cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cavia porcellus
Alimentación
Les cobayas son animales que realicen cecotrofia, forma de coprofagia específica a ciertu royedores; esto ye, comen les fieces direutamente del cursu, primero que lleguen al suelu.[cita riquida] Esta ye una bona forma d'aprovechar toos aquellos nutrientes que pasaron direutamente pol tracto gastrointestinal ensin absorbese, como delles vitamines, por casu. Les cobayes, nun dixeren bien los nutrientes na so primer pasada pol aparatu dixestivu, polo cual, comen los sos escrementos pa pasalos otra vegada pol estómagu.
Tamién pa prevenir la crecedera escesiva de los sos dientes, tien d'apurríse-yos alimentos que folien los sos dientes, tales como segáu y fueyes de elote y tamién dellos palitos de madera por que puedan rucar.
Salú ya hixene
Les enfermedaes más comunes de los cuyes son les siguientes:
Gastronomía
En Bolivia, na zona andina del departamentu de Nariño en Colombia, Ecuador y el Perú críense races de carne d'esti royedor pal consumu popular, utilizaes en diverses preparaciones culinaries nestos países. Gastrónomos famosos considerar un manxar.
Créese que tien niveles elevaos d'omega 3. Amás, la so carne tien un altu valor nutritivu: poca grasa (solo 7.6 %) y muncha proteína (20.3 %).
Hai dos races principales de cuy p'alimentación, amás de delles linia: Raza Andina
Llinia Inti
Ploceus sanctithomae
El texedor de São Tomé (Ploceus sanctithomae) ye una especie d'ave paseriforme de la familia Ploceidae.
Distribución xeográfica
Ye endémica de la Islla de São Tomé y del cercanu castru de les Tórtolas (Santu Tomé y Príncipe).
Germéfontaine
Germéfontaine ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Nadezhda Tkachenko
Nadezhda Tkachenko ye una atleta soviética retirada, especializada na prueba de pentatlón na que aportó a campeona olímpica en 1980.
Carrera deportiva
Nos XX. OO. de Moscú 1980 ganó la medaya d'oru na competición de pentatlón, con un total de 5083 puntos que foi récor del mundu, quedando per delantre de los sos compatriotes Olga Rukavishnikova y Olga Kuragina.
Master and Commander: The Far Side of the World
Master and Commander: The Far Side of the World ye una película basada nes populares noveles de Patrick O'Brian. El protagonista, el capitán Jack Aubrey, conocíu como'l "Afortunáu Jack", ta inspiráu na vida y fazañes de lord Thomas Cochrane, marín británicu (escocés) que lluchó a principios del sieglu XIX nes Guerres Napoleóniques y darréu collaboró na independencia de Chile y de la escuadra llibertadora de Perú, sirviendo amás nes armaes de Brasil y Grecia.
Argumentu
Mientres les guerres napoleóniques la fragata de la so maxestá Surprise, un quinta clase de 28 cañones, tien órdenes de siguir al buque de guerra francés Acheron, enforma mayor, de 44 cañones y construyíu más apocayá, hasta les mariñes de Brasil. De forma imprevista'l navío francés ataca al Surprise, al que causa considerables estroces y delles baxes. A pesar de que'l so órdenes nun lu contemplen, el capitán inglés Aubrey (Russell Crowe) entama la persecución del "Acheron" bordiando'l Cabu de Fornos y saleando hasta les Islles Galápagos. Ellí los dos buques van enfrentar de nuevu, y Aubrey y los sos homes van llograr la victoria usando una trampa camuflando'l HMS Surprise como buque balleneru inglés, p'atacar por sorpresa al navío francés (téunica tomada del mimetismu reparáu por Aubrey, nes islles Galápagos, nos exemplares d'inseutos coleccionaos pol Dr. Stephen Maturin, médicu de la so embarcación, aficionáu a la botánica y la taxonomía).
Na novela orixinal el "Acheron" ye la fragata norteamericana "USS Norfolk" (orixinalmente asítiase l'acción mientres la guerra ente Reinu Xuníu y Estaos Xuníos de 1812), pero hubo qu'afaer el guión a les esixencies del gustu estauxunidense. Taylor, autor d'una biografía del capitán Edward Pellew, considerar una de les inspiraciones pa la carrera y traces de ficción de Aubrey. Nun esiste un capitán específicu de la vida real que coincida dafechu con Aubrey, pero la carrera de dos capitanes inspiró eventos nes noveles, el capitán Thomas Cochrane, y el capitán William Woolsey. Cochrane utilizó'l ardid d'allumar con veles nuna balsa flotante pa evitar la so captura. Woolsey, a bordu del HMS Papillon, amarutó'l buque sol so mandu como un barcu comercial al afayar la información de qu'un barcu enemigu taba nel otru llau d'una pequeña isla, saleó alredor de la isla y prindó el barcu español por aciu esta estrataxema, el 15 d'abril de 1805.
Llista d'asteroides/74201–74300
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Braille español
Braille español, ye l'alfabetu braille utilizáu pal español. Consiste de 256 patrones llingüísticos codificados. L'alfabetu braille español ta basáu nel Braille francés, polo que se representa la lletra Ñ (inesistente en francés) cola vocal Ï inesistente n'español. L'alfabetu ta reguláu pol Conseyu Iberoamericanu del Braille, que articúlase cola Comisión Braille Española y la Comisión Braille Llatinoamericana.
Trescripción del Braille
Esisten diversos métodos de Trescripción braille, conocíos como "Grau 1", "Grau 2" y "Grau 3". El braille de Grau 1 ye'l sistema de trescripción más emplegáu y el métodu únicu y oficial pa la publicación n'España, según l'alcuerdu adoptáu pola Comisión Braille Española.
En Méxicu, la Llei Xeneral pa la Inclusión de les Persones con Discapacidá, nun preve'l métodu de trescripción braille, sicasí considerar como'l sistema pa la comunicación representáu por aciu signos en relieve, lleíos en forma táctil poles persones ciegues. Na actualidá empecipió una promoción pa la interpretación d'esti sistema de lecto-escritura. Esisten múltiples asociaciones, biblioteques y centro de capacitación para ciegos, lo que significa la integración a la sociedá mexicana d'esti grupu de persones con discapacidá visual. Sicasí, nun hai inda una cultura de comercialización editorial por cuenta de la falta d'imprentadores, y a qu'un llibru traducíu al braille ye hasta trés o cuatro veces más avolumáu qu'unu escritu en tinta.
