cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
HD 221287
La metalicidá de HD 221287 ye asemeyada a la del Sol. Con una masa de 1,25 mases solares, la so edá envalórase nunos 1300 millones d'años.
Sistema planetariu
El planeta, designáu HD 221287 b, tien una masa mínimo 3,09 vegaes mayor que la del planeta Xúpiter. La so distancia media a la estrella ye de 1,25 UA y el so periodu orbital ye de 456 díes. La escentricidá de la órbita ye aproximao del 8%.
Catalecta Botanica
Catalecta Botanica (embrivíu Catal. Bot.) ye un llibru con descripciones botániques escritu pol médicu y naturalista alemán, Albrecht Wilhelm Roth. Espublizóse en trés partes nos años 1797-1806 col nome de Catalecta botanica quibus plantae novae et minus cognitae describuntur atque illustrantur ab Alberto Guilielmo Roth. Ed. J.G. Müller, Leipzig, trés vols. El tercer volume sobre algues foi de la pluma de Franz C. Mertens), 1797-1806, que tamién lu ilustró.
Lorca (dixebra)
El términu Lorca puede facer referencia a:
Arches (Cantal)
Arches ye una comuña francesa del departamentu de Cantal, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Gertrude Messinger
Gertrude Messinger, dacuando llamada Gertrude Messenger y tamién conocida como Gertie Messinger, foi una actriz cinematográfica de serie B de les décades de 1930 a 1950.
Clara Brugada
Clara Marina Brugada Molina ye una política mexicana, foi activista social, llexisladora, servidora pública y foi xefa delegacional de Iztapalapa. Ye fundadora y dirixente nacional de morena.
Estáu d'agregación de la materia
L'estáu d'agregación de la materia ye la condición na que s'alcuentra un cuerpu y que varía al camuda-y les condiciones de presión, volume o temperatura.
Anguaño conócense 5 estaos:
Clara Brugada
Anguaño ye candidata a la primera Alcadía de Iztapalapa.
Clara Brugada ye una muyer d'izquierda comprometida cola democracia. Ye feminista que lluchó polos derechos y les llibertaes de les muyeres. Ye economista pola UAM-Iztapalapa y dende bien nueva trabayó pol tresformamientu de Iztapalapa. Foi organizadora del primer plebiscitu ciudadanu pola democracia na ciudá.
Clara Brugada foi impulsora de la organización llibre de los ciudadanos y de la incidencia pública de les organizaciones de la sociedá civil. Foi llexisladora federal y local, onde impulsó iniciatives llegales p'ampliar y garantizar los derechos sociales de les y los mexicanos.
Foi diputada y vicepresidenta d'Asamblea Constituyente de la Ciudá de Méxicu. Dende ende impusló una amplia axenda de derechos sociales, el fortalecimientu de les alcaldíes como orde de gobiernu de la Ciudá de Méxicu y el Derechu humanu a l'agua.
Participación política
En 1995, foi electa integrante del primer Conseyu Ciudadanu de Iztapalapa. Nesi Conseyu foi presidenta de la Comisión d'Usos de Suelu.
En 1997, foi electa diputada federal pol distritu 22 federal correspondiente a la Sierra de Santa Catarina, nesa llexislatura foi nomada presidenta de la Comisión de Desarrollu Social de la Cámara de Diputaos. A finales d'esa llexislatura presentó la primer iniciativa de Llei Xeneral de Desarrollu Social, que darréu sería aprobada por unanimidá. Nesta Llei establecieron sistemes de coordinación y articulación interinstitucional y intergubernamental p'ameyorar la efectividá de les polítiques públiques y creóse un órganu téunicu responsable d'evaluar y midir l'impautu de los programes sociales.
Foi Diputada Federal a la LIX Llexislatura pol XXVI Distritu Eleutoral Federal del Distritu Federal. Foi conseyera ciudadana de la delegación Iztapalapa en 1995. Ente les sos actividaes llexislatives destaca la so participación como diputada federal na LVII Llexislatura de 1997 a 2000 y ser diputada llocal na Asamblea Llexislativa del Distritu Federal. Foi Senadora Suplente Electa, de la primer fórmula de Pablo Gómez, pal periodu 2006 - 2012.
Participó viviegamente nel movimientu de resistencia d'Andrés Manuel López Obrador mientres el periodu post-eleutoral de 2006. Foi cutida por elementos del Estáu Mayor Presidencial y la Policía Federal, que desallugaron violentamente a manifestantes pacificios pela redolada del Palaciu Llexislativu de San Llázaro.
Foi Procuradora Social del DF y arrenunció a esi cargu pa delidiar como precandidata para xefe delegacional de Iztapalapa nes eleiciones internes del Partíu de la Revolución Democrática (PRD) en 2009. Foi declarada ganadora al superar por más de 5,000 votos al so contendente Silvia Oliva Fragoso. Sicasí'l 12 de xunu de 2009, a tan solo 23 díes de les eleiciones y metanes grandes discutinios, el Tribunal Eleutoral del Poder Xudicial de la Federación (TEPJF) votó anular la candidatura de Brugada y otorgar a Silvia Oliva, nun momentu en que les boletas eleutorales que seríen usadan nes eleiciones llocales del Distritu Federal yá fueren impreses, nun podíen yá ser reimpresas y amosaben el nome "Clara Brugada" como candidata del PRD a la xefatura delegacional de Iztapalapa.
Como respuesta a ta aición, el excandidato a la presidencia de la República nes eleiciones de 2006, Andrés Manuel López Obrador impulsó como candidatu del Partíu del Trabayu a Rafael Acosta Ánxeles "Juanito", a quién acompañó públicamente a prometer que "arrenunciaría al so cargu una vegada terminada la eleición", por qu'asina l'Asamblea Llexislativa del D.F. nomara a Brugada como xefa delegacional, como finalmente asocedió. Acosta foi declaráu ganador y dempués de tomar protesta al cargu, cumplió la so promesa de nomala direutora xurídica y de gobiernu de la delegación, pa darréu solicitar llicencia y dexar asina a Brugada como encargada de despachu de la Xefatura delegacional.
Sicasí, Acosta decidió retomar el cargu'l 28 de payares, un día primero que se venciera la so llicencia de 60 díes. Ante esto, Brugada llamar "lladrón" y afirmó que Acosta taba "afeutáu de les sos facultaes mentales". Amás, Clara Brugada y los sos simpatizantes formaron un "cercu pacíficu" alredor de les oficines delegacionales. Brugada y el PRD-DF solicitaron a la ALDF que destituya a Acosta, p'asina poder ser xefa delegacional.
