cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Britania posromana
La esplicación tradicional
Tradicionalmente, sostúvose que los anglosaxones migraron a Britania en gran númberu mientres los sieglos V y VI, moviendo de manera sustancial a la población britana. L'anglosaxonista Frank Stenton, anque almitiendo una considerable presencia reminiscente britana, esencialmente asumió esta interpretación, argumentando que la mayor parte del sur d'Inglaterra foi invadida na primer fase de la guerra. Esta interpretación ta basada nes fontes escrites, particularmente en Gildas, pero tamién en fontes posteriores, que describieron la llegada de los anglosaxones como un fechu sustancialmente violentu. La toponimia y la llingüística ufiertaron sofitu a esta interpretación, yá que ye bien escasa la toponimia britana esistente na parte oriental de la islla y fueron bien poques les pallabres britanes qu'entraron nel anglosaxón o inglés antiguu. Esta interpretación foi acoyida bien favorablemente polos primeros historiadores ingleses, que queríen fortalecer la so idea d'una Inglaterra que se desenvolvió de forma distinta a la Europa continental, con una monarquía llindada y un pueblu amigu de la llibertá. Acordies con esta interpretación, la peculiaridá inglesa provién de la masiva invasión anglosaxona. La visión tradicional ye entá sostenida por dellos historiadores; en 2002 Lawrence James escribió qu'Inglaterra foi somorguiada por una corriente anglosaxona que movió dafechu lo romano-británicu.
Interpretaciones recién
Esta interpretación tradicional foi considerablemente criticada. Nel centru de l'argumentación ta la revisión del númberu d'anglosaxones que llegaron a Britania mientres esti periodu. Piénsase que la invasión nun foi tan masiva como tradicionalmente pensóse y que ye altamente improbable que la población britana fuera sustancialmente movida polos anglosaxones. La toponimia y la llingüística pueden ser esplicaes porque'l anglosaxones yeren política y socialmente dominantes nel sur y l'este de Britania, de cuenta que la so llingua y cultura convertir en dominante. Hai delles evidencies arqueolóxiques de qu'anglosaxones y britanos vivieron nos mesmos llugares. Por casu, nel campusantu de Wasperton, en Warwickshire, ye posible ver cómo una familia foi adoptando la cultura anglosaxona a lo llargo d'un llargu periodu.
El destín de los britanu-romanos
right|Ruines de [[Tintagel.|thumb|300px]] thumb|right|250px|Mapa d'asentamientos britanos del [[sieglu VI. ]] Otra cuestión difícil de resolver ye'l destín de la población britanu-romana dempués del dominiu romanu. Dalgunos claramente adoptaron la cultura anglosaxona y acabaron identificándose a sigo mesmos como anglosaxones. Otros pudieron vivir en comunidaes separaes sol dominiu anglosaxón. Les lleis del rei Ethelberto de Kent, probablemente escrites a empiezos del sieglu VII, faen referencia a una infraclase llegal conocida como laets, a los que podríamos identificar con comunidaes britanu-romanes o «latins». Más clara ye la referencia a los wealh, una infraclase britana oxetu de llexislación pol códigu de Ine de Wessex, compuestu a finales del sieglu VII o empiezos del VIII.
Tamién ta claro que dellos britanos emigraron al continente, de lo que resultó que l'Armórica gala fuera conocida como Bretaña. Hai tamién evidencia de migraciones britanes a la Galaecia hispana. La datación d'estes migraciones ye incierta, pero estudio recién suxuren que les migraciones dende'l suroeste de Britania a Bretaña empezaron yá a empiezos del sieglu IV, remataron a partir del añu 500 y concluyeron mayormente a principios del sieglu VII. Estos pobladores nun paez que fueren puramente abellugaos, yá que empezaron a migrar antes de les invasiones xermanes, y fixeron sentir la so presencia na toponimia de les más occidentales provincies atlántiques d'Armórica, Cornualles y Domnonea. Sicasí hai clares evidencies llingüístiques de contactos estrechos ente'l suroeste de Britania y Bretaña a lo llargo de los primeros seis sieglos d. C.
En Galaecia, una zona igualmente de fuerte sustratu celta, hubo una inmigración britana na zona de Mondoñedo. Precisamente la sede episcopal de dichu nome ye la heredera direuta de la sede conocida como Britonia o Bretoña, que foi l'obispáu britanu mientres el reináu suevu. Finalmente estes poblaciones, como les celtes galaiques, perdieron el so idioma propiu y se latinizaron.
Mientres el periodu posromano, non yá creáronse los reinos anglosaxones. Nel oeste de la islla creáronse unos reinos celtes, de los que tenemos noticies en Gildas. La organización d'estos reinos pudo tar encontada nes estructures romanes, anque ye más segura la influencia d'Irlanda, que nunca foi parte del imperiu romanu. L'arqueoloxía ayudó a fortalecer la nuesa conocencia d'estos reinos, especialmente en xacimientos como'l de Tintagel o'l del oppidum de South Cadbury. Nel norte de los reinos anglosaxones desenvolviéronse los reinos britanos de Rheged, Strathclyde, Elmet y Gododdin. Rexistráronse arreglos nel muriu d'Adriano mientres los sieglos V y VI. Afayos casuales en ciudaes como Wroxeter y Caerwent contribuyeron a documentar la ocupación siguida de ciudaes romanes. Esti usu urbanu siguíu pudo tar acomuñáu a la estructura eclesiástica.
L'oeste de Gran Bretaña nesti periodu atraxo a aquellos que deseyen carauterizar al rei Arturu como una figura histórica. Anque hai poca evidencia escrita de los autores coetaneos aparte del historiador del sieglu VIII, Nennio, los restos arqueolóxicos suxuren la posibilidá de qu'un rei britanu-romanu (probablemente Aurelius Ambrosianus) pudo exercer un considerable poder mientres el periodu posromano, como demuestra la fundación de sitios como Tintagel o como la llinia defensiva de Wansdyke. Esti tipu d'interpretaciones pueden siguir atrayendo la imaxinación popular, tanto como dalgún escepticismu académicu xeneralizáu.
