cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
José María Laso
Regresu del exiliu
En payares de 1939, de regresu del exiliu en Francia, empezaría la llectura de los cientos de volumes de la biblioteca de la Sociedá de Viaxantes y Representantes del Norte d'España (SVRNE), a la cual tuviera accesu al traviés del so padre, representante comercial a ella suscritu. Dicha biblioteca, burllada de dalguna manera la censura franquista, dexaría-y lleer llibros entós prohibíos n'España.
En 1943, ingresaría na Escuela de Trabayu de Elejabarri empecipiando la so militancia antifranquista cola fundación del periódicu La llibertá, editáu "nun llugar so la tiranía franquista". Esta publicación sería distribuyida hasta 1945, principalmente na mesma Escuela de Trabayu en qu'estudiaba. Na so portada figuraba'l siguiente lema:
"NIN FRANCO NIN REI, REPÚBLICA, LLIBERTÁ D'EUSKADI Y EMANCIPACIÓN DE LA CLASE TRABAYADORA".
Esi mesmu añu de 1945, abandonaría la Escuela de Trabayu de Elejabarri, lo que-y dexaría más tiempu llibre col qu'entamar un plan sistemáticu de formación. Dichu plan empezaría pola adquisición de los saberes científicos que-y dexaren desaposiar se de la cosmovisión mitolóxica cristiana recibida. Asina, les primeres cuestiones de que s'ocuparía seríen les del orixe del universu y de la vida, según la del desenvolvimientu evolutivu d'esta postrera.
Esta etapa conduciría-y a les proximidaes del llamáu Materialismu filosóficu soviéticu, que'l so estudiu, dada la inesistencia n'España de les obres de referencia, habría d'empecipiar por aciu la llectura de les esposiciones que los sos adversarios doctrinales faíen como preparación pal so posterior crítica.
Na so alliniadura col mentáu Materialismu filosóficu tendríen una influencia crucial, per otra parte, les sos llectures xuveniles de Jack London. Asina, nes sos propies pallabres:
"Quiciabes la gota d'agua qu'enchió'l vasu, o'l cambéu cuantitativu que produció en mi'l saltu cualitativu a la mio condición de comunista, foi la llectura de Jack London. (…) foi la llectura de la so magna obra El Talón de fierro, y de la biografía de Jack London que publicó Irving Stone, la que produció nel mio esi cambéu cualitativu".
Trayeutoria politica y detenciones
En 1947, ingresaría nel PCE, decidiendo, por ello, el cese de la edición del so periódicu. Sicasí, al añu siguiente entá saldría un últimu númberu, col que trataría de suplir, onde esti distribuyérase, l'ausencia de propaganda per parte del PCE debida a la desarticulación de la organización del País Vascu naquel añu.
En 1952, sufriría la primera de los sos trés detenciones policiales. Dos de tales detenciones producir a manes de la Brigada Políticu-Social de Madrid, actuante nel País Vascu como Brigada Volante. Dicha Brigada dependía del antiguu Tribunal Especial pa la Represión de la Masonería y el Comunismu, entós yá d'Espionaxe y Comunismu, que'l so xuez instructor yera'l célebre coronel Enrique Eymar Fernández. Sería entós cuando conocería per vegada primera la rudez de los puños de Morales, que poco tiempu dempués sería'l so torturador.
Namái dos años más tarde, en 1954, sería otra vegada deteníu. Nesta ocasión, pol Serviciu d'Información de la Guardia Civil. Sicasí, dada la impericia de la Benemérita en tales menesteres daquella, José María consiguiría despintar la efeutiva reorganización del PCE nel País Vascu, dexando asina que ésta siguiera.
A la so salida de la cárcel, tres un mes de cautiverio, sería nomáu Secretariu de Baturiciu y Propaganda nel Comité provincial de Vizcaya.
Llegáu 1958 produzse'l so tercer y más enllargáu ingresu na cárcel. Xulgaría-y el Tribunal Especial p'Actividaes Estremistes, nuevu nome del vieyu tribunal que por dos vegaes yá-y encausara, siendo condergáu per este a 12 años de reclusión pol delitu de Rebelión militar. Felicidad sentencia fuera precedida por ventidós díes de tortures que José María soportó ensin torase ante l'intentu de que delatara a los sos collacios. En reconocencia a ello, el VI Congresu del PCE, celebráu en Praga en 1960, nomaríalu miembru suplente del so Comité Central.
Celsa Barja
Narrativa
peccata''
Enllaces esternos
]
Carlo Maria Cipolla
Carlo Maria Cipolla foi un historiador italianu, especializáu n' historia económica. Ñacíu en Pavia, foi docente n'Italia y nos Estaos Xuníos.
Biografía
Yá de neñu Carlo Maria Cipolla suañaba con aprender Historia y Filosofía a mozos en dalgún centru d'educación secundaria. Empicipió los estudios de Ciencies Polítiques en Pavía, onde descubre la so pasión pola Historia Económica. Darréu estudiará na Sorbona de París y na London School Of Economics.
José María Laso
Trayeutoria politica y detenciones
Los sos socesivos encarcelamientos nun escareceríen, sicasí, d'aspeutos positivos pos-y dexaríen participar, ente otres coses, del llamáu Movimientu Comunal, por aciu el cual los presos políticos comunistes entamar pa distribuyir los sos escasos medios de vida, pudiendo satisfaer asina les necesidaes coleutives.
Carlo Maria Cipolla
Biografía
Con namái 27 años llogra la so primer cátedra d'Historia económica en Catania. Será solo la primer etapa d'una llarga carrera universitaria n'Italia: Venecia, Turín, Pavía y Pisa, y nel estranxeru: en 1953 cola pa los Estaos Xuníos como Fulbright fellow y en 1957 va ser visiting professor na Universidá de Berkeley, en California, primero de ser nomáu full professor dos años depués. Cipolla foi amás miembru de numberoses y prestixoses academies, y recibió en 1995 el premiu Balzan.
Teoría de la fatura
Cipolla afondó nel tema polémicu de la fatura humana, formulando la perfamosa teoría de la fatura, enunciada nel so llibrín cuciu Allegro ma non troppo.
