cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eleiciones xenerales de Sudáfrica de 1994
Congresu Nacional Africanu
Polo xeneral, el ANC llogró más sofitos nes ciudaes que nel campu, onde yera percibíu como un partíu ateo y violento. Amás, resabiar del so candidatu a primer ministru d'El Cabu Occidental, Allan Boesak, un clérigu que'l so comportamientu adúlteru yera de pública conocencia. Tamién la medrana al desemplegu de sectores antaño privilexaos xugó nel so contra. Sicasí, toos estos factores nun pudieron evitar el so aplastante victoria.
130px|thumb|[[Thabo Mbeki abandonó'l SACP.]]
Partíu Comunista
El Partíu Comunista Sudafricano (SACP) presentar a les eleiciones dientro de les llistes del ANC por cuenta de la estrecha alianza que dambes organizaciones calteníen dende diba tiempu. Fuera unu de los partíos comunistes más fieles a Moscú mientres décades, hasta'l puntu de que, poco primero de la cayida del muriu de Berlín proclamara'l so deséu de construyir una RDA n'África. El so líder, Joe Slovo intentara camudar la imaxe del partíu publicando en 1989 un panfletu tituláu ¿Fracasó'l comunismu? y amosándose dempués escupuliciáu al conocer la esistencia de campos de trabayos forzaos na Xunión Soviética.
La doble militancia taba dafechu almitida, lo que faía qu'importantes dirixentes del ANC dir tamién del SACP. El mesmu Slovo dirixía tamién el brazu armáu del ANC, Umkhonto we Sizwe o La Llanza de la Nación. Cuando abandonó dambos cargos pa centrase nel ANC, foi sustituyíu nos dos por Chris Hani unu de los líderes más carismáticos y populares del ANC. Otros miembros destacaos del partíu yeren Thabo Mbeki —quien presidiera'l séptimu congresu del partíu en L'Habana en 1989—, Cyril Ramaphosa —unu de los primeros dirixentes del COSATU— y Jacob Zuma —miembru del Comité Central dende 1963 y del Buró Políticu dende 1989—. El predominiu yera tan fuerte que Slovo consintió que dalgunos —como Mbeki y Ramaphosa— abandonaren el partíu pa centrase nel ANC.
Partíu Nacional
El PN consiguió un 20,39 % de los votos y 82 escaños. Anque nun algamar les mires más optimistes del partíu —que De Klerk cifraba nun 30 %—, aseguró una de los dos vicepresidencies para De Klerk y la so participación nel Gobiernu d'Unidá Nacional. Amás, llogró la victoria na asamblea provincial d'El Cabu Occidental. Foi una meritoria resultancia pa un partíu qu'hasta poco tiempu antes solo almitía a ciudadanos blancos y que fuera'l principal creador y mantenedor del apartheid. La so apertura a otres races tuvo especial ésitu ente los mulatos.
Frente de la Llibertá
La estrema derecha afrikáner arrexuntar nel Frente del Pueblu Afrikáner, una coalición d'organizaciones empobinada por Constand Viljoen, antiguu comandante en xefe de les Fuercies de Defensa. El so pidimientu de creación d'un estáu propiu —un volkstaat— foi refugada tantu pol ANC como pol PN por cuenta de que la minoría afrikáner nun yera mayoritaria en nenguna rexón sudafricana y la creación de tal Estáu supondría la perpetuación del apartheid. Anque'l Frente como tal negar a participar nes eleiciones —y eso incluyía al tradicional Partíu Conservador, que se suicidó políticamente— Viljoen inscribió a última hora un nuevu partíu: el Frente de la Llibertá.
Esta división perxudicó les posibilidaes de la candidatura, que llogró finalmente 424 555 votos —un 2,17 % que nun-y dexaba aportar al Gobiernu d'Unidá Nacional— na votación pa l'Asamblea Nacional, cifra inferior a los 680 131 votos que nes eleiciones de 1989 a la cámara llexislativa de los blancos llograra'l Partíu Conservador. Sicasí, l'improvisáu partíu dio amueses de solidez al entrar tamién en siete de los nueve cámares provinciales, en cuatro d'elles superando'l cinco per cientu de los votos. Nesta segunda votación llogró más de doscientos mil votos más, lo que, xuníu al fechu de que'l PN llograra cuasi mediu millón de votos menos, revela qu'hubo un ciertu númberu de votantes que depositaron dos papeletes distintes nuna y otra eleición, probablemente realizando un «votu útil» a favor del partíu gubernamental nes eleiciones nacionales.
Partíu Demócrata
El Partíu Demócrata (PD) sufrió un fuerte revés. Compuestu mayoritariamente por blancos, yera'l representante de la tradición lliberal contraria al apartheid y continuador del Partíu Progresista Federal como oposición llegal na antigua cámara llexislativa de la minoría blanca. Pensó que podría algamar el 10 % de los votos col sufraxu universal. Sicasí, solo consiguió un exiguo 1,73 % que representó siete parllamentarios. Ello ye que los sos 338 000 votos fueron inferiores a los 431 000 que llograra nes eleiciones de 1989 solo ente la población blanca. Munchos consideraron que la responsabilidá de la derrota taba na campaña eleutoral descomanadamente pasiva fecha pol so líder Zach de Beer, quien tuvo que presentar la dimisión y foi sustituyíu pol más agresivu Tony Leon. A semeyanza de asoceder col FL, el PD llogró doscientos mil votos más nes eleiciones provinciales, colos que pudo entrar en cinco de los nueve asamblees.
Congresu Pan Africanu
El Congresu Panafricanu yera una organización radical biforcada del ANC en 1959 y que, a diferencia d'este, solo aceptaba nes sos files a sudafricanos de raza negra. El so desafíu al partíu de Mandela saldar con un fracasu, pos solo llogró'l 1,25 % de los votos y cinco parllamentarios, consiguió tener voz en trés de los nueve asamblees provinciales y quedó fora del Senáu. El partíu quedó empeñáu polos gastos eleutorales y sufrió delles dixebres tres les eleiciones.
Otros
La sorpresa dar l'acabante crear Partíu Demócrata Cristianu Africanu, que consiguió dos parllamentarios al recibir el 0,45 % de los votos. Tamién llogró tener voz en trés de les asamblees provinciales.
Del restu de los partíos, solo'l pequeñu Frente de la Minoría dirixíu a la comunidá d'orixe indiu— consiguió un representante na asamblea provincial de KwaZulu-Natal.
