cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pecaos capitales
Arte y lliteratura
El poeta hispanolatino Aurelio Prudencio (348-410) yá utilizó personificaciones alegóriques de los vicios y virtúes en combate nel so poema Psychomachia. Munchos sermones inspirar nos pecaos capitales mientres la Edá Media, según non pocos poemes alegóricos. Nel sieglu XIV pueden atopase nel Llibru de Bon Amor de Juan Ruiz, l'arcipreste de Hita (1284-1351) y, tamién, dientro del Rimado de Palaciu del canciller de Castiella Pero López de Ayala, en forma d'esposición previa o exame de conciencia de la confesión católica de los mesmos. Yá nel sieglu XV, la Mesa de los pecaos capitales (1485, pintura al oleu sobre tabla), del pintor Hieronymus Bosch, reflexa una consolidada iconografía de los mesmos.
Darréu, el xéneru lliterariu teatral del autu sacramental (sieglos XVI, XVII y primer metá del sieglu XVIII) lleváu a la so perfeición por Pedro Calderón de la Barca, atestigua la popularidá d'estes alegoríes hasta pasada la metá del sieglu XVIII, cuando se prohibió n'España representar esti tipu de pieces teatrales (1765).
Rellación de cada pecáu con un demoniu particular
En 1589, Peter Binsfeld, basándose llibremente en fontes anteriores, acomuñó cada pecáu con un demoniu que tentaba a la xente per medios acomuñaos al pecáu. La so clasificación de los demonios ye la siguiente:
Según Binsfeld, tamién esistíen otros demonios qu'afalaben a pecar, como los íncubos (pantasmes masculines que teníen rellaciones sexuales con mujer durmientes) y los súcubos (pantasmes femenines que teníen rellaciones sexuales con varones durmientes), qu'afalaben a la lluxuria.
Patrimoniu de la Humanidá n'América Llatina y el Caribe
La Organización de les Naciones Xuníes pa la Educación, la Ciencia y la Cultura (Unesco), propunxo un plan de proteición de los bienes culturales del mundu, al traviés de la "Convención sobre la Proteición del Patrimoniu Mundial Cultural y Natural", aprobáu en 1972. Presenta una llista de bienes que pertenecen al Patrimoniu Mundial (World Heritage), más conocíu como Patrimoniu de la Humanidá. Ecuador cuenta colos dos primeros bienes declaraos Patrimoniu Mundial: la Ciudá de Quito, primer patrimoniu cultural, y les Islles Galápagos, primer patrimoniu natural, fueron declaraos en 1978. En total, la rexón d'América Llatina y el Caribe tien anguaño 96 bienes culturales, 37 naturales y 5 mistos, sumando un total de 136 bienes declaraos como Patrimoniu Mundial; 8 d'ellos tán en peligru. Méxicu ye'l país d'América con más bienes culturales y naturales de la humanidá, con 34 d'ellos.
Rosa del desiertu
derecha|miniaturadeimagen|250x250px|Rosa del Sahara, de 47 cm. La rosa del desiertu ye una roca sedimentaria evaporítica formada nos desiertos, d'ende'l so nome, cuando se formen diverses capes de yelsu, agua y sable. Forma cristales bien bellos que recuerden la forma d'una flor, d'ende la denominación de rosa. Sueli ser de color arena escura. Pola so composición sería aptu pa ser usáu na construcción, pero'l so conteníu en sable fai invidable esti usu, polo que'l so interés ye dafechu ornamental y/o decorativu.
Propiedaes físiques
miniaturadeimagen|Rosa del desiertu
Xacimientos
Los sos principales xacimientos rexistráronse n'Arxelia (desiertu d'El Sáḥara), Tunicia, España (Fuerteventura, #Islles Canaries; Canet de Mar, Cataluña; La Almarcha, Cuenca) ,n'EEXX (Cochise, Arizona) y en Ciudad Juárez, Chihuahua nel Desiertu de Samalayuca.
Esta alcuéntrase en casi toles zones del planeta con clima desértico, con suelu arenosu y ricu en yelsu. Sicasí, les más formoses #atopar nel desiertu de Samalayuca.
Curiaos
Al ser un mineral bien blandiu debese de tener enforma curiáu na so llimpieza y caltenimientu, siendo aconseyable llimpiala con un pincel blandu amugáu n'agua. Tamién se debe de tener curiáu a la d'usala como decoración, yá que esprende arena, polo que se va deber llimpiar el llugar onde se coloque dacuando. miniaturadeimagen|Rosa del desiertu pequeña
Intereses
El so nome ye atribuyíu a una flor por cuenta de que los cristales lenticulares suelen arrexuntase en forma de pétalos. Pero tamién tien una parte espinosa que s'atopa nos agudos filos de los cristales escondíos nel sable. Estos pueden cortar hasta les ruedes de los neumáticos de los vehículos touterrén que viaxen pol desiertu.
Marcelo Mabilia
Marcelo Mabilia ye un ex-futbolista brasilanu.
Calochaetes coccineus
Calochaetes coccineus tamién denomada toche escarlata (en Colombia) o fruteru bermeyón, ye una especie d'ave paseriforme, la única del xéneru monotípicu Calochaetes qu'integra la familia Thraupidae. Ye nativa de la rexón andina n'América del Sur
Distribución y hábitat
Distribúyese pola fastera oriental de la cordal de los Andes dende'l sur de Colombia (oeste de Caquetá), por Ecuador, escontra'l sur hasta'l sur de Perú (Ayacucho y cordal Vilcabamba, nel norte de Cuzco).
Habita na canopia y nos cantos de montes montanos, principalmente ente los 1100 y los 1900 m d'altitú.
Sicilia
Sicilia ye la séptima islla europea por grandor, la principal islla italiana y la mayor del Mar Mediterraneu.
200px|thumb|Flag of Sicily Dientro de la rexón autónoma alcuéntrense, amás de la islla principal, delles islles más pequeñes: los archipiélagos de les Islles Eólees a nordeste, les Islles Egades al oeste, les Islles Pelagie al suroeste, y les islles de Pantelleria, Lampedusa al sur y Ústica al noroeste. La so capital ye Palermo. El gobernador ye Nello Musumeci de Diventerà Bellissima.
Ta dixebrada del continente pel Estrechu de Messina, d'unos 3 km.
Tanto la islla principal como les que la arrodien, son d'orix volcánicu. Anguaño topámonos con dellos volcanes n'activo: Etna, Stromboli, Vulcano, ...
