cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Doclea
El nome de Doclea provenía de Docleata, una antigua tribu iliria. Asitiada cerca de l'actual Podgorica, la so capital foi Duklja. Mientres la so pertenencia al Imperiu romanu, Duklja foi capital de la provincia de Praevalitana. Hasta finales de la Edá Media, Skadar pasó a ser la capital del Estáu, ente que la capital real yera Ston, na actual Croacia.
El venceyu ente los nomes Doclea y Zeta nun ta claro, una y bones los dos términos se superponen de cutiu. Doclea suel faer referencia a la rexón costera ente la badea de Kotor y el llagu Skadar, ente que Zeta suelse referir a les tierres alredor del ríu Zeta. Zeta ye'l predecesor más precisu del Montenegru del sieglu XIX, ente que'l Montenegru actual toma dambos territorios. Según otra interpretación, Doclea taba integrada por Zeta y Travunia. Sía que non, el nome Doclea nun se volvió utilizar dempués de la Edá Media.
El periodu en que la zona foi conocida como Doclea (del sieglu IX hasta'l final del sieglu XII) ye consideráu de cutiu el más prósperu na historia de los montenegrinos.
Antón de Marirreguera
Antón González Reguera, conocíu col alcuñu d'Antón de Marirreguera ye l'autor de la que se considera la primer obra lliteraria conservada n'asturianu, el «Pleitu ente Uviéu y Mérida pola posesión de les cenices de Santa Olaya», escrita en 1639. Otres obres suyes son el poema «Diálogu políticu», les fábules «Dido y Eneas» y «Hero y Lleandro» y los entremeses «L'ensalmador», «L'alcalde» y «Los alcaldes».
Biografía
Antón González Reguera nació nos primeros años del sieglu XVII en Llorgozana (Carreño), nuna familia de fidalgos. De la madre, que se llamaba María González Reguera, vien-y el nomatu d'Antón de Marirreguera. Supónse que so pá llamábase Pedro Álvarez Hevia y que morrió mozu; al quedar güérfanu de padre y entamar estudios eclesiásticos, siguiendo la tradición materna, pudo tomar l'apellíu de so ma. Esto esplicaría que, en dellos manuscritos, apaeza col nome d'Antonio Álvarez.
Tres estudiar Llatín, Humanidaes y Teoloxía na Universidá d'Uviéu, ordenóse cura en 1631 y más tarde, fízose cargu de diverses parroquies en Carreño.
Na documentación d'Albandi sigue apaeciendo como párrocu hasta 1661, cuando lu sucede nel cargu'l so sobrín Xuan Rodríguez Reguera. Al nun apaecer nos padrones de fidalguía de 1662, supónse que debió morrer ente 1661 y 1662.
Obra
Antón de Marirreguera yá yera conocíu como escritor de la qu'estudiaba na Universidá y les sos obres algamaron gran popularidá en vida d'él. Sicasí, al tresmitise de forma manuscrita y hasta oralmente, munches d'elles perdiéronse. Según González Posada, el mesmu Antón de Marirreguera mandó-y al sobrín, poco enantes de morrer que quemare dellos papeles suyos “por que nun se diga qu'un cura s'entretuvo nestes coses”.
Les obres perdíes de les que se tien constancia son les titulaes «Los impuestos», «Padrenuesu», «Razonamientu ente Xuan Moñiz y Pero Suare» y «Décimes», a les que convién amestar «Píramo y Tisbe», por considerase anguaño d'atribución duldosa la versión recoyida por Xosé Caveda y Nava.
La primer edición de les sos obres débese a González Posada, qu'asoleyó'l «Pleitu ente Uviéu y Mérida» y la primer octava de «Dido y Eneas» en Memorias Históricas del Principado de Asturias y Obispado de Oviedo (1794).
Más tarde, Xosé Caveda y Nava incluyó na so Coleición de poesías en dialecto asturiano (1839) estos dos poemes, amestándo-yos «Hero y Lleandro», «Píramo y Tisbe», «Diálogu políticu» y «L'ensalmador».
En mayu del añu 2000, la Selmana de les Lletres asturianes tuvo dedicada a la so obra. Con esta ocasión, llevóse a la escena L'adaptación de «L'ensalmador» fecha por Lluis Antón González y dirixida por Xulio Vixil.
Principáu de Serbia
El Principáu de Serbia (en serbiu: Kneževina Srbija, escritu en alfabetu cirílicu: Кнежевина Србија) foi un Estáu qu'esistió ente los años 1815 y 1882. Foi fundáu dempués de la Segunda Insurrección Serbia en 1817 y esistió hasta 1882, cuando foi proclamáu'l reinu de Serbia.
La Revolución Serbia
La resistencia serbia a la dominación otomana, que foi mientres enforma tiempu latente, españó a los principios del sieglu XIX, col españíu de los dos insurrecciones, la Primer nel añu 1804, y la Segunda nel añu 1815. L'Imperiu otomanu yá taba nuna crisis bien fonda, lo que se reflexaba na posición desaxeradamente difícil de la población cristiana dientro del imperiu.
El llevantamientu serbiu nun foi namái una rebelión nacional, sinón tamién una revolución social, dempués de la cual Serbia esperimentó un progresu porque aceptó los valores de la sociedá burguesa. Como resultáu d'estos llevantamientos y les guerres contra l'Imperiu otomanu, surdió'l Principáu de Serbia que foi internacionalmente reconocíu l'añu 1878.
Gobernantes
El Principáu foi gobernáu pola dinastía Obrenović, sacante'l periodu del príncipe Aleksandar (Alejandro), de la dinastía Karađorđević. Los príncipes Milos y Mihailo Obrenović reinaron dos veces cada unu.
Evolución territorial
Mientres la so esistencia, el principáu de Serbia foi creciendo escontra'l Sur, anexonándose territorios enantes so dominiu otomanu.
Compostela Aberta
Compostela Aberta (CA) ye un movimientu ciudadanu y políticu creáu na ciudá de Santiago de Compostela que se presentó a les eleiciones municipales de mayu de 2015. Nel movimientu participen diversos partíos políticos, como Anova, Esquerda Unida, Podemos o Equo.
Historia
El médicu y exalcalde de Teo, Martiño Noriega, foi'l candidatu de Compostela Aberta nes eleiciones municipales del 25 de mayu de 2015, nes que llogró la mayoría simple col 34,58% de los votos emitíos (16 327 votos), que-y dieron 10 conceyales.