El 11 d'avientu de 2009 foi designada xefa delegacional de Iztapalapa al ser aprobada la propuesta del xefe de Gobiernu, Marcelo Ebrard, por mayoría de votos de l'Asamblea Llexislativa, por que fuera nomada sustituta de Rafael Acosta Ánxeles, quien el día anterior dixebróse definitivamente del so cargu en mediu del escándalu resultáu de la so presunta responsabilidá pola falsificación de l'acta de nacencia qu'él utilizara al rexistrar la so candidatura.
Mientres l'I Conseyu Nacional del Movimiento Regeneración Nacional, celebráu nel Deportivu Plan Sexenal, na Ciudá de Méxicu, foi electa Secretaria de Bienestar del Comité Executivu Nacional de MORENA pal periodu 2012-2015.
En 2016, foi electa Diputada a l'Asamblea Constituyente de la Ciudá de Méxicu.
En 2018, foi electa alcaldesa de Iztapalapa pal periodu 2018-2021.
Gertrude Messinger
Biografía
El so nome completu yera Gertrude Emma Messinger, y nació en Spokane (Washington). Empezó ceo nel mundu del espectáculu, interpretando papeles infantiles en películes mudes yá en 1917, cuando tuvo un papel en Babes in the Woods.
Anzeling
Anzeling ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Gertrude Messinger
Biografía
Messinger tuvo casada, de volao, col especialista cinematográficu Dave Sharpe a finales de los años trenta. Ella casaríase darréu col operador de cámara Schyler Sanford, ganador d'un Premiu Óscar pol so trabayu na película La vuelta al mundu n'ochenta díes.
Anzeling
Tien una población de y una superficie de  km².
Gertrude Messinger
Biografía
La so carrera tornó considerablemente nos años cuarenta, pero siguió actuando hasta la década de 1950, principalmente en papeles ensin creitos. La so última actuación rexistrada en creitos foi nel filme de 1949 Joe Palooka in the Counterpunch. La película que punxo fin a la so carrera foi The Greatest Show on Earth (1952). De toles producciones nes qu'intervieno, 11 fueron del xéneru western, siendo conocida principalmente poles mesmes.
Gertrude Messinger finó por causa d'una neumonía en 1995 en Woodland Hills (Los Angeles), California.
Asamés
L'asamés (অসমীয়া Ôxômiya) ye la llingua oficial del estáu d'Assam nel noreste de la India. Tamién se fala en partes d'Arunachal Pradesh y otros estaos del noreste de la India; en Bután y Bangladex, y n'otres partes del mundu que recibieron emigrantes d'Assam. Ye faláu por más de 20 millones de persones. Trátase de la llingua indoeuropea más oriental falada anguaño.
La pallabra "asamés" remanez d'Assam, nome d'una parte de la valle del ríu Brahmaputra. N'asamés, l'estáu nómase Ôxôm y l'idioma, Ôxômiya.
Jeffrey Sachs
Jeffrey Sachs ye un economista estauxunidense.
Sachs estudió na Universidá de Harvard, onde llogró la so graduación (1976), maestría (1978) y doctoráu (1980). Foi profesor de Harvard ente 1980 y 2005; entós foi contratáu pola Universidá de Columbia como direutor del Institutu de la Tierra (n'inglés The Earth Institute), y foi profesor «Quetelet» de Desenvolvimientu Sostenible y Profesor de Xestión y Polítiques de Salú.
Corvus capensis
'''Corvus capensis ye una especie d'ave de la familia Corvidae. Mide 48–50 cm de llargu y ye daqué más grande que la corneja negra y ye dafechu negru un llixeru rellumu azuláu nes sos plumes. Proporcionalmente tien pates, ales y cola más llargos, y amás tamién tien un picu más llargu y delgáu que paez tar afechu pa escargatar nel suelu en busca d'invertebraos. Les plumes de la cabeza tien un rellumu cobrizu-azuláu y les plumes del gargüelu son bastante llargues y encher mientres delles llamaes y exhibiciones.
Distribución y hábitat
La especie esti presente en dos grandes rexones separaes del continente africanu. Una abarca dende El Cabu nel estremu sur d'África hasta'l sur d'Angola y hasta la mariña este de Mozambique. La otra población atopar nuna amplia zona de Sudán del Sur, Etiopía, Tanzania y Kenia na zona centro-esti d'África. La población más al norte ye daqué más pequeña que la suriega. Habita en praderíes abiertes, zones agrícoles o bosquecillos nes proximidaes onde añera.
Jeffrey Sachs
Propuestes y crítiques
A pesar que Sachs ye pa dalgunos un visionariu, otros economistes considerar peligrosamente inocente, especialmente na so aceptación de midíes y propuestes neolliberales, tales como la so propuesta de la "terapia de choque económicu".
Unu de los sos mayores críticos ye William Easterly, el profesor d'Economía na Universidá de Nueva York, quien criticó duramente'l so llibru The End of Poverty. El llibru de Easterly White Mann's Burden (2006) afonda esa crítica de la visión de Sachs, d'alcuerdu a la cual, los países más probes tán empantanados na miseria y nun tienen escape ensin l'ayuda masiva de los países más ricos. Easterly presenta evidencia estadística que suxure que los países que s'industrializaron apocayá llograr ensin mayor ayuda esterna. Easterly conclúi: "Sí, llean les sos elocuentes descripciones de la probeza y el so convincente casu éticu de por qué los ricos tienen d'ayudar a los probes, pero nun acepten el so Gran Plan".
Daniel Ben-Ami criticó a Sachs dende'l puntu de vista opuestu: argumenta que la posición de Sachs en The End of Poverty supón un argumentu a favor de que la probeza ye un fechu que se va caltener. Ben-Ami suxure que, a pesar de la "retórica grandilocuente" de Sachs, el so oxetu final ye la erradicación de la probeza estrema, pero non el desenvolvimientu económicu y el tresformamientu social de los países probes. Ben Ami tamién lo acusa de rebaxar o suxurir aspiraciones llindaes pa los probes.