Llingua siciliana
Munchos sicilianos son billingües, falen l'italianu y sicilianu, una llingua romance que vien del llatín vulgar, con influyencies del griegu, árabe, francés, provenzal, alemán, catalán y castellanu.
Douarnenez
Douarnenez ye una comuña francesa del departamentu de Finistère, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Madrid
La villa de Madrid (tamién o Madril) ye la capital d'España y de la Comunidá de Madrid. Fundóse a partir d'un enclave árabe (al-Maǧrīṭ, المجريط) conquistáu por Alfonsu VI en 1083. Felipe II fízola sede de la corte reemplazando a Toledo. Dende entós ye la capital d'España, menos el periodu que va dende 1601 a 1606 nel que lo foi Valladolid. Con 3.207.247 habitantes (2013), ye la ciudá más grande del país, la tercera ciudá más poblada de la Xunión Europea, por detrás de Londres y Berlín, y el so área metropolitana ye la cuarta más poblada (detrás de les de París, Londres y la Rexón del Rhur).
Historia
La ciudá foi fundada na época musulmana (sieglu IX) anque hai constancia de poblamientos enanteriores. Foi conquistada polos cristianos en 1085, pasando a ser parte del Reinu de Castiella. Convirtióse durante la Edá Media nuna próspera villa con derechu a votu nas Cortes de Castiella. Felipe II fízola sede de la corte en 1561, convirtiéndose na capital del Imperiu Español. La población creció rápidamente dempués d'ellu.
Épsilon Andromedae
Épsilon Andromedae ye una xigante mariella de tipu espectral G8III con una temperatura efectivo de 4930 K. De color y temperatura similar a estrelles como Vindemiatrix (ε Virginis), Nekkar (β Bootis) o ζ Cygni, la so lluminosidá ye inferior a cualesquier d'elles, anque ye 52 vegaes más lluminosa que'l Sol. La midida del so diámetru angular conduz a un radiu casi diez veces mayor que'l radiu solar. La so edá ye de namái 650 millones d'años, pero con una masa de 2,4 mases solares, evoluciona con muncha mayor rapidez que'l Sol. A diferencia d'ésti, en que'l so nucleu'l hidróxenu tresformar en heliu, en Épsilon Andromedae ye l'heliu'l que, per aciu fusión nuclear, tresformar en carbonu y oxíxenu.
Alloñar bien apriesa de la Tierra a una velocidá relativa de 118 km/s, Épsilon Andromedae mover nuna órbita bien escéntrica alredor del centru de la galaxa. Ye una visitante ocasional que dende'l centru galácticu traviesa la rexón onde se topa'l Sistema Solar pa dirixise escontra les contornes de la Vía Lláctea.
2029
2029 (MMXXIX) va ser un añu normal entamáu en llunes nel calendariu gregorianu.
Madrid
Educación y Cultura
Hai cuatro universidaes públiques con sé en Madril:
Tamién tán en Madril les sedes del CSIC, la Biblioteca Nacional, el Muséu del Prado, el Muséu Nacional Centro d'Arte Reina Sofía, etc.
Tim McIntire
Tim McIntire foi un actor cinematográfico y televisivo d'Estaos Xuníos, conocíu principalmente pola so interpretación del disc jockey Alan Freed nel filme American Hot Wax (1978). Amás, encarnó al cantante de country George Jones nel telefilme de 1981 Stand By Your Man, basáu na autobiografía de la so pareya, la tamién cantante Tammy Wynette.
Biografía
McIntire tamién trabayó en The Sterile Cuckoo (1969), The Gumball Rally (1976), Patrullar de los inmorales (1977), Brubaker (1980) y Sacred Ground (1983. Tamién tuvo un papel en Shenandoah (1965), encarnando a unu de los fíos de James Stewart. Esi mesmu añu trabayó na serie western de Christopher Jones pa l'ABC The Legend of Jesse James.
McIntire yera fíu de los actores John McIntire (1907–1991), conocíu pol so trabayu nes series Wagon Train y The Virginian, y Jeanette Nolan (1911–1998), protagonista de más de trescientes actuaciones televisives y nomada a cuatro Premios Emmy. Tim McIntire, John McIntire, y Jeanette Nolan actuaron xuntos nun episodiu de The Fugitive tituláu "Ill Wind," emitíu'l 8 de marzu de 1966.
Tim McIntire tuvo grandes problemes col alcohol y les drogues, que, combinaes cola so gran complexón, contribuyeron a que finara a los 41 años d'edá en Los Angeles, California, por causa d'una insuficiencia cardiaca. Foi soterráu nel Campusantu Tobacco Valley de Eureka (Montana)
Enllaces esternos
´
Christina Lindberg
Britt Christina Marinette Lindberg ye una periodista sueca conocida internacionalmente pol so trabayu como actriz y modelo a finales de los años 60 y principios de los 70.
Biografía
Lindberg creció nuna casa clase trabayadora en Annedal, Gotemburgu, xunto a la so hermana y a tres hermanos. Estudió Llatín nel colexu y entamó siguir los sos estudiu en Arqueoloxía.
Carrera de modelu
Mientres los sos años d'institutu (cuando tenía cerca de 18 años), empezó a posar desnuda en revistes pa homes, tales como FIB aktuellt y Lektyr, dempués d'haber atraido l'atención por posar en bañador pa periódicos. Más tarde, apaeció en revistes pa homes, como Penthouse (Reinu Xuníu), Playboy (EE.XX.), Lui (Francia) y Mayfair (Reinu Xuníu). Foi una Pet de Penthouse nel númberu de Xunu de 1970.
Carrera cinematográfica
Lindberg apaeció en 23 películes, la mayoría erótiques, d'esplotación y de porno blandu. La so primer película foi la producción estauxunidense (Maid in Sweden), grabada en Suecia con un repartu suecu. El so segundu papel foi na comedia de Jan Halldoff, Rötmånad, que foi estrenada en 1970. La película foi vista por más de 250,000 suecos y convirtióse nun ésitu comerical. La so tercer película, Exponerad, foi estrenada con muncho bombom nel festival de Cannes de 1971 y convertir nuna estrella internacional.
