cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Toyota Camry
XV50 (2011-2017)
Tocantes a la producción d'esti modelu, Toyota fabricar y ufierta so la so marca Daihatsu y col nome Altis, dientro del mercáu xaponés, ente que n'Oceanía esti coche ufiertar sol nome de Toyota Aurion. Primeramente, esti Camry ufiertaba dos niveles d'equipamientos que yeren conocíos como "Regular" o "Prestige", siendo sobre esta segunda opción que se basaba'l Aurion oceánicu. Sicasí, a partir de 2012 el términu Aurion empezó a ser usáu nel Camry Prestige dientro del mercáu xaponés, sicasí siguiría siendo ufiertáu nos mercaos d'Australia y Estaos Xuníos a cencielles como Camry.
XV60 (2017-Presente)
La más recién xeneración del Camry, codificada como XV60, va ser la sesta xeneración de la gama Camry XV y l'octava de la cronoloxía global del modelu. Esta nueva xeneración del Camry, foi presentada oficialmente nel Salón del Automóvil Internacional de Norteamérica realizáu ente'l 14 y 22 de xineru del añu 2017.North American International Auto Show. Esta nueva xeneración de Camry, en que la so presentación dexó notar dos tipos de modelos, siendo estos un atmosféricu y un híbridu, va tar disponible a partir del tercer cuatrimestre de 2017. Tocantes al so desenvolvimientu, el diseñu d'esti autu ye un ximielgu de la sesta xeneración del modelu Lexus ES, col que tamién comparte la so nomenclatura en códigu XV60. Coles mesmes, ta basáu sobre la plataforma Toyota New Global Architecture, que comparte colos modelos Prius y C-HR de Toyota y los Lexus LC y LS.
Vender en dos versiones, L4, que esta impulsada por un motor Toyota de 2.5 llitros llogrando 181 CV, y V6, que tien un motor V6 de 3.5 llitros erogando 302 CV.
thumb|left|Camry XV60 híbridu
Automovilismu
thumb|250px|Toyota Camry XV50 de la categoría arxentina [[Top Race V6.]] A lo llargo de la so producción, el Camry foi un automóvil bien utilizáu pa competencies de turismos, siendo en munchos casos el representante nato de la marca Toyota en dicha categoría. Una de les principales categoríes internacionales d'automovilismu onde'l Camry tuviera participación, foi nel Supertouring Australianu (güei (V8 Supercars), onde incursionó ente 1997 y 2001. Años más tarde, nel 2007, producióse'l desembarcu de Toyota dientro de la popular categoría estauxunidense de turismos NASCAR, siendo la primer marca estranxera (en rellación a los Estaos Xuníos) n'incorporase a esta categoría, llevando al Camry como modelu insinia. La primer victoria del modelu Camry nesta categoría, llegó'l, na competencia Kobalt Tools 500, onde Toyota espacharíase coles mesmes col so primera 1-2 na categoría, teniendo como representantes al ganador Kyle Busch y el so escolta Tony Stewart. Otra categoría onde incursionó el modelu Camry, foi nel V8 SuperTourer d'orixe neozelandés y con un reglamentu similar al Supercars australianu. Nesta categoría, el Camry se bate contra los modelos Ford Falcon, Holden Commodore y Nissan Altima. A lo último, a fines del añu 2016 foi anunciáu'l desembarcu de la marca Toyota na categoría arxentina de superturismos Top Race, onde la marca amás de tener representación oficial, va ser representada pol modelu Camry, que'l so diseñu ye tomáu pa la creación d'un carrozado imitación en fibra de vidriu, que ye forníu al igual que tolos coches de la categoría, con un motor TRV6 by Berta de 3.5 llitros de cilindrada y 390 HP de potencia, desenvueltu pol motorista arxentín Oreste Berta.
La Piñella
La Piñella ye una aldea de la parroquia de Llinares nel conceyu asturianu de Salas.
Alcuéntrase a 5,1 km de Salas, la capital del conceyu, a un altor mediu de 233 msnm y tien una población de.
Dun-les-Places
Dun-les-Places ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Partíu Nacionalista Lleonés
El Partíu Nacionalista Lleonés (PNL) foi un partíu políticu d'ámbitu lleonés, calter lleonesista y anguaño inactivu.
Foi unu de los primeros partíos lleonesista de la provincia de Llión, tando n'activu mientres la primer parte de la década de 1980 (foi inscritu nel rexistru de partíos del Ministeriu del Interior en payares de 1984) y primeros años de la de 1990 Foi creáu por Javier Aguayo Blanco
Heilongjiang
Heilongjiang lléase Jéilong-Chiáng, ye una de les ventidós provincies que, xunto coles cinco rexones autónomes, cuatro conceyos y dos rexones alministratives especiales, conformen la República Popular China. La so capital ye Harbin.
Ta allugada al norte de la rexón Nordeste del país, llindando al norte col ríu Amur que la dixebra de Rusia, al este col ríu Ussuri y el llagu Janka, qu'igualmente la dixebren de Rusia, al sur con Jilin y al oeste con Mongolia Interior. Con 452 645 km² ye la séptima división más estensa —por detrás de Sinkiang, Tíbet, Mongolia Interior, Qinghai, Sichuan y Gansu— y con 80 hab/km², la sesta menos densamente poblada, per delantre de Gansu, Mongolia Interior, Sinkiang, Qinghai y Tíbet, la menos densamente poblada.
Amás de la capital, otres ciudaes importantes son Qiqihar, Hegang y Jiamusi. El nome significa lliteralmente ríu del dragón negru y correspuende al nome chinu del ríu Amur.
Tien una población de 30 millones d'habitantes (2003) y una estensión de 460 000 quilómetros cuadraos. En Heilongjiang atópase'l puntu más septentrional de China (Distritu de Mohe 漠河) y el más oriental (na unión de los ríos Amur y Ussuri)
Historia
Na antigüedá Heilongjiang tuvo habitada polos xianbei, mohe y kitán. Ente los sieglos VII y X, la parte oriental tuvo gobernada pol reinu mohe de Bohai. Darréu, la Dinastía Jin, jurchen, tuvo los sos raigaños dientro de les fronteres de lo qu'anguaño ye Heilonjiang.
So la manchú Dinastía Qing, la parte occidental tuvo so la supervisión del Xeneral de Heilongjiang, que'l so poder, acordies con el Tratáu Nerchinsk, estender pel norte hasta los montes Stanovoy. La parte oriental taba so la supervisión del Xeneral de Jilin, que'l so poder algamaba hasta'l Mar del Xapón. Estes árees de la Manchuria fonda taben clausuraes a la migración Han.
