cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Doubs
Doubs ye un departamentu francés de la rexón de Borgoña-Francu Condáu
Tien una población de y una superficie de  km². Llenda con.
La so prefeutura ye la ciudá de Besançon.
Norio Omura
Norio Omura (小村 徳男, ) ye un ex-futbolista xaponés.
San Vicente de la Cabeza
San Vicente de la Cabeza ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Zamora na comunidá autónoma de Castiella y Llión.
Llocalización
Atópase allugáu na contorna d'Aliste, al oeste de la provincia de Zamora y cerca de la frontera con Portugal. El conceyu ta formáu pol territoriu correspondiente a los términos de Bercianos, Campugrande, Parazuelu y San Vicente.
Naturaleza
San Vicente de la Cabeza forma parte de la reserva de la biosfera tresfronteriza Pandu Ibéricu, declarada'l 9 de xunu de 2015 pola Unesco.
Hidrografía
Destaca la ribera del ríu Aliste, enriáu al so pasu pol pueblu pa dota-y de mayor fondura. En dicha ribera d'anches praderíes y cultivos de güerta atópase en direición a Palazuelo tres molinos fariñeros de los cualos ta restauráu'l más alloñáu, llamáu la molinera o molín de los mures, na parte baxa direición Bercianos atópase otru n'estáu de ruina llamáu molín la raya. Tamién son reseñables les cueves y pozos d'orixe prerromanu nes fasteres xunto a la vega del ríu Aliste nes que se demostró xunto col pueblu de Palazuelo de las Cuevas sacábase variscita pa la realización de collares.
Historia
San Vicente de la Cabeza cunta con un camín conocíu pol so vecinos como "camín de los moros" que cumple coles carauterístiques de ser l'antigua calzada romana que comunicaba «Curunda» (Rabanales) col castru de Parazuelu» a les veres del ríu Aliste el cual cruciaba con direición a la parte de Camarzana, al traviés de la sierra por Sarracín. En diches dómines esta zona yá tuvo habitada polos zoelas tribus pertenecientes al pueblu ástur que darréu fueron romanizados, como prueba'l cercu romanu que s'atopa na parte cimera esterior del ábside de la ilesia.
Yá na Edá Contemporánea, cola creación de les actuales provincies en 1833, San Vicente de la Cabeza foi adscritu a la provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, que, como toles rexones españoles de la dómina, escarecía de competencies alministratives. En 1834 integrar nel partíu xudicial d'Alcañices y en redol a 1850, el conceyu de San Vicente de la Cabeza tomó la so actual estensión territorial, al integrar nel so términu les llocalidaes de Bercianos de Aliste, Campogrande de Aliste y Palazuelo de las Cuevas.
San Vicente de la Cabeza dependió del partíu xudicial d'Alcañices hasta qu'esti foi suprimíu en 1983 y los sos conceyos trespasaos pa engrosar el Partíu Xudicial de Zamora. Tres la constitución de 1978, San Vicente de la Cabeza pasó a formar parte en 1983 de la comunidá autónoma de Castiella y Llión, en tanta llocalidá d'un conceyu integráu na provincia de Zamora.
Población por nucleu
El conceyu estremar en cuatro nucleos de población, que teníen la siguiente población en 2016 según l'INE.
Patrimoniu
El so cascu urbanu caltién amueses de la so arquiteutura tradicional en piedra, siendo los sos principales edificios la ilesia parroquial de San Vicente Mártir, d'estilu románicu senciellu con espadaña baxa y ancha nel qu'oldea la cencellez del so esterior na que s'atopa un cercu romanu nel ábside de dicha construcción y cola guapura de los sos trés retablos unu de los mártires San Fabián San Sebastián d'estilu platerescu (el más antiguu)nel que tamién s'atopa la imaxe de San Ramón Nonato y a les sos bandes otres dos imáxenes en peor estáu de caltenimientu que nun se sabe a quien representa, otru segundu retablillo d'estilu barrocu nel que s'atopa en patrón del pueblu San Vicente Mártir y el mayor d'estilu neoclásicu nel que lo corona la imaxe de San Llorienzo Mártir copatrón del pueblu na parte inferior esquierda atopa una imaxe de la Virxe Maria col neñu Jesús en brazos una talla de madera policromada d'estilu barrocu y na parte inferior derecha atopa San José barrocu tocantes a orfebrería tien dos candeleros góticos amás la reliquia de la cabeza de San Vicente Mártir la cual tenía te uno gran creencia puestu dizse que yera proteutora de la rabia y la viruela polo cual asistía amplia xente de la contorna d'Aliste y del vecín portugal trayendo consigo pan pa bendicilo y podelo guardar como métodu de cura n'animales y persones. Nel catastru d'Ensenada señalizáu nel sieglu xvii afayóse que dichu santu tenía gran cantidá de posesiones según un ganáu d'oveyes y castrones y posesión de terrenes los cualos arrendaba dicha confrería. Y hai constancia en dichos documentos qu'había nel pueblu otra confrería dedicada a los mártires san Fabián y san Sebastián.
Fiestes
Celebren la festividá de San Llorienzo, el día 10 d'agostu. El 11 d'agostu tien llugar en San Vicente una de les mazcaraes d'iviernu de la provincia de Zamora, la del Atenazador, al estilu más típicu de les mazcaraes alistanes. D'antiguo celebrada'l día de San Pedro 29 de Xunu polos mozos del pueblu pela mañana dichos mozos llimpiaben toles fontes del pueblu les del cascu urbanu asi como les del campu yá que s'averaba'l tiempu de siega y el branu y faíen falta y a eso del toque de la vacada cuando s'echaben les vaques de tol pueblu a la ribera sobre los siete de la tarde, salíen los atenazadores corriendo detrás de los neños y nuevos, la filandorra echando cenices a la xente y detrás el noviu y la novia baillando en cada puerta na que los vecinos daben llimosna al son de los gaiteros principalmente gaita y tamboril y cerrando la comitiva los probes mozos vistíos de tal personaxes andrajosos y vieyos pidiendo mas llimosnes a tolos presentes.
Saona y Loira
Saona y Loira (Saône-et-Loire) ye un departamentu francés de la rexón de Borgoña-Francu Condáu.
Tien una población de y una superficie de  km². Llenda con.
La so prefeutura ye la ciudá de Mâcon.
