cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Johan Cruyff
Ajax
Na temporada 1969-1970, Johan ganó'l so segundu «doblete» de Lliga y Copa, pero al empiezu de la temporada 1970-1971 Cruyff sufrió una llarga mancadura na vería, nun pudiendo tornar a xugar hasta'l 30 d'ochobre de 1970 contra'l PSV. Nesti partíu nun pudo llevar el so habitual númberu 9 yá que taba siendo usáu por Gerrie Mühren, polo qu'utiliza'l númberu 14, daqué en principiu estrañu, pos nos años 70 nun esistíen les camisetes personalizaes y los númberos cimeros al 11 taben acutaos a los suplentes. A otru día pudo lleese na prensa neerlandesa que paecía que yá tou taba bien con Cruyff, sacante'l númberu 14 nel so llombu. La superstición del xugador, y quiciabes la so rebeldía ante la prensa, fixeron que dende entós fora'l so númberu favoritu, llevándolo nos partíos como internacional y nos sos futuros equipos.
La figura de Johan Cruyff convertir nun referente del mundu del fútbol, consiguiendo en trés causes el Balón d'Oru, dau pola revista francesa France Football, nos años 1971, 1973 y 1974 (estos dos últimos vistiendo yá la camiseta del Futbol Club Barcelona).
FC Barcelona
La rotura col Ajax llegó na temporada 1973-74, cuando'l club de la capital neerlandesa axustó'l trespasu de Cruyff al Real Madrid. Al sabelo'l xugador, fixo amuesa d'una rebeldía que tamién-y caracterizó mientres tola so carrera, nun fichando pol Real Madrid, sinón pol so máximu rival, el Barcelona. El trespasu de Cruyff al Barcelona convertir nel más caru na historia del fútbol hasta esi momentu (60 millones de pesetes) y robló un contratu de 12.000 dólares mensuales.
Cruyff foi recibíu en Barcelona como un auténticu ídolu, y ye que l'afición blaugrana vía nél la única esperanza de que'l so equipu saliera a flote, pos s'atopaba penúltimu na clasificación d'una lliga que diba catorce años que nun ganaba. Y Johan nun defraudó a naide: nel so debú na lliga, el 28 d'ochobre de 1973 ante'l Granada CF, ayudó con 2 tantos, pa consiguir un resultáu de 4-0. L'equipu dio un xiru de magar, consiguiendo nun perder nin un solu alcuentru dende la llegada del moteyáu el Flacu, y llogrando ganar por fin el campeonatu Primer División d'España 1973/74 dempués de llongures 14 años, la novena lliga pal club. Ente los futbolistes más destacaos que lo acompañaben nel Barça taben el peruanu Hugo Sotil, Carles Rexach y Asensi, con ellos y so la so batuta, l'equipu consiguió un finxu que foi difícil igualar (hasta'l 2010), y ye que venció por 0-5 na so visita al Santiago Bernabéu del Real Madrid, el 17 de febreru de 1974. Acabó la temporada con 24 goles nel so haber, destacar un gol de «espuela» (col talón) convertíu al Atlético de Madrid nun partíu nel Camp Nou, siendo unu de los goles polos que más se-y recuerda y que-y ganó'l nomatu de holandés volador.
Nes 2 temporaes siguientes el club nun consiguió nengún títulu, anque Johan siguió marcando la diferencia como estrella futbolística. Na temporada 1975-76 xugó 29 partíos de Lliga, nos que marcó 6 goles; 10 partíos de Copa, nos que marcó 3 y 9 alcuentros de Copa d'Europa, marcando 2 goles más. Esa mesma temporada empiecen los sos problemes col entrenador, Hennes Weisweiler, arriendes de una sustitución nel partíu de Lliga contra'l Sevilla FC y que perdieron por 2-0. L'entrenador sustituyó a Johan pol mozu Mir y xustificó el cambéu aduciendo que Johan nun xugaba bien fuera del Camp Nou. Johan abandonó'l campu bien enoxáu y anunció que'l 30 de xunu abandonaría'l club. Finalmente, yá que el públicu taba del llau de Johan, l'entrenador dimitió, siendo sustituyíu por Laureano Ruiz. En 1975 recibió'l Balón de bronce que lo reconoció como tercer meyor xugador del continente. La temporada 1976-77 rematar con 30 partíos de Lliga, nos que marcó 14 tantos; 9 de Copa del Rei, nos qu'anotó 6 goles; y 7 de Copa d'Europa, nos que convirtió 5 goles.
Na temporada 1977-1978, la so última temporada como blaugrana, el Barça consiguió la Copa del Rei, y Johan marcó 11 goles nes 3 competiciones. Los sos problemes cola direutiva fáen-y abandonar el fútbol español. Sicasí, la so estancia en Barcelona dexó una gran buelga na so persona, pos s'integró bien rápido na cultura catalana, hasta'l puntu de llamar al so tercer fíu, Jordi. Esto supúnxo-y problemes col réxime franquista de la España d'entós, al cual siempres amosar contrariu, que nun dexaba l'empléu de nomes en catalán.
Lliga estauxunidense de fútbol
Tres un curtiu periodu d'inactividá, nel que se-y fixo un partíu homenaxe per parte del Ajax el 7 de payares de 1978 como despidida y agradecimientu por tolos años como ajaceid y que'l Ajax perdió 8-1 contra'l FC Bayern München, Cruyff decidió enrolarse na Lliga Estauxunidense de Fútbol (NASL), cuando yá tenía 30 años. Naquella dómina, el New York Cosmos que taba dirixíu por Warner Bros. y polos hermanos Nesuhi y Ahmed Ertegün, intentó fichar a Cruyff pa la so plantía nunes dures negociaciones, calificaes asina polos mesmos hermanos Ertegun nuna entrevista del documental «Once in a Lifetime», pero diches negociaciones nun llegaron a bon calce y Johan acabó fichando por Los Angeles Aztecs en 1979. Debutó'l 23 de mayu de dichu añu marcando 2 goles y con un resultáu final de 3-0. Convirtió un total de 16 goles en 27 partíos y foi escoyíu'l Meyor Xugador de la Lliga Americana. La temporada siguiente, en 1980, fichó polos Washington Diplomats, colos que xugó 27 partíos y marcó 10 goles. Esi añu foi incluyíu nel equipu ideal de la Lliga.
