cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Revolución cubana
Oposición dientro de los revolucionarios
Humberto Sorí Marín (1915 en Cuba - 1961 en L'Habana, Cuba) foi un comandante del Movimientu 26 de xunetu, dempués ministru cubanu d'Agricultura y autor de les Lleis de Reforma Agraria de Cuba. Finalmente, cuando la llei foi promulgada, dimitió y xunióse a una campaña subversiva col fin d'amenorgar la influencia comunista nel gobiernu. Pa ello, foi a EEXX onde recibió instrucciones pa perpetar atentaos terroristes en Cuba. Detuviéron-y con armes y esplosivos xunto a otros 4 compañeros en Celimar, cuando llegaba nun bote dende EEXX, y pocu dempués de la invasión de Badea de Cochinos foi fusiláu.
Insurrección derivada de República Dominicana
Al trunfu de la revolución encabezada por Fidel Castro (1 de xineru de 1959), un grupu de dirixentes dominicanos exiliaos vieron la oportunidá d'invadir República Dominicana y lliberar de la dictadura de Rafael Leónidas Trujillo, y dende el primer momentu de xacíu cuntaron cola ayuda del entá non declaráu réxime comunista cubanu, y en menor escala cola del presidente electu democráticu de Venezuela, Rómulo Betancourt, quien yera un acérrimo enemigu de Trujillo por entamar un espectacular atentáu nel so contra.
Esta aición de Jiménez Moya taba programada por qu'otros grupos desembarquen en lancha por dos puntos de República Dominicana, pero por una serie de razones nun asocedió hasta seis díes dempués. El 20 de xunu los espedicionarios que faltaben parten de Cuba en llanches y desembarca un grupu por Esteru Fondu y l'otru por Maimón, que fueron sosprendíos pol exércitu de Trujillo onde un gran númberu d'ellos morrieron, y el restu pudo algamar los montes. En Cuba quedó otru contingente, que nun participó na invasión
Escorríos pol exércitu fueron cayendo los alzaos, y pa fines del mes de xunu práuticamente taba aniquilada la invasión. El día 4 de xunetu'l dictador Trujillo proclamaba la victoria. Anguaño, los mártires del movimientu del 14 de xunu son recordaos en Santu Domingu como la Raza Inmortal.
Incursiones militares en Cuba
N'agostu de 1959 el dictador de República Dominicana, Rafael Trujillo, con sofitu de los Estaos Xuníos, ordenó la primer invasión a Cuba, al traviés de la Lexón Anticomunista del Caribe, que terminó nun fracasu. Estaos Xuníos, al traviés de la CIA, impulsó la organización de grupos guerrilleros anticastristas na Sierra del Escambray, que sicasí fueron liquidaos por batallones d'obreros y llabradores entamaos en milicies. La última banda de "alzaos" foi aniquilada en 1965.
Midíes tomaes per Estaos Xuníos
thumb|Cartelu propagandísticu de la victoria de la Badea de Cochinos Les agresiones a la Revolución Cubana empezaron per parte d'Estaos Xuníos, el so principal enemigu, dende antes del trunfu, primero torgando'l suministru d'armes al Exércitu Rebalbu, y adicionalmente, apurriendo armes y entrenamientu al exércitu del dictador Fulgencio Batista. Al trunfu de la Revolución Cubana, yá s'ellaboraren (y atayaos consecuentemente, pola naciente Seguridá del Estáu cubana) dellos planes d'atentáu contra Fidel Castro y otros dirixentes revolucionarios.
El 15 d'abril de 1961, aviones pilotaos por exiliaos cubanos, bombardearon campos d'aviación de Cuba, como preludiu'l desembarcu en Sablera Girón, Badea de Cochinos. Quien alvirtió al gobiernu cubanu de la invasión foi'l periodista arxentín Rodolfo Walsh, que llogró codificar el mensaxe del exércitu norteamericanu. La invasión foi entartallada en 65 hores pol Exércitu Rebalbu y les milicies, casi tola brigada invasora rindióse y foi camudada darréu por alimentos y compotes. Nes últimes hores de la invasión, el presidente J.F.Kennedy, qu'heredara'l plan de D.Eisenhower, nun autorizó la invasión direuta a Cuba. Darréu en febreru de 1962, roblar por parte de Kennedy el decretu del bloquéu económico y comercial a Cuba. Midida qu'entá sigue vixente y reforzada por lleis norteamericanes como la Llei Torricelli (1992) y la Helms-Burton (1996). Dende 1988, l'Asamblea Xeneral de la ONX votó en contra de tal midida condergando'l bloquéu d'EE.XX. contra Cuba, que nun ye un embargu billateral porque afecta terceros países.
Los siguientes años dempués de 1962, hasta'l día de güei, fueron una historia d'hostilidá mutua, con intentos d'asesinatu de los principales líderes cubanos per parte d'Estaos Xuníos, guerra biolóxica, agresiones armaes, sofitu al terrorismu contra la islla y acusaciones al gobiernu de Cuba de sofitar a movimientos terroristes n'América Llatina o África. Pela so parte, el gobiernu cubanu nun cesó d'acusar al gobiernu d'Estaos Xuníos de llevar a cabu una incesante política de guerra puerca contra'l so país.
Na Base Aérea de San Antonio de los Baños, el 2 de xineru de 1990, rexistróse un atentáu qu'entá esta por esclariar. Fueron amburaos delles naves aérees, y desconozse porque'l gobiernu de Cuba nun denuncio esti fechu. El oficiales entrevistaos creen que foi un atentáu preparáu pola CIA y esto tuvo al país en fierros ante la posibilidá d'un ataque aereu mientres dellos meses, como yá asocediera primeramente nel ataque de Sablera Giron.
Disolución de la Xunión Soviética
Al roblase la disolución de la Xunión Soviética en 1991, dellos analistes de la política internacional señalaron que la cayida del gobiernu cubanu yera inminente. Sosteníase que, frente al trunfu mundial del capitalismu y la democracia formal, l'embargu comercial y el subsiguiente deterioru de les condiciones de vida de la población cubana, sería inevitable una sulevación popular na isla. Sicasí les previsiones nun se cumplieron.
Periodu especial
Conozse como Periodu especial en tiempu de paz a la etapa de la historia cubana depués de la disolución de la URSS hasta'l nuevu sieglu.