Los miembros de la candidatura que llograron acta de conceyala, amás de Noriega, foron María Roces (consultora en xestión económica y miembru d'IX-IX), Jorge Duarte (arquiteutu, ex-presidente del COAG), Blanca Novoneyra (escritora y coreógrafa), Xan Duro (ecoloxista de Verdegaia, miembru del Espazo Ecosocialista Galego), Concha Fernández (ex-dirixente llocal del BNG, profesora d'Intervención Sociocomunitaria nel CIFP Compostela y ex-sindicalista), Manuel Dios Dice (presidente del Seminariu Gallegu d'Educación pa la Paz y miembru tamién del Espazo Ecosocialista), Marta Lois (profesora de la Facultá de Ciencies Polítiques y Sociales de la USC Polítiques ya integrante del AMPA del Colexu de Fontiñas), Rafa Peña (responsable de la CIG nel Aeropuertu de la Lavacolla) y Noa Morales (esperta en rellaciones internacionales y miembru d'IX-IX) .
El 13 de xunu Martiño Noriega foi invertíu alcalde de Santiago. El correspondiente repartimento de les conceyalíes foi cómo sigui : Nes eleiciones municipales de 2019, tamién con Martiño Noriega cómo candidatu a l'alcaldía, llograron 5 escaños.
Antrostomus ridgwayi
El chotacabras tucuchillo (Antrostomus ridgwayi), tamién conocíu como tapacamino el to-cuchiellu,ye una especie d'ave caprimulxiforme de la familia Caprimulgidae. Ye nativu del sur de los Estaos Xuníos, Méxicu, Guatemala, Hondures y Nicaragua. El so hábitat consiste de monte secu subtropical y tropical y carbes. El so nome científicu foi-y dau n'honor al ornitólogu Robert Ridgway.
Subespecies
Reconócense dos subespecies :
Daniel José Queraltó
Daniel foi'l qu'editó l'artículu àbac, el primer artículu de la Wikipedia en catalán en marzu de 2001. Amás editó otros artículos rellacionaos cola informática, la matemática o l'axedrez. Foi sociu fundador y colaborador de l'Amical Wikimedia. Por estes contribuciones, en 2013 recibió'l premiu d'Actuación Cívica de la Fundació Lluís Carulla.
Villasandino
Villasandino ye una llocalidá y un conceyu asitiáu na contorna burgalesa d'Odra-Pisuerga, en Castiella la Vieya, na comunidá autónoma de Castiella y Llión (España), partíu xudicial de Burgos.
Daniel José Queraltó
Como informáticu, Daniel ye l'autor de la nueva máquina d'axedrez Andscacs, proyeutu que comenzó en 2013 y continúa a desarrollase, y qu'en 2016 participó nel reconocíu Campeonatu de máquines d'axedrez TCEC.
Villasandino
Datos xenerales
Ye una llocalidá asitiada na provincia de Burgos, a 38 quilómetros de la capital de la provincia en direición oeste, toma una estensión de 43,71 km² y cuenta con una población de 213 habitantes (INE 2012).
Día Meteorolóxicu Mundial
Celebración
....
Villasandino
Datos xenerales
Pertenez a la unidá paisaxística Pandoriales y campos, na contorna d'Odra-Pisuerga.
Villasandino ye una importante villa medieval, a veres del Ríu Odra y en cantu de l'antigua calzada romana Vía Aquitania, que xunía Astorga con Burdeos sobre la que se construyó la carretera Nacional (que xune Logroño con Vigo). Anguaño puede llegase tamién a la llocalidá al traviés de l'autovía (Burgos-Llión).
Historia
Villasandino foi fundada a finales del sieglu IX como señoríu de behetría pol repoblador Dorotti Sendino. A lo llargo de la Edá Media foi aumentando la so importancia, siendo etapa d'unu de los ramales del Camín de Santiago qu'escurría pola antigua calzada romana Aquitana.
Foi trubiecu del poeta Alfonso Álvarez de Villasandino que los sos versos caltener nel Cancioneru de Baena.
Villa que formaba parte, na so categoría de pueblos solos, del Partíu de Castrojeriz, unu de de los catorce que formaben la Intendencia de Burgos, mientres el periodu entendíu ente 1785 y 1833, nel Censu de Floridablanca de 1787, xurisdicción de señoríu siendo'l so titular el Duque del Infantado, naquella dómina Pedro Alcántara de Toledo y Silva (1729-1790), docenu Duque y herederu tamién de los títulos de Távara, Lerma y Pastrana, quien nomaba alcalde ordinariu.
Parroquia
Ilesia de L'Asunción de La nuesa Señora,
Celebraciones
El 7 d'avientu celébrense les fiestes n'honor del patrón de la Villa, San Ambrosio.
El 20 de xineru celébrase la fiesta de San Sebastián (santu mártir) entamada pola Confrería del más Noble Milanés, Capitán y Mártir san Sebastián.
El 16 de xunetu celébrense les fiestes n'honor a Nuesa Señora del Carmen.
El 16 d'agostu suélense celebrar les fiestes del barriu de San Roque.
Plasencia
thumb|Collage de Plasencia Plasencia ye un municipiu y ciudá española,que s'alluga nel norte de la provincia de Cáceres, una de les dos provincies d'Estremadura. Alcuéntrase ubicau na fastera sur del valle'l ríu Jerte, nes estribaciones occidentales del Sistema Central. Ye tabién la sede de la Diócesis del mesmo nome. Tamién lo ye del partíu xudicial de Plasencia y hasta el sieglu XIX sede del Sexmu de Plasencia.
Nel 2012 cuntaba con una población de 41.002 habitantes (INE 2012) y ye'l segundu nucleu urbanu de la provincia y el cuartu de la rexón. Exerce de capital del norte d'Estremadura y acoye servicios del Estáu y de la Xunta d'Estremadura tanto pa la población qu'alberga comu pa la zona norte de la rexón.
Boisleux-au-Mont
Boisleux-au-Mont ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Acalypha alopecuroides
Acalypha alopecuroides, ye una especie de planta perteneciente a la familia Euphorbiaceae. Ye endémica de Méxicu.