Cambeos ambientales
Hai pruebes de que se produció un cambéu climáticu nel sieglu V: les condiciones climatolóxiques volviéronse más fríes y húmedes, y pudieron ser desavenientes pal cultivu cerealístico en delles tierres altes. La dendrocronología revela un eventu climáticu particular nel añu 540. Michael Jones suxure que'l cayente d'una producción agrícola qu'había alcanzáu altos niveles d'esplotación tuvo que tener considerables consecuencies demográfiques.
HR Lupi
HR Lupi (HR Lup) ye una estrella de la constelación de Lupus, el llobu, de magnitú aparente +5,76. Alcuéntrase, d'alcuerdu al nuevu amenorgamientu de los datos de paralax de Hipparcos, a 361 ± 13 años lluz de distancia del Sistema Solar. Ye miembru de l'Asociación estelar Scorpius OB2-3, a la que tamién pertenecen δ Lupi, ε Lupi y η Lupi, toes elles tamién na constelación de Lupus.
HR Lupi ye una subxigante blancu-azulada de tipu espectral B8IV. La so temperatura efectivo ye de 12.000 K y la so lluminosidá ye 117 vegaes mayor que la lluminosidá solar. Tien un radiu 2,5 vegaes más grande que'l del Sol y completa un xiru sobre sigo mesma en 0,88 díes. La so masa ye 3,1 vegaes mayor que la masa solar pero nun esiste consensu tocantes a la so edá; mientres una fonte señala una edá de 63 millones d'años, otra alza esta cifra hasta los 141 millones d'años. Nun presenta escesu na radiación infrarroxo emitida a 24 μm, polo que nun paez tar arrodiada por un discu de polvu circumestelar.
HR Lupi ye una variable Alfa2 Canum Venaticorum que presenta una variación de rellumu de 0,05 magnitúes. Ye una estrella químicamente peculiar —en concretu amuesa llinies d'absorción fuertes de siliciu— con un gran campu magnéticu efectivu <Be> de 2173 G, más del doble del de Cor Caroli (α2 Canum Venaticorum) y comparable al de KQ Velorum o V911 Scorpii. Coles mesmes, HR Lupi forma un sistema binariu con una compañera estelar que la so separación al respective de ella ye de 1,22 segundos d'arcu. Piénsase que l'acompañante ye una estrella presecuencia principal de tipu espectral K2-K3V con una masa de 1,17 mases solares.
Agnes Torres
Agnes Torres o Agnés Torres foi una psicóloga, investigadora, conferenciante y activista tresxéneru mexicana, defensora de los derechos humanos de la comunidá LGBT.
Agnes trabayó viviegamente pola reconocencia llegal de la identidá sexogenérica de les persones trans en Méxicu. Foi asesinada en marzu de 2012 en Atlixco, Puebla. A la so muerte, el Congresu local incorporó al Códigu de Defensa Social de Puebla'l términu «crime d'odiu» como agravante d'un asesinatu por cuestiones de xéneru o orientación sexual.
Biografía
Cursó la llicenciatura en Psicoloxía na Universidá Veracruzana, graduándose con mención honorífica en 2001. Sicasí, nunca pudo recoyer el so títulu universitariu cola so identidá sexogenérica por cuenta de que la llei torgaba expedir el documentu col nome de Agnes en llugar de Abraham.
Activismu
Agnes defendía'l derechu de rectificación nes actes de nacencia. Collaboró cola organización Humana Nación Trans, que busca la reconocencia y respetu de les persones tresxéneru y transexuales a nivel nacional. Foi tamién collaboradora d'organizaciones como la Rede Democracia y Sexualidá (DEMYSEX) y Erósfera en Puebla.
El videu "La discriminación empieza pela boca" realizáu por Miguel de Lara y Johanna Gersch en 2009 amuesa dalgunes de les idees fundamentales de Agnés en contra de la discriminación.
En 2010, interpunxo una demanda ante'l Conseyu Nacional pa Prevenir la Discriminación (Conapred) en contra de Javier López Zavala, entós candidatu del Partíu Revolucionariu Institucional pola gubernatura de Puebla, por cuenta de que'l políticu utilizó frases despreciatibles en rellación al cambéu de sexu mientres un alderique eleutoral.
Crime d'odiu
Acordies con informes de la Procuradoría de Xusticia del Estáu de Puebla, el cuerpu de Agnes Torres, de 28 años d'edá, foi atopada nuna fuécara de l'autopista Sieglu XXI el 10 de marzu de 2012 con rastros de tortura. Pola violencia cola que foi perpetada, l'asesinatu de Agnes Torres foi consideráu un crime d'odiu y un asesinatu por transfobia.
Ante'l crime, realizáronse marches nel estáu de Veracruz –onde Agnes estudió–, según en Puebla y el Distritu Federal, convocaes al traviés del hashtag #AgnesTorres como parte d'un movimientu en redes sociales contra los crímenes d'odiu.
Xuiciu y sentencia de los responsables
La Procuradoría Xeneral de Xusticia de Puebla detuvo a cuatro presuntos responsables del homicidiu de Agnes. Un quintu implicáu siguía prófugo. En marzu 2015, trés años de perpetase'l crime, el procesu llegal siguía abiertu.
N'agostu de 2018, trés de los responsables del crime fueron sentenciaos por homicidiu calificáu y robu de vehículu. Marco Antonio Berra Spezzia, alies 'El Tony' y Luis Fernando Bonu Mozzoco, alies 'El Huicho' fueron sentenciaos a 35 años de prisión, ente qu'Agustín Flores Zechinelli a 23 años. La ex-pareya sentimental de Agnes, Jorge Flores Zechinelli, acusáu de ser l'autor material del crime, sigue prófugo.
Legáu
El Congresu de Puebla aprobó en xunu de 2012 un cambéu al Códigu de Defensa Social, incorporando'l términu «crime d'odiu» como agravante nun homicidiu por xéneru o orientación sexual. La reforma aumentó la condena hasta por 13 años de cárcel a les persones que cometan asesinatu contra muyeres o miembros de la comunidá LGBTTTI. La iniciativa foi aprobada de resultes del homicidiu de Agnes.
En mayu de 2014, dos años dempués del so asesinatu, nel marcu de la conmemoración del Día Nacional de la Llucha contra la Homofobia, la Universidá Veracruzana realizó una reconocencia post mortem, en memoria pol llabor que realizó Agnes como defensora de los derechos de la comunidá LGBT.
