cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Monumentu
Monumentu históricu
La primer referencia de la espresión «monumentu históricu» de que se tien constancia remontar a la Francia revolucionaria de 1790, cuando Aubin Louis Millin de Grandmaison, ante l'Asamblea Nacional Constituyente, denominó monument historique a la Bastilla con ocasión de la so baltadera. En distintos países europeos el nuevu usu del conceutu foi xeneralizándose académica y téunicamente al encetar les xeres de restauración y rehabilitación d'obres antigües consideraes dignes d'ello. Jurídicamente, el conceutu de «monumentu» foi estableciéndose en cada país pasu ente pasu, a lo llargo del sieglu XIX y empiezos del XX, primero por apelaciones xenériques a la condición monumental; más tarde cola asignación nos presupuestos de partíes pal so caltenimientu y col nomamientu de comisiones d'espertos y personal de l'alministración al so cuidu; depués pola aprobación d'inventarios, rexistros y coleiciones d'elementos; y, finalmente, cola promulgación de lleis propies de proteición y declaración de los «monumentos nacionales» (de 1803 a 1915 n'España, de 1795 a 1887 en Francia, 1906 n'Estaos Xuníos, 1909 n'Italia ). A lo llargo de la primer metá del sieglu XX la mayoría de los países occidentales aprobó lleis de defensa y caltenimientu de los sos respeutivos patrimonios.
Monumentu natural - Monumentu téunicu
Dende finales del sieglu XX, y tres la regulación de la normativa internacional en materia de patrimoniu históricu, el conceutu de monumentu estendióse al ámbitu de la proteición de la naturaleza, aplicándolo a aquellos destacaos finxos naturales que, amás de recordaos, merecen ser protexíos (monumentos naturales, espacios naturales d'especial valor); y a obres d'interés científicu, téunicu o social.
Monumentos militares
Los pueblos del Próximu Oriente Antiguu alzaben cercos conmemorativas de les sos victories. Una función similar pudieron tener monumentos similares de l'América precolombina, como les cercos mayes.
Cultu modernu a los monumentos
Alois Riegl, nel so llibru El cultu modernu a los monumentos (Der Moderne Denkmalkultus, publicáu en 1903, cuando l'autor yera presidente de la Comisión de Monumentos Históricos del Imperiu Austro-Húngaru), entiende como una traza propia de la modernidá la valoración y caltenimientu de los monumentos, más allá del so significáu conmemorativo, pola moderna "voluntá de forma" (kunstwollen, conceutu del "formalismu" de la escuela vienesa d'historia del arte). El valor históricu de los monumentos anicia na so contradicción: per una parte, son oxetu de reconocencia por provenir y sobrevivir a una dómina pasada, quiciabes bien remota, pero, al empar, esti calter implica un cuidu mayor a otres construcciones, polo que son calteníos de forma especial.
Reproducciones de monumentos
thumb|Monumentos de Viena nuna [[bola de nieve (xuguete)|bola de nieve.]] thumb|L'espaciu denomináu Canopus na [[Villa Adriana de Tívoli pretendía reproducir el serapeum y la canal de la ciudá exipcia d'esi nome. Al so alredor dispunxéronse reproducciones de les cariátides del Partenón ateniense y d'otres obres maestres de la escultura griega.]] La reproducción de los monumentos ye un criteriu estéticu aldericáu (denomináu peyorativamente pastiche), pero tien precedentes dende la mesma Antigüedá clásica (los romanos asonsañaron los modelos griegos, y tocantes a les obres escultóriques más importantes, copiar y reproducieron, en munches ocasiones pasando a mármol los bronces orixinales); y ye habitual nos actuales parques temáticos y nos casinos de Las Vegas. A pequeña escala, les reproducciones de monumentos como souvenir turísticu son un tópicu de la cultura popular.
Gulo gulo
Ye un carnívoru forníu y musculosu, aseméyase más a un pequeñu osu qu'a otros mustélidos. El Gulo gulo tien una reputación de ferocidá y fuercia desproporcionao al so tamañu, cola capacidá documentada pa matar a preses muncho más grandes qu'él.
Euskal Telebista
Euskal Telebista (ETB), n'asturianu Televisión Vasca, ye l'ente públicu de televisión perteneciente al grupu Euskal Irrati Telebista (Radio Televisión Vasca), consorciu dependiente del Parllamentu Vascu. La primer emisión foi'l 31 d'avientu de 1982 al traviés de la primer canal ETB 1. D'esta manera conviertiose na primer canal de televisión n'emitir n'eusquera, dedicando la totalidá de les sos emisiones a esta llingua. Más tardi, en 1986, xurde la segunda canal de l'ente baxo'l nome d'ETB 2, con una programación dirixía al públicu castellanofalante. Nun será hasta llegáu 2001 cuando lleguen dos nueves canales: l'internacional ETB Sat, n'emisión pa toa Europa al traviés del satélite Astra; y la Canal Vascu, dirixíu al público del continente americanu. Estes dos señales internacionales emiten una programación billingüe n'eusquera y castellanu.
Gulo gulo
En febreru de 2013, el Serviciu de Pesca y Vida Montesa de los Estaos Xuníos propunxo dar proteiciones al Gulo gulo, en gran parte por cuenta de que'l cambéu climáticu ta desarticulando'l so hábitat ivernizu na parte central de los Montes Rocosos.
Euskal Telebista
La señal analóxica d'ETB 1 y ETB 2 cubre tol territoriu del País Vascu, amás del País Vascu francés y les zones limítrofes de La Rioxa, Aragón, Castiella y Lleón y Cantabria.
Gulo gulo
Distribución y hábitat
El Gulo gulo vive nes inmenses estensiones de la taiga y de la tundra euroasiática y América del norte norteamericana. N'Europa inda subsiste na península escandinava, nel norte de Finlandia, con 150 exemplares, y nel norte de Suecia y Noruega, que comparten una población d'unos 380 famionos. Anque les sos poblaciones más grandes atopar nel norte de Rusia. Ye un animal relativamente escasu, qu'en ciertes rexones llega a cuntase ente les especies en peligru, sobremanera na parte europea de la so zona de distribución.