Sicasí, en 1858 y 1860 el gobiernu de la Dinastía Qing venció a Rusia tolos territorios más allá de los ríos Amur y Ussuri, dexando China aisllada del Mar del Xapón y definiendo l'actual frontera septentrional de Heilongjiang. Coles mesmes, el gobiernu dexó la emigración escontra Manchuria de los chinos Han, qu'a empiezos del sieglu XX convirtiérense nel grupu étnicu dominante na zona. En 1932, Heilongjiang entró a formar parte del estáu títere xaponés de Manchukuo.
Tres la derrota xaponesa en 1945, fuercies de la Xunión Soviética entraron en Manchuria y, por cuenta d'un alcuerdu ente Chiang Kai-shek y Stalin, dieron al Kuomintang el control sobre la mayor parte de la zona. Al añu siguiente esi control pasaría al Exércitu de Lliberación Popular, siendo asina la primer provincia sobre la que los comunistes chinos tuvieron un control completu (y Harbin la primer ciudá importante) pudiendo dirixir dende ellí les fases iniciales de la Guerra Civil China.
Mientres los primeros años del comunismu, Heilongjiang incluyía namái partir oeste de la provincia actual. La so capital yera la ciudá de Qiqihar. El restu pertenecía a la sumida provincia de Songjiang, con capital en Harbin. En 1954 les dos provincies fundir pa convertise na actual Heilongjiang. Mientres la Revolución Cultural, la provincia ampliar pa incluyir la Lliga Hulunbuir y otres zones de Mongolia Interior. Darréu, estos cambeos volvieron na so mayor parte a la situación anterior.
Xeografía
Heilongjiang tien una variada topografía. La mayor parte de la provincia ta apoderada por cadenes montascoses como'l Gran Khingan y el Pequeñu Khingan y los montes de Zhangguangcai, Laoye, y Wanda. El cume más altu ye'l Monte Datudingzi (1.690 metros), na frontera con Jilin.
Nel interior de la provincia, que ye relativamente llanu y d'escasa altitú, atópense los ríos Songhua, Nen y Camuden, tributarios del Amur. La frontera norte forma parte del Valle del Amur.
El clima ye subárticu. Los iviernos, azotaos polos vientos siberianos, son llargos y glaciales, con una media d'ente -31 °C y -15 °C en xineru. Los branos son curtios y fríos, con una media de 18 °C-23 °C en xunetu. La media añal de precipitaciones asitiar ente 500 y 600 mm, concentraos principalmente na dómina braniza.
Economía
thumb|250px|[[Harbin.]] L'agricultura de Heilongjiang, bien influyida pol fríu clima, basar na soya, el maíz y el trigu. Tamién se cultiva remolacha, llinu y xirasol.
Ye una rexón productora de madera, especialmente pinu coreanu y larix. Los montes atópense principalmente nos montes Daxingan y Xiaoxingan, nes que tamién hai especies animales protexíes como'l tigre siberianu, la grulla y el llobu cerval.
Hai ganáu caballar y vacunu (la producción de lleche ye la mayor de toa China).
Produzse tamién petroleu, especialmente los campos de Daqing. Tamién carbón, oru y grafitu y un gran potencial d'enerxía eólica, con una media de 200 vatios por metru cuadráu.
Manchuria foi tradicionalmente una zona industrial, empobinada al aprovechamientu del carbón,el petroleu y la madera y la producción de maquinaria y productos agrarios. Por cuenta de la so llocalización ye una importante puerta pal comerciu con Rusia. Sicasí, nos últimos años, Manchuria sufrió un estancamientu. Por ello, el gobiernu empezó la campaña "Reactivación del Nordeste de China" pa encetar esti problema, recurriendo a la privatizaciónes como métodu prioritariu de reforma económica.
Demografía
La mayor parte de los habitantes de Heilongjiang son chinos Han, anque hai minoríes étniques ente les que s'inclúin manchúes, rusos, mongoles, huis, coreanos, daur, oroqen y hezhen.
Nun inclúi a los miembros del Exércitu Popular de Lliberación (EPL) en serviciu activu.
Turismu
thumb|[[Ilesia de Santa Sofía (Harbin)|Ilesia de Santa Sofía, Harbin.]]
Alministración
Heilongjiang estremar en 12 ciudaes prefeutura y 1 prefeutura, tas de la mesma alministren 130 divisiones menores (65 distritos, 19 conceyos, 45 condaos y 1 condaos autónomu) y esta mesmes estrémense en 1284 pueblos (473 poblaos, 400 villes, 58 villes étniques y 353 sub-barrios).
Ver Divisiones Alministratives de Heilongjiang (llistáu completu de les Divisiones de Nivel de Distritu).
Ciudaes principales:
San Andrés (Llinares)
San Andrés ye una aldea de la parroquia de Llinares nel conceyu asturianu de Salas.
Alcuéntrase a 8 km de Salas, la capital del conceyu, a un altor mediu de 331 msnm y tien una población de.
Tixileiro
1.- Habitantes de los pueblos d'El Vau y A Estierna, dambos pertenecientes al conceyu d'Ibias, y El Corralín y Trabáu, pertenecientes al conceyu de Degaña.
D'antiguo los varones d'estos cuatro pueblos dedicábense a la fabricación y venta itinerante, moviéndose per toa España, vendiéndo too tipu de recipientes de madera que na variante del asturianu occidental faláu nos cuatro pueblos reciben el nome de "tixelas"
Los habitantes de los pueblos vecinos (Vilarmeirín, Taladriz, Vilardecendias, etc.) diéron-yos el nome de "Cunqueiros" porque, según ellos, facíen "Concas". Sicasí, esta pallabra ye desconocida polos tixileiros qu'empleguen pa ello la pallabra "escudieda". (El signu d - una d con un trazu curvu inferior - ye utilizáu pol filólogu Jospeh A. Fernández nel so llibru "La fala de Sisterna" pa representar el soníu cacuminal característicu de la variante del asturianu faláu nos cuatro pueblos y que cataloga como evolución del soníu "ts" utilizáu nel asturianu occidental)
Anguaño los tixileiros asumieron el nome "Cunqueiros" y tamién suelen utilizar esti términu pa referise a sigo mesmos anque siguen prefiriendo la pallabra "tixileiros"
2.- Xíriga gremial utilizada polos tixileiros mientres los sos desplazamientos pa comunicase ent'ellos ensin ser entendíos polos demás. Ye casi igual que'l "macuneiro" utilizáu polos "cesteiros" del Rebollar, conceyu de Degaña, col mesmu propósitu
Ver tamién
vocabulariu tixileiro
Chloroceryle aenea
El martín pescador nanu (Chloroceryle aenea) ye una especie d'ave coraciforme de la familia Cerylidae que mora nes tierres baxes de los trópicos americanos; distribuyir dende'l sur de Méxicu al traviés de Centroamérica al centru de Brasil. Estrémense dos subespecies.