Dempués de la interpretación
Na so introducción nel llibru de Daniel Ekeroth,Swedish Sensationsfilms: A Clandestine History of Sex, Thrillers, and Kicker Cinema, Christina Lindberg esplica que dempués de dexar les películes d'esplotación detrás, tuvo ocupada con otros proyeutos. En 1972, conoció al so futuru prometíu Bo Sehlberg, y más tarde, empezó a trabayar pa la so revista d'aviación, Flygrevyn. Cuando Sehlberg finó en 2004, Lindberg tomó'l control de la propiedá y la posición d'editora xefe de la revista. Tamién produció un videu instructivu sobre cómo escoyer y coyer cogordes, Christinas Svampskola, y ye bien apasionada sobre la preservación del llobu suecu. Intentó entrar na escuela de teatru Scenskolan en 1975 dempués de tomar clases privaes d'Öllegård Wellton, pero namái llogró aprobar dos de los trés exámeness. Siguió posando y escribiendo pa revistes d'homes mientres estudiaba Periodismu en Poppius, y finalmente, establecióse como periodista.
Filmografía
Nota: Les películes apaecen por orde de producción, según el diariu de Lindberg.
Shinya Hoshido
Shinya Hoshido (寶示戸 進哉, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Le Drennec
Le Drennec ye una comuña francesa del departamentu de Finistère, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Variety
Variety ye un selmanariu d'Estaos Xuníos dedicáu al mundu del entretenimientu, creáu en Nueva York en 1905 por Sime Silverman. Cola importancia alcanzada pola industria del cine, Daily Variety, la edición diaria de Variety con base en Hollywood, foi fundada pol mesmu Silverman en 1933. Dambes publicaciones siguieron vendiéndose dende entós.
Historia
Variety foi publicáu dende 1905, cuando foi llanzáu por Sime Silverman como un periódicu selmanal coles sos oficines centrales en Nueva York, que cubría los espectáculos de vodevil. En 1933, Silverman creó Daily Variety, un diariu con base en Hollywood.
EP Vulpeculae
EP Vulpeculae (EP Vul / CGCS 6805 / TYC 2138-692-1) ye una estrella variable na constelación de Vulpecula. Les sos fluctuaciones de rellumu son irregulares, variando la so magnitú aparente ente +11,0 y +14,7. La so distancia al Sistema Solar ye de 510 pársecs (1690 años lluz).
Variety
Historia
Silverman foi l'editor de les publicaciones Variety hasta qu'escoyó a Abel Green como'l so reemplazante en 1931. Sicasí, siguió como editor hasta la so muerte en 1933, poco tiempu dempués de llanzar Daily Variety. El so fíu Sidne (1901-1950), lo sucedíó como direutor de dambes publicaciones. Sidne y la so esposa, l'actriz de teatru Marie Saxon (1905-1942), finaron de tuberculosis. El so únicu fíu, Syd, nacíu en 1932, foi l'herederu de lo que la empresa Variety Inc. yera nesa dómina. El guardián Harold Erichs supervisó a Variety hasta 1956. De magar, Syd, yá graduáu de la Universidá de Princeton, tomó'l control de la compañía hasta 1987, cuando la vendió por USD $64 millones a Cahners Publishing (agora conocida como Reed Elsevier).
EP Vulpeculae
EP Vulpeculae ye una estrella S de tipu espectral S6,5-S8,7, una xigante colorada similar a les de tipu M pero en que'l so espectru los óxidos dominantes son los formaos por metales del quintu periodu de la tabla periódica. Esta clase d'estrelles carauterizar pola perda de masa estelar, que nel casu de EP Vulpeculae envalórase en 2 × 10-7 mases solares per añu. La so temperatura efectivo ye d'aproximao 2400 K y el so diámetru ye 380 vegaes más grande que'l diámetru solar. La so lluminosidá bolométrica ye 4000 vegaes mayor que la del Sol.
Variety
Ediciones
thumb|La sede de Variety, [[Los Angeles.]] Variety ye un tabloide ilustráu, publicáu selmanalmente. Ye distribuyíu internacionalmente con una gran cobertoria de películes, televisión, teatru, música y teunoloxía, escritu pa executivos del entretenimientu. Daily Variety ye'l nome del diariu publicáu en Los Angeles, California dedicáu a la industria de Hollywood y Broadway. Daily Variety Gotham, llanzada en 1998, ye la versión neoyorquina del diariu. Enfocar a la industria del entretenimientu de la Mariña Este de los Estaos Xuníos y ye impresa en Los Angeles mientres les tardes por que pueda ser apurrida en Nueva York cada mañana. Variety.com ye la versión d'Internet de Variety. Foi unu de los primeros diarios on-line que cobró por aportar a él cuando foi llanzáu en 1998.
Cultura
Por enforma tiempu, los escritores y columnistes de Variety usaron una xíriga llamada «slanguage» o «varietyese», que fai referencia especialmente a la industria cinematográfico. Estes fueron llargamente adoptaes y asonsañaes por otros escritores. Términos como «sitcom», «sex appeal», «payola» ya inclusive «striptease» son atribuyíos a la influencia de la revista.
EP Vulpeculae
EP Vulpeculae ye una estrella S «intrínseca» —los elementos del procesu-s y el carbonu formáronse na mesma estrella—, lo que vien acotáu pola presencia de tecneciu na so atmósfera. La so bayura relativa de fierro ye considerablemente inferior a la solar ([Fe/H] = -0,52) ente que la so rellación [Zr/Ti] —propuesta pa la clasificación de les estrelles S— ye de 0,80. Al igual qu'otres estrelles S como R Geminorum o W Aquilae, amuesa emisión máser de SiO.
Épsilon Aquilae
Épsilon Aquilae (ε Aql / ε Aquilae / 13 Aquilae) ye una estrella de magnitú aparente +4,02 asitiada na constelación del Águila. Recibe'l nome tradicional de Deneb el Okab, proveniente del árabe ذنب العقاب ðanab al-cuqāb, «la cola del ferre», que comparte con ζ Aquilae. Cola mesma estrella tien de mancomún los nomes de Woo y Yuë, procedentes del chinu mandarín 吳 wú, antiguu estáu cerca de la provincia de Jiangsu, y 粵 yuè, antiguu estáu cerca de la provincia de Guangdong.
Carauterístiques
Épsilon Aquilae ye un sistema estelar a 154 años lluz que la so estrella principal ye una xigante naranxa de tipu espectral K1III. Con una temperatura de 4700 K, ye 66 vegaes más lluminosa que'l Sol. El so radiu, 10 vegaes mayor que'l radiu solar y comparable al de Pólux (β Geminorum), nun ye grande pa una estrella xigante.
