cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Okapia johnstoni
Historia natural
Los ocapis son animales predominantemente solitarios que de forma ocasional viven en pareya o en pequeños grupos familiares. Les femes paren una única cría n'agostu o ochobre tres una xestación d'ente 435 y 445 díes. Si ye fema, va maurecer a los dos años d'edá, ente que si ye machu inda-y faltará dalgún tiempu pa llegar a la edá adulta. Al paecer, les críes más nueves nun son capaces d'estremar a la so madre d'otres femes y pueden ser adoptaes por otres ocapis con facilidá en casu de perder a la so proxenitora (la cual defendense dacuando hasta la muerte, inclusive si s'enfrenta col so únicu depredador, el lleopardu). La esperanza de vida ronda los 30 años.
Los ocapis son herbívoros. Aliméntense principalmente de les fueyes, biltos y tarmos de más de 100 especies de distintes plantes, amás comen yerbes, frutes, felechos y hongos. Delles de les especies que peracaben son venenoses pal ser humanu.
Lo impenetrable del so área de distribución torga saber de cuántos individuos compónse realmente la población mundial d'ocapis. A pesar d'ello, considerase una especie vulnerable (anque non en peligru grave) por cuenta de la so pequeña área de distribución.
Estáu de la so población
Los ocapis tán amenaciaos d'estinción pola destrucción del so hábitat y la so caza. La población mundial #envalorar en 10.000–20.000 especímenes. El trabayu de caltenimientu nel Congo inclúi l'estudiu continuu del so estilu de vida y comportamientu.
Per otra parte, siempres qu'hubo conflictos armaos nel Congo, viose enzancáu'l so siguimientu, yá que ye una zona onde abonden los enfrentamientos ente facciones nacionales.
Reproducción
Los ocapis viven nuna redolada solitaria. Tan solo mientres la dómina de celu'l machu y la fema tán xuntos; o ente que la fema cría al so retueyu. Al paecer, utilicen la orina pa marcar el so territoriu y una secreción d'unes glándules asitiaes ente les pezuñes. Nel interior de los montes utilicen llugares concretos nos que defecar, beber y folgar. Pa movese ente estos puntos siguen siempres les mesmes siendes, lo que facilita la so captura. Mientres la dómina de celu, les femes emiten fuertes mugidos coles mires de llamar l'atención de los machos. Estos alleguen y lluchen ente ellos pa conquistales. El vencedor #retirar cola fema y dambos permanecen xuntos ente dos y trés selmanes. La xestación ye bien llarga, yá que s'enllarga de 14 a 15 meses, tres los cualos naz una sola cría.
Hiroshi Fukushima
Hiroshi Fukushima (福嶋 洋, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Trap (dixebra)
Trap fai referencia a dellos artículos:
Laurac-en-Vivarais
Tien una población de y una superficie de  km².
Castellare-di-Casinca
Castellare-di-Casinca ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Córcega, na rexón de Córcega. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Alsographia Americana
Alsographia Americana (embrivíu Alsogr. Amer.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol polímata, naturalista, meteorólogu, y arqueólogu estauxunidense d'orixe franco-xermano-italianu; Constantine Samuel Rafinesque y espublizáu en Filadelfia nel añu 1838.
Castellare-di-Mercurio
Castellare-di-Mercurio (corsu: U Castellà di Mercuriu) ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Córcega, na rexón de Córcega. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cisticola rufus
Cisticola rufus ye una especie d'ave de la familia Cisticolidae. Alcuéntrase en Burkina Fasu, Camerún, República Centroafricana, Chad, Gambia, Ghana, Guinea, Malí, Nixeria, Senegal, Sierra Lleona y Togu. El so hábitat natural son les carbes seques subtropicales o tropicales y pacionales secos de tierres baxes tropicales o subtropicales. Nun ta amenaciáu.
Alphabetische und Synonymische Aufzählung der Gewächse
Alphabetische und Synonymische Aufzählung der Gewächse (embrivíu Alph. Aufz. Gew.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu alemán Gustav Heynhold y espublizáu en Dresde/Leipzig nel añu 1846-1847 col nome d'''Alphabetische und Synonymische Aufzahlung der in der Jahren 1840 bis 1846 in den europäischen Gärten eingeführten Gewächse nebst Angabe ihres Autors. ihres Vaterlandes, ihrer Dauer und Cultur. Ein Hilf- und Ergänzungbuch zu den Werken von Dietrich, Dumont-Courset, Loudon, Sweet, Steudel o.s.w. nach dem neuesten Quellen bearbeitet. Dresden/Leipzig''
Laveyrune
Laveyrune ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Aeropuertu d'Oslu-Gardermoen
thumb|Terminal
L'Aeropuertu d'Oslu-Gardermoen (Oslo lufthavn, Gardermoen) ye'l principal aeropuertu qu'atiende a Oslu, la capital de Noruega. Ye tamién el mayor aeropuertu internacional del país, con vuelos a un gran númberu d'aeropuertos europeos y dalgunos a otros continentes, como América del Norte y Asia. Ta alcontráu en Gardermoen nel conceyu d'Ullensaker, 48 km al nordeste d'Oslu.
Construyíu como un aeródromu militar, Gardermoen foi engrandáu y abiertu de nuevu en 1998 como aeropuertu comercial. Más de 19 millones de pasaxeros pasaron pol aeropuertu d'Oslu en 2007, lo que representa una medría de 1,3 millones de pasaxeros (un 7,8 %) dende 2006. L'aeropuertu tien dos pistes paraleles de 2950 m y 3600 m, 34 fingers y 5 puertes rexonales, 64 mostradores de facturación y 71 posiciones p'aviones.
Amás del so papel como aeropuertu internacional, Gardermoen ye unu de los centro d'operaciones de Scandinavian Airlines y Norwegian Air Shuttle, según un aeropuertu importante pa Widerøy. L'aeropuertu funciona como un centru d'operaciones nacionales, al cuntar con 25 destinos nacionales, 16 de los cualos son operaos con aviones de reacción. Siete son operaos por contratu col gobiernu noruegu utilizando pa ellos aviones rexonales.