Comportamientu
Los Gulo gulo son animales solitarios, sacante nel periodu de reproducción y cría. Les críes nacen dempués d'una enllargada xestación, escontra'l final del iviernu y na primer metá de la primavera. Tienen territorios de caza fixos que s'estienden, pa los machos, per zones d'hasta 1.000 km. Permanecen en constante movimientu, tantu de día como de nueche, en busca d'alimentu.
Alimentación
Los Gulo gulo son el omnívoru clásicu; ocupen una posición elevada na cadena trófica como carnívoros secundarios (depredadores d'otros carnívoros) y amás cierren el ciclu, yá que son carroñeros y depredan animales enfermos. Nun son bien apreciaos polos cazadores, yá que tamién s'apoderen de los animales que cayen nes trampes y de les provisiones de les cabañes de caza. El so alimentu tópase bien diversificáu: pel branu comen aves y los sos güevos, bárabos, inseutos, pequeños royedores, sobremanera mures de campu, bayes y granos oleaxinosos. P'aportar a esta fonte d'alimentación, el mover grandes roques o tueros en descomposición nun ye torga pa un famión adultu. Esta carauterística dio-y la fama de ser un buscador obstinado.
Pel hibiernu tamién taramien los grandes mamíferos, a los ungulaos, los animales muertos y cualquier presa ocasional. El Gulo gulo apodérase de la so víctima siguiéndo-y la pista y atacando dempués por sorpresa. Tamién s'apoderen de les preses prindaes por otros carniegos, sobremanera polos foinos y los demás mustélidos.
== Subespecies: Reconócense seis subespecies de Gulo gulo:
Évreux
Évreux ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cornelia
thumb|280px|right|Cornelia refuga la corona de Ptolomeo VIII, cuadru de [[Laurent de La Hyre (Muséu de Belles Artes de Budapest).]] Cornelia (c. 189-110 e.C. ) foi una famosa matrona romana, conocida como Madre de los Gracos.
Biografía
Fía de Publio Cornelio Escipión l'Africanu y d'Emilia Tercia, casóse con Tiberio Sempronio Graco (cónsul en 177 e.C. y en 163 e.C. ) tres la muerte del so padre. Foi madre de doce fíos, pero los únicos que llegaron a la edá adulta fueron Tiberio Sempronio Graco, Cayo Sempronio Graco y Sempronia, quien se casó col so primu, Publio Cornelio Escipión Emiliano.
Nos sos Vides Paraleles de Tiberio y Cayo Sempronio Graco, Plutarcu afirma que Cornelia gustaba del tratu coles xentes, y amosábase bien hospitalaria para colos sos invitaos. Recibía na so casa a filósofos griegos y toa clase de lliteratos. Dizse que llevó con gran entereza y magnanimidad los sos infortunios, pos sobreviviera al so padre, al so maríu, a los sos fíos y demás familiares y amigos. Los sos últimos años de vida pasar na so villa de los campos misenos, falando del so padre y de los sos fíos a los sos visitantes, como si tratar d'homes d'una dómina pasada.
Dante Alighieri la cita na Divina Comedia, como unu de los espíritos que s'atopen nel llimbu.
Karnataka
Karnataka ye unu de los ventinueve estaos que, xunto colos siete territorios de la Unión, formen la República de la India. La so capital ye Bangalore. Ta allugáu al suroeste del país, llindando al noroeste con Goa, al norte con Maharastra, al nordeste con Telangana, al este con Andhra Pradesh, al sur con Tamil Nadu y Kerala, y al oeste col Mar Arábigu (océanu Índicu). Con 61 095 297 habitantes en 2011 ye l'octavu estáu más pobláu —por detrás d'Uttar Pradesh, Maharastra, Bihar, Bengala Occidental y Madhya Pradesh, Tamil Nadu y Rayastán— y con 191 791 km², el séptimu más estensu, por detrás de Rayastán, Madhya Pradesh, Maharastra, Uttar Pradesh, Jammu y Caxmir y Guyarat.
Créese que l'orixe del nome de Karnataka provién de la unión de los términos karu y nadu que signifiquen "tierra elevada".
Historia
La prehistoria de Karnataka remontar a les cultures d'hachu de mano del Paleolíticu. Ferramientes y otros oxetos achelenses fueron atopaos en Isampur, valle del Hunsgi, que podríen datar de fai 1,27 millones d'años. Hachos paleolíticos de mano y cuchielles en forma de cantar rodáu, feches con cuarzu y cuarcita atopáronse en llugares como Lingadahalli distritu de Chikmagalur y en Hunasagi distritu de Yadgir, y una espiga de madera en Kibbanahalli distritu de Tumkur. Hai informes de qu'un hachu de piedra pulida foi afayáu en Lingasugur, distritu de Raichur.
Evidencies de cultures neolítiques y megalíticu tamién s'atoparon nel estáu. Establecióse que l'oru descubiertu en Harappa foi importaos de les mines en Karnataka, lo que lleva a la hipótesis de los estudiosos alrodiu de los contactos ente l'antigua Karnataka y la Civilización del Valle del Indo, hacia l'añu 3000 A. de C.
Nel sieglu IV e. C., una dinastía local llamada Satavahana llegó al poder y el so gobiernu duró unos 300 años. Cola desintegración de la dinastía, los Kadambas asumieron el poder nel norte ente que los Gangues facer nel sur del estáu. Los Chalukyas de Badami (500 al 735) gobernaron l'área dende Narmada hasta'l ríu Cauvery dende los tiempos del rei Pulikeshi II. La dinastía creó los monumentos de Badami, Aihole y Pattadakal.
Los chalukyas de Kalyana (973 - 1183) construyeron numberosos templos, potenciaron la lliteratura y les artes. El xurista Vijaneshwara vivió en Kalyana. L'Imperiu Vijayanagar (1336 - 1646) potenció la lliteratura en sánscritu, kannada, telugú y tamil. Aumentó'l comerciu esterior. Los sultanes Bahmani de Gulbarga promocionaron la lliteratura urdú y persa. Tres la cayida del sultán de Mysore (1799), Karnataka quedó so control británicu.
En 1950, Mysore convertir nun estáu de la India independiente y l'antiguu majarash (‘rei’) convertir nel gobernador del estáu. La familia del vas mayar recibió hasta l'añu 1975 una pensión per parte del estáu. Dellos miembros de la familia entá moren nel palaciu familiar de Mysore.