Descripción
Tien 13 cm de llargu y pesa 18 g. Tien la forma de martín pescador típica, con una cola curtia y el picu llargu. Ye verde oliva na parte cimera con un collar de color mariellu-naranxa en tol pescuezu. La parte inferior ye acoloratáu y el banduyu de color blancu. La fema tien una estrecha banda verde nel pechu. Les aves nueves paecer a los adultos, pero tienen la parte inferior más pálidu, ensin la banda de la fema adulta y ensin fálten-y les llurdios blancos nes ales y los lladrales.
Distribución y hábitat
El martín pescador nanu tien una amplia distribución que s'estiende dende'l sur de Méxicu, al traviés d'América Central hasta l'oeste d'Ecuador, y nel este hasta'l centru de Bolivia y el centru de Brasil. La especie ocupa tola cuenca del Amazones y la cuenca del ríu Tocantins nel estáu brasilanu de Pará. Tamién se produz en Trinidá y Tobagu.
Esti diminutu martín pescador habita trupos montes y manglares, a lo llargo de pequeños regueros o ríos colos bancos de vexetación trupa.
Comportamientu
El nial ye un túnel horizontal d'hasta 40 cm de fondura, escavado nel bancu del ríu, nun montículo de tierra, o d'incidentalmente nun nial de termites arbóreas. La fema pon trés, dacuando cuatro, güevos blancos.
Subespecies
Reconócense dos subespecies:
La subespecie del sur, C. a. aenea, tien dos llinies de llurdios blancos nes nales, y la del norte, C. a. stictoptera  tien trés o cuatro llinies de puntos y un llurdiu blancu oculta de plumes na parte inferior de la cola. Dambes formes pueden reparase nel centru de Costa Rica.
Throne Records
Throne Records ye un sellu discográficu independiente de metal estremo afincáu en Xixón, Principáu d'Asturies. Foi creáu en 2002 por Uge, tres la disolución del so anterior sellu hardcore/punk Don't Belong. Throne Records ta especializáu en toles variedaes de música estrema: grindcore, crustcore, sludge, doom, stoner, hardcore o punk.
Throne Records siempres amosó un especial interés nel vinilu. Publicó les ediciones LP de munchos discos enantes namái disponibles en cd, y anguaño trabayaba con llicencies, pa publicar álbumes de bandes como High On Fire, Cathedral, Hermanu, Grief o Alabama Thunderpussy. Los diseños de les carpetes tán especialemte cuidos, y de normal de cada LP publicar una pequeña tirada en vinilu de color pa coleicionistes.
Amás d'un sellu underground, Throne Records ye una distribuidora de discos.
Throne Fest
En 2005 entamar n'Avilés (Asturies) un eventu conocíu como Throne Fest, qu'incluyía a grupos de la escudería Throne. Primeramente diba celebrase en payares, nun solu día y con High On Fire como cabeces de cartelu. Lamentablemente, la banda d'Estaos Xuníos cayer del cartelu y el festival hubo de celebrase n'avientu, en dos díes consecutivos. El 2 d'avientu actuaron Orion, Submerge y MG-15, cayéndose'l franceses Monarch del cartelu. El sábadu 3 d'avientu tocaron Looking For An Answer, Moho, Posession y Machetazu.
Reestructuración 2009
En mayu de 2008, Throne Records faía públicu esti comunicáu:
"THRONE DISTRO tal como la conocemos güei, va dexar d'esistir a partir del próximu añu 2009 por cuenta de falta de tiempu y, por qué nun dicilo, por falta de ventes. Cada vez menos xente merca música orixinal y casi tol mercáu amenorgar al coleicionismu de vinilu, ente que la venta de CD (siquier nel mio casu) lleva cayendo en picáu dellos años..." "THRONE RECORDS va siguir n'activu editando discos (anque non tantos como hasta agora) y vamos llindar la distro a un 10% (por dicir daqué) de lo que ye güei y conocéis de toos estos años tras".
Zarru 2012
En setiembre de 2012, Throne Records faía públicu esti comunicáu:
''Throne va dexar d'editar y distribuyir discos a finales de 2012. Ye'l final. 2002 – 2012: Faime bien feliz ver que'l mio pequeñu sello Do It Yourself llegó a completar un círculu perfectu de 10 años. Tou lo que ta vivu muerre dalgún dia. GRACIES. ''
En 2014 vuelve a la carga y anuncia ediciones de bandes como UNEARTHLY TRANCE, NOOTHGRUSH, CORRUPTED, THE HOWLING WIND, etc.
Enllaces esternos
web oficial: http://www.thronerecs.com
bandcamp: http://thronerecords.bandcamp.com/
facebook: https://www.facebook.com/thronerecordsofficial
twitter: https://twitter.com/thronerecs
wordpress: http://thronerecords.wordpress.com/
youtube: https://www.youtube.com/channel/UCXsXakoPC18GKrsSPkI5xnw
vimeo: https://vimeo.com/thronerecs
Musca
Musca («Mosca» en llatín) ye una de les constelaciones menores del sur. La constelación creada por Pieter Dirkszoon Keyser y Frederick de Houtman ente 1595 y 1597, y apaeció per primer vegada nel llibru Uranumetria de Johann Bayer de 1603.
Historia
Nel sieglu XVII, Johann Bayer introduz la constelación de Apis (abeya) pa cubrir una área del polu sur celeste hasta entós non cartografiada. Dada la so tardida introducción escarez de base mitolóxica. En 1752, Nicolas Louis de Lacaille camuda'l nome de Apis a Musca Australis (Mosca Austral) que yera la contrapartida de la sumida constellación de Musca Borealis (Mosca Boreal), que componíase d'unes poques estrelles na constelación d'Aries. Anguaño, esta constelación conozse a cencielles como Musca.
Carauterístiques destacables
Alfa Muscae, la principal estrella, ye una variable Beta Cephei con una variación de rellumu de 0,05 magnitúes al respective de la so magnitú media (2,69). Otru oxetu d'interés na constelación ye Gliese 440, la cuarta nana blanca más cercana al Sistema Solar, asitiada a 15 años lluz de distancia.