Descripción
Son yerbes añales, qu'algamen un tamañu de 20–60 (–90) cm d'altu, erectas, xeneralmente ramificaes, tarmos cortamente pilosos y xeneralmente estipitado-glandulares; plantes monoiques. Fueyes ovaes a llargamente ovaes, 2–8 cm de llargu y 1.5–5 cm d'anchu, ápiz acumináu, base arrondada (raramente subcordada), márxenes serraos, escasamente estrigosas, cortamente pilosas nos nervios especialmente nel viesu y escasamente estipitado-glandulares, membranacees cuando seques, nervadura palmetada na base; pecíolus 0.5–7 cm de llargu, con pubescencia como la de los tarmos, de cutiu con poques glándules cafés adaxialmente nel ápiz, estípules subulado-lineares, 1–2.5 mm de llargu, decidues. Inflorescencies espigaes, unisexuales; inflorescencies estaminaes axilares, pedúnculos 0.1–0.6 cm de llargu, trupa y cortamente pilosos y estipitado-glandulares, porción fértil 0.2–0.8 cm de llargu y ca 1 mm de gruesu, daqué discontinua; inflorescencies pistilaes terminales, pedúnculos 0.2–1 cm de llargu, arispies y estipitado-glandulares, porción fértil 0.5–1.5 cm de llargu y 5–8 mm d'anchu en flor, 2–6 cm de llargu y 8–15 mm d'anchu en frutu, les bráctees bien densamente arrexuntaes, 2–4 mm de llargu y 2–3 mm d'anchu en flor, 8–12 mm de llargu y 3–4 mm d'anchu en frutu, con 3–5 llobos cada unu formáu d'una base deltoide con un ápiz linear 4–7 mm de llargu, los llobos ca 3/4 de la llongura de la bráctea, largamente arispios y estipitado-glandulares; flores pistilaes 1 por bráctea, estilos 2–7 mm de llargu, non ramificaos, anaranxaos a colloraos; flores alomórficas terminales nes inflorescencies pistilaes (raramente estaminadas), ebracteaes, en pedicelos filiformes 5–15 mm de llargu, 1 (2)-carpelares. Cápsules 1.1–1.3 mm de llargu y 1.2–1.5 mm d'anchu, hispídulas y estipitado-glandulares o glabres; granes 1–1.1 mm de llargu, llises; frutos de les flores alomórficas obovoides, 1–1.5 mm de llargu y 0.9–1.2 mm d'anchu, muricaos y arispios.
Distribución y hábitat
Ye una especie común, que s'atopa mayormente en sitios alteriaos, zones pacífica y norcentral y en Corn Island (onde posiblemente ye introducida); a una altitú de 0–1200 metros; fl y fr jun–oct; dende'l sur de Méxicu al norte de Sudamérica y nes Antilles, introducida nel sureste de los Estaos Xuníos.
Propiedaes
Con frecuencia, esta planta ye usada tantu pal asma (Puebla y Quintana Roo) como pa les feríes (Puebla y Veracruz). Faise referencia a qu'en Quintana Roo, contra l'asma utilicen les fueyes y les inflorescencies en fervinchu.
Amás, emplégase-y contra delles enfermedaes de la piel como granos (pequeños tumorcillos qu'apaecen na piel) o granos malos (forúnculos), sobre los cualos aplícase un emplastu de tarmu y fueyes machucaes. Coles mesmes, refierse preséu, anque ensin dicir cómo, p'atacar problemes d'acné ya infeiciones de los pies.
Utilízase-y tamién contra les fories, mal d'orín, úlceras, mordedures de víbora y pa prevenir el cáncer. Nun estudiu químicu preliminar detectóse la presencia de flavonoides, polifenoles, saponines y taníns.
Taxonomía
Acalypha alopecuroides describióse por Nikolaus Joseph von Jacquin y espublizóse en Collectanea 3: 196. 1789[1791]. Acalypha: nome xenéricu que remanez del griegu antiguu akalephes = ("ortiga"), en referencia a que les sos fueyes son asemeyaes a ortigues.
alopecuroides: epítetu llatín compuestu que significa "similar a Alopecurus".
Nome común
Borreguillo, chinahuatillo, cola de gatu, gatín, yerba del nastor tapaculo.
Acacia tortilis
L' ye un árbol espinosu de la familia de les fabacees.
Descripción
Árbol espinosu, caducifoliu y hermafrodita, como les demás especies del xéneru na rexón, d'hasta 14 m d'altor y de porte más o menos aparasoláu. Tueru bien definíu, rectu o un pocu trabancosu, d'hasta 1 m de diámetru, con corteza que s'esprende n'escames allargaes. Cañes estendíes bien ramificaes. Escayos en pareyes, rectes. Fueyes alternes, bipinnaes. Inflorescencia axila en capítulos globosos., mariellos o blancu-amarellentaos, solitarios o en pequeños grupos. Mota campanular. Corola tubular-campanular amarellentada. Estambres bien numberosos. El frutu ye una llegume allargada. Granes pardu-corites. Floria a la fin del branu y dacuando tamién pel iviernu.
Distribución y hábitat
La especie apaez equí y allá por toa África y suroeste d'Asia. Vive en llanures, rimaes nidies y depresiones del terrén en zones semidesértiques y desérticas de clima non bien estremu. Nos macizos montascosos saḥarianos xube hasta los 2.000 m.
Diversidá
Árbol d'hasta 15 m d'altu, con copa esplanada estensa. Ramines nueves pubescentes. Peciolos y ráquides de les fueyes pubescentes. Vaines 4–9 mm d'anchu, glabros o cuasi, y eglandulares. La subsp. heteracantha presentar nel sur d'Angola, Namibia, Botsuana, Zimbabue, Mozambique, Sudáfrica y Suazilandia. Ross (1979) refier la presencia d'entemedios ocasionales ente la subsp. heteracantha y la subsp. spirocarpa, pero fai notar que la gran mayoría de los especímenes pueden ser allugaos ensin dificultaes nuna o na otra subespecie.
Vive especialmente n'El Sáḥara y el Sahel, dende l'Atlánticu hasta'l Mediterraneu sureste y el mar Roxu (Exiptu, Sudán, Somalia, Kenia). Nel África del Norte puede aportar a tan abondosu que forma montes más o menos mestos al sur del Anti-Atles que cuando son bien escamplaes configuren una carauterística sabana saḥariana. En Tunicia esiste un históricu monte de Acacia tortilis (Forssk.) Hayne subsp. raddiana (Savi) Brenan en Bou-Hedma, güei Parque Nacional, que la so vexetación acomuñada ye de calter típicamente mediterránea, non saḥariana.
Árbol de 2–21 m d'altor, con copa estrapada estendida. Ramines nueves con pubescencia trupa. Peciolos y ráquides de les fueyes con pubescencia trupa. Vaines 6–13 mm d'anchu, densamente tomentelosas o pubescentes con pelos curtios esvalixaos o curvos, principalmente hasta 0,75 mm de llargu; dacuando son tamién presentes pelos más llargos esvalixaos. Presencia de numberoses glándules acoloratáu escures ente'l pelo y visibles con lente de mano.