Épsilon Aquilae ye rica en cianóxenu y ta considerada una estrella de bariu bien leve. Éstes son estrelles binaries onde la bayura de bariu provién de la perda de masa d'una compañera güei convertida nuna nana blanca. Épsilon Aquilae tien efeutivamente una acompañante, de la que nada se sabe, sacantes el so periodu orbital ye de 1270 díes. Una tercer estrella de décima magnitú, visualmente a 145 segundos d'arcu, puede acompañar al sistema a una distancia de siquier 3700 UA.
Cimadevila (Eilao)
Cimadevila ye una aldea de la parroquia d'Eilao nel conceyu asturianu del mesmu nome.
Christina Marie Holzapfel
Christina Marie Holzapfel ye una botánica y zoóloga d'Estaos Xuníos, que realizó estenses espediciones a les islles Canaries. Desenvuelve actividaes académiques na Universidá de Michigan.
Especializóse na familia de Boraginaceae, con énfasis nel xéneru Echium. Ye investigadora del "Missouri Botanical Garden", St. Louis.
Llibros
Tiénense 5 rexistros de les sos identificaciones y nomamientos.
Enterríos
Enterríos ye una aldea de la parroquia d'Eilao nel conceyu asturianu del mesmu nome.
Alcuéntrase a 14 km d'Eilao, la capital del conceyu, a un altor mediu de 621 msnm y tien una población de.
Melissa
Carrera Musical
L'álbum "Baddi Mennak" foi'l primer álbum de Melissa y fizolu al traviés de Alam El Phan, un Sellu discográficu exipciu. El so segundu álbum ye "Mfaker Halak Mean", foi llanzáu al traviés del sellu Rotana Records, y el tercer álbum Min Mean Khayef foi llanzáu n'añu 2013 al traviés el so sellu actual Dilara Music Production. Internacionalmente fíxose conocida cola so collaboración con Akon, en cantar "Yalli Nasini", tamién con Dr.Alban en 2 cantares, la primera ye "Habibi (Somebody Call My Name)" que foi llanzada n'añu 2008 (del so segundu álbum), y n'añu 2010 en cantar "Gharamak (Tell Me What U Want)", y ye la primer cantante árabe que fizo duetos con Akon y Dr.Alban. Pero dempués de llanzar 2 álbumes Melissa nun volvió llanzar nuevu álbum nin dalgún síngle, taba en posa 2 años, pero depués volvió con nuevu single "Nanana" cantando n'inglés. Depués collaboróse con David Vendetta pa faer una remix del cantar (Nanana) esti cantar. En 2013 llanzo'l so álbum "Min Mean Khayef". En 2015 llanzo dos singles que son Jazeeret El Hob y Masriya 100% (Exipcia 100%), y col cantar Masriya 100%, Melissa llegó a posición 1 en The Official Lebanese Top 20 y superó toes los cantares.
Eleiciones xenerales d'Italia de 1929
Les eleiciones xenerales celebrar n'Italia el 24 de marzu de 1929. Arriendes de una reforma parllamentaria promulgada en 1928 pola Cámara de Diputaos y el Senáu, les eleiciones celebrar en forma de referendu, col Gran Conseyu Fascista convertíu nun Órganu estatal, dexóse componer una llista d'un solu partíu pa ser aprobáu o refugáu polos votantes. La llista presentada foi finalmente aprobada pol 98,43% de los votantes.
El sufraxu masculín universal, que yera llegal dende 1912, llindar a los homes que yeren miembros d'un sindicatu o d'una asociación, a soldaos y miembros del cleru. Arriendes d'ello, namái 9,5 millones de persones pudieron votar.
La eleición tuvo llugar en forma de plebiscitu; Los votantes podríen votar "Sí" o "Non" p'aprobar la llista de diputaos designaos pol Gran Conseyu del Fascismu. El votante taba forníu con dos fueyes d'igual tamañu, blanques nel esterior, nel interior coles pallabres "¿Aprobastis la llista de miembros nomaos pol Gran Conseyu Nacional del Fascismu?" El papel eleutoral col "Sí" tamién foi acompañáu pol tricolor italianu y un fasces, el "Non" yera namái un papel blancu ensin nengún símbolu.
El votante tenía de votar nel momentu de recoyer dambes tarxetes; Dientro de la cabina de votación había una primer urna onde'l votante dexaba la carta refugada y depués apurrir a los escrutadores, por que se aseguraren de que taba "curioso sellada". Esti procesu nun aseguró que la votación fuera realmente secreta.
Amás, si'l "Non" ganaba, la eleición tenía que ser repitida, cola ammitación d'otres llistes eleutorales.
Edern
Edern ye una comuña francesa del departamentu de Finistère, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
James Connolly
James Connolly foi un líder socialista y nacionalista irlandés. Foi ñacíu n'Edimburgu fíu de padres emigrantes irlandeses. Dexó la escuela pa trabayar a los once años y más tarde va convertise nun de los líderes políticos de la izquierda del so tiempu.
En 1892 yera una figura importante de la Federación Socialista Escocesa, convirtiéndose en secretariu de la mesma en 1895. En 1896 dexó l'exércitu y formó'l Partíu Republicanu Socialista Irlandés. Mientres s'alcontraba en suelu británico, foi ún de los fundadores del Partíu Llaborista Socialista, que se separtó de la Federación Socialdemócrata en 1903. Yera la mano derecha de James Larkin nel sindicatu de trabayadores y tresportistes. En 1913 en rempuesta al lockout d'esi añu, formó l'Exércitu de Ciudadanos Irlandeses, un grupu de trabayadores entrenaos y armaos que lluchaben por defender a los trabayadores y entamaben fuelgues. Tuvo formáu por unes 250 persones. L'oxetivu final yera consiguir una nación irlandesa socialista ya independiente. Nel futuru, l'Exércitu de Ciudadanos Irlandeses acaba siendo una de les bases na formación del IRA.
Connolly consideraba a la organización de Voluntarios Irlandeses abondo burguesa y poco preocupada pola independencia económica d'Irlanda. En 1915, buscando adoptar una aición decisiva contra les fuercies britániques, taba dimpuestu a adoptar aiciones inmediates. Ello alarmó a los miembros de la Hermandá Republicana Irlandesa, que fixere llabor d'infiltración dientro de los Voluntarios, y planegaba una insurreición en dellos años. Los líderes de la Hermandá, incluyendo a Tom Clarke y Patrick Pearse, aconceyaron con Connolly p'algamar un alcuerdu. Anque afirmóse que foi secuestráu por ello, esta idea refúgase a posteriori. De toes formes esapaeció tres díes ensin avisar.
