cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Microscopium
Descripción
El Microscopiu ye una pequeña constelación arrodiada al norte por Capricorniu, al oeste pol Pexe Austral y la Grulla, al este por Sagitario y pol Indiu al sur; al sureste toca a la constelación del Telecopio. L'abreviatura de tres lletres encamentada pola Unión Astronómica Internacional (UAI) ye «Mic» y foi adoptada en 1922. Les llendes oficiales de la constelación, establecíos por Eugène Delporte en 1930, tán delimitados por un polígonu de cuatro lados. Nel sistema de coordenaes celestes, les ascensiones rectes que delimitan la constelación son 20 h 27,3 m y 21 h 28,4 m, ente que les declinaciones tán ente y. El Microscopiu ye dafechu visible hasta la llatitú, anque observadores asitiaos tan al norte como los podríen ver partes d'esta constelación. Teniendo en cuenta que les sos estrelles más brilloses son de la quinta magnitú de la quinta magnitú son difícilmente visibles n'árees  la constelación ye invisible pal güeyu humanu en zones con alta contaminación llumínica.
Devay
Devay ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ana Torrent
Ana Torrent Bertrán de Lis ye una actriz española. Foi nomada a los premios Goya a la meyor actriz por Tesis d'Alejandro Amenábar. De neña, foi l'actriz principal de la película Cría cuervos.
Biografía
Torrent tuvo arreyada nel mundu del cine siendo inda un ñácaru apaeciendo a finales de los años 60 na película de Germán Lorente Un Día Dempués D'Agostu de 1968. Depués debutó nel cine a los 7 años protagonizando na película El espíritu de la colmena, de Víctor Erice pola que llogró'l Fotogrames de Plata a la meyor actriz del cine español. Víctor Erice recuerda: «Los neños tienden a entemecer la realidá y la ficción. Ana nun entendía por qué los actores #llamar d'una manera y cuando empezábamos a rodar, teníen otru nome. Decidí camudar los nomes de tolos personaxes pol nome real de los intérpretes». Dos años depués foi l'actriz principal de la película Cría cuervos.
Foi escoyida polos cronistes d'espectáculos de Nueva York la Meyor Actriz del añu, gallardón que llogró protagonizando El nial a los sos 13 años, según el Premiu a la Meyor Actriz nel Festival Internacional de Cine de Montreal.
Cuando acabó la escuela, Torrent nun tenía claru si siguiría nel mundu del cine, sicasí foise a estudiar interpretación con Cristina Rota, depués con Uta Hagen en Nueva York.
El so mayor llogru y actuación ye en Tesis, d'Alejandro Amenábar, un gran ésitu de taquilla na que yera Ángela, una nueva universitaria qu'ellaboraba una tesis sobre les películes snuff. Llogró una nominación a los Premiu Goya a la meyor interpretación femenina protagonista. Destacó tamién la so interpretación como Catalina d'Aragón na superproducción Las hermanas Bolena, un papel relativamente pequeñu col que caltuvo'l tipu ante la imaxe engañadora de Natalie Portman y Scarlett Johansson.
Anguaño vive en Nueva York onde nació los so primera y única fía.
Premios
Premios Goya Fotogrames de Plata Premios ACE (Nueva York)
Julieta Gómez
Carrera
Con un cuerpu escultural y trabayao, foi Conejita Playboy, de delles revistes mientres dellos años. Llegando a trabayar na canal Playboy TV xunto a Natacha Jaitt.
Fízose bien famosa por un video hot lésbicu y publicitariu cola tamién modelu Ivana Brodowski nun barcu, en volviendo de Colombia onde fixeron una producción en PlayNite.
Nel 2011 y 2012 foi una de les participantes nel programa Suañando por baillar: Segunda temporada conducíu por Santiago del Moro, en reemplazu d'otra baillarina, Vanesa Simón, siendo la onceava esaniciada del concursu. El so papel foi tan revesosu como polémicu por cuenta de los diversos discutinios mediáticos colos sos compañeros y miembros del xuráu como Silvina Escudero y Amalia Granata. Coles mesmes tamién tuvo nel programa conducíu por José María Listorti, Este ye'l show.
Foi convidada en dellos programes televisivos como Más Viviana, conducíu por Viviana Canoxa, Intrusos nel espectáculu Intrusos, Infama, y na so última apaición en canal d'aire en Animales sueltos d'Alejandro Fantino.
Trabayó como modelu de Gaby Sánchez en dellos desfiles. Tamién fixo unes superproducciones pal programa El garage, pa Teleshow.com y delles sesiones fotográfiques pa la revista Home. Tamién tuvo como convidada en Fora de focu conducida por Pamela David.
La so última apaición nos medios foi nuna entrevista del programa de César Notaro na que faló sobre la "prostitución VIP" y presentó ante les cámares a la so postrera pareya.
En teatru foi unes temporaes col humorista Jorge Corona. Tamién trabayó nel boliche Esperantu en Mar del Plata en manes de Leo Travaglio. Foi una gran amiga de la tamién figura Vanesa Carbone.
Vida privada
Julieta yera madre soltera d'una nena de 8 años que concibió a los 18 años d'edá. Tuvo un romance col hermanu del mánager de modelos y amigu de Marcelo Tinelli, Leandro Santos, l'empresariu Rodrigo Santos. Nos sos entamos supo declarar que tuvo una rellación lésbica cola modelu ivana brodowsky.
Confesó de manera polémica que tuvo un curtiu romance con Matias Alé, a quien conoció nun desfile de calzaos Careva.
Fallecimientu
Julieta Gómez, quien taba embarazada, disparóse un tiru na cabeza'l 8 de payares de 2012 pela tarde, cuando s'atopaba nuna habitación de la casa de los padres del so noviu, Rodrigo Santos, onde la atopó minutos dempués tirada a la banda de la cama. Foi treslladada d'urxencia al Hospital Austral, onde permaneció en coma irreversible por cuenta de una importante perda de masa encefálico hasta la madrugada del 5 de febreru de 2013, cuando finó. Nes primeres hores del so intentu de suicidiu, los medios de comunicación emitieron la falsa y azotada noticia de la so muerte. Tenía 25 años d'edá. Gómez cursaba por un fondu cuadru depresivu agraváu pola so situación personal y pola falta de trabayu, yá que taba en tratamientu psiquiátricu. Per vía twitter, dexara'l so últimu mensaxe antes del intentu de suicidiu:
Cueva (Idarga)
Cueva ye una aldea de la parroquia d'Idarga nel conceyu asturianu de Salas.