Xeografía
left|250px|Distritos de Karnataka Los distritos de Karnataka son:
Economía
Karnataka ye unu de los estaos más industrializaos de la India. Bangalore, la so capital, convirtióse n'unu de los principales focos de la industria de les teunoloxíes de la información. El 90% de la producción d'oru de la India provién d'esti estáu. Tamién ye importante la estracción de manganesu.
Santantolín
La villa de Santantolín ye la capital del conceyu d'Ibias con 298 vecinos (2008). Les sos víes de comunicación correspuéndense coles d'un territoriu de montaña al tar Ibias arrodiáu de cumes penriba de los 1.000 metros. Les carreteres principales son: AS-210, AS-211, AS-212 y AS-29. La capital de la Comunidá, Uviéu, ta a unos 150 km., unes dos hores y cuartu de trayeutu en coche.
El topónimu Santantolín, recuerda el cultu local a SANCTUM ANTONINUM, qu'emparenta con otros exemplos asturianos como Sanantolín en Llanes. Al mesmu tiempu dase l'étimu Santo Antolín, pero que se refier aparentemente al patronu y en consecuencia a la fiesta llocal nel so honor, asina en Santantolín celébrense les fiestes de Santo Antolín.
Ún de los monumentos de rellumu de la villa ye la ilesia parroquial de Santantolín d'Ibias, ye d'una sola nave con bóveda de cañón, ábside semicircular abovedáu y techume de madera. La nave ta separtada del presbiteriu por un arcu de mediu puntu pergrande. L’ábside divídese en dos zones separtaes por llinies d'impostes. Nel esterior destaca'l pórticu, con unes columnes delgaes qu'arranquen dende una pequeña muria. Tanto l'edificiu como'l muru esterior tán techaos de pizarra. La fachada principal tien forma d'espadaña de tres pisos, nel primeru ta la puerta y nel terceru'l campanariu. Entamose a facer nel sieglu XI anque hasta llegar al edificiu d'anguaño foron necesaries delles reformes y amiestos qu'entamaron nel sieglu XIII y finaron al rodiu del XIX. En cuantes a la decoración interior, ye de sorrayar la conservación de los frescos orxinales llaterales y el principal tapáu pol retablu del altar.
La sienda l'oru
Una de les principales rutes de monte del conceyu ye la sienda l'oru, que pretende amosar la güelga dexada polos romanos pa la estracción del oru. L'entamu ta en Santantolín y pasa pelos pueblos de Cecos y Vilamayor. Tá sita a la vera de les escavaciones de la dómina romana camuflaes ente la trupa vexetación. Una parte de la ruta ye per onde baxaba l'agua emplegada pal procesu d'esplotación del mineral. Siguiendo'l cursu del ríu llégase a la propiedá privada conocida como Caseríu de la Pena'l Corvo que ye un conxuntu de vivienda, cuadra, horru (construyíu en 1814), molín d'agua y capiella.
Cagnac-les-Mines
Cagnac-les-Mines ye una comuña francesa del departamentu de Tarn, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Llista d'asteroides/65001–65100
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Xeografía de Sudáfrica
thumb|Imaxe satelital de Sudáfrica. thumb|Los montes Drakensberg, el puntu más altu en Sudáfrica. Con una superficie de 1.219.080 km², la República de Sudáfrica estender nel estremu sur del continente africanu. El país parte con Namibia al Noroeste; al norte con Botsuana y al este con Zimbabue, Mozambique y Suazilandia. El país ye arrodiáu pelos océanos Atlánticu y Índicu. Lesothu, país independiente pero con importantes llazos con Sudáfrica, atópase dafechu arrodiáu de territoriu sudafricano.
Sudáfrica ocupa l'estremu sur d'África, y tien una mariña que s'estiende más de 2.945 quilómetros (1.553 milles) de la frontera col desiertu de Namibia nel Atlánticu (oeste) escontra'l sur, alredor de la punta d'África y depués escontra'l norte hasta la frontera con Mozambique nel Océanu Índicu. La zona de baxa altitú próxima a la mariña ye estrecha en gran parte, pero da pasu a un monte serrapatosu (Gran Cantil) que dixebra la mariña dende l'altiplanu interior. En dellos llugares, especialmente na provincia de KwaZulu-Natal, nel este, una distancia mayor dixebra la mariña de les zones montascoses. Anque la mayor parte del país clasifícase como semiárido, tien una considerable variación tocantes a clima y topografía.
Sudáfrica allugar nel Trópicu de Capricorniu hasta'l Cabu Agulhas a 33 grado sur.
thumb|Mapa.
Por ello, el país ta asitiáu nuna zona de clima meridional y gran parte de la so superficie ta sobre pandos de más de 1.200 m d'altor. Por casu, Johannesburgu, sobre l'altiplanu, ta cercanu a los 1.800 m y presenta un clima soleyeru y frescu.
Les mariñes, onde abonden sableres de sables doraos y blanques, ta arrodiada de montes na zona oriental y desiertos nel oeste. El subcontinente presenta un collar de castros predresos que lleguen hasta les llendes de L'Antártida.
Esta nación, estremada en nueve provincies, ocupa una área de 1.221.050 km² lo que representa una superficie mayor qu'Alemaña, Francia, Italia, Bélxica y Holanda xuntos.
Los ríos principales son el ríu Orange, que desagua nel océanu Atlánticu; el ríu Vaal, el so principal afluente, y el Limpopo, que desagua nel océanu Índicu, naz cerca de Johannesburgu y depués marca nel norte la frontera con Botsuana y Zimbabue.
El puntu más meridional del país, y polo tanto del continente africanu, ye'l cabu Agulhas.
Flora y fauna
Sudáfrica cunta con más de 20.000 plantes distintes, que representen cerca del 10% de toles especies conocíes del mundu, polo que ye considerada una área particularmente rica en biodiversidá vexetal.
El bioma prevalente nel país ye la pradería, especialmente nel Highveld, onde la flora predominante son los camperes, los arbustos baxos y les acacies, principalmente les d'escayu blancu y camel. La vexetación ye más escasa escontra'l noroeste, por cuenta de les baxes precipitaciones d'agua.
WWF estrema cuatro ecorrexones de pradería de monte dientro del país: left|thumb|Flores de primavera en [[Ciudá del Cabu.]]
