cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Martin Buber
Comunicación interpersonal
Les idees de Buber ayuden a mirar d'otra miente la enseñanza de los valores, ¿cómo pensar n'impartir cualquier escala axolóxica, si nun fuera dialógicamente? El logos, sacramentu de bien delicada alministración, namái s'enseña en diálogu. Pal desenvolvimientu d'una axoloxía dialogada ye necesaria'l plenu enfotu nel maestru (Díaz, 2002). Namái puede enseñar y formar quien inspira enfotu. Sicasí, los conflictos ente maestru y discípulu nun son evitables, nin tienen de ser evitaos por principiu, pero nel momentu que preséntense han de sirvir por que el alumnu vencíu asimile la derrota y atope nel maestru la pallabra de ciñu necesaria. Si'l vencíu ye'l profesor, la humildá imponse, ensin cayer nel masoquismu que destruya'l necesariu enfotu del alumnu. Siempres ye necesariu compromisu na verdá de la persona.
Según Buber el deber llapada al xudíu a conectase col mundu, el ser humanu ye'l cocreador con Dios en componer el mundu.
Habia rubica
Habia rubica, tamién denomada tangara rojisucia rúbica o tangara formiguera coronirroja ye una ave paseriforme de l'América tropical. El so xéneru, Habia, foi tradicionalmente asitiáu polos ornitólogos dientro de la familia Thraupidae, anque esisten investigaciones que paecen rellacionalo más con Cardinalidae.
Estes aves, bien paecíes a la especie hermana H. fuscicauda, miden aproximao 18 cm de llargor y pesen pocu más de 30 g. El machu adultu ye pardu acoloratáu escuru, con gargüelu y pechu coloraos brillantes. Na corona hai una raya colorada brillosa delineada con negru. Les plumes d'esa llinia pueden llevantase cuando l'ave ta escitada.
La fema ye parda amarellentada, tendiendo más al mariellu nel pechu, y el gargüelu ye mariella brillosa. Al igual que'l machu, tien un llurdiu na corona, pero non colorada, sinón anaranxada.
Ye una ave cobarde, pero ruidosa nel so cantar.
Handbuch der Cacteenkunde
Handbuch der Cacteenkunde (embrivíu Handb. Cacteenk.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu conxuntamente por Carl Friedrich Foster & Karl Theodor Rümpler y espublizáu en dosvolúmenes en 1846-1886 col nome de ''Handb. Cacteenk. (ed. 2 - Rümpler) - Carl Friedrich Förster's Handbuch der Cacteenkunde in ihrem ganzen Umfange: oder, die erfolgreichsten, auf die neuesten erfahrungen gegründeten kulturangaben.Nach dem gegenwärtigen stande der wissenschaft bearbeitet und durch die seit 1846 begründeten gattungen und neu eingeführten arten vermehrt. Edition: 2y, umgearbeitete aufl. Leipzig''.
Habia rubica
Alcuéntrase preferentemente nel estratu mediu de los montes húmedos y n'árees de vexetación arbustiva de clima subtropical; tamién nel sotobosque en zones riques en felechos, arbustos y yerbes. Viven en pareyes o en grupos más numberosos. Aliméntense principalmente d'artrópodo pero nun desprecien los frutos. N'ocasiones pórtense como comensales, acompañando na so alimentación a les formigues arrieres y a los coatíes (Nasua nasua).
El nial ye en forma de concu pocu fondu, y ye construyíu nes cañes d'árboles nuevos o felechos arborescentes xeneralmente cerca d'un cursu d'agua. La puesta consiste de dos güevos blancos con llixos marrón. La fema guara los güevos mientres 13 díes hasta qu'éstos eclosionen; entós los pitucos son guaraos por otros 10 díes más, hasta qu'aprienden a volar.
Adalberto Pereira do Santos
Adalberto Pereira do Santos foi un militar y políticu brasilanu.
Carrera
Realizó los sos estudios militares, graduándose nel Colexu Militar de la ciudá brasilana de Porto Alegre. En rematando la so formación militar participó na Revolución de 1930 en Brasil, y dos años más tarde foi unviáu escontra'l Estáu de São Paulo onde tuvo na Revolución Constitucionalista de 1932 hasta la llegada de la Constitución brasilana de 1934. Ente los años 1944 y 1945 foi destináu a Italia onde lluchó nos combates formando parte de la Fuercia Espedicionario Brasilana. En cuanto tornó en 1945 a Brasil, participó na conspuracion que fizo que cayera'l réxime del 14º Presidente de Brasil, Getúlio Vargas.
Años más tarde, ente 1960 y 1962, convertir nel Direutor de l'Academia Militar de Agulhas Negres. Nel añu 1964, foi parte del golpe d'Estáu en Brasil de 1964 celebráu la nueche del día 31 de marzu, que derrocó al 24º Presidente del país João Goulart, y Adalberto sol nuevu réxime treslladóse nala ciudá de Rio de Janeiro, tomando'l mandu del 1º Exercito del réxime, y un añu más tarde en 1965 foi xubíu de rangu a Xeneral del Exércitu Brasilanu.
Nel añu 1969, pasó a ser miembru del Tribunal Supremu Militar de Brasil y tiempu más tarde entró en política siendo miembru del partíu Alianza Renovadora Nacional, onde llogró entrar nel gobiernu del país y el día 15 de marzu del añu 1974 foi nomáu pol Presidente Ernesto Geisel, como nuevu y 19º Vicepresidente de Brasil, asocediendo al anterior Augusto Rademaker, hasta'l día 15 de marzu de 1979 que foi l'últimu vicepresidente militar de Brasil tres la llegada nala vicepresidencia del políticu Antônio Aureliano Chaves de Mendonça.
Década de los 30 e.C.
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Tabla añal del sieglu I e.C. ( Sieglu II e.C. - Sieglu I e.C. - Sieglu I)
Tockus deckeni
.
Tockus deckeni o toco de Von der Decken (Tockus deckeni) ye una especie d'ave coraciforme de la familia Bucerotidae mesma d'África que puebla les sabanes asitiaes ente Uganda y Somalia, y ente Etiopía y Tanzania. Nun se reconocen subespecies.
Foi nomáu en memoria del esplorador alemán del África oriental, el barón Karl Klaus von der Decken (1833-1865).
Hampigny
Hampigny ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Pedro Júnior
Pedro Júnior ye un futbolista brasilanu.