Le Magnoray
Le Magnoray ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Wenzhou
Wenzhóu ye una ciudá-prefeutura asitiada en Zhejiang na República Popular China. La prefeutura ocupa una área total de 11 784 km² y la ciudá propiamente dicha tien 1,42 millones habitantes. Más del 11% de la población ye cristiana. La llingua llocal nun ye'l mandarín sinón una variedá de chinu wu (吳語, wúyǔ).
Foi un importante puertu de comerciu internacional qu'anguaño sigue abondo bien calteníu. La ciudá ye tamién conocida yá que ye'l llugar d'orixe de numberosos emigrantes que viven n'Europa y nos Estaos Xuníos. Los habitantes d'esta ciudá son xente entamador que rexenta restoranes o tiendes nos sos países d'adopción.
Historia
Wenzhóu, conocida tamién como Yongjia, tien una historia que se remonta al añu 2500 e.C. cuando se fixo conocida poles sos cerámiques. Nel sieglu II e.C. conocióse como "Reinu de Dong'ou". Mientres la dinastía Tang concedióse-y l'estatus de prefeutura; empezó a ser llamada pol so nome actual nel añu 675.
La ciudá desempeñó un importante papel económicu mientres la so historia, gracies a la situación del so puertu que dexaba l'accesu a los montes del interior de la provincia de Zhejiang. En 1876 la ciudá quedó abierta pal comerciu esterior del té anque enxamás se construyó nengún asentamientu estranxeru.
Mientres la guerra chinu-xaponesa de 1937-1942, Wenzhou convirtióse tamién nun puertu de crucial importancia yá que foi unu de los pocos que remaneció so'l control de los chinos. Nos últimos años de la guerra empezó a perder importancia que recuperó en 1955 al restablecese'l comerciu na mariña de Zhejiang. Na actualidá (2005) Wenzhou sigui siendo'l puntal económicu, políticu y cultural del sureste de Zhejiang.
Economía
La ciudá ta viviendo un auténticu puxu económicu. Esporta alimentos, té, madera y papel. Les sos principales industries son d'alimentación, papelera, materiales de construcción y maquinaria agrícola. Los productos alimenticios que se producen en Wenzhou son principalmente'l té y el vinu. L'alunita (mineral non metálicu que s'utiliza na fabricación d'aluminiu y fertilizantes) ye bien abondosu na zona. Wenzhou tien trés carauterístiques económiques principales: foi la primera en llanzar una economía de mercáu, tien la economía privada más activa de toa China y ye el rei de la empresa privada de too China. Empezó faciendo dineru coles falsificaciones de calzáu de cartón nel añu 1989. Consiguió conquistar el mercáu mundial de mecheros y botones nel 1990. Tien la mayoría de marques de prestíu de ropa y calzáu de China, y ye una ciudá independiente: nunca recibe subvención del gobiernu.
Llingua y cultura
Los habitantes de Wenzhou falen l'idioma wu, un dialeutu del chinu igual que los habitantes de Hangzhou y Shanghai. L'aislamientu xeográficu añadió dellos falantes del dialeutu min del sur procedentes de la vecina provincia de Fujian. Esto provocó que l'idioma que se fala na ciudá ye un dialeutu que se describió como "desaxeradamente escéntricu".
Clima
Tien un clima templáu con una temperatura medio de 18º C. La media de lluvia añal ye de 1.800 mm. Asitiada na mariña del mar de China Meridional, la ciudá dispón de más de 350 quilómetros de mariña.
Emilio Sagi
Emilio Sagi ye un direutor d'escena asturianu.
Biografía
Doctor en Filoloxía Inglesa pola Universidá d'Uviéu en 1979, foi profesor axuntu interín de Lliteratura Inglesa y Norteamericana na Facultá de Filosofía y Lletres. Nesti periodu realizó diverses publicaciones en dicha universidá ya impartió cursos monográficos sobre Lliteratura Inglesa y Norteamericana y Historia de la Música. Mientres los sos años d'estudiante tamién formó parte del Coru y del Llaboratoriu de Danza Universitariu. En doctorándose, treslladar a la Universidá de Londres pa realizar estudios de Musicoloxía.
En 1980 empecipió nel teatru Campoamor d'Uviéu la so carrera como direutor d'escena con La Traviata, de Verdi; en 1982 debutó en Madrid nel teatru de la Zarzuela con Don Pasquale, de Donizetti, a la que siguieron un bon númberu de producciones d'ópera y zarzuela; en 1985 pasó a formar parte del equipu directivu del Teatru de la Zarzuela, y en 1990 foi nomáu direutor artísticu y sobreintendente de dichu teatru, cargu qu'ostentó hasta 1999. La so versión de la Zarzuela La del manizu de roses foi considerada una gran renovación del xéneru.
Herederu de la gran hestoria qu'escribieron los Sagi na hestoria de la zarzuela, Emilio Sagi viose comprometíu de manera natural y moral col nuesu teatru llíricu. Les sos aiciones na revitalización del xéneru fueron fundamentales y tán teniendo consecuencies na vida actual de la zarzuela. La so esperiencia escénica abarca dende la zarzuela barroca hasta la ópera contemporánea, que dirixó en dalgunos de los más prestixosos teatros y festivales, tantu españoles como estranxeros.
En payares de 2001 empezó la so andadura como direutor artísticu del Teatru Real de Madrid que duró hasta la so sustitución n'agostu de 2005. Sagi foi igualmente direutor del Teatru Arriaga de Bilbao dende xineru de 2008 hasta avientu del añu 2016.
L'entós direutor artísticu del teatru Real foi l'encargáu de lleer el pregón inaugural de les fiestes uvieínes de San Mateo del añu 2004. Emilio Sagi caltién una intensa vinculación cola ciudá d'Uviéu, onde tien casa y onde moren parte de la so familia y los sos amigos d'infancia y mocedá. Desque en 1980 debutó como direutor d'escena na temporada d'ópera del teatru Campoamor, raru foi l'añu en que nun presentó dalguna de les sos producciones na capital asturiana.
Como amuesa de reconocencia de los grandes méritos contraíos por esti pernomáu uvieín y l'evidente vinculación cola so ciudá natal, la Xunta de Gobiernu Llocal del Conceyu d'Uviéu, en sesión celebrada'l 3 d'ochobre de 2005, aprobó designar col nome de «Emilio Sagi» a una cai del conceyu.
Premios
En marzu de 2001 foi nomáu miembru del Conseyu de les Artes y les Ciencies del Principáu d'Asturies.
