cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Miguel Eusebio Bustamante
Presidencia provisional
En 1850 asocede un llevantamientu armáu en Comayagua capital d'Hondures, a manes del Xeneral José Santos Guardiola contra la presidencia del Llicenciáu Juan Lindo y l'Asamblea Llexislativa. Ye cuando les fuercies militares aparcaes en Tegucigalpa, nomen a Miguel Eusebio Bustamante como Presidente provisional o por depósitu, mientres el Vice Xefe señor Felipe Bustillo asumiera la titularidá como Presidente según la constitución vixente. El 25 de marzu de 1850 celébrase'l Pactu de Pespire” lo cual ponía fin y a la normalización la situación política nel país y exiliándose a los conservadores Xeneral Francisco Ferrera y Xeneral Coronado Chávez con camín d'El Salvador.
Hyadum II
Hyadum II ye'l nome de la estrella δ1 Tauri (δ1 Tau / 61 Tauri) na constelación de Tauru. El so nome alude al cúmulu de les Híades, del que forma parte, y en llatín significa «Segunda Híade». Tamién recibe'l nome Eudora (Ευδωρη en griegu), una de les hermanes Híades. La so magnitú aparente ye +3,77 y alcuéntrase a 153 años lluz del Sistema Solar.
Hyadum II ye una xigante naranxa de tipu espectral K0III con una temperatura efectivo de 4965 K. Relluma con una lluminosidá 74 vegaes mayor que la lluminosidá solar y tien un radiu 11,6 vegaes más grande que'l del Sol. Ye una de los cuatro xigantes naranxes de les Híades, xunto a Ain (ε Tauri), θ1 Tauri y Hyadum I (γ Tauri). Ello ye que les sos carauterístiques físiques son casi iguales a ésta última. Al igual que Hyadum I, tien una velocidá de rotación bien lenta y, como nel restu de les Híades, la so metalicidá ye cimera a la del Sol nun 25%, lo que ye consistente cola bayura de cianóxenu (CN) reparada nel so espectru.
Hyadum II ye una binaria espectroscópica, onde la componente secundaria orbita a la xigante naranxa cada 529,8 díes. Una tapecimientu per parte de la Lluna dexó conocer que se trata d'una nana colorada de tipu M y magnitú 13. La escentricidá de la órbita fai que la separación ente dambes estrelles varie ente 1,0 UA y 2,5 UA.
Carlina acaulis
Carlina acaulis ye una especie de cardu de la familia Asteraceae. thumb|Ilustración
Descripción
Ye una planta bienal, espinosa, asemeyada al cardu, col tarmu ríxidu qu'algama los 3 dm d'altor. Fueyes recortaes y espinoses, lobulaes con arreyo hemisféricu y bráctees punchantes, les basales nuna ancha roseta, práuticamente lampiñas. El capítulu llega hasta 8-13 cm de diámetru, los sos bráctees más internes, patentes y muncho más llargues que los flósculos asemeyar a lígules blanques plateadas; los flósculos del discu varien d'ablancazaos a acolorataos.
Propiedaes
Principios activos: contién abondosu inulina (20%), taninos, aceite esencial (1-2%): óxidu de carlina (furil-bencilacetileno), carileno. Flavonoides, thumb|250px|right|Eguzkilore na puerta d'un caseríu del País Vascu. Indicaciones: Planta en desusu. L'óxidu de carlina ye responsable de la so aición como antibióticu. A los flavonoides atribúyese-yos la so aición de diuréticu, diaforético y colagogo. A los principios amargosos, el so efeutu aperitivo y dixestivu. Estomacal, llaxante. El centru carnosu ye comestible, pero a dosis altes actúa como emético enérxicu. Vermífugo, emenagogo, febrífugo, detersivo. Indicáu para dermatitis, erupciones herpétiques, piodermies, colecistitis, disquinesies biliares, gripe. Estaos nos que se riquir un aumentu de la diuresis: afecciones genitourinarias (cistitis, ureteritis, uretritis, oliguria, urolitiasis), hiperazotemia, hiperuricemia, gota, hipertensión arterial, edemes, sobrepesu acompañáu de retención de líquidos. Usóse pa preparar una agua destilada a la que se-y atribúi un efeutu afrodisiacu.
Úsase'l raigañu. Recuéyese na seronda. Decocción: 20 g/l, 1 taza tres vegaes al día.
Otros usos: Ornamental (seca). En delles rexones (País Vascu y Navarra), ye una de les trés soluciones (en concretu la tercera) del mitu de la creación del mundu de la mitoloxía vasca, que Amalur apurrió pa protexer a los mortales de los xenios nocherniegos. Asítiase nes puertes de los caseríos o enriba d'elles pa protexer la casa: si dalgún espíritu malinu pretendía entrar na casa y atopaba una Eguzkilore (significa "flor del sol"), tenía que parase pa cuntar los perabondosos pelos o bráctees de la inflorescencia y el día sosprendía-y ensin terminar la so xera.
Taxonomía
thumb|Carlina acaulis thumb|Ilustración Carlina acaulis describióse por Carolus Linnaeus y espublizóse en Species Plantarum, vol.2, p.828, 1753. Carlina: nome xenéricu que cunta la lleenda que-y enseñaron los «ánxeles» a Carlomagno como tenía d'emplegala (refiriendose a Carlina acaulis) contra la peste, y qu'asina llibró a les sos huestes d'ella; y la planta nomóse asina nel so honor. Más tarde, la lleenda camudó a Carlomagno por Carlos I d'España. Ta última «interpretación» sería la que sirvió de base a Linneo pa nomar al xéneru.
acaulis: epítetu llatín que significa "ensin tarmu". Tien dos subespecies aceptaes:
Bonlieu-sur-Roubion
Bonlieu-sur-Roubion ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Carlina biebersteinii
thumb|250px|Carlina biebersteinii. thumb|250px|Nel so hábitat La Carlina biebersteinii ye una especie yerbácea que, como toles de la familia Asteraceae, asemeyar al cardu. Ye la única del xéneru Carlina que s'atopa fora d'Europa, yá que ye natural de China.
Bonlieu-sur-Roubion
Tien una población de y una superficie de  km².
