauterizáu pola so estructura. Ta formáu por cadenes d'hidrocarburos, como la mayoría de los polímeros, y específicamente atopamos cadenes de tipu llinial o ramificaes.
Fisioloxía
La fisioloxía (del griegu: physis, natura, y logos, conocencia, estudiu) ye la ciencia biolóxica qu'estudia les funciones de los seres orgánicos.
Esta forma d'estudiu qu'axunta les carauterístiques de les matemátiques, la física y la química, dando xacíu a aquelles interaiciones de los elementos básicos d'un ser vivu col so alrodiu y desplicando'l por qué de cada estremada situación en que se puen alcontrar estos elementos. Igualmente básase en conceutos non tan rellacionaos colos seres vivos como puen ser lleis termodinámiques, de lletricidá, gravitatories, ya eso.
Pa que la fisioloxía puea desendolcase faen falta conocencies mesmo a nivel de partícules como del organismu nel so conxuntu interaicionando col mediu. Toles teoríes en fisioloxía cumplen un mesmu oxetivu, facer entendibles aquellos procesos y funciones del ser vivu y tolos sos elementos en tolos sos niveles.
Según el tipu d'organismu vivu, podemos estremar dos grandes grupos:
La fisioloxía tien varies rames: Fisioloxía celular, de texíos, de muérganos, veterinaria o animal, humana y comparada.
Plásticu termoestable
Los polímeru termo-estables son polímeru infusibles y insolubles. La razón de tal comportamientu finca en que les cadenes d'estos materiales formen una rede tridimensional espacial, enxareyándose con fuertes enllaces equivalentes. La estructura asina formada ye un conglomeráu de cadenes enxareyaes dando l'apariencia y funcionando como una macromolécula, que al alzase la temperatura d'ésta, a cencielles les cadenes amacérense más, faciendo al polímeru más resistente hasta'l puntu en que se degrada.
Les macromolécules son molécules que tienen una masa molecular elevada, formaes por un gran númberu d'átomos. Xeneralmente pueden describise como la repetición d'una o unes poques unidaes mínimes o monómeros, formando los polímeros.
Química de los termoestables
La reacción de curáu ye irreversible, de forma que'l plásticu resultante nun puede ser recicláu, yá que si amóntase la temperatura'l polímeru nun funde, sinón qu'algama'l so temperatura de degradación. Por establecer un símil por toos conocíu, ye como cocer un güevu; si volvemos alzar la temperatura una vegada cocíu y esfrecíu, el güevu nun sufre nengún tresformamientu, y si alzamos la temperatura demasiao'l güevu quémase.
Carauterístiques
Los plásticos termoestables tienen delles propiedaes ventaxoses al respective de los termoplásticos. Por casu, meyor resistencia al impautu, a los solventes, a la permeación de gases y a les temperatures estremes. Ente les desventaxes atópense, xeneralmente, la dificultá de procesamientu, la necesidá del curáu, el calter argayadizu del material (fráxil) y el nun presentar reforzamientu al sometelo a tensión.
Exemplos
Duroplast
Fisioloxía vexetal
En botánica, la fisioloxía vexetal ye l'estudiu del funcionamientu de los muérganos ya texíos vexetales de les plantes.
El campu de trabayu d'esta disciplina, venceyada a la bioquímica y la bioloxía molecular, ye perdiversu, centrándose cimeramente en:
Julius von Sachs xunificó estos estudios fisiolóxicos fusionándolos como disciplina. El so Lehrbuch der Botanik foi consideráu la biblia nos sos tiempos.
Mika Salo
Mika Juhani Salo ye un pilotu d'automovilismu finlandés.
Bádminton
150px|thumb|Volante o pluma|right El bádminton ye un deporte de raqueta pa dos xugadores (singles) o dos pareyes (dobles). Ye consideráu unu de los deportes más cansaos y el deporte de raqueta más rápidu: un remate o smash pue llegar a coyer una velocidá de más de 300 km/h.
Campo de las Naciones
El Campo de las Naciones ye un espaciu asitiáu nel barriu de Corralejos del distritu de Barajas, en Madrid, España.
Ta dedicáu al allugamientu de diverses empreses, amás del Palaciu Municipal de Congresos, les instalaciones del Ifema (Feria de Madrid) y el Parque Xuan Carlos I.