Musca contién el transiente de rayos X blandios Nova Muscae 1991, un sistema binariu formáu por una estrella y un furacu negru. Mientres la esplosión de 1991, que dio llugar al so descubrimientu, detectóse radiación producida por aniquilación positrónica.
Oxetos de cielu fondu
right|thumb|220px|Imaxe de la [[Nebulosa Reloj de Sable llograda col Telescopiu espacial Hubble.]]
Mohammed Boudiaf
Mohamed Boudiaf foi un políticu arxelín, antiguu miembru fundador del Frente de Lliberación Nacional (FLN), del que depués se dixebró, y presidente del so país en 1992.
Biografía
En realizando los sos estudios en M'sila, convertir n'emplegáu estatal y ocupa una función na Alministración. Enrolado nel exércitu francés en 1942, mientres la Segunda Guerra Mundial, ye asignáu al serviciu de les contribuciones en Jijel. Tres les Masacres de Setif y Guelma de 1945, xunir a los movimientos nacionalistes arxelinos, xuntando al Partíu del Pueblu Arxelín (PPA), y convirtióse nun importante miembru de la Organización Especial (OS).
Milles de la Polvorosa
Milles de la Polvorosa ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Zamora, na comunidá autónoma de Castiella y Llión.
Mohammed Boudiaf
Participación na Guerra d'Arxelia (1954 - 1962)
A fines de 1947, foi encargáu d'entamar una célula de la VOS nel departamentu de Constantina. Ye nel cursu d'esti periodu que se formó en redol d'él el nucleu de militantes que tuvo nel orixe del españíu de la llucha armada'l 1 de payares de 1954. En 1950, foi condergáu dos veces en rebeldía. En 1952, pasó a Francia a trabayar pol partíu, militando nel senu del Movimientu pol trunfu de les llibertaes democrátiques (MTLD). En marzu de 1954, decidió volver a Arxelia, onde foi unu de los nueve fundadores del Comité Revolucionariu pa la Unidá y l'Aición (CRUA), xunto a Hocine Aït Ahmed, Ahmed Ben Bella, Krim Belkacem, Mostefa Ben Boulaïd, Larbi Ben M'Hidi, Rabah Bitat, Mourad Didouche y Mohamed Khider, y llanzó el boletín “El patriota”. Foi miembru del grupu de los 22”, combatiendo en dichu calter na guerra d'Arxelia.
Milles de la Polvorosa
Asítiase na contorna de Benavente y Los Valles, na confluencia de los ríos Tera y Esla, cerca d'una antigua calzada romana. El conceyu constituyir una sola llocalidá, que'l so términu tien una superficie de 18,12 km² y, según los datos del padrón municipal del INE, cuenta con una población censada de  habitantes. El so edificiu más emblemáticu ye la ilesia parroquial de San Miguel Arcánxel, d'estilu románicu, na que destaca la so bóveda y el retablu mayor barrocu. L'espaciu natural nel que s'asitia, favoreció la creación d'una gran zona d'ociu xunto al ríu.
Mohammed Boudiaf
Participación na Guerra d'Arxelia (1954 - 1962)
El 22 d'ochobre de 1956, foi prindáu pol Exércitu francés, depués de ser esviáu l'avión que lu llevaba de Marruecos a Tunicia. Dirixó dende la prisión la Federación de Francia del FLN, siendo nomáu en 1958 ministru del Gobiernu Provisorio de la República Arxelina, nel momentu de la so creación, y depués, en 1961, vicepresidente. Permaneció en prisión hasta la reconocencia per Francia de la independencia arxelina, en 1962. El 20 de setiembre d'esi mesmu añu, fundó'l PRS (Partíu de la Revolución Socialista).
Milles de la Polvorosa
Topónimu
Rexístrense formes medievales del nome: Emellas, Iemelles, Emelas, Esmornies, Meles, y similares. Pa la so interpretación puede siguise a Carrera de la Rede, que, ensin alcontrar el topónimu, proponía partir de llatín “gĕmĕllus” (ximielgu). va tratar d'una forma locativa del plural gĕmĕllis, magar el zarru de la vocal final constátase tamién en topónimos descendientes d'acusativu femenín gĕmĕllas. Los topónimos de base gĕmĕll- aluden a formes del terrén, roques o árboles que la so guarda empareyada suxure la de dos hermanos mellizos. Milles asítiase xunto a dos pandielles (Tesu del Güe o'l Sierro, y El Montico), próximos ente sigo y d'altor esautamente igual (744 m), dixebraos por un angostu valle. Probablemente esti fechu diera llugar al nome. La vinculación a la voz "llapada, lama" (prau húmedu), con falsa deglutinación del artículu, que se suxure nuna referencia anterior, ye incorreuta.
Mohammed Boudiaf
Post-Independencia
Enfrentáu a Ahmed Ben Bella, el 21 de xunu de 1963 foi arrestáu. Condergáu a muerte pol FLN, foi depués obligáu nel so llugar, en 1964, a partir al exiliu, viaxando primeru a Europa y dempués a Marruecos.
Milles de la Polvorosa
Xeografía física
El so términu ta delimitado por dos grandes ríos, el Esla y el so afluente'l ríu Tera. El so relieve ta condicionáu peles nidies llombes, El Sierro y El Montico, quedando'l restu del conceyu en zones de terraza de aluvial, La Vega.
Historia
La confluencia del Tera y el Esla apaez con signos d'habitación dende la Prehistoria, como los del "castru de La Madalena" o "Socastro", asitiáu sobre una llomba compartida polos términos de Milles de la Polvorosa y Mózar, que les sos prospecciones confirmaron la so ocupación dende la dómina celtibérica hasta'l sieglu XVI, en que quedó despoblado. Na zona de "El Prioratu" afayar en 1985 un miliario de granitu, de la dómina de Nerón, que marca CCLIX milles (unos 383 km), que son xustamente los que se cunten dende Augusta Emerita hasta ellí, magar hai diverxencies ente los partidarios de considerar si perteneció o non a la Vía de la Plata. El miliario orixinal caltener nel Muséu de Zamora, magar al remocicase la plaza principal de Milles instalóse nella un retruque.
Mohammed Boudiaf
Post-Independencia
A partir de 1972 anima nel exiliu delles conferencies onde espón el so proyeutu políticu p'Arxelia, ya impulsa la revista "El Jarida". El so llibru “¿A ónde va Arxelia?”, publicáu en Francia en 1964, que constitúi un testimoniu lúcido sobre la post-independencia y tomar del poder polos militares, resume les sos posiciones polítiques.