En realidá'l Periodu especial empezó'l 1 de setiembre de 1990, con un ferrial control de los alimentos, que fueron racionados casi na so totalidá pa evitar una fame mayor. Sicasí, tien de recordase que los alimentos básicos siempres tuvieron racionados pa garantizalos a tola población dende los primeros tiempos del gobiernu revolucionariu al traviés d'una llibreta de productos alimenticios notablemente subsidiados.
La perda del 85% del mercáu esterior, cola cayida del bloque socialista combinada col arreciamiento del embargu económicu per parte de los Estaos Xuníos, llevó al país a una fonda crisis. Aun así, el gobiernu cubanu decidió llevar a cabu los planiaos XI Xuegos Panamericanos de la Habana. Los EE.XX. argumentaron qu'había que camudalos de sede producto de la crisis en Cuba y celebralos nel so país o n'otru de la rexón. A la fin estos xuegos significaron más gastos que ganancies pola posición de Cuba de realizalos entá ensin la participación de televisoras estranxeres ya inclusive regalando a les naciones más probes les tresmisiones televisives. Los enormes gastos de los Xuegos Panamericanos aceleraron el colapsu que s'averaba.
Ente 1992 y 1994 el presupuestu nacional amenorgar a menos de 2000 millones de dólares añales, un númberu baxu pa una nación de 11 millones d'habitantes. Sicasí, a pesar de la fame y l'escasez, el réxime caltener nel poder gracies a l'enfotu y al sofitu mayoritariu de la población. Pero inevitablemente empezó l'apaición d'enfermedaes rellacionaes cola malnutrición. Ente elles atopaben neuropatíes por avitaminosis como la neuritis óptica.
El gobiernu, ante la cayida económica, autorizó un perreducíu sector priváu al que se llamó "Cuentapropismu" o "Trabayu per cuenta mesma", que yera l'únicu capaz de llevar a cabu funciones de servicios y artesanales que l'estáu nun taba enagora en condiciones d'asumir. Darréu, ante'l fortalecimientu del presupuestu nacional, el cuentapropismu foi llindáu radicalmente al traviés de la prohibición d'expedir nueves llicencies y con aumentos de los impuestos.
Paralelamente, en 1993, llegalizóse la tenencia y usu de divises convertibles en particular el dólar. Ésta vieno sumase a midíes como les Cases del Oru y les Tiendes Recaldadores de Divises qu'al pie de otres, llograron un espectacular ameyoramientu de la tasa de cambéu de la moneda nacional. Sicasí, los salarios de los trabayadores caltener en niveles irreales, totalmente divorciaos de los precios y les necesidaes más perentorias de les families cubanes. Amás, traxo xunto cola apertura al turismu, un aumentu vertixinosu de la prostitución y el proxenetismu.
Recuperación económica hasta l'actualidá
thumb|El gobiernu de Cuba sostién que "la revolución nun terminó" y que "la llucha sigue". Na fotografía un cartelu propagandísticu. El Gobiernu tomó midíes pa desenvolver y llevantar d'esa crisis al país. Ente les midíes atopábase: l'aumentu de la inversión del capital estranxeru, les tiendes de divises (en USD) y l'aumentu de la producción agrícola al traviés de los mercaos agrícoles, tamién controlaos por intermediarios.
Pa evitar los conflictos monetarios aumentóse l'usu del pesu convertible hasta faese'l principal mediu de les tiendes (aquelles que nun son por moneda nacional). Amás aumentóse el númberu d'industries, producciones y polo xeneral la economía, anque entá ufierta grandes retos. La industria azucrero, otra fonte principal de divises, ye agora'l tercer renglón (con perspectives de menguar nuevamente), antecedida pol turismu y la industria niquelífera. La macroeconomía ameyoró ostensiblemente, pero entá les economíes familiares tienen un ingresu inferior al poder adquisitivu elemental pa poder mercar alimentos que dexen una dieta fayadiza. Sicasí esta dificultá ye solliviada en dalguna midida pola tarxeta de suministru. Delles otres necesidaes primaries son satisfeches en dalguna midida por negocios pequeños dexaos dientro de la islla qu'ameyoren los ingresos per cápita.
La mayor afectación ver nes families de menos cultura o educación o en persones de la tercer edá que viven soles por diversu razones, anque se fai un esfuerciu por tratar de xixilar estos casos pa evitar que cayan en problemes sociales. Les desigualdaes sociales aumentaron por cuenta de la diferencia del ingresu en cubanos que trabayen pal estáu (la mayor parte de la población) y aquellos que lo faen por cuenta propia, quien en dellos casos lleguen a recibir nun día'l sueldu d'un obreru cubanu permediu.
La baxa productividá del país pola mor del bloquéu d'Estaos Xuníos, y l'inversión en programes d'educación y salú fai que'l gastu públicu en sueldos non dexe satisfechos a la mayor parte de la población. Por ello una porción de la población participa d'una forma o otra n'actividaes más o menos illegales, que bazcuyen ente esforciaos trabayos per cuenta propia ensin llicencies, pasando pol comerciu illegal de bienes non esenciales que tán a precios exorbitantes nes tiendes, hasta'l comerciu inescrupuloso d'artículos de primera necesidá, como alimentos o inclusive de melecines (munches vegaes de dudosa procedencia).
Hai una evidente desatención a la producción agrícola, siendo la mayoría de los trabayadores parte d'un enorme aparatu burocráticu o de servicios. Otru sector social con un ingresu cimeru al permediu ye'l d'artistes, científicos y deportistes. El problema del salariu en Cuba ta faciendo que munchos mozos dexen de trabayar pa dedicase a negocios independientes, otros opten por emigrar o a cencielles dedíquense a vivir de remeses. Dende'l 2008 el gobiernu persuade a la población por qu'ameyore la so eficiencia y productividá y tien en mente una reestructuración del salariu'l que s'otorgaría según resultancies, reforma entá non sentida nel país pero que s'entama establecer adulces. Esto en respuesta al evidente igualitarismu al que se llevara'l salariu del cubanu faciendo que la diferencia percibida por casu ente un médicu y un trabayador de llimpieza sía ínfimu.