Polo xeneral la var. spirocarpa ye fácilmente reconocible y nun ye bien variable. Sicasí, dellos especímenes en Kew, de Kenia y Tanzania, tienen vaines glandulares, pero con pelos bien esvalixaos, amosando polo tanto los mesmos enclinos de la subsp. heteracantha. Amás, delles amueses de Kenia (Pratt s.n., Pratt K 559) son notables al tener vaines cuasi dereches, nin espiralaes nin retorcigañaes. Ríquese más información sobre esta variación.
Similar a la var. spirocarpa, pero les vaines más o menos revistíes densamente per pelos ablancazaos llongures esvalixaes, de 0,75–3 mm de llargu, amás de pelos más curtios y glándules.
La var. crinita foi topada en Somalia, Kenia y Tanzania. Materia de la subsp. spirocarpa orixinariu de Namibia/suroeste d'África puede posiblemente referise tamién a la var. crinita (ver Ross, 1979).
Dellos especímenes nel Real Xardín Botánicu de Kew, de la R.A. del Yemen (Wood 3090, 3134, 3248) son bien similares a la var. crinita colos sos vaines con pelos densamente esvalixaos, pero les vaines escarecen de glándules. La evidencia ye insuficiente como pa tener una opinión segura, pero ye posible qu'estes amueses sían de la subsp. tortilis amosando los sos pelos llargos sobre les vaines similar a les de la var. crinita, y dellí, posiblemente, otra variedá más de la subsp. tortilis.
Taxonomía
Acacia tortilis describióse por (Forssk.) Hayne y espublizóse en Getreue Darstellung und Beschreibung der in der Arzneykunde Gebräuchlichen Gewächse 10: pl. 31. 1825. Acacia: nome xenéricu deriváu del griegu ακακία (akakia), que foi dau pol botánicu Griegu Pedanius Dioscorides (e. C. 90-40) pal árbol melecinal A. nilotica nel so llibru De Materia Medica. El nome deriva de la pallabra griega, ακις (akis, escayos).
tortilis: epítetu llatín que significa "con fueyes retorcigañaes".
Ciencia ficción
La ciencia ficción ye un xéneru de ficción especulativu onde los rellatos presenten l'impautu d'avances científicos y teunolóxicos, presentes o futuros, sobro la sociedá o los individuos. Esti xéneru esperimentó demientres tol sieglu XX un gran ésitu tantu na lliteratura (con Isaac Asimov) como nel cine (con Star Wars).
El so nome vien d'una torna incorreuta del términu n'inglés, yá que la torna correuta sería ficción científica. Magar que munchos espertos opinen que habría d'utilizase esti últimu, el vezu ye demasiao grande y namái unos pocos lo utilizen.
Reinu d'Iraq
El Reinu Hachemita d'Iraq ye'l nome que l'actual Estáu d'Iraq recibió al rematar el Mandatu Británicu d'Iraq en 1932.
Anque Faysal I fuera coronáu en 1921, nun foi hasta'l 3 d'ochobre de 1932 cuando Iraq foi almitida na Sociedá de Naciones como una nación soberana. Esto nun aseló les reclamaciones de los nacionalistes iraquinos, que consideraben a la independencia una farsa. En 1941, sofitaos por Alemaña, un gobiernu nacionalista facer col poder, lo que motivó la invasión británica d'Iraq. Esto namái confirmó les crítiques de los nacionalistes, y amontó el descontentu na dinastía Hachemí que gobernaba Iraq.
El 14 de xunetu de 1958, executóse un golpe d'estáu militar lideráu pol Coronel Abdul Karim Qasim, y el rei Faysal II foi executáu xunto a la mayoría de la Familia Real Iraquina, siendo reemplazada la Monarquía por una República.
Creación
Al rematar la Primer Guerra Mundial l'Imperiu otomanu foi desmembrado y el control que los otomanos exercíen sobre los vilayatos (provincies) de Bagdag, Mosul y Basora pasó a manes del Reinu Xuníu. Los británicos formalizaron el so control sobre Iraq al recibir un Mandatu de la Sociedá de Naciones sobre Mesopotamia en 1920. Primeramente'l Mandatu británicu nun incluyía a la provincia nortiza de Mosul, pero al afayase la importancia de los xacimientos petrolíferos ellí presentes, Mosul foi integrada al Mandatu en 1926.
Faysal I de la Casa Hachemí foi nomáu rei d'Iraq en 1921 polos británicu, gracies a les contribuciones de la so familia mientres la Rebelión Árabe. Faysal fuera nomáu rei de la Gran Siria polos nacionalista árabes al rematar la Primer Guerra Mundial, pero foi espulsáu polos franceses.
En 1932, Iraq foi almitida como nación soberana na Sociedá de Naciones, anque la presencia militar británica siguió. Grupos nacionalistes lideraos pol Partíu Nacionalista y el Partíu de la Hermandá Nacional protagonizaron la oposición a la presencia estranxera nel país.
Historia
En 1929, Persia, gobernada pola dinastía Pahlaví, reconoció la esistencia d'Iraq, sicasí, les fronteres ente dambos países nun fueron establecíes hasta 1937, cuando los británicos llograron convencer a los gobiernos de dambos países a roblar un tratáu, delimitando la frontera persa-iraquín. El ríu Shatt al-Arab quedó estremáu ente dambes naciones, lo que significaba que'l cobru del pasaxe tenía d'estremase ente Persia ya Iraq. Amás, navíos de dambes naciones podíen navegar ensin restricciones pel ríu.
En 1933, Rashid Ali, un nacionalista, foi convidáu a formar un gobiernu pol rei Faysal I. La so llegada al poder coincidió con una rebelión de la minoría siria cristiana en Mosul, que foi reprimida pola fuercia (vease Masacre de Simele). El casu foi lleváu a la Lliga de Naciones y les divisiones ente les fuercies polítiques iraquines acentuáronse. Pa empiorar la situación, la mala salú de Faysal I facer viaxar a Suiza pa recibir tratamientu, pero ellí morrió en setiembre de 1933.