La campera y los espinos de la sabana dan pasu progresivamente a los arbustos de la sabana escontra'l nordeste del país, con una crecedera más lenta. Esiste un númberu significativu d'árboles baobabs nesta área, cerca del estremu norte del Parque Nacional Kruger.
Nel Bushveld atópense numberosos hábitats de mamíferos como'l lleón, el lleopardu, el ñu azul, el kudu, el impala, la hiena, el hipopótamu y la xirafa. L'hábitat del Bushveld estender de forma significativa escontra'l nordeste, incluyendo los territorios que pertenecen al Parque Nacional Kruger y la Reserva Mala Mala, según la Biosfera de Waterberg, más al norte. WWF estrema la rexón de sabana del nordeste en trés ecorrexones, d'este a oeste: sabana arbolada de mopane del Zambeze, sabana arbolada d'África austral y sabana arbolada del Kalahari.
La rexón desértica del Karoo, nel oeste del país, estremar en trés ecorrexones: el Karoo ensundiosu, cerca de la mariña; el Karoo nama, nel interior (Namaqualand), onde esisten delles especies de plantes qu'almacenen agua, como los aloes y euforbies; y a lo último, y más al norte, la sabana xerófila del Kalahari. thumb|Un lleón y un cachorru comiéndose a un búfalu al norte de Sabi Sand, Sudáfrica.
El bioma mediterraneu del fynbos, unu de los seis reinos florales, ta allugáu nuna pequeña rexón del Cabu Occidental y consta de más de 9.000 d'estes especies, lo que lo convierte nuna de les rexones más riques del mundu en términos de Biodiversidá Floral. La mayor parte de les plantes son perennes y de fueyes dures con fueyes fines como aguyes, como por casu les plantes esclerófilas. Otra planta esclusiva de Sudáfrica ye'l xéneru de les protees, de les cualos esisten alredor de 130 especies distintes nesti país. WWF estrema esta rexón en trés ecorrexones: fynbos y renosterveld de tierres baxes, fynbos y renosterveld de monte y carba d'Albany.
Magar Sudáfrica cunta con una gran cantidá de plantes florales, tien pocos montes. Namái'l 1% de Sudáfrica ye monte, que s'atopa casi puramente nel planu costeru húmedu del Océanu Índicu en KwaZulu-Natal: la selva mosaicu costera de KwaZulu y El Cabu y la selva mosaicu costera de Maputaland y, más al sur, la selva montana de Knysna y los montes Amatole. Esisten reserves inclusive más pequeñes de montes que s'atopen fora del algame del fueu. Los plantíos d'especies d'árboles importaos son predominantessobremanera del ocalitu non nativu y el pinu. Sudáfrica perdió una estensa superficie d'hábitat natural nes últimes cuatro décades, por cuenta de la sobrepoblación, a los patrones desafranaos de desenvolvimientu y a la deforestación del sieglu XIX.
Sudáfrica ye unu de los países más afeutaos pola invasión d'especies foranes (por casu l'Acacia mearnsii, Port Jackson, Hakea, Lantana y Jacarandá) que son una gran amenaza a la biodiversidá nativa y l'actual escasez de recursos hídricos. El monte templáu orixinal qu'atoparon los primeros europeos que s'establecieron nesti país, foi esplotáu despiadadamente hasta que namái quedaron unes poques y pequeñes árees. Anguaño los árboles de maderes nobles en Sudáfrica como'l Podocarpus latifolius, el Ocotea bullata y el Olea laurifolia atopar so proteición gubernamental. Finalmente, na mariña del Índicu atópense dellos enclaves de manglar d'África austral.
Espérase que'l cambéu climáticu traiga una medría nel calentamientu y el secañu de forma considerable pa esta rexón que yá ye semi-greba, con mayor frecuencia ya intensidá d'eventos climáticos estremos, como foles de calor, hinchentes y seques. D'alcuerdu a los modelos computacionales realizaos pol Institutu de Biodiversidá Nacional de Sudáfrica (SANBI, poles sos sigles n'inglés) (xunto con munches de les sos instituciones acomuñaes), delles partes d'África del sur van ver una medría na so temperatura de cerca de 1 °C a lo llargo de la mariña, que va poder llegar a superar los 4 °C nes yá caloroses tierres interiores, como en Cabu del Norte a fines de la primavera y el branu del añu 2050.
El Reinu Floral del Cabu foi identificáu como unu de los puntos más sensibles de la biodiversidá sudafricana, yá que va ser seriamente afeutáu pol cambéu climáticu y cuenta con una enorme diversidá de vida. Les seques, l'aumentu de la intensidá y la frecuencia de los quemes y la medría de la temperatura van llevar a la estinción de munches d'estes especies exótiques. El llibru Scorched: South Africa's changing climate utiliza gran parte del modelu realizáu pola SANBI y presenta una escoyeta d'ensayos d'estilo narración de viaxes.
Sudáfrica alluga munches especies animales reinales, como'l coneyu riberanu (Bunolagus monticularis) que s'atopa en peligru críticu d'estinción nel Karoo.
Ríu Mosela
El ríu Mosela (Moselle, Mosel, en luxemburgués: Musel) ye un ríu d'Europa, qu'escurre pol nordeste de Francia, l'este de Luxemburgu y l'oeste d'Alemaña. Desagua nel ríu Rin.
Xeografía
Tien les sos fontes nel macizu de los Vosgos (Francia) y desagua nel ríu Rin en Koblenz (Alemaña). Na so mayor parte escurre per Francia. El so cursu tien un llargor de 560 km (313 km puramente en Francia, 39 km formando la frontera ente Luxemburgu y Alemaña, y 208 km puramente n'Alemaña). thumb|left|Nacencia del Mosela. Una fonte asitiada a 731 m d'altitú - cerca del pasu de Bussang (departamentu de los Vosgos) - preséntase como fonte oficial, pero'l ríu formar pola xunta de dellos regatos, dalgunos de los cualos nacen a más de 1000 m d'altitú nel macizu de Grand Drumont.
Hidroloxía
Les crecíes ivernices pueden ser devastadoras si un importante episodiu de nieve va siguíu de fuertes agües sobre un suelu enchíu. Asina pasó n'avientu de 1919 y n'avientu de 1947, produciendo muertes. Y a la inversa, graves estiajes son tamién frecuentes: n'agostu de 1964, el caudal foi de namái 6,85 m³/s na estación de midida de Hauconcourt.