L'añu 1981 empezar na Segunda División española, xugando dellos meses col Levante UD al que llegó nel mes de marzu y onde anotó 2 goles en 10 partíos, pa darréu rematalo en Washington de nuevu, xugando 5 partíos nos que marcó 2 goles.
Vuelta a la Eredivisie
thumb|270px|Cruyff nel branu de 1982. La carrera de Cruyff paecía tar llegando al so fin, pero sosprendentemente fichó de nuevu pol Ajax cola edá de 34 años. Mientres los sos dos temporaes nel club de la so infancia consiguió ganar la lliga en dambes, amás d'una Copa. Na so última temporada nel Ajax, la 1982-83, Cruyff creó'l penalti indireutu: en llugar de tirar a puerta sirvió una asistencia pal so compañeru Jesper Olsen, quien-y devolvió'l pase por que Cruyff pudiera marcar. Esa última temporada resultó especialmente complicada pal xugador, yá que se produció la muerte de quien fuera para él el so segundu padre, el cuidador del campu del Ajax. Cruyff cayó nun baxu estáu d'ánimu, y el presidente del Ajax llegó a declarar que al xugador faltábenlu capacidaes pa siguir xugando na primer división neerlandesa, razón pola cual nun-y anovó'l contratu.
Feyenoord
Y ye según salió a rellucir de nuevu l'espíritu rebalbu de Cruyff, que decidió fichar pol máximu rival del Ajax, el Feyenoord de Rotterdam, cuntando yá con 37 años. Na que foi la so última temporada consiguió faer doblete, ganando la Lliga y la Copa, amás de ser designáu como meyor xugador de la Eredivisie. La so carrera como xugador nun pudo terminar de manera más triunfal.
Cruyff carauterizar pol so fuerte temperamentu, que tráxolu de cutiu problemes, como cuando foi espulsáu contra la seleición de Checoslovaquia nel so segundu partíu como internacional y suspendíu de la seleición neerlandesa mientres un añu o como cuando perdió'l brazalete de capitán del Ajax nuna votación de los sos compañeros d'equipu en 1973.
Cola seleición nacional
En setiembre de 1966, Johan debutó como xugador de la seleición neerlandesa nun partíu frente a la seleición d'Hungría, marcando l'empate a 2 (resultancia final) nel últimu minutu del partíu.
A pesar de ser un fixu nes convocatories del escoyíu, tan solo apostó la Copa Mundial de Fútbol de 1974 en Alemaña Federal. L'equipu taba encuadráu dientro del grupu 2 de la primer ronda xunto coles seleiciones d'Uruguái, Suecia y Bulgaria. Los neerlandeses llograron la primer posición del grupu en collechando 2 victories (0-2 frente a Uruguái y 1-4 frente a Bulgaria) y un empate (0-0 contra Suecia).
Na segunda ronda quedaron allugaos dientro del grupu A, xunto coles seleiciones de Brasil, Arxentina y Alemaña Democrática. El conxuntu neerlandés esplegó un xuegu que pasaría a la posteridá como Fútbol Total y que xiraba en redol a la figura de Johan Cruyff. Esta seleición sería recordada como la Naranxa Mecánica, siendo considerada unu de los equipos más grandes de la historia del fútbol.
El primer partíu d'esta segunda fase apostóse'l 26 de xunu nel estadiu Gelsenkirchen y enfrentó al combináu neerlandés cola seleición arxentina. El partíu acabó con un contundente 4-0 y Cruyff marcó'l primera y l'últimu gol, cuayando una gran actuación nel partíu. El siguiente atopo frente a la seleición d'Alemaña Democrática ganar por 0-2. El postreru partíu d'esta ronda apuéstase'l 3 de xunetu y la seleición neerlandesa vence por 2-0 al combináu brasilanu, unu de los goles marcaos por Johan. thumb|250px|left|[[Seleición masculina de fútbol de los Países Baxos|Seleición neerlandesa na final del Mundial d'Alemaña 1974, enfrentándose a Alemaña Federal. La final decantóse del llau xermanu, por 2-1. Cruyff ye'l primer xugador de la derecha, col brazalete de capitán del equipu.]] thumb|250px|left|Momentu de la final del Mundial de 1974, nel que Cruyff conduz la pelota. La final del Mundial apostóse'l 7 de xunetu y tien como protagonistes a la seleición de los Países Baxos, con Cruyff al frente, y a la seleición d'Alemaña Federal, encabezada por Franz Beckenbauer. Nel primer minutu de la final, tres 16 pases ente los neerlandeses y ensin que los alemanes tocaren el balón acabó col penalti d'Uli Hoeness sobre Cruyff y que Neeskens marcaría. Alemaña llogró empatar, y enantes del final del primer tiempu Gerd Müller foi'l segundu tantu. Dempués la Naranxa mecánica esplegó'l so gran fútbol, pero nun los algamó pa vencer a los xermanos, quien llograron el títulu. Sicasí, Johan llograría'l gallardón como Meyor Futbolista del tornéu.
Rematáu'l Mundial, la seleición tuvo de xugar la etapa clasificatoria del Campeonatu Européu de 1976, na que participó Cruyff. L'equipu neerlandés taba encuadráu dientro del grupu 5 xunto a les seleiciones d'Italia, Polonia y Finlandia. El primer partíu de la fase de clasificación, apostáu'l 25 de setiembre de 1974, enfrentó a Finlandia cola seleición neerlandesa nel Olympiastadion de Ḥélsinki. La resultancia final foi de 1-3 y Johan marcó los dos primeros goles del so equipu que remontaben el tantu inicial de Rahja pa los finlandeses y el terceru foi obra de Neeskens. El siguiente partíu xugóse en casa el 20 de payares nel estadiu De Kuip de Rotterdam. La resultancia final foi de 3-1 y Cruyff marcó los dos últimos goles del so equipu que desfaíen l'empate qu'hasta esi momentu reinaba nel marcador polos goles de Boninsegna y de Rensenbrink. Johan nun volvió marcar nengún gol nel restu de partíos de la fase de clasificación na que la so seleición quedó primer del grupu con 4 victories, 2 derrotes y una puntuación final de 8 puntos (les victories valíen 2 puntos).
Nel añu 1976, Johan tamién participó na Eurocopa. La seleición nacional neerlandesa enfrentar en cuartos de final a la seleición de Bélxica. El partíu d'ida xugó'l 25 d'abril nel estadiu De Kuip. La resultancia de dichu partíu foi de 5-0 pa la seleición de los Países Baxos. El partíu de vuelta xugóse nel Estadiu Rei Balduino en Bruxeles el 22 de mayu, concluyendo'l partíu con un 1-2 a favor de los neerlandeses y nel que Johan marcó'l segundu gol.