Reforma “Agnes Torres”
La muerte de Agnes xeneró alderiques sobre la homofobia y la transfobia non yá en Puebla sinón nel restu del país. Diverses organizaciones poblanas presentaron en 2013 la Reforma Agnes Torres” por que el Congresu del Estáu de Puebla modificara'l so cuerpu llegal y dexa-y a les persones trans llograr un estatus llegal acorde cola so identidá sexogenérica. Los artículos qu'incluyíen los cambeos de la "Reforma Agnes Torres" son 831, 931, 932 y 935 del Códigu Civil de Puebla, según el 751 del Códigu de Procedimientos Civiles.
En marzu de 2015, los diputaos de la LXI Llexislatura del Congresu del Estáu de Puebla nun incluyeron dientro de l'axenda de los discutinios la Llei Agnes Torres. La diputada del Partíu de la Revolución Democrática (PRD), Socorru Quezada Tiempu, comentó que "nun esisten les condiciones" pa poder someter a discutiniu la Llei Agnes por cuenta de "los actores políticos que se rehúsan a tratar esta tema".
Beausemblant
Beausemblant ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Hoste (Moselle)
Hoste ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Caravia La Baxa
Caravia La Baxa ye una parroquia del conceyu asturianu de Caravia. Ocupa la parte occidental del conceyu, tien 5,31 km² d'estensión ya una población de repartida ente les poblaciones de Carrales, Los Duesos, Duyos, La Espasa y Valle.
Lleón II (papa)
Lleón II foi'l papa nᵘ 80 de la Ilesia católica dende 682 hasta la so muerte.
Escoyíu papa en xineru de 681, darréu tres la muerte del so predecesor Agatón, foi l'encargáu de cerrar el Sestu Concilio Ecuménicu.
Mientres el so pontificáu, de menos d'un añu, punxo fin definitivu al conflictu qu'enfrentaba al papáu col obispáu de Rávena, que nun reconocía la supremacía papal sobre la base d'un decretu dictáu pol emperador bizantín Constante II qu'establecía que los obispos de dicha ciudá nun precisaben ser consagraos pol papa.
Sebastian Lletget
Sebastián Francisco Lletget ye un futbolista d'Estaos Xuníos que se desempeña como volante ofensivu en Los Angeles Galaxy de la Major League Soccer d'Estaos Xuníos. Tamién cunta cola nacionalidá arxentina qu'herieda de los sos padres.
HR Pegasi
HR Pegasi ye una fría xigante de tipu espectral S con una temperatura efectivo de 3500 K. La midida del so diámetru angular, 3,88 milisegundos d'arcu, conduz a un radiu 125 vegaes más grande que'l radiu solar. Tien una metalicidá inferior a la del Sol, siendo la so bayura relativa de fierro un 60% de la esistente na nuesa estrella. Con una magnitú bolométrica absoluta de -4,75, la so lluminosidá ye 6800 ~ vegaes superior a la lluminosidá solar. Nel so espectru detectóse la presencia de tecneciu, elementu del procesu-s de curtia vida producíu por nucleosíntesis estelar.
HR Pegasi ye una variable pulsante semirregular SRB; éstes son xigantes con una periodicidá pocu definida, pero a les que se-y puede asignar un periodu mediu. Pa HR Pegasi paez esistir un llargu periodu de 641 díes en banda B, R ya I, con una duración entá mayor en banda V. Tamién ta presente un segundu periodu de menor amplitú que la so duración ye de 54,4 ± 0,4 díes.
Sebastian Lletget
Biografía
Lletget nació en San Francisco, California, de padres arxentinos. Creció nel norte de California onde xugó pa Sporting Santa Clara de Silicon Valley antes d'ingresar al programa de residencia sub-17 de la seleición estauxunidense. Anguaño atópase nuna rellación cola cantante d'Estaos Xuníos conocida como Becky G.
West Ham United
Foi afayáu por scouts de l'academia internacional del West Ham United mientres xugaba pa Santa Clara y camudóse a Inglaterra en 2009. Lletget robló'l so primer contratu profesional con West Ham en setiembre de 2010. Xugó en dellos partíos de la pre-temporada y llegó a tar na banca pa cuatro partíos de la Premier League na temporada 2012-13. El so progresu detúvose momentáneamente cuando contraxo mononucleosis. Magar esto estendió'l so contratu en 2013. Fixo'l so debú oficial el 5 de xineru de 2014 col primer equipu na derrota 0-5 ante'l Nottingham Forest en The City Ground pola FA Cup.
LA Galaxy
Lletget tornó a los Estaos Xuníos fichando col LA Galaxy el 8 de mayu de 2015. Fixo'l so debú col club el 17 de mayu d'esi mesmu añu na derrota 4-0 frent al Orlando City SC, reemplazando a Mika Väyrynennel minutu 69.
Tuvo mancáu la mayor parte de la temporada 2017.
Seleición nacional
Lletget foi miembru de les seleiciones sub-17, sub-20 y sub-23 de los.
Cryptospiza jacksoni
El nome conmemora al esplorador inglés Frederick John Jackson.
Dalías
Dalías ye un conceyu español de la provincia d'Almería y la comunidá autónoma d'Andalucía, na comarca del Poniente Almeriense y a 42 km de la capital de la provincia, Almería. Tien una parroquia allugada al norte nomada Celín.
Beauvallon (Drôme)
Beauvallon ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Fuenterroble de Salvatierra
El so términu municipal ta formáu por un solu nucleu de población, ocupa una superficie total de 27,25 km² y según los datos demográficos recoyíos nel padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu, cuenta con una población de habitantes.
Ta asitiáu a 54 km de distancia de Salamanca, la capital provincial. Trátase d'un pueblu de tradición pelegrina pos por él pasa la Vía de la Plata y acueye un muséu n'honor a esta vía, antes d'arrieros y agora de pelegrinos según un albergue de pelegrinos empobináu por Don Blas Rodríguez, el cura de la parroquia, que constitúi l'epicentru del Camín de Santiago del sur.