En 1916 Connolly yá yera comandante de la Brigada de Dublín y participó nel Llevantamientu de Pascua contra les fuercies britániques. Foi gravemente firíu na batalla y más tarde va ser executáu. right|thumb|200px|Monumentu dedicá a James Connolly en Dublin N'Irlanda ye de gran relevancia pola so contribución a la causa nacionalista. De la mesma, el so marxismu foi analizáu y reivindicáu por distintos pensadores y organizaciones polítiques. La so obra escrita fundamentalmente ta basada n'artículos, y amuesa un pensamientu nel que se pretende xunir el nacionalismu irlandés, el marxismu y el cristianismu.
Connolly foi ún de los pocos esquierdistes que s'opunxeron a la Primer Guerra Mundial, lo que provocó l'odiu de dellos líderes socialistes d'Europa.
Al paecer Lenin foi un gran almirador de Connolly, anque nunca se conocieren en persona. Lenin enfrentóse en dalguna de les sos obres a los que consideraben a la rebelión n'Irlanda burguesa, señalando que nun existía una revolución pura, y los comunistes habíen buscar la unidá con otres fuercies sociales.
2030
2030 (MMXXX) va ser un añu normal entamáu en martes nel calendariu gregorianu.
James Connolly
Anguaño prepárase la película Connolly, sobre esti llíder políticu, dirixía por Adrian Dunbar y protagonizada por Peter Mullan.
Francofilia
Francofilia ye la filia escontra lo francés. Otramiente, francófilo ye la persona que tien un enclín escontra ello. Nun tien de confundir se cola francofonía (relativa al idioma) nin col términu gramatical galicismu o col términu políticu-relixosu galicanismu.
España y Hispanoamérica
Mientres la Guerra de los Cien Años, Castiella tamién taba en guerra civil. Unu de los sos bandos aliar con Francia (el ganador, d'Enrique II -Casa de Trastámara-) y l'otru con Inglaterra (el perdedor, de Pedru I -Casa de Borgoña-), resolviéndose la guerra na batalla de Montiel (1369, cola decisiva intervención de Bertrand Du Guesclin -nin quito nin pongo rei, namái ayudó al mio señor-). Nel periodu posterior, dellos autores castellanos allaben al país galu, les sos xentes y la so cultura. Destaca ente ellos Gutierre Díez de Games, autor de El Victorial (h. 1453), biografía del militar y marín Pero Neñu (1378–1453), xunto a quien sirvió como alférez. Nel intre de les campañes atlántiques en que dambos participaron, tuvieron ocasión de conocer de cerca Francia, y n'especial la vida cortesana de Sérifontaine (nel Vexin francés) y París. Diz Díez de Games:
Según Victoria Cirlot, esta idealización deber a que, na primer metá del sieglu XV, "Francia ye dende la mirada española l'espaciu de lo maraviyoso".
Tres la Guerra de Socesión española, y al traviés de la nueva dinastía borbónica entronizada, Francia influyó notablemente na política y la cultura españoles. Esti influxu apreciar en diversos ámbitos, como la organización del Estáu, la ciencia, l'arte y la lliteratura. Un exemplu d'ello ye la creación de les Reales Academies, inspiraes nes sos homólogues franceses.
En munches obres d'escritores ilustraos españoles del sieglu XVIII nótase'l pesu del racionalismu d'orixe francés. Unu de los más sobresalientes d'ellos foi Benito Jerónimo Feijoo, quien amosó explícitamente la so almiración pel país vecín y la so cultura:
Coles mesmes, Feijoo yera un entusiasta de l'amistá ente dambos reinos y los sos habitantes:
En dichu sieglu, l'influxu francés llegó tamién a l'América hispana, gracies sobremanera a Virréis como Manuel de Oms y Manuel Amat. Estos, ente otres coses, impulsaron un urbanismu, arquiteutura y arte racionalista de clara inspiración francesa.
Mientres la Guerra d'Independencia Española (1808–1814) emplegóse'l términu francesáu como contraposición a lo castizu. Los francesaos yeren identificaos davezu colos ilustráus, y oponíense a los denominaos patriotes, quien nes Cortes de Cádiz estremábense de la mesma en absolutistes y lliberales.
A Montaña
A Montaña ye una aldea de la parroquia d'Eilao nel conceyu asturianu del mesmu nome.
Francofilia
España y Hispanoamérica
Mientres la Primer Guerra Mundial (1914–1918), n'España (país neutral en dichu conflictu) llamóse aliadófilos a los partidarios de los aliaos (Francia y el Reinu Xuníu, y por tanto, francófilos y anglófilos respeutivamente), como oposición a los germanófilos (adeptos a Alemaña, país que lideraba'l bandu bélicu de los Imperios Centrales).
Rusia
Mientres los sieglos XVIII y XIX, la francofilia yera parte importante de la vida del Imperiu rusu. La francofilia en Rusia influyó enforma en lliteratura. Les dos más famoses obres de Tolstói, Guerra y Paz y Anna Karénina, demostrar. Dellos personaxes tienen nomes franceses y, dacuando, falen francés unu a otru.
A Montaña
Alcuéntrase a 3 km d'Eilao, la capital del conceyu, a un altor mediu de 565 msnm y tien una población de.
Elliant
Elliant ye una comuña francesa del departamentu de Finistère, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Francofobia
La francofobia (tamién conocida como anti-galicismu, galofobia, y sentimientu antifrancés) referir a un iñerizu o odiu escontra Francia, yá seya respectu de la so xente o'l gobiernu, o yá seya frente a la Francofonía (conxuntu d'entidaes polítiques que l'usu del francés como idioma oficial o que la so población francófona ye numbéricamente o proporcionalmente grande). El so antónimu ye francofilia. Esti sentimientu esistió en diverses formes y en distintos países mientres sieglos.