L'Aeropuertu de Sandefjord-Torp tamién atiende a Oslo, principalmente con aereollinies de baxu costu y aereollinies rexonales. Sicasí, Torp atopar a más del doble de distancia de la ciudá que Gardermoen. En febreru de 2008, un tercer aeropuertu, l'Aeropuertu de Moss-Rygge, empezó a atender a aereollinies privaes tamién.
Militar y secundariu
Cuando los alemanes invadieron Noruega mientres la Segunda Guerra Mundial, bombardearon l'aeropuertu, pero pocu dempués reconstruyir con dos pistes de 2000 metros.
Dientro del conflictu armáu, Gardermoen foi utilizáu tantu pa vuelos charter como intercontinentales. Les operaciones militares tamién usaben l'aeropuertu pa los sos fines. Los vuelos chárter efectuar dende 1972 en Gardermoen en llugar d'en Fornebu pola falta de slots n'este, ente que los vuelos intercontinentales yá s'operaben dende Gardermoen porque la pista de Fornebu yera demasiáu curtia. Tanto solu mientres los años 90 SAS punxo los sos vuelos a Nueva York dende Fornebu. Dempués del treslláu y hasta que la nueva terminal y otres instalaciones fueron abiertes en 1998, l'aeropuertu permaneció enllancáu nel númberu de los vuelos comerciales, según víense de xemes en cuando vuelos militares.
Buscando un nuevu aeropuertu
Dempués de que Gressholmen (mar) y l'Aeropuertu de Kjeller (tierra) atendieren a Oslo como los sos aeropuertos, el nuevu Aeropuertu Oslo-Fornebu abrir en 1939. Pero nos 80, l'aeropuertu empezó a esperimentar graves problemes de capacidá. L'aeropuertu tenía una única pista, colo que nun había slots nel aeropuertu peles mañanes según nes hores punta de la tarde. Esto fixo imposible'l formar parte activa del mercáu aereu tres la desregularización, yá que potenciales aereollinies nun tendríen accesu al aeropuertu de Fornebu. Como l'aeropuertu de Fornebu foi construyíu nuna península, non podía construyise una nueva pista polos problemes d'espaciu presentes. Esti aeropuertu amás escarecía de tresporte públicu, al nun cuntar con metro llixeru o vía de ferrocarril al aeropuertu. L'aeropuertu taba alcontráu bien próximu al centru de la ciudá y al llau d'una zona residencial, causando numberosos problemes de contaminación acústica.
Había munches llocalizaciones posibles pal nuevu aeropuertu principal d'Oslu, destacando Hobøl, Hurum, Kroer, Ås y Gardermoen. Anque'l procesu políticu sobre la llocalización del aeropuertu empezó nos 50, la primer decisión en firme sobre l'allugamientu del nuevu aeropuertu nun llegó hasta 1988 cuando decidió construyise un aeropuertu en Hurum. Pero les condiciones meteorolóxiques demostraron que yera bien frecuente la presencia de fuertes borrines en Hurum, y la decisión foi suprimida.
El 8 d'ochobre de 1992, el parllamentu noruegu tomó la decisión final de construyir el nuevu aeropuertu en Gardermoen.
OSL Gardermoen
Una nueva compañía, Oslo Lufthavn AS, encargar de la operación de los aeropuertos de Gardermoen y Fornebu. La decisión del parllamentu significaba que l'aeropuertu sería construyíu con financiamientu propiu, y tendríase que crear una compañía llindada mesma pa financiar el nuevu aeropuertu. El costu total de la construcción del aeropuertu foi de 11 400 millones de NOK que foi totalmente pagu pola nuevu compañía y los beneficios d'operación del aeropuertu seríen utilizaos pa iguar la delda contraida. La compañía tamién xestiona l'aeropuertu de Fornebu dende'l 1 de xineru de 1997. Oslo Lufthavn AS tien como filial a Avinor AS, l'alministración d'aeropuertos civiles noruegos.
Una nueva vía ferroviaria d'alta velocidá, Gardermobanen, foi construyida coles mesmes que l'aeropuertu. Los trenes salen del aeropuertu a la Estación Central d'Oslu seis veces cada hora. Foi la primer vía de ferrocarril d'alta velocidá construyida en Noruega y ye anguaño operada por Flytoget a 210 km/h.
Gardermoen convertir nel principal aeropuertu d'Oslu el 8 d'ochobre de 1998, cuando'l Aeropuertu Fornebu foi cerráu sacante pa delles instalaciones d'hidroaviones. La operación de cambéu d'aeropuertu producir nel intre de la nueche nun movimientu d'elevaes proporciones. El nuevu aeropuertu tien una capacidá de 17 millones de pasaxeros al añu y 80 operaciones per hora. Dempués de l'apertura de Gardermoen, l'aumentu del númberu de slots y la llegada d'una nueva aereollinia de baxu costu, Color Air, produció una gran guerra de precios nel aeropuertu, que nun concluyó hasta 1999 cuando Color Air atayó les sos operaciones. Mientres esti periodu había siquier cerca de 50 vuelos diarios ente Gardermoen y Bergen, Stavanger y Trondheim.
En 1999, Northwest Airlines operó de volao un vuelu ente Oslo y Minneapolis mientres unos meses colos sos aviones del tipu DC-10, antes d'atayar el vuelu por cuenta de les baxes ocupaciones. N'ochobre de 2001, l'únicu aeropuertu intercontinental qu'había, a Nueva York (Newark), con aviones Boeing 767-300 de SAS, foi igualmente canceláu. En 2004, Continental Airlines retomó los vuelos nesta ruta. Esiste tamién un vuelu regular a Paquistán, y dellos vuelos chárter a Tailandia y dellos países más d'otros continentes, y Norwegian Air Shuttle. En 2002 Norwegian Air Shuttle, empezó a operar utilizando Gardermoen como'l so aeropuertu principal. L'aereollinia opera a 50 destinos internacionales y 10 destinos nacionales. El 18 de xineru de 2006, Liv Signe Navarsete, ministra de Tresporte y Comunicaciones, inauguró'l primer hangar d'Europa con destemple por infrarroxos nel aeropuertu d'Oslu. L'hangar sería un completu a los elementos de destemple normal na temporada d'iviernu.