La so arquiteutura carauterizar pola cayuela, utilizada na construcción tradicional de les sos edificaciones. Ente los sos monumentos, destaca la ilesia gótica de Santa María la Blanca, del sieglu XV, con un retablu atribuyíu al escultor Churriguera según una pequeña ermita, so la advocación del Santu Cristu del Socorru. Tamién cunta col pequeñu Parque Temáticu de la Vía de la Plata, mui cerca del albergue parroquial. Los restos de calzada romana caltener en bon estáu, según los dos miliarios que pueden atopase pela rodiada del pueblu
Historia
Los oríxenes de Fuenterroble remontar a la repoblación llevada a cabu pol rei de Lleón Alfonsu IX a principios del sieglu XIII, cuando quedó incluyíu nel Alfoz de Salvatierra, dientro del Reinu de Lleón. Per otru llau, Fuenterroble tuvo como anexu a Casafranca, llocalidá qu'acabó esgazándose y formando el so propiu conceyu. Nel sieglu XVIII la so denominación yera "Fonte'l Carbayu", dómina en que formaba parte del Quarto de riba de la Tierra de Salvatierra. Cola creación de les actuales provincies en 1833, Fuenterroble de Salvatierra quedó integráu na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa.
Estensión y población
Nos últimos años aumentó la población infantil, tamién aumentó la población del pueblo pero non la so estadística que se caltién nos mesmos parámetros, esti aumentu de la población adulta deber a que persones que trabayen na población de Guijuelo, treslladáronse a la nuesa a vivir pol eleváu costu de la vivienda nel mesmu.
Economía
La so principal actividá ye l'agrícola y ganadera, anque cola medría industrial de la llocalidá de Guijuelo, el pueblu aumentó la so población.
Agrícola: lo que más se sema ye trigu y cebada, anque en tiempos pasaos foi bien importante la llantadera del fresón y del llinu.
Ganadera: basar nel ganáu vacuno, d'antiguo les pareyes de vaques yeren la principal fuercia d'arrastre, tantu pa la llantadera, como pa llevar los carros, según tamién para triar del trigu cuando se faía nes eres ya inda nun se triaba de manera mecánica. Antes, tamién había gran cantidá d'oveyes, llegándose a tener más de 1000 cabeces, según cabres, qu'algamaron la cifra de 2000 cabeces y de les que yá cuasi nun queden apenes fataos. En tiempos hubo hasta piaras de gochos. Cuál nun sería la importancia del ganáu, que'l mesmu conceyu y los ganaderos contrataben a vaqueros, cabreros, gocheros, etc.
Chacinería: Ye tamién importante pal pueblu, conocida ye la fama del xamón de Guijuelo, onde trabayen munchos fuenterrobleños dada la so proximidá. Apocayá, enllantóse na llocalidá industries rellacionaes col sector. La Xunta de Castiella y Lleón ta creando un polígonu industrial municipal, nel que se contempla la construcción per parte del Grupu Alimenticiu Naturibe d'un mataderu, d'una sala de despiece, de secaderos, planta de loncheados, etc. siendo unu de los mayores mataderos d'ibéricos d'España con una invesion fila de 65 millos d'euros, que va tar en funcionamientu nel añu 2009.
Servicios: Na llocalidá esisten pocos, pero cuntar col Mesón el Preselbe.
Pelecanus onocrotalus
El ye una especie d'ave pelecaniforme de la familia Pelecanidae.
Ye una ave bien grande de plumaxe blancu, pescuezu y picu llargos y bolsa mariella estensible. Llargor de 140 – 160 cm, con un valumbu de nales de 390 cm y un pesu de 10-20 kg. Nun hai dimorfismu sexual nel plumaxe. Tien nales anches coles puntes negres, el cantu posterior tamién negru y el pescuezu retraído (forma de S). Tien un vuelu lentu paecencia a les garces y garcetas.
Descripción
thumb|left|300px|Pelicanu volando a ras d'agua, en NamibiaYe una de les aves de mayor valumbu. El so valumbu alar puede dir de los 260 cm a los 360 cm, solo superáu por delles especies de albatros.
El so llargor total puede dir de 140cm a 180cm, incluyendo l'enorme picu, que puede midir de 30 a 47 cm.
Los individuos inmaduros son de color abuxáu. Los adultos son blancos. Mientres el celu los machos adquieren un tonu rosado, y les femes un tonu llevemente anaranxáu.
Hábitat y cría
El pelícanu común ye residente nel sureste d'Europa, Asia y África. Nidifica n'amplies superficies pantanoses y deltes fluviales. Les zones más conocíes son el delta del Danubiu en Rumanía y Walvis Bay en Namibia. Pelícanos europeos suelen migrar a África mientres los meses del iviernu. Cría unos 14 díes ente los meses de mayu a xunetu (1-3 güevos).
D. W. Griffith
David Wark Griffith foi un direutor cinematográficu d'Estaos Xuníos d'América. Consideráu'l creador del modelu norteamericanu de representación cinematográfica (o montaxe invisible), foi llamáu El padre del cine modernu.
Biografía
D'ascendencia irlandesa, educar so les influencies dominantes nel Sur de los Estaos Xuníos d'aquella dómina, con tola carga de racismu qu'esto traía, y que-y influyeron poderosamente na so carrera. Hai que destacar d'esti prolíficu direutor que realizó más de 500 filmes y collaboró na creación de munchos otros.
De mozu quixo ser escritor, pero yá en 1897 fíxose actor aficionáu, aportando a profesional trés años más tarde. Dada la dómina y la popularidá del incipiente cinematógrafu, sobremanera ente los actores norteamericanos. Estudió en delles escueles locales, dempués trabayó como actor de repartu y en compañíes ambulantes, hasta faese actor de cine en 1908, cuando empezó a trabayar pa la AM&B (American Mutoscope & Biograph). Nesta mesma compañía aportó a direutor en Nueva York y en California, convirtiéndose en productor independiente en 1913.
Les películes que dirixó ente 1908 y 1913 pa la compañía AM&B diéron-y una notable seguridá nel so oficiu. Con The Birth of a Nation, en 1915, llogró un ésitu escepcional, dando al espectáculu cinematográficu sabor auténtico y orixinal. Otru de los sos grandes filmes foi Intolerancia, 1916, filme bien ambiciosu pal so tiempu y que resultó ser unu de los más caros de la historia del cine, anque tamién unu de los más influyentes en futuros direutores.