Carlina biebersteinii
Descripción
Ye una planta yerbácea qu'algama un tamañu de 20-120 cm d'altor, en dos años, con tarmu solitariu, ramificáu distalmente. Les fueyes basales son peciolaes, les caulinares sésiles, enteres, de color verde, del mesmu color o'l viesu más pálidu, llanceolaes a linear-llanceolaes, de 4-15 por 0,5-2 cm, col marxe papiráceo, el viesu glabro y con grupos d'escayos alternando con escayos más gruesos. Los Capítulus entamar n'unu a dellos corimbos. El arreyo ye hemisféricu obconico, de 3,5-4,5 cm de diámetru con bráctees bien numberoses, les esteriores similares a les fueyes, verdes, les medianes gradualmente más pequeñes escontra riba, de color marrón o púrpura escuru, progresivamente amenorgaes a escayos bipinnaes. A lo último les bráctees involucrales más internes vienen en 2 series: les más esteriores pocu numberoses y colos marxes ciliaos d'espiníes pinaes corites, les más internes lliniales, higroscópicas (retrataes col secañu y estendíes/patentes cola húmedad); son amarellentaes cola base daqué purpurácea, de marxe enteru, y col ápiz acumináu. El receptáculu ye escamosu -con pálees lliniales y goches basalmente concrescentes- con numberosos flósculos hermafroditos de corola púrpura, de 7-9 mm, con 5 dientes de ápiz arrondáu. El frutu ye un aqueniu de 2-4 mm de llargu, oblongo-cilíndricu, con costielles, de ápiz truncáu, densamente cubiertu de pelos erecto-adpresos y con miriguanu de goches plumoses connaes de distintos llargores en grupos de 2-4, toos xuníes basalmente nun aniellu. Floria y fructifica en xunu-setiembre. Tien un númberu de cromosomes de 2n = 20.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase nos praos secos, carbaes, terraces fluviales; a una altitú de 1000 metros, en Xinjiang (Burqin), en China, y en Kazakstán, Rusia y Europa central y oriental.
Taxonomía
Carlina biebersteinii describióse por Johann Jakob Bernhardi y publicáu por Jens Wilken Hornemann en Supplementum Horti botanici hafniensis, 94 en 1819. Carlina: nome xenéricu que cunta la lleenda que-y enseñaron los «ánxeles» a Carlomagno como tenía d'emplegala (refiriendose a Carlina acaulis) contra la peste, y qu'asina llibró a les sos huestes d'ella; y la planta nomóse asina nel so honor. Más tarde, la lleenda camudó a Carlomagno por Carlos I d'España. Ta última «interpretación» sería la que sirvió de base a Linneo pa nomar al xéneru.
biebersteinii: epítetu dau n'honor del botánicu y esplorador alemán Friedrich August Freiherr von Marschall Bieberstein (1768 - 1826)
Ver tamién
C. biebersteinii en Wiki n'Italianu
Miguel Oquelí Bustillo
Miguel Ángel Oquelí Bustillo foi un abogáu, políticu, militar col grau de Xeneral de División. Foi Presidente de los trés poderes del Estáu d'Hondures, como ser de la Corte Suprema de Xusticia en 1899, Presidente provisional de la república en 1907 y Presidente del Congresu Nacional en 1923.
Biografía
Miguel Ángel Oquelí Bustillo, nació na ciudá de Tegucigalpa, actual capital de la república d'Hondures, el 25 de febreru de 1859. Realizó los sos estudios de Derechu na entós Universidá Nacional d'Hondures anguaño la Universidá Nacional Autónoma d'Hondures (UNAH). Como políticu destacóse como fundador del Partíu Lliberal d'Hondures, Secretariu Xeneral de la Universidá Nacional d'Hondures (1887), fundador de la Loxa masónica hondureña (1911); Presidente del Conseyu del Partíu Lliberal d'Hondures (1923) y del Congresu Nacional d'Hondures.
Vida política
Nos sos primeros años como profesional Miguel Bustillo, foi Alcalde de Tegucigalpa, Xuez de Paz Segundu de Tegucigalpa, catedráticu de la universidá nacional, sofitó incansablemente al xeneral Luis Bográn na campaña presidencial de 1887. Bustillo xunir en 1890 al Partíu Lliberal d'Hondures. Foi redactor de periódicos políticos hondureños. Xuez de Lletres de la ciudá de Danlí. Desterráu pola alministración del xeneral Ponciano Leiva en xunu de 1892 a la Isla de Roatán; darréu en 1894 foi exiliáu a Nicaragua, esto dio como resultáu que'l xeneral Domingo Vásquez tuviera que participar na guerra lo que fizo que perdiera'l poder. Bustillo, foi amás Diputáu a l'Asamblea Constituyente de 1894. Miembru fundador del Colexu d'Abogaos. Presidente de la Sociedá lliteraria “Mocedá Hondureña”, Vicepresidente del Club Estrada Palma” pa sofitar la llucha pola Independencia de Cuba, Maxistráu de la Suprema Corte de Xusticia, ente otros cargos relevantes, foi duru opositor al tratáu Bryan-Chamorro celebráu en 1917.
Ascensu al poder
Llegó al poder en 1907 tres una revolución sofitada pol Xeneral José Santos Zelaya, presidente de Nicaragua contra'l Xeneral Manuel Bonilla Chirinos. Dempués asocedió l'alcuentru armáu en Nacaome al Xeneral Terencio Sierra. Pela so parte Miguel Rafael Dávila Cuéllar ordenó'l movimientu de tropes al mandu de los comandantes Doctor y Xeneral Tiburcio Carías Andino y Xeneral José María Valladares pa compensar a Sierra, los soldaos derrotaos fuxeron a Nicaragua onde fueron escorríos lo que causó la Batalla de Namasigüe en 17-23 de marzu de 1907 con tropes de Nicaragua contra les fuercies invasores d'El Salvador y Hondures, esta aición llamo l'atención de l'alministración de los Estaos Xuníos d'América y ordenó el movimientu del cruceru USS CHICAGO y desembarcu de los US Marines en Puerto Cortés col fin de protexer los intereses comerciales de les compañíes transnacionales bananeras de la mariña norte d'Hondures. A ésta cadena d'acontecimientos llegóse-y a ponese fin na “Conferencia de Paz de 1907”.
Muerte
Miguel Oquelí Bustillo, finó n'Hondures el 8 d'abril de 1938.
Sadam Husein
Primeros años
Sadam Husein nació na pequeña aldea de Al-Awja, a la vera'l ríu Tigris el 28 d' abril de 1937, dientro d'una familia ensin tierres. Analfabetu hasta los 10 años, Sadam Husein, pasó la so infancia con so ma y el so padrastru. So pá morriera o abandonara'l llar, según distintes versiones cuando tenía pocos meses.