Afluentes
Los principales afluentes del ríu Mosela son:
Ézy-sur-Eure
Ézy-sur-Eure ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Ríu Mosela
Navegación
El Mosela ta enriáu pa un gran caláu y ye accesible a gabarres de 3000 tonelaes hasta Neuves-Maisons. Esto dexó a Francia llograr un accesu direutu al mar del Norte, al traviés del Rin, pa la so rexón industrial lorenesa.
Ézy-sur-Eure
Tien una población de y una superficie de  km².
Ríu Mosela
Viñeos
El valle del Mosela n'Alemaña ye bien conocíu polos sos vinos, que formen parte l'apelación Mosella-Sarre-Ruwer. Estos viñeos producen principalmente vinos blancos, de los que'l más famosu ye'l riesling.
Turismu
Unu de los tramos más pintorescos del Mosela atopar n'Alemaña, onde'l ríu pasa dulcemente ente los macizos d'Eifel y Hunsrück, nun bellu valle plantáu de viñeos inclinaos. Dende Palzern, cerca de la frontera luxemburguesa hasta Koblenz, una ruta pa bicicletes de 435 km de llargor percuerre esti valle, tamién chiscáu de castiellos y ruines asitiaes sobre los visos. Esiste coles mesmes la posibilidá d'efectuar paseos en barcu en numberoses ciudaes ya inclusive cruceros de dellos díes pol Mosela y el Rin.
Enllaces esternos
thumb|300px|Confluencia col Rin en Koblenz.
Pozu de Darvaza
El pozu de Darvaza o cráter de Darvaza, tamién conocíu como puerta al Infiernu, ye una antigua prospección de gas allugada nel desiertu de Karakum, cerca de la pequeña aldega de Darvaza, en Turkmenistán. El desiertu, qu'ocupa'l 70% del país o 350.000 km², ye bien ricu en petroleu y gas natural.
Esti cráter de 69 metros de diámetru, 30 metros de fondura y una temperatura nel so interior de 400°C crear tres un accidente en 1971 mientres unes obres de prospección de gas de xeólogos soviéticos, quien vieron cómo'l so equipu y les sos tiendes yeren tragaos pela tierra. En realidá, afayaren una cueva soterraña llena de gas natural. Tarreciendo que'l cráter causara l'escape de dellos gases naturales peligrosos, l'equipu decidió prende-y fueu. Envaloraron que s'escastaría en dellos díes, sicasí, lleva cuatro décades amburáu. Dende entós ambura ensin parar y brinda un espectáculu impresionante. Hubo intentos fallíos por apagar el fueu.
Anchorage (Alaska)
Anchorage ye una ciudá del estáu d'Alaska, nos Estaos Xuníos. Ye la ciudá más poblada del estáu.
El censu de población de los Estaos Xuníos de 2006 diz que Anchorage tenía 278.700 habitantes. center
Enllaces esternos
Páxina oficial
Harve Presnell
Biografía
George Harvey Presnell nació en Modesto, California, y asistió a la universidá del sur de California. Fixo'l so debú nos escenarios a los 16 años d'edá, cantando nuna ópera.
Foi ganador del premiu Globu d'Oru y actuó en películes como Fargo (de Joel y Ethan Coen), Saving Private Ryan (de Steven Spielberg) y na serie Dawson's Creek.
Takaya Inui
Takaya Inui (乾 貴哉, ), ye un futbolista xaponés.
Fairbanks (Alaska)
Fairbanks ye una ciudá del estáu d'Alaska, nos Estaos Xuníos. Ye la segunda ciudá más poblada del estáu dempués d'Anchorage.
El censu de población de los Estaos Xuníos de 2005 diz que Fairbanks tenía 31.324 habitantes.
Enllaces esternos
Páxina oficial
Farceaux
Farceaux ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cahuzac (Tarn)
Cahuzac ye una comuña francesa del departamentu de Tarn, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cambon (Tarn)
Tien una población de y una superficie de  km².
Parque nacional de los Llagos de Plitvice
El Parque Nacional de los Llagos de Plitvice (en croata: Plitvička jezera; Plitvice pronunciáu /plitˈvitsɛ/) ye'l más conocíu de los parques nacionales croates.
Descripción
thumb|250px|left|Unu de los llagos del parque nacional de Plitvice. thumb|250px|left|Hai numberoses cascaes a lo llargo del percorríu. thumb|250px|left|L'agua de color turquesa ye l'elementu más reconocíu del parque. Ta asitiáu na rexón de Lika, una paraxa onde s'alternen llagos, catarates y manantiales d'espectacular guapura. Esta rexón foi declarada Parque Nacional yá en 1949, y catalogada nel Patrimoniu de la Humanidá de la Unesco en 1979, con una ampliación en 2000.
El parque tien una superficie cercana a les 30.000 hectárees, 22.000 d'elles cubiertes de montes. La zona que puede visitase atopar nel centru del parque, son 8 km² de valle pobláu de montes, onde la hidrografía conformó un paisaxe formáu por 16 llagos de distinta altitú comunicaos por 92 tabayones y cascaes. La vexetación componer nun 90% d'hayas. La visita realízase a cuerpu al traviés de senderos y pontes de madera, los llagos más grandes son percorríos por silencioses barques. Esti parque amena tamién gran interés ente los turistes polos acontecimientos que tienen llugar ellí, como por casu, les bodes xunto a los tabayones. Esti llugar foi candidatu a ser una de los siete maravíes naturales del mundu nel 2011.
Flora y fauna
El parque nacional de los llagos de Plitvice ye bien montiegu, principalmente d'hayas, abetos y pinos, y cuenta con un amiestu de los Alpes y vexetación mediterránea. Cuenta con una gran variedá en particular de les comunidaes vexetales, por cuenta de la so gama de microclimes, suelos distintos y distintos niveles d'altitú.
L'área ye tamién llar d'una enorme variedá d'especies animales y aves. La fauna rara, como l'osu pardu européu, el llobu, el águila, l'uxu, el llobu cerval, gatu montés, y el urogallo atópense equí, xunto con munches especies más comunes. Siquier 126 especies d'aves fueron rexistraes ellí, de los cualos 70 rexistráronse como cría mesma nel parque.