Como asocedió en tolos países comunistes, especialmente a la fin de la Segunda Guerra Mundial, el gobiernu cubanu llindó la salida de los nacionales de Cuba al esterior, con fuertes regulaciones que s'empobinen a evitar la emigración del personal calificáu y la perda consiguiente del altu esfuerciu relativu n'educación de la población. Esto xenera toa clase de malestar, siendo denunciáu nos foros internacionales como una violación de los Derechos Humanos. Tamién produció un fenómenu social nel cual búscase la emigración per víes llegales como'l matrimoniu con estranxeros o'l trabayu fuera del país calteniéndose al serviciu del estáu cubanu.
Nos últimos años, col renacer de les fuercies d'izquierda n'América Llatina, la Revolución Cubana amontó'l so papel de direición y sofitu, casi desapaecíu na década de los 90. Anguaño'l gobiernu cubanu desenvuelve les rellaciones de toa clase (económiques, polítiques, militares y sociales ) col gobiernu de Nicolás Maduro de Venezuela y col gobiernu d'Evo Morales en Bolivia, según col gobiernu de Cristina Fernández de Kirchner n'Arxentina, con Correa n'Ecuador y Daniel Ortega en Nicaragua.
En 2006, Fidel Castro careció y delegó el mandu nel so hermanu Raúl, per primer vegada en 47 años dende'l trunfu de la Revolución Cubana de 1959. El fechu abrió nuevamente un ampliu procesu d'alderiques y especulaciones sobre'l futuru de la Revolución Cubana.
El 19 de febreru de 2008, Fidel Castro, al traviés del diariu oficial Granma, anunciaba qu'arrenunciaba definitivamente a la Presidencia de Cuba (a la qu'arrenunciara provisionalmente el 31 de xunetu de 2006) tornando la posibilidá d'aspirar de nuevu a dichu puestu.
L'Asamblea Nacional Cubana escoyó'l 24 de febreru de 2008 a Raúl Castro como nuevu Presidente de Cuba.
Disidentes y exiliaos
thumb|Una [[Dames de Blancu|Dama de Blanco, grupu de muyeres que reclamaba la llibertá de los sos maríos o fíos, condergaos nos procesos de la denomada Primavera Negra de Cuba de 2003]]
Dende la dómina de les espropiaciones y nacionalizaciones, más d'un millón de cubanos emigraron de Cuba; la gran mayoría d'ellos hanse establecíu nel sur de Florida (Miami, Hialeah) y Nueva Jersey, mientres otros prefirieron España y Venezuela. Tamién esisten pequeñes comunidaes en munches otres partes del mundu.
El deterioru de les condiciones de vida de los cubanos provocó una crisis migratoria escontra la Florida en 1994 que pasó a la historia como la Crisis de los Balseros. Según delles fontes, estos fechos d'emigración masiva punxeron en dulda la credibilidá del gobiernu cubanu y de la so aceptación pola mayoría del pueblu. Cuba plantegó que la Emigración escontra Estaos Xuníos ye aguiyada pola Llei d'Axuste Cubanu (1966) que dexa que cada cubanu que tríe tierra d'Estaos Xuníos reciba automáticamente, a diferencia del restu de los inmigrantes llatinoamericanos, ayuda federal y al cabu d'un añu sía residente llegal. Esta política foi calificada pol gobiernu cubanu como una "llei asesina" yá que afala a munches persones a intentar l'encruz del Estrechu de la Florida ensin condiciones mínimes de seguridá lo que provocó perdes de vides humanes. Un exemplu d'esto postreru ye'l célebre casu del neñu Elián González.
Grupos d'emigraos cubanos especialmente na Florida y tamién otros residentes en Cuba, formaron grupos opositores al gobiernu cubanu. Estos grupos son sofitaos política y financieramente pol gobiernu d'Estaos Xuníos polo que, según los sos detractores, tán más convocaos por intereses económicos que políticos. Ente que, pela so parte, el gobiernu de Cuba acusar de ser mercenarios del imperialismu d'Estaos Xuníos y tácitamente de traición a la patria. Esto postreru oldea cola tolerancia gubernamental escontra tales grupos. Na prensa de la islla munches vegaes llamóse-yos a los contrarrevolucionarios establecíos na ciudá de Miami como "la mafia terrorista de Miami" n'especial a aquellos que tienen venceyos con políticos cubano-norteamericanos abiertamente contrarios al réxime cubanu. Cuba foi víctima dende 1959 d'ataques per parte de grupos violentos aniciaos n'Estaos Xuníos como los atentaos con bombes realizaos en 1997 contra dellos hoteles en L'Habana entamaos pol conocíu terrorista y ex-axente de la CIA Luis Posada Carriles.
El casu de los cinco Axentes Cubanos
En 1998 el gobiernu d'Estaos Xuníos fixo pública la detención d'un grupu d'axentes cubanos tapaos que s'atopaben infiltrados n'organizaciones terroristes del sur de la Florida. De magar, desenvolvióse un intensu alderique alredor de les acusaciones norteamericanes contra estos homes qu'inclúin poner en peligru la "seguridá nacional" d'esti país y combalechadura pa cometer asesinatu en primer grau. Esi grupu foi rellacionáu col casu del Valtamientu de les avionetes que, procedentes de la Florida, violaben l'espaciu aereu de la capital cubana'l 24 de febreru de 1996. El gobiernu cubanu niega tales allegamientos.
Per otru llau, nun se trata de la única ocasión en que Cuba como respuesta a los ataques terroristes de que foi víctima dende 1959 hai infiltrado axentes n'organizaciones violentes d'orixe cubanu que moren n'Estaos Xuníos. Tampoco ye la primer vegada que lo fai ensin echar voz de al so gobiernu ya inclusive violando delles lleis norteamericanes. Esta vegada, sicasí, tuvo una mayor repercusión política.
Anguaño (2012) cuatro d'ellos siguen presos n'Estaos Xuníos so condenes qu'inclúin delles cadenes perpetues. Solo René González foi escarceláu dempués de 13 años de prisión.
El gobiernu de la islla primeramente nun confirmó la identidá de los axentes pero una vegada que lo fixo desamarró una intensa campaña internacional pa la so lliberación como puede trate en dellos sitios de la rede incluyendo, en concencia, dellos sitios cubanos.