Según espublizó la BBC, el so mayor sofitu familiar venía del so tíu maternu, Khairalah Tulfah. Con él, Sadam Husein foi a vivir a Baghdad ya ingresó nel Partíu del Renacimientu Árabe Socialista (Baaz) -d'ideoloxía llaica, nacionalista y revolucionaria- en 1957.
Yera la dómina na que les universidaes iraquines vivíen un clima de refugu fonderu del colonialismu británicu y pola intervención política de los Estaos Xuníos. Hussein foi parte d'esi ambiente y dempués de ser refugáu pola Academia Militar de Baghdad pol probe currículum académicu, decidió participar más activamente nes aiciones del Partíu Baaz.
L'atentáu escontra Kassem fracasó y Sadam Husein finó firíu nuna pata, una conderga a muerte y un exiliu forzáu, primero en Siria y dempués n'Exiptu. El presidente exipcianu, Gamal Abdel Nasser, tomólu baxo la so proteición y facilitó-y la entrada na Universidá d'El Cairu, onde cursó estudios de derechu.
Nes files del Partíu Baas
Hussein permaneció n'Exiptu dende 1959 a 1963 cuando tornó a Baghdad, depués de qu'otru güelpe militar -esta vegada d'un grupu formáu por baasistes y nasseristes- derrocara y executara a Abdel Karim Kassem y formara el Conseyu del Mandu Revolucionariu (CMR).
Siguió una década de lluches fraticides nel CMR, demientres la que Sadam Husein empecipió a crear la so lleenda. En 1964 foi arrestáu, tres la depuración de los baasistes, un añu depués, dientro prisión pasó a ser escoyíu vicesecretariu del Mandu Rexonal del Baas. Y a entamos de 1966 fugóse de la prisión aprofitando un treslláu a otru centru.
El 17 de xunetu de 1968, otru güelpe d'estáu -nel que les milicies organizaes y unviaes por Sadam Husein dende'l so abellugu clandestín tuvieron un papel central- colocó al Partíu Baas nel poder en solitario.
L'ascensu de Hussein de magar aquello foi imparable. Saddam foi nomáu vicepresidente en funciones del nuevu CMR primero, y en payares de 1969 convirtióse en vicepresidente de la República.
Al frente de la policía secreta iraquí organizó la purga de disidentes políticos y, pasu ente pasu, foi incorporando a miembros del so clan, "el clan de Tikrit" a tolos mecanismos del poder.
Ensin facer carrera militar, Sadam Husein pasó de teniente xeneral en 1973 a xeneral en 1976 pa, cuando se fizo definitivamente col poder, el 16 de xunetu de 1979, autodenomase mariscal.
La so llegada a la presidencia foi dempués de la conveniente renuncia d'Ahmed Hassan al-Bakr.
Vicepresidentes de Costa Rica
Pa la llista histórica ver: Vicepresidentes y Designaos a la Presidencia de Costa Rica
Sadam Husein
Vida política
Pesie a la derrota, caltúvose de presidente de la República y del Conseyu del Mandu Revolucionariu, hasta que una invasión y ocupación militar de tropes de los Estaos Xuníos y britániques y sofitada por una coalición internacional na que s'alcontraba España lu derrocó na denomada Segunda Guerra del Golfu.
Vicepresidentes de Costa Rica
En Costa Rica, de conformidá cola Constitución de 1949, esisten dos vicepresidentes d'eleición popular, escoyíos xunto col Presidente de la República, nuna mesma llista, por sufraxu direutu, pa periodos de cuatro años, ensin reelección inmediata. Correspuénde-yos sustituyir al Presidente nes sos ausencies temporales o definitives. Nel casu de les ausencies temporales el presidente puede designar cual de los dos vicepresidentes suplir.
Sadam Husein
Vida política
Tuvo fuxíu demientres meses hasta que'l 13 d'avientu de 2003, Sadam Husein foi arrestáu nuna operación conxunta ente efectivos kurdos iraquinos y l'Exércitu de los Estaos Xuníos mientres taba escondíu nun sótanu na redolada de la so llocalidá natal, Tikrit.
Vicepresidentes de Costa Rica
En casu de muerte o arrenunciu del presidente, el primer vicepresidente va asumir el cargu polo restante del periodu y nun s'adelantren les eleiciones. Esto, sicasí, nunca asocedió desque ta vixente l'actual constitución pos dende 1949 nengún presidente de Costa Rica finó nel cargu, arrenunció o foi destituyíu. En casu de que los dos vicepresidentes nun puedan exercer el cargu, quien sigue en llinia de socesión ye'l Presidente de l'Asamblea Llexislativa, esto yá asocedió pos mientres la segunda alministración d'Óscar Arias a la fin del so periodu'l vicepresidentes arrenunciaren; Laura Chinchilla pa escorrer les sos aspiraciones presidenciales y Kevin Cases arriendes de un escándalu políticu, polo que correspondió al presidente llexislativu Francisco Antonio Pacheco Fernández exercer la presidencia nes ausencies temporales d'Arias. Nun ta claru si, nel hipotéticu casu de que'l presidente y los dos vicepresidentes nun puedan exercer, adelantraríense les eleiciones, inda cuando tal escenariu ye bien improbable.
Sadam Husein
Vida política
El 5 de payares de 2006, tres dos años de xuiciu, Hussein foi condenáu, xunto con otros dos acusaos, "a morrer na forca" pol Altu Tribunal Penal iraquín, que lu alcontró culpable d'un crime escontra la Humanidá, pola execución de 148 chiítes de l'aldega de Duyail en 1982. Tamién se-y atribuye la so responsabilidá nel ataque químicu a Halabja (1988), l'aplastamientu de la rebelión xiíta (1991) les fuexes comunes (1991), la guerra escontra Irán (1980-88) y la invasión de Kuwait (1990).
Vicepresidentes de Costa Rica
Historia
A lo llargo de la historia independiente de Costa Rica hubo diversos sistemes pa enllenar les faltes temporales o absolutes del Presidente y los funcionarios llamaos a ello recibieron distintes denominaciones:
Sadam Husein
Vida política
Nel momentu de la sentencia (morrer aforcáu) el día 5 de payares de 2006, Hussein pronunció les pallabres:
El 28 d'avientu de 2006, L'Altu Tribunal Penal iraquín confirmó la orde d'execución de Saddam pal 2 de xineru de 2007. Los altos funcionarios iraquinos apresuráronse a tomar la decisión de la so muerte enantes de la llegada del 2007. Sadam Husein foi executáu'l 30 d'avientu de 2006. Foi aforcáu a les 6:00 A.M hora llocal d'Iraq (UTC+3), polos cargos de crímenes escontra la humanidá.