Exemplu de trescripción
Representen el númberu seis (prefixu de númberu + f = 6).
Méxicu
En 2010, esistíen un total de 1.292.201 mexicanos con un grau de discapacidá visual, (27.2% del total de discapacitaos a nivel nacional) polo que se cree que solo un 10% d'ellos son llectores del alfabetu braille español, ye dicir ~130.000 aproximao.
Oligoryzomys destructor
Oligoryzomys destructor ye una especie de royedor de la familia Cricetidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Bolivia, Colombia, Ecuador y Perú.
Jodina rhombifolia
Jodina rhombifolia (Iodinia rhombifolia) ye una especie botánica de la familia de les Santalaceae; orixinaria del sur de Suramérica. thumb|Xamasca
Descripción
Ye un arbolín o un arbustu grande, elegante, perennifoliu, d'hasta 5 m d'altor, espinosu, xamasca persistente, verde escuru brillante, fueyes simples, rómbiques o romboides, con cada unu de los sos trés vértices llibres ta rematáu por una fuerte escayu, alternes. Flores diminutes, arumoses, apétalas, verdoses amarellentaes, estrellaes, de 4-7 mm de llargu, sésiles o pocu pedicelaes, en glomérulos axilares en baxu númberu. Fructifica en primavera con frutos acolorataos.
Usu melecinal
Coles sos fueyes turrar y pulverizar, cúrense y desagafen mancaes y úlceras rebalbes. Ye febrífugo.
Taxonomía
Jodina rhombifolia describióse por (Hook. & Arn.) Reissek y espublizóse en Flora Brasiliensis 11(1): 78. 1861.
William S. Burroughs
thumb|left|Burroughs y [[David Woodard con Brion Gysin Dreamachine, 1997 ]]
William Seward Burroughs foi un novelista, ensayista y críticu social d'Estaos Xuníos d'América.
Burroughs nació nuna familia acomodada. So güelu foi l'inventor d'una máquina de sumar que sería l'orixe de la compañía Burroughs Adding Machines, empresa que tovía esiste anguaño, sol nome de Burroughs Corporation. Peracabó los sos estudios na Universidá de Harvard l'añu 1936. Dende bien pequeñu conoz los sos enclines homosexuales y la so pasión poles armes de fueu, que-y va acompañar tola vida. Depués d'un periodu terriblemente autodestructivu nos años cincuenta, onde va facer una incursión na lliteratura pulp (ye'l casu de Junkie), de magar los años sesenta va dedicase a escribir con continuidá.
La so obra tien una importante carga autobiográfica, onde queda reflexada la so adicción a delles sustancies, como la heroína. La esperimentación, el surrealismu y la sátira constitúin dalgunos de los elementos más destacaos de les sos noveles.
Les sos primeres publicaciones englóbense dientro de la Xeneración beat, grupu d'inteleutuales y artistes norteamericanos que van definir y dar forma a la cultura depués de la Segunda Guerra Mundial. Burroughs caltuvo importantes contautos con escritores como Allen Ginsberg, Gregory Corso, Jack Kerouac y Herbert Huncke. Pero la influyencia de la so lliteratura va trescender ampliamente esti movimientu y va dexase sentir posteriormente n'otres manifestaciones artístiques de tipu contracultural, incluyendo'l cine esperimental y ciertos tipos de música, como la industrial.
Nel añu 1984 ingresó na American Academy and Institute of Arts and Letters.
Nadezhda Stásova
Nadezhda Vasílievna Stásova (Надежда Васильевна Стасова; 1822-1895), foi una pionera pola emancipación de la muyer na Rusia imperial.
Foi la hermana del periodista eslavófilo Vladímir Stásov y del abogáu Dmitri Stásov, según la tía de la militante comunista Elena Stásova.
Biografía
Ella recibió una educación en casa con institutrices, pero, al considerala insuficiente, pasó tola so vida perfeccionando la so educación.
A empiezos de la década de 1860, fundó xunto coles sos amigues María Trúbnikova (1835-1897), Yevguenia Konradi (1838-1898), Nadezhda Belozerskaya (1838-1912) y Anna Filosofova (1837-1912) la ru pa les families precisaes de San Petersburgu. Tamién se consagró a les llamaes «Magdalenas penitentes», vocación que siguió tola so vida. Coles mesmes, dedicó les sos enerxíes a escueles de los domingos pa la enseñanza del catecismu a los neños probes y a talleres d'edición pa moces nueves probes ya instruyíes. Mientres la década de 1870, invirtió xunto coles amigues yá citaes na enseñanza cimera de muyeres nueves, y tamién tuvieron nel orixe de cursos d'enseñanza mista nel institutu nᵘ 5 y na escuela de Vladímir, pero acabaron cerrando dos años dempués. Entós, pasaron a fundar los cursos Bestúzhev en 1878, siguiendo los conseyos del rector Bekétov, quien impartió clases universitaries a muyeres. El so primer direutor foi'l profesor Konstantín Bestúzhev-Riumin. Ella consagróse gratuitamente a estos cursos hasta 1889. Paralelamente, fundóse una sociedá de recaldación de fondos pa los cursos pa muyeres, de que'l so comité ella formó parte hasta los sos últimos díes.
Nadezhda Stásova presidió la Sociedá d'Ayuda a les Estudiantes, que terminaben los cursos d'enseñanza científica femenina. La Sociedá axuntó de forma regular a les alumnes na vivienda de Stásova.
En 1863, Nadezhda Stásova, María Trúbnikova y Anna Engelhardt crearon la primer cooperativa d'edición de muyeres ruses. .
Nadezhda Stásova de nuevu fundó en 1884 la Sociedá d'Ayuda a la Infancia, que la so sede atopar na so propiedá de Yasli. Collaboró tamién cola Sociedá de Beneficencia Femenina, pero finó inesperadamente antes de les sos primeres sesiones. El so hermanu dedicó-y una biografía que se publicar en San Petersburgu en 1899.