Alcuéntrase a 14 km de Salas, la capital del conceyu, a un altor mediu de 593 msnm y tien una población de.
Trescripción del sistema postal chinu
thumb|250px|Logo de la [[Universidá de Beixín qu'emplega esti métodu de romanización.]] La trescripción del sistema postal chinu foi un métodu de romanización (trescripción al alfabetu llatín) del chinu utilizáu puramente pa nomes de llugar a principios del sieglu XX.
Esti sistema apautóse na Asamblea Conxunta de los Correos Imperiales (帝國郵電聯席會議, dìguó yóuzhèng liánxì huìyì) celebrada en Shanghai en 1906.
Anque se basa en gran midida nel sistema Wade-Giles, incorpora tamién particularidaes de los dialeutos llocales. Nun se trata d'un métodu sistemáticu de trescripción del chinu mandarín, sinón d'un llistáu de nomes de provincies y ciudaes chines n'alfabetu llatín.
Mientres gran parte del sieglu XX les provincies y ciudaes chines fueron conocíes n'occidente según esti sistema. Dellos exemplos d'estos nomes antiguos son: «Peking» (Beixín), «Chungking» (Chongqing), «Soochow» (Suzhou), «Kwangtung» (Guangdong), «Amoy» (Xiamen) y «Mukden» (Shenyang).
Esti métodu de romanización emplégase dacuando anguaño en Taiwán pa designar a les ciudaes de la China continental en testos n'inglés. Na República Popular China'l sistema foi abandonáu dafechu y remplazáu pol sistema hànyǔ pīnyīn, únicu oficial. La única esceición dar nos nomes n'inglés de delles universidaes que siguen usando la romanización antigua como marca de la so antigüedá. Asina, la Universidá de Beixín desígnase a sí mesma como Peking University, y la Universidá de Suzhou ye n'inglés Soochow University.
La Corriquera
La Corriquera ye una aldea de la parroquia d'Idarga nel conceyu asturianu de Salas.
Alcuéntrase a 14,4 km de Salas, la capital del conceyu, a un altor mediu de 583 msnm y tien una población de.
Diennes-Aubigny
Diennes-Aubigny ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Idarga
Alcuéntrase a 14,6 km de Salas, la capital del conceyu, a un altor mediu de 600 msnm y tien una población de.
Valle de Broto
thumb|320px|Vista del Valle dende [[Buesa.]] thumb|320px|Panorámica del valle. El Valle de Broto atópase na aguada sur de los Pirineos, na comarca aragonesa de Sobrarbe, tando percorríu de norte a sur pol ríu Llabra. El so capitalidad ostentar la villa de Broto, que-y da nome.
El so cabecera formar de la mesma otros dos valles, perpendiculares al de Broto: Zerbillonar y Ordesa. Dambos son fronterizos col valle francés de Gavarnie, ente que los sos puertos destaca'l de Bujaruelo.
Pueblos
Les llocalidaes que formen parte del valle son:
26 Canis Majoris
26 Canis Majoris (26 CMa) ye una estrella na constelación del Can Mayor de magnitú aparente +5,90. D'alcuerdu al nuevu amenorgamientu de los datos de paralax d'Hipparcos, alcuéntrase a 838 años lluz de distancia del Sistema Solar.
26 Canis Majoris ye una estrella blancu-azulada de tipu espectral B2V/V que la so temperatura efectivo ye d'aproximao 16.255 - 17.400 K. Con un radiu de 3,3 radios solares, relluma con una lluminosidá unes 1000 vegaes superior a la del Sol. Xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación igual o mayor de 70 km/s, siendo el so periodu de rotación de 2,27 díes. Tien una masa ente 4,9 y 5,5 vegaes mayor que la masa solar y la so edá envalórase en daqué menos de 50 millones d'años.
26 Canis Majoris ye una estrella Bp químicamente peculiar con un campu magnéticu llonxitudinal mediu de 518 G. Ye una estrella variable —con una variación de rellumu de namái 0,03 magnitúes— que recibe la denominación, tocantes a variable, de MM Canis Majoris. La variabilidá ta causada porque elementos como heliu y siliciu distribuyir de forma non homoxénea na superficie estelar. Esisten rexones probes en siliciu cerca del ecuador de la estrella, ente que nos polos hai rexones riques en siliciu. En cuanto al heliu, detectóse un llurdiu d'heliu cerca del ecuador, de la mesma arrodiada por una rexón bien probe nesti elementu.
Obanos
Obanos ye un conceyu de la Comunidá Foral de Navarra, asitiáu na merindad de Pamplona, na contorna de Obanos, nel Valdizarbe y a 21 km de la capital de la comunidá, Pamplona. La so población n' foi de habitantes (INE).
Primeramente adscrita a la zona non vascófona pola Llei Foral 18/1986, en 2017 el Parllamentu navarru aprobó'l pasu de Obanos a la Zona mista de Navarra.
Barrios
Obanos tien cuatro barrios: San Juan, San Llorienzo, San Martín y San Salvador.
Historia
En Obanos, nel sieglu XIII yera'l llugar más frecuente onde s'axuntaron los infanzones de Navarra nes Xuntes de Infanzones de Obanos a la que dieron el nome. Trátase d'amplia hermandá de les fuercies sociales del reinu de Navarrasobremanera de la pequeña y media nobleza, frente a los posibles abusos de los monarques. Los sos miembros arrexuntar en cinco comarca, Miluce, Arteaga, Irache, la Ribera y Obanos. Foi eslleida polos reis Juana II y Felipe de Évreux. Nel so sellu constaba'l lema Pro libertate patria gens llibera state (De pies la xente llibre a favor de la llibertá de la patria o Por que la patria sía llibre que les sos xentes sían llibres). En 1665 foi xubíu a la categoría de villa segregándose del conceyu de Valdizarbe. Sicasí nun consiguió tener asientu nes Cortes de Navarra.
Fiestes y eventos
En xunetu (namái nos años pares), los sos habitantes escenifican na so plaza mayor el Misteriu de Obanos, una de les lleendes del Camín de Santiago, en que'l príncipe Guillermo d'Aquitania asesinó a la so hermana Felicia y darréu, en penándose, quedar d'ermitañu na ermita de Arnotegui (en diendo y volver de Santiago de Compostela).