Francia como potencia hexemónica continental
Anque la hestoria francesa nel sentíu más ampliu estiéndese tras más d'un mileniu, les feches de la so unidá política son dende'l reináu de Lluis XI, quien estableció les bases del estáu-nación (en llugar d'una entidá transnacional dinástica). Según Eric Hobsbawm (1990) namái los aristócrates y los eruditos falaben francés antes de la revolución francesa, ente qu'aprosimao dos tercios de la población del Reinu francés faló d'una gran variedá de llingües locales de cutiu referíu como dialeutos. D'equí p'arriba, Hobsbawm sostién que los franceses constituyir mientres el sieglu XIX, al traviés del reclutamiento que representaron les interacciones ente los ciudadanos franceses procedentes de diverses rexones y la Tercer República Francesa.
Sentimientu antifrancés nel Reinu Xuníu
Gran Bretaña y Francia tienen una llarga historia de conflictos, que daten d'antes de la batalla de Hastings, cuando Guillermo'l conquistador tomo'l tronu inglés. Antes de convertise en rei d'Inglaterra, William atopó conflictu con Enrique I de Francia delles vegaes y conquistó dellos feudos vecinos. La rellación ente los países siguieron llenos de conflictos, inclusive mientres la tercer cruzada. Nesta dómina medieval del conflictu terminó mientres la Guerra de los cien años, cuando la casa de Plantagenet lluchó ensin ésitu pol control, pero perdió, que se tradució nel futuru n'inglés reis ingleses siendo más cultural y faláu el francés, Ricardo Corazón de Lleón que yera famosu pola so enemistá col rei francés Felipe II de Francia, pasó la mayor parte de la so vida en Francia y tan solo como seis meses del so reináu como rei d'Inglaterra.
La historia moderna del conflictu ente les dos naciones derívase l'ascensu d'Inglaterra, Gran Bretaña más tarde, efeutu nuna posición como potencia mercantil y marinera dominante de finales del sieglu XVII escontra alantre. Hostilidá y el conflictu estratéxicu con ambiciones similares de Francia convertir nuna carauterística definitoria de les rellaciones ente les dos potencies. El tiempu ente la revolución gloriosa de 1688 y capitulación final de Napoleón en 1815 foi percibíu en Gran Bretaña como un enllargáu conflictu francu-británicu pa determinar quién sería'l poder colonial dominante.
Gran Bretaña tamién resentía la intervención de Francia na revolución americana. Estos repitíos conflictos xeneró fondu mutuu antagonismu ente les dos naciones, que fueron superaos solamente pola so alianza pa contener a Alemaña a principios del sieglu XX por casu:
Calocitta colliei
Calocitta colliei ye una especie d'ave passeriforme de la familia de les pegues nativa del noroeste de Méxicu.
Descripción
Mide ente 58.5 y 76.5 cm de llargu, más de la metá correspuende a lo cabero, y pesa 225-251 g.
Distribución y hábitat
Habita en montes, xeneralmente en pareyes o pequeños grupos. Dende'l sur de Sonora hasta'l sur de Jalisco y norte de Colima (Méxicu) ocupando una superficie total averada de 160,000 km². En 1993 reparábense nicios d'un cayente de la población.
Comportamientu
La so dieta ye omnívora, carauterística típica de la familia de los cuervos.
El nial tamién típicu de la familia, una gran copa de palos cubiertos de materiales más nidios. La fema pon ente 3 y 7 güevos con puntos marrones y grises.
Esta especie ye capaz de cruciase con Calocitta formosa en Jalisco y Colima, onde son comunes los híbridos, qu'enantes foron consideraos una subespecie propia (C. formosa colliei).
Conceyos d'Asturies
Según l'Estatutu d'Autonomía d'Asturies, el territoriu del Principáu ta formáu por 78 conceyos. Los conceyos tán dividíos en parroquies (849 en toa Asturies).Pueden agrupase en comarques o mancomunidaes. Cada conceyu tien el so propiu alcalde.
Mapa
Archivu:Asturies - Mapa de conceyos con númberos.svg
Roberto Matta
Roberto Sebastián Antonio Matta Echaurren, más conocíu como Matta, foi un pintor chilenu consideráu l'últimu de los pintores surrealistes.
Entamó los estudios d'arquiteutura en Santiago. Abandona la so carrera chilena en 1933 pa dir a Francia. Trabaya primeramente nel taller de Le Corbusier depués viaxa a España, onde se rellaciona con poetes como Rafael Alberti y Federico García Lorca. Ta en constante movimientu: Escandinavia, onde s'encuentra con Alvar Aalto; Londres, Henry Moore, Roland Penrose y Magritte. Tamién se rellacionó con Salvador Dalí y André Breton.
Foi precisamente Breton el que lu afaló, valorando-y el so trabayu y introduciéndolu nel círculu de los principales mientros del movimientu surrealista de París. Matta fizo ilustraciones y artículos pal periódicu surrealista Minotaure. Durante esti periodu entamó amistá con importantes artistas contemporáneos europeos como Picasso y Marcel Duchamp.
A pidimientu de Salvador Dalí, va a ver a André Breton que lu declara surrealista: « Ellos dícenme : « Tú yes surrealista ! » Yo nun sabía que yera lo que eso quería dicir... » Ye escluyíu en 1948 por razones oscures, pero reintegraríase al movimientu en 1959.
Un momentu decisivu pa la carrera astística de Matta tien llugar en 1938 cuando pasa del dibuxu a la pintura al óleo, cola que se fizo famosu. Esti periodu coincide col so viaxe y residencia hasta 1948 nos Estaos Xuníos. Él marchó a Nueva York a pidimientu de Marcel Duchamp pa fuxir de la guerra. Seis meses depués de la so llegada, espón por primer vez nos Estaos xuníos na galería Julien Levy, especializda nel surrealismu. Da delles conferencies na New School of Social Research y recibe a munchos rapazos americanos nel so taller, ente ellos a Jackson Pollock.
El trabayu de Matta dio nueves dimensiones a la pintura contemporánea, pese a la soruptura col movimientu surrealista, la so fama ganada ye esclusivamente personal. Esperimentó estremaes formes d'espresión artística, incluyendo producciones de videos como Système 88, la fotografía y otros medios d'espresión.
En 1964, pa rendir homenaxe al dirixente comunista Julián Grimáu, executáu n'España l'añu anterior, pinta Les Puissances du désordre, una inmensa composición de 9 metros de llargo.
En 1990 recibió el Premiu Nacional d'Arte y en 1992 el Premiu Príncipe d'Asturies de les Artes. Vivió regularmente dende la década del 60 na ciudá italiana de Civitavecchia con viaxes esporádicos al so país. Morrio el 23 de payares de 2002.