1428
Fechos
Creación del Magdalene College de la Universidá de Cambridge
Nacencies
El 3 de mayu, en Guadalajara, Pedro González de Mendoza. Políticu y eclesiásticu, castellanu.
Idioma galés
Anguaño, ye deprendíu nes escueles y universidaes, el gobiernu fai un usu billingüe d'esti idioma y del inglés, mientres qu'hai medios de comunicación que faen usu del galés, destacando S4C, canal de televisión que dende 1982 emite nesti idioma.
El desaniciu del idioma entamó col sometimientu de Gales a la corona británica pol rei Eduardu I d'Inglaterra nel sieglu XIII. Anque anguaño, l'inglés ye la llingua dominante, l'usu del galés tovía ye importante, considerando que nun cuerre peligru a curtiu plazu. Tien unos 600.000 falantes, el 20% de la población del país.
Historia
La so historia y evolución tan dixebraes en tres dómines:
Anguaño, esti idioma tien influencies de los pueblos que pasaron per eses tierres (llatín, anglosaxón, normandu y posteriormente del inglés). El númberu de falantes según dalgunes fontes sería de más de mediu millón (un cuartu dos galeses), magar que nun toos lu falaríen davezu. thumb|200px|Cartelu billingüe en [[Caernarfon]]
Amuesa textual
San Xuan V 1-8
Porcentax de falantes
300px
Enllaces esternos
Bwrdd yr Iaith Gymraeg/Welsh Language Board
CTXT
CTXT o ctxt ye un mediu dixital d'esquierdes en castellán publicáu per primer vegada en xineru de 2015. La so redaición ta en Madrid, España.
Datos xenerales
CTXT ye una revista dixital fundada por catorce periodistes procedentes, ente otros, de los diarios españoles El Mundo y El País o'l diariu italianu La Repubblica, con llinia editorial independiente y progresista. Creóse pa ser una plataforma independiente de los intereses políticos, editoriales o empresariales. Como s'indica nel so sitiu web, el so primer oxetivu ye “apurrir contestu políticu y económicu a les noticies más relevantes, antemanar los grandes asuntos que van marcar l'axenda informativa, dinamizar la cultura y la creación, promover l'alderique d'idees, y cuntar y analizar los fechos con sobriedá, honestidá, ironía (cuando seya posible) y sentíu críticu.” CTXT busca responder a lo que percibe como un ábanu de noticies frenéticas, mal editaes y poco fondes nel mediu dixital. El so lema ye "arguyosos de llegar tarde a les últimes noticies."
CTXT cubre temes que tienen que ver cola política y la economía, amás de la cultura y los deportes, n'España, Europa y el restu del mundu. La seición multimedia contién entevistes en videu, fotografía y viñetes polítiques. El sitiu web de CTXT tamién tien una seición llamada "The English Corner," onde se publiquen una variedá d'artículos y entrevistes. En 2017 CTXT produxo y llanzó una serie de videos llamada "Qué hacer" sobre la presidencia de Donald Trump. La serie consiste n'entrevistes con intelectuales prominentes estaoxunidenses, inclusive Wendy Brown, Silvia Federici y Nancy Fraser. En xunu de 2016 entamó una nueva collaboración editorial cola revista dixital d'esquierdes Público. A principios de 2018, CTXT y la editorial española Lengua de Trapo llanzaron una nueva prensa independiente, la Editorial Coleición Contextos.
Direición
El presidente d'honor del Conseyu Editorial ye'l filósofu y llingüista Noam Chomsky. La direición del periódicu ta dirixida por Miguel Mora, proveniente d'El País y ganador del XXVIII Premiu de Periodismu Francisco Cerecedo.
Los direutores axuntes son Vanesa Jiménez, anterior direutora de La Información y anterior subdireutora d'Elpais.com, y Mónica Andrade, que tamién ye conseyera delegada de Revista Contexto S.L., la empresa editora de CTXT.
El conseyu editorial atópase formáu, ente otros, polos periodistes Soledad Gallego-Díaz, Jesús Ceberio, Concita de Gregorio, Kostas Vaxevanis, Joaquín Estefanía y Giancarlo Santalmassi, l'actriz Aitana Sánchez Gijón, el cineasta José Luis Cuerda, el científicu social Ignacio Sánchez-Cuenca, los artistes Miquel Barceló y Alberto Reguera, el críticu d'arte Hans Ulrich Obrist y el sociólogu francés Éric Fassin.
Hoplapoderus gemmatus
Hoplapoderus gemmatus ye una especie de coleópteru de la familia Attelabidae.
Hoshihananomia kuatunensis
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Fujian (China).
Gausón
Gausón foi ún de los cabezaleros ástures na llucha escontra la invasión romana. Ye l'héroe escaecíu polos historiadores y por munchos asturianos, quiciabes, porque malpenes hai fontes clásiques que lu nomen.
Dirixó a los ástures nes guerres de los años 29 y 27 e.C.; sobrevivió a la guerra del añu 26. Orosiu diz que los cántabros aguantaron más na guerra, y esto fai suponer que Gausón foi víctima d'un ataque y crucificáu pa escarniu pa los restantes ástures. Otros autores opinen que lluchó na defensa de Lancia y que morrió nella. Nun hai dulda de la so esistencia, yá que s'alcontró una inscripción mural na que se diz:
Tamién los romanos llevantaron un obeliscu en Tarragona con una inscripción dedicada a esti personaxe:
Pliniu asegura que yera ástur tresmontanu pero l'exércitu que dirixó foi un ensame de clanes y tribus tresmontanes y cismontanes, ya que Lancia, onde finaron la mayoría de los guerreros ástures, allugábase en territoriu cismontanu.
Nolwenn Leroy
Nolwenn Le Magueresse, más conocida como Nolwenn Leroy, ye una cantante, cantautora y multiinstrumentista francesa.
Leroy ye una de les cantantes más vendíes de Francia na actualidá, y dende 2012 tien la so estatua de cera nel Muséu Grévin en París.