Otru críticu, Amir Attaran, foi orixinalmente un colega cercanu, inclusive collaboró con Sachs en dellos artículos, lo que llevó a la creación del Fondu Mundial pa combatir el VIH/Sida, la Tuberculosis y la Malaria. Attaran, que ye profesor titular de la Cátedra d'Estudios Llegales na Universidá de Ottawa, discrepó de Sachs por cuenta de les sos distintes opiniones alrodiu de los Oxetivos de Desenvolvimientu del Mileniu. Attaran argumenta que la ONX engañó al públicu, presentando oxetivos que son específicos, pero non medibles o evaluables. y Sachs respuende que namái dalgunos d'esos oxetivos son inmedibles, pero Attaran contraargumenta, citando documentos de la mesma ONX, que'l progresu na gran mayoría d'esos oxetivos nun ye midíu nunca.
Nancy Holmstrom, feminista socialista, apunta que Sachs asume, na so propuesta d'usar una "terapia de choque" en Rusia, que la transición al capitalismu sería un procesu natural, virtualmente automáticu y benéficu. "Empezar col abandonu de la intervención estatal, lliberar los precios, promuévase la competencia na empresa privada, viéndanse les empreses estatales tan rápido como sía posible". Holmstrom apunta que les consecuencies de la implementación de tales midíes sería: amenorgamientu drásticu de la producción industrial, amenorgamientu casi del 50% tantu nel PIB como nel ingresu permediu de los habitantes, medría al doble de la tasa de suicidios, aumentu masivu de la tasa de desemplegu, etc.
Lo que se considera xeneralmente como unu de los mayores ésitos de Sachs, l'amenorgamientu y control de la hiperinflación en Bolivia a finales de los 80, llograda al traviés del usu estremu d'esa terapia de choque económicu, ye analizáu en fondura en La doctrina del shock: l'orixe del capitalismu del desastre (The Shock Doctrine: the Rise of Disaster Capitalism). L'ésitu d'esta política anicia básicamente en que rápido se recompon el salariu real de la población (w/p), yá que se paraliza la espiral inflacionaria. Nesto anicia'l sofitu popular a una política de corte "ortodoxa". Naomi Klein argumenta que la narrativa del "ésitu de Sachs" ye claramente incorreuta (Metropolitan Books. New York, 2007).
Una de los sos más desconocíes propuestes ye la revisión de la hipótesis del "arcanu de Méndez" que postuló Milton Friedman en conociendo en Chile al nuevu economista Pablo Méndez Polo. Tamién, la teoría que publicó xunto a un gran amigu so cuando visitó España, l'economista Pablo Martinelli. Esta teoría consiste n'asumir que tou lo que se consume nuna economía acaba tresformáu en daqué ensin valor dalgunu. Ye una teoría un tanto polémica porque unos meses dempués Pablo Martinelli publicó por separáu que'l valor de daqué vien dau pola demanda que tien, y por tanto tou tien un valor relativu.
Corvus brachyrhynchos
Cracticus mentalis ye una especie d'ave na familia Artamidae. Alcuéntrase en Papúa Nueva Guinea, Indonesia, y el norte de Queensland n'Australia.
Taxonomía
El verdugu dorsinegro describióse primeramente polos esploradores y naturalistes italianos Tommaso Salvadori y Luigi D'Albertis en 1876. Ye unu de los seis o siete miembros del xéneru Cracticus denominaos verdugos. Nesti xéneru, ta bien rellacionáu colos verdugos encollaráu y el dorsi plateado. Los trés formen un grupu monofiléticu, el subxéneru Bulestes —nesti xéneru, diverxeron d'ancestros del Cracticus nigrogularis hai unos 5 millones d'años.
Descripción
Al igual qu'otros verdugos, el black-backed butcherbird is un páxaru d'aspeutu compactu, con una cabeza relativamente grande y con ales y pates curties. Mide unos 25 cm de llargu. Los especímenes d'Australia son más pequeños que los de Nueva Guinea.El so plumaxe ye predominantemente negru y blancu. Tien una cabeza de color negru qu'asemeya un capiellu, al igual que parte baxa del llombu y l'interior de les ales. El gargüelu y el restu del cuerpu al igual que'l cantu de les ales son blancos. La so cola ye gris. Los sos güeyos son d'un color pardu escuru, les pates son grises y el picu ye gris azuláu col estremu negru, y un gabitu prominente nel estremu.
El plumaxe de los exemplares nuevos tien alterna un marrón desordenao col blancu en manera similar a los adultos.
Distribución y hábitat
El verdugu dorsinegro alcuéntrase na península del Cabu York, al norte del ríu Palmer, y na rexón migratoria alredor de Port Moresby en Nueva Guinea volando a altores d'hasta 600 m (2000 pies). El so hábitat ye la sabana y los montes abiertos.
Comportamientu
Reparóse al verdugu dorsinegro realizando baño de formigues.
Alimentación
El verdugu dorsinegro ye carnívoru, cazando pequeñes llagarteses y aves.
Reproducción
Constrúi'l so nial nuna caña nun árbol, utilizando palitos xunto con dalgún material más nidio tal como camperes seques, corteza y fueyes de manera d'anubrir l'interior de la taza. La puesta consiste de 2 a 4 güevos con pintes marrones sobre un tonu base de diverses tonalidaes de verde abuxáu o pardu, o colloráu. El güevu ye de forma ovalada, midiendo unos 27 mm de llongura por 20 mm en direición tresversal.
Clara Bow
Clara Gordon Bow foi una actriz d'Estaos Xuníos, conocida pol so trabayu nel cine mudu nos años 1920. Bow foi amás el arquetipu de flapper y la Chica It orixinal.
Primeros años
De pequeña solía xugar colos mozos na cai, pos les neñes nun queríen xugar con ella por causa de les sos ropes vieyu y puercu. Un amigu so, Johnny, morrió quemáu nos sos brazos cuando ella tenía 10 años. Años dempués, Bow foi capaz de llorar a voluntá mientres una película recordando esti sucesu.
La so madre, Sarah Gordon, yera una prostituta ocasional que sufría epilepsia. El so padre, Robert Bow, raramente faía actu de presencia y supuestamente yera un menguáu psíquicu. Solía maltratar tantu a la so muyer como a Clara y arguméntase que llegó a violar a ésta cuando tenía unos 15 años d'edá, anque nun hai nenguna fonte que la acote.