Historia
Nos años 80 se dedice afaer esta área pal turismu, los negocios y los congresos. En 1988 va crease una empresa pública municipal llamada Campo de las Naciones pa les infraestructures de congresos y otros eventos que se celebraren en edicios (sobremanera d'esa zona) adscritos a esti ente. En 1991 va inaugurar na zona les nueves instalaciones feriales del Ifema. Nel añu 2006 la empresa Campo de las Naciones xestionaba yá'l Palaciu Municipal de Congresos, el Madrid Arena, l'auditoriu del Parque Xuan Carlos I, l'edificiu Apot y los pabellones de la Cortil Ferial de la Casa de Campo. Esi mesmu añu la empresa pública va camudar el so nome per Madrid Espacios y Congresos S.A., que de la mesma va adoptar el nome comercial de Madridec. Darréu, Madridec pasó tamién a xestionar un pabellón deportivu llamáu la Caja Mágica, qu'acoyó eventos a partir de 2009. Madridec quebró en 2013 y el Conceyu fixo cargu de les sos deldes y de los sos activos.
Enllaces esternos
{{commonscat}
Clinton (Massachusetts)
Clinton ye una llocalidá de Massachusetts. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
República Socialista Federativa Soviética de Rusia
thumb|250px|La bandera vixente ente [[1991 y 1993.]]
La República Socialista Federativa Soviética de Rusia conocida comúnmente como la Rusia Soviética, Rusia bolxevique o a cencielles Rusia,  foi la república más grande, más poblada y económicamente desenvuelta de l'antigua Xunión Soviética.
El Gobiernu soviéticu, denomináu Conseyu de Comisarios del Pueblu (Sovnarkom), dirixíu polos bolxeviques, llegó al poder el —darréu dempués de que'l Gobiernu Provisional Rusu, que dirixía la República rusa, fora derrocáu pola Revolución d'Ochobre. Primeramente, l'Estáu nun tuvo un nome oficial y nun foi reconocíu pelos países vecinos mientres cinco meses.
El 25 de xineru de 1918 —nel III Congresu Panruso de los Soviets— l'Estáu ensin reconocer foi renombráu como la República Soviética de Rusia. El 3 de marzu de 1918 roblóse'l Tratáu de Brest-Litovsk, que dexaba munchos de los territorios del antiguu Imperiu rusu a Alemaña, en cuenta de la paz na Primer Guerra Mundial. El 10 de xunetu de 1918 la Constitución rusa de 1918 renombró al país como la República Socialista Federativa Soviética de Rusia (RSFS de Rusia o RSFSR). En 1918, mientres la Guerra Civil Rusa, dellos Estaos dientro del antiguu Imperiu rusu dixebráronse, amenorgando entá más el tamañu del país.
La RSFSR foi reconocida como Estáu independiente internacionalmente solu por Estonia, Finlandia, Letonia y Lituania, nel Tratáu de Tartu en 1920 y pol Estáu Llibre Irlandés tamién en 1920.
El 30 d'avientu de 1922, cola creación de la Xunión Soviética, la RSFS de Rusia convertir nuna de los cuatro repúbliques dientro de la federación de la Unión de Repúbliques Socialistes Soviétiques. La República Socialista Federativa Soviética de Rusia (RSFSR)—el nome final de la era soviética de la república, foi adoptáu na Constitución soviética de 1936.
El 25 d'avientu de 1991 —tres la disolución de la Xunión Soviética— foi renombrada como la Federación de Rusia, pero la estructura estatal heredada de los tiempos soviéticos permaneció inalterada hasta la sensación d'una nueva constitución depués de la crisis constitucional rusa de 1993.
La República entendía 16 repúbliques autónomes, cinco óblasts autónomos, 10 okrugs autónomos, seis krais y 40 óblasts. Los rusos formaron el grupu étnicu más grande.
En 1974 hubo 475 institutos d'educación cimera na república en 47 idiomes pa unos 23.941.000 d'estudiantes. L'asistencia médica foi apurrida al traviés d'una rede de servicios de salú entamada territorialmente.
Historia
Nos documentos rusos de la dómina, yera referida como República de Rusia (Российская республика, Rossíyskaya respúblika) y República de los Sóviets (Советская республика, Soviétskaya respúblika).