Consecuencies inmediates
180px|thumb|derecha|Cartelu relativu a tomar de posesión presidencial de [[Nelson Mandela.]]
El Parllamentu nun tardó n'escoyer a Nelson Mandela como nuevu presidente de la nación. Como vicepresidentes fueron nomaos Frederik de Klerk (PN) y Thabo Mbeki (ANC). Los trés tomaron posesión de los sos cargos el 10 de mayu de 1994. Xusto primero que pasaren unos aviones qu'amosaben los colores de la nueva bandera de Sudáfrica, Mandela dixo: «Que reine la llibertá. Dios bendiga a África». Mbeki diba perfilándose yá como futuru socesor de Mandela. Nel so discursu, Mandela dixo:
El nuevu Gobiernu d'Unidá Nacional cuntó, tal como s'apautara primeramente, con miembros de los trés partíos que superaren el 5 % de los votos. El ANC, lóxicamente, tuvo mayoría y designó dieciocho ministros; el PN cuntó con seis miembro nel gabinete; en cuanto al PLI, cuntó con el mesmu Buthelezi como ministru del Interior y otros dos representantes. Otros miembros destacaos del Gobiernu yeren el líder comunista Joe Slovo, quien s'encargó de la cartera de Vivienda; el veteranu Alfred Nzo (ANC) n'Asuntos Esteriores; Joe Modise (ANC) en Defensa; Derek Keys (PN), quien siguió nel so puestu de ministru d'Economía; y Roelof Pik Botha (PN) n'Enerxía y Mines. La conflictiva Winnie Mandela foi nomada viceministra d'Artes, Cultura, Ciencia y Teunoloxía.
Sudáfrica, qu'había estáu aisllada mientres el réxime del apartheid, empezó a reintegrarse a la comunidá internacional: el 10 de mayu de 1994 el Conseyu de Seguridá de la ONX llevantó l'embargu d'armes que pesaba sobre'l país dende 1977; el 23 de mayu incorporar a la Organización pa la Unidá Africana (OUA); el 31 de mayu foi almitida nel Movimientu de Países Ensin Alliniar; el 1 de xunu reincorporar a la Commonwealth; el 23 de xunu volvió a l'Asamblea Xeneral de les Naciones Xuníes; y el 31 d'agostu xunir a la Comunidá de Desarrollu d'África Austral. Tamién s'amplió'l númberu de naciones coles que caltenía rellaciones billaterales; les delegaciones estranxeres aumentaron dende los trenta y seis qu'había en 1990 hasta los cientu trenta y tres a finales de 1994.
Trescendencia
El periodista ya historiador sudafricano R.W. Johnson cunta que les eleiciones de 1994 fueron «unu de los acontecimientos más grandes de la hestoria de Sudáfrica» y que nengún de los sos participantes va poder escaecer nunca la esperiencia. Cree que fueron un actu de autoemancipación y autoafirmación que va resonar na hestoria y van celebrar los demócrates perdayuri». Define los fechos de que persones de distintes etnies fixeren cola xuntos y que un presidente negru fuera escoyíu por aplastante mayoría como «maraviyosos». Pero tres la euforia, nun fixeren sinón confirmar l'alcuerdu de les élites por aciu un resultáu prevista. Nelson Mandela llegó al poder a los 76 años d'edá y ensin tener nenguna esperiencia previa nel desempeñu d'un cargu electu, daqué de lo qu'él mesmu dicía nun tener «tola culpa». Pasara un terciu de la so vida en prisión por mesma voluntá y el so sinceru deséu de reconciliación, el so sentíu del humor y la so falta de pretensiones valiéron-y el ciñu nacional ya internacional. Pero dientro del gobiernu tenía pocu poder y yera el vicepresidente Mbeki quien dirixía l'executivu.
L'ANC taba decidíu a impulsar planes d'aición afirmativa por que toa institución representara fielmente la realidá demográfica del país. Como nun había suficientes negros especializaos, munches empreses optaron por contratar negros estranxeros. Amás, el ANC reemplazó a funcionarios cualificaos por otros allegaos, lo que provocó un amenorgamientu de la eficacia alministrativa. Ufiertáronse condiciones ventaxoses a los educadores por qu'abandonaren les sos places, lo que quitó al sistema d'enseñanza de munchos bonos profesionales. Y en Sanidá primar a los centros d'atención primaria ensin consiguir alzar el so nivel y a cuenta de empiorar les escelentes instituciones médiques. Amás, reaccionóse tarde frente a la epidemia de sida. Anque'l ANC y Inkatha yeren socios de gobiernu, la so guerra civil siguió mientres un tiempu anque a menor intensidá. Y la delincuencia común creció exponencialmente. De resultes de too ello, munchos blancos ya indios cualificaos abandonaron el país. Creóse una Comisión pa la verdá y la reconciliación encargada d'investigar les violaciones de derechos humanos mientres la dómina del apartheid que la so actuación y resultaos fueron oxetu de valoraciones bien diverses. Y en mayu de 1996 foi aprobada la nueva Constitución.
Por cuenta de la muerte de Mandela en 2013, John Carlin —nesi momentu bien conocíu pol ésitu de dellos llibros sos sobre Sudáfrica— escribió una serie d'artículos nos qu'analizaba la resultancia del cambéu que'l difuntu políticu impulsara tres el so trunfu nes eleiciones de 1994. Carlin consideraba que Sudáfrica consiguiera llegar a tener problemes tan complexos o banales como cualesquier otru país similar: la corrupción, el amiguismo, la vivienda, la educación, el suministru d'agua y lluz, y la delincuencia. Pero tamién afirmaba que la nación evitara la guerra civil, que'l sentimientu patriu yera común a toos, que la democracia yera estable, qu'había prensa llibre y un sistema xudicial independiente, y que negros y blancos calteníen unes rellaciones cotidianes respetuoses y llibres de tensión. En cuasi venti años creárase una importante clase media de raza negra y, anque los blancos siguíen calteniendo mayor nivel económicu, el de los negros aumentara en mayor midida. Nel funeral de Mandela foi repetidamente ulláu l'entós presidente Zuma, ente que Frederik de Klerk —el postreru presidente del réxime del apartheid— foi bien ovacionado. Como símbolu de la unidá, Carlin esplicaba cómo'l día 16 d'avientu —nel qu'antaño los blancos celebraben la victoria de 1938 sobre los zulús na Batalla del Río del Sangre y los negros conmemoraben la creación en 1961 de la Llanza de la Nación, la organización armada del ANC— convirtiérase nel Día de la Reconciliación.