En xunu del 2006 recibe'l premiu Llíricu Teatru Campoamor a la meyor direición d'escena pola so producción de “El Barberu de Sevilla” realizada en xineru de 2005 nel Teatru Real.
En mayu de 2010 foi gallardoniáu col premiu al meyor artista español de la prestixosa revista llírica “Ópera Actual”.
Tamién recibió'l premiu de la crítica musical d'Arxentina al meyor espectáculu del añu 2012 pola puesta n'escena de “I Due Figaro” nel Teatru Colón de Buenos Aires.
Obra
En siendo nomáu Direutor artísticu del Teatru Arriaga de Bilbao, estrenó Die Feen (Les Faes) de R. Wagner nel Teatru Châtelet De Paris, Samson Et Dalila De C. Saint-Saëns nel Teatru Amazones D'Esquitáivos y The Sound Of Music tamién nel Teatru Châtelet De Paris.
Los sos montaxes na última década fueron:
Temporada 2017-2018
Otros llugares onde dirixó los sos montaxes son que nun fueron mentaos son: Teatru Comunale de Bolonia, La Fenice de Venecia, Teatru alla Scala de Milán, Teatru Odeón, Opera de Dusseldorf, Houston Grand Opera, Teatru Avenida de Buenos Aires, Teatru de la VolksOper y Teatru An der Wien en Viena, Opera de Manaus, Opera de Xinebra, Opera d'Estrasburgu, Opera de Burdeos, Opera de Niza, Teatru Nissei, Teatru Bunka Kaikan y New National Theatre de Tokyo, Teatru Marynski de San Petersburgu, Arts Festival d'Osaka, Festival d'Opera de Hong-Kong, Festival d'Ópera de Ravenna, Teatru de la Maestranza de Sevilla, etc.
Chennai
Chennai (en tamil: சென்னை), enantes llamada Madrás (மெட்ராஸ்: meṭrās), ye la capital de Tamil Nadu, estáu del sur de la India. Ye la cuarta ciudá más grande del país y forma la 35ª área metropolitana más poblada del mundu. El nome oficial foi camudáu a Chennai en 1996, pero'l nome tradicional de Madrás sigue utilizándose, sobremanera n'Occidente.
Nome
El nome Chennai ye un epónimu, etimológicamente deriva de Chennapattinam o Chennapattanam, el nome de la ciudá que creció alredor del Fuerte de St. George, construyíu polos británicos en 1640. Esisten distintes versiones sobre l'orixe del nome. Cuando los británicos desembarcaron equí en 1639 díxose que diba formar parte del imperiu del rajá de Chandragiri. Los británicu llamar Chennapatnam dempués de que fuera adquirida por Chennappa Nayaka, un cacique viyaianagar. Pasu ente pasu, el nome amenorgar a Chennai. El primer exemplu del usu del nome de Chennai dizse que ye una venta n'escritura público n'agostu de 1639 a Francis Day.
L'antiguu nome, Madras, derivar de Madraspattinam, un pueblu pesqueru que vivía al norte del Fuerte St. George. L'orixe etimolóxicu del nome Madraspattinam ye una tema suxeta a discutiniu. Una teoría sostién qu'en portugués, invasores na zona nel sieglu XVI, puede tener el significáu del pueblu de Madre de Deus. Sicasí, dellos historiadores creen que'l nome del pueblu derivar de la prominente familia Madeiros, que consagró la ilesia Madre de Deus en Santhome en 1575 (baltada en 1997). Otra teoría diz que'l pueblu recibió'l so nome por una universidá islámica (madrasa), que taba asitiada na zona. Una vegada asitiada la dominación británica na zona nel sieglu XVII, les dos ciudaes, Madraspattinam y Chennapattinam, finalmente fundiéronse. Los británicos referir a la ciudá xunida como Madraspattinam, ente que los vecinos del llugar preferíen llamalo Chennapattinam.
La ciudá foi oficialmente renombrada Chennai en 1996, cuasi coles mesmes que munches ciudaes de la India atopábense somorguiaes nos cambeos de nome.
Akademyang Bisaya
L'Akademyang Bisaya (n'inglés: Visayan Academy of Arts and Letters) ye la entidá que regulaba'l idioma cebuano. Anguaño tamién cumple esa función la Komisyon sa Wikang Filipino.
El presidente de Filipines Carlos P. García foi miembru de l'academia.
Chennai
Xeografía
thumb|left|220px|Chennai y la so contorna
Chennai tien la segunda sablera más llarga del mundu (Marina Beach).
Connemara Public Library ye una de los cuatro biblioteques nacionales de la India, que reciben una copia de too llibru, periódicu o revista que se publicar n'India.
Guindy Engineering College, ye la más vieya facultá d'inxeniería fora d'Europa.
Historia
Los portugueses fueron los primeres n'establecese en 1522 y en 1612 los holandeses estableciéronse un pocu más al norte. En 1639 la Compañía Británica de les Indies Orientales establecer ente dambos enclaves.
Mientres l'alministración británica la ciudá creció hasta convertise nun gran centru urbanu y base naval. Tres la creación del ferrocarril a finales del sieglu XIX, quedó coneutada con otres ciudaes importantes como Bombay o Calcuta, facilitando los intercambios comerciales y les comunicaciones coles zones del interior. Madrás foi la única ciudá de la India en ser atacada polos Imperios Centrales mientres la I Guerra Mundial, cuando un depósitu de combustible foi afaráu pol cruceru llixeru alemán SMS Emden.
Tres la independencia de la India en 1947, la ciudá convertir na capital del Estáu de Madrás, que foi renombráu a Tamil Nadu en 1967. Ente 1965 y 1967 la ciudá vivió un intensu baturiciu social tamil contra la imposición del hindi.
En 2004 el tsunami del Océanu Índicu afaró la mariña de Madrás, matando a munches persones y alteriando la forma de la mariña significativamente.
Demografía
Según l'últimu censu nacional indiu, del 1 de marzu de 2001, la ciudá de Madrás puramente dicha tenía 4 216 268 habitantes (3 841 396 habitantes d'alcuerdu al de 1991). Mentanto, pa eses mesmes feches, el so conglomeráu urbanu xubía a los 6.424.624 y 5.421.985 respeutivamente. Pa principios de 2009, envalorábase una población d'unos 4 540 000 pa la Madrás "estricta", al empar que yá 7 340 000 pal so conurbación.