Curdu
Curdu pue referise a:
Drávida
Drávida pue referise a:
Aeropuertu d'Oslu-Gardermoen
Allugamientu
L'allugamientu del aeropuertu en Gardermoen provocó numberoses crítiques. Dalgunos alegaron que ta bien lloñe d'Oslu y que precisaría un costosu tren d'alta velocidá. Otres quexes diben empuestes al impautu medioambiental de la zona al afayase una gran cuenca acuífera soterraña na zona de construcción, y que'l mal tiempu de la zona podía provocar accidentes.
Cuestionando la climatoloxía
Los datos meteorolóxicos, qu'encamentaben que'l nuevu aeropuertu fora construyíu en Gardermoen en llugar d'en Hurum, fueron cuestionaos pol inxenieru civil Jan Fredrik Wiborg. Él denunció que la información fuera falsificada y que'l parllamentu fuera engañáu deliberadamente pol gobiernu. Wiborg morrió'l 21 de xunu de 1994 dempués de bastiase dende la ventana d'un hotel en Copenḥague, y los documentos cruciales del casu sumieron. Les circunstancies sobre la so muerte nunca fueron esclariaes. Los reporteros del periódicu Aftenposten fueron gallardoniaos col prestixosu SKUP prize en 1999 pola investigación del casu. Mientres l'añu 2000 el comité constitucional del parllamentu efectuó una escucha pública por que cualesquier que tuviera documentos del xuegu puercu na planificación del allugamientu del nuevu aeropuertu, presentar. Publicóse un informe oficial en 2001.
Problemes de borrina y destemple
Dende la so apertura, Gardermoen tuvo bastantes problemes cola borrina y l'agua engelante, provocando'l zarru total del aeropuertu en momentos puntuales. Ye complicáu evitar la borrina en Noruega, y l'antiguu aeropuertu Fornebu según la llocalización alternativa del aeropuertu, Hurum, tamién taben marcaes polos abondosu bancos de borrina. L'agua engelante, según los estudios, presentar nel aeropuertu unes tres veces al mes mientres l'iviernu nel aeropuertu de Gardermoen, acordies colos datos meteorolóxicos recoyíos dende la década de los 50. L'usu de fluyíos anti-congelantes ye llindáu desque s'afayó que sol aeropuertu atópase unu de los mayores acuíferos de Noruega (Sistemes d'agües soterrañes), el delta Trandum. En xineru de 2006 inauguróse un sistema de destemple d'Infratek, qu'utilizaba'l calor infrarroxo, como mediu de destemple. Esperábase qu'esti métodu amenorgara l'usu de anti-congelantes químicos nun 90 %, pero en febreru de 2007 la téunica demostró ser ineficaz.
Incidente por xelu'l 14 d'avientu de 1998
Na mañana del 14 d'avientu de 1998, una combinación de borrina frío y agua engelante causaron delles xelaes en Gardermoen. Siquier venti motores resultaron estropiaos pol xelu mientres el despegue, y cinco aviones precisaron efectuar un aterrizaxe d'emerxencia al tar con un solu motor activu. Un problema similar asocedió nel Aeropuertu Internacional de Denver el 31 d'ochobre de 2002.
Instalaciones
L'aeropuertu cubre una superficie de 13 km² y ta inspiráu nel diseñu del Aeropuertu de Atlanta, con dos pistes paraleles y una única terminal con dos zones d'embarque alliniaes. L'aviación non comercial y xeneral nun opera nel Aeropuertu d'Oslu; nel so llugar, utilícense los aeropuertos de Kjeller, Rakkestad y Tønsberg-Jarlsberg. Atopar a 35 km al nordeste del centru de la ciudá.
Duty free
Gardermoen tien la mayor tienda duty free n'Europa. Esto debe a que Noruega nun ye miembru de la XE, y tien de vender los sos productos llibres de cargos a tolos sos destinos internacionales. Dende 2006, tamién los pasaxeros que lleguen pueden mercar productos ensin impuestos nuna tienda especial alcontrada na zona de reclamación d'equipaxes.
Hotel del aeropuertu
Los esteriores del aeropuertu cunten tamién col hotel Radisson SAS Airport, un edificiu de siete plantes con unes 500 habitaciones, lo que lo converten nel segundu hotel más grande de Noruega. Puede llegase al hotel caminando, yá que dende la sala de llegaes hai unos 150 metros aproximao. Dispón amás de sales de congresos, pa ser exactos, 60 sales de conferencies, la mayor de les cualos puede afaer a unes 1000 persones. L'hotel foi inauguráu pocu dempués que l'aeropuertu y ampliáu en 2006 pa cubrir la medría de la demanda d'habitaciones y sales de conferencies.
== Planes de futuru Debíu a la rápida crecedera de pasaxeros, l'aeropuertu entepasó yá la so llende de capacidá inicial de 17 millones de pasaxeros al añu y va algamar la cifra crítica de 20 millones de pasaxeros dientro d'unos pocos años.
Esisten planes p'amontar la superficie de terminales cola construcción d'una nueva terminal 2 asitiada a 500 metros al norte de la terminal actual, que taríen coneutaes con un pasadizo soterrañu y que taría dafechu construyida en 2012 como llueu. La T2 podría atender a unos ocho aviones. Esta idea yá se previera inclusive antes d'inaugurar l'aeropuertu, yá que s'incluyó nel plan direutor del aeropuertu. Tamién va empezar en 2009 una ampliación na actual terminal que s'espera que tea concluyida nes mesmes feches que la T2, que dexaría atender a 10 aviones adicionales. Esta ampliación tamién va incluyir una ampliación de les zones de facturación.
Tresporte terrestre
Asitiáu a unos 50 km del centru de la ciudá, l'aeropuertu d'Oslu ufierta un bon númberu de servicios de tresporte terrestre. L'aeropuertu tien la mayor ocupación de los tresportes intermodales de pasaxeros del mundu con un 60 % d'ocupación.
Tresporte ferroviariu
thumb|Plataforma del tren exprés al aeropuertu. Cola construcción del aeropuertu decidió construyise un tren d'alta velocidá. La Gardermobanen inauguróse'l mesmu día que l'aeropuertu, y apuerta al aeropuertu por un túnel pela parte inferior de les sos instalaciones. La estación de ferrocarril construyóse dientro de la terminal del aeropuertu. El principal operador ye'l tren exprés del aeropuertu qu'acaba na estación central d'Oslu en 19 minutos, seis veces cada hora, con trés d'elles que siguen hasta Asker y Drammen El tren exprés del aeropuertu tien un pesu del 34 % del tresporte terrestre.