José María Laso
Trayeutoria politica y detenciones
Por tales actividaes, entamaes pol Comité del PCE na prisión, esta sería conocida como la "Universidá de Burgos".
Carlo Maria Cipolla
Teoría de la fatura
N'elli ve a los estúpidos como un grupu social muncho más poderosu que grandes organizaciones como la mafia, un grupu non organizáu, ensin ordenamientu, xerarquíes nin estatutos, pero que con too ye quien a operar con una coordinación y eficacia ablucantes.
José María Laso
Trayeutoria politica y detenciones
En 1963, por cuenta de la eleición del cardenal Montini, qu'adoptaría'l nome de Pablo VI, como socesor de Juan XXIII na cátedra de Pedro, ye-y concedíu'l indultu.
Álvar Gómez de Castro
Álvar Gómez de Castru, foi un humanista, historiador y escritor español del Renacimientu. Foi conocíu ente los sos coetaneos col nomatu de "El Eulaliense".
Carlo Maria Cipolla
Teoría de la fatura
Nel mesmu llibru atópense les 5 regles fundamentales de la fatura:
1.Siempre, inevitablemente, caún de nosotros va subestimar el númberu de fatos que caleyen pel mundu
2.La probabilidá de que una persona determinada seya un fatu ye independiente de cualaquier otra carauterística d'esa persona
3.Una persona ye fata si fai dañu a otra o otres ensin llograr nada pa sigo, incluso llogrando un perxuiciu
Álvar Gómez de Castro
Biografía
thumb|Portada del llibru "De Rebus Gestis", publicáu en 1569 Estudió nel Colexu de San Ildefonso de Toledo, onde aportaría a profesor de griegu y llatín; en 1542 yá yera caderalgu de Griegu na recién Universidá Complutense en Alcalá de Henares; coló a Toledo llamáu pol cardenal Bernardo de Sandoval, quien acababa de fundar ellí'l Colexu de Santa Catalina de Toledo; ellí enseñó retórica y griegu ente 1539 y 1549. Foi un importante epigrafista, amigu del historiador Ambrosio de Morales y del arzobispu de Tarragona y anticuariu Antonio Agustín Albanell. Siguió y concluyó una bien documentada biografía en llatín del cardenal Francisco Ximénez de Cisneros (De rebus gestis a Francisco Ximeno Cisnerio, Alcalá, 1569, y Frankfurt, 1581 y 1603) qu'empecipiara l'humanista Juan de Vergara, secretariu del famosu cardenal, por encargu de la Universidá Complutense y que quedó inconclusa a la so muerte. José Oroz Reta traducir al español en 1984 col títulu De les fazañes de Francisco Jiménez de Cisneros. Tamién se-y encamentó la edición de les Etimoloxíes de San Isidoro, una monumental enciclopedia medieval, proyeutu del que fizo partes a Antonio Agustín, l'historiador xesuita padre Juan de Mariana y l'editor de los Concilios de Hispania, García Loaysa. Caltuvo amás un importante epistolariu col cronista y escritor Florián de Ocampo, los helenistes hermanos Francisco y Juan de Vergara, con Honorato Juan y Pedro de Rúa.
Ferrières (Somme)
Ferrières ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Álvar Gómez de Castro
Biografía
La mayoría de les sos obres caltiénense manuscrites y autógrafas nes signaturas 7869, 7897, 8624 y 8625 de la Biblioteca Nacional d'España; y K.iii.26, K.iii.28, K.iii.29 y K.iii.31 de la Biblioteca del Real Monesteriu de San Lorenzo de El Escorial. Dende estos llugares fueron copiaes y estudiaes por eruditos de la Ilustración. Gómez de Castro escribió poesía hispanolatina, sobremanera epigrames, y obres de naturaleza histórica, como un Catálogu de los arzobispos de Toledo y unes Antigüedaes de la nobleza de Toledo; tamién sintió interés pola Arqueoloxía y recoyó delles inscripciones y medayes; ente'l so manuscritos atopa una traducción parcial de les Vite de Giorgio Vasari y, interesáu en cuestiones artístiques, tuvo estrecha rellación col escultor Nicolás de Vergara el Viejo amás d'apurrir los programes iconográficos de los arcos alzaos pa celebrar les entraes festives del cardenal Silíceo na universidá d'Alcalá y de la reina Isabel de Valois en Toledo con ocasión del so matrimoniu con Felipe II, de les que dexó rellación escrita en Publica Laetitia (1546) y Recebimiento que la imperial ciudá de Toledo fixo a la magestad de la reina nuesa señora doña Isabel (1561).
Carlo Maria Cipolla
Teoría de la fatura
4.Les persones non fates siempre subestimen el potencial dañín de les persones fates, siempre escaecen qu'en cualesquier momentu o llugar, en cualaquier circunstancia, tratar y asociase con individuos fatos ye infaliblemente un error mui costosu
Ferrières (Somme)
Tien una población de y una superficie de  km².
Álvar Gómez de Castro
Obres
.
Carlo Maria Cipolla
Teoría de la fatura
5.La persona fata ye'l tipu de persona más peligrosa que hai Col corolariu el fatu ye entá pior que'l malu
José María Laso
Trayeutoria n'Asturies
José María Laso llegaría a ostentar la Secretaría d'Organización d'IX d'Uviéu, sofitando les posiciones "eurocomunistas" sosteníes por Santiago Carrillo y Gerardo Iglesias frente a les de los denominaos "prosoviéticos".
Nel añu 2007, Izquierda Xunida d'Asturies sufriría una fonda crisis pol enfrentamientu cola so organización local d'Uviéu. Mientres ella, la direición de la mesma nel Principáu destituyiría a tolos sos órganos directivos na llocalidá, selmanes antes de la celebración de les eleiciones municipales. Seríen eslleíes, tamién, de resultes d'ello, tantu la candidatura eleutoral de la mentada agrupación local, como la mesma Asamblea municipal de la coalición. Nesos momentos, los militantes espulsaos de la organización d'Uviéu y otros simpatizantes d'IX punxeron en marcha una candidatura propia.
Dicha candidatura allegaría a los comicios municipales sol nome d'Asamblea de Ciudadanos pola Izquierda (ASCIZ) y llograría un conceyal nel consistoriu Vetustense, quedándose IX, pela so parte, ensin representación nel Conceyu de la capital autonómica per vegada primera dende la fundación de la coalición en 1986. La so cabeza de llista fuera Alejandro Suárez.