Nel añu 2001, la densidá de población de la ciudá foi de 24.682 hab/km ², ente que la del área metropolitana foi de 5922 hab/km², convirtiéndola nuna de les ciudaes más densamente poblaes del mundu. La proporción ente los sexos ye de 951 muyeres por cada 1.000 homes, llixeramente cimeru a la media nacional de 934. El permediu de tasa d'alfabetización ye del 80,14 %, bien cimeru a la media nacional de 64,50 %.
La ciudá tien la cuarta mayor población d'habitantes de barrios precarios, ente les principales ciudaes de la India, con cerca de 820.000 persones (18,6 % de la so población) viven en condiciones de barrios precarios. Esti númberu representa aproximao'l 5 % del total de población de barrios precarios na India. En 2005, la tasa de criminalidad na ciudá foi 313,3 por cada 100 000 persones, lo que representa'l 6,2 % de tolos delitos denunciaos nes principales ciudaes de la India. El númberu de delitos na ciudá amosaron una medría significativa de 61,8 % a partir de 2004.
La mayoría de la población en Chennai son támiles y el tamil ye l'idioma principal faláu en Chennai. L'inglés ye llargamente faláu sobremanera nos negocios, la educación y los profesionales. Unes importantes comunidaes télugu y malayalam viven na ciudá. Chennai tamién tien una gran población migrante, que vienen d'otres partes de Tamil Nadu y el restu del país. A partir de 2001, de los 937.000 inmigrantes (21,57 % de la so población) na ciudá, 74,5 % yeren d'otres partes del estáu, 23,8 % fueron de descansu de la India y el 1,7 % yeren de fora del país. D'alcuerdu al censu de 2001, los hindús constitúin aproximao'l 82,27 % de la población de la ciudá, y los musulmanes (8,37 %), cristianos (7,63 %) y jainas (1,05 %) son otros importantes grupos relixosos.
Cultura
La mayor parte de la población ye tamil anque con una importante minoría telugu.
Chennai ye la base pa la gran industria de cine tamil ya infantil, llamáu Kollywood, llar de la mayoría de los estudios cinematográficos. La industria hai más de 150 películes támiles nun añu, y les sos bandes sonores apoderen la ciudá de la música. Dalgunos de los xéneros populares nos cines son: sátira política, comedia, historia, mitoloxía y drama.
Economía
Industria manufacturera, química y automovilística. El so puertu ye'l que más rellaciones comerciales tien col sureste asiáticu. Ye unu de los centros más importantes de la industria del cine n'India, col nome de "Kollywood".
Desarrollu recién
Xunto con Bangalore y Hyderabad, la ciudá desenvolvió una importante industria de software. La ciudá ye llamada la Detroit d'India yá que produz el 40% de los vehículos del país, incluyíos los vehículos llétricos.
Cliffhanger
Un cliffhanger ("final en suspensu") ye un recursu narrativu que consiste n'asitiar a ún de los personaxes principales (o a un grupu d'ellos) de la historia nuna situación estrema a la fin d'un capítulu o parte de la historia, xenerando con ello una tensión psicolóxico nel espectador qu'aumenta'l so deséu d'avanzar na mesma. El términu ye una espresión inglesa que pue traducise como "quedar colingando del cantil". Según el mediu y tipu d'historia, un cliffhanger pue ser a cencielles una escena, una imaxe, una aición dramática, o seique namái una frase.
Historia
Mientres el sieglu XX yeren usaos na lliteratura pulp (ediciones en rústica) y nos radiodrames, y d'ende pasaron a los seriales de cine, a los cómics y nel postreru par de décades, a la televisión ya inclusive a los videoxuegos; ye unu de los recursos más utilizaos anguaño nos dos últimos, gracies a la división d'estes n'entregues, númberos o capítulos, y debíu sobremanera a la importancia nestos medios d'atrayer al públicu a que siga les consecuencies por venir tres el corte dáu nel argumentu con esti recursu. Asina llógrase caltener en fierros al espectador llector/xugador hasta'l desenllaz de la situación.
La idea de terminar un cuentu nun puntu onde'l públicu quede intrigáu hasta la conclusión, que va dase n'otru momentu, usóse desque se cunten hestories. Por casu, esti ye'l tema principal de l'antoloxía Les mil y una nueches, onde la reina Sherezade cuntaba un cuentu caldía al so home, el rei Shahryar, pa evitar la so execución a la mañana. La reina empezaba un cuentu enantes de dir dormir y dexábalu nun puntu onde'l rei víase forzáu a retardar la execución si quería saber el final. A otru día, la reina acababa'l cuentu y empezaba a desplicar otru pa evitar la muerte al otru día .Tamién atopamos balaes chines como la de Liu chih-yuan chu-kung-tiao, qu'acababen cada capítulu con un elementu d'intriga pa caltener en fierros a l'audiencia
El fenómenu psicolóxicu que desplica por qué funciona esti recursu denómase Efeutu Zeigarnik.
Justine Clarke
Justine Clarke ye una actriz y cantante australiana, más conocida por haber interpretáu a Roo Stewart na serie Home and Away y poles sos numberoses participaciones en teatru en musicales infantiles.
Biografía
Clarke salió col actor Alex Papps
Justine ta casada col actor Jack Finsterer con quien tien trés fíos, Josef, Nina y Max, quien nació n'agostu del 2009.
Carrera
Ente les sos participaciones en teatru atópense Stiffs, The Herbal Bed, Cyrano de Bergerac, Trelawey of the Wells, The Man with Five Children, Hedda Gabler, The Wonderful World of Dissocia, con apenes once años interpretó a Brigitta nel musical The Sound of Music, ente otres...
En 1998 xunir al repartu de la esitosa serie australiana Home and Away onde interpretó a Ruth "Roo" Stewart, la problemática fía d'Alf hasta 1999. Casi venti años dempués nel 2010 el so papel foi tomáu pola esitosa y reconocida actriz australiana Georgie Parker quien se xunió a la serie pa interpretar a Ruth.
En 1998 xunióse como personaxe recurrente a la esitosa serie All Saints onde interpretó a la Doctora Samantha O'Hara hasta 1999. Dende'l 2000 Justine ye presentadora del programa infantil Play School, xunto a otros reconocíos actores.
Nel 2007 apaeció como convidada na serie Chandon Pictures onde dio vida a Samantha, esi mesmu añu xunir al repartu del drama médicu The Surgeon onde interpretó a la Doctora Eve Agius. Tamién apaeció en dellos episodios de la serie dramática Love My Way onde interpretó a Simone, la hermana de Julia Jackson (Asher Keddie).