Jatropha curcas
thumb|Ilustración thumb|Vista de la planta
Descripción
Son arbustos o árboles, qu'algamen un tamañu de 1–5 m d'altu; plantes monoiques. Fueyes ovaes, dacuando llevemente 3–7-llobaes, 10–25 cm de llargu y 9–15 cm d'anchu, llobos agudos, base llargamente cordada, glabrescentes nel viesu; pecíolus 8–15 cm de llargu, glabros, estípules obsoletas. Dicasio terminal, 10–25 cm de llargu; sépalos los enteros; pétalos cohesionaos, 5–6 mm de llargu, arispios per dientro, verdosos o blancu-amarellentaos; estames 10, anteres 1–1.6 mm de llargu; ovariu glabro. Frutu ovoide a llixeramente 3-lobáu, ca 3 cm de llargu y 2 cm d'anchu, carnosu pero finalmente dehiscente; granes 15–22 mm de llargu.
Usos
Conocer con más de 200 nomes en tol mundu, crez de manera montesa y tamién semada como cerca viva. Na actualidá cultivar pa la estracción del so aceite y producción de biocombustible usáu en motores diésel. El centru d'orixe d'esta especie alcuéntrase en Mesoamérica, qu'inclúi dende'l norte de Méxicu hasta'l norte de Centroamérica. La hestoria indica que, el piñón foi semáu como cerca viva dende va dellos sieglos. A pesar de ser una planta orixinaria d'América, la so puxanza dar nel continente Africanu. Cultivar n'América Central, Suramérica, Sureste d'Asia, India y África.
Les granes contienen un aceite non comestible, que puede utilizase direutamente pa suministrar de combustible a llámpares y motores de combustión o puede tresformase en biodiésel, por aciu un procesu de transesterificación. Amás úsase pa fabricar xabones. Un colorante tamién puede derivase de la grana.
Grupos de microcreitu y de autoayuda de muyeres indúes impulsaron per años el so cultivu y espublizaron les sos aplicaciones melecinales, como l'aplicación del aceite nel tratamientu de tumores, o de la cazumbre y fervinchos de les fueyes como antipiréticos.
Distribución
Nativa d'América Central, foi espublizada por Asia y África por comerciantes portugueses, como planta p'abarganar y anguaño espandióse pel mundu enteru por cuenta de la so gran facilidá p'afaese a situaciones adverses, tierres degradaes , clima secu , tierres marxinales , etc.
Aguanta nun altu grau la seca y espolleta con apenes 250 a 600 mm d'agua al añu. L'usu de pesticidas nun ye importante, gracies a les carauterístiques pesticidas y funguicides de la mesma planta. La planta puede vivir hasta 40 años.
India, onde'l so cultivu tuviera en manes de pequeñes productores, preparar pa semar hasta 40 millones d'hectárees con Jatropha. British Petroleum tien un proyeutu esperimental pa producir biodiésel a partir d'un plantíu de 100 mil ha n'Indonesia. DaimlerChrysler esperimenta con trés automóviles Mercedes movíos puramente con diésel de Jatropha.
Estracción d'Aceite
Les granes calecer pa lliberar los aceites, yá sía esponiéndoles direutamente al calor de la lluz solar sobre llenzos de plásticu negro mientres delles hores(esto ye un métodu tradicional), o turrar mientres diez minutos aproximao. Les granes tienen de ser calecíes, non quemar. El calentamientu ruempe les célules de les granes que contienen l'aceite, dexando que fluya fácilmente. En dellos países realiza la estracción del aceite por prensáu.
Hábitat
La Jatropha Curcas crez en casi cualquier tipu de terrén inclusive terrenes arenosos o cascayosos; les fueyes que cayen de la jatropha arriquecen el suelu faciéndolo inda más fértil. Climáticamente falando, la jatropha alcuéntrase mayormente nos trópicos y subtropicos anque tamién puede aguantar a les baxes temperatures. Rique bien poca agua y aguanta periodos llargos de seca esfoyándose p'amenorgar la trespiración.
Espardimientu por estaques
Jatropha curcas puede arrobinase por estaques. Ye una especie en que se rexistra una meyora na calidá de la guañadura de les estaques con adición d'acedu indolbutírico nel mediu (reparar mayor llargor de los raigaños, mayor númberu de raigaños, mayor porcentaxe d'estaques guañaes, y mayor pesu secu de los raigaños), anque non siempres l'efectu sobre la guañadura resulta estadísticamente significativu.
Taxonomía
Jatropha curcas describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 2: 1006. 1753.
João Manuel Gonçalves Lourenço
João Manuel Gonçalves Lourenço ye un políticu angoleñu, actual Presidente d'Angola dende'l 26 de setiembre de 2017. Foi escoyíu Presidente de la República'l 23 d'agostu de 2017. Enantes foi Ministru de Defensa ente 2014 y 2017.
Trayeutoria
Participó na guerra d'independencia contra les fuercies coloniales portugueses, que terminó en 1975. Depués estudió historia na Xunión Soviética ente 1978 y 1982 na Academia Lenin. Depués ocupó dellos cargos nel Movimientu Popular de Lliberación d'Angola (MPLA, un partíu primeramente inspiráu pol marxismo-leninismu). La so carrera militar llevólu a sirvir como comisionáu provincial y depués como líder políticu nacional de les FAPLA (Fuercies Armaes Populares de Lliberación d'Angola).
Foi secretariu xeneral del MPLA de 1998 a 2003. Cuando'l presidente José Eduardo dos Santos dixo a la fin de la guerra civil d'Angola en 2002 que pensaba en dexar el poder, Lourenço yá se perfilaba p'asocede-y. Pero dos Santos yera un estratega, y la so declaración namás que la fizo pa identificar a los ambiciosos. João Lourenço foi despidíu de la secretaría xeneral del partíu gobernante. Lourenço nun yera la eleición principal del xefe d'Estáu p'asocede-y. Dos Santos primero favoreció al so fíu, José Filomeno de Sousa dos Santos, pero los cuadros históricos del MPLA yeren contrarios a esta opción dinástica. Dos Santos trató entós d'imponer a un home que-y debía tou, Manuel Domingos Vicente, el ex-presidente de la petrolera Sonangol, que nun pasara pol exércitu nin pol partíu, y atopábase descalificáu por casos de corrupción. Ente 2003 y 2014, João Lourenço convirtióse en primer vicepresidente de l'Asamblea Nacional. N'abril de 2014, tomó una posición importante nel gobiernu al ser nomáu Ministru de Defensa. N'agostu de 2016, tamién se convirtió en vicepresidente del MPLA.