Nel cursu d'aquellos acontecimientos produciría'l denomináu "asaltu a plaza América", nel que militantes allegaos a la direición rexonal d'Izquierda Xunida trataríen de desallugar a quien fueren reconocíos como lexítimos ocupantes de la mesma tantu pol propietariu del inmueble (el PCE) como pola autoridá xudicial. Estos fechos pueden constatase nun videu grabáu por estos postreros, mientres los mesmos, dende l'interior de la sede, onde los acompaña, en refrendo de les sos pretensiones, como se repara nes imáxenes, el Secretariu d'Organización del PCE Fernando Sánchez verdá-del asaltu-a-la plaza-de.
En tales circunstancies, José María Laso tomaría partíu pol denomináu "sector críticu d'Izquierda Xunida", entamáu en redol a l'agrupación municipal de la mentada coalición n'Uviéu y la direición del Partíu Comunista d'Asturies. Ello concretaríase nel so sofitu a la candidatura de ASCIZ a l'alcaldía d'Uviéu.
Nesi procesu, Izquierda Xunida entama una renovación del so censu d'afiliaos nel que José María Laso perdería la so condición d'afiliáu d'Izquierda Xunida d'Asturies tres sesenta años de militancia comunista y ventiún en dicha organización. La formación taba dirixida entós a nivel nacional por Gaspar Llamazares Trigu, con Jesús Iglesias Fernández como Coordinador Rexonal d'IX Coordinador n'Asturies.
Fallecimiento
Minuto antes de la medianueche del 21 d'avientu de 2009, José María Laso finó nel Hospital Monte Naranco d'Uviéu. Concluyía asina'l progresivu deterioru físicu sufiertu por él mientres los diez últimos años de resultes de los efeutos secundarios del tratamientu médicu d'una arteritis. En pallabres del propiu José María, un "dañu colateral" de la guerra d'Iraq, en visita solidaria a que'l so pueblo contraxera esti en 1999 dicha enfermedá.
El Raitán
El Raitán ye una entidá de población de la parroquia d'El Pieloro, en Carreño.
L'INE establez que El Raitán ye una casería de 42 habitantes (20 homes y 22 muyeres). El so códigu de referencia ye 33 014 090700.
Alcuéntrase a una distancia de Candás, capital del conceyu, de 3 km. Tien una altitú máxima de 130 m sobre'l nivel del mar. Pal añu 2001 contaba con 14 viviendes principales.
Topónimu
Anque ye probatible que se refiera al nome del páxaru, Xosé Lluis García Arias nun diz ná al respeutu.
Bandera de Sri Lanka
La bandera de Sri Lanka (en cingalés ශ්‍රී ලංකාවේ ජාතික කොඩිය, romanizáu Śrī Laṃkāvē jāthika kodiya; y en tamil இலங்கையின் தேசியக்கொடி, romanizáu Ilankaiyin teciyakkoṭi), tamién nomada bandera Sinha o bandera del lleón, ye la bandera oficial del país dende 1972. De proporción 1:2, tien como fondu un campu doráu, dixebráu en dos partes. La esterna, qu'ocupa 2/3 del llargor de la bandera, tien nel centru un lleon doráu garrando una espada kastane na so pata delantera derecha. El lleón, que mira pa la izquierda, pal mástil, ta representáu sobro un fondu granate, y enmarcáu por cuatro fueyes doraes de bo, una en cada esquina del cuadru. El campu doráu separta esta parte de la otra, más estrencha, compuesta de dos bandes verticales del mesmu anchor de colores verde y naranxa, tando la verde averada al mástil y la naranxa al lleón, que tán inscrites tamién nel marcu doráu. El lleón y el campu granate que lu enmarca representen a los cingaleses, mentantu que'l borde doráu y les cuatro fueyes de bo representen respeutivamente los conceptos budistes de mettā, karuṇā, muditā y upekshā. Les franxes verticales representen a les dos minoríes mayoritaries: la naranxa a los tamiles que viven nel país, tanto a los nativos del país como a los emigraos de la India, y la verde a los musulmanes de Sri Lanka.
Historia
L'apaición del símbolu del lleón na heráldica de Sri Lanka remóntase al 486 e.C. cuando Vijaya, primer rei de Sri Lanka, aportó a la islla dende'l continente y traxo con elli un estandarte nel que taba representáu un lleón. Esti símbolu parez que tuvo influyencia nos sos socesores nel tronu, una y bones foi usáu davezu por ellos y convirtióse nún símbolu de llibertá ya esperanza. Asina, el rei Dutugemunu púnxose, en 162 e.C., al frente de los sos soldaos pa facer frente a la invasión d'Ellalan (gobernante d'una fastera del sur d'India) llevando un estandarte nel que figuraba un lleón, dibuxáu amosando'l so perfil derechu, empuñando una espada, xunto con un símbolu del Sol ya otru de la Lluna.
Esti diseñu básicu siguió n'usu hasta 1815, cuando la Convención de Kandyan punxo fin al reináu del caberu rei nativu, Sri Vikrama Rajasinha, sustituyendo'l so estandarte real, que facía les veces de bandera del reinu de Kandy, pola Union Jack, la bandera británica, como bandera de la nación. El gobiernu del Ceilán británicu, más sero, estableció la so propia bandera, y l'estandarte real de Sri Vikrama foi llevada a Inglaterrra y guardada nel Hospital Real de Chelsea.