Unos meses más tarde celebróse'l ventenu aniversariu de les eleiciones en plena campaña pa les de 2014. El 27 d'abril celebró'l Día de la Llibertá y Zuma afirmó que «fiximos de Sudáfrica un llugar muncho meyor nel que vivir». Consciente de los retos esistentes, añedió qu'averemos al nuesu preciáu suañu d'una Sudáfrica xunida, non racial, non sexista, democrática y próspera».
Conseyu Insular
Los sos miembros son escoyíos por sufraxu universal direutu de los ciudadanos de cada isla. Según l'artículu 66 del Estatutu d'Autonomía de Illes Balears, el Presidente del Conseyu Insular ye escoyíu pol Plenu ente los sos miembros. Puede camudar por aciu una moción de censura posterior. Los Conseyos insulares tomen diverses competencies establecíes nel Estatutu d'Autonomía de Baleares de 1983.
Antecedentes medievales
Dende pocu dempués de la conquista de la Corona d'Aragón del Archipiélagu Balear, cada islla esfrutó d'un órganu propiu d'autogobiernu primeramente llamáu universidá, que col tiempu evolucionaría escontra'l Gran y Xeneral Conseyu de Mallorca, el Conseyu Xeneral de Menorca y el Conseyu Xeneral d'Eivissa. Estes formes d'organización política perduraron hasta l'aprobación del Decretu de Nueva Planta de 1715, que les sustituyó pola Audiencia de Palma de Mallorca. A partir de 1833, ésta convirtióse na Diputación Provincial de Baleares.
Sieglu XX
La Llei de Bases de Réxime Llocal de 21 de payares de 1975 previo na so base 19.3 que nel plazu máximu d'un añu'l Gobiernu, a propuesta de la Diputación Provincial y previo audiencia a los conceyos, estableciera pa Baleares una organización fayadiza al so calter insular, pero tou esto nun llegó a nenguna parte pola proximidá de les primeres eleiciones democrátiques el 15 de xunu de 1977.
Dómina actual
Tal que güei conocer, los conseyos insulares son instituciones recién, que nacieron impulsaes dende la islla de Menorca como una solución pa evitar la concentración de poder en Mallorca, la islla más grande y poblada del archipiélagu balear. pol Real Decreto-llei de 13 de xunu de 1978, qu'instauró la preautonomía balear, y pola Llei d'eleiciones llocales de 17 de xunetu de 1978, que configuraron un sistema con tres consejos insulares (Mallorca, Menorca y Eivissa-Formentera) y un Conseyu Xeneral Interinsular como órganu de coordinación ente ellos (del que depués s'aniciaría l'actual Gobiernu de les Islles Baleares).
Darréu incorporáronse nel artículu 141.4 de la Constitución española de 1978 y nel artículu 41.3 de la Llei de Bases de Réxime Llocal. L'Estatutu d'Autonomía de 1983 dedicó-yos el capítulu IV del so títulu III, en desenvolvimientu del cual aprobóse la Llei 5/1989, de 23 d'abril, de conseyos insulares. Esta sería sustituyida más tarde pola vixente Llei 8/2000, de 27 d'ochobre.
Nel añu 2007 dos fechos marquen una nueva etapa na hestoria de los conseyos insulares. Per un sitiu, la reforma del Estatutu d'Autonomía, que-yos da nueves competencies y la capacidá d'ellaborar reglamentos, y que dispón que los sos miembros sían escoyíos n'eleiciones separaes a les del Parllamentu autonómicu. Y por otru, la creación del nuevu Conseyu Insular de Formentera, segregáu del d'Eivissa.
Regulación
Igualmente, cada conseyu insular dictó un reglamentu orgánicu propiu nel que se definen los órganos que los integren y les funciones que desenvuelven.
Naturaleza xurídica
La concreta naturaleza xurídica de los conseyos insulares fueron oxetu de diversos discutinios doctrinales, especialmente mientres la vixencia de la Estatutu d'Autonomía. Asina, un sector considerar entes llocales y amás instituciones de la comunidá autónoma ensin perder la primer condición, ente qu'otru defendió que tienen una doble naturaleza como órganos de gobiernu d'una entidá llocal y simultáneamente órganos autonómicos. Sicasí, la xurisprudencia, tantu de la Sala de lo Contencioso Alministrativu del Tribunal Cimeru de Xusticia de les Islles Baleares como del Tribunal Supremu, siempres se decantó pola tesis de la doble naturaleza.
Organización
En cada conseyu insular hai necesariamente un plenu, un presidente y un conseyu executivu (esti postreru nun ye obligatoriu nel casu del Conseyu Insular de Formentera), amás de tolos demás órganos complementarios que cada conseyu pueda crear nel so reglamentu orgánicu. Asina, por casu, les competencies d'urbanismu y ordenación del territoriu exercer por aciu comisiones insulares d'urbanismu y ordenación del territoriu.
Competencies
Los conseyos insulares exercen cuatro distintos tipos de competencies:
Concretamente, les 'competencies mesmes' de los conseyos insulares (art. 70 del Estatutu) son:
Como se ve, les competencies de los conseyos insulares son más estenses que les d'una diputación provincial, y más asemeyaes a les d'una comunidá autónoma. Trátase d'un réxime bien cercanu a los territorios históricos del País Vascu, magar ensin l'autonomía financiera propia d'estos.
Aldehorno
Aldehorno ye un conceyu d'España, nel norte de la provincia de Segovia, comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Tien una superficie de 13,51 km².
Tuvo integráu na Comunidá de villa y tierra de Haza y forma parte de la contorna de La Ribera del Duero.
Ilesia
miniaturadeimagen|Vista d'Ilesia y Frontón.
La ilesia parroquial dedicar a San Pedro Advíncula, edificiu barrocu en planta de cruz llatina, que dispón de cúpula sobre pechinas nel cruceru. Dellos retablos barrocu y neoclásicu agóspiense dientro del templu, destacando'l mayor onde s'acueye una entrañable imaxe de san Pedro sobre'l tronu vaticanu. Una orixinal pila bautismal románica xunir a una interesante cruz procesional gótica del sieglu XIV, pa terminar de conformar el patrimoniu sacru d'esta ilesia.
Campusantu
Xunto al campusantu atopa la ermita de la Inmaculada Concepción, dientro d'ella agóspiase un retablu barrocu, les imáxenes atópase na Ilesia de la Parroquia.