Milles de la Polvorosa
Historia
Na Edá Media, la victoria nel añu 878 de los exércitos asturlleoneses d'Alfonsu III na batalla de la Polvorosa, nes cercaníes de la llocalidá, foi decisiva pa la posterior integración y repoblación de la llocalidá de Milles, que quedó integrada nel Reinu de Llión. De dómina medieval esisten diversos documentos que menten la esistencia d'una ponte sobre'l Esla, denomináu "Ponte de Deustamben" (Ponti de Deus tam bene), documentáu yá nel 1140 y asitiáu na zona denomada "El Prioratu". N'el so cercanía atopaba una villa, la ilesia de Santa María, un hospital, aceñas, molinos y fontes, xunto coles sos tierres de llabrar, praos y montes. Toos estos bienes fueron donaos al monesteriu de Benevívere, asitiáu xunto a Carrión de los Condes. La donación foi condicionada a que los monxos nun lu convirtieren nuna granxa y que pertenecieren a una abadía filial del monesteriu, dando orixe a la creación d'un prioratu que condicionaría parte de la historia de Milles.
Mohammed Boudiaf
Post-Independencia
En 1979, tres la muerte de Houari Boumedienne, eslleió'l PRS y consagróse a les sos actividaes profesionales, dirixendo en Kénitra, Marruecos, una fábrica de lladriyos.
Milles de la Polvorosa
Historia
Darréu, na Edá Moderna, Milles foi una de les llocalidaes que s'integraron na provincia de les Tierres del Conde de Benavente y dientro d'esta na Merindad de la Polvorosa y la receptoría de Benavente. Sicasí, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, la llocalidá pasó a formar parte de la provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, quedando integrada en 1834 nel partíu xudicial de Benavente.
A lo último, cabo señalar que l'allugamientu del nucleu habitáu nun foi única a lo llargo del tiempu, tando enantes asitiáu en terrén de vega, más baxu y cercanu al ríu Esla, onde foi destruyíu por una riada, siendo entá visibles los restos de les muries del campusantu na paraxa denomada "Lugar Viejo".
Mohammed Boudiaf
Presidente d'Arxelia y asesinatu (1992)
El 14 de xineru de 1992, tres l'arrenunciu del presidente Chadli Bendjedid, foi convocáu pa presidir l'Altu Comité d'Estáu que se creó pa gobernar Arxelia. N'efeutu, el so llargu exiliu facer paradojalmente apaecer como un home nuevu, non implicáu nes moliciones de la dictadura arxelina, y polo tanto con posibilidaes de sacar al país del impasse nel que s'atopaba dende l'anulación de les eleiciones ganaes pol Frente Islámicu de Salvación (FIS). Pretendía deseyar una Arxelia democrática, inclinada escontra la modernidá, y dicía querer poner fin a la corrupción que cangrenaba al Estáu.
Milles de la Polvorosa
Patrimoniu
La ilesia parroquial de San Miguel Arcánxel, d'estilu románicu, ye'l finxu arquiteutónicu más destacable de Milles, destacando nella'l so retablu mayor barrocu.
Mohammed Boudiaf
Presidente d'Arxelia y asesinatu (1992)
Foi asesináu seis meses más tarde, el 29 de xunu d'esi añu, n'ocasión d'una conferencia de cuadros cimeros na ciudá d'Annaba. Un subteniente del grupu d'intervención especial (GIS), Lambarek Boumaarafi, llanzó una granada al escenariu. Boudiaf morrió. Anque Boumaarafi foi xulgáu y sentenciáu a muerte en xunu de 1995, la motivación del asesinatu ye oxetu de discutinios, ente la hipótesis d'una aición aisllada cometida por un militar con simpatíes islamistes y la d'una intriga más vasta qu'implicaría a xenerales del Exércitu, siendo esta postrera la sostenida pola so vilba, Fatiha Boudiaf.
Milles de la Polvorosa
Servicios
Ente les sos instalaciones comuñales atópase un gran frontón cubiertu. Coles mesmes, el ríu Tera dispón de delles barbacoes pa dir pasar ellí los díes de fiesta con tola familia, dellos merenderos con bancos y un chiringu nel cual pueden mercase bébores. Nel ríu Esla esiste un escenariu de pesca deportivu-social destináu a la pesca de ciprínidos (carpes). Ta asitiáu xunto a la desaguada del ríu Tera y bien cercanu a la so zona de recréu.
Fiestes
En Milles celébrase la festividá de San Miguel, el 29 de setiembre, y la de Santa Bárbara, el 4 d'avientu.
Julieta Norma Fierro Gossman
Julieta Norma Fierro Gossman (Ciudá de Méxicu, 24 de febreru de 1948) ye una astrónoma y divulgadora científica mexicana. Ye Investigadora del Institutu d'Astronomía de la UNAM.
Biografía
Estudió física na Facultá de Ciencies de la UNAM.
Realizó una serie de televisión titulada «Más allá de les estrelles». premiada en Méxicu en 1998. Foi direutora xeneral de Divulgación de la Ciencia de la UNAM, dende l'añu 2000 hasta 2004 Escribió 40 llibros, de los cualos 23 son de divulgación científica, y decenes d'artículos en diverses publicaciones. Unu de los sos escritos publicar en maya. Participó na realización de la sala d'astronomía d'Universum; mesma de la que foi direutora, y del Muséu Afaya d'Aguascalientes. Collaboró na creación d'un muséu de ciencies en Puertu Ricu y de los observatorios Mc Donald, n'Estaos Xuníos, y Suderland en Sudáfrica.
Anguaño desempéñase como investigadora del Institutu d'Astronomía de la UNAM y profesora de la Facultá de Ciencies d'esta mesma universidá. Foi escoyida miembru de númberu de l'Academia Mexicana de la Llingua el 24 de xunetu de 2003, tomó posesión de la siella XXV el 26 d'agostu de 2004. Foi escoyida miembru correspondiente de la Real Academia Española el 21 d'abril de 2005.
La Veiga (Llinares)
La Veiga ye una aldea de la parroquia de Llinares nel conceyu asturianu de Salas.
Alcuéntrase a 5,1 km de Salas, la capital del conceyu, a un altor mediu de 254 msnm y tien una población de.