Norges Statsbaner (NSB) tamién opera dende l'aeropuertu, con un serviciu de conexón de tren a Eidsvoll y Kongsberg y un serviciu de llargu percorríu al norte a Oppland/Hedmark y al sur a Vestfold. Dambos pasen por Oslo, y el postreru d'ellos pasa tamién pol Aeropuertu de Sandefjord-Torp. Esisten tamién cinco trenes exprés a Trondheim que tienen parada nel aeropuertu. NSB tien el 7 % del mercáu.
Bus
Los autobuses exprés del aeropuertu d'Oslu tien servicios col aeropuertu dende Oslo, Fredrikstad, Ski y Gjøvik. Amás munchos de los autobuses dende otros puntos de Noruega tienen parada nel aeropuertu. El principal tresportista local, Ruter, efectúa un bon númberu de trayectos a Gardermoen dende llugares cercanos. Los autobuses tienen el 18 % del mercáu.
Carretera
L'aeropuertu atópase xusto a la fin de la ruta europea Y6. Hai 11.400 places d'aparcamientu nel aeropuertu, según paraes de taxi y mostradores d'arriendu de vehículos. El marxe de mercáu de vehículos privaos ye del 18 %, pa dexar o recoyer a daquién ye del 12 %, los taxis el 2 % y los vehículos d'arriendu'l 6 %.
Parque Nacional de los Picos d'Europa
El Parque nacional Picos d'Europa ye un parque nacional español de 67 455 hectárees asitiáu nel cordal Cantábricu nes comunidaes d'Asturies (27 027 ha.), Castiella y Llión (24 719 ha.) y Cantabria (15 381 ha.). Ye una de les meyores reserves mundiales de los ecosistemes lligaos al monte atlánticu ya incluye la mayor formación caliar de la Europa Atlántica.
El macizu occidental foi declaráu Parque nacional el 22 de xunetu de 1918 por Alfonso XIII sol nome de Parque nacional del Monte de Cuadonga", siendo'l primer espaciu protexíu del país. Primeramente entendía 16.925 ha., el 30 de mayu de 1995 amplióse la so estensión hasta les 64 660 hectárees y finalmente, el 3 d'avientu de 2014 volvió ampliase hasta les 67 455 actuales.
Más Madrid
Más Madrid ye un partíu políticu español creáu pa les elecciones municipales de 2019 en Madrid. La plataforma foi presentada en payares de 2018 por Manuela Carmena como base d'una candidatura para optar a la so reelección como alcaldesa.
Seleición de fútbol de Saint Kitts y Nevis
Col nome de Seleición de fútbol de Saint Kitts y Nevis podemos referinos a:
Alejo Menchon
Alejo Menchon ye un ex-futbolista arxentín.
Cisticola woosnami
Cisticola woosnami ye una especie d'ave na familia Cisticolidae. Alcuéntrase en Burundi, República Democrática d'El Congu, Kenia, Malaui, Ruanda, Tanzania, Uganda, y Zambia. El so hábitat natural ye la sabana seca y les praderíes baxes seques subtropicales o tropicales.
Castifao
Castifao ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Córcega, na rexón de Córcega. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Lavillatte
Lavillatte ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Islles Aleutianes
Les islles Aleutianes (un nome deriváu del nome propiu de la etnia que les habitaba, «aleuti») ye un archipiélagu d'islles volcániques, una cadena de más de 300 pequeñes islles volcániques que describen un ampliu arcu d'unos 1.900 km que va del suroeste d'Alaska (Estaos Xuníos) hasta la península de Kamchatka (Rusia). Les islles tán asitiaes ente'l mar de Bering, al norte, y l'océanu Pacíficu septentrional, al sur.
Lavillatte
Tien una población de y una superficie de  km².
Islles Aleutianes
Casi tol archipiélagu ye parte del estáu d'Alaska, anque les islles más occidentales formen parte de Rusia. Les islles tán alcontraes al norte del Cinturón de Fueu del Pacíficu y nelles hai 57 volcanes.
Xeografía
Les islles Aleutianes, conocíes antes de 1867 como l'archipiélagu Catherine, compónse de los siguientes cinco grupos d'islles o subarchipiélagos, alministraes por EE. UU.:
Rusia, pela so parte, reclama soberanía sobre parte d'esti archipiélagu, al traviés de les islles del Comandante. Ye equí onde s'atopa la islla que-y da nome al cercanu estrechu de Bering.
Fisiográficamente, son una seición de la provincia más grande del Pacíficu de Fronteres, que de la mesma ye parte del mayor sistema montascosu del Pacíficu.
Historia
Les islles fueron alministraes per Rusia dende'l so descubrimientu nel sieglu XVIII hasta la so venta xunto col restu d'Alaska a Estaos Xuníos en 1867. Mientres la Segunda Guerra Mundial, Xapón invadió les islles d'Attu y Kiska.
Gruidae
La grúa común tuvo bien estendida, pero'l so númberu baxó enforma por cuenta de que precisa vivir nun hábitat sele. Otra grúa, que ye abondosa y bien común en zoolóxicos pola so vistosidá y sociabilidá ye la grúa Anthropoides virgo. Les grúes son aves que tienen pates y pescuezu bien llargos, col picu tamién llargu, y tán dotaes d'escelentes capacidaes voladores, que-yos dexen realizar cada añu llargues migraciones ente les árees de cría y les zones d'ivernada. Les pates tán provistes de tres dedos grandes dirixíos palantre y unu más curtiu, escontra tras. Munches especies tienen plumes especialmente desenvueltes y con funciones decoratives. Una peculiaridá de la so anatomía ye'l llargor que tienen los allongamientos del aparatu respiratoriu que lleven aire hasta l'interior de los güesos, faciendo que resulten bien llixeros. Estos denominaos sacos aéreos, nel casu de les grúes, pueden algamar hasta 1,7 metros de llargor. Les grúes suelen alimentase de granes, bayes, raigaños, frutos y otres materies vexetales, según pequeñes preses, sobremanera, invertebraos.
Iconoloxía
Esti animal yera ente los antiguos unu de los símbolos de la prudencia y de la vixilancia.