Vicepresidentes de Costa Rica
Intereses
Dellos vicepresidentes fueron depués candidatos presidenciales, siendo los más notables Carlos Manuel Castillo, Luis Fishman y Laura Chinchilla. Hai de solliñar sicasí qu'a la fecha la única persona que foi vicepresidenta y depués presidenta de la República foi Chinchilla, esto ye, foi la única candidatura esitosa d'un vicepresidente dientro de l'actual constitución.
Zanthoxylum dipetalum
Zanthoxylum dipetalum, ye una rara especie d'arbustu perteneciente a la familia de les rutácees. Ye nativa de Ḥawai, onde s'atopa nos montes de 3 o 4 de les islles.
Ippling
Ippling ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Zanthoxylum dipetalum
Descripción
Nel raigañu de Z. dipetalum atopáronse dellos compuestos químicos, incluyíu canthin-6-one, chelerythrina, nitidina, tembetarina, avicennol, xanthoxyletin, lupeol, hesperidin, sitosterol, y magnoflorina.
Ippling
Tien una población de y una superficie de  km².
Zanthoxylum dipetalum
Distribución y hábitat
Tien dos variedaes.
Alice Stewart
Alice Mary Stewart, de soltera Alice Mary Naish, foi una médica y epidemióloga británica, especializada en medicina social y nos efeutos de la radiación sobre la salú. El so estudiu de la enfermedá inducida pola radiación ente los trabayadores de la planta de producción de plutoniu en Hanford, Washington, ye citáu con frecuencia por aquellos que traten de demostrar qu'inclusive dosis bien baxes de radiación causen un peligru considerable. Foi gallardoniada col Premiu Nobel Alternativu en 1986.
Zanthoxylum dipetalum
Taxonomía
Zanthoxylum dipetalum describióse por Horace Mann y espublizóse en Proceedings of the Boston Society of Natural History 10: 319, nel añu 1866.
Alice Stewart
Primeros años
Alice Stewart nació en Sheffield, Inglaterra, fía d'Albert Naish, médicu del Royal Hospital de Sheffield y l'Hospital de Neños de Sheffield, y más tarde profesor de Medicina na Universidá de Sheffield. Estudió medicina preclínica nel Girton College, de Cambridge, y en 1932 completó los sos estudios clínicos nel Royal Free Hospital de Londres. Adquirió esperiencia n'hospitales de Mánchester y Londres, antes de volver al Royal Free Hospital como médicu especialista (rexistrar). En 1941 consiguió un puestu de profesora na Facultá de Medicina de la Universidá d'Oxford, y foi equí onde desenvolvió'l so interés pola medicina social, asesorando sobre problemes de salú a los trabayadores de fábriques de municiones de guerra.
Estudios epidemiolóxicos
El departamentu de Medicina Social y Preventiva de Oxford foi creáu en 1942, siendo Alice Stewart la so direutora adxunta. En 1950 aportó a la direición de la unidá, pero nun se-y concedió'l títulu de "profesora", que s'axudicara al so predecesor, yá qu'aquel día el puestu yera consideráu de menor importancia. Sicasí, en 1953 el Conseyu d'Investigación Médica asignó-y fondos pal so estudiu pioneru sobre los rayos X como causa de cáncer na infancia, tema nel que trabayó dende 1953 hasta 1956. Les sos resultaos fueron primeramente consideraos como erróneos. Les sos conclusiones sobre'l dañu fetal causáu polos rayos X nes muyeres embarazaes fueron finalmente aceptaos en tol mundu y, de resultes, amenorgóse l'usu de médicos de los rayos X mientres l'embaranzu y la primer infancia (anque la so aceptación retrasárase cuasi 25 años). Stewart retirar en 1974.
El so más famosa investigación producióse dempués de la so xubilación formal, como miembru honorariu del departamentu de Medicina Social de la Universidá de Birmingham. Trabayando col profesor Thomas Mancuso de la Universidá de Pittsburgh, esaminó los rexistros d'enfermedá de los emplegaos de la planta de producción de plutoniu de Hanford, nel estáu de Washington, y atopó una incidencia enforma mayor d'enfermedaes inducíes pola radiación de lo que figuraba nos estudios oficiales Sir Richard Doll, epidemiólogu respetáu pol so trabayu sobre les enfermedaes rellacionaes col tabaquismu, atribuyó los sos afayos anómalos a un analís estadísticu "cuestionable" realizáu pol so ayudante, George Kneale (que se dio cuenta de que podía equivocase non intencionalmente produciendo una "sobreestimación" de los diagnósticos de cáncer nes comunidaes cercanes a la fábrica). La mesma Stewart reconoció que les sos resultaos taben fuera del rangu consideráu estadísticamente significativu. Na actualidá, sicasí, el so informe ye valoráu como una respuesta a la perceición de sesgu nos informes producíos pola industria nuclear.
En 1986 foi estremada col Premiu al Sustentu Bien Ganáu o Premiu Nobel Alternativu, un premiu añal concedíu en Estocolmu. Stewart finalmente consiguó el so acobiciáu títulu de "profesora" pol so nomamientu como caderalga nel Lady Margaret Hall, Oxford. En 1997 Stewart foi nomada primer presidenta del Comité Européu de Riesgos de la Radiación.
Valdehorna
Historia
Nel añu 1248, por privilexu de Xaime I, esti llugar se desliga de la dependencia de Daroca, pasando a formar parte de Sesma del Campo de Gallocanta na Comunidad de Aldeas de Daroca, qu'en 1838 foi eslleida.
Resultaos eleutorales
miniaturadeimagen|Ilesia de San Juan Bautista, Valdehorna.
Hydor
Hydor (λ Aquarii / λ Aqr / 73 Aquarii) ye una estrella de magnitú aparente +3,73, la sesta más brillosa de la constelación d'Acuariu. El so nome provién del griegu antiguu ‘υδωρ y significa «agua». Tamién recibe'l nome de Ekkhysis.