Rusia postsoviética
La RSFS de Rusia dixebrar de la XRSS el 12 d'avientu de 1991, catorce díes primero que la URSS dexara d'esistir. Tres la disolución de la Xunión Soviética, la RSFSR abandonó'l sistema socialista, ya introdució reformes económiques y polítiques. Camudó la so denominación pola de Federación de Rusia so la presidencia de Borís Yeltsin, y creó la Comunidá d'Estaos Independientes, qu'arrexunta a delles repúbliques exsoviéticas (cola esceición d'Estonia, Letonia, Lituania y Xeorxa).
La RSFS de Rusia y más tarde, la Federación de Rusia fueron llargamente aceptaes como'l socesores de la Xunión Soviética n'asuntos diplomáticos y asumió'l papel de miembru permanente y capacidá de vetu de la URSS nel Conseyu de Seguridá de Naciones Xuníes.
Clinton (Ontario)
Tien una población de y una superficie de  km².
La Fuga
La Fuga ye una banda de rock española de Reinosa (Cantabria) formada en xunetu de 1996.
Conseyu d'Europa
El Conseyu d'Europa (abr: CdE; en francés: Conseil de l'Europe y n'inglés: Council of Europe) ye una organización internacional d'ámbitu rexonal destinada a promover, per aciu la cooperación de los estaos d'Europa, la configuración d'un espaciu políticu y xurídicu común nel continente, sofitáu sobre los valores de la democracia, los derechos humanos y l'Imperiu de la llei.
Constituyíu pol Tratáu de Londres el 5 de mayu de 1949, el Conseyu d'Europa ye la más antigua de les organizaciones qu'escuerren los ideales de la integración europea, y ye coles mesmes la única qu'integra nel so senu a tolos Estaos europeos, sacantes Bielorrusia, Kazakstán y la Ciudá del Vaticanu, escluyíos por ser los sos réximes políticos incompatibles colos principios que sofiten la pertenencia al Conseyu. Asina, el Conseyu d'Europa consta de 47 países miembros, tolos de la Europa entendida na so más amplia concepción xeográfica. Nengún de los estaos europeos parcialmente reconocíos nel marcu de les Naciones Xuníes (Kosovu, la República Turca del Norte de Xipre, Osetia del Sur, Abḥasia, Transnistria y Nagorno-Karabaj) ye miembru anguaño del Conseyu d'Europa. Tienen l'estatus d'observadores la Santa Sede y cinco estaos non europeos: los Estaos Xuníos, Canadá, Xapón, Israel y Méxicu. La so pluralidá, sicasí, nun foi óbiz pa la emerxencia cada vez más bultable de la Xunión Europea como foru políticu y xurídicu más relevante del procesu d'integración europea.
La Fuga
Historia
Nel mes de setiembre de 1996, la banda formada entonces por Edu (batería), Rulo (guitarra y voz), Fito (guitarra solista y voz) e Iñaki (baxu), entamó a dar los sos primeros conciertos en Reinosa y otros llugares de Cantabria incluyendo temes de otros grupos de rock nacionales, como Platero y Tú o Extremoduro.
Conseyu d'Europa
El réxime xurídicu del CdE ríxise de conformidá col so Estatutu, aprobáu pol Tratáu fundacional de Londres, de 1949. Col fin d'algamar los sos oxetivos y esplegar afechiscamente les sos atribuciones, el CdE consta de dellos órganos internos, ente los qu'una Asamblea parllamentaria, un Comité de Ministros y una Secretaría Xeneral, que les sos funciones exércense de manera coordinada integraes nel senu d'una mecánica institucional propia, al traviés de la que confórmase, articúlase y aplícase la voluntá de la organización. Arriendes, el CdE viénose dotando de dellos preseos institucionales autónomos, que vinieron asumiendo l'exerciciu de les nueves funciones y facultaes con que se dotó al CdE; el más relevante d'estos organismos internacionales venceyaos a la organización, pola trescendencia política y xurídica del so llabor, ye ensin dulda el Tribunal Européu de Derechos Humanos.
Clinton (Iowa)
Clinton ye una llocalidá d'Iowa. Llenda con.
La Fuga
Historia
En xunetu de 1997 grabaron so maqueta "El camino" sin disponer demasiaos recursos téunicos, a pesar de ello, consiguieron grandes ventes. Tras los buenos resultados de so maqueta decidieron grabar so primer discu llamáu "Mira".