Fains
Fains ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Castañares de Rioja
Castañares de Rioja ye un conceyu de la comunidá autónoma de La Rioxa (España). Asitiar nel noroeste de la provincia. Por él trescurre'l ríu Oja y la canal del Najerilla.
Historia
220px|thumb|left|Términu municipal de Castañares de Rioja.
Remontar a la dómina de los romanos, como lo demuestra la llábana atopada nel so términu, en 1963, fechada nel añu 30 de la nuesa era. La so proximidá a la vía romana Aureliana pudo concede-y cierta importancia.
El pueblu se documenta en donaciones a partir del sieglu XI.
Foi una posesión del Duque de Béxar y tuvo na antigua delimitación de Burgos.
Economía
Cunta con más de 300 hectárees de regadío dedicaes a pataca y remolacha, amás de cultivos de ceberes especialmente de caparrón pintu bien popular na zona, llegumes y dalgunes viñes.
Tien dos piscifactoríes y delles granxes de ganáu porcín, ovín y bovín.
Demografía
A 1 de xineru de 2010 la población del conceyu xubía a 533 habitantes, 255 homes y 278 muyeres.
Llugares d'interés
thumb|Ilesia de la Natividá.
Parroquia de La Virxe de la Natividá
Del sieglu XVI, ta construyida en sillería. Cuenta con una sola nave estremada en tres tramos, cabecera rectangular y capiyes altes nos contrafuertes. Destaca la so bóveda de crucería estrellada.
Ermita de San Miguel
Asitiada nel campusantu. Ta construyida en mampostería, con sillería nes esquines. La so cubierta con teyáu a dos enagües ta adintelada.
Casona de los Ruiz de Zelada
De 1724. Atópase na cai mayor nᵘ15.
Personaxes Pernomaos
Sixto Cámara Tecedor (Baños de Rioja, 20 d'ochobre de 1878 - Castañares de Rioja, 26 d'agostu de 1964) Matemáticu.
Cahuzac-sur-Vère
Cahuzac-sur-Vère ye una comuña francesa del departamentu de Tarn, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Juneau (Alaska)
La ciudá s'asitia a la vera de la canal de Gastineau, que separta la isla de Douglas (una de les que formen l'archipiélagu Alexander) del continente. Pesie a la so situación continental, nun se puede llegar a Juneau per carretera: hai que dir nún avión d'Alaska Airlines o nún ferry del Alaska Marine Highway Sistem.
Foi fundada en 1881 y ye, dende 1906, la capital del estáu. Esi estatus, nostante, foi discutíu delles veces, pero la engarradiella ente los partidarios d'Anchorage y Fairbanks, les dos ciudaes más grandes del estáu, fizo que, a lo menos hasta agora, Juneau entá conserve la capitalidá estatal. Acordies con ella, la ciudá concentra toles oficines estatales y municipales, lo que fai del emplegu públicu la principal riqueza de la ciudá. Hai, tamién, ciertu desarrollu del sector turísticu: la xente atraída pola riqueza natural de la zona fai cruceros pol archipiélagu, y munchos d'ellos lleguen al puertu de Juneau (un millón de visitantes ente mayu y setiembre de 2005). Un puertu que tamién caltién una actividá pesquera que, anque ta menguando, entá ye bien productiva: en 2004 el puertu yera el 45º de los d'Estaos Xuníos no que fai referencia al valor del pescáu desembarcáu nelli.
Enllaces esternos
Páxina web del City and Borough of Juneau
Fuencaliente de La Palma
Fuencaliente de La Palma (o a cencielles Fuencaliente) ye un conceyu canariu perteneciente a la provincia de Santa Cruz de Tenerife. Ta asitiáu nel sur de la isla de La Palma. La capital municipal denomínase Los Canarios, anque'l barriu de Les Indies igualalo en población. Otros nucleos de población menores son Los Quemaos, Les Caletas, La Fajana y el caserío d'El Charco.
El nome del conceyu vien d'una fonte d'agües termales melecinales (les cróniques de la dómina dicen que les sos agües curaben enfermedaes de la piel) conocida como Fonte Santa qu'había na mariña del conceyu, cerca de l'actual Sablera de Echentive, y que foi soterrada poles laves del volcán de Fuencaliente (comúnmente confundíu col prehistóricu volcán de San Antonio) nel sieglu XVII. Nel añu 2007, la Conseyería d'Obres Públiques del Gobiernu de Canaries en collaboración col Conceyu topó agües soterrañes a 47°C.
Tien una estensión de 56,42 km² y una población de 1.745 habitantes (Institutu Nacional d'Estadística, xineru 2014). L'altitú de la capital municipal (Los Canarios) ye de 750 metros sobre'l nivel del mar y tien un llargor de mariña de 29,18 km.
Enantes foi un barriu del conceyu de Villa de Mazu, hasta que se constituyó como conceyu independiente. Vien aproximao a corresponder col territoriu qu'ocupó'l cantón prehispánicu de Abenguareme. miniaturadeimagen
Demografía
A 1 de xineru de 2014 la población del conceyu xubía a 1745 habitantes, 890 homes y 855 muyeres.
Allugamientu xeográficu
centro|miniaturadeimagen|750x750px|Fuencaliente
Fatouville-Grestain
Fatouville-Grestain ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Bonrepòs i Mirambell
Bonrepós y Mirambell (oficialmente y en valencianu Bonrepòs i Mirambell) ye un conceyu de la Comunidá Valenciana, (España), compuestu por dos nucleos de población: Bonrepós y Mirambell. Pertenez a la provincia de Valencia y ta asitiáu na comarca de la Huerta Norte. Cuntaba con una población censada de 3.629 habitantes en 2017 (INE).
Xeografía física
L'escasu términu municipal de 1,05 km² ta asitiáu na Güerta de Valencia. La so superficie ye totalmente llana con una llixera rimada de noroeste a sureste ensin qu'esista nengún accidente xeográficu. El ribayu de Carraixet exerz de llende pel oeste y el sur del conceyu.
El clima ye clima mediterraneu, con máximos de temperatura branizu branizos, coincidiendo con unos mínimos pluviométricos bien acusaos y precipitaciones máximes na seronda y la primavera.