Distante 392 años lluz del Sistema Solar, Hydor ye una xigante colorada de tipu espectral M2.5IIIa y 3555 K de temperatura efectivo. Como tal, ye muncho más grande que'l Sol, con un radiu 100 vegaes mayor que'l radiu solar, equivalente a 0,5 UA. La so lluminosidá, incluyendo una gran parte de la so enerxía que ye emitida nel infrarroxu, ye igual a la de 2210 soles. Amás, ye una estrella variable irregular de tipu LB, con oscilaciones nel so rellumu ente magnitú +3,70 y +3,80. Ye una xigante colorada per segunda vegada», pos nel so nucleu'l heliu tresformóse en oxíxenu y carbonu. Con una edá de 440 millones d'años, nun futuru non bien llonxanu va espulsar les sos capes esteriores pa terminar los sos díes como una nana blanca.
Descriptiones plantarum novarum rariorumque
Descriptiones plantarum novarum rariorumque (embrivíu Descr. Pl. Nov. Rar. Fedtsch.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol xardineru y botánicu alemán Eduard August von Regel y espublizáu nel añu 1882 col nome de Descriptiones plantarum novarum rariorumque a cl. Olga Fedtschenko in Turkestania nec non in Kokania lectarum auctore Y.Regel.
José Santiago Bueso Soto
José Santiago Bueso Soto foi abogáu, políticu d'enclín lliberal y Presidente Provisional d'Hondures ente 18 d'ochobre y 8 de payares de 1855.
Biografía
Los sos padres fueron Pedro Regalado Bueso ya Isabel María de Soto. Hermanu del tamién políticu hondureñu Mónico Bueso Soto. La so esposa foi Severiana Arbizú. Santiago Bueso Soto, en fecha 28 de setiembre de 1821 estampo la so firma na Acta d'Adhesión del Conceyu de Tegucigalpa” a favor de la independencia de Centro América.
Siendo diputáu por Olancho robló na primera Constitución del Estáu d'Hondures de 1825. El 7 d'ochobre de 1838 na segunda Asamblea Llexislativa ye diputáu por Olancho, na cesión pa reformar la Constitución de 1825. En 1844 foi Abogáu defensor del Xeneral Joaquín Rivera nel xuiciu que se -y incoase.
Cargos qu'ocupó
En 1853 el Presidente del Estáu d'Hondures, Xeneral José Trinidad Cabañas, confía la presidencia nel so vicepresidente Santiago Bueso Soto, pero esti torna la designación y ye dada al Xeneral José Francisco Gómez y Argüelles. Cabañas sale coles sos tropes escontra l'occidente d'Hondures a enfrentase cola invasión guatemaliana liderada pol xeneral Rafael Carrera. Darréu'l 14 d'ochobre de 1855 el Xeneral Juan López Xefe d'Armes del Estáu d'Hondures y que ganara primeramente a José Trinidad Cabañas na llocalidá de Masaguara, un 6 d'ochobre; el Xeneral López llega a la capital hondureña Comayagua y dase cuenta de que l'alministración ta acéfala, convocando darréu al vicepresidente Bueso Soto por que desempeñe el cargu polo que lo fai efectivu en fecha 18 d'ochobre del mesmu añu, pero más tarde el 8 de payares arrenuncia alegando motivos de salú. Consecuentemente designar al senador por Comayagua, don Francisco d'Aguilar quien se desempeña como titular hasta'l 17 de febreru de 1856, cuando fai la entrega de la presidencia al Xeneral conservador José Santos Guardiola vencedor nes eleiciones.
Yernes (parroquia)
Yernes ye una parroquia del conceyu asturianu de Tameza. Ocupa la parte norte del mesmu, y acueye, nos sos 16,89 km² de superficie, les aldees de Vindías y Yernes, qu'axunten. Ta asitiáu a un altor de 646 m.
El xentiliciu de los habitantes de Yernes ye fosco.
Bouchet (Drôme)
Bouchet ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Melanitta nigra
El ye una especie d'ave anseriforme de la familia Anatidae mesma del Holárticu. Ye un coríu marín que cría nel norte d'Eurasia, Islandia y l'este de Groenlandia, y pasa l'iviernu nes mariñes atlántiques d'Europa y el norte d'África.
Descripción
thumb|left|Machu. thumb|left|Fema. thumb|left| Melanitta nigra El negrón común mide de 44 a 54 cm de llargor. Presenta un notable dimorfismu sexual. El machu ye totalmente negru, salvo un llurdiu mariellu anaranxada nel culmen del picu y el so finu aniellu ocular mariellu intenso. Carauterizar por tener un abultamientu arrondáu na base cimera del picu. La fema sicasí tien el plumaxe de tonos pardos, coles mexelles y pescuezu más claros en contraste col pileu escuru. Les femes anque tienen el picu del mesmu color que los machos escarecen del abultamientu de la base.
Jouy-aux-Arches
Jouy-aux-Arches ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Melanitta nigra
Taxonomía y etimoloxía
El nome del so xéneru vien de la combinación de les pallabres griegues melanos «negru» y netta «coríu», y el so nome específicu nigra en llatín significa «negra» (yá que anas y netta son femeninos).
Jallaucourt
Jallaucourt ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Melanitta nigra
Comportamientu
Pasa gran parte del añu nel mar. Flota en grandes bandaes nes agües costeres pocu fondes, o vuela baxu sobre l'agua en formaciones desordenaes. Bucia, dacuando en grupu, p'alimentase de moluscos y d'otros animales.
Cría na tundra y los pandoriales árticos xunto a llamargues, llagunes y regueros y demás hábitat d'agua duce. El so nial consiste en fuexu someru nel suelu escondíu ente la vexetación tantu nes cercaníes de l'agua como más lloñe en mediu del pandorial.
Pernis celebensis
Subespecies
Conócense dos subespecies:
Carlina corymbosa
La Carlina corymbosa, el Cardu cuquiellu ye una planta yerbácea de la familia Asteraceae. thumb|Vista xeneral en pre antesis. thumb|Inflorescencia: vista cenital. thumb|Páleas acanalaes y llaceriaes, dixebraes del receptáculu. thumb|Cipselas sueltes, de cuerpu densamente seríceo y miriguanu con una fila de goches plumoses fundíes en fascículos poles sos bases.
Distribución y hábitat
Ye nativu del mediterraneu. N'España alcuéntrase na Península n'etapes esclariaes del encinar y nes Islles Baleares onde crez nos cantos de caminos, terrenes ensin cultivar y zones seques.
Descripción
Como toles Carlines, ye asemeyada a los cardos, con tarmu erecto y fueyes lobulaes con escayos y capítulos terminales arrodiaes por bráctees espinoses similares a les fueyes caulinares y involucrales, salvo les más internes asemeyaes a ligules y de color mariellu doráu. El receptáculu, daqué cóncavu, tien pálees (bráctees axilares de los flósculos) acanalaes llaceriaes.