Deportes
El so equipu de fútbol, faciendo honor a los Infanzones de Obanos llámase SCD Infanzones, qu'anguaño ta en primer autonómica, el so campu ye Gazolaz que ta nel centru del pueblu. Na temporada 2008-2009 produzse l'esperáu ascensu a Rexonal preferente tres una escepcional temporada. Consiguiéndose tamién el trunfu de la Lliga de Campeones de primera Rexonal.
Dirol
Dirol ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Allium ursinum
thumb|240px|Ayu d'osu. thumb|240px|Ilustración thumb|240px|Detalle de la inflorescencia L' ye una especie de planta yerbácea perteneciente a la familia Amaryllidaceae.
Hábitat
Estender poles rexones húmedes del norte d'Europa y Asia y n'España pel norte y centru.
Descripción
Ye una planta perenne qu'algama los 30 cm d'altor. Con un pequeñu bulbu del que surden les fueyes basales, peciolaes, elíptiques y brilloses y el pedúnculu d'una trupa umbela. Les sos llargues fueyes tienen un gran paecíu al de la convalaria. Tien golor aliáceo. Les flores son de color blancu y prodúcense en umbelas sostenida por un escapo de seición triangular qu'algama los 30 cm d'altor. Floria n'abril-xunu.
Usos en medicina yerbolera
Ye indicáu pa les cures primaverales depuradores y p'ameyorar les enfermedaes cróniques de la piel. L'ayu d'osu actúa favorablemente sobre l'estómagu y los intestinos. Combate tantu les fories agudes como les cróniques. De la mesma manera ayuda a curar los trestornos cardiacos o la velea, causaos pol estómagu.
Taxonomía
Allium ursinum describióse por L.) y espublizóse en Species Plantarum 1753. Allium: nome xenéricu bien antiguu. Les plantes d'esti xéneru yeren conocíos tantu polos romanos como polos griegus. Sicasí, paez que'l términu tien un orixe celta y significa "quemar", en referencia al fuerte golor acre de la planta. Unu de los primeres n'utilizar esti nome pa fines botánicos foi'l naturalista francés Joseph Pitton de Tournefort (1656-1708).
ursinum: epítetu llatín que significa "del osu". subsp. ursinum
subsp. ucrainicum Kleopow & Oxner
Julieta Marín Torres
Nació en Puebla, fía de Blandina Torres y Crecencio Marín, la so heramano ye'l políticu Mario Plutarco Marín Torres. Perteneció al partíu Partíu Revolucionariu Institucional, foi diputada federal na LXI Llexislatura del Congresu de la Unión de Méxicu.
Finó'l 22 de marzu a los 71 años, de cáncer de pulmón.
Modelu análogu
En ciencia, un modelu análogu (dacuando llamáu analóxicu o tamién modelu físicu práuticu) ye una representación material d'un oxetu o un procesu pa entender meyor el so orixe, formación o funcionamientu. Ye usáu en ciencia ya inxeniería pa validar les hipótesis y aproximamientos que formen un modelu conceptual de ciertu procesu o oxetu per aciu el cálculu numbéricu. La validación produzse cuando'l modelu análogu ye capaz de reproducir el conxuntu d'observaciones consideráu.
Un exemplu de modelu análogu son les simulaciones de deformación tectónica de la corteza terrestre que se realicen con caxes de sable estruyíes per aciu pistones de accionamiento manual o servo-asistíos (adosaos a motores).
Melgar de Tera
Melgar de Tera ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Zamora, na comunidá autónoma de Castiella y Llión.
Toponimia y xentiliciu
La pallabra melgar significa tierra abondosa en mielgas, planta herbal de la familia de les lleguminoses. El nomatu de Tera tien el so orixe nel nome del ríu que riega les sos tierres.
Símbolos
L'escudu heráldicu municipal del conceyu de Melgar de Tera, foi aprobáu por aciu resolución de 11 de xunu de 1997 de la Diputación Provincial de Zamora, quedando blasonado de la siguiente forma:
Historia
Nel sieglu I, Melgar yera un importante abastecedor de vasos de parés fines pa les tropes romanes establecíes en Petavonium (Rosinos de Vidriales) ya inclusive se llevaben hasta los castros asturianos del valle de Navia. A 2 km del pueblu, nun llugar conocíu como "Los Lladriyos" alcontróse esti alfar.
Na Edá Media, el territoriu nel que s'asitia la llocalidá quedó integráu nel Reinu de Llión, que los sos monarques entamaríen la repoblación del pueblu.
Darréu, na Edá Moderna, Melgar de Tera foi una de les llocalidaes que s'integraron na provincia de les Tierres del Conde de Benavente y dientro d'esta na receptoría de Benavente. Sicasí, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, la llocalidá pasó a formar parte de la provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, quedando integrada en 1834 nel partíu xudicial de Benavente.
Demografía
La demografía de Melgar apaez recoyida dende los primeros censos realizaos nel sieglu XVI. Asina, nel de 1530 tenía 37 vecinos, y en 1521 con 25 pecheros —que pagaben impuestos—, 4 fidalgos, exentos d'ellos, y 1 clérigu. Nel censu de 1850 recuéyense 35 cases ocupaes por 31 vecinos y 124 almes. Entráu'l sieglu XX, atopamos 538 habitantes, sicasí, n'unu de los últimos censos, concretamente'l de 1981 comprobemos que'l númberu baxa a 347. Esti últimu datu correspuende a les cifres llograes dixebrando'l númberu d'habitantes del que ye anexu de Melgar dende l'añu 1956: Pumarejo de Tera.
Patrimoniu
La ilesia asitiada nel centru del pueblu ta construyida n'honor a San Pedro y San Pablo. Ye interesante conocer que se construyó coles piedres de l'antigua ilesia de San Blas de Melgar, que atopábase no que güei día ye'l campusantu. Apocayá restauróse cola collaboración de los vecinos.
L'antiguu molín fariñeru de los llamaos maquileros, consta de trés muelas.
Fiestes
Domingo tortillero: El domingu anterior al Domingu de Ramos, les families y amigos axuntar nel monte pa comer tortiella. La tradición remontar a otres dómines nes que por mandatos relixosos (La Cuaresma) taba prohibíu comer carne. Les xentes, entós, camuflaben so eses "tortielles" que-y dan nome al famosos domingu, toes aquelles viandes procedentes de la matanza del gochu llevada a cabu mientres l'iviernu que yá quedaba tras.