En semifinales enfrentar contra la seleición de Checoslovaquia, que venía de ganar a Gales, el 16 de xunu nel Maksimir Stadium de Zagreb. Los checoslovacos vencieron por 3-1 na prórroga y el neerlandeses tuvieron que conformase col partíu pol tercer puestu contra l'equipu anfitrión, Yugoslavia, que venía de perder 2-4 frente a la seleición d'Alemaña federal.
Esti partíu foi apostáu'l 19 de xunu nel Maksimir Stadium, y acabó con un tantéu de 3-2 a favor de la seleición nacional de los Países Baxos na prórroga.
Al rematar el mundial de 1974, Johan yá amenaciara con nun volver apostar otru mundial, pos nun taba acordies coles concentraciones a les qu'obligaba la Federación de los Países Baxos. A esto sumóse la situación política d'Arxentina nel momentu de la disputa del mundial de 1978, con graves y sistemátiques violaciones a los derechos humanos. Como midida de protesta, dellos xugadores ente los que s'incluyía Cruyff, arrenunciaron a la disputa del mundial.
Los trés motivos polos que Johan decidió nun participar nel Mundial d'Arxentina fueron: la violación masiva de derechos humanos que realizaba la dictadura imperante, por mieu a un posible secuestru y por non llegar a un alcuerdu económicu cola firma deportiva Adidas pa llevar los trés tires de la marca na camiseta de la Seleición. Nel Mundial anterior yá tuvo problemes y vistió una camiseta con dos rayes de la marca que la patrocinaba, Puma, al contrariu que'l restu de compañeros que llucieron los trés rayes de Adidas.
N'abril de 2008, Cruyff desveló qu'a finales de 1977, cuando xugaba col FC Barcelona, foi víctima d'un intentu secuestro xunto a la so familia. Unos delincuentes entraron na so casa y arreyaron a Cruyff y la so esposa a una siella y apuntáronlos con un fusil na cabeza en presencia de los sos fíos.
A pesar de tolos esfuercios, Cruyff ratificar na so decisión: «Nun me pruyir esplicar toes estes coses porque solamente van causar más discutinios y esto nun me gusta nada. Tomé una decisión y quedo con ella».
Con esti episodiu ponía fin a la so participación cola seleición del so país, n'apostando 48 partíos y marcar un total de 33 goles, participando en 33 d'ellos como capitán.
Cruyff tamién apostó dos alcuentros cola seleición de Cataluña en 1973 y 1976, dambos de calter amistosu, por cuenta de la non oficialidá del equipu so los organismos internacionales.
Como entrenador
thumb|Cruyff con Barcelona. Nun pasó enforma tiempu dende'l so retiru como xugador profesional hasta la so vuelta a los terrenes de xuegu. La temporada 1984-85 entró na organigrama deportivu como direutor deportivu del Ajax, con Leo Beenhakker nel banquín del equipu. Dende'l primer momentu Cruyff tenía les idees bien clares del tipu de política deportiva que quería pal equipu. Empecipió asina un proyeutu al llargu plazu, remocicando tola estructura deportiva p'afaela a una filosofía de xuegu lo más ofensiva posible, y encimentada nel cuidu minuciosu de la cantero. Si Cruyff carauterizar por un sistema de xuegu nel campu, foi pol 3-4-3, un sistema nel que se corríen grandes riesgos xugando con trés defenses, pero qu'apurría un poder ofensivo bien grande. Impunxo esti sistema a toles categoríes inferiores del Ajax, y frutu d'esti trabayu cola cantera foi la xeneración de moces compuesta por Ronald de Boer, el so hermanu Frank, Edgar Davids o Clarence Seedorf, que fadríen ganar al Ajax la Lliga de Campeones en 1995.
Y si Cruyff empezó'l proyeutu deportivu, él tenía de ser l'encargáu de llevalo a cabu, roblando como entrenador del equipu'l 6 de xunu de 1985. Sentáu nel banquín del Ajax permaneció dos temporaes y media, nes que'l novedosu xuegu del equipu esllumó a la Europa futbolística, hasta'l puntu de ser nomáu'l Premiu World Soccer al meyor entrenador del mundu meyor entrenador del mundu pola revista World Soccer Magacín. Nesta etapa'l Ajax ganó dos Copes de los Países Baxos y una Recopa d'Europa, anque nun consiguió imponese na lliga y nun terminó la tercer temporada.
Foi contratáu pol FC Barcelona'l 4 de mayu de 1988, col club desapaecíu nuna crisis deportiva similar a la de cuando llegó como xugador, inclusive colos xugadores pidiendo'l cese del presidente, José Luis Núñez, no que se denominó «el motín del Hesperia», por ser en dichu hotel onde tuvo llugar el comunicáu per parte de la plantía. Cruyff empezó a trabayar nun nuevu proyeutu al llargu plazu, prescindiendo de gran parte de la plantía y realizando fichaxes como los de Txiki Begiristain o José Mari Bakero.
Pero los sos dos primeres temporaes en Barcelona nun fueron fáciles. A pesar de llograr la Recopa d'Europa na so primer temporada, Cruyff intentaba faer entender que lo importante yera que l'equipu asumiera la so filosofía de xuegu. El segundu añu (temporada 1989-90) Cruyff decidió fichar a Michael Laudrup, que nun tuviera enforma ésitu nel so pasu pola Lliga italiana y pol que bien pocos apostaben. Nel branu de 1990 el so puestu nel banquín del Barça nun taba nada seguro, anque se consiguió ganar la Copa del Rei.
Pero Cruyff siguió y llegaron grandes allegríes pa él y pal club. Cola ayuda de Hristo Stoitchkov, consiguió ganar la lliga de 1990-91, empecipiándose asina un ciclu ganador del Barça y poniendo fin a l'anterior hexemonía del Real Madrid. La temporada 1991-92 ganó la lliga na última xornada, gracies a la derrota del Real Madrid nel estadiu del CD Tenerife nel so postreru partíu. Pero anguaño recordaríase pola final de la Copa d'Europa de Wembley, na que l'equipu empobináu por Cruyff, recordáu dende entós pol nomatu de Dream Team, imponer a la Sampdoria nel minutu 111 de la prórroga, gracies a un llibre direutu executáu por Koeman. Yera la primer victoria del Barça nuna final de la Copa d'Europa y l'equipu de Cruyff pasaría a la historia por ello.