En 1921, Clara ganó un concursu d'una revista de cine, que'l so premiu yera participar nuna película. Había mandáu dos semeyes de sigo mesma a la revista, semeyes qu'ella odiaba pero qu'impresionaron al xuráu, que la escoyó como ganadora. Asina, foi-y concedíu un pequeñu papel na película Beyond the Rainbow, pero pa desilusión de Clara toles sos escenes fueron suprimíes y solo añediríense de nuevu a la película años más tarde.
Bow tamién tenía que trepar cola so madre, que pensaba qu'actuar yera pa prostitutes, por ello inclusive llegó a amenaciar de muerte a la so propia fía.
Sarah Gordon morrió más tarde, en 1923, cuando la so fía Clara empezaba a abrir camín nel cine.
Reinu de Wessex
Wessex foi unu de los siete reinos principales que precedieron al reinu d'Inglaterra. El nome deriva de West Saxons y taba asitiáu nel suroeste d'Inglaterra. Esistió como reinu dende'l sieglu VI hasta'l surdimientu del estáu inglés nel sieglu IX, y como condáu dende 1016 hasta 1066. Wessex foi, precisamente, el reinu que consiguió unificar Inglaterra al someter a los demás reinos anglosaxones so la so soberanía. Wessex nun volvió tener una esistencia oficial dende entós pero permanez como un términu familiar. Suelse acomuñar coles noveles y poesíes de Thomas Hardy y hai quien defende que sía restauráu como una rexón d'Inglaterra.
Clara Bow
Carrera
La primer apaición de Bow nel cine mudu foi na película Down to the Sea in Ships; a partir d'entós apaecería n'ensame de papeles secundarios en películes mudes. Bow decidió entós probar fortuna en Hollywood, onde gracies al productor B.P. Schulberg consiguió dellos pequeños papeles polos que foi escoyida una de les WAMPAS Baby Stars en 1924.
Reinu de Wessex
Fundación del Reinu
Según la Crónica Anglosaxona, Wessex foi fundáu por Cerdic y Cynric, anque los fechos rellataos pola crónica son consideraos como dudosos. Evidencies arqueolóxiques apunten a que'l reinu pudo aniciase na rexón del altu Támesis y nel área de Cotswolds y que'l mitu de creación del reinu pudo ser propaganda política creada con posterioridá pa xustificar la invasión de les provincies jutas del sur de Hampshire y la Islla de Wight.
Restu de la historia
El primer fechu referente a la historia de Wessex que puede ser consideráu como históricu ye'l bautismu del rei Cynegils hacia l'añu 640.
Clara Bow
Carrera
En 1925, consiguió'l so primer papel importante en The Plastic Age, que foi un gran ésitu y convertir de la nueche al día na estrella más popular del momentu. Amás, empezó un romance col actor Gilbert Roland, col que llegaría a salir coles mesmes que col direutor Victor Fleming, que la contrató pa la película Mantrap.
Reinu de Wessex
Restu de la historia
Wessex espandió les sos fronteres y topetó colos sos vecinos, especialmente col reinu celta de Dumnonia (asitiáu nos actuales condaos de Devon y Cornualles), al qu'acabó apoderando. Otru enemigu de Wessex foi'l reinu anglosaxón de Mercia. Cuando'l rei Egberto ganó a Mercia en 825 y Northumbria almitió la supremacía de Wessex en 829, Egberto proclamóse primer rei d'Inglaterra.
Wessex creó un sistema integráu de pueblos fortificaos o burgos (llamaos burhs) que fueron establecíos mientres el reináu d'Alfredo'l Grande. Estes fortificaciones torgaron que los invasores daneses conquistaren en 870 el sur d'Inglaterra. Les fortificaciones taben distribuyíes de tala forma que nengún habitante del reinu taba a más d'un día de caballu d'un llugar seguru.
Clara Bow
La 'Moza It'
thumb|left|Semeya de Clara Bow.
Reinu de Wessex
Restu de la historia
Les principales poblaciones de Wessex yera antiguos asentamientos d'orixe romanu como Dorchester o Winchester, qu'Alfredo convirtió na so capital en 871 y nuevos burgos fundaos como Wallingford.
Hai dalguna evidencia de que la monarquía de Wessex nun yera puramente hereditaria.
Clara Bow
La 'Moza It'
En 1927, llegó al visu de la so popularidá cola película It. Bow yá fuera llamada 'Chica It' pola escritora Elinor Glyn nel so llibru homónimu; "Ello, esi estrañu magnetismu qu'atrai a dambos sexos... Descaradamente, con autoconfianza, indiferente al efeuto que produz". "Ello, demonios. Ella tener", dixo Dorothy Parker.
Clara Butt
Clara Butt foi una célebre mezzosopranu británica qu'algamaba'l rexistru de contraltu.
Nació en Southwick, Sussex y crióse en Bristol. En 1890 ganó una beca pa estudiar na Royal College of Music, la Reina Victoria la becó depués pa estudiar en París con Jacques Bouhy, el maestru de Louise Homer.
Debutó nel Royal Albert Hall de Londres na obra de Sir Arthur Sullivan The Golden Legend en 1892 y depués en Orfeo ed Euridice de Gluck, recibiendo una bona crítica de Bernard Shaw. Esta foi la única ópera na que cantó.
Camille Saint-Saëns querer pa Dalila, pero les lleis victorianes de torgar. Media 6 pies y 2 pulgaes y les sos apaiciones en recital y conciertu fueron bien celebraes.
Edward Elgar compúnxo-y el ciclu de cantares Sía Pictures qu'estrenó en 1899 dirixida pol compositor.
Casar en 1900 col barítonu Kennerly Rumford, tuvieron 3 fíos de los cualos unu morrió por meninxitis y otru suicidóse.
Realizó xires per Australia, Xapón, Canadá, Europa y Estaos Xuníos y mientres la Primer Guerra Mundial participó n'obres de caridá y conciertos a les tropes.
Foi condecorada Dama del Imperiu en 1920
Morrió en 1936 nel so llar de North Stoke, Oxfordshire.
Clara Bow
La 'Moza It'
Esta imaxe foi amás aguiyonada pola prensa que siguía con ansiedá cada nuevu romance de Bow. Ente dalgunos de los sos amantes, dizse que s'atopaben Gary Cooper, John Gilbert, un mozu John Wayne ya inclusive Béla Lugosi.