Empiezos
Nolwennn Leroy ye orixinaria de la rexón francesa de la Bretaña, y ye fía del antiguu futbolista profesional Jean-Luc Le Magueresse, y de Muriel Leroy. Crióse na Bretaña, en Islla de Francia y en Norte-Pasu de Calais, siguiendo siempres les mudances de la familia. A la edá de 11 años, tres el divorciu de los sos padres, vivió cola so madre y la so hermana Kay en Saint-Yorre (Allier). Escolarizar nel colexu de la Celestina de Vichy, y apriende a tocar el violín (tamién apodera'l pianu y el arpa).
En 2001 dar d'alta na facultá de Clermont-Ferrand, en derechu angloamericanu con vistes a faer una carrera profesional diplomática na ONX o nuna ONG.
Trayeutoria
El 4 de marzu de 2003 llanzó'l so primer álbum, Nolwenn, cola participación, ente otros, de Pascal Obispu, Lara Fabian, Laurent Voulzy, Lionel Florence y Daniel Lavoie. L'álbum asitiar nel primer puestu con más de 600.000 copies, gracies principalmente al senciellu Cassé (que foi'l senciellu más vendíu), Une femme cachée, Suivre une étoile y Inévitablement. En 2004 consigue'l gallardón NRJ Music Awards a la revelación francófona, empezando una xira en Francia, Bélxica y Suiza, que terminó nel Forest National de Bélxica.
El so segundu álbum, Histoires Naturelles, realizáu por Laurent Voulzy y Franck Eulry, salió'l 5 d'avientu de 2005 y algamó el tercer puestu en ventes. Recibió un discu de platín con más de 400.000 copies El primer estractu, Nolwenn Ohwo !, robláu por Alain Souchon/Laurent Voulzy algamó direutamente'l númberu 1 de ventes. Per primer vegada, foi ella quien creó la metá de los testos de los cantares del álbum (incluyendo'l senciellu Mon ange) y creo un universu ente la metafísica, l'esoterismu y el suañu. Dempués d'una xira de 4 meses nos teatros y Zéniths de Francia y Bélxica, incluyendo'l Olympia, publicando'l so primer trabayu en direutu'l 27 d'ochobre de 2007, Histoires Naturelles Tour, pol que recibió un DVD d'oru y un discu de plata.
El 7 d'avientu de 2009 salió al mercáu'l so tercer álbum, Le Cheshire Cat et moi, nel que supervisa la realización xunto al cantante feroés Teitur Lassen. Precedíu pol senciellu Faut-il, faut-il pas ?, l'álbum foi'l más personal y íntimu y consiguió un discu d'oru (50.000 copies). La xira empezó'l 12 de marzu de 2010 en Liexa, incluyendo la sala parisina La Cigale.
El so cuartu álbum, Bretonne apaeció'l 6 d'avientu de 2010, y ta compuestu por cantares en bretón, francés, inglés y gaélicu irlandés y producíu en Londres por Jon Kelly. L'álbum, el segundu en ventes del añu 2011, caltener mientres ocho selmanes nel primer puestu de les llistes franceses, gallardoniáu con un doble discu de diamantes poles más de 1.000.000 copies vendíes, que lu sirvió pa consiguir el premiu de 2012 de NRJ Music Awards pol álbum fracófono más vendíu del añu. L'álbum tamién tuvo gran aceptación en Bélxica, consiguiendo un discu de platín. El 28 de payares de 2011 l'álbum reeditar con 7 cantares inéditos y con una versión de Moonlight Shadow del británicu Mike Oldfield. Una nueva versión del álbum salió'l 20 de xineru de 2012 n'Alemaña, algamando'l puestu 13, y nos Estaos Xuníos en primavera de la mano del sellu Decca. La xira posterior empezó en xunu de 2011 en toa Francia, según en Bélxica y Suiza, pasando por grandes festivales (Francofolies), los teatros Zéniths (ente ellos el Zénith de París ).
L'álbum siguiente con cantares orixinales ta previstu que sala en 2012.
Discografía
thumb|Nolwenn Leroy nos [[Francofolies de Spa en 2010.]]
Altu Loira
L'Altu Loira (Haute-Loire, n'occitanu Naut Léger) ye un departamentu de Francia, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
La so prefeutura ye Le Puy-en-Velay.
Tá formáu por 19 cantones y 257 comuñes.
Celeste Troche
Celeste Troche ye una golfista profesional de Paraguái. Recibió una beca de la Universidá de Auburn de los Estaos Xuníos y foi escoyida por dos causes como meyor xugadora. Nel 2001 foi co-ganadora nel Campeonatu Amateur de Golf femenín. Nel 2003 volvióse profesional y participó del LPGA Tour. Nel 2007 dio'l primer títulu mundial de golf femenín a Paraguay al ganar la Copa Mundial de Golf femenín al pie del so compatriota Julieta Granada.
Julia Yeomans
Julia Mary Yeomans, FRS, FInstP (15 d'ochobre de 1954) ye una física teórica británica y académica. Ye activa nos campos de materia entestada blanda y na física biolóxica.  Ye profesora de física na Universidá d'Oxford.
Educación
Foi educada nel Institutu de Mánchester pa Neñes, Somerville College, Oxford (ónde llogró un Bachelor de grau d'Artes en Física en 1976) y pola Wolfson College, Oxford onde se-y dio un DPhil en física teórica en 1979). Mientres les sos investigaciones del doctorandu, trabayó con Robin Stinchcombe en fenómenos críticos en modelos de spin.
Investigaciones
Dempués de dos años de llabor como postdoctoral investigador en Cornell Universidá con Michael Y. Fisher, foi nomada conferenciante nel Departamentu de Física na Universidá de Southampton en 1981. En 1983, camudar a la Universidá d'Oxford onde aportó una profesora en 2002.
Ye profesora nel Rudolf Peierls Centru pa Física Teórica. La so busca concentrar en modeláu teóricu de procesos en fluyíos complexos qu'inclúin cristales líquidos, gotes en superficies hidrofóbiques, microcanales, según bacteries.
Les sos investigaciones tán disponibles pa un públicu más nuevu cola sida d'abrigu impermeable de la naturaleza: les superficies super-empustes a l'agua. Esto foi primeru presentáu na Esposición de Ciencia de Branu de la Sociedá Real, 2009.
Enseñanza
Anguaño ye profesora del tercer añu del cursu 'Fluxos, Fluctuaciones y Complexidá' 2015, na Universidá d'Oxford.