29 de xunu: Nesta fecha celebren les fiestes n'honor al patrón del pueblu San Pedro Apóstol. Tradicionalmente celébrase una misa y se procesiona al santu peles cais del pueblu. Hai diverses actividaes culturales como teatru, bailles rexonales y merienda na que participen los vecinos. Fiestes de la Mocedá: Una fin de selmana en la primera quincena d'agostu tien llugar la fiesta qu'axunta a tolos vecinos y familiares qu'alleguen nesta dómina del añu, aprovechando'l tiempu de vacaciones. Tán entamaes pola Comisión de Fiestes, na que la mocedá piensa y entama actividaes pa tolos vecinos de toles edaes. Nes tardes entamen actividaes por que toles edaes puedan participar, como xuegos, bailles y música tradicional, meriendes, chicolatada, etc. Nos últimos años realízase la selmana cultural na que se lleven a cabo exposición, espectáculos de maxa, bailles rexonales, chicolatada y obres de teatru ente otres coses. De gran sonadía na zona son amarutar ellaboraos en Melgar de Tera, nos que tolos vecinos del pueblu píntense y visten, !y baillen y esfruten de la sangría peles cais del pueblu acompañaos d'una charanga!. Si afortunadamente fuisti convidáu por dalgún melgareño a estes maraviyoses fiestes, ye probable que tengas l'honor d'enfrescate en Les Adoberes, estanque natural con agües de dudosa salobridá, y pasu obligáu pola comitiva festiva.
Ferrara
Ferrara ye un conceyu de, capital de la provincia homónima d'Italia.
Asitiada sobre'l Po de Volano, la ciudá tien una estructura urbanística que se remonta al sieglu XIV, cuando foi gobernada pola Casa d'Esta familia de los Este. El diseñu realizáu por Biagio Rossetti convertir na primer ciudá moderna d'Europa. D'esti fechu históricu, amás del caltenimientu del estilu y materiales arquiteutónicos na zona del centru históricu, deriva en gran parte la so reconocencia como Patrimoniu Mundial de la Humanidá en 1995 (al centru históricu de Ferrara), ampliáu en 1999 al delta del Po.
Etimoloxía
L'orixe del nome de Ferrara nun ta claru: De fechu esisten delles hipótesis. Dalgunos pensaron nuna derivación Bíblica: de Ferrato, fíu de Cam y nietu de Noé. Otros dicen que Ferrara fundar por un tal Marcu que foi a Ferrara cola so xente; ente éstos había unu troyanu, Ferrara, y con esti nome designó a la ciudá qu'empezara a construyir. Otros piensen que deriva de fierro, que s'atopaba o se trabayaba nel territoriu. La hipótesis con más fuercia ye la que supón que'l nome llegara de farro, una especie de trigu duru, l'alimentu más antiguo de los romanos, abondando, paez, na zona. "Farraria", ye la tierra onde se cultiva'l farro. Una yerba nomada farraria, una especie de planta acuática, sería otru posible orixe. Y finalmente, el llugar onde se faíen los dos feries importantes del añu (Domingu de Ramos y el Día de San Martín) nes veres del ríu Po llamábase Feriarum Àrea (plaza pública de les feries),y de equí Ferraria. A la derecha na puerta pequeña de la Catedral de San Giorgio hai una imaxe d'un neñu esculpida en mármol, llamáu d'antiguo "Madonna Frara".
Población
A finales del 2007, había 133.591 persones que moraben en Ferrara, 62.417 homes (un 46,8%) y 71.174 muyeres (un 53,2%), suponiendo una llixera crecedera respeuto al 2006 (133.214). Los menores de 18 años son un 12,28% de la población. La población de pensionistes llega al 26,41%. La media italiana ye d'un 18,06% (menores de 18 años) y un 19,94% (pensionistes). La edá mediana de los ferrarenses ye de 49 años, siendo la media italiana de 42 años. De siguío detállase'l númberu d'habitantes por circoscrizioni (2007):
Evolución demográfica
Ente 2002 y 2007, la población de Ferrara creció un 2,28 %, ente que n'Italia aumentaba un 3,85 %. Les crecederes de los últimos años fueron realmente exiguos (+0,4% el 2005, +0,6% el 2006 y de +0,3% el 2007). L'índiz de natalidá actual de Ferrara ye de 7,02 nacencies por 1.000 habitantes. La media italiana ye de 9,45 nacencies. Ferrara ye conocida por ser la ciudá de más de 100.000 habitantes más avieyada d'Italia, según la que tien un índice de natalidá más baxu. Ente que la población d'orixe italianu baxó un 0,5% el 2007, aumentó'l númberu de residentes estranxeros, llegando a finales del 2007 a 6.938 persones, suponiendo un 5,2% del total de residentes, de los cualos 3.043 yeren homes y 3.895 muyeres. L'aumentu d'estranxeros nos años anteriores foi d'un 15% el 2006 y un 13% el 2005. El grupu d'inmigrantes más grande yera orixinariu d'Ucraína (1.016), siguíu pol de Rumanía (935) y d'Albania (836). Fai falta destacar la fuerte medría de los rumanos nel 2007, pasando de 417 (2006) a 935 (2007). Los procedentes de Marruecos tán en cuarta posición (427). Anguaño, un 10% de les nacencies tienen a lo menos un padre estranxeru.
Dommartin (Nièvre)
Dommartin ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Ferrara
Clima
L'iviernu ye ríxidu y lluviosu, ensin que falten precipitaciones en forma de nieve. Les baxes presiones que se formen nesta estación porten aire frío y venáu consintiendo periodos de mal tiempu considerables; cuando hai altes presiones, tamién permanecen les dures condiciones meteorolóxiques por cuenta de la entrada d'aire d'orixe árticu-rusu, lo cual provoca xornaes que pueden resultar soleyeres pero acompañaes de fuertes xelones y temperatures cercanes a los cero graos mientres les hores centrales del día, y que pueden baxar abondo del cero mientres la nueche.
Dommartin (Nièvre)
Tien una población de y una superficie de  km².
Ferrara
Clima
Los branos son calorosos y afogadiegos pola mor del altu nivel de mugor, que raramente baxa del 70%. La chorna ye atayáu por envernaes, que pueden resultar violentos y provocar granizos de consistente intensidá. Pueden rexistrase, per otru llau, delles selmanes consecutives soleyeres y con temperatures elevaes, gracies al anticiclón de les Azores y al tristemente conocíu Anticiclón Africanu, que ye'l que provoca les temperatures más altes.