Nel 2009 xunir al repartu principal de la serie dramática Tangle onde interpreta a l'ama de casa Ally Kovac.
En febreru del 2012 apaeció na serie de comedia Woodley onde interpretó a Em, la ex-esposa de Frank Woodley. En xunu del mesmu añu anuncióse que Justine xunir al nuevu drama The Time Of Our Lives onde va interpretar a Bernadette y va trabayar xunto a Claudia Karvan y Stephen Curry, la serie espérase que s'estrene nel 2013.
En marzu del 2015 anuncióse que Justine xunir al repartu de la serie House Husbands, onde va dar vida a Eve.
Carrera musical
En 1991 Justine formó una banda llamada Honky Tonk Angels inspirada na artista Dolly Parton, sicasí la banda eslleióse trés años dempués.
Más tarde convirtióse en corista de la banda llamada Automatic Cherry onde tocaba'l guitarrista James Cruickshank, la banda llanzó'l so primer álbum Slow Burner en 1997.
Nel 2005 Clarke llanzó'l so álbum pa neños llamáu I Like Sing.
Duomitus ceramicus
Duomitus ceramicus ye una poliya de la familia Cossidae. Prefier les tierres baxes y considérase una plaga del árbol teca por faer furacos nel tueru nos árboles.
Distribución
Atópase en China (Yunnan), Malasia ya India, el sur de Sumatra, Islles Moluques, Nueva Guinea, Papúa, tamién nes islles Salomón y Australia.
Nobuyuki Kojima
Nobuyuki Kojima (小島 伸幸, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Zenata
thumb|[[Piedra Zanata nel Muséu de la Naturaleza y l'Home, Santa Cruz de Tenerife.]] Zenata o Zeneta, Zanata o tamién Zenete y Iznaten son les variaciones del nome que recibió un grupu de pueblos bereberes mientres el periodu medieval, de los que baxen delles etnies actuales. L'historiador y viaxeru Ibn Jaldún rellata que fueron, xunto colos Masmuda y los Sanhaya, una de los trés grandes confederaciones bereberes musulmanes de la Edá Media. Añedió qu'estes tribus, que yeren al empar nómades y sedentaries, según constructores de ciudaes, concentrar nel Magreb Mediu (l'actual Arxelia): por esto llamó al "Maghreb Mediu" el llar de los Zenata.
Llegaron a fundar dellos reinos en Fezzán, Kairuán, Garama, Erma, Tremecén, ya inclusive Siyilmasa y Fez.
El so idioma, el zenatí, yera una variedá de bereber. Dellos grupos de berberófonos esvalixaos al traviés del Magreb caltienen na actualidá munchos vocablos y carauterístiques del zenatí. Al norte de la frontera arxelín-marroquín na rexón de los Beni Snous, y en numberosos oasis saḥarianos principalmente na rexón del Gurará, y del Orés, según ente los Tuareg, nel M'zab y en Libia.
Una caña de los zenatas foi d'antiguo llamada Garamantes y vivíen na Garamántica, que se correspondía en gran midida col Fezzan actual, que tenía per ciudá principal a Ghadames (Gadames, Cydamus en llatín). Les otres cañes de los Zenatas yeren trashumantes, y na Numidia constituyíen parte de los gétulos y antiguos moros (mauritanos). Hasta la irrupción del Islam nel sieglu VII, los zenatas yeren principalmente "paganos".
Etimoloxía
Según el cronista musulmán Ibn Jaldūn, zenata deriva d'un nome propiu: Ŷana, frecuentemente transcripto Djana (un ancestru bereber). Los bereberes, pa convertir un nome propiu nun nome xenéricu, añeden una «t» final, constituyendo la forma singular Djanat y la plural Djanaten.
El fonema «Ŷ» («dj») que s'alluga ente la «y» consonántica y la «sh» («š») queda reemplazáu por una «z» (con soníu ds), dando por resultancia'l singular zanat. Darréu, por frecuencia d'usu, una «a» ye añedida a la fin pa indicar un patronímicu ente que ye elidida la primera a al envís de facilitar la pronunciación, llográndose entós la pallabra znata.
Historia
right|230px|thumb|[[Medghassen, la sepultura de los reis númides.]]
Los exipcios llamaron a los bereberes que vivíen más cerca a ellos, los Libu y a los que taben darréu detrás d'ellos, y en territorios del Magreb Oriental d'onde se-yos supón procedentes, los Mashauash.
Ibn Jaldūn consideró al pueblu de los Madghis (o Medghassen) una caña de los Botr, y remontó el llinaxe míticu de los Zenatas hasta Mazigh y Cam, el fíu de Noé.
Sía como quier, la hestoria comprobable d'esti pueblu foi aquella de los nómades qu'efectuaron una lenta migración dende'l Cercanu Oriente hasta'l Magreb y depués, recién na Edá Media, dirixir escontra'l norte, algamando España. Basta pa ilustrar lo antecitado con siguir la ruta de los Luwata (una tribu de la confederación de los Zenatas que tuvo un patriarca llamáu Lerna na Antigüedá ) : Los Luwata yeren nomaos «Libos» polos antiguos exipcios y «Lubim» nel llibru bíblicu del Xénesis; tales Luwata dieron pela so parte el nome a Libia (na Antigüedá clásica denominóse Libya a tol actual continente africanu). Los Luwata constituyíen una gran confederación que pobló la Cirenaica, la Tripolitania según la parte d'El Sáḥara al sur d'estes rexones y de la Numidia rellacionándose cola Getulia y col antiguu territoriu ancestral moru: la Mauretania.
En tiempos del Exiptu faraónico paez ser que los Zenetas llamábense yá entós Garamantes y resultaron rebeldes a los réximes de dellos faraones. Colos sos caballos y carro de guerra (recordar que hai unos 3000 ya inclusive 2000 años entá la mayor parte del actual desiertu d'El Sáḥara yera una rexón esteparia), semaron el terror n'Exiptu, Cirenaica y Tripolitania. . Pol so contautu cola cultura del Antiguu Exiptu entiéndese qu'estos pueblos bereberes hayan construyíu numberosos monumentos n'África Septentrional que s'asemeyen a les pirámides talo como se repara nes tumbes de Medghassen o los Yedares.
Más cercanamente na hestoria, los tuáreg descendientes de los Zenatas Banū Ifrēn, dexaron pintures rupestres nel Hoggar; nelles puédense reparar a los d'antiguo llamaos Garamantes colos sos animales y los sos carros.