Honores
En 2012, dióse-y una subvención del Consejo d'Investigaciones européu pa la so propuesta d'estudios "Microflujos en redolaes complexes".
Foi escoyida miembru del Institutu de Física (FInstP) en 2000. tamién miembru de la Sociedá Real (FRS) en 2013
Esmaragdo de Saint-Mihiel
Esmaragdo de Saint-Mihiel foi un monxu benedictín y lletráu de dómina carolinxa, depués abá de Saint-Mihiel.
Biografía
Desconozse ónde nació; hai quien afirma que provenía de la Hispania visigoda. Pola década de 780, quiciabes protexíu pol obispu Teodulfo d'Orleans, foi ecónomu en Aquitania y depués nomáu abá de San Michel dende'l reináu de Carlomagno. Ente los años 807 y 809 participó de forma activa con Teodulfo y Arno de Salzburgu nos alderiques teolóxicos sobre la revesosa clausa Filioque. A pidimientu de Carlomagno, Esmaragdo trabayó n'especial en allegar argumentos bíblicos a favor del Filioque, acordies col conciliu de Aix en 809. Sol reináu de Ludovico Pío, apaez dacuando como missus dominicus. En 816 ye él quien prepara'l gran sínodu de reforma relixosa. Les sos estreches rellaciones con Ludovico dexáron-y llograr cinco diplomes pa la so monesteriu de Saint-Mihiel (fechaos en 816, 824 y 826). Participó tamién nel alderique sobre la esclavitú y la servidume con un puntu de vista orixinal: reclama l'abolición de la esclavitú oponiéndose a Alcuino de York, Rabano Mauro ya inclusive a les posiciones más conciliadores de Jonás d'Orleans o Agobardo de Lyon.
Abbeville
Abbeville ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Fábrica de Moreda
La Fábrica de Moreda y Xixón foi una fábrica siderúrxica yá sumida de la empresa Sociedá de les Mines y fábrica de Moreda y Xixón allugada nel actual barriu de Moreda, nel conceyu asturianu de Xixón (España). Foi'l principal motor siderúrxicu de la ciudá a lo llargo del sieglu XX.
Historia
A mediaos del sieglu XIX, nueves empreses siderúrxiques taben surdiendo n'Asturies, como la (Fábrica de Mieres, fundada en 1844 y Fábrica de La Felguera, en 1858). L'inxenieru Isidoro Clausel, sofitáu pola inversión de dellos banqueros ya industriales franceses, fundó una tercera en Xixón en 1879 sol nome Sociedá de les Mines y Fábrica de Moreda y Xixón. La so capital inicial foi de pesetes. Asitiar cerca del Puertu d'El Musel y del Ferrocarril de Llangréu pa dar meyor salida a los sos productos. Perteneció a una compañía francesa con sede en París hasta finales de la década de 1890, cuando foi mercada pola Sociedá Industrial Santa Bárbara que dirixía José Tartiere. En 1985, tres dellos años integrada n'Uninsa, la fábrica cerró. Sobre los qu'ocupaba allugar viviendes, comercios y un parque, dando llugar al barriu de Moreda.
Humerilabus chinensis
Humerilabus chinensis ye una especie de coleópteru de la familia Attelabidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase na China.
Karl Liebknecht
Karl Liebknecht foi un políticu y dirixente socialista alemán.
Revolucionariu marxista alemán, fíu del políticu revolucionariu Wilhem Liebknecht, ún de los fundadores del Partíu Socialdemócrata Alemán (SPD). Creció na miseria y, por mor del encarcelamientu de so padre, nun pudo recibir formación académica. Ensin embargo, dedicóse a estudiar pola so cuenta, magar que foi'l partíu'l que-y pagó los sos estudios universitarios de derechu y economía. Liebknecht participó nel movimientu socialista dende la so mocedá.
Depués de facer el serviciu militar, entamó la so carrera d'abogáu en Westfalia. Fízose famosu al intentar defender a un grupu de campesinos que fueren acusaos d'intentar implantar el comunismu en tierres alemanes. Miembru activu del SPD, en 1907 funda en Stuttgart la "Unión Internacional de Organizaciones Socialistes Xuveniles". Nesi mesmu añu, depués d'escribir el llibru "Militarismu y anti-militarismu" en contra del militarismu alemán, foi encarceláu. En 1908, durante'l so encarcelamientu, algama un escañu na Cámara de Diputaos de Prusia. En 1912 foi elixíu miembru del Reichstag.
Demientres que la mayoría los sos collacios de partíu votaben los créditos de guerra nel Reichstag, n'avientu de 1914, vendiendo dafechu tou principiu internacionalista, Karl Liebknecht opúsose a ello. Foi coherente coles sos idees, manteniendo una postura internacionalista a favor de tresformar la guerra mundial en guerra civil del proletariau escontra la burguesía en cada país, tal como establecía el Manifiestu de Basilea de la II Internacional.
Foi xunto con Rosa Luxemburg fundador de la Lliga Espartaquista y del Partíu Comunista Alemán. Xunto cola so compañera, foi deteníu y asesináu poles tropes de la contrarrevolución na "selmana sangrienta" en Berlín, en xineru de 1919.
Esperaindeo
Esperaindeo foi un relixosu mozárabe d'Al-Ándalus, maestru de San Eulogio y d'Álvaro de Córdoba.
Conozse bien pocu sobre la so vida. Foi abá del Monesteriu de Santa Clara, cerca de Córdoba, mientres el dominiu musulmán. Amás d'escriturista, foi unu de los conservadores de la civilización cristianolatina en tierra musulmana. El so Apologético contra Mahoma, del que namái se conocen dellos fragmentos, ye un documentu d'inapreciable valor. Componer pa condergar el tresmanamientu de los qu'abandonaben la fe católica y convertíense al Islam, pa esmorecer errores y pa fortalecer a los débiles. A Esperaindeo débese principalmente la esaltación del sentimientu relixosu ente los cristianos mozárabes y por consiguiente munchos fueron escorríos y terminaron siendo nuevos mártires. Ente los sos discípulos figuren San Eulogio (800-†859), Álvaro de Córdoba (†861?) y l'abá Samsón (†890).