En 1919, xunto con Charles Chaplin, Douglas Fairbanks y Mary Pickford, los artistes más cotizaos del cine del momentu, fundó la United Artists, pa producir películes de llarga duración al marxe del control de los productores y financieros non creativos del cine.
Griffith siguió realizando películes col so sellu especial hasta'l advenimiento del cine sonoru, esto ye, hasta'l fin del cine mudu. Namái realizó dos películes sonores: Abraham Lincoln, 1930, y The Struggle, 1931. El cine sonoru significó'l so fin como direutor.
«El padre del cine modernu»
Estudios tempranos de la historia del cine amosaríen a Griffith como «El padre del cine modernu», partiendo d'un artículu escritu por él mesmu nun periódicu pocu dempués de la so salida de AM&B en 1913. Nésti afirmaba ser el creador del llinguaxe cinematográficu, por usar téuniques tales como'l primer planu o'l flashback. Los primeros historiadores de cine, ensin tener accesu a munchos de los filmes producíos enantes de 1913, declararon a Griffith como'l padre del cine.thumb|300px|Fotograma del filme [[Intolerancia (película)|Intolerancia, de D. W. Griffith.]] Estudios recién y el descubrimientu de dellos filmes (Brighton Conference) demostraron qu'una amplia variedá de realizadores trabayaben n'esplorar nueves téuniques narratives y estétiques pal cine en Francia, Italia y Estaos Xuníos. Edwin Porter, por nomar a unu d'ellos, fai amuesa de delles téuniques narratives en The life of an American fireman (1903) según el desenvolvimientu de nueves téuniques d'edición en The great train robbery (1903) cola incorporación d'escenes paraleles.
La importancia de Griffith como realizador foi la so capacidá d'utilizar y combinar aquelles téuniques. Llomar a Griffith como «El padre del cine modernu» ye, por esto, aplicable a la figura d'esti creador. La so imaxinación y la so gran maña detrás de les cámares facer el direutor de cine más importante d'esa dómina.
Mientres el periodu en que'l cine empezaba creáronse tres tipos de discursu cinematográficu:
Al discursu de los Lumière y de Méliès se los engloba como Manera de representación primitivu. Nun ye daqué esclusivu d'estos primeros cineastes sinón de tolos que realizaben cine naquella dómina. En contraposición, alcuéntrase'l discursu de Griffith y el de la mayoría de los que siguieron. Se -yos engloba so la etiqueta de Manera de representación institucional. Según el teóricu Ángel Faretta,
Griffith amás foi'l descubridor de munches estrelles de la naciente industria fílmica norteamericana, ente les que s'atopen: les hermanes Lillian y Dorothy Gish, Mae Marsh, Blanche Sweet, Mack Sennett (cómicu canadiense asonsañador de Max Linder), y sobremanera Mary Pickford, quien llueu se convertiría en «la novia d'América».
Filmografía
De les más de 500 películes que rodó, podemos destacar:
HT Virginis
HT Virginis (HT Vir / HD 119931 / HIP 67186) ye un sistema estelar na constelación de Virgu. Alcuéntrase a 212 años lluz de distancia del Sistema Solar.
Pelecanus rufescens
thumb| Pelecanus rufescens
HT Virginis
Nun primer enfoque, HT Virginis apaez como una binaria visual, que la so duplicidá afayóse por Wilhelm Struve en 1830, siendo la separación reparada entós de 1,4 segundos d'arcu. Caúna de les componentes visuales ye de la mesma una binaria cercana, lo que convierte a HT Virginis nun sistema estelar cuádruplu.
Pelecanus rufescens
Pelecanus rufescens, Pelícanu rosado, ye una especie africana de pelícanu que non solo puebla los ríos y llagos de bona parte del continente, sinón que tamién ye posible atopalu en Madagascar y nel sur d'Arabia.
HT Virginis
El par más estudiáu de los dos (HT Virginis B) constitúi una estrella binaria de contautu binaria de contautu; les componentes tán tan cerca ente sigo que comparten les capes esteriores, siendo el so periodu orbital de namái 0,4077 díes (9,78 hores). Les dos estrelles son bien similares, con temperatures respeutives de 6100 y 6075 K, y una rellación ente les sos mases de q = 0,812. El tipu espectral de la estrella principal ye F8V y la masa conxunto de dambes ye 2,3 vegaes mayor que la masa solar. El so metalicidá asítiase en redol al 80% del Sol. Ye una variable W Ursae Majoris que'l so rellumu bazcuya ente magnitú aparente +7,06 y +7,48.
La órbita cola que HT Virginis A muévese al respeutive de HT Virginis B ye bien escéntrica (ε = 0,640). Caúna d'elles completa una vuelta cada 260,7 años.
Clara Williams
Clara Williams foi una actriz cinematográfica d'Estaos Xuníos, activa na dómina del cine mudu. Xunto con Louise Glaum y Dorothy Dalton, foi una de les principales actrices de los estudios cinematográficos de Thomas H. Ince, unu de los primeres en rodar llargumetraxes en Los Angeles, California. Williams actuó en más de 100 producciones rodaes ente 1910 y 1918, siendo protagonista en filmes como The Italian y el western de William S. Hart Hell's Hinges, cintes que s'atopen recoyíes nel National Film Registry. Cuando ella casóse col direutor Reginald Barker a los 31 años d'edá, decidió retirase de l'actuación.
Biografía
Nacida en Seattle, Washington, Williams debutó na pantalla col filme Western Chivalry, rodáu en 1910. Al añu siguiente, el primer númberu de la revista Motion Picture Magacín publicaba un artículu y una fotografia de Williams, siendo ella d'esa manera la primer actriz n'apaecer nuna revista d'almiradores. L'ésitu de The Italian (1915), cinta na qu'interpretaba a una inmigrante actuando xunto a George Beban, fizo que fuera encasillada encarnando a personaxes llatinos.
Mientres la so etapa colos estudios Ince, Williams conoció al direutor Reginald Barker, que la dirixó en dellos filmes, ente ellos The Man from Oregon (1915), The Criminal (1916), Three of Many (1917), Paws of the Bear (1917), The One Woman (1918), y Carmen of the Klondike (1918), la so última actuación. L'actriz casóse con Barker en febreru de 1920.