Al igual qu'otres especies de Carlina, los frutos son cipseles con trupa indumenta sericea adpresa y miriguanu de goches plumoses en fascículos soldaos nun aniellu na so bases.
Taxonomía
Carlina corymbosa describióse por Carolus Linnaeus y espublizóse en Species Plantarum, vol. 2, p. 828, errata [1231], 1753
Carlina: nome xenéricu que cunta la lleenda que-y enseñaron los «ánxeles» a Carlomagno como tenía d'emplegala (refiriendose a Carlina acaulis) contra la peste, y qu'asina llibró a les sos huestes d'ella; y la planta nomóse asina nel so honor. Más tarde, la lleenda camudó a Carlomagno por Carlos I d'España. Ta última interpretación sería la que sirvió de base a Linneo pa nomar al xéneru.
Tameza (parroquia)
Allúgase al sur del conceyu, y llenda al norte cola parroquia de Yernes; al este col conceyu de Proaza, concretamente coles parroquies de Sograndiu y Banduxu; al sur, colos conceyos de Grau y Teberga (parroquias de Santianes de Molenes y Viḷḷamayor, respeutivamente); y al oeste, otra vuelta, col conceyu de Grau (Las Villas, Villmarín y Santianes).
El principal exe de comunicación de la parroquia ye la carretera AS-311, que comunica Villabre col conceyu de Grau, cabecera de la comarca. Otru vial de menor categoría, atraviesa pa contra'l sur el paisaxe protexíu del Puertu de Marabiu, comunicando Villabre col conceyu de Teberga.
La economía ta basada na ganadería, especialmente vacuno de la raza Asturiana de la Montaña; y caballar, tando arraigada la cría del asturcón. L'agricultura ye otra pilastra de la economía llocal
El llugar de Villabre ye la cabeza'l conceyu, categoría qu'obtuvo en 1584 y que caltién anguaño. Equí, alcuéntrase l'edificiu de la Casa conceyu, la ilesia parroquial, el centru social y el telecentru, perteneciente a la Rede de Telecentros d'Asturies.
Zoila Uriarte Gonzáles
Zoila Uriarte Gonzáles foi una doctora, funcionaria y profesora peruana.
Biografía
Foi direutora de la Unidá de Xestión Educativa Local (UGEL) de Lambayeque. Foi profesora na Universidá Señor de Sipan.
Pokémon Battle
La Batalla Pokémon (ポケモンバトル) ye un enfrentamientu estratéxicu ente dos equipos de Pokémon, d'ente una y tres criatures por equipu. Ye un elementu fundamental del fenómenu y la saga Pokémon. Pueden o nun haber restricciones nel tamañu o carauterístiques d'estos equipos. L'oxetivu ye cutir al contrincante pa debilitar a tolos miembros del equipu rival. Pa consiguilo hai que tornar y embrivir los ataques del rival coles mesmes que se -y inflige dañu, pa llograr la victoria.
Boulc
Boulc ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Xuan VI (papa)
Xuan VI foi'l 85º papa de la Ilesia católica, de 701 a 705.
Pokémon Battle
Les batalles son por vezs y los contrincantes escueyen un ataque pal so pokémon activu. Salvu efeutos especiales de los ataques, el pokémon más rápido va atacar primeru. Si'l pokémon más lentu nun fixo dalgún movimientu nesa vez, va atacar dempués del rival, con esceición a efeutos secundarios de dalgún ataque utilizáu. En delles batalles, dexar a los entrenadores camudar de pokémon mientres la batalla. Nel RPG, un entrenador, al lluchar contra un oponente controláu pola consola, puede tamién utilizar los oxetos que curen (o alteriar les estadístiques) del pokémon mientres una batalla. Al lluchar con pokémon selvaxes, tamién puede procurase atrapalo usando una Poké Ball. Si la captura tien ésitu, la batalla termina darréu, y l'entrenador adquier un nuevu pokémon. Si la captura falla, el pokémon selvaxe va atacar y va siguir la batalla, hasta que l'entrenador dea órdenes al pokémon so de fuxir o bien si'l pokémon selvaxe fuxe (solo facer los Pokémon errantes o cualesquier na zona safari) o se debilita.
Xuan VI (papa)
Mientres el so pontificáu siguió l'enfrentamientu que yá protagonizara'l so predecesor colos emperadores bizantinos, nesti casu con Tiberio III y el so exarca n'Italia Teofilacto.
Pokémon Battle
Importancia de les batalles Pokémon
Les batalles dexen que'l pokémon gane puntos d'esperiencia y asina xubir de nivel (lo que se traduz en más poder), qu'amás ye la forma más común que los pokémon evolucionen, que contribúin al aumentu d'estadística y lo mesmo a la d'aprender nuevos movimientos.
Afinidá de tipos
Hai 18 tipos de pokémon nos xuegos de RPG (15 na llamada primer xeneración), onde cada unu tien debilidaes, resistencies, ya inmunidaes a ciertos tipos d'ataques. Si un pokémon tien una debilidá a ciertu tipu d'ataque, l'ataque ye llamáu "super efeutivu", esto ye, el dañu dau ye doble. Si un pokémon ye resistente a ciertu tipu d'ataque, dizse "ye pocu efeutivu", y el dañu dau solo ye la metá de lo habitual. Un pokémon inmune a ciertu tipu d'ataques, poques gracies, nun recibe nengún dañu. Estos efeutos son multiplicativos. Esto puede significar qu'una debilidá y una resistencia van atayase mutuamente. Puede tamién significar qu'un pokémon ye doblemente débil o doblemente resistente a ciertu tipu d'ataques. Debíu al fechu de que solamente'l tipu del ataque y el tipu del pokémon que defende tán consideraos, ye de cutiu una bona idea atopar la combinación de los ataques que van dexar que'l pokémon faiga ataques "super efeutivu" contra cada tipu de pokémon.
Tamién los pokémon pueden aprender ataques distintos a los del so tipu. Por casu, Kabutops (Enagua/roca) puede aprender el Movimientu Pokémon Megaagotar que ye de tipu planta.
De siguío, el llistáu de tipos.
Cambeos d'estáu y la so clasificación
Nes batalles pokémon, los cambeos d'estáu son: envelenamientu, paralís, quemadura, suañu y conxelación (onde apaez la llinia PS/HP). Los sos efeutos van caltenese anque se terminara la batalla si'l pokémon nun ye curáu. Amás, esisten seudocambios d'estáu que nun se representen nel estatus del pokémon que llucha, pero sufrir en batalla, como tracamundiu, namoramientu, efeutu de drenadoras y de maldición o desvelu.