A finales d'avientu de 2016, el MPLA, encabezáu por dos Santos, escoyó a João Lourenço como candidatu presidencial pa les eleiciones llexislatives del mes d'agostu de 2017. La so eleición foi consensuada dientro del partíu, siendo consideráu un moderáu. Según l'ex primer ministru Marcolino Moco, "Lourenço yera d'una nala prudente nel momentu de la cayida del Muriu de Berlín". Delles vegaes presente en Portugal mientres los festivales del periódicu Avante! y nos congresos del Partíu Comunista Portugués, João Lourenço foi miembru de la delegación del MPLA nel momentu de la so adhesión a la Internacional Socialista.
En febreru de 2017, dos Santos declaró oficialmente que nun yera candidatu a la presidencia pa les eleiciones d'agostu de 2017 y que João Lourenço yera'l candidatu del MPLA. Tres la victoria del MPLA nes eleiciones xenerales, foi escoyíu Presidente de la República y asumió les sos funciones el 26 de setiembre de 2017.
Germondans
Germondans ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Chris Kyle
Christopher Scott Kyle foi un francotirador y militar d'Estaos Xuníos perteneciente a los SEAL de l'Armada de los Estaos Xuníos, famosu por ser el francotirador más letal de la historia militar estauxunidense.
Mientres la invasión d'Iraq de 2003 y la guerra d'Iraq, los iraquinos moteyar Al-Shaitan Ramad ('el demoniu de Ramadi')
Biografía
Christopher Kyle nació en Odessa, nel estáu de Texas, en 1974; yera fíu d'un matrimoniu relixosu que se dedicaba a los llabores de la so granxa. A los ocho años, Chris Kyle recibió como regalo un rifle Springfield, y aficionóse al pie del so padre a la cacería de faisanes, falpayares y venaos, desenvolviendo una gran aptitú nel manexu efectivu d'una arma. Darréu regaláron-y una escopeta. Intentó ganase la vida como cowboy de rodios nel so estáu, pero un accidente grave nun brazu retirar de les corraes. En 1999 Chris intentó enrolarse na Armada de los Estaos Xuníos onde foi miembru de los SEAL hasta 2009.
Carrera militar
Una vegada graduáu en 2002, Kyle casóse con Taya, la so novia d'entós y tuvieron dos fíos. Kyle foi asignáu al Equipu 3 del pelotón Charlie de los SEAL. En 2003, nel marcu de la Operación Llibertá iraquina, Kyle, na so primer campaña, foi destináu a un pobláu en Nasiriya. El so primer oxetivu foi una muyer que portaba una granada. Na llamada Segunda batalla de Faluya Kyle causó 40 baxes ente los insurxentes iraquinos, pero foi na ciudá de Ramadi onde fadría la so mayor cantidá d'oxetivos confirmaos. La so fama estender a tal puntu que la insurxencia iraquina púnxo-y preciu a la so cabeza. Axudicáronse-y 160 baxes totales confirmaes, pero Kyle aseguró esaniciar siquier 250 insurxentes. En 2008, Kyle, tando apostáu en Sdar, un suburbiu de Bagdag, ablayó a un francotirador insurxente con un tiru téunicamente non posible, a 2.100 m de distancia. Kyle recibió dos Estrelles de Bronce y trés Estrelles de Plata dempués de 4 campañes. Retirar col llamatu y fama dau polos sos pares de La lleenda.
En total, Kyle permaneció diez años nos SEAL, hasta 2009, retirándose pa poder salvar el so matrimoniu cola so esposa Taya, con quien tenía dos fíos.
Retiru
Kyle foi entrevistáu numberoses vegaes y siempres defendió'l so llabor n'Iraq cola premisa de que per cada baxa d'un insurxente iraquín, salvaba delles vides estauxunidenses.
Fundó una empresa de seguridá privada llamada Craft International y escribió un llibru autobiográficu tituláu American Sniper, onde rellataba les sos esperiencies n'Iraq, que resultó tou un ésitu de ventes. thumb|200px|right|Taya Studebaker-Kyle n'agostu de 2013
Muerte
El sábadu 2 de febreru de 2013, Kyle y el so amigu Chad Littlefield fueron asesinaos pol marine Eddie Ray Routh nun polígonu de tiru cerca de Chalk Mountain, Texas. Dambos quedaron p'ayudar al marine a superar los traumas qu'abasnaba dende'l so regresu de la guerra d'Iraq. Ray Routh carecía trestornu por estrés postraumático. Diba pocos díes sufriera un biltu psicóticu ya inclusive había estáu ingresáu nel hospital. Magar ello, Kyle y Littlefield llevar al campu de tiru de Fort Worth, a unos 60 quilómetros de distancia, yá que creíen que yera bien relaxante y terapéuticu pa los veteranos dir cazar o a disparar nun polígonu de tiru. Dempués de conducir una hora y media, Kyle ―mientres conducía― escribió-y un mensaxe de testu a Chad Littlefield: «This dulde is straight-up nuts» ('esti tipu ta realmente llocu'), y Chad Littlefield respondió-y tamién por mensaxe de testu: «He's right behind me, watch my six» ('ta detrás de mi, mira'l mio seis [xíriga militar que significa 'curia los mios llombos']'). Al llegar al campu de tiru, Eddie Ray Routh con dos pistoles mató primero a Littlefield con siete disparo y a Kyle con otros seis, según rellató'l mesmu asesín a los investigadores.
Ray Routh, qu'entós tenía 25 años, escapó col vehículu de Kyle, pero la policía detener cerca de la so casa en Lancaster, al sureste de la ciudá de Dallas. El 24 de febreru de 2015 Eddie Ray Routh foi declaráu culpable ensin derechu a llibertá condicional de los asesinatos de Kyle y de Littlefield, tres un xuiciu de dos selmanes celebráu na ciudá de Stephenville (Texas), y nel que'l exmarine trató de refugar la condena al argumentar llocura. El xuráu tornó col veredictu dempués de tan solu trés hores de deliberación. El xuez, Jason Cashon, darréu sentenció a Routh a cadena perpetua ensin llibertá condicional.
Legáu
Amás del so llibru autobiográficu, en 2014 estrenóse la película American Sniper, del direutor Clint Eastwood, protagonizada por Bradley Cooper y Sienna Miller. Foi nomada, ente otros, al Oscar na categoría de meyor película, y ganó el Oscar a la meyor edición de soníu. Tamién, nos MTV Movie Awards 2015 foi nomada nes categoríes de meyor película y meyor actuación masculina, onde Bradley Cooper ganó'l Golden Popcorn.