Según los naturalistes, al llegar les grúes a dalguna parte, establecen un acesmo'l cual para nun dexase sosprender del suañu, sostiense tan solu sobre un pie y nel otru tien una piedra, por que cayendo espiértelu. dar la vixilancia por atributu. Dicir en Xapón y en China que les grúes equivalen a un amuleto de la suerte.
La grúa entró en munches empreses. Cuando fai centinela, mientres les demás duermen, con esti llamátigu: Nihit me stante timendum, ye la divisa d'un xefe vixilante. Cuando vuelen, según la so costume, so la direición d'una sola, con esti hemistiquiu: omna dirigit una, puede aplicase a un príncipe que la so conducta siguen los pueblos. Una grúa que al prever un vientu impetuosu cargar con una piedra, con estes pallabres: Firmal gravitote volalum significa que'l maduror de xuiciu asegura la empresa. Diéronse por divisa a una república onde cada unu a la so vez puede llograr el primer grau nel gobiernu les grúes que conducen caúna de la mesma, con estes pallabres: Alternis agmina ducunt. Les grúes como tamién les águiles y les utres, pasen por agüeros favorables.
Les mil grúes
thumb|Neños xaponeses dedíquen-y un homenaxe a Sadako realizando grúes de papel que depositen ante'l so monumentu n'Hiroshima. Nel sieglu XX popularizóse'l origami con forma de grúa como deséu de reestablecimientu de la salú de dalguna persona enferma y como homenaxe a los que muerren violentamente. Asocedió a raigañu del casu d'una neña xaponesa, Sadako Sasaki, quien careció de leucemia tres el bombardéu d'Hiroshima y quien hasta la so muerte fixo tarabiques de papel en ficies de una lleenda xaponesa qu'aseguraba la sanación de quien fixera mil grúes. Finalmente Sadaki Sasaki morrió del cáncer, pero na ciudá d'Hiroshima dedicáron-y un monumentu con forma de grúa nel so homenaxe.
Especies
La familia Gruidae inclúi 15 especies arrexuntaes en 4 xéneros:
Castello-di-Rostino
Castello-di-Rostino ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Córcega, na rexón de Córcega. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Bonnie McKee
Bonnie McKee ye una lletrista y cantante d'Estaos Xuníos, miembru del sellu Reprise Records. Nel añu 2004, ella llanzó'l so álbum debú Trouble, el que nun tuvo un ésitu mayor. Nel miso añu, el so senciellu «Somebody» foi incluyíu na banda sonora de la película Win a Date with Tad Hamilton!. Sicasí, los sos mayores llogros na industria de la música algamar como lletrista d'otros artistes y colega de Max Martin y Dr. Luke. Ello, depués de coescribir xunto a éstos últimos, senciellos d'ésitu internacional p'artistes pop como Katy Perry («California Gurls» y «Teenage Dream»), Taio Cruz («Dynamite») y Britney Spears («Hold It Against Me»).
En 2007 formó parte del repartu de la película August Rush, onde interpreta a l'amiga del personaxe de Keri Russell, que ye parte de la Filarmónica de Nueva York.
En 2014, McKee reconoció'l so bisexualidá nun episodiu del programa conducíu por Joan Rivers, In Bed with Joan.
HD 11964
HD 11964 ye una estrella subxigante mariella a aproximao 107 años lluz de distancia na constelación de Cetus. La estrella ye más masiva y lluminosa que nuesu Sol y ye apenes visible a güeyu. Una amplia estrella compañera binaria afayóse en 2000. Dos planetes estrasolares confirmáronse que órbitan la estrella.
Sistema planetariu
N'agostu del 2005, afayáronse dos planetes orbitando la estrella, la más interna como Neptunu y otru como Xúpiter n'órbites a 3,34 UA. Sicasí, el segundu planeta (HD 11964 b) nun se confirmó hasta mayu del 2007. En setiembre del 2007, P.C. Gregory aliega la esistencia d'un tercer planeta nel sistema sobre la base del analís bayesiano de los datos de velocidá radial. El planeta foi alegáu que tenía una masa similar a la de Saturnu y asitiáu nuna órbita de 360 díes. Gregorio alvirtió que la estrecha rellación ente'l periodu d'esti planeta en ser exautamente un añu significa que les variaciones de la velocidá radial pueden ser causaes pola insuficiente correición del movimientu de la Tierra n'órbita alredor del sol. El planeta nun se detectó nos datos re-amenorgaos nun analís publicáu na revista Astrophysical Journal nel 2009.
Lavilledieu
Lavilledieu ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Amaryllidaceae, an attempt to arrange the Monocotyledonous Orders
Amaryllidaceae, an attempt to arrange the Monocotyledonous Orders, (Amaryllidaceae, un intentu de componer los órdenes de les Monocotiledónees) (embrivíu Amaryllidaceae) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu, poeta, y clérigu inglés William Herbert. Espublizóse en Londres nel añu 1837-1838.
Amenidades Naturales de las Españas
Amenidades Naturales de las Españas (embrivíu Amen. Nat. Españ.) ye un llibru ilustráu con descripciones botániques espublizáu en dos partes en 1811-1821 y editáu pol eminente botánicu español Mariano Lagasca quien fuera direutor del Real Xardín Botánicu de Madrid.
Aeropuertu de Beixín-Nanyuan
L'aeropuertu de Beixín-Nanyuan ye una base aérea militar que tamién sirve como aeropuertu secundariu de Beixín, China. Ta alcontráu nel distritu de Fengtai, 3 km al sur del cuartu aniellu de circunvalación y 13 quilómetros de la plaza de Tiananmen. Abrió per primer vegada en 1910, polo que ye l'aeropuertu más antiguu en China. Ye'l hub principal de China United Airlines.
Historia
All Nippon Airways espresó'l so deséu empecipiar un vuelu chárter dende Tokiu-Haneda mientres los Xuegos Olímpicos de Branu de 2008, sicasí, les dificultaes pa coordinar colos militares, el vuelu fíxose práuticamente imposible.
Abrió una nueva terminal en setiembre de 2013, diseñada con una capacidá de manexu de pasaxeros de 6 millones de persones. La terminal anterior yera capaz de remanar 2,8 millones de pasaxeros mientres l'añu 2011.