La seronda ye frescu, húmedu y lluviosu, y n'ocasiones, decididamente fríu mientres la segunda parte de la estación, mientres la cual puede tener carauterístiques eminentemente ivernices. Resulta amás particularmente nebuloso, asitiando a Ferrara ente les ciudaes con más borrina d'Italia.
La primavera ufierta a Ferrara diverses estampes. Na so primer parte, tratar d'un allongamientu de la estación iverniza na cual persisten les corrientes fríes, ente que col intre de la estación vuélvese gradualmente apacible y estable.
Estructura alministrativa
thumb|250px|left|Memorial al poeta Ludovico Ariosto. La estructura alministrativa italiana ta definida na constitución italiana nos artículos 118 a 133. Los gobiernos llocales n'Italia esperimentaron un procesu de reforma basada nos principios de capitalización, obligación de rindir cuentes delantre de los ciudadanos y serviciu calidable. El conceyu de Ferrara ta estremáu n'ocho circunscripciones (circoscrizioni), que son les unidaes de descentralización comunal en que s'estrema'l territoriu. Les circoscrizioni arrexunten los distintos barrios de la ciudá y les frazione.
Historia
Ferrara surdió nos sieglos VII-VIII a veres del Po y de les sos canales secundaries.
En 1146, cola muerte del postreru Adelardi, Guillermo, Ferrara pasa como dote de la so sobrina la Marchesella a Azzolino de Este. Tres delles hostilidaes cola familia Salinguerra, Azzo Novello foi nomáu podestà perpetuu en 1242 y en 1259 tomó prisioneru en batalla a Ezzelino de Verona. Asocedió-y el so sobrín Obizzo II (1264-1293) que foi nomáu pol Papa capitán xeneral y defensor de los Estaos Pontificios.
Nicolás III (1393-1441) en 1438 recibió'l concilio del papa Eugenio IV y el so fíu Borso recibió los feudos de Módena y Reggio del emperador Federico III, convirtiéndose en duque en 1452, pa ser nomáu duque de Ferrara en 1471 pol papa Paulo II.
A finales del sieglu XV, la situación económica y l'enfotu de prestíu convencieron a Hércules I a promover un ambiciosu proyeutu de reestructuración urbana: la célebre Addizione Erculea. Esta foi proyeutada pol célebre arquiteutu Biagio Rossetti, y dobló el texíu urbano, creando una nueva ciudá.
El so socesor Ercole I (1471-1505) lluchó contra Venecia. La guerra prosiguir col so fíu Alfonsu I, quien contraxera matrimoniu con Lucrecia Borgia (fía del papa Alexandru VI y hermana de César Borgia). En 1509 foi escomulgáu pol papa Xuliu II y en 1512 combatió contra l'exércitu pontificiu, conquistando Rávena. Consiguió reconciliase colos Estaos Pontificios y asocedió-y el so fíu Ercole II, quien se casó con Renata, fía de Lluis XII de Francia, y que gobernó de 1534 a 1559. El so fíu Alfonsu II, casóse con Bárbara, hermana del emperador Maximiliano II llevó a Ferrara al puntu culminante de la so rellumanza. Nun tuvo descendencia masculina y en 1597 Ferrara foi declarada feudu vacante pol papa Clemente VIII, poniendo puntu final al ducáu de Ferrara.
Por cuenta de la Devolución, nel añu 1598, la ciudá de Ferrara y el territoriu de la familia Esti, tuvieron sol control direutu, políticu y alministrativu, de los Estaos Pontificios hasta l'añu de 1832, cuando esti control pasó a Austria, ente qu'en 1859 Ferrara pasó a formar parte del reinu de Cerdeña.
Ferrara ye dende'l sieglu XIII un importante centru xudíu y, tres les Lleis raciales que dictó en 1938 el gobiernu fascista, foi'l principal centru de persecuciones y depuraciones, como narra l'escritor Giorgio Bassani nel so novela El xardín de los Finzi-Contini (1962) y en Una Nueche de 1943 (1956).
El 4 de marzu de 1391, col permisu del Papa Bonifacio XI, el marqués Alberto I de Este fundó la Universidá de Ferrara, na cual estudiaron importantes personaxes, resalten les graduaciones en sieglu XVI de Nicolás Copérnico (1503) y Paracelso.
Llugares d'interés
La ciudá ta entá arrodiada por más de 9 quilómetros de muralles antigües, na so mayor parte construyíes nos sieglos XV y XVI.
Edificios civiles
El principal monumentu ye'l Castello Estense (Castiellu de los Este, tamién llamáu Castiellu de San Michele), un edificiu de lladriyu cocíu de planta cuadrada dotáu de cuatro torres defensives y arrodiáu por un foso d'agua, que ta asitiáu nel centru de la ciudá. Construyir a partir de 1385 y foi parcialmente restauráu a partir de 1554; los pabellones na parte cimera de les torres daten d'esti últimu añu. Foi empezáu en 1385 y rematáu nel sieglu XVI. Ye de lladriyos coloráu, con torres y formes macices y arrodiar un ampliu foso. Ente les pieces más interesantes del so interior vamos citar el Xardín de les Naranxales del sieglu XV, el Salón de los Xuegos y la Capiya de Renata de Francia.
Ferrara tien munchos palacios del primer Renacimientu, de cutiu calteniendo decoraciones de terracota; poques ciudaes d'Italia tan pequeñes tienen tantos, anque la mayoría son comparativamente pequeños. Ente ellos pueden destacar los del barriu norte (especialmente los cuatro na interseición de los sos dos calles principales), que foi añedíu por Ercole I en 1492–1505, a partir de planos del arquiteutu Biagio Rossetti, y de ende que se-y llame la Addizione Erculea. Pueden citase:
Ye un magníficu edificiu renacentista, obra maestra del arquiteutu Biagio Rossetti, carauterizáu por cuasi 12.000 sillares en forma de punta de diamante, que revisten la fachada y unu de los sos lladrales, ente que les esquines tán afataes por elegantes y decoraes pilastres.
Arrogante amuesa de l'arquiteutura de Biagio Rossetti, foi edificáu ente 1466 y 1496 y destináu a "llugar de delicies" pa fiestes y receiciones. Ente les formoses sales del so interior, toes afataes elegantemente, destaca l'estraordinariu Salón de los Meses, pintáu nel sieglu XV por Cossa y de'Roberti.
Edificios relixosos
thumb|300px|right|La catedral de Ferrara. A pocos pasos del Castello Estense atópase l'antiguu arcispedale Santa Anna, onde tuvo prisioneru'l poeta Torquato Tasso ente 1579 y 1586, mientres el so ataque de llocura.