Llavaderu
miniaturadeimagen|Llavaderu Públicu
Pilón
miniaturadeimagen|Pilón Aldehorno (Segovia) Fotografia 2017 Restauración y Acondicionamientu amás de la Xunta de Castiella y Lleón, Diputación Provincial de Segovia, l'Asociación "Villa de Aldehorno" y los vecinos de Aldehorno.
Homenaxe a la Muyer Rural
miniaturadeimagen|Homenaxe a la Muyer Rural Talla en piedra del Escultor Segovianu Luis Haro de Pablo (1923 - ). Homenaxe a la Muyer Rural Aldehorno 2008.
Idioma wandala
El wandala, mandara, mandala, mura o malgwa ye una llingua biu-mandara del subgrupu chádico de les llingües afroasiátiques falaes en Camerún y Nixeria.
Llocalización
En Camerún los falantes del wandala atopar nel sur del Llagu Chad na sabana y la zona montascosa de los montes Mandara, ente qu'en Nixeria puede allugáse-yos en ciudaes como Bama, Gwoza y Konduga nel estáu de Borno.
Arremonops rufivirgatus
Arremonops rufivirgatus ye una especie d'ave de la familia de los emberízidos. El so área de distribución inclúi'l sur de Texas (Estaos Xuníos), Méxicu y América Central hasta Costa Rica.
Helpis
Helpis ye un xéneru d'arañes araneomorfas de la familia Salticidae. Atópase n'Oceanía.
Arremonops rufivirgatus
Mide ente 14 y 15 cm de llargor. Ye carauterística diagnóstica la presencia de dos barras pardes opaques na corona. El llombu y la cola son color oliva, ensin rayes. Les partes ventrales son más clares, con delles plumes blanques nel banduyu. El picu ye cónicu. Los sexos son similares, pero los xuveniles son más opacos. Les poblaciones de Yucatán tienen mayor contraste, coles partes ventrales blanques y les dorsales verde oliva más escures.
Helpis
Llista d'especies
Según The World Spider Catalogo, Catálogu mundial d'especies d'arañes 12.5:
Arremonops rufivirgatus
Ye una ave residente n'árees subtropicales y tropicales de baxa altitú y piedemontes. Prefier árees riques en arbustos; habita nel sotobosque, ecotonos, en montes de galería, chaparrales, carbes y maleces. Aliméntase de granes ya inseutos en forma solitaria o en pareyes.
El llende norte de la so distribución ye, na aguada del Golfu de Méxicu, la rivera de los ríos Grande y Nueces, en Texas. Pola aguada del Pacíficu, llega hasta l'estáu de Sinaloa (Méxicu). En Méxicu distribuyir en dambes aguaes, hasta Oaxaca y la península de Yucatán. Estender a lo llargo de les tierres baxes de Centroamérica hasta'l Valle Central de Costa Rica.
El cantar del machu ye un chip en notes seques que s'acelera pasu ente pasu y termina nun cascabeleo.
Constrúi un nial globular con entrada llateral, a partir de ramines, yerbes, corteza, fueyes y tarmos. La fema pon dos güevos blancos de marzu a setiembre.
Olga Gasparini
Olga Lagrange de Gasparini (Caraques, 17 de payares de 1932 - ibíd. 31 de xineru de 1971), foi una socióloga venezolana, egresada de la Universidá Central de Venezuela en 1965.
Biografía
Esi mesmu añu cuando'l Conseyu Nacional d'Investigaciones Científiques (CONICIT) empezó a funcionar, ella encargóse de la Direición del Departamentu de Socioloxía y Estadística, encargáu de llevar a cabu'l primer encuesta nacional sobre'l potencial científico y tecnolóxico en Venezuela. Axunta a un equipu de destacaos sociólogos y mozos estudiantes, a quien entusiasma, entá cuando pa esi momentu, yá empezaba a sufrir de lupus, enfermedá de la cual morrería. Como parte del so trabayu nel CONICIT, viaxó per América Llatina y Europa.
Mientres esi tiempu caltuvo activu discutiniu qu'en parte espunxo nuna conferencia onde ella esboza la hipótesis de la marginalidad de la ciencia en Venezuela, que tuvo intensa repercusión na esplicación del desenvolvimientu de l'actividá científica nel país. La so conferencia foi publicada póstumamente sol titulo de Dellos elementos pal Analís de la Cultura y Teunoloxía en Venezuela.
Olga Gasparini foi pionera, xunto a Hebe Vessuri y Marcel Roche, nel desenvolvimientu de los Estudios Sociales de la Ciencia en Venezuela. Contribuyó de manera determinante na institucionalización d'esti campu nel país, al traviés de la creación de programes de posgrados.
La reedición de les obra de Gasparini foi una iniciativa impulsada pol Dr. Eloy Sira, Direutor del IVIC, quien la propunxo nel so discursu d'inauguración de la Sala Olga Gasparini nel Centru d'Estudios de la Ciencia en setiembre de 2014.
BK Gruis
BK Gruis ye una estrella blanca de la secuencia principal de tipu espectral A2p, onde la «p» indica que ye una estrella peculiar, nel sentíu de que'l so conteníu superficial en metales ye anómala. Tien una temperatura efectivo de 8375 K y una lluminosidá 18 vegaes mayor que la lluminosidá solar. Con una masa de 1,93 mases solares, la so edá envalórase en 630 millones d'años. Piénsase que ta na metá de la so vida dientro de la secuencia principal.
BK Gruis tamién foi catalogada como A3SrEuCr. Presenta un intensu campu magnéticu —midíu nes llinies metáliques—, siendo'l valor del so campu magnéticu efectivu <Be> = 396 G. Ye tamién una variable Alfa2 Canum Venaticorum que'l so rellumu bazcuya 0,07 magnitúes a lo llargo d'un periodu de 2,48 díes.
BK Canum Venaticorum
BK Canum Venaticorum (BK CVn / 21 Canum Venaticorum) ye una estrella na constelación de Canes Venatici, los perros de caza. Tien magnitú aparente +5,15 y ta asitiada a 275 años lluz del Sistema Solar.
BK Canum Venaticorum ye una estrella blanca de la secuencia principal de tipu espectral A0V, el mesmu que Vega (α Lyrae). Con una temperatura efectivo de 10.450 K, ye 75 vegaes más lluminosa que'l Sol. El so radiu ye'l doble del radiu solar, xirando sobre sigo mesma con una velocidá de rotación de siquier 102 km/s. Tien una masa de 2,7 mases solares y, tocantes al so estáu evolutivu, trescurrió más de la metá de la so vida dientro de la secuencia principal.