Pachyrhizus erosus
thumb|Detalle de la flor thumb|Jícama con chile, bien utilizada por neños y adolescentes como llambionada. thumb|Jícama. La jícama, pelenga, yacón* o nabu mexicanu ye una planta lleguminosa orixinaria de Méxicu, Centroamérica, Perú y Ecuador, cultivada especialmente polos sos raigaños tuberosos, que son comestibles. L'orixe de la pallabra jícama ye del náhuatl xīcama o xīcamatl.
Descripción
Foi introducida con bon ésitu polos españoles en Filipines, onde se-y conoz como singkamas. Dende ellí estendióse a Indonesia, a les islles del Pacíficu, al sureste d'Asia y a China.
El sabor ye duce y almidonáu. Xeneralmente consúmese crudu, con sal, llimón y chile o n'ensalaes. Tamién se come cocináu, en sopes, asada o frita. Ye común la preparación de zusmiu (zusmiu) de jícama.
En contraste col tubérculu, el restu de la planta considérase tóxicu. La grana contién altu conteníu del insecticida natural rotenona. N'efeutu, molida puede usase pa combatir plagues. Una vegada retirada la rotenona, l'aceite de les granes puede emplegase pa consumu humanu.
El tubérculu contién de 86 a 90% d'agua, vitamina C, calciu, fósforu, potasiu, fierro, según traces de proteína y de lípidos. El so sabor duce provién de la oligofructosa inulina (carbohidratu que por cocción convertir en fructo-oligosacarina), que non lo metaboliza l'organismu humanu y resulta ideal pa consumu de los diabéticos.
Calteníu en llugares secos, a temperatures ente 12 y 16 °C, el tubérculu puede caltenese d'unu a dos meses.
Propiedaes
A la jícama atribúyense-y los siguientes usos melecinales: como anticonceutivu en Morelos; contra'l dolor de reñón o gota, ictericia, inflamación muscular, sarna y calentura en Sonora, onde s'usa'l raigañu y la grana pa tratales. Les granes contienen una resina, taníns, material colorante y una grasa líquido. Describir na lliteratura que dellos médicos probaron con ésitu la tintura de les granes pa curar la sarna, aplicando la tintura sola o entemecida con aceite de ricino.
Taxonomía
Pachyrhizus erosus describióse por (L. Urb. y espublizóse en Symbolae Antillanae seu Fundamenta Florae Indiae Occidentalis 4(2): 311. 1905.
Ablaincourt-Pressoir
Ablaincourt-Pressoir ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Seleición femenina de fútbol d'El Salvador
La Seleición femenina de fútbol d'El Salvador ye l'equipu representativu del país nes competiciones oficiales de fútbol femenín. La so organización ta al cargu de la Federación Salvadoriana de Fútbol, que ye miembru de la Concacaf.
Llista de conceyos de Jaén
Llista de conceyos de la provincia de Jaén, Andalucía (España): right|thumb|400px|Mapa de los conceyos de [[provincia de Jaén|Jaén]]
1431
Abreviatures
° : fecha de nacencia
† : fecha de la muerte
Humerilabus fausti
Humerilabus fausti ye una especie de coleópteru de la familia Attelabidae.
Distribución xeográfica
Habita en China, Laos y Myanmar.
Prospero Farinacci
Prospero Farinacci foi un xurista y home de lleis italianu, foi la personalidá llaica más importante del Cincuecento n'Italia.
Vida
thumb|upright|Responsa criminalia, 1606
Xurista envaloráu, Farinacci tuvo numberosos cargos políticos nos Estaos Pontificios, ente los que taba'l de «procurador fiscal».
Como abogáu, formó parte como acusación en diversos procesos importantes. En 1599 asume la defensa de Beatrice Cenci, acusada xunto a los sos hermanos del homicidiu del so padre. La fama duradera d'esti casu foi tal, qu'inclusive sieglos dempués del eventu, el so nome apaecía nos numberosos manuscritos dedicaos al «Casu Cenci» o nos múltiples romances del sieglu XVIII dedicaos a la tema.
Escribió numberosos llibros de xurisprudencia, ente los que destaca Praxis et theorica criminalis (1581-1614); un compendiu de la xurisprudencia de la so dómina, que tenía la gran ambición d'axuntar tou aquello que fuera escritu sobre'l derechu penal, de forma que pudiera sese utilizáu como únicu puntu de referencia nos tribunales, en llugar de decenes d'obres de consulta. L'ésitu del testu foi notable, y, n'efeutu, foi adoptáu mientres más de dos sieglos na práctica xurídica, sobremanera n'Italia, faciéndose múltiples compendios y estractos.
Farinacci morrió en Roma; el so monumentu aciagu atópase inda na ilesia de San Montés nel Quirinal.
Una formosa semeya de Farinacci, pintáu por Cavalier d'Arpino, ta espuestu nel muséu del Castillo de Sant'Angelo, en Roma.
El procesu
Xuez inflexible (siendo criticáu por munchos pola so severidá, considerada por dalgunos como inhumana, condergando a la pena de muerte tantes vegaes como fuera posible), nun foi tan severu consigo mesmu y la so vida privada. En 1595 empezaron a circular rumores sobre'l so homosexualidá, hasta que foi investigáu por sodomía (na dómina castigáu cola pena capital) por Berardino Rocchi, un mozu servidor de Marcu Sittico, cardinal Altaemps.
Solana de Rioalmar
Solana de Rioalmar ye un conceyu d'España perteneciente a la provincia d'Ávila, na comunidá autónoma de Castiella y Llión. En cuntaba con una población de  habitantes.
Acheux-en-Amiénois
Acheux-en-Amiénois ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Solana de Rioalmar
Símbolos
120px|left|Escudu de Solana de Rioalmar L'escudu heráldicu y la bandera que representen al conceyu fueron aprobaos oficialmente la. L'escudu se blasona de la siguiente manera:
La descripción testual de la bandera ye la siguiente:
Acheux-en-Amiénois
Tien una población de y una superficie de  km².
Solana de Rioalmar
Xeografía
name=altitú>
Demografía
El conceyu, que tien una superficie de 37,14 km², cuenta según el padrón municipal pa del INE con  habitantes y una densidá de  hab./km².