Cola muerte de Faysal I, el so fíu mayor, Gazi I xube al tronu. De magar, hasta 1941, distintes facciones polítiques d'Iraq facer col cargu del Primer Ministru per mediu de distintos métodos non constitucionales. Mientres toos estos años, Nuri as-Said, oficial iraquín pro-británicu, xuega un papel importante. Gazi non simpatizaba col ex-Primer Ministru as-Said, qu'anque nun taba nel cargu dende 1932, nun perdiera poder al ser sofitáu pol Reinu Xuníu. Gazi intentó erradicar la influencia británica nel so Reinu dando más responsabilidaes a los militares nacionalistes y a sofitar al panarabismu, ya inclusive llamar a los kuwaitíes a remontase contra los sos gobernantes ya integrase a Iraq.
N'ochobre de 1936, el xeneral curdu Bakr Sidqi dio un golpe d'estáu. L'asesinatu de Sidqi n'agostu de 1937 significó'l regresu d'as-Said a Iraq, yá que taba nel exiliu, pero nun foi hasta avientu de 1938 que llogró faese col poder por aciu un golpe d'estáu.
N'abril de 1939, Gazi I morrió nun accidente de tráficu, siendo culpaos los británicos y as-Said pola población, por cuenta de los mensaxes anti-británicos de Gazi. Empecípiense una serie de disturbios na capital, y el cónsul británicu muerre lincháu pol ensame. El primu de Gazi I, 'Abd al-Ilah, xube al poder como rexente, una y bones l'herederu Faysal II yera un neñu. El Rexente ye aliáu d'as-Said y caltién una actitú pro-británica.
Al españar la Segunda Guerra Mundial, Iraq asume la posición de non-batallosa. Tou esto camuda en 1940, col regresu al poder de Rashid Ali de manera constitucional y cola gana de Francia n'Europa. Los países árabes ven con bonos güeyos les victories alemanes, interpretándoles como signu de debilidá de les potencies imperialistes: Reinu Xuníu y Francia. Rashid Ali ye primíu pa dexar l'entamu de les negociaciones con axentes alemanes, que'l so oxetivu va ser la eliminación de la influencia británica n'Iraq de manera definitiva. El plan sale mal y el Rexente destitúi a Rashid Ali.
N'abril de 1941, Rashid Ali torna al poder gracies al sofitu del exércitu, esta vegada'l gobiernu iraquín negar a dexar la llegada de nueves tropes britániques al país. En respuesta a esto, los británicos invaden Iraq ente abril y mayu de 1941, nomando Primer Ministru a Nuri as-Said. L'exércitu iraquín ye ganáu en menos d'un mes, y los nacionalistes árabes fuxen del país. Les fuercies estranxeres ocupen Iraq hasta'l final de la II Guerra Mundial.
Nuri as-Said arrenunciu en 1947 y foi asocedíu por Sayyid Salih Jabr. Jabr axusta un nuevu tratáu anglu-iraquín en 1948, y anque llogra esaniciar les bases aérees britániques nel país, los cambeos al tratáu nun son abondos pal pueblu. Dempués d'una serie de protestes violentes na cai, Jabr arrenunciu, y los políticos conservadores, representaos por Nuri as-Said, tornen al poder.
Fin del Reinu
left|120px|thumb|Coronación de Faysal II en [[1953, postreru rei d'Iraq.]] En 1953, Faysal II cumple la edá necesaria pa poder exercer el poder real, pero ye'l exregente quien sigue calteniendo'l poder efectivo del rei.
Anque dellos progresos facer nos años 50, como l'aumentu de los pagos por estracción de petroleu que les compañíes estranxeres pagaben al gobiernu, estos cambeos nun fueron abondos pal pueblu iraquín, que vía con malos güeyos l'alianza británica, formalizada nel Pactu de Bagdag. Esti descontentu caló nos oficiales más nuevos del exércitu, quien planiaron el derrocamientu de la monarquía hachemí, formando un movimientu similar al del Movimientu d'Oficiales Llibres n'Exiptu.
En 1958, Exiptu y Siria formaron la República Árabe Xunida, un intentu de crear una federación árabe. Intentáu neutralizar la influencia Exipcia na rexón, los reis hachemíes proclamaron la Federación Árabe d'Iraq y Xordania, siendo nomáu Nuri as-Said Primer Ministru de la Federación. Esta oposición de la monarquía al primer estáu panárabe causó mayor descontentu nel pueblu.
En xunetu de 1958, fuercies iraquines fueron unviaes a Xordania pa fortalecer la presencia árabe na zona contra Israel mientres la Crisis d'El Líbanu de 1958. El 14 de xunetu, cuando les fuercies comandadas por Abdul Karim Qasim y Abdul-Salam Arif pasaben por Bagdag escontra Xordania, tomaron la ciudá y derrocaron la monarquía. La mayor parte de la familia real, incluyendo al rei y el tegente, fueron acribillaos mientres escapaben del palaciu.
Nuri as-Said, figura clave mientres la esistencia del Reinu d'Iraq, foi prindáu pocu dempués y fusiláu.
Marisa Ciriza Coscolín
Marisa Ciriza Coscolín, ye una periodista española. Dende 2012 ye miembru del Conseyu d'Alministración de RTVE, a propuesta del PP. El 31 de xineru de 2018 foi escoyida pol Conseyu d'Alministración de RTVE presidenta del acabante crear Observatoriu d'Igualdá de RTVE.
Trayeutoria
Llicencióse en Periodismu pola Universidá Complutense de Madrid, en llogrando la diplomatura na Universidá de Navarra.
Trabayó na axencia Europa Press nes delegaciones de Madrid y Barcelona; nos diarios 'Informaciones' y 'El Independiente' y nes revistes 'Doblón' y 'Opinión'. Mientres ocho años foi corresponsal en Madrid de 'El Diario Vasco', de San Sebastián, y tamién foi collaboradora de l'axencia Colpisa.
Especializada en temes de cultura y sociedá, collaboró en diverses revistes y suplementos culturales. Ente 1981 y 2006 foi redactora fixa por oposición de RTVE, onde foi xefa de Cultura de los Servicios Informativos de Televisión Española, direutora y guionista de documentales culturales y subdireutora y presentadora de Diariu de la Nueche. Tamién hai trabayó como collaboradora en programes d'entrevistes en RNE.
Foi direutora del programa cultural "Un mundu feliz" onde se recoyíen biografíes d'escritores, artistes, científicos, de calter universal; de la serie "Muyeres de güei" en collaboración col Institutu de la Muyer na que s'analizaba la rellación Muyer y Deporte, Muyer y Cultura y Muyer nel mundu Rural. Y guionista de la serie "Los caminos de la llibertá".