BK Canum Venaticorum ye una variable Alfa2 Canum Venaticorum con una variación de rellumu de 0,04 magnitúes. La so variabilidá foi detectada per primer vegada por J. Zverko en 1984, quien reparó un periodu fotométricu de 0,767 díes y catalogar como estrella Ap, siendo tamién clasificada como B9V He-w Si y ApSi. Tien un campu magnéticu fuerte y el valor del so campu magnéticu efectivu <Be> ye 10,0 G. Coles mesmes, afayóse la variación periódica de ciertes carauterístiques espectrales —llinies SiII— con un periodu de 0,88 díes. Dicha variación nun paez tar rellacionada cola rotación estelar sinón col espardimientu de los elementos na superficie de la estrella.
Christel Steffin
Christel Steffin ye una nadadora alemana retirada especializada en pruebes d'estilu llibre, onde consiguió ser medayista de bronce olímpico en 1960 nos 4x100 metros estilu llibre.
Carrera deportiva
Nos Xuegos Olímpicos de Roma 1960 ganó la medaya de bronce nos relevos de 4x100 metros estilu llibre, con un tiempu 4:19.7 segundos, tres Estaos Xuníos (oru) y Australia (plata); les sos compañeres d'equipu fueron los nadadores: Heidi Pechstein, Gisela Weiss y Ursel Brunner.
Olga Helena Borsini
Olga Helena Borsini foi una botánica, ilustradora, y taxónoma arxentina. Trabayó col talentosu botánicu Horacio Raúl Descole (1910-1984).
Realizó actividaes académiques nel Yerbariu del Muséu de La Plata, y enantes nel Instituto Miguel Lillo. Foi especialista nes families Scrophulariaceae, y Valerianaceae.
La so adhesión al peronismu afectaría a la carrera de l'autora. Tres el golpe militar de 1955, arrenunció al so llabor nel Lillo y treslladóse Buenos Aires.
Toshikazu Kato (1969)
Toshikazu Kato (加藤 寿一, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Idioma wají
L'idioma wají ye un idioma indoeuropéu, concretamente iránica falada pol pueblu wají en Afganistán, China, Paquistán, Taxiquistán, y en menor midida en Rusia polos emigrantes que viven ende.
Ortografía
El wají tradicionalmente nun s'escribía. Usóse dellos sistemes d'escritura; árabe, cirílicu y llatín pa escribir l'idioma. Haqiqat Ali creó una ortografía en 1984. 250px|thumb|right|L'alfabetu wají creáu por Haqiqat Ali Testu de muestra d'una traducción de la Biblia publicada en 2001 amuésase de siguío.
Vocabulariu
El léxicu wají presenta diferencies significatives coles demás llingües de Pamir. Equí amuésase la comparanza de Gawarjon de los dialeutos del sarikoli y del wají falaes en China.
Aeropuertu de Bandundu
L'aeropuertu de Bandundu (en francés: Aéroport de Bandundu) (IATA: FDU, ICAO: FZBO) ye un aeropuertu que sirve a Bandundu, una ciudá na provincia de Bandundu nel país africanu de la República Democrática d'El Congu.
L'aeropuertu atopar a un altor de 1.053 pies (321 m) sobre'l nivel mediu del mar. Designóse una pista como 11/29 con una superficie d'asfaltu que mide 1.380 por 30 metros (4.528 pies x 98 pies).
Idioma wapishana
El wapishana (portugués wapixana) ye una llingua arawak falada en Guyana y Brasil.
La llingua ta estrechamente emparentada con otres variedaes arahuaques, como'l mapidiano. Ello ye que Kaufman (1994) considera que'l wapishana, l'atorada y el mapidiano como dialeutos de la mesma llingua. Aikhenvald (1999) asitia como llingua a parte al mapidiano. Ethnologue (2009) señala que'l atorada tien una similaridad léxica del 50% col wapishana y del 20% col mapidiano, y que'l wapishana y el mapidinao tienen una similaridad léxica del 10%.
Buzz Lightyear
Buzz Lightyear ye un personaxe ficticiu de la franquicia Toy Story de Pixar. Exerz el rol d'un superhéroe espacial de xuguete y el d'una figura d'aición. Xunto col Xérif Woody, ye unu de los dos personaxes principales nes trés películes de Toy Story. Tamién apaeció na película Buzz Lightyear, Comandu Estelar: L'aventura empieza y na serie de televisión Buzz Lightyear of Star Command.
La so voz ye realizada por Tim Allen nes películes de Toy Story, dellos videoxuegos y la película de Buzz Lightyear, Patrick Warburton na serie de televisión, y Pat Fraley pa los videoxuegos y les atraiciones nos parques de Disney.
Buzz ye popularmente conocíu pola so frase: «To infinity and beyond!».
Conceutu y creación
El nome de Buzz foi inspiráu pol astronauta Buzz Aldrin del Apolo 11, conocíu por ser la segunda persona en caminar sobre la Lluna. Aldrin reconoció'l tributu cuando sacó una pulsera de Buzz Lightyear mientres un discursu na NASA. Acordies con una entrevista realizada a los productores de Pixar en Entertainment Weekly, el personaxe foi llamáu provisionalmente Llunar Larry, hasta que decidieron rebautizarlo utilizando terminos espaciales como la lluz.
Respectu al diseñu de Buzz, el so creador, John Lasseter, declaró que quería crear una figura d'aición al estilu de G.I. Joe pal so personaxe de Toy Story, polo que se decidió por una figura inspirada nun astronauta. Lasseter atribúye-y el so diseñu a la influencia de los astronautes del Apolosobremanera polos sos cascos tresparentes, casquetes, dispositivos de comunicación y traxes blancos. Los colores verde y púrpura del traxe de Buzz fueron escoyíos por Lasseter y la so esposa. Tamién se cree que l'aspeutu del actor de televisión Ed Kemmer, inspiró parte de la creación de Buzz Lightyear.
Toy Story
En Toy Story, Buzz ye apurríu a un neñu llamáu Andy Davis como regalu de cumpleaños. Cuando Buzz cobra vida, cree firmemente que ye un soldáu espacial, en llugar d'un xuguete. Tarda pocu en convertise nel xuguete favoritu de Andy, faciendo que'l xuguete favoritu orixinal de Andy, un moñecu de vaqueru llamáu Woody, siéntase celosu. Los celos de Woody desencadenen una engarradiella con Buzz na que eventualmente terminen siendo prindaos por Sid Phillips, el neñu torturador de xuguetes y vecín de Andy. Tando presu na casa de Sid, Buzz Lightyear ve'l so propiu anunciu de televisión y dase cuenta de que ye un xuguete, y non un esplorador espacial. Pero cuando trata de volar pela ventana, caise, lo que-y fai romper se un brazu. Al entender esto, Buzz Lightyear abláyase, pero Woody eventualmente convencer de que ye daqué bonu. Buzz Lightyear recupera la esperanza, y trabayando xuntos, los dos escapen de Sid, tornen a la casa Andy y fáense amigos.