Precisamente esta reputación de 'devorahombres', xunida a los sos problemes coles drogues y el alcoholismu fixéron-y perder popularidá ente los sos compañeros de trabayu. Amás, Clara empezó a quexase de la falta de fondura de los sos personaxes, una y bones los estudios llindar a vistila en traxes exóticos pa consiguir audiencia, ensin esmolecese más pol conteníu del personaxe.
Esto, sumáu a la so inestabilidá emocional frutu de tantos sucesos horribles na so infancia, empezó a amenorgar les fuercies de Bow, qu'amás tuvo que soportar la humildación de que los estudios Paramount atayaren les sos películes y reclamáren-y el dineru de los vistíos que se quedara de los rodaxes ( ente qu'otres actrices quedar ensin más), amás de face-y pagar les sos propies semeyes publicitaries. El so contratu incluyó tamién una 'clausa de moralidá' ufiertándo-y un plus de 500.000 dólares si 'portábase como una dama en públicu y procuraba nun salir nos tabloides'.
En 1927, Bow protagonizó la película Wings, que ganó'l primer Óscar de la hestoria a la meyor película. Más tarde, yá nel cine sonoru, Bow caltuvo un discretu ésitu nunca paecíu al d'otros tiempos, yá que el so fuerte acentu de Brooklyn avafaba'l aura mística de muyer fatal que se-y daba nes sos películes, y acabó retirándose.
Últimos años
En 1932, Bow casóse col actor Rex Bell, con quien tuvo dos fíos, Tony y George.
Apaeció nel programa de radio "Truth or Consequence" en 1948, pero dempués la so única apaición pública foi nel funeral del so home, en 1962.
Pasó los sos últimos años viviendo nuna casa modesta cola so familia. Morrió'l 27 de setiembre de 1965 por causa de un ataque al corazón. Ta soterrada nel campusantu 'Forest Lawn Memorial Park' en Glendale, California.
Pola so contribución a la industria del cine, Clara Bow tien una estrella nel Paséu de la Fama de Hollywood.
Filmografía completa
thumb|250px|Clara Bow en Down to the Sea in Ships (1922). thumb|250px|Clara Bow en Madres que baillen (1926). thumb|250px|Cartelu de la película [[Wings (película)|Wings (1927).]] thumb|250px|Clara Bow en Hula (1927).
Apach
Tien una población de y una superficie de  km².
Arnac
Arnac ye una comuña francesa del departamentu de Cantal, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Catalogo delle piante dei dintorni di Siena
Catalogo delle piante dei dintorni di Siena (embrivíu Cat. Piante Siena) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol médicu y botánicu italianu Biagio Bartalini y espublizáu n'Italia nel añu 1776 col nome de Catalogo delle piante che nascono spontaneamente intorno alla citta' di Siena, coll' aggiunta d'altro catalogo dei corpi marini fossili che si trovano in detto luogo.
Catalogo delle piante dei dintorni di Siena ye unu de los primeros llibros n'utilizar n'Italia la nomenclatura propuesta por C. von Linneo (1707-1778).
Clara Calamai
Clara Calamai foi una actriz italiana de teatru y cine bien popular mientres los años del fascismu.
Recordar principalmente pol so trabayu en La cena delle beffe en 1941 (adautación cinematográfica de la pieza de Sem Benelli) onde nuna ardigosa escena amuesa los sos senos convirtiéndose nel primer desnudu del cine italianu, Obsesión (1943) (reemplazando a últimu momentu a Anna Magnani), unu de los filmes capitales del neorrealismu italianu basáu en The Postman Always Rings Twice y Nueches blanques con Marcello Mastroianni, dambes de Luchino Visconti, de quien foi una de les sos actrices favorites.
Ganó'l Premiu Nastro d'Argento en 1946 por "L'adúltera" de Duilio Coletti.
Casóse col conde Leonardo Bonzi - famosu deportista, esplorador, aviador y documentalista de la dómina - retornando a la pantalla grande en 1975 nel filme de terror "Profondo Rosso" de Dario Argento nel papel d'asesina en serie.
Filmografía esencial
thumb|right|290px| Con [[Massimo Girotti na película de 1943 Ossessione, dirixida por Luchino Visconti. ]]
Catalogue des graines recueillies
Catalogue des graines recueillies (embrivíu Cat. Graines Jard. Bot. Genève) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol naturalista francés Georges François Reuter y espublizáu en Xinebra dende 1852 a 1868 col nome de Catalogue des graines recueillies en [1852, 1853, 1854, 1855, 1856, 1857, 1861, 1863, 1865, 1867, 1868] et offertes en échange par le Jardin Botanique de Genève.
Arpajon-sur-Cère
Arpajon-sur-Cère ye una comuña francesa del departamentu de Cantal, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Adrienne Morrison
Mabel Adrienne Morrison foi una actriz teatral y de cine d'Estaos Xuníos.
Biografía
Nacida na ciudá de Nueva York, tuvo casada col actor Richard Bennett, con quien tuvo trés fíos, que tamién fueron actrices. Yera fía de l'actriz Rose Wood y del actor Lewis Morrison.
Actuó col papel de Nat-o-ritch, una india, en The Squaw Man, obra representada en 1905 y na que trabayó con William Faversham. Cecil B. DeMille filmaría la historia en trés causes, en 1914, 1918 y 1931. El so papel sería interpretáu por Lupe Vélez na cinta de DeMille de 1931.
Morrison y Bennett casáronse'l 9 de payares de 1903, pero ella retuvo'l so apellíu de soltera. Les sos fíes, Barbara Bennett, Constance Bennett, y Joan Bennett, seríen toes elles actrices cinematográfiques, consiguiendo los dos últimes una carrera más importante que la de la so hermana Barbara.
N'abril de 1925 Morrison y Richard Bennett divorciáronse. Dos años dempués, en 1927, ella casaríase con Eric Pinker. La pareya nun tuvo fíos, pero permanecieron xuntos hasta la muerte d'ella, asocedida na ciudá de Nueva York en 1940 por causa de un infartu agudu de miocardiu.
Richard Estigarribia
Richard Estigarribia ye un ex-futbolista de Paraguái.
Campos Elíseos
En referencia a esi conceutu mitolóxicu nomóse tamién a llugares de darréu:
Pataques a la importancia
miniaturadeimagen|Unes pataques a la importancia sirvíes nuna cazuela de folla. Les pataques a la importancia ye un platu de pataques natural de la provincia de Palencia y tamién de Llión, pero que ye bien popular nel restu de la cocina española (sobremanera en Madrid). Ye un platu que remembra a antigües recetes y qu'apaez de cutiu nos menús de los restoranes españoles. Considérase un platu popular y económico. Sírvese caliente, acabante ellaborar.