Monoceros
Monoceros (en griegu unicorniu) ye una constelación nel cielu nocherniegu ivernizu del hemisferiu norte, arrodiada por Orión al oeste, Xéminis al norte, el Can Mayor al sur y Hydra escontra l'este. Otres constelaciones estremeres son el Can Menor, Lepus y Puppis.
Carauterístiques destacables
La estrella más brillosa de la constelación ye α Monocerotis, una xigante naranxa asitiada a 144 años lluz. β Monocerotis constitúi una estrella múltiple que puede ser resuelta con un pequeñu telescopiu. William Herschel afayó la so multiplicidá en 1781 y describir como «una de les más belles visiones nel cielu». Ta integrada por trés estrelles blancu-azulaes casi idéntiques, siendo'l rellumu conxuntu del sistema (+3,74) cimeru al de α Monocerotis.
La constelación contién delles variables de gran interés. Asina, S Monocerotis (15 Monocerotis) ye un sistema binariu masivu compuestu por dos estrelles bien calientes —de tipu espectral O7V y O9.5V— con un periodu orbital de 25 años. Nesti sentíu, la llamada Estrella de Plaskett (HD 47129) ye unu de los sitemas binarios más masivos que se conocen: caúna de les componentes puede algamar una masa cercano a 50 mases solares. R Monocerotis ye tamién una masiva pero bien nuevu estrella T-Tauri que se topa asitiada nel estremu de la nebulosa mista d'emisión y reflexón NGC 2261, conocida tamién como «Nebulosa variable de Hubble». Coles mesmes, V700 Monocerotis (MWC 147) ye una nueva estrella Herbig Be qu'inda nun entró na secuencia principal y ta en fase d'acreción. Pela so parte, V838 Monocerotis ye una superxigante colorada qu'en 2002 sufrió un importante estallíu que'l so orixe nun ye bien conocíu.
Monoceros cunta con delles estrelles con planetes estrasolares: HD 52265 ye una nana mariella de tipu G0V con un planeta de masa igual o mayor a la de Xúpiter, ente que HD 46375 ye una binaria, alredor de que la so componente principal muévese un planeta que completa la so órbita cada 72,6 hores.
Cerca de la llende con Can Mayor atópase'l cúmulu abiertu M50, afayáu en 1772 por Charles Messier, anque probablemente foi afayáu con anterioridá pol astrónomu italianu Giovanni Cassini. La Nebulosa Roseta —que recibe diverses designaciones NGC como 2237, 2238, 2239 y 2246— ye una rexón HII grande y esférica; el cúmulu abiertu NGC 2244 (Caldwell 50) ta estrechamente acomuñáu con esta nebulosa, siendo los sos dos estrelles principales de tipu espectral O.
Per otra parte, la designación NGC 2264 entiende dos oxetos distintos: el cúmulu abiertu conocíu como Cúmulu Árbol Navidiegu y la Nebulosa del Conu. Otros dos oxetos, el Cúmulu Acopo de Nieve y la Nebulosa Piel de Foín, tamién tán englobados dientro de NGC 2264. Otres nebuloses en Monoceros son la Nebulosa Rectángulo Coloráu, protonebulosa planetaria afayada en 1973 en que'l so centru asitiar una estrella binaria, y NGC 2346, nebulosa planetaria con forma de camparina.
Estrelles principales
240px|thumb|right|[[Nebulosa NGC 2261 allumada por R Monocerotis, na parte inferior de la imaxe.]] 240px|thumb|right|Imaxe de [[V838 Monocerotis y la so ecu de lluz llograda pol Telescopiu espacial Hubble el 17 d'avientu de 2002 (NASA/ESA).]]
Oxetos de cielu fondu
240px|thumb|right|[[NGC 2264 (Nebulosa Cono).]]
27 Hydrae
27 Hydrae (27 Hya) ye una estrella múltiple na constelación d'Hidra de magnitú aparente +4,82. Alcuéntrase a 222 años lluz del Sistema Solar.
27 Hydrae A
La principal componente del sistema, 27 Hydrae A, ye una xigante mariella de tipu espectral G8III-IV. Tien una temperatura efectivo ente 4920 y 5080 K y ye 62 vegaes más lluminosa que'l Sol. El so radiu puede ser 11 vegaes más grande que'l radiu solar, anque otra fonte asígna-y un menor tamañu, en redol a 8 radios solares. Xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada de 4,8 km/s, polo que'l so periodu de rotación puede averase a los 80 díes. Amuesa un conteníu metálico daqué inferior a la solar, siendo'l so índiz de metalicidá [Fe/H] igual a -0,07. Ye una estrella del discu finu con una edá envalorada de 740 millones d'años. Anque nun hai consensu tocantes a la so masa, ésta taría nel rangu de 2,3 - 3,7 mases solares.
Variaciones na velocidá radial de 27 Hydrae A suxuren la presencia d'un acompañante invisible. El periodu orbital d'esti acompañante puede ser de 3400 díes, tando separáu 5,9 UA al respective de la xigante. Asumiendo una masa de 2,3 mases solares pa esta postrera, la masa mínimo del oxetu sería 10 vegaes mayor que la masa de Xúpiter. Por ello, pue ser un planeta, una nana marrón o una estrella de baxa masa.
27 Hydrae BC
Alredor de 27 Hydrae A y el so posible acompañante orbita una binaria formada por una estrella de tipu F4V (27 Hydrae B / HD 80550) y una nana naranxa de tipu K2V (27 Hydrae C / BD-09 2801C). La primera tien una temperatura de 6653 K, una masa un 38% mayor que la del Sol, y rota con una velocidá de siquier 60 km/s. De la segunda namái se sabe que ye un 26% menos masiva que'l Sol.
El periodu orbital del par BC ye d'unos 12.500 años y, de la mesma, empleguen en redol a un millón d'años en completar una vuelta en redol a 27 Hydrae A.
Eugenio de Saboya
Príncipe Eugenio Francisco de Saboya (en francés: Eugène de Savoie, n'alemán: Prinz Eugen von Savoyen, n'húngaru: Savoyai Jenő), (18 d'ochobre de 1663 en París – 21 d'abril de 1736 en Viena) foi unu de los más brillosos xenerales que sirvió a Austria mientres les guerres onde fueron espulsaos los turcos otomanos de los territorios austriacos, húngaros y serbios a finales del sieglu XVII.