Incluyida nel ERE (Espediente de Regulación d'Empléu) de RTVE nel 2006, remató la so rellación llaboral adscrita al departamentu de Programes en Prado como direutora y guionista de la serie de documentales culturales "Creadores del S. XX" realizada en collaboración cola Sociedá Estatal de Conmemoraciones Culturales.
Foi escoyida vocal de l'Asociación de la Prensa de Madrid nes eleiciones del 2000 na candidatura d'Alejandro Fernández Pombo; vicepresidenta primer responsable d'asuntos profesionales col presidente Fernando González Urbaneja y cola presidenta Carmen del Riego. Presidió la Comisión de Garantíes y asuntos profesionales de la APM, integrada de la mesma na Comisión de Garantíes de la FAPE.
En xunu de 2012, foi escoyida pol Congresu de los Diputaos miembru del Conseyu d'Alministración de RTVE, a propuesta del PP.
En 2014 foi vicepresidenta primer p'Asuntos Profesionales de la APM y vocal de la Comisión de Quexes y Deontoloxía de la Federación d'Asociaciones de Periodistes d'España (FAPE).
El 31 de xineru de 2018 foi escoyida pol Conseyu d'Alministración de RTVE presidenta del nuevu Observatoriu d'Igualdá de RTVE creáu a partir del Pactu d'Estáu contra la violencia de xéneru.
Antrostomus carolinensis
Hábitat
N'América del Norte vése-y cerca de los banzaos, pandos predresos y montes de pinos. En migrando pel iviernu, vive n'escamplaes dientro del monte secundariu, sebes altes de les sabanes y en cultivos y carbes de los cantos de monte.
Descripción
Mide ente 28 y 33 cm de llargor y 62 cm de valumbu y pesa 110 g. L'envés ye de color castañu, más escuru nel machu que na fema, con un vermiculado negru y llistes grueses negres na coroniella, la nuca y el llombu. Presenten llurdios negros y ante nes escapulares y les coberteres alares y barres ablondes y negres nes plumes remeres, más ablondes nel machu que na fema. La cola presenta pintes negres. La cara y la rexón inferior son ocre, con negru motudu na cara y el gargüelu y, barreteado y vermiculado nel pechu y l'abdome. Nel pechu presenta llurdios de color ante y una faxa blanca amarellentada na parte baxa del gargüelu. Los trés timoneres más esternes del machu exhiben puntes amplies y blanques. El picu ye curtiu, anchu y negru y les pates son corites.
Alimentación
Aliméntase d'inseutos, principalmente escarabayos, formigues alaes y polilles, qu'atrapa en vuelu peles nueches, abriendo'l picu.
Reproducción
Nun constrúin niales. La fema ponen los güevos cubiertos ente la foyarasca, nel suelu. Los güevos son de color rosado con llurdios de de colores marrón y lila; darréu son guaraos pola mesma fema.
Cantar
Na nueche efectúa una serie de llamaes, que suenen como chuckw, con una nota media vibrante ente dos notes más curties, ensin munchos cambeos nel tonu. Ye lentu y de baxa frecuencia.
Sablera de San Antolín
La sablera de San Antolín ta asitiada na llocalidá española de Naves, nel conceyu asturianu de Llanes.
Ye la mayor sablera del conceyu con 1200 metros de llargor. Ye una sablera seminatural, recta de sable finu y grava abierta al mar Cantábricu.
Ye de peligrosidá alta por cuenta de que da a mar abiertu y tener fuerte aguaxe.
Dende'l puntu de vista medioambiental ye una sablera considerada paisaxe protexíu, con catalogación de ZEPA y LIC, con vexetación na sablera. Por esti motivu ta integrada nel Paisaxe Protexíu de la Mariña Oriental d'Asturies, al igual que les estribaciones orientales de la sierra de Cuera, a poca distancia y que confieren al paisaxe de la sablera un curiosu más.Nes redoma asítiase la ilesia románica de San Antolín de Bedón. Nesta sablera desagua'l ríu Bedón o de Les Cabres.
San Antolín
Esti pueblu cunta con cien vecinos, la mayor parte nativos, pero tamién con braniantes qu'atraíos poles guapures y servicios que se-yos empresten, formen parte de la comunidá. Hai dos sableres: San Antolin de Bedón, d'un llargor de 2km, de perfinu sable, comunicándose per un camín peonil cola sablera de Torimbia, al empar pola sablera puede pasase por un túnel natural a la sablera de Portacos. Esta sablera tien una ría na cual desagua'l ríu Bedón, delicia de los pescadores pola bayura de truches, y dispón d'un mirador qu'apodera tola sablera con un aparcamientu debidamente acondicionáu.
Valdeverdeja
Valdeverdeja ye un conceyu español de la provincia de Toledo, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha. Pertenez a la contorna de la Campana de Oropesa y tien 647 habitantes según el censu de 2015 (INE). La superficie municipal ye de 67 km² y una densidá poblacional de 10,04 habitantes por Km².
Valdeverdeja ta asitiáu nel estremu occidental de la provincia de Toledo y al empar na llende de la comunidá autónoma de Castiella-La Mancha, colindante cola provincia de Cáceres perteneciente, yá, a Estremadura. Semirrodeada pel ríu Tajo, que ye l'accidente xeográficu que fai de frontera ente los dos comunidaes y que queda a 3 km. del nucleu urbanu, asítiase próxima a la Jara ocupando'l valle.
Simaba cedron
Simaba cedron, el cedrón, ye una especie fanerógama, natural de Nueva Granada, Brasil, Paraguái, Colombia y Centroamérica.
Valdeverdeja
L'escudu d'armes de la villa de Valdeverdeja ta partíu en tres cuarteles, el primeru d'ellos nun torrexón d'oru sobre un campu verde, el segundu sobre campu blancu unes cadenes d'oru cruciaes por una franxa negra y nel terceru, nun campu de gules un castiellu blancu.
Comunicaciones
Cercana a l'autovía d'Estremadura, l'A-5 queda xunida a esta pela carretera TO-7121 que llega hasta Oropesa, cabecera de la contorna y poles MC-4159 a la llocalidá d'El Puente del Arzobispo onde se xune a la MC-4100. Pola TO-7137 xunir a Berrocalejo.
Simaba cedron
Descripción
Ye un pequeñu árbol. Les sos fueya son pinnaes, grandes de 70 a 100 cm de llongura que tienen unos venti foliolos estrechos. Les flores arrexuntar en panícules d'hasta un metru de llargu, son de color mariellu, golioses y cola corola pubescente. El frutu ye como una mazana y tien una sola grana amargosa.