Tresporte terrestre
Un serviciu d'autobús ta disponible dende y escontra el Air China Building en Xidan nel centru de Beixín. Les tarifes solo d'ida son de 18 yuanes. Nun hai conexón de metro, l'aeropuertu ta asitiáu al sur de la estación de Dahongmen na seición sur de la Llinia 10 del metro de Beixín. La distancia ye de 10 km per carretera, unos 20 minutos en taxi, dende Dahongmen o Gongyixiqiao.
Aeropuertu de Perpiñán-Rivesaltes
LAeropuertu de Perpiñán-Rivesaltes, asitiáu en Francia, ye un aeropuertu llocal. Opera, sobremanera, a destinos rexonales, pero tamién a dellos destinos internacionales.
Aereollinies y destinos
Estes son les aereollinies y destinos del aeropuertu:
Celso Vieira
Celso Vieira, ye un ex-futbolista brasilanu.
Languedoc
El Languedoc (Lengadòc) ye una rexón del sureste d'Occitania nel sur de Francia, d'antiguo llamada Gotia o rexón Narbonense. La mayor parte del territoriu forma parte de la rexón alministrativa d'Occitania, anque dellos sectores del Languedoc fueron amestaos pol gobiernu central francés a la rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Na antigüedá estremar nuna parte alta con capital en Toulouse y otra baxa con capital en Montpellier. Llinda al norte cola Auvernia histórica, al este col ríu Ródanu que-y dixebra de Provenza, al oeste col Garona y los Pirineos y al sur col Rosellón y el Mar Mediterraneu col cual tien 200 quilómetros de mariña. El so territoriu ta estremáu ente ocho departamento, que son: Aude, Tarn, Alta Garona, Hérault, Gard, Lozere, Ardeche, y Altu Loira.
L'área del Languedoc puramente dicha o "Languedoc Históricu" ye de 42.700 km² y nel censu de 1991 tenía una población de 3.650.000 habitantes de los cualos el 52% vivíen na rexón alministrativa del Languedoc-Rosellón, 35% na del Mediudía-Pirineos, 8 % na de Ródano-Alpes y 5% na rexón alministrativa de Auvernia.
Languedoc alude al idioma vernáculu d'esta rexón, la llamada llingua d'oc.
Reseña histórica
Antes de la conquista romana el territoriu qu'enforma tiempu dempués correspondería al Languedoc formaba parte de la Galia céltica, ocupada polos volcas, tectósages y arecómicos.
Foi conquistada por Roma nel añu 121 e. C., pol procónsul Domicio, y tomó el nome de Provincia ( = "por victoria" ), nome que quedó na vecina rexón de la Provenza. Los habitantes caltuvieron les sos lleis y los romanos establecieron en Narbona un puestu militar.
Darréu, fueron atacaos polos francos a instancia de la Ilesia católica (los visigodos yeren arrianu), siendo vencíos na batalla de Vouillé. Tolosa cayó y namái caltuvieron la Septimania y Languedoc.
Nel añu de 589, Septimania habitar cinco pueblos distintos: romanos, godos, sirios, griegos y xudíos, anque los trés últimos en calidá de comerciantes.
Tensiones internes de los visigodos debilitáron-yos y en 672 el conde de Nîmes Hiderico púnxose acordies con l'obispu de Maguelona y los habitantes de Nimes pa remontase. Wamba, que se topaba en Toledo, coló contra los rebeldes y recuperó Narbona, Beziers, Agda, Nimes y apangó la Septimania. Esta paz foi atayada pola invasión musulmana sol mandu d'Abd-el-Rahman, que les sos tropes escalaron Narbona y Carcassonne.
Llista d'asteroides/49901–50000
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Languedoc
Reseña histórica
Na dómina d'esta incursión yera l'Aquitania, col títulu de condáu hereditariu, un verdaderu reinu gobernáu polos príncipes merovinxos descendientes de Cariberto. Odón el Grande enfrentar a otru exércitu sarracenu lideráu por Al-Samh y venciólu en sangrienta batalla, pero otru xeneral sarracenu (Ambessa) reconquistó Carcassonne, Béziers, Agde, Nimes, etc. y morrió nun combate contra Eudes. En Narbona roblóse un tratáu de paz, pol cual ellí moraría un wali o gobernador musulmán, tando les demás ciudaes alministraes polos condes godos o galos.
En 732 Carlos Martel salvó a Francia d'una invasión musulmana na batalla de Poitiers y mató a Abd-el-Rahman. En 793 el duque Guillermo tuvo que lluchar con Abd-el-Melik, qu'invadió'l condáu a la cabeza d'un exércitu musulmán y apoderóse de Narbona, que les sos riqueces sirvieron pa la construcción de la ponte y la mezquita de Córdoba.
En tiempos de Carlomagno y los sos socesores el Languedoc tuvo sele tocantes a invasiones esteriores, pos la incursión de los normandos nun tuvo grandes resultancies, pero sí hubo problemes internos, sublevaes asina sometíes l'Aquitania y la Septimania en tiempos de Luis I, de Carlos el Calvo y de Luis el Tatexu.
Nun tardaron en constituyise feudos independientes y a partir del reináu de Carlos el Gordu, hubo condes de Tolosa y marqueses de Narbona que gobernaron llibremente aquelles ciudaes riques y poderoses.
Mientres la plena Edá Media, Urbanu II dio en Maguenola la señal de la primera cruzada y cien mil homes partieron d'aquella ciudá escontra Tierra Santa a les órdenes de Raimundo de Saint Gilles. La llamada "cruzada" católica contra los albigenses llevó l'ablayamientu a aquelles tierres y Simón IV de Montfort ganó la batalla de Muret en 1213 a los aragoneses (onde morrió Pedro II) y aseguróse el Languedoc dándo-y a Felipe Augusto en 1216 el condáu de Tolosa, el ducáu de Narbona y los vizcondaos de Carcassonne y Bezièrs, que d'esta suerte quedáronse enfeudadas a la corona francesa.
Mientres la guerra de los Cien Años, el Languedoc foi invadíu por borgoñonos ya ingleses. Equí foi onde'l delfín Carlos abellugar tres apurrir París a los ingleses. Carlos VII apurrió en feudu'l territoriu al duque de Berry, quien restauró la zona a base de gravosos impuestos (abolíos por Francisco II).