Carauterístiques
Tratase d'una preparación culinaria senciella que se realiza en dos etapes: la primera ye una fritura y la segunda un guisu. El principal ingrediente son les pataques que se suelen cortar en rodajas d'una grosez averada d'un centímetru. Suelen rebozarse primeru en farina y depués en güevu batíu, pa ser darréu tostaes n'aceite ferviendo. En dellos casos suelse cocer la pataca antes de ser cortada en rodajas. Les pataques frites suélense poner nuna cazuela con agua (n'ocasiones  caldo) y  añedise un mayáu en morteru d'ayu, azafrán (n'ocasiones emplega un pocu de pimentón), perexil y sal tou ello esleíu dacuando con una cierta cantidá de vinu blanco. Déxase cocer y a la fin suélense sirvir nuna cazuela de folla con un pocu de caldu. Suelse sirvir tres la ellaboración.
Variantes
Esisten variantes más exótiques del platu, como les pataques a la importancia con chorizu, taquinos de xamón, o inclusive pataques a la importancia con amasueles. Otres recetes suelen poner les pataques yá tostaes a remueyu nun caldu de vinu y quesu manchego pa ser puestes al fornu. N'otros casos añeden almendres turraes y mueyu de tomate.
Felipe II de Francia
Felipe II de Francia, llamáu Augusto (Gonesse, 21 d'agostu de 1165 – Mantes-la-Jolie, 14 de xunetu de 1223), foi'l séptimu rei de la dinastía de los Capetos, fíu y herederu de Lluis VII de Francia el Mozu y d'Adela de Champaña. Ocupó'l tronu de Francia ente 1180 y 1223.
Felipe Augusto ye unu de los monarques más almiraos y estudiaos de la Francia medieval non yá en razón al so llargu reináu, sinón tamién polos sos importantes victories militares y, sobremanera, pol desenvolvimientu de los proyeutos llevaos a cabu p'asegurar el poder real frente a los grandes señores feudales.
Empiezos del reináu (1179-1189)
thumb|250px|Coronación de Felipe II Augusto.
La nacencia de Felipe Augusto en 1165 foi acoyíu como un milagru pola familia real. Lluis VII esperó cerca de trenta años un herederu y foi la so tercer esposa, Adela de Champaña, la que-y dio'l fíu tan esperáu. Una espera que-y valió a Felipe II el nomatu de Dieudonné (de Dios donáu).
Consagración
Felipe II foi consagráu como rex designatus a los 14 años, en 1179. La ceremonia de la consagración, sicasí, tuvo qu'aplazase: víctima d'un accidente de caza, la vida del nuevu príncipe taba en peligru. Tal gravedá foi motivu abondu como por que Lluis VII moviérase, magar lo delicao de la so salú, a folgar sobre la tumba de Tomás Becket, l'arzobispu de Canterbury muertu en 1170. Felipe Augusto foi consagráu, finalmente, en Reims pol so tíu l'arzobispu Guillermo de Blois el 1 de payares de 1179. Lluis VII, el so padre, morrió'l 18 de setiembre de 1180. Felipe Augusto, rei de Francia, tenía namái quince años.
Una de les primeres decisiones que tomó Felipe Augusto foi la d'espulsar, n'abril de 1182, a los xudíos y confiscar tolos sos bienes, una decisión que rompía cola proteición alcordada por Lluis VII. El motivu oficial designaba a los xudíos como responsables de diverses calamidaes, pero'l motivu real yera'l de reforzar, sobremanera, a les cases reales, una decisión ensin dulda temeraria al empiezu del so reináu. Estes midíes nun duraron enforma: la interdicción del territoriu, daquella malo de faer respetar, terminó en 1198 y l'actitú conciliadora de Lluis VII volvió imponese como norma.
Rivalidaes de poder
Consciente de la debilidá del poder real, Felipe Augusto supo ponese rápido al altor de les circunstancies. El so matrimoniu con Isabel de Henao en 1180 apurrió-y como dote'l Artois y, en xunu d'esi mesmu añu, tres meses antes de la muerte del so padre, robló'l tratáu de Gisors con Enrique II d'Inglaterra. Dos acontecimientos que vinieron reforzar la posición del nuevu rei frente a les cases de Flandes y de Champaña.
En 1181, el conflictu colos barones empobináu por Felipe d'Alsacia, conde de Flandes, alicóse. Felipe Augusto consiguió paralizar les sos pretensiones rompiendo les aliances que caltenía col duque de Brabante y col arzobispu de Colonia. En xunetu de 1185, el tratáu de Boves confirmó al rei la posesión de Vermandois, Artois y Amiénois.
Los Plantagenet yeren otra de les mayores esmoliciones de Felipe Augusto. Les posesiones d'Enrique II d'Inglaterra y duque d'Anjou entendíen Normandía, Vexin y Bretaña. Tres dos años d'engardir (1186-1188), la situación nun terminaba de definise. Felipe II intentó aprovechase de la rivalidá esistente ente los dos fíos del rei d'Inglaterra: Ricardo Corazón de Lleón, col que s'aliara, y Juan ensin Tierra. Finalmente, axustóse una paz de statu quo cuando'l papa Gregorio VIII llamó a les cruciaes tres tomar de Xerusalén per parte de Saladín en 1187. La muerte d'Enrique II en xunetu de 1189 cerró esti episodiu. La partida escontra Tierra Santa yera prioritaria. right|350px
La cruzada
Felipe Augusto y Ricardo partieron xuntos pa la Tercer Cruzada cola mayor parte de los barones de Francia. Felipe dende Xénova y Ricardo dende Marsella embarcaron cuando remataba'l branu de 1190, fueron sosprendíos poles temporales ivernices del Mediterraneu y tuvieron que detenese mientres dellos meses en Messina, Sicilia. Ellí, la rivalidá latente ente dambos reis fixo patente por cuenta de los proyeutos matrimoniales de Ricardo, que rompió la so promesa de matrimoniu con Alix, hermanasca de Felipe, pa comprometese con Berenguela de Navarra. Felipe Augusto abandonó Mesina en cuanto pudo, el 30 de marzu de 1191.