Cerca del Palazzo del Comune atópase la Catedral de Ferrara o Duomo que ta dedicada a San Jorge, patrón de la ciudá; en 1135 termináronse la parte inferior románica de la fachada principal, y les llaterales. Según una inscripción güei sumida, la ilesia foi construyida por Guglielmo I degli Adelardi (muertu en 1146), quien ta soterráu nella. La escultura del portal principal ye obra roblada pol artifex Nicholaus, mentáu na inscripción perdida como l'arquiteutu de la ilesia. La parte cimera de la fachada principal, con arcaes d'arcos apuntaos, data del sieglu XIII y el portal tenía lleones recostados y ellaboraes escultures percima. L'interior foi restauráu n'estilu barrocu en 1712, por causa de un desastrosu terremotu asocedíu en 1570 que destruyó non yá l'interior de la catedral, sinón tamién numberosos edificios por tola ciudá. Tres esta restauración cerró la Porta dei Mesi, la pimpana entrada del llau sur. El campanariu, n'estilu renacentista, data de 1451-1493, pero l'últimu pisu foi añedíu a finales del sieglu XVI.
Esta catedral ye una maxestosa ilesia románica que foi construyida ente los sieglos XII y XIV. Animen la so fachada elegantes galeríes que siguen nel lladral derechu, onde s'alza'l campanariu (probablemente obra de Alberti). Los portales y el pronaos tán afataos por relieves de los sieglos XII y XIII.
A 500 metros de la catedral ye posible almirar la Ilesia de San Francisco, proyeutu del arquiteutu Biagio Rossetti foi construyida nel 1594 sobre una presistente utilizada polos franciscanos.
El Monastero del Corpus Domini contién les tumbes de los Este, incluyendo a Alfonsu I, Alfonsu II, Ercole I, Ercole II, según a Lucrezia Borgia, Leonor d'Aragón, y una docena d'otros personaxes históricos.
La sinagoga y un muséu xudíu allugar nel corazón del centru medieval, cercanos a la catedral y al Castello Estense. Esta cai formó parte del ghetto nel que los xudíos vivíen separaos del restu de la población de Ferrara, dende alredor de 1627 hasta 1859.
Cultura
El flaire dominicu Girolamo Savonarola y el músicu Girolamo Frescobaldi nacieron en Ferrara, lo mesmo que los pintores Giovanni Boldini (1842) y Filippo de Pisis (1896).
Nel periodu de gobiernu de los Este, Ferrara foi un importante centru humanísticu a la qu'allegaron los meyores poetes de los sieglos XV y XVI, Matteo Maria Boiardo, Ludovico Ariosto y Torquato Tasso. Ferrara amás desenvolvió la so propia escuela de pintura. Na ciudá de Ferrara pintaron Andrea Mantegna, Giovanni Bellini, Cosmè Tura, Francesco del Cossa y Ercole Ferrarese, Garofalo, Ticianu, Dosso Dossi y Battista Dossi, Scarsellino. Amás la ciudá de Ferrara foi morada de Leon Battista Alberti, Pisanello, Piero della Francesca y Rogier van der Weyden.
La biblia de Ferrara foi una traducción del Antiguu Testamentu a ladín (xudeo-español) realizada por xudíos sefardinos y dedicada a Ercole II.
Ferrara foi'l llugar nel que se ambienta la novela de Giorgio Bassani Il giardino dei Finzi-Contini (El xardín de los Finzi-Contini) y de la so adautación al cine obra de Vittorio De Sica en (1970). La película de Wim Wenders y Michelangelo Antonioni (nacíu equí) titulada Al di là delle nuvole en (1995) y la d'Ermanno Olmi Il mestiere delle armi en (2001), que rellata los últimos díes de Giovanni dalle Bande Nere, tamién se rodaron equí.
Na ciudá llevar a cabu'l Paliu más antiguu d'Italia, llamáu de San Giorgio, l'últimu domingu de mayu. El Paliu ye una típica fiesta medieval onde se realizaben carreres (a caballu, en pollinos o a cuerpu) nes cualos el ganador axudicábase un mantu o pañu (paliu) con una efixe relixosa.
Agricultura
L'agricultura de Ferrara resulta ser anguaño unu de los sectores más importantes de la economía provincial: la base ocupacional de la Provincia de Ferrara llega al 8.3%, y ye l'índiz más eleváu de tol nordés d'Italia con 8.763 industries actives nel campu y 180.000 hectárees de superficie agraria total.
Pesca
Tamién el sector de la pesca tien una importancia económica fundamental si piénsase que'l 55% de los 3.000 trabayadores del sector de Emilia-Romaña concentrar na provincia de Ferrara con un total de 1.135 empreses actives.
Industria
Notablemente ye l'área que toma'l polu químicu de Ferrara, con empreses como LyondellBasell, Polímeri Europa, Eni Rewind (ex Syndial) o BT Italia; Ferrara foi oxetivu d'actividaes industriales. Un 34.8 % d'ocupación na industria con un total de 54.000 persones ocupaes.
Artesanía
El sector de l'artesanía aumenta progresivamente. Les empreses d'artesanos de Ferrara producen un 13.8% del valor provincial que xuega un papel fundamental dientro del sistema granible local carauterizáu por empreses pequeñes: 26.000 trabayadores nel sector. Un 35.5% de los empresarios de Ferrara son artesanos.
Turismu
El sector terciariu ta venceyáu íntimamente al turismu, gracies a l'amplia ufierta cultural. L'altu nivel calidable artística y de los museos dexó la crecedera de la ufierta de balnearios nel Lido de Comacchio y nel Parque rexonal del Delta del Po.
thumb|300px|Corsu Ercole I d'Este.
Actividaes
La ciudá ye sede del LUG Ferrara LUG.
Chelidoptera tenebrosa
El buco golondrina (Chelidoptera tenebrosa), tamién denomináu chacurú golondrina, monxina culiblanca o aguantasol, ye una especie d'ave galbuliforme de la familia Bucconidae que vive en Suramérica. Ye la única especie de xéneru Chelidoptera. 150px|left|thumb|Chelidoptera tenebrosa ilustración de [[William John Swainson|Swainson, 1841.]]