Esto ye, la mayoría de los Zenatas derivaben de trés grandes tribus bereberes: Maghraua, Deyrawa, Banū Ifrēn. Los Banū Ifrēn septentrionales dexaron muertes nel norte d'Arxelia tales como les ruines de la ciudá de Tilimeyen nel valle del Saf Saf y en Skikda. El mesmu nome d'África (asina llamaben los romanos a la zona en redol a Cartago) paez provenir de la tribu Ifrén establecida d'antiguo nel este del actual Magreb. Tal nome vendría de la raíz Ifru colos sos posibles variantes: Ifri, Afer, Afar etc. Na Gran Cabilia, (les tribus de Yuryura que tienen el nome de Faraussen, correspuenden a Pequeña Cabilia de Ifri), suponiendo a los Tunecinos como los Afers de les dómines antigües y suponiendo a los Tuáreg del Hoggar Azguez, toos tendríen llingüísticamente les mesmes radicales qu'indicaríen los mesmos ancestrales llinaxes étnicos.
Roma
Los garamantes, de la que se calteníen mayormente nómades, viaxando en carros tiraos por gües, llegaron a llograr la ciudadanía romana en tiempos de Septimio Severu.
Septimio Severu, n'efeutu, foi un emperador romanu con oríxenes bereberes procedente de la ciudá de Leptis Magna en Tripolitania. L'anexón al Imperiu romanu facilitó que se produxeren numberosos matrimonios ente antiguos italianos y bereberes.
Numberoses investigaciones indiquen que los bereberes de Tripolitania, Libia, Cirenaica, Numidia y la provincia romana d'África yeren bonos cultivadores de viñedo y olivares.
Tres la crisis económica que despobló a la gran ciudá romana de Leptis Magna produciéronse numberoses razzias (la pallabra razzia tien orixe bereber) per parte de les poblaciones locales.
Darréu la provincia romana d'África xunto con gran parte de Numidia, Mauritania y Tripolitania cayería en poder de los vándalos nes acabadures del Imperiu romanu d'Occidente; pela so parte los vándalos fueron espulsaos polos Banū Ifrēn (tamién conocíos como Ifuraces o Iforén o Iforás) y otros bereberes nel 533.
Na dómina del Baxu Imperiu romanu, los Levathae (Luwata) revelar de tal manera agresivos que los emperadores romanos tuvieron de faer construyir un limes pa intentar contenelos.
Tres reconquistar de les provincies africanes efectuada pol Imperiu romanu d'Oriente (yá Imperiu bizantín) en tiempos de Justiniano estos Levathae fueron la tema d'una descripción per parte de Corripus na so obra llamada La Johánnida. Ellí méntase qu'entós los bereberes pasaren a utilizar el camellu en llugar del caballu y adoraben a Gurzil, un dios con aspeutu de toru y a un dios de la guerra llamáu Sinifer.
Corripus describió tamién a la célebre tribu de los Iforás (los antiguos Banū Ifrēn) que yeren aliaos y descendientes de Zenetas que lluchaben contra los bizantinos. Los Banū Ifrēn perdieron en tales conflictos a numberosos líderes sobremanera na rexón del Aurés (El Gran Aurés que s'estiende ente les actuales Arxelia y Tunicia). Tres estes lluches los bereberes (incluyíos los Zenetas) recuperaron la so independencia. Los árabes llamaron lwatá a los Luwata y atopar Ibn Battûta en Tánxer; ésti na introducción del rellatu del so estensu viaxe nun cesa de señalar qu'él yera parte d'esa tribu pol so llinaxe paternu. La relixosidá de los bereberes Zenetas yera escontra'l sieglu VII abondo diversificada, atopándose cristianos, xudíos y prosélitos del Islam.
Poco antes, y entá nel periodu preislámico, los Zenetas establecieron una dinastía que reinó en Marruecos y la Ifriqiya (nome que dieron los árabes a la rexón de los Banū Ifrēn y que correspondía a l'antigua provincia romana d'África y, aproximao, a l'actual Tunicia), arrexuntando numberoses tribus: la de los Maghraua, Meknassa, Banū Ifrēn, Deyrawa, etc. Los Zenetas sía que non calteníense principalmente nómades dedicándose a les actividaes pastorales.
Edá Media
A la llegada de los primeros musulmanes el primer embaxador bereber honráu pol Islam en tiempos del califa Uthmán ben Affán foi Uezmar Ibn Saclab de la tribu Maghraua; Uezmar Ibn Saclab foi tamién reconocíu como gobernador de la so tribu.
Darréu Kusaila, foi nomáu embaxador de los bereberes, pero Oqba Ibn Nafí Al-Fihrí opúnxose fiero a él.
A la muerte de Kusaila, nel sieglu VII, los Zenatas, principalmente los Banū Ifrēn subleváronse, siguiendo l'exemplu de los Dejrawa o Deyrawa comandados pola reina Kahina Dihiya, produciéndose una llarga y fuerte resistencia a los árabes.
Sicasí l'Islam prosiguió la so espansión con Táriq ibn Ziyad y Musa ibn Nusayr nel Magreb.
Yá islamizados y aliaos colos árabes los bereberes colaron sobre Hispania en 711, esto fizo que numberosos Zenatas establecer en al-Ándalus. Dexando delles traces culturales na península Ibérica (como exemplu de la so maña ecuestre la pallabra anguaño castellana caballeru deriva precisamente de los bereberes Zenetas).
Dende'l sieglu VIII la mayor parte de los Zenetas adoptaron la doctrina islámica la doctrina de los jariyíes, dellos grupos la variante sufrita y otros la de los nekaritas, rigoristas pero igualitaries, n'oposición al sistema de califatu de los omeyes. Los árabes fueron espulsaos de casi tol Magreb baxu Abú Qurra de Tlemcén. Asina ye que el primer Estáu islámicu bereber foi proclamáu por Abú Qurra. Sicasí, tal Estáu qufrita terminó esgañáu poles lluches internes que caltuvieron les diverses tribus bereberes.
La dinastía aglábida tomaría depués el poder en Ifriqiya: Rustum casóse con una muyer de la tribu Banú Ifrén (una subdivisión de los zenatas). Ente que el territoriu qu'anguaño correspuende a Marruecos quedó en poder de los idrisíes.