Herbisse
Herbisse ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
La Pierre
La Pierre ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Haematospiza sipahi
Haematospiza sipahi ye una especie d'ave de la familia Fringillidae y única representante del xéneru Haematospiza.
Distribúise polos montes templaos y zones de carba d'India, Bután, China, Laos, Myanmar, Nepal, Tailandia y Vietnam.
Taxonomía
Esta especie atopóse separada xenéticamente de la familia "Carpodacus", pero forma un grupu estreme con Carpodacus erythrinus.
Década de los 40 e.C.
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Tabla añal del sieglu I e.C. ( Sieglu II e.C. - Sieglu I e.C. - Sieglu I)
Ryo Kanazawa
Ryo Kanazawa (金沢 亮; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Michigan
Michigan  ye un estáu de los Estaos Xuníos d'América, asitiáu na rexón del Mediu Oeste y perteneciente tamién a la rexón tresnacional de los Grandes Llagos. El nome vien-y de la pallabra llingua ojibwe|ojibwe mishigamaa, que significa "llagu grande" y facía referencia al llagu Michigan. Ye'l decimuprimer estáu más estensu de los Estaos Xuníos y el décimu con más población. La so capital ye Lansing, y Detroit la so ciudá más grande.
Michigan ye l'únicu estáu con un territoriu formáu por dos penínsules. La Península Inferior (Lower Peninsula), a la que se-y aplicaba orixinalmente'l nome de Michigan, tien forma de manopla. La Península Superior (Upper Peninsula) ta separtada de l'anterior polos estrechos de Mackinac, una canal de 8 km d'anchor que xune'l llagu Hurón y el llagu Michigan. Les dos penínsules tán coneutaes ente elles pela ponte Mackinac. L'estáu ye la sodivisión política del mundu que tien la mayor llinia de costa d'agua dulce, una y bones llenda con cuatro de los cinco Grandes Llagos, amás de col llagu Saint Clair. De resultes d'ello ye ún de los estaos del país nos que la navegación de recréu ye más popular.
Michigan tien, arriendes d'ello, 64.980 llagos y llagunes interiores, lo que fai que dengún llugar del estáu tea más alloñáu de 9,7 km d'una fonte d'agua dulce ni a más de 137 km de la costa de dalgún de los Grandes Llagos.
L'área, habitada por tribus de nativos americanos, foi colonizada por esploradores franceses nel sieglu XVII, y convertida en parte de la colonia de Nueva Francia. Tres de la derrota francesa na Guerra franco-india en 1762 la rexón pasó a dominiu británicu, siendo cedida a los recién nacíos Estaos Xuníos tres de la derrota británica na Guerra d'Independencia de los Estaos Xuníos. L'área formaba parte del nomáu Territoriu del Noroeste hasta 1800, cuando la fastera occidental de Michigan foi incluyida nel Territoriu d'Indiana. En 1805 formose'l Territoriu de Michigan, que foi almitíu na xunión, como'l so 26ᵘ estáu, en 1837. Bien ceo convirtióse nún importante centru industrial y comercial de la rexón de los Grandes Llagos, y un destinu perpopular pa los inmigrantes.
Magar que la so economía ye bien diversa, l'estáu ye famosu por ser el centru de la industria de la automoción d'Estaos Xuníos. Les trés grandes compañíes fabricantes de coches del país, les nomaes Big Three (General Motors, Ford y Chrysler), tienen la so sé principal nel área metropolitana de Detroit. Na Península Superior, poco poblada, l'abondanza de recursos naturales fai que'l turismu seya una industria próspera, mentantu que la Península Inferior ye un centru manufactureru, de servicios y d'industries d'alta teunoloxía.
Relixón
right|thumb|400px|Mapa de Michigan, incluyendo les sos agües territoriales La población de Michigan confiésase seguidora de les siguientes relixones:
Isle-Aubigny
Isle-Aubigny ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Natalia Medvédeva
Natalya Medvedeva (Rusu: Наталья Георгиевна Медведева) foi una poeta, escritora, músicu, ya integrante del grupu de rock Tribunal.
Carrera
A la edá de 17 años, Medvedeva camudar a Los Angeles, onde atopó trabayu como modelu, posando para Playboy y pa la portada del álbum de The Cars debú homónimu de 1978.
Isle-Aubigny
Tien una población de y una superficie de  km².
Natalia Medvédeva
Carrera
Tuvo casada con Eduard Limonov, un novelista polémicu y líder del Partíu Nacional Bolxevique a quien conoció en 1982 en Los Angeles. El so periodu de LA representar na so novela Hotel California (1989). En 1982, Medvedeva treslladar a París y convirtióse nuna cantante de pianu-chigre. Escribió poesía, ensayos pa revistes franceses, y publicó dos noveles en 1985 y 1987. En 1989 participó nun proyeutu coleutivu de poesía "El pasáu 16 d'avientu de 1989", xunto colos poetes Oleg Prokofiev y Anton Koslov Mayr. Esti proyeutu foi publicáu como un llibru'l mesmu añu por William Brui.
N'ochobre de 1993 Medvedeva empecipió un llamamientu a poner fin al asediu de la Casa Blanca (parllamentu rusu), entamáu por Boris Yeltsin. Una carta abierta roblada por un númberu d'artistes y escritores rusos foi publicáu pola prensa francesa. A finales de 1993 Medvedeva, arriendes de Limonov, treslladar a Moscú. La pareya divorciar en 1994. A finales de 1990 Medvedeva tuvo una rellación con Serguei Vysokosov, el guitarrista de "Corrosia Metalla." Grabó dos álbumes en Rusia - "Trubinal Natalii Medvedeoi" (Tribunal Natalya Medvedeva) y "Au nikh byla strast" ("Ellos teníen una pasión").
Nel momentu de la so muerte, Medvedeva vivía en Moscú. Ella morrió mientres dormía d'un ataque al corazón el 3 de febreru de 2003, tenía solo 44 años. Les sos cenices fueron partíes en San Petersburgu, París y Los Angeles.
Dylan Neal
Dylan J. Neal ye un actor canadianu de cine y televisión.
Biografía
Dylan Neal nació en Richmond Hill, Ontario en 1969. Seis meses dempués de la so nacencia, la so familia treslladóse a Oakville, Ontario. Asistió a Appleby College en Oakville, y nun principiu quería ser un xugador profesional de squash. Un pocu dempués reparó arte dramático en Canadá, onde s'interesó na actuación. Viaxa a Estaos Xuníos y empecipia la so trayeutoria como actor.