Descripción
El buco golondrina mide alredor de 15 cm de llargu. Ye práuticamente negru con esceición de la so obispillo, y la parte inferior de les ales y de la base de la cola que son blanques, y el so banduyu que ye acoloratáu. La so cola ye curtia y el so picu ta llixeramente curvado escontra baxo. Dambos sexos son d'apariencia similar anque les femes son llixeramente mayores.
Distribución y hábitat
El so hábitat natural son les selves húmedes tropicales y subtropicales de rexones baxes.
Taxonomía
La especie describióse científicamente pol zoólogu alemán Peter Simon Pallas en 1782. Reconócense dos subespecies:
Tertulia Feminista Les Comadres
Conxusta Feminista Les Comadres ye una asociación creada en 1986 en Xixón (Asturies) pa denunciar les torgues de la sociedá a la igualdá ente homes y muyeres. En 2014 foi una de los dos organizaciones impulsoras de la protesta El tren de la Llibertá, contra la reforma de la Llei del Albuertu n'España presentada pol Ministru de Xusticia Alberto Ruíz Gallardón, que foi considerada la mayor manifestación feminista de la historia d'España.
Historia
El grupu inicial en 1986 taba formáu por siete muyeres: María José Capellín, Duce Gallego, Geli González, Chus Lage, Lourdes Pérez, Ánxeles Salle y Carmen Veiga. En 2016 la organización ta formada por casi un centenar de muyeres y ta presidida por Begoña Piñeiro. Son miembros de la conxusta les filósofes: Amelia Valcarcel, Alicia Miyares o la escritora Berta Piñán.
Premiu Comadre d'Oru y Felpeyu
Dende 1987 l'asociación apurre añalmente na celebración de "la fiesta del xueves de comadres" el gallardón "Comadre d'Oru" pa destacar les actitúes igualitaries y el Felpeyu (refugayu, que non vale pa nada en bable) pa "castigar" les machistes. alt=Alicia Miyares y Begoña Piñeiro, miembros de Comadres. Xixón 2016|miniaturadeimagen|250x250px|[[Alicia Miyares Comadre d'Oru especial 2016 y Begoña Piñeiro. Xixón 2016]]
Chelictinia riocourii
El elanio golondrina (Chelictinia riocourii) ye una especie d'ave accipitriforme de la familia Accipitridae, la única del xéneru monotípicu Chelictinia. Ye una especie común n'África, incluyendo los siguientes países: Benín, Burkina Fasu, Camerún, República Centroafricana, Chad, Costa de Marfil, Djibouti, Eritrea, Etiopía, Gambia, Ghana, Kenia, Malí, Mauritania, Níxer, Nixeria, Senegal, Somalia, Sudán, Togu, Uganda. Ye reparáu dacuando en Liberia y Yeme.
thumb|left|C. riocourii Mientres la temporada de cría aliméntase principalmente d'inseutos y arañes. La so dieta inclúi tamién a llagartos y royedores. Cacen volando y llexando enantes de llanzase sobre les sos preses en plenu vuelu o nel suelu.
C. riocourii ye una especie gregaria, que suel arrexuntase pa pasar la nueche y que casa en grupos pequeños. Tamién asocede qu'añeren en colonies. Constrúin el nial en trupos arbustos espinosos. Polo xeneral ponen cuatro güevos. Esta especie realiza regularmente migraciones estacionales rellacionaes coles temporaes d'agua.
Tres la degradación del so hábitat y los efeutos de pesticidas reparar un amenorgamientu nel númberu total de les poblaciones. Sicasí, l'amenorgamientu nun ye abondu pa cualificar la especie como vulnerable.
Relixón en Cartago
La fundación de Cartago a finales del sieglu IX e. C. fortaleció l'establecimientu permanente nel Mediterraneu occidental de los miembros del Panteón Feniciu. Nin bien los mercaderes establecieron puestos de mercancía, munchos d'ellos tornaron pa pasar la so senectud en Tiru, onde dexaren a les sos families. Nesi entós esistía una aristocracia que dexara la so ciudá pa nunca volver, tratando d'establecer los sos llares y creencies permanentemente nes colonies. Mientres munchos sieglos, sicasí, la esfera d'influencia de la nueva capital foi bien estricta, y so la proteición de la dinástía Magónida los cartaginenses siguieron a usar el mar p'amontar la so riqueza. left|100px|thumb|Símbolu de Tanit La relixón cartaxinesa ta basada na relixón fenicia, la que de la mesma ta inspirada nes fuercies de la naturaleza. Munchos de los dioses que crearon, sicasí, yeren conocíos namái so los sos nomes locales.
Panteón
Tanit foi la diosa más importante de la mitoloxía cartaxinesa. Yera la consorte de Baal y patrona de Cartago. Yera equivalente a la diosa fenicia Astarté; tamién foi una deidá bereber. thumb|180px|right|Cercu atopáu en [[Tofet qu'amuesa'l símbolu de la diosa Tanit]] thumb|Estatua en terracota de la diosa [[Tanit, afatada con un collar. Necrópolis de Puig des Molins, Eivissa, ente'l sieglu V y l'III e.C.]]
Oríxenes fenicios
El nucleu orixinal de la relixón de Cartago atopar en Fenicia. El panteón feniciu taba presidida pol padre de los dioses, pero la principal divinidá yera una diosa.
Esti sistema de dioses influyó tamién a munches otres cultures. Hai enforma paecíu ente estes relixones. En dellos casos los nomes de los dioses fueron camudaos al tomalos emprestaos. Inclusive les lleendes fueron similares. Exipcios, babilonios, asirios, perses y otros dexaron les sos influencies nel sistema de fe feniciu al adoptalo a la so propia relixón.
La Bouría
La Bouría ye una casería de la parroquia de Llinares nel conceyu asturianu de Salas.
Alcuéntrase a 8 km de Salas, la capital del conceyu, a un altor mediu de 295 msnm y tien una población de.
Amiens
Amiens [aˈmjɛ̃] ye una ciudá del norte de Francia, capital del departamentu de la Somme y de l'antigua rexón de Picardía, actual Altos de Francia. Ta travesada pol ríu Somme, siendo'l so monumentu más importante la catedral gótica de Notre Dame, la mayor del país, con un altor de más de 40 m.
Xeografía
Amiens ye una ciudá a veres del ríu Somme de cursu xeneralmente apacible, con escepcionales crecíes de delles selmanes (como na primavera de 2001).