Establecióse la Chris Kyle Frog Foundation, (organización ensin fines d'arriquecimientu) creada p'aprovir ayuda a los soldaos retiraos y a les sos families, que pasen por problemes d'adaptación dempués de la guerra.
En Texas, designóse'l día 2 de febreru como'l Chris Kyle Day, pa honrar la memoria del veteranu fináu.
Nadezhda Popova
Nadezhda (Nadia) Vasilievna Popova (27 d'avientu de 1921 - 6 de xunetu de 2013) foi una de les primeres pilotos militares femenines de la Xunión Soviética y una heroína de la Segunda Guerra Mundial, na que formó parte d'una unidá de bombardéu puramente femenina, realizando 852 misiones y llogrando les más altes condecoraciones del so país, incluyendo'l títulu d'Heroína de la Xunión Soviética, la Estrella d'Oru, la Orde de Lenin y tres veces la Orde de la Estrella Colorada.
Primeros años
Nadia Popova, fía d'un ferroviariu, nació'l 27 d'avientu de 1921 na aldega de Shabanovka, n'Ucraína y crióse na ciudá Donetsk. Namorar de l'aviación cuando un pequeñu aeroplanu aterrizó cerca de la so casa y con 15 años inscribir nuna escuela de vuelu ensin motor ensin dici-y lo a los sos padres. En 1937, con solu 16 años, realizó'l so primer vuelu en solitariu y el so primer saltu en paracaíes. A despecho de la oposición de los sos padres, siguió alantre cola so pasión y llogró la llicencia de vuelu. Anque foi primeramente refugada nuna escuela de pilotos, gracies a l'encamientu de Polina Osipenko consiguió ser almitida na academia militar d'aviación de Kherson, na que se graduó a los 18 años y na que permaneció como instructora de vuelu.
Gran Guerra Patria
280px|miniaturadeimagen|derecha|Un [[Polikarpov Po-2 utilizáu pa realizar les misiones]] Cuando españó la Gran Guerra Patria, Popova, que'l so hermano Leonid morriera nel frente y que la so casa familiar fuera requisada poles tropes alemanes, presentóse voluntaria como pilotu militar, pero foi primeramente refugada porque'l mandu escluyía a les muyeres de misiones de combate. Sicasí, n'ochobre de 1941, por influencia de Marina Raskova, Stalin dio la orde d'esplegar tres regimiento aéreos puramente femeninos, lo que dexó a Nadia incorporase. Raskova unviar a Engels, a xunise al numberosu grupu de muyeres que recibíen entrenamientu como pilotos y navegantes.
Cuando concluyó'l so periodu de formación, yá nel branu de 1942, Popova incorporar al 588ᵘ Reximientu de Bombardéu Nocherniegu, dotáu colos anticuaos biplanos Polikarpov Po-2 y que aportaría a conocíu poles tropes alemanes como Nachthexen: les "Bruxes de la Nueche".
Dende un principiu, la mayoría de los aviadores soviétiques esforciar pa caltener la so especificidá femenina nes condiciones estremes de la guerra. Asina, faíen lo posible por caltener el pelo más llargo de lo reglamentario y por feminizar la so ropa de combate, mal afecha de los uniformes masculinos. Nadia, a pesar de la prohibición de portar de xoyes, siempres voló llevando un pequeñu broche en forma d'escarabayu, que consideraba'l so talismán. De la mesma, nun se dixebraba d'un espeyu de marcu de carey, nel que tres cada vuelu acovanábase'l pelo, entartalláu pol cascu; y xunto al so catre de campaña guardaba una blusa blanca de seda y un llargu pañuelu azul del mesmu material, por si presentábase la ocasión de vistise como una "muyer curiosa".
thumb|left|250px|Un Po-2 abandonáu n'[[Ucraína, darréu prindáu polos alemanes en 1941. Este yera'l tipu d'aeronaves nes cualos l'El 588ᵘ Reximientu voló más de 24 000 misiones.]] Les táctiques de combate de les "Bruxes de la Nueche" yeren temeraries hasta lo suicida, teniendo en cuenta que volaben ensin paracaíes, n'aparatos ensin armamentu nin radio y con cabines descubiertes. Yera frecuente qu'atacaren por pareyes, un avión detrás del otru, de cuenta que'l primeru concentraba'l fueu de la defensa antiaérea y el segundu podía tornala, col motor paráu pa entamar en silenciu hasta descargar les sos bombes. Cuando lo había consiguíu, si'l primer avión siguía nel aire, dambos intercambiaben les sos posiciones, de cuenta que el qu'agora taba vacíu sirvía de señuelo por que el otru pudiera soltar el so cargamentu. Nuna ocasión en que Popova comandaba una escuadrilla de bombarderos, ocho de les sos compañeres morrieron al ser sosprendíu'l grupu por un ataque de caces alemanes.
En 1942 Popova participó nuna misión de socorru, volando al traviés del fueu enemigo sobre Novorosíisk pa llanzar alimentos, agua y suministros médicos a les tropes del Exércitu Coloráu atrapaes en Málaya Zemlia. Nesa ocasión tuvo que volar tan baxu que podía escuchar los vítores de les tropes ausiliaes, y a la vuelta de la misión cuntó hasta 42 impautos de bala nel fuselaje del so avión.
Popova foi baltada delles vegaes nos 3 años que pasó volando, pero nunca resultó mancada de considerancia. El 2 d'agostu de 1942 realizaba una misión diurna de reconocencia nel Cáucasu Norte cuando foi atacada por caces de la Luftwaffe y viose obligada a faer un aterrizaxe d'emerxencia cerca de Cherkesk. Mientres trataba de volver a la so unidá, xunir a una columna en retirada y nella conoció a un pilotu de caza, Semion Jarlamov, que viaxaba ente los mancaos, lleendo tranquilamente El Don apacible. Anque nun podía ve-y la cara, despinta por vender, Nadia namorar de quien más tarde sería'l so home.
A midida que les tropes del Exa diben retirándose de les zones ocupaes, la unidá de Popova foi siguiendo'l frente al traviés de Bielorrusia y Polonia, entrando más tarde n'Alemaña. Nos cielos polacos Popova algamó'l so récor de 18 salíes nuna sola nueche. En xunto, Popova realizó 852 misiones de combate como pilotu del 588ᵘ Reximientu de Bombardéu Nocherniegu, qu'en 1943 foi rebautizado como 46ᵘ Reximientu de Guardias, una denominación honorífica que suponía la so integración na élite del Exércitu Coloráu, como compensa al so valor. Popova aportó a vicecomandante del reximientu.