Clinton (Iowa)
Tien una población de y una superficie de  km².
Asteroideae
Les Asteroideae ye una subfamilia d'anxospermes perteneciente a la familia Asteraceae..
Descripción
Son yerbes, matos o arbustos, más raramente árboles, dacuando epifitas o aquáticos, perrenes o añales. Les fueyes son alternes o opuestes, enteres pero dacuando bien estremaes y nunca espinoses. Los capítulos son homo o heterogamos, con receptáculos nuedos o paleáceos. Les flores, en númberu dende 1 hasta munches, toes flosculaes o les centrales flosculaes y les perifériques liguladas, o bien raramente toes liguladas o coles esteriores bilabiadas. Les cipseles, glabras o peludas, tienen miriguanu o non, y, cuando lo hai, ta compuestu por escama o goches, o bien pue ser coroniforme o heteromorfu.
Distribución
Cosmopólita, sacante nel Antárticu.
Subdivisiones
Con 1135 xéneros y más de 16.000 especies, esta ye la subfamilia con mayor riqueza de les Compuestes. Los xéneros con mayor riqueza d'especies son Senecio (1000), Eupatorium sensu lato (1200; 40 en sentíu estrictu), Helichrysum (600), Artemisia (550), Mikania (430), Baccharis (400), Verbesina (300), Ageratina (290), Bidens (235), Stevia (235), Anthemis (210), Erigeron (200), Pentacalia (200), Aster (180), Viguiera (180), Chromolaena (165), Gnaphalium (150), Solidago (150), Tanacetum (150), Olearia (130), Seriphidium (130), Ligularia (125), Achillea (115), Coreopsis (115), Anaphalis (110), Brickellia (110), Calea (110), Koanophyllum (110), Blumea (100), Euryops (100), Pectis (100) y Wedelia (100).
Supertribus
Reconócense 3 supertribus dientro d'esta subfamilia: Senecionodae, Asterodae y Helianthodae.
Tribus
Inclúi 20 tribus:
Conseyu d'Europa
El Conseyu d'Europa tien la so sede na ciudá francesa d'Estrasburgu. Coesisten na organización dos idiomes oficiales: l'inglés y el francés, ensin perxuiciu del usu corriente d'otres trés llingües complementaries: l'alemán, l'italianu y el rusu. España y Grecia, pela so parte, sufraguen l'usu de les sos respeutives llingües, que queden asina oldeaes de fechu a les trés llingües complementaries.
Historia
350px|thumb|right|Vista aérea del [[palaciu d'Europa, sede del Conseyu d'Europa.]]
El Congresu de L'Haya
Al rematar la Segunda Guerra Mundial na qu'Europa quedó fondamente afarada, surdió la idea de qu'una traxedia asemeyada nun tenía de volver repitise. Esta espresóla Winston Churchill nun memorable discursu'l 19 de setiembre de 1946 fechu en Zúrich (Suiza) con estes pallabres:
Mentanto los Estaos Xuníos d'América afitaron en 1947 el Plan Marshall coles mires de recuperar la economía europea y caltener la so influencia.
La tensión creciente ente Este y Oeste, dixebraos pol denomináu Telón d'Aceru, y marcada pol golpe de Praga y el bloquéu de Berlín bastió l'asociación real ente los Estaos occidentales. Dos meses dempués de la celebración del Congresu d'Europa, Georges Bidault, ministru d'Asuntos Esteriores de Francia, convida a los sos socios, nel Tratáu de Bruxeles qu'establez la Unión Occidental (Reinu Xuníu, Benelux) y a toos aquéllos que lo deseyen, a siguir les propuestes de L'Haya. Robert Schuman, que-y asocede díes más tarde, caltién esta invitación.