Pisieu
Pisieu ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Valderrubio
Valderrubio ye una llocalidá y conceyu español asitiáu na parte occidental de la contorna de la Vega de Granada, na provincia de Granada, comunidá autónoma d'Andalucía. Llenda colos conceyos de Pino Puente y Íllora, anque namái una estrecha franxa de 100 metros de llargor dixebrar del ríu Cubillas, que ye la llende ente Pinos y Fuente Vaqueros; decidióse asina por que'l conceyu pinero tuviera continuidá nel so territoriu, y nun quedara estremo en dos metaes. Otres llocalidaes cercanes son Escóznar, Zujaira, Casanueva y Láchar.
El conceyu valderrubiense ye una de los trenta y cuatro entidaes que componen el Área Metropolitana de Granada, y foi creáu'l 18 d'avientu de 2013 por segregación del términu municipal de Pino Puente, convirtiéndose asina nel númberu 169 de la provincia de Granada. Dende l'añu 2002 yá gociaba de cierta autonomía al concede-y el réxime d'entidá llocal autónoma (o ELA).
Foi nesta llocalidá onde Federico García Lorca, consideráu unu de los poetes españoles más importantes del sieglu XX, inspirar pa crear una de les sos meyores obres dramátiques: La casa de Bernarda Alba.
Historia
thumb|left|Valderrubio Antiguu asentamientu pre romanu atopáronse distintos restos y necrópolis. Desconozse l'orixe del nome pero col pasu del tiempu l'aldega derivó a denominase Asquerosa.
Nesta llocalidá, cuando entá se llamaba Asquerosa, vivió Federico García Lorca.
El so nome actual, que, pa evitar el xentiliciu de asquerosos, sustituyó oficialmente'l 15 d'agostu de 1943 al anterior d'Asquerosa, fai referencia a «valle del tabacu rubiu», yá que foi un cultivu mayoritariu hasta mediaos del sieglu XX. Tanto ye asina que se diz que foi'l primer pueblu d'Europa onde se semó'l tabacu rubiu traíu d'América.
Demografía
Según l'Institutu Nacional d'Estadística d'España, nel añu 2015 Valderrubio cuntaba con 2.111 habitantes censaos, de los cualos 1.057 yeren muyeres y 1.033 homes.
Política
Celebraes les eleiciones municipales el 24 mayu de 2015, el Conceyu de Valderrubio queda asina configuráu:
Autobús
Na actualidá son dos les llinies d'autobús del Consorciu de Tresporte Metropolitanu del Área de Granada que conecten Valderrubio col centru de la capital:
El serviciu emprestar la empresa local Ureña y Fíos S.L.. Na parada d'autobús parada de Santa Fe —barriu de La Pulga, xunto a l'autovía— nun se dexa la baxada de viaxeros procedentes de Granada, por conflictu d'intereses con Alsa; namái ta dexada la xubida con destín al restu de llocalidaes. Nel viaxe de vuelta asocede xustu lo contrario.
Carreteres
Por esti conceyu granadín pasen delles carreteres provinciales y locales que conecten Valderrubio con Fuente Vaqueros y Escózcar (GR-3401), Láchar (GR-NON-33), y Zujaira (GR-3425). Pela parte septentrional del so términu tamién escurre la carretera intercomarcal A-336, ente Tocón de Íllora y Pino Puente. Pa dir a o dende Granada capital de normal suelse tomar la salida de Láchar, Peñuelas na autovía A-92.
Delles distancies ente Valderrubio y otres ciudaes:
Cultura
La nota cultural más relevante de Valderrubio ye, ensin batura a duldes, la buelga que dexó cola so obra el poeta y dramaturgu Federico García Lorca, quien caltuvo una estrecha rellación nos sos años d'infancia y mocedá coles xentes y llugares rurales de Valderrubio. Ente los llugares lorquianos destaca la casa de Bernarda Alba, la vivienda de callar Ilesia onde güei s'atopa casar Muséu, la Fonte de Texer y la finca de Daimuz, a dos quilómetros de Valderrubio, xunto al ríu Cubillas, cerca de la confluencia col ríu Genil. Valderrubio axunta una redolada paisaxística y natural qu'entá alica la base de la gran obra que'l poeta dexó.
Fiestes
Les sos fiestes patronales celébrense cada añu'l segundu fin de selmana de setiembre, n'honor a La nuesa Señora de Gracia.
Otra de les fiestes importantes de la llocalidá ye la Candelaria que se celebra cada 2 de febreru na que se fai una foguera, amás d'otres actividaes complementaries a les cualos allega tol pueblu y el 18 d'avientu, que ye fiesta pola creación de Valderrubio como nuevu conceyu.
Corallorhiza trifida
Distribución y hábitat
Alcuéntrase en Groenlandia, Islandia, Gran Bretaña, Noruega, Suecia, Finlandia, España, Francia, Dinamarca, Alemaña, República Checa, Austria, Suiza, Italia, Yugoslavia, Grecia, Turquía, Bulgaria, Rumanía, Polonia, Ucraína, Rusia, Siberia occidental, Kazakstán, Kirguistán, l'este de Siberia, Mongolia, China, Corea, Himalaya, Paquistán, Nepal, Alaska, los Territorios del Noroeste, Yukón, Alberta, Manitoba, Saskatchewan, Ontario, Quebec, Islla del Príncipe Dubardu, Nueva Escocia, New Brunswick, Llabrador, Terranova, Washington, Oregón, California, Utah, Idaho, Montana, Wyoming, Colorado, Nuevu Méxicu, Dakota del Sur, Minnesota, Wisconsin, Illinois, Indiana , Michigan, Ohio, Virxinia Occidental, Pennsylvania, Nueva York, Nueva Jersey, Delaware, Maryland, Washington DC, Massachusetts, Connecticut, Rhode Island, New Hampshire, Vermont y Maine, nel norte de los montes de monte, banzaos, dunes encharcaes y montes d'haya y de coníferes n'altores d'hasta 2300 msnm.
Descripción
Ye una especie de pequeñu tamañu, que prefier el clima fríu a frescu, ye saprofita, de vezu terrestre, de color amarellentáu col tarmu envueltu por 2 a 4 vaines y con bráctees. Floria nuna inflorescencia laxa con 2 a 10 flores pequeñes de 1 cm de llargor, llixeramente colgantes. El floriamientu producir na primavera y principios del branu.