Ente les sos principales obres destaquen:
Allison Mack
Allison Mack ye una actriz de cine, teatru y televisión alemana, conocida pol so papel de Chloe Sullivan na serie Smallville.
Biografía
A pesar de nacer n'Alemaña, a los dos años d'edá treslladóse cola so familia al sur de California, Estaos Xuníos. Ye fía de Jonathan y Mindy Mack. El so padre foi un cantante d'ópera. Ella tien un hermanu mayor llamáu Robyn y una hermana menor llamada Shannon. Allison vive anguaño en Nueva York, Estaos Xuníos dempués de vivir por enforma tiempu Vancouver Canadá onde foi filmada la esitosa serie Smallville.
Carrera
Empezó la so carrera a los cuatro años participando n'anuncios pa televisión. La so primer actuación foi pa un comercial de “German Chocolate”. Con siete años matricular nel Young Actors Space de Los Angeles y pocu dempués empezó a trabayar en representaciones teatrales. Tres esto, participó en delles series y películes pa televisión, anque'l papel que-y dio más fama foi interpretando a Chloe Sullivan na serie Smallville, tien el so propiu spin-off, una serie online llamada Les Cróniques de Chloe onde tamién apaecen personaxes como Flecha Verde (Justin Hartley).
Anguaño, a partir de la segunda temporada que la so emisión empezó'l 21 de xunu de 2012, interpreta'l papel d'Amanda na serie Wilfred, xunto con Elijah Wood.
Scorpiones
Los allacranes (del árabe a el'aqráb) o escorpiones (Scorpiones, del llatín scorpio, -õnis), tamién llamaos reborios son un orde d'artrópodos de la clase de los arácnidos. Tán provistos d'un par d'apéndices en forma de pinza (pedipalpos) y una cola acabada nun aguiyón provistu de venenu.
Habiten preferentemente en terrenes arenosos o predresos o nes superficies tropicales y desérticas. Una minoría son arborícoles trepadores, erráticos o cavernícoles y caltienen rellaciones comensalistas o sinantrópicas nes cercaníes de moraes humanes, pa quien namái una insignificante cantidá d'especies puede resultar mortífera.
Les especies peligroses pal humanu, pola toxicidá del so venenu, pertenecen a la familia Buthidae, de los xéneros Androctonus, Buthus, Leiurus, Mesobuthus y Parabuthus, n'África y Mediu Oriente, Centruroides principalmente en Méxicu y sur d'EE. UU. y Tityus n'América del Sur.
Orixe y evolución
thumb|[[Pulmonoscorpius del Misisípico (Carboníferu Inferior) d'Escocia.]] Representen el grupu más primixeniu dientro de los arácnidos y considérense por tantu un grupu hermano dientro de tolos demás. Como habitantes terrestres con una capa de quitina relativamente delgada, solo bien raramente dexen restos fósiles, polo que se sabe pocu de la so evolución. La mayoría de les conocencies provienen d'investigaciones filoxenétiques. Asina, basándose na so posición na base de los arácnidos, puede suponese que provienen de formes marines contemporánees de los xifosuros y los estinguíos euriptéridos. Toles especies marines alienden inda por aciu branquies, que nos xifosuros taben asitiaes na zona interior trasera de les estremidaes. Los pulmones en llibru de los escorpiones evolucionaron de les branquies de los sos ancestros.
Los primeros fósiles inequívocamente sos daten del periodu Silúricu, ente 430 y 390 millones d'años tras. Estes primeres especies yeren probablemente formes anfibies, provistes de branquies y afeches a la vida costera.
Asina mesmu empezó nesti tiempu una división de les formes que quedó yá resuelta pal Carboníferu o como mui tarde nel Devónicu, fai daqué más de 325 millones d'años. D'esti tiempu son casi tolos escorpiones conocíos polos sos restos fósiles, los mayores de los cualos llegaben a midir más d'ochenta y cinco centímetros.
Prosoma
El tueru, la rexón corporal anterior (dacuando, cefalotórax), inclúi la boca, los güeyos, el celebru, los quelíceros, pedipalpos y pates y sostién les estremidaes. Puede estremase de la mesma en seis segmentos (tergitos), a ellos pertenecen les garres trimembres relativamente pequeñes (quelíceros) coles qu'esmagayen los alimentos sofitándose nos pimpanos pedipalpos acabaos en pinces coles que caven cueves y pasadizos soterraños, amás de cazar y garrar a les sos preses, la mayoría d'elles otros artrópodos o vertebraos. Colos quelíceros, xunto colos pedipalpos y el siguiente par de pates constitúin la frontera inferior del espaciu bucal (gnatobases). A los pedipalpos sígen-yos cuatro pares de pates ambulatorias compuestos d'ocho segmentos (alfayes).
El segundu segmentu abdominal porta los órganos xenitales y d'últimes, fachendosos pectenes o peñes, unos órganos sensoriales esclusivos de los escorpiones. Nel abdome asítiense, como nes arañes, los pulmones llaminares o filotráqueas. L'anu ta nel quintu segmentu abdominal.
Opistosoma
L'abdome componer de trece segmentos anulares de quitina, xuníos flexiblemente ente sigo. D'esa manera son al empar ríxidos y caltienen una estrema movilidá. Los cinco últimos, al igual que nos estinguíos euriptéridos, estrechar y formen el metasoma, la otra parte llámase mesosoma.
La cutícula relluma baxu radiación ultravioleta. Amás aguíyense so beta-carbolino y 7-Hidroxi-4-metilcoumarino. Con ayuda d'estes llámpares puede alcontrá-ylos fácilmente na escuridá, inclusive tres el fallecimientu del animal.