Entá consiguiría dos lligues más (cuatro de forma consecutiva). La de 1992-93 producióse xusto como l'anterior, el Real Madrid apostaba'l so postreru partíu nuevamente en Tenerife, que volvió-y a ganar y la lliga foi pal Barça una vegada más. Y en la lliga 1993-94 nun faltó tampoco emoción, el Deportivo de La Coruña llegó con ventaya a la última xornada y disponía d'un penalti nel últimu minutu pa ser campeón, pero Miroslav Djukic falló y el Barça celebró'l so cuartu campeonatu lligueru. Esta temporada, col fichaxe de Romário, tamién foi recordada por un 5-0 al Real Madrid.
El Barça tamién llegó a la final de la daquella yá llamada Lliga de Campeones, apostada n'Atenes y frente al AC Milan. Sicasí'l Milán enxaretó-y un claru 4-0. El Dream Team de Cruyff llegaba al so fin d'esta miente, precisando una renovación de la so plantía.
Cruyff empezó a trabayar entós nuna nueva xeneración de canteranos, qu'emularen a los sos predecesores Josep Guardiola, Albert Ferrer o Guillermo Amor y atópase na llamada Quinta del Mini, una remesa de canteranos con grandes cualidaes encabezada por Iván de la Peña, xunto a Albert Celades, los hermanos Óscar y Roger García o'l so propiu fíu Jordi Cruyff. Pero estos nuevos futbolistes precisaben tiempu p'acoplase y les comparances coles figures consagraes nun los ayudar. El Barça nun consiguió ganar nengún títulu y el Real Madrid devolvió-y el 5-0 de la temporada anterior.
La temporada 1995-96 presentábase como un duru exame al téunicu, yá que precisaba consiguir resultancies inmediates, y pallo fichóse a Luís Figo. Pero los resultaos nun llegaron, porque'l Barça perdiera toa posibilidá matemática de ganar la Lliga a falta de dos xornaes, y yá s'atopaba esaniciáu de la Copa de la UEFA pol Bayern Múnich en semifinales, como na Copa del Rei, onde l'Atlético de Madrid ganó-y la final. Amás, les rellaciones de Cruyff col presidente Núñez, que siempres fueron puramente profesionales, naquel momentu atopábense bien foliaes. Finalmente, a falta de dos xornaes pa terminar la temporada 1995/1996, Cruyff foi destituyíu tres un discutiniu bien airáu que caltuvo con Joan Gaspart (entós vicepresidente del club) nos vestuarios del Camp Nou por causa de los rumores sobre'l posible fichaxe de Bobby Robson como posible entrenador del FC Barcelona pa la temporada siguiente, de resultes de les males resultancies que taba collechando entós el Dream Team. Con éses Cruyff foi destituyíu pola direutivu del club y Rexach fíxose cargu del equipu les xornaes restantes. Nel primer partíu de la era post-Cruyff, el Camp Nou enllenar de pancartes en sofitu al téunicu neerlandés y tamién n'agradecimientu polos ésitos llograos.
Pero Cruyff nun foi un entrenador cualesquier en Barcelona, y ye que dexó una gran buelga, hasta'l puntu de que cola so marcha'l barcelonismo quedó estremáu en cruyffistas y nuñistas. Dende la presidencia llimpió la plantía de cualquier rastru del neerlandés, empezando pol so fíu y siguiendo col restu de la Quinta del Mini. Cruyff pasó a formar parte de la oposición a Núñez, sofitando una moción de censura contra'l presidente per parte del grupu L'elefant blau (grupu opositor al presidente Núñez lideráu por Joan Laporta) y tamién amosó'l so refugu a la siguiente xunta, presidida pol ex-vicepresidente de Núñez, Joan Gaspart.
El día 2 de payares de 2009 fíxose pública la so contratación como seleccionador de la seleición masculina de fútbol de Cataluña. El martes 22 avientu 2009 fixo'l so debú como seleccionador catalán ante Arxentina, qu'acabó con una victoria de 4-2 pa la selecció (partíu apostáu nel Camp Nou). En payares de 2012, Cruyff anunció la so xubilación como entrenador, al considerar qu'a los sos 65 años yá lu había dau tou pa devolver el sofitu recibíu per parte de los ciudadanos de Cataluña como seleccionador nacional. N'ochobre de 2013 foi reemplazáu nel cargu por Gerard López.
Fora de los estadios
thumb|Cruyff practicando [[golf, una de les sos actividaes preferíes fora del mundu del fútbol.]] Tres la so marcha del FC Barcelona como entrenador, Cruyff convertir nun referente d'opinión nel fútbol europeo y especialmente na redolada del equipu barcelonés. De fechu alcuéntrase bien allegáu a la direutiva del club, presidida por Joan Laporta, que ye'l so abogáu personal. Anque asegurara que nun volvería formar parte de nengún club de fútbol, en 2008 la direutiva del Ajax anunció la so incorporación a la organigrama del club, asumiendo'l papel d'asesor deportivu, col fin de diseñar un nuevu equipu y poner fin a les males resultancies qu'atropaba'l club dende dellos años tras; sicasí en pocu más de dos selmanes anunció'l so arrenunciu al cargu por discrepancies profesionales.
En febreru de 1991 un infartu obligó-y a permanecer un tiempu alloñáu del banquín del Barça. Cruyff fumaba dende mozu dellos pitos diarios, y de magar, como ayuda pa superar el vezu de fumar, fíxose famosa la imaxe del téunicu con un Zuca Chups na boca. Tamién protagonizó diverses campañes antitabacu de la Xeneralidá de Cataluña.
En 2004, el direutor Ramón Gieling, rodó'l documental Johan Cruijff - Nun momentu dau. El documental amuesa l'impautu de la figura de Johan Cruyff sobre la sociedá de Cataluña, tantu polos sos ésitos como xugador y como entrenador, como pol so particular manera de falar. El títulu del documental fai referencia a una espresión constantemente repitida por Cruyff en ruedes de prensa. Na cinta pueden vese comentarios sobre Cruyff de personaxes como Emilio Butragueño o Joan Laporta, ya inclusive de Cruyff sobre sí mesmu.