Taxonomía
Corallorhiza trifida describióse por Jean Jacques Châtelain y espublizóse en Specimen Inaugurale de Corallorhiza 8. 1760. Corallorhiza: nome xenéricu que deriva de dos pallabres griegues: "korallion" = (corales) y "rhiza" = (raigañu) y refierse al raigañu rizomatosa precisamente similar a un coral.
trifida: epítetu llatín que significa "con tres divisiones".
Mar Cantábricu
El Mar Cantábricu o Mar Cantábrica ye'l mar llitoral del océanu Atlánticu que baña la costa norte d'España y el postreru suroeste de la costa atlántica de Francia; forma la parte sur del golfu de Biscaya. Estiéndese dende la punta estaca de Bares, na provincia d'A Coruña, hasta la ciudá de Bayonne na boca del ríu Adur inclusive, nes costes del departamentu de Pirineos Atlánticos, nel País Vascu Francés. Na so parte más oriental, xunto a les costes del País Vascu, recibe'l nome de golfu de Biscaya o tamién de golfu de Gascuña. Baña 800 quilómetros de costa compartida poles provincies d'A Coruña y Lugo (Galicia), Asturies, Cantabria, Vizcaya y Guipúzcoa (País Vascu), y Labort, yá en Francia.
Carauterístiques
Constitúi un mar de transición ente los mares fríos del norte y los templaos del trópicu, lo que fai que seya ecotonu d'especies vexetales y animales d'agües fríes.
Los fuertes vientos del noroeste que soplen sobre elli tienen el so orixe nes baxes presiones centraes sobre les islles britániques y el mar del Norte en combinación col anticiclón de les Azores. La distancia percorrida pol vientu y el mantenimientu de la so direición y velociá constantes faen que se xeneren foles qu'oscilen ente 2,5 y 3 metros d'altor, lo qu'orixina una mar muy brava. En condiciones mui particulares, más propicies nos meses d'abril-mayu y setiembre-ochobre, los vientos del oeste puen algamar magnitúes de galerna con foles que lleguen a superar los 9 m de altura.
Contra más mos aproximamos a la costa francesa les agües van siendo más cálides en branu (22-24ºC) y más fríes n'iviernu (10-12ºC). Poseye una salinidá media del 35%, anque esti datu varía muncho en función del réxime de lluvies imperante na zona. Tien una significativa amplitú de marea y ye trevesáu pola corriente del Golfu.
Foi bautizáu polos romanos mel sieglu I e. C. como Cantabricus Oceanus y n'otres cites clásiques más antigúes apaez col nome de Britannicus Oceanus y Gallicus Oceanus.
Ciudaes
Principales llocalidaes asitiaes na rixa del mar Cantábricu:
Década de los 50 e.C.
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Tabla añal del sieglu I e.C. ( Sieglu II e.C. - Sieglu I e.C. - Sieglu I)
Afro Celts
Afro Celts (enantes Afro Celt Sound System) ye un grupu musical que fusiona ritmos modernos (trip-hop, techno, etc.) con ritmos y músiques irlandeses y africanes. Formáu pol productor y guitarrista nomáu a los Grammy, Simon Emmerson, nos sus trabayos discógraficos recueyen collaboraciones de dellos artistes perconocios.
Tolos discos asoleyaos pola banda ficieronlo col sellu de Peter Gabriel, Real World Records, y hasta la fecha (30 de xineru de 2006) ye'l grupu que más copies vendiera de la discográfica, sacando les propies ventes de Gabriel.
Hasta 2003 yeren conocíos como Afro Celt Sound System pero simplificaronlo como Afro Celts pa que nun fuera mui llargu; d'otra mena, los dos caberos discos asoleyaos, Pod, una recopilación de nueves mezcles de les cuatro primeres espublizaciones, y el su quintu discu d'estudiu Anatomic caltienen el nome llargu. Esta decisión tomose por qu'al rodiu el mundu son más conocíos entá por Afro Celt Sound System.
Miembros
Cuando Afro Celtes entamó a trabayar na metá de los años 1990 la diferencia entre los artistes invitaos a les grabaciones y los miembros del grupu nun existia, pero col pasu del tiempu, dapoco más xente foi asociada a Afro Celt Sound System: (Notese que'l caberu discu, Anatomic, namás llista como miembros del grupu a Simon, James, Iarla y Martin)
Enllaces esternos
Web d'Afro Celts en Real World Records
Club de fans d'Afro Celts
Hjørring
Hjørring ye una ciudá nel noroeste de Dinamarca. Ye la capital y principal llocalidá del conceyu de Hjørring y del distritu tradicional de Vendsyssel, na rexón de Xutlandia Septentrional. Cuenta con cerca de 25.000 habitantes en 2012. Hjørring allugar nel noroeste de Vendsyssel-Thy, a unos 10 km de la mariña del Skagerrak. El puertu más cercanu ye Hirtshals, al norte de la ciudá.
Ye'l centru comercial y cultural del centru y oeste de Vendsyssel.
Historia
Por afayos arqueolóxicos, sábese que la rexón de Hjørring tuvo poblada dende la prehistoria. Atopáronse túmulos funerarios de la Edá del Bronce, según restos d'asentamientos y tumbes de la Edá del Fierro con numberoses pieces arqueolóxiques como son xoyes, pieces de cerámica y preseos de metal.
Mientres la Edá Media Hjørring foi la sede de l'asamblea de Vendsyssel y tamién tuvo importancia pal cleru de la rexón. Yá dende l'Alta Edá Media había tres ilesies na ciudá: la de San Olaf, la de San Canutu y la Santa Cruz, y la de Santa Catalina, y nes cercanía fundáronse los importantes monesterios premonstratenses de Børglum (sieglu XI) y Vrejlev (sieglu XII). Børglum establecióse como sede d'una diócesis y Hjørring, que yera la ciudá más importante de la rexón, yera'l llugar de residencia del obispu —quien vivió nel llugar onde güei s'atopa la casona de Bistrupgård— y de xuntes del cleru.
Nel sieglu XII acuñáronse monedes en Hjørring, mientres el reináu de Svend III. Nun se sabe la fecha en que Hjørring recibió los privilexos de ciudá, pero nuna carta de 1243 expedida pol rei Erico IV ratifíquense esos privilexos.
El sieglu XVI representó un periodu de recesión. Cola reforma protestante, Hjørring perdió la so estatus como centru relixosu, sumieron los ricos monesterios qu'hasta entós tuvieren una importante rellación comercial con Hjørring, y la nueva diócesis luterana afitó la so sede en Aalborg. Mientres la Guerra del Conde (1534-1536), el líder llabrador Skipper Clement obligó a los nobles de la ciudá a pagar altes sumes de dineru a la so causa. Escontra 1570 una violenta quema afaró la ciudá.