A midida que'l movimientu d'independencia de la islla foi garrando puxu a entamos del sieglu XX, E. W. Perera and D. R. Wijewardena descubrieron la bandera orixinal del lleón en Chelsea. Una semeya de so foi espublizada nel periódicu Dinamina, nuna edición especial pa recordar el centenariu de la perda del autogobiernu ya la independencia de la islla. La bandera, qu'enxamás fora vista pol públicu de magar la cayida del reinu de Kandy, llamó l'atención del públicu. Un miembru del parllamentu de la islla, Mudaliyar A. Sinnalebbe, suxirió na asamblea llexislativa, el 16 de xineru de 1948, que la bandera del lleón había ser la bandera nacional. De resultes, de magar 1948 la bandera foi adoptada como la oficial del Dominiu de Ceilán. Sobro'l diseñu orixinal, sicasí, ficiéronse dos cambeos de diseñu: ún, menor, en 1953, y un rediseñu en 1972. Esti rediseñu, fechu por un comité dirixíu por Nissanka Wijeyeratne na so condición de coordinador del comité creáu pal diseñu del emblema y la bandera nacionales, supunxo el cambéu de les cuatro puntes de llanza de les esquines de la bandera por cuatro fueyes de bo, col envís d'integrar na enseña referencies simbóliques a les minoríes étniques del país.
Fescamps
Fescamps ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Granio Liciniano
Granio Liciniano escritor históricu y anticuariu romanu del sieglu II que vivió na dómina d'Adriano y de quien solo se caltienen dellos fragmentos de les sos obres. Créese qu'escribiría "Fasti", que ye mentáu por Macrobio. Ye probablemente'l mesmu Granio nomáu por Pescenio Festo (Festus).
Feuillères
Feuillères ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Granio Liciniano
Historia
Granio arrexuntó nuna "novela" un epítome de la historia de Roma hasta la muerte de Xuliu César faciendo fincapié nos fechos narraos por Titu Liviu y Salustio. Constaba d'unos 36 llibros llenos d'anécdotes interesaes y tenía puntos de vista orixinales sobre delles materies; por casu, al so xuiciu Salustio tenía de ser lleíu más como orador que como historiador. A pesar del estragu y les frecuentes llagunes, el testu de la obra resulta bien útil y ye fonte única en dellos aspeutos, como nel so llibru trigésimoquinto, en que se refier l'asediu de Roma mientres la Guerra civil del añu 87 enantes de Cristu. Dellos fragmentos de los llibros relativos a los años 163 a 78 enantes de Cristu caltuviéronse nel manuscritu Add. 17212 descubiertu en 1853, un doble palimpsestu que contién una copia de la obra de la quinta centuria d. C. sobreescrito por otros escritos de la sesta centuria Granio tamién escribió Cenae Suae, una pequeña enciclopedia erudita sobre los sos intereses como anticuariu a la manera de les Nueches átiques d'Aulo Gelio.
Feuillères
Tien una población de y una superficie de  km².
Laura Guzmán-Dávalos
Laura Guzmán-Dávalos ye una taxónoma, bióloga, liquenesóloga, curadora, profesora, micóloga,  y botánica mexicana.
Carrera
Nació nel Distritu Federal. Ye Llicenciada en bioloxía pola Escuela Nacional de Ciencies Biolóxiques, I.P.N., maestra en ciencies (bioloxía) pola Facultá de Ciencies, UNAM; y, doctora en Ciencies Biolóxiques pola mesma casa d'altos estudios, con mención honorífica.
Jenny Slate
Jennifer Sarah Jenny Slate ye una actriz, comediante, actriz de voz y escritora d'Estaos Xuníos. Ye autora de curtiumetraxes como Marcel the Shell With Shoes On. Foi parte del repartu de Saturday Night Live ente 2009 y 2010. Ye tamién conocida polos sos roles recurrentes como Mona Lisa Saperstein en Parks and Recreations y como Liz B. na serie de Comedy Central Kroll Show.
Vida temprana
Slate nació en Milton, Massachusetts, los sos padres son Ron y Nancy Slate, una poeta y autora. Ella tien dos hermanes, Abigail y Stacey. Dempués de la so graduación de Milton Academy, ella asistió a Columbia University, onde participó nun grupu d'improvisación, Fruit Paunch, y en Varsity Show, ella graduóse na Universidá de Columbia in 2004.
Carrera
Xunto col comediante Gabe Liedman, Slate integró'l dúu de comedia Gabe & Jenny. El so show xunto col de Max Silvestri, Big Terrific, foi nomáu como meyor show de variedá nel 2008 por Time Out New York. Ella conoció a Liedman nel 2000 mientres asistía a la Universidá de Columbia. Ellos describieron como la so rellación como “romance non sexual”, y Slate dixo “gústame que piensen de nós como Elaine Benes y George Costanza, pero gustamos”. Al traviés de 2008 y 2009, Slate regularmente realizaba presentaciones en solitariu'l show yera llamáu, "Jenny Slate: Dead Millonaire”, en Upright Citizens Brigade Theater (UCBT) na ciudá de Nueva York.
El so rol más importante nuna película foi'l papel de Zoe na tercer película d'Alvin and the Chipmunks, Chipwrecked, con más películes nel 2012, incluyendo la voz de la madre de Ted en The Lorax. Slate anguaño apaez como Liz B. en “PubLIZity" sketch de la serie de Comedy Central, Kroll Show.
En setiembre de 2012, foi anunciáu que Slate fuera contratada pa escribir el guión de la franquicia de Looney Tunes per parte de Warner Bros. La película diba ser “aición viva combináu con CGI”. La so primer apaición na serie de la NBC, Parks and Recreation foi nel episodiu de 2013, “Bailout”, onde se presentó como la hermana de Jean-Ralphio Saperstein, Mona-Lisa Saperstein. El 23 de xunetu de 2013, ella apaeció en Drunk History de Comedy Central. Tamién participa na serie de HBO, Hello Ladies.
Saturday Night Live
Slate xunir al repartu de Saturday Night Live por una temporada ente 2009 – 2010. Nel so primer episodiu, ella por fuercia dixo “fucking” nel so sketch de debú "Biker Chick Chat" el cual foi emitíu nel so trasmisión en vivu, pero censuráu pa les repeticiones.
En SNL, realizó imitaciones de celebridaes como Olympia Snowe, Lady Gaga, Ashley Olsen (xunto con Nasim Pedrad como Mary-Kate Olsen), y Kristen Stewart. Unu de los sos personaxes más recurrentes foi Tina-Tina Chaneuse, d'un infomercial.
El so contratu nun foi anováu pa otra temporada polo que dexó'l programa.
Vida personal
En setiembre de 2012, Slate casóse col cineasta Dean Fleischer-Camp, quien dirixó munchos de los curtios de Slate, incluyendo Marcel the Shell with Shoes On. Slate primeramente vivía en Brooklyn, per munchos años, dempués de treslladase a Los Angeles en febreru de 2012.