Francia, col sofitu de Bélxica representada pol so primer ministru Paul Henri Spaak, desea la creación d'una asamblea europea dotada d'una competencia ampliada, compuesta por parllamentarios de los distintos Estaos y que les sos decisiones adoptar por mayoría de votos. Daqué que foi refugáu pol Reinu Xuníu que consideraba qu'esta asamblea namái tenía de tener una función consultiva. Sicasí les negociaciones siguieron, y finalmente, el 27 y 28 de xineru de 1949, los cinco ministros d'Asuntos Esteriores de los países del Tratáu de Bruxeles, axuntaos en Londres, algamaron un compromisu: «un Conseyu d'Europa compuestu d'un comité ministerial que s'axuntaría en priváu y un cuerpu consultivu que les sos xuntes seríen públiques». Nel alcuerdu l'asamblea constituyir con naturaleza consultiva y atribuyóse el poder de decisión a un Comité de Ministros. Los miembros de l'asamblea teníen de ser independientes de los sos gobiernos y tendríen de tener completa llibertá de votu (propuestu polos federalistes). Esta decisión foi revisada a propuesta del Reinu Xuníu, yá que solicitó que fueren los sos gobiernos quien-yos designaren. Por eso a partir de 1951, los parllamentos van ser los encargaos de designar a estos representantes.
El tratáu que constitúi'l Estatutu del Conseyu d'Europa foi robláu'l 5 de mayu de 1949, nel Palaciu de Saint James, en Londres, robláu por diez estaos: Bélxica, Francia, Luxemburgu, Países Baxos y Reinu Xuníu, a los que se xunen Irlanda, Italia, Dinamarca, Noruega y Suecia. El so oxetivu fundamental espresar nel capítulu I:
Los oxetivos consiguir por aciu alcuerdos no económicu, social, cultural, científicu, xurídicu y alministrativu y la mayor efectividá de los derechos humanos y les llibertaes fundamentales:
Primeros pasos
A partir d'entós les sos primeres sesiones celebrar en Estrasburgu, que se convierte na so sede permanente. Redáctase'l primera gran conveniu: el Conveniu Européu de Derechos Humanos, robláu en Roma el 4 de payares de 1950 y a valir dende'l 3 de setiembre de 1953.
Llueu se vio la necesidá de crear instituciones independientes, dotaes de poderes propios, pa faer frente a les cuestiones urxentes que surdíen nel planu político y económico. Poco dempués de l'adhesión de la República Federal d'Alemaña, Robert Schuman propunxo a tolos países del Conseyu d'Europa la creación d'una Comunidá Europea del Carbón y del Aceru que, integrada polos Estaos más partidarios de la integración, poner en marcha al marxe del Conseyu d'Europa. La CECA sería'l primer xerme de l'actual Xunión Europea.
Ente 1949 y 1970, ocho nuevos países, Grecia, Islandia, Turquía, Alemaña, Austria, Xipre, Suiza y Malta (por esti orde), xuntar al Conseyu d'Europa. Les instituciones principales y la so estructura desenvolver nestos años. Los ministros europeos responsables de los asuntos sociales axuntar en 1959 en Roma, siendo ésta la primer conferencia ministerial especializada y conduciendo darréu a la firma de la Carta Social Europea el 18 d'ochobre de 1961. Per otru llau, en 1960 tien llugar la primer audiencia pública del Tribunal Européu de Derechos Humanos.
En 1961, fórmase'l Conseyu de Cooperación Cultural nel que participen dende los sos entamos países non miembros del Conseyu d'Europa, como Finlandia, que se xuntaría al Conseyu d'Europa 28 años dempués. En 1964 créase la Farmacopea Europea; y en 1967, el Centru Européu de la Mocedá.
Allugamientu democráticu
En 1967 producir en Grecia'l golpe d'Estáu de los coroneles que derrocó al gobiernu electu ya instauró un réxime autoritariu, daqué que infringió abiertamente los principios democráticos defendíos pola organización. El 12 d'avientu de 1969 el réxime de los coroneles retirar del Conseyu d'Europa, antemanándose per unes hores a la so espulsión. Grecia nun volvió entrar hasta cinco años más tarde, el 28 de payares de 1974, dempués de la cayida de la dictadura y la restauración de la democracia.
Otra crisis producir tres el golpe d'Estáu en Turquía de 1980, y unos meses dempués l'Asamblea Parllamentaria espulsó a la delegación parllamentaria turca. La delegación turca nun recuperó los sos escaños hasta 1984, tres la celebración d'eleiciones llibres.