Johan Cruyff ye precursor de la Johan Cruyff Foundation, fundación qu'ayuda a neños discapacitaos al traviés del deporte y de Cruyff Academics International, qu'al traviés del Johan Cruyff Institute, Johan Cruyff University y Johan Cruyff College, ufierten programes académicos rellacionaos cola alministración deportiva n'España, Países Baxos, Suecia, Perú y Méxicu, coles mires de profesionalizar el deporte. El 26 de marzu del 2010, Cruyff convertir en presidente d'honor del FC Barcelona. Sicasí, meses más tarde, cola entrada del nuevu presidente, Sandro Rosell, foi-y retiráu dichu cargu, sometiendo'l so nomamientu definitivu a votación ante los socios del club, fechu al que Cruyff negóse devolviendo la insinia de Presidente d'Honor.
Al respective de la so vida personal, Johan ta casáu dende'l 2 d'avientu de 1968 con Danny Coster, fía del empresariu Cor Coster. Tien 3 fíos fruto de dichu matrimoniu: Chantal (nacida'l 16 de payares de 1970), Susila (nacida'l 27 de xineru de 1972) y Jordi (nacíu'l 9 de febreru de 1974). La familia vive en Barcelona. En 1993 naz el so primer nietu, Jessua Andrea, fíu de Chantal y l'ex-porteru del Barça Jesús Mariano Angoy. Más tarde nacería Gianluca, segundu fíu de la pareya.
Como xugador
A lo llargo de la so carrera, Cruyff convertir en sinónimu del estilu de xuegu del Fútbol Total. El Fútbol Total ye un sistema nel qu'un xugador que se mueve fora de la so posición ye sustituyíu por otru del so equipu, lo que dexa que l'equipu caltenga la so estructura táctica. Nesti fluyíu sistema nengún futbolista tien un papel asignáu; socesivamente cualesquier pue ser un delanteru, mediocampista y defensor. Esti estilu de xuegu foi perfeccionáu por Rinus Michels mientres la so estancia nel Ajax y algamó el so apoxéu mientres la estancia de Cruyff como xugador nel club.
Puramente falando, Cruyff desempeñaba llabores de delanteru centru nesti sistema, pero él aprovecharía la so fondura pa engañar a los sos marcadores o de sópitu cayer a bandes con efeutu devastador, daqué nunca vistu nun delanteru hasta aquella dómina. Por cuenta de la forma en que desempeña'l so xuegu Cruyff ye inda denomináu «el futbolista total».
Cruyff foi conocíu pola so capacidá téunica, velocidá y aceleración, pero la so mayor cualidá yera la so visión de xuegu, basada nun agudu sentíu de les posiciones de los sos compañeros d'equipu pa esplegar l'ataque. El periodista deportivu David Miller afirmó que Cruyff yera cimeru a cualquier xugador anterior na so capacidá pa estrayer el mayor provechu de los demás. Denominó a Cruyff «Pitágoras con botes» por cuenta de la complexidá y la precisión de los sos pases n'ángulu y escribió:
Cruyff perfeccionó tamién un movimientu que güei se conoz como'l «Regate de Cruyff». Pa faer esti movimientu, Cruyff miraba pa pasar o cruciar la pelota, sicasí, en llugar de cutir el balón, él abasnaba la pelota detrás del so pie plantáu col interior del so otru pie y dando una vuelta de 180 graos y aceleraríase lloñe del algame del defensor.
Como entrenador
El fútbol que-y gustaba a Cruyff que xugaren los sos equipos taba basáu en dos grandes conceutos: el xuegu ofensivu y de control y les innovaciones sobre'l campu. Influyíu pol so antiguu entrenador y seleccionador Rinus Michels, yera de la opinión de qu'un equipu construyir dende'l centru del campu, con xugadores capaces de mover el balón rápido, ufiertar asistencies a los delanteros y saber llegar dende tras a posiciones d'ataque.
Nel FC Barcelona llevó esta idea hasta l'estremu, llegando a xugar con trés defenses (col so famosu 4-3-3) y prescindir d'un delanteru centru pa poder poblar el centru del campu de xugadores como Josep Guardiola, José Mari Bakero, Guillermo Amor o Michael Laudrup, lo cual puede paecer una contradicción col xuegu ofensivu, pero pa Cruyff los delanteros teníen de xugar pela banda (Hristo Stoichkov pela derecha y Txiki Begiristain pela esquierda) por que mediocampistes ofensivos llegaren a los sos centros y de esta manera desconcentrar a les centrales rivales, dexándo-yos ensin saber a quién marcar. Otra téunica que-y gustaba usar pa evitar los marcajes de les defenses rivales yera l'intercambiu de posiciones de los estremos.
Nos campos d'entrenamientu del Barcelona poner de moda los rondos, onde'l xugadores formaben corros y pasábense la pelota al primer toque intentando qu'unu d'ellos nun la robara, col fin d'entrenar el xuegu rápidu, como recursu p'atacar les ferriales defenses que preparaben los equipos rivales. Esti xuegu defensivu de los rivales acentuábase sobremanera nos partíos del Camp Nou, onde l'amplitú del campu daba más poder ofensivu al Barcelona, polo que s'aprovechaba d'ello pa xugar con namái trés defensores, pasando a xugar Ronald Koeman más adelantráu. Esti tipu de decisiones provocaben ensame de crítiques, pos l'equipu corría riesgos y encaxáben-y dellos goles, anque casi siempres lo compensaba cola so capacidá ofensiva.
A manera que pasó'l tiempu, el xuegu de Cruyff foi trascendental porque Guardiola, el so pupilu nesa dómina, retomó los conceutos principales de Johan nel poderosu Barcelona del añu 2008.
Homenaxes
El 7 de payares de 1978, cuando acababa de dexar el FC Barcelona y nun se sabía si volvería fichar por dalgún equipu, el Ajax Amsterdam dedicó-y un partíu homenaxe, estimándo-y los sos nueve temporaes nel equipu y los ésitos llograos. El partíu enfrentó al Ajax y al Bayern Munich y anque la resultancia yera lo menos importante, impunxéronse'l alemanes por un claru 8-1.