Vida na posguerra
Namás acabar la guerra, Semion Jarlamov foi a buscar a Nadia al so aeródromu cerca de Berlín. N'escribiendo los sos nomes nes ruines del Reichstag, dambos contraxeron matrimoniu y permanecieron xuníos hasta'l fallecimientu de Semion en 1990. Jarlamov, tamién Héroe de la Xunión Soviética, permaneció nel Exércitu Coloráu hasta'l so retiru col rangu de coronel xeneral (генерал-полковник) de la Fuercia Aérea soviética.
El 46ᵘ Reximientu de Guardias de Bombardéu Nocherniegu foi eslleíu n'ochobre de 1945 y Popova tornó a Donetsk, onde recibió la bienvenida d'una heroína, con desfile, banda de música y flores refundiaes al pasu del so automóvil. La ceremonia concluyó nel teatru de la ciudá, onde la vitorearon 2.000 persones, ente ellos unu de los sobrevivientes de Málaya Zemlia a los qu'ella había ausiliáu.
Popova retirar del Exércitu Coloráu en 1952, col rangu de mayor (майо́р). A partir d'entós desempeñó diversos cargos n'asociaciones de veteranos, foi escoyida pa puestos nes alministraciones locales ya inclusive foi diputada al Sóviet Supremu de la Xunión Soviética.
Nadezhda Popova morrió'l 6 de xunetu de 2013. Víktor Yanukovich, l'entós presidente d'Ucraína, anunció públicamente la so muerte. Sobrevíve-y el so fíu Alexander Jarlamov, xeneral de la Fuercia Aérea de Bielorrusia.
Casu Asunta Basterra
Casu Asunta Basterra, o a cencielles casu Asunta, ye como foi denominada per dellos medios de comunicación españoles la investigación xudicial en redol a la muerte de Asunta Basterra Porto, una neña de doce años sumida'l 21 de setiembre de 2013 y que'l so cuerpu ensin vida foi atopáu nuna pista forestal del conceyu de Teo (La Coruña, Galicia, España) a otru día, 22 de setiembre de 2013.
Implicaos y siguimientu
La neña Asunta Basterra Porto, que'l so nome orixinal yera Yong Fang, d'orixe chinu, fuera adoptada con solo un añu d'edá pol matrimoniu formáu pola abogada Rosario Porto Ortega, de 46 años, y el periodista Alfonso Basterra Camporro, de 51 años d'edá. El xuez que s'encargó del casu foi José Antonio Vázquez Taín, conocíu pola so actuación anterior y recién na recuperación del Códiz Calixtino (2012) y nel casu del accidente ferroviariu de Angrois (2013). El casu motivó gran interés y foi oxetu de numberosos reportaxes nos principales medios televisivos españoles.
Desenvuelvo
En xunu de 2014, el xuez Taín punxo fin a la instrucción del casu, dando pasu al procesu d'apertura de xuiciu oral. N'ochobre, la Seición Sesta con sede en Santiago terminó colos últimos trámites xudiciales. La seleición del xuráu popular empecipiar en mayu de 2015, tando previstu l'empiezu del xuiciu para ente'l 23 de xunu y el 17 de xunetu del mesmu añu, pero producieron dellos retrasos y foi finalmente a principios d'ochobre de 2015 cuando s'empecipió'l xuiciu na Audiencia Provincial d'A Coruña, con 84 testigos y 60 peritos.
El 30 d'ochobre de 2015, el xuráu popular designáu pol Xulgáu de Santiago de Compostela determinó culpables tantu a Alfonso Basterra como a Rosario Porto, por unanimidá, del asesinatu de Asunta Basterra.
Reconstrucción
Per otra parte, gracies a testimonios, les cámares de vixilancia y a los rexistros de los teléfonos y dispositivos dixitales, pudiéronse reconstruyir les actividaes de los padres nes hores próximes a la desapaición y muerte de la so fía:
Veredictu
El tribunal declaró, por unanimidá, a Rosario Porto y a Alfonso Basterra culpables de la muerte de la so fía Asunta. Conclúin que la sedaron mientres meses y afogar por aforfugamientu. Tres nun atopar «fechos non probaos», amosáronse non favorables al indultu nin a la suspensión de la pena. El xuráu foi, inclusive, más allá que'l fiscal, al nun refugar la posibilidá de que Basterra fuera tamién nel coche hasta Teo cola neña y la madre.
Tres la llectura del veredictu, que Rosario Porto escuchó con más entereza y a la qu'Alfonso Basterra respondió con diversos xestos de negación, el fiscal solicitó 18 años de prisión por asesinatu con alevosía. L'acusación popular pide la pena máxima» pa los padres, de 20 años de prisión.
Cobertoria mediática
El 24 de mayu de 2017 estrenóse un programa de televisión sobre'l casu, denomináu Lo que la verdá escuende: Casu Asunta, empobináu por Elías Lleón Siminiani.
Jacobaea vulgaris
Jacobaea vulgaris ye una planta de flor montesa bien corriente de la familia Asteraceae que s'atopa distribuyida por toa Europa, de normal n'espacios abiertos y en terrenes con ciertu grau de mugor, bien drenaos. thumb|Ilustración
Descripción
Ye una planta herbal biañal o perenne. Los renuevos son argutos, rectos, tienen unos pocos pelos, y algamen un altor de 0,3 a 2 metros.
Les fueyes son lobulaes pinnaes y el lóbulu del estremu ta embotáu. N'inglés tien munchos nomes qu'inclúin la pallabra «qu'apesta» (fart), ye debíu al golor desagradable de les sos fueyes.
Les flores son cabezueles hermafrodites d'un diámetru de 1,5 a 2,5 centímetros, rematáu planu y preséntense en recímanos trupos, los floretes (falsos pétalos) son de color mariellu brillante. Tien un periodu de floriamientu llargu al durar a partir de xunu hasta payares.