Llocalidaes estremeres
Ecoloxía
La vexetación atópase condicionada, tantu por factores climáticos, como tamién pol usu intensivu del suelu que l'home fixo, fundamentalmente pa la so esplotación agrícola. Esto fai que nesta zona la vexetación natural seya práuticamente de poca importancia y que tenga poca influyencia nel paisaxe. La intensa humanización de la contorna fai que na Güerta namái apaeza vexetación bonal nos marxes de los caminos y acequies, con especies como la yerba caragolera, el llicsó, el fenoyu la borraja o'l cañizu. Tamién nel calce del ribayu suelse atopar una asociación específica de plantes formada pola adelfa, el lletsó, la ortiga, y la caña.
Historia
Anque nel área cercana al conceyu atopáronse restos neolíticos, los primeros nicios de población estable son de dómina romana. Con bastante probabilidá ye nesti periodu cuando se constrúin los regadíus, colo que s'empieza a cultivar la güerta y establécense los pobladores sedentarius.
Los dos nucleos pasaron nel sieglu XVI a la familia Montoliu, procedente de Tarragona. Naquellos momentos, apenes vivíen una docena de families (unes 55 persones), que yá se cuadruplicaron al empezar el sieglu siguiente. En 1574 Bonrepós segregóse de la parroquia de Carpesa y pasen a depender Mirambell y Cases de Bárcena de l'acabante crear parroquia. Los Montoliu llograron la baronía del llugar y más tarde pasó a los Mirasol y a los Talamantes. La espulsión de los moriscos afectó duramente a estos pueblos, sobremanera a Mirambell y, en 1646, dempués d'aquella espulsión, solo moraben 25 families. A lo llargo del sieglu XVIII hubo una importante espansión económica, al igual que na mayoría de los pueblos de la güerta de Valencia. Introduciéronse nuevos cultivos, perfeccionóse'l sistema de riegos y florió la industria de la seda. D'esta dómina data la construcción de la nueva ilesia parroquial. Nel Diccionariu de Madoz (1845-1850) apaez la siguiente descripción de Bonrepós: thumb|Bonrepós y Mirambell en [[1883, cuando inda conformaben dos nucleos claramente estremaos.]]
De Mirambell, pela so parte, añede que:
A finales del sieglu XIX los cítricos (especialmente'l naranxal) y la pataca fueron sustituyendo'l cultivu de cáñamu y de la seda, qu'entraron en crisis. A partir de la década de 1950 empieza'l procesu industrial, que trai un cambéu fondu na estructura económica y un importante aumentu demográficu. Arriendes de esti postreru unificáronse dambos nucleos de población, anque magar tou Mirambell caltién en parte l'aspeutu d'un nucleu tradicional de la güerta, según cierta sinuosidad nel so trazáu urbanu.
Demografía
Tres la espulsión de los moriscos (1609) la población de Bonrepós y Mirambell yera de 25 families (unos 113 hab.), que yá yeren 40 (unos 180) en 1713. En 1787 yá habitaben unes 422 persones, que crecieron hasta les 494 en 1877. Al empezar el sieglu XX, Bonrepós y Mirambell averar a los 640 habitantes, y yá yeren 1.300 en 1940. Cuntaba con una población censada de 3.358 habitantes en 2009 (INE).
Política
thumb|200px|See actual del conceyu de Bonrepós y Mirambell.
thumb|170px|Ilesia de Bonrepós y Mirambell dende la cai Mayor. thumb|170px|Ermita de San Juan, nel nucleu de Mirambell. El conceyu ta compuestu por dos nucleos de población, de los cualos el principal históricamente foi Bonrepós, al concentrar la mayor población. Na actulidad ésti y Mirambell xuniérense pol carrer del Mig, conformando un únicu cascu urbanu que de la mesma ta xuníu al d'Almàssera. Esisten amás delles alquerías tremaes pola güerta, pero en 2009 nun sumaben nengún habitante, tando toos concentraos nel cascu urbanu.
Economía
L'agricultura, tradicionalmente l'actividá principal, nun ocupaba en 2002 más que al 6% de los activos. Taben cultivaes la totalidá de les 59 hai de suelu agrícola de conceyu, siendo absolutamente toes de regadíu. Ente los cultivos, predominaben los cítricos (28 hai), sobre les hortolices (18 hai) o les pataques (13 hai). El sector secundariu tenía un pesu relevante nel pueblu, con un 39% de los emplegaos, siendo los productos metálicos, l'alimentación y la madera los subsectores que más predominen. El motor de la economía, sicasí, ye'l sector servicios, qu'emplegaba esi mesmu añu al 54% de los ocupaos.
Tresportes
Anque oficialmente nenguna carretera principal traviesa'l términu de Bonrepós y Mirambell, la so frontera con Almàssera conformar l'antigua carretera de Barcelona (N-340), convertida anguaño en vía urbana, qu'enllaza pel norte cola CV-300 y pel sur direutamente con Valencia al traviés de Tavernes Blanques.
Cultura
Esta rondalla, formada cuasi na so totalidá por persones xubilaes, ye un grupu de música tradicional que toquen con guitarres, bandurries y laudes. Tamién tienen a disposición de quién lo deseye, una escuela de los preseos enantes mentaos pa quien-y interese xunir se a la banda.
Teucrium montanum
Teucrium montanum, la zamarrilla de fueyes d'espliegu, ye una planta de la familia de les llabiaes.
Descripción
Arbustu nanu, postráu, de 5-35 cm d'altor, con robusta raigañu axonomorfa y cañes fines, redondes, dacuando nodulosas, de color pardu buxu y bien ramificaes. Fueyes vexetatives llanceolaes, de 1-2 cm de llargu y 2-4 mm d'anchu, con cantos enteros, daqué apuntaes nel estremu anterior, paulitanamente estrechaes escontra'l peciolu foliar bien curtiu, ligeremante endolcaes nos cantos, de color verde buxu, glabres y llises pol fai, con tomentu blancu pol viesu. Flores blanques amarellentaes, de 10-15 mm de llargu, arrexuntaes en númberu de 1-3 en capítulos semiesféricos, mestos, terminales, que surden nes axiles de les fueyes vexetatives cimeres, de cutiu bien amenorgaes. Mota tubuloso acampanáu, llixeramente piloso, con dientes más curtios que'l tubu, triangulares y cortamente apuntaos, con matices violáceos. Pétalos glabros, con un tubu más llargu que la mota, con llabiu cimeru bien enancháu y curváu escontra baxo; lóbulu mediu non estremáu, pero llixeramente dentáu, enforma mayor que los lóbulos llaterales, tamién curvaos escontra baxo; pétalos cimeros erectos, con nerviación verdosa o violácea. Núcula d'unos 2 mm de llargu, reticulada, con gran puntu de fixación. Floriamientu dende finales de primvera y pel branu.