Familia y mocedá
Como na so mocedá, Eugenio foi parte del círculu del Ablaya de Choisy. Eugenio foi refugáu por una comisión nel exércitu francés de Lluis XIV, dalgunos dicen que por causa de cayer en desgracia la so madre, otros por cuenta de la so constitución llixera. Cualesquier seya la razón, Eugenio escapó de la Corte francesa, y sirvió voluntariamente nel exércitu austriacu como oficial en 1683. Caltuvo un odiu permanente con Lluis XIV, y pasaría el restu de la so vida oponiéndose a l'ambición francesa sobre Europa.
Espulsión de los turcos de Viena
Desairado nes sos pretensiones, ufiertó los sos servicios al Emperador del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu Leopoldu I d'Habsburgu. En xunetu de 1683 tuvo noticia de que'l so hermanu, el coronel Luis Julio de Saboya, cayera en Petronell lluchando contra los tártaros de Crimea. Cola esperanza de llograr el reximientu de dragones que mandaba'l so hermanu, dirixir a Passau (Baviera) pa entrevistase col emperador Leopoldu I, quien lu nomó oficial. L'emperador xermánicu nun-y concedió'l mandu solicitáu, polo que'l mozu teniente coronel apuntar nes tropes que fueron socorrer a Viena, que atopábase nesi momentu asediada polos turcos (1683). Asina, Eugenio tomó parte na Batalla de Kahlenberg al pie del so primu Luis Guillermo de Baden, moteyáu Luis el turcu.
Les batalles resultaron victorioses pal Sacru Imperiu, y los turcos viéronse forzaos a fuxir escontra l'este, abellugándose nos territorios húngaros y abandonando los austriacos.
Ocupación de los territorios húngaros y espulsión de los turcos
De momentu, ante'l debilitamientu turcu otomanu, l'Emperador xermánicu Leopoldu I vería la oportunidá perfecta pa recuperar los territorios húngaros que se topaben en manes turques dende 1526. Asina, unviaría los sos exércitos comandados por Eugenio de Saboya y en 1686 llograríen ocupar la ciudá de Buda, capital del reinu húngaru. Asocederíense dempués una serie de batalles a lo llargo del territoriu húngaru, incluyendo tomar de Belgráu en 1688.
Yá en 1683 fuera nomáu coronel del so propiu reximientu de dragones y a partir d'entós foi xubiendo na escala militar hasta llegar a xeneral de caballería en 1690 y mariscal de campu en 1693.
En 1696 mandaba l'exércitu imperial nel norte d'Italia y un añu dempués dirixó la contraofensiva n'Hungría contra los turcos. La so fama d'estratega adquirir cola victoria decisiva que consiguió na batalla de Zenta (1697), al aniquilar al gruesu del exércitu otomanu cuando cruciaba un ríu. Darréu conquistó Sarayevu, mandando amburar la ciudá, fechu que güei inda se recuerda. El sultán turcu viose obligáu a roblar la paz de Carlowitz en 1699 y, de resultes d'esta campaña, la parte d'Hungría ocupada polos turcos, Transilvania y Eslavonia pasaron a dominiu austriacu. Con esto peracabaríase la espulsión de los turcos del territoriu húngaru y les sos dependencies, y de esta forma, éstos pasaríen na so totalidá a manes del emperador xermánicu, quien se fadría coronar como rei d'Hungría.
Guerra de Socesión española
Mientres la Guerra de Socesión española, el Príncipe Eugenio foi comandante de les tropes del Emperador nel norte d'Italia, onde se llibraron les batalles de Carpi en 1701, Cremona y Luzzara en 1702. Xunto col xefe inglés de l'Alianza antifrancesa, el Duque de Marlborough, llográronse brilloses victories na batalla de Blenheim (o de Höchstädt) (1704), Ramillies (1706, solo Marlborough), Turín (1706, solo'l Príncipe Eugenio), Oudenarde (1708) y Malplaquet (1709).
Fixo un viaxe a Inglaterra p'asegurar l'alianza ente Alemaña ya Inglaterra, pero nun llogró'l so propósitu.
Terminada la guerra pol Tratáu de Rastatt en 1714, foi Gobernador de los Países Baxos austriacos, hasta que rota la paz colos turcos, coló contra ellos venciendo a un exércitu de 150.000 otomanos na batalla de Petrovaradin (1716). En 1734 tuvo qu'intervenir na Guerra de Socesión de Polonia, anque por poco tiempu, pos yera yá demasiáu vieyu pa les dures ocupaciones de la guerra.
Últimos años
En 1703 mandó construyir en Viena'l Stadtpalais según planos de Johann Bernhard Fischer von Erlach. En 1726 mercó'l palaciu Hof, en Marchfeld, y al so arquiteutu favoritu Juan Lucas von Hildebrandt encargó-y el Belvedere, que s'edificó en dos etapes, la primera en 1714 y la segunda a partir de 1721, un palaciu barrocu nel 3ᵉʳ distritu de Viena. La construcción d'esti palaciu enllargar hasta 1723.
La so notable coleición de llibros, llamada 'Eugeniana', ta agospiada nel campanudu salón de la Biblioteca Nacional d'Austria. Tuvo rellacionáu colos filósofos de la so dómina, como Leibniz, Montesquieu y Voltaire. Eugenio yera bien popular ente los sos soldaos, pos solía colar al mandu de ellos a les batalles, onde resultó mancáu trelce vegaes. Tamién yera apreciáu pola so servidume pol so comportamientu social (por casu, daba trabayu a los xardineros inclusive pel hibiernu).
A pesar del so evidente sei de gloria nes guerres, los nomamientos políticos, y construcciones, Eugenio nunca casóse, calteniendo asina, según munchos, el so propensión al ideal de vida relixosa.
Una de les nueves posesiones austriaques dempués de la Guerra de Socesión española fueron los llamaos Países Baxos Austriacos, enantes españoles. Eugenio foi nomáu gobernador d'esta área, y más tarde aportaría a rexente de los Estaos austriacos n'Italia. Tan solo dos años dempués del final de la guerra contra Francia, Eugenio condució los exércitos austriacos mientres la Guerra Austro-Turca (1716-1718)). Gracies a la Victoria de Peterwardein Hungría foi lliberada de los turcos y la fortaleza de Belgráu foi conquistada por Eugenio'l 22 d'agostu de 1717, invadiéndoles con una inesperada ponte sobre'l dique. Esta victoria foi eternalizada nel tradicional cantar Prinz Eugen, der edle Ritter (Príncipe Eugenio, el noble caballeru) y conmemoróse cola fundación de la cervecería Timişoreana. La Batalla de Belgráu condució al Tratáu de Passarowitz. Esti agregu temporalmente'l norte de Serbia y Bosnia na rivera del ríu Sava pa la corona austriaca, y terminando entós colos turcos y terminó a les amenaces turques a Viena una vegada por toes. Nes prostrimerías de la so vida, Eugenio engarró nuna última guerra, la Guerra de socesión polaca.