Mientres el sieglu XVI y principios del sieglu XVII, calteníense ciertes actividaes comerciales, y magar nun ser una ciudá costera, Hjørring esportaba bienes a Noruega. Sicasí, túvose que lluchar contra'l comerciu illegal, situación que se fixo cada vez más difícil mientres l'intre del sieglu XVII. La ciudá tamién careció una epidemia de peste en 1602. Ente 1627 y 1629, mientres la Guerra de los Trenta Años, tropes imperiales ocuparon la ciudá, en 1644 tropes sueques, y al rematar el conflictu fuercies daneses permanecieron destacaes. En 1647 asocedió una nueva quema, y en 1657 y 1658, la ciudá foi ocupada nuevamente pol exércitu suecu. En 1693 y 1702 la ciudá amburar de nuevu. Al rematar el sieglu XVIII, Hjørring convirtiérase nun llugar de probeza y la so población amenorgárase considerablemente.
Mientres les Guerres Napoleóniques cerróse'l comerciu costeru con Noruega, pero a la fin del conflictu terminárase'l comerciu illegal y los comerciantes de Hjørring volvieron renacer. En 1801 la ciudá convertir nel centru alministrativu de la provincia homónima. L'agricultura, el principal ingresu de Hjørring, esperimentó un impulsu na primer metá del sieglu XIX. Na década de 1840 Hjørring taba comunicáu per carreteres con Løkken —que sirvía de puertu a la ciudá—, Aalborg y Frederikshavn, y empezáronse a establecer delles industries llixeres. Col desenvolvimientu económicu, la ciudá creció. El 15 d'agostu de 1871 inauguróse la llinia ferroviaria qu'enllazaba Hjørring con Aalborg y Frederikshavn. D'esta manera, la ciudá alzóse como'l más importante nuedu de caminos en Vendsyssel. A finales del sieglu XIX les principales actividaes económiques yeren el comerciu, l'agricultura y les artesaníes, pero tamién s'instalaren delles empreses de la industria testil y de maquinaria. En 1890 inauguróse un gran hospital provincial. La población de multiplicó por más de diez, al pasar de 750 habitantes al entamu del sieglu XIX a los 7.900 con que cuntaba a entamos del sieglu XX.
Nel sieglu XX la industria diversificóse, estableciéndose empreses alimenticies, y pa 1960 algamárase la cifra de 15.000 habitantes. La importancia ferroviaria de Hjørring ratificar cola construcción de llinies a Løkken, Aabybro y Hørby (1913); a Vodskov y Østervrå (1924), y a Hirtshals (1925). Construyéronse tamién delles instituciones educatives, como la escuela secundaria (gymnasium), heredera de l'antigua escuela llatina fundada na reforma, o la escuela normal (seminarium) en 1957. Hjørring foi tamién la principal sede del Comandu de Material del Exércitu Danés dende 1968 hasta la so cancelación en 2006. En 1970 abolióse la provincia de Hjørring, que quedó integrada na provincia de Xutlandia Septentrional. De la mesma, ésta foi abolida mientres la reforma territorial de 2007 y el so territoriu incluyir na nueva rexón de Xutlandia Septentrional. Coles mesmes, el conceyu de Hjørring foi engrandáu cola fusión de los antiguos conceyos de Hirtshals, Løkken-Vrå, y Sindal.
Cola apertura de l'autopista ente Hjørring y Brønderslev en 2002, la ciudá quedó coneutada a la rede d'autopistes europees.
Hermanamientos
En 2007, el gobiernu municipal anunció que les llocalidaes hermanes de Hjørring son:
Plan (Isère)
Plan ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cornus suecica
El escuernacabres nanu (Cornus suecica) ye una planta de la familia de les cornacees.
Descripción
Herbal perenne, de tarmos florales erectos cuadangulares d'hasta 25 cm. Fueyes opuestes, arredondiaes a elíptiques, apuntiaes, sentaes. Flores moráu escuru, nuna inflorescencia terminal de parte cimeru plana y arrodiada por 4 bráctees ovaes blanques d'hasta 16 mm. 4 pétalos d'aproximao 1 mm. Frutu globular, colloráu. Floria pel branu.
Distribución y hábitat
Europa septentrional, Gran Bretaña, Holanda, Alemaña, Polonia y Rusia. América del Norte y norte d'Eurasia. Habita en pandoriales, brezal y suelos mofosos.
Ernst Cassirer
Ernst Cassirer foi un filósofu d'orixe prusianu, ciudadanu suecu dende 1939. Exerció la docencia na Universidá de Hamburgu. Alliniáu na direición neokantiana de la escuela de Marburgu, trató de los problemes gnoseológicos y epistemolóxicos nel sentíu del idealismu críticu. Foi conocíu pola so obra Filosofía de les formes simbóliques del campu de la filosofía de la cultura. Tamién realizó contribuciones a la epistemoloxía, a la filosofía de la ciencia y a la historia de la filosofía.
Vida
Cassirer nació en Wrocław, Silesia, al suroeste de Polonia. Fíu del comerciante xudíu alemán Eduard Cassirer, pertenez a una de les xeneraciones más brilloses del pensamientu européu. En 1892 empezó a estudiar derechu, pero llueu pasó a estudiar lliteratura alemana y filosofía na Universidá de Berlín. A partir de 1896 camudar a la Universidá de Marburgu, onde se adscribió al neokantismo. En 1899 doctoróse baxu tutelar de Paul Natorp con un trabayu sobre Descartes tituláu Kritik der mathematischen und naturwissenschaftlichen Erkenntnis.
En 1902 cásase cola so prima Toni Bony, cola que tuvo tres fíos. El so trabayu sobre'l sistema de Leibniz foi premiáu dos veces pero en munches universidaes nun foi aceptáu como Habilitation (máximu grau académicu que puede llograse en munchos países europeos). En 1906 algamó esti grau en Berlín col so estudiu sobre'l problema de la conocencia: Das Erkenntnisproblem in der Philosophie und Wissenschaft der neueren Zeit. Mientres los siguientes 13 años foi profesor en Berlín y asitió les bases de la so teoría de la conocencia.