Felipe Augusto llegó a Acre el 20 d'abril de 1191 y participó nel asediu de la ciudá en manes de los musulmanes. Ricardo llegó en xunu en pasando por Xipre; el refuerzu inglés foi bien recibíu pero les querelles ente dambos reis surdieron de momentu. P'agravar la situación, los dos viéronse afeutaos pola alopecia: atacaos por peraltes fiebres perdieron los pelos y les uñes. Felipe Augusto perdió tamién la visión d'unu de los sos güeyos. Con too y con eso, les operaciones militares siguieron. Los franceses consiguieron travesar per primer vegada los murios d'Acre'l 3 de xunetu, pero ensin ésitu dalgunu; dempués fracasaron tamién los ingleses. Debilitaos, los asediados capitularon el 12 de xunetu de 1191.
La cruzada acababa d'empezar, pero Felipe decidió abandonar. La muerte del conde de Flandes el 1 de xunu de 1191 tres l'asediu (que Felipe acababa de conocer) foi'l motivu principal de la so marcha, una y bones la mesma reabrió'l problema de la socesión flamenca. Nel camín de vuelta, Felipe detener en Roma, onde'l Papa autorizólu a dexar la cruzada. El rei entró en París el 27 d'avientu de 1191. La crónica d'esi viaxe ente Roma y París ye unu de los testimonios que se caltienen de les víes romeas medievales.
La socesión flamenca
Esta foi la primer esmolición de Felipe Augusto a la so torna de les cruzaes. La muerte del conde de Flandes ensin descendencia dalguna provocó la cobicia de trés pretendientes: Balduino V de Henao, conde de Henao, Eleonor de Vermandois, condesa de Beaumont y Felipe Augusto.
Finalmente, Balduino foi designáu herederu de la corona del condáu de Flandes en pagando 5000 marcos de plata. Sicasí, Felipe Augusto dio por aciu un escritu de 1192 Valois y Vermandois a Eleonora, territorios que tendríen de ser devueltos al rei cuando ésta morriera. El rei quedar con Péronne y Artois en nome del so fíu, el príncipe herederu Luis (futuru Lluis VIII de Francia), como herederu de la reina Isabel de Henao finada en 1190. Les posiciones reales del Norte quedaron, d'esta manera, considerablemente reforzaes.
El problema matrimonial
thumb|250px|Felipe II de Francia. Tres el fallecimientu de la reina Isabel, Felipe Augusto yera consciente de que tenía que volver casase lo más rápido posible. La socesión dinástica nun taba realmente asegurada: el so únicu fíu Luis apenes tenía cuatro años y yá sufriera una grave enfermedá. La eleición como esposa d'Isambur de Dinamarca ye un misteriu. Tenía dieciocho años y yera hermana del rei Canutu VI de Dinamarca. Roblóse l'alcuerdu matrimonial al que Isambur apurrió una dote de 10.000 marcos de plata y la princesa dirixir a Francia. Felipe y Isambur atópase en Amiens el 14 d'agostu de 1193 y casáronse esi mesmu día. A otru día, Felipe Augusto aplazó la coronación de la reina y recluyir nel monesteriu de Saint-Maur-des-Fossés. Felipe Augusto declaró que quería que'l so matrimoniu fuera anuláu.
Les razones pa esta precipitada separación, a la que siguieron siete años de reclusión de Isambur y, per parte de Felipe Augusto, la negativa más absoluta de reconocela como reina, son desconocíes y dieron llugar a toa clase d'especulaciones posibles tantu per parte de los sos contemporáneos como polos historiadores. Pa defender la so postura y l'anulación del so matrimoniu, Felipe Augusto adució una posible consanguinidá prohibida pola Ilesia. Una asamblea d'obispos y de barones dio'l so consentimientu y aprobación pa la nulidá y el rei casóse con Inés de Méran, nuevu bávara, en xunu de 1196.
Pero'l nuevu papa, Inocencio III, escoyíu en 1198 nun tuvo acordies con esi resolución. Deseyando afirmar la so autoridá, ordenó a Felipe Augusto que se separese d'Inés y repunxera a Isambur como reina. Como quiera que Felipe Augusto desobedeció dicha orde, la escomunión foi pronunciada sobremanera'l reinu de Francia'l 13 de xineru de 1200. Felipe Augusto dexó la causa en suspensu y Isambur siguió en cautiverio siendo treslladada a la torre d'Étampes. Finalmente, el rei entamó una ceremonia de reconciliación y l'escomunión foi llevantada. Magar tou, la ceremonia nun devolvió a Isambur al so llugar como reina, y el procesu d'anulación matrimonial siguió'l so cursu. Felipe Augusto yera, nesos momentos, bígamu. El concilio de Soissons que se celebró en marzu de 1201 concluyó ensin dar solución al problema de Felipe Augusto, qu'embrivió los alderiques arrenunciando a l'anulación del so matrimoniu. En xunetu de 1201, Inés de Méran morrió en Poissy al dar a lluz a un segundu herederu: Felipe. Antes, en 1198, naciera María, reconocida pol Papa en payares de 1201. La crisis dar por suspendida y la socesión dinástica quedó asegurada.
La llucha contra Ricardo Corazón de Lleón
Ricardo Corazón de Lleón siguió la cruzada tres la marcha de Felipe Augusto. Conquistó los principales puertos palestinos llegando hasta Jaffa y restableció el reinu llatín de Xerusalén, anque la ciudá puramente dicha nun pudo ocupala. Axustó, a lo último, una tregua de cinco años con Saladín y reembarcó nel mes d'ochobre de 1192. Les torbonaes ivernices volvieron sosprende-y y tuvo qu'abellugase en Corfú, onde foi prindáu pol duque Leopoldu d'Austria, que lu punxo en manes del so enemigu, l'emperador alemán Enrique VI.
Felipe Augusto aprovechó la ocasión p'axustar con Juan ensin Tierra, l'hermanu menor de Ricardo que nun creía qu'esti tornara. Esperando recuperar la corona inglesa gracies al sofitu de Felipe Augusto, rindió-y vasallaxe en 1193. Dempués, tres l'ataque de Felipe Augusto a les posesiones de los Plantagenet, Juan ensin Tierra dexó al rei de Francia l'este de Normandía, sacante Rouen, Vaudreuil, Vernuil y Évreux, per mediu d'un alcuerdu robláu en xineru de 1194.