El Languedoc quedó enfeudado permanentemente a la corona francesa so la política del Cardenal Richelieu. Tres la Revolución francesa el poder central parisín celosu por crear un estáu unitariu abolió les divisiones territoriales tradicionales estazándoles en departamentos, dende los años 1970 el poder central francés con sede en París estableció un sistema de rexonalización que de nenguna manera contempla les carauterístiques históriques, culturales o étniques dientro del actual estáu francés sinón qu'atiende a criterios burocráticos de mayor eficacia na xestión de los recursos económicos, ye d'esta miente que remaneció'l nome del Languedoc pero nun correspondiendo esautamente al so territoriu auténtico y axuntao col territoriu predominantemente catalán del Rosellón y Alta Cerdanya (o los Pirineos Orientales).
Llingua d'oc
Vease l'artículu principal: Idioma occitanu
El nome fai referencia a la llingua occitana que se fala nesta rexón y n'otres vecines. El nome del idioma vien de la pallabra oc que n'occitanu medieval significa «sí», en contraste col francés del norte o llingua de oïl (pronunciáu uí, ancestru del francés modernu oui). La pallabra oc provenía del llatín hoc, en cuantes que oïl derivar del llatín hoc ille. La pallabra occitanu esprender del nome de la rexón histórica d'Occitania, que de la mesma vien d'Aquitania, antigua rexón administativa romana.
Islles Ashmore y Cartier
El Territoriu de les islles Ashmore y Cartier (n'inglés: Territory of Ashmore and Cartier Islands) ta formáu por dos grupos d'islles tropicales deshabitadas asitiaes nel océanu Índicu al noroeste d'Australia y al sur d'Indonesia, nes coordenaes 12°14'S, 123°5'Y. El grupu ta compuestu pol petón Ashmore (islote oeste, mediu y esti) y la Islla Cartier, qu'en total tienen una estensión de 199.45 km². A pesar de que tienen 74.1 km de mariña, nun hai nes islles puertos nin badees.
El territoriu ye alministráu dende Canberra, encargándose d'ello'l Ministeriu de Mediu Ambiente (Australian Department of the Environment, Sport and Territories).
Castineta
Tien una población de y una superficie de  km².
Castiglione (Alta Córcega)
Castiglione ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Córcega, na rexón de Córcega. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Laviolle
Laviolle ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Castirla
Castirla ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Córcega, na rexón de Córcega. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cistothorus palustris
El cucarachero pantanero (Cistothorus palustris) ye una especie d'ave paseriforme de la familia de los troglodites (Troglodytidae) orixinaria d'América del Norte.
Descripción
Los adultos tienen les partes cimeres de color marrón col banduyu y los lladrales de color marrón claro, el gargüelu y el pechu son blancos. La parte posterior ye de color negru con rayes blanques. Tienen un gorru escuru con una llinia blanca sobre los güeyos y un picu curtio y delgao.
El cantar del machu ye un garllo fuerte usáu pa declarar la propiedá del so territoriu; los machos occidentales tienen un repertoriu más variáu.
Hábitat y distribución
El so hábitat de reproducción son les marismes con vexetación alta como la totora n'América del Norte. Al oeste d'Estaos Xuníos, dalgunes d'estes aves son residentes permanentes. Otres aves migren a banzaos y marismas nel sur d'Estaos Xuníos y Méxicu.
Alimentación
Estes aves aliméntense viviegamente na vexetación. Dacuando vuelen p'atrapar inseutos en vuelu. Peracaben principalmente inseutos, pero tamién arañes y cascoxos.
Comportamientu
El nial ye una masa ovalao xunida a la vexetación del banzáu, entrando por una banda. De normal ponen de 4 a 6 güevos, anque'l númberu puede variar de 3 a 10. El machu constrúi niales de munchos que nun utilice nel so territoriu; pudiendo furar los güevos d'otres aves añeraos cerca.
Esta ave ye inda común, anque los sos númberos menguaron cola perda d'hábitat de güelgues apropiaes. El drenaxe masivu de los banzaos va dar llugar a la estinción local. Sicasí, esta especie ye bastante amplia que nun califiquen como amenaciaes según la UICN.
HD 126053
HD 126053 ye una estrella na constelación de Virgu de magnitú aparente +6,30. Alcuéntrase a 56 años lluz del Sistema Solar.
Carauterístiques físiques
HD 126053 ye una nana mariella de tipu espectral G1.5V con una temperatura superficial de 5693 ± 3 K. Tien una lluminosidá un 10% inferior a la del Sol y una masa de 0,84 mases solares. Con un radiu un 2% más pequeñu que'l del radiu solar, xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada de 1,6 km/s.
Composición química
HD 126053 evidencia un conteníu metálico considerablemente inferior al del Sol, siendo'l so índiz de metalicidá [Fe/H] = -0,34. Los niveles de tolos elementos evaluaos son menores que les solares. Nel casu de siliciu y vanadiu, los sos conteníos correspuenden al 62% de los valores solares, ente que los conteníos de níquel y bariu nun algamar el 40% de los determinaos nel Sol ([Ba/Fe] = -0,10).
El so conteníu de litiu —elementu que ye destruyíu nel interior de les estrelles a temperatures relativamente baxes de 2,4 millones de K— ye bien asemeyáu a la solar (A(Li) = 1,09).
Pablo Chiapella
Pablo Chiapella "Chape" ye un actor y presentador español conocíu pol so papel d'Amador Rivas en La que se avecina.
En consiguiendo una Diplomatura en Maxisteriu d'Educación Física, Pablo Chiapella, natural d'Albacete, pero con raigaños italianes, decidió dedicar la so vida al mundu artísticu, lo que lu llevó a diplomase n'Arte Dramático.
Dende l'añu 2000 Pablo Chiapella ye actor de la canal por cable Paramount Comedy, asina se-y pudo ver en programes como La hora Chanante, como presentador y actor de monólogos nos espacios de la Paramount, como'l protagonista de “El capitán Sevilla y el Centurión Chape”, etc. En 2004 amplió'l so radiu televisivu a la participación en series como “Lobos” (Antena 3, 2004) y “Hospital Central” (emitida por Tele 5 dende 2000), na serie de TVE “Al hilo de la ley", onde interpretaba a un abogáu y en “Fuera de control” tamién de TVE na qu'interpretaba al periodista “Reto”. Tamién participó na serie de Telecinco, El comisario.