Toy Story 2
En Toy Story 2, Woody ye secuestráu por un cobiciosu coleicionista de xuguetes llamáu Al McWhiggin, que ta decidíu a vendelo nun muséu de xuguetes en Xapón. Buzz encargar de llevar a los demás xuguetes de Andy a una coraxosa misión pa rescatalo. Nel viaxe, Buzz atópase por fuercia con un xuguete Buzz Lightyear más nuevu qu'inclúi una petrina de ferramientes. Cuando intenta tomar la petrina, el nuevu Buzz Lightyear (que, igual que Buzz na primer película, cree que ye un verdaderu soldáu espacial) atacar, pensando que ye un soldáu espacial desobediente. Los dos Buzzes Lightyears acaben nuna engarradiella y el nuevu Buzz Lightyear atrapa a Buzz, dexándolo zarráu nun cohete de cartón similar al que yera'l so barafuste na primer película. Llueu los otros xuguetes atopar col nuevu Buzz Lightyear y confundir con Buzz. El nuevu Buzz Lightyear xunir a la peada y al poco tiempu Buzz consigue lliberar del barafuste de la so prisión de cartón, polo que rastrexa al nuevu Buzz Lightyear y al restu de los xuguetes siguiéndolos peles cais. Dempués d'aldericar col nuevu Buzz Lightyear sobre quién ye'l verdaderu Buzz, finalmente Buzz convencer de qu'él ye'l verdaderu Buzz Lightyear amosándo-yos la parte inferior de la so bota, que tien la firma de Andy escrita nella. Dempués, Buzz y la peada combaten contra Zurg nel pozu del ascensor y usen un camión de Pizza Planet pa escorrer a Al McWhiggin al aeropuertu, con Buzz controlando'l volante. Eventualmente, llogren rescatar a Woody y los sos nuevos amigos Jessie, la vaquera y Tiru al Blanco. A la fin de la película, vemos que Buzz Lightyear namoróse de Jessie.
Toy Story 3
En Toy Story 3, Woody, Buzz y los otros xuguetes terminen nuna guardería por fuercia dempués de que Andy preparar pa la universidá. Los xuguetes de la guardería tán dirixíos pol osín de peluche Lotso, que depués se revela como remanador, mentirosu, incomprendido, y dalgunos podríen dicir «malváu». Buzz ye atrapáu espiando nuna de les xuntes secretes de Lotso. Pa detener a Buzz, Lotso vuelve camudar Buzz a la manera demo», lo que-y fai creer nuevamente que ye un soldáu espacial y vuélvese contra los sos amigos. Buzz torna al so estáu normal dempués de que cuasi queda estrapáu por una televisión nun camión de basura. Dempués de tornar a la casa de Andy, Buzz, Woody, Jessie y los otros xuguetes son apurríos por Andy a una neña llamada Bonnie. El final amuesa los xuguetes abrazando la so nueva vida con Bonnie.
Buzz Lightyear of Star Command
En Buzz Lightyear of Star Command, Buzz Lightyear ye un soldáu espacial que trabaya pal Comandu Estelar, protexendo l'universu del tarrecible Zurg. Trabaya n'equipu xunto a Mira Nova, una princesa de Tangean con múltiples poderes, Booster, un conserxe del planeta Jo-Ad y XR, un robot creáu polos Pequeñu Homes Verdes (los estraterrestres de les películes, LGM pa embrivir). Esta versión de Buzz Lightyear ye dafechu distinta a la de Toy Story, n'apariencia y personalidá. Buzz Lightyear tamién tuvo munchos intereses amorosos nesti programa. Una vegada tuvo un amigu y compañeru llamáu Warp Darkmatter, sicasí, más tarde xunióse al equipu de Zurg y convirtióse nel so axente principal. Buzz Lightyear paez que nunca se quitar la gorra morada que tien col so uniforme de soldáu espacial. Amás de la so frase habitual, tien el costume de dicir a los villanos que «¡El mal nunca gana!».
Otres apaiciones
El personaxe de Buzz Lightyear tuvo numberoses apaiciones. Apaez de volao na película de Pixar Finding Nemo (2003). Tamién apaez en forma d'automóvil na película Cars (2006) xunto con Woody y Hamm. Tamién lo ve nos episodios de Toy Story Toons: Hawaiian Vacation (llanzáu con Cars 2), Small Fry (llanzáu con The Muppets) y Partysaurus Rex (llanzáu mientres el 2012 xunto al rellanzamientu en 3D de Finding Nemo), y nos dos especiales: Toy Story of Terror! y Toy Story That Time Forgot. Buzz Lightyear tamién apaez en dos episodios de Family Guy, y foi referenciáu en dellos capítulos de Los Simpson. Buzz Lightyear tamién participó na película de Disney Bedtime Stories (2008) y na película de Disney L'aprendiz de bruxu, lanzanda en 2010, mesmu añu en que salió Toy Story 3. Buzz Lightyear y Woody apaecen como piñatas en Cocu (2017), xunto con Mike de Monsters, Inc..
Carauterístiques
miniaturadeimagen|[[Tim Allen; voz de Buzz Lightyear nes trés películes de la franquicia.]]
Personalidá
Buzz Lightyear ye conocíu pola so valentía y corage. Cree firmemente que siguir regles ye la forma en que les persones tendríen de vivir la so vida. Anque ye un gran líder, dacuando exhibe un comportamientu bastante impasible, erráticu ya impulsivu. Buzz Lightyear ta entrenáu en delles formes d'artes marciales y ye un guerreru bien arteru nel combate cuerpu a cuerpu.