Ricardo foi finalmente lliberáu en 1194 y la so respuesta foi inmediata. Obligó a Felipe Augusto a arrenunciar a la parte esencial de les sos recién conquistes per mediu d'un primer tratáu lleváu a cabu en xineru de 1196. Les lluches ente ellos reiniciáronse y Ricardo invadió Vexin (1197-1198). Los dos reis buscaben sofitos, mientres Inocencio III, que trataba de poner de pies una nueva cruzada, obligó-yos a axustar. La situación iguar de manera súbita: mientres l'asediu al castiellu de Châlus, en 1199, Ricardo foi algamáu por una flecha morriendo pocos díes dempués, el 6 d'abril, cuando cuntaba cuarenta y un años. miniaturadeimagen|266x266px|Nacencia de Felipe II.
Les victories frente a Juan ensin Tierra
Sicasí, les hostilidaes nun cesaron y concentráronse en Aquitania. Felipe alióse, per una parte, con Arturo y, por otra, llamó a Juan, el so vasallu según el tratáu de Goulet, pa intervenir nes sos aiciones en Aquitania y Tours. Juan, naturalmente, nun se presentó, y la corte de Francia decretó la confiscación de tolos sos feudos.
La siguiente batalla desenvolver nel terrén militar. Na primavera de 1202, el rei entamó l'asaltu de Normandía, ente qu'Arturo atacaba Poitou. Pero'l nuevu conde foi sosprendíu por Juan mientres l'asediu de Mirebeau, onde foi fechu prisioneru xunto coles sos tropes. Arturo de Bretaña sumió mientres los meses siguientes y, probablemente, foi asesináu a principios de 1203. Felipe Augusto aseguró'l so sofitu a los vasallos d'Arturo y volvió atacar Normandía mientres la primavera de 1203. Desmanteló la defensa de los castiellos normandos, conquistó Le Vaudreuil y punxo sitiu al Castillo-Gaillard en setiembre de 1203. Pela so parte, Juan cometió'l tarrecible error d'abandonar Normandía pa tornar a Inglaterra n'avientu de 1203. El Castillo-Gaillard foi tomáu'l 6 d'avientu de 1204.
Felipe Augusto pudo invadir, entós, coles mesmes Normandía: Falaise, Caen, Bayeux y, d'últimes Rouen, que capituló el 24 de xunu de 1204, al dase cuenta de que nun llegaba l'ayuda de les tropes de Juan. Verneuil y Arques cayeron darréu dempués afirmando l'ésitu de Felipe Augusto qu'acababa de conquistar tola Normandía en dos años de campaña. Felipe dirixóse depués escontra'l valle del Loira y tomó en primer llugar Poitiers n'agostu de 1204, y en 1205 conquistó Loches y Chinon. Finalmente, Juan y Felipe, alcordaron una tregua en Thouars que se fixo efectiva'l 13 d'ochobre de 1206.
L'afitamientu de les conquistes
Mientres tol periodu entendíu ente 1206 y 1212, Felipe Augusto dedicar a consolidar les sos conquistes territoriales. El dominiu capetiano foi bien aceptáu en Champaña, Bretaña y Auvernia, pero los condaos de Boulogne y Flandes plantegaron más problemes.
Renaud de Dammartín, conde de Boulogne, constituyía'l so primer puntu d'esmolición. Magar les atenciones de Felipe Augusto, qu'en 1210 casó al so fíu Felipe de Hurepel con Matilde, fía de Renaud. Esti postreru axustó col bandu enemigu, y los barruntos de Felipe Augusto aumentaron cuando'l conde empezó la fortificación de Mortain, na Normandía occidental. En 1211, Felipe Augusto pasó a la ofensiva y tomó Mortain y Dammartín. Renaud de Dammartín fuxó y abellugóse nel condáu de Chigre, colo que dexó de representar un problema inmediatu.
En Flandes empecipióse un periodu d'incertidume: nel branu de 1202, Balduino, conde de Flandes y de Henao incorporar a la cuarta cruzada, participó en tomar de Constantinopla y foi nomáu emperador del nuevu imperiu llatín que se fundara en mayu de 1204. En 1205 foi fechu prisioneru polos búlgaros y, pocu dempués, foi asesináu. Felipe, hermanu de Balduino y conde de Namur, asumió la rexencia de Flandes y xuró fidelidá a Felipe Augusto magar la oposición de los sos conseyeros. El rei, con cuenta d'estabilizar el condáu, casó a la única heredera de Balduino, la so fía Juana con Fernando de Portugal, conde de Flandes en 1211. Felipe Augusto creyó que, d'esta manera, podría cuntar col vasallaxe de Flandes.
El problema xermánicu foi otra de les sos mayores esmoliciones. Tres la muerte d'Enrique VI Hohenstaufen asocedida en 1197, el papa Inocencio III tenía que designar al nuevu emperador. Había dos candidatos pal cargu: per una parte, Otón de Brunswick, respondíu por pol so tíu Juan ensin Tierra y favoritu de Inocencio III y, por otra, Felipe de Suabia, hermanu d'Enrique VI, respondíu por por Felipe Augusto y coronáu rei de los Romanos en 1205. Felipe de Suabia foi asesináu en xunu de 1208 y, ensin rival, Otón foi coronáu emperador n'ochobre de 1209. Inocencio III penóse aína d'esta eleición pos el nuevu emperador punxo rápido de manifiestu les sos ambiciones italianes. Otón foi escomulgáu en 1210 y Felipe Augusto axustó col rei de Sicilia, Federico de Hohenstaufen, el fíu d'Enrique VI, que fuera coronáu rei de los Romanos en Maguncia en 1212, una alianza cola que, Felipe Augusto, esperaba poder faer frente a les ambiciones d'Otón.
La Batalla de Bouvines
thumb|La [[Batalla de Bouvines.|249x249px]] La increíble reaición de Felipe Augusto indució a los sos rivales a xunise. La coalición concretar en 1212: xunir a la mesma, Juan ensin Tierra, Otón y Renaud de Dammartín que foi'l verdaderu artesanu de la coalición. Ésti, que nun tenía nada que perder, dirixir a Francfort buscando'l sofitu d'Otón; dempués foise a Inglaterra onde rindió homenaxe a Juan, que-y restableció, oficialmente, nes sos posesiones ingleses. Les hostilidaes ente Felipe Augusto y Juan ensin Tierra volver# a entamar darréu.