Valdeverdeja
Orografía ya hidrografía
Asitiáu nel valle del Tajo sobre un terrén graníticu que forma les llamaos canchales.
El Tajo escurre encajonado con veres serrapatoses. Nos sos marxes hai, yá en desusu, dellos molinos d'agua.
La vexetación, compuesta de deveses poblaes d'encines y d'olivares y de monte baxu con retama y tomillu ye típicamente mediterránea.
Simaba cedron
Taxonomía
Simaba cedron describióse por Jules Emile Planchon y espublizóse en  London Journal of Botany 5: 566, nel añu 1846.
Valdeverdeja
Flora
La flora ye la típica de la rexón mediterránea. Especies monteses como; la encina, la retama, el tomillu, el cantueso, chopos, acebuches. La encina ye l'árbol más abondosu y característicu de les nueses deveses, son munchos los exemplares centenarios y vamos atopar nos nuesos percorríos una gran mayoría d'elles de porte eleváu y bien formaes, d'aspeutu robezu, sirvió y sirve por que tanto el ganáu como los sos pastores abellugar del sol veraniegu y de les agües serondiegues. Gracies a esti árbol, símbolu de la nuesa identidá ancestral heredada de los nuesos antepasaos, los pueblos de la nuesa contorna pudieron construyir cola so madera llabraos colos que llabrar la tierra, fabricar les sos ferramientes, construyir les sos viviendes, pasar los crudos iviernos, alimentar al so ganáu cola abiyota frutu de la encina y curiosamente con esti frutu llegóse a fabricar pan cola so farina, según el turrón de probes, que se trata d'un figu pasique que se-y introducía una abiyota.
Economía
La economía del conceyu ta basada nel sector primariu, na agricultura y ganadería dende la so fundación. L'actividá industrial ye casi inesistente y el sector servicios desenvolver col incipiente turismu rural.
Callulops humicola
Callulops humicola ye una especie d'anfibiu de la familia Microhylidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Papúa Nueva Guinea.
Estáu de conservación
Alcuéntrase amenazada d'estinción pola perda del so hábitat natural.
Boisleux-Saint-Marc
Boisleux-Saint-Marc ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Urria
Col nome d'Urria podemos referinos a:
Marisa Centeno
Marisa Centeno Carrasco ye una ex ximnasta rítmica española que foi componente de la selección nacional de ximnasia rítmica d'España na modalidá de conxuntos. Los sos llogros más reseñables son los dos medayes de bronce llograes nel Mundial de Varna (1987) y la medaya de bronce llograda nel Européu de Florencia (1986).
Entamos
Anque nacida en Madrid, vivió siempres na ciudá d'Alicante, con esceición del periodu na selección nacional. Empezó a prauticar ximnasia rítmica con 8 años d'edá nel Club Atlético Montemar d'Alicante.
Etapa na selección nacional
Entró a formar parte del conxuntu español de ximnasia rítmica, onde entrenaría nel Ximnasiu Moscardó a les órdenes de la seleccionadora nacional Emilia Boneva y l'entrenadora de conxuntos, Ana Roncero. Georgi Neykov yera'l coreógrafu del equipu. En 1986, como ximnasta titular del conxuntu, llogró la medaya de bronce nel Campeonatu Européu de Florencia. Les ximnastes que llograron esta medaya fueron Marisa, Natalia Marín, Estela Martín, Ana Martínez, Eva Obalat (capitana) y Elena Velasco. Un mes dempués viaxaron a Tokiu (Xapón) p'apostar la Final de la Copa del Mundu de Ximnasia Rítmica, onde llograron el 4ª puestu. Toos estes resultancies consiguir nel concursu xeneral de conxuntos, yá que entós entá nun había finales por aparatos al competise namái con un exerciciu. Pa 1987 yá sí s'enllantó en ximnasia rítmica la realización de dos exercicios por conxuntu. thumb|283px|Marisa (embaxo, 2ª a la izqda.) col conxuntu español nel [[Campeonatu Mundial de Ximnasia Rítmica de 1987|Mundial de Varna (1987).]] En setiembre de 1987, nel Mundial de Varna, Centeno llogró'l bronce nel concursu xeneral, el 4ª puestu en 6 pelotes y el bronce en 3 aros y 3 pelotes xunto a les ximnastes Natalia Marín, Mari Carmen Moreno, Marta Pardós, Astrid Sánchez y Elena Velasco, con Ana Carlota de la Fuente y Ana Martínez como suplentes.
Retirada de la ximnasia
A finales de setiembre de 1987, tres el Mundial de Varna, Centeno retirar xunto a la tamién alicantina Ana Martínez. Dambes argumentaron falta de motivación por cuenta de la falta de compensación al esfuerciu que realizaben.
De 1990 a 1991 formar en Secretariáu de Direición Informáticu na Escuela de Negocios Fundesem d'Alicante. Dende setiembre de 1991 hasta abril de 2012, ocupó dellos puestos nel Departamentu Comercial del grupu d'empreses del Restorán Dársena d'Alicante, como auxiliar alministrativu, alministrativu, secretaria y direutora calidable. Tamién se formó como Espertu Profesional de Xestión del Sector Turísticu na UNED (2008) o en Contabilidá Xeneral na Fundesem (2013), amás de faer un cursu de Marketing Dixital na Interactive Advertising Bureau (2015) y de Community Management na FUNED (2015).
Selección española
{| width="100%"
David Lynch
David Keith Lynch conocíu como David Lynch, ye un direutor de cine, actor, productor de música electrónica y guionista d'Estaos Xuníos. La so actividá artística estiéndese coles mesmes al terrén de la pintura, la música, la publicidá, la fotografía, ya inclusive el diseñu de moblame.
Marisa Centeno
Conxuntu sénior
1987
David Lynch
Reconocíu almirador de Jacques Tati, Ingmar Bergman o Werner Herzog, el so amor pol dadaísmu y el surrealismu queda patente en delles de les sos películes, que la so misteriosa atmósfera entemez lo cotidiano colo suañao, escapando dacuando a la comprensión refecha del espectador. Estes traces tán presentes dende'l so primer llargumetraxe, Eraserhead (1977). La so segunda película, The Elephant Man (1980), foi un gran ésitu críticu y comercial, recibiendo 8 nominaciones a los Premiu Óscar. El so tercer filme, Dune (1984), nun cuntó col respaldu de la crítica y supunxo un fracasu comercial. Darréu dirixó Blue Velvet (1986), cola que volvió recibir l'aclamación crítica y una nueva nominación al Óscar na categoría de meyor direutor.