Un aspeutu importante ye que si un pokémon tien un cambéu d'estáu yá nun va poder tener otru, por casu: si un pokémon ta paralizáu, nun va poder ser envelenáu o dormíu. La esceición sería colos seudo-cambeos d'estáu, que'l pokémon si sufrir anque yá tenga otru cambéu al so haber.
De siguío preséntase la clasificación de tolos cambeos d'estáu posibles:
Paralís (PAR)
Cuando un pokémon ta paralizáu, la so velocidá va menguar automáticamente en dos niveles, y tien la posibilidá d'un 25% de nun atacar.
Envelenamientos (inglés: PSN; español: ENV)
Si'l pokémon ye envelenáu va perder salú en cada vez, pero hai dos formes distintos d'envelenamientu que'l xuegu nun esplica: Nota: Los pokémon de tipu venenu y aceru enxamás van poder ser envelenaos.
Quemadures ( inglés: BRN; español: QUE)
Si'l pokémon ye quemáu, va perder salú en cada vez y amás l'ataque mengua en dos niveles. Nota: Los pokémon de tipu fueu enxamás van poder ser quemaos.
Suañu ( inglés SLP; español DOR)
Si un pokémon ye dormíu, nun va poder atacar nin usar nengún movimientu sacante Ronquíu/Snore y Sonámbulu/Sleep Talk.
Conxelación (inglés FRZ; español CON)
El pokémon que tea conxeláu nun va poder atacar, solo hai un 10% de posibilidá de que'l pokémon se descongele en cada vez por sigo solo.
Otros cambeos d'estáu
Estos cambeos d'estáu nun tán representaos na ficha del pokémon, pero los sos efeutos sentar nes batalles y son bien cafiantes. Si'l pokémon entra nel so pokéball va curase, el so efeutos sumen fora de batalla. Estos cambeos d'estáu pueden combinase ente sigo, por casu, puede haber un pokémon confundíu y namoráu al empar, ya inclusive colos "oficiales": paralís, envelenamientu, etc. Amás nel pokémon plata oro y cristal hai una baga pa curar el siguiente efeutu (tracamundiu) ye la baga amargosa. Solo provocar el movimientu Drenadoras/Leech Seed, y consiste en que-y quitar al rival un 1/16 de los sos PS máximos y aplicar al usuariu, entá cuando nun sía'l pokémon qu'empecipió l'ataque.
Xuan VI (papa)
Esti conflictu foi aprovecháu polos lombardos que, al mandu de Gisulfo, duque de Benevento, invadieron la planicie romana, que nun abandonaron hasta que'l papa nun-yos apurrió dellos dominios eclesiásticos.
Colombres (parroquia)
Colombres ye una parroquia del conceyu asturianu de Ribadeva. Ocupa la metá septentrional del mesmu y tien y una estensión de 16,65 km².
Fuerteventura
Pertenez a la provincia de Les Palmes, una de los dos que componen Canaries, comunidá autónoma d'España. La capital de la islla ye Puerto del Rosario (Puerto Cabres hasta 1956), onde s'atopa'l Cabildru Insular, que ye'l gobiernu de la islla. La islla tien una población de 107.521 habitantes en 2016, ye la cuarta islla más poblada del Archipiélagu Canariu.
El nome indíxena de la islla, antes de la so conquista nel sieglu XV, yera Erbani, estremada en dos comarca (Jandía y Maxorata), d'onde deriva'l xentiliciu majorero (orixinalmente mayo o maxo). Con una superficie de 1.659,74 km², Fuerteventura ye la islla más estensa de la so provincia, la segunda de Canaries y la de mayor llargor del archipiélagu. Ye, dende'l puntu de vista xeolóxicu, la islla más antigua de les Islles Canaries.
Descripción
Con estes pallabres describía Fuerteventura Miguel de Unamuno al poco de llegar a la islla, onde permaneció desterráu mientres unos meses en 1924.
Xeomorfoloxía
thumb|Dunes de Corralejo ([[La Oliva) ya Islla de Llobos dende Monte Coloráu.]]
Fuerteventura xunto cola islla vecina de Lanzarote son les más grebes de les Islles, amás ye la más cercana a la mariña africana (97 km). Tien una superficie de 1.659 quilómetros cuadraos, polo que se trata de la segunda islla más estensa del archipiélagu tres Tenerife y la de mayor llargor de Canaries al superar los más de 100km de norte a sur. Al nordeste, a pocu menos de 2 km, tópase la pequeña islla de Llobos, perteneciente a Fuerteventura, con una superficie de 4,58 quilómetros cuadraos. thumb|left|Monte de Tindaya al atapecer ([[La Oliva).]]
Fuerteventura exhibe estenses planicies, frutu d'un intensu procesu erosivu a lo llargo de la so historia. Ye la islla más antigua del archipiélagu, esperimentando numberoses erupciones volcániques. Según establez la Rede Canaria d'Espacios Naturales Protexíos, 47.695 ha de la islla de Fuerteventura tán ocupaes por 13 espacios naturales protexíos, como les zones cubiertes de llava del Malpaís Grande y Mozu, el llugar d'interés científicu alcontráu nel Saladar de Jandía o'l monumentu natural del Monte de Tindaya, por casu.
Na zona central atópase'l macizu de Betancuria, con una cota máxima de 762 m nel Picu de la Talaya. Al sur topen l'ismu de la Paré y la península de Jandía, col Picu del Artu a 807 m d'altitú. Esti postreru ye'l monte más eleváu de la islla.
thumb|Faru de La Entallada, en Les Playitas ([[Tuineje)]] El llargor de mariña de Fuerteventura ye de cuasi 326 quilómetros, de los cualos 77 son de sablera, lo que la asitia en segundu llugar tocantes a llargor de la mariña, tres Tenerife, y en primer llugar no que fai a perímetru de sableres de les islles. En redol a les dos terceres partes de les sableres de Fuerteventura son llargues y de sable blancu o negra, siendo'l restu de cantares rodaos o amiestu de cantares y sable. Páxara, al sur, cuenta con 136 km de mariña. Nel conceyu atopen les sableres de la Península de Jandía, les más estenses de Canaries, que van dende Mariña Sele, pasando por Esquinzo-Butihondo, Morru Jable y el Puertito de la Cruz, hasta la Punta de Jandía, pela zona de Sotaventu y dende la Punta de Jandía, pasando por Cofete hasta La Paré, pela zona de Barloventu. Al norte, con 90 km, La Oliva ye'l segundu conceyu en llargor de mariña de la islla, onde destaquen les dunes de Corralejo, El Cotillo y Majanicho. La mariña ta jalonada por dellos faros, ente los que destaca'l Faru de La Entallada pola so arquiteutura y poles sos 196 m d'altitú sobre'l nivel del mar, que lo converten n'unu de los más elevaos de les islles.