Desenvolver nun puntu d'estrechamientu natural de les Hortillonnages d'Amiens, por cuenta de la presencia de la cuesta de San Pierre. Esti montículo apréciase inda. La ciudadela construyóse enriba d'él y la cai de San Pierre yera un camín llixeramente inclináu que dexaba la salida pel norte de la ciudá. Al nivel del estrechamientu, una rede de canales angostes dexó la construcción de pontes y edificios na Edá Media. La Canal del Somme data de principios del sieglu XIX y la ponte asitiada xunto a la ciudadela nun foi construyíu hasta dempués de la Segunda Guerra Mundial, anque ye alredor de los barrios de Saint Leu, Saint Maurice y de la parte más alministrativa y civil del actual centru que la ciudá desenvolvióse dende l'antigüedá.
Amiens ye un nuedu de comunicaciones ente París (120 km al sur), Lille (100 km al nordeste), Normandía y Benelux y ente Francia ya Inglaterra.
Época galo-romana
Los oríxenes d'esta ciudá son galorromanos, siendo'l nome d'esta Samarobriva (“ponte sobre'l Somme”) Ambianorum (“de los ambianos”). Ye citada per primer vegada nel 54 e.C. nel llibru V de la guerra de les Galias, porque ellí pasó Xuliu César l'iviernu 54-53 xunto a les sos tropes na campaña contra los belgues. Mientres esi tiempu Amiens foi'l centru del dispositivu romanu pola importancia estratéxica d'esta villa, pasu de les rutes del Norte de Francia. L'allugamientu de la villa celta nun se conoz con exactitú; sicasí'l de la ciudá romana ye perfectamente conocíu, puramente xeométrica, con cais que se corten n'ángulos rectos y de dimensiones regulares. Estrémense dos etapes na construcción: la primera, asitiada en partir noroeste, compuesta de 20 "insulae" de 160 metros de llongura por 125 metros d'anchu, sobre una área de 40 hectárees. L'anfiteatru taba asitiáu al oeste de la ciudá siguiendo una disposición clásica del urbanismu romanu. La segunda data del principiu del sieglu II, correspuende a una ampliación, les "insulae" son más grandes, de 160 por 160 metros, llegando la superficie de la ciudá a 105 hectárees. Trés importantes monumentos, anfiteatru, terma y foru, fueron afayaos mientres los trabayos de reconstrucción dempués de la Segunda Guerra Mundial, pero desafortunadamente nun fueron calteníos.
So Imperiu
Nel añu 256 mientres la invasión xermánica, la ciudá ye afarada, naquella dómina nun cuntaba con nenguna defensa. Foi reconstruyida parcialmente convirtiéndose nun pequeñu burgu fortificáu de 20 hectárees. Los murios de la fortificación son construyíos colos materiales recuperaos de los monumentos destruyíos polos bárbaros, entemecíos con escultures y cercos de campusantos abandonaos. La fecha de la construcción ye dada pol descubrimientu de dos monedes del emperador Probus acuñaes en 277-278, perdíes por un obreru y atopaes nun bloque de morteru en 1951.
Según Amiano Marcelino esta pequeña ciudá queda, xunto a Reims y Châlons, como una de les villes importantes de la Galia Belga. Conserva mientres tol sieglu una actividá alministrativa, económica y sobremanera militar. Turbada poles guerres civiles, los pillajes y les incursiones bárbares. Los escasos testos falen d'una fábrica d'armes, un taller de vistimienta militar y del acuartelamiento de tropes.
Amiens conviértese asina nun obispáu permanente. Eulogius, qu'asiste al concilio de Colonia, nel añu 364, ye'l primer obispu históricamente testificáu.
Edá Contemporánea
El 25 de marzu de 1802 roblar nesta ciudá'l tratáu de paz conocíu como Tratáu d'Amiens pol que se punxo fin a la guerra ente Gran Bretaña y Francia más los sos aliaos. El tratáu dexó ensin solucionar cuestiones bien importantes, polo que la paz duró tan solo un añu. En dichu tratáu establecióse:
Llista d'alcaldes
Alcaldes, maires en francés, d'Amiens:
El turismu en Amiens
La situación d'Amiens fai d'ella un destín interesante pa un fin de selmana o dellos díes, dende París, Lille o Bruxeles. Otros turistes aprovechen pa visitar la ciudá de la que la badea de Somme.
Amiens beneficiar de la etiqueta de « Villes et Pays d'Art et d'Histoire » dende 1992. Nesti marcu, tán entamaes unes visites empuestes temátiques destinaes a un públicu adultu, pero tamién a los neños al traviés de talleres pedagóxicos. Hai un circuitu señalizáu que dexa una visita independiente a la villa: los paneles comenten los llugares y los edificios notables, al traviés d'esplicaciones ya ilustraciones funcionales.
Los principales intereses qu'amenen un interés turísticu son la catedral, el centru de la ciudá, la Casa de Jules Verne, la Tour Perret, el Muséu de Picardía, según los barrios de Saint-Leu y de Saint-Maurice.
Santiago Pérez
Santiago Pérez Fernández más conocíu como Santi Pérez, ye un ciclista profesional asturianu.
Biografía
Santi Pérez en categoría amateur militó nel equipu asturianu Deportes Avelino, nel Caja Rural navarru y finalmente nel Saunier Duval cántabru, dende'l que dio'l saltu al profesionalismu.
Yá en profesionales debuta nel Barbot-Torrie portugués en 2001, onde inauguró'l so palmarés con una victoria na etapa reina de la Vuelta a Navarra y con un trunfu nel final n'altu de Serra da Estrela na Vuelta a Portugal que-y sirvió pa recibir múltiples ofertes de los meyores equipos d'aquel momentu.
En 2002, ficha pol equipu Kelme-Costa Blanca, dirixíu por Vicente Belda. Destaca aína faciendo segundu na etapa reina del Tour de Romandía y cuartu na clasificación xeneral. D'esta mientu, díes depués preséntase como unu de los líderes del so equipu pa la disputa del Giro d'Italia. Nel primer final n'alto queda segundu per detrás de Stefano Garzelli, posteriormente descalificáu, dándose-y el trunfu parcial a Santi Pérez. Gracies a estes dotes escaladores, sitúase segundu na xeneral despertando la espectación del públicu español sobre'l Giro d'Italia. Demientres el trenscursu de la octava etapa, sufre una aparatosa caída viéndose obligáu a abandorar la carrera.
Depués de la so recuperación, Vicente Belda decide incorporalu na plantilla del Tour de Francia. Demientres la primera selmana les famoses montoneres del Tour cébense con él y depués de la décima etapa debe abandonar la carrera víctima d'una tendinitis.