La polinización efeutuar una amplia gama d'abeyes, mosques, poliyas y caparines. Nuna estación, una planta puede producir 2000 a 2500 flores marielles en 20 a 60 cabezueles, de remate planu corimbos. Con estes cifres, les cantidaes de granes que se producen pue ser tan grande como 75 000 a 200 000, anque na so especie nativa en Eurasia bien poques d'estes daríen llugar a plantes nueves y l'investigación demostró que les granes nun viaxen una gran distancia de llantar proxenitora.
thumb|Planta de Yerba de Santiago thumb|Ilustración thumb|Flor thumb|Granes thumb|Vista de la planta thumb|Roseta thumb|left|Jacobaea vulgaris
Distribución
Puede atopase a lo llargo de los marxes de los caminos, en terrenes incultos, y crez en toles zones fresques y de precipitaciones relativamente abondoses. N'España alcuéntrase en marxes de corrientes d'agua y en camperes húmedes.
Ye nativa del continente eurasiático. N'Europa desenvuélvese estensamente, dende Escandinavia al Mediterraneu. En Gran Bretaña considerar como meruxa. Nos EE.XX. introducióse, y ta presente principalmente nos estaos del norte y del oeste: California, Idaho, Illinois, Maine, Massachusetts, Michigan, Montana, Nueva Jersey, Nueva York, Oregon, Pennsylvania y Washington.
En Suramérica atopar n'Arxentina. Nel norte d'África, y nel continente asiáticu na India y en Siberia. Llargamente distribuyida como meruxa en Nueva Zelanda y Australia. En munchos estaos australianos declaróse como meruxa nociva. Estos estaos esixen al propietariu del terrén erradicarla, por llei.
Ecoloxía
Ye l'alimentu de les canesbes de Cochylis atricapitana, Phycitodes maritima, y Phycitodes saxicolais. Ye bien conocida por ser l'alimentu de les gates de la poliya cinabriu.
Oligoryzomys chacoensis
El colicorto chaqueño (Oligoryzomys chacoensis) ye una especie de royedor integrante del xéneru Oligoryzomys de la familia Cricetidae. Habita nel centru-esti de Suramérica.
Jacobaea vulgaris
Ecoloxía
Les canesbes absuerben los alcaloides de la planta que apuerten a desagradables pa los depredadores, un fechu anunciáu polos colores amonestadores negros y mariellos. El colloráu y el negru, colores de la poliya adulta d'actividá diurna son tamién colores desagradables pa munchos d'el so depredadores potenciales.
Oligoryzomys chacoensis
Taxonomía
Esta especie describióse orixinalmente nel añu 1981 polos zoólogos P. Myers y M. D. Carleton.
Jacobaea vulgaris
Ecoloxía
Ye llantar güéspede pal coleópteru Longitarsus ganglbafueri.
Oligoryzomys chacoensis
Taxonomía
La llocalidá tipo ye: "km 419 pela ruta Trans Chaco al noroeste de Villa Hayes, departamentu de Boquerón, Paraguái".
Jacobaea vulgaris
Efeutos venenosos
Ye una planta herbal, conocida dende va tiempu poles sos propiedaes tóxiques, sobremanera ente'l ganáu.
Oligoryzomys chacoensis
Taxonomía
Etimológicamente, el términu específicu ye un topónimo que refier a la rexón qu'habita la especie: el chaco.
Jacobaea vulgaris
Efeutos venenosos
Poro, esta yerba tien de dexase en manes espertes y cuando la prescriba un médicu va haber de faelo mientres periodos curtios o cures discontinues.
Oligoryzomys chacoensis
Distribución xeográfica y hábitat
Esta especie ye endémica del chaco suramericanu, habitando n'ambientes semiáridos del sureste de Bolivia, oeste del Paraguái, suroeste del Brasil, y el norte de l'Arxentina.
Jacobaea vulgaris
Efeutos venenosos
Los espertos desaconseyen el so usu al nun tar abondo demostrada la so utilidá terapéutica, y el posible riesgu derivao del so conteníu n'alcaloides pirrolizidínicos.
Oligoryzomys chacoensis
Caltenimientu
Según la organización internacional dedicada a la caltenimientu de los recursos naturales Xunión Internacional pal Caltenimientu de la Natura (IUCN), al nun tener mayores peligros y vivir en munches árees protexíes, clasificar como una especie baxu “esmolición menor” na so obra: Llista Colorada d'Especies Amenaciaes.
Donald Gallaher
Donald Gallaher foi un actor y direutor cinematográficu d'Estaos Xuníos, activu principalmente na dómina del cine mudu. A lo llargo de la so carrera ente 1903 y 1949 actuó en 25 películes, dirixendo otros cinco, ente elles Temple Tower (1930).
Jacobaea vulgaris
Efeutos venenosos
Contién munchos y distintos alcaloides, faciéndola venenosa pa los animales. En teoría tamién tóxica pa los seres humanos, pero la dosis riquida sería enorme. Los alcaloides que s'atoparon na planta son acetylerucifolina, (Z)-erucifolina, (Y)-erucifolina, 21-hydroxyintegerrimina, integerrimina, jacolina, jaconina, xacobina, jacozina, ridelina, retrorsina, senecivernina, senecionina, senecifilina, spartioidina, y usaramina.
Donald Gallaher
Biografía
Nacíu en Quincy, Illinois, en camudándose a Nueva York cola so madre cuando yera neñu, empezó a actuar en producciones como A Royal Family.
Jacobaea vulgaris
Efeutos venenosos
Ye una de les grandes esmoliciones de los ganaderos, que tarrecen pola subsistencia de les sos caballos, y del ganáu polo xeneral. Nes árees del mundu onde ta ye planta nativa, como Gran Bretaña y Europa continental, losenvenenamiento documentaos y probaos son raros. N'otres árees puede aportar a muncho más invasora y constituyir un problema. Anque los caballos nun comen de normal esta planta, por cuenta del so gustu amargosu, si recoyóse y desecáu, o se toma entemecida con otres yerbes ente que pasta, la resultancia puede ser irreversible: cirrosis de fégadu. Les amueses que se tomaron d'un caballu envelenáu, inclúin les membranes marielles, la depresión, y la falta del mocu de la coordinación. Los animales pueden tamién recurrir al consumu de Yerba de Santiago cuando hai escasez d'alimentu. Inclusive hai animales adictos al so consumu, tales como les oveyes, pa les que ye posible consumir cantidaes pequeñes de la planta col restu de la campera y ensin dañu evidente.