Partíu Popular de Galicia
El Partíu Popular de Galicia (Partido Popular de Galicia, PPdeG, en castellán) ye la sucursal gallega del Partíu Popular. Anguaño ye'l partíu que gobierna en Galicia, el so presidente ye Alberto Núñez Feijóo y Miguel Tellado ye'l secretariu xeneral.
Laura Guzmán-Dávalos
Carrera
Ye profesora investigadora titular "C” y Xefa del Llaboratoriu de Micoloxía, del Departamentu de Botánica y Zooloxía, CUCBA, Universidá de Guadalajara. Les sos investigaciones centrar na sistemática de macrohongos. Anguaño, trabaya cola filoxenia del xéneru Gymnopilus (Basidiomycota, Agaricales), y con doctorandos, les rellaciones infragenéricas de los xéneros Helvella (Ascomycota), y ''Psilocybe (fungos allucinóxenos, Agaricales), con calteres morfolóxicos y moleculares.
Realizó esploraciones micológicas, y liquenológicas per Bélxica, Dinamarca, Finlandia, Francia, Países Baxos, Noruega, España, Suecia, Suiza, Reinu Uníu, China, Colombia, Ecuador, Venezuela, Cuba, Guatemala, Mexico, Estaos Xuníos.
Mariano de la Paz Graells
Mariano de la Paz Graëlls y de la Aguera foi un médicu, naturalista y políticu español, tíu maternu del historiador Florencio Janer y miembru fundador de la Real Academia de Ciencies Exactes, Físiques y Naturales de la que foi vicepresidente y presidente de la so seición de Ciencies.
Foi doctor en Medicina y Ciruxía, catedráticu d'Anatomía Comparada na Universidá Central y Conseyeru d'Agricultura. Tamién foi miembru de distintes sociedaes y corporaciones científicos, amás de senador.
En 1837 foi nomáu catedráticu de Zooloxía nel entós Real Muséu de Ciencies Naturales y direutor del so Real Xardín Botánicu de Madrid, más tarde ocupó la cátedra d'Anatomía y Fisioloxía comparada na Universidá Central.
El so llabor como entomólogu tamién foi bien destacada, al publicar unos 75 trabayos, describiendo especies nueves ente la que destaca'l magníficu lepidópteru Graellsia isabelae que'l so nome científicu deriva del so apellíu.
Fonte
thumb|300px|Vitrina d'una esposición sobre Graells nel [[Muséu Nacional de Ciencies Naturales de Madrid, España. Reparar un exemplar disecáu de tamarino (Saguinus fuscicollis).]]
Neolucanus zebra
Neolucanus zebra ye una especie de coleópteru de la familia Lucanidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Taiwán (China).
Yarda
La yarda ye la unidá de llonxitú básica nos sistemes de midida anglosaxones utilizaos nos Estaos Xuníos y nel Reinu Xuníu. N'inglés escríbese yard, y la so abreviatura ye yd.
Nel sistema anglosaxón esisten cuatro yardes, a saber:
yá que la unidá más emplegada nel ámbitu industrial y téunicu ye la pulgada (=1/36 yardes), pa evitar los inconvenientes debíos a la discrepancia ente les yardes inglesa y americana, convínose que
quedando'l metru y la yarda rellacionaos pola ecuación amosada al entamu.
El Rendaliego
El Rendaliego ye una entidá de población de la parroquia d'El Pieloro, en Carreño.
L'INE establez qu'El Rendaliego ye un llugar de 41 habitantes (18 homes y 23 muyeres). El so códigu de referencia ye 33 014 091000.
Alcuéntrase a una distancia de Candás, capital del conceyu, de 4 km. Tien una altitú máxima de 65 m sobre'l nivel del mar. Pal añu 2001 contaba con 14 viviendes principales.
Topónimu
Xosé Lluis García Arias nun ufierta dengún tipu de esplicación pa esti topónimu.
José Vicente Álvarez Perera
José Vicente Álvarez Perera foi un escritor y militar español. Estudió la carrera de derechu. Carlista decidíu, foi auditor de guerra del pretendiente Carlos María Isidro de Borbón mientres tola Primer Guerra Carlista. Nun aceptó'l Conveniu de Vergara, polo qu'emigró a Francia, viviendo en Clermont, hasta que se tornó a Valladolid, onde exerciera'l so oficiu d'abogáu y distintos cargos. Ye autor de distintos Poesíes y Comedies. Faciendo risión les instituciones lliberales, compunxo'l Calendariu del añu de 1823 pa la ciudá d'Uviéu. Escribió tamién Pallabres d'un Cristianu, llibru bien notable que foi traducíu al francés y el so autor condecoráu cola cruz de Carlos III, y Ciencia de la vida ó recreaciones morales en versu.
Feuquières-en-Vimeu
Feuquières-en-Vimeu ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Gratiu
Gratiu, Grattius, Gratius o Graciu Faliscu foi un poeta llatín de la dómina d'Augustu mentáu por Ovidiu.
D'él namái se sabe que nació en Faliscu y foi amigu d'Ovidiu. Acasu foi llibertu del primer home de la emperatriz Livia, un tal Tiberiu Claudiu Graciu. Otra manera, foi un poeta d'escasu relieve, anque dexó un poema didácticu sobre la caza con perros, de títulu Cinexética o Cynegeticon liber, que foi, a xuiciu de Nemesianu, poeta del sieglu III, el primeru en tratar esta materia en versu llatín; d'él caltuviéronse namái los primeres quinientos cuarenta y siete hexámetros qu'afayó'l célebre Jacopo Sannazaro en 1504 nuna biblioteca de Francia. La so métrica recuerda más a Virxiliu qu'a Ovidiu, de forma qu'hai motivos pa pensar que foi compuestu non enantes del añu 19 enantes de Cristu.
Presidente de la Xeneralidá de Cataluña
El presidente de la Xeneralidá de Cataluña (Catalán: President de la Generalitat de Catalunya) ostenta la más alta representación de la Xeneralidá y l'ordinaria del Estáu na comunidá autónoma. Coles mesmes, dirixe y coordina l'acción del Gobierno autonómicu. Ye escoyíu pol Parllamentu autonómicu d'ente los sos diputaos y nomáu pol rei.