Les Magny
Les Magny ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Zenata
Edá Media
La última rebelión jariyí zenata tuvo llugar nel sieglu X sol lideralgu d'Abū Yazīd quien yera del llinaxe de los Banū Ifrēn. Les tribus zenatas yeren entós en gran midida aliaes del Califatu de Córdoba, y lluchaben pa controlar el Magreb occidental. Abū Yazīd fixo axuntar a toles tribus bereberes de los Aurès pa llanzar un ataque contra los Fatimíes.
Les Magny
Tien una población de y una superficie de  km².
Zenata
Edá Media
Abū Yazīd resultó primeramente vencedor, retomando Ifriquía (parte nororiental d'Arxelia y toa Tunicia) estableciendo en Kairuán la capital jariyí del Magreb. Pero los fatimíes terminaron venciendo; darréu una gran parte de los Zenatas fíxose aliada de los fatimíes.
Los omeyes intentaron por tolos medios recuperar el poder, lo que provocó la disgregación de les tribus zenatas. Mientres, los fatimíes taben en guerra contra los omeyes. Los Zenatas yeren ciños al réxime jariyí nel momentu que los fatimíes apoderar del norte del Magreb central. Sicasí, los Zenatas aguantaron hasta la muerte d'Abū Yazīd nel 947. Depués dellos xefes zenetas tomaron el poder pa siguir la guerra contra los fatimíes ente qu'otros fixeron aliaos del califatu fatimí.
Escorríos polos fatimíes, los Zenatas tuvieron de recular escontra l'oeste del Magreb.
L'actual territoriu de Marruecos caltener so la dinastía de los idrisíes y de los Zenatas. El territoriu qu'anguaño ye arxelín tamién taba controláu por Zenatas. El restu de territoriu arxelín topar en poder de les dinastíes de los hammádidas y zíridas.
Pela so parte los fatimíes conquistaren el sur d'Italia y precisaben refuerzos, pa esto ellos riquieron una tregua colos Zenatas, esto sollertó a los omeyes, quien tarrecieron pol so poder en al-Ándalus ante la posible alianza zenata-fatimí. Sicasí, los Zenatas llucharon contra los dos dinastíes árabes rivales, fechu que debilitó particularmente a la de los Omeyes.
Nel Magreb, les lluches ente les tribus zenatas siguieron y los omeyes nun pudieron siguir reinando. Nesti cuadru de situación les tribus beduines de los Banu Hilal afararon el Magreb y estendieron el caos na rexón.
Darréu los almohades movieron del poder a los almorávides.
Magar tou, los Zenatas caltuvieron una importancia política de primer planu nel Magreb y al-Ándalus hasta'l sieglu XIII d. C. cuando se produció l'apaición de nueves dinastíes, como la de los Abdalwadíes nel Magreb o la de los Benimerines nel Maghreb el Aqsa' (territoriu del actual Marruecos). Tamién los Zenatas apoderaron zones de Marruecos hasta'l surdimientu de la dinastía wattásida nel sieglu XV.
Les lluches intestinas ente les dinastíes Zenatas nel Magreb siguieron hasta la espansión del Imperiu otomanu n'Arxelia yá nel sieglu XVI.
Tribus
Según Ibn Jaldún, les tribus zenatas son:
A mediaos del sieglu XI los zenatas fueron reemplazaos por sanhayes almorávides (1150-1147) y depués por masmudas almohades (1130-1269). El fundimientu de la última dinastía de los Banu Wasin volvió a entamar la iniciativa política cola dinastía zenata de los abdalwadíes de Tlemecén (1248-1554) y los Banu Marin de Fez (1235-1465); a pesar de ser dos dinastíes del mesmu orixe enfrentar en delles ocasiones; un tercer grupu zeneta, Banu Wattas, formó la dinastía wattásida na seronda de los benimerines. Yeren l'últimu grupu zenata en tener poder.
Al-Ándalus
Los dos principales reis bereberes andalusíes (Abdallah l'Aftes y Yahya ibn Di-l-Nun) nun se xuntaron a la coalición antibereber onde figuraben la mayoría de los otros príncipes andalusíes. Los señores zanata de les taifas africanes del sur (los Banu Ifran de Ronda, los Banu Birzal de Carmona, los Banu Dammar de Morón y los Banu Jazrun d'Arcos) aliar colos andalusíes contra los sinhayíes de Granada y los hammudíes de Málaga. Al añu siguiente, incorporóse Ibn Di-l-Nun, en gran parte pola medrana escontra'l soberanu abadí de Sevilla, el so poderosu vecín, que foi tamién lo que favoreció que los Zanata asitiárense del llau de los andalusíes.
Wilson Greatbatch
Wilson Greatbatch foi un inxenieru ya inventor que realizó meyores nel desenvolvimientu del primer marcapasos cardiacu implantable, anque de cutiu ye reconocíu como l'inventor del marcapasos polo xeneral. Yera graduáu pola Universidá Cornell y la Universidá de Buffalo. Rexistró más de 350 patentes y foi miembru de la National Inventors Hall of Fame y recibió el Premiu Lemelson-MIT en 1996.
Magny-Danigon
Magny-Danigon ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Calanda
Calanda ye un municipiu de la provincia de Teruel, na comunidá autónoma d'Aragón, España.
Attilly
Attilly ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Talgo
thumb|300px|Talgo III. thumb|300px|Talgo 350 faciendo un serviciu "AVE". El Talgo ye un tren de diseñu español, basáu en coches cortos y más baxos que los tradicionales. So nome vien de les sigles de Tren Articuláu Llixeru Goicoechea Oriol, n'atención al so diseñador Alejandro Goicoechea y al financieru qu'apoyó les sos investigaciones y la fabricación de los primeros trenes construyíos con esi sistema José Luis Oriol Urigüen.
Árees protexíes de la Rexón floral del Cabu
Les Árees protexíes de la Rexón Floral del Cabu son un conxuntu d'árees protexíes que tomen 553.000 hai, alcontraes na provincia Occidental del Cabu y la provincia Oriental del Cabu de Sudáfrica, atopar nuna de les rexones del mundu con mayor riqueza florística: el Reinu florístico del Cabu.
El finbos o fynbos ye una vexetación carauterística natural de la Rexón floral del Cabu nel sur de Sudáfrica llindada a una estrecha zona costera y montascosa de clima mediterraneu. Carauterízase pola predominancia de les families Restionaceae, Ericaceae y Proteaceae, ente les que cerca del 30% son especies endémiques.