El 10 de marzu de 1999 recibió otru partíu homenaxe, esta vegada per parte del Barça, estimándo-y la considerada etapa del club más esitosa, dempués del so adiós a los banquinos en 1996. El partíu celebrar nel Camp Nou, enfrentando a la plantía oficial del Barça d'aquel añu, na que destacaben Patrick Kluivert, Rivaldo, Luís Figo, Luis Enrique o Frank de Boer; y un Dream Team formáu por antiguos xugadores de Cruyff como Zubizarreta, Ronald Koeman, Michael Laudrup, Iván de la Peña, Txiki Begiristain, Hristo Stoichkov y dellos amigos invitaos, como Éric Cantona o João Pinto. El partíu acabaría 2-0, con victoria del Barça de 1999.
Casi un mes dempués, el 6 d'abril, ufiertóse-y l'homenaxe per parte del Ajax, celebráu nel Amsterdam Arena ante 50.000 espectadores. Naquella ocasión enfrentáronse los equipos titulares del Ajax, con Edwin van der Sar, Jari Litmanen, Richard Witschge y Clarence Seedorf, y el Barça, esta vegada con Josep Guardiola, que nun pudo apostar l'homenaxe nel Camp Nou. El partíu acabó n'empate a dos, con goles de Shota Arveladze y Bryan Roy, per parte del Ajax, y de Mauricio Pellegrino y Sonny Anderson per parte del Barça. El partíu sirviría pa ver a Johan Cruyff cola camiseta del Ajax de nuevu, pos xugó dellos minutos, lluciendo'l so característicu dorsal númberu 14.
El 25 d'abril de 2007 la direutiva del Ajax retiró la camiseta col númberu 14, n'homenaxe a Cruyff, por cuenta del so 60 cumpleaños. En pallabres del presidente de la entidá, John Jaakke:
La Supercopa de los Países Baxos, qu'enfrenta cada añu al campeón de la Lliga y al de la Copa, se rebautizó como Troféu Johan Cruyff (Johan Cruijff-schaal, en neerlandés).
Pony Express
Al viaxar per una ruta llixeramente más curtia y emplegar caballeru en llugar de dilixencies, los fundadores del Pony Express esperaben llograr un serviciu más rápidu y seguru y consiguir un contratu esclusivu col gobiernu.
El Pony Express demostró qu'un sistema unificáu transcontinental podía construyise y funcionar de cutio tol añu, daqué qu'antes se consideraba imposible. Desque foi reemplazáu pol primer telégrafu transcontinental y la primer vía ferrial transcontinental, el Pony Express pasó a formar parte de la épica del alloñáu oeste. La so dependencia de la capacidá y resistencia de los caballeros y los caballos en llugar d'en la innovación teunolóxica fixo que'l Pony Express pase a formar parte del tópicu del «duru individualismu americanu» (por estauxunidense).
Fonderada
thumb|250px|Frank E. Webner, caballeru del Poni Expess, alredor de 1861. thumb|250px|right|El cuartel xeneral de Pony Express taben na [[Patisque House de St. Joseph.]]
El Pony Express, esplegáu un añu antes del entamu de la Guerra de Secesión, reflexaba la necesidá de disponer d'una comunicación rápido y seguro col Oeste.
En 1845, un mensaxe del presidente James K. Polk tardó seis meses en llegar al Oeste. Los mensaxes por aquella dómina teníen que viaxar bordiando América del Sur pola Tierra del Fueu o travesando'l ismu de Panamá.
Dizse que, en 1854, Benjamin Franklin Ficklin, un emplegáu de la empresa Russell, Majors and Waddell, foi'l primeru en proponer una ruta más rápida al senador de California, William M. Gwin.
Russell, Majors y Waddell yera una de les empreses provisores de delles rutes al oeste, la ruta d'Oregón (Oregon Trail) y el camín de Santa Fe (Santa Fe Trail) y operaba nun gran complexu en West Bottoms, Kansas City (Missouri). La firma tamién aprovía al exércitu na so base de Fort Leavenworth (Kansas).
N'ochobre de 1857, Russell, Majors y Wadell enfrentar a la ruina financiera tres la destrucción de 54 vagones per parte de Lot Smith y la so Lexón Nauvoo mientres la Guerra d'Utah. L'exércitu non -yos reembolsó les perdes y la compañía empezó a buscar otres fontes d'ingresu. En 1859 mercaron a Ben Holladay el contratu pa sirvir corréu ente Leavenworth y Salt Lake City (Utah).
El 27 de xineru de 1860 William Hepburn Russell informó a la compañía de que'l senador Gwin sofitaría un contratu pal serviciu de California pela ruta central si demostrárase que podría llegar el corréu en 10 díes y que taría llista n'abril. Camudaron el nome de la so compañía de Leavenworth & Pikes Peak Express a Central Overland California and Pikes Peak Express Company con vistes a llograr l'alcuerdu.
La Hannibal & St. Joseph Railroad empezara a operar en 1859, siendo'l primer ferrocarril que cruciaba Missouri. Taba a 48 km de Leavenworth siguiendo'l cursu ríu Missouri. Decidióse que sería'l puntu inicial d'una ruta de corréu rápidu escontra California.
Alexander Majors y Ficklin construyeron 190 puntos de sofitu a lo llargo de los 3 106 km dende St Joseph a Sacramento, contrataron a 50 caballeros y adquirieron 500 caballos. Completaron la xera a tiempu d'abrir el 3 d'abril de 1860. Ficklin tendría un desencuentro más tarde con Russell que lu llevó a abandonar el negociu en xunetu de 1860. Tres esto pasó a ser unu de los miembros de la Pacific Telegraph Company.
Funcionamientu
thumb|250px|El tramu del estáu d'Utah de la Ruta del Pony Express.
Les estaciones del Pony Express taben dixebraes unos 16 quilómetros a lo llargo de la ruta, aproximao la distancia máxima qu'un caballu puede percorrer al galope tendíu. El caballeru camudaba a un caballu frescu en cada estación. La mochila dexar na grupa del caballu, onde se caltenía pol pesu del caballeru. El caballu cargaba en total 75kg de corréu. Los caballeros, que nun podíen pesar más de 56 kg, yeren reemplazaos cada 120-160 km.
Major adquirió más de 400 caballos pal proyeutu, d'un altor mediu de 1,47 m y un pesu de 410 kg, d'ende'l nome de poni (‘poni’).