En 1917, Williams y dellos otros importantes actores y direutores de la compañía de Ince dexaron l'estudiu pa xunise a l'acabante formar Paralta Company. La primer película de Williams con Paralta foi la última rodada por ella, Carmen of the Klondike.
Carica papaya
La ye una especie de planta de la familia de les caricacees. El so frutu conozse comúnmente como papaya.
Descripción
thumb|250px|Corte tresversal del [[frutu (nótense los carpelos).]] Carica papaya pertenez a la división Magnoliophyta o tamién denomada anxospermes, esto ye, plantes con granes protexíes pol frutu. Les anxospermes subdividir en dos grupos: clase Magnoliopsida (plantes dicotiledónees) y clase Liliopsida (monocotiledónees). La planta de la papaya pertenez a la clase Magnoliopsida, que los sos calteres diferenciales son los siguientes: raigaños caulógenas (que surden o se formen nel tarmu)
Nun ye planta esixente tocantes a suelos, pudiendo desenvolvese en cualquier terrén abandonáu o inclusive en dalgún tiestu grande. Ye una de les plantes más granibles con rellación al so tamañu yá que siempres tien flores y frutos coles mesmes. El desenvolvimientu de los frutos produz la cayida de les fueyes inferiores, polo que queden siempres al descubiertu per debaxo de les fueyes.
Distribución xeográfica
Ye conocíu dende bien antiguu que les plantes, al igual que cualesquier otru ser vivu, nun se distribúin uniformemente na superficie terrestre y que caúna d'elles ocupa unos territorios determinaos. Carica papaya ye una planta d'orixe centroamericanu, conocida y emplegada en cuasi toa América dende va dellos sieglos, anque güei día cultivar en munchos países d'otros continentes, principalmente, n'Asia y África. Antes de la llegada de los europeos, en Méxicu dábase-y el nome chichihualtzapotl, qu'en náhuatl significa «zapote nodriza», y yera un frutu especialmente rellacionáu cola fertilidá. thumb|250px|Planta de papaya amosando en detalle los frutos, les fueyes y los repulgos dexaos nel tueru pol desprendimientu de les fueyes. Orixinaria de los montes de Méxicu, América Central y del norte d'América del Sur, la planta de la papaya cultivar anguaño na mayoría de los países de la zona intertropical del orbe.
La especie presenta dioecia naturalmente, pero la seleición artificial produció especímenes hermafrodita América Central (Sur de Méxicu). Anguaño cultívase en Florida, Ḥawai, África Oriental, Sudáfrica, Sri Lanka, India, Arxentina, Archipiélagu Malayu y Australia.
Propiedaes
La papaya ye conocida como fruta de consumu, tantu en forma direuta como en zusmios y duces (ellaboraos cola fruta verde cocinada con azucre), y tien unes magnífiques propiedaes pa facilitar la dixestión d'alimentos de mala asimilación, por cuenta del so altu conteníu de papaína. D'esta enzima llamada papaína prodúcense más de 1000 tonelaes añales nel mundu enteru. La utilidá de dichu productu deriváu ta na fabricación de cerveza, cosméticos ya industria alimenticio.
Ye eupéptico-dixestivu, coadyuvante de la cicatrización; antiinflamatoriu, antihelmítico. Les granes son vermífugo, emenagogo. Especialmente interesantes contra ancylostomes, áscaris, trichuris y strongyloides.
Indicáu pa dispepsias hiposecretoras. Prevención de la arteriosclerosis y tromboembolismos. Parasitosis intestinales. Tópicamente ye usáu pa feríes y ulceraciones trófiques con restos inflamatorios o necróticos, forúnculos.
Al manipoliar la papaína en polvu tienen de protexese los güeyos, pola posibilidá de producción de ulceraciones corneales, debíes a la so aición queratolítica.
Úsase'l látex, llográu por incisión de los frutos.
Usos
Ye unu de los frutos más importantes y de mayor consumu. Bien apreciada poles sos propiedaes nutritives y el so delicáu sabor. Ideal pa réximes, por contener vitamines B1, B2 y Niacina o B3, toes del Complexu B, que regulen el sistema nerviosu y l'aparatu dixestivu; fortifiquen el músculu cardiacu; protexen la piel y el pelo y son esenciales pa la crecedera. Contién tamién vitamines A y C, ye rica en minerales como Calciu, Fósforu, Magnesiu, Fierro, Azufre, Siliciu, Sodiu y Potasiu. Per otra parte tien baxu valor calóricu, cerca de 40 caloríes por cada 100 gramos de fruta. El conteníu de fibra ameyora la dixestión. Tien propiedaes astringentes. Coles mesmes, el so pulgu contién una sustancia, la papaína, que tien múltiples usos. La papaya tamién ye una fonte de licopenu, conteniendo unes 1800 μg cada 100 g.
La papaya verde ye usada na cocina Thai yá seya cruda o cocinada. Na cocina criolla de Venezuela usa la llechienta verde pa faer duce de llechienta secándo les tayaes primeru y depués cocinándoles nun meláu de papelón.
Les granes negres tienen un sabor fuerte pero son comestibles. Delles vegaes son molíes y usaes como sustitutu de la pimienta negra. En delles partes d'Asia les fueyes nueves de la papaya son fervíes y consumíes como espinaca. En delles partes del mundu les fueyes son preparaes como té pa ser consumíes como prevención de la malaria, anque nun esiste evidencia científica real de la efectividá d'esti tratamientu. En Cuba ye costume consumila madura (munchos amiésten-y azucre) pero como tamién s'ellaboren dulces con ella, empléguense les madures y les pintonas (nin verdes nin madures)
La zona de la Rexón de Coquimbo del centro norte de Chile (Ovalle, La Serena), ye famosa pola so producción de papayas chilenes o Chilean carica, de la variedá Carica candamarcensis o Pubescens, que se caracteriza por ser bien arumosa, de color mariellu, tamañu pequeñu, piel delgao y d'altu valor nutritivu-funcional: enzima papaína que complementa la dixestión y asimilación de proteínes, eliminación de toxines del sistema dixestivu, fibra pa la eliminación d'azucre, vitamina C como antioxidante.