Les sos últimes apaiciones foron na última temporada de "Aquí no hay quien viva" d'Antena 3 (2006) y na serie "La que se avecina" en Telecinco, na cual interpreta a Amador.
Lemps (Ardèche)
Tien una población de y una superficie de  km².
Tomás Frías Ametller
Tomás Frías Ametller foi un políticu bolivianu mientres la segunda metá del sieglu XIX. Ocupó dellos cargos públicos ente los que podemos mentar el de prefeutu de Potosí, dellos ministerios y carteres y la presidencia de la República de Bolivia en dos causes, esto ye, 1872-1873 y 1874-1876.
Biografía
Nacíu y criáu na facienda familiar de Tarapaya, conceyu de Mondragón (a 36 km de Potosí) tuvo una educación esmerada per parte de los sos padres, don José María Frías y doña Alejandra Ameller. Estudió derechu y el so mocedá dedicar al comerciu y l'alquisición de la so vasta cultura nos sos viaxes per Europa, principalmente Italia. Sicasí'l so moliciones adulces ser llevando pel camín de la política.
Asina mientres la presidencia de Jorge Córdova llegó a la prefeutura de Potosí, pero de forma transitoria una y bones el país topar nuna crisis política pola mor de la non reconocencia de la llegalidá de les eleiciones de 1855.
Dempués del golpe d'estáu de Llinares foi posesionado como Ministru de Facienda, ente 1857 y 1861 nel que foi bien claro y restrictivu tocantes a l'alministración del presupuestu nacional, principalmente no que se refier a sueldos y gastos de los funcionarios. Mientres esti ministeriu crea la Caxa Central de Pagamentos, que centralizó y entamó la economía nacional dempués de más de 20 años d'anarquía alministrativa. Creó tamién un presupuestu dedicáu única y puramente a la educación colos que pudieron mercase llibros, pagar sueldos y arriendos ya inclusive conceder creitos y subvenciones a escueles y universidaes.
Foi amás el impulsor de lleis pioneres de la dómina como la de derechos d'invención de 1858 o sobre sociedaes anónimes de 1860. Impulsó la esplotación de la Quina liberalizando la esplotación y esportación d'esti productu. Tamién impulsó la lliberalización d'otros sectores de la economía nacional como'l testil y los minerales (sacante la plata). Esforciar por normalizar la política monetaria boliviana refinanciando la delda esterna per un sitiu y por otru volviendo acuñar monedes de plata en Potosí.
En 1861 un golpe d'estáu derroca a Llinares y fórmase una Asamblea Constituyente de la que forma parte Frías y que s'encarga d'ellaborar una nueva Constitución y escoyer al nuevu presidente.
En 1862 preséntase como candidatu a la presidencia n'oposición a Achá, pero pierde con namái un cuartu de los votos.
A partir d'entós Frías dedicar a la oposición d'esti gobiernu y de los siguientes que se posesionaron d'él por aciu los distintos golpes d'estáu como los de Belzu, Melgarejo o Morales. Cuando esti postreru foi asesináu, los diputaos aconceyaos na ciudá de La Paz formen un conseyu d'Estáu y designen al Dr. Frías como presidente pa nun dexar acéfalu'l gobiernu mientres s'asitiaba la movición política causáu.
Asina'l 28 de payares de 1872 asume la presidencia, pero darréu convoca a eleiciones. Estes fueron con muncho les eleiciones más llimpies de tol sieglu XIX en Bolivia y el so curtiu primer mandatu namái lo dedicó a presidir estos comicios de la forma más tresparente posible reflexándose'l so espíritu honesto y llegalista.
El vencedor d'estes eleiciones foi Adolfo Ballivián que nomó a Frías como'l so ministru d'Instrucción y Rellaciones Esteriores.
El 20 de marzu de 1875, una sulevación na so contra liderada por Resini, terminó cola quema y destrucción casi total del Palaciu de Gobiernu, que dende entós se conoz popularmente como “Palaciu Quemáu”.
Frías decide en 1876 convocar a eleiciones, pero'l 3 de mayu, l'apocayá xubíu xeneral Hilarión Daza, bastia un golpe d'estáu que derroca al gobiernu y que ye ufiertáu por esti mesmu a Frías al estilu d'un autogolpe a lo cual el vieyu Doctor nun apuerta y sicasí niega tou sofitu a Daza y el so golpe. A otru día Frías ye lleváu presu a la Recoleta, onde l'embaxador d'Estaos Xuníos emprésta-y el so asistencia.
Al ser derrocáu nel so gobiernu en 1876, dir a Europa onde vivió y foi diplomáticu de Bolivia en Francia. Morrió en Florencia el 1 de marzu 1884.
Personalidad
Tomás Frías ye conocíu como unu de los meyores políticos de tola historia de Bolivia pola mor non yá de la so honradez, sinón tamién de la so arrogancia y de l'austeridá en tolos aspeutos de la so vida. Intentó trabayar a favor del desenvolvimientu non yá económicu del so país sinón tamién social y cultural y dexó non yá grandes meyores en desenvolvimientu xurídicu sinón un gran exemplu pa toles xeneraciones d'homes honestos que nun faltaron en Bolivia. Tantu asina que una de les provincies del país lleva'l so nome según la Universidá mayor de la ciudá de Potosí, ente otres instituciones, principalmente educatives y culturales. El so cultura adquirir nos sos viaxes a Europa, especialmente Italia.
Claire Colinet
Claire Jeanne Roberte Colinet (Bruxeles, 1880-1950), que roblaba les sos obres Cl. J. R. Colinet, foi una escultora francesa d'orixe belga. La mayor parte de les sos obres son del estilu art déco.
Ye principalmente conocida poles sos figures de baillarines del mundu realizaes en bronce.
Estudió con Jef Lambeaux y en 1929 foi escoyida miembru permanente del Salon des Artistes Francais.
El Muséu de Art Nouveau y Art Déco (Casa Lliriu) espón les sos escultures criselefantines Walkyria (1920), Baillarina de Tebas, Baillarina hindu y Carmen.
Cateri
Cateri ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Córcega, na rexón de Córcega. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Lentillères
Lentillères ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².