Tuvo que exiliase cola llegada d'Hitler. Ente 1933 y 1935 trabayó como profesor na universidá d'Oxford, y ente 1935 y 1941 pasó a la universidá de Goteborg en Suecia, aprovechando la neutralidá d'esi país na guerra. Mientres la guerra desenvolvíase, consideró con bon criteriu que Suecia dexaba de ser un abellugu seguru, y se exilió nos Estaos Xuníos. Foi refugáu pola universidá de Harvard, pero a la fin pudo trabayar en Yale ente 1941 y 1943, y na Universidá de Columbia, en Nueva York, dende 1943 hasta l'ataque cardiacu letal nesi campus.
Collaboró na famosa edición kantiana a principios de sieglu, que la so introducción convertir nuna referencia (Kant). Depués centróse en dos momentos fundamentales de la civilización europea, la Renacencia y l'Ilustración, con dos monografíes que son clásiques, y collaboró col Institutu Warburg. Tuvo un discutiniu públicu, en Davos, con Heidegger (la familia d'ésti nun dexó que se publicar el discutiniu). Pa Cassirer, l'home ye un 'animal simbólicu' qu'utiliza símbolos pa configurar el mundu cultural. Nesti sistema de símbolos ye onde se manifiesta l'espíritu humanu espresándose nel llinguaxe, el mitu, la relixón y la ciencia. En Cassirer la Crítica de la razón (que yá realizara Kant) convertir nuna Crítica de la cultura.
La so obra, revaluada cola xeneración estructuralista, foi oxeto otra vegada de munchos comentarios y ediciones a finales del sieglu XX. Ye una de les más importantes contribuciones a la historia de les idees, onde amás da plena entrada al llinguaxe, al mitu y a la ciencia moderno y contemporáneo como vehículos decisivos de la cultura.
Ediciones n'español
La obra de Cassirer publicóse dende va mediu sieglu en Méxicu, pol FCE; depués, haise reimpreso n'España en parte.
Natalia Mateo
Natalia Mateo ye una actriz, guionista y cineasta española.
Biografía
Ye conocida pol gran públicu principalmente pola so interpretación d'Amparo Balaguer na serie de TVE Amar en tiempos revueltos o poles sos intervenciones en películes como El patio de mi cárcel, Azuloscurocasinegro o Siete mesas de billar francés. El so primer papel protagonista nun llargumetraxe llegó en La vergüenza (un drama intimista dirixíu por David Planell).
En Puerta de Fierro, l'exiliu de Perón (2012), un llargumetraxe que rellata l'exiliu de Juan Domingo Perón n'España, Natalia Mateo interpreta a unu de los personaxes principales.
Natalia Mateo trabayó en Casting, de Jorge Naranxal, onde dio vida a la direutora d'un cásting al qu'alleguen los protagonistes.
En 2013 foi candidata al Premiu Goya al «meyor curtiumetraxe de ficción» por Güeyos que nun ven.
En cine pudo vese tamién a Natalia Mateo nuna curtia collaboración en El idioma imposible, del direutor Rodrigo Rodero.
Natalia Mateo, gracies a los sos trabayos en cine o televisión, recibió ensame de reconocencies en forma de nominaciones o premios en festivales de cine y apocayá recibió la distinción «El cine per delantre» na octava edición del Festival Internacional de Curtiumetraxes d'Almería. Esti premiu ta destináu a nueves promeses del cine español y Natalia Mateo recibir pol so trabayu en cintes como Azuloscurocasinegro, Siete mesas de billar francés, El patio de mi cárcel o La vergüenza.
Nel añu 2010 recibió'l Primer Premiu Cortometrajista Exemplar, de Curtios con Ñ, col que se reconoció'l so llabor pol espardimientu del curtiumetraxe n'España y foi una de los ganadores del certame de curtios Amanez que nun ye curtiu, entamáu pa celebrar el venti aniversariu del estrenu del llargumetraxe Amanece que no es poco, col curtiumetraxe Qué risonderu, un curtiumetraxe que ta recibiendo dellos premios nel so pasu por festivales. Mientres, nel añu 2011 recibió la Mención Especial de la Organización de Curtios con Ñ, y el Segundu Premiu del Xuráu de Rede de Curtiumetraxes pol so trabayu nel curtiumetraxe Qué risonderu.
Amás, apocayá estrenóse'l curtiumetraxe Güeyos que nun ven ―escritu y empobináu por Natalia Mateo― que ta protagonizáu por Asunción Balaguer, Ana Wagener, Carlos Olalla, Luis Callejo, Esther Ortega, Raquel Pérez, el so fíu Teo Planell, Canco Rodríguez y Jemima Vizcarro. Na XXV Selmana de Cine de Medina del Campo esti curtiu recibió'l Roel d'Oru a Meyor Curtiumetraxe, el Premiu de la Mocedá y el Premiu al Meyor Guión; ente qu'en Madrid en Curtiu 2012 foi unu de los curtios ganadores y nel festival de curtiumetraxes Curtios con Ñ» recibió una Mención Especial de la Organización.
Amás, con esti curtiumetraxe Natalia Mateo recibió nel añu 2011 la Mención especial del 15 Concursu Nacional de Proyeutos de Curtiumetraxes de la XXIV Selmana de Cine de Medina del Campo pol guión d'esti curtiu.
Los sos trabayos más recién como actriz en curtiumetraxes son Ensin respuesta, de Miguel Parra (un duru rellatu sobre les víctimes de la crisis económica que sufre la sociedá española) y Crez, de Laura Calavia (una hestoria sobre'l valor de l'amistá).
Fora del mundu del cine y la televisión, Natalia Mateo foi la escritora, direutora y actriz de La caxa superdeluxe, una comedia monólogu que pudo vese nel microteatro PorDinero, na que la acompañó como actriz Esther Ortega. Amás, apocayá codirixió xunto con Marta Aledo la obra de teatru La casa d'enfrente, una obra escrita por Olga Iglesias.
Apocayá, na edición del añu 2014 del Festival de Cine de Málaga recibió'l Premiu a la Meyor Interpretación Femenina pol so trabayu nel curtiumetraxe Ensin respuesta, de Miguel Parra.
Amás, en 2013 ganó ex-aecuo la Biznaga a la Meyor Interpretación Femenina pol so trabayu nel llargumetraxe "Casting", de Jorge Naranxal, xunto coles sos compañeres de repartu d'esa película.
Châteauroux
Châteauroux ye una ciudá francesa. Ta asitiada na rexón de Centro-Valle de Loira, departamentu de Indre. Tien.
Década de los 70 e.C.