Nel nordeste Arxentín y Sur de Paraguái ye bien común consumir la Papaya o "Mamón" (como-y lo denomina na zona) crudu con un pocu d'azucre o preparando en almíbar, nun procesu de fervíu con azucre y bicarbonatu per delles hores. El productu final ye esquisitu y acompañar con dalgún quesu nel postre. Hai de solliñar que dichu productu tamién se consume en Venezuela (onde se-y da'l nome de dulce de llechienta) mayormente en dómina de Navidá. Sustitúyese l'azucre por panela (papelón) y añedir clavos de golor.
Espardimientu
Realizar por aciu fraes llograes de les ramificaciones del arbolín de forma artificial una y bones el papayo nun se ramifica hasta cuando tienen trés o cuatros años. Los árboles vieyos van sufrir la operación de desmoche o eliminación de la cabeza o cogollu del árbol, provocando asina la producción de cañes o cogollos llaterales. Les fraes van ser los biltos de 25-30 cm que se corten y se cauterizan con agua caliente a unos 50 °C. Estes fraes llantar en tiestos que s'asitien en llugares protexíos de los rayos solares y con mugor hasta la emisión de raigaños. Esti métodu d'espardimientu ye bien aballador y costosu yá que implica'l caltenimientu de plantíos de más de tres años pal llogru de plantes madre.
Ye la forma más económica y bono d'arrobinar el papayo. van llograse distintes resultaos, según empléguense granes procedentes d'árboles femeninos fecundaos con papayos masculinos o granes procedentes d'árboles femeninos y hermafrodites. El poder germinativo de les granes del papayo suel ser curtiu, polo que se va faer una llantadera lo más cerca posible a la dómina de recueya. Esta llantadera puede ser direuta sobre'l terrén o previa en pebidal. La llantadera en pebidal va faese emplegando tiestos d'alteria y plásticu negru de 10 cm de diámetru y 15 cm de fondura. La tierra del pebidal tendrá de caltenese húmeda, cuando les plantines tengan unos 10-15 cm (unos dos meses dempués de la llantadera) d'altor van tresplantar al terrén de cultivu
250px|thumb|Fueyes y frutes del Papayo.
Taxonomía
thumb|250px|Ilustración 250px|miniaturadeimagen| Carica papaya describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 2: 1036. 1753.
Nome común
Recibe esti frutu distintos nomes n'América asina:
Pelecanus occidentalis urinator
El pelícanu pardu de los Galápagos (Pelecanus occidentalis urinator), ye una subespecie del pelícanu pardu (Pelecanus occidentalis), una ave perteneciente a la familia de los pelícanos (Pelecanidae) qu'habita, con delles subespecies, nes mariñes d'América dende'l sur de los Estaos Xuníos hasta Brasil. Esta subespecie ye endémica del archipiélagu de les islles Galápagos, allugáu nel océanu Pacíficu.
Carauterístiques
Ye una ave escuro y pesao. Los sexos son similares nel color del plumaxe; dambos cunten con una llongura d'unos 104 cm. La carauterística más llamativa ye que tien suspendida de la metá inferior del so picu una enorme bolsa de piel desnudo, d'un volume d'unos 11 llitros, dos o tres veces mayor que'l so propiu estómagu. A esta bolsa emplegar pa pescar, dexando que l'agua drene polos cantos enantes de tragar los pexes. Estos nun los lleva na bolsa, facer nel gargüelu o nel esófagu. Tamién la bolsa esplegada déxa-y esfrecer la so sangre so un intensu calor.
Mientres la dómina reproductiva, la cabeza ye blanca con una llavadura de color mariellu maciu na corona y una cresta nucal castaña; el llargu picu gris ostenta un tinte arrosáu; el pescuezu dorsal, tol restu del envés, la rabadilla, y la cola tán veteados de gris y pardu escuru; el pechu y el banduyu son de color marrón coritu; los güeyos son de color mariellu maciu y la piel a la so alredor ye acoloratada; les pates y pies son de color negru, con membrana interdixital, que xune los cuatro deos.
Fora de la dómina de reproducción tola cabeza y el pescuezu ye blancu; y el picu gris.
El neñones tienen el pescuezu pardu y les partes inferiores blanques.
Midíes
Estes son les midíes lliniales en mm:
Distribución
Esta subespecie ye endémica del archipiélagu de les islles Galápagos, allugáu en plenu océanu Pacíficu a 972 km de la mariña de la República del Ecuador, onde habita una subespecie similar: el pelícanu pardu del Pacíficu (Pelecanus occidentalis murphyi).
Alimentación
Esti pelícanu aliméntase sobremanera de pexe, que prinda nes agües marines cercanes a la mariña, pos escasamente ver tresmanáu lloñe d'elles. Pa prindar los pexes utiliza la so enorme bolsa a manera de rede, dexando que l'agua drene polos cantos enantes de tragar la pesca asina llograda. Tamién emplega otra téunica: somorguiar dende altores d'hasta 10 m. Nun se somorguien. Allega a los botes pesqueros en busca de bagazos y refugayes, amás d'emplegalos como sitios de descansu.
A pesar de qu'un adultu rique a lo menos 1,7 kg de pexe al día, demostróse que nun compiten coles pesca comercial o deportiva, yá que nun comen especies de pexes de la mesma calidá de los que s'alimenten los humanos.
Reproducción
thumb|350px|right|Panorama de la [[islla Rábida, na cual esti pelícanu suel asitiar los sos niales.]]
Nidifica en colonies. Emplazan los niales sobre árboles, arbustos, o nel suelu. Los asitiaos nos árboles tán fechos de xuncos, camperes, paya, y cañes. Los niales allugaos nel suelu tán forraos con plumes y tienen un cantu de tierra construyida percima del nivel suelo. Los machos escueyen los sitios de anidación y realicen un esplegue visual p'atraer a una fema. Una vegada que la pareya fórmase, la communicación ente ellos ye mínima. El mayor porcentaxe de niales asocede mientres marzu y abril. La fema ovipone 2 ó 3 güevos d'un color blancu tiza, d'un pesu de 63,5 gramos en permediu. La incubación enllargar ente 28 a 30 díes. A los niales nel suelu, les críes abandonar 35 díes dempués de la eclosión; a los niales asitiaos nes copes de los árboles, les críes abandonar d'ente 63 a 88 díes dempués de la eclosión, pa entamar el so primer vuelu. La edá de maduror sexual o reproductiva, en machos ye de 730 díes, y en femes, ye de 365 díes.