Vistimienta
Buzz Lightyear usa un traxe espacial d'alta teunoloxía, similar al de los astronautes modernos, anque más aerodinámicu y distintivu. El icónico traxi tien un panel de control, afatáu con una pegatina azul claro coles pallabres «SPACE RANGER» y el símbolu de Star Command. Nel llau esquierdu del traxe, un gran botón coloráu activa'l sistema de vuelu, que son dos ales moraes con puntes verdes y coloraes. Sobre un botón coloráu que sobresal de les sos ales, apaez una etiqueta mariella que diz «LIGHTTYEAR». Tien tres botones (unu colloráu, unu verde y unu azul) a la derecha del traxe con numberoses funciones; como ponese en contautu col Comandu Estelar, disparar los gabitos d'ataque y activar l'acelerador a xeitu, sicasí, nes películes, tou lo que faen éstos botones ye faer que Buzz Lightyear diga distintes frases. Tamién puede traducir tou lo que diz a cualquier idioma, inclusive a dialeutos desconocíos del espaciu esterior. Un cascu retráctil, cuando s'activa, cubre la cabeza de Buzz Lightyear y déxa-y alendar nel espaciu o en planetes qu'escarecen d'abondu suministru d'osíxenu. El so brazu esquierdu del traxe tien una calcomanía col símbolu de Space Ranger nel so brazu cimeru, xunto a un panel na muñeca pa rexistrar l'historial de misiones y apurrir distintos rexistros. El so brazu derechu tien una pegatina mariella con rayes negres que diz «LASER», y contién un sistema d'armes que proyeuta un láser de color coloráu fuera del pequeñu cañón na parte posterior de la muñeca derecha. Buzz Lightyear tien una petrina de ferramientes como una actualización p'afaese. Tien delles funciones, como servos antigravedad, imanes pa esguilar y un gabitu d'agarre.
Figura d'aición
La primer figura de xuguete de Buzz Lightyear foi fecha pa Thinkway Toys en China, y la so producción estender polos años 1995 y 1999 acordies coles entregues de Toy Story y Toy Story 2. En 2009, llanzóse un modelu ameyoráu de la figura, muncho más nuevu, que coincidió col reestrenu en 3D de Toy Story. Orixinalmente, la voz de Tim Allen taba na figura d'aición, y anguaño los modelos tienen una voz que se-y paez.
La figura d'aición de Buzz Lightyear tuvo suxeta a ventes masives en Navidá dempués de la publicación de la primer película, principalmente nos Estaos Xuníos, el Reinu Xuníu de Gran Bretaña y Irlanda del Norte. En 1995, Thinkway nun creía que Toy Story tendría tanta popularidá, polo que nun fabricó abondes figures d'aición pa satisfaer la demanda, como se menta en Toy Story 2. Cuando salió Toy Story 3, fixeron dos figures más d'aición del personaxe de Buzz Lightyear; unu normal y unu adicional cola petrina de ferramientes de Toy Story 2 y col barafuste oficial que se ve na película. miniaturadeimagen|216x216px|[[John Lasseter, direutor de Toy Story, Toy Story 2 y la próxima Toy Story 4, la subdireutora de la NASA Lori Garver y el xeneral J.R. «Jack» Dailey, cola figura d'aición de Buzz Lightyear que foi unviada al espaciu ]] En mayu de 2008, la NASA y Disney anunciaron qu'una figura d'aición orixinal de Buzz Lightyear, de Thinkway Toys, volaría a bordu del tresbordador espacial Discovery pa la misión STS-124. El xuguete de 12 pulgaes permanecería na Estación Espacial Internacional mientres seis meses, onde tomaría parte nun esperimentu y apaecería grabáu en videu dende l'espaciu. El vuelu foi entamáu como parte del programa Toys in Space qu'empezó en 1985.
La misión de llanzar una figura de Buzz Lightyear al espaciu executó'l 31 de mayu de 2008 pa celebrar la inauguración de Toy Story Midway Mania nos parques temáticos de Disney's Hollywood Studios y Disney California Adventure Park, col destín final de la Estación Espacial Internacional (ISS). La figura d'aición tuvo una cena colos 10 astronautes y cosmonautes de la misión, y foi vista asomándose per una ventana a bordu del ISS. La figura d'aición permaneció a bordu de la estación espacial por un periodu de seis meses como parte d'un programa educativu de xuguetes nel espaciu de la NASA y tornó a tierra firme'l 11 de setiembre de 2009.
N'ochobre de 2009, Thinkway Toys llanzó un retruque de la figura de Buzz Lightyear basada na so forma nes películes de Toy Story, como parte de la so serie de xuguetes Toy Story Collection. Esta figura de Buzz Lightyear ye hasta agora la más precisa de toles que se fabricaron, yá que tien carauterístiques bien similares a la figura que se ve na película, con ales desplegables, lluces parpadeantes, láser y comunicador de muñeca, amás, inclúi 65 frases cola voz orixinal de Tim Allen.
En 2010, LEGO creó una figura d'aición de Buzz Lightyear. El set de LEGO ye'l númberu 7592 y tien 205 pieces. Cuando la figura ta dafechu construyida, tien cabeza articulada, brazos, manes, torso, piernes, pies, ales y visera. Esi mesmu añu, LEGO creó una mini figura de Buzz Lightyear que se llanzó en dos variantes. Dambes variantes presentaben los mesmos elementos moldiaos con impresión distinta. Les minifiguras teníen un total de cinco nuevos elementos moldiaos pa la minifigura: la cabeza, los dos pieces alaes, la cubierta de la cabeza y el torso del so traxe espacial. Una ye la variante estándar pa representar el Buzz Lightyear «llimpiu». Esta minifigura presentar en 7 sets: 30073, 7593, 7598, 7597, 7590, 9002700 (conxuntu de relós) y un conxuntu d'imanes (852949) con Buzz Lightyear y Woody. La otra variante yera la versión puerca» de Buzz Lightyear como se ve en Toy Story 3. Esta mini figura presentar en 1 conxuntu que yera 7599. Esta variante presentaba la mesma mini figura de Buzz Lightyear con llurdios de suciedá impreses. En 2016, creóse una nueva versión de Buzz Lightyear pa la serie Disney de LEGO minifigures. Esta minifigura presentaba nueves impresiones pa les piernes y los brazos de la minifigura, y esaniciaba el logotipu de Star Command de l'arca de la pieza del torso. La diferencia más notable ente esta mini figura y el llanzamientu de 2010 foi la cabeza, qu'agora ye una cabeza de mini figura d'estilu clásicu y non una pieza moldiada.
Impautu cultural
N'ochobre de 2007, el llectores de la revista Empire escoyeron a Buzz Lightyear de Non. 1 ente los 20 meyores personaxes de Pixar. Tamién lo calificaron como'l Non. 94 ente los personaxes animaos de película más grandes de tolos tiempos.