Como más alta representación de la Xeneralidá de Cataluña, correspuénde-y la convocatoria de les eleiciones al Parllamentu de Cataluña. Como representante ordinariu del Estáu en Cataluña, correspuénde-y promulgar en nome del rei les lleis de Cataluña y ordenar que se publicar y cumplan, según ordenar la publicación nel Diariu Oficial de la Xeneralidá de Cataluña del nomamientu del presidente del Tribunal Cimeru de Xusticia de Cataluña.
Estudios de Cultura Náhuatl
Estudios de Cultura Náhuatl ye una revista d'historia especializada na cultura nahuatl. Ye editada pol Institutu d'Investigaciones Históriques de la Universidá Nacional Autónoma de Méxicu.
Presidente de la Xeneralidá de Cataluña
Eleición
La eleición del presidente de la Xeneralidá establecer nos artículos 152.1 de la Constitución española y l'artículu 67.2 del Estatutu d'Autonomía de Cataluña de 2006, y queda esplegada polos artículos 49 y siguientes de la llei 3/1982 según polos artículos 127 y 128 del reglamentu del Parllamentu de Cataluña de 2005. Na eleición del president hai 3 fases claramente especificaes:
Cesamiento
Cáuses-yos de cese de funciones del Presidente de la Generalitat queden establecíes pol artículu 59 de la llei 3/1982 y los artículos 129 y siguientes del reglamentu del Parllamentu de Cataluña de 2005. Son causales de cesamiento del President:
Naquellos dos últimos casos, el Presidente del Parllamentu de Cataluña asume les funciones del President de la Generalitat, y tien de preparar les eleiciones d'un nuevu Parlament pa la eleición d'un nuevu presidente.
Estudios de Cultura Náhuatl
La primer edición, con diez artículos, foi publicada en 1959 so la direición del doctor Ángel María Garibay. Foi publicada añalmente hasta 2011, cuando pasó a ser semestral.
Nigidionus parryi
Nigidionus parryi ye una especie de coleópteru de la familia Lucanidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase na China, Taiwán (China) y Vietnam.
Guerres civiles castellanes
En Castiella asocedieron a lo llargo de la historia varies guerres civiles.
Plena Edá Media
Mientres la Plena Edá Media sí que se refieren conflictos carauterizaos por divisiones internes en "banderías" nel conxuntu territorial nel que s'atopa l'antiguu condáu, que s'empieza a denominar reinu de Castiella, xunto al reinu de Lleón, que la so unión dir realizando y desfaciendo socesivamente (namái fálase de "Corona de Castiella" dende 1230 con Fernandu III "el Santu"):
Baxa Edá Media
Más comúnmente la bibliografía denomina "guerra civil castellana" a conflictos internos de la Corona de Castiella mientres la Baxa Edá Media:
Ye bien significativu'l tratamientu que faen les obres lliteraries de los enfrentamientos civiles, como daqué cotidianu. Equí, el desafíu de doña Cuaresma a don Carnal:
Spinus spinus
Spinus spinus ye una especie d'ave paseriforme de la familia de los frinxílidos (Fringillidae). Ye bien común por toa Europa y Asia, alcuéntrase-y en zones montiegues, tantu de coníferes como en montes mistos, onde s'alimenta de granes de too tipu, especialmente d'omeros y coníferes.
Ye un páxaru pequeñu de plumaxe pardu-amarellentáu, diferenciable d'otros frinxílidos paecíos pol so patrón de colores: ales negres, obispillo mariellu y lladrales llistaos. Machu y fema son distintes. El machu tien parte de la cabeza negra y la fema tien un aspeutu más llistáu y de color más verdusco. Ye una especie bien confiada, sociable y activa. Por esto, pol so aspeutu y pol so cantar apreciar y críase en cautividá.
Sigue un patrón estrañu de migración: cada pocos años, pel hibiernu, muévese masivamente al sur, por causes non del tou conocíes pero que tienen que ver con factores climáticos y sobremanera de disponibilidad d'alimentu. Asina zones onde nun ye bien abondosa les sos poblaciones invernantes multiplíquense.
Taxonomía y filoxenia
Describióse por Carlos Linneo en 1758, como Fringilla spinus. En 1760, Brisson describió'l xéneru Carduelis, onde tradicionalmente incluyir a esta especie, hasta qu'apocayá esti xéneru estremóse y a esta especie incluyir nel xéneru Spinus. Entá dellos autores siguir tratando dientro del xéneru Carduelis.
Ye la especie viva más cercanamente rellacionada con S. atriceps, S. pinus y S. dominicensis, que son una de los trés radiaciones norteamericanes del xéneru Spinus.
Descripción
Ye una ave bastante pequeña, midiendo ente 11 y 12,5 cm de llargu. Pesa ente 10 y 18 gr. Tien un valumbu alar que varia ente 20 y 23 cm.
Presenta un claru dimorfismu sexual. El machu tien un envés olivaceu llistáu; obispillo mariellu; llaos de la cola mariellos, y punta de la mesma negra; ales negres con una distintiva franxa alar mariella; pechu amarellentáu que según se baxa escontra la cloaca va blanquiándose y listando; y na cabeza tien los auriculares mariellos, y el pileu y el baberu negros. La cantidá de negru nel baberu ye bien variable ente machos, y rellacionóse el so mayor tamañu con mayor dominancia dientro del grupu. La fema tien un plumaxe más olivaceu que'l machu. Difier d'él en que'l so pileu y los sos auriculares son d'un color verdosu; baberu blancu; y un obispillo d'un color mariellu ablancazáu llevemente llistáu. Los mozos son más paecíos a les femes, con colores más parduscos y un plumaxe más apagáu.
El lúgano tien un picu determináu pola so alimentación; asina ye fuerte, anque coles mesmes daqué finu, pa poder consiguir les granes de les que s'alimenta. Les pates y los pies son de color marrón escuru y l'iris ye negru. El so vuelu ye paecíu al d'otros frinxílidos: rápido y onduláu.
Ye bono de reconocer, pero en dellos casos puede confundise con otros frinxílidos como'l verderón serranu, el verderón común, o'l verducu.