Ruta
El percorríu siguía aproximao'l mesmu trazáu que la ruta d'Oregón (Oregon Trail), la ruta Mormón (Mormón Trail) y la ruta de California (California Trail). En cruciando'l ríu Missouri en St Joseph siguía la moderna ruta US 36 —la Autopista del Pony Express— hasta Marysville (Kansas), onde xiraba al norte siguiendo'l ríu Little Blue hasta Fort Kearney en Nebraska. En travesando Nebraska siguía'l cursu del ríu Platte, pasaba por Corthouse Rock, Chimney Rock, y Scotts Bluff, bordiando Colorado por Julesberg antes de llegar a Fuerte Laramie en Wyoming. Dende ellí siguía'l ríu Sweetwater, pasando por Independence Rock, Devil's Gate, y Split Rock, hasta Fort Caspar al traviés de South Pass escontra Fort Bridger y depués a Salt Lake City. Cruciaba'l Great Basin, l'ermu d'Utah-Nevada, y Sierra Nevada cerca del llagu Tahoe antes de llegar a Sacramento. El corréu unviar naquella dómina nun vapor pol ríu Sacramento hasta San Francisco. Nes poques vegaes que nun se pudo emplegar el vapor, los caballeros llevaron el corréu hasta Oakland (California).
Conexón oeste
thumb|250px|Establos del Pony Express en St. Joseph. Los mensaxeros que portaben la mochila dende Nueva York y Washington fallaron nuna conexón en Detroit y llegaron a Hannibal (Missouri) dos hores tarde. Los operarios del ferrocarril estenaron la vía y dispunxeron una llocomotora especial llamada Missouri con un solu vagón que percorrió'l trayeutu de 332 km nun tiempu récor, 4 hores 51 minutos— una media de 64 km/h. Llegó a Olive y 8th Street — a unos pocos bloques de distancia de la nueva sede de la compañía nun hotel de Patisque House na 12th Street y Pennsylvania y los establos de la compañía en Pennsylvania. La primer saca contenía 49 cartes, cinco telegrames privaos y dellos documentos de San Francisco y puntos entemedios.
L'alcalde de St. Joseph, M. Jeff Thompson, William Russell y Alexander Majors pronunciaron discursos primero que la mochila fora apurrida. Anguaño hai un discutiniu sobre quién foi'l primer caballeru. El viaxe empezó a les 7:14 p.m.
El primer trayeutu a caballu del Express entendía unos 800m dende los establos del Express hasta'l ferry del ríu Missouri xunto a Jules Street. Dizse que Johnny Fry foi'l primer caballeru real de la Conexón Oeste. Llevó la saca dende'l ferry a Elwood. Hai testimonios qu'indiquen que'l caballeru crució a caballu el ríu. Sicasí, en realidá cruciar desmontáu y consiguió una nueva montadura nun establu na otra vera, tres lo qu'acaballó hasta Seneca.
Créese que foi Johnson William Richardson el primer caballeru que llevó la saca hasta'l ferry. Dizse que'l so hermanu, que dirixía los establos, depositó la saca nel caballu. Richardson nun acaballó más vegaes pal Pony Express.
Fry tamién llevó'l primer corréu dende San Francisco a St Joseph el 14 d'abril.
Torgues
La primer xera del Coronel Ulysses S. Grant mientres la Guerra de Secesión foi protexer al Hannibal & St. Joseph Railroad y al Pony Express mail. Grant foi xubíu a brigadier xeneral n'agostu de 1861 tres esti encargu.
Mientres la Guerra Paiuta fueron emboscaes munches estaciones.
Zarru
Anque'l Pony Express demostró que la ruta central yera vidable, Russell, Majors y Waddell nun consiguieron el contratu pa sirvir corréu por ella. El contratu foi sicasí asignáu a Ben Holladay en marzu de 1861, qu'había tomáu control del Butterfield Stage. Holladay tomó posesión de les estaciones de Russell, Majors y Waddell p'abastecer a los sos carros. Dende marzu de 1861 el Pony Express llevaría corréu namái ente Salt Lake City y Sacramento. El Pony Express anunció'l so zarru'l 24 d'ochobre de 1861, dos díes depués de que la unviada del Primer telégrafu transcontinental llegara a Salt Lake City. L'últimu viaxe realizóse'l 21 de payares de 1861.
El Pony Express ganara 90 000 dólares y perdíu 200 000. En 1866, tres el fin de la Guerra de Secesión, Holladay vendió los establecimientos del Pony Express xunto colos restos del Butterfield Stage a Wells Fargo por un millón y mediu de dólares.
Marques y logotipos
thumb|180px|El logotipu del serviciu postal d'un caballeru usáu antes de 1970 nun taba inspiráu pol Pony Express, contrariamente a lo que munchos creen. right|180px|thumb|Esti sellu de 25 centavos impeso por [[Wells Fargo foi matasellado en Virginia City, Nevada, anque probablemente nun foi usáu nuna carta real del Pony Express.]] Wells Fargo usó'l logotipu del Pony Express pa los sos coches blindaos. El logotipu siguió emplegándose cuando otres compañíes mercaron el negociu na década de 1990. En 2001 el logo del Pony Express dexó d'usase pa negocios de seguridá, tres la última venta de la compañía.
En xunu de 2006, el United States Postal Service anunció que rexistrara la marca Pony Express xunto con Air Mail.
Legáu
Hai estatues alzaes n'honor del Pony Express en Sacramento, Stateline, Reno, Salt Lake City, Casper, Julesburg, Coloriáu; North Kansas City y St. Joseph. La más famosa ye la que foi inaugurada'l 20 d'abril de 1940 en St. Joseph. Foi esculpida por Hermon Atkins MacNeil. Ta nel City Hall Park. La ciudá refugó propuestes pa treslladala al parque xunto a los establos.
Enllaces esternos
N'inglés
Aeropuertu Internacional de Kandahar
L'Aeropuertu Internacional de Kandahar, conocíu a cencielles como Aeropuertu de Kandahar, ta asitiáu a 16 quilómetros al sureste de la ciudá de Kandahar, nel sur d'Afganistán.
L'aeropuertu foi construyíu na década de los 60 polos Estaos Xuníos gracies a un programa de l'Axencia de los Estaos Xuníos pal Desarrollu Internacional (USAID). Unu de los hipotéticos usos que se-y diera sería sirvir de base aérea avanzada en casu de guerra contra la Xunión Soviética. En 1979, mientres la Guerra d'Afganistán (1978-1992), l'aeropuertu yera usáu polos soviéticos y sufrió graves daños nos años siguientes por causa de los combates. Nel 2001 ver de nuevu estropiáu pola guerra liderada polos Estaos Xuníos tres el 11-S.