La llinia clásica de Buzz Lightyear «Al infinitu ... ¡y más allá!» foi usada non solo en camisetes, sinón tamién ente filósofos y teóricos matemáticos. Un llibru sobre la hestoria del infinitu de 1991 (4 años antes de Toy Story), de Eli Maor, usa dicha frase pal so títulu. Hall of The Humanist rellacionó la trama de la película con una interpretación del humanismu, indicando'l tar contentu cola vida na Tierra, según cola vida dempués de la muerte. El cantar cuádruple de platín «Single Ladies» de Beyoncé, inclúi na lletra la frase: «...and delivers me to a destiny, to infinity and beyond» que n'español vien significando: «...y apúrreme a un destín, al infinitu y más allá». En 2008, la frase convertir en noticia internacional cuando s'informó qu'un padre y el so fíu repitíen de cutio la frase p'ayudar a caltener en distancia mientres cruciaben l'Océanu Atlánticu por 15 hores.
Nematogmus
Nematogmus ye un xéneru d'arañes araneomorfas de la familia Linyphiidae. Atópase na rexón paleártica ya indomalaya.
Llista d'especies
Según The World Spider Catalogo, Catálogu mundial d'especies d'arañes 12.0:
Solanum lycocarpum
Solanum lycocarpum, lobeira, ye una especie botánica de planta con flor común na sabana brasilana. thumb|Frutu El frutu d'esta planta toma'l 50 % de la dieta alimenticia del va enaguar guazú Chrysocyon brachyurus.
Descripción
Ye un arbustu heliófilu, maderizu, de 12-30 (50) dm d'altor. Fueyes simples, alternes, coriacees, llanceolaes; frutu mariellu y asemeyáu a un tomate pequeñu (11-15 cm de diámetru.
Les partes d'esta planta son venenoses si comer en verde. Tien les fueyes cubierta por pelusa que les fai grises a la vista. Les flores, azules, formar n'estrella colos estames mariellos.
Crez en suelu magrizu, húmedu, y precisa de l'agua regularmente y del sol. Son comestibles pa los humanos.
Usos melecinales
Contra la diabetes.
Charles M. Duke
Charles Moss Duke, Jr ye un astronauta d'Estaos Xuníos retiráu que participó nel programa Apollo.
Estudios
En 1957 recibe'l Bachelor of Science n'inxeniería física de l'academia naval d'Estaos Xuníos y en 1964 un máster n'aeronáutica y en ciencies del espaciu pol Institutu Teunolóxicu de Massachusetts.
Arses kaupi
Arses kaupi ye una especie d'ave na familia Monarchidae. Ye endemia de la zona costera de Queensland n'Australia.
Descripción
El monarca pío mide unos 15 cm de llargu y pesa alredor de 13 gr. El so plumaxe ye sexualmente dimórfico. La cabeza y cola del machu son negres, y les ales son d'un negru pardu con escapularias blanques. El so collar blancu ye estensible y per aciu el so pescuezu xunir col gargüelu blancu. La franxa nel pechu ye negra, y el so banduyu y zona inferior ye blanca. La fema tien una zona del gargüelu d'un tonu de blancu menos conspicuo y abarca menos área, y el collar ye incompletu alredor del pescuezu. Los güeyos son negros, y atópense arrodiaos por un aniellu de color azul, que ye menos evidente na fema. El so picu ye gris-azuláu y les pates son negres.
Charles M. Duke
Estudios
Dempués sirve trés años n'Alemaña col 526th escuadrón "Fighter Interceptor". Más tarde ingresa na Escuela de pilotos d'investigación aeroespacial de la fuercia aérea. Consiguida la so graduación nesta escuela decide convertise n'instructor de los sistemes de control y vuelu de los aviones F-101, F-104 y T-33.
En reparando nun periódicu la convocatoria de la NASA pa crear un grupu d'astronautes, decidió intentalo y tres llargos periodos d'entrenamientu foi escoyíu en 1966 ente los 19 nuevos astronautes.
Nel Programa Apollo
Participó nes misiones Apollo 13 y Apollo 17 como astronauta suplente.
Participó como pilotu del módulu llunar Orión na misión Apollo 16 (16-27 d'abril de 1972) y xunto con John W. Young esploraron el cráter de Descartes ente que Thomas K. Mattingly II cartografiaba la Lluna dende'l módulu de mandu Casper. La misión Apollo 16 ta considerada una de los meyores y granibles ente'l restu, pola cantidá d'esperimentos que realizó en terrén llunar y pola cantidá de material predreso que se traxo a la Tierra (213 llibres). Gracies a l'ayuda del rover llunar, (vehículu col cual los astronautes podíen movese más cómodamente y rápido) pudieron percorrer 16 milles. Charles Duke dixo:
Anguaño
Charles M. Duke decidió dexar el programa Apollo una vegada concluyó la misión Apollo 16, empecipiándose nel sector priváu, onde fundó la Charlie Duke Enterprises, Inc de la cual ye'l presidente.
Tamién como'l restu d'astronautes allega a eventos públicos y conferencies n'universidaes de tolos países cuntando les sos esperiencies como astronauta.
Anguaño ye Xeneral de Brigada de la Estaos Xuníos (na reserva).
Cúpula de la Roca
La cúpula de la Roca (n'árabe,قبة الصخرة Qubbat aṣ-Ṣaẖra) ye un templu islámicu asitiáu en Xerusalén, nel centru del monte del Templu. Foi construyíu ente los años 687 y 691 pol novenu califa, Abd al-Malik. Ensin cambeos esenciales mientres más de trelce sieglos, ye unu de los llugares más representativos de la ciudá.
Los musulmanes creen que la roca que s'atopa nel centru de la cúpula ye'l puntu dende'l que Mahoma xubió de manera milagrosa al cielu p'axuntase con Dios, acompañáu pol ánxel Gabriel (Layla al-Miraj). Ye un llugar sagráu pa los musulmanes.
Los xudíos, que la denomen Kipat Hasel (כיפת הסלע), afirmen qu'esti llugar foi onde Abraham (Ibrahim) tuvo a piques de sacrificar al so fíu Isaac por orde d'Elohim. Ye tamién el llugar au Jacob vio la escalera escontra'l cielu, y au s'atopaba'l templu de Xerusalén. Otres tradiciones xudíes dicen que ye'l puntu au se punxo la primer piedra pa construyir el mundu. L'islam recueye tamién la tradición del sacrificiu d'Abraham, magar que nesta tradición el fíu nun yera Isaac, sinón el primoxénitu, Ismael.
Aeropuertu de Bangoka
L'Aeropuertu Internacional de Kisangani-Bangoka ye un aeropuertu asitiáu en Kisangani, na República Democrática d'El Congu.