Clima
thumb|Asoria sobre [[Canaries.]] El clima de Fuerteventura ye grebu, con zones pertenecientes al clima desértico y otres zones pertenecientes al clima subtropical grebu. Les temperatures permanecen cuasi constantes mientres tol añu (21,1 °C de temperatura medio). Les precipitaciones son escases na mayor parte de la superficie de la Islla, esistiendo delles esceiciones, como'l Macizu de Betancuria, Cordal de Jandía, y los altos de los montes d'El Cardón, La Muda y El Aceitunal. Fuerteventura, xunto con Lanzarote son les islles más grebes del Archipiélagu Canariu. Por cuenta de la baxa altitú que presenten estes islles nun retién les mases d'aire húmedo, como asocede n'otres islles del archipiélagu. Tamién la cercanía de la zona d'altes presiones de les Azores determina'l clima en Fuerteventura. Los vientos dominantes son del nordés o del norte.
El clima nel Macizu de Betancuria (762 m), el Cordal de Jandía (807 m), y los altos de los montes d'El Cardón (616m), El Aceitunal (686 m) y La Muda (689 m), presenten notables diferencies pluviométriques y térmiques con respectu al restu de la islla. Les formaciones de nubes son más frecuentes y el mugor más destacable.
Un fenómenu común a toles islles pero con mayor incidencia nes orientales, por cuenta de la proximidá de la mariña africana, ye l'asoria, nome pol que se conoz en Canaries al polvu en suspensión xeneráu poles nubes de sable d'El Sáḥara, que llega a les islles traíu pol siroco.
Flora y fauna
thumb|Saladar de la Sablera de la Carba ([[Páxara).]] Fuerteventura carauterizar pola escasa referencia visual de vexetación. La flora na islla nun ye abondosa, a pesar de qu'esisten gran cantidá de endemismos, por cuenta de les peculiaridaes del clima. Destaquen como formaciones más frecuentes la carba y los liquen. Tamién l'árgoma, el verode, les tabaibas y los cardones. Les palmeres y tarajales concentrar nos calces de los ribayos y valles. Nel Picu de l'Artu atopa un endemismu vexetal bien pervalible, Ononis christii, de bien bella inflorescencia.
El saladar atópase nes zones anubiertes dacuando pola marea, dando llugar a elementos halófilos. Equí destaquen El Saláu, el Matomoro y l'Uva de Mar. El so ecosistema más destacáu son los saladares del Sitiu d'Interés Científicu de la Sablera de la Carba, espaciu protexíu pol Gobiernu de Canaries dende 1994.
Tocantes a la fauna, lo más destacable son les numberoses especies d'aves, munches d'elles migratories. Asina tenemos a la hubara canaria, la pardela, el guirre, la aguililla, el peñerina, al chorlitejo grande, al chorlito gris, a la garceta, el corredor, l'abubilla, etc. thumb|left|Anillado de pardelas en [[Puerto del Rosario mientres la campaña de rescate l'añu 2000]]
El guirre o alimoche canariu ye la única especie d'utre qu'habita en Canaries y ta considerada como especie n'estinción según el Catálogu d'Especies Amenaciaes de Canaries. Anguaño calcúlase que la so población ronda los 150 individuos en Fuerteventura y una pareya en Lanzarote. Na actualidá hai en marcha un Proyeutu Life de la Xunión Europea que'l so oxetivu ye'l caltenimientu d'esta ave. Pa ello preténdense esaniciar no posible los peligros que lu amenacien, que básicamente son les llinies d'alta tensión, l'envelenamientu pol plomu de los perdigones utilizaos pa cazar y les molesties causaes pol turismu. Tamién pretende xixilase les árees de nidificación pa evitar muertes prematures de los pollos y la creación de comederos controlaos con cuenta de que nun-yos falte alimentu. El costu total del proyeutu xube a 829.937,00 €, de los cualos, LIFE va apurrir 414.968,00 € hasta 2008
El casu de la pardela tamién ye especial. La pardela cenicienta (Calonectris diomedea), que ye una de los dos subespecies de pardela más comunes en Canaries, ye una ave migratoria con un ciclu de vida non bien llargu, que se reproduz una vegada al añu, con puestes de solo un güevu cada vez. Ente mediaos d'ochobre y payares, los pollos suelen abandonar los niales, polo que resulten bien vulnerables nesi momentu. Amás, nel so primer vuelu escontra'l mar, pueden desorientarse pola contaminación llumínica y topetar con gran cantidá de torgues. Esta subespecie de pardela ye una ave protexida d'interés científicu, polo qu'añalmente se lleva a cabu una campaña de rescate na qu'intervienen tantu les autoridaes llocales como la Guardia Civil.
Per otru llau podemos atópase na islla, amás de los animales domésticos, corpuspinos, llagartos, esperteyos, tortúes, coneyos, etc.
Símbolos naturales de la islla
Según una llei del Gobiernu de Canaries, los símbolos naturales de Fuerteventura son l'avutarda y el cardón de Jandía.
Dómina prehispánica
Los primitivos habitantes de la islla, los majos o majoreros, na so versión acastellanada teníen un orixe bereber, señalándose'l so posible llegada a la islla dende mediaos del primer mileniu e.C. La sociedá de los majos articúlase sobre un modelu tribal. La base de la economía yera la ganadería complementándose cola recueya vexetal, pesca, marisquéu, y quiciabes tamién con una agricultura non documentada arqueológicamente.
Antes de la llegada de los europeos la islla taba estremada en dos reinos indíxenes, un siguidores del rei Guize y otros de Ayose. Los territorios d'estes tribus yeren Maxorata (al norte) y Jandía (al sur), dixebraos por una muralla (de la qu'entá se caltienen restos) nel ismu de La Paré. El nome antiguu de la islla, Erbania, fai referencia a esta muralla.
La islla conocer dende muncho primero de que tuviera llugar la conquista castellana. Llevárense a cabo expedición per parte de mallorquinos, catalanes, portugueses, xenoveses, etc., una y bones les potencies apostábense'l derechu de conquista.