En 2007 l'aeropuertu terminó un procesu de reconstrucción lo que dexó retomar operaciones con vuelos civiles y militares. Dende 2006 les instalaciones fueron curiaes por fuercies canadienses, pero con presencia constante d'otros exércitos de la OTAN.
Mientres el branu son habituales tormenta de polvu qu'enzanquen el so llocalización dende'l cielu, circunstancia agravada pol pocu contraste ente la pista y el terrén desértico que la arrodia. Pela nueche ye más fácilmente visible gracies al llume del aeropuertu.
Construcción
L'aeropuertu construyir ente los años 1956 y 1962 cola ayuda de consultores norteamericanos, con un presupuestu de 15 m$. L'arquiteutura de les instalaciones tien una gran semeyanza colos edificios estauxunidenses de la dómina y convirtióse n'unu de los aeropuertos más importantes d'Asia Central. El propósitu orixinal pal que foi diseñáu foi sirvir de sofitu pa vuelos internacionales dexando recargar a los aviones de héliz nes sos rutes ente Oriente Mediu y el Sureste Asiáticu. Sicasí, al poco tiempu, cola apaición de los aviones de reaición, eses escales téuniques yá nun yeren necesaries, decayendo el númberu de tráficos nel aeropuertu nes décades posteriores. Desque foi apostráu a ser una base aérea creció la posibilidá de que fora utilizáu polos Estaos Xuníos nuna guerra contra l'antigua Xunión Soviética.
Periodu soviéticu
Mientres la ocupación soviética d'Afganistán, l'aeropuertu de Kandahar foi intensamente utilizáu pol exércitu coloráu, tantu pa sirvir de ponte loxística cola Xunión Soviética como pa ser la base de los cazabomarderos qu'atacaben a los muyahid.
Los combates na redoma de Kandahar fueron especialmente intensos mientres la guerra. Sicasí, l'aeropuertu quedó relativamente intactu hasta'l final del conflictu. La pista d'aterrizaxe, que sí que foi unu de los elementos estropiáu, foi reconstruyíu a mediaos de la década de los 90 pola ONX pa dexar vuelos de calter humanitariu.
Periodu talibán y Fuercia Internacional d'Asistencia pa la Seguridá
200px|thumb|2005
L'aeropuertu foi utilizáu principalmente mientres estos años pa propósitos militares y humanitarios, acoyendo vuelos regulares de les Naciones Xuníes y del Comité Internacional de la Cruz Roja de y dende Kabul, Jalalabad, Herat y Peshawar, Paquistán. Ariana airlines (l'aereollinia nacional afganistana de la dómina) tenía vuelos ocasionales ente Kandahar, delles ciudaes del país y Paquistán. left|200px|thumb
N'avientu de 1999, l'aeropuertu de Kandahar convertir en noticia al ser l'escenariu onde unos terroristes pakistaníes, que secuestraren y fixeren aterrizar el vuelu 814 de Indian Airlines, esixeron al gobiernu de la India la lliberación de 5 supuestos terroristes y el so regresu a casa en cuenta de dexar con vida a los rehenes. Anque los detalles de les conversaciones ente la India y Paquistán nun trescendieron, trés presos encarcelaos na India fueron lliberaos.
Al empiezu de la guerra de 2001, los marines aterrizaron nel aeropuertu y tomaron el control de les instalaciones. Nel contestu de la Operación Llibertá Duradera, la Real Fuercia Aérea y Armada Britániques esplegaron un escuadrón d'Harrier GR7A p'apurrir sofitu aereu cercanu a les fuercies terrestres de la coalición. Ocho F-16 de la Real Fuercia Aérea Holandesa fueron treslladaos al aeropuertu de Herat a finales de 2006 pa sofitar aiciones de la OTAN nel sur del país.
El gobiernu afganistanu foi lentu nel arreglu de les instalaciones estropiaes per años de combates y falta total de caltenimientu, pero finalmente los xardinos, aseos, restoranes y zones interiores fueron restauraos. Cola transición en 2005 de la terminal de pasaxeros de manes norteamericanes a les afganistanes, los vuelos civiles reiniciáronse.
En payares de 2005, tres el zarru de la base Camp Julien en Kabul, qu'acoyía a gran númberu de soldaos canadienses n'Afganistán, gran parte d'estos fueron treslladaos a la provincia de Kandahar. L'aeropuertu sirve de base pa los equipos de reconstrucción provincial de la zona y ye curiáu por personal de la ISAF.
Incidentes nel aeropuertu
Dende 1985 l'aeropuertu foi escenariu de 5 incidentes de gravedá que causaron la muerte siquier 15 persones. El más tráxicu asocedió'l 11 de xunetu de 1985, cuando un Antonov 12 de la Fuercia Aérea Soviética foi baltáu por un misil pereciendo los 14 ocupantes.
Akiko Niwata
Akiko Niwata (庭田 亜樹子, ), ye una ex-futbolista xaponesa.
Hordaland
Hordaland ye una provincia de la rexón de Vestlandet, Noruega. Cuenta con 15 436 km² de área y 511 357 habitantes según el censu de 2015. Tien fronteres coles provincies de Sogn og Fjordane, Buskerud, Telemark y Rogaland.
Historia
Mientres la dómina viquinga, el territoriu actual de Hordaland formaba parte del reinu de Hordaland.
Conceyos
Hordaland estremar en 33 conceyos:
center|500px|Conceyos de Hordaland
Distritu de Nicosia
Alministración
Dende 1983, la parte más pequeña del distritu, asitiada al norte y l'enclave d'Erenköy (d'antiguo Kokkina), pertenecen a la República Turca del Norte de Xipre.
Población
El distritu de Nicosia toma unos 2.719 km² y alluga a una población de trescientos venticincos mil setecientos cincuenta y seis habitantes, según cifres refundiaes pol censu del añu 2011. La densidá poblacional ye d'aproximao cientu venti persones per quilómetru cuadráu.
Plémet
Plémet ye una comuña francesa del departamentu de Côtes-d'Armor, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Desiertu de Karakum
El desiertu estiéndese dende'l pandu Ustyurt al norte, hasta'l ríu Amu Daria al este, los montes Kopet-Dag al sur y cuasi hasta'l mar Caspiu al oeste. Consiste na so mayoría en grandes estensiones de magre y dunes ondulaes; polo xeneral el suelu escarez de vexetación. Ciertes especies d'arbustos esteparies y delles variedaes de plantes con flores medren n'árees llindaes de la rexón, principalmente al sureste.