Cantar y reclamu
Tien dos reclamos, dambos de gran algame, pero contrapuestos: unu ye descendente y l'otru ascendente; los sos onomatopeyes podríen ser “tilu” y “tluih”. Tamién n'ocasiones emite un chirrido traqueteante aspru.
El canto ye similar al d'otros frinxílidos, un garllo y trino fluyíu y rápido, que caltienen llargu tiempu y qu'atayen dacuando por una sílaba más fuerte o cortante. Canten mientres tol añu y de cutiu en grupu.
Distribución y hábitat
thumb|left|Machu nun comederu. Distribuyir pola mayor parte d'Eurasia y el norte d'África. El so área de cría ta dixebrada en dos zones, caúna nun llau del Paleárticu: mariña oriental d'Asia y centru y norte d'Europa.
N'Europa Central y dellos cordales del sur del continente puede atopáse-y tol añu. Ye branizu nel norte d'Escandinavia y de Rusia; na cuenca mediterránea y en redol al Mar Negru ye invernante. En China cría nos Gran Khingan y Khingan Menor (Mongolia Interior) y na provincia de Jiangsu; y envierna en Tíbet, Taiwán, valles del cursu baxu del Yangtsé, y mariña del sureste.
Ye una divagante ocasional en Norteamérica, onde'l xilgueru de los pinos (Spinus pinus) ye la so especie vicariante. Esta ave puede llegar a América procedente d'Asia o tamién dende Europa (al traviés de Groenlandia/Islandia). Spinus spinus viose nes Islles Aleutianes y nel este d'América: na península del Llabrador y en dellos puntos de la desaguada del ríu San Llorienzo (Canadá). Esto abre la posibilidá de qu'esta ave entró, o entá sigui intentando entrar y establecese, n'América al traviés de Groenlandia/Islandia dende l'oeste d'Europa.
El so hábitat son les zones forestales, a cierta altitú, del pisu montiegu y con cierta predilección peles zones más húmedes.
En dómina de cría prefieren les zones forestales de coníferes, anque tamién se-y atopa en montes mistos; ente que pel hibiernu gusten de rastrojeras y cultivos, y árees con árboles con granes.
Comportamientu
thumb|Exemplar machu posáu y visualizando el so próximu ya inmediatu destín. Ye un páxaru bien activu ya inquietu. Bien social, forma grupos especialmente na seronda ya iviernu que suelen ser bastante pequeños y bien cohesionados, anque pueden ser bien grandes. Tamién n'ocasiones entemecer en grupos mistos con otros frinxílidos. Con respectu al ser humanu resulta abondo confiáu, pudiéndose-y reparar a poca distancia.
Na dómina de cría ye muncho más cobarde, solitariu y malo de ver; en base a esto esiste una lleenda alemana que diz que los lúganos guarden una piedra máxica nel so nial que-yos convierte n'invisibles.
Ye una de les poques especies d'aves nes que se describió'l llamáu “allofeeding”, comportamientu que se basa nel que los subordinaos (del mesmu sexu) regurgitan comida a los líderes dominantes del grupu; lo que contribúi a una gran cohesión nos grupos ya implica una estructura xerárquica bien fuerte.
Alimentación
thumb|left|Pareya (machu enriba) alimentándose nun omeru. Ilustración de [[Johann Friedrich Naumann|Naumann.]] Ye una especie principalmente granívora. Varia la so alimentación dependiendo de la dómina del añu. Aliméntase sobremanera nos árboles, anque dacuando puede comer nel suelu.
Na seronda ya iviernu la so dieta centrar nes granes d'árboles caducifolios como los abedurios y sobremanera los omeros. Tamién alleguen a les árees de cultivu y pacionales onde xunto con otros frinxílidos comen les granes de diverses asteracees, como cardos, dientes de lleón, artemisias, centaurees; y otres herbales como la yerba de San Juan, les ulmarias, les agrietes, etc.
En primavera, esto ye, na so dómina de cría, alcuéntrase-y nos montes de coníferes. Nesti momentu la so alimentación encontar nun gran pocentaje nes granes d'estos árboles, cuantimás de los xéneros Abies, Picea y Larix. Tamién allega a comer a los llameres y los álamos. En casu de que les granes de coníferes arralezan, los invertebraos o les granes de asteracees pueden completar la so dieta.
En branu la so alimentación varia más, añedir a la base de granes de coníferes de la so dieta dalgunes herbales: cenizos y compuestes.
Reproducción
thumb|Güevos de Carduelis spinus Empiecen a reproducise a la edá d'un añu. Les pareyes fórmense, na so mayor parte, nel periodu ivernizu, previes a les migraciones. Los machos compiten agresivamente poles femes. Como parte del cortexu'l machu eriza les plumes del pileu y del obispillo, hinchiéndose, estendiendo la cola y cantando con insistencia. Tamién alimenten a la fema pola que compiten como parte del cortexu. Amás realiza vuelos de celu, d'árbol n'árbol, anque non tan vistosos como'l d'otros frinxílidos.
Constrúin un nial, polo xeneral, nel estremu d'una caña bastante alzada de dalguna conífera, de forma que queda bastante escondíu y ye malo de reparar. Na península ibérica faen los sos niales n'abetos, pinu albar y pinu negral. Formen pequeñes colonies (d'hasta seis pareyes) colos niales relativamente cercanos. El nial ye pequeñu, con forma de concu. Ta fechu de pequeñes cañes, yerbes seques, mofu y liquen y forráu con plumón.
A mediaos d'abril empieza la puesta de la primer niarada. La fema pon ente 2 y 6 güevos. Los güevos son de color blancu o de nidios grises y azules, con pequeños llurdios pardos; y miden aproximao 16,5 x 12 mm.
La incubación dura ente 10 y 14 díes y realizar por completu la fema.
Los pollos son nidícoles. Tres 15 díes de vida dexen el nial mediu emplumaos, anque permanecen nes cercaníes, hasta que pasáu aproximao un mes, col plumaxe yá completu, esvalíxense.
Ye habitual una segunda niarada, escontra mediaos de xunu y principios de xunetu, na que n'ocasiones los pollos de la primera nidad ayuden a los padres a alimentar a la segunda.