Darréu xunióse a Mark Frost pa crear la serie de televisión Twin Peaks (1990–1991; 2017), que goció de gran popularidá y sofitu unánime per parte de la crítica, siendo considerada una serie de cultu. Con Wild at Heart (1990) recibió la Palma d'Oru nel Festival de Cannes. El so siguiente llargumetraxe foi Twin Peaks: Fire walk with me (1992), una precuela de la serie. Tornó con Lost Highway (1997), un thriller psicolóxicu qu'anque recibió crítiques mistes, na actualidá ye considerada una película de cultu. Darréu dirixó'l que se considera'l so filme más accesible, The Straight Story (1999), que cuntó con gran aclamación de la crítica. Yá nel sieglu XXI, realizó Mulholland Drive (2001), un nuevu thriller psicolóxicu d'estructura non llinial pol que recibió'l Premiu del Festival de Cannes al meyor direutor y la so tercer nominación al Óscar como meyor direutor. El so décimu y últimu llargumetraxe, que-y ocupó dellos años de rodaxe usando puramente téuniques dixitales, foi Inland Empire (2006). Na actualidá, dalgunos de los sos proyeutos cinematográficos y d'animación son namái accesibles al traviés del so sitiu web.
Un elementu recurrente nel so cine ye describir los rellabicos de pequeñes comunidaes d'Estaos Xuníos, como ye'l casu de Blue Velvet o Twin Peaks, sintiendo tamién predilección polos secretos ocultos de los barrios periféricos de Los Angeles, retrataos en Lost Highway, Mulholland Drive y Inland Empire. El soníu nes sos películes ye de gran importancia, y pollo cada banda sonora ye trabayada con percuru. El responsable d'esi soníu ye'l compositor Angelo Badalamenti, collaborador habitual del direutor y creador ente otres de la reconocida banda sonora de la serie Twin Peaks, o de la de The Straight Story y Mulholland Drive, dambes nomaes al Globu d'Oru. Lynch consiguió destacar según la crítica como unu de los pocos direutores actuales con un estilu auténticamente personal y un referente ineludible nel cine contemporaneu.
Niñez y mocedá (1946 - 1965)
Lynch podría considerase l'arquetipu del rapazu estauxunidense de clase media. Según Thierry Jousse, redactor de la revista "Cahiers du cinéma" y autor d'un llibru sobre Lynch, «cuando fala de la so infancia Lynch describir invariablemente como una etapa idílica, una especie de permanente suañu despiertu, que'l so únicu aspeutu problemáticu foi, ensin dulda, una forzada vida nómada». El so padre, Donald, foi un científicu adscritu al Ministeriu d'Agricultura norteamericanu, y la so madre Sunny yera profesora de llingua. La familia vivió en distintos llugares, ente'l noroeste del país y Carolina del Norte. Lynch foi boy scout y a los 15 años participó como acomodador en tomar de posesión del presidente John F. Kennedy.
Llueu esperimentó impulsos artísticos y asistió al Corcoran School of Art en Washington, D.C. mientres terminaba los sos estudios secundarios en Alexandria, Virxinia. Dempués apuntóse al School of the Museum of Fine Arts de Boston mientres un añu, antes de partir camín d'Europa en compañía del so amigu y colega artísticu Jack Fisk. Los sos planes yeren estudiar col pintor del espresionismu austriacu Oskar Kokoschka (quien resultaría unu de los sos principales referentes artísticos) mientres trés años. Sicasí, Lynch tornó a los Estaos Xuníos al cabu de namái 15 díes.
Filadelfia y primeros curtiumetraxes (1966 - 1970)
En 1966, Lynch instalar na ciudá Filadelfia, Pennsylvania, asistiendo al Pennsylvania Academy of Fine Arts (PAFA). Ellí dedicóse en principiu a la confección de complexos mosaicos a base de figures xeométriques, a los qu'él llamó Industrial Symphonies. Por aquel tiempu, tuvo les sos primeres requilencies cinematográfiques. El so primera curtiu recibió'l títulu de Six Men Getting Sick ("Seis homes enfermos") (1966). Él describir como "57 segundos de desenvolvimientu y pasión, y trés segundos de vultura". Con esta pieza ganó'l certame añal de l'Academia. Esti pequeñu ésitu dexó-y encetar el so segundu curtiumetraxe: The Alphabet.
A partir de 1970, Lynch centróse puramente nel arte cinematográfico. Consiguió un premiu de 5.000 dólares del American Film Institute por The Grandmother, ("La güela") sobre un probe chicu de la cai que se les ingenia pa consiguir una güela a partir d'una grana. Esta película de 30 minutos de duración amuesa yá munchos de los patrones carauterísticos nel so cine de maduror, incluyendo un soníu perturbador y envolvente y una potente imaginería enfocada a los deseos y al inconsciente reprimíu, tou ello lloñe de los métodos tradicionales de narrar.
Urda
Urda ye un conceyu y llocalidá d'España, na provincia de Toledo, comunidá autónoma de Castiella-La Mancha.
David Lynch
Los Angeles y Eraserhead (1971 - 1979)
thumb|right|200px|Póster de [[Eraserhead.]] En 1971, Lynch treslladar a Los Angeles p'asistir a les clases del American Film Institute Conservatory. Foi ellí onde empezó a trabayar nel so primer llargumetraxe, Eraserhead, aprovechando una ayuda de 10.000 dólares concedida por dicha institución. Esti dineru nun algamar pa terminar el filme y por esti motivu la película nun se remataría hasta l'añu 1977. Lynch tuvo que pidir dineru a amigos y familiares, incluyendo al so amigu de la infancia Jack Fisk, diseñador de producción y home de l'actriz Sissy Spacek, ya inclusive se dedicó a vender periódicos pa financiala.
Urda
Historia
El territoriu tuvo habitáu polos carpetanos, evitando la romanización d'Urda y la posterior entrada de los árabes. Los habitantes del llugar fueron utilizaos como soldaos mientres la Reconquista, consiguiendo por tanto beneficios de los reis.
Un documentu de finales del sieglu XVIII afirma que los empiezos del pobláu fueron colmeneros. Cola esplotación estensiva de los truébanos tuvo de dir la de la caza. Urda escarez de carta de población, pero nomar nuna concordia habida ente les órdenes de Calatrava y San Juan en 1232 como aldega de Consuegra perteneciendo por tantu a la orde de San Juan. Darréu en 1557 declárase-y villa dixebrándose por tantu de Consuegra.