Fábrica de Mieres
Historia
thumb|La fábrica en 1877, según grabáu de Daniel Perea en [[La Ilustración Español y Americano.]] El 17 de setiembre de 1844 ye fundada en Londres l'Asturian Mining Company, qu'establez na vega de Sueros, ente Mieres del Camín y Ablaña, nel conceyu asturianu de Mieres, una fundición de fierro. El so únicu altu fornu poner en funcionamientu en 1848, apurriendo'l primer fierro calidable n'España utilizando coque (conocíu entós como «el métodu inglés»). L'establecimientu foi conocíu, entós y darréu, como la fábrica de Mieres.
El 6 de xunetu de 1849 la Asturian Mining Company ye eslleida pol gobiernu d'España y los sos activos liquidaos. El banqueru español, anque afincáu en París, Lleón Lillo convertir en dueñu de la fábrica y de les mines de fierro y carbón el 15 de xunu de 1850, por 502 000 francos. Lleón Lillo yera un testaferru d'Agustín Fernando Muñoz y Sánchez, duque de Riánsares y home de reinar madre, María Cristina de Borbón-Dos Sicilies. Darréu incorporaríase a la sociedá Juan Grimaldi, cónsul xeneral en Francia. Lleón Lillo y Compañía volvieron a entamar l'actividá de la ferrería mierense a finales de 1850.
Na factoría cercana a la villa de Mieres del Camín, los altos fornos fabricaben fierro, usando como combustible'l carbón estrayíu de les sos mines, principalmente de la Contorna del Caudal. Formó un importante triángulu siderúrxicu xunto cola Fábrica de Moreda-Xixón y la Fábrica de La Felguera, anque nun llegó a tener la pujanza d'esta postrera.
Les pertenencies mineres de Fábrica de Mieres pasaron a Hunosa en 1967 y la producción siderúrxica a Uninsa, más tarde Ensidesa (güei Arcelor Mittal), cerrando y baltando la factoría nos años 70 tres la oposición total de los ciudadanos mierenses.
La empresa foi liquidada en 2010.
Humerilabus longulus
Humerilabus longulus ye una especie de coleópteru de la familia Attelabidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase na China.
Productu de desintegración
El productu de desintegración radioactiva, en física nuclear, ye'l núclidu que resulta d'un procesu de desintegración radioactiva.
Los más de los productos de desintegración son radioactivos (radioisótopos), polo que xeneralmente suelen producise procesos de desintegración socesivos, siguiendo una cadena de desintegración, hasta que s'obtién un isótopu estable. Pa elementos de númberu atómicu superior al del plomu, cuasi siempre s'obtienen isótopos estables del mesmu como productos de desintegración.
Conocer con exautitú les cadenes de desintegración ye perimportante pa la xestión adecuada de los residuos nucleares.
Publicidá
thumb|250px|Anunciu de [[Coca-Cola de los años 1890]] thumb|250px|Publicidá en [[Piccadilly Circus (Londres)]] La publicidá ye una forma de comunicación qu'intenta amontar el consumu d'un productu o serviciu, ensertar una nueva marca o productu dientro del mercáu de consumu, ameyorar la imaxe d'una marca o reposicionar un productu o marca na mente d'un consumidor. Esto llévase a cabu por aciu campañes publicitaries que s'espublicen nos medios de comunicación siguiendo un plan de comunicación preestablecido.
Al traviés de la investigación, l'analís y estudiu de numberoses disciplines, tales como la psicoloxía, la neuroanatomía, la socioloxía, l'antropoloxía, la estadística, y la economía, que son topaes nel estudiu de mercáu, va podese, dende'l puntu de vista del vendedor, desenvolver un mensaxe fayadizu pa una porción del públicu d'un mediu. Esta porción de persones, que s'atopa refechamente delimitada, conozse como públicu oxetivu o target.
Terminoloxía
La publicidá estremar d'otros dos actividaes tamién dirixíes a influyir na opinión de la xente: les rellaciones públiques y la propaganda.
Los términos publicidá y propaganda úsense indistintamente en dellos países de fala española ya intercámbiense, pero a nivel profesional y académicu ambos términos faen referencia a dos conceutos distintos. La principal diferencia ye'l tipu de conducta que se propón modificar. Nel casu de la publicidá, pretende influyise nes conductes de consumu d'una persona por aciu campañes o aiciones publicitaries en distintos medios y con distintos oxetivos (llanzamientu d'un productu, allugamientu de marca, recordación de marca, etc.) por que'l consumidor lleve a cabu un actu de consumu nun curtiu o llargu plazu. Mentanto, la propaganda trata de qu'una persona xuntar a una ideoloxía o creencia.
Per otru llau, tamién s'estremen los términos publicista y publicitariu. Un publicista ye aquel que se dedica a la publicación d'artículos d'espardimientu como pue ser la publicación d'una revista; ente que un publicitariu ye l'encargáu de crear y espublizar publicidá como actividá primaria.
Notoriedá de marca
La notoriedá de marca ye una de les principales maneres en que la publicidá puede aguiyar la demanda d'un tipu de productu determináu ya inclusive identificar como denominación propia a dichu productu. Exemplos d'esto hai en productos como adesivos testiles, llencería femenina, papel hixénicu, cinta de pegar, pegamento en barra, encendedores de fueu, reproductores de música, refrescos, etc. La notoriedá de marca de fábrica puede establecese a un mayor o menor grau dependiendo del productu y del mercáu. Cuando se crea tantu valor de marca, esta tien la capacidá d'atraer a los compradores inclusive ensin publicidá, dizse que se tien notoriedá de marca. La mayor notoriedá de marca produzse cuando la marca de fábrica ye tan frecuente na mente de la xente que s'utiliza pa describir la categoría entera de productos. Kleenex, por casu, puede identificase como pañuelos de celulosa o como una etiqueta pa una categoría de productos, esto ye, utilízase con frecuencia como términu xenéricu. Una de les firmes más acertaes al algamar una notoriedá de marca de fábrica ye l'aspiradora Hoover, que'l so nome foi mientres enforma tiempu nos países anglosaxones sinónimu d'aspiradora. Un riesgu llegal pal fabricante de la notoriedá de marca ye que'l nome puede aceptase tan estensamente que se convierte nun términu xenéricu, y pierde la proteición de la marca rexistrada. Un exemplu d'esti casu sería'l nome comercial del ácidu acetilsalicílico, la aspirina.