N'ocasiones hibridar con otros frinxílidos como'l pardillo común (Carduelis cannabina) o'l pardillo sizerín (Carduelis flammea).
Estáu de caltenimientu
La so población mundial envalórase ente 20 y 36 millones d'exemplares. Pal conxuntu européu envalórase un númberu d'ente 2,7 y 15 millones de pareyes.
Nun se determinó un enclín claru nes sos poblaciones y por eso'l so grau d'amenaza foi determináu pola UICN como d'Esmolición menor”.
N'España considérase-y “Non amenaciáu”. Apaez nel anexu II del Conveniu de Berna como avifauna protexía.
Cautividá
thumb|Concursu de [[Cantar de les aves|canto de lúganos.]] Como munchos otros frinxílidos, ye valoráu pol silvestrismo como especie doméstica pol so cantar y aspeutu.
Nun riquir cuidos específicos y afaise abondo bien a la cautividá, anque la so reproducción en cautividá nun ye especialmente fácil.
Nun esisten enfermedaes específiques pa la especie, pero sí puede amosar ciertes patoloxíes intestinales acomuñaes a una mala dieta.
Puede vivir ente los 11 y los 14 años, en fuerte contraste colos 2 o 3 años que s'envalora vive en llibertá.
Hibrídase-y con dellos otros frinxílidos (como por casu el canariu), dando llugar a especímenes entemedios. Los procesos d'hibridación tamién asoceden na naturaleza ensin intervención humana.
En delles zones los exemplares atopaos son procedentes d'escapes o sueltes d'individuos enxaulaos.
Na cultura popular
Polonia, Xibraltar, Benín y Bélxica emitieron sellos postales cola imaxe del lúgano.
En San Petersburgu instalóse una escultura que representa a un lúgano, yá que por cuenta de los colores de los uniformes que vistíen los alumnos d'un colexu d'élite de la ciudá, estos aportaron a conocíos con dichu nomatu (lúgano, qu'en rusu ye Чиж). Esti términu popularizar un cantar infantil rusa llamada Chizhik-Pyzhik.
Pie (unidá)
El pie ye una unidá de llonxitú d'orixe natural (basada nel pie humanu), yá utilizada poles civilizaciones antigües.
El pie romanu o pes, equivalía a 29,57 cm; el pie castellanu a 30,5 cm. Anguaño foi sustituyíu en cuasi tol mundu poles unidaes del Sistema Internacional (SI), sacantes nel usu corriente nos países anglosaxones.
Sistema anglosaxón
N'inglés la midida «pie» escríbese foot y pluralízase feet. La so abreviatura ye ft o ’ (comina simple).
Equivalencies:
Anguaño'l pie utilízase namái nos sistemes de midida anglosaxones d'Estaos Xuníos y el Reinu Xuníu, anque tamién s'emplega n'aeronáutica, inda fuera de los mentaos países, pa espresar l'altitú d'aviones y otros vehículos aéreos.
Ye frecuente utilizalu pa llonxitúes d'hasta unos tres metros. Pa llonxitúes mayores suel emplegase la yarda o la milla.
Pie madereru
Na industria de la madera ye usual utilizar el pie madereru, tratándose nesti casu d'una unidá de volume. El so valor ye'l que correspuende a una pieza cuadrada d'un pie de llau y d'una pulgada d'espesor.
Fontanar
Fontanar ye un conceyu español de la provincia de Guadalaxara, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha. Atópase allugáu na contorna de la Campu del Henares, a 10 km de la capital provincial.
Demografía
El conceyu, que tien una superficie de 15,46 km², cuenta según el padrón municipal pa del INE con  habitantes y una densidá de  hab./km².
Una nueva urbanización (Los Alcores) construyida a mediaos de la década de 1990 reforzó l'enclín de crecedera. Na década de 2000, nuevos proyeutos urbanísticos (incluyida una nueva iniciativa de cooperativa de viviendes) dexaron l'aumentu de la población hasta los niveles actuales.
La población inmigrante esperimentó una fuerte puxanza en llinia col esperimentáu nel conxuntu del país, pasando'l númberu d'estranxeros residentes de 10 en 1996 a 312 en 2011 (Institutu Nacional d'Estadística). En bona parte, tratar de persones con viviendes en propiedá.
Evolución de la delda viva
El conceutu de delda viva contempla solo les deldes con caxes y bancos relatives a creitos financieros, valores de renta fixa y préstamos o creitos tresferíos a terceros, escluyéndose, poro, la delda comercial.
La delda viva municipal per habitante en 2014 xubía a 300,68 €.
Fiestes patronales
Les fiestes patronales son el 14 de Mayu. San Matías.
Neolucanus tau
Neolucanus tau ye una especie de coleópteru de la familia Lucanidae.
Distribución xeográfica
Habita en China.
Escudu de Cataluña
L'escudu de Cataluña ta formáu por cuatro barres de color gules sobre campu d'oru. Corona real cerrada nel timbre.
Historia
L'escudu tien una corona real porque, gracies al matrimoniu contrayíu cola casa real d'Aragón, pasa a ser símbolu de la corona d'Aragón, ye dicir, que l'escudu dexa de representar a un llinaxe condal pa representar a una casa real.
Les cuatro barres van dar llugar a munchos otros símbolos. Nel añu 1261 Jaume I, dio-yos un sellu a los prohomes de la ciudá de Mallorca que combina estes cuatro barres con un castiellu, lo que güei pasó a ser la bandera de les Islles Baliares. Tuvo aniciu paecíu la bandera de la Comunidá Valenciana, que combina les cuatro barres con una franxa d'azur.
Lleenda
La lleenda d'esti escudu vien del sieglu XIV atribuye-y unos anicios más antiguos, cercanos al sieglu IX. Según la leyenda, les cuatro barres son el resultáu del pasu de los cuatro deos ensangrentados de Carlos el Calvu sobre l'escudu d'oru de Guifré'l Pilós como recompensa por haber lluchao con valentía.
Gregorio Hernández de Velasco
Gregorio Hernández de Velasco (Toledo, ¿1525? - 1577 o 1586 ), humanista, poeta y teólogu español, traductor de la Eneida de Virxiliu.