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Tabla añal del sieglu I e.C. ( Sieglu II e.C. - Sieglu I e.C. - Sieglu I)
Isle-Aumont
Isle-Aumont ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Tockus erythrorhynchus
El toco piquirrojo (Tockus erythrorhynchus) ye una especie d'ave coraciforme de la familia Bucerotidae llargamente distribuyida por África.
Esta ave ye llargamente conocida pol gran públicu, sobremanera infantil, al pertenecer a esta especie Zazú, un protagonista de la película de dibujo animaos The Lion King, y les sos remortines,  The Lion King II: Simba's Pride y  The Lion King 3: Hakuna Matata.
Subespecies
Reconócense cuatro subespecies de Tockus erythrorhynchus:
Vesthimmerland
Alcontrar nel norte de la península de Xutlandia. La mayor parte del so territoriu forma parte del distritu tradicional de Himmerland, que colinda al oeste col Limfjord. Una pequeña parte del conceyu atopa'l la ribera norte del fiordu, nel distritu de Thy.
El conceyu foi creáu'l 1 de xineru de 2007 como parte d'una reforma que modificó la gran mayoría de los conceyos daneses. N'el so formación integráronse los antiguos conceyos de Aars, Farsø, Løgstør, y la mayor parte de Aalestrup. Nesti postreru, hubo referéndums nos distritos de Gedsted y Hvilsom. El primeru votó mayoritariamente por xunise a Vesthimmerland, pero'l segundu decidió integrase al nuevu conceyu de Mariagerfjord.
Llocalidaes
En 2012, Vesthimmerland contién 22 llocalidaes urbanes (byer), qu'en Dinamarca son toes aquelles que tienen 200 habitantes o más. Un total de 11.149 persones habiten zones rurales, esto ye, en llocalidaes per debaxo de los 200 habitantes.
Gien
Gien ye una ciudá francesa. Ta asitiada na rexón de Centro-Valle de Loira, departamentu de Loiret. Tien.
Thisted
Thisted ye una ciudá y puertu de Dinamarca, xunto al Limfjord. Ye la capital y el centru económico y cultural del conceyu homónimu y la mayor llocalidá de noroeste de Xutlandia. En 2013, viven en Thisted 13.067 habitantes.
Casuarius
Casuarius ye un xéneru d'aves Casuariiformes de la familia Casuariidae conocíes como casuarios. Ta compuestu por trés especies que se distribúin n'Australia y Nueva Guinea. Son aves solitaries non voladores que viven na selva lluviosa tropical, onde s'alimenten de les frutes cayíes, de dellos fungos y pequeños animales. El so plumaxe negru ta formáu por plumes aspres, dalgunes d'elles terminen en filamentos como pelos. El pescuezu ye de color azul y colloráu (carúncula) y tienen un gran bárabu oseu sobre la cabeza, llamada cascu, que puede dar proteición a l'ave nos momentos en que l'animal mover ente la trupa vexetación del so hábitat.
Manuel Ávila Camacho
Manuel Ávila Camacho foi un militar y políticu mexicanu que foi Presidente de Méxicu del 1 d'avientu de 1940 al 30 de payares de 1946. Foi conocíu como'l "presidente caballeru”, llamátigu que ganó depués de comprometer la so pallabra en pro de la llibertá de cultu nel país. La so alministración completó la transición del lideralgu militar al civil, terminó col anticlericalismu de confrontación, revirtió l'impulsu de la educación socialista y restableció una rellación llaboral colos EE. XX. mientres la Segunda Guerra Mundial.
Casuarius
La fema puede apariase con dellos machos, armando una niarada con cada unu d'ellos. Ponen los sos güevos nun llechu de fueyes nel suelu montiegu. Los pichones son curiaos polos padres mientres nueve meses. El machu fai cargu de la incubación, pero ambos proxenitores curien a les críes.
Thisted
Historia
El nome de la ciudá apaez per primer vegada nuna fonte escrita como Tystath nel añu 1367. La hipótesis más aceptada ye que significa "llugar de Tyr".
Casuarius
Sistemática y evolución
Ente que les rellaciones filoxenétiques del restu de los paleognatos nun fueron entá esclariaes, tantu los estudios moleculares como morfolóxicos coinciden en que los casuarios formen un clado colos emúes. Per otra parte, la posición d'esti grupu con al respective de los otros paelognatos varia según los estudios de datos moleculares (los cualos establecen al clado como'l grupu hermano de los quivis) y morfolóxicos.
Thisted
Historia
Thisted foi mientres enforma tiempu una llocalidá dedicada a la pesca y les actividaes agrícoles. Ensin que se conoza la fecha exacta, nel sieglu XVI recibió privilexos de ciudá comercial (købstad), pero a pesar d'ello, nun esperimentó una crecedera significativa. Anque s'instalaron delles feries comerciales añales, el comerciu en Thisted tuvo problemes pa desenvolvese, en bona parte porque la ciudá d'Aalborg controlaba tol comerciu nel Limfjord, yá que a ésti nesi tiempu namái podía entrase pol Kattegat, lo que perxudicaba seriamente a les llocalidaes riberanes. Nel sieglu XVIII la situación empioró cuando'l fiordu quedó cerráu por bancos de sable tantu en Løgstør como en Hals.
Manuel Ávila Camacho
Biografía
Nació na ciudá de Teziutlán, Puebla, el 24 d'abril de 1897. Efectuó los sos estudios primarios nel Llicéu Teziuteco, colexu llaicu qu'empezó a tener sonadía ente la sociedá de la rexón. Nun fixo estudios universitarios, pos la Revolución mexicana apenes-y dexó concluyir los sos estudios de bachilleratu na Escuela Nacional Preparatoria.
Participación na Revolución Mexicana
En 1914 xunir a la Revolución mexicana como segundu teniente al mandu de tropa y algamó el grau de coronel en 1920. Esi mesmu añu desempeñóse como xefe del estáu mayor del xeneral Lázaro Cárdenas quien se desempeñaba como xefe militar y gobernador de Michoacán. Cárdenas y Ávila Camacho fixéronse bonos amigos. El 16 d'avientu de 1925, casóse con Soledad Orozco, orixinaria de Zapopan, Jalisco.
Para 1929 apaez combatiendo so les órdenes del Cardenista Rafael M. Pedrajo contra la rebelión escobarista, les sos aiciones en campaña dexáron-y algamar esi mesmu añu'l grau de xeneral de brigada. En 1933–1934, a la rebalguina ente les alministraciones de Pascual Ortiz Rubio y Abelardo L. Rodríguez, Ávila Camacho desempeñóse como oficial mayor de la Secretaría de Guerra y Marina, antecedente de l'actual Secretaría de la Defensa Nacional, a la que tornaría dos años dempués p'actuar como titular del ramu dende 1936 y hasta 1939, mientres la presidencia de Lázaro Cárdenas.