El principal peligru de la Yerba de Santiago ye que la toxina puede tener un efeutu acumulativu. La toxina nun atropa realmente nel fégadu pero al analizar el productu viose que puede estropiar al DNA y matar gradualmente a les célules. Ente'l 3 al 7% del pesu corporal de consumu dacuando actúa como mortal pa los caballos, pero esiste un exemplu na lliteratura científica, d'una sobrevivencia d'un caballu que consumió'l 20% del so pesu corporal de festa planta. Nun hai nenguna estrema si esta cantidá ye consumida en dellos meses o en 10 años. Sicasí, debíu a la manera del envelenamientu que ta n'afectar les molécules del DNA, les cantidaes bien pequeñes son pocu probables que puedan causar dañu pos van tar debaxo del estragal pa tener una aición efeutiva.
Los productos de metabolización tóxicos puédense tamién metabolizar de la mesma pol fégadu primero que produzan daños. Hai tamién otru métodu pol cual l'efeutu de dosis baxes menguar. Los alcaloides orixinales pueden destruyise tamién pola aición de bacteries nel tubu dixestivu primero qu'algamen la circulación sanguínea. Nun hai antídotu o sanamientu que se sepa contra l'envelenamientu, pero a lo menos sábese d'un casu na lliteratura científica d'un caballu nel que se produz una recuperación completa una vegada que dexó de consumila.
Donald Gallaher
Biografía
Donald Gallaher finó en Los Angeles, California (Estaos Xuníos), en 1961.
Jacobaea vulgaris
Efeutos venenosos
Nel miel recoyíu de Yerba de Santiago atopóse que puede contener cantidaes pequeñes de jacolina, jaconina, xacobina, jacozina, senecionina, y de seneciphyllina. Sicasí éstos son pocu probables que puedan causar dañu yá que les cantidaes consumíes tán per debaxo del estragal del dañu. Nel Reinu Xuníu ye una de los cinco plantes reconocíes como «meruxa perxudicial» so les provisiones del Weeds Act 1959. La pallabra perxudicial nesti contestu indica que podría ser dañible a l'agricultura non que seya peligrosa pa los animales, como'l restu de meruxes perxudiciales mentaes ye non tóxica. So los términos d'esta acta, un terrateniente puede ser riquíu pola secretaria d'estáu (DEFRA) pa prevenir la estensión de la planta. Sicasí, la crecedera de la planta nun ta determináu como fechu illegal por esta acta.
Usos populares
Úsase como hipoglucemiante, venotónico, emenagogo, anteidismenorréico.
Ta indicada en problemes circulatorios, (como en varices), qu'amás acelera l'apaición de la menstruación y que d'últimes combate les molesties causaes pol ciclu menstrual.
Pero nun tenemos d'escaecer que la planta ye tóxica: asina, sábese que nel ganáu produz importantes mancadures hepátiques y que coles mesmes estes afecciones puede provocar nel home.
Nel home considérase que los alcaloides pueden inducir mancadures hepátiques y producir efeutos mutagénico y carcinogénico. Cuando s'alministre a diabéticos, pol so potencial aición hipoglucemiante, va deber de controlar la glucemia por si ríquese modificar les dosis d'insulina o de hipoglucemiantes orales.
La Yerba de Santiago utilizóse dende dómina medieval hasta a mediaos de sieglu XX, siendo utilizáu contra inflamaciones del güeyu, pa dolores y úlceres canceroses, reuma, ciática y gota, pa los casos doliosos. Según dalgunos, solliviaría'l dolor de les picadures d'abeya. Tolos usos tienen de ser esternos solamente, nunca internamente, y solamente so supervisión profesional.
Cola gran gama d'alcaloides de la pyrrolizidina, que se saben pa tornar o p'amenorgar la división celular, dellos investigadores esperen utilizalos pa retrasar o pa menguar la crecedera de les célules del cáncer.
Cultivu
Nun se tien información de nengún cultivu nin cultivar esistente d'esta planta.
Intereses
Ye la flor nacional de la Islla de Man, onde la conoz como Cushag.
Taxonomía
Jacobaea vulgaris describióse por Joseph Gaertner y espublizóse en De Fructibus et Seminibus Plantarum. . . . 2(3): 445. 1791. Jacobaea: nome xenéricu que podría derivar de dos fuentes posibles: (1) de Santiago'l Mayor (o Jacobo); o (2) en referencia a la isla de St. Jago (Cabu Verde).
Galaxa espiral M74
Messier 74 (tamién conocíu como Galaxa del Abanico o NGC 628) ye una galaxa espiral na constelación de Piscis. Por cuenta del so baxu rellumu de superficie ye considerada unu de los oxetos más difíciles del Catálogu Messier, habiendo discrepancies ente astrónomos aficionaos sobre la so visibilidá con distintes óptiques, y de fechu un catálogu estelar del sieglu XIX, el Bonner Durchmusterung, llega a clasificala cómo una estrella
Per otru llau, la galaxa contién dos brazos espirales claramente definíos y ye por tantu usada como un exemplu arquetípico d'una galaxa espiral de gran diseñu
El M74 foi afayáu por Pierre Méchain en 1780. Méchain entós comunicó'l so descubrimientu a Charles Messier, que listó la galaxa nel so catálogu. Ye galaxa del Grupu M74
Oxetos dientro de M74
La galaxa de M74 tien munchos oxetos, tien una gran riqueza n'oxetos. El so color azuláu débese a que tien miríadas de cúmulos estelares, d'estrelles con tonalidaes azulaes (moces), que dende la Tierra, pueden vese (con enormes telescopios d'observatorios) con una magnitú que bazcuya de +20 a +24, anque individualmente seya más tenue. Esta galaxa tien un centenar de cúmulos estelares mozos que-y dan esi aspeutu azul zafiru.
A lo último, tán les nebuloses planetaries. Non pueden reparase dende la Tierra, pero esiste un catálogu (vease Aladin, VizieR) qu'arrexunta les nebuloses planetaries d'esta galaxa por aciu estudios en fotometría con grandes telescopios. Más d'una decena (y de dos) de nebuloses planetaries podemos reparar nesta galaxa, que bazcuyen de magnitú +25 a +28, eso namái de les que se pudieron atopar, y ye qu'esta galaxa ta llena principalmente de polvu, gas, nebuloses d'emisión, estrelles nueves y nebuloses planetaries.
Apocayá, nun brazu al NNO de la galaxa, según el Centru de Obervaciones de Rayos X Chandra, afayóse un quásar, qu'anicia cierta estrañedá ente los demás quásares esistentes. Amás de ser la galaxa trubiecu de numberoses supernoves d'estrelles vieyes, que dan pasu a estrelles de recién formación.