Hábitat
En zones predreses seques, cascayos, sedimentos de los ríos, camperes y landes abiertes. Polo xeneral nel nivel montano y de les llombes. Hasta los 2.400 m en solanes.
Distribución
Montaña d'Europa meridional, dende España hasta la Península Balcánica, Crimea y Asia Menor.
Observaciones
Al pie de esta especie que crez nos montes, atopar nos Pirineos y Cordal Cantábricu Teucrium pyrenaicum, planta de tarmos postraos que crez nos suelos caliares hasta 2.000 m. Nel Pirinéu catalán fáense tisanes coles sos fueyes.
Serranillos del Valle
Serranillos del Valle ye un conceyu español de la provincia y Comunidá de Madrid. Tien una superficie de 13,28 km² con una población de 4100 habitantes y una densidá de 308.73 hab/km². Serranillos atópase na zona conocida como la Sagra madrilana.
Historia
En 1480, Serranillos del Valle taba integráu nel sexmo de Casarrubios, que xunto col sexmo de Valdemoro formó'l dende entós llamáu Señoríu de Chinchón.
El Señoríu de Chinchón, crear en 1480 polos reis Católicos a favor de Don Andrés de Cabrera y la so esposa Doña Beatriz de Bobadilla, en pagu polos servicios que Don Andrés de Cabrera emprestáralos na defensa de la ciudá de Segovia, a favor de los intereses de la Infanta Isabel (depués Sabela I de Castiella), y en contra de los simpatizantes de Doña Juana "La Beltranexa".
El fíu de dambos, Don Juan Fernando de Cabrera y Bobadilla, foi creáu Conde de Chinchón, pol rei Carlos I.
A partir d'ésti I Conde de Chinchón, el condáu tuvo siempres en poder de los sos descendientes, hasta que nel sieglu XVIII, que por escastase la socesión masculina, pasó a un pariente alloñáu de la familia italina de Sforza, que vendió'l Condáu a Don Felipe de Borbón y Farnesio, fíu del Rei Felipe V, que al ser nomáu Duque soberanu de Parma, Plasencia y Guastalla n'Italia, vencer al so hermanu menor Don Luis de Borbón y Farnesio (l'Infante-Cardenal), de quién pasó al so fíu Don Carlos de Borbón y Vallabriga, Arzobispu de Toledo y Cardenal, y de ésti a la so hermana Doña Mª Teresa de Borbón y Vallabriga esposa de manuel Godoy en que los sos descendientes, los Rúspolis, permanez.
Accesos
M-407 dende Leganes, autovía de grandes dimensiones y escelentes calidaes que facilita l'accesu a la llocalidá.
M-404 dende Navalcarnero-Chinchon, llueu va desdoblase.
AP-41 carretera de Peaxe que xune Madrid con Toledo, teniendo una salida nel conceyu.
M-415 dende Carranque, carretera con gran cantidá de tráficu yá que xune Toledo cola Comunidá de Madrid.
Dende carretera de Toledo A-42 entrada de Torrejón de la Calzada
En llinies xenerales el conceyu ta perbién comunicáu con dos autovíes con accesu direutu a la llocalidá (una d'elles de peaxe) y una carretera convencional qu'en poco tiempu va convertir n'autovía tamién, favoreciendo ensin dulda el desenvolvimientu de Serranillos del Valle, convirtiéndolo n'unu de los conceyos de la contorna con meyores víes d'accesu y comunicación, lo que va favorecer a la so crecedera, anque ésti nun sería deseable.
Mancomunidá del Suroeste
La llocalidá de Serranillos del Valle ta integrada na Mancomunidá de Servicios del Suroeste de Madrid,[1] organismu constituyíu en 1980, que'l so principal oxetivu ye la puesta en marcha de servicios comunes pa les llocalidaes de la contorna suroccidental de la Comunidá de Madrid.
Amás de Serranillos del Valle, tán incluyíos nesta mancomunidá los conceyos de Arroyomolinos, Batres, Casarrubuelos, Cubes de la Sagra, Griñón, Humanes de Madrid, Moraleja de Enmedio, Torrejón de la Calzada y Torrejón de Velasco.
Educación
En Serranillos del Valle hai 2 guarderíes (1 pública y 1 privada) y 1 colexu públicu d'educación infantil y primaria.
Gobierno
La Corporación Municipal formar 11 conceyales (5 del Partíu Popular, 3 de Tresparencia y Democracia Serranillos, 2 de Camudemos Serranillos y 1 del Partíu Socialista Obreru Español). Anguaño'l Conceyu de Serranillos del Valle ta gobernáu por una Coalición Tresparencia y Democracia Serranillos/Camudemos Serranillos.
L'Equipu de Gobiernu ye'l siguiente:
Corpus Christi (Texas)
Corpus Christi ye una ciudá costera del estáu norteamericanu de Texas. Ye la sede alministrativa del condáu de Nueces, magar que'l so territoriu estiéndese tamién pelos condaos d'Aransas, Kleberg y San Patricio. La so población ye de, lo que la convierte na octava más populosa del estáu. Ye'l principal nucleu de la so área metropolitana, que tenía 452.422 habitantes en 2015, y tamién del área estadística combinada Corpus Christi-Kingsville-Alice. El so nome vien-y del de la bahía na que s'alluga, nomada así pol esplorador español Alonso Álvarez de Pineda, que la descubrió el día de la fiesta del Corpus Christi (el cuerpu de Cristo) de 1519.
El so puertu ye'l quintu mayor de los Estaos Xuníos.
Teucrium fruticans
La olivilla (Teucrium fruticans) ye una especie de planta fanerógama del xéneru Teucrium na familia Lamiaceae, tien usu ornamental. thumb|250px|Vista xeneral de la especie thumb|250px|Detalle de la inflorescencia. thumb|250px|Nel so hábitat.