Ávila Camacho arrenunció a esa dependencia pa ser nomáu candidatu a la presidencia de Méxicu del acabante crear Partíu de la Revolución Mexicana.
Candidatu presidencial
Más tempranu de lo que Cárdenas quixera, desamarróse la carrera de la socesión. Les fuercies internes empobinar polos xenerales Manuel Ávila Camacho, nesi tiempu'l secretariu de la presidencia, y Francisco J. Múgica. Los grupos anticardenistas postularon a Juan Andrew Almazán pol Partíu Revolucionariu d'Unificación Nacional. Aparentemente, pensábase que la eleición lóxica de Cárdenas sería Francisco Múgica. Sicasí, el presidente fixo a un llau a dichu home y decídese por un militar moderáu, el so antiguu y fiel llugarteniente, Manuel Ávila Camacho. Cárdenas mesmu reveló los motivos de la so decisión.
La eleición llevar a cabu'l 7 de xunetu de 1940, con 2 476 641 votos a favor d'Ávila Camacho metanes diverses irregularidaes. Los enfrentamientos ente los partidarios de Almazán y Ávila Camacho dexaron un total de 30 muertos y 158 mancaos solu na Ciudá de Méxicu; tamién se reportaron incidentes n'otres ciudaes del país.
Política gubernamental
Mientres la so alministración, el discursu oficial foi a favor de la denominada Política d'unidá nacional y apostrando el modelu socialista de los sos predecesores. Nesti periodu llibró la Segunda Guerra Mundial (1939-1945); asina taba latente l'amenaza del "nazifascismo", que pretendía'l predominiu de les idees totalitaries de la raza aria”. El gobiernu foi sofitáu por organizaciones de diversos ámbitos; d'esta manera manifestábase la unidá nacional. Vicente Lombardo Toledano foi remplazado por Fidel Velázquez pa dirixir la Secretaría Xeneral de la Confederación de Trabayadores de Méxicu (CTM). Decretóse la Llei del Seguru Social y coles mesmes creóse'l Institutu Mexicanu del Seguru Social y diversos centros hospitalarios, como'l Hospital Infantil de Méxicu y el Institutu Nacional de Cardioloxía.
La unidá nacional frente al divisionismo políticu
Como una muestra más de que la Unidá Nacional pretendía erradicar los divisionismos políticos, el 15 de setiembre de 1942, Ávila Camacho convocó una Asamblea d'Acercamientu Nacional, a la que fueron convidaos tolos expresidentes: Adolfo de la Huerta, Plutarco Elías Calles, Emilio Portes Gil, Pascual Ortiz Rubio, Abelardo L. Rodríguez y Lázaro Cárdenas. El fechu d'axuntar nun mesmu eventu a estos personaxes —qu'a pesar de militar nel mesmu Partíu de la Revolución, teníen fondes diferencies ideolóxiques ente sigo— llevaba la intención de faer públicu'l llogru de la Unidá Nacional, y de que tal acontecimientu sirviera d'exemplu pa quien entá persistíen na discordia.
El gobiernu avilista favorecióse por cuenta de la so aportación de materies primes agrícoles y minerales pa la producción de materiales de guerra. A cambéu, recibió maquinaria, ferramientes, capitales y creitos, qu'activaron la industria, l'agricultura y la minería. D'esta manera, el modelu económicu capitalista favoreció a la burguesía, que se convirtió nuna clase poderosa y rica. Tamién usó'l modelu de sustitución interna. La moneda devaluóse y provocó una crisis inflacionaria.
El políticu mexicanu Fidel Velázquez y la Confederación de Trabayadores de Méxicu (CTM) suxetar al gobiernu, los obreros ayudaron con motivu a la guerra, y desoyéronse la xusticia y el derechu de fuelga. Asina, l'Estáu foi l'árbitru de la vida sindical.
Educación, ciencia y cultura
Na xestión d'Ávila Camacho atayóse la educación socialista, la CNC arrexuntó al maxisteriu rural; creóse'l Sindicatu Nacional de Trabayadores de la Educación (SNTE), qu'arrexuntó a la totalidá del personal que llaboriaba dientro del sistema educativu nacional. Asina, la educación y l'instrucción fortalecieron la economía, al preparar a individuos pal trabayu eficiente y granible. El gobiernu dexó instituciones educatives privaes y con enclinos relixosos, qu'abondaben; amontóse la matrícula según les instalaciones en tolos niveles educativos.
Thisted
Historia
Thisted, qu'hasta entós yera un pequeñu pueblu con granxes esvalixaes, empezó a espolletar dende finales del sieglu XVIII. Les causes principales fueron la designación, en 1793, como capital de la provincia de Thisted, y l'apertura del fiordu al Mar del Norte en 1825, lo qu'impulsó la navegación na rexón. En 1840 inauguróse'l puertu y estableciéronse pequeñes industries. L'actividá industrial aumentó cola apertura de la canal de Løgstør en 1861 —que dexó nuevamente la comunicación col Kattegat—, y cola llinia ferroviaria que conectó Thisted con Struer en 1882. A finales del sieglu XIX, la industria y les artesaníes controlaben la economía de la ciudá, qu'amás tenía un comerciu importante con Noruega y el Reinu Xuníu.
Manuel Ávila Camacho
Obres públiques
Amplióse la rede de carreteres pa coneutar ciudaes importantes, construyéronse víes ferriales en diversos llugares de la República Mexicana, ampliáronse les redes de corréu y telégrafos, les tresmisiones de radiu llegaron a un auditoriu más numberosu, edificáronse obres de riego: como preses y canales de riego. Una de les principales empreses a cargu yera Techu Eternu Eureka, impulsóse la campaña alfabetizadora. Tamién se fundó la Secretaría de Trabayu.
Thisted
Historia
Nel sieglu XX establecieron industries de testiles, maquinaria y productos cárnicos. En 1970, por cuenta de una reforma territorial en Dinamarca, sumió la provincia de Thisted. A partir d'esa dómina, la industria reculó en favor del sector servicios, pero entá na actualidá sigue siendo una actividá destacada na ciudá. En 2007 entró en vixencia una nueva reforma territorial que-y devolvió a Thisted la so importancia alministrativa al designala capital d'un nuevu y ampliu conceyu.