La reintegración de Grecia marcó la desapaición de los últimos réximes autoritarios d'Europa occidental. Portugal ingresara na organización en 1976, dos años dempués de la "Revolución de los claveles", poniendo fin a 48 años de dictadura salazarista; ente que la vecina España consiguió ingresar nel Conseyu d'Europa'l 24 de payares de 1977 dos años dempués de la muerte del dictador Francisco Franco, siendo embaxador observador ante les instituciones europees José Luis Messía, magar nun cuntar el país con una constitución a valir.
Completóse l'adhesión de los países occidentales en 1989 cola de Finlandia. Primeramente fuera la de Liechtenstein en 1978 y San Marín en 1988. A partir d'entós estableciéronse les bases pal acercamientu a los países d'Europa Central y Oriental.
A partir de 1985 empecipiáronse movimientos pa introducir la democracia n'Europa Central y Oriental. En xineru de 1985, Hans-Dietrich Genscher, Presidente del Comité de Ministros, convidó a los sos colegues a participar nuna sesión estraordinaria, dafechu dedicada al exame de les rellaciones Este Oeste. La evolución política en dellos países de la órbita soviética y en la mesma XRSS al llegar Mikhaíl Gorbachov al poder, condució a un resolución n'abril de 1985 afigurada na idea d'una identidá cultural común europea. El Conseyu d'Europa por aciu la Conferencia sobre la Seguridá y la Cooperación n'Europa espresó la ventaya de consolidar la cooperación cultural como mediu pa promover una comprensión duradera ente los pueblos y los Estaos.
En mayu de 1989, l'Asamblea Parllamentaria estableció, de forma selectiva pa dalgún d'estos estaos, l'estatutu d'invitáu especial pa les asamblees nacionales de los países que deseyaben aplicar l'Acta Final de Helsinki y los Pactos de Naciones Xuníes sobre los derechos humanos. Los primeres en llogralo fueron les asamblees de Hungría, Polonia, XRSS y Yugoslavia.
Cuatro meses dempués del discursu de Mikhaíl Gorbachov, el 9 de payares de 1989, producióse la cayida del muriu de Berlín. El Secretariu Xeneral del Conseyu constató'l 23 de payares que'l Conseyu d'Europa ye la única organización capaz de tomar a tolos países d'Europa una vegada qu'adoptaren les regles de la democracia.
Finalmente con Hungría el 6 de payares de 1990 empecípiase l'adhesión de los estaos del Este, rematando cola de Rusia el 28 de febreru de 1996.
Nuevos retos
Ente les midíes pa estes integraciones François Mitterrand plantegó en 1992 xuntes de los Xefes d'Estáu y de Gobierno. Celébrase'l primer cume en Viena n'ochobre de 1993 na que s'identifiquen tres prioridad:
Cola incorporación de la Federación Rusa integren esti proyeutu más de 800 millones de ciudadanos, lo que lleva a que seya más complexu ya inestable, con apaición de nueves prioridaes como los problemes de la emigración, la corrupción, el llogru de la nacionalidá, la esclusión social, les minoríes...
El mecanismu dual de proteición de los derechos humanos sustitúyese'l 1 de payares de 1998 por un Tribunal únicu, que va operar nel Palaciu de Derechos Humanos concebíu pol arquiteutu británicu Richard Rogers ya inauguráu en xunu de 1995.
La Fuga
Historia
Nel añu 2000 grabaron "A golpes de Rock and Roll", producíu por ellos mesmos, y mientres se encontraben de xira se les presentó la oportunidá de firmar un contratu con EDG Music para grabar un añu después "A las doce", discu col que consolidaron so estilu.
En 2003 llegaron a un acuerdu con DRO East West pa publicar sos siguientes discos, y grabaron "Calles de Papel", grabáu en Navarra, y que incluía un videu con semeyes de la xira de 2002. Grabaron tamién el videoclip del primer single del discu, "En Vela"; y comenzaron la xira "Calles de Papel Tour" que les llevó a los escenarios de todo el país, pa acabar en Les Ventes teloneando a Fito y Fitipaldis. Fito Cabrales colaboró en la canción "Sueños de papel".
En marzu de 2005 salió a la calle "Negociando Gasolina", col que se dieron a conocer al gran públicu col primer single "Buscando en la Basura". La canción "Gigante" ye un homenaxe a Fito Cabrales.
Conseyu d'Europa
Marcu institucional
thumb|300px|L'hemiciclu parllamentariu