Espardimientu y espaciu vital
Atópense mundialmente en tolos continentes con esceición de L'Antártida. N'América viven dende Canadá hasta la Suramérica más meridional. N'Europa tienen una distribución meridional, algamando pel norte'l sur d'Austria y en Suiza. En Gran Bretaña y Nueva Zelanda introduciéronse como neozoos. La máxima diversidá dar nes rexones tropicales y subtropicales con un máximu nes rexones desérticas mexicanes. Atópase na mayoría de los espacios vitales, dende desiertos y zones semiáridas, les yerboses sabanes, los montes tropicales, les mariñes nes zones con marea, aisllaos nos altores. Munchos sotiérrense nel sosuelu, mientres delles especies viven nos árboles. Hai delles especies cavernícoles y dalgunes que puede atopase hasta a más de 800 metros so la superficie. Tradicionalmente considerar especies qu'espolleten n'ambientes secos, sicasí, munches especies tán afeches a mugores ambientales elevaes. Sicasí, la mayoría de les especies habiten na superficie. En 1968 McDaniels clasificar en cuatro tipos básicos:
Alimentación
Aliméntense principalmente de diversos animales invertebraos como inseutos o arañes, raramente de caracoles o pequeños vertebraos como rucadores, o llagarteses. La variedá d'alimentos ye por tantu inherente a la especie de manera más o menos marcada, solo Isometroides vescus considerar especializáu y aliméntase puramente d'unes poques especies d'arañes escavadores.
Son puramente noctámbulos. La mayoría de les especies acesmen a les sos preses nes cercaníes de les sos propies cueves o otros llugares d'abelugu. Delles especies son capaces inclusive de cazar inseutos voladores. Tamién hai ente ellos cazadores activos, trátase principalmente d'animales delgaos con poderosos venenos. Mientres la caza empleguen dambos pedipalpos como tiñaces, y si nun basten pa neutralizar a la víctima, entra en xuegu l'aguiyón, que se llanza percima de la cabeza en menos d'un segundu, envelenando a la presa. Depués espeñica a la presa colos quelíceros, mientres coles mesmes unes enzimes predigieren l'alimentu. La papiella alimenticia, en forma líquida, ye absorbida al traviés del gargüelu escontra los intestinos. El procesu d'alimentación puede riquir delles hores.
Munchos son capaces d'aguantar ensin comer mientres enforma tiempu, dalgunos inclusive años, yá que el so metabolismu en reposu apenes precisa enerxía.
Depredadores y defensa
thumb|250px|Escorpión en posición defensiva. Son un manxar pa diverses aves (sobremanera uxos), llagartos, culiebres, grandes sapos y mamíferos. Amás munchos cácense ente sigo y tamién tienen enemigos ente artrópodos mayores como los ciempiés, solífugos, mantis y tarántulas.
Desenvolvieron dellos mecanismos defensivos pa enfrentase a ellos. La defensa más llamativa ye l'aguiyón, dotáu d'un potente venenu, que se produz nel últimu segmentu corporal y suel componese de dos componentes, una pa matar a los artrópodos de los que s'alimenta y otra contra los vertebraos, como defensa. El de la mayoría de les especies supón pocu peligru pa los vertebraos mayores. Sicasí, dalgunes tienen venenos tamién peligrosos o mortíferos pa los humanos. El compuestu químicu ye un amiestu de componentes que funcionen como neurotoxina. Venenos especialmente fuertes tienen los exemplares de la familia Buthidae (LD50-Valor ente 0,25 ppm y 4,25 ppm pal mure). Al añu finen ente mil y cinco mil persones por picadura d'escorpión, principalmente en Méxicu. En casu de pinchada fatal, la muerte por apnea producir ente cinco y venti hores. Dellos depredadores especializáronse nestos arácnidos hasta'l puntu de desenvolver inmunidá contra'l so venenu o comportamientos que-yos dexen tornar la picadura.
Pola so manera de vida noctámbulo y el so comportamientu, caltiénense casi siempres ocultos colo qu'eviten amás el contautu cola mayoría de los sos enemigos potenciales.
Comportamientu social
La mayoría son solitarios, yá que tres la nacencia namái establecen rellaciones de cazador o presa según pal apareyamientu. Delles especies amuesen sicasí un marcáu gregarismo. Asina, dalgunes enviernen en bon númberu compartiendo xoril. D'eses poques, como por casu Pandinus imperator, permanez tamién el nexu ente les críes y la menada, y formen grupos familiares qu'inclusive cacen xuntos.
Reproducción y desenvolvimientu
Unu de los requisitos principales pa colonizar espacios grebos ye la garantía reproductiva, esto ye, la proteición de los güevos y l'espelma frente a la deshidratación.
Apareyamientu y dómina de reproducción
Los machos depositen la espelma nun recipiente desenvueltu con esi envís, l'espermatóforo, que protexe a los gametos d'influxos esternos. Sicasí, una y bones la mayoría de les especies viven en rexones grebes, esta proteición sola sería insuficiente, si amás la fema nun recoyera la cápsula nel tiempu más curtiu posible. Pa esi propósitu sirve la danza nupcial, similar a la representada nel documental de Disney El desiertu viviente.
Mientres la dómina d'apareyamientu les femes esprenden feromones sexuales curioses pa los machos, quien, habiendo atopáu a una, intenten escitala por aciu movimientos llamativos. Cuando la hai "convencíu", garrar ente sigo de les pinces y empieza un baille que dacuando dura hores. Al empiezu del ritual gárrense los machos a les femes non yá coles pinces, tamién-y claven l'aguiyón venenosu intentando aguiyala, anque inda nun ta claru si'l machu tamién -y inocula venenu.
Mientres la danza d'apareyamientu el machu conduz a la fema dacuando a lo llargo de dellos metros, y busca colos peñes el sitiu ventral apoderáu pal so espermatóforo. Entós tira de la fema, por que'l semen pueda entrar direutamente nesi poru. Dempués de lo que remata'l baille y la pareya dixébrase rápido —dacuando sicasí produzse la muerte y ingesta de la pareya (canibalismu)—. Dambos sexos pueden apariase delles vegaes a lo llargo de la vida, d'ente ellos la fema de los Buthidae foi reparada copulando mientres una anterior pareya siguía sobre'l so llombu.
Reproducción
250px|right|thumb|Compsobuthus werneri, fema con críes. Los güevos guarar pos nel úteru y, tres dellos meses (hasta dolce), la fema pare críes vives (son vivíparos). El númberu d'exemplares per camada puede variar según la especie ente dos y más de cien. La prole ye blanca al nacer y arrodiada de dos tales pieles embrionaries (corion). En llibrándose d'esta membrana, engaten al llombu maternu, onde van permanecer hasta'l so primera muda de la piel, un procesu que según la especie y factores esternos, van esperimentar ente los unu y cincuenta y un díes de vida. La fema puede portar sobre sí ente venticinco y más de cien críes qu'alimenta valiéndose de les sos propies reserves enerxétiques corporales, apurriéndo-yos líquidos al traviés de la dermis. Mientres tou esti tiempu amuésase especialmente agresiva.