Legáu
A la so muerte, Eugenio yera unu de los homes más ricos d'Europa. La so fortuna pasó a la so sobrina, la princesa Victoria de Saboya-Carignano, a quien él nunca conociera. Ella vendió la so estensa biblioteca al emperador austriacu, y esta formó'l nucleu de lo que ye anguaño la Biblioteca Nacional austriaca.
Les marines de guerra d'Inglaterra, Austria, Italia y Alemaña nomaron dellos navíos nel so honor, siendo asina la única persona que'l so nome foi dau a buques de guerra de cuatro escuadres distintes. Na Primer Guerra Mundial el monitor británicu HMS Prince Eugene, l'acorazáu Austro-Húngaru Prinz Eugen, siendo'l más famosu'l cruceru pesáu alemán Prinz Eugen de la Segunda Guerra Mundial. Tamién llevaba esti nome la 7ª División de Monte SS Prinz Eugen; ya igualmente el 33-Panzer-Regiment, perteneciente a la 9ª División Panzer, foi re-designáu con dichu nome. Y el cruceru llixeru italianu Eugenio di Savoia.
Octans
La so estrella Sigma Octantis (σ Oct) ye la estrella más cercana del polu que puede ser vista pol güeyu humanu, pero ye tan apagada, que ye práuticamente inútil como estrella polar pa efeutos de navegación. Afortunadamente, la constelación Crux, La Cruz del Sur, señala'l polu.
Historia
Yá que Octans foi presentada nel sieglu XVII y asítiase cerca del polu sur, nun foi conocida poles cultures tempranes y clásiques, asina que nun tien mitoloxía rellacionada.
Sébastien Joly
thumb|right|200px|Sébastien Joly nos [[Cuatro díes de Dunkerque de 2008.]]
Palmarés
2003
2005
2007
2009
Dun-sur-Grandry
Dun-sur-Grandry ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Chloroceryle amazona
El martín pescador amazónicu (Chloroceryle amazona) ye una especie d'ave coraciiforme de la familia Cerylidae que mora nes tierres baxes de los trópicos americanos; distribúyese xeográficamente dende'l sur de Méxicu al traviés de Centroamérica al norte y centru d'Arxentina. Nun se conocen subespecies.
Carauterístiques
Tien 29 a 30 centímetros de llongura total y pesa 110 gramos aproximao. Tien la forma del martín pescador típica, con una cola curtia y el picu llargu. Ye verde oliva na parte cimera y la cabeza, con una cresta. Fálten-y les llurdios blancos nes ales que sí se ven nel martín pescador verde.
Historia natural
Esti martín pescador grande cría en fuécares de regueros o ríos. El nial ye un túnel horizontal fechu nun bancu del ríu, de 1,6 metros de fondura y 10 centímetros de diámetru. La fema pon trés, dacuando cuatro, güevos de color blancu.
El martín pescador d'amazónicu paezse al martín pescador verde col cual ye simpátrico na so distribución xeográfica (les árees de distribución de dambes especies non se superponen).
Estes aves de cutiu tienen una llamada d'aspra. El cantar ye raru oyelo, emitir dende la copa de los árboles. Vense de cutiu posaos nuna caña cerca del enagua enantes de somorguiase, pa prindar un pexe.
Ernst Jünger
Ernst Jünger foi un escritor, filósofu, novelista ya historiador alemán. Los nazis tacháronlu de "anarcomarxista", y los comunistes de "protonazi", promoviendo un desconocimientu de la so obra que solo empezó a solucionase col tiempu. Realmente la so filosofía política y la so obra encuadrar nuna corriente de pensamientu conservadora que'l so elementu principal ye un nacionalismu radical, bien influyíu por Nietzsche, que refuga'l lliberalismu, el igualitarismu y la Revolución Francesa. El so pensamientu y figura foi descomanadamente popular ente la mocedá alemana, la clase media-alta y l'aristocracia mientres la República de Weimar. Mientres l'Alemaña Nazi, Jünger asitiar ente'l grupu d'intelectuales nacionalistes que nun sofitaron a Adolf Hitler, magar que'l mesmu Joseph Goebbels pretendió convencelo personalmente pa ingresar nel Partíu Nazi. Dempués de la Segunda Guerra Mundial y magar reconocer la so oposición al réxime nazi, los sos críticos reprocháron-y haber conferíu curiosu al nazismu de manera indireuta, polos sos rellatu de la Primer Guerra Mundial y la so esaltación de la nación.
Amás de ser unu de los más eminentes prosistes del sieglu XX, tamién abluca la so fondura filosófico y científico, que lu llevó a compartir amistá y reconocencia de pensadores tan pernomaos como Martin Heidegger o Borges. Cultivó la crónica, l'ensayu, la novela, foi soldáu nos dos grandes guerres, viaxeru, entomólogu, psiconauta y recibió numberosos honores académicos y científicos a lo llargo de la so vida, principalmente n'Europa.
Biografía
Yera fíu del doctor Ernst George Jünger, profesor de química, y Lily Karoline. Xunir a los Wandervögel en 1911, un movimientu xuvenil que sostenía principios radicalmente opuestos a la sociedá moderna, estremaba l'espíritu de la naturaleza y la busca de los montes según el respetu absolutu pola vida animal, según un aponderáu sentimientu d'amor escontra la patria y la glorificación de la nación alemana.
En 1913, a los 17 años, fuxe del llar familiar y apúntase na Lexón Estranxera francesa, viaxando a África. Esa esperiencia marcólu para siempres, quedando retratada na so obra Xuegos africanos. Cuando españó la I Guerra mundial, Jünger foi unu de los primeres n'apuntase, llogrando en 1918, poques selmanes antes del fin de la guerra, la máxima condecoración prusiana, Pour -y Mérite, tamién conocida como «Blauer Max» al méritu militar. Foi'l postreru ganador de la medaya Pour -y Mérite, la última persona condecorada en morrer, y la persona más nueva en recibir la preciada condecoración, con namái 23 años.
Frutu d'esta esperiencia, foi la publicación —con tan solo 25 años— de les sos alcordances de la guerra nel llibru Torbonaes d'aceru, una allabancia a la guerra en cuanto esperiencia interior, que catapultó al nuevu escritor a la fama.