A pesar de qu'esta rexón representa menos del 5% de la superficie d'África, contién cerca del 20% de toles especies de plantes natives del continente. Amás d'eso, la biodiversidá ye tamién escepcional nel númberu d'especies por xéneru (9:1) y por familia (52), de les mayores tases atopaes nel mundu.
Etimoloxía
En Afrikáans, fynbos significa (vexetación final). Güei, sicasí, esta denominación ye desaparente y tien de ser llamada maquia o maquis. Sicasí, el términu "fynbos" ye entá bien utilizáu, sobremanera na llingua común.
Carauterístiques
Como se mentó enantes la zona de fynbos tien un clima llamáu mediterraneu. El clima ye relativamente lluviosos mientres l'iviernu austral, pero ye bastante secu y calorosu nos meses que van dende la primavera hasta la seronda. Xeneralmente los suelos del finbos son probes en materia orgánico. Sicasí, la so composición varia según la rexón. Son magrizos o arenosos pero la mayoría de les vegaes, ácidos. Ye posible estremar dos tipos de vexetación de fynbos anque nun son particularmente distintes, ye la temperatura lo que camuda. Nos montes polo xeneral el clima ye fríu y les nevaes nun son infrecuentes a elevada altitú. A lo llargo de la mariña les temperatures pueden algamar 40° C y les borrines son comunes nel mar, amás de los fuertes vientos.
Vida montesa
thumb|left|[[Crassula coccinea na parte cimera del Monte de la Mesa, arrodiada pol paisaxe de fynbos.]] El fynbos tien un clima caprichosu y dacuando contrariu. Sicasí, tien una biodiversidá absolutamente increíble. Ye'l componente principal de la vexetación nel Reinu floral del Cabu o Rexón Florística del Cabu. Les Proteaceae restionacées y Ericaceae son les families meyor representaes. Esiste una gran variedá de plantes bulboses, de xeranios, de compuestes y ensundioses (Aloe Euphorbia, Crassulaceae Aizoaceae ...). Esti tipu de vexetación presenta dellos miles de plantes endémiques. La fauna ye menos exuberante que la flora, pero presenta una cierta serie d'especies. Los mamíferos tán especialmente representaos por royedores, inseutos, mangostes, babuinos, gatos, damanes. Los mamíferos grandes son raros, dalgunos antílopes Anque nel pasáu los elefantes, les xirafes o los lleones frecuentaben esta rexón hasta'l Cabu. El gran mamíferu más emblemáticu ye ensin dulda la cebra de monte del Cabu, animal bien amenaciáu. Hai un gran númberu d'aves de diversos grupos. Los más típicos son los Souimangas y Promeropidae, siendo esta última especie endémica de la zona. Tamién hai una amplia variedá de reptiles y inseutos.
Caltenimientu y amenaces
Dáu'l caprichosu clima y la baxa contribución económica al estáu, gran parte del fynbos foi destruyíu o pal desenvolvimientu agrícola o pal desenvolvimientu urbanu, incluyida la periferia de la Ciudá del Cabu. Otra amenaza provién de la introducción d'especies exótiques, tales como mimoses, los ocalitos o les coníferes, que compiten coles plantes indíxenes, especialmente poles reserves d'agua. Un programa sudafricano de desenvolvimientu púnxose en marcha pa erradicar les plantes invasores y, por tanto, protexer les especies reinales. Con cientos d'especies, xéneros ya inclusive families reinales, esta zona rique d'una proteición bien intensa.
thumb|Paisaxe de monte nel fynbos Swartberg. Estes son los ocho árees protexíes incluyíes nesta rexón:
thumb|600px|Mapa de los ocho árees protexíes. (1): Parque Nacional de la Península del Cabu; (2): Zona de vida selvaxe de Groot Winterhoek; (3): Zona de vida selvaxe de Cederberg; (4): Complexu del Monte Boland; (5): Reserva Natural de De Hoop; (6): Reserva Natural de Boosmansbos; (7): Complexu de Swartberg; (8): Baviaanskloof
Albireo
Albireo (β Cyg / β Cygni / 6 Cygni) ye una estrella na constelación del Cisne. Anque tien la denominación de Bayer "Beta" —segunda lletra del alfabetu griegu—, ocupa'l quintu llugar tocantes a rellumu dientro de la constelación, siendo superada por Deneb (α Cygni), Sadr (γ Cygni), Giennah (ε Cygni) y δ Cygni. Asitiada na cabeza del cisne, Albireo ye tamién conocida como "estrella del picu". Al pie de les estrelles enriba mentaes, forma'l asterismu de la Cruz del Norte.
Carauterístiques físiques
left|145px|thumb|Albireo resuelta col telescopiu. Anque a simple vista Albireo apaez como una estrella simple, con un telescopiu o unos prismáticos se resuelve nuna estrella doble. De los dos componentes, separaes 35 segundos d'arcu, una ye mariella y tien magnitú aparente +3,05 —Albireo A—, ente que la otra ye azul y de magnitú +5,12 —Albireo B—, ufiertando un inmeyorable contraste ente les estrelles dobles del cielu nocherniegu. Nun se sabe con certeza si Albireo A y Albireo B formen una verdaderu sistema binariu; si realmente tán gravitacionalmente xuníes, el so periodu orbital ye de siquier 75.000 años.
Albireo A ye, de la mesma, una estrella binaria; la so duplicidá afayóse por interferometría de moteáu en 1976. La componente principal d'esti par ye una xigante lluminosa naranxa de tipu espectral K3 y 4.400 K de temperatura. 950 vegaes más lluminosa que'l Sol, tien un diámetru 50 vegaes más grande que'l diámetru solar. La so compañera ye una estrella caliente de la secuencia principal de tipu B9V y 11.000 K de temperatura. La lluminosidá d'esta postrera ye 100 vegaes superior a la lluminosidá solar. La separación media ente dambes estrelles ye de 40 UA —la órbita ye bien escéntrica— y el periodu orbital ye de cerca de 100 años.
Albireo B ye similar a la componente menos brillosa del par A, una estrella de la secuencia principal de tipu B8 con una temperatura de 12.100 K. 190 vegaes más lluminosa que'l Sol, xira rápido sobre sigo mesma con una velocidá de rotación de siquier 250 km/s, siendo el so periodu de rotación inferior a 14,4 hores. Como frecuentemente asocede n'estrelles que roten a gran velocidá, Albireo B ye una estrella Be, tando arrodiada por un discu de gas resultante de la perda de material estelar.