El pesu de los adultos ye de 3116 gramos en permediu. Estudios suxuren qu'en permediu namái'l 30% de los pichones sobreviven al primer añu de vida, y menos del 2% viven más de 10 años. La llonxevidá máxima ye de 43 años.
Beauvoisin (Drôme)
Beauvoisin ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Nube lenticular
325px|miniaturadeimagen Una nube lenticular ye una nube de forma lenticular (de llenteya), como lo indica'l so nome, o de platillo, o de lente converxente. Estes nubes son estacionaries, y fórmense a grandes altitúes en zones montascoses y aisllaes d'otres nubes. Suelen pertenecer a les formes cirrocúmulu, altocúmulo y estratocúmulo.
Sarolta Steinberger
Sarolta Steinberger foi una de les primeres muyeres en titulase como médica n'Hungría.
Nube lenticular
Ente los montañistas estes nubes son consideraes como presaxu de nube.
Sarolta Steinberger
Biografía
Steinberger nació en Tiszaújlak, Imperiu Austrohúngaru (güei Vilok, Ucraína), en 1875 nuna familia rica. Foi a un colexu priváu y depués a un colexu en Kolozsvár (güei Cluj-Napoca, Rumanía).
Nube lenticular
Los pilotos de planiadores de cutio busquen esti tipu de nubes porque'l sistema atmosféricu que les forma arreya grandes movimientos verticales d'aire, y el llugar precisu onde s'atopa l'aire ascendente ye bien bono de predicir reparando la orientación de la nube. El récor mundial de vuelu a vela de distancia: 3000 km, y d'altitú: 14 938 m, llograronse con esti tipu de nubes.
Sarolta Steinberger
Biografía
N'avientu de 1895 l'apocayá nomáu Ministru d'Educación y Relixón, Gyula Wlassics, aprobó una llei que dexaba a les muyeres, y a Steinberger, asistir a la Universidá Eötvös Loránd en Budapest pa estudiar medicina. En 1900 el "Sunday News" anunció que Steinberger titulárase como doctora. Foi la primer muyer en llograr esta cualificación n'Hungría. Vilma Hugonnai, una condesa húngara, titulárase como doctora en Zürich en 1879 pero namái se-y dexó ser doctora n'Hungría en 1897.
En titulándose como doctora primero estudió xinecoloxía nel estranxeru mientres dos años. Cuando tornó pa prauticar n'Hungría xunir al Gremiu de Feministes. Steinberger dio conferencies, y en 1902 escribió una serie d'artículos en La Hestoria de los Doctores.
Nube lenticular
Los pilotos d'aerollinies evitenles por cuenta de la turbulencia creada nos sistemes de rotor.
Ming-Na
Ming-na (Pinyin: Wēn Míng-Nà) ye una actriz china nacida en Macáu y nacionalizada d'Estaos Xuníos. Conocida pol so papel de la doctora Jing-Mei Chen na serie Urxencies (dende'l 12 de xineru de 1995 al 9 d'avientu de 2004). Como actriz de voz el so papel más reconocíu ye'l de Mulan.
Biografía
Ming-Na, natural de Macáu, a 64 km de Hong Kong, nació en payares de 1963.
La so familia emigró a Nueva York cuando ella tenía cuatro años. Cuando cumplió nueve años, la so familia treslladóse a Pittsburgh y Ming-Na, qu'empezara a actuar n'obres escolares, siguió actuando a lo llargo del institutu y l'universidá.
Llicenciar con un títulu en teatru de la Universidá Carnegie Mellon.
En rematando la universidá, l'actriz camudar a Nueva York, onde se metió de llenu nel mundu del teatru con Playwrights Horizons y el Ensemble Studio Theatre, del que sigue siendo miembru. Ente los sos creitos teatrales figuren "Redwood Curtain", "Speed the Plow" y "Luck, Pluck & Virtue", ente otres.
Apocayá, Ming-Na fixo realidá unu de los sos suaños de la infancia: actuar en Broadway onde consiguió un papel na obra candidata a los premios Tony de David Henry Hwang, "Golden Child", dirixida por James Lapine.
En 1986, l'actriz foi la primer asiática en consiguir un papel fixu nuna telenovela al encarnar a Lien Hughes en "As the World Turns". Ente los sos restantes creitos televisivos inclúyense: "El solteru", "Outreach", "Inconceivable", "George Lopez", "Vanished" y "Two and a Half Men", ente otros.
Unu de los sos papeles más recordaos ye'l de la estudiante de medicina y depués doctora Jing-Mei Chen, de la esitosa serie "Urxencies (Y.R.)". Ming-Na interpretó dichu papel dende 1995 hasta 2004. En 2009 interpreto a Camile Wray en "Stargate Universe", última producción de la franquicia Stargate.
En 1993, Ming-Na foi escoyida pa interpretar el papel de June en "El club de la bona estrella"; al añu siguiente llogró un protagónico en "Street Fighter: Ultimate Battle" del añu 1994, y más tarde, un papel xunto a Wesley Snipes en "Dempués d'una nueche" (1997).
Tamién emprestó la so voz pal personaxe protagonista de "Mulan" (1998) y "Mulan 2" (2004), amás de dar voz a la protagonista de l'aventura d'animación infográfica "Final Fantasy: la fuercia interior" (2001). Ming-Na tamién punxo voz a la inspeutora Ellen Yin na serie d'animación "The Batman".
Les sos últimes actuaciones en cine fueron nel thriller de ciencia ficción "Push" (2009), y na comedia "We Got the Beat".
Na so vida personal, Ming-Na conoció al so actual maríu, l'actor y guionista Eric Michael Zee, mientres la premiere de "El club de la bona estrella". Darréu empezaron a salir y, cuando l'actriz camudóse definitivamente a Los Angeles, contraxeron matrimoniu en 1995. Tien 2 fíos: Cooper Dominic Zee y Michaela Zee.
Filmografía Parcial
thumb|right|Ming-Na en xineru de [[2009 na premiere de Push]]
Agneta Andersson
}}
Agneta Monica Andersson ye una deportista sueca que compitió en piragüismu na modalidá d'agües seles.